حدیث 3000 -  ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ48 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ' ﺁﻳﺎﻣؤﻤﻥ ﺸﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ؟
ﺍﻣﺎم گفت ﺁﺭﻯ (
ﻫﺮ انسان  کاﻣﻞ' ﺷفیع
ﭙﻴﺮﻭا سالم
خوﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭم
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺒﺮﺩ
گهن کاز محمد
است. مؤمن اوم
کرده است و ﺳﭙس
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ' ﺁﻳﺎ
ﻣؤﻤﻥ ﺨﻮﺩ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺩ؟  ﺍﻣﺎم
ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ' ﺁﺭﻯ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣؤﻤﻥ ﻨﻴﺰ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ثوﺍﺏ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻢ  ﺩﺍﺭﺩ' ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺸﻔﺎﻋﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. (ﻣؤﻤﻥ
اوم کننده ﻭ ﺳﺎﻟﻚ'
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻧﮑﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ' ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی ﺮ
ﺍﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺎﺯ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭﻫم ﺴﻔﺮﻯ
ﺮﻭج ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ'
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﻭ' ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺳﺎﻟک  ﻤﻴﮑﻨﺪ. (ﺷﻔﻴﻊ)
ﮐسی اﺳﺖ' ﮐﻪﺷفع
ﻮ ﺟﻔﺖ ﻭ ﻫﻤﺴﻔﺮ
ﺍﻟﻬی ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻭ ﻣﺮﺑّﻰ

ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬی اﻭ' ﺑﻘﺼﺪ
ﮐﺴﺐ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺎم ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ' ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ' ﻣﻥ
ﺴﺮﻭﺭ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺁﺩم
ﻬﺴﺘﻢ'  ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯﺍﻓﺘﺨﺎﺭﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻢ (ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﻤﻘﺎم
اﻟﻬی ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﻮ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ)
ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ'
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﺏ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻮﺑﺪ' ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﺑﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺳﺠﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﻭﺑﻮﻯ گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺳﺮﺑﺎﻟﺎ ﮐﻥ (
با افتخار و
اطمینان) ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﮐﻥ ﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻣﮑﺮﺭ ﺑﺴﺠﺪﻩ
ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ ﻭ ﻧﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺪ' ﮐﻪ ﺳﺮﺑﺎﻟﺎ
ﮐﻥ ﻮ ﺑﺨﻮﺍﻩ ﻭﺑﻄﻠﺐ
( ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ ﻗﺮﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ' ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
اﺯ ﻧﻮع ﻔﻌﻠﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ'
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻴلی
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬی
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ به آﻧﻬﺎ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎن
ﺮﺍ' ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ بجهان و ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ'
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ'ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻘﺎﺋم ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺧﺎﺗم ﺒﺸﺮ ﻭ
ﺧﺎﺗم أﻧﺒﻴﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻘﺎم الهی ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﮐﻮﺑﻴﺪﻥ
ﺪﺭﺏ ﺑﻬﺸﺖ' ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﻳک ﺴﺎﻟﻚ'ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺎﻡ ﻣﺤﻤﻮﺩ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﻮﻯ ﻮﺍﮔﺬﺍﺭ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻔﺎﻋﺖﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻭﺑﺮﺍﻯﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﭘس ﺍﺯ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ .

حدیث 3001 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ155ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﻴﺎﻋﺒﺎﺩﻯ
اﻟﺼﺪّﻳﻘﻴﻦ' ﺗﻨﻌّﻤﻮﺍ
ﺑﻌﺒﺎﺩتی فی اﻟﺪﻧﻴﺎ'
ﻓﺎﻧّﮑم ﺘﺘﻨﻌّﻤﻮﻥ
ﺒﻬﺎ ﻓﻰ ﺍﻟﺂﺧﺮة ﺃﻯ ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺼﺎﺩق ﻮ ﺻﺪّﻳق
(در پیمان
سلوکی خود) ﻤﻥ
کسب ﻧﻌﻤﺖ ﺑﺎﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻥ ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ'
ﺗﺎ ﺣﺘﻤﺎ ﺩﺭ ﺁﺧﺮﺕ
ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻨﻌم ﺒﺎﺷﻴﺪ
( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻤﻄیع
هستند ﻭ ﺻﺪّﻳﻖ
ثاﺑﺖ ﻗﺪﻡ' ﻭ ﻣﺪﺍم
ﺪﺭ ﺻﺪﺩ ﺍثباﺕ
ﺻﺪق ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺭﻧﺞ ﻭ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﻭ ﻣﻤﻨﻮﻋﻴّﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﻧﻌﻤﺖ
ﮔﻴﺮﻯ' ﮐﺴﺐ ﻟﺬﺕ
عبادت ﻧﻴﺴﺖ' ﺑﻠﮑﻪ
ﺻِﺮﻑ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ' ﺗﺎ ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ سلوکی'ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ رﺣﻤت هاﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘلی ﻮ ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
اﺣﻮﺍلی ﻮ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻭ ﺍﻣﻴﺪ شهود
نهائی رﺍ ﺑﺪﻫﺪ'
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﺁﺧﺮﺕ
ﻳﻌنی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﺣﻤت
هاﻯ اﻟﻬی ﻤﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ'
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ ﺃﺑﺪﻯ
ﻭﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
عینی ﻮﺣقّ اﻟﻴﻘﻴنی
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻨﻴﺰ
ﺁﺧﺮﺕ ﺁﻧﺎﻥ

ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ'
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭم
ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﭘس ﺍﺯﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ
. ﺗﻨﻌم کسب ﻧﻌﻤﺖ'
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ
اﺯﻟﺬﺕ ﻧﻌﻤﺖ ﻋﺒﺎﺩﺕ'
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩق اﺣﺴﺎس ﺭﻧج
اﺯﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺗﺤﺮﻳمی ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﻫﺮ ﻓﺘﻨﻪ
ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬی
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺮﺍ ﺭﺣمتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ' ﻭﺑﻨفع ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻟﺬﺕ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ' ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻠﺬتی ﻨﻴﺴﺖ' ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎل
ﻤﻘﺼّﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺣق ﻤﻄﻠﺐ ﺭﺍ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ.

حدیث 3002 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق  اﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ50 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﺫﺍ ﮐﺎﻥ
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة 'ﻭﮐﻠّﻨﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺤﺴﺎﺏ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ'
ﻓﻤﺎ ﮐﺎﻥ ﻠﻪ'ﺳﺄﻟﻨﺎ

ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻥ ﻴﻬﺒﻪ
ﻟﻨﺎ' ﻓﻬﻮ ﻟﻬﻢ' ﻭ
ﻣﺎ ﮐﺎﻥ ﻠﻠﺂﺩﻣﻴّﻴﻦ'
ﺳﺄﻟﻨﺎ ﺍﻟﻠﻪ' ﺃﻥ
ﻴﻌﻮّﺿﻬم ﺒﺪﻟﻪ'
ﻓﻬﻮ ﻟﻬﻢ' ﻭﻣﺎ ﮐﺎﻥ
ﻠﻨﺎ' ﻓﻬﻮ ﻟﻬﻢ'ثمّ
ﻗﺮﺃ' ﺍﻥ
ﺍﻟﻴﻨﺎ ﺍﻳﺎﺑﻬﻢ'
ثمِ اﻥّ
علینا ﺣﺴﺎﺑﻬم
ﭼﻮﻥ
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻮﺩ
(ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋﻢ' ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﻣﺎ ﻣﺘﺼﺪﻯ ﺣﺴﺎبرﺭسی
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.
ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ'
ﺗﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴم
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺂﻧﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﻴﻢ
(ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ'
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﻳک اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
آﻧﺎﻥ ﺮﺍ  ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺪﺍﺭﺩ) ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺣق ﺁﺩﻣﻴﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﻮﺩ' ﻣﺎ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ' ﮐﻪ
ﻋﻮﺽ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰﻫﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺣﻖ ﻣﺎ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ( ﺍﺯ ﺣﻘﻮق
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﺬﺭﻳﻢ'
ﺍﮔﺮ ﻧﻘﺺ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ' ﺑﺴﻮﻯ
ﻤﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺂﻳند'
ﻭ ﺑﺮﻣﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺤﺴﺎﺏ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﻴﻢ.
(ﺿﻤﻴﺮ(ﻣﺎ) ﺩﺭﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنیﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺷﺎﻣل ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺰ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
نیز ﻤﻌﻨﺎﻴﺶ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﻭﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ (ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍﻟﻬی
ﻮ ﺑﻬﺸتی ﻮ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ' ﻭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ' ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺒﺎ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
اﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ).

حدیث 3003 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
(ﺝ۸ﺹ50ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﺫﺍ ﺣﺸﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻨﺎس
فی  ﺼﻌﻴﺪ
ﻭﺍﺣﺪ' ﺃﺟل اﻟﻠﻪ
ﺃﺷﻴﺎﻋﻨﺎ' ﺃﻥ ﻴﻨﺎﻗﺸﻬم
ﻔﻰ ﺍﻟﺤﺴﺎﺏ' ﻓﻨﻘﻮﻝ'
ﺍﻟﻬﻨﺎ' ﻫؤلاء ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ'
ﻓﻴﻘﻮل اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ'
ﻗﺪ ﺟﻌﻠﺖ ﺃﻣﺮﻫﻢ
ﺍﻟﻴﮑﻢ' ﻭ ﻗﺪ ﺷﻔّﻌﺘﮑم
ﻔﻴﻬﻢ' ﻭﻏﻔﺮﺕ ﻟﻤﺴﻴﺌﻬﻢ'
ﺃﺩﺧﻠﻮﻫم اﻟﺠنة
ﺑﻐﻴﺮ ﺣﺴﺎﺏ ﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺸﺮ ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﺩﺭ
ﻳک ﺼﺤﻨﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﭼﻮﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎ ﺩﺭ ﻣﻨﺎﻗﺸﻪ
ﻭ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺄﺟﻴل ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
( ﺑﺘﺄﺧﻴﺮﻣﻴﺎﻓﺘﻨﺪ'
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﻬﺴﺘﻨﺪ)
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﺎ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺍﻳﻥ ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﮐﻪ
ﺃﻣﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺸﻤﺎ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﮐﺮﺩﻡ.
ﻭ ﺍﺯﺑﺪﻯهاﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘم ﻮ ﺑﺨﺸﻴﺪﻡ'
ﻭﺑﺪﻭﻥ هرﺣﺴﺎبی
ﻮﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻮﻧﺪ
(ﻭﺑﺪﻭﻥ هرﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
اﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ'
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻠﺎﺯم ﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ ﻣﺮﺑّﻯ اﻟﻬی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭح ﺒﺎ
ﻣﻘﺎم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ' ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺣﺴﺎﺏ ﺭﺳی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﺴخ ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ ﺣتی
ﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﻔﺮﺳﺘﺪ' ﻭﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﺋی
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.

حدیث 3004 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۸ﺹ50 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ' ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﺟﺎﺑﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﮕﻮﻳﻢ' ﺍﻣﺎم ﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:

ﻠﺎ ﺗﺤﺪّث
ﺑﻪ ﺍﻟﺴﻔلة
'ﻓﻴﻮﺑّﺨﻮﻩ' ﺃﻣﺎ
ﺗﻘﺮء اﻥّ اﻟﻴﻨﺎ
ﺍﻳﺎﺑﻬﻢ' ثمّ ﺍﻥ
ﻋﻠﻴﻨﺎ ﺣﺴﺎﺑﻬﻢ'
ﻗﻠﺖ ﺑﻠﻰ' ﻗﺎﻝ' ﺍﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
'ﻭ ﺟﻤﻊ ﺍﻟﺄﻭﻟﻴﻥ
ﻮ

ﺍﻟﺂﺧﺮﻳﻦ'ﻭﻟّانا
ﺣﺴﺎﺏ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ'
ﻓﻤﺎ ﮐﺎﻥ ﺒﻴﻨﻬم
ﻮ ﺑﻴﻥ اﻟﻠﻪ' ﺣﮑﻤﻨﺎ
ﻋلی اﻟﻠﻪ ﻓﻴﻪ'
ﻓﺄﺟﺎﺯ ﺣﮑﻮﻣﺘﻨﺎ'
ﻭ ﻣﺎ ﮐﺎﻥ ﺒﻴﻨﻬم
ﻮﺑﻴﻥ اﻟﻨﺎس ﺍﺳﺘﻮﻫﺒﻨﺎﻩ
ﻣﻨﻬﻢ' ﻓﻮﻫﺒﻮﻩ
ﻟﻨﺎ' ﻭﻣﺎ ﮐﺎﻥ ﺒﻴﻨﻨﺎ
ﻭ ﺑﻴﻨﻬﻢ' ﻓﻨﺤﻥ
ﺃﺣق ﻤﻥ عفا ﻭ ﺻﻔح
ﻫﺮﮔﺰﺣﺪﻳث
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﭙﺴﺖ ﻣﮕﻮ' ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺪﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻣﮕﻮ.
زیرا ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ'ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﻨﺰﺩ ﻣﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻣﺪ ﻭ ﺑﺤﺴﺎﺏ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ  (ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎ ﺣﺴﺎﺏ
ﺭی کاﺭﻣﺎﺋی ﺁﻧﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﻃﺒق ﻘﺎﻧﻮﻥ
اﻟﺴﻥ ﺒﺎﻟﺴﻦ' ﻳﺎ
ﺩﻧﺪﺍﻥ ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﻧﺪﺍﻥ' ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ) ﺍﻣﺎم
اﻓﺰﻭﺩ' ﭼﻮﻥ ﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻮﺩ (ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻮ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺮﺍ ﺟمع ﻤﻴﮑﻨﺪ'
ﻭ ﻣﺎﺭﺍ ﻣﺘﺼﺪﻯ
ﺤﺴﺎﺏ ﺭی ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ

ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﭘس ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺑﻴﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﻮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻣﺎ ﺣﮑم
و دوری ﻤﻴﮑﻨﻢ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺣﮑم
ﻤﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ ( ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ' ﻫﺮﭼﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺪﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ) ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﻴﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﻭ
ﻣﺮﺩم اﺳﺖ' ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺎ ﻣﻴﺒﺨﺸﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎ ﺍﺯﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴم ﺒﻤﺎ
ﺑﺒﺨﺸﺪ' ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﻰ ﺑﺨﺸﻨﺪ)
ﻭﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﻴﻥ
ﻤﺎ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯﺣﻘﻮق
ﺒﺎﺷﺪ' ﻣﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮﻫﺴﺘﻴﻢ' ﮐﻪ ﻋﻔﻮ
ﻭﺻﻔﺢ ﮐﻨﻴﻢ (ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﻭﺑﺪﻫی ﻮﺣﻘﻮق
ﻠﮕﺪﻣﺎل ﺸﺪﻩ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ' ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﻭ ﻣﺘﺼﺪﻯ عفو ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ

ﺑﻌﻬﺪﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ.

حدیث 3005 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ51 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠﻔﺎﻃمة
ﻭﻗﻔﻪ ﻋلی ﺒﺎﺏ
ﺟﻬﻨّﻢ' ﻓﺎﺫﺍ ﮐﺎﻥ
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة 'ﮐﺘﺐ
ﺑﻴﻥ عینی
کلّ  ﺭﺟﻞ'
ﻣؤﻤﻥ ﺃﻭ ﮐﺎﻓﺮ'
ﻓﻴؤﻤﺮ ﺑﻤﺤﺐ' ﻗﺪ
ﮐثرﺕ ﺫﻧﻮﺑﻪ ﺍلی
اﻟﻨﺎﺭ' ﻓﺘﻘرء
ﺒﻴﻦ ﻋﻴﻨﻴﻪ ﻣُﺤﺒّﺎ'
ﻓﺘﻘﻮل اﻟﻬی ﻮ
ﺳﻴّﺪﻯ' ﺳﻤّﻴﺘنی
ﻔﺎﻃﻤﻪ ﻭ ﻓﻄﻤﺖ
ﺑﻤﻥ ﺘﻮﻟّﺎﻧﻰ'
ﻭ ﺗﻮﻟّﻯ ﺬﺭﻳّﺘی
ﻤﻥ اﻟﻨﺎﺭ' ﻭ ﻭﻋﺪک
اﻟﺤﻖ' ﻭ ﺃﻧﺖ ﻟﺎ
ﺗﺨﻠﻒ ﺍﻟﻤﻴﻌﺎﺩ'
ﻓﻴﻘﻮل اﻟﻠﻪ ﻋﺰ
و ﺟﻞ' ﺻﺪﻗت ﻳﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ'
ﺍﻧّﻯ ﺴﻤّﻴﺘک ﻔﺎﻃمة
'ﻭ ﻓﻄﻤﺖ ﺑک ﻤﻦ ﺃﺣﺒک
ﻮ ﺗﻮﻟّﺎﻙ' ﻭ ﺃﺣﺐّ
ﺫﺭﻳّﺘک ﻮ ﺗﻮﻟّﺎﻫم
ﻤﻥ اﻟﻨﺎﺭ' ﻭ ﻭﻋﺪﻯ
اﻟﺤﻖ' ﻭ ﺃﻧﺎ ﻟﺎ
ﺍﺧﻠﻒ ﺍﻟﻤﻴﻌﺎﺩ'
ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ ﺃﻣﺮﺕ
ﺑﻌﺒﺪﻯ هذﺍ ﺍلی
اﻟﻨﺎﺭ' ﻟﺘﺸﻔﻌﻰ
ﻓﻴﻪ' ﻓﺎﺷﻔّﻌﻚ'
ﻟﻴﺘﺒﻴّﻥ ﻠﻤﻠﺎﺋﮑﺘﻰ
ﻭ ﺃﻧﺒﻴﺎﺋی ﻮ ﺭُﺳﻠﻰ'
ﻭ ﺃﻫل اﻟﻤﻮﻗﻒ'
ﻣﻮﻗفک ﻤﻨّﻯ ﻮ
ﻣﮑﺎﻧﺘﻚ ﻋﻨﺪﻯ
ﻔﻤﻥ ﻘﺮﺃﺕ ﺑﻴﻦ
ﻋﻴﻨﻴﻪ ﻣؤﻤﻨﺎ'
ﻓﺠﺬﺑﺖ ﺑﻴﺪﻩ ﻭ
ﺃﺩﺧﻠﺘﻪ ﺍﻟﺠنة
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺩﺭﺏ ﺟﻬﻨم
ﺘﻮﻗﻔﻰ ﻫﺴﺖ (ﺟﻬﻨﻢ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺠﻬﺎﻧﻮم ﻴﻮﻧﺎنی
و گوهانوم
تورات ﻮﺟﻬﺎﻥ ﻓﺎﺭسی
ریش زردشتی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی ﺒﺸﺮﻯ
اﻓﺮﺍﺩ' ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔی ﻴﻤﺴخ ﺁﻣﻴﺰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺟﻬﻨم ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻧﻔس ﮐلّ
هستی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ'
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ' ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻘﺪﻳم ﺒﻨﺎم
ﺸﻴﻮﺍ ﻭ ﻫﻠﻦ ﻭ ﻣﺮﻳم
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻤﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬی ﻤﺎﺩﺭﻫﺴتی
نوع بشری ﻤﺪﺍم  اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺰﺍﻳﺎﻧﺪ
ﻭ ﻣﻴﻤﻴﺮﺍﻧﺪ' ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺭﻭح ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻬی ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻘﺶ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﻭﭼﻮﻥ ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻮﺩ (ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ'
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭﻩ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻤﻘﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎ ﻗﺎﺋﻢ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺸﻮﺩ)
ﺑﻴﻥ ﺪﻭ ﭼﺸﻤﺎﻥ
هرﺷﺨﺺ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ' ﮐﻪ ﻣؤﻤﻥ
اﺳﺖ ﻳﺎ ﮐﺎﻓﺮ(
ساﻟک اﺳﺖ ﻳﺎ ﺩﺷﻤﻥ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ' ﻭ ﺑﻴﻦ
ﺩﻭ ﭼﺸﻤﺎﻥ' ﻣﻨﻈﻮﺭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﺪﺭﭘﻴﺸﺎنی
و اثر سجود در
پیشانی ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺁثاﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ' ﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلّیات ﺍﻟﻬی
اﺳﺖ) ﻭﭼﻮﻥ ﻴک ﺪﻭﺳﺘﺪﺍﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﺑﻌﻠﺖ ﮐثرﺕ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ' ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺟﻬﻨم ﺒﺮﺍﻯ اﻭ
ﺻﺎﺩﺭ ﮔﺮﺩﺩ' ﭼﻮﻥ
ﻔﺎﻃﻤﻪ ﺑﻴﻥ ﺪﻭ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺷﺨﺺ ﻧﻈﺮ
ﮐﺮﺩﻩ' ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ (ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭ
ﺣﺴﻨﻴﻥ اﻭﻟﺎﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻪ'

ﻳﻌنی ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴﻨﻰ' ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ  ﺣﺴنی
ﺴﺎﻟﻚ) ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻭ ﺳﺮﻭﺭ
ﻣﻦ' ﻣﺮﺍ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻯ' ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻄم هرﮐس ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﺮﺩﻯ'  ﻭﺍﺯ ﺁﺗﺶ
ﺟﻬﻨم ﺤﻔﻆ ﻣﻴﮑﻨﻰ
(ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم ﻔﺎﻃمی
اﻭﻟﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻠﮑﻮتی
ﺴﺎﻟﻚ'ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻗﺒﻮل
اﻟﻬی اﺯ ﮐﺎﺭ ﺳﺎلک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﭘﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬی
مرتضوی ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ' ﺑﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﻭ
ﺣج عمرﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
(ﻓﻄﻢ) ﺍﺯ ﺷﻴﺮ ﮔﺮﻓﺘﻥ
ﻄﻔﻞ' ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻔﻄم
ﺴﺎﻟک  اﺯ
ﺭﺣم ﻮﻟﺎﻳﺖ' ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم ﻔﺎﻃمی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺤﺎل ﺨﻮﺩ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ ﺘﻮ ﺑﺤﻖ
ﺍﺳﺖ' ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻭﻋﺪﻩ ﺧﻮﺩﻋﻤل
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ'
ﺭﺍﺳﺖ ﮔﻔﺘﻰ

ﺍﻯ ﻔﺎﻃﻤﻪ' ﻭ ﺗﻮ
ﺭﺍ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻡ'
ﮐﻪ ﺑﺘﻮ ﻓﻄم
هرﮐس ( تنها
سالکان) ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ ﻣﻴﮑﻨﻢ.
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺗﻮﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺖ' ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ
ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﻢ.
ﻭ ﻭﻋﺪﻩ ﻣﻦ ﻧﻴﺰﺑﺤق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺖ
ﺟﻔﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﻠﺤﺎﻇ ﻤﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺁﺗﺶ ﺑﺮﺍﻯ ﻮﻯ ﺪﺍﺩﻡ'
ﺗﺎ ﺗﻮ ﺑﺨﻮﺍﻫی
ﺸﻔﺎﻋﺖ ﮐﻨﻰ' ﻭﻣﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﺟﺎﺑﺖ ﮐﻨﻢ.
ﺗﺎ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻮ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ' ﻭﺗﻤﺎ
اﻫل ﻤﻮﻗﻒ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﺣﺎل ﺘﻮﻗﻒ ﺳﻠﻮﮐﻰ'
ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﺗﻮﺭﺍ ﻧﺰﺩ ﻣﻥ ﺒﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻣﻘﺎمی ﻨﺰﺩ
ﻣﻥ ﺪﺍﺭﻯ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺩﺭ  ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﭼﺸﻢ
ﻫﺮ ﮐس ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪ
ﻣؤﻤﻥ اﺳﺖ' ﺩﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ
ﺩﺍﺧﻞ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
(ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﻔﺎﻃمی ﺨﻮﺩ'
ﮐﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺸﮑﺎﻑ
ﻫﻮﻟﻨﺎکی ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ'
ﻭ  ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ' ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻓﺎﻃﻤﻰ'
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻥ ﻮ ﮔﺮﺩﻥ'
ﻭﺑﺪﻭﻥ گوﺷﺖ ﻭ
ﭘﻮﺳﺖ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ' ﻭﭘﺎﺋﻴﻥ
ﺁﻣﺪ ﻭ ﺩﺭﭼﻨﺪ ﻣﺘﺮﻯ
ﻤﻥ ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ'
ﻃﺮّﻩﺍﻯ ﺯﻳﺒﺎ
ﺑﺴﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﺻﻮﺭﺕ'
ﻭ ﭼﺸمانی ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﻣؤثّر' ﻭﻟﺒﺎنی
گرم ﻮ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺍﺷﺖ'
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘم
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﮑﺸﻢ'
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺒﻮﺳﻢ'
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﺁﻣﺪ ﻭ ﺑﻮﺳﻪﺍﻯ
گرم ﻮ ﺯﻧﺪﻩ ﻧﻤﻮﺩ'
ﻭﺍﺣﺴﺎس ﻣﺤﺒّﺖ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﻮﺍﻗﻌی
ﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩﻡ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺣﺴﻴنی ﻮ ﺣﺴنی ﭙﻴﺮ
ﻧﺎ ﻳﺎﻓﺘﻪ' ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻨﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻡ' ﻭﺣﺎل ﻨﻮﺑﺖ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﭘﺪﺭ ﻫﺴتی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ'
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
چهارم ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻬﺸتی اﺳﺖ'
ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم ﻨﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ عقل ﻮﻳﮋﻩ'
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺭﻭﺍنی ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 3006 -
اﺯﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ51 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺸﺎﻥ
گفتند ﭼﻮﻥ ﺤﺪﻳثی
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻢ' ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺧوﺮﺳﻨﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﻔﺮﻣﻮﺩ ﭘﺪﺭم
اﺯ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ: اﺫﺍ ﮐﺎﻥ
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة 'ﻧﺼﺐ
ﻟﻠﺄﻧﺒﻴاء ﻮ ﺍﻟﺮُﺳل
ﻤﻨﺎﺑﺮ ﻣﻥ ﻨﻮﺭ'
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻤﻨﺒﺮﻯ

ﺃﻋلی ﻤﻨﺎﺑﺮﻫم
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة 'ثمّ
ﻴﻘﻮل اﻟﻠﻪ ﻳﺎ
ﻣﺤﻤﺪ' ﺍﺧﻄﺐ ﻓﺄﺧﻄﺐ
ﺑﺨﻄﺒﻪ ﻟﻢ ﻳﺴمع
ﺃﺣﺪ ﻣﻥ اﻟﺄﻧﺒﻴاء
ﻮ ﺍﻟﺮﺳل ﺒﻤثلها
'ثمّ ﻴﻨﺼﺐ ﻟﻠﺄﻭﺻﻴاء
ﻤﻨﺎﺑﺮ ﻣﻥ ﻨﻮﺭ'
ﻭ ﻳﻨﺼﺐ ﻟﻮﺻﻴّﻯ
علیّ ﺑﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
فی ﺃﻭﺳﺎﻃﻬﻢ' ﻣﻨﺒﺮ
ﻣﻥ ﻨﻮﺭ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﻤﻨﺒﺮﻩ ﺃﻋلی ﻤﻨﺎﺑﺮﻫﻢ'
ثمّ ﻴﻘﻮل اﻟﻠﻪ
ﻳﺎ ﻋﻠﻰّ ' ﺍﺧﻄﺐ
ﻓﻴﺨﻄﺐ ﺑﺨﻄبة
'ﻟم ﻴﺴمع ﺃﺣﺪ ﻣﻦ
ﺍﻟﺄﻭﺻﻴاء ﺒﻤثلها
'ثمّ  ﻳﻨﺼﺐ
ﻟﺄﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﺄﻧﺒﻴاء
ﻮ ﺍﻟﻤﺮﺳﻠﻴﻥ ﻤﻨﺎﺑﺮ
ﻣﻥ ﻨﻮﺭ' ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﻠا ﻧﺒیّ ﻮ ﺳﺒﻄ
ﻮ ﺭﻳﺤﺎﻧتی ﺃﻳّﺎم
ﺤﻴﺎﺗﻰ' ﻣﻨﺒﺮ ﻣﻥ
ﻨﻮﺭ' ثمّ ﻴﻘﺎل
ﻠﻬﻤﺎ ﺍﺧﻄﺒﺎ' ﻓﻴﺨﻄﺒﺎﻥ
ﺒﺨﻄﺒﺘﻴﻦ' ﻟم ﻴﺴمع
ﺃﺣﺪ ﻣﻥ ﺃﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﺄﻧﺒﻴاء ﻮ ﺍﻟﻤﺮﺳﻠﻴﻥ
ﺒﻤثلها ثمّ  ﻳﻨﺎﺩﻯ
اﻟﻤﻨﺎﺩﻯ' ﻭﻫﻮ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ' ﺃﻳﻥ ﻔﺎﻃﻤﻪ
ﺑﻨﺖ ﻣﺤﻤﺪ؟ ﺃﻳﻥ
ﺨﺪﻳجة  ﺑﻨﺖ
ﺧﻮﻳﻠﺪ؟ ﺃﻳﻥ ﻤﺮﻳم
ﺒﻨﺖ ﻋﻤﺮﺍﻥ؟ ﺃﻳﻥ
ﺁﺳﻴﻪ ﺑﻨﺖ ﻣﺰﺍﺣﻢ؟
ﺃﻳﻥ اﻡ ﮐﻠثوم ﻮ
اﻣﺎﻡ ﻳﺤیی اﺑﻥ
ﺰﮐﺮﻳّﺎ؟ ﻓﻴﻘﻤﻦ'
ﻓﻴﻘﻮل اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ' ﻳﺎ ﺃﻫل
اﻟﺠﻤﻊ' ﻟﻤﻥ اﻟﮑﺮﻡ
ﺍﻟﻴﻮﻡ؟ ﻓﻴﻘﻮل
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ ﻭ
ﺍﻟﺤﺴﻥ ﻮﺍﻟﺤﺴﻴﻦ'
ﻟﻠﻪ ﺍﻟﻮﺍﺣﺪ ﺍﻟﻘﻬّﺎﺭ'
ﻓﻴﻘﻮﻝ ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ'
ﻳﺎﺃﻫل اﻟﺠﻤﻊ'
ﺍﻧّﻯ ﻘﺪ ﺟﻌﻠﺖ
ﺍﻟﮑﺮم ﻠﻤﺤﻤّﺪ
ﻭﻋلیّ ﻮ ﺍﻟﺤﺴﻥ
ﻮﺍﻟﺤﺴﻴﻥ ﻮ ﻓﺎﻃمة
'ﻳﺎ ﺃﻫل اﻟﺠمع
ﻄﺄﻃﻮٴﻮﺍ ﺍﻟﺮﻭٴﻮس
'ﻭ ﻏﻀّﻮﺍ ﺍﻟﺄﺑﺼﺎﺭ'
ﻓﺎﻥ هذﻩ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺗﺴﻴﺮ ﺍلی ﺎﻟﺠنة
ﻓﻴﺄﺗﻴﻬﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺒﻨﺎقة ﻣﻥ ﻨﻮق
اﻟﺠنة ﻣﺪﺑّحة
ﺍﻟﺠﻨﺒﻴﻦ' ﺧﻄﺎﻣﻬﺎ
ﻣﻥ اﻟﻠؤٴﻠؤ اﻟﺮﻃﺐ'
ﻋﻠﻴﻬﺎ ﺭﺣل ﻤﻥ
اﻟﻤﺮﺟﺎﻥ' ﻓﺘﻨﺎخ
ﺒﻴﻦ ﻳﺪﻳﻬﺎ' ﻓﺘﺮﮐﺒﻬﺎ
ﻓﻴﺒﻌث ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎﺋﻪ
ﺃﻟﻒ ﻣﻠﻚ ﻟﻴﺴﻴﺮﻭﺍ
ﻋﻥ ﻴﻤﻴﻨﻬﺎ' ﻭ ﻳﺒﻌث
ﺍﻟﻴﻬﺎ ﻣﺎئة ﺃﻟﻒ
ﻣﻠﻚ' ﻟﻴﺴﻴﺮﻭﺍ
ﻋﻥ ﻴﺴﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﻳﺒﻌث
ﺍﻟﻴﻬﺎ ﺃﻟﻒ ﻣﻠﻚ'
ﻳﺤﻤﻠﻮﻧﻬﺎ ﻋﻠﻰ
ﺃﺟﻨﺤﺘﻬﻢ'ﺣﺘّﻯ
ﻴﺼﻴّﺮﻭﻫﺎ
هلی ﺒﺎﺏ ﺍﻟﺠنة
ﭼﻮﻥ
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻮﺩ
( ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ'
ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﻨﻴﺰ ﺭﻭﺯ
ﺩﺭﺍﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﺳﺖ)
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ' ﻣﻨﺎﺑﺮﻯ
اﺯﻧﻮﺭ ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ
( ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ' ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
عرﺵ ﺍﻭ' ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻈﺎﺭﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ) ﮐﻪ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻨﺒﺮ ﻣﻥ اﺯﻫمه
ﻤﻨﺒﺮﻫﺎ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯ
پلّه ﻤﻨﺒﺮﻯ ﻨﻮﺭﺍﻧﻰ'
ﺍﺯ ﻣﻘﺎمی اﻟﻬﻰ'
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺍﺑﺮﻯ
اﺣﻮﺍل ﺪﺍﺭﺩ ﻭﻣﻨﺒﺮ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ' ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ' ﻗﺒل
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻦ' ﻭﺧﻄﺒﻪﺍﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻢ' ﮐﻪ ﻫﻴچ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻥ ﻧﮑﺮﺩﻩ (ﻧﻄق
پیاﻣﺒﺮ' ﺍﺯﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
اﺳﺖ) ﻭﺳﭙس ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﺻﻴﺎ (ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻡ) ﻣﻨﺒﺮﻫﺎﺋی
اﺯ ﻧﻮﺭ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ علیّ ﺒﻥ
ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ' ﻧﻴﺰﻣﻨﺒﺮﻯ
اﺯ ﻧﻮﺭ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻨﺒﺮﻫﺎﻯ اﻭﻟﻴﺎ
ﺍﺳﺖ ( ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺤتی
عیسی ﻤﺴﻴﺢ' ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﺮﻓﺘﻨﺪ'
ﻭلی ﻤﻮﻟﺎ ﻋلی ﺨﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﻮﺩﻩ'ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ'
ﺑﺮﺍﻯ هنمه ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ' ﻳﺎ
ﻋﻠﻰّ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻦ'
ﻭﺧﻄﺒﻪﺍﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭﺻﻴﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻥ ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
(ﺧﻄﺒﻪﻫﺎﻯ
عمومی ﻭﺧﻄﺎﺏ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﺧﻮﺩ)
ﺳﭙس ﺑﺮﺍﻯ اﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻧﺒﻴﺎ' ﻣﻨﺒﺮﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ'
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪم
ﻮ ﺩﻭ ﺳِﺒﻄ ﻮ ﺩﻭ
ﺭﻭح اﻳﺎم ﺤﻴﺎﺕ
ﻣﻦ' ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻨﺎﺑﺮﻯ
اﺯ ﻧﻮﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
( ﻧﻮﺭ ﺣﺴﻴﻥ ﻮ ﺣﺴﻦ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻀﻤﻨﺎ
ﻣﻨﺒﺮﻯ ﻨﻮﺭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
اﻭلی اﻟﻌﺰم ﻨﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ' ﻭلی
ﻤﻘﺎم ﺪﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭل ﻤﺤﻤﺪﻯ' ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎم ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺪﻭﮔﺎﻧﻪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﺑﺂﻧﺎﻥ گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﮐﻪ ﺧﻄﺒﻪ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺧﻄﺒﻪﺍﻯ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﻣﺮﺳﻠﻴﻦ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻥ ﺸﻨﻴﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩ ﺳﭙس ﻣﻨﺎﺩﻯ
که ﺟﺒﺮﺋﻴل اﺳﺖ'
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺩﺧﺘﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺠﺎ
ﺍﺳﺖ؟ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺩﺧﺘﺮ
ﺧﻮﻳﻠﺪ(ﻫﻤﺴﺮ ﺍﻭل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ) ﻭ ﻳﺎ ﻣﺮﻳم
ﺪﺧﺘﺮ ﻋُﻤﺮﺍﻥ
کجا اﺳﺖ؟ ﻭ ﺁﺳﻴﻪ
ﺩﺧﺘﺮ ﻣﺰﺍﺣِﻢ
ﮐﻮ؟ ﻭ ﺍُمّ
کُلثیوم  ﻤﺎﺩﺭ ﻳﺤﻴی
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺯﮐﺮﻳﺎ
ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﻪ
ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪﻧﺪ'
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻳﺎ ﺃﻫل اﻟﺠﻤﻊ
(ﺃﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭﺣﺎل
جم و ﺠمع ﺸﺪﻥ ﺒﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬی ﺨﻮﺩ'
ﻭﺟم گرﺩﻳﺪﻥ و
صمدیّت ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺍﻣﺮﻭﺯ

ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥ کیست ؟ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋلیِ ﻮ ﺣﺴﻥ ﻮ
ﺣﺴﻴﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﻬّﺎﺭ ﺍﺳﺖ  ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
عزﻳﺰﺍﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺂﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪ'
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻤﻮﻧﻪﻫﺎﻯ اﻟﻬی
ﺮﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺎ ﺍﻟﺤق ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﺃﻯ ﺃﻫل اﻟﺠﻤﻊ
(ﺃﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﻣﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻋلیّ ﻮﺣﺴﻥ ﻮﺣﺴﻴﻥ
ﻮﻓﺎﻃﻤﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻡ ( ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻨج ﺘﻥ ﺁل عبا ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ)
ﭘس ﺷﻤﺎ ﺃﻯ ﺃﻫل
اﻟﺠﻤﻊ (ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺣﺎل ﺠﻤﻊ ﺷﺪﻥ) ﺳﺮﻫﺎﻳﺘﺎﻥ
ﭘﺎﺋﻴﻥ ﻮ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺒﺴﺘﻪ' ﮐﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﻭﺩ ( ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻔﺎﻃﻤﻪ' ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
عبورﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺒﺴﻮﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ' ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺮ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﻔﺎﻃﻤﻪ
ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﭼﺸﻤﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭﺣﺎل
ﻨﻴﻤﻪ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺍﻭ' ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭﺷﻮﻫﺮ
ﻭﭘﺪﺭﺵ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺒﻨﺰﺩ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻣﻴﺂﻳﺪ'
ﻭ ناقه ﻣﺎﺩﻩ ﺷﺘﺮﻯ
اﺯ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ' ﮐﻪ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ
ﺁﻥ ﺮﻭﭘﻮﺵ ﻫﺴﺖ.
ﻭﺍﻓﺴﺎﺭ ﺁﻥ اﺯ
ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ ﺗﺮ ﻭ
ﺗﺎﺯﻩ' ﻭ ﺭﺣﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺸﺴﺘﻥ اﺯ ﻣﺮﺟﺎﻥ
ﺒﺮ ﭘﺸﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺷﺘﺮ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﺵ
ﺑﺰﻣﻴﻥ ﻤﻴﻨﺸﻴﻨﺪ'
ﻭ ﺍﻭ ﺳﻮﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﺍﻭ' ﻭ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﭼﭗ ﺍﻭ' ﻭ ﺻﺪﻫﺰﺍﺭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺑﺮﺑﺎﻟﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺣﻤل کند کنذ ﺗﺎ
ﺑﺪﺭﺏ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺳﺪ
(ﺗﻤﺎم اﻳﻥ ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻟﻬب
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
ﺨﻮﻳﺶ ﺑﺴﻮﻯ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ) ﻭﭼﻮﻥ
ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩ' ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻧﻈﺮ ﺑﻌﻘﺐ می
اﻧﺪﺍﺯﺩ' ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ' ﺍﻯ ﺪﺧﺘﺮ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻣﻥ ﻤﺤﻤﺪ'
ﭼﺮﺍ ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻌﻘﺐ
ﺳﺮ ﻣﻴﮑﻨﻰ؟ ﻣﻦ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ. ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘم که ﻗﺪﺭ
ﻣﻥ ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﻮﺩ (ﻧﻘﺶ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ' ﮐﻪ ﻗﺒلا
ﻭﻋﺪﻩ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﮐﻪ ﺩﺧﺘﺮ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻣﻥ ﻤﺤﻤﺪ'
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩ ﻭﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﻠﺐ ﺍﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺗﻮ ﺑﻮﺩ'
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ اﻭﻟﺎﺩ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺩﺍﺷﺖ' ﺩﺳﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﮕﻴﺮ'
ﻭ ﺩﺍﺧل ﺒﻬﺸﺖ ﮐﻦ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻔﺎﺫﺍ ﺻﺎﺭﺕ
ﻋﻨﺪ ﺑﺎﺏ ﺍﻟﺠنة
'ﺗﻠﺘﻔﺖ' ﻓﻴﻘﻮل
اﻟﻠﻪ' ﻳﺎ ﺑﻨﺖ ﺣﺒﻴﻰ'
ﻣﺎ ﺍﻟﺘﻔﺎﺗﻚ' ﻭﻗﺪ
ﺃﻣﺮﺕ ﺑک اﻟی ﺠﻨّﺘﻰ؟
ﻓﺘﻘﻮل ﻴﺎ ﺭﺏ' ﺃﺣﺒﺒﺖ
ﺃﻥ ﻴُﻌﺮﻑ ﻗﺪﺭﻯ
فی ﻤثل هذا ﺍﻟﻴﻮﻡ'
ﻓﻴﻘﻮل اﻟﻠﻪ ﻳﺎﺑﻨﺖ
ﺣﺒﻴﺒﻰ' ﺍﺭجعی
ﻔﺎﻧﻈﺮﻯ ﻤﻥ
کاﻥ فی ﻘﻠﺒﻪ ﺣُﺐّ
ﻟﻚ' ﺃﻭل اﺣﺪ ﻣﻥ
ﺬﺭﻳّﺘﻚ' ﺧﺬﻯ ﺒﻴﺪﻩ
ﻓﺄﺩﺧﻠﻴﻪ ﺍﻟﺠنة
'ﻗﺎل ﺃﺑﻮ ﺟﻌﻔﺮ'
ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺎﺟﺎﺑﺮ'
ﺍﻧّﻬﺎ ﺫﻟک اﻟﻴﻮﻡ'
ﻟﺘﻠﺘﻘﻄ ﺸﻴﻌﺘﻬﺎ
ﻭ ﻣﺤﺒّﻴﻬﺎ' ﮐﻤﺎ
ﻳﻠﺘﻘﻄ اﻟﻄﻴﺮﺍﻟﺤﺐّ
ﺍﻟﺠﻴّﺪ ﻣﻥ اﻟﺤﺐّ
ﺍﻟﺮدئ 'ﻓﺎﺫﺍ ﺻﺎﺭ
ﺷﻴﻌﺘﻬﺎ ﻣﻌﻬﺎ
ﻋﻨﺪ ﺑﺎﺏ ﺍﻟﺠﻨّﻪ'
ﻳﻠﻘﻰ ﺍﻟﻠﻪ ف
ی ﻘﻠﺒﻬم ﺃﻥ ﻴﻠﺘﻔﺘﻮﺍ'
ﻓﺎﺫﺍ ﺍﻟﺘﻔﺘﻮﺍ'ﻳﻘﻮل
اﻟﻠﻪ' ﻳﺎ ﺃﺣﺒّﺎﺋی
ﻤﺎ ﺍﻟﺘﻔﺎﺗﮑﻢ'
ﻭﻗﺪ ﺷﻔّﻌﺖ ﻓﻴﮑم
ﻔﺎﻃمة ﺑﻨﺖﺣﺒﻴﺒﻰ؟
ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ ﻴﺎ ﺭﺏ'
ﺃﺣﺒﺒﻨﺎ ﺃﻥ ﻳﻌﺮﻑ
ﻗﺪﺭﻧﺎ' فی ﻤثل
هذا ﺍﻟﻴﻮﻡ' ﻓﻴﻘﻮل
اﻟﻠﻪ ﻳﺎ ﺃﺣﺒّﺎﺋﻰ'
ﺍﺭﺟﻌﻮﺍ ﻭ ﺍﻧﻈﺮﻭﺍ
ﻣﻥ ﺃﺣﺒّﮑم ﻠﺤﺐّ
ﻓﺎﻃﻤﻪ' ﺍﻧﻈﺮﻭﺍ
ﻣﻥ ﺃﻃﻌﻤﮑم ﻠﺤﺐّ
ﻓﺎﻃمة 'ﺍﻧﻈﺮﻭﺍ
ﻣﻥ کساﮐﻢ ﻟﺤﺐّ
ﻓﺎﻃمة 'ﺍﻧﻈﺮﻭﺍ
ﻣﻥ ﺴﻘﺎﮐم ﺸﺮبة
فی ﺤﺐ ﻓﺎﻃمة ' ﺍﻧﻈﺮﻭﺍ
ﻣﻥ ﺮﺩّ ﻋﻨﮑﻢ ﻏﻴبة
فی ﺤﺐّ ﻓﺎﻃﻤﻪ'
ﻓﺨﺬﻭﺍ ﺑﻴﺪﻩ ﻭ
ﺃﺩﺧﻠﻮﻩ ﺍﻟﺠنّة
'ﻗﺎل ﺃﺑﻮ ﺟﻌﻔﺮ'
ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﻟﺎ ﻳﺒقی
فی اﻟﻨﺎس 'ﺍﻟّﺎ
ﺷﺎک ﺃﻭ ﮐﺎﻓﺮ ﺃﻭ
ﻣﻨﺎﻓﻖ' ﻓﺎﺫﺍ ﺻﺎﺭﻭﺍ
ﺑﻴﻥ اﻟﻄﺒﻘﺎﺕ'
ﻧﺎﺩﻭﺍ ﮐﻤﺎ ﻗﺎل
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ' ﻓﻤﺎ
ﻟﻨﺎ ﻣﻥ ﺸﺎﻓﻌﻴﻦ'
ﻭﻟﺎ ﺻﺪﻳق ﺤﻤﻴﻢ'
ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ ﻔﻠﻮ
ﺃﻥّ ﻠﻨﺎ ﮐﺮّة
'ﻓﻨﮑﻮﻥ ﻤﻥ اﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ'
ﻗﺎل اﺑﻮ ﺟﻌﻔﺮ
ﻫﻴﻬﺎﺕ ﻫﻴﻬﺎﺕ'
ﻣُﻨﻌﻮﺍ ﻣﺎ ﻃﻠﺒﻮﺍ'
ﻭﻟﻮ ﺭﺩﻭﺍ ﻟﻌﺎﺩﻭﺍ
ﻟﻤﺎ ﻧﻬﻮﺍ ﻋﻨﻪ'
ﻭ ﺍﻧّﻬم ﻠﮑﺎﺫﺑﻮﻥ
ﻣﺤﺒّﺖ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴنی ﻮﺣﺴنی
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺤﺴنی
ﺴﺎﻟﻚ' ﮐﻪ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﻌﺪﻯ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
'ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ' ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺮﻭﺯ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻳﮑﺎﻳک ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻮ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ' ﭼﻮﻥ ﭙﺮﻧﺪﻩﺍﻯ'
ﺩﺍﻧﻪﻫﺎﻯ ﺨﻮﺏ
ﺭﺍ ﺑﺮمی ﭽﻴﻨﺪ
ﻭﺑﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﺭﺏ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ'
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪل ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ' ﮐﻪ
ﻧﻈﺮ ﺑﭙﺸﺖ ﺳﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ' ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﺃﻯ
غزﻳﺰﺍﻥ ﻤﺤﺒﻮﺏ
ﻣﻦ' ﭼﺮﺍ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ
ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩﻳﺪ' ﮐﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ؟
ﻭلی آﻧﺎﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﺧﺪﺍ
ﻳﺎ ﻋﺰﻳﺰﺍﻥ ﻤﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺪﺭ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
( ﻭﻋﺪﻩﺍﻯ که ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥﺴﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻯ ﻤﺤﺒﻮﺑﻴﻥ ﻤﻥ
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﻳﺪ' ﻭ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﮐﻨﻴﺪ)
ﻭ ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ' ﻭﻳﺎ
ﮐﺴﺎمی ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺤﺒﺖ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﺸﻤﺎ
ﻏﺬﺍﺋی ﺪﺍﺩﻩ' ﻭﻳﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻓﺎﻃﻤﻪ' ﻟﺒﺎس ﺑﺮ
ﺗﻥ ﺸﻤﺎ ﮐﺮﺩﻩ' ﻭﻳﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻓﺎﻃﻤﻪ' ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺁﺑﻰ ﻧﻮﺷﺎﻧﻴﺪﻩ'
ﻭﻧﻴﺰ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﻴﺪ'
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺤﺒﺖ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺍﺯ
ﺷﻤﺎ ﺩﻓﺎع ﺪﺭﻏﻴﺐ
ﮐﺮﺩﻩ' ﺩﺳﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ' ﻭ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﮐﻨﻴﺪ ( ﺗﻤﺎم
ﻣﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻳﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺤﺒﺖ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ' ﻭﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺮﺍ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ)
ﻭ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ
ﮐﺴی ﺒﺎقی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ' ﻣﮕﺮ ﮐﻪ ﺷﮑﺎکی
ﻴﺎ ﮐﺎﻓﺮ ﻭ ﻳﺎ ﻣﻨﺎﻓقی
ﺒﺎﺷﺪ (ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺎ ﺑﺎﻭﺭ ﺑﺎﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ' ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺎﻥ ﻮ ﻳﺎ ﻣﻨﺎﻓق
ﺠﺎﺳﻮس ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ'
ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ'
ﻫﺮﮔﺰ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺷﻔﺎﻋتی ﺪﺭ ﻧﻤﻰ
ﻳﺎﺑﻨﺪ' ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﻃﺒﻘﺎتی ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ( ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺟﻬﻨمی ﻴﺎ ﺩﺭﺍﻧﻮﺍع
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ'
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ) ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ' ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻣﺎﻫﺮﮔﺰ ﺷﻔیع
ﻮ ﻳﺎ ﺩﻭﺳﺖ ﺻﻤﻴمی
ﻨﺪﺍﺭﻳﺪ (ﺩﺭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ' ﻭ ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ' ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺳﻠﻮک ﺪﻳﺪﻩﺍﻧﺪ)
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ' ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺎﺭ

ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸتی
ﺒﻮﺩ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﻣؤﻤﻨﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫم
ﺒﻮﺩ (ﺍﻭم ﻮ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻮ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺍﻫﻴم
ﺒﻮﺩ) ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺳﭙس ﮔﻔﺖ' ﻭلی
هرﮔﺰ ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ' ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻨع ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﻘﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ' ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
کاﺭﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻤﻨﻊ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ'
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﻭﻏﮕﻮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻭضع ﺤﺎل ﺮﻭﺍنی
ﺨﻮﺩ' ﺩﺭ ﻧﺎ ﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺖ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻧﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ' ﻣﮕﺮ
ﺫﺍتی ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺠﻮﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ'
ﺗﺎ ﺷﺨﺼﻴنی ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.

حدیث 3007 –
پیامبر ادامه
میدهی (ج؟ص؟)
رَﺣﻠِﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺸﺴﺘﻥ
اﺯ ﻣﺮﺟﺎﻥ ﺒﺮ ﭘﺸﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺷﺘﺮ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮﺵ ﺑﺰﻣﻴﻥ
ﻤﻴﻨﺸﻴﻨﺪ' ﻭ ﺍﻭ
ﺳﻮﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﺍﻭ' ﻭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﭼﭗ ﺍﻭ' ﻭ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺑﺮﺑﺎﻟﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺣﻤل کند' ﺗﺎ ﺑﺪﺭﺏ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺳﺪ( ﺗﻤﺎم
اﻳﻥ ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻟﻬی
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
ﺨﻮﻳﺶ ﺑﺴﻮﻯ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ) ﻭﭼﻮﻥ
ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩ' ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻧﻈﺮ ﺑﻌﻘﺐ ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ'
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ'
ﺍﻯ ﺪﺧﺘﺮ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻣﻥ ﻤﺤﻤﺪ' ﭼﺮﺍ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻌﻘﺐ ﺳﺮ ﻣﻴﮑﻨﻰ؟
ﻣﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺍﻳﺖ ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ.
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘم
که ﻗﺪﺭ ﻣﻥ ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺷﻮﺩ(ﻧﻘﺶ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ'
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻭﻋﺪﻩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﮐﻪ ﺩﺧﺘﺮ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻣﻥ ﻤﺤﻤﺪ'
ﺑﺯﮔﺮﺩ

ﻭﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﻠﺐ ﺍﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺗﻮ ﺑﻮﺩ' ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﺎﺩ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺩﺍﺷﺖ' ﺩﺳﺖ  ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮ'ﻭﺩﺍﺧل ﺒﻬﺸﺖ
ﮐﻦ. ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:

ﻔﺎﺫﺍ ﺻﺎﺭﺕ
ﻋﻨﺪ ﺑﺎﺏ ﺍﻟﺠنة
ﺗﻠﺘﻔﺖ' ﻓﻴﻘﻮل
اﻟﻠﻪ' ﻳﺎ ﺑﻨﺖ ﺣﺒﻴبی'ﻣﺎ
ﺍﻟﺘﻔﺎﺗﻚ' ﻭﻗﺪ
ﺃﻣﺮﺕ ﺑک اﻟی ﺠﻨّﺘﻰ؟
ﻓﺘﻘﻮل ﻴﺎ ﺭﺏ' ﺃﺣﺒﺒﺖ
ﺃﻥ ﻴُﻌﺮﻑ ﻗﺪﺭﻯ
فی ﻤثل هذا ﺍﻟﻴﻮﻡ'
ﻓﻴﻘﻮل اﻟﻠﻪ ﻳﺎ
ﺑﻨﺖ ﺣﺒﻴﺒﻰ'ﺍﺭﺟﻌی
ﻔﺎﻧﻈﺮﻯ ﻤﻥ
کاﺎﻥ فی ﻘﻠﺒﻪ ﺣُﺐّ
ﻟﻚ' ﺃﻭ ﻟﺄﺣﺪ ﻣﻥ
ﺬﺭﻳّﺘﻚ' ﺧﺬﻯ ﺒﻴﺪﻩ
ﻓﺄﺩﺧﻠﻴﻪ ﺍﻟﺠنة
'ﻗﺎل ﺃﺑﻮ ﺟﻌﻔﺮ'
ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺎ ﺟﺎﺑﺮ'
ﺍﻧّﻬﺎ ﺫﻟک اﻟﻴﻮﻡ'
ﻟﺘﻠﺘﻘﻄ ﺸﻴﻌﺘﻬﺎ
ﻭ ﻣﺤﺒّﻴﻬﺎ' ﮐﻤﺎ
ﻳﻠﺘﻘﻄ اﻟﻄﻴﺮ
ﺍﻟﺤﺐّ ﺍﻟﺠﻴّﺪ
ﻣﻥ اﻟﺤﺐ ﺍﻟﺮﺩئ
ﻓﺎﺫﺍ ﺻﺎﺭ ﺷﻴﻌﺘﻬﺎ
ﻣﻌﻬﺎ ﻋﻨﺪ ﺑﺎﺏ
ﺍﻟﺠنة 'ﻳﻠﻘﻰ ﺍﻟﻠﻪ
فی ﻘﻠﺒﻬم ﺃﻥ ﻴﻠﺘﻔﺘﻮﺍ'
ﻓﺎﺫﺍ ﺍﻟﺘﻔﺘﻮﺍ'
ﻳﻘﻮل اﻟﻠﻪ' ﻳﺎ
ﺃﺣﺒّﺎﺋی ﻤﺎ ﺍﻟﺘﻔﺎﺗﮑﻢ'
ﻭ ﻗﺪ ﺷﻔّﻌﺖ ﻓﻴﮑم
ﻔﺎﻃﻤﻪ ﺑﻨﺖ ﺣﺒﻴﺒﻰ؟
ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ ﻴﺎ ﺭﺏ'
ﺃﺣﺒﺒﻨﺎ ﺃﻥ ﻳﻌﺮﻑ
ﻗﺪﺭﻧﺎ' فی ﻤثل
هذﺍ ﺍﻟﻴﻮﻡ' ﻓﻴﻘﻮل
اﻟﻠﻪ ﻳﺎ ﺃﺣﺒّﺎﺋﻰ'
ﺍﺭﺟﻌﻮﺍ ﻭ ﺍﻧﻈﺮﻭﺍ
ﻣﻥ ﺃﺣﺒّﮑم ﻠﺤُﺐّ
ﻓﺎﻃﻤﻪ' ﺍﻧﻈﺮﻭﺍ
ﻣﻥ ﺃﻃﻌﻤﮑم ﻠﺤﺐ
ﻓﺎﻃﻤﻪ' ﺍﻧﻈﺮﻭﺍ
ﻣﻥ کساﮐﻢ ﻟﺤﺐ
ﻓﺎﻃﻤﻪ' ﺍﻧﻈﺮﻭﺍ
ﻣﻥ ﺴﻘﺎﮐم ﺸﺮبة
فی ﺤﺐ ﻓﺎﻃﻤﻪ' ﺍﻧﻈﺮﻭﺍ
ﻣﻥ ﺮﺩ ﻋﻨﮑﻢ ﻏﻴیة
فی ﺤﺐ ﻓﺎﻃﻤﻪ' ﻓﺨﺬﻭﺍ
ﺑﻴﺪﻩ ﻭ ﺃﺩﺧﻠﻮﻩ
ﺍﻟﺠنة 'ﻗﺎل ﺃﺑﻮ
ﺟﻌﻔﺮ' ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﻟﺎ
ﻳﺒقی فی اﻟﻨﺎس
ﺍﻟّﺎ ﺷﺎک ﺃﻭ ﮐﺎﻓﺮ
ﺃﻭ ﻣﻨﺎﻓﻖ' ﻓﺎﺫﺍ
ﺻﺎﺭﻭﺍ ﺑﻴﻥ اﻟﻄﺒﻘﺎﺕ'
ﻧﺎﺩﻭﺍ ﮐﻤﺎ ﻗﺎل
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ' ﻓﻤﺎﻟﻨﺎ
ﻣﻥ ﺸﺎﻓﻌﻴﻦ' ﻭﻟﺎ
ﺻﺪﻳق ﺤﻤﻴﻢ' ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ
ﻔﻠﻮ ﺃﻥّ ﻠﻨﺎ ﮐﺮّة
ﻓﻨﮑﻮﻥ ﻤﻥ اﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ'
ﻗﺎل اﺑﻮ ﺟﻌﻔﺮ
ﻫﻴﻬﺎﺕ ﻫﻴﻬﺎﺕ'
ﻣﻨﻌﻮﺍ ﻣﺎ ﻃﻠﺒﻮﺍ'
ﻭﻟﻮ ﺭﺩّﻭﺍ ﻟﻌﺎﺩﻭﺍ
ﻟﻤﺎ ﻧﻬﻮﺍﻋﻨﻪ'
ﻭ ﺍﻧّﻬم ﻠﮑﺎﺫﺑﻮﻥ ﻣﺤﺒّﺖ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴنی ﻮ ﺣﺴنی
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺤﺴنی
ﺴﺎﻟﻚ' ﮐﻪ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﻌﺪﻯ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ' ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺮﻭﺯ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻳﮑﺎﻳک ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻮ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ' ﭼﻮﻥ ﭙﺮﻧﺪﻩﺍﻯ'
ﺩﺍﻧﻪﻫﺎﻯ ﺧﻮﺏ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﻣﻴﭽﻴﻨﺪ'
ﻭﺑﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﺭﺏ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ'
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪل ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ' ﮐﻪ
ﻧﻈﺮ ﺑﭙﺸﺖ ﺳﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ' ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﺃﻯ
عزﻳﺰﺍﻥ ﻤﺤﺒﻮﺏ
ﻣﻦ' ﭼﺮﺍ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ
ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩﻳﺪ' ﮐﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ؟
ﻭلی آﻧﺎﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻋﺰﻳﺰﺍﻥ
ﻤﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺪﺭ ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
( ﻭﻋﺪﻩﺍﻯ که ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ)
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻯ ﻤﺤﺒﻮﺑﻴﻥ ﻤﻥ
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﻳﺪ' ﻭﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﮐﻨﻴﺪ)
ﻭ ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ ﮐﻪﻫﺮﮐس
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻓﺎﻃﻤﻪ

ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ' ﻭﻳﺎ
ﮐﺴﺎنی ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺤﺒﺖ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﺸﻤﺎﻏﺬﺍﺋی
ﺪﺍﺩﻩ' ﻭﻳﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻓﺎﻃﻤﻪ'
ﻟﺒﺎس ﺑﺮﺗﻥ ﺸﻤﺎ
ﮐﺮﺩﻩ' ﻭﻳﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻓﺎﻃﻤﻪ'
ﺷﻤﺎﺭﺍ ﺁﺑﻰ ﻧﻮﺷﺎﻧﻴﺪﻩ'
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﻴﺪ'
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺤﺒﺖ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺍﺯ
ﺷﻤﺎ ﺩﻓﺎﻉ ﺩﺭﻏﻴﺐ
ﮐﺮﺩﻩ' ﺩﺳﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ' ﻭ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﮐﻨﻴﺪ ( ﺗﻤﺎم
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻳﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺤﺒﺖ ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ' ﻭ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺮﺍ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ  ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ)
ﻭ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ
ﮐﺴی ﺒﺎﻗی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ' ﻣﮕﺮ ﮐﻪ ﺷﮑﺎک
ﻴﺎ ﮐﺎﻓﺮ ﻭ ﻳﺎ ﻣﻨﺎﻓق
ﺒﺎﺷﺪ ( ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺎ ﺑﺎﻭﺭ ﺑﺎﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ' ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺎﻥ ﻮ ﻳﺎ ﻣﻨﺎﻓق
ﺠﺎﺳﻮس ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ'
ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ'
ﻫﺮﮔﺰ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺷﻔﺎﻋتی ﻧﻤﻰﻳﺎﺑﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻥ ﺪﺭ ﻃﺒﻘﺎتی
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
( ﻃﺒﻘﺎﺕ ﺟﻬﻨم ﻴﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ' ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ  ﺁﻧﻬﺎ) ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻣﺎ ﻫﺮﮔﺰ ﺷﻔیع
ﻮﻳﺎ ﺩﻭﺳﺖ ﺻﻤﻴﻤی
ﻨﺪﺍﺭﻳم ( ﺩﺭﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ' ﻭ ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ' ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺳﻠﻮک ﺪﻳﺪﻩﺍﻧﺪ)
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ' ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸتی ﺒﻮﺩ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯﻣؤﻤﻨﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫیم ﺒﻮﺩ (ﺍﻭم
ﻮ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﻮ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻴم ﺒﻮﺩ) ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺳﭙس ﮔﻔﺖ'
ﻭلی هرﮔﺰ ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ' ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣنع ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﻘﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ' ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
کاﺭﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻤﻨﻊ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ'
ﺗﮑﺮﺍﺭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﻭﻏﮕﻮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻭضع ﺤﺎل ﺮﻭﺍنی
ﺨﻮﺩ' ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺖ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻧﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ' ﻣﮕﺮ
ﺫﺍتی ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺠﻮﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ'
ﺗﺎ ﺷﺨﺼﻴتی ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.

حدیث 3008
مکرر ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ53 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻧّﻤﺎ ﺳﻤّﻯ
اﻟﻤؤﻤﻥ ﻤؤﻤﻨﺎ'
ﻟﺄﻧّﻪ ﻳؤﻤﻥ
علی اﻟﻠﻪ'  ﻓﻴﺠﻴﺰ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻣﺎﻧﻪ 'ثمّ ﺃﻣﺎ
ﺳﻤﻌﺖ ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻘﻮل
فی ﺃﻋﺪﺍﺋﮑﻢ؟ ﺍﺫﺍ
ﺭﺃﻭﺍ ﺷﻔﺎعة ﺍﻟﺮﺟل
ﻤﻨﮑم ﻠﺼﺪﻳﻘﻪ
ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎمة
'ﻓﻤﺎ ﻟﻨﺎ ﻣﻥ ﺸﺎﻓﻌﻴﻥ
ﻮﻟﺎ ﺻﺪﻳق ﺤﻤﻴم
ﺑﺎﻳﻥ
علّت ﻣؤﻤنی ﺮﺍ
ﺑﺪﻳﻥ ﻨﺎم
گفتند 'ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﺨﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺍﻭ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ
(ﺳﺎﻟک ﻤؤﻤﻥ ﺒﺎﻭﺭﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ' ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ' ﻳﺎ ﺍﻭم ﻮ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﻃﻠبی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﻯ ﺮﺍ'
ﺑﮑﺎﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺗﻮﺳّل ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'
ﺗﺎﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣل
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﺟﻮﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻣﮕﺮ ﻧﺸﻨﻴﺪﻩﺍﻯ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺸﻤﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﻳﺪﻧﺪ ( ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ' ﻭلی
ﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﻳﮕﺮ ﺷﻔﻴﻌی
ﻮ ﺩﻭﺳﺖ ﺻﻤﻴﻤی
ﻮﺣﻤﻴم ﻮ ﺑﺎ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﺣﻤﺎﻳﺖ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
(ﺍﻓﺴﻮس ﮐﻪ ﺍﺯ ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻳﻢ)

حدیث 3009
مکرر- ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ53 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ:
ﻮ ﺍﻋﻠﻤﻮﺍ'
ﺃﻧّﻪ ﻟﻴس ﻳﻐنی
عنکم ﻤﻥ اﻟﻠﻪ ﺃﺣﺪ
ﻣﻥ ﺨﻠﻘﻪ ﺷﻴﺌﺎ'
ﻟﺎ ﻣﻠﻚ ﻣﻘﺮّﺏ'
ﻭﻟﺎ نبیِ ﻤِﺮﺳﻞ'
ﻭﻟﺎ ﻣﻥ ﺪﻭﻥ ﺬﻟﻚ'
ﻓﻤﻥ ﺴﺮّﻩ ﺃﻥ ﻴﻨﻔﻌﻪ
ﺍﻟﺸﺎﻓﻌﻴﻥ
عند ﺍﻟﻠﻪ' ﻓﻠﻴﻄﻠﺐ
الی اﻟﻠﻪ ﺃﻥ ﻴﺮﺿی
عنه ﻭ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ' ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮑس
ﺍﺯ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺍﺯﺧﺪﺍ
بی ﻨﻴﺎﺯ ﮐﻨﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﻘﺮﺏ
ﻭ ﻳﺎ ﻧﺒﻰ ﻣُﺮﺳل
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﻫﺮﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ. ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﺸﻔﺎﻋﺖ ﺷﺎﻓﻌﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ' ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ' ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺭﺍﺿﻰ ﮔﺮﺩﺩ.(ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﻘﺪﺭﺗﻬﺎ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ' ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻣﺸﻴﺖ ﺍﻟﻬی
ﻨﻴﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻥ اﺯ ﺧﺪﺍ'
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﻗﻴﻘﺘﺮ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮک ﺪﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯ ﺯﺷﺘﻴﻬﺎ' ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻧﻴﮑﻮﺋﻴﻬﺎ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺷﺎﻓﻌﺎﻥ ﻨﻘﺶ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻳﻔﺎ
ﮐﻨﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ

ﻧﻴﺰ ﻣﺸﻴّﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺻﺎﺩﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺪﻭﻥ
ﺴﻠﻮک ﺪﻗﻴق اﺣﮑﺎم
اﻟﻬﻰ' ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺷﻔیعی
ﻨﻴﺰ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻃﻠﺐ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ' ﺩﻟﻴﻞ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺳﺎﻟﻚ' ﻗﺒل
اﺯ ﻓﺘح ﺒﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺻﺎﺩق ﺪﺭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ' ﭘﻴﺮﻯ اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.

حدیث 3010  مکرر- ﺍﺯ
ﺍﺑﻥ عباس ﺍﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ53 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ ﺸﻨﻴﺪﻩ'
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮ ﺩﺧﺘﺮﺵ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ' ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﻧﺪﻭ ﻨﺎک ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ علّت ﺭﺍ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ'
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﻴﺎﺩ ﺭﻭﺯ ﻣﺤﺸﺮ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻡ' ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺩم ﻠﺨﺖ ﻭ ﻋﻮﺭ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ (ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺠﺴم
هم ﻨﻴﺴﺖ' ﮐﻪ ﻟﺨﺖ
ﺑﻮﺩﻥ ﺁﻥ ﻤﻄﺮح
ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺭﻭح
ﺁﻧﺎﻥ' ﻭﺧﻴلی ﺰﻭﺩﺗﺮ
ﻭ ﻓﻮﺭﺍ' ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
اﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺒﺠﻬﺎﻥ
ﺮﻓﺘﻪ' ﻭﻟﺬﺍ ﻟﺨﺖ
ﻭﻋﺮﻳﺎﻥ ﺒﺪﻭﻥ
ﻠﺒﺎس ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ' ﻫﻴﭻ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻠﺒﺎس ﺑﺮﺗﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ'ﻭﺳِﺘﺮ
ﻋﻮﺭﺕ نمی  کنند. ﺍﻣﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻋﺮﻳﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻥ ﻮ ﭘﻴﺪﺍ ﺑﻮﺩﻥ
عورَﺕ' ﺑﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ' ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ'
ﺗﺎﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺩ' ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
با مرگ قبل از
مزگ ﻤیرﺳﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺮﻭح
ﺁﻧﺎﻥ' ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﺠﺒﺮﻭﺕ ﻭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭﺑﻬﺸت
عرشی ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ'
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺪﻭﺭﻩ
ﮐﻮﺩکی ﺮﺍ ﺍﻏﺎﺯ
ﮐﻨﻨﺪ' ﮐﻪ ﻋﺮﻳﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'
ﻭلی عرﻳﺎﻥ ﺒﻮﺩﻥ
اﻃﻔﺎل ﻤﺴﺄﻟﻪﺍﻯ
ﻨﻴﺴﺖ' ﺗﺎ ﺑﺰﺭﮒ  ﺷﻮﻧﺪ).   ﺩﺧﻞ ﺭﺳﻮﻝ
ﺍﻟﻠﻪ ﺫﺍﺕ ﻳﻮﻡ
ﻋﻠﻰ ﻓﺎﻃﻤﻪ' ﻭﻫﻰ
ﺣﺰﻳﻨﻪ' ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻬﺎ'
ﻣﺎ ﺣﺰﻧﻚ ﻳﺎ ﺑﻨیّة
؟ ﻗﺎﻟﺖ' ﻳﺎ ﺃبة
' ﺫﮐﺮﺕ ﺍﻟﻤﺤﺸﺮ'
ﻭ ﻭﻗﻮﻑ ﺍﻟﻨﺎس
ﻋﺮﺍة ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
' ﻓﻘﺎﻝ' ﻳﺎ ﺑﻨیّة
'ﺍﻧّﻪ ﻟﻴﻮﻡ ﻋﻈﻴﻢ'
ﻭﻟﮑﻦ ﻗﺪ ﺃﺧﺒﺮﻧﻰ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻋﻦ ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺰ ﻭﺟﻞ' ﺍﻧّﻪ ﻗﺎﻝ
' ﺃﻭﻝ ﻣﻦ ﻳﻨﺸﻖ ﻋﻨﻪ
ﺍﻟﺄﺭﺽ ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎﻣﻪ'
ﺃﻧﺎ' ثمّ  ﺃﺑﻰ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ'
ثمّ ﺑَﻌﻠﻚ ﻋﻠﻰّ
ﺑﻦ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ' ثمّ
ﻳﺒﻌث ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻴﻚ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ'
ﻓﻰ ﺳﺒﻌﻴﻦ ﺃﻟﻒ
ﻣﻠﻚ' ﻓﻴﻀﺮﺏ ﻋﻠﻰ
ﻗﺒﺮﻙ'ﺳﺒﻊ ﻗﺒﺎﺏ
ﻣﻦ ﻧﻮﺭ' ثمِّ  ﻳﺄﺗﻴﻚ ﺍﺳﺮﺍﻓﻴﻞ'
ﺑثلاث ﺣﻠﻞ ﻣﻦ  ﻧﻮﺭ' ﻓﻴﻘﻒ
ﻋﻨﺪ ﺭﺃﺳﻚ' ﻓﻴﻨﺎﺩﻳﻚ
'ﻳﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﻨﺖ
ﻣﺤﻤﺪ'ﻗﻮﻣﻰ ﺍﻟﻰ
ﻣﺤﺸﺮﻙ' ﻓﺘﻘﻮﻣﻴﻦ
ﺁﻣنة  ﺭﻭﻋﺘﻚ'
ﻣﺴﺘﻮﺭة ﻋﻮﺭﺗﻚ'
ﻓﻴﻨﺎﻭﻟﻚ ﺍﺳﺮﺍﻓﻴﻞ
ﺍﻟﺤﻠﻞ' ﻓﺘﻠﺒﺴﻴﻨﻬﺎ'
ﻭ ﻳﺄﺗﻴﻚ ﺭﻭﻓﺎﺋﻴﻞ
ﺑﻨﺠیّة ﻣﻥ ﻨﻮﺭ'
ﺯﻣﺎﻣﻬﺎ ﻣﻦ ﻟؤﻠؤ
ﺭﻃﺐ' ﻋﻠﻴﻬﺎ ﻣﺤفّة
ﻣﻥ ﺬﻫﺐ' ﻓﺘﺮﮐﺒﻴﻨﻬﺎ'
ﻭ ﻳﻘﻮﺩ ﺭﻭﻓﺎﺋﻴﻞ
ﺑﺰﻣﺎﻣﻬﺎ' ﻭﺑﻴﻦ
ﻳﺪﻳﻚ ﺳﺒﻌﻮﻥ ﺃﻟﻒ
ﻣﻠﻚ' ﺑﺄﻳﺪﻳﻬﻢ
ﺃﻟﻮﻳﻪ ﺍﻟﺘﺴﺒﻴﺢ'
ﻓﺎﺫﺍ ﺟﺪ ﺑﻚ ﺍﻟﺴﻴﺮ'
ﺍﺳﺘﻘﺒﻠﻚ ﺳﺒﻌﻮﻥ
ﺃﻟﻒ ﺣﻮﺭاء 'ﻳﺴﺘﺒﺸﺮﻭﻥ
ﺑﺎﻟﻨﻈﺮ ﺍﻟﻴﻚ'
ﺑﻴﺪ ﮐﻞ ﻭﺍﺣﺪﻩ
ﻣﻨﻬﻦ ﻣﺠﻤﺮة ﻣﻦ
ﻧﻮﺭ'ﻳﺴﻄﻊ ﻣﻨﻬﺎ
ﺭﻳﺢ ﺍﻟﻌﻮﺩ ﻣﻦ
ﻏﻴﺮ ﻧﺎﺭ' ﻭ ﻋﻠﻴﻬﻦ
ﺃﮐﺎﻟﻴﻞ ﺍﻟﺠﻮﻫﺮ'
ﻣﺮضّعة ﺑﺎﻟﺰﺑﺮﺟﺪ
ﺍﻟﺄﺧﻀﺮ' ﻓﻴﺴﺮﻋﻦّ
ﻋﻦ ﻳﻤﻴﻨﻚ' ﻓﺎﺫﺍ
ﺳﺮﺕ ﻣﻦ ﻗﺒﺮﻙ' ﺍﺳﺘﻘﺒﻠﻚ
ﻣﺮﻳﻢ ﺑﻨﺖ ﻋﻤﺮﺍﻥ'
ﻓﻰ ﻣثل ﻣﻦ ﻣﻌﻚ
ﻣﻦ ﺍﻟﺤﻮﺭ' ﻓﺘﺴﻠّﻢ
ﻋﻠﻴﻚ' ﻭ ﺗﺴﻴﺮ'ﻫﻰ
ﻭﻣﻦ ﻣﻌﻬﺎ ﻋﻦ ﻳﺴﺎﺭﻙ'
ثیمّ ﺗﺴﺘﻘﺒﻠک
اﻣّﻚ' ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺑﻨﺖ
ﺧﻮﻳﻠﺪ' ﺃﻭﻝ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﻭ ﺑﺮﺳﻮﻟﻪ'
ﻭﻣﻌﻬﺎ ﺳﺒﻌﻮﻥ
ﺃﻟﻒ ﻣﻠﻚ' ﺑﺄﻳﺪﻳﻬﻢ
ﺃﻟﻮﻳﻪ ﺍﻟﺘﮑﺒﻴﺮ'
ﻓﺎﺫﺍ ﻗﺮﺑﺖ ﻣﻦ
ﺍﻟﺠﻤﻊ' ﺍﺳﺘﻘﺒﻠﺘﻚ
ﺣﻮّاء 'ﻓﻰ ﺳﺒﻌﻴﻦ
ﺃﻟﻒ ﺣﻮﺭﺍٴ' ﻭ ﻣﻌﻬﺎ
ﺁﺳﻴﻪ  ﺑﻨﺖ
ﻣﺰﺍﺣﻢ' ﻓﺘﺴﻴﺮﺍﻥ
ﻫﻤﺎ ﻭﻣﻦ ﻣﻌﻬﻤﺎ
ﻣﻌﻚ' ﻓﺎﺫﺍ ﺗﻮﺳّﻄﺖ
ﺍﻟﺠﻤﻊ' ﻭﺫﻟﻚ ﺃﻥّ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺠﻤﻊ ﺍﻟﺨﻠﺎﺋﻖ
ﻓﻰ ﺻﻌﻴﺪ ﻭﺍﺣﺪ'
ﻓﺘﺴﺘﻮﻯ ﺑﻬﻢ ﺍﻟﺄﻗﺪﺍﻡ'
ثمّ ﻳﻨﺎﺩﻯ ﻣﻨﺎﺩ
ﻣﻦ ﺗﺤﺖ ﺍﻟﻌﺮﺵ'ﻳﺴﻤﻊ
ﺍﻟﺨﻠﺎﺋﻖ' ﻏﻀّﻮﺍ
ﺃﺑﺼﺎﺭﮐﻢ' ﺣﺘّﻰ
ﺗﺠﻮﺯ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﻨﺖ
ﻣﺤﻤﺪ' ﻭﻣﻦ ﻣﻌﻬﺎ'
ﻓﻠﺎ ﻳﻨﻈﺮ ﺍﻟﻴﻚ
ﺍﻟﻴﻮﻡ'ﺍﻟّﺎ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺧﻠﻴﻞ ﺍﻟﺮﺣﻤﻦ'ﻭ
ﻋﻠﻰ ﺑﻦ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ'
ﻭ ﻳﻄﻠﺐ ﺁﺩﻡ ﺣﻮّاء
'ﻓﻴﺮﺍﻫﺎ ﻣﻊ ﺍﻣّﻚ
ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺃﻣﺎﻣﻚ'
ثمّ ﻳﻨﺼﺐ ﻟﻚ ﻣﻨﺒﺮ
ﻣﻦ ﺍﻟﻨﻮﺭ' ﻓﻴﻪ
ﺳﺒﻊ ﻣﺮﺍﻕ' ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﻤﺮﻗﺎة ﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻤﺮﻗﺎة' ﺻﻔﻮﻑ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة ' ﺑﺄﻳﺪﻳﻬﻢ
ﺃﻟﻮیة ﺍﻟﻨﻮﺭ'
ﻭ ﻳﺼﻄﻒﺍﻟﺤﻮﺭﺍﻟﻌﻴﻦﻋﻦ
ﻳﻤﻴﻦ ﺍﻟﻤﻨﺒﺮ'ﻭﻋﻦ
ﻳﺴﺎﺭﻩ' ﻭ ﺃﻗﺮﺏ
ﺍﻟﻨﺴاء ﻣﻨﻚ ﻋﻦ
ﻳﺴﺎﺭﻙ'ﺣﻮاء ﻭ
ﺁﺳیة ' ﻓﺎﺫﺍ ﺻﺮﺕ
ﻓﻰ ﺃﻋﻠﻰ ﺍﻟﻤﻨﺒﺮ'
ﺃﺗﺎﻙ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ'
ﻓﻴﻘﻮﻝ ﻟﻚ' ﻳﺎﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺳﻠﻰ ﺣﺎﺟﺘﻚ' ﻓﺘﻘﻮﻟﻴﻦ'
ﻳﺎ ﺭﺏ   ﺃﺭﻧﻰ
ﺍﻟﺤﺴﻦ ﻭﺍﻟﺤﺴﻴﻦ'
ﻓﻴﺄﺗﻴﻚ ﻭ ﺃﻭﺩﺍﺝ
ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ' ﺗﺸﺨﺐ
ﺩﻣﺎ 'ﻭﻫﻮ ﻳﻘﻮﻝ'
ﻳﺎ ﺭﺏ' ﺧﺬ ﻟﻰ ﺍﻟﻴﻮﻡ
ﺣﻘّﻰ ﻣﻤّﻦ ﻇﻠﻤﻨﻰ'
ﻓﻴﻐﻀﺐ ﻋﻨﺪ ﺫﻟﻚ
ﺍﻟﺠﻠﻴﻞ' ﻭﻳﻐﻀﺐ
ﻟﻐﻀﺒﻪ ﺟﻬﻨّﻢ'
ﻭ ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة  ﺃﺟﻤﻌﻮﻥ'
ﻓﺘﺰﻓﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻋﻨﺪ ﺫﻟﻚ ﺯﻓﺮﻩ'
ثمّ  ﻳﺨﺮﺝ
ﻓﻮﺝ ﻣﻦ ﺍﻟﻨﺎﺭ'
ﻭﻳﻠﺘﻘﻂ  ﻗﺘﻠﻪ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ'
و ﺃﺑﻨﺎءهم  ﻭ ﺃﺑﻨاء
ﺃبناﺋﻬﻢ' ﻭﻳﻘﻮﻟﻮﻥ'
ﻳﺎ ﺭﺏ' ﺍﻧّﺎ ﻟﻢ
ﻧﺤﻀﺮ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ'
ﻓﻴﻘﻮﻝ ﺍﻟﻠﻪ ﻟﺰﺑﺎﻧﻴﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ' ﺧﺬﻭﻫﻢ
ﺑﺴﻴﻤﺎﻫﻢ'ﺑﺰﺭقة
ﺍﻟﺄﻋﻴﻦ'
ﻭﺳﻮﺍﺩ ﺍﻟﻮﺟﻮﻩ'
ﺧﺬﻭﺍ ﺑﻨﻮﺍﺻﻴﻬﻢ'
ﻓﺄلقوﻫﻢ ﻓﻰ ﺍﻟﺪﺭﻙ
ﺍﻟﺄﺳﻔﻞ ﻣﻦ ﺍﻟﻨﺎﺭ'
ﻓﺎﻧّﻬﻢ ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﺃﺷﺪ ﻋﻠﻰ ﺃﻭﻟﻴاء
ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻣﻦ ﺁﺑﺎﺋﻬﻢ'
ﺍﻟﺬﻳﻦ ﺣﺎﺭﺑﻮﺍ
ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻓﻘﺘﻠﻮﻩ'
ﻓﺘﺴﻤﻌﻴﻦ ﺃﺷﻬﻘﺘﻬﻢ
ﻓﻰ ﺟﻬﻨّﻢ' ثمّ
ﻳﻘﻮﻝ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ'
ﻳﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ'ﺳﻠﻰ
ﺣﺎﺟﺘﻚ' ﻓﺘﻘﻮﻟﻴﻦ'
ﻳﺎ ﺭﺏ'  ﺷﻴﻌﺘﻰ؟
ﻓﻴﻘﻮﻝ ﺍﻟﻠﻪ' ﻗﺪ
ﻏﻔﺮﺕ ﻟﻬﻢ' ﻓﺘﻘﻮﻟﻴﻦ'
ﻳﺎ ﺭﺏ  ﺷﻴﻌﻪ
ﻭﻟﺪﻯ؟ ﻓﻴﻘﻮﻝ
ﺍﻟﻠﻪ'ﻗﺪ ﻏﻔﺮﺕ
ﻟﻬﻢ' ﻓﺘﻘﻮﻟﻴﻦ'
ﻳﺎ ﺭﺏ'  ﺷیعة
ﺷﻴﻌﺘﻰ؟
ﻓﻴﻘﻮﻝ ﺍﻟﻠﻪ' ﺍﻧﻄﻠﻘﻰ'
ﻓﻤﻦ ﺍﻋﺘﺼﻢ ﺑﻚ'
ﻓﻬﻮ ﻣﻌﻚ ﻓﻰ ﺍﻟﺠنة
' ﻓﻌﻨﺪ ﺫﻟﻚ ﺗﻮﺩّ
ﺍﻟﺨﻠﺎﺋﻖ' ﺃﻧّﻬﻢ
ﮐﺎﻧﻮﺍ ﻓﺎﻃﻤﻴّﻴﻦ'
ﻓﺘﺴﻴﺮﻳﻦ ﻭﻣﻌﻚ
ﺷﻴﻌﺘﻚ'ﻭ ﺷﻴﻌﻪ
ﻭﻟﺪﻙ' ﻭﺷﻴﻌﻪ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ' ﺁﻣنة
ﺭﻭﻋﺎﺗﻬﻢ'
ﻣﺴﺘﻮﺭﻩ ﻋﻮﺭﺍﺗﻬﻢ'
ﻗﺪ ﺫﻫﺒﺖ ﻋﻨﻬﻢ
ﺍﻟﺸﺪﺍﺋﺪ' ﻭﺳﻬﻠﺖ
ﻟﻬﻢ ﺍﻟﻤﻮﺍﺭﺩ'
ﻳﺨﺎﻑ ﺍﻟﻨﺎس 'ﻭﻫﻢ
ﻟﺎ ﻳﺨﺎﻓﻮﻥ' ﻭﻳﻈﻤﺄ
ﺍﻟﻨﺎس 'ﻭﻫﻢ ﻟﺎ
ﻳﻈﻤؤﻥ' ﻓﺎﺫﺍ ﺑﻠﻐﺖ
ﺑﺎﺏ ﺍﻟﺠنة 'ﺗﻠﻘّﺘﻚ
ﺍثنا ﻋﺸﺮ ﺃﻟﻒ
ﺣﻮﺭاء' ﻟﻢ ﻳﺘﻠﻘّﻴﻦ
ﺃﺣﺪﺍ ﻗﺒﻠﻚ' ﻭﻟﺎ
ﻳﺘﻠﻘّﻴﻦ ﺃﺣﺪﺍ
ﮐﺎﻥ ﺑﻌﺪﻙ' ﺑﺄﻳﺪﻳﻬﻢ
ﺣِﺮﺍﺏ ﻣﻦ ﻧﻮﺭ'ﻋﻠﻰ
ﻧﺠﺎﺋﺐ ﻣﻦ ﻧﻮﺭ'
ﺟﻠﺎﻟﻬﺎ ﻣﻦ ﺍﻟﺬﻫﺐ
ﺍﻟﺄﺻﻔﺮ ﻭﺍﻟﻴﺎﻗﻮﺕ'
ﺃﺯﻣّﺘﻬﺎ ﻣﻦ ﻟؤﻠؤ
ﺭﻃﺐ' ﻋﻠﻰ ﮐﻞّ  ﻧﺠﻴﺐ' ﻧﻤﺮﻗﻪ
ﻣﻦ ﺳﻨﺪس ' ﻓﺄﺫا
ﺩﺧﻠﺖ ﺍﻟﺠنة ' ﺗﺒﺎﺷﺮ
ﺑﻚ ﺃﻫﻠﻬﺎ' ﻭ ﻭﺿﻊ
ﻟﺸﻴﻌﺘﻚ' ﻣﻮﺍﺋﺪ
ﻣﻦ ﺟﻮﻫﺮ'ﻋﻠﻰ ﻋﻤﺪ
ﻣﻦ ﻧﻮﺭ' ﻓﻴﺄﮐﻠﻮﻥ  ﻣﻨﻬﺎ  ﻭﺍﻟﻨﺎس
ﻓﻰ ﺍﻟﺤﺴﺎﺏ' ﻭﻫﻢ
ﻓﻴﻤﺎ ﺍﺷﺘﻬﺖ ﺃﻧﻔﺴﻬﻢ'
ﺧﺎﻟﺪﻭﻥ  ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﺩﺧﺘﺮﻡ' ﺁﻥ ﺭﻭﺯﻋﻈﻴﻢ
ﻭ ﻣﻬﻤﻰ ﺍﺳﺖ. ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺒﻤﻦ ﺧﺒﺮﺩﺍﺩ' ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺸﮑﺎﻑ ﻗﺒﺮ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻥ ﻮ ﺳﭙس
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ 'ﻭﺳﭙس
ﺷﻮﻫﺮﺕ ﻋلیّ ﺒﻥ
اﺑﻴﻄﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ.
(ﺷﮑﺎﻑ ﻗﺒﺮ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻣﺮﺩﻡ' ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﻴﺎﻣﺖ

ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﭙﻮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ' ﺗﺎ ﺳﺮ ﻫم
ﺸﻮﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻴپ کسی ﺪﻳﮕﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﻘﺒلی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺸﺎﻧس
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻴﺎﻓﺘﻨﺪ' ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ'
ﻭ ﺍﻳﻦ (ﺗﻥ اﻧﺴﺎﻥ)
ﻗﺒﺮ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ' ﺭﻭح اﻭ ﺍﺯ
ﺗﻦ' ﺩﺭﻳک ﻤﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺠﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﺭﻭح اﻭ ﺍﺯ ﺑﺪﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﻯ ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻥ اﻭﻟﻴﻥ
کسی ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﺷﻒ ﻗﺮﻩ ﻗﺎﺋم
ﺒﻮﺩ. ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻥکسی
ﺒﻮﺩ' ﮐﻪ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻦ ﺑﻴﺮﻭﻥ
کرﺩ' ﮐﻪ ﺑﻘﺎﺋم
ﺭﺳﻴﺪ. ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎﺯ
ﻣﺒﻌﻮث 'ﻳﻌنی ﺰﻧﺪﻩ
ﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭﺧﻠق
گرﺩﻳﺪ. ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ'
ﺑﺎﺯ ﭘﺪﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻧﻴﺴﺖ' ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم ﻨﺒﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﭙﺪﺭ ﺭﻭﺣﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ هرﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل
اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ ﺘﺄﮐﻴﺪ
ﻋﺎﺩﺕ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺍﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﻮﺩ' ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻳﺎﺩﻯ اﺯ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺒﮑﻨﻨﺪ که پیر
الهی هر سالک
موفق است . ﻭﺳﭙس
ﻋلیّ که ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ' ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺨﺮﻭج ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﺍﺯ ﺗﻥﺨﻮﻳﺶ ﺷﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺮﺍ ﺑﺎ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺮ ﮔﻮﺭﺕ ﻫﻔﺖ
ﮔﻨﺒﺪ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺑﺰﻧﻨﺪ
(ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﺍنی
ﻔﺎﻃﻤﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ' ﻭﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ.
ﻭ ﻗﺒﺮﺷﺎﻥ ﻨﻘشی
ﻨﺪﺍﺭﺩ' ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻘﺎم
اﻟﻬی ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﻧﻮﺭﺍنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ) ﺳﭙس ﺍﺳﺮﺍﻓﻴل
ﺒﺎﺳﻪ ﺧﻠﻌﺖ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺴﺮ
ﺗﻮ ﻣﻴﺂﻳﺪ ( ﺍﺳﺮﺍﻓﻴل
ﻔﺮﺷﺘﻪ ﺍﺳﺮاء
کنندﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺘﻥ ﺮﻭﺡ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻮﺍﺳﺮاء آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻳﺎ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﺮﺧﻴﺰ
ﺑﻤﺤﺸﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭ
(ﺣﺸﺮ ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ'
ﺑﺮﺍﻯ ﻮﺭوﺩ ﺑﻬﺸﺘﻰ'
ﻭﺣﺸﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻓﺘﻦ
ﺑﺒﻬﺸﺖ' ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻤﺪﺕ ﻧﻴﺰ ﺭﻭح ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺖ نوعی
وطریقت ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ'
ﻭﻧﻪ ﺩﺭﻗﺒﺮﻫﺎ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ ﺤﺸﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ 'ﭘس
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ .

حدیث 3011 – از
پیامبر نقل
شده (ج؟ص؟) ما ﻣﻥ
ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﻳﺪﺧل
ﻮﺍﺣﺪ ﻣﻨﻬم اﻟﺠنة
' ﺍﻟّﺎ ﺩﺧﻠﻮﺍ ﺃﺟﻤﻌﻴﻥ
اﻟﺠنة 'ﻭ ﻗﻴﻞ ﮐﻴﻒ
ﺫﻟﻚ؟ ﻗﺎل ﻴﺸفع
ﻔﻴﻬم ﻔﻴﺸﻔّﻊ'
ﺣﺘّﻯ ﻴﺒقی اﻟﺨﺎﺩﻡ'
ﻓﻴﻘﻮل ﻴﺎ ﺭﺏ ﺧﻮﻳﺪﻣﺘﻰ'
ﻗﺪ ﮐﺎﻧﺖ ﺗﻘﻴنی
اﻟﺤﺮ ﻭ ﺍﻟﻘﺮ ' ﻓﻴﺸفع
ﻔﻴﻬﺎ ﻫﺮﻳک اﺯ
(ﻣﺎ) ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﻮﻧﺪ' ﻫﻤگی ﺒﺎﻫم
ﻮﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
(ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺒﻬﺸﺖ'
ﺟمع ﺸﺪﻥ ﻮﺟم
گرﺩﻳﺪﻥ' ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬی ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﻤﮕﻰ ﻳﮑﺴﺎﻥ'
ﻭﺍﻳﻥ همانی ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺑﻄﻮﺭ ﻗﺎﻃﻊ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ'
ﻭ ﺳﭙس ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﻤگی
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ'
ﻳﮑﺴﺎنی ﻤﻘﺎم
اﻟﻬی ﻮ ﺍثر ﺷﻔﺎﻋتی
ﻮ ﻓﻀل اﻟﻬی ﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻋﻠﺖ ﺭﺍ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ'
ﺍﻣﺎم اﻓﺰﻭﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺩﻳﮕﺮ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ(ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎم اﻫل ﺒﻴﺖ'
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ) ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺣتی ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰ

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ' ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺍﻳﻥ ﺪﺧﺘﺮﺧﺎﺩﻣک
کوﭼﻚ ﻣﺮﺍ'  ﺩﺭ ﮔﺮﻣﺎ
ﻭ ﺳﺮﻣﺎ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫم ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﮐﻨﻢ (ﺍﻳﻥ اﻫل ﺒﻴﺖ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻧﻮﮐﺮﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎم ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
غیرﻣﻄیع ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺷﺮﻃ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ' ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻋﻠﺖ ﻧﺠﺎﺕ ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ' ﮐﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
اﺯ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ' ﺑﻠﮑﻪ ﺣتی
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺸﺪﻳﺪ
ﺗﺮ ﺟﻬﻨم ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺑﻬﺸﺖ ﻫﺮ ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ'
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻧﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ'
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ' ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
شهود برتر ﻣﻨﻮﻃ
ﺒﺘﻠﺎﺵ ﺑﻌﺪﻯ ﻮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬی ﺸﻬﻮﺩﻯ' ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻣﺸﻴﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬی
اﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ' ﺗﻤﺎم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﺮﻃ
اﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ'
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺍﻣﺎم هرﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ عصرﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺑﻘﻴﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ' ﻣﻨﻮﻃ ﺒﻤﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬی ﻮ ﺗﻠﺎﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭﻋﺸق ﻮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺑﻤﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ.
(ﺣﺮ ﻭ ﻗﺮّ ) ﮔﺮﻣﺎ
ﻭ ﺳﺮﻣﺎ' ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
ﻘﺮﻭﺳﺨﺘﻰ' ﻭﮔﺮﻣﺎﻯ
ﺪﻭﺭﻩ ﻗﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﮔﺮﻣﺎﻯ ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ' ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﺪﺍﻭم ﺴﺎﻟک ﺒﺄﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﺎﺩمان اﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ثوﺍﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﻭلی کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ'
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ ﮔﺮﻣﺎ
ﻭ ﺳﺮﻣﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. (ﺗﻘﻴﻨﻰ)
ﻣﺮﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﻭﻗﺎﻳﻪ
ﻭ ﭘﻴﺸﮕﻴﺮﻯ اﺯ
ﺁﺳﻴﺐ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺣﻔﻆ ﻭ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

حدیث 3012 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ56 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﻠﺎ ﺗﺴﺘﺨﻔّﻮﺍ
ﺑﺸیعة ﻋﻠﻰّ 'ﻓﺎﻥ
اﻟﺮﺟل ﻤﻨﻬﻢ' ﻟﻴﺸفع
ﻠﻌﺪﺩ ﺭﺑیعة ﻭ
ﻣُﻀﺮ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
علیّ ﺮﺍ ﺩﺳﺖ ﮐم
ﻨﮕﻴﺮﻳﺪ' ﮐﻪﻫﺮ
ﻳک  اﺯ ﺁﻧﺎﻥ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺟﻤﻌﻴﺖ ﺩﻭ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﺭﺑﻴﻌﻪ ﻭ ﻣﻀﺮ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺸﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
ﻨﻮﺭﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ' ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ذب ﻤﺮﺑّﻯ اﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﮔﺮﻭﻩ ﻋﻈﻴمی
ﺮﺍ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک اﻟﻬی
ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﺸﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﻨﺸﺎﻧﻨﺪ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﻓﻌّل
ﻮ ﺻﺎﺩق ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻣﺸﻴﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
اﻓﺮﺍﺩ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺷﻴﻌﻪ  ﺩﻫﻬﺎ ﮔﺮﻭﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭ ﺩﺷﻤنی ﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﻫﻴچکدام ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﺎم ﺸﻴﻌﻪﻋلیّ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺳﺎﻟکان ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ'
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺍﻗل
بن.ر ﺒﻨﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬی ﻮ ﺣﺴﻴنی ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
هنوﺯ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻔﺎﻋﺖ
محمد ﻧﻴﺴتند ﻣﮕﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷند که
شفاعت کتتذ . ﻭ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴنب
ﻮ ﺣﺴﻨﻰ' ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃمی ﻮﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻨﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ' ﺍﻣﺎﺭﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺸﻔﺎﻋﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﺗﺎ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎلکاﻥ ﺳﺖ
ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﭙس ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺗﻌﻴﻴﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻌﺪﻯ اﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭلی
هنگام ﻤﺮگ  اﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ'
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸتی ﺒﺨﻠﻖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﺎﻡ (ﻋﺎﺑﺪ) ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ' ﻭ
ﻧﻪ (ﻋﺎﻟِﻢ) ﻳﺎ ﺍﻣﺎم
ﻮ ﺁﮔﺎﻩ ﻭ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻓﻨﻮﻥ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻮ ﺩﻳﻦ ﻋﻤﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث 3013 ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
(ﺝ۸ﺹ56 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻨﺰﻟﺖ ﻫﺬﻩ
ﺍﻟﺂیة ﻓﻴﻨﺎ ﻭ
فی ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ' ﻗﻮﻟﻪ
ﺗﻌﺎلی ﻔﻤﺎﻟﻨﺎ
ﻣﻥ ﺸﺎﻓﻌﻴﻦ' ﻭﻟﺎ
ﺻﺪّﻳق ﺤﻤﻴﻢ' ﻭﺫﻟک
ﺃﻥ اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ'
ﻳﻔﻀّﻠﻨﺎ ﻭ ﻳﻔﻀّل
ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ' ﺣﺘّﻯ
اﻧّﺎ ﻟﻨﺸﻔﻊ ﻭ
ﻳُﺸﻔﻌﻮﻥ' ﻓﺎﺫﺍ
ﺭﺃﻯ ﺬﻟک ﻤﻥ ﻠﻴس
ﻣﻨﻬﻢ' ﻗﺎﻟﻮﺍ ﻓﻤﺎ
ﻟﻨﺎ ﻣﻥ ﺸﺎﻓﻌﻴﻦ'
ﻭ ﻟﺎ ﺻﺪّﻖ ﺣﻤﻴم
ﺍﻳﻥ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ'
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺁﻧﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﻔﺖ' ﮐﻪ ﻣﺎﺭﺍ ﺷﻔﻴﻊ
ﻭ ﺩﻭﺳﺖ ﺣﻤﻴم ﻮ
ﺻﻤﻴمی ﻨﻴﺴﺖ' (ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭽﻮﻥ ﺪﺭ
ﻧﺰﺩﻳکی ﻤﺮگ ﺨﻮﺩ
ﺍﺣﺴﺎس ﭘﺸﻴﻤﺎنی
اﺯﻋﺪم ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ' ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻓﺴﻮس ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺎ ﺷﻔﻴﻌی اﻟﻬﻰ

ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ' ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﻫﻢ ﺳﻔﺮﻯ اﻟﻬی
ﺮﺍ ﺑﺎ ﻣﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺩﻭﺳﺖ
ﺣﻤﻴﻢ ﻭﺣﺎمی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﻭﺻﻤﻴمیّتی  ﻨﻤی ﺒﻴﻨﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎﺭﺍ ﻓﻀل ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺍﺩﻩ' ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻮ ﻓﻀل ﺪﺍﺩﻩ' ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻣﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ'
ﻭﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﻳﻥ اﻣﺮ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ' ﮐﻪ ﺍﻓﺴﻮس
ﻣﺎ ﺷﻔیع صد
ّیق ﻮ ﺩﻭﺳﺖ ﺻﺎﺩق
ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺎ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﮐﻨﺪ'
ﻭﻳﺎ ﺻﻤﻴﻤﻴّﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ' ﺩﻭﺳﺖ ﺻﺪّﻳق
برای ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻭ ﺷﻔیع  ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭح ﺴﺎﻟک
ﺮﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﮐﺮﺩﻩ'
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻓﻀﻞ' ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﻘﺎﻡ'
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ عقل'
ﻭﻣﺎ ﺯﺍﺩﻯ ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ' ﺩﺭ
ﮐﻤال اﻟﻬی ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻮ ﺑﺸﺮﻯ' ﺑﺎ ﻣﺮگ
اﺯ ﺑﻴﻦ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭلی ﻔﻀل اﻟﻬی
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی ﻨﻪ
ﻓﻘﻄ اﻣﻮﺭﻋﻘلی
اﻣﺮﻭﺯﻯ اﺳﺖ' ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻭﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﻭح اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﺂﺧﺮﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ' ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
گوﻧﺎﮔﻮﻥ ﭽﻬﺎﺭ
ﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻔﻀل ﺒﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﭘس ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ'
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺧﻮﻳﺶ' ﻭ ﮐﺴﺐ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻭﺍﺧﻠﺎق
اﻟﻬی اﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ'
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬی
ﺁﻧﻬﺎ' ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬی ﺘﺎ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺻﺎﺣﺐ ﻓﻀل ﻬﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﺸﺪ
ﻭلی ﺒﺎ ﺑﺪﺍﻥ ﺒﻨﺸﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
'ﮐﻪ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﻨﺒﻮّﺕ
احتمالی ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﺤﺘﻰ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻀﺪ ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﭼﻮﻥ
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﭙﻴﻮﻧﺪﻧﺪ'
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ'ﻋﻀﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ' ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺣﻨﻔﻴّﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋلی گرﺩﻳﺪ'
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﭘﺪﺭﺵ
ﺣﺪّ ﺍﻗل ﺪﺭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺷﻤﻥ ﻤﻮﻟﺎ ﻋلیّ
گرﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ.

حدیث  3014 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ56ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﮐﺴی ﺒﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺨﺒﺮ ﺩﺍﺩ' ﮐﻪ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪﺍﻯ ﺩﺍﺭﺩ' ﺍﻧﺘﻬﺎک
ﺤﺮﺍمها ﻤﻴﮑﻨﺪ
(ﺣﺮﺍﻣﮑﺎﺭﻯ ﻮ ﮔﻨﺎﻩ)
ﺑﻄﻮﺭﻯ ﮐﻪ ﺗﺮﻙ
ﻧﻤﺎﺯﻫﻢ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
(ﻧﻤﺎﺯﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﺑﺎﻋﺪم ﻨﻤﺎﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺮک
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﺣتی اﮔﺮ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻭ ﺑﺎ
ﺩلی ﺸﮑﺴﺘﻪ ﺍﺯ
ﺗﺮس ﺧﺪﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ' ﻭلی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ' ﺩﺍﺭﺍﻯ
عشق ﻮ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻮ
ﺗﺴﻠﻴم ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺪﺭ ﭘﺎﺳخ ﻔﺮﻣﻮﺩ: ﺴﺒﺤﺎﻥ
اﻟﻠﻪ ﻭ ﺃﻋﻈم ﺬﻟﻚ'
ﺃﻟﺎ ﺍﺧﺒﺮکم ﺒﻤﻥ
هو اﺷﺮّ ﻣﻨﻪ؟ ﻗﻠﺖ
ﺑﻠﻰ' ﻗﺎﻝ ﺍﻟﻨﺎﺻﺐ
ﻟﻨّﺎ اﺷﺮّ ﻣﻨﻪ'
ﺃﻣﺎ ﺃﻧّﻪ ﻟﻴس
ﻣﻥ عبد ﻳﺬﮐﺮﻋﻨﺪﻩ
ﺃﻫل اﻟﺒﻴﺖ' ﻓﻴَﺮﻕ
ﻟﺬﮐﺮﻧﺎ' ﺍﻟّﺎ
ﻣﺴﺤﺖ ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﻇﻬﺮﻩ' ﻭﻏﻔﺮ ﻟﻪ
ﺫﻧﻮﺑﻪ ﮐﻠّﻬﺎ'
ﺍﻟّﺎ ﺃﻥﻴﺠﻴئ
ﺑذﻧﺐ ﻳﺨﺮﺟﻪ ﻣﻥ
اﻟﺎﻳﻤﺎﻥ. ﻭﺍﻥّ
ﺍﻟﺸﻔﺎعة ﻟﻤﻘﺒﻮلة
'ﻭﻣﺎ ﺗﻘﺒل فی ﻨﺎﺻﺐ'
ﻭ ﺍﻥّ اﻟﻤؤﻤﻥ
ﻠﻴﺸفع ﻠﺠﺎﺭﻩ'
ﻭ ﻣﺎﻟﻪ ﺣَﺴَنة
'ﻓﻴﻘﻮل ﻴﺎ ﺭﺏ ﺟﺎﺭﻯ'
ﮐﺎﻥ ﻴﮑﻒّ ﻋﻨّﻰ

ﺍﻟﺄﺫﻯ' ﻓﻴﺸفع
ﻔﻴﻪ' ﻓﻴﻘﻮل اﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ'
ﺃﻧﺎ ﺭﺑّک ﻮ ﺃﻧﺎ
ﺃﺣق ﻤﻥ کاﻓئ ﻋﻨﻚ'
ﻓﻴﺪﺧﻠﻪ ﺍﻟﺠنة
'ﻭﻣﺎﻟﻪ ﻣﻥ ﺤﺴنة
'ﻭﺍﻥّ ﺃﺩنی اﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﺸﻔﺎعة ' ﻟﻴﺸﻔﻊ
ﻟثلاثین اﻧﺴﺎﻧﺎ'
ﻓﻌﻨﺪ ﺫﻟک ﻴﻘﻮل
ﺃﻫل اﻟﻨﺎﺭ' ﻓﻤﺎ
ﻟﻨﺎ ﻣﻥ ﺸﺎﻓﻌﻴﻥ
ﻮﻟﺎ ﺻﺪّﻳﻖ ﺣﻤﻴم  ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺧﺪﺍ' ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺒﺪﺗﺮﻫم ﻬﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍنم ﺒﺸﻤﺎ
ﺑﮕﻮﻳم ﻮ ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﺎﺻﺒﻰ ﺿﺪ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ (ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ' ﻏﻴﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤق اﻟﻬی
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺩﻧﺒﺎل
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺷﻴﻌﻪ ﻳﺎ
ﻣﻔتی ﺴُﻨّﻯ ﺒﻮﺩﻩ'
ﻭ ﺑﺘی ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﺼﺐ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﻨﻴّﻨﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ'
ﮐﻪ ﻣثلا
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻨﺼﻮﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎسی کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺣتی اﻳﻥ
ﺴﻨّﺘﻰ' ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺸﻴﻌﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺩﺍﺭﺩ' ﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴم ﺪﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺸﺪﻩ' ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﺻﻠﺎح
ﺮﻭﺍن ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ'
ﺳﻠﺎﻣﺖ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ' ﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻴﻥ
اﻧﺴﺎﻥ گناﻩ ﮐﺎﺭ'
ﭼﻮﻥ عبدﻯ ﺒﺎﺷﺪ(ﺳﺎﻟک
اﻟﻬی گرﺩﺩ) ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺃﻫل
ﺒﻴﺖ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ' ﻭ ﺩﻟﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﺬِﮐﺮ ﻣﺎ ﺭﻗّﺖ
ﺑﻴﺎﺑﺪ' ﻣﻠﺎﺋگ
ﺘﻤﺎم گناﻫﺎﻥ ﭙﺸﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﭘﺎک ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
(ﺫﮐﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻙ الهی ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﺬﮐّﺮﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺭﻗّﺖ ﻗﻠﺐ ﺍﻧﺎﻥ'
ﻣﺤﺒﺖ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺩﻟﺴﻮﺯﻯ اﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
کرﺩ ﻭﺟﻬﺎﻥ اﺯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺳﺨﺘﻴﻬﺎﻯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ روان ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﺘﺤﻤل ﻤﻴﮑﻨﺪ)
ﻭﺗﻤﺎم گناﻫﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ( ﺗﻤﺎم
گناﻫﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﺸﺮﮐﻨﺪ
ﺳﺎﺑﻖ' ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭ
ﺑﻘﺸﺮﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ'
ﻭﻣﺸﺮک ﺒﻮﺩ' ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻨک ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ' ﻭ ﻫﻢ ﮔﻨﺎهی
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ) ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﺑﺎﮔﻨﺎﻫی اﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻄﺮﺩ ﮔﺮﺩﺩ ( ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ' ﺑﺮﺍﻯ
عدم گناﻩ ﮐﺎﺭﻯ'
ﺑﺎﺯ ﻋﻤﺪﺍ ﺑﮕﻨﺎﻫی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟک ﻤﻨﺎﻓق ﺸﺪﻩ'
ﻭﻣﺘﻤﺮّﺩ' ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﻣﺠﺪﺩ ﻭ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻭ ﻗﻄﻌی ﻨﮑﻨﺪ' ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ'
ﺑﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣلی
اﻟﻬی ﻄﺮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ' ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺎﻭﺭﻯ ﻨﻈﺮﻯ ﻮﻋﻤﻞ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎﺣﺼﻮل
ﺘﺠﻠﻴﻪﻫﺎ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ) ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺑﺮﺍﻯ هرﮐس ﭘﺬﻳﺮﻓﺘنی
ﻨﻴﺴﺖ' ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺎﺟﻰ (ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺗﻮﺳّل
ﻮﺳﻠﻮک ﻨﻤﺎﻳﺪ'
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭ ﻫﻤﻨﺸﻴنی
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
ﺒﺎ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻭل ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ' ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻔﺎﻋﺖ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭙﻨﺠﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﻨﺎﺻﺒی کسی اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ'
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ' ﻭﺧﻴﺎل
ﻤﻴﮑﻨﺪ' ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺟﺎﻫل ﻮ ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ'ﻋﺎﻟِم
اﺳﺖ. ﻭلی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺎک ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ' ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺍﻟﻬی
ﻮﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﺨﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺎﺻبی ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﻭﺍﻟّﺎ ﺳُﻨّﻯ ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﺍﮔﺮ ﺩﺷﻤنی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻭضع ﺨﻴلی
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺷﻴﻌی
ﺪﻧﺒﺎل ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺍﺯﺍﺭ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻭﺣتی ﻘﺎﺗل آﻧﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ) ﺯﻳﺮﺍ ﻣؤﻤﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ' ﺑﺮﺍﻯ
ﻬﻤﺴﺎﻳﻪ ﻭ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺣﺴﻨﻪﺍﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺷﻔﺎﻋﺖ ﮐﻨﺪ.
(ﺟﺎﺭ' ﻳﺎ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ'ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻥ ﭙﻨﺎﻩ ﺑﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﮐی
ﺴﺎﻟک ﻤﻠﺤق ﺒﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ اﻟﻬی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ'
ﻭ(ﺣﺴﻨﻪ) ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻋﻤل ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﻮ
ثواﺏ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻭل
ﺨﻮﺩ ﻣؤﻤﻥ اوم
کرﺩﻩ  ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺷﻮﺩ ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰﺷﻔﺎﻋﺖ
ﮐﻨﺪ) ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻴﮕﻮید
ﺧﺪﺍ ﻳﺎ ﺍﻳﻥ ﺠﺎﺭ
ﻣﻦ (ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﻭ ﭘﻨﺎﻩ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﻤﻦ) ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺁﺯﺍﺭﻯ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩ
(ﻫﻤﺴﺎﻳﻪﺍﻯ
که ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺩﻓﺎعی
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی ﺒﺎﺷﺪ'
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﺪﻣﺖ ﮐﺮﺩﻩ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣؤﻤﻥ ﺸﻔیع ﻮﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ' ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﻣﻥ ﺮﺏ
ﺗﻮ(ﻣؤﻤﻦ) ﻫﺴﺘﻢ'
ﻭﻣﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻬﺴﺘﻢ' ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺒﺨﺸم ﻮ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺗﻮﺭﺍ  بدﻫﻢ' ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﺎﻫﺮﭼﻪ ﺣﺴﻨﻪ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣلی که ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ( ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ثوﺍﺏ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ'
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﻴک
ﺪﺭﺟﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺮﺳﺪ'
ﮐﻪ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
مقدماتی ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.) ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣؤﻤﻨﺎﻥ ﺪﺭ ﺷﻔﺎﻋﺖ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ اﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﮐﻨﻨﺪ
( ﻳک ﻤؤﻤﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻣل ﺸﺪﻩ' ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺎ سی ﺴﺎﻟک که ﺧﻮﺩ
ﺭﻗم ﺒﺰﺭﮔی اﺳﺖ'
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬی ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﭙﺮ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ'
ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﻔﺖ' ﺷﻔیع ﻮ ﺩﻭﺳﺖ
ﺻﻤﻴﻤی ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ
(ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﻭ ﺗﺤﺖ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﻭﺻﻤﻴﻤﻴّﺖ ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭﻫم ﺴﻔﺮﻯ اﻟﻬی
ﻬﺴﺘﻨﺪ) ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ'ﻫﻢ
ﺳﻔﺮﻯ اﻟﻬی ﺴﺎﻟک
ﻮ ﺟﻔﺖ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻥ
اﺳﺖ. ﺍﻣﺮﻯ که ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ'
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻣﺎم
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث 'ﺿﻤﻥ
اﻳﻨﮑﻪ ﻣﺸﺮﻙ ﺑﻮﺩﻥ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﻨﺎﺻبی
ﺮﺍ ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ'
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ' ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عظیم ﺘﺮﻳﻥ ﻘﺪﺭﺕ
ﺍﻟﻬی ﺮﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ'ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺘﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮکی کنند .

حدیث 3015 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ57ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﻮﺍﻑ ﮐﻌﺒﻪ'
ﺩﺭ ﻳم ﻨﻴﻤﻪ ﺷﺐ'
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻭﻯ ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻴﺎ ﺳﻤﺎﻋﻪ'
ﺍﻟﻴﻨﺎ ﺍﻳﺎﺏ ﻫﺬﺍ
ﺍﻟﺨﻠﻖ' ﻭﻋﻠﻴﻨﺎ
ﺣﺴﺎﺑﻬﻢ' ﻓﻤﺎ ﮐﺎﻥ
ﻠﻬم ﻤﻥ ﺬﻧﺐ ﺑﻴﻨﻬم
ﻮﺑﻴﻥ اﻟﻠﻪ ﻋﺰ
ﻭﺟﻞ' ﺣﺘﻤﻨﺎ ﻋﻠی
اﻟﻠﻪ فی ﺘﺮﮐﻪ
ﻟﻨﺎ' ﻓﺄﺟﺎﺑﻨﺎ
ﺍلی ﺬﻟﻚ' ﻭ ﻣﺎ ﮐﺎﻥ
ﺒﻴﻨﻬم ﻮ ﺑﻴﻥ
اﻟﻨﺎس 'ﺍﺳﺘﻮﻫﺒﻨﺎﻩ
ﻣﻨﻬﻢ' ﻭ ﺃﺟﺎﺑﻮﺍ
ﺍﻟی ﺬﻟﻚ' ﻭ ﻋﻮّﺿﻬم
اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭﺟل ﺃﻯ ﻔﻠﺎﻥ' ﺍﻳﻥ
ﺨﻠﺎﻳق ﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﻴﺒﻴﻨﻰ'
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﺰﺩ ﻣﺎ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ'ﻭ ﺑﺤﺴﺎﺏ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﺗﺎ
ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎﻫی ﺒﺎ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴم که  ﺣق ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﻤﺎ ﻣﻴﺒﺨﺸﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺎ
ﻣﺮﺩم ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻥ ﺤﻘﻮق
ﺮﺍ ﺑﻤﺎ ﻣﻴﺒﺨﺸﺪ'
ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺣﻘﻮق
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
( ﺍﻣﺎم ﺒﺮﺍﻭﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ' ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺤﺠّﺎج هنوﺯ ﺣﺞ
ﺃﮐﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻣﺎم
ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺮَﻏم  ﺤﺎجی ﺸﺪﻥ
هنوﺯ ﺑﺎقی اﺳﺖ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺎ
وسّل ﻭﻟﺎﻳﺖ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﭼﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺨﺪﺍ' ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺨﺸﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺣﻘﻮق ﻤﺮﺩم ﺮﺍ
ﺿﺎیع
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ستم بدﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺍﻥ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺣﺴﺎﺏ ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﺎ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﻣﺎ'
ﻳﻌنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ'
ﻭﻳﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬی
ﺰﻣﺎﻥ' ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺁثاﺭ ﮔﻨﺎﻩ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﺎم ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﺩﺭ ﺣج
کعبه ﺷﺮﮐﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ
علاﻗﻤﻨﺪﺍﻥ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺣج اﮐﺒﺮ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ'
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺣج ﺨﻮﺩ'
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻔﺮﻣﻮﺩ
ﻭ ﺍﻳﻨک ﻨﻮﺑﺖ ﺁﻥ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺤج اﮐﺒﺮ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ' ﺣج
ﻤﻬﻤﺘﺮ ﻭ ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣج
کعبه 'ﻳک ﻨﻤﺎﻳﺶ
ﻣﺎﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
تفهیم اﺻﻞ ﮐﻠّﻯ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﻤﺎم ﻤﻨﺎﺳک
عباﺩﻯ ﻨﻴﺰ' ﺩﺍﺭﺍﻯ
همین ﻤﻌﺎنی ﺒﺎﻃنی
ﻮ ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 3016 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ57ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ'
ﮐﺪﺍم ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
(ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ) ﮐﻨﻨﺪﻩﺗﺮ
ﺍﺳﺖ؟ (
ﺩﺭﺣﻘﻴﻘﺖ ﺁﻳﺎﺕ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ' ﺑﺎﻫم
ﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
(ﺍﻣﻴﺪ) ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍﺭﺍ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ'
ﻭﺑﺎ ﻗﺮﻩﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﻳﺪ ﺟﺴﺖ' ﮐﻪ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬی
اﻭﻟﻴﻥ اﻣﻴﺪ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻌﺮفی
کند 'ﻭﺳﭙس ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ' ﺗﺎ ﻣﺼﻄفی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺑﻨﺎ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ'
ﻫﻤﻪ ﺁﻳﺎﺕ ﺍﻟﻬی
ﻮﻋﻠﺎﺋم ﻮ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺍﻭ ﻳﺎ ﻗﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﻭ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻠﺎﻭﺕ' ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳک ﺮﺍ(ﺗﻠﻮ ﺍﻟﺎُﺧﺮﻯ)
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ' ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨکه
ﻤﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﺪﺳﺖ
ﺁﻣﺪﻧﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺿﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ' ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ' ﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺴﻴح ﺪﺟّﺎل ﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎم ﻨﻴﺰ
ﭘﺎﺳخ ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺍﺯ ﻗﺮﺍﻥ
کتاب 'ﻭ ﻧﻪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬی ﻮ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل
ﻤﻴﺮﺳﻴﺪ: ﻗﻮم ﺘﻮ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺭﻩ ﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ( ﻗﻮم
ﻴﺎ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ'
ﻭلی غیرﻋﺎﻣﻞ

ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎل
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷتی ﻘﺸﺮﻯ
ﻮ مفاهیم ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻮ ﻣﺎﺩﻯ اﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺗﻔﺎﻭتی
ﺒﻴﻥ ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍنی
ﻘﺎﺋل ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻗﻮم ﺒﻤﻌنی
ﺴﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ' ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺮ ﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮﻳﻪ'
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪﻋﻤل
کنند ﻭ ﺁﻳﻪ ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻭﻳﺎ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺍﻟﻬی
ﻤﻬم ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨک ﺪﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺮﻃ ﻠﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺮﻃ ﻨﻬﺎﺋی
ﺮﺍ شرط ﮐﺎفی ﺒﺪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﺟﻬﻨﻤﻬﺎ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺭﺍﻭﻯ ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻣﺮﺩم ﻤﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﺍﻳﻥﺁﻳﻪ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺗﺮ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻳﺎ ﻋﺒﺎﺩﻯ اﻟﺬﻳﻥ
ﺃﺳﺮﻓﻮﺍﻋلی اﻧﻔﺴﻬﻢ'
ﻟﺎ ﺗﻘﻨﻄﻮﺍ ﻣﻥ
ﺮﺣمة ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻯ
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﻤﻦ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻄﻴﻊ) ﮐﻪ ﺑﺮ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺨﻮﺩ ﺍﺳﺮﺍﻑ ﮐﺮﺩﻳﺪ'
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﻧﺸﻮﻳﺪ
( ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ'
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺎﻯ ﻨﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ کسی ﻨﻴﺴﺖ'
ﭘس ﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺟﻬﻨم
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺩﻳﺪﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻫم ﻠﺎﺯم
ﻨﻴﺴﺖ' ﻭ ﮐسی ﻨﻴﺰ
ﺟﻬﻨﻤی ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی اﻳﻦ ﻭﻋﺪﻩ
ﺍﻟﻬی ﺒﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻮ ﺷﺮک ﺪﻳنی کرﺩﻥ'
ﺑﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺳﺮﺍﻑ ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭح
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺘﺪﺭﻳج
ﺪﺍﺭﺩ' ﻣﻌﺎﺩل ﻴک
ﺮﻭح ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی اﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪ' ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی
بمعرفی
خداوند ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'
ﻭﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ'
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺨﺸﻴﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﻌﮑﺶ ﻫﺮﭼﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﻗﺒلی ﻴﺒﻴﺸﺘﺮ'ﺗﺮس
ﺳﺎﻟک ﺘائب ﺍﺯﺧﺪﺍ

ﺑﻴﺸﺘﺮ' ﻭﺷﺎﻧس
ﻭ ﺍﻣﻴﺪ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ هرﭼﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
ﺼﺎﺩق ﻤﺮﺗفع ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ'
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺮک ﻛﻨﺪ
ﻭ ﻧﻔﺎق ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺩل ﺒﺎﺧﻮﻧﺪﻯ
غیر ﺍﻟﻬی ﺒﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻋﺒﺎﺩ ﻧﻴﺰ  تنها ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﻭ ﻧﻪ ﺑﺎ ﺗﻌﻠﻴم
آﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎﻯ ﺴﻔﻴﻪ
ﻭ ﺑﻬﺮ ﻣﺬﻫبی
که ﺑﺎﺷﻨﺪ. و ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠﮑﻨّﺎ
ﺃﻫل اﻟﺒﻴﺖ' ﻟﺎ
ﻧﻘﻮل ﺬﻟﻚ' ﻗﺎل
ﻘﻠﺖ ﻓﺄﻯ ﺸﻴئ ﺘﻘﻮﻟﻮﻥ
ﻔﻴﻬﺎ؟ ﻗﺎﻝ ﻧﻘﻮﻝ'
ﻭ ﻟﺴﻮﻑ ﻳﻌﻄک ﺮﺑّک
ﻔﺘﺮﺿی اﻟﺸﻔﺎعة
'ﻭ لله ﺍﻟﺸﻔﺎعة
'ﻭ ﻟﻠﻪ ﺍﻟﺸﻔﺎعة  ﻭﻟی ﻤﺎ ﺃﻫل
ﺒﻴﺖ ﭼﻨﻴﻥ ﻨﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
(ﻣﺎﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ'
ﻭﻧﻪ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﭼﻪﺳﻨّﻯ ﻴﺎ ﺷﻴﻌﻰ)
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴم  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺑﺘﻮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ' ﮐﻪ ﺭﺍﺿﻰ ﺑﺎﺷﻰ'
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ هماﻥ ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﺳﺖ' ﻳﻌنی
اﻣﻴﺪ ﻭ ﺭﺟﺎ' ﺑﺎﺯ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﺍﻧﭽﻪ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﻭﺍﻗﻌی ﺒﺨﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻮﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﺗﺎ ﺭﺍﺿی ﺸﻮﻯ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺸﻔﺎﻋﺖ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﺴﺎﻟک که ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ'
ﻭ ﮐﺎﻣل اﻟﻬی ﻤﻴﺸﻮﺩ'
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻭﺳﻴﻠﻪ

ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ' ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﻧﻴﺰ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻥ ﺁﻳﻪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ' ﮐﻪ ﺳﺎﺋل
هرﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﻮﻫﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻫﻤﻨﺸﻴنی
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ'
ﺑﺎ ﺳﺎﻟک ﻮ ﺭﻭح
اﻭ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺁﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
مان ﺒﺎﻟﻘﻮّﻩﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣلی اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﻑ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل هرﮐس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺴﻮﺧﺖ ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ'
ﻭﺣﺪّ ﺍﮐثر ﻟﺬتی
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ ﺪﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ' ﺷﺎﻣل اﻣﻮﺭ
ﺗﻌﻘلی ﻔﻌﻠﻰ' ﻭ
ﺍﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ ﺮﻭﺍﻧﻰ'
ﻭ ﺧوﺮﺳﻨﺪﻯ هاﻯ
ﻮﺍﻗﻌی اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍ ﺳﺎﻟک کاﻣل ﺸﺪﻩ
ﺑﺪﻫﺪ. ﭘس ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ' ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﺪﺍﺩﻩﻫﺎﻯ اﻟﻬی
ﺒﺎﺷﺪ' ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬی ﺸﻮﺩ'
ﺗﺎ ﺣق ﺸﻔﺎﻋﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻣﺮﻯ ﺠﺪﺍ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻞ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺗﺮﺑﻴتی
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی ﺪﺭ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ثوﺍﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﺧﺮﺕ ﺁﻧﻬﺎ  ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ' ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ  نوع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﺮﺟﻌﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﺍﻟﻬی
ﺁﻥ ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ' ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻳﻌﻨﻰ  ﺩﺭﺟﺴم ﻮ
ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﻘﺼی ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎن
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭﮐﻪ ﺍﻳﻨک
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺒﺸﺮﻯ'
ﺩﺍﺭﺍﻯ کمبوﺩﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺟﺴم ﻮﻋﻘل ﻮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺪﺭک
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ'
ﻭﻳﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺼﺒﺮ
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺗﺤﻤل ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺮﺍ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺘﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ'
ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﻮ ﻗﺒلی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺪک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸت  ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺪﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﺮﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ' ﻭﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺠﺎ ﻣﺒﺪﻫﻨﺪ.

حدیث 3017 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﻌﺴﮑﺮﻯ
اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ57 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: اﺣﺒّﻮﺍ
ﻣﻮﺍﻟﻴﻨﺎ مع ﺤﺒّﮑم
ﻠﺂﻟﻨﺎ' ﻫﺬﺍ ﺯﻳﺪ
ﺑﻥ ﺤﺎﺭثه 'ﻭ ﺍﺑﻨﻪ
ﺍﺳﺎﻣﻪ ﺑﻥ ﺰﻳﺪ'
ﻣﻥ ﺨﻮﺍﺹ ﻣﻮﺍﻟﻴﻨﺎ'
ﻓﺄﺣﺒّﻮﻫﻤﺎ' ﻓﻮﺍﻟﺬﻯ
ﺒﻌث ﻣﺤﻤﺪﺍ ﺑﺎﻟﺤق
ﻨﺒﻴّﺎ' ﻟﻴﻨﻔﻌﮑﻢ
ﺣﺒّﻬﻤﺎ' ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﻭ ﮐﻴﻒ ﻳﻨﻔﻌﻨﺎ
ﺣﺒّﻬﻤﺎ؟ ﻗﺎل
اﻧّﻬﻤﺎ ﻳﺄﺗﻴﺎﻥ
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻋﻠﻴّﺎ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ'ﺑﺨﻠق
کثیر' ﺃﮐثرﻣﻥ ﺮﺑیعة  ﻭ ﻣُﻀﺮ' ﺑﻌﺪﺩ
کلّ ﻮﺍﺣﺪ ﻣﻨﻬﻢ'
ﻓﻴﻘﻮل اﻥ ﻴﺎ ﺃﺧﺎ
ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ' ﻫؤلاء
ﺃﺣﺒّﻮﻧﺎ ﺑﺤﺐّ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ'
ﻭ ﺑﺤﺒّﻚ' ﻓﻴﮑﺘﺐ
ﻋلیّ علیه ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ'
ﺟﻮﺯﻭﺍ ﻋلی اﻟﺼﺮﺍﻃ
ﺴﺎﻟﻤﻴﻦ' ﻭ ﺍﺩﺧﻠﻮﺍ
ﺍﻟﺠﻨﺎﻥ' ﻓﻴﻌﺒﺮﻭﻥ
علیه 'ﻭ ﻳﺮﺩﻭﻥ
اﻟﺠنة ﺳﺎﻟﻤﻴﻦ'
ﻭ ﺫﻟک ﺃﻥ ﺃﺣﺪﺍ
ﻟﺎ ﻳﺪﺧل اﻟﺠنَ
ﻣﻦ ﺳﺎﺋﺮ ﺍمّة
ﻣﺤﻤﺪ' ﺍﻟّﺎ ﺑﺠﻮﺍﺯ
ﻣﻥ علیّ ﻓﺎﻥ ﺃﺭﺩﺗم
اﻟﺠﻮﺍﺯ ﻋلی اﻟﺼﺮﺍﻃ
ﺴﺎﻟﻤﻴﻦ' ﻭﺩﺧﻮل
اﻟﺠﻨﺎﻥ غاﻧﻤﻴﻦ'
ﻓﺄﺣﺒّﻮﺍ ﺑﻌﺪ
ﺣﺐّ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺁﻟﻪ
ﻣﻮﺍﻟﻴﻪ'ثمّ اﻥ
ﺃﺭﺩﺗﻢ ﺃﻥ ﻴﻌﻈّم
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ
عند اﻟﻠﻪ ﻣﻨﺎﺯ
ﻟﮑﻢ' ﻓﺄﺣﺒّﻮﺍ
ﺷیعة ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ'ﻭ
ﺟﺪﻭﺍ ﻓﻰ ﻗﻀاء
ﺤﻮﺍﺋج اﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ'
ﻓﺎﻥ اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ'
ﺍﺫﺍ ﺃﺩﺧلکم ﻤﻌﺎﺷﺮ
ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ ﻭ ﻣﺤﺒّﻴﻨﺎ
ﺍﻟﺠﻨﺎﻥ' ﻧﺎﺩﻯ
ﻤﻨﺎﺩﻳﻪ فی ﺘﻠک
اﻟﺠﻨﺎﻥ' ﻳﺎ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻘﺪ ﺩﺧﻠﺘم اﻟﺠنة
ﺑﺮﺣﻤﺘﻰ' ﻓﺘﻘﺎﺳﻤﻮﻫﺎ
ﻋلی ﻘﺪﺭ ﺣﺒّﮑم
ﻠﺸﻴﻌﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻋﻠﻰّ ' ﻭ ﻗﻀاء ﺤﻘﻮق
اﺧﻮﺍﻧﮑﻢ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﻓﺄﻳّﻬم کاﻥ ﺃﺷﺪّ
ﻟﻠﺸﻴﻌﻪ ﺣﺒّﺎ'
ﻭﻟﺤﻘﻮق
اﺧﻮﺍﻧﻬم اﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﺃﺷﺪّ ﻗﻀاءا' ﮐﺎﻧﺖ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻪ فی اﻟﺠﻨﺎﻥ
ﺃﻋﻠﻰ' ﺣﺘّﻯ ﺃﻥ
ﻔﻴﻬم ﻤﻥ ﻴﮑﻮﻥ
ﺃﺭفع ﻤﻥ اﻟﺂﺧﺮ'
ﺑﻤﺴﻴﺮة ﺧﻤﺴﻤﺎئة
ﺳنة 'ﺗﺮﺍبیع ﻘﺼﻮﺭ
ﻭ ﺟﻨﺎﻥ ﻣﻮﺍﻟﻴﺎﻥ
ﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﻳﺪ'
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﺎ ﺁل ﻤﺎ (ﻣﻮﺍلی
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﻭ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺳﻠﻮک ﺃﻫل ﺒﻴﺖ'
ﻭ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ' ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﻟﺰﻭﻡ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻮ
ﺍﺣﺘﺮﺍم ﺒﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ) ﺍﻳﻥ
ﺰﻳﺪ ﺑﻥ ﺤﺎﺭثه
ﻭ ﺍﺳﺎﻣﻪ ﺑﻦ ﺯﻳﺪ'
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺹ ﻣﻮﺍﻟﻴﻥ
ﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﻳﺪ(ﺧﻮﺍﺹ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
کسانی ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺁﻧﻬﺎ' ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐسی ﺮﺍ ﮐﺎﻣل اﻟﻬی
ﺨﻮﺍﻧﺪ' ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻥ اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎ ﺑﮑﺴی
گفته ﺑﺎﺷﺪ' ﻭ ﺁﻥ
ﺸﺨﺺ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺮﻯ که ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﻋﺼﺮ ﻣﺎ  ﺍﺯﺁﻥ ﻤﺤﺮﻭﻣﻴﻢ.
ﻭ ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬی ﺮﺍ ﺑﻤﺎ ﻣﻌﺮفی
کند . ﻭﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭﻯ ﻨﻴﺴﺖ'
ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻭ ﻭﺻﻴّﺖﻋﻠﻨﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻘﺒلی
ﻤﻨﺼﻮﺏ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺣﺮﻑ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
کمال اﻟﻬی هرﮐس
ﺣﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻋﻮﺍﻡ' ﻣﺮﺩم
عاﺩﻯ ﻮ ﺧﻮﺍﺹ' ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺧﺎﺹ ﺍﻟﺨﻮﺍﺹ'
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ

ﺗﺮﻳﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﻬﺴﺘﻨﺪ. ) ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﮑسی که ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺑﺤق ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺒﻌﻮث
ﮐﺮﺩ' ﻣﺤﺒّﺖ ﺁﻥ
ﺪﻭ ﺑﻨفع ﺸﻤﺎ ﺍﺳﺖ
(ﺑﻌثت ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﻮ ﺑﻤﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﻟﻬی ﺒﺨﻠق ﺁﻣﺪﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ' ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻨﻴﺰ ﻣﺒﻌﻮث
ﺍﺳﺖ. ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺤﻖ
ﻣﺒﻌﻮث ﺷﺪﻩ' ﻳﻌنی
ﺪﺭﺳتی ﺒﺮﺍﻯ ﺤج
ﻮ ﺗﻮﺳّل ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺒﻌﻮث
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ' ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺪﻭ ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﺍﺻلی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻳﮑﻰ (ﺻﻮﺭﺕ ﺁﻧﻬﺎ)
ﮐﻪ ﺻﻮﺭتی اﻟﻬی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳّل ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﻳﮑﻰ (ﻋﻘل ﺁﻧﺎﻥ)
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ
ﻭ ﭘﺮﺳﺸﻬﺎ ﭘﺎﺳﺨﮕﻮﻯ
ﻤﺮﺩﻣم ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﺒﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻘﺪﺭﺕ ﺗﻨﺒّوء
ﻮ ﺧﺒﺮ ﺩﻫﻰ' ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ' ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺁﻧﺎﻥ' ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺣﺘﺮﺍم
اﺟﺘﻤﺎعی ﻮﺗﻌﻈﻴم
ﺒﺂﻧﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻮﺳّل ﻔﮑﺮﻯ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
عبادی ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ آﻧﺎﻥ' ﺑﺮﺍﻯ
عبادت ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ﻤﻔﻴﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ؟ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻧﺰﺩﻋلیّ ﻤﻴﺂﻳﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺩﻭ ﻗﺒﻴﻠﻪ ﺑﺰﺭگ
ﺮﺑﻴﻌﻪ ﻭ ﻣُﻀﺮ'
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺃﻯ ﺒﺮﺍﺩﺭ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ' ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻤﺎﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ' ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺗﻮ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. (ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ' ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻬﺴﺘﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ' ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬی
ﺪﻳﮕﺮ' ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ' ﮐﻪ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺷﻤﺎ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ' ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻴنی ﻤﺎﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺪﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ)
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻋلیّ ﺤﮑم
ﺼﺎﺩﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺻﺮﺍﻃ ﺴﺎﻟم
ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ' ﻭ ﺩﺍﺧل
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ ﺷﻮﻧﺪ
(ﺻﺮﺍﻁ' ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ. ﻭﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﻘﺎم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ ﻭ
ﺟﻨﺎﻥ' ﺟمع ﺠﻨّﺖ
ﻳﻌنی ﺒﻬﺸﺘﻬﺎی  عقلی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﻬﺸﺘﻰ و سطح
عقلی خاص ﺍﺳﺖ' ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺁثاﺭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
اﻟﻬی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ.
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ) ﻭ
ﺍﻧﺎﻥ عبورﮐﺮﺩﻩ
ﺳﺎﻟم ﻮﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ( ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻄﺮ ﺳﻘﻮﻃ ﺪﺭ ﺟﻬﻨﻢ'
ﺯﻳﺮ ﭘﺎﻯ ﺻﺮﺍﻁ'
ﻫﻤﺎﻥ اﻣﮑﺎﻥ ﺘﺮک
ﺴﻠﻮک آﻧﺎﻥ ﻮ ﺍﻣﮑﺎﻥ
عذم ﺘﻮﻓﻴق ﺪﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻌﺪﻯ اﺳﺖ) ﺯﻳﺮﺍ
ﮐسی ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺍﻣّﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﺍﺻل ﺒﻬﺸﺖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ' ﻣﮕﺮ ﺑﺎﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻭ ﺟﻮﺍﺯﻋﺒﻮﺭ ﻋﻠﻰّ
(ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ
چهارم ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ'
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺑﻘﺎﺋم
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﻧﻴﺴﺖ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻨﺎ ﺩﺭﺳتی هم ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺑﺮ ﺧﺎﻧﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺴﻴح
ﺪﺟّﺎﻝ' ﺑﺠﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭙﻴﺶ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺪﻧﺒﺎل ﻨﺨﻮﺩ
ﺳﻴﺎﻩ' ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ ﻧﻴﺰ
ﻏﻴﺮﻣﻌﺼﻮم ﻤﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﺍﻣّﺖ ﻣﺤﻤﺪ' ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺒﻄﻮﺭﻋﺎم اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺒﺎﻣﻘﺎم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﻬﺴﺘﻨﺪ)
ﭘس ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﺪ ﺳﺎﻟم
اﺯ ﭘل ﺼﺮﺍﻃ ﺒﮕﺬﺭﻳﺪ'
ﻭﺑﺎ ﻏﻨﺎﺋم ﻮﺗﻮﻓﻴق
ﻮﺍﺭﺩ  ﺑﻬﺸﺖ
ﺷﻮﻳﺪ ﭘسﺍﺯ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺁل ﻤﺤﻤﺪ' ﻣﻮﺍﻟﻴﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﻳﺪ ( ﺃﻫل ﺒﻴﺖ
ﻣﺤﻤﺪ' ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻨج
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻤﺤﻤﺪ' ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺣﺴﻴنی ﻮﺣﺴنی ﻮ
ﻓﺎﻃمی ﻮ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ.
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻬﺴﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺯﻧﺎﻥ ﻭ ﻧﻮﮐﺮﺍﻥ
ﻮ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ' ﻭﺣتی
اﻭﻟﺎﺩ ﺟﺴﻤﺎنی
آﻧﺎﻥ از ﺃﻫل ﺒﻴﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺃﻫل ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ  ﺍﻟﻬی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق  ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ' ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺭﻭﺣﺎنی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻫل ﺒﻴﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﻣﻮﺍﻟﻴﺎﻥ ﻭﺧﻮﺍﺹ
ﺍﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﺪ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ
'ﻣﻘﺎم ﺸﻤﺎ ﺭﺍ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ' ﺗﻌﻈﻴم
ﻮ ﺑﺰﺭگ ﻨﻤﺎﻳﺪ'
ﭘس ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻋلیّ ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﻳﺪ. (ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺸﻌﺎﻋﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
هفت گاﻧﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺤﻤﺪﻯ) ﻭﺳﻌی
کنید  ﺩﺭ
ﺭﻓﻊ ﺍﺣﺘﻴﺎﺟﺎﺕ
ﻣؤﻤﻨﺎﻥ ﺒﻨﻤﺎﺋﻴﺪ
( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭﺣﺎل
اﻭم ﻮ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺮﺍ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ' ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺧل ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺷﻴﻌﻪ'
ﻭ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ( ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻄ ﺸﻴﻌﻰ'
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍﻩ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺒﻴک ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
اولیای ﻣﺤﻤﺪﻯ'
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺁﺷﻨﺎﺋی
ﻮ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺩﻭﺳتی
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ'
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
عاﺩﻯ' ﺟﺎﻯ ﺴﭙﺎس
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺒّﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﺒﺂﻧﺎﻥ'
ﻭ ﺗﻮﺳل ﺴﻠﻮکی
ﺒﺂﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺑﻬﺸﺘﻰ' ﻳﻌنی ﻄﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮﮐسی ﺒﻬﺸﺖ
ﺭﺍ ﻃﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺒﺪﻭﻥ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻨﺎﺩﻯ
اﺯ ﺩﺍﺧل عرﺵ ﻧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ ﺃﻯ
عباﺩ ﻣﻦ (ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻄیع ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻣﻮﺑﺪ) ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﻤﺖ ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﮐﺮﺩﻡ' ( ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮﻋﺒﺎﺩﺗﻬﺎﻯ
ﺸﻤﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ' ﺑﻠﮑﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﺿﺎفی
اﻟﻬی ﺒﻮﺩﻩ. ﻭ ﺭﺣﻤﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ' ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﺮﻭحی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﺒﺎﻟﻘﻮﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻔﻌل ﺸﺪﻩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
اﻟﻬﻰ' ﺑﺮﺍﻯ
همه ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﺮﺍ'ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﭘس ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻥ
ﺮﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺘﻘﺴﻴﻢ ﮐﻨﻴﺪ. (ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی اﻟﻬﻰ' ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ' ﺍﻧﺎﻥ ﺒﺴﻠﻮک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬی اﺳﺖ) ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﻘﺴﻴم ﺸﻤﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﻫﺮﮐس ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﻯ
ﺪﺍﺷﺖ' ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺭﺣﻤﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻘﺴﻴم
کنید . ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺤﻤﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺣﻤﺖ ﺭﺏ ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻋﻠﻰّ'
ﻫﻤﻴﻥ ﺮﺣﻤﺖ ﺑﻮﺩﻩ'
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬی
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ' ﻫﻤﻴﻥ ﺮﺣﻤﺖ
ﺍﻟﻬی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺪﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳخ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ' ﺍﻳﻥ
ﺮﺣﻤﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
همه ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ)
ﻭ ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﻗﻀﺎﻯ
ﺣﻘﻮق ﺒﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﻤؤﻤﻥ ﺨﻮﺩ' ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ ( ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻭﺣق ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﺎﺩﺷﺎﻫی ﺒﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻤﺎ) ﻭﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺷﻤﺎ ﻣﺤﺒﺖ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺑﺸﻴﻌﻴﺎﻥ ( ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﺰﻣﺎﻥ) ﺩﺍﺷﺖ'
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺤﻘﻮﻕ
ﻣؤﻤﻨﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻬﺸتی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎ
( ﺣﺪّ ﺃﮐثر ثوﺍﺑﻬﺎ
ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ' ﺑﺮﺍﻯ ﻔﺼﻮل
ﻨﻮعی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎل کاﺧﻬﺎ ﻭﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ(ﻫﺮﭼﻪ

ﺑﻬﺸﺘی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ'
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﻌﺪﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﻄﻮﺭﻯ که ﺑﺮﺍﻯ
هرﻓﺎﺻﻠﻪ ﺁﻧﻬﺎ'
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎل
ﺰﻧﺪگی و
تعلیم ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﮐﺮﺩ. ﺗﺎ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎ ثوﺍﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ' ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪّ ﺃﮐثر
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ اﻟﻬی
ﺮﺍ' ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ'
ﺑﻴﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻭﺳﺘﺪﺍﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺰﻣﺎﻥ' ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭﻯ اﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ' ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺎﺯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﻧﺪ.

حدیث 3018 – امام صادق
مبیفرماید(ج؟ص؟)   ﻟﺎ ﺷﻔﻴﻊ
ﺃﻧﺠﺢ  ﻣﻦ
ﺍﻟﺘﻮبة 'ﻭﺍﻟﺸﻔﺎعة
ﻟﻠﺄﻧﺒﻴاء
ﻭﺍﻟﺄﻭﺻﻴاء ﻭﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﻭﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة  ﻭﻓﻰ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﻣﻦ ﻳﺸﻔﻊ ﻣﺜﻞ ﺭﺑیعة
ﻭﻣﻀﺮ'ﻭ ﺃﻗﻞ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﺷﻔﺎعة  ﻣﻦ
ﻳﺸﻔﻊ ﻟﺜﻠﺎﺛﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﺎ' ﻭ ﺍﻟﺸﻔﺎعة
ﻟﺎ ﺗﮑﻮﻥ ﻟﺄﻫﻞ
ﺍﻟﺸﻚ ﻭﺍﻟﺸﺮﻙ'
ﻭﻟﺎ ﻟﺄﻫﻞ ﺍﻟﮑﻔﺮ
ﻭ ﺍﻟﺠﺤﻮﺩ'ﺑﻞ ﻳﮑﻮﻥ
ﻟﻠﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ ﻣﻦ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺘﻮﺣﻴﺪ

ﻫﻴﭻ ﺷﻔﻴﻌﻰ
ﻣﻮﻓﻖ ﺗﺮ ﻭﻣﻮٴﺜّﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ ﻧﻴﺴﺖ
( ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﺑﻪ
ﻧﺼﻮﺡ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻓﻌﻠﺎ ﭘﻴﺮﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺷﻮﻧﺪ'ﺑﺎ
ﺗﻮﺑﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺧﻄﺎ ﺯﻣﻴﻨﻪ  ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ) ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﺧﺎﺹ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﻭﻣﻠﺎﺋﮑﻪ
( ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ  ﺗﻤﺎﻣﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻭﺻﻴﺎ'ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖﻣﺤﻤﺪ
ﻣﺼﻄﻔﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ  ﺯﻣﺎﻥ' ﺍﻭﻟﻴاء
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺪﺭﺕ ﺷﻔﺎﻋﺖ  ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﺗﺎ ﺭﻭح ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ'ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩه ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣقدﻣﺎﺗﻰ ﺧﻮﺩ
ﺣﻖ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭﺗﻮﺳّﻂ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ را
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ'ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﻣﻠﺎﺋﻚ'ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﻋﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﮑﻤﻚ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺛﺮﺍﺕ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
) ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺟﻤﻌﻴﺖ ﺩﻭ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﺑﺰﺭﮒ ﺭﺑﻴﻌﻪ ﻭﻣُﻀَﺮ'
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ( ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻨﻮﺯ
ﺣﻖ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ'ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻮٴﻤﻦ ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺍﻥ'ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺩﺭ  ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻭﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﻭﮐﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺷﻔﺎﻋﺖﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺳﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ  ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺣﻖ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺑﺮﺍﻯ  ﺃﻫﻞ ﺷﻚ ﻭ
ﺷﺮﻙ ﻧﻴﺴﺖ ( ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺷﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﺷﺮﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺷﺮﻙ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻫﻴﭻ
ﺳﻨﮓ ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺍﻥ'ﻫﻤﮕﻰ ﺁﻧﺮﺍ'ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯﺒﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﻭﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬی
ﺨﺒﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
) ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺃﻫﻞ ﮐﻔﺮ
ﻭ  ﺟﺤﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻧﻴﺴﺖ.(ﻣﻨﮑﺮﺍﻥﺨﺪﺍ
ﺩﺭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻣﺤﻤﺪ'ﻭﺍﺻﺎﻟﺖﻭﻟﺎﻳﺖﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎﺯ
ﺷﺎﻣﻞ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻏﻴﺮ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘﺲ( ﮐﺎﻓﺮ)ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻴﺨﺒﺮ ﻭﺟﺎﻫﻞ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺷﻴﻌﻪ ﻏﻴﺮ
ﻣﺘﻮﺳﻞ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺷﮑﺎﻙ ﻭﻣﺸﺮﻙ ﻭﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺣق ﺃﻫﻞ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬی
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺤﺪّ  ﮐﺎﻓﻰ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ'ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻋﻤﻠﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﻳﺶ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ'ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﮑﻠّﻰ
ﻋﺎﺷﻘﻰ' ﺩﺭ ﻳﻚ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺧﻮﺩ ﮔﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻭ
ﺧﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ .

حدیث 3019  -       ﺍﺯ ﺍﺑﻦ
ﻋﺒﺎﺱ ﺍﺳﺖ (ﺝ8 ﺹ 58 ﺑﺤﺎﺭ )
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ :

ﮐﺄﻧّﻰ ﺃﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻰ ﺍﺑﻨﺘﻰ ﻓﺎﻃمة'ﻭ
ﻗﺪ ﺍﻗﺒﻠﺖ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻋﻠﻰ ﻧﺠﻴﺐ
ﻣﻦ ﻧﻮﺭ' ﻋﻦ ﻳﻤﻴﻨﻬﺎ
ﺳﺒﻌﻮﻥ ﺃﻟﻒ ﻣﻠﻚ'ﻭ
ﻋﻦ ﻳﺴﺎﺭﻫﺎ ﺳﺒﻌﻮﻥ
ﺃﻟﻒ ﻣﻠﻚ'ﻭ ﺧﻠﻔﻬﺎ
ﺳﺒﻌﻮﻥ ﺃﻟﻒ ﻣﻠﻚ'ﺗﻘﻮﺩ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﺕ ﺍﻣّﺘﻰ
ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺠنّة ' ﻓﺄﻳّﻤﺎ
ﺍﻣﺮﺃﻩ ﺻﻠّﺖ ﻓﻰ  ﺍﻟﻴﻮﻡ ﻭ
ﺍﻟﻠّﻴﻠﻪ ﺧﻤﺲ
ﺻﻠﻮﺍﺕ'ﻭ ﺻﺎﻣﺖ
ﺷﻬﺮ ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻭ ﺣﺠّﺖ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ'
ﻭﺯﮐّﺖ ﻣﺎﻟﻬﺎ'ﻭ
ﺃﻃﺎﻋﺖ ﺯﻭﺟﻬﺎ'ﻭﻭﺍﻟﺖ
ﻋﻠﻴّﺎ ﺑﻌﺪﻯ'ﺩﺧﻠﺖ
ﺍﻟﺠنّة ﺑﺸﻔﺎعة
ﺍﺑﻨﺘﻰ ﻓﺎﻃمة
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻡ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺧﺘﺮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻢ. ﮐﻪ ﺳﻮﺍﺭ
ﺑﺮ ﺷﺘﺮﻯ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺳﻤﺖ
ﺭﺍﺳﺖ'ﻭ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺳﻤﺖ
ﭼﭗ'ﻭ ﻫﻔﺘﺎﺩ  ﻫﺰﺍﺭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﭘﺸﺖﺳﺮ ﺍﻭ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺭﻫﺒﺮﻯﻤﻮٴﻤﻨﺎﺕ
ﺯﻥ ﺩﺭ ﺍﻣّﺖ ﻣﻦ'
ﺑﺴﻮﻯ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺩﺧﺘﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺯﻧﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺮﺩ ﻭﺯﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﻔﻄﻢ ﻭ ﺍﺯ
ﺷﻴﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻥﺴﻠﻮﮐی
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻮﻯ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ'ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ'ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ  ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻋﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩ'ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. (ﺍﻣّﺖ)ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﭘﺲ ﻫﺮ
ﺯﻧﻰ'ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻭﺷﺐ'ﭘﻨﺞ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ'ﻭﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺭﺍ ﺭﻭﺯﻩ
ﮔﺮﻓﺖ ( ﺯﻥ  ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥﺴﻠﻮﮐﻰ'ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ ﻣﻄﻴﻊ
ﭼﻮﻥ ﺯﻥ ﺑﺸﻮﻫﺮ
ﺧﻮﺩ ﻳﺎ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ(ﺻﻠﻮﺍﺕ)ﻳﺎ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ'ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ(ﺻﻠﻪ)ﻭ
ﺍﺗﺼﺎﻝ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ' ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ'ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ' ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰ'
ﻭﺳﭙﺲ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ'
ﺑﺎﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯﺪﺭ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺍﻳﻦ
ﭘﻨﺞ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺩﺭ  ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺭﻭﺯ
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺭﻭﺯ'ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻨﺞ ﮔﺎﻧﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.ﻭ
(ﺻﻮﻡ)ﻳﺎ ﺭﻭﺯﻩ'ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺍﻭﻡ)ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺲ
ﺩﺭﻣﺎﻩ رﻣﻀﺎﻥ'
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩ'ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﻭﺯﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ'ﻭ ﺩﻭﭼﺎﺭ(ﺭﻣﺾ
ﻋﻴﻦ)ﻭ ﺗﻮﺭﻡ  ﭼﺸﻢ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ )ﻭ(ﺣﺞ) ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ ﮐﺮﺩ ﻭﺯﮐﺎﺕ
ﻣﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺩ
( ﺣﺞ ﮐﺮﺩﻥ ﮐﻌﺒﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
(ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ)ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'
ﭘﺲ ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺟﺎﻯ
ﺑﻴﺘﻮﺗﻪ ﻭﺍﻗﺎﻣﺖ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﺎﻝ'ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺎﻟﻰ  ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ'ﻭ(ﺧﻮﺩ ﻓﻘﺮﻯ)ﺭﺍ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻣﺎ(ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔﺲ)ﻣﺎﻝ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ(ﻣﺎﻝ
ﺍﻭ)ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ'ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺎﻙ
ﮔﺮﺩﺩ) ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻃﺎﻋﺖ  ﺷﻮﻫﺮ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩ'ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ  ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ
ﺩﺍﺧﻞ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.(
ﺯﻭﺝ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺷﻔﻊ
ﺍﻭ ﻭ ﻫﻢ ﺳﻔﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ'ﻭ
ﻳﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺯﻥ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺧﻞ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺳﺪ
) ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺩﺧﺘﺮﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ'ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ در عوﺍﻟم
اﻟﻬﻰ ﺑﺎ (ﺷﻖّ ﺍﻟﻘﻤﺮ)ﺩﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ملکوت ﺑﺮﻭٴﻴﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺧﺎﺹ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺍﺳﺖ'ﻭﺿﺮﻭﺭﻯ  ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ'ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺸﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻫﺮ
ﭘﻨﺞ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ .

حدیث 3020-      ﺍﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎمة
'ﻧﺸﻔﻊ ﻓﻰ ﺍﻟﻤﺬﻧِﺐ
ﻣﻦ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ' ﻓﺄﻣّﺎ
ﺍﻟﻤﺤﺴﻨﻮﻥ ﻓﻘﺪ
ﻧﺠّﺎﻫﻢ ﺍﻟﻠﻪ     ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻮﺩ'ﻣﺎ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺍﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ  ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﺍﻣﺎ
ﻣﺤﺴﻨﺎﻥ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.(
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ   ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ'ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻧﻔﺲ ﺍﻣﺎﺭﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ  ﻣﺤﺴﻨﺎﻥ
ﻳﺎ ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ'
ﭼﻮﻥ ﻗﺒﻠﺎ  ﺑﺎ ﮐﻤﻚ  ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﺑﻤﺮﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻴﺎﻣﺖﺍﻧﻬﺎ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻧﺠﺎﺗﺸﺎﻥﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻘﺸﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭘﺲ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﻄﻌﻰ
ﺍﻧﻬﺎ'ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﺎﻫﺪﺍﻳﺖ  ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺩ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ  ﻗﻴﺎﻣﺖ  ﺑﺮﺍﻯ   ﻣﺤﺸﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺧﺎﺹ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﭘﺲ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﻧﺠﺎﻡ  ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.  ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﻴﺎﻣﺘﺸﺎﻥ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ .

حدیث 3021 اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ8ﺹ59 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﻟﮑﻞّ ﻣؤﻤﻦ ﺧﻤﺲ
ﺳﺎﻋﺎﺕ ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎمة
ﻳشفع  ﻓﻴﻬﺎ ﻫﺮ ﻣؤﻤﻦ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻋﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻣؤﻤﻦ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﭘﻨﺞ
ﻭﻗﺖ ﺩﺭ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ' ﺗﺎ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺸﻔﺎﻋﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ'  ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﺤﺪﻭﺩﻯ   ﺑﮑﻨﺪ. ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺣﺪﻳﺚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'  ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ  ﻧﺠﺎﺕ  ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﭙﻨﺞ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎﻳﺪ   ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺷﻮﺩ'ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ'ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻨﻨﺪ.

حدیث 3022 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺍﺳﺖ (ﺝ8ﺹ59 ﺑﺤﺎﺭ ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ'ﺍﻟﺬﻳﻦ
ﻳﻘﻴﻤﻮﻥ ﺍﻟﺼﻠﺎة
ﻭﻳﻮٴﺘﻮﻥ ﺍﻟﺰﮐﺎة'ﻭ
ﻳﺤﺠّﻮﻥ ﺍﻟﺒﻴﺖ
ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ'ﻭ ﻳﺼﻮﻣﻮﻥ
ﺷﻬﺮ ﺭﻣﻀﺎﻥ'ﻭ ﻳﻮﺍﻟﻮﻥ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺖ'ﻭ ﻳﺘﺒﺮٴﻮﻥ
ﻣﻦ ﺃﻋﺪﺍﺋﻬﻢ'ﻭﺳﺎﻕ
ﺍﻟﺤﺪﻳﺚ ﺍﻟﻰ ﺃﻥ
ﻗﺎﻝ'ﻭ ﺍﻥّ  ﺃﺣﺪﻫﻢ ﻟﻴﺸﻔﻊ
ﻓﻰ ﻣﺜﻞ ﺭﺑﻴﻌﻪ
ﻭﻣﻀﺮ'ﻓﻴﺸﻔّﻌﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻓﻴﻬﻢ ﻟﮑﺮﺍﻣﺘﻪ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّﻭﺟلّ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺻﻠﺎﺕ ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭﺯﮐﺎﺕ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'ﻭﺣﺞ
ﺑﻴﺖﺍﻟﺤﺮﺍﻡ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'ﻭﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥﺮﺍﺭﻭﺯﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﺭﺍ ﻭﻟﺎﻳﺖﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'
ﻭ ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺍٴﺖ ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺟﻤﻌﻴﺖ ﺩﻭ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﺭﺑﻴﻌﻪ ﻭﻣﻀﺮ'ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩ.ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﻰ
ﮐﻪ نزﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ .(ﺻﻠﺎﺕ)ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺎﺯ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﺣﻔﻆ ﺻﻠﻪ
ﻭ   ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺭ ﭘﻨﺞ ﻧﻤﺎﺯ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ'
ﻳﻌﻨﻰ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺣﻔﻆ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ
.ﻭﺯﮐﺎﺕ ﻣﺎﻝ'ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔﺲ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻠﻪﺍﻟﺤﺮﺍﻡ'ﮐﻌﺒﻪ
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﻭ
ﺍﺣﺮﺍﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ ﻭﺗﺤﺮﻳﻢ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺮ ﻭﻯ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ  ﺑﺤﺞ ﺍﮐﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﺻﻮﻡ ﻭﺭﻭﺯﻩ
ﻳﺎ ﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ'ﻳﺎ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺭﻣﺾ
ﻋﻴﻦ ﻭﺗﻮﺭّﻡ ﭼﺸﻢ
ﻭ ﺍﺷﻚ ﺭﻳﺰﻯ ﺭﺍ'ﺑﺎ
ﻗﺮﻩﻫﺎ ﻳﺎ  ﮔﺮﻳﻪ ﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.(ﻣﻮﺍﻟﺎﺕ)ﺍﻫﻞ
ﺑﻴﺖ'ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖﻭﺩﺭ
ﻳﻚ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ)ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ'ﺑﻠﮑﻪ  ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻣﺘﻌﺼﺐ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ  ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﻴﺎﺗﺶ'ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﭼﻪ ﺳﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﺑﺮﺍٴﺖ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ

حدیث 3023 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ (ﺝ8ﺹ59 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻟﺎ ﺗﺴﺘﺨﻔّﻮﺍ
ﺑﻔﻘﺮاء ﺷﻴﻌﻪ
ﻋﻠﻰّ ﻭﻋﺘﺮﺗﻪ
ﻣﻦ ﺑﻌﺪﻩ'ﻓﺎﻥ ﺍﻟﺮﺟﻞ
ﻣﻨﻬﻢ  ﻟﻴﺸﻔﻊ
ﻟﻤﺜﻞ ﺭﺑﻴﻌﻪ ﻭ
ﻣﻀﺮ ﻫﺮﮔﺰ ﻓﻘﺮﺍﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﻋﻠﻰّ ﻭﻋﺘﺮﺕ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺳﺖ ﮐﻢ ﻭﺣﻘﻴﺮ
ﻧﺪﺍﻧﻴﺪ'ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ 'ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﻭ ﻗﺒﻴﻠﻪ ﺭﺑﻴﻌﻪ
ﻭ ﻣﻀﺮ'ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﮐﻨﻨﺪ 'ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻓﻘﺮﺍﻯ
ﻣﺎﻝ ﻭ ﻇﺎﻫﺮ ﺁﻧﻬﺎ'
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ  ﺧﻮﺩ'ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺛﺮﻭﻣﻨﺪ ﺑﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻋﻠﻰّ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺷﻌﺎﻉ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ ﺍﺳﺖ'ﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻓﻘﻴﺮ ﻭﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ'ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ  ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺎﺝ
ﻭﺗﺨﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻋﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻋﺘﺮﺕ
ﻋﻠﻰّ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﻭﻧﻪ ﺯﻧﺎﻥ
ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﺍﻭ'ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ  ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ  ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﻴّﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﻫﻴﭻ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ

حدیث 3024 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺳﺖ
(ﺝ8ﺹ59ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺍﺫﺍ ﮐﺎﻧﺖ
ﻟﻚ ﺣﺎجة  ﺍﻟﻰ ﺍﻟﻠﻪ'ﻓﻘﻞ
ﺍﻟﻠّﻬﻢ ﺍﻧّﻰ
ﺃﺳﺄﻟﻚ ﺑﺤﻖّ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ'
ﻓﺎﻥ ﻟﻬﻤﺎ ﻋﻨﺪﻙ
ﺷﺄﻧﺎ ﻣﻦ ﺍﻟﺸﺄﻥ
ﻭ ﻗﺪﺭﺍ ﻣﻦ ﺍﻟﻘﺪﺭ
ﻓﺒﺤﻖ ﺫﻟﻚ ﺍﻟﻘﺪﺭ
ﺃﻥ  ﺗﺼﻠّﻰ
ﻋﻠﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ آﻝ
ﻣﺤﻤﺪ'ﻭ ﺃﻥ ﺗﻔﻌﻞ
ﺑﻰ ﮐﺬﺍ ﮐﺬﺍ'ﻓﺎﻧّﻪ
ﺍﺫﺍ ﮐﺎﻥ ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎمة
' ﻟﻢ ﻳﺒﻖ
ﻣﻠﻚ ﻣﻘﺮﺏ ﻭ ﻟﺎ
ﻧﺒﻰّ ﻣﺮﺳﻞ'ﻭﻟﺎ
ﻣؤﻤﻦ ﻣﻤﺘﺤﻦ'ﺍﻟّﺎ
ﻭﻫﻮ ﻳﺤﺘﺎﺝ  ﺍﻟﻴﻬﻤﺎ
ﻓﻰ ﺫﻟﻚ ﺍﻟﻴﻮﻡ
ﻮﻥ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩ'ﺑﮕﻮ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺑﺤﻖ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰّ'ﮐﻪ ﻧﺰﺩ  ﺗﻮﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﺑﻬﺮ ﻗﺪﺭﻯ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭ
ﺑﺤﻖ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺄﻥ
ﻭﺍﻧﺪﺍﺯﻩﺍﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ
'ﺍﺯ ﺗﻮ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻢ'ﮐﻪ ﺑﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﮐﻨﻰ ( ﻣﺮﺍ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﻰ
ﻳﺎ(ﺗﺼﻠﻨﻰ) ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻮ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺩﻋﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﮑﻨﻰ'ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺮﺍ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﺮﺳﺎﻧﻰ)
ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ  ﻓﻠﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﻭﻓﻠﺎﻥ ﺃﻣﺮ ﻣﺮﺗﻔﻊ
ﺑﻨﻤﺎ ( ﺍﺣﺘﻴﺎﺝ
ﺑﺨﺪﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺩﻟﻴﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮ ﻧﻴﺎﺯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ ﻧﻘﺪﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﻓﻮﺭﻯ'ﻭ
ﻳﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﺧﻠﺎﺻﻰ  ﺍﺯ ﻳﻚ ﻣﺸﮑﻠﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺭﻓﻊ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻀﺮﺭﺷﺎﻥ   ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ ﺭﻓﻊ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻀﺮﺭ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ'ﻭ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻧﻘﻄﻪ ﺿﻌﻒ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﺭ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﻣﺪﺍﻡ
ﺭﻭﻯ ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻘﺎﻁ
ﺿﻌﻒ  ﻓﺸﺎﺭ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺣﻮﺍﺩﺙ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﺗﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺻﺒﺮ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔﺲ ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟﮑی که
ﻃﺎﻟﺐ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ' ﻣﻮﺟّﻪ
ﺗﺮﻳﻦ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ'ﻭ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﺨﺪﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺳﻮﮔﻨﺪﻫﺎﻯ
ﺑﺎ ﻫﻤﺮﺍﻫﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ ﻧﻴﺴﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ'ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺻﻮﺭﺕﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ'ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ'ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺩﺭ نظرﻣﻴﺂﻭﺭﺩ
'ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' (ﻗﺪﺭ) ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍز ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ ﺷﺐ  ﻗﺪﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﺷﺒﻬﺎﻯ ﻗﺪﺭ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎ ﺑﺪﺳﺖﺁﻣﺪﻩ'
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺰﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ(ﺗﺤﻘﻖ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺘﻬﺎ'ﺩﺭ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﻬﺘﺮ'ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ ﺣﻖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺭﻓﻊ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ' ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﺻﻞ ﺗﻮﮐّﻞ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺻﺒﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔﺲ'ﻭ ﺍﺛﺒﺎﺕ ﺻﺪﻕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ'ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻌﺮف ﺸﺪﻩﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺎﻡ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ'ﺑﺮ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻃﻠﺎﻕ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻮﺩ
(ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺍﺭﺩ.  ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺳﺎﻟﻚ'ﺿﺮﻳﺒﻰ
ﻋﻈﻴﻢ  ﺩﺭ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺛﻮﺍﺑﻰ ﺑﺎﻋﺸﻖ
ﮐﻢ' ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎﺱ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺛﻮﺍﺏ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭ ﻋﻤﻴﻖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑﮑﻮﻫﻬﺎ
ﻭﺩﺭﻳﺎﻫﺎ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﮐﻤﻴﺘﻬﺎﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺎﻋﺚ ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ ﻳﻚ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺯ   ﺳﺎﻟﻚ' ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻮﻥ ﭘﺮ ﮐﺎﻫﻰ
ﺯﺍﺋﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻧﻘﺶ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﺭﺍ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﮑﻤﻴّﺖ ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺗﺼﻮّﺭ
ﮐﺮﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﮐﻴﻔﻴّﺘﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ  ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ ﺛﻮﺍﺏ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﻋﻈﻴﻤﺘﺮﻳﻦ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﺮﺗﻔﻊ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻣﮕﺮ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺑﺰﺭﮒ
ﻣﺤﺒﻮﺏ'ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺑﺴﺎﺩﮔﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﮔﺬﺷﺖ ﻧﻴﺴﺖ؟ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺧﻄﺎﻯ ﺩﺷﻤﻦ ﻣﺎ'ﻗﺎﺑﻞ
ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﺑﺨﺸﺶ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ'ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ) ﺑﻄﻮﺭﻯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻋﻈﻴﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺧﻠﺎﻳﻖ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﺑﻨﺪﻩ ﺣﺘﻤﺎ
ﻫﻠﺎﻙ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ (ﺧﻠﺎﻳﻖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭﺧﻠﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﻭﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺻﺪﺩ ﮐﺴﺐﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻧﻮﻳﻨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ ﻋﺒﺪ
ﺍﺳﺖ'ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻮﺑﺪ
ﻭﻣﻄﻴﻊ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﺮﺩ'ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺛﻮﺍﺑﻰ ﮐﻮﭼﻚ  ﻭﻟﻰ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻭﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
'ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮﻳﻦ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﻣﺮﺗﻔﻊ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
) ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ  ﻫﻠﺎﻙ ﺷﺪﻧﻰ
ﻭ ﺩﺭ  ﻋﺬﺍﺏ
ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺪ 'ﻭﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺂﻳﺪ'ﮐﻪ ﺃﻯ ﺑﻨﺪﻩ
ﺟﻨﺎﻳﺖ ﮐﺎﺭ ﻣﻦ
( ﺟﻨﺎﻳﺖ ﻳﻌﻨﻰ ﺟﻨﻰ
ﻭ ﻣﻴﻮﻩ ﭼﻴﻨﻰ'ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭ
ﺑﭽﺸﺪ'ﻭﻟﻰ ﭘﺲ ﺍﺯ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺒﻴﻨﺪ' ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﺨﺸﺸﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ'ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻄﻴﻊ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺗﻮ'ﺁﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺛﻮﺍﺏ
ﻭ ﺣﺴﻨﻪﺍﻯ ﺩﺍﺭﻯ
( ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔﺲ ﺳﻠﻮﮐﻰ
) ﮐﻪ ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ(
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ ﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ
) ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻰ  ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻯ'ﻭ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺖ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺷﻮﻯ؟ﻭ ﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺛﻮﺍﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻫﻢ ﺩﺍﺭﻯ'ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻭﻋﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﮕﻴﺮﻯ؟(
ﺛﻮﺍﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺣﻖ
ﺑﻨﺪﻩ ﺑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ'ﺗﺎ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺛﻮﺍﺑﻰ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻨﺪﻩ
ﺣﻘﻰ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺍﻭﺭﺩ 'ﺟﺰ ﺭﺣﻤﺖ
ﻭﻣﻨّﺖ ﺍﻟﻬﻰ )ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ
ﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﺛﻮﺍﺑﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ .ﺳﭙﺲ
ﻣﻨﺎﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﻢ
' (ﺭﺏّ ﻣﻦ) ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺮﺻﺎﺕ ﻗﻴﺎﻣﺖ
( ﻋﺮﺻﻪ ﻫﺎﻯ ﺗﻨﮓ
ﺑﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻮﺍﻧﻊ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺷﺎﻧﺲ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺧﻮﻝ
ﺩﺭ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮔﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ) ﮐﻪ ﻓﻠﺎﻥ
ﮐﺲ ﺍﺯ ﻓﻠﺎﻥ ﺷﻬﺮ
ﻭ ﻓﻠﺎﻥ ﻗﺮﻳﻪ ( ﺁﺩﺭﺱ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
) ﮐﻪ ﻣﺮﻫﻮﻥ ﻭﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺑﺪﻯ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ ﮐﻮﻫﻬﺎ
ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﻫﻴﭻ ﺣﺴﻨﻪ ﻭﺛﻮﺍﺑﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﮐﺪﺍﻡ
ﻳﻚ  ﺍﺯ ﺍﻫﻞ
ﻣﺤﺸﺮ'ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﻧﺰﺩ
ﺍﻭ ﻧﻴﮑﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ'ﭘﺲ ﻣﺮﺍ
ﺑﺎ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻥ ﻧﻴﮑﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻭﻗﺖ ﺷﺪﺕ ﻭﻧﻴﺎﺯ  ﻣﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﻋﻠﻰّ
ﺑﻦ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻟﺒﻴّﻚ'ﺑﻔﺮﻳﺎﺩ
ﺗﻮ ﻣﻴﺮﺳﻢ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺷﺪﻩ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻰ ( ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ' ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻗﺒﻠﻰ
ﻫﻢ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
) ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺑﺎ ﻣﻦ ﺳﺘﻢ ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻯ ( ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﺻﺒﻮﺭ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ'ﺗﺎ
ﺣﺎﻝ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺍﻭ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ' ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ'ﺑﻄﻮﺭ
ﻗﻄﻌﻰ ﻭ ﺩﺍﺋﻢ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ' ﺗﻤﺎﻡ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ'ﻋﺸﻖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺩﻓﺎﻉ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ'ﺑﺎ ﺻﺒﺮ
ﺁﺯﺍﺭ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺤﻤّﻞ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺯﺧﻢ ﺯﺑﺎﻥ ﺁﺷﻨﺎﻳﺎﻥ
ﺳﺎﺑﻖ ﺳﺎﻟﻚ'  ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺭﺍ'ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﺘﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ  ﻭﻣﻴﮑﻨﺪ
) ﺳﭙﺲ ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﺑﺎ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺯﻳﺎﺩ'ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ'ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ'ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ ( ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ'ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ'ﻭ
ﺩﺭ ﮐﻨﺞ ﻋﺰﻟﺖ ﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ'ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ'ﻗﺒﻠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺳﻮ ﺑﻘﺒﻠﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ'ﻭ ﺑﻘﺒﺎﻟﻪ
ﻭﻣﻘﺎﺑﻞ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ'ﻭ
ﻗﺒﻠﻪ ﺑﺤﻖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺍﻳﻦ ﻋﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﻳﺎ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ'ﻣﺎ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﻣﻮٴﻤﻦ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻳﻢ'ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﺎ ﻧﻴﮑﻰ  ﻭ ﺍﮐﺮﺍﻡ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺩﺭ ﻣﻌﺎﺷﺮﺕ
ﺍﻭ ﺑﺎ ﻣﺎ'ﻣﺘﻮﺍﺿﻌﺎﻧﻪ
ﺍﺣﺴﺎﻥ ﺯﻳﺎﺩﻯ  ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ.ﻭ
ﻣﺎ ﺣﺎﺿﺮﻳﻢ ﺗﻤﺎﻡ
ﻃﺎﻋﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﺑﺪﻫﻴﻢ (ﺛﻮﺍب
هاﺋﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ'ﺑﺮﺍﻯ  ﮐﻤﻚ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ ﺛﻮﺍﺑﻬﺎ
ﻫﺴﺖ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﻠﻰّ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ'ﭘﺲ ﺷﻤﺎ
ﺑﺎ ﭼﻪ ﺛﻮﺍﺑﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻭﻳﺪ؟( ﺑﻬﺸﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺑﺎﺷﺪ'ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ) ﺁﻧﺎﻥ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ' ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺭﺣﻤﺖ ﻭﺳﻴﻊ ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻫﺮﮐﺲ ﮐﻪ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﻤﻮﺩ
'ﻣﻌﺪﻭﻡ ﻭﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﮐﺲ ﮐﻪ ﺁﻝ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﺮﺩ. (ﻭﻟﺎﻳﺖ)ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺷﮑﺎﺭ'ﻭ ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
'ﮐﻪ ﺑﺎ ﻏﻴﺒﺖ ﺍﻣﺎﻡ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰ' ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ) ﭘﺲ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪ'ﺍﻯ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ'ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺷﺨﺼﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﺑﺬﻝ ﻭﺑﺨﺸﺶ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﺗﻮﭼﻪ
ﺑﺨﺸﺸﻰ ﺩﺍﺭﻯ؟ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ( ﻭﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺑﺎ ﺛﻮﺍﺑﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ ) ﻭﻣﻦ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﺑﺘﻮ ﺑﺨﺸﻴﺪﻡ
( ﻋﺸﻖ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ ﻭ ﺗﻮﺳﻞﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ'ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭ ﻗﺴﻤﺖ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ )  ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺍﻭ'ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ'ﻣﻦ
ﺧﻮﺩ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺁﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻢ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻠﻰّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮕﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻢ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﺗﻀﻤﻴﻦ  ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺧﺴﺎﺭﺕ
ﺑﺴﺘﻢ ﺩﻳﺪﻩ ﮔﺎﻥ
ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ  ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ'
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺳﺘﻤﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻭ ﻋﻠﻰ ﺿﻤﺎﻧﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ( ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺍﻳﻦ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ' ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻳﻬﺎ ﻭ
ﻳﺎ ﻃﻠﺐ ﮐﺎﺭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺭﻭﺯﻯ ﺑﻬﺮﻩ
ﺍﻳﻦ ﮔﺬﺷﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺳﺨﺘﻰ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺮﮐﺲ'ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺳﺘﻢ ﺩﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ'ﺑﻨﻔﻊ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ'ﻭﺧﻮﺩ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺟﻠﻮﺗﺮ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺲ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ)
ﭘﺲﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﮐﻨﻴﺪ'ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﻣﻦ ﭼﻪ ﺟﺒﺮﺍﻧﻰ
ﮐﻨﻢ'ﺗﺎ ﺳﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺷﻤﺎ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻯ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ'ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺍﻳﻦ ﺳﺘﻤﻬﺎﻯ ﺑﻤﺎ(
ﻭ ﻫﺮ ﺑﻬﮑﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ'ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ )ﺛﻮﺍﺏ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﻧﻔﺴﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ'ﮐﻪ ﺷﺐ ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻥ
ﺑﺠﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻓﺮﺍﺵ ﺍﻭ ﻳﺎﻓﺘﻰ
ﺑﻤﺎ ﺑﺪﻩ'ﻭ ﻋﻠﻰّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﺸﻤﺎ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻡ ( ﺣﺪّ ﺍﮐﺜﺮ
ﺛﻮﺍﺑﻬﺎ ﻭ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻳﻚ ﮔﺬﺷﺖ
ﺍﻳﻦ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺒﺎﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﺍﻯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻦ'ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﻠﻰّ ﭼﻪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﺮﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻭﻓﺪﻳﻪ
ﺳﺘﻤﻬﺎﻯ ﻳﻚ ﺩﻭﺳﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺛﻮﺍﺏ ﺍﻳﻦ
ﻳﻚ   ﻧﻔﺲ
ﻋﻠﻰّ  ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭﮐﺎﺥ
ﻫﺎ ﻭﻧﻴﮑﻰ ﻫﺎ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻨﻈﺮﺗﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ'ﺑﻄﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﺧﺼﻢ ﻭ ﻃﻠﺒﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮٴﻤﻦ ( ﺁﻧﻬﻢ
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﺛﻮﺍﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ'ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﻋﺸﻖ ﺑﻌﻠﻰّ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ) ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺭﺍﺿﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺳﭙﺲ ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻥ
ﺑﭽﺸﻢ ﻧﺪﻳﺪﻩ ﻭ
ﻧﺸﻨﻴﺪﻩﺍﻧﺪ ( ﺍﻣﻮﺭ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺭ ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﻭ ﺷﻨﻮﺍﺋﻰ'ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ
) ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﻔﮑﺮ ﺑﺸﺮ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ  ﺑﻮﺩﻩ. ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺁﻳﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ؟ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ
ﺑﻤﺎ  ﺑﺪﻫﻰ'
ﭘﺲ  ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻭﻋﺒﺎﺩ
ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺻﺪﻳﻘﺎﻥ
ﻭ ﺷﻬﺪﺍ ﻭ ﺻﺎﻟﺤﺎﻥ
ﺭﺍ ﮐﺠﺎ ﺟﺎ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺩﺍﺩ؟ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺎﻥ  ﺧﻴﺎﻝ ﮐﺮﺩﻩ  ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.( ﻭ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺪﻫﺪ ) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺪﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪ'
ﮐﻪ ﺍﻯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻦ' ﺛﻮﺍﺏ ﻳﻚ ﻧﻔﺲ
ﺍﺯ ﺍﻧﻔﺎﺱ ﻋﻠﻰّ'ﮐﻪ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﮐﺮﺩﻳﺪ
ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ'ﻭ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ. (ﻧﻔﺴﻬﺎﻯ
ﻣﻮﻟﺎ ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺍﺯﺣﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
(ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻭ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ)
ﺩﺍﺷﺘﻦ'ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺍﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺟﺎﻯ
ﺗﻠﺎﺵ ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﺪ ) ﺳﭙﺲ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﻮٴﻤﻦ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ'ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻘﺪﺭ ﻣﻤﺘﻠﮑﺎﺗﻰ
ﺑﻌﻠﻴﺪﺍﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻋﻠﻰّ ﺑﻮﻟﻰّ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺸﻴﺪ ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺧﻮﺩ ﻋﻠﻰّ  ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
(ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ  ﺭﺍ  ﻣﻮﻟﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﻧﻪ
ﻣﻦ ﺩﺍﻧﻢ ﻭﻧﻪ ﺗﻮ
ﺳﭙﺲ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﻓﺮﻣﻮﺩ'ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ'ﻳﺎ ﺩﺭﺧﺖ
ﺯﻗّﻮﻡ؟( ﺗﻠﺦ ﻭ
ﺳﻘﻴﻢ ﻭﺑﻴﻤﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ'ﮐﻪ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ'ﺩﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻏﺬﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ )
ﻭ   ﺁﻣﺎﺩﻩ  ﺑﺮﺍﻯ  ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻡ ﻭﻭﺻﻴﻰ
ﻣﻦ ﻋﻠﻴﺒﻥﺃﺑﻰ
ﻃﺎﻟﺐﻫﺴﺖﻭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.(ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺳﻌﻰ ﺩﺍﺷﺖ'ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﻋﺸﻖ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﭘﺲ ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺗﺜﺒﻴﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﻘﺶ
ﻣﻬﻢ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ  ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﺩﺍﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻭﻓﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺟﺮﮔﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ  ﻭ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﻧﺸﻮﺩ.ﻭ ﺑﺸﺨﺼﻰ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥﻮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻋﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ'ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ'ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩﻯ
ﻧﺸﺎﻥ ﻧﺪﻫﻨﺪ.ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ ﻋﺎﺩﺕ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺁﺭﺍﻡ ﺑﺎﺷﻨﺪ

حدیث 3024 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺳﺖ
(ﺝ8ﺹ59ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺍﺫﺍ ﮐﺎﻧﺖ
ﻟﻚ ﺣﺎجة  ﺍﻟﻰ ﺍﻟﻠﻪ'ﻓﻘﻞ
ﺍﻟﻠّﻬﻢ ﺍﻧّﻰ
ﺃﺳﺄﻟﻚ ﺑﺤﻖّ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ'
ﻓﺎﻥ ﻟﻬﻤﺎ ﻋﻨﺪﻙ
ﺷﺄﻧﺎ ﻣﻦ ﺍﻟﺸﺄﻥ
ﻭ ﻗﺪﺭﺍ ﻣﻦ ﺍﻟﻘﺪﺭ
ﻓﺒﺤﻖ ﺫﻟﻚ ﺍﻟﻘﺪﺭ
ﺃﻥ  ﺗﺼﻠّﻰ
ﻋﻠﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ آﻝ
ﻣﺤﻤﺪ'ﻭ ﺃﻥ ﺗﻔﻌﻞ
ﺑﻰ ﮐﺬﺍ ﮐﺬﺍ'ﻓﺎﻧّﻪ
ﺍﺫﺍ ﮐﺎﻥ ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎمة
' ﻟﻢ ﻳﺒﻖ
ﻣﻠﻚ ﻣﻘﺮﺏ ﻭ ﻟﺎ
ﻧﺒﻰّ ﻣﺮﺳﻞ'ﻭﻟﺎ
ﻣؤﻤﻦ ﻣﻤﺘﺤﻦ'ﺍﻟّﺎ
ﻭﻫﻮ ﻳﺤﺘﺎﺝ  ﺍﻟﻴﻬﻤﺎ
ﻓﻰ ﺫﻟﻚ ﺍﻟﻴﻮﻡ
ﻮﻥ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩ'ﺑﮕﻮ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺑﺤﻖ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰّ'ﮐﻪ ﻧﺰﺩ  ﺗﻮﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﺑﻬﺮ ﻗﺪﺭﻯ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭ
ﺑﺤﻖ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺄﻥ
ﻭﺍﻧﺪﺍﺯﻩﺍﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ
'ﺍﺯ ﺗﻮ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻢ'ﮐﻪ ﺑﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﮐﻨﻰ ( ﻣﺮﺍ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﻰ
ﻳﺎ(ﺗﺼﻠﻨﻰ) ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻮ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺩﻋﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﮑﻨﻰ'ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺮﺍ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﺮﺳﺎﻧﻰ)
ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ  ﻓﻠﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﻭﻓﻠﺎﻥ ﺃﻣﺮ ﻣﺮﺗﻔﻊ
ﺑﻨﻤﺎ ( ﺍﺣﺘﻴﺎﺝ
ﺑﺨﺪﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺩﻟﻴﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮ ﻧﻴﺎﺯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ ﻧﻘﺪﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﻓﻮﺭﻯ'ﻭ
ﻳﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﺧﻠﺎﺻﻰ  ﺍﺯ ﻳﻚ ﻣﺸﮑﻠﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺭﻓﻊ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻀﺮﺭﺷﺎﻥ   ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ ﺭﻓﻊ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻀﺮﺭ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ'ﻭ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻧﻘﻄﻪ ﺿﻌﻒ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﺭ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﻣﺪﺍﻡ
ﺭﻭﻯ ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻘﺎﻁ
ﺿﻌﻒ  ﻓﺸﺎﺭ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺣﻮﺍﺩﺙ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﺗﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺻﺒﺮ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔﺲ ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟﮑی که
ﻃﺎﻟﺐ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ' ﻣﻮﺟّﻪ
ﺗﺮﻳﻦ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ'ﻭ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﺨﺪﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺳﻮﮔﻨﺪﻫﺎﻯ
ﺑﺎ ﻫﻤﺮﺍﻫﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ ﻧﻴﺴﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ'ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺻﻮﺭﺕﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ'ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ'ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺩﺭ نظرﻣﻴﺂﻭﺭﺩ
'ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' (ﻗﺪﺭ) ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍز ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ ﺷﺐ  ﻗﺪﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﺷﺒﻬﺎﻯ ﻗﺪﺭ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎ ﺑﺪﺳﺖﺁﻣﺪﻩ'
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺰﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ(ﺗﺤﻘﻖ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺘﻬﺎ'ﺩﺭ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﻬﺘﺮ'ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ ﺣﻖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺭﻓﻊ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ' ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﺻﻞ ﺗﻮﮐّﻞ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺻﺒﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔﺲ'ﻭ ﺍﺛﺒﺎﺕ ﺻﺪﻕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ'ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻌﺮف ﺸﺪﻩﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺎﻡ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ'ﺑﺮ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻃﻠﺎﻕ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻮﺩ
(ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺍﺭﺩ.  ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺳﺎﻟﻚ'ﺿﺮﻳﺒﻰ
ﻋﻈﻴﻢ  ﺩﺭ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺛﻮﺍﺑﻰ ﺑﺎﻋﺸﻖ
ﮐﻢ' ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎﺱ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺛﻮﺍﺏ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭ ﻋﻤﻴﻖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑﮑﻮﻫﻬﺎ
ﻭﺩﺭﻳﺎﻫﺎ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﮐﻤﻴﺘﻬﺎﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺎﻋﺚ ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ ﻳﻚ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺯ   ﺳﺎﻟﻚ' ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻮﻥ ﭘﺮ ﮐﺎﻫﻰ
ﺯﺍﺋﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻧﻘﺶ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﺭﺍ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﮑﻤﻴّﺖ ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺗﺼﻮّﺭ
ﮐﺮﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﮐﻴﻔﻴّﺘﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ  ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ ﺛﻮﺍﺏ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﻋﻈﻴﻤﺘﺮﻳﻦ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﺮﺗﻔﻊ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻣﮕﺮ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺑﺰﺭﮒ
ﻣﺤﺒﻮﺏ'ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺑﺴﺎﺩﮔﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﮔﺬﺷﺖ ﻧﻴﺴﺖ؟ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺧﻄﺎﻯ ﺩﺷﻤﻦ ﻣﺎ'ﻗﺎﺑﻞ
ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﺑﺨﺸﺶ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ'ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ) ﺑﻄﻮﺭﻯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻋﻈﻴﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺧﻠﺎﻳﻖ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﺑﻨﺪﻩ ﺣﺘﻤﺎ
ﻫﻠﺎﻙ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ (ﺧﻠﺎﻳﻖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭﺧﻠﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﻭﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺻﺪﺩ ﮐﺴﺐﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻧﻮﻳﻨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ ﻋﺒﺪ
ﺍﺳﺖ'ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻮﺑﺪ
ﻭﻣﻄﻴﻊ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﺮﺩ'ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺛﻮﺍﺑﻰ ﮐﻮﭼﻚ  ﻭﻟﻰ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻭﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
'ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮﻳﻦ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﻣﺮﺗﻔﻊ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
) ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ  ﻫﻠﺎﻙ ﺷﺪﻧﻰ
ﻭ ﺩﺭ  ﻋﺬﺍﺏ
ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺪ 'ﻭﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺂﻳﺪ'ﮐﻪ ﺃﻯ ﺑﻨﺪﻩ
ﺟﻨﺎﻳﺖ ﮐﺎﺭ ﻣﻦ
( ﺟﻨﺎﻳﺖ ﻳﻌﻨﻰ ﺟﻨﻰ
ﻭ ﻣﻴﻮﻩ ﭼﻴﻨﻰ'ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭ
ﺑﭽﺸﺪ'ﻭﻟﻰ ﭘﺲ ﺍﺯ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺒﻴﻨﺪ' ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﺨﺸﺸﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ'ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻄﻴﻊ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺗﻮ'ﺁﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺛﻮﺍﺏ
ﻭ ﺣﺴﻨﻪﺍﻯ ﺩﺍﺭﻯ
( ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔﺲ ﺳﻠﻮﮐﻰ
) ﮐﻪ ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ(
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ ﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ
) ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻰ  ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻯ'ﻭ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺖ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺷﻮﻯ؟ﻭ ﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺛﻮﺍﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻫﻢ ﺩﺍﺭﻯ'ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻭﻋﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﮕﻴﺮﻯ؟(
ﺛﻮﺍﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺣﻖ
ﺑﻨﺪﻩ ﺑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ'ﺗﺎ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺛﻮﺍﺑﻰ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻨﺪﻩ
ﺣﻘﻰ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺍﻭﺭﺩ 'ﺟﺰ ﺭﺣﻤﺖ
ﻭﻣﻨّﺖ ﺍﻟﻬﻰ )ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ
ﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﺛﻮﺍﺑﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ .ﺳﭙﺲ
ﻣﻨﺎﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﻢ
' (ﺭﺏّ ﻣﻦ) ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺮﺻﺎﺕ ﻗﻴﺎﻣﺖ
( ﻋﺮﺻﻪ ﻫﺎﻯ ﺗﻨﮓ
ﺑﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻮﺍﻧﻊ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺷﺎﻧﺲ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺧﻮﻝ
ﺩﺭ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮔﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ) ﮐﻪ ﻓﻠﺎﻥ
ﮐﺲ ﺍﺯ ﻓﻠﺎﻥ ﺷﻬﺮ
ﻭ ﻓﻠﺎﻥ ﻗﺮﻳﻪ ( ﺁﺩﺭﺱ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
) ﮐﻪ ﻣﺮﻫﻮﻥ ﻭﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺑﺪﻯ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ ﮐﻮﻫﻬﺎ
ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﻫﻴﭻ ﺣﺴﻨﻪ ﻭﺛﻮﺍﺑﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﮐﺪﺍﻡ
ﻳﻚ  ﺍﺯ ﺍﻫﻞ
ﻣﺤﺸﺮ'ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﻧﺰﺩ
ﺍﻭ ﻧﻴﮑﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ'ﭘﺲ ﻣﺮﺍ
ﺑﺎ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻥ ﻧﻴﮑﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻭﻗﺖ ﺷﺪﺕ ﻭﻧﻴﺎﺯ  ﻣﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﻋﻠﻰّ
ﺑﻦ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻟﺒﻴّﻚ'ﺑﻔﺮﻳﺎﺩ
ﺗﻮ ﻣﻴﺮﺳﻢ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺷﺪﻩ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻰ ( ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ' ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻗﺒﻠﻰ
ﻫﻢ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
) ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺑﺎ ﻣﻦ ﺳﺘﻢ ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻯ ( ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﺻﺒﻮﺭ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ'ﺗﺎ
ﺣﺎﻝ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺍﻭ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ' ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ'ﺑﻄﻮﺭ
ﻗﻄﻌﻰ ﻭ ﺩﺍﺋﻢ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ' ﺗﻤﺎﻡ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ'ﻋﺸﻖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺩﻓﺎﻉ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ'ﺑﺎ ﺻﺒﺮ
ﺁﺯﺍﺭ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺤﻤّﻞ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺯﺧﻢ ﺯﺑﺎﻥ ﺁﺷﻨﺎﻳﺎﻥ
ﺳﺎﺑﻖ ﺳﺎﻟﻚ'  ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺭﺍ'ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﺘﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ  ﻭﻣﻴﮑﻨﺪ
) ﺳﭙﺲ ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﺑﺎ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺯﻳﺎﺩ'ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ'ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ'ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ ( ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ'ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ'ﻭ
ﺩﺭ ﮐﻨﺞ ﻋﺰﻟﺖ ﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ'ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ'ﻗﺒﻠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺳﻮ ﺑﻘﺒﻠﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ'ﻭ ﺑﻘﺒﺎﻟﻪ
ﻭﻣﻘﺎﺑﻞ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ'ﻭ
ﻗﺒﻠﻪ ﺑﺤﻖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺍﻳﻦ ﻋﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﻳﺎ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ'ﻣﺎ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﻣﻮٴﻤﻦ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻳﻢ'ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﺎ ﻧﻴﮑﻰ  ﻭ ﺍﮐﺮﺍﻡ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺩﺭ ﻣﻌﺎﺷﺮﺕ
ﺍﻭ ﺑﺎ ﻣﺎ'ﻣﺘﻮﺍﺿﻌﺎﻧﻪ
ﺍﺣﺴﺎﻥ ﺯﻳﺎﺩﻯ  ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ.ﻭ
ﻣﺎ ﺣﺎﺿﺮﻳﻢ ﺗﻤﺎﻡ
ﻃﺎﻋﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﺑﺪﻫﻴﻢ (ﺛﻮﺍب
هاﺋﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ'ﺑﺮﺍﻯ  ﮐﻤﻚ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ ﺛﻮﺍﺑﻬﺎ
ﻫﺴﺖ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﻠﻰّ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ'ﭘﺲ ﺷﻤﺎ
ﺑﺎ ﭼﻪ ﺛﻮﺍﺑﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻭﻳﺪ؟( ﺑﻬﺸﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺑﺎﺷﺪ'ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ) ﺁﻧﺎﻥ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ' ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺭﺣﻤﺖ ﻭﺳﻴﻊ ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻫﺮﮐﺲ ﮐﻪ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﻤﻮﺩ
'ﻣﻌﺪﻭﻡ ﻭﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﮐﺲ ﮐﻪ ﺁﻝ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﺮﺩ. (ﻭﻟﺎﻳﺖ)ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺷﮑﺎﺭ'ﻭ ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
'ﮐﻪ ﺑﺎ ﻏﻴﺒﺖ ﺍﻣﺎﻡ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰ' ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ) ﭘﺲ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪ'ﺍﻯ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ'ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺷﺨﺼﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﺑﺬﻝ ﻭﺑﺨﺸﺶ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﺗﻮﭼﻪ
ﺑﺨﺸﺸﻰ ﺩﺍﺭﻯ؟ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ( ﻭﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺑﺎ ﺛﻮﺍﺑﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ ) ﻭﻣﻦ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﺑﺘﻮ ﺑﺨﺸﻴﺪﻡ
( ﻋﺸﻖ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ ﻭ ﺗﻮﺳﻞﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ'ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭ ﻗﺴﻤﺖ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ )  ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺍﻭ'ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ'ﻣﻦ
ﺧﻮﺩ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺁﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻢ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻠﻰّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮕﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻢ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﺗﻀﻤﻴﻦ  ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺧﺴﺎﺭﺕ
ﺑﺴﺘﻢ ﺩﻳﺪﻩ ﮔﺎﻥ
ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ  ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ'
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺳﺘﻤﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻭ ﻋﻠﻰ ﺿﻤﺎﻧﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ( ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺍﻳﻦ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ' ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻳﻬﺎ ﻭ
ﻳﺎ ﻃﻠﺐ ﮐﺎﺭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺭﻭﺯﻯ ﺑﻬﺮﻩ
ﺍﻳﻦ ﮔﺬﺷﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺳﺨﺘﻰ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺮﮐﺲ'ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺳﺘﻢ ﺩﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ'ﺑﻨﻔﻊ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ'ﻭﺧﻮﺩ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺟﻠﻮﺗﺮ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺲ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ)
ﭘﺲﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﮐﻨﻴﺪ'ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﻣﻦ ﭼﻪ ﺟﺒﺮﺍﻧﻰ
ﮐﻨﻢ'ﺗﺎ ﺳﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺷﻤﺎ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻯ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ'ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺍﻳﻦ ﺳﺘﻤﻬﺎﻯ ﺑﻤﺎ(
ﻭ ﻫﺮ ﺑﻬﮑﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ'ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ )ﺛﻮﺍﺏ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﻧﻔﺴﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ'ﮐﻪ ﺷﺐ ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻥ
ﺑﺠﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻓﺮﺍﺵ ﺍﻭ ﻳﺎﻓﺘﻰ
ﺑﻤﺎ ﺑﺪﻩ'ﻭ ﻋﻠﻰّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﺸﻤﺎ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻡ ( ﺣﺪّ ﺍﮐﺜﺮ
ﺛﻮﺍﺑﻬﺎ ﻭ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻳﻚ ﮔﺬﺷﺖ
ﺍﻳﻦ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺒﺎﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﺍﻯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻦ'ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﻠﻰّ ﭼﻪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﺮﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻭﻓﺪﻳﻪ
ﺳﺘﻤﻬﺎﻯ ﻳﻚ ﺩﻭﺳﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺛﻮﺍﺏ ﺍﻳﻦ
ﻳﻚ   ﻧﻔﺲ
ﻋﻠﻰّ  ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭﮐﺎﺥ
ﻫﺎ ﻭﻧﻴﮑﻰ ﻫﺎ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻨﻈﺮﺗﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ'ﺑﻄﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﺧﺼﻢ ﻭ ﻃﻠﺒﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮٴﻤﻦ ( ﺁﻧﻬﻢ
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﺛﻮﺍﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ'ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﻋﺸﻖ ﺑﻌﻠﻰّ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ) ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺭﺍﺿﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺳﭙﺲ ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻥ
ﺑﭽﺸﻢ ﻧﺪﻳﺪﻩ ﻭ
ﻧﺸﻨﻴﺪﻩﺍﻧﺪ ( ﺍﻣﻮﺭ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺭ ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﻭ ﺷﻨﻮﺍﺋﻰ'ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ
) ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﻔﮑﺮ ﺑﺸﺮ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ  ﺑﻮﺩﻩ. ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺁﻳﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ؟ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ
ﺑﻤﺎ  ﺑﺪﻫﻰ'
ﭘﺲ  ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻭﻋﺒﺎﺩ
ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺻﺪﻳﻘﺎﻥ
ﻭ ﺷﻬﺪﺍ ﻭ ﺻﺎﻟﺤﺎﻥ
ﺭﺍ ﮐﺠﺎ ﺟﺎ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺩﺍﺩ؟ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺎﻥ  ﺧﻴﺎﻝ ﮐﺮﺩﻩ  ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.( ﻭ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺪﻫﺪ ) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺪﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪ'
ﮐﻪ ﺍﻯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻦ' ﺛﻮﺍﺏ ﻳﻚ ﻧﻔﺲ
ﺍﺯ ﺍﻧﻔﺎﺱ ﻋﻠﻰّ'ﮐﻪ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﮐﺮﺩﻳﺪ
ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ'ﻭ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ. (ﻧﻔﺴﻬﺎﻯ
ﻣﻮﻟﺎ ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺍﺯﺣﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
(ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻭ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ)
ﺩﺍﺷﺘﻦ'ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺍﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺟﺎﻯ
ﺗﻠﺎﺵ ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﺪ ) ﺳﭙﺲ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﻮٴﻤﻦ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ'ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻘﺪﺭ ﻣﻤﺘﻠﮑﺎﺗﻰ
ﺑﻌﻠﻴﺪﺍﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻋﻠﻰّ ﺑﻮﻟﻰّ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺸﻴﺪ ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺧﻮﺩ ﻋﻠﻰّ  ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
(ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ  ﺭﺍ  ﻣﻮﻟﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﻧﻪ
ﻣﻦ ﺩﺍﻧﻢ ﻭﻧﻪ ﺗﻮ
ﺳﭙﺲ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﻓﺮﻣﻮﺩ'ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ'ﻳﺎ ﺩﺭﺧﺖ
ﺯﻗّﻮﻡ؟( ﺗﻠﺦ ﻭ
ﺳﻘﻴﻢ ﻭﺑﻴﻤﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ'ﮐﻪ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ'ﺩﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻏﺬﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ )
ﻭ   ﺁﻣﺎﺩﻩ  ﺑﺮﺍﻯ  ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻡ ﻭﻭﺻﻴﻰ
ﻣﻦ ﻋﻠﻴﺒﻥﺃﺑﻰ
ﻃﺎﻟﺐﻫﺴﺖﻭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.(ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺳﻌﻰ ﺩﺍﺷﺖ'ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﻋﺸﻖ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﭘﺲ ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺗﺜﺒﻴﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﻘﺶ
ﻣﻬﻢ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ  ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﺩﺍﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻭﻓﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺟﺮﮔﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ  ﻭ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﻧﺸﻮﺩ.ﻭ ﺑﺸﺨﺼﻰ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥﻮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻋﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ'ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ'ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩﻯ
ﻧﺸﺎﻥ ﻧﺪﻫﻨﺪ.ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ ﻋﺎﺩﺕ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺁﺭﺍﻡ ﺑﺎﺷﻨﺪ

حدیث 3026 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ64 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻟﻨﺎس ﻳﻤﺮّﻭﻥ
علی اﻟﺼﺮﺍﻃ ﻄﺒﻘﺎﺕ'
ﻭ ﺍﻟﺼﺮﺍﻃ ﺃﺩﻕ
ﻣﻥ اﻟﺸﻌﺮ ﻭ ﻣﻥ
ﺤﺪّ ﺍﻟﺴﻴﻒ' ﻓﻤﻨﻬم
ﻤﻥ ﻴﻤﺮ ﻣثل اﻟﺒﺮﻕ'
ﻭ ﻣﻨﻬم ﻤﻥ ﻴﻤﺮ
ﻣثل عدﻭ ﺍﻟﻔﺮس
' ﻭ ﻣﻨﻬم ﻤﻦ ﻳﻤﺮ
ﺣﺒﻮﺍ' ﻭ ﻣﻨﻬم ﻤﻥ
ﻴﻤﺮ ﻣﺸﻴﺎ' ﻭﻣﻨﻬم
ﻤﻥ ﻴﻤﺮ ﻣﺘﻌﻠّﻘﺎ'
ﻗﺪ ﺗﺄﺧﺬ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﻣﻨﻪ ﺷﻴﺌﺎ ﻭ ﺗﺘﺮک
ﺸﻴﺌﺎ ﻣﺮﺩم
اﺯ ﺭﻭﻯ ﺼﺮﺍﻃ ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻋﺒﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ(
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻋﺒﻮﺭ ﺑﺮ

ﺻﺮﺍﻁ' ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻃﺒﻘﻪ
ﻋﻘلی ﻮ ﺍﻳﻤﺎنی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﭙُل
ﺼﺮﺍﻁ' ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻮﺩﻩ' ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻘلی ﻮ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺭﻋﺸق ﻮﺻﺪﻕ ﻭ
ﺧﻠﻮﺹ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ'
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺮﻭﺍنی
ﻤﺨﺘﻠﻒ' ﭼﻮﻥ ﺼﺒﺮ
ﻭ ﺩﺭک اﻓﺮﺍﺩ' ﺍﻳﻥ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮکی ﺮﺍ
ﻣﺨﺘﻠﻒ می گذﺭﺍﻧﻨﺪ.
ﺑﺮﺧی ﺒﮑﻨﺪﻯ ﻮ
ﺳﺨﺘﻰ' ﻭ ﺑﺮخی
عاﺩﻯ' ﻭﺑﺮخی ﺴﺮﻳﻊ'
ﻭﺣنی ﻄیّار ﺑﺎ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺻﺮﺍﻃ ﺒﺎﺭﻳﮑﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﻮ ﺍﺳﺖ (ﺩﺭ ﺩﻗﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﺁﻥ' ﻭ ﺧﻄﺮ
ﺳﻘﻮﻃ ﺒﺎ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻥ
اﻧﺤﺮﺍﻑ ﻋﻘﻠﻰ'
ﻳﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺧﺮﺍﻓﻰ' ﻭ
ﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ'
ﺑﺎ ﺗﻌﺼﺒﺎﺕ ﮐﻮﺭ
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﻨﻈﺮ ﭘﻴﺮ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﻧﻴﺰ ﺗﻴﺰﺗﺮ
ﺍﺯ ﻟﺒﻪ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺍﺳﺖ( ﺑﺮ ﺍﻥ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﻄﺎ) ﮐﻪ ﺑﺮخی ﭽﻮﻥ
ﺒﺮﻕ (ﺳﺮﻳﻊ) می
گذﺭﻧﺪ' ﻭ ﺑﺮخی
ﭽﻮﻥ اﺳﺐ ﺗﺎﺯﻯ
ﻤﻴﺘﺎﺯﻧﺪ' ﻭ ﺑﺮخی
ﺒﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﺩﻭ' ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺎﺩﻩ' ﻭ ﺑﺮخی
ﭽﻨﺎﻥ گرﻓﺘﺎﺭ
ﻭ ﻗﻠﺎﺏ ﮔﻴﺮ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ'
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻯ
که ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺁﺗﺶ'
ﻗﺴﻤتی اﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ
( ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ' ﺩﺭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﻭ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ اﻟﻬی
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺻﺒﺮ ﻭ ﺩﺭک ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺮخی اﺯ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
ﻧﺎﻟﻪ ﺳﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'
ﻭﺑﺮخی ﺨوﺮﺳﻨﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ' ﻭ
ﻃﺎﻟﺐ ﻣﺰﻳﺪ ﺷﻮﺭﻳﺪگی
ﻮ ﺷﺪﺕ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﻭﺷﮑﺮ
ﮔﺬﺍﺭ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻔﻴﺪ ﺣﺎل
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﻭﺧﻴﺮ ﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﺗﻔﺎقی
ﺒﻴﺮﻭﻥ اﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻴچ کس ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻋﺸق ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ' ﺟﺒﺮﺍﻥ
همه ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻴﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.)

حدیث 3027 - ﺩﺭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻣﺎم ﻌﺴﮑﺮﻯ
اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ65 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ: ﻭ
ﺟﻴئ ﻴﻮﻣﺌﺬ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ' ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ ﺮﻭﺯ
ﺟﻬﻨم اﺣﻀﺎﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'
ﺍﺯ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﺃﺧﺒﺮتی
اﻟﺮﻭﺡ ﺍﻟﺄﻣﻴﻦ'
ﺃﻥّ ﺍﻟﻠﻪ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﻏﻴﺮﻩ' ﺍﺫﺍ ﺑﺮﺯ
ﺍﻟﺨﻠﺎﺋﻖ ﺍﻟﺄﻭﻟﻴﻥ
ﻮ ﺍﻟﺂﺧﺮﻳﻦ'
اُﺗی ﺒﺠﻬﻨم ﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺄﻟﻒ ﺯﻣﺎﻡ  ﻳﻘﻮﺩﻫﺎ
ﻣﺎﺋﻪ ﺃﻟﻒ ﻣﻠک
ﻤﻦ ﺍﻟﻐِﻠﺎﻇ
اﻟﺸﺪﺍﺩ' ﻟﻬذﻩ
ﻭﻏﻀﺐ ﻭ ﺯﻓﻴﺮ ﻭ
ﺷﻬﻴﻖ' ﻭ ﺍﻧّﻬﺎ
ﻟﺘﺰﻓﺮ ﺍﻟﺰﻓﺮة
ﻓﻠﻮﻟﺎ ﺃﻥّ اﻟﻠﻪ
ﻋﺰ ﻭﺟﻞ' ﺃﺧّﺮﻫم
ﻠﻠﺤﺴﺎﺏ ﻟﺄﻫﻠﮑﺖ
ﺍﻟﺠﻤﻊ' ثمّ ﻴﺨﺮج
ﻤﻨﻬﺎ ﻋﻨق
فیحیط  ﺑﺎﻟﺨﻠﺎﺋﻖ'
ﺍﻟﺒﺮّ ﻣﻨﻬم ﻮ
ﺍﻟﻔﺎﺟﺮ' ﻓﻤﺎ ﺧﻠق
اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭﺟل
عبدﺍ ﻣﻥ عباﺩﻩ'
ﻣﻠﮑﺎ ﻭلا ﻧﺒیّا
'ﺍﻟّﺎ ﻳﻨﺎﺩﻯ ﺮﺏ
ﻧﻔسی ﻨﻔﺴﻰ' ﻭ ﺃﻧﺖ
ﻳﺎ ﻧبیّ اﻟﻠﻪ ﺗﻨﺎﺩﻯ
اُﻣّﺘﻰ ﺍﻣّﺘﻰ'ثمّ
ﻳﻮضع علیها ﺍﻟﺼﺮﺍﻃ
ﺃﺩﻕّ ﻣﻥ اﻟﺸﻌﺮة
ﻭ ﺃﺣﺪّ ﻣﻥ اﻟﺴﻴﻒ'ﻋﻠﻴﻬﺎ
ثلاث ﻗﻨﺎﻃﺮ' ﻓﺄﻣّﺎ
ﻭﺍﺣﺪة ﻓﻌﻠﻴﻬﺎ
ﺍﻟﺄﻣﺎنة ﻭ ﺍﻟﺮﺣﻢ'
ﻭﺃﻣّﺎ ثاﻧﻴﻬﺎ
ﻓﻌﻠﻴﻬﺎ ﺍﻟﺼﻠﺎة'
ﻭ ﺃﻣّﺎ ﺍﻟثالثة
ﻓﻌﻠﻴﻬﺎﻋﺪل ﺮﺏ
ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻥ ﻠﺎ
ﺍﻟﻪ ﻏﻴﺮﻩ' ﻓﻴﮑﻠّﻔﻮﻥ
ﺍﻟﻤﻤﺮ ﻋﻠﻴﻬﺎ'
ﻓﺘﺤﺒﺴﻬم اﻟﺮﺣم
ﻮ ﺍﻟﺄﻣﺎﻧﻪ' ﻓﺎﻥ
ﻨﺠﻮﺍ ﻣﻨﻬﺎ ﺣﺒﺴﺘﻬم
اﻟﺼﻠﺎة 'ﻓﺎﻥ ﻧﺠﻮﺍ
ﻣﻨﻬﺎ ﮐﺎﻥ اﻟﻤﻨﺘﻬی
اﻟی ﺮﺏ ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻥ
ﺠﻞ ﻭﻋﺰ ﻭﻫﻮ ﻗﻮﻟﻪ
ﺗﺒﺎﺭﻙ ﻭ ﺗﻌﺎلی
اﻥ ﺮﺑّک ﻠﺒﺎﻟﻤﺮﺻﺎﺩ'
ﻭﺍﻟﻨﺎس ﻋلی  اﻟﺼﺮﺍﻁ'
ﻓﻤتعلق ﺘﻌﻠق ﺒﻴﺪ'
ﻭ ﺗﺰﻭل ﻘﺪﻡ' ﻭ ﻳﺴﺘﻤﺴک
ﺒﻘﺪﻡ' ﻭ ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﺣﻮﻟﻬﺎ' ﻳﻨﺎﺩﻭﻥ
ﻴﺎ ﺣﻠﻴم اﻏﻔﺮ
ﻭ ﺍﺻﻔح ﻮﻋﺪ ﺑﻔﻀلک
ﻮ ﺳﻠم ﻤﺴﻠّﻢ' ﻭ
ﺍﻟﻨﺎس ﻳﺘﻬﺎﻓﺘﻮﻥ
فی اﻟﻨﺎﺭ ﮐﺎﻟﻔﺮﺍﺵ'
ﻓﺎﺫﺍ ﻧﺠﺎ ﻧﺎج
ﺒﺮﺣمة ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭﺟل ﻤﺮّﺑﻬﺎ' ﻗﺎل
اﻟﺤﻤﺪ ﻟﻠﻪ' ﻭ ﺑﻨﻌﻤﺘﻪ
ﺗﺘم اﻟﺼﺎﻟﺤﺎﺕ
ﻭ ﺗﺰﮐﻮ ﺍﻟﺤﺴﻨﺎﺕ'
ﻭ ﺍﻟﺤﻤﺪ ﻟﻠﻪ ﺍﻟﺬﻯ
ﻨﺠّﺎنی ﻤﻨک ﺒﻌﺪ
ﺍﻳﺎس ﺑﻤنّة ﻭ ﻓﻀﻠﻪ'
ﺍﻥّ  ﺭﺑّﻨﺎ
ﻟﻐﻔﻮﺭ ﺷﮑﻮﺭ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺮﻭح اﻟﺄﻣﻴﻥ ﺒﻤﻥ
ﺨﺒﺮ ﺩﺍﺩ' ﺧﺪﺍﺋﻴﮑﻪ
ﺟﺰ ﺍﻭ ﺧﺪﺍﺋی ﻨﻴﺴﺖ'
ﺗﻤﺎم ﺨﻠﺎﻳﻖ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻮ
ﺍﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺤﺎﺿﺮ
ﮐﺮﺩ ( ﺭﻭح اﻟﺄﻣﻴﻥ
ﺠﺒﺮﺋﻴل اﺳﺖ' ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺡ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﺳﺎﻟک ﻨﺎﺯل
ﻤﻴﺸﻮﺩ' ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻮﺭﻩ
ﻗﺪﺭ ﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﺃﻣﻴﻥ
ﺒﺎ ﺃﻣﺎﻧﺖ ﺍﻟﻬﻰ'
ﮐﻪ ﻧﺎﻗل ﺘﻤﺎک
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬی
اﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ هر ﺳﺎﻟک
ﺃﻣﻴﻦ (ﺍُﻣّﻯ ﺸﺪﻩ)
ﻭ ﺍﻭم کرﺩﻩ' ﻭﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﭙﻨﺞ ﮔﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﺎﺯل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﭘﻴﺎم ﺮﺳﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ' ﺭﺏ
ﺩﻳﺪنی ﻨﻮع ﺒﺸﺮ'
ﻭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺏ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭﺟﺒﺮﺋﻴل هماﻥ
(ﺍﻳل ﻮ ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻭ
ﺍﻟﻪ( یونیورس ﺟﺒﺮﻭﺕ
برتر
ازناسوت  ما ) ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﻣﺮﺍﺗبی
ﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺭﺏ ﻗﺎﺋم ﺰﻳﺮﻋﺮﺵ
ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎﻥ' ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺍﻭﻝ ﺍﺯ ﺟﻬﺖ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻟﻪ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺍﺳﺖ'
ﻭﺭﺏ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ'
ﻭ ﺭﺏ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺪﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺩﻭم اﺯ ﺟﻬﺖ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺎﺩﻩ ﻭﺟﻮﺩﻯ
اﻳﻥ ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻮﺍﻟم اﻟﻬی ﺠﺒﺮﻭﺗﻰ'
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﺎﺳﻮﺕ أتمی ﻣﺎ
ﻭ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺍﺭﻭﺍح
اﺳﺖ' ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﻋﻘلی
ﻮ ﻧﻮﺭﻯ' ﻭﻳکی ﺮﻗﻴﻘﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺘﺸﮑﻴﻞ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻠﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ'
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻣﻄﻠبی ﺪﺭ
ﺍﺣﺎﺩیث ﻣﻴﺎﻳﺪ'
ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮل و
نمونه اﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺟﺒﺮﺋﻴل ﻘﺎﺋﻢ'
ﺩﺭ ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ'
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ'
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﺣﻴﺪﻫﺎﻯ
اﺫﮐﺎﺭﻯ ﺴﺎﻟک
ﻮ ﺩفع ﺸﺮک اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ'
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺭﻭح
اﻟﺄﻣﻴﻥ ﻤﻄلع ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ (ﺑﺮﻭﺯ) ﺁﻧﻬﺎ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺧﺮﻭج
همگاﻥ اﺯﻗﺒﺮﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ' ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ هستی
اﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﺃﺭﻭﺍح ﺒﺎ
ﻣﺮﮒ ﻧﻮع ﻴﺎ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ' ﻭ ﺑﺎﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ'
ﻭﻳﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻳک ﺪﻭﺭﻩ
ﺟﻬﻨﻢ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح عرﻳﺎﻥ
ﻮ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ' ﻭ ﺳﻮﺯﺍﻥ
اﺯ ﺍﺷﻌﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭﻏﻴﺮﻩ' ﺑﺠﻬﻨﻢ
ﭼﻬﺎﺭم ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ' ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺩﺭﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍع ﻋﺒﻮﺭ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ژنتیک های  روحی  ﺣتی ﺮﻭح  هر ﻭﻳﺮﻭس  ﻧﺎﭼﻴﺰ' ﺑﺎﻳﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌی ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ'
ﭼﻮﻥ ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ' ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﺏ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﻗﺎﺋم
ﺠﺒﺮﺋﻴل ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ.
(ﺧﻠﺎﻳﻖ) ﻳﺎ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻮﺍﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺘﮑﺎﻣل
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺩﻭم اﻟﻬی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎق اﻟﻬی ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ   ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ' ﻭ ﺍﻳﻦ
(ﺑﺮﻭﺯ) ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢ'
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ' ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺮﺳﻴﺪگی ها ﺭﺍ ﺭﺏ  ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺷﺨﺼﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺟﻬﻨم ﺮﺍ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﺯﻧﺠﻴﺮ
ﻭ ﺍﻓﺴﺎﺭ ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ
ﻭ ﻣﻴﺁﻭﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻏِﻠﺎﻇ ﻮ ﺷﺪﺍﺩ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﻭﺳﺨﺖﮔﻴﺮﺟﻬﻨﻤﻰ'
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﮐﺸﻴﺪﻥ ﻮﻏﻀﺐ ﻭﺑﺎ
ﺩَم ﻮ ﺑﺎﺯ ﺩم ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
( ﺍﻳﻦ'ﺟﻬﻨﻢ  ﺗﻮﺭﺍﺕ' ﻫﻤﺎﻥ
ﺠﻬﺎﻧﻮم ﻴﻮﻧﺎنی
ﻮ ﺟﻬﺎﻥ ﻔﺎﺭﺳﻰ
ﺍﺳﺖ' ﻭﻫﻤﺎﻥ
کاﺭﻣﺎ ﻭ ﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥ ﺒﺠﻬﺎﻥ ﺒﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺍﻥ اﺳﺖ. ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﺤﻘﻴﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻴﺎ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮ ﺣتی ﻔﺴخ گیاﻫی
ﻮ ﺭﺳخ ﺠﻤﺎﺩﻯ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﺭﻭح ﺒﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ ﺍﻓﺴﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﻭ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻔﺮﺷﺘﻪ
ﺳﺨﺖ ﮔﻴﺮﺩ ﻳﮕﺮ'
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﺏ ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﻴﻮﻧﺎنی ﻮ ﺭﻭﻣﻰ'
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ گرﻣﺎ
ﻭ  ﺁﺗﺶ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻮﺳﺨﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ. ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی
ﭙﺮﻋﺬﺍﺏ ﺟﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣق اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺑل ﻤﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ  ﺭﺳﺪ ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ'
ﮐﻪ ﻣﺴخ گناﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭ ﺗﺸﻨﮕی
ﻮﻋﺮﻳﺎﻥ ﺑﻮﺩﻥ
ﻮ ﺩﺭ ﮔﻮﺩﺍﻟﻬﺎ
ﻭﺳﻮﺭﺍﺧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺗﺮس ﺯﻧﺪﮔی ﺴﺨﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭ ﻳﺪﻩ ﻭﺣﺸی ﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ' ﻳﺎ ﺣتی
ﺸﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺟﻬﻨم ﺪم
ﻮ ﺑﺎﺯ ﺩم ﺪﺍﺭﺩ'
ﭼﻮﻥ ﮔﺮﻣﺎﻯ ﻮﺳﺮﻣﺎ'
ﻭﺧﻮﺩ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﺣتی اﻧﺴﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺩم ﻮ ﺑﺎﺯ ﺩﻡ' ﺩﺭ
ﺩﻭﻳﺪﻥ ﻮﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﮐﻪ ﺟﻬﻨم ﺪﺭ ﺯﻓﻴﺮ
ﻭ ﺑﺎﺯﺩم ﺨﻮﺩ' ﺑﻮﻯ
ﺘﻌﻔّﻥ گندیدﮔﻰ
(ﺯﻓﺮ) ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺤﺴﻮس
ﺍﺳﺖ (ﺑﻮﻯ ﺘﻨﻔس
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮ ﺣتی
اﻧﺴﺎﻧﻰ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺴﺎﺏ
ﺭﺳی ﺒﺂﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻋﻘﺐ ﻧﻴﻨﺪﺍﺧﺘﻪ
ﺑﻮﺩ' ﻫﻤگی
خلاک ﻤﻴﺸﺪﻧﺪ (ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ اﻣﺮﻭﺯ ﻓﻮﺭﺍ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ'
ﻭﺍﻟّﺎ ﮐسی ﺮﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ ﻨﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻋﺎﻗﺒﺖ'
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮک
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﻤﺸﮑﻠﺘﺮ ﺍﺳﺖ' ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻋﺪم ﺴﻠﻮک ﻮ
ﻣﺴخ ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ'
ﺑﺎﻧﻮﺍع ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ
ﭼﻮﻥ ﻤﺎﺭ ﻭ ﻣﻮﺭ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺍﻥ' ﻣﺴخ ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﻮ ﺧﻮک ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺄﺧﻴﺮ ﺣﺴﺎﺏ
ﺭﺳﻰ ﺍﻟﻬﻰ' ﻣﻬﻠﺖ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
ﻄﻮل عمر ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ'
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬی ﺸﻮﺩ'
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻭﺣتی ﺒﺪﻭﻥ
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﻳﺎ ﮐم ﺒﻬﺮﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ) ﺳﭙس
ﺍﺯﺟﻬﻨم ﻤﮕﺮ ﺩﻧﻴﺎ
اﺯ ﺷﻌﻠﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺂﻳﺪ' ﻭ ﺗﻤﺎم
ﺨﻠﺎﻳق
اﺯ ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﺭﺍ
ﺍﺣﺎﻃﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﺗﺎ ﺟﺎﺋﻴﮑﻪ ﻫﺮ
ﺑﻨﺪﻩ ﻭﻓﺮﺷﺘﻪ'
ﻭﺣتی هر ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ'
ﺑﺼﺪﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ'
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻣﺮﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺏ ﻭ ﻧﻔس ﻣﻥ
یا ﻣﻥ ﻴﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﻤﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ (ﻭ
ﺍﻳﻥ اﺣﻮﺍل ﺠﻬﻨﻢ
جهان ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
عاﺑﺪ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻣﻄﺮح
ﺸﺪﻩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺟﻬﻨم
کوﭼک ﻮ ﺟﻠﻮﺗﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﺮﺍ
ﺑﺎ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﺪﺭ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
ﺑﮕﺬﺮﺍﻧﻨﺪ ﻭ(ﻧﻔس)
ﻳﺎ (ﺭﻭﺍﻥ اﻣّﺎﺭﻩ
بشری ) ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐُﺸﺘﻪ ﺷﻮﺩ ﻭ ﭘﺎﻙ
ﮔﺮﺩﺩ' ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
(ﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ)
ﺍﻟﻬی ﺒﻴﺎﺑﺪ' ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬی ﻘﺎﺋم
ﺮﺍ ﺭﻭٴﻴﺖ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﺪﺍ (ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ) ﺩﺭﺣﺎل
گفتن اﻣّﺖ ﻣﻥ
اﻣّﺖ ﻣﻥ ﻬﺴﺘﻰ
(ﻳﻌنی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻔﮑﺮ ﺟﺎﻥ ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﻭﺗﻮ
ﺑﻔﮑﺮ ﺍﻣّﺖ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰ' ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻧﺠﺎتی ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ.
(ﺍﻣّﺖ ﻣﺤﻤﺪ' ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﻫﻤگی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﻮل ﺘﺎﺭیخ ﺒﺸﺮﻯ'
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ 'ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ'
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭحی ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺮ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ' ﺑﻔﮑﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥو
امّت ﺍﻭم
کننده ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺻﺎﺩق
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ'
ﭼﻮﻥ ﺒﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ'
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ' ﻭ (ﻧﻔﺴﻰ)
ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ ﻤﻥ
گفتن ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ' ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
کاﺭﺷﺎﻥ ﻨﺠﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ' ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺨﻮﺏ
ﻭ ﺑﺪ' ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺟﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ در
کارماها 'ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
ﺨﺎﺹ ﺁﻥ ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ)
ﺳﭙس ﭘﻞ) ﺻﺮﺍﻃ ﺮﺍ
ﺭﻭﻯ ﺠﻬﻨم ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
(ﺍﻳﻥ ﻴک ﻨﻈﺮﻳﻪ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭلی
اﻳﻦ پُل ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ' ﺑﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ'
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺧﺎﺹ ﻭ ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ'ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
عمل ﻨﮑﻨﻨﺪ' ﺑﺎ
نوع ﺒﺪﺗﺮ
ﻭ ﮔﻮﺩﺗﺮ ﻭ ﺩﺍﻏﺘﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨم می ﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﻭﺣتی ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ' ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﻭﻟﻴﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ ﻓﺼﻮل
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ 'ﺩﺭگ عقل
ﻮ ﺻﺒﺮ ﺳﻠﻮکی ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ'
ﻭ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻘﻴﻪ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺎﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ)
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺼﺮﺍﻁ' ﺍﺯ
ﻣﻮ ﺑﺎﺭﻳک ﺘﺮ ﻭﺍﺯ
ﺷﻤﺸﻴﺮﺗﻴﺰﺗﺮﺍﺳﺖ'
(ﻇﺮﻳﻒ ﺩﺭ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻭﺑﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎ
ﻭﻫﻠﺎﮐﺖ ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﻦ ﺻﺮﺍﻃ ﺴﻪ
ﭘُل کوﭼﮑﺘﺮ ﻫﺴﺖ
(ﺳﻪ ﻗﻨﻄﺮﻩ ﭘُل
کوﭼﻚ' ﻭ ﻳﺎ ( ﮐﻮﻧﺘِﺮ
ﻭ ﮐُﻨﺘﻮﺭ) ﻭﺷﻤﺎﺭﺵ
ﮔﺮ' ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺣل ﻤﻬم
ﺴﻠﻮک ﺪﺭ ﻣﺤﺎﺳﺒﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﻮ ﺩﺭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻴﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ ﻤﺮﺍﺣل
ﻮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﺮﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ) ﮐﻪ
ﺑﺮﻳکی اﺯ ﺍﻳﻥ
ﭙُﻠﻬﺎ (ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺭَﺣِﻢ) ﺍﺳﺖ (ﺍﻣﺎﻧﺖ'
ﻫﻤﺎﻥ اﻣﺎﻧﺖ ﺍﻟﻬی
ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
اﻣﻨﻴﺖ ﺍﻟﻬی ﻮ
ﺍﻣﺎﻥ ﺪﺍﺩﻥ اﻭ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻜﻪ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ (ﺍﻭم ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ)
ﺳﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ (ﺍﻣّﻯ
ﺸﺪﻥ) ﻭ ﻣﻮٴﻤﻥ
گر ﺩﻳﺪﻥ' ﻭ ﺗﺤﻘق
عملی اﻳﻤﺎﻥ ﺎﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺻل ﻠﻔﻈی
هندﺪﻯ اوﻡ و
هوم زردشتی 'ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﻣﻴﻥ
عربی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
(ﺭَﺣِﻢ) ﺑﺎﺯ ﺭَﺣِم
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻃﻔل
ﺪﺭ ﺭَﺣِﻢ ﻣﺎﺩﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪ ﺍﻭل
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ' ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﭽﻮﻥ ﻄﻔلی
ﻮ ﺟﻨﻴﻨﻰ ﺩﺭ ﺭﺣم
ولایت وﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺮﺣم اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ
(ﺻﻠﻪ ﺭﺣم ﻮ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﺩﺍﻣﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬی ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ)
ﻭ ﺩﻭک ﭙُلی اﺳﺖ'
ﮐﻪ (ﺻِﻠﺎﺕ) ﺑﺮ ﺭﻭﻯ
اﻥ ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ
. ( ﺻﻠﺎﺕ ﻭﻧﻤﺎﺯ' ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ (ﻧﺎﻣﻮس ) ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ'
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻨﺎﻣﻬﺎ
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺁل عبا ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩتی ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻮﺳل
اﻮ (ﺻِﻠﻪ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ)
ﺑﺎ ﺁﻥ ﺒﻮﺩ) ﻭ ﺳﻮم
ﭙلی که (ﻋﺪﻝ) ﺭﺏ
ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ ﺒﺮ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺟﺰ ﺍﻭ ﺍﻟﻬی
ﻨﻴﺴﺖ. (ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺁﺧﺮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﻧﻮﺑﺖ
ﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺕ
الهی ﺪﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﻋﺒﺎﺩتی
ﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻮﺳلّ
ﻮ ﺗﻮﺳّﻄ ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﺩ

ﺑﺎﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ'
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎﺷﺮﻃ
ﺪفع ﺸﺮک
احتمالی ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ'
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩفع
ﺸﺮک ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﺍﻟﻬی
هستی ﻮلی اﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ ﺴﻪ ﻗﺴﻤﺖ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﺮﺍ'
ﺑﻨﺎم سه ﭘل ﺼﺮﺍﻃ
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺷﺮﻃ اﻭل
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ'
ﻭ ﺷﺮﻃ ﺪﻭم ﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﻭ ﺷﺮﻃ
ﺴﻮم ﺪفع ﺸﺮک ﺒﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺒﻌﻠﺖ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬی اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻄلبی
ﺒﻮﺩﻩ 'ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭ
ﺣﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.) ﻭ
ﻫﻤﻪ ﻣﮑﻠّﻒ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺼﺮﺍﻃ
ﻮ ﭘُﻠﻬﺎﻯ ﺴﻪﮔﺎﻧﻪ
ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ. ﻭلی
گاﻫی ﺮﺣِم ﻮ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ (ﻳﻌنی
ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ' ﺑﻌﻠﺖ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ'
ﻭﻳﺎ ﺗﻨﺒلی ﻮ ﮐﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ' ﻭﻳﺎ ﻋﺪم
اﺩﺭﺍک ﻛﺎﻓﻰ' ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ' ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻀﻠﺎﻟﺖ ﻭ
ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮخی ﺪﻳﮕﺮ ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺘﻪﺍﻧﺪ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ

ﺍﻣﺎﻧﺖ ﻭ ﺭﺣِم
ﻨﺠﺎﺕ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ'
ﺻﻠﺎﺕ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺣﺒس ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﻳﻌنی
اﮔﺮ ﺷﺮﻃ اﻭﻝ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮔﺎهی ﺨﻴلی ﺪﻳﺮ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﻭﻳﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺸﺮﺍﻳﻄ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻧﻮﺑﺖ ﺻﻠﺎﺕ
ﻳﺎ ﻧﻤﺎﺯ' ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺼﻠﻪ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺗﻮﺳل ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﻮﻟﺎﻳت
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﻳﻥ اﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ' ﻭﭼﻘﺪﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ'
ﻣﻨﺘﻬﺎﻯ ﺁﻥ ﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ (ﺁﺧﺮﻳﻥﻘﺴﻤﺖ
ﻧﺰﺩ ﻗﺎﺋم رب
النوع بشری ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
.ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺨﻮﺩ' ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ  ﻳﮑﻰ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺧﺒﺮﻯ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ  ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ'
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺭﺏ  ﺗﻮ' ﺩﺭ ﻣﺮﺻﺎﺩ
ﻭ ﮐﻤﻴﻦ ﮔﺎﻩ
مراقب ﺍﺳﺖ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﮐﻤﻴﻥ اﺳﺖ' ﭼﻮﻥ
ﺒﺮ ﺳﺎﻟک ﻤﺨفی
اﺳﺖ. ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﺰﺩ ﺍﻭ ﺭﻓﺖ. ﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ گرﻓﺘﻥ ﭙﺎﺩﺍﺵ
نکامل ﺑﻬﺸﺘﻰ'ﻭﻳﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺟﻬﻨم
. (ﺭﺻﺪ ﮐﺮﺩﻥ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﻌنی ﺘﻤﺎم اﻋﻤﺎل
ﻮ ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟک
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺁﻧﺎﻥ' ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ'
ﺗﺤﺖ ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﻣﺪﻳﺮﻳّﺖ
ﺍﻟﻬی اﺳﺖ) ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺮﺩمی
ﺮﻭﻯ ﺼﺮﺍﻃ ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﮔﺎﻫی ﺒﺪﺳﺖ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ(
ﭼﻮﻥ ﺒﻨﺪ ﺑﺎﺯﺍﻥ
ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ ﺷﺪﻩ) ﻭﻳﺎ
ﭘﺎﻫﺎ لغزش ﺧﻮﺭﺩﻩ
(ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻋﻘﻠی
ﻮﻋﻤلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺿﻌﻴﻒ) ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻳک
ﭙﺎ ﺑﺼﺮﺍﻃ ﭽﺴﺒﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
(ﮔﺎﻫی ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ'
ﻭﮔﺎﻫی ﺪل ﺒﺨﺎﺭج  اﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪ  ﻫﺎﻯ ﻤﺬﻫبی
ﺪﺍﺭﻧﺪ) ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻠﺎﺋک ﺪﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﻧﺪﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ' ﻳﺎ
ﺣﻠﻴﻢ ﺻﺒﻮﺭ' ﺑﺒﺨش
ﻮﻏﻔﺮﺍﻥ ﺪﻩ ( ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ که ﺑﻨفع
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻋﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬی ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﺣﻠﻴم ﻮ
ﺻﺒﻮﺭ' ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺻﺒﺮ ﺑﺰﺭﮒ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻫﺮ ﺧﻄﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ غضب ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻤﺎﺩﺭﻯ

ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻧﺠﺎﺕ ﻃﻔل
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ)
ﺑﺒﺨﺶ' ﻭ ﺑﺎ ﻓﻀل
ﻮ ﮐﺮم ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﻣﺎ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﮐﻦ' ﻭ ﺳﻠﺎﻣﺖ
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭ ( ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﻄﺮ ﺳﻘﻮﻃ ﺒﺠﻬﻨﻢ'
ﻭﻳﺎ ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﻮﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ ﻬﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﮐﻨﺪ' ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﮔﻨﺎﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ' ﮐﻪ ﺟﺎﺋی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
سی ﻴﻨمی ﻤﺎﻧﺪ.
ﻭلی ﻔﻀل ﺨﺪﺍ ﺍﺯ
ﮐﺮم ﻮ ﺑﺨﺸﻨﺪﮔی
اﻭ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺧﻴلی
ﺒﻴﺶ ﺍﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎ'
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭﻳﺎ ﻋﻔﻮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺯ (ﻧﺎس )  ( ﻳﺎ ﻣﺮﺩم
ﻨﺎسی ﻮ ﻓﺮﺍﻣﻮش
کاﺭ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻮﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩ)
ﭼﻮﻥ ﭙﺮﻭﺍﻧﻪﻫﺎ
ﺩﺍﺧل ﺁﺗﺶ ﻣﻴﺎﻓﺘﻨﺪ
(ﺑﺴﺎﺩﮔی ﻮ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ'ﻭ
ﻓﺮﺵ ﺷﺪﻥ روی ﺰﻣﻴﻦ
ﺟﻬﻨم ﺎﺯ ﺁﻧﺎﻥ'
ﮐﻪﭼﻮﻥ فراشه
یا ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ  ﺩﺭﺿﻌﻒ ﻭ
ﻧﺎ ﺗﻮﺍنی ﭙﺮﻭﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻭ ﺍﮔﺮﮐﺴی
ﺒﺎ ﺭﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖ ( ﺍﺯﺻﺮﺍﻃ
گذﺷﺖ' ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺩفع
ﺸﺮﻙ ﺍﺫﮐﺎﺭﻯ) ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﻔﺖ' ﮐﻪ ﺍﻟﺤﻤﺪ
ﻟﻠﻪ' ﻭﺳﭙﺎس ﺑﺮﺍﻯ
خدا ﻨﻌﻤﺖ ﺍﻭ' ﮐﻪ
ﺑﺮﻣﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺮﺩ
( ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ اﻟﻬی
ﺒﺎﻟﻔﻌل ﻮ ﻣﺎﺩﻯ
بشری ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ ﻧﻮع
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺖ. ﻭلی ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬی ﺒﺎﻟﻘﻮﻩﺍﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩ. ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﻔﻌل ﻨﻤﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻟﺎﺯم ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺗﮑﻤﻴل ﻮ ﺍﺗﻤﺎم
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎ ﻭ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ' ﺟﺎﻯ
ﺴﭙﺎس ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬی ﻮ ﺗﺠلّی
ﺁﺧﺮ ﻗﺎﺋﻢ 'ﺑﺎﻳﺪ
ﺩفع ﺸﺮک ﺒﺸﻮﺩ.ﻟﺬﺍ
ﺣﻤﺪ ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺭﺍ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ' ﻭﻧﻪ
ﺣتی ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻘﺎم
ﺘﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬی ﺪﺭ
ﻗﺎﺋﻢ' ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺒﻠﻰ) ﮐﻪ
ﺗﮑﻤﻴل اﺻﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺷﺪﻥ
ها' ﻭﺻﺎﻟح ﻮﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ' ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺖ) ﻭ ﺣَﺴَﻨﺎﺕ
و اصلاحات ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪ (ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻳﻌنی ﭙﺎک ﺸﺪﻥ
ﺮﻭﺍﻥ ﻮ ﻧﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ'
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺒﺮﺍﻯ کاﻧﺪﻳﺪﺍﺋی
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺁﺧﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻧﻬﺎﺋی
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ)
ﻭﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍئی
که ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺗﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺩ. ( ﺷﺎﻳﺪ ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﺠﻬﻨﻢ' ﻭﻳﺎ ﺑﻨﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ' ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﺍﺑﻠﻴس ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ' ﭼﻪ
ﺷﻴﻌی ﻴﺎ ﺳﻨّﻰ'
ﮐﻪ ﻣﻠﺒّس ﺑﻠﺒﺎس
ﮐﺬﺏ ﻭ ﺭﻳﺎ ﺍﺳﺖ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺷﻴﻄﺎﻥ
اﻫﺮﻳﻤﻦ
طبیعی ' ﮐﻪ ﻓﻄﺮﺗﺎ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﻋﺪﻣﻴّﺖ ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮ ﻧﻮعی ﭙﺎﺋﻴﻥ
ﻤﻴﮑﺸﺪ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟک ﻮﻟﺎﻳﺖ' ﻭ
ﺑﺎ ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ'
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﭽﻮﻥ ﻘﻠﺎﺏ ﺷﺪﻥ
ﺒﺠﺒﺮﻭﺕ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ اﺯﻫﺮ
ﺳﻘﻮﻃ ﺒﻌﺪﻯ
گرﺩﺩ) ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻥ
ﻘﺒﻠﺎ ﻣﺄﻳﻮس ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻡ' ﻭلی ﺒﺎ ﻓﻀل
ﺮﺏ ﻏﻔﻮﺭ ﻭ ﺷﮑﻮﺭ'
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻢ. ﻓﻀل
ﺨﺪﺍ' (ﻣﻨّﺖ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ اﻭ' ﺩﺭ

ﮐﻤﻴّﺖ ﻭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻏﻔﻮﺭ ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ'
ﻭﺑﻌﮑس ﺍﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کفوﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﭙﺮﺩﻩﺍﻯ
ﺮﻭﭘﻮﺵ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺸﺨﺺ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺷﮑﻮﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺑﮑﻨﻨﺪ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ'
ﺩﺭ ﭘﻨج ﺸﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭل ﺨﻮﺩ' ﮐﻪ ﻫﺮﻳک
ﻤؤثّرﺗﺮ ﻭ ﺑﺎ ﺧﺮﺳﻨﺪﻯ
ﻮ ﺍﺣﺘﺮﺍم ﺰﺍﻳﺪ
ﺍﻟﻮﺻفی ﺴﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل ﺒﺎﺯ
ﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺯﺣﻤﺎﺕ ﺍﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺧﻨثی ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﻟﻴل ﺘﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩﻩ' ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﭘﻴﺮ ﺍﻭ'
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ' ﺍﻭﻫﺎم
ﻮ ﭘﻮچ ﻮ ﺑﺎﺯﻯ ﻔﮑﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

حدیث 3036 –
امام ادامه
میدهد (ج؟ص؟) اﻟﺨﻠﺎﺋق
ﻤﻥ اﻟﺄﻭﻟﻴﻥ ﻮ
ﺍﻟﺂﺧﺮﻳﻦ' ﻧﺎﺩﻯ
ﻤﻨﺎﺩﻯ ﺮﺑّﻨﺎ
ﻣﻥ ﺘﺤﺖ ﻋﺮﺷﻪ' ﻳﺎ
ﻣﺤﺸﺮ ﺍﻟﺨﻠﺎﺋﻖ'
ﻏﻀّﻮﺍ ﺃﺑﺼﺎﺭﮐم
ﻠﺘﺠﻮﺯ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺑﻨﺖ ﻣﺤﻤﺪ' ﺳﻴّﺪة
ﻧﺴاء ﺎﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺼﺮﺍﻁ' ﻓﺘﻐﺾّ
ﺍﻟﺨﻠﺎﺋق
کلّهم ﺃﺑﺼﺎﺭﻫﻢ'
ﻓﺘﺠﻮﺯ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻋلی ﺎﻟﺼﺮﺍﻁ  ﻟﺎ ﻳﺒقی
ﺃﺣﺪ

فی  ﺎﻟﻘﻴﺎمة
' ﺍﻟّﺎ ﻏﺾّ ﺑﺼﺮﻩﻋ
ﻨﻬﺎ' ﺍﻟّﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋلیّ ﻮ ﺍﻟﺤﺴﻥ
ﻮ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ' ﻭ ﺍﻟﻄﺎﻫﺮﻳﻥ
ﻤﻥ ﺃﻭﻟﺎﺩﻫﻢ' ﻓﺎﻧّﻬم
ﺃﻭﻟﺎﺩﻫﺎ' ﻓﺎﺫﺍ
ﺩﺧﻠﺖ' ﺍﻟﺠنة ﺑﻘﻴﻤﺮﻃﻬﺎ
ﻣﻤﺪﻭﺩﺍﻋلی اﻟﺼﺮﺍﻁ'
ﻃﺮﻑ ﻣﻨﻬﺎ ﺑﻴﺪﻫﺎ
ﻭ هی فی اﻟﺠنة ' ﻭ
ﻃﺮﻑ فی عرﺻﺎﺕ ﺍﻟﻘﻴﺎمة  ﻓﻴﻨﺎﺩﻯ
ﻤﻨﺎﺩﻯ ﺮﺑّﻨﺎ
'ﻳﺎ ﺃﻳّﻬﺎ ﺍﻟﻤﺤﺒّﻮﻥ
ﻠﻔﺎﻃﻢ' ﺗﻌﻠّﻘﻮﺍ
ﺑﺄﻫﺪﺍﺏ ﻣﺮﻁ ﻓﺎﻃﻤﻪ'
ﺳﻴّﺪة ﻧﺴاء اﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ'
ﻓﻠﺎ ﻳﺒقی ﻤﺤﺐّ
ﻟﻔﺎﻃمة ﺍﻟّﺎ ﺗﻬلق
ﺒﻬﺪبة  ﻣﻥ
ﺃﻫﺪﺍﺏ ﻣﺮﻃﻬﺎ'
ﺣﺘّﻯ ﻴﺘﻌﻠق ﺒﻬﺎ
ﺃﮐثر ﻣﻥ ﺃﻟﻒ ﻭﺃﻟﻒ
ﻓﺌﺎﻡ' ﻗﺎﻟﻮﺍ' ﻭ
کم ﻔﺌﺎم ﻮﺍﺣﺪ؟
ﻗﺎﻝ' اﻟﻒ ﺃﻟﻒ ﻳﻨﺠﻮﻥ
ﺒﻬﺎ ﻣﻥ اﻟﻨﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ' ﭼﻮﻥ ﺨﻠﺎﻳق  اﺯ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻮﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺮﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻣﺒﻌﻮث
ﮐﺮﺩ (ساﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
گذﺷﺘﻪ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ'
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺍ ﻣﺒﻌﻮث ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﻭ ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'  ﺗﺎ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﮐﻪ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺧﻠﺎﻳﻖ' ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﺧﻠﺎق
ﺎﻟﻬی ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻳﺎزﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ'
ﻭﺁﺧﺮﻳﻥ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ'
ﻭ ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺁﻣﺪﮔﺎﻥ
اﺯ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ.
(ﺑﻌثت) ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﻭ ﺑﻤﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﻋﺰﺍم گرﺩﻳﺪﻥ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﻭ ﻣﻨﺎﺩﻯ
اﺯ ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵ ﻧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ ﺃﻯ ﻤﻌﺸﺮ
ﺧﻠﺎﻳﻖ' ( ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻘﺎم  اﻟﻬﻰ' ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﺭﻭح ﺪﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ که ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻤﻘﺎﻡ (ﺩﻧﺎ ﻭﺗﺪﻟّﻰ)
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻨﺪﺍ' ﻫﻤﺎﻥ ﺒﺰﺑﺎﻥ
ﺤﺎل ﺼﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻥ
اﺳﺖ. (ﻣﻌﺸﺮ ﺧﻠﺎﻳﻖ)
ﻳﺎ ﻣﻌﺎﺷﺮﺍﻥ ﻭ
ﮐﺴﺎﻧﻰ' ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﻟﻬی
ﺪﻭم ﺨﻮﺩ' ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻌﺎﺷﺮﺕ  ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺧﻄﺎﺏ ﺣﺪﻳث   ﺑﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﮐﻪ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺒﻨﺪﻳﺪ 'ﺗﺎ
ﺩﺧﺘﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ
ﺳﺮﻭﺭ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
اﺳﺖ' ﺑﺮ ﺻﺮﺍﻃ  گذﺭ  ﮐﻨﺪ. (ﭼﺸم
ﺮﺍ ﻏﺾ ﮐﺮﺩﻥ ﻮ ﺑﺴﺘﻦ'
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟک  اﻟﻬی اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺑﺠﺰ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ' ﺑﭽﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﮕﺎﻩ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎﭼﺸﻤﺎﻥ ﻨﻴﻤﻪ
ﺑﺎﺯ ﻳﺎﻏﺾ ﻭﻏﻤﺾ
ﻧﻴﻤﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ'
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ
ﻧﺒﻴﻨﺪ' ﻭ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.  ﻭ  ﺍﻳﻦ  ﻓﺎﻃﻤﻪ' ﺷﻬﻮﺩ  ﺳﻮﻡ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻴچ ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺪﺭ ﻫﺴﺘﻰ' ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻥ اﻭﻟﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﺴﻠﻮﻙ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ' ﺑﺎ ﻧﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ'
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﻮﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬی
ﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺴﺎلک ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﻠﮑﻮتی
رژیا ﻴﻔﺎﻃمی ﺮﺳﻴﺪ'
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﻮﻣﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ' ﻋﻠﺎﻣﺖ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺍﻟﻬﻴی ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ 'ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﻄﻠﺎق ﺪﺍﺩﻩ' ﻭ ﻣﻄﻠق
ﻮ ﻭ ﻓﻄم
اﺯ ﺗﻌﻠﻴم ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋم ﻮ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﭙﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ  ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺑﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ ﺒﺰﻧﺪ'
ﻭ ﺍﺣﻮﺍلﺘﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺴﺮﺍﻳﺪ.
ﻭﺗﻤﺎم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻓﺎﻃﻤﻰ 'ﭼﻮﻥ
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺣﺠﺎﺏ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭلی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
کخ ﺁﻟﻮﺩﻩ  ﺭﻭﺍﻧﻰ  ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ)
ﺗﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺻﺮﺍﻃ عبوﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ (ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺩﺧﺘﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇﺎ ﻋﺮﺍﺏ
ﻭ ﻣﺘﻌﺼّﺒﺎﻥ ﻏﻴﺮﺗﻰ'ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺣﺘﺮﺍمی اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﭼﺸم ﻨﺎ
ﻣﺤﺮﻡ' ﻭ ﻧﺎ ﺷﺎﻳﺴﺖ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺣﺮﺍم
ﻮ ﺳﻠﻮﻙ' ﺑﻮﻯ ﺸﻬﻮﺩ
و نظر ﮐﻨﺪ. ﻭ (ﺻﺮﺍﻁ)
ﺑﺎﺯ ﭘل ﺒﻴﻦ ﺟﻬﻨم
ﻮﺑﻬﺸﺖ ﻧﻴﺴﺖ' ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺪﺭ ﺻﺮﺍﻁ  ﺭﺍﻫی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺁﻧﺠﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺻﺮﺍﻁ'
ﻳﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭل ﺨﻮﺩ'
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻬﻴچ ﭽﻴﺰﻯ
ﻨﮕﺎﻩ ﮐﻨﺪ' ﺗﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭ ﺩﺧﺘﺮ ﺳﻠﻮکی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﮕﺬﺭﺩ'
ﻭﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺒﻬﺸﺖ ﺑﺒﺮﺩ. (ﺗﺠﻮﺯ)
ﻳﺎ جوﺍﺯ ﻋﺒﻮﺭ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎک اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮔﺬﺷﺖ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻋﺒﻮﺭﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک اﺯ ﻣﻘﺎم
ﻔﺎﻃﻤی اﺳﺖ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ'
ﻫﻴﭽﮑس ﻧﻤﻴﻤﺎﻨﺪ
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﭼﺸم
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻏﺾ ﻭ ﻧﻴﻤﻪ
ﺑﺴﺘﻪ' ﻭ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ  ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺗﺎ ﻧﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﭽﺸﻤﺎﻧﺸﺎﻥ ﺒﺴﺘﻪ
ﺷﻮﺩ) ﻣﮕﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋلیﻮ ﺣﺴﻥ ﻮ ﺣﺴﻴﻦ(
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪﻫﺴﺘﻨﺪ
'ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﺩﻧﻴﺎ' ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺟﺴﻤﺎنی ﻮ ﻭﺍﻗﻌی
ﻔﺎﻃﻤﻪ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﻧﻮﺭﻯ ﻭﺣﻠﺎل
ﺰﺍﺩﮔی اﻭ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ' ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﭼﻬﺎﺭ ﻣﻘﺎم ﻤﺬﮐﻮﺭ
ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻔﺎﻃﻤﻪ
'ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﻭﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨج ﺘﻥ ﺁﻟﻌﺒﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻭﭼﻮﻥ ﻔﺎﻃﻤﻪ
ﺩﺍﺧﻞ ﺑﻬﺸﺖ ﺷﺪ'
ﻫﻨﻮﺯ (ﻣﺮﻁ) ﻓﺮﺵ
ﻳﺎ ﭘﺎﺭﭼﻪ
ﺳﺎﺩﻩ ﺍﺣﺮﺍم
اﻭ' ﺑﺮ ﭘل ﺼﺮﺍﻃ
ﺒﺎقی ﻮ ﻣﻤﺘﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺟمع ﻨﺸﺪﻩ' ﻭ ﺩﺭ
ﺩﺳﺘﺮﺵ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳل
ﻮ ﺩﺍﻣﻥگیرﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻬﺴﺖ. ﺍﻳﻥ ﺼﺮﺍﻁ
ﻳﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
'ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﻓﺎﻃﻤﻪ'
ﻫﺮ ﺳﺎلک ﻤﺤﻤﺪﻯ'
ﻋﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃمی ﺪﺭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ گرﺩﺩ)
ﮐﻪ ﻳک ﻄﺮﻑ ﺍﻳﻥ
ﭙﺎﺭﭼﻪ ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﻭﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻥ'
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭﻋﺮﺻﺎﺕ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﺳﺖ ( ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ'
ﻭﺗﺎ ﺻﺤﻨﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ'
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ.
ﺍﻳﻥ ﭙﺎﺭﭼﻪ ﻳﺎ
ﺩﺍﻣﻦ' ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳل ﻔﺎﻃﻤﻰ' ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
ﺒﺮﻗﺮﺍﺭ

ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻭﺳﺎﺋل
ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺁل
عبا ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭ ﻧﺪﺍﻯ اﻟﻬی
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﮐﻪ ﺍﻯ ﺪﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻔﺎﻃﻤﻪ' ﺳﻌی
کنید ﺗﺎ ﺑﺘﺎﺭ ﻭﭘﻮﺩ
ﺍﻳﻥ ﭙﺎﺭﭼﻪ' ﺗﻮﺳّل
ﻮ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﻭ ﺭﻫﺎ ﻧﮑﻨﻴﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
(ﻭ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ) ﺑﺎﻳﻥ
ﭙﺎﺭﭼﻪ ( ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻣﻘﺎم اﻟﻬی ﻔﺎﻃﻤﻰ)
ﻣﺘﻮﺳّل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ'
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﻫﺰﺍﺭ
ﮔﺮﻭﻩ' ﺑﺪﺍﻥ ﻤﺘﻮﺳﻞ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺳﭙس ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ' ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ'
(ﻓِﺌﺎﻡ) ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺳﺖ؟
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻫﺰﺍﺭ ﻫﺰﺍﺭ
(ﻳک ﻤﻴﻠﻴﻮﻥ) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺟﻬﻨم ﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ( ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺍﺣﺘﻤﺎل
ﺴﻘﻮﻁ ﺑﺠﻬﻨّﻢ'
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ ﺩﺭﺗﺮک
ﺴﻠﻮﻙ  ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ (ﻋﺮﺻﻪ)
ﺯﻣﻴﻦ ﻭ ﻣﺤﻮﻃﻪ
ﻭ ﺻﺤﻨﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ'
ﺑﺎﺯ ﺟﺒﺮﻭﺕ  ﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ (ﺍﻫﺪﺍﺏ)
ﺟمع هَدَب 'ﻳﺎ ﺗﺎﺭ
ﻭ ﭘﻮﺩ ﭘﺎﺭﭼﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻳﻜﭙﺎﺭﭼﮕﻰ'
ﻭ ﺍﺗﺤﺎﺩ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻔﺎﻃﻤﻪ' ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺳﺨﺖ ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ' ﺩﺭ ﺑﻨﺪگی
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻓﺌﺎﻡ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻳک
ﻤﻴﻠﻴﻮﻥ ﺒﻮﺩﻩ
'ﻳﺎ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ ﻧﺨﻬﺎﻯ
اﺣﺮﺍم هر ﻭﺍﺻل
اﻟﻬﻰ' ﻣﺘﻮﺳﻞ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻯ اﺯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
هر ﺷﻬﻮﺩ' ﺑﻤﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ

ﻭ ﺟﺎمی ﻤﺎﻧﻨﺪ'
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺁﻥ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.

حدیث 3037 -
اﺯﺍﻣﺎم ﻌﺴﮑﺮﻯ
اﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ68ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻧّﻪ ﻟﻴﺮﻯ
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة 'ﺍلی
ﺠﺎﻧﺐ ﺍﻟﺼﺮﺍﻁ'
ﻋﺎﻟم کثیر ﻣﻥ
اﻟﻨﺎس 'ﻟﺎﻳ ﻌﺮﻑ

ﻋﺪﺩﻫم اﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ' ﻫم کاﻧﻮﺍ
ﻣﺤﺒّﻯ ﺤﻤﺰة' ﻭ
ﮐثیر ﻣﻨﻬم ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﺬﻧﻮﺏ ﻭ ﺍﻟﺂثاﻡ'
ﻓﺘﺤﻮل ﺤﻴﻄﺎﻥ
ﺒﻴﻨﻬک ﻮ ﺑﻴﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﺼﺮﺍﻁ' ﻭ ﺍﻟﻌﺒﻮﺭ
ﺍﻟی اﻟﺠنة . ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ
ﻴﺎ ﺣﻤﺰﻩ' ﻗﺪ ﺗﺮﻯ
ﻤﺎ ﻧﺤﻦ  ﻓﻴﻪ' ﻓﻴﻘﻮل
ﺤﻤﺰﻩ ﻟﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻭﻟﻌلیّ ﺒﻥ
ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ' ﻗﺪ ﺗﺮی  اﻥﺃﻭلیائی  ﻴﺴﺘﻐﻴثوﻥ
ﺒﻰ ﻓﻴﻘﻮل ﻤﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﻟﻌلیّ
ﻮﻟﻰّ ﺍﻟﻠﻪ' ﻳﺎ
ﻋﻠﻰّ ﺃﻋﻥ
عمّک علی اﻏﺎثة
ﺃﻭﻟﻴﺎﺋﻪ' ﻭ ﺍﺳﺘﻨﻘﺎﺫﻫم  ﻤﻥ اﻟﻨﺎﺭ'
ﻓﻴﺄﺗﻰ ﻋﻠﻰّ ﺑﻥ
ﺃﺑی ﻄﺎﻟﺐ ﺑﺎﻟﺮﻣﺢ'
ﺍﻟﺬﻯ کاﻥ ﻴﻘﺎﺗل
ﺒﻪ ﺣﻤﺰﻩ ﺃﻋﺪاء
اﻟﻠﻪ فی اﻟﺪﻧﻴﺎ'
ﻓﻴﻨﺎﻭﻟﻪ ﺍﻳّﺎﻩ'
ﻭﻳﻘﻮل ﻴﺎﻋمّ ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ' ﻭﻋﻤاء ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ' ﺍﻟﺠﺤﻴم
عن ﺍﻭﻟﺌک  ﺒﺮﻣﺤک
هذﺍ' ﮐﻤﺎ ﮐﻨﺖ ﺗﺬﻭﺩ
ﺑﻪ ﻋﻥ ﺃﻭﻟﻴاء
اﻟﻠﻪ ﻓﻴی اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺃﻋﺪاء ﺍﻟﻠﻪ' ﺍﻟﻠﻪ'
ﻭ ﻟﺤﻤﺰة ﺍﻟﺮمح
ﺒﻴﺪﻩ' ﻓﻴضع ﺰﺟّﻪ
فی ﺤﻴﻄﺎﻥ اﻟﻨﺎﺭ'
ﺣﺎﺋﻠﻪ ﺑﻴﻥ ﺃﻭﻟﻴﺎﺋﻪ
ﻭ ﺑﻴﻥ اﻟﻌﺒﻮﺭ
ﺍلی اﻟﺠنة ﻋلی
اﻟﺼﺮﺍﻁ' ﻭ ﻳﺪﻓﻌﻬﺎ
ﺩفعة 'ﻓﻴﻨﺤّﻴﻬﺎ
ﻣﺴﻴﺮة ﺧﻤﺴﻤﺎئة  ﻋﺎﻡ' ﻭ ﻳﻘﻮل
ﻠﺄﻭﻟﻴﺎﺋﻪ ﻭ ﺍﻟﻤﺤﺒّﻴﻦ'
ﺍﻟﺬﻳﻥ کاﻧﻮﺍ
ﻟﻪ فی اﻟﺪﻧﻴﺎ'
ﺍﻋﺒﺮﻭﺍ' ﻓﻴﻌﺒﺮﻭﻥ
ﻋلی اﻟﺼﺮﺍﻃ ﺁﻣﻨﻴﻥ
ﺴﺎﻟﻤﻴﻦ' ﻗﺪ ﺍﻧﺰﺍﺣﺖ
ﻋﻨﻬم اﻟﻨﻴﺮﺍﻥ'
ﺑﻌﺪﺕ ﻋﻨﻬم
الأﻫﻮﺍﻝ' ﻭ ﻳﺮﺩﻭﻥ
اﻟﺠنة ﻏﺎﻧﻤﻴﻥ
ﻈﺎﻓﺮﻳﻥ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺻﺮﺍﻁ ( ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ' ﮐﻪ ﮔﺮﻭهی
ﺴﺎﻟک ﺒﺪﻭﻥ ﺼﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﻮﺩﻩ)
ﺍﻧﺒﻮه ﻴﺎﺯ (ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ( ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﻭﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ) ﮐﻪ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ  ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ' ( ﻧﻪ  ﻓﻘﻄ ﻤﺮﺩﻡ'
ﺣتی ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻳﺮﻭﺳﻬﺎ'
ﻭ ﺭﻳﺰﺗﺮ  ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ'
ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮ انواع ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﺟﻤﺎﺩﻯ' ﺑﺴﻠﺴﻠﻪ

ﺍﻧﻮﺍﻋ گیاهی ﻮ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺒﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ' ﺑﻬﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻔﺼول نوع  ﻴﺒﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﻠﻮک
اﻟهی  ﻮﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭلی همه ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯﻫﻤﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺎﻟﺎ ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﻫﺮ ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﻧﻔﺮ ﺳﺎﻟک ﺼﺎﺩﻕ'
ﮐﻪ ﻃﺒﻖ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻟﻬی  ﻨﻴﺰﻋﻤل
کنند ﻳکی اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ'
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﻭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ'
ﺍﺯﺻﺮﺍﻃ  ﻴﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ' ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻗﺎﺋﻢ'
ﻳﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻮ ﺭﺏ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺮخی
ﺎﺯ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺤﻤﺰﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ (ﺣﻤﺰﻩ
ﻋﻤﻮﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﻫﻤﺎن  ﺳﻤﺒﻮل  کاﻣﻠﺎﻥ
ﻗﺪﻳم ﻘﺮﻳسی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ محمد ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮔ ﺨﻮﺩ'
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ' ﻭلی
ﻤﺒﻌﻮث بخلق ﻧﺸﺪ)
ﻭﻟی ﺨﻴﻠﻴﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ گناﻫﺎﻥ
ﻮ ﺟُﺮم ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺩﻳﻮﺍﺭﻯ'
ﺑﻴﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
اﺯ ﺻﺮﺍﻃ ﻮﻋﺒﻮﺭ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ'
ﻣﺎﻧﻊ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ' ﻭ ﻳﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻳﺎ
ﺣﻤﺰﻩ ( ﭘﻴﺮ ﻗﺮﻳشی
ﻤﺎ) ﻣﻴﺒﻴنی  که ﻣﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﭼﻪ ﻣﺸﮑلی ﻬﺴﺘﻴﻢ.
ﻭ ﺣﻤﺰﻩ ﺑﺮﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﻭﻋﻠﻰّ ﺑﻥ
ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﺪ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻤﻦ' ﺑﻤﻥ
اﺳﺘﻐﺎثه ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
(ﻓﺮﺽ ﺑﺮ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺣﻤﺰﻩ ﮐﺎﻣل
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺸﺪﻩ'
ﻭﭘﻴﺮ ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ  ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻭﺵ ﻗﺪﻳﻢ 'ﭘﻴﺮﻭﺍنی
سالک ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺤﻤﺰﻩ  ﻋﻤﻮﻯ
سلوکی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﭼﻨﻴﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸتی
ﺤﺴﻴنی ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠق ﻨﺪﺍﺷﺖ.
ﻣﮕﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻘﺮﻳشی ﺒﺎ ﻣﺤﻤﺪ'
ﭼﻮﻥ ﺨﺪﻳﺠﻪ  ﺣﻤﺰﻩ 'ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺨلق ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺣﻤﺰﻩ 'ﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
(ﻫﻤﺰﻩ ﻭﺻﻞ) ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺳﺎﻟﻚ
'ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻤک
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳد  ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﺪ'
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍنم
کمک ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ' ﻧﺎﻇﺮ
ﺑﺮ ﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬی
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﺘﺮﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ' ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﺘﺮﻳﻥ اﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﺑﻌﻠﻰّ
ﻭﻟﻰّ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﻳﺎ ﻋﻠﻰ' ﺍﻳﻥ
عموﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻤک
ﻮ ﺍﻋﺎﺗﻨﺖ ﮐﻦ ' ﺗﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﻨﺪ (ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ' ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﺗﺶ
ﺟﻬﻨم ﻨﺠﺎﺕ ﺑﺪﻩ
(ﺣﻤﺰﻩ ﮐﺎﻣل ﻘﺮﻳﺸﻰ'
ﻭ

ﻳﺎ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ  ﻭﻃﺮﻳقتی
ﻘﺪﻳﻤﻰ' ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍنی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮﺍﺻل ﻔﺮﺯﻧﺪ ﻋلیّ
اﺳﺖ. ﻭلی ﺤﻤﺰﻩ
ﻋﻤﻮﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻋﻤﻮﻯ علیّ ﻨﻴﺰ
ﻫﺴﺖ ﺑﺎﺯﻋﻤﻮ ﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻋﻤﻮ' ﺍﺯ
ﻳﺎﺭﺍﻥ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮکی ﻘﺒﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ  ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ'
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺮﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ'
ﺍﺯﻫﻤﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﺁﻧﻬﺎ ﻋﻤﻮﻯ
اﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻋﻤﻮ ﻭ ﻋﻤّّﻪ'
ﻳﺎ ﺧﺎلو ﻭﺧﺎﻟﻪ'ﻣﺬﮐﻮﺭﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩﻫﺎ ﻭ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ' ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋلیّ ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ'
ﻧﻴﺰﻩﺍﻯ ﭙﺮﺗﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﮐﻪ ﺣﻤﺰﻩ
ﻣﻌﻤﻮلا ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ. ﮐﻪ ﺑﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺨﺪ ﺍﻣﻴﺰﺩ ( ﺣﻤﺰﻩ
ﺳﻠﺎح اﻭ ﻧﻴﺰﻩ
ﺑﻮﺩﻩ' ﻭ ﻧﻴﺰﻩ ﭘﺮﺍﻥ
ﺠﻨگی ﺒﻮﺩ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﻧﻴﺰﻩ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪ.ﻭﺟﻨگ ﻨﻴﺰﻩ'ﻳﻚ

ﺳﻠﺎح ﺠﻨﮕی ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺪﺍﺋی اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﻗﺒﺎﺋل
ﻮﺣﺸی اﻓﺮﻳﻘﺎ'
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺼﺮﻑ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠﺎح ﺴﻠﻮکی ﺤﻤﺰﻩ'
ﻭ ﻃﺮﻳﻔﺖ ﺣﻤﺰﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻘﺮﻳﺸﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻮﻧﺪ) ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺣﻤﺰﻩ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻯ
عموﻯ ﺮﺳﻮل ﺨﺪﺍ'
ﻭ ﻋﻤﻮﻯ ﺒﺮﺍﺩﺭم
ﺮﺳﻮل ﺨﺪﺍ' ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﻨﻴﺰﻩ ﺧﻮﺩ' ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺟﻬﻨم  ﺪﻭﺭ ﮐﻦ ( ﮐﻪ
ﺑﺎﻳ ﺪﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔﺶ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ ' ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻏﻔﺮﺍﻥ گرﺩﻧﺪ)ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ  ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻯ
( ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ نفس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﻭ ﺍﺑﻠﻴس
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ ﺍﻫﺮﻳﻤﻥ
ﻄﺒﻴﻌﺖ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﻤﺰﻩ ﻧﻴﺰﻩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺳﻴﻨﻪ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺟﻬﻨم ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ'
ﺗﺎ ﻣﺎنع ﺴﻘﻮﻃ
ﺸﻮﺩ' ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ
ﺍﺯ ﺻﺮﺍﻃ ﻮ ﭘا ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻴﮕﺬﺭﻧﺪ' ﻭ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
( ﮐﺎﺭﻫﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ' ﮐﻪ ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ'ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺷﻴﻄﺎنی ﻮ ﺍﺑﻠﻴسی
ﺁﺧﻮﻧﺪ' ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺑﺸﺮﻳﺖ' ﻭ ﻟﺬﺗّﻬﺎﻯ
ﺪﻧﻴﻮﻯ' ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩ ﺟﻠﺐ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺮﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﺎﻣل ﻮﺳﺎﻟم ﻄیّ
کند ) ﻭ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺟﻬﻨم
ﺮﺍ' ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎل ﺪﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.(
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﺴﻘﻮﻃ ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﮐﻨﺪ ﻭﺑﺠﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ' ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ' ﻭ ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻴلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ' ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ'
ﻭ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ' ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯﺻﺮﺍﻃ
ﺴﻠﻮکی ﺒﮕﺬﺭﺩ
) ﻭﺳﭙس ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ 'ﻭ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺨﻮﻳﺶ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﻋﺒﻮﺭﮐﻨﻴﺪ.
ﻭﺁﻧﺎﻥ اﺯ ﺻﺮﺍﻁ
( ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ) ﻣﻴﮕﺬﺭﻧﺪ'  ﻭﺑﻄﻮﺭ (آﻣنین
)ﻭ ﺳﺎلم ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﻣﻨﺪﺍﻧﻪ (ﻳﻌﻨﻰ
(ﺍﻭﻡ) ﮐﺮﺩﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ'
ﻭﺑﺴﻠﺎﻣﺖ ﺍﺯﺧﻄﺮﺍﺕ
ﺳﻘﻮﻃ ﻮ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ'
ﻭ ﺑﺎ ﺷﻔﺎﻯ ﺮﻭﺍنی
که ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ)
ﻭ ﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ'
ﺁﺗﺶﻫﺎی
جهنم  ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻭﺭ ﺷﺪﻩ'
ﻭ ﺍﻫﻮﺍل ﻮ ﺗﺮس
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻏﻨﺎﺋم ﻮ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻣﻨﺪﻯ'
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭ (ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ'
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
اول واصلان ﻃﺮﻳﻘﺖ'
ﻭﻳﺎ ﮐﻤﺎل اﻟﻬﻰ'
ﻭﻳﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﻋﻘلی
اﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭ ﻇﻔﺮ
ﺁﻧﺎﻥ' ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻮ (ﻓﺮ ﺭﻭﺯﻯ) ﺑﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
اﺑﻠﻴﺴﻰ' ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
اﻫﺮﻳﻤﻨﻰ' ﻭ ﻭﺳﻮﺍس  ﻧﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺯﺟّﻪ) ﻳک ﻔﺸﺎﺭ
ﻭ ﺯﻭﺭ' ﮐﻪ ﻣﺎنع
اﺯﺳﻘﻮﻃ ﻮﺣﺮﮐﺖ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺷﻮﺩ. (ﺻﺮﺍﻁ)
ﺭﺍﻩ ﻭ ﺍﺳﺘﺮﻳﺖ
ﺍﺳﺘﺮﺍﻳﺖ' ﻭقیامت
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حذیث 3038 - ﺍﺯ ﺍﺑﻮ ﻫﺮﻳﺮﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ69ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ: ﺃﺗﺎنی ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ'
ﻓﻘﺎل اﺑﺸّﺮک ﻴﺎ
ﻣﺤﻤﺪ' ﺑﻤﺎ ﺗﺠﻮﺯ
ﻋلی اﻟﺼﺮﺍﻁ ؟ ﻗﺎل  ﻘﻠﺖ ﺑﻠﻰ'
ﻗﺎل ﺘﺠﻮﺯ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﻠﻪ' ﻭ ﻳﺠﻮﺯﻋﻠﻰّ
ﺑﻨﻮﺭﻙ'
ﻭ ﻧﻮﺭک ﻤﻥ ﻨﻮﺭ
ﺍﻟﻠﻪ' ﻭ ﺗﺠﻮﺯ ﺍﻣّﺘﻚ
ﺑﻨﻮﺭﻋﻠﻰّ ﻭﻧﻮﺭ
ﻋلی ﻤﻥ ﻨﻮﺭﻙ' ﻭ
ﻣﻥ ﻠم ﻴﺠﻌل اﻟﻠﻪ
ﻟﻪ ﻧﻮﺭﺍ' ﻓﻤﺎ ﻟﻪ
ﻣﻥ ﻨﻮﺭ ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺒﻨﺰﺩ
ﻣﻥ ﺁﻣﺪ( ﺩﺭ ﻳک ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ولی ﺪﺭ ﺁﻥ
ﻮﻗﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ' ﺍﺯﺻﺮﺍﻃ
ﻴﺎ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
عبورﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﻯ
جبرﺋﻴﻞ'قائم ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﻔﺘﻥ ﺁﻥ ﺒﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ)ﺭﺏ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ' ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻥ
اﻳﺪﻩ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ'
ﻭ ﻭﺍﺟﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺸﺮ'
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ) ﺃﻯ ﻤﺤﻤﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫم  ﺒﺘﻮ ﺑﺸﺎﺭﺕ
ﻭ ﻣﮋﺩﻩﺍﻯ ﺒﺪﻫﻢ'
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺯ ﺻﺮﺍﻃ
عبوﺭﺧﻮﺍﻫﺪﺷﺪ
(ﺷﻬﻮﺩ  ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ'
ﭘس ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
عبور ﺍﺯ ﺻﺮﺍﻁ'
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﮋﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ اﺑﻠﺎﻏغ
ﺪﻳﮕﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﮐﻪ ﺗﻮ
ﺑﻨﻮﺭ ﺧﺪﺍ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺻﺮﺍﻃ ﻤﻴﮑﻨﻰ
(ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋم
ﻮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ 'ﭘس
ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎ ﻥﺴﻠﻮک
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭلی
اﻧﻮﺍﺭ ﻗﺒلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﮐﻪ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ' ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻮﺭ ﺭﺏ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﻴﺪ ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏ ﺍﻟﻨﻮع
ﻮﺣتی ﺎﻣﻴﺪ ﻭ ﺷﺎﻧس
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺎﻧﻮﺍﺭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ'  ﻣﺤﺮﻙ
ﺃﺑﺪﻯ ﺴﺎﻟک ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ علی ﻨﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺗﻮ ﻋﺒﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
(علیّ ﺴﺎﻟﻚ' ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺑّﻯ
ﺨﻮﺩ محمد ﻣﻮﻓق
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭼﻮﻥ ﻣﺼﻄفی
ﺼﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ'ﻭ ﻋﻠﻰّ ﻣﻮﻓق
ﺒﭙﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻣﻮﻟﺎ ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ' ﺑﺎﻳﻥ
ﺸﺎﻧس ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻮﻟﺎ'
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎم ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ' ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻮﻯ اﺳﺖ) ﮐﻪﻋلیّ
ﺒﺎ ﻧﻮﺭ ﺗﻮ' ﻭ ﻧﻮﺭ
ﺧﺪﺍ'ﻋﺒﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
( اﻳﻥ همانی ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄفی ﻮ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ'
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺷﺨﺺ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ' ﺑﺎ ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮ ﻗﺎئم
ﺨﻮﺩ نیز ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖ) ﻭ ﺍﻣّﺖ ﺍﻭ(
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ'
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮﻉ  ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
در جهان ) ﺑﻨﻮﺭﻋلی
ﻮ ﻧﻮﺭ ﺗﻮ( ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻮﺭ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻗﺎﺋم
ﻮ بالاترین
تجلّی ﺧﺪﺍ
برای
نوع بشری ) ﻋﺒﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ'
ﺑﺎ ﺣﺼﻮل ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ'  ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯپنجم  ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
در رؤیا ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ
و شهوذ چهارم
مرتضوی 'ﻭ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ
ﺩﻳﻮﺍﺭﺧﺎﻧﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﺼﻄﻔﻰ' ﭼﻮﻥ ﺪﺯﺩﺍﻥ'
ﺑﺮ ولایت ﻭﻯ ﻮﺍﺭﺩ
ﺷﻮﻧﺪ' ﻗﻄﻌﺎ ﻭ ﻫﺮﮔﺰ'
ﺣق ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.  ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻘﺎم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
باشند ) ﻭﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻧﻮﺭﻯ ﻔﺮﺍﻫم
ﻨﮑﺮﺩ' ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻮﺭﻯ
هم ﻨﺪﺍﺭﺩ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴﻨﻰ'
ﻭﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴنی
اﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
سالک ﻭﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰ' ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ'
ﺷﺮﻃ ﻠﺎﺯم ﻮ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ (ﻣﺴﻴح
ﺪَﺟّﺎﻝ) ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻨﻴﻥ ﻨﻮﺭﻯ
ﺒﺒﻬﺸﺖ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺑﺎ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻧﺠﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
و جهنم ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ. ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺑﻴﺎﻥ اﻫﻤﻴﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻨج ﺘﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺪﻩ  ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺗﻨﻬﺎ  ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺏ
ﺍﻟﻨﻮع هدف
خداوند الله  ﺮﺳﻴﺪ.  ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻨّﻯ ﻴﺎ ﺷﻴﻌی
ﺒﺎﺷﻨﺪ'  ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﺍﻟﻬی عبادت ﻧﮑﻨند'
ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻮﺭ
ﺍﻭل ﺤﺴﻴنی ﭙﻴﺪﺍ
ﻧﮑﻨﺪ' ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺠﺰ ﺭﻓﺘﻥ ﺒﺘﺎﺭﻳﮑی
ﺮَﺣِﻤﻬﺎﻯ ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ' ﻭ ﭼﺎﻫﻬﺎﻯ
ﻭﻳل ﺤﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺟﻬﻨم ﺮﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣتی
ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ' ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑنوع
بشرﻳﺖ ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮک
ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.

حدیث 3039 -
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق  اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ69 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﻋلیّ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻔﻠﺎ ﺍﺯﺍل
ﻮﺍﻗﻔﺎ ﻋلی اﻟﺼﺮﺍﻁ'
ﺃﺩﻋﻮ ﻭ ﺃﻗﻮﻝ' ﺭﺏ
ﺳﻠّم ﺸﻴﻌنی ﻮ ﻣﺤﺒّﻯ
ﻮ ﺃﻧﺼﺎﺭﻯ' ﻭ ﻣﻥ
ﺘﻮﻟّﺎنی فی ﺪﺍﺭ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻥ ﺒﺮ ﺻﺮﺍﻃ اﻳﺴﺘﺎﺩﻩ
ﻭ ﻣﻴﺎﻳﺴﺘﻢ' ﻭ ﺩﻋﻮﺕﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨم ﻮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ'
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻮ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻮ ﺍﻧﺼﺎﺭ ﭘﻴﺮﻭ
ﻣﺮﺍ' ﮐﻪ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﻥ ﺪﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﺳﻠﺎﻣﺖ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭ
( ﻣﻮﻟﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﮐﻪ ﻣﻥ ﺤتی ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮﮔﻢ' ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ

ﭼﻬﺎﺭم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ'
ﻧﺎﻇﺮ ﺑﺮ ﺭﻭح ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻢ.
ﭼﻮﻥ ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺩﻋﺎ ﻣﻴﮑﻨم
ﻮ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ'
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺎ' ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺧﻠﺎﻝ
ﺩﻭﺭﻩ  ﺳﻠﻮﻙ
'ﺭﺍ ﺑﺴﻠﺎﻣﺖ ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺭ' ﺗﺎ ﺗﺮک ﺴﻠﻮﻙ'
ﻭﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻥ ﺘﻮﺳل
ﺮﺍ ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻥ ﺘﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻔﻌلی ﺁﻧﻬﺎ'
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋی
ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ. (ﺗﻮﻟّﺎﻧﻰ)
ﻣﺮﺍ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ'
ﻭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
عبادی ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ'
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺼﺮﺍﻁ' ﻫﻤﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ' ﻭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟﻚ' ﺗﺎﺷﻬﻮﺩ
ششم ﻘﺎﺋم اﺳﺖ).

حدیث 3040 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ69ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﺃثبتکم
ﻘﺪﻣﺎ ﻋلی اﻟﺼﺮﺍﻁ'
ﺃﺷﺪّﮐم ﺤﺒّﺎ ﻟﺄﻫل
ﺒﻴتی  ثاﺑﺖ ﺗﺮﻳﻥ
ﺸﻤﺎ ﺩﺭ ﻗﺪﻣﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ( ﻭ ﺩﺭ ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﺑﺮ ﺻﺮﺍﻁ
و سلوک ' ﮐﺴﺎنی
اﺯ ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﺤﺒّﺖ به ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻣﻥ
ﻬﺴﺘﻨﺪ (ﺻﺮﺍﻃ ﻴﺎ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﻮﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
عشق ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
و توسّل ' ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ' ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ  ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ' ﺯﻧﺎﻥ
ﻴﺎ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ' ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ مدّعیان ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ' ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ  ﻓﺎﺳﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﺰﻧﺪﻩ

ﺯﻣﺎﻥ'  ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق  و تولد
دوم مقدّس پس
از مرگ قبل از
مرگ ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻤﺤﺒّﺖ' ﺗﻨﻬﺎ ﻳک
عشق ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺗﻌﺼّﺐ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻭﻣﺬﻫبی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻥ' ﻭﺗﻮﺳّل
عباﺩﻯ ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻨﺞ ﺗﻥ ﺁل عبا'
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﮔﺬﺍﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺩفع ﺸﺮک ﺒﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 3041 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ69 ﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺮ ﺑﻤﻮﻟﺎ
ﻋلیّ ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﺎ ثبت ﺣُﺒّک
فی ﻘﻠﺐ ﺍﻣﺮء ﻤﻮٴﻤﻦ'
ﻓﺰﻟّﺖ ﺑﻪ ﻗﺪم
علی اﻟﺼﺮﺍﻁ' ﺍﻟّﺎ
ثبت ﻟﻪ ﻗﺪﻡ' ﺣﺘّﻯ
ﺃﺩﺧﻠﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺤﺒک
اﻟﺠنة  ﻫﺮﮔﺰ ﻫیچ
ﻣﻮٴﻤنی ﺪﺭ ﻋﺸق
ﺒﺘﻮ ﺑﺮ ﭘِل ﺼﺮﺍﻃ
بی ثاﺑﺖ ﻗﺪم ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ( ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ثاﺑﺖ ﻗَﺪَﻡ  ﺍﺳﺖ' ﻭ ﺗﺮک
ﺴﻠﻮک
نخوﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ'
ﻭﻳﺎ ﮐم
کاﺭی و ﮐم
عقیدتی 'ﻭﮐم ﺒﺎﻭﺭﻯ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﻧﻘﺶ
ﺁﻥ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
سالک ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.)
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ( ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ) ﻳک
ﭙﺎﻳﺶ بلغزد ﻭ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺷﻮﺩ' ﭘﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻭ ثاﺑﺖ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ'
ﺗﺎ ﺁﻧﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺗﻮ ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ)
ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺎ ﺩﻭ ﭘﺎ
و قدم ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺯﻳﺮﻯ' ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﺣﺘﻤﺎلی  اﻧﺴﺎﻥ' ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﻳک ﭙﺎ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
لغزندگی ﺮﺍﻩ' ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﺣﺘﻤﺎلی ﺁﻧﺮﺍ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶﮐند .ﻭﺍﮔﺮ
ﭘﺎﻯ ﺪﻭم  اﻭﻧﻴﺰ ﺟﻠﻮ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ' ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﻘﻮﻃ ﻘطعی ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
عشق  ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﺍﻋﻤﺎل ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻗﺎﺋﻢ' ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﺮﺳﺪ'
ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻭﻣﺼﻮﻥ
گرﺩﺩ. ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣتی هرﮔﻮﻧﻪ ﻓﺮﺽ
ﺍﻧﺤﺮﺍفی ﻨﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ بعد
از نجات ﻧﻴﺰ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺳﺖ.(ﺯﻟّﺖ)
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺻﺮﺍﻁ ﻭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ' ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺮک  نیمه
راه ﺴﻠﻮک ﻮ ﺗﻮﺳل
ﻮ ﺳﺴتی ﺤﺮﮐﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﻨﻔﺎق ﻮ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ'
ﻳﻌنی ﺴﻘﻮﻃ ﺒﺎﻫﺮ
ﺩﻭ ﭘﺎ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺷیبی
اﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ ﮐﻔﺮ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
صورتهای ﻨﻮﻋی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ).

حدیث 3042 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﻌﺴﮑﺮﻯ
اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ69  ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻟﺼﺮﺍﻃ اﻟﻤﺴﺘﻘﻴﻢ'
ﺻﺮﺍﻃﺎﻥ' ﺻﺮﺍﻃ
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ' ﻭ ﺻﺮﺍﻃ
فی آﻟﺂﺧﺮة ﻓﺄﻣّﺎ
ﺍﻟﺼﺮﺍﻁ ﺍﻟﻤﺴﺘقی
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ' ﻓﻬﻮ
ﻣﺎ ﻗﺼﺮ ﻣﻥ اﻟﻐﻠﻮّ
'ﻭ ﺍﺭﺗفع عن اﻟﺘﻘﺼﻴﺮ'
ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺎﻡ' ﻓﻠﻢ
ﻳﻌﺪل الی شیئ ﻤﻥ
اﻟﺒﺎﻃﻞ' ﻭ ﺃﻣّﺎ
ﺍﻟﺼﺮﺍﻃ فی آﻟﺂﺧﺮة
'ﻓﻬﻮ ﻃﺮﻳق اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﻟﻰ ﺍﻟﺠنة ' ﺍﻟﺬﻯ
هو ﻣﺴﺘﻘﻴم ﻠﺎ
ﻳﻌﺪﻟﻮﻥ عن ﺎﻟﺠنة
ﺍﻟﻰ  ﺍﻟﻨﺎﺭ'
ﻭﻟﺎ ﺍﻟﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﺳﻮﻯ اﻟﺠنة  ﺻﺮﺍﻃ
ﻤﺴﺘﻘﻴﻢ' ﺑﺎﺯ ﺩﻭ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ.  ﻳکی ﺼﺮﺍﻃ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ' ﻭﻳکی
ﺼﺮﺍﻃ ﺪﺭ ﺁﺧﺮﺕ.
(ﺻﺮﺍﻃ ﻤﺴﺘﻘﻴم
کوﺗﺎﻩ ﺩﺭ ﻣﺴﺎﻓﺖ'
ﻭﻗﺎﺋم ﺮﺳﺎﻥ
در شهود ﺪﺭﻧﺘﻴﺠﻪ'
ﻭﻗﻮﺍم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﮐﻔﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ'
ﻭﻗﺴﻤﺖ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻣﻘﺎﻣﻰ' ﻭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﺯ ﻭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﻗﻴﺎﻡ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬی
ﻤﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﺍﻣﺎ ﺻﺮﺍﻃ ﻤﺴﺘﻘﻴم
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ' ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ'
ﺍﺯﻏﻠﻮّ ﻭ ﺯﻳﺎﺩﻩ
ﺭﻭﻯ ﻮ ﺍﻓﺮﺍﻃ ﺪﻭﺭ
ﺑﻮﺩ' ﻭ نیز ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﺯ ﺗﻘﺼﻴﺮ
( ﻭﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﺩﺭ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﻨﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ)
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﺑﺸﻮﺩ.(
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ'
ﺗﺮک ﺴﻠﻮک ﻮ ﭘﻴﻤﺎﻥ
نشوﺩ ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ ﺗﺤﻤل
اﺣﻮﺍل ﺒﺎﺷﺪ. ) ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ

ﺗﻐﻴﻴﺮﻧﻈﺮ ﺑﺒﺎﻃل
ﻨﻨﻤﺎﻳﺪ ( ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻔﺎﺳﺪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻨﻰ' ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺠﺎﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬی ﻨﻨﻤﺎﻳﺪ'
ﺩﺭ ﺻﺮﺍﻃ ﺪﻧﻴﺎ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨک اﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ' ﻫﺮﮔﺰﻏﻠﻮّ
ﻭ ﺯﻳﺎﺩﻩ ﺭﻭﻯ' ﺩﺭ
ﺍﻋﻤﺎل عباﺩﻯ' ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎم هر ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
کوﺗﺎﻫی ﻨﺸﻮﺩ'
ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺳﺖ ﮐم
ﻨﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺑﺨﻠﺎﻑ
ﮐﺎﺭﻯ ﻮ ﮔﻨﺎﻩ ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﺩ'
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻌی ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ' ﺗﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭ ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ
صراﻃ ﺁﺧﺮﺕ' ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﺮﻳق ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺒﺴﻮﻯ ﺒﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻘﻴم ﺒﺎﺷﺪ
(ﺻﺮﺍﻃ ﺒﺎ ﺭﺍﻩ ﺩﻭم
ﺒﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ' و ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﺟﺴﻤﺎنی ﻮ ﺩﻧﻴﻮﻯ
بشری است ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻋﻤﺎل ﺮﻭﺣﻰ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ ﻮﻋﺸق اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺘﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
اوم کننده ﻣﻴﺒﺎﺸﺪ
ﮐﻪ ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭ ﺭﺍﻫی ﻤﺴﺘﻘﻴم
ﻮ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺗﺮﺍﺳﺖ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺍﻳﻦ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺘﺮک ﺴﻠﻮک ﻴﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻭﺭ
ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺟﺰ ﺑﺴﻮﻯ  ﺧﺪﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺁﺗﺶ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ ﻣﮕﺮ
ﺑﺴﻮﻯ ﺑﻬﺸﺖ( ﺁﺗﺶﺟﻬﻨم
ﺒﺪﺗﺮﻳﻥ ﺤﺎﻟﺖ
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﺟﻨﺎﻥ
عقلی ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ ﺤﺎﻟﺖ
ﺑﺮﺍﻯ

ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﺭ
ﻭﺳﻄ اﺳﺖ ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻯ ﺠﻬﻨم
نیز ﻨﺒﺎﺷﺪ ﻭﺳﺮﺩ
ﻭ ﻟﺬﻳﺬ هم ﺒﺎﺷﺪ'
ﻣﺎﺩﺍم ﻤﺤﺮﻭم
کنندﻩ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ و ﺧﻮﺩ
ﺟﻬﻨم ﺠﻬﺎنوم ﻮﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ سورت ﻨﻮﻋﻰ'
ﻋﺬﺍﺏ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ) ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻥ اﻣﮑﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﻘﺎﺋﻢ  ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ'
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻟﺎﺯﻡ ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ'
ﺗﺎ ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ'
(ﺁﺧﺮﺕ) ﻳﺎ ﺑﻌﺪﻯ
ﻮ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺭﻭح ﺪﺭ
ﻭﺭﺍﻯ ﺠﺴم ﻮﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ

ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ' ﺩﺭ
ﻭﺭﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ'
ﻭﻳﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮک
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔی
ﺪﻧﻴﻮﻯ اﺳﺖ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎم ﺒﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ' ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﻘﺎم
اﻟﻬی ﻴک ﺮﻭح ﺪﺭ
ﻭضع ﻔﻌلی ﺁﻥ ﻮﻳﺎ
ﺑﻮﺩﻥ ﻔﻌﻠﻰ ﻭ(ﺷﺪﻥ)
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﻧﻪ ﺷﺪﻥﺒﺪﺗﺮ.

حدیث 3043 - ﺍﺯ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ117ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻄﻮﺑﻰ' ﺷﺠﺮة
فی اﻟﺠنة ' ﺃﺻﻠﻬﺎ
فی ﺪﺍﺭ ﺍﻟﻨﺒﻰّ'
ﻭﻟﻴس ﻣﻥ ﻤﻮٴﻤﻦ'
ﺍﻟّﺎ ﻭ ﻓﻰ ﺩﺍﺭﻩ'
ﻏُﺼﻥ ﻤﻨﻬﺎ 'ﻟﺎ
ﺗﺨﻄﺮﻋلی ﻘﻠﺒﻪ
ﺷﻬﻮة ﺷﻴئ 'ﺍﻟّﺎ
ﺃﺗﺎﻩ ﺑﻪ ﺫﻟک
اﻐﺼﻦ' ﻭ ﻟﻮ ﺃﻥ ﺭﺍﮐﺒﺎ
ﻣﺠﺪّﺍ' ﺳﺎﺭ
فی ﻈﻠّﻬﺎ ﻣﺎئة
ﻋﺎﻡ' ﻣﺎﺧﺮج ﻤﻨﻬﺎ'
ﻭ ﻟﻮ ﻃﺎﺭ ﻣﻥ ﺃﺳﻔﻠﻬﺎ
ﻏُﺮﺍﺏ' ﻣﺎﺑلغ
ﺃﻋﻠﺎﻫﺎ' ﺣﺘﻯ ﻴﺴﻘﻄ
هرﻣﺎ' ﺍﻟﺎ ﻓفی
هذﺍ' ﻓﺎﺭﻏﺒﻮﺍ
ﻃﻮﺑﺎ ﻧﺎم
ﺪﺭﺧتی ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺭﻳﺸﻪ ﻭ
ﺗﻨﻪ ﻭ ﻳﺎ ﺃﺻل ﺁﻥ'
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺍﺗﻮﭘﻰ'
ﻋﻘل کلّی ﻤﺤﻤﺪﻯ'
ﻭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻋﻘل ﻤﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺭﻳﺸﻪ ﻭ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺩﺍﻧﺎﺋﻴﻬﺎ
ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺁﻥ ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻃﻮﺑﺎ ﺭﺍ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺷﺎﺑﺤﺎل
کسی ﻨﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ'
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺤﺎل ﻨﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﺧﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ' ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
و بیت ولایت
زنده او د هر
زمان اﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ
عقل ﻮ ﺣﺎلی ﺪﺍﺭﺩ'
ﮐﻪ ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ' ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺟﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺨﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍﻋﻘل ﻤﺤﻤﺪﻯ'
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺩﺭ ﺳﻄح  عقل ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
نیست' ﻭلی ﻴﺎ ﻓﺘﻥ
عقل ﻤﺤﻤﺪﻯ' ﺩﻟﻴل
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕی یک ﺮﻭح  ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
در ﺴﺎﻟﻚ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ ﺯﻧﺪﮔی
اﻟﻬی ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ﻭﻳﺎ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻣﻮٴﻤنی ﻨﻴﺴﺖ'
ﻣﮕﺮ ﮐﻪ ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ
اﺯ ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ' ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻪﺃﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ' ﻭﻋﻘل
عرﻓﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ'
ﮐﻪ ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬی  ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻬﺴﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟکی
ﺒﺪﺍﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫنی ﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺯ ﻃﺮﻳق
ﻘﺎﺋم ﻮ ﻣﺼﻄفلی
ﻮ ﻣﺮﺗﻀﻰ' ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ) ﻭ ﻫﻴﭻ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ' ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﻟﺶ ﻫﻮﺍﻯ ﭼﻴﺰﻯ
ﮐﺮﺩ' ﻣگر ﺁﻧﮑﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺸﺎﺧﻪ ﻓﻮﺭﺍ
ﺑﻮﻯ  ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
(ﻫﺮ ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ
عقلی ﻮﺍﻟﻬﺎمی
ﻮ ﺗﺨﻴّﻞ ﺫﻫﻨﻰ
ﮐﻪ ﻣﺎﻳل ﺒﺎﺷﻨﺪ'
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺒﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺭﻋﻘلی
ﻤﺤﻤﺪﻯ عرﻓﺎنی
ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک اﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ (ﻋﻘﻠﻰ) اﺳﺖ
ﻭ ﻧﻪ (ﻋﻠﻤﻰ ﻭﺗﮑﻨﻴﮑﻰ).ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻳک ﺴﻮﺍﺭ ﮐﺎﺭﻯ
ﺠﺪّﻯ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﺳﻮﺍﺭﻩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯﺳﺎﻳﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ
ﺑﮕﺬﺭﺩ ﺻﺪ ﺳﺎل
یا یک دوره
زندگی بشری ﻨﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻳﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻨﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ (ﻳک
عمرﺑﺸﺮﻯ ﺒﺎ ﺯﻧﺪﮔی
عقلی 'ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻃﺮﺯ
ﻓﮑﺮ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﭘﺮ ﺗﻔﮑّﺮ
) ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻠﺎغی ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺭﺗﻔﺎﻉ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻳﻪ
ﺭﺍ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﮐﻨﺪ'
ﻭﺑﺴﻮﻯ ﺒﺎﻟﺎ ﺑﺴﻤﺖ
ﺷﺎﺧﻪﻫﺎ ﺑﺮﻭﺩ'
ﻭ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ  ﺑﭙﻴﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ' ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺍﺭﺗﻔﺎع ﺴﺎﻳﻪ
ﻫﺴﺖ ﻭﺑﺒﺮﮔﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺧﺖ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
(ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﻠﺎغ ﻤﺮگ ﻨﺪﺍﺭﺩ'
ﻭﻳﺎ ﻋﻤﺮ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﺭﺗﻔﺎع
اﻳﻥ ﺴﺎﻳﻪ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺄﺻل ﺸﺎﺧﻪﻫﺎ
ﺭﺳﻴﺪ' ﺑﻴﺶﺍﺯﻋﻤﺮ
ﻳک ﺠﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
اﺳﺖ) ﻭﻟﺬﺍ ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ ﺭﻏﺒﺖ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﻴﺪ (ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺁﻥ
ﺮﺍ ﺑﮑﻨﻴﺪ 'ﺗﺎ ﺑﺘﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﻮﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺁﻥ ﺒﺮﺳﻴﺪ.

حدیث 3044 -
اﺯ ﺃﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ119ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: اﻥّ فی
اﻟﺠنة ﻏُﺮﻓﺎ 'ﻳﺮﻯ
ﻈﺎﻫﺮﻫﺎ ﻣﻥ ﺒﺎﻃﻨﻬﺎ'
ﻭ ﺑﺎﻃﻨﻬﺎ ﻣﻥ ﻈﺎﻫﺮﻫﺎ'
ﻳﺴﮑﻨﻬﺎ ﻣﻦ ﺍﻣّﺘﻰ'ﻣﻥ
ﺃﻃﺎﺏ ﺍﻟﮑﻠﺎﻡ'
ﻭﺃﻃﻌم اﻟﻄﻌﺎﻡ'
ﻭ ﺃﻓسی اﻟﺴﻠﺎﻡ'
ﻭﺻﻠّﻯ ﺒﺎﻟّﻠﻴل
ﻮ ﺍﻟﻨﺎس ﻧﻴﺎم
ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻃﺎﻗﻬﺎﺋی
ﻬﺴﺖ' ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﺍﺧل
ﺁﻥ ﺒﻴﺮﻭﻧﺶ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﺯ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺧل ﺁﻥ ﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭﺁﻥ
اﻃﺎﻗﻬﺎ' ﺍﻣّﺖ
اوم کننده ﻣﻥ ﺰﻧﺪﮔی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. (ﺍﻃﺎﻗﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺸﺘﻰ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻣﺨﺼﻮﺹ' ﻭﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺪﺭس ﻭ ﻭﻋﻈ ﻬﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﻭ ﺭﻭﺩ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺒﺪﺍﻥ ﺒﺎﺯ ﺍﺳﺖ'
ﻭﺍﻣﺮﻯ ﻤﺨفی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺸﻴﺸﻴﻪﺍﻯ 'ﺩﻟﻴﻞ
ﺷﺮﺍﻳﻄ اﻳﺪﺁل
ﺰﻧﺪﮔﻰ' ﻭﺗﻨﻔّس
ﺩﺍﺧل ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ)
ﮐﺴﺎنی اﻣّﺖ ﻣﻥ
ﻬﺴﺘﻨﺪ ' (ﺍﻭم
کننده ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ کلام ﺮﺍﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'
(ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺍﺧﻠﺎقی
ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ) ﻭﻃﻌﺎم
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ'
ﻭ ﺻﻠح ﻮﺳﻠﺎم ﺮﺍ
ﺗﺮﻭﻳج ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ'
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﺻﻠﺎﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺩم ﺪﺭﺧﻮﺍﺏ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.( ﺃﻃﺎﺏ'
ﻃﻴّﺐ ﻭ ﮐلام ﺸﻔﺎﺑﺨﺶ
ﻭﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻃﻌﺎم ﻔﻘﺮﺍ'
ﺑﺎﺯ ﺗﻐﺬﻳﻪ ﺫﻫنی
ﻮ ﺟﺴمسی آﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی ﺪﺭک
اﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ(ﺳﻠﺎﻡ)
ﻳﺎ ﺻﻠح ﻮ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ'
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻮ ﺗﺴﻠﻴم اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻴﻥ
ﻤﺮﺩم ﺮﺍﻳج کرﺩ.
ﻭ (ﺻﻠﺎﺕ) ﻳﺎ ﻧﻤﺎﺯ'
ﻫﻤﺎﻥ ارﺗﺒﺎﻃ
ﻮ ﺻِﻠِﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭ (ﻧﻤﺎﺯ ﻳﺎ ﻧﺎﻣﻮس
) ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺎﻣﻬﺎ
ﻭﺍﺳﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
مقدّس ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻮﺭﺩ  ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﻧﺎس ) ﻣﺮﺩﻡ' ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﺎﺳﻴﺎﻥ ﻮ  ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﮑﺎﺭﺍﻥ
عهد ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩ
با خداوند ئر
زندگی قبلی ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﮐﺴﺎنی ﺪﺭ ﺷﺎﻩ
ﻧﺸﻴﻥ ﻤﺠﻠس ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺒﻮﺩﻩ' ﺗﻌﻠﻴم ﺸﻔﺎ
ﺑﺨﺸی ﺮﻭﺍﻥ ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﻣُﺒلّغ
ﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬی ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﻨﻴﺰ ﻋﺒﺎﺩتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺍﻳﻥ
ارﺗﺒﺎﻃ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 3045 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ119ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ'
ﺁﻳﺎ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ ﻣﺨﻠﻮق
ﻬﺴﺘﻨﺪ؟ ( ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻧﻈﺮ
ﻓﻠﺴفی ﺒﺮ ﺍﻳﻥ
ﺒﻮﺩﻩ' ﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺒﻬﺸﺖ ﻭ
ﺟﻬﻨﻢ ﺩﺭﺟﺎﻫﺎﺋز
اﺯ ﻫﺴتی ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﻳﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻳﻨﺪ. ﺑﺎﺯﺑﺮخی
ﺒﻬﺸﺖ ﻭ ﺟﻬﻨم ﺮﺍ
(ﻣﻘﺪﺭ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ)
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻳﻌنی
اﺯﻗﺒل هرﮐس ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻬﺸﺖ ﻳﺎ ﺟﻬﻨﻢ
'ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺍﻃﻠﺎع
ﻘﺒلی ﻮ ﺍﻟﻬی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺧی ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'

ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ'
ﻫﺮ ﮐس ﺑﺎ ﺍﻋﻤﺎل
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻳﺎ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺩﺭ
ﺑﺤث ﺍﻭﻝ' ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭ ﺟﻬﻨم هم اﮐﻨﻮﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﭼﻨﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ ﺍﻯ اﺯ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ' ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻪ ﺍﻯ اﺯ ﻣﻠﮑﻮﺕ'ﺑﻬﺸﺖ
ﻭ ﺟﻬﻨمی ﺨﺎلی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺗﺎ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﻫﺴﺘﻰ' ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﺮ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺷﻮﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫم اﮐﻨﻮﻥ ﻫﺮﺩﻭ'
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻥ ﺠﻬﺎﻥ
مادی ﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﻌنی
ﺠﻬﺎﻥ ﻔﺎﺭسی ﻴﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻮم ﻴﻮﻧﺎﻧﻰ'
ﮐﻪ ﺟﻬﻨم
گوهانوم ﺪﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﻠﺎﺗﻴﻦ
ﺭﺍﻩ ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺗﺮﺟﻤﻪﻫﺎ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﭼﻮﻥ ﻗﺮﺍﻥ ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﺷﺪ. ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﻌﺮّﺏ
ﺟﻬﻨم ﻴﺎ ﺟﺤﻴم
ﺪﺭ ﺁﻣﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺳﺎمی
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی  ﺠﻬﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻔﻬﻮم ﺠﻬﻨم
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ' ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭلی ﺪﻭ ﺟﻬﻨّم ﻔﻌﻠﻰ'
ﺑﺮﺍﻯ غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻳﮑﻰ ﺭﻭﺯ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺑﺪ ﺑﻴﺎﺭﻯ ها' ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ.
ﻭﭘس  ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺴﺨﺖ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ

ﺟﻬﻨم ﻮ ﻳﮋﻩﺍﻯ
اﺳﺖ' ﺩﻭ ﺟﻬﻨم ﺘﺎﺯﻩ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪﻳ کی ﺠﻬﻨم ﺴﻮم
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ ﺭﻭخ
عرﻳﺎﻥ' ﮐﻪ ﺍﺯ ﺃﺷﻌﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ. ﻭﭼﻬﺎﺭم
ﺠﻬﻨم ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
صورتهای ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺠﻬﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩ' ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺮﻭحی شایسته
وضع الودگی  روان ﺨﻮﺩ'
ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺍﻭم ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ' ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺘﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﻘﺎﺋﻢ' ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻤﻌﺼﻮم اﻟﻬﻰ'
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﻴﺎﺣﺘﻬﺎﻯ
اﺣﻮﺍل ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﻭ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ ﻤﻠﮑﻮتی
. اﻣّﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻳک
ﻤﺮگ ﺁﺭﺍم ﻮ ﺷﻴﺮﻳﻦ'
ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﮑﻰ ﺑﻬﺸﺖ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﻳﻨﺪﻩ 'ﻭﭼﻬﺎﺭم
ﺒﻬﺸﺖ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ' ﺑﺎهزاران
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻋﻈﻴم
ﺠﺴمی ﻮ ﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭﺍنی  ﻮ
ﺭﻭﺣﻰ  ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﺟﻬﻨﻢ
ﻫک اﮐﻨﻮﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﻭﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ' ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥ
ﻮ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم اﻭم
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻬﺸﺖ ﻋﻘل اﺳﺖ'
ﻭ ﻣﻘﺎم نوعی ﻮ ﺍﻟﻬی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ. ﻭ ﺍﻣﺎ
ﺟﻬﻨک ﻮ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﺮ
ﻧﻮﺷﺘﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌنی ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺎﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ'
ﻭﺍﺻ ﺘﮑﺎﻣل ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﻨﺘﻔﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﺑﺠﻬﻨم ﺒﺎﺷﺪ'  ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
اﻭ ﻣﻔﻴﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ چون سلوک
الهی تنها راه
الهی ندارد. ﻭ ﻓﺎﺳﺪﺍﻥ
ﻔﮑﺮﻯ ﻮﺭﻭﺍنی
ﻨﻴﺰ' ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻬﺸتی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﻣﻨﻄقی ﻨﻴﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﻘﻮلی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ' ﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻳک ﺨﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﺩ' ﻭ ﺩﺭ ﺟﻬﻨم
ﻨﻴﺰ ﻳﻜﺨﺎﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮ.
ﻭ ﺑﻬﺮﮐﺪﺍﻣﮑﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺮﻓﺖ'
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ' ﻧﻮع
ﺒﻌﺪﻯ اﺳﺖ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ' ﻭﻳﺎ ﺟﻬﻨم
ﺪﺭ صوﺭﺕ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﻃﻠﺎه ﻘﺒلی
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﺍﺭﺩ'
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐس ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭلی اﻳﻥ ﺒﻤﻌنی
ﻠﺰﻭم  اﻃﻠﺎﻉ  ﺍﺯ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷتی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﻃﻠﺎع ﺪﺍﺭﺩ
'ﮐﻪ ﺗﻤﺎم اﺭﻭﺍﺡ'
ﺍﺯ ﺗﻤﺎمی اﻧﻮﺍﻉ'
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ولو با
کارماها ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺳﺮﺍﺳﺮﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﺮخی که ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻋﺎﻣل
ﺴﻠﻮکی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ'
ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ'
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ کاﺭﻣﺎﺋی
ﺪﺭﺟﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
ﻮ ﻣﺴﺨﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ' ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ' ﻭ ﺍﻳﻦ (ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ)
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺍﺳﺖ. و
در کورتکس زیر
پبشانی حدّ
اقل یا اکثر
امکانات او
درج شذه است  و با
سلوک و تزکیه  دز این
شایستگی
سرنوشتی
امکان تغییر هست
.

حدیث 3046 – در
باره
بهشت و جهنّم
امام
میفرماید (ج؟ص؟)
ﻨﻌﻢ' ﺍﻥ ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻗﺪ ﺩﺧل
اﻟﺠنة ' ﻭ ﺭﺃﻯ
اﻟﻨﺎﺭ' ﻟﻤّﺎ ﻋﺮج
ﺒﻪ ﺍلی اﻟﺴﻤاء

ﺁﺭﻯ (ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﺟﻬﻨم
ﻤﺨﻠﻮق ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﻭﻫم اﮐﻨﻮﻥ ﻨﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی ﻨﻪ
ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﺑﻠﮑﻪ
هم اﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ' ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ (ﺟﻬﻨم
ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻪ) ﻭﺣتی
ﺒﻬﺸﺘﻰ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
(ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ)
ﻭ (ﺟﻬﻨم ﺨﻨﮑی ﻨﺪﺍﺳﺘﻪ)
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ ﻧﺴبی
ﻮ ﻣﻘﺪﻣﺎتی اﺳﺖ)
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻗتی ﻮﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﺷﺪ' ﺟﻬﻨم ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﻳﺪ' ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻭﺩ (ﻳﻌنی ﭙس
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﭼﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ' ﮐﻪ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺎﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﻧﻴﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﺭﺩ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺷﺪ' ﺑﻬﺸﺖ ﻭ
ﺟﻬﻨم ﺮﺍﺩﻳﺪ. ﻭﺟﻬﻨﻢ'ﺟﻬﺎن
ﻮﺠﻬﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﻄی
کرﺩ  ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻤﻌﺮﺍج ﺮﻭﺣﺎنی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﻓﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮ
ﺩﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ' ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻫﺮ ﻭﺍﺻل ﺁﻥ ﺸﻬﻮﺩ'
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ ﺠﻬﺎﻥ ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ' ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻮعی ﺒﻬﺸﺖ ﺩﺍﺭﺩ'
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﻴﻥ اﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ' ﮐﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭل
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻗﺎﺑل ﻘﻴﺎس

ﺑﺎ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﺎﺯﻩ
ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻴﺴﺖ (ﻋﺮﻭﺝ)
(ﻳﺎ ﺑﻤﻌﺮﺍج ﻮ ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺘﻦ' ﻫﻤﺎﻥ ﻠﻔﻈ
ﻔﺎﺭﺳﻰ' ﺍﺭج ﻮ ﺍﺭگ
ﻮ ﺃﺭﺍک ﻮ ﻋﺮﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺟﺴﺘگی ﻤﮑﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'
ﻳﺎ ﺍﺭج ﻮ ﺃﺭﻳﮑﻪ'
ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪﻯ ﻤﻘﺎم
عقلی ﻮ ﺭﻭﺣی ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻴﻚ ﮐﺎﻣل اﻟﻬی
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫی
اﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﺑﺎﻣﺎم ﺮﺿﺎﮔﻔﺘﻢ'
ﻭﻟﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﺟﻬﻨم
غیرﻣﺨﻠﻮق ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﻭ ﻣُﻘﺪّﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
( ﮐﻪ

ﺳرنوﺷتی ﺒﺎﺷﺪ'
ﻭ ﻳﻌنی ﻔﻌﻠﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ' ﻭ ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻋﻤﺮﻫﺴﺘﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻫﻤﮕﺎﻥ'
ﻳﮑﺠﺎ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻳﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ' ﻓﻌﻠﺎ
ﺑﻬﺸتی ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻮﺣّﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﻮعی ﺒﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭم ﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒلی ﻮ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺁﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﻭ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
اﻧﺮﺍ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﺴﺒﻰ'
ﻭﻳﺎ ﺟﻬﻨمی ﺁﺭﺍم
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭرﻩ
ﺳﻠﻮک ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﮑﻤﺎل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻘﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ'
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺍﺋﻢ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨند
ﻭﺑﻘﻮل ﻘﺮﺍﻥ' ﻫﺮﮐس
ﺍﺯﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺗﺮﺳﻴﺪ
ﻭ ﺗﻘﻮﺍ ﮐﺮﺩ' ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ

ﺩﺍﺭﺩ' ﮐﻪ ﻗﺒل
اﺯ ﺁﻥ ﻨﻴﺰ ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ) ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺩﺭ ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ:
ﻤﺎ ﺍﻭﻟﺌک ﻤﻨّﺎ'
ﻭ ﻟﺎ ﻧﺤﻥ ﻤﻨﻬﻢ'
ﻣﻥ ﺃﻧﮑﺮ ﺧﻠق
اﻟﺠنة ﻭ ﺍﻟﻨﺎﺭ'
ﻓﻘﺪ ﮐﺬﺏ ﺍﻟﻨبیّ
ﻮ ﮐﺬّﺑﻨﺎ' ﻭ ﻟﻴس  ﻣﻥ ﻮﻟﺎﻳﺘﻨﺎ
ﻋلی ﺸﻴئ 'ﻭ ﺧﻠّﺪ
فی ﻨﺎﺭ ﺟﻬﻨﻢ' ﻗﺎل
اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭﺟﻞ' ﻫﺬﻩ
ﺟﻬﻨم اﻟﺘی ﻴﮑذّﺏ
ﺑﻬﺎ ﺍﻟﻤﺠﺮﻣﻮﻥ'
ﻳﻄﻮﻓﻮﻥ ﺒﻴﻨﻬﺎ
ﻭ ﺑﻴﻥ ﺤﻤﻴم ﺁﻥ'
ﻭ ﻗﺎل اﻟﻨﺒﻰّ
'ﻟﻤّﺎﻋُﺮج ﺒﻰّ
ﺍلی ﻟﺴﻤاء 'ﺃﺧﺬ
ﺑﻴﺪﻯ ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ'
ﻓﺄﺩﺧﻠنی اﻟﺠنة
' ﻓﻨﺎﻭﻟنی ﻤﻥ ﺮﻃﺒﻬﺎ
ﻓﺄﮐﻠﺘﻪ' ﻓﺘﺤﻮّل
ﺬﻟک ﻨﻄفة فی ﺼُﻠﺒﻰ'
ﻓﻠﻤّﺎ ﻫﺒﻄﺖ ﺍﻟی
اﻟﺄﺭﺽ ﻭﺍﻗﻌﺖ
ﺧﺪﻳﺠﻪ' ﻓﺤﻤﻠﺖ
ﺑﻔﺎﻃمة ' ﻓﻔﺎﻃﻤﻪ
ﺣﻮﺭاء اﻧﺴیّة
'ﻓﮑﻠّﻤﺎ ﺍﺷﺘﻘﺖ
ﺍلی ﺮﺍﺋحة  ﺍﻟﺠنة 'ﺷﻤﻤﺖ
ﺭﺍﺋحة ﺍﺑﻨتی ﻔﺎﻃﻤﻪ
ﺁﻧﺎﻥ
اﺯ ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
(ﻣﻌﺘﻘﺪﺍتی ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻣﻌﺮﺍج
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ' ﻭ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻪ ﺳﻨّﻯ
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ.
ﻭﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﻮﻣﺬﺍﻫﺐ'
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻣﺬﻫبی
که ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﻭلی
ﭙﻴﺮﻭ ﻃﺮﻳﻘتی
ﺴﻠﻮکی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺁﻧﺎﻥ ﻨﻪ
ﺣﺎﻟﺎ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ.
ﻭﻫم اﻳﻨک ﺠﻬﻨم
ﺪﺍﺭﻧﺪ' ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺮﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ'
ﻭﺟﻬﻨﻢ ﻣﻠﮑﻮتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭح عرﻳﺎﻥ
ﻮﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﺨﻮﺩ.
ﻭﺟﻬﻨم ﺒﺪ ﺗﺮ ﺩﺭﻣﺴخ
هاﻯ ﺣﻴﻮﺍنی ﻮ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻧﻬﺎ)
ﻭﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﻴﻢ (ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ'
ﻧﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺮﺳمی
ﻮ ﺍﺳمی ﻮ ﻗﺸﺮﻯ
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﻭﻧﻪ ﭘﻴﺮﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺠﻬﻨﻤﻰ ﺃﻫل ﺘﺴﻨّﻥ
ﻮ ﺃﻫل ﺘﺸیّع  ﺮﺳﻤﻰ.ﻣﺎﺩﺍﻣﮑﻪ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ' ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻣﻨﮑﺮ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭ ﺟﻬﻨم ﺒﺎﺷﺪ' ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺟﻬﻨم
ﻮ ﺑﻬﺸﺖ' ﭼﻪ ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳﺖ
ﺑﺮﭘﺎ ﮔﺮﺩﺩ' ﺑﺎﺯ
(ﺁﻓﺮﻳﻨشی ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ)
ﺩﺍﺭﺩ' ﻭ ﺩﺭﻋﻠم
اﻟﻬی ﻮ ﻧﻴﺰ( ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ)
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻭﻭﺻﻮل
کاﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ (ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻳﺎ
ﺧﻠﻘﺖ) ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎ'

ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺍﻟﻬی ﻮ ﺩﻭم ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ'
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺣﺎل  ﺪﺍیر ﮐﺮﺩﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻥ ﻔﺮّ  اﻟﻬی ﻮ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ' ﺗﺎ ﺟﺸﻥ ﺨﻠﻘﺖ
ﻭﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻭﻡ) ﻭﺍﻟﻬﻰ'
ﻭﺑﻌثت ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺟﺸﻥ ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﻟﻬی
ﻮ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻓﺮ ﺷﺎﻫی
اﻟﺒﺘﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺟﺸﻥ اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
ﻮﻟﺎﻳﺖ' ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺷﺮﻑ
ﻭﻗﻮﻉ ﺍﺳﺖ. ﭘس  ﺑﻬﺸﺖ ﻭﺟﻬﻨﻢ
ﺭﺍ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩﺵ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ
ﻭ ﺗﻌﻴﻴﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺮﻭح
ﺨﻮﺩ' ﮐﻪ ﮐﺪﺍم ﻴک  اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.  ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﻭ ﺟﻬﻨم ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ'
ﻭﻳﺎ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭﺍﺳﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ' ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ) ﻣﺎﺭﺍ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ' (ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
عقلاید ﻳﺪ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ'
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺎﻳﻴﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻭﻟﻰ ﺟﻨﺒﻪ
ﺭﻭحی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭ ﻫﻴچ ﺮﺍﺑﻄﻪﺍﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺎ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
(ﺣتی اﮔﺮ ﻧﺎم ﺸﻴﻌﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﻭﻳﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی هرﮔﺰ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﻴﺎ ﺍﻭم
کنندﻩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ)
ﺑﻠﮑﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺠﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﺪﺭ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
( ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ' ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ  ﺑﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﺧﻮﺩ' ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ' تاﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ' ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﺠﻬﻨﻤﻴﮑﻪ
ﻣﺠﺮﻣﺎﻥ (ﮐﺎﺭﻣﺎﺋی
ﻮ ﮔﺎﺭﻣﻪ ﺷﺪﮔﺎﻥ)
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
(ﺍﻳﻨک ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺷﻤﺎﻫﺴﺖ' ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺘﮑﺬﻳﺐ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻪ

ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ أﺑﺪﻳﺖ
ﺟﻬﻨم ﻮ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﭘﺎ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻋﺪﻩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺗﮑﺬﻳﺐ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺁﻳﻪ' ﺑﺸﮑﻞ (ﻓﻌل
ﺤﺎﻝ) ﺍﺳﺖ' ﻭﻧﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ.
ﻭﻣﺠﺮﻣﺎﻥ' ﺟﺮمی
ﻴﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ ﮔﺎﺭﻣﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ' ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻠﺰﻭم ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺠﺪﺩ بگذشته ' ﻭﻟﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﺒﺪﻧﻴﺎ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﻥ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺎﻟﻤثل گناﻫﺎﻥ
ﺨﻮﺩ' ﺍﺯ ﻧﻮ ﺳﺎﺧﺘﻥ
مقدمات ﺨﻮﻳﺶ' ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﺒﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ) ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻳﻦ

ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ' ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﺪﺭ ﺣﺎل ﻄﻮﺍﻑ' ﻭ
ﮔﺮﺩﺵ ﺩﺭﻭﻥ ﺁﻥ
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥگرﻣﺎﻯ
ﺁﻥ' ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻋﺬﺍﺏ
ﺩﻧﻴﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ (ﻃﻮﺍﻑ
ﻭﮔﺮﺩﺵ ﻭﺗﺤﺮﻙ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی ﻔﻌلی
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ' ﺩﺭ
ﺟﻬﻨم ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻜﺎﻟﻬی
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺍﺻل ﺸﺪﻧﺪ'
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭﻝ  ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. (ﺣﻤﻴﻢ) ﭼﻮﻥ
ﺤﻤّﺎﻡ' ﻭﺣﻤﻴم
ﻤﻮﺍﺩ ﻣُﺬﺍﺏ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﻭﺳﺖ (ﺣﻤﻴم
ﻮﺑﺎ ﺣﻤﺎﻳﺖ) ﻭﺻﻤﻴﻤﻰ'
ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ) ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ'
ﭼﻮﻥ ﻤﺮﺍ ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
عرﻭج ﻮ ﺍﻭج
بالائی ﺪﺍﺩﻧﺪ'
(ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﺁﻥ
ﺠﺒﺮﺋﻴل ﻴﺎ ﻗﺎﺋم
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ' ﻭ ﺭﺏ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﺮﺍﺣل ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ' ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ ﺷﺨﺼﺎ
ﺩﻧﺒﺎل کرﺩﻩ ﻭﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺁﺳﻤﺎﻥ 'ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭح ﻮﻋﺎﻟم
ﺮﻭح ﻮ
یونیورس ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﭘﺮﻭﺍﺯﻫﺎﻯ عرﻭﺟﻰ
'ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
'ﺍﻳل ﻮ ﺍﻟﻪ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻳﺎ ﺭﺏ ﺍﻟﻨﻮع ﻮ
ﺍﻳﺪﺁل ﻤﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ' ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻳﮑم اﺯﺳﻤﺖ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ'
ﺑﺎﻟﺎﻯ عرﺵ ﺩﺭﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭﻡ' ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺮﻭٴﻴﺎﺋی ﻮ ﺑﺎﻟﺎ
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ'
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻬﻤﻴﻥ
عرﺵ' ﻭلی ﺘﺎ ﺣﺪﻭﺩ
ﺗﻘﺮّﺏ ﺑﻮﺩﻩ 'ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ  ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ
و معلّق ﺸﺪﻥ ﺩﺭ
(ﺩﻧﺎ ﻭ ﺗﺪﻟﻰ) ﺑﺂﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﭼﻮﻥ
ﻤﺮﺍ ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﺮﺩ' ﻭ ﺍﺯ ﺧﺮﻣﺎﻯ
ﺸﻴﺮﻳﻥ ﻮ ﺗﺎﺯﻩ
(ﻭ ﺑِﮑﺮ ﺁﻥ ﺨﻮﺭﺩﻡ)
ﺍﻳﻥ ﺨﺮﻣﺎ ﺩﺭ ﮐﻤﺮ
ﻣﻦ' ﺩﺭﻧﻄﻔﻪﺍﻯ
ﻤﺎﻧﺪ' ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺒﺰﻣﻴﻥ
ﺒﺎﺯ ﮔﺸﺘﻢ' ﻭ

ﻫﻤﺒﺴﺘﺮ ﺑﺎ ﺧﺪﻳﺠﻪ
ﺷﺪﻡ' ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪ.  ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﻔﺎﻃﻤﻪ'
ﻳک ﺤﻮﺭﻳّﻪ ﺑﻬﺸﺘﻰ'
ﻭلی ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. (ﻧﻄﻔﻪ ﮐﻤﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ' ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬی ﭙس ﺍﺯﮐﻤﺎل  اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻨﻄﻔﻪﺍﻯ ﺮﺍ
ﺑﺎﺭﻭﺭ ﮐﻨﺪ'  ﺍﺯﺟﻨس ﺧﻮﺩ'
ﻭﻓﺼل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺟﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ' ﭘﺪﺭ
ﻭ ﻣﺎﺩﺭ' ﻭﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ' ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻔﺼل ﻨﻮعی
ایدآل  ﺒﺎﺷﻨﺪ'
ﺗﺎ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻓﺼل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
عقل ﮐﻤﺎل ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ'
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ' ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﻧﻄﻔﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی ماﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ' ﻭ ﺣﺘّﻰ

ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ ﮐﻮﺯﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺮﺍﻭﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻓﺎﻃﻤﻪ'
ﻭ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋی
عاﺩﻯ' ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
اﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯﻟﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩند 'ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮑﻤﺎل اﻟﻬی
ﺮﺳﺎﻧﺪﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻓﺎﻃﻤﻪ' ﺳﻤﺒﻮل
هر ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ' ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮ
ﺍﺳﺎﻟﮑﺎﻥ' ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺮﻭﺣی ﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋلیّ و
سیّد راستین ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﺣﻮﺭاء ) ﻳﺎ ﺣﻮﺭﻳّﻪ'
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ (ﺧﻮﺭ)
ﻓﺎﺭسی ﻮ(ﻫﻮﺭ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﮐﺎﻣل ﻮ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻭﺍﻟﻬی ﻮ ﺑﻬﺸتی
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ'
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬی ﻮ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ' ﻭلی
هنوﺯ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﺗﺎ ﻣﻔﻴﺪ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻋﺎﺩﻯ
ﺒﺸﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ ﺍﺷﺘﻴﺎﻗﻰ
ﺑﻌﻄﺮ ﻭ ﺑﻮﻯ ﺒﻬﺸﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ' ﺩﺧﺘﺮم
ﻔﺎﻃﻤﻪ ﺭﺍ ﺍﺳﺘﺸﻤﺎم
ﻤﻴﮑﻨﻢ (ﻭ ﺣتی ﺪﺳﺘﺶ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻮﺳﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ' ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﻮ ﺑﻮﻯ ﺁﻧﺮﺍ'
ﺍﺯ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ

ﺧﻮﺩ' ﻭ ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺍﻟﻬی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ'
ﻭﺣتی اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩ' ﺍﺳﺘﺸﻤﺎم
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ' ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺳﺮﺣﺎﻝ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ
ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ' ﺍﺯﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻜﺎﻟﻬی ﺒﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺧﻮﺵ
ﻋﻄﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬی ﺪﻳﮕﺮ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﺭﻃﺐ) ﻭ ﺧﺮﻣﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ ﻣﻴﻮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺁﻥ' ﻓﻌﻠﺎ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ' ﭼﻪ ﻣﻴﻮﻩﻫﺎﺋی
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭﮐﺴﺐ
ﮐﻨﻨﺪ.

حدیث 3047 - ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ119ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ اُمّ ﺴَﻠَﻤﻪ
ﻫﻤﺴﺮ ﺍﻳﺸﺎﻥ' ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ: ﺒﺄبی ﻮ ﺍُﻣّﻰ'
ﺍﻟﻤﺮﺃة ﻳﮑﻮﻥ
ﻠﻬﺎ ﺯﻭﺟﺎﻥ' ﻓﻴﻤﻮﺗﻮﻥ
ﻮ ﻳﺪﺧﻠﻮﻥ اﻟﺠﻨّﻪ'
ﻟﺄﻳّﻬﻤﺎ ﺗﮑﻮﻥ؟
ﻓﻘﺎل ﻴﺎ ﺃﻡّ ﺳﻠﻤﻪ'
ﺗﺨﻴّﺮ ﺃﺣﺴﻨﻬﻤﺎ
ﺧﻠﻘﺎ ﻭ ﺧﻴﺮﻫﻤﺎ
ﻟﺄﻫﻠﻪ' ﻳﺎ ﺃم ﺴﻠﻤﻪ
ﺍﻥّ ﺤُﺴﻥ اﻟﺨُﻠﻖ'
ﺫﻫﺐ ﺑﺨﻴﺮ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﺍﻟﺂﺧﺮﻩ

ﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭم ﺒﻔﺪﺍﻳﺖ
(ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ' ﻳﻌنی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻘﻴم
ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
تا وقت نجات
سلوکی آنان با
شهود قائم ) ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺸﺮﻯ' ﭼﻮﻥ ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
ﻮﺣتی ﺠﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ' ﺑﭙﻴﺮ ﺧﻮیش
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ' ﺗﺎ ﺟﺎﻧﺎﻥ
الهی ﺒﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﻧﺪ)
ﺍﮔﺮ ﺯنی ﺪﻭ ﺷﻮﻫﺮ
کرده باشد'ﭼﻮﻥ
ﺒﻤﻴﺮﺩ ﻭ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺮﻭﻧﺪ' ﺍﻳﻥ ﺰﻥ
ﺒﺮﺍﻯ کدﺍﻣﻴﻚ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ؟ (ﺍﻡ
ﺳﻠﻤﻪ' ﻳﺎ
ﺯﻧﻴﮑﻪ سالک ﺩﺭﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﺍﻭم ﺴﻠﻮﮐی
اﺳﺖ' ﻳﮑی اﺯ ﺯﻧﺎﻥ
ﻣﻮٴﻤﻦ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩ و اینک
نام اُمّ  اِمّی
کامل نیست ولی
سلمه یعنی
سالک دذ تسلیم
است. ﻭﻫﻤﻪ ﺯﻧﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ' ﺑﺠﺰﻋﺎﻳﺸﻪ
ﺟﻮﺍﻥ' ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺍﻡّ
ﺳﻠﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺳﺎﺩﻩﺍﻯ
ﺒﻮﺩﻩ که این
پرسش را کرده
است.  ﻭﭼﻮﻥ
ﻘﺒل اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻮﻫﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺷﻮﻫﺮ ﺍﻭﻟّﺶ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺎﺷﺪ' ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯﺷﻮﻫﺮ ﺩﻳﮕﺮﺵ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻏﺎﻓل اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ'
ﺭﻭح ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎﻯ
نوع ﺒﺸﺮﻯ که ﻫﺴﺖ'
ﺩﺭﺟﺴم ﺰﻥ ﻮﻳﺎ
ﻣﺮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺰﻥ
ﻮ ﻣﺮﺩﻯ ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻫﻤﺴﺮﻯ جنسی
و مالکیّت
کسیبر کسی  ﺪﺭﮐﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ' که در
عوالم الهی
اولید مثل  ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻳک ﺴﻄح در
مقام الوهیّت ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺁﻧﻄﻮﺭﻯ که ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ' ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
مکانی و
بوستانی ﭼﻮﻥﺪﻧﻴﺎ'ﺧﻮﺩ
ﺳﺮ ﻭ ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ مگر
پرسش در باره   تولد
نوع فوق بشری
هفت هزار سال
بعد آنان
باشد) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺃﻯ
اُمّ ﺴﻠﻤﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﻮﺩﺕ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻰ' ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺧﻠﺎق ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ (ﺣُﺴﻥ
ﺨُﻠﻖ) ﺑﺮﻫﺮﭼﻪ
ﺧﻴﺮ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺁﺧﺮﺕ
بهتر است و ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺭﺯﺵ ﺩﺍﺭﺩ' ﻭ
حُسن خلق ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﺭﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺣﺴﻥ ﺨﻠﻖ' ﻳﺎ ﺍﺧﻠﺎق
ﺮﻓﺘﺎﺭﻯ ﺧﻮﺏ'
کاربر د آن ﺧﺎﺹ
زتدگی در ﺟﺎﻣﻌﻪ
و هر اجتماعی ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﺧﻠﺎق ﻮﻣﻘﺎم
اﻟﻬی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﻠق اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ' ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖﺍﻭل
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
زن یا مرد
کامل ﻫﺮﮐﺪﺍم
برای انتخاب  همسر
اخلاق ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
داشته ﺑﺎﺷﺪ' ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺯﻥ'ﻭﻳﺎ
انسان ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺍﻯ
آﺷﻨﺎﺋی ﭽﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ آﻣﻮﺯﺵ ﺍﻟﻬی
ﻮ ﺳﻠﻮکی ﻮ ﻣﺼﺎﺣﺒﺖ'
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ آزاد ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
ﺰﻥ کاﻣﻠل اﻟﻬی
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ' ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻤﻴﺮﺩ ﻫﻤﻴﻥ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭﺍ ﺩﺭانتخاب
ﻫﻤﺴﺮﻳﺎ ﺩﺭﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺭﻭﺍح
ﺰﻥ ﻮ ﻣﺮﺩ' ﻭﻗﺒل
اﺯ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﻣﺎنعی ﺒﺰﺭگ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی
اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻﻞ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺣُﺴﻥﺨُﻠﻖ'
ﻳﻌنی ﺨﻠﻘﺖ و
آفرینش ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ'
ﻭ ﺗﺤﺴﻴﻥ ئ
کامل گرﺩﻳﺪﻩ ﻭﺑﻬﺒﻮﺩ
الهی ﺟﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ'
ﻳﻌنی کاﻣل اﻟﻬی
ﺸﺪﻩ' ﮐﻪ (ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ)
کقدّس ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭﺍﻳﻥ اﻧﺘﺨﺎﺏ'
ﻫﺮﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اهلیّت
ﺨﻮﻳﺶ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ'
نیز ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺘﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺗﺮﺍﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ'
ﭼﻪ ﻣﺮﺩ ﻭﭼﻪ ﺯﻥ'
ﻫﻤگی ﺪﺭ ﺣﮑم ﺰﻥ
ﻮﻣﻄیع ﺰﻭج  اﻟﻬی ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣتی اﮔﺮ
ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی
ﺁﻧﻬﺎ ﺯﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ (ﻣﺮﺩ و
رَجُل ) ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
و ره رو ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺳﺪ ﺣُﺴﻥ ﺨُﻠق
ﻴﺎ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ یافته ﺍﺧﻠﺎقی
ﻮ ﺭﻭﺣی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ

ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ' ﺍﺯﻫﺮنظر
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺁﺧﺮﺕ
شهود قائم ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ' ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬی ﺪﺭ ﺍﺧﻠﺎق
ﺨﻮﻳﺶ' ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ'
ﻭ ﺩﺭ ﺁﺧﺮﺕ ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
خود ﻮ ﻳﺎ  ﺩﺭ ﺭﻭح ﺒﺎﺷﺪ'ﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻤﻌنی
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ'
ﺑﺎﺯ ﻭضع ﺒﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻣﺪﺍم
اﺧﻠﺎق ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺧِﻠﻘﺘﻰ
ﺗﺎﺯﻩ' ﻭﻓﺮّ ﺍﻟﻬی
ﺪﺭﺍﻳﻥ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
جدید ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻤﻄﺮح ﻬﺴﺘﻨﺪ.

حدیث 3048 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ120 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻄﻮﺑﻰ' ﺷﺠﺮة
فی اﻟﺠﻨّﻪ' فی ﺪﺍﺭ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺼﻠﻮﺍﺕ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ'
ﻭلیس ﺃﺣﺪ ﻣﻥ ﺸﻴﻌﺘﻪ'
ﺍﻟّﺎ ﻭ فی ﺪﺍﺭﻩ
ﻏُﺼﻥ ﻤﻥ ﺃﻏﺼﺎﻧﻬﺎ'
ﻭ ﻭﺭقة ﻣﻥ ﻮﺭﻗﻬﺎ'
ﻳﺴﺘﻈل ﺘﺤﺘﻬﺎ
ﺍﻣّﻪ ﻣﻥ اﻟﺎﻣم
ﺩﺭﺧﺖ ﻃﻮﺑﺎ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ' ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ (ﺑﻬﺸﺖ' ﻫﻤﻴﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
علیّ ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﺎﻧﻪ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ'
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﺍﻳﺸﺎﻥ'
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ اﺳﺖ' ﻭ
ﺭﻫﺒﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
در هر زمانی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻨﺒﺎﺷﺪ'  به ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم نمی ﺮﺳﺪ.
ﺣتی  اﮔﺮ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ'
ﺍﺯﻏﻴﺮ ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
مولا ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭼﻨﺎﻥ ﺸﺎﻫﺪ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ' ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﭘﺸﺖ ﺧﺎﻧﻪ
ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﺍﻭ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ' ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﮐﺎﺫﺏ(
ﻣﺴﻴح ﺪﺟّﺎﻝ) ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻗبلا ﺗﻮﺿﻴح
ﺪﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻃﻮﺑﺎ 'ﻳﺎ ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺴﻌﺎﺩﺕ ﮐﺴﻰ' ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺍﺗﻮپی
ﻮ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ)
ولایا ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﻮﺩﻩ.
ﻭﻋﻘل کلّی ﺍﻟﻬی
اﻭ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻥ غقل عرﻓﺎﻧﻰ'
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ ﻣﻠﮑﻮتی
ﺍﺮوﺍح ﻫﺮﮔﺰ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺴﺎﺑق ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ'
ﮐﻪ ﺍﺣﻮﺍل آن
نوع ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﻭﻫﺮ ﺷﻴﻌﻪﻋلیّ
ﺪﺭﺧﺎﻧﻪﺍﺵ' ﻳک
ﺸﺎﺧﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ
ﻫﺴﺖ. (ﺷﻴﻌﻪ ﻋلیّ
تنها ﺪﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺸﻌﺎع  اﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ولایت
محمدی ﺒﻮﺩﻩ' ﻭﻧﻪ
ﭘﻴﺮﻭان ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺭﺳمی ﺘﺸﻴّﻊ' ﻭ
ﺩﻧﺒﺎل ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺠﺎﻫل غیرﺍﻟﻬی
ﺒﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ'
ﺷﻴﻌﻪ ﻋلیّ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰﻋﻤﻠﺎ ﺷﻴﻌﻪ
ﺑﺎ ﺷﻌﺎع ﻔﺎﻃمی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮگی
اﺯ ﺁﻥ ﺒﺮﮔﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
( ﺑﺮگ ﺠﺰﺋی اﺯﺷﺎﺧﻪ'
ﻭﻳﺎ ﻣﻴﻮﻩ ﻭ ﻣﺤﺼﻮل
اﻳﻥ عقل اﻟﻬی ﺸﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ ﻫﺮ ﺑﺮگ
اﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ' ﻳﻚ ﻣﻠُتی
اﺯ ﻣﻠّﺘﻬﺎ ﺑﻬﺮﻩ
سایه آنرا ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
(ﻫﺮ ﺑﺮگ اﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ'
ﻳک کاﻣﻠﺎﻟﻬی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻣّﺖ ﻭ ﻣلتی ﺒﺰﺭگ
ﺮﺍ' ﻭﺍﺳﻄﻪ
توسل ﺍﻟﻬی ﻮﻣﻌﻠم
ﺴﻠﻮکی ﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻭم کنند (ﺍﻣّﺖ)
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﻣﻠﺖ
دارندگان ﺗﻤﺎﻳل  و
استعداد ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﻟﻔﻆ (ﻗﻮﻡ)
شامل
آنان خوﺍﻫﺪ
بود گرچه ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮﮐی ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﻭلی غیرﺳﺎﻟک
و پیمان ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
میباشند. ﻭﻳﺎ ﻣﺘﻌﺒّﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔیهی
که ﻣﺪﻋﻰ آیت ﺧﺪﺍﺋی
کی ﺒﺎﺷﺪ.

خدیث 3049 -
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ120 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ'
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺩﺧﺘﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻴﺒﻮﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﺮ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭﭘﺪﺭﺵ
ﻭ ﺷﻮﻫﺮﺵ ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩﺵ'
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ هزاﺭ ﺗﺤﻴّﺖ
ﻭ ﺩﺭﻭﺩ  ﺑﺎﺩ
میگفت. ﺗﺤﻴّﺖ' ﻭﺣﻴﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻃﻠﺒﻴﺪﻥ
ﺒﺮﺍﻯ کسی ﻭ ﻳﺎ
ﺳﻠﺎم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﻃﻠبی
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺮﺗﺒﻄ ﺒﭙﻨجﺘﻥ
ﺁل عبا' ﭘﻨج ﺴﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ
تجلّیات ﻤﻘﺪﻣﺎﺗی
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
سوّمین ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ' ﺿﻤﻨﺎ
ﺳﻤﺒﻮل الهی
هر ﺳﺎﻟک ﻨﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ' ﭼﻪ ﺯﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻣﺮﺩ. ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻳﻌنی سالکی
که ﻔﻄﻢ سلوک
کرده  ﻭ
اصطلاحا ﺍﺯ ﺷﻴﺮ
مادر ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺨﻮﺩ' ﺍﺯ ﭘﻴﺮﺵ ﺟﺪﺍ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﻭﺩ. ﻭﮔﻬﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ'
ﺍﻳﻥ عبادﺕﭘ ﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺑﻮﺳﻴﺪﻥ ﻔﺎﻃﻤﻪ
ﻭ ﺣتی ﺪﺳﺖ ﺑﻮﺳﻴن
ﻔﺎﻃﻤﻪ' ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﮕﺮﻓﺖ'
ﺑﺮﺍﻯ عاﻳﺸﻪ ﺯﻥ
ﺳﻮﮔلی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
و ﺩﺧﺘﺮ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ'
ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ ﺳﺎﻟﻜﺎﻟﻬﻰ  ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﻮﺩ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺯﻥ
ﺑﻤﻌنی ﺠﻨسی ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺯﻧﺎﻥ
پیامبر 'ﺑﻤﻌنی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ'
ﻭ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﭽﻮﻥ
ﺯﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ'
ﺗﺠﺴم ﻤﺎﺩﻯ  ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻋﺎﻳﺸﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥکاﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻧﺪﺍﺷﺖ'
ﺑﺎﻳﻥ ﺒﻬﺎﻧﻪ' ﮐﻪ
ﻣﻘﺎم ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻓﺎﻃﻤﻪ
کامل شده ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ'
ﭘس ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻬﺮ ﮐﺪﺍم ﺁﻧﻬﺎ
'ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ( ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
.ﻳﻌنی ﺒﻴﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﮐﺎﺷﻒ ﻗﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻘﺎﺋﻢ' ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋم
ﺘﻔﺎﻭتی ﺠﺰ ﺩﺭ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺗﺎﺭﻳخی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻧی ﺒﺎﻫم ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻴﺎﻋﺎﺋﺸﻪ'ﺍﻧّﻯ
ﻠﻤّﺎ ﺍُﺳﺮﻯ  بی الی اﻟﺴﻤاء
' ﺩﺧﻠﺖ ﺍﻟﺠنة 'ﻓﺄﺩﻧﺎنی
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ ﻣﻥ ﺸﺠﺮة
ﻃﻮﺑﺎ' ﻭﻧﺎﻭﻟنی
ﻤﻥ ثماﺭﻫﺎ' ﻓﺄﮐﻠﺘﻪ
ﻓﺤﻮل اﻟﻠﻪ ﺫﻟک
ﻤاءافی ﻈﻬﺮﻯ' ﻓﻠﻤّﺎ
ﻫﺒﻄﺖ ﺍلی اﻟﺄﺭﺽ'
ﻭﺍﻗﻌﺖ ﺧﺪﻳجة
ﻓﺤﻤﻠﺖ ﺑﻔﺎﻃمة
'ﻓﻤﺎ ﻗﺒّﻠﺘﻬﺎ
ﻗﻄ  اﻟّﺎ
ﻭﺟﺪﺕ ﺭﺍﺋحة ﺷﺠﺮة
ﻮ ﺑﻴﻤﻨﻬﺎ.  ﺃﻯ
عاﻳﺸﻪ (ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﻨﺎﻡ' ﭼﻮﻥ هرﻧﺎمی
ﺪﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ' ﻫﺮﮐسی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻴﺶ ﻭ ﺯﻧﺪگی
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻃﻮل
عمر ﺩﻧﻴﻮﻯ
بیشتر ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺒﭙﺬﻳﺮﺩ' ﻭ ﻣﻌﺎﺷﺮﺕ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
کند ﻭلی ﺨﻮﺩ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻨمی ﭙﺮﺩﺍﺯﺩ) ﭼﻮﻥ
ﻤﺮﺍ ﺑإﺳﺮاء ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺩﻧﺪ ( ﻋﺮﻭﺝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ' ﻭ ﻣﻘﺎم
ﺪﻧﺎ ﻭﺗﺪﻟّﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ' ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ' ﮐﻪ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺎﻟﺎ ﺑﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ'
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻌﺎلی ﺒﺎﻳﻥ
عرﻭج ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ'
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﭼﻮﻥ ﻤﺮﺍ
ﺩﺍﺧل ﺒﻬﺸﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ'
ﺟﺒﺮﺋﻴل اﺯ ﺷﺠﺮﻩ
ﻃﻮﺑﺎ ﻣﻴﻮﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺒﻤﻥ ﺪﺍﺩ'
ﻭ ﺧﻮﺭﺩم  که ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺁﺏ ﺩﺭ ﮐﻤﺮم ﺪﺭ
ﺁﻣﺪ ( ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺤﻀﻮﺭﻯ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ' ﺟﺰ ﺩﺭ ﮔل ﻤﺤﻤﺪﻯ'
ﺍﻳﻥ ﻨﻘﺶ ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی هرﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺧﻮﺩ ﻳک ﺪﺭﺟﻪ
ﺑﻬﺸتی اﺳﺖ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم  ﻘﺎﺋم
ﺒﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ' ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻋﻘل
کلِّی ﻮﻋﻘل اﻳﺪﺁل
میسّر ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬی ﺒﺮﺗﺮ' ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺟﻬﺖ ﻋﻘﻠﻰ

ﻭ ﻣﻴﻮﻩ ﺍﻟﻬی ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻴﻮﻩ ﻭﻏﺬﺍﻯ ﺘﻦ'
ﺑﺎﻋث ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﮐﺮﻣﻮﺳﻮﻣﻬﺎﻯ
ﻓﺼل ﻨﻮع ﻴﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﺩﻭ ﮐﺎﻣل
ﺎﻟﻬی ﺰﻥ ﻮ ﻣﺮﺩ'
ﺣﺘﻤﺎ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﻓﺼﻮل ﻨﻮع
بشری ﻴﺒﺎﻟﺎﺋی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘل ﻮ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﻋﺸق ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻫﻤﺴﺮﺵ
ﺧﺪﻳﺠﻪ 'ﺩﻭ ﮐﺎﻣل
ﺸﻬﻮﺩﻯ' ﮐﻪ ﺩﺧﺘﺮﻯ
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﮐﻤﺎل ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺷﺶ
ﺳﺎﻟک ﻄﻔﻠﻰ' ﭘﺪﺭﺵ
ﺭﺍ ﻳﺎﺩ ﺍﻭﺭﻯ ﺒﺼﺒﺮ
ﻭ ﺗﺤﻤل ﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
را ﺁﺯﺍﺭ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﻭ ﭘﺪﺭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﻯ
ﻮ ﺷﻨﻮﺍﺋی ﻤﻴﮑﺮﺩ)
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺰﻣﻴﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻢ
(ﺭﻭح ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ' ولایت
محمدی ﻋﺮﻭج ﻤﻴﮑﻨﺪ'
ﻭ ﺟﺴم ﻮ ﺗﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﺯﻧﺪﮔی عاﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
بخلق  و
تولد دوم  مقدّس  ﺩﺍﺭﺩ) ﻫﻤﺒﺴﺘﺮ
ﺑﺎ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺷﺪﻡ'
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪ ( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯﺧﺪﻳﺠﻪ
ﺩﻭ ﺩﺧﺘﺮ ﺩﻳﮕﺮ
و بزرگتر ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺖ'
ﮐﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺎﺳﻠﺎم ﻈﺎﻫﺮﻯ
دین پدر ﻧﺸﺪﻧﺪ.
ﻭ ﺩﻧﺒﺎل ﺸﻮﻫﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح کاﻓﺮ
ﻭ ﺩﺷﻤﻥ ﻤﺤﻤﺪ ﺭﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ ﮐﻪ ﺩﺭﺟﻨﮕﻰ'
ﻳکی اﺯ ﺩﺍﻣﺎﺩﻫﺎ
ﺍﺳﻴﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ'
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل
کشته ﻧﺸﺪﻥ' ﺣﺎﺿﺮ
ﺷﺪ ﺯﻧﺶ ﺭﺍ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ' ﻭ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺮﺩ. ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺯﻥ ﺒﻌﺪﺍ 'ﺍﺯ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻭ ﺍﻗﺎﻣﺖ ﺑﺎ ﭘﺪﺭ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩ'
ﻭ ﺑﻤﮑّﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.
ﺑﻌﺪﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻮﻥ ﺒﺮﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩم
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ' ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﮑﻪ ﺗﺴﻠﻄ ﻴﺎﻓﺖ'
ﺍﻳﻦ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺸﺪﻧﺪ' ﻭلی هرﮔﺰ
ﺳﺎﻟﻜﺎﻟﻬی ﻨﺸﺪﻧﺪ.
ﻭ ﺣتی ﺪﺭﺗﺎﺮﻳخ
ﺰﻧﺪﮔ ﺴﻠﻮﮐﻰ
و درویشانه ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺎمی اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺣتی ﺪﺭ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻨﻤﻮﻧﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐﺮﻭﻣﻮﺳﻮﻣﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ 'ﻗﺒل
اﺯ ﺑﻌثت ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺑﻌثت ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣﺪﻳث ﺍﻳﻦ ﻧﮑﺘﻪ
ﺭﺍ ﻳﺎﺩ ﺍﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﺮ ﺳﺎﻟک ﻮﻟﺎﻳﺖ'
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﮑﻤﺎل ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺫﺍﺗﺎ
ﺍﻭﻟﺎﺩﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ' ﮐﻪ ﻗﺎﺑل
ﻤﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻗﺒل اﺯ ﺗﻮﺑﻪ ﻭﺳﻠﻮک
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﻳﺠﻪ'
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﺎﺭﺩﺍﺭ
ﺷﺪ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺭﺍ
می ﺒﻮﺳﻢ' ﺑﻮﻯ ﺪﺭﺧﺖ
ﻃﻮﺑﺎ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ
ﺍﺳﺘﺸﻤﺎم ﻤﻴﮑﻨﻢ
(ﺑﻮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﺸﺪﻩ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ ﺍﺳﺘﺸﻤﺎم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻳک ﺸکر
ﻣﺪﺍﻭم اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﺑﺮﺍﻯ هر ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﻬﺴﺖ. ﮐﻪ ﻭﺻﻒ
ﺁﻥ ﺒﺎﻭﺭ ﻧﮑﺮﺩنی
اﺳﺖ ﻭ ﺩﺭﺧﺖ ﻃﻮﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺭﺧﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﺩم
اﻭﻟﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﮐﺎﺷﻒ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ حسینی ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ نوع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ' ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﺧﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺩﺭﻫﺮ ﻋﺼﺮﻯ'
ﭼﻨﺪ ﺷﺎﺧﻪ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﺧﺖ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭبرتری
اﻟﻬی ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺷﺎﺧﻪ' ﻳک کاﻣل
الهی ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻤ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ' ﺍﻳﻥ
ﺸﺎﺧﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ

ﻭﭼﻮﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﻣﮑﺘﺒﻰ' ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻳک  کاﻣل
اﻟﻬی ﭙس ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ' ﻧﺴﻞ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺘﺤﻮﻳل ﺠﺎﻣﻌﻪ
بشری ﺒﺪﻫﺪ' ﺁﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﮐﻮﺭ ﺍُﺟﺎق
ﻮ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻟﻬی
برای سلوک
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻮﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﺂﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ'
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻭ ﻣﻌﺮفی اﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ' ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺧﺮﺍﻓﺎتی
ﻮ ﻗﺸﺮﻯ' ﭼﻮﻥ
هرﻣﺬﻫب اﺳﻠﺎمی
ﺪﻳﮕﺮ' ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﻃل
ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'
ﮔﺮﭼﻪ ﺭﻭﺯﻯ
ﺪﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ' ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺻﺎﻟﺖ ﺍﻟﻬی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

حدیث 3050 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ120ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺷﺨﺼی ﺪﺭ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺗﺸﻮﻳق ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺮﺩ. ﻳﻌنی
ﻄﺎﻟﺐ ﻣﻄﻠبیﺒﻮﺩ'
ﮐﻪﺍﻭﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩﺵ ﺗﺸﻮﻳق
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻣﻮﻋﻈﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺪﺭ ﺑﻴﻥ عوﺍم ﺘﺒﻠیغ
کلّ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺎﺳﺖ. ﻭ ﺑﻴﻦ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
عامل ﺒﺎ
ﺧﻮﺩ' ﺗﺸﻮﻳق ﻤﺪﺍﻭم
ﺪﺭ ﺻﺒﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ ﮐﻤﻚ
ﻭﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺩﺭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﻋﻤﻠﻰ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق ﻔﺮﻣﻮﺩ: ﻴﺎ ﺃﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ'
ﺍﻥّ ﺍﻟﺠنة ﺗﻮﺟﺪ
ﺭﻳﺤﻬﺎ ﻣﻥ ﻤﺴﻴﺮة
ﺃﻟﻒﻋﺎﻡ' ﻭ ﺍﻥ ﺃﺩنی
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺠنّة ﻣﻨﺰﻟﺎ'
ﻟﻮ ﻧﺰل ﺒﻪ ﺍﻟثقلاﻥ
اﻟﺠﻥ ﻮ ﺍﻟﺎﻧس'
ﻟﻮﺳﻌﻬم ﻄﻌﺎﻣﺎ
ﻭ ﺷﺮﺍﺑﺎ' ﻭ ﻟﺎ ﻳﻨﻘﺺ
ﻣﻤّﺎ ﻋﻨﺪﻩ ﺷﻴئ
'ﻭ ﺍﻥ ﺃﻳﺴﺮ ﺃﻫل
اﻟﺠنة ﻣﻨﺰلة 'ﻣﻥ
ﻴﺪﺧل اﻟﺠنة ﻓﻴﺮﻓﻊ
ﻟﻪ ثلاث ﺣﺪﺍﺋﻖ'
ﻓﺎﺫﺍ ﺩﺧلﺃﺩﻧﺎﻫﻥّ
ﺮﺃﻯ ﻔﻴﻬﺎ ﻣﻥ
اﻟﺄﺯﻭﺍج ﻮ ﺍﻟﺨﺪم
ﻮ ﺍﻟﺄﻧﻬﺎﺭ ﻭ ﺍﻟثماﺭ
ﻣﺎ ﺷاء اﻟﻠﻪ' ﻓﺎﺫﺍ
ﺷﮑﺮ ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺣﻤﺪﻩ'
ﻗﻴل ﻠﻪﺍ ﺭفع ﺮﺃﺳک
اﻟی اﻟﺤﺪﻳقة ﺍﻟثاﻧیة
'ﻓﻔﻴﻬﺎ ﻣﺎ ﻟﻴس
فی اﻟﺎﻭلی ﻔﻴﻘﻮل
ﻴﺎ ﺭﺏ ﺃﻋﻄنی
هذﻩ ﻓﻴﻘﻮل ﻠﻌﻠّﻯّ
اﻥ ﺍﻋﻄﻴﺘﮑﻬﺎ'
ﺳﺄﻟﺘﻨی غیرﻫﺎ'
ﻓﻴﻘﻮل ﺮﺏ' ﻫﺬﻩ
ﻫﺬﻩ' ﻓﺎﺫﺍ ﻫﻮ ﺩﺧﻠﻬﺎ
ﻭﻋﻈﻤﺖ ﻣﺴﺮﺗﻪ
ﺷﮑﺮ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺣﻤﺪﻩ'
ﻗﺎﻝ 'فیال اﻓﺘﺤﻮﺍ
ﻟﻪ ﺑﺎﺏ ﺍﻟﺠنة
'ﻭ ﻳﻘﺎل ﻠﻪ ﺍﺭفع
ﺮﺃﺳﻚ'

ﻓﺎﺫﺍ ﻗﺪ ﻓﺘح ﻠﻪ
ﺑﺎﺏ ﻣﻥ اﻟﺨُﻠﺪ'
ﻭ ﻳﺮﻯ ﺃﺿﻌﺎﻑ ﻣﺎ
ﮐﺎﻥ ﻔﻴﻤﺎ ﻗﺒﻞ'
ﻓﻴﻘﻮل عند ﺗﻀﺎﻋﻒ
ﻣﺴﺮّﺍﺗﻪ' ﺭﺏ ﻟک
اﻟﺤﻤﺪ ﺍﻟﺬﻯ
لا  ﻳُﺤﺼﻰ'
ﺍﺫ ﻣﻨﻨﺖﻋلیّ
اﻟﺠﻨﺎﻥ ﻮ ﺃﻧﺠﻴﺘنی
ﻤﻥ اﻟﻨﻴﺮﺍﻥ' ﻓﻴﻘﻮل
ﺮﺏ ﺃﺩﺧﻠنی اﻟﺠنة
'ﻭ ﺃﻧﺠنی ﻤﻥ اﻟﻨﺎﺭ
ﺃﻯ ﺃﺑﻮ ﻣﺤﻤﺪ'
ﺑﺪﺍﻥ که ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺍ ﺑﻮئی ﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺰﻣﻴﻨﻰ ﺍﺳﺘﺸﻤﺎم
ﻤﻴﺸﻮﺩ ( ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻧﻮﺭﻯ ﺴﺘﺎﺭﻩ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ'
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻣﺎم
ﺒﮑﺎﺭ ﺭﻓﺘﻪ. ﻣﺴﺎﻓﺖ  ﻣﮑانی ﺮﺍ'
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺰﻣنی ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ ﺒﻮﻯ ﻤﺎﺩﻯ'
ﭼﻮﻥ ﺒﻮﻯ گُل ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻮﻯ
عقلی اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺟﻨّﺖ
ﻳﺎ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺰﺑﺎﻥ
هندﻯ' ﻭ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻗﺪﻳﻢ' ﻫﻤﻴﻥ
عقل ﻮ ﮐﻤﺎل ﻤﻌﻨﻮﻯ
ﻨﻮعی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺟِﻨﺎﻥ
ﻴﺎ ﮔﻨﺎﻥ' ﻳﻌنی
عقل  اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺸﺖ ﻋﻘلی
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ اﻟﻬی
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ' ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ' ﺑﻮﻯ
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ'
ﺑﺎ ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ اﺯﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
اﻧﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺒر ﻣﻨﻄق
ﺰﻣﺎﻥ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺤﮑﻮﻣﺖ ﮐﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪﻋﻘلی  ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺳﺪ' ﻭﺣﺎﮐم
ﺒﺮﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ (ﺣﮑﻤﺖ ﺳﻠﻮﻙ)
ﻣﺤﻤﺪﻯ' ﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﺑﻤﺪﺕ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل اﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
( ﺣﮑﻤﺖ ﻧﻈﺮﻯ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺎﺹ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻧﻰ' ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺵ' ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣلی
اﻟﻬﻰ' ﺑﺮﺍﻯ
عصرﺧﻮﺩ' ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﻋﻠم ﻠﺪﻧّﻯ  ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬی
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
(ﺳﻄح عقل ﺠﻤﻌﻰ
) ﻭ ( ﺳﻄح علم ﻮ ﻣﻨﻄق
عقلی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ)
ﺍﻟﻬﺎﻣم ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭﻟﺬ ﺍﺣﮑﻤﺖ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣلی اﻟﻬﻰ' ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧ
ﺪﻗﺎﺑل اﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻣﻨﻄقی ﻮ ﺗﺮﺑﻴتی
ﻮ ﺳﻠﻮکی ﺒﺎﺷﺪ)

ﻭ ﮐﻤﺘﺮﻳﻥ ﻤﻘﺎم
ﻤﮑﺎنی ﺠﻨّﺖ ﻭﺑﻬﺸﺖ'
ﻳﻌﻨﻰ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ  ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻬﺸتی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘلی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ'
ﭼﻨﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم  ﺠﻦ ﻭ ﺍﻧس
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺒﺮﻭﻧﺪ' ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﮐﻔﺎﻳﺖ' ﺩﺭ ﻃﻌﺎم
ﻮ ﺷﺮﺍﺏ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻴچ اﻧﺪﺍﺯﻩﺍﻯ
اﺯ ﺁﻥ ﻤﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐم ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. (
ثقلاﻥ' ﻳﺎ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ
ﻮ ﺳﻨﮕﻴﻨﺎﻥ' ﻳﻌنی
همگی ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺟﻦ ﻭ ﺍﻧﺶ' ﻭ ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ' ﺍﮔﺮ
ﻭﺍﺭﺩ  ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺸﻮﻧﺪ' ﺟﺎ
ﺑﺮﺍﻯ  ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ.ﻭ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ اﻟﻬی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
(ﺟﻦ) ﻫﻤﺎﻥ اﺭﻭﺍح
ﺒﺪﻭﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺩﺭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ'
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ همین ﺘﮑﺎﻣل
اﻟﻬی ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ (إﻧس )ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ' ﮐﺴﺎنی
اﺯ ﺍﺭﻭﺍح ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﻧﺪ
ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭلی ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺎﻧس
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺭﻭﺍح ﻴﺒﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ'
ﻫﻨﻮﺯ (ﺟﺎﻥ ﻮ ﺭﻭح
ﻮ ﻳﺎ ﮊِﻥ یا
جین ﻮ ﺟﻨﻴﻦ) ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﻋﺎﻟم ﺬﺭ ﻭ ﺫﺭﺍﺕ
ﺟﻨﻴنی ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺒﻬﺘﺮ' ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻘﺎم
ﻮﻣﻨﺰﻟتی ﻬﺴﺖ'
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺴﻪ ﺑﻮﺳﺘﺎﻥ
ﻮ ﺣﺪﻳﻘﻪ ﻭ ﺑﺎﻏﭽﻪ
ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻳﻥ ﺨﺎﻧﻪ' ﺍﺯ ﺩﺭﺏ
ﺣﺪﻳﻘﻪ ﺍﻭل آﻥ
ﻮﺍﺭﺩ ﺷﻮﺩ' ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺎﺯﻫﻤﺴﺮﺍﻥ ﻮ ﺧﺎﺩﻣﺎﻥ
ﻭ ﻧﻬﺮﻫﺎ ﻭﻣﻴﻮﻩﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ' ﺗﺎ
ﺍﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
( ﺍﻳﻥ ﺴﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺎل ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ' ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭل
ﺮﻭﺯﻫﺎ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮم ﻮ ﻣﺼﻮﻥ'
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﻮﻋﻠم ﻠﺪﻧّﻰ'
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ هر ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ' ﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ
که ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺣﺮﺍک
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ' ﺍﻳﻨک
ﺤﻠﺎل اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ اﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺯﻭﺟﻬﺎ ﻭ ﻫﻤﻨﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ' ﻭ ﺷفع
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ'
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺧﺎﺩﻣﺎﻥ ﺨﺪﻣﺖﮔﺬﺍﺭ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻫﻤﺴﺮﺍنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﻮ ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩﻥ ﻨﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺒل اﺯ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺟﻨسی ﺪﻭﺭﻯ ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
'ﺗﺎ ﺯﻭﺩ ﺗﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻬﺮﻫﺎ ﻭﻣﻴﻮﻩﻫﺎ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴ ﺎﻣﻌنی
ﺪﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ' ﺗﺎ ﺩﺭ ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ'
ﺣتی اﮔﺮﺣﻠﺎل
هم ﺒﺎﺷﺪ' ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺤﺮﻭم ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻠﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺤﺮﺍم ﻴﺎ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﻧﻮنی
ﻮ ﻏﻴﺮ ﻋُﺮﻓﻰ. ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻭم ﺁﻧﺎﻥ
ﺸﺒﻬﺎ ﺩﺭ ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻤﻠﮑﻮتی ﺨﻮﺩ' ﮐﻪ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭﻟﺬﺕ ﻣﻌﻨﻮﻯ
اﺳﺖ. ﻭلی ﭙس ﺍﺯ
ﻳﻚ ﻣﺮگ ﺸﻴﺮﻳﻥ
اﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ' ﺍﻳﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ کاﻣل ﺸﺪﻩﺑ
ﺒﻬﺸﺖ اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺧﻮﺩ' ﺑﺮﺍﻯ
هفت  ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻌﺪﺍ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺠﻬﺎﻥ
ﺒﮑﻨﻨﺪ' ﻭ ﺑﺎﺯ ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﻮﻋﻘلی ﻮ
ﻧﻮعی ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎن
گرﺩﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭم اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺯ
ﺁﻥ ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ذﻧﺎم ﻨﺒﺮﺩﻩ. ﻭلی
ﺪﺭ ﻗﺮﺍﻥ آﻣﺪﻩ'
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺍﺯ ﻣﻘﺎم
ﺨﺪﺍﻳﺶ ﺑﺘﺮﺳﺪ
ﻭ ﺗﻘﻮﺍ ﮐﻨﺪ' ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺍﺭﺩ' ﮐﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻨﻴﺰ
ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ'
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻥ
ﺠﻬﺎﻥ ﻮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳﻘﻪ
ﺩﻭم ﺒﻬﺸﺖ' ﭼﻴﺰﻫﺎﺋی
ﻬﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻭﻟﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
( ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ ﺸﺒﺎﻧﻪ
ﻣﻠﮑﻮت ﺗﻴﺎﻭﻟﻴﺎ'
ﻣﺤﺘﻮﻯ ﺘﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﮑﺮﻯ ﻮ  ﻏﻴﺐ ﺑﻴنی
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺒﻴﺪﺍﺭﻯ'
ﺟﺰ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ 'ﺑﻘﻮل ﻤﻮﻟﺎﻋلیّ
ﺒﺸﺨﺼﻰ'
ﺑﻬﺸتی که ﺗﻮ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻰ'
ﻣﻥ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻢ. ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ' ﮐﻪ
ﺗﻮ ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻰ'
ﻭلی ﻤﻥ ﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻢ
( ﺍﻧﺴﺎﻥ عاﺩﻯ ﺮﻭﺯﻫﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺩﺍﺭﺩ'
ﻭﺷﺒﻬﺎ ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﺍﻧﺤﺼﺎﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺟﺰ ﮐﺎﺑﻮس ﻧمی
ﺒﻴﻨﻨﺪ (ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮم ﻴﻬﺴﺖ' ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺗﻮ ﺩﺍنی ﻮ ﻧﻪ ﻣﻦ'
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻫﺮﮐسی
اﺯ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
عرشی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭم ﻨﻴﺰ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ  ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﻨﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﻭﻫﺮ ﮐسی اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻟﺤﻈﺎتی ﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ'  ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺎﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ'
ﻫمه ﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻭﺭﺩ'  ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺤث اﺟوالی
ﻴﺎﺯ ﺩﻳﺪﻥ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ' ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻘﺒﻠﺎ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ گذﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮنی ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﺍﻭﺭﺩ' ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ' ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻭﺭﺩ. ﺻﺮﻑ ﻧﻈﺮ
ﺍﺯ ﻳک ﻨﻮع ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ
عقلی ﻮﻋﺼبی ﻮ ﺭﻭﺍنی
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺗﻮﺿﻴح ﺪﺍﺩﻩﺍﻡ'
ﮐﻪ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
اﻣﻮﺭﻯ ﺮﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﻥ
ﺒﺎﺭ

ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ 'ﻭلی ﺘﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﻴﺰ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﺎشی ﺎﺯ
ﺗﺄﺧﻴﺮ ﺁﺭﺷﻴﻮ
ﺣﺎﻓﻈﻪ' ﺍﺯ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺷﺒﻴﻪ ﻭﺍﻗﻌﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺎﻳﻥ ﺘﺄﺧﻴﺮ
ﻣﻨﺠﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ'  ﮐﻪ ﻳک ﻨﺴﺨﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻧﻬﺎﻯ ﻔﻌﻠﻰ'
ﮐﻪ ﺑﺤﺎﻓﻈﻪ ﺭﻓﺘﻪ'
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺣﻈﺎﺭ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺨﻴﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﭼﻮﻥ ﺸﺨﺺ
ﺑﻬﺸتی ﺸﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺣﻤﺪ ﺍﻭ ﮐﺮﺩ' ﺑﻮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ' ﺳﺮﺑﺎﻟﺎ
ﮐﻥ ﻮ ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﺣﺪﻳﻘﻪ ﺩﻭم ﺸﻮ
( ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳﻘﻪ ﺍﻭل
همان ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺷﮑﺮ
ﻭ ﺳﭙﺎس ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺳّل ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭل ﺪﺍﺷﺖ' ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎﺩفع ﺸﺮک ﺒﻮﺩ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺩﻭم اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﻠﻮکی ﻨﻤﻮﺩ' ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم ﻔﺎﻃﻤﻰ'
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔتم عرﺵ
رحمان ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ' ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺒﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ' ﮐﻪ ﭼﻬﺎﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺳﺖ. ﺳﺮ
ﺑﺎﻟﺎ ﮐﺮﺩﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﺪﻥ اﻣﻮﺭﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ'
ﺩﺭ ﺍﺳﻤﺎﻥ ﻋﻮﺍﻟم
اﻟﻬی اﺳﺖ' ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﻭﺳﺮﺑﻠﻨﺪﻯ
ﺑﻮﺩﻥ ﻫﺮ ﺷﺎﻫﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ ﻋﻠﺎﻣﺖ

ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬی
اﺯ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ ﺩﻭم
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻭل اﺳﺖ. ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺍﻳﻥ ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫم
ﻮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﺍﮔﺮ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺘﻮ
ﺑﺪﻫﻢ' ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﻮﺋی
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ (ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ' ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺑﻬﺸﺘی اﺳﺖ' ﺑﺎﺯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮐﺴﺐ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﻬﺸتی ﺒﺮﺗﺮ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﻭ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺪﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ' ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرش رﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ
ﻭﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮ ﺩﻭ

ﺑﻬﺸﺖ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
اﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭ ﺭﺏ ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
اﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﺘﺎ
ﺍﺑﺪﻳﺖ ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑل ﺴﭙﺎس ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻗﺒﻠﻰ' ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ' ﻭﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻃﺎﻟﺐ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻄم ﻮ ﺣﺮﺹ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮلی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺮ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﺪﺍ را  ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﻯ' ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎلاﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺪﻳﮕﺮ' ﭘﺎ ﻧﺼﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ' ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻯ ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ'
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺯﻣﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮعی
ﺪﺍﺭﺩ) ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﺧﺪﺍﻳﺎ' ﻫﻤﻴﻦ' ﻫﻤﻴﻦ'.

(ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻃﻔلی
که ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺎﺩﺭﺵ ﻟﻮس ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﻮﻯ ﺪﺍﺩﻩ
ﺷﺪ' ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻮﺍﺭﺩ
ﮔﺮﺩﻳﺪ' ﺧوﺮﺳﻨﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺎﺯ ﺷﮑﺮﺧﺪﺍ
ﻭﺣﻤﺪ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.(
ﺗﻮﻗﻒ ﺍﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﭙﺎس ﺍﻟﻬی ﺒﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ'
ﻭﻳﺎ ﺗﻮﻗﻒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ' ﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
گناه ﻩﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺮک ﻤﻄﻠق
ﻮ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﻘﻮﻃ
ﻮ ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻟﻬی
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺮﻓﺘﻥ
اﺳﺖ ﻭلی اﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم ﻮ
ﺑﺮﺗﺮ' ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﺘﺎ ﻫﻔﺘم ﻤﻴﺸﻮﺩ)
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻮﻯ ﻔﺮﻣﺎﻥ
ﺼﺎﺩﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺎﻭ ﺑﺎﺯ ﮐﻨﻴﺪ. ﻭﺑﻮﻯ
گفتخ ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﺳﺮ
ﺑﺎﻟﺎ ﮐﻦ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺪﺭ ﺑﺎﺯ ﺷﺪ' ﭼﻨﺪﻳﻥ
ﺒﺮﺍﺑﺮ ﻗﺒلی ﺪﺭ
ﺁﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭﻣﺴﺮّﺕ ﻭﺧوﺮﺳﻨﺪﻯ
اﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
( ﺷﻮق ﺴﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺠﺎم ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﺻﺪ ﭼﻨﺪﺍﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍ ﻳﺎ ﺣﻤﺪ ﺗﻮ'
ﻭ ﺳﭙﺎس ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻌﻤﺘﻬﺎﺋی
که ﻗﺎﺑل ﺸﻤﺎﺭﺵ
ﻧﻴﺴﺖ' ﮐﻪ ﺑﻤﻥ ﺪﺍﺩﻯ
( ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ'
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﻏﺮﻗﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺎﺑل ﺸﻤﺎﺭﺵ ﺍﻭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ) ﺯﻳﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻥ ﻤﻨّﺖ ﮔﺬﺍﺭﺩﻯ'
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺠﻨّﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻤﻥ ﺪﺍﺩﻯ. ﻭ
ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺁﺗﺸﻬﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩﻯ ( ﺍﮔﺮ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟهی ﺪﺭﺳﻠﻮک ﭙﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ'ﺟﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ' ﺭﺍﻩ ﻭ
ﭼﺎﺭﻩﺍﻯ ﻨﺪﺍﺷﺖ.
ﺗﺎ ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣتی ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ'
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌی
ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ'
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی  ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺭﺍﻭﻯ اﺑﻮ ﺑﺼﻴﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ (ﺳﺎﻟک  ﺪﺍﺭﺍﻯ( ﺑﺼﻴﺮﺕ)
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻟﻬﻰ' ﻭ ﺗﺒﺼّﺮ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ) ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫم ﺘﻮﺿﻴح
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﻔﺮﻣﺎﺋﻴﺪ
'ﮐﻪ ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: اﻟﻤؤﻤﻥ
ﻴﺰﻭﺝ  ثماﻥ ﻤﺎءة
ﻋﺬﺭاء 'ﻭ ﺃﺭبعة
ﺁﻟﺎﻑ ﺷﻴّﺐ' ﻭ ﺯﻭﺟﺘﻴﻥ
ﻤﻥ اﻟﺤﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻦ'
ﻗﻠﺖ' ﻣﻥ ﺃﻯ ﺸﻴئ
ﺨﻠﻘﻥ اﻟﺤﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻦ؟
ﻗﺎﻝ' ﻣﻥ اﻟﺠنة
ﻪ'ﻭ ﻳﺮﻯ ﻤﺨﺴﺎ
فیها  ﻣﻥ
ﻮﺭاء ﺴﺒﻌﻴﻥ ﺤلة
ﻗﻠﺖ ﺃﻟﻬﻦّ ﮐﻠﺎمی
ﺘﮑﻠّﻤﻥ ﺒﻪ فی
اﻟﺠنة  'ﻗﺎل
ﻨﻌﻢ' ﮐﻠﺎﻡ ﻳﺘﮑﻠّﻤﻥ
ﺒﻪ' ﻟم ﻴﺴمع اﻟﺨﻠﺎﺋق
ﺒﻤثله 'ﻗﻠﺖ ﻣﺎ
ﻫﻮ' ﻗﺎل ﻴﻘﻠﻦ' ﻧﺤﻥ
اﻟﺨﺎﻟﺪﺍﺕ ﻓﻠﺎ
ﻧﻤﻮﺕ' ﻭ ﻧﺤﻥ اﻟﻨﺎﻋﻤﺎﺕ
ﻓﻠﺎ ﻧﺒﺄس ﻭﻧﺤﻥ
اﻟﻤﻘﻴﻤﺎﺕ ﻓﻠﺎ
ﻧﻈﻌﻦ' ﻭ ﻧﺤﻥ اﻟﺮﺍﺿﻴﺎﺕ
ﻓﻠﺎ ﻧﺴﺨﻂ' ﻃﻮﺑﺎ
ﻟﻤﻥ ﺨﻠﻘﻠﻨﺎ' ﻭﻃﻮﺑﺎ
ﻟﻤﻥ ﺨﻠﻘﻨﺎ ﻟﻪ'
ﻧﺤﻥ اﻟﻠّﻮﺍﺗﻰ
ﻟﻮﻋﻠّﻖ ﺍﺣﺪﺍﻧﺎ
فی ﺠﻮ ﺍﻟﺴﻤاء ﻟﺄﻏنی
ﻨﻮﺭﻧﺎ ﻋﻥ اﻟﺸﻤس
ﻭ ﺍﻟﻘﻤﺮ' ﻟﻮ ﺃﻥ
ﻘﺮﻥ اﺣﺪﺍﻧﺎ ﻋﻠق
فی ﺠﻮ ﺍﻟﺴﻤاء 'ﻟﺄﻏشی
ﻨﻮﺭﻩ ﺍﻟﺄﺑﺼﺎﺭ
ﺃﻯ ﻔﻠﺎﻥ' ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻬﺮﻯ ﻬﺴﺖ' ﮐﻪ ﺩﻭ
ﻃﺮﻑ ﺁﻥ ﺠﺎﺭﻳﻪ
ﻫﺎﻯﮕﻴﺎﻫﻴﻤﻴﺒﻴﻨﻴﺪ.ﮐﻪﭼﻮﻥ
ﻣﻮٴﻤﻥ اﺯ ﻫﺮﺟﺎﺭﻳﻪ
ﺍﻯ ﻤﻴﮕﺬﺭﺩ' ﺧﻮﺷﺶ
ﻣﻴﺂﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﺎﻳل
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺯ ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩ.
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ ﺟﺎﻯ ﺁﻥ ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
(ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﻭ ﺣتی اﻣﺮﻭﺯ' ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩﺍﻥ اﻣثال
اﻳﻦ ﺯﻧﺎﻥ ﺰﻳﺒﺎ
ﻫﺴﺖ.ﻭلی ﺪﺭ ﻭﺍقع
ﺰﻧﺎﻥ کاﻣل ﻨﻴﺰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺠﻨس ﺒکنیزﻭ ﺟﺎﺭﻳﻪ
ﻭ ﺩﺧﺘﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ (ﺟﺎﺭﻳﻪ
ﻭ ﮐﻨﻴﺰ)ﻫﻤﺎﻥ (ﺟﺎﺭ
ﻭ ﭘﻨﺎﻩﺍﻭﺭﻧﺪﻩ)
ﻭﺳﺎلک
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻥ
کاﻣل اﻟﻬی ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ﮐﻪ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻣﻴﻴﺎﻳﻨﺪ'
ﺗﺎﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
کنند. ﻭ ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل یکی ﺮﺍ ﺧﻮﺷﺶ
ﺑﻴﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻨﺪ' ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﺮﺧﺺ ﮐﻨﺪ' ﻭ ﺍﺯ
ﺭﻳﺸﻪ ﺑﺮﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﺳﺎﻟک ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﺁﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺪﺭﺣﺎل ﺘﮑﺎﻣل
ﭽﻬﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ' ﺗﺎ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮ ﺍﺻل ﻔﺎﻃﻤﻰ'
ﮐﻪ ﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣمی
اﺯ ﭘﻴﺮ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ)
ﺑﺎﺯ ﺭﺍﻭﻯ اﺿﺎﻓﻪ
ﺗﻮﺿﻴح ﻮ ﻣﻮﻋﻈﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭﺍﻣﺎم
ﺪﺭ

ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻬﺸﺖ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮ ﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﻘﺎﺋم ﻮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻮٴﻤﻦ
(ﺍﻭم کرﺩﻩ) ﺑﺎ ﻫﺸﺘﺼﺪ
ﻋﺬﺭﺍ (ﺩﺧﺘﺮ ﺑﺎﮐﺮﻩ)
ﺍﺯﺩﻭﺍج ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﭼﻬﺎﺭ ﻫﺰﺍﺭ ﺯﻥ
ﺒﻴﻮﻩ' ﻭ ﺩﻭ ﻫﻤﺴﺮ
ﺑﺎ ﺩﺭﺟﻪ ﺣﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻥ
ﺪﺍﺭﺩ.( ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﺒﺎﮐﺮﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﻴک
ﺒﻬﺸتی ﺸﺪﻩ ﻣﺮﺩ
با اراده ' ﻭ ﻣﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ ﺯﻧﺎﻥ
کاﻣل الهی شدﻩ
ﺑﻬﺸتی ﭽﻪ ﺳﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯﺩﻭﺍج ﻮ ﺟﻨﺴﻴّﺖ
ﻭ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻧﺴل ﻤﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
عُذﺭﺍﻫﺎ ﻭ ﺑﺎﮐﺮﻩ
ﻫﺎ' ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﮑﺮ
ﻭ ﻧﺎﺏ ﻭ ﺩﺳﺖ ﻧﺨﻮﺭﺩﻩ
ﻭ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ ﻋﻘلی
ﻮ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺫﻫنی
ﺘﺎﺯﻩ' ﻭﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻳﻥ ﺴﻠﻮکی ﻮﻋﻤلی
ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋی ﻮ ﻓﻠﺴفی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ﻭ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻭل ﻤﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﮐﺎﺭ ﺑُﺮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻫﺰﺍﺭ ﻓﮑﺮ
ﺩﺳﺖ ﺩﻭم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺗﮑﻤﻴل ﻮ ﺷﮑل
ﺠﺪﻳﺪ ﻭﻇﺎﻫﺮ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺒﺪﻫﺪ (ﺷﻴّﺐ' ﺯﻥ
ﺒﻴﻮﻩ ﺍﺳﺖ' ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ( ثوﺏ ) ﻭ ﻟﺒﺎس
ﻭ ﺷﮑل ﺠﺪﻳﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺪﺧﺘﺮﺍﻥ ﺒﺎﮐﺮﻩ'
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﺎﺯﻩ
ﻭﺍﺭﺩ ﺳﻠﻮک ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮ
ﺁﺯﺍﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ کاﻣل اﻟﻬی
ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ)
ﺭﺍﻭﻯ که ﺗﻌﺠّﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم
می گوﻳﺪ' ﺁﺭﻯ' ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺁﻥ ﺰﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻓﺮﺵ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﻫﻤﺒﺴﺘﺮ
ﺷﺪ' ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﺑﺎﮐﺮﻩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ (ﺿﻤﻨﺎ
ﻫﻢ ﺑﺴﺘﺮﻯ ﺒﺎ ﺑﺎﮐﺮﻩ'
ﻄﺮﻓﻴﻥ ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻨﻄقی ﻨﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی اﻳﻥ
ﻔﮑﺮ ﺑﮑﺮ ﻭ ﻧﺎﺏ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻄﺮح
ﻤﻴﮑﻨﺪ' ﺑﺎﺯ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺟﺪﻳﺪ' ﻭﻗﺎﺑل
ﺘﺄﻣّﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺎﺑﺘﮑﺎﺭ ﻭ (ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ)
ﺟﺪﻳﺪﻯ اﺯ ﺁﻥ ﻨﻤﻮﺩ.
ﻭﺑﺎﺻﻄﻠﺎح عرﻓﺎ'
ﺍﻳﻥ (ﻮﻗﺖ ﻭ ﺣﺎل)
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﻗﺖ) ﺭﺍ
ﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ
ﻤﻬﻤﺎﻥ ﻮﻗﺖ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ' ﻭلی ﺒﺎﺯ ﻭﻗﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻮﺑﺎ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺧﺎﺻﻴّﺖ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﮐلّی
ﻮ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘﺬﻳﺮ
ﻭ ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻧﺒﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﺍﻓﮑﺎﺭﺷﺎﻥ (ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴک
ﺬﻫﻨﻰ) ﻭﻣﻠﮑﻮتی
ﻮﻋﺎﺩتی و
ملِکه ﺸﺪﻩ ﺩﺭ ﻃﺮﺯ
ﺗﻔﮑﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﻔﮑﺮﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ' ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﺩﻓﻌﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﻨﺘاج ﺸﺪﻩ.
ﻭلی ﻴﺎﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﺣتی ﻔﮑﺮ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻗﺒلی
ﺮﺍ ﭼﻮﻥ ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ' ﻟﺒﺎس
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﺪﺍﻥ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺎﺭ ﺍﻭل
ﺒﺎ ﺁﻥ ﺮﻓﺘﺎﺭ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻣّﺎ (ﺣﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻦ)
ﻭﻫﻤﺴﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﻫﻤﺎﻥ ﭽﻨﺪ
ﺳﺎﻟک ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ'
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻘﺮﺏ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ اﻭ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ' ﻭﻳک اﺣﺘﻴﺎﻃی
اﺳﺖ. ﻭ ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﺴﺮ
ﺍﻧﺴﺎمی ﻮ ﻫﻢ ﻓﮑﺮ
ﺩﺍﺭﺩ' ﮐﻪ ﻳﮑی  ﺒﺎﺷﺪ' ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺎﺩﺕ ﺍﺧﻠﺎقی
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ' ﭼﻬﺎﺭ
ﺯﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع ﭽﻬﺎﺭ
ﺯﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻭﺗﺎ ﺩﻭﺗﺎ'
ﻳﺎ ﺳﻪﺗﺎ ﺳﻪﺗﺎ'
ﻭﻳﺎ ﭼﻬﺎﺭﺗﺎ ﺟﻬﺎﺭﺗﺎ'
ﺳﺎﻟک جدید ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ'ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺗﻌﺪﻳل ﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﺎﻥ کنند'ﻭﻧﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻬﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪگی ﺘﺮﺑﻴتی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ ﻳﻜﺴﺎل ﻜﺎﺭﮐﺮﺩﻥ
کافی اﺳﺖ. (ﺣﻮﺭ)
ﻳﺎ ﺣﻮﺭﻳّﻪ' ﻫﻤﺎﻥ
(ﻫﻮﺭ ﻭﺧﻮﺭ ﻭﺧﻮﺭّﻩ
ﻭ ﻗﺮّﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﭼﺸم ﺮﻭﺷﻨﻰ) ﺍﺳﺖ
ﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
ﻮ ﭼﻪ ﮐﺎﻣلی ﺘﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮ ﻣﺮبی
ﺁﻧﻬﺎ) ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺤﻮﺭﻳّﻪ
ﻫﺎ' ﺍﺯ ﺧﺎک ﻮﺟﻨﺶ
ﻧﻮﺭﺍمی ﺒﻬﺸﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﻣﻐﺰ
ﺳﺎق ﭙﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ'
ﺍﺯﭘﺸﺖ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻟﺒﺎس ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
(ﺗﻥ کرﻳﺴﺘﺎل اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺘﻥ ﺮﻭحی ﺁﻧﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻥ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ'
ﭼﻮﻥ ﺷﻴﺮ ﺳﻔﻴﺪ
رنگ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻥ
اﻣﻮﺭﻋﻘلی ﻮﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺣنی
ﺪﺭ ﭘس ﻫﻔﺘﺎﺩ ﭘﺮﺩﻩ
ﺟﻬل ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ' ﺑﺎﺯ
ﻣﻔﻬﻮک ﻮ ﻣؤثّر
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻴچ اﻧﺴﺎنی ﻨﻴﺴﺖ'
ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺮﺍﭘﺎ
ﮐﻔﺮ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﺑﺎﺷﺪ'
ﭼﻮﻥ ﻨﺎﭼﺎﺭ ﺷﻮﺩ'
ﻣﻮﻋﻈﻪﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺮﺍ ﺑﺸﻨﻮﺩ'
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺗﺤﺖ
ﺗﺄثیرﻗﺮﺍﺭ ﻧﮕﻴﺮﺩ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻮﻋﻈﻪﻫﺎ ﻋﻤلا
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺭﺍﻭﻯ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎک ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ'
ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻥ ﺤﻮﺭﻳّﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﮐﻠﺎمی
نیز ﺪﺍﺭﻧﺪ؟ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم  ﭙﺎﺳﺦ

ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺁﺭﻯ' ﮐﻠﺎمی
ﺪﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣثل ﺁﻥ ﺮﺍ ﺧﻠﺎﻳق
ﻨﺸﻨﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ( ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺷﺪﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺨﻮﺩ' ﺧﻄﻴﺐ ﻭ ﻣﻮﻋﻈﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻄﺎﻟبی ﻨﺎﺷﻨﻴﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺭﺍﻭﻯ ﻨﻤﻮﻧﻪﺍﻯ
اﺯ ﮐﻠﺎم ﺤﻮﺭﻳﻪ
ﺭﺍ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ' ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ؟ ﺍﻣﺎم
ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ' ﺍﻧﺎﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ' ﻣﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺠﺎﻭﻳﺪﺍﻧﺎﻥ ﻬﺴﺘﻴﻢ'
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﻰ ﻤﻴﻤﻴﺮﻳﻢ'
ﻭﻣﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻨﺮﻣﺘﻨﺎﻥ
ﻬﺴﺘﻴﻢ' ﮐﻪ ﺁﺯﺍﺭﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻴﻢ ( ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﺠﺎﻭﻳﺪ ﻫﺴﺘﻴﺪ'
ﮐﻪ ﻣﺮﮔﻬﺎﻯ
کاﺭﻣﺎ ﻮ ﺟﻬﻨمی
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺮگ اﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ' ﻭ ﻣﺮگ  اﺯ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤگی
ﻠﺬﺕ ﺑﺨﺶ ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﺋی
ﻬﺴﺘﻨﺪ.

ﻭلی ﻤﺮﮔﻬﺎﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی
ﺪﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ' ﻭ
ﻣﺴﺨﻬﺎ ﻭ ﻓﺴﺨﻬﺎ
ﻭ ﺭﺳﺨﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻧﺮﻡ ﺗﻨﺎﻥ'
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩﺍﻥ
ﺘﺼﻮﺭ ﺯﻧﺎﻥ ﻨﺮم
ﺘﻥ ﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﭽﻨﺎﻥ ﻤؤثّر
ﻭﻗﺎﺑل ﺘﺤﻤّل ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﻨﮕﺪلی
ﻨﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ علاﻗﻤﻨﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺪﺍﻥ
هم  ﻋﺎﻣل
ﻨﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻣﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺎقی ﻤﺎﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ کسی ﻬﺴﺘﻴﻢ'
ﮐﻪ ﻇَﻌﻥ ﻮ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﻭ ﺑﺪﺍﺧﻠﺎقی  ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ
(ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
ﺒﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻟﻬﻰ'
ﻭﻳﺎ ﻗﺮﻳﻨﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ هرﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣل اﻟﻬی ﻮ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ
اﻟﻬی ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﻬﺴﺘﻨﺪ) ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺿﺎﻳتمندﺍنی
ﻬﺴﺘﻴﻢ' ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻏﻀﺒﻯ ﻨﻤﻴﮑﻨﻴﻢ
(ﭼﻮﻥ ﻤﺮﺩﺍﻥ' ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺗﻨﺪ
ﺯﻧﺎﻥ ﺸﮑﺎﻳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ
اﻟﻬﻰ' ﻳﺎ ﺯﻧﺎﻥ
ﻤﻘﺪُّس شدهﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻨﺎ ﺷﺎﻳﺴﺖ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻧﺎﻥ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺣﻔﻈ
آﻥ ﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻤﻄﻠﻮﺏ ﺍﺳﺖ' ﻭ ﺧﺴﺘﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﭘس ﺧﻮﺷﺎ ﺑﺤﺎل
کساﻧﻰ' ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺧﻠق ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ'
ﻭ ﺧﻮﺷﺎ ﺑﺤﺎل
کساﻧﻰ' ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻠق ﺸﺪﻩﺍﻳﻢ
(ﻃﻮﺑﺎ 'ﻳﺎ ﺍﺗﻮﭘﻰ
و یوتیبا ﻭﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ' ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﺟﺎﻯ ﺴﻌﺎﺩﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ هم آﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﻥ عقلها ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭ ﻣﺎ ﭼﻨﺎﻥ ﻬﺴﺘﻴﻢ'
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻳک بار
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﺭﺁﺳﻤﺎﻥ
اﻭﻳﺰﺍﻥ کنند 'ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﺮﺍ بی ﻨﻴﺎﺯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ ﻣﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ( ﻫﺮﻳک
ﺪﺭ ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺮﻭحی
ﻮﻋﻘلی ﻮﺣﮑﻤﺘﻬﺎ'
ﭼﻨﺎﻥ ﻨﻮﺭﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻬﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺤﻘﻴﻘﺖ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ
اﺯﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ کنند '
ﻧﻮﺭ ﺁﻥ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ. ( ﻗﺮﻥ ﻴﺎ
ﺷﺎخ ﻮ ﺷﺎﺧﻪ ﻫﻤﺎﻥ
کرﺍﻭﻥ ﻔﺮﻧگی ﺗﺎﺝ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻓَﺮّ ﺷﺎﻫی
اﻟﻬی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭﻋﻘﻠﻰ'
ﻭﺗﺎﺑﺶ ﺗﺎج ﺘﻌﻠﻴمی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﻨﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺮﺍ ﮐﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬی ﺼﻮﺭتی ﺸﻬﻮﺩﻯ'
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﻧﻮﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ
وتوسّل ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ (ﻗَﺮﻳﻦ) ﺷﻬﻮﺩﻯ
هرﺳﺎﻟﻚ' ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺎﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ.
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﻳﺪﻥ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﻭﺧﺎﺹ ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﻣﺮﮒ' ﺟﺰ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﺭ ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺒﺮﺩ' ﻭﺣتی
ﺮﻭح ﺁﻧﺎﻥ' ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺮﻳﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
عاﻣﻞ ﻣﺸﺘﺮﻙ (ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻞ' ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻟﻬی ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻘﻄﺮﻩﺍﻯ ﺒﺪﺭﻳﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ' ﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺎقی ﻨﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻤﺎم
اﻳﻥ ﺪﺭﻳﺎ' ﺍﻣثال
همین  ﺍﻟﻬﻴﻮﻥ
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫم  کشیدﻩ ﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل
هستی ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.

حدیث 3052 - ﺍﺯ ﺍﺑﻥ
عباس ﺍﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ122ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: اﻥّ ﺣَﻠَقة
ﺑﺎﺏ ﺍﻟﺠنة ﻣﻥ
ﻴﺎﻗﻮتة ﺣﻤﺮاء
علی ﺼﻔﺎﺋح اﻟﺬﻫﺐ'
ﻓﺎﺫﺍ ﺩﻗِّﺖ ﺍﻟﺤﻠقة
ﻋلی اﻟﺼﻔحة 'ﻃﻨّﺖ'
ﻭ ﻗﺎﻟﺖ ﻳﺎ ﻋلیّ
ﺣﻠﻘﻪ ﮐﻮﺑﻪ
ﺩﺭﺏ ﺑﻬﺸﺖ' ﺍﺯ ﻳﺎﻗﻮﺕ
ﺳﺮخی اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺯﻣﻴﻨﻪﺍﻯ اﺯﻃﻠﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐسی ﺁﻥ ﺤﻠﻘﻪ ﺭﺍ
ﺑﮑﻮﺑﺪ' ﻭﺑﺮ ﺻﻔﺤﻪ
ﺁﻥ ﺒﺰﻧﺪ' ﭼﻨﺎﻥ
ﻄﻨﻴﻥ ﻮ ﺻﺪﺍﺋی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ' ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻳﺎﻋﻠﻰّ (ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋلیّ اﺳﺖ'
ﻭ ﮐﻮﺑﻴﺪﻥ ﺩﺭﺏ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ'
ﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣلی
اﻟﻬی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
اﺟﺎﺯﻩ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ' ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﻳﺎﻋلی
ﺒﮕﻮﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟک ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ'
ﺟﺰ (ﻳﺎ ﻋﻠﻰ) ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ'
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎاک
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ' ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﻫﻤﻴﺖ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭽﻬﺎﺭﻡ
ﺳﺎﻟم ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ' ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻥ
ﻮﺣتی ﺒﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ'
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺏ ﺍﻟﻨﻮع ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﺑﺨﻠق
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. (ﻳﺎ
ﻋﻠﻰ) ﺍﺻﻄﻠﺎح ﻄﻠﺐ
ﮐﻤک ﻮ ﺍﺳﺘﻌﺎﻧﺖ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺗﻮﺍﻥﻄﻠبی
ﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺎﺩتی اﺳﺖ ﺗﺎ
ﻫﺮﮔﺰ ﺳﺎﻟک ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺸﻬﻮﺩ مرﺗﻀﻮﻯ
ﺮﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﮑﻨﺪ.
ﻭ (ﺍﻳﻠﻰ) ﮔﻔﺘﻥ ﻮ(ﺍﻳﻠﻴﺎ)
ﻭ( إلی ﻴﺎ ﻋﻠﻰّ
)  ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒلی ﻨﻴﺰ
ﺑﻴﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻄﺮح
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم ﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
زردشتیان و ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ'
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
(ﺼﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻤﺴﻴح) نزد
مسیحیان ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺴﻴح  اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم (ﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ نور ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ)
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ' ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﺪﻑ پیروان ﻋلیّ
اﻟﻠﻬﻰ ﻫﺎ یا
همان ایلی
الهی ها و
علویون
خاور میانه  که علیّ
انها همان
علیّ
ولایت محمدی
نیست.

حدیث 3053 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ122 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﺣﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻴﻥ اﺯ ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺍﻣﺪﻩﺍﻧﺪ؟ ﻭﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﭽﻮﻥ ﻮﺍﺭﺩ ﺷﻮﻧﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﭼﻴﺰﻯ
که ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺧﻮﺭﺩ
ﭼﻴﺴﺖ؟ (ﺳﺌﻮﺍل ﻤﺮﺩم
ﻤﺎ ﻭﺭاء اﻟﻨﻬﺮ'
ﮐﻪ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺳﻠﻮک  ﺒﻮﺩﺍﺋی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ. ﻭﺣﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻴﻥ ﺮﺍ ﺯﻧﺎﻥ
ﺒﻬشتی ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﻔﺎﻃﻤﻰ' ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﻮﺩﺍﺋﻰ (ﺷﻴﻮﺍ).
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺯﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬی ﺸﺪﻩ' ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺰﻧﺎﻥ ﺒﻬﺸتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺟﺮﺃﺕ
ﮔﻔﺘﻥ ﻤﺮﺩﺍﻥ ﺒﻬﺸﺘﻰ'
ﺯﻳﺒﺎ ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ

ﻭ ﭘﺮ ﺷﻬﻮﺕ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻧﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ' ﺩﺭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
الهی ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ' ﻣﺮﺩ ﻭ
ﺯنی ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ'
ﮐﻪ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻋﺸﺮﺕ
ﮐﺪﻩ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻌنی ﺤﻮﺭﺍﻟﻌﻴﻦ'
ﻳﺎﻫﻮﺭ ﻭ ﺧﻮﺭّﻩ
ﻭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ' ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﭼﺸم ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺭ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻭﻝ'
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
حسینی کاﻣل اﻟﻬی  باﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق  اﺳﺖ.
ﮐﻪ (ﺣﻮﺭﻯ ﻮ ﻧﻮﺭﻯ)
ﺍﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻭﻟﻴﻥ ﭽﻴﺰﻯ
که ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ' ﻗﻄﻌﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﻴﻮﻩ ﺑﻬﺸتی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﺘﺎﻳج
عقلی ﻴﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ'
ﻭ ﻧﺘﺎﻳج اﺣﻮﺍل
ﻮ ﺍﺣﺴﺎس ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ' ﻭ ﻧﺘﺎﻳج
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ'
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻭ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻭ ﺗﻮﺍﻟﻰ' ﻭ
انجام ﻗﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺒﺎ ﺗﻠﺎﻭﺕ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
. ﺎﻣّﺎ ﺍﻟﺤﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻦ'
ﻓﺎﻧّﻬﻦّ ﺧﻠﻘﻥ
ﻤﻥ اﻟﺰﻋﻔﺮﺍﻥ
ﻮ ﺍﻟﺘﺮﺍﺏ' ﻟﺎ ﻳﻔﻨﻴﻦ'
ﻭ ﺃﻣّﺎ ﺃﻭل ﻤﺎ
ﻳﺄﮐﻠﻮﻥ ﺃﻫل
اﻟﺠنة 'ﻓﺎﻧّﻬم
ﻴﺄﮐﻠﻮﻥ ﺃﻭل ﻤﺎ
ﻳﺪﺧﻠﻮﻧﻬﺎ' ﻣﻥ
کبد ﺍﻟﺤﻮﺕ ﺍﻟتی
علیها ﺍﻟﺄﺭﺽ
. ﺍﻣّﺎ (ﺣﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻦ)
ﺍﺯ ﺯﻋﻔﺮﺍﻥ' ﻭﺍﺯ
ﺧﺎک ﺒﺪﻭﻥ ﻔﻨﺎ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ
( ﺧﺎک ﺒﺪﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻋﻨﺎﺻﺮﻣﺎﺩﻯ
ﺘﻥ ﭽﻮﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻣﺮگ ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی
ﻮﻣﺘﻠﺎشی ﺸﺪﻥ
ﻮ ﻧﻘص ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﺎﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﻬﺸﺘی ﻮﻣﻠﮑﻮتی
ﻨﻴﺴﺖ' ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ'
ﻭﺗﻠﺎشی ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮع ﻴﺒﺸﺮﻯ' ﻭ ﺗﻥ
ﻔﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﻭلی هرﮔﺰ ﻣﺮگ ﻮ
ﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺗﻥ اﻧﺴﺎﻥ' ﺩﺭ ﻃﻮل
ﻌﻤﺮ ﺧﻮﺩ' ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺑﺎﺭ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺴﺎﺧﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻣﺪﺍم ﻤﺎﺩﻩ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺯ ﺑﻴﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ' ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻏﺬﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ' ﻫﻤﻴﻥ ﻤﺎﺩﻩ
ﻧﻮ ﺳﺎﺯﻯ ﺮﺍ ﺗﺄﻣﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻮ ﺣﺮﺍﺭﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪﮔی
اﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺠﺪﻳﺪ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻤﺎﺩﻩ ﺑﺪﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺰ  ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.)
ﺍﻣّﺎﺍ ﻭﻟﻴﻥ ﭽﻴﺰﻯ
که ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ'
ﻧﺨﺴﺖ ﺍﺯ ﺟﮕﺮ ﺣﻮت
ماهی ﻤﻴﺨﻮﺭﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺯﻣﻴﻥ ﺮﻭﻯ ﺁﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. (ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻗﺪﻳمی ﻄﻠﻴﻤﻮس
ﻳﻮﻧﺎنی ﺎﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻥ
کروی ﺍﻳﺴﺖ ﺭﻭﻯ
ﺸﺎخ گاﻭﻯ' ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﮔﺎﻭ ﺭﻭﻯ ﻴک ﻤﺎﻫی
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺑﺰﺭگی
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺁﻥ
ﻤﺎﻫی ﺪﺭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻥ اﺣﺴﺎس ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ' ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﮐﺮﻭﻳّﺖ ﺯﻣﻴﻦ'
ﻭﺣﺮﮐﺘﻬﺎﻯ کرﻩ
ﺯﻣﻴﻥ ﺪﺭ ﻓﻀﺎ ﻭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺃﺻل ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ' ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻨﻈﺮﻳﻪ ﺣﻮﺕ ﻳﺎ
ﻣﺎﻫی بزرگ ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺟﮕﺮ ﺁﻥ ﻤﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
ﻘﺴﻤﺖ ﺍﻳﻥ ﺤﻮﺕ
و حیات ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﻗﺪﻳم ﺮﻭﻏﻥ ﺠﮕﺮ
ﻣﺎﻫﻰ' ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻭﻳﺘﺎﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺤﻴاتی ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺸﺪﻩ' ﻭﺟﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﺮﮐﺰ ﺣﻴﺎﺕ ﺩﺭ
ﺟﺴم ﻴک ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ  ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ'
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻤﻴﻮﻩ ﺑﻬﺸﺘﻰ'
ﻭ ﺑﻬﺮﻩ ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ'ﺗﺎ

ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ  زنده ﻬﺴﺘﻨﺪ'(ﻋﺼﺎﺭﻩ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻧﺎﺏ) ﺍﻟﻬی اﺳﺖ.
ﻭ ﺧﻮﺭﺩﻥ  ﺟﮕﺮ ﻣﺎﻫﻰ'
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻤﺮگ ﻮ ﻣﻴﺮﻫﺎ'
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺒﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎل اﻣﺎﻡ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺍﺳﺖ' ﺑﺎ
ﺗﻘﻴّﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮکی ﺒﻴﻥ ﻤﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ'
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑمسخ ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ'
ﺩﺭک ﻮ ﻓﻬم ﻴﺎﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﻭ ﻳﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺼﺪﻳق ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ 'ﺑﻴﺎﻥ ﭙﺎﺳﺨﻬﺎﺋی
اﻳﻥ ﭽﻨﻴﻨﻰ' ﻭ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻋﻘل ﻮﻋﻠم
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻳک ﺠﺪﺍل ﻤﻨﻄقی
اﻣﺎم ﻤﺤﮑﻮم ﻨﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋﻮﺍم
ﻤﻨﺘﻈﺮ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻳﻥ ﺠﺪﺍﻟﻬﺎﻯ
ﻤﻨﻄقی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻣﻬﻤﺘﺮ' ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻋﻮﺍﻡ' ﮐﻪ ﻣﺤﮑﻮم
ﻮ ﻣﺴﮑﻮﺕ ﻋﻠم ﻴﻨﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﺫﻋﺎﻥ ﺒﺪﺭک
ﻮ ﻓﻬم ﺨﺎﺹ ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﺎم ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ' ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺷﺨﺼﻰ' ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻨﮕﺮﺍﻧﻰ'
ﻭﺳﭙس ﺍﺣﺴﺎس ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻭ ﺧوﺮﺳﻨﺪﻯ' ﻭﺳﭙس
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻋﻘلی
ﻮ ﺍﻟﻬی ﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻬﺴﺖ'
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺨﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﮔﺎﻫی
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ'
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل ﺨﺎﺹ
ﮐﺎﻣلی ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻳﻘﻴﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻴﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺷﻨﻴﺪنی ﻮ ﮔﻔﺘنی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ' ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﻓﺖ
ﻭ ﺩﻳﺪ' ﮐﻪ ﺷﻨﻴﺪﻥ
کی  ﺑﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﺪﻥ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
به (ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ)
ﺷﺪﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻭﺧﻮﺩ ﺍﻟﻬی
ﺸﺪﻥ و
الوهیّت
یافتن  .

حدیث 3054 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ122ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻳک ﻤﺤﻘق ﻤﺴﻴﺤی
ﺃﻫل ﺸﺎم ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ'
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ ﻤﻴﺨﻮﺭﻧﺪ'
ﻭلی ﻤﺪﻓﻮع ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
(ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻤﺎﺩﻯ'
ﺩﺭ( ﺑﺪﻥ ﻣﺎﺩﻯ) ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺯﻭﺍﺋﺪ ﻭ ﻣﺪﻓﻮﻋﺎتی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی ﺪﺭ
(ﺑﺪﻥ ﻨﻮﺭﻯ) ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﻏﺬﺍﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺴﺖ' ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ'
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﺧﺎﻟﺺ'
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺨﺎﻟﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺪﻓﻮعی ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻔﺮﺿﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﺪﺭ
ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺫﺍتی ﻮ ﺭﻭﺣﻰ' ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣّﺎ ﺍﻳﻥ
ﺃﻣﺮ ﺩﺭ ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻗﺒل اﺯﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﻤﻌﺼﻮﻡ' ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭل ﺨﻮﺩ'ﻏﺬﺍﻫﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ' ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺪﻓﻮع  ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﭽﻨﺎﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭ ﻣﻠﺄ ﻋﺎم ﺪفع
کنند 'ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻣﺠﺎﻟس
ﺁﻧﺎﻥ ﺼﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺣﻘﻴﺮﻯ ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺪﻓﻮع ﻮ ﺁﻟﺎﺕ
ﺟﻨسی ﻮ ﺗﺼﻮﺭﺍﺗﻰ
ﺍﺯ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺠﻨسی
ﻮ ﻫم ﺠﻨﺴی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﻭم ﺪﺭ ﺭؤﻴﺎ ﻫﺎ
ﻫﺮﮐسی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺎﺩ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﻩ ﻭﭼﻪ
ﻟﺬﺗﻰ ﺑﺮﺩﻩ' ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺭﺩﻧﻬﺎ
ﻣﺪﻓﻮعی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ' ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻤﻮﻓﻖ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺁﻥ  ﻧﻮﻉ
'ﺑﺎﺯ ﻏﺬﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻣﺪﻓﻮع ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﺎ ﺧﻴلی ﻔﺎﺻﻠﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻏﺬﺍﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ' ﺑﺎ ﻏﺬﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ که ﺍﺷﻐﺎلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺘﻔﺎﻭتی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ' ﮐﻪ ﺑﻴﻥ
غذﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ 'ﺑﺎ
ﻏﺬﺍﻯ ﻨﻮع ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﺁﺷﻐﺎل ﺨﻮﺭ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻠﻬﺎ ﻫﺴﺖ.ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻗﺮﺹ ﻏﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﻀﺎ ﻧﻮﺭﺩﺍﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻳﺎﻋﺼﺎﺭﻩﻫﺎﻯ
ﻏﺬﺍﺋﻰ' ﮐﻪ ﻣﺪﻓﻮع
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺪﻓﻮع
ﺠﺰ ﻣﻮﺍﺩ ﺯﺍﺋﺪ'ﻏﻴﺮﻗﺎﺑل
هضم ﻮ ﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل
ﺠﺬﺏ ﺩﺭ ﺭﻭﺩﻩﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ ﺸﺪﻩ ﺗﻥ
اﺯ ﺩﺭﻭﻥ' ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻃﺮﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺪﻓﻮع ﻨﺪﺍﺷﺖ'
ﺍﻭلا ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺽ
ﭼﺸم ﻤﺮﺩم ﺪفع ﻨﺪﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﺮﺳﻪ
ﺭﻭﺯ ﻳﻜﺒﺎﺭﻏﺬﺍﻯ
ﺴﻴﺮ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺪکی غذا ﺧﻮﺭﺩﻥ'
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺪﻓﻮع
کمترﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻥ
ﻤﺴﻴح ﻴﺎﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ'
ﮐﻪ ﻣثالی اﺯ ﺁﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﮕﻮﻳﺪ' ﮐﻪ ﻫﺮ ﺑﭽﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﻭ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪﺁﻥ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻬﺸﺖ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣثالی
بهشتی ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎک ﺪﺭ ﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ: هذاﺍ
ﺍﻟﺠﻨﻴﻥ فی ﺒﻄﻥ
ﺎﻣّﻪ' ﻳﺄﮐل ﻤﻤّﺎ
ﺗﺄﮐل اﻣّﻪ' ﻭﻟﺎ
ﻳﺘﻐﻮﻃ ﺍﻳﻥ
ﺠﻨﻴﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ ﺷﮑم
ﻤﺎﺩﺭﺵ ﺭﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﻦ' ﮐﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺎﺩﺭﺵ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ' ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ' ﻭلی ﺒﺎﺯﻏﺎﺋﻄ
ﻮﻣﺪﻓﻮع ﻨﺪﺍﺭﺩ
( ﺩﺭ ﻭﺍقع اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﻭﮔﻮﻧﻪ ﻣﺪﻓﻮع
ﺪﺍﺭﺩ' ﮐﻪ ﺑﺎﻫم
ﻤﺨﻠﻮﻃ ﻬﺴﺘﻨﺪ.ﻳﮑی
ﻤﻮﺍﺩ ﺯﺍﺋﺪ ﺍﺯ
ﻫﻀم ﺪﺭ ﺭﻭﺩﻩ ﻭﻳﮑی
ﻤﻮﺍﺩ ﻓﺎﺳﺪ ﺑﺪﻥ'
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩفع
گرﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺒﺪﻥ' ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﺋی
ﻤﺪﺍم ﻤﻴﻤﻴﺮﻧﺪ
ﻭﻧﻮ ﺳﺎﺯﻯ
نتزه ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺩفع
ﺸﻮﻧﺪ. ﻣثلا ﻣﻮﺍﺩ
ﻫﻴﻤﻮﮔﻠﻮﺑﻴﻥ
ﺨﻮﻥ ﻮ ﺁﻫﻥ
گلوﺑﻮﻟﻬﺎﻯ ﺴﺮخ
ﺪﺭ ﺑﺪﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﺩفع ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ'
ﻭ ﺩﺭ ﻃﺤﺎل ﺠﺬﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺒﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﮔﻠﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺳﺮخ رنگ ﺴﺎﺧﺘﻪ
ﺷﻮﺩ' ﻭ ﻭﺍﺭﺩ ﺧﻮﻥ
گرﺩﺩ ﺍﻣﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺍﺩ' ﭼﻮﻥ

ﭘﺮﻭﺗﺌﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺘﺠﺰﻩ ﺷﺪﻩ ﻭﻣﺘﻠﺎشی
گرﺩﻳﺪﻩ' ﻭﻳﺎ ﺍﻣﻠﺎخ
ﺰﺍﺋﺪ ﻭﻏﻴﺮﻩ' ﺩﺭ
ﺧﻮﻥ ﺠﻤﻊ ﺍﻭﺭﺩﻩ
ﺷﺪﻩ' ﻭﺩﺭ ﮐﻠﻴﻪ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺩﻩ ﺭﻳﺨﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻟﺬﺍ ﺟﻨﻴﻦ
ﻣﺪﻓﻮع اﻭل ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ' ﻭلی ﻤﻮﺍﺩ
ﺯﺍﺋﺪ ﺟﺴم ﺠﻨﻴﻦ'
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﺪک  هم  ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﺎﺯ
ﻣﺪﻓﻮع اﺯ ﻧﻮع
ﺪﻭم اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺧﻮﻥ ﻤﺎﺩﺭ ﺭﻳﺨﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻥ ﻤثال
اﻣﺎم ﻴﻚ ﺍﺣﺘﺠﺎج
ﻤﻨﻄﻘی ﻮ ﻣﺴﮑﻮﺕ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻳک ﻤﺪﻋی
ﺪﺭ ﻳک ﺠﺪﺍل
عقلی ﻮﻣﻨﻄقی
اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ (ﻣثاﻟﻬﺎﻯ
ﻤﻨﻄﻘﻰ) ﻣﺎﻧﻨﺪ
(ﻣثاﻟﻬﺎﻯ ﺴﻤﺒﻮﻟیک
عقلی ) ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ' ﻣثال
آﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻋﺎﻟم ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﺴم
ﻮ ﺗﻤثیلی ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺭؤﻴﺎ
ﺟﺴﺘﺠﻮ ﮐﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ'ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧیمه ﻣﺎﺩﻯ.

حدیث 3054
مکرر - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ۳۲۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﻠﻤّﺎ
ﺍُﺳﺮﻯ بیّ ﺎلی
اﻟﺴﻤاء
ﺪﺧﻠﺖ ﺍﻟﺠنة 'ﻓﺮﺃﻳﺖ
ﻓﻴﻬﺎ ﻣﻠﺎﺋکة
ﻳﺒﻨﻮﻥ ﻠﺒﻨﻪ ﻣﻥ
ﺎﻟﺬﻫﺐ ﻭ ﻟﺒﻨﻪ
ﻣﻥ ﻔﻀّﻪ' ﻭﺭﺑّﻤﺎ
ﺃﻣﺴﮑﻮﺍ' ﻓﻘﻠﺖ
ﻟﻬم ﻤﺎﺑﺎﻟﮑﻢ'
ﺭﺑّﻤﺎ ﺑﻨﻴﺘﻢ
ﻭﺭﺑّﻤﺎ ﺃﻣﺴﮑﺘﻢ'
ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ'ﺣﺘّﻯ
ﺘﺠﻴﺌﻨﺎ ﺍﻟﻨﻔقة
'ﻓﻘﻠﺖ ﻟﻬم ﻮ ﻣﺎﻧَﻔَﻘﺘﮑﻢ؟
ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ' ﻗﻮل
اﻟﻤؤﻤﻥ فی اﻟﺪﻧﻴﺎ
'ﺳﺒﺤﺎﻥ اﻟﻠﻪ' ﻭ
ﺍﻟﺤﻤﺪ ﻟﻠﻪ' ﻭ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ'
ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﺃﮐﺒﺮ' ﻓﺎﺫﺍ
ﻗﺎل ﺒﻨﻴﻨﺎ' ﻭ ﺍﺫﺍ
ﺃﻣﺴک ﺃﻣﺴﮑﻨﺎ

ﻭﻗتی ﻤﺮﺍ ﺑﺎﺳﺮاء
ﻤﻌﺮﺍج ﺒﺮﺩﻧﺪ'
ﻭ ﺩﺍﺧل ﺒﻬﺸﺖ ﺷﺪﻡ'
ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎنی
ﺪﻳﺪﻡ' ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎل
ﺴﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺨﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﻳک ﺨﺸﺖ
ﺁﻥ   ﺍﺯ ﺯﺭ
ﻭ ﻳک  اﺯﻧﻘﺮﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻥ ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ'
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻤﺘﻮﻗﻒ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.
(ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻬﺸﺘﻰ' ﺩﺭ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑﻴﻚ ﺧﺎﻧﻪ
ﺩﻧﻴﻮﻯ اﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ' ﺧﺎﻧﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ
ﺑﻬﺸتی ﻓﺮق ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮔﺎﻫی ﺨﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺭؤﻴﺎﺋﻰ'ﻭ
ﮔﺎﻫی ﺨﺎﻧﻪ ﺍﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ' ﻭ ﮔﺎﻫی
ﻨﻴﺰ ﺑﺄﺷﮑﺎل ﻨﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﺎ) ﻭ ﻣﻥ
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻢ' ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯﮐﺎﺭ ﻣﻴﮑﺸﻴﺪ؟
ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩﻧﺪ'
ﻣﺎ ﺗﺎ ﻭﻗﺘی
کاﺭﻣﻴﮑﻨﻴﻢ 'ﮐﻪ
ﻧﻔﻘﻪ ﻭ ﻣُﺰﺩ ﻣﺎ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺑﺎﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻢ'
ﻧﻔﻘﻪ ﺷﻤﺎ ﭼﻴﺴﺖ؟
ﮔﻔﺘﻨﺪ'ﮔﻔﺘﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺳﺒﺤﺎﻥ
اﻟﻠﻪ' ﻭ ﺍﻟﺤﻤﺪ
ﻟﻠﻪ' ﻭﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ' ﻭﺍﻟﻠﻪ ﺃﮐﺒﺮ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﺑﺴﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻤﺸﻐﻮﻝ  ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ
.ﻭ ﭼﻮﻥاﻣﺴﺎک ﻮ
ﺗﻮﻗﻒ ﮐﻨﻨﺪ' ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺴﺎک ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ.ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
اﻟﻬﻰ(  ﺗﺴﺒﻴﺤﺎﺕ
ﺍﺭﺑﻌﻪ)ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ (ﺗﺴﺒﻴﺤﺎﺕ
ﻓﺎﻃﻤﻰ) ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﭼﻬﺎﺭ ﺫﮐﺮ'ﺧﺎﺹ
ﺩفع ﺸﺮﻙ' ﻫﻨﮕﺎم
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺳﺒﺤﺎﻥ
اﻟﻠﻪ' ﺑﺠﺰ ﻣﻌنی
ﺘﻌﺠّﺐ' ﺑﺎﺯ ﺗﺴﺒﻴح
ﻮ ﻳﺎ ﺳﺒﺎﺣﻪ ﻭ ﺷﻨﺎﮔﺮﻯ
ﺒﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ'
ﻭ ﻧﻪ ﺑﺴﻮﻯ ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺧﺪﺍ. ﻭﺍﻟﺤﻤﺪ ﻟﻠﻪ
ﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ'
ﻭﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ (ﺣﻤﺪ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ) ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬی
ﻮﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ' ﮐﻪ ﺟﺰ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ' ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺪفع ﺸﺮﻙ' ﮐﻪ ﺍﻟﻬی
ﻮ ﺍﻟﻪ ﻫﺴتی ﻮلی
اﻟﻠﻪ ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍم ﺴﺎﻟﻚ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ ﺷﺮﻙ
ﺳﺎﻟﻚ'ﻋﺪم اﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ اﺳﺖ' ﻭ
ﺗﻮﻗﻒ ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﺖ
ﭘﺮﺳتی ﻮ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳتی اﺳﺖ. ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﺃﮐﺒﺮ' ﺑﺎﺯ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬی گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﮐﻪ ﺮَﻏﻢ ﺑﺰﺭگی
ﺘﻮ' ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ' ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﺬﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻮ
ﺩفع ﺸﺮک ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﺒﺎﺫﮐﺎﺭﺗﻮﺣﻴﺪﻯ'ﻫﻨﮕﺎﻣﻴﮑﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭﺭﻩ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻗﺎﺑل ﺘثبیت ﻭ ﻣﻠﮑﻪ
ﺷﺪﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﺎﺧﻬﺎﻯ
ﻧﻮعی ﻮ ﻣﻘﺎمی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ' ﺁﻳﻨﺪﻩﺍﻯﺎ
اﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻋﻘلی
ﻮ ﺭﻭﺍﻧی  ﻮ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭﻫﺮﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎزه ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺧﺸﺖ ﻃﻠﺎ
ﻭ ﻧﻘﺮﻩ' ﺑﺮﺍﻯ
اثباﺕ ﺍﺭﺯﺵ ﺯﻳﺎﺩ
ﮐﺎﺭ ﺍﻟﻬی ﺴﺎﻟﻚ'
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
گرﺍﻥ ﻘﻴﻤﺖ ﻭ ﺍﻳﺪﺁلی
اﻭ ﺍﺳﺖ.

حدیث 3055 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ123ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﻣﻌﺮﺍج
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ' ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: elF ﺨﺮﺟﺖ ﻣﻥ اﻟﺒﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻌﻤﻮﺭ ﻓﺎﻧﻘﺎﺩ
لی ﻨﻬﺮﺍﻥ ﻨﻬﺮ
ﺗﺴﻤّﻯ اﻟﮑﻮثر'
ﻭ ﻧﻬﺮ ﺗﺴﻤّﻯ
اﻟﺮﺣمة ' ﻓﺸﺮﺑﺖ
ﻣﻥ اﻟﮑﻮثرﻭ ﺍﻏﺘﺴﻠﺖ
ﻣﻥ اﻟﺮﺣمة '
ثمّ  اﻧﻘﺎﺩ
ﺍلیّ ﺠﻤﻴﻌﺎ' ﺣﺘّﻯ
ﺪﺧﻠﺖ ﺍﻟﺠنة ' ﻭﺍﺫﺍ
ﻋلی ﺤﺎﻓﺘﻴﻬﺎ
ﺑﻴﻮتی ﻮ ﺑﻴﻴﻮﺕ
ﺃﺯﻭﺍﺟﻰ (ﺃﻫﻠﻰ)'
ﻭ ﺍﺫﺍ ﺗﺮﺍﺑﻬﺎ
ﮐﺎﻟﻤﺴﻚ' ﻭ ﺍﺫﺍ
ﺟﺎﺭیة ﺗﻨﻐﻤﺶ
فی ﺃﻧﻬﺎﺭ ﺍﻟﺠنة'
ﻓﻘﻠﺖ ﻟﻤﻥ ﺃﻧﺖ
ﻳﺎ

ﺟﺎﺭﻳﻪ؟ ﻓﻘﺎﻟﺖ
ﻟﺰﻳﺪ ﺑﻥ ﺤﺎﺭثخ
'ﻓﺒﺸﺮﺗﻪ ﺑﻬﺎ ﺣﻴﻥ
ﺃﺻﺒﺤﺖ' ﻭﺍﺫﺍ ﺑﻄﻴﺮﻫﺎ
ﮐﺎﻟﺒﺨﺖ' ﻭﺍﺫﺍ
ﺭﻣّﺎﻧﻬﺎ ﻣث
ال ﺪﻟﻰ ﺍﻟﻌﻈﺎﻡ'
ﻭ ﺍﺫﺍ ﺷﺠﺮة' ﻟﻮ
ﺃﺭﺳل ﻄﺎﺋﺮ ﻓﻰ
ﺃﺻﻠﻬﺎ' ﻣﺎ ﺩﺍﺭﻫﺎ
ﺳﺒﻌﻤﺎئة ﺳنة '
ﻭ ﻟﻴس فی اﻟﺠنة
ﻣﻨﺰﻝ' ﺍﻟّﺎ ﻭ ﻓﻴﻬﺎ
ﻗﺘﺮ(ﻏُﺼﻦ) ﻣﻨﻬﺎ'
ﻓﻘﻠﺖ ﻣﺎ ﻫﺬﻩ ﻳﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ؟ ﻓﻘﺎل
هذه ﺷﺠﺮة ﻃﻮﺑﻰ'
ﻗﺎل اﻟﻠﻪ' ﻃﻮبی
ﻠﻬم ﻮ ﺣُﺴﻥ ﻤَﺂﺏ
ﺳﭙس
ﻣﻥ اﺯ (ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻌﻤﻮﺭجهان
) ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻡ' ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺍﻫﻨﻤﺎﺋی
ﻤﻦ' ﺩﻭ ﻧﻬﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻳﮑی ﺒﻨﺎم
کوثر'ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﻨﺎم
ﺮﺣﻤﺖ. (ﺑﻴﺖ ﻣﻌﻤﻮﺭ'
ﻳکی اﺯﻋﻮﺍلم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
وهمان ولایت
الاهی
سالک در جهان
است که آباد و
عمران شده )
میباشد.

ﮐﻪ رسیده ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭﻗﺎﺋم ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﻭ ﺭﻭﺧﺎﻧﻪ ﺍﺏ'
ﺳﻤﺒﻮل حریان
عقلی ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
لدنّی عقلی اﺳﺖ.
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺭﻭﺩ ﺧﺎﻧﻪﻫﺎ'
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﺒﺸﺮ
ﺩﺭ ﺟﺎﺩﻩ ﺳﺎﺯﻯ
و راه یابی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﻮثرﻳﺎ
ﮐثیر ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ'
ﻫﻤﺎﻥ ﺠﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻘلی ﺎﻟﻬی ﻮ ﺍﻟﻬﺎمی
ﻮ ﻟﺪﻧّﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﻘل
ﻮ ﺑﺮخی اموﺭ' ﺟﺰ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩﻯ ﺪﻧﻴﻮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻣﺎ
ﻧﻬﺮ ﺭﺣﻤﺖ' ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﺍﺣﻮﺍلی اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻨﻴﺰﻣﻄﺮح
اﺳﺖ. ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ ﻳﻘﻴﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﮐﻪ ﻣﻥ
اﺯ ﻧﻬﺮ ﮐﻮثر ﻧﻮﺷﻴﺪﻡ'
ﻭ ﺩﺭ ﺁﺏ ﺭﺣﻤﺖ ﺷﺴﺘﺸﻮ(
نزکیه نفس
بشری ) ﮐﺮﺩﻡ. ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻘﻴﺎﺩ ﻣﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ 'ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﺷﺪﻡ (ﭼﻪ ﻧﻬﺮﻫﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺴﻔﺮ ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ
پیاده رو اﺳﺖ'ﻭﭼﻪ

ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺴﻴﺮ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ' ﻫم اﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋی ﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﻭﻫم ﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩ ﺁﻥ
عق ل 'ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻥ عقل ﻣؤثرﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻳک کاﺭﺷﻮﺭﺍﺋی
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻳک ﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ'
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺸﻮﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ' ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭل ﺨﻮﺩ'
ﺩﺭ ﺑﻌثن ﺑﺨﻠق
ﻮﺗﺎ ﺳﻴس ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺨﻮﺩ ﮔﺮﺩﻳﺪ)
ﻭ ﺍﺯ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﺍﻳﻥ
ﻨﻬﺮﻫﺎ' ﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻤﻥ ﻮ ﺍﺯﻭﺍج ﻤﻦ'
ﻭﻳﺎ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﻣﻥ
ﺒﻮﺩ (ﺧﺎﻧﻪ ﻋﻘلی
ﻮ ﻣﻘﺎم ﺑﻬﺸﺘﻰ'
ﻭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ. ﻭ ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ
ﻤﺤﻤﺪ' ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عاﻣل ﺒﺎ ﻭﻯ ﻮ ﻳﺎ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭﻯ ﻬﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
اﻟﻬی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﮐﺴﺐ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺩﺭ ﻳک ﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ (ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻘس ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺪﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ( ﺃﻫﻞ ) ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﭘس ﺍﺯﻣﺤﻤﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ)
ﮐﻪ ﺧﺎک ﺁﻥ اﺯ ﻣﺸﻚ
ﻣﻌﻄّﺮﺑﻮﺩ.  ﻭ ﺩﺧﺘﺮﻯ
ﺮﺍ ﺩﻳﺪﻡ' ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﺏ ﺭﻭﺩ ﺧﺎﻧﻪ ﺷﻨﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭﻣﻥ
گفتم ﺘﻮ ﺍﺯ ﺁﻥ
( زائیده گدام
برده)
کی

ﻫﺴﺘﻰ؟ ﮐﻪ ﮔﻔﺖ'
ﻣﻥ ﻤﺘﻌﻠق ﺒﺰﻳﺪ
ﺑﻥ ﺤﺎﺭثه ﻫﺴﺘﻢ.
ﮐﻪ ﺻﺒﺤﮕﺎﻫی ﺒﻮﻯ
ﺒﺸﺎﺭﺕ آن  ﺩﺍﺩﻡ. (ﺯﻳﺪ)
ﮐﺎﻣل اﻟﻬی ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﻌﺮﺍج
پیاﻣﺒﺮ' ﺑﺎﺯ  ﻣﻌﺮﺍج
اﻭﻟﻴﻪ ﺍﻭ ﻧﺒﻮﺩﻩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﭘﻴﺸﮕﻮﺋی ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮐسی ﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﺣتی
هنوﺯﺳﻠﻮک اﻟﻬی
ﻨﮑﺮﺩﻩ' ﻭﻳﺎ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻧﻨﻤﻮﺩﻩ' ﻭ ﺟﻬﺖ
ﺗﺸﻮﻳق اﻭ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
اﻳﻥ ﻤﻌﺮﺍج ﺪﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻯ  ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ' ﭼﻪ ﻣﻌﺮﺍج
اﻭﻟﻴﻪ' ﻭﭼﻪ ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﻤﮑﺮﺭ ﺷﺒﻬﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻭ. ﻭﻟﺬﺍ ﺭﻭٴﻴﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ' ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ'ﺭﻭٴﻴﺎ
ﻭﺩﻳﺪﻥ ﺪﺭ ﻳک ﺨﻮﺍﺏ
ﺻﺎﺩق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﻣﻥ ﺪﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﭘﺮﻧﺪﻩﺍﻯ ﺪﻳﺪﻡ'
ﮐﻪ ﺷﺒﻴﻪ (بخت
یا درخت ) ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻧﺎﺭ
ﺁﻥ' ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺁﻭﻳﺰﻩﺍﻯ
عظیم ﺒﻮﺩ. ﺑﺨﺖ
ﻳﺎ ﺷﺎﻧس 'ﮐﻪ ﭘﺮﻧﺪﻩ
ﻫﻤﺎ ﺑﺎﺷﺪ' ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﺎﻧس ﻭ ﺑﺨﺖ
ﻭ ﺍﻗﺒﺎل ﻮﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻮﻓق
اﻟﻬی اﺳﺖ' ﮐﻪ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﮐﻨﺎﻥ عمل ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺠﺮﻳﺎﻥ ﺤﺎل
ﺴﺎﻟک عاﺷق اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﻃﻴّﺎﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺭﺣﺮﮐﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ
روح ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﺘّﻯ
ﭙﺎﻳﺶ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺻﺮﺍﻃ ﻴﺎ ﺳﻠﻮﻙ'
ﺑ ﭙُل ﺼﺮﺍﻃ ﻨﻤﻰ
ﺧﻮﺭﺩ. ﻭ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺴخنی ﻨﺪﺍﺭﺩ'
ﻭﺗﺄﺧﻴﺮﻯ ﻨمی
ﺒﻴﻨﺪ) ﺍﻧﺎﺭ ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒلی ﻨﻴﺰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻤﻴﻮﻩ
ﺑﻬﺸتی اﺳﺖ' ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﻴﻮﻩ ﻣﺼﺮﻑ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺸﺎﺭ
ﺧﻮﻥ ﺮﺍ ﮐم ﻤﻴﮑﻨﺪ'
ﻭﻣﻴل ﺠﻨسی و ﺳﮑس
ﺭﺍ ﺗﻀﻌﻴﻒ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﻴﻮﻩ
ﻫﺎﺑﻬﺸتی ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﻭﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻠﮑﻮﺕ'
ﻣﻴﻮﻩ ﻭ ﺩﺭﺧنی
ﻨﻴﺴﺖ ﻭلی  ﺪﺭﺭﻭٴﻴﺎﻯ
ﺒﻬﺸﺘﻰ' ﻣﻴﻮﻩ ﺗﺨﻴلی
ﻮ ﺁﺭﺯﻭﺋی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﻮﻩﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺸﺘﻰ' ﺳﺮﺍﺳﺮﻋﻘلی
ﻮ ﺣﮑﻤﺖ ﻭ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ' ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺃﻧﺎﺭ ﻣﺘﺪﻟّﻯ
ﻮ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ اﺯ ﺩﺭﺧﺖ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺷﺖ ﻭﻋﻈﻴم
ﺒﻮﺩ. ﻭﻫﻤﻪ ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺮﻭٴﻴﺎﻫﺎ' ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻭﻋﻈﻴم وﮔﻮﻫﺮﻳﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﺩﺭﺧتی
که ﻳﺪﻡ'ﭼﻨﺎﻥﺒﺰﺭﮔﺒﻮﺩ'ﮐﻪﺍﮔﺮﭘﺮﻧﺪﻩﺍﻯﻬﻔﺘﺼﺪﺳﺎﻝ

ﺩﻭﺭ ﺁﻥ ﺒﮕﺮﺩﺩ
'ﺗﻤﺎم ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ
(ﺗﺼﻮﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﺋی
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺰﺭگ ﻮ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭﺭﻧﮕﻴﻥ
ﻮ ﻣﻌﻄّﺮ ﻭ ﺑﻴﺴﺎﺑﻘﻪ
ﻭﺣﻴﺮﺕ ﺁﻭﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺎﻫﺪ ﺁﻥ ﺮﻭٴﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک اﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ (ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ)
ﺭﺍ به (ﺯﺑﺎﻥ ﺤﺎﻝ)
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻳﻌنی
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺮﺍ' ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺍﻳﻥ ﺘﺒﺪﻳل
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ'  ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﻧﻪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﻓﻌﻠﻰ ﺗﺒﺪﻳل
کرﺩ. ﮐﻪ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
'ﻭﻧﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ.
ﭼﻪﺭﺳﺪ ﺑﻮﺍﻗﻌﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ' ﻭﻧﻪ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
عقلی ) ﻭﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ ﻨﻴﺴﺖ'
ﮐﻪ ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ ﻮ( ﻗﺪﺭ
ﻭ ﺍﻧﺪﮐﻰ) ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺪﺭﺧﺖ ﺩﺭﺁﻥ  ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
( ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺠﺰ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳق ﻮﻟﺎﻳﺖ' ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﮑﺎﺧﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺸﺘﻰ' ﻳﺎ
صورت ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ' ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺳﻌﺎﺩﺗﻬﺎﻯ ﺮﻭﺣی
ﻮ ﺭﻭﺍنی ﻤﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ) ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﭙﺮﺳﻴﺪﻡ' ﺍﻳﻦ ﭼﻴﺴﺖ؟
ﻭ ﺍﻭ ﮔﻔﺖ ﺍﻳﻥ ﺸﺠﺮﻩ
ﻭﺩﺭﺧﺖ ﻃﻮﺑﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ'
ﻃﻮﺑﺎ ﻭﺧﻮﺷﺎ ﺑﺤﺎل
ﺁﻧﻬﺎ' ﻭﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ (ﻃﻮﺑﺎ
ﺩﺭﺧﺖ ﻋﻘل ﻮﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﻟﻬی ﻮ ﺑﺮﺗﺮ' ﻳﺎ
ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺍﺗﻮبی ﻮ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺵ ﺑﺤﺎل
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ'
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻥ
عقل  ﮐﻠّﻯﻮ
ﺍﻟﻬی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺍﻟﻬی ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪﻋﻘﻠﻰ'ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺳﻴﺴﺘم
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﻭ ﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ' ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﺰﻧﺪﻩ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. (ﻗﺘﺮ) ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﻄﺮﻩ ﻭ ﺍﻧﺪﻙ' ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺪﺭ ﻭ ﻣﻘﺪﺍﺭکم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺩﻳﮕﺮ' ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷﺎﺧﻪ
ﻭ ﻏُﺼﻥ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻤﺎم ﻤﺠﺎﻟس ﻭﻋﻈ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ' ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺒﻄﻮﺭﻋﺎم ﻮ ﻫﺪﻑ
ﺗﺸﻮﻳقﺁﻧﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺑﻮﺩﻩ' ﻭﻧﻮعی
ﺒﻴﺎﻥ ﻔﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻮﻋﺮﻓﺎنی ﻴﻮﺩ
ﻤﮑﺘﺐ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﻗﺮﻥ ﭙﻴﺶ ﺭﺍ' ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺸﺒﻴﻪ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﻭﻳﺎ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺣﺮفی
ﻨﻤﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻗﺪﻳمی ﺁﻥ' ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺟﺰ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﻌﻘﻮل ﻮﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄقی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﻭلی
کاﻣﻠﺎﻥ ﻫﺮ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ' ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻮ ﻫﻤﻌﺼﺮ ﺧﻮﺩ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﺟمعی ﺰﻣﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺻﺤﻨﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻓﺮق
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺗﻮﺻﻴفی اﻳﻥ ﺪﻳﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ'
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ'
ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺗﻮﺻﻴفی ﺮﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ' ﻭﺳﻄح
ﻔﮑﺮﻯ ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺷﺎﻫﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩ ﺩﻭﺭﺗﺮ'
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎﻋﺮﻓﺎنی
ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ' ﻭﺑﻴﺎﻥ
گر ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﭙﺎک ﻮﻋﺎلی ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﻟﻴل ﭙﺎﮐﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﻮ ﺍﺻل اﻟﻬی اﺳﺖ.

حدیث 3056 -
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ124ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁنی
ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﺠنة  ﻳﻮﻣﺌﺬ' ﺧﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﺮﺍ' ﻭ ﺃﺣﺴﻥ
ﻤﻘﻴﻠﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺮﻭﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺒﻬﺸﺖ'
ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﺎﻩ ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥگفته
ها ﻫﺴﺘﻨﺪ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻭل ﻮ ﺩﻭم ﺨﻮﺩ'
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﺎﻩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ' ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺁﻥ ﻘﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ' ﮐﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺎﻩ ﻭ ﻗﺮﻩ  ﮔﻴﺮﻯ ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺁﻧﺎﻥ' ﺑﺮﺍﻯ
کمک ﺒﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ که ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ' ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺮﻩﮔﻴﺮﻯ ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰو
توسّل  ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ (ﺃﺣﺴﻦ) ﻳﺎ
ﺑﻬﺘﺮ' ﻫﻤﺎﻥ (ﺗﺤﺴﻴﻦ)
ﻭﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﻮ ﺗﮑﺎﻣل
و اصلاح ﻴﺎﻓﺘﻪ'
ﺍﺯ (ﻣﻘﻴﻞ) ﻳﺎ ﺍﻗﻮﺍل
ﻮ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ ﺣﮑﻤﺖ
ﺑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻡ  ﮐﻠّﻰ'
ﺑﺮﺍﻯ  ﺧﻮﺍﺹ
ﻭ ﺗﺸﻮﻳق ﺴﻠﻮکی
ﻮﻋﻤلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻔﺒﻠﻐﻨﺎ
ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻋﻠﻢ' ﺃﻧّﻪ
ﺍﺫﺍ ﺍﺳﺘﻮﻯ ﺃﻫل
اﻟﻨﺎﺭ ﺍلی اﻟﻨﺎﺭ'
ﻟﻴﻨﻄﻠق ﺒﻬم ﻘﺒﻞ
ﺃﻥ ﻴﺪﺧﻠﻮﺍ ﺍﻟﻨﺎﺭ'
ﻓﻘﻴل ﻠﻬم اﺩﺧﻠﻮﺍ
ﺍلظل 'ﺫﻯ ثلاث ﺷﻌﺐ
ﻣﻥ ﺪﺧﺎﻥ اﻟﻨﺎﺭ'
ﻓﻴﺤﺴﺒﻮﻥ ﺃﻧّﻬﺎ
ﺍﻟﺠنة'ثمّ ﻴﺪﺧﻠﻮﻥ
اﻟﻨﺎﺭ ﺃﻓﻮﺍﺟﺎ'
ﻭﺫﻟک ﻨﺼﻒ ﺍﻟﻨﻬﺎﺭ'
ﻭ ﺃﻗﺒﻞ ﺃﻫل اﻟﺠنة
'ﻓﻴﻤﺎ ﺍﺷﺘﻬﻮﺍ
ﻣﻥ اﻟﺘُﺤﻒ' ﺣﺘّﻯ
ﻴﻌﻄﻮﺍ ﻣﻨﺎﺯﻟﻬم
فی اﻟﺠنة ﻧﺼﻒ ﺍﻟﻨﻬﺎﺭ'
ﻓﺬﻟک ﻘﻮل اﻟﻠﻪ'
ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﺠنة
ﻳﻮﻣﺌﺬ ﺧﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﺮﺍ'
ﻭ ﺃﺣﺴﻥ ﻤﻘﻴﻠﺎ ﺑﻤﺎ (ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﭼﻨﻴﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭ
ﺍﺑﻠﺎغ ﺸﺪﻩ' ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ( ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻘﻄﻌﻴّﺖ
ﻭ ﻣﻄﻠق گوﺋی ﻨﺪﺍﺭﺩ'
ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘل ﺁﻧﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ'
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﺗﺮ ﻭ ﺑﻮﺍﻗﻌﻴﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻨﺰﺩﻳک
ﺒﺎﺷﺪ) ﭼﻮﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺁﺗﺶ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﺗﺶ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ'
ﮐﻪ ﻗﺒل اﺯ ﺩﺧﻮﻟﺸﺎﻥ
ﺤﺎﺿﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
(ﻫﻤﺎﮐﻨﻮﻥ ﻨﻴﺰ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﺍﻭل
خوﺩ  ﻭﺨﻮﺩ
ﺩﻧﻴﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭک  عقلی ﻮ ﺑﺪ
ﺑﻴﺎﺭﻯ ﻮ ﻧﮕﺮﺍنی
ﻮ ﻋﺼﺒﺎﻧﻴﺖ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻥ ﺒﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﻭﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
کاﺑﻮسی ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻘﺒل اﺯ ﺁﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ
ﻭ ﺑﺠﻬﻨم ﺴﻮم ﻤﻠﮑﻮتی
ﺮﻭح ﺁﻧﺎﻥ' ﻭ ﺳﻮﺯﺍﻥ
اﺯ ﺍﺷﻌﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺳﻄح ﺰﻣﻴﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺟﻬﻨم
ﭽﻬﺎﺭم ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋی
ﻮ ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﭙﺮﻋﺬﺍﺏ ﺣﻴﻮﺍﻧی
ﺒﺎ ﺗﮑﺎﻣلی ﻄﺒﻴﻌی
ﺒﺎﻟ ﺎﺑﻴﺎﻳﻨﺪ)
ﻭﺑﺎﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﺩﺍﺧل ﺴﺎﻳﻪﺍﻯ
ﺸﻮﻳﺪ ﮐﻪ سه ﺷﺎﺧﻪ
ﺍﺯ ﺩﻭﺩ ﺍﻳﻥ ﺁﺗﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺨﻴﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ' ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
(ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺳﺎﻳﻪ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺳﺎﻳﻪ ﻧﻮﺭ
ﺷﺪﻳﺪ' ﭘﺮﺩﻩﻫﺎﺋی
اﺯ ﺩﻭﺩ ﻫﻤﺎﻥ
اﺗﺶ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻨﻜﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺁﺗﺶ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺰﻧﺪگی ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺧﻨﻜﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁﺗﺶ ﺍﺳﺖ ﻭلی
گرﻣﺎﻯ ﺼﺤﺮﺍﻯ
عرﺑﺴﺘﺎﻥ ﻧﻴﻤﻪ
ﺁﺗﺶ ﺑﻮﺩﻥ ﺮﺍ ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ) ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻓﻮج ﻔﻮج ﻮﺍﺭﺩ
ﺁﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. (ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺴﻘﻮﻃ ﺪﺭ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺍﻳﻥ ﻮضع
ﺪﺭ ﻧﺼﻒ ﺍﻟﻨﻬﺎﺭ
ﻧﻴﺰ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
(ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺪﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ ﮐﻪ
ﮔﺮﻣﺘﺮ ﺍﺳﺖ' ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭ ﻭﺳﻂ
ﻫﻤﻴﻥ ﺪﻧﻴﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﻨم
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻇﻬﺮ ﻧﻴﻤﺮﻭﺯ' ﮐﻪ
ﮔﺮﻣﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﻭ ﺟﻬﻨک
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭ ﻣﻴﻥ ﺁﻥ ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺮﻭﺡ

ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﻤﺠﺪﺩ
ﻧﻮعی ﻮ ﻃﺒﻴﻌی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ' ﻭ ﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ) ﺍﻣﺎ ﺃﻫل
ﺒﻬﺸﺖ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ'ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﻮس ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺤﻔﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﻫﺪﻳﻪﺍﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺗﺤﻔﻪ
ﻭ ﻫﺪﻳﻪ ﺍﻟﻬی ﻮ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ
ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺍﻭ' ﺑﺎ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻭﮔﺮمی
ﺰﻧﺪﮔی ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﻧﻔس ﺍﻧﺎﻥ
هوس ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هوس ﮐﺸی ﺪﺭ ﺧﻮﻳﺶ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
اﻧﺎﻥ ﺤﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ ﻭ ﭘُﺮ
ﺻﻠﺎح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.)
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺑﻬﺸتی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻧﺼﻒ ﺍﻟﻨهاﺭ
ﺍﺳﺖ (ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮ ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻭل ﻮ ﺩﻭم آﻧﺎﻥ
که ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ ﺮﻭﺯ
ﺭﻭﺷﻦ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭ
ﺳﻮﺯﺵ ﺟﻬل ﻮ ﺑﺪ
ﺑﻴﺎﺭﻯ ﻮ ﺍﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﻟﺬﺕ ﻋﻘلی ﻮ
ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎ ﻭ ﺑﻴﻨﻴﺎﺯﻯ
ها ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺮﻭﺯ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺒﻬﺸﺘﻰ'
ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﻘﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
گفتاﺭﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
(ﺧﻴﺮ)

ﺗﮑﺎﻣل ﻮ ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﻌنی ﺨﻮﺏ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺏ ﻭﺑﺪ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻨﺴﺒﻰ ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺧﻮبی
و ﺒﺪ ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺪﻯ ﺨﻮﺏ ﺩﺭﺁﻳﺪ
(ﻣﻘﻴﻞ) ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
(ﻣﻘﺎﻝ) ﻭ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎ
ﻭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻗﺎﻓﻴﻪ
ﺁﻳﺎﺕ ﭼﻨﻴﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﻣﺴﺘﻘﺮ) ﺟﺎ
ﻭ ﻣﮑﺎﻥ ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻥ
ﻮﺟﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬی
ﻮﺟﺎﻯ ﻗﺮﻩﮔﻴﺮﻯ
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣل ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
بخلق ﻭ ﭼﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭل ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ
ﻳﺪ ﺑﺎ ﺗﺴﺒﻴﺤﺎﺕ
ﻭ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺪلفع ﺸﺮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﺮﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ ﺻﻌﻮﺩ
ﺑﺒﻬﺸﺖ' ﻫﻤﻴﺸﻪ
یک بیک ﻮﺟﻤﻌﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﻧﺪﻙ ﻭﻫﻔﺖ ﭘﻠّﻪ
ﺍﺳﺖ.  ﺍﻣﺎ
ﺳﻘﻮﻃ ﺪﺭ ﺟﻬﻨم
ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﭼﻮﻥ
گلّه ﻫﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
گرﻭﻩ ﮔﺮﻭﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳﺖ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ' ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﺗﻤﺎم
اﻧﻮﺍع ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻪ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ( ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯﻟﻰ ) ﻫﻤﮕﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ (ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ) ﻭ (ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ)
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﻮ (ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
هفتﮔﺎﻧﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ)ﻋﻤﻠﺎ
ﭘس

ﺍﺯﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻤﻮﺭﺩ
ﺍﺟﺮﺍ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
(ﺃﺟﻠﻬﺎ) ﻳﺎ ﻟﺰﻭم
ﺘﺄﻣﻴﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﻠﺎﺯم ﻮ ﮐﺎفی ﺪﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺭﻭﺍنی
ﻮ ﻓﮑﺮﻯ ﻮ ﺫﺍتی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ (ﺑﺪﺍﻯ اﻟﻬﻰ) ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻌﺼﻮم
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ' ﻭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎی
بهتر ﺑﺮﻭﻯ آﻧﺎﻥ
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻧﻪ
ﭼﻮﻥ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ'
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ'
ﭼﻮﻥ گذﺷﺘﻪﻫﺎ  ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ. ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺠهنمی ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﮐسی
ﺪﺭ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﻣﺎﻧﺪ.

حدیث 3057 –
از پیامبر نقل
شده (ج؟ص؟) ﻤﺎﺧﻠق
اﻟﻠﻪ ﺧﻠﻘﺎ ﺍﻟّﺎ
ﺟﻌل ﻠﻪ فی اﻟﺠنة
ﻣﻨﺰﻟﺎ' ﻭفی  اﻟﻨﺎﺭ ﻣﻨﺰﻟﺎ'
ﻓﺎﺫﺍ ﺳﮑﻦ ﺃﻫل
اﻟﺠنة ﺍﻟﺠﻨّﻪ
'ﻭ ﺃﻫل اﻟﻨﺎﺭ ﺍﻟﻨﺎﺭ'
ﻧﺎﺩﻯ ﻤﻨﺎﺩﻯ' ﻳﺎ
ﺃﻫل اﻟﺠنة 'ﺍﺷﺮﻓﻮﺍ'
ﻓﻴﺸﺮﻓﻮﻥ علی
اﻟﻨﺎﺭ ﻭﺗﺮفع ﻠﻬم
ﻤﻨﺎﺯﻟﻬم فی اﻟﻨﺎﺭ'
ثمّ ﻴﻘﺎل ﻠﻬﻢ'
ﻫﺬﻩ ﻣﻨﺎﺯﻟﮑﻢ
ﺍﻟﺘﻰ ﻟﻮ ﻋﺼﻴﺘم
ﺮﺑّﮑم ﺪﺧﻠﺘﻤﻮﻫﺎ'  ﻗﺎل ﻔﻠﻮ
ﺃﻥّ ﺃﺣﺪﺍ ﻣﺎﺕ
ﻓﺮﺣﺎ' ﻟﻤﺎﺕ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺠنة 'فی ﺬﻟک  اﻟﻴﻮم ﻔﺮﺣﺎ'
ﻟﻤﺎ ﺻﺮﻑ ﻋﻨﻬم
اﻟﻌﺬﺍﺏ' ثمّ  ﻳﻨﺎﺩﻭﻥ
ﻴﺎ ﻣﻌﺸﺮ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﻨﺎﺭ'
ﺍﺭﻓﻌﻮﺍ ﺭﻭٴﻮﺳﮑﻢ'
ﻓﺎﻧﻈﺮﻭﺍ ﺍلی
ﻤﻨﺎﺯﻟﮑم فی اﻟﺠنة
'ﻓﻴﺮﻓﻌﻮﻥ ﺮﻭٴﻮﺳﻬﻢ
ﻓﻴﻨﻈﺮﻭﻥ اﻟی
ﻤﻨﺎﺯﻟﻬم فی اﻟﺠنة   ﻭﻣﺎ ﻓﻴﻬﺎ
ﻣﻥ اﻟﻨﻌﻴﻢ' ﻓﻴﻘﺎل
ﻠﻬﻢ' ﻫﺬﻩ ﻣﻨﺎﺯﻟﮑﻢ
ﺍﻟتی ﻠﻮ ﺃﻃﻌﺘم
ﺮﺑّﮑم ﺪﺧﻠﺘﻤﻮﻫﺎ'
ﻗﺎل ﻔﻠﻮ ﺃﻥّ ﺃﺣﺪﺍ
ﻣﺎﺕ ﺣُﺰﻧﺎ' ﻟﻤﺎﺕ
ﺃﻫل اﻟﻨﺎﺭ ﺫﻟک
اﻟﻴﻮم ﺤﺰﻧﺎ' ﻓﻴﻮﺭث
ﻫﻮٴﻠاء ﻤﻨﺎﺯل
هؤلاء  'ﻭ ﻫؤﻠاء ﻤﻨﺎﺯل
هؤلاء ' ﻭﺫﻟﻚ ﻗﻮل
اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭ ﺟﻞ' ﺍﻭﻟﺌک
هم اﻟﻮﺍﺭثوﻥ' ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﻴﺮثوﻥ اﻟﻔﺮﺩﻭس
'ﻫم ﻔﻴﻬﺎ ﺧﺎﻟﺪﻭﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮ ﻣﺨﻠﻮقی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺁﻓﺮﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺪﺭ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ (ﺧﻠق
ﻴﺎ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺮ
ﻣﺨﻠﻮﻕ' ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ' ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌیﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺩﻭ ﮔﻮﻧﻪ ﺷﺎﻧس
و آینده ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﭘﻴﺶ ﺑﻴنی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺳﺎﻟﮑﻴﮑﻪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺸﮑنی ﻤﻴﮑﻨﺪ' ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﻤﺮﺑﻴﺎﻥ اﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎنی ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺣﺎل
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭ ﺧﻠﻘﺖ
ﺩﻭم ﻮ ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺣﺎل بستن و ﮐﺴﺐ
(ﺍﺧﻠﺎق ﻮ ﺻﻔﺎﺕ)
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬی ﻬﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﻭ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺘﻀﺎﺩ'
ﻭﺩﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮعی
ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﭙﻴﺶ ﺑﻴنی
ﺸﺪﻩ. ﻳﮑی ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻧﻮعی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ' ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم گرﺩﺩ. ﻭﻳکی
ﺪﺭ ﺟﻬﻨم ﻴﺎ ﺟﻬﺎﻧﻮم  ﺠﻬﺎﻥ' ﺍﮔﺮ
ﻣﻮﻓق ﻨﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﺒﮑﻨﺪ' ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﺴخ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ' ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﻣﺴخ ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ' ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭﻓﺴخ و
گندیدگی گیاﻫی
ﻮ ﺭﺳخ ﺠﻤﺎﺩﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ' ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭ'ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ) ﻭﭼﻮﻥ
ﺃﻫل ﺒﻬﺸﺖ ﺳﺎﮐﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ'
ﻭ ﺃﻫل ﺠﻬﻨم ﺴﺎﮐﻥ
ﺁﺗﺶ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﻣﺄﻭﻯ
گرﻓﺘﻨﺪ' ﻣﻨﺎﺩﻯ
اﻟﻬی ﻨﺪﺍ ﺳﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﮐﻪ ﺃﻯ ﺃﻫل ﺒﻬﺸﺖ'
ﻧﻈﺮ ﺑﻴﻔﮑﻨﻴﺪ.
ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ' ﻧﻈﺮ ﺑﺮﺟﻬﻨم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﺍﻳﻥ هماﻥ ﻤﻨﺎﺯﻟﻰ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺮ
ﺃﻣﺮ ﺧﺪﺍ ﺗﻤﺮّﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﺪ (ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
اﻟﻬﻰ) ﻭﺍﺭﺩ ﺁﻥﺨﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺠﻬﻨمی ﻤﻴﺸﺪﻳﺪ.
( ﺩﺭ ﻣﻨﺎﺯل ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﺗﺮ'
ﻭ ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ' ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ' ﻭﺁﺗﺶ ﻋﺬﺍﺏ
ﻳک ﺰﻧﺪﮔی ﺪﺭ ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ' ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﭽﺸم ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻥ ﺠﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
ﺪﺭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻳﺪ'
ﮐسی اﺯ ﺧﻮﺷﺤﺎلی
ﻤﻴﻤﻴﺮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺤﺎل ﺃﻫل ﺒﻬﺸﺖ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺁﻥ
ﺮﻭﺯ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻧﺪ'
ﺍﺯﺧﻮﺷﺤﺎلی ﻤﻴﻤﻴﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻋﺬﺍبی
اﺯﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮ ﻃﺮﻑ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺳﭙس ﻧﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺪ' ﮐﻪ ﺃﻫل
ﺁﺗﺶ ﺳﺮ ﺑﺎﻟﺎ ﮐﻨﻴﺪ
ﻭ ﻣﻨﺎﺯل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ'
(ﻭ ﺍﻳﻨک ﻨﻴﺰ ﺍﻳﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ' ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺣﺴﺮﺕ ﻧﻈﺎﺭﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ) ﻭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺴﺮﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'
ﻭ ﻣﻨﺎﺯل ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﭼﻪ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﺋی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
بآنها ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﺍﮔﺮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﺪ
( ﺍﻭﺍﻣﺮ ﺗﺮﺑﻴتی
ﻤﺮﺑﻴﺎﻥ اﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻴﺪ) ﺍﻳﻥ
ﻤﻨﺎﺯل اﺯ ﺁﻥ ﺸﻤﺎ
ﻣﻴﺒﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﺍﻳﺪ' ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺍﺯ ﻏﺼّﻪ ﻭ
ﺍﻓﺴﻮی ﺑﻤﻴﺮﺩ'
ﺍﻳﻥ هماﻥ ﺤﺎﻝ
ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺮﻭﺯ' ﺍﺯ ﻏﺼّﻪ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺨﺎﻧﻪﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻭ ﺁﻥ ﺨﺎﻧﻪﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﻨﻬﺎ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.( ﻓﺮﺽ ﺩﻭﺧﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺳﻤﺒﻮل
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ عاﻗل اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ' ﺗﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩﻯﻮ ﻳﺎﺑﺎ

ﺗﻤﺎم ﻈﺮﻓﻴﺖ
و طاقت ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ' ﺑﺎ
ﺍﺳﺮﺍﻑ ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺭﻭحی
ﺨﻮﺩ' ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻮﻋﻘل
ﻮ ﻭﺟﻮﺩ ﮊﻧﺘﻴک
روحی ﺨﻮﺩ ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﺪ.
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ ﺪﻭ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ'
ﻳکی همان ﺨﺎﻧﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ' ﻭﻳکی
ﺨﺎﻧﻪ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺠﻬﻨمی
ﺒﺎﻧﻬﺎ. ﻭ ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺩﻭ ﺧﺎﻧﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﻳﮑی ﻤﺎل ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﻳﮑی ﺨﺎﻧﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ که ﺩﺭ
ﺟﻬﻨم ﺨﺎلی ﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﭽﻨﺪ ﺑﺮﺍﺑﺮﻯ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻭﻳﺎ ﻟﻌﻨﺖ
ﻭ ﻏﻀﺐ ﺍﻟﻬﻰ' ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻨﻮعی
ﺒﺠﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ. ﺍﻳﻦ
ﻣﻄﻠﺐ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ'
ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﺗﺮﺑﻴتی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ'
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﻬﺸتی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﻧﻮﻋی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
گوﻧﺎﮔﻮﻥ ﺒﻬﺘﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ اﻟﻬی
ﺨﻮﺩ' ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺗﻌﻬﺪ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺧﻮﻳﺶ
ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ' ﺟﻬﻨم
ﻮ ﺯﻧﺪﮔی ﻨﻮﻋی  ﺒﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻔﻌﻠﻰ'
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ' ﺁﻧﺎﻥ
ﻭﺍﺭثاﻥ ﻔﺮﺩﻭس
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺠﺎﻭﻳﺪﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
( ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺒﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﻮﺍﺭثاﻥ ﺨﺎﻧﻪ
ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ'
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
کاﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ' ﻭﺍﺭثاﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
'ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬی
گذﺷﺘﻪ ﺩﺭﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی گذﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕی ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭﻋﺪم
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ'
ﻭ ﻣﺮگ ﻮ ﻣﻴﺮﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻓﺮﺩﻭس
'ﻫﻤﺎﻥ ﻔﺮﺩﻳس ' ﻳﺎ
ﺗﺎج ﺸﺎﻫی ﺒﺮ ﺳﺮ
ﻭ ﺗﻥ اﻧﺴﺎﻧی
اﻳﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ'
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺒﻬﺘﺮ' ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍﺭﻭﺍح
ﻤﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬی
گرﺩﻳﺪﻳﻢ.  ﻭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ' ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨمی ﻤﺎ ﺍﺳﺖ'
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺃﻣﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ' ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺍﻭﺍﻣﺮﻋﻤلی
ﻮ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴم.

حدیث 3058 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ126 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﺎ ﻣﻥ عمل ﺤَﺴَﻥ
ﻴﻌﻤﻠﻪ ﺍﻟﻌﺒﺪ'
ﺍﻟّﺎ ﻭ ﻟﻪ ثوﺍﺏ
فی اﻟﻘﺮﺍﻥ' ﺍﻟّﺎ
ﺻﻠﺎة ﺍﻟﻠﻴﻞ'

ﻓﺎﻥ ﺍﻟﻠﻪ' ﻟم ﻴُﺒﻴّﻥ
ثوﺍﺑﻬﺎ' ﻟﻌﻈﻴم
ﺨﻄﺮﻫﺎ ﻋﻨﺪﻩ' ﻓﻘﺎﻝ'
ﺗﺘﺠﺎفی ﺠﻨﻮﺑﻬم
عن ﺍﻟﻤﻀﺎﺟﻊ' ﻳﺪﻋﻮﻥ
ﺮﺑّﻬم ﺨﻮﻓﺎ ﻭ
ﻃﻤﻌﺎ' ﺍلی ﻘﻮﻟﻪ'
ﻳﻌﻤﻠﻮﻥ ثمّ ﻘﺎﻝ'
ﺍﻥّ ﻠﻠﻪ ﮐﺮﺍمة
فی عباﺩﻩ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ'
فی کلّ  ﻳﻮم
ﺠمعة 'ﻓﺎﺫﺍ ﮐﺎﻥ
ﻴﻮم اﻟﺠمعة ﻪ'ﺑﻌث
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻰ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻥ
ﻤﻠﮑﺎ ﻣﻌﻪ ﺣِلّة
فینتهی الی باﺏ
ﺍﻟﺠنة ﻓﻴﻘﻮﻝ'
ﺍﺳﺘﺄﺫﻧﻮﺍ ﻟﻴﻌلی
ﻔﻠﺎﻥ' ﻓﻴﻘﺎﻝ' ﻫﺬﺍ
ﺭﺳﻮل ﺮﺑّک  علی اﻟﺒﺎﺏ
ﻓﻴﻘﻮل ﻠﺄﺯﻭﺍﺟﻪ'
ﺃﻯ ﺸﻴئ ﺘﺮﻳﻥ
علی ﺃﺣﺴﻦ؟ ﻓﻴﻘﻠﻥ
ﻴﺎ ﺳﻴّﺪﻧﺎ' ﻭ ﺍﻟﺬﻯ
ﺃﺑﺎﺣک اﻟﺠنة' ﻣﺎ
ﺭﺃﻳﻨﺎ ﻋﻠﻴک ﺸﻴﺌﺎ'
ﺃﺣﺴﻥ ﻤﻥ هذا' ﺑﻌث  ﺍﻟﻴک ﺮﺑّﻚ'
ﻓﻴﺘّﺰﺭ ﺑﻮﺍﺣﺪة'
ﻭ ﻳﺘﻌﻄّﻒ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻯ'
ﻓﻠﺎ ﻳﻤﺮ ﺑﺸﻴئ
ﺍﻟّﺎ ﺃﺿاء ﻟﻪ'
ﺣﺘّﻯ ﻴﻨﺘﻬی اﻟی
اﻟﻤﻮﻋﺪ' ﻓﺎﺫﺍ
ﺍﺟﺘﻤﻌﻮﺍ' ﺗﺠﻠّﻯ
ﻠﻬم اﻟﺮﺏ  ﺗﺒﺎﺭک ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ'
ﻓﺎﺫﺍ ﻧﻈﺮﻭﺍ ﺍﻟﻴﻪ
ﺧَﺮّﻭﺍ ﺳُﺠّﺪﺍ'
ﻓﻴﻘﻮﻝ' ﻋﺒﺎﺩﻯ
اﺭﻓﻌﻮﺍ ﺭﻭٴﺳﮑﻢ'
ﻟﻴس ﻫﺬﺍ ﻳﻮﻡ ﺳﺠﻮﺩ'
ﻭﻟﺎ ﻳﻮم عباﺩﻩ'
ﻗﺪ ﺭﻓﻌﺖ ﻋﻨﮑم
اﻟﻤؤﻮنة ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ
ﻴﺎ ﺭﺏ' ﻭ ﺍﻯ ﺸﻴئ  ﺃﻓﻀل ﻤﻤّﺎ
ﺃﻋﻄﻴﺘﻨﺎ؟ ﺃﻋﻄﻴﺘﻨﺎ
ﺍﻟﺠنة 'ﻓﻴﻘﻮﻝ'
ﻟﮑم ﻤثل ﻤﺎ فی ﺃﻳﺪﻳﮑم
ﺴﺒﻌﻴﻥ ﻀﻌﻔﺎ' ﻓﻴﺮجع
اﻟﻤﻮٴﻤﻥ فی
کلّ  ﺟمعة
'ﺳﺒﻌﻴﻥ ﻀﻌﻔﺎ ﻣثلما
فی ﻴﺪﻳﻪ' ﻭﻫﻮ ﻗﻮﻟﻪ'
ﻭ ﻟﺪﻳﻨﺎ ﻣﺰﻳﺪ'
ﻭﻫﻮ ﻳﻮم اﻟﺠمعة
'ﺍﻥّ ﻠﻴﻠﻬﺎ ﻟﻴلة
ﻋﺮّاء ﻭ ﻳﻮﻣﻬﺎ
ﻳﻮم ﺃﺯﻫﺮ' ﺄﮐثرﻭﺍ
ﻓﻴﻬﺎ ﻣﻥ اﻟﺘﺴبیح
ﻮ ﺍﻟﺘﮑﺒﻴﺮ ﻭ ﺍﻟﺘﻬﻠﻴل
ﻮ ﺍﻟثناء علی
اﻟﻠﻪ' ﻭﺍﻟﺼﻠﺎة
ﻋلی ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺁﻟﻪ
ﻫﺮﻋﻤلی
که ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ اﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ' ثوﺍﺏ ﺁﻥ
ﺪﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺐ. (ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
کناﺏ ﻣﺤﻤﺪ' ﻧﻴﺰ
ثوﺍﺏ ﺍﻋﻤﺎل ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ'
ﻣﮕﺮ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ کاﺭﻫﺎ
ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﺧﻮﺏ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی اﻳﻥ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ' ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﺩﻭ ﻗﺮﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﮐﺘﺸﺎفی
ﻤﺤﻤﺪ( قائم
وعرش رحمان )ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ عباﺩﻯ
ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ ﺪﺍﺭﺩ'
ﮐﻪ ﻧﻔﺶ ﻫﺮﮐﺎﺭ'ﺣﺴﻥ
ﻮ ﺧﻴﺮ ﻭ ﺗﺤﺴﻴﻥ
ﻴﺎﻓﺘﻦ' ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺸﺮﻓتی
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ. ﻭلی
ﺼﺤﺒﺖ ﺑﺮ ثوﺍﺏ
ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺐ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻤﺎﺯ

ﺷﺐ ﻋﻤﻠﺎ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻨﻘﺶ ﻣﻬﻤّﻯ ﺪﺭ
ﺍﺻﻠﺎح ﺮﻭﺍﻥ
سالک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻣﻬم اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﺁﻧﺮ ﺍﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺎم ﭙﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ ﺮﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ
ﺷﺐ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻳﺎﻥ'
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪ' ﻭﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺭﻭٴﻴﺎﺋی
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﻤﺎم ﻮﻗﺖ
ﻭﺗﻤﺎم عمر ﺩﺭ ﺷﺐ
ﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺐ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ'
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ'
ﻳﺎ ﺑﺪ ﺗﺮﻳﻥ ﺪﺭﺩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ' ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺒﻬﺘﺮﻳﻥ ﺮﺣﻤتی
ﺘﮑﺎﻣلی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺻﺒﺮﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ. ﺑﺎﺯ
(ﺻﻠﺎﺕ) ﺷﺐ' ﺗﻨﻬﺎ  ﻧﻤﺎﺯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻤﻌنی ﺼِﻠﻪ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ) ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫنی ﻮ
ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺍﺋم ﺴﺎﻟک
اﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ'
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﻳک اﺯﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ' ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﻧﺠﻮﻯ' ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺃﺫﮐﺎﺭ
ﻭﻫﺮ ﺩﻋﺎﺋی ﺒﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ' ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﻳﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺪفع ﺸﺮک ﻬﺴﺖ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ثوﺍﺏ ﻋﻈﻴم
ﻨﻤﺎﺯ ﺷﺐ ﺭﺍ 'ﺑﻌﻠﺖ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺁﻥ ﻨﮕﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ'
ﭘﻬﻠﻮﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻭﺭﻯ اﺯ ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺩﻋﺎﻯ ﺮﺏ  ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.(
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎ ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ' ﻭﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺑّﻯ اﻟﻬﻰ' ﮐﻪ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ)
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﻋﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ'
ﭼﻪ ﺗﺮس ﺍﺯﺟﻬﻨم
ﺒﺎﺷﺪ' ﻭﻳﺎ ﻃﻤﻊ
ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﻨﺪﮔﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ' ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﮐﺮﺍﻣتی ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻮٴﻤﻨﻴﻦ' ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﻫﺴﺖ
( ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺍﻟﻬﻰ' ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﺑﻬﺸتی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ' ﺳﻠﻮک
ﺎﻟﻬی  ﺁﻧﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺁﻧﻬﺎ'
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﻣﻮﺑﺪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ'
ﺭﻭﺯ ﺟمع ﺸﺪﻥ ﻭﺟَم  گرﺩﻳﺪﻥ'ﺑﺎ
ﻳک  ﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬی اﺳﺖ.
ﻳﻌنی هرﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬی
هفت ﮔﺎﻧﻪ' ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
اﻟﻬی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻤل
عباﺩﻯ ﻮ ﺑﻨﺪﮔی
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ)
ﻭﭼﻮﻥ ﺮﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺷﻮﺩ( ﺟﻤﻌﻪ ﺁﺧﺮ
ﻫﻔﺘﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋﻢ ﺭﺏ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺮﺍ ﺑﻨﺰﺩ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﻤﻴﻔﺮﺳﺘﺪ' ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻭ ﺧﻠﻌتیاﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺩﺭﺏ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. (ﺧﻠﻌﺖ
ﻳﺎﻟﺒﺎس ﺳﺎﺩﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ' ﻭ ﻳﺎ ﺟُﺒّﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﻠﺒﺎس ﻭﺧﻠﻌﺖ' ﺩﺭ
ﺑﺮﺩ ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﻔﻮق  ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺗﻥ ﺮﻭﺡ  ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭل  کاﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ'
ﻭﻳﺎ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍﻭ' ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ

ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭم ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﻭ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻨﻴﺰ ﻟﺒﺎس  ﺳﺎﺩﻩ ﺍﺣﺮﺍﻡ'
ﻭ ﺳﻠﻮک ﺒﺮﺍﻯ ﺤجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺍﻭ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺷﺘﻪ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ
ﺍﺳﺮﺍﻓﻴﻞ' ﻳﺎ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺮاء کننده  ﺭﻭح ﺴﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم  اﻭ' ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺍﻳﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﺨﻠق ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ)
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺩﺭﺏ ﺑﻬﺸﺖ'
ﺍﺯ ﻣﺘﺼﺪﻳﺎﻥ ﺁﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﮐﻪ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﻠﺎﻥ ﺸﺨﺺ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ ( ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﻴک ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻬﺸتی ﺒﺮﺗﺮ) ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ' ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺮﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﭘﺸﺖ
ﺩﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯدﻭﺍج
ﺨﻮﺩ (ﺯﻧﺎﻥ ﺒﻬﺸت  ﻮﻗﺮﻳﻨﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ) ﻧﻈﺎﺭﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻥ ﻤﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﻴﺪ ( ﺗﺎ ﺷﺮفیابی
کاﻣل اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷی ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭ ﺯﻧﺎﻥ اﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
(ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻭ) ﺃﻯ ﺳﺮﻭﺭ
ﻣﺎ' ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﮑﺴﻴﮑﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮ ﻣﺒﺎح ﻮﺣﻠﺎل
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ' ﻣﺎ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﻳﻦ ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﻴﻢ'
ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﺎ ﻳک ﻠُﻨگ
کمرﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﺮ
ﭘﺸﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻰ
(ﻫﻤﺎﻥ ﻠﺒﺎس  ﺍﺣﺮﺍم ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ' ﻭ ﺍﻳﻨک ﺴﺎﻟک
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺪﻫﺪ' ﺗﺎ ﺑﻘﺎﺋم
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ' ﻭ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
گرﺩﺩ) ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺍﻳﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ ﺒﻬﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺮﺧﻮﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﺑﺮﺍﻳﺶ

ﺭﻭﺷﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
به (ﻣﻮﻋﺪ) ﻳﺎ ﻣﻴﻌﺎﺩ
ﮔﺎﻩ ﺑﺮﺳﺪ (ﺳﺎﻟﻚ'ﻋﻘل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ' ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮبی ﺪﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻟﻬی
ﺨﻮﺩ' ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ
ﻣﻨﻄقی ﻮ ﺭﻭﺷﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﻣﻮﻋﺪ
ﺟﺎﻯ ﻮﻋﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮ'
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﻭﻋﺪﻩﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﻬﺸﺘﻰ' ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻮﻣﮑﺎﻥ'
ﻣﻮﺭﺩ ﻭﻋﺪﻩ ﺍﻟﻬی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺗﺬﮐﺮ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﮐﻪ ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ ﺪﺭ
ثبت  ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
اﺣﺎﺩﻳث ' ﺑﻌﻠﺖ
ﺑﻰ ﺍﻃﻠﺎعی ﺨﻮﺩ'
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎ' ﻣﺮﺍﺣل
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺳﻠﻮکی
ﺮﺍ ﺑﺎﻫم ﻤﺨﻠﻮﻁ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ' ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
اﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯﻫم
ﺠﺪﺍ ﮐﺮﺩ' ﻭ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺖ) ﻭﭼﻮﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺠمع  ﺸﺪﻧﺪ' ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺏ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺘﺠﻠّﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ (ﺟمع  ﺸﺪﻥ' ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺠَم گرﺩﻳﺪﻥ'ﻭﺟمع
ﺸﺪﻥ و وحدت
وجود ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ
توسل ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ'
ﻭ ﻳﺎ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ'
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﺠم ﺸﺪﻥ' ﺑﺎ بی  ﺨﻮﺩﻯ ﺨﻮﻳﺶ'
ﻭ (ﺻﻤﺪ) ﺷﺪﻥ اﺣﻮﺍلی
ﺒﺘﺠلی اﻟﻬی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻗﺎﺋم ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮﻉ'
ﻣﺮﺑّﻯ ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ' ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺏ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﻳک
ﺘﺠﻠّﻰ

ﺑﺮﺗﺮ' ﻭﻳک ﻈﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺑل ﺪﻳﺪ ﺩﺭﺁﻣﺪﻥ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺤﻮﺍس ﺩﺭﻭنی
اﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟک ﭙﺎﻙ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﭼﻮﻥ ﻨﺎﻇﺮ ﺭﺏ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻧﺪ' ﺑﺴﺠﺪﻩ
ﻣﻴﺎﻓﺘﻨﺪ (ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ ﻭ
ﺭﺩ ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺒﺴﺠﺪﻩ'
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺘﺴﻠﻴم
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ' ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺪفع ﺸﺮﻙ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺗﺮک ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒلی  ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﺃﻯ ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻦ (ﺃﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﻮ ﺑﻨﺪﮔی
ﺴﻠﻮکی  ﻮﻣﻮﺑﺪ
ﺑﻮﺩﻥ) ﺳﺮﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺒﺮﻳﺪ' ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﻭﺯ
ﺳﺠﻮﺩ  ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺭﻭﺯ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺍﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻣﺮﺗفع
گرﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ ( ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ ﻣﺮگ
ﻘﺒل  اﺯ ﻣﺮگ
ﺨﻮﻳﺶ ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ'
ﻭﻋﺒﺎﺩتی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭘﺶ

ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ'
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﺸﻴّﺖ
ﻭﻳﮋﻩ ﺍﻟﻬی ﺰﻧﺪﻩ
ﺑﻤﺎﻧﺪ' ﻭﻣﺪتی
عباﺩﺕ ﻭ ﺩﻓﻊ ﺷﺮک
اﺫﮐﺎﺭﻯ ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ'
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ' ﺗﺎ ﺑﺨلق
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺭﺳﻤﺎ
ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬی
گرﺩﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺪﻭ ﺭﮐﻌﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ'
ﻭ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ' ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻯ اﻟﻠﻪ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ'
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﻭ ﺗﻤﺎم ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﮔﻨﺎﻫیﺒﺮﺍﻯ
او ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﻘﻮ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻧﺎ ﮐﻨﺪ. ﻭﺑﻘﻮل
ﺸﻴﺦ ﻋﻄﺎﺭ' ﺯﻧﺎﻯ
ﺑﺎ ﻣﺎﺩﺭ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺠمع ﺁﻭﺭﻯﻮ ﺗﻬﻴّﻪ
ﻏﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻔﺮ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬی ﻴﺎ (ﻣﻮٴﻧﻪ)
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻨﺪﻩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم  هدف
خداوند ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل اﺭﺍﺩﻯ
ژنتیک روحی ﻮ ﺳﻠﻮکی  ﻮ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﺯ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺒﻌﺪ' ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺳﺎﻟک اﺯ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ
'ﻭﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ ﺍﻭ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ' ﺁﻏﺎﺯ
ﮔﺸﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺁﻧﺎﻥ
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﻘﺎﺋﻢ) ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺎ ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ' ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺍﻓﻀل ﻮ ﭘﺮ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻤﺎ ﺩﺍﺩﻯ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻤﺎ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ
(ﺟﻨّﺖ ﻳﺎ ﺑﻬﺸﺖ'
ﻫﻤﺎﻥ عقل اﻟﻬی
ﻮ ﮐلی ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮع  ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﺴﻄح
ﺪﺭک عقلی ﺪﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮع  ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺭﺏ ﺍﻟﻨﻮع  خود ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺎنی ﻮ ﻣﻘﺎمی
ﻮ ﻧﻮﻋﻰ' ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﻬﺸﺖﻫﺎﻯ
عقلی ﻬﺴﺖ. ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ
ﮔﻮﻧﻪ' ﻗﺒل از ﻣﺮگ
ﺸﻴﺮﻳﻥ ﺒﺸﺮﻯ' ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮگ اﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل اﻳﻥ
ﺴﭙﺎس ﻭ ﺗﻌﺠّﺐ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﮐﻪ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻧﭽﻪ  ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺪﺳﺖ ﺷﻤﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ'
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺍﻫید
ﺩﺍﺷﺖ (ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
عقلی ﺒﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ'
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻀﺎﻳل
ﺪﻳﮕﺮ' ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋﻢ' ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
و تولد دوّم ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ (ﻫﻔﺘﺎﺩ) ﺳﻤﺒﻮل
ﻔﺮﺍﻭﺍﻧﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.) ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﺪﺭ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ' ﺑﺎ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪﺩﺭ
ﺩﺳﺖ  ﺩﺍﺭﺩ
ﻧﺎﺋل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﻫﺮﻫﻔﺘﻪ ﻭﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﺎﻣﻞ' ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ'
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺍﺣﻮﺍل ﺒﻴﺸﺘﺮﻭ
ﺑﻬﺘﺮ الهی  ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎﻧی
اﺯ

ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ' ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﻬﺘﺮﻯ ﺩﺭﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ  ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﻣﻮٴﻤﻦ) ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭم کننده ﺍﺳﺖ'
ﻭ ﻫﺮ (ﺟﻤﻌﻪ) ﻳﺎ ﻫﻔﺘﻪ'
ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺟم
ﺸﺪﻥ ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
کاﻣل اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮفع ﻨﻴﺎﺯ ﺧﻮﺩ'
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
ﺨﻮﻳﺶ ﻣﺘﻮﺳل ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'
ﻭﻧﻴﺰ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ' ﺧﻮﺩ
ﻳک  ﺠﻤﻌﻪ
ﻭ ﺟمع ﺸﺪﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗبی
ﺘﺎﺯﻩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺮﻓﺘﻥ
اﺳﺖ. ﺭﺟﻮع ﻤﻮٴﻤﻦ'
ﻳﻌنی ﺒﺎﺯ ﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ ﺧﻮﺩ' ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺮﻭﺩ'
ﻭ ﺗﺮک ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﺒﺒﺸﺮﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ'
ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﭘُﺮﻋﻘلی
ﻮ ﺍﻟﻬﺎمی  ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ)
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
(ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ) ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺰﻳﺪ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻨﺰﺩ ﻣﺎ ﺩﺍﺭﻯ (ﻫﻨﻮﺯ
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻞ'
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ' ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺑی اﻧﺘﻬﺎ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺩﻧﻴﺎﺋی
اﺯ ﻋﻘﻞ ﻭ ﮐﻤﺎل
ﻮ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
ﺒﺮﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺿﻤﻨﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺰ' ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ

ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ' ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ' ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻳﻥ ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ
) ﻭ ﺍﻳﻦ (ﺭﻭﺯ) ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﺍﺳﺖ.
(ﺭﻭﺯ ﺟم ﺸﺪﻥ ﺴﺎﻟﻚ'
ﻭﺟمع گرﺩﻳﺪﻥ ﺒﺎ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ' ﻭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ) ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺐ
ﺁﻥ (ﺷﺐ ﻏَﺮّاء
) ﻭ ﻋﺰﻳﺰﻯ اﺳﺖ (ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﺷﺐ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺍﺭﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﻏﺮاء )ﻳﺎ
ﻗﺮّاء ﻮ ﻗﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ'
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻗﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺁﺧﺮ' ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰﺳﻠﻮکی  ﻮﺧﻴﺮﻩ ﺷﺪﻥ
ﺪﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺨﻴﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ) ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﺁﻥ
ﻨﻴﺰ ( ﺃﺯﻫﺮ) ﺑﺎﺭﻭﺷﻨﺎﺋی
ﻮ ﺑﻬاء ﺒﻴﺸﺘﺮ'
ﻭ ﺟﻮﻫﺮ ﻭ ﺫﺍتی
ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ (ﺯﻫﺮاء ) ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺬﺍتی اﻟﻬی ﻮﮔﻮﻫﺮﻳﻥ
ﻮ ﻧﻮﺭﺍنی ﻮ ﭘﺎﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ گرﭼﻪ
ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
(ﻓﻄﻢ) ﺳﻠﻮﮐی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺻﻮم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﮑﻨﺪ'
ﻭ ﺟﻮﻫﺮﻯ اﻟﻬی
ﻴﺎﻓﺘﻪ' ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺤﺮﮐتی ﺠﻮﻫﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻮم
ﻮ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺗﺎﺯﻩ)
ﭘس ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ' ﺗﺴﺒیح
ﻮ ﺗﻬﻠﻴﻞ' ﻭثناء
ﺑﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ' ﻭﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺑﺮﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺁل ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ ( ﺍﻣﺎم
ﻌﺴﮑﺮﻯ ﺒﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺑﻴﺎﻥ اﺣﻮﺍل
ﻮﺍﺧﻠﺎق ﻮ ﺍﺻل
ﺒﻘﺎﺋﻢ' ﺩﺭ ﺟم ﺸﺪﻥ
ﻮ ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﻭ ﺟمع
گرﺩﻳﺪﻥ ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ'
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ ﻮ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺸﻮﻳق
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺑﻬﻤﻴﻥ
اﺣﻮﺍﻝ ﺧﺎﺹ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﺍﻟﻬی ﻴﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﺩﻧﻴﺎ'
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔی ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺁﺧﺮ ﻫﻔﺘﻪ' ﻭ ﺭﻭﺯ
ﻣﺮﺧﺼی ﻮﺑﺪﻭﻥ
کاﺭ چون هر ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
عاﺩﻯ' ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﻭﺯ
ﺷﻨﺒﻪ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ اﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ' ﺧﺎﺹ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﻘﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭلی عملا  ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺘﻌﻄﻴل ﺁﺧﺮ ﻫﻔﺘﻪ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺵ ﮔﺬﺭﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻘﺎﺋﻢ
'ﺭﻭﺯ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﺁﻧﺎﻥ' ﻭﺣتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺠﺸﻥ ﻮ ﺳﺮﻭﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ

ﺭﻭﺯ ﺍﻧﺠﺎﻡ ( ﺗﻘﺼﻴﺮ
ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ) ﻳﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ که ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک گناه ﺑﻮﺩ'
ﺍﻳﻨﻚ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺁﺧﺮ
ﺍﻳﻥ ﺤج اﮐﺒﺮ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮل
ﭙﺎﻳﺎﻥ ﻨﻮع ﺰﻧﺪگی
ﺴﻠﻮکی ﻘﺒلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺴﺒﻴح ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ' ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺑﻨﺪ ﺗﺴﺒﻴح
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎﺭﺵ  ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ' ﻋملا
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮل
ﺒﻬﺮ ﻧﻮع اﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯﻮ ﺩفع
ﺸﺮﻙ ﻫﻨﮕﺎم ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻟﻔﻈ ﺴﺒﺎﺣﻪ
ﻳﺎ ﺷﻨﺎﮔﺮﻯ اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺣﺮﮐﺖ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ سخت ﺒﺎ
ﺷﻨﺎ' ﻭ ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﻤﺘﻠﺎﻃم ﻮﻋﻤﻴق
ﻮ ﺗﺎﺭﻳک  اﺣﻮﺍل ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﻓﮑﺮﻯ' ﻭبی اﻧﺘﻬﺎ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮﺍﺕ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ ﺒﮑﻤک
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺒﺎﺷﺪ'
ﻗﻄﻌﺎ ﻏﺮق ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ'
ﻭ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺑﺎﺯ (ﺗﮑﺒﻴﺮ)
ﻳﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺃﮐﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺬﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻤﺪﺍم
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺯ ﺗﻮ   ﺍﺳﺖ' ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺑﺰﺭگ ﻬﺴﺘﻰ.
ﻭ (ﺗﻬﻠﻴﻞ) ﺑﺎﺯ ﺫﮐﺮ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﮔﻔﺘﻥ اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺫﮐﺮﻯ
ﺘﻮﺣﻴﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺪفع ﺸﺮک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﻤﺪﺍم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﮐﻪ ﺍﻟﻪ ﻭ ﺍﻟﻬی
ﻬﺴﺘﻰ' ﻭلی اﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﻭ (ثناء)
ﻳﺎ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ'
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ (ﺳﻨاء ) ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺋی ﻤﻘﺎم
اﻟﻬی دﺍﺷﺘﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪﺑ ﻮﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬی عباﺩﺕ ﻣﻴﺸﻮد
.ﻭ ﺑﻌﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
که ﺑﺴﺎﻟک ﻤﻴﺮﺳﺪ'
ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍ الله ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﭙﺎس  ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﺍقعی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻮﺳل ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺻِﻠﻪ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ'
ﻳﺎ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺁل ﻤﺤﻤﺪ' ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬی ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ.

(ﺻﻠﻮﺍﺕ) ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺻِﻠﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ' ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬی
ﺒﺮﺗﺮ' ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﺴﺎﻟک  ﺒﺎ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ'
ﭘﻨج ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻭل
ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋی
ﻘﺎﺋﻢ' ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ' ﺩﺭ ﻭﺍقع
اﺯ ﺗﺠﻠّﻯ ﻴک ﺒﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻﻞ'
ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻌثت
ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭﺣتی
ﻨﺒﻮﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ' ﻭ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ) ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ 'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ ﺒﻬﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺳﺪ 'ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺭﻭﺷﻥ
ﻮﻧﻮﺭﺍنی اﺳﺖ.
(ﻳﻌنی اﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻞ' ﺑﻬﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺳﺪ'
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﻣﺸﮑلی
ﻮ ﺃﻣﺮﻯ' ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ' ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻭ ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺣتی ﺁﻧﺮﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﻭ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘل کلّی  اﻟﻬی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﺪﺍﻭم ﺬﻫنی اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻥ هماﻥ
علم ﻠﺪﻧّﻯ ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺁﺳﺎ' ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻈﻴﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی اﺳﺖ) ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:

ﻘل ﻔی ﻤﺮّ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻥ
ﻔﻠﺎ ﻳﻤﺮ ﺑﺸﻴئ
'ﺍﻟّﺎ ﺃﺿاء ﻠﻪ'ﺣﺘّﻯ
ﻴﻨﺘﻬی اﻟی ﺃﺯﻭﺍﺟﻪ'
ﻓﻴﻘﻠﻥ ﻮ ﺍﻟﺬﻯ
ﺃﺑﺎﺣﻨﺎ ﺍﻟﺠنة
ﻳﺎ ﺳﻴّﺪﻧﺎ' ﻣﺎ
ﺭﺃﻳﻨﺎ ﻗﻄّ ﺃﺣﺴﻥ
ﻤﻨک اﻟﺴﺎعة 'ﻓﻴﻘﻮﻝ'
ﺍﻧّﻯ ﻘﺪ ﻧﻈﺮﺕ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺑّﻰ'  ثمّ ﻘﺎﻝ'
ﺍﻥّ ﺃﺯﻭﺍﺟﻪ ﻟﺎ
ﻳﻐﺮﻥّ ﻟﺎ ﻳﺤﻀﻥّ
ﻮﻟﺎ ﻳﺼﻠﻔﻦّ  ﻗﺎل ﻘﻠﺖ'
ﺟﻌﻠﺖ ﻓﺪﺍﻙ' ﺍﻧّﻯ
ﺃﺭﺩﺕ ﺃﻥ ﺃﺳﺄلک
ﺸﻴﻴئا اﺳﺘﺤﻴﺖ
ﻣﻨﻪ' ﻗﺎل ﺴل ﻘﻠﺖ
ﻫﻞ فی اﻟﺠنة ﻏﻨاء
'ﻗﺎل اﻥّ ﻓی اﻟﺠنة
ﺷﺠﺮﺍ 'ﻳﺄﻣﺮ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﻳﺎﺣﻬﺎ' ﻓﺘﻬﺐ
ﻓﺘﻀﺮﺏ ﺗﻠک اﻟﺸﺠﺮة'
ﺑﺄﺻﻮﺍﺕ ﻟم ﻴﺴمع
اﻟﺨﻠﺎﺋق ﺒﻤثلها
اﺣﺴﻨﺎ' ثمّ ﻘﺎل
هذا ﻋﻮﺽ ﻟﻤﻥ ﺘﺮﻙ
ﺍﻟﺴﻤﺎء فی اﻟﺪﻧﻴﺎ'
ﻣﻥ ﻤﺨﺎفة ﺍﻟﻠﻪ'
ﻗﺎل ﻘﻠﺖ' ﻓﺪﺍک
ﺰﺩﻧﻰ' ﻓﻘﺎل اﻥّ
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﻠﻖ
ﺟنة ﺑﻴﺪﻩ' ﻭﻟم
ﺘﺮﻫﺎ ﻋﻴﻦ' ﻭﻟم
ﻴﻄّلع علیها ﻣﺨﻠﻮﻕ'
ﻳﻔﺘﺤﻬﺎ ﺍﻟﺮﺏ
ﮐالصباﺡ'
ﻓﻴﻘﻮل اﺯﺩﺍﺩﻯ
ﺮﻳﺤﺎ' ﺍﺯﺩﺍﺩﻯ
ﻄﻴﺒﺎ' ﻭﻫﻮ ﻗﻮل
اﻟﻠﻪ' ﻓﻠﺎ ﺗﻌﻠﻤنّ
ﻨﻔس ﻣﺎ ﺍﺧفی
له  ﻤﻦ  ﻗﺮّة  ﺃﻋﻴﻦ' ﺟﺰاء
ﻤﺎ ﮐﺎﻧﻮﺍ ﻳﻌﻤﻠﻮﻥ
ﻭﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻮٴﻤﻦ  دﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺰﻧﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ'
( ﺑﻘﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ' ﮐﻪ ﺯﻭح  ﻭﻣﻌﺎﺩل
ﺒﺎ ﺭﻭح اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﮐﺎﻣل اﻟﻬی
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ'
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺯﻧﺪگی
عاﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ'
ﻭ ﺑﻨﺰﺩ ﺯﻧﺎﻥ ﻴﺎ
ﺷﻮﻫﺮﺍﻥ ﺨﻮﺩ' ﺑﺮﺍﻯ
ﻠﺬﺕ ﺭﺳﻴﺪگی ﺒﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﻤﻴﺮﻭﺩ' ﮐﻪ
ﻗبلا ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ' ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺪﻭﺭ ﻭ ﻣﺤﺮﻭم
ﻤﻴﮑﺮﺩ. ﻭﻳﺎ ﺑﻨﺰﺩ
ﺯﻭج ﻮ ﺷﻮﻫﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ' ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﻳﺶ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'
ﺗﺎ ﺍﺣﻮﺍل ﺠﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺑﮕﻮﻳﺪ' ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎب
ی ﻮ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺍﺣﻮﺍل
اﻭﺭﺍ' ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭﺗﺄﻭﻳل
کند ) ﺯﻧﺎﻧﺶ ﺑﻮﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ 'ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﮑﺴﻴﮑﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺍ ﺑﻤﺎ ﺩﺍﺩ' (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮ ﺍﻭﺍﺭﺩ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﮐﺮﺩ) ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻋﺖ ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ
ﺗﻮ ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻳﻢ
( ﺯﻧﺎﻥ ﻮﻳﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺍﺣﻮال ﺘﺎﺯﻩ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻳﻥ کاﻣل
اﻟﻬﻰ' ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ' ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻭل ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ اﺣﻮﺍل
ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﭘﺒﺮ ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻳﻢ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ'  ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬی ﺨﻮﻳﺶ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
(ﺍﺑﺎﺣﻪ) ﻳﻌنی ﻤﺠﺎﺯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ' ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﮔﺮ ﺣﺮﺍم ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺏ
ﻣﻨﻔﻰ' ﻭ ﺍﻋﻤﺎل
ﻮﺍﺟﺐ' ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺏ
ﺍﻧﺠﺎم ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻣﺒﺎح ﻮ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﮑﺮﻭﻩ
ﻭ ﻣﺴﺘﺤﺐ ﻫم ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺴﺘﺤﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ' ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﻴﺮﺩ.
ﻭ ﻣﮑﺮﻭﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ' ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺪﻭﺭ ﮔﺮﺩﺩ)
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ
ﺒﺂﻧﺎﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻥ ﺒﻨﻮﺭ
ﺭﺏ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻡ
(ﻧﻮﺭ ﺭﺏ ﻗﺎﺋﻢ 'ﻭﻧﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻳﺎ ﺟﺴم
اﻭ' ﻭﻳﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
که ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﺳﺎﻟک
ﺒﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻳﺎ ﺭﺏ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﺠﻠّﻯ
اﻟﻬی اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺧﺎﺹ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺭﻭح ﻤﻮٴﻤﻦ'
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
اﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ' ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍ 'ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ. ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ' ﻭﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝ 'ﺑﺸﻬﻮﺩ (ﻣﻄﻠق
اﻟﻬی ﺪﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ)
ﻳﺎ (ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ) ﺍﻟﻬﻰ  ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
اﻳﻨﻬﺎ' ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﻳک گوﺷﻪ ﻫﺴﺘتی
ﻴﺎ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ'
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺪﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻫﺴتی
ﺪﺭ ﻋﻤاء ﻴﺎ ﻫﺎﻫﻮﺕ)
ﻭﻳﺎ ( ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
عدم ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺍﻟﺴﺎﻋﻪ) ﻳﻌنی
اﻟﺂﻥ ﻮ ﺍﻳﻨﻚ' ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌنی ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺳﻌی ﻮ ﮐﻮﺷﺶ' ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ
ﺴﺨﺖ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ'
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺤﺮﮐﺖ ﺳﻴﻨﻪ
ﺧﻴﺰ ﻭ ﻣﺸﮑل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎم ﻌﺴﮑﺮﻯ
ﺘﻮﺿیح ﻤﻴﺪﻫﺪ'
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺰﻧﺎﻥ
هرﮔﺰ ﻏﺮﻭﺭ ﻭ ﺗﮑﺒّﺮ
ﻭ ﺣﻴﺾ ﻭﺧﻮﻥ ﺮﻳﺰﻯ'
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ
ﻮﺻﻠﺎﻓﺖ
وخشونت ﺍﺧﻠﺎق
ﻴﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ( ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ کاﻣل اﻟﻬی
ﺘﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ 'ﺳﺎﻟﮑﺎنی
ﻤﻄیع ﻮ ﺑﺪﻭﻥ
غرﻭﺭ ﻭ ﺗﮑﺒّﺮ
ﻭ ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ ﻮ
ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﻭﺧﻮﻥ ﺮﻳﺰﻯ ﻮﺧﺸﻮﻧﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺳﺮﮐشی اﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻧﺎﺏ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻘﺮﻳﻥ ﺮﻭح ﻤﻮٴﻤﻥ
کاﻣل هرﮔﺰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧمی گذاﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﺯﻧﺎﻥ
ﺒﻴﺸﻤﺎﺭ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺨﻮﻥ
ﺮﻳﺰﻯ' ﻭﻗﺎﺑل
هم ﺒﺴﺘﺮﻯ ﺪﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻳﺎم ﺒﺎﺷﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎﺣﺎﻣﻠگی
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ' ﮐﻪ
ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ ﻤﺮﺩﺍﻥ
ﺸﻬﻮﺕ ﺭﺍﻥ ﺘﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺯﻥ ﻮﻣﺮﺩ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺕ ﺭﺍنی ﺠﻤﻌﻰ'
ﻭ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﻳﺪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ' ﮐﻪ ﺍﺭﺯﻭﻯ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺧﺪﺍ' ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍنی ﻤﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺯﻧﺎﻥ
ﻤﻮٴﻤﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ' ﻭ ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻳک ﺸﻮﻫﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻧﺎﻥ' ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﻨی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﻓﺎﺣﺸﮕی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺁﻧﻬم
ﺪﺭ ﻣﺤﻴﻄﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﻭ ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮﺍﻭ.
ﺳﭙس ﺭﺍﻭﻯ اﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ' ﮐﻪ ﺳﺌﻮﺍلی
ﺪﺍﺷﺘﻢ' ﺧﺠﺎﻟﺖ
ﻣﻴﮑﺸم ﺒﭙﺮﺳﻢ.
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﭙﺮس . ﻭ ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﺁﻳﺎ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ(ﻏﻨﺎ
ٴ ﻮ ﺁﻭﺍﺯ) ﻭﻣﻮﺳﻴقی
ﻮ ﺭﻗﺺ ﻭﺧﻮﺵ ﮔﺬﺭﺍنی
ﻬﺴﺖ. (ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ  ﺳﻠﻮﻙ' ﺩﻭﺭﻯ
اﺯ ﻫﺮ ﻣﻮﺳﻴقی
ﻮ ﺍﻭﺍﺯ ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋی
ﻮ ﺷﻬﻮﺕ ﻃﻠبی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﻋﺎﻫﺎ
ﻭ ( ﮔﺎﺗﺎﻫﺎ ﻳﺎ ﺗﺠﻮﻳﺪﻫﺎﻯ)
ﻗﺮﺍﻥ' ﻭﻳﺎ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ' ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺳﻴقی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺭﺍﻭﻯ اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻋﻴﺶ ﻭ ﻃﺮﺏ
ﺣﺎﮐم اﺳﺖ) ﺍﻣﺎم
ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺭﺧتی
ﻬﺴﺖ' ﮐﻪ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ' ﺑﺎﺩﻫﺎ
ﺑﺪﺭﺧﺖ ﻣﻴﻮﺯﻧﺪ'
ﻭ ﺻﺪﺍﻫﺎﻯ ﻧﺎﺷﻨﻴﺪﻩ
ﺧﻠﺎﻳق ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ( ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻣﻮٴﻤﻥ
کاﻣﻞ' ﺍﺯ ﻫﺮ ﺻﺪﺍﺋی
ﻮ ﻧﺴﻴمی ﺁﻫﻨگ
ﻮ ﻣﻌنی ﻮ ﺣﮑﻤتی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ' ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺁﻥ
هر ﻣﻮﺳﻴقی ﺒﺎﺷﺪ'
ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ ﻭﺳﻤﺎﻋی
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺗﻤثیل ﺒﺎﺩ
ﻭ ﺻﺪﺍ ﻭ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ'
ﻳک ﺘﺸﺒﻴﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﺎﺩﻯ اﺳﺖ) ﺳﭙس  ﺍﻣﺎم ﻌﺴﮑﺮﻯ
اﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺍﻳﻥ غنا ﻭ ﺍﺻﻮﺍﺕ
ﺑﺠﺎﻯ ﺁﻥ ﺗﺮک ﺴﻤﺎع
ﻮ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻣﻮﺳﻴقی
اﻭ (ﺳﺎﻟﻚ) ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﺮس
ﺧﺪﺍ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ
( ﺳﺎﻟک اﺯ ﺗﺮس  ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺗﻘﻮﺍ'
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻋﺪم ﺮﻫﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺪﺍﻣﺎﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ'
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ

ﺧﻮﻳﺶ' ﻫﺮﮔﺰ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ'
ﻭﺗﻮﺟﻪ ﺑﻤﻮﺳﻴقی
ﻮﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ'
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺟﺪﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.  ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺁﻫﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻤﻮﺳﻴقبی ﻮ ﺳﻤﺎﻉ'
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺭﻗﺺ ﻣﻘﺪّس
ﻧﻴﺰﮐﻪ
ﺟﺰﺋی اﺯ ﺍﻋﻤﺎل
اﻟﻬی ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺴﺖ.
ﺍﻣم ﻌﺴﮑﺮﻯ ﻨﻴﺰ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ'
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺑﻬﺸﺖ
ﺗﺎﺯﻩ' ﻭﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻮ ﺍﺻل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻋﻘلی
ﻮ ﺑِﮑﺮ ﺩﺳﺖ ﻧﺨﻮﺭﺩﻩ
ﻭﺗﺎﺯﻩ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺷﺨﺼﺎ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ 'ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺍﻣﺪﺍﺩ ﻋﻘلی
ﻮ ﺍﺣﻮﺍلی کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ' ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺨﻮﺩ) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻳﻥ
ﺒﻬﺸﺖ' ﻫﺮﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ
(ﻳﺎ ﭘﮕﺎﻫی که ﺳﺎﻟﮑی
ﺪﺭﻫﺮﺳﺤﺮ
گاهی ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ) ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ ﺭﻳح
ﻮ ﻧﺴﻴﻢ ﻣﻌﻄّﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ( ﻭ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺣﺎل
ﻮ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘلی ﻮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﻃﻴّﺐ
ﻭ ﻣﻌﻄّﺮ ( ﻭ ﺷﻔﺎﺑﺨﺶ
ﮐﻪ ﻭﺣل ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ) ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥ کلام اﻟﻬی
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ'
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻫﻴچ ﻨﻔسﻭﻳﺎ
ﺷﺨﺼی ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺪ'
ﮐﻪ ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻫﺎﺋی
اﺯﭼﺸم ﺮﻭﺷﻨﻰ
ﻭ (ﻗﺮّة العین) 'ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﺨفی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻋﻤﺎل عباﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻧﻔس ﻳﺎ
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ'
ﻭﻳﺎ ﻓﮑﺮ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﺗﺎﺯﻩﻫﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺨﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭ ﻗﺮﻩ
ﻋﻴﻥ ﻴﺎ ﭼﺸﻢ ﺭﻭﺷﻨﻰ
ﻭﺧﻮﺷﺤﺎل
کنندﻩ' ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ'
ﻭﻫﻤﺎﻥ خورّه
و ﺨﻮﺭﺳﻨﺪﻯ ﺘﺎﺯﻩ'
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻞ ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺧﺮﺳﻨﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﭙﺎﺩﺍﺵ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺒﺮﺍﻯ

ﻫﺮﺍﻧﺴﺎنی ﻨﻴﺰ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ' ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮﮐﻰ'
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪ ها ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻣﺎم ﻌﺴﮑﺮﻯ' ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﺳیع ﻮ ﻃﻮﻟﺎنی
ﺘﺮ' ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺴﺮﭘﻮﺷﻴﺪﻩ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ'
ﺑﺎ ﺻﺮﺍﺣﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﻭلی
هنوﺯ ﺍﺯ ﺑﻴﺎﻥ
(ﺭﺍﺯﻫﺎﻯ ﺴﻠﻮﻙ)
ﺍﻟﻬی ﺒﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﮐﻤﺘﺮ  ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺒﺎﻋث
ﺳوء اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
گوﻧﺎﮔﻮﻥ ﺸﻴﻌﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﻣﺠﻠسی ﺠﺎمع اﺣﺎﺩﻳث
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ ﺭﺏ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺪﻳث  ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻴک ﺃﻣﺮ
ﺗﺠﺴمی ﻴﺎ ﻣﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﺗﺠﺴم
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ'
ﺑﺮﺍﻯ ﭽﺸم ﻮ ﺣﻮﺍس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ'ﻭلی
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ 'ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ

ﺗﺠﺴّم ﺬﻫنی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﻭﺩﻳﺪنی
ﻘﺎﺑل ﺘﺄﻳﻴﺪ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻤﺎمی ﺤﺪﻳث ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﻌنی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﻣﺎم
ﻌﺴﮑﺮﻯ' ﻋﻤﻠﺎ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ' ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺗﮑﺬﻳب ﻴﺎﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺠﻠسی
ﻤﺘﻮﺟّﻪ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﭘﺪﺭﺵ
ﭼﻨﻴﻥ ﻨﺒﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺠﻠسی ﭙﺴﺮ' ﻣﻌﺎنی
اﺩبی ﻮ ﻓﺮﺿﻰ' ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻦ

ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺻﺮﻳح
اﻣﺎﻡ' ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮکی  ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺟﺰ  ﺗﺤﺮﻳﻒ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.

حدیث 3061 – از ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﺟﻬﻨم کجا ﻫﺴﺘﻨﺪ؟(ﺩﻭ(ﻳﻬﻮﺩﻯ)
یا ﻳﻬﻮﻩ ﻃﻠﺐ'ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻟﻘﺎﻯ ﺨﺪﺍ'
ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ ﻘﺒل
اﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﻮﺩﻩ' ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ' ﻣﺄﻣﻮﺭ ﻳﺎﻓﺘﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ
'ﻭﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺷﺘﺒﺎهی ﺪﺭ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ ﻭﻯ ﺒﻌﻤﻞ
ﺳﻠﻮکی و
تزکیه نفس ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﭼﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺍﻋﻠﺎم
اﺳﻠﺎم کنندﻳﺎ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
کسانی ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ آخر ﺨﻮﺩ'
ﻣﺄﻣﻮﺭ ﻳﺎﻓﺘﻥ
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﻔﻌلیﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻟﻬی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﺴﺌﻮﺍﻟﺎﺕ
ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﺗﻤﺎم ﺸﺪ ﻭﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ' ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺌﻮﺍلی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻫﺮﺳﺎﻟک
ﻴﻬﻮﻩ ﻃﻠﺐ ﺍﺳﺖ'
ﺣتی  اﮔﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ'
ﻳﻬﻮﺩﻯ

ﻭﺍﻗﻌﻰ'
ﻭ ﺩﺭ ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ ﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬی ﻮ ﻳﻬﻮﻩ ﻃﻠبی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﺑﺤﻖ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ)
ﻣﻮﻟﺎﻋلی ﺪﺭ ﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ' ﺍﻣﺎ ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ
اﺳﺖ. (ﻓﺮﺽ ﺍﻋﻤﺎق
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ ﻨﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻭ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺮﻭح
ﻮ ﻋﻮﺍﻟم ﺸﻬﻮﺩﻯ
و ملکوتی ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﺋی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭح
اﺳﻤﺎنی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻥ ﺰﻣﻴﻥ
اﺳﺖ. ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ'
ﺧﻮﺩ ﻫﺮ ﻳک ﺪﺭﺟﻪ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ ﻭ ﺁﺳﻤﺎنی
ﺘﺮ' ﺍﺯﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﺭﻭح ﺪﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻥ ﺒﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ.
ﻭلی ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
هفتﮔﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ'
ﺧﻮﺩ ﻫﺮﻳک ﺒﻬﺸتی
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﺍﺳﻤﺎنی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ' ﻭﺩﻧﻴﺎﻯ
اﻧﻮﺍع ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺠﺴﺘﺠﻮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﻭﺩ) ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻥ
ﺠﻬﻨم ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ ( ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی ﺮﻭﺡ'
ﺩﺭﻧﺴﺨﻬﺎﻯ ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﻳﺎ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭﺣتی
ﺪﺭﻓﺴﺨﻬﺎﻯ
گیاهی و ﺭﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺠﻤﺎﺩﻯ. ﮐﻪ ﻫﺮﻴﻜک
ﺨﻮﺩ' ﺟﻬﻨﻤﻰ  این
جهانی ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی ﺸﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﭘﺶ

ﺟﻬﻨم ﺪﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ' ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻥ اﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ'
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻬﺴﺖ' ﺧﻮﺩ ﺑﻴک ﻤﻌنی
ﺒﻬﺸتی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻴﻥ ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ'
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﺸﮑلاتی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟک ﺼﺒﻮﺭ'ﺟﻬﻨم
ﺨُﻨﮑی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺠﺎﻯ  ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ'
ﮔﺮﻣﺎﻯ
ﺷﻌﻠﻪﺁ ﺗﺸﮑﺪﻩ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﺗﺶ ﻫم ﺤﺮﺍﺭﺕ
ﺩﺍﺭﺩ' ﻭﻫم  ﺮﻭﺷﻨﺎﺋﻰ.
ﺍﻣﺎ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﮐﻪ ﺍﻳﻨک ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ
'ﺑﻬﺸﺖ ﻓﻄﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ'
ﻫﻤﺎﻥ ﻮﻋﺪﻩ ﺍﻟﻬی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻗﺒل
ﺘﻮﻟﺪ ﻓﻌلی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﭽﻮﻥ ﺴﻠﻮک
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ' ﻋﻤﻠﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﺴم
ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﺒﺸﺮﻯ'
ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋی
ﻮ ﺍﺳﺮﺍﻑ ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﺎﺯﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻭ ﺟﻬﻨم اﻭﻟﻴّﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ' ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ 'ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ 'ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺠﻬﻨم ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻭ ﺟﻬﻨم اﻣﺮﻭﺯ'
ﻭ ﺩﻭ ﺟﻬﻨم ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻨﺪ .ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺪﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ' ﻭ ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ
اﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﭙﺮﺳﻨﺪ' ﻣﻮﺿﻮع
ﻬﺸﺖ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻴﺴﺖ؟
( ﻫﺸﺖ ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻫﻔﺖ
ﺟﻬﻨﻢ) ﻣﻮﻟﺎ ﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﺃﻣّﺎ
ﺍﻟﺠنة ﻓفی اﻟﺴﻤاء
' ﻭ ﺃﻣّﺎ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﻓﻔی ﺎﻟﺄﺭﺽ' ﻗﺎﻟﺎ'
ﻓﻤﺎ ﺍﻟﺴبعة ' ﻗﺎﻝ
ﺳبعة ﺃﺑﻮﺍﺏ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﻣﺘﻄﺎﺑﻘﺎﺕ' ﻗﺎل
ﻔﻤﺎ ﺍﻟثماﻧیة
'ﻗﺎل ثماﻧیة ﺃﺑﻮﺍﺏ
ﺍﻟﺠنّة ﺁﻥ
هفت ﺩﺭﻫﺎﻯ ﺠﻬﻨم
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﻣﺘﻄﺎﺑﻖ
( ﻭ ﺩﺭ ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻮ ﺩﺭ ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﺍﻣّﺎ ﻫﺸﺖ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺭﻫﺎﻯ ﺒﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ
(ﺟﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ ﺘﻮ
ﺩﺭ ﺗﻮ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺪﺗﺮ ﻭ ﻓﺎﺳﺪ
ﺗﺮ ﮔﺮﺩﺩ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺯﻫم اﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ
ﻳک ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺠﺪﻳﺪﻯ
ﻔﺮﻭ ﻣﻴﺮﻭﺩ.

ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﺭﺟﺎﺕﺑ
ﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ ﺠﻨﻮﻧﻰ'
ﮐﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺍﺯ ﻳﮑﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺩﺭﺟﻪ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻧﻪ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺪﻭم گرﺩﺩ. ﻭ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﻓﺴﺎﺩ
ﺷﺨﺺ ﭼﻨﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻨﻮع
ﺍز ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
اﺯ ﻫﻔﺖ ﺩﺭﺟﻪ ﻭ
ﮔﻮﻧﻪﺍﻯ ﺠﻬﻨم
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ﺒﺮﻭﺵ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ' ﺑﻄﻮﺭ
ثاﺑﺖ ﺍﺯ ﺍﻳﻥﺠﻬﻨﻤﻬﺎ
ﻣﺼﻮﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻫﻔﺘم ﺒﻬﺸﺖ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣتی اﻳﻥ ﺠﻬﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣل
ﺮﺍ ﺑﮑلّی ﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﻣﻌﺼﻮم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘل اﻟﻬی
ﻮ ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ'
ﺷﺒﻴﻪ ﺩﺍﻧﺎﺋی
ﻴﻨﻮر ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺍﻣﺎ ﻫﺸﺖ
ﺑﻬﺸﺖ' ﺑﺎﺯ ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺘﻮ ﺩﺭﺗﻮ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ'
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﺟﻬﻨم ﺪﻭﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ' ﻭﻫﻔﺖ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻭﭘﺶ ﺍﺯ ﻣﺮگ
که ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘم  ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق  ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺪﻧﻴﺎ'
ﻭ ﭘس ﺍﺯﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ'
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎل ﺒﺪﺍﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭلی هنوﺯ ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺸﺘی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ'
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻳﻚ
(ﺭﻭح ﻔﺮﺩﻯ) ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭﺣﺎل ﺘﮑﺎﻣل
ﻮ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺃﺯل ﻤﻄﻠﻖ
گدشته ها 'ﺁﻏﺎﺯ
ﺣﺮﮐﺖ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮ ﻧﻮعی کرﺩﻩ' ﻭ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺭﺳﻴﺪﻩ'
ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.

حدیث 3062 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﻌﺴﮑﺮﻯ
اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ128ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁتی ﻠﮑﻥ
اﻟﺬﻳﻥ ﺍﺗّﻘﻮﺍ
ﺭﺑّﻬﻢ 'ﻟﻬم
غُرَﻑ ﻣﻥ
ﻔﻮﻗﻬﺎ ﻏﺮﻑ' ﻭلی
کسانی که ﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ' ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
اﻃﺎﻗﻬﺎﺋﻰ' ﻳﮑی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ( ﺗﻘﻮﺍ
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺘﺮﺳﻨﺪ' ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﺮﺍ'
ﮐﻪ ﺗﻘﻮﺍ ﺍﺳﺖ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻘﻴّﻪ اﺰﻫﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'
ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺭﻭح ﻮﻋﻘل
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺟمعا
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﻮ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﭙﺎﺩﺍﺷﻬﺎﺋی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ' ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم
ﻴک ﺠﺎﻳﮕﺎﻩ ﻣﺨﺼﻮﺹ'
ﻭ ﻟُﮋ ﻣﺴﺘﻘل ﻮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی  ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﻳک مقام
عقلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﻧﻮﻋﻰ' ﻭ ﺣتی ﻤﮑﺎنی
ﻮ ﺑﻮﺳﺘﺎنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬی
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ' ﺧﻮﺩ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﺭﻭﺡ' ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﻌﺴﮑﺮﻯ' ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ'
ﮐﻪ ﭘﺪﺭم اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻧﻘل ﻤﻴﮑﺮﺩ'
ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ'
ﺍﺯ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ'ﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ
ﭼﻴﺴﺖ؟ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭽﻪ ﺍﻳﻥ اﻃﺎﻗﮑﻬﺎ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ؟
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻴﺎﻋﻠﻰ' ﺗﻠک
اﻟﻐﺮﻑ ﺑنی اﻟﻠﻪ
ﻟﺄﻭﻟﻴﺎﺋﻪ ﺑﺎﻟﺪُﺭ
ﻭ ﺍﻟﻴﺎﻗﻮﺕ ﻭ ﺍﻟﺰﺑﺮﺟﺪ'
ﺳﻘﻮﻓﻬﺎ ﺍﻟﺬﻫﺐ
ﻣﺤﮑﻮکة ﺑﺎﻟﻔضة
'ﻟﮑلّ
غرقة ﻣﻨﻬﺎ ﺃﻟﻒ
ﺑﺎﺏ ﻣﻥ اﻟﺬﻫﺐ'
ﻋلی کلّ ﺑﺎﺏ ﻣﻨﻬﺎ
ﻣﻠک ﻤﻮﮐّل ﺒﻪ'
ﻭ ﻓﻴﻬﺎ ﻓﺮﺵ ﻣﺮﻓﻮعة
'ﺑﻌﻀﻬﺎ ﻓﻮق ﺒﻌﺾ'
ﻣﻥ اﻟﺤﺮﻳﺮ ﻭ ﺍﻟﺪﻳﺒﺎﺝ'
ﺑﺄﻟﻮﺍﻥ ﻣﺨﺘﻠﻔﻪ'
ﻭﺣﺸﻮﻫﺎ ﺍﻟﻤﺴک
ﻮ ﺍﻟﻌﻨﺒﺮ ﻭ ﺍﻟﮑﺎﻓﻮﺭ'
ﻭﺫﻟک ﻘﻮل اﻟﻠﻪ
(ﻭ ﻓُﺮﺵ ﻣﺮﻓﻮﻋﻪ)
ﻓﺎﺫﺍ ﺩﺧل اﻟﻤﻮٴﻤﻥ
اﻟی ﻤﻨﺎﺯﻟﻪ
فی اﻟﺠنة ' ﻭضع
علی ﺮﺃﺳﻪ ﺗﺎج
اﻟﻤﻠک ﻮ ﺍﻟﮑﺮﺍمة
ﻭ ﺍﻟﺒس ﺣﻠﻠل
اﻟﺬﻫﺐ ﻭ ﺍﻟﻔﻀّﻪ
ﻭ ﺍﻟﻴﺎﻗﻮﺕ ﻭ ﺍﻟﺪُﺭ'
ﻨﻈﻮﻣﺎ فی اﻟﺎﮐلیل
ﺘﺤﺖ ﺍﻟﺘﺎج ﻮ ﺍﻟﺒس
ﺳﺒﻌﻮﻥ ﺤلّة ﺑﺄﻟﻮﺍﻥ
ﻤﺨﺘﻠﻔﻪ' ﻣﻨﺴﻮﺟﻪ
ﺑﺎﻟﺬﻫﺐ ﻭﺍﻟﻔضة  ﻭﺍﻟﻠﻮٴﻠﻮ
ٴﻮ ﺍﻟﻴﺎﻗﺎﻭﺕ
ﺍﻟﺄﺣﻤﺮ' ﻭﺫﻟک
ﻘﻮﻟﻪ (ﻳﺤﻠّﻮﻥ
ﻔﻴﻬﺎ ﻣﻥ ﺃﺳﺎﻭِﺭ
ﻣﻥ ﺬﻫﺐ ﻭﻟﻮٴﻠﻮٴ
ﻭ ﻟﺒﺎﺳﻬم
فیها ﺣﺮﻳﺮ) ﻓﺎﺫﺍ
ﺟﻠس ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻥ
علی  ﺳﺮﻳﺮﻩ'ﺍ
ﻫﺘﺰ ﺳﺮﻳﺮﻩ ﻓﺮﺣﺎ

ﻳﺎﻋﻠﻰ  ﺍﻳﻥ اﻃﺎﻗﮑﻬﺎ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ (
عاشقان سلوک و
لقای الهی ) 'ﺍﺯ ﺩُﺭ
ﻭ ﻳﺎﻗﻮﺕ ﻭ ﺯﺑﺮﺟﺪ
ﺳﺎﺧﺘﻪ' ﮐﻪ ﺳﻘﻒ
ﺁﻥ ﻄﻠﺎ ﻭﺑﺎ ﻧﻘﺸﻬﺎﻯ
اﺯﻧﻘره ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻳﻥ ﺎﻃﺎﻗﻬﺎ
ﺗﻮﺳّﻂ ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ ﺴﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﮐﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﺪﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺟﻬﺎﻥ
ﻬﺴﺖ. ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺩﺭ ﮐﻠﻴﺴﺎﻫﺎﻯ
ﻤﺴﻴﺤﻰ' ﻭﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺍﻗﺎﻣﺖ ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺬﻫﻥ
اﻧﺴﺎﻥ' ﺍﺯﻳک ﺠﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺷﺮﻳﻒ ﻭﺷﺎﻫﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﺒﻮﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﺸیّع ﻨﻴﺰ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی
عملا ﺎﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ' ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﺪﺭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩﻫﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﮐﺎخ ﭙﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی  ﺒﺮﺍﻯ  ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﻣﺎ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ اﻟﻬﻰ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح ﻤﻮٴﻤﻥ
ﻨﻴﺎﺯﻯ اﻳﻥ ﻤﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻭ ﻣﻌﺎﺩﻥ ﻘﻴﻤتی
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ'ﻫﻤﻴﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺭﺍ' ﺑﻠﮑﻪ
ﭼﻨﺪ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑﻬﺘﺮ'
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺘﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎلی اﻟﻬﻰ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄثیرﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺒﻬﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ'
ﺩﺭ ﺭﻭح ﻮ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﻳﻘﻴﻥ ﺴﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ
ﻳک ﺸﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺭﻭٴﻴﺎﺋی
ﻮ ﻓﺎﻧﺘﺴﺘیک ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺭﻭح کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﺪﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ' ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ' ﺗﻤﺪﻥ
ﻮ ثرﻭﺕ ﻭ ﺩﻳﮑﻮﺭﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎ' ﻭ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺮﺍ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ' ﮐﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻮﻋﻘل ﺒﺸﺮﻯ'
ﺍﻳﻥ ﺤﺪّ ﺃﻗﻞ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻮﺍﺻل اﻣﺮﻭﺯﻯ
اﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ'
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻳک ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﺪﺭ ﺟﻨﮕﻞ' ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻳﻥ ﺨﺎﻧﻪ
ﻭ ﮐﺎﺷﺎﻧﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﻨﺪ'
ﺑﻬﻤﻴﻥ ﺘﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﮔﺮﺍبهاﻯ ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘل ﻤﻴﻤﻮنی ﺨﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳک اﺯﺍﻳﻥ
اﻃﺎﻗﻬﺎ' ﻫﺰﺍﺭ
ﺩﺭ ﺍﺯ ﻃﻠﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮ ﮐﺪﺍم اﺯ ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺁﻥ' ﻳک ﻔﺮﺷﺘﻪ ﻣﻮﮐّل
ﻮ ﻣﺴﺌﻮل ﺪﺍﺭﺩ.
(ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺩﺭﻫﺎﻯ
کاﺧﻬﺎﻯ ﻋﻘلی
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی  اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻓﮑﺮﻯ ﻴک ﻔﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑﮑﺎﺧﻬﺎﻯ
ﺸﺎﻫﺎﻥ ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺎﻃﺎﻗﻬﺎ
ﻓﺮﺷﻬﺎ ﻭ ﺃثاثیه
ﻫﺎ ﻳک ﻴﺒﺮﺭﻭﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺣﺮﻳﺮ ﻭ ﺩﻳﺒﺎ
ﻭ ﺑﺮﻧﮕﻬﺎﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺍﺳﺖ (ﺗﻮﺻﻴﻒ
اثاثیه ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﻭﻧﻴﺰ ﺃثاثیه
ﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻯ ﺮﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
اﺳﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ)
ﮐﻪ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺍﻳﻥ
اثاثیه 'ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺸک ﻮﻋﻨﺒﺮ ﻭ ﮐﺎﻓﻮﺭ
ﺍﺳﺖ. (ﻋﻄﺮﻫﺎﻯ ﻤﺸﻬﻮﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ' ﮐﻪ
(ﻓﺮﺵ ﻓﺮﻓﻮﻋﻪ) ﺩﺍﺭﺩ.
( ﺍﻳﻥ ﻔﺮﺷﻬﺎ ﻭ ﺍثاثیه
'ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی عرﺷﻬﺎ
ﻭ ﺑﺮﺟﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﺰﻣﻴنی ﻴک ﻤﺠﻠس
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﻘﺎم ﺁﻥ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻭﭼﻮﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ
ﺪﺍﺧل ﻤﻨﺎﺯل ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺷﺪ' ﺑﺮ
ﺳﺮ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﺎجی
ﭙﺎﺩﺷﺎﻫس ﻮ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ( ﺳﺎﻟﻜی
ﺒﺎﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ'
ﻳک ﺘﺎج ﻮ ﻳک گوﻧﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻋﻘلی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ' ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺗﺸﺒﺒﻬی ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
اﺯ ﻳک ﻤﺮﺍﺳم ﺘﺎﺟﮕﺬﺍﺭﻯ'
ﻭﺟﺸﻨﻬﺎﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﻠﻌﺘﻬﺎ ﻭ ﻟﺒﺎﺳﻬﺎ'
ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻄﻠﺎ ﻭ ﻧﻘﺮﻩ ﻭﻳﺎﻗﻮﺕ
ﻭ ﺩُﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﻤﻨﻈّم ﻤﺒﺒﻨﺪ

ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ' ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺤﻠﻘﻪ ﮔل ﺰﻳﺮ
ﺗﺎج ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﻫﻤﺎﻥ
ﻠﺒﺎﺳﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻤﺴﻴﺤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ'
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﻭ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻟﺒاس
ﻭ ﺧﻠﻌﺖ' ﺑﺎ ﺭﻧﮕﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎﺳیم ﻮ ﺯﺭ
ﻭ ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ ﻭ ﻳﺎﻗﻮﺕ
ﺳُﺮخ  ﺒﺎﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ'
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺨﻠﻌﺘﻬﺎ
ﻭ ﺣﻠّﻪﻫﺎ ﻭ   ﺯﻳﻨﺘﻬﺎﺋﻰ'
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺑﻨﺪ ﻃﻠﺎ
ﻭ ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺒﺎس ﺍﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺍﺯ ﺣﺮﻳﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ ﺪﺭ
ﻣﺠﻠس ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ
( ﻳﺎ ﺑﺮ ﺳﺮﻳﺮ ﻭ ﺗﺨﺖ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫی ﺨﻮﺩ
ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ) ﺳﺮﻳﺮ
ﻭ ﮐﺮسی اﻭ  ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺧﺮﺳﻨﺪﻯ
ﺒﺤﺮﮐﺖ ﺩﺭﻣﻴﺄﻳﺪ.
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺻﻨﺪﻟﻰ' ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺠﻠس ﻭ ﻣﺠﻠﺴﻴﺎﻥ'
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬی ﺸﺪﻩ

ﺁﻧﻬﺎ  ﺑﺮ
ﻣﻨﺒﺮ ﮐﻠﺎم ﻮ ﻭﻋﻈ
ﻮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ' ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬی ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. (ﻓﺮﺵ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺎﻧﻪ ﻭﻣﺠﻠس . ﻭ
(ﻋﺮﺵ) ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
اﻟﻬی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ'
ﻭﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭح
ﻮ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﺒﺮﺗﺮ'
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻴک ﺮﻭح  ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺩﺭ رﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
همان ﻠﻔﻈ ﻔﺎﺭﺳﻰ'
ﺃﺭج ﻮ ﺃﺭگ ﻮ ﺃﺭﻳﮑﻪ
ﺷﺎﻫی اﺳﺖ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻔﺎﺫﺍ ﺍﺳﺘﻘﺮﺕ
ﺑﻮلیّ اﻟﻠﻪ ﻣﻨﺎﺯﻟﻪ
فی اﻟﺠنة ' ﺍﺳﺘﺄﺫﻥ
علیه ﺍﻟﻤﻠک اﻟﻤﻮﮐّﻞ
ﺑﺠﻨﺎﻧﻪ' ﻟﻴﻬﻨّﺌﻪ
ﮐﺮﺍمة ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻳّﺎﻩ'
ﻓﻴﻘﻮل ﻠﻪ ﺧﺪﺍﻡ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻥ ﻮ ﻭﺻﻔاؤﻩ'
ﻣﮑﺎﻧﻚ ﻓﺎﻥّ  ﻭﻟﻰّ  ﺍﻟﻠﻪ ﻗﺪ
ﺍﺗّﮑﺄﻋﻠﻴﺃﺭﺍﺋﮑﻪﻓﺰﻭﺟﺘﻪﺍﻟﺤﻮﺭﺍٴﺎﻟﻌﻴﻨﺎٴﻘﺪﻫﺒّﺖﻟﻪ'

ﻓﺎﺻﺒﺮ ﻟﻮﻟﻰّ
ﺍﻟﻠﻪ' ﺣﺘّﻯ
ﻴﻔﺮغ ﻤﻥ ﺸﻐﻠﻪ'
ﻗﺎﻝ' ﻓﺘﺨﺮج
علیه ﺯﻭﺟﺘﻪ ﺍﻟﺤﻮﺭاء
ﻤﻦ  ﺧﻴﻤﺘﻬﺎ'
ﺗﻤﺸﻰ ﻣﻘﺒلة ﻭ
ﺣﻮﻟﻬﺎ ﻭﺻﻔاؤﻫﺎ'
ﻳﺤﻴّﻨﻬﺎ ﻋﻠﻴﻬﺎ
ﺳﺒﻌﻮﻥ ﺤلة ﻣﻨﺴﻮﺟﻪ
ﺑﺎﻟﻴﺎﻗﻮﺕ ﻭ ﺍﻟﻠّﻮٴﻠﻮ
ٴﻮ ﺍﻟﺰﺑﺮﺟﺪ' ﺻﺒﻐﻥ
ﺒﻤﺴک ﻮﻋﻨﺒﺮ' ﻭﻋلی
ﺮﺃﺳﻬﺎ ﺗﺎﺝ ﺍﻟﮑﺮﺍﻡ'
ﻭفلی ﺮﺟﻠﻴﻬﺎ ﻧﻌﻠﺎﻥ
ﻤﻥ ﺬﻫﺐ' ﻣﮑﻠّﻠﺎﻥ
ﺒﺎﻟﻴﺎﻗﻮﺕ ﻭ ﺍﻟﻠﻮٴﻠﻮٴ
'ﺷﺮﺍﮐﻬﺎ ﻳﺎﻗﻮﺕ
ﺃﺣﻤﺮ' ﻓﺎﺫﺍ ﺍﺩﻧﻴﺖ
ﻣﻥ ﻮﻟﻰّ ﺍﻟﻠﻪ'
ﻭﻫّﺃﻥ ﻴﻘﻮم اﻟﻴﻬﺎ
ﺷﻮﻗﺎ' ﺗﻘﻮل ﻴﺎ
ﻭلیّ اﻟﻠﻪ' ﻟﻴس
ﻫﺬﺍ ﻳﻮم ﺘﻌﺐ ﻭ
ﻟﺎ ﻧﺼﺐ' ﻓﻠﺎ ﺗﻘم
ﺃﻧﺎ ﻟک ﻮ ﺃﻧﺖ ﻟﻰ'
ﻓﻴﺘﻌﺎﻧﻘﺎﻥ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺧﻤﺴﻤﺎﺋﻪ ﻋﺎم
ﻤﻥ ﺃﻋﻮﺍم اﻟﺪﻧﻴﺎ'
ﻟﺎ ﻳﻤﻠّﻬﺎ ﻭﻟﺎ
ﺗﻤﻠّﻪ' ﻗﺎﻝ' ﻓﻴﻨﻈﺮ
ﺍﻟﻰ ﻋﻨﻘﻬﺎ' ﻓﺎﺫﺍ
ﻋﻠﻴﻬﺎ ﻗﻠّﺎﺩة
ﻣﻥ ﻘﺼﺐ ﻳﺎﻗﻮﺕ
ﺃﺣﻤﺮ ﻭ ﺳﻄﻬﺎ ﻟﻮحة
ﻤﮑﺘﻮﺏ' ﺃﻧﺖ ﻳﺎ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻠﻪ ﺣﺒﻴﺒﻰ'
ﻭ ﺃﻧﺎ ﺍﻟﺤﻮﺭ ﺍٴﺤبّ
ﺒﺘﻚ' ﺍﻟﻴک ﺘﻨﺎﻫﺖ
ﻧﻔﺴﻰ' ﻭ ﺍﻟﻰّ ﺗﻨﺎﻫﺖ
ﻧﻔﺴک

ﻭﭼﻮﻥ ﻮلیّ ﺨﺪﺍ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﺴﺘﻘﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ( ﻭﭼﻮﻥ
هرﺳﺎﻟک ﺪﺭﻫﺮ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ' ﺑﺎﺳﺘﻘﺮﺍﺭ
ﻭ ثیباﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻮﻗﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ) ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺘﺼﺪﻯ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ'
ﺗﺎ ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺍﻟﻬی
اﻭﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﺗﺒﺮﻳک
ﺒﮕﻮﻳﺪ ( ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی
اﻳﻥ ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ'
ﭘس  ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻥ
اﺧﺒﺎﺭ ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋم
اﻳﻥ ﭙﻴﺮﻭ ﻭ ﺍﺻل
ﺨﻮﺩ' ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ'
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎنی ﻤﻌﺮفی
ﻨﻤﺎﻳﺪ' ﻭ ﺍﻋﻠﺎم
ﻮﺻﻮل ﺒﻘﺎﺋم ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻭ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﮑﺮﺍﻣﺖ و
داده ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺴﻨﺪ ﻣﺎﺩﻯ ﻮﻋﻤﻮمی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻟّ
ﺎﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺘﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ ﺷﺎﻫﺪﺁﻥ
ﺴﻨﺪﻳﺖ ﺩﺍﺭﺩ' ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺼﺪﻳق ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ)  ﻧﮕﺎﻩ ﺧﺎﺩﻣﺎﻥ
ﻤﻮٴﻤﻥ ﻮ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ
اﻭ' ﺑﻔﺮﺷﺘﻪ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ' ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺵ
(ﺟﻠﻮﺗﺮ ﻧﻴﺎ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻟﻰّ ﺧﺪﺍ ﺑﺮ ﺍﺭﻳﮑﻪ
ﺷﺎﻫﻰ ﺧﻮﺩ ﺗﮑﻴﻪ
ﺯﺩﻩ ﺍﺳﺖ' ﻭﺑﺎ ﺯﻭﺝ
ﺣﻮﺭﻳّﻪ
ﭼﺸم ﺮﻭﺷنی گرﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﭽﻮﻥ ﺣﻮﺭ ﻭ ﻫﻮﺭ
ﻭ ﺧﻮﺭ ﻭ ﺧﻮﺭّﻩ
ﻭ ﻗﺮّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﭽﺸم اﻭ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ
ﻫِﺒﻪ ﻭ ﻋَﻄﻴّﻪ
ﺍﻟی ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻮلی ﺨﺪﺍ ﺻﺒﺮ ﮐﻦ'
ﺗﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﺧﻮﺩ
ﻓﺎﺭغ
شود ( ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮﻋﺎﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ'
ﻭﻣﻮﺿﻮع
همبسترﻯ ﺸﻬﻮﺍنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺎﺭ
ﺗﻌﻠﻴم دﻳﮕﺮﺍﻥ'
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺪﺭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﻭ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟهی ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ'
ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﺩﻟﻴلی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ' ﮐﻪ
ﻭﻯ اﺻﺎﻟﺖ ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻟﻴﻠش ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ( ﻗﺮﺁﻥ) ﻤﻴﮕﻔﺖ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ (ﺩﻭ ﻗﺮّﻩ)
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋم ﻮ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ' ﮐﻪ
به ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
اﻭ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻗﺮﺍﻥ کتاب 'ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﻟﻴلی ﺒﺮﺍﻯ اﺻﺎﻟﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺷﺪ' ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﮐﻪ ﺭﺍ ﺍﻭ ﺗﻌﻴﻴﻥ
ﺴﻤﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺎﺯﻩ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺁثاﺭﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﺪﻳﺪﻩ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺠﺮﻳﺎﻥ
ﺪﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟک اﻣﺮﻭﺯ'
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﺑﺎﺯ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ  ﻣﻴﺮﺳﺪ) ﺍﻣﺎم
ﻌﺴﮑﺮﻯ اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻤﺴﺮ ﺣﻮﺭﻳّﻪ
ﺍﻭ ﺍﺯ' ﺧﻴﻤﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻤﻴﺂﻳﺪ'
ﻭ ﺑﺎﺳﺘﻘﺒﺎل
ﻤﻮٴﻤﻦ  ﺁﻣﺪﻩ'
ﻭﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺪﻳﻤﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻮﺭﻳّﻪ' ﺑﺘﺤﻴّﺖ
ﻭ ﺗﻬﻨﻴﺖ ﻮﺭﻭﺩ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
(ﻣﺪﺍﻡ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ'
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل ﺒﻬﺸتی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺤﻮﺭﻳﻪ'
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺩﻳﮕﺮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ' ﻭﺑ ﺎﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻠﺎﺯم
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎﺳﺘﻘﺒﺎل
ﻮلیّ اﻟﻬی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻﻞ'
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﻭ' ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭ' ﻭﺧﻴﻤﻪ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺍﻋﺮﺍﺏ'
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﻋﺰﻟﺖ
سلوکی ﻭ ﺳﺎﺩگی
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﮐﺎﺧﻬﺎﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ' ﺍﺯ ﺧﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻴم ﻮ ﺯﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
اﻳﻦ (ﺧﻴﻤﻪ) ﻫﻤﺎﻥﺎ
ﺣﺎﻃﻪ ﻭﺗﺴﻠّﻄ
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ'
ﺑﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻮ ﺍﺻل ﺒﺂﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻗﺒﻠﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺘﺎﺯﻩ'
ﻣﺘﻮﺳل ﺒﺎﻳﻥ
کاﻣل اﻟﻬی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل
ﻮ ﻗﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
عبادی ﻮ ﺯﻧﺪﮔی
ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﮐﻪ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺣِﻠّﻪ
ﻭ ﺧﻠﻌﺖ ﻭﭘﺎﺭﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻴﻤﻪ ﻭﺣﻮﺭﻳّﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻳﺎﻗﻮﺕ ﻭ ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ
ﻭ ﺯﺑﺮﺟﺪ ﺑﺎﻓﺘﻪ
(ﻭﺳﻨگ ﺪﻭﺯﻯ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ)
ﻭ ﺭﻧگ ﺁﻣﻴﺰﻯ ﺸﺪﻩ'
ﺑﺎ ﻣﺸک ﻮﻋﻨﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ' ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺳﺮ ﺍﻳﻥ ﺤﻮﺭﻳﻪ
ﻭ ﺧﻮّﺭﻩ ﺗﺎج
کرﺍﻣﺖ ﻫﺴﺖ ( ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ' ﮐﻪ ﺑﺪﻳﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻮﻟﻰ
ﺍﻟﻬی ﺪﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ) ﮐﻪ
ﺩﺭﭘﺎﻯ ﺎﻭ ﻧﻌﻠﻴﻥهاﻯ
اﺯ ﻃﻠﺎ (ﺭﻧگ ﺰﺭﺩ
ﮐﻔﺶ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ) ﻭﺑﺎ
ﮔﻠﻬﺎ ﻭﻧﻘﺸﻬﺎﺋی
ﺎﺯ ﻳﺎﻗﻮﺕ ﻭﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻨﺪﻫﺎﻯ
اﻳﻥکفش ﺍﺯ ﻳﺎﻗﻮﺕ
ﺳﺮخ اﺳﺖ ﻭﭼﻮﻥ
ﺤﻮﺭﻳّﻪ ﻧﺰﺩﻳک
ﻮلیّ ﺨﺪﺍ ﺷﺪ' ﺗﺎ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺎﻭ' ﻭﺑﺎ ﺷﻮقی ﺒﺮﺧﻴﺰﺩ
ﻭ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ' ﺣﻮﺭﻳﻪ
ﺑﻮﻯ کفت 'ﮐﻪ ﺃﻯ
ﻮلیّ ﺨﺪﺍ' ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺟﺎﻯ ﺨﺴﺘگی
ﻮ ﺯﺣﻤﺖ ﺗﻮ ﻧﻴﺴﺖ'
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ هیچ
عمل ﻘﻴﺎﻡ

ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮ جز من
نیست مگر ﺗﻮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻦ ومن برای
تو ( ﻭﺻﻒ ﭼﻨﻴﻥ ﺤﻮﺭﻳّﻪ
ﺍﻯ ﺰﻳﺒﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ'
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺸﻮق ﺨﻴلی
اﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺁﺭﺍم
کنندﻩ بی ﺼﺒﺮﻯ
ﻮﺧﺴﺘﮕی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﮐﻪ  ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﺟﻨﺴی ﻮ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩگی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی
ﺪﺭ ﻭﺍقع اﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ' ﺣﻮﺭﻳّﻪ
ﻭﺣﻮﺭ ﻭ ﺧﻮﺭﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﻭﺻﻮل ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ'
ﻭﺟﺪﺍئی ﺒﻌﺪﻯ

ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻋﺒﺎﺩتی
ﺪﻳﮕﺮ ﻟﺎﺯم ﻨﻴﺴﺖ'
ﻣﺎﺩﺍم که ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺎﺋم
ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
فرشته گونه که
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎن
میرسد. (ﻨﺼﺐ) ﺧﺴﺘﮕی
ﻮ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻥ
بُتی اﻟﻬﻰ' ﺑﺮﺍﻯ
عباﺩﺕ ﻧﻴﺰ ﻟﺎﺯم
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
وسیله توسّل ﺪﺍﺷﺘﻪ

ﺍﺳﺖ. ( ﻓﻠﺎ ﺗﻘﻢ) ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﻴﺎمی ﻤﮑﻦ' ﻭﺑﺮﭘﺎ
ﻣﺸﻮ' ﭼﻪ ﺩﺭﻗﻴﺎن
عباﺎﺩﺕ' ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ' ﻭﻗﻴﺎمتی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ'
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺣﻮﺭﻳّﻪ
ﻭﺧﻮﺭّﻩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻣﺎ ﺩﺍﻡ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻳک ﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺑﻤﺪﺕ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎل اﺯ ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺪﻧﻴﺎ' ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﻫم ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ
ﺧﺴﺘﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
(ﺍﻳﻥهم آغوﺷی ﺪﻭ
ﺟﻨس ﻣﺨﺎﻟﻒ' ﺑﺮﺍﻯ
ﻠﺬﺕ ﺟﻨﺴی ﻨﻴﺴﺖ
ﻭﻣﻌﻠﻮم ﻨﻴﺴﺖ
ﭼﺮﺍ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
که احتمالا
طول عمر در
نوغ فوق بشری
باشد. ﻭلی اﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺳﺎﻟک  اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺭﻭج
ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺭﺍﺯﻯ
هفت هزار ساله
ﺮﺍ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ'
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ' ﺁﻧﻬم
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﻴﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ) ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﮐﻪ ﻭلیّ ﺨﺪﺍ (ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ) ﺑﮕﺮﺩﻥ ﺤﻮﺭﻳّﻪ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﮐﻪ

ﺑﺮﮔﺮﺩﻥ ﺁﻥ ﻴک
گرﺩﻥ ﺒﻨﺪ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺍﺯ نی ﻴﺎﻗﻮﺕ
ﺳﺮخ ﺴﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺳﻂ ﺍﻳﻥ
گرﺩﻥ ﺒﻨﺪ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ 'ﺗﻮ ﺃﻯ
ﻮلیّ ﺨﺪﺍ' ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻣﻥ هستی 'ﻭ ﻣﻥ ﺤﻮﺭﻳّﻪ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺗﻮ ﻫﺴﺘم
ﻮ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻧﺘﻬﺎﻯ
کاﺭﺗﻮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ
( ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﻗﺎﺋﻢ) ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻥ ﻨﻴﺰ ﮐﺎﺭ ﺗﻮ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
( ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ' ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻣﺎم ﻌﺴﮑﺮﻯ
اﺳﺖ' ﮐﻪﻣ ﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺳﺎﻟﻚ' ﻭ ﺳﺎﻟک ﻤﺤﺒﻮﺏ
ﺍﻟﻬی اﺎﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭکح ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ'
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﻗﺮﻩ ﻭﺧﻮﺭّﻩ
ﻭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺳﭙس
ﺶ ﺍﻣﺎم ﻌﺴﮑﺮﻯ'
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻗﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺴﺄﻟﻪ ﺍﻃﺎﻗﮑﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی  ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺘﻘﻴﺎﻥ اﻟﻬﻰ'
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﺸﻢ ﻳﺒﻌث ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻟﻒ ﻣﻠﻚ' ﻳﻬﻨّئوﻧﻪ
ﺑﺎﻟﺠنة 'ﻭ ﻳﺰﻭّﺟﻮﻧﻪ
ﺍﻟﺤﻮﺭاء ﻗﺎﻝ'
ﻓﻴﻨﺘﻬﻮﻥ الی ﺒﺎﺏ
ﻣﻥ ﺠﻨﺎﻧﻪ' ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ
ﻠﻠﻤﻠک اﻟﻤﻮﮐّل
ﺒﺄﺑﻮﺍﺏ ﺍﻟﺠﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺘﺄﺫﻥ ﻠﻨﺎ ﻋلی
ﻮلیّ اﻟﻠﻪ' ﻓﺎﻥ
اﻟﻠﻪ ﺑﻌثنا ﻣﻬﻨّﺌﻴﻦ'
ﻓﻴﻘﻮل اﻟﻤﻠﻚ'
ﺣﺘّﻯ ﺃﻗﻮﻝ ﻟﻠﺤﺎﺟﺐ'
ﻓﻴﻌﻠﻤﻪ ﻣﮑﺎﻧﮑﻢ'
ﻗﺎل ﻔﻴﺪﺧل اﻟﻤﻠک
اﻟی اﻟﺤﺎﺟﺐ' ﻭﺑﻴﻨﻪ
ﻭ ﺑﻴﻥ اﻟﺤﺎﺟﺐ
ثلاث  ﺟﻨﺎﻥ'
ﺣﺘّﻯ ﻴﻨﺘﻬی
الی ﻭلیّ اﻟﺒﺎﺏ'
ﻓﻴﻘﻮل ﻠﻠﺤﺎﺟﺐ'
ﺍﻥ علی ﺒﺎﺏ ﺍﻟﻌﺮصة
ﺃﻟﻒ ﻣﻠﻚ' ﺃﺭﺳﻠﻬم
ﺮﺏ ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ'
ﺟاءوا ﻳﻬﻨّﺌﻮﻥ
ﻮﻟﻰّ ﺍﻟﻠﻪ' ﻭ ﻗﺪ
ﺳﺄﻟﻮﺍ ﺃﻥ ﺃﺳﺘﺄﺫﻥ
ﻠﻬم علیه ﻓﻴﻘﻮل
ﻠﻪ ﺍﻟﺤﺎﺟﺐ' ﺍﻧّﻪ
ﻟﻴﻌﻈم علیّ  ﺃﻥ ﺃﺳﺘﺄﺫﻥ
ﻠﺄﺣﺪ ﻋﻠﻰ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻠﻪ' ﻭﻫﻮ مع ﺰﻭﺟﺘﻪ'
ﻗﺎﻝ' ﻭ ﺑﻴﻥ اﻟﺤﺎﺟﺐ
ﻭ ﺑﻴﻥ ﻮلی ّ اﻟﻠﻪ'
ﺟﻨّﺘﺎﻥ ﻔﻴﺪﺧﻞ
ﺍﻟﺤﺎﺟﺐ ﺍلی اﻟﻘﻴّﻢ'
ﻓﻴﻘﻮل ﻠﻪ ﺃﻥ ﻋلی
ﺒﺎﺏ ﺍﻟﻌﺮصة 'ﺃﻟﻒ
ﻣﻠک ﺃﺭﺳﻠﻬم ﺮﺏ
ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ' ﻳﻬﻨّﺌﻮﻥ
ﻮﻟﻰّ  ﺍﻟﻠﻪ
ﻓﺎﺳﺘﺄﺫﻥ ﻠﻬﻢ'
ﻓﻴﻘﻮم اﻟﻘﻴّم
اﻟی اﻟﺨﺪﺍﻡ' ﻓﻴﻘﻮﻝ
ﻟﻪ' ﺃﻥ اﺭﺳل اﻟﺠﺒّﺎﺭﻋلی
ﺒﺎﺏ ﺍﻟﻌﺮصة'ﻭﻫم
ﺃﻟﻒ ﻣﻠک ﺃﺭﺳﻠﻬم
ﺮﺏ ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ'
ﻳﻬﻨّﺌﻮﻥ ﻮﻟﻰّ
ﺍﻟﻠﻪ' ﻓﺄﻋﻠﻤﻮﻩ
ﻣﮑﺎﻧﻬﻢ' ﻗﺎل ﻔﻴﻌﻠﻤﻮﻥ
اﻟﺨﺪّﺍم ﻘﺎل ﻔﻴﻮٴﺬﻥ
ﻠﻬﻢ ﻓﻴﺪﺧﻠﻮﻥ
علی ﻮلیّ اﻟﻠﻪ'
ﻭ ﻫﻮ فی اﻟﻐُﺮفة
' ﻭﻟﻬﺎ ﺃﻟﻒ ﺑﺎﺏ'
ﻭﻋلی کلّ  ﺒﺎﺏ ﻣﻦ ﺃﺑﻮﺍﺑﻬﺎ'
ﻣﻠک ﻮکّل ﺒﻪ' ﻓﺎﺫﺍ
ﺍﺫﻥ ﻠﻠﻤﻠﺎﺋکة
ﺑﺎﻟﺪﺧﻮل علی ﻮﻟﻰّ
ﺍﻟﻠﻪ' ﻓﺘح کلّ
ﻣﻠک ﺒﺎﺑﻪ' ﺍﻟﺬﻯ
ﻘﺪ ﻭﮐل
ﺒﻪ' ﻓﻴﺪﺧل ﻤﻠک
ﻤﻥ ﺒﺎﺏ ﻣﻥ ﺃﺑﻮﺍﺏ
ﺍﻟﻐﺮفة ﻓﻴﺒﻠّﻐﻮﻧﻪ
ﺭﺳﺎلة ﺍﻟﺠﺒّﺎﺭ'
ﻭﺫﻟک ﻘﻮل اﻟﻠﻪ
(ﻭ ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة ﻳﺪﺧﻠﻮﻥ
علیهم ﻤﻥ کلّ  ﺑﺎﺏ) ﻳﻌنی
ﻤﻥ ﺃﺑﻮﺍﺏ ﺍﻟﻐﺮفة
(ﺳﻠﺎم علیکم ﺒﻤﺎ
ﺻﺒﺮﺗﻢ' ﻓﻨﻌم
عقبی اﻟﺪﺍﺭ) ﻭﺫﻟﻚ  ﻗﻮﻟﻪ( ﻭ ﺍﺫ
ﺭﺃﻳﺖ' ثم  ﺭﺃﻳﺖ ﻧﻌﻴﻤﺎ
ﻭ ﻣُﻠﮑﺎ ﮐﺒﻴﺮﺍ)
ﻳﻌنی  ﺒﺬﻟک
ﻮلیّ الله ﻭ ﻣﺎ
ﻫﻮ ﻓﻴﻬﺎ ﻣﻥ اﻟﮑﺮﺍمة
ﻭ ﺍﻟﻨﻌﻴم ﻮ ﺍﻟﻤﻠک
اﻟﻌﻈﻴﻢ' ﻭ ﺍﻥ ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﻣﻥ ﺮﺳﻞ ﺍﻟﻠﻪ' ﻟﻴﺴﺘﺄﺫﻧﻮﻥ
علیه ' ﻓﻠﺎ ﻳﺪﺧﻠﻮﻥ
علیه 'ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﺫﻧﻪ'
ﻓﺬﻟک  اﻟﻤﻠک
اﻟﻌﻈﻴم ﻮ ﺍﻟﺄﻧﻬﺎﺭ
ﺗﺠﺮﻯ ﻤﻥ ﺘﺤﺘﻬﺎ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ'
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻮلیّ
الهی تبرﻳک ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺟﺸﻦ ﻫﻤﺴﺮﻯ
ﺒﺎ ﺣﻮﺭﻳﻪ ﺭﺍ ﺷﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻟﻬی ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﺘﺎﺯﻩ ﺩﻳﮕﺮ' ﺗﺎ
ﺩﺭﺏ ﺍﻭل ﺒﻬﺸﺖ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﺯﻭح ﻮﻫﻤﻨﺸﻴﺒﻦ'
ﻭﺣتی اﻳﻥ
همانی ﻘﺎﺋم  ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ

ﺩﺍﺭﺩ) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺎﻭﻯ' ﺗﺎ
ﺩﺭﺏ ﺍﻭل ﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺘﺼﺪﻯ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻭﺭﻭﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺮﺍی ﺗﺒﺮﻳﻜ
گفتن ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ  ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﻳک ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ'
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺩﻭم ﺤﺴنی ﺒﺮﺳﻨﺪ'
ﺑﺎ ﻭﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﭙس 'ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮ ﺻﻠﺎﺕ ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻴﻥ
هم ﻨﺸﻴﻥ ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺍﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺷﺨﺼی ﺨﻮﺩ 'ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﺨﻮﻳﺶ' ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﺗﻨبّوء
ٴﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺘﺼﺪﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻥ ﺒﺤﺎﺟﺐ
ﻭﻟﻰّ ﺧﺪﺍ ﺑﮕﻮﻳم
ﻮﻟﺬﺍ ﺟﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺴﺘﻴﺪ' ﺗﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺑﻌﺮﺽ ﺑﺮﺳﺎﻧﻢ
( ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﺎﺟﺒﺎﻥ ﻮ ﺧﺎﺩﻣﺎﻥ
ﻮلیّ الهی ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭعرشی ' ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﻭ' ﺗﺎﻭ ﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﺤﻘﻴق
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭﺭﻭﺩ
ﭘس ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﺪﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺎﺯ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﻧﺠﺎم ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﻟﺎﺯﻡ' ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ)  ﺍﻣام ﺍداﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻧﺰﺩ ﺣﺎﺟﺐ
ﻭلیّ ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺮﻭﺩ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﻔﺎﺻﻠﻪ
ﺣﺎﺟﺐ ﺑﺎ ﻭلیّ
ﺨﺪﺍ' ﺳﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ( ﺳﻪ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻠﺎﺯم
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺪﺳﺖ ﺑﻴﺂﻭﺭﻧﺪ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﻔﺎﻃﻤی  اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﮔﻬﮕﺎﻩ ﺑﻨﺰﺩ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻭﺭﻭﺩ ﺍﻭ' ﺑﺪﻟﻴل
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕی ﺴﻠﻮک
ﻴﺁﻧﺎﻥ

ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ ﭘﻴﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺩﻭﺭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺣق  ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ)
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻔﺮﺷﺘﻪ ﺑﺪﺭﺏ
ﺍﻭال ﻬﺸﺖ ﺭﺳﻴﺪ'
ﺑﺤﺎﺟﺐ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺩﺭ ﻋَﺮَﺻﻪ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺏ ﻏﺮﻓﻪ
ﻭ ﻣﺤﻮﻃﻪ' ﻫﺰﺍﺭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﺭﺏ ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ' ﺗﺎ ﺑﻮﻟﻰّ
ﺧﺪﺍ ﺗﻬﻨﻴﺖ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ (ﻋﺮﺻﻪ
ﻳﺎ ﺯﻣﻴﻥ ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺤﻮﻃﻪ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟک
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﮕﻴﺮﻡ'
ﻭﺣﺎﺟﺐ ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ'
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻥ ﺴﺨﺖ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ کسب اﺯ
ﻭلیّ ﺨﺪﺍ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﮕﻴﺮﻡ' ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭ ﺗﻨﻬﺎ

ﺑﺎ ﺯﻭج ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺍ ﻟﺒﺘﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی ﺸﺨﺼی
اﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ'
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻥ ﻤﻮﺿﻮع
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ'
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ میباﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍل اﻟﻬی ﺨﻮﻳﺶ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻭﺍﻟﻬﺎم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ' ﻭﻳﺎ  ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺷﺨﺼی ﺪﺍﺭﺩ' ﺣﺎﺟﺐ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻭﺭﺍ ﻗطع
ﺘﻔﮑّﺮ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﻥ اﻳﻥ ﺤﺎﺟﺐ
ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ ﺧﺪﺍ' ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺤﺎﺟﺐ
ﺑﻪ (ﻗﻴّﻢ) ﻳﺎ ﻗﺎﺋم
ﻤﻘﺎﻡ ﻭﻟﻰّ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ 'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺮﺻﻪ (ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ)
ﻫﺰﺍﺭ ﻓﺮﺷﺘﻪ (ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ) ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮلی
ّﺨﺪﺍ ﺗﻬﻨﻴﺖ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
( ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﻴم ﻴﺎ ﺣﺎﺟﺐ ﺩﻭﻡ'
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻘﺎم ﻮلی
ﺨﺪﺍ' ﺑﺨﺎﺩم ﺸﺨصی
ﻮلیّ ﺨﺪﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﮐﻪ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺒّﺎﺭ ﺑﺮ ﺩﺭﺏ

ﻋﺮﺻﻪ' ﻫﺰﺍﺭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﺭﺏ ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ'
ﺗﺎ ﺑﻮلیّ ﺨﺪﺍ
ﺗﻬﻨﻴﺖ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻭ ع ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮلیّ
ﺨﺪﺍ ﺍﻃﻠﺎﻋع ﺪﻫﻴﺪ
(ﻭ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﺑﺎﺭﮔﺎﻩ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ'
ﺑﺮﺍﻯ ﻮﻟﻰّ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ'ﻋﻤﻠﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.) ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﺧﺎﺩم
ﺨﺒﺮ ﺩﺍﺩ' ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺮ ﻭﻟﻰّ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻥ
غرﻓﻪ ﻳﺎ ﺍﻃﺎق
ﺨﺎﺹ ﺑﻬﺸتی ﻮلیّ
خدﺍ' ﺧﻮﺩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺩﺭ ﺩﺍﺭﺩ' ﻭ ﺑﺮ ﻫﺮ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻴک ﻔﺮﺷﺘﻪ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﺍﺑﻮﺍﺏ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺍﻧﻔس ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﻫﺮﮐس  ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ

ﺧﺪﺍ' ﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻟﻬﻰ'
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺍﻭ ﺷﻮﻧﺪ) ﻭﭼﻮﻥ
اﺟﺎﺯﻩ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺮ ﻭلیّ خدﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪ' ﻫﺮ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺩﺭﺏ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﻫﺮ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺍﺯ ﻳک ﻴﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺪﺭﻫﺎ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.( ﻫﺮﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﻮ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻗبلا ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩﻣ ﻮﻓق ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﺍﻭﺭﺍﺑﻠﺎﻍ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
(ﻫﺮ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﻥ ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬی
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
بسلیقه ﺷﺨصی ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭﺍﻭﺍﻣﺮ ﺍﻟﻬی
ﺮﺍ ﻗﻄﻌﺎ ﻭ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﻄﻠق  ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺍﺑﻠﺎغ
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ' ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺒﺮ ﺁﻧﺎﻥ
(ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﻤﺘّﻘﻰ)ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯﻫﺮﺩﺭﻯ
که ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ' ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺭﻫﺎﻯ غرﻓﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﺳﻠﺎﻡ ﺑﺮ
ﺷﻤﺎ' ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺻﺒﺮﻯ
که ﺩﺍﺷﺘﻴﺪ. ﻭﭼﻪ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺭ ﺁﺧﺮﺕ ﺩﺍﺭﻳﺪ
(ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺒﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ' ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺘﺪﻟﺎل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ'
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺘﻮ ﺻﺒﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺷﺘﻰ'
ﺑﺎﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺭﺳﻴﺪﻯ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻥ ﺼﺒﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳم ﻭﻋُﻘبی
اﻟﺪﺍﺭ ﻳﺎﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺍﺭ ﺩﻧﻴﺎ' ﻭﺧﺎﻧﻪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی ﺴﺎﻟک
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺳﻠﺎم علیکم ) ﻳﺎ
ﺳﻠﺎم ﻮ ﺗﺤﻴّﺖ
ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﻳﻌﻨﻰ

ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻤﻌنی ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬی
ﺸﻤﺎ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ ﺘﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
همرﺍﻩ ﺻﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺍﺭﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﺒﺘﻮﺍنی
ﺒﺒﻴﻨی  ﺧﻮﺍﻫی
ﺪﻳﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ
ﻭ ﻣﻠک ﺒﺰﺭﮔی ﺒﺘﻮ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ( ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﺭﻭٴﻴﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻰ ﺧﻮﺍﻫی
ﺪﻳﺪ' ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬی
ﺪﺍﺭﻯ' ﻭﭼﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫی
ﺒﺮ ﺩﻟﻬﺎ ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺤقیر ﺍﺯ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎ
ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺑ ﺨﻠﻖ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ
ﺑﻮلیّ ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ'
ﻭﺍ ﻳﻨﮑﻪ ﺍﻭ ﺩﺭﭼﻪ
ﮐﺮﺍﻣنی ﻮﻧﻌﻤت
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﭼﻪ ﻣُﻠﮑﻰ
ﻋﻈﻴم ﺪﺍﺭﺩ. (ﻣﺎﻟﮑﻴّﺖ
ﻭﻣﻠﻮﮐﻴّﺖ' ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺭﻭﺣﻰ) ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ اﺭﺳﺎلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻣﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺑﭙﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ'
ﻭﻣﻌﺮفی ﺸﺪﻩ ﺳﺎﻟک
ﺒﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ) ﮐﻪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭﺭﻭﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
(ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺰﺍﺭ
ﻧﻔﺮ ﺑﺎﻫم ﺒﻮﺩﻧﺪ'
ﻳﮑﺎﻳک ﻮﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺑﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺍﻭ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﻠک
عظیم اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺟﻮﻳﺒﺎﺭﻫﺎ
ﺩﺭ ﺯﻳﺮ ﭘﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺟﺎﺭﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ( ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻘلی ﻮ ﺍﻟﻬﺎمی
که ﺑﺴﺎﺩﮔی ﺤﺼﻮل
ﺰﻳﺮ ﭘﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺑﻬﺸﺖ ﻋﻘلی اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 3062 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﻌﺴﮑﺮﻯ
اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ128ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁتی ﻠﮑﻥ
اﻟﺬﻳﻥ ﺍﺗّﻘﻮﺍ
ﺭﺑّﻬﻢ 'ﻟﻬم
غُرَﻑ ﻣﻥ
ﻔﻮﻗﻬﺎ ﻏﺮﻑ' ﻭلی
کسانی که ﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ' ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
اﻃﺎﻗﻬﺎﺋﻰ' ﻳﮑی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ( ﺗﻘﻮﺍ
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺘﺮﺳﻨﺪ' ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﺮﺍ'
ﮐﻪ ﺗﻘﻮﺍ ﺍﺳﺖ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻘﻴّﻪ اﺰﻫﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'
ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺭﻭح ﻮﻋﻘل
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺟمعا
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﻮ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﭙﺎﺩﺍﺷﻬﺎﺋی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ' ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم
ﻴک ﺠﺎﻳﮕﺎﻩ ﻣﺨﺼﻮﺹ'
ﻭ ﻟُﮋ ﻣﺴﺘﻘل ﻮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی  ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﻳک مقام
عقلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﻧﻮﻋﻰ' ﻭ ﺣتی ﻤﮑﺎنی
ﻮ ﺑﻮﺳﺘﺎنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬی
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ' ﺧﻮﺩ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﺭﻭﺡ' ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﻌﺴﮑﺮﻯ' ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ'
ﮐﻪ ﭘﺪﺭم اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻧﻘل ﻤﻴﮑﺮﺩ'
ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ'
ﺍﺯ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ'ﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ
ﭼﻴﺴﺖ؟ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭽﻪ ﺍﻳﻥ اﻃﺎﻗﮑﻬﺎ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ؟
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻴﺎﻋﻠﻰ' ﺗﻠک
اﻟﻐﺮﻑ ﺑنی اﻟﻠﻪ
ﻟﺄﻭﻟﻴﺎﺋﻪ ﺑﺎﻟﺪُﺭ
ﻭ ﺍﻟﻴﺎﻗﻮﺕ ﻭ ﺍﻟﺰﺑﺮﺟﺪ'
ﺳﻘﻮﻓﻬﺎ ﺍﻟﺬﻫﺐ
ﻣﺤﮑﻮکة ﺑﺎﻟﻔضة
'ﻟﮑلّ
غرقة ﻣﻨﻬﺎ ﺃﻟﻒ
ﺑﺎﺏ ﻣﻥ اﻟﺬﻫﺐ'
ﻋلی کلّ ﺑﺎﺏ ﻣﻨﻬﺎ
ﻣﻠک ﻤﻮﮐّل ﺒﻪ'
ﻭ ﻓﻴﻬﺎ ﻓﺮﺵ ﻣﺮﻓﻮعة
'ﺑﻌﻀﻬﺎ ﻓﻮق ﺒﻌﺾ'
ﻣﻥ اﻟﺤﺮﻳﺮ ﻭ ﺍﻟﺪﻳﺒﺎﺝ'
ﺑﺄﻟﻮﺍﻥ ﻣﺨﺘﻠﻔﻪ'
ﻭﺣﺸﻮﻫﺎ ﺍﻟﻤﺴک
ﻮ ﺍﻟﻌﻨﺒﺮ ﻭ ﺍﻟﮑﺎﻓﻮﺭ'
ﻭﺫﻟک ﻘﻮل اﻟﻠﻪ
(ﻭ ﻓُﺮﺵ ﻣﺮﻓﻮﻋﻪ)
ﻓﺎﺫﺍ ﺩﺧل اﻟﻤﻮٴﻤﻥ
اﻟی ﻤﻨﺎﺯﻟﻪ
فی اﻟﺠنة ' ﻭضع
علی ﺮﺃﺳﻪ ﺗﺎج
اﻟﻤﻠک ﻮ ﺍﻟﮑﺮﺍمة
ﻭ ﺍﻟﺒس ﺣﻠﻠل
اﻟﺬﻫﺐ ﻭ ﺍﻟﻔﻀّﻪ
ﻭ ﺍﻟﻴﺎﻗﻮﺕ ﻭ ﺍﻟﺪُﺭ'
ﻨﻈﻮﻣﺎ فی اﻟﺎﮐلیل
ﺘﺤﺖ ﺍﻟﺘﺎج ﻮ ﺍﻟﺒس
ﺳﺒﻌﻮﻥ ﺤلّة ﺑﺄﻟﻮﺍﻥ
ﻤﺨﺘﻠﻔﻪ' ﻣﻨﺴﻮﺟﻪ
ﺑﺎﻟﺬﻫﺐ ﻭﺍﻟﻔضة  ﻭﺍﻟﻠﻮٴﻠﻮ
ٴﻮ ﺍﻟﻴﺎﻗﺎﻭﺕ
ﺍﻟﺄﺣﻤﺮ' ﻭﺫﻟک
ﻘﻮﻟﻪ (ﻳﺤﻠّﻮﻥ
ﻔﻴﻬﺎ ﻣﻥ ﺃﺳﺎﻭِﺭ
ﻣﻥ ﺬﻫﺐ ﻭﻟﻮٴﻠﻮٴ
ﻭ ﻟﺒﺎﺳﻬم
فیها ﺣﺮﻳﺮ) ﻓﺎﺫﺍ
ﺟﻠس ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻥ
علی  ﺳﺮﻳﺮﻩ'ﺍ
ﻫﺘﺰ ﺳﺮﻳﺮﻩ ﻓﺮﺣﺎ

ﻳﺎﻋﻠﻰ  ﺍﻳﻥ اﻃﺎﻗﮑﻬﺎ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ (
عاشقان سلوک و
لقای الهی ) 'ﺍﺯ ﺩُﺭ
ﻭ ﻳﺎﻗﻮﺕ ﻭ ﺯﺑﺮﺟﺪ
ﺳﺎﺧﺘﻪ' ﮐﻪ ﺳﻘﻒ
ﺁﻥ ﻄﻠﺎ ﻭﺑﺎ ﻧﻘﺸﻬﺎﻯ
اﺯﻧﻘره ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻳﻥ ﺎﻃﺎﻗﻬﺎ
ﺗﻮﺳّﻂ ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ ﺴﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﮐﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﺪﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺟﻬﺎﻥ
ﻬﺴﺖ. ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺩﺭ ﮐﻠﻴﺴﺎﻫﺎﻯ
ﻤﺴﻴﺤﻰ' ﻭﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺍﻗﺎﻣﺖ ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺬﻫﻥ
اﻧﺴﺎﻥ' ﺍﺯﻳک ﺠﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺷﺮﻳﻒ ﻭﺷﺎﻫﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﺒﻮﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﺸیّع ﻨﻴﺰ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی
عملا ﺎﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ' ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﺪﺭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩﻫﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﮐﺎخ ﭙﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی  ﺒﺮﺍﻯ  ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﻣﺎ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ اﻟﻬﻰ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح ﻤﻮٴﻤﻥ
ﻨﻴﺎﺯﻯ اﻳﻥ ﻤﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻭ ﻣﻌﺎﺩﻥ ﻘﻴﻤتی
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ'ﻫﻤﻴﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺭﺍ' ﺑﻠﮑﻪ
ﭼﻨﺪ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑﻬﺘﺮ'
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺘﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎلی اﻟﻬﻰ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄثیرﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺒﻬﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ'
ﺩﺭ ﺭﻭح ﻮ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﻳﻘﻴﻥ ﺴﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ
ﻳک ﺸﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺭﻭٴﻴﺎﺋی
ﻮ ﻓﺎﻧﺘﺴﺘیک ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺭﻭح کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﺪﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ' ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ' ﺗﻤﺪﻥ
ﻮ ثرﻭﺕ ﻭ ﺩﻳﮑﻮﺭﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎ' ﻭ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺮﺍ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ' ﮐﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻮﻋﻘل ﺒﺸﺮﻯ'
ﺍﻳﻥ ﺤﺪّ ﺃﻗﻞ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻮﺍﺻل اﻣﺮﻭﺯﻯ
اﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ'
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻳک ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﺪﺭ ﺟﻨﮕﻞ' ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻳﻥ ﺨﺎﻧﻪ
ﻭ ﮐﺎﺷﺎﻧﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﻨﺪ'
ﺑﻬﻤﻴﻥ ﺘﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﮔﺮﺍبهاﻯ ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘل ﻤﻴﻤﻮنی ﺨﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳک اﺯﺍﻳﻥ
اﻃﺎﻗﻬﺎ' ﻫﺰﺍﺭ
ﺩﺭ ﺍﺯ ﻃﻠﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮ ﮐﺪﺍم اﺯ ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺁﻥ' ﻳک ﻔﺮﺷﺘﻪ ﻣﻮﮐّل
ﻮ ﻣﺴﺌﻮل ﺪﺍﺭﺩ.
(ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺩﺭﻫﺎﻯ
کاﺧﻬﺎﻯ ﻋﻘلی
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی  اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻓﮑﺮﻯ ﻴک ﻔﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑﮑﺎﺧﻬﺎﻯ
ﺸﺎﻫﺎﻥ ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺎﻃﺎﻗﻬﺎ
ﻓﺮﺷﻬﺎ ﻭ ﺃثاثیه
ﻫﺎ ﻳک ﻴﺒﺮﺭﻭﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺣﺮﻳﺮ ﻭ ﺩﻳﺒﺎ
ﻭ ﺑﺮﻧﮕﻬﺎﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺍﺳﺖ (ﺗﻮﺻﻴﻒ
اثاثیه ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﻭﻧﻴﺰ ﺃثاثیه
ﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻯ ﺮﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
اﺳﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ)
ﮐﻪ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺍﻳﻥ
اثاثیه 'ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺸک ﻮﻋﻨﺒﺮ ﻭ ﮐﺎﻓﻮﺭ
ﺍﺳﺖ. (ﻋﻄﺮﻫﺎﻯ ﻤﺸﻬﻮﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ' ﮐﻪ
(ﻓﺮﺵ ﻓﺮﻓﻮﻋﻪ) ﺩﺍﺭﺩ.
( ﺍﻳﻥ ﻔﺮﺷﻬﺎ ﻭ ﺍثاثیه
'ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی عرﺷﻬﺎ
ﻭ ﺑﺮﺟﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﺰﻣﻴنی ﻴک ﻤﺠﻠس
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﻘﺎم ﺁﻥ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻭﭼﻮﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ
ﺪﺍﺧل ﻤﻨﺎﺯل ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺷﺪ' ﺑﺮ
ﺳﺮ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﺎجی
ﭙﺎﺩﺷﺎﻫس ﻮ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ( ﺳﺎﻟﻜی
ﺒﺎﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ'
ﻳک ﺘﺎج ﻮ ﻳک گوﻧﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻋﻘلی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ' ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺗﺸﺒﺒﻬی ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
اﺯ ﻳک ﻤﺮﺍﺳم ﺘﺎﺟﮕﺬﺍﺭﻯ'
ﻭﺟﺸﻨﻬﺎﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﻠﻌﺘﻬﺎ ﻭ ﻟﺒﺎﺳﻬﺎ'
ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻄﻠﺎ ﻭ ﻧﻘﺮﻩ ﻭﻳﺎﻗﻮﺕ
ﻭ ﺩُﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﻤﻨﻈّم ﻤﺒﺒﻨﺪ

ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ' ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺤﻠﻘﻪ ﮔل ﺰﻳﺮ
ﺗﺎج ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﻫﻤﺎﻥ
ﻠﺒﺎﺳﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻤﺴﻴﺤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ'
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﻭ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻟﺒاس
ﻭ ﺧﻠﻌﺖ' ﺑﺎ ﺭﻧﮕﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎﺳیم ﻮ ﺯﺭ
ﻭ ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ ﻭ ﻳﺎﻗﻮﺕ
ﺳُﺮخ  ﺒﺎﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ'
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺨﻠﻌﺘﻬﺎ
ﻭ ﺣﻠّﻪﻫﺎ ﻭ   ﺯﻳﻨﺘﻬﺎﺋﻰ'
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺑﻨﺪ ﻃﻠﺎ
ﻭ ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺒﺎس ﺍﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺍﺯ ﺣﺮﻳﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ ﺪﺭ
ﻣﺠﻠس ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ
( ﻳﺎ ﺑﺮ ﺳﺮﻳﺮ ﻭ ﺗﺨﺖ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫی ﺨﻮﺩ
ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ) ﺳﺮﻳﺮ
ﻭ ﮐﺮسی اﻭ  ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺧﺮﺳﻨﺪﻯ
ﺒﺤﺮﮐﺖ ﺩﺭﻣﻴﺄﻳﺪ.
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺻﻨﺪﻟﻰ' ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺠﻠس ﻭ ﻣﺠﻠﺴﻴﺎﻥ'
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬی ﺸﺪﻩ

ﺁﻧﻬﺎ  ﺑﺮ
ﻣﻨﺒﺮ ﮐﻠﺎم ﻮ ﻭﻋﻈ
ﻮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ' ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬی ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. (ﻓﺮﺵ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺎﻧﻪ ﻭﻣﺠﻠس . ﻭ
(ﻋﺮﺵ) ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
اﻟﻬی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ'
ﻭﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭح
ﻮ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﺒﺮﺗﺮ'
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻴک ﺮﻭح  ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺩﺭ رﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
همان ﻠﻔﻈ ﻔﺎﺭﺳﻰ'
ﺃﺭج ﻮ ﺃﺭگ ﻮ ﺃﺭﻳﮑﻪ
ﺷﺎﻫی اﺳﺖ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻔﺎﺫﺍ ﺍﺳﺘﻘﺮﺕ
ﺑﻮلیّ اﻟﻠﻪ ﻣﻨﺎﺯﻟﻪ
فی اﻟﺠنة ' ﺍﺳﺘﺄﺫﻥ
علیه ﺍﻟﻤﻠک اﻟﻤﻮﮐّﻞ
ﺑﺠﻨﺎﻧﻪ' ﻟﻴﻬﻨّﺌﻪ
ﮐﺮﺍمة ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻳّﺎﻩ'
ﻓﻴﻘﻮل ﻠﻪ ﺧﺪﺍﻡ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻥ ﻮ ﻭﺻﻔاؤﻩ'
ﻣﮑﺎﻧﻚ ﻓﺎﻥّ  ﻭﻟﻰّ  ﺍﻟﻠﻪ ﻗﺪ
ﺍﺗّﮑﺄﻋﻠﻴﺃﺭﺍﺋﮑﻪﻓﺰﻭﺟﺘﻪﺍﻟﺤﻮﺭﺍٴﺎﻟﻌﻴﻨﺎٴﻘﺪﻫﺒّﺖﻟﻪ'

ﻓﺎﺻﺒﺮ ﻟﻮﻟﻰّ
ﺍﻟﻠﻪ' ﺣﺘّﻯ
ﻴﻔﺮغ ﻤﻥ ﺸﻐﻠﻪ'
ﻗﺎﻝ' ﻓﺘﺨﺮج
علیه ﺯﻭﺟﺘﻪ ﺍﻟﺤﻮﺭاء
ﻤﻦ  ﺧﻴﻤﺘﻬﺎ'
ﺗﻤﺸﻰ ﻣﻘﺒلة ﻭ
ﺣﻮﻟﻬﺎ ﻭﺻﻔاؤﻫﺎ'
ﻳﺤﻴّﻨﻬﺎ ﻋﻠﻴﻬﺎ
ﺳﺒﻌﻮﻥ ﺤلة ﻣﻨﺴﻮﺟﻪ
ﺑﺎﻟﻴﺎﻗﻮﺕ ﻭ ﺍﻟﻠّﻮٴﻠﻮ
ٴﻮ ﺍﻟﺰﺑﺮﺟﺪ' ﺻﺒﻐﻥ
ﺒﻤﺴک ﻮﻋﻨﺒﺮ' ﻭﻋلی
ﺮﺃﺳﻬﺎ ﺗﺎﺝ ﺍﻟﮑﺮﺍﻡ'
ﻭفلی ﺮﺟﻠﻴﻬﺎ ﻧﻌﻠﺎﻥ
ﻤﻥ ﺬﻫﺐ' ﻣﮑﻠّﻠﺎﻥ
ﺒﺎﻟﻴﺎﻗﻮﺕ ﻭ ﺍﻟﻠﻮٴﻠﻮٴ
'ﺷﺮﺍﮐﻬﺎ ﻳﺎﻗﻮﺕ
ﺃﺣﻤﺮ' ﻓﺎﺫﺍ ﺍﺩﻧﻴﺖ
ﻣﻥ ﻮﻟﻰّ ﺍﻟﻠﻪ'
ﻭﻫّﺃﻥ ﻴﻘﻮم اﻟﻴﻬﺎ
ﺷﻮﻗﺎ' ﺗﻘﻮل ﻴﺎ
ﻭلیّ اﻟﻠﻪ' ﻟﻴس
ﻫﺬﺍ ﻳﻮم ﺘﻌﺐ ﻭ
ﻟﺎ ﻧﺼﺐ' ﻓﻠﺎ ﺗﻘم
ﺃﻧﺎ ﻟک ﻮ ﺃﻧﺖ ﻟﻰ'
ﻓﻴﺘﻌﺎﻧﻘﺎﻥ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺧﻤﺴﻤﺎﺋﻪ ﻋﺎم
ﻤﻥ ﺃﻋﻮﺍم اﻟﺪﻧﻴﺎ'
ﻟﺎ ﻳﻤﻠّﻬﺎ ﻭﻟﺎ
ﺗﻤﻠّﻪ' ﻗﺎﻝ' ﻓﻴﻨﻈﺮ
ﺍﻟﻰ ﻋﻨﻘﻬﺎ' ﻓﺎﺫﺍ
ﻋﻠﻴﻬﺎ ﻗﻠّﺎﺩة
ﻣﻥ ﻘﺼﺐ ﻳﺎﻗﻮﺕ
ﺃﺣﻤﺮ ﻭ ﺳﻄﻬﺎ ﻟﻮحة
ﻤﮑﺘﻮﺏ' ﺃﻧﺖ ﻳﺎ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻠﻪ ﺣﺒﻴﺒﻰ'
ﻭ ﺃﻧﺎ ﺍﻟﺤﻮﺭ ﺍٴﺤبّ
ﺒﺘﻚ' ﺍﻟﻴک ﺘﻨﺎﻫﺖ
ﻧﻔﺴﻰ' ﻭ ﺍﻟﻰّ ﺗﻨﺎﻫﺖ
ﻧﻔﺴک

ﻭﭼﻮﻥ ﻮلیّ ﺨﺪﺍ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﺴﺘﻘﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ( ﻭﭼﻮﻥ
هرﺳﺎﻟک ﺪﺭﻫﺮ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ' ﺑﺎﺳﺘﻘﺮﺍﺭ
ﻭ ثیباﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻮﻗﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ) ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺘﺼﺪﻯ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ'
ﺗﺎ ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺍﻟﻬی
اﻭﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﺗﺒﺮﻳک
ﺒﮕﻮﻳﺪ ( ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی
اﻳﻥ ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ'
ﭘس  ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻥ
اﺧﺒﺎﺭ ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋم
اﻳﻥ ﭙﻴﺮﻭ ﻭ ﺍﺻل
ﺨﻮﺩ' ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ'
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎنی ﻤﻌﺮفی
ﻨﻤﺎﻳﺪ' ﻭ ﺍﻋﻠﺎم
ﻮﺻﻮل ﺒﻘﺎﺋم ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻭ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﮑﺮﺍﻣﺖ و
داده ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺴﻨﺪ ﻣﺎﺩﻯ ﻮﻋﻤﻮمی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻟّ
ﺎﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺘﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ ﺷﺎﻫﺪﺁﻥ
ﺴﻨﺪﻳﺖ ﺩﺍﺭﺩ' ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺼﺪﻳق ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ)  ﻧﮕﺎﻩ ﺧﺎﺩﻣﺎﻥ
ﻤﻮٴﻤﻥ ﻮ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ
اﻭ' ﺑﻔﺮﺷﺘﻪ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ' ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺵ
(ﺟﻠﻮﺗﺮ ﻧﻴﺎ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻟﻰّ ﺧﺪﺍ ﺑﺮ ﺍﺭﻳﮑﻪ
ﺷﺎﻫﻰ ﺧﻮﺩ ﺗﮑﻴﻪ
ﺯﺩﻩ ﺍﺳﺖ' ﻭﺑﺎ ﺯﻭﺝ
ﺣﻮﺭﻳّﻪ
ﭼﺸم ﺮﻭﺷنی گرﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﭽﻮﻥ ﺣﻮﺭ ﻭ ﻫﻮﺭ
ﻭ ﺧﻮﺭ ﻭ ﺧﻮﺭّﻩ
ﻭ ﻗﺮّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﭽﺸم اﻭ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ
ﻫِﺒﻪ ﻭ ﻋَﻄﻴّﻪ
ﺍﻟی ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻮلی ﺨﺪﺍ ﺻﺒﺮ ﮐﻦ'
ﺗﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﺧﻮﺩ
ﻓﺎﺭغ
شود ( ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮﻋﺎﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ'
ﻭﻣﻮﺿﻮع
همبسترﻯ ﺸﻬﻮﺍنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺎﺭ
ﺗﻌﻠﻴم دﻳﮕﺮﺍﻥ'
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺪﺭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﻭ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟهی ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ'
ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﺩﻟﻴلی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ' ﮐﻪ
ﻭﻯ اﺻﺎﻟﺖ ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻟﻴﻠش ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ( ﻗﺮﺁﻥ) ﻤﻴﮕﻔﺖ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ (ﺩﻭ ﻗﺮّﻩ)
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋم ﻮ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ' ﮐﻪ
به ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
اﻭ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻗﺮﺍﻥ کتاب 'ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﻟﻴلی ﺒﺮﺍﻯ اﺻﺎﻟﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺷﺪ' ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﮐﻪ ﺭﺍ ﺍﻭ ﺗﻌﻴﻴﻥ
ﺴﻤﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺎﺯﻩ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺁثاﺭﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﺪﻳﺪﻩ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺠﺮﻳﺎﻥ
ﺪﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟک اﻣﺮﻭﺯ'
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﺑﺎﺯ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ  ﻣﻴﺮﺳﺪ) ﺍﻣﺎم
ﻌﺴﮑﺮﻯ اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻤﺴﺮ ﺣﻮﺭﻳّﻪ
ﺍﻭ ﺍﺯ' ﺧﻴﻤﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻤﻴﺂﻳﺪ'
ﻭ ﺑﺎﺳﺘﻘﺒﺎل
ﻤﻮٴﻤﻦ  ﺁﻣﺪﻩ'
ﻭﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺪﻳﻤﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻮﺭﻳّﻪ' ﺑﺘﺤﻴّﺖ
ﻭ ﺗﻬﻨﻴﺖ ﻮﺭﻭﺩ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
(ﻣﺪﺍﻡ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ'
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل ﺒﻬﺸتی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺤﻮﺭﻳﻪ'
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺩﻳﮕﺮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ' ﻭﺑ ﺎﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻠﺎﺯم
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎﺳﺘﻘﺒﺎل
ﻮلیّ اﻟﻬی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻﻞ'
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﻭ' ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭ' ﻭﺧﻴﻤﻪ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺍﻋﺮﺍﺏ'
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﻋﺰﻟﺖ
سلوکی ﻭ ﺳﺎﺩگی
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﮐﺎﺧﻬﺎﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ' ﺍﺯ ﺧﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻴم ﻮ ﺯﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
اﻳﻦ (ﺧﻴﻤﻪ) ﻫﻤﺎﻥﺎ
ﺣﺎﻃﻪ ﻭﺗﺴﻠّﻄ
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ'
ﺑﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻮ ﺍﺻل ﺒﺂﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻗﺒﻠﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺘﺎﺯﻩ'
ﻣﺘﻮﺳل ﺒﺎﻳﻥ
کاﻣل اﻟﻬی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل
ﻮ ﻗﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
عبادی ﻮ ﺯﻧﺪﮔی
ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﮐﻪ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺣِﻠّﻪ
ﻭ ﺧﻠﻌﺖ ﻭﭘﺎﺭﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻴﻤﻪ ﻭﺣﻮﺭﻳّﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻳﺎﻗﻮﺕ ﻭ ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ
ﻭ ﺯﺑﺮﺟﺪ ﺑﺎﻓﺘﻪ
(ﻭﺳﻨگ ﺪﻭﺯﻯ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ)
ﻭ ﺭﻧگ ﺁﻣﻴﺰﻯ ﺸﺪﻩ'
ﺑﺎ ﻣﺸک ﻮﻋﻨﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ' ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺳﺮ ﺍﻳﻥ ﺤﻮﺭﻳﻪ
ﻭ ﺧﻮّﺭﻩ ﺗﺎج
کرﺍﻣﺖ ﻫﺴﺖ ( ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ' ﮐﻪ ﺑﺪﻳﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻮﻟﻰ
ﺍﻟﻬی ﺪﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ) ﮐﻪ
ﺩﺭﭘﺎﻯ ﺎﻭ ﻧﻌﻠﻴﻥهاﻯ
اﺯ ﻃﻠﺎ (ﺭﻧگ ﺰﺭﺩ
ﮐﻔﺶ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ) ﻭﺑﺎ
ﮔﻠﻬﺎ ﻭﻧﻘﺸﻬﺎﺋی
ﺎﺯ ﻳﺎﻗﻮﺕ ﻭﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻨﺪﻫﺎﻯ
اﻳﻥکفش ﺍﺯ ﻳﺎﻗﻮﺕ
ﺳﺮخ اﺳﺖ ﻭﭼﻮﻥ
ﺤﻮﺭﻳّﻪ ﻧﺰﺩﻳک
ﻮلیّ ﺨﺪﺍ ﺷﺪ' ﺗﺎ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺎﻭ' ﻭﺑﺎ ﺷﻮقی ﺒﺮﺧﻴﺰﺩ
ﻭ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ' ﺣﻮﺭﻳﻪ
ﺑﻮﻯ کفت 'ﮐﻪ ﺃﻯ
ﻮلیّ ﺨﺪﺍ' ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺟﺎﻯ ﺨﺴﺘگی
ﻮ ﺯﺣﻤﺖ ﺗﻮ ﻧﻴﺴﺖ'
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ هیچ
عمل ﻘﻴﺎﻡ

ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮ جز من
نیست مگر ﺗﻮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻦ ومن برای
تو ( ﻭﺻﻒ ﭼﻨﻴﻥ ﺤﻮﺭﻳّﻪ
ﺍﻯ ﺰﻳﺒﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ'
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺸﻮق ﺨﻴلی
اﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺁﺭﺍم
کنندﻩ بی ﺼﺒﺮﻯ
ﻮﺧﺴﺘﮕی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﮐﻪ  ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﺟﻨﺴی ﻮ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩگی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی
ﺪﺭ ﻭﺍقع اﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ' ﺣﻮﺭﻳّﻪ
ﻭﺣﻮﺭ ﻭ ﺧﻮﺭﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﻭﺻﻮل ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ'
ﻭﺟﺪﺍئی ﺒﻌﺪﻯ

ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻋﺒﺎﺩتی
ﺪﻳﮕﺮ ﻟﺎﺯم ﻨﻴﺴﺖ'
ﻣﺎﺩﺍم که ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺎﺋم
ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
فرشته گونه که
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎن
میرسد. (ﻨﺼﺐ) ﺧﺴﺘﮕی
ﻮ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻥ
بُتی اﻟﻬﻰ' ﺑﺮﺍﻯ
عباﺩﺕ ﻧﻴﺰ ﻟﺎﺯم
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
وسیله توسّل ﺪﺍﺷﺘﻪ

ﺍﺳﺖ. ( ﻓﻠﺎ ﺗﻘﻢ) ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﻴﺎمی ﻤﮑﻦ' ﻭﺑﺮﭘﺎ
ﻣﺸﻮ' ﭼﻪ ﺩﺭﻗﻴﺎن
عباﺎﺩﺕ' ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ' ﻭﻗﻴﺎمتی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ'
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺣﻮﺭﻳّﻪ
ﻭﺧﻮﺭّﻩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻣﺎ ﺩﺍﻡ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻳک ﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺑﻤﺪﺕ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎل اﺯ ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺪﻧﻴﺎ' ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﻫم ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ
ﺧﺴﺘﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
(ﺍﻳﻥهم آغوﺷی ﺪﻭ
ﺟﻨس ﻣﺨﺎﻟﻒ' ﺑﺮﺍﻯ
ﻠﺬﺕ ﺟﻨﺴی ﻨﻴﺴﺖ
ﻭﻣﻌﻠﻮم ﻨﻴﺴﺖ
ﭼﺮﺍ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
که احتمالا
طول عمر در
نوغ فوق بشری
باشد. ﻭلی اﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺳﺎﻟک  اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺭﻭج
ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺭﺍﺯﻯ
هفت هزار ساله
ﺮﺍ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ'
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ' ﺁﻧﻬم
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﻴﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ) ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﮐﻪ ﻭلیّ ﺨﺪﺍ (ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ) ﺑﮕﺮﺩﻥ ﺤﻮﺭﻳّﻪ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﮐﻪ

ﺑﺮﮔﺮﺩﻥ ﺁﻥ ﻴک
گرﺩﻥ ﺒﻨﺪ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺍﺯ نی ﻴﺎﻗﻮﺕ
ﺳﺮخ ﺴﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺳﻂ ﺍﻳﻥ
گرﺩﻥ ﺒﻨﺪ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ 'ﺗﻮ ﺃﻯ
ﻮلیّ ﺨﺪﺍ' ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻣﻥ هستی 'ﻭ ﻣﻥ ﺤﻮﺭﻳّﻪ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺗﻮ ﻫﺴﺘم
ﻮ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻧﺘﻬﺎﻯ
کاﺭﺗﻮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ
( ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﻗﺎﺋﻢ) ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻥ ﻨﻴﺰ ﮐﺎﺭ ﺗﻮ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
( ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ' ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻣﺎم ﻌﺴﮑﺮﻯ
اﺳﺖ' ﮐﻪﻣ ﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺳﺎﻟﻚ' ﻭ ﺳﺎﻟک ﻤﺤﺒﻮﺏ
ﺍﻟﻬی اﺎﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭکح ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ'
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﻗﺮﻩ ﻭﺧﻮﺭّﻩ
ﻭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺳﭙس
ﺶ ﺍﻣﺎم ﻌﺴﮑﺮﻯ'
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻗﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺴﺄﻟﻪ ﺍﻃﺎﻗﮑﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی  ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺘﻘﻴﺎﻥ اﻟﻬﻰ'
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﺸﻢ ﻳﺒﻌث ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻟﻒ ﻣﻠﻚ' ﻳﻬﻨّئوﻧﻪ
ﺑﺎﻟﺠنة 'ﻭ ﻳﺰﻭّﺟﻮﻧﻪ
ﺍﻟﺤﻮﺭاء ﻗﺎﻝ'
ﻓﻴﻨﺘﻬﻮﻥ الی ﺒﺎﺏ
ﻣﻥ ﺠﻨﺎﻧﻪ' ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ
ﻠﻠﻤﻠک اﻟﻤﻮﮐّل
ﺒﺄﺑﻮﺍﺏ ﺍﻟﺠﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺘﺄﺫﻥ ﻠﻨﺎ ﻋلی
ﻮلیّ اﻟﻠﻪ' ﻓﺎﻥ
اﻟﻠﻪ ﺑﻌثنا ﻣﻬﻨّﺌﻴﻦ'
ﻓﻴﻘﻮل اﻟﻤﻠﻚ'
ﺣﺘّﻯ ﺃﻗﻮﻝ ﻟﻠﺤﺎﺟﺐ'
ﻓﻴﻌﻠﻤﻪ ﻣﮑﺎﻧﮑﻢ'
ﻗﺎل ﻔﻴﺪﺧل اﻟﻤﻠک
اﻟی اﻟﺤﺎﺟﺐ' ﻭﺑﻴﻨﻪ
ﻭ ﺑﻴﻥ اﻟﺤﺎﺟﺐ
ثلاث  ﺟﻨﺎﻥ'
ﺣﺘّﻯ ﻴﻨﺘﻬی
الی ﻭلیّ اﻟﺒﺎﺏ'
ﻓﻴﻘﻮل ﻠﻠﺤﺎﺟﺐ'
ﺍﻥ علی ﺒﺎﺏ ﺍﻟﻌﺮصة
ﺃﻟﻒ ﻣﻠﻚ' ﺃﺭﺳﻠﻬم
ﺮﺏ ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ'
ﺟاءوا ﻳﻬﻨّﺌﻮﻥ
ﻮﻟﻰّ ﺍﻟﻠﻪ' ﻭ ﻗﺪ
ﺳﺄﻟﻮﺍ ﺃﻥ ﺃﺳﺘﺄﺫﻥ
ﻠﻬم علیه ﻓﻴﻘﻮل
ﻠﻪ ﺍﻟﺤﺎﺟﺐ' ﺍﻧّﻪ
ﻟﻴﻌﻈم علیّ  ﺃﻥ ﺃﺳﺘﺄﺫﻥ
ﻠﺄﺣﺪ ﻋﻠﻰ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻠﻪ' ﻭﻫﻮ مع ﺰﻭﺟﺘﻪ'
ﻗﺎﻝ' ﻭ ﺑﻴﻥ اﻟﺤﺎﺟﺐ
ﻭ ﺑﻴﻥ ﻮلی ّ اﻟﻠﻪ'
ﺟﻨّﺘﺎﻥ ﻔﻴﺪﺧﻞ
ﺍﻟﺤﺎﺟﺐ ﺍلی اﻟﻘﻴّﻢ'
ﻓﻴﻘﻮل ﻠﻪ ﺃﻥ ﻋلی
ﺒﺎﺏ ﺍﻟﻌﺮصة 'ﺃﻟﻒ
ﻣﻠک ﺃﺭﺳﻠﻬم ﺮﺏ
ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ' ﻳﻬﻨّﺌﻮﻥ
ﻮﻟﻰّ  ﺍﻟﻠﻪ
ﻓﺎﺳﺘﺄﺫﻥ ﻠﻬﻢ'
ﻓﻴﻘﻮم اﻟﻘﻴّم
اﻟی اﻟﺨﺪﺍﻡ' ﻓﻴﻘﻮﻝ
ﻟﻪ' ﺃﻥ اﺭﺳل اﻟﺠﺒّﺎﺭﻋلی
ﺒﺎﺏ ﺍﻟﻌﺮصة'ﻭﻫم
ﺃﻟﻒ ﻣﻠک ﺃﺭﺳﻠﻬم
ﺮﺏ ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ'
ﻳﻬﻨّﺌﻮﻥ ﻮﻟﻰّ
ﺍﻟﻠﻪ' ﻓﺄﻋﻠﻤﻮﻩ
ﻣﮑﺎﻧﻬﻢ' ﻗﺎل ﻔﻴﻌﻠﻤﻮﻥ
اﻟﺨﺪّﺍم ﻘﺎل ﻔﻴﻮٴﺬﻥ
ﻠﻬﻢ ﻓﻴﺪﺧﻠﻮﻥ
علی ﻮلیّ اﻟﻠﻪ'
ﻭ ﻫﻮ فی اﻟﻐُﺮفة
' ﻭﻟﻬﺎ ﺃﻟﻒ ﺑﺎﺏ'
ﻭﻋلی کلّ  ﺒﺎﺏ ﻣﻦ ﺃﺑﻮﺍﺑﻬﺎ'
ﻣﻠک ﻮکّل ﺒﻪ' ﻓﺎﺫﺍ
ﺍﺫﻥ ﻠﻠﻤﻠﺎﺋکة
ﺑﺎﻟﺪﺧﻮل علی ﻮﻟﻰّ
ﺍﻟﻠﻪ' ﻓﺘح کلّ
ﻣﻠک ﺒﺎﺑﻪ' ﺍﻟﺬﻯ
ﻘﺪ ﻭﮐل
ﺒﻪ' ﻓﻴﺪﺧل ﻤﻠک
ﻤﻥ ﺒﺎﺏ ﻣﻥ ﺃﺑﻮﺍﺏ
ﺍﻟﻐﺮفة ﻓﻴﺒﻠّﻐﻮﻧﻪ
ﺭﺳﺎلة ﺍﻟﺠﺒّﺎﺭ'
ﻭﺫﻟک ﻘﻮل اﻟﻠﻪ
(ﻭ ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة ﻳﺪﺧﻠﻮﻥ
علیهم ﻤﻥ کلّ  ﺑﺎﺏ) ﻳﻌنی
ﻤﻥ ﺃﺑﻮﺍﺏ ﺍﻟﻐﺮفة
(ﺳﻠﺎم علیکم ﺒﻤﺎ
ﺻﺒﺮﺗﻢ' ﻓﻨﻌم
عقبی اﻟﺪﺍﺭ) ﻭﺫﻟﻚ  ﻗﻮﻟﻪ( ﻭ ﺍﺫ
ﺭﺃﻳﺖ' ثم  ﺭﺃﻳﺖ ﻧﻌﻴﻤﺎ
ﻭ ﻣُﻠﮑﺎ ﮐﺒﻴﺮﺍ)
ﻳﻌنی  ﺒﺬﻟک
ﻮلیّ الله ﻭ ﻣﺎ
ﻫﻮ ﻓﻴﻬﺎ ﻣﻥ اﻟﮑﺮﺍمة
ﻭ ﺍﻟﻨﻌﻴم ﻮ ﺍﻟﻤﻠک
اﻟﻌﻈﻴﻢ' ﻭ ﺍﻥ ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﻣﻥ ﺮﺳﻞ ﺍﻟﻠﻪ' ﻟﻴﺴﺘﺄﺫﻧﻮﻥ
علیه ' ﻓﻠﺎ ﻳﺪﺧﻠﻮﻥ
علیه 'ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﺫﻧﻪ'
ﻓﺬﻟک  اﻟﻤﻠک
اﻟﻌﻈﻴم ﻮ ﺍﻟﺄﻧﻬﺎﺭ
ﺗﺠﺮﻯ ﻤﻥ ﺘﺤﺘﻬﺎ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ'
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻮلیّ
الهی تبرﻳک ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺟﺸﻦ ﻫﻤﺴﺮﻯ
ﺒﺎ ﺣﻮﺭﻳﻪ ﺭﺍ ﺷﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻟﻬی ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﺘﺎﺯﻩ ﺩﻳﮕﺮ' ﺗﺎ
ﺩﺭﺏ ﺍﻭل ﺒﻬﺸﺖ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﺯﻭح ﻮﻫﻤﻨﺸﻴﺒﻦ'
ﻭﺣتی اﻳﻥ
همانی ﻘﺎﺋم  ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ

ﺩﺍﺭﺩ) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺎﻭﻯ' ﺗﺎ
ﺩﺭﺏ ﺍﻭل ﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺘﺼﺪﻯ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻭﺭﻭﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺮﺍی ﺗﺒﺮﻳﻜ
گفتن ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ  ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﻳک ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ'
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺩﻭم ﺤﺴنی ﺒﺮﺳﻨﺪ'
ﺑﺎ ﻭﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﭙس 'ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮ ﺻﻠﺎﺕ ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻴﻥ
هم ﻨﺸﻴﻥ ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺍﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺷﺨﺼی ﺨﻮﺩ 'ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﺨﻮﻳﺶ' ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﺗﻨبّوء
ٴﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺘﺼﺪﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻥ ﺒﺤﺎﺟﺐ
ﻭﻟﻰّ ﺧﺪﺍ ﺑﮕﻮﻳم
ﻮﻟﺬﺍ ﺟﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺴﺘﻴﺪ' ﺗﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺑﻌﺮﺽ ﺑﺮﺳﺎﻧﻢ
( ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﺎﺟﺒﺎﻥ ﻮ ﺧﺎﺩﻣﺎﻥ
ﻮلیّ الهی ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭعرشی ' ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﻭ' ﺗﺎﻭ ﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﺤﻘﻴق
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭﺭﻭﺩ
ﭘس ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﺪﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺎﺯ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﻧﺠﺎم ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﻟﺎﺯﻡ' ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ)  ﺍﻣام ﺍداﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻧﺰﺩ ﺣﺎﺟﺐ
ﻭلیّ ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺮﻭﺩ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﻔﺎﺻﻠﻪ
ﺣﺎﺟﺐ ﺑﺎ ﻭلیّ
ﺨﺪﺍ' ﺳﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ( ﺳﻪ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻠﺎﺯم
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺪﺳﺖ ﺑﻴﺂﻭﺭﻧﺪ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﻔﺎﻃﻤی  اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﮔﻬﮕﺎﻩ ﺑﻨﺰﺩ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻭﺭﻭﺩ ﺍﻭ' ﺑﺪﻟﻴل
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕی ﺴﻠﻮک
ﻴﺁﻧﺎﻥ

ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ ﭘﻴﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺩﻭﺭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺣق  ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ)
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻔﺮﺷﺘﻪ ﺑﺪﺭﺏ
ﺍﻭال ﻬﺸﺖ ﺭﺳﻴﺪ'
ﺑﺤﺎﺟﺐ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺩﺭ ﻋَﺮَﺻﻪ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺏ ﻏﺮﻓﻪ
ﻭ ﻣﺤﻮﻃﻪ' ﻫﺰﺍﺭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﺭﺏ ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ' ﺗﺎ ﺑﻮﻟﻰّ
ﺧﺪﺍ ﺗﻬﻨﻴﺖ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ (ﻋﺮﺻﻪ
ﻳﺎ ﺯﻣﻴﻥ ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺤﻮﻃﻪ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟک
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﮕﻴﺮﻡ'
ﻭﺣﺎﺟﺐ ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ'
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻥ ﺴﺨﺖ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ کسب اﺯ
ﻭلیّ ﺨﺪﺍ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﮕﻴﺮﻡ' ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭ ﺗﻨﻬﺎ

ﺑﺎ ﺯﻭج ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺍ ﻟﺒﺘﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی ﺸﺨﺼی
اﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ'
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻥ ﻤﻮﺿﻮع
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ'
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ میباﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍل اﻟﻬی ﺨﻮﻳﺶ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻭﺍﻟﻬﺎم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ' ﻭﻳﺎ  ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺷﺨﺼی ﺪﺍﺭﺩ' ﺣﺎﺟﺐ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻭﺭﺍ ﻗطع
ﺘﻔﮑّﺮ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﻥ اﻳﻥ ﺤﺎﺟﺐ
ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ ﺧﺪﺍ' ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺤﺎﺟﺐ
ﺑﻪ (ﻗﻴّﻢ) ﻳﺎ ﻗﺎﺋم
ﻤﻘﺎﻡ ﻭﻟﻰّ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ 'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺮﺻﻪ (ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ)
ﻫﺰﺍﺭ ﻓﺮﺷﺘﻪ (ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ) ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮلی
ّﺨﺪﺍ ﺗﻬﻨﻴﺖ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
( ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﻴم ﻴﺎ ﺣﺎﺟﺐ ﺩﻭﻡ'
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻘﺎم ﻮلی
ﺨﺪﺍ' ﺑﺨﺎﺩم ﺸﺨصی
ﻮلیّ ﺨﺪﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﮐﻪ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺒّﺎﺭ ﺑﺮ ﺩﺭﺏ

ﻋﺮﺻﻪ' ﻫﺰﺍﺭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﺭﺏ ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ'
ﺗﺎ ﺑﻮلیّ ﺨﺪﺍ
ﺗﻬﻨﻴﺖ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻭ ع ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮلیّ
ﺨﺪﺍ ﺍﻃﻠﺎﻋع ﺪﻫﻴﺪ
(ﻭ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﺑﺎﺭﮔﺎﻩ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ'
ﺑﺮﺍﻯ ﻮﻟﻰّ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ'ﻋﻤﻠﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.) ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﺧﺎﺩم
ﺨﺒﺮ ﺩﺍﺩ' ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺮ ﻭﻟﻰّ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻥ
غرﻓﻪ ﻳﺎ ﺍﻃﺎق
ﺨﺎﺹ ﺑﻬﺸتی ﻮلیّ
خدﺍ' ﺧﻮﺩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺩﺭ ﺩﺍﺭﺩ' ﻭ ﺑﺮ ﻫﺮ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻴک ﻔﺮﺷﺘﻪ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﺍﺑﻮﺍﺏ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺍﻧﻔس ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﻫﺮﮐس  ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ

ﺧﺪﺍ' ﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻟﻬﻰ'
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺍﻭ ﺷﻮﻧﺪ) ﻭﭼﻮﻥ
اﺟﺎﺯﻩ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺮ ﻭلیّ خدﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪ' ﻫﺮ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺩﺭﺏ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﻫﺮ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺍﺯ ﻳک ﻴﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺪﺭﻫﺎ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.( ﻫﺮﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﻮ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻗبلا ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩﻣ ﻮﻓق ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﺍﻭﺭﺍﺑﻠﺎﻍ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
(ﻫﺮ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﻥ ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬی
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
بسلیقه ﺷﺨصی ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭﺍﻭﺍﻣﺮ ﺍﻟﻬی
ﺮﺍ ﻗﻄﻌﺎ ﻭ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﻄﻠق  ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺍﺑﻠﺎغ
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ' ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺒﺮ ﺁﻧﺎﻥ
(ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﻤﺘّﻘﻰ)ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯﻫﺮﺩﺭﻯ
که ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ' ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺭﻫﺎﻯ غرﻓﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﺳﻠﺎﻡ ﺑﺮ
ﺷﻤﺎ' ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺻﺒﺮﻯ
که ﺩﺍﺷﺘﻴﺪ. ﻭﭼﻪ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺭ ﺁﺧﺮﺕ ﺩﺍﺭﻳﺪ
(ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺒﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ' ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺘﺪﻟﺎل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ'
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺘﻮ ﺻﺒﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺷﺘﻰ'
ﺑﺎﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺭﺳﻴﺪﻯ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻥ ﺼﺒﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳم ﻭﻋُﻘبی
اﻟﺪﺍﺭ ﻳﺎﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺍﺭ ﺩﻧﻴﺎ' ﻭﺧﺎﻧﻪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی ﺴﺎﻟک
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺳﻠﺎم علیکم ) ﻳﺎ
ﺳﻠﺎم ﻮ ﺗﺤﻴّﺖ
ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﻳﻌﻨﻰ

ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻤﻌنی ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬی
ﺸﻤﺎ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ ﺘﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
همرﺍﻩ ﺻﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺍﺭﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﺒﺘﻮﺍنی
ﺒﺒﻴﻨی  ﺧﻮﺍﻫی
ﺪﻳﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ
ﻭ ﻣﻠک ﺒﺰﺭﮔی ﺒﺘﻮ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ( ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﺭﻭٴﻴﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻰ ﺧﻮﺍﻫی
ﺪﻳﺪ' ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬی
ﺪﺍﺭﻯ' ﻭﭼﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫی
ﺒﺮ ﺩﻟﻬﺎ ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺤقیر ﺍﺯ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎ
ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺑ ﺨﻠﻖ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ
ﺑﻮلیّ ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ'
ﻭﺍ ﻳﻨﮑﻪ ﺍﻭ ﺩﺭﭼﻪ
ﮐﺮﺍﻣنی ﻮﻧﻌﻤت
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﭼﻪ ﻣُﻠﮑﻰ
ﻋﻈﻴم ﺪﺍﺭﺩ. (ﻣﺎﻟﮑﻴّﺖ
ﻭﻣﻠﻮﮐﻴّﺖ' ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺭﻭﺣﻰ) ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ اﺭﺳﺎلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻣﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺑﭙﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ'
ﻭﻣﻌﺮفی ﺸﺪﻩ ﺳﺎﻟک
ﺒﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ) ﮐﻪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭﺭﻭﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
(ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺰﺍﺭ
ﻧﻔﺮ ﺑﺎﻫم ﺒﻮﺩﻧﺪ'
ﻳﮑﺎﻳک ﻮﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺑﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺍﻭ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﻠک
عظیم اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺟﻮﻳﺒﺎﺭﻫﺎ
ﺩﺭ ﺯﻳﺮ ﭘﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺟﺎﺭﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ( ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻘلی ﻮ ﺍﻟﻬﺎمی
که ﺑﺴﺎﺩﮔی ﺤﺼﻮل
ﺰﻳﺮ ﭘﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺑﻬﺸﺖ ﻋﻘلی اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 3064 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
(ﺝ۸ﺹ130ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺨﻤسة
ﻣﻥ ﻔﺎکهة ﺍﻟﺠنة
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ' ﺍﻟﺮُﻣّﺎﻥ
اﻟﺎﻣﻠﻴﺴﻰ' ﻭ ﺍﻟﺘُﻔّﺎﺡ'
ﻭ ﺍﻟﺴﻔَﺮﺟَﻞ
ﻭ ﺍﻟﻌﻨَﺐَ' ﻭ ﺍﻟﺮﻃﺐ
ﺍﻟﻤثاﻥ ﭘﻨج ﻤﻴﻮﻩ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﺃﺻل
ﺒﻬﺸتی و غذای
سالکان ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻧﺎﺭ ﺍﻣﻠﻴﺴﻰ'
ﻭ ﺳﻴﺐ ﻭ ﺑﻪ ﻭ ﺍﻧﮕﻮﺭ
ﻭ ﺧﺮﻣﺎﻯ ﺮﻃﺐ ﻣثاﻥ
( ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﻮﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬی ﻘﺒﻠﻰ' ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺮﺧﻰ ﻣﻴﻮﻩﻫﺎ
ﻓﺎﻳﺪﻩﻫﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺗﮑﺎﻣلی ﻘﺎﺋل
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﺃﻧﺎﺭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺨﻮﺍﺹ ﺿﺪ ﺷﻬﻮﺕ
ﻭ ﭘﺎﺋﻴﻥ ﺁﻭﺭﺩﻥ
ﻔﺸﺎﺭ ﺧﻮﻥ' ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺘﺮﮐﻴﺒﺎﺕ ﺁﻫنی
ﻠﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﻥ
ﻮ ﺣﻴﺎﺕ بشری ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺣتی اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ'
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺤﺪ ﺃﻗل
هرﻫﻔﺘﻪ ﻳک ﺃﻧﺎﺭ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﻠسی گرﭼﻪ
ﺍﺳمی ﻤﮑﺎنی  ﺑﻨﻈﺮﻣﻴﺮﺳﺪ'
ﻭلی
هماﻥ ﺃﻧﺎﺭ (ﺃﻣﻠس
) ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺗﺮﺵ ﻭ ﺷﻴﺮﻳﻥ
ﻤﺰﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻗﻨﺪ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍ ﮐﻤﺘﺮ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺳﻴﺐ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻏﺬﺍﻯ
کاﻣلی اﺳﺖ' ﺣﻔﻈ
ﺸﺪﻩ ﺍﺯ ﻓﺴﺎﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺮﻩ ﺭﻭ'
ﻭ ﺩﺭ ﺳﻴﺎﺣﺖ ﻭ ﺳﻔﺮ
ﺩﺍﺋم اﺯﺁﻥ اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺳﻔﺮﺟل
ﻴﺎ ﺑِﻪ' ﮐﻪ ﺧﻴلی
ﺪﻳﺮ ﻓﺎﺳﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺑﻬﺸتی
ﺒﻮﺩﻥ ﻤﻴﻮﻩ' ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ' ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺁﻥ
ﻤﺠﺎﺯ ﻭ ﻣﺼﺮﻑ ﻣﻨﻄﻘﻰ'
ﻭﻃﺒق ﻔﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺍﺭﺩ. ﺧﺮﻣﺎﻯ ﻣثاﻥ'
ﮔﺮﭼﻪ ﺭﻭﺯﻯ ﺪﺭ
ﺯﻣﺎﻥ اﻣﺎم ﭽﻨﻴﻥ
ﺸﻬﺮتی ﺪﺭ ﺧﻮبی
ﺪﺍﺷﺘﻪ' ﻭلی ﺒﻤﻌنی
ﺪﺳﺖ ﭼﻴﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺮﻣﺎﻯ ﺮﻃﺐ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺭﺍ' ﺍﮔﺮ
ﺯﻣﻴﻥ ﺒﻴﻔﺘﺪ ﺧﺎک
ﺁﻟﻮﺩﻩ' ﻭ ﭘُﺮ ﺍﺯ
ﺣﺸﺮﺍﺕ ﻭ ﻣﻴﮑﺮﻭﺏ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺭﺩﻥ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻮﺁﺳﺎﻥ ﺨﺮﻣﺎ' ﻗﻨﺪ
ﻓﺮﺍﻭﺍن ﻮﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻮ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍنی ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ ﺩﺳﺖ
ﭼﻴﻦ' با ئو
انگشت ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺨﻮﺭﺩﻥ
بی ﻀﺮﺭ ﺍﺳﺖ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺩﺭﺧﺖ ﺑﻠﻨ ﺪﺧﺮﻣﺎ'
ﮐﻤﺘﺮ ﺣﺸﺮﺍﺕ ﺑﺪﺍﻥ
ﺮﺍﻩ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'
ﺗﺎ ﺧﺮﻣﺎﻯ اﻧﺒﺎﺭ
ﺷﺪﻩ. ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ' ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺎﻣﻮﺭ ﺑﻬﺪﺍﺷتی
ﻮﻏﺬﺍﺋی ﻮ ﺯﻧﺪﮔی
عادﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﺼﺎﻳﺤﻰ ﮐﻠّﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘل ﻮﻋﻠم
ﺠﻤﻌی ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺟﻨﺒﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ'
ﮔﺮﭼﻪ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺁﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ' ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺮﮐﺖ ﻭ ﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
ﻤﻌﻨﻮﻯ ﻮ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﺸﺎﻥ پر
ﺍﺯ ﻋﺸق ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 3065 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ۱۳۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺃﺣﺴﻨﻮﺍ
ﺍﻟﻈَﻥّ ﺒﺎﻟﻠﻪ'
ﻭﺍﻋﻠﻤﻮﺍ ﺃﻥّ
ﻠﻠﺠنة ثماﻧﻴﻪ
ﺃﺑﻮﺍﺏ' ﻋﺮﺽ
کلّ ﺒﺎﺏ ﻣﻨﻬﺎ
ﻣﺴﻴﺮة ﺃﺭﺑﻌﻴﻥ
ﺴنة ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺣُﺴﻥ ﻈﻦ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ' ﻭﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﻫﺸﺖ
ﺩَﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺮﺽ ﻫﺮﺩﺭﻯ اﺯ
ﺩﺭﻫﺎﻯ ﺁﻥ' ﺭﺍﻩ
ﭘﻴﻤﺎﺋی ﺒﻤﺪﺕ
ﭼﻬل ﺴﺎل ﺪﺍﺭﺩ.
(ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒسوی کمال و ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻫﻨﻮﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻳﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ'
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺪ
ﺩلی کنند 'ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺮﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﻳﻨک ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ'
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟﻚ' ﻭﻧﻴﺰ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ'

ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﺑﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥها
ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻨﮑﺘﻪ ﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺄﮐﻴﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣّﺎ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﺪﺍ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬی ﻮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﻨﻮنی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭﺏ ﺑﻬﺸﺖ
ﻫﺸﺘﻢ' ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
اﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی اﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ'
ﻭﻫﺸﺘم هماﻥ ﻨﻮﺭ
ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ' ﻭ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﺨﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺸﺖ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺗﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﻣﺘﺪﺍﺧل
ﻮ ﻣﺘﻮﺍلی ﺒﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻮﺭﻭﺩ ﺑﺪﺭﺏ

ﭘﻨﺠم  ﺒﺮﺍﻯ
ﻤثاﻝ' ﺑﺎﻳﺪ ﻗﻄﻌﺎ
ﻭ ﻗﺒﻠﺎ ﺍﺯ ﺩﺭﺏ
ﭼﻬﺎﺭم ﻮﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻫﺮ ﺩﺭﺏ ﺑﻬﺸتی
ﭽﻬل ﺴﺎل اﺳﺖ' ﻳﻌنی
ﻴک عمر ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ اﺭﺯﺵ ﺩﺍﺭﺩ'
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭﻳک ﺘﻮﻟﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺸﺮﻯ' ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
هرﻳک کمالات
هر شهود ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﻫﺮ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ'
ﻫﻤﺎﻥ هزﺍﺭ ﻣﺎﻩ
ﻳﺎ ﺻﺪﺳﺎل عمر ﺑﺎ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ و
عقل ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻗﺴﻤتی اﺯ ﻋﻤﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺭﺯﺵ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭽﻬﻞ ﺳﺎل ﺼﺒﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻭﻏﻀﺐ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮکی ﻴﮑﻨﺪ'
ﻭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ'
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺘﻤﺎم
گذﺷﺘﻪﻫﺎ ﻭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻳک  عمر ﺯﻧﺪگی
اﺭﺯﺵ ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﺮﺷﺐ
'ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺍﺳﺖ' ﺍﮔﺮ
کسی قدﺭ ﺑﺪﺍﻧﻰ.
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟک ﺪﺭﻫﺮ
ﻳک  اﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
هفتگانه ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺃﺟﻠﻬﺎ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺨﺎﺹ ﻭﻟﻮﺍﺯم ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ' ﺷﺎﻳﺪ ﭼﻬل
ﺴﺎل ﺘﮑﺎﻣل اﻭ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺰﻧﺪﮔی
ﺴﺎﻟﻢ' ﻭلی غیر ﺳﻠﻮکی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﻋﺸق
ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ 'ﻭ ﺩﺭک
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺧﻮﻳﺶ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻴلی
ﺰﻭﺩﺗﺮ ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﺑﻮﺍﺏ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﻮﺍع
و اﻋﻤﺎلی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺭﻳﺎﺿﺎﺕ ﻭ ﺍﺩﻋﻴﻪ'
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ و
توسّلات ﺳﻠﻮﮐﻰ'
ﻭﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟک همه ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻳﮑﺠﺎ ﺑﺎﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.

حدیث 3055 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ۱۳۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﻄﻮبی
ﺸﺠﺮة فی اﻟﺠنة
ﺃﺻﻠﻬﺎ فی ﺪﺍﺭ
ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ' ﻓﻠﻴس
ﻣﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ اﻟّ
ﺎﻭ ﻓﻰ ﺩﺍﺭﻩ' ﻏُﺼﻥ
ﻤﻥ ﺃﻏﺼﺎﻧﻬﺎ' ﻟﺎ
ﻳﻨﻮﻯ فی ﻘﻠﺒﻪ
ﺷﻴﺌﺎ' ﺍﻟّﺎ ﺃﺗﺎﻩ
ﺫﻟک اﻟﻐﺼﻥ ﺒﻪ'
ﻭ ﻟﻮ ﺃﻥّ ﺮﺍﮐﺒﺎ
ﻣﺠﺪّﺍ' ﺳﺎﺭ
فی ﻈﻠّﻬ ﺎﻣﺎوة
ﻋﺎﻡ' ﻟم ﻴﺨﺮج ﻤﻨﻬﺎ'
ﻭﻟﻮ ﺃﻥ غُرﺍﺑﺎ
ﻃﺎﺭ ﻣﻥ ﺃﺻﻠﻬﺎ'
ﻣﺎ ﺑﻠغ ﺃﻋﻠﺎﻩ'
ﺣﺘّﻯ ﻴَﺒﻴﺽّ ﻫَﺮﻣﺎ'
ﺃﻟﺎ ﻓﻔی  هذﺍ ﻓﺎﺭﻏﺒﻮﺍ
ﻃﻮﺑﺎ ﺩﺭﺧتی
ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺃﺻل ﻮ ﺭﻳﺸﻪ ﺁﻥ
ﺪﺭﺧﺎﻧﻪ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ( ﺧﺎﻧﻪ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺸﺠﺮﻩ ﻃﻮﺑﺎ
ﻳﺎ ﺍﺗﻮﭘﻴﺎ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻭ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻋﻘﻠﻰ' ﻫﻤﺎﻥ
عقل کلّی
نهایت ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺮﻭﺵ
ﻣﻘﺒﻮل اﻟﻬﻰ' ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ ﺭﻳﺸﻪ
ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ ﻭﻣﻘﺎم
شهودی و
الوهیّت ﺮﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ' ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ'
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ' ﺑﻌﻘل
اﻟﻬی ﻮ ﮐﻠّﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ

ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺴﺖ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ'
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ' ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮﻟﺎﻳﺖ' ﻭ ﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻤﻴﺸگی
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮔﺮﻣﺎ ﻭ ﺳﻮﺯش ﻴﻨﺴﺒت
اﺩﺍمه ﺠﻬﻨﻤﻰ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺃﺻل ﺁﻥ
ﻳﺎ ﺗﻨﻪ
ﻭ ﻳﺎ ﺭﻳﺸﻪ' ﻭﺳﺮﭼﺸﻤﻪﻋﻘلی
ﺁﻥ' ﻫﻤﺎﻥ ﺎﺻﺎﻟﺖ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
که ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳل ﺒﻤﺼﻄفی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ' ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
کشف ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ و
ولایت ﻫﺮ ﻣﻮٴﻤﻨﻰ'
ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ اﺯ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﺧﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ ﺪﺭﺧﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ' ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﻮﻟﺎﻳﺖ'
ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺴﺖ. ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟک ﻮ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﺴﻠﻴم ﻮ ﭘﻴﻤﺎﻥﺴﻠﻮکی
ﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ'ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻴچ ﺸﺎﺧﻪﺍﻯ
اﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﻭﻋﻘل
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺣﺘی اﮔﺮ ﺑﺪﻭﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ' ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ ﺳﻨّﺘﻰ'
ﻭﺑﺎ ﺣُﺴﻥ ﻨﻴّﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭلی
ﭽﻮﻥ اﺯ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﭘﺸﺖ ﺧﺎﻧﻪ
ولایت ﺑﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ'
ﻟﺬﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﻮٴﻤﻦ' ﺍﻭم
کنندهﻩ ﺳﺎﻟک ﻮ
ﺍﻭم  کرﺩﻩ
ﻭﮐﺎﻣل الهی ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ
هر ﻧﻴّﺖ ﻭ ﻫﻮسی
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ' ﺍﻳﻥ
ﺸﺎﺧﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ
(ﻭ ﺍﻳﻥ ﺨﺎﺹ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺰﻧﺪﻩ
هر ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ اﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﻮ ﺑﻬﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ'
بویژه شهود ﻤﺼﻄفی
ﻨﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ'
ﻭلی ﺎﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﺒﺎﺷﺪ' ﻫﻨﻮﺯ ﻫﺮ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺁﻭﺭﺩﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻥﺒﺮﺁﻭﺭﺩ
ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻧﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻴچ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﭼﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺖ' ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻳک ﺴﻮﺍﺭ ﮐﺎﺭ ﺟﺪّﻯ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎ ﺍﺳﺐ
ﺗﺎﺯﻯ ﺧﻮﺩ' ﺍﺯﺳﺎﻳﻪ
ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖﻋﺒﻮﺭ
ﮐﻨﺪ' ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﻭﻗﺖ
ﻟﺎﺯم دارد. ﺯﻣﺎﻥ
ﻮ ﻣﮑﺎنی ﻴﮑﺠﺎ'
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﮑﺎﺭ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻋﻤﺮ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
ﺒﻤﻴﺮﺍث ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﮐﻠﺎغی ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻄﻮﺭﻋﻤﻮﺩﻯ ﺒﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ' ﺗﺎ ﺑﺸﺎﺧﻪ
نهائی   ﺑﺮﺳﺪ'
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻯ ﻮ ﻃﻮل
عمر کلاغ ﺳﻔﻴﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺪﺭﺧﺖ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ.
ﭘس ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭽﻨﻴﻥﺪﺭﺧتی ﻮ
ﺑﻬﺸتی ﺮﻏﺒﺖ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻴﺪ
(ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺼﺎﺩق ﻮ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺒﺎﺷﻴﺪ' ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﻣﺤﺎل ﺮﺍ ﺗﺤﻘق
ﻤﻴﺪﻫﻴﺪ. ﻓﺮﺽ ﺑﺮ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻃﺒق
ﺸﺎﻳﻌﺎﺕ ﮐﻠﺎغی
ﻴﺎ ﻧﻤﻴﻤﻴﺮﺩ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮﺷﻮﺩ ﺳﻔﻴﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
بیابد. ﺑﺎﺯ ﮐﻠﺎﻍ'
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻢ' ﻭﺣتی ﺪﺭ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ' ﺳﻤﺒﻮل
ﺨﺒﺮ ﺭﺳﺎﻧﻰ

ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﻠﺎﻍ  ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻟﺎ' ﻭﺑﺴﺮ ﭼﺸﻤﻪ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﺍﻟﻬی
ﺒﺮﺳﺪ.ﻭ ﻗﺎﺭﻗﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺧﻮﺵ ﺧﺒﺮﻯ
ﻮ ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ اﺯﻧﻴکی
ﺎﻣﻮﺭ ﺩﺭﭘﻴﺶ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
(ﺍﺭﻏﺒﻮﺍ) ﺭﻏﺒﺖ
ﻭﺗﻤﺎﻳل ﻨﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﻴﺪ' ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺸﻮﻳق ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻳﻥ اﺭﻗﺎم ﻔﻀﺎﺋی
ﻮ ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ ﺍﺯ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
عظیم ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎل
انساﻥ' ﻭﺣتی ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺗﻌﻬﺪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮑﻨﺪ ﻳﺎ ﻧﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺭﺍ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻥ ﺘﮑﺎﻣل
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ مراتب ﺍﻟﻬﻰ'
ﻋﺎﻟﻴﺘﺮﻳﻥ ﺘﺠلّی
عقل ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭﺍﺧﻠﺎق
ﻮﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﻜﺪﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
لقای الهی 'ﻭ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی و ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ' ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ کاﺭﻣﺎئی
ﻮﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻧﻮﻋی
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 3067 - ﺍﺯ ﺟﺎﺑﺮ
ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ ﺼﺤﺎﺑﻪ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ۱۳۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﻤﮑﺘﻮﺏﻋلی
ﺒﺎﺏ ﺍﻟﺠنة ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ'
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ'ﻋلیّ
ﺃﺧﻮ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﻟﻠﻪ'
ﻗﺒل ﺃﻥ ﻴﺨﻠق
اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻭ ﺍﻟﺄﺭﺽ'
ﺑﺄﻟفی عام  ﺑﺮﺳﺮ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ' ﮐﻪ ﺟﺰ ﺧﺪﺍ
ﺍﻟﻬی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﻋلیّ ﺮﺍ ﺩﺭ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﺷﺘﻪ' ﻗﺒل اﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺯﻣﻴﻥ ﺒﺪﻭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺏ ﺑﻬﺸﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻘﺒﻮل
اﻟﻬی ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺒﻬﺸﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﮔﻔﺘﻦ
ﺍﺳﺖ' ﺫﮐﺮ ﺩﺍﺋم
ﺴﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ ﺪفع
ﺸﺮﻙ' ﻭﻗﺖ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺴﺎﻟﻚ' ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬی اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺠﺒﺮﺋﻴل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ'
ﻭ ﺍﺭﺳﺎل اﻟﻬی
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺎﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ' ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻮل  ارسالی ﺨﺪﺍ'
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
سالک ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺭﺳﺎﻝ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ کمک ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺳّل ﻘﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟﻚ

ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی اﻭﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺪﻳﮕﺮ ﻣﻌﺮفی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ'ﻳﻚ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻳک ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ'
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭﺳﺘﺎﻳﺶ'
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮ ﺗﻮﺳل ﺴﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﻫﻤﻪ ﺷﻤﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺷﻮﻳﺪ 'ﻳﻌنی کاﻣل
اﻟﻬی و ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺪ ﻭﺗﻮﺳﻞ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
گرﺩﻳﺪ. ﻭﻋلیّ ﻨﻴﺰ
ﺳﻤﺒﻮل ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ' ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺗﺎﺭﻳخ نوع ﺒﺸﺮ'
هر یک ﺩﺍﺭﺍﻯ  ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﮐﺎﺭ ﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ

ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻋلیّ
اﻭﻟﻴﻥ ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋﻢ'
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ' ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎنی
ﺨﻮﺩ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻋلیّ ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﻳﺶ'
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ  ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺃخ  ﻴﺎ
ﺑﺮﺍﺩﺭ' ﺑﻤﻌنی
ﻤﻌﺎﺩل ﻮ ﺍﻳﻥ
همانی ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬی
ﻮﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ' ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺎم اﻟﻬی ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺣنی
اﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ'
ﻳﺎﻗﺎﺋم
ایدآل کمتال
الهی ﻨﻮع ﺒﺸﺮ' ﻭﻳﺎ
ﻗﺎﺋم ﺃﻫل ﺒﻴﺖ'
ﺣتی ﺒﺎ ﺍﻳﻥ کاﻣل
الهی ﺑﺴﻮﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺮﻭﺩ'
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ
(ﺩﻧﺎ ﻭ ﺗﺪﻟّﻰ) ﮐﻪﻣﻘﺎم
ﻴﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻘﺎم
ﺘﻘﺪّس ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻮ ﻗﺎﺋم الهی ﻨﻮع
بشر ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﺧﻠﻘﺖ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ' ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻮ ﺯﻣﻴﻥ
ﻨﻴﺴﺖ' ﮐﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺩﻧﻴﺎ ﺃﻣﺮﻯ ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻮ ﻣثبت ﻧﻴﺴﺖ' ﮐﻪ
ﺧﻠق ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻣﺮﻯ
عدمی ﻮ ﺧﻠﺄ می ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ(ﺃﺭﺽ) ﻭ ﺯﻣﻴﻦ' ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻬمی ﺪﺭﻫﺴتی
ﻨﻴﺴﺖ' ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺮﻭﺡ ﺍﺳﺖ'
ﻭﻳﺎ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭح
می ﺒﺎﺷﺪ ﻭ (ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ)
ﺁﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ
جسم و ذهن و
روان سالک ﺻﺎﺩق
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺭﻭح اﺯ
ﻣﻘﺎم ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ'
ﺑﻨﻔﺶ ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺃﺭﺽ ﻭ
ﺯﻣﻴﻦ

ﻫﻤﺎﻥ ﺠﺴم ﻮﺗﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪی یکی ﺎﺭ
ﺍﻳﻥ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﻘﺒل
ﺎﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ' ﺭﻭح
ﻮ ﺟﺴم ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻤﻄﺮح
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻗﺒﻠﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﻨﻤﻮﻧﻪ ﻭ ﺍﻳﺪﺁل
کمال ﺁﻥ' ﻭﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣل ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ'
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺮﺳﺮ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ. ﭘس  ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯ ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺯﻣﻴﻥ ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ'
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺯلی
همگاﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻳک ﺮﻭح ﻔﺮﺩﻯ' ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ 'ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺟﻤﺎﺩﻯ' ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫی ﻮﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ' ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ' ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭح ﻮ ﺟﺴﻤ ﺨﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
اﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﻣﻮﻓق گرﺩﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺃﺯلی همگاﻥ' ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻫﺮ ﻧﻮع ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺮﺍ  ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺘﺤﻘﻖ ﻳک
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﻮﻋﻰ'
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻔﺼﻮل ﻨﻮﻋﻰ' ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺗﻮﻟّﺪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺨﺶ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭلی
اﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻔﺼﻮل ﻨﻮﻋﻰ' ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻫﻔﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ های
سلوکی ﻣﻨﺠﺮ ﮔﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳک ﻨﻴﺰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ اﺯﮐﻤﺎل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮﻉ'
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
که بنوع فوق
بشری فرشته
گونه .برود و ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ'
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ'
ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎﻯ ﺮﺏ
ﺍﻟﻨﻮعی ﺁﻧﻬﺎ'
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ
هر ﺮﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل ﺮﻗم
ﺒﺰﺭگ ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ' ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻮﺍغ
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺸﺨﺺ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﻭﻗتی
ﺼﺎﺣﺐ ﻫﺪفی ﻤﻮﻓﻖ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﺑﮑﺠﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﻗﺒل اﺯ ﺃﺯل
ﺘﺎ ﺃﺑﺪ ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ'
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﺍ ﺑﮑﺠﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻣﻮﻓق ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻘﺎک کاﺷﻔﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ' ﭼﻮﻥﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋلیّ دﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ'
ﻭ ﻫﻤﻴﻥ ﻄﻮﺭ ﺩﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ اﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰم ﻘﺒلی ﻤﺸﺨّﺺ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺒﺤق ﺒﻮﺩﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ' ﺑﺎﺯ ﺃﻣﺮﻯ
ﺠﺒﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ' ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻥ عبد ﺍﻟﻠﻪ' ﺷﺨﺺ
ﮐﺎﺷﻒ ﻗﺮﻩ ﻗﺎﺋم
ﻤﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮﮐس
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺮﺍ' ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺭ ﺍﻭل
ﻄی کند ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ
ﻤﺬﮐﻮﺭ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ولای ت و
اینه فوق بشری
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ عاﻗل
ﻮﻋﺎﻣل ﻮﻋﺎﺷق
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋعلیّ
گرﺩﺩ. ﮐﻪ ﻧﺎم
او ﻧﻴﺰﺑﺮ ﺳﺮ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﻮﺩ.
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ ﻨﺎم
ﻤﻘﺎﻣﻰ هر کاﺎﻣلی
اﺳﺖ' ﻭﻫﺮ ﮐس ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺂﻥ ﻤﻘﺎم
الهی ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺑﻬﺸﺖ
ﻓﻌلی ولایت و ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ' ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭽﻬﺎﺭم ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭙﻨﺠم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
ﻴﺎ ﻫﻔﺘم عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺳﺪ (ﺳﻤاء ) ﻫﻤﺎﻥ
آﺳﻤﺎﻥ ﻔﺎﺭﺳﻰ'
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ (ﺳﻤﺎ ﻭﺳﻤﻮّ)
ﻭ ﺍﺭﺗﻔﺎع ﻤﮑﺎنی
ﻴﺎ ﻣﻘﺎم ﻴﺎﻋﻘلی
ﻮﻳﺎ ﻧﻮﻋی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺭﻭﺡ' ﺁﺳﻤﺎﻥ

ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ'
ﻭﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﻨﻔس'ﻭﻣﻴل
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍ' ﻫﻤﺎﻥ
ﺰﻣﻴﻥ ﻮ ﺣﻘﺎﺭﺕ
کارمائی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 3068 -  ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ132ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: اﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ' ﺧﻠق
فی الجنة ﻋﻤﻮﺩﺍ
ﻣﻥ ﻴﺎﻗﻮتة ﺣﻤﺮاء
علیه ﺳﺒﻌﻮﻥ ﻘﺼﺮ'
فی  کل ﻘﺼﺮ
ﺳﺒﻌﻮﻥ ﺃﻟﻒ ﻏﺮفة
'ﺧﻠﻘﻬﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰ
ﻭ ﺟل ﻠﻠﻤﺘﺤﺎﺑّﻴﻥ
ﻮ ﺍﻟﻤﺘﺰﺍﻭﺭﻳﻥ
فی اﻟﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎلی ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ'
ﺳﺘﻮنی اﺯ ﻳﺎﻗﻮﺕ
ﺳﺮخ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺁﻥ
هزﺍﺭ ﮐﺎخ ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﮐﺎخی ﻫﺰﺍﺭ ﺍﻃﺎﻕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺨﺪﺍ' ﻭﺩﻳﺪﺍﺭﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺒﺨﺎﻃﺮﺧﺪﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻳک ﻤیلیوﻥ
اﻃﺎق ﺒﺎﺯ ﻋﺪﺩﻯ
ﻤﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ' ﻭلی
ﺪﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ ﺨﺪﺍ'
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﻪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺭﻳﺰ ﻭ ﺩُﺭﺷﺖ ﻭ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ آنها
ﺭﻭﺯﻯ ﻤﻮﻓق ﺒﺮﺳﻴﺪﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺪﻭﺳت
ﺪﺍﺭﺍﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬی هر ﺯﻣﺎﻥ
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﺪﺍ 'ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻭ
ﺗﻤﺎم هستی ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﻭ ﺑﺎﺯﺩﻳﺪﻫﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ ﺰﻳﺎﺭﺕ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ'
ﺧﻮﺩ ﺣﺠّﻰ ﻭﺍﺟﺐ'
ﻭﻳﺎ ﺣجّی
عُمرﻩ ﺍﻳﺴﺖ. ﺍﻳﻥ
ﺴﺘﻮﻥ ﻨﻮﺭﺍﻧﻰ'
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺩﺭﻳک ﺮﻭٴﻴﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻄﺮح اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺫﮐﺮ ﺍﻳﻥ
اﺭﻗﺎم ﺒﺎﺻﻄﻠﺎح
کهکشانی'ﻭ ﻳﺎ ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ ﻮ ﺧﻴﺎﻟﻰ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺸﻮﻳق ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻮ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣل
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺭﺍﺩﻯ'
ﻭ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺬﺍتی اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ
. (ﻣﺤﺒّﺖ) ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﻌﺼّﺐ ﮐﻮﺭ ﺍﺯ
ﮐسی ﻴﺎ ﺟﺎﺋی ﻴﺎ
ﻃﺮﻳقتی ﻨﻴﺴﺖ'
ﺑﻠﮑﻪ ﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎﺷﺪ' ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
هفتاﺩ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﺑﺎﻫم ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ. ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬی ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ'
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺑﺪﻫﻨﺪ' ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم اﻳﻨﻬﺎ' ﺍﮔﺮ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻧﻔﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ'
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺁﻥ
ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

حدیث 3069 -
اﺯﺁﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ132ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: اﻥّ
اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭ ﺟﻞ' ﻟﻤّﺎ
ﺧﻠق اﻟﺠنة 'ﺧﻠﻘﻬﺎ
ﻣﻥ ﻠﺒﻨﺘﻴﻦ' ﻟﺒنة
ﻣﻥ ﺬﻫﺐ ﻭ ﻟﺒنة
ﻣﻥ ﻔضة ' ﻭﺟﻌل ﺤﻴﻄﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻟﻴﺎﻗﻮﺕ' ﻭ ﺳﻘﻔﻬﺎ
ﺍﻟﺰﺑﺮﺟﺪ' ﻭﺣﺼﺒاءها
ﺍﻟّﻠؤﻠؤ ' ﻭ ﺗﺮﺍﺑﻬﺎ
ﺍﻟﺰﻋﻔﺮاﻥ ﻮ ﺍﻟﻤﺴک
ﺎﻟﺄﺫﻓﺮ ﻓﻘﺎ ﻠﻬﺎ'
ﺗﮑﻠّﻤﻰ' ﻓﻘﺎﻟﺖ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺃﻧﺖ
ﺍﻟﺤیّ اﻟﻘﻴّﻮﻡ'
ﻗﺪ ﺳﻌﺪ ﻣﻥ ﻴﺪﺧﻠﻨﻰ'ﻓﻘﺎل
عز ﻭ ﺟﻞ' ﺑﻌﺰتی
ﻮ ﻋﻈﻤتی ﻮ ﺟﻠﺎﻟﻰ
ﻭ ﺍﺭﺗﻔﺎﻋﻰ' ﻟﺎ
ﻳﺪخلها ﻣﺪﻣﻥ ﺨﻤﺮ
ﻭ ﻟﺎ ﺳﮑّﻴﺮ' ﻭﻟﺎ
ﻗﺘّﺎﺕ' ﻭ ﻫﻮ ﺍﻟﻨﻤّﺎﻡ'
ﻭ ﻟﺎ ﺩﻳّﻮس 'ﻭ ﻫﻮ
ﺍﻟﻘﻠﻄﺒﺎﻥ' ﻭ ﻟﺎ
ﻗﻠّﺎع ﻮ ﻫﻮ ﺍﻟﺸﺮﻃﻰ'
ﻭ ﻟﺎ ﺯﻧّﻮﻕ' ﻭﻫﻮ
ﺍﻟﺨﻨثی' ﻭ ﻟﺎ ﺧﻴّﻮﻑ'
ﻭﻫﻮ ﺍﻟﻨﺒّﺎﺵ'
ﻭﻟﺎ ﻋﺸّﺎﺭ ﻭ ﻟﺎ
ﻗﺎطع ﺮﺣﻢ' ﻭﻟﺎ
ﻗﺪﺭﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺰ ﻭﺟﻞ' ﭼﻮﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ ﺍﺯﮔﻮﻧﻪﺍﻯ
ﺧﺸﺖ ﺳﺎﺧﺖ'
ﮐﻪ ﻳکی اﺯ ﻃﻠﺎ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ ﻧﻘﺮﻩ
ﺑﻮﺩ (ﺑﻬﺸﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺎ'
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ'
ﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ
ﺧِﺸﺖ ﻃﻠﺎ ﻭ ﻧﻘﺮﻩ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ' ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ اﺭﺯﺵ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﻣﻌﻨﻮﻯ
اﻳﻥ کاﺧﻬﺎﻯ
مادی و عقلی  ﺍﻟﻬی اﺳﺖ)
ﮐﻪ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺯ ﻳﺎﻗﻮﺕ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻭ ﺳﻘﻒ ﺁﻥ اﺯ ﺯﺑﺮﺟﺪ'
ﻭ ﺭﻳﮕﻬﺎﻯ ﺁﻥ
اﺯ ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ' ﻭﺧﺎک
ﺁﻥ اﺯ ﺯﻋﻔﺮﺍﻥ
ﻮ ﻣﺸک ﺃﺫﻓﺮ
یا اصفر ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺁﻥ

ﮔﻔﺖ' ﺣﺮفی ﺒﺰﻥ'
ﻭ ﺍﻳﻥ کاخ ﺒﻬﺸﺘی
گفت 'ﮐﻪ ﺟﺰ ﺗﻮ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻬی ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﻗﻴّﻮم
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻥ ﺸﻮﺩ' ﺳﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ (ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺟﺰ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ' ﻭﺩفع
ﺸﺮک هنگام ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ' ﻣﻄلبی
ﺒﺮ ﺯﻳﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺁﻧﻬم هنگام ﺘﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﻭ' ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ووسیله الهی ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﻰّ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺧﺪﺍﺋﻴﮑﻪ
ﻣﺮگ ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻮﻉ ﻧﺪﺍﺭﺩ' ﮐﻪ
ﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ کسب
حیات و ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﻳک ﺮﻭﺡ' ﻭﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻴک ﺮﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﺣﺘّﻯ
ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ' ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺎﻳﺪ' ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩﻯ
گه رسید ﺒﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬی ﺘﺎ  شهود
ششم ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ.
( ﻗﻴّﻮﻡ) ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺭﺳﺎﻥ' ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ'
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﻗﻴﻤﺖ
و مقام وجودی ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﻭﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻓﺘﻥ
ﺒﻨﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ' ﻭﻗﻮﺍم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻮعی
ﻮ ﻣﻘﺎم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻓﻌلی
ﺨﻮﺩ' ﺳﺮﭘﺎ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ (ﺳﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪ)
ﮐسی اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ' ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ
الهی ﻗﺎﺋم ﻮ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
(ﻋﻴﺪ) ﻭ ﺟﺸﻥ ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺘﺤﺼﻴﻠﻰ ﻭ ﻗطع
هرﮔﻮﻧﻪ ﺻﻮم ﻮ
ﺭﻭﺯﻩ' ﻳﺎ ﺍﻭم ﻮﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن ﻨﻔس
و روان ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ'
ﻭ ﺍﻓﻄﺎﺭ و فطم
و قطع ﺍﺯ ﻫﺮ ﺭﻭﺯﻩ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩتی ﺪﺍﺭﺩ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺖ' ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﻌﺰّﺕ
ﻭﻋﻈﻤﺖ' ﻭﺑﺎﻟﺎﺋی
ﻤﻘﺎم ﺨﻮﺩﻡ' ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺮخی ﺮﺍ ﺑﺎﻳﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫم
ﺪﺍﺩ' (ﮐﻪ ﺷﺮﻭﻃ ﻠﺎﺯم
ﻮ ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ضروری ﻤﺮﺑﻮﻃﻪﺑﺎﺷﺪ)
ﻣﻌﺘﺎﺩ ﺧﻤﺮ (ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺮک
اﻋﺘﻴﺎﺩ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ
ﭘس ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺣﺪ
ﺍﻗﻞ ﻗﺪﺭﺕﻋﻘلی
ﺨﻮﺩ

ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ' ﮐﻪ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺪﺭک اﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬی ﻮ ﺻﺒﺮ ﺍﺣﻮﺍل
سلوکی ﻨﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﺧُﻤﺎﺭﻯ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ' ﺧﻤﺮ ﺍﺳﺖ
ﭼﻪ ﺍﻟﮑل ﻮﻳﺎ ﻣﻮﺍﺩ
ﻣﺨﺪﺭ' ﻭﻳﺎ ﻫﺮﻋﺎﺩﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻀﺪ ﻋﻘﻞ
انسان ) ﻭ ﻫﺮﺳﮑّﻴﺮ
ﻧﻴﺰ ﺳﺮﻣﺴﺖ' ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﻣﺴﺘﻰ  ( ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺪک
ﺨﻮﺭﺩﻥ ﺒﺪﻭﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ'
ﻣﺴتی ﺘﮑﺎﻣل ﻮ
ﺑﻴﻬﻮﺷی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮخی ﻤﻮﺍﺩ
ﻏﺬﺍﺋﻰ' ﻳﺎ ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﮑل ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﺪﻥ اﻟﮑل ﺴﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﻗﺘّﺎﺕ ﺑﻤﻌنی ﻨﻤّﺎم
اﺳﺖ. (ﮐﻪ ﺧﺒﺮ ﭼﻴنی
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻧﻴّﺖ
ﺑﺪ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪﻋﮑس
ﻋﺎﺩﺕ ﺑﻌﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﻮ ﻣﺤﺒّﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺪ ﺩلی ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ'
ﻫﺮﮔﺰ ﮐسی ﺮﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ' ﺗﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮔﺮﺩﺩ ) ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺩﻳّﻮس
'ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻘﻠﻄﺒﺎﻥ
اﺳﺖ ( ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻳّﻮس
ﺭﺍ ﺟﺎﮐﺶ ﻭ ﺩﻟّﺎل
ﻤﺤﺒّﺖ' ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺯﻧﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺗﺄﻣﻴﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻗﻠﻄﺒﺎﻥ' ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻘُﻠﭽﻤﺎق
ﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﺯﻭﺭﮔﻮ
ﺍﺳﺖ.ﮐ ﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮ ﻗﻠّﺎﻉ'
ﻳﺎ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﺮﻃی
ﻴﺎ ﭘﺎﺳﺒﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ
(ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺯﻭﺭﮔﻮﻳﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﻣﺎنع ﺤﻘﻮق
ﻤﺮﺩم ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﻗﻠﻌﻪﻫﺎﻯ
ﺨﺎﺹ' ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﻰ
ﺁﻥ کاﺭﺑﺪﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﭘﻠﻴی  ﻗﺎﻧﻮنی
ﺒﻮﺩﻥ' ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻈم ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺏ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺯﻭﺭﻯ ﻨﮕﻮﻳﺪ)
ﻭﻧﻴﺰ ﻫﺮ ﺯﻧّﻮﻕ'
ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ ﻤﺨﻨّث
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻔﻌﻮل ﺮﺩ' ﻭ ﺯﻥ
ﺻﻔﺖ ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﻧﻴﺰ
ﻫﺮ ﺧﻴّﻮﻑ' ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
کفن ﺪﺯﺩ ﻭ ﻧﺒش
ﻗﺒﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﺍﮔﺮ
ﺍﺷﻴاء ﻘﻴﻤتی ﺮﺍ
ﺑﺎ ﻣُﺮﺩﻩ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ'
ﻳﺎ ﮐﻔﻥ اﻭﺭﺍ ﺑﺪﺯﺩﻧﺪ)
ﻭﻧﻴﺰﻫﺮﻋﺸّﺎﺭ
(ﮐﻪ ﺩﻩ ﻳک ﻤﺎﻟﻴﺎﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ' ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ اﺩﺍﺭﻩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﺑﺸﮑل ﻘﺎﻧﻮنی
ﺒﺎﺷﺪ'ﻋﻴﺒﻰ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی ﺒﺮخی
ﺰﻭﺭ ﮔﻮ' ﭼﻮﻥ ﻤﺎﻓﻴﺎﻫﺎ
ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺎ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺧﻤس ﻭ ﺯﮐﺎﺕ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩم اﺯ ﺍﻳﻥ
گوﻧﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭ ﻧﻴﺰﻫﺮ ﻗﺎﻃﻊ
ﺭَﺣِﻢ' (ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﻗطع ارتباط
با ﺮﺣم کند ' ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻗطع اﺯ ﺭﺣم ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﮐﻨﺪ' ﮐﻪ ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﻮ ﻳﺎ توسل و ﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻀﻮﻳﺖ ﺩﺭ
ﻳک ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ'
ﻣﻨﺠﺮ

ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ' ﻭﮐﺴﺐ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
از کارماهای
جهنم ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
الهی ﺷﺪﻳﺪﺗﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ) ﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﺮ
ﻗَﺪَﺭﻯ ( ﻫﺮﮐﺴﻴﮑﻪ
ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪ' ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣل
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖﮐ ﻪﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ' ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻗﺒلی
ﺪﺍﺭﺩ' ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺗﺮک ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺁﺯﺍﺩﻯ اﻧﺴﺎﻥ'
ﭼﻴﺰﻯ ﺠﺰﻋﮑس ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮکی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ  ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻫﺮ ﺁﺯﺍﺩﻯ'
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﺯ ﮐﻨﺘﺮل
ﻨﻔﺶ و خویشتن
داری ﺟﺰ ﺗﻮﺣّﺶ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﮐﻨﺪ' ﺗﺤﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻟﻬی عمل ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ اﻭ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ' ﺑﺎﺯ
ﻗَﺪَﺭﻯ ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ' ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺃﻣﺮ ﺑﻴﻥ ﺃﻣﺮﻳﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻳﻌنی
ﻨﻪ ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻣﺠﺒﻮﺭ' ﻭﻳﺎ ﻫم
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ ﻭﻫم
ﻤﺠﺒﻮﺭ.ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ'
ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ'
ﻭﺟﺰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻗتی
ﺒﺸﻬﻮﺩ

ﺍﻟﻬی ﻮ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺎ  ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺗ ﺤﻘق
ﺒﺪﻫﺪ.ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥ آﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
بالف عل و
الهی  ﺧﻮﺩ'
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﻧﻔس ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ
ﺧﻮﻳﺶ' ﭼﻘﺪﺭ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﭽﻴﺰﻯ ﺠﺰ ﮐﻨﺘﺮل
ﻨﻔس ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
عمیقﺘﺮﻯ ﺒﺮﻭﺩ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ'ﻭ

ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ'
ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس ﮐﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ثوﺍﺏ ﮐﺮﺩﻥ ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻠ
ﺠﺴﺘﻦ' ﮐﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﺎﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻫﺮ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﮐﻨﺘﺮل
ﻨﻔس 'ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
کسب
ثواﺏ ﺑﺮﺍﻯ
کسی ﻴﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺑﺮخی اﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻣﺸﺎﻏل ﻮ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺭﺍ ﻳﺎﺩ
ﺁﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﻴﺎﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺰﻣﺎﻥ ﻮﻣﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺼﻠﺎح ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ'
ﻫﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﺮﺍ
ﮐﻪ ﻟﺎﺯم ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺍﻣﻮﺭی ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺮک
گرﺩﻧﺪ' ﻭﭼﻪ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﻧﺒﺎل کنند. ﺗﺮک
ﺼﻔﺎﺕ ﻳﻌنی ﺘﺮﻙ

ﻋﺎﺩﺍﺕ' ﻭﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻳﻌنی
کسب ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻭﺑﺎ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩﺳﻠﻮﻙ'
ﻣﺎﻧﻨ ﺪﻗﺪﺭﺕ ﺑﺨﺸﺶ
ﻳﺎﻓﺘﻦ  ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻳﺪﻥ.

حدیث 3070 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ133 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻮ ﺍﻟﻠﻪ' ﻣﺎ
ﺧﻠﺖ ﺍﻟﺠنة ﻣﻥ
ﺃﺭﻭﺍح اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻤﻨﺬ ﺧﻠﻘﻬﺎ' ﻭﻟﺎ
ﺧﻠﺖ ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻣﻦ

ﺃﺭﻭﺍح اﻟﮑﻔّﺎﺭ
ﺍﻟﻌُﺼﺎة ' ﻣﻨﺬ
ﺧﻠﻘﻬﺎ ﻋﺰ ﻭﺟل
ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﺁﻏﺎﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ'
ﺑﻬﺸﺖ ﺧﺎلی اﺯ
ﺍﺭﻭﺍح ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ' ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم ﻨﻴﺰ
ﺍﺯ ﺍﺭﻭﺍح  کاﻓﺮﺍﻥ
ﺴﺮﮐﺶ ﺧﺎلی ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ' ﻭ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ'
ﺟﺎﺋی اﺯ ﻗﺒل ﻣﺎﺩﻩ

ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ' ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻘﺒﻮل اﻟﻬی ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻧﺪکی   اﺯ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
اوم کنندﻩ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺳﺮﮐﺶ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﺯلی اﻟﻬﻰ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺃﻣﺮ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ'
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺟﻬﻨﻤﻰ' ﻭ ﺩﺭ
ﺁﺗﺶ ﺣﺴﺮﺕ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺯﻧﺪﮔی ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﻫﻴچ
کاﻣلی اﻟﻬی ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ' ﻭ
ﻳﺎ ﻃﺮﻳﻘتی ﺴﻠﻮکی
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮگ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﻫﺴﺖ. ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺍﻭم
کنندﻩ' ﻭ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﻤﻨﮑﺮ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ'
ﻭﻧﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﻨﮑﺮ'
ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ ﻣﻨﮑﺮﺟﺰ
ﺗﮑﺒّﺮ ﻭﺯﺷتی ﺪﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 3071 -
اﺯ ﺍﻣﺎم ﻌﺴﮑﺮﻯ
اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ133ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنی ﻴﻮم ﻨﻘﻮل
ﻠﺠﻬﻨّﻢ' ﻫل
اﻣﺘﻠﺄﺕ' ﻭ ﺗﻘﻮل  هل ﻤﻥ ﻤﺰﻳﺪ؟
ﺭﻭﺯﻯ
که ﺑﺠﻬﻨم ﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'
ﺁﻳﺎ ﭘُﺮ ﺷﺪﻯ؟
ﻭلی ﺟﻬﻨم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﺁﻳﺎ ﺑﺎﺯﻫم ﺒﻴﺸﺘﺮﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﻔﺮﺳﺘﻴﺪ؟
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺠﻬﻨم
گوهانوم ﺠﻬﺎﻥ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪﮔی
ﺠﻬﻨمی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺠﺎﻯ ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺗﺎﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌی ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
اﺭﺍﺩﻯ' ﺧﻮﺩ ﺭﺍ

ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ' ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻟﻬی ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺪﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
هو ﺍﺳﺘﻔﻬﺎﻡ'
ﻟﺄﻧّﻪ ﻭﻋﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﺃﻥ ﻴﻤﻠﺄﻫﺎ'
ﻓﺘﻤﺘلئ اﻟﻨﺎﺭ'
ثمّ  ﻘﻮل
ﻠﻬﺎ

ﻫل ﺎﻣﺘﻠﺄﺕ؟ ﻭ
ﺗﻘﻮل هل ﻤﻥ ﻤﺰﻳﺪ'
ﻋﻠی ﺤﺪّ ﺍﻟﺎﺳﺘﻔﻬﺎﻡ'
ﺃﻯﻠﻴس فی ﻤﺰﻳﺪ'
ﻗﺎﻝ ﻓﺘﻘﻮل اﻟﺠنة
'ﻳﺎ ﺭﺏ  ﻭﻋﺪﺕ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﺃﻥ ﺘﻤﻠﺄﻫﺎ
ﻭ ﻭﻋﺪﺗنی ﺃﻥ ﺘﻤﻠﺄﻧﻰ'
ﻭﻗﺪ ﻣﻠﺄﺕ ﺍﻟﻨﺎﺭ'ﻗﺎل
فی ﺨﻠق اﻟﻠﻪ ﻳﻮﻣﺌﺬ
ﺧﻠﻘﺎ' ﻳﻤﻠﺄ ﺑﻬم
اﻟﺠنة 'ﻓﻘﺎل ﺃﺑﻮ
ﻋﺒﺪﺍﻟﻠﻪ' ﻃﻮبی
ﻠﻬﻢ' ﺍﻧّﻬم ﻠم
ﻴﺮﻭﺍ ﻏﻤﻮم اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﻟﺎ ﻫﻤﻮﻣﻬﺎ

ﺍﻳﻥ ﻴک ﺴﺌﻮﺍل
اﺳﺘﻔﻬﺎمی اﺎﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻋﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺟﻬﻨم
ﺮﺍ ﻣﻤﻠﻮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ' ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﭘُﺮ ﺷﺪﻯ؟ ﻭ ﺁﻥ
اﺯ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻮﺭﻭﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﺍﻣﺮﻯ ﺎﺳﺘﻔﻬﺎمی
اﺳﺖ. ﺑﻤﻌنی اﻳﻨﮑﻪ
ﭘﺮ ﺷﺪﻡ (ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎم اﻳﻥ اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺳﺌﻮﺍل ﺒﺮﺍﻯ
کسب اﻃﻠﺎع ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻨﻴﺴﺖ' ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺘﻮﺟﻪ ﮐﺮﺩﻥ ﻤﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﺳﭙس  ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺁﺗﺶ
ﺟﻬﻨم ﺮﺍ ﻭﻋﺪﻩ
ﺩﺍﺩﻯ' ﮐﻪ ﭘُﺮ ﮐﻨﻰ'
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﻤﻥ
ﻨﻴﺰ ﻭﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ'
ﮐﻪ ﭘﺮ ﺷﻮﻡ. ﭘس ﭼﺮﺍ
ﭘﺮ ﻧﺸﺪﻩﺍﻡ؟ ﻭلی
ﺠﻬﻨﻢ ﭘﺮﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
( ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی  اﺳﺖ' ﮐﻪ ﭼﺮﺍ
ﭘﺮ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم اﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻠق ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ ﻤﻴﺁﻓﺮﻳﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﭘﺮ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺤﺎل ﺁﻧﺎﻥ که
ﻏﻤﻬﺎﻯ ﺪﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻧﺪ' ﻭ ﺍﺯ ﻫﻤﻮم
ﻮ ﺍﻧﺪﻭﻫﻬﺎﻯ ﺁﻥ
ﺨﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.  (ﺩﻧﻴﺎ ﺟﻬﻨم
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﺮﻭح اﺳﺖ' ﻭلی
همین ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ' ﺑﺮﺍﻯ
اﺭﻭﺍح ﻘﺒل اﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺎﻥ ﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﻴﺰ ﺟﻬﻨم
خنکی اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻣﺤﺪﻭﺩﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﻫم ﺒﻬﺸﺖ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ  ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻭل ﺠﻬﺎنی  ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﻭﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ' ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﻭﻡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻗﺒل اﺯ ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺁﻧﺎﻥ' ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
اﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
عرش رحمان ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ' ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
هفت هزﺭ ﺳﺎل ﺪﺍﺭﻧﺪ.
(ﺳﻌﺎﺩﺕ) ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺎﻧﺎﻥ که ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'
ﺗﺎ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﭘُﺮ
ﮐﻨﻨﺪ' ﭼﻨﻴﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ ﺟﻬﻨم
ﺪﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩ'
ﻭ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی  ﺮﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩ'
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﻤﺎنی
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﭘُﺮﮐﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺘﺒﻌﻴﺾ
ﺍﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪﻯ اﺯ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﭘﻴﺪﺍ

ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ' ﻭﺩﺭ ﺟﻮﺍنی
ﻮ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭﺍﺭﺩ
پیمان ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ'ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﭘُﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﭘُﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺗﻤﺎم ﻬﺴتی
ﺒﻬﺸتی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ' ﻭ ﺭﻭﺯﻯ ﺠﻬﻨﻢ
ﺧﺎلی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭلی ﺘﮑﺮﺍﺭ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﻣﮑﺎنی ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ' ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
عقلی 'ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺑﺸﺮﻯ' ﻭ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻣﮑﺎﻥ'
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃ
ﺒﻌﻮﺍﻟم اﻟﻬی ﺪﺭ
ﺭﻭح ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺭﻭح ﺪﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻭ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻘﺎم ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ'
ﺍﻣﻮﺭﻯ اﻟﻬی ﻬﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ'
ﻭﻳﺎ ﺭﻭحی پس ﺯ
ﻣﺮگ ﺪﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮔﺮ
ﭼﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﺩﻭم ﺮﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺮﺍ' ﺍﺯ ﻧﻮع ﺘﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﻧﺎ ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﭘﺎکی ﻮ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭﺻﻠﺎﺣﻴﺖ
ﺭﻭﺍنی ﺨﻮﺩ ﺭﻭٴﻴﺎﺋی
ﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺮﺧی ﺒﻬﺸتی  ﻮﺑﺮﺧی
کاﺑﻮﺳﻰ

ﻭ ﺟﻬﻨﻤﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﭽﻬﺎﺭ ﺟﻬﻨم
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻨﮑﻨﻨﺪ. ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ ﺑﺪ ﺑﻴﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
کم عقلی و ﺮﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ'
ﻭﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺪﺭ ﺟﻬﻨم ﺴﻮم
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻮ ﻋﺮﻳﺎﻥ' ﺗﺎ ﻗﺒﻮل
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻣﺴخ ﺁﻣﻴﺰ'
ﺑﺪﻧﻴﺎﻯ ﺠﻬﻨﻤﻰ'
ﻭﺟﻬﺎﻧﻮم ﺠﻬﺎﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

حدیث  3072 - پیامبر
میفرماید(ج؟ص؟)
علیک ﺒﺎﻟﻘﺮﺁﻥ' ﻓﺎﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺧﻠق اﻟﺠنة
ﺑﻴﺪﻩ' ﻟﺒنة ﻣﻥ
ﺬﻫﺐ  ﻭ ﻟﺒتة
ﻣﻥ ﻔﻀّﻪ' ﻭ ﺟﻌﻞ
ﻣﻠﺎﻃﻬﺎ ﺍﻟﻤﺴﻚ'
ﻭﺗﺮﺍﺑﻬﺎ ﺍﻟﺰﻋﻔﺮﺍﻥ'
ﻭﺣﺼﺒاءها ﺍﻟّﻠؤلؤ
' ﻭ ﺟﻌل ﺪﺭﺟﺎﺗﻬﺎ
ﻋلی ﻘﺪﺭ ﺁﻳﺎﺕ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ' ﻓﻤﻥ ﻘﺮﺃ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ' ﻗﺎل ﻠﻪ
ﺍﻗﺮﺃ ﻭ ﺍﺭﻕ' ﻭﻣﻥ
ﺪﺧل ﻤﻨﻬم اﻟﺠنَة
ﻟم ﻴﮑﻦ فی  ﺎﻟﺠنة ﺃﻋلی
ﺪﺭجة ﻣﻨﻪ' ﻣﺎ ﺧﻠﺎ
ﺍﻟﻨﺒﻴّﻮﻥ ﻮ ﺍﻟﺼﺪﻳﻘﻮﻥ
ﺑﺮﺗﻮ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﻘﺮﺁﻥ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻯ (ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﻮ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ'
ﻭﮐﺴﺐ ﻗﺮﻩﻫﺎﻯ

ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﻭﮔﺎﻧﻪ
ﻣﺤﻤﺪ' ﺩﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺁﻓﺮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻳک ﺨﺸﺖ ﻃﻠﺎ'
ﻭ ﺩﺭﺩﺳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺵ
ﻳک ﺨﺸﺖ ﻧﻘﺮﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻣﻠﺎﻃ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﺸک
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ. ﻭﺧﺎک
ﺁﻥ اﺯ ﺯﻋﻔﺮﺍﻥ'
ﻭ ﺭﻳﮕﺰﺍﺭ ﺁﻥ
اﺯ ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﭘﻠّﻪﻫﺎﻯ اﻳﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ (ﻗﺮﺁﻥ ﺸﺶ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭﺷﺸﺼﺪ ﺁﻳﻪ'
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﻭﻟﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ اﻟﻬی
ﺪﺭﺟﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻥ ﻘﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
هفتگانه ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟک
ﻘﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ' ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ﺑﺎﺯ ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺍﺿﺎﻓﻰ' ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ)
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻗﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ'
ﺑﻮﻯ گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﻗﺮﺍٴﺖ ﮐﻥ ﻮ ﺗﺮقّی
ﻮﺗﻌﺎلی ﺒﻨﻤﺎ
(ﺧﻴلی ها ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻗﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ' ﻭﻳﺎ
ﺍﺯﻣﻠل غیر ﻋﺮﺏ
ﮐﻪ
زبان ﻋﺮبی ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻗﺮﺍٴﺖ ﻗﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻗﺎﺭﻯ ﺒﺮ
ﺳﺮ ﻗﺒﺮﻫﺎ' ﻣﻘﺎمی
ﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ
ﻗﺮاءت ﻗﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﻳﻥ ﻤﻨﻄق
هم ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
( ﻗﺮاءﺖ)  ﻳﻌنی ﻘﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ' ﻭ
(ﻗﺮﺍﻥ) ﻳﺎ ﺩﻭ ﻗﺮﻩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ' ﻭ ﻫﻔﺖ
ﻗﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺗﺮقی کرﺩﻥ
ﻤﮑﺎﻧﻰ' ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ  ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻋﻘلی ﺒﺮﺗﺮ'
ﻭ ﻣﻘﺎم اﻟﻬی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺟﺴﺘﻦ' ﻭ ﻓﺼل ﻨﻮﻋی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ) ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺎﻳﻨﺎﻥ ﻮﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﺷﻮﻧﺪ' ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ( ﺍﮔﺮ
ﻗﺮﺍﻥ کتاﺏ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟک ﻴﺎ ﺑﺮخی
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻣﮕﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮ ﺻﺪّﻳﻘﺎﻥ' ﮐﻪ
ﻣﻘﺎم ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی  ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﻭ
(ﻧﺒﻰّ) ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ
(ﺗﻨبّوء ) ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ اﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺸﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی هر ﺯﻣﺎﻥ'
ﺑﺎﺯ ﻧﺒﻰّ  ﻭ ﺭﺳﻮل
اﺭﺳﺎلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻠﻖ'
ﻭﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻨبّوء
ﻮ ﭘﻴﺸﮕﻮئی اﺣﻮﺍل
ﻮ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ' ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ اﻭلی
اﻟﻌﺰم ﻮ ﺻﺎﺣﺐ  ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺧﺎﺹ'
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ' ﻭلی ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺨﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻧبیّ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘی ﺒﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﺷﺮﻳﻒ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺒﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴل
ﻘﺒلی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
اﻭلی  اﻟﻌﺰم
ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ' ﻭ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﮕﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ'
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﻴج کدﺍم ﻮﺣتی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ اﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﺁﻧﺎﻥ' ﭼﻮﻥ
عیسی ﻤﺴﻴح ﻨﻴﺰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ' ﭼﻮﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ

ﻳﺎ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ'
ﮐﻪ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ ﻭ ﺍثباﺕ
ﺻﺪﻕ ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻯ اﻟﻬی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ'
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ'
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺻﺪﻳﻘﺎﻥ اﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث 3073 -
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ136 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻳﻘﻰ (ﻫﺮ
زندیک ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺎﻟﻬی ﻮﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ) ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺃﻫل ﺒﻬﺸﺖ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﻫﺮ ﻣﻴﻮﻩﺍﻯ ﺮﺍ
ﻗطع کنند ﺑﺎﺯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭﻝ ﺁﻥ ﺒﺠﺎﻳﺶ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.( ﻫﺮ
ﺩﺭﺧﺘﻰ ﭼﻮﻥ ﻤﻴﻮﻩ
ﺁﻥ ﭽﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩ' ﺳﺎل ﺒﻌﺪ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﻮﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺪﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟم اﻟﻬی
ﻮ ﺑﻬﺸتی
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻴﻮﻩﺍﻯ ﺘﺎﺯﻩ'
ﺟﺎﻯ اﻧﮑﺎﺭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ ﺃﻣﺮ
ﻣﺤﺎلی ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ'
ﺑﺮﺍﻯ همه ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭلی ﺎﻳﻥ
ﻤﻴﻮﻩ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ'
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﮑﺎنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺩﺭﺧﺖ ﺁﻥ
ﻨﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﻣﻴﻮﻩ
ﺁﻥ ﻔﮑﺮﻯ ﻮﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻘﺎمی ﻮ ﻧﻮﻋﻰ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ' ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ'  ﻭﻳﺎ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍ'
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻣﺪﺍﻭم
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﺍﻳﻨک ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭل ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺮﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﻔﮑﺮﻯ که ﻣﻴﭽﻴﻨﻨﺪ
ﺁﻧﺎ ﺑﺠﺎﻯ ﺁﻥ ﻮ
ﺩﻧﺒﺎل ﺁﻥ' ﻓﮑﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺴﺘﻘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﻌﺪﻯ
اﻭ' ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ' ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ' ﻳک
ﺃﻣﺮ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳبی
اﺳﺖ' ﻭ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺑﺪﺍﻥ
ﻔﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺑﻴﺎﻥ اﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬی ﺒﺰﺑﺎﻥ ﻤﺎﺩﻯ
بشری الوده
روان 'ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺘﻨﻬﺎ
ﺗﻨﺰﻳل ﻤﻨﻄﻘﻰ'
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﻬﻤﺎﻧﺪﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺴﺎﺩﻩ
ﻟﻮح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﺻﻒ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻄﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﺷﺒﻴﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻗﺎﺑل ﺪﺭک
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ' ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺒﻮﺩﻩ' ﻭﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻔﮑﺮ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭﺧﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻓﻬم
کند. ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻨﻌﻢ' ﺫﻟک
علی ﻘﻴﺎس ﺍﻟﺴﺮﺍﺝ'
ﻳﺄتی ﻔﻴقتبس   ﻣﻨﻪ' ﻓﻠﺎ
ﻳﻨﻘﺺ ﻣﻥ ﻀﻮئه
ﺷﻴئ ' ﻭ ﻗﺪ ﺍﻣﺘﻠﺄﺕ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻣﻨﻪ ﺳﺮاﺟﺎ'
ﻗﺎل أﻟﻴس ﻳﺄﮐﻠﻮﻥ
ﻮ ﻳﺸﺮﺑﻮﻥ؟ ﻭﺗﺰﻋم
ﺃﻧّﻪ ﻟﺎ ﺗﮑﻮﻥ
ﻠﻬم اﻟﺤﺎجة 'ﻗﺎل
ﺒﻠﻰ' ﻟﺄﻥ غذاؤﻫم
ﺮﻗﻴﻖ' ﻟﺎ ثقل ﻔﻴﻪ'
ﺑل ﻴﺨﺮج ﻤﻥ ﺃﺟﺴﺎﺩﻫﻢ
ﺑﺎﻟﻌﺮﻕ' ﻗﺎﻝ' ﻓﮑﻴﻒ
ﺗﮑﻮﻥ اﻟﺤﻮﺭاء
' فی کلّ  ﻤﺎ
ﺃﺗﺎﻫﺎ ﺯﻭﺟﻬﺎ
ﻋﺬﺭﺍٴ؟ ﻗﺎﻝ'ﺍﻧّﻬﺎ
ﺧﻠﻘﺖ ﻣﻥ اﻟﻄﻴّﺐ'
ﻟﺎ ﺗﻌﺘﺮﻳﻬﺎ ﻋﺎهة
' ﻭﻟﺎ ﺗﺨﺎﻟط ﺠﺴﻤﻬﺎ
ﺁفة ' ﻭﻟﺎ ﻳﺠﺮﻯ
ﻔﻰ ثقبها ﺷﻴئ ﻭﻟﺎ
ﻳﺪﻧﺴﻬﺎ ﺣﻴﺾ' ﻓﺎﻟﺮﺣم
ﻤﻠﺘﺰقة ﺍﺫ ﻟﻴس
ﻓﻴﻪ ﺴﻮﻯ اﻟﺎﺣﻠﻴل
ﻤﺠﺮﻯ' ﻗﺎﻝ' ﻓﻬی
ﺘﻠﺒس ﺳﺒﻌﻴﻥ ﺤِلّة
'ﻭ ﻳﺮﻯ ﺰﻭﺟﻬﺎ ﻣُﺦّ
ﺳﺎﻗﻬﺎ ﻣﻥ ﻮﺭاء
ﺤﻠﻠﻬﺎ ﻭ ﺑﺪﻧﻬﺎ؟
ﻗﺎﻟﻨﻌﻢ' ﮐﻤﺎ ﻳﺮﻯ
ﺃﺣﺪﮐم اﻟﺪﺭﺍﻫﻢ
ﺍﺫﺍ ﺍﻟﻘﻴﺖ
فی ﻤاء ﺼﺎﻑ ﻗﺪﺭﻩ
ﻗﻴﺪ ﺭﻣﺢ' ﻗﺎﻝ ﻓﮑﻴﻒ
ﻳﻨﻌم ﺃﻫل اﻟﺠنة  ﺑﻤﺎ ﻓﻴﻬﺎ
ﻣﻥ اﻟﻨﻌﻴﻢ' ﻭﻣﺎ
ﻣﻨﻬم ﺃﺣﺪ ﺍﻟّﺎ
ﻭ ﻗﺪ ﺍﻓﺘﻘﺪ ﺍﺑﻨﻪ
ﺃﻭ ﺃﺑﺎﻩ ﺃﻭ ﺣﻤﻴﻤﻪ
ﻭ ﺃﻣّﻪ؟ ﻓﺎﺫﺍ
اﻓﺘﻘﺪﻭﻫم فی
اﻟﺠنة ' ﻟم ﻴﺸﮑﻮﺍ
ﻓﻰ ﻣﺼﻴﺮﻫم اﻟﻴی
اﻟﻨﺎﺭ؟ ﻓﻤﺎ ﻳﺼنع
ﻤﻥ ﻴﻌﻠﻢ' ﺃﻥ ﺤﻤﻴﻤﻪ
فی اﻟﻨﺎﺭ ﻳُﻌﺬَﺏ؟
ﻗﺎﻝ' ﺃﻥ ﺃﻫل اﻟﻌﻠﻢ'
ﻗﺎﻟﻮﺍ' ﺍﻧّﻬم
ﻴﻨﺴﻮﻥ ﺬﮐﺮﻫﻢ'
ﻭ ﻗﺎل ﺒﻌﻀﻬم
اﻧﺘﻈﺮﻭﺍ ﻗﺪﻭﻣﻬﻢ'
ﻭ ﺭﺟﻮﺍ ﺃﻥ ﻳﮑﻮﻧﻮﺍ
ﺑﻴﻥ اﻟﺠنة ﻭ ﺍﻟﻨﺎﺭ'
فی ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﺄﻋﺮﺍﻑ
. ﺁﺭﻯ ﭽﻨﻴﻥ
اﺳﺖ' ﻤﺎ آﻥ ﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﺗﺶ ﺷﻌﻠﻪﺍﻯ
ﻤﻴﮕﻴﺮﻳﻢ' ﻭﭼﻴﺰﻯ
اﺯﺍﺗﺶ ﺍﻭل کم ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺁﻥ
ﭽﻴﺰﻯ کم ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺩﻧﻴﺎﺋی
ﺮﺍ ﭼﻨﻴﻥ اﺯ  ﺁﺗﺶ ﺑﺮﮔﻴﺮﻳﻢ'
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ ﺍﺗﺶ
ﻭ ﻧﻮﺭ ﺷﻌﻠﻪ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﭼﻴﺰﻯ کم ﻧﺸﻮﺩ.
ﺑﺎﺯ ﺯﻧﺪﻳﻖ ( ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺯﻧﺪﻳک
طرفدار زنذ
اوستای ﺰﺭﺩﺷتی
در قوم قریش ﺒﺎﺷﺪ'
ومنظور ﻭلی ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻮٴﻤﻥ ﺒﺨﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﻭ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻫﺮ ﻣﻨﮑﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ
اﻟﻬی ﺮﺍ ﺯﻧﺪﻳق
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ. ﻭﺑﻬﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ کشتاﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ' ﻭ ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﺘﻌﺼﺒﺎﺕ ﻧﮋﺍﺩﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﻣﻥ ﻤﻴﺰﺩﻧﺪ)
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻮﺭﺩ ﻭﺧﻮﺭﺍگ
ﺪﺍﺭﻧﺪ' ﻭلی ﺮفع
ﻨﻴﺎﺯ ﺑﺪفع ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻏﺬﺍﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ' ﻭلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ که ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ'
ﺧﻮﺭﺍم اﻧﻬﺎ ﻣﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺘﺨﻴلی اﺁﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻠﺬﺕ ﺧﻮﺭﺩﻥ
غذﺍﻯ ﻤﺎﺩﻯ اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮفی اﺯﻏﺬﺍ'
ﺟﺰ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﻮقع ﺪﺍﺷﺖ' ﮐﻪ
ﺩفع هم  ﺑﺮﺍﻯ
غذﺍﻯ ﺮﻭح ﺪﺭ ﮐﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻴلی
اﺯ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻭﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻋﻴﻨﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻗﺎﺑﻞ  ﺩفع
ﺸﺪﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ) ﺍﻣﺎم
ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ' ﺁﺭﻯ'
ﺯﻳﺮﺍ ﻏﺬﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﻗﻴقب اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻟﻪ ﺍﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩفع اﻧﺎﻥ
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﻋَﺮَق
اﺯ ﺗﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ' (ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم
غدﺍﻯ ﺒﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﺎﺩﻩ ﺭﻗﻴﻖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ' ﺍﻳثر ﻭ

ﺃثیر ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ'
ﮐﻪ ﺩﺭﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻤﻠﮑﻮﺕ' ﺟﺴم اﺭﻭﺍح  چنین ﻮﺿﻌی
ﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺁﻧﺠﺎ
ﻏﺬﺍﺋی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺿﺎ ﺍﺟﺴﺎم
زﻧﺪﻩ ﻣثالی ﻮ ﺃثیری  ﺮﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ' ﺑﺎید
ﻏﺬﺍﺋی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﺯ
ﻧﻮع غدﺍﻯ ﻤﻠﮑﻮﺕ'
ﮐﻪ ﺩفع ﺰﺍﺋﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﺁﻧﻄﻮﺭﻯ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺩﺭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻫﺴﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﺍﺯﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻤﻠﮑﻮتی
ﺪﺍﺭﻳﻢ' ﮐﻪ ﻏﺬﺍ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺪﺭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﺪ ﻭلی
ﺪفع ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫم عرق نیز ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ' ﺩﺭ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ' ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻋﺮق
ﺁﻥ ﺳﺮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻣﺎ ﻃﺮح ﻤﺴﺄﻟﻪ
ﺩفع عرﻕ' ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎنی
اﺯ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺭﻭﺡ  ﻧﺠﺎﺕ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ' ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
که ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺎﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﺪﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻳﮑم
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ' ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﻳﺎ ماده
عقل اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣتی
غذﺍﻯ ﺃثیرﻯ
هم  ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻌﺮق
ﻮ ﺩفع ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﻏﺬﺍﻯ ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻳک ﺮﻭح ﻤﻨﺘﻈﺮ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻤﻄﻠق ﻨﺪﺍﺭﺩ'
ﮐﻪ ﻏﺬﺍﺋی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻏﺬﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﻳﮋﻩ ﺧﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ

ﺩﺭﺟﺒﺮﻭﺕ ﻧﻪ ﺩف
ع ﻬﺴﺖ' ﻭﻧﻪ ﻋﺮق
کرﺩﻥ. ﺑﺎﺯ ﺳﺌﻮﺍل
کنندﻩ ﺯﻧﺪﻳق ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ'
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺣﻮﺭﻳّﻪ ﺑﻬﺸﺘﻰ'
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ
ﺒﺎ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
کنند 'ﺑﺎﺯ ﺑﺎﮐﺮﻩ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ ( ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻤﻨﮑﺮ
ﺧﺪﺍ' ﺟﺰ ﺷﻬﻮﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺕ ﺟﻨسی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟی ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫﺒﻰ'
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻥ ﺘﺼﻮﺭ
ﺭﺍ ﺍﺯﺑﻬﺸﺖ و
حوریه ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻏﺎﻓل
اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻴلی
اﺯ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺰﻥ
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺸتی
ﺨﻮﺩ' ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺮﺩ
ﺳﺎﻟﺎﺭﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺍﺯﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ' ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﻗﺮﺍﻥ ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
نبوی 'ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺑﺪل
غاﻓﻠﺎﻥ ﻨﺸﺴﺘﻦ'
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﺟﻨﺴی ﻨﻴﺰ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ' ﺯﻥ ﻮ ﻣﺮﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ' ﺁﻧﻬم
ﺒﺨﺎﻃﺮ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺭﻭحی ﻬﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺯﻥ ﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﻣﺮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ' ﭼﻪ ﺯﻥ ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﻣﺮﺩ' ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ' ﮐﻪ
ﺑﻔﮑﺮ ﺟﻨس ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ'
ﺍﻳﻨک عاﻗﻠﺎﻧﻪ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺟﻬﺎﻯ ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ (ﺣﻮﺭﻳّﻪ)ﻫﺎﻯ
ﺒﺎﮐﺮﻩ' ﺑﺪﻭ ﻣﻌنی
ﻮﺍﻗﻌی ﻬﺴﺘﻨﺪ.
ﻳﮑی اﺑﺘﺪﺍ ﺣﻮﺭﻳّﻪ
ﻫﻤﺎﻥ (ﻫﻮﺭ ﻭ ﺧﻮﺭ
ﻭ ﺧﻮﺭّﻩ) ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻗﺮه ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﺮﺗﺮﻳﻥ اﻳﻥ
ﺨﻮﺭّﻩﻫﺎ ﻭﻗﺮّﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﻮﺭ ﻗﺎئم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺻﻞ' ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﻨﺎﻇﺮ
ﺁﻥ' ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺼﺎﺣﺐ  ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
همانی ﺁﻧﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﻘﺮﻳﻥ ﺮﻭح ﺸﺎﻫﺪ
ﺍﺳﺖ' ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭح ﺸﺎﻫﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻨﻚ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﻭلی ﺪﻳﺪﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺟﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی عملا ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺍﺻلی اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻳﺪ
ﭼﻪ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ' ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﮐﺎﺑﻮس
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ (ﻣﮑﺒﻮس
) ﻭﺑﻬم ﻔﺸﺮﺩﻩ ﺷﺪﻩ'
ﺩﺭ ﻧﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴک ﻮ ﭘﺎﮐﻴﻬﺎ
ﻭ ثوﺍﺑﻬﺎﻯ ﺮﻭﺍﻥ'
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬی ﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ' ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻬی ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩﻯهم
ﺪﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ'
ﮐﻪﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺒﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎ ﻣﻌنی
ﺪﻭم ﺤﻮﺭﻳﻪ ﻭ ﺣﻮﺭ'
ﻫﻤﺎﻥ ﻔﮑﺮ ﺑﮑﺮ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎم اﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻠم ﻠﺪﻧّﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺩﺳﺖ
ﻧﺨﻮﺭﺩﻩ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﻥ ﺒﺎﺭ' ﻣﻄﺮح
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺁﻥ' ﻧﺎﺏ ﻭ ﺑﮑﺮ ﻭ
ﺩﺳﺖ ﻧﺨﻮﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
(ﻋﺬﺭاء   ﻳﺎ ﺩﺧﺘﺮ
ﺩﺳﺖ ﻧﺨﻮﺭﺩﻩ ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﭙﺮﺩﻩ ﺑﮑﺎﺭﺕ'
ﺩﺭ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
گرﭼﻪ ﻃﺒﻴﻌی اﺳﺖ'
ﻭلی اﮔﺮ ﭘﺴﺮﺍﻥ
ﻮ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺮﺍ ﺑﺎﮐﺮ
ﻭ ﺩﺳﺖ ﻧﺨﻮﺭﺩﻩ
ﻧﺪﺍﻧﻴﻢ' ﺳﺘمی
اﺟﺘﻤﺎﻋی ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻋﺬﺭﺍ ﻳﻌنی
ﻤﻘﺪّس ﻭ ﭘﺎﻙ ﻭﺍﻟﻬی
ﺸﺪﻩ' ﭼﻪ ﺯﻥ ﻋﺬﺭﺍ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻳﺎ ﻣﺮﺩ ﺍﻟﻬی
ﺒﺎﮐﺮ ﻭ ﺑﺎﻗﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺮﻳم
عذﺭﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﺎﻃﻤﻪ
(ﺯﻫﺮاء ) ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﭙﺎگ  ﻮ ﺍﻟﻬی
ﻮﻣﻘﺪﺵ' ﮐﻪ ﺭﻭح
هر ﺳﺎﻟک ﻤﺮﺩ ﻳﺎ
ﺯﻥ ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ'
ﻭ ﭼﻮﻥ (ﺭﻭﺡ) ﻟﻔﻈی
ﻤﻮٴنّث ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ
عربی اﺳﺖ' ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻋﺬﺭﺍٴ گفته ﺷﺪﻩ'
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ'
ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺰﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ هم ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩل اﺯ ﺻﻴﻐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﺮﻧمی ﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﻭﻫم ﺼﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺯﻥ ﻤﻨﺘﻈﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
هستند ﻣﺸل اﻳﻥ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﺧﺪﺍ
ﻃﻮﻳﻠﻪ ﺍﺳﺖ'ﻭﻳﺎ
ﻓﺎﺣﺸﻪ ﺧﺎﻧﻪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ' ﻣﺮﮐﺰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﻋﻘلی
ﻮ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ.

ﺍﻣﺎم ﺪﺭ ﭘﺎﺳخ
ﺰﻧﺪﻳق ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ'
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﻮﺭﻳﻪﻫﺎ
ﺍﺯ ﺟﻨس ﻧﻴﻚ' ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ ﻮ ﺑﺪﻭﻥ
ﻨﻘﺺ' ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
( ﺍﻳﻥ ﺪﺧﺘﺮﺍﻥ ﺮﻭٴﻴﺎﺋﻰ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺮﺩ' ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺟﻨس
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﮐﺮﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﮔﺮﭼﻪ ﺯﻧﺎﻥ
ﻮ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ' ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ' ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺟﻨس ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺘﺤﻘق ﻨﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ' ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﺗﺤﻘﻖ ﻣﻴﻴﺒﺎﺑﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻧﺎﺏ'
ﮐﻪ ﺳﺎﻟم ﻮ ﺷﻔﺎﺑﺨﺶ'
ﺑﺪﻭﻥ هر ﻣﺮﺽ ﻭﻏﺮﺽ
ﺑﺎﺷﺪ' ﭼﻮﻥ ﻧﻮﺭﻯ
هدﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ'
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭ ﺑﮑﺮ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﺫﮐﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﺤﻮﺭﻳﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﮐﺮﻩ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ'
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ' ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺳﮑس ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﻧﻴﺴﺖ' ﻭﺣتی ﺼﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﻮ ﺯﻧﺎﻥ
ﻨﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺭفع ﻨﻴﺎﺯ ﺷﻬﻮﺕ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﺟﺴم اﻳﻥ ﺤﻮﺭﻳّﻪﻫﺎ'
ﺁﻓتی ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
( ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﺻل ﺠﺴمی
هم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ  ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ ﻧﻮع ﻔﮑﺮ
ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﻭ ﺭﻭح
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺘﻥ ﻤﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
هم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﮑﺎﺭﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﻭ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺭﺩنی
که ﻣﺪﻓﻮع ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻮﺭﺍخ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻴﺰﻯ ﻮﺍﺭﺩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ (ﺑﻄﻮﺭ
ﻭﺍﺿح اﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺰﻥ' ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺯﻧﺎﻥ اﻧﺴﺎنی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ

ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ ﻮﻣﺴﺄﻟﻪ
ﭘﺮﺩﻩ ﺑﮑﺎﺭﺕ ﻭﻳﺎ
ﺩفع ﻤﻮﺍﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻭٴﻴﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺧﻮﺍﺏ' ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ ﻴﺎ ﺟﻨﺶ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺩﺍﺷﺖ'ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺟﺴم ﻤﺎﺩﻯ
اﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺪﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭﻫﺮﮔﺰﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺣﻴﺾ ﺷﺪﻩ  ﻭ ﻧﺠﺶ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ' ( ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺧﻮﻥ ﺮﻳﺰﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﺯﻳﺮﺍ ﺟﺴم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﺎم
اﻟﻬی ﻬﺴﺘﻨﺪ 'ﮐﻪ
ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ ﺁﻟﻮﺩﮔی
ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ' ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭلی ﺁﻟﻮﺩﮔی ﺮﻭﺍﻥ
ﻨﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﺁﻧﺎﻥ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻟﻬی ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺭﺍ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺩﻫﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺂﻳﺪ' ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺣﮑم
ﻤﺪﻓﻮع ﺪﺭ ﺍﺭﺯﺵ
ﻭ ﺑﻮ ﻭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﺣم ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻫﺎﻥ
ﺒﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ' ﻭﺟﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻟﺖ ﺟﻨﺴﻰ
ﻣﺮﺩ' ﻳﺎ ﺍﺣﻠﻴل
مرد ﻨﻴﺴﺖ ( ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎ ﺗﺼﻮﺭ ﺍﺯ
ﺁﻟﺖ ﺯﻧﺎﻥ ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﻫﻴچ  ﺁثاﺭ ﺟﻨﺒی
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ارﺗﺒﺎﻃ
ﺠﻨﺴی ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم
ﻤﻮﺿﻮع ﺮﺍ ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ
ﺑﺮﺭسی کرﺩﻩ' ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ ﺰﻳﺎﺩﻯ
ﺰﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﻭﺟﺎﻯ
ﺬﮐﺮ ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺪﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻟﺎﺯم ﺒﻮﺩﻩ. ﻭ ﺑﺎﺯ
(ﺍﺣﻠﻴﻞ) ﺁﻟﺖ ﻣﺮﺩ'
ﻫﻤﺎﻥ معنی ﺤﻠﺎﻝ'
ﻭﺣتی غیر ﺣﻠﺎل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﮑس ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺣﻮﺭﻳّﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺣﻮﺭﻳﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ' ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻭﺗﺠﺴم ﺮﺣﻤﺖ
های ﺍﻟﻬﻰ' ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻠﮑﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺍﺭﺩ' ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﺳﺖ.
ﺯﻧﺪﻳق سائل ﺒﺎﺯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﻮﺭﻳﻪ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺣﻠّﻪ ﻭ
ﺧﻠﻌﺖ ﻭﭘﺎﺭﭼﻪ
ﺑﺮ ﺗﻥ ﺪﺍﺭﺩ' ﺑﺎﺯ
ﻣﻐﺰ ﺳﺎق ﭙﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻭﺭﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﺗﻨﺸﺎﻥ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ؟ ﺍﻣﺎم
ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ' ﺁﺭﻯ
همان ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻳک اﺯ ﺷﻤﺎ ﺳﮑّﻪ
ﭘﻮلی ﺮﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﻤق ﻴک ﻨﻴﺰﻩ ﺩﺭ
ﺁﺏ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
(ﺷﻔﺎﻑ ﺑﻮﺩﻥ ﺁﺏ
ﻣثاﻟﻰ' ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻔﺎﻑ
ﺑﻮﺩﻥ ﺘﻥ ﺤﻮﺭﻳﻪ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺯﻥ ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ'
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻨﺘﻬﺎﻯ ﺰﻳﺒﺎﺋﻰ'
ﺑﺎﺯ ﺗﻥ ﺰﻳﺒﺎ ﺭﻭﻳﺎﻥ
ﺮﺍ ﺷﻔﺎﻑ ﻭﭘﻮﺳﺖ
ﺳﻔﻴﺪ ﻭﻧﺎﺯک ﻤﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺭﮔﻬﺎﻯ ﺘﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺪﺭ ﭘﻮﺳﺖ ﺗﻥ ﺴﻴﺎﻩ
ﻭ ﺭﻧﮕﻴﻦ ﺍﻳﻥ ﺮﮔﻬﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ)
ﺑﺎﺯ ﺳﺎﺋل ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ'
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ اﺣﺴﺎس
ﻧﻌﻤﺖ ﻭ ﻟﺬﺕ  ﮐﻨﻨﺪ' ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﻴﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ
ﻭ

ﻳﺎ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺤﻤﻴمی
ﻮ ﺻﻤﻴﻤی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘُﺮﺳِﺠﻮ
ﮐﻨﻨﺪ' ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﻨم
ﻤﻴﺴﻮﺯﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺎﺣﺴﺎس ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ (ﺑﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ' ﺣتی ﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻮ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ که ﺩﺭک
اﺣﻮﺍل اﻟﻬی آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ' ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﻭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ'
ﻣﺘﻨﻔّﺮﺍﺯﺧﻮﻳﺶ
ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺰﺩﻳک
هم ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺌﻮﺍل ﺴﺎﺋل ﻤﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ

ﻫﺎ' ﺍﻣﻮﺭﻯ اﺯ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭ آثار ﻣﺎﺩﻯ ﻤﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺭﻭح ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ' ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﺮﺍ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ' ﺣتی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮑﻠّﻯ ﻔﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩ ﻩﺑﻮﺩ' ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ' ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﻮﻗﺘﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
اﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺎقی ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺘﻮﻟﺪ ﺑﺎ
ﻫم ﺨﻮﻳﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺴﺎﻓﺮﻯ
کگه ﻣﺪتی ﺪﺭ ﻳک
هتل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻫﻤﺴﺎﻳﮕﺎﻥ ﻤﺠﺎﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﺁﺷﻨﺎ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺭﻭﺍح
هرﮐﺪﺍم ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎل ﺃﺯلی
ﻮ ﺃﺑﺪﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺗﻥ کوﺩک اﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺧی ﺼﻔﺎﺕ ﺍﻭ
ﺍﺯ ﭘﺪﺭﺵ ﺑﺎﺷﺪ'
ﻭلی ﺪﺭ ﺃﺻل ﺮﻭح
ﻄﻔﻞ' ﻫﻴچ ﺮﺍﺑﻄﻪ
ﻭ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﻗﺒلی
ﺒﺎ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻬﻤﺎﻥ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺣﻤﻴﻢ)
ﺣﻤﺎﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ' ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﻭﺳﺘﺎﻥ ﻮ ﻳﺎﺭﺍﻥ
ﺻﻤﻴﻤﻰ' ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺮﺍﺑﻄﻪ ﻗلبی ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﻴﻥ ﺒﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
هم اﻳﻦ ﺻﻤﻴﻤﻴﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺑﻴﻥ ﺒﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
اﻳﻤﺎﻧﻰ سالک . ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥﺼﻤﻴﻤﻴتی
ﺒﺎﺷﺪ' ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﺼﺎﻟحی
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﮔﺎﻫی
اﻳﻥ ﻤﺼﺎﻟح  ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻬﺘﺮ ﻓﺮﺍﻫم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ

ﺩﻭﺳتی ﺰﻥ ﻮ ﺷﻮﻫﺮ'ﻏﺮﻳﺒﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻨﺎفع ﺸﺨﺼی ﻮ
ﺟﻨﺴی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻫﻢ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ ﻣﺤﺒتی
ﺨﻴلی ﺒﻴﺶ ﺍﺯ ﻣﺤﺒﺖ
ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ' ﻭ ﺣتی
ﺒﺎ ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻓﻊ
ﻧﻴﺎﺯ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺪﺭ ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ'
ﮐﻪ ﺃﻫل علم ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
'ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺍﻳﻥ ﺨﻮﻳﺸﺎﻥ ﺮﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'
ﻭ ﺑﺮخی ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺍﻫل
علم ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻤﻨﺘﻈﺮ
ﻗﺪﻭم ﻮ ﺁﻣﺪﻥ ﺨﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ
'ﮐﻪ ﺍﻳﻦ

ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﺪﺭﺟﻬﻨم
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ' ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻴﻥ
ﺠﻬﻨم ﻮ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻋﺮﺍﻑ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ( ﺍﻣﺎم
ﭙﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮﻳﻥ
ﺒﺤث ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ'ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺪﺗﺮﻳﻥ
ﻤﻨﮑﺮ ﺁﻥ ﻤﻄﺮح
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻫل
علم 'ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺣﻘﺎﻳق
اﻟﻬی ﺮﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺭﻭﺷﻦ ﮐﻨﻨﺪ .ﻭ ﺃﻫل
علم ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ'
ﻭﻳﺎ ﺣتی
کتاب  ﺧﻮﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺑﻬﺸتی
ﻮ ﺍﻟﻬی ﺒﺎ ﺧﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺁﻧﻬم
اﻣﺎﻡ' ﮐﻪ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺁﻧﺎﻥ اﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺃﻫل
علم ﻳﻌنی ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ
ﻮ ﺑﻴﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
اﻣﻮﺭ ﺑﻬﺸتی ﻮ
ﺍﻟﻬی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻬﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬی ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ' ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺗﻨﻬﺎ' ﮐﺴﺎنی
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﺑﻬﺸتی
ﺮﺍ ﻭﻟﻮ ﻣﻮﻗّﺘﺎ'
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻣﺎﻥکوﺗﺎﻫﻰ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
که  ﻫﻴچ
کسی ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪﺑﻴﺎﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺘّﻯ ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻣﻥ ﻮ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺗﻮ
ﻣﻴﺒﻴﻨند  ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ
ﻭلی اﻧﺎﻥ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ' ﻭﺣتی ﺪﺷﻤنی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ'
ﺩﺭ ﻭﺍقع کسی ﺒﺎﺯ
ﻧﮕﺸﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ'
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻴﺎﺩ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ اﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ' ﺧﻮﻳﺸی ﺒﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ'
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻳﺎﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺯﻣﺎنی ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﻭﺭ' ﭼﻮﻥ ﻤﻴﻤﻮنی
ﺪﺭ ﺟﻨﮕل ﺒﻮﺩﻩ'
ﻭﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺯﻯ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ'
ﻭلی هیچ ﺒﻴﺎﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ'
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌلی ﺨﻮﺩ' ﭼﻪ ﺭﺍﺑﻄﻪﻫﺎﺋی
ﺪﺍﺷﺘﻪ

ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻪ ﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ' ﻫﻤﻴﻥ
اﺣﻮﺍل ﺠﺎﺭﻯ اﺳﺖ.
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺘﺎﺯﻩ ﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻄی  ﺪﻳﮕﺮ'
ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻬﺘﺮ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺟﺎﻯ ﺘﺬﮐﺮ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰم
خواب
کرﺩﻥ ﻴک  اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺒﺮﺧی ﺎﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ اﻭ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭلی اﻧﺴﺎﻥ ﺨﻮﺍﺏ
ﺷﺪﻩ' ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل ﻨﻮع
ﻤﻴﻤﻮﻧﻰ' ﻭﻗﺒل
اﺯ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ اﻃﻠﺎع ﺒﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ'
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﻮﺍﺣﻮﺍل
ﻤﺸﺨﺼی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﺒﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﺁﻧﺎﻥ اﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺒﻌﺪﺍ ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻳﻥﺎﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﺴﺖ'
ﮐﻪ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ اﻭ
ﻧﻴﺰ ﻭﺍﺭﺩ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ' ﻭﻣﻮﻓق
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ' ﻭﺑﻴﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ'
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم اﺭﻭﺍح
ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ' ﺣتی
اﺭﻭﺍﺡ ﮔﻴﺎﻫی
ﻮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭ ﺣتی
هر ﻭﻳﺮﻭﺳﻰ'  ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌی ﺨﻮﺩ' ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ'
ﺑﻬﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺠﻬﻨمی ﺸﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻧﻮم ﺠﻬﺎﻥ
ﻔﻌلی ﻤﺎ' ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی ﻤﺴخ
ﺸﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌی ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ' ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی ﺮﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ' ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺣتی اﮔﺮ ﺻﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻧﻬﺎ'
ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺴﺎل
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﮕﺬﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
(ﺍﻋﺮﺍﻑ) ﺳﺮﺯﻣﻴنی
ﺪﺭﻣﮑﻪ' ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ (ﻣﻌﺮﻓﺖ)
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ'
ﻭﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗل ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺸﻐﻮل ﻄیّ ﺘﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺭﻭحی
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
ﻮﺍﺻل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﻗﺮﻳﺒﺎ
ﺍﻳﻥ ﺨﻮﻳﺸﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ'
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هم ﺪﻭﺭﻩ
ﺧﻮﺩ' ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﻭ ﺧﻮﻳﺶ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﻫم ﺮﺣم ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻟﻬی ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ غیرﺳﺎﻟﻚ'
ﺟﺰ ﺩﺷﻤنی ﻮ ﻧﺎﺑﺎﻭﺭﻯ'
ﻭ ﺍﺳﺘﻬﺰﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮ ﺣتی کاﻣل
اﻟﻬی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﻮﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻫﻤﻰ' ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧمی ﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﺼﻮﻑ
ﺭﻭﻯ ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺮک ﻮ ﮐﻔﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻭ ﺣتی ﻔﺎﺳﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻳک ﺮﻭح
اﻟﻬی ﺸﺪﻩ' ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ'
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻮﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺩم ﺒﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺘﮑﻔﻴﺮﺷﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ'  ﺳﺎﻟک ﻤﻄﻠﻘﺎ
ﺗﻤﺎم ﺨﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ' ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬی ﻮ ﺧﻠﺴﻪ ﺻﻤﺪﻯ'
ﻭﺑﻴﺨﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
سوم ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻟﻪ
ﺟﺒﺮﻭﺕ' ﮐﻪ ﮐسطی
ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﺧﺒﺮﻯ
اﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻩ'
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ از ﺁﻥ ﺨﺒﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺭﻭح
ﺒﺪﻭﻥ ﺠﺴم ﻭ ﺧﻮﻳشی
ﻨﻤﻴﺸﻨﺎﺳند .ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪﺍﻯ

ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺟﺴمی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﺍﺯ ﺟﻨس
ﻧﻮﺭ ﻭ ماده
عقل اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺎ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺘﺼﻮﺭ
ﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ 'ﺑﺎ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﻮﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻮ ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
کاﻓﺮ'ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﻳشی ﺒﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻥ
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﻤﺤﺴﻮس
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ' ﻳﺎ ﻧﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻌﻠﻮم ﻨﻴﺴﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎ ﺩﺭ ﻳک
ﺨﻮﺍﺏ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ'
ﺁﻧﺮﺍ ﺟﺰ ﺳﺎﻋتیﻮﻳﺎ
ﺍﻧﺪکی اﺯ ﺳﺎﻋﺖ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴم ﻮﻟﺬﺍ
ﻣﻨﻄقی ﺘﺮﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺘﻤﺎم
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺮﺍ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﻳﺎﻓﺘﻪ'
ﻭﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ' ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺗﺪﺭﻳجی ﺪﺭ ﺩﺍﻣﺎﻥ
ﻤﺎﺩﺭﻯ ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ'
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻣﮕﺮ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗل
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﻴﺎﺩ ﺩﺍﺭﻳﻢ؟
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺯﻣﺎنی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺭﻭح ﻤﺎ ﺍﺯ
ﺃﺯل ﺁﻏﺎﺯ ﺑﺤﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ ﺫﺍتی
خوﺩ ﮐﺮﺩﻩ' ﻭ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ' ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﺮﻭح ﻤﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮﻣﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺃﺻﻞ ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺪﻧﻴﻮﻯ
ﻮ ﻣﺎﺩﻯ و
احساسی ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﻭﺻﻔﺖ ﻭﺣﺎلتی ﺪﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻭ ﻗﻄﻌﺎ'
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ'
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﮕﻴﺎﻫﺎﻥ'
ﺣتی ﺪﺭک ﺰﻣﺎﻥ
ﻮ ﻣﮑﺎﻥ' ﻭﺣتی
اﺳﺘﻘﻠﺎل ﺨﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺮﻳﺤﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﮐﻪ ﻫﻤﮕی ﻨﻴﺰ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ'
ﻭ ﺑﺎﻟﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻣﺪ. ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺳﺮﮐشی ﺪﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ' ﭼﻮﻥ
عقل ﺠﺰﺋی ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
عمل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﭼﻮﻥگذﺷﺘﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ

ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍنی ﻮ
ﮐﺘﺐ ﺍﻟﻬﻰ' ﻭﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
اﻣﺪﻩ 'ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤگی ﺠﻤﻊ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'
ﻭﻣﺎﺩﺭ ﺍﺯﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ' ﺩﺭ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی اﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ' ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺨﻮﺩ' ﻭﺣتی ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﻣﻮﺶ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻤﺤﺒّﺘﻬﺎﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ' ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﻋﺸق ﻨﻴﺴﺖ' ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ ﻨﻔس ﺃﻣّﺎﺭﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﮐﻮﺭ
ﻭ ﻟﺠﺒﺎﺯ ﻭ ﻣﺘﻌﺼﺐ
ﻭ ﺑﺪ ﺧﻮﺍﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺤﺒّﺖ' ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﮔﺬﺷﺘﮕی
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻥ ﺨﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ'ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺸﺮﺍﻳﻂ

ﺩﺭ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﻮ ﺍﺷﺘﺮاک
ﻤﻨﺎﻓﻊ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﻫﺴتی همه ﻣﻨﺎﻓﻊ'
ﺟﺰ ﺿﺮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻣﮕﺮ ﻧفع
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭحی ﻄﺮﻳﻘتی
اﻟﻬﻰ' ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺁﻳﻨﺪﻩ'
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻨﺎفع ﺮﺍ ﻣﻌنی
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺭﻭﻯ ﺗﺠلّی اﻟﻬی
ﻘﺎﺋم ﺒﺎﺷﻨﺪ  ﻭﮐﻤک
کنند 'ﻧﻔﻊ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺿﺮﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
و قهقرای
کارمائی  ﺣتی اﮔﺮ
ﺧﻴﺮﺍﺕ
جاهلانه ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث 3074ﺍ-
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ137ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠﻤّ ﺎﺩﺧﻠﺖ
ﺍﻟﺠنة 'ﺭﺃﻳﺖ ﻓﻴﻬﺎ
ﺷﺠﺮة ﻃﻮﺑﻰ' ﺃﺻﻠﻬﺎ
فی ﺪﺍﺭ ﻋﻠﻰّ ﻭ
ﻣﺎ ﻓﻰ ﺍﻟﺠتة ﻗﺼﺮ
ﻭﻟﺎ ﻣﻨﺰﻝ' ﺍﻟّﺎ
ﻭ ﻓﻴﻬﺎ ﻗﺘﺮ (ﻗﺪﺭ)
ﻣﻨﻬﺎ' ﻭ ﺃﻋﻠﺎﻫﺎ
ﺃﺳﻔﺎﻃ ﺤﻠل ﻤﻦ
ﺳﻨﺪس ﻭ ﺍﺳﺘﺒﺮﻕ'
ﻳﮑﻮﻥ ﻠﻠﻌﺒﺪ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻦ'
ﺃﻟﻒ ﺃﻟﻒ ﺳﻔﻂ'
فی کلّ ﺴﻔﻄ ﻤﺎﺋﻪ
ﺃﻟﻒ ﺣِﻠّﻪ' ﻣﺎ
ﻓﻴﻬﺎ ﺣﻠّﻪ ﺗﺸﺒﻪ
ﺍﻟﺎﺧﺮﻯ' ﻋلی ﺃﻟﻮﺍﻥ
ﻤﺨﺘﻠفة ﻭﻫﻮ
ثیاﺏ ﺃﻫل اﻟﺠنة
ﻭﺳﻄﻬﺎ ﻇﻞّ ﻣﻤﺪﻭﺩ
ﻋﺮﺽ ﺍﻟﺠنة ﮐﻌﺮﺽ
ﺍﻟﺴﻤاء ﻮ ﺍﻟﺄﺭﺽ
ﺍﻋﺪﺕ ﻟﻠﺬﻳﻥ ﺁﻣﻨﻮﺍ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﻭ ﺭﺳﻠﻪ'
ﻳﺴﻴﺮ ﺍﻟﺮﺍﮐﺐ
فی ﺬﻟک اﻟﻈﻞ' ﻣﺴﻴﺮة
ﻣﺎئة ﻋﺎم ﻔﻠﺎ
ﻳﻘﻄﻌﻪ ﻭ ﺫﻟﻚ ﻗﻮﻟﻪ'
ﻭ ﻇﻞ ﻤﺪﻭﺩ' ﻭ ﺃﺳﻔﻠﻬﺎ
ثماﺭ ﺃﻫل اﻟﺠنة
'ﻭ ﻃﻌﺎﻣﻬم ﻤﺘﺬﻟل
فی ﺒﻴﻮﺗﻬﻢ ﻳﮑﻮﻥ
فی اﻟﻘﻀﻴﺐ ﻣﻨﻬﺎ
ﻣﺎئة ﻟﻮﻥ ﻤﻥ
اﻟﻔﺎکهة 'ﻣﻤّﺎ
ﺭﺃﻳﺘم فی ﺪﺍﺭ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﻣﺎ ﻟم
ﺘﺮﻭﻩ ﻭ ﻣﺎ ﺳﻤﻌتم
ﺒﻪ' ﻭ ﻣﺎلم ﺘﺴﻤﻌﻮﺍ
ﻣثلها' ﻭ ﮐﻠّﻤﺎ
ﻳﺠﺘنی ﻤﻨﻬﺎ ﺷﻴئ
ﻧﺒﺘﺖ ﻣﮑﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺧﺮ ﻯﻠﺎ ﻣﻘﻄﻮعة
ﻭﻟﺎ ﻣﻤﻨﻮﻋﻪ' ﻭ
ﺗﺠﺮﻯ ﻨﻬﺮ فی ﺃﺻل
ﺘﻠک اﻟﺸﺠﺮة ﺗﻨﻔﺠﺮ
ﻣﻨﻬﺎ ﺍﻟﺎﻧﻬﺎﺭ
ﺍﻟﺄﺭبعة ( ﺃﻧﻬﺎﺭ
ﻣﻥ ﻤاء غیر ﺁﺳﻦ'
ﻭﺃﻧﻬﺎﺭ ﻣﻥ ﻠﺒﻥ
ﻠﻢ ﻳﺘﻐﻴّﺮ ﻃﻌﻤﻪ'
ﻭﺁﻧﻬﺎﺭ ﻣﻥ ﺨﻤﺮ
ﻟﺬة ﻟﻠﺸﺎﺭﺑﻴﻦ'
ﻭﺃﻧﻬﺎﺭ ﻣﻥ
عسل ﻤﺼﻔّﻰ) ﭼﻮﻥ ﻮﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﺷﺪﻡ' ﺩﺭﺧﺖ ﻃﻮﺑﺎ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻡ' ﮐﻪ ﺭﻳﺸﻪ
ﻭ ﺗﻨﻪﺁﻥآن ﺪﺭﺧﺎﻧﻪﻋلیّ
ﺒﻮﺩ. (ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ' ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ هز ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ' ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻭﺑﺮﺍﻯ هر  ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻬﺴﺖ. و ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﻭ یوتیبای  ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺭﻳﺸﻪ
ﺍﻳﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭﺧﺎﻧﻪ
ﻋﻠﻰّ' ﻭﺗﻤﺎم
اﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬی ﺸﺪﻩ
ﻋلیّ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳق ﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨج ﺘﻦ ﺁل عبا'ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳثی ﮐﺴﺎ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻳﻥ
ﺸﺠﺮﻩ ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺍﺭ
ﻋلیّ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﻭ'
ﻫﻤﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
و علیّ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ' ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ علیّ ﻬﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﺘﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
ولایت ششم ﻤﺤﻤﺪﻯ'
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ' ﺩﺭﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻧﻘﺶ ﺗﺮﺑﻴتی
ﺴﻠﻮکی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻫﻴچ کاخ ﻮ
ﻣﻨﺰلی ﻨﻴﺴﺖ (ﻣﻘﺎم
ﻴﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺍﻟﻬﻰ)
ﮐﻪ ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ ﻮﻳﺎ
ﺍﻧﺪﮐﻰ ﻭ ﻗﺪﺭﻯ
اﺯﺍﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ ﺩﺭﺁﻥ
ﻨﺒﺎﺷﺪ ( ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ' ﻫﺮﻳک ﺒﻴک
ﻴﺎﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ) ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﺁﻥ کاﺧﻬﺎ' ﭘﺮﺩﻩﻫﺎ
ﻭ ﺯﻳﻨﺘﻬﺎﺋی
اﺯ ﺳﻨﺪس ﺳﻨﮕﺪﻭﺯﻯ
ﺷﺪﻩ' ﻭﺍﺳﺘﺒﺮق
ﺒﺮّﺍق ﻮ ﺷﺐ ﻧﻤﺎ
ﻭ ﭼﺸﻤﮕﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻮٴﻤﻥﻴک
ﻤﻴﻠﻴﻮﻥ ﺍﺯﺍﻳﻥ
ﺴﺮﺩﺭﻯ ها ﺩﺍﺭﺩ'
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﺼﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺧﻠﻌﺖ ﻭ ﭘﺎﺭﭼﻪ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﻧگ
هیچ کدﺍم ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻴکی ﻨﻴﺴﺖ ( ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭﻋﻮﺍﻟم
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ'
ﻣﻘﺎم ﺒﻬﺸتی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺭﻧﮕﻴﻦ
ﻭ ﺟﻮﺍﻫﺮﻧﺸﺎﻥ
ﻮ ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ'
ﻣﻘﺎم ﺪﻳﮕﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ) ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﭙﺎﺭﭼﻪﻫﺎ' ﻟﺒﺎس
ﺃﻫل ﺒﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺳط ﺒﻬﺸﺖ
ﺳﺎﻳﻪ ﻣﻤﺘﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ( ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻯ
عرﺑﺴﺘﺎﻥ ﻮﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ' ﻣﺸﮑل
گرﻣﺎ ﻭ ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺳﺎﻳﻪ ﺧﻨﻚ' ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
اﺣﻮﺍل ﺴﻠﻮکی ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ' ﺃﻫل
ﻘﻄﺐ ﺷﻤﺎﻝ' ﺍﻳﻥ
ﺴﺘﻮﻥ ﻨﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
'ﺑﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺳﺘﻮﻥ ﺴﺎﻳﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
.ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺷﺮﺍﻳﻄ اﻳﺪﺁل
ﻮ ﺩﺍﺋم ﺪﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺑﻬﺸتی ﻮ نوع  فوق
بشری فرشته
گونه و در ﺭﻭٴﻴﺎ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﭘﻬﻨﺎﻯ
ﺒﻬﺸﺖ ﺑﻌﺮﺽ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺯﻣﻴﻥ اﺳﺖ (ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﺁﻳﻨﺪﻩ' ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺪﺭ ﻫﻤﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺎﻥ ﻮﺳﻌﺖ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
کاﺧﻬﺎ ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ'
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
کسانی ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻮل
اﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺒﻴﺎﻭﺭﻧﺪ
(ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻭ'
ﻭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ' ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺳﻮل اﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤگی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ' ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ'
ﮐﻪ ﺍﺭﺳﺎﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ' ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻴﺎﻭﺭﺩ. ﭼﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻨﻈﺮﻯ' ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺒﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺁﻧﺎﻥ'
ﻭ ﭼﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
عملی'ﻳﺎ ﺍﻭم ﻮ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ'
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘت ﺴﻠﻮﮐﻰ'
ﺑﺎ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬی ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ کاﺧﻬﺎ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
اﻣﺮﻭﺯ' ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺨﻠﻖ' ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ'
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺟﻌﺖ
فوق ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ  ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺠﺰ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ'
ﻭ ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺸﺮﺍﻳﻂ
ﺩﺭ ﻧﺴخ ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺣنی اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ  ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ
ﺭﻭﺍﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺧﺒﺮﻯ اﺯ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻔﺎﺕ ﺑﻬﺸتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ)
ﮐﻪ ﻳک ﺴﻮﺍﺭ ﮐﺎﺭ
ﺻﺪﺳﺎل ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺘﺎﺯﺩ'ﺗ
ﺎﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻳﻪ
ﺑﮕﺬﺭﺩ. ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﻣﻮﻓق ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ
( ﺍﺭﺯﺵ ﻃﺮﻳق ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺳﺎﻳﻪ ﺍﻟﻬی ﺁﻥ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ'
ﺍﺭﺯﺵ ﻳﻚ ﻃﻮل
عمر ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﮐﺴی
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ' ﺑﻴﺶﺍﺯ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻭﻗﺖ ﻭ ﺳﺮﻋﺖ
ﻟﺎﺯم ﺪﺍﺭﺩ' ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺩﺍﻣﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮕﻴﺮﺩ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ' ﮐﻪ
ﻇﻞّ ﻣﻤﺪﻭﺩ' ﻭﺳﺎﻳﻪ
ﻣﻤﺘﺪ ﺩﺍﺭﺩ ( ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺍﻣﺎم ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ' ﺑﻤﻄﺎﻟﺐ
ﻗﺮﺍﻥ' ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻗﺮﺍﻥ ﺪﺭ ﻭﺻﻒ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ) ﮐﻪ
ﺩﺭﭘﺎﺋﻴﻥ ﺎﻳﻥ
ﺪﺭﺧﺖ' ﻣﻴﻮﻩﻫﺎﻯ
ﺃﻫل ﺒﻬﺸﺖ' ﻭﻏﺬﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ اﺳﺖ. (ﻓﺮﺽ
ﻏﺬﺍﻯ ﺒﻬشتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻥ ﺮﻭح  اﻧﺴﺎﻥ' ﮐﻪ
ﺍﺳﺎﻥ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺎﻳﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻭﺍق ع ﻤﻴﻮﻩﻫﺎ
ﻭ ﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺍﻟﻬﺎمی
کاﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ'
ﻭﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ ﺷﺎﺧﻪ
ﺁﻥ (ﺩﺭﺧﺖ ﻃﻮﺑﺎ'
ﮐﻪ ﺩﺭﺧتی
عقلی ﻮﻣﻌﺮﻓﺘﻰ'
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬی
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻫﻤﻪ ﺭﻧﮓ

ﻣﻴﻮﻩ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ'
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩﺍﻳﺪ'
ﻭﻳﺎ ﻣﻴﻮﻩﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ' ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻳﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻥ نیز ﻨﺸﻨﻴﺪﻩﺍﻳﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﻴﻮﻩﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﭼﻴﺰﻯ ﻨﺸﻨﻴﺪﻩﺍﻳﺪ.
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﻣﻴﻮﻩﺍﻯ ﭽﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﺟﺎﻯ ﺁﻥ
ﮔﻴﺎﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺮﺷﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ'
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻣﻘﻄﻮع
ﻮﻳﺎ ﻣﻤﻨﻮﻉ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
(ﮐﻪ ﻣنع ﻴﺮﺍﻯ ﭽﻴﺪﻥ
ﻤﻴﻮﻩﻫﺎ ﻧﻴﺴﺖ'
ﻭ ﻳﺎ ﻗﺒﻠﺎ ﮐﺴﺎﻧی
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﭼﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺎقی ﻨﮕﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. (ﻭ ﺍﻳﻥ
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕﻋﻘلی
ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻧﺎﺏ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻗﺪﺭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ' ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﮐﺴﻰ  ﻗﺒل اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺁﻥ اﻓﮑﺎﺭ ﻧﺎﺏ
ﻭ ﺧﺎﻟﺺ ﻭ ﺑﮑﺮ ﺍﺭﺍئه
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭﺩﺭ
ﺯﻳﺮ ﭘﺎﻯ اﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ
ﻭ ﺭﻳﺸﻪ ﺁﻥ' ﻧﻬﺮﻯ
ﺠﺎﺭﻯ ﺎﺳﺖ (ﺟﺮﻳﺎﻥ
عقلی ﺤتی ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺯﻳﺮ ﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺖ) ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﭽﻬﺎﺭ ﻧﻬﺮ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ' ﻧﻬﺮﻫﺎﺋی
اﺯ ﺁﺏ ﭘﺎﻙ (ﺑﺪﻭﻥ
ﻨﻤک ﻮ ﺭﻧگ ﻮ ﮔﻨﺪﻳﺪﮔی
ﻮ ﺍﻟﻮﺩﮔﻰ' ﭼﻮﻥ
ﺁﺏ ﻫﺮ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ)
ﻭﻳﺎ ﻧﻬﺮﻫﺎﺋی
اﺯ ﺷﻴﺮ' ﮐﻪ ﻃﻌم
ﺁﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ( ﺷﻴﺮ ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮل غذﺍﻯ ﺴﺎﻟم
ﻮ کم  ﻤﺪﻓﻮع
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺣتی ﺠﺴم
ﻄﻔل ﺮﺍ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬی  اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮ ﻣﺼﺮﻓﻬﺎﻯ ﺸﺨﺼی
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻘﺎﺑل اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐلّی ﻮ ﻋﻤﻮمی ﻮ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻧﻬﺮﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﺧﻤﺮ
ﻭ ﺷﺮﺍﺏ' ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻠﺬﺗﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮﺷﻨﺪﮔﺎﻥ ﺁﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﺑﺎﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘلی اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺮﺍ ﺳﺮﻣﺴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻘﺎﺑﻞ
ﻭﺻﻒ ﻧﻴﺴﺖ) ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻧﻬﺮﻫﺎ ﺋﻴﺎﺯﻋﺴل
ﺘﺼﻔﻴﻪ ﺷﺪﻩ'( ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﻭﻏﺬﺍﺋی ﻮ ﺣﻘﺎﻳق
ﻔﻠﺴﻔﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ).

حذیث 3075 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ138ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺄﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻔﺮﻣﻮﺩ: ﻴﺎﻋﻠﻰ'
ﺍﻧّﻪ ﻟﻤّﺎ ﺍُﺳﺮﻯ
ﺒﻰّ 'ﺭﺃﻳﺖ فی
اﻟﺠنة ﻧﻬﺮﺍ' ﺃﺑﻴﺾ
ﻣﻥ اﻟﻠّﺒﻦ' ﻭ ﺃﺣلی
ﻤﻥ اﻟﻌﺴﻞ' ﻭ ﺃﺷﺪ
ﺍﺳﺘﻘﺎمة ﻣﻥ اﻟﺴﻬﻢ'
ﻓﻴﻪ ﺃﺑﺎﺭ بعدﺩ
ﺍﻟﻨﺠﻮﻡ'ﻋلی ﺸﺎﻃﺌﻪ
ﻗﺒﺎﺏ ﺍﻟﻴﺎﻗﻮﺕ
ﺍﻟﺄﺣﻤﺮ ﻭ ﺍﻟﺪُﺭ
ﺍﻟﺄﺑﻴﺾ' ﻓﻀﺮﺏ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺒﺠﻨﺎﺣﻴﻪ
الی ﺠﺎﻧﺒﻪ' ﻓﺎﺫﺍ
ﻫﻮ ﻣﺴﮑﻪ ﺫﻓﺮة'
ثمّ ﻗﺎﻝ' ﻭﺍﻟﺬﻯ
ﻨﻔس ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻴﺪﻩ'
ﺃﻥ فی اﻟﺠنَة ﻟﺸﺠﺮﺍ'
ﻳﺘﺼﻔق ﺒﺎﻟﺘﺴﺒﻴﺢ'
ﺑﺼﻮﺕ ﻟم ﻴﺴﻤﻊ
ﺍﻟﺄﻭّﻟﻮﻥ
ﻮ ﺍﻟﺂﺧﺮﻭﻥ ﺒﻤثله
'ﻳثمر ثمرﺍ ﮐﺎﻟﺮﻣّﺎﻥ'
ﻳﻠقی اﻟثمرة ﺍلی
اﻟﺮﺟﻞ' ﻓﻴﺸﻘّﻬﺎ
ﻋﻥ ﺴﺒﻌﻴﻥ ﺤﻠّﻪ'
ﻭ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻮﻥ
علی ﮐﺮﺍﺳﻰ ﻣﻥ
ﻨﻮﺭ' ﻭﻫم اﻟﻐُﺮّ
ﺍﻟﻤﺤﺠّﻠﻮﻥ' ﺃﻧﺖ
ﺍﻣﺎﻣﻬم ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻋلی اﻟﺮﺟﻞ ﻣﻨﻬﻢ'
ﻧﻌﻠﺎﻥ ﺸﺮﺍﮐﻬﻤﺎ
ﻣﻥ ﻨﻮﺭ' ﻳﻀﻴئ ﺃﻣﺎﻣﻬم
ﺤﻴث ﺷاء
ﻮ ﺍﻣﻥ اﻟﺠنة 'ﻓﺒﻴﻨﺎﻫﻢ
ﮐﺬﻟﻚ' ﺍﺫﺃ ﺷﺮﻓﺖ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻣﺮﺃة ﻣﻦ
ﻓﻮﻕ' ﺗﻘﻮل ﺴﺒﺤﺎﻥ
اﻟﻠﻪ ﻳﺎ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ'
ﺃﻣﺎ ﻟﻨﺎ ﻣﻨک ﺪﻭلة
؟ ﻓﻴﻘﻮل ﻤﻥ ﺃﻧﺖ؟  ﻓﺘﻘﻮل ﺃﻧﺎ
ﻣﻥ اﻟﻠّﻮﺍتی ﻘﺎل
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ ( ﻓﻠﺎ
ﺗﻌﻠم ﻨﻔس ﻣﺎ ﺍﺧفی
ﻠﻬم ﻤﻥ ﻘﺮّة ﺃﻋﻴﻦ'
ﺟﺰاءا ﺒﻤﺎ ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﻳﻌﻤﻠﻮﻥ) ثمِ  ﻗﺎﻝ' ﻭ ﺍﻟﺬﻯ
ﻨﻔس ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻴﺪﻩ'
ﻟﻴﺠﻴنّه ﮐﻞّ ﻳﻮم
ﺴﺒﻌﻮﻥ ﺃﻟﻒ ﻣﻠﻚ'
ﻳﺴﻤّﻮﻧﻪ ﺑﺎﺳﻤﻪ
ﻭ ﺍﺳﻢ ﺃﺑﻴﻪ ﻳﺎﻋلیّ ﻮﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻣﺮﺍ ﺑﺎﺳﺮاء  عرﺵ ﺑﺮﺩﻧﺪ'
( ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ' ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭٴﻴﺎﺋی
ﺨﻮﺩ' ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬی ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻳﻥ ﺎﺳﺮاء ها ﻭﻋﺮﻭﺟﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ)
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻬﺮﻯ
ﺴﻔﻴﺪ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺷﻴﺮ
ﺩﻳﺪﻡ' ﮐﻪ ﺷﻴﺮﻳﻥ
ﺘﺮ ﺍﺯ ﻋﺴل ﺒﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻴﺰﻩ ﺩﺭﻋﺪل
ﻮ ﺻﺎﻑ ﺑﻮﺩﻥ.  ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺁﻥ اﺑﺮﻳق ﻮ

ﺁﺑﺮﻳﺰﻫﺎﺋی ﺒﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ. (ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺼﺮﻑ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ اﺯ ﺁﻥ
ﺁﺏ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ) ﻭﮐﻨﺎﺭ
ﺳﺎﺣل ﺁﻥ ﺮﻭدﺧﺎﻧﻪ
ﮔﻨﺒﺪﻫﺎﺋﻰ (ﻳﺎ
ﺍﻃﺎﻗﻜﻬﺎ ﻭ ﺧﺎﻧﻪ
ﻭﭼﺎﺩﺭ ﻭ ﺧﻴﻤﻪ)
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ' ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻳﺎﻗﻮﺕ ﺳﺮخ
ﻮ ﺩُﺭّ ﺳﻔﻴﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
(ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
) ﺑﺎ ﺑﺎﻟﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮ ﮐﻨﺎﺭ ﺁﻥ ﺯﺩ'
ﮐﻪ ﺑﻮﻯ ﻤﺸک ﺃﺫﻓﺮ
از آن ﺑﺮﺧﻮﺍﺳﺖ.
ﺳﭙس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﮑﺴﻴﮑﻪ ﺟﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ'
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺭﺧتی
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻣﺪﺍم ﺪﺭ
ﺣﺎل ﺘﺴﺒﻴح ﺒﺎ
ﺻﺪﺍﺋﻰ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻮ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
اﻧﺮﺍ ﻧﺸﻨﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
(ﺩﺭﺧﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ' ﮐﻪ
ﺗﺴﺒﻴح ﺒﺮﮔﻬﺎﻯ
اﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﮔﻮﻧﻪ ﺗﺴﺒﻴﺤﺎﺕ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻮﻩﺍﻯ ﭽﻮﻥ
ﺃﻧﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ' ﮐﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﻃﺎﻟﺐ ﺁﻥ
ﻤﻰ

ﺍﻓﺘﺪ' ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺒﺎﺯ
ﺷﻮﺩ' ﻫﻔﺘﺎﺩ ﭘﺮﺩﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.( ﺩﺭﺑﺰﺭگی
ﻤﻴﻮﻩ ﻭ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺩﺍﺧل ﺁﻥ) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺒﺮ ﮐﺮﺳﻴﻬﺎﺋی
اﺯ ﻧﻮﺭ ﻧﺸﺴﺘﻪﺍﻧﺪ'
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ (ﻏُﺮّ
ﺍﻟﻤﺤﺠّﻠﻮﻥ) ﻫﺴﺘﻨﺪ.
(ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﻭ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﻭ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﻤﻨﻈﻢ ﻧﺸﺴﺘﻪﺍﻧﺪ)
ﻭﻣﺸﻐﻮل اﺫﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'
ﻏُﺮّ ﺍﻟﻤﺤﺠّﻠﻮﻥ'
ﮐﻪ ﺻﻔﺖ ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﻤﻮٴﻤﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺮﻩ ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﺤﺠﻠﻪ ﻧﺸﻴﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ' ﻭﺣﺠﻠﻪ ﻧﺸﻴﻥ
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﺮ ﮐﺮﺳﻴﻬﺎ
ﻭ ﺑﺮﺟﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﺪﺭ ﻣﺠﻠس 'ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺤﺠﻠﻪ ﻧﺸﻴنی
ﺒﻬﺸتی ﺁﻧﺎﻥ' ﺑﺮﺍﻯ
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺁﻳﻨﺪﻩ)
ﻭﺗﻮ ﻳﺎ ﻋلیّ اﻣﺎﻡ

ﻭ ﺟﻠﻮ ﺩﺍﺭ ﺁﻧﻬﺎ'
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻫﺴﺘﻰ (ﻣﻮﻟﺎﻋلیّ
ﺪﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ ﺭﺋﻴس
ﻭ ﺃﻣﻴﺮ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ' ﻭﭘس  ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺗﺶ
ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ' ﮐﺴﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻮﻓق ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺸﻮﺩ. ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ' ﻭ ﺍﺯ ﭘِﺸﺖ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮ ﺍﻭ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ'
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻘﺮّه
ﺩﺍﺭﺍﻥ' ﻳﺎ ﻏُﺮّﻩ
ﻭ ﺧﻮﺭّﻩ ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﺤﺠﻠﻪ ﻧﺸﻴﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺮﻭﺯ' ﻫﺮ ﻳک
اﺯ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺒﺮ
ﮐﻔﺸﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﺪﻫﺎئی اﺯ ﻧﻮﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ ﺭﻭﺷﻥ
کننده ﺭﺍﻩ ﺁﻧﻬﺎ'
ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ ﺍﺯﺍﺩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ (ﺑﻴﺎﻥ
اﺭﺯﺵ ﺁﻧﻬﺎ' ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﭘﺎﻫﺎﻯﺎ ﻧﺎﻥ
ﻨﻮﺭﺍنی اﺳﺖ' ﻭﻫﺮﺟﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻬﺴﺘﻨﺪ) ﻭﭼﻮﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﺣﺮﮐﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﻧﻴﺎﺯ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﮐﺎخ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺳﺒﺤﺎﻥ
اﻟﻠﻪ' ﺁﻳﺎ ﺍﺯ ﺗﻮ
ﺑﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ' ﺩﻭلتی
ﺒما ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ؟ (ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻤﻌﻨی ﻄﻠﺐ ﺷﻬﻮﺕ
ﺑﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻫﻤﺒﺴﺘﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻮﺩﻩ' ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﻨﺪﻩ
ﻣﺎﻧﺪﻩ' ﺗﺎ ﻭﺻﻠت  ﺍﻭ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺳﺎﻟک
ﺰﻥ اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ
ﺩﻭﻟﺖ ﺳﻠﻮکی اﺯﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ' ﺍﺯ ﺩﻭﻟﺖ
ﺍﻟﻬی ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻤﻴﺠﻮﻳﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﻤﺮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺯﻥ
و (ذِن) ﺪﺭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺳﺖ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ
ﻤﻮٴﻤﻥ ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ'
ﮐﻪ ﺗﻮ ﮐﻴﺴﺘﻰ؟
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻥاﺯ

ﮐﺴﺎنی هستم 'ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ'
ﻫﺮﮔﺰ ﮐﺴی ﻴﺎ ﺭﻭﺍنی
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺪ' ﮐﻪ ﭼﻪ
ﭼﻴﺰﻫﺎﺋی اﺯﭼﺸم
ﺮﻭﺷنی و شهود ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻤﺨفی
مانده اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﭙﺎﺩﺍﺵ ﺍﻋﻤﺎل
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﺨﻮﺩ' ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ ﺣتی
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺒﺮﻯ
اﺯﻗﺒﻞ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕﻋﻘلی
ﻮ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ ﺮﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﺒﻬﺸتی
ﻮﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺯ  ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩﻫﺎﻯ ﺎﻟﻬﻰ

ﺑﺮﺍﻯ ﻴک کاﻣل ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻌﻠﻴم
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﻗﺮّﻩ
ﺃﻋﻴﻥ ﻴﺎ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﺭﻭﺷﻥ کنندﻩ'
ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺮّﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻬﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻮﻓق
ﻤﻴﺮﺳﺪ) ﺳﭙس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﮑﺴی
که ﺟﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ' ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺑﻨﺰﺩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ' ﻭ ﺑﻨﺎم
اﻭ ﻭﻧﺎم ﭙﺪﺭﺵ
ﺍﻭﺭﺍ ﺻﺪﺍ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.   ( ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ هفتاﺩﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟک ﻄﺎﻟﺐ ﺭﻭﻯ
اﻭ' ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻋﻘﻠﻰ'
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻭ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻧﺎم ﻮ ﻧﺎم ﭙﺪﺭ
ﺭﻭﺣﺎنی اﻭ' ﻭ ﺑﺎ
ﺁﺩﺭس ﺩﺭﺳتی ﻤﻴﺂﻳﻨﺪ.

حدیث 3076 –
(ج؟ص؟) ﻘﺎل ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ' ﻟﻤّﺎ ﺍُﺩﺧﻠﺖ
ﺍﻟﺠنة 'ﺭﺃﻳﺖ ﺍﻟﺸﺠﺮة'ﺗﺤﻤل
اﻟﺤُلی ﻮ ﺍﻟﺤُﻠﻞ
'ﻔﻠﻬﺎ ﺧﻴل ﺒَﻠَﻖ'
ﻭ ﺃﻭﺳﻄﻬﺎ ﺍﻟﺤﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻴﻦ' ﻭفی ﺃﻋﻠﺎﻫﺎ
ﺍﻟﺮﺿﻮﺍﻥ' ﻗﻠﺖ
ﻳﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ' ﻟﻤﻥ
هذه ﺍﻟﺸﺠﺮة؟ ﻗﺎل
هذه ﻟﺎﺑﻥ عمّﻚ'
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
علی ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ'
ﺍﺫﺍ ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺨﻠﻴقة 'ﺑﺎﻟﺪﺧﻮل
اﻟی اﻟﺠنة 'ﻳﻮٴﺘی
ﺒﺸیعة ﻋﻠﻰّ' ﺣتی
ﻴﻨﺘﻬیﺒﻬم اﻟﻰ
ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺸﺠﺮة 'ﻓﻴﻠﺒﺴﻮﻥ
اﻟﺤلی ﻮ ﺍﻟﺤﻠﻞ'
ﻭﻳﺮﮐﺒﻮﻥ اﻟﺨﻴل
اﻟﺒﻠﻖ' ﻭ ﻳﻨﺎﺩﻯ
ﻤﻨﺎﺩﻯ' ﻫﻮٴلاء  ﺸیعة ﻋﻠﻰّ'
ﺻﺒﺮﻭﺍ فی اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻋلی اﻟﺄﺫﻯ' ﻓﻬﺒﻮﺍ
ﻫﺬﺍ ﺍﻟﻴﻮم  ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻣﻥ ﻮﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﺷﺪﻡ' ﺩﺭﺧتی ﺪﻳﺪم
که ﺣﺎﻣل ﭙﺮﺩﻩﻫﺎ
ﻭ ﺧﻠﻌﺘﻬﺎ ﺑﻮﺩ
(ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻳﻨﺘﻬﺎﻯ ﭙُﺮﺧﻠﻌﺖ'
ﻭﭘﺮﺩﻩ ﺳﺮﺍﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺯﻳﻨﺖ ﻭﺟﻠﺎل
است . ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
اﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺍﻏﺎﺯ
ﻭﺍﺭﺩ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﻭﭼﻪ ﮐﺎﻣل ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ' ﮐﻪ ﺟﺰﺋی
اﺯ ﺍﻳﻥ ﺸﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ) ﻭﺯﻳﺮ
ﭘﺎﻯ اﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ'
ﺍﺳﺒﻬﺎﻯ ﺃﺑلق
ﺒﻮﺩ ( ﺍﺳﺒﻬﺎﻯ ﺰﻳﺒﺎ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﻤﻌﺮﺍج
اﻟﻬی ﺒﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﻭ ﻭﺳﺎﺋل اﻟﻬی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﺎﻟﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'
ﻭ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ) ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺳﻄﻬﺎﻯ ﺁﻥ ﺤﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻴﻦ ( ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺪﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ)
ﻭﺩﺭ ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺁﻥ
ﺮﺿﻮﺍﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ (ﺍﻳﻥ ﺸﺠﺮﻩ

ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﺁﻏﺎﺯﺵ
ﺧﻠﻌﺘﻬﺎ ﻭ ﺑﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻌﺮﺍﺝ' ﻭﺍﺳﺮاء
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬی ﺪﺭ ﻋﻮﺍﻟم
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ' ﻭ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﺮﺍﻩ ﺁﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﮐﻪ ﺣﻮﺭﻳﻪ
ﻳﺎ (ﻫﻮﺭ ﻭ ﺧﻮﺭ ﻭ
ﻗﺮّﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﺧﺖ' ﺭﺿﻮﺍﻥ
اﻟﻬﻰ' ﻳﺎ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺼﺪﻭﺭ  ﺩﺳﺘﻮﺭ (ﺑِﺪﺍﻯ)
ﺍﻟﻬﻰ' ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ' ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ آخر ﻗﺎﺋم
ﻮ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ' ﻳﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ' ﻭﺗﻌﻬﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﭘﺮﺳﻴﺪم
که ﺃﻯ ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ'
ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ ﺍﺯ ﺁﻥ
کیست ؟ ﺟﺒﺮﺋﻴﻴل
ﭙﺎ ﺳخ ﺪﺍﺩ' ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ عمو ﺯﺍﺩﻩ ﺗﻮ'
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
علیّ ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ ( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻨﮕﺎم
اﻋﺰﺍم ﻮ ﺑﻌثت ﺑﺨﻠﻖ'
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﮐﻪ
ﻋلیّ ﺨﺎﺩم اﻭ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭ ﻩﺳﻠﻮﻙ' ﻭ ﺑﺰﺭگ
ﺸﺪﻩ ﺩﺭ ﺟﺴم ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺪﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﻭ' ﺳﺎﻟک
خواﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬی ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ' ﺑﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ' ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺎﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻋلی ﺴﻤﺒﻮل ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ' ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﻌﺪﻯ ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺎم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
عصوﺭ ﺑﻌﺪﻯ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ'
ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ' ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﮔﺮﭼﻪ ﺷﺮﻃ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ 'ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
اﺳﺖ. ﻭلی اﮔﺮ ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺒلی ﻮﻟﺎﻳﺖ'
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ گرچه
شهود مصطفوی
را داشته باشد
) ﺟﺒﺮﺋﻴل  اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ (ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮﻙ' ﻭ
ﻣﺨﺼﻮصا ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ' ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎل ﺨﻠق ﺪﻭم ﻮ
ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﺃﻣﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﺷﻮﻧﺪ (ﻭﺍﺭﺩ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ
در سلوک الهی
ونه چون حزبی
مذهبی ) ﻭﻣﺪﺍم ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
اﻭ ﻭﺍﺭﺩ ﺁﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
(ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﻠﻮکی
ﻴﻮﻟﺎﻳﺖ' ﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺸﻌﺎع ﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ)
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻤگی
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺎﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ (ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺿﻤﻥ ﺸﺠﺮﻩ

ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬی ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻠﻌﺘﻬﺎ ﻭ ﻟﺒﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺰﻳﺒﺎ ﺑﺮﺗﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ'
ﻭ ﺳﻮﺍﺭ ﺑﺮ ﺍﺳﺒﻬﺎﻯ
اﺑﻠق ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
(ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻌﺮﺍج ﺮﻓﺘﻥ
ﻮﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻭﻣﻨﺎﺩﻯ
ﻨﺪﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
علیّ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺻﺒﺮ ﺩﺭ
ﺁﺯﺍﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺑﭽﻨﻴﻥ ﺮﻭﺯﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ (ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
علیّ ﻣﺘﻌﺼّﺒﺎﻥ
ﻤﺬﻫﺐ ﺗﺸیّع ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺸﻌﺎع
انوار ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ اﻟﻬی ﺒﻮﺩﻩ'
ﻭ ﺷﻌﺎع ﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ'
ﻳﻌنی ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ' ﻗﺒل
اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﻨﺪ' ﻣﻮﺭﺩ ﺁﺯﺍﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ غیر ﺳﺎﻟﻚ'
ﻭ ﻳﺎ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
کاﺫﺏ ﻓﻘﻬﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ ﺮﻭﺯ ﺑﻬﺸﺘﻰ'
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ'
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﻫِﺒﻪ ﻭﻋﻄﻴّﻪ
ﺍﻟﻬی ﻮ ﺭﺣﻤﺖ ﺧﺎﺹ
ﺍﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﭘﺎﮐﻴﻬﺎ
'ﻭﺳﭙس ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
'ﻭ ﺑﻌﺪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﻣﻘﺎمی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺭﺿﻮﺍﻥ اﻟﻬﻰ'
ﻣﺘﺼﺪﻯ ﺒﻬﺸﺖ' ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺿﺎﻳﺖ
اﻟﻬﻰ'ﻭﭘس ﺍﺯ (ﺣتی
ﺃﻋﻠﻢ) ﺍﻟﻬﻰ' ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﮐﺎفی ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺋم اﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮ
آﻧﻬﺎ ﻴﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.

حدیث 3077 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ139ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ ﺃﻫل
اﻟﺠنة 'ﻣﺎ ﻳﺘﻠﺬّﺫﻭﻥ
ﺒﺸیئ فی اﻟﺠنة
' ﺃﺷﻬی عندﻫم ﻤﻥ
اﻟﻨﮑﺎﺡ' ﻟﺎ ﻃﻌﺎم
ﻮﻟﺎ ﺷﺮﺍﺏ ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ'ﻫﺮﮔﺰ
ﻟﺬتی ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ'
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﻟﺬﺕ (ﻧﮑﺎﺡ)
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ' ﺣتی
اﮔﺮ ﻃﻌﺎم ﻮ ﺷﺮﺍﺏ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ( ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ'
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺰﻥ ﻮ
ﻣﺮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ
ﻧﮑﺎح ﻮ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ'
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺨﻮﺭﺍک
ﻮ ﺷﺮﺍﺏ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺭﻭحی ﺨﺎﻟﺺ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ'
ﮐﻪ ﺑﺎﻋﻘل
عظیم ﺗﺼﻮﺭ ﻧمی
ﺮﻭﺩ ﺩﻧﺒﺎل ﻨﮑﺎﺣﻮ
ﻟﺬﺕ ﻧﻔس ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯﺍﺩﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺯﺩوﺍج ﻮ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺨﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی که ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺨﻮﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎ  ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی ﻮ ﻋﺼبی ﺨﻮﺩ'
ﻣﻴل ﻮ ﻗﺪﺭﺕ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍنی ﺒﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک اﺯ
ﺁﻥ ﺪﻭﺭﻯ ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻋﺼﺎﺏ ﺁﺭﺍﻡ'
ﻭﺳﻠﺎﻣتی ﺠﺴم ﺒﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ' ﻭ ﺍﻳﻨک
ﻄﺒق غرﺍﻳﺰ ﻧﻔس
ﻭ ﻧﻮع ﺨﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ (ﻧﮑﺎﺡ)
ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻣﺠﻮّﺯﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺗﺮﺍﻧی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻠﻔﻆ
ﻓﺎﺭﺳﻰ (ﻧﮕﺎﻩ) ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﻳﺶ ﺯﺭﺩﺷتی
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻨﮕﺎﻩ ﻭتوسل و
حضور ذهنی ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی اﺳﺖ' ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺸﺎﻥ
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺧورﺳﻨﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ عاﺷقانی
ﺒﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ' ﻭﺑﭽﺸم
اﻭﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'
ﻭ ﺑﻨﻘﺎﻃ ﺪﻳﮕﺮ'
ﺳﺮ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺑﮕﻔﺘﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺗﺶ
ﮔﻮﺵ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ' ﺗﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﻭﺍﺿﺤﺘﺮ'
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﻨﺘﻬﺎﻯ
ﻠﺬﺕ ﻣﻌﻨﻮﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﻌُﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻭﮔﺰﺍﺭﺷﺎﺕ
ﺍﺯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ

ﺯﻧﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ' ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺮﻯ عاﺩﻯ
همگان 'ﻭ ﻳک ﻨﻤﺎﻳﺸی
ﻤﺎﺩﻯ اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ' ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
ﺮﺍ' ﺗﺠﺴم ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﻧﻤﺎﻳش ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ
عوام ﺒﻬﺘﺮ ﺟﺎﻯ
ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺰﻧﺎﻥ'
ﻧﻘﺶ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﻭﻣﻘیم کناﺭ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ
ﻭلی عملا ﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ' ﭼﻪ ﺯﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ ﻣﺮﺩ'
ﺩﺭ ﺣﮑم ﺰﻧﺎﻥ ﻤﻄﻴﻊ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ و ذِن'
ﻭﺑﻬﺮ ﮐﺎﻣلﻤﺤﻤﺪﻯ
است . ﻭ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﻜﻪ ﺑﻘﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﺍﮔﺮ ﺯﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ' ﻧﺎﻡ (ﺩﺧﺘﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ) ﭼﻮﻥ ﻔﺎﻃﻤﻪ
ﻣﻴﻴﺎﻓﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﻄم ﻮ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ' ﭘﺴﺮ
الهی ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ' ﻳﺎ
ﺳﻴّﺪ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻴﺎ ﺑﺮﻫﻤﻥ ﻨﺎم
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻣﺘﻮﻓّﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ' ﻧﻴﺰ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
وفات یافته
طفولیت ﻨﺎم ﺪﺍﺷﺖ
. ﺳﺎﺩﺍﺕ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻋﻠﻰّ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋم ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺳﺎﺩﺍﺕ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺟﺴﻤﺎنی اﻣﺎﻣﺎﻥ'
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺭﺍﺳﺖ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﺑﺎﺯ
ﭼﻮﻥ ﺒﺎ ﺑﺪﺍﻥ ﺒﻨﺸﺴﺘﻨﺪ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﻨﺒﻮّﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.

حدیث 3078 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
(ﺝ۸ﺹ۱۴۱ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺷﺨﺼی ﺒﺎﻳﺸﺎﻥگفت
'ﮐسی اﺯ ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﻣﺎ' ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺰُﻫﺪ
ﻭ ﻭَﺭَع
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ' ﻭﻧﻤﺎﺯ
ﺯﻳﺎﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ'
ﻭلی ﺒﻠﻬﻮ ﻭ ﺳﺮﮔﺮمی
ﻮ ﺁﻭﺍﺯ ﻧﻴﺰﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم ﭙﺮﺳﻴﺪ'
ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻥ کاﺭ ﺍﻭ
ﻣﺎنع ﻨﻤﺎﺯ ﺍﻭ
ﺳﺮ ﻭﻗﺖ' ﻭﻳﺎ ﺭﻭﺯﻩ'
ﻭﻋﻴﺎﺩﺕ ﺑﻴﻤﺎﺭ' ﻭﺣﻀﻮﺭ
ﺟﻨﺎﺯﻩ' ﻭﻳﺎ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻧﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ؟
ﺁﻥ ﺸﺨﺺ ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ
ﮐﻪ ﻣﺎنع اﺯ ﻫﺮﮐﺎﺭ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺑّﺮّ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ (ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺍﻣﺎﻡ'
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺼﺎﺣﺐ ﺍﻣﺎم ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻮﻳﺎ ﺷﻴﻌﻪ
ﻣﺬﻫبی ﻘﺸﺮﻯ' ﮐﻪ
ﺑﮑﺎﺭ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ کاﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎم اﺯ ﻭﻇﺎﻳﻒ
یک ﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ'
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻤﺎﺯ
ﻳﺎ (ﺻﻠﺎﺕ) ﻳا
بمعنی ﺻِﻠﻪ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ (ﺻﻮﻡ)
ﻭ ﺭﻭﺯﻩ' ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
(ﺍﻭﻡ) ﻭ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
اﺳﺖ ﻋﻴﺎﺩﺕ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟکی ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ' ﻭ ﻳﺎ ﺣﻀﻮﺭ
ﺟﻨﺎﺯﻩ ﺳﺎﻟﻚ' ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺑﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺮﻓﺘﻪ

ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻣﻌﻤﻮلی
اﺯ ﻳک ﺒﺮﺍﺩﺭ ﺍﻳﻤﺎنی
ﻮ ﻣﻮٴﻤﻥ ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﻭﻣﺸﻮق ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺷﻬﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻔﻮﺍﺋﺪﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
ادامه ﻤﻴﺪﻫﺪ: هذا ﻣﻥ ﺨﻄﻮﺍﺕ
ﺍﻟﺸﻴﻄﺎﻥ' ﻣﻐﻔﻮﺭ
ﻟﻪ ﺫﻟک اﻥ ﺸاء
اﻟﻠﻪ' ثمّ ﻘﺎﻝ'
ﺍﻥّ ﻄﺎﺋفة ﻣﻦ

ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة 'ﻋﺎﺑﻮا
ﺍﻭﻟﺪ ﺁﺩم فی اﻟﻠّﺬﺍﺕ
ﻭ ﺍﻟﺸﻬﻮﺍﺕ ﺃﻋنی
اﻟﺤﻠﺎل ﻮ ﻟﻴس
ﺍﻟﺤﺮﺍم. ﻘﺎل ﻔﺄﻧﻒ
ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻠﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻤﻥ ﻮﻟﺪ ﺁﺩﻡ' ﻣﻥ
ﺘﻌﻴﻴﺮ ﺍﻟﻤﻠﺎکة
ﻟﻬﻢ' ﻗﺎﻝ

ﻓﺄﻟقی اﻟﻠﻪ
فی همّه ﺍﻭﻟﺌک
اﻟﻤﻠﺎﺋکة ﺍﻟﻠّﺬﺍﺕ
ﻭ ﺍﻟﺸﻬﻮﺍﺕ' ﮐﻴﻠﺎ
ﻳﻌﻴﺒﻮﺍ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ'
ﻗﺎل ﻔﻠﻤّﺎ ﺃﺣﺴّﻮ
ﺍﺫﻟک ﻤﻥ
همّهم 'ﻋﺠّﻮﺍ ﺍلی
اﻟﻠﻪ ﻣﻥﺬﻟﻚ' ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ

ﺭﺑّﻨﺎ ﻋﻔﻮک ﺮُﺩّﻧﺎ
ﺍلی  ﻤﺎ ﺧﻠﻘﺘﻨﺎ'
ﻭ ﺃﺟﺒﺮﺗﻨﺎﻋﻠﻴﻪ'
ﻓﺎﻧّﺎ ﻧﺨﺎﻑ ﺃﻥ
ﻨﺼﻴﺮ ﻓﻰ ﺃﻣﺮ ﻣﺮﻳﺞ'
ﻗﺎﻝ' ﻓﻨﺰع اﻟﻠﻪ
ﺫﻟک ﻤﻥ همّهم ﻗﺎﻝ'
ﻓﺎﺫﺍ ﮐﺎﻥ ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻭ ﺻﺎﺭ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺠنة  فی اﻟﺠنة
ﺍﺳﺘﺄﺫﻥ ﺎﻭﻟﺌک
اﻟﻤﻠﺎﺋکة ﻋلی  ﺃﻫل اﻟﺠنة
' ﻓﻴﻮٴﺬﻥ ﻠﻬﻢ' ﻓﻴﺪﺧﻠﻮﻥ
علیهم ﻓﻴﺴﻠّﻤﻮﻥ
علیهم ﻭﻳﻘﻮﻟﻮﻥ
ﻠﻬﻢ' ﺳﻠﺎم
علیکم ﺒﻤﺎ ﺻﺒﺮﺗﻢ)
ﻓﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻋﻥ
اﻟﻠّﺬﺍﺕ ﻭ ﺍﻟﺸﻬﻮﺍﺕ
ﺍﻟﺤﻠﺎل . ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ ﺷﻴﻄﺎنی
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺸﻴّﺖ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ'
ﻣﻮﺭﺩ

ﻋﻔﻮ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
(ﺳﺎﻟک ﻮﻇﺎﻳﻒ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭ ﺍﻧﺪک ﻨﺪﺍﺭﺩ'
ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﺍﺿﺎفی
ﺮﺍ ﺑﮑﺎﺭﻫﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺗﻤﺎم
ﻮﻗﺖ ﺩﺭ ﺻِﻠﻪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬی میﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺑﺎﺯﺩﻳﺪ ﻭ ﺗﺸﻴیع
ﺠﻨﺎﺯﻩ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ'
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﺳﺮﮔﺮمی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺗﺄﺧﻴﺮ ﺩﺭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎﻣﺁﻥ اﻋﻤﺎل
ﻮ ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ ﺭﺍ'
ﺗﺤﺮﻳﮑﺎﺕ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮک ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻳﻌنی نفسﻫﻮﺳﺒﺎﺯ
ﺍﻭ' ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ' ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻘﺘﺼﺪ ﻭﮐم کاﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺖ'
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﺒﺮﺳﺪ' ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺨﺸﺶ ﺍﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺿﻴح ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ' ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ'
ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺁﺩم
ﺮﺍ ﮐﻨﺎﻳﻪ ﻣﻴﺰﺩﻧﺪ'
ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﻭُﻟﺪ
ﺁﺩﻡ' ﻫﻤﺎﻥ اﻭﻟﺎﺩ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺁﺩﻡ' ﻳﺎ ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥکاﻣل
اﺎﻟﻬی ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ'
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ'
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬی ﻤﻌﺼﻮم
گرﺩﻳﺪﻩ' ﺩﻧﺒﺎل
ﻬﺮﻫﻮسی که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻋﻴﺐ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﮐﻪ ﻧﺎم ﻔﺮﺷﺘﻪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﺍﮔﺮ
ﺻﺎﺩق ﺒﺎﺷﻨﺪ' ﺑﺪﻧﺒﺎل
هیچ ﻠﺬﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺗﻰ'
ﻭﻟﻮ ﺣﻠﺎل اﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﻘﺎﻧﻮﻥ ﻮ ﺷﺮع ﻮﻋﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ ﻧمی ﺮﻭﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﻤﻌﺼﻮم
گرﺩﻳﺪﻩ ﻧﻴﺰ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ' ﺣتی
اﮔﺮ ﺯﻧﺎ ﻭ ﺩﺯﺩﻯ
ﺒﮑﻨﻨﺪ' ﺮﻏم ﺃﻧﻒ
ﺃﺑﻮﺫﺭ' ﻣﺠﺎﺯﺍتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺘﻮﺿیح ﻤﻴﺪﻫﺪ'
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭم  اﺯ ﺷﻬﻮﺗﻬﺎ'
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻮع ﺤﻠﺎل
ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﮐﻪ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ ﻮ ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ
ﻮ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ' ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺒﮕﻮﻳﺪ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺷﺮعی اﺳﺖ ﻳﺎ
ﺷﺮﻋی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﺣتی ﺒﺎ ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ
ﻘﺎﻧﻮنی ﺨﻮﺩ 'ﺍﮔﺮ
ﺑﻠﺬﺕ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
'ﮔﻨﺎﻫی ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺤﺮﻭم اﺯ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮکی  ﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
گناه ﺑﺪﺗﺮﻯ اﺯ
ﺩﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺧﻮﺵ
ﻧﻴﺎﻣﺪ 'ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ'
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺁﺩم
ﺮﺍ ﺳﺮﺯﻧﺶ ﻭﻋﻴﺐ
ﮔﻴﺮﻯکنند. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻥ ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺮﺍ'ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ ﻟﺬﺍﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺍﺕ ﻧﻤﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
اﻳﺮﺍﺩ ﻧﮕﻴﺮﺩ
(ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ عوﺍﻟم
اﻟﻬﻰ' ﺟﻨﺴﻴتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ' ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣﺸلی ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺕ
ﺟﻨﺴی ﻮ ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩق اﻳﺮﺍﺩ ﮔﻴﺮﻧﺪ'
ﮐﻪﭼﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
کاﻣل ﺨﻮﺩ' ﮐﺸﺶ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺒﺴﻮﻯ
ﺸﻬﻮﺕ ﺣﻠﺎل ﺨﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ اﺣﺴﺎس ﮐﺮﺩﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺤﺎل ﻤﺎنع
اﺯ ﻫﻤّﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ'
ﻳﺎ ﺍﻭم ﻮ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺠﺪّﻯ ﺴﻠﻮکی ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻣﺪﺍم
ﺪﺭ ﻓﮑﺮ ﺳﮑس ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﭘس ﺑﺨﺪﺍ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺩﻧﺪ ﻭﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺒﺨﺶ'
ﻭﺑﺂﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩﺍﻳﻢ'
ﻭ ﺑﺮ ﺁﻥ ﻤﺠﺒﻮﺭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ' ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻥ
( ﺍﺣﺴﺎس ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻦ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
کنند ﻭ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ ﺒﮑﻨﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ ﺠﺒﺮ
ﺍﻟﻬی ﺮﺍ' ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩ' ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺃﻣﺮ ﺑﻴﻦ
ﺃﻣﺮﻳﻥ اﺳﺖ) ﻭﮔﻔﺘﻨﺪ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻴﻢ' ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺤﺎل ﻤﺎﺭﺍ ﺑﻮضع
ﺠﻨﻮﻥ ﻮ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺑﮑﺸﺎﻧﺪ (ﮐﻪ ﺗﺮک
ﺴﻠﻮک ﻛﻨﻨﺪ' ﻭﺣتی
عقلا اﻣﺮﻭﺯ آﻧﻬﺎ
ﻓﺮﺳﻮﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺁﻥ ﺸﻬﻮﺕ ﻃلبی
ﺮﺍ' ﺍﺯ ﻫﻤّﺖ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻤﺮﺗفع ﻨﻤﻮﺩ
( ﺍﺯ ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺕ' ﺑﺠﺎﻯ
اﻭم ﻮﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ)
ﻭﭼﻮﻥ ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﺪ (ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺁﻧﺎﻥ' ﻭﺑﮑﻤﺎل
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺁﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻧﺪ (ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮ ﻣﻌﺼﻮﻡ)
ﻫﻤﻴﻥ ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ'
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺮ
ﺃﻫﻞ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ'
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺳﻠﺎم ﻮ ﺩﺭﻭﺩ ﺑﻮﻯ
ﺒﻔﺮﺳﺘﻨﺪ (ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺍﻳﻥ اﻭﻟﻴﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
ﻤﺘﻮﺳل ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻣﺎم گفته ﻗﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﮐﻪﺳﻠﺎم ﺒﺮﺷﻤﺎ'
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﺻﺒﺮ
ﮐﺮﺩﻳﺪ. ﻳﻌنی ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭدوره ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﺻﺒﻮﺭ ﺑﻮﺩﻳﺪ'
ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎلﻠﺬﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﺣﻠﺎل
هم ﻧﺮﻓﺘﻴﺪ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
کاﻣل ﺸﺪﻩ' ﺑﻨﺰﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻘﺒلی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺗﺒﺮﻳﻚ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﻭﻳﺎ ﻋﺬﺭ ﺧﻮﺍﻫی
کنند' ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﻗﺒﻠﺎ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍنی ﻨﮑﺮﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻳﺪ' ﻭ ﺍﻳﻨک ﺤق
ﺪﺍﺭﻳﺪ' ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍنی
کنیذ . ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻟﻬﻰ' ﺍﻳﻥ
اﺳﺘﻘﺒﺎل ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﻨﺘﺮل
ﻨﻔس ﺷﻤﺎ' ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس ﺑﮑﻨﺪ'
ﻭﺑﻄﻮﺭ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ'
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﺗﺄﻣﻴﻥ کند 'ﻭ
ثوﺍﺏ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺳﺪ. ﺍﻣﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻮ ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺍﺩﻥ
ﺮﻭﺡ' ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺑﮑﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ' ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم که ﺭﺳﻴﺪ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﺍﻟﻬی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻧﻴﮑﻮ ﮐﺎﺭﻯ ﻮثوﺍﺏ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺪﺭ ﺍﻋﻤﺎل
ﺨﻴﺮ' ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ' ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﻄﻮﺭ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮ ﺗﻌﺎلی ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ'
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻣﺒﺪم ﺘﺄﻣﻴﻥ
کند. ﻭﻟﺬﺍ ﺣﺪﻳث
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﺣتی ﺸﻬﻮﺕ ﺭﺍنی  ﺤﻠﺎل ﻨﻮﻋﻯ
ﻤﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﻭ ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺩﺭ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺍﻟﻬی
اﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩ'
ﻳﻌنی ﺒﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ ﺨﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮ
ﺍﺯﻋﺪم ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺴﺘﻥ ﻴک
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ'
ﭼﻮﻥ ﻤﻌﺼﻮم ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﺑﻬﺮﮐﺎﺭﻯ که ﻫﻮس
ﮐﻨﻨﺪ' ﺍﮔﺮ ﺑﺤﻘﻮق
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ. ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ'
ﻣﺎنع ﻮ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻧﺒﺎﺷﺪ' ﺣق اﻧﺠﺎم
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ'
ﺑﺨﺎﻃﺮﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ'
ﻭ ﻳﺎ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺣﺎل
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ عاﻣل ﺒﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ' ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩﻫﺎﺋﻰ'
ﺍﺯ ﺣﻘﻮق ﻮ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺨﻮﺩ' ﺑﺮﺍﻯ ﻠﺬﺕ
ﺑﺮﺩﻥ ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﻳﺎ ﺩﻟﺴﺮﺩﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ' ﺩﺭ ﺍﺣﺮﺍم
ﻮ ﺩﻭﺭﻩ ﺗﺤﺮﻳم
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺧﻴﺮﻯ' ﺟﺰ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬی در سلوک ﺮﺍ
ﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﺣﺮﺍم ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ' ﭼﺮﺍ
ﻭﻯ اﺯﺍﻣﻮﺭﻯ
که ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺣﻠﺎل
اﺳﺖ' ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'
ﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﺣﺮﺍم
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﺻی ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﺣﺮﺍم
ﻨﺒﺎﺷﺪ' ﻣﮕﺮ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍﺿی
اﺯ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
'ﻭ ﺍﺯ ﺳﺨتی ﻤﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ' ﭘس
ﺍﺯ ﮐﻤﺎل ﻮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺗﻤﺎم ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺑﻬﺸﺖ'
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭل ﺒﻬﺸﺖ

ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
'ﭼﻪ ﺭﺳﺪﺑ ﺒﻬﺸﺖ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ'
ﺗﺎ ﺩﻭﺭﻩ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺨﻠﻖ' ﻧﻪ ﮐسی ﺸﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧی ﺪﺍﺭﺩ' ﻭﻧﻪ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ عیب ﺟﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ ﺭﻭح
ﺒﻬﺸﺘﻰ ﺷﺪﻩ' ﻓﺮﺻﺖ
ﮐﺎﺭ ﺯﺷتی ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ'
ﺩﻭ ﺟﻨﺴﻴﺖ ﺩﺭﻋﻮﺍلم
اﻟﻬی ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎم ﺤﺪﻳثها
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ ﺑﻬﺸﺘﻰ'
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ
اول اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ'
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺘﻔﺴﻴﺮ سلوکی ﮐﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻨﺸﻴنی ﺒﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ غیر ﻭﺍﺻﻞ'
ﻭﺣنی اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟﻚ' ﻭﻣﻴﺎﻥ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺣﺎل
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

حدیث 3079 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ142ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁنی ﺴﻠﺎم
علیکم ﺒﻤﺎ  ﺻﺒﺮﺗم اﻣﺎم
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: علی اﻟﻔﻘﺮ
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ' ﻓﻨﻌم
عقبی اﻟﺪﺍﺭ' ﻳﻌنی
اﻟﺸﻬﺪاء. (ﺳﻠﺎﻡ) ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺻﺒﺮ ﺷﻤﺎ' ﻳﻌنی
ﺒﺨﺎﻃﺮ ﺻﺒﺮﻯ
که ﺍﺯ خود ﻓﻘﺮی
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻳﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
نیز (لساقبال
از ﺧﻮﺩ ﻓﻘﺮﻯ) ﻭ
ﻤﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ ﺍﺯﻟﺬﺗﻬﺎ'
ﻭ ﺻﺒﺮ ﺩﺭ ﺗﺤﻤل
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ ﻔﻘﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎﻡ' ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ' ﻭﻟﻮ ﺣﻠﺎل
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﺋی
ﺪﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻮ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺍﺭﻳﺪ. ﻳﻌنی
اﻳﻨﺎﻥ ﺸﻬﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ
(ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺷﻬﻴﺪﺍﻥ
ﺪﺭﺟﻨگ همرﺍﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
نیز ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی ﺸﻬﻴﺪﺍﻥ ﺪﺭﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺴﻴﺎﺳی غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﺟﺰ ﭘﺎﻳﺎﻥ عمرﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ' ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺟﻬﻨمی
نیز ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟک اﻟﻬﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻮ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺗﻌﺼّﺐ
ﺩﻳنی ﻮ ﻣﺬﻫبی
سیاسی ﺪﺍﺷﺘﻪ

ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﻭﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺁﻥ کشته ﺷﻮﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺪﺭ ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ'
ﺷﺎﻫﺪﺍنی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﻣﻌﺼﻮم ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ'
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮐﻨﺘﺮل
ﻨﻔس ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ'
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺗﻬﺎﻯ ﺣﻠﺎل
ﻮﺣﺮﺍﻡ' ﻭﻳﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺗﺤﻤل اﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﻓﻘﺮﻯ ﺨﻮﻳﺶ'
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻳﻥ اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬی ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻳﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﮕﻮﻧﻪ ﺣﺪﻳثها'ﺟﻬﺖ
ﺗﺸﻮﻳق ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺼﺒﺮ ﺩﺭ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ' ﻭ
نداشتن ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﺠﺎﺯ ﻭ ﺣﻠﺎل
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 3080 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ142ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻣﺠﻠس ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩ' ﮐﻪ امّ ﺃﻳﻤﻥ
ﺒﺮ ﺍﻭ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪ'
ﻭﭼﻴﺰﻯ ﺰﻳﺮ ﭘﻮﺷﺶ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪ 'ﻭﺍﻡّ ﺃﻳﻤﻦ (ﺍﻭم  کنندﻩ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
بسلوک وولایت
اﺳﺖ) ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺩﺧﺘﺮﻯ
ﺒﻨﺎم ﻔﻠﺎﻥ' ﻭﭘﺪﺭﺵ
ﻓﻠﺎﻥ' ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯﺩﻭﺍج
کند . ﻭﺑﺮ ﺍﻭ ﺑﺨﺸﺸی
اﮔﺮ ﺩﺍﺭﻳﺪ ﺑﮑﻨﻴﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﮐﻤﮑﻰ ﮐﺮﺩ. ﻭلی
امّ ﺃﻳﻤﻥ ﺒﮕﺮﻳﻪ
ﺍﻓﺘﺎﺩ' ﻭﭼﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻋﻠﺖ ﺭﺍ ﭘﺮﺳﻴﺪ'
ﮔﻔﺖ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺭﺍﺷﻮﻫﺮ ﺩﺍﺩﻯ'
ﭼﻨﻴﻥﻨثاﺭﻯ ﺒﺮﺍﻳﺶ
ﻧﮑﺮﺩﻯ. ﻭ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ: ﻠﺎ ﺗﺒﮑﻴﻦّ'
ﻓﻮﺍﻟﺬﻯ ﺒﻌثنی
ﺒﺎﻟﺤق ﺒﺸﻴﺮﺍ
ﻭ ﻧﺬﻳﺮﺍ' ﻟﻘﺪ ﺷﻬﺪ
ﺃﻣﻠﺎک ﻔﺎﻃمة 'ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭ ﻣﻴﮑﺎﺋﻴل ﻮ ﺍﺳﺮﺍﻓﻴﻞ'فی  اﻟﻮﻑ ﻣﻥ
ﻤﻠﺎﺋکة 'ﻭ ﻗﺪ ﺃﻣﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﻃﻮﺑﻰ' ﻓﻨﺸﺮﺕ
ﻋﻠﻴﻬﻢ ﻣﻥ ﺤﻠﻠﻬﺎ
ﻭ ﺳﻨﺪﺳﻬﺎ ﻭ ﺍﺳﺘﺒﺮﻗﻬﺎ
ﻭ ﺩُﺭﻫﺎ ﻭ ﺯﻣﺮﺩﻫﺎ
ﻭﻳﺎﻗﻮﺗﻬﺎ ﻭ ﻋﻄﺮﻫﺎ
'ﻓﺄﺧﺬﻭﺍ ﻣﻨﻪ ﺣتی
ﻤﺎ ﺩﺭﻭﺍ ﻣﺎ ﻳﺼﻨﻌﻮﻥ
ﺒﻪ' ﻭ ﻟﻘﺪ ﻧﺤل
اﻟﻠﻪ ﻃﻮبی فی ﻤﻬﺮ
ﻓﺎﻃمة 'ﻓﻬی ﻔﻰ
ﺩﺍﺭ ﻋﻠیّ ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﮔﺮﻳﻪ ﻣﮑﻦ'
ﺳﻮﮔﻨ ﺪﺑﮑﺴﻴﮑﻪ
ﻣﺮﺍ ﺑﺸﻴﺮ ﻭ ﻧﺬﻳﺮ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ' ﻋﺮﻭسی
ﻔﺎﻃﻤﻪ ﺭﺍ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭ ﻣﻴﮑﺎﺋﻴل ﻮ ﺍﺳﺮﺍﻓﻴﻞ'
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻔﺮﺷﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺩﺭﺧﺖ ﻃﻮﺑﺎ'
ﺍﺯ ﺣﻠّﻪﻫﺎ ﻭ ﺧﻠﻌﺘﻬﺎﻯ
(ﻫﺪﺍﻳﺎ ﻭ ﺷﺎﺩﺑﺎﺵﻫﺎ)
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻧثاﺭ
ﮐﻨﺪ' ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ ﺸﺪ.
ﻭﻧثاﺭﻫﺎ ﻭﻫﺪﺍﻳﺎ
'ﺑﺮﺧی ﺴﻨﮕﺪﻭﺯﻯ
ﺸﺪﻩ' ﻭﻳﺎ ﺍﺳﺘﺒﺮق
ﺸﺐ ﻧﻤﺎ ﻭ ﺑﺎ ﺯﻣﺮﺩ
ﻭ ﻳﺎﻗﻮﺕ ﻭﻋﻄﺮﻫﺎ
ﺑﻮﺩ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻪ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺧﺖ ﻃﻮﺑﺎﺭﺍ'
ﺩﺭ ﻣﻬﺮﻳﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ. ﻭ ﺁﻥ
ﺩﺭﺧﺖ' ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ
ﻋلیّ ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ. ( ﺍﻳﻥﻔﺎﻃﻤﻪ
ﺍﺯﺩﻭﺍج کرﺩﻩ'
ﺳﻤﺒﻮل ﺘﻤﺎﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺴﺎﺩﻩﺍﻯ ﺒﻮﺩﻩ'
ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻔﮑﺮ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎ ﻭ ﺷﺎﺩﺑﺎﺷﻬﺎ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺍﻟﻬی ﺸﺪﻩ' ﻭﮐﺎﻣل
گرﺩﻳﺪﻩ' ﮐﻪ (ﻓﻄﻢ
) ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ'
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﻴﺎﻓﺘﻪ'
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ' ﻭ ﺍﺯ ﭘﻨج
ﺘﻥ آل عباﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ. ﻭ ﺩﺭﺧﺖ
(ﻃﻮﺑﺎ) ﻳﺎ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ' ﻭ ﺍﺗﻮﭘﻴﺎﻯ
عقل  ﮐﻠّﻯ
ﻮﺍﻟﻬی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ همگاﻥ' ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﺒﺪﺳﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ ﺸﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬی  اﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺍﻳﻨک ﺪﺭﻋﺼﺮ ﺩﻳﺎﻧﺖ
سلوکی ﻣﺤﻤﺪﻯ' ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ
وولایت ﻋﻠﻰّ ﺩﺭﻭﻗﺖ
ﺣﻴﺎﺗﺶ' ﻭ ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬی
علیّ ﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪﻧﻘﺶ
ﺣﺴﻴﻥ ﻮ ﺣﺴﻥ
سالکان خود ﺮﺍ
ﺍﻳﻔﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
(ﻧﺤﻞ) ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻬﺮﻳﻪ
ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ' ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺤﻠﻪ ﻭ ﻣﺬﻫﺐ ﺍﻟﻬی
ﺪﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬی
اﺳﺖ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺰﻥ ﺒﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ' ﭼﻮﻥ ﺸﻮﻫﺮﻯ
ﺑﻮﻯ ﻤﻌﺮفی ﺸﻮﺩ'
ﻭﺷﻮﻫﺮ ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﺯﻧﺪگی ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﻭﻧﻪ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍنی ﻮ ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋی
ﺁﻧﻬم ﺒﻨﺎم ﻮ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﺪﺍ.

خدیث 3081 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ143ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻄﻮبی ﺸﺠﺮة
' ﻳﺨﺮج ﻤﻥ ﺠنة ﻋﺪﻥ'
ﻏﺮﺳﻬﺎ ﺭﺑّﻬﺎ
ﺑﻴﺪﻩ ﻃﻮﺑﺎ
ﻧﺎم ﺪﺭﺧتی اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻋﺪﻥ
ﺮﻳﺸﻪ ﺩﺍﺭﺩ' ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺨﺼﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﮐﺎﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ ﺸﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬی
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﺩم
اﻭﻟﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻦ

ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم
کاﺷﻒ ﻗﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺤِﺴﻴﻨﻰ' ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﻮﻓق ﺨﻮﺩ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺩﺍﺩﻩ' ﻭ ﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﺷﺸﻤﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻡ' ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺎﺷﻒ ﺷﺸﻤﻴﻥ ﻘﺮﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋﻢ' ﭘس
ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﺧﻮﺩ' ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎﻋلیّ
اﻭﻟﻴﻥ کاﻣل ﻮ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﺴﻠﻮکی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﺁﻥ ﺒﺎﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻮﺍﮔﺬﺍﺭ
ﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﮕی ﺒﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻣﺪتی ﺘﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﻭﻟﺎﻳﺖ
را ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ' ﺑﺠﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﻮﺍﮔﺬﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻭﻟﺎﻳﺖ'ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
علیّ ﻤﺤﻔﻮﻇ اﺳﺖ.
ﻭلی ﻨﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻋﻠلی ﻮﻓﺎﻃﻤﻪ'
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ اﮔﺮﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻨﮑﻨﻨﺪ'
ﻫﻴچ ﺸﺮﺍﻓﺖ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮ ﮐسی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺣتی ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
هر ﺯﻣﺎﻥ' ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ' ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺳم
ﻮﻳﮋﻩﺍﻯ ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ'
ﻣﺮﺍﺳم ﺃﻫل ﺒﻴﺘﻰ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺟﺎﺭﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ' ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم  ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻧﻮﺭﻯ ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﻟﻬی
علیّ ﻮﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺸﺮﻳﻒ'
ﻭﺣتی اﺷﺮﻑ ﺍﺯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
چون آذم و
زردشت وموسی و
عیسی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ هیچ
کدﺍم ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺑﻬﺸﺖ ﻋﺪﻥ ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺮﻭٴﻴﺎﺋی اﻟﻬی
است 'ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺪﺍﻥ
سرزمینهای
الهی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻳﻤﻥ ﻮﻋﺪﻥ
ﺮﺍ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻧﻴﺎ
می ﭙﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺨﺼﺎ ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ' ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ' ﻭ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺭﻭﺣﻰ

ﻭﺍﺧﻠﺎقی ﻮ ﺻﻔﺎتی
ﺁﻧﻬﺎ' ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬی ﺮﻫﺒﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ'
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﻠﺎﺷﻬﺎ
ﻭﻫﻤّﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
می ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

حدیث 3082 –
از پیامبر نقل
شده (ج؟ص؟) اﻟﺠنة
ﻣﺤﺮّمة ﻋلی اﻟﺄﻧﺒﻴاء
'ﺣﺘّﻯ اﺩﺧﻠﻬﺎ'
ﻭ ﻣﺤﺮمّة ﻋلی
الأمم کلّها ﺣﺘّﻰ
ﻳﺪﺧﻠﻬﺎ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ
ﺃﻫل اﻟﺒﻴﺖ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮ ﺗﻤﺎم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺤﺮﺍم اﺳﺖ' ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻣﻥ ﻮﺍﺭﺩ آن ﺷﻮﻡ.
ﻭﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮ ﺗﻤﺎم
اﻣّﺘﻬﺎ (ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ
ﻭ ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎ ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی غیر ﺍﺯ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ) ﺣﺮﺍﻡ ﺍﺳﺖ'
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺎ ﺃﻫل
ﺒﻴﺖ ﻭﺍﺭﺩ ﺁﻥ ﺸﻮﻧﺪ.
( ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ ﻗﺮﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺋﻴل
یا رب ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺤﻤﺪ' ﻭﻋﺪﻩ
ﺁﻥ ﺪﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ'
ﻭلی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ'
ﻭﺣتی اﻭﻟی اﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ'
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑبرخی ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ'
ﻭلی ﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪﻋﻘل اﻟﻬی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ (ﺟﻨﺎﻥ ﻴﺎ ﮔﻨﺎﻥ)
ﺑﺰﺑﺎﻥ اﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺪﻳم هندﻯ'ﻫﻤﺎﻥ
عقل اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺎم اﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ' ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
اﻧﺴﺎﻥ عاﺩﻯ' ﺑﺎﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻬﺘﺮ ﻣﺘﻮﻟ
جهان ﺷﻮﻧﺪ'تا ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
چهارم ﻮ شهود ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻋﻴﺴی ﻤﺴﻴح
ﺼﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
اﻫل ﺒﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ'
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﮐﻠﻴﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ' ﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
عاﻣل ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺸﻌﺎﻋﻬﺎﻯ اﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻨج تن
ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ اﻧﻮﺍﺭ
ﺍﺷﺮﺍقی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ
ﺁﻧﺎﻥ' ﺷﻴﻌﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮﻋﻠﻮﻯ ﻬﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻤﺎم ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺗﺸیّع غیرﻋﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ ﺠﺰ ﺷﺮک ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
(ﺍُﻣﻢ) ﻳﺎ ﺍﻣّﺖﻫﺎ'
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﻠل ﻨﮋﺍﺩﻯ
ﻮ ﺳﻴﺎسی ﻨﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺘﻤﺎﻳل ﻮ ﻋﺸق ﻮﻋﻠﺎﻗﻪ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺑﻬﺸﺖ
ﻫﻔﺘم اﻟﻬی که ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
ﺪﺍﺭﻧﺪ' ﭼﻮﻥ ﺒﻤﻘﺎم
ﺪﻧﺎ ﻭﺗﺪﻟّﻯ ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭلی ﺒﺎﻟﺎﻯ
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮ
فوق بشری
فرشته گونه ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻘﺎﻟﺐ ﺗﻬی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ' ﻭ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺷﺸم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭﻝ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻤﺤﻤﺪﻯ' ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭم
ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﻮﻳﮋﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ'
ﻭﻗتی ﺒﺎﻳﻥ ﻤﻘﺎم
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ'
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﻫﺸﺘم ﺒﺮﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ' ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ' ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻫﺸﺘﻢ
ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭپس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎن  ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺍﻟﻬی
ﻤﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ'
ﺩﺭ ﻗﺎﺋم ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ' ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
عمر ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ'
ﺑﺪﺍﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ و ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
هست 'ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ' ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻰ

ﺍﻧﺘﻬﺎ' ﻫﺮ ﺭﻭحی
ﺒﺎﻳﺪ ﺗﻠﺎﺵ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﻭﺩ.

حدیث 3083 - ﺍﺯ
ﺍﺑﻥ ﻤﺴﻌﻮﺩ ﺻﺤﺎﺑﻪ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ144ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﻠﻤّﺎ
ﺍُﺳﺮﻯ بیّ
الی اﻟﺴﻤاء ﻗﺎل
لی ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ' ﻗﺪ
ﺃﻣﺮﺕ ﺍﻟﺠنَة ﻭ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﺃﻥ ﺗﻌﺮﺽ
ﻋﻠﻴﻚ' ﻗﺎﻝ' ﻓﺮﺃﻳﺖ
ﺍﻟﺠنة ﻭﻣﺎ ﻓﻴﻬﺎ
ﻣﻥ اﻟﻨﻌﻴﻢ' ﻭ ﺭﺃﻳﺖ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻭﻣﺎ ﻓﻴﻬﺎ
ﻣﻥ اﻟﻌﺬﺍﺏ' ﻭ ﺍﻟﺠنة
ﻓﻴﻬﺎ ثماﻧیة ﺃﺑﻮﺍﺏ'ﻋلی
کلّ ﺒﺎﺏ ﻣﻨﻬﺎ
ﺃﺭبع کلماﺕ' ﮐلّ
کلمة ﺧﻴﺮ ﻣﻥ اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﻣﺎ ﻓﻴﻬﺎ' ﻟﻤﻥ
ﻴﻌﻠم ﻮ ﻳﻌﻤل ﺒﻬﺎ'
ﻭﻟﻠﻨﺎﺭ ﺳبعة ﺃﺑﻮﺍﺏ'
ﻋلی کلّ ﺒﺎﺏ ﻣﻨﻬﺎ
ثلاث ﮐﻠﻤﺎﺕ'
کلّ کامة ﺧﻴﺮ ﻣﻥ
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﻣﺎ ﻓﻴﻬﺎ'
ﻟﻤﻦ ﻳﻌﻠم ﻮﻳﻌﻤل
ﺒﻬﺎ' ﻓﻘﺎل لی ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ'
ﺍﻗرأ ﻴﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﺎ ﻋلی اﻟﺄﺑﻮﺍﺏ
ﻓﻘﺮاءت ﺫﻟﻚ' ﺃﻣّﺎ
ﺃﺑﻮﺍﺏ ﺍﻟﺠنّة
ﻓﻌلی ﺃﻭل ﺒﺎﺏ
ﻣﻨﻬﺎ ﻣﮑﺘﻮﺏ' ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ'
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ'ﻋلیّ
ﻮلیّ اﻟﻠﻪ' ﻟﮑلّ
ﺤﻴﻠﻪ' ﻭ ﺣﻴﻠﻪ ﺍﻟﻌﻴﺶ
ﺃﺭبع ﺨﺼﺎﻝ' ﺍﻟﻘﻨﺎعة  ﻭﺑﺬل اﻟﺤﻖ'
ﻭ ﺗﺮک اﻟﺤﻘﺪ' ﻭ
ﻣﺠﺎﻟسة ﺃﻫل  اﻟﺨﻴﺮ' ﻭﻋلی
اﻟﺒﺎﺏ ﺍﻟثانی
ﻤﮑﺘﻮﺏ' ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ' ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ'ﻋلیّ
ﻮلیّ اﻟﻠﻪ' ﻟﮑلّ
شیئ  ﺤﻴلَة
' ﻭﺣﻴلة ﺍﻟﺴﺮﻭﺭ
فی آﻟﺂﺧﺮة اﺭبع
ﺨﺼﺎﻝ' ﻣﺴح ﺮءﻮس
ﺍﻟﻴﺘﺎﻣﻰ' ﻭ ﺍﻟﺘﻌﻄّﻒ
ﻋلی ﺎﻟﺄﺭﺍﻣﻞ'
ﻭ ﺍﻟﺴﻌﻰ  فی ﺤﻮﺍﺋج
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ' ﻭ
ﺍﻟﺘﻔﻘّﺪ ﻟﻠﻔﻘﺮاء
ﻮ ﺍﻟﻤﺴﺎﮐﻴﻦ' ﻭﻋلی
اﻟﺒﺎﺏ ﺍﻟثالث
ﻣﮑﺘﻮﺏ' ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ' ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﻋلی
ﻮلیّ اﻟﻠﻪ' ﻟﮑلّ
شیئ ﺤﻴلة ﻭ ﺣﻴلة
ﺍﻟﺼحة فی اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺃﺭبع ﺨﺼﺎﻝ' ﻗلة
ﺍﻟﮑﻠﺎﻡ' ﻭﻗلة
ﺍﻟﻤﻨﺎﻡ' ﻭ ﻗﻠّﻪ
ﺍﻟﻤﺸﻰ' ﻭﻗﻠّﻪ
ﺍﻟﻄﻌﺎم ﻮﻋلی
اﻟﺒﺎﺏ ﺍﻟﺮﺍبع
ﻤﮑﺘﻮﺏ' ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ' ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻮﻝ ﺍﻟﻠﻪ' ﻋلی
ﻮلیّ اﺎﻟﻠﻪ' ﻣﻥ
کاﻥ ﻴﻮٴﻤﻥ ﺒﺎﻟﻠﻪ
ﻭ ﺍﻟﻴﻮم آلآﺧﺮة
ﻓﻠﻴﮑﺮم ﻀﻴﻔﻪ'
ﻣﻦ ﮐﺎﻥ ﻴﻮٴﻤﻥ
ﺒﺎﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﻟﻴﻮم
اﻟﺂﺧﺮ' ﻓﻠﻴﮑﺮم
ﺠﺎﺭﻩ' ﻭ ﻣﻥ کاﻥ
ﻴﻮٴﻤﻥﺒﺎﻟﻠﻪ
ﻭ ﺍﻟﻴﻮﻡ ﺍﻟﺂﺧﺮ'
ﻓﻠﻴﮑﺮم ﻮﺍﻟﺪﻳﻪ'
ﻭ ﻣﻥ کاﻥ ﻴﻮٴﻤﻥ
ﺒﺎﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﻟﻴﻮم
اﻟﺂﺧﺮ' ﻓﻠﻴﻘل
ﺨﻴﺮﺍ ﺃﻭ ﻳﺴﮑﺖ
ﭼﻮﻥ ﻤﺮﺍ ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺎﺳﺮاء  ﺒﺮﺩﻧﺪ (ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔتم عرﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺮا و
معراج ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﮐﻪ به (ﺩﻧﺎ ﻭ ﺗﺪﻟّﻰ)
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻗﺒل
اﺯ ﺁﻥ' ﺗﻤﺎک ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻﻞ'
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
ﻤﻴﺒﺎﻳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ 'ﻳک کاﻣلی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
پس از مرگ قبل
از مرگ ' ﺩﺭﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ' ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ' ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺟﻨﺒﻪ (ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ) ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ اﻟﻬی
ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ'
ﻭ ﺯﻧﺪگی ﺸﺨﺺ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ)
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺒﻤﻥ
گفت ( ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم نوری بدر
منیر ﻴﺎﻣﺒﺮ' ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺭﺏ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭ ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮک هر ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺎﺳﺖ. ﻭﺑﻴﺶ ﺍﺯ
شهوذ قائم 'ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪﮔی ﻨﻮه
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺯﻧﺪگی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
ﻮ ﺑﻌثت ﻧﻴﺰ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﻳﮕﺮ'
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺿﻤﻥ ﻤﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺯﻧﺪگی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻣﻌﺮﺍج ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ' ﻋملا  ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ
ﺑﻄﻮﺭ ﺧﻠﺎﺻﻪ ﻭ
ﻳﻜﺠﺎ 'ﺍﺯ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭ ﺩﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺿﻤﻥ ﻤﻘﺪﻣﺎﺕ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺿﻤﻥ ﻮﻇﺎﻳﻒ
اﻧﺴﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻭ ﺷﺨﺺ ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻟﺎﺯم
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻟﻬی اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﺟﻬﻨم ﺒﺮ ﺗﻮ ﻋﺮﺿﻪ
ﮔﺮﺩﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﻳﺪﻡ' ﻭﺁﺗش
ﺟﻬﻨک ﻮ ﻋﺬﺍﺏﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﻳﺪﻡ ( ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻮ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻤﻘﺎﻣﻰ
ﺩﺭﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪ' ﻳکی اﺯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم عرﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ.

ﺍﻣّﺎ (ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﻫﻤﻴﻦ (ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻘﺎمی ﻬﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺁﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘگی
ﺮﺟﻌﺖ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ' ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﺋی
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻣﮑﺎنی
ﻮﻋﻘلی ﻮ ﻣﻘﺎم
الوهیّت الهی ﻮ
ﻧﻮﻋﻰ' ﮐﻪ ﺩﻭﺗﺎ
ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ' ﻭﺩﻭ
ﺗﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗطعی اﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺟﻬﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯﻩ ﻣﺎ' ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺸﺘی اﺳﺖ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻭ ﭘﺎﺩﺍشی ﺒﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﺩﻭﺍﺭ ﻗﺒﻠﻰ. ﻭلی
ﻴﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺒﻬﺸﺖ' ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻨﺪ
ﺭﻭﺯ ﻭﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﮐثرﭼﻨﺪ
ﺳﺎل ﺁﻧﺮﺍ ﺻﺮﻑ
ﻧﻈﺮ ﮐﺮﺩ' ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﺮﺳﻴﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻫﻤﻴﻥ ﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ
ﺟﻬﻨﻢ و جهان ﮔﺮم
ﻮ ﭘُﺮ ﺣﺴﺮﺕ ﻭ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍنی
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺳﺎﻠﮑﺎﻥ
ﭽﻨﺪﻯ ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﻮﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﻤﺎم ﺮﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭﺩﻭﻧﮕﻰ' ﻭﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ ﺍﻣﺎﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻮ ﻳک ﺪﻭﺭﻩ
ﺍﺯ ﺟﻬﻨم ﺴﻮم ﻤﻠﮑﻮتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻮ ﻋﺮﻳﺎﻥ از تن
مادی ﺒﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻳﺎ ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ
ها ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒیعی
ﺴﺎﻟﻬﺎﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺮﺍ ﺍﺯ ﻧﻮ'
ﭼﻮﻥ گذﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ'
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﻮ ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺘﺎ ﺃﺑﺪﻳﺖ بی
اﻧﺘﻬﺎ ﺑﺎﺯ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ (ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ)
ﺍﻟﻬﻰ (ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
موجود انسان  ﺍﺳﺖ' وﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﻧﻮﻋﻰ' ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻘﺒﻠﻰ
ﺩﺭ ﻳک ﻔﺼل ﻨﻮﻋی
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
انسان ﺍﺳﺖ. ﺗﺎﻫﺮ
ﻃﻮﺭﻯ که ﺧﻮﺍﺳﺖ'
ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﻭ ﺳﺮﮐشی کند 'ﻭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ اﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺍ ﺑﻬﺸﺖ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑﺶ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ'
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯﺮﺍ با
تکامل ارادی  سلوک ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻯ اﺯ( ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ) ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺷﺨﺺ' ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺎﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻤﺎم اﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ'
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩﺍﻯ' ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ'
ﻭ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ کرﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻫم
کرﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ'
ﻣﻮﻓق ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎنی ﺒﺸﻮﺩ
ﻭ( ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ)
ﻭ (ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺒﺎﻟﻘﻮﻩ)
ﻭﻫﻤﮕﻰ (ﻋﺬﺏ ﻭ ﮔﻮﺍﺭﺍ)ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻋﮑس ﺁﻥ (ﻋﺬﺍﺏ)
ﻭ ﺁﺗﺶ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ'
ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ'
ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﺑﺎﻃل
کرﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌل
اﺳﺖ. ﻭﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻴﮑﻪ
ﺑﺘﻮﺑﻪ ﻭﺳﻠﻮک
ﻨﺮﺳﺪ ﺑﺎ ﻣﺮگ  اﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ'
ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮ ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ'
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﺨﻮﺩ' ﺑﻤﺴخ ﻴک ﺤﻴﻮﺍﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺩﺭ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻌﺪﻯ'
ﺗﺎ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﺭﺍ ﻃیّ کند. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ'
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﺑﺸﺮﻯ ﻠﺎﺯم
اﺳﺖ' ﺗﺎ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻣﺎﺩﮔی عقلی ﻮ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس
' ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻋﺸق ﻮ ﺗﺴﻠﻴم ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬی ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻮﻓق ﺒﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﻬﻤﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋم
ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮع ﻤﻴﺮﺳﺪ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻫﺸﺖ ﺑﺎﺏ ﺩﻳﺪﻡ'
ﻭلی ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم
ﺮﺍ ﺑﺎ ﻫﻔﺖ ﺑﺎﺏ
ﻳﺎﻓﺘﻢ( ﺩﺭﻫﺎﻯﺒﻬﺸﺖ
ﻭ ﺟﻬﻨﻢ ﺩﺭﮐﻨﺎﺭﻫم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﺍﺯﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﻮﻧﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭﻫﺎﻯ
(ﺗﻮ ﺩﺭ ﺗﻮ) و
متداخل
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﺭﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺪ
ﻭ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻬﺮ ﻳﻚ'
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﻗﺒﻮل
ﻮ ﺗﻮﻓﻴق ﻮ ﺭﻭﺩ
ﺑﺪﺭﻫﺎﻯ ﻘﺒلی
اﺳﺖ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ'
ﻭ ﻫﺸﺘم آﻥ ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ﮐﻪ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﺒﻨفع ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ' ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﻫﺸﺘم ﺮﺍ ﺗﮑﻤﻴل
ﻮ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ' ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏ ﺭﺣﻤان
ﺮﺳﻴﺪ. ﺍﻣﺎ ﺟﻬﻨﻢ'
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ.
ﻭ ﺩﺭﻫﺎﻯ ﻤﺘﻮﺍلی
و مُتتالی ﺁﻥ' ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﻫﺮﮐی ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻋﻘلی
ﺴﺨﺖ ﺗﺮ' ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﻫﻮﺳﺮﺍنی ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ' ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻴﻬﺎﻯ
ﺸﺪﻳﺪﺗﺮ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻓﻄﺮﺕ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺧﻮﻳﺶ' ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺯلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ'
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ' ﺑﻌﻤق
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ کاﺭﻣﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻳﺪﺗﺮ' ﻭ ﺩﺭ ﻣﺴخ
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'
ﮐﻪ ﺣنی کاﺭ ﺑﻔﺴخ
گیاﻫی ﻮ ﺭﺳخ ﺠﻤﺎﺩﻯ
نیز ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺑﺪﻳﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ'
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ

ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ اﺣﻮﺍل
ﺪﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻧﻮﻋﻰ (ﺟﺒﺮ و ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻡ) ﺭﻭخی ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺎ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس 'ﻋﻘل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﮐﺮﺩ' ﻭﺗﺎ ﺑﺎ ﺑﻴﻨﺶ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺒﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﻓﺖ.ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺭﻭحی ﻮﻋﻘلی ﻮ ﺭﻭﺍنی
ﺨﻮﺩ' ﻣﺪﺍم ﻮﻫم
اﮐﻨﻮﻥ' ﻋﻘل ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﺟﺰﺋی ﻨﺎ ﭼﻴﺰ
نوع ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺿﻌﻴﻔﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ ﻣﺤل
عقل ﻀﻌﻴﻒ ﺗﺮ' ﻗﺪﻣﻬﺎﻯ
ﺴﺮﻳﻌﺘﺮﻯ ﺪﺭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ' ﻭﺑﺎ
ﺷﺘﺎﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻧس ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
کمتر'ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ
ﻧﻴﺰ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ'
ﺷﺎﻧﺶ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻨﺘﺎﻳج
ﻨﻬﺎﺋی کمتر ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺪﺭﻣﺎنی
ﻤﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺪﺭﺟﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺠﻨﻮﻥ ﻮ ﺍﺷﻔﺘﮕﻰ
ﺭﻭﺍنی ﭙﺎﺋﻴﻥ
ﺮﻓﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺿﺎ'
ﻗﺼﺪ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪﺍﻯ
ﺒﺸﻮﺩ' ﺗﻨﻬﺎ (ﺩﻭ
ﺩﺭﺟﻪ) از
بیماری روانی ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺸﻔﺎ ﻫﺴﺖ. ﻳﮑی ﻮﻗﺘﻴﮑﻪ
ﭘﺰﺷکی ﺤﺎﺫق ﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻮﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﭘﺰﺷﻚ

ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﺷﺮﻃ
نیز ﺒﻨﺪﺭﺕ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﻔﺎﺋی ﺴﻄﺤی اﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ' ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻨﻮﺭﻣﺎل ﻮ ﺳﺎﻟم
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ' ﺑﺴﺮﺣﺪّ
ﮐﻤﺎل ﻤﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ' ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ) ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺳﺮ ﺩﺭﻫﺎﻯ ﺒﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭ ﮐﻠﻤﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮﻳک
اﺯ ﺍﻳﻦ ﮐﻠﻤﺎﺕ'
ﺧﻴﺮ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ ﺩﺭﺁﻥ
ﻬﺴﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ کسی اﻳﻦ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ ﺑﺪﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﻋﻤل کند ( ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﮐﻠﻤﻪ' ﺍﺻل ﻮ
ﺣﮑﻤتی اﺳﺖ ﻣﺸﺨﺺ
ﻭﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ ﮐﻠّﻰ'ﻭﻋﻠمی
ﺒﺪﺍﻧﻬﺎ ﺗﺤﺼﻴل
ﻤﮑﺘبی ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺍﺩﺭﺍک
ﺴﻠﻮکی اﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻋﻤل
ﺒﺪﺍﻧﻬﺎ' ﻫﻤﺎﻥ
اﻧﺠﺎم
اﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮﮐﻰ'
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺍﻟﻬی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﻃﺮﻳﻘتی
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ'
ﻭ ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ'
ﻭﺑﺎ ﺟﺪﻳﺖ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻠﻔﻆ (ﺍﻳﻤﺎﻥ)
ﻳﺎ ﺍﻭﻡ ﻭﻋﻤل ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ)
ﻭلی ﺒﺮﺳﺮ ﺩﺭﻫﺎﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺟﻬﻨﻢ'
ﺳﻪ ﮐﻠﻤﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮﻳک
اﺯ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻣﻌﺎﺩل
ﺘﻤﺎم اﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺪﻧﻴﺎ' ﻭ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﮐسی آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻭﺑﺪﺍﻥ
عمل کند . ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺒﻤﻥ
گفت 'ﮐﻪ ﺃﻯ ﻣﺤﻤﺪ'
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻥ
ﻮﻗﺮاءﺖ ﮐﻦ (ﻗﺮاءﺖ
ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻯ ﻤﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ' ﺁﻧﻘﺪﺭ ﮐﻪ
ﮐﻠﻤﻪ ﻭ ﻧﻮﺷﺘﻪ'
ﺣﮑم ﻤﻘﺮﺭ ﻗﺒلی
اﻟﻬی ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻗﺮاءﺖ
ﺁﻧﻬﺎ' ﻗﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟم ﻤﺤﻤﺪﻯ'
ﺳﻪ ﻗﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﺤﺴﻴنی
ﻮ ﺣﺴنی ﻮ ﻓﺎﻃﻤی
ﺁﻥ' ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺠﻬﺎﻥ
ﻤﺎﺩﻯ ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻳﻌنیی هنوﺯ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ' ﻭ
ﻫﻴچ ﭽﭙﺮﻭﺍﺯ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ اﺯﻋﻮﺍﻟم
اﻟﻬﻰ' ﻭ ﭼﻬﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻬﺸﺖ' ﺑﺎ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﻬﺸتی
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﻫﺮﮐس
ﺗﺎﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ'ﺑﻬﺮﮐﺪﺍم
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ' ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﺗﺎﺑﻘﻴﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺗﺎ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﻃی  کند. ﻭ ﺳﺨتی
اﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺴﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
اﺳﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮم ﻔﺎﻃمی
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ' ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺍﺣﺘﻤﺎلی  ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
ﺒﻌﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک اﺯ
ﻗﻴﺪ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺳﺨﺖ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮکی ﺨﻠﺎصی
ﺪﺍﺭﺩ' ﻭ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﻤﻄﻠق ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻃﻠﺎق گرﻓﺘﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ 'ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺘﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺒﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ' ﺩﺭﻳک ﻮﻗﺖ'
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺪﺍﺷﺖ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﻭ ﻣﻦ ﻗﺮاءﺖ
ﮐﺮﺩﻡ. ﺍﻣﺎ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﺪﺭﻫﺎﻯ ﺒﻬﺸﺖ ﺍﻭﻝ'
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ'
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ' ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ' ﻭﻋلیّ  ﻮلیّ ﺨﺪﺍ
(ﻫﺮ ﮐﻠﻤﻪ ﺍﺯ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ
ﻭ ﺍﺣﮑﺎمی ﺴﻠﻮکی
ﻬﺴﺘﻨﺘﺪ. ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺪفع ﺸﺮک اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
وسیله الهی '

ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻟﺎ ﺍله
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ' ﻭ ﻳﺎ
ﺣتی ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻮﻗتی اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
هنگام ﺘﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ' ﺩﺭ ﻫﺮ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬی ﺨﻮﻳﺶ' ﻣﺪﺍم
ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩفع ﺸﺮک اﺣﺘﻤﺎلی
ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻳﻌنی
ﺒﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﺍﻟﻬی
ﻬﺴتی ﻮﻟﻰ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻰ. ﻭ ﺣتی
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ'
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ رب و ﺧﺪﺍﺋی
هستی ﻮﻟﻰ ﺧﺪﺍﻯ
اﻟﻠﻪ' ﺭﺏ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﻭﺣتی
هنوز ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﺍﻣﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ حیات ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺎﺭﺵ' ﺗﻮﺳل
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻴﺸﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ' ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺴل ﺠﺪﻳﺪﻯ اﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ'
ﭼﻮﻥ ﻤﻮﻟﺎﻋلیّ
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ' ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﻳﺴﺖ' ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻏﺎﺯ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ'
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮﺳﭙس
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻧس ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک همرﺍﻩ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ'
ﺑﺪﺍﻥ ﺗﻮﺳّل ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ' ﺗﻤﺎم
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭ ﻏﺎﻳﺐ'
ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺠﺪﻳﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
سرپرستی ﻭﻟﺎﻳﺖ'
ﻭ ﻧﻘش  ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
'ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺣﺴینی ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ' ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻏﺎﻳﺐ
ﺑﺮﺍﻯ همه ﺍﺳﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم ﺤﺴنی
ﺨﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ'
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﻣﻴﺸﺪ
ﺑﺂﻧﺎﻥ ﺘﻮﺳل ﺠﺴﺖ.
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم ﻔﺎﻃﻤﻰ'
ﻣﺎﺩﺭ ﻫﺴتی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ' ﻭﻧﻔس ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ'
ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮ ﻭﺭﻭﺩ
ﺳﺎﻟک ﺒﺪﻧﻴﺎﻫﺎ'
ﻭﻋﻮﺍﻟم ﻤﻠﮑﻮﺕ
ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ).

حدیث 3084-  پیاﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
(ج؟ص؟) 'ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺮ
ﺩﺭ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﻧﻴﺰ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ' ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
( ﺣﻴﻠﻪ) ﻳﺎ ﺭﺍﻩ ﻭ
ﺭﻭﺷی ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
(ﺣﻴﻠﺖﻋﻴﺶ) ﻭ
حیات ﺯﻧﺪﮔی ﭽﻬﺎﺭ
ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ' ﻳکی ﻘﻨﺎﻋﺖ'
ﻭ ﺑﺬل ﺤق ﻴﺎﻭﺍﺟﺐ'
ﻭ ﺗﺮک ﺤِقد ﻭ ﮐﻴﻨﻪ'ﻭ
ﻣﺠﺎﻟﺴﺖ ﺑﺎ ﺃﻫل
ﺨﻴﺮ( ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ) .ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﺍﻭل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﺎﺯﻩ
ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺿﻤﻥ ﻮﻇﺎﻳﻒ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍﺫﮐﺎﺭﻯ'
ﻗﻨﺎﻋﺖ ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﻣﺎﺩﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ ﺍﻳﻥ
که ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ' ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻣﻮﺭﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ'
ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺭﺩﻥ ﻮ ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻥ
ﻮ ﻏﻴﺮﻩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻫﺮﻳک اﺯﻏﺮﺍیزﻃﺒﻴﻌﻰ'
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
ﺧﻄﺮ' ﮐﻨﺘﺮل
گرﺩﻧﺪ. ﻭﺑﺬل ﺤﻖ
ﻭ ﻭﻃﻴﻔﻪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺸﺮﻃ ﻠﺎﺯم ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻋﺸق ﻮﺍقعی
ﻮﻋﻤل ﺤﻘﻴﻘﻰ' ﻭﺣتی
ﺘﺎ ﺳﺮﺣﺪّ ﮐﺸﺘﻥ
ﻨﻔس ﺃﻣّﺎﺭﻩ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺣﮑم ﻴک
ﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺗﺮک کینه ﻭﺣسّ
ﺍﻧﺘﻘم گیرﻯ' ﺭﺍﺟﻊ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻗﺒل اﺯ
ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ کسی ﺮﺍ
ﻧﻔﺮﺕ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ مگز  دشمنان
ولایت ' ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺘی
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﻯ هاﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ'
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﺄﻥ ﻮ ﻣﻘﺎم
ﺮﻭح ﻮ ﺗﮑﺎﻣل
آﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺗﻘﺼﻴﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﻫﻤﻨﺸﻴﻨﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ'
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﻀﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺣتی ﺰﻧﺪﮔی
ﺪﺭ ﺟﻮﺍﺭ ﺁﻧﻬﺎ'
ﺗﺎ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻟﺤﺎﻅ'
ﻧﻈﺮ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻣﺠﻠس
'ﻭ ﺑﮑﻠﺎم اﻭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﻬﺮﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ'
ﻭ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺁثاﺭ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ' ﭼﻮﻥ
ﻤﺠﺎﻟﺴﺖ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ'
ﻭ ﺩﺭ ﺗﻤﺎم ﻨﻴﻤﻪﻫﺎﻯ
ﺸﺐ' ﺩﺭﺣﮑم ﻤﺠﺎﻭﺭﺕ
ﺩﺍئم ﺒﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻴچ
گناﻫی هم  اﺯﺳﺎﻟک
ﺴﺮ ﻧﻤﻴﺰﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
'ﻭﺷﺮﻣﻨﺪﻩ ﺍﺯ ﻓﮑﺮﻫﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺧﻴﺮ' ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ'
ﻭ (ﺃﻫل ﺨﻴﺮ) ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﺎئم
ﺮﺳﻴﺪﻩ' ﻭ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸنه اﻧﺪ'
ﻭﻣﺎﺩﺍﻣﮑﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬی ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
اﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺧﻮﺩ'
ﺟﺰ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
الهی ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺳل ﺴﻠﻮﮐی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺁثاﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﮔﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﭘﻴﺮﻯ
ﻘﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ' ﺑﺎﺯ
ﻗﺎﺑل ﺘﺮک ﻬﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ'
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
اﻟﻬی ﺮﺳﻴﺪﻩ' ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮ ﻣﮑﺎﻥ' ﻭﺷﺮﺍﺗﻄ
ﺨﺎﺹ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ' ﺣنی اﮔﺮ' ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ' ﺍﺷﺘﺒﺎﻫی
ﻮ ﺍﺗﻔﺎﻗ ﺎﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺷﺮﻃ اﺳﺖ' ﻭﻧﻪ ﻣﻮﺿﻮع
ﻮ ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ ﺑﺮﺳﺮ
ﺩﺭ ﺩﻭم ﺒﻬﺸﺖ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺑﻮﺩ' ﺟﺰ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻬی
ﻨﻴﺴﺖ' ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﻭﻋلی ﻮلیّ
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ ( ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﺸﻌﺎﺭﻫﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺻلی ﻮ ورد ﻫﻤﻴﺸگی
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮکی که ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺣﮑﻤتی
ﺒﺮﺍﻯ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺴﺎﻟک ﺘﺎﺯﻩ ﮐﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﺩ) ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﺤﻴلت
ﻴﺎ ﭼﺎﺭﻩﺍﻯ  ﺩﺍﺭﺩ' ﻭ(ﺣﻴﻠﺖ
ﺳﺮﻭﺭ) ﻭﺧوﺮﺳﻨﺪﻯ
ﺪﺭ ﺁﺧﺮﺕ' ﺑﺎﺍﻳﻥ
ﭽﻬﺎﺭ ﭼﻴﺰ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻳﺪ .ﺩﺳﺖ ﺑﺮ
ﺳﺮ ﻳﺘﻴﻤﺎﻥکشیدن
(ﻧﻮﺍﺯﺵ ﻭ ﺩل ﺴﻮﺯﻯ
ﻮﺗﺮﺣم ﺒﺎﻃﻔﺎل
ﻴﺘﻴﻢ' ﺨﺼﻮﺹ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﭘﺪﺭ ﺭﻭﺣﺎنی
اﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ' ﻭﻳﺎ
ﻫﻨﻮﺯ پیر ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭ ﺟﻤﻌﺎ ﺍﻳﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭﻋﺸﻖ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺒﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻄﻒ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﮔی
ﺒﺰﻧﺎﻥ ﺒﻴﻮﻩ ﺍﺳﺖ
( ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺒﻴﻮﻩ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﭙﻴﺮ ﻭ ﺍﺧﺮﺍج
ﺸﺪﻩ' ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯﺍﺩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﭽﻮﻥ ﻴﺘﻴﻤﺎﻥ
هستند. ﺯﻧﺎﻥ ﺪﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﻯ ﻨﻴﺎﺯ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﻤﻔﺎﺳﺪ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻭشی ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﻭﮐﻤک
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ' ﺧﺪﻣتی
ﺒﺮﺍﻯ آﻳﻨﺪﻩ ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﺎﻟک
ﻬﻤﻴﺸﻪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺰﻥ ﺪﺭﻗﺮﺍﻥ ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳﺶﻣﻴﺂﻳﺪ
و همان (ذِن
سالک ). ﮐﻪ ﻧﻮع
اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ'
ﭼﻮﻥ اﺯ ﺷﻮﻫﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ' ﻭﻋﻤﻠﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺯﻥ' ﻣﻴل اﻭ ﺑﺎﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﻣﺮﺩ ﺍﺳﺖ ﺣتی
اﮔﺮ ﺧﻮﺩﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻘﺶ( اﻣﺮﺩ ) ﺭﺍ ﺍﻳﻔﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ) ﻭﺳﻮم ﺴﻌی
ﻮ ﮐﻮﺷﺶ' ﺑﺮﺍﻯ ﺮفع
ﻨﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻯ ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ.( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻭم
گننده ﺩﻳﮕﺮ' ﻭ
ﻳﺎ ﺭفع ﻨﻴﺎﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ)
ﻭ ﭼﻬﺎﺭ ﻣﺘﻔقدّﺪ
ﻭ ﮐﻤک ﺒﻔﻘﻴﺮﺍﻥ
ﻮ ﻣﺴﮑﻴﻨﺎﻥ (ﺍﻳﻨﺎﻥ
کسانی ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮکی اﻟﻬی ﻴﺮﺍن
ﺪﺍﺭﻧﺪ' ﻭﺗ ﺎﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺟﺴک ﻮ ﺗﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﺴﻠﺎﻣﺖ ﻧﺮﺳﺪ'
ﻭ ﻳﺎ ﺭﻓﻊ

ﻧﮕﺮﺍنی
ﺸﺨﺼی ﻮ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩگی
ﺁﻧﺎﻥ ﻨﺸﻮﺩ' ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﮑﺮ ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻓﻘﻴﺮﻋﻤﻠﺎ ﺳﺎﻟﻜﺎﻟﻬی
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺧﻮﻳﺶ ﻓﻘﺮﻯ
ﺮﺍ 'ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ'
ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ ﺰﻧﺪگی
ﻤﺎﺩﻯ اﻭ' ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﮔﺎﻫی ﻘﺪﺭﺕ ﺗﺤﻤل
ﻮ ﻗﻨﺎﻋﺘﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻣﺴﮑﻴﻦ' ﻓﻘﻴﺮ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ساکن ﺪﺭﮔﺎﻩ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬی اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﺋی
ﺪﺍﺭﺩ' ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭﻟﺬ ﺍﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻣﺘﻤﮑّﻨﺎﻥ ﺃﻫل
ﺴﻠﻮﻙ' ﺩﺭ ﻣﺤﻮﻃﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ'
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺪﻳﮕﺮﻯ' ﮐﻤﮑﻬﺎﺋی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺩﻭک ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺸﺮﺍﻳﻂ

ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻭم
ﺨﻮﺩ' ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﺸﻮﺩ)
ﻭ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺩﺭﺏ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮم ﻨﻴﺰ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ' ﮐﻪ ﺟﺰ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻬی ﻨﻴﺴﺖ' ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻭﻋﻠﻰّ  ﻭلیّ اﻟﻬی
ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﭼﻬﺎﺭ ﻣﻄﻠﺐ ﺁﻥ'
ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ ﺍﺯ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺤﻴلتی ﻮ ﺭﻭﺵ ﻭ
ﺭﺍهی ﺪﺍﺭﺩ (ﺣﻴﻠﺖ
ﺻﺤّﺖ)( ﺑﺪﻧﻬﺎ ﻭﺩﺭﺳتی
کاﺭﻫﺎ ﻭ ﺻﺤﻴح
ﺒﻮﺩﻥ اﻣﻮﺭ) ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﭼﻬﺎﺭ ﭼﻴﺰ
ﺍﺳﺖ' ﻳکی
اندکی کلام و ﺩﻳﮕﺮ
ﮐمی  ﻤﻨﺎﻡ'
ﻭﺳﻮم کمی  ﺮﻩ ﺭﻭﻯ' ( ﺗﻠﺎﺵ
ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪگی ﻮ
ﮐﺴﺐ ﻣﺎل ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪگی ﻤﺎﺩﻯ)
ﻭﭼﻬﺎﺭم کمی ﻄﻌﺎﻡ
( ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ' ﻓﺮﺻﺖ
ﺍﺳﺘﻤﺎع کلام ﭙﻴﺮ
ﻭ ﺗﺄﻣّل ﺨﻮﺩ' ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻢ ﺧﻮﺍبی
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم
عباﺩﺍﺕ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻣﺤﻴﻄی
ﻮ ﺭﻓﻊ ﺧﺴﺘﮕی ﻮ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﮔﺮﻣﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﮐﻢ' ﺧﺎﺭج اﺯ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭ ﺻﺪﻗﺎﺕ
صادقانه ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﮐم ﺨﻮﺭﻯ
ﺘﺎ ﺳﺮ ﺣﺪّﻯ اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺎﻟم ﺒﺎﺷﺪ' ﻭ (ﺭﻭﺯﻩ)
ﻳک ﺴﻴﺴﺘم کم ﺨﻮﺭﻯ
اﺳﺖ' ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺏ
ﺧﻮﺭﻯ' ﻭﺑﻮﻗﺖ ﺧﻮﺭﺩﻥ'
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ
ﺧﻮﺭﺩﻥ' ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﻮﺍع ﻮ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺭﺩﻥ ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﮐﺮﺩ. ﺗﺎ
ﺟﺴﻢ ﺳﺎﻟﻢ' ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﺰﺍﺣﻤﺖ ﭼﺎقی
ﻴﺎ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ' ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﺎﺭ ﻓﮑﺮﻯ ﻮ ﺭﻭﺍنی
ﺴﺎﻟم ﺒﺮﺳﺪ) ﻭ  ﺑﺮ ﺳﺮ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭم ﻨﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ' ﮐﻪ ﺟﺰ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻬی ﻨﻴﺴﺖ' ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻭ ﻋلیّ
ﻮلیب ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﺨﺪﺍ' ﻭ ﺑﺮﻭﺯ ﺁﺧﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮ ﺍﻣّﺖ'
ﭘس ﺍﺯ ﻣﻬﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ'
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺖ ﭘﺬﻳﺮﺍﺋی
کند ( ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ' ﻭ ﺭﺳﻴﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ اﻭم
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ' ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
عملی ﻴﺒﺎ ﺍﻭم
کرﺩﻥ ﻮ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﻭ ﺍﻣﻴﺪ' ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮﻗﺎﺋﻢ'
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﻧﻬﺎﺋی
ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ' ﻭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬی ﻮ
ﺑﺸﺮﻯ اﻭ' ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﮐﻪ ﻣﻬﻤﺎﻥ
ﺪﻭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﻤﻬﻤﺎﻥ
عاﺩﻯ' ﮐﻪﺧﻮﺩ ﻳک
ﻨﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺭﻩ ﮔﺬﺭﻯ
اﺳﺖ. ﻭلی ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻟﻬی
ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ' ﺩﺭ ﺫﻫﻨﺶ
ﻣﻬﻤﺎﻥ اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺑﺎ ﺍﺣﺘﺮﺍم
عمل کند ﻭﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ'
ﮐﻪ ﻣﻬﻤﺎﻥ اﻭ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺠﺰ ﺍﺯﻫﻤﺪﻳﮕﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﺭﻭﺯ ﺁﺧﺮ (ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻣﺤﻤﺪﻯ' ﮐﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ'
ﻭﻳﺎ ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ)
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ' ﭘس
ﺍﺯ همساﻳﻪ ﻭ (ﺟﺎﺭ)
ﺧﻮﺩ ﺍﮐﺮﺍم  گمد . (ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋی ﻮ ﻣﻬﻢ.
ﺑﺎﺯ (ﺟﺎﺭ) ﺑﻤﻌنی
همساﻳﻪ' ﺑﭙﻨﺎﻩ
ﺁﻭﺭﻧﺪﻩ ﻧﻴﺰ ﺍﻃﻠﺎق
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐس ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭ ﺑﻬﺮ ﻣﻘﺼﺪﻯ
که ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﭘﻨﺎﻩ ﻭ ﺍﮐﺮﺍم
ﻮﻣﺤﺒّﺖ ﺑﭙﻨﺎﻩ
ﺁﻭﺭﻧﺪﻩ ﻟﺎﺯم
اﺳﺖ ﻭﺧﻮﺩ ﺗﻤﺮﻳنی
ﺒﺰﺭگ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺭﻭﺯ
ﺁﺧﺮ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺪﺍﺷﺖ
ﭘس ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍﺍ ﮐﺮﺍم کند (
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ (ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ)
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎنی
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﻧﺒﺎﺷﺪ'
ﻭلی ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ(
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ)
ﻳﺎ (ﺩﻭ ﻭﺍﻟﺪ) ﺳﺎﻟک
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ حسنی ﻭ ﺍﮔﺮ
اﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮐﺮ
ﺍﻣﻮ ﺍﺣﺘﺮﺍم
اﻭ' ﺩﺭس ﺑﺰﺭگی
ﺪﺭ ﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ ﺒﻮﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬی ﺒﺠﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺍﮐﺮﺍم  همگاﻥ ﻮ
ﺍﺣﺘﺮﺍم ﺒﻬﻤﻪ'
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﺳﻠﻮﮐی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ'
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺎﻧﺠﺎم
آﻥ ﺒﺮﺍﻯ کسی  ﻧﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ'
ﭘس ﺟﺰﺧﻴﺮ ﻭ ﻧﻴکی  ﻨﮕﻮﻳﺪ' ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ'
ﭘس ﺳﺎﮐﺖ ﺑﺎﺷﺪ.
( ﺧﻴﺮ ﺍﻣﻮﺭﻋﻘلی
ﻮ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
عرفانی ﻮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﻭ ﺣتی
علوم ﻮ ﺍﻣﻮﺭ ﺑﻬﺪﺍﺷﺘﻰ'
ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﻣﻔﻴﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﻭلی ﺒﺎﻳﺪ ﻧﻘش
ﻴﺪﺭ ﻫﺪﻑ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺴﺎﻟک ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺟﺰ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺃﻋم اﺯﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺍﻭ' ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
همگاﻥ گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﻭﻳﺎ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺧﺎﺹ'
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﻤﻔﻴﺪﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﻳﺎ ﺷﺮح اﺯﻫﺮ ﮔﻔتنی
ﺪﻳﮕﺮ' ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ' ﺑﺪﻭﻥ
ﻄﻠﺐ ﺩﻟﻴﻞ' ﻭﺑﺎ
ﻋﺪم اﺑﺮﺍﺯ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ'
ﻭ ﺣﺘی ﺘُﺮُﺷﺮﻭﺋی
ﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﺑﺮﺳﺮ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﭘﻨﺠم ﻨﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ' ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻬی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﻭﻋلیّ ﻮلیّ ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻣﻈﻠﻮم
ﻮﺍقع ﻨﺸﻮﺩ' ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﮑﺴﻰ ﺳﺘم
ﻨﮑﻨﺪ' ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ'
ﮐﻪ ﮐسی ﺒﻮﻯ ﻔﺤﺶ
ﻭﺑﺪ ﮔﻮﺋی ﻨﮑﻨﺪ'
ﭘس ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺪ ﮔﻮﺋی ﻨﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺖ'
ﺫﻟﻴل ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺸﻮﺩ' ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺫﻟﻴل ﻨﮑﻨﺪ
ﻭ ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﺒﻨﺪﻯ
ﻤﺤﮑم ﻤﺘﻮﺳل ﺒﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴ ﺎﻭ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺎﺷﺪ'
ﭘس ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻬی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ'
ﻭﻋلیّ ﻮلیّ  ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
(ﻳﻌنی ﻴﻬﻤﺎﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺻلی ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ'
ﮐﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
اذگار دفع شرﻙ'
ﺗﺎ ﺣﺼﻮل ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻭﻇﺎﻳﻒﻋﻤﻮمی
ﻮ ﺟدیر دﻴﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎﺷﺪ' ﺑﺨﻴلی
از ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺍﺟﺘﻤﺎعی  ﻨﻴﺰ ﻧﻴﺎﺯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ) ﻭ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖﺷﺸم ﻨﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩﺑﻮﺩ' ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻬی ﻨﻴﺴﺖ
( ﺍﻟﻪ' ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺄﻟّﻪ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺳﺖ' ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬی ﻮ ﻣﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ' ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﻟﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی
ﺮﺏ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺮﺑّﻯ
ﻮﺗﺮﺑﻴﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬی ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﻗﺒﺮﺵ ﻭﺳیع
ﻮ ﻓﺴﻴح ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ'
ﭘس ﻣﺴﺎﺟﺪ ﺑﺴﺎﺯﺩ
(ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻤﺴﺠﺪﻫم
ﺘﻨﻬﺎ ﮐﺎﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ'
ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺠﻮﺩ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻗﺒﺮ ﺍﻭ ﻭﺳﻴﻌﺘﺮﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻗﺒﺮ ﻫﻤﻴﻥ اﻣﺮﻭﺯ
ﺗﻥ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺭﻭح اﻭ ﺩﺭ ﺍﻥ ﺗﻥ
ﻤﺪﻓﻮﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻭﺳﻌﺖ ﻗﺒﺮ ﺗﻦ'
ﻣﺠﺎل فعاﻟﻴﺖ ﺟﺴمی
ﻮﻋﻘلی ﻮ ﺭﻭﺍنی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ ﻗﺒﺮ
ﺧﺎکی هیچ  ﻨﻘﺸی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺭﻭح ﺪﺭ ﻣﺮﮒ'
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﺎﻣل اﺯ
ﺗﻥ ﺨﺎﺭج ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ'
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺭﻭح ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﺮﻭﺍﺯ ﺍﺯ ﺗﻥ ﺒﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ' ﻣﺪﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻳﺎ ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺪﺭ ﺟﺴم
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﺣﺴﺎس ﻓﺸﺎﺭ ﻗﺒﺮ
ﻭ ﺳﺮﺩﻯ ﻮ ﺗﺎﺭﻳکی
ﻮ ﻏﻴﺮﻩ ﻗﺒﺮ ﺧﺎﮐﻰ'
ﺑﺮﺍﻯ اﺣﺴﺎس  ﻀﻌﻴﻒ  ﻣﺮﺩﻩ' ﮐﻪ ﺗﺮک
ﺘﻥ ﻨﮑﺮﺩﻩ' ﻫﻨﻮﺯ
بررای روح ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.
ولی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ' ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
کسان ﺨﻮﺩ' ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﻘﺒل از ﻣﺮﮒ' ﺍﺯ
ﺗﻥ ﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ'
ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩﻥ ﻘﻄﻌی اﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ'
ﭼﻮﻥ هرﺧﻮﺍﺏ ﺷﺒﺎﻧﻪ'
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﻭﻣﻘﺎﻭﻣتی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮک ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺳﻴﺎﺣﺖ
ﺭﻭﺣﻰ' ﭼﻮﻥ هرﺧﻮﺍﺏ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ' ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻃﻮﻟﺎنی
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻫم ﺁﺳﺎﻥ
ﻮﻫم ﺸﻴﺮﻳﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻣﺎ ﺑﺎﺯ ﻣﺮگ ﺴﺎﻟﻚ

ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭙﻨﺠم برای
تمرین
وازمایش الهی ﻤﮑﺮﺭ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ﭘﺎﮐی ﺮﻭﺍﻥ' ﻭﺁﻣﺎﺩﮔی
ﻮﺍﻗﻌی ﺴﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺮگ ﻤﻘﺪّس ﻭ ﺯﻭﺩ
ﺭس  ﺧﻮﺩ'
ﺑﻘﺼﺪ ﺯﻭﺩ ﺗﺮ ﻭ
ﻣﻄﻤﺌﻦ رسیدن ﻗﺎﺋﻢ'  آخرین ﺗﺠلی
اﻟﻬی ﻤﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ' ﺍﻳﻥ ﻮﺳﻌﺖ
ﻗﺒﺮ ﺭﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺑﺎﺭﮔﺎﻫی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﻫﺮﮐس ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﺮﻣﻬﺎﻯ ﺰﻳﺮ
ﺧﺎک اﻭﺭﺍ ﻧﺨﻮﺭﻧﺪو
احساس بد
نماید  ﭘس
ﻣﺴﺎﺟﺪ ﺭﺍ ﺳﺎﮐﻥ
ﺒﺎﺷﺪ (ﺑﺎﺯ ﻣﺴﺎﺟﺪ
ﺳﻨّتی ﻤﻨﻈﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ'
ﮐﻪﺟﺎﻯ ﺴﮑﻮﻧﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺳﺠﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ' ﻭ
ﺳﻠﻮک ﻮﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺍﺋﻢ' ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺩﺍﺋم اﺯ

ﭘﻴﺮ ﺩﺭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺧﻮﺩ' ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭ
ﺫﻫنی ﺨﻮﻳﺶ' ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺟﺪّﻯ
ﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ' ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﻣﻬﺎﻯ
ﺨﺎﻙ قبر ﻭﺣتی
کرﻣﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩ'
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺗﻥ ﻮ ﺩﺭ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟﻚ' ﻧﻘﺸی
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺍﻣﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻣﺮﺩﻥ ﺳﺨﺖ ﻭﻃﻮلانی
ﻮ ﻓﺸﺎﺭ ﻗﺒﺮ ﺧﺎکی
ﻮ ﺑﺪﺗﺮ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺪﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺟﺰ ﺑﺎ ﺣﺸﺮﺍﺕ
ﻭ ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺰﻧﺪگی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﭼﺪﺍ ﺷد
ﮔﺮﭼﻪ ﮐﻨﺶ ﻭ ﺟﺎﺭﻭ
ﮐﺮﺩﻥ ﻤﺴﺎﺟﺪ

ﻫم ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺨﺪﻣﺖ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺄﻣﻴﻥ ﻮﺳﺎﺋل
ﺮﺍﺣتی  ﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻮضع ﻮ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ( ﮐﺴﺎﻯ
ﻤﺴﺎﺟﺪ ﻭ ﻓﺮﺵ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻥ ﻨﻤﺎﻳﺪ
( ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻮﻋلی
اﻟﺒﺎﺏ ﺍﻟﺨﺎﻣس
ﻣﮑﺘﻮﺏ' ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ' ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ' ﻋلی
ّ ﻮﻟﻰّ ﺍﻟﻠﻪ' ﻣﻥ
ﺃﺭﺍﺩ ﺃﻥ ﻠﺎ ﻳﻈﻠم
ﻔﻠﺎ ﻳﻈﻠﻢ' ﻭ ﻣﻥ
ﺃﺭﺍﺩ ﺃﻥ ﻠﺎ ﻳُﺸﺘم
ﻔﻠﺎ ﻳﺸﺘﻢ' ﻭ ﻣﻥ
ﺃﺭﺍﺩ ﺃﻥ ﻠﺎ ﻳُﺬل
ﻔﻠﺎ ﻳﺬﻝ' ﻭ ﻣﻥ ﺃﺭﺍﺩ
ﺃﻥ ﻴتمسّک ﺒﺎﻟﻌﺮﻭة
ﺍﻟﻮثقی فی اﻟﺪﻧﻴ
ﺎﻭ ﺍﻟﺂﺧﺮﻩ' ﻓﻠﻴقل
ﻠﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ'
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ'ﻋلیّ
ولیّ  اﻟﻠﻪ'
ﻭﻋلی اﻟﺒﺎﺏ ﺍﻟﺴﺎﺩس  ﻣﮑﺘﻮﺏ' ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ'
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ'ﻋلیّ
ﻮلیّ اﻟﻠﻪ' و ﻣﻥ
ﺃﺭﺍﺩ ﺃﻥ ﻴﮑﻮﻥ  ﻗﺒﺮﻩ ﻭﺳیعا
ﻓﺴﻴﺤﺎ' ﻓﻠﻴﺒﻥ
اﻟﻤﺴﺎﺟﺪ' ﻭ ﻣﻥ
ﺃﺭﺍﺩ ﺃﻥ ﻠﺎ ﺗﺄﮐﻠﻪ
ﺍﻟﺪﻳﺪﺍﻥ ﺘﺤﺖ
ﺍﻟﺄﺭﺽ' ﻓﻠﻴﺴﮑﻥ
اﻟﻤﺴﺎﺟﺪ' ﻭﻣﻥ
ﺃﺣﺐ ﺃﻥ ﻴﮑﻮﻥ ﻄﺮﻳّﺎ
ﻣﻄﺮﺍ' ﻟﺎ ﻳﺒﻠﻰ'
ﻓﻠﻴﮑﻨس
ﺍﻟﻤﺴﺎﺟﺪ' ﻭ ﻣﻥ
ﺃﺣﺐ ﺃﻥ ﻴﺮﻯ ﻤﻮﺿﻌﻪ
ی اﻟﺠنة 'ﻓﻠﻴﮑنس
ﺍﻟﻤﺴﺎﺟﺪ ﺑﺎﻟﺒﺴﻂ'
ﻭﻋﻠﻰ  ﺍﻟﺒﺎﺏ
ﺍﻟﺴﺎبع ﻤﮑﺘﻮﺏ'
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ'
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ'ﻋلیّ
ﻮلیّ ﺎﻟﻠﻪ' ﺑﻴﺎﺽ
ﺍﻟﻘﻠﺐ فی ﺃﺭبع
ﺨﺼﺎﻝ' ﻋﻴﺎﺩﻩ ﺍﻟﻤﺮﻳﺾ'
ﻭﺍﺗّﺒﺎع اﻟﺠﻨﺎﺋﺰ'
ﻭﺷﺮاء اﻟﺄﮐﻔﺎﻥ'
ﻭﺭﺩ ﺍﻟﻘﺮﺽ' ﻭ ﻋلی
ﺎﻟﺒﺎﺏ ﺍﻟثاﻣﻦ'
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ اﻟﻠﻪ' ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻮﻝ ﺍﻟﻠﻪ' ﻋلیّ
ﻮلیّ اﻟﻠﻪ و ﻣﻥ
ﺃﺭﺍﺩ ﺍﻟﺪﺧﻮل
ﻤﻥ هذه ﺍﻟﺄﺑﻮﺍﺏ'
ﻓﻠﻴﺘﻤﺴک ﺒﺄﺭبع
ﺨﺼﺎﻝ' ﺍﻟﺴﺨﺎٴ
'ﻭﺣُﺴﻥ اﻟﺨﻠﻖ'
ﻭ ﺍﻟﺼﺪقة 'ﻭ ﺍﻟﮑﻒ
ﻋﻥ ﺃﺫﻯ عباﺩ ﺍﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎلی ﺑﺮ
ﺳﺮﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻫﻔنم
ﻨﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻬی
ﻨﻴﺴﺖ' ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﺑﺮﺍﻯ
همگاﻥ' ﻭﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی  ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ' ﺍﮔﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﻋلیّ
ﻮلیّ ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ
( ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋلیّ  که ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ'
ﺣﻘﻴﺮ ﻭ ﻓﺎﺳﺪ ﻭ
ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ) ﻭ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺳﻔﻴﺪﻯ ﻘﻠﺐ'
( ﺭﻭشنی ﺪل ﻮ ﻓﮑﺮﻭ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭ
ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ (ﭘﺎکی
ﺮﻭﺍﻥ ﻮ ﻓﮑﺮ ﻭﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ' ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ثوﺍﺏ ﮐﺎﺭﻯ ﻮ
ﺩﻭﺭﻯ اﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ)
ﻳکی عیاﺩﺕ ﺑﻴﻤﺎﺭ'
ﻭﺩﻧﺒﺎل ﺠﻨﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺮﻓﺘﻦ' ﻭ ﺧﺮﻳﺪ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﮐﻔﻦ' ﻭ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻥ
ﻮﺍم اﺳﺖ( ﺑﻴﻤﺎﺭ'
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺎﺯﻣﻨﺪ'
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻔﺎﻯ ﺠﺴمی
ﺮﺍ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺟﻨﺎﺯﻩ ﺳﺎﻟﻚ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﻤﻴﺮﺩ ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺣﺘی ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﻫﺮﻳک اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ' ﮐﻪ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ اﻭ ﻓﺮﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯ ﺟﻨﺎﺯﻩ ﺍﻭ' ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺘﻤﺮﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ' ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺤﻘﻴﺮ
ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ' ﻭﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﻠﺎﺯم اﺯ
ﻣﺮگ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ' ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺪّﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﻳﺶ. ﻭﺧﺮﻳﺪ ﮐﻔﻦ'
ﺁﻣﺎﺩﮔی ﺸﺨﺺ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩﻥ اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﻔﻥ ﺠﺰ ﻫﻤﺎﻥ ﻠﺒاس
ﺍﺣﺮﺍم ﺤج اﮐﺒﺮ
ﺳﻠﻮﻙ' ﺩﺭ ﺩﻭﻗﻄﻌﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺣﺠﺎج
ﻤﮑﻪ ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﺮ ﺗﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺣﺪّ ﺃﻗل
ﺰﻧﺪگی ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻃﻠﺐ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﭘس  ﺩﺍﺩﻥ'
ﻭﻳﺎ ﮐﻤک ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺴﺎﻟﻚ' ﺑﺮﺍﻯ ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ
ﺑﺪﻫﻴﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ'
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ'
ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺍﺣتی ﺨﻴﺎﻝ'
ﺑﺴﻠﻮک ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ)
ﻭﺑﺮﺳﺮ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻫﺸﺘم ﻨﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺟﺰ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻬی ﻨﻴﺴﺖ' ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ' ﻭﻋلیّ
ﻮلی ّ ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ'
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺪﺭﻫﺎ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻮﺩ' ﭘس ﺑﭽﻬﺎﺭ
ﭼﻴﺰ ﺳﺨﺖ ﻣﺘﻤﺴّک
ﻮ ﭘﺎﺑﻨﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺳﺨﺎء ﻮ ﺑﺨﺸﻨﺪﮔﻰ'
ﻭﺣُﺴﻦ ﺧُﻠق ﺮﻓﺘﺎﺭﻯ'
ﻭ ﺻﺪﻗﻪ( ﻭ ﺍثباﺕ
ﺻﺪق ﺪﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﻮﮔﻔﺘﺎﺭﻯ که ﺩﺍﺭﺩ)
ﻭ ﺍﮐﺘﻔﺎ 'ﻳﺎ ﺩﺳﺖ
ﮐﺸﻴﺪﻥ اﺯ ﺁﺯﺍﺭ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﺪﺍ ( ﺗﻤﺎم
اﻳﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻮمی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﻭ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺣل
ﻮﺍﺟﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻴﻥ ﺪﺭﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺸﺖ و
شهودها ﺗﻘﺴﻴم
کرﺩﻩ' ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺣﺪﻳثهاﻯ ﺪﻳﮕﺮﺵ
ﺷﻨﻴﺪ' ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ' ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺮﻭﺯ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟک ﺸﻨﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ'
ﻭ ﺧﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ'
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻫﺮﻳک
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﻗّﺖ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺸﻮﺩ' ﺗﻤﺎم
ﺼﻔﺎﺕ ﺧﻴﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﺟﻤﻌﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺎﻟﺎ' ﮐﻪ ﺑﻬﺸنی
ﻮﺳﻠﻮکی ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ' ﻭﺳﭙس
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋی
ﻮ ﻣﺤﻴﻄ ﺴﻠﻮﮐﻰ'
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺗﺮک
ﻤﻌﺎﻳﺐ' ﻭﺁﻣﺎﺩگی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮگ ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻋﻤﻴق ﺘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰ' ﻋﺸق ﺸﺪﻳﺪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
حسنین ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ'ﻋﻘل
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻠﺎﺯم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻤﺮﻳﻥ کرﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋک ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪ.)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻮ ﺭﺃﻳﺖ
ﻋلی ﺃﺑﻮﺍﺏ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﻣﮑﺘﻮﺑﺎ' علی اﻟﺒﺎﺏ
ﺍﻟﺄﻭل ثلاث ﮐﻠﻤﺎﺕ'
ﻣﻥ ﺮﺟﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺳﻌﺪ'
ﻭﻣﻥ ﺨﺎﻑ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻣﻦ' ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻟک
اﻟﻤﻐﺮﻭﺭ' ﻣﻥ ﺮﺟﺎ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺧﺎﻑ
ﺳﻮﺍﻩ' ﻭﻋلی اﻟﺒﺎﺏ
ﺍﻟثاﻧﻰ' ﻣﻥ ﺁﺭﺍﺩ
ﺃﻥ ﻠﺎ ﻳﮑﻮﻥ
عرﻳﺎﻧﺎ ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
'ﻓﻠﻴﮑسی اﻟﺠﻠﻮﺩ
ﺍﻟﻌﺎﺭیة  فی اﻟﺪﻧﻴﺎ'
ﻭﻣﻥ ﺃﺭﺍﺩ ﺃﻥ ﻠﺎ
ﻳﮑﻮﻥ عطﺸﺎﻧﺎ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻓﻠﻴﺴق
اﻟﻌﻄﺎﺵ فی اﻟﺪﻧﻴﺎ'
ﻭ ﻣﻥ ﺃﺭﺍﺩ ﺃﻥ ﻠﺎ
ﻳﮑﻮﻥ ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﺟﺎﺋﻌﺎ' ﻓﻠﻴطعک
اﻟﺒﻄﻮﻥ اﻟﺠﺎﺋﻌﻪ

فی اﻟﺪﻧﻴﺎ' ﻭﻋلی
اﻟﺒﺎﺏﺍﻟثالث
ﻣﮑﺘﻮﺏ' ﻟﻌﻥ اﻟﻠﻪ
ﺍﻟﮑﺎﺫﺑﻴﻦ' ﻟﻌﻥ
اﻟﻠﻪ ﺍﻟﺒﺎﺧﻠﻴﻦ'
ﻟﻌﻥ ﺎﻟﻠﻪ ﺍﻟﻈﺎﻟﻤﻴﻦ'
ﻭﻋلی اﻟﺒﺎﺏ ﺍﻟﺮﺍبع
ﻤﮑﺘﻮﺏ ثلاث ﮐﻠﻤﺎﺕ'

ﺃﺫلّ ﺎﻟﻠﻪ ﻣﻥ
ﺃﻫﺎﻥ اﻟﺎﺳﻠﺎﻡ'
ﺃﺫﻟﺎ ﻟﻠﻪ.  ﻣﻥ ﺃﻫﺎﻥ
ﺃﻫل اﻟﺒﻴﺖ' ﺃﺫله  اﻟﻠﻪ. ﻣﻦ
ﺃﻋﺎﻥ اﻟﻈﺎﻟﻤﻴﻥ
علی ﻈﻠﻤﻬم ﻠﻠﻤﺨﻠﻮﻗﻴﻦ'
ﻭﻋلی ﺎﻟﺒﺎﺏ ﺍﻟﺨﺎﻣس
'ﻣﮑﺘﻮﺏ. ثلاث  ﮐﻠﻤﺎﺕ' ﻟﺎ
ﺗﺘبع ﻌﻮﺍﺍﻟﻬﻮﻯ'
ﻓﺎﻟﻬﻮﻯ ﻴﺨﺎﻟﻒ
ﺍﻟﺎﻳﻤﺎﻥ' ﻭﻟﺎ
ﺗﮑثر ﻣﻨﻄﻘک ﻔﻴﻤﺎ
ﻟﺎ  ﻳﻌﻨﻴﻚ'
ﻓﺘﺴﻘﻄ ﻤﻥ ﺮﺣمة
ﺍﻟﻠﻪ' ﻭﻟﺎ ﺗﮑﻥ
عوﻧﺎ ﻟﻠﻈﺎﻟﻤﻴﻦ'
ﻭﻋلی اﻟﺒﺎﺏ ﺍﻟﺴﺎﺩس  ﻣﮑﺘﻮﺏ' ﺃﻧﺎ
ﺣﺮﺍم علی اﻟﻤﺠﺘﻬﺪﻳﻦ'
ﺃﻧﺎ ﺣﺮﺍم
علی  اﺎﻟﻤﺘﺼﺪّﻗﻴﻦ'
ﺃﻧﺎ ﺣﺮﺍم علی ﺍﻟﺼﺎﺋﻤﻴﻦ'
ﻭﻋلی اﻟﺒﺎﺏ ﺍﻟﺴﺎبع
ﻤﮑﺘﻮﺏ ثلاث ﮐﻠﻤﺎﺕ'
ﺣﺎﺳﺒﻮﺍ
ﻧﻔﻮﺳﮑم ﻘﺒل
ﺃﻥ ﺗُﺤﺎﺳﺒﻮﺍ'
ﻭ ﻭﺑّﺨﻮﺍ ﻧﻔﻮﺳﮑم
ﻘﺒل ﺃﻥ ﺘﻮﺑّﺨﻮﺍ'
ﻭ ﺍﺩﻋﻮﺍ ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺰ ﻭﺟﻞ' ﻗﺒل ﺃﻥ
ﺘﺮﺩﻭﺍ

ﻋﻠﻴﻪ' ﻭﻟﺎ ﺗﻘﺪﺭﻭﺍﻋلی
ﺬﻟک  ﮐﻪ
ﺑﺮﺳﺮ ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم
ّﻨﺨﺴﺘﻴﻦ' ﺳﻪ ﮐﻠﻤﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﻮﺩ ﺳﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪ
ﺷﺪ. ( ﺩﺭ ﺳﻠﻮک اﻟﻬی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺎﻳﻥ ﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻫﺮﮐس ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ' ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
(ﺳﻌﺎﺩﺕ) ﺟﺴﺘﻦ (ﻋﻴﺪ)
ﺗﻮﻓﻴﻘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺪﺍﺷﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻴﺮ ﻭ ﺳﻌﺎﺩﺕ
'ﻭ ﻳﺎﺷﺮﺍﻳﻄ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺴﻌﺎﺩﺕ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺤﺪﻭﺩﻯ ﺴﻌﺎﺩتی
ﻨﺴبی ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ' ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻭﺍقعی ﻮ ﺍﺑﺪﻯ
ﺎﺳﺖ) ﻭﻫﺮﮐس ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺗﺮﺳﻴﺪ ﺩﺭ ﺃﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ (ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﻨﺎﻩ ﻧﮑﺮﺩﻥ
اﺯ ﺗﺮس ﺧﺪﺍ' ﻭﻳﺎ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﺒﻮﺩﻥ
است (ﺃﻣﺎﻥ) ﺍﻟﻬی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺍﻣﻨﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺠﺰﺋی ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻨﺎﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ) ﻭﻫﺮﮐس
غیر ﺍﺯ ﺧﺪﺍ' ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻭ ﺍﺯ ﻏﻴﺮ
ﺧﺪﺍ ﺑﺘﺮﺳﺪ'ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ' ﻭﻣﻐﺮﻭﺭ
ﻭ ﻓﺮﻳﻔﺘﻪ است
( ﺩﺭﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ'
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺗﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
'ﻭ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ ﺒﺂﻧﻬﺎ'
ﺣتی اﮔﺮ

ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ 'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻌﮑﻮس ﺩﺍﺭﺩ) ﻭﺑﺮﺩﺭ
ﺩﻭم ﺠﻬﻨم ﻮ ﺁﺗﺶ
(ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥﺠﻬﻨم
جهاﺎﻥ) ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ' ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻋﺮﻳﺎﻥ ﻨﺒﺎﺷﺪ'
ﭘﺶ ﺗﻨﻬﺎﻯ ﻠﺨﺖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺒﭙﻮﺷﺎﻧﺪ
(ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﮐﻔﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ' ﺑﺎﺯﻋﺮﻳﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺒﺎس
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ' ﺑﺮﺍﻯ
کسی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺳﺘثنا ﺑﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی ﺸﻮﻧﺪ'
ﻋﺮﻳﺎﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺑﻨﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩﺍ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ'
ﻟﺒﺎس  ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺩ' ﺣﻴﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻤﺎم ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺤث ﻋﺮﻳﺎﻥ ﺒﻮﺩﻥ
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ'
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺎ ﻟﺒﺎﺵ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﻔﻘﺮﺍ ﺩﺭ ﻟﺒﺎس
ﻭ ﻏﺬﺍ ﻭ ﺩﻭﺍ 'ﺗﻤﺮﻳنی
ﺠﺪّﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ'
ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺗﺸﻨﻪ ﻧﺒﺎﺷﺪ'ﭘس
ﺗﺸﻨﮕﺎﻥ ﺮﺍ ﺳﻴﺮﺍﺏ
ﮐﻨﺪ ( ﺩﺭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
اﻳﻥ ﺘﺸﻨﮕﻴﻬﺎ
ﻫﻤﻴﺸگی اﺳﺖ' ﻭ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺘﺸﻨﮕی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ  ﺨﻮﺩ'
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﭼﻮﻥ ﺘﺸﻨﮕﻰ'
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻋﺬﺍﺏ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻓﮑﺮ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل
اﺯﻣﺮﮒ' ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻨﺼﺮﻑ ﺷﻮﻧﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ'
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮔﺮﺳﻨﻪ ﻧﺒﺎﺷﺪ'
ﭘس ﺷﮑﻤﻬﺎﻯ ﮔﺮﺳﻨﮕﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺳﻴﺮ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺩﺭﺟﻬﻨم
ﺴﻮک ﻨﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ' ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻭغ
گوﻳﺎﻥ ﺮﺍ ﻟﻌﻨﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ' ﻭ ﺑﺨﻴلﺎﻥ
ﺮﺍ ﻟﻌﻨﺖ ﻧﻤﻮﺩﻩ'
ﻭ ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻟﻌﻨﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
( ﻟﻌﻨﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
'ﺑﺪﮔﻮﺋی ﻮ ﻧﺎﺳﺰﺍ
ﮔﻔﺘﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﺩﻥ ﺮﻭح
اﻧﺴﺎﻥ ﺨﻄﺎ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﻭﻏﮕﻮ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ' ﻭ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک ﻮ
پاﻴﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍل ﺮﻭٴﻴﺎﺋی
ﺴﻠﻮکی ﺒﭙﻴﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺃﺻل ﺪﺭﻭﻍ'
ﻭﻳﺎ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ
سالک
بپیر ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
یا ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺁﻧﺮﺍ
ﺣﺬﻑ ﻭﻣﺤﺎﺳﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺑﺨﻴﻠﺎﻥ ﻤﺎﻝ
ﺑﻔﻘﺮﺍ' ﻫﻤﺎﻥ ﺒﺨﻴﻠﺎﻥ
اﻧﺠﺎم ﻮﻇﺎﻳﻒ'
ﻭ ﺍﺩﺍﻯ ﺤق ﻮﺍﺟﺐ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺨﺎﻟﺖ ﺩﺭ ﺩﺍﺩﻥ
ﺠﺎﻥ' ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺑﺮ ﺳﺮﺩﺭﺟﻬﻨم
ﭽﻬﺎﺭم ﺴﻪ ﮐﻠﻤﻪ
ﺍﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ' ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺎﺳﻠﺎم
ﺍﻫﺎﻧﺖ ﮐﻨﺪ ﺫﻟﻴل
ﻤﻴﮑﻨﺪ (ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺳﻠﺎم ﻮ ﺩﻳﻥ ﺮﺳمی  ﻨﻴﺴﺖ' ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺣﺮفی ﺮﺍ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﻫﺎﻧﺖ ﺑﺪﻳﻥ ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ'
ﻭﻓﺘﻮﺍﻯ ﻤﺮگ ﺒﺪﻫﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ'
ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ' ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ' ﮐﻪ ﮐﺎﺭﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺩﺭ ﺍﺩﺳﺖ ﮐم ﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ' ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺒﺪﺗﺮﻯ
ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻮعی ﻨﻔﺎق ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺩﻳنی ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺫﻟﻴل ﻤﻴﮑﻨﺪ' ﮐﺴﺎنی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ
ﺭﺍ ﺫﻟﻴﻞ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
(ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ' ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ. ﮔﺮﭼﻪ

ﺫﻟﻴل کرﺩﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ'
ﻫﺮﮐسی که ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﺎﺭ ﻧﺎ ﺩﺭﺳتی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
اﻫل ﺒﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ' ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ'
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﺄﻫل ﺒﻴﺖﻧ
ﺪﺍﺭﻧﺪ 'ﺑﻠﮑﻪ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ آﺧﻮﻧﺪ
ﮐﻪ حتی ﺒﮑﺸﺘﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬی
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﺍﻳﻥ ﻤلاء ﻳﺎ ﻣﻠّﺎﻫﺎ'
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ اﻟﻬی
ﺰﻣﺎﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻡ ﻫم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺫﻟﻴل ﻤﻴﮑﻨﺪ' ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﺍﻥ ﺮﺍ
ﻳﺎﺭﻯ ﺒﺪﻫﺪ' ﺗﺎ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺳﺘم کنذ ( ﭼﻪ ﺯﻭﺭ
ﮔﻮﻳﺎﻥ ﺴﻴﺎی ﻮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ' ﻭ ﭼﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺳﺘﻤﮕﺮ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
محتکر ﻮﻏﻴﺮﻩ' ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔی ﺮﺍ ﺑﺮﻣﺮﺩم  ﺘﻨگ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
.ﺗﺎ ﻃﺒﻴﻌﺘا ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ)
ﻭﺑﺮ ﺳﺮ ﺩﺭﺟﻬﻨم
ﭙﻨﺠم ﻨﻴﺰ ﺳﻪ ﮐﻠﻤﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ'
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯﻫﻮس
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻨﮑﻨﻴﺪ'
ﮐﻪ ﻫﻮس ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﻳﻤﺎﻥداشتن
اﺳﺖ. ( ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻴﺎ
ﺍﻭم ﻮ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ'
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭل
کاﺭ ﺳﺎﻟﻚ' ﻫﻤﺎﻥکنترل
ﻨﻔس ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ ﻫﻮس ﻧﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ' ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻃﻠﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺻﺤﺒﺖ ﺯﻳﺎﺩﻯ' ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭﻯ
که ﻧﻤﻴﺪﺍنی ﻤﮑﻦ'
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻯ اﻓﺘﺎﺩ
( ﮐﻪ ﺍﻳﻦ (ﺭﺣﻤﺖ) ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻳﺎﺭﻯ ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﻇﺎﻟﻤﺎﻥ ﻤﺒﺎﺵ
( ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻧﺼﺎﻳح
کلّی ﻣﻔﻴﺪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻋﻤﻮمی غیر ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻳﻨک ﺪﺭ ﺟﻬﻨم
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﻭ ﺑﺎﺯ ﺑﺠﻬﻨم
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺍﻳﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺟﻬنم اﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺧﻨﻜﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮنی ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﻭﺷﺎﻧس
ﺍﺣﺘﻤﺎلی ﺘﻮﺑﻪ
ﻭﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﺮﺍ
کمتر ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺩﺭ ﺷﺸم
ﺠﻬﻨم ﻨﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ' ﻣﻥ ﺒﺮ ﻣﺠﺘﻬﺪﺍﻥ
ﺤﺮﺍم هستم .(ﺟﻬﻨم
ﺒﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﺟﻬﺪ
ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﺣﺮﺍم
اﺳﺖ' ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ کم
کارﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎ'
ﮐﻪ ﺑﻴک ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﻣﺠﺘﻬﺪﻯ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﮐﻮﺭﻯ
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
کوﺭﻫﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭ ﻣﻥ ﺒﺮ ﺗﺼﺪق ﺪﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺤﺮﺍم ﻤﻴﺒﺎﺷﻢ
(ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺻﺪﻗﻪ ﺩﺍﺩﻥ
ﻮﮐﻤک ﻨﻤﻮﺩﻥ ﺒﻔﻘﺮﺍ'
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮفع  ﺒﻠﺎ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ

ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻭ ﺑﺎ
ﺻﺪﻗﻨﻴّﺖ ﺑﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻦ' ﻭ ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﺎﻳﻒ' ﻭ ﺍثباﺕ
ﺻﺪﻕ ﺍﺩﻋﺎ' ﻭﺗﻌﻬﺪﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ' ﭘس
ﺍﺯ ﺻﺪﻭﺭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ) ﻭ ﻣﻥ
ﺒﺮﺻﺎﺋﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰﺣﺮﺍمک
ﻬﺴﺘﻢ( ﺭﻭﺯﻩ ﮔﻴﺮﺍﻥ
ﺒﺪﻭﻥثوﺍﺏ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
'ﻭلی ﺒﺎ ﭼﻘﺪﺭ ﺭﻭﺯﻩ
ﺟﻬﻨم ﺤﺮﺍﻡ ﺑﺮﮐی
ﻤﻴﺸﻮﺩ؟ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ (ﺻﻮﻡ ) ﻳﺎ (ﺍﻭﻡ)
ﻭ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺟﻬﻨم ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﺁﻥ' ﺑﺮﮐسی
ﺤﺮﺍم ﻤﻴﮑﻨﺪ) ﻭ
ﺑﺮ ﺳﺮﺩﺭ ﺟﻬﻨم
نیز ﺴﻪ ﮐﻠﻤﻪ ﺍﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺩ' ﺑﺤﺴﺎﺏ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻴﺪ' قببل اﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺣﺴﺎﺏ ﺭﺳی
کنند( ﺩﺭﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻨﺼﻔﺎﻧﻪ ﻋﻤل
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻋﻴﺐ ﻭ ﻧﻘص
ﺒﻮﺩ' ﻧﮑﻮﻫﺶ

ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ) ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺮﺍ ﺗﻮﺑیخ
کنید 'ﻗﺒل اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺑیخ ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻳﺪ. (ﺗﻮﺑﻴﺦ'
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕﻋﻘلی ﻮ
ﺗﺪﺭﻳجی
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺨﻄﺎ ﮐﺎﺭ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺁﻥ ﺨﻄﺎ ﻣﻴﮑﺸﺪ'
ﻭﺑﺎ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس  ﻟﺎﺯﻡ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺒﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
(ﻧﻔس ﺧﻮﺩ) ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺨﻮﻳﺶ' ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭﺍﻥ
ﻨﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ'
ﻭﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻴﺪ' ﻗﺒل اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻨﺰﺩ ﺍﻭ ﺑﺮﻭﻳﺪ'
ﻭﻧﺘﻮﺍﻧﻴﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﮑﻨﻴﺪ (ﺩﻋﺎﻯ
ﺒﺨﺪﺍ' ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺒﻮﻝ
ﺩﻋﻮﺕ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻙ' ﻭﻳﺎ ﻃﻠﺐ
ﺳﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
کسب ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
'ﻭ ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﺳﺮیع ﻮ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻮ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی اﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ (ﻠﺒﻴک )
گفتن  ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺃﺯلی اﻟﻬﻰ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﮑﻤﺎل
اﻳﺪﺁل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﺭﺏ ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮک
ﻨﻪ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺗی
ﺪﺭ ﺷﺨﺺ ﺑﺎقی ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ'
ﻭﻧﻪ ﺗﻦ ﺑﺮﺍﻯ
کاﺭﻯ ﺪﺭﻣﻴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺣتی
عق لی که
ﺩﺭک ﺁﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎ ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺪﺭﺟﻪ
ﻋﻘلی ﺒﺎقی ﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ' ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻨﻮع ﻤﺴﺦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ' ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
عقل ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺣی ﺪﺭ هر ﺤﻴﻮﺍﻥ
ﻬﺴﺖ.

حدیث 3086-  ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ146)
بحارﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﺫﺍ ﮐﺎﻥ
ﻴﻮم  اﻟﻘﻴﺎمة
' ﻧﻈﺮ ﺭﺿﻮﺍﻥ ﺨﺎﺯﻥ
اﻟﺠنة 'ﺍلی ﻘﻮم
ﻠم ﻴﻤﺮّﻭﺍ ﺑﻪ'
ﻓﻴﻘﻮﻝ ﻣﻥ ﺃﻧﺘﻢ
؟ ﻭﻣﻥ ﺃﻳﻥ ﺪﺧﻠﺘﻢ؟
ﻗﺎل ﻴﻘﻮﻟﻮﻥ' ﺍﻳّﺎک
منّا' ﻓﺎﻧّﺎ ﻗﻮم
عبد ﻧﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺳﺮﺍ'
ﻓﺄﺩﺧﻠﻨﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺳﺮّﺍ ﭼﻮﻥ
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻮﺩ'
ﺭﺿﻮﺍﻥ ﻤﺘﺼﺪﻯ
ﺒﻬﺸﺖ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﮐﻪ ﮔﺮﻭهی ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﺯ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻭ ﻧﮕﺬﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﺷﻤﺎ
ﮐی ﻬﺴﺘﻴﺪ؟ ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺍﺧل بهشت شدﻳﺪ؟
ﻭ

ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ'
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺩﻭﺭ ﺷﻮ' ﻣﺎ
ﻗﻮمی ﻬﺴﺘﻴم  که ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﺮّﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﮐﺮﺩﻳﻢ
'ﻭ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺎﺭﺍ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﮐﺮﺩ. ﺍﻳﻥ
ﻤﺤﺮﻣﺎﻧﻪ ﺑﻮﺩﻥ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی آﻧﺎﻥ'
ﻫﻤﺎﻥ عدم ﺘﻈﺎﻫﺮ
ﻭ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ' ﺩﺭ
اﻣﺮ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻴﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﭼﻨﺎﻥ
با ﺒﻴﺮ ﻳﺎ ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ' ﮐﻪ ﺣتی
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ اﺯ ﺁﻥ
ﺨﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
و ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﮔﺮﭼﻪ ﺣﻀﻮﺭﻯ ﻨﺰﺩ
ﭘﻴﺮﻯ اﻟﻬی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺑﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻌﺮفی کرﺩﻩ ﺑﻮﺩ'
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ' ﺑﻴﺨﺒﺮ
ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
اﻳﻨﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق آﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮﺳﻤﻴﺖ ﻧﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ' ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺧﺒﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺿﻮﺍﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻴﻥﺨﻠق
اﺳﺖ.

حدیث 3087 - ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ(ﺝ۸ﺹ146 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻋﺮﺽ ﻧﻬﺮﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺸﺖ ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺳﺖ؟ (ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯﻧﻬﺮﻫﺎ'ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬی
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺁﺏ ﺳﻤﺒﻮل
ﺴﺮﺳﺒﺰﻯ ﺒﻬﺸتی
ﻮ ﭘﺮﺩﺭﺧتی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ ﻋﺮﺽ
ﻫﺮ ﻧﻬﺮ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ'
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ ﺍست
: عرض ﮐلّ ﻨﻬﺮ'
ﻣﺴﻴﺮﻩ ﺧﻤﺴﻴﻥ
ﻤﺎئة ﻋﺎﻡ' ﻳﺪﻭﺭ
ﺗﺤﺖ ﺍﻟﻘﺼﻮﺭ ﻭ
ﺍﻟﺤﺠﺐ' ﺗﺘﻐﻨّﻰ
ﺃﻣﻮﺍﺟﻪ' ﻭﺗﺴﺒح
ﻮ ﺗﻄﺮﺏ فی اﻟﺠنة
'ﮐﻤﺎ ﻳﻄﺮﺏ ﺍﻟﻨﺎس
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ ﮐﻪ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﮐﺎﺧﻬﺎ
ﻭ ﻗﻠﻌﻪﻫﺎ ﻣﻴﮕﺬﺭﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺍج ﺁﻥ ﺁﻭﺍﺯﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﺑﺎﻋث ﻃﺮﺏ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﺮﺩم
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻃﺮﺏ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
(ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ ﺍﻭل  کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ' ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺍﺭﻯ
اﺯ ﻃﺮﺏ ﻭ ﺁﻭﺍﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﻭ ﻟﺬﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺴﺎﺳﺘﺮ ﻭ ﺳﺎﻟﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻬﺎﺭﻋﻘلی اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﻃﺮﺏ ﻭﺷﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ' ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﺣﺎل
ﺤج ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻧﻬﺮ ﺁﺏ ﻭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
علقی 'ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻫﻤﮕﺎﻥ.ﻭ ﻧﻬﺮﻋﺴﻞ'
ﮐﻪ ﺍﺣﻮﺍل
غلیظ ﻮ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺳﻨﮕﻴﻦ' ﺧﺎﺹ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎ. ﻭ ﻧﻬﺮ ﺷﺮﺍﺏ'
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺭﻧﺪﻩ
ﮐﺎﻣل ﺮﺍ ﺳﺮﻣﺴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﻭ ﻗﺎﺑل
اﻧﺘﻘﺎل ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻧﻬﺮ ﺷﻴﺮ'
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕﻋﻘلی
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻴی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺗﻐﺬﻳﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ

ﻣﻮﻓق ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺸﻮﻧﺪ ﻳﺎ
ﻧﺸﻮﻧﺪ.

حدیث 3088 - ﺍﺯ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻴﻦ
(ﺝ۸ﺹ148 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ: انّ
فی  اﻟﺠنة
ﺳﻮﻗﺎ' ﻣﺎ ﻓﻴﻬﺎ
ﺷﺮﻯ ﻮ ﻟﺎ ﺑﻴﻊ' ﺍﻟّﺼﻮﺭ
ﻣﻥ اﻟﺮﺟﺎل ﻮ ﺍﻟﻨﺴاء
ﻣﻥ اﺷﺘﻬی ﺼﻮﺭة
'ﺩﺧل ﻔﻴﻬﺎ' ﻭ ﺍﻥ
ﻔﻴﻬﺎ ﻣﺠمع ﺤﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻴﻦ' ﻳﺮﻓﻌﻥ
ﺃﺻﻮﺍﺗﻬﻦ ﺑﺼﻮﺕ
ﻟم ﻴﺴمع
الخلایق ﻤثله  'ﻧﺤﻥ اﻟﻨﺎﻋﻤﺎﺕ
ﻓﻠﺎ ﻧﺒﺄس ﺃﺑﺪﺍ
ﻭ ﻧﺤﻦ ﺍﻟﻄﺎﻋﻤﺎﺕ
ﻓﻠﺎ ﻧﺠﻮع ﺃﺑﺪﺍ'
ﻭ ﻧﺤﻥ اﻟﮑﺎﺳﻴﺎﺕ
ﻓﻠﺎ ﻧﻌﺮﻯ ﺃﺑﺪﺍ'
ﻭ ﻧﺤﻥ اﻟﺨﺎﻟﺪﺍﺕ
ﻓﻠﺎ ﻧﻤﻮﺕ ﺃﺑﺪﺍ'
ﻭ ﻧﺤﻥ اﻟﺮﺍﺿﻴﺎﺕ
ﻓﻠﺎ ﻧﺴﺨﻄ ﺃﺑﺪﺍ'
ﻭﻧﺤﻥ اﻟﻤﻘﻴﻤﺎﺕ
ﻓﻠﺎ ﻧﻈﻌﻥ ﺃﺑﺪﺍ
ﻓﻄﻮبی ﻠﻤﻥ
کنّا ﻟﻪ ﻭﮐﺎﻥ ﻠﻨﺎ'
ﻧﺤﻥ ﺨﻴﺮﺍﺕ ﺣﺴﺎﻥ'
ﺃﺯﻭﺍﺟﻨﺎ ﺃﻗﻮﺍم
گرﺍم ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺎﺯﺍﺭﻯ
هست 'ﮐﻪ ﺩﺭﺁﻥ
هیچ ﺨﺮﻳﺪ ﻭ ﻓﺮﻭشی
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ' ﻣﮕﺮ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﺋی
اﺯ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻮ ﺯﻧﺎﻥ'
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﻫﺮ ﺻﻮﺭتی
ﻴﺮﺍ ﭘﺴﻨﺪﻳﺪ' ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ( ﺭﻭﺡ

ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ در
ملکوت ' ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ بجهان
نوعی 'ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻮﺭنی ﺸﻮﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺯﻥ گرﺩﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﺍﻧﺘﺨﺎبی ﺒﺸﻮﺩ'
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ' ﺩﺭ ﺁﻥ ﺰﻧﺪﮔی
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ) ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺯﺍﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎع
ﺰﻳﺒﺎ ﺭﻭﻳﺎﻥ ﺤﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻴﻥ اﺳﺖ' ﮐﻪ

ﺻﺪﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻫﺮﮔﺰ ﺧﻠﺎیق ﻨﺸﻨﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ' ﻣﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺒﺎ ﻧﺮﻣﺸﻬﺎﺋی
ﻬﺴﺘﻴﻢ 'ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺁﺯﺍﺭﻯ ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻴﻢ.
ﻭﻣﺎ ﻫﻤﺎﻥ اﻃﻌﺎم
ﺸﺪﮔﺎنی ﻬﺴﺘﻴﻢ'
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﮔﺮﺳﻨﻪ
ﻧﻤﻰ ﺷﻮﻳﻢ. ﻭﻣﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻮﺷﻨﺪﮔﺎﻧﻴﻢ'
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻟﺨﺖ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺠﺎﻭﻳﺪﺍﻧﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢ 'ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺮگ ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭﻣﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍضی
هائی ﻬﺴﺘﻴﻢ' ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻋﺼﺒﺎنی
ﻮ ﻧﺎ ﺭﺍﺿی ﻨﻤﻴﺸﻮﻳﻢ.
ﻭﻣﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻘﻴﻤﻬﺎﺋی
ﻬﺴﺘﻴﻢ' ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﺮک ﺠﺎ ﻧﻤﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﭘس ﺧﻮﺷﺎ ﺑﺤﺎل
کساﻧﻰ' ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻤﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﻭﻣﺎ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻴم
که ﺧﻴّﺮﻫﺎﻯ ﺰﻳﺒﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢ' ﻭ ﺯﻭﺟﻬﺎﻯ
اﻗﻮﺍم ﺒﺎﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ ( ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ'
ﻭ ﻗﺮﻳﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﻃﺒق ﺴﻠﻴﻘﻪ ﺃﻋﺮﺍﺏ'ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻥ ﺒﺎ ﺗﻥهاﻯ ﻨُﺮم
ﻮ ﺑﺪﻭﻥ ﻤﺰﺍﺣﻤﺖ'
ﻭ ﺁﺷﭙﺰﺧﻮﺏ' ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭﺍضی ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺷﻮﻫﺮﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
اﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ' ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ (ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ)
ﻗﺮﻳﻥ ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟّﺪ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ' ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺼﻮﺭﺗﻬﺎئی ﺮﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﺧﻠﺎق ﻮﺭﻓﺘﺎﺭ
'ﻗﺎﺑﻞ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺑﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﺋی
ﻘﺒل اﺯ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺪﺭﺏ
و پلّه های ﺑﻬﺸﺖ'
ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﭘﻠّﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻢ' ﻭ ﺧﺮﻣﺎﻫﺎﻯ
گوﻧﺎﮔﻮﻥ اﺯ ﺁﻥ
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﻤﻴﺂﻣﺪ'
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺑﻬﺸﺖ' ﺑﺎ ﺯﺍﺭﻯ
ﺪﻳﺪم که ﻓﻘﻄ
عکس ﻣﻴﻔﺮﻭﺧﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ هماﻥ ﺤﺎﻝ
ﺭﺟﻌﺖ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎ
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸت
سوم ﺧﻮﺩ' ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﺒﺨﻠﻖ'
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻘﺒلی ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' (ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﺣﺴﺎﻥ) ﻳﺎ ﺯﻳﺒﺎ
ﺭﻭﻳﺎﻥ ﻨﻴﻚ' ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺨﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ

ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ ﻮﺑ ﺎﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ' ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺤﺴﻴﻥ ﻮ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺒﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ
(ﺍﻗﻮم کرﺍﻡ) ﮔﺮﻭﻩ
ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺍﻟﻬی ﺸﺪﻩ' ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺍﻟﻬی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
(ﺣﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻦ) ﻫﻤﺎﻥ
( ﻫﻮﺭ ﻭﺧﻮﺭ ﻭﺧﻮﺭّﻩ
ﻭﻗﺮّﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﭽﺸﻤﺎﻥ ﺰﻳﺒﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﺑﻠﮑﻪ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﺧﻮﺩ را ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺷﻥ
کنندﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺒلی ﺮﻭﺷﻥ ﺘﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﻋﻮﺍﻟم اﻟﻬﻰ'
ﺯﻥ ﻮﻣﺮﺩ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥﺒﺎﺯﺍﺭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﺯﻧﺎﻥ ﺒﺴﻴﺎﺭﻯ
ﻬﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ

ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ' ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺩﺍنی
اﻟﻬی ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺩ ﺳﺎﻟﺎﺭﻯ ﻨﻴﺴﺖ'
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ'
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
که ﺯﻥ ﺒﺎﺷﻨﺪ' ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻴﮑﻨﻨﺪ.

حدیث 3089 -
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۸ﺹ248 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ: ﺸِﺒﺮ ﻣﻥ
اﻟﺠنة 'ﺧﻴﺮ ﻣﻥ
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﻣﺎ ﻓﻴﻬﺎ
ﻳک ﻮﺟﺐ ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺖ' ﺑﺘﻤﺎم ﺪﻧﻴﺎ
ﻭﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺁﻥ
اﺭﺯﺵ ﺩﺍﺭﺩ. (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﮑﺎﻧﻰ ﭼﻨﻴﻥ
ﻘﻴﺎسی ﺪﺍﺭﺩ' ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﮑﺎﻧﻰ'
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﺗﻤﺪﻥ
عالی ﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ' ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻭل ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ 'ﻫﻤﺎﻥ ﻴک
ﻮﺟﺐ ﺧﺎک اﻗﺎﻣﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺘﻤﺎم
ﺪﻧﻴﺎ ﺗﺮﺟﻴح ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.

حدیث 3090 - ﺍﺯ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ148 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ ﺃﻫل
اﻟﺠنة 'ﻳﻨﻈﺮﻭﻥ
اﻟی ﻤﻨﺎﺯل ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ
ﮐﻤﺎ ﻳﻨﻈﺮ ﺍﻟﻨاس
اﻟی اﻟﮑﻮﺍﮐﺐ ﺃﻫل ﺒﻬﺸﺖ' ﻧﻈﺎﺭﺕ
ﺑﺮﻣﻨﺎﺯلو
مقامات الهی  ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
(دارندگان
شعاع انوار
شهودی پنج تن ) ﻤﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﺮﺩم ﺒﺴﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ(
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ'و ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ گذﺷﺘﻪ
ﺭﺍ 'ﺩﺭ ﻃﺮﺍﻑ ﻧﻮﺭ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ' ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﺘﻘﺒﺎل ﺮﻭح ﺸﺎﻫﺪ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺃﻫﻞ ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ ﮐﺎﻣل
ﻨﺸﺪﻩ' ﻭ ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ' ﮐﻪ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬی ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﻧﻈﺮ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﺴﺎﻓﺮﻯ
ﺪﺭ ﺷﺐ ﺍﺯ ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﺷﻤﺎل ﺠﻬﺖ ﮔﻴﺮﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺑﺎﺯ
ﺃﻫل ﺒﻬﺸﺖ' ﺳﺎﻟک  ﻨﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﻧﻮﺭ ﻋﻘﻞ

ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻴی که ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻮﺍﻗﻌی ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﻧﻈﺎﺭﺕ ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ' ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺸﻌﺎه ﺃﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ'
ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺍﺭﺍﻯ
هرﻳک اﺯﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﻥ ﭽﻮﻥ ﺴﺘﺎﺭﮔﺎنی
ﻬﺴﺘﻨﺪ 'ﮐﻪ ﺩﺭﺷﺐ
ﺗﺎﺭﻳﻚ' ﺑﺎ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم
که ﭘﻴﺮﻭﻯ
کنید' ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟک ﻜﻪ ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺸﺐ' ﺍﺯ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺑﻬﺮﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻇﻠﻤﺖ
ﺑﻴﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ'
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ ﭙُﺮ
ﻃﻮﻓﺎﻥ ﻮ ﺗﺎﺭﻳﻚ'
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﻮﻧﻮﺭ عقلی اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم  ﺮﺏ
ﺍﻟﻨﻮع بشری ﻮ ﻧﺠﺎﺕ'
ﺍﺯ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺮﻭحی  ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.

حدیث 3091 - ﺍﺯ
ﺃﻧس ﺑﻥ ﻤﻠک ﺨﺎﺩم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ(ﺝ۸ﺹ148ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ'
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﺭﻭﺯﻯ
ﮔﻔﺖ: اﻥّ
فی اﻟﺠنة ﺷﺠﺮة'
ﻳﻘﺎل ﻠﻬﺎ ﻃﻮﺑﻰ'
ﻣﺎ فی اﻟﺠنة  ﺩﺍﺭ ﻭ ﻟﺎ
ﻗﺼﺮ ﻭ ﻟﺎ ﺣﺠﺮ ﻭﻟﺎ
ﺑﻴﺖ' ﺍﻟّﺎ ﻭ ﻓﻴﻪ
ﻏُﺼﻥ ﻤﻥ ﺘﻠک
اﻟﺸﺠﺮة' ﻭ ﺍﻥ ﺃﺻﻠﻬﺎ
قی ﺪﺍﺭﻯ' ثمّ ﺃتی
علیه ﻣﺎ ﺷاء اﻟﻠﻪ'
ثمّ ﺤﺪثهم ﻔی ﻴﻮم
ﺁﺧﺮ ﺍﻥ فی اﻟﺠنة
ﺷﺠﺮة 'ﻳﻘﺎل ﻠﻬﺎ
ﻃﻮﺑﻰ' ﻣﺎ ﻓﻰ  ﺍﻟﺠنة  ﻗﺼﺮ ﻭﻟﺎ
ﺩﺍﺭ ﻭﻟﺎ ﺑﻴﺖ ﺍﻟّﺎ
ﻭ ﻓﻴﻪ ﻣﻥ ﺬﻟک
اﻟﺸﺠﺮ ﻏﺼﻦ' ﻭ ﺍﻥ
ﺃﺻﻠﻬﺎ فی ﺪﺍﺭ
ﻋلیّ ﻔﻘﺎم
عمر ﻓﻘﺎﻝ' ﻳﺎ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﺃﻭ ﻟﻴس ﺣﺪّثتنا
ﻋﻥ هذه 'ﻭ ﻗﻠﺖ ﺃﺻﻠﻬﺎ
فی ﺪﺍﺭﻯ؟ ثمّ ﺤﺪّثت
ﻭ ﺗﻘﻮم ﺃﺻﻠﻬﺎ
فی ﺪﺍﺭ ﻋﻠﻰ' ﻓﺮفع
اﻟﻨبیّ ﺮﺃﺳﻪ ﻓﻘﺎل
... ﮐﻪ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺭﺧتی ﺒﻨﺎم ﻄﻮﺑﺎ
ﻫﺴﺖ' ﮐﻪ ﺃﺻل ﻮﻳﺎ
ﺗﻨﻪ ﻭﻳﺎ ﺭﻳﺸﻪ
ﺁﻥ ﺪﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻥ
اﺳﺖ. ﺳﭙس ﺭﻭﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﺭﺧﺖ ﻃﻮﺑﺎ ﮔﻔﺖ'
ﮐﻪ ﺃﺻل ﺁﻥ ﺪﺭ ﺧﺎﻧﻪ
ﻋلیّ اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ ﺪﺭﺑﻬﺸﺖ
ﻳک ﺸﺎﺧﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
را ﺪﺍﺭﺩ. ﺳﭙس ﻋﻤﺮ
ﮔﻔﺖ' ﻣﮕﺮ ﻗبلا  ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻳﺪ
(ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋﻤﺮ ﻧﻘﺶ
ﻣﻌﺘﺮﺽ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﻟﺎﻳﺖ
سلوکی وعلیّ ' ﻭﺧﻮﺩ
ﻃﺮﺣﻬﺎﺋی ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺩﺭ ﺍﺳﻠﺎم
ﺴﺎﺧﺖ) ﮐﻪ ﮔﻔتی
ﺮﻳﺸﻪ ﺁﻥ ﺪﺭﺧﺎﻧﻪ
ﻣﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ؟ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ: ﺃﻭﻣﺎﻋﻠﻤﺖ'
ﺃﻥ ﺪﺍﺭﻯ ﻮ ﺩﺍﺭﻋلیّ
ﻮﺍﺣﺪ' ﻭﺣﺠﺮتی
ﻮ ﺣُﺠﺮةﻋلیّ ﻮﺍﺣﺪ'
ﻭ ﻗﺼﺮﻯ ﻭﻗﺼﺮ ﻋلیّ
ﻮﺍﺣﺪ' ﻭ ﺑﻴتی ﻮ
ﺑﻴﺖ ﻋلیّ وﺍﺣﺪ'
ﻭﺩﺭﺟتی ﻮ ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﻠیّ وﺍﺣﺪ' ﻭﺳِﺘﺮﻯ  ﻭ ﺳِﺘﺮﻋﻠیِّ
ﺍﺣﺪ' ﻓﻘﺎل عمر
ﻳﺎ ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ'
ﺍﺫﺍ ﺃﺭﺍﺩ ﺃﺣﺪﮐم
ﺃﻥ ﻴﺄتی ﺃﻫﻠﻪ
ﮐﻴﻒ' ﺻﻨﻊ؟ ﻓﻘﺎل
ﺎﻟﻨﺒﻰّ' ﺃﺫﺍ ﺃﺭﺍﺩ
ﺃﺣﺪﻧﺎ ﺃﻥ ﻴﺄتی
ﺃﻫﻠﻪ ﺿﺮﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻴنی ﻮ ﺑﻴﻨﻪ ﺣﺠﺎﺑﺎ
ﻣﻥ ﻨﻮﺭ' ﻓﺎﺫﺍ ﻓﺮﻏﻨﺎ
ﻣﻥ ﺘﻠک اﻟﺤﺎجة
'ﺭفع اﻟﻠﻪ ﻋﻨّﺎ
ﺫﻟک اﻟﺤﺠﺎﺏ ﻓﻌﺮﻑ
ﻋﻤﺮﺣق علیّ 'ﻓﻠم
ﻴﺤﺴﺪ ﺃﺣﺪﺍ ﻣﻥ
ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ' ﻣﺎ ﺣﺴﺪﻩ
. ﻣﮕﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍنی
که ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻥ ﻮ ﺧﺎﻧﻪﻋلیّ
ﻴکی اﺳﺖ؟ (ﻳﻌنی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯﻋﺪم
ﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﻋﺪم ﺴﻠﻮک
عمرﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ) ﻭ ﺍﻃﺎق
ﻮ ﻏﺮﻓﻪ ﻣﻥ ﺒﺎ ﻏﺮﻓﻪﻋلیّ
یکی  اﺳﺖ؟
ﻭ ﮐﺎح ﻤﻥ ﺒﺎ ﮐﺎخ  علیّ
یکی اﺳﺖ؟( ﺍﻳﻥ
همانی ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ
ﻮﻫﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ'
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺣﺪ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ' ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭت
هاﻯ ﺪﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی اﻓﺮﺍﺩ' ﻭ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨی ﺁﻧﺎﻥ'
ﻭﻳﺎ ﺗﻔﺎﺗﻮﺕ ﺩﺭ
ﻓﺼل ﻨﻮﻋی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ)
ﻭ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻥ ﺒﺎ ﺧﺎﻧﻪ
ﻋﻠیّ ﻴکی اﺳﺖ؟
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﻣﻥ ﺒﺎ ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﻠی ﻴﮑی
اﺳﺖ؟ ﻭﺳِﺘﺮ ﻭ
ﺳﺘﺎﺭیا ﭘﺮﺩﻩ
ﺳﺮﺍﻯ ﻤﻥ ﺒﺎ ﺳﺘﺮﻋلیّ
یکی  اﺳﺖ؟
(ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺴﺘﻮﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻣﻮﻟﺎ'
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺘﺮ
ﻭ ﺳﺘﺎﺭ' ﻭ ﺳﺪﺭة
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﺎ' ﻳﺎ ﭘﺮﺩﻩ
ﻭﻧﻘﺶ ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ' ﮐﻪﻋﻤﻠﺎ
ﭘﺮﺩﻩ ﭘﺎﻳﺎنی  کاﺭ ﺍﻟﻬی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ)
ﺳﭙس  ﻋﻤﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪ' ﭘس ﻫﺮﻳک  اﺯﺷﻤﺎ
را  ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺑﺎ ﺯﻥ ﺨﻮﻳﺶ ﻫﻤﺒﺴﺘﺮ
ﺷﻮید 'ﭼﻪ ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ؟  (ﻋﻤﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷتی
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ' ﻭﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟم اﻟﻬﻰ
و بهشتی ' ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺟﻨسی ﻮ ﺳﮑس 'ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺍﺭﺩ' ﺧﺒﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﻮﺩﻥ اﻓﺮﺍﺩ' ﻋملا  ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ

ﻣﮑﺎنی ﻮﺍﺣﺪﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﻣﻘﺎمی
ﻮﻋﻘلی ﻮ ﻧﻮﻋی
ﻮﺍﺣﺪﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﻋﻤﺮ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺍﮐثر ﺍﺣﺎﺩﻳث
'ﻧﻘﺶ ﻣﻌﺘﺮﺽ ﻭﻧﺎ
ﺑﺎﻭﺭ' ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺘﺴﻠﻴم
ﺒﻨﻈﺮﻳﺎﺕ ﻭ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺍﻳﻔﺎ
ﮐﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺭﻫﺒﺮﻯ
سیاس ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ'
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎ ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ'
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭ ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻋﻤﺮ ﺑﺎ
ﺧﺒﺮ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﭙس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ ﺧﻮﺩ' ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺍﺳﻠﺎم
ﺪﺮ ﺑﻴﻥ اﮐثرﻳﺖ
ﻣﺮﺩﻡ' ( خلافت و
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ)
ﻭﺣتی ﻔﻘﻬی ﻠﺎﺯم
ﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﻗﻠّیت
(ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﺗﻮﺟﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺧﺘﺮ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻭ ﺩﺧﺘﺮﻋﻤﺮ ﺍﺯ
ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ جنسی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ و نه
همسران سلوکی
که همه سالکان
زن بدون شوهر
بعنوان زن
پیامیبر
اعلام میشدند
تا کسی بنام  روابط
جنسی و ازدواج
مزاحم آنان
نشود )ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﻭﭼﻮﻥ هرﻳک اﺯ ﻣﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻫﻤﺒﺴﺘﺮ
ﺑﺎ ﺯﻥ ﺨﻮﻳﺶ ﺑﺸﻮﺩ'
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴﻥ ﻤﻥ
ﻮ ﺑﻴﻦ ﻋﻠﻰّ'ﺣﺠﺎبی
اﺯ ﻧﻮﺭ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻔﺎﺭع
اﺯﭼﻨﺎﻥ ﻨﻴﺎﺯﻯ
ﺸﻮﻳﻢ' ﺍﻳﻥ ﺤﺠﺎﺏ
ﺑﺮﻃﺮﻑ ﻣﻴﺸﻮﺩ
(ﺟﺪﺍﺋی ﻤﻮﻟﺎ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ 'ﺑﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﭘﺮﺩﻩ ﻋﺮﺵ ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎن
اﺳﺖ ﻭﻋﻤﻠﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺍﻃﺎق علیّ 'ﻧﻴﺰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﮑﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻳک ﻠﺎﻧﻪ ﮔﻠﻴﻥ
ﻮ ﮐﻮﭼک ﺒﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻃﺎﻗﻬﺎﻯ ﺒﻬﺸﺘﻰ'
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻥ
ﻮ ﻣﺮﺩﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ'
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﻓﻘﻬﺎ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺿﻴح ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﺒﻮل ﻤﺮﺍﺳم
ﺴﻠﻮکی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﺗﺎ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺘﺮک ﺸﻬﻮﺕ
ﺭﺍنی ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺠﺎﺏ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ' ﻫﻤﺎﻥ ﻔﺎﺻﻠﻪ
ﺳﻠﻮک ﻴﺴﺎﻟک ﭙس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﺮﺳﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺃﻧس ﺑﻥ
ﻤﺎﻟک ﻤﺘﻌﺼّﺐ
ﺗﺮﻳﻥ ﻔﻘﻴﻪ ﺃﻫل
ﺘﺴﻨﻦ' ﻣﻘﻴﻢ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ عمر 'ﺗﻮﺿیح
ﺠﺎﻟبی ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﻤﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺖ' ﮐﻪ ﻣﻘﺎم
علیّ ﭼﻴﺴﺖ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﮐسی اﺯ ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﻋﻤﺮ ﺭﺍ ﻧﮑﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐسی هم  ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻤﺮ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﻋﻤﺮ ﻭ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
حکومت و ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ' ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
مذاهب تسنّن ﺭﺍ
ﺑﺮﭘﺎ  ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﭼﻮﻥ
همگی ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺍﻟﻬی ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻔﮑﺮ ﺟﺎﻩ ﻃﻠبی  ﻮ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
بدیگران و ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻫﻴگ
گوﻧﻪ ﺭﺑﻄی ﻨﻴﺰ
بوﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻋﻤﺮ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻧﻴﺎﺯ
ﻓﺮﺍﻭﺍنی ﺒﻬﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ داﺷﺖ'
ﻭ ﻣﻴﮕﻔﺖ ﺍﮔﺮ ﻋلی
ﻨﺒﻮﺩ ﻋﻤﺮ ﻫﻠﺎک
ﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺰﺩ ﻣﺮﺩم  ﺠﺎﻫﻞ ﻭﻃﺎﻟﺐ
ﺭﻓﺎﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ' ﻭﻏﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺠﻨﮕﻬﺎﻯ ﺘﻮﺳﻌﻪ
ﻃﻠبی عمرﺩﺭﺷﺮق
ﻮﻏﺮﺏ
عربستان ﻣﺤﺒﻮﺑﻴّﺖ
ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭلی
عقل ﺒﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬی
ﻤﻮﻟﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻈﺎﻫﺮ

ﺑﮑﺎﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟک اﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺖ. ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺍﻧﺪک ﺒﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻋﻤﺮ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺳﻴﺎسی
ﻨﻴﺰ' ﻣﺎنع ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺒﻮﺩ' ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻮﺑﺖ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠﺎﻓﺖ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
اموی ﺭﺳﻴﺪ' ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ' ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎ
ﺷﺮﻭع گرﺩﻳﺪ. ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ سلوکی ﺍﻟﻬی
ﭙس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﺧﺎﺹ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻘﺎﺋم
اﺳﺖ و تا زنده
باشند .

ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﮐﺴی ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺳﺎﻟک الهی ﺒﺎﺷﺪ'
ﺗﻌﻬﺪﻯ هم ﻨﺪﺍﺷﺖ'
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭ ﻫﺮ ﺣﺎﮐﻢ
ﻧﺸﻮﺩ. ﺃﻧس ﺑﻥ ﻤﺎﻟک
خادم پیامبر ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
عمر ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﻟﺎﻳﺖﻋلیّ
ﺒﻮﺩ.

حدیث 3092 -
اﺯ ﺍﺑﻥ عباس ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ149ﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ'
ﮔﺎﻫی ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭﻣﺎﻩ ﺭﺍ می ﺒﻴﻨﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻃﻠﻮع ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺳﻨﺪ' ﻣﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺷﻤس ﻭﻗﻤﺮﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ؟ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺑﻥ
عباس ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ' ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:

ﻔﻴﻨﺎﺩﻯ
ﻤﻨﺎﺩ ﻗﺪ ﺻﺪﻗﮑم
ﺮﺑّﮑم ﻮﻋﺪﻩ' ﻟﺎ
ﺗﺮﻭﻥ ﻔﻴﻬﺎ ﺷﻤسا  ﻭﻟﺎ ﻗﻤﺮﺍ'
ﻭ ﻟﮑﻦ ﻫﺬﺍ ﺭﺟل
ﻤﻥ ﺸیعة ﻋلیّ ﺒﻥ
ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ' ﻳﺘﺤﻮل
ﻤﻥ غرﻓﻪ ﺍﻟی
عرفة  ﻓﻬﺬﺍ
ﺍﻟﺬﻯ ﺃﺷﺮق
علیکم ﻤﻥ ﻨﻮﺭ ﻭﺟﻬﻪ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﻨﺎﺩﻯ
ﺒﺎﻳﻥ ﺒﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﻨﺪﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ' ﻭلی
اﻳﻨﮑﻪ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﺪ
ﻃﻠﻮع ﻤﻴﮑﻨﺪ' ﻳکی
اﺯﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
علیّ اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺍﻃﺎق
ﺒﺎﻃﺎق ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺮ ﺷﻤﺎ
ﺍﺷﺮﺍق گرﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﮐسی ﻮﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ'
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
علیّ 'ﻭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻨﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﺭﺍنی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی اﻳﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ'
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺩﻳﻨﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﺭﺍنی
ﻮﻭﺳﻴﻠﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋی
ﺨﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ'ﻋقلا ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺍﺳﺖ' ﻭلی
ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﻭ ﺧﻮﺍﺏ'
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻮﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺴﻠﻮﻙ'
ﻣﻌﺮفی ﻮ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هنوﺯ ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐی ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻋﺪﻩ ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭ ﻣﺎﻩ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﻏﺮﺑﺖ
ﻭ ﻋﺰﻟﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯ ﺁﻥ ﺨﺒﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﻨبع ﻨﻮﺭﻯ
ﻨﺒﺎﺷﺪ' ﺑﻬﺸﺖ ﻣﮑﺎنی
ﻨﻴﺰ ﺗﺎﺭﻳک ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺩﻧﻴﺎ ﻧﻴﺰ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺑﺪﻭﻥ
ﻨﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ
ﻣﺎﻩ ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻗﻬﺎﻯ ﺘﺎﺭﻳک
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭﻣﺎﻩ
ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ'
ﻧﻮﺭ ﺩﻳﺪنی ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﭼﺸم ﻮ ﺗﺨﻴل
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻃﺎق
ﺒﺎﻃﺎﻕ' ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺯ ﺩﻳﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺍﺑﻥ
عباس ﻣﺎﻧﻨﺪ' ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺃﻫل ﺴُﻨّﺖ'
ﭘﺸﺘﻮﺍﻧﻪﺍﻯ
اﺯ ﻳک اﻣﺎم ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﻤﺴﻤﻮﻋﺎﺕ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
بی ﺘﺠﺮﺑﮕی ﺴﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ اﺑﻥ
عباس 'ﻋﻤﻮ ﺯﺍﺩﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻣﻮﻟﺎ'
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺭﺍ ﺑﺎﻋث ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻮ ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒﻭ ﻋﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 3093 - ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ149 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺷﺨﺼی  ﭙﺮﺳﻴﺪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﺪ
ﮐﻪ ﺃﻫل ﺒﻬﺸﺖ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﻭ ﺁﺷﺎﻣﻴﺪﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ؟ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ:

ﻨﻌﻢ' ﻭﺍﻟﺬﻯ
ﻨﻔسی ﺒﻴﺪﻩ' ﺍﻥّ
ﺃﺣﺪﻫم ﻠﻴﻌﻄی
ﻘﻮّة ﻣﺎئة  ﺭﺟﻞ' فی
اﻟﺄﮐل ﻮ ﺍﻟﺸﺮﺏ
ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﮑسی که ﺟﺎﻧم ﺪﺭ
ﺩﺳﺖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ' ﻫﺮ
ﻳک اﺯ ﺁﻧﺎﻥ' ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺼﺪ ﻧﻔﺮ ﺩﺭ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﻭ ﺁﺷﺎﻣﻴﺪﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ( ﺍﻳﻥ ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺟﺒﺮﻭتی ﺴﻮم ﻨﻴﺴﺖ'
ﮐﻪ ﻏﺬﺍﺋی ﻠﺎﺯم
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺟﺴم
عنصرﻯ ﻮ ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺗمی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ ﺟﺴم
ﻨﻮﺭﻯ ﻭﻋﻘلی ﺠﺒﺮﻭﺗﻰ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ'
ﻏﺬﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻀم ﺴﺎﺩﻩ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺁثاﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﺪﺭﻏﺬﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻴﺎﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ که ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'
ﻏﺬﺍﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺯﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﻮ ﮐم
ﺨﻮﺭﻯ ﺮﺍ' ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ)
ﺁﻥ ﺸﺨﺺ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ'
ﭘس ﺍﺣﺘﻴﺎج ﺒﺪفع
ﻤﺪﻓﻮع ﭽﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ؟ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺟﺎﻯ
ﭙﺎک ﻮ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻣﺮ ﮐثیفی ﺪﺭﺁﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ: عرق ﻴﻔﻴﺾ
ﻣﻥ ﺃﺣﺪﻫﻢ' ﮐﺮﺷح
اﻟﻤﺴﻚ' فی ﻀﻤﺮ
ﺑﻄﻨﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﺮق
ﺒﺪﻥ اﺯ ﺁﻧﻬﺎ' ﻫﺮ
ﺩفعی
که ﻟﺎﺯم ﺒﺎﺷﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﺮﺷح ﻤﺸﻚ
( ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﻏﺬﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ'
ﮐﻪ ﺣﺘی
ﺘﻌﻔّﻦ ﻭ ﻫﺮ ﺩفعی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺮق اﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﻄّﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻮﺿﻮع ﻴک ﺘﺼﻮﺭ
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﻏﺬﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
بشری  ﻗﺎﺑل
ﻘﻴﺎس 'ﺑﺎ ﻏﺬﺍﻯ
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﻮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻮﺍم
غیرﺳﺎﻟک اﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﺮﻓﺎنی ﻮ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ' ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﻳﻥ گوﻧﻪ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ ﭘﺎﺳخ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ' ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺤﺪﻭﺩ
ﻭ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎا
انها ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻏﺬﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ' ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺷﺐ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻫﻤﻪ ﺭﻗم
ﺒﻬﺘﺮﻳﻦ ﻏﺬﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﺟﺎﻟﺐ ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ'
ﻭﮐﻴﻒ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ ﻭلی ﺼﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺩﻓﻊ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﮐسی ﻤﺪﻓﻮع
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ' ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎ ﺍﺩبی ﺒﻮﺩﻩ'
ﮐﻪ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪفع ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺣﺎﻝ' ﻭﺧﻴلی ﺎﺯ
ﻣﺮﺩم ﺴﺎﺩﻩ ﻭ
بی ﺘﻮﺟﻪ' ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫم
ﺪفع ﺪﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 3094 - ﺍﺯ
ﺍﻳﻮﺏ ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ
ﺼﺤﺎﺑﻪ ﺍﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ149ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:

ﻠﻴلة ﺍُﺳﺮﻯ
ﺒﻰّ' ﻣﺮّ بیّ  اﺑﺮﺍﻫﻴﻢ'
ﻓﻘﺎﻝ' ﻣﺮ ﺍُﻣّﺘک
ﺃﻥ ﻴﮑثرﻭﺍ ﻣﻥ
غرس ﺍﻟﺠنة ' ﻓﺎﻥّ
ﺃﺭﺿﻬﺎ ﻭﺍس عة
ﻭ ﺗﺮﺑﺘﻬﺎ ﻃﻴّبة
'ﻗﻠﺖ' ﻭﻣﺎ ﻏﺮﺵ ﺍﻟﺠنة
ﻗﺎل ﻠﺎ ﺣﻮل ﻮ ﻟﺎ
ﻗﻮّة ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﺷﺒﻴﮑﻪ
ﻣﺮﺍ ﺑﻤﻌﺮﺍج ﻮ
ﺍﺳﺮاء ﻤﻴﺒﺮﺩﻧﺪ'
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ (ﺟﺪّ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ)
از ﻣﻥ  ﺪﻳﺪﻥ
کرﺩ' ﻭﮔﻔﺖ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺪﻩ' ﮐﻪ ﺍُﻣّﺖ
ﺗﻮ(ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺗﻮ) ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ'
ﺩﺭﺧﺖ ﺑﻬﺸتی ﺒﮑﺎﺭﻧﺪ.
(ﺣﮑﻤﺖ ﺩﺭﺧﺖ ﮐﺎﺭﻯ'
ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
برهمن  ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺭﻭﺣﺎنی اﻭ' و
قوم قریش ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺯﻣﻴﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﻭﺳیع ﻮ ﺧﺎک ﺁﻥ
ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻔت  ﺪﺭﺧﺖ ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﺪﺍم اﺳﺖ؟ ﮔﻔﺖ'
ﻫﻤﺎﻥ (ﺫﮐﺮ) ﻟﺎ ﺣﻮﻝ
ﻭﻟﺎ ﻗﻮّة ﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻴچ ﺘﺤﻮلی ﻮ ﻧﻴﺮﻭئی
'ﺟﺰ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧدارد . ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﺒﺎ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ' ﻭ ﺍﺯ ﻣﺤل
ﺘﻮﺍﻧﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻟﻔﻌﻠﻰ' ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ کنونی ﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ'
ﮐﻪ امکانات ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
اﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﺸﻮﻧﺪ' ﺟﺰ ﺑﺎ ﮐﻤک
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺟﺴم ﻮ ﺗﻥ ﺤﺮﮐتی
کنند' ﻭ ﻳﺎ ﺫﻫﻥ
ﻮﻋﻘل ﺤﺮﮐتی ﻤﻌﻨﻮﻯ
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎﺭﻭﺍﻥ
ﻮ ﺭﻭح ﭽﻪ ﺣﺮﮐتی
ﺠﻮﻫﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ'
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ' ﻭ ﻣﺪﺑﺮﺍﻥ
اﻟﻬی
هر ﺷﺨﺺ ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ'
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺎﺯﺍﺩ ﻭ
ﻣﻘﺘﺪﺭ ﻭﺍقعی
کسی اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺎ ﻫﺮﮔﺰ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ' ﻭ ﺍﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻧﮑﻨﺪ'
ﻣﮕﺮ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
اﻟﻬی ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺬﮐﺮ' ﺷﻌﺎﺭ ﺗﻮﮐل
ﺴﺎﻟک ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﮔﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺒﻬﺸتی ﻮ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮑﻨﺪ'
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﺤﻮلی  اﺯ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭ

ﺗﻐﻴﻴﺮﻫﺎﻯ ﻤثبت
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺣتی  ﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﻨفی ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
اﻧﺴﺎﻥ' ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﻗﺒل
اﺯﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'
ﻫم اﮐﻨﻮﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻊ ﮔﻨﺎﻩ ﺷﻮﺩ'
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﺎنع
گناﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺤق اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ عملا ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺤﺘﺮم ﻤﻴﺸﻤﺮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﺯﺷﺖ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ'
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ'
ﻭلی ﺒﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺴﺌﻮل
عوﺍﻗﺐ ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺤﻮل ﻮ ﻗﻮﻩ ﺍﺟﺮﺍئی
ﻮ ﻫﺮ ﺗﺤﻮﻝ و
نغییر حال و
وضع 'ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻗﻮﻩ ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺪﺭﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل کرﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﻮ ﻧﻮﻋی
هر ﻣﻮﺟﻮﺩی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ
ﻧﻮعی اﻭ ﺑﻮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ثاﻧﻴﺎ ﺍﻳﻥ
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ'
ﻣﺼﺮﻑ ﺗﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩﻯ' ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺤﻘق ﻮ ﮐﺴﺐ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﮐسی  که ﺗﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩﻯ ﻨﮑﻨﺪ' ﺑﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ' ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ'
ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل اﻭ ﻧﻴﺰ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ.
ﻭ ﺗﻠﻒ ﻭ ﺍﺳﺮﺍﻑ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ' ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﻮﺑﺎﻟﻔﻌل
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺁﻧﺎﻥ'  ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
می ﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻈﻬﻮﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
و معجزه
آسا ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ  ﺑﺎﻟﻘﻮّﻫﺎ
ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩ
الفعل وواقعی ﮔﺮﺩﻧﺪ'
ﻭ ﺭﺷﺪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ' ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺮﻫﻤﻥ ﻮ ﭘﻴﺮ ﺭﻫﻨﻤﺎ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ'
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺠﺪﺍﻧی
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴل ﺒﻮﺩ'
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺍﻥ'
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺁﺯﺭ ﻳﺎ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﺁﺗﺶ ﺑﻮﺩﻩ'
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺰﻣﻴﻥ
ﺒﺴﻮﻯ ﻤﻐﺮﺏ ﺭﻓﺖ.
ﻭ ﭘس  ﺍﺯ
ﺑﺎﺑل ﺒﺎﻭﺭﺷﻠﻴم
هجرﺕ ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻤﻌﺮﻭﻑ ﺑﻨی اﺳﺮﺍﺋﻴل
اﻭﻟﺎﺩ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﻫﺮ ﺑﺮﻫﻤﻦ'
ﻭﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻠﻰ' ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اوم
کننده ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺃﺏ ﻭﭘﺪﺭ ﻭ ﺭﻫﻨﻤﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل هر ﺳﺎﻟک
اﻣﺮﻭﺯﻯ و
بمعرفی
خداوند  اﺳﺖ. ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﮐﺎﺷﺘﻥ
ﺪﺭﺧﺖ ﺑﻬﺸتی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
اﺑﺮﺍﻫﻴم ﻮ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﮐﻪ ﺟﺪّ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎی
بعدی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ'
ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬی او ( ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ)
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺏ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ'
ﺑﺨﻠق  ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺩﺍﺷﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی
ﻴﻤﺤﻤﺪ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺷﻒ
ﺩﻭ ﻣﻘﺎمی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬی ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
(ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ)
ﻭ ﮐﺎﺷﻒ (ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ)
ﻭ (ﻋﺮﺵ ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎن
) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ' ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
و ﻫﻢ ﻣﻘﺎم
الهی ﻤﺤﻤﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎنی
عاﺩﻯ ﻤﺘﻮﻟﺪ ﺟﻬﺎﻥ
ﺸﺪﻩ' ﺗﺎ ﺑﺮﻭﺵ ﻋﻴﺴﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ'
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺍﻟﻬﻰ' ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ' ﻫﻤﺎﻥ ﺰﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ 'ﻭﻣﻌﺎﺩﻟﺎﻥ
اﻟﻬی ﺁﻧﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺎﺩل
ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
اﻟﻬی و شهودی ﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﺩﺭ ﺍﺳﻤﺎﻥ که  ﺑﻮﺩ' ﻭﻭﻗﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺪ' ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
گفن ﺍﻳﻨک ﺘﻮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻣﺎم ﻮ ﭘﻴﺶﻧﻤﺎﺯ
ﻣﺎ ﺑﺸﻮﻯ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻘﺎم اﻟﻬی ﻤﺤﻤﺪ'ﺧﻴلی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻮ ﻣﻮسی ﻮﻋﻴسی
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ' ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺗﺎﺭﻳخی اﺯ ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮک ﺪﺍﺷﺘﻪ' ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺮﻭﺷﻬﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ' ﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی گذﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺒﻴﻠﻪ
و ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺩﻳنی
ﻘﺮﻳﺶ' ﺍﺻﻠﻯ ﺰﺭﺩﺷتی
ﻴﺪﺍﺷﺘﻪ' ﻭ ﻣﺘﺼل
ﺒﺸﺠﺮﻩ
و درخت ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﻟﺬﺍ ﻗﺮﻳﺶ
ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ اﺯ
بنی اﺳﺮﺍﺋﻴل ﻴﻬﻮﺩ'
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺴﻴﺤﻰ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺗﺎ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻮ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ' ﻭﺣنی
ﺰﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ اﺯ
ﺩﻳﻥ ﻮ آئین و ﺭﻭﺵ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 3095 - ﺍﺯ
ﺍﺑﻮ ﻫُﺮﻳﺮﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ149 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺍﻧﻰ (ﻭ ﻣﺴﺎﮐﻥ
ﻄﻴّﺒﻪ) ﻴﺎ
ﻣﺴﮑﻨﻬﺎﻯ
ﻄﻴّﺐ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ' ﺍﺯ ﺍﺑﻮ
ﻫﺮﻳﺮﻩ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ' ﻭ
ﺍﻭ ﮔﻔﺖ
ﻋلی اﻟﺨﺒﻴﺮ
ﺳﻘﻄﺖ' ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻮﺍﻗﻌﻪ ﻭ ﻣﻮﺿﻮع
ﺴﺌﻮﺍﻝ 'ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮ
ﺻﺎﺣﺐ ﺧﺒﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﻃﺮح گرﺩﺩ ﺗﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺁﻥ کند. ﻳﻌنی ﺃﺑﻮ
ﻫﺮﻳﺮﻩ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﻳﺪﻩ
و خبر ندارد ' ﺗﺎ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﭼﻨﺎﻥ ﻤﺴﺎﮐﻨﻰ
ﺑﻬﺸتی کند .ﻭﭼﻘﺪﺭ
ﻣﻨﺼﻒ ﺑﻮﺩﻩ' ﮐﻪ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺑﻨﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
و سلوکی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺒﺨﻮﺩ
ﺟﺮﺃﺕ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'
ﻗﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺃﺩبی
ﻮ ﻟﻔﻈﻰ' ﻭﻳﺎ ﻓﻠﺴفی
ﻮﻋﻠﻤﻰ' ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﻔﻘﻬی
مشرکانه ﻮ  ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺒﺎﻃﻞ' ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬی
ﻮﺑﻬﺸتی ﻮ ﺳﻠﻮﮐی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎ ﺧﺒﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺳﭙس ﺳﺎﺋل
ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻘﺼﺮ
ﻣﻥ ﻠﻮٴﻠؤ  فی
الجنة 'ﻓی ﺬﻟک ﺎﻟﻘﺼﺮ
ﺳﺒﻌﻮﻥ ﺪﺍﺭﺍ ﻣﻥ
ﻴﺎﻗﻮنة ﺣﻤﺮاء
'ﻓﻰ ﮐلّ ﺪﺍﺭ ﺳﺒﻌﻮﻥ
ﺒﻴﺘﺎ ﻣﻥ ﺰُﻣﺮّﺩة
ﺣﻤﺮاء 'فی کلّ ﺒﻴﺖ
ﺳﺒﻌﻮﻥ ﺴﺮﻳﺮﺍ'
ﻋلی کلّ ﺴﺮﻳﺮ ﺳﺒﻌﻮﻥ
ﻔﺮﺍﺷﺎ ﻣﻥ کلّ
ﻠﻮﻥ'ﻋلی کلّ ﻔﺮﺍﺵ
ﺍﻣﺮءة ﻣﻥ اﻟﺤﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻴﻦ' فی کلّ ﺒﻴﺖ
ﺳﺒﻌﻮﻥ ﻤﺎﺋﺪة
'ﻋلی کلّ ﻤﺎﺋﺪة
ﺳﺒﻌﻮﻥ ﻠﻮﻧﺎ ﻣﻥ  اﻟﻄﻌﺎﻡ'
فی کلّ ﺒﻴﺖ ﺳﺒﻌﻮﻥ
ﻮﺻﻴﻔﺎ ﻭ ﻭﺻﻴﻔﻪ'
ﻭﻗﺎﻝ' ﻓﻴﻌﻄی
اﻟﻠﻪ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻥ
ﻤﻥ ﺎﻟﻘﻮّة فی
غداة ﻭﺍﺣﺪﻩ' ﺃﻥ
ﻴﺄﺗی علی ﺬﻟﻚ ﮐﻠّﻪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﺴﺎﮐﻥ
ﻄﻴّﺒﻪ ﻭ ﺧﻮﺏ'شفا
بخش ﮐﺎﺧﻬﺎﺋی
اﺯ ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻗﺼﺮ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻭﺍﺣﺪ ﻣﺴﮑﻮﻧﻰ'
ﺍﺯ ﻳﺎﻗﻮﺕ ﺳﺮخ
اﺳﺖ. ﻭﺩﺭﻫﺮﻳک
هفتاﺩ ﺑﻴﺖ ﻭ ﺧﺎﻧﻪ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺯﻣﺮّﺩ
ﺳﺮخ ﺴﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ'
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺑﻴتی
هفتاﺩ ﺗﺨﺖ ﺧﻮﺍﺏ
ﻫﺴﺖ' ﮐﻪ ﺑﺮﻫﺮ ﺗﺨﺖ
ﻫﻔﺘﺎﺩ' ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ
ﻭ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺭﻧگ
گسترﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺮ ﻫﺮ ﺭﺧﺘﺨﻮﺍبی
ﻴک ﺰﻥ اﺯ ﺣﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺩﺭﻫﺮﺧﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺰ'ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻣﺎﺋﺪﻩ
ﻭ ﺳﻔﺮﻩ ﮔﺴﺘﺮﻩ
ﻫﺴﺖ' ﮐﻪ

ﺩﺭ ﻫﺮﮐﺪﺍم
هفتاﺩ ﺭﻧگ
غذا
هست ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮﺧﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺰ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭﺻﻴﻒ
ﻭ ﻭﺻﻴﻔﻪ 'ﻳﺎ ﻧﺪﻳم
ﻮ ﻧﺪﻳﻤﻪ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺮ ﻣﻮٴﻤﻦ ( ﺍﻭم
کرﺩﻩ ﻭﺍﻟﻬی ﺸﺪﻩ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ)
ﻧﻴﺮﻭﺋی ﻫﺮ ﺭﻭﺯه  ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﭘﺎﺳﺨﮕﻮﻯ
ﺗﻤﺎم اﻳﻥ ﺤﻮﺭﻳﻪﻫﺎ
ﮔﺮﺩﺩ (ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ'
ﻭ ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ'
کاملان محمدی ﺟﻨﺴﻴّﺖ
ﺯﻥ ﻮ ﻣﺮﺩ' ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﻣثل ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺖ دوم  ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ
کامل ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ ﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﺍﻳﻥ
اﺣﻮﺍل ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﺣﻮﺍلی ﻔﺎﻧﺘﺰﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم ﻤﺤﻴﻂ' ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﻧﮕﻴﻥ ﻮ ﮔﻮﻫﺮﻳﻦ'
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ همین
گوﻧﻪ ﮐثرﺗﻬﺎﻯ
ﻤﮑﺎﻧﻰ' ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﭙﺎﺳﺨﮕﻮﻯ ﺒﻨﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق
پیامبرگونه ﻮ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭل اﻭ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻘﺪﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ'
ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ'
ﻭﺣنی ﺒﺎﺟﺴم ﻮ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟم ﻮ طیّب ﺷﻔﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻪ' ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺧﺴﺘﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺣﻮﺭﻳﻪﻫﺎ' ﻫﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺭﻩﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ'
ﻭﻫﺮ ﻳک اﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ' ﻭﺍﻟﻬمی
که ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑک ﺩﺳﺖ
ﻧﺨﻮﺭﺩﻩ ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻟﺬﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺳﮑس
ﺑﺼﺎﺣﺐ ﺍﻟﻬﺎم
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻄیع ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﺣﮑم
ﺤﻮﺭﻳﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث 3095 - ﺍﺯ
ﺍﺑﻮ ﻫُﺮﻳﺮﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ149 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺍﻧﻰ (ﻭ ﻣﺴﺎﮐﻥ
ﻄﻴّﺒﻪ) ﻴﺎ
ﻣﺴﮑﻨﻬﺎﻯ
ﻄﻴّﺐ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ' ﺍﺯ ﺍﺑﻮ
ﻫﺮﻳﺮﻩ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ' ﻭ
ﺍﻭ ﮔﻔﺖ
ﻋلی اﻟﺨﺒﻴﺮ
ﺳﻘﻄﺖ' ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻮﺍﻗﻌﻪ ﻭ ﻣﻮﺿﻮع
ﺴﺌﻮﺍﻝ 'ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮ
ﺻﺎﺣﺐ ﺧﺒﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﻃﺮح گرﺩﺩ ﺗﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺁﻥ کند. ﻳﻌنی ﺃﺑﻮ
ﻫﺮﻳﺮﻩ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﻳﺪﻩ
و خبر ندارد ' ﺗﺎ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﭼﻨﺎﻥ ﻤﺴﺎﮐﻨﻰ
ﺑﻬﺸتی کند .ﻭﭼﻘﺪﺭ
ﻣﻨﺼﻒ ﺑﻮﺩﻩ' ﮐﻪ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺑﻨﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
و سلوکی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺒﺨﻮﺩ
ﺟﺮﺃﺕ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'
ﻗﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺃﺩبی
ﻮ ﻟﻔﻈﻰ' ﻭﻳﺎ ﻓﻠﺴفی
ﻮﻋﻠﻤﻰ' ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﻔﻘﻬی
مشرکانه ﻮ  ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺒﺎﻃﻞ' ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬی
ﻮﺑﻬﺸتی ﻮ ﺳﻠﻮﮐی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎ ﺧﺒﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺳﭙس ﺳﺎﺋل
ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻘﺼﺮ
ﻣﻥ ﻠﻮٴﻠؤ  فی
الجنة 'ﻓی ﺬﻟک ﺎﻟﻘﺼﺮ
ﺳﺒﻌﻮﻥ ﺪﺍﺭﺍ ﻣﻥ
ﻴﺎﻗﻮنة ﺣﻤﺮاء
'ﻓﻰ ﮐلّ ﺪﺍﺭ ﺳﺒﻌﻮﻥ
ﺒﻴﺘﺎ ﻣﻥ ﺰُﻣﺮّﺩة
ﺣﻤﺮاء 'فی کلّ ﺒﻴﺖ
ﺳﺒﻌﻮﻥ ﺴﺮﻳﺮﺍ'
ﻋلی کلّ ﺴﺮﻳﺮ ﺳﺒﻌﻮﻥ
ﻔﺮﺍﺷﺎ ﻣﻥ کلّ
ﻠﻮﻥ'ﻋلی کلّ ﻔﺮﺍﺵ
ﺍﻣﺮءة ﻣﻥ اﻟﺤﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻴﻦ' فی کلّ ﺒﻴﺖ
ﺳﺒﻌﻮﻥ ﻤﺎﺋﺪة
'ﻋلی کلّ ﻤﺎﺋﺪة
ﺳﺒﻌﻮﻥ ﻠﻮﻧﺎ ﻣﻥ  اﻟﻄﻌﺎﻡ'
فی کلّ ﺒﻴﺖ ﺳﺒﻌﻮﻥ
ﻮﺻﻴﻔﺎ ﻭ ﻭﺻﻴﻔﻪ'
ﻭﻗﺎﻝ' ﻓﻴﻌﻄی
اﻟﻠﻪ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻥ
ﻤﻥ ﺎﻟﻘﻮّة فی
غداة ﻭﺍﺣﺪﻩ' ﺃﻥ
ﻴﺄﺗی علی ﺬﻟﻚ ﮐﻠّﻪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﺴﺎﮐﻥ
ﻄﻴّﺒﻪ ﻭ ﺧﻮﺏ'شفا
بخش ﮐﺎﺧﻬﺎﺋی
اﺯ ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻗﺼﺮ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻭﺍﺣﺪ ﻣﺴﮑﻮﻧﻰ'
ﺍﺯ ﻳﺎﻗﻮﺕ ﺳﺮخ
اﺳﺖ. ﻭﺩﺭﻫﺮﻳک
هفتاﺩ ﺑﻴﺖ ﻭ ﺧﺎﻧﻪ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺯﻣﺮّﺩ
ﺳﺮخ ﺴﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ'
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺑﻴتی
هفتاﺩ ﺗﺨﺖ ﺧﻮﺍﺏ
ﻫﺴﺖ' ﮐﻪ ﺑﺮﻫﺮ ﺗﺨﺖ
ﻫﻔﺘﺎﺩ' ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ
ﻭ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺭﻧگ
گسترﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺮ ﻫﺮ ﺭﺧﺘﺨﻮﺍبی
ﻴک ﺰﻥ اﺯ ﺣﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺩﺭﻫﺮﺧﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺰ'ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻣﺎﺋﺪﻩ
ﻭ ﺳﻔﺮﻩ ﮔﺴﺘﺮﻩ
ﻫﺴﺖ' ﮐﻪ

ﺩﺭ ﻫﺮﮐﺪﺍم
هفتاﺩ ﺭﻧگ
غذا
هست ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮﺧﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺰ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭﺻﻴﻒ
ﻭ ﻭﺻﻴﻔﻪ 'ﻳﺎ ﻧﺪﻳم
ﻮ ﻧﺪﻳﻤﻪ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺮ ﻣﻮٴﻤﻦ ( ﺍﻭم
کرﺩﻩ ﻭﺍﻟﻬی ﺸﺪﻩ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ)
ﻧﻴﺮﻭﺋی ﻫﺮ ﺭﻭﺯه  ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﭘﺎﺳﺨﮕﻮﻯ
ﺗﻤﺎم اﻳﻥ ﺤﻮﺭﻳﻪﻫﺎ
ﮔﺮﺩﺩ (ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ'
ﻭ ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ'
کاملان محمدی ﺟﻨﺴﻴّﺖ
ﺯﻥ ﻮ ﻣﺮﺩ' ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﻣثل ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺖ دوم  ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ
کامل ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ ﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﺍﻳﻥ
اﺣﻮﺍل ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﺣﻮﺍلی ﻔﺎﻧﺘﺰﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم ﻤﺤﻴﻂ' ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﻧﮕﻴﻥ ﻮ ﮔﻮﻫﺮﻳﻦ'
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ همین
گوﻧﻪ ﮐثرﺗﻬﺎﻯ
ﻤﮑﺎﻧﻰ' ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﭙﺎﺳﺨﮕﻮﻯ ﺒﻨﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق
پیامبرگونه ﻮ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭل اﻭ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻘﺪﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ'
ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ'
ﻭﺣنی ﺒﺎﺟﺴم ﻮ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟم ﻮ طیّب ﺷﻔﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻪ' ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺧﺴﺘﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺣﻮﺭﻳﻪﻫﺎ' ﻫﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺭﻩﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ'
ﻭﻫﺮ ﻳک اﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ' ﻭﺍﻟﻬمی
که ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑک ﺩﺳﺖ
ﻧﺨﻮﺭﺩﻩ ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻟﺬﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺳﮑس
ﺑﺼﺎﺣﺐ ﺍﻟﻬﺎم
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻄیع ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﺣﮑم
ﺤﻮﺭﻳﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث 3097 –
پیامبر
میفرماید (
ج؟ص؟) ﻠﻤّﺎ ﺍُﺳﺮﻯ
بیّ ﺎلی اﻟﺴﻤاء
' ﻓﺼﺮﺕ فی  اﻟﺴﻤاء
اﻟﺪﻧﻴﺎ' ﺣﺘّﻯ
ﺼﺮﺕ ﻓﻰ ﺍﻟﺴﻤاء
اﻟﺴﺎﺩسة ﻓﺎﺫﺍ
ﺃﻧﺎ ﺑﺸﺠﺮة ﻟم
ﺃﺭ ﺷﺠﺮﻩ ﺃﺣﺴﻥ
ﻤﻨﻬﺎ 'ﻭ ﻟﺎ ﺃﮐﺒﺮ
ﻣﻨﻬﺎ' ﻓﻘﻠﺖ ﻟﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻴﺎ ﺣﺒﻴبی ﻤﺎ ﻫﺬﻩ
ﺍﻟﺸﺠﺮة ﻗﺎل  هذﻩ ﻃﻮبی
ﻴﺎ ﺣﺒﻴﺒﻰ' ﻗﺎﻝ
ﻓﻘﻠﺖ ﻣﺎ ﻫﺬﺍ ﺍﻟﺼﻮﺕ
ﺍﻟﻌﺎلی اﻟﺠﻬﻮﺭﻯ؟
ﻗﺎل هذﺍ ﺻﻮﺕ ﻃﻮﺑﻰ'
ﻗﻠﺖ ﺃﻯ ﺸﻴئ  ﻳﻘﻮﻝ؟ ﻗﺎل
ﻴﻘﻮل ﻮﺍﺷﻮﻗﺎﻩ
ﺍﻟﻴک ﻴﺎ ﻋلیّ ﺒﻥ
ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ ﻭﻗتی
ﻤﺮﺍ ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
اﺳﺮاء کرﺩﻧﺪ' ﻭﺑﻤﻌﺮﺍج
ﺒﺮﺩﻧﺪ' ﭼﻮﻥ ﺪﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺸﺸم که
ﺭﺳﻴﺪﻡ' ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﺭﺧتی
ﺪﻳﺪم که
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻳﺎ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻡ
( ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
نور ﻗﺎﺋم اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻘﻒ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻔﺮﺵ ﻋﺮﺵ ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﮐﻪ
ﺷﺠﺮﻩ ﻭ ﺩﺭﺧتی
ﺒﺰﺭگ اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
آﺳﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﭘﻮﺷﺎ
ﻧﻴﺪﻩ که فرش
عرش بوده  ﮐﻪ ﺳﺪﺭت
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬی ﻴﺎ ﺷﺠﺮﻩ
ﺳﺪﺭ ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ'
ﻭﻳﺎ ﺳﺘﺎﺭ ﻭ ﭘﺮﺩﻩ
ﺁﺧﺮ ﺩﻳﺪﻥ ﺴﺎﻟک
نوع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﺧﺖ
ﺳﺪﺭ ﻭ ﮐﺎج اﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ'
ﺳﻤﺒﻮل ﺴﺮ ﺳﺒﺰﻯ
ﻮ ﺣﻴﺎﺕ ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﻮ ﻣﻘﺪّس ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ. ﺳﺪﺭة ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﻰ'
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺘﺮة
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﺎ ﻳﺎ ﺳﺘﺎﺭ
ﻭ ﭘﺮﺩﻩ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ'
ﮐﻪ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺣل
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
اﺳﺖ. ﻭ ﭘﺮﺩﻩ ﻓﺎﺻل
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎن
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎن
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﻥ
ﺪﺭﺧﺖ ﺳﺪﺭت ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﻰ'
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺭﺧﺖ ﻃﻮﺑﺎ'
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺭﺧﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﻳﺎ ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺭﻳﺸﻪ ﻭﺗﻨﻪ ﺁﻥ
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ ﻭﻫﺮﺳﺎﻟکی
ﻴک ﺒﺮگ
اﺯ ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ'
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣلی ﻴک
ﺸﺎﺧﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ'
ﻭﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
عقلی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ'
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
خود ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮع ﻮ ﺍﻳﺪﺁل
ﺒﺸﺮﻯ و
اُلگوی کمال
میسّر
نوع بشری  ﺍﻳﻥ عرﺵ
ﻭ ﻧﻘﺶ ﺩﺭﺧﺖ ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺵ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ' ﮐﻪ
ﺳﻘﻒ ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻔﺮﻭﺵ ﮐﺮﺩﻩ 'ﻭ
ﻫﺮﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺯ ﭘﺎﺋﻴﻦ' ﻧﺎﻇﺮ
ﺑﺮ ﺍﻳﻥ عرﺵ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﻮﺭﺍنی
ﻮ ﺭﻧﮕﻴﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﭙس ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬی
اﻭ ﺗﻤﺎم ﺸﺪﻩ' ﻭﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
پیامبر گونه ﺑﺨﻠق
و نبزوّت
ولایت ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭﻳک ﻠﺤﻈﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ

ﺭﻭح ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
هر ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻﻞ'
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﺭک ﭽﮕﻮﻧﮕﻰ'
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ'
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ اﺯ ﺯﻣﻴﻦ
ﮐﻨﺪﻩ ﺷﺪﻩ' ﻭ ﺁﻧﺎ
ﺟﻨﺐ و آویزان
زیر ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺎﻡ ( ﺩﻧﺎ ﻭ ﺗﺪﻟّﻰ)
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﻳﻌنی ﺎﻧﻘﺪﺭ
ﻧﺰﺩیک ﺸﺪ' ﮐﻪ ﺩﻟﺎﻟﺖ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﺁﺷﻨﺎی
بیشتر ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭﭼﻨﺎﻥ

ﻧﺰﺩﻳک ﺸﺪ' ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻌﺮﺵ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ
ﻮ ﻣﺘﺪﻟّﻯ ﺸﺪﻩ.
ﻭﭼﻮﻥ (ﻗﺎﺏ ﻗﻮﺳﻴﻥ
اﻭ ﺃﺩﻧﻰ) ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﺰﺩﻳکی
ماﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ  اﺳﺖ' ﮐﻪﭼﺸم
ﻨﺸﺎﻧﻪ ﺭﻭ ﺑﺘﻴﺮ
ﻭ ﮐﻤﺎﻥ' ﭼﺸم ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺰﺩﻳک ﺪﻭ ﻟﺒﻪ
ﻗﻮس ﮐﻤﺎﻥﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ'
ﺗﺎ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻭﺑﺎ
ﺣﺪّ ﺍﮐثرﻗﺪﺭﺕ
ﺩﻳﺪ ﻭ ﻧﺰﺩﻳﮑﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﺑﺠﺒﺮﺋﻴل
گفتم که ﺃﻯ ﻤﺤﺒﻮﺏ
ﻣﻦ ( ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬی ﻔﻌلی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ)
ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ ﭼﻴﺴﺖ'
ﮔﻔﺖ ﻃﻮﺑﺎ ﻧﺎم
ﺪﺍﺭﺩ ﺃﻯ ﻤﺤﺒﻮﺏ
ﻣﻦ (ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟی ﻴﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
'ﻭﺣتی اﻳﻥ
همانی ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭ ﻣﻥ
گفتم اﻳﻥ ﺼﺪﺍﻯ
ﺒﻠﻨﺪ ﭼﻴﺴﺖ' ﮔﻔﺖ
ﺍﻳﻥ ﺼﺪﺍﻯ ﻄﻮﺑﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﮔﻔﺘم
که ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ ﻃﻮﺑﺎ
ﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ؟ (ﺻﺪﺍﻯ
ﻨﺎ ﻣﻔﻬﻮم ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
و زبان خدای
رحمان است ﮐﻪ
محمد ﻣﻌنی ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ) ﺟﺒﺮﺋﻴل
گفت ﮐﻪ ﺩﺭﺧﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﭼﻘﺪﺭ ﺷﻮق ﺘﻮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭم ﻴﺎﻋلیّ ﺒﻥ
ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻤﻌﺮﺍج
ﺨﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
کرده 'ﺍﻋﻠﺎم ﻮ ﺗﺎﮐﻴﺪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﻟﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
هم ﻤﺎﻧﻨﺪ ﻣﻥ ﺒﺎﻳﻥ
ﺼﺤﻨﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺳﻴﺪ'
ﺗﺎ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻴﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ اﺭﺯﺵ
و شایسنگی ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم و
با مرگ قبل از
مرگ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺪﻭﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ' ﺷﻬﻮﺩ
(ﻣﺴیح ﺪَﺟّﺎﻝ)
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﭼﻨﻴﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ'
ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺨلق بدون
شهنور نور
قائم مدرک
نجات نهائی
باز ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻩ  ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎل ﻨﺨﻮﺩ
ﺳﻴﺎﻩ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
و نجات از
بشریّت ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ که ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ' ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻤأﻣﻮﺭﻳﺖ ﺍﻟﻬی
ﻨﺒﻮّﺕ ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
محمدی زنده ' ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺳﺎﻟک ﺒﺪﻭﻥ ﭙﻨﺠج
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻮﻟﺎﻳﺖ محمد ﮐﻪ
ﭘﻨﺞ تن  ﺗﻥ
آل عبا ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﮐﺴﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺷﻮق
ﺘﻤﺎم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
اﺳﺖ' ﻭﺣتی ﻨﻘﺶ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ

ﻣﻮثّرﺗﺮ ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﮐﻪ ﻣﻥ ﻮﻋلیّ
یک ﻤﻘﺎﻡ ﻭﺧﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ' ﻭ ﺩﺭﺧﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺳﺪﺭة
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬی ﻮ ﻓﺮﺵ
ﻋﺮﺵ ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ ﻋلیّ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ 'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺎ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬی
ﺸﺪﻩﻋلی تنها
سادات ولایت ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺮﺳﻴﺪ.

حذیث 3098 - ﺍﺯ
ﺍﺑﻥ عباس ﺍﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ۱۵۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  اﻥّ فی  اﻟﺠنة ﻟﺸﺠﺮة
ﻳﻘﺎل ﻠﻬﺎ ﻃﻮبی
ﻤﺎ فی اﻟﺠنة ﺩﺍﺭ
ﺍﻟّﺎ ﻓﻴﻬﺎ ﻏُﺼﻥ
ﻤﻦ ﺃﻏﺼﺎﻧﻬﺎ' ﺃﺣلی
ﻤﻥ اﻟﺸﻬﺪ ﻭ ﺃﻟﻴﻥ
ﻤﻥ اﻟﺰﺑﺪ ﺃﺻﻠﻬﺎ
فی ﺪﺍﺭﻯ ﻮ ﻓﺮﻋﻬﺎ
فی ﺪﺍﺭ علیّ ﺒﻥ
ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ(ﻋلیّ
ﭙﺪﺭ ﻫﺮ ﻃﺎﻟﺐ
لقای ﺍﻟﻬی اﺳﺖ)
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺭختی
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻧﺎم  ﻄﻮﺑﺎ ﺩﺍﺭﺩ(
ﺍﺗﻮﭘﻴﺎ یا
یوتیبا ﻭهمان
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻗﺪﻳﻢ)
ﻭ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻨﻴﺴﺖ' ﮐﻪ ﺷﺎﺧﻪ
ﺍﻯ اﺯ ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ
ﺩﺭﺁﻥ ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻴﺮﻳﻥ ﺘﺮ ﺍﺯﺷﻬﺪ
(ﻣﻴﻮﻩ شیرین ﺁﻥ)
ﻭﻧﺮﻣﺘﺮ ﺍﺯ ﮐﺮﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﻧﺮمی ﻤﻴﻮﻩ'
ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻬﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘلی ﻮ ﺍﻟﻬﺎمی
ﻘﺎﺑل ﺪﺭک ﻔﻮﺭﻯ
ﺪﺍﺭﺩ) ﮐﻪ ﺃﺻل
اﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ
ﻣﻥ اﺳﺖ( ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻭﺍﺻﻠﺁﻥ ﺸﺎﻧس
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻮ ﺑﺮﺗﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻮ ﺭﺏ ﺍﻟﻨﻮع  و ایدآل
کمال الهی نوع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ)
ﻭلی ﻔﺮع ﻮ ﺷﺎﺧﻪ
ﺁﻥ ﺪﺭﺧﺎﻧﻪ ﻋلیّ
اﺳﺖ. ( ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
چهارم ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
که ﺍﺳﺎس ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭ ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ' ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺘﻨﻪ ﺩﺭﺧﺖ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

حدیث 3099 - ﺍﺯ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ۱۵۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ ﻤﻘﺪﺍﺩ
ﺻﺤﺎﺑﻪ' ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺍنی
ﻄﻮبی ﻠﻬم ﻮ
ﺣُﺴﻥ ﻤﺂﺏ' ﮐﻪ ﺩﺭﺧﺖ
ﻃﻮﺑﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺼﺪ و بهره ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﻳﺎ ﺍﺗﻮپی
عقلی ﻮ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ' ﻭ ﺗﺤﺴﻴﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ' ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺪﺭﺳﺖ
ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻯ اﻟﻬی ﺪﺭ
ﻗﺎﺋم ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی
اﺳﺖ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ: ﻴﺎ ﻣﻘﺪﺍﺩ' ﺷﺠﺮة  فی اﻟﺠنة
' ﻟﻮ ﻳﺴﻴﺮ ﺍﻟﺮﺍﮐﺐ
ﺍﻟﺠﻮﺍﺩ' ﻟﺴﺎﺭ
فی ﻈﻠّﻬﺎ ﻣﺎئة  ﻋﺎﻡ' ﻗﺒل
ﺃﻥ ﻴﻘﻄﻌﻬﺎ ﻭ ﺭﻗﻬﺎ
ﻭ ﻗﺸﻮﺭﻫﺎ' ﺑورﺩ
ﺧﻀﺮ ﻭ ﺯﻫﺮﻫﺎ ﺭﻳﺎﺽ'
ﻭ ﺃﻓﻨﺎﻧﻬﺎ ﺳﻨﺪس
ﻭﺍﺳﺘﺒﺮﻕ' ﻭثمرﻫﺎ
ﺣﻠل ﺨﻀﺮ ﻭ ﻃﻌﻤﻬﺎ
ﺯﻧﺠﺒﻴل ﻮﻋﺴﻞ'
ﻭ ﺑﻄﺤاؤﻫﺎ ﻳﺎﻗﻮﺕ
ﺃﺣﻤﺮ ﻭ ﺯُﻣﺮّﺩ
ﺃﺧﻀﺮ' ﻭﺗﺮﺍﺑﻬﺎ
ﻣﺴک ﻮ ﻋﻨﺒﺮ' ﻭ  ﺣﺸﻴﺸﻬﺎ
ﻣﻨیع ﻮ ﺃﻟﻨﺠﻮجی
اﺟّج ﻤﻥ غیر ﻭﻗﻮﺩ'
ﻳﺘﻔﺠّﺮ ﻣﻥ ﺃﺻﻠﻬﺎ
ﺍﻟﺴﻠﺴﺒﻴل ﻮ ﺍﻟﺮﺣﻴق
ﻮ ﺍﻟﻤﻌﻴﻦ' ﻭ ﻇﻠّﻬﺎ
ﻣﺠﻠس ﻣﻥ ﻤﺠﺎﻟس
ﺷﻴﻌﻪ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ'ﻋلیّ
ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ' ﻳﺄﻟﻔﻮﻧﻪ
ﻭ ﻳﺘﺤﺪثوﻥ ﺒﺠﻤﻌﻬم
ﻮ ﺑﻴﻨﺎﻫم فی ﻈﻠّﻬﺎ
ﻳﺘﺤﺪٍّوﻥ' ﺍﺫ
ﺟﺎﺋﺘﻬم اﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﻳﻘﻮﺩﻭﻥ ﻨﺠﺒاء
ﺠﺒﻠﺖ ﻣﻦ ﺍﻟﻴﺎﻗﻮﺕ'
ثمّ ﻨﻔخ  اﻟﺮﻭح ﻔﻴﻬﺎ'
ﻣﺰﻣﻮمة ﺑﺴﻠﺎﺳل
ﻤﻥ ﺬﻫﺐ' ﮐﺄﻥ ﻮﺟﻮﻫﻬﺎ
ﺍﻟﻤﺼﺎﺑﻴﺢ ﻧﻀﺎﺭة
ﻭ ﺣُﺴﻨﺎ' ﻭﺑﺮﻫﺎ
ﺧﺰ ﺃﺣﻤﺮ ﻭ ﻣﺮﻋﺰﻯ
ﺃﺑﻴﺾ ﻣﺨﺘﻠﻄﺎﻥ'
ﻟم ﻴﻨﻈﺮ ﺍﻟﻨﺎﻇﺮﻭﻥ
اﻟﻰ ﻣثله ﺣُﺴﻨﺎ
ﻭ ﺑﻬاءا ﻭ ﺫﻟل
ﻤﻥ غیر ﻣﻬلة 'ﻧﺠﺒاء
ﻤﻥ غیر ﺭﻳﺎضة ﻋﻠﻴﻬﺎ'
ﺭﺣﺎﻝ ﺃﻟﻮﺍﺣﻬﺎ
ﻣﻥ اﻟﺪُﺭ ﻭ ﺍﻟﻴﺎﻗﻮﺕ
ﺍﻟﻤﻔﻀّضة ﺑﺎﻟﻠﻮٴﻠﻮ
ﻮ ﺍﻟﻤﺮﺟﺎﻥ' ﺻﻔﺎﺋﺤﻬﺎ
ﻣﻦ ﺍﻟﺬﻫﺐ ﺍﻟﺄﺣﻤﺮ'
ﻣﻠﺒّسة ﺑﺎﻟﻌﺒﻘﺮﻯ
ﻮ ﺍﻟﺎﺭﺟﻮﺍﻥ' ﻓﺄنّ
اﺧﻮﺍ ﺗﻠک اﻟﻨﺠﺎﺋﺐ
ﺍﻟﻴﻬﻢ ثمّ ﻘﺎﻟﻮﺍ
ﻟﻬﻢ' ﺭﺑّﮑم ﻴﻘﺮؤکم  اﻟﺴﻠﺎﻡ'
ﻭ ﻳﺮﺍﮐم ﻮ ﻳﻨﻈﺮ
ﺍﻟﻴﮑﻢ' ﻭﻳﺤﺒّﮑم
ﻮ ﺗﺤﺒّﻮﻧﻪ' ﻭﻳﺰﻳﺪﮐم
ﻤﻥ ﻔﻀﻠﻪ ﻭﺳﻌﺘﻪ'
ﻓﺎﻧّﻪ ﺫﻭ ﺭﺣکة  ﻭﺍسعة ﻭ
ﻓﻀل عظیم ﺃﻯ ﻤﻘﺪﺍﺩ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺭﺧتی اﺳﺖ
(ﻫﻤﻴﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
سلوکی ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ'
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺑﻮﺳﺘﺎﻥ ﺸﺠﺮة
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﻃﻮﺑﺎ
ﻭ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ'
ﻭﻃﻮﺑﺎ ﺩﺭﺧﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻋﻘل ﻮﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺷﺪﻩ' ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬی ﻤﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ) ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﻮﺍﺭﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ' ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ
ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ ﺻﺪ ﺳﺎل
ﺑﺘﺎﺯﺩ' ﺳﺎﻳﻪ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﺧﺖ ﺗﻤﺎم ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ
(ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﺭﺯﺵ ﻳک
عمر ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ' ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺟﺪّﻳّﺖ ﻭ ﺳﺮﻋﺖ
ﻭ ﺩﺭﺧﻨﮑی ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﺎﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ ﺑﮑﻮﺷﺪ)
ﮐﻪ ﺑﺮک ﻮ ﭘﻮﺳﺖ
ﺁﻥ ﺨُﻨﻚ' (ﻳﺎ ﻣﻌﻄّﺮ
ﻭ ﺭﻧﮕﻴﻥ ﻮ ﻧﺮم
اﺳﺖ) ﻭ ﺳﺒﺰ ﻭﮔﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﺒﻮﺳﺘﺎﻥ' ﻭﻣﺤﻴﻄ
ﺁﻥ ﺴﻨﮕﻬﺎﻯ ﻗﻴﻤتی
ﻮ ﺍﺳﺘﺒﺮق ﭙُﺮ
ﺯﺭق ﻮﺑﺮق اﺳﺖ
(ﻣﺤﻴﻄ ﺒﻬﺸتی ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ)
ﻭﻣﻴﻮﻩ ﺁﻥ ﺨﻠﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺴﺒﺰ' ﻭﻃﻌم ﺁﻥ ﭽﻮﻥ
ﺰﻧﺠﺒﻴل ﻮ ﻋﺴل
اﺳﺖ ( ﻧﻴﺮﻭﺑﺨﺶ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ

ﺗﻥ ﺮﻧﺠﻮﺭ)
ﻭ ﺯﻣﻴﻥ ﺁﻥ ﻴﺎﻗﻮﺕ
ﺳﺮخ ﻮ ﺯﻣﺮﺩ ﺳﺒﺰ
ﺍﺳﺖ ( ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻋﻮﺍﻟم
اﻟﻬی ﻮ ﻣﺤﻴﻄﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﭽﻨﻴﻥ ﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﻣﺤﻴﻄ ﺨﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ'
ﻫﻤﻴﻥ اﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺘﻮﺻﻴفی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ)
ﻭﺧﺎک ﺁﻥ ﻤﺸک ﻮ
ﻋﻨﺒﺮو عبیرﻣﻌﻄّﺮ
ﺍﺳﺖ' ﻭﻋﻠﻔﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﺼمغ ﻤﻌﻄّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﺏ
ﺁﻥ ﺒﺪﻭﻥ ﺴﻮﺧﺘﻥ
ﻨﻮﺭﺍنی ﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﺁﺏ ﺁﻥ اﺯ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺳﻠﺴﺒﻴل اﺳﺖ ﻭﻋﺼﺎﺭﻩ
ﻳﺎ ﺁﺏ ﭼﺸﻤﻪ ﻣﻌﻴﻦ
(ﻣاء عین ﻮ ﺁﺏ ﺳﺮ
ﭼﺸﻤﻪ) ﻭ ﺳﺎﻳﻪ ﺁﻥ'
ﻣﺠﻠس ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
علیّ ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ. (ﻣﺠﺎﻟس
درس ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻥ' ﮐﻪ ﺳﺎﻳﻪ
ﻫﻤﻴﻥ ﺪﺭﺧﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﺎ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻳﻪ ﻭﺩﺭﺧﺖ
ﺍُﻟﻔﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.(ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭ ﺁﺷﻨﺎﺋی ﻮ ﺭﻓﺖ
ﻭ ﺁﻣﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﻭﻫﻤگی ﺪﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎع
ﺨﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
(ﺑﺤث ﻣﺘﻘﺎﺑل ﻮ
ﻣﺠﺎﻟس ﻭﻋﻆ ﻭﺧﻄﺎﺑﻪ)
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭ
ﺣﺎل ﺼﺤﺒﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
'ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺸﺘﺮﻫﺎﻯ اﺯ ﻧﻮﺭ
ﻭ ﻳﺎﻗﻮﺕ ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ (ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬی ﺪﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﺷﺘﺮ ﻧﺠﻴﺐ' ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻮﮔﺮﺍﻥ ﺘﺮﻳﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺑﻮﺩ) ﮐﻪ ﻧﻔﺨﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺭﻭح ﺪﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ' ﻭﺑﻴنی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺯﻧﺠﻴﺮﻫﺎﻯ
ﻄﻠﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﻮﺍﺭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ'
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﺋی ﭽﻮﻥ
ﭽﺮﺍغ ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺯﻳﺒﺎ
ﻭ ﺗﺤﺴﻴﻥ ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﺮک ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺧﺰ ﺳﺮﺥ' ﺑﺎ ﻣﺮﻋﺰﻯ
ﺴﻔﻴﺪ ﺑﻬم ﻤﺨﻠﻮﻃ
ﺪﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﺎﻇﺮ ﺍﻥ ﻤﺎﻧﻨﺪش
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭﻋﻈﻤﺖ ﻧﺪﻳﺪﻩ'
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺸﺘﺮﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴمو
ﻮ ﺑﺪﻭﻥ ﺴﺮﮐشی
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
هر ﺭﻳﺎﺿﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻠﻴم ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﺠﻴﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺣﻠﻪﻫﺎﻯ
ﭽﻮﺑﻰ' ﺍﺯ ﺩُﺭ ﻭ
ﻳﺎﻗﻮﺕ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯیور ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ
ﻭ ﻣﺮﺟﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺻﻔﺤﻪﻫﺎﻯ ﺮﺣل
اﺯ ﻃﻠﺎﻯ ﺳﺮخ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﭘﻮﺷشی
اﺯ ﻋﺒﻘﺮﻯ( ﺁﺑﮑﺎﺭﻯ)
ﻭ ﺃﺭﻏﻮﺍﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ ﺸﺘﺮﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺰﻣﻴﻥ ﺨﻮﺍﺑاﻨﺪﻩ
ﻭ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﺑﺸﻤﺎ ﺳﻠﺎﻡ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ' ﻭﺷﻤﺎﺭﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﻧﺎﻇﺮ ﺑﺮ ﺷﻤﺎ
ﻫﺴﺖ. ﻭﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ' ﻭ

ﺷﻤﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻳﺪ. (ﻣﺮﺍﺳم
ﻴﺎ ﺟﺸﻦ'ﻭ ﺗﻘﺪّس
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨق ﺪﺭ ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ)
ﻭ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻓﻀل
ﻮ ﻭﺳﻌﺖ ﺑﺨﺸﺶ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺮﺣﻤﺖ ﻭﺳیع ﻮ ﻓﻀل
عظیم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺩﺭ
ﮐﻤﻴﺖ ﻭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺯﻳﺎﺩ ﻭ ﺧﻮﺏ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻓﺰﻭﺩ:
ﻔﻴﺤﻤل کلّ ﺮﺟل
ﻤﻨﻬم علی ﺮﺍﺣﻠﺘﻪ'
ﻓﻴﻨﻄﻠﻘﻮﻥ ﺼﻔّﺎ
ﻭﺍﺣﺪﺍ ﻣﻌﺘﺪﻟﺎ'
ﻭﻟﺎ ﻳﻤﺮّوﻥ ﺑﺸﺠﺮة
ﻣﻥ ﺃﺷﺠﺎﺭ ﺍﻟﺠنّة
'ﺍﻟّﺎ ﺃﺗﺤﻔﻬم
ﺒثماﺭﻫﺎ' ﻭ ﺭﺣﻠﺖ
ﻟﻬم عن ﻄﺮﻳﻘﻬم
کرﺍﻫیة ﺃﻥ ﻴسلم
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﻢ' ﻭ ﺃﻥ
ﻴﻔﺮق ﺒﻴﻥ اﻟﺮﺟل
ﻮ ﺭﻓﻴﻘﻪ' ﻓﻠﻤّﺎ
ﺩﻓﻌﻮﺍ ﺍلی اﻟﺠﺒّﺎﺭ
ﺟلّ ﺠﻠﺎﻟﻪ' ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﺭﺑّﻨﺎ ﺃﻧﺖ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ'
ﻭﻟک ﺤق اﻟﺠﻠﺎل
ﻮ ﺍﻟﺎﮐﺮﺍﻡ' ﻓﻴﻘﻮﻝ
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ' ﻣﺮﺣﺒﺎ
ﺑﻌﺒﺎﺩﻯ اﻟﺬﻳﻥ
ﺤﻔﻈﻮﺍ ﻭﺻﻴّﺘﻰ'
فی ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﻧﺒﻴّﻯ
ﻮ ﺭﻋﻮﺍ ﺣﻘّﻰ ﻭ
ﺧﺎﻓﻮنی ﺒﺎﻟﻐﻴﺐ'
ﻭﮐﺎﻧﻮﺍ ﻣﻨّﻯ
علیکم ﻠﺤﺎل
مشفقین 'ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﺃﻧّﺎ ﻭﻋﺰﺗک ﻮ
ﺟﻠﺎﻟﻚ' ﻣﺎ ﻗﺪّﺭﻧﺎک
ﺤق ﻘﺪﺭﻙ' ﻭﻣﺎ ﺃﺩّﻳﻨﺎ
ﺍﻟﻴک کلّ ﺤﻘّﻚ'
ﻓﺄﺫﻥ ﻠﻨﺎ فی
اﻟﺴﺠﻮﺩ' ﻗﺎل ﺮﺑّﻬم
اﻧّﻯ ﻮﺿﻌﺖ ﻋﻨﮑم
ﻤﻮٴﻮنة ﺍﻟﻌﺒﺎﺩة
'ﻭ ﺃﺭﺣﺖ ﻋﻠﻴﮑم
ﺃﺑﺪﺍﻧﮑﻢ' ﻭ ﻃﺎﻟﻤﺎ
ﺃﻧﺼﺒﺘم لی اﻟﺄﺑﺪﺍﻥ'
ﻭﻋنهّیتم اﻟﻮﺟﻮﺩ'
ﻓﺎﻟﺂﻥ اﻓﻀﻴﺘم
الی ﺮﻭحی ﻮ ﺭﺣﻤﺘﻰ'
ﻓﺎﺳﺄﻟﻮﻧﻰ

ﻣﺎ ﺷﺌﺘﻢ' ﻭﺗﻤﻨّﻮﺍﻋلی
ﺃﻋﻄﮑم ﺃﻣﺎﻧﻴﮑﻢ'
ﻓﺎﻧّﻯ ﻠﻥ ﺃﺟﺰﻳﮑم
اﻟﻴﻮم ﺒﺄﻋﻤﺎﻟﮑﻢ'
ﻭ ﻟﮑﻥ ﺒﺮﺣﻤتی
ﻮﮐﺮﺍﻣتی ﻮ ﻃﻮلی
ﻮ ﺍﺭﺗﻔﺎع ﻤﮑﺎﻧﻰ'
ﻭﻋﻈم ﺸﺄﻧی ﻮ ﻟﺤﺒّﮑم
ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﻧﺒﻴّﻯ
ﻭﻫﺮﻳک
اﺯ ﺁﻥ ﻤﺮﺩﺍﻥ
( ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺒﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺮﻩ ﺭﻓﺘﻪ'ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺮﺩﺍﻧﮕی ﺪﺭ ﺍﺧﻠﺎﻕ)
ﻫﺮﻳک ﺒﺮ ﺭﺍﺣﻠﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﻮﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'
ﻭ ﺩﺭ ﻳک ﺼﻒ ﻣﻨﻈم
ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ( ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﻮﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﺘﺮقی
ﺨﻮﺩ ﺍﻳﻥ ﻨﻈﺎم
ﺒﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺻﻒ ﻧﻤﺎﺯ ﺩﺳﺘﻪ
ﺟﻤﻌی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ) ﻭﺑﻬﺮ ﻳک
اﺯ ﺩﺭﺧﺘﻬﺎﻯ ﺒﻬﺸﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ' ﺍﺯ
ﻣﻴﻮﻩ ﻫﺎﻯ ﺁﻥ ﺒﺂﻧﺎﻥ
ﺘﺤﻔﻪ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﻭﻫﻴچ ﻤﮑﺮﻭﻫی
ﺪﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ'
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﻴﻦ

ﻫﺮﻳک ﻮ ﺩﻭﺳﺘﺶ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻧﻴﻔﺘﺎﺩ
(ﺭﻓیق ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻭ ﺍﺳﺖ' ﻭ
ﻣﺪﺍﻭﻣﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ)
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺒّﺎﺭ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ'
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺃﻯ ﺭﺏ
ﻣﺎ( ﺭﺏ ﻗﺎﺋم ﻤﺸﻬﻮﺩ'
ﻭ ﻳﺎ ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻨﺎ ﻣﺸﻬﻮﺩ) ﺗﻮﺧﻮﺩ
ﺳﻠﺎم هستی (ﻧﺎم
ﺨﺪﺍ' ﻭ ﻧﻴﺰ ﺳﻠﺎﻣتی
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺑﺴﺎﻟﻚ'
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﺍﺻلی ﺘﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی  ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﻭ ﺑﺤﻖ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺟﻠﺎل ﻮ ﺍﮐﺮﺍم
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ (ﻋﻈﻤﺖ
ﺟﻠﺎل ﻮ ﻋﻈﻤﺖ ﺗﺠﻠّﻰ'
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺩﻫﻰ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻋﻘﻠی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻏﻴﺮﻩ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ'
خوﺵ ﺁﻣﺪﻳﺪ ﺍﻯ
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﻤﻦ( ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻄیع ﻮ ﻣﻮﺑﺪ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ)
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺣﻔﻈ
ﺘﻮﺻﻴﻪ ﻣﻦ

ﺩﺭ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮم
کرﺩﻳﺪ. (ﺍﺯ ﻃﺮﻳق
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ' ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ)
ﮐﻪ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺣق  ﻤﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩﻳﺪ
(ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺤق ﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ'
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻤﺪﺍم
ﺪفع ﺸﺮک ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ)
ﻭ ﺩﺭ ﻏﻴﺐ ﻭ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺍﺯ ﻣﻥ ﺘﺮﺳﻴﺪند
( ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺎﻭﺭﺩﻥ سلوکی ﺒﺎﻧﻬﺎ'
ﭘس ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻴﺎ ﺗﺮس ﻣﻄﺮح ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭلی ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺡ و سلوک ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺎﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
روح ' ﻗﺒل اﺯ ﺩﻳﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﻋﻠم  اﻟﻴقین ﺪﺍﺷﺖ'
ﻭﺑﻌﺪ ﺑﻌﻴﻥ اﻟﻴﻘﻴﻦ

ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺳﻴﺪ' ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺤق
اﻟﻴﻘﻴﻥ و رب
النوع قائم و
عرش رحمان ﺒﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ) ﻭ ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎل
اﺯ ﻣﻦ ﻧﮕﺮﺍنی
ﺪﺍﺷﺘﻴﺪ ( ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻡ. ﻭ ﺣق ﻤﻄﻠﺐ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻨﺪ' ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍ
ﺑﻌﺰّﺕ ﻭ ﺟﻠﺎﻝ
(ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺠﻠّﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ)
ﺗﻮ ﺳﻮﮔﻨﺪ' ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺎ ﺣق ﻤﻄﻠﺐ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﻭﻗﺪﺭ ﺗﻮﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻴﻢ. (ﮐﻪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﺼﻮّﺭ
ﺑﺰﺭگی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﻣﺎ ﺣق ﺘﻮ ﺭﺍ ﺍﺩﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻳﻢ. (ﺩﺭ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻭ ﺑﻨﺪگی ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ در
ﺗﻮﺳّﻞ' ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻫﺎﻯ ﺒﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺪفع ﺸﺮﻙ) ﭘس ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺑﺪﻩ ﺑﺴﺠﺪﻩ ﺑﻴﻔﺘﻴﻢ
(ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﻫﻴﻢ) ﻭﺧﺪﺍﻯ
بآﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ' ﻣﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺭفع ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻡ ( ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻭﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ' ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ در
ولایت محمدی 'ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
کاملان در
بازگشت بخلق ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻫﺮﭼﻪ ﻧﻈﺮ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬی
اﺳﺖ. ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ' ﻭ ﻣﺼﻮﻧﻴﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮﺟﻬﻨم ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
کارمائی ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮل اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ'
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﺮﺍ
ﻋﺒﺎﺩتی ﺪﮔﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻋﻮﺍم ﻴﮑﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
هدﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'
ﺁﻧﻬم ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺟﺒﺮ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ) ﻭﺑﺪﻥ
ﺸﻤﺎ ﺭﺍ ﺭﺍﺣﺖ ﮐﺮﺩﻡ
( ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎل ﺒﺪنی
ﺪﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ' ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺫﻫنی
ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ) ﻭﭼقدﺭ
ﻃﻮل
بکشد 'ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﺪﻧﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺨتی
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻳﺪ. (ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
هیچ رﺍﺣتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻥ ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ)
ﻭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺸﻤﺎ
ﺭﺍ ﺧﺴﺘﻪ ﻭ ﮐﻮﻓﺘﻪ
ﮐﺮﺩ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨک
ﻮﺍﺭﺩ (ﺭﻭح ﻤﻦ ) ﺷﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﺂﻥ ﺮﺳﻴﺪﻳﺪ
(ﻗﺎﺋم ﺠﺒﺮﺋﻴلی
ﺮﻭﺡ ﺍﻟﺄﻣﻴﻥ
و روح القدس ﻮ ﺭﻭح
ﺨﺪﺍ میسّر
برای ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ) ﻭ ﺑﺮﺣﻤﺖ ﻣﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻳﺪ ( ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﻋﻘﻠﻰ'
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ ﺮﻭﺍنی
ﻮ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﻤﻌﻨﻮﻯ)
ﭘس ﺍﻳﻨک ﻬﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ' ﺍﺯ
ﻣﻦ ﺑﻄﻠﺒﻴﺪ. (ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
کامل شده 'ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
خویش ﺷﻔﺎﻋﺖ' ﻭﻋﻔﻮ
ﺍﻟﻬی ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ)
ﻭ ﺍﺯ ﻣﻥ ﺘﻤﻨّﺎﻯ
هرﭼﻪ ﺁﺭﺯﻭ ﺩﺍﺭﻳﺪ
ﺑﮑﻨﻴﺪ ﻭ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻴﺪ' ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻥ ﭙﺎﺩﺍﺵ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺍﻋﻤﺎل
سلوک دینی ﺸﻤﺎ  ﻤﻴﺪﻫﻢ' ﻭلی
اﺯ ﻣﺤل ﺮﺣﻤﺖ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﻮ ﻣﻘﺎم ﺮﻓیع ﻮﻋﻈﻤﺖ
ﺷﺄﻥ الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺸﻤﺎ
ﻣﻴﺪﻫﻢ (ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺄﻥ ﻤﻘﺎم ﺨﺪﺍﺋی
ﭙﺎﺩﺍﺵ ﻣﻴﺮﺳﺪ'
ﻭ ﻧﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺄﻥ
ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺷﻤﺎ ﺑﺄﻫل
ﺒﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﻣﻴﺪﻫﻢ (ﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ'
ﮐﻪ ﻋﺸق ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
عقلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎ ﺗﻘﺮﺏ
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗل ﺒﺎ
ﻋﺪم عشق ﻴﺎ ﺍﻧﺪکی
ﺁﻥ' ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﮐسی  حتی ﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭک ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻋﺒﻮﺭ
مقام ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﺳﭙس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ: ﻔﻠﺎ ﻳﺰﺍل
ﻴﺮفع ﺃﻗﺪﺍﺭ ﻣﺤﺒّﻯ
علیّ ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ'
فی اﻟﻌﻄﺎﻳﺎ ﻭ
ﺍﻟﻤﻮﺍﻫﺐ' ﺣتی
ﻯ ﺃﻥ ﺎﻟﻤﻘﺼّﺮ
ﻣﻥ ﺸﻴﻌﺘﻪ' ﻟﻴﺘﻤﻨّﻯ
فی اﻣﻨﻴّﺘﻪ' ﻣثل
ﺠﻤیع اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻣﻨﺬ
ﻳﻮﻡ ﺧﻠﻘﻬﺎ ﺍﻟﻠﻪ'
ﺍلی ﻴﻮم ﺃﻓﻨﺎﻫﺎ'
فی ﻘﻮل ﻠﻬم ﺮﺑّﻬﻢ'
ﻟﻘﺪ ﻗﺼّﺮﺗم
فی ﺃﻣﺎﻧﻴّﮑﻢ'
ﻭ ﺭﺿﻴﺘم ﺒﺪﻭﻥ
ﻤﺎ ﻳﺤق ﻠﮑﻢ' ﻓﺎﻧﻈﺮﻭﺍ
الی ﻤﻮﺍﻫﺐ ﺭﺑّﮑﻢ'
ﻓﺎﺫﺍ ﺑﻘﺒﺎﺏ ﻭ
ﻗﺼﻮﺭ ﻓﻰ ﺃﻋلی
اﻟﻌﻠﻴّﻴﻥ ﻤﻥ
ﺎﻟﻴﺎﻗﻮﺕ ﺍﻟﺄﺣﻤﺮ
ﻭﺍﻟﺄﺧﻀﺮ ﻭ ﺍﻟﺄﺻﻔﺮ
ﻭ ﺍﻟﺄﺑﻴﺾ' ﻓﻠﻮﻟﺎ
ﺃﻧّﻬﺎ

ﻣﺴﺨّﺮة ﺍﺫﺍ ﻠﻤﻌﺖ
ﺍﻟﺄﺑﺼﺎﺭ (ﻋﻤﻴﺖ
ﺍﻟﺎﺑﺼﺎﺭ) ﻣﻨﻬﺎ'
ﻓﻤﺎ ﮐﺎﻥ ﻤﻥ ﺘﻠک
اﻟﻘﺼﻮﺭ ﻣﻥ ﺎﻟﻴﺎﻗﻮﺕ
ﺍﻟﺄﺣﻤﺮ' ﻓﻬﻮ ﻣﻔﺮﻭﺵ
بلعبقری  اﻟﺄﺣﻤﺮ'
ﻳﺰﻫﺮ ﻧﻮﺭﻫﺎ  ﻭ ﻣﺎ ﮐﺎﻥ
ﻤﻨﻬﺎ ﻣﻥ ﺎﻟﻴﺎﻗﻮﺕ
ﺍﻟﺄﺧﻀﺮ' ﻓﻬﻮ ﻣﻔﺮﻭﺵ
ﺑﺎﻟﺴﻨﺪس ﺍﻟﺄﺧﻀﺮ'
ﻭﻣﺎ ﮐﺎﻥ ﻤﻨﻬﺎ
ﻣﻥ اﻟﻴﺎﻗﻮﺕ ﺍﻟﺄﺑﻴﺾ'
ﻓﻬﻮ ﻣﻔﺮﻭﺵ ﺑﺎﻟﺤﺮﻳﺮ
ﺍﻟﺄﺑﻴﺾ' ﻭﻣﺎ ﮐﺎﻥ
ﻤﻨﻬﺎ ﻣﻥ ﺎﻟﻴﺎﻗﻮﺕ
ﺍﻟﺄﺻﻔﺮ' ﻓﻬﻮ ﻣﻔﺮﻭﺵ
ﺑﺎﻟﺮﻳﺎش ﺍﻟﺄﺻﻔﺮ'
ﻣﺒﺸﻮشة ﺑﺎﻟﺰﻣﺮّﺩ
ﺍﻟﺄﺧﻀﺮ ﻭ ﺍﻟﻔضة
ﺍﻟﺒﻴﻀاء ' ﻭ ﺍﻟﺬﻫﺐ
ﺍﻟﺄﺣﻤﺮ ﻗﻮﺍﻋﺪﻫﺎ
ﻭ ﺃﺭﮐﺎﻧﻬﺎ ﻣﻥ
اﻟﺠﻮﻫﺮ' ﻳثوﺭ
ﻣﻥ اﺑﻮﺍﺑﻬﺎ ﻭ
ﺃﻋﺮﺍﺻﻬﺎ ﻧﻮﺭ'
ﻣثل ﺸﻌﺎع اﻟﺸﻤس
ﻋﻨﺪﻩ' ﻣثل اﻟﮑﻮﮐﺐ
ﺍﻟﺪُﺭّﻯ فی اﻟﻨﻬﺎﺭ
ﺍﻟﻤﻀﻴئ ٴ'ﻭ ﺍﺫﺍﻋﻠﻰ
ﺑﺎﺏ ﮐلّ ﻘﺼﺮ ﻣﻥ
ﺘﻠک اﻟﻘﺼﻮﺭ' ﺟﻨّﺘﺎﻥ
ﻤﺪﻫﺎﻣﺘﺎﻥ' ﻓﻴﻬﻤﺎ
ﻋﻴﻨﺎﻥ ﻨﻀّﺎﺣﺘﺎﻥ'
ﻭﻓﻴﻬﻤﺎ ﻣﻥ
کلّ ﻔﺎکهة ﺯﻭﺟﺎﻥ'
ﻓﻠﻤّﺎ ﺃﺭﺍﺩﻭﺍ
ﺃﻥ ﻴﻨﺼﺮﻓﻮﺍ ﺍلی
ﻤﻨﺎﺯﻟﻬﻢ' ﺭﮐﺒﻮﺍﻋی
ﺒﺮﺍﺫﻳﻦ ﻣﻥ ﻨﻮﺭ'
ﺑﺄﻳﺪﻯ ﻮُﻟﺪﺍﻥ
ﻤﺨﻠّﺪﻳﻦ' ﺑﻴﺪ
ﮐلّ ﻮﺍﺣﺪ ﻣﻨﻬﻢ'
ﺣﮑمة ﺑﺮﺫﻭﻥ ﻤﻥ
ﺘﻠک اﻟﺒﺮﺍﺫﻳﻦ  ﻟﺠﻤﻬﺎ ﻭ
ﺃﻋﻨّﺘﻬﺎ ﻣﻥ
اﻟﻔضة ﺍﻟﺒﻴﻀاء
ﻮ ﺃﺷﻔﺎﺭﻫﺎ ﻣﻥ
ﺎﻟﺠﻮﻫﺮ' ﻓﻠﻤّﺎ
ﺩﺧﻠﻮﺍ ﻣﻨﺎﺯﻟﻬم
وﺟﺪﻭﺍ ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﻳﻬﻨّﻮٴﻮﻧﻬم ﺒﮑﺮﺍمة
ﺭﺑّﻬﻢ' ﺣﺘّﻯ ﺎﺫﺍ
ﺍﺳﺘﻘﺮﻭﺍ ﻗﻴﻞ
ﻟﻬﻢ' ﻫل ﻮﺟﺪﺗم
ﻤﺎ ﻭﻋﺪ ﺭﺑّﮑم
ﺤﻘّﺎ؟ ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﻧﻌم  ﺮﺑّﻨﺎ
ﺭﺿﻴﻨﺎ ﻓﺎﺭﺽ ﻋﻨّﺎ
'ﻗﺎﻝ ﺑﺮﺿﺎﻯ
عنکم ﻮ ﺑﺤﺒّﮑم
ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﻧﺒﻴّکم  ﺃﺣﻠﻠﺘم
ﺪﺍﺭﻯ ﻮﺻﺎﻓﺤﺘﮑم  اﻟﻤﻠﺎﺋکة  ﻓﻬﻨﻴﺌﺎ
ﻏﻴﺮ ﻣﺤﺬﻭﺭ ﻭ ﻟﻴس
ﻓﻴﻪ ﺗﻨﻐﻴﺺ ﻓﻌﻨﺪﻫﺎ'
ﻗﺎﻟﻮﺍ ﺍﻟﺤﻤﺪ
ﻟﻠﻪ ﺍﻟﺬﻯ ﺃﺫﻫﺐ
ﻋﻨّﺎ ﺍﻟﺤﺰﻥ' ﺍﻥ
ﺮﺑّﻨﺎ ﻟﻐﻔﻮﺭ
ﺷﮑﻮﺭ ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﻗﺪﺭ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
علیّ ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﻓﺰﻭ ﻧﻴﻤﻴﺪﻫﺪ'
ﻭﻋﻄﺎﻳﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﻮﻫﺒﺘﻬﺎﺋی
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ' ﮐﻪ ﺣﺘّﻯ
ﻤﻘﺼّﺮﻳﻥ ﻮﮐﻮﺗﺎهی
کنندﮔﺎﻥ ﺸﻴﻌﻪ
ﻋﻠﻰّ ( ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺷﻌﺎع ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺪﺭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﻠﻮکی
اﻭ) ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺭﺯﻭﺋی
ﺒﮑﻨﻨﺪ' ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎم ﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﺯ
ﺭﻭﺯ ﻧﺨﺴﺖ ﺧﻠﻘﺖ
ﺁﻥ ﺘﺎ ﺭﻭﺯ ﻓﻨﺎﻯ
ﺁﻥ ﺒﺎﺷﺪ' ﺑﻄﻠﺒﺪ

ﺑﺎز خداﻳﺸﺎﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﺑﺎﺯﻫم ﺪﺭ ﺍﺭﺯﻭﻯ
ﺨﻮﺩ ﮐﻮﺗﺎﻫی ﻮ
ﺍﻧﺪک گفتند ﻭ ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺃﻥ ﻬﺴﺘﻴﺪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻧﻤﻮﺩﻳﺪ
(ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
فرشته گونه ﺸﺪﻩﺍید  ﮐﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻋﻘلی ﻮ ﺭﻭﺍﻧنی
و ﺗﻤﺪن آﻧﺎﻥ ﺒﺎ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ' ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺗﻤﺪﻧّﻯ ﻮﺍﺧﻠﺎقی
ﻮﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎ ﻧﻮع ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﭘس ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﻧﻈﺎﺭﻩ ﺑﺮﻣﻮﻫﺒﺘﻬﺎ
ﻭ ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ ﺨﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ
( ﺭﺏ ﺷﻤﺎ' ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎن
ﺍﺳﺖ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮔﻨﺒﺪﻫﺎ
ﻭ ﮐﺎﺧﻬﺎ ﺩﺭ ﺃﻋلی
اﻟﻌﻠﻴّﻴﻦ' ﺍﺯ
ﻳﺎﻗﻮﺕ ﺳﺮخ ﻮ ﺳﺒﺰ
ﻭ ﺯﺭﺩ ﻭﺳﻔﻴﺪ ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. (ﮐﺎﺧﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی آﻳﻨﺪﻩ ﺍﻧﺎﻥ
ﺪﺭﺟﺒﺮﻭﺕ' ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮﻕ

ﺑﺸﺮﻯ آﻳﻨﺪﻩ. ﻭلی
اﻳﻨک
هماﻥ گنبدﻫﺎﻯ
ﺨﺎﻧﻘﺎﻫﺎﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﻭﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﮐﺎﺧﻬﺎﻯ
ﺰﺭﻳﻥ ﻮ ﮔﻮﻫﺮﻳﻥ  اﻟﻬی ﻬﺴﺘﻨﺪ)
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮل
ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ' ﻧﻮﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﮐﻮﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩ' ﻭ ﺑﺮق ﻤﻴﺎﻧﺪﺍﺧﺖ
( ﻧﻮﺭﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی ﻮ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺖ
ﺁﻧﻬﺎ) ﻭﻫﺮ ﻳک
اﺯ ﺁﻥ کاﺧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻳﺎﻗﻮﺕ ﺳﺮخ ﻤﻔﺮﻭﺵ
ﺑﺎ ﻋﺒﻘﺮﻯ ﺳﺮﺥ
(ﺁﺑﮑﺎﺭﻯ)' ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻨﻮﺭ ﮔﻠﺮﻧگ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻳﺎﻗﻮﺕ ﺳﺒﺰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻔﺮﻭﺵ ﺑﺎ
ﺳﻨﺪس (ﺳﻨﮕﺪﻭﺯﻯ
ﺸﺪﻩ)' ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻳﺎﻗﻮﺕ ﺳﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺍﺯ ﺣﺮﻳﺮ
ﺳﻔﻴﺪ ﻣﻔﺮﻭﺵ
اﺳﺖ. ﻭﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻳﺎﻗﻮﺕ ﺯﺭﺩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﺎ ﺍثاثیّه
ﺯﺭﺩ ﻣﻔﺮﻭﺵ ﺷﺪﻩ
( ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺗﻨﺎﺳﺐ
ﺭﻧﮕﻬﺎ ﻭ ﺩﮐﻮﺭﺍﺳﻴﻮﻥ)
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺯﻣﺮّﺩ ﺳنگ
ﺩﻭﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ' ﻭ ﺑﺎ
ﻧﻘﺮﻩ ﺳﻔﻴﺪ ﻭ ﻃﻠﺎﻯ
ﺴﺮﺥ' ﮐﻪ ﭘﺎﻳﻪﻫﺎ
ﻭ ﺍﺭﮐﺎﻥ ﺁﻥ اﺯ
ﺟﻮﺍﻫﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم ﺪﺭﻫﺎ ﻭ ﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﻨﻮﺭ ﻣﻴﺠﻮﺷﺪ'
ﮐﻪ ﺷﻌﺎع ﺨﻮﺭﺷﻴﺪﺩ
ﺭﮐﻨﺎﺭﺵ ﭼﻮﻥ
کوﮐﺐ ﺩﺭ ﺧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺯ ﺭﻭﺷن ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺟﻠﻮ ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎخ
اﺯ ﺍﻳﻥ کاﺧﻬﺎ
ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻭﺟﻨّﺖ
ﻫﺴﺖ' ﮐﻪ ﻣﻨﻈم ﻮ
ﭘﺮﭘﺸﺖ ﺩﺭ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ
اﺎﺳﺖ' ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺪﻭ ﭼﺸﻤﻪ ﺟﻮﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻧﻮع ﻤﻴﻮﻩ ﻧﻴﺰ
ﺩﻭ ﮔﻮﻧﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻣﻨﺼﺮﻑ ﺷﻮﻧﺪ ﻭﺑﻤﻨﺎﺯل
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﻭﻧﺪ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
کامل ﺸﺪﻩ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ'
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺰﻧﺪگی
عاﺩﻯ ﻮ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ) ﺳﻮﺍﺭ
ﺑﺮ ﺷﺘﺮﻫﺎﻯ ﻨﻮﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ' ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ  ﺯﻳﺒﺎ
ﺭﻭﻳﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
شایسته ﺠﻮﺍﻥ ﺘﺎﺯﻩ
ﮐﺎﺭ' ﮐﻪ ﭼﺮﺍﻍ ﺑﺪﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﻭﻗﺮﺍﻭان
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻭ ﺩﺳﺖ
ﻫﺮﮐﺪﺍم ﻴک ﺤﮑﻤﺖ'
ﻳﺎ ﻋﺼﺎﻯ ﺘﺎج ﺪﺍﺭﻯ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻘﺮﻩ ﺳﻔﻴﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺁﻥ اﺯ ﺟﻮﺍﻫﺮ ﺯﻳﻨﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ (ﺻﻮﻟﺠﺎﻥ
ﻴﺎ ﻋﺼﺎﺋﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺭﺃس ﺁﻥ ﺘﺎجی ﻬﺴﺖ'
ﮐﻪ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺍﺯ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺣﻤل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭ
ﭼﻮﻥ

ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻨﺎﺯل ﺨﻮﺩ
ﺷﺪﻧﺪ' ﺩﻳﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﻬﻨﻴﺖ' ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
کمالﺨﻮﺩ' ﻭﻳﺎ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﺮﻭﺯﻣﺮّﻩ'
ﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺮﻭٴﻴﺎئی ﺸﺒﺎﻧﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ' که همه ﺭﻭﺯﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﭼﻮﻥ ﻤﺴﺘﻘﺮ ﺷﺪﻧﺪ
( ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ) ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﺁﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻮﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺮﺏ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻴﺪ؟
( ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺍنی اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻨﺘﻈﺮ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭﺍﻟی ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ﺘﺤﻘق
ﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
از این ﻜﺎﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ)ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺁﺭﻯ ﺨﺪﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻤﺎ ﺭﺍﺿی ﻬﺴﺘﻴﻢ'
ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺭﺍﺿی
ﺒﺎﺵ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﺑﺎ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻣﻥ ﻮ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺷﻤﺎ ﺑﺄﻫل ﺒﻴﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻣﻦ ﺷﻤﺎ
ﺣﻠﻮل ﻮ ﻧﺰﻭل
اﺟﻠﺎل ﺪﺭﺧﺎﻧﻪ
ﻣﻥ کرﺩﻳﺪ (به ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ) ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺸﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﺳﺖ ﺗﺒﺮﻳک
ﺪﺍﺩﻧﺪ (ﺗﺒﺮﻳک
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ' ﻭﺩﺳﺖ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺘﺎﺯﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﮑﺎمل ﺘﺎﺯﻩ ﻭﺍﺭﺩ)
ﭘس ﺧﻮﺷﺎ ﺑﺤﺎل
ﺸﻤﺎ' ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
هر ﻣﺤﺬﻭﺭﻯ (ﺑﻴﻤﻪ
ﺍﻟﻬی گرﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ)
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺑل ﺒﺎﺯ
ﭘس ﮔﺮﻓﺘﻦ' ﻭﻣﺮﺩﻭﺩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ' ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﺤﺪﻭﺩﻳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.) ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻘﺼی
ﭙﻴﺪﺍ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
( ﻭ ﺭﻧج ﺪﻳﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ)
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺁﻧﺎﻥ
گفتند 'ﺳﭙﺎس ﻭ ﺣﻤﺪ
ﺧﺪﺍﺭﺍ' ﮐﻪ ﺣﺰﻥ
ﻮ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺎ ( سالکان )ﺩﻭﺭ
ﮐﺮﺩ' ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻳﻤﺎﻥ
غفوﺭ ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ ﻭ
ﺷﮑﻮﺭ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حد یث 3100 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ154 ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁنی  اﻟﺬﻳﻥ ﺁﻣﻨﻮﺍ
ﻭ ﻋﻤﻠﻮﺍ ﺍﻟﺼﺎﻟﺤﺎﺕ'
ﻃﻮبی ﻠﻬم ﻮ ﺣُﺴﻥ
ﻤﺂﺏ ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ
( ﺍﻭم  ﻭﺳﻠﻮک
ﻛﺮﺩﻧﺪ) ﻭﻋﻤل ﺼﺎﻟﺤﺎﺕ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻧﺪ
( ﺍﺻﻠﺎح ﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻃﻮﺑﺎ ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻣﺎم
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ:
ﻔﺒﻠﻐنی
ﺃﻥ ﻄﻮبی ﺸﺠﺮة
فی اﻟﺠنة 'ﻣﻨﺎﺑﺘﻪ
فی ﺪﺍﺭ ﻋلیّ ﺒﻥ
ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ' ﻭﻫی
ﻠﻪ ﻭﻟﺸﻴﻌﺘﻪ' ﻭﻋلی
ﺘﻠک اﻟﺸﺠﺮة
سفط ﻓﻴﻬﺎ ﺣﻠل ﻤﻥ
ﺴﻨﺪس ﻭ ﺍﺳﺘﺒﺮﻕ'
ﻳﮑﻮﻥ ﻠﻠﻌﺒﺪ ﻣﻨﻬﺎ
ﺃﻟﻒ ﺃﻟﻒ ﺳﻔﻂ'
فلی کلّ ﺴﻔﻄ ﻤﺎئة
ﺃﻟﻒ ﺣﻠّﻪ' ﻟﻴس
ﻣﻨﻬﺎ ﺣﻠّﻪ ﺍﻟّﺎ
ﻣﺨﺎﻟفة

ﻟﻠﻮﻥ اﻟﺎﺧﺮﻯ'
ﺍﻟّﺎ ﺃﻥ ﺃﻟﻮﺍﻧﻬﺎ
ﮐﻠّﻬﺎ ﺧﻀﺮ ﻣﻥ
ﺴﻨﺪس ﻭ ﺍﺳﺘﺒﺮﻕ'
ﻓﻬﺬﺍ ﺃﻋلی ﺘﻠﻚ
ﺍﻟﺸﺠﺮة 'ﻭ ﻭﺳﻄﻬﺎ
ﻇﻠلهم  ﻴﻈل
علیهم ﻳﺴﻴﺮ ﺍﻟﺮﺍﮐﺐ
ﻓﻴﻈل ﺘﻠک اﻟﺸﺠﺮة
ﻣﺎئة ﻋﺎﻡ ﻗﺒل
ﺃﻥ ﻴﻘﻄﻌﻬﺎ' ﻭ ﺃﺳﻔﻠﻬﺎ
ثمرﺗﻬﺎ ﻣﺘدلی
ﺒﻴﻮﺗﻬﻢ' ﻳﮑﻮﻥ
ﻤﻨﻬﺎ ﺍﻟﻘﻀﻴﺐ
ﻣثل  ﺍﻟﻘﻀﻴیبة
ﻓﻴﻪ' ﻣﺎئة ﻟﻮﻥ
ﻤﻥ اﻟﻔﻮﺍﮐﻪ. ﻣﺎ
ﺭﺃﻳﺖ ﻭﻟم ﺘﺮ' ﻭﻣﺎ
ﺳﻤﻌﺖ ﻭﻟم ﺘﺴﻤﻊ'
ﻣﺘﺪﻟّﻯ علی ﺒﻴﻮﺗﻬﻢ'
ﮐﻠّﻤﺎ ﻗﻄﻌﻮﺍ
ﻣﻨﻬﺎ ﻳﻨﺒﺖ ﻣﮑﺎﻧﻬﺎ'
ﻳﻘﻮل اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
ﻠﺎ ﻣﻘﻄﻮعة ﻭﻟﺎ
ﻣﻤﻨﻮعة ﻭ ﺗﺪﻋی
ﺘﻠک اﻟﺸﺠﺮة ﻃﻮﺑﻰ'
ﻭ ﻳﺨﺮج ﻨﻬﺮ ﻣﻥ
ﺃﺻل ﺘﻠک اﻟﺸﺠﺮة
ﻓﻴﺴﻘی ﺠنة ﻋﺪﻥ'
ﻭ ﻫﺮ ﻗﺼﺮ ﻣﻥ ﻠﻮٴﻠﻮ
ٴﻮﺍﺣﺪة ﻟﻴس ﻓﻴﻬﺎ
ﺻﺪع ﻮﻟﺎ ﻭﺻﻞ' ﻟﻮ
ﺍﺟﺘﻤﻊ ﺃﻫل اﻟﺎﺳﻠﺎم
کلّها ﻋلی ﺬﻟک  اﻟﻘﺼﺮ' ﻟﻬم
ﻔﻴﻪ سعة'ﻟﻬﺎ ﺃﻟﻒ
ﺃﻟﻒ ﺑﺎﺏ' ﻭ ﮐﻞّ
ﺑﺎﺏ ﻣﺼﺮﺍﻋﺎﻥ
ﻤﻥ ﺰﺑﺮﺟﺪ ﻭ ﻳﺎﻗﻮﺕ
ﺍثتاﻋﺸﺮ ﻣﻴﻠﺎ'
ﻟﺎ ﻳﺪﺧﻠﻬﺎ ﺍﻟّﺎﻧﺒیاء
ﻭ ﺻﺪّﻳق
ﺃﻭ ﺷﻬﻴﺪ' ﺃﻭ ﻣﺘﺤﺎﺏ
فی  اﻟﻠﻪ'
ﺃﻭ ﺿﻌﻴﻒ ﻣﻥ اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺘﻠک ﻤﻨﺎﺯﻟﻬم
ﻮﻫﻰ ﺟنة ﻋﺪﻥ ﭼﻨﻴﻥ ﺒﻤﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩ
'ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺭﺧﺖ
ﻃﻮﺑﺎ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ'ﺭﻳﺸﻪ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪﻋلیّ ﺒﻥ
ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ ﺩﺍﺭﺩ
(ﺑﻬﺸﺖ  ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻟﻬی اﺯﻭﻟﺎﻳﺖﻋلیّ
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ' ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬی غلیّ ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی  ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ'
ﻭﺑﻬﺸﺖﻋﻘﻠﻰ ﻭﻧﻘﺶ
ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ'
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺑﺪﺳﺖﻣﻴﺎﻳﺪ)
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺨﺎﺹ ﺍﻭ ﻭ

ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ اﻭ ﺍﺳﺖ
(ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥﺸﻌﺎع
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ'
ﻭﻧﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺗﺸیّع غیر ﺳﻠﻮکی
ﻤﺸﺮﻙ' ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬی ﻮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ' ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺴﻠﻴم
ﺘﺮﺑﻴتی ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ)
ﻭﺑﺮ ﺍﻳﻥ ﺸﺠﺮﻩ
ﻭ ﺩﺭﺧﺖ ﭘﺮﺩﻩﻫﺎﺋی
ﻬﺴﺖ' ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺯﺣﻠّﻪﻫﺎ ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎ
ﻭﺯﻳﻨﺘﻬﺎ ﻭ ﺍﺯ
ﺧﻠﻌﺘﻬﺎ ﻭ ﭘﺎﺭﭼﻪﻫﺎﻯ
ﺴﻨﺪس ﺳﻨگ ﺪﻭﺯﻯ
ﺸﺪﻩ' ﻭ ﺍﺳﺘﺒﺮق
ﺸﺐ ﻧﻤﺎ' ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ ﻴک
ﻤﻴﻠﻴﻮﻥ اﺯ ﺍﻳﻥ
ﭙﻮﺷﺸﻬﺎﻯ ﻄﻮﺑﺎ
ﺑﺂﻧﺎﻥ ﺘﻌﻠق ﺪﺍﺭﺩ.
( ﭘﺮﺩﻩﻫﺎﻯ

ﻭﺳﻄ ﻮعقلی ﻮ ﺍﻟﻬﺎمی
اﻟﻬﻰ) ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﭘﺮﺩﻩ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺧﻠﻌﺖ ﻫﺴﺖ ( ﺑﺨﺸﺸﻰ
ﺍﻟﻬﻰ) ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳک
ﺒﺮﻧﮕی ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺟﻤﻌﺎ
ﺭﻧﮕﻬﺎﻯ ﺴﺒﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﻨﺪس ﻭ ﺍﺳﺘﺒﺮق
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻥ
ﺠﺎﻯ ﺪﺭﺧﺖ ﺍﺳﺖ.
( ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻥ ﻘﺴﻤﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺒﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮ ﻗﺎﺋﻢ
'ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻘﺶ ﺳِﺪﺭت
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﻰ'ﮐﻪﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺯ ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﺠﺮﻩ ﺳﺪﺭ
ﻭ ﮐﺎج  ﻭ
ﻳﺎ ﺳﺘﺎﺭ ﻭ ﭘﺮﺩ
ﻩﭘﺎﻳﺎنی اﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﺴﺎﻟک اﺳﺖ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺳﻄ ﺁﻥ ﺴﺎﻳﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺎﻥ که ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻳﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ ( ﺳﺎﻳﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ) ﻭﻫﺮ
ﺭﺍﮐﺐ ﺳﻮﺍﺭﮐﺎﺭﻯ'ﺻﺪ
ﺳﺎل ﻮﻗﺖ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺳﺎﻳﻪ ﺁﻥ
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺑﺮﻭﺩ. (ﻃﻮل
ﻴک عمر ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ'
ﺗُﻨﺪ ﺭﻭ ﻭﻓﻌﺎﻝ)
ﻭﭘﺎﺋﻴﻥ ﺁﻥ ﻤﻴﻮﻩﻫﺎﻯ
ﺁﻭﻳﺰ ﺍﻥ ﺒﺮ ﺧﺎﻧﻪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺭس ﺁﻧﺎﻥ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﭼﻮﺏ ﻭ
ﺷﺎﺧﻪ ﺁﻥ' ﺻﺪ ﺭﻧﮓ
ﻣﻴﻮﻩ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﭽﺸم ﻨﺪﻳﺪﻩ ﻭﮔﻮشی
ﻨﺸﻨﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﭽﻴﺪﻧﺪ ﺟﺎﻯ
ﺁﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ( ﻣﻴﻮﻩﻫﺎ
ﻭﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ'
ﻭ ﻟﺪﻧّﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺁﻧﻬﺎ' ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺗﻤﺎمی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻪ ﻣﻘﻄﻮع اﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﻣﻤﻨﻮﻉ (ﻧﻪ
ﻣﻨﻌی ﺒﺮﺍﻯ

ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﺑﺮﻳﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ' ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﻃﻠﺐ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺧﺖ ﻧﺎﻣﻄلوب
ﺩﺍﺭﺩ' ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺻل
ﻮﺗﻨﻪ ﺩﺭﺧﺖ ﻧﻬﺮﻯ
ﺠﺎﺭﻯ اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺗﻤﺎن
ﺒﻮﺳﺘﺎﻥ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺍ ﺁﺑﻴﺎﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺁﻥ کاﺧی اﺯ ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪﻯ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻫﻴچ ﺸﮑﺎﻑ
ﻭ ﺗﺮک ﺪﺭ ﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ'
ﻭﻳک ﺘﮑّﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎم ﺃﻫل
اﺳﻠﺎﻡ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺰﻣﺎﻥ) ﻳﮑﺠﺎ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺠمع ﺸﻮﻧﺪ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺟﺎ
ﻫﺴﺖ' ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
هزﺍﺭﻫﺰﺍﺭ ﺩﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﻭﻫﺮ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺪﻭ ﻟﻨﮕﻪ' ﻳﮑی
ﺰﺑﺮﺟﺪ ﻭ ﻳکی
اﺯ ﻳﺎﻗﻮﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻋﺮﺽ ﻫﺮ ﺩﺭ' ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﻣﻴل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺻﺪّﻳﻘﺎﻥ
ﻮ ﺷﻬﻴﺪﺍﻥ ﻴﺎ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺒﺨﺎﻃﺮ ﺑﺨﺪﺍ (ﺩﻭﺳت
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻟﻘﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ) ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﺿﻌﻴﻒ ﻣﻮٴﻤﻦ
(ﻣﺴﺘﻀﻌﻒ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺿﻌﻴﻒ ﮐﺮﺩﻩ' ﻭ (ﺧﻮﺩ
ﻓﻘﺮﻯ) ﺟﺴﺘﻪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﻮﻟﺎﻳﺖ ﮔﺮﺩﻳﺪ)
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻮﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﻣﻨﺰﻟﺖ
ﻭﻣﻘﺎم ﻮ ﭘﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﻮﻫﻤﺎﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﻋﺪﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 3101-
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ155ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﻴﺎ ﻋﺒﺎﺩﻯ اﻟﺼﺪّﻳﻘﻴﻦ'
ﺗﻨﻌّﻤﻮﺍ ﺑﻌﺒﺎﺩتی
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ' ﻓﺎﻧّﮑم  ﺘﺘﻨﻌّﻤﻮﻥ
ﺒﻬﺎ ﻓﻰ ﺍﻟﺂﺧﺮة ﺃﻯ ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺼﺎﺩق ﻮ ﺻﺪّﻳق
ﻤﻥ : (سالکان)
کسب ﻧﻌﻤﺖ ﺑﺎ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻥ ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ'
ﺗﺎ ﺣﺘﻤﺎ ﺩﺭ ﺁﺧﺮﺕ
ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻨﻌم ﺒﺎﺷﻴﺪ
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻤﻄیع
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﻭ ﺻﺪّﻳﻖ
ثاﺑﺖ ﻗَﺪَﻡ' ﻭ
ﻣﺪﺍم ﺪﺭ ﺻﺪﺩ ﺍثباﺕ
ﺻﺪق ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺭﻧﺞ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﻭ ﻣﻤﻨﻮﻋﻴّﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﻧﻌﻤﺖ
ﮔﻴﺮﻯ' ﮐﺴﺐ ﻟﺬﺕ
ﻧﻴﺴﺖ' ﺑﻠﮑﻪ ﺻِﺮﻑﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ' ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ' ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻋﻘلی
ﻮﮐﺸﺸﻬﺎﻯ اﺣﻮﺍلی
ﻮ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ' ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮﺕ ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮﻗﺎﺋم
و تولد نوع
لفوق بشری  آینده اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﺣﻤت
هاﻯ اﻟﻬی (
عظیم تر از
نعمتهای مادی
بشری ) ﻴﻤﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ'
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ ﺃﺑﺪﻯ
ﻭﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
عین الیقینی ﻮﺣق
اﻟﻴﻘﻴنی ﺒﺮﺧﻮﺭ
ﺩﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻨﻴﺰ
ﺁﺧﺮﺕ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ' ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭم ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﺗﻨﻌّم
کسب ﻧﻌﻤﺖ' ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ
اﺯﻟﺬﺕ ﻧﻌﻤﺖﻋﺒﺎﺩﺕ'
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩق اﺣﺴﺎس ﺭﻧج
اﺯﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺗﺤﺮﻳم ﻴﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﻫﺮ ﻓﺘﻨﻪ
ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬی
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺮﺍ ﺭﺣﻤتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ' ﻭ ﺑﻨفع ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻟﺬﺕ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ' ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻠﺬتی ﻨﻴﺴﺖ' ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎل
ﻤﻘﺼّﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺣق ﻤﻄﻠﺐ ﺭﺍ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ.

حدیث
3102 – از پیامبر
است (ج؟ ص؟)
ثلاث ﺍﻋﻄﻴﻥ ﺴمع
اﻟﺨﻠﺎﺋﻖ' ﺍﻟﺠنة
ﻭ ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻭ ﺍﻟﺤﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻴﻦ' ﻓﺎﺫﺍ ﺻﻠّﻯ
اﻟﻌﺒﺪ ﻭﻗﺎل اﻟﻠّﻬمّ
ﺃﻋﺘﻘﻨی ﻤﻥ اﻟﻨﺎﺭ'
ﻭ ﺃﺩﺧﻠنی اﻟﺠتة
ﻭ ﺯﻭّﺟنی ﻤﻥ اﻟﺤﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻴﻦ' ﻗﺎﻟﺖ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﻳﺎ ﺭﺏ' ﺍﻥّ
عبدک ﻘﺪ ﺳﺄﻟک ﺃﻥ
ﺘﻌﺘﻘﻪ ﻣﻨّﻯ ﻔﺄﻋﺘﻘﻪ'
ﻭ ﻗﺎﻟﺖ ﺍﻟﺠنة
ﻳﺎ ﺭﺏ ﺍﻥ عبدک
ﻘﺪ ﺳﺄﻟک ﺎﻳّﺎﻯ
ﻔﺄﺳﮑﻨﻪ' ﻭﻗﺎﻟﺖ
ﺍﻟﺤﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻥ
ﻴﺎ ﺭﺏ'ﺍﻥ عبدک
ﻘﺪ ﺧﻄﺒﻨﺎ ﺍﻟﻴک
ﻔﺰﻭّﺟﻪ ﻣﻨّﺎ'
ﻓﺎﻥ هو ﺍﻧﺼﺮﻑ
ﻣﻥ ﺼﻠﺎﺗﻪ ﻭ ﻟﻢ
ﻳﺴﺄله من اﻟﻠﻪ
ﺷﻴﺌﺎ ﻣﻥ هذﺍ' ﻗﻠﻥ
اﻟﺤﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻦ'
ﺍﻥ هذﺍ ﺍﻟﻌﺒﺪ
ﻓﻴﻨﺎ ﻟﺰﺍﻫﺪ ﻭ
ﻗﺎﻟﺖ ﺍﻟﺠنة 'ﺍﻥ
هذﺍ ﺍﻟﻌﺒﺪ
فیّ ﻠﺰﺍﻫﺪ' ﻭﻗﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﺍﻥ هذﺍ
ﺍﻟﻌﺒﺪ ﻓﻰّ ﻟﺠﺎﻫل
.

ﺳﻪ ﭼﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﻨﻮﺍﻯ همه
ﺧﻠﺎﻳق ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﻳکی ﺒﻬﺸﺖ ﻭ ﻳﮑی
ﺃﺗﺶ ﺟﻬﻨم ﻮ ﺳﻮﻡ
ﺣﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻥ اﺳﺖ
(ﺑﻬﺸﺖ ﻋﻘلی اﺳﺖ
ﻭ ﻧﻮﻋﻰ' ﻭﻳﺎ ﻣﮑﺎنی
ﻮ ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ' ﻭ ﺁﺗﺶ
ﺣﺴﺮﺕ ﺍﺳﺖ ﻭﺳﻮﺯﺵ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺠﻬﻨم
ﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﺟﻬﻨم
عربی ﺸﺪﻩ ﻟﻔﻈ ﺠﻬﺎﻧﻮم
ﻠﺎﺗﻴﻥ ﻮ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ'ﮐﻪ
گئهانوم ﺩﺭ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﺍﻭل ﺘﻮﺭﺍﺕ ﺑﮑﺎﺭ
ﺭﻓﺖ ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﮑﺎﺭﻣﻴﺮﻭﺩ
و نیز جهان
فارسی قریش
زردشتی که
جحیم عربی میگویند.
. ﻭﺣﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻥ ﻴﺎ
ﻫﻤﺎﻥ هور ﻭ
حور و ﺣﻮﺭﻳّﻪ ﺭﻭﺷﻥ
کنندﻩ ﭼﺸم  اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬی اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭ ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ' ﺯﻥ
ﻮ ﻣﺮﺩﻯ ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ (ﻋﻴﻦ)

ﺑﺎﺯ ﭼﺸﻤﻪ ﺍﺳﺖ'ﻭﻫﻮﺭ
ﻭ ﺧﻮﺭ ﻭﺧﻮﺭّﻩ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻧﻮﺭ ﻭ
ﺯﻧﺪﮔی ﻮﻋﻘل ﻮ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻨﻮﻋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭﺡ' ﺍﺻل ﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ) ﻭعبد ﭼﻮﻥ
ﺒﻨﺪﻩﺍﻯ (ﺳﺎﻟک
ﻤﻄیع ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻣﻮﺑﺪ) ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺻﻠﺎﺕ
ﺩﺍﺷﺖ (ﻭ ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ'
ﻫﻤﺎﻥ ﺼِﻠِﻪﻫﺎ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺪﺍﺋم
در توسّل  سالک ﺒﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ' ﻭ
ﺫﮐﺮ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮ
ﻣﺤﻤﺪ' ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ'
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﭙﻨﺞ ﮔﺎﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمد  ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ'
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺴﺎﻟک
گرﺩﺩ) ﻭ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺼﻠﺎﺕ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻣﺮ ﺍﺯ
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم
عتیق ﻮ ﺁﺯﺍﺩ ﮐﻦ(
ﺧﺮﻳﺪ ﺑﺮﺩﻩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺩﻥ ﺎﻭ' ﺍﺯ ﺑﺮﺩگی
ﺪﺭ ﻋﺘﻴق کرﺩﻥ
ﺒﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭ ﻣﺮﺍ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺧﻮﺩ
پیرﻭﺯ ﻭ ﺣﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻥ
کن ( ﺍﺯﺩﻭﺍج ﺠﻨﺴی
ﺁﻧﻬﻢ' ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬی ﺠﺴﺎﺭﺕ ﺍﺧﻠﺎقی
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﻮﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ اﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺯﻭج ﻮ ﺷفع ﻮ ﺟﻔﺖ
ﻭ ﻫﻤﻨﺸﻴﻦ' ﻭﺣﺘﻰ
(ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ) ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺗﮑﺎﻣلی ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
اﺳﺖ. ﭼﻪ ﺯﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻣﺮﺩ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺗﺶ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺑﻨﺪﻩ ﺗﻮ
ﺍﺯ ﺗﻮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨﻢ ﺁﺯﺍﺩ ﮐﻨﻰ
(ﻋﻔﻮﻋﻤﻮمی اﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
اﻭ ﺑﺪﻫﻰ) ﭘس ﺍﻭﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺩ ﮐﻦ' ﻭﻫﻤﺎﻥ
گاه ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺑﻨﺪﻩ ﺗﻮ
ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ' ﺍﻭﺭﺍ ﺳﺎﮐﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﮐﻦ' ﻭﺣﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻴﻥ فرشته ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺑﻨﺪﻩ ﺗﻮ ﻣﺎﺭﺍ
ﺧﻄﺎﺏ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
( ﻳﺎ ﺧُﻄﺒﻪ ﺍﺯﺩﻭﺍج
ﻮ ﻧﺎﻣﺰﺩﻯ ﻮﻋﻘﺪ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ اﺯﺩﻭﺍﺝ'
ﻭﻫم ﻨﺸﻴنی کرﺩﻩ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤنی ﻴﺎﻓﺘﻥ
ﺒﺪﺍﻧﻴم ﻮ ﻧﻪ ﺍﺯﺩﻭﺍج
ﺠﻨﺴﻰ' ﮐﻪ ﺯﻧﺎﻥ
ﻤﻮٴﻤﻥ ﻨﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺤﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻦ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﻣﮕﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ) ﭘس ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎ ﻣﺎ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
'ﺑﮑﻦ (ﻫﻤﻨﺸﻴﻥ ﻮ
ﻗﺮﻳﻦ' ﻭ ﺍﻳﻥ
همانی ﻤﺎﺭﺍ ﺑﺎﻫم
ﺒﺪﻩ) ﻭﭼﻮﻥ اﻳﻥ
ﺒﻨﺪﻩ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺼﺮﻑ ﺷﺪ'
ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﺨﻮﺍﺳﺖ' ﺣﻮﺭﻳﻪﻫﺎﻯ
عین ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ'
ﺍﻳﻥ ﺒﻨﺪﻩ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺯُﻫﺪ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺒﻨﺪﻩ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺯﺍﻫﺪ
ﺷﺪﻩ' ﻭ ﺍﺗﺶ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥﺒﻨﺪﻩ ﭼﻘﺪﺭ
ﺟﺎﻫل اﺳﺖ.(ﺟﻬل
ﻨﺪﺍﺷﺘﻥ ﻤﺮﺍتب
اﺯ ﺁﮔﺎهی اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐس  ﻣﺮﺍﺗبی
اﺯ ﺍﮔﺎﻫی ﺪﺍﺭﺩ'
ﻭلی هیچ کس ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﮔﺎﻫی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭﻏﻴبی
ﻮ ﺍﻟﻬﻰ' ﻭ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺎﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آﻳﻨﺪﻩ' ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻳﻬﺎﻯ اﻟﻬﻰ'
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﺍﺣﻮﺍل ﻮﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ' ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺧﺒﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ'
ﻭ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻭ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ' ﻗﺒلا  ﺟﺎﻫل ﺁﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ' ﻭ ﺯُﻫﺪ
ﺳﺎﻟک اﺯ ﺟﻬﻨم
جهان ﻮ ﺑﻬﺸﺖ ﻫﻤﺎﻥ
گفته ﻣﻮﻟﺎ ﻋلیّ  اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺗﻮﺭﺍ ﻧﻪ ﺍﺯﺗﺮس
ﺟﻬﻨﻤﺖ
میترسم ' ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻄمع ﺒﻬﺸﺖ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻢ' ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﺘﻮ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﮑﻨﻢ'
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻫﺴﺘﻰ (ﺷﻬﻮﺩ ﻃﻠبی
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﻥ ﺒﺘﻦ' ﺍﺯﻫﺮ ﻳک
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلّی ﺷﻬﻮﺩﻯ'  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺎﺭتی
ﻮ ﺟﺴﺎﺭتی ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ' ﻭ ﺩﺭﺷﺄﻥ ﺴﺎﻟک
ﺼﺎﺩق ﻮﺑﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﻨﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ.

حدیث 3103 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ156ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺻﺤﺎﺑﻪ ای ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ: ﻴﺎ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻓﺪﺍک ﺁباؤنا  ﻭ ﺍُﻣّﻬﺎﺗﻨﺎ
ﺍﻥ ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﻤﻌﺮﻭﻑ
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻋﺮﻓﻮﺍ
ﺑﻤﻌﺮﻭﻓﻬﻢ' ﻓﺒم
ﻴﻌﺮﻓﻮﻥ فی اﻟﺂﺧﺮة؟
ﻓﻘﺎل اﻥّ اﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ'
ﺍﺫﺍ ﺃﺩﺧل ﻠﺃﻫل  اﻟﺠنة ﺍﻟﺠنة
' ﺃﻣﺮ ﺭﻳﺤﺎ ﻋﺒﻘﻪ
ﻃﻴّیة ﻓﻠﺰﻗﺖ ﺑﺄﻫل
اﻟﻤﻌﺮﻭﻑ' ﻓﻠﺎ
ﻳﻤﺮ ﺃﺣﺪ ﻣﻨﻬم
ﺒﻤﻠﺄ ﻣﻥ ﺃﻫل
اﻟﺠنة ' ﺍﻟّﺎ ﻭﺟﺪﻭﺍ
ﺭﻳحة ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﻫﺬﺍ ﻣﻥ ﺃﻫل اﻟﻤﻌﺮﻭﻑ
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﺍﻥ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﺑﺎ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎ
ﻭﻧﻴﮑی ﺨﻮﺩ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ( ﺍﻳﻥ ﻨﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﺮﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺻﺤﺎﺏ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻭاعراف ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻟﻬﻰ'
ﮐﺴﺎنی ﻬﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ششم  ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻨﻴﮑﻮ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺩﻟﻴل اﻟﻬی
ﺸﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺳﺎنی ﻴﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻮﻥ ﺒﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﺮﺍ ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﺮﺩ' ﺑﺒﺎﺩ ﻭﻧﺴﻴم
ﻴﺪﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻋﻄﺮ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻌﻄﺮ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ

ﭼﻮﻥ هرﮐس ﺍﺯ ﮐﻨﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﮕﺬﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ'
ﺑﻮﻯ عطر ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﺯ ﺃﻫل ﻤﻌﺮﻭﻑ
ﺍﺳﺖ (ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﻮﻣﻌﻄّﺮﺍﻥ کسﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ' ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻯ
هم ﺒﭽﻨﻴﻥ عطرﻫﺎﺋی
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ' ﺗﺎ ﮐﺴی
هم ﺒﺪﻭﻥ ﺪﻟﻴل
ﻤﻌﺮﻓﺖ ﺍﻟﻬی ﻮﺍﺭﺩ
ﺁﻥ ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﺘتیب
اﮔﺮ ﻭﻗتی ﺒﻮﻯ
عطرﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی اﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ' ﻭﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸته ﺒﺨﻠﻖ'ﻣﺪﻋی
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺠﺎﻯ ﺴﺌﻮﺍل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﺍﻳﻥ ﺘﺎﺯﻩ ﻭﺍﺭﺩ
ﺻﺎﺩق اﺳﺖ ﻳﺎ ﻧﻪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻮ ﻋﺼﺮﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ' ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻋﻠﺎم ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی
عطر ﻓﮑﺮﻯ ﻮ ﻧﻮﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻮ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
عقلی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﻠﻖ' ﻧﺸﺎﻥ

ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺼﺎﺩق ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﻭﻯ
ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ' ﺁثاﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﺣﻮﺍل
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻨﻴﻥ ﺸﺨصی
ﺮﺍ ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻌﺮفی
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟک اﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻥ
اﻭﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ' ﺗﺎ ﺑﻮﻯ
عمیقا ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎسی
ﻮ ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻯ ﻨﻴﺰ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺑﻮﻫﺎﻯ
ﻤﺨﺘفی اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﻥ اﻧﺴﺎﻥ ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﺪ' ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﻮ ﭘﺎکی ﺮﻭﺍﻥ ﻮ
ﺫﻫﻥ ﻮ ﺗﻥ هرﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻮ ﮐﺸﻴﺪﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺩﻭﺳﺖ
ﻭ ﺩﺷﻤﻥ و
حافظه ﺁﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ

ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﻫﺮﻋﻴبی
ﺪﺭ ﺗﻥ ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﻮﻯ ﻤﺘﻌﻔّﻥ
ﺨﺎﺹ و عطر
منفی ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻫﺮﺣُﺴﻥ ﻮﺻﻔﺘی
ﻨﻴﮑﻮ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﻮﻯ ﻤﻌﻄﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭلی ﭙﺎﮐیزگی
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬی
ﺪﻟﻴل ﭙﺎﮐی ﺮﻭﺍﻥ
ﻮ ﻓﮑﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻫﺴﺖ ﺃﻣﺮ ﺑﻤﻌﺮﻭﻑ
ﺍﺯ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﺗﻨﻬﺎ ﮔﻔﺘﻥ ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ' ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺏ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻧﻴکی
کنند. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
هنوﺯ ﭘﺎ ک ﻨﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺻﻔﺖ ﺧﻮﺏ ﻭ
ﺑﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ'
ﺑﺮﺣﺴﺐ

ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
گوﻧﺎﮔﻮﻥ اﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﺧﻮﺏ
ﻭﺑﺪ ﺍﺭﺯﻳﺎبی
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﮐسی ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺼﻴﺤﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺁﻥ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ'
ﺑﻘﺼﺪ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﺰﺩﻯ
ﻨﻴﺰ ﻧمی ﺨﻮﺍﻫﺪ'
ﺍﻳﻥ ﺪﻟﻴل اﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻭ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺍﻟﻬﻴ
ﺁﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻳﻌنی اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺪﺳﺘﻮﺭ ﻧﻴﮑﻮ
ﮐﺎﺭﻯ ﻮ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﮐﺴﺐ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻳﺎ ﺑﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺁﻥ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬی
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻧﺠﺎم اﻋﻤﺎل ﻤثبت
ﻧﻴکی ﻮ ﺧﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﻧﻬی اﺯ ﻣﻨﮑﺮ'
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﻭﺭﻯ
اﺯﺍﻋﻤﺎل ﻤﻨﻔﻰ'
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬی
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﺴﺎﻟم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﭼﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺒﮑﻥ اﻣﺮ ﺑﻤﻌﺮﻭﻑ
ﺍﺳﺖ' ﻭیا ﭼﻨﺎﻥ
ﻤﮑﻥ که ﻧﻬی اﺯ
ﻣﻨﮑﺮ ﻭ ﺯﺷﺘی  ﻮ ﺑﺪﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺤق هیچ
کسی ﻴﺪﻳﮕﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ'
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺧﻮد ﻔﺎﺳﺪ
ﻭ از ﺍﺷﺮﺍﺭ ﻣﺴﻠح
ﭙﻴﺮﻭ ﺁﻧﺎﻥ' ﮐﻪ
ﺑﺒﺎﻃل ﻨﺎم ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻳﺪک
ﻤﻴﮑﺸﻨﺪ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪ' ﮐﻪﻋملا
ﺁﻓﺖ ﺍﻟﻠﻪ' ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺤجّت ﺍﻟﺎﺳﻠﺎﻡ'
ﻳﺎ ﻗﺒﻠﻪ ﺣج ﺴﻠﻮﮐﻰ'
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻴﻄﺎنی
ﻮ(ﺁﻳﺎﺕ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ)
ﻭﺍﻗﻌی ﻮ ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻠﺒّس

ﺑﻠﺒﺎس ﺯُﻫﺪ ﻭ
ﺭﻳﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻠﻮﺕ ﺁﻥ
کاﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﻣﺪﻋﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی ﺨﻮﺩ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻨﮑﺮﺩﻩ' ﻭﺗﺰﮐﻴﻪﺍﻯ
در نف س و روان ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلّیات ﺍﻟﻬﻰ'
ﻭﻳﺎ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳتی
اﻟﻬی ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ.
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
همه ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
غیر ﺳﻠﻮﮐی ﺮﺍ'
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥﺪﺭ ﻟﺒﺎﺵ
ﮐﺎﺫﺏ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﻭﻗﺎﺗﻠﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.

حدیث 3104 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ156 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ ﻠﻠﺠنة
ﺑﺎﺑﺎ ﻳﻘﺎل ﻠﻪ
ﺍﻟﻤﻌﺮﻭﻑ' ﻟﺎ ﻳﺪﺧﻠﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺃﻫل اﻟﻤﻌﺮﻭﻑ'
ﻭ ﺃﻫﻞ

ﺍﻟﻤﻌﺮﻭﻑ فی اﻟﺪﻧﻴﺎ'
ﻫم ﺃﻫل اﻟﻤﻌﺮﻭﻑ
فی اﻟﺂﺧﺮﻩ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺩﺭﻯ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻧﺎﻡ (ﻣﻌﺮﻭﻑ)
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﮐسی
اﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺪﺭ ﺩﺍﺧل
ﺒﻬﺸﺖ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ'
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﺃﻫل ﻤﻌﺮﻭﻑ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺃﻫل ﻤﻌﺮﻭﻑ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ 'ﻫﻤﺎﻥ ﺃﻫﻞ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺩﺭ ﺁﺧﺮﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺃﻫال ﻤﻌﺮﻭﻑ' ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺷﺪﻥ اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ' ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻯ ﻘﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥبرای
نوع بشر که
وارد ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻬﺸﺖ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺽ ﮐﺮﺩ' ﻣﮕﺮ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺪﺭ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺗﻮ' ﮐﻪ
ﻣﺪﺍم اﺭﻭﺍح ﺘﺎ
ﺍﺑﺪﻳﺖ بی اﻧﺘﻬﺎ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
فرشته گونه 'ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺎئم
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺃﻫل ﻤﻌﺮﻭﻑ'
ﻫﻤﺎﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺼﺎﺣﺐ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
مراتب ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﺎمی ﻮﻋﻠﻢ ﻟﺪﻧّﻰ'
ﻭﺟﺰﻧی که ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻴی
می آموزند و ﺗﺸﻮﻳق
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺃﻫﻞ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ'
ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ' ﻫﻤﺎﻥ
ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﺁﺧﺮﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌنی
ﺸﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ

ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ' ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
هفت هزار سال
بعد ' ﻭ ﮐس ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﻐﻴﺮ ﺍﺯ راه و
طریقت ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺟﻠﺐ ﮐﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺩﺭﻯ
اﺯ ﺁﻥ هفت در
طریقتهای
سلوکی ﻮﺍﺭﺩ ﮔﺮﺩﺩ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯﺎﺳﺖ' ﮐﻪ ﺃﻓﺮﺍﺩ
ﺁﻥ ﺒﺎ ﭼﻨﺎﻥ
عقل عظیمی  ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪﻋﻘل
اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻥ' ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻓﺮف
عقل ﺒﺸﺮ ﺑﺎﻋﻘل
ﻨﻮع ﻤﻴﻤﻮﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﻭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ
ﻗﺮّﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
هفتم ﻨﻮﺭ ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺣﺐ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺭﻭﺣﺎنی
ﺁﻥ ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪﻫﻴچ ﺸﺒﺎﻫتی
ﺒﺎ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
عباﺩﻯ ﻮ ﺳﻠﻮکی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﺯﻋﻘل
ﻔﻠﺴفی ﻮﻋﻠم ﺘﮑﻨﻴک
ﻮ ﻣﻨﻄق کلاﻣی عظیم ﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺧﻮﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

حدیث  - 3105ﺍ- اﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ156ﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ اﻟﻤﻮٴﻤﻥ
ﻠﻴﺘﺤﻒ ﺃﺧﺎﻩ ﺍﻟﺘﺤفة
'ﻗﻠﺖ ﻭ ﺃﻯ ﺸﻴئ
اﻟﺘﺤفة ؟ ﻗﺎل ﻤﻥ
ﻤﺠﻠس

ﻭ ﻣُﺘّﮑﺄ ﻭ ﻃﻌﺎم
ﻮ ﮐﺴﻮة ﻭ ﺳﻠﺎﻡ'
ﻓﺘﻄﺎﻭل اﻟﺠنة
ﻣﮑﺎﻓﺄة ﻟﻪ' ﻭ ﻳﻮحی
اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭ ﺟﻞ ﺍﻟﻴﻬﺎ'
ﺃﻧّﻯ ﻘﺪ ﺣﺮﻣﺖ
ﻃﻌﺎﻣک علی ﺃﻫل  اﻟﺪﻧﻴﺎ'
ﺍﻟّﺎ ﻋلی ﻨﺒیّ
ﻭ وﺻی ﻨﺒﻰّ' ﻓﺎﺫا
ﮐﺎﻥ ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﺃﻭﺣی  اﻟﻠﻪ
ﻋﺰ ﻭ ﺟل
اﻟﻴﻬﺎ' ﺃﻥ
کافئ ﺃﻭﻟﻴﺎﺋی
ﺒﺘﺤﻔﻬﻢ' ﻓﺘﺨﺮﺝ
ﻣﻨﻬﺎ ﻭ ﺻﻔاء ﻮ
ﻭﺻﺎﺋﻒ' ﻣﻌﻬم ﺃﻃﺒﺎق
ﻤﻐﻄّﺎة ﻤﻨﺎﺩی
ﻠﻤﻥ ﻠﻮٴﻠﻮٴ' ﻓﺎﺫﺍ
ﻧﻈﺮﻭﺍ ﺍﻟﻰ ﺟﻬﻨم
ﻮ ﻫﻮﻟﻬﺎ' ﻭ ﺍلی
اﻟﺠنة ﻭﻣﺎ ﻓﻴﻬﺎ'
ﻃﺎﺭﺕ ﻋﻘﻮﻟﻬم
ﻮ ﺍﻣﺘﻨﻌﻮﺍ ﺃﻥ
ﻴﺄﮐﻠﻮﺍ' ﻓﻴﻨﺎﺩﻯ
ﻤﻨﺎﺩ ﻣﻥ ﺘﺤﺖ ﺍﻟﻌﺮﺵ'
ﺍﻥ اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭﺟل
ﻘﺪ ﺣﺮّم ﺠﻬﻨّم
علی ﻤﻥ ﺃﮐل ﻤﻦ
ﻃﻌﺎم ﺠﻨته 'ﻓﻴﻤﺪ
ﺍﻟﻘﻮم ﺃﻳﺪﻳﻬم
فیأﮐﻠﻮﻥ ﮐﻪ ﻣﻮٴﻤﻥ ﺒﺮﺍﺩﺭ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺤﻔﻪ ﻭ ﻫﺪﻳﻪ ﺍﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﭼﻪ ﺗﺤﻔﻪﺍﻯ؟ ﺍﻣﺎم
ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ' ﺩﺭ
ﻳک ﻤﺠﻠس ﺑﮑﺴی
ﺠﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﺩ' ﻭﻳﺎ ﻣﺘﮑّﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺍﺣتی اﻭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﻭ ﻳﺎ ﻃﻌﺎم
ﻮ ﻟﺒاس ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺣتی ﺴﻠﺎم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﻬﺸتی
ﺪﺍﺭﺩ' ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻭﺣی ﻤﻴﺪﻫﺪ'
ﮐﻪ ﻣﻥ ﻄﻌﺎم ﺘﻮﺭﺍ
ﺑﺮ ﺃﻫل ﺪﻧﻴﺎ

ﺣﺮﺍم کرﺩﻩﺍﻡ (
ﺃﻫل ﺪﻧﻴﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻃﻌﺎم ﻤﺠﺎﻟس
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﻣﺤﺎﻓﻞ
ﺍﻟﻬی ﺮﺍ ﻧمی ﺨﻮﺭﻧﺪ)
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﻧبیّیا
ﻭﺻیّ نبیّ ﺒﺎﺷﺪ'
ﻭﭼﻮﻥ ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻮﺩ' (ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺷُﺮُﻑ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ قائم )ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻭﺣﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭ ﺗﺤﻔﻪﻫﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﻤﺮﺍ ﺑﺪﻩ'
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﺻﻴﻔﻪﻫﺎ ﻭ ﻧﺪﻳمه
ها' ﺑﺎ ﻃﺒﻘﻬﺎﻯ
ﺴﺮﭘﻮﺷﻴﺪﻩ ﺑﺎ
ﺩﺳﺘﻤﺎﻟﻬﺎﻯ ﻤﺮﻭﺍﺭﻳﺪ'
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻤﻴﺂﻳﺪ
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺒﺠﻬﻨم ﻨﮕﺎﻩ
ﮐﻨﻨﺪ' ﻭﻳﺎ ﻫلهاﻯﺠﻬﻨم
ﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ'ﻋﻘل
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﭙﺮﺩ ﻭﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺨﻮﺭﺩﻥ ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﻨﺎﺩﻯ
اﺯزیر ﻋﺮﺵ  ﻧﺪﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺰّ
ﻭﺟﻞ' ﺟﻬﻨم ﺮﺍ ﺑﺮ
ﮐﺴﺎنی که ﺍﺯ ﻃﻌﺎم
ﺒﻬﺸﺖ ﺍﻭ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﺣﺮﺍم ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻗﻮم (
مستعدان اوم و
سلوک ) ﺪﺳﺖ ﺑﻐﺬﺍ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ (ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﻨﺠﺎﺕ
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
'ﮐﻪ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻟﻬی
ﻮ ﻫﻤﮕﺎنی اﺳﺖ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻏﺬﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
عرﻓﺎنی ﺁﻧﺎﻥ
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪﻏﺬﺍﻯ ﺮﻭح ﺁﻧﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻫﺪﻑ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث  ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻫﺪﻳﻪ
ﺩﺍﺩﻥ ﻮﮐﻤک کرﺩﻥ
ﻮ ﻳﺎﺭﻯ ﺒﻴﮑﺪﻳﮕﺮ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺮفع ﻨﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎﻃﻌﺎم
ﻤﺠﺎﻟس ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﻬﺸتی ﺒﻮﺩﻩ' ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺧﻮﺭﻧﺪﻩ ﺁﻥ
ﺠﻬﻨم ﺤﺮﺍک ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺠﻨﺒﻪ
ﺗﺸﻮﻳق ﺒﺮﺍﻯ
انجام ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﻭﺗﺤقق
ﺃﺟﻠﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ'
ﺷﺮﻃ برای ﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺳﺎﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺳﻠﻮکی ﻬﺴﺘﻨﺪ.
(ﻗﻮﻡ) ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ و
مستعدان ان ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗتی ﺸﺮح
ﺒﻬﺸﺖ ﻭ ﻭﺻﻒ ﺟﻬﻨم
ﺮﺍ ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ' ﺗﺎ
ﻃﻤﻊ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﺗﺮس
ﺍﺯ ﺟﻬﻨم ﭙﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩق ﻮﻋﺎﺷق ﻄﺎﻟﺐ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ' ﺗﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣلی  ﺒﺘﺠلی
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻗﺎئم
ﺠﺒﺮﺋﻴل ﻮ ﺍﻳﺪﺁل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ.

حدیث 3106 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ157ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁنی ﻴﻮم  ﻨﺤﺸﺮ ﺍﻟﻤﺘّﻘﻴﻥ
اﻟی اﻟﺮﺣﻤﻥ ﻮﻓﺪﺍ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺮﻭﺯﻯ
که ﻣﺎ ﻣﺘّﻘﻴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺍﺳﺘﻘﺒﺎل ﻮ
ﺑﺸﮑل گرﻭﻫی ﻤﺤﺸﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﺁﻧﺮﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻬﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺤﺸﺮ
ﻣﺤﺸﻮﺭ ﺷﺪﻥ ﺒﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎع
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺼﻮﺭﺕ ﻭﻓﺪ
ﻭ ﺭﺳمی ﻮتشریفاتی

ﺑﺎﺳﺘﻘﺒﺎل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﺘّﻘﻴﺎﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
قوا  و
سلوک وﻮﺍﺻل ﻮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬی ﺸﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺭﻩ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻴﺎﻋﻠﻰ' ﺍﻥّ
اﻟﻮﻓﺪ ﻟﺎﻳﮑﻮﻧﻮﻥ
اﻟّﺎ ﺭﮐﺒﺎﻧﺎ'
ﺍﻭﻟﺌک ﺮﺟﺎل اﺗّﻘﻮﺍ
ﺍﻟﻠﻪ' ﻓﺄﺣﺒّﻬم
اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﺫﮐﺮﻩ'
ﻭ ﺍﺧﺘﺼّﻬم ﻮ ﺭضی
ﺃﻋﻤﺎﻟﻬﻢ' ﻓﺴﻤّﺎﻫم
اﻟﻤﺘّﻘﻴﻦ'
ثمّ  ﻗﺎل
ﻠﻪ ﻳﺎﻋﻠﻰ' ﺃﻣﺎ
ﻭ ﺍﻟﺬﻯ ﻔﻠق اﻟﺤبّة
ﻭ ﺑﺮﺃ ﺍﻟﻨﺴمة
'ﺍﻧّﻬم ﻠﻴﺨﺮﺟﻮﻥ
ﻤﻦ ﻗﺒﻮﺭﻫﻢ' ﻭ ﺍﻥ
اﻟﻤﻠﺎﺋکة ﻟﺘﺴﺘﻘﺒﻠﻬم
ﺒﻨﻮق ﻤﻥ ﻨﻮق
اﻟﻌﺰّ'ﻋﻠﻴﻬﺎ
ﺭﺣﺎﺋل اﻟﺬﻫﺐ
ﻣﮑﻠل ﺑﺎﻟﺪِﺭ
ﻭ ﺍﻟﻴﺎﻗﻮﺕ' ﻭﺟﻠﺎﺋﻠﻬﺎ
ﺍﻟﺎﺳﺘﺒﺮق ﻮ ﺍﻟﺴﻨﺪس
'ﻭ ﺧﻄﻤﻬﻤﺎ ﺟﺪﻝ
ﺍﻟﺎﺭﺟﻮﺍﻥ' ﺗﻄﻴﺮ
ﺑﻬم  اﻟی
ﺎﻟﻤﺤﺸﺮ' مع
کلّ ﺮﺟل ﻤﻨﻬم ﺃﻟﻒ
ﻣﻠک ﻤﻥ ﻘﺪﺍﻣﻪ
ﻭ ﻋﻦ ﻳﻤﻴﻨﻪ ﻭﻋﻥ
ﺸﻤﺎﻟﻪ' ﻳﺰﻓّﻮنه
ﻤﺰﻓّﺎ' ﺣﺘّﻯ ﻴﻨﺘﻬﻮﺍ
ﺑﻬم الی ﺒﺎﺏ ﺍﻟﺠنة
ﺍﻟﺄﻋﻈﻢ' ﻭ ﻋلی
ﺒﺎﺏ ﺍﻟﺠنة ﺷﺠﺮة'
ﺍﻥ اﻟﻮﺭقة ﻣﻨﻬﺎ
ﻟﻴﺴﺘﻈل ﺘﺤﺘﻬﺎ
ﺃﻟﻒ ﺭﺟل ﻤﻥ اﻟﻨﺎس
ﻭﻋﻥ ﻴﻤﻴﻨﻪ ﺍﻟﺸﺠﺮة
ﻋﻴﻥ ﻤﻄﻬّﺮة ﺰﮐّﻴﻪ'
ﻗﺎل ﻔﻴﺴﻘﻮﻥ ﻤﻨﻬﺎ
ﺷﺮبة ﺷﺮبة 'ﻓﻴﻄﻬّﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻬﺎ ﻗﻠﻮﺑﻬم
ﻤﻥ اﻟﺤﺴﺪ' ﻭ ﻳﺴﻘﻄ
عن ﺃﺑﺸﺎﺭﻫم  اﻟﺸﻌﺮ' ﻭﺫﻟک
ﻘﻮل اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭﺟﻞ' (ﻭﺳﻘﺎﻫم ﺮﺑّﻬم
ﺸﺮﺍﺑﺎ ﻃﻬﻮﺭﺍ)
ﻣﻥ ﺘﻠک اﻟﻌﻴﻥ
اﻟﻤﻄﻬّﺮة ﻳﺎﻋلیّ ﻤﻴﺪﺍﻧﻴﮑﻪ
ﻭﻓﺪ' ﺟﺰ ﺳﻮﺍﺭﻩ
ﻧﻴﺴﺖ (ﻭﻓﺪ ﮔﺮﻭﻩ
ﺍﻋﺰﺍمی ﻮ ﻫﻴﺄﺕ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ ﺭﺳمی
اﺳﺖ' ﻭﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻭﻓﺪ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل
ﺮﺳمی اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﮔﺮﻭﻫﻰ) ﻭ ﺍﻳﻥ ﺴﻮﺍﺭﺍﻥ
(ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺳﺮاء ﻮ ﻣﻌﺮﺍج
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺳﻨﺪ)
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺗﻘﻮﺍﻯ اﻟﻬی
کرﺩﻧﺪ' ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.( ﺗﻘﻴﻪ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺍﻧﺠﺎم
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﻮ ﺗﻘﻮﺍ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
زنده ﺍﻟﻬﻰ' ﮐﻪ
ﺑﺎﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ ﺒﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ) ﻭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺨﺼﻮﺹ ﻧﻤﻮﺩ
(ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻤﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﻮ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ'
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻓﺘﻥ ﺒﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ)
ﻭ ﺍﺯﺍﻋﻤﺎل
آنها ﺭﺍﺿی ﻴﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﺍﻋﻤﺎلی ﺪﻳنی
سلوکی ﻮ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﻗﺒﻮل اﻋﻤﺎل
ﻮ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺨﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺘّﻘﻴﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻳﺎﻋلیّ
ﺴﻮﮔﻨﺪ ﺑﮑﺴﻴﮑﻪ
ﺑذَﺭ ﻭ ﺗﺨم
گیاﻫی ﺮﺍ ﻣﻴﺸﮑﺎﻓﺪ'
ﻭﻧﺴﻤﻪ ﻭ ﻧَﻔَس
ﻭ ﺟﺎنی ﺮﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
(ﻣﺘﻘﻴﺎﻥ) ﭼﻮﻥ
اﺯ ﻗﺒﺮﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ
(ﭼﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻮ
ﺍﻏﺎﺯ ﺍﺑﺪﻳﺖ' ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺷُﺮُﻑ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ' ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻬﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺧﺮﻭج
ﺮﻭح اﺯ ﺟﺴم که ﺪﺭ
ﻭﺍقع ﻗﺒﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
اﺯﺁﻧﺎﻥ اﺳﺘﻘﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ' ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻧﺎﻗﻪﻫﺎ ﻭﺷﺘﺮ
ﻣﺎﺩﻩ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﺎﻥ اﺳﺘﻘﺒﺎل
گروﻫی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﺭﺣﻠﻬﺎﻯ
اﻳﻥ ﺸﺘﺮﺍﻥ ( ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤل ﻮ ﻧﻘل
ﺪﺭﻋﺼﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ)
ﺍﺯ ﻃﻠﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩَﺭ ﻭ ﻳﺎﻗﻮﺕ
ﺯﻳﻨﺖ ﻳﺎﻓﺘﻪ' ﻭ
ﭘﺎﺭﭼﻪﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺒﺮق ﺸﺐ
ﻧﻤﺎ' ﻭﺳﻨﺪس ﺳﻨﮕﺪﻭﺯﻯ
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ' ﻭﺑﻨﺪ
ﺑﻴﻨﻰ ﺷﺘﺮﻫﺎ ﺍﺯ
ﺍﺭﻏﻮﺍﻥ اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥﺸﺘﺮﻫﺎ
ﺁﻧﺎﻥﺮﺍ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﺑﻤﺤﺸﺮ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ
( ﺍﺳﺮاء ﺭﻭح ﺴﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﺁﺳﻤﺎﻥ
هفتم ﻮ ﺗﻘﺮﺏ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ' ﻭ ﻣﻘﺎم
ﺪﻧﺎ ﻭ ﺗﺪﻟّﻰ) ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳک  اﺯ
ﺁﻧﺎﻥﺮﺍ ﻫﺰﺍﺭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺩﺭ ﺟﻠﻮ
ﻭ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﻭ ﭼﭗ ﺁﻧﺎﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ
ﻭﭼﻨﺎﻥ ﺒﺎﺟﺸﻥ
ﻮ ﺯﻓﺎﻑ ( ﭼﻮﻥ ﺪﺍﻣﺎﺩ
ﺑﺮﺩﻥ ﺒﺤﺠﻠﻪ ﺯﻓﺎﻑ)
ﺑُﺮﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺪﺭﺏ ﺑﻬﺸﺖ ﺃﻋﻈم
ق ائم رب اعظم ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
( ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ'
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ عقل ﻮ
ﺟﻨﺎﻥ ﺃﻋﻈم  اﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻗﺒلی ﻨﻴﺰ
ﻋﻈﻴمی ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ اﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ' ﺑﺎﺯﻋﻈﻴﻤﺘﺮﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ اﺯﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭﻋﻘﻠﻬ ﺎﻭ ﻧﻮﻋﻬﺎ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ) ﻭﺑﺮ
ﺩﺭ ﺑهشت ﺩﺭﺧتی
اﺳﺖ'ﮐﻪ ﻫﺮﺑﺮگ
ﺁﻥ ﺳﺎﻳﻪﺍﻯ ﺪﺍﺭﺩ'
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭ ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭزیر ﺁﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ ( ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﺍﻋﻈم ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق کاﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﺧﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺷﺠﺮﻩ ﺳﺪﺭت ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺴﺎﻳﻪ ﻭﭘﻨﺎﻩ ﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍم
هزﺍﺭ ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻨﺎﻩ ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺪﻫﺪ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮﻗﺎل ثمّ ﻴﻨﺼﺮﻓﻮﻥ
الی عین اﺧﺮﻯ
عن ﻴﺴﺎﺭ ﺍﻟﺸﺠﺮة'
ﻓﻴﻐﺘﺴﻠﻮﻥ ﻔﻴﻬﺎ
ﻭﻫی عین
ﺍﻟﺤﻴﺎة' ﻓﻠﺎ
ﻳﻤﻮﺗﻮﻥ ﺃﺑﺪﺍ'
ﻗﺎل ثمّ ﻴﻮﻗﻒ ﺑﻬم
ﻘﺪﺍم اﻟﻌﺮﺵ' ﻭﻗﺪ
ﺍﺳﻠﻤﻮﺍ ﻣﻦ ﺍﻟﺂﻓﺎﺕ
ﻭ ﺍﻟﺄﺳﻘﺎﻡ' ﻭ ﺍﻟﺤﺮ
ﻭ ﺍﻟﺒﺮﺩ ﺃﺑﺪﺍ'
ﻗﺎل ﻔﻴﻘﻮل اﻟﺠﺒّﺎﺭ
ﺟلّ  ﺬﮐﺮﻩ
ﻟﻠﻤﻠﺎﺋکة ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﻤﻌﻬﻢ' ﺍﺣﺸﺮﻭﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎئی الی
اﻟﺠﻨّﻪ' ﻭﻟﺎ ﺗﻮﻗﻔﻮﻫم
مع اﻟﺨﻠﺎﺋﻖ ﻓﻘﺪ
ﺳﺒق ﺮﺿﺎﻯ
عنهم ﻮ ﻭﺟﺒﺖ ﺭﺣﻤتی
ﻠﻬﻢ' ﻭﮐﻴﻒ ﺍﺭﻳﺪ
ﺃﻥ اﻭﻗﻔﻬم مع ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﺤﺴﻨﺎﺕ ﻭ ﺍﻟﺴﻴّﺌﺎﺕ؟
ﻗﺎل ﻔﺘﺴﻮﻗﻬم
اﻟﻤﻠﺎﺋکة ﺍلی
اﻟﺠنة 'ﻓﺎﺫﺍ ﺍﻧﺘﻬﻮﺍ
ﺑﻬﻢ ﺍلی ﺒﺎﺏ ﺍﻟﺠنة
ﺍﻟﺄﻋﻈﻢ' ﺿﺮﺏ ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﺍﻟﺤﻠﻘﻪ ﺿﺮبة
ﻋﻈﻴﻤﻪ' ﺗﺼﺮﺻﺮﻳﺮﺍ
ﻳﺒلغ ﺼﻮﺭﺕ ﺻﺮﻳﺮﻫﺎ
ﮐﺤﻮﺭاءﻋﺪﻫﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺰ ﻭ ﺟل ﻠﺄﻭﻟﻴﺎﺋﻪ
فی اﻟﺠﻨﺎﻥ' ﻓﻴﺘﺒﺎﺷﺮﻭﻥ
ﺒﻬﻢ' ﺍﺫﺍ ﺳﻤﻌﻮﺍ
ﺻﺮﻳﺮ ﺍﻟﺤﻠﻘﻪ
ﻓﻴﻘﻮل ﺒﻌﻀﻬﻢ
(ﻓﻴﺘﺒﺎﺷﺮﻥ ﺒﻬم
اﺫﺍ ﺳﻤﻌﻥ ﺼﺮﻳﺮ
ﺍﻟﺤﻠقة ﻓﻴﻘﻮل
ﺒﻌﻀﻬﻦ ﻟﺒﻌﺾ' ﻗﺪﺟﺎٴﻨﺎ
ﺃﻭﻟﻴاء اﻟﻠﻪ'
ﻓﻴﻔﺘح ﻠﻬﻢ ﺍﻟﺒﺎﺏ
ﻓﻴﺪﺧﻠﻮﻥ اﻟﺠنة
ﻭ ﺗﺸﺮﻑ ﻋﻠﻴﻬم
ﺃﺯﻭﺍﺟﻬم ﻤﻥ
اﻟﺤﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻥ
ﻮ ﺍﻟﺂﺩﻣﻴّﻴﻦ'
ﻓﻴﻘﻠﻥ ﻤﺮﺣﺒﺎ
ﺑﮑﻢ' ﻓﻤﺎ ﮐﺎﻥ ﺃﺷﺪّ
ﺷﻮﻗﻨﺎ ﺍﻟﻴﮑﻢ'
ﻭ ﻳﻘﻮل ﻠﻬﻥّ ﺃﻭﻟﻴاء
اﻟﻠﻪ ﻣثل ﺫﻟک  ﻭ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﻭﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﺁﻥ
ﺪﺭﺧﺖ' ﭼﺸﻤﻪ ﺗﻄﻬﻴﺮ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭﭘﺎک ﻛﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮک ﻴﺎﻳﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ اﺯ ﺁﻥ
ﭽﺸﻤﻪ ﺟﺮﻋﻪ ﺍﻯ
ﻤﻴﻨﻮﺷﻨﺪ 'ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺣﺴﺪﻯ ﭙﺎک
ﻤﻴﮑﻨﺪ (ﭼﻨﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪﻩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻫﻴچ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﻈﺮ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺟﻠﺐ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ' ﻭﺣﺴﺎﺩﺕ
ﺁﻥ ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ) ﻭﺗﻤﺎم
ﻤﻮﻫﺎﻯ ﺍﻧﺎﻥ ﻤﻴﺮﻳﺰﺩ(
ﭘﺎﮐی ﺘﻥ اﺯ مو
و ﺰﻭﺍﺋﺪ' ﻭ ﻣﻮ ﺳﻤﺒﻮل
اﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ ﺘﻥ
ﻮ ﻣﺰﺍﺣم ﺁﻥ

ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﺍﻳﻥ
ﺰﻭﺍﺋﺪ ﻫﺴﺖ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ هماﻥ ﻘﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ'
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺷﺮﺍﺏ ﻃﻬﻮﺭﻯ
ﺪﺍﺩ (ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﻨﻮﺷﻴﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
اﻟﻬی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘلی ﺨﻮﺩ ﻃﺎﻫﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﺑﻠﮑﻪ ﻃﺎﻫﺮ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖسالک ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻮﺷﻴﺪنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺎﭘﺎکی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻃﺎﻫﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﺼﻮم
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ اﺯ ﺍﻳﻥ
ﭽﺸﻤﻪ ﭘﺎک ﻮﭘﺎک
ﻛﻨﻨﺪﻩ می ﻨﻮﺷﻨﺪ
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﺒﺎ ﺷﺴﺘﺸﻮﻯ
ﺨﻮﺩ' ﻭ ﺭﻓﻊ ﺧﺴﺘﮕی
ﻮ ﺧﺎک اﻟﻮﺩﮔی
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﭽﺸﻤﻪ ﺁﺏ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭ ﺃﺑﺪﻳﺖ

ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ' ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺴﭙس ﺑﺴﻤﺖ ﭼﺸﻤﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﭼﭗ ﺩﺭﺧﺖ
ﺍﺳﺖ. (ﺩﺭﺧﺖ ﺳﺪﺭت
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﺎ 'ﻭﻧﻘﺶ
ﻓﺮﺵﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ'
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ ﺪﺭﺧﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﻔﺎع
اﺳﺖ' ﻭﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﺁﻥ ﺠﻨﺒﻪ ﺭﻭحی
ﻮﺫﺍتی اﻧﺴﺎﻥ'ﻭ
ﺳﻤﺖ ﭼﭗ ﺁﻥ ﺠﻨﺒﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﺩﻧﻴﻮﻯ' ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺎﺯتعلیم
دادن ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﭼﺸﻤﻪﻋﻘلی
ﻮﻋﺮﻓﺎنی ﻮ ﺭﻭحی
ﻮﭼﺸﻤﻪ ﻋﻠم ﻮﻣﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
گفتگو ﮐﺮﺩ) ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺷﺴﺘﺸﻮ ﺩﺭ ﺁﻥ
(ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ﻭﭘﺎکی ﺘﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﺎﻳﺎﻥ ﺪﺍﺩﻥ
ﺒﺎﺣﻮﺍل ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ) ﮐﻪ
ﭼﺸﻤﻪ ﺁﺏ ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﺳﺖ' ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣُِﺮﺩ (ﺟﻮﺍﻥ ﺸﺪﻥ
ﺠﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ' ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻤﺮﺩﻥ ﺪﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺮگ  اﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﮔﻬﺎ ﻋﻴبی ﻮ
ﻧﺎﺭﺍﺣتی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﻭ ﺩﻟﻴل ﻮ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﻬﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی ﻤﺮﮔﻬﺎﻯ
کاﺭﻣﺎﺋی ﻮ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﺮﮒ

ﻭﺍقعی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﺳﭙس
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﺮﺵ ﻣﻴﺎﻳﺴﺘﻨﺪ
(ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ) ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟم ﻮ ﺷﻔﺎ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺯ ﺁﻓﺖﻫﺎ ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎ
ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺳﺮﻣﺎ
ﻭ ﮔﺮﻣﺎ ﻭ ﺑﻄﻮﺭ
ﺍﺑﺪﻯ ﺸﻔﺎ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
(ﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ ﻨﻔس
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ' ﻭﺳﺮﺩ ﻭ
ﮔﺮم ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ' ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎﻳﻥ اﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﺯﮔﺸتی
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ)
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺒّﺎﺭ ﺑﻤﻠﺎﺋک
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ' ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺮﺍ ﺗﺎ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﺤﺸﻮﺭ
ﻭﻫﻤﺮﺍﻫی ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ'
ﻭﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻠﺎﻳق
ﻤﺘﻮﻗﻒ ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻧﮕﺬﺍﺭﻳﺪ. ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺪﺭﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ'ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺭﻭﺍح
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺪﻳﮕﺮ ﺗﻮﻗﻒ
ﻭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻳﮕﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
همچناﻥ ﻤﻨﺘﻈﺮ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺑﺴﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﻣﻥ ﺒﺮﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺍﺟﺐ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ(ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ'
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﻋﻘلی
ﻮ ﺍﺣﻮﺍلی اﺳﺖ)
ﭘس  ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫم ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺎ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺣﺴﻨﺎﺕ ﻭ ثوﺍﺏ'ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺳﻴّﺌﺎﺕ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻫم ﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﻣﺘﻮﻗﻒ ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻡ (ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ 'ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس  ﺍﻧﺎﻥ ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ
(ﺣتی ﺃﻋﻠﻢ) ﺍﻟﻬی  ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ) ﺳﭙس ﻣﻠﺎﺋک
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍﺑﺴﻮﻯ
ﺒﻬﺸﺖ  ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
اﻟﻬی ﻮ ﮐﻠّﻯ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ)
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺪﺭﺏ ﺑﻬﺸﺖ
ﺃﻋﻈم ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ'
ﻣﻠﺎﺋک ﺤﻠﻘﻪ ﺁﻥ
ﺪﺭ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻮﺑﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺻﺪﺍ ﻭ ﻃﻨﻴﻥﺁﻥ
ﺒﮕﻮﺵ ﺗﻤﺎم ﺤﻮﺭﻳﻪﻫﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻭ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﺣﻮﺭﻳﻪ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻳﺎ ﻫﻮﺭ ﻭ ﻧﻮﺭ'ﻭ
ﺧﻮﺭّﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭﺷﻬﻮﻫﺎﻯ ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ'
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
'ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ علم ﻠﺪﻧّﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺁﻧﺎﻥ اﺳﺖ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺎ ﺣﻮﺭﻳﻪﻫﺎ
ﺑﻤﺒﺎﺷﺮﺕ ﻭ ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ
اﻏﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
(ﺑﻘﻮل ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ'
ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯ ﻭ ﺭﻭﺩ
ﺒﻬﺸﺖ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍنی
ﺮﺍ ﺷﺮﻭع ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ اﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬی
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻠﻴم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟﻚ'
ﻭ ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺩ ﺍﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ) ﺣﻮﺭﻳّﻪﻫﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ' ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺒﺮﻣﺎ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺎﻥ ﺒﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﻭ ﺩﺍﺧل ﺒﻬﺸﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﺴﺮ ﺍﻥ ﺤﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻴﻦ' ﻭ ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ
اﻧﺴﺎنی اﻧﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺷﺎﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ( ﮐﻪ ﺯﻧﺎﻥ
کاﻣل ﻮ ﺍﻟﻬی ﺸﺪﻩ'

ﺩﻳﮕﺮ ﺯﻥ ﺸﻮﻫﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ' ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺑﺨﻠق
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺯﻧﺎﻥ اﻧﺴﺎنی
ﻮ ﺯﻧﺎﻥ ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺣﻮﺭﻳّﻪ ﻫﺎﻯ
ﭽﺸم ﺮﻭﺷﻥ
کنندﻩ' ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺮﻳﻨﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی اﻧﺎﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ)
ﻭ ﺑﺂﻧﺎﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺧﻮﺵ ﺁﻣﺪﻳﺪ'
ﮐﻪﻣﺎ ﭼﻘﺪﺭ ﺷﻮق
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﻧﻬﺎئی
ﺸﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ
( ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ)
ﻭﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﻧﻴﺰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
اﻥ ﺤﻮﺭﻳّﻪﻫﺎ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
( ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﭼﻨﻴﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎنی
مستعد اﻟﻬی ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ. ﻭﭼﻨﻴﻥ
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻋﻘلی
ﻮﺍﻟﻬی ﺮﺍ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺑﻮﺩﻳﻢ) ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﺳﭙس ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ اﺯ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ'

ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻥ
گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ' ﻏُﺮﻑ
ﻣﺒﻨیّة ﻣﻥ ﻔﻮﻗﻬﺎ
ﻏﺮﻑ' ﺑﻤﺎﺫﺍ ﺑِﻨﻴﺖ
ﻳﺎ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ؟ ﺍﻃﺎﻗﻬﺎﺋﻯ
که ﺭﻭﻯ هم ﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ'
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻭﺑﺎﭼﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺴﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ؟
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻴﺎﻋﻠﻰ'
ﺗﻠک اﻟﻐﺮﻑ ﺑﻨﺎﻫﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭﺟل ﻠﺄﻭﻟﻴﺎﺋﻪ'
ﺑﺎﻟﺪُﺭ ﻭ ﺍﻟﻴﺎﻗﻮﺕ
ﻭ ﺍﻟﺰﺑﺮﺟﺪ' ﺳﻘﻮﻓﻬﺎ
ﺍﻟﺬﻫﺐ ﻣﺤﺒﻮکة
ﺑﺎﻟﻔﻀّﻪ' ﻟﮑلّ
غرفة ﻣﻨﻬﺎ ﺃﻟﻒ
ﺑﺎﺏ ﻣﻦ ﺍﻟﺬﻫﺐ'ﻋلی
کلّ ﺒﺎﺏ ﻣﻨﻬﺎ
ﻣﻠک ﻤﻮﮐّل ﺒﻪ'
ﻓﻴﻬﺎ ﻓُﺮﺵ ﻣﺮﻓﻮعة
ﺑﻌﻀﻬﺎ ﻓﻮق ﺒﻌﺾ'
ﻣﻥ اﻟﺤﺮﻳﺮ ﻭ ﺍﻟﺪﻳﺒﺎج
ﺒﺄﻟﻮﺍﻥ ﻤﺨﺘﻠفة
'ﻭﺣﺸﻮﻫﺎ ﺍﻟﻤﺴک
ﻮ ﺍﻟﮑﺎﻓﻮﺭ ﻭ ﺍﻟﻌﻨﺒﺮ'
ﻭ ﺫﻟک ﻘﻮل اﻟﻠﻪ
ﻋﺰ ﻭ ﺟل ﻮ ﻓُﺮﺵ
ﻣﺮﻓﻮعة 'ﺍﺫﺍ ﺩﺧل
اﻟﻤﻮٴﻤﻥ الی ﻤﻨﺎﺯﻟﻪ
ﻓﻰ ﺍﻟﺠنة 'ﻭﻭضع
علی ﺮﺃﺳﻪ ﺗﺎج
اﻟﻤﻠک ﻮ ﺍﻟﮑﺮﺍمة
'ﺍﻟﺒس ﺣﻠل اﻟﺬﻫﺐ
ﻭ ﺍﻟﻔﻀّﻪ ﻭ ﺍﻟﻴﺎﻗﻮﺕ
ﻭﺍﻟﺪُﺭ' ﻣﻨﻈﻮم
فی اﻟﺎﮐﻠﻴل ﺘﺤﺖ
ﺍﻟﺘﺎج  ﻳﺎﻋﻠﻰّ
' ﺍﻳﻥ اﻃﺎﻗﻬﺎ ﻭﻏﺮﻓﻪﻫﺎ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﺯ ﺩُﺭ ﻭ ﻳﺎﻗﻮﺕ
ﻭ ﺯﺑﺮﺟﺪ ﺳﺎﺧﺘﻪ'
ﻭﺳﻘﻔﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻃﻠﺎ ﺑﺎﻧﻘﺸﻬﺎﻯ
ﺒﺎ ﻧﻘﺮﻩ ﺍﺳﺖ ( ﺍﻳﻥ
غرﻓﻪﻫﺎﻯ ﺷﺎﻩ
ﻧﺸﻴﻥﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻬﺎ' ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی ﺴﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﮐﻠﺎس
ﺩﺭس ﺍﻧﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺒﻮﺩﻩ'
ﻭ ﺻﺤﻨﻪ ﺗﺤﮑم ﺴﻠﻮکی
ﺁﻧﺎﻥ' ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟم ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋی اﻳﻥ
ﻤﺠﺎﻟس ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
اﺭﺯﺵ ﭼﻮﻥ ﻄﻠﺎ
ﻭ ﻧﻘﺮﻩ ﻭ ﺟﻮﺍﻫﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻃﺎق ﺮﺍ ﻫﺰﺍﺭ
ﺩﺭ ﺍﺯ ﻃﻠﺎ ﻫﺴﺖ
( ﻭﻳﺎ ﺍﻃﺎﻗﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ' ﻭ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ.ﺑﺠﻬﺎﻥ' ﺑﺎ
ﺁﻥ ﺘﻤﺪﻥ ﻮ ﺩﺍﻧﺶ

ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻮﺳﻠﻮکی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻔﻮق
اﻟﻌﺎﺩﻩ ﺁﻥ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ) ﮐﻪ ﺑﺮ  ﻫﺮ ﺩﺭﻯ ﻨﻴﺰ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ ﻤﻮکّۀ
اﺳﺖ (ﺍﺑﻮﺍﺏ ﻋﻘل
ﻮﻋﻠﻤﻰ' ﻭ ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺭﻭﺍنی
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ) ﮐﻪ ﻓﺮﺷﻬﺎ
ﻭ ﺍثاثیه ﺷﺎﺷﻴّﻪ
ﺩﺭ ﻃﺒﻘﺎﺕ ﺑﺮ ﺟﺴته
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ (ﭼﻮﻥ
ﺁﻣفی ﺘﺌﺂﺗﺮ ﻭ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ ﺒﺰﺭگ  که   ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ) ﮐﻪ ﻫﺮ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺣﺮﻳﺮ
ﻭﺩﻳﺒﺎ ﺑﺎ ﺭﻧﮕﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺑﻮﺩﻩ' ﻭ
ﺣﺸﻮ ﻭ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯﻣﺸک ﻮ ﮐﺎﻓﻮﺭ
ﻭﻋﻨﺒﺮ ﻣﻌﻄّﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ' ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﻬﺎﻯ ﻤﺮﻓﻮﻋﻪ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﻥ ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ
( ﻭ ﺩﺭ ﻃﺒﻘﺎﺕ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﻭ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖﻫﺎﻯ
ﻮﻳﮋﻩ) ﻭ ﭼﻮﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ
ﺪﺍﺧل ﻤﻨﺎﺯل ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'  ﺑﺮﺳﺮ ﺧﻮﺩ
ﺗﺎجی اﺯ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ (ﮐﻠﺎﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺪﺭ ﻣﺠﺎﻟس ﺧﻮﺩ'
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺎج
گذﺍﺭﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺁﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﮐﻪ ﺣﻠّﻪﻫﺎ ﻭ ﺧﻠﻌﺘﻬﺎ
ﻭ ﭘﺎﺭﭼﻪﻫﺎﻯ' ﺍﺯ
ﻃﻠﺎ ﻭ ﻧﻘﺮﻩ ﻭ ﻳﺎﻗﻮﺕ
ﻭ ﺩُﺭ ﻣﻨﻈّم ﺪﻭﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﮐﻠﻴﻞ ﻭﺗﺎج
ﺯﻳﻨﺖ ﺯﻳﺮ ﺗﺎج
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ (ﺍﮐﻠﻴﻞ)
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﻠﺎﻩ ﺯﻳﺮ
ﺗﺎج ﺒﺮﺍﻯ ﺤﻔﻆ
ﺍﺯﺍﺭ ﺳﻨﮕﻴنی
ﺁﻥ ﺒﺮ ﭘﻮﺳﺖ ﺳﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺍﻳﺪﺁل اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻮ ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺑﻴﻥ ﺨﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻮ ﺍﻟﺒس
ﺳﺒﻌﻴﻥ ﺤﻠّﻪ ﺣﺮﻳﺮ'
ﺑﺄﻟﻮﺍﻥ ﻤﺨﺘﻠفة
ﻭ ﺿﺮﻭﺏ ﻣﺨﺘﻠفة
'ﻣﻨﺴﻮجة ﺑﺎﻟﺬﻫﺐ
ﻭ ﺍﻟﻔضة ﻭ ﺍﻟﻠّﻮٴﻠﻮ
ٴﻮ ﺍﻟﻴﺎﻗﻮﺕ ﺍﻟﺄﺣﻤﺮ'
ﻓﺬک ﻜﻘﻮﻟﻪ ﻋﺰ
ﻭ ﺟﻞ' ﻳﺤﻠّﻮﻥ ﻔﻴﻬﺎ
ﻣﻦ ﺃﺳﺎﻭﺭ ﻣﻥ ﺬﻫﺐ
ﻭ ﻟﻮٴﻠﻮ ٴﻮ ﻟﺒﺎﺳﻬم
ﻔﻴﻬﺎ ﺣﺮﻳﺮ) ﻓﺎﺫﺍﺟﻠس
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻥ علی ﺴﺮﻳﺮﻩ
ﺍﻫﺘﺰ ﺳﺮﻳﺮﻩ ﻓﺮﺣﺎ'
ﻓﺎﺫﺍ ﺍﺳﺘﻘﺮ ﺑﻮلیّ
اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭ ﺟل ﻤﻨﺎﺯﻟﻪ
فی اﻟﺠﻨﺎﻥ' ﺍﺳﺘﺄﺫﻥ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﻤﻠک
اﻟﻤﻮﮐّل ﺒﺠﻨﺎﻧﻪ'
ﻟﻴﻬﻨّﺌﻪ ﺑﮑﺮﺍمة
اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭ ﺟل
اﻳّﺎﻩ' ﻓﻴﻘﻮل
ﻠﻪ ﺧﺪﺍم اﻟﻤﻮٴﻤﻦ'
ﻣﻥ اﻟﻮﺻﻔاء ﻟﻮﺻﺎﺋﻒ،
ﻣﮑﺎﻧﻚ' ﻓﺎﻥّ ﻮلیّ
اﻟﻠﻪ ﻗﺪ ﺍﺗّﮑﺄ
ﻋﻠﻰ ﺃﺭﻳﮑﺘﻪ ﻭ
ﺯﻭﺟﺘﻪ ﺍﻟﺤﻮﺭ
ﺍٴﺘﻬﻴّت ﻟﻪ' ﻓﺎﺻﺒﺮ
ﻟﻮلیّ اﻟﻠﻪ' ﻗﺎل
ﻔﺘﺨﺮج
علیه ﺯﻭﺟﺘﻪ

ﺍﻟﺤﻮﺭاء ﻤﻥ ﺨﻴمة
ﻟﻬﺎ ﺗﻤشی ﻤﻘﺒلة
ﻭ ﺣﻮﻟﻬﺎ ﻭ ﺻﺎﺋﻔﻬﺎ'
ﻭﻋﻠﻴﻬﺎ ﺳﺒﻌﻮﻥ
ﺤﻠّﻪ ﻣﻨﺴﻮجة   ﺑﺎﻟﻴﺎﻗﻮﺕ
ﻭ ﺍﻟﻠّﻮٴﻠﻮ ٴﻮ
ﺍﻟﺰﺑﺮﺟﺪ' ﻣﻥ ﻤﺴک
ﻮ ﻋﻨﺒﺮ ﻭعلی ﺮﺃﺳﻬﺎ
ﺗﺎج اﻟﮑﺮﺍمة '
ﻭﻋﻠﻴﻬﺎ ﻧﻌﻠﺎﻥ
ﻤﻥ ﺬﻫﺐ' ﻣﮑﻠّﻠﺘﺎﻥ
ﺒﺎﻟﻴﺎﻗﻮﺕ ﻭ ﺍﻟﻠّﻮٴﻠﻮ
ٴﺸﺮﺍﮐﻬﻤﺎ ﻳﺎﻗﻮﺕ
ﺃﺣﻤﺮ' ﻓﺎﺫﺍ ﺩﻧﺖ
ﻣﻥ ﻮلیّ اﻟﻠﻪ'
ﻓﻬم ﺃﻥ ﻴﻘﻮم
اﻟﻴﻬﺎ ﺷﻮﻗﺎ ﻓﺘﻘﻮل
ﻠﻪ ﻳﺎ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻠﻪ'
ﻟﻴس ﻫﺬﺍ ﻳﻮم ﺘﻌﺐ
ﻭ ﻟﺎ ﻧﺼﺐ' ﻓﻠﺎ ﺗﻘم
ﺃﻣﺎﻟک ﻮ ﺃﻧﺖ ﻟﻰ'
ﻓﻴﻌﺘﻨﻘﺎﻥ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺧﻤﺴﻤﺎﺋﻪ ﻋﺎم
ﻤﻥ اﻋﻮﺍم اﻟﺪﻧﻴﺎ'
ﻟﺎ ﻳﻤﻠّﻬﺎ ﻭ ﻟﺎ
ﺗﻤﻠّﻪ' ﻗﺎل ﻔﺎﺫﺍ
ﻓﺘﺮ ﺑﻌﺾ ﺍﻟﻔﺘﻮﺭ
ﻣﻥ غیر ﻣﻠﺎﻟﻪ
ﻧﻈﺮ ﺍلی
عنقها ﻓﺎﺫﺍﻋﻠﻴﻬﺎ
ﻗﻠﺎﺋﺪ ﻣﻥ ﻘﺼﺐ
ﻣﻦ ﻳﺎﻗﻮﺕ ﺃﺣﻤﺮ'
ﻭﺳﻄﻬﺎ ﻟﻮح ﺼﻔﺤﺘﻪ
ﺩﺭة ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻓﻴﻬﺎ'
ﺃﻧﺖ ﻳﺎ ﻭلیّ اﻟﻠﻪ
ﺣﺒﻴﺒﻰ' ﻭ ﺃﻧﺎ ﺍﻟﺤﻮﺭائ
ﺤﺒﻴﺒﺘک اﻟﻴک ﺘﻨﺎﻫﺖ
ﻧﻔﺴﻰ' ﻭ ﺍلی ﺘﻨﺎﻫﺖ
ﻧﻔﺴﻚ' ثمّ ﻴﺒﻌث
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻴﻪ ﺃﻟﻒ
ﻣﻠﻚ' ﻳﻬﻨّﺌﻮﻧﻪ
ﺑﺎﻟﺠنة 'ﻭ ﻳﺰﻭﺟﻮﻧﻪ
ﺑﺎﻟﺤﻮﺭاء ﻗﺎل
فین ﺘﻬﻮﻥ الی ﺃﻭﻝ
ﺑﺎﺏ ﻣﻥ ﺠﻨﺎﻧﻪ'
ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ ﻠﻠﻤﻠک
اﻟﻤﻮﮐل ﺒﺄﺑﻮﺍﺏ
ﺟﻨﺎﻧﻪ' ﺍﺳﺘﺄﺫﻥ
ﻠﻨﺎ ﻋلی ﻮﻟﻰّ

ﺍﻟﻠﻪ' ﻓﺎﻥ اﻟﻠﻪ
ﺑﻌثنا ﺍﻟﻴﻪ ﻧﻬﻨّﺌﻪ'
ﻓﻴﻘﻮل اﻟﻤﻠک ﺤﺘّﻯ
ﺃﻗﻮل ﻠﻠﺤﺎﺟﺐ'
ﻓﻴﻌﻠﻤﻪ ﻣﮑﺎﻧﮑم
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻧﺎﻥ
رﺍ ﺧلعتهائی  اﺯ ﺣﺮﻳﺮ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺭ ﺭﻧگ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ' ﮐﻪ ﺑﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﻃل اﻭ ﻧﻘﺮﻩ
ﻭ ﺯﺭ ﺑاﻔﺖ ﻭ ﺳﻴم
ﺪﻭﺧﺖ ﺍﺳﺖ) ﻭ ﻳﺎﻗﻮﺕ
ﺳﺮخ ﭙﻮﺷﺎﻧﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ'
ﮐﻪ ﺯﻳﻨﺖ ﻭ ﺣﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺪﺳﺖ ﺑﻨﺪ ﺍﺯﻃﻠﺎ
ﻭ ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺒﺎس ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺣﺮﻳﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻤﻮٴﻤﻥ ﺒﺮ ﺳﺮﻳﺮ
ﻭ أﺭﻳﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺷﺤﺎل
ﻨﺸﺴﺖ' ﻭﻭلیّ ﺨﺪﺍ  ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﻨﺎﺯل
ﺒﻬﺸتی ﺨﻮﻳﺶ ﻣﺴﺘﻘﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ( ﻭ ﭼﻮﻥ ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
وﺍﺻل ﺒﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ'
ﻗﺮّﻩ ﮔﻴﺮﻯ اﺯ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻳﺸﺎﻥ' ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ)
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﻮﮐل ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ
اﺟﺎﺯﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﺒﺮﻳک کرﺍﻣﺎﺕ
بر ﻤﻮٴﻤﻥ ﻮﺍﺭﺩ
ﺷﻮﻧﺪ و اﺟﺎﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬی ﺪﺭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻬﺎﻯ
دربار ﺨﻮﺩ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻮ ﻣﺘﺼﺪﻳﺎﻥ ﻤﺠﺎﻟس
'ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺁﻧﺎﻥ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺎﺩم ﻤﻮٴﻤﻥ
اﺯ ﻭﺻﻴﻒ ﻫﺎ ﻭ ﻧﺪﻳمه
ها ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ' ﺟﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻳﺴﺘﻴﺪ
ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﺎﺷﻴﺪ.
ﺯﻳﺮ ﺍﻭلیای اﻟﻬﻴی
بر ﺍﺭﻳﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺗﮑﻴﻪ ﺯﺩﻩ' ﻭ ﻫﻤﺴﺮ
ﺣﻮﺭﻳﻪ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
( ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺳﮑس ﻧﻴﺴﺖ'
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟت
ﺄﻣّل ﻮ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﻭﻗﺖ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ)
ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﻮلیّ
ﺨﺪﺍ ﺻﺒﺮ ﮐﻦ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻤﺴﺮ ﺣﻮﺭﻳﻪ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﭼﺎﺩﺭﺵ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺂﻳﺪ' ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﻋﻘلی
اﻟﻬی ﺎﻭ 'ﺍﺯﺧﻴﻤﻪ
ﺍﺧﺘﻔﺎﻯ ﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﻤﻴﺂﻳﺪ'
ﻭ ﻧﺰﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﻠﺎﺋک
ﻮ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ'
ﺑﻤﺤﻀﺮ ﻭلیّ ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ) ﮐﻪ ﺑﺴﻮﻯ
اﻭ ﺁﻣﺪﻩ' ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺍﻭ ﻧﺪﻳﻤﻪﻫﺎ ﺑﺎ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺧﻠﻌﺖ ﺑﺎﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ' ﺍﺯ ﻳﺎﻗﻮﺕ
ﻭ ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ ﻭ ﺯﺑﺮﺟﺪ'
ﻭﺑﺎ ﻣُﺸک ﻮ ﻋﻨﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﺎﺩﻭ
ﮐﻔﺶﺍﺯﻃﻠﺎﻯ
گل ﺪﺍﺭ ﺑﺎ ﻳﺎﻗﻮﺕ
ﻭ ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ ﺍﺳﺖ.
(ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻳﻥ ﻠﺒﺎﺳﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻤﺴﻴح
ﺪﺭ ﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳﺦ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑثرﻭﺕ ﻫﺮ
ﮐﻠﻴﺴﺎ' ﺍﻳﻥ ﺘﺸﺮﻳﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ کشیشاﻥ ﻮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ اﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺪﻳنی ﻮ ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻥ ﻤﻴﮑﺮﺩﻩ'
ﻭﺿﻤﻨﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺸﺒﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ' ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ اﺣﻮﺍﻝ ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﺑﻨﺪﻫﺎﻯ
اﻳﻥ کفشها ﺍﺯ ﻳﺎﻗﻮﺕ
ﺳﺮخ اﺳﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺣﻮﺭﻳّﻪ ﻧﺰﺩﻳک
ﻮلیّ ﺨﺪﺍ ﺷﺪ' ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺷﻮق ﺒﺮﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل ﻤﻴﮑﻨﺪ
(ﮐﺎﺭﻯ که ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻠﮑﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ) ﻭ
ﺣﻮﺭﻳّﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﮐﻪ ﻳﺎ ﻭلیّ ﺨﺪﺍ'
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﻭﺯ
ﺧﺴﺘﮕی ﻮ ﻧﺎﺭﺍﺣتی
ﺘﻮ ﻧﻴﺴﺖ' ﺍﺯ ﺟﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻠﻨﺪ ﺸﻮ ( ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬی ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق هیچ گوﻧﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ عباﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭ ﻣﻥ ﻮ
ﺗﻮ ﺍﺯ ﺁنِ هم  ﻫﺴﺘﻴﻢ'ﻭ
ﺩﺭ ﻣﻌﺎﻧﻘﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎل ﺪﻧﻴﺎ
ﻃﻮل ﻤﻴﮑﺸﺪ ﻭ ﺧﺴﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ( ﺩﺭ ﻣﻌﺎﻧﻘﻪ
ﺭﻭجی اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﻣﻌﺎﻧﻘﻪ
ﺟﻨﺴی ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ

ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻣﻌﺎﻧﻘﻪ
ﺟﻨسی ﺸﺘﺮﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ' ﮐﻪ ﺳﺎﻋﺘﻬﺎ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ ﻣﻴﮑﺸﺪ'
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺣﺴﺮﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ
ﻣﻌﺎﻧﻘﻪ ﻭ ﻣﻌﺎﺷﻘﻪﻫﺎ
ﺗﻥ ﺒﺘﻦ ﻃﻮﻟﺎنی
گرﺩﺩ) ﻭﭼﻮﻥ اﻧﺪکی
ﻔﺘﻮﺭ( ﺩﺭ ﻣﻌﺎﺷﻘﻪ
ﻭ ﻣﻌﺎﻧﻘﻪ ﻭ ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ
ﺠﻨﺴﻰ) ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ'
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯﻫم ﻨﻴﺰ
ﻣﻠﺎلی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ'
ﻧﮕﺎهی ﺒﮕﺮﺩﻥ
ﺤﻮﺭﻳﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎ ﻧﻴﻬﺎﻯ
اﺯ ﻳﺎﻗﻮﺕ ﺳﺮخ
ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ' ﮐﻪ ﻭﺳﻄ
ﺁﻥ ﻠﻮﺣﻪﺍﻯ اﺯ
ﺩُﺭ(ﺩَﺭ ﺧﺸﺎﻥ)
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺭﻭﻯ ﺁﻥ
ﻨﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ' ﺃﻯ
ﻮلیّ ﺨﺪﺍ' ﺗﻮ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻣﻥ هستی 'ﻭﻣﻥ ﺤﻮﺭﻳّﻪ
ﻣﺤﺒﻮﺑﻪ ﺗﻮ ﻫﺴﺘم
ﻮ ﺗﻤﻨّﺎﻯ ﺸﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺕ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮ
ﺩﺍﺭﻡ' ﻭ ﻧﻔس ﻭ ﻣﻴل
ﺘﻮ ﺷﺪﻳﺪﺍ ﺑﻤﻥ
ﺘﻤﺎﻳﻞ

ﺩﺍﺭﺩ. سپس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ'
ﮐﻪ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﻬﻨﻴﺖ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﻭ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺳم اﺯﺩﻭﺍج
ﺒﺎﺣﻮﺭﻳﻪ ﺍﻭ ﺷﺮﮐﺖﮐﻨﻨﺪ.
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﻭﻟﻴﻥ
ﺪﺭب ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ' ﻭ
ﺑﻔﺮﺷﺘﻪ ﻣﻮﮐّل
ﺪﺭﻫﺎﻯ ﺒﻬﺸﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺍﺯ ﻭلیّ ﺍﻟﻬی ﺒﮕﻴﺮﻳﺪ'
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻬﻨﻴﺖ ﺍﻭ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ کرﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻳﻥ کاﻣل اﻟﻬﻰ'
ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﺴﺐ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻗﺒلی اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻣﻌﺮفی ﭙﻴﺮشان
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺻﺒﺮ ﮐﻨﻴﺪ'
ﺗﺎ ﺑﺤﺎﺟﺐ ﺑﮕﻮﻳﻢ'
ﮐﻪ ﻣﻘﺎم ﺸﻤﺎ ﭼﻴﺴﺖ؟
(ﻣﻮﮐل ﻮ ﺣﺎﺟﺐ ﻭ
ﺧﺎﺩﻡ

ﻣﺮﺍﺗب ﻴﺎﺯ ﻣﻨﺸﻴﺎﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯاﻟﻬﻰ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺤﻀﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﻗﺒﻠﺎ
ﻭ ﺑﻬﻤﻴﻥ ﻨﺤﻮ ﻧﻘل
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ' ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ) ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ: ﺃﻣّﺎ ﺍﻟﺠﻨﺎﻥ
اﻟﻤﺬﮐﻮﺭﻩ فی
اﻟﮑﺘﺎﺏ' ﻓﺎﻧّﻬﻥّ
ﺠنة ﻋﺪﻥ' ﻭ ﺟنة
اﻟﻔﺮﺩﻭس ' ﻭ ﺟنة
ﻧﻌﻴﻢ' ﻭ ﺟنة ﺍﻟﻤﺄﻭﻯ'ﻗﺎل
ﻮ ﺍﻥّ ﻠﻠﻪ ﻋﺰ ﻭ
ﺟل ﺠﻨﺎﻧﺎ ﻣﺤﻔﻮفة
ﺑﻬﺬﻩ ﺍﻟﺠﻨﺎﻥ'
ﺍﻥّ اﻟﻤﻮٴﻤﻥ ﻠﻴﮑﻮﻥ
ﻠﻪ ﻣﻥ اﻟﺠﻨﺎﻥ
ﻤﺎ ﺃﺣﺐّ ﻭ ﺍﺷﺘﻬﻰ'
ﻳﺘﻨﻌم ﻔﻴﻬﻥ
کیف ﻳﺸاء ﻭ ﺍﺫﺍ
ﺃﺭﺍﺩ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻥ
ﺸﻴﺌﺎ ﺍﻧّﻤﺎ ﺩﻋﻮﺍﻩ'
ﺍﺫﺍ ﺃﺭﺍﺩ ﺃﻥ ﻴﻘﻮﻝ
( ﺳﺒﺤﺎﻧﻚ ﺍﻟﻠّﻬﻢ'
ﻓﺎﺫﺍ ﻗﺎﻟﻬﺎ ﺗﺒﺎﺩﺭﺕ
ﺍﻟﻴﻪ ﺍﻟﺨﺪﺍم
ﺒﻤﺎ ﺍﺷﺘﻬی ﻤﻥ
غیر ﺃﻥ ﻴﮑﻮﻥ ﻄﻠﺒﻪ

ﻣﻨﻬﻢ' ﺃﻭ ﺃﻣﺮ ﺑﻪ'
ﻭﺫﻟک ﻘﻮل اﻟﻠﻪ
ﻋﺰ ﻭﺟل ﺪﻋﻮﻳﻬم
ﻔﻴﻬﺎ'ﺳﺒﺤﺎﻧک
اﻟﻠّﻬﻢ' ﻭ ﺗﺤﻴّﺘﻬم
ﻔﻴﻬﺎ ﺳﻠﺎﻡ' ﻳﻌنی
اﻟﺨﺪﺍﻡ' ﻗﺎل ﻮ
ﺁﺧﺮ ﺩﻋﻮﺍﻫم ﺃﻥ
اﻟﺤﻤﺪ ﻟﻠﻪ ﺭﺏ
ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ' ﻳﻌنی
ﺒﺬﻟک عندﻣﺎ ﻳﻘﻀﻮﻥ
ﻤﻥ ﻠﺬّﺍﺗﻬم ﻤﻥ
اﻟﺠﻤﺎع ﻮ ﺍﻟﻄﻌﺎم
ﻮ ﺍﻟﺸﺮﺍﺏ' ﻳﺤﻤﺪﻭﻥ
اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭ ﺟل
عند ﻓﺮﺍﻏﻬﻢ' ﻭ
ﺃﻣّﺎ ﻗﻮﻟﻪ اﻭﻟﺌک
ﻠﻬم ﺮﺯق ﻤﻌﻠﻮﻡ'
ﻗﺎل ﻴﻌﻠﻤﻪ ﺍﻟﺨﺪﺍم
ﻔﻴﺄﺗﻮﻥ ﺒﻪ ﺃﻭﻟﻴاء
اﻟﻠﻪ' ﻗﺒل ﺃﻥ ﻴﺴﺄﻟﻮﻫم
اﻳّﺎﻩ' ﻭ ﺃﻣّﺎ
ﻗﻮﻟﻪ ﻋﺰ ﻭ ﺟﻞ' ﻓﻮﺍﮐﻪ
ﻭﻫم ﻤﮑﺮّﻣﻮﻥ'
ﻗﺎل ﻔﺎﻧّﻬم ﻠﺎ
ﻳﺸﺘﻬﻮﻥ ﺸﻴﺌﺎ
فی الجنة ' ﺍﻟّﺎ
ﺍﮐﺮﻣﻮﺍ ﺑﻪ ﺍﻣّﺎ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻤﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ
ﺍﺯ (ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ
ﻮﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ اﻣﺮﻳﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬی  ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻘﺮﺭ ﺍﻟﻬی ﺪﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ' ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﺍﺣﻮﺍلی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺑﻬﺸﺖﻋﺪﻥ (ﺩﺭ ﺍﺻﻄﻠﺎح
ﻘﺮﻳﺶ ﻭﻣﺮﺩم ﻴﻤﻦ
) ﻭﺑﻬﺸﺖ ﻓﺮﺩﻭس
( ﺩﺭﺍﺻﻄﻠﺎح اﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻮ ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﻓﺮﺩﻳس ﻭ ﭘﺮﺩایس
ﻭ) ﻭﺑﻬﺸﺖ ﻧﻌﻴﻢ
(ﭘُﺮ ﻧﻌﻤﺖ)

ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺟنة  ﺍﻟﻤﺄﻭﺍ
( ﻳﺎ ﭘﻨﺎﻩ ﮔﺎﻩ ﺍﻳﻨﺪﻩ'
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥهای
اینذه فوق
بشری 'ﮐﻪ ﭘﻨﺎﻩ
ﮔﺎﻩ ﺑﻬﺸتی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﺟﻨﺎﻥ ﻮ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻤﮑﺎنی
ﻮ ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ' ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ'
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ' ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻮ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ' ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻤﺮﺍﺣل
ﺠﺰﺋی ﻮ ﺣﺎﻓّﻪ
ﻭ ﮐﻨﺎﺭﻩ های ﺁﻥ'
ﻭﺑﺎ ﺣﻔﺎﻭﺕ ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل
ﻮ ﭘﺬﻳﺮﺍﺋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭﻣﻮٴﻤﻥ اﺯ ﺟﻨﺎﻥ(
ﻳﺎ ﮔﻨﺎﻥ ﻮﻋﻘﻠﻬﺎ)
ﺍﻧﻘﺪﺭ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﺷﺘﻬﺎ ﻭﻫﻮس ﮐﺮﺩ'
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ( ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ﺑﺮ ﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺍﺣﻮﺍلی
ﻮ ﺯﻧﺪگی ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭﻫﺮﻃﻮﺭﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ' ﻭﻣﻌﺼﻮﻣیّت
ﻭ ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ ﻭ
بی ﺤﺴﺎب و ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ'
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ هر ﺣﺴﺎﺏ
ﺭﺳی ﻮ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﻬﺴﺘﻨﺪ) ﻭ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺍﻳﻥ ﻤﻮٴﻤﻦ
(ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ) ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻳﻥ ﺪﻋﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﮐﻪ ﺳﺒﺤﺎﻧک
اﻟﻠّﻬﻢّ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺗﻮﺋﻴﮑﻪ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻰ' ﻭ ﭼﻮﻥ ﭽﻨﻴﻥ
هوس ﮐﺮﺩ' ﺧﺎﺩم
ﺒﺮﺍﻳﺶ ﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻨﮑﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺗﻬﻴﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ( ﻫﺮﭼﻪ ﻫﻮس
ﮐﻨﺪ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺪﻋﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺴﺒﺤﺎﻧﻚ ﺍﻟﻠّﻬمّ
اﺳﺖ. ﻭ ﺗﺤﻴّﺖ ﻭ
ﺩﺭﻭﺩ ﺁﻧﺎﻥﺴﻠﺎم
اﺳﺖ. ( ﺗﺤﻴّﺖ ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﻃﻠﺐ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭﻃﻮل
عمرﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻴی
ﻮﺩ' ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴم
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﻨﻨﺪ)
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺨﺎﺩﻣﺎﻥ
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﺳﻠﺎم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺁ ﺧﺮﻳﻥ
ﺪﻋﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺍﻟﺤﻤﺪ
ﻟﻠﻪ ﺭﺏ ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ'
ﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍﻯ ﺮﺏ
ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ ﻮ ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﺁﮔﺎﻩ' ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻗﻀﺎﻯ
ﻠﺬﺕ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'
ﭼﻪ ﺟﻤﺎع ﺠﻨﺴی
ﻴﺎ ﻃﻌﺎم ﻮ ﺷﺮﺍﺏ
(ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺪﻳﮕﺮ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس ﻭ
ﻗﻨﺎﻋﺖ ﻭ ﺍﺣﺮﺍﻡ
ﻭ ﺗﺤﺮﻳم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺳﭙﺎس
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﻓﺮﺍﻏﺖ
از ان ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﮐﻠﺎم اﻟﻬی
که

ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ' ﺍﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺭﺯق ﻤﻌﻠﻮم
ﻬﺴﺖ' ﺍﻣﺎم ﻔﺮﻣﻮﺩ'
ﻳﻌنی ﺨﺎﺩﻣﺎﻥ
اﻥﺮﺯﻗﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ'
ﻭﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﺤﺎﺿﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ (ﺭﺯق ﻤﺎﺩﻯ
ﺮﺍ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻤﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻫﺪﻳﻪ ﮐﻨﻨﺪ'
ﻭلی ﺮﺯق ﻤﻌﻨﻮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﭙﻴﺶ ﺍﺯ ﺳﺌﻮﺍل
ﻮ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺣﺎﺿﺮ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﻤﻌﻠﻮم ﻮﻣﺸﺨﺺ
ﻭاز نوع ئﻋﻠمی
ﻮ ﺁﮔﺎﻫی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ' ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
(ﻣﻌﻠﻮﻡ) ﺑﻤﻌنی
ﻤﺤﺪﻭﺩ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮع اﮔﺎﻫﻰ

ﻭﺍﻟﻬﺎمی و
علمی اﺳﺖ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ'
ﻓﻮﺍﮐﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﮑﺮم ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﻣﻴﻮﻩﻫﺎ ﻭﻓﺎﮐﻬﻪ
ها ﺑﻤﻌنی هرﭼﻪ
ﺑﺎﻋث ﻓﮑﺎﻫﺖ ﻭ
ﺧوﺮﺳﻨﺪﻯ ﻮﺧﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﺭﺩ
ﭘﺬﻳﺮﺍﺋی و ﭙُﺮﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺍﻟﻬی ﻬﺴﺘﻨﺪ) ﻭﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ' ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻫﻴچ
هوﺳﻰ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ'
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻨﻴﺰ می ﺮﺳﻨﺪ ( ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق هر ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻯ
ﺒﺪل ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪ'
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺻﻠﺎح ﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻟﻄﻤﻪﺍﻯ
ثوﻮﺍﺏ ﮔﻴﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺨﻮﺭﺩ' ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺟمع ﺁﻭﺭﻯ
کرامات
بالفعل و
بالقوّه
آنگاه ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ).

حدیث 3107- امام
میفرماید
(ج؟ ص؟) ﻔﻠﻮ ﺭﻣﻴﺖ
ﺑﺒﺼﺮ ﻗﻠﺒﻚ' ﻧﺤﻮ
ﻣﺎ ﻳﻮﺻﻒ ﻟﻜم ﻨﻬﺎ'
ﻟﻌﺰﻓﺖ ﻧﻔﺴک
عن ﺒﺪﺍئع ما ﺍﺧﺮﺝ
الی اﻟﺪﻧﻴﺎ' ﻣﻥ
ﺸﻬﻮﺍﺗﻬﺎ ﻭ ﻟﺬﺍﺗﻬﺎ
ﻭ ﺯﺧﺎﺭﻑ ﻣﻨﺎﻇﺮﻫﺎ'
ﻭﻟﺬﻫﻠﺖ ﺑﺎﻟﻔﮑﺮ
ﻓﻰ ﺍﺻﻄﻔﺎق ﺃﺷﺠﺎﺭ
ﻏﻴّﺒﺖ ﻋﺮﻭﻗﻬﺎ'
فی کثباﻥ اﻟﻤﺴک
علی ﺴﻮﺍﺣل ﺃﻧﻬﺎﺭﻫﺎ'
ﻭ فی ﺘﻌﻠﻴﻖ ﮐﺒﺎﺋﺶ
ﺍﻟﻠّﻮٴﻠﻮ اﻟﺮﻃﺐ
فی عساﻟﻴﺠﻬﺎ ﻭ
ﺃﻓﻨﺎﻧﻬﺎ' ﻭ ﻃﻠﻮع
ﺘﻠک اﻟثماﺭ ﻣﺨﺘﻠفة
ﻓﻴﻐﻠﻒ ﺃﮐﻤﺎﻣﻬﺎ'
ﺗﺠنی ﻤﻥ غیر ﺗﮑﻠّﻒ
ﻓﺘﺄتی علی ﻤﻨیّة
ﻣﺠﺘﻨﻴﻬﺎ' ﻭ ﻳﻄﺎﻑﻋﻠﻰ
ﻧﺰﺍﻟﻬﺎ فی ﺃﻓﻨیة
ﻗﺼﻮﺭﻫﺎ' ﺑﺎ ﺃﻋﺴﺎل
اﻟﻤﺼﻔّﻘﻪ' ﻭ ﺍﻟﺨﻤﻮﺭ
ﺍﻟﻤﺮﻭقة 'ﻗﻮم
ﻠﻢ ﺗﺰل اﻟﮑﺮﺍمة
ﺗﺘﻤﺎﺩﻯ ﺒﻬﻢ' ﺣﺘّﻯ
ﺤﻠّﻮﺍ ﺩﺍﺭ ﺍﻟﻘﺮﺍﺭ'
ﻭ ﺃﻣﻨﻮﺍ ﻧﻘﻠﻪ
ﺍﻟﺄﺳﻔﺎﺭ' ﻓﻠﻮ
ﺷﻐﻠﺖ ﻗﻠﺒک ﺃﻳّﻬﺎ
ﺍﻟﻤﺴﺘﻤﻊ' ﺑﺎﻟﻮﺻﻮل
اﻟی ﻤﺎ ﻳﻬﺠم
علیک ﻤﻥ ﺘﻠک اﻟﻤﻨﺎﻇﺮ
ﺍﻟﻤﻮﻧقة ﻟﺬﻫﻘﺖ
ﻧﻔﺴک ﺸﻮﻗﺎ ﺍﻟﻴﻬﺎ'
ﻭ ﻟﺘﺤﻤّﻠﺖ ﻣﻥ
ﻤﺠﻠسی هدﺍﺍلی
ﻤﺠﺎﻭﺭة ﺃﻫﻞ ﺍﻟﻘﺒﻮﺭ
ﺍﺳﺘﻌﺠﺎﻟﺎ ﺑﻬﺎ'
ﺟﻌﻠﻨﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺍﻳّﺎک ﻤﻤّﻥ ﺴﻌی
ﺒﻘﻠﺒﻪ ﺍﻟی ﻤﻨﺎﺯﻝ
ﺍﻟﺄﺑﺮﺍﺭ ﺑﺮﺣﻤﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﭼﺸم ﺪل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺖ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﮕﺸﺎﺋﻰ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻮس ﻧﻔس
ﺧﻮﺩﺭﺍ' ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺗﻬﺎ
ﻭ ﻟﺬﺗﻬﺎ ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
ﻤﻨﺎﻇﺮ ﺑﺎﺷﺪ' ﻣﻨﺼﺮﻑ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻰ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﮑﺮﺕ ﺍﺯ ﺑﻬم ﺨﻮﺭﺩﻥ
ﺒﺮگ ﺪﺭﺧﺘﺎﻥ' ﮐﻪ
ﺭﻳﺸﻪﻫﺎﻯ ﺁﻥ ﺪﺭ
ﺗﭙّﻪﻫﺎﻯ ﻤﺸک
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﺣل ﻨﻬﺮﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ' ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺁﻭﻳﺰﻩ ﺧﻮﺷﻪﻫﺎﻯ
ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ ﻣﺮﻃﻮﺏ
ﺍﺯ ﺷﺎﺧﻪﻫﺎ ﻭ ﺧﻮﺷﻪﻫﺎ
ﺑﺤﻴﺮﺕ ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ'
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﻴﻮﻩ  ﻫﺎﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺍﺯ ﭘﻮﺷﺸﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻤﻴﺂﻳﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﻴﻮﻩﻫﺎ
ﺑﺪﻭﻥ هر ﺗﮑﻠّﻒ
ﻭ ﺯﺣﻤتی اﺯ ﮐﺴی
ﭽﻴﺪﻩ ﻭ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﻭ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺳﺎﮐﻨﺎﻥ
ﺁﻥ ﺪﺭ ﺭﺍﻫﺮﻭﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺧﻬﺎﻯ ﺁﻥ'ﻋﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺘﺼﻔﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﭘﺬﻳﺮﺍﺋی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻳﺎ ﻣﺸﺮﻭﺑﺎﺕ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﺗﻘﺴﻴم
ﻤﻴگردد. ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ
ﺑﺎﻗﻮﺍﻣﻰ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻭم کنندﻩ) ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺖ و
امتیازات ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
به (ﺩﺍﺭ ﻗﺮﺍﺭ) ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ( ﺑﻤﻘﺼﺪ
ﻧﻬﺎﺋی ﻮ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺮﺍﻩ و آرام
گرفتن برسند ) ﻭ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﭘس ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺃﻣﻨﻴﺖ ﺳﻔﺮﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮ ﺃﻯ ﺸﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻣﻦ' ﺩل ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻣﺸﻐﻮل
ﺒﺪﺍﻥ کنی 'ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺒﺮﺳﻰ' ﺧﻮﺍﻫی ﺪﻳﺪ
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻨﺎﻇﺮ ﺍﻧﻴق ﻮ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭ

ﻋﺠﻴﺐ ﺑﺮﺗﻮ ﻫﺠﻮم
ﻤﻴﺁﻭﺭﻧﺪ. ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻫی ﺪﻳﺪ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺟﺎﻧﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺂﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫی ﺪﺍﺩ' ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻭﺩﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺤﺎﺿﺮ ﺧﻮﺍﻫی ﺒﻮﺩ'
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺠﻠس
ﻣﻦ ﺑﻤﺠﺎﻭﺭﺕ ﺃﻫل
ﻘﺒﻮﺭ ﺑﺮﻭﻯ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻥ ﻮ
ﻓﮑﺮ ﻣﺮﮒ' ﮐﻪ ﺗﺴﺮیع
ﺪﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺣﻤﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﻭ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﮐﺴﺎنی ﻘﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﺪ' ﮐﻪ ﺑﺪل ﺴﻌی
ﺒﻤﻨﺎﺯل اﺑﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ
(ﻗﻠﺒﺎ ﻭ ﻋﻤﻴﻘﺎ'
ﻭ ﺑﻄﻮﺭ ﺭﻭحی ﻮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺭﻭٴﻴﺎﺋی ﺒﺒﻴﻨﻴﻢ'
ﻭ ﻧﻪ ﺑﻄﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﻣﺤﺴﻮس ﺣﻮﺍس
ﺗﻦ' ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﺣﻮﺍس
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ)

حدیث 3107- امام
میفرماید
(ج؟ ص؟) ﻔﻠﻮ ﺭﻣﻴﺖ
ﺑﺒﺼﺮ ﻗﻠﺒﻚ' ﻧﺤﻮ
ﻣﺎ ﻳﻮﺻﻒ ﻟﻜم ﻨﻬﺎ'
ﻟﻌﺰﻓﺖ ﻧﻔﺴک
عن ﺒﺪﺍئع ما ﺍﺧﺮﺝ
الی اﻟﺪﻧﻴﺎ' ﻣﻥ
ﺸﻬﻮﺍﺗﻬﺎ ﻭ ﻟﺬﺍﺗﻬﺎ
ﻭ ﺯﺧﺎﺭﻑ ﻣﻨﺎﻇﺮﻫﺎ'
ﻭﻟﺬﻫﻠﺖ ﺑﺎﻟﻔﮑﺮ
ﻓﻰ ﺍﺻﻄﻔﺎق ﺃﺷﺠﺎﺭ
ﻏﻴّﺒﺖ ﻋﺮﻭﻗﻬﺎ'
فی کثباﻥ اﻟﻤﺴک
علی ﺴﻮﺍﺣل ﺃﻧﻬﺎﺭﻫﺎ'
ﻭ فی ﺘﻌﻠﻴﻖ ﮐﺒﺎﺋﺶ
ﺍﻟﻠّﻮٴﻠﻮ اﻟﺮﻃﺐ
فی عساﻟﻴﺠﻬﺎ ﻭ
ﺃﻓﻨﺎﻧﻬﺎ' ﻭ ﻃﻠﻮع
ﺘﻠک اﻟثماﺭ ﻣﺨﺘﻠفة
ﻓﻴﻐﻠﻒ ﺃﮐﻤﺎﻣﻬﺎ'
ﺗﺠنی ﻤﻥ غیر ﺗﮑﻠّﻒ
ﻓﺘﺄتی علی ﻤﻨیّة
ﻣﺠﺘﻨﻴﻬﺎ' ﻭ ﻳﻄﺎﻑﻋﻠﻰ
ﻧﺰﺍﻟﻬﺎ فی ﺃﻓﻨیة
ﻗﺼﻮﺭﻫﺎ' ﺑﺎ ﺃﻋﺴﺎل
اﻟﻤﺼﻔّﻘﻪ' ﻭ ﺍﻟﺨﻤﻮﺭ
ﺍﻟﻤﺮﻭقة 'ﻗﻮم
ﻠﻢ ﺗﺰل اﻟﮑﺮﺍمة
ﺗﺘﻤﺎﺩﻯ ﺒﻬﻢ' ﺣﺘّﻯ
ﺤﻠّﻮﺍ ﺩﺍﺭ ﺍﻟﻘﺮﺍﺭ'
ﻭ ﺃﻣﻨﻮﺍ ﻧﻘﻠﻪ
ﺍﻟﺄﺳﻔﺎﺭ' ﻓﻠﻮ
ﺷﻐﻠﺖ ﻗﻠﺒک ﺃﻳّﻬﺎ
ﺍﻟﻤﺴﺘﻤﻊ' ﺑﺎﻟﻮﺻﻮل
اﻟی ﻤﺎ ﻳﻬﺠم
علیک ﻤﻥ ﺘﻠک اﻟﻤﻨﺎﻇﺮ
ﺍﻟﻤﻮﻧقة ﻟﺬﻫﻘﺖ
ﻧﻔﺴک ﺸﻮﻗﺎ ﺍﻟﻴﻬﺎ'
ﻭ ﻟﺘﺤﻤّﻠﺖ ﻣﻥ
ﻤﺠﻠسی هدﺍﺍلی
ﻤﺠﺎﻭﺭة ﺃﻫﻞ ﺍﻟﻘﺒﻮﺭ
ﺍﺳﺘﻌﺠﺎﻟﺎ ﺑﻬﺎ'
ﺟﻌﻠﻨﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺍﻳّﺎک ﻤﻤّﻥ ﺴﻌی
ﺒﻘﻠﺒﻪ ﺍﻟی ﻤﻨﺎﺯﻝ
ﺍﻟﺄﺑﺮﺍﺭ ﺑﺮﺣﻤﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﭼﺸم ﺪل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺖ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﮕﺸﺎﺋﻰ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻮس ﻧﻔس
ﺧﻮﺩﺭﺍ' ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺗﻬﺎ
ﻭ ﻟﺬﺗﻬﺎ ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
ﻤﻨﺎﻇﺮ ﺑﺎﺷﺪ' ﻣﻨﺼﺮﻑ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻰ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﮑﺮﺕ ﺍﺯ ﺑﻬم ﺨﻮﺭﺩﻥ
ﺒﺮگ ﺪﺭﺧﺘﺎﻥ' ﮐﻪ
ﺭﻳﺸﻪﻫﺎﻯ ﺁﻥ ﺪﺭ
ﺗﭙّﻪﻫﺎﻯ ﻤﺸک
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﺣل ﻨﻬﺮﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ' ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺁﻭﻳﺰﻩ ﺧﻮﺷﻪﻫﺎﻯ
ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ ﻣﺮﻃﻮﺏ
ﺍﺯ ﺷﺎﺧﻪﻫﺎ ﻭ ﺧﻮﺷﻪﻫﺎ
ﺑﺤﻴﺮﺕ ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ'
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﻴﻮﻩ  ﻫﺎﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺍﺯ ﭘﻮﺷﺸﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻤﻴﺂﻳﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﻴﻮﻩﻫﺎ
ﺑﺪﻭﻥ هر ﺗﮑﻠّﻒ
ﻭ ﺯﺣﻤتی اﺯ ﮐﺴی
ﭽﻴﺪﻩ ﻭ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﻭ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺳﺎﮐﻨﺎﻥ
ﺁﻥ ﺪﺭ ﺭﺍﻫﺮﻭﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺧﻬﺎﻯ ﺁﻥ'ﻋﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺘﺼﻔﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﭘﺬﻳﺮﺍﺋی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻳﺎ ﻣﺸﺮﻭﺑﺎﺕ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﺗﻘﺴﻴم
ﻤﻴگردد. ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ
ﺑﺎﻗﻮﺍﻣﻰ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻭم کنندﻩ) ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺖ و
امتیازات ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
به (ﺩﺍﺭ ﻗﺮﺍﺭ) ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ( ﺑﻤﻘﺼﺪ
ﻧﻬﺎﺋی ﻮ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺮﺍﻩ و آرام
گرفتن برسند ) ﻭ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﭘس ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺃﻣﻨﻴﺖ ﺳﻔﺮﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮ ﺃﻯ ﺸﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻣﻦ' ﺩل ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻣﺸﻐﻮل
ﺒﺪﺍﻥ کنی 'ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺒﺮﺳﻰ' ﺧﻮﺍﻫی ﺪﻳﺪ
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻨﺎﻇﺮ ﺍﻧﻴق ﻮ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭ

ﻋﺠﻴﺐ ﺑﺮﺗﻮ ﻫﺠﻮم
ﻤﻴﺁﻭﺭﻧﺪ. ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻫی ﺪﻳﺪ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺟﺎﻧﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺂﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫی ﺪﺍﺩ' ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻭﺩﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺤﺎﺿﺮ ﺧﻮﺍﻫی ﺒﻮﺩ'
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺠﻠس
ﻣﻦ ﺑﻤﺠﺎﻭﺭﺕ ﺃﻫل
ﻘﺒﻮﺭ ﺑﺮﻭﻯ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻥ ﻮ
ﻓﮑﺮ ﻣﺮﮒ' ﮐﻪ ﺗﺴﺮیع
ﺪﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺣﻤﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﻭ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﮐﺴﺎنی ﻘﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﺪ' ﮐﻪ ﺑﺪل ﺴﻌی
ﺒﻤﻨﺎﺯل اﺑﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ
(ﻗﻠﺒﺎ ﻭ ﻋﻤﻴﻘﺎ'
ﻭ ﺑﻄﻮﺭ ﺭﻭحی ﻮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺭﻭٴﻴﺎﺋی ﺒﺒﻴﻨﻴﻢ'
ﻭ ﻧﻪ ﺑﻄﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﻣﺤﺴﻮس ﺣﻮﺍس
ﺗﻦ' ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﺣﻮﺍس
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ)

حئیث 3109-  ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﻌﺴﮑﺮﻯ اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ163ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺒﺮﻯ
ﺳﺎﺧﺖ' ﻭ ﺗﺮک ﺘﻮﻗﻒ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺨﻨﺮﺍنی
ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺳﺘﻮﻥ
ﭽﻮبی ﻤﺴﺠﺪ ﻧﻤﻮﺩ'
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺴﺘﻮﻥ ﺒﻨﺎﻟﻪ
ﺍﻓﺘﺎﺩ' ﮐﻪ ﭼﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻘﺎل اﻟﻨبیّ
عند ﺣﻨﻴﻥ اﻟﺠﺬع
ﺒﻤﻔﺎﺭﻗﺘﻪ ﻭ ﺻﻌﻮﺩ
ﺍﻟﻤﻨﺒﺮ' ﻭ ﺍﻟﺬﻯ
ﺒﻌثنی ﺒﺎﻟﺤﻖ ﻧﺒﻴّﺎ
'ﺍﻥ ﺤﻨﻴﻥ ﺨﺰﺍﻥ
اﻟﺠﻨﺎﻥ ﻮ ﺣﻮﺭﻫﺎ
ﻭﻗﺼﻮﺭﻫﺎ' ﺍلی
ﻤﻥ ﻴﻮﺍلی ﻤﺤﻤﺪﺍ
ﻭ ﻋﻠﻴّﺎ

ﻭﺁﻟﻬﻤﺎ ﺍﻟﻄﻴّﺒﻴﻦ'
ﻭﻳﺒرء ﻤﻥ ﺃﻋﺪﺍﺋﻬﻤﺎ'
ﻟﺄﺷﺪّ ﻣﻥ ﺤﻨﻴﻥ
هذﺍ ﺍﻟﺠﺬع
الی ﺮﺳﻮﻝ ﺍﻟﻠﻪ'
ﻭ ﺍﻥ اﻟﺬﻯ ﻴﺴﮑّﻥ
ﺤﻨﻴﻨﻬم ﻮ ﺃﻧﻴﻨﻬﻢ'
ﻣﺎ ﻳﺮﺩ ﻋﻠﻴﻬم
ﻤﻥ ﺼﻠﺎة ﺃﺣﺪﮐﻢ'
ﻣﻌﺎﺷﺮ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ'ﻋلی
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺁﻟﻪ ﺍﻟﻄﻴّﺒﻴﻦ'
ﺃﻭﺻﻠﺎﻩ ﻧﺎﻓلة
ﺃﻭ ﺻﻮم ﺃﻭ ﺻﺪقة
'ﻭ ﺍﻥ ﻤﻦ ﻋﻈﻴم ﻤﻤﺎ
ﻳﺴﮑّﻥ ﺤﻨﻴﻨﻬم
الی ﺸیعة ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰّ' ﻣﺎ ﻳﺘّﺼل
ﺒﻬم ﻤﻥ اﺣﺴﺎﻧﻬم
اﻟﻰ ﺍﺧﻮﺍﻧﻬم
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ' ﻭ
ﻣﻌﻮﻧﺘﻬم ﻠﻬم
علی ﺪﻫﺮﻫﻢ' ﻳﻘﻮل
ﺃﻫل اﻟﺠﻨﺎﻥ ﺒﻌﻀﻬم
ﻠﺒﻌﺾ' ﻟﺎ ﺗﺴﺘﻌﺠﻠﻮﺍ
ﺻﺎﺣﺒﮑﻢ' ﻓﻤﺎ ﻳﺒﻄئ
عنکم ﻤﺎل  ااﻟﺰﻳﺎﺩة
فی اﻟﺪﺭﺟﺎﺕ ﺍﻟﻌﺎﻟﻴﺎﺕ
ﻓﻰ ﻫﺬﻩﺍ ﻟﺠﻨﺎﻥ'
ﺑﺎﺳﺪاء اﻟﻤﻌﺮﻭﻑ
ﺍﻟی اﺧﻮﺍﻧﻪ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ'
ﻭ ﺃﻋﻈم ﻤﻥ ﺬﻟﻚ'
ﻣﻤّﺎ

ﻳﺴﮑّﻥ ﺤﻨﻴﻥ ﺴﮑّﺎﻥ
اﻟﺠﻨﺎﻥ' ﻭ ﺣﻮﺭﻫﺎ
ﺍلی ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ' ﻣﺎ
ﻳﻌﺮﻓﻬم اﻟﻠﻪ
ﻣﻥ ﺼﺒﺮ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎﻋلی
اﻟﺘﻘیة
' ﻓﺤﻴﻨﺌﺬ ﺗﻘﻮل
ﺨﺰﺍﻥ اﻟﺠﻨﺎﻥ
ﻮ ﺣﻮﺭﻫﺎ' ﻟﻨﺼﺒﺮﻥّ
علی  ﺸﻮﻗﻨﺎ
ﺍﻟﻴﻬﻢ' ﮐﻤﺎ ﻳﺼﺒﺮﻭﻥ
علی ﺴﻤﺎﻋع اﻟﻤﮑﺮﻭﻩ
فی ﺴﺎﺩﺍﺗﻬم ﻮ
ﺃﺋﻤّﺘﻬﻢ' ﻭ ﮐﻤﺎ
ﻳﺘﺠﺮﻋﻮﻥ ﺍﻟﻐﻴﻈ
ﻮ ﻳﺴﮑﺘﻮﻥ عن
اﻇﻬﺎﺭ ﺍﻟﺤﻖ' ﻟﻤﺎ
ﻳﺸﺎﻫﺪﻭﻥ ﻤﻥ ﻈﻠم
ﻤﻥ ﻠﺎ ﻳﻘﺪﺭﻭﻥ
علی ﺪﻓﻊ ﻣﻀﺮّﺗﻪ
ﻓﻌﻨﺪ ﺫﻟک ﻴﻨﺎﺩﻳﻬم
ﺮﺑّﻨﺎ ﻋﺰ ﻭﺟﻞ'
ﻳﺎ ﺳﮑّﺎﻥ ﺠﻨﺎنی
ﻮ ﻳﺎ ﺧُﺰّﺍﻥ ﺮﺣﻤﺘﻰ'
ﻣﺎ ﻟﺒﺨل ﺃﺧّﺮﺕ
ﻋﻨﮑم ﺃﺯﻭﺍﺟﮑم
ﻮ ﺳﺎﺩﺍﺗﮑﻢ' ﻭ ﻟﮑﻥ
ﻠﻴﺴﺘﮑﻤﻠﻮﺍ ﻧﺼﻴﺒﻬم
ﻤﻥ کرﺍﻣﺘﻰ' ﺑﻤﻮﺍﺳﺎﺗﻬم
اﺧﻮﺍﻧﻬم اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ'
ﻭ ﺍﻟﺄﺧﺬ ﺑﺄﻳﺪﻯ
اﻟﻤﻠﻬﻮﻓﻴﻥ ﻮ
ﺍﻟﺘﻨﻔﻴس ﻋﻦ

ﺍﻟﻤﮑﺮﻭﺑﻴﻦ' ﻭ
ﺑﺎﻟﺼﺒﺮﻋلی اﻟﺘﻘیّة
ﻣﻥ اﻟﻔﺎﺳﻘﻴﻥ
اﻟﮑﺎﻓﺮﻳﻦ' ﺣﺘّﻯ
اﺫﺍ ﺍﺳﺘﮑﻤﻠﻮﺍ
ﺃﺟﺰل کرﺍﻣﺎﺗﻰ
'ﻧﻘﻠﺘﻬم اﻟﻴﮑم
علی ﺃﺳﺮ ﺍﻟﺄﺣﻮﺍل
ﻮ ﺃﻏﺒﻄﻬﺎ 'ﻓﺎﺑﺸﺮﻭﺍ
ﻓﻌﻨﺪ ﺫﻟﻚ ﻳﺴﮑﻥ
ﺤﻨﻴﻨﻬم ﻮ ﺃﻧﻴﻨﻬم
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻨﮕﺎم ﺤﻨﻴﻥ ﻮ
ﻧﺎﻟﻪ ﺳﺘﻮﻥ ﻨﺨل
ﻤﺴﺠﺪ ﻓﺮﻣﻮﺩ' ﮐﻪ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﮑﺴﻴﮑﻪ
ﻣﺮﺍ ﺑﺤﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ' ﮐﻪ ﺣﻨﻴﻥ
ﻮ ﻧﺎﻟﻪ ﻓﺮﺍق ﻤﺘﺼﺪﻳﺎﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ( ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﻭ ﺣﻮﺭﻳﻪﻫﺎ (ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬﻰ) ﻭ
ﮐﺎﺧﻬﺎﻯ ﺁﻥ' ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮﺍﻟﻴﺎﻥ

ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ ﻮ
ﺁل الطیّبین ﺁﻧﺎﻥ'
ﻭﻧﻔﺮﺗﺸﺎﻥ اﺯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ'
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﺎﻟﻪ
ﺍﻳﻥ ﺴﺘﻮﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
(آﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬی ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ' ﻭ ﻧﻴﺰ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
عقلی ﺒﺮﺗﺮ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ' ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﻮق
ﻄﺒﻴﻌی ﻮ ﺍﻟﻬﻰ  ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺪﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﻃﺮﻳق
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ
ﻮ ﺁلا ﺁﻧﺎﻥ' ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺮﻭح ﺴﺎﻟﻚ
ﻭﮐﻤﺎل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
اﺳﺖ. ﺁل ﻴﺎ ﺃﻫل
ﻮ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻮ ﻭﺍﺭثاﻥ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﻮ ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌی
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺷﻔﺎ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭﺳﺎﻟم
اﺯ ﻋﻮﺍﺭﺽ

ﻭ ﻧﻮﺍﻗﺺ ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﻭ
ﻧﻔس ﺃﻣّﺎﺭﻩ ﺷﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺷﻔﺎ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'
ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﻮ ﭘﺎکی ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ ﺍﻋﺪﺍﻯ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ' ﻣﻨﻈﻮﺭﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﻴﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻠﻔﺎﻯ
ﺃﻣﻮﻯ ﻮﻋﺒﺎسیﻮﻏﻴﺮﻩ
ﻧﻴﺴﺖ' ﺁﻧﻘﺪﺭ ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺧﻮﺩﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
غیرﺳﺎﻟﻚ'ﻭ  ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
کنترل کنندﻩﺁﻧﻬﺎ'
ﮐﻪ ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ ﻮﺍﻗﻌﻰ
ﺍﻟﻬی ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ' ﻫﻤﻴﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻘﺎﺗﻞ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁﺯﺍﺭ ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی ﻬﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭﺩﺭﺑﺪﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. (ﺣﻨﻴﻦ)
ﻳﺎ ﺷﻮق ﻮ ﻧﺎﻟﻪ'
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﻄﻨﻴﻥ ﻮ
ﺻﺪﺍﻯ ﭽﻮﻥ ﻨﺎﻟﻪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)

ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻧﺎﻟﻪ ﻭ ﺣﻨﻴﻥ ﻮ
ﺃﻧﻴﻥ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺳﺎﮐﺖ ﻭ ﺁﺭﺍم
کنند' ﻫﺮﮔﺰ ﻫﺮ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺷﻤﺎ' ﻣﻌﺎﺷﺮﺍﻥ
ﻮ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ' ﺑﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺁل ﻄﻴّﺒﻴﻥ اﻭ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺷﻮﺩ'
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ (ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺩﻋﺎ ﻳﺎ ﻧﻤﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﻧﻴﺴﺖ' ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺻﻠﻪ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ' ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮکی ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ'
ﺗﺎ ﻫﺮ ﻳﻜﺎﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨج ﺘﻥ ﺁﻟﻌﺒﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ' ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﺴﻴنی ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ' ﻭﻣﻘﺎم ﺤﺴنی
اﻣﺎﻣان ﺰﻣﺎﻥ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ'
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤی
ﻨﻔس ﮐلّ ﻣﺎﺩﺭ
ﻫﺴتی نوغ ﺒﺸﺮﻯ'
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻤﻮﻟﺎ' ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ' ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
اﻭ' ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺤﻘق
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ' ﺑﺨﻠق
ﻤﺒﻌﻮث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻟﺬﺍ ﺩﻋﺎﻫﺎ
ﻭﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﻮﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ' ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬی ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺩﻋﺎﻫﺎ  ﻭ ﻧﺠﻮﺍﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺘﻮﺳل
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ'
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻌﺮفی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ' ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻘﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ'
ﺩﻋﺎﺋی ﺒﺎﻟﺎ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳق ﻮﺳﺎﺋﻄ ﺮﺳمی
اﻟﻬی ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬی ﺰﻣﺎﻥ' ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻥ ﺪﻋﺎﻫﺎ
ﻭ

ﺻﻠﻮﺍﺕ ﻭﻧﻤﺎﺯﻫﺎ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﻭﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺪفع ﺸﺮک
ﺒﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ)
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﻧﻤﺎﺯ ﻧﺎﻓﻠﻪ'
ﻳﺎ ﺻﻮم ﺮﻭﺯﻩ' ﻭ
ﻳﺎ ﺻﺪﻗﻪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ (ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺍﺗﺼﺎﻝ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ'
ﺩﺭﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ ﻤﺪﺍﻭم
ﺸﺒﺎﻧﻪ ﺭﻭﺯ ﻃﺒق
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ'
ﻭ ﻳﺎ ﺻﻮم ﺮﻭﺯﻩ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
اﻭم ﻮ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
اﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﺻﺪﻗﻪ
ﻣﺎل ﻮﻳﺎ ﻫﺮ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﮐﻪ ﺍثباﺕ ﺻﺪق ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻮٴثر ﺩﺭ
ﺁﺭﺍم کرﺩﻥ ﻨﺎﻟﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ ﺪﺍﺭﻧﺪ
(ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺷﻌﺎع
اﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ' ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭽﻬﺎﺭم ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭙﻨﺠم
ﺪﺭ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ'
ﮐﻪﺣق ﻤﺴﻠم ﺴﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎﻥ
ﻭﻧﻴﮑی ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺒﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﻤﻮٴﻤﻥ اﺳﺖ. (ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻘس
ﻣﻬمی ﺪﺭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ) ﻭﻳﺎ ﺑﺨﺎﻃر
ﻤﻌﻮﻧﺖ ﻭ ﮐﻤک ﻮ
ﻳﺎﺭﻯ ﺒﺂﻧﺎﻥ ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔی ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺃﻫل ﺒﻬﺸﺖ ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ' ﻋﺠﻠﻪ
ﻧﮑﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻮ ﻣﺼﺎﺣﺒﺎﻥ ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺸﻤﺎ' ﺍﻧﺪک اﻧﺪک
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﺄﺧﻴﺮﻯ
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ (ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﺨﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ)
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺪﺭﺟﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺠﻨﺎﻥ (ﺑﻬﺸتی ﻮ
ﻋﻘلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﭘﺎکی ﺮﻭﺍﻥ) ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻧﻴﮑی ﻮ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺒﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﻤﻮٴﻤﻦ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ (ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﺒﺎﺯﮔﺸته
ﺑﺨﻠﻖ' ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯﺎ
اﻮﺯﺵ ﻭ ﮐﻤﻚ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺟﻬﻨم
کنونی ﺒﺸﺮﻳﺖ ﻭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ'
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ)
ﻭﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﮐﻥ
کرﺩﻥ ﺤﻨﻴﻥ ﻮ ﻧﺎﻟﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ
(ﻭﺣﻮﺭﻳﻪﻫﺎ ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎ' ﺁﻥاﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺁﺷﻨﺎ'
ﺑﺎ ﺻﺒﺮ ﺩﺍﺩﻥ ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎ ﺑﺮ ﺗﻘﻴّﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
( ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
که ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻭﺭﻯ اﺯﮔﻨﺎﻩ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'
ﻭﺻﺒﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺗﺮک
ﺴﻠﻮک ﻮﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ
اﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﮑﻨﻨﺪ) ﺁﻧﮑﺎﻩ
ﻣﺘﺼﺪﻳﺎﻥ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭﺣﻮﺭﻳﻪﻫﺎ (ﻫﻮﺭ
ﻭ ﺧﻮﺭّﻩ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ' ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺻﺒﺮ ﺩﺭ ﺷﻮق ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ' ﻭﻧﺎﻟﻪ
ﺳﺮ ﻧﻤﻴﺪﻫﻴﻢ' ﮐﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﻴﻢ
(ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
ﺒﮑﻠّﻯ اﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺧﺎﺭج
گرﺩﻧﺪ' ﻭ ﻭﺍﺭﺩ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺷﻮﻧﺪ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺻﺒﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﮑرﻭﻩ ﻭ
ﺑﺪﮔﻮﺋی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﺩﺍﺕ ( ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ) ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ (ﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ) ﺭﺍ ﺗﺤﻤل
کنند'ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﻏﻴﻈ ﻮﻏﻀﺐ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﻝ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ'
ﻭﺳﺎﮐﺖ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺍﻇﻬﺎﺭﺣق ﻨﺸﻮﺩ.
(ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﺎﺣق
ﺸﻨﺎﺧﺘﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﺪ)  ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺘم ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
(ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻬﺎﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬی ﻮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﻭلی ﻘﺎﺩﺭ
ﺑﺪفع اﻳﻥ ﻤﻈﺎﻟم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ( ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺍﻗﻠﻴﺖ ﻭ ﺿﻌﻒ
ﻭ ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ ﻫﺴﺘﻨﺪ.)
آنگاﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﺎﻥ ﻨﺪﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﮐﻪ ﺃﻯ ﺴﺎﮐﻨﺎﻥ
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ' ﻭ ﻣﺘﺼﺪﻳﺎﻥ
ﺭﺣﻤﺖ ﻣﻦ' ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺑُﺨل ﻤﻥ ﻨﺒﻮﺩ'
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺍﺯﻭﺍﺟﺘﺎﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩم ﺘﺎ
ﺑﺴﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻴﺪ
(ﺯﻧﺎﻥ ﺒﻬﺸتی ﻤﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ' ﺑﻠﮑﻪ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﻧﺰﻭل ﺒﻮﻗﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬی
ﻮﻋﻘلی ﺒﻴﻥ ﻤﺮﺩﻣﺎﻥ
اﺳﺖ) ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺎ

ﺁﻧﺎﻥ ﺘﮑﻤﻴل ﺨﻮﺩ
ﺍﺯ ﻧﺼﻴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﺨﻮﻳﺶ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻣﻮﺍﺳﺎﺕ ﻭﻫﻤﺪﺭﺩﻯ
ﻭﻫﻤﻨﺸﻴنی ﺒﺎ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﻭ ﺩﺳﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﻴﺘﺎﺏ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ'
ﻭ ﻫﺮﮐﻪ ﺭﺍ ﺩﺭﻏﺼّﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩل ﺠﻮئی
کنند 'ﻭﺑﺎ ﺻﺒﺮ
ﺩﺭ ﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺯ ﻓﺎﺳﻘﺎﻥ
ﮐﺎﻓﺮ ﮔﺮﺩﻧﺪ' ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﮑﻤﻴل هرﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﻧﺪ. (ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ' ﻭ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﻬﺘﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ  ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻋﻤﻴق
ﺘﺮ) ﺗﺎ ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﺸﻤﺎ (ﺩﺭ ﺣﻮﺭﻳﻪ
ﺑﻬﺸتی ﻮ ﺑﺤﻘﺎق
عقلی ﺘﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ)
ﻣﻨﺘﻘل کنم ( ﺑﺎ
ﻣﺮگ اﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ) ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﺮﻭﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ اﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ'
ﻭﻏﺒﻄﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭘس ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﻟ ﺸﺎﺩ ﻭ ﺑﺎ
ﺑﺸﺎﺭﺕ ﺑﺎﺷﻴﺪ.
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣﻨﻴﻥﺎﻳﻥ ﺒﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﺁﺭﺍم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.

ﻭﻧﺎﻟﻪ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
.

حدیث 3110 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﻌﺴﮑﺮﻯ
اﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ164ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻮﺍﻟﺪﻟﻴل
غلی ﺃﻥّ اﻟﺠﻨﺎﻥ
فی اﻟﺴﻤاء ' ﻗﻮﻟﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ (ﻟﺎ ﺗﻔتح
ﻠﻬم ﺃﺑﻮﺍﺏ ﺍﻟﺴﻤاء
ﻭﻟﺎ ﻳﺪﺧﻠﻮﻥ
اﻟﺠنة ) ﻭﺍﻟﺪﻟیل
علی ﺃﻥّ اﻟﻨﺎﺭ
فی اﻟﺄﺭﺽ' ﻗﻮﻟﻪ
ﺗﻌﺎلی ﻔﻰ ﺳﻮﺭة
ﻣﺮﻳﻢ (ﻓﻮﺭﺑّک
ﻠﻨﺤﺸﺮﻧّﻬم ﻮ
ﺍﻟﺸﻴﺎﻃﻴﻦ'
ثمّ ﻠﻨﺤﻀﺮﻧّﻬم
ﺤﻮل ﺠﻬﻨم ﺠثیّا
) ﻭ ﻣﻌنی ﺤﻮل ﺠﻬﻨﻢ'
ﺍﻟﺒﺤﺮ ﺍﻟﻤﺤﻴﻄ
ﺒﺎﻟﺪﻧﻴﺎ ﻳﺘﺤﻮل
ﻨﻴﺮﺍﻧﺎ ﻭ ﻫﻮ ﻗﻮﻟﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ (ﻭ ﺍﺫﺍ ﺍﻟﺒﺤﺎﺭ
ﺳُﺠّﺮﺕ' ﻭﻣﻌنی
ﺠثّیا ﺃﻯ علی ﺮﮐﺒﻬﻢ'
ثمّ ﻘﺎل ﺘﻌﺎﻟﻰ
(ﻭ ﻧﺬﺭ ﺍﻟﻈﺎﻟﻤﻴﻦ
ﻓﻴﻬﺎ ﺟثیّا ﻳﻌنی
فی اﻟﺄﺭﺽ' ﺍﺫﺍ
ﺗﺤﻮﻟﺖ ﻧﻴﺮﺍﻧﺎ
ﺩﻟﻴل اﻳﻨﮑﻪ
ﺟﻨﺎﻥ اﻟﻬی ﺪﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ اﺳﺖ' ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ' ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭﻫﺎﻯ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ' ﻭﺩﺍﺧل
ﺒﻬﺸﺖ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.(ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﻫﺎﻯ اﺳﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﻧﻴﺎ ﺩﺭﻯ
ﻮ ﺑﻬﺸتی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ' ﺟﺴم
ﻮ ﺗﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ'
ﮐﻪ ﺯﻳﺮ ﺧﺎک ﭙﻮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. آﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﻬﺸتی
اﺳﺖ' ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣا اﻟﻬی ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﻔﺎﻃﻤﻰ' ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﻤﻠﮑﻮﺕ ﺷﮑﺎﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﻭ (ﺷقّ
اﻟﻘﻤﺮ) ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﻭ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﺁﺳﻤﺎنی ﻤﻌﻨﻮﻯ
ﻮ ﻣﻌﺮفتی ﻴﺎﺯﻋﻮﺍﻟم
اﻟﻬی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
'ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻌﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺭﻭح ﺒﺮﺍﻯ ﺠﺴم
ﻮ ﺗﻥ اﻧﺴﺎﻥ ﺁﺳﻤﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺗﻥ ﺰﻣﻴﻥ
اﻳﻥ ﺮﻭج ﻨﺎ ﭘﻴﺪﺍﻯ
ﺸﺨﺼی اﺳﺖ. ﻭ ﺣتی
ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺴم ﺮﻭح
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻥ ﻮ ﺯﻣﻴنی اﺳﺖ'
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻔس  ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻴﻥ ﻨﻔس
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ'ﺧﻮﺩ
ﺯﻣﻴﻥ ﻮﺯﻣﻴﻨﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻓﻌل اﻭ
ﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭﺩﻟﻴل
اﻳﻨﮑﻪ ﻧﺎﺭ ﻭ ﺁﺗﺶ
ﺟﻬﻨم ﺪﺭ ﺯﻣﻴﻥ
اﺳﺖ' ﺑﺎﺯ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺳﻮﺭﻩ
ﻣﺮﻳم اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺎ ﺷﻴﺎﻃﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﺤﺸﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻢ.
ﻭﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﻫﻤﮕی
اﻃﺮﺍﻑ ﺟﻬﻨم ﺒﻄﻮﺭ
ﺟُثّه ﻭ ﺑﺰﻣﻴﻥ
ﭽﺴﺒﻴﺪﻩ ﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ( ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻣﺎم اﺯ ﺟﻬﻨﻢ'
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺠﻬﺎﻧﻮم
ﻴﺎ ﺟﻬﺎﻥ ﻮ ﺯﻧﺪگی
ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺒﺎﺷﺪ' ﺑﻴﻨﻈﻴﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺸﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺗﻥ ﺪﺭ
ﻧﻮع ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ' ﻭﺷﻴﻄﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺑﻠﻴس ﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻠﺒﺎس
ﺭﻳﺎ ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﮐﺎﺫﺏ ﻭ ﺷﺮک ﺒﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. (ﺟﺸّﻰ) ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺟُِثّه ﻭ ﺗﻥ ﻮﭼﺴﺒﻴﺪﻩ
ﺑﺰﻣﻴﻦ' ﻳﺎ ﺯﻣﻴﻥ
گیرﻭ ﺑﺰﻣﻴﻥ
گذﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩل ﺒﺴﺘﻪ
ﻭ ﺑﻨﻮع ﺤﻘﻴﺮ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩل ﺨﻮﺵ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺭﻭح ﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﻌﮑﻮس ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﺭﻫﻤﻴﻥ ﺰﻣﻴﻥ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺭﻭح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻮﻋﺮﻳﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ'
ﺍﺯ ﺍﺷﻌﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
جهان ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻥ ﻤﺤﺎﻓﻈ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺠﻬﻨم
ﭽﻬﺎﺭم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻤﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ ﻭ ﻓﻄﺮﺗﺎ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗل ﻨﺴﻮﺯﻧﺪ)
ﻭ ﻣﻌﻨﻰ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺟﻬﻨﻢ' ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺭﻳﺎﻯ
ﻤﺤﻴﻄ ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﺤﻮﻳل ﻮ ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺂﺗﺶ ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﻫﻤﺎﻥ
ﺠﻬﻨم ﺴﻮم ﻮﺳﻮﺯﺵ
ﺭﻭح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ'
ﺍﺯ ﺍﺗﺶ ﺩﺭ ﺁﻥ ﭽﻮﻥ
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ ﻫﺮ ﺭﺍﺩﻳﻮ
ﺍﮐﺘﻴﻮ'ﻭﺣتی اﺗﺶ
ﺷمع ﻮ ﺳﻴﮕﺎﺭ ﻣﺤﻴﻄ
ﺪﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﺟَﻮّ
ﺯﻣﻴﻦ' ﮐﻪ ﺭﻭح ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﻘﺴﻤﺖ ﭘﺮﻭﺍﺯﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ' ﻭﺭﺍﻩ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺗﺶ ﻭ ﺍﺷﻌﻪ ﻣﻬﻠک
ﺮﺍﺩﻳﻮ ﺍﮐﺘﻴﻮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ ﺠﻬﻨم ﺴﻮم
اﺭﻭﺍح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
اﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﺩ' ﻭ ﺗﻥ
ﺒﻴﺎﺑﺪ ﺗﺎ ﺘﻮﻟﺪ
بیابد ﻭﻧﺴﻮﺯﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺭﻭح
ﻨﺎﺟﻴﺎﻥ ﻴﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ' ﺩﺭ ﻣﺮگ
ﻘﻄﻌی ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋی
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ' ﺍﺯ ﻣﻴﺎﻥ
اﻳﻥ ﻤﺤﻴﻄ ﺰﻣﻴﻥ
ﺒﺒﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﺣتی اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ
ﺍﺳﺮاء ﻮﻣﻌﺮﺍج
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭﻏﻴبی
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ' ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻣﻄﻠق ﺼﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩ' ﺗﻨﻬﺎ ﺍثاﺭ
ﻴﺒﻴﺪﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ'
ﻭﻣﺸﻮق ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی ﺒﻴﺸﺘﺮ' ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ'  ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ ﺗﺴﺠﻴﺮ
ﻭ ﺳﻮﺯﺍﻥ ﻮ ﺷﻌﻠﻪ
ﻭﺭ ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﻣﻌنی
ﺠثّی ) ﻭﻗتی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺯﺍﻧﻮ ﺑﺰﻣﻴﻥ
ﺰﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ( ﻗﺪﺭﺕ
ﺳﺮ ﺑﺎﻟﺎ ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ' ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﻄﺒﻴﻌی ﻮ ﻓﻄﺮﻯ
خود ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ'
ﻭﻧﻪ ﺗﺴﻠﻴم
عقلی ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻯ
برای ﺳﻠﻮﻙ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎلی ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ'
ﻭﻣﺎ ﻇﺎﻟﻤﺎﻥ ﺴﻨگ
ﺪل ﺮﺍ( ﻭ ﺩﺭ ﻇﻠﻤﺖ
ﺗﺎﺭﻳﮑی عدم ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﺭ

ﺍﻟﻬﻰ' ﻭ ﺗﺎﺭﻳﮑی
ﺠﻬﺎﻟﺘﻬﺎ) ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺟُثّه ﻭ ﺯﻣﻴﻥﮕﻴﺮ
(ﻭ ﻣﺮﺩﻩ ﻭ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﻭ ﺣﻘﻴﺮ) ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
(ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻋﺮﻭج ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﻳﻌنی ﺰﻣﻴﻥ ﺮﺍ
ﺗﺒﺪﻳل ﺒﺂﺗﺶ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
(ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنیﺨﻮﺩ' ﺍﺗﺶ
ﺣﺴﺮﺕ ﻭ ﮔﺮﻣﺎﻯ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ ﻭﺑﻴﺎﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺤل ﺰﻧﺪﮔی ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻣﺎﻯ
ﺼﺤﺮﺍﻯ عرﺑﺴﺘﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ)
ﺟﻨﺎﻥ عقل ﻮ ﮔﻨﺎﻥ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺍﺯﻋﻮﺍﻟم
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻤﻘﺎمی ﺒﺮﺗﺮ' ﺑﺮﺫﻫﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﻨﺎﺯل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.

حدیث 3111 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﻌﺴﮑﺮﻯ
اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ165ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁنی ﻮ ﺍﺫﺍ
ﺃﺧﺬﻧﺎ ﻣﻴثاﻗﮑم
ﻮ ﺭﻓﻌﻨﺎ ﻓﻮﻗﮑم
اﻟﻄﻮﺭ ﻭ ﭼﻮﻥ ﻤﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺸﻤﺎ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻴﻢ' ﻭﻃﻮﺭ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﻣﺮﺗفع
ﻮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻴﻢ (ﮐﻮﻩ
ﻃﻮﺭ ﭼﻴﺰﻯ ﻨﺒﻮﺩ'
ﮐﻪ ﺑﺮﺳﺮ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺒﻤﻮﺟﺐ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻴﻬﻮﺩ ﺑﻴﻔﺘﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ (ﻃﻮﺭ) ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮ ﺗﻄﻮّﺭ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺳﺖ' ﻭ ﻣﻘﺎم ﻮ ﻭﺿﻌی  اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬی ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
همه ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ'
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﺒﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴل
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ ﺍﺳﺮاء
ﻮﻋﺮﻭج ﺮﻭح ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻮ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﻠﻘﺎﻯ
(ﻳﻬﻮﻩ) ﻭ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺧﺪ ﺍﭘﻴﻤﺎﻥ ﻤﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ'
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎل ﻤﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺣتی اﺯ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻓﻌلی ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺒﺮﻧﺪ) ﺍﻣﺎم ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﺒﻌﺪ ﺑﻴﺎﻥ
ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻠﻪ فی
اﻟﮑﺘﺎﺏ ﻟﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ' ﺃﻥ ﻴﻘﺮّﻭﺍ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺁﻟﻪ' ﻭ
ﻋﺪﻡ

ﻗﺒﻮﻟﻬﻢ' ﻭ ﺭفع
اﻟﺠﺒل ﻔﻮﻗﻬﻢ'
ثمّ  اﻗﺮﺍﺭ
ﺑﻌﻀﻬم ﺒﺎﻟﻠّﺴﺎﻥ
ﺪﻭﻥ اﻟﻘﻠﺐ' ﻗﺎل
ﻔﻨﻈﺮ ﺍﻟﻘﻮم
الی اﻟﺠﺒﻞ' ﻭ ﻗﺪ
ﺻﺎﺭ ﻗﻄﻌﺘﻴﻦ' ﻗطعة
ﻣﻨﻬﺎ ﺻﺎﺭﺕ ﻟؤﻠؤة
ﺑﻴﻀاء 'ﻓﺠﻌﻠﺖ
ﺗﺼﻌﺪ ﻭ ﺗﺮﻗﻰ' ﺣﺘّﻯ
ﺨﺮﻗﺖ ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭ ﻫم ﻴﻨﻈﺮﻭﻥ
اﻟﻴﻬﺎ' ﺃﻥ ﺼﺎﺭﺕ
ﺍلی ﺤﻴث ﻟﺎ ﺗﻠﺤﻘﻬﺎ
ﺃﺑﺼﺎﺭﻫﻢ' ﻭ ﻗطعة
ﺻﺎﺭﺕ ﻧﺎﺭﺍ ﻭﻭﻗﻌﺖ
ﻋلی اﻟﺄﺭﺽ ﺑﺤﻀﺮﺗﻬﻢ'
ﻓﺨﺮﻗﺘﻬﺎ ﻭ ﺩﺧﻠﺘﻬﺎ
ﻭﻏﺎﺑﺖ ﻋﻥ عیوﻧﻬﻢ'
ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ ﻣﺎ ﻫﺬﺍﻥ
اﻟﻤﻔﺘﺮﻗﺎﻥ ﻤﻥ
اﻟﺠﺒﻞ' ﻓﺮق ﺼﻌﺪ
ﻟؤﻠؤا ﻭﻓﺮق اﻧﺤﻄّ
ﻨﺎﺭﺍ؟ ﻗﺎل
اله  ﻤﻮﺳﻰ'
ﺃﻣّﺎ ﺍﻟﻘطعة ﺍﻟتی
ﺼﻌﺪﺕ فی اﻟﻬﻮاء
ﻓﺎﻧّﻬﺎ ﻭﺻﻠﺖ
الی اﻟﺴﻤاء 'ﻓﺨﺮﻗﺘﻬﺎ
ﺍلی ﺃﻥ ﻠﺤﻘﺖ ﺑﺎﻟﺠنة
'ﻓﺎﺿﻌﻔﺖ ﺃﺿﻌﺎﻓﺎ
ﮐثیرة  ﻟﺎ
ﻳﻌﻠم عدﺩﻫﺎ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ' ﻭ ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻥ ﻴﺒنی ﻤﻨﻬﺎ
ﻟﻠﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﺒﻤﺎ
ﻓﻰ ﻫﺬﺍ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ'
ﻗﺼﻮﺭ ﻭ ﺩﻭﺭ ﻭ ﻣﻨﺎﺯل
ﻮ ﻣﺴﺎﮐﻥ ﻤﺸﺘﻤلة
ﻋلی ﺃﻧﻮﺍع اﻟﻨﻌم
اﻟتی ﻮﻋﺪﻫﺎ ﺍﻟﻤﺘّﻘﻴﻥ
ﻤﻥ عباﺩﻩ' ﻣﻥ
اﻟﺎﺷﺠﺎﺭ ﻭ ﺍﻟﺒﺴﺎﺗﻴﻥ
ﻮ ﺍﻟثماﺭ ﻭ ﺍﻟﺤﻮﺭ
ﺍﻟﺤِﺴﺎﻥ ﻮ ﺍﻟﻤﺨﻠّّﺪﻳﻥ
ﻤﻥ اﻟﻮﻟﺪﺍﻥ
کاﻟﻠّﺌﺎﻟئ اﻟﻤﻨﺸﻮﺭة'
ﻭ ﺳﺎﺋﺮ ﻧﻌﻴم  اﻟﺠنة ﻭ
ﺧﻴﺮﺍﺗﻬﺎ' ﻭ ﺃﻣّﺎ
ﺍﻟﻘطعة ﺍﻟتی
اﻧﺤﻄّّﺖ ﺍلی
اﻟﺄﺭﺽ ﻓﺨﺮﻗﺘﻬﺎ'
ثمّ  اﻟتی
ﺘﻠﻴﻬﺎ ﺍلی ﺃﻥ
ﻟﺤﻘﺖ ﺑﺠﻬﻨّﻢ'
ﻓﺎﺿﻌﻔﺖ ﺃﺿﻌﺎﻓﺎ
ﮐثیرة' ﻭ ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎلی ﺃﻥ ﻴُﺒنی
ﻤﻨﻬﺎ ﻟﻠﮑﺎﻓﺮﻳﻥ
ﺒﻤﺎ فی هذا ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ
ﻗﺼﻮﺭ ﻭ ﺩﻭﺭ ﻭ ﻣﺴﺎﮐﻥ
ﻮ ﻣﻨﺎﺯﻝ' ﻣﺸﺘﻤﻠﻪ
ﻋلی ﺃﻧﻮﺍﻉ ﺍﻟﻌﺬﺍﺏ
ﺍﻟتی ﻮﻋﺪﻫﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﮑﺎﻓﺮﻳﻥ ﻤﻥ
عباﺩﻩ' ﻣﻥ ﺒﺤﺎﺭ
ﻧﻴﺮﺍﻧﻬﺎ ﻭ ﺣﻴﺎﺽ
ﻏﺴﻠﻴﻨﻬﺎ ﻭ ﻏﺴّﺎﻗﻬﺎ'
ﻭ ﺃﻭﺩیة ﻗﻴﺤﻬﺎ
ﻭ ﺩﻣاءها ﻭ ﺻﺪﻳﺪﻫﺎ'
ﻭ ﺯﺑﺎﻧﻴّﺘﻬﺎ
ﺑﻤﺮﺯﺑﺎﺗﻬﺎ ﻭﺃﺷﺠﺎﺭ
ﺯﻗّﻮﻣﻬﺎ' ﻭ ﺿﺮﻳﻌﻬﺎ
ﻭ ﺣﻴّﺎﺗﻬﺎ ﻭﻋﻘﺎﺭﺑﻬﺎ
ﻭ ﺃﻓﺎﻋﻴﻬﺎ ﻭ ﻗﻴﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺃﻏﻠﺎﻟﻬﺎ ﻭ ﺳﻠﺎﺳﻠﻬﺎ
ﻭ ﺃﻧﮑﺎﻟﻬﺎ' ﻭ ﺳﺎﺋﺮ
ﺃﻧﻮﺍع اﻟﺒﻠﺎﻳﺎ
ﻭ ﺍﻟﻌﺬﺍﺏ ﺍﻟﻤُﻌﺪ
ﻓﻴﻬﺎ . ﺍﻳﻥ ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ
(ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻤﻮﺭﺩ
ﺑﺤث ) ﭘس ﺍﺯ ﺃﻣﺮ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻟﻬی
ﺪﺭ ﮐﺘﺎﺏ (ﻳﻌنی
ﺪﺭقران
بمعنی  ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻮ ﻧﻪ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﮐﺘﺎﺏ
یا قرآن ) ﺑﺮﺍﻯ ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺮاء ﻄﻠﺐ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻳنی ﺴﻠﻮﮐﻰ'
ﮔﺮﭼﻪ ﻳﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺳﺎﻟﻜﺎﻟﻬی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﺍﺯ
ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴل ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
اﮔﺮ ﺳﺎﻟﻜﺎﻟﻬی
ﺒﺎﺷﻨﺪ' ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴلی
ﻮﺍﻗﻌی ﻬﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺍﺳﺮاء ﻮﻋﺮﻭج
ﺒﻌﺮﺵ میسّر
خود ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻔﻬﻮم عرﺵ
مرتضوی ﺑﺮﺍﻯ
اﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮکی  ﻘﺒﻠﻰ' ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺿﻤﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗی
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻋﺮﺵ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺒلی اﻳﻥ ﺘﻌﺎلی
ﺮﻭحی ﻮ ﻋﺮﻭجی ﻮ
ﺍﺳﺮاء ﺒﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ) ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
گرﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ'
ﮐﻪ ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻭﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
(ﺍﻟﺒﺘ ﻪﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ'
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﻮﺩ' ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺨﻮﺩ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻣﺤﻤﺪ نمی
دادند' ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺬﮐﺮ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ'
ﺿﻤﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺗﻤﺎم
اﺩﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺒل اﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﺒﺒﻌﺪ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻔﺮﺯﻧﺪ
ازر ﺯﺭﺩﺷﺖ' ﻣﻨﺘﻘل
کننده ﺭﻭﺵ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺨﺎﻭﺭ ﻣﻴﺎﻧﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﭽﻮﻥ ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻧﺸﺎﻥ'
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭽﻬﺎﺭم ﺨﻮﺩ' ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺏ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭلی ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻋﻴﺴﻰ ﮐﺎﺷﻒ ﻗﺮّﻩ
ﻋﺮﺵ ﻗﺎﺋمخ اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ گرﺩﻳﺪ
و تولد بشری
مرتضوی شد 'که
توانست ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
(ﺑﺠﺎﻯ عرﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
زردشت و یهود
شاخه زردشتی )برسد
' ﻭﻋﺮﺵ ﻗﺎئم ﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
سالک کامل با
مرگ قبل از
مرگ ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
نیز  ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.)
ﻭﺍﻳﻨک ﻨﻮﺑﺖ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
الهی و معنی
قرآن دو قرّه
تازه
محمد ﺨﻮﺩ
نیز رﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻟﺬﺍ ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﺗﻤﺎم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒﻠﻰ'
ﺍﻳﻥ اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬی
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻭﺯﻯ ﺘﻤﺎم
هفت ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻮ ﺷﻬﻮﺩآنرا
'ﺭﺍ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺗﻤﺎم
ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﺑنماﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺒﺨﻠﻖ (ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺤﻤﺪ) ﺗﺎ  ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﻏﻴﺮﻣﻌﺼﻮم ﺒﻮﺩﻧﺪ'
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺎ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ' ﺑﺎ
ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭ ﺍﺑﻘﺎﺋم
ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
در تش بّه
وکمال ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﻤﺘﻌﻬﺪ
ﻓﻄﺮﻯ' ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫم
ﺒﺰﺑﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﻮﺩﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ'
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﺎﺷﻔﺎﻥ
ﻘﺮّﻩﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ' ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺁﻥ
کاﺷﻔﺎﻥ ﺘﺎﺯﻩ'
ﭼﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻋﻴﺴی
ﻮ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
محمد و همان
سوشیانت سوم
زردشت ) ﺍﻗﺮﺍﺭ ﻭﺍﻋﺘﺮﺍﻑ'
ﻭ ﻗﺮّﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﺪﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺳل
عباﺩﻯﻮ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻴﮕﻔﺖ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏﻫﺎﻯ
اﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ'ﻧﺎم
ﻤﻥ ﻮﻋلیّ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی اﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺍﻧﺠﻴل
و ﺍﻭﺳﺘﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ (ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭﻣﻘﺮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻙ' ﺩﺭ ﻳک ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻘﺒﻮل اﻟﻬی ﺪﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
است ونه در
تمام ادیان و
مذاهب قشری
مشرکانه و
آخوند و ملّا
و کشیش پرستی ) ﻭلی
ﺁﻧﺎﻥ ﻘﺒﻮﻝ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ
(ﻳﻌنیﻤﻠّﺎﻫﺎﻯ
ﻴﻬﻮﺩ ﻭﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻤﺴﻴﺤی که ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
آﻳﻨﺪﻩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﻴﻬﻮﺩ و
تمام مذاهب  زردشتی
چون قریش و
علیّ االهی ها
وغیره ﮐﻪ ﻗﺒل  اﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺴﻴح
یا ﻣﺎﺷﻴﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ'ﻋﻴسی
ﻤﺪﻋی ﻤﺴﻴح ﺒﻮﺩﻥ'
ﻭ ﮐﺎﺷﻒ ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯﺘﺎﺯﻩ
نور مصطفوی
پدر الهی مسیح
ﺭﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓته
ﻭ ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﻠﻮم ﻨﻴﺴﺖ' ﭼﺮﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ'ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮل آﻧﺎﻥ
ﻈﺎﻫﺮ ﻧﺸﺪﻩ) ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮ ﻗﺒﻮل ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ'
ﮐﻮﻩ ﻃﻮﺭ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﺁﻧﻬﺎ مرتفع ﻤﻴﺸﺪ
(ﻣﺴﺌﻮﻟﻴت  ﺴﻨﮕﻴﻥ ﺘﻄﻮﺭ
ﻭ طور و ﺗﮑﺎﻣل  اﺯﻋﻬﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻮﻓق
ﺒﺮﺩﺍﺷﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺽﮐﻨﻴم
که ﺷﮑم کوﻩ ﺧﺎلی
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎل
ﺮﻳﺰﺵ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻮﻩ ﻃﻮﺭ
ﺳﻴﻨﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻔﻀﺎﻫﺎ
ﺧﺒﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ ﻭ
لی اﻳﻥ کوﻩ ﻭ (ﺟﺒﻞ)
ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ (ﻗﺒﻠﻪ
و قباله و
کبالا ) ﻳﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬی ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﻣﻘﺎﺑل اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺗفع
ﻮ ﺗﻌﺎلی ﻮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﺳﺎﻟک
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎم
ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺮبی
ﺨﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬی ﺒﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ' ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻗﺒﻠﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺗﺸﺎﻥ ﺒﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﺮﺗفع ﺘﺮ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﺍﻟﻬی
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻤﺎم ﺸﻮﺩ)
ﻭلی ﺒﻌضی اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺰﺑﺎﻥ' ﻭلی
ﺒﺪﻭﻥ اﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺪل  اﻗﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ( ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ' ﻳﻬﻮﺩﻳﺎنی
که ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺸﺪﻧﺪ' ﻭلی ﻤﻨﺎﻓق
قشری ﻮ ﺟﺎﺳﻮس ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳنی ﻮ ﺳﻴﺎسی ﻮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
گرﺩﻳﺪﻧﺪ' ﻭ ﻋﻮﺍمل
ﻨﻔﻮﺫﻯ ﺒﺮﺍﻯ
گمرﺍﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻣؤمنان
مسلمان ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ هم اﺯ ﺩﺭﺑﺎﺭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭلی
ﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﻣﮑّﻪ ﻭﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ
'ﮐﻪ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻬﻤﻴﻥ ﻘﺼﺪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺤﻤﺪ' ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭشهودی
و عرشی ﻭ ﻭﻋﺪﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺨﻮﺩ ﺍﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ' ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ.
ﻭلی ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺒﮑلّی ﻔﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭽﻪ ﺑصحرای
عرﺑﺴﺘﺎﻥ
مهاجرت
کرده بودند ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻥ ﻘﻮﻡ ( ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﻴﻬﻮﺩ) ﻧﻈﺮ ﺑﮑﻮﻩ
ﻭ ﺟﺒﻞ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻧﺪ ﺑﺪﻭ
ﻗﺴﻤﺖ ﻭ ﻗﻄﻌﻪ ﺗﺒﺪﻳل
ﺸﺪ (ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺍﻧﻬﺎ'ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﺮک
ﺴﻠﻮک اﻧﺎﻥ) ﻳک
ﻘﻄﻌﻪ ﺁﻥ ﺘﺒﺪﻳل
ﺒﻤﺮﻭﺍﺭﻳﺪ ﺳﻔﻴﺪﻯ
گرﺩﻳﺪ' ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ
ﺒﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ ﻭﺗﺮقی
کرﺩ ﮐﻪ ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺷﮑﺎﻓﺖ ﻭ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻓﺖ. ﻭ ﺁﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻧﺎﻇﺮ ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ'
ﺗﺎ ﺍﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﭼﺸمان
اﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺩﻧﺒﺎل کند ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻧﻬﺎ ﺗﺎ ﺍﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ﻤﻴﺴّﺮ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺑﻮﺩ' ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ) ﻭ ﻗﻄﻌﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ' ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺂﺗﺶ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ اﻓﺘﺎﺩ' ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸم
ﺁﻧﻬﺎ ﺯﻣﻴﻥ ﺮﺍ
ﺷﮑﺎﻓﺖ ﻭ ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺖ
ﻭ ﺍﺯ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ
غایب ﺷﺪ (ﺍﻳﻥ ﺸﺎﻳﺪ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺩﻳنی
ﻴﻬﻮﺩ و زردشت ﺑﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﻤﻄﺮح
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ' ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ
ﺳﻠﻮک اﺎﻥ اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﻪ ﻭﻗﺒﺎﻟﻪ
ﻳﺎ ﺟﺒﻞ' ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺮخی
اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ' ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭﺑﺮخی ﺪﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺗﺮک ﺴﻠﻮک ﻴﺎ
ﻧﻔﺎق کرﺩﻧﺪ' ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺒﺠﻬﻨم ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ'
ﻭ ﺍﺗﺶ ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﭙﺴﺖ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ ﺯﻧﺪگی
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﺸﺪﻩ'

ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮﭼﺸم
همه ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥ گفتند ﺍﻳﻥ
ﭽﻪ ﺗﻘﺴﻴمی ﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻮﻩ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻗﻄﻌﻪﺍﻯ
ﻤﺮﻭﺍﺭﻳﺪ ﺷﺪ ﻭﺑﺎﺳﻤﺎﻥ
ﺮﻓﺖ. ﻭﻗﺴﻤتی ﻤﻨﺤﻄّ
ﻮﺣﻘﻴﺮ و سقوط
کرده ﮔﺮﺩﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﺗﺶ ﺷﺪ ﻭﺳﻮﺧﺖ
ﻭ ﻧﻴﺴﺖ ﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻮسی ﺒﺎﻧﻬﺎ ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ (ﻟﺬﺍ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺍﻳﻥ ﻴک اﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻳﻬﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث امام ﻣﻄﺮج
گرﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ) ﺍﻣّﺎ
ﺁﻥ ﻘﻄﻌﻪﺍﻯ ﮐﻪ
ﺑﻬﻮ ﺍﺭﻓﺖ ﻭ ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪ' ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﺷﮑﺎﻓﺖ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ' ﺗﺎﺟﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺭﺳﻴﺪ. (ﺭﻭح
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ ﻮ ﻗﺒﻠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ وسیله
الهی ﺁﻧﻬﺎ' ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ) ﻭ ﺧﻴلی
اﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍ ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﺪ ﺑﺮﺍﺑﺮﻯ ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻘﺒل
اﺯ ولایت ﻣﺤﻤﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻨﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ'
ﻣﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩ' ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺍﻳﻥ کتاﺑﻬﺎ (ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﻧﺠﻴﻞ' ﻭ ﻳﺎ
بمعنی ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻘﺮﺭ
ﺍﻟﻬی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻘﺪﻳم
ﺁﻧﻬﺎ) ﮐﺎﺧﻬﺎ ﻭ
ﺧﺎﻧﻪﻫﺎ ﻭ ﻣﺴﺎﮐﻦ'
ﺷﺎﻣل اﻧﻮﺍع ﻨﻌﻤﺘﻬﺎ
ﮐﻪ ﺑﻤﺘّﻘﻴﺎﻥ
ﻮﻋﺒﺎﺩ ﻭﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺧﺘﻬﺎ ﻭ ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﻣﻴﻮﻩﻫﺎ ﻭﺣﻮﺭﻳّﻪﻫﺎﻯ
ﺰﻳﺒﺎ (ﻗﺮّﻩﻫﺎﻯ
ﻮ ﻗﺮﻳﻨﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ'
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی مرﺑﻮﻃﻪ) ﻭﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺠﺎﻭﻳﺪﺍﻥ ﺰﻳﺒﺎ
ﺭﻭﻯ ﭽﻮﻥ ﻤﺮﻭﺍﺭﻳﺪ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ( ﻟﺎﺑﺪ
ﭘﺴﺮ ﺯﻳﺒﺎ ﺭﻭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺰﻧﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﺷﺪﻩ
است' ﻭلی اﻳﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﻭﺍقع هماﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺎﺯﻩ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی اﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨلق ﺪﺭ ﺁﻥ ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒلی اﺳﺖ) ﻭﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻳﺮ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی ﻮ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﺁﻥ. ﻭ ﺍﻣّﺎ ﻗﻄﻌﻪﺍﻯ
که ﻣﻨﺤﻄ ﺸﺪ ﻭ ﺑﺰﻣﻴﻦ
ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺖ' ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻔﻮﺫ ﻧﻤﻮﺩ ﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ که ﺩﻧﺒﺎل
ﺁﻥ ﺸﺪﻧﺪ.( ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬی ﺒﺤﻘﺎﺭﺕ
ﻣﺴح ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ)
ﺗﺎ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺑﺠﻬﻨم
ﺮﺳﻴﺪ' ﮐﻪ ﺧﻴلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ( ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
گروهی ﺒﺎﺳﻤﺎﻥ
ﻮ تکاﻣﻞ
میرسند ﻭﻳﺎ ﺑﺰﻣﻴﻥ
ﻮﺍﺗﺶ ﻓﺮﻭ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﮐﻮﻩ ﻃﻮﺭ
ﺁﻧﻬﺎ 'ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺗﻄﻮّﺭﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ

ﺁﻧﻬﺎﺑﻮﺩﻩ'ﻭﻳﺎﻗﻬﻘﺮﺍﻯﻨﻮﻋﻴﻮﻃﻮﺭﻧﻮﻋﻴﺁﻧﻬﺎﺍﺳﺖ)ﻭﻟﺬﺍﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺃﻣﺮﮐﺮﺩ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ' ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﮐﺘﺎﺏ ( ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭیا
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻢ) ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎ
ﻭﮐﺎﺧﻬﺎ ﻭﻣﺴﺎﮐﻥ
ﻮ ﻣﻨﺎﺯل ﺒﺴﺎﺯﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺷﺎﻣل اﻧﻮﺍع
عذﺍﺏ ﻣﻮﺭﺩ ﻭﻋﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
کاﻓﺮﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. (ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﻮ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﻳک
ﺮﻭح ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ ﺳﺮﮐﺸی
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣتی
ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ' ﻭ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﻳﺶ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ)
ﮐﻪ ﻭﻋﺪﻩ ﺧﺪﺍ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
اﺗﺶ ﻭﺣﻮﺿﭽﻪﻫﺎﻯ
اﺯ ﺁﺏ ﮐثیف (ﻣﺮﺩﺍب
هاﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭ ﻣﺴخ اﻧﺎﻥ) ﻭ
ﭼﺮﮐﻴﻦ ( ﭼﻮﻥ ﺁﺏ
ﺣﻤﺎم کثیف ﻭ ﻣﺘﻌﻔّﻥ
ﻮ ﺩﺍﻍ) ﻭﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﭼﺮک ﻮ ﺧﻮﻥ ﻮﺗﺮﺷّﺤﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ 'ﮐﻪ ﻣﺘﺼﺪﻳﺎﻥ
ﺠﻬﻨم ﺒﺎ ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ' ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺰﻗّّّوم
ﺘﻠﺦ ( ﻭﺳﻘﻴم
کنندﻩ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺰﺍ' ﻭ ﻋﻠﻔﻬﺎﻯ ﺘﻠﺦ
ﻏﺬﺍﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ'
ﻭ ﭼﻮﭘﺎﻧﺎﻥ ﺘﺮﮐﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎل
گلّه ﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم
ﻤﺎﺭﻫﺎ ﻭﻋﻘﺮﺏﻫﺎ
ﻭﺍﻓﻌﻴﻬﺎ ﻭ ﻗﻴﺪ
و بند ﻫﺎ ﻭ ﺯﻧﺠﻴﺮﻫﺎ
ﻭﻣﺼﺎﺋﺐ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ'
ﻭ ﺳﺎﻳﺮ ﺍﻧﻮﺍعﺒﻠﺎﻳﺎ
ﻭﻋﺬﺍﺏ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ هست 'ﮐﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﺴخی ﺪﺭ ﺑﻴﻥ
اﻳﻥ ﺤﺸﺮﺍﺕ ﻭﺧﻄﺮﺍﺕ
ﺯﻧﺪﮔی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺭﻭخ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ' ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻘﺮﺭ ﺍﻟﻬی ﻮ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺭﺍ' ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺗﻤﺎم اﺣﺎﺩﻳث
'ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﺟﻬﻨم ﺘﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﻭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺗﻰ ﺍﺩﺑﻰ'
ﻭﺳﻴﻠﻪﻫﺎﻯ
کلامی ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﻪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬی
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ

ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
کنونی اﻧﻬﺎ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ' ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺁﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮﮐﻰ'
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬی ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻘﺪﻳﻤﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ' ﺍﮔﺮﻫم
ﺒﺠﺎﺋی ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ'
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻧﺒﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩﺷﺎﻥمیرسند
ﮐﻪ ﺿﻤﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ولایت سلوک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﺁﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ' ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﺪﻫﺪ
'ﮐﻪ ﺑﮑﺪﺍم ﻴک
اﺯ

ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
زنده ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺵ
ﺍﻟﻬی ﻨﻴﺰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺍﻋﻠﺎم ﺪﻳﻥ
ﺮﺳمی  ﺠﺪﻳﺪ
ﻫم ﻨﮑﻨﻨﺪ' ﻭﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﺎم اﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺒلی ﺨﻮﺩ' ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ'
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ ﺗﻮﺿﻴح
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺳﺎمی
رایج ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺂﻧﺎﻥ ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ
ﺪﻳﺎﻧﺖ ﺭﺳمی ﻮ
ﺩﮐﺎﻥ ﻮ ﺩﺳﺘﮕﺎﻫی
ﺴﺎﺧﺘﻨﺪ' ﻭ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺤﮑﻮﻣﺖ ﺩﻧﻴﻮﻯ
هم ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.

حدیث 3112 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﻌﺴﮑﺮﻯ
اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ165ﺤﺎﺭ) ﮐﻪﮔﻔﺘﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻤﻮﻟﺎﻋلیّ
ﺮﺍ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﻭ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﺘم
اﻟﻠﻪﻋلی ﻘﻠﻮﺑﻬم
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣُﻬﺮ ﺯﺩﻩ (ﺩﻟﻬﺎﻯ
اﺩﺭﺍکی ﻮ ﺍﺣﺴﺎسی
ﻮ ﻋﻘل ﻮ ﻓﻬم اﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ' ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺮﻭحی ﺁﻧﻬﺎ ﻳﺎ
ﻓﻮآﺩ ﺁﻧﺎﻥ
هنوﺯ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ'
ﮐﻪ ﻣﻬﺮ ﺑﺨﻮﺭﺩ
ﻭ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺑﻴﻔﺘﺪ'
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩ' ﻭﺑﺎﻟﻘﻮﻩﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﻨﺸﻮﺩ. ﻭ ﻫﻴچ
گفته ﻭﺣﻘﻴﻘتی
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺄثیرﻯ
ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ)ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:

اﻥّ اﻟﻠﻪ
ﻳﻌﻠم ﻤﻥ اﻟﺤﺴﺎﺏ'
ﻣﺎﻟﺎ ﻳﺒﻠﻐﻪ ﻋﻘﻮل
اﻟﺨﻠﻖ' ﺍﻧّﻪ ﻳﻀﺮﺏ
ﺃﻟﻔﺎ ﻭ ﺳﺒﻌﻤﺎئة
'فی ﺃﻟﻒ ﻭ ﺳﺒﻌﻤﺎئة
'ثمّ ﻤﺎ ﺍﺭﺗفع ﻤﻥ
ﺬﻟک ﻤثله ﺍلی ﺃﻥ
ﻴﻔﻌل ﺬﻟک ﺃﻟﻒ
ﻣﺮّة ثمّ ﺁﺧﺮ ﻣﺎ
ﻳﺮﺗفع ﻤﻥ ﺬﻟک
عدﺩ ﻣﺎ' ﻳﻬﺒﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻟکی اﻋلی فی اﻟﺠنة
ﻣﻦ ﺍﻟﻘﺼﻮﺭ' ﻗﺼﺮ
ﻣﻥ ﺬﻫﺐ ﻭ ﻗﺼﺮ ﻣﻥ
ﻔﻀّﻪ'ﻭ ﻗﺼﺮ ﻣﻥ
ﻠﻮٴﻠﻮ ٴﻮ ﻗﺼﺮ
ﻣﻦ' ﺯﺑﺮﺟﺪ ﻭ ﻗﺼﺮﻣﻦ
ﺟﻮﻫﺮ' ﻭﻗﺼﺮ ﻣﻥ
ﻨﻮﺭ ﺭﺏ ﺍﻟﻌﺰة'
ﻭ ﺃﺿﻌﺎﻑ ﺫﻟک ﻤﻥ
اﻟﻌﺒﻴﺪ ﻭ ﺍﻟﺨﺪم
ﻮ ﺍﻟﺨﻴل ﺍﻟﻨﺠﺐ'
ﺗﻄﻴﺮ ﺑﻴﻥ ﺴﻤاء
اﻟﺠنة ﻭ ﺃﺭﺿﻬﺎ'
ﻓﻘﺎل علیّ 'ﺣﻤﺪﺍ
ﻟﺮﺑّﻯ ﻮﺷﮑﺮﺍ'
ﻗﺎﻝ ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﻭﻫﺬﺍ ﺍﻟﻌﺪﺩ' ﻓﻬﻮ
ﻋﺪﺩ ﻣﻥ ﻴﺪﺧﻠﻬم
اﻟﺠنة ﻭ ﻳﺮضی
عنهم ﻠﻤﺤﺒّﺘﻬم
ﻠﻚ' ﻭ ﺃﺿﻌﺎﻑ ﻫﺬﺍ
ﺍﻟﻌﺪﺩ' ﻣﻥ ﻴﺪﺧﻠﻬم
اﻟﻨﺎﺭ ﻣﻥ اﻟﺸﻴﺎﻃﻴﻥ
ﻮ ﺍﻟﺠﻥ ﻮ ﺍﻟﺎﻧس
ﺑﺒﻐﻀﻬﻢ ﻟﻚ' ﻭ ﻭﻗﻴﻌﺘﻬم
ﻔﻴک ﻮ ﺗﻨﻘﻴﺼﻬم
اﻳّﺎک  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻋﺪﺍﺩ (ﻭﮐﻤﻴّﺘﻬﺎ)
ﺁﻧﻘﺪﺭﻫﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'
ﮐﻪ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ'
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺎﺻل ﻀﺮﺏ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭ ﻫﻔﺘﺼﺪ ﺭﺍ' ﺩﺭ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭ ﻫﻔﺘﺼﺪ
صد بار

ﺗﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ضرب ﮐﻨﺪ.
ﻭﺳﭙس ﺁﺧﺮﻳﻥ ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻳﻥ ﻀﺮﺏ ﻭ ﺍﺭﻗﺎﻡ
ﻭﺍﻋﺪﺍﺩ ﺭﺍ'ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﺘﻮ ﻳﺎﻋلیّ
می ﺒﺨﺸﺪ ﻭ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺘﻮ ﻣﻴﺪﻫﺪ.( ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮐﻤﻴﺘﻬﺎﻯ
عظیم ﺪﺭ ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺮﺍ' ﺩﺭ ﮐﻴﻔﻴّﺖﻫﺎ
ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ  ﻭﻋﻘلی ﻨﺎ
ﭼﻴﺰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻤﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ'
ﻭ ﺑﻬﺮ ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ
ﺍﻭ' ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬی ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺨﺸﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺍﺣﺴﺎس ﺍﺭﺍﻣﺶ
ﻭ ﺳﻌﺎﺩﺕ' ﻭﭼﻪ ﺩﺭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺨﺼﻮﺹﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
در کرامات
بالفعل و
بالقوّه 'ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ'
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺗﻔﺎﻭﺕ
کرامات
بالفعل ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﺑﺎ ﻧﻮع ﻤﻴﻤﻮﻥ'
ﺩﺭﻋﻘل ﻮ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺯﻧﺪگی ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ) ﺍﺯ ﮐﺎﺧﻬﺎ
(ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﻧﻈﺮﻯ ﺗﺌﻮﺭﻯ)
ﮐﻪ ﻳکی اﺯ ﻃﻠﺎ
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﻧﻘﺮﻩ(
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ)
ﻭﻳکی اﺯﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ
ﻭﻳﮑی اﺯ ﺯﺑﺮﺟﺪ
ﻭ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﮔﻮﻫﺮ'
ﻭﻳک کاخ ﻨﻴﺰ ﺍﺯﻧﻮﺭ
ﺭﺏ ﻋﺰّﺕ (ﺭﺏ ﻣﻘﺘﺪﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ' ﮐﻪ ﻧﻮﺭﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﻣﻘﺎمی
ﻋﻘلی اﺳﺖ) ﻭﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻮﺧﺪم ﻮ ﺍﺳﺐ ﻭ ﺷﺘﺮﻫﺎﻯ
ﻧﺠﻴﺐ' ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻴﻥ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻮ ﺯﻣﻴﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﮐﻨﻨﺪ
( ﺩﺭﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ' ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﺳﺮﻋﺘﻬﺎ ﻭ ﺁﺳﺎﻳﺸﻬﺎﻯ
اﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺩﺭ ﺣﻤل
ﻮ ﻧﻘﻞ) ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻋلی گفت ﺳﭙﺎس

ﻣﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻯ
ﺮﺏ (ﻭ ﻣﺮﺑّﻰ) ﻣﻦ'
ﻭﺳﺘﺎﻳﺶ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺍﻭ ( ﺭﺏ ﻗﺎﺋم ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ' ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯ ﻧﻮﺭﺵ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ'
ﻭ ﺭﺏ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﺭﺏ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
رحمان ' ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻮﺭ ﻋﺮﺵ
ﺍﻭ'ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻮﺭ شخص
مجسّم ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ' ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ'
ﺗﺎ ﻧﺰﺩﻳکی اﻳﻥ
عرﺵ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ اﺳﺮاء
ﻮﻋﺮﻭج ﺪﺭ ﻳک ﻤﻌﺮﺍج
ﻨﻤﺎﻳﺪ' ﺗﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺏ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺳﺪ) ﺍﻧﮕﺎﻩ  ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ' ﻭ ﺍﻳﻥ
عدد ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐﺴﺎنی اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﻭ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍضی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
( ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋلیّ ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ'
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
پیوستن به ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺗﺸیّع ﺮﺳﻤﻰ' ﻭلی
ﺒﺪﻭﻥ ﺴﻠﻮک ﻮ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ) ﻭﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﮐﻪ ﻭﺍﺻل
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨّم ﻤﻴﮑﻨﺪ'
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺷﻴﺎﻃﻴﻥ
ﻮ ﺃﺟﻨّﻪ ﻭ ﺍﻧﺴﻬﺎ
ﺑﺎﻫم ﺒﺎﺷﻨﺪ ( ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺣﻘﻴﺮ'
ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ) ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑُﻐﺾ ﻭ ﻧﻔﺮﺕ
ﻭﻟﻌﻨﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺗﻮ ﺑﺪ
ﺧﻮﺍﻫی ﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﻭﺗﻮﺭﺍ ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.( ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺘﻮﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
غیر ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭلی
ﺼﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﻨﺪ' ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ)
ﺗﻤﺎم هستی ﺩﺭ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ' ﻭ ﺩﺭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﺩﺭ ﺣﺎل
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭحی ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'
ﺍﻳﻥ ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻧﻴﺰ ﺭﻭحی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﻳﻦ ﺍﺭﻭﺍح ﺪﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍع
ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺟﻤﺎﺩﻯ'
ﺑاﻨﻮاع گیاﻫی
ﻮﺣﻴﻮﺍنی ﺒﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ' ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺁﻥ' ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭک عقلی ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ' ﻭ ﭘﺎﻛﺴﺎﺯﻯﺮﻭﺍنی
ﻮ ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ'
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
فرشته گونه ﺁﻳﻨﺪﻩ
ها ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﻘﺎﺋم ﺮﺏ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺠﺰ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﺒﺮﻭﺵ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ'
ﻭﺑﺎ ﮐﻤک اﻭ ﺩﺭ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ ﺫﺍﺕ
و ژنتیک روحی
همه وجود ازلی
و ابدی  ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﻮ ﺗﻄﻮّﺭ' ﺟﺰ ﺑﺎ
ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖﻋﻠﻰّ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﻳنی ﻮ ﺳﻠﻮﮐﻰ'
ﺑﻤﺮﺍتبی اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ' ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻭﺯﻯ ﻨﻴﺰﺑﻔﺼل
ﻨﻮعی ﻮ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩﻯ ﺒﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﻬﻤﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
تا ﺑﻨﻮع فوق  ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﻮﺍﺭﺩ ﺷﻮﻧﺪ. ﻧﻘﺺ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻤﺒﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ'
ﻭﻳﺎ ﻧﻘص ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎل
ﻮ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺁﻧﻬﺎ' ﻭﻳﺎ ﺑُﻐﺾ
ﻭ ﻧﻔﺮﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋلیّ اﺳﺖ.
ﺣﺘی اﮔﺮ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬی ﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺎﺷﻨﺪ'
ﻭلی  ﺒﺴﻠﻮک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻨﺮﺳﻨﺪ.

حدیث 3113 - ﺎﺯ
ﺍﻣﺎم ﻌﺴﮑﺮﻯ
اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ166ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁنی ﻮ ﺍﺫﺍ
ﻗﻴل ﻠﻬم ﺁﻣﻨﻮﺍ
ﺑﻤﺎ ﺃﻧﺰل اﻟﻠﻪ
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺂﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ' ﮐﻪ ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺎﺯلد
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ' ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻴﺎﻭﺭﻳﺪ (ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻨﻈﺮﻯ ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ
عقیدﺗﻰ' ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
عملی ﻴﺎ ﺍﻭم ﻮﺍﻧﺠﺎم
اﻳﻤﺎﻥ عملی 'ﺑﺎ
ﺍﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﺯل کرﺩﻩ' ﭼﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﻭ' ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬی ﺰﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ' ﻭﻳﺎ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ ﻔﻠﺴﻔﻪ
ﮐﻠّﻯ ﻤﺤﻤﺪ' ﻭ ﻳﺎ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﺟﺰﺋی
ﺴﻠﻮکی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﻭ ﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﻌﺪﻯ' ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯاﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺁﻧﻬﺎ' ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻌﺮفی ﺸﺪﻩ' ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺮﻭٴﻴﺎﺋی
ﺒﺒﻴﻨﻨﺪ' ﺑﺪﺍﻥ
اﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻟﻬی
ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺳﺎﻟک
ﻤﻬﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻔﻤﻨﻬم ﻤﻥ ﻴﻘﻮﻝ'
ﻗﺪﮐﻨﺖ ﻟﻌلیّ ﺒﺎﻟﻮﻟﺎﻳﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍ' ﻭﻟﺂل ﻤﺤﻤﺪ
ﻣﺤﺒّﺎ' ﻭﻫﻮ ﻓﻰ
ﺫﻟک کاﺫﺏ' ﻳﻈﻥ
ﺃﻥ کذﺑﻪ ﻳُﻨﺠﻴﻪ'
فیقال ﻠﻬم ﺴﻮﻑ
ﻧﺴﺘﺸﻬﺪﻋلی ﺬﻟک
علیّاﺎ' ﻓﺘﺸﻬﺪ
ﺃﻧﺖ ﻳﺎ ﺃﺑﺎ ﺍﻟﺤﺴﻦ'
ﻓﺘﻘﻮل اﻟﺠنة ﻟﺄﻭﻟﻴﺎﺋی
ﺸﺎﻫﺪة' ﻭ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﻟﺄﻋﺪﺍﺋی ﺸﺎﻫﺪة'
ﻓﻤﻦ

ﮐﺎﻥ ﺼﺎﺩﻗﺎ ﺧﺮﺟﺖ
ﺍﻟﻴﻪ ﺭﻳﺎح اﻟﺠنة
ﻭ ﻧﺴﻴﻤﻬﺎ' ﻓﺎﺣﺘﻤﻠﺘﻪ
ﻓﺄﻭﺭﺗﻪ ﺍلی ﺃﻋﻠﻰ
ﺮﻓﻬﺎ' ﻭ ﺃﺣﻠّﺘﻪ
ﺩﺍﺭ ﺍﻟﻤﻘﺎمة
ﻣﻥ ﻔﻀل ﺮﺑّﻪ' ﻟﺎ
ﻳﻤﺴّﻬم ﻔﻴﻬﺎ
ﻧﺼﺐ ﻭﻟﺎ ﻳﻤﺴّﻬﻢ
ﻓﻴﻬﺎ ﻟﻐﻮﺏ' ﻭﻣﻥ
کاﻥ ﻤﻨﻬم کاﺫﺑﺎ'ﺟﺎٴﺘﻪ
ﺳﻤﻮ اﻟﻨﺎﺭ ﻭ ﺣﻤﻴﻤﻬﺎ
ﻭ ﻇﻠّﻬﺎ' ﺍﻟﺬﻯ
هو ثلاث ﺷُﻌﺐ ﻟﺎ
ﻇﻠﻴﻞ' ﻭﻟﺎ ﻳﻐنی
ﻤﻥ اﻟﻠّﻬﺐ' ﻓﺘﺤﻤﻠﻪ
ﻭ ﺗﺮﻓﻌﻪ فی اﻟﻬﻮاء
ﻭ ﺗﻮﺭﺩﻩ ﻧﺎﺭ ﺟﻬﻨّﻢ'
ﻗﺎل ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ'
ﻭ ﮐﺬﻟک ﺃﻧﺖ ﻗﺴﻴم
اﻟﺠنة ﻭ ﺍﻟﻨﺎﺭ'
ﺗﻘﻮل هذﺍ ﻟی ﻮﻫﺬﺍ
ﻟک ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺧی اﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﻌلیّ ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﻫﺴﺘﻢ
( ﮔﻮﺍﻫﻰ ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻭ ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻡ'
ﻭﺣتی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺒﻪ ﺍﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻡ' ﻭ ﺷﺎﻫﺪ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ

ﻭﺑﺮﺍﻯ آل ﻤﺤﻤﺪ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﻫﺴﺘﻢ
( ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ'
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻋلیّ ﺪﺭ ﻧﻘﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﻭ ﺗﻮﺳل
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻬﺴﺘﻨﺪ) ﻭلی اﻳﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺩﺭﻭغ
گفته ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﻭغ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺨﺶ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫ
ﺪﺑﻮﺩ) ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیرﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ'ﻭﺣتی
ﺨﻮﺩ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻋﻠﻮﻯ' ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﮐﺎﺫﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﺑﻠﮑﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ' ﻭﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺘﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮﮐی ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮ ﺗﻮﺳل
ﺸﻔﺎﻋﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧمی ﭙﺬﻳﺮﺩ'
ﻭﻳﺎ ﺪﺭﻭغ ﻤﺪﻋی
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ 'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﺸﺖ ﺩﻳﻮﺍﺭﺧﺎﻧﻪ
ﻭ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻮﻧﺪ' ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺪﻭﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﻮ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ'
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺏ
ﺍﻟﻨﻮع ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ)
ﻟﺬﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ' ﮐﻪ ﺍﺯﻋلیّ
ﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﭘﺮﺳﻴﺪ'
ﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
(ﻳﻌنی ﺪﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ
ﺩﺳﺖ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻮ ﺑﻴﻌﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ

ﺑﻮﻯ ﺪﺍﺩﻩ' ﻭﻳﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺗﺶ' ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﻣﺘﻌﻬﺪ
ﺗﺴﻠﻴم ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ'
ﻭ ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻥ ﺴﻠﻮک
ﺁﻧﺎﻥ ﻤﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺸﺪﻩ' ﮐﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﮐﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺪﺭﻭغ
اﺩﻋﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ'
ﻭ ﻣﻌﻨﻰ ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻥ ﻤﺴﺄﻟﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ'
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺪﺭ ﻳک
ﺴﻠﻮک اﻟﻬی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮﺍﺭثاﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻣﻮﻟﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﺩﺳﺖ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻟﻬی
ﺼﺎﺩق ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ'
ﻭ ﻃﺮﻓﻴﻥ ﻤﺘﻌﻬﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻮ ﻳﺎ ﺃﺑﻮ ﺍﻟﺤﺴﻦ
( ﻭ ﭘﺪﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮﻫﺮ ﺣﺴﻦ' ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺤﺴﻨﻰ'
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﺰﻧﺪﻩ ﺣﺴﻴنی
هر ﺯﻣﺎﻥ) ﺍﺯ ﺗﻮ
ﮔﻮﺍﻫی ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋی
ﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﻥ گوﺍﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
( ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﻮﻟﺎﻳﺖ'
ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺒﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴنی ﻮ
ﺣﺴنی ﻮ ﻓﺎﻃمی ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﻤﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﺎﺫﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭﻳک
یونیورس عالم ﻮﺟﻮﺩﻯ
اﻟﻬی ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺸتی ﺪﻳﺪنی ﻮ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ ﺁﻥ'ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
عرﻓﺎنی ﻮ ﺍﻟﻬی
ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﺋی که ﺁﺗﺶ
ﺟﻬﻨﻢ

ﺷﺎﻫﺪ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻤﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﺍﮔﺮ
ﻫم ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﺟﻬﻨمی
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﺋی ﻮ ﺭﺏ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی اﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﺮ ﻳک اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﮔﺮ ﺻﺎﺩق ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﻧﺴﻴم ﻴﺎد
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﻮﺯﺩ' ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻥغرﻓﻪﻫﺎ
ﻭﺟﺎﻳﮕﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺸتی ﻮﺍﺭﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ (ﺩﺍﺭ ﺍﻗﺎﻣﺖ)
ﻭﺁﻧﭽﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻭ
ﺍﺯ ﻓﻀل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺧﺴﺘﮕی ﻮ ﺍﺑﻬﺎم
ﻮ ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. (ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺨﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭل ﺁﻧﺎﻥ
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ' ﻫﻴچ ﺘﺮﺩﻳﺪﻯ
ﺒﺎﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﺫﺏ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ( ﺑﺪﺭﻭﻍ
ﻣﺪعی ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﻳﺎ ﻣﺤﺒّﺖ ﺃﻫل
ﺒﻴﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﺑﺎﺩﻫﺎﻯ
ﺴﻤّﻯ ﻮ ﺳﻤﻮم ﺠﻬﻨﻤﻰ
ﻭ ﺩﺍغ ﻤﻴﺮﺳﺪ' ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺴﻪ ﺷﺎﺧﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﻃﺒﻘﺎﺕ ﺷﻌﻠﻪ ﺁﺗﺶ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻳﻪ ﻭ ﺣﺎﻓﻈی
بسیار دﺍغ ﻴﺪﺗﺮ
ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺳﺎﻳﻪ
ﻭ ﻧﻴم ﺴﺎﻳﻪ ﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺎنع اﺯﺳﻮﺯﺵ
ﺷﻌﻠﻪ ﻫﺎ ﮔﺮﺩﺩ'
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺩﺭﻫﻮﺍ ﺣﻤل کرﺩﻩ
ﻭ ﻭﺍﺭﺩ ﺟﻬﻨم ﻤﻴﮑﻨﺪ
( ﺩﺭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ)
ﻭ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ' ﮐﻪ ﻳﺎﻋﻠﻰّ'
ﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ ﺗﻮ
ﻫﺴتی که ﺗﻘﺴﻴم
کنندﻩ ﺑﻬﺸﺖ ﻭﺟﻬﻨم
ﻤﻴﮕﺮﺩﻯ' ﻭ ﻣﻴﮕﻮﺋی  اﻳﻥ اﺯ ﺁﻥ
ﻤﻦ' ﻭ ﺍﻳﻥ ﺎﺯ ﺁﻥ
ﺘﻮ ﺟﻬﻨﻢ ( ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬی اﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'
ﺍﻳﻥ ﺘﻘﺴﻴم ﺒﻨﺪﻯ
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭلی
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭽﻨﺎﻥ اﻫﻤﻴﺖ ﺩﺍﺭﺩ'
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ'ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺣﺴﻴنی
ﻮ ﺣﺴنی ﻮ ﻓﺎﻃمی
عمل کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ'
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ ﺍﻋﻤﺎل
ﺘﺮﺑﻴتی ﻤﻘﺎم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺪﺭ ﺭﻭح ﺴﺎﻟک ﻨﺒﺎﺷﺪ'
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ
ﺗﻘﺴﻴم کرﺩﻥ ﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﻫﻮﺍﻯ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ' ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺳﺎﻟک ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ' ﻭﺑﺪﺭﺟﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻧﺎﻥ اﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ' ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎک ﺸﺪﻥ
ﺮﻭﺍﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻘﻴﻪ ﺍﻋﻤﺎل
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﺍ ﺭﻭح اﻟﻬی ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
اﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻟﻘﺎﻯ
ﻤﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
گرﺩﺩ' ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣق ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ' ﺗﺎ ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﭙﻴﺶ ﺭس ﺧﻮﺩ' ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ ﻄﺒﻴﻌی
اﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ' ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.

حدیث 1314 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﻌﺴﮑﺮﻯ لﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ166ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ ﺃﻋﺎﻥ
ﻀﻌﻴﻔﺎ فی ﺒﺪﻧﻪ
ﻋلی ﺃﻣﺮﻩ' ﺃﻋﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋلی ﺃﻣﺮﻩ'
ﻭ ﻧﺼﺐ ﻟﻪ ﻓﻰ ﺍﻟﻘﻴﺎمة
'ﻣﻠﺎﺋکة ﻳﻌﻴﻨﻮﻧﻪ
ﻋلی ﻘطع ﺘﻠک اﻟﺄﻫﻮﺍﻝ'
ﻭ ﻋﺒﻮﺭ ﺗﻠک اﻟﺨﻨﺎﺩق
ﻤﻥ اﻟﻨﺎﺭ' ﺣﺘّﻯ
ﻠﺎ ﻳﺼﻴﺒﻪ ﻣﻥ ﺪﺧﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻋلی ﺴﻤﻮﻣﻬﺎ'
ﻭﻋلی عبوﺭ ﺍﻟﺼﺮﺍﻃ
الی اﻟﺠنة ﺃﻣﻨﺎ'
ﻭ ﺳﺎق اﻟﺤﺪﻳث
ﺍلی ﺃﻥ ﻘﺎﻝ' ﻭ ﺍﻥ
اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭﺟل  اﺫﺍ ﮐﺎﻥ
ﺃﻭل ﻴﻮم ﻤﻥ ﺸﻌﺒﺎﻥ'
ﺃﻣﺮ ﺃﺑﻮﺍﺏ ﺍﻟﺠنة  ﻓﺘﻔﺘﺢ' ﻭﻳﺄﻣﺮ
ﺷﺠﺮة ﻃﻮبی ﻔﺘﻄلع
اﻏﺼﺎﻧﻬﺎ ﻋلی
هذﻩ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ'
ثمّ ﻴﻨﺎﺩﻯ ﻤﻨﺎﺩﻯ
ﺮﺑّﻨﺎ ﻋﺰ ﻭﺟل
ﻴﺎﻋﺒﺎﺩ ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﺬﻩ ﺃﻏﺼﺎﻥ ﺸﺠﺮة
ﻃﻮﺑﻰ' ﻓﺘﻌﻠّﻘﻮﺍ
ﺑﻬﺎ ﺗﻮﺩﻳﮑم
اﻟی اﻟﺠﻨﺎﻥ' ﻭ
ﻫﺬﻩﺃ ﻏﺼﺎﻥ ﺸﺠﺮة
ﺍﻟﺰقوﻡ' ﻓﺎﻳّﺎﮐم
ﻮ ﺍﻳّﺎﻫﺎ' ﻟﺎ ﺗﻮٴﺪﻳﮑم
اﻟی ﺎﻟﺠﺤﻴم
ثمّ ﻘﺎل ﻔﻮﺍﻟﺬﻯ
ﺒﻌثنی ﺒﺎﻟﺤق ﻨﺒﻴّﺎ'
ﺍﻥ ﻤﻦ ﺗﻌﺎﻃی ﺒﺎﺑﺎ
ﻣﻥ اﻟﺨﻴﺮ فی
هذﺍ ﺍﻟﻴﻮﻡ' ﻓﻘﺪ
ﺗﻌﻠق ﺒﻐﺼﻥ ﻤﻥ
ﺃﻏﺼﺎﻥ ﺸﺠﺮة ﻮ
ﺑﻰ' ﻓﻬﻮ ﻣﻮٴﺪیة
ﺍﻟی اﻟﺠﻨﺎﻥ'
ثمّ ﻘﺎل ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ' ﻓﻤﻥ ﺘﻄّوّع
ﻮ ﻋﻠّﻠﻪ ﺑﺼﻠﺎة
فی هذﺍ ﺍﻟﻴﻮﻡ'
ﻓﻘﺪ ﺗﻌﻠق ﻤﻨﻪ
ﺑﻐُﺼﻦ' ﻭ ﻣﻥ ﺘﺼﺪق
فی هذا ﺍﻟﻴﻮﻡ' ﻓﻘﺪ
ﺗﻌﻠق ﻤﻨﻪ ﺑﻐﺼﻦ'
ﻭ ﻣﻥ عفا ﻋﻦ ﻣﻈﻠمة
ﻓﻘﺪ ﺗﻌﻠق ﻤﻨﻪ
ﺑﻐﺼﻦ' ﻭﻣﻥ ﺃﺻﻠح
ﺒﻴﻥ اﻟﻤرء ﻮ ﺯﻭﺟﻪ
ﻭ ﺍﻟﻮﺍﻟﺪ ﻭ ﻭﻟﺪﻩ
ﻭﺍﻟﻘﺮﻳﺐ ﻭ ﻗﺮﻳﺒﻪ'
ﻭ ﺍﻟﺠﺎﺭ ﻭ ﺟﺎﺭﻩ
ﻭﺍﻟﺄﺟﻨیّ ﻮ ﺃﺟﻨﺒﻴّﻪ'
ﻓﻘﺪ ﺗﻌﻠق ﻤﻨﻪ
ﺑﻐﺼﻦ' ﻭﻣﻥ ﺨﻔّﻒ
ﻋﻥ ﻤُﻌﺴﺮ ﻣﻥ ﺪﻳﻨﻪ
ﺃﻭ ﺣﻄّ عنه' ﻓﻘﺪ
ﺗﻌﻠق ﻤﻨﻪ ﺑﻐﺼﻦ'
ﻭﻣﻥ ﻨﻈﺮ ﻓﻰ ﺣﺴﺎﺑﻪ'
ﻓﺮﺃﻯ ﺪﻳﻨﺎ ﻋﺘﻴﻘﺎ'
ﻗﺪ ﻳﺌس ﻣﻨﻪ ﺻﺎﺣﺒﻪ
ﻓﺄﺩّﺍﻩ' ﻓﻘﺪ ﺗﻌﻠق
ﻤﻨﻪ ﺑﻐﺼﻦ' ﻭ ﻣﻦ

ﮐﻔّل ﻴﺘﻴﻤﺎ ﻓﻘﺪ
ﺗﻌﻠّق ﻤﻨﻪ ﺑﻐﺼﻦ'
ﻭﻣﻥ کفّ ﺳﻔﻴﻬﺎ
ﻋﻥ عِرﺽ ﻣﻮٴﻤﻦ'
ﻓﻘﺪ ﺗﻌﻠّﻖ ﻣﻨﻪ
ﺑﻐﺼﻦ' ﻭ ﻣﻥ ﻘﻌﺪ
ﻟﺬﮐﺮ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﻟﻨﻌﻤﺎﺋﻪ
ﻳﺸﮑﺮﻩ ﻓﻘﺪ ﺗﻌﻠق
ﻤﻨﻪ ﺑﻐﺼﻦ' ﻭ ﻣﻥ
عاﺩ ﻣﺮﻳﻀﺎ' ﻭﻣﻥ
ﺸیّع ﻔﻴﻪ ﺟﻨﺎﺯة
'ﻭ ﻣﻥ عزﻯ ﻔﻴﻪ ﻣﺼﺎﺑﺎ'
ﻓﻘﺪ ﺗﻌﻠق ﻤﻨﻪ
ﺑﻐﺼﻦ' ﻭﻣﻥ ﺒﺮّ
ﻓﻴﻪ ﻭﺍﻟﺪﻳﻪ ﺃﻭﺃﺣﺪﻫﻤﺎ
فی هذﺍ ﺍﻟﻴﻮﻡ'
ﻓﻘﺪ ﺗﻌﻠق ﻤﻨﻪ
ﺑﻐﺼﻦ' ﻭ ﻣﻥ کاﻥ
ﺃﺳﺨﻄﻬﻤﺎ ﻗﺒل
هذﺍ ﺍﻟﻴﻮم ﻔﺄﺭﺿﺎﻫﻤﺎ
فی هذﺍ ﺍﻟﻴﻮﻡ'
ﻓﻘﺪ ﺗﻌﻠق ﻤﻨﻪ
ﺑﻐﺼﻦ' ﻭﮐﺬﻟک ﻤﻥ
ﻔﻌﻞ ﺷﻴﺌﺎ ﻣﻥ ﺴﺎﺋﺮ
ﺃﺑﻮﺍﺏ ﺍﻟﺨﻴﺮ
فی هذﺍ ﺍﻟﻴﻮﻡ'
ﻓﻘﺪ ﺗﻌﻠق ﻤﻨﻪ
ﺑﻐﺼﻥ ﻫﺮﮐس
ﻧﺎﺗﻮﺍنی ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺗﻨﺶ ﺑﺮﺍﻯ گذﺭﺍﻥ
ﺃﻣﺮﺵ ﻳﺎﺭﻯ ﻨﻤﺎﻳﺪ
( ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺵ ﻳﺎﻏﻴﺮﻣﺴﺘﻘﻴم
ﻤﻨﺠﺮ ﺑﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻮﺳﻠﻮک اﻭﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﻮﻯ
کمک  ﮔﺮﺩﺩ'
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﺃﻣﺮ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﺿﻌﻴﻒ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺃﻣﺮﺷﺎﻥ هماﻥ
هوﺳﺸﺎﻥ اﺳﺖ' ﻭﺑﻌﻴﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻤک ﺒﻬﻮس
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﺑﻬﺸتی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺘﻨﻬﺎ ﺿﻌﻴﻒ ﻭ ﻣﺴﺘﻀﻌﻒ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺭﻭﺯﻩ ﻭ ﻗﻨﺎﻋﺖ
ﺿﻌﻴﻒ ﻧﻤﻮﺩﻩ' ﻭ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮل
ﻤﻴﮑﻨﺪ' ﺗﺎ ﺟﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﮑﺸﺘﻥ
اﻳﻥ ﻨﻔس ﺷﺪﻩ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺃﻣﺮ ﺧﻮﺩﺵ ﮐﻤک
ﻤﻴﮑﻨﺪ (ﺩﺭ ﺃﻣﺮﺍﻟﻬی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻭ'
ﻭﻣﺴﺄﻟﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻃﻠبی ﺨﻮﺩﺵ' ﻭﻟﺬﺍ
ﻳﺎﺭﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻴﻜﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ'
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋی ﻘﺮﺁﻥ'
ﺑﺮﺍﻯ کمک ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﻳﺎ ﻋﺪم  ﺁﺯﺍﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻭ ﺗﺼﺮﻳح ﻠﻔﻈ ﻤﻮٴﻤﻦ'
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﺃﻣﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک و اوم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺒﺮﺍﻯ
اﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ'
ﺩﺭﺣﺪﻭﺩ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋی ﻮ ﻧﻈﺎم
ﺠﺎﺭﻯ ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﻤک
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺸﻮﺩ'
ﺗﺎ ﺑﺴﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭﺳﺮﮐشی اﺯ
ﺃﻣﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺷﻮﻧﺪ) ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ' ﻓﺮﺷﺘﮕﺎنی
ﺘﻌﻴﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﮐﻪ ﮐﻤک ﺪﺭ ﻗطع
اﻫﻮﺍل ﻮﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯﺧﻨﺪﻗﻬﺎ ﻭ ﻣﻮﺍنع
ﺁﺗﺶ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺩﻭﺩ
ﻭ ﺳﻤﻮم ﺁﻥ ﻨﺸﻮﻧﺪ'
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻣﻨﻴﺖ ﺍﺯ
ﺻﺮﺍﻃ عبوﺭﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﮔﺮﺩﻧﺪ.

(ﺍﻳﻥ کمک کنندﮔﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ 'ﺑﺪﻳﮕﺮ ﮐﻤک
ﻜﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ'
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻳﺎ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
قاﺋم اﻭ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺒﮕﺬﺭﺩ'
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﮐﻤﺘﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻨﻴﺰ
ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻮﻓق ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ ﺩل
ﺒﺴﺘﮕی هاﺋی ﺒﺎﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ (ﺻﺮﺍﻁ)
ﭘُلی ﺒﻴﻥ ﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ' ﮐﻪ ﺍﺯﺑﺎﻟﺎﻯ
ﺠﻬﻨم ﻤﻴﮕﺬﺭﺩ'
ﻳک ﺘﻤثیل ﻤﺎﺩﻯ
اﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺍنع ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺵ ﺑﺮ ﻃﺮﻑ ﻧﻤﺎﻳﺪ'
ﻭﺩﻭﺩ ﻭ ﺳﻤﻮم ﺨﻨﺪﻗﻬﺎ
ﻳﺎ ﻣﻮﺍنع ﻮﺣﻔﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺴﺮ ﺭﺍﻩ ﺳﺎﻟﻚ' ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺍﻟﻬی
ﻮ ﻭﺳﺎﺋل ﺘﻤﺮﻳﻥ
ﻮ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ (ﺁﻣﻦ)
ﻳﻌنی ﺪﺭ ﺍﻣﻨﻴﺖ'
ﻭﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی اﺍﻭم
کرﺩﻥ' ﻭﺗﺤﻘق ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﻠﺎﺯم ﺮﻭحی ﺪﺭ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣل
ﺴﻠﻮکی ﺒﺸﻮﺩ' ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎئم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻧﺸﻮﺩ' ﻭﺑﺨلق
ﺒﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﺩ' ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ اﮐثرﻳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺻﺤﺒﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺮﻭﺯ ﺍﻭل ﺸﻌﺒﺎﻥ
ﺷﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺎﺯ
ﺷﺪﻥ ﺪﺭﻫﺎﻯ ﺒﻬﺸﺖ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮐﺮم ﺘﻤﺎم ﻤﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺪﻭﺍﺯﺩﻩ ﮔﺎﻧﻪ
قمری ﺭﺍ' ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺑﻴﻥ اﻟﻔﺎﻇ ﻮ ﺍﺳﺎمی
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺩﻳنی
گذﺷﺘﻪ' ﻭﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺪﻳﻨﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻩ' ﮐﻪ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﺎﺑق ﺒﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻭﻋﺎﻣل
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺑﺘﻮﺍﻧند ﻧﻈﺮﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﺟﻠﺐ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﻳﻥ ﺘﺎﺯﻩ
یعنی ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻥ ﺒﺮﺍﻯ
همه ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺑﺎﺷﺪ'
ﻭ ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﺟﻠﺐ ﮐﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺤﺮم ﻮ ﺷﻌﺒﺎﻥ
ﻮ ﺭﺟﺐ ﻭﺭ ﻣﻀﺎﻥ
ﻮ ﺫﻯﺎﻟﺤﺠّﻪ ﻭﻏﻴﺮﻩ'
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم اﻳﻥ
اﺳﺎمی همگی ﺑﻴک
ﻤﻌنی  ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺭﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ' ﻭ ﺩﺭﺏ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺑﻬﺸﺖ
ﻧﺴﺒبی ﻣﻮﻗﺖ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﻭﻯ اﻭ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺍﻧﻬﺎ
ﺁﻏﺎﺯ' ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکیﺁﻧﻬﺎ ﻣﻨﻌﻘﺪ'
ﻭ ﺗﻌﻬﺪﺍﺕ ﺳﻠﻮک  ﺷﺮﻭع ﻤﻴﺸﻮﺩ)
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ
'ﮐﻪ ﺩﺭﺧﺖ ﻃﻮﺑﺎ
( ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺁﺩم ﺘﺎ ﺧﺎﺗﻢ' ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺗﻌﻘلق ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻴﮑﺴﺎﻥ ﺠﺎﺭﻯ ﺒﻮﺩﻩ'
ﻭ ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻮﻋﻘﻠﻰ'ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻥ' ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺘﻔﺎﻭتی
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ)
ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ ﺁﻥ ﺪﺭ

ﺩﻧﻴﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ
( ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺘﻨﻬﺎ ﺟﺎﺋی
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬی
ﻮ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﻮﻧﺪ) ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﻨﺎﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ
( ﺯﺑﺎﻥ ﺤﺎل ﻮ ﺗﻌﻬﺪﺍﺕ
ﺍﻟﻬی اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ) ﮐﻪ ﺃﻯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ( ﺃﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﺑﻨﺪﮔی ﻮ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮﮐﻰ' ﻭﻧﻪ ﻣﺘﻌﺒّﺪﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﻮ ﻣﺬﻫﺒﻰ'
ﺣتی اﮔﺮ ﻧﺎم ﺘﺸبّع
ﻮ ﺳﻨّﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ ﻤﺸﺮﮐﺎﻥ
ﻮ ﺳﺮﮐﺸﺎﻥ ﺑﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﺍﻳﻥ ﺸﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﺪﺭﺧﺖ ﻃﻮﺑﺎ ﺍﺳﺖ
ﭘس ﺑﺪﺍﻥ ﻤﺘﻌلق
ﻮ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ ﮔﺮﺩﻳﺪ
(ﺗﻌﻠق ﺨﺎﻃﺮ ﻭ ﻣﺘﻮﺳل
ﺸﺪﻥ ﻮ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ
گرﺩﻳﺪﻥ' ﺩﺭ ﺗﺸﺒّث
ﺑﺸﺎﺧﻪﻫﺎﻯ ﺸﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺎﻟﺐ ﺁﻥ ﻤﻌﺮفی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻥ ﺸﺎﺧﻪﻫﺎ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ'
ﻭﺍﻳﻥ ﻨﻴﺰ

ﻫﻤﺎﻥ ﺸﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﺪﺭﺧﺖ ﺯﻗّﻮم ﻮ
ﺳﻤّﻯ ﻴﺎ ﺳﻘﻴم
بیمار کنندﻩ ﻭﺯﻫﺮﺁﮔﻴﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺑﺪﺍﻥ ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ
ﻭﺑﺎﻥ ﻤﺘﻮﺳل ﺸﻮﻳﺪ
'ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺠﻬﻨم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺩ ( ﺗﻤﺎم
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺍﺳﻠﺎمی ﺤتی اﮔﺮ
ﻣﺪﻋی ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋلی
ﺒﺎﺷﻨﺪ' ﻭلی
عملا ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬی
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﻭ ﺗﻤﺎم
اﻳﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮐﻪ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺮﺍ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬی
ﻤﺮﺩم ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'
ﺟﺰ ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ)
ﺳﭙس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻮﺍﻟﺬﻯ ﺒﻌثنی
ﺒﺎﻟﺤق ﻨﺒﻴّﺎ'
ﻭ ﺍﻥّ ﻤﻥ ﺘﻌﺎﻃی
ﺒﺎﺑﺎ ﻣﻥ ﺎﻟﺸﺮ
ﻭ ﺍﻟﻌﺼﻴﺎﻥ ﻔﻰ
ﻫﺬﺍ ﺍﻟﻴﻮﻡ' ﻓﻘﺪ
ﺗﻌﻠق ﺒﻐﺼﻥ ﻤﻥ
ﺃﻏﺼﺎﻥ اﻟﺰﻗّﻮﻡ'
ﻓﻬﻮ ﻣﻮٴﺪیة ﺍلی
اﻟﻨﺎﺭ' ثمّ ﻘﺎﻝ
ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ' ﻭﺍﻟﺬﻯ
ﺒﻌثنی ﺒﺎﻟﺤق ﻨﺒﻴّﺎ'
ﻓﻤﻥ ﻘﺼّﺮ فی ﺼﻠﺎﺗﻪ
ﺍﻟﻤﻔﺮﻭضة 'ﻭ ﺿﻴّﻌﻬﺎ'
ﻓﻘﺪ ﺗﻌﻠق ﺒﻐﺼﻥ
ﻤﻨﻪ' ﻭﻣﻥ ﺠاءه  فی هذﺍ ﺍﻟﻴﻮم
ﻔﻘﻴﺮ ﺿﻌﻴﻒ ﻳﺸﮑﻮ
ﺍﻟﻴﻪ ﺳوء ﺣﺎﻟﻪ'
ﻭﻫﻮ ﻳﻘﺪﺭ ﻋلی
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺣﺎﻟﻪ' ﻣﻥ
غیر ﺿﺮﺭ ﻳﻠﺤﻘﻪ'
ﻭ ﻟﻴس ﻫﻨﺎک ﻤﻥ
ﻴﻨﻮﺏ ﻋﻨﻪ' ﻭ ﻳﻘﻮم
ﻤﻘﺎﻣﻪ' ﻓﺘﺮﮐﻪ
ﻳﻀیع ﻮ ﻳﻌﻄﺐ' ﻭﻟم
ﻴﺄﺧﺬ ﺑﻴﺪﻩ' ﻓﻘﺪ
ﺗﻌلق ﺒﻐﺼﻥ ﻤﻨﻪ'
ﻭﻣﻥ اﻋﺘﺬﺭ ﺍﻟﻴﻪ
ﺴیئا ٴﻔﻠم ﻴﻌﺬﺭﻩ
ثمّ ﻴﻘﺘﺼﺮ ﺑﻪ
ﻋلیﻘﺪﺭﻋﻘﻮبة
ﺍﺳﺎٴﺘﻪ' ﺑﻞ ﺃﺭبی
علیه ﻓﻘﺪ ﺗﻌﻠق
ﺒﻐﺼﻥ ﻤﻨﻪ ﻭ ﻣﻥ
ﺃﻓﺴﺪ ﺑﻴﻥ ﺎﻟﻤرء
ﻮ ﺯﻭﺟﻪ' ﺃﻭ ﺍﻟﻮﺍﻟﺪ
ﻭ ﻭﻟﺪﻩ' ﺃﻭ ﺍﻟﺄخ
ﻮﺃﺧﻴﻪ ﺃﻭ ﺍﻟﻘﺮﻳﺐ
ﻭﻗﺮﻳﺒﻪ' ﺃﻭﺑﻴﻥ
ﺠﺎﺭﻳﻥ ﺃﻭ ﺧﻠﻴﻄﻴﻥ
ﺃﻭ ﺃﺟﻨﺒﻴّﻴﻦ'
ﻓﻘﺪ ﺗﻌﻠق ﺒﻐﺼﻥ
ﻤﻨﻪ ﻭ ﻣﻥ ﺸﺪﺩﻋلی
ﻤﻌﺴﺮ ﻭ ﻫﻮ ﻳﻌلم
اﻋﺴﺎﺭﻩ ﻓﺰﺍﺩ
ﻏﻴﻈﺎ ﻭﺑلاءا ﻓﻘﺪ
ﺗﻌﻠق ﺒﻐﺼﻥ ﻤﻨﻪ'
ﻭﻣﻥ کاﻥ علیه ﺩﻳﻥ
ﻔﮑﺴﺮﻩ ﻋلی ﺼﺎﺣﺒﻪ'
ﻭﺗﻌﺪﻯ علیه  ﺣﺘّﻯ ﺃﺑﻄل
ﺪﻳﻨﻪ' ﻓﻘﺪ ﺗﻌﻠق
ﺒﻐﺼﻥ ﻤﻨﻪ' ﻭ ﻣﻥ
ﺠف ﻴﻴﺘﻴﻤﺎ ﻭ ﺁﺫّﺍﻩ
ﻭ ﺗﻬﻀّم ﻤﺎﻟﻪ'
ﻓﻘﺪ ﺗﻌﻠق ﺒﻐﺼﻥ
ﻤﻨﻪ' ﻭ ﻣﻥﻮقع
فی عِرﺽ ﺃﺧﻴﻪ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻦ'
ﻭﺣﻤل اﻟﻨﺎس ﻋلی
ﺬﻟک ﻔﻘﺪ

ﺗﻌﻠق ﺒﻐﺼﻥ ﻤﻨﻪ'
ﻭﻣﻥ ﺘﻐﻨّﻯ ﺒﻐﻨاء
ﺤﺮﺍﻡ' ﻳﺒﻌث ﻓﻴﻪ
ﻋلی اﻟﻤﻌﺎﺻﻰ'
ﻓﻘﺪ ﺗﻌﻠّﻖ ﺑﻐﺼﻥ
ﻤﻨﻪ'ﻭ ﻣﻥ ﻘﻌﺪ ﻳﻌﺪﺩ
ﻗﺒﺎﺋح ﺃﻓﻌﺎﻟﻪ
فی ﺎﻟﺤﺮﻭﺏ ﻭ ﺃﻧﻮﺍع
ﻈﻠﻤﻪ ﻟﻌﺒﺎﺩ ﺍﻟﻠﻪ'
ﻓﺎﻓﺘﺨﺮ ﺑﻬﺎ ﻓﻘﺪ
ﺗﻌﻠق ﺒﻐﺼﻥ ﻤﻨﻪ'
ﻭﻣﻥ کاﻥ ﺠﺎﺭﻩ
ﻣﺮﻳﻀﺎ ﻓﺘﺮک
عیاﺩﺗﻪ ﺍﺳﺘﺨﻔﺎﻓﺎ
ﺑﺤﻘّﻪ' ﻓﻘﺪ ﺗﻌﻠق
ﺒﻐﺼﻥ ﻤﻨﻪ ﻭ ﻣﻥ
ﻤﺎﺕ ﺟﺎﺭﻩ ﻓﺘﺮک
ﺘﺸﻴیع ﺠﻨﺎﺯﺗﻪ
ﺗﻬﺎﻭﻧﺎ ﺑﻪ' ﻓﻘﺪ
ﺗﻌﻠق ﺒﻐﺼﻥ ﻤﻨﻪ'
ﻭﻣﻥ ﺃﻋﺮﺽ ﻋﻥ ﻤﺼﺎﺏ
ﻭ ﺟﻔﺎﻩ ﺍﺯﺍرءا
ﻭ ﺍﺳﺘﺼﻐﺎﺭﺍ ﻟﻪ'
ﻓﻘﺪ ﺗﻌﻠق ﺒﻐﺼﻥ
ﻤﻨﻪ' ﻭ ﻣﻥ عق ﻮﺍﻟﺪﻳﻪ
ﺃﻭ ﺃﺣﺪﻫﻤﺎ' ﻓﻘﺪ
ﺗﻌﻠق ﺒﻐﺼﻥ ﻤﻨﻪ'
ﻭ ﻣﻥ کاﻥ ﻘﺒﻞ ﺫﻟک
عاﻗّ ﺎﻟﻬﻤﺎ' ﻓﻠم
ﻴﺮﺿﻬﻤﺎ فی هذﺍ
ﺍﻟﻴﻮﻡ' ﻭﻫﻮ ﻳﻘﺪﺭﻋلی
ﺬﻟﻚ' ﻓﻘﺪ ﺗﻌﻠق
ﺒﻐﺼﻦ

ﻣﻨﻪ' ﻭﮐﺬﺍ ﻣﻥ ﻔﻌل
ﺸﻴﺌﺎ ﻣﻥ ﺴﺎﺋﺮ
ﺃﺑﻮﺍﺏ ﺍﻟﺸﺮ' ﻓﻘﺪ
ﺗﻌﻠق ﻘﺒﻐﺼﻥ ﻤﻨﻪ'
ﻭﺍﻟﺬﻯ ﺑﻌثنی ﺒﺎﻟﺤق
ﻨﺒﻴّﺎ 'ﺍﻥ اﻟﻤﺘﻌﻠّﻘﻴﻥ
ﺒﺄﻏﺼﺎﻥ ﺸﺠﺮة
ﺍﻟﺰﻗّﻮم ﺘﺨﻔﻀﻬم
ﺘﻠﻚ ﺍﻟﺄﻏﺼﺎﻥ
الی اﻟﺠﺤﻴﻢ'
ثمّ ﺮفع ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻃﺮﻓﻪ ﺍﻟی
اﻟﺴﻤاء ﻤﻠﻴّﺎ'
ﻭﺟﻌل ﻴﻀﺤک ﻮ ﻳﺴﺘﺒﺸﺮ'
ثمّ ﺨﻔﺾ ﻃﺮﻓﻪ
ﺍلی اﻟﺄﺭﺽ' ﻓﺠﻌل
ﻴﻘﻄﺐ ﻭ ﻳﻌﺒث ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﺂﻥ کس ﮐﻪ ﻣﺮ ﺍﺑﺤق
ﻔﺮﺳﺘﺎﺩ (ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
اﻟﻬی ﻮ ﺑﺤﻖ'ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣجّ ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ) ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ ( ﺍﻭل
ﺸﻌﺒﺎﻥ ﻴﺎ ﺭﻭﺯ
ﺍﻭل آﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻴک ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﺳﻌی کرﺩ' ﻭﺍﺭﺩ
ﻫﺮ ﺑﺎﺏ ﺍﺯ ﺍﺑﻮﺍﺏ
ﺧﻴﺮ ﺷﻮﺩ' ( ﺧﻴﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﻌنی ﺘﮑﺎﻣل ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺒﺤق
اﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﻭ ﻧﻪ ﺍﻧﭽﻪﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻓﺮﺽ
ﺧﻴﺮﺍﺕ ﺑﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺘﻌﻬّ
ﺪﭘﺎﺩﺍﺵ ﮔﺮﺩﺩ)

ﭘس اﻭ ﻳﺰیرﻴک ﺸﺎﺧﻪ
ﺩﺭﺧﺖ ﻃﻮﺑﺎ ﺷﺪﻩ'
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺠﻨﺎﻥ
بهشتی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
( ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎی ﺒﺤقّ
اﻟﻬﻰ) ﺳﭙس ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﻫﺮﮐس
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺼﻠﺎتی ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ ﺷﻮﺩ' ﺑﻴک
ﺸﺎﺧﻪ ﺁﻥ ﻤﺘﻌلق
ﻮﺁﻭﻳﺰﺍﻥ ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺻﻠﺎﺕ ﻳﺎ ﺻِﻠِﻪ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ'
ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ ﺪﺭﺧﺖ
ﻃﻮﺑﺎ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ)
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ ﺗﺼﺪّق
ﻨﻤﻮﺩ' ﺑﻴک ﺸﺎﺧﻪ
ﺁﻥ ﺩﺭﺧﺖ ﻣﺘﻮﺳل
ﻠﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ (ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺘﺼﺪق ﻮ ﮐﻤک ﻜﺮﺩﻥ
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ' ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
کاﺭﻫﻤﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﻠﮑﻪ
ﺍثباﺕ ﺻﺪق ﺴﻠﻮکی
ﻮﻋﻤل ﺨﺎﻟﺼﺎﻧﻪ
ﻭ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎ ﺷﺎﺧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﺩﺭﻫﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬی اﺳﺖ' ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺘﻮﺳّل ﺒﺸﺎﺧﻪ
ﻃﻮﺑﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﻫﺮﮐس ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺯ' ﺍﺯ ﻫﺮﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍن
گذﺷﺖ ﮐﻨﺪ' ﺑﻴک
ﺸﺎﺧﻪ ﺩﺭﺧﺖ ﻃﻮﺑﺎ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ( ﺳﺎﻟک
ﻤﺪﺍم اﺯ ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ' ﺟﺰ ﺑﺎ
ﻋﻔﻮ ﻭ ﮔﺬﺷﺖ ﻋﮑﺶ
ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺘﻘﺎم ﻮ ﻧﻔﺮﺕ
ﺑﺤﻖ' ﺑﺎﺯ ﻣﺎنع
اﺯ ﺍﺣﻮﺍل ﭙﺎک
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺸﻮﺩ' ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
گرﺩﺩ) ﻭﻫﺮﮐس ﺑﻴﻥ
ﻤﺮﺩ ﻭ ﺯﻧن ﺼﻠح
اﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﺪ' ﻭﻳﺎ
ﺑﻴﻥ ﭙﺪﺭ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ'
ﻭﻳﺎ ﺑﻴﻥ ﺪﻭ ﺧﻮﻳش
ﻴﻮﺩ ﻭﻫﻤﺴﺎﻳﻪﺍﻯ
'ﻭﺣتی ﺒﻴﻥ ﺪﻭ ﺧﺎﺭﺟﻰ
(ﻏﻴﺮﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻮﺍﺯ
ﻏﻴﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻏﺮﻳﺒﻪﺍﻯ
ﺼلح اﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩ'
ﺑﻴک شاخه ﻃﻮﺑﺎ
ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ ( ﺍﻳﻥ
ﺨﺪﻣﺎﺕ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻮﺏﻫﺴﺘﻨﺪ' ﺍﮔﺮﻣﻨﺠﺮﺑﻨﻈﺎم
اﺟﺘﻤﺎﻋی ﺒﻬﺘﺮ'
ﻭﻳﺎ ﺍﺣﻮﺍل آﺭﺍﻣﺘﺮ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﮔﺮﺩﺩ'
ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺴﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺒﺮ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ و سلوک
الهی نکنند )ﻭﻫﺮﮐﺶ
ﺑﺎﺭﻯ ﺮﺍ ﺍﺯ ﺩﻭﺵ
ﻣﺒﺘﻠﺎ ﺑﺴﺨﺘﻰ'
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺩﻳﻨﻰ ﺍﻭ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻭﺳﺒک
مرﺩ ( ﺩﺭﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ کمک ﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ'
ﻋﻤﻠﺎ ﻳک ﺸﺎﺧﻪ
ﻃﻮﺑﺎ ﻣﺘﻌلق ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺑﺤﺴﺎﺏ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﮔی
کرﺩ' ﻭﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﺪﻫی
کُهنه ﺍﻯ ﺪﺍﺭﺩ'
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﻃﻠﺐ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻤﺄﻳﻮس ﺷﺪﻩ'
ﻭﻟﻰ ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺩﺍ
ﻧﻤﻮﺩ' ﺑﻴﮑی اﺯ
ﺍﻳﻥ ﺸﺎﺧﻪﻫﺎ ﻣﺘﻌﻠق
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﮐس
ﮐﻪ ﺑﺘﮑﻔّﻞ ﻳﺘﻴمی
ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ' ﺑﻴﮑی
اﺯ ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ ﻄﻮﺑﺎ
ﻣﺘﻮﺳل ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ
(ﻳﺘیم ﻄﻔل ﻮ ﻳﺘﻴﻢ  مستعد ﺳﻟوک  واب بی ﭙﻴﺮ'
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺪﺳﺘﺮﺳی
ﺒﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍﻯ اﻟﻬﻰ)
ﻭﻫﺮﮐس ﻣﺎنع  اﺯ ﮐﺎﺭ ﻫﺮ
ﺳﻔﻴﻬﻰ ﺍﺯ ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﻣﻮٴﻤنی گرﺩﻳﺪ'
ﺑﺸﺎﺧﻪ ﻃﻮﺑﺎ ﻣﺘﻌﻠق
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ (ﺳﻔﻴﻪ
ﻋﻤل ﺁﺧﻮﻧﺪ
قشری ﻣﺰﺍﺣم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺰﺣﻤﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺍﺋم ﻮ ﺳﺨﺖ
ﻧﻴﺴﺖ) ﻭﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ 'ﻳﺎ ﺫﮐﺮ
ﺧﺪﺍ' ﺳﭙﺎس ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
او ﻧﻤﻮﺩ' (ﺗﻮﺳل
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯ
اﻟﻬی ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩ' ﮐﻪ ﺳﭙﺎس  ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ' ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﭙﺎس ﺯﺑﺎنی ﻤﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ) ﺑﻴکی اﺯ
ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ ﻃﻮﺑﺎ
ﻣﺘﻌﻠق ﺸﺪﻩ'ﻭﻫﺮﮐس
ﻣﺮﻳضی ﺮﺍ ﻋﻴﺎﺩﺕ
ﮐﺮﺩ' ﻭﻳﺎ ﺟﻨﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺮﺍ ﺗﺸﻴیع ﻨﻤﻮﺩ
(ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟکی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﺪﻳﺪﺍﺭ ﻭ ﻣﺸﺎﻳﻌﺖ'
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻫﺮﮐس
ﻣﺼﻴﺒﺖ ﺩﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺮﺍ ﺗﻌﺰﻳﺖ
کنند' ﺑﻴک ﺸﺎﺧﻪ
ﻃﻮﺑﺎ ﺍﻭﻳﺰﺍﻥ
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ' ﻭﻫﺮﮐس
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑِﺮّ ﻭ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ (ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺠﺴﻤﺎنی ﻮ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺮﻭﺣﺎﻧﻰ) ﻭﻳﺎ ﺑﻴﮑی
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻴک ﺸﺎﺧﻪ ﻃﻮﺑﺎ
ﺗﻌلق ﭙﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﻧﺎﺭﺍﺿﻴﺎﻥ ﻮ ﺁﺳﻴﺐ
ﺩﻳﺪﮔﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ ﺭﺍضی
کند ﺑﻴک ﺸﺎﺧﻪ ﻃﻮﺑﺎ
ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮﮐس ﺑﻬﺮ
ﻳک  اﺯ ﺍﺑﻮﺍﺏ
ﺧﻴﺮ(ﻧﻴﮑﻮﺋی ﻮ
ﻭﺳﺎﺋل ﻮ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣل رﻭﺣﻰ) ﮐﺎﺭﻯ
کند  ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﺸﺎﺧﻪ ﻃﻮﺑﺎ
ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ (ﻫﻤﻪ
ﺃﺑﻮﺍﺏ ﺧﻴﺮ' ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﺮﺗﺒﻄ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﮕﻴﺮﺩ'
ﻭلی  ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﻭﺍﻗﻌﻪ ﻭ ﻣﻨﺎﺳﺒﺘﻰ'
ﺗﺬﮐﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺃﻣﺮ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺳﭙس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﺑﺨﺪﺍﺋی ﺴﻮﮔﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﺑﺤق ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ' ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺍﻗﺪﺍم ﺒﻬﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺑﻮﺍﺏ
ﺷﺮ ﻭ ﺳﺮﮐشی ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ ﺑﮑﻨﺪ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻴک ﺸﺎﺧﻪ ﺩﺭﺧﺖ
ﺯﻗّﻮﻡ ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ'
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺄﺗﺶ
ﺟﻬﻨم ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺩ
( ﺩﺭﺧﺖ ﺗلخ ﻮ ﺳﻘﻴم  کنندﻩ ﻭﺷﺮﺍﺭﺕ
ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ قشری ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ'
ﮐﻪ ﺍﺑﻠﻴس ﺁﻧﺎﻥ
ﺠﺰ ﺳﺮﻋﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮﻋی
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭج ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺩ) ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺖ' ﮐﻪ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﮑسی که ﻣﺮﺍ ﺑﺤق
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻭ ﮐﻮﺗﺎهی
کند ﻭ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ

ﺑﺪﻫﺪ' ﺑﻴکی اﺯ
ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ اﻳﻥ
ﺪﺭﺧﺖ ﺯﻗّﻮم ﭙﻴﻮﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.( ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻔﺮﻭﺽ ﻭ ﻭﺍﺟﺐ
سالک بتعیین
پیر الهی 'ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺼِﻠﻪ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋل اﻟﻬﻰ'
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻤﺎس ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﻮ ﺳﻠﻮﻙ' ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ) ﻭ ﺍﮔﺮ ﻓﻘﻴﺮ
ﻧﺎ ﺗﻮﺍنی ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺯ ﺑﮑﺴﻰ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﺮﺩ' ﻭ ﺷﮑﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺣﺎل ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ'
ﻭ ﺍﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺣﺎل اﻭ
ﺑﺪﻫﺪ' ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺨﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ ﺿﺮﺭﻯ
ﺒﺮﺳﺪ' ﻭﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﮐسی ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﭼﻨﺎﻥ کند 'ﻭ

ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ' ﺗﺎ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ
ﺒﺮﻭﺩ ﻭ ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﮔﺮﺩﺩ' ﻋﻤﻠﺎ ﺑﻴک
ﺸﺎﺧﻪ ﺯﻗّﻮﻡ ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔیهی
که ﻣﻌﻠم ﺪﻳنی
کسی گرﺩﺩ) ﻭﻫﺮ ﮐس
ﮐﻪ ﺑﺪ ﮐﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﻭ ﻣﻌﺬﺭﺕ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﻭ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ'
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻭ ﺑﺴﺮﺣﺪّ ﮔﻨﺎﻫﺶ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻧﮕﺸﺖ' ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻤﻮﺩ' ﺑﺎﻳﻥ ﺸﺠﺮﻩ
ﻣﻠﺤق ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﻴﻥ
ﺰﻥ ﻮ ﻣﺮﺩﻯ ﻔﺴﺎﺩﻯ
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ' ﻭﻳﺎ
ﺑﻴﻥ ﭙﺪﺭ ﻭ ﭘﺴﺮﻯ'
ﻭﺑﺮﺍﺩﺭ ﻭﺑﺮﺍﺩﺭﻯ'
ﻳﺎ  ﺧﻮﻳﺶ
ﻭﺧﻮﻳﺸﻰ' ﻭﻳﺎ ﺑﻴﻥ
ﺪﻭ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﻳﺎ
ﺩﻭ ﺍﺟﻨبی ﻮﻏﺮﻳﺒﻪ
ﺟﺪﺍﺋی اﻧﺪﺍﺧﺖ'
ﺑﺪﺭﺧﺖ ﺯ ﻗّﻮم
جهنم ﭽﺴﺒﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﺮ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻋﺴﺮتی ﻔﺸﺎﺭ ﺁﻭﺭﺩ'
ﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ

ﮐﻪ ﻋﺴﺮﺕ ﺍﻭ ﺑﺎﻋث
ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﻏﻴﺾ ﻭ
ﺑﻠﺎﻯ اﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻋملا
ﺑﺪﺭﺧﺖ ﺯﻗّﻮﻡ
ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﺪﻫﮑﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ'
ﻭﻃﻠﺒﮑﺎﺭ ﺭﺍ ﺗﻌﺪّﻯ
ﻨﻤﺎﻳﺪ' ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺷﻮﺩ ﺍﺯ
ﻃﻠﺐ ﺧﻮﺩ ﺑﮕﺬﺭﺩ'
ﺑﺎﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ ﻣﺘﻮﺳل
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس
ﻳﺘﻴمی ﺮﺍ ﺟﻔﺎ
ﮐﻨﺪ (ﻳﺎ ﺟﻨﺎﻳتی
ﺪﺭ ﺣق اﻭ ﮐﻨﺪ) ﻭ
ﺍﺯﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ' ﻭ ﺣق
ﻮ ﻣﺎل اﻭﺭﺍ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺑﺒﺮﺩ' ﺑﻴکی
اﺯ ﺍﻳﻥ ﺸﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﺪﺭﺧﺖ ﻣﺘﻮﺳل
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﻧﺎﻣﻮس ﻭ ﺁﺑﺮﻭﻯ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﮔﻮئی
کند ﻭﻳﺎ ﻣﺮﺩم ﺮﺍ
ﺑﺪﺍﻥ ﻮﺍﺩﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺑﻴک ﺸﺎﺧﻪ ﺯﻗّﻮﻡ
ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﺂﻭﺍﺯ ﺣﺮﺍم ﻴﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ'
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﻣﻌﺼﻴتی
ﺮﺍ ﻣﻨﺠﺮ ﮔﺮﺩﺩ'
ﺑﺸﺎﺧﻪ ﺯﻗّﻮم
ﻤﻠﺤق ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮ ﮐس ﺩﺭﻣﺠﻠسی
ﺸﻤﺎﺭﺵ ﺍﻓﻌﺎل
ﺰﺷﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻬﺎ ﻭﻳﺎ ﺍﻧﻮﺍع
ﺴﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻭ ﺑﺪﺍﻥ اﻓﺘﺨﺎﺭ
ﮐﻨﺪ'ﺑﻴک ﺸﺎﺧﻪ
ﺯﻗّﻮم ﻤﺘﻌﻠق ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺮک عیاﺩﺕ ﮐﻨﺪ'
ﻭ ﺣﻖ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺳﺖ
کم ﺒﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﮐﻨﺪ'ﺑﻴک ﺸﺎﺧﻪ
ﺯﻗّﻮم ﭽﺴﺒﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮﮐس  ﻫﻤﺴﺎﻳﻪﺍﺵ
ﺑﻤﻴﺮﺩ ﻭ ﺍﻭ ﻣﺸﺎﻳﻌﺖ
ﺟﻨﺎﺯﻩ ﺍﻭ ﻧﮑﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻧﻤﻮﺩ' ﺑﺸﺎﺧﻪ ﺯﻗّﻮم
ﭽﺴﺒﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻣﺼﻴﺒتی
ﺮﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﺟﻔﺎ ﮐﻨﺪ' ﮐﻪ ﻧﻔﺮﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﺎﻳﻥ
ﺸﺎﺧﻪ ﺯﻗﻮﻡ ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس ﻣﻮﺭﺩ
ﻋﺎق ﻮﺍﻟﺪﻳﻦ' ﻭﻳﺎ
ﻳکی اﺯﺁﻧﻬﺎ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﺎﻳﻦ ﺩﺭﺧﺖ
ﻣﻠﺤق ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺭﻭﺣﺎنی
ﺨﻮﺩ' ﻳﺎ ﺩﻭ ﻭﺍﻟﺪ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی
ﻮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
اﺷﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ) ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﻋﺎق ﺒﻮﺩ' ﻭ ﺩﺭ ﭼﻨﻴﻥ
ﺮﻭﺯﻯ ﺪﺭ ﺻﺪﺩ ﺍﺭﺿﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﻧﻴﺎﻣﺪ'
ﻭﺑﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﺗﻮﺍﻧﺎ
ﺑﻮﺩ' ﺑﺎﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ
ﺍﻭﻳﺰﺍﻥ ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺎ ﻫﺮﮐس ﺑﻬﺮ
ﻳک اﺯ ﺍﺑﻮﺍﺏ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍع ﺸﺮﺍﺭﺕ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ ﺍﻗﺪﺍم
ﻨﻤﻮﺩ' ﺑﻴک ﺸﺎﺧﻪ
ﺯﻗّﻮم ﺘﻌﻠق ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﮑﺴﻴﮑﻪ
ﻣﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ'
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﺪﺭﺧﺖ ﺯﻗّﻮم (
هر ولایت فقیه
و هر مذهب غیر
سلوکی ﭽﺴﺒﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﺍﻳﻥ ﺸﺎﺧﻪﻫﺎ
ﺁﻧﺎﻥ رﺍ

ﭼﻨﺎﻥ ﭙﺎﺋﻴﻥ ﻤﻴﺂﻭﺭﺩ'
ﮐﻪ ﺑﺠﻬﻨم ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺳﭙس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﮕﺎﻫی
ﺒﺎﺳﻤﺎﻥ کرﺩ' ﻭ
ﻟﺒﺨﻨﺪﻯ ﺯﺩ ﻭ ﺑﺸﺎﺭﺕ
ﺟﺴﺖ' ﻭﺳﭙس ﻧﮕﺎﻫﺶ
ﺭﺍ ﺑﺰﻣﻴﻥ ﺪﻭﺧﺖ
ﻭ ﺃﺧم
کرﺩ' ﻭﻧﺎ ﺭﺿﺎﻳتی
ﻨﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ. (ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺣﺎل اﻧﺴﺎﻥ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬی
ﻮ ﺍﺳﻤﺎﻥ' ﻭ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺯﻣﻴنی
ﻮﺟﻬﻨمی ﺘﻤﺎم ﺒﻴﺎﻧﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺼﺎﻳح
عموﻣی ﻮ ﮐلی ﻮ ﺍﺧﻠﺎﻗی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﺒﺘﻪ' ﻭ ﺣتی
همه ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﻟﻮ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ'
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺭک اﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ)
ﺳﭙس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﻭ
ﺑﺎﺻﺤﺎﺏ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﺍﻓﺰﻭﺩ: ﻮﺍﻟﺬﻯ
ﺒﻌث ﻣﺤﻤﺪﺍ ﺑﺎﻟﺤق
ﻨﺒﻴّﺎ' ﻟﻘﺪ ﺭﺃﻳﺖ
ﺷﺠﺮة طوبا ﺗﺮﺗفع
ﺃﻏﺼﺎﻧﻬﺎ' ﻭ ﺗﺮفع
اﻟﻤﺘﻌﻠّﻘﻴﻥ ﺒﻬﺎ
ﺍلی اﻟﺠنة 'ﻭ ﺭﺃﻳﺖ
ﻣﻨﻬم ﻤﻥ ﺘﻌﻠق
ﻤﻨﻬﺎ ﺑﻐﺼﻦ' ﻭﻣﻨﻬم
ﻤﻦ ﺗﻌﻠق ﺒﻐﺼﻨﻴﻥ
ﺃﻭ ﺑﺄﻏﺼﺎﻥ' ﻋلی
ﺤﺴﺐ ﺍﺷﺘﻤﺎﻟﻬم
علی اﻟﻄﺎﻋﺎﺕ' ﻭ
ﺍﻧّﻯ ﻠﺄﺭﻯ ﺰﻳﺪ
ﺑﻦ ﺣﺎﺭثة 'ﻓﻘﺪ
ﺗﻌﻠق ﺒﻌﺎمّة ﺃﻏﺼﺎﻧﻬﺎ'
ﻓﻬی ﺘﺮﻓﻌﻪ ﺍلی
ﺃﻋلی علاﺋﻬﺎ' ﻓﺒﺬﻟک
ﻀﺤﮑﺖ ﻭ ﺍﺳﺘﺒﺸﺮﺕ'
ثمّ ﻨﻈﺮﺕ ﺍلی
اﻟﺄﺭﺽ' ﻓﻮ ﺍﻟﺬﻯ
ﺒﻌثتی ﺒﺎﻟﺤق ﻨﺒﻴّﺎ'
ﻟﻘﺪ ﺭﺃﻳﺖ ﺷﺠﺮة
ﺍﻟﺰﻗّﻮم ﺘﻨﺨﻔﺾ
ﺃﻏﺼﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺗﺨﻔﺾ
ﺍﻟﻤﺘﻌﻠّﻘﻴﻥ
ﺒﻬﺎ الی
اﻟﺠﺤﻴﻢ ﻭ ﺭﺃﻳﺖ
ﻣﻨﻬﻢ ﻣﻥ ﺘﻌﻠق
ﺒﻐﺼﻥ ﻮ ﻣﻨﻬم ﻤﻥ
ﺘﻌﻠق ﺒﻐﺼﻨﻴﻥ
ﺃﻭ ﺑﺄﻏﺼﺎﻥ'ﻋلی
ﺤﺴﺐ ﺍﺷﺘﻤﺎﻟﻬم
علی ﺍﻟﻘﺒﺎﺋﺢ'
ﻭ ﺍﻧّﻯ ﻠﺄﺭﻯ ﺒﻌﺾ
ﺍﻟﻤﻨﺎﻓﻘﻴﻦ  ﻗﺪ ﺗﻌﻠق
ﺒﻌﺎمة ﺃﻏﺼﺎﻧﻬﺎ'
ﻓﻬی ﺘﺨﻔﻀﻪ ﺍلی
ﺃﺳﻔل ﺪﺭﮐﺎﺗﻬﺎ
ﻓﻠﺬﻟک عبست ﻭ ﻗﻄﺒﺖ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﮑﺴﻴﮑﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺑﺤق ﻔﺮﺳﺘﺎﺩ
ﻭ ﻣﺒﻌﻮث ﻧﺒﻮّﺕ
ﻧﻤﻮﺩ' ﻣﻥ ﺪﺭﺧﺖ
ﻃﻮﺑﺎ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻡ
( ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻋﺮش ﺮﺣﻤﺎﻥ'
ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ ﺩﻳﺪﻩ
ﺗﻤﺎم ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﻠق ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺸﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ'
ﻭ ﺴﺪﺭت ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﺎ
'ﻳﺎ ﺩﺭﺧﺖ ﮐﺎج ﻬﻤﻴﺸﻪ
ﺳﺒﺰ' ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ادیان ﻤﻘﺪّس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ پرده و
ستار ﺴﺘﺮة ﺍﻟﻤﻨﺘﻬی
ﻴﺎ ﭘﺮﺩﻩ ﭘﺎﻳﺎنی
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬی ﺴﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺻل اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ)
ﮐﻪ ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ ﺁﻥ
ﺒﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ'ﻭﻣﺘﻌﻠﻘﻴﻥ
ﺒﺂﻥ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺴﻮﻯ ﺒﻬﺸﺖ و
خدا ﻣﻴﺒﺮﺩ. ( ﺩﺭﺧﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ
که ﺍﺯ

ﺁﺩم ﺘﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ' ﻭ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﺷﺮﺍﻓﺖو
برتری ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ'
ﻭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﻭ
نیز ﺍﻏﺎﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
فرشته گونه اﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬی
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
تنها وسیله ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻣﺪﺍم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
سالک ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی ﻤﻴﺒﺮﻧﺪ)

ﻭﮐﺴﺎنی ﺮﺍ ﺩﻳﺪﻡ.
ﮐﻪ ﺑﺮخی ﺒﻴک ﺸﺎﺧﻪ
( ﻳک ﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﻳک
گوﻧﻪ ﮐﺎﺭ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﻯ) ﻭﺑﺮخی
سالک
متوسل باین
درخت طوبا  ﺑﺪﻭ  ﺷﺎﺧﻪ ﻣﺘﻮﺳل
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ'
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﻋﻤﺎل  سلوکی ﺒﻮﺩﻩ
( ﺑﺘﻌﺪﺍﺩﻯ اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﮐﻪ ﭘﻨج ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻮﻟﺎﻳﺖ' ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
جبرئیل ﻮ
شهوذ ﻫﻔﺘم عرﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻭ ﻣﻥ ﺪﻳﺪم که ﺯﻳﺪ
ﺑﻥ ﺤﺎﺭثه ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ ﺁﻥ ﻤﺘﻌﻠق
ﺒﻮﺩ' ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ( ﺑﺘﻤﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮﺍﺻﻞ
ﺑﻮﺩﻩ' ﻭلی ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق پس از
مرگ قبل از
مرگ  و
تولد دوم الهی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ' ﻟﺬﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
را ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
و احتمالا
پیامبر در
مراسم مرگ
حارثه این درؤیای
خود را بیان
میکند که
مشوّق سالکان
دیگر باشد) ﻭ ﺑﺪﻳﻦ
ﻋﻠّﺖ ﺑﻮﺩ' ﮐﻪ ﻣﻥ
ﺨﻮﺭﺳﻨﺪ ﻭﺧﻮﺷﺤﺎل
ﺸﺪﻡ' وچون ﺑﺰﻣﻴﻥ
ﻨﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩﻡ ( ﭘﺶ
ﺍﺯ ﺍﺳﺮاء ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﮑﻨﺎﺭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺪﺭ ﻣﻘﺎﻡ ( ﺩﻧﺎ ﻭ
ﺗﺪﻟّﻰ) ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ' ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ
ﺒﻌﺮﺵ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﻭ ﺯﻣﻴﻥ ﺮﺍ ﺯﻳﺮ
ﭘﺎﻯ ﺨﻮﺩ
تاریک ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﺨﺪﺍ ﮐﻪ ﺩﺭﺧﺖ
ﺯﻗﻮم ﺮﺍ دیدم
که  ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻳﺶ
ﻣﺪﺍم ﭙﺎﺋﻴﻥ ﺘﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ( و
پروازی
ببالاتر
ندارد) . ﻭ ﻣﺘﻌﻠﻘﻴﻥ
اﻧﺮﺍ ﺑﺠﻬﻨم ﻤﻴﺒﺮﺩ
( و ﭘس ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘﻠﻰ' ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺸﮑﺎﺕ
ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻦ ﺭﺍﺑﺒﻴﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﺪﻭﭼﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩ' ﻭلی
ﺨﻮﺩﺵ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ) ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﺮﺍ ﺩﻳﺪم که ﺑﻴک
ﺸﺎﺧﻪ ﺁﻥ' ﻭﺑﺮخی
ﺮﺍ ﺑﺪﻭ ﺷﺎﺧﻪ ﺁﻥ
ﻮﻳﺎ ﺣتی ﺒﭽﻨﺪﻳﻦ
ﺷﺎﺧﻪدرخت
زقوم ﭽﺴﺒﻴﺪﻩﺍﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻘﺒﺎﻳح ﺃﻋﻤﺎل
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻣﻦ ﺑﻌﻀی ﻤﻨﺎﻓﻘﻴﻥ
ﺮﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻴﺒﻴﻨﻢ'
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺘﻤﺎم
ﻴﺸﺎﺧﻪﻫﺎﻯ ﺪﺭﺧﺖ
ﺯﻗّﻮﻡ ﭼﺴﺒﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
( ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﻭ ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺴﻠﻮک
ﻮ ﺍﺳﻠﺎم ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭلی عاﻣﻞ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ' ﻭلی
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻌﺮفی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺍﺯ ﻧﻔﺎق
و دو روئی ﺨﻮﺩ ﻣﻨﺼﺮﻑ
ﮔﺮﺩﻧﺪ) ﮐﻪ ﺩﺭﺣﺎل
ﻔﺮﻭ ﺭﻓﺘﻥ ﺮﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ ﺒﺪﺭﺟﺎﺕ
ﻭﺩﺭﮐﺎﺕ ﺟﻬﻨم
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺃﺧم کرﺩم ﻮﻋﺒﻮس
ﺷﺪﻡ ( ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺻﺤﺒﺖ ﭼﻨﻴﻥ
کرﺩﻩ ﺑﻮﺩ). ﺍﻣﺎم
ﻌﺴﮑﺮﻯ اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ثمّ ﺃﻋﺎﺩ
ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﺑﺼﺮﻩ
الی اﻟﺴﻤاء ﻴﻨﻈﺮ
ﺍﻟﻴﻬﺎ ﻣﻠﻴّﺎ'
ﻭﻫﻮ ﻳﻀﺤک ﻮ ﻳﺴﺘﺒﺸﺮ'ﻭ
ﺍلی اﻟﺄﺭﺽ ﻳﻨﻈﺮ
ﺍﻟﻴﻬﺎ ﻣﻠﻴّﺎ
ﻭﻫﻮ ﻳﻘﻄﺐ ﻭ ﻳﻌﺒث'
ثمّ ﺃﻗﺒل علی ﺍﺻﺤﺎﺑﻪ
ﻓﻘﺎﻝ' ﻳﺎ ﻋﺒﺎﺩ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻣﺎ ﻟﻮ ﺭﺃﻳﺘم
ﻤﺎ ﺭﺁﻩ ﻧﺒﻴّﮑم
ﻤﺤﻤﺪ' ﺍﺫﺍ ﻟﺄﻇﻤﺄﺗﻢ
ﻟﻠﻪ ﺑﺎﻟﻨﻬﺎﺭ
ﺃﮐﺒﺎﺩﮐﻢ' ﻭ ﻟﺠﻮعتم
ﻠﻪ ﺑﻄﻮﻧﮑﻢ' ﻭﻟﺄﺳﻬﺮﺗم
ﻠﻪ ﻟﻴﻠﮑﻢ' ﻭ ﻟﺄﻧﺼﺒﺘﻢ
ﻓﻴﻪ ﺃﻗﺪﺍﻣﮑم
ﻮ ﺃﺑﺪﺍﻧﮑم ﻮ ﻟﺄﻧﻔﺬﺗم
ﺒﺎﻟﺼﺪقة ﺃﻣﻮﺍﻟﮑم
ﻮ ﻋﺮﺿّﺘم ﻠﻠﺘﻠﻒ
ﻓﻰ ﺍﻟﺠﻬﺎﺩ ﺃﺭﻭﺍﺣﮑﻢ'
ﻗﺎﻟﻮﺍ ﻭ ﻣﺎ ﻫﺬﺍ
ﻳﺎ ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﻓﺪﺍک اﻟﺂﺑاء ﻮ
ﺍﻟﺎﻣّﻬﺎﺕ ﻭ ﺍﻟﺒﻨﻮﻥ
ﻮ ﺍﻟﺒﻨﺎﺕ ﻭ ﺍﻟﺄﻫﻠﻮﻥ
ﻮ ﺍﻟﻘُﺮﺍﺑﺎﺕ؟
ﻗﺎل ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ'
ﻭ ﺍﻟﺬﻯ ﺒﻌثنی
ﺑﺎﻟﺤق ﻨﺒﻴّﺎ'
ﻟﻘﺪ ﺭﺃﻳﺖ ﺗﻠک
اﻟﺄﻏﺼﺎﻥ ﻤﻥ ﺸﺠﺮة
ﻃﻮﺑﺎ ﻋﺎﺩﺕ ﺍلی
اﻟﺠنة ' ﻓﻨﺎﺩﻯ
ﻣﻨﺎﺩﻯ ﺮﺑّﻨﺎ
ﺧﺰﺍﻧﻪ' ﻳﺎ ﻣﻠﺎﺋﮑتی
اﻧﻈﺮﻭﺍ ﮐلّ ﻤﻥ
ﺘﻌﻠق ﺒﻐﺼﻥ ﻤﻥ
ﺃﻏﺼﺎﻥ ﻄﻮﺑﺎ
فی هذﺍ ﺍﻟﻴﻮم ﻔﺎﻧﻈﺮﻭﺍ
ﺍﻟی ﻤﻘﺪﺍﺭ ﻣﻨﺘﻬی
ﻈلّ ﺬﻟک اﻟﻐﺼﻦ'
ﻓﺄﻋﻄﻮﻩ ﻣﻥ ﺠﻤﻴﻊ
ﺍﻟﺠﻮﺍﻧﺐ ﻣثل
ﻤﺴﺎﺣﺘﻪ' ﻗﺼﻮﺭﺍ
ﻭ ﺩﻭﺭﺍ ﻭ ﺧﻴﺮﺍﺕ'
ﻓﺎﻋﻄﻮﺍ ﺫﻟﻚ' ﻓﻤﻨﻬم
ﻤﻥ اﻋﻄﻰ ﻣﺴﻴﺮة
ﺃﻟﻒ ﺳنة ﻣﻥ
کلّ ﺠﺎﻧﺐ' ﻭ ﻣﻨﻬم
من اُﻋﻄی ﻀﻌﻔﻪ'
ﻭ ﻣﻨﻬم ﻤﻥ اﻋﻄی
ثلاثة ﺃﺿﻌﺎﻑ ﺃﻭ
ﺃﺭبعة ﺃﺿﻌﺎﻑ ﺃﻭ
ﺃﮐثر ﻣﻥ ﺬﻟﻚ'ﻋلی
ﻘﺪﺭ ﻗﻮﻩ ﺍﻳﻤﺎﻧﻬم
ﻮ ﺟﻠﺎﻟﻪ ﺃﻋﻤﺎﻟﻬﻢ'
ﻭ ﻟﻘﺪ ﺭﺃﻳﺖ ﺻﺎﺣﺒﮑم
ﺰﻳﺪ ﺑﻥ ﺤﺎﺭثة
'ﺍُﻋﻄی ﺃﻟﻒ ﺿﻌﻒ
ﻣﺎ ﺍُﻋﻄی ﺠﻤﻴﻌﻬﻢ'
ﻋلی ﻘﺪﺭ ﻓﻀﻠﻪ
ﻋﻠﻴﻬم فی ﻘﻮة ﺍﻟﺎﻳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺟﻠﺎلة ﺍﻟﺄﻋﻤﺎﻝ'
ﻓﻠﺬﻟک ﻀﺤﮑﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﺒﺸﺮﺕ ﻭﻟﻘﺪ
ﺭﺃﻳﺖ ﺗﻠک اﻟﺄﻏﺼﺎﻥ
ﻤﻥ ﺸﺠﺮة ﺍﻟﺰﻗّﻮﻡ'ﻋﺎﺩﺕ
ﺍلی اﻟﻨﺎﺭ ﻓﻨﺎﺩﻯ
ﻤﻨﺎﺩﻯ ﺮﺑّﻨﺎ
ﺧﺰﺍﻧﻬﺎ' ﺍﻧﻈﺮﻭﺍ
ﮐلّ ﻤﻥ ﺘﻌﻠق ﺒﻐﺼﻥ
ﻤﻥ ﺃﻏﺼﺎﻥ ﺸﺠﺮة
ﺍﻟﺰﻗّﻮم فی
هذﺍ ﺍﻟﻴﻮﻡ' ﻓﺎﻧﻈﺮﻭﺍ
ﺍﻟی ﻤﻨﺘﻬی ﻤﺒلغ
ﺤﺮ ﺫﻟک اﻟﻐﺼﻥ
ﻮ ﻇﻠﻤﺘﻪ' ﻓﺎﺑﻨﻮﺍ
ﻠﻪ ﻣﻘﺎﻋﺪ ﻣﻥ
اﻟﻨﺎﺭ' ﻣﻥ ﺠﻤیع
اﻟﺠﻮﺍﻧﺐ' ﻣثل
ﺴﺎﺣﺘﻪ ﻗﺼﻮﺭ ﻧﻴﺮﺍﻥ
ﻮ ﺑﻘﺎع ﻨﻴﺮﺍﻥ'
ﻭﺣﻴّﺎﺕ ﻭﻋﻘﺎﺭﺏ
ﻭ ﺳﻠﺎﺳل ﻮ ﺃﻏﻠﺎل
ﻮﻗﻴﻮﺩ ﻭ ﺃﻧﮑﺎﻝ'
ﻳﻌﺬﺏ ﺑﻬﺎ' ﻓﻤﻨﻬم
ﻤﻦ ﺍﻋﺪّ ﻟﻪ ﻓﻴﻬﺎ
ﻣﺴﻴﺮة ﺳنة ﺃﻭ
ﺳﻨﺘﻴﻥ ﺃﻭ ﻣﺎئة
ﺳنة ﺃﻭ ﺃﮐثر'ﻋلی
ﻘﺪﺭ ﺿﻌﻒ ﺍﻳﻤﺎﻧﻬم
ﻮ ﺳوء اﻋﻤﺎﻟﻬﻢ'
ﻭﻟﻘﺪ ﺭﺃﻳﺖ ﻟﺒﻌﺾ
ﺍﻟﻤﻨﺎﻓﻘﻴﻥ ﺃﻟﻒ
ﺿﻌﻒ ﻣﺎ ﺍُﻋﻄﻰ   ﺟﻤﻴﻌﻬﻢ'
ﻋلی ﻘﺪﺭ ﺯﻳﺎﺩة
ﮐﻔﺮﻩ ﻭﺷﺮّﻩ' ﻓﻠﺬﻟک
ﻘﻄﺒﺖ ﻭﻋﺒﺴﺖ ﺳﭙس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻈﺮ ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
کرﺩ' ﻭلی ﻟﺒﺨﻨﺪﻯ
ﺰﺩ ﻭ ﻣﺴﺘﺒﺸﺮ
بشارت  ﺷﺪ.
ﻭ ﺳﭙﺶ ﺑﺰﻣﻴﻥ ﻨﮕﺎﻩ
ﮐﺮﺩ ﻭﻋﺒﻮس ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﻭ ﮔﻔﺖ' ﺃﻯ ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﺪﺍ (ﺃﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺗﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﺩﻳﺪﻩ ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ'
ﭘس ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺟﮕﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺸﻨﻪ

ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﻳﺪ' ﻭ
ﺷﮑﻤﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﮔﺮﺳﻨﻪ ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﺪ'
ﻭﺷﺒﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺑﻤﺎﻧﻴﺪ'
ﻭ ﺗﻥ ﻮ ﭘﺎﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺧﺴﺘﻪ ﮐﻨﻴﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺎل ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﺻَﺪَﻗﻪ ﺩﻫﻴﺪ'
ﻭ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﻬﺎﺩ ﻭ ﺗﻠﺎﺵ (ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ) ﺩﺭﻣﻌﺮﺽ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﻴﺪ.
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
گفتند ﮐﻪ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻮﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻤﺎ ﻓﺪﺍﻯ
ﺘﻮ ﺑﺎﺩ ( ﺳﺎﻟک ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﺗﺎ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﮐﻪ ﺁﻥ ﭽﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ؟
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ' ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
که ﻣﺮﺍ ﺑﻨﺒﻮّﺕ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ' ﻣﻥ ﺁﻥ
ﺸﺎﺧﻪﻫﺎﻯ ﺪﺭﺧﺖ
ﻃﻮﺑﺎ ﺭﺍ'ﮐﻪ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺸﺖ ﺩﻳﺪﻡ'
ﻭ ﻣﻨﺎﺩﻯ اﻟﻬی
ﺒﻤﺘﺼﺪﻳﺎﻥ ﻨﺪﺍ
ﺩﺍﺩ' ﮐﻪ ﺃﻯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﻥ ﻨﮕﺎﻩ ﮐﻨﻴﺪ'
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺑﺸﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﺪﺭﺧﺖ ﻃﻮﺑﺎ ﺩﺭﭼﻨﻴﻥ
ﺮﻭﺯﻯ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ' ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﺳﺎﻳﻪ ﺁﻥ ﺸﺎﺧﻪ
ﺑﻮﻯ ﺒﺪﻫﻴﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺟﻮﺍﻧﺐ ﺍﻳﻥ ﺸﺎﺧﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭ

ﻣﺴﺎﻓﺖ ﺑﻮﻯ ﺒﺪﻫﻴﺪ'
ﮐﻪ ﮐﺎﺧﻬﺎ ﻭﺧﺎﻧﻪﻫﺎ
ﻭ ﺧﻴﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ ﺑﻔﺎﺻﻠﻪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل اﺯﻫﺮﻃﺮﻑ
ﺑﻮﻯ ﺪﺍﺩﻧﺪ' ﻭﺑﺮخی
ﺮﺍ ﺩﻭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺣتی
ﺴﻪ ﺑﺮﺍﺑﺮ' ﻳﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮﺑﺰﺭگی
اﻋﻤﺎل ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻥ ﺪﻭﺳﺖ ﺷﻤﺎ
ﺯﻳﺪ ﺑﻥ ﺤﺎﺭثه
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻡ' ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻓﻀل
ﻮ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺑﺰﺭﮔی اﻋﻤﺎﻟل
اﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻥ ﻤﺴﺘﺒﺸﺮ ﻭ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﺷﺪﻡ ( ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﻨﮕﺎﻩ
ﮐﺮﺩ) ﻭﻣﻥ ﺸﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﺪﺭﺧﺖ ﺯﻗّﻮم ﺮﺍ
ﺩﻳﺪﻡ' ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺗﺶ ﻓﺮﻭ ﻣﻴﺮﻓﺖ'
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﺘﺼﺪﻳﺎﻥ
ﺠﻬﻨم ﻨﺪﺍ ﺩﺍﺩ'
ﮐﻪ ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﺸﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﺰﻗّﻮم ﺪﺭﭼﻨﻴﻥ
ﺮﻭﺯﻯ (ﺍﻭل ﺸﻌﺒﺎﻥ
نخستین روز
پیمان سالک )ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ'
ﺗﺎ ﺍﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﮔﺮﻣﺎﻯ  ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺴﺖ
ﻭﻇﻠﻤﺖ ﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺁﺗﺶ ﺑﺴﺎﺯﻳﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻃﺮﻑ ﺍﺯ
ﮐﺎﺧﻬﺎﻯ ﺁﺗﺸﻴﻥ
ﻮ ﻣﻨﺎﻃق ﺴﻮﺯﺍﻥ'
ﻣﺎﺭﻫﺎ ﻭﻋﻘﺮﺑﻬﺎ
ﻭ ﺯﻧﺠﻴﺮﻫﺎ ﻭ ﺑﻨﺪﻫﺎ
ﻭ ﻗﻴﺪﻫﺎ ﻭﻧﮑﺎﻟﻬﺎﻯ
ﭙُﺮﻋﺬﺍﺏ' ﮐﻪ ﺑﺮخی
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻳﮑﺴﺎل ﻮﺑﺮﺧی
دﻭ ﺳﺎل ﻮ ﺑﺮﺧی
ﺼﺪ ﺳﺎل ﻴﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ'
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻋﻤﺎل
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﺯﺷتی
کاﺭﺷﺎﻥ ﭽﻨﺪ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺑﻮﺩ ( ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻣﺴخ های ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی
ﻨﻮعی ﺮﻭﺣی اﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ) ﻭ ﺑﻌﻀی
ﻤﻨﺎﻓﻘﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﻳﺪﻡ'
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ گرﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ' ﮐﻪ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﮑﻔﺮ ﻭ ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﻟﺘﻨگ ﻮﻋﺒﻮس
ﺷﺪﻡ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻨﺎفق
ﻮ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ اﺳﻠﺎﻡ
'ﻭلی غیر ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟک
ﻮلی غیر ﻋﺎﻣل ﺒﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤلی  ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ) ﺳﭙس ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ثمّ ﻨﻈﺮ
ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ
الی ﺃﻗﻄﺎﺭ ﺍﻟﺄﺭﺽ
ﻭ ﺃﮐﻨﺎﻓﻬﺎ' ﻓﺠﻌل
ﻴﺘﻌﺠّﺐ ﺗﺎﺭة
ﻭ ﻳﻨﺰﻋج ﺘﺎﺭة'
ثمّ ﺃﻗﺒل علی ﺃﺻﺤﺎﺑﻪ
ﻓﻘﺎل ﻄﻮبی ﻠﻠﻤﻄﻴﻌﻴﻦ'
ﮐﻴﻒ ﻳﮑﺮﻣﻬم
اﻟﻠﻪ ﺑﻤﻠﺎﺋﮑﺘﻪ'
ﻭﺍﻟﻮﻳل ﻠﻠﻔﺎﺳﻘﻴﻦ'
ﮐﻴﻒ ﻳﺨﺬﻟﻬم
اﻟﻠﻪ ﻭﻳﮑﻠّﻬم  اﻟی ﺸﻴﺎﻃﻴﻨﻬﻢ'
ﻭ ﺍﻟﺬﻯ

ﺑﻌثنی  ﺒﺎﻟﺤق
ﻨﺒﻴّﺎ' ﺍﻧّﻯ ﻠﺄﺭﻯ
اﻟﻤﺘﻌﻠّﻘﻴﻥ ﺒﺄﻏﺼﺎﻥ
ﺸﺠﺮة ﻃﻮﺑﻰ' ﮐﻴﻒ
ﻗَﺼَﺪﺗﻬﻢ ﺍﻟﺸﻴﺎﻃﻴﻥ
ﻠﻴﻐﻮﻭﻫﻢ' ﻓﺤﻤﻠﺖ
ﻋﻠﻴﻬم اﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﻳﻘﺘﻠﻮﻧﻬﻢ' ﻭ ﻳسخرونهم
ﻮ ﻳﻄﺮﺩﻭﻧﻬﻢ ﻋﻨﻬﻢ'
ﻭ ﻧﺎﺩﺍﻫم ﻤﻨﺎﺩﻯ
ﺮﺑّﻨﺎ' ﻳﺎ ﻣﻠﺎﺋﮑتی
ﺃﻟﺎ ﻓﺎﻧﻈﺮﻭﺍ
ﮐل ﻤا ﻜفی اﻟﺄﺭﺽ'
ﺍﻟﻰ ﻣﻨﺘﻬی ﻤﺒلغ
ﻨﺴﻴم هذﺍ ﺍﻟﻐﺼﻦ'
ﺍﻟﺬﻯ ﺘﻌﻠق ﺒﻪ
ﻣﺘﻌﻠﻖ' ﻓﻘﺎﺗﻠﻮﺍ
ﺍﻟﺸﻴﺎﻃﻴﻥ عن
ﺬﻟﻚ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻦ'
ﻭﺃﺧّﺮﻭﻫم
عنه 'ﻭ ﺍﻧّﻯ ﻠﺄﺭﻯ
ﺒﻌﻀﻬم ﻮ ﻗﺪ ﺟاء
ﻣﻥ اﻟﺎﻣﻠﺎک ﻤﻥ
ﻴﻨﺼﺮﻩ ﻋلی اﻟﺸﻴﺎﻃﻴﻦ'
ﻭﻳﺪفع
عنه ﺍﻟﻤَﺮَﺩة'
ﻭﺴﺎق اﻟﺤﺪﻳث 'ﺍلی
ﺃﻥ ﺒﻴّﻥ ﻔﻀل ﺮﻣﻀﺎﻥ
ﻭﺣﺎل ﻤﻥ ﺮﻋی ﺤﺮﻣﺘﻪ'
ﻭﻣﻥ ﻠم ﻴﺮﻋﻬﺎ'
ﻭ ﻣﺎ ﻳﻘال ﻠﻬﺬﻳﻥ
اﻟﺼﻨﻔﻴﻥ ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺍﻟﻰ ﺃﻥ
ﻘﺎل ﻔﻬم فی اﻟﺠنة
ﺧﺎﻟﺪﻭﻥ ﻠﺎ ﻳﺸﻴﺒﻮﻥ
ﻔﻴﻬﺎ ﻭﻟﺎ ﻳﻬﺮﻣﻮﻥ'
ﻭﻟ ﺎﻳﺘﺤﻮﻟﻮﻥ
ﻋﻨﻬﺎ ﻭﻟﺎ ﻳﺨﺮﺟﻮﻥ'
ﻭﻟﺎ ﻳﻘﻠﻘﻮﻥ ﻔﻴﻬﺎ
ﻭﻟﺎ ﻳﻐﺘﻤّﻮﻥ'
ﻓﻬم ﻔﻴﻬﺎ ﺳﺎئرﻭﻥ
ﻤﺒﺘﻬﺠﻮﻥ ﺁﻣﻨﻮﻥ
ﻤﻄﻤﺌﻨّﻮﻥ' ﻭ ﻟﺎ
ﺧﻮﻑ ﻋﻠﻴﻬم ﻮﻟﺎ
ﻫم ﻴﺤﺰﻧﻮﻥ' ﻭﺃﻧﺘم
فی اﻟﻨﺎﺭ ﺧﺎﻟﺪﻭﻥ
ﺗﻌﺬﺑﻮﻥ ﻔﻴﻬﺎ'
ﻭﺗﻬﺎﻧﻮﻥ ﻮ ﻣﻥ
ﻨﻴﺮﺍﻧﻬﺎ ﺍلی
ﺰﻣﻬﺮﻳﺮﻫﺎ ﺗﻨﻘﻠﻮﻥ'
ﻭفی ﺤﻤﻴﻤﻬﺎ ﺗﻐﺘﺴﻠﻮﻥ'
ﻭﻣﻥ ﺰﻗّﻮﻣﻬﺎ
ﺗﻄﻌﻤﻮﻥ' ﻭ ﺑﻤﻘﺎﻣﻌﻬﺎ
ﺗﻘﻤﻌﻮﻥ' ﻭ ﺑﻀﺮﻭﺏ
ﻋﺬﺍﺑﻬﺎ ﺗﻌﺎﻗﺒﻮﻥ'
ﺍﻟﺄﺣﻴاء ﺃﻧﺘم
ﻔﻴﻬﺎ ﻭﻟﺎ ﺗﻤﻮﺗﻮﻥ
ﺃﺑﺪ ﺍﻟﺂﺑﺪﻳﻦ'
ﺍﻟّﺎ ﻣﻥ ﻠﺤﻘﺘﻪ
ﻣﻨﮑم ﺮﺣمة ﺭﺏ
ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ' ﻓﺨﺮج
ﻤﻨﻬﺎ ﺑﺸﻔﺎعة
ﻣﺤﻤﺪ ﺃﻓﻀل اﻟﻨﺒﻴّﻴﻦ'
ﺑﻌﺪ ﺍﻟﻌﺬﺍﺏ ﺍﻟﺄﻟﻴم
ﻮ ﺍﻟﻨﮑﺎل اﻟﺸﺪﻳﺪ

ﺳﭙس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻈﺮﻯ
ﺒﺎﻃﺮﺍﻑ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ'
ﻭﮔﺎﻫی اﺑﺮﺍﺯ
ﺗﻌﺠّﺐ ﻭ ﮔﺎﻫی
ﻨﺎﺭﺍﺣﺖ ﺑﻮﺩ. ﺳﭙس
ﺭﻭﻯ ﺒﺎﺻﺤﺎﺏ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩ' ﻭﻓﺮﻣﻮﺩ ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺴﻌﺎﺩﺕ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﻤﻄﻴﻌﺎﻥ (ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ' ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﺭﺧﺖﻃﻮﺑﺎ ﻭ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ( ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ' ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺁﻧﻬﺎ'ﻭﻳ
ﺎﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﺁﻧﺎﻥ نام
کرامت دارند ) ﻭ
ﺑَِﺪﺍ ﺑﺤﺎل ﻤﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
( ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ'
ﻭلی غیرﺻﺎﺩق ﺪﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ) ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ شرﻣﻨﺪﻩ
ﻭ ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'
ﻭ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﺷﻴﻄﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
(ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎﻯ اﺑﻠﻴس
ﺁﻧﻬﺎ' ﻭﻳﺎ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮ ﺁﻧﻬﺎ' ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﺴخ
ﺁﻣﻴﺰ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺑﺪﻧﻴﺎ)
ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﮑﺴﻴﮑﻪ
ﻣﺮﺍ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻣﺒﻌﻮث ﻧﻤﻮﺩ' ﮐﻪ
ﻣﻥ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ ﺸﺪﮔﺎن
ﺒﺸﺎﺧﻪﻫﺎﻯ ﺪﺭﺧﺖ
ﻃﻮﺑﺎ (ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﻣﻴﺒﻴﻨﻢ'
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺷﻴﻄﺎﻧﻬﺎ
(ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ اﺑﻠﻴﺴﻰ)
ﺩﺭﺻﺪﺩ ﺍﻏﻔﺎل
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺣﻤﻠﻪ
ﺑﺮﺍﻯ کشتاﺎﺭ ﻭ
ﺩفع ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺮﺩﻩ'
ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺯﺧمی
ﻮﺪﺭ ﺗﻠﺎﺵﻭﻣﻄﺮﻭﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻣﻨﺎﺩﻯ
ﺮﺏ ﻣﺎ ﻧﺪﺍ ﺩﺍﺩ'
ﮐﻪ ﺃﻯ ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﻥ ﻨﮕﺎﻩ ﮐﻨﻴﺪ
'ﺗﺎ ﺍﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﺮﺯ
ﻧﺴﻴم اﻳﻥ ﺸﺎﺧﻪ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﺑﺪﺍﻥ
ﺘﻌﻠق ﺪﺍﺭﻧﺪ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ
ﮐﻪﻫﺴﺘﻨﺪ) ﺑﺎ ﺷﻴﻄﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺟﻨگ
کنید 'ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺪﻭﺭ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻢ' ﮐﻪ ﺑﻌضی
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﻳﺪم  که ﺑﻨﺼﺮﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺁﻣﺪﻩ' ﺗﺎ
ﺷﻴﺎﻃﻴﻥ ﻮﻏﻮﻟﻬﺎ
ﻮ ﻣَﺮﺩﻛﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
( ﻣﺮﺩم ﺟﻤﻌﺃ ﻣﺮﺩ
ﻳﺎ ﻧﺎﻣﺮﺩ' ﻭﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺻﻔﺖ ﺯﻧﺎﻥ ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﻭ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﺍﻧﮕی
اﻓﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪ) ﺳﭙس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻮﺿﻮه
ﺤﺪﻳث

ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻤﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
کشاﻧﺪ' ﮐﻪ ﭼﻪ ﻓﻀل
دیگری ﺩﺍﺭﺩ ( ﺑﺎﺯ
ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻤﺎﻩ
ﺭﻭﺯﻩ ﻭ ﺻﻮﻡ' ﻫﻤﺎﻥ
نام تمام ﺪﻭﺭﻩ
ﺍﻭم ﻮﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﺭﻣﺾ ﻋﻴﻥ ﻮ ﺗﻮﺭم
ﭽﺸﻢ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﻴﺨﻮﺍبی
ﻮ ﺧﻴﺮﻩ ﺷﺪﻥ ﺪﺭ
ﺧﻮﺭّﻩﻫﺎﻯ اﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ) ﻭﺣﺎل
کسی که ﺣﺮﻣﺖ ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'
ﻭﻳﺎ ﮐﻪ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ' ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎﻳﻥ ﺪﻭﮔﺮﻭﻩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﭼﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﻧﺠﺎ
ﺭﺳﻴﺪ' ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺨﺎلدﻭﻥ ﻮ ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻓﺮﺳﻮﺩﻩ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
( ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺨﻮﺩ' ﺑﺎ ﻓﮑﺮ

ﺟﻮﺍﻥ ﻮﺟﺴم ﻴﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕی
اﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﻤﺮگ ﻮﻣﻴﺮﻫﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ' ﻭﺍﺧﺮﺍج
ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭﺁﻥ ﺪﻭﭼﺎﺭﻧﮕﺮﺍنی
ﻮﻏﺼّﻪﺍﻯ ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭ ﺁﻥ ﺨﻮﺭﺳﻨﺪ
ﻭ ﭘُﺮ ﺑﻬﺠﺖ ﻭ ﺳﺮﻭﺭ'
ﻭﺩﺭ ﺃﻣﺎﻥ ﻮ ﻣﻄﻤﺌﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ (ﺣﺎل
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ به ﻧﺘﺎﻳج
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻋﻘلی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺨﻮﺩ' ﮐﻪ ﭘﺸﻴﻤﺎنی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ) ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺟﺎﻯ ﺘﺮس ﻭ ﺍﻧﺪﻭﻫی
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭلی ﺸﻤﺎ ( ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺤﺮﻣﺖ ﺭﻣﻀﺎﻥ' ﻳﺎ
با  ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ) ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم
ﺪﺭ ﺣﺎل عدﺍﺏ ﮐﺸﻴﺪﻥ
ﻮ ﺗﻬﺎﻭﻥ ﻮ ﺍﻫﺎﻧﺖ
ﻫﺴﺘﻴﺪ. ﻭ ﺑﻴﻥ ﺴﻮﺯﺷﻬﺎ
ﻭ ﺯﻣﻬﺮﻳﺮﻳﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﻣﺘﻨﻘل ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
( ﺑﻴﻥ ﺴﺮﻣﺎ ﻭ ﮔﺮﻣﺎﻯ
ﺪﻧﻴﺎ' ﻭﻳﺎ ﺑﻴﻥ
ﺁﺗﺶ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ
ﺯﻣﻬﺮﻳﺮ' ﻳﺎﺳﻢ
ﺣﺮﻭﺭ ﻭ ﺑﺎﺩﻫﺎﻯ
ﺴﻤّﻯ ﺪﺍغ ﺼﺤﺮﺍﻫﺎﻯ
عرﺑﺴﻴﺘﺎﻥ) ﻭ ﺩﺭ
ﮔﺮﻣﺎﻯ ﺁﺏ ﺁﻥ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺋﻴﺪ' ﻭ ﺍﺯ
ﺯﻗّﻮﻡ (ﺳﻘﻴم
بیمتر کنندﻩ ﻋﻠﻔﻬﺎﻯ
ﺘﻠخ ﻮ ﺳﻤّﻰ) ﺁﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺭﻳﺪ' ﻭ ﺑﺎ
ﭼَﮑُﺸّﻬﺎﻯ ﺒﺮ
ﺳﺮ ﺷﻤﺎ ﺯﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
( ﺩﺭﮔﻠّﻪﻫﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﭽﻮﻥ ﭽﮑﺶ ﺑﺮ ﮐﻠّﻪ
ﻓﻴﻞ 'ﻳﺎ ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﺑﺮ ﺍﺳﺐ ﻭ ﺍُﻟﺎغ
ﻮ ﭼﻮﺏ ﭼﻮﭘﺎﻥ) ﻭ
ﺑﺎﻧﻮﺍع عذﺍﺏ  ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ' ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻴﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻧمی ﻤﻴﺮﻳﺪ
( ﺗﺎ ﺍﺯ ﻋﺬﺍﺏ ﺭﺍﺣﺖ
ﺷﻮﻳﺪ' ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﺮگ
ﻮﻣﻴﺮﻫﺎﻯ ﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮنی اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی  اﺯﻣﺮﮔﻬﺎﻯ
نوع ﺸﺮﻯ ﻮ ﺑﺪ

ﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ) ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﮑﻪ ﮐسی اﺯ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
برﺣﻤت ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
(ﺑه ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻮ ﺗﻮﺑﻪ ﺑﮑﺸﺎﻧﺪ'
ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ ﻓﻬم ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺒﺪﻫﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋم ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ) ﻭ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﺤﻤﺪ
(ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺍﻣﺎم ﻌﺴﮑﺮﻯ)
ﺍﻓﻀل اﻧﺒﻴﺎ' ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ عذﺍﺏ ﺩﺭﺩﻧﺎک
ﻮﺣﻘﺎﺭﺕ ﺷﺪﻳﺪ
'ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﻨﺪ. ( ﺑﺎﺯﭘس
ﺍﺯ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺎﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌی
ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻴﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺁل ﻤﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﺣنی اﮔﺮ ﺻﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
اﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯلی اﻟﻬی
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍح
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
ﺴﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍع
عبوﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
کنند'ﻭ ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ششم ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﻭﻧﺪ.

حدیث 3115 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۵۲ﺹ365ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ :   ﺍﻥّ
ﺃﺣبّ ﺃﺻﺤﺎﺑﻰ
ﺍﻟﻰِ ٬ ﺃﻓﻘﻬﻬﻢ
ﻭ ﺃﻭﺭﻋﻬﻢ ﻭ ﺃﮐﺘﻤﻬﻢ
ﻟﺤﺪﻳثنا ﻭ ﺍﻥّ
ﺃﺳﻮءﻫﻢ
ﻋﻨﺪﻯ ﺣﺎﻟﺎ٬ ﻭ
ﺃﻣﻘﺘﻬﻢ ﺍﻟﻰّ٬
ﺍﻟّﺬﻯ ﺍﺫﺍ ﺳﻤﻊ
ﺍﻟﺤﺪﻳث ٬ﻳﻨﺴﺐ
ﺍﻟﻴﻨﺎ ﻭ ﻳُﺮﻭﻯ
ﻋﻨّﺎ٬ ﻓﻠﻢ ﻳﺤﺘﻤﻠﻪ
ﻗﻠﺒﻪ٬ﻭ ﺍﺷﻤﺄﺯ
ﻣﻨﻪ ﺟﺤﺪﻩ ﻭ ﺃﮐﻔﺮ  ﻣﻦ ﺩﺍﻥ ﺑﻪ٬  ﻭ ﻟﺎ ﻳﺪﺭﻯ  ﻟﻌﻞ ﺍﻟﺤﺪﻳث
ﻣﻦ ﻋﻨﺪﻧﺎ
ﺧﺮﺝ٬ ﻭ ﺍﻟﻴﻨﺎ
ﺍُﺳﻨﺪ٬ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺑﺬﻟﻚ ﺧﺎﺭﺟﺎ ﻣﻦ
ﺩﻳﻨﻨﺎ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺗﺮﻳﻦ ﺃﺻﺤﺎﺏ ﻣﻦ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﻦ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ٬ﮐﻪ ﻓﻘﻴﻪﺗﺮ
( ﻓﻬﻴﻢ ﺗﺮ ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﺑﻴﺸﺘﺮ ) ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻭَﺭَﻉ ﻭ ﺯُﻫﺪ
ﻭ ﺗﺮس  ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﮐﺘﻤﺎﻥ
ﺣﺪﻳث  ﻣﺎ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ( ﺣﺮﻑ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ٬ ﻭ ﺃﺻﻞ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻧﺪ٬
ﺑﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻧﻤﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪ ) ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺰﺩ ﻣﻦ٬
(ﺃﺻﺤﺎﺏ  ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ ﺭﻳﺎ
ﮐﺎﺭﺍﻥ ﻭ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ٬ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ٬
ﻭﻟﻰ  ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ) ﻭﻣﻨﻔﻮﺭﺗﺮﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺰﺩ ﻣﻦ

ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ٬ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﻠﺎﻣﻰ ﺭﺍ
ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ٬ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﻣﺎ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻫﺮﺟﺎﺋی
ﻤﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﻄﻠﺒﻰ ﺑﺪﻟﺸﺎﻥ
ﻧﻨﺸﺴﺖ ﻭ ﺑﺪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.  ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ ﮐس
ﺑﺪﺍﻥ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﮐﺮﺩ٬ﺍ ﻭﺭﺍ
ﮐﺎﻓﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻏﺎﻓل اﺯ  ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺣﺪﻳثد  ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ٬
ﻭ ﻣﺴﺘﻨﺪ ﺑﻤﺎ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
٬(ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ) ﺍﺯ
ﺩﻳﻦ ﻣﺎ ﺧﺎﺭﺝ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ
( ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ٬ ﮐﻪ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺩﻳﻦ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ٬ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻣﺸﮑﻞ ﮐﺎﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ٬
ﺣﻔﻆ ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ٬ ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺟﺎﻫﻞ  ﮐﺎﺭ
ﺩﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪ٬
ﺑﻤﺤﻴﻄﻬﺎﻯ   ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﺎﺷﻨﺪ٬
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺭﺍ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪ.)

حدیث 3116 - ﺍﺯ
ﺃﻧَس ﺑﻥ ﻤﺎﻟک
ﺼﺎﺣﺐ ﻣﺬﻫﺐ ﻣﺎﻟکی
تسنّن ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ170 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﺷﺨﺼی ﺒﻨﺎم
عثماﻥ ﺒﻥ ﻤﻈﻌﻮﻥ'
ﭼﻮﻥ ﻔﺮﺯﻧﺪ ﮐﻮﭼﮑﺶ
ﻣُﺮﺩ' ﭼﻨﺎﻥ ﻤﺤﺰﻭﻥ
گرﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺰﻭﻯ
ﺸﺪ. ﻭﺁﻧﺮﺍ ﻣﺴﺠﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ عباﺩﺕ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩ' ﻭﭼﻮﻥ ﺨﺒﺮ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺳﻴﺪ
ﺑﻮﻯ ﻔﺮﻣﻮﺩ: ﻴﺎﻋثماﻥ
اﻥّ اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ' ﻟم ﻴﮑﺘﺐ
ﻋﻠﻴﻨﺎ ﺍﻟﺮﻫﺒﺎﻧیّة
' ﺍﻧّﻤﺎ ﺭﻫﺒﺎﻧیّة
ﺍﻣتی ااﻟﺠﻬﺎﺩ
فی ﺴﺒﻴل اﻟﻠﻪ'ﻳﺎﻋثماﻥ
ﺒﻥ ﻤﻈﻌﻮﻥ 'ﻟﻠﺠنة
ثماﺎﻧیة ﺃﺑﻮﺍﺏ'
ﻭ ﻟﻠﻨﺎﺭ ﺳبعة
ﺃﺑﻮﺍﺏ' ﻓﻤﺎ ﻳﺴﺮک
ﺃﻥ ﻠﺎ ﺗﺄتی باﺑﺎ
ﻣﻨﻬﺎ' ﺍﻟّ ﺎﻭﺟﺪﺕ
ﺍﺑﻨک فی ﺠﻨﺒﻚ'
ﺁﺧﺬﺍ ﺑﺤﺠﺰﺗک
ﻴﺸفع ﻠک الی ﺮﺑّﻚ؟
ﻗﺎل ﺒﻠﻰ' ثمّ ﻘﺎل
یا ﻴﺎ ﻋثماﻥ' ﻣﻦ
ﺻﻠّﻯ ﺼﻠﺎة ﺍﻟﻔﺠﺮ
فی ﺠﻤﺎعة 'ثمّ ﺠﻠس
ﻳﺬﮐﺮ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰ
ﻭ ﺟﻞ'ﺣﺘّﻯ ﺘﻄلع
اﻟﺸﻤس ﮐﺎﻥ ﻠﻪ
فی اﻟﻔﺮﺩﻭس ﺳﺒﻌﻮﻥ
ﺪﺭﺟﻪ' ﻣﺎ ﺑﻴﻥ ﺪﺭﺟﺘﻴﻥ
کحضر ﺍﻟﻔﺮس ﺍﻟﺠﻮﺍﺩ
ﺍﻟﻤﻀﻤﺮ ﺳﺒﻌﻴﻥ
ﺴﻨﻪ'ﻭﻣﻥ ﺼﻠّﻯ
اﻟﻈﻬﺮ فی ﺠﻤﺎعة
'ﮐﺎﻥ ﻠﻪ فی ﺠﻨّﺎﺕ
ﻋﺪﻥ ﺨﻤﺴﻮﻥ ﺪﺭجة
'ﺑﻌﺪ ﻣﺎ ﺑﻴﻥ
کلّ ﺪﺭﺟﺘﻴﻦ' ﮐﺤﻀﺮ
ﺍﻟﻔﺮس ﺍﻟﺠﻮﺍﺩ
ﺧﻤﺴﻴﻥ ﺴنة ﺍﻯ عیماﻥ' ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ'
ﺑﺮ ﻣﺎ ﺭُﻫﺒﺎﻧﻴّﺖ
ﺭﺍ ﻧﻨﻮﺷﺘﻪ' ( ﮐﺎﺭﻯ
که ریاضت
راهبان ﻣﺴﻴحیاﻥ
ﻣﻴﮑنند 'ﻭﺗﻤﺎم  عمر ﺩﺭ ﺍﻧﺰﻭﺍﻯ
ﺪﻳﺮﻫﺎ ﺑاشند .
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺤتی عزﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﻭلی
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﺭﻭﺷﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬی ﺒﻮﺩﻥ اﺳﺖ.
ﺍﺯ ﻃﺮفی اﺑﻥ ﻤﺎﻟک
ﻮ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺷﺎﻥ
ﺴﻨّﻯ ﻮ ﺷﻴﻌﻰ' ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﻔﺮﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ' ﺍﻳﻥگوﻧﻪ
ﺣﺪﻳث ﻣنع ﺮﻫﺒﺎﻧﻴّﺖ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺭﻫﺒﺎﻧﻴﺖ
ﺑﺪﻭﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐی
ﺒﺎﻃﻞ ﻭ بی ﻨﺘﻴﺠﻪ
شهودی ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬی ﺮﻫﺒﺎﻧﻴﺖ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺼﻠﺎح ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻗﺎﻣﺖ
ﺩﺭ ﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺪﺗﻰ' ﻭﻳا ﺩﺭ ﮐﻮﻩ
ﻭ ﺟﻨﮕﻞ' ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﻴﺎ آﻣﺎﺩﮔی اﻃﺎﻋﺖ
ﺗﻤﺎم عیار ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻫﺒﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﻣّﺖ ﻣﻥ ﺠﻬﺎﺩ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ
(ﻣﻨﻈﻮﺭﺟﻨگ ﺪﺭ
ﺭﺍﻩﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺎم
زمانی 'ﺁﻧﻬم ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻓﺎﻉ' ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐسی
ﺠﻨﮕی ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﺩ ﺳﻠﻮﮐی
ﻮﺟﻬﺪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ هماﻥ ﺮﻫﺒﺎﻧﻴﺖ
ﻭﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﻤﻘﺒﻮل
اﻟﻬﻰ' ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺪتی
کوﺗﺎﻩ ﺍﺳﺖ' ﺗﺎ
ﺳﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ' ﻭﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺴﺎﻟﻚ'ﺑﺎﺯ ﺿﻤﻥ
اﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺃﻯ ﻋثماﻥ
ﺒﺪﺍﻥ' ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖﺭﺍ
ﻫﺸﺖ ﺩﺭ' ﻭﺟﻬﻨم
ﺮﺍ ﻫﻔﺖ ﺩﺭ ﻫﺴﺖ.
ﺁﻳﺎ ﺧوﺮﺳﻨﺪ ﻧﻴﺴﺘﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺩﺭﻯ
که ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻮﻯ' ﭘسر
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺒﻴﻨﻰ' ﮐﻪ
ﺩﺍﻣﺎﻥ ﺘﻮ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ'
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.
(ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺽ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺑﻰ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣُﺮﺩﻩ ﻭلی ﺒﻤﻌنی
ﺪﺍﺷﺘﻥ ثوﺍﺏ ﻭ
ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﺧﺎﺻی
ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬی ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﻬم ﺸﻔﺎﻋﺖ ﻳﻚ
ﻭﺳﺎﻃﺖ ﺑﺪﻭﻥ ﺴﻠﻮک
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﺪﺭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﭘﺪﺭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﺒﺮﺳﺪ ﻭﺷﻔﺎﻏﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺮﺍ ﻟﺎﺯم ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﺼﺒﺮ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮگ ﻔﺮﺯﻧﺪ ﻭ ﺗﻮﮐل
ﻮ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻭ ﺑﻤﺸﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ' ﮐﻤک ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮکی ﭙﺪﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ) ﻋثماﻥ
گفت ﺁﺭﻯ' ﻭﺳﭙس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩ' ﺍﻯ عثماﻥ'
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺻﻠﺎﺕ
ﻓﺠﺮ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﺑﺮﭘﺎ ﺩﺍﺭﺩ' ﻭﺗ
ﺎﻃﻠﻮع ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺑﺬﮐﺮ ﺧﺪﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ' ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﻓﺮﺩﻭس ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺩﺭﺟﻪ ﻭ ﭘﻠّﻪ
داﺭﺩ. (ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ
ﺍﺳﺖ ﻭلی ﻨﻤﺎﺯﻫﺎ
ﻫﻤﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥ' ﻭﻳک
ﻨﻤﺎﺯ ﻓﺠﺮﻫم ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺨﺶ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻳﻌنی ﺼِﻠِﻪ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺩﺭ ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﺟﻤﺎﻋﺖ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺩﺭﺟمه ﺸﺪﻥ
ﻮﺟم گرﺩﻳﺪﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﻳک ﺒﺎﻣﺪﺍﺩ'
ﻭ ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻔﺠﺮ ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ'
ﻭ ﺻﺒﺤﮕﺎه
پگاهی ﺯﻧﺪﮔی
عاﺩﻯ ﭙس ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﺭﮐﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯ ﻓﺠﺮ
ﻧﻬﺎئی ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﻗﺒلا
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻨﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺪﻭ ﺭﮐﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ
نام و ناموس
الهی 'ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺪفع ﺸﺮک
اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ' ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬی ﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﺬﮐﺮ
ﺧﺪ ﺍﻧﺸﺴﺘﻦ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺪفع ﺸﺮک ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﺬﮐّﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺬﮐّر ﻭﺑﻴﺎﺩ
ﺍﻭﺭﺩﻥ ﺬهنی ﻮﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺩﺭﺟﻪ'
ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻥ ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ  ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﺑﺎ ﺩﺭﺟﻪ
و پلّه ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎل اﺳﺐ که یک
اسب ﺗﺎﺯﻯ ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻭﺩ (ﻳک عمر ﺍﻧﺴﺎنی
ﻔﻌﺎل اﺭﺯﺵ ﺩﺍﺭﺩ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻔﻌﺎل
ﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻇﻬﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ'
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
عدﻥ ﺳﺖ' ﮐﻪ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻴﻥ
هر ﺩﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺳﺎل ﻔﺎﺻﻠﻪ
برای ذویدن ﺍﺳﺐ
ﺗﺎﺯﻯ اﺳﺖ. (ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ ﺍﻣﺪﻩ'
ﻭلی ﻨﻤﺎﺯ ﻇﻬﺮ
و عصر ' ﺳﻤﺒﻮل ﻨﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻘﺒل اﺯﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
با ولایت محمد
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ  ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻄﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻮلی ﻘﺒل اﺯ ﻓﺘح
ﺒﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ' ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺘﻌﺒّﺪ' گوئی ﺗﻤﺎم
ﻮﻗﺖ ﺩﺭ ﺣﺎل ﻨﻤﺎﺯ
ﻇﻬﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻫﺮ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺩﺭﺣﺎل ﻨﻤﺎﺯ
ﻣﻐﺮﺏ ﻭﻋﺸﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻏﺮﺑﺖ ﻭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
بی ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ'
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻭ ﺭﮐﻌﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﻓﺠﺮ ﻭ ﺻﺒح
ﺁﻧﺎﻥ با قائم ﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی و نهائی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
ﺃﻫل ﺴﻨّﺖ' ﺑﻨﻤﺎﺯ
ﺟﻤﺎﻋﺖ ﻭﮔﺮﻭهی
اﻫﻤﻴﺖ ﺯﻳﺎﺩ
که خواسته خدا
و پیامبر
نیست  ﻣﻴﺪﻫﻨﻨﺪ'
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
(ﺍﻣﺎﻡ) ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ با
کاملان اﻟﻬی ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی ﻮﺳﺎﺋﻄ
ﻮﻭﺳﻴﻠﻪ ﺷﺪﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ' ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﮕﻴﺮﺩ ﺗﻔﺎﻭتی
ﺪﺭ بی ﻨﺘﻴﺠﮕی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﺘﻌﺒّﺪﺍﻥ
اﻫل ﺘﺸیّع ﻮﺗﺴﻨّﻥ
آخوند پرست ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﻨﻪ ﺷﻴﻌی ﻬﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺳﻨّﻰ' ﻭﻫم
ﺸﻴﻌسعی ﺒﺎ ﺷﻌﺎع  اﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ' ﻭﻫم
ﺴُﻨّﻯ که ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
تنها ﺘﻨﻬﺎ ﺳﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ.

حدیث 3117 - ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ170ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺯﻩ
ﻣﺎﻩ ﺭﺟﺐ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ ﺼﺎم ﻤﻥ
ﺮﺟﺐ ثلاثة ﺃﻳّﺎﻡ'
ﺟﻌل اﻟﻠﻪ ﺑﻴﻨﻪ
ﻭ ﺑﻴﻥ اﻟﻨﺎﺭ ﺧﻨﺪﻗﺎ
ﺃﻭ ﺣﺠﺎﺑﺎ' ﻃﻮﻟﻪ
ﻣﺴﻴﺮة ﺳﺒﻌﻴﻥ
عاﻣﺎ' ثمّ ﻘﺎﻝ'
ﻭ ﻣﻥ ﺼﺎم ﻤﻥ ﺮﺟﺐ
ﺳبعة اﻳّﺎﻡ 'ﻓﺎﻥ
ﻠﺠﻬﻨّﻢ ﺳبعة ﺃﺑﻮﺍﺏ'
ﻳﻐلق اﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻮم کلّ ﻴﻮم ﺒﺎﺑﺎ
ﻣﻥ ﺃﺑﻮﺍﺑﻬﺎ' ﻭﻣﻥ
ﺼﺎم ﻤﻦ ﺭﺟﺐ
ثمانیة ﺃﻳّﺎﻡ'
ﻓﺎﻥ ﻠﻠﺠنة
ثماﻧیة ﺃﺑﻮﺍﺏ'
ﻳﻔتح اﻟﻠﻪ ﻟﻪ
ﺑﺼﻮم کلّ ﻴﻮﻡ ﺑﺎﺑﺎ
ﻣﻥ ﺃﺑﻮﺍﺑﻬﺎ' ﻭ
ﻗﺎل ﻠﻪ ﺍﺩﺧل ﻤﻥ
ﺃﻯ ﺃﺑﻮﺍﺏ ﺍﻟﺠﻨﺎﻥ
ﺸﺌﺖ' ثمّ ﻘﺎل ﻮ
ﻣﻥ ﺼﺎﻡ ﻣﻥ ﺮﺟﺐ
ﺃﺭبعة ﻋﺸﺮ ﻳﻮﻣﺎ'
ﺃﻋﻄﺎﻩ ﻣﻥ اﻟثوﺍﺏ
ﻣﺎ ﻟﺎ ﻋﻴﻥ ﺮﺃﺕ
ﻭﻟﺎ ﺍﺫﻥ ﺴﻤﻌﺖ'
ﻭ ﻟﺎ ﺧﻄﺮﻋلی ﻘﻠﺐ
ﺑﺸﺮ' ﻣﻥ ﻘﺼﻮﺭ ﺍﻟﺠﻨﺎﻥ
اﻟﻨی ﺒُﻨﻴﺖ ﺑﺎﻟﺪُﺭ
ﻭ ﺍﻟﻴﺎﻗﻮﺕ
ثمّ ﻘﺎﻝ ﻭﻣﻥ ﺼﺎم
ﻤﻥ ﺮﺟﺐ ﺳﺘﻪﻋﺸﺮ
ﻳﻮﻣﺎ' ﮐﺎﻥ فی ﺃﻭﺍﺋل
ﻤﻥ ﻴﺮﮐﺐﻋلی ﺪﻭﺍﺏ
ﻣﻥ ﻨﻮﺭ' ﺗﻄﻴﺮ ﺑﻬم
فی عرصة ﺍﻟﺠﻨﺎﻥ
اﻟی ﺪﺍﺭ ﺍﻟﺮﺣﻤﻦ'
یمّ ﻘﺎل ﻮ ﻣﻥ ﺼﺎم
ﻤﻥ ﺮﺟﺐ ثماﻧیة
ﻋﺸﺮ ﻳﻮﻣﺎ 'ﺯﺍحم
اﺑﺮﺍﻫﻴﻤف ﻘُﺒّﺘﻪ
'فی ﻘُبِة ﺍﻟﺨُﻠﺪ'ﻋلی
ﺴُﺮﺭ ﺍﻟﺪُﺭ ﻭ
ﺍﻟﻴﺎﻗﻮﺕ' ﻭﻣﻥ
ﺼﺎم ﻤﻥ ﺮﺟﺐ ﺗسعة
ﻋﺸﺮ ﻳﻮﻣﺎ' ﺑنی
اﻟﻠﻪ ﻟﻪ ﻗﺼﺮﺍ
ﻣﻥ ﻠﻮٴﻠﻮ ٴﺮﻃﺐ
ﺑﺤﺬاء ﻗﺼﺮ ﺁﺩم
ﻮ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴن فی
ﺠنة ﻋﺪﻥ' فی ﺴﻠم
علیهما ﻭ ﻳﺴﻠّﻤﺎﻥ
علیه 'ﺗﮑﺮمة ﻟﻪ
ﻭ ﺍﻳﺠﺎﺑﺎ ﻟﺤﻘّﻪ'
ثمّ ﻘﺎﻝ' ﻭﻣﻥ ﺼﺎم
ﻤﻥ ﺮﺟﺐ
ثلاثین ﻴﻮﻣﺎ' ﻧﺎﺩﻯ
ﻤﻨﺎﺩ ﻣﻥ اﻟﺴﻤاء  ﻳﺎﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻣّﺎ ﻣﺎ ﻣضی ﻔﻘﺪ
ﻏُﻔﺮ ﻟﻚ' ﻓﺎﺳﺘﺄﻧﻒ
ﺍﻟﻌﻤل فی ﻤﺎ ﺑﻘﻰ'
ﻭ ﺃﻋﻄﺎﻩ ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺰ ﻭ ﺟل
فی اﻟﺠﻨﺎﻥ
کلّها 'فی کلّ ﺠنة
ﺃﺭﺑﻌﻴﻥ ﺃﻟﻒ ﻣﺪﻳنة
ﻣﻥ ﺬﻫﺐ' ﻓﻰ ﮐلّ
مدﻳﻨﻪ ﺃﺭﺑﻌﻮﻥ
ﺃﻟﻒ ﺃﻟﻒ ﻗﺼﺮ'
فی کلّ ﻘﺼﺮ ﺃﺭﺑﻌﻮﻥ
ﺃﻟﻒ ﺃﻟﻒ ﺑﻴﺖ'
فی کلّ ﺑﻴﺖ ﺃﺭﺑﻌﻮﻥ
ﺃﻟﻒ ﺃﻟﻒ ﻣﺎﺋﺪﻩ
ﻣﻥ ﺬﻫﺐ' ﻋلی
کل ّ ﻤﺎﺋﺪة ﺃﺭﺑﻌﻮﻥ
ﺃﻟﻒ ﺃﻟﻒ ﻗصعة  فی کلّ ﻘصعة
ﺃﺭﺑﻌﻮﻥ ﺃﻟﻒ ﺃﻟﻒ
ﻟﻮﻥ ﻤﻥ اﻟﻄﻌﺎم
ﻮ ﺍﻟﺸﺮﺍﺏ' ﻟﮑلّ
ﻄﻌﺎم ﻮ ﺷﺮﺍﺏ ﻣﻥ
ﺬﻟک ﻠﻮﻥ علی ﺤﺪّة
ﻭ فی کلّ ﺒﻴﺖ ﺃﺭﺑﻌﻮﻥ
ﺃﻟﻒ ﺃﻟﻒ ﺳﺮﻳﺮ
ﻣﻥ اﻟﺬﻫﺐ' ﻃﻮل
کلّ ﺳﺮﻳﺮ ﺃﻟﻔﺎ
ﺫﺭﺍع فی ﺃﻟف ﺬﺭﺍﻉ'ﻋلی
کلّ ﺴﺮﻳﺮ ﺟﺎﺭﻳﻪ
ﻣﻥ ﺎﻟﺤﻮﺭ ﻋﻠﻴﻬﺎ
ثلاثماﺋﻪ ﺃﻟﻒ
ﺫﻭٴﺁبة ﻣﻥ ﻨﻮﺭ'
ﺗﺤﻤل کۀّ ﺬﻭٴﺁبة
ﻣﻨﻬﺎ ﺃﻟﻒ ﺃﻟﻒ
ﻭﺻﻴفة ﺗﻐﻠﻔﻬﺎ
ﺑﺎﻟﻤﺴک ﻮ ﺍﻟﻌﻨﺒﺮ'ﺍﻟی
ﺃﻥ ﻴﻮﺍﻓﻴﻬﺎ ﺻﺎﺋم
ﺮﺟﺐ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺎﻩ ﺭﺟﺐ
ﻳک ﺮﻭﺯ ﺭﻭﺯﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ'
ﻳک از ﺩﺭﻫﺎﻯ ﺠﻬﻨم
ﺒﺮﻭﻯ اﻭ ﺑﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﻫﻤﻪ ﻣﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺴﺎل ﺪﺭ ﺍﺻﻄﻠﺎح
پیاﻣﺒﺮ' ﺑﻤﻌنی
ﺘﻤﺎم ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻴک ﺴﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻗﺒﺎﻳل عرﺏ ﺑﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻢ' ﺑﺮ ﺣﺴﺐﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺩﻳﻨﻰ ﺧﻮﺩ' ﺩﺭ ﺑﺮﺧی
اﺯ ﻣﺎﻫﻬﺎ ﺩﻭﺭﻩ
ﻫﺎﻯ عباﺩﻯ ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ'
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﻣﺎﻩ ﺭﺟﺐ
ﮐﻪ ﺗﻘﺪس ﻫﻨﺪﻯ
ﺪﺍﺭﺩ' ﮐﻪ ﺭﺟﻴﻮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﺭﻭﺯﻩ
ﻳک ﺮﻭﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺎﻩ'
ﻭﻫﺮﻣﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ' ﻳک ﻤﻘﺪﻣﻪ
ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻥ اﺳﺖ. ﻭ(ﺻﻮﻡ)
ﻳﺎ ﺭﻭﺯﻩ' ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
(ﺍﻭﻡ) ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
اﺳﺖ. ﻫﻤﻴﻥ عباﺩﺕ
ﺑﺎ ﺗﻮﺳل ﺒﻮﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ' ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯﺪ فع ﺸﺮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻫﺮﮐﺶﮐﻪ
ﺍز ﻣﺎﻩ ﺭﺟﺐ ﺳﻪ
ﺭﻭﺯ ﺭﻭﺯﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ'
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴﻥ
اﻭ ﺑﺎ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم
ﺨﻨﺪق ﻮ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻭﺣﺠﺎبی ﻤﻴﺴﺎﺯﺩ
ﮐﻪ ﻃﻮل اﻳﻥ ﺨﻨﺪﻕ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎل اﺳﺖ
(ﻳک عمر ﺍﻧﺴﺎنی
ﺪﻳﮕﺮ ﻟﺎﺯم اﺳﺖ
ﺗﺎ ﺟﺒﺮﺍﻥ اﻳﻥ
ﻤﺸﮑل ﺠﻬﻨﻤﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
کرﺩ) ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺎﻩ ﺭﺟﺐ ﻫﻔﺖ
ﺭﻭﺯ ﺭﻭﺯﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ'
ﺗﻤﺎمی هفت ﺩﺭﺟﻬﻨم
ﺒﺮﻭﻯ اﻭ ﺑﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﻟﺬﺍ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻩ ﺍﻳﻥ
ﻤﺎﻩ ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﻴک
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯﻫﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻴﻮم ﻮ ﺍﻭم ﻮ ﺭﻭﺯ)
ﻳک ﺸﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻯ
اﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم ﻨﻴﺰ
ﻳک عمر ﻳﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﻣﺎﻩ ﺍﺭﺯﺵ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻳک ﺸﺐ ﻗﺪﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﮐﺴی
اﺯ ﻣﺎﻩ ﺭﺟﺐ ﻫﺸﺖ
ﺭﻭﺯ ﺭﻭﺯﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ
'ﺍﺯ ﻫﺸﺖ ﺑﺎﺏ ﺑﻬﺸﺖ'
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﻳک ﺪﺭ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺩﺭﻯ که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻮﺩ. (ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻬﺸﺖﻫﺸﺘم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﭙس ﺍﺯﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﻣﻌﺼﻮم ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺟمعا ﭼﻬﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﻫﺮ ﻳک ﭽﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ'
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ) ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮﻫﺮﮐس ﺍﺯ ﻣﺎﻩ
ﺭﺟﺐ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﺭﻭﺯ
ﺭﻭﺯﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ (ﺻﻮم
ﻴﺎ ﺍﻭم کند ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ثوﺍب ﻤﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﭼﺸم ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻩ' ﻭﮔﻮشی
ﻮﺻﻒ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺸﻨﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣتی ﺒﻔﮑﺮ
ﮐسی هم ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ'
ﮐﻪ ﮐﺎﺧﻬﺎﻯ ﺒﻬﺸتی
که ﺍﺯ ﺩُﺭ ﻭ ﻳﺎﻗﻮﺕ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺍﺯ ﻣﺎﻩ
ﺭﺟﺐ ﺷﺎﻧﺰﺩﻩ ﺭﻭﺯ
ﺭﻭﺯﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ' ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﻥ کسانی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ' ﮐﻪ ﻣﺮﮐﻮبی
اﺯ ﻧﻮﺭ ﺩﺍﺭﺩ' ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﻋﺮﺻﻪ
ﺑﻬﺸﺘی ﺪﺭ ﺩﺍﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﭙﺮﻭﺍﺯ
ﮐﻨﺪ. (ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﺍﺳﺮاء ﻮ ﻣﻌﺮﺍج
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎنی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ' ﻭ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺘﻮﻓﻴق
ﺒﺎﺷﺪ' ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﮑﻤﺎل ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ' ﺑﻘﻴﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ثوﺍﺏ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺧﺮﺕ ﺍﻧﺎﻥ
ﺬﺧﻴﺮﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻳﻌنی ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
'ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺮﺟﻌﺖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ' ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎن
ﺒﺮﺳﻨﺪ' ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻨﻮع ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻫم ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﻔﺼﻮل ﻨﻮعی ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻟﺎﺯم
ﺁﻧﺮﺍ ﻓﺮﺍﻫم ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﻭ ﻫﺮ ﮐسﺍﺯ ﻣﺎﻩ
ﺭﺟﺐ ﻫﺠﺪﻩ ﺭﻭﺯ
ﺭﻭﺯﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ' ﺑﺎ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﺪﺭﮔﻨﺒﺪ
ﻭﻯ ﻴﺎ ﮔﻨﺒﺪ ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ'
ﺭﻗﻴﺐ ﻭﻣﻌﺎﺩل
گرﺩﺩ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮐﺮسی اﺯ ﺩُﺭ ﻭ
ﻳﺎﻗﻮﺕ ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﻭﻫﺮ ﮐس ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺎﻩ
ﺭﺟﺐ ﻧﻮﺯﺩﻩ ﺭﻭﺯ
ﺭﻭﺯﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ' ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﮐﺎخ ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ
ﺗﺮ ﻭ ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﮐﺎخ
ﺁﺩم ﻮ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻋﺪﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﻠﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
( ﺁﺩم ﻮ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
هرﺩﻭ ﻫﻤﺎﻥ کاﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ زنده ﻤﺮبی
هر ﺳﺎﻟک ﻬﺴﺘﻨﺪ)
ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﮑﺮﻳم ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺎﻩ ﺭﺟﺐ
سی ﺮﻭﺯ ﺭﻭﺯﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ
(ﺻﻮم ﻮ ﺍﻭم ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﺎ ﻳک ﺴﻤﺒﻮل
اﻟﻬی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻣﻨﺎﺩﻯ ﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ' ﮐﻪ ﺃﻯ
ﺒﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ(ﻋﺒﺪ
ﻭ ﻣﻮﺑﺪ ﻭﺳﺎﻟک
ﻤﻄیع ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﺍﻣﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻯ'
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ' ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻘﻴﻪ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤل کن .ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎم ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬل
هزﺍﺭ ﺷﻬﺮ ﺍﺯﻃﻠﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ( ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻭ ﺷﻬﺮ' ﻳﺎ ﻣﺪﻳﻨﻪﻋﻘلی
ﻮ ﻓﺎﺿﻠﻪ الهی ﻮﻋﻘل
کلّی ﻨﻮع ﺒﺸﺮ' ﻭﺣتی
عقل ﻨﻮع ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
باﻳﻨﺪﮔﺎﻥ' ﮐﻪ
ﻋﻘل ﺒﺸﺮ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ) ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ ﺷﻬﺮ
ﭼﻬل هزﺍﺭ ﮐﺎخ ﻬﺴﺖ'
ﻭ ﺩﺭﻫﺮ ﮐﺎخ ﻴﻚ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺨﺎﻧﻪ'
ﻭﺩﺭﻫﺮﺧﺎﻧﻪ ﭼﻬل
ﻤﻴﻠﻴﻮﻥ ﻤﺎﺋﺪﻩ
ﻭ ﺳﻔﺮﻩ' ( ﺑﺎﺯ ﺳﻔﺮﻩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭﻋﻘلی
باﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﺒﺨﻠﻖ'
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ) ﮐﻪ ﺍﺯﻃﻠﺎ
ﮔﺴﺘﺮﺩﻩ' ﻭ ﺭﻭﻯ
ﻫﺮﻣﺎﺋﺬﻩ ﻧﻴﺰ
ﻫﺰﺍﺭ ﻫﺰﺍﺭ ﻇﺮﻑ'
ﻭ ﺩﺭﻫﺮ ﻇﺮف ﻴﭽﻬل
هزﺍﺭ ﻫﺰﺍﺭ ﺭﻧگ
ﻄﻌﺎم ﻮ ﺷﺮﺍﺏ ﺍﺳﺖ.
(ﺗﻤﺎم اﻳﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ'
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﺳﺖ. ﺑﺎ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺧﻮﺩ' ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻨﺰﺩ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻮﺧﻮﻳﺸﺎﻥ'
ﻭﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺠﻠس ﻭﻣﺤﻔلی
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﻏﺮﺑﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﻭ
ﺑﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻠﻬﺎ
ﻗﻨﺎﻋﺖ ﺩﺍﺭﺩ) ﻭﻫﺮﻃﻌﺎمی
ﻨﻴﺰ ﺭﻧگ ﺨﺎﺹﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ' ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻨﻴﺰﭼﻬل هزاﺭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ اﺯ ﻃﻠﺎ
ﻫﺴﺖ' ﮐﻪ ﻃﻮل
هرﮐﺪﺍم هزﺍﺭ ﺫﺭع
ﺪﺭﻫﺰﺍﺭ ﺫﺭع
اﺳﺖ. ﻭﺑﺮ ﻫﺮﺳﺮﻳﺮﻯ
ﻴک ﺠﺎﺭﻳﻪ ﻳﺎ ﺩﺧﺘﺮﻯ
ﺎﺯ ﺣﻮﺭﻫﺴﺖ (ﮐﻨﻴﺰ
ﺯﻳﺒﺎ' ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥهوﺭ
ﻭ ﺧﻮﺭ ﻭ ﻗﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻋﻘلی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺴﻴﺼﺪ ﻫﺰﺍﺭ
آﻭﻳﺰﻩ ﮔﻴﺴﻮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
'ﻭﻫﺮﻳک ﺮﺍ ﻫﺰﺍﺭ
ﻫﺰﺍﺭ ﻧﺪﻳﻤﻪ ﺣﻤل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺎ ﻣﺸک
ﻮ ﻋﻨﺒﺮ ﺗﺎﺑﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻩ' ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺭﻭﺯﻩ ﮔﻴﺮﻣﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺮﺟﺐ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﺪ.
(ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻭﺗﻤثیل
کمّی ﻮ ﮐﻴفی ﺒﺮﺍﻯ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ گذﺷﺘﻪ
ﻭﺣتی اﻣﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺗﻤﺎم ﻤﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺴﺎل ﻮﺗﻤﺎم ﻤﺎﻫﻬﺎﻯﻤﺘﻮﺍلی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ' ﺗﺎﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋی
ﻘﺎﺋم
سوشیانت سوم
زردشت و
فارقلیط دوم
مسیحو مهدی
موهود محمد ﻮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.  ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
اﻭﺻﺎﻑ ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﺑﺸﺮﻯ ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﻭﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی ﺪﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 3118 - اﻥّ اﻟﺴﺨاء
ﺸﺠﺮة ﻣﻥ ﺃﺷﺠﺎﺭ
ﺍﻟﺠخة 'ﻟﻬﺎ ﺃﻏﺼﺎﻥ
ﻤﺘﺪﻟیة
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ' ﻓﻤﻥ
کاﻥ ﺳﺨﻴّﺎ' ﺗﻌﻠق
ﺒﻐﺼﻥ ﻤﻥ ﺃﻏﺼﺎﻧﻬﺎ'
ﻓﺴﺎﻗﻪ ﺫﻟک  اﻟﻐﺼﻥ
الی الﺠنة 'ﻭ ﺍﻟﺒﺨل  ﺸﺠﺮﻩﻣﻦ
ﺃﺷﺠﺎﺭ ﺍﻟﻨﺎﺭ'
ﻟﻬﺎ ﺃﻏﺼﺎﻥ ﻤﺘﺪﻟّیة
فی  اﻟﺪﻧﻴﺎ'
ﻓﻤﻥ کاﻥ ﺒﺨﻴﻠﺎ'
ﺗﻌﻠق ﺒﻐﺼﻥ ﻤﻦ
ﺃﻏﺼﺎﻧﻬﺎ' ﻓﺴﺎﻗﻪ
ﺫﻟک اﻟﻐﺼﻥ
الی اﻟﻨﺎﺭ ﺳﺨاء
ﻮ ﺑﺨﺸﺶ ﻳﺎ ﮐَﺮَﻡ'
ﺩﺭﺧتی اﺯ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ
ﺒﻬﺸتی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺸﺎﺧﻪﻫﺎﻯ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺻﻔﺖ ﺳﺨﺎﻭﺕ ﺍﻧﺪکی
اﺯ ﺁﻥ ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
هست ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ' ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﻃبع ﻮ ﺍﺧﻠﺎق
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
فرشته گونه ﺁﻳﻨﺪﻩ'
ﺳﺨﺎﻭﺕ ﺭﺍ ﺑﻤﻌنی
ﻮﺍقعی  ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺨﺎﻟﺖ ﻋﻠّﺖ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ ﻭ ﺩﺷﻤﻨﻴﻬﺎ
ﻭ ﻃمع کاﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﮔﺬﺷﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ'
ﺗﻤﺮﻳﻥ اﻳﻥ ﺒﺨﺸﺶ
ﻭ ﺩﻫﺶ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﺩﻫﺶ'
ﻳکی ﺪﺭ ﺩﺍﺩﻥ ﻮ
ﻳﮑی ﺪﺭ ﮔﺬﺷﺖ ﻭ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻥ اﺯ ﻫﺮ
ﻣﺤﺮﻭم کرﺩﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺳﺨی
ﺒﻮﺩ' ﺑﻴک ﺸﺎﺧﻪ
ﺁﻥ ﺪﺭﺧﺖ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ
ﻮ ﻣﺘﻌﻠق  اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺸﺎﺧﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ. (ﺷﺎﺧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬی ﺰﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ
ﺁﻥ) ﻭ ﺑﺨﺎﻟﺖ ﺩﺭﺧتی
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ
ﺠﻬﻨم اﺳﺖ. (ﺻﻔتی
ﺠﻬﻨّﻤﻰ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺗﻤثیل
ﺼﻔﺎﺕ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ'
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺯﻳﺎﺩ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩ' ﺟﺎﻟﺐ
ﺗﻮﺟﻪ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻳک کاﺭ ﻭ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﺍﺩبی اﺳﺖ. ﻣﻬم
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺣﺪﻳث
ﺩﺭ ﺗﺄثیر ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ'
ﺩﺭ ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬی
ﻮ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ' ﻭ ﺭفع ﻮ ﺩفع
ﺼﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﻤﺨﺎﻟﻒ'
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺂثاﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ'
ﺩﺭ ژنتیک ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ) ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺸﺎﺧﻪﻫﺎﺋی
ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ ( ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻓﻌﻠﻰ' ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍع ﻮﺣشی
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ ﺣﻘﻴﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﺎم ﺠﻬﻨم
ﭙُﺮﻋﺬﺍﺏ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ)
ﻭ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﺨﻴل
ﺒﺎﺷﺪ' ﺑﻴکی اﺯ
ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ ﺁﻥ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ
اﺳﺖ' ﻭ ﺍﻳﻥ ﺸﺎﺧﻪ
ﺩﺭﺧﺖ ﺑُﺨﻞ' ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺂﺗﺶ ﺟﻬﻨم ﻤﻴﺒﺮﺩ.

حدیث 2119 - ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۸ﺹ173 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﭽﻴﺰﻯ ﮐﻪ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ
ﭘس ﺍﺯ ﺩﺧﻮل ﺒﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ ﭼﻴﺴﺖ؟ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ (ﮐﺒﺪ
ﺍﻟﺤﻮﺕ) ﻳﺎ ﺟﮕﺮ
ﻧﻬﻨﮓ' ﻭ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺳوآل اﻭﻟﻴﻥ ﻨﻮﺷﻴﺪنی
ﺁﻧﺎﻥ' ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺳﻠﺴﺒﻴل
اﺳﺖ. ﺭﺍﻭﻯ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﮐﻪ ﺳﺎﺋل
ﻴﻬﻮﺩﻯ ﺘﺼﺪﻳق
کرﺩ (ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺒﻬﺸﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻟّ
ﺎﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺁﻥ غدﺍ ﻭ ﻣﺸﺮﻭﺑﻰ

ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﺯ ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﺷﻴﺮ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻄﻔل ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺰ
ﺧﺒﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻏﺬﺍﻯ
ﻮﺍﺭﺩﺍﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﺁﺧﺮ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق  ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬی ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ﭼﻮﻥ ﻤﻌﺼﻮم
گرﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ' ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ هیچ عباﺩتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ' ﻭﻫﻴچ
ﭽﻴﺰﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﺮﺍم ﻮ ﻣﻤﻨﻮع
ﻨﻴﺴﺖ' ﻭلی ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ ﺭﻭﻏﻥ
ﺠﮕﺮ ﻣﺎﻫی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﺪﻳم ﻤﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ' ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻩ
ﻏﺬﺍﺋی ﻤﻬﻤی ﺒﺮﺍﻯ
اﻋﺎﺩﻩ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺠﺴمی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﻠق اﺳﺖ. ﻭﺗﺎ

ﮐﻨﻮﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺮﻭﻏﻥ
عقیده ﻃبی اﺯ ﻭﻳﺘﺎﻣﻴﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺳﻠﺴﺒﻴل ﻴﺎ ﺁﺏ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪﺍﻯ ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺖ' ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
عقل ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﻮ
رایگان ﺒﻮﺩﻥ' ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬی ﺒﺮﺍﻯ
همگاﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺼﺮﻓﻪ ﺟﻮﺋی
ﺪﺭ ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ ﻮ ﻧﻮﺷﺎﻧﻴﺪﻥ
ﺍﻳﻥ ﺠﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻘلی ﻮ ﺍﻟﻬی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻔﮑﺮ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻮ ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻇﺮﻓﻴﺖ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﺩﺭﺍﮐﺎﺕ ﻋﻘلی
ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.

حد یث 3120 - اﺯ ﺍﺑﻥ
عباس ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ173 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﻄﻮبی
ﺸﺠﺮة فی اﻟﺠنة
ﻏﺮﺳﻬﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻴﺪﻩ'
ﻭ ﻧفخ ﻔﻴﻪ ﻣﻥ ﺮﻭﺣﻪ'
ﺗﻨﺒﺖ ﺍﻟﺤﻠّﻯ
ﻮ ﺍﻟﺤﻠل ﻮ ﺍﻟثماﺭ
ﻣﺘﺪﻟیة ﻋلی ﺃﻓﻮﺍﻩ
ﺃﻫل اﻟﺠنة 'ﻭ ﺍﻥ
ﺃﻏﺼﺎﻧﻬﺎ ﻟﺘﺮﻯ
ﻤﻥ ﻮﺭاء
ﺳﻮﺭ ﺍﻟﺠنة
فی ﻤﻨﺰل علیّ ﺒﻥ
ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ. ﻟم ﻴﺤﺮﻣﻬﺎ
ﻭﻟﻴّﻪ ﻭ ﻟﻥ ﻴﻨﺎﻟﻬﺎ
ﻋﺪﻭﻩ' ﻃﻮﺑﺎ
ﻧﺎم ﺪﺭﺧتی ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ' (ﺩﺭﺧﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺍﺗﻮﭘﻴﺎ
ﻭ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ'
ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺭﺧﺖ
ﺳِﺪﺭت ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻘﺶﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ)
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺁﻧﺮﺍ ﮐﺎﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. (ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ کسب
ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ'
ﻭ ﺧﻠﻘﺖ ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ'
ﻳﻌنی ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺁﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ هستی'ﻗﺒل
ﻳﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ)
ﻭ ﺍﺯ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺪﻣﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

(ﺩﻣﻴﺪﻥ ﺮﻭح
یا ﺣﻴﺎﺕ ﺍﺑﺪﻯ'
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺍﺩﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
روح القدس ﺪﺭ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ' ﮐﻪ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭح
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻟک
ﺪﻣﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺩﺭﺧﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺩﺭﺧﺖ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺩﻣﻴﺪﻩ ﺩﺭ ﺟﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﻤﻮﻓق ﺒﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺪﺍﺭﺩ) ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ ﺟﺰ ﺣِﻠّﻪ
ﻭﺣِﻠﻞ' ﻭ ﻣﻴﻮﻩﻫﺎﻯ
ﺰﻳﺒﺎ ﻭ ﺣﻠﺎل ﻨﺪﺍﺭﺩ
(ﺩﺭﺧﺖ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻧﻴﺴﺖ'
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭﺧﺖﻋﻘلی
ﻮﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﻣﺤﺼﻮل اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺁﻥ ﺒﺮﺍﻯ

ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ) ﮐﻪ ﻣﻴﻮﻩﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ ﻮ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺭس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﻭﺣتی ﻨﺰﺩﻳک ﺪﻫﺎﻥ
ﺃﻫل ﺒﻬﺸﺖ (ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ'
ﻇﻬﻮﺭ ﻫﺮ ﺣﮑﻤﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺭﻳﺸﻪ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺟﺎﻥ
اﻭ' ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ)
ﻭ ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﺧﺖ' ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺳﻮﺭ
ﺑﻬﺸﺖ' ﺩﺭ ﻣﻨﺰل
علیّ ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﺳﻮﺭ
ﻭ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻗﻠﻌﻪ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺷﻬﺮ ﻭ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻭ ﺍﺗﻮﭘی
ﻮﻃﻮﺑﺎ' ﮐﻪ ﻣﺎنع
اﺯ ﻭﺭﻭﺩ ﻧﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺎﻳﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖﻋﻠیّ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ' ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻮﻟﺎﻳﺖ' ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻥ ﻤﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﻫﺮ ﻭلیّ
علیّ  ﺣﺮﺍم
ﻨﮑﺮﺩﻩ ( ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻋﻠﻰ' ﻳﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤق ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﺷﺪ' ﻭلیّ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰﻫﺴﺖ' ﻭﺣتی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﻭلیّ  اﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ) ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻋلیّ ﺪﺳﺘﺸﺎﻥ ﺒﺪﺍﻥ
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ (ﺯﻳﺮﺍ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺤتی
اﮔﺮ ﺩﺷﻤﻥ ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ'
ﺑﺪﺍﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﻮﺍﻟﻬی ﻮ ﺑﻬﺸتی
اﻳﻥ ﻤﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﻋﻘلی ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ'
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻫﻤﻴﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻤﺪﻋی
ﺘﺸیّع ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮ
ﻋﻠﻮﻯ' ﮐﻪ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
کاﺫبی ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺴﻠﻴم
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی ﻨﺸﺪﻩ'
ﻭﺣتی اﺩﻋﺎﻯ ﺭﻗﺎﺑﺖ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ 'ﻭﺁﺯﺍﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﻮ ﺳﺎﮐﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

حدیث 3121 - ﺍﺯ
ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻔﺎﺭسی  اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ174 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺄﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻮﺍﻟﻠﻪ ﻳﺎ
ﻋلیّ اﻥّ ﺸﻴﻌﺘک
ﻠﻴﻮٴﺬﻥ ﻠﻬﻤ
فی اﻟﺪﺧﻮل
علیکم فی کلّ ﺠمعة
'ﻭ ﺍﻧّﻬم ﻠﻴﻨﻈﺮﻭﻥ
اﻟﻴﮑم ﻤﻥ ﻤﻨﺎﺯﻟﻬم
ﻴﻮم اﻟﺠمعة 'ﮐﻤﺎ
ﻳﻨﻈﺮ ﺃﻫل اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺍلی اﻟﻨﺠﻢ فی
اﻟﺴﻤاء 'ﻭ ﺍﻧّﮑم
ﻠفی ﺃﻋلی
علّیین ' فی
غرفة ﻟﻴس ﻓﻮﻗﻬﺎ
ﺩﺭجة ﻣﻥ ﺨﻠﻘﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻳﺎ ﻋﻠﻰّ' ﮐﻪ ﺑﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺘﻮ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﮐﻪ ﻫﺮ ﺟﻤﻌﻪ
ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﻭﺍﺭﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ
(ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ علیّ ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺸﻌﺎع اﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ محمد ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺘﺎﺯﻩ ﻭﺍﺭﺩ'
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴنی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ' ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴنی اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ' ﻭ ﺳﻮم
ﺸﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺁﮔﺎﻫی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ'
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﻬم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ'
ﺗﺎ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ اﺟﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬی
ﻤﻨﻮﻃ ﺒﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس 'ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺁﻥ
ﺒﺼﻔﺎﺕ ﻧﻴک اﻟﻬی
اﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻴﻚ ﺑﻬﺸﺖ' ﺧﻮﺩ
ﻳک عاﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻮ یونیورس ﺍﻟﻬﻰ'
ﻭ ﻳک  ﻘﺮﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻫﺮ ﺟﻤﻌﻪ ﻳﺎ ﻫﻔﺘﻪ'
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻫﻔﺘﻪ
ﻭ ﺷﺐﺟﻤﻌﻪ ﻧﻴﺴﺖ'
ﮐﻪ ﻓﺮﺿﺎ ﺑﺮخی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺯ ﻓﺮﺻﺖ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻮﺳل
ﻠﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺭﻭﺯ ﺟمع ﺸﺪﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
ﺨﻮﺩ' ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺭﻭﺯﻯ
که ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﺟمع
گرﺩﺩ ﻭ ﺟم ﺸﻮﺩ
ﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﮕﺬﺭﺩ)
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺪﺭ ﻣﻨﺎﺯﻝ ( ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ

ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ ( ﻭﺟم
ﻮ ﺟمع گرﺩﻳﺪﻥ'
ﻭ ﺻﻤﺪﻯ ﺸﺪﻥ ﺪﺭﻳک
ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﻴﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻭ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﻳک ﺸﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ)
ﻧﺎﻇﺮ ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
(ﻫﺮ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮکی
که ﻫﺴﺖ' ﺑﻴک ﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻳﺎ ﭘﻨج ﺘﻥ ﺁل
عبا ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺃﻫل
ﺪﻧﻴﺎ' ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺒﺒﻴﻨﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
(ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﭼﻮﻥ ﺴﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﺳﻤﺎﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﻬﺮ ﮐﺪﺍم
که ﺍﻫﺘﺪﺍ ﮐﻨﻴﺪ'
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﺭﺍﻩ ﻳﺎبی
ﺪﺍﺭﻳﺪ. ﮐﻪ ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺪﺭ ﺷﺐ ﺗﺎﺭﻳﻚ ﺍﺯ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ' ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ بی ﻨﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ' ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﺍﻳﻥ ﺴﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﻴﺎ

ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻬﺎﺋی ﺮﺏ
ﺍﻟﻨﻮع اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ) ﻭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﺃﻋلی اﻟﻌﻠّﻴّﻴﻦ(
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥﺒﺎﻟﺎﻫﺎ'
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺍﻟﻬی ﻮ ﺑﻬﺸﺘﻰ)
ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻗﻬﺎﺋی
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻴچ ﺪﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻠق ﺨﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ. (ﻫﻴچ ﺴﺎﻟک
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻬﻴچ ﻄﺮﻳﻘتی
ﻮ ﻭﻟﺎﻳتی ﻮ ﺩﻳنی
ﺴﻠﻮﮐﻰ' ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭلی هنوﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻬﺸتی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ' ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬی ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﻬﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍح ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺎ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻟﻬی
ﺨﻮﺩ' ﺷﺎﻫﺪ ﻭ ﻧﺎﻇﺮ
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ'
ﻭ ﺑﺎﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ'
ﺯﻳﺮﺍ ﻳک ﺮﻭح ﺒﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻧﻮعی
ﺨﻮﺩ' ﻫﺮﮔﺰ بآﺧﺮﻳﻥ
اﻧﻮﺍع ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻥ ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎق ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل ﻮﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍع ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ'
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺭﺯﺵ ﻭ ﺍﻫﻤﻴتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻤﻬﻤﺘﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ'
ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﻗﺎﺋم ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
برتری ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ'
ﻭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ' ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﺒﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻮبی
اﻧﺘﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
اﻟﻬی ﺮﺏ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻬﺎﻳتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ.

حدیث 3122 – از
پیامبر نقل
میشو (ج؟ص؟) که
فرموده
ثمّ عُرج بیِ
اﻟی اﻟﺴﻤاء اﻟﺴﺎﺩیة
'ﻓﺘﻠﻘّﺘنی اﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﻭ ﺳﻠّﻤﻮﺍ ﻋﻠﻰّ'
ﻭ ﻗﺎﻟﻮﺍ لی ﻤثل
ﻤﻘﺎلة ﺃﺻﺤﺎﺑﻬﻢ'
ﻓﻘﻠﺖ ﻳﺎ ﻣﻠﺎﺋﮑتی
ﺘﻌﺮﻓﻮﻧﻨﺎ ﺣقّ
ﻤﻌﺮﻓﺘﻨﺎ؟ ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﺑﻠﻰ ﻳﺎ ﻧبیّ اﻟﻠﻪ'
ﻟﻤﺎ ﻧﻌﺮﻓﮑﻢ' ﻭ
ﻗﺪ ﺧﻠق اﻟﻠﻪ ﺟنة
ﺍﻟﻔﺮﺩﻭس 'ﻭﻋلی
ﺒﺎﺑﻬﺎ ﺷﺠﺮة ﻟﻴس
ﻓﻴﻬﺎ ﻭﺭقة ' ﺍﻟّﺎ
ﻋﻠﻴﻬﺎ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺣﺮﻓﺎﻥ ﺒﺎﻟﻨﻮﺭ'
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﻋلیّ ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﻋﺮﻭة ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻮثقی
ﻮ ﺣَبل اﻟﻠﻪ ﺍﻟﻤﺘﻴﻦ'
ﻭﻋﻴﻨﻪ ﻓﻰ ﺍﻟﺨﻠﺎﺋق
ﺃﺟﻤﻌﻴﻦ' ﻭ ﺳﻴﻒ
ﻧﻘﻤﺘﻪ ﻋلی  اﻟﻤﺸﺮﮐﻴﻦ'
ﻓﺎﻗﺮﺃﻩ ﻣﻨّﺎ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ' ﻭﻗﺪ ﻃﺎﻝ
ﺷﻮﻗﻨﺎ ﺍﻟﻴﻪ ﺳﭙس
ﻣﺮ ﺍﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﺸﺸم
ﺒﺮﺩﻧﺪ (ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺸﻬﻮﺩ ﺭﺏ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ'
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﻄح ﺠﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم عرﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ به ( ﺩَﻧﺎ
ﻭ

ﺗﺪﻟّﻰ) ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺑﺎﻟﺎﻯ عرﺵ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ'
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺯ ﺯﻳﺮﻳﻥ
ﺠﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭم ﺮﺏ
ﺭﺣﻤﺎن اﺯ ﺳﻤﺖ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻋﻮﺍﻟم
ﻘﺒلی و
یونیورسهای
پیشین ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺍﻭل ﻘﺎﺋم ﻴﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ'
ﻭ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻋﺎﻟَم
ﻤﻠﮑﻮﺕ' ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺍﺭﻭﺍح ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ'
ﻭﻳﺎ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻮ ﻣﻠﺎﺋﻚ' ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻤﻘﺪﻣاتی
ﻴﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻨﺎﺳﻮﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
(ﻧﺎس) ﻭﻓﺮﺍﻣﻮﺷﮑﺎﺭﺍﻥ'
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﻋﻮﺍﻟم
ﺴﻨﮕﻴﻥ ﺘﺮ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻭ ﺁﻧﺮﺍ (ﻣﺎﺳﻮﺕ)
ﻫﺎ ﻳﺎ ﻣﺎﺩﻩ (
مَس) قبل اتمی ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ'  ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﺎﻧﺘﻴﻤﺘﺮ
ﻣﮑﻌّﺐ ﺁﻥﺮﺍ 250 ﺗﻥ گفته ﺍﻧﺪ)
ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺸﺸم
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل
کرﺩﻧﺪ
ﻭ ﺳﻠﺎم ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ'
ﻭ ﺑﻤﻥ همان گوﻧﻪ
ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﭙﻴﺸﻴﻥ
ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﻣﻦ
ﮔﻔﺘم ﺃﻯ ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﻦ' ﺁﻳﺎ ﻣﺎﺭﺍ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﺪ؟ ( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻭﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ) ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻨﺪ' ﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﺪﺍ' ﭼﺮﺍ
ﻣﺎ ﺷﻤﺎ

ﺭﺍ ﻧﺸﻨﺎﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﺩﻭس
ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ' ﻭ ﺑﺮ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺪﺭﺧتی
کاﺷﺖ'ﮐﻪ ﺭﻭﻯ
هر در ﺁﻥ اﻳﻥ ﺪﻭ
ﺣﺮﻑ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ'
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻬی
ﻨﻴﺴﺖ' ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺍﻭ' ﻭ ﻋلی ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻄﻤﺌﻥ
اﻟﻬی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻃﻨﺎﺏ
ﻣﺤﮑم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. و ﭼﺸﻤﻰ ﺑﺮﺗﻤﺎم
ﺨﻠﺎق ﻮﺍﺭﺩ ﺍﺳﺖ.
( ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻤﻮﻟﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﺁﻳﻨﺪﻩ) ﮐﻪ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺍﻧﺘﻘﺎم  اﻭ' ﺑﺮ ﺗﻤﺎم
ﻤﺸﺮﮐﺎﻥ ﺠﺎﺭﻯ
ﺸﺪﻩ ( ﮐُﺸﻨﺪﻩ ﺗﻤﺎم
ﻤﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ'
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ ﻣﺪﻋی کاﺫﺏ
ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﻭلی ﺒﺪﻭﻥ
ﺘﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ)
ﻭ ﺍﺯ ﻗﻮل ﻤﺎ (ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ)
ﺑﻪ ﺍﻭ ﺳﻠﺎم ﺒﺮﺳﺎﻥ
(ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ) ﻭ ﺑﮕﻮ'
ﮐﻪ ﻣﺎ ﭼﻘﺪﺭ ﺷﻮق
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺗﻮﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢ'
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﻃﻮﻟﺎنی
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ (ﻣﻮﻟﺎ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ'
ﻭﻗبل اﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﺍﻳﺸﺎﻥ' ﺍﻳﻥ ﺠﺮﻳﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ'
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺯ ﺍﻳﻥ
ﺼﺤﻨﻪﻫﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺸﻮق ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻣﻠﺎﺋک ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ'
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬی  اﺳﺖ.
(ﻋُﺮﻭِﻩ) ﮐﺎکل
ﻴﺎ ﺑﻨﺪ ﻭ ﻃﻨﺎﺏ
ﺗﻮﺳّﻞ  ﻳﺎﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗثبیت
ﮔﺮﺩﺩ' ﮐﻪ ﻭثیق
ﻮ ﻣﻄﻤﺌﻥ ﻮ ﻣﺘﻴﻥ
ﻮﻣﺤﮑم ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ' ﺷﺎﻣل اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭ ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
غیبی ﮐﻪ ﺟﺰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻀﻤﻥ
اﻳﻦ ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗشبّث  و ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ.

حدیث 3123 - ﺍﺯ
ﺍﺑﻥ عباس ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ174 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ: عن اﻟﻨبیّ
ﺃﻧّﻪ ﻗﺎل ﻠﻌﻠﻰّ'
ﻫﺬﺍ ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻴﺨﺒﺮتی
عن اﻟﻠﻪ' ﺃﻥّ اﻟﻠﻪ
ﻳﺒﻌثک ﻮ ﺷﻴﻌﺘک
یوم اﻟﻘﻴﺎمة 'ﺭُﮐﺒﺎﻧﺎ
ﻏﻴﺮ ﺭﺟّﺎﻝ' ﻋلی
ﻨﺠﺎﺋﺐ ﺭﺣﻠﻬﺎ
ﻣﻥ اﻟﻨﻮﺭ' ﻓﺘﻨﺎﺥ
ﻋﻨﺪ ﻗﺒﻮﺭﻫﻢ' ﻓﻴﻘﺎل
ﻠﻬم اﺭﮐﺒﻮﺍ ﻳﺎ
ﺃﻭﻟﻴاء اﻟﻠﻪ'
ﻓﻴﺮﮐﺒﻮﻥ ﺼﻔّﺎ
ﻣﻌﺘﺪﻟﺎ' ﺃﻧﺖ ﺃﻣﺎﻣﻬم
الی اﻟﺠنة 'ﺣﺘّﻯ
اﺫﺍ ﺻﺎﺭﻭﺍ ﺍلی
اﻟﻔﺤﺺ' ثاﺭﺕ
فی ﻮﺟﻮﻫﻬم ﺮﻳﺢ'
ﻳﻘﺎﻝ ﻟﻬﺎ ﺍﻟﻤثیرة'
ﻓﺘﺬﺭﻯ فی ﻮﺟﻮﻫﻬم
اﻟﻤﺴک اﻟﺄﺫﻓﺮ'
ﻓﻴﻨﺎﺩﻭﻥ ﺒﺼﻮﺕ
ﻧﺤﻥ اﻟﻌﻠﻮﻳّﻮﻥ
ﻓﻴﻘﺎل ﻠﻬﻢ' ﻓﺄﻧﺘن
ﺁﻣﻨﻮﻥ ﻮ ﻟﺎ ﺧﻮﻑﻋﻠﻴﮑم
اﻟﻴﻮم ﻮ ﻟﺎ ﺃﻧﺘم
ﺘﺤﺰﻧﻮﻥ ﻳﺎﻋلیّ
اﻳﻥ ﺠﺒﺮﺋﻴل اﺳﺖ'
ﻭ ﺑﻤﻥ ﺨﺒﺮ ﺩﺍﺩ'
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮ
ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥﺘﻮ ﺭﺍ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ' ﭼﻨﺎﻥ
ﻤﺒﻌﻮث ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺳﻮﺍﺭﻩ ﻭﻏﻴﺮ
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺑﺮﺷﺘﺮﻫﺎﻯ
ﻨﺠﻴﺐ' ﻭ ﺑﺎ ﺭﺣﻠﻬﺎﺋی
اﺯ ﻧﻮﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
(ﺑﻌثت ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ'
ﻳﻌنی ﺪﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﻮ ﺑﻤﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﺭﺳﺎل ﺪﺍﺷﺘﻦ.
ﻟﺬﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﻔﺮضی ﺃﻣﻮﺍﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ' ﺍﺣﻴﺎ
ﻫﺴﺖ ﻭﻟﻰ ﺑﻌثت
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻌث
ت ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ' ﺑﺎ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﻮﻟﺎ'
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺼﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭽﻬﺎﺭﻡ' ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭙﻨﺠﻢ' ﻣﻮﻓق ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ' ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ'
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺳﻮﺍﺭﻩ
ﺑﻮﺩﻥ' ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺭﺍﺣتی
ﻮ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻏﺎﺯ ﻣﻌﺮﺍح
ﻮ ﺍﺳﺮاء
ﺮﻭح ﺴﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ' ﮐﻪ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﺰﺩﻳک
ﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﻤﻘﺎﻡ (ﺩﻧﺎ
ﻭ ﺗﺪﻟّﻰ) ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﺷﺘﺮﻫﺎﻯ
ﻨﺠﻴﺐ ﻭ ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ'ﺗﻤثیلی
ﺒﺮﺍﻯ ﻮﺳﻴﻠﻪ ﻧﻘل
ﺮﻭح ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ' ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺑﺠﻮﺍﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﺘﺮﻫﺎ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻗﺒﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺑﺎﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
( ﻗﺒﻮﺭ ﺍﻳﺸﺎﻥ
هماﻥ ﺘﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ' ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﺪﺭ ﺷَُرُﻑ ﺁﺯﺍﺩ
ﺷﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺧی
ﺒﺎﺯ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺑﺨﻠق
ﻤﺒﻌﻮث ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺑﺮخی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻘﻄﻌی ﺨﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﺃﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺳﻮﺍﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻮﻳﺪ
(ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺳم ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺒﺨﻠﻖ' ﻫﻤﻴﻥ ﻤﺮﺍﺳم
ﻮ ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴل ﺘﺎﺟﮕﺬﺍﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ' ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﻣﺮبی اﻭ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ همرﺍﻩ
ﺍﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺭﺳﻤﺎ ﮐﻤﺎل
اﻟﻬی اﻳﻥ ﻮلیّ
ﺘﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﻟﻬی
ﺮﺍ ﺑﻬﻤﮕﺎﻥ اﻋﻠﺎم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ) ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺻﻒ ﺳﻮﺍﺭ ﺷﺪﻩ ﻣﻨﻈﻢ'
ﻭﺗﻮ ﺑﺎ ﺍﻋﺘﺪﺍﻝ
ﺗﻤﺎﻡ' ﺍﻣﺎم ﻮ ﺟﻠﻮﺩﺍﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻰ' ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﻭﻧﺪ
( ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻬﺸﺖ ﺳﻮم اﻧﺘﻈﺎﺭ'
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺤﺮﮐﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﺗﺎ ﺟﺎﺋﻴﮑﻪ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻓﺤﺺ ﻭ ﺑﺎﺯﺭسی
اﺳﺖ ( ﺍﮔﺮ ﺗﺼﻮﺭ
ﺷﻮﺩ' ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺪﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ' ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﺮﺵ ﻣﻴﺎﻳﺴﺘﻨﺪ'
ﺗﺎ ﺣﮑم ﻨﻬﺎﺋی  اﻟﻬی ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺎﺩﺭ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻣﺪﺍﺭک ﻮﮔﺬﺭﻧﺎﻣﻪ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی ﺁﻧﻬﺎ'
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬی
ﺮﻭﺷﻥ گرﺩﺩ) ﻭﺁﻧﺠﺎم
ﻣﻴﻮﺯﺩ' ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
(ﻣثیره ) ﺩﺍﺭﺩ. (ﻳﻌنی
ﺸﻮﺭﻧﺪﻩ) ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺎﺷﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺎﺷﻴﺪﻥ گُلاﺏ
ﻭ ﻋﻄﺮ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺳم
اﺳﺘﻘﺒﺎل ﻮ ﺟﺸﻦ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺸک ﺃﺫﻓﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺎ ﺻﺪﺍﺋی
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ' ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯﻋﻠﻮﻳّﻮﻥ ﻬﺴﺘﻴﻢ
(ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
در حزب و
مذهب ﺸﻴﻌﻪ ﻋﻠﻰّ'

ﺑﻠﮑﻪ ﭘﻴﺮﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖﻋﻠیّ
ﺪﺭﺳﻠﻮک ﺒﻮﺩﻩ'
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﺣتی اﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺣﺘﻤﺎلی ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ'
ﺑﺎﺯ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ)
ﻭ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ 'ﭘس ﺷﻤﺎ
ﺩﺭ أﻣﺎﻥ ﻬﺴﺘﻴﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺟﺎﻯ ﺘﺮس
ﻭ ﻧﮕﺮﺍتی ﺒﺮ ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.  ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﭙس ﺍﻧﺪﻭهناک
ﻨﻤﻴﺸﻮﻳﺪ (ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﮕﺮﺍﻥ عدم ﺘﻮﻓﻴﻖ'
ﻭﻳﺎ ﻋﺪم ﺘﻮﻓﻴق
ﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ'
ﻭﻳﺎ ﻋﺪم ﭙﺬﻳﺮﺵ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎل
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ ﻣﻌﺼﻮم
اﺯﻫﺮ ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭ
ﺳﺮﮐشی ﻮ ﮔﻨﺎﻩ'

ﻭ ﻣﺼﻮﻥ اﺯ ﻫﺮﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ ﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥ' ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی  ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ'ﺣتی
اﮔﺮ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﻫفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ'
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎن
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

حدیث 3124 - ﺍﺯ
ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻔﺎﺭسی
بنقل از مولا
علیّ اﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ175 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺗﺠﻬﻴﺰ
ﺍﺯ ﻳک ﻮﺍﺣﺪ ﺟﻨﮕﺠﻮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﻨگ ﻮ ﺟﻬﺎﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻔﻤﻥ ﻤﻨﮑم
ﻴﺨﺮج اﻟﻴﻬﻢ' ﻗﺒل
ﺃﻥ ﻴﻨﻈﺮ فی ﺪﻳﺎﺭﻧﺎ
ﻭ ﺣﺮﻳﻤﻨﺎ' ﻟﻌلب
اﻟﻠﻪ ﻳﻔﺘح
علی ﻳﺪﻳﻪ' ﻭﺍﺿﻤﻥ
ﻠﻪ ﻋلی اﻟﻠﻪ ﺍثناﻋﺸﺮ
ﻗﺼﺮﺍ فی اﻟﺠنة
'ﻓﻘﺎب ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ'
ﻓﺪﺍﻙ ﺃبی ﻮ ﺍﻣّﻯ
ﻴﺎ ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ'
ﺻﻒ لی هذﻩ ﺍﻟﻘﺼﻮﺭ'
ﻓﻘﺎل ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﻳﺎ ﻋﻠﻰّ ' ﺑﻨاء
ﻫﺬﻩ ﺍﻟﻘﺼﻮﺭ' ﻟﺒنة
ﻣﻥ ﺬﻫﺐ ﻭ ﻟﺒنة
ﻣﻥ ﻔضّة ﻣﻠﺎﻃﻬﺎ
ﺍﻟﻤﺴک
اﻟﺄﺫﻓﺮ ﻭ ﺍﻟﻌﻨﺒﺮ
ﺣﺼﺒاؤﻫﺎ ﺍﻟﺪُﺭ
ﻭ ﺍﻟﻴﺎﻗﻮﺕ' ﺗﺮﺍﺑﻬﺎ
ﺍﻟﺰﻋﻔﺮﺍﻥ' ﮐثیبها
ﺍﻟﮑﺎﻓﻮﺭ' فی ﺼﺤﻥ
کلّ ﻘﺼﺮ ﻣﻥ هذﻩ
ﺍﻟﻘﺼﻮﺭ ﺃﺭبعة
ﺃﻧﻬﺎﺭ' ﻧﻬﺮ ﻣﻥ
عسل ﻮ ﻧﻬﺮ ﻣﻥ ﺨﻤﺮ
ﻭ ﻧﻬﺮ ﻣﻥ ﻠﺒَﻥ
ﻮ ﻧﻬﺮ ﻣﻦ ﻣاء ﻣﺤﻔﻮﻑ
بلأﺷﺠﺎﺭ ﻣﻥ اﻟﻤﺮﺟﺎﻥ'
ﻋلی ﺤﺎﻓتی
کلّ ﻨﻬﺮ ﻣﻥ هذﻩ
ﺍﻟﺄﻧﻬﺎﺭ' ﺧِﻴَم
ﻤﻦ ﺩﺭة ﺑﻴﻀاء
'ﻟﺎ ﻗطع ﻔﻴﻪ ﻭﻟﺎ
ﻓﺼﻞ' ﻗﺎل ﻠﻬﺎ ﮐﻮنی
ﻔﮑﺎﻧﺖ' ﻳُﺮﻯ ﺒﺎﻃﻨﻬﺎ
ﻣﻥ ﻈﺎﻫﺮﻫﺎ ﻭ ﻇﺎﻫﺮﻫﺎ
ﻣﻥ ﺒﺎﻃﻨﻬﺎ'
فی کلّ ﺨﻴمة ﺳﺮﻳﺮ
ﻣﻔﺼﺺ ﺑﺎﻟﻴﺎﻗﻮﺕ
ﺍﻟﺄﺣﻤﺮ' ﻗﻮﺍﺋﻤﻬﺎ
ﻣﻦ ﺍﻟﺰﺑﺮﺟﺪ ﺍﻟﺄﺧﻀﺮ'ﻋلی
کلِّ ﺴﺮﻳﺮ ﺣﻮﺭاء
ﻤﻥ اﻟﺤﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻦ'ﻋلی
کلّ ﺤﻮﺭ ﺳﺒﻌﻮﻥ
ﺤلّة

ﺧﻀﺮاء ﻮ ﺳﺒﻌﻮﻥ
ﺤلّة ﺻﻔﺮاء' ﻳﺮﻯ
ﻤُخّ ﺴﺎﻗﻴﻬﺎ ﺧﻠﻒ
ﻋﻈﻤﻬﺎ ﻭ ﺟﻠﺪﻫﺎ
ﻭ ﺣﻠﻴّﻬﺎ ﻭ ﺣﻠﻠﻬﺎ'
ﮐﻤﺎ ﺗﺮﻯ اﻟﺨﻤﺮة
ﺍﻟﺼﺎفیة فی اﻟﺰﺟﺎچة
ﺍﻟﺒﻴﻀا< ﻤﮑلّة
ﺑﺎﻟﺠﻮﺍﻫﺮ' ﻟﮑﻞّ
ﺣﻮﺭ ﺳﺒﻌﻮﻥ ﺬﻭآبة
' ﮐلّ ﺬؤﺁبة ﺑﻴﺪ
ﻭ ﺻﻴﻒ' ﻭ ﺑﻴﺪ ﮐلّ
وﺻﻴﻒ ﻣِﺠﻤﺮ' ﺗﺒﺨﺮ
ﺗﻠﻚ ﺍﻟﺬؤﺁبة ﻳﻔﻮح
ﻤﻥ ﺬﻟک اﻟﻤﺠﻤﺮ
ﺑﺨﺎﺭ' ﻟﺎ ﻳﻔﻮح
ﺒﻨﺎﺭ' ﻭ ﻟﮑﻥ ﺒﻘﺪﺭة
اﻟﺠﺒّﺎﺭ ﭼﻪ ﮐﺴﺎنی اﺯﺷﻤﺎ'
ﺑﺴﻮﻯ ﺪﺷﻤﻥ ﻤﻴﺮﻭﺩ'
ﻗﺒل اﺯ ﺁﻧﮑﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﻳﺎﺭ ﻣﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﺳﺖ
ﺍﻭ ﺍﻳﻥ ﻔﺘح ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ' ﻭ
ﻣﻥ ﺒﺮ ﺍﻭ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﮐﺎﺥ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺗﻀﻤﻴﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻢ ( ﺍﮔﺮ
ﮐﺎخ ﻮ ﻗﺼﺮ ﺭﺍ ﻳکی
اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺪﺍﻧﻴم
هفت

ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ'
ﻭ ﭘﻨج ﺸﻬﻮﺩ ﺩﺭ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭل اﺳﺖ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻔﺘح ﺁﻏﺎﺯ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی ﻮ ﺣﺴﻴنی
اﻭ' ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ' ﺷﺨﺼﺎ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺳﭙس ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻔﺎﺭسی
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﮐﻪ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
گفت 'ﻓﺪﺍﻳﺖ ﭘﺪﺭﻭ
ﻣﺎﺩﺭم ﺒﺎﺩ ﺍﻳﻥ
کاﺧﻬﺎ ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ ﮐﻨﻴﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
علیّ ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ'
ﻳﺎ ﻋﻠﻰّ' ﺑﻨﺎﻯ
اﻳﻥ کاﺧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺧﺸﺖ ﻃﻠﺎ ﻭ ﻧﻘﺮﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻠﺎﻃ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻣﺸک ﺃﺫﻓﺮ ﻭﻋﻨﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﻭ ﺭﻳﮕﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﺪُﺭ ﻭ ﻳﺎﻗﻮﺕ'
ﻭ ﺧﺎک ﺁﻥ ﺰﻋﻔﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺗﭙّﻪﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﺍﺯ ﮐﺎﻓﻮﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭﺣﻴﺎﻃ هر ﮐﺎخ
اﺯ ﺍﻳﻥ کاﺧﻬﺎ
ﭼﻬﺎﺭ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﺟﺎﺭﻯ اﺳﺖ. ﻧﻬﺮﻯ
اﺯﻋﺴل ﻮ ﻧﻬﺮﻯ
اﺯ ﺧﻤﺮ ﻭ ﺷﺮﺍﺏ'
ﻭ ﻧﻬﺮﻯ اﺯ ﺷﻴﺮ
ﻭ ﻧﻬﺮﻯ اﺯ ﺁﺏ ( ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﺎﻳﻌﺎﺕ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ا ﻟﻬی
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ.
ﺑﻬﺸﺘﻴﮑﻪ ﺷﺮﺍﺏ
ﺷﺨﺺ ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋی
ﺴﺮﻣﺴﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﻭ ﺷﻴﺮﻏﺬﺍﻯ
عقلی ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ' ﻭﻋﺴل ﻤﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺁﻧﺎﻥ' ﻭ ﺁﺏ ﻳﺎ ﻋﻘل
هماﻥ ﻔﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
همومی اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی که ﺑﺮﺍﻯ
همگاﻥ ﻤﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ'
ﭼﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟک ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم اﻳﻥ ﻨﻬﺮﻫﺎ
ﺩﺭ ﺩﻭ ﺣﺎﻓّﻪ ﻭ
ساحل ﮐﻨﺎﺭﻩ ﺁﻥ'
ﺩﺭ ﺧﺘﺎنی اﺯﻣﺮﺟﺎﻥ
ﻬﺴﺖ. ﻭ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﻫﺮ
ﻧﻬﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺃﻧﻬﺎﺭ'
ﺧﻴﻤﻪﻫﺎﺋی اﺯ
ﺩُﺭ ﺳﻔﻴﺪ ﺑﺪﻭﻥ
اﻧﻘﻄﺎع ﻮ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﻫم  ﻬﺴﺘﻨﺪ'
(ﻳﻜﭙﺎﺭﭼﻪ) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺑﺸﻮﻧﺪ' ﻭﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻮﻗﺖ ﺷﺪﻧﺪ
(ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﻔﺮﻣﺎﻥاﺯﻟﻰ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﻣﻮﺭ'
ﮐﻪ (ﮐﻥ ﻔﮑﺎﻥ) ﺍﺳﺖ'
ﻭﻳﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ(ﮐﻥ
ﻔﻴﮑﻮﻥ) ﻳﺎ ﺑﺸﻮ
ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ' ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ'
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭلی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺴﺮﮐﺶ
ﺍﺯ ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻬی
اﻳﻦ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺮﺍ
( ﮐُﻥ ﻔﻠﺎ ﻳﮑﻮﻥ)
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ' ﮐﻪ ﮐﻴﻨﻮﻧﺖ
ﺫﺍتی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﻨﺎﮔﻬﺎﻥ
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻥ ﺨﻴﻤﻪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ' ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻧﺎﮔﻬﺎنی
اﺯﻋﺪم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﺍﺯ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺒﺎﻃﻥ اﻳﻥ ﺨﻴﻤﻪﻫﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﺍﺳﺖ' ﻭ ﺍﺯ
ﺑﺎﻃﻥ ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺁﻥ
ﻨﻴﺰ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺷﻔﺎﻓﻴّﺖ ﺁﻧﻬﺎ)
ﻭ ﺩﺭﻫﺮ ﺧﻴﻤﻪ ﮐﺮسیﻮ
ﺻﻨﺪلی ﺠﻮﺍﻫﺮ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺎ ﻳﺎﻗﻮﺕ
ﺳﺮخ اﺳﺖ' ﮐﻪ ﭘﺎﻳﻪﻫﺎﻯ
اﻳﻥ اﺭﻳﮑﻪ  ﺍﺯ ﺯﺑﺮﺟﺪ
ﺳﺒﺰ ﺍﺳﺖ ( ﺍﺭﻳﮑﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫی اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق ﺮﺍ ﺍﺯﺩﻳﺪ
ﺍﻟﻬی ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻮ ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻤﺴﻴﺤﻰ'
ﻫﻤﻴﻥ ﺘﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﻭ ﺭﻭﻯ هر ﺳﺮﻳﺮﻯ
ﻴک ﺤﻮﺭﻳّﻪ ﺯﻳﺒﺎ
ﺭﻭﻯ ﻨﺸﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
( ﺣﻮﺭﻳﻪ ﻫﻤﺎﻥ
هوﺭ ﻭ ﺧﻮﺭ ﻭ ﺧﻮﺭّﻩ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ' ﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ'
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺁﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﻣﺠﻠس ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺣﮑم ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻮ ﺣﻮﺭﻳّﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻄیع اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﺰﻧﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻮﻫﺮﺍﻥ
ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﻭ ﺭﻭﻯ
هر ﺣﻮﺭﻳّﻪ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺧﻠﻌﺖ ﺳﺒﺰ ﻭ ﭘﺎﺭﭼﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ' ﻭﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺧﻠﻌﺖ ﺯﺭﺩ. ﮐﻪ ﻣﻐﺰ
ﺳﺎق ﭙﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ'
ﺍﺯ ﻭﺭﺍﻯ ﭙﻮﺳﺖ
ﻭ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ﻮ ﺯﻳﻮﺭﻫﺎﻳﺸﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺷﺮﺍﺏ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺷﻴﺸﻪ ﺳﻔﻴﺪ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﮐﻠﺎﻩ ﻭ ﺗﺎج
ﺠﻮﺍﻫﺮ ﻧﺸﺎﻥ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
هر ﺣﻮﺭﻳّﻪ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﮐﺎﮐل ﻮ ﮔﻴﺴﻮﻯ
ﺒﺎﻓﺘﻪ' ﺑﺎﺯﻳﻮﺭﻫﺎﻯ
ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ' ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳک
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﻳک ﻨﺪﻳﻤﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺍﺯ ﺳﻨﮕﻴﻨﻰ ﺯﻳﻮﺭﻫﺎﻯ
گیسوﺍﻥ ﺒﻠﻨﺪ ﺁﻧﺎﻥ)
ﻭ ﺑﺪﺳﺖ ﻫﺮ ﻧﺪﻳﻤﻪ'
ﻳک آﺗﺶ ﺩﺍﻥ ﺒﺎ
ﺑﺨﻮﺭ' ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺯﻳﻮﺭﻫﺎ
ﻭﮔﻴﺴﻮﺍﻥ ﺮﺍ ﻣﻌﻄﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﻯ ﺒﺨﺎﺭ
ﻣِﺠﻤﺮ ﺍﺣﺴﺎس
ﺷﻮﺩ. ﻭلی هرﮔﺰ
ﺍثرﻯ اﺯ ﺁﺗﺶ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ' ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺒﻘﺪﺭﺕ ﺧﺪﺍﻯ ﺠﺒّﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. ( ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺒﺨﻠق ﭙس
اﺯ ﮐﻤﺎل ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﺣﻮﺍل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻭﺍﺻل ﻨﻬﺎﺋی
ﺒﻴک ﻨﺤﻮ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺳم
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻧﻴﺰ
ﻭﺻﻒ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک  اﺯ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل
ﺮﻭح اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ'
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺰ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ' ﺍﻳﻥ اﺳﺘﻘﺒﺎﻟﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭﻋﻘل
ﻮ ﺗﻤﺪﻥ' ﺑﺎﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﭽﻨﺎﻥ ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﺩ' ﮐﻪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻘل ﻮﺗﻤﺪﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ ﻔﻀﺎ
ﻧﻮﺭﺩ ﺑﺎ ﻋﻘب ﻮ
ﺗﻤﺪﻥ ﻨﻮع ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﺪﺭ ﺟﻨﮕﻠﻬﺎ ﺍﺳﺖ.

حدیث 3125 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۸ﺹ175ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺮﺟﺐ ﻧﻬﺮ
فی اﻟﺠنة ' ﺃﺷﺪّ
ﺑﻴﺎﺿﺎ ﻣﻥ اﻟﻠّﺒﻦ'
ﻭ ﺃﺣلی ﻤﻥ اﻟﻌﺴﻞ'
ﻣﻥ ﺼﺎم ﻴﻮﻣﺎ ﻣﻥ
ﺮﺟﺐ' ﺳﻘﺎﻩ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻥ ﺬﻟک اﻟﻨﻬﺮ
ﺭﺟﺐ ﻧﻬﺮﻯ
ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺳﻔﻴﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺷﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯﻋﺴل
ﺸﻴﺮﻳﻥ ﺘﺮ ﻭﻫﺮ
ﮐس ﻳک ﺮﻭﺯ ﺍﺯ ﻣﺎﻩ
ﺭﺟﺐ ﺭﺍ ﺭﻭﺯﻩ ﻭ
ﺻﻮم ﺒﮕﻴﺮﺩ' ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻨﻬﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻮﺷﺎﻧﺪ. ﺭﺟﺐ
یا رجیو ﻧﺎم ﻴکی
اﺯ ﻣﺎﻫﻬﺎﻯ ﻘﻤﺮﻯ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻥ اﺳﺎمی ﻤﺎﻫﻬﺎ
ﺭﺍ ﺷﺨﺼﺎ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻩ' ﻭﻣﻌنی ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﮐﺪﺍم
اﺯﻳک ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺩﻳنی
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ' ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﻋﺘﺒﺎﺭ ﻭ ﺷﻬﺮﺕ
ﺗﻘﺪس ﺒﻮﺩه
است . و ﻣﺤﺮّ             م ﺪﺭ ﺑﻴﻥ
ﻴﻬﻮﺩ' ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺗﺎﺳﻮﻋﺎ
ﻭ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍﻯ ﻮﻳﮋﻩﺍﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺭﺑطی
ﺒﻤﺎﺟﺮﺍﻯ اﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺭﺟﺐ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻫﻨﺪﻳﺎﻥ'
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﻣﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﭽﻮﻥ ﺮﻣﻀﺎﻥ
ﻮ ﺫﻯ اﻟﺤﺠّﻪ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ'ﻫﻤگی ﻨﺎم
ﺴﻰ ﺭﻭﺯ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﻭﻫﻤگی ﻨﺎم ﺘﻤﺎم
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻫﻨﺪﻳﺎﻥ ﺮﺟﺐ ﺭﺍ

(ﺭﺟﻴﻮ) ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﻧﻬﺮ
ﻣﻘﺪس ﻫﻨﺪﻳﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺻﻮم ﻴﺎ ﺭﻭﺯﻩ'ﻫﻤﺎﻥ
اوم ﻴﺎ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
اﺳﺖ. ﻭ ﺭﻭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺍﻭﻡ' ﻭلی ﻴﻚ ﺭﻭﺯ
ﭼﻨﻴﻥ ﻔﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺪﺍﺭﺩ' ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻟﺰﻭم اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎم اﻳﺎم
ﺴﺎل ﻮ ﻣﺎﻫﻬﺎ ﻭﻋﻤﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ' ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻮﺳل
ّﺴﻠﻮکی اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺷﺎﻧﻴﺪﻥ
اﻟﻬﻰ' ﭼﻪ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ'
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺁﺑﻬﺎﻯ ﻨﻬﺮﻫﺎﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻏﻴﺮ ﺑﻬﺪﺍﺷتی
ﻮ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻔﺎﺕ ﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭﺯﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺘﻌﺪﺍﺩﻯ اﺯ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ ﻣﺎﻩ ﺷﻌﺒﺎﻥ
ﻴﺎ ﻣﺤﺮم ﻮ ﺷﻮّﺍل
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﺫﮐﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺻﻮم ﻮ ﺍﻭم
ﻮ ﺭﻭﺯﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﻮ
ﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎﻯ ﺪﻳنی
ﺘﻤﺎم ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺭﻭﺯ ﻓﻄﺮ ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ'
ﺭﻭﺯﻩ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺤﺮﺍم
اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺭﻭﺯ ﺟﺸﻥ
ﻘﺮﺑﺎﻥ' ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺣجّ کعبه ﺭﻭﺯﻩ

ﺩﺭ ﺁﻥ ﺤﺮﺍم اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﻌﺒﺎﺩﺕ
ﻧﻴﺴﺖ' ﻭﺑﺤﺪّ ﺍﮐثرﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ' ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﺭﻭﺯﻩ'
ﺩﻟﻴل لب اﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺒﭙﺎﺩﺷﺎﻫی اﻟﻬی
ﺪﺭ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 3126 - ﺍﺯ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ176 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ثوﺍﺏ ﺗﻬﻠﻴﻠﺎﺕ'
ﺩﺭﺩﻩ ﺭﻭﺯ ﺫﻯ ﺍﻟﺤﺠّﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ' (ﺗﻬﻠﻴﻠﺎﺕ
ﻫﻤﺎﻥ ﻠﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﮔﻔﺘﻥ ﺤجّاج
ﺪﺭ ﺣج کعبه 'ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺬﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺪقع ﺸﺮک ﺴﺎﻟک  ﺪﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ'
ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬی
است  ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﺍﻟﻬی هستی ﻮلی
اﻟﻠﻪ ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ.
ﻭلی اﻳﻥ ﺬﮐﺮ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺸﻌﺎﺭ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮل ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺫﮐﺎﺭ' ﻭ ﺣتی ﺨﻮﺩ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ثوﺍﺏ ﺗﻬﻠﻴﻠﺎﺕ
ﻫﻤﺎﻥ ثوﺍﺏ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺴﺎﻟکگ اﺳﺖ. ﻭ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ' ﻭ ﺍﻧﺠﺎم
ﺘﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﺩﺭﻗﺮّه
ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺩﻩ ﺭﻭﺯ ﺣجّ
کعبه 'ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺤجّ اﮐﺒﺮ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺣجّ
کعبه ﺑﻮﺩه و ﻧﻤﺎﻳش
ﻤﺎﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺤجّ
اﮐﺒﺮ ﺳﻠﻮکی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ(ﻋَﺸﺮ)
ﺩﻩ ﺭﻭﺯﻩ' ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
عشرﺕ ﻭ ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻥ
ﻮ ﺯﻧﺪﮔی ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟک ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﻃﻮل
ﺒﮑﺸﺪ' ﺑﺎﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻌﺎﺷﺮﺕ ﻭﺫﻯ
اﻟﺤﺠﻪ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﻤﻨﺠﺮ ﺑﺤج اﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺪﺭ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ' ﺑﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ 'ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﻣﻮﻟﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ ﻘﺎب ﺬﻟک
کلّ ﻴﻮم عشر ﻣﺮﺍﺕ'ﺃﻋﻄﺎﻩ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭ ﺟل ﺒﮑلّ
ﺘﻬﻠﻴلة 'ﺩﺭجة ﻓﻰ
ﺍﻟﺠنّة ﻣﻥ اﻟﺪُﺭ
ﻭ ﺍﻟﻴﺎﻗﻮﺕ' ﻣﺎ
ﺑﻴﻥ کلّ ﺪﺭﺟﺘﻴﻥ
ﻤﺴﻴﺮة ﻣﺎئة ﻋﺎم
ﻠﻠﺮﺍﮐﺐ ﺍﻟﻤﺴﺮﻉ'
فی کلّ ﺪﺭﺟﻪ ﻣﺪﻳنة
'ﻓﻴﻬﺎ ﻗﺼﺮ ﻣﻥ ﺠﻮﻫﺮة
ﻭﺍﺣﺪة ﻟﺎ ﻓﺼل
ﻔﻴﻬﺎ'فی کلّ

ﻣﺪﻳنة ﻣﻥ ﺘﻠک
اﻟﻤﺪﺍﺋﻥ ﻤﻥ
اﻟﺪﻭﺭ ﻭ ﺍﻟﺼﺤﻮﻥ
(ﺻﺤﻥ ﺤﻴﺎﻃﻬﺎ) ﻭ
ﺍﻟﻐُﺮﻑ ﻭ ﺍﻟﺒﻴﻮﺕ'
ﻭﺍﻟﻔُﺮَﺵ ﻭ ﺍﻟﺄﺯﻭﺍﺝ'
ﻭ ﺍﻟﺴُﺮﺭ ﻭ ﺍﻟﺤﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻴﻥ ﻮ ﻣﻥ اﻟﻨﻤﺎﺭق
ﻮ ﺍﻟﺰﺭﺍﺑﻰ ﻭ ﺍﻟﻤﻮﺍﺋﺪ'
ﻭﺍﻟﺨﺪم ﻮ ﺍﻟﺄﻧﻬﺎﺭ
ﻭ ﺍﻟﺄﺷﺠﺎﺭ' ﻭﺍﻟﺤلی
ﻮ ﺍﻟﺤﻠﻞ' ﻣﺎﻟﺎ
ﻳﺼﻒ ﺧﻠﻖ ﻣﻥ اﻟﻮﺍﺻﻔﻴﻦ'
ﻓﺎﺫﺍ ﺧﺮج ﻤﻥ ﻘﺒﺮﻩ
ﺃﺻﺎﺏ ﮐلّ ﺸﻌﺮة
ﻣﻨﻪ ﻧﻮﺭﺍ' ﻭ ﺍﺑﺘﺪﺭﻩ
ﺳﺒﻌﻮﻥ ﺃﻟﻒ ﻣﻠﻚ'
ﻳﻤﺸﻮﻥ اﻣﺎﻣﻪ
ﻭ ﻋﻥ ﻴﻤﻴﻨﻪ ﻭﻋﻥ
ﺸﻤﺎﻟﻪ' ﺣﺘّﻯ ﻴﻨﺘﻬی
اﻟی ﺒﺎﺏ ﺍﻟﺠنة  ﻓﺎﺫﺍ ﺩﺧﻠﻬﺎ
ﻗﺎﻣﻮﺍ ﺧﻠﻔﻪ' ﻭﻫﻮ
ﺃﻣﺎﻣﻬم ﺤﺘّﻯ
ﻴﻨﺘﻬی اﻟی ﻤﺪﻳنة
' ﻇﺎﻫﺮﻫﺎ ﻳﺎﻗﻮﺗﻪ
ﺣﻤﺮاء  ﻮ
ﺑﺎﻃﻨﻬﺎ ﺯﺑﺮﺟﺪة
خضراء 'ﻓﻴﻬﺎ ﻣﻥ
ﺃﺻﻨﺎﻑ ﻣﺎ ﺧﻠق
اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭ ﺟل ﻔﻰ
ﺍﻟﺠنة ﻓﺎﺫﺍ ﺍﻧﺘﻬﻮﺍ
ﺍﻟﻴﻬﺎ ﻗﺎﻟﻮﺍ'
ﻳﺎ ﻭلیّ اﻟﻠﻪ ﻫل
ﺘﺪﺭﻯ ﻤﺎ ﻫﺬﻩ ﺍﻟﻤﺪﻳﻨﻪ؟
ﻗﺎل ﻠﺎ ﻓﻤﻥ ﺃﻧﺘﻢ؟
ﻗﺎﻟﻮﺍ ﻧﺤﻥ اﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﺍﻟﺬﻳﻥ ﺸﻬﺪﻧﺎک
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ' ﻳﻮم
هللّت ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰ
ﻭ ﺟل ﺒﺎﻟﺘﻬﻠﻴﻞ'
ﻫﺬﻩ ﺍﻟﻤﺪﻳنة
ﺑﻤﺎ ﻓﻴﻬﺎ ثوﺍﺑﺎ
ﻟﻚ' ﻭ ﺍﺑﺸﺮ ﺑﺄﻓﻀل
ﻤﻥ هذﺍ فی ﺪﺍﺭﻩ
ﺩﺍﺭ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ'
فی ﺠﻮﺍﺭ ﻋﻄاء ﻠﺎ
ﻳﻨﻘطع ﺃﺑﺪﺍ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﺘﻬﻠﻴﻠﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺩﻩ ﺑﺎﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﻴﺪ' ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ هز ﻳک اﺯ
ﺗﻬﻠﻴﻠﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ' ﻳک ﺪﺭﺟﻪ ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩُﺭ ﻭ ﻳﺎﻗﻮﺕ
ﺍﺳﺖ. ( ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﻣﻨﻮﻃ ﺒﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﻘﺒل اﺯ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ' ﻫﻤﻴﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﻣﻮﻟﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻳﺎﻋﻤل
کند ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗأﻳﻴﺪ ﮐﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟک ﻤﺪﺍم ﺪﺭ
ﺗﻤﺎم ﻮﻗﺘﻬﺎ' ﺩﺭ
ﺣﺎل ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
و حضور ذهنی ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ'ﻭیا
ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮل اﻟﻬی
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ' ﺗﺎ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎم ﻮﻗﺖ
ﻭﺑﺎ ﺗﻤﺎم
عُمق ﻮ ﺗﻤﺎم ﺠﻬﺪ
ﻭ ﻋﻠﺎﻗﻪ' ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺘﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯﺒاشد
ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺪفع ﺸﺮک
اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ) ﮐﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﻭ ﭘﻠّﻪ
ﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ( ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻮ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ)
ﻣﺴﺎﻓﺖ ﺻﺪﺳﺎل
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻳک ﺴﻮﺍﺭ
ﮐﺎﺭ ﺗﻨﺪﺭﻭ
می ﺘﻮﺍﻧﺪ ﻃی ﻨﻤﺎﻳﺪ'
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻔﺎﺻﻠﻪ ﺭﺍ
ﺑﮕﺬﺭﺩ ﺗﺎ ﺑﺒﻌﺪﻯ
ﺒﺮﺳﺪ. ( ﺑﻴﺎﻥ
کمیّت ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ'
ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
کیفیّت
ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺎﻭﺕ ﻣﻄﺮح
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻳک ﻄﻮل عمر ﺍﻧﺴﺎنی  که ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮐﻮﺷﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻐﻴﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺵ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻋﻤﺮ
ﻭﻓﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﻧمی ﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮﺩﺭﺟﻪ ﻭ
ﭘﻠّﻪ ﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺁﻥ' ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻳک
کاخ اﺯ ﻳک  گوﻫﺮ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﻴک ﻘﻄﻌﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﻫﻴچ ﺸﮑﺎفلی
ﺪﺭ ﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ. (ﻳﻜﺪﺍﻧﻪ
ﮔﻮﻫﺮﻋﻈﻴﻢ' ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ کاخی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﺪﻳﻨﻪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻗﺼﺮ' ﻳﺎ ﻣﻘﺎم
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﺮ' ﺧﻮﺩ
ﻣﻘﺎمی عقلی ﻮﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻳک اﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺪﻳﻨﻪﻫﺎ
ﻭ ﮐﺎﺧﻬﺎ ﻭ ﺧﺎﻧﻪﻫﺎ'ﻭﺣﻴﺎﻃﻬﺎ
ﻭ ﺍﻃﺎﻗﻬﺎ ﻭﺍثاثیّه
ﻫﺎ' ﻭ ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ ﻮﺗﺨﺖ
ﻭ ﺭﺧﺖ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺤﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻦ'
ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺰﻳﻨﺖﻫﺎ
ﻭﺿﺮﺑﻴﻬﺎ ﻳﺎ ﺯﺭﺑﻔﺘﻬﺎ
ﻭ ﺳﻔﺮﻩﻫﺎ' ﻭﺧﺎﺩﻣﺎﻥ
ﻮ ﻧﻬﺮﻫﺎ ﻭ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ
ﻮ ﺯﻣﻴﻨﻬﺎ ﻭ ﺧﻠﻌﺘﻬﺎ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻗﺎﺑﻞ
ﻭﺻﻒ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺼﺎﺣﺐ
ثوﺍﺏ ﺍﺯ ﻗﺒﺮﺵ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪ' (ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺗﻥ
ﺒﻴﺮﻭﻥ کرﺩ' ﻭﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ  ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ'
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﻫﺮ ﻳک اﺯ
ﻣﻮﻫﺎﻯ ﺘﻥ اﻭ ﻧﻮﺭﻯ
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
(ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺘﻥ ﻮ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻮ ﺭﻭح
اﻭ) ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﻨﻮﺭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺩﺭﺟﻠﻮ
ﺭﻩ ﮔﺸﺎ' ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺳﻤﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﻭﭼﭗ ﺣﺮﺍﺳﺖ
ﺍﻭ ﮐﻨﻨﺪ. (ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﻭﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
عقلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ' ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻟﻬی
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻳﻥ کاﻣل
اﻟﻬی ﺘﺎﺯﻩ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﻭ ﻣﻌﺼﻮم
گرﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭﻋﻘل ﻮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ) ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺪﺭﺏ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
( ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭل ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ﻭﻳﺎ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ'
ﻭﻳﺎ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻟﻪ
عرش رحمان ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻘﻄﻌﻰ

ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ هفت ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ) ﻭﭼﻮﻥ
ﺪﺍﺧﻞ ﺑﻬﺸﺖ ﮔﺮﺩﻳﺪ'
ﻫﻤﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺍﻭ
ﺑﺮﺧﻮﺍﺳﺘﻪ (ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ' ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ اﺣﺘﺮﺍﻡ'
ﮐﻪ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺭﺍﻩ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ' ﻭﺗﺎ
ﻧﻨﺸﻴﻨﺪ ﻧمی ﻨﺸﻴﻨﻨﺪ)
ﻭﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺟﻠﻮ ﺁﻧﻬﺎ(
ﻭ ﻗﺒﻠﻪ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ) ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺸﻬﺮﻯ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
( ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ'
ﻭﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺑﻬﺸتی ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﺭﻭﺍﻧﻰ) ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮ
ﻭ ﻧﻤﺎﻯ ﺨﺎﺭجی
ﺁﻥ اﺯ ﻳﺎﻗﻮﺕ ﺳﺮخ
اﺳﺖ. ﻭﺑﺎﻃﻥ ﺁﻥ
اﺯ ﺯﺑﺮﺟﺪ ﺳﺒﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ همه ﻧﻮع اﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ ﺩﺭ ﺍﻥ
ﻬﺴﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﺒﺪﺍﻧﺠﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﻣﺎ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎنی
هستیم که ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻧﺎﻇﺮ
ﺑﻮﺩﻳﻢ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﺗﻬﻠﻴل ﻮ ﺫﮐﺮ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﺪ (ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺣج کعبه 'ﺣجاج
ﺠﺰ ﺫﮐﺮ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﮐﺒﺮ'
ﻳﺎ ﻟﺒﻴّﻚ ﺍﻟﻠّﻬم
ﻠﺒﻴّﻚ ﻳﺎ ﺧﺪﺍ
ﻳﺎ ﺑﻔﺮﻣﺎﻧﺖ ﺁﻣﺪﻳم
ﻨﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ' ﻭلی
ﻨﻪ ﮐﻪ ﻓﻘﻄ ﺒﻤﺴﺠﺪ
ﮐﻌﺒﻪ ﺑﺮﻭﻧﺪ' ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ' ﻭﻧﺰﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺒﺮﻭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺣج ﺨﻮﺩ
ﺑﻤﮑّﻪ ﮐﻪ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺣج ﻤﻴﺪﺍﺩ' ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
گفت ﻭﺍﻳﻨک که ﮐﺎﺭ
ﺷﻤﺎ ﺗﻤﺎم ﺸﺪ' ﻧﻮﺑﺖ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺑﺤج ﺃﮐﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ'
ﻭﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ (ﻫُﺪﺍﻯ)
ﺷﻤﺎ ﻧﺮﺳﺪ ﺣق ﺘﺮک
اﺣﺮﺍم ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ.
ﻳﻌنی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺸﻤﺎ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﻫﺪ' ﺣق ﺘﺮک ﻠﺒﺎس  ﺍﺣﺮﺍم ﺤج
اﮐﺒﺮ ﺳﻠﻮﮐی ﺨﻮﺩ'
ﻭﻟﺒﺎس ﺩﺭﻭﻳشی
ﺨﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ
ﺯﻧﺪگی عاﺩﻯ ﺮﺍ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ) ﻭﺍﻳﻥ
ﺸﻬﺮ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ' ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻭ ثوﺍﺏ ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻬﻠﻴﻠﺎﺕ
ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﺗﺮ ﺑﺎﺷﻴﺪ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺍﺭ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺩﺍﺷﺖ' ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺭ
ﺁﻥ عطاﻯ اﻟﻬی
هرﮔﺰ ﻣﻨﻘطع ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ
( ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم  اﺳﺖ' ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺍﻟﻬﺎمی
ﻮ ﺭﻭﺍنی ﻮ ﺑﻬﺸتی
ﻮ ﻧﻮعی ﻮ ﺍﺑﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی هرﮔﺰ ﻣﻨﻘطع
ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺳﺎﻟک
اﮔﺮ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺗﺮک ﺴﻠﻮک ﻛﻨﺪ'
ﺍﻳﻥ ﭙﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
اﻭﻟﻴﻪ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﻗﺒل اﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤُﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﻬﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ' ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﺪ' ﺗﺎ ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ایدآل کمال
میسِر برای
نوع بشری ﺒﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ' ﻭﺑﺎ ﺗﻤﺎم
کرﺍﻣﺎﺕ ﻟﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ.

حدیث 3127 - ﺍﺯ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ176 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻮ ﺍﻣّﺎ ﺍﻟﺮﺩّ
ﻋلی ﻤﻥ ﺃﻧﮑﺮ ﺧﻠق
اﻟﺠنة ﻭ ﺍﻟﻨﺎﺭ'
ﻓﻘﺎل اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ'
ﻋﻨﺪ ﺳﺪﺭة ﺍﻟﻤﻨﺘﻬی
عندﻫﺎ ﺟنة ﺍﻟﻤﺄﻭﻯ'
ﻭﻗﺎل ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ'
ﺩﺧﻠﺖ ﺍﻟﺠنة ﻓﺮﺃﻳﺖ
ﻓﻴﻬﺎ ﻗﺼﺮﺍ ﻣﻥ
ﻴﺎﻗﻮﺕ ﺃﺣﻤﺮ' ﻳﺮﻯ
ﺪﺍﺧﻠﻪ ﻣﻥ ﺨﺎﺭﺟﻪ
ﻭﺧﺎﺭﺟﻪ ﻣﻥ ﺪﺍﺧﻠﻪ
ﻣﻥ ﻨﻮﺭﻩ' ﻓﻘﻠﺖ
ﻳﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻠﻤﻥ
هذﺍ ﺍﻟﻘﺼﺮ؟ ﻓﻘﺎل
ﻠﻤﻥ ﺃﻃﺎﺏ ﺍﻟﮑﻠﺎﻡ'
ﻭﺃﺩﺍم اﻟﺼﻴﺎﻡ'
ﻭ ﺃﻃﻌم اﻟﻄﻌﺎﻡ'
ﻭﺗﻬﺠّﺪ ﺑﺎﻟﻠّﻴل
ﻮ ﺍﻟﻨﺎس ﻧﻴﺎﻡ'
ﻓﻘﻠﺖ ﻳﺎ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ' ﻭفی اُﻣّﺘک
ﻤﻥ ﻴﻄﻴق هذﺍ؟ ﻓﻘﺎل
لی اﺩﻥ ﻤﻨّﻰ' ﻓﺪﻧﻮﺕ
ﻓﻘﺎﻝ' ﺃﺗﺪﺭﻯ ﻤﺎ
ﺍﻃﺎﺑﻪ ﺍﻟﮑﻠﺎﻡ'
ﻓﻘﻠﺖ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺭﺳﻮﻟﻪ
ﺃﻋﻠﻢ' ﻓﻘﺎل
هو ﺳﺒﺤﺎﻥ اﻟﻠﻪ
ﻭ ﺍﻟﺤﻤﺪ ﻟﻠﻪ ﻭﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﺃﮐﺒﺮ' ﺃﺗﺪﺭﻯ
ﻤﺎ ﺍﺩﺍمة ﺍﻟﺼﻴﺎﻡ؟
ﻓﻘﻠﺖ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺭﺳﻮﻟﻪ
ﺃﻋﻠﻢ' ﻓﻘﺎل ﻤَﻥ
ﺼﺎم ﺸﻬﺮ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﻭﻟم ﻴﻔﻄﺮ ﻣﻨﻪ
ﻳﻮﻣﺎ' ﺃﺗﺪﺭﻯ ﻤﺎ
ﺍﻃﻌﺎم اﻟﻄﻌﺎﻡ؟
ﻓﻘﻠﺖ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺭﺳﻮﻟﻪ
ﺍﻋﻠﻢ' ﻓﻘﺎﻝ ﻣﻥ
ﻄﻠﺐ ﻟﻌﻴﺎﻟﻪ ﻣﺎ
ﻳﮑﻒ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﻫﻬم
ﺃﺗﺪﺭﻯ ﻤﺎ ﺍﻟﺘﻬﺠّﺪ
ﺑﺎﻟﻠّﻴل ﻮ ﺍﻟﻨﺎس
ﻧﻴﺎﻡ؟ ﻓﻘﻠﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﺭﺳﻮﻟﻪ ﺃﻋﻠم
ﻔﻘﺎل ﻤﻥ ﻠﺎﻳﻨﺎﻡ'
ﺣﺘّﻯ ﻴﺼﻠّﻯ اﻟﻌﺸاء
اﻟﺂﺧﺮة ﻭ ﻳﺮﻳﺪ
ﺑﺎﻟﻨﺎس ﻫﻨﺎ' ﺍﻟﻴﻬﻮﺩ
ﻭ ﺍﻟﻨﺼﺎﺭﻯ' ﻟﺄﻧّﻬم
ﻴﻨﺎﻣﻮﻥ ﺒﻴﻥ
اﻟﺼﻠﺎﺗﻴﻥ ﺍﻣّﺎ ﭘﺎﺳخ
کسی که ﻣﻨﮑﺮ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
شده ﻓﻌلی ﺒﻬﺸﺖ
ﻭ ﺟﻬﻨم اﺳﺖ'ﻫﻤﺎﻥ
گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺳﺪﺭت
ﺍﻟﻤُﻨﺘﻬی اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺠﻨّﺖ ﺍﻟﻤﺄﻭﻯ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ ( ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم ﻮ ﻧﻘﺶ
ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎن
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﺄﻭﺍ
ﻭ ﺍﻗﺎﻣﺖ ﮔﺎﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺷﺨﺺ' ﺩﺭﺍﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﻫم اکنوﻥ ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
در ولایت ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﻔﺘم
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ' ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻭﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺳﺎﻟک
ولایت ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺑﻌﺪﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻭلی
اﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺪﺭت ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﻰ'
ﻳﺎ ﺳﺘﺮﻩ ﻭ ﺳﺘﺎﺭ
ﭘﺎﻳﺎنی ﻮ ﻣﻨﺘﻬﺎﻯ
سلوک در عرش ﺭﺣﻤﺎﻥ
است . ﺿﻤﻨﺎ ﺳﻤﺒﻮل
ﻮﺧﻠﺎﺻﻪ ﻳﮑﺠﺎﻯ
هزﺍﺭﺍﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻬﺸتی ﻮ ﺍﻟﻬی
ﻮﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻤﺒﻮل آﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
اﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺣتی ﻨﻮع
ﺒﻌﺪﻯ ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋی ﻘﺎﺑل
ﻘﻴﺎس ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﭼﻪ ﺩﺭﻋﻘل ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻮ ﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭﺍنی ﻮ ﺭﻭحی ﺪﻳﮕﺮ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﮔﺮ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺯ ﻗﺒل ﺒﺮﺍﻯ
کسی ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﭼﻮﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ' ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﭽﻴﺰﻯ ﻨﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﭙﻴﺶ ﺭﻓﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ' ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺍﺯل
ﺘﻤﺎﻡ ﻋﻠﺎﺋم ﻮ
ﺁﻳﺎﺕ ﻭ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎ
ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎ' ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻠﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻬﺮ ﻧﻮه ﺮﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣل
اﺑﺪﻯ ﻮﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻨﻴﺰ ﻣﻌنی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺣل
ﻮ ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻮ ﻫﺪﻓﻬﺎ
ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎ' ﻭﺣتی  ﻤﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎ
ﺍﺯﻗﺒل آﻣﺎﺩﻩ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم ﺒﺪﺍﻧﻴم
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻬﺎﻯ ﺍﺑﺪﻳﺖ
بی اﻧﺘﻬﺎ' ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮعی ﻮﻋﻘلی ﻮ ﺻﻔﺎتی
ﺒﮑﺠﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ' ﻭﭼﻪ ﻫﺪفی
ﻨﻬﺎﺋی ﺪﺍﺭﺩ' ﻭﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻴم ﺸﺪ) ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺪﺍﺧل  ﺒﻬﺸﺖ ﺷﺪﻡ(ﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ' ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻯ اﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ'
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴ ﺎﺑﻨﻈﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻨﻴﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ) ﺩﺭ
ﺁﻥ کاخی ﺪﻳﺪم
اﺯ ﻳﺎﻗﻮﺕ ﺳﺮخ
ﺒﻮﺩ. (ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﭽﻨﻴﻥ اﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬی ﺁﻥ ﺮﺍ ﻧﻮﺭﺍنی
ﻮ ﮔﻮﻫﺮﻳﻥ ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ)
ﺑﻄﻮﺭﻯ که ﺍﺯ ﺧﺎﺭج
ﺪﺍﺧل ﺁﻥ ﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﻭ ﺍﺯ ﺩﺍﺧل
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺁﻥ اﺯ ﻧﻮﺭﺵ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ( ﺷﻔﺎﻑ

ﺑﻮﺩﻩ' ﻭ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﻧﻮﺭ ﺩﺍﺧﻞ' ﺑﺮ ﭘﺮﺩﻩ
ﭼﺎﺩﺭ' ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺎﻇﺮ ﺧﺎﺭجی ﺪﺭ
ﺷﺐ' ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ
ﺍﺷﮑﺎﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﮔﻔﺘم ﻴﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ'
ﺍﻳﻥ ﻘﺼﺮ ﻭ ﮐﺎخ
اﺯ ﺁﻥ گیست ؟ ﻭﻯ
ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ' ﺑﺮﺍﻯ
هرﮐسی اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﻠﺎم
ﻄﻴّﺐ ﺑﮕﻮﻳﺪ ( ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﻠﺎم اﻟﻬی ﻮ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺤﻘﺎﻳق اﻭ' ﻭ ﺣتی
ﺬﮐﺮ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ'
ﮐﻠﺎمی ﻄﻴّﺐ ﻭ
ﺷﻔﺎﺑﺨﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل ﺒﺨﺎﻃﺮﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪگی ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ'
ﺩﻭﭼﺎﺭﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔی
اﺣﻮﺍل عقلی ﻮ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻨﻴﺰ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺗﻥ
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺣتی  اﮔﺮ
ﻧﻮﺭﻣﺎل ﻮ ﻋﺎﺩﻯ
ﺒﻨﻈﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ'
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻈﺎﻫﺮﺍ
ﺳﺎﻟم ﺮﺍ ﺳﻠﺎﻣتی
ﺮﻭﺍﻥ' ﻭﺑﺎﻳﺪﺁﻝ
ﻭ ﮐﻤﺎل اﻟﻬی ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ کاﻭﺍﻥ'
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺴﺮﺣﺪ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻭﻋﺎﺩﻯ ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
کلام ﻤﮑﺎﻟﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ اﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺪفع ﺸﺮک
از دیدغیر
سالکان قشری ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺻﻴﺎﻡ

ﺩﺍﺩ (ﺭﻭﺯﻩ ﮔﺮﻓﺘﻥ
ﻤﺪﺍﻭم ﻤﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ'
ﻭلی اﻳﻥ ﺮﻭﺯﻩ
ﺍﺩﺍﻣﻪﺍﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ'
ﺑﻠﮑﻪ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺴﻠﺎﻣتی ﺘﻥ
او ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺼﻴﺎم ﻮ ﺻﻮﻡ' ﻫﻤﺎﻥ
اﻭم ﻮ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ' ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﻏﺎﺯ ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺳﻠﻮک
ﺼﻮم  ﺪﺍﺋم
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺍﺋم
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
ﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﮑﻨﺪ' ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻟﻬی ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮک ﺴﻠﻮک
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ)
ﻭﻳﺎ ﻃﻌﺎمی ﺮﺍ
بکسی ﺍﻃﻌﺎم ﻨﻤﺎﻳﺪ(
ﭼﻪ ﻏﺬﺍﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﺑﻔﻘﺮﺍ 'ﺗﺎ ﺗﻮﺍﻥ
ﺠﺴمی ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ'
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺍﻥ ﺬﻫنی ﻮ ﺭﻭﺍتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ ﺣتی
ﺘﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﻃﻌﺎم ﺮﻭحی
ﻮﻋﻘلی ﻮ ﺭﻭﺍنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ

ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﻓﮑﺮﺵ
ﺧﺎلی اﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻟﻬی ﻨﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﮔﺮﺩﺩ) ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﺷﺒﻬﺎ
ﺗﻬﺠّﺪ ﮐﻨﺪ (ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﺍﺩﻋﻴﻪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ که جهد
و تهجّد نماید
) ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺮﺩم
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ (ﺧﻮﺍﺏ ﺗﻥ
ﻮ ﺧﻮﺍﺏ ﻏﻔﻠﺖ ﺍﺯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬی ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ)
ﻣﻮﻟﺎ ﻋلیّ اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ' ﮐﻪ ﭼﻪ
ﮐﺴﺎنی اﺯ ﺍﻣّﺖ
ﺗﻮ ﻃﺎﻗﺖ ﺍﻳﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ؟
(ﺍﻣّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ و
مؤمن ﺪﺍﻧﺴﺖ' ﺍﺯ
ﺍﻣّﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻮﻟﺎ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک اﻟﻬی ﻮ ﻭﺍﺻل
ﺒﻮﺩ ﻭ ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺷﺖ'
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺠﻠﺐ ﺗﻮﺟﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻮﺟﻪ
ﮐﻨﻨﺪ' ﻭ ﺍﻇﻬﺎﺭ
بی اﻃﻠﺎﻋی ﺒﺮﺍﻯ
ﺠﻠﺐ ﺗﻮﺟﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺑﭙﺎﺳﺦ ﺩﻗّﺖ
ﺷﻮﺩ' ﺗﺎ ﭘﺎﺳخ ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻨﺘﻘل
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ (ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺧﻮﺩﺵ)
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻤﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ' ﺗﺎ
ﺑﻮﻯ کاﻣلا ﻧﺰﺩﻳک
ﺸﻮم ﻮ ﮔﻔﺖ'  (ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﺿﻮع
ﺴﻠﻮکی ﻤﻄﺮح اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺷﺨﺼﺎ ﻣﻨﺘﻘل
ﻤﻴﺸﻮﺩ' ﻭ ﺍﻣﺮﻯ
ﺒﺨﺸﻨﺎﻣﻪﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ' ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﻬﺪﺍﺷتی
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎﻋی ﻨﻴﺴﺖ)
ﻭﻓﺮﻣﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍنی
ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ کلاﻡ ﻃﻴّﺐ
ﮐﺪﺍم اﺳﺖ؟ ﮔﻔﺘم
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻮﻟﺶ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮔﻔﺖ
ﻫﻤﺎﻥ عباﺭﺕ ﺳﺒﺤﺎﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﻟﺤﻤﺪ
ﻟﻠﻪ' ﻭﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﺃﮐﺒﺮ(
ﺗﺴﺒﻴﺤﺎﺕ ﺍﺭﺑﻌﻪ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ ﺩﻭ ﺭﮐﻌﺖ
ﺁﺧﺮ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ' ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ اﺫﮐﺎﺭ ﻓﺎﻃمی
ﻮ ﻳﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻓﻊ ﺷﺮک
اﺣﺘﻤﺎلی ﺴﺎﻟﻚ'
ﻫﻨﮕﺎم ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ' ﻫﺮﻋﺒﺎﺩتی
ﺒﺠﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ' ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ ﺗﺼﻮﺭ
ﺷﺮک ﻛﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺒﺤﺎﻥ اﻟﻠﻪ
ﻳﺎ ﺗﺴبیح ﻮ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺩﻥ' ﻭ ﺣﺮﮐﺖ ﺷﻨﺎﮔﺮﻯ
ﻮ ﺳﺒﺎﺣﻪ' ﺩﺭ ﻳک
ﺤﺮﮐﺖ ﺳﺨﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻮﺫﺍتی ﺮﻭﺡ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳک ﻮ ﭘُﺮﺧﻄﺮ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ' ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ ﺷﻨﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﻭﻧﻪ ﺑﺴﻮﻯ
اﻭ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﻭﺣﻤﺪ ﻭﺳﭙﺎس ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ' ﮐﻪ ﺍﺯ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬی ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺒﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺍﻭ ﺍﻟﻬی ﻨﻴﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬی
عملا ﺍﻟﻪ ﻫﺴﺖ.
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺄلّه
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ' ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺍﻟﻪ ﻫﺴﺖ
ﻭلی هرگز ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
اﻟﻠﻪ ﺃﮐﺒﺮ ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺳﺎﺋﻄ
و وسائل ﺘﻮﺳل
اﻟﻬی ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬی
ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
که ﺟﺒﺮﺋﻴل اﺳﺖ'
ﻫﻤﮕی اﻟﻬی ﻮ ﺍﻟﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﻭلی اﻟﻠﻪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)ﻭ ﺁﻳﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺻﻴﺎم ﭽﻴﺴﺖ؟ ﻭ
ﺁﻥ ﺮﻭﺯﻩ ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺣتی اﮔﺮ
ﻳک ﺮﻭﺯ ﺍﻧﺮﺍ ﺍﻓﻄﺎﺭ
ﮐﻨﺪ' هبچ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ (ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ عوﺍﻡ'ﻭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی  ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣتی ﻴﮑﺮﻭﺯ
ﺗﺮک ﺮﻭﺯﻩ ﻭﺻﻮم
ﻮ ﺍﻭم ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬی
ﺨﻮﺩ' ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺘﻤﺎم کرﺍﻣﺎﺕ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ ( ﺭﻣﺾ
ﻋﻴﻦ) ﻭ ﺗﻮﺭّم ﭽﺸﻢ'
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺑﻴﺨﻮﺍبی ﻮ ﻗﺮّﻩ
ﮔﻴﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻓﻄﺎﺭ
ﺑﺮﻳﺪﻥ ﻮ ﺑﻬم ﺰﺩﻥ
ﻮ ﺷﮑﺴﺘﻥ ﺮﻭﺯﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺼﻮم ﺮﻭﺯﻩ
ﺷﮑﻢ ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ'
ﺍﻧﻘﺪﺭ ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻩ
ﺗﻤﺎم ﺤﻮﺍس ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬی ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ' ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺄﻣﺮ
ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ'
ﻭ ﺗﺮک اﻭم  ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ'
ﻭلی ﺘﺮﻙ ﻣﻮﻗﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻟﺬﺍ ﻋﻴﺪ
ﻓﻄﺮ ﺳﺎﻟﻚ' ﻫﻤﺎﻥ
ﺠﺸﻥ ﭙﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
اﻭ' ﺩﺭ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺁﻳﺎ ﻣﻴﺪﺍنی  که ﺍﻃﻌﺎم
ﻄﻌﺎم ﭽﻴﺴﺖ؟ ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻠﺐ ﺷﺨصس اﺯ ﻃﻌﺎم
ﺒﺮﺍﻯ عیال اﻭ ﺍﺳﺖ'
ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ' ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ ﻧﺸﻮﺩ.
(ﻟﺬﺍ ﮐﺴﺐ ﻭﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ اﻃﻌﺎم ﺨﺎﻧﻮﺍﺩﻩ'
ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ ﻧﻴﺎﺯ
ﻣﺎنع اﺯ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬی ﻨﻴﺴﺖ' ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻥ
عباﺩﺕ ﻭﺳﻠﻮک
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺎﺯﻋﻴﺎل اﻭ' ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺤﻔﻆ ﺟﺴم
ﻮﻋﻘل ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺍﻃﻌﺎم اﻟﻬی ﺸﻮﻧﺪ'
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻟﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺣﺪّ ﺍﻗﻠّﻯ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﻴﺎﻓﺖ'
ﮐﻪ ﺍﻃﻌﺎم اﻭﻟﺎﺩ
ﺭﺍ ﻣﻌﻴّﻥ کند )
ﻭﺁﻳﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﻰ
ﺗﻬﺠّﺪ ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﭼﻴﺴﺖ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺮﺩم ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ؟
ﮐﻪ ﺍﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺨﻮﺍﺑﺪ'
ﺗﺎ ﻧﻤﺎﺯﻋﺸﺎﻯ
ﺁﺧﺮ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ ( ﻣﻨﻈﻮﺭ ﭼﻬﺎﺭ
ﺭﮐﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺐ
ﻭ ﻋﺸﺎ ﻧﻴﺴﺖ' ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻤﺎم ﻨﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﻨﻤﺎﺰﻋﺸﺎﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭﻋﺸﺎﻯ
ﺁﺧﺮ' ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﻴﻤﻪ ﺷﺐ
ﺳﺎﻟﻚ' ﻭﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺪﺭ
ﺩﻭ ﺭﮐﻌﺖ ﺻﺒح
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ' ﺗﺎ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ. ﺭﺍﻭﻯ
ﻮ ﻣﻔﺴّﺮ ﻧﻌﻤﺎﻧﻰ'
ﺫﻳل اﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﻧﺎس
ﻭﻣﺮﺩم ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳق ﻳﻬﻮﺩ ﻭﻧﺼﺎﺭﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﻴﻥ
ﺪﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﺑﻨﺪ
(ﺩﺭ ﻭﺍقع ﻴﻬﻮﺩ
ﻭ ﻧﺼﺎﺭﺍ ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻤﺎﺯﻫﺎﺋﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﺑﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
قشری غیر ﺳﺎﻟک
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺩﻳنی ﻘﺸﺮﻯ
مذهبی ﺩﺍرند 'ﻭﻳﺎ
ﺣتی اﻳﻥ ﺘﻈﺎﻫﺮ
ﺩﻳنی ﺮﺍ ﻧﮑﻨﻨﺪ'
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺑﻴﻥ
ﺪﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﻧﺨﻮﺍﺑﻨﺪ.
ﻭلی عملا ﻫﻴچ
کدام ﺨﻮﺍبی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺪﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻐﺮﺏ ﻭ ﻋﺸﺎ ﺭﺍ
ﺑدنبال ﻫم ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺭﺍﺣﺖ
ﻭ ﺑﻴﮕﻨﺎﻩ ﺑﺨﻮﺍﺑﻨﺪ'
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭلی
اﻳﻥ ﻨﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺸﺐ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﻧﻴﻤﻪ ﺷﺐ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ' ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻳک ﺨﻮﺍﺏ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ث
بثی ﺳﻮم ﺸﺐ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺯ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
عشا لفظی  زردشتی
است . ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺴﻨّﻯ ﻮ ﺷﻴﻌﻰ' ﮐﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺘﻮﺳل ﻮ ﺗﺸفّع ﻮ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺎﻥ ﻔﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻧﺎﻥ ﺪﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻐﺮﺏ ﻭ ﻋﺸﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻐﺮﺏ ﻭﻋﺸﺎ'ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟک
بذون نور شهود
نهائی اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ' ﻭﺩﺭﻏﺮﺑﺖ
ﻏﺮﻳبی ﺨﻮﺩ' ﻭﺩﺭﻋﺰﻟﺖ
ﻭ ﺍﻧﺰﻭﺍﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻋﺸﺎ ﻭ ﮐﻮﺭﻯ ﻮ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ' ﺍﺯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋم
اﻭﺭﺍ ﺭﻧج ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺗﺮﺳﺎﻥ اﺳﺖ ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﻘﻮل
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ'
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻠﻤّﺎ ﺍُﺳﺮﻯ
بی اﻟی اﻟﺴﻤاء
' ﺩﺧﻠﺖ ﺍﻟﺠنة ﻓﺮﺃﻳﺖ
ﻓﻴﻬﺎ ﻗﻴﻌﺎﻥ' ﻭ
ﺭﺃﻳﺖ ﻓﻴﻬﺎ ﻣﻠﺎﺋکة
ﻳﺒﻨﻮﻥ ﻠﺒنة ﻣﻥ
ﺬﻫﺐ ﻭ ﻟﺒنة ﻣﻥ
ﻔﻀّﻪ' ﻭﺭﺑّﻤﺎ
ﺃﻣﺴﮑﻮا' ﻓﻘﻠﺖ
ﻟﻬم ﻤﺎ ﺑﺎﻟﮑم
ﻘﺪ ﺃﻣﺴﮑﺘﻢ؟ ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﺣﺘّﻯ ﺘﺠﻴﺌﻨﺎ
ﺍﻟﻨﻔقة 'ﻓﻘﻠﺖ
ﻭﻣﺎ ﻧﻔﻘﺘﮑﻢ؟
ﻗﺎﻟﻮﺍ ﻗﻮل اﻟﻤﻮٴﻤﻦ'
ﺳﺒﺤﺎﻥ اﻟﻠﻪ ﻭ
ﺍﻟﺤﻤﺪ ﻟﻠﻪ' ﻭﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﺃﮐﺒﺮ' ﻓﺎﺫﺍ
ﻗﺎل ﺒﻨﻴﻨﺎ' ﻭ ﺍﺫﺍ
ﺃﻣﺴک ﺃﻣﺴﮑﻨﺎ
ﻭﭼﻮﻥ ﻤﺮﺍ ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺳﺮاء ﻮﻣﻌﺮﺍج
ﺒﺮﺩﻧﺪ ( ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻘﺎم ﺪﻧﺎ ﻭ ﺗﺪﻟّﻰ)
ﺩﺍﺧل ﺒﻬﺸﺖ ﺷﺪﻡ
( ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻘﺶ ﻓﺮﺵ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ' ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم آﺳﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﺍﺷﻐﺎل کرﺩﻩ' ﻭﺷﺠﺮﻩ
ﺳﺪﺭت ﺍﻟﻤﻨﺘﻬی  ﺪﺭ ﺁﻥ ﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﻬﺸتی اﺯ ﻧﻮﺭ
ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﻓﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ' ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺑﻌثت
ﺍﻭ ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
اﻭ ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺰﻣﻴﻨﻬﺎﺋی ﺮﺍ
ﺩﻳﺪﻡ (ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﺋﻰ
در عوالم  وجودیو
نوعی فوق بشری
) ﮐﻪ ﻣﻠﺎﺋک ﻤﺸﻐﻮل
ﺴﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ'
ﮐﻪ ﻳک ﺨﺸﺖ ﻃﻠﺎ
ﻭ ﻳک ﺨﺸﺖ ﻧﻘﺮﻩ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩﻧﺪ.
ﻭلی گاﻫی ﺪﺳﺖ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﻣﻴﮑﺸﻴﺪﻧﺪ.
ﭘﺮﺳﻴﺪم ﭽﺮﺍ ﺗﻮﻗﻒ
ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ؟ ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩﻧﺪ' ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻧﻔﻘﻪ ﻭ ﻣُﺰﺩ ﻣﺎ
ﻧﺮﺳﺪ ﮐﺎﺭ ﻧﻤﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﭘﺮﺳﻴﺪم ﻨﻔﻘﻪ
ﺷﻤﺎ ﭼﻴﺴﺖ؟ ﮔﻔﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻮٴﻤﻥ
اﺳﺖ ( ﺳﺎﻟک اﻭم
کنندﻩ' ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ'
ﻭﻧﻪ ﻫﺮﮐس ﺍﻳﻥ
اﺫﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻮﺳل ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﻓﺮﺿﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ' ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺒﺎﻟﺎ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ)
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺳﺒﺤﺎﻥ
اﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﻟﺤﻤﺪ
ﻟﻠﻪ ﻭﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺍﻟﻠﻪ ﺃﮐﺒﺮ
(ﮐﻪ ﺗﺴﺒﻴﺤﺎﺕ ﻭ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺩفع ﺸﺮﻙ'
ﻫﻨﮕﺎم ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬی ﺨﻮﺩ'
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ) ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻭ ﺑﮕﻮﻳﺪ' ﻣﺎ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻴم ﻮ ﭼﻮﻥ
اﻭ ﺗﻮﻗﻒ ﮐﻨﺪ' ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﮑﺸﻴﻢ. (ﺗﻮﻗﻒ
ﺩﺍﺋم ﺁﻧﺎﻥ' ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺮک ﺴﻠﻮک
سالک ﺪﺭ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
الهی 'ﮐﻪ ﺟﺰ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺴﺨﺖ ﺗﺮﻯ ﺪﺭ ﭘﻴﺶ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺩﺭ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﻮﺩ' ﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺩﺵﻋﻤل کرﺩﻩ'
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺤﻘق ﺒﺪﻫﺪ' ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﻘﺎﺋﻢ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ' ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫم هرﮔﺰ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺯﻧﺪﮔی ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﺮﺳﺪ' ﻣﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎ' ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪ' ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ' ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺎﺯ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﺮﮐشی کند ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺴﻠﻴم
ﻮ ﻳﺎ ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺪم
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﺒﻬﺘﺮ
ﻭ ﮐم ﺨﻄﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺴﺘﻥ ﻮ ﺍﻧﺮﺍ ﻧﻴﻤﻪ
ﮐﺎﺭﻩ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻮﺩﻥ
اﺳﺖ.) ﻟﻤّﺎ ﺃُﺳﺮﻯ
بی ﺮﺑّﻯ اﻟی ﺴبع
ﺴﻤﺎﻭﺍﺗﻪ' ﺃﺧﺬ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺒﻴﺪﻯ
ﻮ ﺃﺩﺧﻠﻨﻰ ﺍﻟﺠنة
'ﻭﺃﺟﻠﺴنی علی ﺪﺭﻧﻮق
ﻤﻥ ﺪﺭﺍﻧﻴک اﻟﺠنة
'ﻭ ﻧﺎﻭﻟنی ﺴﻔﺮﺟلة
ﻓﺎﻧﻔﻠﻘﺖ ﻧﺼﻔﻴﻦ'
ﻭﺧﺮﺟﺖ ﺣﻮﺭاء
ﻤﻨﻬﺎ' ﻓﻘﺎﻣﺖ ﺑﻴﻥ
ﻴﺪﻯّ ﻮ ﻗﺎﻟﺖ ﺍﻟﺴﻠﺎم
علیک ﻴﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻟﺴﻠﺎم
علیک ﻴﺎ ﺃﺣﻤﺪ ﺍﻟﺴﻠﺎم
علیک ﻴﺎ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ' ﻓﻘﻠﺖ ﺍﻟﺴﻠﺎم؛
ﻤﻥ ﺃﻧﺖ؟ ﻓﻘﺎﻟﺖ
ﺃﻧﺎ ﺍﻟﺮﺍﺿیة
ﺍﻟﻤﺮﺿیّة 'ﺧﻠﻘنی
اﻟﺠﺒّﺎﺭ ﻣﻥ
ثلاثة ﺃﻧﻮﺍﻉ' ﺃﻋﻠﺎﻯ
ﻤﻦ ﺍﻟﮑﺎﻓﻮﺭ' ﻭ
ﻭﺳﻄی ﻤﻥ اﻟﻌﻨﺒﺮ'
ﻭﺃﺳﻔلی ﻤﻥ اﻟﻤﺴﻚ'
ﻭﻋﺠﻨﺖ ﺑﻤاء اﻟﺤﻴﻮﺍﻥ'
ﻗﺎل ﻠﻰ ﺭﺑّﻯ
کونی، ﻔﮑﻨﺖ ﻟﺄﺧﻴک
ﻮ ﻭﺻﻴک علیّ ﺒﻥ
ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ' ﻭﻫﺬﺍ
ﻭ ﻣثله ﺩﻟﻴل
علی ﺨﻠﻖ ﺍﻟﺠنة
'ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻣﻥ ﺬﻟک
اﻟﮑﻠﺎم فی اﻟﻨﺎﺭ
ﻭﻗتی ﺨﺪﺍﻳم ﻤﺮﺍ
ﺍﺳﺮاء ﺪﺍﺩ' ﻭ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺁﺳﻤﺎﻥ هفتم ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺩ (ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ کامل ﻣﺤﻤﺪﻯ'
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ) ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺪﺳﺖ
ﻣﺮﺍ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺩﺍﺧﻞ
ﺑﻬﺸﺖ ﮐﺮﺩ'
( ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ'
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺒﻬﺸﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ) ﻭﻣﺮﺍ
ﺑﺮ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺳﮑّﻮﻫﺎ
ﻧﺸﺎﻧﺪ (ﺩﺭ ﻧﻮق
نوک وبالا  و ﺴﮑّﻮ ﻭ
ﮐﺮسی ﻮ ﻳﺎ ﻓﺮﺷﻬﺎ
ﻭﻧﺸﻴﻤﻥ گاﻩﻫﺎ
که همان مراسم
اهل بیتی  کاملان
میباشد ) ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻴﻮﻩ ( سفرجل
یا ﺑِﻪ) ﺑﻤﻥ ﺪﺍﺩ
ﮐﻪ ﺩﻭ ﻧﺼﻒ ﺷﺪ' ﻭ
ﺍﺯ ﻭﺳﻄ ﺁﻥ ﺤﻮﺭﻳّﻪﺍﻯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪ. ( ﺗﻤثیلاﺕ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ ﻤﻌﻤﻮل
ﻘﺪﻳم اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﻬﻤﻴﺸﻪ  ﺍﺯﺍﻳﻥ
گوﻧﻪ ﺍﺣﻮﺍل ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﻮﺭﻳّﻪ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺯﻥ
ﻨﻴﺴﺖ' ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﻋﻘلی
اﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟک ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ'
ﺧﻮﺩ ﺣﻮﺭﻳﻪﺍﻯ
ﻤﻄیع ﻮ ﺯﻳﺒﺎﻯ
در ﺮﻭح ﻮ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ (ﺳﻔﺮﺟﻞ) ﻫﻤﺎﻥ
(ﺑﻪ) ﻓﺎﺭﺳﻰ' ﺳﻤﺒﻮل
ﺨﻮبی ﻮ ﻧﻴﮑی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺃﻗل
ﺼﻔﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﻦ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩ ﻭ ﺳﻠﺎم
کرﺩ' ﻭﭘﺮﺳﻴﺪم
کیستی ؟ ﮔﻔﺖ ﻣﻥ
ﻨﺎم من ﺮﺍﺿﻴﻪ
و ﻣﺮﺿﻴّﻪ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ  ﺧﺪﺍﻯ
ﺠﺒّﺎﺭ ﻣﺮﺍ ﺍﺯ
ﺳﻪ ﻧﻮﻋی ﺁﻓﺮﻳﺪ'
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻤﻥ اﺯ ﮐﺎﻓﻮﺭ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺭ ﻭﺳﻄ
عنبرﻭ ﭘﺎﺋﻴﻥ
اﺯ ﻣﺸک اﺳﺖ (ﻣﻨبع
ﻤﻮﺍﺩ ﻣﻌﻄّﺮ' ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺁﻥ ﻤﻌﻄّﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻭﺳﻄ ﻮ ﭘﺎﺋﻴﻦ

ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺁﺏ ﺣَﻴَﻮَﺍﻥ
(ﺣﻴﺎﺗﻬﺎ)ﻋﺠﻴﻥ
کرﺩﻧﺪ (ﺧﻤﻴﺮﮐﺮﺩﻥ
ﺒﺎ ﺁﺏ  ﺣﻴﺎﺕ'ﻫﻤﺎﻥ
عقل هاﻯ کلّی
اﻟﻬی ﻤﺤﻤﺪﻯ' ﻭﻋﻘل
ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮع ﺠﺒﺮﺋﻴلی
یا ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻋﻘلی ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.)
ﻭﺧﺪﺍﻳم گفت
که ﭼﻨﻴﻥ ﺸﻮ' ﻭﻣﻥ
ﻨﻴﺰ ﭼﻨﻴﻥ ﺸﺪﻡ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺮﺍﺩﺭ
ﻭ ﻭﺻیّ ﺘﻮﻋلیّ
ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻴﻢ'( ﺍﻳﻥ
اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺑﻬﺸتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺠﺎﻧﺸﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ' ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
هرﻳک اﺯ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ' ﺩﺭ ﺗﻤﺎمی
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ'
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﻬﺸتی
ﻮ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬی
ﺒﺮﺳﻨﺪ) ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺰ ﺩﻟﻴل ﺁﻥ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﺨﻠﻮق
ﻮ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻋﮑس ﺍﻳﻥ
کلام ﺠﻬﻨﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ( ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺠﺎﻫﻞ' ﺗﺼﻮﺭ ﺟﻬﻨم
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻭﺳﻄ ﺪﻧﻴﺎ'
ﻭ ﮔﻮﺩﺍل آﺗﺶ

ﺑﺴﻴﺎﺭﻋﺠﻴﺐ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭلی اﻳﻨﮑﻪ ﺑﻬﺸتی
ﺪﺭ ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ
درﺪﻧﻴﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﻳﺸﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻣﮑﺎﻥ ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﻋﻮﺍﻟم اﻟﻬی
ﺒﭽﻪ ﺍﻣﺎﮐنی ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬی ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ'
ﻣﮑﺎنی ﻮ ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ'
ﻭ ﻧﻴﺰبهشتی
عقلی ﻮ ﺍﻟﻬﺎمی
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ'
ﻭ ﻧﻴﺰ بهشتی ﻣﻘﺎمی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯ ﺩﻳﺪ
ﺍﻟﻬی ﻮ ﺭﻭﺣﻰ' ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻮﻋی ﺪﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ'

ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﻥ ﺠﻬﺎﻥ.
ﺍﻣﺎ ﻫﺮﭼﻬﺎﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺪﻧﻴﺎ' ﺩﻭﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺮﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫی اﻟﻬی
ﺒﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻭﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮم ﻧﺘﻈﺎﺭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ' ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭم ﺪﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮث ﺒﺸﺮﻯ. ﻭ ﺧﻠﺎﺻﻪ'
ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﺪﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻋی ﻮ ﺍﺧﻠﺎق
ﺮﻓﺘﺎﺭﻯ ﻮﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﺩﺭﺍﮐی ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
ﺁﺭﺍم ﺴﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺍﺳﺖ' ﻫﻤﺎﻥ اﻣﻮﺭﻯ
که ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﺤﺮﻭم
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﺣﺪّ ﺍﻳﺪﺁل ﺁﻥ
ﻤﺤﺮﻭم ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 3128 – از
پیامبر است که
ادامه میفرماید(
ج؟ص؟) اﻟﺠنة 'ﻭﺃﺟﻠﺴنی
علی ﺪﺭﻧﻮک ﻤﻥ ﺪﺭﺍﻧﻴک
اﻟﺠنة 'ﻭ ﻧﺎﻭﻟنی
ﺴﻔﺮﺟلة ﻓﺎ ﻧﻔﻠﻘﺖ

ﻧﺼﻔﻴﻦ'
ﻭﺧﺮﺟﺖ ﺣﻮﺭاء
ﻤﻨﻬﺎ' ﻓﻘﺎﻣﺖ ﺑﻴﻥ
ﻴﺪﻯّ ﻮ ﻗﺎﻟﺖ ﺍﻟﺴﻠﺎم
علیک ﻴﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻟﺴﻠﺎم
علیک ﻴﺎ ﺃﺣﻤﺪ ﺍﻟﺴﻠﺎم
علیک ﻴﺎ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ' ﻓﻘﻠﺖ ﺍﻟﺴﻠﺎم
ﻤﻥ ﺃﻧﺖ؟ ﻓﻘﺎﻟﺖ
ﺃﻧﺎ ﺍﻟﺮﺍﺿیة
ﺍﻟﻤﺮﺿیّة ﺧﻠﻘنی
اﻟﺠﺒّﺎﺭ ﻣﻥ
ثلاثة ﺃﻧﻮﺍﻉ' ﺃﻋﻠﺎﻯ
ﻤﻦ ﺍﻟﮑﺎﻓﻮﺭ' ﻭ
ﻭﺳﻄی ﻤﻥ اﻟﻌﻨﺒﺮ'
ﻭ ﺃﺳﻔلی ﻤﻥ اﻟﻤﺴﻚ'
ﻭﻋﺠﻨﺖ ﺑﻤاء اﻟﺤﻴﻮﺍﻥ'
ﻗﺎل ﻠﻰ ﺭﺑّﻯ
کونی ﻔﮑﻨﺖ ﻟﺄﺧﻴک
ﻮ ﻭﺻﻴک علیّ ﺒﻥ
ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ' ﻭﻫﺬﺍ
ﻭ ﻣثله ﺩﻟﻴل
علی ﺨﻠﻖ ﺍﻟﺠنة
ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس ﻣﻥ ﺬﻟک
اﻟﮑﻠﺎم فی اﻟﻨﺎﺭ
ﻭﻗتی
ﺨﺪﺍﻳم ﻤﺮﺍ ﺍﺳﺮاء
ﺪﺍﺩ' ﻭ ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺁﺳﻤﺎﻥ
هفتم ﺨﻮﺩ ﺑُﺮﺩ
(ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺤﻤﺪﻯ' ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ)
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺪﺳﺖ ﻣﺮﺍ
ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺩﺍﺧﻞ ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﺮﺩ' (ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺒﻬﺸﺖ
حسینی ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ) ﻭ ﻣﺮﺍ
ﺑﺮ ﻳﮑﻰ ﺍﺯﺳﮑّﻮﻫﺎ
ﻧﺸﺎﻧﺪ (ﺩﺭ ﻧﻮک
ﺴﮑّﻮ ﻭ ﮐﺮﺳی ﻮ
ﻳﺎ ﻓﺮﺷﻬﺎ ﻭ ﻧﺸﻴﻤﻥ
گاﻩﻫﺎ) ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ اﺳﺖ. ﻭﻣﻴﻮﻩ
( ﺑِﻪ) ﺑﻤﻥ ﺪﺍﺩ ﮐﻪ
ﺩﻭ ﻧﺼﻒ ﺷﺪ' ﻭ ﺍﺯ
ﻭﺳﻄ ﺁﻥ ﺤﻮﺭﻳّﻪﺍﻯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪ. (ﺗﻤثیلاﺕ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ ﻤﻌﻤﻮل
ﻘﺪﻳم اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﻬﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
گوﻧﻪ ﺍﺣﻮﺍل ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣﻮﺭﻳّﻪ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺯﻥ
ﻨﻴﺴﺖ' ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﻋﻘلی
اﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﺳﺎﻟک ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ'
ﺧﻮﺩ ﺣﻮﺭﻳﻪﺍﻯ
ﻤﻄیع ﻮ ﺯﻳﺒﺎﻯ
ﺮﻭح ﻮ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(
سالک زن یا
ذِن مستعد و
مطیع پیر ) ﻭ(ﺳﻔﺮﺟﻞ)
ﻫﻤﺎﻥ (ﺑﻪ) ﻓﺎﺭﺳﻰ'ﺳﻤﺒﻮل
ﺨﻮبی ﻮ
بهبودی وﻧﻴﮑی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪﺣﺪّ
ﺃﻗلﺼﻔﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﻦ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩ ﻭﺳﻠﺎم
کرﺩ' ﻭﭘﺮﺳﻴﺪم
کیستی ؟ﮔﻔﺖ ﻣﻥ
ﻨﺎم ﺮﺍﺿﻴﻪ ﻣﺮﺿﻴّﻪ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻯ ﺠﺒّﺎﺭ
ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺳﻪ ﻧﻮﻋی
ﺁﻓﺮﻳﺪ' ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﻤﻥ اﺯ ﮐﺎﻓﻮﺭ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺭ ﻭﺳﻄ
عنبر ﻭ ﭘﺎﺋﻴﻥ
اﺯ ﻣﺸک اﺳﺖ (ﻣﻨبع
ﻤﻮﺍﺩ ﻣﻌﻄّﺮ' ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺁﻥ ﻤﻌﻄّﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻭﺳﻄ ﻮﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺁﺏ ﺣﻴﻮﺍﻥ (ﺣﻴﺎﺗﻬﺎ)ﻋﺠﻴﻥ
کرﺩﻧﺪ (ﺧﻤﻴﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﺒﺎ ﺁﺏ ﺣﻴﺎﺕ' ﻫﻤﺎﻥ
عقلهاﻯ کلّی
اﻟﻬی ولایت
ششم محمدی ﻤﺤﻤﺪﻯ'
ﻭﻋﻘل ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮع
ﺠﺒﺮﺋﻴلی یا ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﻋﻘلی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.) ﻭﺧﺪﺍﻳم
گفت ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ ﺸﻮ'
ﻭﻣﻥ ﻨﻴﺰ ﭼﻨﻴﻥ
ﺸﺪﻡ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺮﺍﺩﺭ
ﻭ ﻭﺻیّ ﺘﻮﻋلیّ
ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻢ'( ﺍﻳﻥ اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺑﻬﺸتی ﺒﺮﺍﻯ ﺠﺎﻧﺸﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ'ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
هرﻳک اﺯ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ' ﺩﺭ ﺗﻤﺎمی
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ'
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﻬﺸتی
ﻮ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬی
ﺒﺮﺳﻨﺪ) ﻣﻮﻟﺎ
علیّ  ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺰ ﺩﻟﻴل ﺁﻥ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﺨﻠﻮق
ﻮ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻋﮑس ﺍﻳﻥ
کلام ﺠﻬﻨﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. (ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
اﻫﻞ' ﺗﺼﻮﺭ ﺟﻬﻨم
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻭﺳﻄ ﺪﻧﻴﺎ'
ﻭ ﮔﻮﺩﺍل ﺁﺗﺶ ﺑﺴﻴﺎﺭﻋﺠﻴﺐ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭلی
اﻳﻨﮑﻪ ﺑﻬﺸتی ﺪﺭ
ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻫم
ﺪﻧﻴﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﻳﺸﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻣﮑﺎﻥ ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﻋﻮﺍﻟم اﻟﻬی
ﺒﭽﻪ ﺍﻣﺎﮐنی ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬی ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ'
ﻣﮑﺎنی ﻮ ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ'
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻋﻘلی ﻮ ﺍﻟﻬﺎمی
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ'
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻘﺎمی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯﺩﻳﺪ
ﺍﻟﻬی ﻮ ﺭﻭﺣﻰ' ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮعی ﺪﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ'

ﺑﺎﺯ در اﻳﻥ ﺠﻬﺎﻥ.
ﺍﻣﺎ ﻫﺮ ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺪﻧﻴﺎ' ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺮﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫی اﻟﻬی
ﺒﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮم اﻧﺘﻈﺎﺭﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ عرش
رحمان 'ﻭﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭم
ﺪﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ.
ﻭ ﺧﻠﺎﺻﻪ' ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻟﻬی
ﺪﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮعی
ﻮ ﺍﺧﻠﺎق ﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻮﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﺩﺭﺍﮐی
ﻮ ﺍﺣﻮﺍل ﺁﺭﺍم
ﺴﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺍﺳﺖ' ﻫﻤﺎﻥ اﻣﻮﺭﻯ
که ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﺤﺮﻭم
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﺣﺪّ اﻳﺪﺁل ﺁﻥ
ﻤﺤﺮﻭم ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 3128
مکرر - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ178 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻮﺳﻄ اﻟﺠنة
لی ﻮ ﻟﺄﻫل ﺒﻴتی
ﻭﺳﻄ
ﺒﻬﺸﺖ' ﺍﺯ ﺁﻥ ﻤﻥ
ﻮ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﻣﻥ
اﺳﺖ ( ﺍﮔﺮ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺍ ﻣﮑﺎنی ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ'ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﻮﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ ﺍﻳﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﮐسی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﮔﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺟﺰ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﮑﺎنی
ﺒﺎﺷﻨﺪ'ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ ﻣﮑﺎنی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
اﻟﻬی ﺸﺪﻩ ﺩﺭﺁﻥ
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﻣﮑﺎنی ﻮ
ﺑﻮﺳﺘﺎنی ﻨﻴﺴﺖ'
ﮐﻪ ﻭﺳﻄ ﺁﻥ' ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺁﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮر ﻣﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ ﺍﺯ
ﺁﻥ کیست . ﺍﻣﺎ ﺑﻬﺸﺖ
ﻋﻘلی ﻮ ﺍﻟﻬﺎمی
ﻮ ﮐﻤﺎل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﻳﻦ (ﻭﺳﻂ) ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﻨﻘﻄﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
هِرَمی ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ'
ﻭﺳﻄ ﺁﻥ ﺒﺎﻟﺎﻯ
ﺁﻥ ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
هنوﺯﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﻗﺎﺑل ﻘﻴﺎس ﻣﮑﺎنی
ﻴﺎﻋﻘلی ﻮ ﻣﻘﺎمی
ﻮ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ'
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺮﺑّﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ' ﻭﺳﻄ ﺁﻥ ﺒﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﺼﺪﺭ ﻣﺠﻠس
ﻭﻣﻘﺎم ﻤﺤﺘﺮم
ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ'
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﺪﺭﻋﺼﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﭼﭗ ﻭ
ﺭﺍﺳﺖ ﺍﻳﻦ ﻣﺠﻠس
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ'
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﺎﺋﻴﻥ ﺘﺮ' ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻳﺎ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﻣﺤﻘﻘﻴﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺃﻫل
ﺒﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ' ﻫﻤﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻭﺳﻄ ﻮﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺻﺤﺒﺖ ﺷﻮﺩ'
ﭼﻮﻥ هنوﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻬﺸتی اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ'
ﺗﺎﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ' ﺧﻴلی
اﻣﻮﺭﻯ ﻬﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻭﺳﻄ
ﺒﻮﺩﻩ' ﻭ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎﺧﺒﺮﻯﻨﺪﺍﺭﻳﻢ.

حدبث3129  مکرر-  ﺍﺯ ﺍﺑﻥ
عباس ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ178 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻬﺎﺭ
ﺧﻄ ﺮﻭﻯ ﻤﺎﺳّﻪ
ﺯﻣﻴﻥ کشید ﻭﮔﻔﺖ'
ﺁﻳﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﺪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﭼﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ؟ ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩ: ﺃﻓﻀل ﻨﺴاء
اﻟﺠنة ﺃﺭبع ﺨﺪﻳﺠﻪ
ﺑﻨﺖ ﺧﻮﻳﻠﺪ' ﻭ ﻓﺎﻃمة
ﺑﻨﺖ ﻣﺤﻤﺪ' ﻭ ﻣﺮﻳم
ﺒﻨﺖ ﻋﻤﺮﺍﻥ' ﻭﺁﺳﻴﻪ
ﺑﻨﺖ ﻣﺰﺍﺣم اﻣﺮءة
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺰﻧﺎﻥ ﺒﻬﺸﺖ ﺧﺪﻳﺠﻪ
ﺩﺧﺘﺮ ﺧﻮﻳﻠﺪ( ﻫﻤﺴﺮ
ﺍﻭل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
و مادر فاطمه )'ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺩﺧﺘﺮ ﻣﺤﻤﺪ'
ﻭﻣﺮﻳم ﺪﺧﺘﺮﻋﻤﺮﺍﻥ'
ﻭ ﺁﺳﻴﻪ ﺩﺧﺘﺮ ﻣﺰﺍﺣم
ﺰﻥ ﻔﺮﻋﻮﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ.
(ﺩﺭ ﺗﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒلی ﻨﻴﺰ ﺯﻧﺎنی
ﻤﻮٴﻤﻥ ﻮ ﻭﺍﺻل
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﺮﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺣﮑم ﺰﻥ و
ذِن اﺳﺖ' ﺣﺘی اﮔﺮ
ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﺩﺍﻣﻴﮑﻪ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬی ﻨﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ ﺒﻨﺠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ' ﭘﺴﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺧﺘﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﭘﺪﺭ
ﻭ ﺷﻮﻫﺮ ﻭ ﻣﺮﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻮ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣل ﺰﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ'ﺍثباﺕ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺯﻭجی
ﻫﻤﺴﺮ ﺟﻨﺴی ﻤﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ' ﺑﻠﮑﻪ ﺟﻔﺖ
ﻭ ﻣﻌﺎﺷﺮ ﻭ ﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
ﻮ ﻣﺼﺎﺣﺐ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻥ ﻔﺮﻋﻮﻥ ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ ﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﻘﺒﻴﻠﻪ
ﻗﺮﻳﺶ ﻧﻴﺰ ﻣﺤﺘﺮم
ﺒﻮﺩ' ﻭﺩﺍﺋی ﺨﺪﻳﺠﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻗﺮﻳشی
ﺒﻮﺩ' ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻟﺶ
ﻳﺎﺭﻯ ﻤﻴﺪﺍﺩ ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻭﻫﺪﻑ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﻠﺐ ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
گرﻭه ﻫﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻴﻬﻮﺩ ﻭ ﻣﺴﻴحی
ﻮ ﻗﺮﻳشی ﻮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﻮﺩ. ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﻔﺎﻃمی ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ' ﻣﻌﺎﺩل
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﻳم ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺴﻴﺤﻴﺎﻥ' ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺳﻴﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ'
ﻭﺧﺪﻳﺠﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﺮﻳش ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
مذاهب زردشتی ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻴﻮﺍ ﺩﺭ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻴﺴﻢ' ﻳﺎ
ﻫﻠﻥ ﺪﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴم ﻴﻮﻧﺎﻥ'ﻭ
ﺳﻮﻣﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﻤﺎم
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎ ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ (ﻧﻔس ﮐﻞ)
ﻫﺴتی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ'
ﻭﻧﻴﺮﻭﻯ ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﺪﺍم ﻤﻴﺰﺍﻳﺎﻧﺪ
ﻭ ﻣﻴﻤﻴﺮﺍﻧﺪ' ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺭﻭحی ﺪﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺒﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ' ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
مصطفوی و  ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ
. ﺭﻭﺍﻥ ﺸﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ هرﮐس
ﻋﻨﺼﺮ ﺯﻧﺎﻧﻪ ﺩﺭ
صفات ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'
ﻭﺷﺎﻳﺪﻫم
عنصرﻣﺮﺩﺍﻧﻪﺍﻯ
ﺪﺭ ﺯﻧﺎﻥ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻴچ ﻴگ  اﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﺠﻨﺴﻰ'
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺯﻥ ﻴﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﺮﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺯﻥ ﻮ
ﻣﺮﺩ ﻫﺴﺖ' ﺗﻔﺎﻭﺕﻋﻀﻮﻯ
تن اﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺧی
ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ اﺧﻠﺎقی
ﻮﺻﻔﺎتی
مشترک  ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
عبوﺭ ﺳﻠﻮکی ﺪﺭ
ﻳک ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣﻰ'
ﺗﻔﺎﻭت ﺒﻴﻥ ﺰﻥ
ﻮ ﻣﺮﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭﻓﺼل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻧﺎﻥ ﺒﺎ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﺒﺎﻟﺎ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ'
ﻭﻣﺮﺩﺍﻥ ﺒﺎ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮﻋی ﭙﺎﺋﻴﻥ ﻨﻴﺰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﺍﻳﺶ ﺯﻧﺎﻥ' ﺧﻮﺩ
ﻧﻘﺶ ﻣﻬمی ﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺯﻧﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟک اﻟﻬی
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ'  ﻭلی ﺪﺭ ﻳﻚ
(ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒﻴﻌﻰ)ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﻋﻨﺼﺮ
ﻣﺮﺩﺍﻧﮕی ﺪﺭ ﺯﻧﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﺑﺎﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺘﻘﻮﻳﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

حدیث 3130
مکرر- ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ178ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩ:
اﻟﺴﺨاء
ﺷﺠﺮة فی اﻟﺠنة
ﺃﺻﻠﻬﺎ' ﻭﻫی ﻤُﻈلّة
ﻋلی اﻟﺪﻧﻴﺎ' ﻣﻥ
ﺘﻌﻠق ﺒﻐﺼﻥ ﻤﻨﻬﺎ'
ﺍﺟازﻩ ﺍلی اﻟﺠنة
ﺑﺨﺸﺶ ﻭ ﺩﻫﺶ'
ﺩﺭﺧتی ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺻلی ﻴﺎ
ﺳﺎﻗﻪ ﻳﺎ ﺭﻳﺸﻪ
ﺁﻥ' ﺑﺮ ﺩﻧﻴﺎ ﺳﺎﻳﻪ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ. ﻭﻫﺮ
ﮐس ﺑﻬﺮ ﺷﺎﺧﻪ ﺁﻥ
ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ ﻮ ﻣﺘﻌﻠّق
گرﺩﺩ' ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ. ﺭﻭح
ﺒﺨﺸﻨﺪﮔﻰ' ﺩﻟﻴل
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
عقل ﻮ ﺍﺩﺭﺍک ﺒﺨﺸﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺨﺸﻨﺪﮔﻰ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺭ ﺗﻌﻘل ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﮐﺎﺭ ﺷﺨﺺ
ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﮔﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﺍﺯ
ﻣﺎل ﻮ ﻣﻨﺎﻝ' ﻭﺣتی  ﺠﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺑﺪﻫﻨﺪ'
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺍﺩ ﺗﺎ
ﺟﺎﻧﺎﻥ گرﻓﺖ.

حدیث 3131
مکرر - اﺯ
ﺍﻣﺎم
ﻌﺴﮑﺮﻯ اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ17 9
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁنی
ﻮﻟﺎ ﺗﻘﺮﺑﺎ ﻫﺬﻩ
اﻟﺸﺠﺮة  ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﺰﺩﻳک ﻨﺸﻮﻳﺪ'
(ﺩﺭﺧﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺑﺪﺍﻥ
ﻨﺰﺩﻳک ﺸﺪ' ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻫﺪ' ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم جانان
الهی ﺒﺮﺳﺪ' ﻭ ﻣﻄیع
کاﻣﻞ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻧﺰﺩﻳﮑی ﺒﺎﻳﻥ
ﺪﺭﺧﺖ' ﺑﺮﺍﻯ
اسیب ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﻮ
ﺩﺷﻤﻨﻰ' ﺟﺰ ﺟﻬﻨم
عاﻗﺒت ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺸﻴﻌﻪ ﻣﺪﻋی کاﺫﺏ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰ' ﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴم ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ'
ﻭ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺯﺣﻤﺖ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺷﺠﺮﻩ (ﺳِﺪﺭت ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﻰ)
ﻳﺎ ﺩﺭﺧﺖ ﮐﺎج ﺴِﺪﺭ'
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺮ ﺳﺒﺰ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮل ﺤﻴﺎﺕ
ﺩﺍﺋﻢ' ﻭ ﺳﻤﺒﻮل
ﻨﻘﺶ ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ'
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﻔﺘم
ﻤﺤﻤﺪﻳﺎﻥ' ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺘﻘﺮّﺏ ﺑﺎﻳﻥ ﺸﺠﺮﻩ
ﺑﻬﺸتی ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
اﻟﻬی ﻮ ﮐﺎفی ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭﺧتی
که ﺩﺭﺧﻮﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﻮﺩﻩ' ﻭ ﺁﺩﻡ ﻭ ﺣﻮّﺍ
ﺳﺮﮐشی کرﺩﻩ' ﺍﺯ
ﺳﻴﺐ ﻭ ﻳﺎ ﮔﻨﺪم
ﺁﻥ ﺨﻮﺭﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻳک اﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
اﺯ ﻣﺘﻔﮑﺮﻳﻦ ﺑﺎﺑﻞ'
ﻭﺑﻌﺪﺍ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ جدید ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ' ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺒﺪﺍﺋی
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺶ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺁﺩم اﺑﻮ ﺍﻟﺒﺸﺮ
ﺭﺍ ﻓﺮﺽ ﮐﺮﺩﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻠﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﻘﺪﻳم
کیوﻣﺮث ﺭﺍ ﻓﺮﺽ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺩک
ئﺮﺍ ﺍﺯ ﮔِل ﻮﺟﻮﺩﺵ
ﺳﺎﺧﺖ' ﻭﺣﻮﺍ ﺭﺍ
سمبول سالکان
و غیر سالکان ﺍﺯﺑﻘﻴﻪ
ﮔِﻠﻬﺎ' ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﺩﻧﺪﻩ ﭼﭗ آدم ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺩ ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺁﺩﻡ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻮﺩﻩ'
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺷﺪﻩ' ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺒﻬﺸﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ ﻭ
لب ر عقلی ﻮ بی ﻤﺴﺌﻮﻟﻴتی
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺒﻌﻘل ﺁﻣﺪ
ﻭ ﺭﺷﺪ ﻭﺑﻠﻮغ ﻴﺎﻓﺖ'
ﺍﺯ (ﺩﺭﺧﺖ ﻋﻘﻞ) ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺷﺪ'
ﻭﻋﻤﻠﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﻨم ﺪﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﮑﻤﺎل
اﻳﺪﺁﻝ ﺍﻟﻬی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻋﻘل ﺠﺰﺋی ﻮ
عقل
ایدآلیستی ﺨﻮﺩ'
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺑﺎﻭﺭﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ'ﻋﻘل
ﺠﺰﺋی ماﺩﻯ
حیوانی بشری ﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﮐﻪﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺁﺩم ﻘﺒل
اﺯ ﮐﻤﺎل ﺨﻮﺩ' ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺭﺩ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻟﻬی ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺷﺪ' ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ. ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﺪ'ﺣای
اﮔﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﭼﻨﺪ
ﮔﻨﺪم ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ ﺘﺠﺎﻭﺯ ﺑﺸﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ' ﺍﮔﺮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﺧﻠﺎﻑ
ﮐﺎﺭﻯ اﻭ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻄﺮﺩ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ' ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﻧﺒﺎل ﻨﻤﻮﺩ' ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻭﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮﻋﻘلی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ (ﺁﺩم
ﻴﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ)
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ'
ﺍﺯ ﺁﺩﻣﻴّﺖ ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
ﻮ ﺗﻤﺪﻥ ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻭﻟﻴﻥ
کاﺷﻒ ﻗﺮّﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺤﺴﻴنی ﺮﺍ ﺩﺭﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﭙﻴﺶ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺁﺩﻡ ﺩﺍﻧﺴﺖ'
ﮐﻪ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺩ)
ﺍﻣﺎک ﻌﺴﮑﺮﻯ ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ: هی ﺸﺠﺮة
ﺗﻤﻴّﺰﺕ ﺑﻴﻥ ﺃﺷﺠﺎﺭ
ﺍﻟﺠنة ' ﺍﻥ ﺴﺎﺋﺮ
ﺃﺷﺠﺎﺭ ﺍﻟﺠنة
ﮐﺎﻥ کلّ ﻨﻮﻉ ﻣﻨﻬﺎ'
ﻳﺤﻤل ﻨﻮﻋﺎ ﻣﻥ
اﻟثماﺭ ﻭ ﺍﻟﻤﺄﮐﻮﻝ'
ﻭ ﮐﺎﻧﺖ ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺸﺠﺮة
ﻭ ﺟﻨﺴﻬﺎ' ﺗﺤﻤل
ﺍﻟﻌﻨﺐ ﻭ ﺍﻟﺘﻴﻥ
ﻮ ﺍﻟﻌﻨّﺎﺏ' ﻭﺳﺎﺋﺮ
ﺍﻧﻮﺍع اﻟﻔﻮﺍﮐﻪ
ﻭ ﺍﻟثماﺭ ﻭ ﺍﻟﺄﻃﻌمة
ﻓﻠﺬﻟگ
اﺧﺘﻠﻔﺖ ﺍﻟﺤﺎﮐﻮﻥ
ﺒﺬﮐﺮ ﺍﻟﺸﺠﺮة
'ﻓﻘﺎل ﺒﻌﻀﻬم
هی ﺒَﺮِﻩ' ﻭﻗﺎل
ﺁﺧﺮﻭﻥ هی ﻋﻨبة  ﻭ ﻗﺎل ﺁﺧﺮﻭﻥ
هی عنّابة ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﺧﺖ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺎﻭﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ' ﮐﻪ ﻫﺮﺩﺭﺧتی
ﻴک ﻨﻮع ﻤﻴﻮﻩ ﺩﺍﺭﺩ'
ﻭلی اﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ
ﻫﻤﻪ ﻣﻴﻮﻩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫم ﺪﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑرّی ( هر میوه صحرائی
و برّی)ﻭ ﺍﻧﺠﻴﺮ
ﻭﻋﻨّﺎﺏ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﺧﺖ ﺑﻨﺎم ﻴکی
اﺯ ﻣﻴﻮﻩﻫﺎﻳﺶ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
( ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻣﻴﻮﻩ ﺳﻴﺐ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺁﺩم ﻮ
ﺣﻮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﻭ ﻗﺮﺍﻥ
ﺼﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺧﻮﺭﺩﻥ
گنذم ﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺍﺯ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻃﻠﺎع ﺪﺍﺷﺖ' ﻭ
ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺑﺎ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻴﮕﻔﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﺎم ﭙﺪﺭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ'
ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺗﺎلح
( غیر صالح ) ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭلی ﻘﺮﺍﻥ ﺁﺯﺭ
زرئشت ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ' ﮐﻪ ﺧﻮﺭﺩﻥ
غذﺍ ﻭ ﮔﻨﺪم ﻮﻳﺎ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ'ﻭﻗتی
ﺤﻠﺎل اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ

ﺍﻣﺎم ﻌﺴﮑﺮﻯ' ﺍﻳﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﭼﻨﺪﮔﺎﻧﮕی
ﻤﻴﻮﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺭﺧﺖ
ﺑﻬﺸﺘﻰ' ﻭﺍﺳﺎمی
ﻤﺘﻌﺪﺩ ﺁﻥ ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ' ﮐﻪ
ﺗﻮﺟﻴﻬی ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻥﺘﻔﺎﻭﺕ ﮔﻮﺋی
گندم ﻮﺳﻴﺐ ﺑﺎﺷﺪ.ﻫﺪﻑ
ﮐﺴﺐ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
حسینی
و پنج تن آل
عبا تا قائم و ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺪﺭ ﺳﺪﺭت
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﻰ

ﻭﻳﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺪﺭﺧﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﮐﺴﺐ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﺘﺮﺑﻴتی ﺘﺎ ﺑﺎﻳﻥ
ﻤﻴﻮﻩﻫﺎﻯ ﺑﻬﺸتی
که ﻋﻘﻠﺎنی ﻬﺴﺘند  ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﻫﺮ ﺳﺮﺯﻣﻴنی
ﻴک ﻤﻴﻮﻩ ﺭﺍ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺟﻨﺒﻪ ﻃﺒّﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻮﻥ عنّاﺏ' ﺑﻬﺸتی
ﺒﻮﺩﻥ ﺁﻥ ﻤﻴﻮﻩ
ﻣﻴﺸﺪ' ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻬﺸای
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕی
عقلی ﻮ ﺣﮑﻤﺖ ﻭ
ﺳﻠﺎﻣتی ﺮﻭﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ' ﺗﺎ ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
عقلی اﺯ ﺩﺭﺧﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣل
ارادی ﺒﺴﺎﻟﻚ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺠﺰ ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
کاﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻨﻴﻥ
عقل ﺨﺮﺍﺑﮑﺎﺭ ﭼﻴﺰﻯ
ﺠﺰﺟﻬل ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗل عقل ﺠﺰﺋی
ﻮ ﻣﺎﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻔﻌل هر
ﺍﻧﺴﺎنی ﺪﺍﺭﺩ'
ﻭلی ﺒﺎﻳﺪ ﻋﻘل
تیدآل طلبی
داشت تا بعقل
کلّی نوع بشری
ﻮﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴای
الهی ﺒﺎﻟﻘﻮﻩ ﺭﺍ
ﺟﺴﺖ.

حدیث 3132
مکرر - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﻌﺴﮑﺮﻯ اﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ179 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﻫﺮﺳﺘﺎﻳﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺮ ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ 'ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ'
ﻭواصلان ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ همه ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
هر ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺭﻫﺒﺮﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ همان ﺰﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻘﻄﻊ ﻧﺸﺪﻩ'
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺎﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ خود  ﺮﺳﻴﺪ. ﻭﺣنی
اﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﻤﺤﻤﺪﻯ' ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻋلی
ﻮ ﻣﺤﻤﺪ' ﻭﺣﺘﻰ ﻋلیّ  ﻮ ﻣﺤﻤﺪ
های زنده  ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ (ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻣﻮﻟﺎ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ):
ﻔﺎﻥّ اﻟﻠﻪﻳﺨﺰﻯ
عنک اﻟﺸﻴﻄﺎﻥ ﻮﻋﻥ
ﻤﺤﺒّﻴﻚ' ﻭﻳﻌﻄیک
فی اﻟﺂﺧﺮة ﺑﻌﺪﺩ
ﮐلّ ﺤبّة ﺧﺮﺩل
ﻤﻤّﺎ ﺃﻋﻄﻴﺖ ﺻﺎﺣﺒﻚ'
ﻭ ﻣﻤّا ﻳﻨﻤّﻴﻪﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻨﻪ' ﺩﺭجة فی اﻟﺠنة
'ﺃﮐﺒﺮ ﻣﻦ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ'
ﻣﻥ اﻟﺄﺭﺽ الی
اﻟﺴﻤاء 'ﻭﺑﻌﺪﺩ
ﮐلّ ﺤبّة ﻣﻨﻬﺎ
ﺟﺒﻠﺎ ﻣﻥ ﻔﻀّﻪ'
ﮐﺬﻟک ﻮﺟﺒﻠﺎ ﻣﻥ
ﻠﻮٴﻠﻮ ٴﻭﺟﺒﻠﺎ
ﻣﻥ ﻴﺎﻗﻮﺕ' ﻭ ﺟﺒﻠﺎ
ﻣﻥ ﺠﻮﻫﺮ' ﻭﺟﺒﻠﺎ
ﻣﻥ ﻨﻮﺭ ﺭﺏ ﺍﻟﻌﺰة
ﮐﺬﻟک ﻮ ﺟﺒﻠﺎ ﻣﻥ
ﺰﻣﺮّﺩ ﻭ ﺟﺒﻠﺎ
ﻣﻥ ﺰﺑﺮﺟَﺪ ﮐﺬﻟﻚ'
ﻭﺟﺒﻠﺎ ﻣﻥ ﻤﺴک
ﻮ ﺟﺒﻠﺎ ﻣﻥ
عنبر ﮐﺬﻟﻚ' ﻭﺍﻥ
عدد ﺧﺪﻣک فی اﻟﺠنة
ﺃﮐثر ﻣﻥ ﻌﺪﺩ ﻗﻄﺮ
ﺍﻟﻤﻄﺮ ﻭ ﺍﻟﻨﺒﺎﺕ
ﻭ ﺷﻌﻮﺭ ﺍﻟﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺩﻭﺭ ﻭﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﺷﻴﻄﺎﻥﻨﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ'
ﻭﺷﻴﻄﺎﻥ اﺑﻠﻴس
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ'
ﻭﺷﻴﻄﺎﻥ ﺃﻫﺮﻳﻤﻥ
ﺒﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ)
ﻭﺩﺭﺁﺧﺮﺕ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻫﺮ ﺩﺍﻧﻪ ﺧﺮﺩلی
که ﺑﻤﺼﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺩﻯ'ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﻳک ﺪﺭﺟﻪ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻟﻬی ﺮﺷﺪ ﺩﻫﺪ'
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﺘﻮ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺯﻣﻴﻥ ﺘﺎ
ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ. (ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋی ﻮﻋﻘﻠﻰ' ﻭﻣﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻤﻮﻟﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺷﺪﻋﻘلی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺩﺭ(ﺁﺧﺮﺕ)
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﺪﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ' ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﭙس ﺍﺯ ﮐﻤﺎل
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ' ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺼل ﻨﻮﻋی
ﺒﻬﺘﺮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺬﺧﻴﺮﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ثوﺍﺑﻬﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻓﻮﺭﻯ' ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺩﺍﻧﻪ ﺧﺮ ﺩﻝ' ﺳﻤﺒﻮل
کوﭼﮑی ﻮ ﺍﻧﺪﮐی
ﺨﺪﻣﺎﺕ ﺗﻌﻠﻴم
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻮﻟﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
اﺳﺖ) ﻭﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻫﺮﺩﺍﻧﻪ ﺁﻥ' ﻳک
کوﻩ ﺍﺯ ﻧﻘﺮﻩ ﺑﺘﻮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﻭ ﻳک
کوﻩ ﺍﺯ ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ'
ﻭﻳک کوه اﺯ ﻳﺎﻗﻮﺕ'
ﻭﻳک کوﻩ ﺍﺯ ﮔﻮﻫﺮ'
(ﻳﺎ ﺩُﺭ ﺩَﺭﺧﺸﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺬﺍﺕ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ) ﻭﮐﻮﻫی
اﺯ ﻧﻮﺭ ﺭﺏ ﻋﺰّﺕ
( ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ' ﻭﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻮﻟﺎ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺑﺎ ﺍﻭ' ﮐﻪ ﻧﻮﺭﻯ
اﻟﻬی ﻮ ﺗﻤﺎم ﻨﺸﺪنی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺯ ﺁﻥ اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ)
ﻭﻧﻴﺰ ﮐﻮﻫی اﺯ
ﺯﻣﺮّﺩ ﻭ ﮐﻮﻫی
اﺯ ﺯﺑﺮﺟﺪ' ﻭ ﻧﻴﺰ
ﮐﻮﻫی اﺯ ﻣﺸک ﻮ
ﮐﻮﻫی اﺯ ﻋﻨﺒﺮ'
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺧﺪﻣﻪ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻗﻄﺮﻩﻫﺎﻯ ﺒﺎﺭﺍﻥ
ﻮ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭﺣتی
ﻤﻮﻫﺎﻯ ﺘﻤﺎم ﺠﺎﻧﻮﺭﺍﻥ
اﺳﺖ ( ﺳﻤﺒﻮل ﺒﻴﺎﻥ
بی ﻨﻬﺎﻳتی ﺪﺭ ﺍﻋﺪﺍﺩ
ﻭ ﮐﻤﻴّﺖ' ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻥ
گر ﻋﻈﻤﺖ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
کیفی ﻮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ'
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻮﻋﻘل ﻮ
ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ ﺮﻭﺍﻧﻰ'
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎق  ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ).

حدیث 3133
مکرر - اﺯﺍﻣﺎم ﻌﺴﮑﺮﻯ
اﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ179 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﻤﻥ ﺮﻋی ﻘﺮﺍﺑﺎﺕ
ﺃﻟﺒﻮﻳﻪ' ﺍُﻋﻄی
فی اﻟﺠنة ﺃﻟﻒ ﺩﺭجة
'ﻣﺎ ﺑﻴﻥ کلّ ﺪﺭﺟﺘﻴﻦ'ﺣﻀﺮ
ﺍﻟﻔَﺮَس ﺍﻟﺠﻮﺍﺩ
ﻣﺎئة  ﺳنة
'ﺍﺣﺪﻯ اﻟﺪﺭﺟﺎﺕ
ﻣﻥ ﻔﻀّﻪ' ﻭ ﺍﻟﺎﺧﺮﻯ
ﻤﻥ ﺬﻫﺐ' ﻭﺍﺧﺮﻯ
ﻤﻦ ﻟﻮٴﻠﻮٴ' ﻭﺍﺧﺮﻯ
ﻤﻥ ﺰﻣﺮّﺩ' ﻭﺍﺧﺮﻯ
ﻤﻥ ﺰﺑﺮﺟﺪ' ﻭ ﺍﺧﺮﻯ
ﻤﻥ ﻤﺴﻚ' ﻭ ﺍﺧﺮﻯ
ﻤﻥ عنبر'ﻭ ﺍﺧﺮﻯﻤﻥ
کاﻓﻮﺭ'ﻓﺘﻠک اﻟﺪﺭﺟﺎﺕ'ﻣﻥ
هذه ﺍﻟﺄﺻﻨﺎﻑ'
ﻭ ﻣﻥ ﺮﻋی ﺤق ﻘﺮبی
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰّ' ﺍﻭ
ﺗﻴﻤّﻥ ﻔﻀﺎﺋل
اﻟﺪﺭﺟﺎﺕ' ﻭ ﺯﻳﺎﺩة
ﺍﻟﻤثوﺑﺎﺕ'ﻋلی
ﻘﺪﺭ ﻓﻀل ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ ﻋلی ﺃﺑﻮﻯ
ﻨﺴﺒﻪ' ﻭ ﺳﺎق اﻟﺤﺪﻳث
ﺍلی ﺃﻥ ﻘﺎﻝ'
فی ﺸﺄﻥ ﺮﺟل ﺁثر
ﻗﺮﺍبط ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﻋلی ﻘﺮﺍﺑﺘﻪ' ﺑﻌﺪ
ﺑﻴﺎﻥ ﺃﻥ اﻋﻄی
ﻤﺎﻟﺎ ﮐثیرا 'ﻗﺎل
ثمّ ﺃﺗﺎﻩ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻓﻘﺎﻝ' ﻳﺎ
ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ'ﻫﺬﺍ
ﺟﺰاء ﻮﻛفی اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻋلی ایثاﺭ ﻗﺮﺍﺑتی
علی ﻘﺮﺍﺑﺘﻚ' ﻭ
ﻟﺄﻋﻄﻴّﻨﻚ فی
اﻟﺂﺧﺮة 'ﺑﮑلّ ﺤبّة
ﻣﻥ هذﺍ ﺍﻟﻤﺎل
فی اﻟﺠنة ' ﺃﻟﻒ
ﻗﺼﺮ ﺃﺻﻐﺮﻫﺎ ﺃﮐﺒﺮ
ﻣﻦ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ' ﻣﻐﺮﺯ
ﺍﺑﺮة ﻣﻨﻬﺎ' ﺧﻴﺮ
ﻣﻥ اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﻣﺎ
ﻓﻴﻬﺎ' ﻭ ﺳﺎﻗﻪ ﺍلی
ﺃﻥ ﻘﺎﻝ' ﻭ ﻣﻥ ﻤﺴﺢ
ﻳﺪﻩ ﺑﺮﺃس ﻳﺘﻴم
ﺮﻓﻘﺎ ﺑﻪ' ﺟﻌل
اﻟﻠﻪ ﻟﻪ فی اﻟﺠنة
ﺑﮑلّ ﺸﻌﺮة ﻣﺮﺕ
ﺗﺤﺖ ﻳﺪﻩ

ﻗﺼﺮﺍ' ﺃﻭسع ﻤﻥ
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﺑﻤﺎ ﻓﻴﻬﺎ'
ﻭ ﻓﻴﻬﺎ ﻣﺎ ﺗﺸﺘﻬی
اﻟﺄﻧﻔس ﻭ ﺗﻠﺬّ
ﺍﻟﺄﻋﻴﻥ ﻮ ﻫﻢ ﻓﻴﻬﺎ
ﺧﺎﻟﺪﻭﻥ ﻫﺮﮐس ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻗﺮﺍﺑﺖ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﺮﺩ' ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻮﻯ هزﺍﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ(ﺣق
ﻘﺮﺍﺑﺖ ﻭ ﻧﺰﺩﻳﮑی
ﻮﺧﻮﻳﺸﻰ'ﺣقوق ﺮﺣم
ﻮﺧﻮﻥ ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺠﺴﻤﻰ ﻃﻔﻮﻟﻴﺖ'
ﺑﺮﺍﻯ ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺠﺴﻤﺎنی ﻮ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻔﺎﻣﻴای اﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬی ﺴﺎﻟک ﺪﺷﻤنی
ﻨﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻧﻴﺰ ﻗﺮﺍﺑﺖ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﻤﻬﻤﺘﺮ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ ﺮﻭﺣﺎنی
ﺴﺎﻟﻚ'

ﺷﺎﻣل ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ' ﻭ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣق ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬی
ﺁﻧﺎﻥ' ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک اﻟﻬی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﻭﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺍﻳﻥ ﺘﻘﺮﺏ
ﻭﻧﺰﺩﻳکی ﻮﻣﺠﺎﻭﺭﺕ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم
ﺒﻬﺘﺮ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺍﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکب ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ' ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍل ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻧﻤﻮﺩ ﺗﻌﻬﺪﺍﺕ
ﻭ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻭ ﺍﺩﺍﻯ
ﺤف ﻤﻄﻠﺐ' ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﻤﺮﺑﻴﺎﻥ اﻟﻬی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﮔﺮ ﺳﺎﻟﮑی ﺮﺍ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺘﻘﺮﺏ ﺩﺍﺩ' ﻭ ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ
ﺑﺨﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ' ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑی ﺴﻌی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻘﺮﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻤﻮﺩ'
ﺑﺎﻋث ﺳﭙﺎس ﭘﻴﺮ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﻬﺘﺮ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﻣﺎ ﺑﻴﻥ
هر ﺩﻭ ﺩﺭﺟﻪ ( ﻳﺎ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻭﮐﻠﺎس ﺳﻠﻮﮐﻰ)ﻳگ
اﺳﺐ ﺗﺎﺯﻯ ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺻﺪ ﺳﺎل ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺘﺎﺯﺩ(
ﮐﻪ ﻳک عمرﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺰ

ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ) ﮐﻪ
ﻫﺮﻳک اﺯﺍﻳﻥ ﺪﺭﺟﺎﺕ
ﻭﭘﻠﻪﻫﺎ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ'
ﺍﺯ ﻃﻠﺎ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﺯﻣﺮّﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﺯﺑﺮﺟﺪ ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﻣﺸک ﻮ ﻳﺎ ﺍﺯﻋﻨﺒﺮ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ از ﮐﺎﻓﻮﺭ
ﺍﺳﺖ ( ﺍﻣﻮﺭﻯ
که ﺩﺍﺭﺍﻯ اﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺁﻥ ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ'
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺍﺯ ﭘﻠّﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ'
ﺗﺎ ﺑﺨﺪﺍ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺸﻮﺩ) ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺟﺎﺕ
ﻭﭘﻠّﻪﻫﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
اﻣﻮﺭﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻫﺮﮐس
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺣق ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻋلیّ ﺮﺍ ﮐﺮﺩ'
( ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺮﻋﺎﻳﺖ
ﻣﻄﺮج ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ'
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻋلیّ ﺮﻋﺎﻳتی
ﺠﺰ ﺗﻌﺎﺭﻑ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺨﻮﺩ'
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﺧﻮﺩ' ﻭﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﺍﻟﻬی آﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺟﺪّﻯﺘﺮ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ' ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭ ﻭﻗتی
ﺘﺤﻘق ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ'
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺤﺪّ
ﺃﮐثر ﺭﻋﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺘﻬﺎ
ﻭﺷﻮﻗﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﻓﻀﺎﻳل ﻮﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
اﻟﻬی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ'
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺪﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺣﻘﻮق
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ اﺳﺖ. (ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻴﮕﻔﺖ'
ﻣﻥ ﻮﻋلیّ ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
ﻴﺎ ﺩﻭ ﻭﺍﻟﺪ ﺷﻤﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭﻧﻪ ﺑﻤﻌنی
غلط ﻮﺍﻟﺪﻳﻦ' ﺩﺭ
ﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭ ﻭﻳﺎ
(ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ)
ﻭ (ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﺮﻭﺣﺎﻧﻰ)
ﻳﻌنی ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭ ﻧﻴﺰ( ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻳﻌنی ﺸﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ'
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ (ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
اﻟﻬﻰ) ﺳﺎﻟک
علیّ ﻮﻣﺤﻤﺪ ﺩﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺭﺏ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺴّﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﺗﺎ ﺟﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻣﻘﺎم ﺸﺨﺺ' ﻣﻌﺎﺩل
ﻘﺮﺍﺑﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ 'ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ
ﻗﺮﺍﺑﺖ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ'
ﮐﻪﻋﻀﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺍﺯ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﺍﻭ
ﻭﺿﻤﻥ ﺸﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋلیّ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ'
ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ ﺁﻧﺎﻥ'ﺳﻴّﺪ
ﺯﺍﺩﻩ ﺭﻭﺣﺎنی
ﺁﻧﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺤﺪّ ﺃﮐثر
ﻗﺮﺍﺑﺖ ﺑﺎﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ' ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺍﻳﻥ ﻘﺮﺍﺑﺘﻬﺎ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺳﭙس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩ'
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺗﺮﺟﻴح ﺪﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ
(ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ' ﭘﺪﺭ
ﻭ ﻣﺎﺩﺭجسمانی  ﻣﻥ ﻔﺪﺍﻯ
ﺘﻮ ﺑﺎﺩ که
آنها را نا
دیده میگیرم )ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻨﺰﺩ
ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﺭﻓﺖ' ﻭﮔﻔﺖ
ﺍﻳﻥ ﺒﺎﻋث ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻤﺎل ﺘﻮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ اﻟﻬی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺣﻖ ﻗﺮﺍﺑﺖ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ' ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺮﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﺍﻨﻪ ﺭﻳﺰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺎل ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻳک کاخ اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻥ
کاخ ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم ﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ
(ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
نوع فوق بشری
در ارزش اﺳﺖ'ﻭﻧﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
مادی فهم نوع
بشری ) ﮐﻪﺣتی ﻴک
ﺴﻮﺯﻥ ﺁﻥ کاخ ﺑﺘﻤﺎم
ﺨﻴﺮ ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺃﺭﺯﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺩﺳﺖ
ﺑﺮﺳﺮ ﻳﺘﻴﻢ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ'
ﻭﺭﻓق ﻮ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ' ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ'
ﺩﺭ ﺍﺯﺍﻯ هرﻣﻮﺋﻰ
ﮐﻪ ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ ﻣﺴح
کنندﻩ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ'
ﮐﺎخی ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥهرﭼﻪ ﻫﻮس ﺑﮑﻨﺪ
ﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ' ﻭﻳﺎ
ﭼﺸم ﻠﺬﺕ ﺑﺒﺮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺠﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ ( ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﻨﻮﺍﺯﺵ ﻳﺘﻴﻢ' ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﺩﺍﻯ ﺤﻖ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﻨﺒﻮﺕ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﺍﺯﺵ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺪﻭﻥ
ﭙﻴﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻨﺪﻩ ﻭ ﺍﺧﺮﺕ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﺤﻔﻮﻇ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ' ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﭙﺎﺩﺍﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺟﺎلبی
ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﻌﺴﮑﺮﻯ
کلام ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ ﻤﺘّﺼﻞ

ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﻤﻥ کفّل ﻠﻨﺎ
ﻳﺘﻴﻤﺎ' ﻗﻄﻌﺘﻪ
ﻋﻨّﺎ ﻏﻴﺒﺘﻨﺎ
ﻭ ﺍﺳﺘﺘﺎﺭﻧﺎ' ﻓﻮﺍﺳﺎﻩ
ﻣﻥ علومنا ﺍﻟﺘﻰ
ﺳﻘﻄﺖ ﺍﻟﻴﻪ' ﺣﺘّﻯ
ﺃﺭﺷﺪﻩ ﻭ ﻫﺪﺍﻩ'
ﻗﺎب اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭ ﺟل ﻴﺎ ﺃﻳﻬﺎ ﺍﻟﻌﺒﺪ
ﺍﻟﮑﺮﻳﻢ ﺍﻟﻤﻮﺍﺳﻰ'
ﺍﻧّﻯ ﺃﻭلی ﺒﻬﺬﺍ
ﺍﻟﮑﺮﻡ' ﺍﺟﻌﻠﻮﺍ
ﻟﻪ ﻳﺎ ﻣﻠﺎﺋﮑتی
فی اﻟﺠﻨﺎﻥ' ﺑﻌﺪﺩ
ﮐﻞّ ﺣﺮﻑﻋﻠّﻤﻪ'
ﺃﻟﻒ ﺃﻟﻒ ﻗﺼﺮ ﻭ
ﺃﺿﻴﻔﻮﺍ ﺍﻟﻴﻬﺎ
ﻣﺎﻳﻠﻴق ﺒﻬﺎﻣﻥﺴﺎﺋﺮ
ﺍﻟﻨﻌﻢ' ﻭ ﺳﺎﻗﻪ
ﺍﻟی ﺃﻥ ﻘﺎﻝ' ﻭ ﻗﺎﻟﺖ
ﻓﺎﻃﻤﻪ' ﻭ ﻗﺪ ﺍﺧﺘﺼم
الیها ﻣﺮﺃﺗﺎﻥ
ﻔﺘﻨﺎﺯﻋﺘﺎ فی
ﺸﻴئ ﻣﻥ ﺃﻣﺮ ﺍﻟﺪﻳﻦ'
ﺍﺣﺪﺍﻫﻤﺎ ﻣﻌﺎﻧﺪﻩ'ﻭ
ﺍﻟﺎﺧﺮﻯ ﻤﻮٴﻤنة
'ﻓﻔﺘﺤﺖ ﻋلی اﻟﻤﻮٴﻤنة
ﺣﺠّﺘﻬﺎ' ﻓﺎﺳﺘﻈﻬﺮﺕ
ﻋلی اﻟﻤﻌﺎﻧﺪة
ﻓﻔﺮﺣﺖ ﻓﺮﺣﺎ ﺷﺪﻳﺪﺍ'
ﻓﻘﺎﻟﺖ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺍﻥ ﻔﺮح اﻟﻤﻠﺎﺋکة

ﺑﺎﺳﺘﻈﻬﺎﺭک
علیها ﺃﺷﺪّ ﻣﻥ
ﻔﺮﺣک ﻮ ﺍﻥ ﺤﺰﻥ
اﻟﺸﻴﻄﺎﻥ ﻮ ﻣَﺮَﺩَﺗﻪ
ﺑﺨﺰﻳﻬﺎ ﻋﻨک ﺃﺷﺪّ
ﻣﻥ ﺤﺰﻧﻬﺎ' ﻭ ﺍﻥ
اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭ ﺟل ﻘﺎل
ﻠﻠﻤﻠﺎﺋکة ﺃﻭﺟﺒﻮﺍ
ﻟﻔﺎﻃمة ﺑﻤﺎ ﻓﺘﺤﺖ
ﻋﻠﻰ ﻫﺬﻩ ﺍﻟﻤﺴﮑﻴنة
اﻟﺄﺳﻴﺮة ﻣﻥ اﻟﺠﻨﺎﻥ'
ﺃﻟﻒ ﺃﻟﻒ ﺿﻌﻒ ﻣﺎ
ﮐﻨﺖ ﺃﻋﺪﺩﺕ ﻟﻬﺎ'
ﻭ ﺍﺟﻌﻠﻮﺍﻫﺬﻩ
ﺳُنّة فی کلّ ﻤﻥ
ﻴﻔﺘح علی ﺃﺳﻴﺮ
ﻣﺴﮑﻴﻦ' فی غلب ﻣﻌﺎﻧﺪﺍ
ﻣثل ﺃﻟﻒ ﺃﻟﻒ ﻣﺎ
ﮐﺎﻥ ﻤﻌﺪﺍ ﻟﻪ ﻣﻥ
اﻟﺠﻨﺎﻥ' ﻭﺳﺎﻗﻪ
ﺍلی ﺃﻥ ﻘﺎﻝ' ﻭﻗﺎل
ﺠﻌﻔﺮ ﺑﻥ ﻤﺤﻤﺪ'
ﻣﻦ ﮐﺎﻥ همّه
فی کسر ﺍﻟﻨﻮﺍﺻﺐ
ﻋﻥ اﻟﻤﺴﺎﮐﻴﻥ
اﻟﻤﻮﺍﻟﻴﻥ ﻠﻨﺎ
ﺃﻫل اﻟﺒﻴﺖ' ﻳﮑﺴﺮﻫﻢ
ﻋﻨﻬم ﻮ ﻳﮑﺸﻒ ﻋﻥ
ﻤﺨﺎﺯﻳﻬﻢ' ﻭﻳﺒﻴّﻥ
ﺃﻋﻮﺍﺭﻫﻢ' ﻭ ﻳﻔﺨّم
ﺃﻣﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺁﻟﻪ'
ﺟﻌل اﻟﻠﻪ ﻫﻤّﻪ
ﺃﻣﻠﺎک اﻟﺠﻨﺎﻥ
فی ﺒﻨاء ﻘﺼﻮﺭﻩ
ﻭ ﺩﻭﺭﻩ' ﻳﺴﺘﻌﻤل
ﺒﮑلّ ﺤﺮﻑ ﻣﻥ ﺤﺮﻭﻑ
ﺣﺠﺠﻪ ﻋلی ﺃﻋﺪاء
اﻟﻠﻪ' ﺃﮐثر ﻣﻥ
عدﺩ ﺃﻫل اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺃﻣﻠﺎﮐﺎ 'ﻗﻮّﻩ
ﮐلّ ﻮﺍﺣﺪ ﺗﻔﻀل
ﻤﻥ ﺤﻤﻞ ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭﺍﻟﺄﺭﺿﻴﻦ' ﻓﮑم
ﺒﻨتؤﮐم ﻤﻥ ﻨﻌمة
ﻭ ﮐم ﻤﻥ ﻘﺼﻮﺭ' ﻟﺎﻳﻌﺮﻑ
ﻗﺪﺭﻫﺎ ﺍﻟّﺎ ﺭﺏ
ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻥ (امام)
ﺣﺴﻴﻥ ﺒﻥعلیّ ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ'
ﻫﺮﮐس ﻳﺘﻴم ﻤﺎﺭﺍ
ﺗﺤﺖ ﺗﮑﻔّل ﺨﻮﺩ
ﮔﺮﻓﺖ' ﮐﻪ ﻏﻴﺒﺖ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺎﻋث
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ'( ﻳﺘﻴم
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺳﻠﻮﻙ'
ﻭلی ﺒﺪﻭﻥ ﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺳﺘﺮﺳﻰ

ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ ﺒﺎﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اﺑﺘﺪﺍ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭ ﺑﻌﺪﺍ ﻣﺴﺘﻮﺭ
ﻭﻣﻐﻤﻮﺭﻏیبی ﺸﺪﻧﺪ
ﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭم ﺨﻮﺩ ﻣﻮﻓق
ﺒﺪﻳﺪﺍﺭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﻭﻳﺎ ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ' ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬی ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﺗﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﺒﻴﺎﺑﻨﺪ'
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﻳﺘﻴﻤﺎﻥ
ﻬﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
اﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﺩﺭﻋلیّ
ﻮ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ)
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﻣﻮﺍﺳﺎﺕ
ﻭ ﺩﻟﺪﺍﺭﻯ ﻮﺗﻌﻠﻴم  اﺯ ﻋﻠﻮم
ﻤﺎ ﻧﻤﻮﺩ' ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ' ( ﺍﺯ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ'
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی
آﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻌﺮفی
ﻨﻤﺎﻳﺪ) ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺑﺎﻋث ﺍﺭﺷﺎﺩ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﮐﺸﺶ ﺍﻭ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ ﺷﻮﺩ'
( ﺑﺴﻮﻯ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺒﺒﺮﺩ' ﻭ ﻧﻪ ﻣﺬﻫﺐ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ ﺣﺰﺏ ﺑﺎﺯﻯ
ﺒﺮﺍﻩ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻧﺪ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ'ﺍﻯ ﺒﻨﺪﻩ ﮐﺮﻳم
ﺒﺎ ﮐﺮﺍﻣﺖ ﻭﺑﺨﺸﻨﺪﻩ
ﭘُﺮﺩﻫﺶ ﻣﻦ' (ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﻴک کاﻣل اﻟﻬی  اﺳﺖ' ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬی ﺠﺴﺘﻪ' ﻭ ﺑﻨﺪﻩ
ﻭﺍقعی ﻮﻣﻮﺑﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﮐﻪ ﻣﻮﺍﺳﺎﺕ ﻭ ﺧﺪﻣﺖ
ﮐﺮﺩﻯ' ﻣﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻢ
ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵﻭ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺑﺪﻫﻢ.( ﺍﮔﺮ ﺗﻮ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻭ ﺑﺨﺸﻨﺪﮔی ﻨﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻯ' ﭘس ﻣﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺗﻮ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻭ ﺑﺨﺸﺶ ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺑﺘﻮ ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﻢ)
ﭘس ' ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ' ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻫﺮ ﺣﺮﻓﻴﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﺍﻣﻮﺯﺵ ﺩﺍﺩﻩ'
ﻫﺰﺍﺭ ﻫﺰﺍﺭ ﮐﺎخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻭ

ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ ﭙﺬﻳﺮﺍئی
کنید 'ﮐﻪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻧﻌﻤﺘﻴﮑﻪ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺭﺳﻴﺪﻩ باشد ( ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺭﻭٴﻴﺎﺋﻰ' ﻭ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی ﻮ ﻳﻘﻴﻨﻬﺎﻯ
عقیدتی ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺪﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ)
ﺍﻣﺎم ﻌﺴﮑﺮﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﮐﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻭ ﺯنی که ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﻮﺭ ﺩﻳنی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﻫم اﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ' ﻭﺑﺎﻳﺸﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ' ﮐﻪ ﻳﮑی
ﻤﻮٴﻤﻥ و سالک
ولایت ﺒﻮﺩ ﻭ ﻳﮑی
ﺪﺷﻤﻥ اﻳﻤﺎﻥ
و سلوک (ﺑﻌﻴﺪ ﺍﺳﺖ
ﺯﻥ بی اﻳﻤﺎﻥ ﺑﻔﺎﻃﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﺪ' ﻭلی
اﻳﻥ ﺒﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒلی ﻤﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺗﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ.
ﻭ ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺴﻠﻤﺎنی
ﺒﻮﺩﻩ' ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻮ ﭘﻴﺮﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ بود ﻭﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﻧﻴﺰ ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺑﻮﻟﺎﻳتی ﺴﻠﻮکی
ﺪﺭ ﺑﺮخی ﺃﻫل ﺴُﻨّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﺯﻥ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﺒﺤث ﺭﺍ ﺷﺮﻭع
کرد ﻭ ﺩﻟﺎﺋل ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﮔﻔﺖ' ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻧﻤﻮﺩ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺰﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ثاﺑﺖ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﺑﺎﻋث
ﺧورﺳﻨﺪﻯ ﺸﺪﻳﺪ
ﺯﻥ ﻣﻮٴﻤﻥ ﺸﺪ. (ﺑﻌﻴﺪ
ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻥ ﺘﺄﻳﻴﺪ
ﮐﺎفی ﺒﺮﺍﻯ ﺪﺍﻭﺭﻯ
اﻳﻥ اﺧﺘﻠﺎﻑ ﮔﺮﺩﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺯﻥ ﻣﻮٴﻤﻥ
اوم کننده ﺑﺸﻬﻮﺩ
سوم ﻓﺎﻃمی ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ' ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺯﻥ
ﻤﻮٴﻤﻥ ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ

ﻓﺎﻃﻤﻪ' ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ ﺰﻥ' ﻫﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺭّﻩ ﻳﺎبی ﻮﻗﺮّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
اﻭ ﺍﺳﺖ) ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺯﻯ ﺘﻮ ﺑﺮ
ﺁﻥ ﺰﻥ'
فرشتگان ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ ﺘﻮ
ﺍﺳﺖ ( ﻓﺮح ﻴﺎ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ'
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
فَرَرِﻫﻬﻪ ﻭ ﻓﺮّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺴﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ'
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺒﺮﻧﻔس
ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻮ ﺍﺧﻮﻧﺪ'
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮٴﻤﻦ' ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻨﮑﺮ ولایت 'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺘﺸیّع
ﻤﺪﻋی ﻮﻟﺎﻳﺖ' ﻭلی
غیر ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ'
ﻭﻳﺎ ﺣتی ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ'
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯﻋﻠم  اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺒﮑﺎﺭ ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
اﺳﺘﻈﻬﺎﺭ ﺯﻥ ﻤﻮٴﻤﻦ'
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
او ﺑﻮﺩﻩ' ﺗﺎ ﻳﻚ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل ﻤﻨﻄقی
اﺯ ﻇﺎﻫﺮ ﺣﺪﻳث
) ﻭﺣتی اﻧﺪﻭﻩ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻮ ﻣﺮﺩﮐﻬﺎﻯ
او ﻭ( ﺍَﻣﺮَﺩﺍﻥ
ﻭﻧﺎ ﻣﺮﺩﺍﻥ' ﻭﻓﺎﺳﺪﺍﻥ
ﺪﺭ ﺍﺧﻠﺎق ﭙﻴﺮﻭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻴﺎ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
اﺑﻠﻴﺴﻰ) ﺩﺭ ﺷﮑﺴﺖ
ﺁﻥ ﺯﻥ' ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺪﻭﻩ ﺍﻳﻥ ﺰﻥ
غیر ﻣﻮٴﻤﻥ اﺳﺖ
(ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬی ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس

ﻭﺣﻘﺎﻧﻴّﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﻭﻳﺎ ﻗﺸﺮﻯ
ﻤﺬﻫبی اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟک ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋی اﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺰ ﻭﺟل
ﺒﻤﻠﺎﺋﻚ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩ' ﺑﺮﺍﻯ ﻔﺎﻃﻤﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﺷﺪ' ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﺰﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ
ﻔﺘح ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ
( ﻓﺘﺢ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻤﻨﻄﻘﻰ' ﻭ ﻧﻴﺰ ﻓﺘح
ﺒﺎﺏ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬی ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﺰﻥ ﺘﺎﺯﻩ ﮐﺎﺭ' ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ' ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬی ﻤﺤﻤﺪﻯ
( ﻓﺎﻃم ﻮ ﻓﻄم کنندﻩ)ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻘﺒلی ﺨﻮﺩ
می ﺒﺎﺷﺪ) ﮐﻪ ﻣﺴﮑﻴﻥ
ﻮ ﺍﺳﻴﺮ ﺑﻮﺩ (ﺍﺳﻴﺮ
ﻧﻔس ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ
ﺍﻫﺮﻳﻤﻦ ﻭ ﺟﻬﻞ'
ﻭﺧﻄﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
کارﻣﺎﺋی ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ' ﻗﺪﺭﺕ ﺩﻓﺎع
ﻤﻨﻄقی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ'
ﻭﻳﺎ ﺩﻟﻴلی ﺒﺮﺍﻯ
اﺻﺎﻟﺖ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﻥ غیر ﻣﻮٴﻤﻦ'
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻏﻴﺮ ﺣﻖ' ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺒﻮﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﺮﺳﺎﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩ) ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﺎﻃﻤﻪ و زن
مؤمن ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﻮﻯ ﺒﺪﻫﻨﺪ(
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ اﺿﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﺎﻃﻤﻪ' ﻭﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ'
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آﻧﻬﺎ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﺼل ﻨﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ آﻧﺎﻥ'
(ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ) ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ(ﺑﺪﺍﻫﺎﻯ)ﺍﻟﻬی
ﻴﻌنی ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮﺍﺕ
ﻗﺒلی اﻟﻬﻰ' ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ' ﻭﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻧﺎﻥ
اﻧﺘﻬﺎﺋی ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
سرﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ' ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ (ﺑﺪﺍﺋی ﻤثبت)
ﻭﺗﻌﺎلی ﻨﺪﺍﺭﺩ'
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺪﺍﻡ (ﺑﺪﺍﺋی
ﻤﻨﻔﻰ) ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ ﻣﺪﺍم
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﻭﻋﻘل آﻧﻬﺎ ﮐﻤﺘﺮ'
ﻭﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭح ﻮ ﻭﺟﻮﺩ
در مق ام ﻧﻮﻋی ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺃﻣﺮ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻟﻬی
ﺮﺍ' ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺳُﻨّﺖ
ﻭ ﻗﺎﻋﺪﻩ' ﺑﺮﺍﻯ
همه ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﻨﺪ
( ﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ' ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ)
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺒﺮ ﺍﺳﻴﺮ
ﻭ ﻣﺴﮑﻴﻨﻰ( ﺳﺎﻟک
ﺒﺪﻭﻥ ﭙﻴﺮ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﮔﻤﮕﺸﺘﻪ ﺩﺭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ) ﻓﺘحی
اﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩ' ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮ ﻣﻌﺎﻧﺪ
ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺮﻭﺯ ﮔﺮﺩﺩ' ( ﺧﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻴﺎﺑﺪ
ﻭ ﺧﺼم ﺘﺼﻮﺭ ﻧﮑﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳم ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﺗﻘﺮﺏ
ﻭ ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ
در قائم ﺭﺳﻴﺪ) ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ' ﺑﺮ ﻣﻌﺎﻧﺪ
ﻭ ﺩﺷﻤﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮکی پیرﻭﺯﻯ
ﺪﻫﺪ' ﻭ ﻓﺘﺤﻰ
که ﺍﻏﺎﺯ ﺷﻬﻮﺩ'
ﻭﺑﺎﺯ ﺷﺪﻥ ﺒﺎﺏ
ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﻭ ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻥ
عوﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ' ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﻔﺎﻃمی ﺨﻮﺩ)
ﺑﺮﺍﻯ ﻮﻯ باز ﺒﺸﻮﺩ'
ﻫﺰﺍﺭﻫﺰﺍﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﺁﻧﭽﻪ

ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﺶ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
ﻌﺴﮑﺮﻯ ﻨﻴﺰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺴﻌی ﺰﻳﺎﺩ
ﺩﺍﺷﺖ' ﮐﻪ ﻧﺎﺻﺒﻴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﺴﮑﻨﺖ
ﻣﻮﺍﻟﻴﺎﻥ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺷﮑﺴﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﺳﻮﺍ
ﮐﻨﺪ' ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺮ ﻣﻠﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺣﻖ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺁب
ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺑﺰگ ﻨﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ (ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ'
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﻤﺬﻫبی
ﺒﺎﻃل غیر ﻭﻟﺎﻳﺖ'
ﭼﻪ ﺷﻴﻌی ﺒﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺳُﻨّﻰ' ﺭﺳﻮﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩق ﺪﺷﻤﻥ اﻳﻥ
اﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺸﻴﻌﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺣق اﺩﻋﺎﻯ ﺟﺎﻧﺸﻴنی
اﻣﺎﻣﺎﻥﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﺎﻟم
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﻣﺠﺘﻬﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﻨﺎﻯ ﻘﺼﻮﺭ ﻭ ﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
اﻭﺭﺍ ﺩﺍﺩ (ﺍﻳﻥ
کاﺧﻬﺎﻯ عقلی ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﻮﺳﻄﻮحی اﺯ ﻳﻘﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺤق اﻟﻴﻘﻴنی اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ) ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
هرﺣﺮﻑ ﺍﺯ ﺣﺮﻭﻑ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﻭ ﺑﺮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻧﺶ'
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻣﺮﺩم ﺠﻬﺎﻥ ﻔﺮﺷﺘﻪ
ﻭﻣﻠﺎﺋک ﻤﻴﺪﻫﺪ
( ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻋﻘلی
ﻮﺍﻟﻬﺎمی ﺒﻴﺸﺘﺮ'
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻠﺎﺵ ﻋﻘلی اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺒﺸﻮﺩ' ﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩﺗﺮ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
الهام ﻣﻴﺮﺳﺪ) ﮐﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻯ هر ﻓﺮﺷﺘﻪ
(ﻫﺮ ﺍﻳﺪﻩ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺑﮑﺮ ﻭﻣﻨﻄق ﺠﺪﻳﺪ)
ﺁﻥ ﭽﻨﺎﻥاﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم اﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺯﻣﻴﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﻤﻞ ﮐﻨﺪ. ﭘس ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﺯ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ ﻭ ﺍﺯ
ﮐﺎﺧﻬﺎ' ﮐﻪ ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ'
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ اﻭﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ( ﻭ ﺑﺮﺍﻯهرﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ' ﮐﻪ ﺗﻠﺎﺵ
ﺩﺭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﻭﻳﺎ ﻗﺎنع کرﺩﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺒﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.) ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﮐﻪ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ:

ﻘﺎل ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﺍﻥّ اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭ
ﺟل ﺃﻣﺮ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻠﻴلة ﺍﻟﻤﻌﺮﺍﺝ'
ﻓﻌﺮﺽ ﻋﻠﻰ ﻗﺼﻮﺭ
ﺍﻟﺠﻨﺎﻥ' ﻓﺮﺃﻳﺘﻬﺎ
ﻣﻥ اﻟﺬﻫﺐ ﻭ ﺍﻟﻔﻀّﻪ'
ﻣﻠﺎﻃﻬﺎ ﺍﻟﻤﺴک
ﻮ ﺍﻟﻌﻨﺒﺮ'ﻏﻴﺮ
ﺃﻧّﻰ ﺭﺃﻳﺖ ﻟﺒﻌﻀﻬﺎ
ﺷُﺮﻓﺎ ﻋﺎﻟﻴﻪ'
ﻭ ﻟم ﺃﺭ ﻟﺒﻌﻀﻬﺎ'
ﻓﻘﻠﺖ ﻳﺎ ﺣﺒﻴبی
ﺠﺒﺮﺋﻴل ﻤﺎ ﺑﺎل
هذﻩ ﺑﻠﺎ ﺷُﺮﻑ'
ﮐﻤﺎ ﻟﺴﺎﺋﺮ ﺗﻠک
اﻟﻘﺼﻮﺭ؟ ﻓﻘﺎل
ﻴﺎ ﻣﺤﻤﺪ' ﻫﺬﻩ ﻗﺼﻮﺭ
ﺍﻟﻤﺼﻠّﻴﻥ ﻔﺮﺍﺋﻀﻬﻢ'
ﺍﻟﺬﻳﻥ ﻴﮑﺴﻠﻮﻥ
عن اﻟﺼﻠﺎة ﻋﻠﻴک
ﻮﻋلی ﺁﻟک ﺒﻌﺪﻫﺎ'
ﻓﺎﻥ ﺒﻌث ﻣﺎﺩﻩ
ﻟﺒﻨاء ﺍﻟﺸُﺮﻑ
ﻣﻥ اﻟﺼﻠﺎة ﻋلی
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺁﻟﻪ ﺍﻟﻄﻴّﺒﻴﻦ'
ﺑﻨﻴﺖ ﻟﻪ ﺍﻟﺸُﺮﻑ'
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺑﻘﻴﺖ ﻫﮑﺬﺍ'
فیقال ﺤﺘّﻯ ﻴﻌﺮﻑ
ﺳﮑّﺎﻥ اﻟﺠﻨﺎﻥ'
ﺍﻥ اﻟﻘﺼﺮ ﺍﻟﺬﻯ
ﻠﺎ ﺷُﺮﻑ ﻟﻪ'ﻫﻮ
اﻠّﺬﻯ ﮐﺴل ﺼﺎﺣﺒﻪ
ﺑﻌﺪ ﺻﻠﺎﺗﻪ' ﻋﻥ
اﻟﺼﻠﺎة ﻋلی ﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﺁﻟﻪ ﺍﻟﻄﻴّﺒﻴﻦ'
ﻭ ﺭﺃﻳﺖ ﻓﻴﻬﺎ ﻗﺼﻮﺭﺍ
ﻣﻨیعة ﻣﺸﺮفة ﻋﺠﻴﺒﻪ
ﺍﻟﺤُﺴﻦ' ﻟﻴﺶ ﻟﻬﺎ
ﺃﻣﺎﻣﻬﺎ ﺩﻫﻠﻴﺰ'
ﻭﻟﺎ ﺑﻴﻥ ﻴﺪﻳﻬﺎ

ﺑُﺴﺘﺎﻥ' ﻭﻟﺎ ﺧﻠﻔﻬﺎ'
ﻓﻘﻠﺖ ﻣﺎﺑﺎل
هذﻩ ﺍﻟﻘﺼﻮﺭ' ﻟﺎ
ﺩﻫﻠﻴﺰ ﺑﻴﻥ ﻴﺪﻳﻬﺎ
ﻭ ﻟﺎ ﺑﺴﺘﺎﻥ ﺧﻠﻔﻬﺎ؟
ﻓﻘﺎل ﻴﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﺬﻩ ﻗﺼﻮﺭ ﺍﻟﻤﺼﻠّﻴﻥ
اﻟﺼﻠﻮﺍﺕ ﺍﻟﺨﻤس
'ﺍﻟﺬﻳﻥ ﻴﺒﺬﻟﻮﻥ
ﺑﻌﺾ ﻭﺳﻌﻬم فی
ﻘﻀاء ﺤﻘﻮف اﺧﻮﺍﻧﻬم
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﺪﻭﻥ
ﺠﻤﻴﻌﻬﺎ' ﻓﻠﺬﻟک
ﻘﺼﻮﺭﻫم ﺒﻐﻴﺮ
ﺩﻫﻠﻴﺰ ﺃﻣﺎﻣﻬﺎ
ﻭﻟﺎ ﺑﺴﺎﺗﻴﻥ ﺨﻠﻔﻬﺎ

ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺰ
ﻭﺟل ﺒﺠﺒﺮﺋﻴل
ﺪﺭ ﺷﺐ ﻣﻌﺮﺍج ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩ' ﺗﺎ ﮐﺎﺧﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻥ ﻨﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻃﻠﺎ ﻭ ﻧﻘﺮﻩ ﻳﺎﻓﺘﻢ'
ﮐﻪ ﻣﻠﺎﻃ ﺁﻧهت
ﻤﺸﻚ ﻭﻋﻨﺒﺮ ﺑﻮﺩ.
(ﻳﻌنی ﺴﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ'
ﻋﻘلی ﻮ ﭘُﺮ ﺍﺭﺯﺵ
ﻭ ﻣﻌﻄﺮ ﺍﺳﺖ) ﻭلی
ﻤﻥ ﺪﻳﺪم که ﺑﺮخی
اﺯ ﺍﻳﻥ کاﺧﻬﺎ'
ﺑﺎﻟﮑﻥ ﻮ ﭼﺸم
اﻧﺪﺍﺯ ﺑﺮﺍﻯ
إﺷﺮﺍﻑ ﺑﺮ ﻫﻤﻪ
ﺟﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ' ﮐﻪ ﺑﺮخی
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﺯ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻤﺤﺒﻮﺏ
ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ' ﭼﺮﺍ
ﺑﻘﻴّﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﺮﺍﻓﺘﻬﺎ
ﻭﭼﺸم اﻧﺪﺍﺯﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
جبرئیل ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ'
ﺃﻯ ﻤﺤﻤﺪ' ﺍﻳﻥ
کاﺧﻬﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻨﻤﺎﺯﮔﺬﺍﺭﺍنی
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﻔﺮﺍﺋﺾ
ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ(
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﭘﻨج ﻮﻋﺪﻩ ﻧﻤﺎﺯ

ﺍﮐﺘﻔﺎ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
'ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺮﺣﺴﺐ ﺃﻣﺮ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ' ﺗﻤﺎم
ﻮﻗﺖ ﻧﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭ
ﺍﺳﺖ' ﻭﭘنج ﻮﻋﺪﻩ
ﻓﺮﻳﻀﻪ' ﻳﻌنی ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﭙﻨج ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﭘﻨﺠﺘﻥ ﺁﻟﻌﺒﺎ'
ﮐﻪ ﺷﺮﻃ ﻠﺎﺯم ﻮ
ﻗﻄﻌی ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺍﺳﺖ)(
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ
ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ ﺘﻨﺒﻠﻰ'
ﻭﻳﺎ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮﻣﻥ
ﻮ ﺑﺮ ﺗﻮ ﻭ ﺁل ﺘﻮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
(ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮ ﻣﺤﻤﺪ'
ﺑﺎﻳﻥ ﻤﻌنی ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻧﻤﺎﺯ ﮐﻨﺪ' ﻳﺎ
ﺩﻋﺎ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﻋﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﺻِﻠﻪ)
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ اﻭﺭﺍ
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺁل ﻤﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ.
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ' ﺩﺭ
ﺣﮑم ﺨﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪی
زنده  ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی
ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺩﺭ
ﺣﮑم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻋﻠﻰّ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ' ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ' ﻭ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ)
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺷﺨﺼی ﻤﺎﺩﻩ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎنی ﺮﺍ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ' ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺼﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ'
ﺍﻳﻥ ﺒﺎﻟﮑﻥ
ها ﻭ ﺷُﺮﻓﻬﺎ ﻭﭼﺸم
اﻧﺪﺍﺯﻫﺎ' ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﺿﺎفی ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻈﺎﺭﺕ
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﻤﻴﻥ ﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﻣﻴﺒﻴنی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ( ﺳﺎﻟﮑﻰ ﮐﻪ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻭﮐﺎخ ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﺪﻭﻥ
ﺒﺎﻟﮑﻥ ﻨﻴﺰ ﺭﺍﺿی
اﺳﺖ' ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺼﻠﻮﺍﺕ
ﻭ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﻭ ﻃﻠﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ'ﻫﻴچ
اﺸﺮﺍﻓی ﻮ ﻓﻀﻞ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ ﺒﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ' ﻭﻧﻈﺎﺭﺕ
ﺑﺮﻋﻮﺍﻟک اﻟﻬی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﻟﮑﻥ ها ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬی
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﻭﺑﺪﻭﻥ
اﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮ ﺍﺗﺼﺎل
ﻮ ﺻِﻠﻪ ﺭﺣﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ' ﻭﻫﺮ ﻳک
اﺯ ﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ'
ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺍﻳﻥ ﺪﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
اﺯﻋﻮﺍﻟم اﻟﻬی
ﻤﻴﺴّﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ) ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ کاخ هاﻯ
ﺒﺪﻭﻥ ﺸُﺮﻓﻪ ﻭ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻭ ﺑﺎﻟﮑﻦ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺣﺎﻃﻪ ﺑﺮ
ﻣﺤﻴﻄ ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎ می ﺑﺎﺷﺪ)
ﺍﺯ ﺁﻥ کسانی اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺒﺎﻧﺶ ﺩﺭ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﮐﻮﺗﺎﻫب
ﻮ ﺗﻨﺒلی کرﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻣﻥ ﺪﺭ ﺍﻧﺠﺎ ﮐﺎﺧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﻳﺪم که ﺑﺎﻟﮑﻨﻬﺎﻯ
عجیب ﻭ ﺯﻳﺒﺎ ﺩﺍﺷﺖ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻥ
ﺪﻫﻠﻴﺰﻫﺎ ( ﻳﺎ ﻧﻘﻄﻪ
ﻮﺭ

ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺪﻳﺪ) ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﻭﺩﺭﻣﻘﺎﺑل ﺁﻥ
ﺒﺎغ ﻮ ﺑﻮﺳﺘﺎنی
ﻨﺒﻮﺩ' ﮐﻪ ﻣﺎنع  اﺯ ﺩﻳﺪﻥ
ﺸﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ ﭙﺮﺳﻴﺪﻡ
'ﮐﻪﭼﺮﺍ ﺍﻳﻥ
کاﺧﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﺵ
ﺩﻫﻠﻴﺰ ﻭ ﺑﻮﺳﺘﺎنی
ﺪﺭ ﭘس ﻭ ﭘﻴﺶ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﺟﺒﺮﺋﻴل گفت ﻳﺎ
ﻣﺤﻤﺪ' ﺍﻳﻥ کاﺧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻨﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ
ﭙﻨج ﻮﻋﺪﻩ ﺍﺳﺖ(
ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻨج ﻮﻋﺪﻩ
ﻧﻤﺎﺯ' ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻮٴﻤﻥ ﻬﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺻﻠﺎﺕ ﻳﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬی ﭙﻨﺠﺘﻥ ﺁﻟﻌﺒﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺮﻃ ﻠﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮع
بشری ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ' ﻭﻧﺠﺎﺕ
روح ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺨلق
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ) ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺳﻌی ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺭفع
ﻨﻴﺎﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ( ﺗﺎ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﻫﺎﻯ ﺒﺎﻟﮑنی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﻭﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻘﺎﻃ
کوﺭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ).

*e466-3130*

ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ178 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩه
اﻟﺴﺨاء'ﺷﺠﺮة
غی اﻟﺠﻨّﻪ ﺃﺻﻠﻬﺎ'
ﻭﻫی ﻤﻈلّة ﻋلی
اﻟﺪﻧﻴﺎ' ﻣﻥ ﺘﻌﻠّق
ﺒﻐﺼﻥ ﻤﻨﻬﺎ' ﺍﺟﺘﺮﻩ
ﺍلی اﻟﺠﻨّﻪ ﺑﺨﺸﺶ ﻭ ﺩﻫﺶ'
ﺩﺭﺧتی ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺻل ﻴﺎ
ﺳﺎﻗﻪ ﻳﺎ ﺭﻳﺸﻪ
ﺁﻥ' ﺑﺮ ﺩﻧﻴﺎ ﺳﺎﻳﻪ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﻬﺮ ﺷﺎﺧﻪ ﺁﻥ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ
ﻮ ﻣﺘﻌﻠق گرﺩﺩ'
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ.
ﺭﻭح ﺒﺨﺸﻨﺪﮔﻰ'
ﺩﻟﻴل ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
عقل ﻮ ﺍﺩﺭﺍک ﺒﺨﺸﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺨﺸﻨﺪﮔﻰ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺭ ﺗﻌﻘل ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﮐﺎﺭ ﺷﺨﺺ
ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
سلوکی ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﮔﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﺍﺯ
ﻣﺎب ﻮ ﻣﻨﺎﻝ' ﻭﺣتی
ﺠﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺑﺪﻫﻨﺪ'
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺎﻥﺮﺍ ﺩﺍﺩ ﺗﺎ
ﺟﺎﻧﺎﻥ گرﻓﺖ.

*e466-3131*

اﺯ ﺍﻣﺎم
ﻌﺴﮑﺮﻯ اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ179ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنی ﻮﻟﺎ ﺗﻘﺮﺑﺎ
ﻫﺬﻩ

اﻟﺸﺠﺮة
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﺰﺩﻳک ﻨﺸﻮﻳﺪ'
(ﺩﺭﺧﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس

ﺑﺪﺍﻥ ﻨﺰﺩﻳک ﺸﺪ'
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺎﻥ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻫﺪ' ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
نهائی ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ'
ﻭ ﻣﻄیع کاﻣﻞ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻧﺰﺩﻳک ﺒﺎﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ'
ﺑﺮﺍﻯ آﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﻮ ﺩﺷﻤﻨﻰ' ﺟﺰ ﺟﻬﻨم
عاﻗﺒتی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ ﻣﺪّﻋی
کاﺫﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ'
ﮐﻪ ﺗﺴﻠﻴم  ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ'
ﻭ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺯﺣﻤﺖ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺷﺠﺮﻩ (ﺳﺪﺭة ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﻰ)
ﻳﺎ ﺩﺭﺧﺖ ﮐﺎج ﺴﺪﺭ'
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺮ ﺳﺒﺰ
ﻭﺳﻤﺒﻮل ﺤﻴﺎﺕ
ﺩﺍﺋﻢ' ﻭﺳﻤﺒﻮل
ﻨﻘﺶ ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ'
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
ﻤﺤﻤﺪﻳﺎﻥ' ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺘﻘﺮﺏ ﺑﺎﻳﻥ ﺸﺠﺮﻩ
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻴﺴﺖ' ﻣﮕﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی اﻟﻬی
ﻮ ﮐﺎفی ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭﺧتی
که ﺩﺭﺧﻮﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﻮﺩﻩ' ﻭ ﺁﺩﻡ ﻭ ﺣﻮّﺍ
ﺳﺮﮐشی کرﺩﻩ' ﺍﺯﺳﻴﺐ
ﻳﺎ ﮔﻨﺪم ﺁﻥ ﺨﻮﺭﺩﻩﺍﻧﺪ'
ﻳگ اﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
اﺯ ﻣﺘﻔﮑﺮﻳﻦ ﺑﺎﺑﻞ'
ﻭﺑﻌﺪﺍ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ' ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺒﺪأی  ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺶ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺁﺩم اﺑﻮ ﺍﻟﺒﺸﺮ
ﺭﺍ ﻓﺮﺽ ﮐﺮﺩﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻠﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ

ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﻘﺪﻳم
کیوﻣﺮثی رﺍ ﻓﺮﺽ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺩم ﺮﺍ
ﺍﺯ ﮔل ﻮﺟﻮﺩﺵ ﺳﺎﺧﺖ'
ﻭﺣﻮّﺍ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻘﻴﻪ
ﮔﻠﻬﺎ' ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺩﻧﺪﻩ
ﭼﭗ ﺍﻭ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺩ
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﺩﻡ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻮﺩﻩ'
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺷﺪﻩ' ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺒﻬﺸﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ بشر
ی ﻭبی عقلی ﻮ
بی ﻤﺴﺌﻮﻟﻴتی
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺒﻌﻘل
سلوکی ﺁﻣﺪ ﻭ ﺭﺷﺪ
ﻭ ﺑﻠﻮغ ﻴﺎﻓﺖ' ﺍﺯ
(ﺩﺭﺧﺖ ﻋﻘﻞ
وولایت الهبی
نوع بشری )

ﻭﺣﮑﻤﺖ ﺑﺮ ﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺷﺪ' ﻭﻋﻤﻠﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﻨم  جهان ﺪﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﮑﻤﺎل
اﻳﺪﺁﻝ

ﺍﻟﻬی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﻋﻘل ﺠﺰﺋی ﻮﺍﻳﺪﺁل
طلبی ﺨﻮﺩ' ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺑﺎﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ' ﻋﻘل
ﺠﺰﺋی ﻤﺎﺩﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ

ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺁﺩم ﻘﺒل اﺯ ﮐﻤﺎل
ﺨﻮﺩ' ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺭﺩ ﻃﺮﻳﻘﺖ

ﺍﻟﻬی ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺷﺪ' ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﺪ'ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﭼﻨﺪ
ﮔﻨﺪم ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ ﺘﺠﺎﻭﺯ ﺑﺸﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ' ﺍﮔﺮ ﺍﻃﻠﺎع
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم. ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﮐﺎﺭﻯ اﻭ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻄﺮﺩ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﺗﻮﺑﻪ
مجدد ﻭ اعمال ﺳﻠﻮﻙ'
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﻧﺒﺎل
ﻨﻤﻮﺩ' ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻭ ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻋﻘلی ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
(ﺁﺩم ﻴﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ) ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ' ﺍﺯ ﺁﺩﻣﻴّﺖ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ ﺍﺧﻠﺎقب
ﻮ ﺗﻤﺪﻥ ﺒﺮ ﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻭﻟﻴﻥ
کاﺷﻒ ﻗﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺤﺴﻴنی ﺮﺍ ﺩﺭ ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﭙﻴﺶ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺁﺩﻡ ﺩﺍﻧﺴﺖ'
ﮐﻪ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺩ)
ﺍﻣﺎم ﻌﺴﮑﺮﻯ ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ:

خذه ﺸﺠﺮﻩ ﺗﻤﻴّﺰﺕ
ﺑﻴﻥ ﺃﺷﺠﺎﺭ ﺍﻟﺠﻨّﻪ'
ﺍﻥ ﺴﺎﺋﺮ ﺃﺷﺠﺎﺭ
ﺍﻟﺠﻨّﻪ ﮐﺎﻥ
کلّ ﻨﻮﻉ ﻣﻨﻬﺎ'
ﻳﺤﻤل ﻨﻮﻋﺎ ﻣﻥ
اﻟثمار ﺍﻟﻤﺄﮐﻮﻝ'
ﻭﮐﺎﻧﺖ ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺸﺠﺮة
ﻭﺟﻨﺴﻬﺎ' ﺗﺤﻤل
اﻟﺒﺮ ﻭ ﺍﻟﻌﻨﺐ
ﻭ ﺍﻟﺘﻴﻥ ﻮ ﺍﻟﻌﻨّﺎﺏ'
ﻭ ﺳﺎﺋﺮ ﺍﻧﻮﺍع
اﻟﻔﻮﺍﮐﻪ ﻭ ﺍﻟثماﺭ
ﻭ ﺍﻟﺄﻃﻌمة ﻓﻠﺬﻟگ
اﺧﺘﻠﻔﺖ ﺍﻟﺤﺎﮐﻮﻥ
ﺒﺬﮐﺮ ﺍﻟﺸﺠﺮة'
ﻓﻘﺎل ﺒﻌﻀﻬم
هی ﺒﺮّة 'ﻭ ﻗﺎل
ﺁﺧﺮﻭﻥ هی ﻋﻨلة
'ﻭ ﻗﺎل آﺧﺮﻭﻥ
هی عنّابة ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﺧﺖ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺎﻭﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ' ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﺭﺧتی
ﻴک ﻨﻮع ﻤﻴﻮﻩ ﺩﺍﺭﺩ'
ﻭلی اﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ
ﻫﻤﻪ ﻣﻴﻮﻩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻫم ﺪﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺮ ﻭ ﺍﻧﺠﻴﺮ ﻭﻋﻨّﺎﺏ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ. ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮ
ﮔﺎﻫﻰ' ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ
ﺑﻨﺎم ﻴﮑی اﺯ ﻣﻴﻮﻩﻫﺎﻳﺶ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
( ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯﻣﻴﻮﻩ ﺳﻴﺐ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺁﺩم ﻮ
ﺣﻮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭ ﻗﺮﺍﻥ
ﺼﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺧﻮﺭﺩﻥ
گندم ﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺍﺯ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻃﻠﺎع ﺪﺍﺷﺖ' ﻭ
ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﮔﺎﻫﻰ

ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺑﺎ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻴﮕﻔﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﺎم ﭙﺪﺭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ'
ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺗﺎﻟح
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭلی ﻘﺮﺍﻥ
ﺁﺯﺭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ' ﮐﻪ ﺧﻮﺭﺩﻥ
غذﺍ ﻭ ﮔﻨﺪم ﻮ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ' ﻭﻗتدی
ﺤﻠﺎل اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻣﺎم ﻌﺴﮑﺮﻯ'
ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮ ﭼﻨﺪﮔﺎﻧﮕی
ﻤﻴﻮﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺭﺧﺖ
ﺑﻬﺸﺘﻰولایت' ﻭﺍﺳﺎمی
ﻤﺘﻌﺪﺩ ﺁﻥ ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ' ﮐﻪ
ﺗﻮﺟﻴﻬی ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﺘﻔﺎﻭﺕ ﮔﻮﺋی
گندم ﻮ ﺳﻴﺐ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻫﺪﻑ ﮐﺴﺐ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺪﺭ
ﺳﺪﺭت ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﻰ'
ﻭﻳﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺪﺭﺧﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﺘﺮﺑﻴتی ﺘﺎ ﺑﺎﻳﻥ
ﻤﻴﻮﻩﻫﺎﻯ ﺑﻬﺸتی
که ﻋﻘﻠﺎنی ﻬﺴﺘﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﺭﻫﺮ
ﺳﺮﺯﻣﻴنی ﻴک ﻤﻴﻮﻩ
ﺭﺍ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﻨﺒﻪ
ﻃﺒّﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻮﻥ
عنّاﺏ' ﻋﻠﺖ ﺑﻬﺸتی
ﺒﻮﺩﻥ ﺁﻥ ﻤﻴﻮﻩ
ﻣﻴﺸﺪ' ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻬﺸتی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕی
عقلی ﻮﺣﮑﻤﺖ ﻭ ﺳﻠﺎﻣنی
ﺮﻭﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ' ﺗﺎ
ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
عقلی اﺯ ﺩﺭﺧﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺠﺰ ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
کاﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻨﻴﻥ
عفل ﺨﺮﺍﺑﮑﺎﺭ'
ﭼﻴﺰﻯ ﺠﺰﺟﻬل
و عقل جیوانمی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ ﺣﺪ ﺃﻗل
عقلی ﺠﺰﺋی ﻮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻔﻌل
هر ﺍﻧﺴﺎنی ﺪﺍﺭﺩ'
ﻭلی ﺒﺎﻳﺪ ﻋﻘل
کلّی ﻮ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴتی
ﻮ کمال طلبی ﺍﻟﻬی
ﺒﺎﻟﻘﻮﻩ ﺭﺍ ﺟﺴﺖ.

*e466-3132*

ﺍﺯ
ﺍﻣﺎک ﻌﺴﮑﺮﻯ
اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ 179 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﻫﺮ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺮ ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰ' ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم ﻮﻟﺎﻳﺖ
محمدی ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ'
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐی
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻔﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
همه ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
هر ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺭﻫﺒﺮﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
زنده هماﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﻌُﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
زنده ﺰﻣﺎﻥ ها ﻘﻄﻊ
ﻧﺸﺪﻩ' ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک الهی ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺎﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
غیبی نا دیده
غیر سالکان ﺮﺳﻴﺪ.
ﻭﺣتی اﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﻤﺤﻤﺪﻯ' ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠث ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
و تا زنده
باشند. ﮐﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩ
الهی ﻋلیّ ﻮ ﻣﺤﻤﺪ'
ﻭﺣﺘﻰ این
همانی علیّ ها
ﻮ ﻣﺤﻤﺪ های
زنده ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ (ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) مقام
الهی ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻣﻮﻟﺎ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍند. ﻔﺎﻥّ
اﻟﻠﻪ ﻳﺨﺰﻯ
عنک اﻟﺸﻴﻄﺎﻥ ﻮﻋﻥ
ﻤﺤﺒّﻴﻚ' ﻭﻳﻌﻄﻴک
فی اﻟﺂﺧﺮة ﺑﻌﺪﺩ
ﮐلِ ﺤَبّة ﺧﺮﺩل
ﻤﻤّﺎ ﺃﻋﻄﻴﺖ ﺻﺎﺣﺒﻚ'
ﻭ ﻣﻤّﺎ ﻳﻨﻤّﻴﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻨﻪ' ﺩﺭجة
فی اﻟﺠﻨّﻪ' ﺃﮐﺒﺮ
ﻣﻦ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ' ﻣﻥ
اﻟﺄﺭﺽ ﺍلی اﻟﺴﻤاء
'ﻭ ﺑﻌﺪﺩ ﮐُلّ ﺤبّة
ﻣﻨﻬﺎ ﺟﺒﻠﺎ ﻣﻥ
ﻔضِّة 'ﮐﺬﻟگ ﻮ ﺟﺒﻠﺎ
ﻣﻥ ﻠﻮٴﻠﻮٴ' ﻭﺟﺒﻠﺎ
ﻣﻥ ﻴﺎﻗﻮﺕ' ﻭ ﺟﺒﻠﺎ
ﻣﻥ ﺠﻮﻫﺮ' ﻭ ﺟﺒﻠﺎ
ﻣﻥ ﻨﻮﺭ ﺭﺏ ﺍﻟﻌﺰّة
ﮐﺬﻟک ﻮ ﺟﺒﻠﺎ ﻣﻥ
ﺰﻣﺮّﺩ ﻭ ﺟﺒﻠﺎ
ﻣﻥ ﺰﺑﺮﺟﺪ ﮐﺬﻟﻚ'
ﻭ ﺟﺒﻠﺎ ﻣﻥ ﻤﺴک
ﻮ ﺟﺒﻠﺎ ﻣﻥ
عنبر ﮐﺬﻟﻚ' ﻭﺍﻥ
عدد ﺧﺪﻣک فی اﻟﺠﻨّﻪ'
ﺃﮐثر ﻣﻥ عدد ﻗﻄﺮ
ﺍﻟﻤﻄﺮ ﻭ ﺍﻟﻨﺒﺎﺕ
ﻭ ﺷﻌﻮﺭ ﺍﻟﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺗﻮ (
سالک الهی ) ﺩﻭﺭ
ﻭ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ(
ﺷﻴﻄﺎﻥ
اهریمن ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
اﺑﻠﻴس ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ' ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻥ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
محالفین سلوک
الهی ) ﻭ ﺩﺭ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ ﻫﺮﺩﺍﻧﻪ
ﺧﺮﺩلی که ﺑﺼﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺩﻯ' ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﻳک ﺪﺭﺟﻪ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻟﻬی ﺮُﺷﺪ ﺩﻫﺪ'
و ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﺘﻮ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺯﻣﻴﻥ ﺘﺎ
ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ( ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻮﻋﻘﻠﻰ' ﻭﻣﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻤﻮﻟﺎ تمامی ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﺭُﺷﺪ
ﻋﻘلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭ ﺩﺭ (ﺁﺧﺮﺕ) ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺪﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ فرشته
گونه 'ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﭙس ﺍﺯ ﮐﻤﺎل
نوع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ'
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺼل
ﻨﻮﻋی ﺒﻬﺘﺮ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺬﺧﻴﺮﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ثوﺍﺑﻬﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
احوال ﻓﻮﺭﻯ' ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ
تجلّی ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺍﻧﻪ ﺧﺮ ﺩﻝ'
ﺳﻤﺒﻮل کوﭼﮑی ﻮ
ﺍﻧﺪﮐی ﺨﺪﻣﺎﺕ
ﺗﻌﻠﻴمی ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻮﻟﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی بررای
سالکان خود اﺳﺖ)
ﻭ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ ﻫﺮ ﺩﺍﻧﻪ
ﺁﻥ' ﻳک کوﻩ ﺍﺯ ﻧﻘﺮﻩ
ﺑﺘﻮ ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﻭ ﻳک
کوﻩ ﺍﺯ ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ'
ﻭ ﻳک گوﻩ ﺍﺯ ﻳﺎﻗﻮﺕ'
ﻭ ﻳک کوﻩ ﺍﺯ ﮔﻮﻫﺮ'(
ﻳﺎ ﺩُرّ ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺬﺍﺕ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ) ﻭ ﮐﻮﻫی
اﺯ ﻧﻮﺭ ﺭﺏ با ﻋﺰّﺕ(
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  رب
التئع ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
بشری 'ﻭ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
مزتضوی ﻤﻮﻟﺎ
در هر زمان 'ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺑﺎ ﺍﻭ' ﮐﻪ ﻧﻮﺭﻯ
اﻟﻬی ﻮ ﺗﻤﺎم ﻨﺸﺪنی
اﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺯ ﺁﻥ اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ)
ﻭ ﻧﻴﺰ ﮐﻮﻫی اﺯ
ﺯُﻣﺮّﺩ ﻭﮐﻮﻫی
اﺯ ﺯﺑﺮﺟﺪ' ﻭ ﻧﻴﺰ
ﮐﻮﻫی اﺯ ﻣﺸک
عطر ﻮ ﮐﻮﻫی اﺯ ﻋﻨﺒﺮ'
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺧﺪﻣﻪ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻗﻄﺮﻩﻫﺎﻯ ﺒﺎﺭﺍﻥ
ﻮ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭﺣتی
ﻤﻮﻫﺎﻯ ﺘﻤﺎم ﺠﺎﻧﻮﺭﺍﻥ
اﺳﺖ (ﺳﻤﺒﻮل ﺒﻴﺎﻥ
ربی ﻨﻬﺎﻳتی ﺪﺭ
ﺍﻋﺪﺍﺩ ﻭ ﮐﻤﻴّﺖ
و کیفیّت' ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻥ
گرﻋﻈﻤﺖ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
کگیزفی تولد
دذ توع ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ'
ﺩﺭ عظمت ﻋﻘلی
و ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ ﺮﻭﺍﻧﻰ'
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
برالفعل  ﻭ
بالقوِّه ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
گوئی میمونی
نیکو کار در
جنگل که پس از
مرگ انسانی
عاقل و غنیّ
گردد که بیش
ار کوه های
گوهر ها ارزش
د ارد  ).

حدیث
3133 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﻌﺴﮑﺮﻯ
اﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ179ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻤﻥ
ﺮﻋی ﻘﺮﺍﺑﺎﺕ ﺃﺒﻮﻳﻪ'
ﺍﻋﻄی فی اﻟﺠﻨّﻪ
ﺃﻟﻒ ﺩﺭجة 'ﻣﺎ ﺑﻴﻥ
کُلّ ﺪﺭﺟﺘﻴﻦ' ﺣﻀﺮ
ﺍﻟﻔﺮسط ﺍﻟﺠﻮﺍﺩ
ﻣﺎئة ﺳنة ﺍﺣﺪﻯ
اﻟﺪﺭﺟﺎﺕ ﻣﻥ ﻔضّة
'ﻭ ﺍﻟﺎﺧﺮﻯ ﻤﻥ ﺬﻫﺐ'
ﻭ ﺍﺧﺮﻯ ﻤﻦ ﻟﻮٴﻠﻮٴ
'ﻭ ﺍُﺧﺮﻯ ﻤﻥ ﺰﻣﺮّﺩ'
ﻭ ﺍﺧﺮﻯ ﻤﻥ ﺰﺑﺮﺟﺪ'
ﻭ ﺍﺧﺮﻯ ﻤﻥ ﻤُﺴﻚ'
ﻭ ﺍﺧﺮﻯ ﻤﻥ
عنبر'ﻭ ﺍﺧﺮﻯ ﻤﻥ
کاﻓﻮﺭ' ﻓﺘﻠک اﻟﺪﺭﺟﺎﺕ'
ﻣﻥ هذﻩ ﺍﻟﺄﺻﻨﺎﻑ'
ﻭ ﻣﻥ ﺮﻋی ﺤق ﻘﺮبی
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰ' ﺍﻭتی  ﻤﻥ ﻔﻀﺎﺋل
اﻟﺪﺭﺟﺎﺕ' ﻭ ﺯﻳﺎﺩة
ﺍﻟﻤثوﺑﺎﺕ'ﻋلی
ﻘﺪﺭ ﻓﻀل ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠیّ ﺃﺑﻮﻯ ﻨﺴبة
'ﻭﺳﺎق اﻟﺤﺪﻳث
ﺍلی ﺃﻥ ﻘﺎﻝ'
فی ﺸﺄﻥ ﺮﺟل ﺁثر
قرﺍبة ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﻋلی ﻘﺮﺍﺑﺘﻪ' ﺑﻌﺪ
ﺑﻴﺎﻥ ﺃﻥ اﻋﻄی
ﻤﺎﻟﺎ ﮐثیرﺍ' ﻗﺎل
ثمّ ﺃﺗﺎﻩ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻓﻘﺎﻝ'ﻳﺎ

ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ' ﻫﺬﺍ
ﺟﺰاء ﻮﻛفی اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻋلی اﻳثاﺭ ﻗﺮﺍﺑتی
علی ﻘﺮﺍﺑﺘﻚ' ﻭ
ﻟﺄﻋﻄﻴّﻨﻚ فی
آﻟﺂﺧﺮة' ﺑﮑُلّ
ﺤبّة ﻣﻥ هذﺍ ﺍﻟﻤﺎل
فی اﻟﺠنّة ' ﺃﻟﻒ
ﻗﺼﺮ ﺃﺻﻐﺮﻫﺎ ﺃﮐﺒﺮ
ﻣﻦ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ' ﻣﻐﺮﺯ
ﺍُﺑﺮة ﻣﻨﻬﺎ' ﺧﻴﺮﻣﻥ
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﻣﺎ ﻓﻴﻬﺎ'
ﻭﺳﺎﻗﻪ ﺍلی ﺃﻥ
ﻘﺎﻝ' ﻭﻣﻥ ﻤﺴﺢ ﻳﺪﻩ
ﺑﺮﺃس ﻳﺘﻴم ﺮﻓﻘﺎ
ﺑﻪ' ﺟﻌل اﻟﻠﻪ ﻟﻪ
فی اﻟﺠﻨّﻪ ﺑﮑلّ
ﺸﻌﺮة ﻣﺮﺕ ﺗﺤﺖ
ﻳﺪﻩ ﻗﺼﺮﺍ' ﺃﻭسع
ﻤﻥ اﻟﺪﻧﻴﺎ ﺑﻤﺎ
ﻓﻴﻬﺎ' ﻭ ﻓﻴﻬﺎ ﻣﺎ
ﺗﺸﺘﻬی اﻟﺄﻧﻔس
ﻭ ﺗﻠﺬ ﺍﻟﺄﻋﻴﻥ
ﻮﻫﻢ ﻓﻴﻬﺎ ﺧﺎﻟﺪﻭﻥ
.ﻫﺮﮐس
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻗﺮﺍﺑﺖ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ (
الهی) ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﺮﺩ
'ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻮﻯ
هزﺍﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ(ﺣق ﻘﺮﺍﺑﺖ
ﻭﻧﺰﺩﻳکی ﻮﺧﻮﻳﺸﻰ'
ﺣﻘﻮق ﺮَﺣِم ﻮﺧﻮﻥ
ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ ﺠﺴﻤﻰ
ﻃﻔﻮﻟﻴﺖ' ﺑﺮﺍﻯ
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ ﺠﺴﻤﺎنی
ﻮ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻔﺎﻣﻴلی
اﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی
ﺴﺎﻟک ﺪﺷﻤنی ﻨﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻗﺮﺍﺑﺖ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﻤﻬﻤﺘﺮ' ﺑﺮﺍﻯ ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺮﻭﺣﺎنی ﺴﺎﻟﻚ'
ﺷﺎﻣل ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ حسینی 'ﻭﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣق ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬی
ﺁﻧﺎﻥ' ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک اﻟﻬی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺍﻳﻥ ﺘﻘﺮّﺏ
ﻭ ﻧﺰﺩﻳﮑی ﻮ ﻣﺠﺎﻭﺭﺕ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم
ﺒﻬﺘﺮ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺍﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐی ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ' ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍل ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻧﻤﻮﺩ ﺗﻌﻬﺪﺍﺕ
ﻭ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻭ ﺍﺩﺍﻯ
ﺤق ﻤﻄﻠﺐ' ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﻤﺮﺑﻴﺎﻥ اﻟﻬی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
بمعرفی
خداوند اﮔﺮ ﺳﺎﻟﮑی
ﺮﺍ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺘﻘﺮﺏ ﺩﺍﺩ' ﻭ ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ
ﺑﺨﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ' ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑی ﺴﻌی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻘﺮﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻤﻮﺩ'
ﺑﺎﻋث ﺳﭙﺎسﭘﻴﺮ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﻬﺘﺮ

ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﻣﺎ ﺑﻴﻥ
هر ﺩﻭ ﺩﺭﺟﻪ (ﻳﺎ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻭﮐﻠﺎس و
مقام  ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﻳک اﺳﺐ ﺗﺎﺯﻯ ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺻﺪ ﺳﺎل ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺘﺎﺯﺩ
(ﮐﻪ ﻳک عمر ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ)
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳﮑی اﺯ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﺟﺎﺕ ﻭﭘﻠﻪﻫﺎ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ' ﺍﺯ ﻃﻠﺎ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺯﻣﺮّﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺯﺑﺮﺟﺪ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﻣﺸک
ﻮ ﻳﺎ ﺍﺯﻋﻨﺒﺮ
معطّر ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﮐﺎﻓﻮﺭ ﺍﺳﺖ
(ﺍﻣﻮﺭﻯ که ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺭﺯﺷﻬﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﻣﻌﻨﻮﻯ ﺁﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ'
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺍﺯ ﭘﻠّﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ'
ﺗﺎ ﺑﺨﺪﺍ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺸﻮﺩ) ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺟﺎﺕ
ﻭ ﭘﻠّﻪﻫﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
اﻣﻮﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻫﺮﮐس
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺣق ﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋلی ﺮﺍ ﮐﺮﺩ'( ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺮﻋﺎﻳﺖ ﻣﻄﺮح
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ' ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠیّ
تاریخی ﺮﻋﺎﻳتی
ﺠﺰ ﺗﻌﺎﺭﻑ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺨﻮﺩ'
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﺧﻮﺩ' ﻭ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﺍﻟﻬی آﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺟﺪّﻯ
ﺘﺮ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ' ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺪﺭ
ﻭﻗتی ﺘﺤﻘق ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ'
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺤﺪّ
ﺃﮐثر ﺭﻋﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺘﻬﺎ
ﻭﺷﻮﻗﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﻓﻀﺎﻳل ﻮ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
اﻟﻬی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ'
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺪﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺣﻘﻮق
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ اﺳﺖ. ( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖ' ﻣﻥ ﻮﻋلیّ
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ ﻴﺎ ﺩﻭ
ﻭﺍﻟﺪ ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﻭﻧﻪ ﺑﻤﻌنی
غلط ﻮ ﺍﻟﺪﻳﻦ 'ﺩﺭ
ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﻭ ﻳﺎ
(ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ).
ﻭ(ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﺮﻭﺣﺎﻧﻰ)ﻳﻌنی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
حسینی ﻮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
آشکار حسنی ﻭ ﻧﻴﺰ
(ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ)
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻳﻌنی ﺸﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃمی ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ' ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
(ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ اﻟﻬﻰ)
ﺳﺎﻟک علیّ ﻮ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺭﺏ
النوعت
بشری ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﺗﺎ ﺟﺎﺋﻴﮑﻪ ﻣﻘﺎم
ﺸﺨﺺ'ﻣﻌﺎﺩل ﻘﺮﺍﺑﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ ﻗﺮﺍﺑﺖ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ'
ﮐﻪ ﻋﻀﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
دالهی زنده ﻭ ﺍﺯ
ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﺍﻭ ﻭ

ﺿﻤﻥ ﺸﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖﻋلی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ' ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺁﻧﺎﻥ' ﻭ ﺳﻴّﺪ ﺯﺍﺩﻩ
ﺭﻭﺣﺎنی ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪّ ﺃﮐثر ﻗﺮﺍﺑﺖ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ' ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺍﻳﻥ ﻘﺮﺍﺑﺘﻬﺎ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺳﭙس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺷﺨﺼﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩ' ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺗﺮﺟﻴح ﺪﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩ (ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ' ﭘﺪﺭ
ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﻣﻥ ﻔﺪﺍﻯ
ﺘﻮ ﺑﺎﺩ) ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻨﺰﺩ ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ
ﺭﻓﺖ' ﻭﮔﻔﺖ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﻋثی ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻤﺎل ﺘﻮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ اﻟﻬی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺣﻖ ﻗﺮﺍﺑﺖ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ' ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺮﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﺍﻨﻪ ﺭﻳﺰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺎل ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻳک کاخ اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻥ
کاخ ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎک ﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ
( ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
و عقلی فوق
بشری اﺳﺖ' ﻭﻧﻪ ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ) ﮐﻪ ﺣتی
ﻴک ﺴﻮﺯﻥ ﺁﻥ
کاﺥ' ﺑﺘﻤﺎم ﺨﻴﺮ
ﻭﺍﺭﺯﺵ ﺩﻧﻴﺎ
می ﺃﺭﺯﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺩﺳﺖ
ﺑﺮ ﺳﺮ ﻳﺘﻴﻢ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ'
ﻭ ﺭﻓق ﻮ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ' ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ'
ﺩﺭ ﺍﺯﺍﻯ هر ﻣﻮﺋﻰ
ﮐﻪ ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ ﻣﺴح
کننده ﻣﻴﮕﺬﺭاند'
ﮐﺎﺧی ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ هر ﭼﻪ ﻫﻮس ﺑﮑﻨﺪ
ﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ' ﻭﻳﺎ
ﭼﺸم ﻠﺬﺕ ﺑﺒﺮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺠﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﻤﻴﻤﺎﻧﻨﺪ( ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﻨﻮﺍﺯﺵ ﻳﺘﻴﻢ 'ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﺩﺍﻯ ﺤﻖ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﻨﺒﻮّﺕ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﺍﺯﺵ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺪﻭﻥ
ﭙﻴﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
آﻳﻨﺪﻩ ﻭآﺧﺮﺕ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﺤﻔﻮﻇ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ' ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﭙﺎﺩﺍﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺟﺎﻟبی
ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﻌﺴﮑﺮﻯ
کلام ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ ﻤﺘّﺼﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ:

ﻤﻥ کفّل ﻠﻨﺎ ﻳﺘﻴﻤﺎ'
ﻗﻄﻌﺘﻪ ﻋﻨّﺎ ﻏﻴﺒﺘﻨﺎ
ﻭ ﺍﺳﺘﺘﺎﺭﻧﺎ' ﻓﻮﺍﺳﺎﻩ
ﻣﻥ علوﻣﻨﺎ ﺍﻟﺘﻰ
ﺳﻘﻄﺖ ﺍﻟﻴﻪ' ﺣﺘّﻯ
ﺃﺭﺷﺪﻩ ﻭ ﻫﺪﺍﻩ'
ﻗﺎل اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭ ﺟل ﻴﺎ ﺃﻳﻬﺎ ﺍﻟﻌﺒﺪ
ﺍﻟﮑﺮﻳﻢ ﺍﻟﻤﻮﺍﺳﻰ'
ﺍﻧّﻯ ﺃﻭلی ﺒﻬﺬﺍ
ﺍﻟﮑﺮﻡ' ﺍﺟﻌﻠﻮﺍ
ﻟﻪ ﻳﺎ ﻣﻠﺎﺋﮑتی
فی اﻟﺠﻨﺎﻥ' ﺑﻌﺪﺩ
ﮐﻞّ ﺣﺮﻑ ﻋﻠّﻤﻪ'
ﺃﻟﻒ ﺃﻟﻒ ﻗﺼﺮ ﻭﺃﺿﻴﻔﻮﺍ
ﺍﻟﻴﻬﺎ ﻣﺎ ﻳﻠﻴق
ﺒﻬﺎ ﻣﻥ ﺴﺎﺋﺮ ﺍﻟﻨﻌﻢ'
ﻭ ﺳﺎﻗﻪ ﺍلی ﺃﻥ
ﻘﺎﻝ' ﻭ ﻗﺎﻟﺖ ﻓﺎﻃمة
'ﻭ ﻗﺪ ﺍﺧﺘﺼم اﻟﻴﻬﺎ
ﺍﻣﺮﺃﺗﺎﻥ ﻔﺘﻨﺎﺯﻋﺘﺎ
فی ﺸﻴئ ﻣﻥ ﺃﻣﺮ
ﺍﻟﺪﻳﻦ' ﺍﺣﺪﺍﻫﻤﺎ
ﻣﻌﺎﻧﺪة' ﻭ ﺍﻟﺎُﺧﺮﻯ
ﻤﻮٴﻤنة 'ﻓﻔﺘﺤﺖ
ﻋلی اﻟﻤﻮٴﻤنة
ﺣُﺠّﺘﻬﺎ' ﻓﺎﺳﺘﻈﻬﺮﺕ
ﻋلی اﻟﻤﻌﺎﻧﺪة
ﻓﻔﺮﺣﺖ ﻓﺮﺣﺎ ﺷﺪﻳﺪﺍ'
ﻓﻘﺎﻟﺖ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺍﻥ ﻔﺮح اﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﺑﺎﺳﺘﻈﻬﺎﺭک
علیها ﺃﺷﺪّ ﻣﻥ
ﻔﺮحک  ﻮ ﺍﻥ
ﺤﺰﻥ اﻟﺸﻴﻄﺎﻥ
ﻮﻣﺮﺩﺗﻪ ﺑﺨﺰﻳﻬﺎ
ﻋﻨک ﺃﺷﺪ ﻣﻥ ﺤُ
ﺰﻧﻬﺎ' ﻭ ﺍﻥّ اﻟﻠﻪ
ﻋﺰّ ﻭﺟلّ ﻘﺎل ﻠﻤﻠﺎﺋکة
ﺃﻭﺟﺒﻮﺍ ﻟﻔﺎﻃمة
ﺑﻤﺎ ﻓﺘﺤﺖ ﻋﻠﻰ
ﻫﺬﻩ ﺍﻟﻤﺴﮑﻴنة
ﺍﻟﺄﺳﻴﺮة ﻣﻥ
اﻟﺠﻨﺎﻥ' ﺃﻟﻒ ﺃﻟﻒ
ﺿﻌﻒ ﻣﺎ ﮐﻨﺖ ﺃﻋﺪﺩﺕ
ﻟﻬﺎ' ﻭ ﺍﺟﻌﻠﻮﺍ
ﻫﺬﻩ ﺳنّة 'ﻓی کُلّ ﻤﻥ ﻴﻔتح
علب ﺃﺳﻴﺮ ﻣﺴﮑﻴﻦ'
ﻓﻴﻐﻠﺐ معاند ﻣثل
ﺃﻟﻒ ﺃﻟﻒ ﻣﺎ ﮐﺎﻥ
ﻤﻌﺪﺍ ﻟﻪ ﻣﻥ اﻟﺠﻨﺎﻥ'
ﻭ ﺳﺎﻗﻪ ﺍﻟی ﺃﻥ
ﻘﺎﻝ' ﻭﻗﺎل ﺠﻌﻔﺮ
ﺑﻥ ﻤﺤﻤﺪ' ﻣﻦ ﮐﺎﻥ
همّه فی کسر ﺍﻟﻨﻮﺍﺻﺐ
ﻋﻥ اﻟﻤﺴﺎﮐﻴﻥ
اﻟﻤﻮﺍﻟﻴﻥ ﻠﻨﺎ
ﺃﻫل اﻟﺒﻴﺖ' ﻳﮑﺴﺮﻫﻢ
ﻋﻨﻬم ﻮ ﻳﮑﺸﻒ ﻋﻥ
ﻤﺨﺎﺯﻳﻬﻢ' ﻭ ﻳﺒﻴّﻥ
ﺃﻋﻮﺍﺭﻫﻢ' ﻭ ﻳﻔﺨّم
ﺃﻣﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺁﻟﻪ'
ﺟﻌل الله ﻫﻤّﻪ
ﺃﻣﻠﺎک اﻟﺠﻨﺎﻥ
فی ﺒﻨاء ﻘﺼﻮﺭﻩ
ﻭ ﺩﻭﺭﻩ' ﻳﺴﺘﻌﻤل
ﺒﮑلّ ﺤﺮﻑ ﻣﻥ ﺤﺮﻭﻑ
ﺣﺠﺠﻪ ﻋلی ﺃﻋﺪاء
اﻟﻠﻪ'ﺃﮐثر ﻣﻥ
عدد ﺃﻫل اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺃﻣﻠﺎﮐﺎ' ﻗﻮة ﮐلّ
ﻮﺍﺣﺪ ﺗﻔﻀل ﻤﻥ
ﺤﻤﻞ ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻟﺄﺭﺿﻴﻦ' ﻓﮑﻤﺒﻨﺎٴﻮ
ﮐم ﻤﻥ ﻨﻌمة ﻭ ﮐم
ﻤﻥ ﻘﺼﻮﺭ' ﻟﺎ ﻳﻌﺮﻑ
ﻗﺪﺭﻫﺎ ﺍﻟّﺎ ﺭﺏ
ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻥ ﺣﺴﻴﻥ ﺒﻥ
علی ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ'
ﻫﺮﮐس ﻳﺘﻴم ﻤﺎﺭﺍ
ﺗﺤﺖ ﺗﮑﻔّل ﺨﻮﺩ
ﮔﺮﻓﺖ' ﮐﻪ ﻏﻴﺒﺖ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺎﻋث
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ'( ﻳﺘﻴم
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺳﻠﻮﻙ'
ﻭلی ﺒﺪﻭﻥ ﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺳﺘﺮﺳﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺒﺎﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ'
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اﺑﺘﺪﺍ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭ ﺑﻌﺪﺍ
ﻣﺴﺘﻮﺭ ﻭ ﻣﻐﻤﻮﺭﻏﻴبی
ﺸﺪﻧﺪ ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم
حسنی ﺨﻮﺩ ﻣﻮﻓق
ﺒﺪﻳﺪﺍﺭ
شهودی ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﻭﻳﺎ
ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ' ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬی ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﺗﺎ

ﺍﻣﻴﺪ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ'
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﻳﺘﻴﻤﺎﻥ
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
اﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﺩﺭﻋلیّ
ﻮﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺪ) ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻮﺍﺳﺎﺕ
ﻭ ﺩﻟﺪﺍﺭﻯ ﻮ ﺗﻌﻠﻴم
اﺯﻋﻠﻮم ﻤﺎ ﻧﻤﻮﺩ'
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ'(
ﺍﺯ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐی
ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ'
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی
آﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻌﺮفی
ﻨﻤﺎﻳﺪ) ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺑﺎﻋث ﺍﺭﺷﺎﺩ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﮐﺸﺶ ﺍﻭ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ ﺷﻮﺩ'(
ﺑﺴﻮﻯ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺒﺒﺮﺩ' ﻭﻧﻪ ﻣﺬﻫﺐ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ ﺣﺰﺏ ﺑﺎﺯﻯ
ﺒﺮﺍﻩ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻧﺪ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ' ﺍﻯ ﺒﻨﺪﻩ ﮐﺮﻳم
ﺒﺎ ﮐﺮﺍﻣﺖ ﻭﺑﺨﺸﻨﺪﻩ
ﭘُﺮﺩﻫﺶ ﻣﻦ'(ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﻴک کاﺎﻣل اﻟﻬی
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬی ﺠﺴﺘﻪ' ﻭ ﺑﻨﺪﻩ
ﻭﺍﻗﻌی ﻮ ﻣﻮﺑﺪ
خدا ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﮐﻪ
ﻣﻮﺍﺳﺎﺕ ﻭﺧﺪﻣﺖ
ﮐﺮﺩﻯ' ﻣﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻢ
ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺑﺪﻫﻢ.( ﺍﮔﺮ ﺗﻮ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻭﺑﺨﺸﻨﺪﮔی ﻨﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻯ' ﭘس ﻣﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺗﻮ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻭﺑﺨﺸﺶ ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺑﺘﻮ ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﻢ)
ﭘس 'ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ' ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻫﺮ ﺣﺮفی که ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﺍﻣﻮﺯﺵ ﺩﺍﺩﻩ'
ﻫﺰﺍﺭﻫﺰﺍﺭ ﮐﺎخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﭙﺬﻳﺮﺍﺋی
کنید  ﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻧﻌﻤتی
گه ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺭﻭٴﻴﺎﺋﻰ'
ﻭ ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍﻧی ﻮ ﻳﻘﻴﻨﻬﺎﻯ
عقیدﺗﻰ' ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺪﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ)
ﺍﻣﺎم ﻌﺴﮑﺮﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﮐﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻭ ﺯﻧﻴﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﻮﺭ ﺩﻳنی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﻫم اﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ' ﻭ ﺑﺎﻳﺸﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ' ﮐﻪ ﻳﮑی
ﻤﻮٴﻤﻥ اوم
کننده ﺒﻮﺩ ﻭ ﻳﮑی
ﺪﺷﻤﻥ اﻳﻤﺎﻥ'( ﺑﻌﻴﺪ
ﺍﺳﺖ ﺯﻥ بی اﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻔﺎﻃﻤﻪ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﺪ' ﻭلی اﻳﻥ ﺒﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒلی ﻤﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺗﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ.
ﻭ ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺴﻠﻤﺎنی
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻮﭘﻴﺮﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
خلیفه ﺷﺪ' ﻭ ﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ  راستین
الهی ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺑﻮﻟﺎﻳتی
ﺴﻠﻮﮐی ﺪﺭ ﺑﺮخی
ﺃﻫل ﺴﻨّﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺯﻥ ﻣﻮٴﻤﻥ ﺒﺤثی
ﺭﺍ ﺷﺮﻭع کر د  ﻭﺩﻟﺎﺋل
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﮔﻔﺖ' ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻧﻤﻮﺩ.
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺰﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل  ثاﺑﺖ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭﺑﺎﻋث ﺧوﺮﺳﻨﺪﻯ
ﺸﺪﻳﺪ ﺯﻥ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﺸﺪ. (ﺑﻌﻴﺪ ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻥ
ﺘﺄﻳﻴﺪ
عقیدتی ﮐﺎفی  ﺒﺮﺍﻯ ﺪﺍﻭﺭﻯ
اﻳﻥ اﺧﺘﻠﺎﻑ ﮔﺮﺩﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺯﻥ ﻣﻮٴﻤﻥ
اوم کننده ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃمیب ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪه
'ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺯﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ ﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﺎﻃﻤﻪ' ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ ﺰﻥ' ﻫﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺭّﻩ ﻳﺎبی ﻮ
ﻗﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
اﻭ ﺍﺳﺖ) ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺯﻯ ﺘﻮ ﺑﺮ
ﺁﻥ ﺰﻥ' ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ ﺘﻮ ﺍﺳﺖ(ﻓﺮح
ﻴﺎ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ' ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻔﺮّﻫﻬﻪ
ﻭ ﻓﺮّ ﺍﻟﻬﻰ ﺟستن
ﺸﻬﻮﺩﻯ' ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺒﺮ ﻧﻔس ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻮﺍﺧﻮﻧﺪ' ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻮٴﻤﻦ'
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻨﮑﺮ' ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺘﺸیّع ﻤﺪﻋی ﻮﻟﺎﻳﺖ
علی و محمد  ﻭلی غیر

ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ'
ﻭﻳﺎ ﺣﺘی ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ'
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻥ ﺒﮑﺎﺭ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ اﺳﺘﻈﻬﺎﺭ
ﺯﻥ ﻤﻮٴﻤﻦ' ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ او
ﺑﻮﺩﻩ' ﺗﺎ ﻳﻚ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻤﻨﻄﻘی اﺯ ﻇﺎﻫﺮ
ﺣﺪﻳثی ) ﻭﺣتی اﻧﺪﻭﻩ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻮﻣﺮﺩﮐﻬﺎﻯ
اﻭ ( ﺍﻣﺮَﺩﺍﻥ ﻭ
ﻧﺎﻣﺮﺩﺍﻥ' ﻭ ﻓﺎﺳﺪﺍﻥ
ﺪﺭ ﺍﺧﻠﺎق ﭙﻴﺮﻭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻴﺎ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
اﺑﻠﻴﺴﻰ) ﺩﺭ ﺷﮑﺴﺖ
ﺁﻥ ﺯﻥ' ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺪﻭﻩ ﺍﻳﻥ ﺰﻥ  فیر ﻣﻮٴﻤﻥ
اﺳﺖ ( ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬی ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺣﻘﺎﻧﻴّﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ' ﻭﻳﺎ ﻗﺸﺮﻯ
ﻤﺬﻫبی اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟک ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋی اﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻋﺰّ
ﻭﺟلّ ﺒﻤﻠﺎﺋﻚ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ' ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﺎﻃﻤﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﻋثی
ﺷﺪ' ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺰﻥ
ﻤﻮٴﻤﻥ ﻔﺘح ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ( ﻓﺘﺢ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻤﻨﻄﻘﻰ' ﻭ ﻧﻴﺰ ﻓﺘج
ﺒﺎﺏ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬی ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﺰﻥ ﺘﺎﺯﻩ ﮐﺎﺭ' ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ' ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬی ﻤﺤﻤﺪﻯ(
ﻓﺎﻃم ﻮ ﻓﻄم
کنندﻩ)ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐی ﻘﺒلی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﮐﻪ ﻣﺴﮑﻴﻥ
ﻮ ﺍﺳﻴﺮ ﺑﻮﺩ( ﺍﺳﻴﺮ
ﻧﻔس س رکش ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭ ﺍﻫﺮﻳﻤﻦ ﻭ ﺟﻬﻞ'
ﻭﺧﻄﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
کاﺭﻣﺎﺋی ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ' ﻗﺪﺭﺕ ﺩﻓﺎعت
ﻤﻨﻄﻘی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ'
ﻭ ﻳﺎ ﺩﻟﻴل  ﺒﺮﺍﻯ اﺻﺎﻟﺖ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺯﻥ
غیرﻣﻮٴﻤﻦ'ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺷﻬﻮﺩ
نوهائی ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻏﻴﺮ
ﺣﻖ' ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺒﻮﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﺮﺳﺎﻧﺪﻩ
ئ
ئنمزی رساند )
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﺎﻃﻤﻪ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﻮﻯ ﺒﺪﻫﻨﺪ
( ثیوﺍﺑﻬﺎﻯ اﺿﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﺎﻃﻤﻪ' ﻭ
ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ' ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آﻧﻬﺎ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻔﺼل
ﻨﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آﻧﺎﻥ' ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺁﻧﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭ( ﺑﺪﺍﻫﺎﻯ) ﺍﻟﻬی
ﻴﻌنی ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮﺍﺕ
سطرنوشتی ﻗﺒلی
اﻟﻬﻰ' ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ' ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ آﻧﺎﻥ
اﻧﺘﻬﺎﺋی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ' ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ (ﺑﺪﺍﺋی ﻤثیبت
) ﻭﺗﻌﺎلی ﻨﺪﺍﺭﺩ'
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺪﺍﻡ (ﺑﺪﺍهاﺋی
ﻤﻨﻔﻰ) ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ

ﻣﺪﺍم. ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﻭﻋﻘل آﻧﻬﺎ ﮐﻤﺘﺮ'
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭح ﻮ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻮﻋی  ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺃﻣﺮ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻟﻬی
ﺮﺍ' ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺳﻨّﺖ
ﻭ ﻗﺎﻋﺪﻩ' ﺑﺮﺍﻯ
همه ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﻨﺪ
(ﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ' ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ)
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺒﺮ ﺍﺳﻴﺮ
ﻭ ﻣﺴﮑﻴﻨﻰ ( ﺳﺎﻟک
ﺒﺪﻭﻥ ﭙﻴﺮ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﮔﻤﮕﺸﺘﻪ ﺩﺭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ)
ﻓتحی اﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩ'
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮ
ﻣﻌﺎﻧﺪ ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﮔﺮﺩﺩ' (ﺧﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻴﺎﺑﺪ ﻭﺧﺼم ﺘﺼﻮﺭ
ﻧﮑﻨﺪ' ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ ﻘﺪﻳم
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﺗﻘﺮﺏ ﻭ ﺭﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪ) ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮔﺎﻩ ﻣﻮٴﻤﻥ ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ'
ﺑﺮ ﻣﻌﺎﻧﺪ ﻭ ﺩﺷﻤﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ

ﺳﻠﻮک ﭙﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺪﻫﺪ' ﻭ ﻓﺘﺤﻰ ( ﺍﻏﺎﺯ
ﺷﻬﻮﺩ 'ﻭ ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻥ
رؤیائی ﺒﺎﺏ
حسینی  ﻭﻟﺎﻳﺖ'
ﻭﺑﺎﺯ ﺷﺪﻥ  عواﻟﻢ ﺍﻟﻬی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ' ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم ﻔﺎﻃمی
ﺨﻮﺩ) ﺑﺮﺍﻯ ﻮﻯ ﺒﺸﻮﺩ'
ﻫﺰﺍﺭ ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﺶ
آﻣﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﻌﺴﮑﺮﻯ ﻨﻴﺰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
غیر صادق زﻳﺎﺩ
ﺩﺍﺷﺖ' ﮐﻪ ﻧﺎﺻﺒﻴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﺴﮑﻨﺖ
ﻣﻮﺍﻟﻴﺎﻥ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺷﮑﺴﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﺳﻮﺍ
ﮐﻨﺪ' ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺮ ﻣﻠﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺣﻖ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺑﺰرگ
ﻨﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ( ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ' ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫبی ﺒﺎﻃل
غیر ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﭼﻪ
ﺷﻴﻌی ﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺳﻨّﻰ' ﺭﺳﻮﺍ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق
ﺪﺷﻤﻥ اﻳﻥ اﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺣق اﺩﻋﺎﻯ ﺟﺎﻧﺸﻴنی  اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﺎﻟم ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﻣﺠﺘﻬﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﻨﺎﻯ
ﻘﺼﻮﺭ ﻭ ﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
اﻭﺭﺍ ﺩﺍﺩ ( ﺍﻳﻥ
کاﺧﻬﺎﻯ عقلی ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻮ ﺳﻄﻮخی
اﺯ ﻳﻘﻴﻨﻬﺎﻯ ﺤق  اﻟﻴﻘﻴنی
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ هر ﺣﺮﻑ
ﺍﺯ ﺣﺮﻭﻑ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﻭ ﺑﺮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻧﺶ'
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻣﺮﺩم ﺠﻬﺎﻥ ﻔﺮﺷﺘﻪ
ﻭ ﻣﻠﺎﺋک ﻤﻴﺪﻫﺪ(
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻋﻘبی
ﻮ ﺍﻟﻬﺎمی ﺒﻴﺸﺘﺮ'
ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻠﺎﺵ ﻋﻘلی اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺒﺸﻮﺩ' ﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺗﺮ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ) ﮐﻪ ﻧﻴﺮﻭﻯ
هر ﻓﺮﺷﺘﻪ (ﻫﺮ ﺍﻳﺪﻩ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺑﮑﺮ ﻭ ﻣﻨﻄق
ﺠﺪﻳﺪ) ﺁﻥ ﭽﻨﺎﻥ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
آﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺯﻣﻴﻨﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺣﻤﻞ
ﮐﻨﺪ. ﭘس ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ ﻭ ﺍﺯ ﮐﺎﺧﻬﺎ'
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ'
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ( ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ'
ﮐﻪ ﺗﻠﺎﺵ ﺩﺭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ' ﻭﻳﺎ ﻗﺎنع
کرﺩﻥ ﻤﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺒﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.)
ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﮐﻪ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ:
ﻘﺎل ﺮﺳﻮل ا ﻟﻠﻪﺍﻥّ
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭﺟلّ
ﺃﻣﺮ ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻠﻴلذة
ﺍﻟﻤﻌﺮﺍﺝ' ﻓﻌﺮﺽﻋﻠﻰ
ﻗﺼﻮﺭ ﺍﻟﺠﻨﺎﻥ'
ﻓﺮﺃﻳﺘﻬﺎ ﻣﻥ
اﻟﺬﻫﺐ ﻭ ﺍﻟﻔﻀّﻪ'
ﻣﻠﺎﻃﻬﺎ ﺍﻟﻤﺴک
ﻮ ﺍﻟﻌﻨﺒﺮ' ﻏﻴﺮ
ﺃﻧّﻰ ﺭﺃﻳﺖ ﻟﺒﻌﻀﻬﺎ
ﺷﺮﻓﺎ ﻋﺎﻟیة 'ﻭﻟم
ﺃﺭ ﻟﺒﻌﻀﻬﺎ' ﻓﻘﻠﺖ
ﻳﺎ ﺣﺒﻴﺒی ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻤﺎ ﺑﺎل هذه

ﺑﻠﺎ ﺷُﺮَﻑ' ﮐﻤﺎ
ﻟﺴﺎﺋﺮ ﺗﻠک اﻟﻘﺼﻮﺭ؟
ﻓﻘﺎل ﻴﺎ ﻣﺤﻤﺪ'ﻫﺬﻩ
ﻗﺼﻮﺭ ﺍﻟﻤﺼﻠّﻴﻥ
ﻔﺮﺍﺋﻀﻬﻢ' ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﻴﮑﺴﻠﻮﻥ عن اﻟﺼﻠﺎة
ﻋﻠﻴک ﻮﻋلی ﺁﻟک
ﺒﻌﺪﻫﺎ' ﻓﺎﻥ ﺒﻌثی
ﻣﺎﺩﻩ ﻟﺒﻨاء ﺍﻟﺸُرﻑ
ﻣﻥ اﻟﺼﻠﺎﻩ ﻋﻠی
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺁﻟﻪ ﺍﻟﻄﻴّﺒﻴﻦ'
ﺑﻨﻴﺖ ﻟﻪ ﺍﻟﺸُﺮُﻑ'
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺑﻘﻴﺖ ﻫﮑﺬﺍ'
ﻓﻴﻘﺎل ﺤﺘّﻯ ﻴﻌﺮﻑ
ﺳﮑّﺎﻥ اﻟﺠﻨﺎﻥ'
ﺍﻥّ اﻟﻘﺼﺮ ﺍﻟﺬﻯ
لا ﺷُﺮﻑ ﻟﻪ'ﻫﻮ
ﻟﻠّﺬﻯ ﮐﺴل ﺼﺎﺣﺒﻪ
ﺑﻌﺪ ﺻﻠﺎﺗﻪ' ﻋﻥ
اﻟﺼﻠﺎة ﻋﻠی ﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﺁﻟﻪ ﺍﻟﻄﻴّﺒﻴﻦ'
ﻭ ﺭﺃﻳﺖ ﻓﻴﻬﺎ ﻗﺼﻮﺭﺍ
ﻣﻨیعة ﺸُﺮﻓﻪ ﻋﺠﻴبة  ﺍﻟﺤُﺴﻦ'
ﻟﻴس ﻟﻬﺎ ﺃﻣﺎﻣﻬﺎ
ﺩﻫﻠﻴﺰ' ﻭﻟﺎ ﺑﻴﻥ
ﻴﺪﻳﻬﺎ ﺑُﺴﺘﺎﻥ'
ﻭﻟﺎ ﺧﻠﻔﻬﺎ' ﻓﻘﻠﺖ
ﻣﺎ ﺑﺎل هذﻩ ﺍﻟﻘﺼﻮﺭ'
ﻟﺎ ﺩﻫﻠﻴﺰ ﺑﻴﻥ
ﻴﺪﻳﻬﺎ ﻭ ﻟﺎ ﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺧﻠﻔﻬﺎ؟ ﻓﻘﺎل
ﻴﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺬﻩ ﻗﺼﻮﺭ
ﺍﻟﻤﺼﻠّﻴﻥ اﻟﺼﻠﻮﺍﺕ
ﺍﻟﺨﻤس 'ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﻴﺒﺬﻟﻮﻥ ﺑﻌﺾ ﻭﺳﻌﻬم
فی ﻘﻀاء ﺤﻘﻮق
اﺧﻮﺍﻧﻬم اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺪﻭﻥ ﺠﻤﻴﻌﻬﺎ' ﻓﻠﺬﻟک
ﻘﺼﻮﺭﻫم ﺒﻐﻴﺮ
ﺩﻫﻠﻴﺰ ﺃﻣﺎﻣﻬﺎ
ﻭ ﻟﺎ ﺑﺴﺎﺗﻴﻥ ﺨﻠﻔﻬﺎ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺰ
ﻭ ﺟب ﺒﺠﺒﺮﺋﻴل
ﺪﺭ ﺷﺐ ﻣﻌﺮﺍج ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩ' ﺗﺎ ﮐﺎﺧﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻥ ﻨﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻃﻠﺎ ﻭ ﻧﻘﺮﻩ ﻳﺎﻓﺘﻢ'
ﮐﻪ ﻣﻠﺎﻃ ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﺸﻚ ﻭﻋﻨﺒﺮ ﺑﻮﺩ.(
ﻳﻌنی ﺴﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ'ﻋﻘلی
ﻮ ﭘُﺮ ﺍﺭﺯﺵ ﻭ ﻣﻌﻄﺮ
ﺍﺳﺖ) ﻭﻟی ﻤﻥ ﺪﻳﺪم
که ﺑﺮﺧی اﺯ ﺍﻳﻥ
کاﺧﻬﺎ' ﺑﺎﻟﮑﻥ
ﻮ ﭼﺸم اﻧﺪﺍﺯ ﺑﺮﺍﻯ
إشرﺍﻑ ﺑﺮ ﻫﻤﻪ
ﺟﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ' ﮐﻪ ﺑﺮﺧی
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﺯ
ﺟﺒﺮﺋﻴب ﻤﺤﺒﻮﺏ
ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ 'ﭼﺮﺍ
ﺑﻘﻴّﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﺮﺍﻓﺘﻬﺎ
ﻭ بالکن ﭼﺸم اﻧﺪﺍﺯﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
جبرﺋﻴل ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ'
ﺃﻯ ﻤﺤﻤﺪ' ﺍﻳﻥ
کاﺧﻬﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻨﻤﺎﺯ
ﮔﺬﺍﺭﺍنی اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺑﻔﺮﺍﺋﺾ ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ ( ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ ﭘﻨج ﻮﻋﺪﻩ
ﻧﻤﺎﺯ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ'
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺮﺣﺴﺐ ﺃﻣﺮ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ' ﺗﻤﺎم
ﻮﻗﺖ ﻧﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭ
ﺍﺳﺖ' ﻭ ﭘﻨج ﻮﻋﺪﻩ
ﻓﺮﻳﻀﻪ' ﻳﻌنی ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﭙﻨج ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﭘﻨﺠﺘﻥ ﺁﻟﻌﺒﺎ'
ﮐﻪ ﺷﺮﻃ لاﺯم ﻮ
ﻗﻄﻌی ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺳﺖ)(
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ
ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ ﺘﻨﺒﻠﻰ'
ﻭﻳﺎ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮ
ﻣﻥ ﻮ ﺑﺮ ﺗﻮ ﻭﺁل
ﺘﻮ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
(ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮ ﻣﺤﻤﺪ'
ﺑﺎﻳﻥ ﻤﻌنی ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻨﺪ' ﻳﺎ
ﺩﻋﺎ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﻋﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ( ﺻِﻠﻪ)
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ اﻭﺭﺍ
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺁل ﻤﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ.
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
برتر ﻗﺎﺋم  رب
النوع ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ' ﺩﺭ
ﺣﮑم ﺨﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬی ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ' ﺩﺭ ﺣﮑم
پیاﻣﺒﺮ ﻭ ﻋﻠﻰّ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ' ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ' ﻭ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ)
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺷﺨﺼی ﻤﺎﺩﻩ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎنی ﺮﺍ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ' ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺼﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ'ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﻟﮑﻥ ها ﻭﺷُﺮُﻓﻬﺎ
ﻭﭼﺸم اﻧﺪﺍﺯﻫﺎ'
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺍﺿﺎفی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻈﺎﺭﺕ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻫﻤﻴﻥ ﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﻣﻴﺒﻴبی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ( ﺳﺎﻟﮑﻰ ﮐﻪ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻭ ﮐﺎخ ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﺪﻭﻥ
ﺒﺎﻟﮑﻥ ﻨﻴﺰ ﺭﺍﺿی
اﺳﺖ' ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺼﻠﻮﺍﺕ
ﻭ او راد و ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﻭ ﻃﻠﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ'ﻫﻴچ
ﺸﺮﺍﻓتی ﻮ ﻓﻀﻞ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ ﺒﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ' ﻭ ﻧﻈﺎﺭﺕ
ﺑﺮﻋﻮﺍﻟم اﻟﻬی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﻟﮑﻥ ها ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬی
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
اﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮ ﺍﺗﺼﺎل
ﻮ ﺻﻠﻪ ﺭَﺣِﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ' ﻭﻫﺮ ﻳک
اﺯ ﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ'
ﻭﺩﺍﺷﺘﻦ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
حسینی  'ﺍﻳﻥ
ﺪﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ اﺯﻋﻮﺍﻟم
اﻟﻬی ﻤﻴﺴّﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ) ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ولایت  ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ کاﺧﻬﺎﻯ
ﺒﺪﻭﻥ ﺸُﺮُﻓﻪ
ﻭ ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻭﺑﺎﻟﮑﻦ
اشراف 'ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﺑﺮ ﻣﺤﻴﻄ ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺍﺯ ﺁﻥ کسانی اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺒﺎﻧﺶ ﺩﺭ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﮐﻮﺗﺎﻫی
ﻮﺗﻨﺒلی کرﺩﻧﺪ.
ﻭﻣﻥ ﺪﺭ ﺍﻧﺠﺎ ﮐﺎﺧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﻳﺪم که ﺑﺎﻟﮑﻨﻬﺎﻯ
عجیب ﻭ ﺯﻳﺒﺎ ﺩﺍﺷﺖ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻥ
ﺪﻫﻠﻴﺰﻫﺎ ( ﻳﺎ ﻧﻘﻄﻪ
ﻮﺭ

ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺪﻳﺪ) ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل ﺁﻥ
ﺒﺎغ ﻮ ﺑﻮﺳﺘﺎنی
ﻨﺒﻮﺩ' ﮐﻪ ﻣﺎنع
اﺯ ﺩﻳﺪﻥ ﺸﻮﺩ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﭙﺮﺳﻴﺪﻡ' ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻥ کاﺧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﺵ ﺩﻫﻠﻴﺰ
ﻭﺑﻮﺳﺘﺎنی ﺪﺭ
ﭘس ﻭ ﭘﻴﺶ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﺟﺒﺮﺋﻴل گفت ﻳﺎ
ﻣﺤﻤﺪ' ﺍﻳﻥ کاﺧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻨﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ
ﭙﻨج ﻮﻋﺪﻩ ﺍﺳﺖ
( ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻨح ﻮﻋﺪﻩ
ﻧﻤﺎﺯ' ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻮٴﻤﻥ ﻬﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺻﻠﺎﺕ ﻳﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬی ﭙﻨج ﺘﻥ ﺁﻟﻌﺒﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺮﻃ
لاﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮع  ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ'
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
احتمالی عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺨﻠق  ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ) ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺳﻌی ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺭفع
ﻨﻴﺎﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ( ﺗﺎ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﻫﺎﻯ ﺒﺎﻟﮑنی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﻭﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻘﺎﻃ
کوﺭ نت ئ یزنی ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ).

حدیث 3134 –
اﻤﺎم ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ'(ج؟ص")
(ﺻﻠﺎﺕ ﻳﺎ ﻧﻤﺎﺯ'
ﻳﮑی اﺯﻋﺒﺎﺩﺍﺕ'
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
معنی مهمتر
صِلات ﺼِﻠِﻪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ و
توسّل ﻫﻨﮕﺎم
عباﺩﺕ' ﺑﺎ ﻧﺎﻣﻮس
ﻳﺎ ﻳک ﻨﺎم
مقدّس ﻮ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺗﺨﻴل ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺪفع ﺸﺮک
اﺣﺘﻤﺎلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﻓﺎﺭﺳﻰ'
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﺎﻣﻮس ﻳﺎ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺍﻟﻬی ﻮﻳﺎ
ﺍﺳﺎمی ﻤﻘﺪس ﺍﻭ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﭙﻨج ﺘﻥ ﺁﻟﻌﺒﺎ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻧﻤﺎﺯﻋﺒﺎﺩﻯ'
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎ ﻭ ﺍﺳﺎمی
اﻟﻬی ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬی
ﺤﺴﻴنی ﻮ ﻣﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ' ﺗﺎ ﺑﻘﺎﺋم
ﺠﺒﺮﺋﻴل ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺘﻮﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ.
ﻭ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎم ﻌﺴﮑﺮﻯ ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻮﺍﺫﺍ ﻗﺎل
ﺒﺴم اﻟﻠﻪ ﺍﻟﺮﺣﻤﻥ
اﻟﺮﺣﻴﻢ' ﺍﻟﺤﻤﺪ
ﻟﻠﻪ ﺭﺏ ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ'
ﻓﻘﺮﺃ ﻓﺎﺗﺤﻪ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ
ﻭ ﺳﻮﺭة' ﻗﺎل اﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎلی ﻠﻤﻠﺎﺋﮑﺘﻪ'
ﺃﻣﺎ ﺗﺮﻭﻥ
عبدی هذﺍ' ﮐﻴﻒ ﺗﻠﺬّﺫ
ﺑﻘﺮﺍة ﮐﻠﺎﻣﻰ؟ﺍﺷﻬﺪﮐم  ﻴﺎ ﻣﻠﺎﺋﮑﺘﻰ'
ﻟﺄﻗﻮﻟﻥّ ﻠﻪ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة 'ﺍﻗﺮأ
فی ﺠﻨﺎنی ﻮ ﺍﺭق
فی ﺪﺭﺟﺎﺗﻰ' ﻓﻠﺎ
ﻳﺰﺍل ﻴﻘﺮﺃ ﺑﻌﺪﺩ
ﮐلّ ﺤﺮﻭﻑ' ﺩﺭجة
ﻣﻥ ﺬﻫﺐ ﻭ ﺩﺭجة
ﻣﻥ ﻔﻀّﻪ' ﻭ

ﺩﺭجة ﻣﻥ ﻠﻮٴﻠﻮٴ
ﻮ ﺩﺭجة ﻣﻥ ﺠﻮﻫﺮ'
ﻭ ﺩﺭجة ﻣﻥ ﺰﺑﺮﺟﺪ
ﺃﺧﻀﺮ ﻭ ﺩﺭجة ﻣﻥ
ﺰﻣﺮﺩ ﺃﺧﻀﺮ' ﻭ ﺩﺭجة
ﻣﻥ ﻨﻮﺭ ﺭﺏ ﺍﻟﻌﺰّة
ﻭﺳﺎﻗﻪ ﺍلی ﻘﺎل
فی ﺒﻴﺎﻥ اﻟﺰﮐﺎة
'ﻓﺎﻥّ ﻤﻥ ﺃﻋﻄی
ﻤﻦ ﺯﮐﺎﺗﻪ ﻃﻴّبة
ﺑﻬﺎ ﻧﻔﺴﻪ' ﺃﻋﻄﺎﻩ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﮑلّ ﺤبّة
ﻣﻨﻬﺎ ﻗﺼﺮﺍ
فی اﻟﺠنة ﻣﻥ ﺬﻫﺐ'
ﻭﻗﺼﺮﺍ ﻣﻥ ﻔﻀّﻪ
ﻭ ﻗﺼﺮﺍ ﻣﻥ ﻠﻮٴﻠﻮٴ
ﻭ ﻗﺼﺮﺍ ﻣﻥ ﺰﺑﺮﺟﺪ
ﻭ ﻗﺼﺮﺍ ﻣﻥ ﺰﻣﺮّﺩ'
ﻭ ﻗﺼﺮﺍ ﻣﻥﺠﻮﻫﺮ
ﻭ ﻗﺼﺮﺍ ﻣﻥ ﻨﻮﺭ
ﺭﺏ ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻥ
ﭼﻮﻥ ﺒﺴک
اﻟﻠﻪ ﺍﻟﺮﺣﻤﻥ
اﻟﺮﺣﻴم گفت ﻭ ﺍﻟﺤﻤﺪ
ﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺮﺩ'
( ﭼﻮﻥ ﺒﺴﻴﻤﺎﻯ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬی ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻧﻤﻮﺩ'
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﺫﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ (ﺍﻟﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ) ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻓﻊ
ﺷﺮک ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ﺳﺎﻟک
گفته ﺷﺪ) ﻭﺳﻮﺭﻩ
ﻓﺎﺗﺤﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ (ﺳﻮﺭﻩ
ﮐﻮﭼﻚ ﺍﻭل ﻘﺮﺍﻥ'
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻄﻠﺐ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭ' ﮐﻪ
ﺍﻏﺎﺯ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ) ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻗﺮاءﺖ ﮐﻨﺪ (ﻗﺮّﻩ
ﮔﻴﺮﻯ عبادی ﻨﻤﻮﺩ)
ﻭ ﺴﻮﺭﻩ ﺩﻳﮕﺮ
را ﺧﻮﺍﻧﺪ' ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ (ﻗﺮاءﺖ
ﻳﺎ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ' ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺮّﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ' ﻭﺧﻮﺭّﻩ
ﺩﺍﺭﻯ ﺴﺎﻟﻚ'ﻫﻨﮕﺎک   عباﺩﺕ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬی اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
(ﻓﺎﺗﺤﻪ) ﻧﺎک ﺴﻮﺭﻩ'
ﺑﺎﺯ ﺁﻏﺎﺯ ﻭ ﻓﺘح
ﺒﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﺒﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻟﻬی اﺳﺖ. ﻭ ﻓﺎﺗﺤﻪ
ﺳﺎﻟﻚ' ﺑﺎﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬی اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮفی ﺒﺴﺎﻟک ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ(ﮐﺘﺎﺏ) ﺑﻐﻴﺮ ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ
عثمانی ﻳﻌﻨی ﻮﺍﺟﺐ
ﻭ ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺃﻣﺮ ﻣﻘﺮﺭ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ
ﺴﻮﺭﻩ ﻓﺎﺗﺤﻪ ﺭﺍ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻗﺮﺍﻥ گذﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ (ﻗﺮﺍﻥ) ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻌنی (ﺪﻭ ﻗﺮّﻩ)  ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋﻢ  ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺍﮐﺘﺸﺎفی
از ﻤﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩﻩ'
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ' ﺧﻮﺩ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﮐﻠّﻯ ﺮﺍ ﺑﺎﮐﻤگ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴﺎﻥ
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣّﺎ
ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﺭﺍ ﺷﺨﺼﺎ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻔﺘﻪ' ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬی ﻨﻴﺰﻫﺮﭼﻪ
ﺻﻠﺎح ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺍﻣّﺎ
ﺳﻮﺭﻩ ﺩﻭمی که ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻓﺎﺗﺤﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﺑﺎﺯ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻳﻥ
ﻤﻌنی ﻨﻴﺴﺖ' ﮐﻪ
ﺳﻮﺭﻩﺍﻯ ﭽﻮﻥ ﺴﻮﺭﻩ
ﺑﻘﺮﻩ طولانی ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﻮﺩ' ﮐﻪ ﺗﻤﺎک ﺮﻭﺯ
ﺻﺮﻑ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﺁﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ(ﺳﻮﺭﻩ) ﻫﻤﺎﻥ
(ﺻﻮﺭﻩ) ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬی اﺳﺖ. ﭼﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮﭼﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺘﺎ ﻗﺎﺋﻢ'
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﺎﻟک ﻘﺮاءﺖ
ﻭ ﻗﺮّﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﺒﺎ
ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ' ﺗﺎﺳﺎﻟک ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ'
ﺍﺯ ﻃﺮﻳق  ﻮﺍﺳﻄﻪ ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻮ ﺩف
ع  ﺸﺮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ ﺳﻮﺭﻩ
ﻓﺎﺗﺤﻪ ﻧﻴﺰ ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﺳﺎﻟک ﻨﻤﺎﺯﮔﺬﺍﺭ
ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬی
اﺳﺖ' ﮐﻪﺍﻭﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺧﻄﺎﺏ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﻭﮐﻤگ ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻃﻠﺐ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺳﺎﻟک ﺸﻔﺎﻋﺖ ﻭﺗﻮﺳّل
اﺯ ﺍﻳﻥ اﺳﻤﺎء
اﻟﻬی  ﻤﻮﺭﺩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﺍ ﺑﺒﺨﺸﺪ' ﻭ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺮﺍ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺑﺴم اﻟﻠﻪ' ﻳﻌنی
ﺒﻨﺎم ﻮ ﺍﺳم اﻟﻬﻰ'
ﻭ ﺑﺴﻴﻤﺎ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻬی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ'
ﻭ ﺍﻏﺎﺯ ﮐﺎﺭ ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬی اﺳﺖ. ﺍﺳﺎمی
اﻟﻬی ﭙﻨج ﺘﻦ' ﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬی ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺻل ﭙﺮﺳﺘﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬی
ﺒﺎﺷﺪ. ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﻣﻄﺎلبی ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺳﻮﺭﻩ ﻓﺎﺗﺤﻪ' ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻘﺮﺍﻥ ﻨﻤﻮﺩﻩﺍﻡ.
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻗﺮﺍﻥ
ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺴﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ'
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﻭ ﺗﻮﺿﻴح
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻘﺮﺍﻥ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﻧمی ﺒﻴﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻦ (ﻣﻄیع
ﺴﻠﻮکی ﻤﻥ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ'
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
اﻭ) ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻟﺬﺕ
ﺍﺯ ﻗﺮاءت ﮐﻠﺎم
ﻤﻦ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ( ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻮﺭﻩ ﻓﺎﺗﺤﻪ ﺭﺍﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ'
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻥعباﺩﺕ
ﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ
و با خدا در
واسطه تکلّم
مینماید . ﻭﻟﺬﺕ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻗﺮﺍﻥ' ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ کلماﺕ ﻗﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ' ﮐﻪ ﺍﮐثرﺍ
ﻣﻌنی آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺣتی
اﻋﺮﺍﺏ'ﻣﻌنی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺰﺑﺎﻥ عربی ﺨﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻟﺬﺕ ﺍﺯ
ﻗﺮّﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
اﺳﺎمی ﺨﺪﺍئی ﻤﮑﺎﻟﻤﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ' ﮐﻪ ﺍﺳﺎمی
اﻟﻬی ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﺑﺎﺯ
(ﮐﻠﺎم  ﻮ
ﮐﻠﻤﻪﺍﻯ اﻟﻬﻰ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻭﻣﻥ
ﺸﻤﺎﺭﺍ' ﺃﻯ ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ'
ﺑﺸﻬﺎﺩﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﻡ
(ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺸﺎﻫﺪﺍنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ' ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻌﺒﻴﺮﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﻣﺘﻌﻬﺪ ﻣﻴﺸﻮﻡ'
ﻭ ﺍﺯ ﺣﺮﻑ ﺧﻮﺩ ﻋﺪﻭل
ﻨﺨﻮﺍﻫم کرﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﻌﻬﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ' ﺑﺎﺷﮑﺎل
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ)
ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺎﻳﻥ ﺒﻨﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫم
گفت ( ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم  ﺴﺎﻟﻚ
ﺍﻳﻥ گفته ﺍﻟﻬی
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ' ﻭﻧﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻮ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﺧﺮﺍﻥ' ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﻬﻨم ﺮﻓﺘﻦ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ گوﺍﻫی
ﻄﻠبی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ'
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺗﻥ
ﺁﻟﻌﺒﺎ' ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﻤﺮبّی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﭙﻨج ﺘﻦ' ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻀﺮﻭﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻬﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻳﻥ ﺘﻌﻬﺪﺍﺕ ﺍﻟﻬی
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ
گوﺍﻫی اﻳﻥ ﭙﻨج
ﺘﻦ' ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻨﻈﺎﺭﺕ
ﺁﻧﺎﻥ اﺯ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ'
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺤﻀﻮﺭ ﺫﻫنی
و تخیّل ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺗﺸﺎﻥ
ﻮ ﺣتی ﺒﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﺑﺪﻭﻥ ﮔﻮﺍﻫی ﻮ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺯ ﺍﻧﺎﻥ ﺪﺭ ﻣﺤﻀﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ' ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﻚ' ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻭ ﻭﺍﺟﺐ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ) ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻥ ﻘﺮاءت ﮐﻦ' ﻭ
ﺗﺮﻗّﻯ ﺪﺭ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻭپلّه ها ﺑﮑﻦ (ﺍﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺍﻥ اﺯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﺍﻟﻬی ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﻭﻧﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث . ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
هرﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ' ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻗﺮّﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺘﺤﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎتی ﺒﻬﺘﺮ' ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ'ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻧﺠﺎﺕ' ﻭ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻭﭘﻠّﻪﻫﺎﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ'
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ ﺍﻳﺎﺕ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻗﺮﺍﻥ' ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﺤﺪﻭﺩﻳتی  ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﭙﻠﻪﻫﺎ ﻣﺴﺘﻠﺰﻡ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ'
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﻭ ﺗﻮﺍلی
ﻮ ﺍﺯ ﺗﻤام ﭙﻠﻪﻫﺎ
و تلاوت های
شهوئهای قبلی ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ و ﺍﻳﻥ
هماﻥ (ﺗﻠﺎﻭﺕ ﻗﺮﺍﻥ)
ﺍﺳﺖ' ﻳﺎ ﻗﺮّﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ها' ﻫﺮ ﻳﻚ ( ﺗﻠﻮ ﺍﻟﺎُﺧﺮﻯ)ﻭﺑﺪﻧﺒﺎل
هم ﺒﺘﺮﺗﻴﺐ ﻭﻧﻮﺑﺖ.
ﻭﻫﺮ ﺗﮑﺎﻣل ﻨﻴﺰ
ﺗﺪﺭّج ﺪﺍﺭﺩ ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﻘﺪﻣﺎﺕ' ﻧﺘﺎﻳجی
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ) ﻭ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ ﺣﺮﻭﻑ
ﻗﺮاأﺖ ﺷﺪﻩ' ﻳک
ﭙﻠّﻪ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ
ﻃﻠﺎ' ﻭﻳک ﺪﺭﺟﻪ
ﺍﺯﻧﻘﺮﻩ' ﻭ ﻳک ﺪﺭﺟﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ ﻭ
ﻳک ﺪﺭﺟﻪ ﺍﺯ ﮔﻮﻫﺮ(
ﺩُﺭ ﺩُﺭﺧﺸﺎﻥ)
ﻭﻳﺎ ﻳﮑی اﺯ ﺯﺑﺮﺟﺪ
ﺳﺒﺰ' ﻭﻳک ﭙﻠّﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺭﺏ ﻋﺰّﺕ'(
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﭘﻠﻪﻫﺎ' ﺑﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻃﻠﺎ ﻭ ﻧﻘﺮﻩ' ﺍﺭﺯﺵ
ﻧﺴبی هرﻳک  اﺯ ﺷﺶ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ' ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏ ﺍﻟﻌﺮﺵ
نادیده
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺭﻧﮓ

ﺍﻳﻥ ﭙﻠﻪﻫﺎ ﻣﻄﺮح
اﺳﺖ' ﻭﻧﻪ ﻗﻴﻤﺖ
ﺁﻥ ﺪﺭ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﺟﻮﺍﻫﺮ
ﻓﺮﻭﺷﺎﻥ) ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺼﺤﺒﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺰﮐﺎﺕ
ﺭﺳﺎﻧﺪه ﻭ ﺍﻓﺰﻭﺩ'
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺯﮐﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻮﺑﺨﻮبی ﻮ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﮐﻨﺪ'( ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﭘﻮل ﻨﻴﺴﺖ' ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺒﻠﺎ ﻫﻤﻪ مال
خوذ ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻃﻠﻠﺒﺎﻧﻪ ﻭ
ﺑﺎ ﺧﻮﺷی اﻧﺠﺎم
گیرﺩ. ﻭﻧﻪ ﺑﺎ ﺗﻠخی
ﻮﺳﺨتی ﻮ ﻣﻨّﺖ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ ﺒﺮ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ) ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺍﺯﺍﻯ هرﺩﺍﻧﻪ
ﺍﺭﺯﻥ ﺁﻥ ( ﺍﺯ ﺯﮐﺎﺕ
ﻣﺎل ﻮ ﻳﺎ ﺯﮐﺎﺕ
ﺟﺎﻥ) ﻳک ﻜﺎخ ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺯﻃﻠﺎ' ﻭﻳک
کاخ اﺯ ﻧﻘﺮﻩ ﻭ
ﻳکی اﺯ ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ
ﻭ ﻳکی اﺯ

ﺯﺑﺮﺟﺪ ﻭﻳکی اﺯ
ﺯﻣﺮّﺩ ﻭ ﻳکی اﺯ
ﮔﻮﻫﺮ' ﻭﻳکی اﺯ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏ ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻥ
ﺒﻮﻯ ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
(ﮐﺎخ اﺯﻧﻮﺭ ﺭﺏ
ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ ﺮﺣﻤﺎﻥ
هماﻥ هفت ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻗﺎﻣﺖ ﻭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰعرشی ' ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻭ ﺳﺎﻳﻪ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭﻡ' ﺑﺎ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺠﺴم اﻳﻥ
ﺮﻭﺡ' ﮐﻪ ﺍﺯﻧﻮع
ﻤﺎﻫﻴّﺖ ﻧﻮﺭ ﻭﻋﻘل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ (ﺟﺒﺮﻭﺕ) ﭼﻨﻴﻥ
ﺠﺴمی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
(ﻣﻠﮑﻮﺕ) ﺍﺟﺴﺎم
ﺁﻥ اﺯ ﺃثیرﻳﺎ ﺃﻳثرﻭ
ﺍِﺗﺮ ﻭ ﻣثال اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺭﻳﺰﺗﺮﻳﻥ ﻘﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺍﺧل هسته  ﺍﺗﻤﻬﺎﻯ
عنصرﻯ ﺪﻧﻴﺎﻯ (ﻧﺎﺳﻮﺕ)
ﻣﺎﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﺪ.

حدیث 3135 –
اﺯ ﺍﻣﺎم ﻌﺴﮑﺮﻯ
اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ۱۸۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠﻬم ﺪﺍﺭ
ﺍﻟﺴﻠﺎم ﻴﻌنی
اﻟﺠنة 'ﻭ ﺳﻤﻴّﺖ
ﺩﺍﺭ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ' ﻟﻠﺴﻠﺎمة
ﻓﻴﻬﺎ ﻣﻥ اﻟﺄﺣﺰﺍﻥ
ﻭﺍﻟﺂﻟﺎم ﺩﺍﺭﺍﻟﺴﻠﺎم
لﺯﺁﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ'
ﻳﻌنی ﺒﻬﺸﺖ ﻣﺎل
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺩﺍﺭ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻠﺎﻣتی
اﺯ ﺍن ﺪﻭرﻩ ﻭ ﺩﺭﺩ
ﺩﺭﺁﻥ هست (ﺳﻠﺎمی
ﻴﺎ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ' ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﻮ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﺍﻭ'
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻗﺒلی
ﻮ ﺑﻌﺪﻯ' ﻭ ﻧﻴﺰ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺸﻔﺎ ﮔﺮﻓﺘﻥ ﻮ ﺳﻠﺎﻣتی
ﺮﻭﺍﻥ' ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺁﻥ ﺒﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴک اﻟﻬی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺘﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮﮐی ﻮ ﺗﻌﻬﺪﺍ
ﻭ' ﺑﺮﺍﻯ اﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤلی
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ'
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘلی اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺒﻬﺸﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﺟﺒﺮﻭتی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢ'ﻋﻠﺎﻣنی
اﻟﻬی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
اﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ'
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی ﻮ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋی
ﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ' ﻭ
ﺩﻭﺭﻩ ﭘُﺮ ﺧﻄﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩﺭﺍ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﮑم پُل
ﺼﺮﺍﻃ ﺮﻭﻯ ﺠﻬﻨم
اﺳﺖ' ﺑﺴﻠﺎﻣتب
ﻄی ﻨﻤﻮﺩﻩ' ﻭﺧﻄﺮ
ﺳﻘﻮﻁ و تولد ﺑﺠﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ' ﺩﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﺴخ ﺒﺸﺮﻯ' ﻭﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ'
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻔﺴخ گیاﻫﻰ
ﻭ ﺭﺳخ ﺠﻤﺎﺩﻯ
و وسخ تحت
جمادی' ﺍﺯ ﻭﻯ
گذﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺷﺪﻥ' ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺠﺮم
ﺸﺪﻥ ﻮ ﮔﺎﺭﻣﻪ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ'
ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﺮﻭﺡ' ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣنی ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ'
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
نوعی حیوانی
یا بد تر ﺨﻮﻳﺶ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﺳﺎﻟک
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺪﺍﺭ ﺍﻟﺴﻠﺎم
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ' ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
اﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ' ﺩﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ'
ﺑﺎ هرچه
بیشتر از ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺠﺴﻤﺎنی ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﺭﻭﺍنی ﻮﺭﻭحی
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮﻯ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﺒﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ' ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ' ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺏ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﻥ
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺗﺎ ﺍﺑﺪ
بی اﻧﺘﻬﺎ' ﺍﻳﻥ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻨﺠﻒ ﺭﺍ ﺩﺍﺭ ﺍﻟﺴﻠﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ' ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺪﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺎﻧس
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥهرﭼﻪ
ﺯﻭﺩ ﺗﺮ ﻣُﺮﺩﻥ
آﻧﺎﻥ ﺒﻨفعشاﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺒﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻮ ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭح
و روان ﻨﺮﻭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﭘﺎﻳﺎﻥ اﺣﺰﺍﻥ
ﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻨﮕﺮﺍﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍﻋﻤﺮ
ﺍﻧﻬﺎ

ﺗﻤﺎم ﺸﻮﺩ' ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ویزای
آینده های فوق
بشری ﺮﺍ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ آﻧﻬﺎ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺍﻟﻬی ﻨﺸﻮﺩ' ﻭ ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﮐﺎفی
ﺒﮑﻨﻨﺪ. ﻭلی ﭽﻮﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ'ﻋﻠﺎﻣتی
اﻟﻬی ﺒﺮﺍﻯ ﭙﺎﻳﺎﻥ
اﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻧﮕﺮﺍﻧﻴﻬﺎ
ﻭ ﺍﻧﺪﻭﻩﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺪﻭﻩ ﺯﻧﺪگی
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺮﺍﻯ
همه ﻣﺎ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻴچ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻨﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ' ﺯﻳﺮﺍ ﻏﺮق
عذﺍﺏ ﺯﻧﺪگی ﺠﻬﻨمی
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻝ

ﺁﺏ ﮔﻨﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'
ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
کمینگاه ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.

حدیث 3136
-  از
امام صادق
است(ج؟ص؟) که میفرماید
علی ﺒﺎﺏ ﺍﻟﺠنة
ﻣﮑﺘﻮﺏ' ﺍﻟﺼﺪقة
ﺑﻌﺸﺮة 'ﻭﺍﻟﻘﺮﺽ
ﺑثماﻧیة ﻋﺸﺮ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﺴﺮﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺻﺪﻗﻪ
ده  ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭘﺎﺩﺍﺵ دارد 'ﻭ
ﻗﺮﺽ ﺍﻟﺤﺴﻨﻪ
دادن هیجده ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭘﺎﺩﺍﺵ دارد ( ﺍﮔﺮ
ﺻﺪﻗﻪ ﻣﺎل که ﺑﺮﺍﻯ
ﺮفع ﺒﻠﺎ ﺍﺯﺷﺨﺺ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺘﻌﻬﺪ ﺩﻩ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻥ ﭙﺎﺩﺍﺵ ﻣﺎﺩﻯ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
می ﺪﻫﺪ ﻳﺎ ﺳﻠﺎمتی
ﻮﺭﺍﺣتی ﻤﻴﺪﻫﺪ'
ﮐﻪﺩﻩ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻥ
ﭙﻮل ﺪﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺭﺯﺵ حیاتی ﺩﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻄﻠﺒﮑﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺣل ﺒﻌﺪﻯ
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺻﺪﻗﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺣﺪﻳث
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﺗﻤﺎم ﻤﺎل اﻭ'
ﻭﻣﺎ ﻳَﻤﻠُک اﻭ'ﻭﺣتی
ﺠﺎﻥ بشری اﻭ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺎﻥ'
ﺻﺪﻗﻪ ﺍثبات ﺻﺪق
ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺍﻗل ﺒﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻩ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺩﺍﺭﺩ' ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل هر ﻗﺪم
ﺴﺎﻟک ﺒﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ'
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺩﻩ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪّ ﺍﻗﻠّﻯ
اﺳﺖ' ﻭﺍﻟّﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﺻﺪ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ (ﻗﺮﺽ
ﺍﻟﺤﺴﻨﻪ) ﻳک ﻮﺍﻡ
کارﮔﺸﺎی ﺒﺪﻳﮕﺮﻯ
اﺳﺖ' ﻭﮐﻤک ﺒﻮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺗﻨﻈﻴم
ﻨﻤﺎﻳﺪ' ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻭﺍم ﺮﺍ ﭘس ﺑﺪﻫﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
کمک ﻮ ﻭﺍم ﺒﻐﻴﺮ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﻮﻗتی
ﻤﻬم اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺗﺎ
ﻭﻗتی ﺮفع ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﺎﻟﻰ' ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻐﺬﻳﻪ
ﺗﻥ ﺨﻮﺩ ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ

ﺑﻔﮑﺮ ﺑﻬﺮﻩ ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ
ﻤﻌﻨﻮﻯ' ﻭﺣنی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻭﺍﻡ ﺑﺴﺎﻟﻚ'
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﻳک ﭙﻴﺮوﻭﻟﺎﻳﺖ'
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫم
ﭙﺎﺩﺍﺵ ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ
ﺍﻟﻬی ﺮﺍ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻭﻫم ﺒﻨﻴّﺖ
ﮐﻤک ﺒﺴﺎﻟﻚ' ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻧﻮغی ﺴﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎﺷﺪ'
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﻭ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ثوﺍﺏ ﭼﻨﺪﻳﻥ ﺒﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺫﮐﺮ ﻫﻴﺠﺪﻩ
ﻳک ﺮﻗﻢ' ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ

ﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺷﺮﻭﻃ اﻳﻥ ﻮﺍﻡ'
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮﮐﺎﺭﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﻳﮕﺮ' ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺎﻭﺕﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ' ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎ ﺧﻮشی ﻮ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺑﻮﺩﻥ ﺒﺪﻫﺪ' ﻭﺑﺎ
ﻋﺸق ﻮﻓﮑﺮ ﺍﻟﻬی
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮ
ﺑﺪﻫﮑﺎﺭ ﻓﺸﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﺳﺘﺮﺩﺍﺩ
ﻭام ﻨﻴﺎﻭﺭﺩ. ﺣنی
اﮔﺮﻟﺎﺯم ﺪﻳﺪ'
ﺍﺯ ﻃﻠﺒﮑﺎﺭﻯ ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ. ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻨّﺖ ﮔﺬﺍﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ'
ﻭ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺒﺮﺍﻯ کاﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ ﻮﺍم ﺪﺍﺩﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻴک ﭙﻴﺮﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح اﻭ' ﺑﺎﻋث ﺗﺤﺮّک
اﻭ ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ' ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺯﻧﺪﮔی
عقلی ﻮﻯ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻣﺎ ﮐﻤک ﺒﻔﺴﺎﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ' ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻮﺍم ﺒﺎﻧﻬﺎ' ﮐﻪ
ﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺗﺮ ﮐﻨﺪ'
ﺩﺍﺭﺍﻯ اﻳﻥ اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﻫﺮﺻﺪﻗﻪ ﻭ ﻭﺍم
کسی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬی
ﻨﺰﺩﻳک ﺘﺮ ﮐﻨﺪ.

حدیث 3137 -
اﺯﺍﻣﺎم
ﻌﺴﮑﺮﻯ اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ۱۸۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁنی  اﺩﺧﻠﻮﺍ
ﺍﻟﺠنة ﺃﻧﺘم ﻮ
ﺃﺯﻭﺍﺟﮑم ﺘﺤﺒﺮﻭﻥ
ﺸﻤﺎ ﻭ ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﺷﻮﻳﺪ ﻭ ﺧﻮﺵ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻴﺪ.
( ﺣِﺒﺮ ﺗﻘﺪّس ﺍﺳﺖ'
ﻭﻫﻤﺴﺮﺍﻥ ﻴﺎ ﺍﺯﻭﺍﺝ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
هم ﻨﺸﻴﻨﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﻗﺮﻳﻨﻬﺎﻯ اﻟﻬی
ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﻗﺒب اﺯ ﻣﺮﮒ'
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ﮐﻪ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬی  ﺒﺎ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺵ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ'
ﻭ ﺗﺤﺮﻳﻤﺎﺕ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ'
ﻭﭼﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ.  ﻮﻟﺬﺍ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟک ﺰﻥ ﻮ ﻣﺮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ' ﻭ ﺧﻮﺵ ﮔﺬﺭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ
ﻭ ﺯﻭج و شفع ﺴﺎﻟک
ﭙﻴﺮ ﺍﻭ' ﻭﻳﺎ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬی اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺰﻥ ﻮ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
اﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺎﻥ ﺒﺴﻠﻮک ﻨﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
و بهشتی
نباشند .ﻭﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺵ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ'
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺒﺮﺍﻯ
همسرﺍﻥ ﺒﻬﺸتی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺁﻳﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺪﺍﺭﺩ' ﮐﻪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﺘﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺧﻮﺩ'
ﻣﺸﻐﻮل ﺤِﺒﺮ ﻭ
ﺗﻘﺪس ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺪﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ: ﺃﻯ ﺘﮑﺮﻣﻮﻥ' (ﻳُﻄﺎﻑﻋﻠﻴﻬم
ﺒﺼﺤﺎئف ﻣﻥﺬﻫﺐ
ﻭ ﺃﮐﻮﺍﺏ) ﺃﻯ ﻘﺼﺎع
ﻮ ﺃﻭﺍﻧﻰ (ﻭ ﻓﻴﻬﺎ
ﻣﺎ ﺗﺸﺘﻬﻴﻪ ﺍﻟﺄﻧﻔس
)' ﺍﻟی ﻘﻮﻟﻪ' ﻣﻨﻬﺎ
ﻳﺄﮐﻠﻮﻥ' ﻓﺎﻧّﻪ
ﻣﺤﮑم. ﺗﺤﺒﺮﻭﻥ ﻴﻌنی
ﺘﮑﺮﻣﻮﻥ' ﻭ ﻣﻮﺭﺩ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺍﺋی
ﻮﻣﻬﻤﺎﻥ ﻨﻮﺍﺯﻯ
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﺪ.
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﺑﻘﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ' ﭘﺸﻘﺎﺑﻬﺎﻯ
اﺯ ﻃﻠﺎ ﻭ ﻓﻨﺠﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﻟﻴﻮﺍﻧﻬﺎ ﺑﻴﻥ
ﺸﻤﺎ ﮔﺮﺩﺵ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ( ﺍﻳﻥ ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
اﺳﺖ'ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺠﺎﻟس
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺪّ ﺃﮐثرﭘﺬﻳﺮﺍﺋی
اﺯﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﺻﺤﺎﺋﻒ ﻇﺮﻓﻬﺎ
ﻭ ﭘﺸﻘﺎﺑﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﻫﻮس
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻈﺮﻓﻬﺎ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
اﻳﻥ گفته ﻗﺮﺍﻥ
اﺳﺖ' ﭘس ﺁﻳﻪ ﺍﻯ
ﻤﺤﮑم اﺳﺖ (ﻣﺤﮑم
ﺒﻮﺩﻥ آﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍنی
ﺪﺭ ﻣﻘﺎﺑل
آیات ﻤﺘﺸﺎﺑﻪ ﻭ
ﻣﻨﺴﻮﺥ' ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻌﺎنی ﺪﻳﮕﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺑﻤﻌنی ﻤﻄﻤﺌﻥ
ﻮ ﺟﺪّﻯ سلوکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌنی ﻮﻋﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺩ ﺧﻮﺭ ﻧﺪﺍﺭﺩ'
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﭼﻨﻴﻥ ﭙﺬﻳﺮﺍﺋی
ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭل
اﻣﺮﻭﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺍﺋﻴﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﻭﻳﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﺧﻮﺭﺩنی ﺪﺭﮐﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺮخی ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﻏﻴﺮ ﻣﺤﮑم
ﻮ ﺑﻰ ﺍﺳﺎس ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻭﻳﺎ ﮐﻪﻏﻴﺮ ﻣﻄﻤﺌﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣثلا
ﺍﻳﻥ ﻴکی ﻤﺤﮑم
اﺳﺖ. ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﻫﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻬﻤﻴﺸﻪ ﻣﺤﮑم
و احکام و
ئست.ودستور بوﺩﻩ'ﻭ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﻘﻄﻌی ﻬﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل ﻘﺮﺁﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ
ﻳﺎ ﺗﻤثیل ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ'
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻄﺎﻟﺐﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی
ﻮﻏﻴﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
الهی  ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ ﻋﻮﺍم
ﻮﻳﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻔﻠﺴفی ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋی
ﻬﺴﺘﻨﺪ.) ﺭﺍﻭﻯ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻣﺎم ﻌﺴﮑﺮﻯ
را ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻨﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﻟﻬی ﻮ
(ﺭﺟﻞ) ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﻤﺪﺕ ﺍﻳﺎم
عمر ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
'ﺑﺮ ﺳﺮ ﺳﻔﺮﻩ ﺍﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﺸﻴﻨﺪ.
ﻭﺩﺭﻳﻚ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﺒﺎﻧﺪﺍﺯﻩ ﺗﻤﺎم
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻫﺴﺖ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ: اﻥّ
اﻟﺮﺟل فی اﻟﺠنة
'ﻳﺒقی علی ﻤﺎﺋﺪﺗﻪ
ﺃﻳّﺎم اﻟﺪﻧﻴﺎ'
ﻭﻳﺄﮐل فی ﺃﮐﻠﻪ
ﻭﺍﺣﺪة' ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ
ﺃﮐﻠﻪ فی اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺍﻳﻥ اﺯﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻋﺎﻣّﻪ ﭘﺴﻨﺪ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺧﻮﺭﺩﻥ ها ﻣﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺴتند و ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻧﻴﺰ ﻟﺰﻭﻣﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﭼﺮﺍ ﻣﻮٴﻤﻥ ﺒﺎ
ﻋﻤﺮﮐﻢ 'ﺑﺎﺯ
کم می ﺨﻮﺭﺩ. ﻭﺳﺎﻟک
ﻬﻤﻴﺸﻪ ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﻘﻨﺎﻋﺖ ﺩﺍﺭﺩ' ﻭﺳﻌی  کمتر ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺭﺩﻥ
عقلی ﻮ ﺍﻟﻬﺎمی
اشیاع مشذه اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
اﺳﺖ' ﮐﻪﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻋﻘلی
اﺯ ﺯﻧﺪﮔی ﺨﻮﺩ
ﻭﺳﻔﺮﻩ ﺍﻟﻬی ﺒﮑﻨﺪ'
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺎﻣّﻠﺎﺕ
ﻭﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎل کاﻣﻠﺎﻥ
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ ﻫﺮ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﻭﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ که ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ ﻳﺎ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ ﺣتی اﮔﺮ
ﺯﻧﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﺒﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺑﻮﺫﺭ'ﻋلی ﺮﻏم
ﺃﻧﻒ ﺍﺑﻮﺫﺭ 'ﺑﺎﺯ
ﻣﻌﺼﻮم ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﺪﺭ ﺣﺪﻳث ' ﺳﻤﺒﻮل
هرﮐﺎﺭﻯ که ﻫﻮس
ﮐﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﺎﻥ
اﺯ ﻣﺤل عقل اﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﻫﻮس ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﻌﺴﮑﺮﻯ
اﺯﺟﻤﻠﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻪ ﻗﺮﺍنی هرﺧﻤﺮ
ﻭﺷﺮﺍﺏ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﺃﻯ ﺨﻤﺮة 'ﺍﺫﺍ ﺗﻨﺎﻭﻟﻬﺎ
ﻭلیّ اﻟﻠﻪ' ﻭﺟﺪ
ﺭﺍﺋحة ﺍﻟﻤﺴک ﻔﻴﻬﺎ
ﻫﺮ ﺧﻤﺮ ﻭ ﻣﺸﺮﻭبی
ﺒﺮﺍﻯ ﻮلیّ ﺨﺪﺍ'
ﺩﺍﺭﺍﻯ عطر ﻣﺸک
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣﺎم ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺧﻤﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺪﻳﮕﺮ ﺣﺮﺍم
ﻨﻴﺴﺖ' ﻭﻣﺴک ﺒﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
گیرندگی زﻧﺪﮔی
اﺳﺖ.

حدیث 3138 - اﺯﺍﻣﺎم
ﻌﺴﮑﺮﻯ اﺳﺖ(ﺝ
؟ ص 182  ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁنی ﻠﺎ
ﻟﻐﻮ ﻓﻴﻬﺎ ﻭ ﻟﺎ
ﺗﺄثیم
که ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻫﻴچ
ﺤﺮفی ﭼﻮن ﻟﻐﻮ
ﻭ ﺑﺎﻃل ﻮﻳﺎ ﻫﺮ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
( ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬس اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ'
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﺻﻞ'ﻫﻴچ
ﻤﻄﻠﺐ ﺑﺎﻃلی اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺍﻣﺎم ﺪﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻠﻴس فی
اﻟﺠنة ﺧِﻨاء ﻮ
ﻟﺎ ﻓُﺤﺶ' ﻭﻳﺸﺮﺏ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻥ ﻮﻟﺎ
ﻳﺄثم 'ثمّ ﺤﮑﻰ ﻋﺰ
ﻭﺟل ﻘﻮل ﺃﻫل اﻟﺠنة
' ﻓﻘﺎﻝ (ﻭ ﺃﻗﺒل  ﺒﻌﻀﻬم
علی ﺒﻌﺾ ﻳﺘﺴﺎﺋﻠﻮﻥ)
ﻗﺎل ﻔﻰ ﺍﻟﺠنة
(ﻗﺎﻟﻮﺍ ﺍﻧّﺎ ﮐﻨّﺎ
ﻗﺒل فی ﺃﻫﻠﻨﺎ
ﻣﺸﻔﻘﻴﻦ) ﺃﻯ ﺨﺎﺋﻔﻴﻥ
ﻤﻥ اﻟﻌﺬﺍﺏ' ﻓﻤَﻥ
اﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻨﺎ ﻭ
ﻭﻗﺎﻧﺎ ﻋﺬﺍﺏ ﺍﻟﺴﻤﻮﻡ)
ﻗﺎل اﻟﺴﻤﻮﻡ' ﺍﻟﺤﺮ
ﺍﻟﺸﺪﻳﺪ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻨاء ﻴﺎ ﺧﻨﻴﺎﮔﺮﻯ'
ﻭ ﺁﻭﺍﺯﻫﺎﻯ
گناﻩ ﺁﻣﻴﺰ' ﻭﻳﺎ
ﻓﺤﺶ ﻭ ﺑﺪﮔﻮﺋﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻮٴﻤﻥ
ﻤﻴﻨﻮﺷﺪ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ ﺨﻤﺮ ﻭ
ﺣﺮﺍم ﻘﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ' ﭼﻮﻥ ﻤﻌﺼﻮم
ﺸﺪﻩ ﻭﺍﻟّﺎ ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ
ﺁﺏ ﺑﺮﺍﻯ ﻤثال  ﭼﺮﺍ ﺣﺮﺍم
ﻣﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥ ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋم اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬی
ﻮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اﻭم
کرﺩﻩ ﻭ ﺍﻭم
کننده ﻣﻌﺼﻮم
اﺯ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ و
معصیت ﻭ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺍﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻗﺒلی
ﻮ ﺑﻌﺪﻯ ﻬﺴﺘﻨﺪ
ﺣنی اﮔﺮ ﺷﺮﺍﺏ
ﻭﺧﻤﺮ ﺑﻮﺩﻩ' ﻳﺎ
ﻣﻮﺳﻴقی ﻮ ﺭﻗﺺ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺮﺍﺏ
ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﺮﺍ ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ
ﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﺮﺍ ﺑﺮ ﺳﺮﺣﮑﻤﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬی ﺪﺭﻣﺴﺘﻰ'ﺟﻨﻮﻥ
اﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ' ﻭﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺍمی اﻭ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭﺍﺭ ﻓﻌّﺎﻝ می
ﺸﻮﻧﺪ) ﺳﭙس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﺃﻫل ﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
اﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭ ﭘﺮﺳﺠﻮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ( ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﻮ ﻣﺴﺘﻘﺒﻠﻴﻥ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ'
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺮﺍ
ﺳﺌﻮﺍل ﭙﻴچ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺃﺧﺒﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع اﻳﻥ
ﺪﺭﺑﻬﺸﺖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﺳﺌﻮﺍل ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ' ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ) ﻭﺍﻳﻥ
کاﺭﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ( ﺩﺭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺳﺌﻮﺍل
هم ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ' ﮐﻪ
ﻣثلا ﻓﻠﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﭽﻪ ﻭﺿﻌی ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ. ﺁﻳﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖ' ﻳﺎ ﻧﻪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎم ﻌﺴﮑﺮﻯ ﺪﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺗﺼﺮﻳح ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﻬﻤﻴﺸﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﺩﺭ ﺧﻄﺮ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﻣﻠّﺎﻫﺎ
ﻭﻓﻘﻴﻬﺎﻥ غیرﺍﻟﻬی
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭ ﺍﺣﺘﻴﺎﻃ
کاﺭﻯ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﮔﻮشی ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﻭ ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ ﻨﻤﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ'
ﻭﮔﺬﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ' ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎم ﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻤﻬﺎﻯ
اﺣﺎﺩﻳث ﻭ ﻗﺮﺍﻥ
ﭽﻴﺴﺖ) ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﻣﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺃﻫل
ﻮﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺒﻮﺩﻳﻢ
( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﮕﺮﺍﻥ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ' ﻭلی اﻳﻨک
ﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ
ﺑﺨﺎﻧﻪﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺑﺎ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺮ
ﻣﻴﺒﺮﺩ' ﻭﻟﺬﺕ ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺮﺩ' ﻭ ﻣﺸﻔق
ﻮ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻮﺣﺘﻰ
ﺗﺮﺳﺎﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺎﺑﻖ'
ﺍﮔﺮ ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ' ﺑﭽﻪ
ﻋﺬﺍبی اﻟﻬی ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪﻧﺪ) ﻳﻌنی
ﺘﺮﺳﺎﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻋﺬﺍﺏ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنی ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﻣﺎ ﻣﻨّﺖ ﮔﺬﺍﺭﺩ'
ﻭﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﺯﻋﺬﺍﺏ
ﺳﻤﻮم ﺤﻔﻈ کرﺩ(
ﻭﺁﻥ ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل اﺳﺖ' ﮐﻪﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻭﺳﻤﻮم
ﺮﺍ ﺍﻣﺎﻡ ﮔﺮﻣﺎﻯ
ﺸﺪﻳﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
(ﺑﺎﺩﻫﺎﻯ ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺍغ  ﺼﺤﺮﺍ
ﮐﻪ ﺳﻤّﻯ ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﭼﻨﻴﻥ ﻮﺿﻌی
ﺪﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ ﺍﮐثرﺍ
ﺃﻓﺮﺍﺩ ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ همان ﺰﻣﻬﺮﻳﺮ
ﻳﺎ ﺳﻢ ﺣﺮﻭﺭ ﻭ ﺩﺍغ
اﺳﺖ.

حدیث 3139 -  ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ182 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺠﻠس ﭘﺮﺟﻤﻌﻴّﺘﻰ'
ﺑﺤث ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺯ
ﻏﺪﻳﺮ (ﺧُﻢ) ﺑﻮﺩ'
ﮐﻪ ﺑﺮخی ﻤﺮﺩم
ﺁﻧﺮﺍ ﺭﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ'
ﻭﻳﺎ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﻗﻮع
ﺁﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﺤﺪّیثنی
ﺃبی عن ﺃﺑﻴﻪ' ﻗﺎل
ﺃﻥّ ﻴﻮم اﻟﻐﺪﻳﺮ
فی اﻟﺴﻤاء ﺃﺷﻬﺮ
ﻣﻨﻪ فی اﻟﺄﺭﺽ'
ﺍﻥّ ﻠﻠﻪ فی اﻟﻔﺮﺩﻭس
ﺍﻟﺄﻋلی ﻘﺼﺮﺍ'
ﻟﺒنة ﻣﻥ ﻔﻀّﻪ
ﻭ ﻟﺒنة ﻣﻥ ﺬﻫﺐ'
ﻓﻴﻪ ﻣﺎئة  ﺃﻟﻒ ﻗبّة
ﻣﻥ ﻴﺎﻗﻮتة ﺣﻤﺮاء
'ﻭ ﻣﺎئة ﺃﻟﻒ ﺧﻴمة
ﻣﻥ ﻴﺎﻗﻮﺕ ﺃﺧﻀﺮ'
ﺗﺮﺍﺑﻪ ﺍﻟﻤﺴک
ﻮ ﺍﻟﻌﻨﺒﺮ'ﻓﻴﻪ
ﺃﺭبعة ﺃﻧﻬﺎﺭ'
ﻧﻬﺮ ﻣﻥ ﺨﻤﺮ' ﻭ ﻧﻬﺮ
ﻣﻥﻤاء 'ﻭﻧﻬﺮ ﻣﻥ
ﻠﺒﻦ' ﻭ ﻧﻬﺮ ﻣﻥ
عسل ﺣﻮﺍﻟﻴﻪ ﺃﺷﺠﺎﺭ
ﺟمیع اﻟﻔﻮﺍﮐﻪ'
ﻋﻠﻴﻪ ﻃﻴﻮﺭ ﺃﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻥ ﻠﻮٴﻠﻮٴ 'ﻭﺃﺟﻨﺤﺘﻬﺎ
ﻣﻦ ﻳﺎﻗﻮﺕ' ﻭ ﺗﺼﻮﺕ
ﺑﺄﻟﻮﺍﻥ اﻟﺄﺻﻮﺍﺕ'
ﻓﺎﺫﺍ ﮐﺎﻥ ﻴﻮم
اﻟﻐﺪﻳﺮ' ﻭﺭﺩ ﺍﻟی
ﺬﻟگ اﻟﻘﺼﺮ ﺃﻫل  اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ'
ﻳﺴﺒّﺤﻮﻥ اﻟﻠﻪ
ﻭ ﻳﻘﺪّﺳﻮﻧﻪ ﻭ
ﻳﻬﻠّﻠﻮﻧﻪ' ﺗﺘﻄﺎﻳﺮ
ﺗﻠک اﻟﻄﻴﻮﺭ ﻓﺘﻘﻊ
فی ﺬﻟک اﻟﻤاء 'ﻭ
ﺗﺘﻤﺮغ علی ﺬﻟک
اﻟﻤﺴک ﻮ ﺍﻟﻌﻨﺒﺮ'
ﻓﺎﺫﺍ ﺍﺟﺘﻤﻌﺖ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة ﻃﺎﺭﺕ'
ﻓﺘﻨﻔﺾ ﺫﻟک
علیهم ﻭ ﺍﻧّﻬم
فی ﺬﻟک
اﻟﻴﻮﻡ' ﻟﻴﺘﻬﺎﺩﻭﻥ
ﻨثاﺭ ﻓﺎﻃﻤﻪ' ﻓﺎﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﺁﺧﺮ ﺫﻟک
اﻟﻴﻮﻡ' ﻧﻮﺩﻭﺍ
ﺍﻧﺼﺮﻓﻮﺍ ﺍﻟی
ﻤﺮﺍﺗﺒﮑﻢ' ﻓﻘﺪ
ﺃﻣﻨﺘم اﻟﺨﻄﺎ
ٴﻮﺍﻟﺰﻟﻞ' ﺍﻟی
ﻘﺎﺑل فی ﻤثل
هذﺍ ﺍﻟﻴﻮﻡ' ﺗﮑﺮمة
ﻟﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﻋلیّ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﻏﺪﻳﺮ(ﺧُﻢ)
ﺩﺭ ﺍﺳﻤﺎﻥ' ﻣﺸﻬﻮﺭ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
اﺳﺖ (ﺩﺭﻋﺎﻟم ﺮﻭح
ﻮ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﻭﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ ﻠﻘﺎﻯ
اﻟﻬﻰ. ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻏﺪﻳﺮ
ﺧُﻢ' ﺭﻭﺯ ﺗﻌﻴﻴﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﻟﺎ ﺑﻮﺩﻩ'
ﻭﭘﻴﺮﻭﻯ ﻮ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺎﻳﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ' ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺒﺨﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ'
ﺷﺮﻃ ﻠﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌنی ﭙس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻮﻟﺎ ﻧﻘﺶ ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺁﻏﺎﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﻮﺩﻩ. ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎنی ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣلی ﺪﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ' ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻌﺮفی
ﻤﻴﮑﻨﺪ' ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻮﻟﺎ تا زنده
بود ' ﻭ ﻫﺮﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻮ ﻳﺎ ﭘﻴﺮﻯ
اﻟﻬﻰ' ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺳّل ﻮ ﺷﻔﺎﻋﺖ
و تشفّع ﺳﺎﻟک ﻀﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ اﺷﮑﺎﺭبرای
عموم ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻴﺎﻓﺖ'
ﻭﺑﻐﻴﺒﺖ
امامان زمان
برای عموم ﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺒلی ﻨﻴﺰ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
اولی اﻟﻌﺰم ﻨﻴﺰ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﮐس ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﭙس ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﺴﺘﻮﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻏﺎﻳﺐ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﻣﺮﺩم غیر
سالک با
ولایت ﻬﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﻤﻌنی اﻳﻨﮑﻪ
ﺭﻭح ﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺠﺴم ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﻣﻌﺮفی عموم ﺒﻨﺎم
اﻣﺎم ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺳﺎﻟک ﻤﻮﻓق
ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻌﺮفلی
ﺸﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ ﻮﻗﺖ
ﻭﻓﺎﺕ ﺍﻣﺎم ﺒﺮﺳﺪ'
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'
کامل الهی ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﻳﻦ ﻣﻘﺎم ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻟﻬی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺮخی اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺻﻠﺎح ﺪﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ'ﻏﺎﻳﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ' ﺟمع ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺳﭙس ﺟﺪﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ'
ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم ﻤﻨﻄﻘﻪﺍﻯ
ﺮﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺘﻠﻪ ﭘﺎﺗﻴک
ﻮ ﺩﻭﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﺑﻴﻥ
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺎم  اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻟﻬی
اﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺍﺯ ﻃﺮﻳق
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺒﻬﺮ
ﻳک اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﺻﺎﺩﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﻗبلا
ﻧﻴﺰﻫﻤﻴﻦ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺍﺯ ﮐﺎﻧﺎل
ﻘﺎﺋم ﻮ ﺭﻭح اﻟﻬی
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺒﺎﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻏﺪﻳﺮ ﺧُﻢ' ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺳﻴﺎسی  ﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺍﺳﻠﺎمی ﺮﺍ ﺗﻌﻴﻴﻥ
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ' ﮐﻪ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﻭﻋﻤﺮ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ' ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮔﺎﻩ ﻭ ﺣتی ﻤﻮﺍﻓﻖ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺸﻮق ﻨﻴﺰ
ﺑﻮﺩ ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
هیچ گاﻩ ﺑﺮﺍﻯ
هیچ کس ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺳﻠﻮک ﺒﺎﺷﺪ' ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭﺑﻴﻌﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ' ﺑﺎ ﻣﻮﻟﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﻔﺮﺍﺩﻯ
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﻮﺑﻴﻌﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﻨﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻏﺪﻳﺮﺧُم ﻔﺮﻣﻮﺩ'
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻣﻥ ﻤﻮﻟﺎﻯ
اﻭ ﺑﻮﺩﻡ' ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﭙس ﻋلیّ ﻤﻮﻟﺎﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ (ﻣﻮلا
ﺒﻮﺩﻥ) ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ'ﻫﻤﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ' ﻭﻋﺸق
ﻮ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻫﺮ ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺴﻴﺎﺳی
ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺧﻰ
ﺯﻭﺭﻣﻨﺪﺍﻥ ﺘﺤﻤﻴل
کنند ﻭﻳﺎ ﺣتی
کوﺩﺗﺎ ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
کنند. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺿﺎ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ

ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﻫﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﺪ' ﻭ
ﺩﻣﮑﺮﺍسی ﺼﺎﺩقی
ﺤﺎﮐم ﺒﺎﺷﺪ' ﻭﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺮﻫﺒﺮ ﺳﻴﺎسی اﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻨﻨﺪ' ﺍﺯﺍﺩﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
هم ﻨﺒﺎﺷﺪ' ﻭﻳک
کاﻣل  اﻟﻬی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺪﺍﺷﺖ' ﻭ
ﻳﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻮﺗﺎﻫی
ﻤﻮﻟﺎ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺷﺪ'
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫی
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ' ﭼﻮﻥ
مأمون اﻣﺎم ﺮﺿﺎ
را ﻭﻟﻴﻌﻬﺪ
نماید . ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﻣﺎم ﺼﻠﺎح ﺒﺪﺍﻧﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻓﺮﺩﻭس ﺃﻋﻠﺎ
(ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ
برین ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮعت
ﺒﺸﺮ' ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ) ﮐﺎخی
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻳک
ﺨﺸﺖ ﻃﻠﺎ ﻭ ﻳک ﺨﺸﺖ
ﻧﻘﺮﻩ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ'
ﻭﺩﺭ ﺁﻥ ﺼﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﮔﻨﺒﺪ ﺍﺯ ﻳﺎﻗﻮﺕ
ﺳﺮﺥ' ﻭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺧﻴﻤﻪ ﺍﺯ ﻳﺎﻗﻮﺕ
ﺳﺒﺰﻫﺴﺖ ( ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺁﺟﺮﻫﺎﻯ
ﺁﻥ اﺭﺯﺵ ﻃﻠﺎ ﻭ
ﺟﻮﺍﻫﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ گنبدﻫﺎ'ﻋﺰﻟﺖ
ﮔﺎﻩ ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
پیرو اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﻧﮕﻬﺎﻯ
ﺳﺮخ ﻮ ﺳﺒﺰ' ﻭ ﻣﻨﻈم
ﺪﺭ ﻣﺤﻮﻃﻪ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ'
ﻳﺎ ﻫﺮ ﺻﺤﺮﺍﻯ ﻤﺤل
عباﺩﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)ﻭﺧﺎک
ﺁﻥ ﺍﺯ ﻣﺸک ﻮﻋﻨﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﭽﻬﺎﺭ
ﻧﻬﺮ ﺟﺎﺭﻯ اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﻳکی ﺨﻤﺮ ﻭ ﺷﺮﺍﺏ'
ﻭ ﻳﮑﻰ ﺁﺏ ﻭ ﻳﮑی
ﺸﻴﺮ ﻭ ﻳکی ﻨﻴﺰ
ﺍﺯ ﻋﺴل اﺳﺖ. (ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﺳﺎﺑق ﺪﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ' ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻠﺬﺗﻬﺎ ﻭ ﭘﺮﺧﻮﺭﻯ
ها ﺩﻭﺭﻯ ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺟﺰ ﺑﺘﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻨﻤی ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ'
ﻭاﻟی اﻳﻨگ ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺿﻤﻨﺎ ﺍﻳﻦ ﻧﻬﺮﻫﺎ'
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ ﺍﻟﻬﺎمی
اﻟﻬی ﺒﺮﺍﻯ
کاملاﻥ اﻟﻬی ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺮخی ﻤﻔﻴﺪ
ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻗﺎﺑل
اﻧﺘﻘﺎل ﻮ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﺮخی ﻴﻐﺬﺍﻯ
ﭽﻮﻥ ﺸﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﻭﺑﺮﺧی ﺒﺮﺍﻯ
همگاﻥ ﻤﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺁﺏ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺧی اﻣﻮﺭ ﻓﻠﺴﻔﻰ'
ﺧﺎﺹ ﺑﺮخی ﻤﺘﻔﮑﺮﺍﻥ
ﻤﻮﺍﻓق اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻧﺎم عسل غلیظ  ﻮ ﺸﻴﺮﻳﻦ

ﺩﺍﺭﺩ) ﻭﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺍﻳﻥ ﻨﻬﺮﻫﺎ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ
اﺯ ﺗﻤﺎم ﻤﻴﻮﻩﻫﺎ
ﻫﺴﺖ ( ﻣﻴﻮﻩﻫﺎﻯ
عقلی ﻭ ﻣﺘﻨﻮع
عقلی  ﻮ ﺍﺩبی
ﻮ ﻓﻠﺴفی ﻮﻋﻠمی
ﻮﻏﻴﺮﻩ) ﮐﻪ ﺑﺮ ﺁﻥ
ﺪﺭﺧﺘﺎﻥ ﭙﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ' ﻭﺑﺎﻟﻬﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻳﺎﻗﻮﺕ'
ﻭ ﺑﻬﻤﻪ ﺻﺪﺍﻫﺎ
ﺻﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ (ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺎ ﺍﺭﺯﺵ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻗﺎﺑب ﻔﻬم ﻄﺒﻘﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ) ﻭ ﭼﻮﻥ ﺮﻭﺯ
ﻏﺪﻳﺮ ﺷﻮﺩ ( ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﺳﺎﻝ' ﮐﻪ ﺟﺸﻥ
غدیر ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﺃﻫل آﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﻳﻥ کاخ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ (ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ'
ﺩﺭﻳک ﻨﻘﻄﻪ ﺟمع
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ' ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭ ﺗﻤﺎﻳل ﺒﺘﮑﺎﻣل
نوعی ﺮﻭح ﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﮐﻪ

ﺗﺴﺒیح ﺨﺪﺍ ﻭ ﺗﻘﺪﻳس
ﻭ ﺗﻬﻠﻴل اﻭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ ﭙﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺒﭙﺮﻭﺍﺯ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻳﻨﺪ'
ﻭﺩﺭ ﺁﺏ ﻣﻴﺎﻓﺘﻨﺪ'
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻥ
ﻤﺸک ﻮﻋﻨﺒﺮ ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﻧﺪ
ﻭ ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻴﻤﺎﻟﻨﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻣﻠﺎﺋک ﺠمع
ﺸﺪﻧﺪ (ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ) ﺍﻳﻥ
ﭙﺮﻧﺪﮔﺎﻥ ﺒﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﺯل ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
(ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
عقلی ﻮ ﺍﻟﻬﺎمی
ﺨﺎﺹ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ) ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺮﻭﺯ ﺑﺎﻫم
هدﻳﻪﻫﺎﺋﻰ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻧثاﺭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
( ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﻬم ﺪﻳﮕﺮ ﺗﺒﺮﻳﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ' ﺗﺎ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺸﻮﻧﺪ) ﻭ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺁﻥ ﺮﻭﺯ (ﻏﺪﻳﺮ ﺧﻢ)
ﻧﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪ' ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﮐﺰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻳﺪ'
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻄﺎ ﻭ ﮔﻤﺮﺍﻫی
ﺪﺭ ﺍﻣﺎﻥ ﻬﺴﺘﻴﺪ'
ﺗﺎ ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭﭼﻨﻴﻥ
ﺮﻭﺯﻯ' ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺘﮑﺮﻳم ﻮ ﺗﻌﻈﻴم
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻫﺮ ﻳک اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ' ﺣﺪّ
ﺃﻗل ﺴﺎلی ﻴک ﺒﺎﺭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻧﭽﻪ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍل ﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﺧﻮﺩ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ' ﻭﺑﻬم
ﻨﻴﺰ ﺍﻃﻠﺎع ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ'
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺍﺣﻮﺍلی
ﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ ﺑﻬﻢ
ﺗﺒﺮﻳک ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﻭ ﺍﺯ ﻫم ﺒﺮﮐﺖ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮم ﻔﺎﻃﻤﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺁﺯﺍﺩ و مطلق ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭﺟﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'
ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺭﻭﺯﻏﺪﻳﺮ
ﺧُﻢ' ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻮﻟﺎ ﻋلیّ ﺪﺍﺭﺩ.

حد یثی
3140 - ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ183ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻄﺒﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺃﻟﺎ
ﻭ ﺍﻥّ اﻟﺘﻘﻮﻯ
ﻤﻄﺎﻳﺎ ﺫﻟﻞ' ﺣﻤل
علیها ﺃﻫﻠﻬﺎ' ﻭ
ﺍﻋﻄﻮﺍ ﺃﺯﻣّﺘﻬﺎ'
ﻓﺄﻭﺭﺩﺗﻬﻢ ﺍﻟﺠنة
'ﻭ ﻓُتحت ﻟﻬم ﺃﺑﻮﺍﺑﻬﺎ'
ﻭ ﻭﺟﺪﻭﺍ ﺭﻳﺤﻬﺎ
ﻭ ﻃﻴﺒﻬﺎ' ﻭ ﻗﻴل
ﻠﻬم اﺩﺧﻠﻮﻫﺎ
ﺑﺴﻠﺎم ﺁﻣﻨﻴﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﺗﻘﻮﺍ( ﻳﺎﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻮﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻥ' ﻭ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺭﻭﺡ)
ﻭﺳﻴﻠﻪ ای اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺃﻫل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺣﻤب ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﻤﻴﺒﺮﺩ)
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺁﻧﺮﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﻨﺪ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﻮل ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ'
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﺎﻣل  ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﻭﺩﺭﻫﺎﻯ ﺁﻥ ﺒﺮﻭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ
( ﺩﺭﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ'
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ) ﻭﻋﻄﺮ
ﻭ ﺭﻭح ﺨﻮﺏ ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ
(ﺷﻔﺎ ﻳﺎبی ﺮﻭحی
ﻮ ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﻣّﺎﺭﻩ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﺎکی ﺁﻥ
ﻨﻔس درجه ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﻭﺑﺎﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﺎﻣﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺃﻣﺎﻥ
ﻮﺍﺭﺩ ﺁﻥ ﺒﺸﻮﻳﺪ.(
ﺑﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ'
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺍﻭم ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ'
ﮐﻪ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬی ﺪﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ'
ﮐﻪ ﺟﺰ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی ﺒﺸﺮﻃ
ﺘﺴﻠﻴم ﭙﻴﺮﻭ ﺍﺯ
ﻣﺮبی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮﻉ.

حدیث 3141-
اﺯ ﺍﺑﻥ عباسﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ183ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ: ﻠﻮﻋﻠﻤﺘم
ﻤﺎ ﻟﮑم فی ﺸﻬﺮ
ﺭﻣﻀﺎﻥ' ﻟﺰﺩﺗم
ﻠﻠﻪ ﺗﻌﺎلی ﺸﮑﺮﺍ'
ﺍﺫﺍ ﮐﺎﻥ ﺃﻭل ﻠﻴلة  ﻣﻨﻪ'ﻏﻔﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭ ﺟل ﺒﺎﻣّﺘﻰ'
ﺍﻟﺬﻧﻮﺏ ﮐﻠّﻬﺎ
ﺳﺮّﻫﺎ ﻭﻋﻠﺎﻧﻴّﺘﻬﺎ'
ﻭ ﺭفع ﻠﮑﻢ ﺃﻟﻒ
ﺃﻟﻒ ﺩﺭﺟﻪ ﻭ ﺑتی
ﻠﮑم ﺨﻤﺴﻴﻥ ﻤﺪﻳﻨﻪ'
ﻗﺎﻝ' ﻭﺃﻋﻄﺎﮐم
اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭﺟب
فی اﻟﻴﻮﻡ ﺍﻟثالث
'ﺑﮑلّ ﺸﻌﺮةﻋلی
ﺃﺑﺪﺍﻧﮑﻢ' ﻗبّة
فی اﻟﻔﺮﺩﻭس ﻣﻥ
ﺪﺭّة ﺑﻴﻀاأ 'فی
ﺃﻋﻠﺎﻫﺎ ﺍثناﻋﺸﺮ
ﺃﻟﻒ ﺑﻴﺖ ﻣﻥ اﻟﻨﻮﺭ'
ﻭفی ﺃﺳﻔﻠﻬﺎ ﺍثناﻋﺸﺮ
ﺃﻟﻒ ﺑﻴﺖ' فی
کلّ ﺒﻴﺖ ﺃﻟﻒ ﺳﺮﻳﺮ'ﻋلی
کلّ ﺴﺮﻳﺮ ﺣﻮﺭاء
'ﻳﺪﺧل علیکم
کلّ ﻴﻮم ﺃﻟﻒ ﻣﻠک
مع کلّ ﻤﻠﻚ ﻫﺪﻳّﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻴﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﭽﻪ ﻣﻨﺎفعی ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﻫﺴﺖ' ﺳﭙﺎس
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻳﺪ (ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺒﻄﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻨﺎم ﺘﻤﺎم ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ

ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻬﺴﺖ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻭﻋﻘل ﻮ ثوﺍﺏ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺷﮑﺮ
ﺧﺪﺍ ﺳﭙﺎس ﺯﺑﺎنی
تنها ﻨﻴﺴﺖ' ﺑﻠﮑﻪ
عملی در ﺳﻠﻮک ﺍﻟﻬی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﮑﺮ ﻳکی
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺳﺎمی ﺠﺰﺋﻰ' ﺑﺮ
ﺗﻤﺎم ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
اﻃﻠﺎﻕ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﻭﭼﻮﻥ اﻭﻟﻴﻥ ﺸﺐ
ﺁﻥ ﺴﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ' ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻣّﺖ ﻣﻥ ﺘﻤﺎم
گناﻫﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭ ﻧﺎ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﺨﺸﺪ. ( ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺸبی که ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬی ﺮﺍ ﺍﻏﺎﺯ
ﻣی ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺩﻭﺭﻩ (ﺭَﻣﺾﻋﻴﻦ)
ﻭ ﺗﻮﺭّم ﭽﺸم اﻭ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭبی ﺨﻮﺍبی ﻤﻴﮑﺸﺪ.
ﻭ ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺍﻳﻥ
گناﻫﺎﻥ ﻤﺨفی
گذﺷﺘﻪ ﻭﻳﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
اﺗﻔﺎﻗﻰ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺮﺍ ﻣﻴﺒﺨﺸﺪ'
ﺗﺎ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ' ﺣﺘﻰ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
آﻳﻨﺪﻩ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻬﻤﻴﺸﻪ ﻭ ﻳﮑﺠﺎ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭلی
ﺪﺭ ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ' ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ' ﭼﻨﻴﻥ
عفوی ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺮﮐشی
اﺯ ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﻮ ﻟﺬﺕ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
اﻧﻬﺎ ﺟﺰ ﺷﺮک ﻨﻴﺴﺖ)
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﻫﺰﺍﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺗﺮفیع
ﻤﻘﺎم ﺪﺍﺭﺩ. ( ﺭﻓﻌﺖ
ﻣﻘﺎم ﺮﻭحی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﮐﻪ ﻣﺪﺍم اﻳﻦ ﺗﺮﻓﻴﻌﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ 'ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.) ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺷﻬﺮ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ'
(ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
عقلی ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺳﻮم ﺁﻥ'
(ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰ' ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
اﺯ ﻃﺮﻑ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﻣﻮﻯ ﺘﻥ
ﺸﻤﺎ' ﮔُﻨﺒﺪﻯ ﺪﺭ
ﻓﺮﺩﻭس ﺍﺯ ﺩُﺭّ
ﺳﻔﻴﺪ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻫﺴﺖ
(ﻫﺮﺷﻬﺮﻯ ﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
کاخ ﻮ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ' ﻭﻫﺮﮐﺎخ
ﻮ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻭ ﺗﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺨﺎﻧﻪ' ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺘﻌﺪﺍﺩﻯ اﻃﺎﻕ'
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ ﻮﺳﻌﺖ
ﻋﻈﻤﺖ ﻭ ﮐﻴﻔﻴﺖ'
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم ﻮ ﻣﮑﺎﻧﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ'
ﻭﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ'
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯفرشته
گونه اﺳﺖ) ﻭﺯﻳﺮ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﺮ ﻧﻴﺰ

ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺧﺎﻧﻪ' ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮﮐﺪﺍم
هزﺍﺭ ﺗﺨﺖ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭ ﺭﻭﻯ هرﻳک ﺤﻮﺭﻳﻪﺍﻯ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. (ﺯﻥ
ﺰﻳﺒﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩﺍﻥ'
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻌﻘﻮل ﺒﺎﺷﺪ'
ﻭﺧﻴلی ﺎﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺰﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ ﺤﻮﺭﻳﻪﻫﺎ'
ﻫﻤﺎﻥ ﺤﻮﺭ ﻭ ﻫﻮﺭ
ﻭ ﺧﻮﺭّﻩ ﻓﺎﺭسی
زردشتی ﻘﺪﻳﻢ
قریش 'ﻭ ﻗﺮّﻩ ﻭ
ﻏﺮّﻩ ﻭﺧﻮﺭﻧَق
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍم ﺪﻧﻴﺎﺋی
اﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﻋﻘلی
ﻮﻋﻠم ﻠﺪﻧّﻯ اﻟﻬی
ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﻨﺘﻬﺎﻯ ﺁﻥ ﭙس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ' ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺒﺨﻠق اﺳﺖ)
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﻫﺰﺍﺭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺑﺮﺷﻤﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'
ﻭﺑﺎ ﻫﺮﻳک اﺯ ﻓﺮﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻫﺪﻳﻪﺍﻯ ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ
دارد .

(ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ اﻟﻬﺎﻣﻰ'ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺑﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ).ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮ ﺃﻋﻄﺎﮐم اﻟﻠﻪ
ﻋﺰ ﻭﺟل اﻟﻴﻮم
اﻟﺮﺍبه فی ﺠنة
ﺍﻟﺨُﻠﺪ' ﺳﺒﻌﻴﻥ
ﺃﻟﻒ ﻗﺼﺮ' ﻓﻰ ﮐلّ
ﻘﺼﺮ ﺳﺒﻌﻮﻥ ﺃﻟﻒ
ﺑﻴﺖ' فی کلّ ﺒﻴﺖ
ﺧﻤﺴﻮﻥ ﺃﻟﻒ ﺳﺮﻳﺮ'ﻋلی
کلّ ﺴﺮﻳﺮ ﺣﻮﺭاء
ﺑﻴﻥ ﻴﺪی  کلِّ ﺤﻮﺭاء
ﺃﻟﻒ ﻭﺻﻴفة ﺧﻤﺎﺭ
ﺍﺣﺪﺍﻫﻥ ﺨﻴﺮ ﻣﻥ
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﻣﺎ ﻓﻴﻬﺎ'
ﻭ ﺃﻋﻄﺎﮐک اﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻴﻮم اﻟﺨﺎﻣس
فی ﺠنة ﺍﻟﻤﺄﻭﻯ'
ﺃﻟﻒ ﺃﻟﻒ ﻣﺪﻳﻨﻪ'
فی کلّ ﻤﺪﻳنة ﺳﺒﻌﻮﻥ
ﺃﻟﻒ ﺑﻴﺖ' فی
کلّ ﺒﻴﺖ ﺳﺒﻌﻮﻥ
ﺃﻟﻒ ﻣﺎﺋﺪة' ﻋلی
کلّ ﻤﺎﺋﺪة ﺳﺒﻌﻮﻥ
ﺃﻟﻒ ﻗصعة 'ﻭفی
کلّ ﻘصعة ﺳﺘّﻮﻥ
ﺃﻟﻒ ﻟﻮﻥ ﻤﻥ اﻟﻄﻌﺎﻡ'
ﻟﺎ ﻳﺸﺒﻪ ﺑﻌﻀﻬﺎ
ﺑﻌﻀﺎ' ﻭﺃﻋﻄﺎﮐﻢ

ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭ ﺟل
اﻟﻴﻮم اﻟﺴﺎﺩس
فی ﺪﺍﺭ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ'
ﻣﺎئة ﺃﻟﻒ ﻣﺪﻳنة
'فی کلّ ﻤﺪﻳنة  ﻣﺎئة ﺃﻟﻒ
ﺩﺍﺭ' فی کلّ ﺪﺍﺭ
ﻣﺎدة ﺃﻟﻒ ﺑﻴﺖ'
فی کلّ ﺒﻴﺖ ﻣﺎئة
ﺃﻟﻒ ﺳﺮﻳﺮ ﻣﻦ ﺫﻫﺐ'
ﻃﻮل کلّ ﺴﺮﻳﺮ ﺃﻟﻒ
ﺫﺭﺍﻉ' ﻋلی کلِ ﺴﺮﻳﺮ
ﺯﻭجة ﻣﻥ اﻟﺤﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻴﻦ' ﻋﻠﻴﻬﺎ
ثلاثوﻥ ﺃﻟﻒ ﺫﻭٴﺁبة
ﻣﻨﺴﻮجة ﺑﺎﻟﺪُﺭ
ﻭ ﺍﻟﻴﺎﻗﻮﺕ' ﺗﺤﻤل
کلّ ﺬﻭٴﺁﺑﻪ ﻣﺎئة
ﺟﺎﺭیة  ﻭﺃﻋﻄﺎﮐم
اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭ ﺟل
اﻟﻴﻮم اﻟﺴﺎبع
فی ﺠنة ﺍﻟﻨﻌﻴﻢ'
ثواﺏ ﺃﺭﺑﻌﻴﻥ ﺃﻟﻒ
ﺷﻬﻴﺪ' ﻭ ﺃﺭﺑﻌﻴﻥ
ﺃﻟﻒ ﺻﺪّﻳق  ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭﺯ ﭼﻬﺎﺭم
ﺮﻣﻀﺎﻥ ( ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻋﻠﻮﻯ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ'
ﮐﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ ﻘﺴﻤﺖ
ﻭ ﺷﺮﻃ ﻠﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﺪﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﻌﺪﻯ' ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ)
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ ﺑﺸﻤﺎ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ ﮐﺎخ
ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ( ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻘﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ' ﺟﺎﻯ
اﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ ﻮﻳﺎ
ﻭﻋﺪﻩ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
اﻟﻬی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﺮﻫﺎ
ﻭ ﮐﺎﺧﻬﺎ' ﮔﻮﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻨﻈﺮﻳﺎﺕﻋﻘلی ﻮﻓﮑﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻫﺰﺍﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ' ﻭﻫﺮ
ﺧﺎﻧﻪ ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ' ﻭ ﺭﻭﻯ
هزﻳک اﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺣﻮﺭﻳﻪﺍﻯ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ( ﺍﺑﻮﺍﺏ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ' ﮐﻪ ﻫﺮﻳک
ﻤﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ اﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬی
ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﻭ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻫﺮ
ﺣﻮﺭﻳّﻪ (ﻳﺎ ﻫﻮﺭ
ﻭ ﺧﻮﺭّﻩ ﻭ ﻗﺮّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﻋﻘﻠﻰ)
ﻫﺰﺍﺭ ﻧﺪﻳﻤﻪ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ' ﻭﭘﺎﺭﭼﻪ
ﺭﻭﻯ ﺼﻮﺭﺕ ﺍﻧﻬﺎ'
ﻳﺎ ﺧُﻤﺎﺭ ﮔﻴﺴﻮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ' ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
ﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺁﻥ ﺒﺎ ﺍﺭﺯﺵﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ( ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺎﺯﻩ ﻭﺍﺭﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺰﻥ ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻤﺮﺩ ﺧﻮﺩ' ﻭﺩﺭ ﺯﻳﺒﺎﺋی
ﻔﮑﺮ ﻭﻋﻔّﺖ ﺩﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ' ﻭﭘﻮﺷﺸﻰ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺯ ﭘﻨﺠم ﺁﻥ (ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﺑﻬﺸﺖ
(ﺟنت  ﺍﻟﻤﺄﻭﺍ)
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋی
هزار ﻫﺰﺍﺭ ﺷﻬﺮ
ﺍﺳﺖ. (ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ) ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ
ﺷﻬﺮ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺧﺎﻧﻪ (ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﺮﻯ
که ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﻤﺘﺼﺪﻯ ﺘﻌﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﻤﺮﺩم ﺁﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
هرﮐﺎﻣل اﻟﻬی ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ) ﻭﺩﺭﻫﺮﺧﺎﻧﻪ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﻔﺮﻩ
ﺍﻟﻬﻰ' (ﺑﺨﺼﻮﺹﻏﺬﺍﻫﺎﻯ
ﺮﻭحی ﻮﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺩﻋﺎﻫﺎ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻳﻥ ﺸﻬﺮ ﺗﺤﺖ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬی اﺳﺖ) ﮐﻪ ﺭﻭﻯ
هرﻣﺎﺋﺪﻩ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﻇﺮﻑ ﺑﺰﺭگ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﻳک اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺼﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺭﻧگ
ﻄﻌﺎم ﻬﺴﺖ' ﮐﻪ ﻫﻴچ
ﻴﻚ ﺑﻬم ﺸﺒﺎﻫتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺸﺒﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻴﻥ
ﺘﻨﻮﻉ ﻭﮐثرﺕ ﺳُﻔﺮﻩﻫﺎ
ﻭﻣﻨﺎﻇﺮ ﺍﻟﻬی
ﺮﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ' ﻭﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ اﻟﻬﻰ'
ﮐﻪ ﻏﺬﺍﺋی ﻠﺎﺯﻡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺳﻔﺮﻩﻫﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ'
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺳﺎﺑق
ﺁﻧﻬﺎ ﮐم ﺨﻮﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻫﻮس کنند ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺷﺎﻥ
ﻬﺴﺖ ﻭﺣﻠﺎل اﺳﺖ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭﺯ ﺷﺸﻢ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺍﺭ ﺍﻟﺴﻠﺎم ﺼﺪﻫﺰﺍﺭ
ﺷﻬﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ ( ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻬﺎﺋی ﺸﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ'
ﮐﻪ ﺳﻠﺎم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ)
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ ﺷﻬﺮ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ'
ﻭﻫﺮﺧﺎﻧﻪ ﺻﺪﻫﺰﺍﺭ
ﺍﻃﺎﻕ' ﺑﺎ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ ﺍﺯ ﻃﻠﺎ
ﻭ ﻃﻮل هرﻳک اﺯ ﺗﺨﺖ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺫﺭع اﺳﺖ. ﻭﺭﻭﻯ
هر ﺳﺮﻳﺮﻫﻤﺴﺮﻯ
اﺯﺣﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻥ
ﻬﺴﺖ. ( ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻮﺭ
ﻭ ﺧﻮﺭّﻩ ﻭ ﻗﺮّﻩ
ﻭ ﻗﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ'
ﺭﻭﺷﻥ کنندﻩ ﭼﺸم
ﻮ ﺩل ﺴﺎﻟﻚ) ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺳﺮﻫﺮ ﺣﻮﺭﻳّﻪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﻨﺪ ﺑﺎﻓﺘﻪ
ﮔﻴﺴﻮ ﺑﺎﺯﻳﻨت
ها ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺭﻭﺯ ﻫﻔﺘﻢ
(ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ)
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺟنّت
ﺍﻟﻨﻌﻴﻢ ( ﭘُﺮ ﻧﻌﻤﺖ'
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻤﺤﻤﺪﻯ' ﮐﻪ
ﭘُﺮ ﺍﺯ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ' ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﻤﻌﻨﻮﻯ
ﻮ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ)
ثوﺍﺏ ﭼﻬل هزﺍﺭ
ﺷﻬﻴﺪ ﺍﺳﺖ' ( ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ثوﺍﺏ ﻋﻈﻴم
ذخبره آخرت  ﺪﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ اﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺷﻬﻴﺪﺍﻥ
ﺪﺭ ﺟﻨگ ﻮ ﺟﻬﺎﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ' ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﻘﻄﻌﻰ' ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ثوﺍﺑﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ'
ﺑﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﺪﻩﺍﻯ'
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍنی
ﺮﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ' ﮐﻪ ﺳﻬم
ثوﺍﺏ ﻣﺮلب ﻘﺒلی
ﻤﺤﻔﻮﻇ اﻟﻬی اﺳﺖ)
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ثوﺍﺏ ﭼﻬل
هزار هزﺍﺭ ﺻﺪﻳﻖ
و صدّیق

ثوﺍﺏ ﺩﺍﺭﻧﺪ ( ﺳﺎﻟک
ﺼﺎﺩﻕ' ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ثوﺍﺑﻰ' ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴک ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ) ﺳﭙس  ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭﺯﻫﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ثوﺍﺏ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺗی
ﺒﮕﻮﻳﺪ' ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ' ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺮﻣﻀﺎنی ﺨﻮﺩ'
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ'
ﻭﺑﺎ ﭘﻨج ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭل ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
پیاﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻮ ﻳﻮم ﺨﻤﺴﻪ
ﻭﻋﺸﺮﻳﻦ 'ﺑنی
اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭ ﺟل ﻠﮑم
ﺘﺤﺖ ﺍﻟﻌﺮﺵ ﺃﻟﻒ
ﻗبّة ﺧﻀﺮاء ﻋلی
ﺮﺃس
کلّ ﻘبّة ﺧﻴمة
ﻣﻥ ﻨﻮﺭ' ﻳﻘﻮل
اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭ ﺟﻞ' ﻳﺎ
ﺍُمّة ﻣﺤﻤﺪ' ﺃﻧﺎ
ﺭﺑّﮑم ﻮ ﺃﻧﺘم
بیدﻯ ﻮﺍﻣﺎﺋﻰ'ﺍﺳﺘﻈﻠّﻮﺍ
ﺑﻈِلّ عرﺷی
فی هذه  ﺍﻟﻘﺒﺎﺏ'
ﻭ ﮐﻠﻮﺍ ﻭ ﺍﺷﺮﺑﻮﺍ
ﻫﻨﻴﺌﺎ ﻓﻠﺎ ﺧﻮﻑﻋﻠﻴﮑم
ﻮ ﻟﺎ ﺃﻧﺘم ﺘﺤﺰﻧﻮﻥ'
ﻳﺎ اُمّة ﻣﺤﻤﺪ'ﻭﻋﺰتی
ﻮ ﺟﻠﺎﻟﻰ' ﻟﺄﺑﻌثنّکم
اﻟی اﻟﺠنة 'ﻳﺘﻌﺠّﺐ
ﻣﻨﮑم اﻟﺄﻭّﻟﻮﻥ
ﻮ ﺍﻟﺂﺧﺮﻭﻥ' ﻭﻟﺄﺗﻮﺟﻦّ
ﮐلّ ﻮﺍﺣﺪ ﻣﻨﮑﻢ'
ﺑﺄﻟﻒ ﺗﺎج ﻤﻥ ﻨﻮﺭ'
ﻭ ﻟأﺭﮐﺒﻥّ
کلّ ﻮﺍﺣﺪ ﻣﻨﮑم
علی ﻨﺎقة ﺧﻠﻘﺖ
ﻣﻥ ﻨﻮﺭ' ﺯﻣﺎﻣﻬﺎ
ﻣﻥ ﻨﻮﺭ' ﻭفی ﺬﻟک
اﻟﺰﻣﺎم ﺃﻟﻒ ﺣﻠقة
ﻣﻥ ﺬﻫﺐ' ﻭ فی
کلّ ﺤﻠقة ﻣﻠﻚ ﻗﺎﺋم
علیها ﻣﻥ اﻟﻤﻠﺎﺋکة
'ﺑﻴﺪ ﮐلّ ﻜﻌﻤﻮﺩ
ﻣﻥ ﻨﻮﺭ'ﺣﺘّﻯ ﻴﺪﺧل
اﻟﺠنة ﺑﻐﻴﺮ ﺣﺴﺎﺏ
ﻭﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺑﻴﺴﺖ
ﻭ ﭘﻨﺠﻢ' ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ ﺯﻳﺮﻋﺮﺵ
ﺧﻮﺩ ﻫﺰﺍﺭ ﮔﻨﺒﺪ
ﺳﺒﺰ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﮐﻪ
ﺯﻳﺮ ﻗﻠّﻪ ﻫﺮﮔﻨﺒﺪ
ﭼﺸﻤﻪﺍﻯ اﺯﻧﻮﺭ
ﺍﺳﺖ( ﺭﻭﺯﺑﻴﺴﺖ
ﻭﭘﻨﺠم ﺴﻤﺒﻮلی
اﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ ای ' ﺑﻨﺎﻡ
(ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺳﻠﻮﻙ) ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﻭ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ' ﻭﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی لدنّی ﻨﺰﻭلی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﺃﻯ اﻣّﺖ
ﻣﺤﻤﺪ( اوم
کنندگان سلوکی
با ولایت علیّ
ومحمد' ﻣﻦ ﺭﺏ ﺷﻤﺎ
ﻫﺴﺘﻢ (ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎن
ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ نوع
بشرﻭ ﺭﺏ
مشهود نوع فوق
بشری ولی رب
قادم مشهوذ
کاملان ولایت
محمدی با مرگ
قبل از مرگ ﻗﺎﺋم  ﺪﻳﺪﻩ
میشود) ﻭﺷﻤﺎ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻮ ﮐﻨﻴﺰﮐﺎﻥ ﻤﻥ
ﻬﺴﺘﻴﺪ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺮﺩ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺰﻥ' ﮐﻪ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ) ﺯﻳﺮ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ ﻣﻥ ﺴﺎﻳﻪ
ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ' ( ﺍﻗﺎﻣﺖ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﮐﻨﻴﺪ' ﮐﻪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻥ ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ'
ﻣﻘﺎمی ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
و تقرّب
بخداوند الله ﻧﻴﺴﺖ)
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ گنبد
ﻫﺎ ﺑﻤﺎﻧﻴﺪ. (ﺟﺎﻳﮕﺎﻫﻬﺎﻯ
ﻨﻮﺭﻯ هفت ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻗﺎﻣﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﺮﻭح اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻭﻳﺎ ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
اﻗﺎﻣﺘﮕﺎﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ) ﻭﺑﺨﻮﺭﻳﺪ
ﻭﺑﻴﺎﺷﺎﻣﻴﺪ ﮐﻪ
ﻧﻮﺵ ﺟﺎﻥ ﺸﻤﺎ ﺑﺎﺩ
( ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
کاﻣﻠﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺭﻭﺯﻩ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ'
ﻭﻋﺒﺎﺩتی هم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺍﺣﺮﺍم ﻮﺗﺤﺮﻳم
اﻣﻮﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﺷﻤﺎ ﺧﻮﻑ
ﻭ ﺍﻧﺪﻭﻫی ﻨﻴﺴﺖ
( ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﻟﻬی ﻮ ﻣﻌﺼﻮم
گرﺩﻳﺪﻩ ﺍﻧﺪ) ﻭﺃﻯ
اﻣّﺖ ﻣﺤﻤﺪ' ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﻌﺮﺵ ﻭ ﺟﻠﺎل ﻤﻦ
( ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ'
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﺭﺏ
ﺍﻟﻌﺮﺵ ﻭ ﺗﺠلی
اﻭ) ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻬﺸﺖ' ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺒﻌﻮث ﻣﻴﮑﻨﻢ.
( ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ'
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻙ' ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺨﻠق ﻤﺎﻣﻮﺭ ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ'
ﻭﺑﺒﻬﺸﺖ ﺍﻭل ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺸﻤﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ'
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎت
ﺒﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﻳﺪ)
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺍوِّﻟﻴناﻥ ﻮ ﺁﺧﺮﻳناﻥ
ﺘﻌﺠّﺐ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ (ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
سلوکی
دیگر ﺍﺩﻳﺎﻥقبل
از دین و آئین  محمد 'ﮐﻪ
ﺑﺒﺮﺧی اﺯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳند 'ﻭلی
هرﮔﺰﻫﻴﭽﮑس ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
و نمیرسند ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻬﺸتی ﺒﻴﺨﺒﺮ
ﺑﻮﺩه و هستند. ﺍﻳﻨک
ﺘﻌﺠّﺐ ﺍﺯ
کرامات و
امتیازات ﺩﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻭ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﻳک
اﺯ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﻬﺰﺍﺭ
ﺗﺎج ﺘﺎﺟﮕﺬﺍﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻢ ( ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ﺑﺎ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ و
الهامی لدنّی 'ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺪﺭ ﺑﻴﻥ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ) ﻭﻫﺮﻳک اﺯ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺷﺘﺮﻯ
ﺴﻮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﻢ' ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.( ﺩﺭﺟﺸﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ'
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ عرﻭﺝ
ﺑﻌﺮﺵرﺣﻤﺎﻥ) ﮐﻪ
ﺯﻣﺎم ﻮ ﺍﻓﺴﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﺣﻠﻘﻪ
ﻃﻠﺎ ﺩﺍﺭﺩ. ( ﺯﻳﻨﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻌﻤﻮﻝ ﺯﻣﺎﻥ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺘﺮﻫﺎﻯ ﺤﺎﻣل
ﺁﻧﻬﺎ' ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻟﻴﻤﻮﺯﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ و
شاید امام از
احتمالات
انسان فوق
بشری میگوید) ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺣﻠﻘﻪ ﺁﻥ' ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﻤﻮﮐل ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺳﺖ
ﻫﺮﻳک اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻳک ﺴﺘﻮﻥ ﻨﻮﺭ ﺍﺳﺖ.
(ﺻﻮﻟﺠﺎﻥ ﺪﺭ ﺗﺸﺮﻳﻔﺎﺕ
رسمی ' ﮐﻪﻋﺼﺎﻯ
ﺒﺮﺳﺮ ﺁﻥ ﺘﺎجی
ﺒﺎﺷﺪ'ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺍﺯ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﻮ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻮﺍﺭﺩ ﻣﺠﻠﺴی ﻤﻴﺸﻮﺩ'
ﺗﺎ ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﺍ ﺍﻏﺎﺯ ﮐﻨﻨﺪ)
ﺗﺎ ﻫﺮ ﻳک ﺒﺪﻭﻥ
هر ﺣﺴﺎﺏ ﺭسی ﻮﻣﺤﺎﺳﺒﻪﺍﻯ
ﻮﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ (
نوع ف وق بشری ) ﮔﺮﺩﺩ.(
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺒﻴﺴﺖ
ﻭ ﭘﻨﺠم ﺘﺎ ﺳﻴُم
ﺁﺧﺮ ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ'
ﺳﻤﺒﻮل پنج ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭل هر ﮐﺎﻣل  اﻟﻬی اﺳﺖ.)
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮﻳﻮم ثماﻧیة ﻭﻋﺸﺮﻳﻦ'
ﺟﻌل اﻟﻠﻪ ﻟﮑم
فی اﻟﺠتة ﺍﻟﺨُﻠﺪ'
ﻣﺎﺋﻪ ﺃﻟﻒ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻣﻦ ﻧﻮﺭ' ﻭ ﺃﻋﻄﺎﮐم
اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭ ﺟل
فی ﺠنة ﺍﻟﻤﺄﻭﻯ'
ﻣﺎﺋﻪ ﺃﻟﻒ ﻗﺼﺮ
ﻣﻥ ﻔﻀّﻪ' ﻭ ﺃﻋﻄﺎﮐم
اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭﺟل
فی ﺠنة ﺍﻟﻨﻌﻴﻢ'
ﻣﺎئة اﻟﻒ ﺩﺍﺭ
ﻣﻥ عنبر ﺃﺷﻬﺐ'
ﻭ ﺃﻋﻄﺎﮐﻢ ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺰ ﻭﺟل فی ﺠنة ﺍﻟﻔﺮﺩﻭس
'ﻣﺎﺋﻪ ﺃﻟﻒ ﻣﺪﻳنة
فی کلّ ﻤﺪﻳنة ﺃﻟﻒ
ﺣﺠﺮة ' ﻭ ﺃﻋﻄﺎﮐم
اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭ ﺟل
فی ﺠنة ﺍﻟﺠﻠﺎل
ﻤﺎﺋﻪ ﺃﻟﻒ ﻣﻨﺒﺮ
ﻣﻥ ﻤﺴﻚ' فی ﺠﻮﻑ
ﮐﻞّ  ﻣﻨﺒﺮ
ﺃﻟﻒ ﺑﻴﺖ ﻣﻥ ﺰﻋﻔﺮﺍﻥ'
فی کلّ ﺒﻴﺖ ﺃﻟﻒ
ﺳﺮﻳﺮ ﻣﻥ ﺪُﺭ ﻭ
ﻳﺎﻗﻮﺕ' ﻋلی
کلّ  ﺳﺮﻳﺮ
ﺯﻭجة ﻣﻥ اﻟﺤﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻴﻦ' ﻓﺎﺫﺍ ﮐﺎﻥ
ﻴﻮم ﺘسعة ﻭﻋﺸﺮﻳﻥ
ﺃﻋﻄﺎﮐم اﻟﻠﻪ
ﻋﺰ ﻭ ﺟﻞ' ﺃﻟﻒ ﺃﻟﻒ
ﻣﺤلّة فی ﺠﻮﻑ
کلّ ﻤﺤلة ﻗلة ﺑﻴﻀاء
'فی کلّ ﻘبّة ﺳﺮﻳﺮ
ﻣﻥ کاﻓﻮﺭ ﺃﺑﻴﺾ'
ﻋلی ﺬﻟک اﻟﺴﺮﻳﺮ
ﺃﻟﻒ ﻓﺮﺍﺵ ﻣﻥ
اﻟﺴﻨﺪس ﺍﻟﺄﺧﻀﺮ'
ﻓﻮق کلّ ﻔﺮﺍﺵ ﺣﻮﺭاء
ﻋﻠﻴﻬﺎ ﺳﺒﻌﻮﻥ
ﺃﻟﻒ ﺣﻠّﻪ' ﻭﻋلی
ﺮﺃﺳﻬﺎ ثماﻧﻮﻥ
ﺃﻟﻒ ﺫﻭٴﺁبة ﮐلّ
ﺬﻭٴﺁبة ﻣُﮑﻠلة
ﺑﺎﻟﺪُﺭ ﻭ ﺍﻟﻴﺎﻗﻮﺕ'
ﻭ ﺳﺎﻗﻪ ﺍلی ﺃﻥ
ﻘﺎﻝ' ﻭ ﻟﻠﺠنة ﺑﺎﺏ
ﻳﻘﺎل ﻠﻪ ﺍﻟﺮﻳّﺎﻥ'
ﻟﺎ ﻳﻔتح اﻟی ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎﻣﻪ' ثمِ ﻴﻔﺘح
ﻠﻠﺼﺎﺋﻤﻴﻥ ﻮ ﺍﻟﺼﺎﺋﻤﺎﺕ
ﻣﻥ امّة ﻣﺤﻤﺪ'
ثمّ ﻳﻨﺎﺩﻯ ﺮﺿﻮﺍﻥ
ﺨﺎﺯﻥ اﻟﺠنة 'ﻳﺎ
ﺍمّة ﻣﺤﻤﺪ'ﻫﻠﻤّﻮﺍ
ﺍلی اﻟﺮﻳّﺎﻥ'
فی ﺪﺧول اﻣّﺘﻰ
ﺍﻟﺒﺎﺏ ﺍﻟی اﻟﺠنة
ﻓﻤﻥ ﻠم ﻴُﻐﻔﺮ
ﻟﻪ فی ﺸﻬﺮ ﺭﻣﻀﺎﻥ'
ﻓفی ﺃﻯ ﺸﻬﺮ ﻳﻐﻔﺮ
ﻟﻪ؟ ﺩﺭ ﺭﻭﺯﺑﻴﺴﺖ
ﻭﻫﺸﺘم ﺮﻣﻀﺎﻥ'
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ ﺧُﻠﺪ'
ﺻﺪﻫﺰﺍﺭ ﺷﻬﺮ ﺍﺯ

ﻧﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ ﺟنّت
ﺍﻟﻤﺄﻭﺍ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﮐﺎح اﺯ ﻧﻘﺮﻩ' ﻭ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺟنّت
ﺍﻟﻨﻌﻴﻢ' ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﺍﺯ ﻋﻨﺒﺮ
ﺧﺎﻟﺺ' ﻭ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻓﺮﺩﻭس ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺷﻬﺮ' ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم
هزﺍﺭ ﺣُﺠﺮﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺟنّت
ﺍﻟﺠﻠﺎﻝ' ﺻﺪﻫﺰﺍﺭ
ﻣﻨﺒﺮ ﺍﺯ ﻣﺸﻚ (ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻤﺠﺎﻟس ﻭﻋﻈ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺟﻠﺎل ﻮﻋﻈﻤﺖ ﺍﺳﺖ
داده عای الهی
از کاخ و شهر و
بهشتها در نوع
فوق بشری و هم
اکنون در جهان
نوع بشری
نظریّات و حکمتهای  عقلی و
فلسفی هرچه
نزدیک تر بحکمتهای  نوع فوق
بشری میباشد ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻮﻑ ﻫﺮ ﻣﻨﺒﺮ'
ﻫﺰﺍﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﺯﻋﻔﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮﺧﺎﻧﻪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺗﺨﺖ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭ ﺍﺭﻳﮑﻪ (
برای سالکان
پیرو ولیّ
الهی بازگشته
بخلق ) ﺍﺯ ﺩُﺭّ ﻭ
ﻳﺎﻗﻮﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭﺭﻭﻯ
هرﻳک  اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻳک ﺤﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.( ﻳﻚ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺍﻟﻬی ﺰﻳﺒﺎ
'ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﻤﻄیع ﻨﻮﺭﺍﻧﻰ'
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﻳک اﺯ ﺍﻳﺪﻩﻫﺎﻯ
عقلی ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ) ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺮﻭﺯ ﺑﻴﺴﺖ ﻭﻧﻬم
ﺸﻮﺩ' ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺸﻤﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺤﻠّﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'( یا ﺣﻠّﻪﻫﺎ
ﻭﺧﻠﻌﺘﻬﺎ ﻭ ﻣﻮﻗﻌﻴﺘﻬﺎ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺪﻳم
هدﻳﻪ ﻗﻮﺍﺭﻩ ﭘﺎﺭﭼﻪ
ﻣﻌﻤﻮل ﺒﻮﺩه ﺍﺳﺖ)
ﮐﻪ ﺟﻮﻑ ﻫﺮ ﻳک
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻳک
گنبد ﺳﻔﻴﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭﻫﺮ ﻗﺒّﻪ
ﻳک ﺴﺮﻳﺮ ﺍﺯ ﮐﺎﻓﻮﺭ
ﺳﻔﻴﺪ ( چوب
کافور معطِر) ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺭﻭﻯ هرﺳﺮﻳﺮ
ﻭ ﺃﺭﻳﮑﻪ ﻳﺎ ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ
ﻭﻳﺎ ﻧﺸﻴﻤﻥ  ﻫﺰﺍﺭ ﻓﺮﺵ
ﺍﺯ ﺳﻨﺪی ﺳﺒﺰ(ﺳﻨگ
ﺪﻭﺯﻯ) ﻭﺑﺎﻟﺎﻯ
هرﻓﺮﺍﺷی ﻭﻓﺮشی
'ﻳک ﺤﻮﺭﻳﻪ ﺑﺎ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺧﻠﻌﺖ ﻧﺸﺴﺘﻪ'
ﮐﻪ ﺯﻳﺮ ﺳﺮ ﺧﻮﺩ
ﻫﺸﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ ﮔﻴﺴﻮﻯ
ﺒﺎﻓﺘﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻴﻬﻮﺩ
ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ' ﭼﻮﻥ
ﺪﺭﻭﻳﺸﺎﻥ ﺰﻟﻒ
ﻭ ﻣﻮﻯ ﭙﻴچ ﺪﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻥ ﻤﻮ ﻭ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻧﻈﺎﻣﺖ
آن ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ ﻫﺮ ﺣﻠﻘﻪ
ﻣﻮﻯ ﺒﺎ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪﺍﻯ
اﺯ ﺩُﺭ ﻭ ﻳﺎﻗﻮﺕﺍﺳﺖ.ﻭﺳﭙس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺻﺤﺒﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﻨﺠﺎ
ﮐﺸﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ'
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ

ﺩﺭﻯ اﺳﺖ' ﺑﻨﺎم
ﺮﻳّﺎﻥ ( ﺳﻴﺮﺍﺏ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺯﻋﻄﺶ
ﻭ ﺍﻃﻠﺎﻉ) ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﺑﺎﺯ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ'
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
( ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ'
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺸﺸﻢ' ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
بازگشته بخلق ﺳﻴﺮﺍبی
ﺘﻤﺎم اﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ'
ﻭﺍﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ ﻀﻤنی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ هفت ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ)
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺼﺎﺋﻤﺎﻥ
ﺰﻥ ﻮ ﻣﺮﺩ' ﺍﺯ ﺍﻣّﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.(منبع
الهی معقولات
و الهامات
لدنّی اولیای
الهی ﺑﺮﺍﻯ ﺼﻮم
کنندﮔﺎﻥ' ﻳﺎ ﺍﻭم
کنندگاﻥ ﺴﺎﻟﻚ'
ﮐﻪ ﺍﻣّﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ'
ﺍﻣّﻰ

ﻭ ﺍﻭم کرﺩﻩ ﻭﮐﺎﻣل
ﺸﺪﻩ ﺍﻧﺪ) ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺭﺿﻮﺍﻥ
ﻤﺘﺼﺪﻯ ﺒﻬﺸﺖ ﻧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﺃﻯ ﺍﻣّﺖ
ﻣﺤﻤﺪ 'ﺑﺴﻮﻯ ﺮﻳّﺎﻥ
ﭙﻴﺶ ﺑﺮﻭﻳﺪ ( ﺑﺴﻮﻯ
ﺴﻴﺮﺍبی اﺯﻏﺬﺍ
ﻭ ﺷﺮﺍﺏ ﺩﺭ ﺍﻓﻄﺎﺭ
ﺭﻭﺯ ﺁﺧﺮ ﺭﻣﻀﺎﻥ'
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﺁﻥ ﺮﻭﺯﻩﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻘﺎﺋم ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻌﺎﻑ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺭﻭﺯﻩ
گیری ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣّﺖ ﻣﻥ اﺯ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭ ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'(
گنجینه برای
سیرابی و
اشباع ) ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ
کساﻧﻴﮑﻪ ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
غفران ﻮﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬی
ﺪﺳﺖ ﻧﺪﻫﺪ' ﭘس ﺩﺭ
ﮐﺪﺍم ﻤﺎﻩ ﺍﺳﺖ
( غیر از وسیله
ولایت الهی ) ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺒﻴﺎﺑﻴﺪ (ﻫﻤﻪ ﻣﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺴﺎل ﻤﻘﺪّس ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﻭﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻣﻘﺪّس
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ' ﺯﻳﺮﺍ ﺣجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ' ﺑﻨﺎم
سمبولیک ﻤﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺋم ﻮﻫﻤﻴﺸﮕی
اﻟﻬﻰ' ﺑﺮﺍﻯ
گناﻫﺎﻥ گذﺷﺘﻪ
ﻭ ﺣﺎل ﻮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ'
ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

حدیث  3142 - ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ185ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: کاﻥ لی  عشر ﻣﻥ ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ' ﻟم ﻴﻌﻄﻬﻥّ
ﺃﺣﺪ ﻗﺒﻠﻰ' ﻭﻟﺎ
ﻳﻌﻄﺎﻫﻥّ ﺃﺣﺪ
ﺑﻌﺪﻯ' ﻗﺎﻝ لی ﻴﺎﻋﻠﻰّ
ﺃﻧﺖ ﺃخی فی اﻟﺂﺧﺮة'
ﻭ ﺃﻧﺖ ﺃﻗﺮﺏ ﺍﻟﻨﺎس
ﻣﻨّﻯ ﻤﻮﻗﻔﺎ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻭﻣﻨﺰلی
ﻮ ﻣﻨﺰﻟک فی اﻟﺠنة
ﻣﺘﻮﺍﺟﻬﺎﻥ' ﮐﻤﻨﺰل
اﻟﺄﺧﻮﻳﻥ ﺩﻩ ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﺑﻤﻥ
ﺪﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﮑسی
ﻘﺒﻠﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﻧﺸﺪﻩ'
ﻭ ﺑﻌﺪﺍ نیز ﺩﺍﺩﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ (ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﻥ ﻤﻌنی که ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻌﺎﺷﺮتی
و رابطه ذاتی  روحی و
الهی دارد)  ﻮﻳﮋﻩ ﺩﺍﺷﺘﻢ'
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﻌﺪﺍ' ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﮐسی ﺪﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻌﻠﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﻟﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻮﺍﺻﻞ
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
بعرش رحمان ﺑﻮﺩ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﻴﺎﻥ
اﻳﻥ ﻤﻄﻠﺐ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺍﺑﻄﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'
مقامی ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻗﺎﺋل
ﺸﻮﻧﺪ. نحست
اینکه ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤﻥ ﻔﺮﻣﻮﺩ ﻳﺎﻋﻠﻰّ
'ﺗﻮ ﺑﺮﺍﺩﺭم ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺁﺧﺮﺕ ﻫﺴﺘﻰ
( ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ایمانی ﻮ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﻫم
ﺪﺍﺭﻧﺪ' ﻭﻳﺎ ﻫم
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺎﻫم
ﺪﺍﺭﻧﺪ' ﻭ( ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻫﺮﻣﻘﺎم اﻟﻬب
که ﺑﺎ ﻫم ﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﮐﻪ ﻣﻌﺎﺩل هم ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺍﺩﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻀﻮ ﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمد ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ) ﻭ ﺗﻮ ﻧﺰﺩﮐﺘﺮﻳﻥ
ﻤﻮﻗﻒ ﻭﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺎ ﻣﻥ ﺪﺍﺭﻯ(
ترتیب وقوف با
مقام ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
باﻟﺎﺗﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ایلی زردشت
وتمام انبیای
بنی
اسرائیل در
ولایت وقبل از
ولایت محمد'
که ﻣﺠﺎﻭﺭ ﺷﻬﻮﺩمصطفوی  ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
برای ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ شرط ﻭﻟﺎﻳﺖ
مرتضوی ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ) ﻭﻣﻨﺰلت  ﺘﻮ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺎ ﻣﻨﺰل ﻤﻥ (
خانه یا مقام
الهی) ﺮﻭ ﺩﺭ ﺭﻭﻯ
هم ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.(
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ'
ﻣﻨﺎﺯل ﻤﮑﺎنی ﻤﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ' ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ
تنها ﻣﻘﺎمی ﻮ ﺍﻟﻬی
ﻮ ﻧﻮعی اﺳﺖ ﻭلی
اﻳﻥ ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻤﻨﺰﻟﺖ ﻭ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ'
ﻭ ﻣﺤل ﻨﺰﻭﻝ
لجهان فوق
بشری ﻭﺗﻮﻗﻒ
هفت هزار ساله
در زیر عرش
رحمان' ﺑﻌﻠﺖ ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﻧﻮع  ﺒﺸﺮﻯ'
از ﻫﻤﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻣﻮﻗﻒ ﺟﺎﻯ
ﺘﻮﻗﻒ ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺤﺮﮐﺖ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
بیشتر ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺍﻳﻥ ﻤﻮﻗﻒ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻫﻴچ
کس ﺣق ﺘﻮﻗفی ﺪﺭ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻣﻴﮑﻪ ﻫﺴت
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟک ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻥ ﻤﺮﺯ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺘﮑﺎﻣل روحی و
نوعی ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ'
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ' ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ

ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
فرشته گونه اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭙﻴﺶ ﺭﻓﺖ.

حدیث 3143 -  ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ اﺳﺖ
(ﺝ۸ﺹ185ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﻄﺒﻪﺍﻯ ﺪﺭ ﻣﺴﺠﺪ
ﮐﻮﻓﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺃﻳّﻬﺎ ﺍﻟﻨﺎس
ﺍﻧّﻪ ﮐﺎﻥ ﻠی ﻤﻥ
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪﻋﺸﺮ
ﺧﺼﺎﻝ' ﻟﻬﻥ ﺃﺣﺐ
ﺍﻟی ﻤﻤّﺎ ﻃﻠﻌﺖ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺸﻤش 'ﻗﺎل
ﻠی ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﻳﺎ ﻋﻠﻰّ' ﺃﻧﺖ ﺃخی
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﻟﺂﺧﺮﻩ'
ﻭ ﺃﻧﺖ ﺃﻗﺮﺏ ﺍﻟﺨﻠﺎﺋق
لی ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
فی اﻟﻤﻮﻗﻒ ﺑﻴﻥ
ﻴﺪﻯ اﻟﺠﺒّﺎﺭ'
ﻭ ﻣﻨﺰﻟﻚ فی اﻟﺠنة
ﻣﻮﺍﺟﻪ ﻣﻨﺰﻟﻰ'
ﮐﻤﺎ ﻳﺘﻮﺍﺟﻪ ﻣﻨﺰل
اﻟﺄﺧﻮﻳﻥ فی اﻟﻠﻪ
ﻋﺰ ﻭ ﺟل ﺃﻯ
ﻤﺮﺩﻡ (ﻧﺎس) ﻳﺎ ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﺑﺎ ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻤﺴﻠﻤﺎتی
ﻮﺣﺘﻰ ﺗﺸیّع ﻮ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ) ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﻣﻥ اﺯ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺩﻩ ﺧﺼﻠﺖ
و امتیاز ﺩﺍﺭﻡ'
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻥ ﻤﺤﺒﻮﺏ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺮ ﺁﻥ
ﻄﻠﻮع
کند .( ﺑﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﻧﻴﺎی نوع
بشری برای یک
ژنتیک روحی از
ازل  انواع
بامروز بشری
رسیده  ﺍﺭﺯﺵ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤﻦ' ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻳﺎﻋﻠﻰّ
'ﺗﻮ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻣﻥ ﻬﺴتی
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺁﺧﺮﺕ
( ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺩﺭ ﻳﮑﺴﺎنی
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﻮﻋﻘﻠﻰ' ﻭ
ﺩﺭﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ' ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ' ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ)
ﻭﺗﻮ ﻧﺰﺩﻳک ﺘﺮﻳﻥ
ﺨﻠﺎﻳﻖ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﺧﻠﻘﺖ
و آفرینش ﺍﻟﻬی
ﺪﻭم ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ'
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺣﺎل ﻴﺎﻓﺘﻥ
ﺁﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ) ﺑﻤﻦ'
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻫﺴﺘﻰ. ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺩﺭ

ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍﻯ ﺠﺒّﺎﺭ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ
( ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨق اﻭ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ' ﻭﻟﺬﺍ ﺻﺎﺣﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ئر همه زمانها
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭﺟﺒّﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻫﻤﻪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم ﺴﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍع
عبوﺭ ﺗﮑﺎﻣل
روحی ﺒﮑﻨﻨﺪ' ﻭ
ﺍﻳﻨک ﺪﺭ نوع ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک اﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻭ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ' ﺑﺮﺏ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم ﺪﺭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
ﻮ ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﺪﺁل
نوع ﺒﺸﺮﻯ
قائم  ﻨﻴﺰ
ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ. ﻭلی
اﻳﻥ ﺒﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ'
ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻋﺪم
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ' ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣتی ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ'
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ'
ﻭ ﺑﻬﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺟﺒﺮﻯ اﻟﻬی ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺮﺍ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ'(
ﺃﻣﺮ ﺑﻴﻥ ﺃﻣﺮﻳﻥ)
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ' ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻪ ﺟﺒﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ' ﻭﻫم ﺠﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫم اﺧﺘﻴﺎﺭ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯﺍﺩﻧﺪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﺳﻮﺧﺖ
ﻟﺬﺕ ﮐﻨﻨﺪ ﻭلی
ﺪﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ'
ﺩﺭ ﺭﻭح ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺩﺭﺍﺯ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌی
ﺒﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺧﻮﺩ' ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺻﻔﺎتی
ﻮ ﻧﻮﻋی اﻳﺪﺁل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ'
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ هرﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﺩﺭ ﺷَُرُﻑ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺮﺑّﻯ
ﻘﺒلی ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﻭ ﻣﻘﺎم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮﻣﺼﻄﻔﻮﻯ'
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﻨﺎﻇﺮﺍﻥ
تجلّی الهی اﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺴﺎﻟﻚ' ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒل اﺯﻣﺮگ
ﺁﻧﺎﻥ اﺳﺖ) ﻭ ﻣﻘﺎم
ﺘﻮ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﻭ
ﺑﺮﻭﻯ ﻤﻨﺰل ﻤﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ' ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
که ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻫﺴﺘﻨﺪ.
( ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ایمانی ﻔﻌﻠﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ' ﻭﻫم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ'
ﻭ ﺍﻳﻥ همانی
هر ﺩﻭ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ' ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎم ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ' ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.)

حدیث 3144 -  ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﺴﻴّﺪ
ﺍﻟﺄﻭﺻﻴاء اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ186 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﻘﺎل
لی ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ'
ﻣﻥ ﺼﻠّﻯ علیّ ﻮﻟم
ﻴﺼل علی علی ﺁﻟی
ﻠم ﻴﺠﺪ ﺭﻳح  اﻟﺠنة ﻭ
ﺍﻥ ﺮﻳﺤﻬﺎ ﻟﺘﻮﺟﺪ
ﻣﻥ ﻤﺴﻴﺮة ﺧﻤﺴﻤﺎئة
ﻋﺎم  ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺑﻤﻥ ﻔﺮﻣﻮﺩ'
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺑﺮ ﻣﻥ
ﺼﻠﻮﺍﺕ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ'
ﻭ ﺑﺮﻋلیّ ﻮ ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﻧﻔﺮﺳﺘﺎﺩ'
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻮﻯ ﺒﻬﺸﺖ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ
( ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻋﺎﺑﺪﺍﻥ
ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
'ﻳﻌنی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺍﻧﺎﻥ ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭٴﻴﺎﺋی
ﺨﻮﺩ'ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﺸﺮﻃ ﻠﺎﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ' ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟک اﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋی
کافی ﻨﻴﺴﺖ' ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻗﺮﺍﻥ ﻮﺭﻭﺩ ﺑﺮ
ﺧﺎﻧﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﭘﺸﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ' ﻭﻧﻪ ﺍﺯ
ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ' ﻣﮕﺮ ﮐﻪ ﻗﺒل
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ'
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ'
ﻭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ (ﻣﺴﻴح
ﺪﺟّﺎﻝ) ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﻣﺮﻭﺯ' ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻨﻴﺎﺯ ﺑﻌﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﺳﻪ ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ'
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴنی
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ' ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
ﻨﻔس کلّ ﺒﺸﺮﻯ ﻮ
ﻣﺎﺩﺭﻫﺴتی ﻨﻮع
بشری 'ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺮﺳﻴﺪ) ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻮﻯ
ﺒﻬﺸﺖ ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺮ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎل ﺠﻠﻮﺗﺮ
ﻗﺎﺑل اﺳﺘﺸمام
اﺳﺖ (ﻳﺎ ﻫﺮ ﮐس ﮐﻪ
ﺑﻮﻯ ﺒﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺎﺑﺪ' ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎل ﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮ ﻗﺒل ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ'
ﺗﺎ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺑﺒﻮﻯ
ﺒﻬﺸﺖ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮ ﻗﺎﺋﻢ'
ﺩﻟﻴل ﻨﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕی ﺮﻭﺡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﺳﺎﻟﮑﺎنی
ﺪﺭ ﻋﺼﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ' ﮐﻪ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﻭﺭﺩﻧﺪ'
ﻭلی ﻨﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻤﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ' ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
اﻣﻴﺮ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﻮ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ'
ﻭ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮ ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺭﻩ ﺻﺤﺒﺖﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭﻟﺬﺍﻣﺤﺮﻭﻣﺎﺯﺷﻬﻮﺩﻗﺎﺋﻤﻴﺎﺑﻬﺸﺖﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺸﺪﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﻧﺎمی اﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ' ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻋﺸق ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ غیر
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻥ
ﺤﺎﻝ' ﻭ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺿﻊ ﺑﺪﺗﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺳﻠﻮک اﻟﻬی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺩﻧﺒﺎل هر ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ ﻭ ﻭﻗﻴحی
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ'
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺍﺷﺘﻦ' ﺷﻬﻮﺩ

ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﭙﻨج ﺘﻥ
ﺁل عبا ﺷﺮﻃ ﻠﺎﺯم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺒﺎﺏ ﻭ ﺩﺭﻳﭽﻪ
ورود ﺁﻥ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴنی  بمعرفی
خداوند اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺭﻭﺣﺎنی
ﻤﻮﻟﺎ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺎﻟک
ﻄﺎﻟﺐ ﻭ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻌﺮفی
ﻨﻤﺎﻳﺪ.

حدیث 3145 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق  اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ186  ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﻤﻥ ﻘﺎل
ﺴﺒﺤﺎﻥ اﻟﻠﻪ' ﻏﺮس
ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻪ ﺑﻬﺎ ﺷﺠﺮة
فی اﻟﺠلة 'ﻭ ﻣﻥ
ﻘﺎل اﻟﺤﻤﺪ ﻟﻠﻪ'
ﻏﺮس ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻪ ﺑﻬﺎ
ﺷﺠﺮة باﻟﺠنة 'ﻭ
ﻣﻥ ﻘﺎب ﻠﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ' ﻏﺮس
ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻪ ﺑﻬﺎ ﺷﺠﺮة
قی اﻟﺠنة ﻭﻣﻥ ﻘﺎل
اﻟﻠﻪ ﺃﮐﺒﺮ'ﻏﺮس
ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻪ ﺑﻬﺎ ﺷﺠﺮة
فی اﻟﺠنة  ﻓﻘﺎل ﺮﺟل
ﻤﻥ ﻘﺮﻳﺶ ﻳﺎ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ' ﺍﻥّ ﺸﺠﺮﻧﺎ
فی اﻟﺠتة ﻟﮑثیر
'ﻗﺎل ﻨﻌم ﻮ ﻟﮑﻦ
ﺍﻳّﺎﮐک ﺃﻥ ﺘﺮﺳﻠﻮﺍ
ﻋﻠﻴﻬﺎ ﻧﻴﺮﺍﻧﺎ
ﻓﺘﺤﺮﻗﻮﻫﺎ' ﻭ ﺫﻟک
ﺃﻥّ اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭ
ﺟل ﻴﻘﻮﻝ' ﻳﺎ ﺍﻳّﻬﺎ
ﺍﻟﺬﻳﻥ ﺁﻣﻨﻮﺍ'
ﺃﻃﻴﻌﻮﺍ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﺃﻃﻴﻌﻮﺍ ﺍﻟﺮﺳﻮﻝ'
ﻭﻟﺎ ﺗﺒﻄﻠﻮﺍ ﺃﻋﻤﺎﻟﮑم
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﻓﺮﻣﻮﺩ' ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
(ﺫﮐﺮ) ﺳﺒﺤﺎﻥ اﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﺪ' ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳک ﺪﺭﺧ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﮑﺎﺭﺩ
(ﺑﻮﺳﺘﺎﻥ ﺒﻬﺸتی
اﻭ ﭘُﺮ ﺩﺭﺧﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻟﺤﻤﺪ ﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﺪ' ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺧتی ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﮐﺎﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ ﻠﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ' ﻭﻳﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﮐﺒﺮ ﺑﮕﻮﻳﺪ 'ﻳک
ﺪﺭﺧﺖ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻏﺮس  ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
( ﺍﻳﻥ اﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻮ ﺗﺴﺒﻴﺤﺎﺕ ﻓﺎﻃمی
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺩفع
ﺸﺮک اﺣﺘﻤﺎلی ﺒﺮ
ﺯﺑﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ' ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ'
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﻮﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﺷﺨﺼی اﺯ ﻗﺮﻳﺸﻴﺎﻥ
( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺮﻩ ﮔﻴﺮ'
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻮﻟﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ) ﮐﻪ
ﮔﻔﺖﺍﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺪﺍ' ﭘس ﻣﺎ ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﺭﺧﺘﺎنی ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺪﺍﺭﻳﻢ
( ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ اﺫﮐﺎﺭ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢ' ﻭ ﺩﺭ
ﺩﻭ ﺭﮐﻌﺖ ﺳﻮم ﻮﭼﻬﺎﺭم
ﻨﻤﺎﺯﻫﺎ' ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ)
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎﺳخ  ﺪﺍﺩ' ﺁﺭﻯ
ﻮﻟﻰ ﻣﻮﺍﻇﺐ ﺑﺎﺷﻴﺪ'
ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﺧﺘﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﻴﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ' ﺃﻯ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥآﻭﺭﺩﻳﺪ
(ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺸﺪﻳﺪ 'ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻭم
ﻮ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﻤﻴﻨﻤﺎﺋﻴﺪ'
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺪﺍﺭﻳﺪ) ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
کنید' ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺍﻋﻤﺎل ﺸﻤﺎ ﺑﺎﻃل
گرﺩﺩ ( ﺍﻳﻥ کاﺭ
ﺳﺎﻟک اﻟﻬی اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ اﻭﺭﺩﻩ
ﺍﻭﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺍﺭﺩ
'ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋک
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﺪ. (ﺍﻋﻤﺎﻝ)
ﻳﻌنی عباﺩﺍﺕ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷُﺮُﻑ ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﻮ ﺧﻨقی ﺸﺪﻥ اﺳﺖ'
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک اﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﻧﮑﻨﺪ'
ﭼﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺤﻤﺪ' ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
هب ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ' ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
اﻟﻬی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ'
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻭ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ' ﻫﻤﺎﻥ
اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﻳﺎ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
آﺷﮑﺎﺭ' ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ' ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ یک اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ هفت ﮔﺎﻧﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ'
ﻭ ﺗﺮک کرﺩﻥ اﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺭﺳﻮل ﻮ ﻳﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻧﺪﺍﺩﻥ ﺒﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻳﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺭﺍ ﻧﻔﻬﻤﺪ' ﻭ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺭﺳﺎل ﻭﺟﻮﺩﺍﺗﺶ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻌنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ' ﭘس ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺮﺍ ﺑﺎ ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﻮﻋﺪم اﻃﺎﻋﺖ' ﺩﺭ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﺪﺍﻏﺘﺮ
ﺍﺯ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺃﺻال  ﺒﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ' ﻭ
ﺣتی ﺒﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺤﺮﻭم
کرﺩﻥ ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ'
ﺟﻬﻨمی ﻴﺸﺪﻥ ﺭﻭح
ﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ.

حدیث 3146 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ187 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺑﺸﻴﻌﻴﺎﻥ ﻮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻘﺪ ﺿﻤﻨّﺎﻟﮑم
اﻟﺠنة ﺑﻀﻤﺎﻥ
اﻟﻠﻪ ﻭ ﺿﻤﺎﻥ ﺮﺳﻮﻟﻪ'
ﻣﺎ ﻋلی ﺪﺭﺟﺎﺕ
ﺍﻟﺠنَة
ﺃﺣﺪ ﺃﮐثر ﺃﺯﻭﺍﺟﺎ
ﻣﻨﮑﻢ' ﻓﺘﻨﺎﻓﺴﻮﺍ
فی ﻔﻀﺎﺋل اﻟﺪﺭﺟﺎﺕ'
ﺃﻧﺘم  اﻟﻄﻴّﺒﻮﻥ
ﻮ ﻧﺴاءکم ﺍﻟﻄﻴّﺒﺎﺕ'
ﮐلِ ﻤﻮٴﻤنة ﺣﻮﺭاء
عیناء ' ﻭﮐلّ ﻤﻮٴﻤﻥ
ﺼﺪِﻳق  ﻣﺎ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺍ ﺑﻀﻤﺎﻧﺖ ﻭ ﺗﻌﻬّﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺭﺳﻮل
اﻭ' ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ ﺗﻀﻤﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭ ﺑﺮ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻭ ﭘﻠّﻪﻫﺎ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﻬﺸتی هرﻳک اﺯ
ﺷﻤﺎ' ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺯﻭﺍج ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ همسر ﺑﻴﺸﺘﺮ'
ﺑﻠﮑﻪ ﺯﻭج ﻮ ﻗﺮﻳﻥ
ﻮ ﺷﻔﻴﻊ' ﻭﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺍﺩﻳﺎﻥ'
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺟﺎﺕ
ﻋﺎﻟﻴﻪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ) ﭘس
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺎﻳﻥ ﺪﺭﺟﺎﺕ
ﺍﺯ ﻓﻀﺎﺋل ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ
هاﻯ عقلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻣﻘﺎمی ﺒﮑﻮﺷﻴﺪ
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺯﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ) ﺑﮑﻮﺷﻴﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﺸﻤﺎ
ﻫﺴﺘﻴﺪ' ﮐﻪ ﻃﻴّﺐ
ﻭ ﺳﺎﻟم ﻮ ﻧﻴک ﻤﻴﺸﻮﻳﺪ
ﻭﺯﻧﺎﻥ ﺸﻤﺎ ﻃﻴّﺒﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ (ﺯﻭج
هرﮐس ﺭﻭج ﻮﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﺒﻴﻥ
ﺰﻥ ﻮ ﻣﺮﺩ ﺗﻔﺎﻭتی
ﻨﻴﺴﺖ) ﻫﺮ ﻣﻮٴﻤﻨﻪ
ﺤﻮﺭﻳّﻪ' ﻭﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎنی
ﺤﻮﺭﻳﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺣﻮﺭ ﻳﺎ ﺣﻮﺭﻳّﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ' ﮐﻪ ﭼﺸم
ﺮﺍ ﺭﻭﺷنی ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﭙس ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺟﻨسی
ﺒﺎ ﺯﻧﺎﻥ ﻴﺎ ﻣﺮﺩﺍﻥ'
ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯﺩﻭﺍح
کنند. ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟگ
ﺘﺎﺯﻩ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺠﻮﻳﻨﺪ. ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺟﻔﺖ ﻭ ﺷفع ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬی ﺘﺎﺯﻩ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳک ﭽﺸﻤﺎنی
ﺮﻭﺷﻦ ﺷﻬﻮﺩﻯ' ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﺨﻴﺮﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'
ﻭﻗﺒﻠﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ) ﻭﻫﺮ ﻣﻮٴﻤنی
اﺯ ﺷﻤﺎ ﺑﺎﺯ ﺻﺪّیق
اﺳﺖ (ﻫﺮ ﺳﺎﻟک ﻤﻮٴﻤﻥ
ﺼﺎﺩﻕ' ﻭ ﺗﺼﺪﻳق
کننده  ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺘﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
( ﺗﻨﺎﻓس ) ﻳﺎ ﺭﻗﺎﺑﺖ
ﺩﺭﻋﻤل ﺨﻴﺮ

ﻭﺗﮑﺎﻣل ﻮ ﭘﻴﺶ
ﺩﺳتی ﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻗﺎﺑﺖ ﻧﻴﮑﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ).

حئیث 3147 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۸ﺹ187 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭘﺎﺳخ کسی 'ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻧﮕﻴنی ﺒﺮ ﺍﻧﮕﺸﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ'
ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳح ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻴﺎ ﺑﺸﻴﺮ'
ﺃﻳﻥ ﺃﻧﺖ ﻋﻥ اﻟﻌﻘﻴق
اﻟﺄﺣﻤﺮ' ﻭﺍﻟﻌﻘﻴق
اﻟﺄﺻﻔﺮ ﻭﺍﻟﻌﻘﻴق
اﻟﺄﺑﻴﺾ' ﻓﺎﻧّﻬﺎ
ثلاثة ﺟﺒﺎب
فی اﻟﺠنة ' ﻓﺄﻣّﺎ
ﺍﻟﺄﺣﻤﺮ ﻓﻤﻄل
علی ﺪﺍﺭ ﺭﺳﻮل
الله ﻭ ﺃﻣّﺎ ﺍﻟﺄﺻﻔﺮ'
ﻓﻤﻄب علی ﺪﺍﺭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻬﺎ'
ﻭ ﺃﻣّﺎ ﺍﻟﺄﺑﻴﺾ
ﻓﻤﻄل علی ﺩﺍﺭ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ' ﻭ
ﺍﻟﺪﻭﺭ ﮐﻠّﻬﺎ
ﻭﺍﺣﺪﻩ' ﻳﺨﺮج ﻤﻨﻬﺎ
ثلاثة ﺃﻧﻬﺎﺭ' ﻣﻥ
ﺘﺤﺖ ﮐلّ ﺠﺒﻞ' ﻧﻬﺮ
ﺃﺷﺪّ ﺑﺮﺩﺍ ﻣﻥ
اﻟثلج 'ﻭ ﺃﺣﻠی ﻤﻥ
اﻟﻌﺴﻞ' ﻭ ﺃﺷﺪّ
ﺑﻴﺎﺿﺎ ﻣﻥ اﻟﺪُﺭ'
ﻟﺎ ﻳﺸﺮﺏ ﻣﻨﻬﺎ'
ﺍﻟّﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺁﻟﻪ
ﻭ ﺷﻴﻌﺘﻬﻢ' ﻭ ﻣﺼﺒّﻬﺎ
ﮐﻠّﻬﺎ ﻭﺍﺣﺪ' ﻭ
ﻣﺠﺮﺍﻫﺎ ﻣﻦ ﺍﻟﮑﻮثر'ﻭﺍﻥّ
هذه ﺍﻟثلاثة 'ﺟﺒﺎل
ﺘﺴﺒح اﻟﻠﻪ ﻭ ﺗﻘﺪّﺳﻪ
ﻭ ﺗﻤﺠّﺪﻩ ﻭ ﺗﺴﺘﻐﻔﺮ
ﻟﻤﺤﺒّﻯ ﺁل ﻤﺤﻤﺪ
ﺃﻯ ﺒﺸﻴﺮ ﺗﻮ
ﮐﺠﺎ ﻭﻋﻘﻴق ﺴﺮح
ﻮ ﻋﻘﻴق ﺰﺭﺩ ﻭﻋﻘﻴق
ﺴﻔﻴﺪ (ﻋﻘﻴق ﺴﻨﮕی
که ﺩﺭ ﺳﺎﺣﻞ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻴﻤﻥ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻋﻘﻴق یَماﻧی
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻗﺮﻳﺸﻴﺎﻥ ﺒﻌﻘﻴق
علاقه ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺳﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻘﻴﻤﺘﻰ' ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮐم ﺒﻮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﺮﺍﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﻭ
ﻫﻤﮕﻰ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎتی
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺍﺯ
عناصر ﻓﻠﺰی ﻭ ﻣﻌﺎﺩﻥ
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﻭبی ﺪﺭ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﻟﻴﺰﺭﻯ'
ﻧﻘﺶ ﺍﺭﺯﺵ ﻭﻳﮋﻩ
ﻋﻘﻴق ﻤﺸﺨﺺ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺭﺳﺎب
اﺷﻌّﻪ ﻭ ﺍﻧﺮﮊﻯ
اﺯ ﺍﻳﻥ ﻨﻮع ﻤﺤﻴﻄ
ﺸﻔﺎﻑ' ﺩﺭﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺨﺎﺹ' ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻟﻴﺰﺭﻯ
ﺪﺭ ﻧﻮﺭ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﭽﻮﻥ ﺬﺭﺑﻴﻥ
اﻧﻮﺍﺭﻯ ﺭﺍ ﺑﻴک
ﻨﻘﻄﻪ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮ ﻧﻮﺭﻯ
که ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺭ ﻓﺮﮐﺎﻧس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﭘس ﺍﺯ ﺧﺮﻭج اﺯ
ﺟﺴم ﺸﻔﺎﻑﻋﻘﻴﻖ'
ﻳﺎ ﻫﺮ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻭﻳﮋﻩ
ﻫﻤﮕی اﺯ ﻳک ﻨﻮﻉ
ﻓﺮﮐﺎﻧس ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺑﺎﻳک ﻔﺮﮐﺎﻧس
'ﻭ ﺩﺭ ﻳک ﻨﻘﻄﻪ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻮٴثّر ﺗﺮﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺮﻋﺖ ﻭﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﻣﻮﺍﻧﻊ' ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻘﺎﻭﻣﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻄﻮﺭی
که ﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎﻯ
ﺮﺍﺩﻳﻮﺋﻰ' ﺍﺯ ﻳک
ﻄﻮل ﻤﻮج ﻠﻴﺰﺭﻯ'
ﺍﺯ ﻓﺮﺳﺘندﻩﻫﺎﺋی
که ﭼﻨﺪﻳﻥ ﺪﻫﻪ
ﺍﺯﺳﺎﻟﻬﺎ ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ
ﭙﺮﺗﺎﺏ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺒا ﻧﻴﺮﻭﻯ
کافی ﺒﮕﻴﺮﻧﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻤﺮﺍﮐﺰ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻓﻀﺎﺋی ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﺴﻨﮕﻬﺎﻯ ﺮﻭﻯ
اﻧﮕﺸﺘﺮﻯ ﭽﻪ ﺗﺄثیرﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ' ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺷﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭلی ﺘﺄثیر ﺭﻭﺍنی
ﺁﻥ ﻤﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ' ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺳﻪ ﮐﻮﻫی ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ' (ﻣﻌﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎ) ﮐﻪ ﻋﻘﻴق
ﺴﺮخ ﺒﺮﺧﺎﻧﻪ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ( در بهشت
یا مقام الهی
محمد وکاملان
محمدی ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺭﺩ)
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
اﻳﻥ ﻤﻘﺎم ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ)
ﻭ ﺍﻣّﺎ ﻋﻘﻴق ﺰﺭﺩ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺍﺳﺖ (ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰ' ﻫﺮﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻴﻄ ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﻭ ﺑﺎﻳﻥ ﺮﻧگ
اﺳﺖ) ﺍﻣﺎﻋﻘﻴق
ﺴﻔﻴﺪ ﺑﺮ ﺧﺎﻧﻪ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺗﻤﺎم اﻳﻥ
ﺨﺎنه  ﻫﺎ
ﻳﮑی ﻬﺴﺘﻨﺪ (ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻣﻮﻟﺎ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ'
ﻫﺮ ﺳﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻴک
ﻤﻘﺪﻣﻪ ﻭ ﺷﺮﻁ ﺷﻬﻮﺩ
بعدی ﺒﺮﺍﻯ ﻘﺎﺋم
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮﺍﺻل ﺒﺎﻧﻬﺎ'
ﻭ ﺑﻘﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻥ
ﺪﺍﺭ ﻭ ﻣﻘﺎم ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﻬﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻗﺎﻣﺖ ﻭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﺪﻭﻥ ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ' ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺍﻟﻬی
ﺁﻥ ﻨﻮﻉ' ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﻭﺵ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ) ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺴﻪ ﮐﻮﻩ' ﺳﻪ
ﻧﻬﺮ ﺍﺯ ﺯﻳﺮ ﺁﻥ
ﺠﺎﺭﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻧﻬﺮﻫﺎﻯ
غقلی ﻮ ﺍﺣﻮﺍلی
ﺸﻬﻮﺩﻯ' ﺑﺮﺍﻯ ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﺎﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻨﻴﺰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ) ﮐﻪ
ﺁﺏ ﺍﻳﻦ ﻧﻬﺮﻫﺎ
ﺳﺮﺩﺗﺮ ﺍﺯ ﻳﺦ' ﻭﺷﻴﺮﻳﻥ
ﺘﺮ ﺍﺯﻋﺴﻞ' ﻭﺳﻔﻴﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩُﺭ ﺩُﺭﺧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﮐسی اﺯ ﺍﻳﻥ ﺁﺑﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺭﺩ' ﻣﮕﺮ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺁل ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺧﻮﺭﺩ
(ﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﺯﻧﺎﻥ
ﻴﺎ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﻭﻳﺎ ﺍﻭﻟﺎﺩ' ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧدگاﻥ ﺸﻌﺎع
اﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﻓﺎﻃﻤﻰ

ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ' ﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ' ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ اﻟﻬی
ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ ﺍﻳﻥ ﻨﻬﺮﻫﺎ
ﻭﻧﻮﺷﻴﺪﻧﻴﻬﺎ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ عرﻓﺎنی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺼﺐ ﻭ ﻣﻨﺒﻊ
ﻫﺮﻳک اﺯ ﺍﻳﻥ ﻨﻬﺮﻫﺎ
ﻳکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻋﻘل
کلّی ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋم ﻨﻮع ﺒﺸﺮ)
ﮐﻪ ﻣﺠﺮﺍﻯ عمه
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﮐﻮثر
ﺍﺳﺖ  (ﮐﻮثر
ﺳﺮ ﺯﻣﻴنی که ﺍﻳﻥ
ﺁﺑﻬﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻤﻴﮕﺬﺭﺩ'
ﺳﺮﺯﻣﻴنی ﻤﻘﺎمی
ﻮﻋﻘلی ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ'
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ' ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﻪ
ﮐﻮﻩ ﻣﺪﺍم ﺪﺭ ﺗﺴﺒیح
ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﻭ ﺗﻘﺪﻳس
ﻭﺣﻤﺪ ﮔﻔﺘﻦ' ﻭ ﺗﻤﺠﻴﺪ
ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺍﺯ

ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ (ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ'
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐﻋﻘلی
ﻮ ﺍﻟﻬی اﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭ ﻃﻠﺐ ﻣﻐﻔﺮﺕ ﻭﻋﻔﻮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
ﭙﺎﺳخ ﺸﺨﺺ ﺭﺍ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﻨﮕﻬﺎﻯ ﻨﮕﻴﻥ
ﻨﺪﺍﺩﻩ' ﻭ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺭﺍ ﺑﻤﻨبع ﺁﻧﻬﺎ'
ﮐﻪ ﮐﻮﻫﻬﺎﻯ ﺒﻬﺸتی
ﻮ ﻧﻬﺮﻫﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺍﺣﻮﺍلی
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﮕﺸﺘﺮﻯ
ها ﺗﺄثیرﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
اﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺘﺄثیرﺭﻭﺍنی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺁل ﻤﺤﻤﺪ' ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﻭ ﻣﻄیع اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬی ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁل ﻮ ﺃﻫل ﻮﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻮﺍقعی ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺁﻥ کرﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ' ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺣنی اﮔﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ' ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴنی اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﭙﺬﻳﺮﺵ ﺍﻟﻬی
اﺯ ﺳﺎﻟک ﺒﺪﺍﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻬﺮﻫﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬی ﺘﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.

حدیث 3148 -
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ188 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ' ﭼﺮﺍ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺟﻨّﺖ  ﮔﻔﺘﻨﺪ؟ (ﺟﻨّﺖ ﻣﻔﺮﺩ
ﺟﻨﺎﻥ ﻴﺎ ﮔﻨﺎﻥ
هندی اﺳﺖ. ﻭ ﻟﻔﻈ
گناﻥ ﺪﺭ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
عرﻓﺎﻥ ﺭﺍﻳج ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻘﻴم ﻴﻤﻥ ﺪﺭ ﻋﺼﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺮﻳﺸﻴﺎﻥ که ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻤﻬﺎﺟﺮ ﺍﻳﺮﺍنی
ﺒﻴﻤﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ' ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ
ﻫﻨﺪﻯ ﻤﺸﺎﺭﮐﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﻟﻔﻈی
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﮔﻨﺎﻥ
ﻴﻌنی عقل ﻮ ﻓﻬم
ﻮ ﺍﺩﺭﺍﻙ' ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻯ
کمّی ﻮ ﻣﮑﺎنی ﻮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﺣﺘﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ' ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺣﻮﺍلی
اﻟﻬی ﻨﺰﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ'
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻧﺰﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﻴﺎﻓﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠلیّ
اﻟﻬی ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺟﻨّﺖ ﻧﺎﻣﻴﺪﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠﺄﻧّﻬﺎ
ﺟﻨﻴنة ﺧﻴﺮة ﻧﻘیّة
ﻭﻋﻨﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
ﺬﮐﺮﻩ ﻣﺮﺿیّة ﺯﻳﺮﺍ ﺟﻨﻴﻨﻪ
ﻭ ﺑﺎﻏﭽﻪ ﻭ ﺑﻮﺳﺘﺎﻥ
ﺨﻴﺮ ﻭ ﭘﺎکی اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺫﮐﺮ ﺁﻥ اﺯ ﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺮﺿﻴﻪ
ﻭ ﺧﻮﺏ مورد
رضایت ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﺟﻨﻴﻨﻪ) ﻳﺎ ﺑﺎﻏﭽﻪ
ﻭ ﺑﺎغ کوﭼﻚ' ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺴﻤﻴﻪ ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ
ﻭﻣﮑﺎنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﻬﺸﺖ ﻭﻋﻘل اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ (ﺧﻴﺮ) ﻳﺎ
همان ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣی
ﻮ ﻧﻴﮑﻰ' ﺍﻣﺮﻯ ﺒﻮﺳﺘﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ' ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺑﻮﺳﺘﺎﻥ عقلب ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻭﭘﺎکی
ﻮ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺁﻥ ﻮﻗتی
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ
ﺭﻭﺍنی ﺴﺎﻟک ﭙﺎک
ﺸﺪﻩ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺗﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
هزﮐس ﺭﺍ ﺑﺨﻮبی
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻨﺪ. ﻭ
(ﺫﮐﺮ) ﺁﻥ ﺪﺭ ﻭﺍقع
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﺒﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺎﻳﻥ ﺒﻮﺳﺘﺎﻥ
هاﻯ ﺒﻬﺸتی ﻮﻋﻘلی
ﺸﺮﻃ ﻠﺎﺯم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ اﺫﮐﺎﺭ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ' ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻮ ﺩفع
ﺸﺮک ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ' ﻫﻨﮕﺎم
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ' ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺍﻟﻬی ﻮ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺷﺮﻃ ﺮﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬی
اﺯﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﻭ ﺍﻭﺭﺍﺩ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ' ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻮﺳل
ﺒﻴک ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬی
ﺰﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺭﺣﻴﺎﺗﺸﺎﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻨک ﺪﺭ ﻭﻓﺎﺗﺸﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬی
ﻮ ﻗﺒﻮل اﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮﮐﻰ' ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻋﻠﺎﺋم ﻮ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺍﻟﻬی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬی اﺳﺖ' ﮐﻪ (ﺁﻳﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ) ﻭ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ اﻭ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺟﻨﺎﻥ
ﻴﺎ ﻋﻘل بهشنی ﺪﺭ
ﻭﺍقع ﻀﺪ ﺟﻨﻮﻥ
ﻮ ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻋﻘلی
ﻮ ﻳﺎ ﺗﻮﺣﺶ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻮﻧﻮعی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ هرﭼﻪ ﻣﺘﻤﺪﻥ
ﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺪنی ﻤﺎﺩﻯ ﺒﺎﺷﺪ'
ﻭلی ﺪﺍﺭﺍﻯ
آثاﺭ ﻋﻘلی ﺒﺮﺗﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ' ﻋﻤﻠﺎ ﺗﻤﺪﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ (ﻣﺪﻧﻴّﺖ)
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ (ﻣﺪﻳﻨﻪ)
ﻓﺎضله ﺍﻟﻬی ﺒﺨﺼﻮﺹ'
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮ (ﺩﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ)
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﺗﺎ ﺑﻌﻘل کلّی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺏ
ﺍﻟﻨﻮع ﺍﻳﺪﺁل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﺭﺍﻩ ﮐﺴﺐ ﺁﻥ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﺧﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی ﻮﺳﻴﻠﻪ (ﺫﮐﺮ
ﻭ ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ) ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺠﻨﻮﻥ ﻮ ﺗﻮﺣﺶ
ﻧﻮعی اﺯ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺪﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭﻏﻴﺮ

ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ' ﻣﺪﺍم  عقل ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﺟﺰﺋی ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ'
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
اﺧﻠﺎقی ﻮ ﺭﻭﺍنی
ﻮ ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻮ ﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻨﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ ﺧﻮیش
اﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
کم عتقل ﺘﺮ ﻭ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﺨِﺮِﻓﺖ ﻭ ﭘﻴﺮﻋﻘل
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﻮﺭﺯﻳﺪﻩ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘلی ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺟﻮﺍﻥ عقلی ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ عقل ﺠﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﮊﻧﻬﺎﻯ ﺮﻭحی
ﻮ ﺣﺘﻰ ﺟﺴﻤﺎﻧی
ﺁﻧﻬﺎ ثبت ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی ﺪﺭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺧﻮﺩ'ﻋﻤﻠﺎ ﻓﺼﻮل
ﺠﺪﻳﺪﺗﺮ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎل
ﮋﻧﻬﺎﻯ ﻋﻘلی ﻮ
ﺗﮑﺎﻣل ﻨﻮﻋی ﻮ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻨﺘﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ ﮐﻮﺯﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺮﺍﻭﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺪﺍم
اﻭﻟﺎﺩ ﻣﺠﻨﻮﻥ
ﺘﺮ ﻭ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮﻯ
ﺪﺭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
ﻮ بی ﺼﺒﺮﻯ ﺘﻮﻟﻴﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﻟﻴﺪ (ﻣثیل) ﻧﻴﺴﺖ'
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ اﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺨﻮﺩ' ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل
ﻘﻴﺎس ﺑﺎ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻗﺒل اﺯ ﺳﻠﻮک آﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ' ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

حدزث 3149 - ﺍﺯ
ﺃﻳّﻮﺏ ﺃﻧﺼﺎﺭﻯ
ﺼﺤﺎﺑﻪ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ188ﺤﺎﺭ) ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ' ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ: ﻠﻤّ ﺎﺧﻠق
اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭ ﺟل
اﻟﺠتة ﺧﻠﻘﻬﺎ ﻣﻥ
ﻨﻮﺭ ﻋﺮﺷﻪ' ثم ﺃﺧﺬ
ﻣﻥ ﺬﻟک اﻟﻨﻮﺭ
ﻭ ﺃﺻﺎﺏ ﻋﻠﻴّﺎ
ﻭ ﺃﻫل ﺒﻴﺘﻪ
ثلث ﺍﻟﻨﻮﺭ' ﻓﻤﻥ
ﺃﺻﺎﺏ ﻣﻥ ﺬﻟک
اﻟﻨﻮﺭ' ﺍﻫﺘﺪﻯ
اﻟﻰ ﻭﻟﺎﻳﻪ ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ' ﻭ ﻣﻥ ﻠم ﻴﺼیبه
ﻣﻥ ﺬﻟک
اﻟﻨﻮﺭ' ﺿلّ
عن ﻮﻟﺎیة ﺁل ﻤﺤﻤﺪ
ﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺰ ﻭﺟل ﺒﻬﺸﺖ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ' ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﻋﺮﺵ ﺧﻮﺩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ ( ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻯ ﻮ ﺍﻟی ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ' ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ' ﺗﺎ ﺑﺨﻠق  ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋﻢ' ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ ﻤﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﻌﻘل ﺒﺮﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘل کاﺭﺑُﺮﺩﻯ
ﺪﻧﻴﻮﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪﮔی
ﺨﻮﺩ' ﻭﺗﻌﻠﻴم ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
اﻟﻬی ﺨﻮﻳﺶ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﻳﻥ عقلها ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ' ﺍﻳﻥ
عقل ﺪﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻴﻥ
عقل ﺒﺮﺗﺮ ﮐﻠّﻯ
ﻮ ﺍﻟﻬﻰ' ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻔﺒﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی
عقلهای ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ' ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻋﻘلی اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺮﺍ ﺷﺨﺼﺎ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ' ﺗﺎ
ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آﻧﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻋﻘلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ' ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻘﺎم
ﺮﺑّﺎنی ﻘﺎﺋم ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻧﻮﺭ) ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻘﺎمی عقلی ﺪﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
محمدی ﺍﺳﻠﺎمی
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺁﺏ ﻧﻴﺰ
ﺳﻤﺒﻮﻝ (ﻋﻘل ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﺣﻴﺎﺕ) ﺍﺳﺖ' ﻭلی
ﺘﻔﺎﻭﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﺎﻋﻘل ﺒﺸﺮﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﮐﻪ (ﻋﻘل ﺠﺰﺋی
اﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ) ﺍﺳﺖ'
ﻭ(ﺑﺎ ﻋﻘل کلّی )
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪگی ﺒﻬﺘﺮ
ﻭﻳﺎ ﺗﻌﻠﻴم ﺒﻴﺸﺘﺮ'
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺩﻥ اﻳﻤﺎﻧﻰ'
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﻤﻌﺘﻘﺪﺍﻥ ﺁﻥ ﺒﺴﻄﻮح
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺳﭙس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺭ
ثلثی ﺮﺍ ﺑﻤﻦ' ﻭثِلثی
ﺮﺍ ﺑﻔﺎﻃﻤﻪ' ﻭ
ثِلثی ﺮﺍ ﺑﻌلیّ
ﺪﺍﺩﻧﺪ (ﻭﻳﺎ
ثلثی اﺯ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻌلیّ
ﻮ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﺍﻭ ﺩﺍﺩﻧﺪ'
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﻘﺴﻴم
عقل ﮐﻠی ﺒﻴﻥ ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺤﺴﻨﻴﻥ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
ﺒﺎﻫﻢ' ﻭ ثلث ﺩﻭم  ﺒﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ' ﻭ
ثلث ﺳﻮم ﺒﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ) ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺭ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺭ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﺎﻣل ﺪﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل
مکمّل ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻬﺴﺖ'
ﻭ ﻣﺮﺩم عاﺎﺩﻯ
اﮔﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺭ
ﻭﻋﻘل ﻮ ﻧﻮع اﺩﺭﺍک
عرﻓﺎﻧﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﻬﺮﻩﺍﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺩﻟﺸﺎﻥ
ﺮﻭﺷﻥ ﻨﮕﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻓﻬم ﻮ ﺍﺩﺭﺍک
ﺮﻭﺷنی اﺯ ﺍﻣﻮﺭﻋﻘلی
ﺴﻠﻮکی ﻨمی ﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻫﺪﺍﻳتی
عقلی ﻮ ﻫﺪﺍﺋی ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ عقل ﺮﺍ ﻋﻘل
ﺠُﺰﺋی اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ' ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬس ﺮﺍ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘل ﺠﺰﺋی
ﻤﺎﺩﻯ  ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴتی
ﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢ' ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
علم ﻮ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﺯﻧﺪﮔی ﻤﺎﺩﻯ
ﻮلی کفرﺁﻣﻴﺰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ' ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﻮ ﺣتی
ﺘﮑﺎﻣل اﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ'
ﭼﻮﻥ ﻮﺟﺪﺍﻥ ﻮ ﺗﻤﺪﻥ
ﻮ ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ'
ﻭ ﺍﻣﻮﺭﻯ که ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺍﻧﺴﺎتی آﻥ ﺒﺴﺘﮕی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺪﻭﻥ
عقل ﺠﺰﺋی اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺒﺎﺷﺪ' ﺳﺎﻟﻬﺎ ﻧﻴﺰ

ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﭘﻴﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻴﻬﺎ ﻧفع
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺪﻳﺪﻩ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﻭلی هرﮔﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻭل ﺤﺴﻴنی ﻴﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺷﺨﺼﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺒﺤق اﻟﻬی ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﻭﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻧﺎﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. (ﻧﻮﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻮﺭﻋﻘلی اﻧﻬﺎ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﺤثی ﺒﺎ
ﮐﺴی ﺒﮑﻨﻨﺪ ﺩﺭ
ﺩل می ﻨﺸﻴﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣنی ﺘﺎثیر ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺁﺳﺎﻯ ﺮﻭﺍنی ﺪﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻴﺰ ﭼﻴﺰﻯ اﺯ ﺍﻳﻥ
ﺘﺄثیرﺍﺕ ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﺍﻟﻬی
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩق ﻮ ﻣﻮﻓﻖ ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﻧﻮﺍﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﺩﻳﮕﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻘﺪﻳﻢ' ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩق ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ. (ﺍﻫﺘﺪﺍ)
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻘلی ﻮ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ' ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻫُﺪﺍ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬی ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺘﺪﺭﻳﺞ (ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
اﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬی ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ' ﺷﺎﻫﺪ (ﻋﻴﻥ
ﻤﺸﻬﻮﺩ) ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻭﺣتی اﻟﻮﻫﻴﺖ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﺍﺻﺎﺑﺖ) ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺘﻴﺮﻯ
اﺯ ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻯ
ﺑﺴﻮﻯ هدﻑ ﻭ ﻣﻘﺼﺪ
ﻣﻌﻴﻥ اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﻣﺮﻯ
اﻋﺘﺒﺎﻃی ﻮ ﺍﺗﻔﺎقی
ﻮ ﮐﻴﻒ ﻣﺎ ﺟﺮﺍ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ(ﺳﻘﻮﻃ اﻧﻮﺍﺭ)
ﺍﻟﻬﻰ' ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
ﺒﺎﻓﺮﺍﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ' ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻳﻥ اﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻋﻘلی
ﻮﻋﺮﻓﺎنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ'
ﻫﻴچ ﻨﻮﺭ ﺍﻟﻬی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﻋﺎﻗل
ﻮﻋﺎﻟﻢ ﻭﻣﺠﺘﻬﺪ
ﻧﻴﺴﺖ' ﺣتی اﮔﺮ
ﻧﻮﺭﻋﻘل ﺠﺰﺋی
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﻓﻠﺴف
ی ﻮ ﻣﻨﻄقی ﻮ ﻳﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺍﻟﻬی ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻨﻴﺰ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ'
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
عمیق ﺘﺮﻯ ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ' ﮐﻪ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺍﻳﻥ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
اﻧﻮﺍﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻋﻠﻤﻰ' ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺴﻔﻴﻪ
ﻭﮐﺎﻣل ﺗﻮ ﺧﺎﻟی
ﻮلی ﺸﮑم ﭙُﺮ ﻭ
ﮔﻨﺪﻩ' ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺗﺄثیرﻯ ﺪﺭ ﺩﮔﺮﮔﻮنی
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﻤﺘﻌﻠّم
ﺨﻮﺩ

ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺣتی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻐﺮﻭﺭﺗﺮ
ﻭ ﻃﻐﻴﺎنی ﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺮﺍ ﺧﺮﺍﻓﺎتی
ﺘﺮ ﻭ ﺍﺣﻤق ﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ثلث ﺍﻳﻥ اﻧﻮﺍﺭ'
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬی ﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ثلث  ﺩﻭم
آﻧﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺑﺮخی اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﻭ ﺗﻤﺎم آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻳﮑﺠﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮ ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ ﻗﺎﺋم ﻮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

حدزث 3149 - ﺍﺯ
ﺃﻳّﻮﺏ ﺃﻧﺼﺎﺭﻯ
ﺼﺤﺎﺑﻪ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ188ﺤﺎﺭ) ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ' ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ: ﻠﻤّ ﺎﺧﻠق
اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭ ﺟل
اﻟﺠتة ﺧﻠﻘﻬﺎ ﻣﻥ
ﻨﻮﺭ ﻋﺮﺷﻪ' ثم ﺃﺧﺬ
ﻣﻥ ﺬﻟک اﻟﻨﻮﺭ
ﻭ ﺃﺻﺎﺏ ﻋﻠﻴّﺎ
ﻭ ﺃﻫل ﺒﻴﺘﻪ
ثلث ﺍﻟﻨﻮﺭ' ﻓﻤﻥ
ﺃﺻﺎﺏ ﻣﻥ ﺬﻟک
اﻟﻨﻮﺭ' ﺍﻫﺘﺪﻯ
اﻟﻰ ﻭﻟﺎﻳﻪ ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ' ﻭ ﻣﻥ ﻠم ﻴﺼیبه
ﻣﻥ ﺬﻟک
اﻟﻨﻮﺭ' ﺿلّ
عن ﻮﻟﺎیة ﺁل ﻤﺤﻤﺪ
ﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺰ ﻭﺟل ﺒﻬﺸﺖ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ' ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﻋﺮﺵ ﺧﻮﺩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ ( ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻯ ﻮ ﺍﻟی ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ' ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ' ﺗﺎ ﺑﺨﻠق  ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋﻢ' ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ ﻤﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﻌﻘل ﺒﺮﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘل کاﺭﺑُﺮﺩﻯ
ﺪﻧﻴﻮﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪﮔی
ﺨﻮﺩ' ﻭﺗﻌﻠﻴم ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
اﻟﻬی ﺨﻮﻳﺶ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﻳﻥ عقلها ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ' ﺍﻳﻥ
عقل ﺪﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻴﻥ
عقل ﺒﺮﺗﺮ ﮐﻠّﻯ
ﻮ ﺍﻟﻬﻰ' ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻔﺒﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی
عقلهای ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ' ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻋﻘلی اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺮﺍ ﺷﺨﺼﺎ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ' ﺗﺎ
ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آﻧﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻋﻘلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ' ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻘﺎم
ﺮﺑّﺎنی ﻘﺎﺋم ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻧﻮﺭ) ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻘﺎمی عقلی ﺪﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
محمدی ﺍﺳﻠﺎمی
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺁﺏ ﻧﻴﺰ
ﺳﻤﺒﻮﻝ (ﻋﻘل ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﺣﻴﺎﺕ) ﺍﺳﺖ' ﻭلی
ﺘﻔﺎﻭﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﺎﻋﻘل ﺒﺸﺮﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﮐﻪ (ﻋﻘل ﺠﺰﺋی
اﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ) ﺍﺳﺖ'
ﻭ(ﺑﺎ ﻋﻘل کلّی )
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪگی ﺒﻬﺘﺮ
ﻭﻳﺎ ﺗﻌﻠﻴم ﺒﻴﺸﺘﺮ'
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺩﻥ اﻳﻤﺎﻧﻰ'
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﻤﻌﺘﻘﺪﺍﻥ ﺁﻥ ﺒﺴﻄﻮح
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺳﭙس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺭ
ثلثی ﺮﺍ ﺑﻤﻦ' ﻭثِلثی
ﺮﺍ ﺑﻔﺎﻃﻤﻪ' ﻭ
ثِلثی ﺮﺍ ﺑﻌلیّ
ﺪﺍﺩﻧﺪ (ﻭﻳﺎ
ثلثی اﺯ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻌلیّ
ﻮ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﺍﻭ ﺩﺍﺩﻧﺪ'
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﻘﺴﻴم
عقل ﮐﻠی ﺒﻴﻥ ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺤﺴﻨﻴﻥ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
ﺒﺎﻫﻢ' ﻭ ثلث ﺩﻭم  ﺒﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ' ﻭ
ثلث ﺳﻮم ﺒﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ) ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺭ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺭ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﺎﻣل ﺪﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل
مکمّل ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻬﺴﺖ'
ﻭ ﻣﺮﺩم عاﺎﺩﻯ
اﮔﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺭ
ﻭﻋﻘل ﻮ ﻧﻮع اﺩﺭﺍک
عرﻓﺎﻧﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﻬﺮﻩﺍﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺩﻟﺸﺎﻥ
ﺮﻭﺷﻥ ﻨﮕﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻓﻬم ﻮ ﺍﺩﺭﺍک
ﺮﻭﺷنی اﺯ ﺍﻣﻮﺭﻋﻘلی
ﺴﻠﻮکی ﻨمی ﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻫﺪﺍﻳتی
عقلی ﻮ ﻫﺪﺍﺋی ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ عقل ﺮﺍ ﻋﻘل
ﺠُﺰﺋی اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ' ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬس ﺮﺍ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘل ﺠﺰﺋی
ﻤﺎﺩﻯ  ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴتی
ﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢ' ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
علم ﻮ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﺯﻧﺪﮔی ﻤﺎﺩﻯ
ﻮلی کفرﺁﻣﻴﺰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ' ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﻮ ﺣتی
ﺘﮑﺎﻣل اﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ'
ﭼﻮﻥ ﻮﺟﺪﺍﻥ ﻮ ﺗﻤﺪﻥ
ﻮ ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ'
ﻭ ﺍﻣﻮﺭﻯ که ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺍﻧﺴﺎتی آﻥ ﺒﺴﺘﮕی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺪﻭﻥ
عقل ﺠﺰﺋی اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺒﺎﺷﺪ' ﺳﺎﻟﻬﺎ ﻧﻴﺰ

ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﭘﻴﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻴﻬﺎ ﻧفع
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺪﻳﺪﻩ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﻭلی هرﮔﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻭل ﺤﺴﻴنی ﻴﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺷﺨﺼﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺒﺤق اﻟﻬی ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﻭﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻧﺎﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. (ﻧﻮﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻮﺭﻋﻘلی اﻧﻬﺎ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﺤثی ﺒﺎ
ﮐﺴی ﺒﮑﻨﻨﺪ ﺩﺭ
ﺩل می ﻨﺸﻴﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣنی ﺘﺎثیر ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺁﺳﺎﻯ ﺮﻭﺍنی ﺪﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻴﺰ ﭼﻴﺰﻯ اﺯ ﺍﻳﻥ
ﺘﺄثیرﺍﺕ ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﺍﻟﻬی
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩق ﻮ ﻣﻮﻓﻖ ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﻧﻮﺍﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﺩﻳﮕﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻘﺪﻳﻢ' ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩق ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ. (ﺍﻫﺘﺪﺍ)
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻘلی ﻮ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ' ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻫُﺪﺍ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬی ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺘﺪﺭﻳﺞ (ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
اﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬی ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ' ﺷﺎﻫﺪ (ﻋﻴﻥ
ﻤﺸﻬﻮﺩ) ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻭﺣتی اﻟﻮﻫﻴﺖ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﺍﺻﺎﺑﺖ) ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺘﻴﺮﻯ
اﺯ ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻯ
ﺑﺴﻮﻯ هدﻑ ﻭ ﻣﻘﺼﺪ
ﻣﻌﻴﻥ اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﻣﺮﻯ
اﻋﺘﺒﺎﻃی ﻮ ﺍﺗﻔﺎقی
ﻮ ﮐﻴﻒ ﻣﺎ ﺟﺮﺍ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ(ﺳﻘﻮﻃ اﻧﻮﺍﺭ)
ﺍﻟﻬﻰ' ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
ﺒﺎﻓﺮﺍﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ' ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻳﻥ اﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻋﻘلی
ﻮﻋﺮﻓﺎنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ'
ﻫﻴچ ﻨﻮﺭ ﺍﻟﻬی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﻋﺎﻗل
ﻮﻋﺎﻟﻢ ﻭﻣﺠﺘﻬﺪ
ﻧﻴﺴﺖ' ﺣتی اﮔﺮ
ﻧﻮﺭﻋﻘل ﺠﺰﺋی
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﻓﻠﺴف
ی ﻮ ﻣﻨﻄقی ﻮ ﻳﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺍﻟﻬی ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻨﻴﺰ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ'
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
عمیق ﺘﺮﻯ ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ' ﮐﻪ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺍﻳﻥ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
اﻧﻮﺍﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻋﻠﻤﻰ' ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺴﻔﻴﻪ
ﻭﮐﺎﻣل ﺗﻮ ﺧﺎﻟی
ﻮلی ﺸﮑم ﭙُﺮ ﻭ
ﮔﻨﺪﻩ' ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺗﺄثیرﻯ ﺪﺭ ﺩﮔﺮﮔﻮنی
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﻤﺘﻌﻠّم
ﺨﻮﺩ

ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺣتی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻐﺮﻭﺭﺗﺮ
ﻭ ﻃﻐﻴﺎنی ﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺮﺍ ﺧﺮﺍﻓﺎتی
ﺘﺮ ﻭ ﺍﺣﻤق ﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ثلث ﺍﻳﻥ اﻧﻮﺍﺭ'
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬی ﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ثلث  ﺩﻭم
آﻧﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺑﺮخی اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﻭ ﺗﻤﺎم آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻳﮑﺠﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮ ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ ﻗﺎﺋم ﻮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 3150 - اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ188ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻳکی اﺯ ﺍﻧﺼﺎﺭ
ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻣﺪ
( ﺍﻧﺼﺎﺭ ﮐﺴﺎنی
ﺒﻮﺩﻧﺪ' ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺩﺭ شهر ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﭘس
ﺍﺯﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل
کرﺩﻧﺪ' ﮐﻪ ﺍﺯﻣﮑﻪ
ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ
ﺍﻣﺪﻧﺪ ﻳﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﺍﻣﺪﻧﺪ ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻧﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ' ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ' ﻭ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ اﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻬﺎﺟﺮ
ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻔس ﻭ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻮک ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﭙﻴﻮﻧﺪﻧﺪ'
ﻭ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﻤﺴﻠﻤﺎنی
ﺰﺑﺎﻧﻰ' ﻭﺣتی ﺤﻤﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳی ﻴﻮ ﺗﻌﺼﺐ
ﺍﻣﻴﺰ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ ﻋﻴﺴی
ﻤﺴﻴﺢ ﺍﻧﺼﺎﺭ ﺍﻭ'
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻬﺎﺟﺮﺍﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ
ﺘﺤﺖ ﺗﺄثیر ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ' ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺭﺍ ﺑﺎﻋث
ﺷﺪﻩ' ﻭ ﻧﺰﺩﻳک ﺒﻤﻬﺎﺟﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ: ﻴﺎ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ' ﻣﺎ ﺃﺳﺘﻄیع
ﻔﺮﺍﻗﻚ' ﻭ ﺍﻧّﻯ
ﻠﺄﺩﺧل ﻤﻨﺰلی ﻔﺄﺫﮐﺮﻙ'
ﻓﺄﺗﺮک ﻀﻴﻌﺘﻰ
(ﺻﻨﻴﻌﺘﻰ) ﻭ ﺃﻗﺒل
ﺤﺘّﻯ ﺃﻧﻈﺮ ﺍﻟﻴک
ﺤﺒّﺎ ﻟﻚ' ﻓﺬﮐﺮﺕ
ﺍﺫﺍ ﮐﺎﻥ ﻴﻮم  اﻟﻘﻴﺎمة
ﻭ ﺍﺩﺧﻠﺖ ﺍﻟﺠنة
ﻓﺮﻓﻌﺖ فی ﺃﻋلی
علییّن ' ﻓﮑﻴﻒ ﻟﻴﺒکی
ﻧﺒیِّ اﻟﻠﻪ' ﻓﻨﺰﻝ
( ﻭ ﻣﻥ ﻴطع اﻟﻠﻪ
ﻭ ﺍﻟﺮﺳﻮل ﻔﺎﻭﻟﺌک
مع اﻟﺬﻳﻥ ﺃﻧﻌم
اﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻬﻢ' ﻣﻥ
اﻟﻨﺒﻴّﻴﻥ ﻮ ﺍﻟﺼﺪﻳّﻘﻴﻥ
ﻮ ﺍﻟﺸﻬﺪاء ﻮ ﺍﻟﺼﺎﻟﺤﻴﻥ
ﻮ ﺣُﺴﻥ اﻭﻟﺌک
ﺮﻓﻴﻘﺎ) ﻓﺪﻋﺎ ﺍﻟﻨبیّ
اﻟﺮﺟﻞ ﻓﻘﺮﺃﻫﺎ
ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﺑﺸّﺮﻩ
ﺑﺬﻟک ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍ' ﻣﻥ نمی  ﺘﻮﺍﻧم ﺪﻭﺭﻯ
ﺘﻮﺭﺍ ﺗﺤﻤل
کنم ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺨﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻡ ﺗﻮ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭم
هر ﮐﺎﺭﻯ که ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷم ﻔﺮﺍﻣﻮﺷم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺧﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨم
که ﻧﺰﺩ ﺗﻮ ﺑﻴﺎﻳﻢ'
ﺗﺎ ﺗﻮﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻢ'
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺭﻡ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺘﻮ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮐﺮﺩﻯ' ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻮﻯ ﻮ ﺩﺭﻣﻘﺎم
اﻋﻠﺎ ﺍﻟﻌﻠﻴّﻴﻥ
ﻮﺑﺮﺗﺮﻳﻦ

ﺑﺎﻟﺎﻫﺎ (برای
ارواح بشری ) ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻯ' ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻥ ﭽﻪ ﮐﻨﻢ (ﺩﻭﺭﻯ
اﺯ ﭘﻴﺮ) ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻥ ﺁﻳﻪ ﻧﺎﺯب
ﺸﺪ' ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍﺭﺍ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﻨﻨﺪ' ﺍﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻌﻤﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺻﺪّﻳﻘﺎﻥ ﻮ ﺷﻬﺪﺍ
ﻭ ﺻﺎﻟﺤﺎﻥ' ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺧﻮﺏ ﺭﻓﻴقی ﺒﺎﻫم
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ
ﺭﺍ ﺍﺣﻀﺎﺭ ﮐﺮﺩ'
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺁﻳﻪ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﻔﻬﻤﺎﻧﺪ ﻭ ﺑﻮﻯ
ﺒﺸﺎﺭﺕ ﺩﺍﺩ.( ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ' ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎل اﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ' ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی ﻮ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ' ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻫﻤﮕﻰ ﺍﻳﻥ
ﻤﻘﺎم اﻟﻬی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻌﻤﺖ ﺍﻟﻬی
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ'
ﻫﻤﻴﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی همرﺍﻩ ﺁﻥ'
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻮﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻣﺮﺩم اﺯ ﺩﻳﺪ ﻗﺮﺍﻥ'
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻮﺭﻩ ﻓﺎﺗﺤﻪ'
ﺳﻪ ﮔﺮﻭﻩ ﺑﻮﺩﻩ.
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺭﺣﻤﺖ ﻭﻧﻌﻤﺖ ﺍﻟﻬی
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ
'ﻭ ( ﺍﻧﻌﻤﺖ ﻋﻠﻴﻬﻢ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺤﻘق ﻴﺎﻓﺖ' ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻣﻐﻀﻮﺏ ﺍﻟﻬی ﺸﺪﻧﺪ
ﻭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ' ﻳﺎ(ﻣﻐﻀﻮﺏﻋﻠﻴﻬﻢ)
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ ﻮ
ﻣﻄﺮﻭﺩﺍﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻬﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ (ﺿﺎﻟّﻴﻦ)
ﻭﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻮ ﮔﻤﺮﺍﻫﺎﻥ' ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻃل آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤق
ﻤﺤﻤﺪﻯ عباﺩﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﻭﺣتی
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻨﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ' ﺷﺮﻳﻒ
ﺗﺮ ﺍﺯﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴل ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ' ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮع
ﺠﺒﺮﺋﻴل ﻬﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣتی اﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺒﺰﺭگ ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ'
ﭼﻮﻥ اﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﻣﻮﺳی ﻮﻋﻴسی ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺭﺏ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺼﺪّﻳﻘﺎﻥ ﻴﺎ ﺻﺎﺩﻗﺎﻥ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻭﺩﺭ ﻣﺤﺒﺖ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی که ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎ ﺧﻠﻮﺹ ﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﺹ ﺍﻋﻤﺎل
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ' ﻳﺎ ﺑﻬﺮ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺷﻬﺪﺍ ﮐﺴﺎنی
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻤﻘﺪس ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻘﺼﺪ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﻤﻴﺮﻓﺘﻨﺪ'
ﺗﺎ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺤق ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﻋﺪم ﻔﺪﺍﺋی
ﺒﻮﺩﻥ' ﺧﻄﺮ ﺗﺮک
ﺴﻠﻮک ﻮ ﻳﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﻋﻤﺪﻯ' ﻭ ﻳﺎ ﺑﺴﺴﺘی
ﺒﻌﺪﻯ اﻳﻤﺎﻥ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺷﻮﻧﺪ' ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭ ﻣﺮگ ﻄﺒﻴﻌی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺻﺎﻟﺤﺎﻥ
کسانی ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺍﺻﻠﺎح ﺮﻭﺍﻥ ﻮ
ﻧﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ ﺍﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﮐﺮﺩﻩ' ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻧﻤﻮﺩﻩ'
ﻭﺑﺎ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﺍﺧﻠﺎق ﻮ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﺍﺣﻮال
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ'
ﺻﺎﺣﺐ ﺁﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬی گرﺩﻳﺪﻧﺪ'
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻮم ﺘﺠﻠﻴﻪ و ﻳﺎﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺪﻧﺪ.
(ﺭﻓﻴﻖ) ﺩﻭﺳﺖ ﻭ ﻣﻌﺎﺷﺮ
ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺑﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭ ﻧﻴﮑی ﻮﻧﺮمی
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺒﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺣُﺴﻥ
ﻮ ﺗﺤﺴﻴﻥ ﻴﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﻬﺒﻮﺩﻯ ﺴﻠﻮگی
ﺮﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﮐﻤک اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻥ
عم ﻨﺸﻴنی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﭼﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺨﻮﺩ' ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺸﺒﺎﻧﻪ ﮐﻪ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺩﺍﺭﺩ' ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ ﺧﻮﺩ' ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﻳﺶ' ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ ﺒﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ' ﻫﺮﮐسی
ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ' ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ

ﺧﻮﺍﻫﺪ بود ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﺤﺒﺖ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭ ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ'
ﮐﻪ ﻣﺤﺒّﺘﻰ ﻣﺸﺮﻭع
ﻨﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺠﺒّﺖﻋﻘﻴﺪنی
ﻮ ﻣﺬﻫبی ﻮ ﺩﻳنی
ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻳﺎﻓﺖ
ﻭ ﻧﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﻬﻤﺎﻥ
ﺠﻬﻨم ها ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺭﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻤﺪﻋی ﻤﺬﻫﺐ ﺗﺸیع
ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋلِیِّ
ﺒﺎﺷﺪ' ﻭلی عمل
عبادی ﺑﺎ اﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺘﻮﺳل ﺴﻠﻮﮐی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث 3151 -  پیامبر
میفرماید
(ج؟ص؟) ﻠﻤّﺎ ﻋﺮج
بیّ الی اﻟﺴﻤاء
'ﻭ ﺍﻧﺘﻬﻴﺖ ﺍلی
اﻟﺴﻤاء اﻟﺴﺎﺩسة
'ﻧﻮﺩﻳﺖ ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻌم اﻟﺄﺏ ﺃﺑﻮک
اﺑﺮﺍﻫﻴﻢ' ﻭ ﻧﻌم
ألأخ ﺃﺧﻮک  علیّ ﻔﻠﻤّﺎ
ﺻﺮﺕ ﺍﻟی اﻟﺤُﺠُﺐ'
ﺃﺧﺬ ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺒﻴﺪﻯ
ﻔﺄﺩﺧﻠنی اﻟﺠنة
' ﻓﺎﺫﺍ ﺃﻧﺎ ﺑﺸﺠﺮة
ﻣﻥ ﻨﻮﺭ' فی ﺃﺻﻠﻬﺎ
ﻣﻠﮑﺎﻥ ﻴﻄﻮﻳﺎﻥ
ﺍﻟﺤبیّ ﻮ ﺍﻟﺤﻠل
اﻟی ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
'ﻓﻘﻠﺖ ﺣﺒﻴبی ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ'
ﻟﻤﻥ هذه ﺍﻟﺸﺠﺮة
ﻓﻘﺎﻝ ﻫﺬﻩ ﻟﺄﺧﻴک
علیّ ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ'
ﻭﻫﺬﺍﻥ اﻟﻤﻠﮑﺎﻥ
ﻴﻄﻮﻳﺎﻥ ﻠﻪ ﺍﻟﺤلی
ﻮ ﺍﻟﺤﻠﻞ ﺍﻟی ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة 'ثم ﺘﻘﺪﻣﺖ
ﺃﻣﺎمی ﻔﺎﺫﺍ ﺃﻧﺎ
ﺑﺮﻃﺐ ﺃﻟﻴﻥ ﻤﻥ
اﻟﺰﺑﺪ' ﻭ ﺃﻃﻴﺐ
ﻣﻥ اﻟﻤﺴﻚ' ﻭ ﺃﺣلی
ﻤﻥ اﻟﻌﺴﻞ' ﻓﺄﺧﺬﺕ
ﺭﻃبة  ﻓﺄﮐﻠﺘﻬﺎ
ﻓﺘﺤﻮﻟﺖ ﺍﻟﺮﻃبة
ﻧﻄفة ﻓﻰ ﺻُﻠﺒﻰ'
ﻓﻠﻤّﺎ ﺃﻥ هبطﺖ
ﺍلی اﻟﺄﺭﺽ' ﻭﺍﻗﻌﺖ
ﺧﺪﻳجة ﻓﺤﻤﻠﺖ
ﺑﻔﺎﻃمة ﻓﻔﺎﻃمة
ﺣﻮﺭاء اﻧﺴیّة
ﻓﺎﺫﺍ ﺍﺷﺘﻘﺖ ﺍلی
اﻟﺠنة شممت ﺭﺍﺋحة
ﻓﺎﻃمة  ﻭﻗنی ﻤﺮﺍ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﺒﻤﻌﺮﺍج
ﺒﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺳﺮاء
ﺪﺍﺩﻧﺪ' ﭼﻮﻥ ﺒﺂﺳﻤﺎﻥ
ﺸﺸم ﺮﺳﻴﺪﻡ' ﻧﺪﺍﺋﻰ
ﺷﻨﻴﺪم که ﮔﻔﺖ
(ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺸﺸم ﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ' ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
عرﻭچ اﺯ ﺯﻣﻴﻥ ﺒﺂﺳﻤﺎﻥ'
ﻭﺑﺴﻘﻒ ﺁﻥ ﺪﺭ ﻧﻘﺶ
ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ'
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬی ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ'
ﺍﻳﻥ ﻤﻌﺮﺍج ﺮﻭح
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﻤﻘﺎﻡ
ﺩﻧﺎ ﻭ ﺗﺪﻟّﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻥ
ﺮﻓﻌﺖ ﻣﻘﺎم ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻧﺴﺎﻥ کاﻣل ﺒﺸﺮﻯ'
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻮ ﺭﻓﺘﻥ ﺒﺒﺎﻟﺎﻯ
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق  ﺒﺸﺮﻯ' ﺑﺎﻗﺎﺋم
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻴﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ) ﻧﺪﺍﺋی
ﺸﻨﻴﺪم که ﮔﻔﺖ'
ﺃﻯ ﻤﺤﻤﺪ ﺧﻮﺏ ﭘﺪﺭﻯ
ﺪﺭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﺪﺍﺭﻯ
( ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﺠﺪّ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ بمی اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﺨﺎﻭﺭ ﻣﻴﺎﻧﻪ ﺳﺎﻣﻰ'
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺭﻭﺣﺎنی ﺰﺭﺩﺷﺖ
ﻳﺎﺁﺯﺭ ﺑﻮﺩ. ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﭘﺪﺭ'
ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬی هر ﺳﺎﻟکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﺑﺮﻫﻤﻥ
ﻮ ﻣﻘﺪّس ﺳِﻨﺖ
ﺷﺪﻩ' ﻳﺎ ﺃﺏ ﺭﻫﻨﻤﺎ
ﻭ ﭘﺪﺭ ﻭ ﭘﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺳﻨﺪ'
ﻭﻳﺎ ﺣﺪّ ﺍﻗل ﺒﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻮﻓق گرﺩﻧﺪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺧﻮﺏ ﺑﻮﺩﻥ ﻮ ﺍﻟﻬی
ﻮﺍقعی ﺒﻮﺩﻥ ﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬی ﻮ ﻣﺮﺑّﻯ
اﻧﺴﺎنی اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ  ﺩﻳنی ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
غیر ﺍﻟﻬﻰ' ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻤﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬی ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐ
ﺟﺪ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ' ﻭلی
ﭽﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣل ﺴﻠﻮکی ﻘﺪﻳم
ﻘﺮﻳﺶ ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻟﻬی ﻮ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﭘﻴﺶ ﺗﺮ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩ' ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺤﻤﺪ
ﭼﻮﻥ هر ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰمی ﻴﺘﻴم
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﺪﺭ ﺭﻭﺣﺎنی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ' ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﺪﺭ ﺭﻭﺣﺎنی ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻋﻴسی
ﻤﺴﻴح ﻨﻴﺰ ﭘﺪﺭ
ﺭﻭﺣﺎنی اﻭ ﻳﺤیی
ﻤﻌﻤﺪﺍﻧﻰ' ﺗﻌﻤﻴﺪ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻋﻴﺴی ﺒﻮﺩ'
ﻭلی ﺒﻴﺶ ﺍﺯ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺖ' ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
(ﻧﻮﺭ ﺭﺏ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ)
ﻭ (ﻋﺮﺵ ﺭﺏ ﻗﺎﺋﻢ)
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﭘﺪﺭ
ﺭﻭﺣﺎنی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ'
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﭘﺪﺭ ﺟﺴﻤﺎنی اﻭ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺁﺳﺎ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ'
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻫﻤﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﺯﻯ
عبسی ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯاﻭ
ﺑﻮﺩﻩ. ﻭﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﭙﺪﺭ ﺍﺳﻤﺎنی  عیسی اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺩﺍﺋم ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻠﻰّ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺩﺭ ﺩﺍﻣﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺁﺩم اﻭﻟﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم و ﻨﻪ
ﭘﺪﺭ ﺭﻭﺣﺎنی ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﺪﺍﺷﺖ' ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴنی
ﺮﺍ ﮔﺎﻫی ﺪﺭ ﺣﮑم
ﻤﺎﺩﺭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
کشف ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴنی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋی
ﺪﺍﺷﺖ' ﻭ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎنی
ﻨﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﭘﺪﺭ
ﺍﻭ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﮔﺮﺩﺩ'
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﮐﻤگ ﻮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻭل ﺤﺴﻴنی ﺒﺮﺳﺪ'
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﺎﻟکی
ﻤﻌﺮغی ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺁﺩم ﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﭙﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ' ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺪﻭﻥ (ﺩﻭ ﻭﺍﻟﺪ)
ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﺠﺴﻤﺎنی
ﺁﺩم ﺪﻧﺒﺎﻟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺑﺴﺮﺣﺪّ ﻋﻘل
ﻤﻔﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭ ﭼﻪ
ﺃخ ﻮ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺧﻮﺏ
ﻭ ﭘُﺮ ﻧﻌﻤتی ﺪﺍﺭﻯ
( ﻫﺮ ﮐﺎﻣلی اﻟﻬی  ﺒﺮﺍﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ' ﻭﻫﺮ ﺩﻭ
ﭘُﺮ ﻧﻌﻤﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘلی ﻮ ﺍﺣﻮﺍلی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻌﻤﺖ ﺭﺳﺎﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻤﻥ ﺒﮑﻨﺎﺭ
ﺣﺠﺎﺏﻫﺎ ﻭ ﭘﺮﺩﻩﻫﺎﻯ
ﻨﻮﺭ ﺭﺳﻴﺪﻡ' ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺪﺳﺖ ﻣﺮﺍ
ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻤﻮﺩ ( ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرﺵ ﺭﺣﻤﺎن
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﺳﺮاء ﻮ ﻣﻌﺮﺍج
ﺒﮑﻨﺪ' ﻭ ﺑﺠﻮﺍﺭ
ﻭ ﻧﺰﺩﻳک اﻧﻮﺍﺭ
ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺯ ﭘﺎﺋﻴﻥ ﺒﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ اﻧﻮﺍﺭﻋﺮﺵ

ﺧﻠﺎﺻﻪﺍﻯ اﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟگ ﻮﺍﺻﻞ
ﻳﮑﺠﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺼﻔﺤﻪ
ﺷﻴﺸﻪﺍﻯ ﺸﻔّﺎﻑ'
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺑﺎﻧﻘﺶ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺳﻤﺒﻮل
ﻴک ﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﻭ
ﺭﺏ ﺍﻟﻨﻮع ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ'
ﺑﺮﻭﻯ هم ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﺍﺯ ﭘﺎﺋﻴﻥ
همه ﺁﻥ ﻨﻘﺸﻬﺎ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ ﺭﺍ
ﻳﮑﺠﺎ' ﻭلی ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺣﺠم اﺷﮑﺎل
ﻮ ﻭﺿﻮح آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﻳﻌنی ﺒﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
ﻨﻘﺶ ﺍﻳﻥ ﻔﺮﺵ' ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ هرﻧﻘﺶ ﻗﺎﻟﻰ
ﺍﻳﺮﺍنی ﺪﺭ ﻧﻘﺶ
ﺍُﻃﺮﻧج ﻮﺳﻂ' ﻭﭼﻬﺎﺭ
ﮔﻮﺷﻪ ﺣﺎﻣل اﻳﻥ
اﺘﺮﻧﺞ' ﻭﭼﻬﺎ ﺭﮔﻮﺷﻪ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺵ'
ﻫﺸﺖ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺣﺎﻣل
کرﺳی رحمان ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺣﺎﺷﻴﻪ ﺍﻳﻥ ﻔﺮﺵ
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﻔﺮﻭﺵ ﮐﺮﺩﻩ'
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻌﺎنی
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴگ اﺯ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
ﺍﻣﮑﺎﻥ اﺩﺭﺍک
ﺸﺎﻫﺪ' ﻗﺎﺑل ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ شریف ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻗﺮﺍﻥ ﻤﺠﻴﺪ
ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻧﺒﻮﻯ'

ﺍﻧﭽﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍم ﻮ ﺗﻄﺒﻴق ﺒﺎ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻡ.
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻳکی ﺒﻬﺸﺖ
ﺍﻭل ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﻮ ﺍﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍﻧﻰ' ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﻫﺮ ﺷﺐ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ' ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﻭ ﺻﻠﺎﺣﺪﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ' ﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎﺋی
ﺪﺭ ﺁﻥ هست .ﻭﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی ﺪﺭ ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺍﻓﺮﺍﻃی
ﺨﻮﺩ' ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﮐﺎﺧﻬﺎ
ﻭ ﺷﻬﺮﻫﺎ ﻭﺍﻃﺎﻗﻬﺎ
ﻭ ﺣﻮﺭﻳﻪﻫﺎﻯ ﺒﺎ
ﻃﻠﺎ ﻭ ﻧﻘﺮﻩ ﻭﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ
ﻭﻏﻴﺮﻩ' ﺑﻴﺎﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ

ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻴﺎ ﺭﺏ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﺘﺮﺑﻴتی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ' ﻭﻫﺮ ﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ' ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻫی
ﺒﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺪﺭ ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ'
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﭘﻨج
شهوﺩ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺭ ﺩﻭم ﻮ ﺟﻬﺖ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﻯ
اﺳﺖ. ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺪﺭ (ﻧﺰلة ﺍُﺧﺮﻯ)
ﺭﻭٴﻴﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﮐﻪ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
اﻟﻬس آﻳﻨﺪﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬی
ﺮﺍ ﺑﻮﻯ اﺑﻠﺎغ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺻﻠﺎﺣﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬی
ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘگی اﻳﻦ

ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻞ' ﻭ
ﻣﻘﺘﻀﻴﺎﺕ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮ ﻣﮑﺎﻥ ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﻭﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺩﻭم ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ ﻓﺎﻃمی
ﻮﺣﺴﻨﻰ' ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴنی ﻤﻴﺸﻮﺩ'
ﻭ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻤﺎم
اﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﺸتی ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ'
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ ﻭﺣی
هاﻯ اﻟﻬی اﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺟﻬﺎﻥ هم ﭽﻨﺎﻥ
ﻨﻘﺶ ﺟﻬﻨم  ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺍﺭﺩ'
ﻭلی هرﮔﺰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻨﻤﻴﺴﻮﺯﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘل اﻟﻬی ﻮﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﻭ ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ ﻣﺪﺍﻭم
اﻟﻬی ﺪﺍﺭﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺭﺧتیاﺯ ﻧﻮﺭ ﺩﻳﺪﻡ

(ﻫﻤﺎﻥ ﺸﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
طوبای مدینه
فاضله ﻭﺳﺮﺳﺒﺰ
ﺩﺍﺋﻢ' ﺑﻨﺎم ﺴِﺪﺭ
ﻳﺎ ﺳِﺪﺭت ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﺎ
ﻭ ﺳﺘﺮت ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﺎ'
ﭘﺮﺩﻩ ﭘﺎﻳﺎنی
ﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺒﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻨک ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﺎﺧﻪ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ
شده ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ' ﺻﺎﺣﺐ ﺷﺎﺧﻪ
ﻓﺮﻋﻰ' ﻭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟکی
ﺼﺎﺣﺐ ﺑﺮگی اﺯ
ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺁﺩم اﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮبشری ' ﺗﺎ
ﻗﺎﺋم ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ'
ﺁﺧﺮﻳﻥ کاﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ'
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ و
همان سوشیانس
سوم زردشت و
فارکلیت دوم
مسیح  ﮐﻪ
ﺳﻄح ﺠﺪﻳﺪﻯ اﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ' ﻭ ﺭﻭﺵ ﻧﻮﻳنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ'
ﻭ ﺷﺎﺧﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺸﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺟﺎﻭﻳﺪ
ﺑﺎ ﺣﻴﺎﺕ ﺍﺑﺪﻯ'
ﻭﺧﻮﺩ ﺑﻬﺸتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ' ﻭ ﻣﻨبع
ﻨﻮﺭﻯ ﻋﻘلی ﻮﺣﻴﺎتی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻄﺎﻟﺒﺎﻥ ﻠﻘﺎﻯ
اﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻥ اﻳﻥ ﻨﻮﺭ
ﺩﺭﺧﺖ ﺑﻬﺸتی ﺪﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬی ﻤﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ)
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺧﺖ ﺩﺭ
ﺃﺻل ﻴﺎ ﺗﻨﻪ ﻭﻳﺎ
ﺭﻳﺸﻪ ﻭ ﻣﻨبع ﺁﻥ'
ﺩﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ ﺪﻳﺪم
که ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻤﺸﻐﻮﻝ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﺨﻠﻌﺘﻬﺎ
ﻭ ﺣﻠﻴّﻪﻫﺎ ( ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ثوﺍبی ﻮثوﺏ ﻭ ﻟﺒﺎس
ﺭﻭحی ﺘﺎﺯﻩ' ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی ﺘﺎ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻟﻬی
ﺘﺤﺖ ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺪﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ' ﻳﮑی ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮﻳکی اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺴﺎﻟک ﻬﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ' ﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻡ  ﺯﻣﺎﻥ
غیبی 'ﮐﻪ ﺟﺰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻳﺪﻩ ﺳﺎﻟک
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻣﺪﺍم
ﺪﺭﺣﺎل ﭙﺮﻭﺭﺵ
ﺩﺍﺩﻥ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪﻯ اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺒﺨﻠق ﺒﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ'
ﺍﻳﻥ ﺨﻠﻌﺘﻬﺎ ﻭ
ﻟﺒﺎﺳﻬﺎﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ'
ﻭﺑﺮﺳﻤﻴﺖ ﺷﻨﺎﺧﺘﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﺷﺨﺺ ﻭ ﺩﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺮﻭٴﻴﺎﺋﻰ' ﻭ ﺩﺭﻋﻮﺍﻟم
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﺯ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﭙﺮﺳﻴﺪم که ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﺧﺖ (ﺍﺯ ﻧﻮﺭ) ﺍﺯ
ﺁﻥ کیست ؟ ﺍﻭ ﮔﻔﺖ
ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ ﺍﺯﺁﻥ
ﺒﺮﺍﺩﺭﺕ ﻋلیّ ﺒﻥ
ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ'
ﺍﻳﻥ ﭙﺎﺭﭼﻪﻫﺎ
ﻭ ﺧﻠﻌتها ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. (ﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻋلیّ اﺳﺖ'
ﻭﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﺰﻧﺪﻩ' ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻧﻰ' ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺗﺎﺯﻩ
ﻭﺍﺭﺩﺍﻥ ﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥکاﺭ
ﺗﺎ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ'ﭼﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ'
ﻭﻳﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻗﻴﺎم
ﻘﺎﺋم آﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ'
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
برتری ﺍﻟﻬی ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﻮﻟﺎ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ' ﻭ

ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
که ﺭﻭح اﻟﻬی آﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ' ثوﺍﺏ
ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ' ﻭﺻیّ
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻗﺎﺋم آﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻥ ﺨﺮﻣﺎﻯ ﺮﻃﺐ
ﻭﺗﺎﺯﻩﺍﻯ اﺯ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺧﺖ ﭼﻴﺪﻡ' ﮐﻪ
ﻧﺮﻣﺘﺮ ﺍﺯ ﮐَﺮﻩ'
ﻭ ﻣﻌﻄﺮ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺸﻚ'
ﻭﺷﻴﺮﻳﻥﺘﺮ ﺍﺯﻋﺴل
ﺒﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺮﻃﺐ
ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﻣﻥ ﻤﺎﻧﺪ'
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺰﻣﻴﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘم
ﺪﺭ ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ ﺒﺎ
ﺧﺪﻳﺠﻪ' ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺣﻮﺭﻳّﻪﺍﻯ
اﻧﺴﺎتی اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺑﺨﻮﺍﻫم ﺒﻴﺎﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻡ'
ﺑﻮﻯ عطر ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺭﺍ ﺍﺳﺘﺸﻤﺎم ﻤﻴﮑﻨﻢ
(ﻓﺎﻃﻤﻪ (ﻓَﻄﻢ) ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮﻙ

ﺍﻟﻬی ﺪﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ که ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺳﻤﺒﻮل همه ﺍﻧﺎﻥ
اﺳﺖ' ﭼﻪ ﺩﺧﺘﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻳﺎ ﭘﺴﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻫﺮﺳﺎﻟک ﭽﻮﻥ
ﺰﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﭼﻮﻥ
ﺰﻧﺎﻥ اﺳﺖ ﺣﺘی
اﮔﺮ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ'
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﮑﻤﺎل
اﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ
ﻣﺮﺩ الهی (با
اراده ) و
رَجُل  ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺩﺧﺘﺮ ﻳﺎ ﭘﺴﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻣﻮﻟﺎ
و پیر خود ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﺳﺘﺸﻤﺎم  عقلی ﻮ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل اﻳﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻫﺮ ﻣﺮﺑّﻯ اﻟﻬی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺭﻃﺐ تر و تازه ﻣﻴﻮﻩ
ﻫﺮ ﺩﺭﺧتی ﭽﻮﻥﻨﺨل
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ'
ﻭ ﺟﻨﺒﻪ ﻋﺮﻓﺎنی
ﺪﺍﺭﺩ' ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺭس ﺍﺳﺖ
ﻭﺍﻳﻥ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙس ﺍﺯ
ﺻﻌﻮﺩ ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﭘﻠﻪ
جلو درب ﺑﻬﺸﺖ' ﺑﻬﻤﺮﺍﻫی
ﭙﻴﺮ ﻧﺎ ﺩﻳﺪه ﺧﻮﺩﻡ'
ﺣﺎﻣل ﺴﺒﺪﻋﻤﻴفی
اﺯ ﺧﺮﻣﺎﻯ ﻄﻠﺎﺋی
ﻮ ﺟﺬّﺍﺏ' ﻭﺷﺨﺺ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺤﺎﻣﻞ ﻫﻔﺖ
ﻃﺒق ﺨﺮﻣﺎﻯ ﺠﺬﺍﺏ
ﺳﻴﺎﻩ ﺭﻧگ اﺯ ﺑﻬﺸﺖ
بیرﻭﻥ آﻣﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻃﺒقی ﺮﻭﻯ
ﻠﺒﻪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ' ﻭﺣﺎﻣل
آﻧﻬﺎ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﺍﺩ ﮐﻪ
ﻃﺒﻘﻬﺎ ﻧﻴﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺑﻨﻈﺮﻳﺎﺕ ﻣﺤﮑم
ﻮ ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ' ﻭﻳﺎ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻘﻄﻌی
ﻮ ﺗﻤثیلی اﻟﻬی
ﺒﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ.
ﻭﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎنی ﺪﺭ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻣﻰ' ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
عقاید ﻗﻄﻌی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ'ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺴبی ﻮﮐلّی ﻮ ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻟﺰﻭمی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻭﻋﻴﻨﺎ ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﺑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﻌﻘﻠﻬﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ'
ﺍﻟﻬی ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ آﻳﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺷﻨﮕﺮ ﻗﻄﻌﻴﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

حدیث 3152 - ﺍﺯ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋلیّ ﻨﻘل
ﺸﺪﻩ (ﺝ۸ﺹ189 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺳﺎﺋل ﻴﻬﻮﺩﻯ(ﻣﺤﻘق
ﻴﻬﻮﺩﻯﻴﻬﻮﻩ ﻃﻠﺐ
ﻭ ﺧﺪﺍ ﺟﻮ' ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎل
اﻣﺎم  اﻟﻬی
ﺘﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺟﺴﺘﺠﻮ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺪﺭﺳتی ﺒﺸﻨﺎﺳﺪ
ﻭ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
گونه که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺴﻠﻮکی
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎی ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺰﻣﺎﻥ ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﭘﻴﺮ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﻤﻌﺮفی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﺴﺎلک
ﺠﺪﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺮﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻮ ﺃﻣّﺎ ﻣﻨﺰل
ﻤﺤﻤﺪ ﻣﻥ اﻟﺠنة
'فی ﺠنة ﻋﺪﻥ' ﻭ ﻫی
ﻮﺳﻄ اﻟﺠﻨﺎﻥ ﻮ
ﺃﻗﺮﺑﻬﺎ ﻣﻦ ﻋﺮﺵ
ﺍﻟﺮﺣﻤﻥ ﺠل ﺠﻠﺎﻟﻪ'
ﻭﺍﻟﺬﻳﻥ ﻴﺴﮑﻨﻮﻥ
ﻤﻌﻪ فی اﻟﺠنة ﻫﻮٴلاء
اﻟﺎثناﻋﺸﺮ ﺍﻣﺎم ﻣﻨﺰل ﻮ
ﻣﺤل ﻨﺰﻭل ﻤﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ( ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎمی که ﺳﺎﻟکی
ﭽﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭﻣﺘﻮﻗﻒ ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﻧﺒﺎل ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ) ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﻋﺪﻥ اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻭﺳﻄ
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ ﺍﺳﺖ ( ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺮﺗفع ﺘﺮﻳﻥ ﻘﻠّﻪ
ﺍﻳﻥ ﺘﭙّﻪ ﺑﻬﺸﺘﻰ'
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻫِﺮَم  ﻔﺮﺽ ﺷﻮﺩ)
ﮐﻪ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ.( ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ اﺭﺗﻔﺎع
ﻤﺤﻞ' ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻤﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺪﻧﺎ ﻭ ﺗﺪﻟّﻯ
ﺮﺳﻴﺪ' ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺭ ﭼﻨﺪ ﻣﻴﻠﻴﻤﺘﺮﻯ
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﻗﺎﺏ ﻗﻮﺳﻴﻥ
اﻭ ﺃﺩنی ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺯﻧﺪﮔی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ' ﻫﻤﻴﻥ اﺷﺨﺎﺹ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﮔﺎﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﭘﻴﺶ ﮔﻮئی
ﺪﻭﺍﺯﺩﻩ ﺍﻣﺎﻡ'
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻄﺮح ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒلی ﻨﻴﺰ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
اولی اﻟﻌﺰم ﺪﻭﺍﺯﺩﻩ
ﮐس ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﻮﺍﺭﻳﻮﻥ
عیسی ﻮ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺴﺌﻮﻟﺎﻥ
ﺪﻭﺍﺯﺩﻩ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺁﺏ ﺑﺎ ﻣﻮسی آﻣﺪﻩ.
ﻭلی اﻳﻥ ﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﺎﻫم در یک
زمان ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻧﺒﺎل هم ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ' ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﻗﻮس
ﺻﻌﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﻭ
ﭘﻨج ﺸﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭل که ﺟﻤﻌﺎ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﻣﻘﺎم
اﻟﻬی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺭﺍ ﺗﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻮﻫﺮﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻘﺎم اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
غیر ﺍﺷﮑﺎﺭ' ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﻫﻤﻴﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺎﻥ ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻋﺪﻥ ﺰﻧﺪگیﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﭼﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ﺩﺭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ' ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬی ﻮﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ' ﻭﭼﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﻄﻌی اﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ'
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﺒﺎ ﻣﺤﻤﺪ' ﺗﺎ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
بجهان ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺒﻨﺎم ﻤﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ' ﻭﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺗﺎﺯﻩ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
اﻭ' ﺑﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﺗﺎ
ﻣﻮﻓق ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎن ﺸﻮﻧﺪ'ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﺪﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭم
ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎن
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻮ ﺷﻬﻮدﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﺍﻳﻥ ﺤﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺪﺭﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍح ﺒﺎﻳﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ اﻟﻬی
ﺪﺭ ﻋﻈﻤﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘلی ﻮ ﺍﺧﻠﺎقی
ﻮﺻﻔﺎﺗﻰ' ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩﻯ
که ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻰ ﺑﻴﻨﻴم
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺳﺎﺋل ﻴﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ' ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ همین ﺒﺎﻳﻥ
ﺘﺤﻘﻴق ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ'
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس ﻧﺰﻭل
ﺨﺒﺮﻯ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی آﻧﻬﺎ' ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
کاﻣﻞ ﻣﮑﻤّل ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﺠﺎﻭﺭ ﺭﻭح
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺮﺍﺗبی
ﺒﻬﺸﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﻣﮑﺎنی
ﻮ ﺑﻮﺳﺘﺎنی ﻨﺪﺍﻧﻴﻢ'
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺎمی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﻭﻋﻘلی ﻮ ﺍﻟﻬﺎمی
ﻮ ﻧﻮﻋی ﺒﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﺪﺍﻧﻴم
ﻮ ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻮﻋی ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ' ﺍﻳﻥ
ﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺎﻫم ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤگی
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ' ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺭﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻋث ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﻭﻳﺎ
ثوﺍﺏ ﻭ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
کسب ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ' ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
اﺣﺴﺎس ﮐﺮﺩ ﻭﺩﻳﺪ'
ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻳق ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
عقلی  ﺁﻧﻬﺎ.
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺗﻮﺳل ﺒﺎﻧﻬﺎ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭل
ﺪﺭﻋﻘل ﻮ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻧﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤثال ﺪﺳﺘﻮﺭ ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺳﺖ ﺑﺴﻠﻤﺎﻥ ﻔﺎﺭﺳﻰ'
ﮐﻪ ﺑﺤث ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﻮﻟﺎ
ﺑﺮﺍﻯ اﺑﻮﺫﺭ ﻧﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻓﻬﻤﻴﺪ ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭﺣتی ﻤﻴﮑﺸﺪ.
ﻭ ﺑﻌﺪ ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﻤﻘﺪﺍﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﺤث ﺑﺎ
ﻣﻮﻟﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻔﺎﺭسی ﻤﻄﺮح ﻨﮑﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺍﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻓﻬﻤﻴﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭﺣنی ﻤﻴﮑﺸﺪ.
ﻃﺒﻴﻌی اﺳﺖ ﺗﻔﺎﻭﺕﻋﻘلی
اﻣﺮﻯ کمّی ﻮ ﺩﺭ
ﻳک ﺴﻄح ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻮ ﮐﻴفی ﺒﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺮ ﻳک اﺯ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭک
آﺎﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.

حدیث 3153 - ﺍﺯ ﺟﺎﺑﺮ ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ
ﺼﺤﺎﺑﻪ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ۱۹۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻭﻗتی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺧﺘﺮﺵ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺭﺍ ﺑﻤﻮﻟﺎ ﻋلیّ
ﺸﻮﻫﺮ ﺩﺍﺩ' ﻣﺮﺩﻯ
اﺯﻗﺮﻳﺶ ﺁﻣﺪ ﻭ
ﮔﻔﺖ' ﮐﻪ ﺗﻮ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﻬﺮ ﻧﺎﭼﻴﺰﻯ ﺑﻌلیّ ﺘﺰﻭﻳج
کرﺩﻯ ( ﻗﺮﻳﺸﻴﺎﻥ
ﻬﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺩﺷﻤﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻣﻮﻟﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ'
ﻭ ﺑﻌﺪﺍ ﮐﻪ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺸﺪﻧﺪ'
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﮐﻨﺘﺮل
اﻣﻮﺭ ﺑﺮﺁﻣﺪﻧﺪ'
ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻧﻴﺰ
ﺧﻠﺎﻓﺘﻬﺎﻯ ﺮﺍﺷﺪﻳﻥ
ﻮ ﺍﻣﻮﻯ ﻮﻋﺒﺎسی
ﻮ ﻋثمانی ﻮ ﻓﺎﻃﻤﻰ'
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﻘﺮﻳﺸﻴﺎﻥ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﻴلی ها ﺩﺭﺻﺪﺩ
ﺍﺯﺩﻭﺍج ﺒﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ' ﺗﺎ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ.  ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺧﺖ ﻣﻬﺮﻳﻪﻫﺎﻯ
اﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺧﺘﺮﺵ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﻬﺮﻳﻪ ﺑﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺍﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﻧﺴﺎنی
ﻠﺎﻳق ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.
ﻭﺍﻟﻬی ﭽﻮﻥ ﺨﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ ﺍﻟﻴﻬﻴﻮﻥ
ﺒﻘﻮل ﻘﺮﺁﻥ' ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻬم ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻳک ﻄﺮﻑ ﺍﻟﻬی
ﻮ ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬی ﺒﺎﺷﺪ' ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻧﺎ ﺷﺎﻳﺴﺖ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻭﺭﻧﺪ. ﻭﺁﻧﮕﻬی
ﺘﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬی ﺪﺭ
ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺍثهاﻯ
اﻟﻬی ﺒﺮﺍﻯ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ' ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺟﺴﻤﺎنی
ﻮ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺩم اﻣﺎﻣﺎﻥ
اﺷﮑﺎﺭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﻳشی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.ﻭ

ﺍﮔﺮ ﻳﻜﻄﺮﻑ
ﺍﻟﻬی ﺒﺎﺷﺪ' ﺑﺮﺧی
اﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ ﺟﺎﻧﺸﻴنی
ﻮ ﮐﻤﺎل اﻟﻬﻰ ﺟﺴﺘﻥ
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺤﺴﺎﺩﺕ
ﺑﻤﻮﻟﺎ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ'
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬی ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ'
ﮐﻪ ﻣﻮﻗﻌﻴتی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﻮﻟﺎ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺘﻰ
ﺩﺷﻤﻥ ﭽﻨﻴﻥ
عقاید ﺳﻠﻮکی ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻭ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ' ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺨﻮبی اﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺖ. ﮐﺸﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺠﻨﮕی ﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻬﻀﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﻗﺮﻳﺸﻴﺎﻥ' ﻭﺣتی
ﻘﺒﺎﻳﻞ ﺩﻳﮕﺮ' ﺩﺷﻤﻨﻴﻬﺎﻯ
ﺸﺪﻳﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻮﻟﺎ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺩ' ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﻤک ﺒﭙﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻭﻋﻤﺮ ﻧﻤﻮﺩ. ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﭘﺎﺳخ
ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻤﺎ ﺃﻧﺎ ﺯﻭّﺟﺖ
ﻋﻠﻴّﺎ' ﻭ ﻟﮑﻥ
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی ﺰﻭّﺟﻪ
ﻟﻴلة ﺃﺳﺮﻯ بی
ّ عند ﺳﺪﺭة ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﻰ'
ﻓﺄﻭحی اﻟﻠﻪ ﻋﺰ
ﻭ ﺟل الی اﻟﺴﺪﺭة
'ﺃﻥ اﻧثرﻯ' ﻓﻨثرﺕ
ﺍﻟﺪُﺭ ﻭ ﺍﻟﺠﻮﻫﺮ
ﻋﻠﻴّا ﺤﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻦ'
ﻓﻬﻥّ ﻴﺘﻬﺎﺩﻳﻨﻪ
ﻭ ﻳﺘﻔﺎﺧﺮﻥ ﺒﻪ'
ﻭ ﻳﻘﻠﻥ هذﺍ ﻧثاﺭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﻨﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻳﻥ ﻤﻥ ﻨﺒﻮﺩم
که ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺭﺍﺑﻌلیّ
ﺘﺰﻭﻳج ﻨﻤﻮﺩﻡ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺘﻌﺎل ﺪﺭ ﺷﺐ ﺍﺳﺮاء

ﻣﻥ ﺪﺭ ﺳﺪﺭت ﺍﻟﻤﻨﺘﻬی
ﺒﻮﺩ' ﮐﻪ ﻭﺣی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺸﺠﺮﻩ ﺳدﺭ رﺳﻴﺪ'
ﮐﻪ ﻧثاﺭ ﻭ ﺷﺎﺑﺎﺵ
ﺍﺯ ﺩُﺭ ﻭ ﮔﻮﻫﺮ
ﺑﺮ ﺣﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻥ
ﺒﺸﻮﺩ( ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺣﻮﺭﻳﻪ
ﺍﺳﺖ' ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬی اﺳﺖ. ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﻫﻮﺭ ﻭ ﺧﻮﺭّﻩ ﻭ
ﻗﺮّﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺎﻫم ﺒﺮﺳﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺭﺍﻥ ﻨﻘل
ﻮﺟﻮﺍﻫﺮ ﺑﺎﻫم
ﺘﻔﺎﺧﺮ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
( ﺑﺮﮐﺖ ﺟﻮﺋب ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺣﺎل ﻔﺮﺷﺘﻪ
ﻭ ﺣﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻥ ﺸﺪﻥ
اﺯ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬی اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ' ﮐﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺳﻤﺒﻮل هر ﮐﺎﻣل
اﻟﻬی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻮ (ﻓﻄم
کرﺩﻩ) ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ'
ﻭﻓﻄﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺻﻮم
ﺮﻣﻀﺎنی و اوم ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ) ﻭﺑﻬﻤﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ' ﺍﻳﻥ
ﻨثاﺭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺩﺧﺘﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ (ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻳﺎﺩﮔﺎﺭﻯ ﻮ ﺑﺮﮐﺖ
ﺟﻮﺋی ﻨﮕﺎﻩ ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ'
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﺪﺭت
ﺍﻟﻤﻨﺘهی ﻮ ﺷﺠﺮﻩ
ﻋﺮﺵ ﺑﺸﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺨﻮﺩ ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺣﻮﺍلی ﺒﻬﺸتی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﻳﻨک ﺒﻬﺸﺖ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ ﺒﺮﺩﺍﺷﺖﻋﻘلی
ﻮ ﺭﻭٴﻴﺎﺋی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ' ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﻌلیّ
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﺧﻴلی  اﺯ ﺯﻧﺎﻥ
ﻤﻮٴﻤﻥ ﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺘﺰﻭﻳج
ﻤﻴﮑﺮﺩ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫم ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩﺍﺕ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ' ﻭﺍﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﺨﺘﺎﺭ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺸﺨﺼﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﮑﻠﻒ ﺑﺎﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ' ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﭽﻪ ﺑﮑﻨﻨﺪ' ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭﻟﺎﺩﺷﺎﻥ.
ﻣثلا ﺳﺎﻟک ﺰﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪﮔی ﺴﺎﻟک ﻤﺮﺩ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﻯ ﺒﺎﺷﺪ'
ﻭ ﻭﺣﺪﺕ ﺩﻳنی ﻮ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺣﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻧﺒﻮﺩ' ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬی ﭽﻪ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺯﻥ' ﺣﻮﺭﻳﻪ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺳﺎﻟک ﻤﻄﻴﻊ
ﻭﻋﺎﻣل ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﺣﮑم ﺰﻥ ( ذِن ) ﻮ ﺣﻮﺭﻳﻪ
ﻭﻓﺮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺒﮑﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ  در هر
زمان ﺩﺭﺣﮑم ﺪﺧﺘﺮ
ﻳﺎ ﭘﺴﺮ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺪُﺭ ﻭ ﮔﻮﻫﺮ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ' ﺑﺮﺍﻯ اﺭﺯﻳﺎبی
ﺠﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬی
اﺳﺖ. ﻧثاﺭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻧﺘﺎﻳج اﻟﻬی ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﺭﻭﺍنی ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﻃیّ
کنند .

حدیث 3154 - ﺍﺯ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ۱۹۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻘﺎل ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ' ﺍُﺩﺧﻠﺖ
ﺍﻟﺠنة ﻓﺮﺃﻳﺖ
ﻋلی ﺒﺎﺑﻬﺎ ﻣﮑﺘﻮﺑﺎ
ﺑﺎﻟﺬﻫﺐ' ﻟﺎ ﺍﻪ

ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ' ﻣﺤﻤﺪ
ﺣﺒﻴﺐ ﺍﻟﻠﻪ' ﻋلیّ
ﻮلیّ اﻟﻠﻪ' ﻓﺎﻃمة
ﺃمَة ﺍﻟﻠﻪ' ﺍﻟﺤﺴﻴﻥ
ﻮﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﺻﻔﻮة
ﺍﻟﻠﻪ'ﻋلی ﻤُﺒﻐﻀﻴﻬم
ﻠﻌنة ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺳﻮب ﺨﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩ'
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻮﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﺷﺪﻡ ( ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺑﻌثت ﺍﻭ ﭼﻮﻥ
هر ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ'
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷی
ﻮ( ﻧﺰلة ﺍُﺧﺮﻯ)
ﺍﺯ ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻘﺎﺋﻢ

ﺩﻳﺪم  ﺒﺮﺳﺮ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺒﺎﻃﻠﺎ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ( ﺩﺭﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻬی ﻮ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺻلی ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ) ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻬی
ﻨﻴﺴﺖ ( ﺷﻌﺎﺭ ﺩﺍﺋم
ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ'
ﮐﻪ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬی
ﺨﻮﺩ' ﺣتی  اﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﺋی هستی ﻮلی
ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺴﺘﻰ) ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺣﺒﻴﺐ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ(
ﺷﺮﻃ ﺪﻭم ﻮﻟﺎﺯم
ﺴﺎﻟﻚ ﭘس ﺍﺯ ﺩفع
ﺸﺮﻙ' ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ( هر ﻣﺤﻤﺪی)
که ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭﺗﺄﻟّﻪ'
ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ'
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻧﻘﺶ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺗﻮﺳل
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﺪﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟک
اﺯﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻳﻌنی ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﻓﺖ ﻭﮔﻔﺖ' ﮐﻪ ﺧﺪﺍﺋی
ﻮ ﺭﺏ ﻣﻥ هستی ﻭلی
هنوز ﺧﺪﺍﻯ اﻟﻠﻪ
ﻳﺎ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﻴﺴﺘﻰ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﺪﺍ (رب رحمان )'ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺴﺎﻟک ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬی ﻤﺤﺒﻮﺏ

ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺎ ﺗﺮک ﺴﻠﻮک ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ'
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ ﻭﺣﺪّ
ﺍﻗل ﻤﻮﺭﺩ ﻣﺤﺒﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ)
ﻭﻋلیّ ﻮلیّ ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ( ﺍﻣﺎ ﺷﺮﻁ ﺗﻮﻓﻴق
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
که ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺪﺍﺷﺖ.
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭﺳﺖ ﺩﺭ ﺑﺎﺏ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻋﻠم ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻭ' ﺩﺭ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
هرﮔﺰ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋک ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ'
ﻣﮕﺮ ﻗﺒﻠﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﺤﺴﻴنی ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺰﻧﺪﻩ بمعرفی
خداوند ' ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴنی اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻭﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ'
ﮐﻪ ﻏﺎﻳﺐ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮلی ﻤﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭٴﻴﺎﺋی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰ' ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻤﺎم ﻮﺍﺭﺩﺍﻥ
ﺒﺮﺧﺎﻧﻪ ﻣﺤﻤﺪ'
ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﺍﻭ ﭼﻮﻥ ﺪﺯﺩﺍﻥ'
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺪﻳﻨﻪﻋﻠم ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻭ'ﺑﺨﻠق ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ' ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺪﻧﺒﺎﻝ ﻧﺨﻮﺩ
ﺳﻴﺎﻩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﻓﺼﻮﺹ
ﺍﻟﺤﮑم ﺮﺍ ﺑﻨﻮﻳﺴﻨﺪ'
ﻭلیس هرﮔﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ).
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﮐﻨﻴﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. (ﺍَﻣِﻪ)
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺸﺪﻳﺪ' ﻳﺎ
ﮐﻨﻴﺰ ﺑﺮﺩﻩ' ﺩﺭ

ﻭﺍقع اﻭم
کنندﻩ ﻭ ﺳﺎﻟک ﺰﻥ
یا ذِن اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟک کاﻣا
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺯﻥ'
ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ)
ﻭﺣﺴﻥ ﻮﺣﺴﻴﻥ ﺼَﻔﻮﻩ
ﺍﻟﻬی  ﻬﺴﺘﻨﺪ
(ﻣﻨﺘﺨﺐ ﺍﻟﻬﻰ' ﻭ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﺭﻭﺍﻧﻰ'
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭ ﻣﻘﺎم
اﻧﺴﺎنی ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴﻨﻰ' ﻭﻣﻘﺎم  ﺤﺴنی اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ هرﻋﺼﺮ' ﭼﻪ
ﺍﺷﮑﺎﺭ ﻭ ﭼﻪ ﻣﺴﺘﻮﺭ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺮ
ﻣﺘﻨﻔّﺮﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻟﻌﻨﺖ ﺑﺎﺩ( ﺑﺮ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺮﻃ ﺪﺍﺷﺘﻥ ﻤﺤﺒّﺖ
ﺍﻳﻥ ﭙﻨج ﺘﻥ ﺁل  عبا ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم گرﺩﺩ. ﻭ ﻟﻌﻨﺖ
ﺧﺪﺍ' ﻳک ﺒﺪﮔﻮﺋی
ﻮ ﻧﺎﺳﺰﺍ ﮔﻔﺘﻥ
ﻨﻴﺴﺖ' ﺑﻠﮑﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﺩﻥ ﻮﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻤﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋی ﺮﻭح
ﺸﺨﺺ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﻭ ﺷﺮﻃ ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ'
ﺩﺍﺷﺘﻥهمین ﭙﻨج
ﺴﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺸﺸم ﻮﻫﻔﺘم عرﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ اﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺳﺘﺎنی که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺯﻣﻴﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺩﻭ ﺭﻭﺯ' ﻭ ﻳﺎ
ﺩﻭ ﺍﻭم و یوم  ﻮﺷﻬﻮﺩ' ﻭﺳﭙس
ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭼﻬﺎﺭ ﺭﻭﺯ ﻳﺎ ﺍﻭم
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻓﺮﻳﺪ'
ﻭ ﺭﻭﺯ ﻫﻔﺘم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ' ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻋﺮﺵ
ﺧﻮﻳﺶ ﻧﺸﺴﺖ' ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ ﻧﺸﻮﺩ. ﮐﺎﺭ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮﻫﺴﺘی
ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻔﻮق ﺒﺸریآینده  ﺍﺳﺖ.

حدیث 3155-  ﺍﺯﺭﺳﻮا
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ۱۹۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠﻮ ﺃﻥّ
ثوﺑﺎ ﻣﻥ ثیاﺏ ﺃﻫل
اﻟﺠنة ' ﺍُﻟقی
علی ﺃﻫﻠل الدﻧﻴﺎ'
ﻟم ﻴﺤﺘﻤﻠﻪ ﺃﺑﺼﺎﺭﻫﻢ
ﻭ ﻟﻤﺎﺗﻮﺍ ﻣﻥ ﺸﻬﻮة
اﻟﻨﻈﺮ ﺍﻟﻴﻪ' ﻭ
ﻗﺪ ﻭﺭﺩ ﻋﻨﻬﻢ' ﮐلّ
شیئ ﻤﻥ اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺳﻤﺎعة ﺃﻋﻈم
من عیاﻧﻪ' ﻭ ﮐلّ
ﺸﻴئ ﻤﻥ الاﺧﺮة
ﻋﻴﺎنه  ﺃﻋﻈم
ﻤﻥ ﺴﻤﺎعه 'ﻭ
فی اﻟﻮﺣﻰ ﺍﻟﻘﺪﻳﻢ'
ﺃﻋﺪﺩﺕ ﻟﻌﺒﺎﺩﻯ
ﻤﺎﻟﺎ ﻋﻴﻥ ﺮﺃﺕ'
ﻭ ﻟﺎ ﺍﺫﻥ ﺴﻤﻌﺖ'
ﻭﻟﺎ ﺧﻄﺮ ﺑﻘﻠﺐ
ﺑﺸﺮ ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮﺍﻫﻥ
ﺃﻫل ﺒﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﻭﻯ
اﻫل ﺪﻧﻴﺎ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻧﺪ'
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﻘﺪﺭﺕ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭼﻨﺎﻥ ﻤﻴل
ﺘﻤﺎﺷﺎﻯ ﺁﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ
( ﻟﺒﺎیﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻮضع ﻨﺎ ﺑﺴﺎﻣﺎﻥ
ﻈﺎﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.
ﻗﺒل اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻫﻤﻴﻥ ﺮﻭﺷﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﺴﻴحی
اﻳﻥ ﻤﻈﺎﻫﺮ ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﺑﺤﺪّ ﺍﻋﻠﺎﻯ ﺨﻮﺩ'
ﺩﺭ ﺯﺭﺑﻔتی ﻮ ﺳﻨﮕﺪﻭﺯﻯ
ﻮ ﺯﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺮﻭﺡ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﻟﺒﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺮﻭٴﻴﺎﺋی اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﭼﻨﻴﻥ ﻠﺒﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺠﺒﺮﻭتی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻧﻮع  ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻳﻥ
گوﻧﻪ ﺯﻳﺒﺎﺋی ﺪﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی ثوﺏ ﻭﻟﺒﺎس
'ﻫﻤﺎﻥ ثوﺍﺏ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺩﺭﺻﻮﺭﺕﻫﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ' ﻭﻳﺎ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮ ﻧﻮع
ﻔﻮف ﺒﺸﺮﻯ' ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻔﺎﻭﺕ ﺑﺎﻋث ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺟﺴمی
ﻮ ﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭﺍنی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺭﺍﻭﻯ اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ' ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
'ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺁﻥ
عظیم ﺘﺮ ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ ﺁﻥ اﺳﺖ
(ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺳﻤﺎعیﻮ
ﺑﻴﺎنی اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﻨﻴﺮﻭﻯ
ﺗﺨﻴّل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮند
ﻭ  ﺍﻳﺪﺁل
ﺴﺎﺯﻯ ﺪﺭ ﺗﺼﻮﺭ
ﺫﻫنی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭلی ﭽﻮﻥ ﻣﻮﺻﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ ﺪﻳﺪﻩ ﺷﺪ'
ﺍﻧﻘﺪﺭﻫﺎ ﺟﺎﻟﺐ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ' ﻭﻳﺎ
ﻋﺎﺩﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ) ﻭﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﺁﺧﺮﺕ ( ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭح ﻮﻋﻮﺍﻟم اﻟﻬی
ﻮ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ'ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
بوجود ﻭﻏﻴبی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ' ﻭ ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ'
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺑﻬﺸﺘﻰ) ﺩﻳﺪﻥ ﺁﻥ
عظیم ﺘﺮ ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻨﻴﺪﻥ کی  ﺒﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﺪﻥ ( ﺍﻣﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺍﻟﻬی ﺮﺍ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ' ﺑﺎﺯ ﺣق
ﻤﻄﻠﺐ ﺍﺩﺍ ﻧﺸﺪﻩ
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻳﻥ
ﻤﻮﺻﻮﻑ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
اﻣﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﻋلی
ﺮﻏم ﺘﻤﺎم ﻤﺒﺎﻟﻐﺎﺕ
ﻫﻨﻮﺯ ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﻣﺒﺎﻟﻐﺎﺕ ﺗﻮﺻﻴفی
ﺨﻮﺩ' ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻣﻨﻄق
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺑﺸﺮﻯ' ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺸﻬﺮ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭﻣﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﮐﺎخ ﻮ ﺧﺎﻧﻪ ﻭﺍﻃﺎق
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﺗﺨﺘﺨﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﻋﺮﻳﺾ' ﻭ
ﺣﻮﺭﻳﻪﻫﺎﻯ اﺭﺯﻭﻣﻨﺪ
ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ ﺒﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨند. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﻘﺪﺭتی ﻤﻴﺪﻫﺪ'
ﮐﻪ ﺍﺯﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ
ﺤﻮﺭﻳﻪﻫﺎﻯ اﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺒﻬﺮﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کم ﺬﻫﻥ
ﺮﺍ ﻣﺸﺘﺎق ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﻥ ﻤﺒﺎﻟﻐﺎﺕ
ﮐﻤّﻰ' ﺣتی گرﭼﻪ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ' ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺩﺍﻯ ﺤق ﻤﻄﻠﺐ
ﺍﺯ ﺑﻴﺎﻥ اﻣﻮﺭ
ﮐﻴفی ﻮﻏﻴﺒی ﻮ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ
ﻨﻮع  ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ' ﺑﺎ
ﻋﻈﻤﺖ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل
ﻘﻴﺎس ﺑﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﻮ ﺭﻭﺡ الهی ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﻳﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻨﻮع ﻤﻴﻤﻮنی
اﺳﺖ. ﻳﻌنی ﻤﻴﻤﻮنی
که ﺣتی ﻴک ﺨﺎﻧﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭلی اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻪ ﻓﻘﻂ

ﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﺍﻃﺎق  ﺪﺍﺭﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻯ ﺰﻴﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺗﻌﻠﻖ
ﺑﺪﻭﺳﺘﺎﻥ ﻮ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻮﻳﺎ ﻫﺘﻠﻬﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
که ﭼﻨﺪ ﺍﻃﺎق ﺪﺍﺭﺩ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻧﺎﻥ
که ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﻓﻀﺎﻫﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻰ' ﮐﺎﺧﻬﺎ ﻭ
ﺷﻬﺮﻫﺎ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺣتی ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺯ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺁﻥ ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺒﺎﻟﻐﺎﺕ
ﺩﺭﮐﻤﻴّﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺠﻬﻨمی ﺮﻭح
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ' ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
کراﻣﺎﺕ ﺭﻭحی ﻔﻌلی
ﺨﻮﺩ' ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺪﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ

ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺟﺴمی
ﻮﻋﻘلی ﻮ ﺭﻭﺍنی
ﻮ ﺯﻳﺒﺎﺋی ﻨﻮﻋی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺟﺰ ﺳﻮﺧﺘﻥ
ﻮ ﺣﺴﺮﺕ ﺑﺮﺩﻥ' ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨم ﻴﺎ ﺟﻬﺎﻧﻮم
ﺠﻬﺎﻥ ﻘﺎﺋل ﺸﺪ
. ﺭﺍﻭﻯ ﺒﺎﺯ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺣﻴﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ( ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
سلوکی ﻘﺒﻠﻰ) ﻧﻴﺰ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳت  ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﻮﺩ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬی
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ) ﭼﻨﺎﻥ
ﭙﺎﺩﺍﺷﻬﺎﺋی ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺍﺭﻳﻢ' ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﭼﺸمی ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻩ' ﻭﻫﻴچ
گوﺷﻴی اﺰ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺸﻨﻴﺪﻩ'
ﻭ ﺣتی ﺒﻔﮑﺮ ﻭ ﺩل
کسی خم ﺨﻄﻮﺭ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺫﻫنی
ﺪﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﭘﺬﻳﺮﻯ
ﻮ ﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﺍﺩﺭﺍک اﻧﺴﺎﻥ'
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭﻏﻴبی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ

ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﺋﻰ' ﻭیا
ﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
اﻟﻬی ﻮ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ'
ﻭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﻧﻮعی
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ' ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
عظیم کرﺍﻣﺎﺕ ﺩﺭ
ﺟﺴم ﻮﻋﻘل ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ 'ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﮑسی
که ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﻭﺻﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬی ﺮﺍ'
ﺟﺰ ﺍﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﮑﺴی
ﻨﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ' ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ. ﻳﻌنی
ﺠﺰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺨﺼی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﺭﻭﺍنی
ﻮ ﻋﻘﻠﻰ' ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﻳﺪﻥ
اﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬی ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺁﻧﻬﻢ ﺭﻗﻴﻘﻪﺍﻯ
اﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺮﻗﻴﻘﻪﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ.ﺣتی
ﺪﺭﻧﻮع ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻗﻴﻘﻪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺁﻥ ﺪﻳﺪنی ﻮ ﻓﻬﻤﻴﺪنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺟﺎﻟﺐ ﺍﻳﻨﮑﻪ  ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ' ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺑﻴک ﺪﺭﺟﻪ ﺍﺯﻋﻈﻤﺖ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻴﺮﺳﺪ' ﮐﻪ
ﻗﺒلا ﻧﻴﺰ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻴچ ﺪﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬی ﺒﻴک ﻨﺤﻮ
ﻧﻴﺴﺖ' ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﻭ ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻴک
گوﻧﻪ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 3156 -
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ۱۹۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ ﻘﺮﺃ ﺳﻮﺭة
ﺍﻟﺰﻣّﺮ ﻭ ﺍﺳﺘﺨﻔّﻬﺎ
ﻣﻥ ﻠﺴﺎﻧﻪ' ﻳُﺒﻨی
ﻠﻪ فی اﻟﺠنة ﺃﻟﻒ
ﻣﺪﻳنة 'ﻭ فی
کلّ ﻤﺪﻳنة ﺃﻟﻒ
ﻗﺼﺮ' ﻭ ﻓی کلّ ﻘﺼﺮ
ﻣﺎئة ﺣﻮﺭاء 'ﻭ
ﻟﻪ مع هذﺍ ﻋﻴﻨﺎﻥ
ﺘﺠﺮﻳﺎﻥ' ﻭ ﻋﻴﻨﺎﻥ
ﻨﻀّﺎﺣﺘﺎﻥ' ﻭﻋﻴﻨﺎﻥ
ﻤُﺪﻫﺎﻣﺘﺎﻥ' ﻭﺣﻮﺭ
ﻣﻘﺼﻮﺭﺍﺕ فی اﻟﺨﻴﺎﻡ'
ﻭ ﺫﻭﺍت اﻓﻨﺎﻥ
ﻭﻣﻥ کلّ
ﻔﺎکهة ﺯﻭﺟﺎﻥ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺳﻮﺭﻩ
ﺯﻣّﺮ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ'
ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﺨفی
ﻨﻤﺎﻳﺪ' ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ

ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺷﻬﺮ' ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺷﻬﺮ ﻫﺰﺍﺭ ﻗﺼﺮ'
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻗﺼﺮ ﺻﺪ
ﺣﻮﺭﻳﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﻭ ﭼﺸﻤﻪ ﺁﺏ ﺟﺎﺭﻯ'
ﻭ ﺩﻭ ﭼﺸﻤﻪ ﺗﺮﺷّﺤﮑﻨﺎﻥ
( ﺁﺏ ﺍﻧﺪکی اﺯ ﭼﺸﻤﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻤﻴﺁﻳﺪ)
ﻭ ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﺪﻫﺎم
ﻮ ﻣﻨﻈّﻢ و
مدام 'ﻭ ﺣﻮﺭﻳﻪﻫﺎﺋی
ﺪﺭ ﺧﻴﻤﻪ' ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺸﺎﺧﻪﻫﺎﻯ ﻔﺮﺍﻭﺍن
ﻤﻮ ﭘُﺮ ﺍﺯ ﻣﻴﻮﻩ
ﻭﻫﺮ ﮐﺪﺍم اﺯ ﺩﻭ
ﺟﻔﺖ ﻫﺴﺖ. ( ﺍﻳﻥ ﭙﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
عقبی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋی
ﻮ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
اﺳﺖ.

حدیث 3157 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ192ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ ﺃﺩﻣﻥ
ﻘﺮاءة ﺣﻤﻌﺴﻖ'
ﺑﻌثه ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻭ ﻭﺟﻬﻪ
ﮐﺎﻟثلج ﺃﻭ ﮐﺎﻟﺸﻤس
ﺣﺘّﻯ ﻴﻘﻒ ﺑﻴﻥ
ﻴﺪﻯ اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭﺟل
فی ﻘﻮل ﺃﺩﻣﻨﺖ
ﻋﺒﺪﻯ ﻘﺮاءة
حمعسق ' ﻟم ﺘﺪﺭ ﻣﺎ
ثوﺍﺑﻬﺎ' ﺃﻣّﺎ
ﻟﻮ ﺩﺭﻳﺖ ﻣﺎهی
ﻮ ﻣﺎ ثوﺍﺑﻬﺎ' ﻟﻤﺎ
ﻣﻠﻠﺖ ﻣﻥ ﻘﺮاءﺘﻬﺎ.
ﻭﻟﮑﻥ ﺴﺄﺟﺰﻳﻚ
ﺟﺰﺍٴﻚ' ﺃﺩﺧﻠﻮﺍ
ﺍﻟﺠنة 'ﻭﻟﻪ ﻓﻴﻬﺎ
ﻗﺼﺮ ﻣﻥ ﻴﺎﻗﻮﺗﻪ
ﺣﻤﺮاء ﺃﺑﻮاﺒﻬﺎ
ﻭﺷُﺮﻓﻬﺎ ﻭ ﺩﺭﺟﻬﺎ
ﻣﻨﻬﺎ' ﻳُﺮﻯ ﻈﺎﻫﺮﻫﺎ
ﻣﻥ ﺒﺎﻃﻨﻬﺎ' ﻭ ﺑﺎﻃﻨﻬﺎ
ﻣﻥ ﻈﺎﻫﺮﻫﺎ' ﻭﻟﻪ
ﻓﻴﻬﺎ ﺣﻮﺭ ﺃﺗﺮﺍﺏ
ﻣﻥ اﻟﺤﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻦ'
ﻭ ﺃﻟﻒ ﺟﺎﺭیة 'ﻭ
ﺃﻟﻒ ﻏﻠﺎم ﻤﻥ
اﻟﻮﻟﺪﺍﻥ اﻟﻤﺨﻠّﺪﻳﻦ
ﺍﻟﺬﻳﻥ ﻮﺻﻔﻬم
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻋﺎﺩﺕ
ﺑﻘﺮاءت ﺳﻮﺭﻩ ﻗﺮﺍنی
ﺤﻤﻌﺴق را ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺭﻧگ ﺼﻮﺭﺕ ﺍﻭ ﭼﻮﻥ
ﻴح ﺴﻔﻴﺪ ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ ﻧﻮﺭﺍنی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺰ ﻭ ﺟل ﻤﻴﺎﻳﺴﺘﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﺃﻯ
ﺒﻨﺪﻩ ﻣﻦ ( ﺳﺎﻟک
ﻤﻄیع ﻮﻋﺒﺪ ﻭ ﻣﻮﺑﺪ)
ﻗﺮاءﺖ ﺣﻢﻋﺴق
کرﺩﻯ' ﻭ نمی ﺪﺍﻧﺴنی  که ﭼﻪ
ثوﺍبی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴتی
ثوﺍﺏ ﺍﻥ ﭼﻴﺴﺖ'ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﻗﺮاءﺖ ﺁﻥ ﻤﻠﻮل
ﻨﻤﻴﺸﺪﻯ ﻮلی ﻤﻥ
ﭙﺎﺩﺍﺵ ﺗﻮﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻢ'
ﭘس ﺍﻭﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﮐﻨﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﮐﺎخی
اﺯ ﻳﺎﻗﻮﺕ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﻫﺎ ﻭ ﺑﺎﻟﮑﻨﻬﺎ
ﻭﭘﻠّﻪﻫﺎﻯ ﺁﻥ
اﺯ ﻳﺎﻗﻮﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺪﺍﺧل
ﺁﻥ ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﻭ ﺍﺯ ﺩﺍﺧل نیز
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺁﻥ ﺩﻳﺪنی
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ اﻭ
ﺩﺭ ﺁﻥ کاخ ﺤﻮﺭﻳّﻪﻫﺎﺋی
ﻬﺴﺖ' ﮐﻪ ﺧﺎکی ﻮﻣﻄیع
اﺯ ﺣﻮﺭﺍﻟﻌﻴﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ(ﺯﻧﺎﻥ
ﺰﻳﺒﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺰﻳﺒﺎ ﺭﻭﻯ ﻮ ﺯﻳﺒﺎ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ' ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬی
ﻮ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ'
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻋﻠم
ﻠﺪﻧّﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ' ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
عقلها ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ) ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
هزﺍﺭ ﺟﺎﺭﻳﻪ ﮐﻨﻴﺰ(
ﻳﺎ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻧﻬﺮ
ﻭ ﺁﺏ ﻭ ﺭﻭﺍنی
اﻣﻮﺭ ﺍﺳﺖ) ﻭﻫﺰﺍﺭ
ﻏﻠﺎﻡ ( ﭘﺴﺮ ﺑﭽﻪ
ﺯﻳﺒﺎ ﺭﻭﻯ ﻴﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻳﺒﺎﺋی
ﺠﺎﻭﻳﺪﺍﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻭﺳﺘﺎﻳﺶ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺮﺩ ﻭ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻄﺎﻟﺐ ﻧﺠﺎﺕ). ﺣمع
ﻤﺒﻮل ﭙﻨج ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ' ﻭ ﻗﺮاءﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﻗﺮّﻩﮔﻴﺮﻯ اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حذیث 3158 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
(ﺝ۸ﺹ192ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ ﻘﺮﺃ ﺳﻮﺭة'
ﺍﻧّﺎ ﺃﺭﺳﻠﻨﺎ'
ﻣﺤﺘﺴﺒﺎ ﺻﺎﺑﺮﺍ
فی ﻔﺮﻳضة ﺃﻭ ﻧﺎﻓلة
ﺃﺳﮑﻨﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
ﻤﺴﺎﮐﻥ اﻟﺄﺑﺮﺍﺭ'
ﻭ ﺃﻋﻄﺎﻩ ثلاث ﺟﻨّﺎﺕ
مع ﺠﻨّﺘﻪ' ﮐﺮﺍکة
ﻣﻥ اﻟﻠﻪ ﻭ ﺯﻭﺟﻪ
ﻣﺎﺋتی ﺤﻮﺭاء ﻮ
ﺃﺭبعة ﺁﻟﺎﻑ ﺷﻴّﺐ
ﻫﺮ ﮐس
ﺳﻮﺭﻩ (ﺍﻧّﺎ ﺃﺭﺳﻠﻨﺎ)
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺳﻮل ﺮﺍ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻳﻢ' ﻗﺮاءﺖ
ﮐﻨﺪ ( ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هر ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺳﻮل
الهی اﻭ ﺍﺳﺖ' ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
همگاﻥ

ﻣﺮﺩم اﺭﺳﺎل ﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻫﺮ ﻳک  اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﻣﮑﺘﺐ
ﻭ ﻗﺮّﻩﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﺍﻭ ﻫﻤﻪ ﺍﺭﺳﺎلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﺑﻄﻮﺭﻯ ﺒﺨﻮﺍهند
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻤﺤﺎﺳﺒﻪ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭ ﺑﻤﺎﻧند'
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻓﺮﻳﻀﻪ ﻭﺍﺟﺐ
ﻳﺎ ﻧﺎﻓﻠﻪ (ﺍﺣﺘﺴﺎﺏ
ﻭ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ'
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺻﺒﻮﺭ ﺑﻮﺩﻥ
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺍﻟﻬی
ﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ' ﻭ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﺻﻠﺎﺕ ﻓﺮﻳﻀﻪ
ﻳﺎ ﻧﻤﺎﺯ ﻫﺎﻯ ﻮﺍﺟﺐ'
ﻭﻳﻌنی همین اﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻮ ﺍﺗﺼﺎل ﺒﺎ ﭘﻨج
ﺠﺘﻥ ﺁﻝﻋﺒﺎ' ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﻭ ﻧﺎﻓﻠﻪﻫﺎ
ﺗﻤﺎم ﻨﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
اﺿﺎﻓﻰ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺷﺒﻬﺎ ﻳﺎ ﺭﻭﺯﻫﺎ'
ﻭ ﺗﻤﺎم ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی
اﻭ' ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬی ﺒﻮﺩﻩ' ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻮ ﺩفع  ﺸﺮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺳﺎﮐﻥ ﺒﺎ
ﺃﺑﺮﺍﺭ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺳﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭم
اﻭ ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣتی
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
(ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ'
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ ﭙﺎﺩﺷﺎﻫﻰ'
ﻭﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﺮﻭٴﻴﺎﺋﻰ' ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮم ﺎﻧﺘﻈﺎﺭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ' ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ)
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺯﻭج ﻮﻫﻤﺴﺮ  ﺑﺎ ﺩﻭﻳﺴﺖ
ﺣﻮﺭﻳّﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﭼﻬﺎﺭ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﻴﻮﻩ ( ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﺒﺎﮐﺮﻩ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﻭﻧﻴﺰﻫﺮﮐﺪﺍم
اﺯ ﺣﻮﺭﻫﺎ ﻭ ﻗﺮّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ' ﻭ

ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی بی ﭙﺎﻳﺎﻥ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺯﻧﺎﻥ ﺒﻴﻮﻩ
ﻳﻌنی اﺯﺍﺩﻯ ﺪﺭ
ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﺭﺯﻭﻯ
هرﻣﺮﺩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺯﻧﺎﻥ اﻟﻬی ﻨﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﭙﺎﺩﺍﺷﻬﺎﺋی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ' ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﻣﻮﺭﻏﻴﺮ
ﺟﻨسی ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺣتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ که
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﺯﺍﺩﻧﺪ'
ﺣتی اﮔﺮ ﺯﻧﺎﻥ
ﺒﺎ ﮐﺮﻩ ﻭﻳﺎ ﺷﻮﻫﺮﺍﻥ
ﻤﺘﻌﺪﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﻭﻳﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ
ﺒِﮑﺮ ﻭ ﻧﻮﻳﻥ ﻮﻳﺎ
ﺗﮑﻤﻴل اﻓﮑﺎﺭ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ.

حدیث 3159 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۸ﺹ102  ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﻤﻥ
ﻘﺮﺃ ﺳﻮﺭة'ﻫل ﺃتی
علی اﻟﺎﻧﺴﺎﻥ'
فی کلّ غدﺍة ﺧﻤﻴس
ﺯﻭّﺟﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻥ
اﻟﺤﻮﺭ ثمّاﻧﻤﺎئة
ﻋﺬﺭاء ' ﻭ ﺃﺭبعة
ﺁﻟﺎﻑ ﺷﻴّﺐ' ﻭ ﺣﻮﺭﺍ
ﻣﻥ اﻟﺤﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻦ'
ﻭ ﮐﺎﻥ کغ ﻤﺤﻤﺪ
ﻫﺮﮐس
ﺳﻮﺭﻩ ﻗﺮﺁﻧﻰ' ﺁﻳﺎ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺪﺍﺭﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭽﻪ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ' ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﺭﻭﺯ ﭘﻨج ﺸﻨﺒﻪ
ﻗﺮاءﺖ ﮐﻨﺪ' ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
( ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ)
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎ ﻫﺸﺖ ﺻﺪ
ﺣﻮﺭﻳﻪ ﺗﺰﻭﻳج
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﮐﺮﻩ'
ﻭﭼﻬﺎﺭﻫﺰﺍﺭ ﺣﻮﺭﻳﻪ
ﺑﻴﻮﻩ ﺍﺯ ﺣﻮﺭﻳﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻦ ﺗﺰﻭﻳج
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ' ﻭﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ(
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨجم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺣﻮﺭﻳّﻪﻫﺎ'
ﻭﻫﻮﺭ ﻭ ﺧﻮﺭّﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ' ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی کلّی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻠﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﭼﻪﺍﻓﮑﺎﺭﻯ
ﺒِﮑﺮ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﻥ ﺒﺎﺭ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ' ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ
که ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻘﺒلا
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ'
ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻮ ﺗﮑﻤﻴل
ﺁﻥ ﺒﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺘﺎﺯﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺭﻭﺷﻥ کننذﻩ ﭼﺸم
ﻮﺩل ﻬﺴﺘﻨﺪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺮﻭﺷﻥ ﺪﻝ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻧﺎﻥ ﺨﻮﺭﺳﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 3160 - ﺍﺯ
ﺍﺑﻥ عباس ﻧﻘل ﺸﺪﻩ
(ﺝ۸ﺹ192 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺧﻄﺒﻪﺍﻯ ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﻤﻥ
عمل فی ﺘﺰﻭﻳج ﺒﻴﻥ
ﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﺤﺘّﻯ
ﻴﺠمع ﺒﻴﻨﻬﻤﺎ'
ﺯﻭّﺟﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰ
ﻭ ﺟﻞ ﺃﻟﻒ ﺍﻣﺮﺃة
ﻣﻥ اﻟﺤﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻦ'
ﮐلّ اﻣﺮﺃة فی ﻘﺼﺮ
ﻣﻥ ﺪُﺭ ﻭ ﻳﺎﻗﻮﺕ'
ﻭ ﻣﻥ ﺒﻨﻰ ﻣﺴﺠﺪﺍ
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ' ﺑتی
اﻟﻠﻪ ﻟﻪ ﺑﮑلّ
ﺸﺒﺮ ﻣﻨﻪ ﺃﻭ ﺑﮑلّ
ﺬﺭﺍﻉ' ﻣﺴﻴﺮة ﺃﻟﻒ
ﻋﺎﻡ ﻣﺪﻳنة ﻣﻥ
ﺬﻫﺐ ﻭ ﻓﻀّﻪ ﻭ ﺩُﺭ
ﻭ ﻳﺎﻗﻮﺕ ﻭ ﺯﻣﺮّﺩ
ﻭ ﺯﺑَﺮﺟﺪ' فی
کلّ ﻤﺪﻳمة ﺃﺭﺑﻌﻮﻥ
ﺃﻟﻒ ﺃﻟﻒ ﻗﺼﺮ'
فی کلّ ﻘﺼﺮ ﺃﺭﺑﻌﻮﻥ
ﺃﻟﻒ ﺃﻟﻒ ﺩﺍﺭ' ﻭ
فی کل ّ ﺪﺍﺭ ﺃﺭﺑﻌﻮﻥ
ﺃﻟﻒ ﺃﻟﻒ ﺑﻴﺖ'
فی کلّ ﺒﻴﺖ ﺃﺭﺑﻌﻮﻥ
ﺃﻟﻒ ﺃﻟﻒ ﺳﺮﻳﺮ'
ﻋلی کلّ ﺴﺮﻳﺮ ﺯﻭجة
ﻣﻥ اﻟﺤﻮﺭ

ﺍﻟﻌﻴﻦ' ﻭﻟﮑلّ  ﺰﻭجة ﺃﻟﻒ
ﺃﻟﻒ ﻭﺻﻴﻒ' ﻭ ﺃﺭﺑﻌﻮﻥ
ﺃﻟﻒ ﺃﻟﻒ ﻭﺻﻴفة
فی کلّ ﺒﻴﺖ ﺃﺭﺑﻌﻮﻥ
ﺃﻟﻒ ﺃﻟﻒ ﻣﺎﺋﺪﻩ'
ﻋلی کلّ ﻤﺎﺋﺪة
ﺃﺭﺑﻌﻮﻥ ﺃﻟﻒﺃﻟﻒ
ﻗصعة 'فی کلّ ﻘصهة
ﺃﺭﺑﻌﻮﻥﺃﻟﻒ ﺃﻟﻒ
ﻟﻮﻥ ﻤﻥ اﻟﻄﻌﺎﻡ'
ﻭ ﻳﻌﻄی اﻟﻠﻪ ﻭﻟﻴّﻪ
ﻣﻥ اﻟﻘﻮۀة ﻣﺎ
ﻳﺄﺗی علی  ﺗﻠک اﻟﺄﺯﻭﺍﺝ'
ﻭﻋلی ﺬﻟک اﻟﻄﻌﺎﻡ'
ﻭﻋلی ﺬﻟک اﻟﺸﺮﺍﺏ
فی ﻴﻮک ﻮﺍﺣﺪ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺰﻭﻳج
ﺪﻭ ﻣﻮٴﻤﻥ ﺒﺎﻫم
ﺒﮑﻮﺷﺪ' ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻬم ﺠمع
کند (ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺳﺮﻭساﻣﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ' ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
اﻭم کننده ﻭ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺮﺍ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﮐﻤک ﻨﻤﺎﻳﺪ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺯﻥ ﺤﻮﺭﻳّﻪ ﺗﺰﻭﻳج
ﻤﻴﮑﻨﺪ ( ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﺸتی ﺸﻮﺩ'
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﻮﺍﻟﻬی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺯﻧﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻮﺻﻠﺖ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﻤﻴﮑﻮﺷﻨﺪ'
ﻭ ﻫﺰﺍﺭ ﺷﻮﻫﺮ ﻧﻴﺰ
ﺍﺧﻠﺎق اﻭ ﻋﺮﻓﺎ
ﺩﻋﺎﻯ ﺨﻮبی ﻨﻴﺴﺖ)
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺯنی ﺪﺭ ﻳک
کاخ اﺯ ﺩُﺭ ﻭﻳﺎﻗﻮﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﻨﻴﺮﻭﺋی
ﺒﻮﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻳک ﺮﻭﺯ ﺑﻬﻤﻪ
ﺍﻳﻥ ﺰﻧﺎﻥ ﺒﺮﺳﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻮ ﻣﻥ ﺘﻮﻟّﻯ
ﺃﺫﺍﻥ ﻤﺴﺠﺪ ﻣﻥ
ﻤﺴﺎﺟﺪ ﺍﻟﻠﻪ' ﻓﺄﺫﻥ
ﻔﻴﻪ ﻭ ﻫﻮ ﻳﺮﻳﺪ
ﻭﺟﻪ ﺍﻟﻠﻪ' ﺃﻋﻄﺎﻩ
ﺍﻟﻠﻪ ثوﺍﺏ ﺃﺭﺑﻌﻴﻥ
ﺃﻟﻒ ﺃﻟﻒ ﺻﺪّﻳﻖ'
ﻭ ﺃﺭﺑﻌﻴﻥ ﺃﻟﻒ
ﺃﻟﻒ ﺷﻬﻴﺪ' ﻭﺃﺩﺧل
ﻔﻰ ﺷﻔﺎﻋﺘﻪ ﺃﺭﺑﻌﻴﻥ
ﺃﻟﻒ ﺃﻟﻒ ﺍَمّة
' ﻭفی کلّ امّة ﺃﺭﺑﻌﻮﻥ
ﺃﻟﻒ ﺃﻟﻒ ﺭﺟﻞ' ﻭﮐﺎﻥ
ﻟﻪ ﺟنة ﻣﻥ اﻟﺠﻨّﺎﺕ'
فی کلّ ﺠنة ﺃﺭﺑﻌﻮﻥ
ﺃﻟﻒ ﺃﻟﻒ ﻣﺪﻳﻨﻪ'
فی کلّ ﻤﺪﻳﻨﻪ ﺃﺭﺑﻌﻮﻥ
ﺃﻟﻒ ﺃﻟﻒ ﻗﺼﺮ'
فی کلّ ﻘﺼﺮ ﺃﺭﺑﻌﻮﻥ
ﺃﻟﻒ ﺃﻟﻒ ﺩﺍﺭ'
فی کلّ ﺪﺍﺭ ﺃﺭﺑﻌﻮﻥ

ﺃﻟﻒ ﺃﻟﻒ ﺑﻴﺖ
فی کلّ ﺒﻴﺖ ﺃﺭﺑﻌﻮﻥ
ﺃﻟﻒ ﺃﻟﻒ ﺳﺮﻳﺮ'ﻋلی
کلّ ﺴﺮﻳﺮ ﺯﻭجة
ﻣﻦ ﺍﻟﺤﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻦ'
سعة ﮐلّ ﺒﻴﺖ ﻣﻨﻬﺎ
ﻣثل اﻟﺪﻧﻴﺎ ﺃﺭﺑﻌﻮﻥ
ﺃﻟﻒ ﺃﻟﻒ ﻣﺮّة'
ﻟﮑﻞ ﺯﻭجة ﺃﺭﺑﻌﻮﻥ
ﺃﻟﻒ ﺃﻟﻒ ﻭﺻﻴﻒ'
ﻭ ﺃﺭﺑﻌﻮﻥ ﺃﻟﻒ
ﺃﻟﻒ ﻭﺻﻴفة 'فی
کلّ ﺒﻴﺖ ﺃﺭﺑﻌﻮﻥ
ﺃﻟﻒ ﺃﻟﻒ ﻣﺎﺋﺪة'ﻋلی
کلّ ﻤﺎﺋﺪة ﺃﺭﺑﻌﻮﻥ
ﺃﻟﻒ ﺃﻟﻒ ﻗصعة
'فی کلّ ﻘصعة ﺃﺭﺑﻌﻮﻥ
ﺃﻟﻒ ﺃﻟﻒ ﻧﻮع ﻤﻥ
اﻟﻄﻌﺎﻡ' ﻟﻮ ﻧﺰل
ﺒﻪ ﺍﻟثقلان 'ﻟﮑﺎﻥ
ﻠﻬم فی ﺃﺩنی ﺒﻴﺖ
ﻣﻦ ﺑﻴﻮﺗﻬﺎ'ﻣﺎ
ﺷاؤا ﻣﻥ اﻟﻄﻌﺎم
ﻮ ﺍﻟﺸﺮﺍﺏ ﻭ ﺍﻟﻄﻴﺐ
ﻭ ﺍﻟﻠﺒﺎس ﻭ ﺍﻟثماﺭ
ﻭ ﺍﻟﻄﺮﺍﺋﻒ ﻭ ﺍﻟﺤلیّ
ﻮ ﺍﻟﺤﻠﻞ' کۀّ ﺒﻴﺖ
ﻳﮑﺘفی ﺒﻤﺎ ﻓﻴﻪ
ﻣﻥ هذه ﺍﻟﺄﺷﻴاء
عمّا ﻓﻰ ﺍﻟﺒﻴﺖ
ﺍﻟﺂﺧﺮ ﻭﻫﺮﮐس
ﻣﺴﺠﺪﻯ ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺴﺎﺯﺩ ( ﭼﻪ ﻣﺴﺠﺪ
ﻣﮑﺎﻥ عبادﺕ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﻣﻌﺒﺪ ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻫی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻳﺎ ﻫﺮﻧﻤﺎﺯﻭﺳﺠﻮﺩﻯﮑﻪﺳﺎﻟﮑﻴﺪﺭﺳﻠﻮﻛﺒﻨﻤﺎﻳﺪ'ﻭ
ﺗﺴﻠﻴم اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺒﺎﺷﺪ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺩﺭ ﺍﺯﺍﻯ
هر ﻭﺟﺐ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻴﺎ
ﺫﺭﻋﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ' ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ثوﺍﺏ ﭼﻬل ﻤﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺼﺪّﻳق ﻮ ﭼﻬل ﻤﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺸﻬﻴﺪ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
کاﻣل ﺸﺪﻩ

ﻭ ﺷﻬﻴﺪﺍﻥ ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭ وقت ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻥ و مرگ قبل
از مرگ ) ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﭼﻬل ﻤﻴﻠﻴﻮﻥ
اﻣّﺖ' ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﭼﻬل ﻤﻴﻠﻴﻮﻥ ﺸﺨﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻬﺸﺖ ﺍﻭ (ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ) ﭼﻬل ﻤﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺸﻬﺮ' ﻭﻫﺮ ﺷﻬﺮﻯ
ﭽﻬل ﻤﻴﻠﻴﻮﻥ
کاﺥ' ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎخی
ﭽﻬل ﻤﻴﻠﻴﻮﻥ ﺨﺎﻧﻪ'
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮﮐﺪﺍم ﭽﻬل
ﻤﻴﻠﻴﻮﻥ

ﺍﻃﺎﻕ' ﻭﺩﺭﻫﺮﺍﻃﺎق
ﭽﻬل ﻤﻴﻠﻴﻮﻥ ﺴﺮﻳﺮ
ﻭ ﺗﺨﺖ ﺧﻮﺍﺏ' ﻭ ﺭﻭﻯ
هر ﮐﺪﺍم ﻴک
همسر ﺣﻮﺭﺍﻟﻌﻴﻥ
هست (ﺧﻮﺷﺎ ﺑﺤﺎل
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻤﻨﺘﻈﺮ
ﺍﻳﻥ همه ﺳﮑس ﺑﺮﺍﻯ
ﻴک ﺮﻭﺯعبادت
غیر سلوکی شرک
آمیز ) ﮐﻪ ﻫﺮ ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺒﻮﺳﻌﺖ ﺩﻧﻴﺎ ﭼﻬل
ﻤﻴﻠﻴﻮﻥ ﺒﺎﺭ' ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ هر ﻫﻤﺴﺮﻯ
ﭽﻬل ﻤﻴﻠﻴﻮﻥ

ﻧﺪﻳم ﻮ ﭼﻬل ﻤﻴﻠﻴﻮﻥ
ﻨﺪﻳﻤﻪ' ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
ﭽﻬل ﻤﻴﻠﻴﻮﻥ ﺴُﻔﺮﻩ
ﻭﻣﺎﺋﺪﻩ ﻭ ﺭﻭﻯ
هر ﮐﺪﺍم ﭽﻬل ﻤﻴﻠﻴﻮﻥ
ﭙﺸﻘﺎﺏ' ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍم ﭽﻬل ﻤﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺮﻧگ غذا ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ثقلان (ﺍﻧس
ﻭ ﺟﻦ) ﺩﺭ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻥ
اﻳﻥ ﺨﺎﻧﻪﻫﺎ ﻧﺎﺯل
گردﻧﺪ ﻭ ﻣﻬﻤﺎﻥ
ﺸﻮﻧﺪ ﻫﺮﭼﻪ ﻏﺬﺍ
ﻭﺷﺮﺍﺏ ﻭﻳﺎ ﻋﻄﺮ
ﻭﻟﺒﺎس ﻭﻳﺎ ﻣﻴﻮﻩ
ﻭﺗﺤﻔﻪ ﻭ ﭼﻴﺰﻫﺎﻯ
ﻈﺮﻳﻒ ﻭﺯﻳﻨتی
ﻮ ﭘﺎﺭﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ'
ﻫﺮﺧﺎﻧﻪﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺩﺍﺭند
'ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﺒﺎﺷﺪ (ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻬﻔﺘﻪ ﻭﺳﺮﮐﻮﺏ
ﺷﺪﻩ ﺟﻨسی ﻮ ﺷﮑمی
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﻭ ﻣﺒﺎﻟﻐﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
اﻋﺮﺍﺏ ﺟﺎﻯ ﺗﺄثیر
ﺑﺰﺭﮔی اﺳﺖ. ﻭﺍﺯ
ﻃﺮفی ﻤﻌﻠﻮم ﻨﻴﺴﺖ'
ﮐﻪ ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﻧﻮع فوق ﺒﺸﺮﻯ
ﭽﻪ ﺯﻥ ﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻣﺮﺩ' ﺍﺯ ﭼﻪ ﺷﺎﻧﺴﻬﺎ
ﻭ ﻟﺬﺗﻬﺎ ﺑﺮ ﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭ ﻫﺮﮐس
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺴﺎﺟﺪ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ'
ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺃﺫﺍﻥ ﺒﮕﻮﻳﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ
( ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﺮﺍﺳم
ﻨﻤﺎﺯ ﻭﺳﺠﺪﻩ ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺪﺭﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﭽﻬل ﻤﻴﻠﻴﻮﻥ ﺼﺪّﻳق
ﻮ ﺷﻬﻴﺪ ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﮐﻨﻴﺰﮐﺎﻥ
ﻮ ﺣﻮﺭﻳﻪﻫﺎ. ﻭ (ﺃﻣﻪ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻭم کننده ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﺧﺪﻣﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﻧﺎﻥ
ﻨﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩﻥ ﺴﻠﻮکی
آﻧﺎﻥ ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺷﻬﺮﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻣﺪﻳﻨﻪﻫﺎﻯ ﻔﺎﺿﻠﻪ
ﻭ ﺣﮑﻤﺖﻫﺎﻯ
عقلی ﻮ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺍﻳﺪﻩ ﻋﻠمی ﻮ ﻧﻈﺮﺍﺕ
ﻋﻘلی ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻨﻤﻮﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻣﺒﺎﻟﻐﺎﺕ ﮐﻤّﻰ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
عظیم کیفی 'ﺑﻴﻥ
اﻣﻮﺭ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ فرشته
گونه اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ ﻋﻘل
اﻧﺴﺎﻥ عاﺩﻯ ﻮﺍﻧﺴﺎﻥ
الهی شده ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺍﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

حدیث 3161 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۸ﺹ193ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﺃﺧﺒﺮنی
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ' ﺃﻥّ ﺮﻳح
اﻟﺠنة ﺗﻮﺟﺪ ﻣﻥ
ﻤﺴﻴﺮة ﺃﻟﻒ ﻋﺎﻡ'
ﻣﺎ ﻳﺠﺪﻫﺎ ﻋﺎق
ﻮﻟﺎ ﻗﺎطع ﺮﺣﻢ'
ﻭﻟﺎ ﺷﻴخ ﺰﺍﻥ' ﻭﻟﺎ
ﺟﺎﺭ ﺍﺯﺍﺭﻩ ﺧﻴﻠاء
'ﻭﻟﺎ ﻓﺘّﺎﻥ ﻮﻟﺎ
ﻣﻨّﺎﻥ ﻮﻟﺎ ﺟﻌﻈﺮﻯ
اﻟﺬﻯ ﻠﺎ ﻳﺸبع
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴل به ﻤﻥ
اﻃﻠﺎع ﺪﺍﺩ' ﮐﻪ
ﺑﻮﻯ عطر ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺯ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺠﻠﻮﺗﺮ ﺍﺳﺘﺸﻤﺎﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭلی هرﮔﺰ
ﺍﻳﻥ اﻓﺮﺍﺩ ﺑﻪ
ﺁﻥ ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﺴﻴﮑﻪﻋﺎق
و طرد ﺸﺪﻩ' ﻭﻳﺎ
ﻗطع ﺮﺣﻢ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺷﻴخ
ﺰﻧﺎ ﮐﺎﺭ ﻭ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ
ﻣﺘﮑﺒّر ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﻭ ﺑﻬم ﺰﻥ ﻮ ﻳﺎ
ﻣﻨّﺖ ﮔﺬﺍﺭ' ﻭ(ﺟﻌﻈﺮﻯ)
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺳﻴﺮ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ( ﻭﻃمع
کاﺭ ﻭ ﻣﻌﺘﺎﺩ ﺍﺳﺖ)
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺒﺪﺍﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ' ﻭﻋﻄﺮ ﺁﻥ
آثاﺭ ﻋﻘلی ﻮ ﭘﺎکی
ﻮ ﻧﻮﺭ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺪﺭ ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻋﺎق ﺸﺪﻩ ﺍﺯ ﭘﺪﺭ
ﺭﻭﺣﺎنی ﻴﺎ ﺳﺎﻟک
ﻤﻄﺮﻭﺩ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻗطع ﺮﺣم
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ
ﺗﺮک ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺷﻴخ ﺰﻧﺎ ﮐﺎﺭ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺕ ﺳﻴﺮ
ﻧﺸﺪﻩ' ﻭﻫﻤﺴﺎﻳﻪ
ﻣﺘﮑﺒّﺮ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﮐﻤک ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ'ﻭﻣﻨّﺖ
ﮔﺬﺍﺭﻯ

ﺩﺍﺭﺩ' ﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯ
هم ﺒﺒﺨﺸﺪ ﻭ ﮐﻤک
ﻜﻨﺪ. ﻭﺷﮑم ﺒﺎﺭﻩ'
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭙُﺮﺧﻮﺭ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺳﻴﺮ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ'
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﭙُﺮﺧﻮﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧمی ﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺟﺎﺭ ﻭﻫﻤﺴﺎﻳﻪ
'ﭘﻨﺎﻩ ﺍﻭﺭﺩﻩ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﺘﮑﺒّﺮﺑﻮﺩ ﻧﺠﺎﺗی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻣﮕﺮ ﺧﺎکی
ﺸﻮﺩ ﻭﻣﺘﻮﺍضع
گرﺩﺩ.

حدیث 3162 - ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ'
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﻤﺎ
ﮐﺠﺎﻯ ﺒﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ؟
ﻣﻮﻟﺎ ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ: فی ﺃﻋﻠﺎﻫﺎ
ﺩﺭجة ﻭ ﺃﺷﺮﻓﻬﺎ
ﻣﮑﺎﻧﺎ فی ﺠﻨّﺎﺕ
ﻋﺪﻥ ﻘال ﺼﺪﻗﺖ
ﻭ ﺍﻟﻠﻪ' ﺍﻧّﻪ ﻟﺒﺨﻄ
هاﺭﻭﻥ ﻮ ﺍﻣﻠاء
ﻤﻮسی  ﺩﺭﻋﺎﻟﻴﺘﺮﻳﻥ
ﺪﺭﺟﻪ و بلندی ﺑﻬﺸﺖ'
ﻭﻧﻘﻄﻪ ﻣُﺸﺮﻑ
ﺑﺮ ﺗﻤﺎم ﺒﻬﺸﺖ'
ﺩﺭ ﺟﻨّﺎﺕ ﻋﺪﻥ
اﺳﺖ.

ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻥ ﻴﻬﻮﺩﻯ
گفت ﺑﺨﺪﺍ ﺭﺍﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻰ' ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﻮﺿﻮع
ﺒﺨﻄ هاﺭﻭﻥ ﻮ ﺍﻣﻠﺎﻯ
ﻤﻮﺳﻰ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﺍﻳﻦ (ﻳﻬﻮﺩﻯ) ﻣﺤﻘﻖ
(ﻳﻬﻮﻩ ﻃﻠﺐ) ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩی
ﺧﻮﺩ' ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﻳﺶ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
کرﺩﻩ' ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ' ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻤﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺒﺨﻄ هاﺭﻭﻥ ﻨﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ ﺪﻳﺎﻧﺖ
سلوکی اولیای ﻳﻬﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ

ﺗﻮﺭﺍﺕ ﭼﻨﻴﻥ ﺘﺼﺮﻳﺤﻰ'
ﺷﺎﻳﺪ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺟﺎﻯ
اﺑﻬﺎمی ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﻳﻬﻮﺩ ﻫم ﻨﻤﻴﺒﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺁﻧﺎﻥ' ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
روش ﺴﻠﻮﻛی اﺩﻳﺎﻥ
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ'
ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺘﺎ ﻳﺤﻴی ﻤﻌﻤﺪﺍنی
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻇﺮﻑ
ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ' ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺪﺭ
ﻭﺍقع هماﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ' ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﻮ
اصل ﺯﺭﺩﺷتی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﮕی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل ﺘﺎ ﻳﺤﻴی
ﻤﻌﻤﺪﺍﻧﻰ' ﺗﻨﻬﺎ

ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
(ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ) ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ (ﻋﺮﺵ
ﺭﺏ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ) ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻧﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﻨﻪ ﺷﺨﺼی
ﺒﻨﺎﻡ (ﻣﺤﻤﺪ) ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ( هر ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺪ و پرستش )ﻭﺳﻠﻮﻙ'
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ'
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ'
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺪ ﻭ ﺗﻮﺳل ﺴﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺁﻣﺪﻩ' ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻭ
ﺭﻭﺯ' ﻳﻌنی ﺪﻭ ﺍﻭم
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﭼﻬﺎﺭ
ﺭﻭﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ. ﻭلی
هنوﺯ ﺗﺎ ﺁﻥ ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﻳﺎﻧﺖ ﻳﻬﻮﺩﻯ'
ﺑﺸﺮ ﻣﻮﻓق ﺒﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﻤﺎم اﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬی ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻋﻴسی ﻤﺴﻴح
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
( ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ) ﻭﺷﻬﻮﺩ
(ﻋﺮﺵ ﻗﺎﺋﻢ) ﺭﺳﻴﺪ'
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم
اﺯﺑﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
گرﺩﻳﺪ.

ﻗﺒل اﺯ ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴلی
ﭽﻮﻥ ﺒﻮﺩﺍﺋﻴﺴﻢ'
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ (ﻋﺮﺵ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ایلی ) ﻣﻴﺮﺳﺪﻧﺪ
ﻭ ﺑﺨﻠق
پیامبر ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﻌﺪ ﺍﺯﻋﻴﺴﻰ'
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ (ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ)
ﻭ(ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ) ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ ﻭ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ( ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺏ ﺭﺣﻤﺎن
) ﺭﺍﮐﺸﻒﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ' ﻭ(ﻋﺮﺵ ﺭﺏ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ)
ﮐﻪ ﻧﺎمی اﺯ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴم ﻮﺍﻳﻥ
ﻮﻋﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻋﺪﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍنی
ﭽﻮﻥ ﺒﻮﺩﺍ ﺑﻮﺩﻩ'
ﻭ ﻭﻋﺪﻩ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
بنی اﺳﺮﺍﺋﻴل ﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﻴسی ﺘﺤﻘق
ﻴﺎﻓﺖ. ﻭ ﻭﻋﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ کاﻣﻞ'
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏ

ﺭﺣﻤﺎﻥ' ﺭﺏ ﺍﻟﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺣﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺂﻥ
ﻨﻮﻉ' ﺑﺎﻗﺎئم ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻴﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ. ﻭ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻤﺬﮐﻮﺭ (ﺑﻮﺩﻥ ﻨﺎم
علیّ ﻮ ﻣﺤﻤﺪ) ﺩﺭ(ﮐﺘﺐ
ﻳﺎ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻤﮑﺘﻮﺏ سلوکی ) ﻭﻣﻔﺮﻭﺽ
ﺍﻟﻬی آﻧﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﻣﻘﺎمی ﺒﻬﺸتی
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﻬﺸﺖ ﻋﺪﻥ' ﻳﺎ
ﻫﻤﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ'
ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ ﻋﺪﻥ
ﻨﺎم ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻭﺑﻬﺸﺖ ﺍﻟﻬی  ﻤﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ

ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ اﻟﻬی
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻓﺮﺍﻭﻥ
هستند ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی اﻭﻟﻴﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﺎﻧﻬﺎ. ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺒﻬﺸﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
'ﮐﻪ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻋﻴسی ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﺎﺯم
اﺳﺖ ﺍﻧﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﺯﺍﻯ
هزاﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﺒﺮﺍﻯ
هر ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ' ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﻬﺘﺮ ﻧﺴخ ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ'
ﺗﺎ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺎﻥ
ﻤﻨﺘﻈﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ' ﻭﺟﺎﻯ
اﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻋﺪﻥ ﻴﺎ ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ همین ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻨﻬﺎﺋی
اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒلی ﺘﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ' ﭼﻮﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﮕی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ

ﺍﺯﻋﺪم اﻧﮑﺎﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﻃﻠﺎع ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ'
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻘﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺍﻧﺎﻥ
ﭙﺎﺑﻨﺪ ﻧﺎﻡ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺮﺳمی
غیرﺳﻠﻮکی ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺎﻃل ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﺷﺪﻩ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻘﺸﺮﻯ
غیر ﺳﻠﻮکی گرﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻃﺒﻌﺎ ﺗﻤﺎم ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺗﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺎﻃل ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮکی ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻣﮕﺮ ﺳﻠﻮکی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ  ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮ ﺳﻠﻮکی اﻳﻥ ﺪﻳﺎﻧﺘﻬﺎ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ (ﻧام ﺪﻳﻦ)
ﺍﺭﺯشی ﻨﺪﺍﺭﺩ'
ﻧﺎﻡ (ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ)
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻬم اﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﺩﻳﺎﻥ
سلوکی  ﺪﻳﮕﺮ'
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻧﮑﻨﻨﺪ'
که عهد الست  شهود
آخر آنها بوذ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺑﻬﺸتی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﺑﺎﻃﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺄﺳم ﺪﻳﻥ
ﻮ ﻳﺎ ﻣﺬﻫﺐ ﺭﺳمی
ﺁﻧﺎﻥ که ﺟﺰ ﺗﻌﺼﺐ
ﮐﻮﺭ ﻭ ﺟﻬل ﻨﻴﺴﺖ.

حدیث 3163 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۸ﺹ159 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: عرَﺽ ﺍﺑﻠﻴس
ﻟﻨﻮح  ﻮﻫﻮ
ﻗﺎﺋم ﻴﺼﻠّﻰ' ﻓﺤﺴﺪﻩ
ﻋلیّ ﺤُﺴﻥ ﺼﻠﺎﺗﻪ'
ﻓﻘﺎل ﻴﺎ ﻧﻮح
اﻥّ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭ
ﺟل ﺨﻠق ﺠنة ﻋﺪﻥ
ﺒﻴﺪﻩ ﻭﻏﺮس ﺃﺷﺠﺎﺭﻫﺎ'
ﻭ ﺍﺗّﺨﺬ ﻗﺼﻮﺭﻫﺎ
ﻭ ﺷﻖّ  ﺃﻧﻬﺎﺭﻫﺎ'
ثمّ ﺃﻃلع اﻟﻴﻬﺎ
ﻓﻘﺎﻝ' ﻗﺪ ﺃﻓﻠح
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻮﻥ' ﻟﺎ
ﻭﻋﺰتی ﻠﺎ ﻳﺴﮑﻨﻬﺎ
ﺩﻳّﻮس ﺭﻭﺯﻯ
که ﺍﺑﻠﻴس ﺭﺍ ﺑﻨﻮح
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻧﺪ' ﮐﻪ ﺍﺑﻠﻴس
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺎل ﻨﻤﺎﺯ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﺩ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻧﻮح یا همان
مهر و میترا اﺯ
ﺧﻮبی ﻨﻤﺎﺯ ﺍﺑﻠﻴس
ﺣﺴﺎﺩﺕ ﺑﺮﺩ ( ﺍﺑﻠﻴس
ﺩﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭ ﻗﺮﺍﻥ'
ﺳﻤﺒﻮﻝ (ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯ) ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﻨﻴﮑی ﻨﻤﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭلی ﻤﻠﺒّس ﺑﻠﺒﺎس
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻮ ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭﺍﻥ ﻮ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺫﺍﺕ
ژنتیک روحی ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻭﺭﺍﻯ ﻠﺒﺎس
ﺗﻘﺪّس ﻣﺨفی
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺴﻠﻴم سلئکی
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی ﻨﺸﺪﻩ'
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﺍﻟﻬی
ﻮ ﺭﻭﺣﺎنی ﻮﻋﺎﻟم
ﻮﻣﺠﺘﻬﺪ ﻭ ﺣتی
ﺁﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺣﺠّت
ﺍﻟﺎﺳﻠﺎم و
ثقة الاسلام ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺑﻠﻴس

ﺑﻨﻮح ﻨﻴﺰ ﮔﻔﺖ'
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺸﺖ
ﻋﺪﻥ ﺮﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺁﻓﺮﻳﺪ' ﻭ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﻏﺮس  ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺁﻥ کاﺧﻬﺎ ﺳﺎﺧﺖ'
ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺮﻭﺩﺧﺎﻧﻪﻫﺎ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺩ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺍﺧﺮﻳﻦ ﺑﺎﺯﺩﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ 'ﻭﻯ
گفت ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮٴﻤﻨﻮﻥ
اوم کننده  ﻔﻠﺎح ﻮ ﭘﻴﺒﺮﻭﺯﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﻌﺰﺕ ﻭﺟﻠﺎل ﺨﻮﺩﻡ'
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺒﻬﺸﺖ' ﺩﻳّﻮسی
ﺮﺍﻩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ(
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻧﻈﺮﻯ
شخصی اﺳﺖ'ﻭلی ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﻳّﻮس
'ﺧﻮﺩ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎئم ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺣتی
ﺒﺎﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭ ﻭ ﻣﺸﺮک
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ (ﺩﻳّﻮس
) ﺟﺎﮐﺶ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﺳﮑس
ﺳﻴﺮ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ 'ﻭ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺗﮑﺎﺭﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﻟﺬﺕ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﻭ ﮐﺴﺐ ﺭﺯق
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
اﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺕ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﻯ ﻨﮑﺎح
ﻮﻋﻘﺪ ﺍﺯﺩﻭﺍج
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﺴّﺮ
و افتخار ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺧﻮﺩ' ﺭﺍ ﺣﻠﺎا
کنندﻩ ﺯﻧﺎﻥ ﺒﺎﺷﻮﻫﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺩﻳّﻮس ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ  ﺍﺯ ﺭﻳﺸﻪ(ﺩس)ﻳﺎ(ﺩسّ
)ﺑﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺪﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﭽﻴﺰﻯ ﺒﺰﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ

ﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ ﻔﮑﺮﻯ
ﻮ ﺭﻭﺍنی ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺠﺎﻩ ﻃﻠﺐ ﻭ ﻓﺎﺳﺪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻥ' ﮐﻪ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺑﭙﺎکی
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻮﻋﻘل ﻮ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ' ﻭلی
اﺩﻋﺎﻯ ﺮﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺁﻳﺖ ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻭ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺍﻟﻬی
ﺪﺍﺭﻧﺪ' ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺣﺠّﺖ ﻋﻘلی ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﻭ
ﺑﻨﺎم ﺨﺪﺍ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻠﺎل ﻮﺣﺮﺍم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭ ﺁﺷﻔﺘﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎﻯ ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖﻋلیّ ﺒﮑﻨﻨﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﻋلیّ  ﺘﻮﺳل
ﺴﻠﻮکی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺩﻳّﻮس ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺭﺍﻫی ﺒﺒﻬﺸﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﺍﻫی ﺒﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬی ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 3164 – از
امامی
نقل شده
(ج؟ص؟) که
میفرماید - ﻠﺎ ﻳﮑﻮﻥ
فی اﻟﺠنة ﻣﻥ اﻟﺒﻬﺎﺋﻢ'
ﺳﻮﻯ ﺤﻤﺎﺭة ﺑﻠﻌم
اﺑﻥ ﺒﺎﻋﻮﺭ' ﻭ ﻧﺎقة
ﺻﺎﻟﺢ' ﻭ

ﺫﺋﺐ
ﻳﻮﺳﻒ' ﻭ ﮐﻠﺐ ﺃﻫل
اﻟﮑﻬﻒ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ ﺍﺯ ﺑﻬﺎﺋم
ﺨﺒﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ' ﻣﮕﺮ
ﺍﺯ ﺍﻟﺎغ ﺒﻠﻌم
اﺑﻥ ﺒﺎﻋﻮﺭ (ﻣﻮٴﻤﻥ
ﺒﻤﻮﺳﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﭘﻴﺎم اﺯ ﺩﺍﺧل
ﺪﻭﻟﺖ ﻓﺮﻋﻮﻥ ﻔﺮﺳﺘﺎﺩ'
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻮسی ﺮﺍ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ
ﮐﻨﻨﺪ) ﻭ نیز ﺷﺘﺮ
ﻣﺎﺩﻩ ﺻﺎﻟﺢ (ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻟﻬی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺻﺎﻟخ ﺒﻮﺩ' ﮐﻪ ﺷﺘﺮ
ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺁﺏ ﻭﻏﺬﺍﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺭﺩ. ﻭلی اﻭﺭﺍ
پی ﺰﺩﻧﺪ ﻭ ﮐﺸﺘﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺭﺩﻧﺪ) ﻭ ﮔﺮگ
ﻴﻮﺳﻒ ( ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭقع
گرگ ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﻮﺩ' ﻭﻳک ﺪﺭﻭع
اﺯ ﺑﺮﺍﺩﺭ های
یوسف  ﺒﻮﺩ'
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻳﻌﻘﻮﺏ
ﭘﺪﺭ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﮕﺮ
اﺯ ﺁﻥ کرﺩﻩ ﺑﻮﺩ)ﻭﺳگ
ﺃﻫل کهف ( ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﻤﺴﻴحی ﺪﺭﻏﺎﺯ
ﺑﺨﻮﺍﺏ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭ ﻣﺪﻓﻮﻥ ﺸﺪﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺎنی ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ'
ﮐﻪ ﺍﻟﺎغی هم آﻧﺠﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻮﺩ. ﻭلی
اﻳﻥ ﻘﺮﺁﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﻬﺸتی عنوﺍﻥ ﺷﺪﻩ'
ﮐﻪ ﻧﺎم اﻳﻥ ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺎ ﻧﻴکی ﺪﺭ ﺍﻥ
اﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ' ﻭﺑﺴﻬم
ﺨﻮﺩ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺗﻘﺪّس
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ' ﻭ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺒﻬﺸتی ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ
ﺰﻧﺒﻮﺭ ﻭ ﻣﻮﺭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺍﻟﻬﺎم
گرﻓﺘﻪﺍﻧﺪ' ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﻬﺸتی ﺸﻮﻧﺪ. ﻭلی
ﺪﺭ ﻭﺍقع ﺪﺭ ﻧﻘﺶ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻧﻘﺸی
اﻳﻔﺎ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺪﺧﻮﻝ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ'
ﻳﺎ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ﻔﺮﺍﻫم
ﺸﺪﻩ. ﺍﻟﺎغی که
ﺳﻮﺍﺭﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﻮ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک اﻣﺎم
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ'
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﻨﺎ ﺗﻮﺍنی
عقلی ﺨﻮﺩ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺒﺎﺷﻨﺪ' ﺑﻤﺮﺍﺗبی
اﺯ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﺭﻭح ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎ.
ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺗﻤﺎﻡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ' ﭘس ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﻌﺪﻯ' ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺣتی
هر ﻭﻳﺮﻭسی ﺒﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻮﺍع ﺮ
عبور  ﺍﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﺗﻌﺎلی روحی ﺒﻴﺎﺑﺪ'
ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ' ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﻣﺸﻴﺖ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯلی همگاﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻥ
اﻧﺴﺎﻥ عاﻗل ﺨﻮﺩ
ﺳﺮ' ﺑﺎﻋقل ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﻫﻮﺳﺒﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﺯﺍﺩ ﺑﺎﺷﺪ'
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺒﮑﻨﺪ ﻭ ﺑﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ فرشته
گونه ﺒﺮﻭﺩ' ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘس ﺍﺯ ﺳﻮﺧﺖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻴﻬﺎ'
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮﻋﻰ  ﺑﺮﻭﺩ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺭﺍﻩ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﭘﻴﺶ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯﺴﺎﻟک
ﻮ ﻭﺍﺻل ﺒﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻮ
ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻭ ﺍﻳل ﻮ
ﺍﻟﻪ ﺟﺒﺮﻭﺕ' ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺘﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ بی
اﻧﺘﻬﺎ' ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ ﺘﮑﺎﻣلی
ﺒﮑﻨﺪ.

حدیث 3165 - ﺍﺯ
ﺍﺑﻮ ﻫﺮﻳﺮﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ 196ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﻮﻗﺎل
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ' ﺍﻟﺠنة
ﻣﺎﺋﻪ ﺩﺭجة ﻣﺎﺑﻴﻥ
کۀّ ﺪﺭجة ﻣﻨﻬﺎ'
ﮐﻤﺎ ﺑﻴﻥ اﻟﺴﻤاء
ﻭﺍﻟﺎﺭﺽ' ﻭ ﺍﻟﻔﺮﺩﻭس
ﺃﻋﻠﺎﻫﺎ ﺳﻤّﻮﺍ
ﻭ ﺃﻭﺳﻄﻬﺎ ﻣﺤلّة
'ﻭ ﻣﻨﻬﺎ ﻳﺘﻔﺠّﺮ
ﺃﻧﻬﺎﺭ ﺍﻟﺠنة
ﻓﻘﺎم اﻟﻴﻪ ﺭﺟل
ﻔﻘﺎل ﻴﺎ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ' ﺍﻧّﻯ ﺮﺟل
ﺤﺒّﺐ ﺍلیّ ﺼﻮﺕ'
ﻓﻬﻞ لی فلی اﻟﺠنة
ﺻﻮﺕ ﺣَﺴِﻦ؟ ﻓﻘﺎل
ﺃﻯ ﻮ ﺍﻟﺬﻯ ﻨﻔسی
ﺒﻴﺪﻩ' ﺍﻥّ اﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎلی ﻴﻮﺣﻰ ﺍﻟی
ﺸﺠﺮة فی اﻟﺠنة
ﺃﻥ ﺃﺳمعت عباﺩﻯ
اﻟﺬﻳﻥ اﺷﺘﻐﻠﻮﺍ
ﺑﻌﺒﺎﺩتی ﻮ ﺫﮐﺮﻯ
عن عزﻑ ﺍﻟﺒﺮﺍﺑﻄ
ﻮ ﺍﻟﻤﺰﺍﻣﻴﺮ' ﻓﺘﺮفع
ﺼﻮﺗﺎ ﻟم ﻴﺴمع
اﻟﺨﻠﺎﺋق ﺒﻤثله
ﻗﻄّ ﻤﻥ ﺘﺴﺒﻴح
اﻟﺮﺏ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺍ ﺻﺪ ﺩﺭﺟﻪ ﻭ ﭘﻠّﻪ
و مرتبه هست 'ﻭ ﺑﻴﻥ
هر ﺩﺭﺟﻪ ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﻯ'
ﻓﺎﺻﻠﻪﺍﻯ ﺒﻴﻥ
ﺰﻣﻴﻦ ﺗﺎ ﺍﺳﻤﺎﻥ
اﺳﺖ.( ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬی ﻤﮑﺎنی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
مگر در تولد  نوعی در
دنیا' ﺑﻠﮑﻪ
بهشتی ﻣﻘﺎمی ﻮﻧﻮعی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'
ﻭ ﺩﺭ ﺗﻌﺪﺍﺩ
نیز ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮک اﻟﻬی  ﺒﺪﺍﻥمیرﺳﻨﺪ'
ﻫﻤﺎﻥ عبور ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮ ﺗﺮﺑﻴت ﺮﻭح  اﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ'
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
قائم و ﻋﺮﺵ ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎن
اﺳﺖ. ﻭﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﻣﮑﺎﻥ ﺗﻌﺎلی
ﺒﺎﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻋﻘلی
ﻮ ﺍﻟﻬﺎمی ﻬﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺪﺭ ﻓﺼل
ﻨﻮعی آﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ ﮐﺪﺍم
اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ' ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺸتی ﺪﺭﻣﮑﺎﻥ
اﺯﻋﻮﺍﻟم اﻟﻬی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻳﺎ ﺟﺒﺮﻭﺕ' ﻭ ﻣﻘﺎمی
اﻟﻬی ﻮﻋﻠﺎﻣتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺎﻳﺴﺘﮕی
ﻨﻮﻋی ﺒﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ) ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻥ
اﻳﻥ ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ
در نام ﻓﺮﺩﻭس ﺃﻋﻠﺎ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ ( ﺑﺴﻤﻮّ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ' ﻭﺳﻤاء
ﻮ ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺪﺭ ﻣﻌﺮﺍج
ﻮ ﺍﺳﺮاء ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ)
ﮐﻪ ﻭﺳﻄ ﺒﻬﺸﺖ ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ' ( ﺍﮔﺮ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﻣﺨﺮﻭﻃ  هِرَم ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ'
ﻭﺳﻄ ﺁﻥ ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻥ
ﻨﻘﻄﻪ' ﻭ ﺩﺭ ﻭﺳﻄ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﺤل ﻨﻬﺮﻫﺎﻯ ﺒﻬﺸﺖ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
( ﻧﻬﺮﻫﺎﻯ ﺁﺏ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺎﻥ ﺳﺮﺳﺒﺰﻯ
ﺒﻮﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ ﺒﻬﺸﺘﻰ
دنیا ﻭﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕی
ﻮ ﺣﻴﺎﺕ ﺍﺑﺪﻯ ﺒﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ اﻟﻬﻰ'
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ ﺭﺏ ﺍﻟﻨﻮﻋﻰ'
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ عقل ﻮ
ﮐﻤﺎل ﻮ ﺑﻴﺎنی
ﻮ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻧﻮعی
خاص ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ)
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺷﺨصی ﺒﺮﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭ ﮔﻔﺖ' ﮐﻪ ﻣﻥ ﺸﺨﺼی
ﺪﻭﺳﺘﺪﺍﺭ ﺻﺪﺍ
ﻭﺻﻮﺕ (ﻏﻨﺎ ﻭ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ)
ﻫﺴﺘﻢ' ﺁﻳﺎ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻴﺰ ﺻﺪﺍﻯ ﺨﻮﺏ
ﻫﺴﺖ؟ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ' ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﮑسی که ﺟﺎﻥ ﻤﻥ
ﺪﺭ ﺩﺳﺖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ'
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺪﺭﺧﺘﻰ
ﻭﺣی ﻤﻴﺸﻮﺩ' ﺗﺎ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺮﺍ ﺳﻤﺎع
ﺒﺪﻫﺪ (ﺩﺭﺧﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ' ﻭﺑﻨﺪﮔﺎنی
ﺴﺎﻟﻚ ﺩﻟﮕﺮﻓﺘﻪ
'ﮐﻪ ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺑﺎ ﺳﺮﻭﺩﻫﺎﻯ
ﺪﻳنی ﻮ ﮔﺎﺗﺎﻫﺎ
ﻳﺎ ﺗﺠﻮﻳﺪﻫﺎ ﻭ
ﺁﻫﻨﮕﻬﺎﻯ ﺪﻟﮑﺶ'
ﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺩل ﺨﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺳم ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺍﻳﻥﺴﻤﺎﻋﻬﺎ ﺑﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﻭ
ﺑﻨﺪﮔﺎنی ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺑﺒﻨﺪﮔی ﻤﺸﻐﻮل
ﻬﺴﺘﻨﺪ ﺷﺎﺩ
می کنند ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺑﻄﻬﺎ ﻭ

ﻣﺰﻣﺎﺭﻫﺎ ﺑﺼﺪﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ' ﻭﺑﺎ
ﺻﺪﺍﺋی ﺪﻟﻨﺸﻴﻦ'
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺧﻠﺎﻳق
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺁﻥ ﺮﺍ ﻧﺸﻨﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻮعی ﺘﺴﺒیح
اﻟﻬی اﺳﺖ (ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﻭﺩﻫﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ' ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬی ﻮ حضور
ذهنی ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﻣﻮﺳﻴقی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﺗﺮک
اﻳﻥ عاﺩﺕ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟک ﻄﺎﻟﺐ ﻣﻮﺳﻴقی
ﻮ ﺗﮑﺎﻣل ﻮ ﺗﻌﺎلی
روحی ﻮ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺍﻟﺤﺎﻥ
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺑﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

حدیث 3166-  ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ197 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠﻴس ﻣﻥ ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ
ﻣﻥ ﺃﻧﮑﺮ ﺃﺭبعة
ﺃﺷﻴاء ' ﺍﻟﻤﻌﺮﺍﺝ'
ﻭﺍﻟﻤﺴﺄلة فی
اﻟﻘﺒﺮ' ﻭ ﺧﻠﻖ ﺍﻟﺠنة
ﻭ ﺍﻟﻨﺎﺭ' ﻭ ﺍﻟﺸﻔﺎعة
ﮐسی اﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ'
ﺍﮔﺮ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎﻳﻥ
اﻣﻮﺭ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻌﺮﺍج
ﻮ ﺳﻮآل ﺪﺭ ﻗﺒﺮ'
ﻭ ﺁﻓﺮﻳﻨش
کنونی ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﺟﻬﻨم
ﻮ ﺷﻔﺎﻋﺖ (ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎ ﻳﻌنی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت علیّ وﺩﺍﺭﺍﻯ
( هر یک از ﺷﻌﺎع
اﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﻳﺎ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺍﻳﻥ عقاید ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻭﺍقع عقاﻳﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﻭلی
اﻳﻥ عقاید و
باوری علی ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎلک ﻨﻴﺰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﻣﻌﺮﺍﺝ)
ﻋﺮﻭﺝ روح
سالک بعرش
رحمان که  ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ و عرش
رحمان
را آغاز  نموذ و
هر کامل ولایت
محمدی
بازگشته بخلق
در تولد دوم
فرشته گونه
این معراج  دارد  'ﻭ معراج
ﮐﺎﺭﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﺪ
که مقام
پیامبری چون
محمد و علیّ
را خواهد داشت
.ﻭ ﺍﮔﺮﺳﺎﻟﮑﻰ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﻣﮑﺎﻥ عرﻭج ﻮ ﺍﺳﺮاء  ﺮﻭحی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﮐسی ﻨﺒﺎﺷﺪ'
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻌﺮﺍج اﺳﺖ' ﺑﺨﺼﻮﺹﻋﺮﻭج
ﺒﺮﺗﺮﻳﻦ ﺭﻭح ﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﻘﺎﺋﻢ' ﮐﻪ
در مرحله
بعدی  ﺑﮑﻨﺎﺭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺮﻭﺩ'
ﻭ ﺑﺪﻧﺎ ﻭ ﺗﺪﻟّﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ (ﺻﻠﺎﺕ)
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﻣﻌﺮﺍج ﻤﻮٴﻤﻥ
اﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﺼﻠﺎﺕ
ﺭﺍ ﺻِﻠﻪ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬی ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ کهد
با یک مقام
تجلّی الهی
حضور ذهنی
دارد .ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻥ
عقیده ﻭلی ﺒﺪﻭﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺗﺼﺎل ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺑﺎﺯ ﻣﻌﺮﺍجی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ بدون
وسیله توسّل
الهی ﺪﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺗﺤﻘق ﻤﻌﺮﺍﺝ'
ﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻮﻃﺎﻟﺐ ﺟﺪّﻯ
آن ﺒﻮﺩﻥو 'ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻮﺗﺴﻠﻴم ﻮ
دقّت ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻮلیّ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ وسیله ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﺻﺎﺩق ﻮﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻤﻌﺮﺍح ﻮﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺁﻥ' ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ'ﺣتی اﮔﺮ
ﻣﺘﺪﻳّن قشری
هم ﺒﺎﺷﻨﺪ' ﻭلی
ﻘﺸﺮﻯ ﻮ حزبی ﻣﺬﻫﺒﻰ'
ﮐﻪ ﻣﻌﺮﺍچ ﺮﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺷﻴﻌﻪ ﺍﺳﻠﺎمی
ﻮﻏﻴﺮﻩ' ﺍﮔﺮ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻌﺮﺍج ﻨﻴﺰ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﻤﻌﺮﺍج
ﺨﻮﺩ'ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻣﻌﺮﺍج
ﺮﻓﺘﻥ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖالهی
بمعرفی
حداوند ﻫﻤّﺖ ﻭ
ﻃﺎﻟﺐ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﻣﻌﺮﺍجی
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ' ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻪ ﺳﻮﺩ ﮐﻪ ﮐﺴی
ﺒﻤﻌﺮﺍج ﻤﻌﺘﻘﺪ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺴﺎﺋل
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻓﻠﺴفی
ﻮ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﻔﺮﺍﻭﺍنی
ﻘﺒﻠﺎ ﻭ ﺑﻌﺪﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ' ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻧﻈﺮ ﺩﺭﻋﻘﺎﻳﺪ'
ﺳﺒﺐ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻓﻠﺴفی ﻮ حزبی ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی اﺩﻳﺎﻥ'
ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ در ﺍﺳﻠﺎم
ﺸﺪ. ﻭﺗﻔﮑﻴک ﻮﺗﻀﺎﺩ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ' ﺣتی ﺒﻴﻥ
ﻴک ﻤﺬﻫﺐ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺸﺎﺧﻪ ﺟﺪﻳﺪﻯ
اﺯﻣﺬﻫﺐ ﻓﻠﺴفی
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'

ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺻل ﻮﻟﺎﻳﺖ'
ﻭﻳﺎ ﻣﻌنی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﻮ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟﻚ' ﻭﻳﺎ
ﺃﺻل ﻘﺮﺍﻥ ﻮ ﺍﺻﻮل
ﺪﻳﮕﺮ. ﺍﻣﺎ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺩﺭ ﻗﺒﺮ' ﻭ ﺳﺌﻮﺍل
ﻨﮑﻴﺮ ﻭ ﻣﻨﮑﺮ' ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﺋی
ﺪﺭ ﻗﺒﺮ خاکی ﻧﻴﺴﺖ'
ﺗﺎ ﻋﺪم اﻋﺘﻘﺎﺩ'
ﺁﻥ ﺸﺨﺺ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﻭﺩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ و دور
تر از خدا ﮐﻨﺪ. ﻭلی
ﺪﺭ ﻣﺮﮒ' ﺧﺮﻭج ﺮﻭح
اﺯ ﺑﺪﻥ ﺒﻄﻮﺭ ﻗﻄﻌی
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭﺟﺎتی
ﻮﻟﻮ ﺿﻌﻴﻒ' ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﺩﺭ روح ﻣﻴّﺖ ﻫﺴﺖ.
ﻭ ﻣﻴّﺖ ﻫﻨﻮﺯ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ' ﻭﮔﺎﻫی
دوباره ﺒﮑﻠّﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻤﻠﺎ ﻭ ﺑﻄﻮﺭ ﻗﻄﻌی
ﻨﻤﺮﺩﻩ است . ﺍﻣﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻳک  هفته ﻭﻣﺘﻠﺎشی
ﺸﺪﻥ ﻮ ﺗﻌﻔﻥ ﺠﺴﻢ'
ﺭﻭح ﻤﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮگ ﺪﺍﺷﺘﻪ
باشد ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﺘﺮک
ﺠﺴم ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﻤﻴلی ﺒﺒﻘﺎﻯ ﺪﺭ
ﺟﺴم ﻨﻴﺴﺖ ﻭ ﺭﻭح
آﻧﻬﺎ

ﺑﺪﻧﺒﺎل ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯخود
'ﻣﻌﺮﺍج ﺮﻭﺣی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﻧﮑﻴﺮ ﻭ ﻣﻨﮑﺮ' ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻨﮑﺮ ﺯﺷتی ﻮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺑﺪﻯ ﻮ ﻧﮑﻴﺮ ﮐﻪ
ﺍﻧﮑﺎﺭﻋﻘﻴﺪتی
اﺳﺖ' ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮﻧﻴکی
ﻌﻤﻠﻰ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺋم
ﺪﺍﺭﻧﺪ' ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
اﻟﻬی ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ (ﻗﺒﺮ
ﻓﻌلی ﻴﺎ ﺟﺴم ﺒﺸﺮﻯ)
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ' ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
عقیدتی ﻮﺳﻠﻮکی
ﺮﺍ' ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻭﺧﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﺗﺼﺎل ﺠﺴمی
ﻮ ﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭﺍﻧﻰ'
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺪﺭ ﻋﻤل ﺘﺮﺑﻴﺘﻰ'
ﺍﻳﻥ ﺴﺌﻮﺍﻟﺎﺕ
ﻣﻄﺮح ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻬﺎﺋی ﻮ
ﻭﺍﺟﺐ' ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ ﻮ ﺧﺮﻭچ
ﺮﻭح  اﺯ ﺟﺴم
ﺒﺮﺍﻯ ﻠﻘﺎﻯ ﻘﺎﺋﻢ'
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﻠﺎ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﻌنی ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣﻰ'
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ ﺁﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻨﻴل
ﺒﺂﻥ' ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻔﺎﻃﻤﻰ ﻭﺣﺴنی  امام ﺰﻣﺎﻥ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴنی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬی
اﺳﺖ. ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
که ﺍﻧﺠﺎم گرﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﺌﻮﺍل ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬی اﺯ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﻮ ﺩﺭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻗﺒﺮ ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ'
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺟﺴم ﺒﺸﺮﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
اﺯﺍﺩ ﮔﺮﺩﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ' ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
کسب ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ . ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺸﺮ ﻭ ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻋﻤﺮﻫﺴﺘﻰ'
ﻭ ﺩﺭ ﻳک ﺮﻭﺯ ﺩﺭﺍﺯ
ﻭ ﮔﺮم اﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ'
ﺍﺯﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ'
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ' ﻭ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'
ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﺍﺻل ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ'
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬی ﺒﻮﺩﻩ'ﻋلی
ﺮﻏم ﺘﻤﺎﻡ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧنثی  ﺸﺪﻩ
ﺧﻮﺩ' ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﻳﺶ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺪﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺣﺸﺮ ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻳﺎ ﻗﻴﺎم
ﻮ ﺳﺮﭘﺎ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺪﻧﺒﺎل ﻤﺎﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ ﺑﺪﻭﻧﺪ'
ﺗﺎ ﺩﺭﻳﺪﻩ ﻭﺣشی
ﺘﺮ ﺍﺯﺧﻮﺩ ﻧﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬی ﻨﻴﺰ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺷﻮﻧﺪ' ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﺮﺑّﻯ ﺮﻭﺡ

ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻧﻮع ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌی اﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﭼﻮﻥ گذﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻣﺨﻠﻮق
ﺒﻮﺩﻥ ﺒﻬﺸﺖ ﻭ ﺟﻬﻨﻢ
'ﺑﺄﺷﮑﺎل  گوﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻤﻄﺮح ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﺎ ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺒﻬﺸﺖ ﻭ
ﺟﻬﻨم ﺤﺎﺿﺮﻧﺪ
ﻭ ﮐﺠﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭ ﺑﺮﺍﻯ اﺭﻭﺍح
آﻓﺮﻳﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ؟ . ﺩﺭﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻗﺪﻳم ﺒﺮ ﺍﻳﻥ
اﺳﺎس  ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﻣﺤﺸﺮ در ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ
ﻫﺴﺘﻰ' ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﺟﻬﻨم
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'
ﻭﻳﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻳﻌنی
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ ﺟﺎﺋی
ﺤﺎﺿﺮ ﻣﺤﺸﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'
ﻳﺎ ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺪﻳﮕﺮ.
ﻭلی عملا ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮگ ﻮ ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ  که ﻓﻮﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺣتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ' ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺁﻧﺎﻥ اﻭﻟﻴﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﺍﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭم
ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ'
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺒﺮخی اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻞ ﺑﺎﻧﻬﺎ. ﻭ
ﺟﻬﻨم غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
اﺳﺖ' ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﺩﺭک  اﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻨﻮغی ﻮ ﺑﻬﻤﻴﻥ
ﺠﻬﺎﻥ (ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻧﻮم
و کوهانوم ﺒﻘﻮل
ﺘﻮﺭﺍﺕ) ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺭﺍﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ گذﺷﺘﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﭘس ﻫم ﺒﻬﺸﺖ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻭﺣﺎﺿﺮ ﺍﺳﺖ' ﻭلی
ﭙﻴﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺂﻳﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺧﺮﻳﻥ ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺠﻬﻨم
ﻔﻌلی ﺪﻧﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺳﺮ ﻣﺴﺘﺎﻧﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﻤﺴخ
ﻮﻳﺎ ﻗﻴﺎم ﺴﺮﭘﺎ
ﺷﺪﻥ ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺪﺭ ﺻﻮﺭتی
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﻤﮑﺎنی ﺒﺸﻮﺩ ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻋﻘلی
ﻬﺴﺘﻨﺪ ﻳﻌﻨﻰ (ﺟﻨﺎﻥ)
ﻭﺟﻨّﺖ ﻋﻘﻠﻰ' ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎ'ﻋﻘﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﻮ ﻓﺴﺎﺩ روانی 'ﻋﻘل
عن اﮐﻨﻮﻥ ﺘﻀﻌﻴﻒ
ﻭ ﻓﺮﺳﻮﺩﻩ ﻭ ﻓﺎﺳﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺸﺒﻴﻪ ﻋﻘل کوﺩﮐﺎﻥ
ﻮ ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ' ﻭﺣنی
ﺸﺒﻴﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻘﺎمی ﺮﺍ' ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮعی ﻨﻴﺰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ' ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨم ﺪﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
اﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻤﺘﻨﺎﺳﺐ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺨﻮﺩ. ﻗﺮﺍﻥ' ﺟﻬﻨم
ﻴﺎ ﺟﺤﻴم ﺮﺍ' ﺍﮐثرﺍ
ﻧﺎﺭ ﻳﺎ ﺍﺗﺶ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ'
ﮐﻪ ﻋﮑس ﻧﻮﺭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺣﺴﺮﺗﻬﺎ ﻭﻋﺬﺍﺏ
ﻭ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﺰﻧﺪﮔی
ﺤﻴﻮﺍنی ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ. ﭼﻪ ﺑﻴﺎﺩ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩﻧﺪ'
ﮐﻪ ﻫﻨﮕﺎمی ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ'
ﻭﻳﺎ ﺣتی ﺒﻴﺎﺩ
ﻫم ﻨﻴﺎﻭﺭﻧﺪ. ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺭﻭح اﻣﻮﺭ ﺑﺮﺗﺮ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
بخواست مراتب
الهی ﺑﻴﺎﺩ  می آﻭﺭﺩ'
ﻭﻟﻰ ﺍﻣﻮﺭ ﺣﻘﻴﺮ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎد ﻧﻤﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﻳﻌنی ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻗﺒلی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺁﻭﺭﺩ' ﻭلی ﺒﻴﻤﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻥ گذﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗل ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺎﺩ ﺩﻭﺭﻩ
بی عقلی ﺨﻮﺩ ﺑﻴﻔﺘﺪ'
ﻭلی ﺁﺩم ﺪﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺎﺩ ﺩﻭﺭﻩ ﻋﻘل
ﺨﻮﺩ ﺑﻴﻔﺘﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻨﮑﺘﻪ ﻣﻬﻤّﻯ
اﺳﺖ ﺩﺭ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺗﺬﮐّﺮ
خاطرات. ﺍﻣﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﺭﻯ ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ' ﻭﻧﻪ ﭘﺎﺭتی
ﺒﺎﺯﻯ ﻮ ﺣﺰﺏ ﺑﺎﺯﻯ
ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺗﻤﺎم ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﻠﺎﺯم ﻮ ﮐﺎفی ﺮﺍ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﻧﺪﺍﻧﺪ'ﻫﻴچ
ﭙﺎﺩﺍﺷی ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ'
ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس ﻧﻴﺰ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻫﻴﭽﮑس ﺑﺎ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺁﺩم ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﺒﻬﺸﺖ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ' ﻣﮕﺮ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻭ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ'
ﻭﺑﺎ ﺍﻭ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک  ﻮﻇﺎﻳﻒ ﺍﻟﻬی
ﻮ ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻭ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩ' ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺒﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺷﻔﺎﻋﺖ ﺷفع
ﻮﺟﻔﺖ ﻭ ﻫﻤﻨﺸﻴﻨﻰ'
ﻭﻳﺎ (ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ)
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮساﻟﮑﺎﻥ ﻮﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻘﺘﺼﺪ
ﻭ ﮐم کار ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻨﺎفق
ﻮ ﻧﺎ ﺑﺎﻭﺭ' ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺪﻟﻴل ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﻭﻫﻤﻨﺸﻴنی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﺪتی ﺘﺸفّع
ﻮﻫم ﻨﺸﻴتی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ'
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺗﻤﺎم
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﺪﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺟﻔﺖ ﻭ ﺯﻭج ﻮ ﺷفغ
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮن
ﻤﻄﻠق ﻮ ﺍﺯﺍﺩ' ﻭﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﻄﻠﺎﻕ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﻭﭼﻪ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨق
که ﺍﺯ ﺗﻌﻬﺪ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭج ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ' ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻤﺴﻠﻤﺎنی ﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺠﺰ ﺑﺪ
ﻣﺴﻠﻤﺎنی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻳﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎنی
و یا هر دینی
که باشد
اﻧﺤﺮﺍفی ﻮ ﺍﺳﻤﻰ'
ﮐﻪ ﺗﻌﺼﺒﺎﺕ ﻣﺬﻫبی
ﻮ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺑﻠﻴس ﭘﺮﺳنی ﺒﻨﺎم
ﺨﺪﺍ ﭘﺮﺳتی اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﺪﺗﺮﻳﻥ
ﻨﻮع ﻤﺴﻠﻤﺎنی ﺒﺎﻃل
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻃل هر ﻓﻘﻴﻪ
بقول پیامبرﺳﻔﻴﻪ
ﻭ ﻭﻗﻴحی ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺗﻤﺎم
عیاﺩﺍﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﻭﺣتی ﺸﺮک
ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺑﺮ ﻭ ﭘﺎﺳخ
اﻧﮑﺎﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﮑﻴﺮ ﻭ ﻣﻨﮑﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 3167 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ197ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ
ﺃﻗرّ ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺍﻟﻠﻪ' ﻭ ﺃﻗﺮّ ﺑﺎﻟﺮجعة
'ﻭ ﺍﻟﻤﺘمتعین ﻭ
ﺁﻣﻥ ﺒﺎﻟﻤﻌﺮﺍﺝ'
ﻭ

ﺍﻟﻤﺴﺄلة فی اﻟﻘﺒﺮ'
ﻭ ﺍﻟﺤﻮﺽ' ﻭﺍﻟﺸﻔﺎﻋﻪ'ﻭﺧﻠق
اﻟﺠنة ﻭ ﺍﻟﻨﺎﺭ'
ﻭﺍﻟﺼﺮﺍﻁ' وﺍﻟﻤﻴﺰﺍﻥ'
ﺍﻟﺒﻌث' ﻭ ﺍﻟﻨﺸﻮﺭ'
ﻭﺍﻟﺠﺰﺍٴﻮﺍﻟﺤﺴﺎﺏ'
ﻓﻬﻮ ﻣﻮٴﻤﻥ ﺤﻘّﺎ
ﻭ ﻫﻮ ﻣﻦ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ
ﺃﻫل اﻟﺒﻴﺖ ﻫﺮﮐس ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺮﺩ ( ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺧﺪﺍ ﻳﮑی
اﺳﺖ' ﻭ ﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
او ﺗﻤﺎم ﺸﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻤل ﺘﻮﺣﻴﺪ ﮐﺎﺭﻯ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻜﺎﻟﻬی
ﻤﺪﺍم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
وﺧﻮﻳﺶ ﻳﮑی ﻤﻴﮑﻨﺪ'
ﻭﺑﺎﻟﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩها
ﻣﻴﺮﻭﺩ' ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭل ﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻯ ﻴکی ﻤﻴﮑﻨﺪ'
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭم
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﻳﺶ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ'
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻭ ﻳﮑی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ' ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃمی ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ همان ﻤﺮﺍﺣل
ﺬﺍتی ﻮ ﭘﺎکی ﺮﻭﺍﻥ
ﻮ ﺭﺷﺪ ﻋﻘلی ﻮ ﮐﺴﺐ
ﺍﻟﻮﻫﻴﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﺻﻤﺪﻯ
ﻳﺎ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻮﻯ ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﺨﻠﺴﻪ
ﻭﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ' ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ' ﻭﺣﺎﻟﺖ
ﻭﺟﺪ ﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺗﻮﺍﺟﺪ
ﻳﺎ ﻋﻤل اﻭ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺣﺎﻟﺖ ﻭﺟﺪ

ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺣﺎل اﻣﺮﻭﺯ ﻧﻔس
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺸﻮﺩ' ﻭ
ﻧﻪ ﺣﺎل ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ' ﻭﻧﻪ ﺑﺎ ﺗﻮﺍﺟﺪ
ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﺮﻃ ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگیﻮ ﻫﻤّﺖ
ﻭ ﺍﻭم کرﺩﻥ ﺴﺎﻟﻚ'
ﺑﺎﺯ ﻣﻘﺪﻣﻪ ﻟﺎﺯم
ﺒﺮﺍﻯ اﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬی
اﺳﺖ. ﻭﻣﺸﻴﺖ ﺍﻟﻬی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ'
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺸﻴﺖ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻮ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم
ﺸﺮﺍﻳﻄ ﻠﺎﺯم ﻮ
ﮐﺎفی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺍﻗﺮﺍﺭ) ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻋﻘﻴﺪتی اﺳﺖ' ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻗﺮّﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ' ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺭّﻩ ﺍﻳﺮﺍنی
ﻴﺎ ﻏُﺮّﻩ ﻭ ﻗﺮّﻩ
ﻭ ﺧﻮﺭﻧق عرﺑﻰ
ﺍﺳﺖ' ﻭ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
گرﻳﻪ ﻭ ﺧﻴﺮﻩ ﺷﺪﻥ
ﻮ ﭼﺸم ﻘﺮّﻩ ﺭﻓﺘﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﻤﻌﺒﻮﺩ
ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺤﺪّﻯ که ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺍﻟﻬی
ﻮ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺳل الهی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
که ﺑﺎﺷﺪ' ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨمی ﺒﻴﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ(ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ) ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺣتی
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ' ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻳﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺪ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺍﻟﻬی ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ'
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺪﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
فرشته گونه  ﺪﺭ ﻣﻘﺎم
ﺮﻭحیﻮ ﺩﺭﺟﻪ ﻋﻘلی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ' ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻣﻮﺿﻮع ﺮﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺑﺮﺟﻌﺖ
ﻧﻤﻮﺩ (ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺳﺖ' ﻭلی ﻨﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺭﻭح ﺒﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ
'ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ هرﮐسی
هست ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺭﻭح
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﭙﻴﺶ
ﻭ ﺑﻨﺰﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺧﺪﺍ ﻫم ﻨﻤﻴﺮﻭﺩ'
ﺣتی اﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﻭﺭﺟﻌﺖﻫم
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﺮﺟﻌﺖ ﺭﻭح
کامل اﻟﻬی ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﺒﺨﻠق اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮخی ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻘﻴﻪ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اوم کرﺩﻩ ﻭ ﺍﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ' ﻭ ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ' ﺩﺭ ﺍﻣﺮ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺨﻠق اﻧﺎﻥ
عملا ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ 'ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
اﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﺍﺯ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح ﺤﺴﻴﻨﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣل ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ' ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭل ﺤﺴﻴﻨﻰ'
ﺍﺯ

ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﭘﻨج ﺘﻥ
ﺁل عبا ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭم اﻣﺎم
غاﻳﺐ ﺯﻣﺎﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻧﺎم ﺸﻬﻮﺩ
ﺣﺴنی ﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
کامل اﻟﻬﻰ' ﭘس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸت
عرشی ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ' ﮐﻪ ﺍﺯ
۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺎ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻋﻘلی ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻨﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻣﺴﺄﻟﻪ (ﻣﺘﻌﺘﻴﻦ)
ﻳﺎ ﺩﻭ ﺗﻤتع ﺒﺎﺯ
ﺑﺤث ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﺣج ﺘﻤﺘّﻊ ﺩﺭ ﻣﮑﻪ
ﻳﻌنی کسی که ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﺎلی ﻮ ﺟﺴمی اﻧﺠﺎم
ﺤج
کعبه ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺗﻤﺘّﻊ' ﮐﻪ
لذّت ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ
ﻤﻮﻗّﺖ ﺩﻭ ﺟﻨس
اﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﺎﻫی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﻨگ ﺠﻮﻳﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﻴﺪﺍن
هاﻯ ﺠﻨگ ﺤﻠﺎل ﻤﻴﮑﺮﺩ
ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻣﻴﺪﺍﺩ'
ﻭ ﮔﺎﻫی آﻧﺮﺍ ﺣﺮﺍم
ﻤﻴﮑﺮﺩ. ﻭﻋﻤﺮ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺩﻭﻡ 'ﺑﻬﻤﻴﻥ اﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﮑلّی ﺤﺮﺍم
کرﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
اﻟﻬی ﺴﻠﻮکی ﺁﻧﺮﺍ
ﺣﻠﺎل ﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻓﺤﺸاء
ﺸﺮﻋی ﻮ ﺩﻳﻨﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐی
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﮔﺎﻫی ﺒﺎ
ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ ﭘﻴﺮ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﻭﻳﺎ ﺍﺯﺩﻭﺍج
ﻤﻮﻗﺖ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺳﮑس ﺑﺎ
ﺟﻨس ﻣﺨﺎﻟﻒ' ﺍﻣﺮ
ﻭﺍﺟبی ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی
ﺴﺎﻟک ﻨﻴﺴﺖ ﻭ ﻳﮑی
اﺯ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮐﻨﺘﺮل ﻮ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﮐم ﻮ ﺑﻴﺶ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺮ ﺍﺯﺩﻭﺍج
ﻮ ﻳﺎ (ﻣﺘﻌﻪ ﻭ ﺻﻴﻐﻪ)
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎل ﻨﻈﺎمی
ﺒﺮﺍﻯ ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﻗﺎﺑل اﺣﺘﺮﺍم
ﻮ ﻗﺎﺑل ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺍﺳﺖ. ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺍﺯﺩﻭﺍج ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻥ اﻭﻟﺎﺩ'
ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﻃﻔل ﺒﭙﺪﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﻭﺍﺑﺴﺘﮕی اﺟﺘﻤﺎﻋی
ﻮ ﺭﻭﺍنی اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺣج ﻨﺴاء که ﻋﻤﺮ
ﺩﺭ ﻣﮑﻪ' ﺣج آﻧﺮﺍ
ﻣنع کرﺩ' ﺯﻳﺮﺍ
(ﺣج کعبه ) ﻋﻤﻠﺎ
(ﺣج ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﻧﻴﺴﺖ'
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﺎﺩﻯ
و تعلیمی
عامیانه ﺤج ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
هدﻑ ﺍﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ' ﭼﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺪﺭ ﺣج ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻋﻤﺮ ﻣﻨﻊ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣج ﺰﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ (ﺣج ﺰﻧﺎﻥ)
ﺳﻤﺒﻮل ﺒﻴﺎﻥ ﺤج
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺰﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﺴﺎﻟﻪ
ﺳﮑس ﻭ ﻳﺎ ﺯﻧﺪگی
ﺪﻭ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻫﻢ'
ﺟﻬﺖ ﮐﻨﺘﺮل ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ هرﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ'
ﺍﻳﻦ ﻣﻴل ﺠﻨسی
ﺤﺮﺍم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ'
ﻭ ﮔﺮﭼﻪ ﮔﺎﻫی ﺸﮑﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
اﺯﺟﻤﻠﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ' ﮐﻪ
ﺑﺨﺸﻮﺩﮔی ﺪﺍﺋم
ﻮ ﮐﻠّﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺧﻮﺩ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺴﺮﮐﺶ ﺑﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻫﺮ ﺗﻔﮑﺮﻏﻴﺮ ﭘﻴﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺣﮑم ﻤﺮﮒ' ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﺮﺩ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ'
ﻭﻣﺮگ ﻮ ﻣﻴﺮﻫﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺁﻣﻴﺰ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ' ﻣﮕﺮ ﺑﺎﺯ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺗﻮﺑﻪ ﺷﻮﺩ) ﻭ ﻫﺮﮐس
ﺑﻤﺴﺄﻟﻪ ﺩﺭ ﻗﺒﺮ
ﻭ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر
مقام مصطفوی ﺭﺍ
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﻧﮑﻨﺪ (ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت  ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﺳﺌﻮﺍل
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺭﻭح ﺪﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ'ﻫﻨﮕﺎﻣﻴﮑﻪ
ﺩﺭ (ﻗﺒﺮ ﺗﻦ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟﮑﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭙس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻮﻟﺎﻳﺖ
مرتضوی ﺭﺳﻴﺪ' ﺑﻌﻘل
کلّی
مقام ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ'ﻭ
ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ'
ﮐﻪ ﻳک ﻨﻮع عرﻓﺎﻥ
ﺒﺮﺗﺮﻯ اﺳﺖ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺤﻮﺽ ﮐﻮثر
ﺯﻳﺎﺩ ﻭﮐثیرﻯ
کمیّت و
کیفیّت ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﺍﻳﻥ عقل کلّی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻﻞ'
ﭘس  ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﻭ ﺑﺨﻠق اﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﻣﺮگ قبل اﺯﻣﺮگ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﻌثت ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﺒﺎ ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﺒﺪﻫﺪ) ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
( ﻳﺎ ﺗﻮﺳل ﻮ ﻫﻤﺴﻔﺮﻯ
ﺮﻭح ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﺭﻭح
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ
ﻭﻫم ﻨﺸﻴﻨی ﻮ ﺟﻔﺖ
ﻭﺷفع ﺒﻮﺩﻥ ﺩﺍﺋﻢ'
ﺣﻀﻮﺭ ﺍﻭ ﺫﻫﻨﺎ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﺟﻬﻨﻢ' ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺻﺮﺍﻁ
(ﭘُلی ﺘﺼﻮﺭﻯ ﺒﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺍﻯ
عبور' ﮐﻪ ﺟﻬﻨﻢ
ﺯﻳﺮ ﭘﺎ' ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺼﺮﺍﻃ
اﺳﺖ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ (ﺻﺮﺍﻁ)
ﻳﺎ ( ﺍﺳﺘﺮﻳﺖ ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺍﻳﺖ)
یونانی اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻃﺮﻳق ﻮ ﻃﺭﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﺎﺣق ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ'
ﻭ ﻳﺎﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﻛﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺴﻘﻮﻃ
ﺪﺭﺟﻬﻨم ﻴﺎ ﻣﺴخ  نوعی ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮ ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ ﺪﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک ﻤﻨﮑﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ 'ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺧﺎﺹ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ' ﻭ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﺑﺪﺗﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻨﺎفق ﻮ ﻣﻄﺮﻭﺩ
ﻭ ﻣﻐﻀﻮﺏ ﺍﻟﻬی
ﻬﺴﺘﻨﺪ) ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻣﻴﺰﺍﻥ (ﻳﺎ ﺗﺮﺍﺯﻭﻯ
ﺳﻨﺠﺶ ثوﺍﺑﻬﺎ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﮕﻨﺎﻫﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ اﻟﻬی
ﺪﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎﻋﺸق ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﻮﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣُﺮﺩﮔﺎﻥ'
ﺣتی اﮔﺮ ﺭﻭﺯﻯ
اﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺒﺤق ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺑﺮ ﻣﻴﺖ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺗﻮﺳل
ﺒﺎ ﺯﻧﺪﻩﻫﺎﻯ
اﻟﻬی ﺰﻣﺎﻥ ﺸﺨﺺ'
ﺭﺍﻩ ﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﻭ ﺗﺤﻘق ﺪﺍﻭﺭﻯ
هاﻯ اﻭ' ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻴﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی ﻮ ﻓﮑﺮﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻳﺎ (ﺃﺟﻠﻬﺎ)
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺍﻧﺠﺎم
گرﻓﺘﻪ' ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻠﺎﺯم ﻮ ﮐﺎفی ﺼﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ(ﺣتی
اﻋﻠﻢ) ﺍﻟﻬی ﺘﺤﻘق
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﻭ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺑﻌثت (ﻳﻌنی ﺪﻭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﻮ ﺑﻤﺎﻣﻮﺭﻳﺖ ﺍﻟﻬی
اﻋﺰﺍﻡ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺒﻌثت'ﻧﻪ
ﺧﺮﻭج ﺮﻭح ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﻓﺘﻥ ﺒﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
ﺒﺮﺗﺮ ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ'
ﻣﮕﺮ ﺑﺎﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺤﻴﻮﺍنی ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ. ﻭﻧﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ ﻫﺴتی
که ﺑﻌثت ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﺷﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺟﺎئی ﺒﺮﺍﻯ
اﻋﺰﺍم ﻮ ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ 'ﺑﻌثت ﺩﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ'
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ اﻟﻬی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭽﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﻋلیّ
ﻮ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﭙس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ' ﺑﺮﺧﻰ ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ' ﺍﻳﻥ
ﺒﻌثت ﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭح ﻮﺍﺻل ﺪﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ'
ﻭلی ﺪﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻮ ﻣﻘﺎم ﻨﻮﻋی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﻤﺎﻣﻮﺭﻳﺖ ﺧﻠﻖ
ﺍﺭﺳﺎل ﺸﺪﻩ' ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ' ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
( سوشیانس سوم
زردشت و
فارقلیط دوم
مسیح  ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻘﺎم
اوﻟی العزم ﺒﻌثت
ﻭ ﺭﺟﻌﺖ بجهان
دﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺷﻒ ﻗﺮّﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎن
'ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺏ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋلیّ وﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ' ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﻯ
ﺘﺴﻠﻴم گرﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻬﺪﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﻘﺎﺋم ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ'
ﻭﺍﻭل اﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ'
ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻤﺒﻌﻮث
ﺷﺪﻩ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻨﺒوء ﻮ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﺷﺪﻥ اﺯ ﺍﺣﻮﺍل
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺪﺍﺭند.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ کاﺭﻫﺮ
ﻧﺒﻰّ ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﻨبیّ ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﻭﺣتی ﺒﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﺍﺷﺮﻑ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺒﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴل
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎئم ﺒﻮﺩﻩ'
ﮐﻪ ﻣﻮسی ﻮﻋﻴسی
ﻨﻴﺰ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻋﻴسی ﻤﺴﻴﺢ'
ﺍﺯ ﻋﺮﺵ ﻗﺎﺋم ﻴﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻨﺎم ﻤﻴﺒﺮﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺎﻟﺎﻯ
عرﺵ ﻗﺎﺋم ﻨﺮﻓﺖ)
ﻭﻧﻴﺰ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻧﺸﻮﺭ
(ﻳﺎ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﮔﺎهی
ﺒﻤﻌنی ﺤﻀﻮﺭ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭلی ﻤﻌنی ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺴخ ﺁﻣﻴﺰ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﺑﺪﻧﻴﺎ'
ﻭﻳﺎ ﻧﺴخ ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺪﺭ
ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ'
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﮔﻠّّﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﺴخ ﺸﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺴﺮﮔﺸﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻳﻦ

(ﻧﺸﻮﺭ) ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
(ﻧﺸﻮﺯ) ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺩﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬی
ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺁﻧﻬﺎ' ﻭﻳﺎ ﺩﺭ (ﺣﺸﺮ
ﻭ ﺣﺸﻮ) ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ
ﻳک ﻤﺎﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗاﺋم
ﻨﻴﺰ ﻣﺤﺸﻮﺭ ﺭﺏ
ﺍﻟﻨﻮع ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ'
ﻭ ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﻤﺤﺸﻮﺭ ﻭ ﻣﻌﺎﺷﺮﺕ
ﻭ ﻫم ﻔﮑﺮﻯ ﻮﻫﻢ
ﺫﺍتی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺟﺰ ﺍﻭ
ﺣﺴﺎﺏ ﺭسی اﻟﻬﻰ
( ﻳﻌنی ﻬﻤﺎﻥ ﺪﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ' ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﻮ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺯﻧﺪﮔی ﺒﺪﻭﻥ
ﻫﺪﻑ ﻧﻴﺴﺖ' ﻭﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬی ﺒﻤﻮﺟﺐ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎنی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺘﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ هدﻑ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
انسان ' ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﮕﻴﺮﺩ'
ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺿﻠﺎﻟﺖ ﻭ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺸﺮﻓتی
ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ' ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ هم ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ هدف ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺑﺮﺭسی اﻋﻤﺎل ﻮ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ اﻟﻬﻰ'ﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺼﻮﺭﺕ
می گیرﺩ) ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ' ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﻄﺮﺯ
ﻓﮑﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐسی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﻮﺍﻗﻌی ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﮔﺮﺩﺩ'ﻭ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﺍﺳﺖ
( ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
عقلی ﺪﺭ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻮﺩﻧﺒﺎل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺷﻴﻌﻪ کسی اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺸﻌﺎع
ﻨﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی ﻮ ﻣﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ' ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎ ﻗﺎﺋن
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣنی
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺿﻤﻥ
ﺸﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ'
ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺃﻫل ﺸﺪﻩ' ﺑﻴﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺗﺮﺑﻴتی
اﻭ' ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻗﺮﻳسی ﻮ ﻳﺎ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻨﺒﻮّﺕ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺑﺪﺍﻥ ﺒﻨﺸﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﻭم ﻣﺘﻌﻪ ﻭ ﺗﻤتع
ﺠﻨﺴﻰ' ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺣق ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﺎﻥ
ﻤﻌﺼﻮم ﺸﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺍﺯﺩﻭﺍج
ﺪﺍﺋم کنند ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯﺩﻭﺍج ﻤﻮﻗّﺖ.
ﻭ ﺣتی اﮔﺮ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺯﻧﺎ ﮐﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻌﺼﻮم ﻬﺴﺖ.
ﻭﺑﻘﻮل ﺸﻴخ
عطّاﺭ' ﺍﮔﺮ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺒﺎ ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﭘس
ﻫﻤﻪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻥ ﺰﺭﺩﺷﺘﻴم ﺰﺭﺩﺷتی
ﺰﺭﺩﺷﺘﻰ! ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺠﺰ ﺍﺯﺩﻭﺍج
ﺴﻠﻮکی ﻮﻫم ﻨﺸﻴنی
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﺍﺯﺩﻭﺍﺟی
ﻨﺪﺍﺭﺩ' ﻭﺷفع ﻮ
ﺯﻭج ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﮔﺮ ﻫم
ﺰﻥ ﻮ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺩﻟﻴﻞ'ﺍﻋﻤﺎل
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺩﻟﻴل اﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋی آﻧﺎﻥ
از ﺳُﻨّﺘﻬﺎ ﻭ ﻋﺮف
هاﻯ ﺠﺎﺭﻯ ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث 3167 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ197ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ
ﺃﻗرّ ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺍﻟﻠﻪ' ﻭ ﺃﻗﺮّ ﺑﺎﻟﺮجعة
'ﻭ ﺍﻟﻤﺘمتعین ﻭ
ﺁﻣﻥ ﺒﺎﻟﻤﻌﺮﺍﺝ'
ﻭ

ﺍﻟﻤﺴﺄلة فی اﻟﻘﺒﺮ'
ﻭ ﺍﻟﺤﻮﺽ' ﻭﺍﻟﺸﻔﺎﻋﻪ'ﻭﺧﻠق
اﻟﺠنة ﻭ ﺍﻟﻨﺎﺭ'
ﻭﺍﻟﺼﺮﺍﻁ' وﺍﻟﻤﻴﺰﺍﻥ'
ﺍﻟﺒﻌث' ﻭ ﺍﻟﻨﺸﻮﺭ'
ﻭﺍﻟﺠﺰﺍٴﻮﺍﻟﺤﺴﺎﺏ'
ﻓﻬﻮ ﻣﻮٴﻤﻥ ﺤﻘّﺎ
ﻭ ﻫﻮ ﻣﻦ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ
ﺃﻫل اﻟﺒﻴﺖ ﻫﺮﮐس ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺮﺩ ( ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺧﺪﺍ ﻳﮑی
اﺳﺖ' ﻭ ﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
او ﺗﻤﺎم ﺸﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻤل ﺘﻮﺣﻴﺪ ﮐﺎﺭﻯ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻜﺎﻟﻬی
ﻤﺪﺍم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
وﺧﻮﻳﺶ ﻳﮑی ﻤﻴﮑﻨﺪ'
ﻭﺑﺎﻟﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩها
ﻣﻴﺮﻭﺩ' ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭل ﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻯ ﻴکی ﻤﻴﮑﻨﺪ'
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭم
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﻳﺶ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ'
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻭ ﻳﮑی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ' ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃمی ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ همان ﻤﺮﺍﺣل
ﺬﺍتی ﻮ ﭘﺎکی ﺮﻭﺍﻥ
ﻮ ﺭﺷﺪ ﻋﻘلی ﻮ ﮐﺴﺐ
ﺍﻟﻮﻫﻴﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﺻﻤﺪﻯ
ﻳﺎ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻮﻯ ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﺨﻠﺴﻪ
ﻭﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ' ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ' ﻭﺣﺎﻟﺖ
ﻭﺟﺪ ﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺗﻮﺍﺟﺪ
ﻳﺎ ﻋﻤل اﻭ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺣﺎﻟﺖ ﻭﺟﺪ

ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺣﺎل اﻣﺮﻭﺯ ﻧﻔس
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺸﻮﺩ' ﻭ
ﻧﻪ ﺣﺎل ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ' ﻭﻧﻪ ﺑﺎ ﺗﻮﺍﺟﺪ
ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﺮﻃ ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگیﻮ ﻫﻤّﺖ
ﻭ ﺍﻭم کرﺩﻥ ﺴﺎﻟﻚ'
ﺑﺎﺯ ﻣﻘﺪﻣﻪ ﻟﺎﺯم
ﺒﺮﺍﻯ اﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬی
اﺳﺖ. ﻭﻣﺸﻴﺖ ﺍﻟﻬی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ'
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺸﻴﺖ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻮ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم
ﺸﺮﺍﻳﻄ ﻠﺎﺯم ﻮ
ﮐﺎفی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺍﻗﺮﺍﺭ) ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻋﻘﻴﺪتی اﺳﺖ' ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻗﺮّﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ' ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺭّﻩ ﺍﻳﺮﺍنی
ﻴﺎ ﻏُﺮّﻩ ﻭ ﻗﺮّﻩ
ﻭ ﺧﻮﺭﻧق عرﺑﻰ
ﺍﺳﺖ' ﻭ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
گرﻳﻪ ﻭ ﺧﻴﺮﻩ ﺷﺪﻥ
ﻮ ﭼﺸم ﻘﺮّﻩ ﺭﻓﺘﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﻤﻌﺒﻮﺩ
ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺤﺪّﻯ که ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺍﻟﻬی
ﻮ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺳل الهی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
که ﺑﺎﺷﺪ' ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨمی ﺒﻴﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ(ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ) ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺣتی
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ' ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻳﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺪ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺍﻟﻬی ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ'
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺪﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
فرشته گونه  ﺪﺭ ﻣﻘﺎم
ﺮﻭحیﻮ ﺩﺭﺟﻪ ﻋﻘلی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ' ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻣﻮﺿﻮع ﺮﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺑﺮﺟﻌﺖ
ﻧﻤﻮﺩ (ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺳﺖ' ﻭلی ﻨﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺭﻭح ﺒﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ
'ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ هرﮐسی
هست ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺭﻭح
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﭙﻴﺶ
ﻭ ﺑﻨﺰﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺧﺪﺍ ﻫم ﻨﻤﻴﺮﻭﺩ'
ﺣتی اﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﻭﺭﺟﻌﺖﻫم
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﺮﺟﻌﺖ ﺭﻭح
کامل اﻟﻬی ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﺒﺨﻠق اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮخی ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻘﻴﻪ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اوم کرﺩﻩ ﻭ ﺍﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ' ﻭ ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ' ﺩﺭ ﺍﻣﺮ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺨﻠق اﻧﺎﻥ
عملا ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ 'ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
اﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﺍﺯ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح ﺤﺴﻴﻨﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣل ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ' ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭل ﺤﺴﻴﻨﻰ'
ﺍﺯ

ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﭘﻨج ﺘﻥ
ﺁل عبا ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭم اﻣﺎم
غاﻳﺐ ﺯﻣﺎﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻧﺎم ﺸﻬﻮﺩ
ﺣﺴنی ﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
کامل اﻟﻬﻰ' ﭘس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸت
عرشی ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ' ﮐﻪ ﺍﺯ
۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺎ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻋﻘلی ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻨﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻣﺴﺄﻟﻪ (ﻣﺘﻌﺘﻴﻦ)
ﻳﺎ ﺩﻭ ﺗﻤتع ﺒﺎﺯ
ﺑﺤث ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﺣج ﺘﻤﺘّﻊ ﺩﺭ ﻣﮑﻪ
ﻳﻌنی کسی که ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﺎلی ﻮ ﺟﺴمی اﻧﺠﺎم
ﺤج
کعبه ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺗﻤﺘّﻊ' ﮐﻪ
لذّت ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ
ﻤﻮﻗّﺖ ﺩﻭ ﺟﻨس
اﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﺎﻫی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﻨگ ﺠﻮﻳﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﻴﺪﺍن
هاﻯ ﺠﻨگ ﺤﻠﺎل ﻤﻴﮑﺮﺩ
ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻣﻴﺪﺍﺩ'
ﻭ ﮔﺎﻫی آﻧﺮﺍ ﺣﺮﺍم
ﻤﻴﮑﺮﺩ. ﻭﻋﻤﺮ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺩﻭﻡ 'ﺑﻬﻤﻴﻥ اﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﮑلّی ﺤﺮﺍم
کرﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
اﻟﻬی ﺴﻠﻮکی ﺁﻧﺮﺍ
ﺣﻠﺎل ﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻓﺤﺸاء
ﺸﺮﻋی ﻮ ﺩﻳﻨﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐی
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﮔﺎﻫی ﺒﺎ
ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ ﭘﻴﺮ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﻭﻳﺎ ﺍﺯﺩﻭﺍج
ﻤﻮﻗﺖ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺳﮑس ﺑﺎ
ﺟﻨس ﻣﺨﺎﻟﻒ' ﺍﻣﺮ
ﻭﺍﺟبی ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی
ﺴﺎﻟک ﻨﻴﺴﺖ ﻭ ﻳﮑی
اﺯ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮐﻨﺘﺮل ﻮ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﮐم ﻮ ﺑﻴﺶ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺮ ﺍﺯﺩﻭﺍج
ﻮ ﻳﺎ (ﻣﺘﻌﻪ ﻭ ﺻﻴﻐﻪ)
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎل ﻨﻈﺎمی
ﺒﺮﺍﻯ ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﻗﺎﺑل اﺣﺘﺮﺍم
ﻮ ﻗﺎﺑل ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺍﺳﺖ. ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺍﺯﺩﻭﺍج ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻥ اﻭﻟﺎﺩ'
ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﻃﻔل ﺒﭙﺪﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﻭﺍﺑﺴﺘﮕی اﺟﺘﻤﺎﻋی
ﻮ ﺭﻭﺍنی اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺣج ﻨﺴاء که ﻋﻤﺮ
ﺩﺭ ﻣﮑﻪ' ﺣج آﻧﺮﺍ
ﻣنع کرﺩ' ﺯﻳﺮﺍ
(ﺣج کعبه ) ﻋﻤﻠﺎ
(ﺣج ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﻧﻴﺴﺖ'
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﺎﺩﻯ
و تعلیمی
عامیانه ﺤج ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
هدﻑ ﺍﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ' ﭼﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺪﺭ ﺣج ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻋﻤﺮ ﻣﻨﻊ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣج ﺰﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ (ﺣج ﺰﻧﺎﻥ)
ﺳﻤﺒﻮل ﺒﻴﺎﻥ ﺤج
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺰﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﺴﺎﻟﻪ
ﺳﮑس ﻭ ﻳﺎ ﺯﻧﺪگی
ﺪﻭ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻫﻢ'
ﺟﻬﺖ ﮐﻨﺘﺮل ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ هرﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ'
ﺍﻳﻦ ﻣﻴل ﺠﻨسی
ﺤﺮﺍم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ'
ﻭ ﮔﺮﭼﻪ ﮔﺎﻫی ﺸﮑﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
اﺯﺟﻤﻠﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ' ﮐﻪ
ﺑﺨﺸﻮﺩﮔی ﺪﺍﺋم
ﻮ ﮐﻠّﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺧﻮﺩ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺴﺮﮐﺶ ﺑﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻫﺮ ﺗﻔﮑﺮﻏﻴﺮ ﭘﻴﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺣﮑم ﻤﺮﮒ' ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﺮﺩ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ'
ﻭﻣﺮگ ﻮ ﻣﻴﺮﻫﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺁﻣﻴﺰ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ' ﻣﮕﺮ ﺑﺎﺯ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺗﻮﺑﻪ ﺷﻮﺩ) ﻭ ﻫﺮﮐس
ﺑﻤﺴﺄﻟﻪ ﺩﺭ ﻗﺒﺮ
ﻭ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر
مقام مصطفوی ﺭﺍ
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﻧﮑﻨﺪ (ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت  ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﺳﺌﻮﺍل
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺭﻭح ﺪﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ'ﻫﻨﮕﺎﻣﻴﮑﻪ
ﺩﺭ (ﻗﺒﺮ ﺗﻦ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟﮑﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭙس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻮﻟﺎﻳﺖ
مرتضوی ﺭﺳﻴﺪ' ﺑﻌﻘل
کلّی
مقام ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ'ﻭ
ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ'
ﮐﻪ ﻳک ﻨﻮع عرﻓﺎﻥ
ﺒﺮﺗﺮﻯ اﺳﺖ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺤﻮﺽ ﮐﻮثر
ﺯﻳﺎﺩ ﻭﮐثیرﻯ
کمیّت و
کیفیّت ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﺍﻳﻥ عقل کلّی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻﻞ'
ﭘس  ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﻭ ﺑﺨﻠق اﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﻣﺮگ قبل اﺯﻣﺮگ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﻌثت ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﺒﺎ ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﺒﺪﻫﺪ) ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
( ﻳﺎ ﺗﻮﺳل ﻮ ﻫﻤﺴﻔﺮﻯ
ﺮﻭح ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﺭﻭح
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ
ﻭﻫم ﻨﺸﻴﻨی ﻮ ﺟﻔﺖ
ﻭﺷفع ﺒﻮﺩﻥ ﺩﺍﺋﻢ'
ﺣﻀﻮﺭ ﺍﻭ ﺫﻫﻨﺎ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﺟﻬﻨﻢ' ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺻﺮﺍﻁ
(ﭘُلی ﺘﺼﻮﺭﻯ ﺒﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺍﻯ
عبور' ﮐﻪ ﺟﻬﻨﻢ
ﺯﻳﺮ ﭘﺎ' ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺼﺮﺍﻃ
اﺳﺖ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ (ﺻﺮﺍﻁ)
ﻳﺎ ( ﺍﺳﺘﺮﻳﺖ ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺍﻳﺖ)
یونانی اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻃﺮﻳق ﻮ ﻃﺭﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﺎﺣق ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ'
ﻭ ﻳﺎﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﻛﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺴﻘﻮﻃ
ﺪﺭﺟﻬﻨم ﻴﺎ ﻣﺴخ  نوعی ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮ ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ ﺪﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک ﻤﻨﮑﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ 'ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺧﺎﺹ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ' ﻭ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﺑﺪﺗﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻨﺎفق ﻮ ﻣﻄﺮﻭﺩ
ﻭ ﻣﻐﻀﻮﺏ ﺍﻟﻬی
ﻬﺴﺘﻨﺪ) ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻣﻴﺰﺍﻥ (ﻳﺎ ﺗﺮﺍﺯﻭﻯ
ﺳﻨﺠﺶ ثوﺍﺑﻬﺎ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﮕﻨﺎﻫﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ اﻟﻬی
ﺪﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎﻋﺸق ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﻮﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣُﺮﺩﮔﺎﻥ'
ﺣتی اﮔﺮ ﺭﻭﺯﻯ
اﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺒﺤق ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺑﺮ ﻣﻴﺖ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺗﻮﺳل
ﺒﺎ ﺯﻧﺪﻩﻫﺎﻯ
اﻟﻬی ﺰﻣﺎﻥ ﺸﺨﺺ'
ﺭﺍﻩ ﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﻭ ﺗﺤﻘق ﺪﺍﻭﺭﻯ
هاﻯ اﻭ' ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻴﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی ﻮ ﻓﮑﺮﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻳﺎ (ﺃﺟﻠﻬﺎ)
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺍﻧﺠﺎم
گرﻓﺘﻪ' ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻠﺎﺯم ﻮ ﮐﺎفی ﺼﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ(ﺣتی
اﻋﻠﻢ) ﺍﻟﻬی ﺘﺤﻘق
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﻭ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺑﻌثت (ﻳﻌنی ﺪﻭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﻮ ﺑﻤﺎﻣﻮﺭﻳﺖ ﺍﻟﻬی
اﻋﺰﺍﻡ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺒﻌثت'ﻧﻪ
ﺧﺮﻭج ﺮﻭح ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﻓﺘﻥ ﺒﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
ﺒﺮﺗﺮ ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ'
ﻣﮕﺮ ﺑﺎﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺤﻴﻮﺍنی ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ. ﻭﻧﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ ﻫﺴتی
که ﺑﻌثت ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﺷﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺟﺎئی ﺒﺮﺍﻯ
اﻋﺰﺍم ﻮ ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ 'ﺑﻌثت ﺩﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ'
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ اﻟﻬی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭽﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﻋلیّ
ﻮ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﭙس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ' ﺑﺮﺧﻰ ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ' ﺍﻳﻥ
ﺒﻌثت ﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭح ﻮﺍﺻل ﺪﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ'
ﻭلی ﺪﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻮ ﻣﻘﺎم ﻨﻮﻋی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﻤﺎﻣﻮﺭﻳﺖ ﺧﻠﻖ
ﺍﺭﺳﺎل ﺸﺪﻩ' ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ' ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
( سوشیانس سوم
زردشت و
فارقلیط دوم
مسیح  ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻘﺎم
اوﻟی العزم ﺒﻌثت
ﻭ ﺭﺟﻌﺖ بجهان
دﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺷﻒ ﻗﺮّﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎن
'ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺏ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋلیّ وﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ' ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﻯ
ﺘﺴﻠﻴم گرﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻬﺪﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﻘﺎﺋم ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ'
ﻭﺍﻭل اﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ'
ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻤﺒﻌﻮث
ﺷﺪﻩ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻨﺒوء ﻮ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﺷﺪﻥ اﺯ ﺍﺣﻮﺍل
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺪﺍﺭند.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ کاﺭﻫﺮ
ﻧﺒﻰّ ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﻨبیّ ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﻭﺣتی ﺒﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﺍﺷﺮﻑ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺒﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴل
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎئم ﺒﻮﺩﻩ'
ﮐﻪ ﻣﻮسی ﻮﻋﻴسی
ﻨﻴﺰ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻋﻴسی ﻤﺴﻴﺢ'
ﺍﺯ ﻋﺮﺵ ﻗﺎﺋم ﻴﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻨﺎم ﻤﻴﺒﺮﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺎﻟﺎﻯ
عرﺵ ﻗﺎﺋم ﻨﺮﻓﺖ)
ﻭﻧﻴﺰ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻧﺸﻮﺭ
(ﻳﺎ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﮔﺎهی
ﺒﻤﻌنی ﺤﻀﻮﺭ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭلی ﻤﻌنی ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺴخ ﺁﻣﻴﺰ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﺑﺪﻧﻴﺎ'
ﻭﻳﺎ ﻧﺴخ ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺪﺭ
ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ'
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﮔﻠّّﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﺴخ ﺸﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺴﺮﮔﺸﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻳﻦ

(ﻧﺸﻮﺭ) ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
(ﻧﺸﻮﺯ) ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺩﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬی
ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺁﻧﻬﺎ' ﻭﻳﺎ ﺩﺭ (ﺣﺸﺮ
ﻭ ﺣﺸﻮ) ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ
ﻳک ﻤﺎﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗاﺋم
ﻨﻴﺰ ﻣﺤﺸﻮﺭ ﺭﺏ
ﺍﻟﻨﻮع ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ'
ﻭ ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﻤﺤﺸﻮﺭ ﻭ ﻣﻌﺎﺷﺮﺕ
ﻭ ﻫم ﻔﮑﺮﻯ ﻮﻫﻢ
ﺫﺍتی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺟﺰ ﺍﻭ
ﺣﺴﺎﺏ ﺭسی اﻟﻬﻰ
( ﻳﻌنی ﻬﻤﺎﻥ ﺪﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ' ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﻮ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺯﻧﺪﮔی ﺒﺪﻭﻥ
ﻫﺪﻑ ﻧﻴﺴﺖ' ﻭﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬی ﺒﻤﻮﺟﺐ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎنی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺘﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ هدﻑ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
انسان ' ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﮕﻴﺮﺩ'
ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺿﻠﺎﻟﺖ ﻭ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺸﺮﻓتی
ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ' ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ هم ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ هدف ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺑﺮﺭسی اﻋﻤﺎل ﻮ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ اﻟﻬﻰ'ﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺼﻮﺭﺕ
می گیرﺩ) ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ' ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﻄﺮﺯ
ﻓﮑﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐسی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﻮﺍﻗﻌی ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﮔﺮﺩﺩ'ﻭ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﺍﺳﺖ
( ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
عقلی ﺪﺭ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻮﺩﻧﺒﺎل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺷﻴﻌﻪ کسی اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺸﻌﺎع
ﻨﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی ﻮ ﻣﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ' ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎ ﻗﺎﺋن
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣنی
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺿﻤﻥ
ﺸﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ'
ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺃﻫل ﺸﺪﻩ' ﺑﻴﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺗﺮﺑﻴتی
اﻭ' ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻗﺮﻳسی ﻮ ﻳﺎ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻨﺒﻮّﺕ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺑﺪﺍﻥ ﺒﻨﺸﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﻭم ﻣﺘﻌﻪ ﻭ ﺗﻤتع
ﺠﻨﺴﻰ' ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺣق ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﺎﻥ
ﻤﻌﺼﻮم ﺸﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺍﺯﺩﻭﺍج
ﺪﺍﺋم کنند ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯﺩﻭﺍج ﻤﻮﻗّﺖ.
ﻭ ﺣتی اﮔﺮ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺯﻧﺎ ﮐﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻌﺼﻮم ﻬﺴﺖ.
ﻭﺑﻘﻮل ﺸﻴخ
عطّاﺭ' ﺍﮔﺮ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺒﺎ ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﭘس
ﻫﻤﻪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻥ ﺰﺭﺩﺷﺘﻴم ﺰﺭﺩﺷتی
ﺰﺭﺩﺷﺘﻰ! ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺠﺰ ﺍﺯﺩﻭﺍج
ﺴﻠﻮکی ﻮﻫم ﻨﺸﻴنی
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﺍﺯﺩﻭﺍﺟی
ﻨﺪﺍﺭﺩ' ﻭﺷفع ﻮ
ﺯﻭج ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﮔﺮ ﻫم
ﺰﻥ ﻮ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺩﻟﻴﻞ'ﺍﻋﻤﺎل
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺩﻟﻴل اﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋی آﻧﺎﻥ
از ﺳُﻨّﺘﻬﺎ ﻭ ﻋﺮف
هاﻯ ﺠﺎﺭﻯ ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث 3168 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ197ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁنی ﻮ ﺍﺫﺍ
ﺭﺃﻳﺖ ثمّ  ﺭﺃﻳﺖ ﻧﻌﻴﻤﺎ
ﻭ ﻣﻠﮑﺎ ﮐﺒﻴﺮﺍ
ﭼﻪ ﮔﻮﺋی اﮔﺮ ﺑﺒﻴنی
ﻮ ﺭﻭٴﻴﺖ ﮐﻨﻰ' ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ ﻭ ﻣُﻠک
ﻮﭘﺎﺩﺷﺎﻫی ﺒﺰﺭگ
ﺨﻮﺍﻫی ﺪﺍﺷﺖ ( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣا ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻳﻥ
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘلی ﻮ ﺭﻭﺍنی
ﻮ ﻧﻮﻋی ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﭙﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺑﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺪﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﺫﺍ ﺃﺩﺧل
اﻟﻠﻪ ﺃﻫا اﻟﺠنة
ﺍﻟﺠنة 'ﺃﺭﺳل ﺮﺳﻮﻟﺎ
ﺍلی ﻮلیّ ﻤﻥ ﺃﻭﻟﻴﺎﺋﻪ'
ﻓﻴﺠﺪ ﺍﻟﺤجةﻋای
ﺒﺎﺑﻪ ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ
ﻠﻪ ﻗﻒ ﺣﺘّﻯ ﻨﺴﺘﺄﺫﻥ
ﻠﻚ' ﻓﻤﺎ ﻳﺼا  اﻟﻴﻪ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﺫﻥ'
ﻭﻫﻮ ﻗﻮﻟﻪ ﻭ ﺍﺫﺍ
ﺭﺃﻳﺖ ثمّ ﺮﺃﻳﺖ
ﻧﻌﻴﻤﺎ ﻭ ﻣُﻠﮑﺎ
ﮐﺒﻴﺮﺍ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ ﺮﺍ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ ( ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
ﺒﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻬﺸﺖ
ﺍﻭل ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ)
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻠﺎﻗﺎﺕ
ﻭ ﺗﺒﺮﻳک ﻤﻰ ﺁﻳﻨﺪ'
ﻭلی ﺤﺎﺟﺒﺎﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ  ﺑﺎﻳﺴﺖ ﺗﺎ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ.
ﻭﻫﻴچ ﺮﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺑﻤﻠﺎﻗﺎﺕ ﻭلیّ
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ ﻣﮕﺮ ﺑﺄﺫﻥ
ﻮ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﻭ( ﻳﺎ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺘﺎﺯﻩ ﻭﺳﺎﻟک ﺠﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ کاﻣل
اﻟﻬﻰ' ﺑﺪﻭﻥ اﺟﺎﺯﻩ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺎﺹ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ) ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﻣﻌﻨﻰ'
ﻭﻗتی ﺨﻮﺍﻫی ﺪﻳﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻧﻌﻤﺖ ﻭ ﻣُﻠک
ﻮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫی
عظیم ﺨﻮﺍﻫی ﺪﺍﺷﺖ
(ﻳ ﺎﭘﺎﺩﺷﺎﻫی ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺍﻟﻬی ﺒﺎﺯ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﺮﺍﺳمی ﺒﺎﺷﺪ'
ﻭلی ﻤﺴﺄﻟﻪ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻭﻋﻘب ﻮ ﻏﺬﺍ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﻨسیﻮﻫﻤﻨﺸﻴﻨﻴﻬﺎ'
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺪﻧﻴﻮﻯ
ﻮ ﺑﺸﺮﻯ ﻮﻣﺎﺩﻯ
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﻭ ﻧﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺎﺭﻭﺍح
ﺪﺭ ﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎ 'ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﺠﺒﺮﻭﺗﻬﺎ.

حدیث 3169-  - اﻥ اﻟﻌﻤل  الصالح ﻠﻴﺬﻫﺐ
ﺍﻟی اﻟﺠنة 'ﻓی ﻤﻬﺪ
ﻟﺼﺎﺣﺒﻪ' ﮐﻤﺎ ﻳﺒﻌث
ﺍﻟﺮﺟﻞ ﻏﻠﺎﻣﺎ
فی ﻔﺮﺵ ﻟﻪ ثمّ ﻘﺮﺃ'
ﺃﻣّﺎ ﺍﻟﺬﻳﻥ ﺁﻣﻨﻮﺍ
ﻭﻋﻤﻠﻮﺍ ﺍﻟﺼﺎﻟﺤﺎﺕ
ﻓﻠﺄﻧﻔﺴﻬﻢ ﻳﻤﻬّﺪﻭﻥ
ﻋﻤل ﺼﺎﻟح اﻧﺴﺎﻥﺮﺍ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻣﻴﺒﺮﺩ'
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺼﺎﺣﺒﺶ
ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎ ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﻏﻠﺎم ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻓﺮﺵ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ' ﺍﻣﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭﻋﻤل
ﺼﺎلح ( سلوک
الهی) ﺪﺍﺭﻧﺪ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ

(ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻔس ﻭ ﺭﻭح
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ) ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺗﻤﻬﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ( ﻭ ﻣﻬﺪ
ﻭﮔﻬﻮﺍﺭﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺎﺯ (ﺗﻤﻬﻴﺪ) ﻫﺪﺍﺟﻮﺋی
ﻮ ﺧﺪﺍ ﻳﺎبی ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ' ﺗﺎ
ﺑﺘﺠﻠّﻯ ﻘﺎﺋم
ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺏ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎن ﺒﺮﺳﺪ.

حدیث 3170 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎک ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ197 ﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ ﺃﻭل
ﺃﻫل اﻟﺠنة ﺩﺧﻮﻟﺎ
الی اﻟﺠنة ﺃﻫل
اﻟﻤﻌﺮﻭﻑ' ﻭ ﺍﻥّ
ﺃﻭل ﺃﻫﻞ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﺩﺧﻮﻟﺎ ﺃﻫل اﻟﻤﻨﮑﺮ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺒﻬﺸتی ﻮ ﺃﻫل ﺁﻥ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺧﻮل ﺒﻬﺸﺖ'
ﺃﻫل ﻤﻌﺮﻭﻑ ﻫﺴﺘﻨﺪ
( ﺃﻫﻞ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ' ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻯ
اﻟﻬﻰواجب
نوع بشر . ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻋُﺮﻑ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻭ ﺍﻧﺠﺎم
ﺴﻠﻮک ﻮ ﻧﻴﮑﻮ ﮐﺎﺭﻯ)
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻥ
کسانی که ﺍﺯ ﺃﻫل
ﺗﺶ

ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﻭﺍﺭﺩ
ﺁﻥ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﺃﻫل
ﻤﻨﮑﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﺍﻋﻤﺎل
ﻤﻨﮑﺮ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺯﺷﺖ' ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﮑﺎﺭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬی
ﻮﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻮﺍﺭﺩﺍﻥ
ﺪﺭ ﻭﺍقع ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻮ ﻳﺎ ﺑﺪ ﺗﺮﻳﻥ ﺪﺭ
ﺍﻧﺠﺎم ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻮﺍﺭﺩﺍﻥ ﺒﻬﺸﺖ'
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﺒﺮﺗﺮ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻭﺍﺭﺩﺍﻥ
ﺠﻬﻨم کسانی ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
ﺸﺪﻳﺪﺗﺮﻯ ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺃﻫﻞ ﻣﻌﺮﻭﻑ' ﻫﻤﺎﻥ
ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ ﻤﻌﺮﻓﺖ
و شناخت ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬی
ﺪﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
اﺳﺖ.

حدیث 3171 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ197 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﺫﺍ ﮐﺎﻥ
اﻟﻤﻮٴﻤﻥ ﻴﺤﺎﺳﺐ'
ﺗﻨﺘﻈﺮﻩ ﺃﺯﻭﺍﺟﻪ
ﻋلی عتباﺕ ﺍﻟﺄﺑﻮﺍﺏ'
ﮐﻤﺎ ﻳﻨﺘﻈﺮﻭﻥ
ﺃﺯﻭﺍﺟﻬﻥّ فی
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻣﻥ
عنذ ﺍﻟﻌﺘبة ﻗﺎل
فی ﺠﻴئ اﻟﺮﺳﻮل
فی ﺒﺸّﺮﻫﻦّ ﻓﻴﻘﻮل
ﻘﺪ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻧﻘﻠﺐ
ﻓﻠﺎﻥ ﻤﻥ اﻟﺤﺴﺎﺏ.
ﻗﺎل ﻔﻴﻘﻠﻥ ﺒﺎﻟﻠﻪ؟
ﻓﻴﻘﻮل ﻘﺪ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ'
ﻟﻘﺪ ﺭﺃﻳﺘﻪ ﺍﻧﻘﻠﺐ
ﻣﻥ اﻟﺤﺴﺎﺏ ﻗﺎل
ﻔﺎﺫﺍ ﺟاءهنّ ﻘﻠﻥ
ﻤﺮﺣﺒﺎ ﻭ ﺃﻫﻠﺎ'
ﻣﺎ ﺃﻫﻠک اﻟﺬﻳﻥ
کنت ﻋﻨﺪﻫم فی
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﺑﺄﺣق
ﺒک  ﻤﻨّﺎ
ﭼﻮﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ
ﺪﺭﺣﺎل ﻤﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﺩﺭﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎﺯﺧﻮﺍﺳﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬی اﻭ' ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﻤﺎم
ﻨﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﻣﻮﺿﻮع
ﻤﺤﺎﺳﺒﻪ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺪﺭﻣﻴﺎﻥ ﻤﺤﺸﺮ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ' ﮐﻪ
ﺍﻧﺎﻥ اﻟﻬی ﺤﻀﻮﺭﻯ
ﻨﻴﺰ ﺩﺭﻣﺤﺸﺮ ﺧﺮﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ) ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺰﻧﺎﻧﺶ ﺩﺭ
ﻋﺘﺒﻪ ﺩﺭﻫﺎﻯ ﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺷﻮﻫﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ (ﺣﻮﺭﻳّﻪﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی ﻤﻨﺘﻈﺮ
ﻭﺻﻮل ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺒﺒﻬﺸﺖ ولایت ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﺗﺎ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺮّﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻳﻨﺎﻥ
که ﺯﻭج ﻮ ﺟﻔﺖ ﻭﻗﺮﻳﻥ
ﻮ( ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ) ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﻣﻮﺿﻮع
ﺰﻥ ﻮﻣﺮﺩ ﻭﺳﮑس
ﺩﺭ

ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭﻯ
که ﺯﻧﺎﻥ ﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺭﻋﺘﺒﻪ ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
بازگشت ﺷﻮﻫﺮﺍﻥ
سالک ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﺳﻮلی
ﻤﻴﺂﻳﺪ ﻭ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺧﺒﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ( ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
خانقاه خود ﺷﻮﺩ'
ﻭ ﻧﺰﺩ سالکان
و ﺣﻮﺭﻳﻪﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮسد. ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻧﺎﻥ
ﻮ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎشند 'ﺗﺎ ﺑﺰﻧﺪگی
عاﺩﻯ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﻨﺘﻈﺮﺍﻥ
ﻮﺍﻗﻌﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﺒﺎ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣل اﻟﻬی
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﮑم
ﺰﻧﺎﻥ ﻤﻄیع ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﻭﻧﻪ
ﺗﻤﺎﺳﻬﺎﻯ ﺠﻨﺴﻰ'
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﭼﻮﻥ
ﺰﻧﺎﻥ ﻤﻄی ع ﻬﺴﺘﻨﺪ)
ﻭﺑﺂﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﮐﻪ ﻣﻮٴﻤﻦ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺩﺭﺣﺴﺎﺏ
ﺭسی ﺨﻮﺩ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ (ﺣﺴﺎﺏ
ﺭسی ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺧﻠﺎل
ﺴﻠﻮﻙ ﺗﻤﺎم ﺸﺪﻩ'
ﻭﻭﻗﺖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮ ﺭﺟﻌﺖ ﺣﺴﻴنی
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺰﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﻔﺖ' ﺗﻮﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﺋﻰ؟
ﻭﺑﺂﻧﻬﺎ ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﮐﻪ
ﻣﻥ ﺨﻮﺩﻡ ﺩﻳﺪﻡ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ (ﻣﺒﺸّﺮ ﺍﻟﻬی
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ
اﻭک کنندﻩ' ﻭﻣﺮگ
ﻘﺒل ازﻣﺮگ اﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﺭﻭحی
ﺪﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬی
اﻳﻥ ﺴﺎﻟک ﻤﺒﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺳﺎﻟک ﻤﻮﻓﻖ' ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻫﻴﺎﻥ ﺳﻠﻮکی
اﻳﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ ﺨﺒﺮ
ﻭ ﻣﮋﺩﻩ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺍﻧﺎﻥ ﻔﻠﺎﻥ ﻤﻮٴﻤﻦ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ)
ﻭﭼﻮﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ ﻤﻮﻓق
ﺒﻨﺰﺩ ﺍﻳﻥ ﺤﻮﺭﻳﻪﻫﺎی
سالک ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺑﻮﻯ
ﺨﻮﺵ ﺁﻣﺪ

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺃﻫل
ﻮ ﺯﻧﺎﻥ ﺪﻧﻴﺎﺋی
ﺘﻮ' ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻯ ﻤُﺤﻘﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺑﺘﻮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
(ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﻳﮕﺮ
ﺯﻧﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ ﺤﻘّﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ ﺣتی
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺰﻥ ﻮ
ﻣﺮﺩ ﻳک ﻨﻮﺍﺧﺖ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻮ ﺭﻭحی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ  ﺍﺯﺩﻭﺍج
ﺠﻨسی ﻴﺎ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣیثل ﺒﺎ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻴﻬﺎ ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ
ﺧﺪﺍ ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻗﺮّﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﺎﺯﻩ
ﭘﻴﺮﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﻣﺭﺍﺗﺐ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
هم ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﻮﺟﻔﺖ
ﻭﺯﻭج ﻴک ﺮﻭح ﻤﻮﻓق
اﻟﻬی ﺸﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﻫﻤﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﺭﻭح ﺸﻬﻮتی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺟﻨﺴﻴّتی خم ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻳﻥ ﻨﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ
ﺗﻥ اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﻓق ﺸﻬﻮتی ﻨﻴﺴﺖ'
ﻣﮕﺮ ﭘسﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ.

حدیث 3172- ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ198 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﺫﺍ ﮐﺎﻥ
ﻴﻮم اﻟﺠمعة 'ﻭ ﺃﻫل
اﻟﺠنة فی اﻟﺠنة
'ﻭ ﺃﻫل اﻟﻨﺎﺭ
فی اﻟﻨﺎﺭ'ﻋﺮﻑ

ﺃﻫل اﻟﺠنة ﻳﻮم
اﻟﺠمعة ﻟﻤﺎ ﻳﺮﻭﻥ
ﻤﻥ ﺘﻀﺎﻋﻒ ﻠذّة
ﺍﻟﺴﺮﻭﺭ'ﻭ ﻋﺮﻑ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻳﻮم
اﻟﺠمعة ﻭﺫﻟک ﺃﻧّﻪ
ﺗﺒﻄﺶ ﺑﻬم اﻟﺰﺑﺎﻧیة
ﭼﻮﻥ ﺮﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺷﻮﺩ' ﺃﻫل ﺒﻬﺸﺖ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ'
ﻭ ﺃﻫل ﺁﺗﺶ ﺑﺠﻬﻨم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﺳﺮﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ

ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺃﻫل ﺠﻬﻨم ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺘﺼﺪﻳﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ ﺑﺪﺳﺖ
ﺟﻬﻨﻢ 'ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺳﺨﺖﺗﺮ ﻣﻴﮑﻮﺑﻨﺪ
(ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ ﭼﻮﭘﺎن
گلّه ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﻣﺴخ اﺳﺖ. ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺮﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﮔﺮﻭﻩ ﺑﻬﺸتی
ﻴﺎ ﺟﻬﻨﻤﻰ' ﺟمع
ﺸﺪﻥ ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬی ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩ' ﻭ ﺍﻏﺎﺯ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻮ ﺁﺧﺮ ﻫﻔﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ' ﺭﻭﺯ ﺟمع
ﺸﺪﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬی ﺘﺎﺯﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﻮﺿﻮع ﺪﺭ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
هفته ﻧﻴﺰ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺣﻮﺍل ﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻧﻬﺎ' ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ'
ﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﻳﺎ ﺁﺩﻳﻨﻪ'
ﺭﻭﺯ ﺟمع ﺸﺪﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ' ﻭ ﺟﻢ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﻮ ﺟمشید ﺷﺪﻥ ﻴﺎ
ﺳﻴّ ﺪﺷﺪﻥ ﻮ ﺃﻫل
ﺒﻴﺖ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﺒﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺁﺩﻳﻨﻪ
ﻳﺎ ﺟﻤﻌﻪ' ﻳﻌنی
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ' ﻭ ﺭﻭﺯ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﻭﺯﻫﺎﻯ ﺘﻌﻄﻴل
ﻮ ﺑﻴﮑﺎﺭﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ'
ﻭ ﺷﺐ ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺎﺻﺒح
ﺒﻴﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺎ ﻫﺮ ﻣﺮگ
ﻮ ﻣﻴﺮ ﻧﻮعی که
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﺑﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣلی ﻄﺒﻴﻌی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﻭﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺮﺏ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ' ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ

ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ'ﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺏ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. حدیث
3173- اﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ198 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﺫﺍ ﮐﺎﻥ
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة 'ﻧﺎﺩﺕ
ﺍﻟﺠنة ﺭﺑّﻬﺎ ﻓﻘﺎﻟﺖ'
ﻳﺎ ﺭﺏ ﺃﻧﺖ ﺍﻟﻌﺪﻝ'
ﻗﺪ ﻣﻠﺄﺕ ﺍﻟﻨﺎﺭﻣﻥ
ﺃﻫﻠﻬﺎ ﮐﻤﺎ ﻭﻋﺪﺗﻬﺎ'
ﻭﻟم ﺘﻤﻠﺄﻧی
کما ﻭﻋﺪﺗﻨﻰ' ﻗﺎل
فی ﺨﻠق اﻟﻠﻪ ﺧﻠﻘﺎ
ﻟم ﻴﺮﻭﺍ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ'
ﻓﻴﻤﻠﺄ ﺑﻬم اﻟﺠنة
'ﻃﻮبی ﻠﻬم  ﭼﻮﻥ ﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻮﺩ' ﺑﻬﺸﺖﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻳﺎ(ﺭﻭﺯﺷﻬﻮﺩﻗﺎﺋﻤﺒﺮﺍﻯﺴﺎﻟﮑﺎﻥﺮﻭﺯﺑﻬﺸتی
ﺁﻧﺎﻥ اﺳﺖ' ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﮔﻠﻤﻨﺪﻯ ﺒﻬﺸﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﮐﻪ ﺗﻮﻋﺎﺩﻝ ﻫﺴتی
ﻮ ﺟﻬﻨم ﺮﺍ ﺍﺯ ﺃﻫل
ﺁﻥ ﭙُﺮ ﮐﺮﺩﻯ (ﺑﻌﻠﺖ
ﻓﺮﺍﻭﺍنی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥمذهبی
'ﻭ ﺣتی ﺴﺎﻟﮑﺎنی
که ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﻣﺮگ ﻘﺒل  اﺯ ﻣﺮگ ﻨﺸﺪﻧﺪ
ﻭ آنرا ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ)
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﻭﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻯ'
ﻭلی ﻤﺮﺍ ﭘُﺮ ﻧﮑﺮﺩﻯ
هماﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ ﻭﻋﺪﻩ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻯ. (ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻮﺍقعی اﻧﺪک ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﻭﺑﻬﺸﺖ و ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ  ﺍﻟﻬی ﺴﺨﺖ
ﮔﻠﻪﻣﻨﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﻃﺎﻟﺒﺎنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ اﻧﺪﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻠق ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻤﻴﺂﻓﺮﻳﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﭙُﺮﻣﻴﮑﻨﺪ. ( ﺍﻳﻥ
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﺪﻳﺪﻩ' ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻮ ﺗﮑﺎﻣل ﺠﻮﺋﻰ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ' ﮐﻪ ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻨﻴﻥ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺴﺖ' ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﺑﻬﺸﺖ ﻣﮑﺎنی
ﻨﻴﺰ ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﭘُﺮ ﺷﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﭙُﺮ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟک ﻮ ﻃﺎﻟﺐ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﺎنی ﺮﺍ ﮐﻪ ﻧﮕﺎﻫی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺍﻓﺮﻳﺪ'
ﻭ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﻧﻴﺎ ﮐﺴﺎنی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺑﻔﮑﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﺷﻬﻮﺍنی
ﻮ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﺗﺸﻮﻳق
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺣتی
ﺪﺭ ﺟﻮﺍنی ﻮﺍﺭﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ اﻟﻬی
ﺸﻮﻧﺪ' ﻭﺑﻬﺸﺖ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﭘُﺮﮐﻨﻨﺪ. ﻭلی
عاﻗﺒﺖ ﺗﻤﺎﻡ ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
ﺮﻭﺯﻯ ﺒﺎﺯ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻟﺎ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ'
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
که ﻫﻤﻪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺣتی ﻮﻳﺮﻭﺳﻬﺎ'
ﺑﺎﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯلی اﻟﻬی ﺒﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ) ﻭ ﺧﻮﺷﺎ ﺑﺤﺎل
ﺁﻧﺎﻥ (ﻃﻮﺑﺎ ﻭ ﺍﺗﻮپی
ﻮ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﻋﻘﻠﻰ' ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺷﺎ ﺑﺴﻌﺎﺩﺕ
ﻭﺣﺎل گفتن 'ﺟﻬﺖ
ﺗﺸﻮﻳﻖ ﻭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺒﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺗﺮک
ﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺗﺮک ﻨﻔس
ﺣﻴﻮﺍنی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺗﺮک ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ ﻧمی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ' ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
فرشته گونه ﻮ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
گوناگون ﺨﻮﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.

حدیث 3173 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺎﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ198ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠﺎ ﺗﻘﻮﻟﻮﺍ
ﺟنة ﻭﺍﺣﺪة' ﺍﻥّ
اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭ ﺟل ﻴﻘﻮﻝ'
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺑﻌﻀﻬﺎ
ﻓﻮق ﺒﻌﺾ ﻣﮕﻮﺋﻴﺪ
ﻳک ﺒﻬﺸﺖ' ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺰ ﻭﺟل
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ' ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳک
اﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ( ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ هفت ﮔﺎﻧﻪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ'ﻭﻫﻨﻮﺯﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻫﺮ ﻧﻮعی ﺒﺮﺍﻯ
ﻴک ﺮﻭح ﺒﺎﻟﺎ ﺍﻣﺪﻩ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍع ﻘﺒﻠﻰ'
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺸتی اﺳﺖ
ﺍﻣﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﮑﺎنی ﻨﻴﺴﺖ' ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻘﺎمی ﻮﻋﻘلی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻧﻮعی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻧﺎﻥ' ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ اﻟﻬی
ﻮﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ'
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋی
ﻘﺎﺋم ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ  ﺍﻟﻬﻰ' ﻭﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ ﺮﻭٴﻴﺎﺋی
و ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ  پُر
حکمت .ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻨﻴﺰ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
عرش رحمان ﻮ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ' ﮐﻪ ﺍﻳنک
ﻤﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻨﻮع
هیچ

ﮔﻮﻧﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪﺍﻯ
ﻨﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻴم ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ' ﺩﺭ
ﺭﻭح ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ'
ﻭلی ﺪﺭ ﺗﻥ ﻮﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی هنورﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺷﺨﺺ ﻣﺤﻤﺪ' ﮐﺎﺷﻒ
ﻗﺮّﻩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ' ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸت عرشی اﻭ ﺗﻤﺎم
ﺸﻮﺩ' ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮ
ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮ ﻧﻮغ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ' ﻭ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ' ﺍﻣثال
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰّ' ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ' ﻭ ﺑﻨﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ' ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺏ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
برتر ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻧﻮعی
ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ' ﮐﻪ ﺷﺎﻣل
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘلی ﻮ
ﺗﻤﺪﻥ ﻮ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻬﺴﺘﻨﺪ.

حدیث  3175 – ا ﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ199ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ  اﻟﻠﻪ ﺧﻠق
ﺠنة ﻟم ﻴﺮﻫﺎ ﻋﻴﻦ'
ﻭﻟم ﻴﻄلع
علیها ﻣﺨﻠﻮﻕ' ﻳﻔﺘﺤﻬﺎ
ﺍﻟﺮﺏ ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎلی کلّ ﺼﺒﺎﺡ'
ﻓﻴﻘﻮل اﺯﺩﺍﺩﻯ
ﻄﻴﺒﺎ' ﺍﺯﺩﺍﺩﻯ
ﺮﻳﺤﺎ' ﻓﺘﻘﻮل ﻘﺪ
ﺃﻓﻠح اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻮﻥ'
ﻭ ﻫﻮ ﻗﻮل اﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ' ﻓﻠﺎ ﺗﻌﻠم
ﻨﻔس ﻣﺎ ﺍﺧفی ﻠﻬم
ﻤﻥ ﻘﺮّة ﺃﻋﻴﻥ
ﺠﺰاءا ﺑﻤﺎ ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﻳﻌﻤﻠﻮﻥ ﺍﺯ
ﺭﻭﺯﻯ که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ'
ﻫﻴچ ﭽﺸمی ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻩ' ﻭ ﻣﺨﻠﻮقی
اﺯ ﺁﻥ ﻣﻄلع ﻨﺸﺪﻩ.
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺏ ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﮐﻪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﻌﻄﺮ ﻭ
ﺧﻮﺏ ﺑﺎﺵ' ﻭ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺮﻳح ﺤﻮﺭ
ﻭ روح و ﺭﻳﺤﺎﻥ
( ﻭ ﺟﺎﻧﺎﻥ) ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺵ. ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﻬﺸﺖ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺒﺎ ﻓﻠﺎﺡ ﻭﻣﻮﻓق
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ (ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺁﻧﺎﻥ اﻭم
کنندﻩ ﺳﺎﻟک ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﻴﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ' ﻭ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﻮﺍﻗﻌی ﻮ ﺩﺍﺋم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ' ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻣﻮﻓقی
ﺒﺨلق ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ'
ﻭﻫﻴگ کس ﺨﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ'
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻪ ﭼﺸم ﺮﻭﺷﻨﻰ'
ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻋﻤﺎلی
که ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻣﺨفی کرﺩﻩ ﺍﻡ (ﻗﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﮐﻪ ﺭﻭﺷﻥ کنندﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﺩﻟﻬﺎﻯ
اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ' ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯ
اﻟﻬی ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺑﻬﺸﺖ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻭ' ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﭘﻴﺪﺍ ﻭ ﻇﺎﻫﺮ ﻭ
ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻗبلا ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ'
ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﮐﻤﺎل
اﺧﻠﺎقی ﻮ ﺻﻔﺎتی
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎ (ﺣﺘّﻯ ﺃﻋﻠﻢ)
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ' ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.

حدیث 3176 -
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ199ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ ﺃﻫل
اﻟﺠنة 'ﺗﻮضع ﻠﻬم
ﻤﻮﺍﺋﺪ' ﻋﻠﻴﻬﺎ
ﻣﻥ ﺴﺎﺋﺮ ﻣﺎ ﻳﺸﺘﻬﻮﻧﻪ
ﻣﻥ اﻟﺄﻃﻌمة

ﺍﻟتی ﻠﺎ ﺃﻟﺬ ﻣﻨﻬﺎ
ﻭﻟﺎ ﺃﻃﻴﺐ'
ثمّ ﻴﺮﻓﻌﻮﻥ
عن ﺬﻟک اﻟی  غیرﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﻤﺎﺋﺪﻩﻫﺎ ﻭ ﺳُﻔﺮﻩﻫﺎﺋی
گسترﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻟﺸﺎﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ

ﺃﻃﻌﻤﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺒﺨﻮﺭﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻠﺬﻳﺬﺗﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺳﭙس ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺴﻔﺮﻩ ﺑﺮﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺴﻔﺮﻩﻫﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ' ﻭﻏﺬﺍﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ
(ﺑﻬﺸﺘﻴﺎ کاﺭﺷﺎﻥ
ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﻨﻴﺴﺖ' ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی ﻮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻮﻓق
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻣﺪﺍم ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ
ها ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ' ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﻭﺯﻩ ﻭ ﻗﻨﺎﻋﺖﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻃﺮفی ﺪﻳﮕﺮ' ﺍﻳﻥ
ﻤﺎﺋﺪﻩﻫﺎﻯ آﺳﻤﺎنی
ﻮ ﻣﻌﺮﻓتی ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﺍﻟﻬﺎمی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ ﺍﻟﻬی
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﻘطع ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﻳﺎ (ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﻏﺎﻓل ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ غذﺍﻯ
علمی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ' ﻭﺷﺮﺍﺏ
ﺳﺮﻣﺴﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث3177 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ199ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠﻮ ﺃﻥّ ﺤﻮﺭاء
ﻤﻥ ﺤﻮﺭ ﺍﻟﺠنة
' ﺃﺷﺮﻓﺖ ﻋلی ﺃﻫل
اﻟﺪﻧﻴﺎ' ﻭ ﺃﺑﺪﺕ
ﺫﻭٴﺁبة ﻣﻦ ﺫﻭﺍﺋﺒﻬﺎ'
ﻟﺄﻣﺘﻥ ﺃﻫل اﻟﺪﻧﻴﺎ
( ﺃﻭ ﻟﺄﻣﺎﺗﺖ ﺃﻫل
اﻟﺪﻧﻴﺎ) ﻭ ﺍﻥّ
اﻟﻤﺼﻠّﻯ ﻠﻴﺼﻠّﻰ'
ﻓﺎﺫﺍ ﻟم ﻴﺴﺄل
ﺮﺑّﻪ ﺃﻥ ﻴﺰﻭّﺟﻪ
ﻣﻥ اﻟﺤﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻦ'
ﻗﻠﻥ ﻤﺎ ﺃﺯﻫﺪ ﻫﺬﺍ
ﻓﻴﻨﺎ  ﺍﮔﺮ ﻳکی
اﺯ ﺣﻮﺭﻳّﻪﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی ﺒﺮ ﻣﺮﺩم
ﺪﻧﻴﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﺷﻮﺩ'
ﻭﻳکی اﺯ ﮔﻴﺴﻮﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
آﻧﻬﺎ ﺑﺪﻫﺪ' ﺗﻤﺎم
اﻫل ﺪﻧﻴﺎ ﺍﺯ ﺯﻳﺒﺎﺋی
ﻮ ﺧﻮﺷﺤﺎلی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣُﺮﺩ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﻴک
ﻨﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭﺩﺭﻧﻤﺎﺯ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺗﺶ'ﺍﺯﺧﺪﺍﻳﺶ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺤﻮﺭﻳﻪﻫﺎ
ﺑﻮﻯ ﺘﺰﻭﻳﺞ ﮐﻨﺪ'
ﺁﻥ ﺤﻮﺭﻳﻪﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﻔﺖ' ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺯﺍﻫﺪ
ﻭبی علاﻗﻪ ﺍﺳﺖ.(
ﺍﻳﻥ ﺤﻮﺭﻳﻪﻫﺎ'
ﻫﻤﺎﻥ ﺤﻮﺭ ﻭ ﻫﻮﺭ
ﻭ ﺧﻮﺭّﻩ ﻭﻗﺮّه
ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻧﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻚ' ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ'
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟکی
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﻌلی
ﺨﻮﺩ' ﭼﻨﺎﻥ ﺪﻟﺒﺴﺘﮕی
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ' ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﻭﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﺳﺘم کرﺩﻩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﻳﮕﺎﻧﮕی ﺒﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ'ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺩفع
ﺸﺮک ﺘﻮﺣﻴﺪﻯ' ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺟﺎﻯ ﺗﻌﺠﺐ
ﺣﻮﺭﻳﻪ ﻭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ' ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﻰ(
ﺗﻮﻗﻒ ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ' ﮐﻪ ﺷﺮک ﺒﺰﺭگی
اﺳﺖ. ﺍﻳﻨﮑﻪﮐسی
ﺤﻮﺭﻳﻪ را ﺪﺭ ﺃﺻل
اﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ'
ﻭﻟﻰ ﻣﺘﻌﺒّﺪ ﺑﺎﺷﺪ'
ﺑﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ' ﻭﺑﺎ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺍﺣﻤﻘﻰ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻭ ﻣﻘﺒﻮا اﻟﻬی
ﻨﻴﺴﺖ' ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻴﺰ ﺑﺪﻧﺒﺎل ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ عباﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ' ﺑﺠﺎﻯ
ﻠﻔﻈ عباﺩﺕ'
برای تحقیر ﺗﻌﺒّﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺒﺎﺋی
ﺸﻬﻮﺩﻯ

ﺳﻮم ﻔﺎﻃﻤی ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ'
ﻫﻤﻴﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ' ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻨﻈﺮﻩﺍﻯ
ﺒﻌﺮﺽ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻤﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﺮﺩﻡ. ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﺩﺭﻳﺎ
ﺭﻧﮕﻬﺎﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﭙﺨﺶ
ﺷﺪ' ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﻬم ﺰﺩﻩ ﺷﻮﻧﺪ'
ﺍﻳﻥ ﺮﻧﮕﻬﺎ ﺩﺭﻫم
ﻤﻴﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﻪ ﻳﻜﺮﻧگ ﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﻣﻥ ﻨﺎﻇﺮ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻳﻥ ﺤﺮﮐﺖ
رنگها 'ﻭﺟﺎﻟﺐ ﺑﻮﺩﻥ
ﺤﺮﮐﺖ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻡ'
ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺗﻤﺎم
آﺳﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﺷﻐﺎل
کرﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ ﮐم
کم ﺮﻧﮕﻬﺎ ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺯﻥ ﺯﻳﺒﺎﺋی
ﺸﺪ' ﮐﻪ ﻓﻘﻄ ﻠﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺘﻮﻗﻒ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺳﭙس
ﺭﻧﮕﻬﺎ ﻭﻧﻘﻄﻪﻫﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﺤﺮﮐﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩﻧﺪ'
ﻭ ﺍﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺯﻳﺒﺎﻯ
ﺤﻮﺭﻳﻪ ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﺋی
ﺘﻤﺎم ﺸﺪ. ﺣﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻥ
ﻴﺎ ﻫﻮﺭ ﻭ ﻧﻮﺭ ﻭ
ﻗﺮّﻩ ﻭﺧﻮﺭّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﭽﺸم
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺭﻭﺷﻥ ﺘﺮﺍﺯ ﺳﺎﺑق
ﻮ ﺷﺎﺩ ﺗﺮ' ﻭﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻩ ﻭﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

حدیث 3178 -  ﺍﺯ ﺍﻣﺎمن
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ199ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﺤﻤلة ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
عرﻓاء  ﺃﻫل
اﻟﺠنة ﻭﺍﻟﻤﺠﺎﻫﺪﻭﻥ
فی ﺴﺒﻴل اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
ﻘﻮﺍﺩ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺠنة
'ﻭﺍﻟﺮﺳا ﺴﺎﺩﺍﺕ
ﺃﻫل اﻟﺠنة ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ ﻘﺮﺁﻥ
هماﻥ عاﺭﻓﺎﻥ ﺃﻫل
ﺒﻬﺸﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ (ﺣﻤل
کردن کتاﺏ ﻗﺮﺍﻥ
اﻣﺘﻴﺎﺯﻯ
صادقانه  ﻧﻴﺴﺖ' ﮐﻪ
ﺩﻭﺍﺏ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻘﻮل
ﺨﻮﺩ ﻗﺮﺍﻥ' ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ
کتاﺏ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺪﺍﻧﺴﺖ.
ﻭلی اﻳﻥ ﻘﺮﺁﻥ'
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻭ ﻗﺮّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻘﺎﺋم ﻮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ
و درک کنندگان
ﺁﻥ ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ' ﺍﺯ ﺑﻴﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺪﻭ
ﻗﺮّﻩ ﺁﺧﺮ' ﻣﺴﺘﻠﺰم
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﭙﻨج ﻘﺮّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎنی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﭘﻨج ﺘﻥ
ﺁل غبا ﺍﺳﺖ. ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻘﺮﺍﻥ ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ﺑﺎﺯ ﭘﻨج
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﻮس ﻧﺰﻭل
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻋﺮﻓﺎ
ﻳﺎ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﻮ ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ
ﻮ ﻣﻄّﻠﻌﻴﻥ اﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﻟﻬی ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺍﻥ عثمان 'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻘﺮﺁﻥ ﺨﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺮ ﺳﺮ ﻗﺒﺮﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﻣﺪﺍم ﻘﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ' ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺯ ﻣﺤل ﺤﺎﻓﻈﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ' ﺃﻫل
ﺒﻬﺸﺖ ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ بهشت ﻃﺮﻳﻘﺖ'
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺪﺭ ﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﻭﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻬﺸنی ﺮﺍ ﻃی
کرﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ'
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﮐﺴﺎنی
عاﺭﻑ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ' ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎنی ﺒﺎﻃنی
ﻮﺳﻠﻮکی کتاﺏ ﻗﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﻄلع ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺮﺍﻥ ﺸﺮح
اﺣﻮﺍﻝ ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
تنها ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﺩﻭ ﻗﺮّﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻫﺮ ﮐﺘﺎﺑﻰ
ﮐﻪ ﺗﻌﻠﻴم ﺁﻥ ﺒﺎ
ﻣﻌﻠم اﺳﺖ' ﻗﺮﺍﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﻣﻌﻠم ﺸﺪﻥ'
ﻗﺎﺑل ﻔﻬم ﻤﻌﺎنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﻧﻴﺰﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻘﺮﺍﻥ' ﻣﺠﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺪﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻳﺎﻥ
ﺃﻫل ﺒﻬﺸﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
(ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺪﺭﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻣﻮﻟﺎ
'ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
اولیه ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺴﺮیع ﺪﺭ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﻘﺼﺪ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﻮ ﻓﺪﺍﺋی
گرﺩﻳﺪﻥ ﺒﺠﻨگ ﻮ
ﺟﻬﺎﺩ ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ'
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ' ﮐﺸﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺠﻬﺪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺪﺭ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻳﻌنی ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﭽﻮﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋی
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ' ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻣﺠﺎﻫﺪ ﻭ ﻣﺠﺘﻬﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻪ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ'
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺠﺘﻬﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﻬﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻳﺎﻥ ﺒﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﻴﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'
ﻭ ﻗﺮّﻩﻫﺎﻯ اﻟﻬی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ'
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺮح ﺤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﮐﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻓﻠﺴفی
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی اﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﺰﺋی ﺴﻠﻮﮐی ﺨﺎﺹ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ' ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﮕﻔﺖ.
ﻭﻫﺮﭘﻴﺮﻯ اﻟﻬی
هر ﻃﻮﺭ ﺻﻠﺎح ﺒﺪﺍﻧﺪ'
ﺍﻳﻥ ﺠﺰﺋﻴﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺯﻣﺎﻥ ﻮ
ﻣﮑﺎﻥﻮ ﺍﺣﻮﺍل
ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺟﺰﺋی
ﺮﺍ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ.) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ که ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﺃﻫل ﺒﻬﺸﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﻘﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ (ﺑﺨﻮبی
ﺮﻭﺷﻥ اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ 'ﻳﺎ ﺧﻮﺏ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ' ﻭﺗﺠﻮﻳﺪ
ﻭﺑﺎ ﺍﻫﻨگ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﻣﺠﺎﻫﺪ ﺑﻨﺎﻣﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﻭ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺍﻭ' ﻭﺳﻴّﺪ ﻭ ﺳﺮﻭﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ (ﻳﺎﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺮّﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ که ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻘﺮّﻩﻫﺎ ﻭﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻮﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﻮ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ' ﮐﻪ ﻣﺠﺘﻬﺪﺍﻥ
ﻮﺍﻗﻌﻰ' ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻳﺎﻥ
ﺒﻬﺸﺖ' ﻭﺣتی ﺮﺳﻮﻟﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻠﻖ'
ﻭﺳﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺳﺮﻭﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ ﻴﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭک ﻮﺍﻗﻌی آﻳﺎت
ﻘﺮﺁنی ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ' ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻬﻤﻴﺸﻪ ﻭﻳک
ﺒﺎﺭﻩ' ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺳﻠﻮکی اﻟﻔﺎﻇ
ﻘﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺑﺮﺭی
کز ﺩ' ﻭﺑﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ثاﺑﺖ ﻣﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺮﺍﻥ ﺪﻭ ﻗﺮّﻩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ'ﻭﮐﺘﺎﺏ
ﻳﻌنی ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺯلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
همگاﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺠﺘﻬﺪ
ﻭ ﻋﺎﺭﻑ' ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋم ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺍﻧﺪ.

حدیث 3179 - ﺍﺯ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥاست(ﺝ۸ﺹ199ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﺎ ﺧﻴﺮ ﺑﺨﻴﺮ
ﺑﻌﺪﻩ ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻭ
لیس ﺑﺸﺮّ ﺑﻌﺪﻩ
ﺍﻟﺠنة ﻭﮐلّ ﻨﻌﻴم
ﺪﻭﻥ اﻟﺠنة ﻣﺤﻘﻮﺭ'
ﻭﮐلّ اٴﺪﻭﻥ اﻟﻨﺎﺭ
ﻋﺎﻓیة  ﻫﻴچ ﺨﻴﺮﻯ
ﻮﺍقع اﺧﻴﺮ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺨﻮﺩ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
(ﺷﺮﻃ ﺨﻴﺮ ﺑﻮﺩﻥ'
ﺗﮑﺎﻣل ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻮ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ'
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬی
ﻴﺎﻓﺘﻥ ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻋﻤﺎل
ﺨﻴﺮ ﻭ ﺻﺪﻗﺎﺕ ﻭ
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻳﻬﺎ'
ﻳﺎ ﻣﺼﻠﺤﺘﻰ

ﺧﻴﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺭﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ اﺳﺖ
ﻭﻳﺎ ﻣﻮﻗﺘﺎ ﻭ ﺩﺭﺑﺮﺩ
ﻧﺰﺩﻳک ﺨﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪ
ﺿﺮﺭﻯ ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺷﺨﺺ ﺧﻴﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻤﻌﻴﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ'
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻮ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺨﻴﺮ ﻧﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﻴچ ﺸﺮﻯ ﻮﺍﻗﻌﺎ
ﺷﺮ ﻧﻴﺴﺖ' ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻧﺒﺎﻟﺶ
ﺑﻬﺸتی ﺒﺎﺷﺪ ( ﺍﺯ
ﻣﺨﺘﺼﺎﺕ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﺴبی ﻮ ﺣتی ﻨﻮﻋﻰ
ﺟﻬﻨم ﻤﻮﻗﺖ ﺍﻟﻬی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ
اﻟﻬی ﻮ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺨﺎﺹ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ' ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟﻚ' ﻭ ﺗﻤﺮﻳنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻘﻮﻳﺖ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻭحی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮک ﺮﺍ ﺷﺮ ﻭ ﻋﺬﺍﺏ
ﻭﺳﺨتی ﻮﺣتی ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﺎﺯ
ﺧﻴﺮ ﻭﺍﻗﻌی اﺳﺖ'
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﮐﻪ ﻋﻘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻟﻌﻨﺖ ﻭ ﻏﻀﺐ ﺍﻭ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭ ﻋﺪﺍﻟﺖ' ﻭﻧفع
ﺒﻌﺪﻯ ﻮ ﺩﺭ ﺑُﺮﺩ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺮﺻﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌی
ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ که
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ'
ﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﺑﺪﺍﻥ

ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﻭ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻗﺎﻓﻠﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺘﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺗﮑﺎﻣل
ژنتیک ﺮﻭح ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺷﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
که ﻣﺎنع ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺸﻮﺩ ﺷﺮ ﺍﺳﺖ'
ﻭﺣﺮﺍم ﻮﻧﺠس . ﻭﻟﻮ
ﺩﺭ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻇﺎﻫﺮﺳﺎﺯﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﻠﺎل ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣتی
ﺒﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎم  عمر ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋم ﻮﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋم
ﺒﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨﻢ' ﻴﺎ ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
ﺠﺎﻯ ﺠﻬﻨم ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﻮ ﺗﺴﻠﻴم ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ' ﺍﺯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻨﻤﻮﺩﻧﺪ' ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺘﻌﺼّﺒﺎﺕ ﻣﺬﻫبی
ﺮﻓﺘﻪ' ﺁﻟﺖ ﺩﺳﺖ
ﺍﺑﻠﻴس ﻧﻔس ﺧﻮﺩ'
ﻳﺎﻧﻔس ﺑﺪﺗﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ اﺳﺘثنا ﺟﻬﻨم
ﻮﺣتی ﺒﺪﺗﺮﻳﻥ
ﺠﻬﻨم ﻬﺴﺘﻨﺪ) ﻭﻫﺮ
ﻧﻌﻴم ﺼﺎﺣﺐ ﻧﻌﻤﺘﻰ'
ﺍﮔﺮ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺪﻫﺪ ﺣﻘﻴﺮ ﺍﺳﺖ.
(ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﺮﺣﻤﺖ
ﺭﺍ ﺟﺴﺖ. ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭﺡ' ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻨﻌﻤﺖ ﺍﻟﻬی ﻮ ﺭﺣﻤﺖ
ﻭﻳﮋﻩ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎم ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﻧﻌﻤﺖ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺒﺎﻃﻞ ﺳﺮﻣﺴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﻭ ﺍﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣل عقب ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ
ﻭ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺣتی ﺒﻌﻘﺐ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ کاﺭﻣﺎﺋی
ﻮ ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ ﻤﻴﺒﺮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﻠم ﻮ ﻣﺎل
ﻮ ﺳﻠﺎﻣتی ﻮ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﻮ ﺯﻳﺒﺎﺋی ﻮﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺁﻥ که ﻧﻌﻤﺖ ﺍﻟﻬی
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﻭلی ﻤﻮﻗﺘﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭلی
اﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻘﻴﻪ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻃﺒﻴﻌی ﻮ ﻓﻄﺮﻯ
ﻮ ﺍﻟﻬی ﺨﻮﻳﺶ ﻣﺤﺮﻭک
ﻤﻴﮑﻨﺪ.

ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﺑﻌﺪﻯ
اﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ) ﻭﻫﺮ
ﺑﻠﺎﺋﻯ که ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺁﺗﺶ ﺣﻔﻈ
کند ﻋﺎﻓﻴﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺮﻭح ﺮﺍ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺯ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﻭﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺟﺴم ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﻮ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺷﻔﺎ ﻭ(ﻋﺎﻓﻴﺖ)
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬی
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ گناﻫﺎﻥ
ﻘﺒلی ﺠﻠﺐ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﻨﻴﺰ ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی که ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﻭﻳﺎ ﺣتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﻣﻘﺎﺑل
ﭽﻬﺎﺭ ﺟﻬﻨم ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻭ ﺟﻬﻨم ﺁﻥ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ' ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺑﺪ ﺑﻴﺎﺭﻳﻬﺎ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎ ﻭ ﺳﻮﺧﺘﻥ
اﺯﮔﺮﻣﺎ ﻭﺳﮓ ﺩﻭﻯ
کرﺩﻥ' ﻭﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ ﻭﺗﺮﺳﻬﺎ'
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺟﻬﻨم ﺮﻭﺍنی اﺳﺖ'
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﻨﺪ'
ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﮐﺴﺎنی ﻬﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
رﻭﺯﻫﺎ ﺳﺮﻣﺴتی
ﺪﺍﺋک ﻮ بی ﺪﺭﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ' ﻭﺷﺒﻬﺎ
بی کاﺑﻮسی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﻋﻠﺎﻣﺖﻏﻀﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺴﺨﺖ ﻭ ﺩﺭﺩﻧﺎکی
ﺠﻬﻨم ﺴﻮم ﻤﻠﮑﻮتی
ﺒﺎ ﺳﻮﺧﺘﻥ ﺮﻭح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﻮ ﻋﺮﻳﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ' ﺑﺮﺍﻯ ﻘﺒﻮل
ﺪﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬی ﺪﺭ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ'
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺟﻬﻨک ﭽﻬﺎﺭﻡ
ﻭ ﻭﺍﻗﻌی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ' ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
مسخ ﺣﻴﻮﺍنی ﭙُﺮﻋﺬﺍﺏ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺒﺮﺳﻨﺪ (ﺩﻭﻥ اﻟﻨﺎﺭ)
ﺩﻭﺭﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ ﻣﺤﻔﻮﻇ
ﺪﺍﺭﻧﺪﻩ ﺍﺯ ﺁﺗﺶ
ﺟﻬﻨم اﺳﺖ.

حدیث 3180 –
از قول پیامبر
است(ج؟ص؟) اﻥّ
اﻟﻨﺎس ﻳﻌﺒﺪﻭﻥ
اﻟﻠﻪ ﻋلی
ثلاثة ﺃﺻﻨﺎﻑ' ﺻﻨﻒ
ﻣﻨﻬم  ﻴﻌﺒﺪﻭﻧﻪ
ﺭﺟاء ثوﺍﺑﻪ ﻓﺘلک
عباﺎﺩة ﺍﻟﺨُﺪﺍﻡ'
ﻭ ﺻﻨﻒ ﻣﻨﻬم ﻴﻌﺒﺪﻭﻧﻪ
ﺧﻮﻓﺎ ﻣﻥ ﻨﺎﺭﻩ
ﻓﺘﻠک عباﺩة ﺍﻟﻌﺒﻴﺪ'
ﻭ ﺻﻨﻒ ﻣﻨﻬم ﻴﻌﺒﺪﻭﻧﻪ
ﺣُﺒّﺎ ﻟﻪ ﻓﺘﻠک
عباﺩة ﺍﻟﮑﺮﺍم
ﻣﺮﺩم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﺴﻪ ﻋﻠﺖ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻳﮑی
گرﻭﻫی که ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺄﻣﻴﺪ ثوﺍﺏ ﺍﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ عباﺩﺕ
ﺧﺎﺩﻣﺎﻥ برده
اﺳﺖ.(ﺑﻘﻮل ﻤﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ'ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺗﺠّﺎﺭ ﺍﺳﺖ' ﻭ ﻧﻮعی
ﺘﺠﺎﺭﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﺪﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﻭ ﻣﺮﺩم
ﻴﺎ ﻧﺎس ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻔﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻩ
ﭘﻴﻤﺎﻥ عهد اﻟﺴﺖ
ﺧﻮﺩ' ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺴﻠﻴم
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﺗﺮس ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻨﺪ
'ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺑﺠﻬﻨم
ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﺑﺒﺮﺩ.
ﻭﺳﭙس ﮐﻪ ﻧﺘﺎﻳج
ﻤثبت ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺮﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻨﺪ
'ﻃﻤﻊ ﺑﭙﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﺗﺎ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺑﻌﺪﻯ ﻮ ﺁﺭﺍﻣﺶ
بی اﺑدازه
بیابند وﻟﻰ ﭼﻮﻥ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘلی
اﻟﻬی ﺒﺮﺳﻨﺪ' ﺩﺭک
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻣﺪّ
ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬی ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫم  ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ'ﻭﻫم اﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
اﻟﻬی ﻤﺼﻮﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟک ﺰﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺯ ﮔﺮﻭﻩ ﺳﻮم ﺒﺎﺷﺪ'
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﮐﻪﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﮐسی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﮔﺮﻭﻩ
ﺩﻭﻡ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﺮس
ﺟﻬﻨم اﻭ ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ ﺮﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪ. (ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺩﮔﺎﻥ
هیچ گاﻩ ﭘﺎﺩﺍی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ' ﻭﭼﻮﻥ
ﺨﻄﺎ ﮐﻨﻨﺪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻟﻬی
ﻨﻴﺰ ﺧﺎﺩﻣﺎﻥ
اﻟﻬی ﻮ ﻫم اﺯ ﺑﺮﺩﮔﺎﻥ
اﻟﻬی ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺮس ﺍﺯ ﺟﻬﻨم ﻮ
ﻃمع ﭙﺎﺩﺍﺵ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﭙﺎﺩﺍﺵ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ'
ﻳکی اﺯ ﻣﻮثرﺗﺮﻳﻦ
ﺗﮑﻨﻴک اﻣﻮﺯﺷی
ﻮ ﻃﺒﻴﻌی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺪﻳﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭک ﻮ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ غیرﺳﺎﻟک
اﻭﻟﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺧﻠﺎق ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﺰﺩﻳک اﺳﺖ ﺗﺎ
ﺑﻌﻘل ﺒﺮﺗﺮﺍﻥ'
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﻭﻯ ﺤﮑﻤتی
کاﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﻭﺳﻮم ﺼﻨفی که ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻥ اﻭ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻧﺎﻥ عشق ﺒﺎﺯﻯ'
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺼﻔﺎتی ﺒﺎ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻣﻴﮑﻨند
. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ ﭙﺮﺳﺘﺶ
ﻣُﮑﺮﻣﺎﻥ ﻮ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻧﺪ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﺒﺮﺧی اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺩﺭک
عظمتها ﻭ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﭙﻴﭽﻴﺪﻩ ﻫﺴتی
ﻮﻫﺪﻓﻬﺎﻯ اﺑﺪﻯ
اﻟﻬی ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺣﺘﻰ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ' ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺠﻬﻨمی ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺣتی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﺍﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﺪﺭ ﻃمع
ﺒﻬﺸﺖ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﺒﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻯ ﻘﺎﺋﻢ' ﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻴﺎﻓﺘﻦ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ' ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺸﻬﻮﺩ ﻳک
ﺘﺠﻠّﻯ اﻟﻬی
هفتگانه ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﻤﺎﻳشی
اﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
اﺑﺪﻯ' ﻭ ﺑﻄﻮﺭ ﮐلّی
ﻮ ﻳﮑﺠﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻل اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻮﻗﻒ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻋﻘلی
ﻮ ﺭﻭحی ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﻧﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻗﺎﺋم ﺒﺨﺪﺍﻯ
ﺮﺣﻤﺎﻥ' ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻯ اﻟﻠﻪ ﺭﺏ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﺮﺍﻣﺎﺗﻴﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ کرﺍﻣﺘﻬﺎ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺍﻟﻬی
ﺪﺭ ﻧﻮع ﻬﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺟﺴم ﻮ ﺗﻦ'
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﻮﻋﻘﻞ'
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻮ
ﺭﻭﺡ' ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺒﺎﻟﻔﻌل
اﻳﻥ کرﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮعی
ﺮﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ'
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺯﻧﺪگی
کند ﻭ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی اﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻗﺒل اﺯ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﻟﺪﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﻟﻬی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪ ﻗﺒلی
اﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﺘﻮﻟﺪ
ﺗﺎﺯﻩ'ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ' ﺩﺍﺭﺍﻯ
کرﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩﺍﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻄﻔﻪ ﺑﻮﺩﻩ' ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺯﻧﺪﮔی ﻮ ﺗﺠﺮﺑﻪﻋﻤلی
ﻮ ﺗﻠﺎﺵ ﺷﺨﺼﻰ' ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺁﻥ
ﻮﺑﺎﻋﻘل ﻮﻋﺸﻖ'
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﻨﻤﺎﻳﺪ' ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺳﻮﺧﺖ ﻟﺬﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﺳﺮﮐشی
ﺠﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺪﻭﭼﺎﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻣﺤﺒّﺖ ﺍﻟﻬﻰ'ﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ ﺒﻮﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﻭﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﻟﻬی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺨﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق ﺮﺏ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﮐﻪ ﻣﺤﺎل اﺳﺖ' ﻭﺳﺎﻟک
ﺘﻨﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬی ﻤﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ' ﺁﻏﺎﺯ
ﺗﻤﺮﻳﻥ عشق ﻮﺭﺯﻯ
ﺒﺨﺪﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻓﺪﺍکاﺭﻯ ﺮﺍﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ' ﻭﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺗﺮک ﻛﻨﺪ'
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺒﻘﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪ' ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ'
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺒﻨفع
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻋﻤﻠﺎ ﺗﻤﺎم ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ'
ﻫﻴﭽﮑﺪﺍم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ' ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﻘﻴﻘتی اﻟﻬی ﻮ
ﺍﺳﺎمی اﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ  ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
اﻧﻬﺎﺭﺍ ﭘﻨج ﺘﻥ
ﺁﻟﻌﺒﺎ ﺧﻮﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺁﻟﻌﺒﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬی
ﺰﻣﺎﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺮﻭﺯ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'
ﻭ ﻭﺍﺭثاﻥ ﺤﻘﻮﻕ
ﺍﻟﻬی ﺒﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﻌّﻬﺪ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

خدیث 3181 –
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ207 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻘﺎل ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﺍﺫﺍ ﺃﺭﺍﺩ
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎلی ﻘﺒﺾ ﺭﻭح
اﻟﻤﻮٴﻤﻦ' ﻗﺎل
ﻴﺎ ﻣﻠﻚ ﺍﻟﻤﻮﺕ
ﺍﻧﻄﻠق ﺃﻧﺖ ﻭﺃﻋﻮﺍﻧک
الی عبدﻯ' ﻓﻄﺎﻟﻤﺎ
ﻧﺼﺐ ﻧﻔﺴﻪ ﻣﻥ ﺃﺟﻠﻰ'
ﻓﺄﺗﻨﻰ ﺑﺮﻭﺣﻪ
ﻟﺎﺭﻳﺤﻪ ﻋﻨﺪﻯ'
ﻓﻴﺄﺗﻴﻪ ﻣﻠک
اﻟﻤﻮﺕ ﺑﻮﺟﻪ ﺣَﺴﻥ
ﻮ ثیاﺏ ﻃﺎﻫﺮة ﻭ
ﺭﻳج ﻄﻴّبة ' ﻓﻴﻘﻮم
ﺒﺎﻟﺒﺎﺏ' ﻓﻠﺎ ﻳﺴﺘﺄﺫﻥ
ﺒﻮﺍﺑﺎ ﻭﻟﺎ ﻳﻬﺘک
ﺤِﺠﺎﺑﺎ' ﻭ ﻟﺎ ﻳﮑﺴﺮ
ﺑﺎﺑﺎ' ﻣﻌﻪ ﺧﻤﺴﻤﺎئة
ﻣﻠک اﻋﻮﺍﻥ' ﻣﻌﻬم
ﻄﻨﺎﻥ اﻟﺮﻳﺤﺎﻥ
ﻮ ﺍﻟﺤﺮﻳﺮ ﺍﻟﺄﺑﻴﺾ
ﻭ ﺍﻟﻤﺴک اﻟﺄﺫﻓﺮ'
ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ اﻟﺴﻠﺎم
علیک ﻴﺎ ﻭلیّ
اﻟﻠﻪ' ﺍﺑﺸﺮ ﻓﺎﻥ
اﻟﺮﺏ ﻳﻘﺮﻭک اﻟﺴﻠﺎﻡ'
ﺃﻣﺎ ﺍﻧّﻪ ﻋﻨک
ﺮﺍﺽﻏﻴﺮﻏﻀﺒﺎﻥ'
ﻭ ﺍﺑﺸﺮ ﺑﺮﻭح ﻮ
ﺭﻳﺤﺎﻥ ﻮ ﺟنة ﻭ
ﻧﻌﻴﻢ' ﻗﺎل ﺃﻣﺎ
ﺍﻟﺮﻭﺡ ﻓﺮﺍحة
ﻣﻥ اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺑﻠﺎﺋﻬﺎ'
ﻭ ﺃﻣّﺎ ﺍﻟﺮﻳﺤﺎﻥ
ﻤﻥ کلّ ﻄﻴّﺐ
فی اﻟﺠنة ﻓﻴﻮضع
علی ﺫﻗﻨﻪ ﻓﻴﺼل
ﺮﻳﺤﻪ ﺍلی ﺮﻭﺣﻪ'
ﻓﻠﺎ ﻳﺰﺍل فی ﺮﺍحة
ﺣﺘّﻯ ﻴﺨﺮج ﻨﻔﺴﻪ'
ثمّ ﻴﺄﺗﻴﻪ ﺭﺿﻮﺍﻥ
ﺧﺎﺯﻥ اﻟﺠنة 'ﻓﻴﺴﻘﻴﻪ
ﺷﺮبة ﻣﻥ اﻟﺠنة
ﻟﺎ ﻳﻌﻄﺶ فی ﻘﺒﺮﻩ
ﻭﻟﺎ فی اﻟﻘﻴﺎمة
ﺣﺘّﻯ ﻴﺪﺧل اﻟﺠنة
ﺭﻳّﺎﻧﺎ' ﻓﻴﻘﻮل
ﻴﺎ ﻣﻠک اﻟﻤﻮﺕ
ﺭﺩّ ﺭﻭحی ﺤﺘّﻯ
ﻴثنی علی ﺠﺴﺪﻯ'
ﻭﺟﺴﺪﻯ علی ﺮﻭﺣﻰ'
ﻗﺎل ﻔﻴﻘﻮل ﻤﻠک
اﻟﻤﻮﺕ ﻟﻴثن
کلّ ﻤﻨﮑﻤﺎﻋﻠی
ﺼﺎﺣﺒﻪ' ﻓﻴﻘﻮﻝ
ﺍﻟﺮﻭح ﺠﺰﺍک اﻟﻠﻪ
ﻣﻥ ﺠﺴﺪ ﺧﻴﺮ ﺍﻟﺠﺰاء
'ﻟﻘﺪ ﮐﻨﺖ فی ﻄﺎعة
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺴﺮﻋﺎ ﻭﻋﻦ
ﻣﻌﺎﺻﻴﻪ ﻣﺒﻄﺌﺎ'
ﻓﺠﺰﺍک اﻟﻠﻪ ﻋﻨّﻯ
ﻤﻥ ﺠﺴﺪ ﺧﻴﺮ ﺍﻟﺠﺰاء
'ﻓﻌﻠﻴک اﻟﺴﻠﺎم
اﻟی ﻴﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎمة
'ﻭﻳﻘﻮل اﻟﺠﺴﺪ
ﻟﻠﺮﻭح ﻤثل ﺬﻟک
ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ'
ﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻗﺒﺾ ﺭﻭح ﻤﻮٴﻤنی
ﺮﺍ ﺑﮑﻨﺪ (ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻭم کنندﻩ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬی ﺰﻣﺎﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻳﺎ ﺑﺒﺮخی
اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ عمر ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﻮ ﻣﺮگ ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻓﺮﺻﺖ
ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺎ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ' ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎنی
ﭙﻴﺸﺮﻓﺘﻪ' ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭽﻬﺎﺭم  ﻮ ﭘﻨﺠم ﺨﻮﺩ'
ﺩﺭ ﺷُﺮُﻑ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﻳﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ
ﺠﺮﻳﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺟﺬﺑﻪ ﻭ
ﮐﺸﺶ ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻭ ﺗﻤﺎﻳل ﺸﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺮﻭﺝ ﺭﻭح
اﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ'
ﺗﺎ ﻣﻮﻓق ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﺒﺸﻮﺩ.
جالب ﺒﺮﺧی ﺰﻧﺪﻩ
ﺑﺒﺸﺮﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺨﻠ
ق عوﺩﺕ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ'
ﺗﺎ ﺿﻤﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬی ﺒﺎﺷﺪ' ﻭ ﺍﮐثرﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ ﺒﮑلّی
ﻘﺎﻟﺐ ﺗﻬی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺎﻧﮑﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق  ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﺘﻤﺎم ﻮ
ﮐﺎﻣل ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮگ اﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﺠﺮﻳﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ
ﺗﺮک ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻣﺪﺗﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺨﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ'
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ' ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎ ﺗﺠلّی ﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺃﻯ ﻔﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ
( ﻧﺎم عزﺭﺍﺋﻴل
ﺘﺮﺳﻨﺎک آﻭﺭﺩﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ) ﺗﻮ ﻭ ﻣﻌﺎﻭﻧﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﻨﺰﺩ ﺑﻨﺪﻩ
ﻣﻥ ﺒﺮﻭﻳﺪ ﮐﻪ ﺧﻴﻠ
ﻴﺨﺴﺘﮕی ﺮﻭﺍنی
ﻮﺟﺎنی ﻮﺟﺴمی ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻣﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. (ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺷُﺮُﻑ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ' ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق  ﺨﺴﺘﮕی  ﺴﻠﻮﮐی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﺭﻭح اﻭﺭﺍ ﺑﻴﺎﻭﺭ
ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺰﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺣﺖ ﮐﻨﻢ (ﺭﻭح
ﺪﺭ ﻟﻐﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍﺣﺘﻰ'
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺮﻳﺤﺎﻥ
ﻮﻣﻌﻄﺮ ﺑﻮﺩﻥ' ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻨﺴﻴم ﻠﻄﻴﻒ ﻫﻮﺍ'
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﺘﮑﺎﻣل ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺯ ﻧﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﻭح
ﻨﺎم ﺪﺍﺭﺩ' ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺭﻭح ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﻭح
الهی شده ﻨﺎم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﺑﻠﮑﻪ ﺭﻭح ﺤﻴﻮﺍنی
ﻴﺎ ﻧﻔس ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ

ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﻭ ﺭﺍﺣتی
ﻮ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻥ' ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻌﺎلی
ﺠﺴﺘﻥ ﺮﻭﺍنی ﻮﺧﺪﺍﺋی
ﺸﺪﻥ ﻮ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ اﺳﺖ. ﻭ ﻳک
ﺮﻭح ﺒﺎ ﻣﺮگ ﻘﻄﻌی
ﺒﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ'
ﺗﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ آﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ نخست ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻔﻘﻂ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭح اﻭ ﻳﺎ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭحی ﻴﺎﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی اﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﻥ ﻮ ﻧﻔس
ﻭ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﺳﻘﻮﻃ کنند ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ' ﻭﺭﺍﻫی
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺭﻭح
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺮﺩﺩ'
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ( ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ ﻨﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻗﺮﻳﻥ اﻟﻬی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣتی
ﺪﺭ ﻭﺍقع اﻳﻥ ﺮﻭح
ﺨﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺮﻳﻦ
ﺍﻟﻬی اﺳﺖ' ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ' ﻭ
( ﺍﻳﻥ همانی ﺬﺍﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ) ﻳﻌنی
همین. ﻭ ﻧﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺠﺪﺍ ﺑﻴﻥ ﺮﻭح ﺸﺨﺺ
ﺍﻟﻬی ﺸﺪﻩ ﻣﻴّﺖ'
ﻭ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻗﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻭ. ﻭﺭﺍﺣتی
ﻴﻚ ﺭﻭﺡ' ﻳﻌنی ﺮﻭﺣﺎنی
ﺸﺪﻥ ﻮ ﺍﻟﻬی ﻮ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﺍﻟﻬی ﻴﺎﻓﺘﻥ ﺁﻥ
اﺳﺖ. ﻭﭘﺎک گرﺩﻳﺪﻥ
ﻭﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠاق
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺠُﺴﺘﻦ'
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
اﻟﻬی ﺪﺭ ﺁﻣﺪﻥ
ﺍﺳﺖ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻠک
اﻟﻤﻮﺕ ﺑﺎ ﺻﻮﺭتی
ﺰﻳﺒﺎ ﻭلی ﺒﺎ ﻄﺎﻫﺮ
ﻭﻋﻄﺮﻯﺨﻮﺏ ﺑﻨﺰﺩ
ﺍﻳﻦ ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻴﺮﻭﺩ
(ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻥ ﻮﺻﻒ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺷُﺮَﻑ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻨﻴﺰ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺧﺮﻳﻥ ﻮﺣﻴﺎتی
ﺘﺮﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﺣتی اﮔﺮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﺠﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻌﺪﺍ
ﺟﺎﻧﺎﻥ را ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺷﺘﻪ ﺍﺯﻫﻴچ
ﺪﺭﺑﺎنی کسب ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ( ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ

ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
کسب ﻭﺭﻭﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺸﺪﻩ' ﻭﺣتی  ﺪﺭﺑﺎﻥ ﻨﻴﺰﻫﻨﻮﺯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﻳﺪﻥ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ) ﻭﻫﻴچ
ﭙﺮﺩﻩﺍﻯ ﺮﺍ ﭘﺎﺭﻩ
ﻭ ﺷﮑﺎﻑ ( ﻭﺣﺮﮐﺖ)
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ' ﺗﺎ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﻮﺩ' ﻭﺩﺭﻯ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﻤﻴﺸﮑﻨﺪ (ﻭ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺭﺍﻩ ﻓﺮﺍﺭﻯ اﺯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ
کسی ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻣﺮگ
ﺮﻭﻳﻪ ﺩﻭم ﺰﻧﺪﮔی
اﺳﺖ) ﻭﺑﺎ ﺁﻥ ﭙﺎﻧﺼﺪ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺍﺯﻫﻤﮑﺎﺭﺍﻥ
ﻤﻠک اﻟﻤﻮﺕ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻇﺮﻓﻬﺎﻯ
عطر و ﺭﻳﺤﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﻭ ﺣﺮﻳﺮ ﺳﻔﻴﺪ ﺑﺮﺗﻥ
ﻮﺑﻮﻯ ﻤﺸک اﺫﻓﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺳﻠﺎم ﺒﺮ ﺗﻮ ﺃﻯ
ﻮلیّ ﺨﺪﺍ' ﺑﺸﺎﺭﺕ
ﺑﺎﺩ ﺑﺮ ﺗﻮ' ﮐﻪ ﺭﺏ
ﻣﺮبی ﻮ ﺧﺪﺍﻯ ﺘﻮسلام
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ( ﺳﻠﺎن
ﺒﺮ ﺗﻮ ﺩﺭﻭﺩ ﺍﺳﺖ'ﻭ

ﻧﻴﺰ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭ ﻳﺎﺩ
ﺍﻭﺭﻯ ﺪﺍﺋم اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ' ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬی
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ' ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﺎم
ﻮ ﺻﻠح ﻮ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺮﺏ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺏ ﺭﺣﻤﺎن اﺳﺖ'
ﻭﻧﻪ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ' ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺮﺏ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ' ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄلق ﻮﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺎﻣﻴﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ هو ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻫﺴتی
ﺪﺭ (ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج
اﺯ ﻫﺴﺘﻰ ها ) ﺍﺳﺖ'
ﻭ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﻃﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎل ﻮﺣتی
ﺪﺭ ﻣﻄق اﺑﺪﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮعی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻳک ﺮﻭﺡ'
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
ﺮﺳﻴﺪنی ﻨﻴﺴﺖ
ﻣﮕﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎ ﻣﻌﺪﻭم
ﺸﻮﺩ. ﻳﻌنی ﻮﺟﻮﺩﻯ
اﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ' ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻋﻤّاء است 'ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﻫﺎﻫﻮﺕ
(ﺍﻳﻥ ﺁﻥ اﺳﺖ) ﻭ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ویونیوذس (ﻋﺪم
ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺑﺪﺍﻥ که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺗﻮ ﺭﺍضی اﺳﺖ
ﻭﻏﻀﺒﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
(ﮐﻪ ﻗﺒﻮل ﻤﺮک ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺷَﺮَﻑ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ) ﻭ ﺑﺸﺎﺭﺕ
ﺑﺮ ﺗﻮ ﺍﺯ ﺭﻭح ﻮ
ﺭﻳﺤﺎﻥ ﻮ ﺑﻬﺸﺖ
ﭘُﺮ ﺍﺯ ﻧﻌﻤﺖ ( ﭼﻬﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋم ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭعرشی
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺰ
ﺗﻮضیح ﻤﻴﺪﻫﺪ'
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺮﻭح
همالﻥ ﺮﺍﺣتی
اﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﺯ ﺑﻠﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ( ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﺒﻠﺎﻳﺎ ﺳﻨﮕﻴﻥ
ﺒﻮﺩﻩ' ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺰﻧﺪگی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
که ﺗﻤﺎم ﺰﻧﺪﮔی
ﺁﻥ عذﺍﺏ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﺻل ﺒﻬﺸﺖ ﺑﻮﺩﻩ'
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻗﺎﺋﻢ'
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺘﺠﺮﺑﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭﺭﻭٴﻴﺎﺋﻰ' ﺍﻳﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ
ﺣﮑم ﺠﻬﻨم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺪﻧﻴﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺒﺪﺭﺟﻪ
(ﺣتی اﻋﻠﻢ) ﺍﻟﻬی
ﺪﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻠﺎﺯم ﻮ ﮐﺎفی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻨﻴﺰ ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ'
ﻭ ﺑِﺪﺍﻯ اﻟﻬی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﺼﻮم ﻮ ﻣﺼﻮﻧﻴﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ) ﺍﻣّﺎ
ﺭﻳﺤﺎﻥ هرﻳک اﺯﻋﻄﺮﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی اﺳﺖ ( ﻫﺮ
ﻳک اﺯ ﺍﺣﻮﺍل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ' ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﺒﻬﺸتی
ﺒﺮﺗﺮ' ﻭ ﺑﺎ ﺯﻳﺒﺎﺋی
ﻮ ﻧﺴﻴم ﻤﻌﻄﺮ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮﻯ ﻬﺴﺘﻨﺪ)
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ ﺮﻳﺤﺎﻥ
ﺮﻭﻯ ﭽﺎﻧﻪ ﺍﻭ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﮐﻪ ﻋﻄﺮ
ﺁﻥ ﻮﺍﺭﺩ ﺑﻴنی
ﻮ ﺭﻭح ﻤﻮٴﻤﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ
(ﺷﺒﻴﻪ ﮐﺎﺭ ﺑﻴﻬﻮظشی
ﭙﺰﺷﮑﻰ) ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ (ﻧﻔسﻳﺎ
ﺭﻭح ﺒﺸﺮﻯ) ﺍﻭ ﺧﺎﺭج
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ( ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ یک ﻤﻮٴﻤﻥ
که ﻫﺮ

ﺷﺐ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﻤﻠﮑﻮتی ﺰﻳﺒﺎ
ﻭﺷﺎﺩﻯ ﺒﺨﺶ ﺩﺍﺭﺩ'
ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ ﻘﻄﻌﻰ ﻣﻮٴﻤﻦ'
ﮐﻪ ﻟﺎﺯم ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﺮﻭﺩ'
ﻣﻮٴﻤﻥ ﻮﺍﺭﺩ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ
ﭽﻮﻥ هرﺷﺐ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی اﻳﻥ
ﺒﺎﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﻃﻮﻟﺎنی
ﺒﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ' ﮔﺮ
ﭼﻪ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﻤﻠﮑﻮتی
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ'
ﺍﮔﺮ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺴﺎل
ﻄﻮل ﺒﮑﺸﺪ' ﻫﺮﮔﺰ
ﺧﺴﺘﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻓﺮﺿﺎ ﻣﻴل ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
و بی داری ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ' ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎم
ﺸﺪﻩ' ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻳک ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ'
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻃﻔلی ﺪﺭ
ﺩﺍﻣﺎﻥ ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﺯﻳﺒﺎ'
ﺍﺯ ﻧﻮ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﻮﺩ
ﻫﻤﻴﻥ ﻄﻮﺭ ﻧﻴﺰ
ﻣﺮگ ﺠﻬﻨﻤﻴﺎﻥ'
ﺑﺎ ﺧﻮﺍﺏ ﻫﺮ ﺷﺐ
ﻭ ﮐﺎﺑﻮسی ﺨﻮﺩ
ﺍﻏﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺳﺨﺖ ﻭ ﺗﺮﺳﻨﺎک
ﻮ ﭘُﺮ ﻋﺬﺍﺏ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﺘﻤﺎﻡ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺒﺪﻧﺒﺎل
ﻨﺪﺍﺭﺩ' ﻋﻤﻠﺎ ﺩﻭﺭﻩ
ﺟﻬﻨم ﻤﻠﮑﻮتی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺭﻭح عرﻳﺎﻥ
ﻭ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﺪﺍﺭﺩ'
ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺨﻮﺭﺷﻴﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳکی ﻤﻴﺘﺮﺳﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺳﻘﻮﻃ ﻮﺧﻠﺄ
ﺩﻟﻬﺮﻩ ﺩﺍﺭﺩ' ﻭ
ﺩﺭ ﺻﻌﻮﺩ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﺧﻔﮕی ﻤﻴﮑﻨﺪ'
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻋﺬﺍﺏ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
کاﺑﻮﺳﻰ. ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨم ﭽﻬﺎﺭم
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻳک ﻄﻔﻞ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺒﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﻮﺭﺍ ﺑﺮﺧﻴﺰﺩ
ﻭﺑﺪﻧﺒﺎل ﻤﺎﺩﺭ
ﺑﺪﻭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﻳک ﺤﻴﻮﺍﻥ ﻮﺣﺸی
ﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﺳﭙﺶ ﺭﺿﻮﺍﻥ ﺨﺎﺯﻥ
ﻮ ﻣﺘﺼﺪﻯ ﺒﻬﺸﺖ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺂﻳﺪ (ﺭﺿﻮﺍﻥ
ﺮﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬی
مرحله ای اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ عاﻣل
اﺻلی ﻮ ﻣﺘﺼﺪﻯ
ﺮﺍﻩ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺭﻭج
ﺒﺒﻬﺸﺖ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺟﺮﻋﻪﺍﻯ اﺯ ﻧﻮﺷﻴﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ ﻗﺒﺮﺵ
ﺗﺸﻨﻪ ﻧﺸﻮﺩ ( ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬی
ﺴﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎئم
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻧﻮﺷﻴﺪنی
ﺘﻘﻮﻳتی ﻤﻴﺪﻫﺪ'
ﻭ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﻗﺒﺮ
ﺗﻥ ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﺸﻨﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻴﺮﺍبی
ﺮﻭحی ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺘﺸﻨﮕﻴﻬﺎﻯ ﺪﻧﻴﻮﻯ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﺎ ﺟﺮﺍﻯ ﻘﺒﺮ
ﻭ ﺍﻗﺎﻣﺖ ﻣﻴّﺖ
ﺩﺭ ﻗﺒﺮ ﺗﺎ آﺧﺮﻋﻤﺮﻫﺴﺘﻰ'
ﻭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﺩﺭ ﻧﺎ ﺑﻮﺩﻯ
همه ﻫﺴﺘﻰ' ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
اﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ اﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺪﻳم اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ' ﻫﻤﻴﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻗﺎﺋم
ﺪﺍﺭﻧﺪ' ﻭﺣﻀﻮﺭﻯ
هم ﺪﺭﻣﺤﺸﺮﻏﻴﺮ

ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺠﻬﻨمی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺁﻥ
ﻨﻴﺰ ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺷﻴﺪﻥ
ﺁﺏ ﺑﻬﺸتی ﺁﺏ ﻋﻘل
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق  ﻤﺪﺍم
ﻤﻴﺮﺳﺪ' ﻭﻣﺤﺘﺎج
اﺩﺭﺍگ ﻮ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻔﻬمی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﻗﺒﺮﺵ' ﻳﻌنی
هنوز ﺩﺭﺟﺴم ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻭ ﻣﺸﻐﻮل ﺘﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﻮ ﺗﺮک کلّی ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮع  ﺒﺸﺮﻯ'
ﻭ ﺩﺭ ﻗﻴﺎم ﻤﺠﺪﺩ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ.
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺡ'
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬی
ﻮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻮ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ) ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ ﺭﻭح
ﻤﻮٴﻤﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻯ ﻤﻠﻚ ﺍﻟﻤﻮﺕ'
ﻣﺮﺍ ﺑﻨﺰﺩ ﺗﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻥ ﺘﺎ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺘﺸﮑﺮ ﮐﻨﻢ'
ﻭﺟﺴﺪ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺗﺸﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ ( ﻣﺮﺍﺳم  ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺨﺪﺍ ﺣﺎﻓﻈی ﺒﺎ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ که ﺍﻳﻥ
اﻓﺴﺎﻧﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻫﺴﺖ' ﮐﻪ ﺭﻭح ﻤﻴّﺖ
ﻭلی ﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ'
ﻣﻴلی ﺒﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺠﺴم ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺒﺮ ﺧﺎکی
اﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭلی ﭽﻮﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺘﻌﻔّﻥ ﻮ ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻬﻤﻴﺸﻪ ﺗﺮک ﺪﻟﺒﺴﺘﮕی
ﺒﺘﻥ ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻭﺍقع اﻳﻥ
ﺮﻭح ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﺷُﺮُﻑ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺭﺍﺣتی
ﻮ ﺁﺯﺍﺩﮔی ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ' ﻭلی ﺒﺎﺯﮔﺸت
ﺒﺨﻠق ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺘﻥ ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺗﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
گرﺩﺩ. ﻭ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﻔﺮﺩﻯ
ﻮ ﺟﻤﻌﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
اﺯﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺮخی اﺯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻬﺴﺖ' ﻭﺧﻴﻠﻴﻬﺎ
ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘی ﺒﺘﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻌثت و ﻣﺎﻣﻮﺭﻳنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ' ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم ﻮ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺁﻥ ﻨﻴﺰ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻠﺤﺎﻇ
ﻤﻘﺎم کمتر ﺍﺯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
عرﺷس ﻮﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق  ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴل
ﺪﺍﺭﺩ' ﻣﻘﺎم ﺠﺪﻳﺪ
ﻭ ﺗﺤﻘق
ﻮﻋﺪﻩﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬی
ﺮﺍ ﺑﺨﻮﻳﺸﺎﻥ ﻮ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﻮ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺳﺮﺯﻧﺶ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺒﺎﻃل
ﻤﺸﻐﻮل ﺒﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
کرﺩﻩ' ﻭﺣﺎﺻلی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ' ﻭ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﺩﻳنی ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق  اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ  ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮک
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ'ﻫﺮﻳک
اﺯ ﺷﻤﺎ ﺭﻭجگ ﻮ
ﺗﻦ' ﺑﺮ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ثنا ﻭﺳﺘﺎﻳﺶ ﻭ
ﺳﭙﺎس ﮐﻨﻴﺪ ﻭﺭﻭح
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺘﻮ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺑﺪﻫﺪ (ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺗﻥ
اﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻘﺎﻡ
ﺭﻭحی ﻔﻌلی اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺗﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﻭ ﻫﻴﺄتی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻘﻮل ﺪﺍﺭﻭﻳﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒﻴﻌی
ﺒﺮﺍﻯ ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋی
ﻬﺴﺖ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺭ ﺍﺭﻭﺍح ﻬﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺗﻥ ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﻴک ﺮﻭح ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ' ﺭﺟﻌﺖ ﺍﻥ ﺮﻭﺡ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ' ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﺒﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ)
ﮐﻪ ﺗﻮ ﭼﻘﺪﺭ ﺩﺭ
ﻃﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺴﺮیع ﻮ ﭘﻴﺶ ﺩﺳنی
ﺪﺍﺷﺘﻰ (ﮐﻪ ﺗﻨﺒلی
اﺯ ﺗﻥ ﺴﺎﻟک ﺪﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﺪﻩ) ﻭ ﺩﺭ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻮ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻳﺎ ﺳﺮﮐﺸﻰ ( ﺍﺯ ﺍﻭﺍﻣﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ)
ﮐﻨﺪﺗﺮ ﺑﻮﺩﻯ. ( ﺍﮔﺮﻫﻢ
ﺳﺮﮐﺸی ﻤﻴﮑﺮﺩﻯ
ﺪﻳﺮ ﻭ ﺑﺴﺨنئی
ﺪﺳﺖ ﺑﺂﻥ ﻤﻴﺰﺩﻯ
ﺰﻳﺮﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﭘﺸﻴﻤﺎنی
ﻮ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺗﻮﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﺰﺍﻯ
ﺨﻴﺮ ﺑﺪﻫﺪ ( ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭﺡ' ﺩﺭ ﺗنهاﺋﻴﮑﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺎﺩﻩ ﺍﺗمی
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﻥ
ﺠﺰ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺗم اﺳﻴﺮ ﺩﺭﻃﻠﺴم
ﻴک ﺼﻮﺭت ﻨﻮﻋی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ) ﭘس
ﺑﺮ ﺗﻮﺳﻠﺎم ﻤﻴﻔﺮﺳﺘم
ﺘﺎ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ.
( ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺁﺧﺮ ﻫﺴﺘﻰ' ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻥ ﭙﻮﺳﻴﺪﻩ ﺟمع
ﻤﻴﺸﻮﺩ' ﻭ ﺭﻭج ﺪﺭ
ﻣﺤﺸﺮﺣﺎﺿﺮﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی ﺪﺭ ﻭﺍقع ﺮﻭح
اﻧﺴﺎﻥ کاﻣل ﺤﻀﻮﺭﻯ
(ﺑﮕﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ)
ﺩﺭﻣﺤﺸﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی ﺘﻦ
ﻓﻌلی ﺒﺸﺮﻯ' ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺳﺎﻟگ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
اﺳﺖ'ﻋﻤﻠﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻭ

ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺭﻭح
ﺒﺮﺍﻯ ﻘﻴﺎﻣﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ' ﺑﺎﺯ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﻳﻦ ﺍﺗﻤﻬﺎ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺑﺎ ﺗﻥ ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭﻣﺎﺩﻩ ﻳکی اﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻥ ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﻮ ﻫﺮ ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻭلی ﻨﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮغی ﻮ ﺯﻳﺒﺎﺋی
ﺸﮑل ﻮ ﻫﻴﺄﺕ' ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ ﻋﻀﻮﻯ
ﺒﺪﻥ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ
ﺗﻥ ﺒﺸﺮﻯ ﺒﮑﺎﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻤﻴﺨﻮﺭﺩ'
ﻭ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺘﻥ ﺪﺭﺷﺄﻥ
ﺁﻥ ﺭﻭح ﻨﻴﺴﺖ' ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺎﻫم
ﺒﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﻭﻧﺪ'
ﮔﺮﭼﻪ ﺭﻭح اﺯﺍﺩ
ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩ (ﺗﻥ
اثیرﻯ)

ﺟﺪﺍ ﺍﺯ (ﺗﻥ
عتصرﻯ) ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺣتی ﺮﻭح
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
ﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ'ﺟﺴمی
ﻨﻮﺭﻯ ﻴﺎ جسم
عقلی ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺘﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩ. ﻃﻔل
ﻤﺘﻮﻟﺪ ﻧﻮه ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺴﻪ ﺭﻭﺯﻩ
ﺣﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﺪ' ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ دارد . ﺍﻣﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺟﺴمی
ﻮ ﺫﻫنی ﻮﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍنی آﻧﻬﺎ'
ﺑﺎ ﻣﺸﺎﺑﻪ ﺑﺸﺮﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﻗﺎﺑل
ﻤﻘﺎﻳﺴﻪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻯ
عقلی ﻨﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺯ ﻋﻘل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ' ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻘل
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺎ ﮐﻪ ﺑﻔﻀﺎ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ' ﺑﺎﻋﻘل
ﻨﻮع ﻤﻴﻤﻮﻧﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺗﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﺮﻭح
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﻢ ﭼﻨﻴﻥ
ﺒﺮ ﺗﻮ. ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺪﺭ ﻣﻮﻋﻀﻪ ﺑﻠﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻔﻴﺼﻴح
ﻤﻠک اﻟﻤﻮﺕ' ﺃﻳّﺘﻬﺎ
ﺍﻟﺮﻭح اﻟﻄﻴّبة
'ﺍﺧﺮﺟی ﻤﻥ اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻮٴﻤنة ﻣﺮﺣﻮمة
ﻣﻐﺘﺒطة ﻗﺎل ﻔﺮﻗﺖ
ﺑﻪ ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﻭﻓ ﺮﺟﺖ ﻋﻨﻪ ﺍﻟﺸﺪﺍﺋﺪ'
ﻭ ﺳﻬّﻠﺖ ﻟﻪ ﺍﻟﻤﻮﺍﺭﺩ'
ﻭ ﺻﺎﺭ ﻟﺤﻴﻮﺍﻥ
اﻟﺨُﻠﺪ' ﻗﺎل
ثمّ ﻴﺒﻌث ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﻪ ﺻﻔّﻴﻥ ﻤﻥ
اﻟﻤﻠﺎﺋکة ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻘﺎﺑﻀﻴﻦ ﻟﺮﻭﺣﻪ'
ﻓﻴﻘﻮﻣﻮﻥ ﺴﻤﺎﻃﻴﻥ
ﻤﺎ ﺑﻴﻥ ﻤﻨﺰﻟﻪ
ﺍلی ﻘﺒﺮﻩ' ﻳﺴﺘﻐﻔﺮﻭﻥ
ﻠﻪ ﻭ ﻳﺸﻔﻌﻮﻥ ﻠﻪ'
ﻗﺎﻝ فیعلله ﻣﻠک
اﻟﻤﻮﺕ ﻭ ﻳﻤﻨّﻴﻪ
ﻭ ﻳﺒﺸّﺮﻩ ﻋﻥ
اﻟﻠﻪ ﺑﺎﻟﮑﺮﺍمة
ﻭ ﺍﻟﺨﻴﺮ' ﮐﻤﺎ ﺗﺨﺎﺩﻉ
ﺍﻟﺼبی اﻣّﻪ' ﺗﻤﺮﺧﻪ
ﺑﺎﻟﺪﻫﻥ ﻮ ﺍﻟﺮﻳﺤﺎﻥ
ﻮ ﺑﻘاء اﻟﻨﻔس ﻭ
ﻳﻔﺪﻳﻪ ﺑﺎﻟﻨﻔس
ﻭ ﺍﻟﻮﺍﻟﺪﻳﻦ' ﻗﺎل
ﻔﺎﺫﺍ ﺑﻠﻐﺖ ﺍﻟﺤﻠق
ﻮ ﻣﻘﺎل اﻟﺤﺎﻓﻈﺎﻥ
اﻟﻠّﺬﺍﻥ ﻤﻌﻪ'
ﻳﺎ ﻣﻠک اﻟﻤﻮﺕ

ﺍﺭﺃﻑ ﺑﺼﺎﺣﺒﻨﺎ
ﻭ ﺍﺭﻓﻖ' ﻓﻨﻌم
اﻟﺄخ کاﻥ ﻮ ﻧﻌم
اﻟﺠﻠﻴس 'ﻟم ﻴﻤل
علینا ﻣﺎ ﻳﺴﺨﻂ
ﺍﻟﻠﻪ ﻗﻄ ﻔﺎﺫﺍ
ﺧﺮﺟﺖ ﺭﻭﺣﻪ' ﺧﺮﺟﺖ
ﮐﻨﺨلة ﺑﻴﻀاء ﻭﺿﻌﺖ
فی ﻤﺴکة ﺑﻴﻀاء
'ﻭ ﻣﻥ کلّ ﺭﻳﺤﺎﻥ
فی اﻟﺠنة ' ﻓﺄﺩﺭﺟﺖ
ﺍﺩﺭﺍﺟﺎ' ﻭﻋﺮج
ﺒﻬﺎ ﺍﻟﻘﺎﺑﻀﻮﻥ
الی اﻟﺴﻤاء اﻟﺪﻧﻴﺎ'
ﻗﺎﻝ ﻓﻴﻔﺘح ﻠﻪ
ﺃﺑﻮﺍﺏ ﺍﻟﺴﻤاء
ﻮ ﻳﻘﻮل
ﻠﻬﺎ ﺍﻟﺒﻮﺍﺑﻮﻥ
ﺤﻴّﺎﻫﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻥ ﺠﺴﺪ ﮐﺎﻧﺖ ﻓﻴﻪ'
ﻟﻘﺪ ﮐﺎﻥ ﻴﻤﺮ ﻟﻪ
ﻋﻠﻴﻨﺎﻋﻤل ﺼﺎﻟح
ﻮ ﻧﺴمعد ﺤﻠﺎﻭة
ﺻﻮﺗﻪ ﺑﺎﻟﻘﺮﺁﻥ'
ﻗﺎل ﻔﺒکی ﻠﻪ ﺃﺑﻮﺍﺏ
ﺍﻟﺴﻤاء
ﻮ ﺍﻟﺒﻮﺍﺑﻮﻥ
ﻠﻔﻘﺪﻩ' ﻭ ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ
ﻴﺎ ﺭﺏ ﻗﺪ ﮐﺎﻥ ﻠﻌﺒﺪک
هذﺍﻋﻤﻞ ﺻﺎﻟﺢ'
ﻭﮐﻨّﺎ ﻧﺴمعت ﺤﻠﺎﻭة
ﺻﻮﺗﻪ ﺑﺎﻟﺬﮐﺮ
ﻟﻠﻘﺮﺍﻥ' ﻭ ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ
اﻟﻠّﻬم ﻤﺎ ﺑﻌث
ﻟﻨﺎ ﻣﮑﺎﻧﻪ ﻋﺒﺪﺍ
ﻳُﺴمعنا ﻣﺎ ﮐﺎﻥ
ﻴﺴﻤﻌﻨﺎ' ﻭ ﻳﺼﻨﻪ
ﻣﺎ ﻳﺸاء 'ﻓﻴﺼﻌﺪ
ﺑﻪ ﺍلی عیش ﺭﺣّﺐ
ﺑﻪ ﻣﻠﺎﺋکة ﺍﻟﺴﻤاء
کلّهم ﺃﺟﻤﻌﻮﻥ
ﻮ ﻳﺸﻔﻌﻮﻥ ﻠﻪ ﻭ
ﻳﺴﺘﻐﻔﺮﻭﻥ ﻠﻪ

ﮐﻪ ﻣﻠک اﻟﻤﻮﺕ
ﻓﺮﻳﺎﺩ ﻣﻴﺰﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺃﻯ ﺮﻭح ﺸﻔﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﺧﻮﺏ' ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺒﻴﺎ
(ﺍﻳﻥ اﻓﺴﺎﻧﻪ ﻗﺪﻳمی
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻤﺮگ ﻮ ﻳﺎ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻥ
ﺮﻭﺡ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻧﻬﻴﺐ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻄﺮﺗﺎ ﺭﻭک ﺪﺭ
ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻴﮑﻪ ﻫﺴﺖ'
ﻣﻴل ﺒﻬﻤﺎﻥ ﻨﻮع
ﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ
ﻧﻮع برترﺒﻌﺪﻯ
ﺨﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ' ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺧﺮﻭج ﺮﻭح اﺯ ﺗﻥ
ﺒﺎ ﺯﺟﺮ ﻭ ﺩﺭﺩ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻭﻓﻄﺮﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺯ ﻫﺮ ﺭﻧجی
ﺪﻭﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی
ﺪﺭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻘﺎﺋم  اﻳﻥ ﺘﺮس
ﻭﻧﮕﺮﺍنی ﻨﻴﺴﺖ)
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﻮ ﻣﺮﺣﻮم ﻮﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺒﻴﺎﺋﻰ
( ﺍﻳﻦ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﺮﻭح
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﺷُﺮُﻑ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ' ﺑﺎ
ﻣﺮﮔﺰ ﻭ ﺩﺭس ﻗﺒب
اﻣﺮگ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﻭ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻮﻋﺪ
ﻣﺮگ ﻘﻄﻌﻰ' ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻥ ﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
کاﺭﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ'
ﻭﺑﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﺍﻭم
ﻮ ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﻭﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
ﻴﺎﻓﺘﻥ اﻧﺠﺎم
ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺮﺣﻮم اﻟﻬی
گرﺩﺩ. ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺣﻤﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ. ﺯﻳﺮﺍ ﺻِﺮﻑ  ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﮐﺎفی ﻨﻴﺴﺖ' ﻭ ﺑﺪﺍﻯ
اﻟﻬی ﻮ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺣﻤﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺮﻭح ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ' ﻭﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎﺷﺪ) ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻠﺎﺋک ﺒﺎ ﻭﻯ ﻮﺑﺎ
ﺭﻗّﺖ ﻭ ﺭﺃﻓﺖ ﻭ
ﻧﺮمی ﺮﻓﺘﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
( ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺍﻭم
ﻮ ﺻﻤﺪﻯ ﺸﺪﻥ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺩ' ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑبی
ﺨﻮﺩﻯ ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬی ﻮ ﺧوﺳﻨﺪﻯ
ﻮ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﺑﻮﺩﻥ
ﺴﺎﻟک ﺰﻳﺮﺍ ﺑﺮخی
ﺪﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﺍﻭ ﺟﺎﻥ ﺒﺠﺎﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﻫﻨﻴﻥ
ﻮ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺍﺕ ﻭﻓﻬم
ﺒﻬﺘﺮﻯ اﺯ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺧی همین
کاﺭ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'
ﻭلی ﺒﺎ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﺳﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﺒﺴﻴﺎﺭ) ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﺪﺍﺋﺪ
ﻣﺮگ ﺒﺮ ﻃﺮﻑ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'
ﻭ ﻓَﺮَج ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.(
ﻓﺮج هماﻥ ﻔﺮّﻫِﻪ
ﻓﺎﺭﺳی ﻮ ﻓﺮح  ﻮﺣﺎﻟﺖ ﺭﻭﺍنی
ﺼﻤﺪﻯ ﺸﺪﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺰﺑﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻘﺮﻳﺶ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﻮﺍﺭﺩ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺁﺳﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ( ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻌﻮﺍﻟم اﻟﻬی ﻮﻋﺮﻭج
ﺮﻭﺡ' ﻭﻫﺮ ﺣﺮﮐتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭﺡ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ اﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﻮﺍﺭﺩ ﻫﺮ ﻭﺭﻭﺩﻯ
اﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﺍﻟﻬی
که ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم ﭙس
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻮ ﻣﺒﻌﻮث ﺷﺪﻥ ﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ) ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻴﺎﺕ ﺍﻭ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕی ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ( ﺣَﻴَﻮﺍﻥ
ﺒﻔﺘح ﺤاء ﻮﻳاء
ﺪﺭﺣﺪﻳث ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺣﻴﺎﺗﻬﺎ ﻭ ﻳﺎ ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻭﺍﻗﻌی
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻣﻔﻬﻮم
ﺨُﻠﺪ ﻭ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕی
ﺪﺍﺭﺩ) ﺳﭙس ﺩﻭﺻﻒ
ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺂﻳﺪ ﮐﻪ ﻗﺒﺾ
ﺭﻭج ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻓﺮﺵ ( ﻗﺮﻣﺰﻯ) ﻓﺮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﻨﺰل ﺘﺎ ﻗﺒﺮﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻭ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
(ﻓﺮﺵ ﻗﺮﻣﺰ ﺑﺎ ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﺎﺕ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ که
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺷﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ

ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻮ ﺑﻌثت ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﺪﻥ اﺯ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋک ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻘبلا ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺷﺪﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷُﺮُﻑ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺍغلب ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺭﻭج
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺷَﺮﻑ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺣﻀﻮﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ' ﮐﻪ ﺩﺭس
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ' ﻭ ﺗﺸﻮﻳق
ﺮﻭح ﺪﺭﺷﺮﻑ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﻠک اﻟﻤﻮﺕ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﺮﺍ ﻋﻠﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺳﺮﮔﺮم ﻤﻴﮑﻨﺪ.
(ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮگ ﻘﻄﻌی
اﻟﺒﺘﻪ ﻋﻠتی ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻮ ﻭﺑﺎ ﻭﻳﺎ ﺣﻮﺍﺩث
ﺩﻳﮕﺮ' ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﺷَﺮَﻑ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻌﻠتی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮگ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ علت
ﺳﺎﺯﻯ همان ﺴﺮﮔﺮم
کرﺩﻥ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺷﺪﻥ اﺯﻣﺮگ ﻤﻨﺼﺮﻑ
ﻧﮕﺮﺩﺩ) ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺁﺭﺯﻭ ﻭ ﺍُﻣﻨﻴّﻪ
ﻭ ﺍﻣﻴﺪ اوم ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺸﺎﺭﺕ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﻮ ﺧﻴﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ' ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح ﻔﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺳﺖ ﺑﮑﺸﺪ' ﻭ ﺑﮑﺎﺭ
ﻭﺣﺎل ﺪﻳﮕﺮﻯ
که ﻣﺎﺩﺭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ) ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎ ﻋﻄﺮ ﻭ ﺭﻭﻏﻥ
ﻤﺎلی ﻤﻴﮑﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺑﻘﺎﻯ ﻨﻔس ﻭ ﻓﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻥ ﺘﻨﻔّس ﺭﺍ
ﺁﺳﺎﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺭﻭح ﺒﮕﻠﻮﻯ
ﻤﻮٴﻤﻥ ﺮﺳﻴﺪ (ﺣﺎﻟﺖ
ﺧﻔﮕی ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮگ
ﻬﻤﻴﺸﻪ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻔّس ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﻭ ﺣﺮﮐﺎﺕ بی ﻨﻈم
ﺘﻥ ﺪﺭ ﺧﻔﮕی ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭ ﻣﺮگ ﻘﻄﻌی ﻬﺴﺖ.
ﻭلی ﺪﺭ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻭ ﺣﺎﻓﻈ ﻤﻮٴﻤﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺃﻯ ﻤﻠک
اﻟﻤﻮﺕ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺩﻭﺳﺖ
ﻣﺎ ﺭﻓﻘﺖ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺵ' ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺧﻮﺑﻰ
ﻭﻫم ﻨﺸﻴﻥ ﺨﻮبی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﻠﻮل ﻨﻤﻴﺸﺪﻳﻢ
(ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻧﻴﮑﻮ ﻧﻮﻳس
ﻣﺪﺍﻡ ثوﺍﺏ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﻮﻳس  ﺭﺍﺣﺖ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ اﻧﺠﺎم
کاﺭﻯ ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﻏﻀﺐ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﺑﺎﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل  ﻮﺍﻣﺎک ﺰﻣﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺪﻭ ﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
اﻟﻬی ﺴﺎﻟک ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﻭ ﺭﺍﺿی اﺯ ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮﮐی اﻭ. ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘس  اﺯ ﺍﻃﻠﺎع
اﺯ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻳﻥ
ﺪﻭ ﻣﻘﺎم ﻤﺮﺑّﻯ
ﺴﺎک اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺩﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﻭ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻮﺍﻫی
ﺒﺪﻫﻨﺪ) ﻭﭼﻮﻥ ﺮﻭح
ﺒﻄﻮﺭ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪ (ﺷﺮح ﺪﻗﻴق  ﻤﺮگ ﻮﺧﺮﻭج
ﺮﻭﺡ' ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺘﺄثیرﻯ
عظیم ﺪﺭ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺗﺨﻴل ﺸﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ'
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺣتی
غیر ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ ﺒﺨﺪﺍ
ﻭﺯﻧﺪﮔی ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺒﺪﺍﻥ ﺴﺨﺖ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺄثیرﺗﺮﺑﻴتی
و تکاملی ﻮ ﺗﻘﻴّﻪ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ)
ﮐﻪ ﺭﻭح ﭽﻮﻥ ﺪﺭﺧﺖ
ﻧﺨل ﺨﺮﻣﺎ ﺳﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺩﺭ ﻳک ﻈﺮﻑ
ﺳﻔﻴﺪ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ' ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮﻋﻄﺮ
ﺑﻬﺸتی ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ'
ﻭ ﺍﺯ ﭘﻠّﻪﻫﺎ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﺑﺮﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﻳک
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺤﻤل ﻤﺤﺘﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟک ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ) ﻭ ﻣﺘﺼﺪﻳﺎﻥ
ﻗﺒﺾ ﺭﻭح ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ ﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ
(ﺁﺳﻤﺎﻥ اﻭﻝ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭﻫﺎﻯ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'
ﻭ ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﺗﺤﻴّﺖ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺟﺴﺪﻯ
کخ ﺍﻳﻦ ﺭﻭح ﺪﺭ
ﺁﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ' ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﻭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
(ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻗﻠبی ﺮﺍ ﺍﺯ ﺳﻴﻨﻪ
ﺩﺭ ﺁﻭﺭﻧﺪ' ﻭﻳﺎ
ﻣﻐﺰ ﺳﺮ ﺭﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻭﺭﻧﺪ' ﻭﺑﺎ ﻇﺮﻑ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﻭﺑﺎ ﺍﺣﺘﻴﺎﻃ
ﺒﺮﺍﻯ کاﺷﺘﻥ ﺪﺭﺗﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﺒﺮﻧﺪ'
ﻭ ﺟﺴﺪﻯ ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﺰﻧﺪﻩ ﮐﻨﻨﺪ)
ﺍﻳﻥ ﺮﻭح ﻬﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﻣﺎ ﺳﺮ ﻣﻴﺰﺩ
ﻭﻋﻤل ﺼﺎﻟح ﺪﺍﺷﺖ
( ﮐﻪ ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟک ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی ﺪﺍﺷﺘﻪ)
ﻭﻣﺎ ﺻﺪﺍﻯ ﺸﻴﺮﻳﻥ
ﻘﺮاءﺖ ﻗﺮﺁﻥ اﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﻴﺪﻳﻢ ( ﺑﺎ
ﻗﺮِّﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ' ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺪﻓﻊ ﺁثاﺭ ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﺸﺮﻙ) ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺑﺎﻧﺎﻥ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ها ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ
(ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺷﺖ ﻭلی ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻴﺎﻓﺘﻨﺪ)
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺍﻳﻥ ﺒﻨﺪﻩ ﺗﻮﻋﻤل
ﺼﺎﻟح ﺪﺍﺷﺖ ( ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺁﻥ ﺒﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎق اﻟﻬی
اﺯ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ) ﻭﻣﺎ ﺻﺪﺍﻯ
ﺬﮐﺮ ﻗﺮﺍﻥ اﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﻴﺪﻳﻢ. (ﺫﮐﺮ
ﻗﺮﺍﻥ هماﻥ ﺘﺬﮐﺮ
ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺫﻫﻥ اﺯﻗﺮّﻩﻫﺎ'
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺪفع ﺸﺮﻙ' ﻫﻨﮕﺎم
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻗﺮّﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﺒﺎ ﺁﻭﺍﺯ ﻗﺮﺍﻥ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ ﺗﺮﻧِّمی
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯ ﺧﻮبی
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺭﻭح ﺪﺍﺭﺩ)
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺑﺠﺎﻯ ﺎﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﺑﻨﺪﮔﺎنی
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﻔﺮﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﻠﺎم ﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﻮﺩ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﺪ.( ﺍﻳﻥ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺩﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻫﻤﻨﺸﻴﻦ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟک ﻨﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
'ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ ﺳﺎﻟک
ﺠدﻳﺪﻯ ﻤﻄیع ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
( ﻳﻌنی ﺪﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺭﻭﺣﻬﺎ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺧﺮﻭج کاﻣل
ﺮﻭح ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ'
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻥ ﺒﺨﻠﻖ'
ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻋﻘلی
ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ'
ﻣﻔﻴﺪ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ

ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺪﺭ ﺑﻘﻴﻪ ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ'
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺍﻟﻬی ﺪﻳﮕﺮ' ﻭﺣتی
ﺨﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮع
ﻨﻘﺸی ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﻭح کاﻣل ﺸﺪﻩ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺸﺨﺼﺎ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ ﺠﺰﺋی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ ﻔﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺒﺎﻫﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﻭح ﺮﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل
ﺘﻤﺎم ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﻮﺍﺟﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
( ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺏ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ'
ﻭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺒﻴﺸﻤﺎﺭﻯ
اﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﺪﺭ ﻧﻘﺶ
ﻓﺮﺵﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺒﺮﻭٴﻴﺖ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺮﺳﺪ' ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺪﻧﺎ ﻭ ﺗﺪﻟّﻯ
که ﺭﻓﺖ' ﺩﻗﻴﻘﺘﺮ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﺤﻴﺎتی
ﺘﺎ ﺁﺧﺮ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﮔُﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺖ) ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ( ﺍﻳﻥ ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﻃﻠﺐ ﺁﻣﺮﺯﺵ ﻧﻴﺴﺖ'
ﮐﻪ ﺭﻭح اﻳﻨﻚ ﺁﻣﺮﺯﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺸفع
ﻮ ﺟﻔﺖ ﻭ ﻫﻤﺴﻔﺮﻯ
ﻮﻫﻤﻨﺸﻴنی ﺮﻭح
ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻨﺸﻴنی
ﺪﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ. ﻭﺑﺎ
ﺭﻭح کاﻣل اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
هم ﻨﺸﻴنی ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ)
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﺎلی
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ: ﻮﻳﻘﻮل
اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ: ﺭﺣﻤتی
اﻠﻴﻪ ﻣﻥ ﺮﻭﺡ' ﻭ
ﻳﺘﻠﻘّﺎﻩ ﺃﺭﻭﺍح
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ' ﮐﻤﺎ
ﻳﺘﻠﻘّﻯ اﻟﻐﺎﺋﺐ
ﻏﺎﺋﺒﻪ' ﻓﻴﻘﻮل
ﺒﻌﻀﻬم ﻠﺒﻌﺾ' ﺫﺭﻭﺍ
ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺮﻭح ﺤﺘّﻯ
ﺘﻔﻴﻖ' ﻓﻘﺪ ﺧﺮﺟﺖ
ﻣﻥ کرﺏ ﻋﻈﻴﻢ' ﻭ
ﺍﺫﺍ ﻫﻮ ﺍﺳﺘﺮﺍح
ﺃﻗﺒﻠﻮﺍ ﻋﻠﻴﻪ
ﻳﺴﺄﻟﻮﻧﻪ' ﻭ ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ
ﻤﺎ ﻓﻌل ﻔﻠﺎﻥ ﻮ
ﻓﻠﺎﻥ؟ ﻓﺎﺫﺍ ﮐﺎﻥ
ﻘﺪ ﻣﺎﺕ ﺑﮑﻮﺍ ﻭ
ﺍﺳﺘﺮﺟﻌﻮﺍ' ﻭﻳﻘﻮﻟﻮﻥ
ﺬﻫﺒﺖ ﺑﻪ ﺍﻣّﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻭیة 'ﻓﺎنّا
ﻟﻠﻪ  ﻭ ﺍﻧّﺎ
ﺍﻟﻴﻪ ﺭﺍﺟﻌﻮﻥ'
ﻗﺎل ﻔﻴﻘﻮل اﻟﻠﻪ
ﺭﺩّﻭﻫﺎﻋﻠﻴﻪ'
ﻓﻤﻨﻬﺎ ﺧﻠﻘﺘﻬم
ﻮ ﻓﻴﻬﺎ ﺍﻋﻴﺪﻫﻢ'
ﻭﻣﻨﻬﺎ ﺍﺧﺮﺟﻬم
ﺘﺎﺭ ﺍﺧﺮﻯ' ﻗﺎل
ﻔﺎﺫﺍ ﺣﻤل ﺴﺮﻳﺮﻩ
ﺣﻤﻠﺖ ﻧﻌﺸﻪ ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
'ﻭ ﺍﻧﺪﻓﻌﻮﺍ ﺑﻪ
ﺍﻧﺪﻓﺎﻋﺎ' ﻭ ﺍﻟﺸﻴﺎﻃﻴﻥ
ﺴﻤﺎﻃﻴﻥ ﻴﻨﻈﺮﻭﻥ
ﻤﻦ ﺑﻌﻴﺪ' ﻟﻴس ﻟﻬم
علیه ﺳﻠﻄﺎﻥ ﻮﻟﺎ
ﺳﺒﻴﻞ' ﻓﺎﺫﺍ ﺑﻠﻐﻮﺍ
ﺑﻪ ﺍﻟﻘﺒﺮ ﺗﻮثّبت
ﺍﻟﻴﻪ ﺑﻘﺎع اﻟﺄﺭﺽ
ﮐﺎﻟﺮﻳﺎﺽ ﺍﻟﺨُﻀﺮ'
ﻓﻘﺎﻟﺖ ﮐلّ ﺒقعة
ﻣﻨﻬﺎ ﺍﻟﻠّﻬم
اﺟﻌﻠﻪ فی ﺒﻄﻨﻰ'
ﻗﺎل فیجاء ﺒﻪ ﺣﺘّﻯ
ﻴﻮضع فی اﻟﺤﻔﺮة
ﺍﻟتی ﻘﻀﺎﻫﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﻪ' ﻓﺎﺫﺍ ﻭضع
فی ﻠﺤﺪﻩ ﻣﺸّل ﺃﺑﻮﻩ
ﻭ ﺍﻣّﻪ ﻭ ﺯﻭﺟﺘﻪ
ﻭ ﻭﻟﺪﻩ ﻭ ﺍﺧﻮﺍﻧﻪ'
ﻗﺎل ﻔﻴﻘﻮل ﻠﺰﻭﺟﺘﻪ
ﻣﺎ ﻳﺒﮑﻴﻚ؟ ﻗﺎﻝ
ﻓﺘﻘﻮل ﻠﻔﻘﺪک
ﺘﺮﮐﺘﻨﺎ مع اﻮﻟﻴﻦ'
ﻗﺎل ﻔﺘﺠﻴئ ﺼﻮﺭة
ﺣﺴنة 'ﻗﺎل فی ﻘﻮل
ﻤﺎ ﺃﻧﺖ؟ ﻓﻴﻘﻮل
ﺃﻧﺎ ﻋﻤﻠک اﻟﺼﺎﻟﺢ'
ﺃﻧّﺎ ﻟک اﻟﻴﻮم
ﺤﺼﻥ ﺤﺼﻴﻥ ﻮ ﺟنة
ﻭ ﺳﻠﺎح ﺒﺎﻣﺮ ﺍﻟﻠﻪ
ﮐﻪ ﺭﺣﻤﺖ ﻣﻥ ﺒﺮ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭح ﺒﺎﺩ ( ﻣﺪﺍم
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ'
ﺑﺮﻭح ﻮ ﻓﮑﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻘﻄﻌی
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎ ﻭ ﻧﻌﻤت
هاﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ) ﻭ ﺍﺭﻭﺍح
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
اﺯ ﺭﻭح ﻤﻮٴﻤﻥ
اﺳﺘﻘﺒﺎل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ ﻏﺮﻳبی
ﻮ ﻣﺴﺎﻓﺮﻯ' ﮐﻪ ﺍﺯﻏﺮﺑﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
( ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺮﻭح ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺘﻘﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻭﺟﺸﻥ اﻟﻬی اﻭﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ) ﻭ ﺑﺮخی
ﺒﻴﻜﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﺪ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭح ﺒﻴﺪﺍﺭ ﺷﻮﺩ'
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺴﺘﮕی ﻮﺑﻠﺎﻫﺎﻯ
ﺰﻳﺎﺩﻯ ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ( ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﮐﻨﺪ
ﻭﻓﻌﻠﺎ ﻣﺰﺍﺣم
ﻨﺸﻮﻧﺪ' ﮐﻪ ﺑﻌﻴﺪ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺳم ﻮ ﺍﻳﻥ
ﺒﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ها ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻭﻳﺎ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻧﺪﮐی ﺪﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺮﻭح اﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﮐﻨﺪ' ﺗﺎ ﺑﻌﺪ ﺑﺘﻥ
ﻮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺒﺮﻭﺩ. ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﻬﺮﻩﮔﻴﺮﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی ﺪﻭم
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻘﻮس ﻧﺰﻭل ﺒﻮﺩ'
ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﺑﺎﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻥ هنوﺯ ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮک ﺒﻮﺩﻡ'
ﻭﺣﺎﻟﺘﻰ ﺷﺒﻴﻪ
ﻣُﺮﺩﻥ ﺒﺎﺯ ﺩﺭ
ﻣﻥ اﻳﺠﺎﺩ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ' ﻳﺎ ﺯﻳﻨﺐ
ﺩﺧﺘﺮ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ'
ﻧﻘﺶ ﻣﺎﺩﺭ ﻫﺴتی
ﺮﺍ ﺍﻳﻔﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺑﺮﺍﻯ ﻴﻚ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ' ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ'
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﮑﺎﻣل اﻟﻬی ﺘﺎﺯﻩ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ) ﻭﭼﻮﻥ اﻳﻥ
ﺮﻭح ﻤﺪﺗﻰ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﻧﻤﻮﺩ' ﺑﻨﺰﺩ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻣﺪ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل ﭙﺮﺳی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
( ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭ ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ' ﮐﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻭﻣﻌﺎﺭﻓﻪ ﻭ ﺗﺒﺮﻳک
ﺒﺎ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬی
ﺘﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﻭ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻓﻠﺎﻥ ﻮ ﻓﻠﺎﻥ
ﭽﻪ ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺭﻯ؟(
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ' ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل
ﺁﺷﻨﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮﮐی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ' ﮐﻪ ﺧﻮدﺵ
ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ'
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﭽﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ)

ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
اﻓﺮﺍﺩ ﻣﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﮐﻪ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ( ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮخی
ﺪﺭﺳﻠﻮک ﻨﻴﻤﻪ
ﮐﺎﺭﻩ ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺠﻬﻨمی
گرﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ) ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ' ﮐﻪ
اومّ
او ﺩﺭﻫﺎﻭﻳﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﺍﻭم ﻮﺳﻠﻮک
اﻭ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﮕﻮﺩﺍل
هاﻭﻳﻪ ﻭﺟﻬﻨﻢ'
ﻭﻳﺎ ﺭﺣک ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی کشیدﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺮک ﺴﻠﻮک ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺒﺨﻄﺎ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎنی
ﺮﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﺗﻄﻤیع ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
غیرﻣﻄیع ﻮﺳﺮﮐﺶ
ﺑﻮﺩﻩ' ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﻓق ﺒﺎﺷﻨﺪ'
ﺩﺭ ﻣﺮﮔﺸﺎﻥ ﺒﺠﻬﻨم
جهان نسخ و
مسخ ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ ﺤﻀﻮﺭ
ﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ'
ﻭ ﺍﺯ ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﮐﺎفی
اﺳﺖ ﭘﺎﺳخ ﺒﺪﻫﺪ'
ﮐﻪ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻣُﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﭼﻮﻥ ﺒﺒﻬﺸﺖ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺟﻬﻨمی
ﺸﺪﻩ  ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺍُﻣّﻪ
ﺍﻭ یا ﻣﺎﺩﺭﺵ ﻧﻴﺴﺖ'
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻭک ﻮ ﻫﻤّﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
اﻭ ﺍﺳﺖ' ﻭﻣﻘﺼﺪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻭ ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﺴﻘﻮﻃ ﺪﺭﮔﻮﺩﺍل
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺍﻣّﻯ ﻤﻰ ﮔﻔﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺍﻭم کرﺩﻩ ﻭﻣﻮٴﻤﻥ
بوده  و ﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺤﻤﺪ چوﻥ ﻤﺎﺩﺭﺵ
ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ ﻳﺎ ﺑﭽّﻪ
ﻧﻨﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ' ﻭﻫﻤﻪ ﺑﻨﺰﺩ
ﺍﻭ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
(ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻗﺒلی ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺟﻬﻨمی ﺸﻮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﺠﺒﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑل ﺒﻬﺸﺖ ﻭﻳﺎ
ﺟﻬﻨم ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻭﺃﺟﻠﻬﺎﻯ
هفت  ﮔﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻭکی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ'
ﺗﺎ (ﺣتی ﺃﻋﻠﻢ) ﺍﻟﻬی
اﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی ﻮ
ﺗﺄﻣﻴﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﻠﺎﺯم ﻮﮐﺎفی ﺘﺤﻘق
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ' ﺗﺎ
ﺳﺎﻟکی ﺒﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﻄﺮﻭﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻳﺎ ﻣﺮگ
ﺠﻬﻨمی ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﻭ ﺣﺪّ ﺍﻗل ﺠﺎﻣﺎﻧﺪﮔی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﺍﻗﺎﻣﺖ ﻭ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﺍﻣﺪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی عاﻗﺒﺖ
ﻫﻤﻪ ﻣﺠﺪﺩ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯﻟﻰ) ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣتی اﮔﺮﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎ' ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻤﺴخ
ﺤیواﻧی ﺪﺭﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻧﻬﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺮﺩﺩ) ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪ'
ﮐﻪ ﻣﻥ اﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺁﻓﺮﻳﺪم
ﻮﺑﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﻢ ( ﺩﺭ
ﻳک ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺟﺴمی ﻤﺎﺩﻯ ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺍﺷﺖ ﻭ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ ﻤﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺭﺩ) ﻭﺑﺎﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻤﻴﺒﺮﻡ
( ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺭﻭح ﺮﺍ ﺑﺘﻥ اﻭ
ﺩﺭﻗﺒﺮﺵ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ
ﮐﻪ  ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی اﻳﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺭﻭحی
ﻴک ﻜﺎﻣل اﻟﻬی ﭙس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻥ ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﺯ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺂﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﺒﻌﻮث
ﺑﺨﻠق ﺸﻮﺩ. ﻳﻌنی
ﺪﻭﺑﺎﺭﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ  ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺳﺎﻟﺖ ﻭ ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﭼﻮﻥ ﻤﺒﻌﻮث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺁﻳﻪ ﺍﺯ ﺍﺻﻞ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ' ﻭﻳﺎ ﺑﻌﮑس
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍع ﺒﺪﺗﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋی ﻮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺘﻮﻟﺪ
ﺟﻬﺎنی ﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ' ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺗﺄﻣﻴﻥ ﺪﻭﺑﺎﺭﻩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺭﻭحی
ﺠﺴمی ﻮ ﺫﻫنی ﻮﺭﻭﺍنی
ﻠﺎﺯﻡ' ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ'
ﺗﺎ ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ)ﻭﭼﻮﻥ
ﺴﺮﻳﺮ ﺍﻭﺭﺍ
به ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻌﺶ (ﻳﺎ
ﺗﺎﺑﻮﺕ) ﺣﻤل
کرﺩﻧﺪ' ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺎ ﺟﺪﻳّﺖ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ' ﻭﺷﻴﺎﻃﻴﻥ
ﻨﻴﺰ ﭘﻴﺶ ﻧﻤﻴﺂﻳﻨﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺩﻭﺭ ﻧﺎﻇﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﻭلی ﺪﻳﮕﺮ
ﺗﺴﻠﻄﻰ ﺑﺮ ﺭﻭح
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ'
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟک ﻔﺮﻳﺐ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ'
ﻭ ﺑﺎ  ﺍﺑﻠﻴس
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻳﺎ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺒﺰﺭﮒ' ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻥ ﺸﻴﻄﺎﻥ
ﻔﻄﺮﺕ طبیعی ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﺩﻥ ﺭﺍ
ﻓﺮﻳﺐ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ
ﻭ ﮔﻨﺎﻫی ﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﻭلی ﺒﺎ ﺗﻮﺑﻪ ﻭ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮک ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ'
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﻭ ﺗﺄثیرﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﭼﻪ ﺍﻫﺮﻳﻤﻦ ﻳﺎ
ﺍﺧﻮﻧﺪ ﻭﻳﺎ ﻧﻔس
ﺍﻣﺎﺭﻩ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥهاﻯ
کاﻣﻞ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﺼﻮم
اﺯ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﺣتی اﮔﺮ
ﮔﻨﺎﻫی هم ﺒﮑﻨﻨﺪ'
ﺑﺎﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬی  ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ)
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﻘﺒﺮ ﺍﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ( ﺗﺸﻴیع
کنندﮔﺎﻥ ﻤُﺮﺩﻩ
ﺭﺍ

ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺨﺎک
ﺒﺴﭙﺎﺭﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺭﻭح ﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺭﺍ ﺑﺘﻥ اﻭ ﮐﻪ ﻗﺒﺮ
ﺑﺸﺮﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺘﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ابدیّت ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺭﻭﺡ ﻳک ﺒﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺘﻥ ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﻭﺩ' ﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﺭﻭٴﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﺩﺭﺣﺎل ﺨﻠق ﻬﺴﺘﻨﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ)
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﻘﺒﺮ ﺍﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ' ﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺪﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻭ ﺑﺴﺮ ﻭ ﮐﻮل
هم  ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ'
ﺗﺎ ﭼﻮﻥ ﺒﻮﺳﺘﺎﻥ
ﺴﺮﺳﺒﺰ ﺑﺎﺷﺪ.( ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻭل ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ) ﻭﻫﺮﻗﻄﻌﻪ
ﺯﻣﻴنی ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺷﮑم ﻤﻥ ﺒﮕﺬﺍﺭ
(ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺪﻓﻦ ﺗﻥ
اﻭﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺘﻥ اﻳﻥ
کاﻣل اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺭﻭح
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻮﻯ ﺒﺮ ﮔﺮﺩﺩ' ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻥ ﻤﻨﻄﻘﻪ
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﺪ)
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭﺣﻔﺮﻩﺍﻯ
که ﻗﺴﻤﺖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
(ﺩﺭ ﺳﺮﺯﻣﻴنی
که ﮐﺎﻣل ﻟﻬی ﻤﺴﺘﻘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﻭ ﭼﻮﻥ ﺪﺭ
ﻟَﺤَﺪ ﺍﻭ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺷﺪ' ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭﺵ
ﻭﻫﻤﺴﺮ ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩﺵ
ﻭﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻧﺶ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﺘﻤثّل ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
(ﺍﻳﻥ ﺪﺭ ﻗﺒﺮ ﺧﺎﮐی
ﻤﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ' ﻭﺣای
ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭ ﻫم
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺍﻭ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺑﻬﺸتی
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺗﻤثّلی
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻪ ﺳﻮﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ'
ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺪﺭ ﺃﺻل ﺠﻬﻨمی
ﺒﺎﺷﻨﺪ' ﻭ ﻣثاﻟﺸﺎﻥ
ﺪﺭﺑﻬﺸﺖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻳک ﻜﺎﻣل اﻟﻬی  اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯ ﮔﺸﺖ ﺑﺰﻧﺪگی
عاﺩﻯ ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻮ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔی ﻤﻴﮑﻨﺪ'
ﭼﻪ ﺧﻮﺏ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺍﻟﻬی ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻮ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻨﻤﻴﺮﻭﺩ)
ﻭ ﺍﺯ ﻫﻤﺴﺮﺵ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ'
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻴﮑﻨﻰ؟
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭼﻮﻥ ﺘﻮﺭﺍ
ﻧمی ﺪﻳﺪﻡ (ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺒﻮﺩﻩ' ﻭﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ
ﻮﻫﻤﺴﺮﻯ ﻧﺸﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻣﺎﺭﺍ ﻋﻴﺎﻟﻮﺍﺭ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻯ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺻﻮﺭﺕ ﺯﻳﺒﺎﺋی
ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺂﻳﺪ' ﻭ ﺭﻭح
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺗﻮ
ﮐﻴﺴﺘﻰ؟ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻥ عمل ﺼﺎﻟح  ﺘﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻢ
( ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ' ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎل
اﺻﻠﺎﺣی ﺴﺎﺑق ﺨﻮﺩ
ﻣﺪﺍم ﺒﻬﺮﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ)
ﻭﻣﻥ اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮ ﺣُﺼﻥ ﺤَﺼﻴﻥ
ﻮ ﻗﻠﻌﻪ ﻣﺤﮑﻤی
هستم 'ﻭﺳﭙﺮ ﻭﺳﻠﺎح
ﺘﻮ ﺑﺄﻣﺮ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﺍﻭ) ﻔﻴﻘﻮل
ﺃﻣﺎ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ' ﻟﻮﻋﻠﻤﺖ
ﺃﻧّک فی هذﺍ ﺍﻟﻤﮑﺎﻥ'
ﻟﻨﺼﺒﺖ ﻧﻔﺴی ﻠﻚ'
ﻭﻣﺎ ﻏﺮّﻧﻰ ﻣﺎلی
ﻮ ﻭﻟﺪﻯ' ﻗﺎل ﻔﻴﻘﻮل
ﻴﺎ ﻭلیّ اﻟﻠﻪ'
ﺍﺑﺸﺮ ﺑﺎﻟﺨﻴﺮ'ﻓﻮ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻧّﻪ ﻟﻴﺴمع
ﺨﻔﻖ ﻧﻌﺎل اﻟﻘﻮم
اﺫﺍ ﺭﺟﻌﻮﺍ' ﻭ ﻧﻔﻀﻬم
ﺃﻳﺪﻳﻬم ﻤﻥ اﻟﺘﺮﺍﺏ
ﺍﺫﺍ ﻓﺮﻏﻮﺍ' ﻗﺪ
ﺭﺩّ ﻋﻠﻴﻪ ﺭﻭﺣﻪ
ﻭﻣﺎ ﻋﻠﻤﻮﺍ'ﻗﺎل
فی ﻘﻮل ﻠﻪ ﺍﻟﺄﺭﺽ'
ﻣﺮﺣﺒﺎ ﻳﺎ ﻭلیّ
اﻟﻠﻪ ﻣﺮﺣﺒﺎ ﺑﻚ'
ﺃﻣﺎ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻘﺪ
ﮐﻨﺖ ﺍﺣﺒّک ﻮ ﺃﻧﺖﻋلی
ﻤﺘﻨﻰ' ﻓﺄﻧﺎ ﻟک
اﻟﻴﻮم ﺃﺷﺪ ﺣُﺒّﺎ
ﺍﺫﺍ ﺃﻧﺖ فی ﺒﻄﻨﻰ'
ﺃﻣﺎ ﻭ ﻋﺰّة ﺭﺑّﻰ
'ﻟﺄﺣﺴﻨﻥّ ﺠﻮﺍﺭک
ﻮ ﻟﺄﺑﺮﺩﻥّ ﻤﻀﺠﻌک
ﻮ ﻟأﻭﺳﻌﻥّ ﻤﺪﺧﻠﻚ'
ﺍﻧّﻤﺎ ﺃﻧﺎ ﺭﻭضة
ﻣﻥ ﺮﻳﺎﺽ ﺍﻟﺠنة
'ﺃﻭ ﺣﻔﺮة ﻣﻥ ﺤُﻔﺮ
ﺍﻟﻨﺎﺭ' ﻗﺎل
ثمّ ﻴﺒﻌث  ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻴﻪ
ﻣﻠﮑﺎ' ﻓﻴﻀﺮﺏ ﺑﺠﻨﺎﺣﻴﻪ
ﻋﻥ ﻴﻤﻴﻨﻪ ﻭﻋﻥ
ﺸﻤﺎﻟﻪ' ﻭﻣﻥ ﺒﻴﻥ
ﻴﺪﻳﻪ ﻭﻣﻥ ﺨﻠﻔﻪ'
ﻓﻴﻮﺳّﻌﻪ ﻣﻥ
کلّ ﻄﺮﻳقة ﺃﺭﺑﻌﻴﻥ
ﻨﻮﺭﺍ' ﻓﺎﺫﺍ ﻗﺒﺮﻩ
ﻣﺴﺘﺪﻳﺮ ﺑﺎﻟﻨﻮﺭ'
ﻗﺎل ثمّ ﻴﺪﺧﻞ ﻋﻠﻴﻪ
ﻣﻨﮑﺮ ﻭ ﻧﮑﻴﺮ' ﻭﻫﻤﺎ
ﻣﻠﮑﺎﻥ ﺃﺳﻮﺩﺍﻥ
ﻴﺒﺤثاﻥ اﻟﻘﺒﺮ
ﺑﺎﻧﻴﺎﺑﻬﻤﺎ' ﻭ
ﻳﻄﺌﺎﻥ ﻔﻰ ﺷﻌﻮﺭﻫﻤﺎ
ﺣﺪﻗﺘﺎﻫﻤﺎ ﻣثل
ﻘﺪﺭ ﺍﻟﻨﺠﺎس 'ﻭ
ﺃﺻﻮﺍﺗﻬﻤﺎ ﮐﺎﻟﺮﻋﺪ
ﺍﻟﻌﺎﺻﻒ' ﻭ ﺃﺑﺼﺎﺭﻫﻤﺎ
ﻣثل اﻟﺒﺮق اﻟﻠّﺎﻣﻊ'
فینتهرﺍﻧﻪ ﻭ ﻳﺼﻴﺤﺎﻥ
ﺒﻪ' ﻭﻳﻘﻮﻟﺎﻥ ﻤﻥ
ﺮﺑﻚ؟ ﻭﻣﻥ ﻨﺒﻴّﻚ؟
ﻭ ﻣﻥ اﻣﺎﻣﻚ؟ ﻓﺎﻥّ
اﻟﻤﻮٴﻤﻥ ﻠﻴﻐﻀﺐ
ﺣﺘّﻯ ﻴﻨﺘﻔﺾ ﻣﻥ
ﺎﻟﺎﺩﻟﺎﻝ' ﺗﻮﮐلّا
ﻋلی اﻟﻠﻪ ﻣﻥ
غیر ﻗﺮﺍبة ﻭ ﻟﺎ
ﻧﺴﺐ' ﻓﻴﻘﻮل ﺮﺑّﻯ
ﻮ ﺭﺑّﮑم ﻮ ﺭﺏ ﮐلّ
ﺸﻴئ اﻟﻠﻪ' ﻭ ﻧﺒﻰّ
ﻭﻧﺒﻴّﮑم ﻤﺤﻤﺪ
ﺧﺎﺗم اﻟﻨﺒﻴّﻴﻦ'
ﻭ ﺩﻳنی اﻟﺎﺳﻠﺎم
اﻟﺬﻯ ﻠﺎ ﻳﻘﺒل
اﻟﻠﻪ ﻣﻌﻪ ﺩﻳﻨﺎ'
ﻭ ﺍﻣﺎمی اﻟﻘﺮﺍﻥ'
ﻣﻬﻴﻤﻨﺎ ﻋلی اﻟﮑﺘﺐ
ﻭ ﻫﻮ ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ
اﻟﻌﻈﻴﻢ' ﻓﻴﻘﻮل
اﻥ ﺼﺪﻗﺖ ﻭ ﻭﻓّﻘﺖ
ﻭﻭﻓّﻘک اﻟﻠﻪ ﻭﻫﺪﺍﻙ'
ﺍﻧﻈﺮ ﻣﺎ ﺗﺮﻯ
عند ﺭﺟﻠﻴﻚ' ﻓﺎﺫﺍ
ﻫﻮ ﺑﺒﺎﺏ ﻣﻥ ﻨﺎﺭ'
ﻓﻴﻘﻮﻝ ﺍنّا ﻟﻠﻪ
ﻭ ﺍﻧّﺎ ﺍﻟﻴﻪ ﺭﺍﺟﻌﻮﻥ'
ﻣﺎ ﮐﺎﻥ هذﺍ ﻇﻨّﻯ
ﺒﺮﺏ ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻥ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﻭح ﻤﻮٴﻤﻥ
ﺒﺎﻋﻤﺎل ﺼﺎﻟح
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﺑﺨﺪﺍ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺍنی
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﻤﻮﻗﻌﻴﺖ'
ﮐﻪ ﻣﻥ ﺨﻮﺩﺭﺍ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮ ﺧﺴﺘﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ' ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺎل ﻮ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻣﻥ
ﻨﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻣﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺩ ﺟﺬﺏ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﻓﺮﻳﺐ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎل
ﺼﺎﻟح( نخلیه و
تحلیه) ﺒﺮﺩﺍﺭﻡ
ﻭﺍﻋﻤﺎل ﭙﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺑﺸﺎﺭﺕ
ﺑﺮﺗﻮ ﺑﺎﺩ ﮐﻪ ﺧﻴﺮ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪ (
در ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ) ﻭ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺼﺪﺍﻯ کفشاﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻪ ﺍﻋﻤﺎل ﻤﻮٴﻤﻥ
ﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻨﺘﺮل
ﻮ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﺣتی ﺼﺪﺍﻯ ﭙﺎ ﻭ
ﮐﻔﺶ ﻣﻮٴﻤﻥ ﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﮔﺮﺧﺎک
اﺯﺩﺳﺖ ﻭ ﺭﻭﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻓﺮﺍﻏﺖ ﭘﺎک
ﻛﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ
(ﻭحتی  ﺻﺪﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﻗﻮم ﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺭﻭح اﻳﻥ
ﻤﻮٴﻤﻥ ﺮﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺍﺳﺖ
( ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻤﻮٴﻤﻦ ﺍﻟﻬی ﺸﺪﻩ
ﺑﻨفع ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
اﻭ) ﻭ ﺯﻣﻴﻦ (ﻳﺎ ﺗﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻮٴﻤﻥ ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭﻭﺩ
ﺑﺮ ﺗﻮ ﺍﻯ ﻮلیّ
ﺨﺪﺍ' ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺗﻮﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻢ.
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺮﭘﺸﺖ ﻣﻥ
ﺮﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪ ﺩﺍﺷﺘﻰ
( ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﺭﻭح ﺪﺭﺗﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﺳﭙﺎس ﺗﻥ
اﺳﺖ' ﻭ ﺯﻣﻴﻦ ﺩﻧﻴﺎ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﻣﻮٴﻤﻥ اﺳﺖ) ﻟﺬﺍ
ﻣﻥ اﻣﺮﻭﺯ ﺗﻮﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﮑم ﻤﻥ
هسنی ( ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻓﺘﺨﺎ ﺭﺑﭙﺮﺳﺘﺎﺭﻯ
اﺯﺍﻳﻥ کاﻣﻞ ﺍﻟﻬی
ﺍﺭﺩ) ﺑﻌﺰﺕ ﺧﺪﺍﻳم
ﺴﻮﮔﻨﺪ ﺟﻮﺍﺭ ﻭ
ﻫﻤﺠﻮﺍﺭﻯ ﺘﻮﺭﺍ
ﺗﺤﺴﻴﻥ ﻮﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻢ' ﻭﻗﻮل ﻤﻴﺪﻫم
که ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺗﻮﺭﺍ
ﺧﻨک ﻨﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﻡ
(ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺒﺮ
ﺧﺎکی اﻭﺭﺍ ﺧﻨﻚ
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﺩ' ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻥ ﺒﺸﺮﻯ اﻭﺭﺍ
ﺁﺭﺍﻡ' ﻭﻣﺤﻴﻄ ﺰﻧﺪگی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﻭﺭﺍ ﺧﻨﻚ ﻭ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺳﺮﻣﺎ ﻭ ﮔﺮﻣﺎ
ﻭ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﺷﺪﻳﺪ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ) ﻭ ﻣﺪﺧل
ﺘﻮﺭﺍ ﻭﺳﻌﺖ ﻣﻴﺪﻫﻢ
(ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻗﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ'ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ که
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬی ﻮﺍﺭﺩ ﺁﻥ
ﺸﻮﺩ' ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻤﺎﺩﻯ
اﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﺪ) ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻥ ﻴکی اﺯ ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺸﺘﻰ ﺧﻮﺍﻫم
ﺒﻮﺩ (ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﻘﺒﺮﺵ
ﻭﺳیع ﻮ ﺩﺭﻯ اﺯﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺯﻧﺪﮔی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﻭ' ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
'ﺍﻭ ﺭﻭﺿﻪﺍﻯ ﺒﻬﺸتی
ﻮ ﺑﻮﺳﺘﺎنی اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ) ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﻔﺮﻩﺍﻯ
اﺯ ﺁﺗﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﻢ
( ﺑﺮﺍﻯ غیرﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻳﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨم ﻤﻴﺸﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﭽﭗ ﻭ ﺭﺍﺳﺖ
ﻭﺟﻠﻮ ﻭﻋﻘﺐ ﻗﺒﺮ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﻤﻴﺰﻧﺪ'
ﮐﻪ ﻫﺮ

ﮐﺪﺍم ﭽﻬل ﻔﺮﺳخ
ﻮﺳﻌﺖ ﻭ ﻧﻮﺭ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻗﺒﺮ
ﺍﻭ ﺩﺍﻳﺮﻩ ﻭﺍﺭ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻫﻤﻴﻥ ﺼﺤﻨﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ' ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﻗﺒﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬی ﺪﺭ ﺧﺎک ﻨﻴﺴﺖ'
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺗﻥ ﺒﺸﺮﻯ
اﻭ' ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻭﺳﻌﺖ ﺩﺭ
ﺭﺍﺣتی ﺰﻧﺪﮔی ﻮ
ﺭﻓﺎﻫی اﻭﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻮﺳﻌﺖ
ﻋﻘلی ﻮ ﺍﺩﺭﺍﮐی
اﻭ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﺭ ﭼﻬﻞ ﻓﺮﺳﺦ'ﻫﻤﺎﻥ
عقل ﻮ ﺩﺍﻧﺎﺋی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ

ﺍﺳﺖ) ﻭﺍ ﻧﮕﺎﻩ ﻧﮑﻴﺮﻭ
ﻣﻨﮑﺮ' ﺩﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺳﻴﻪ ﭼﻬﺮﻩ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻧﻴﺸﻬﺎﻯ ﺩﻧﺪﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﻧﺒﺎل ﻤﻴّﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.( ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺒﺮ ﺧﺎکی ﭙُﺮ
ﺍﺯ ﺧﺎک ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ'
ﻭ ﺑﺪﻧﺪﺍﻥ ﺟﺴﺘﺠﻮ
ﮐﺮﺩﻥ' ﻭﺻﻒﻫﻮﻟﻨﺎﮐی
اﺯﺩﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺣﺴﺎﺏ
ﮔﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻮٴﻤﻥ اﻟﻬی ﺸﺪﻩ
ﺟﺎﻯ ﺴﺌﻮﺍل ﻤﻨﮑﺮ
ﻭﻧﮑﻴﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
اﻭ ﺍﻧﺠﺎم گرﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی اﻳﻥ اﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻗﺪﻳم ﻮﻋﺮﻓﺎتی
اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒلی ﺎاﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺒﺮ ﻓﺸﺎﺭﻫﺴﺖ
ﻭﺳﺌﻮﺍل ﻮ ﺟﻮﺍبی
ﺘﺎ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺘﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺤﺎﺳﺒﺎﺕ ﺍﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺎ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﺧﺮﻋﻤﺮﻫﺴتی
جهان ﻤﻮﮐﻮل ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺪﺍم ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﺗﺎ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺪﺭﺍﺯﻯ اﺳﺖ. ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ' ﻫﻤﻪ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺣل ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﻮﻣﺮﺍﺣل ﻤﺮگ
ﻮﺑﻌﺪ ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﻬم
ﻤﺘّﺼل ﻬﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺗﻔﮑﻴﮑﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
(ﻣﻨﮑﺮ) ﻫﺮﮐﺎﺭ ﻗﺎﺑل
اﻧﮑﺎﺭﻭ ﺯﺷﺖ' ﻭﻫﻤﺎﻥ
اﻋﻤﺎل گناﻩ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ (ﻧﮑﻴﺮ) ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ اﻧﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
عقیدﺗی ﻮ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻟﻬی
ﻮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﺳﺖ)
ﮐﻪﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﻮﻫﺎﻯ ﺒﻠﻨﺪ ﺑﺰﻳﺮ
ﭘﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﻭ ﺩﻭ ﺣﺪﻗﻪ ﭼﺸم
ﭽﻮﻥ ﺪﻳگ ﻤِﺴی
ﺴﺮخ اﺳﺖ' ﻭ ﺻﺪﺍﻳﺸﺎﻥ
ﭽﻮﻥ ﺮﻋﺪ ﮐﻮﺑﻨﺪﻩ
ﻭﻫﻮﻟﻨﺎک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﻭ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣثل ﺒﺮق ﻠﺎمع ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﻧﻬﻴﺐ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ
ﻭﻓﺮﻳﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺧﺪﺍﻳﺖ  ﮐﻴﺴﺖ؟ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺕ
ﮐﻴﺴﺖ؟ ﻭﺩﻳﻨﺖ
ﭼﻴﺴﺖ؟ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﮐﻴﺴﺖ؟ (ﺧﻠﺎﺻﻪ
پرسشهای طﺮﻳﻘﺖ)
ﺳﻠﻮکی ﺘﻮ ﭼﻴﺴﺖ'
ﻭ ﺁﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﺗﻮ ﺍﻟﻬی
اﺳﺖ ﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻓﺎﺳﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺭﺏ ﺗﻮ ﻳﺎ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬی ﺘﻮ
ﭼﻴﺴﺖ؟ ﻭ ﺍﻳﻥ ﺴﺌﻮﺍﻟﺎﺕ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ' ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﺪﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺒﭙﺮﺳﻨﺪ' ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺯﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭽﻪ ﺳﻮﺩ ﺍﻳﻥ ﺴﺌﻮﺍﻟﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ' ﻭ ﭼﺮﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
بی اﻃﻠﺎع ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﻬﻤﺎﻧﺪﻥ اﻳﻥ
ﺤﻘﻴﻘﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ'
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺭﺑّﺎﻧﻰ' ﮐﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻟﻬی ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺪﻳم اﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺌﻮﺍل ﻘﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ' ﻭلی کاﻣل
اﻟﻬی هیچ کدﺍم
اﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺟﺎﻯ ﺘﺮس
ﻭﻧﮕﺮﺍنی ﻮ ﭘﺸﻴﻤﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ)
ﻭ ﺑﺮ ﻣﻮٴﻤﻦ ﮔﺮﺍﻥ
ﺘﻤﺎم ﺸﺪﻩ ﻏﻀﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﻭﺑﺎ ﻫﻴﺠﺎﻥ
ﻮ ﺗﻮﮐل ﺒﺮﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﺭﺏ ﻣﻥ
ﻮ ﺭﺏ ﺷﻤﺎ ﻭ ﺭﺏ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺨﺪﺍﻯ اﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ
(ﻫﻴج ﻴک اﺯ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬی ﻤﻥ ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'
ﻭﺍﻳﻥ ﺒﺎﺯ ﺩفع
ﺸﺮک ﻮ ﺫﮐﺮﻯ ﺘﻮﺣﻴﺪﻯ
اﺳﺖ) ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻥ ﻮ ﺷﻤﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺧﺎﺗﻢ ﺍﻟﺄﻧﺒﻴﺎ
ﺍﺳﺖ (ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻩ' ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی ﺪﻳﮕﺮﮐﻪ
ﺳﺌﻮﺍل اﺯ ﻫﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺭﺏ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺘﻮ
ﮐﺪﺍم اﺳﺖ. ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻳﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ) ﻭ ﺩﻳﻥ ﻤﻦ
ﺍﺳﻠﺎم اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺁﻥ هیچ ﺪﻳنی
ﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﺩ
(ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﻳﻥ ﺮﺳﻤﻰ
ﺍﺳﻠﺎم ﻨﻴﺴﺖ' ﮐﻪ
ﺩﻳﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻨﻴﺰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ (ﺩﻳﻦ)
ﻳﻌنی ﺮﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
و آئین ﻭﻋﻤل
عبادی اﻟﻬی اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﺍﺳﻠﺎم ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ ﺑﺎ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ. ﮐﻪ ﮔﺎﻫی
ﺴﻔﺮ ﺑﻬﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﻮ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ هاﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﻯ

ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺮﺷﺘﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻟﻬی ﻨﻴﺰ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ ( ﻣﮑﺮ
ﺧﺪﺍ) ﻭبرای ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﺴﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
کنونی ﺨﻮﺩ ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻳﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳنی
ﺒﺮﻭﺵ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ' ﻭﻣﺬﻫﺒﻴﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻃل ﻮﻣﺎﺩﻯ ﻮ
ﻇﺎﻫﺮﻯ عمل
عباﺩﻯ اﺿﺎﻓی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭ ﺍﻣﺎم ﻤﻥ ﻘﺮﺍﻥ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺮ ﺗﻤﺎم
کتاﺑﻬﺎ ﻫﻴﻤﻨﻪ
ﻭ ﺗﺴﻠﻄ ﺪﺍﺭﺩ' ﻭ
ﺁﻥ ﻘﺮﺍﻥ عظیم
است ( ﺍﻳﻥ ﻘﺮﺍﻥ
کتاب ﻗﺮﺍﻥ
عثمان ﻨﻴﺴﺖ' ﮐﻪ
ﺧﻴﻠﻰ

ﻫﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ'
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﻣﻌنی ﺒﺎﻃنی ﻮﺳﻠﻮکی
ﻮﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺮﺍ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻣﺎم ﻮﺭﻫﺒﺮ ﻭﺟﻠﻮﺩﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﻘﺮﺍﻥ' ﺩﻭ ﻗﺮّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺟﻠﻮ ﭼﺸم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل ﺒﺂﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ' ﻭ ﺗﺴﻠّﻄ
ﻮ ﺗﺤﮑّم ﺒﺮﺣﺎل
ﻮ ﻓﮑﺮ ﺳﺎﻟک ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻘﺮﺍﻥ ﻋﻈﻴﻢ'
ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﻟﻬی ﻨﺴﺒﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻮﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻰ'
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﺗﻮﻓﻴق ﺒﺪﻫﺪ ( ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺁﺭﺯﻭﻯ ﺘﻮﻓﻴق
ﺪﺭ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺍﻭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﭽﻪ ﺗﻮﻓﻴقی ﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺖ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﺪ
(ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻴﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی  اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ)
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻧﮕﺎﻫی ﺒﭙﻴﺶ ﭘﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯ' ﮐﻪ
ﺩﺭﻯ اﺯﺟﻬﻨم اﺳﺖ.
ﻭﻣﻮٴﻤﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻦ ﺑﺨﺪﺍ ﻣﺘﻌﻠق
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻢ'
ﻭﺑﺨﺪﺍ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻡ
(ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺪﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ'
ﻭﻧﻪ ﺍﻋﻤﺎل ﻤﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﻤﮕﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ.
ﮐﻪ ﻭﻋﺪﻩ ﺍﻟﻬی
ﺒﺮﺍﻯ ﺑﺪﺍ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮ و سرنوشت ﺍﻟﻬی
ﺒﻴﺎﺑﺪ) ﻭﻣﻥ
هرﮔﺰﭼﻨﻴﻥ ﺘﻮقّع
ﻮ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻯ اﺯ
ﺧﺪﺍﻳﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ
(ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﻫﺮﮐس ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ' ﮐﻪ ﺗﻮقع
وانتظار آﻧﺮﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ ﺘﻮقع
ﺒﻄﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺣﺴﺐﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺠﺎﻫل ﻮ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺗﻮقعاتی
ﻤﻴﺴﺎﺯﻧﺪ' ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ' ﻭﻧﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﻟﻬی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ. ﺍﻳﻥ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ ﺍﺣﻮﺍل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ' ﻭ ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
ﻗﺒﺮ ﺭﻭٴﻴﺎﺋﻰ'
ﻭﺑﻴﺮﻭﻥ ﺮﻓﺘﻥ
اﺯ ﺁﻥ ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ'
ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺍﺭﻡ' ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ اﺣﻮﺍل ﺪﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺰ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ' ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻮعی
ﭙﻴﺸﮕﻮﺋی ﻮ ﻭﻋﺪﻩﺍﻯ
اﻟﻬی ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻐﻠﻄ ﺘﻠﻘﻴﻦ ﺭﻭﺍنی
ﺘﺼﻮﺭﺷﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﻗﻌﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﺍﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭحی
اﺯ ﻧﻈﺮ ﭘﺎﮐی ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ 'ﻳﺎ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺂثاﺭﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﺧﻠﺎقی
ﻮﺻﻔﺎتی ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ). ﻘﺎل ﻔﻴﻘﻮﻟﺎﻥ
ﻠﻪ ﻳﺎ ﻭلیّ اﻟﻠﻪ
ﻟﺎ ﺗﺤﺰﻥ ﻮ ﻟﺎ ﺗﺨﺶ'
ﻭ ﺍﺑﺸﺮ ﻭ ﺍﺳﺘﺒﺸﺮ'ﻟﻴس
ﻫﺬﺍ ﻟک ﻮﻟﺎ ﺃﻧﺖ
ﻟﻪ ﺍﻧّﻤﺎ ﺃﺭﺍﺩ
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ'
ﺃﻥ ﻴﺮﻳک ﻤﻥ ﺃﻯﺸﻴئ
ﻨﺠّﺎﻙ' ﻭ ﻳﺬﻳﻘک
ﺒﺮﺩ ﻋﻔﻮﻩ ﻗﺪ ﺍﻏﻠق
هذا ﺍﻟﺒﺎﺏ ﻋﻨﻚ'
ﻭﻟﺎ ﺗﺪﺧل اﻟﻨﺎﺭ
ﺃﺑﺪﺍ' ﺍﻧﻈﺮ ﻣﺎ
ﺗﺮﻯ ﻋﻨﺪ ﺭﺃﺳﻚ؟
ﻓﺎﺫﺍﻫﻮ ﺑﻤﻨﺎﺯﻟﻪ
ﻣﻥ اﻟﺠنة ﻭ ﺃﺯﻭﺍﺟﻪ
ﻣﻥ اﻟﺤﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻦ'
ﻗﺎل ﻔﻴﺸﺐّ  و ﺷﺒّﻪ ﻟﻤﻌﺎﻧقة
ﺣﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻥ ﻠﺰﻭﺟﻪ
ﻣﻥ ﺃﺯﻭﺍﺟﻪ' ﻓﻴﻘﻮﻟﺎﻥ
ﻠﻪ ﻳﺎ ﻭلیّ اﻟﻠﻪ'
ﺍﻥ ﻠﻚ ﺍﺧﻮة ﻭ ﺃﺧﻮﺍﺕ
ﻟم ﻴﻠﺤﻘﻮﺍ' ﻓﻨم
ﻘﺮﻳﺮ ﺍﻟﻌﻴﻥ
کعاﺷق فی ﺤﺠﻠﺘﻪ
ﺍﻟی ﻴﻮم اﻟﺪﻳﻦ'
ﻗﺎﻝ ﻓﻴﻔﺮﺵ ﻟﻪ
ﻭ ﻳﺒﺴﻄ ﻮ ﻳﻠﺤﺪ'
ﻗﺎل ﻔﻮ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎ
ﺻﺒی ﻘﺪ ﻧﺎم ﻤﺪﻟّﻠﺎ
ﺑﻴﻥ ﻴﺪﻯ اﻣّﻪ
ﻭ ﺃﺑﻴﻪ ﺑﺄثقل
ﻨﻮمة ﻣﻨﻪ' ﻗﺎل
ﻔﺎﺫﺍ ﮐﺎﻥ ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة 'ﺗﺠﻴﺌﻪﻋﻨق
ﻤﻥ اﻟﻨﺎﺭ ﻓﺘﻄﻴﻒ
ﺑﻪ' ﻓﺎﺫﺍ ﮐﺎﻥ ﻤﺪﻣﻨﺎ
ﻋلی ﺘﻨﺰﻳل اﻟﺴﺠﺪة
'ﻭ ﺗﺒﺎﺭک اﻟﺬﻯ
ﺒﻴﺪﻩ ﺍﻟﻤُﻠک
ﻮﻫﻮﻋلی کلّ
شیئ ﻘﺪﻳﺮ' ﻭﻗﻔﺖ
ﻋﻨﺪﻩ ﺗﺒﺎﺭﻙ' ﻭ
ﺍﻧﻄﻠﻘﺖ ﺗﻨﺰﻳﻠﺎ
ﻟﺴﺠﺪة 'ﻓﻘﺎﻟﺖ
ﺃﻧﺎ ﺁﺕ

ﺑﺸﻔﺎعة ﺭﺏ ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻥ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻧﮑﻴﺮ ﻭ
ﻣﻨﮑﺮﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﺃﻯ ﻮلیّ ﺨﺪﺍ' ﺍﻧﺪﻭﻫﻨﺎک
ﻮ ﺗﺮﺳﺎﻥ ﻤﺒﺎﺵ'
ﻭﺑﺸﺎﺭﺕ ﺑﺮﺗﻮ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺠﻬﻨم ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻮ ﻧﻴﺴﺖ' ﻭﺗﻮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﻨﻴﺴﺘﻰ. ( ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﺏ ﺟﻬﻨم  همان ﺮﺍﻩ
ﺟﻬﺎﻥ' ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﺑﺨﻠق
اﺳﺖ ﻭلی ﺒﺪﻭﻥ
عذﺍﺏ ﺟﻬﻨمی ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ) ﻭﻟی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺑﺘﻮ ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ'
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺗﻮﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ' ﻭ
ﺍﺯﻋﺬﺍﺏ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ' ﻭ

ﺍﺯ ﻟﺰﻭم ﺮﻋﺎﻳﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺍﻧﺠﺎم عباﺩﺕ' ﮐﻪ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬی اﺯ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻠﺎصی ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ) ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻃﻌم ﺨﻨک عفو ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺘﻮ ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺪﺭ ﺑﺮﺗﻮ
ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ ( ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
اﺯ ﻫﺮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﭘُﺮﻋﺬﺍﺏ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﺂﺗﺶ ﻧﻤﻴﺮﻭﻯ.
ﺣﺎل ﻨﮕﺎﻩ ﮐﻥ ﺒﺒﺎﻟﺎﻯ
ﺴﺮ ﺧﻮﺩ' ﮐﻪ ﻣﻨﺰلی
اﺯﻣﻨﺎﺯل ﺒﻬﺸتی
ﺘﻮ ﺍﺳﺖ ( ﮐﺎﻣل
اﻟﻬی اﺯ ﺍﻳﻥ ﭙس
ﺑﺎﻣﻮﺭﻋﻘلی ﻮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺴﺮ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺳﺮ ﺍﺳﺖ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ اﺯﻭﺍج
ﺤﻮﺭ اﻟﻌﻴﻦ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ (ﻗﺮّﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺍﻟﻬﺎمی
ﻮﻋﻠم ﻠﺪﻧّﻰ' ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬی
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ)
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﻮٴﻤﻥ
اﺯﺟﺎ ﺑﺮﻣﻴﺨﻴﺰﺩ
ﺗﺎ ﺑﺤﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻥ
ﻤﻌﺎﻧﻘﻪ ﻭﺑﻐل
ﺒﮕﻴﺮﺩ' ﮐﻪ ﻳکی
اﺯ ﻭﺍﺟب ﺒﻬﺸتی
اﻭ ﺍﺳﺖ.( ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ

ﺟﺎﻯ هوس ﺯﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ'
ﻭلی ﺎاﻥ ﺤﻮﺭﻳّﻪ'ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘلی ﻮ
ﺍﻟﻬﺎمی اﻟﻬی ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺘﻨﻬﺎ ﻃﺎﻟﺐ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺳﺎﺯ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ)
ﻭﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺃﻯ ﻮلیّ ﺨﺪﺍ'
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﻭﺧﻮﺍﻫﺮﺍنی
ﺪﺍﺭﻯ که ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺘﻮ ﻧﭙﻴﻮﺳﺘﻪﺍﻧﺪ
(ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﻮﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ' ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻮﻓق ﺒﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺩ ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﺠﺴﻤﺎنی اﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی اﻭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺁﺯﺍﺭﺵ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ
ﺑﺎﺧﻮﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ)
ﭘس ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﭼﺸم
ﺮﻭﺷنی ﺒﺨﻮﺍﺏ
ﺑﺮﻭ' ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﺎﺷﻘی
که در ﺣﺠﻠﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﺗﺎ ﺭﻭﺯ ﺩﻳﻥ ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ ( ﺭﻭﺯ ﺩﻳﻦ'
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ' ﺑﻠﮑﻪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻫﻤﺎﻥ

ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ'
ﮐﻪ ﺷﺒﻬﺎ ﺑﻴﺨﻮﺍبی
ﺪﺍﺷﺘﻪ' ﻭﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻥ
ﻨﻴﺮﻭﻫﺎﻯ اﺯ ﺩﺳﺖ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﻳﺎم ﺴﻠﻮک
ﺪﺭ ﺑﺪﻥ اﻭ ﺍﺳﺖ)
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ ﻭ
ﻓﺮﺵ ﻭ ﻟﺤﺪ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
( ﺍﮔﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ'
ﺍﻳﻥ کاﻣل اﻟﻬی
ﺘﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺭ ﻗﺒﺮﺵ
ﺑﻤﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﺼﺎﻑ
ﻫم ﻨﻴﺴﺖ' ﻭلی
اﻭ ﺩﺭ ﻗﺒﺮ ﺗﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﺑﺪ
ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻭﻗتی ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﻭ ﻣﺮگ اﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﻭ ﺑﻄﻮﺭ ﻗﻄﻌی
ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﻮﮔﻨﺪ'
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﻮﺩکی
که در ﺑﻴﻥ ﺒﺎﺯﻭﺍﻥ
ﭙﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﺏ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ
( ﻧﺎﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺮگ
ﻘﻄﻌی آﻧﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﺧﺮﻋﻤﺮ ﻫﻤﻴﻥ
ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎ ﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﭼﻮﻥ ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻮﺩ' ﻳک ﺸﻌﻠﻪ ﺍﺗﺶ
ﻣیتاﺑﺪ' ﮐﻪ ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ
ﺍﻭ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻭ ﻣﺪﺍم ﻘﺮﺍءﺖ
ﺳﻮﺭﻩ ﺳﺠﺪﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ( ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺎﻣﻞ

ﺍﻟﻬی ﺘﺮک عباﺩﺕ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ' ﻭﺍﻳﻦ
(ﺗﻘﺼﻴﺮ ﻭﺍﺟﺐ) ﺁﺧﺮ
ﺣج رﺴمی کعبه
اﺳﺖ) ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﻤﺸﻴﺖ ﺍﻟﻬی
اﺳﺖ' ﻭ ﺑﻬﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺘﻮﺍﻧﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﺍﻭ ﻣﻴﺎﻳﺴﺘﺪ
ﻭ ﺳﺠﺪﻩ ﺗﻤﺎم ﻤﻴﺸﻮﺩ'
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺭﺏ ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ) ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی اﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺨﺖ ﻣﺮگ ﻘﻄﻌی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭح ﻤﻮٴﻤﻥ ﺪﺭ
ﺧﺮﻭج اﺯ ﺗﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﺘﺠﺮﺑﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭ ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎل  که ﺑﺎﺷﺪ'
ﺩﺭ ﺣﺎل عباﺩﺕ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﮒ
ﻗﻄﻌی ﻨﻴﺰ ﻣﻘﺎﻭﻣتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻔﺘﺠﻴئ عنق ﻤﻥ
اﻟﻌﺬﺍﺏ ﻣﻥ ﻘﺒل
ﻴﻤﻴﻨﻪ' ﻓﻴﻘﻮل
اﻟﺼﻠﺎة' ﺍﻟﻴک
عن ﻮلیّ اﻟﻠﻪ' ﻓﻠﻴس
ﻟک اﻟی ﻤﺎ ﻗﺒﻠی
ﺴﺒﻴﻞ' ﻓﺘﺄﺗﻴﻪ
ﻣﻥ ﻘﺒل ﻴﺴﺎﺭﻩ'
ﻓﻴﻘﻮل اﻟﺰﮐﺎﻩ'ﺍﻟﻴک
عن ﻮﻟﻰّ
ﺍﻟﻠﻪ' ﻓﻠﻴس ﻟک
اﻟی ﻤﺎ ﻗﺒلی ﺴﺒﻴﻞ'
ﻓﺘﺄﺗﻴﻪ ﻣﻥ ﻘِﺒَل
ﺮﺃﺳﻪ' ﻓﻴﻘﻮل
اﻟﻘﺮﺍﻥ' ﺍﻟﻴک
عن ﻭلیِ اﻟﻠﻪ' ﻓﻠﻴس  ﻟک اﻟی
ما ﻗﺒلی ﺴﺒﻴﻞ'
ﻓﻴﺨﺮج عنق ﻤﻥ
اﻟﻨﺎﺭ ﻣﻐﻀﺒﺎ'
ﻓﻴﻘﻮﻝ ﺩﻭﻧﮑﻤﺎ'
ﻭلیّ اﻠﻪ ﻭﻟﻴّﮑﻤﺎ'
ﻗﺎل ﻔﻴﻘﻮل اﻟﺼﺒﺮ'
ﻭ ﻫﻮ ﻣﻥ ﻨﺎﺣﻴﻪ
ﺍﻟﻘﺒﺮ' ﺃﻣﺎ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ

ﻣﺎ ﻣﻨﻌﻨی ﺃﻥ ﺃلی
ﻤﻥ ﻮﻟیّ اﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻴﻮﻡ' ﺍﻟّﺎ ﺃﻧّﻯ
ﻨﻈﺮﺕ ﻣﺎ ﻋﻨﺪﮐﻢ'
ﻓﻠﻤّﺎ ﺃﻥ ﺣﺰﺗم  عن ﻮلیّ
اﻟﻠﻪ ﻋﺬﺍﺏ ﺍﻟﻘﺒﺮ
ﻭ ﻣﻮٴﻮﻧﺘﻪ' ﻓﺄﻧﺎ
ﻟﻮلیّ اﻟﻠﻪ ﺫُﺧﺮ
ﻭﺣُﺼﻦ ﻋﻨﺪ ﺍﻟﻤﻴﺰﺍﻥ
ﻮﺟﺴﺮ ﺟﻬﻨم ﻮ ﺍﻟﻌﺮﺽ
ﻋﻨﺪ ﺍﻟﻠﻪ' ﻓﻘﺎل
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ'
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ'
ﻳﻔﺘح ﻠﻮلیِ اﻟﻠﻪ
ﻣﻥ ﻤﻨﺰﻟﻪ ﻣﻥ
اﻟﺠنة ﺍلی ﻘﺒﺮﻩ'
ﺗﺴﻌﻪ ﻭ ﺗﺴﻌﻴﻥ
ﺒﺎﺑﺎ ﻳﺪﺧل
علیها ﺭﻭﺣﻬﺎ ﻭ
ﺭﻳﺤﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﻃﻴﺒﻬﺎ
ﻭ ﻟﺬﺗﻬﺎ ﻭ ﻧﻮﺭﻫﺎ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة 'ﻓﻠﻴس
ﺷﻴئ ﺃﺣﺐّ ﺍﻟﻴﻪ
ﻣﻥ ﻠﻘاء اﻟﻠﻪ
'ﻗﺎل ﻔﻴﻘﻮل ﻴﺎ
ﺭﺏ' ﻋﺠّل علی ﻘﻴﺎم
اﻟﺴﺎعة 'ﺣﺘﻰ ﺃﺭجع  الی ﺃﻫلی
ﻮ ﻣﺎﻟﻰ' ﻓﺎﺫﺍ ﮐﺎﻧﺖ
ﺻﻴحة ﺍﻟﻘﻴﺎمة
'ﺧﺮج ﻤﻥ ﻘﺒﺮﻩ ﻣﺴﺘﻮﺭة
ﻋﻮﺭﺗﻪ ﻣﺴﮑّﻨﻪ
ﺭﻭﻋﺘﻪ' ﻗﺪ ﺍﻋﻄی
اﻟﺄﻣﻥ ﻮ ﺍﻟﺄﻣﺎﻥ'
ﻭ ﺑﺸﺮ ﺑﺎﻟﺮﺿﻮﺍﻥ
ﻮ ﺍﻟﺮﻭح ﻮ ﺍﻟﺮﻳﺤﺎﻥ
ﻮ ﺍﻟﺨﻴﺮﺍﺕ ﺍﻟﺤﺴﺎﻥ'
ﻓﻴﺴﺘﻘﺒﻠﻪ ﺍﻟﻤﻠﮑﺎﻥ
اﻟﻠّﺬﺍﻥ کاﻧﺎ
ﻣﻌﻪ فی اﻟﺤﻴﺎة
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ' ﻓﻴﻨﻔﻀﺎﻥ
اﻟﺘﺮﺍﺏ ﻋﻥ ﻮﺟﻬﻪ
ﻭﻋﻥ ﺮﺃﺳﻪ' ﻭ ﻟﺎ
ﻳﻔﺎﺭﻗﺎﻧﻪ ﻭ ﻳﺒﺸّﺮﺍﻧﻪ
ﻭ ﻳﻤﻨّﻴﺎﻧﻪ ﻭ
ﻳﻔﺮﺟﺎﻥ' ﮐﻠّﻤﺎ
ﺭﺍﻋﻪ ﺷﻴئ ﻤﻥ ﺃﻫﻮﺍل
اﻟﻘﻴﺎمة ﻗﺎل
اﻟﻪ ﻳﺎ ﻭلیّ اﻟﻠﻪ'
ﻟﺎ ﺧﻮﻑ ﻋﻠﻴک
اﻟﻴﻮم ﻮ ﻟﺎ ﺣُﺰﻥ'
ﻧﺤﻥ اﻠّﺬﻳﻥ ﻮُﻟﻴّﻨﺎﻋﻤﻠک
فی اﻟﺤﻴﺎة ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ'
ﻭ ﻧﺤﻦ ﺃﻭﻟﻴاءک  ﻮ اﻟﻴﻮم
فی اﻟﺂﺧﺮة'ﺍﻧﻈﺮ
ﺗﻠﮑم ﺎﻟﺠنة ﺍﻟتی
اﻭﺭثتموﻫﺎ ﺑﻤﺎ
ﮐﻨﺘﻢ ﺗﻌﻤﻠﻮﻥ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻳک ﺸﻌﻠﻪ
ﺍﺯ ﻋﺬﺍﺏ ﺍﺯ ﻃﺭﻑ
ﺭﺍﺳﺖ ﺍﻭ ﻣﻴﺮﺳﺪ'
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻤﺎﺯ
ﺍﻭ ( ﺍﺯ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﻋﻤﺎل
ﺼﺎﻟح ﺒﺎ ﺭﻭح ﻤﻮٴﻤﻥ
ﺪﺭ ﻗﺒﺮ' ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﮒ
ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻭلیّ ﺨﺪﺍ ﺩﻓﺎع
ﻤﻴﮑﻨﺪ' ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍنی
ﺠﻠﻮﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻥ ﺒﺎﺷﻰ.
ﭘس ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﭼﭗ ﺷﻌﻠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ' ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺯﮐﺎﺕ ﺍﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
( ﺍﻳﻥ ﻨﻤﺎﺯ ﻭ ﺻﻠﺎﺕ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻِﻠﻪ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺪﺍﺩ ﺍﻭ
ﺩﺭﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
اﺯ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم ﻮ

ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻄﺒﻴﻌی
ﺮﺳﻴﺪﻩ' ﻭ ﺍﻳﻥ ﺰﮐﺎﺕ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺍﺩﻩ ﻭ ﻧﻪ ﺩﺍﺩﻥ
ﻤﺎﻟﻴﺎﺕ ﺩﻳﻨﻰ'
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭽﻴﺰﻯ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﺎﻟﻴﺎﺕ
ﻭ ﺯﮐﺎﺕ ﻣﺎلی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺎل ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﺍﻧﺪکی اﺯ
ﺁﻥ) ﻭﻣﺎنع ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﺴﺮ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﻭ ﻗﺮﺍﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﻭﺭ ﺷﻮ( ﻗﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﻭﮔﺎﻧﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯاﻭ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﺴﺮ ﺩﺭ ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﻣﻨبع
عقل ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻐﺰ ﺳﺮ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﺷﺘﻪﺍﻯ اﺯ ﺁﺗﺶ
ﺑﺎ ﻏﻀﺐ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺂﻳﺪ 'ﻭلی ﺼﺒﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺎﺣﻴﻪ ﻗﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﺑﺼﺪﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ
( ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭ ﺯﻧﺪﮔی
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﻳﻥ ﺼﺒﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﻭلیّ ﺨﺪﺍ ﺩﻭﺭ
ﻧﺒﻮﺩﻡ' ﻭلی اﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻮلیّ ﺨﺪﺍ ﻣﺸﮑلی
اﺯﻋﺬﺍﺏ ﻗﺒﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﮐنی ﻤﻥ ﻤﺎنع ﻤﻴﺸﻮﻡ'
ﻭﻣﻥ ﺬﺧﻴﺮﻩ ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻢ.( ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺼﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺪﺭ ﺯﻧﺪﮔی ﺪﻧﻴﻮﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﮑﻤک ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ) ﻭﻣﻥ ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ ﻗﻠﻌﻪﺍﻯ ﻬﺴﺘﻢ
'که ﺩﺭ ﻣﻴﺰﺍﻥ (ﻭﻗﺖ
ﺍﺭﺯﻳﺎبی ﺒﺎ ﺗﺮﺍﺯﻭ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﻭﻗﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ' ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺍﻟﻬی
ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﻋﺸق
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ)
ﻭﭼﻪ ﺩﺭﭘُل ﺠﻬﻨﻢ
(ﭘل ﺼﺮﺍﻁ ﺭﻭﻯ ﺠﻬﻨﻢ'
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺳﻘﻮﻃ
ﺪﺭﺟﻬﻨﻢ' ﻫماﻥ
ﺘﺮک ﺴﻠﻮک ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺸﺪﻥ اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺮﺿﻪ ﻭ ﺣﻀﻮﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
( ﺩﺭﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﻳﻥ ﺃﻣﺮ ﻫﺴﺖ' ﮐﻪ
ﺻﺒﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﻤک ﺴﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ' ﺑﺮﺍﻯ
ﻮلیّ  ﺨﺪﺍ
ﻣﻨﺰلی اﺯ ﻣﻨﺎﺯل
ﺒﻬﺸتی اﻭ ﺑﺮ ﻗﺒﺮﺵ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺩ ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺭﻭح ﻮ ﺭﻳﺤﺎﻥ
ﻮﻋﻄﺮ ﻭ ﻟﺬﺕ ﺑﻬﺸتی
ﻮ ﻧﻮﺭ ﺁﻥ' ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯﻧﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﺩﺭ
ﻗﺒﺮ ﺧﺎکی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺷﺄﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ 'ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﻘﻄﻌی اﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ) ﻭ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺮﺍﻯ اﻭ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻟﻘﺎﻯاﻟﻬی
ﻨﻴﺴﺖ ( ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﻠﻘﺎﻯ ﺒﺎ
ﺗﺠﻠّﻯ اﻟﻬی اﺳﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮلی اﺯ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ'ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺍﻳﻥ ﻘﻴﺎم ﺴﺎﻋﺖ
ﺭﺍ ﺑﺮﻣﻥ ﺘﺴﺮیع
کن 'ﺗﺎ ﺑﻨﺰﺩ ﺃﻫل
ﻮ ﻣﺎل ﺨﻮﺩ ﺑﺮﻭﻡ
( ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺗﺴﺮیع ﺒﺮﺍﻯ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺪﺍﺭﺩ' ﺑﺄﻣﻴﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﻨﺰﺩ ﺯﻧﺪﮔی
عاﺩﻯ ﺨﻮﺩ' ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﺯ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺩﻭﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﺮﺍﺣل
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث ﺑﻬﻤم
ﺨﻠﻮﻃ ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ ﻨﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻣﻨﻈم ﺒﻴﺎﻥ
کنند . ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺒﺮﺍﻯ ﺠﻠﺐ ﻫﻤﮕﺎﻥ
اﺯ ﺍﻳﻥ ﺘﺎﮐﺘﻴک
ﺒﻴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺼﻴﺤﻪ ﻭ ﺻﺪﺍﻯ ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺧﻮﺍﺳﺖ ﻣﻮٴﻤﻥ
اﺯ ﻗﺒﺮ ﻭﻣﺴﺘﻮﺭ
ﺩﺭ ﻋﻮﺭﺕ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺂﻳﺪ ( ﺍﻳﻥ ﺼﺪﺍﻯ
ﺨﺮﻭج ﺮﻭح اﺯ ﺑﺪﻥ
ﺪﺭ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺷُﺮُﻑ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ
ﺭﻭح اﺯ ﺗﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻩ 'ﻭﻫﺮﻋﻮﺭﺕ
ﻳﺎ ﻋﻴبی اﺯﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﻭ'
ﻣﺴﺘﻮﺭ ﻭ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺍﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﻤﻌﺎﻳﺐ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ'
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﻭح ﺒﺎﻋث ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭ ﻧﻮﺍﻗصی ﺪﺭ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﺪﺭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﺪﺭ ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ
ﺭﻭﺍﻥ اﻭ' ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺴﺨتی ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺪﺭ ﻳک ﺘﻮﻟّﺪ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
اﺯ ﻗﺒﺮ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ ﻳﺎ ﮐﻔﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻳﺎ ﻧﻴﺎﺯﻯهم
ﺒﭙﻮﺷﺎﻧﺪﻥ عوﺭﺕ
ﺗﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺣتی ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺣﻀﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﻨﻴﺴﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺟﺴم ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﺳِﺘﺮ ﻋﻮﺭﺕ ﻟﺎﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻮﺷﺎﻧﺪﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ) ﻭ ﺭﻭع
ﻮ ﺗﺮس ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺮ
ﻃﺮﻑ ﺷﺪﻩ ( ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻣﻨﻴﺖ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺩﺭ ﺭﻭح کاﻣﻠﺎﻥ
ﻫﺴﺖ) ﮐﻪ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻣﻨﻴﺖ ﻭ ﺃﻣﺎﻥ
ﺒﻮﻯ ﺪﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﺍﻣﻨﻴﺖ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺧﻄﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﺃﻣﺎﻥ اﻭم کرﺩﻩ
ﻭ ﻣﺼﻮﻧﻴﺖ) ﻭ ﺑﺮﺿﻮﺍﻥ
ﻮ ﺭﻭح ﻮ ﺭﻳﺤﺎﻥ
ﻮ ﺧﻴﺮﺍﺕ ﺣﺴﺎﻥ
( ﻳﺎ ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻧﻴﮑﻮﺋﻴﻬﺎ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭﺣﺴﺎﻥ
ﺰﻳﺒﺎ ﮐﻪ ﺗﺤﺴﻴﻥ
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ'
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺧﺎک
از ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ  ﺑﺮﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ
(ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﺒﺮ ﺧﺎکی
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻩ. ﻭ
ﺩﺭ ﻭﺍقع از ﺧﺎک
ﻮﺧﺴﺘﮕی ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺸﺪﻩ)ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
( ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﻬﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﺭﻭح
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ' ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺴﺎﻟک که
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ) ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺸﺎﺭﺕ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﻭﻓﺮج ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
(ﻓﺮج ﻨﺠﺎﺕ ﻭ

ﺧﻠﺎﺻﻰ'ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻔﺮّﻫﻬﻪ ﻭ ﻓﺮح
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬی ﻘﺎﺋم
ﺠﺴﺘﻦ' ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺰﺭﺩ
ﺷتی ﻘﻮم ﻘﺮﻳﺶ)
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﮐﻪ ﻫﻮل
ﻘﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ( ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎئم اﻭ
ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ'ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﻘﻄﻌی اﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ)
ﻭ ﺑﻮﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﺃﻯ ﻭلیّ ﺨﺪﺍ' ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮ
ﺟﺎﻯ ﺘﺮس ﻭ ﺍﻧﺪﻭﻫی
ﻨﻴﺴﺖ. (ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ) ﻭﻣﺎ ﺑﻮﺩﻳم
که ﺍﻋﻤﺎل ﺘﻮﺭﺍ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ'
ﻭ ﺍﻳﻨک ﺪﺭ ﺁﺧﺮﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺘﻮ ﻫﺴﺘﻴﻢ
( ﺁﺧﺮﺕ ﻳﻌﻨی ﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺳﺎﻟک
بشری ﺪﺭ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺁﺧﺮﺕ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﺕ ﻣﺮگ ﻘﻄﻌی
از ﺑﺸﺮﻳﺖ. ﻭﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮﺕ ﻭﺯﻧﺪگی
ﺒﻬﺸتی ﺎاﺘﻈﺎﺭ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ'
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺮﻭح ﺪﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ) ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻦ'
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ. ﺑﻬﺸﺘﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺮﺍث ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻋﻤﺎل ﺸﻤﺎ ﺍﺳﺖ
(ﻳﻌنی ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻋﻘلی
ﺍﺣﻮﺍلی ﻮ ﻣﮑﺎﻧﻰ'
ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺍث ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺤق ﻤﺴﻠّم اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﭙس ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻋﻤﺎل
ﺘﮑﺎﻣلی ﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﻯ). ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪهد
(ﺑﻘﻴﻪﺩﺭ (b1813me

حدیث 3182- ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۵۲ﺹ۶۶۳ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ   ﻗﺎﻝ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﻟﻠﻪﺍﻥ
ﺣﺪﻳث ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪﻋﻈﻴﻢ
ﺻﻌﺐ ﻣﺴﺘﺼﻌﺐﻟﺎ
ﻳؤﻣﻦ ﺑﻪ ﺍﻟّﺎ
ﻣﻠﻚ ﻣﻘﺮﺏ ﺃﻭ ﻧﺒﻰ  ﻣﺮﺳﻞﺃﻭ
ﻋﺒﺪ ﺍﻣﺘﺤﻦ ﺍﻟﻠﻪ
ﻗﻠﺒﻪ ﻟﻠﺄﻳﻤﺎﻥ
ﻓﻤﺎ ﻭﺭﺩ ﻋﻠﻴﮑﻢ
ﻣﻦ ﺣﺪﻳث  ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﻓﻠﺎﻧﺖ ﻟﻪ ﻗﻠﻮﺑﮑﻢ
ﻭﻋﺮﻓﺘﻤﻮﻩ ﻓﺎﻗﺒﻠﻮﻩ   ﻭ
ﻣﺎ ﺍﺷﻤﺄﺯﺕ ﻟﻪ
ﻗﻠﻮﺑﮑﻢ ﻭ ﺃﻧﮑﺮﺗﻤﻮﻩ
ﻓﺮﺩّﻭﻩ ﺍﻟﻰ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺮﺳﻮﻝ
ﻭ ﺍﻟﻰ ﺍﻟﻌﺎﻟﻢ
ﻣﻦ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﺻﻠّﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﻋﻠﻴﻬﻢﻭ
ﺍﻧّﻤﺎ ﺍﻟﻬﺎﻟﻚ
ﺃﻥ ﻳﺤﺪّث ﺃﺣﺪﮐﻢ
ﺑﺎﻟﺤﺪﻳث ﺃﻭ ﺑﺸﻴئ
ﻟﺎ ﻳﺤﺘﻤﻠﻪ
ﻓﻴﻘﻮﻝ ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﻣﺎ ﮐﺎﻥ ﻫﺬﺍﻭﺍﻟﻠﻪ
ﻣﺎ ﮐﺎﻥ ﻫﺬﺍ ﻭ ﺍﻟﺎﻧﮑﺎﺭ
ﻟﻔﻀﺎﺋﻠﻬﻢ ﻫﻮ
ﺍﻟﮑﻔﺮ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺣﺪﻳث ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﻋﻈﻴﻢ ﻭﺻﻌﺐ ﻣﺴﺘﺼﻌﺐ
ﺍﺳﺖ ( ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.  ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ.
ﻭ

ﺣﺪﻳث ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻟﺰﻭﻡ  ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﻙ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ. (ﺻﻌﺐ)
ﺳﺨﺖ ﻭ ﻣﻬﻢ  ﺍﺳﺖﻭ ﻣﺴﺘﺼﻌﺐ
ﺑﺪﻭ ﻣﻌنی اﺳﺖ
ﺁﺳﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﺳﺨﺖ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻭ ﻳﺎ
ﺳﺨﺘﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺎﺷﻖ ﺁﻥ ﺁﺳﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ  ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ   ﺑﺸﺮ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ  ﺗﺎ  ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﺏ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ ﺁﺳﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣؤﻣﻦ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
( ﺑﺎﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻭﻡ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ) ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﻣﻘﺮﺏ ( و ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺫﺍﺗﻰ ﺍﻭ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻋﺎﻟﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ  ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺎ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺋﻰ ﻣﺘﻮﻟّﺪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎ ﺭﺍ  ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﻭ ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ در
انواع جمادی و
گیاهی و
حیوانی و
فصول
فراوان نوع
بشری  ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﺒﻰ  ﻣﺮﺳﻞ  ﺑﺎﺷﺪ ( ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
زیرا میتواند  ﺩﺭﻙ ﺃﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ الهی ﻭ ﺃﺭﺯﺵ
ﮐﻠﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻣﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ
) ﻭ ﻳﺎ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﻠﺐ
ﺍﻭﺭﺍ  ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ( ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ ( ﺩﻭﺭﻩ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻓﺘﺢ و
شهودهای
مقدماتی قبل
از قائم
) ﻭ ﻫﺠﺮﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭ در
ولایت محمد ﻃﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ  ﺩﺍﺭﺩ.  ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ ﻓﺘﻨﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺒﺮ ﻭ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
) ﭘس  ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮ ﺣﺪﻳثی
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺸﻤﺎ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺩﻟﺘﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﻧﺮﻡ ﻭ
ﮐﺸﺶ ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻴﺪ ﺑﻔﻬﻤﻴﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺩﻝ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺯﺩ ﻭ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﻣُﺸﻤَﺌِﺰ ﻭ
ﺑﺪ ﺁﻣﺪ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ ﻭﻳﺎ  ﺑﻴﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺩ ( ﺍﺯ  ﺁﻧﻬﺎ  ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻭ ﺗﺸﺮﻳﺢ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ
) ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺴﻰ ﻫﻠﺎﻙ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ  ﻫﺮ

ﻳﻚ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺣﺪﻳثی
ﺁﮔﺎﻩ ﺷﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ
( ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﻭﺭ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﻔﺖ ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ (   ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺄﺭﺯﺵ  ﺗﻮﺳّﻞ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟّﺎ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺤﺎﻝ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ) ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻓﻀﺎﺋﻞ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﻔﺮ ﺍﺳﺖ (ﺟﻬﻞ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﮕﻨﺎﻩ. ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺍﺗﻤﺎﻡ
ﺣﺠّﺖ ﻭ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺷﻮﺩ ﺑﺎﺯ قشری
و ﺍﻧﮑﺎﺭ ﮐﻨﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﺮﻳﻚ ﺧﺪﺍ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻏﻴﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻴﭻ ﺃﻫﻤﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﺪ ﻳﺎ ﻧﮑﻨﻨﺪ.
(ﻋﺎﻟِﻢ) ﻫﻤﺎﻥ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﭼﻨﺪ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺭﺩّ  ﮐﻠﺎﻡ  ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ می گوﻳﺪ  چون ﺧﺪﺍ
ﻋﺎﻟﻢ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺖ ﺑﻮﻯ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬی ﻨﻈﺮ ﺑﺪﻫﻨﺪ.)

حدیث 3183 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۵۲ﺹ366ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﺍﻥّ  ﺑﻴﻨﻨﺎ
ﻭ ﺑﻴﻦ ﮐﻞّ  ﺃﺭﺽ ﺗﺮﺍ  ﻣثل  ﺗﺮ ﺍﻟﺒﻨاء
٬ ﻓﺎﺫﺍ ﺃﻣﺮﻧﺎ
ﻓﻰ ﺍﻟﺄﺭﺽ

ﺑﺄﻣﺮ٬ﺟﺬﺑﻨﺎ
ﺫﻟﻚ ﺍﻟﺘﺮ٬ﻓﺄﻗﺒﻠﺖ
ﺍﻟﺄﺭﺽ ﺑﻘﻠﻴﺒﻬﺎ٬ﻭ
ﺃﺳﻮﺍﻗﻬﺎ ﻭ ﺩﻭﺭﻫﺎ٬ﺣﺘّﻰ  ﺗﻨﻔﺬ ﻓﻴﻬﺎ
ﻣﺎ ﻧؤﻣﺮ ﺑﻪ٬ﻣﻦ
ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
ﺑﻴﻦ
ﻣﺎ ﻭ ﺑﻴﻦ ﻫﺮ ﺯﻣﻴﻨﻰ
(ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺎ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻣﺴﺎﻋﺪ)  ﻧﺦ  شاقول
بنّا ﺳﻨﺠﺸﻰ ﻫﺴﺖ  ﻣﺎﻧﻨﺪ (ﺗﺮﺍ)
ﺗﺮﺍﺯ ﻭ ﺷﺎﻗﻮﻝ
ﺑﻨّﺎﺋﻰ٬ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﺎ ﺑﺰﻣﻴﻨﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺑﺪﻫﻴﻢ٬ﺁﻥ ﻧﺦ
ﻣﺎﺭﺍ ﻣﻴﮑﺸﺪ(ﺟﺎﺫﺑﻪ
ﺑﻴﻦ ﻭﻟﺎﻳﺖ٬ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺤﺮﮐﺖ
ﺷﺎﻗﻮﻝ ﻣﻴﺸﻮﺩ٬
ﻭ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
)  ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﻝ ﻭ ﺃﻋﻀﺎ٬(ﻭ ﻳﺎ
ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺎ ﭼﺎﻩ ﻫﺎ  ﻭ ﺑﺎﺯﺍﺭﻫﺎ
ﻭ ﺧﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻳﺶ٬ ﻣﺘﻌﻠّﻘﺎﺕ
ﺯﻣﻴﻦ ) ﺑﺴﻮﻯ ﻣﺎ
ﻣﻨﻘﻠﺐ ﻣﻴﺸﻮﺩ
( ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺟﻬﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
) ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭﺍﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺮﺳﺪ٬ﻣ ﻮﺭﺩ
ﺍﺟﺮﺍ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
( ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ  ﻭ ﻓﻬﻢ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ٬ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﺟﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺃﺯﻟﻰ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ٬
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﺋﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺎ  ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ٬ﺩﻟﺶ ﺩﺭ
ﮐﺸﺶ ﻭ ﺟﺎﺫﺑﻪ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ  ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ٬  ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ٬ ﻭ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ٬  ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﺳﺖ٬ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ .)

حدیث 3183 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۵۲ﺹ366ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﺍﻥّ  ﺑﻴﻨﻨﺎ
ﻭ ﺑﻴﻦ ﮐﻞّ  ﺃﺭﺽ ﺗﺮﺍ  ﻣثل  ﺗﺮ ﺍﻟﺒﻨاء
٬ ﻓﺎﺫﺍ ﺃﻣﺮﻧﺎ
ﻓﻰ ﺍﻟﺄﺭﺽ

ﺑﺄﻣﺮ٬ﺟﺬﺑﻨﺎ
ﺫﻟﻚ ﺍﻟﺘﺮ٬ﻓﺄﻗﺒﻠﺖ
ﺍﻟﺄﺭﺽ ﺑﻘﻠﻴﺒﻬﺎ٬ﻭ
ﺃﺳﻮﺍﻗﻬﺎ ﻭ ﺩﻭﺭﻫﺎ٬ﺣﺘّﻰ  ﺗﻨﻔﺬ ﻓﻴﻬﺎ
ﻣﺎ ﻧؤﻣﺮ ﺑﻪ٬ﻣﻦ
ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
ﺑﻴﻦ
ﻣﺎ ﻭ ﺑﻴﻦ ﻫﺮ ﺯﻣﻴﻨﻰ
(ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺎ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻣﺴﺎﻋﺪ)  ﻧﺦ  شاقول
بنّا ﺳﻨﺠﺸﻰ ﻫﺴﺖ  ﻣﺎﻧﻨﺪ (ﺗﺮﺍ)
ﺗﺮﺍﺯ ﻭ ﺷﺎﻗﻮﻝ
ﺑﻨّﺎﺋﻰ٬ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﺎ ﺑﺰﻣﻴﻨﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺑﺪﻫﻴﻢ٬ﺁﻥ ﻧﺦ
ﻣﺎﺭﺍ ﻣﻴﮑﺸﺪ(ﺟﺎﺫﺑﻪ
ﺑﻴﻦ ﻭﻟﺎﻳﺖ٬ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺤﺮﮐﺖ
ﺷﺎﻗﻮﻝ ﻣﻴﺸﻮﺩ٬
ﻭ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
)  ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﻝ ﻭ ﺃﻋﻀﺎ٬(ﻭ ﻳﺎ
ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺎ ﭼﺎﻩ ﻫﺎ  ﻭ ﺑﺎﺯﺍﺭﻫﺎ
ﻭ ﺧﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻳﺶ٬ ﻣﺘﻌﻠّﻘﺎﺕ
ﺯﻣﻴﻦ ) ﺑﺴﻮﻯ ﻣﺎ
ﻣﻨﻘﻠﺐ ﻣﻴﺸﻮﺩ
( ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺟﻬﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
) ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭﺍﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺮﺳﺪ٬ﻣ ﻮﺭﺩ
ﺍﺟﺮﺍ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
( ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ  ﻭ ﻓﻬﻢ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ٬ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﺟﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺃﺯﻟﻰ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ٬
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﺋﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺎ  ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ٬ﺩﻟﺶ ﺩﺭ
ﮐﺸﺶ ﻭ ﺟﺎﺫﺑﻪ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ  ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ٬  ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ٬ ﻭ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ٬  ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﺳﺖ٬ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ .)

حذیث 3184 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۵۲ﺹ367ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ :  ﺍﻥّ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺗﻤثّل  ﻟﻠﺎﻣﺎﻡ٬ﻓﻰ
ﻣثل ﻓﻠقة  ﺍﻟﺠﻮﺯ٬
ﻓﻤﺎ ﻳﻌﺮﺽ ﻟﺸﻴئ
ﻣﻨﻬﺎ٬ ﻭ
ﺍﻧّﻪ ﻟﻴﺘﻨﺎﻭﻟﻬﺎ
ﻣﻦ ﺍﻃﺮﺍﻓﻬﺎ٬
ﮐﻤﺎ ﻳﺘﻨﺎﻭﻝ ﺃﺣﺪﮐﻢ
ﻣﻦ ﻓﻮﻕ ﻣﺎﺋﺪﺗﻪ
ﻣﺎ ﻳﺸاء ٬ ﻓﻠﺎ
ﻳﻌﺰﺏ ﻋﻨﻪ ﻣﻨﻬﺎ
ﺷﻴئ  ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻮﺳﺘﻪ
ﮔﺮﺩﻭ ﺍﺳﺖ٬ ﮐﻪ
ﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ
ﺁﻥ ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﺨﻔﻰ ﻧﻤﻰ  ﻣﺎﻧﺪ.  ﻫﻤﺎﻥ   ﻃﻮﺭ   ﮐﻪ  ﺷﻤﺎ   ﺭﻭﻯ   ﺳﻔﺮﻩ٬ ﻫﻤﻪ  ﭼﻴﺰ  ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﺪ
ﻭ ﭼﻴﺰﻯ ﻣﺨﻔﻰ  ﻧﻤﻰ   ﻣﺎﺗﻨﺪ  ( ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮔﺮﺩﻭ  ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﮐُﺮﻩ  ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﻧﺴﺖ٬
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺎﻇﺮ
ﺁﻥ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ٬
ﻭﭼﻴﺰﻯ ﻣﺨﻔﻰ  ﻧﺪﺍﺭﺩ. (ﺍﻣﺎﻡ)
برای
سالک هر ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ ٬ﮐﻪ
ﺍﻣّﻰ ﻭ ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﺍﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺑﻴﮑﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ  (ﺝ۵۲ ﺹ368 ﺤﺎﺭ)
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ٬ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث
ﺩﺭﺳﺖ  ﺭﺍ ﺭﻭﻯ ﭘﻮﺳﺖ
ﺑﻨﻮﻳﺴﻴﺪ ( ﮐﻪ ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﺑﻤﺎﻧﺪ ﻣثل ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ ﺑﺎ ﻃﻠﺎ
ﺑﻨﻮﻳﺴﻴﺪ ).

حدیث 3185 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ218ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ اﻟﺠﻨﺎﻥ
ﺃﺭﺑﻊ' ﻭﺫﻟک ﻘﻮل
اﻟﻠﻪ' ﻭﻣﻥ ﺨﺎﻑ
ﻣﻘﺎم ﺮﺑّﻪ ﺟﻨّﺘﺎﻥ'
ﻭﻫﻮ ﺍﻟﺮﺟل ﻴﻬﺠم
علی ﺸﻬﻮة ﻣﻥ ﺸﻬﻮﺍﺕ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭﻫی ﻤﻌﺼیة
'ﻓﻴﺬﮐﺮ ﻣﻘﺎم ﺮﺑّﻪ
ﻓﻴﺪﻋﻬﺎ ﻣﻥ ﻤﺨﺎﻓﺘﻪ'
ﻓﻬﺬﻩ ﺍﻟﺂﻳﻪ ﻓﻴﻪ'
ﻓﻬﺎﺗﺎﻥ ﺠﻨّﺘﺎﻥ
ﻠﻠﻤؤﻤﻨﻴﻥ ﻮ ﺍﻟﺴﺎﺑﻘﻴﻦ'
ﺃﻣّﺎ ﻗﻮﻟﻪ ﻭﻣﻥ
ﺪﻭﻧﻬﻤﺎ ﺟﻨّﺘﺎﻥ'
ﻳﻘﻮل ﻤﻥ ﺪﻭﻧﻬﻤﺎ
فی اﻟﻔﻀﻞ' ﻭﻟﻴس
ﻣﻥ ﺪﻭﻧﻬﻤﺎ
فی اﻟﻘﺮﺏ' ﻭ ﻫﻤﺎ
ﻟﺄﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﻴﻤﻴﻦ'ﻭﻫی
ﺠﻨّﻪ ﺍﻟﻨﻌﻴم
ﻮﺟﻨّﻪ ﺍﻟﻤﺄﻭﻯ
ﻮ فی هذه ﺍﻟﺠﻨﺎﻥ
ﺍﻟﺄﺭﺑﻊ' ﻓﻮﺍﮐﻪ
ﮐثیرة ﮐﻮﺭق اﻟﺸﺠﺮ
ﻭ ﺍﻟﻨﺠﻮﻡ' ﻭﻋﻠی
هذه ﺍﻟﺠﻨﺎﻥ اﻟﺄﺭﺑﻊ'
ﺣﺎﺋﻂ ﻣﺤﻴﻄ ﺒﻬﺎ'
ﻃﻮﻟﻪ ﻣﺴﻴﺮة ﺧﻤﺴﻤﺎئة
ﻋﺎم ﻠﺒنة  ﻣﻥ ﻔﻀّﻪ
ﻭﻟﺒنة ﺫﻫﺐ ﻭ ﻟﺒنة
ﺩُﺭ ﻭ ﻟﺒنة ﻳﺎﻗﻮﺕ'
ﻭﻣﻠﺎﻃﻪ ﺍﻟﻤﺴک
ﻮ ﺍﻟﺰﻋﻔﺮﺍﻥ' ﻭ
ﺷﺮﻓﻪ ﻧﻮﺭ ﻳتلألإ
ﻳﺮﻯ اﻟﺮﺟل ﻮﺟﻬﻪ
فی اﻟﺤﺎﺋﻂ' ﻭفی
اﻟﺤﺎﺋﻄ ثماﻧیة
ﺃﺑﻮﺍﺏ ﻋلی
کلّ ﺒﺎﺏ ﻣﺼﺮﺍﻋﺎﻥ
عرﺿﻬﻤﺎ ﮐﺤﻀﺮ
ﺍﻟﻔﺮس ﺍﻟﺠﻮﺍﺩ
ﺳنة  ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ'
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ' ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ هر ﮐس ﺍﺯ
ﻣﻘﺎم ﺨﺪاﻴﺶ ﺗﺮﺳﻴﺪ'
ﺩﻭﺑﻬﺸﺖ ﻫﺴﺖ ﻭﺁﻥ
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﮐسی اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻴل ﻮﺷﻬﻮﺕ
ﺑﮑﺎﺭﻯ ﺤﻤﻠﻪ ﺑﺒﺮﺩ
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻌﺪ ﺑﻴﺎﺩ ﻣﻘﺎم
ﺨﺪﺍﻳﺶ ﺑﻴﻔﺘﺪ'
ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯﺗﺮس ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺪﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺯﺁﻥ
ﻤؤﻤﻨﺎﻥ ﻮﺳﺎﺑﻘﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮم اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
هفت ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻟﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻘﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ' ﮐﻪﺍﻳﻥ
ﻤؤﻤﻨﺎﻥ اﻭم
کرﺩﻩ ﻭﺳﺒﻘﺖ ﮔﺮﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺮ سالکان ﺩﻳﮕﺮ
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﺑﺮخی اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺖ
ﮔﺎﻧﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻤﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ' ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭم ﻨﻴﺰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺴﺎﺑﻘﺎﻥ'
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺘﻪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ 'ﮐﻪ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ آﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻴﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
ف وق بشری ﻬﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﻳﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﻬﺎ' ﺑﺎﻋث ﺗﻔﺎﻭﺕ
در  ﻓﺼﻮل
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻌﺪﻯ آﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺴﺨتی ﺒﺘﻮﺍﻧﻨﺪ'
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ'
ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ'
ﺭﺏ ﺍﻟﻨع و
ایدآل کمال
الهی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ) ﺍﻣﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ 'ﮐﻪ ﭘﻴﺶ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻨﻴﺰ ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖﻫﺴﺖ'
ﻳﻌنی ﺪﺭﻓﻀل ﻮ
ﻣﻘﺎم کمترﻯ ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﺏ ( ﮐﻪ
ﻗُﺮﺏ ﻣﮑﺎنی ﻮ
ﻗﺮﺏ ﻣﻘﺎمی ﺒﺎ
ﻫم ﻔﺮق ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺷﺎﻫﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﮐﻤﺘﺮ
ﺩﺭ ﻗﺮﺏ ﻣﻘﺎمی
کمتر ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻨﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ'
ﺗﺎ ﻫﻤﻴﻦ

ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﻭلی ﺪﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻗﺒلی ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﻌﺼﻮم
ﻮﺑﺎ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫی
اﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻣﺪﺍﻭم
اﻟﻬی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺪﻧﻴﺎ'
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﻋﻠم ﻠﺪﻧّﻯ آﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﺑﺮخی ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ' ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّی اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻘل ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﻭم ﺸﺒﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍل ﺨﺎﺹ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺍﻣﺎم ﺪﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ'
ﻳﺎ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺩﺭ ﻗﺮﺏ
ﻣﮑﺎنی ﻨﻴﺴﺖ' ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ
ﺑﺎﻫﻤﻪ ﮐس ﻫﺴﺖ.
ﻭلی ﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺗﻘﺮﺏ ﻣﻘﺎمی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬی آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی ﻮ ﺩﺭﺍﺯﻯ
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ.

ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﻭحی کاﻣﻠﺘﺮ ﺷﻮﺩ'
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻓﺼل ﻨﻮﻋی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق  ﺒﺸﺮﻯ
اﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﻳﺮﺗﺮ'
ﻭﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ) ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﻴﻤﻴﻥ
اﺳﺖ ( ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺩﻭم ﻬﺴﺘﻨﺪ'ﻭ
ﺳﺎﻟﮑنی که ﺑﺒﺮﺧی
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ'
ﻭلی ﻤﺤﺮﻭم اﺯ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
اﻟﻬی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ)
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺪﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻌﻴم ﻮ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﺄﻭﻯ
اﺳﺖ( ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﺪﻭ ﺑﻬﺸﺖﭘﺮ ﻧﻌﻤﺖ
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺍﻗﺎﻣﺖ ﻭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﺪﺭﺟﻪ ﺩﻭم اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
کوﺗﺎﻩ ﺗﺮ ﻭﺑﺎ
ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺁﻣﺪﻩ'
ﺗﺎ ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯﺑﺸﺮﻳﺖ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎئم ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻌﻴم ﭙُﺮ
ﻧﻌﻤﺖ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﻧﻮعی ﻨﻌﻤﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﻣﻘﺎﻣﻰ 'ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ 'ﻭ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻬﺸﺘﻰ
ﺭﻭٴﻴﺎﺋﻰ' ﻭﻋﻘل
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ'
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﻳﺶ ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍنی ﺒﺎﻗﻰ' ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ
ﭙُﺮ ﺍﺷﮑﺎلی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻟﺬﺍ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﭙﺮ ﻧﻌﻤﺖ'
ﻭ ﺑﻬﺸت هاﻯ اُﺧﺮﻭﻯ
ﭙُﺮ ﺭﺣﻤﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍُﺧﺮﻭﻯ ﻴﻌنی ﺮﻭحی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻋﻘلی
ﻮ ﺍﺣﻮﺍل ﺮﻭﺍنی
ﻤﺎ و مربوط
بتوع آینذه
فوق بشری . ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﺄﻭﻯ ﻴﺎ ﻣﺤل
ایواء ﺴﮑﻮﻧﺖ ﻭ
ﺍﻗﺎﻣﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭﺍﺯ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هرﭼﻪ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
کوﺗﺎﻩﺗﺮ ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺳﺎمی ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ'
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻪ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﻧﻌﻤﺖ
ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ' ﻭﻳﺎ
ﺭﻧج ﻮﻋﺬﺍﺏ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻫﺮﭼﻬﺎﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺴﺎﺑﻘﺎﻥ
ﻮﻣؤﻤﻨﺎﻥ کاﻣل
اﺳﺖ) ﻭﺍﻳﻥ ﭽﻬﺎﺭ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﻬﺸﺖ' ﻣﻴﻮﻩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺪﺍﺭﺩ
( ﻣﻴﻮﻩ ﻣﺎﺩﻯ ﻨﻴﺴﺖ'
ﺗﺎ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻮﺳﺘانی
ﻮﻣﮑﺎنی ﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ'
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ ﺮﻭﺍنی
ﻮ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﻤﻌﻨﻮﻯ
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﻣﺘﻨﻮع
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺍﻳﻥ ﭽﻬﺎﺭ ﺑﻬﺸﺖ.
ﺩﻳﻮﺍﺭﻯ ﻫﺴﺖ' ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﺯﺍﻯ ﺁﻥ ﭙﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎل ﺮﺍﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺸﺖ ﻧﻘﺮﻩ ﻭ
ﻃﻠﺎ ﻭ ﺩُﺭ ﻭﻳﺎﻗﻮﺕ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ' ﻭﻣﻠﺎﻃ
ﻮ ﺑﻴﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯﻣُﺸک
ﻮ ﺯﻋﻔﺮﺍﻥ اﺳﺖ(
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﮑﺎﻧﻰ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﻣﺤﺎﻓﻈ
ﺪﺍﺭﺩ'ﻭﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮعی
کرﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮعی
اﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﻬﺸﺖﻋﻘلی ﻤﺤﺪﻭﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
اﺩﺭﺍکی ﺪﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ)
ﻭﭘﺎﺋﻴﻥ ﻮﭼﺸم
اﻧﺪﺍﺯ ﻭ ﺑﺎﻟﮑﻥ
ﺁﻥ

ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺷﺨﺺﻋﮑس
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺁﻥ ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺪﻳﻮﺍﺭ ﻫﺸﺖ ﺩﺭب
ﺩﺍﺭﺩ (ﻫﺸﺖ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺭﻋﺮﺵ) ﻭﻫﺮ ﺩﺭﻯ
ﺪﻭ ﻟﻨﮕﻪ درب  ﺩﺍﺭﺩ' ﮐﻪ
ﻋﺮﺽ ﻫﺮ ﻟﻨﮕﻪ ﻳﮑﺴﺎل
ﺮﺍﻩ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺍﺳبی
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﻧﺮ ﺍﺑﺘﺎﺯﺩ
(ﺑﺎﺯ ﻣﻔﺎﻫﻴم
کیفی ﻮ ﺑﻬﺸتی ﻤﺨﺘﻠﻒ  ﺭﺍ 'ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﻣﻔﺎﻫﻴم
کمِّی ﻮ ﻣﺎﺩﻯ ﺒﻴﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﭼﺎﺭﻩﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻔﻬﻤﺎﻧﺪﻥ
عوﺍﻡ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯﺒﻴﺎﻥ
کیفیّات ﺑﺰﺑﺎﻥ
کمیّات ﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺠﺰ ﺍﻳﻥ ﻤﺒﺎﻟﻐﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ ﺩﺭک
اﻣﻮﺭ ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﭼﻪ ﺩﺭ ﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ
ﻭﺭؤﻴﺎ' ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯاﺩﺭﺍکی
ﻮﻋﻘﻠﻰ'

ﻭﻭﺍﻗﻌی ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﻬﺸﺖ ﻧﻮعی اﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﻓﺼﻮل ﻨﻮعیﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻭ ﻭﺍﻗﻌﻴت ﺮﺍ ﺩﺭﻙ
ﺑﻬﺸﺖ' ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺪﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮعی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺗﻥ ﻮ ﺯﻧﺪﮔﻰ' ﻳﺎ
ﺫﻫﻥ ﻮﻋﻘﻞ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻮ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﺭﻭﺡ' ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻴﻥ
ﺘﻔﺎﻭﺕ ﻧﻮعی ﻔﻌلی
ﻤﺎ ﺑﺎ ﻧﻮع ﻤﻴﻤﻮﻥ'
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﻥ ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭلی
ﺒﺎ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
کیفی ﺒﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻭﺻﻒ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﺁﻣﻴﺰ ﮐﻤّﻰ. ﻟﻔﻈ
ﺒﻬﺸﺖ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻮ ﺷﺪﻥاﺳﺖ ﻭ ﺟﻨّﺖ
ﺩﺭﻋﺮﺑﻰ
بکعنی عقل

اﺳﺖ.

حدیث 3186 –
امام بنقل از
پیامبر
میگوی (ج؟ص؟) ﻘﺎل
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ' ﺍﻥّ
ﺃﻧﻬﺎﺭ ﺍﻟﺠﻨّﻪ
ﺗﺠﺮﻯ فی غیر ﺍﺧﺪﻭﺩ'
ﺃﺷﺪ ﺑﻴﺎﺿﺎ ﻣﻥ
اﻟثلج ﻭ ﺃﺣلی ﻤﻥ
اﻟﻌﺴﻞ' ﻭ ﺃﻟﻴﻥ
ﻤﻥ اﻟﺰﺑﺪ' ﻃﻴﻥ
اﻟﻨﻬﺮ ﻣﺴک ﺃﺫﻓﺮ'
ﻭ ﺣﺼﺎﻩ ﺍﻟﺪُﺭ
ﻭ ﺍﻟﻴﺎﻗﻮﺕ' ﺗﺠﺮﻯ
فی عیوﻧﻪ ﻭ ﺃﻧﻬﺎﺭﻩ'
ﺣﻴث ﻳﺸﺘﻬی ﻮ ﻳﺮﻳﺪ
فی ﺠﻨﺎﻧﻪ ﻭ
لیّ اﻟﻠﻪ' ﻓﻠﻮ
ﺃﺿﺎﻑ ﻣﻥ فی اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻥ اﻟﺠﻥ ﻮﺍﻟﺎﻧس
'ﻟﺄﻭﺳﻌﻬم ﻄﻌﺎﻣﺎ
ﻭ ﺷﺮﺍﺑﺎ ﻭﺣﻠﻠﺎ
ﻭ ﺣﻠﻴّﺎ ﻟﺎ ﻳﻨﻘﺼﻪ
ﻣﻥ ﺬﻟک ﺸﻴئ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ'
ﮐﻪ ﻧﻬﺮﻫﺎﻯ ﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨﮑﻪ ﺷﮑﺎفی
ﺪﺭ ﺯﻣﻴﻥ ﺒﺎﺷﺪ'
ﺟﺎﺭﻯ  ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﻔﻴﺪ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻳخ ﻮ ﺷﻴﺮﻳﻥ ﺘﺮ
ﺍﺯﻋﺴل ﻮ ﻧﺮﻣﺘﺮ
ﺍﺯ ﮐﺮﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮔِل اﻳﻦ ﻧﻬﺮ ﺍﺯ
ﻣﺸک ﻤﻌﻄّﺮ(ﺍﺫﻓﺮ)
یا اصفر ﺯﺭﺩ
با ﺯﻋﻔﺮﺍﻥ ﺰﺭﺩ
ﻭ ﻣﻌﻄﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺭﻳگ کف ﺁﻥ ﺪُﺭ
ﻭ ﻳﺎﻗﻮﺕ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎ ﻭ ﻧﻬﺮﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﺠﺎﺭﻯ ﻬﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻫﻮس
ﻭلیّ ﺨﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺩم
ﺪﻧﻴﺎ ﺍﺯ ﺟﻥ ﻮ ﺍﻧس
ﺭﺍ ﺩﻋﻮﺕ ﺑﻤﻬﻤﺎنی
کنند 'ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻃﻌﺎم ﻮ ﺷﺮﺍﺏ ﻭ
ﺯﻳﻨﺖ ﻭ ﻭﺳﺎﺋل
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌنی
ﺠﺮﻳﺎﻧﺎﺕﻋﻘلی
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻴل ﺼﺎﺣﺐﻋﻘل
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.

حدیث 3187 -  ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ219ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
(ﻃﻮبی لهم و ﺣُﺴﻥ
ﻤﺂﺏ) ﮐﻪ ﺧﻮﺷﺎ ﺑﺴﻌﺎﺩﺕ'
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺧﺖ ﻃﻮبی
اﺯ ﺁﻥ آنان 'ﻭ ﺧﻮﺏ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻫی ﺪﺍﺭﻧﺪ
( ﻃﻮﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ اﺗﻮﭘﻴﺎ
ﻭ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﻋﻘل ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺣﺎل اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻤﻌنی ﺨﻮﺷﺎ ﺑﺴﻌﺎﺩﺕ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل هرﮐس ﻧﻴﺰﻣﻌنی
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺎم ﺪﺭﺧﺖ ﻃﻮﺑﺎ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺭﺧﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ

ﺍﻟﻬﻰ'ﻋﻀﻮ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﺧﺖ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥﺪﺭﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺪﺭت ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﻰ'
ﻧﻘﺶ فرش ﻋﺮﺵ ﺭﺏ
ﺭﺣﻤﺎن که ﺗﻤﺎم
آﺳﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم ﻮﺍﺻلان ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻰ بینند ﻭﻳﺎ ﺑﺎﺯ
ﻧﺎم ﺪﺭﺧتی ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﺧﺘﻴﮑﻪ ﺳﺎﻗﻪ
ﻭ ﺗﻨﻪ ﻭ ﺭﻳﺸﻪ ﺁﻥ
ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋلی ﺒﺎﺷﺪ'ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ باشد 'ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺭﺧﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
هر ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻣﺪﺍم ﺸﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ ﻘﺒﻠﻰ
ﻭ ﻣﻘّس ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳل
ﻤﻴﺎﻓﺘﻨﺪ' ﻭ ﺍﺯ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ که ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻣﺤﺮﻭم ﻬﺴﺘﻨﺪ)
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻴﻌنی ﻮ ﺣُﺴﻥ
ﻤﺮﺟﻊ' ﻓﺄﻣّﺎ ﻃﻮﺑﺎ'
ﻓﺎﻧّﻬﺎ ﺷﺠﺮة
فی اﻟﺠﻨّﻪ' ﺳﺎﻗﻬﺎ
فی ﺪﺍﺭ ﻣﺤﻤﺪ' ﻭ
ﻟﻮ ﺍﻥ ﻄﺎﺋﺮﺍ ﻃﺎﺭ
ﻣﻥ ﺴﺎﻗﻬﺎ' ﻟم ﻴﺒلغ
ﻔﺮﻋﻬﺎ ﺣﺘّﻯ ﻴﻘﺘﻠﻪ
ﺍﻟﻬﺮﻡ'ﻋلی
کلّ ﻮﺭقة  ﻣﻨﻬﺎ ﻣﻠک
ﻴﺬﮐﺮ ﺍﻟﻠﻪ' ﻭﻟﻴس
قی اﻟﺠﻨّﻪ ﺩﺍﺭ'
ﺍﻟّﺎ ﻭ ﻓﻴﻪ ﻏﺼﻥ
ﻤﻥ ﺃﻏﺼﺎﻧﻬﺎ' ﻭ
ﺍﻥّ ﺃﻏﺼﺎﻧﻬﺎ
ﻟﺘﺮﻯ ﻤﻥ ﻮﺭاء
ﺴﻮﺭ ﺍﻟﺠﻨّﻪ' ﻳﺤﻤل
ﻠﻬم ﻤﺎ ﻳﺸاءون
ﻤﻥ ﺤﻠﻴّﻬﺎ ﻭ ﺣﻠﻠﻬﺎ
ﻭ ثماﺭﻫﺎ' ﻟﺎ ﻳؤﺨﺬ
ﻣﻨﻬﺎ ﺷﻴﻴٴﺎ ﻟﺃﻋﺎﺩﻩ
ﺍﻟﻠﻪ ﮐﻤﺎ ﮐﺎﻥ'
ﺑﺄﻧّﻬم کسبوﺍ
ﻃﻴّﺒﺎ ﻭ ﺃﻧﻔﻘﻮﺍ
ﻗﺼﺪﺍ' ﻭ ﻗﺪﻣﻮﺍ
ﻓﻀﻠﺎ' ﻓﻘﺪ ﺃﻓﻠﺤﻮﺍ
ﻭ ﺃﻧﺠﺤﻮﺍ ﻳﻌنی ﺤُﺴﻥ ﻤﺮﺟﻊ'
ﻳﺎ ﻧﻴﮑی ﻮﺧﻮبی
ﺠﺎﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ( ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
که ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭙس ﺍﺯﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ) ﺍﻣﺎ
ﻃﻮﺑﺎ ﺩﺭﺧای ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ (ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ' ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﻗﺎﻣﺘﮕﺎﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ ﺳﺎق
اﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ ( ﺩﺭﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ'
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﺒﺎﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨجم  اﺳﺖ' ﮐﻪﺑﺎﻳﻥ
غقل ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ' ﺍﺯ ﺑﺎﺏﻋلیّ
ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋلِیّ
ﺮﺍﻩ ﺑﺎﻳﺪ ﻳﺎﻓﺖ)
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭘﺮﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﺗﻨﻪ ﺩﺭﺧﺖ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ' ﺑﭙﺎﺋﻴﻥ
ﺸﺎﺧﻪﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ'
ﻭﻟﻮ ﮐﻪ ﺍﺯﭘﻴﺮﻯ
ﺑﻤﻴﺮﺩ ( ﺍﮔﺮﮐﻠﺎغ
که میگویند
مرگ ندارد ﺍﻳﻥ
اﺭﺗﻔﺎع ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻃی  کند ) ﻭبر
ﻫﺮ ﺑﺮگ ﺁﻥ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮل
ﺬﮐﺮ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ)
ﻭ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺧﺎﻧﻪ
ﺍﻯ ﻨﻴﺴﺖ' ﮐﻪ ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ
اﺯ ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻨﺒﺎﺷﺪ (ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ'ﻭﺧﺎﻧﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ'
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎنی که ﺟﻮﺍﻧﻪﻫﺎﻯ
اﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭ ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﺁﻥ اﺯ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ( ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺷﻔﺎﻑ ﻭ ﺳﺎﻗﻪﻫﺎﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﻮﺍﺭ'
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍک اﻭﻟﻴﺎ'
ﻭ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ'
ﺍﺯ ﺯﻳﻮﺭ ﻭ ﺯﻳﻨﺖ
ﺑﺮﺁﻥ ﻬﺴﺖ. ﻭﻫﺮ
ﭼﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺷﻮﺩ' ﺑﺤﺎﻟﺖ ﻗﺒلی
ﺁﻥ ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺴﺐ ﻃﻴّﺐ
ﻭ ﺧﻮﺏ' ﻭ ﺍﻧﻔﺎﻕ
ﺑﺎ ﻗﺼﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻓﻀل ﻮﺗﻔﺎﻭﺕﺭﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﻓﺮﺍﻫم
کرﺩﻩ' ﻭﻟﺬﺍ ﺻﺎﺣﺐ
ﻓﻠح ﻮ ﻧﺠﺎح ﻮ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻮﻓﺮ ﺭﻭﺯﻯ ﻬﺴﺘﻨﺪ.

حدیث 3187 -  ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ219ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
(ﻃﻮبی لهم و ﺣُﺴﻥ
ﻤﺂﺏ) ﮐﻪ ﺧﻮﺷﺎ ﺑﺴﻌﺎﺩﺕ'
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺧﺖ ﻃﻮبی
اﺯ ﺁﻥ آنان 'ﻭ ﺧﻮﺏ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻫی ﺪﺍﺭﻧﺪ
( ﻃﻮﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ اﺗﻮﭘﻴﺎ
ﻭ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﻋﻘل ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺣﺎل اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻤﻌنی ﺨﻮﺷﺎ ﺑﺴﻌﺎﺩﺕ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل هرﮐس ﻧﻴﺰﻣﻌنی
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺎم ﺪﺭﺧﺖ ﻃﻮﺑﺎ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺭﺧﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ

ﺍﻟﻬﻰ'ﻋﻀﻮ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﺧﺖ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥﺪﺭﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺪﺭت ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﻰ'
ﻧﻘﺶ فرش ﻋﺮﺵ ﺭﺏ
ﺭﺣﻤﺎن که ﺗﻤﺎم
آﺳﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم ﻮﺍﺻلان ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻰ بینند ﻭﻳﺎ ﺑﺎﺯ
ﻧﺎم ﺪﺭﺧتی ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﺧﺘﻴﮑﻪ ﺳﺎﻗﻪ
ﻭ ﺗﻨﻪ ﻭ ﺭﻳﺸﻪ ﺁﻥ
ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋلی ﺒﺎﺷﺪ'ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ باشد 'ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺭﺧﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
هر ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻣﺪﺍم ﺸﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ ﻘﺒﻠﻰ
ﻭ ﻣﻘّس ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳل
ﻤﻴﺎﻓﺘﻨﺪ' ﻭ ﺍﺯ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ که ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻣﺤﺮﻭم ﻬﺴﺘﻨﺪ)
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻴﻌنی ﻮ ﺣُﺴﻥ
ﻤﺮﺟﻊ' ﻓﺄﻣّﺎ ﻃﻮﺑﺎ'
ﻓﺎﻧّﻬﺎ ﺷﺠﺮة
فی اﻟﺠﻨّﻪ' ﺳﺎﻗﻬﺎ
فی ﺪﺍﺭ ﻣﺤﻤﺪ' ﻭ
ﻟﻮ ﺍﻥ ﻄﺎﺋﺮﺍ ﻃﺎﺭ
ﻣﻥ ﺴﺎﻗﻬﺎ' ﻟم ﻴﺒلغ
ﻔﺮﻋﻬﺎ ﺣﺘّﻯ ﻴﻘﺘﻠﻪ
ﺍﻟﻬﺮﻡ'ﻋلی
کلّ ﻮﺭقة  ﻣﻨﻬﺎ ﻣﻠک
ﻴﺬﮐﺮ ﺍﻟﻠﻪ' ﻭﻟﻴس
قی اﻟﺠﻨّﻪ ﺩﺍﺭ'
ﺍﻟّﺎ ﻭ ﻓﻴﻪ ﻏﺼﻥ
ﻤﻥ ﺃﻏﺼﺎﻧﻬﺎ' ﻭ
ﺍﻥّ ﺃﻏﺼﺎﻧﻬﺎ
ﻟﺘﺮﻯ ﻤﻥ ﻮﺭاء
ﺴﻮﺭ ﺍﻟﺠﻨّﻪ' ﻳﺤﻤل
ﻠﻬم ﻤﺎ ﻳﺸاءون
ﻤﻥ ﺤﻠﻴّﻬﺎ ﻭ ﺣﻠﻠﻬﺎ
ﻭ ثماﺭﻫﺎ' ﻟﺎ ﻳؤﺨﺬ
ﻣﻨﻬﺎ ﺷﻴﻴٴﺎ ﻟﺃﻋﺎﺩﻩ
ﺍﻟﻠﻪ ﮐﻤﺎ ﮐﺎﻥ'
ﺑﺄﻧّﻬم کسبوﺍ
ﻃﻴّﺒﺎ ﻭ ﺃﻧﻔﻘﻮﺍ
ﻗﺼﺪﺍ' ﻭ ﻗﺪﻣﻮﺍ
ﻓﻀﻠﺎ' ﻓﻘﺪ ﺃﻓﻠﺤﻮﺍ
ﻭ ﺃﻧﺠﺤﻮﺍ ﻳﻌنی ﺤُﺴﻥ ﻤﺮﺟﻊ'
ﻳﺎ ﻧﻴﮑی ﻮﺧﻮبی
ﺠﺎﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ( ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
که ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭙس ﺍﺯﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ) ﺍﻣﺎ
ﻃﻮﺑﺎ ﺩﺭﺧای ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ (ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ' ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﻗﺎﻣﺘﮕﺎﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ ﺳﺎق
اﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ ( ﺩﺭﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ'
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﺒﺎﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨجم  اﺳﺖ' ﮐﻪﺑﺎﻳﻥ
غقل ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ' ﺍﺯ ﺑﺎﺏﻋلیّ
ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋلِیّ
ﺮﺍﻩ ﺑﺎﻳﺪ ﻳﺎﻓﺖ)
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭘﺮﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﺗﻨﻪ ﺩﺭﺧﺖ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ' ﺑﭙﺎﺋﻴﻥ
ﺸﺎﺧﻪﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ'
ﻭﻟﻮ ﮐﻪ ﺍﺯﭘﻴﺮﻯ
ﺑﻤﻴﺮﺩ ( ﺍﮔﺮﮐﻠﺎغ
که میگویند
مرگ ندارد ﺍﻳﻥ
اﺭﺗﻔﺎع ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻃی  کند ) ﻭبر
ﻫﺮ ﺑﺮگ ﺁﻥ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮل
ﺬﮐﺮ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ)
ﻭ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺧﺎﻧﻪ
ﺍﻯ ﻨﻴﺴﺖ' ﮐﻪ ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ
اﺯ ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻨﺒﺎﺷﺪ (ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ'ﻭﺧﺎﻧﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ'
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎنی که ﺟﻮﺍﻧﻪﻫﺎﻯ
اﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭ ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﺁﻥ اﺯ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ( ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺷﻔﺎﻑ ﻭ ﺳﺎﻗﻪﻫﺎﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﻮﺍﺭ'
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍک اﻭﻟﻴﺎ'
ﻭ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ'
ﺍﺯ ﺯﻳﻮﺭ ﻭ ﺯﻳﻨﺖ
ﺑﺮﺁﻥ ﻬﺴﺖ. ﻭﻫﺮ
ﭼﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺷﻮﺩ' ﺑﺤﺎﻟﺖ ﻗﺒلی
ﺁﻥ ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺴﺐ ﻃﻴّﺐ
ﻭ ﺧﻮﺏ' ﻭ ﺍﻧﻔﺎﻕ
ﺑﺎ ﻗﺼﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻓﻀل ﻮﺗﻔﺎﻭﺕﺭﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﻓﺮﺍﻫم
کرﺩﻩ' ﻭﻟﺬﺍ ﺻﺎﺣﺐ
ﻓﻠح ﻮ ﻧﺠﺎح ﻮ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻮﻓﺮ ﺭﻭﺯﻯ ﻬﺴﺘﻨﺪ.

حدیث 3188 –
پیامبر ادامه
میدهد (چ؟ص؟) اﻥّ
ﺃﻫل اﻟﺠﻨّﻪ' ﻣﺮﺩم
ﻣﮑﺤّﻠﻴﻥ ﻤﮑﻠّﻠﻴﻥ
ﻤﻄﻮّﻗﻴﻥ ﻤﺴﻮّﺭﻳﻥ
ﻤﺨﺘﻤّﻴﻥ ﻨﺎﻋﻤﻴﻦ
ﻣﺤﺒﻮﺭﻳﻥ ﻤﮑﺮّﻣﻴﻦ'
ﻳﻌﻄی ﺃﺣﺪﻫم ﻘﻮّة
ﻣﺎئة ﺭﺟل فی  اﻟﻄﻌﺎم
ﻮ ﺍﻟﺸﺮﺍﺏ ﻭ ﺍﻟﺸﻬﻮة
ﻭ ﺍﻟﺠِﻤﺎﻉ' ﻗﻮّة
ﻏﺬﺍﺋﻪ ﻗﻮّة
مائة ﺭﺟل فی اﻟﻄﻌﺎم
ﻮ ﺍﻟﺸﺮﺍﺏ' ﻭ ﻳﺠﺪ
ﻟﺬّة ﻏﺬﺍﺋﻪ

ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺃﺭﺑﻌﻴﻥ ﺴنة 'ﻭﻟﺬّة
ﻋﺸﺎﺋﻪ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺃﺭﺑﻌﻴﻥ ﺴنة 'ﻗﺪ
ﺃﻟﺒس ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺟﻮﻫﻬﻢ
ﺍﻟﻨﻮﺭ' ﻭ ﺃﺟﺴﺎﺩﻫم
اﻟﺤﺮﻳﺮ مبیض ﺍﻟﺄﻟﻮﺍﻥ
ﺼُﻔﺮ ﺍﻟﺤلی ﺨﻀﺮ
ﺍﻟثیاﺏ ﺃﻫل ﺒﻬﺸﺖﻣﺮﺩمانی
ﻤﺮﺩ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺳﻮﺭﻣﻪ
ﮐﺮﺩﻩ' ﻭﺑﺎ ﮐﻠﺎﻩ
ﻭ ﺯﻳﻮﺭ ﻭ ﻃﻮق
گرﺩﻥ' ﺩﺭ ﺃﻣﻨﻴﺖ
ﺣﺼﺎﺭ ﻭ ﺳﻮﺭ' ﺑﺎﺧﺘم
کاﺭ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻧﻌﻤﺖ
ﻭ ﺗﻘﺪّس ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ( ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻠﻴم ﻮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫی
اﻧﺴﺎﻧﻰ. (ﻣﺮﺩ) ﺷﺪﻩ
ﻭ ﻧﻪ ﭼﻮﻥ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
( ﺃﻣﺮَﺩ ﻭ ﻧﺎ ﻣﺮﺩ)
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺠﺮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻮﻋﻘﺪﻩﻫﺎ' ﻭ ﺁﺭﺍﻳﺶ
ﮐﺮﺩﻩ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﻟﺒﺎس
ﻭ ﮐﻠﺎﻩ ﺩﺭ ﻫﺮﺟﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺩﺭ ﺣﺼﺎﺭ
ﺍﻣﻨﻴتی اﻟﻬﻰ'
ﻭﺑﺎ ﺧﺘم اﻋﻤﺎل
ﻮ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮﮐﻰ'
ﻭ ﺑﺎ ﺷﺮﺍﺏ ﻭ ﻃﻌﺎم
ﻮﻋﻄﺮﻫﺎﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ'
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﭙﺬﻳﺮﺍﺋی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ اﺣﻮﺍل
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی ﺪﺭ
ﺑﻴﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍم اﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺼﺪ ﻧﻔﺮ
ﺩﺭﺧﻮﺭﺩﻥ ﻮ ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ( ﮐﻪ ﺳﻠﺎﻣتی
ﺘﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻋﺼبی ﻮ ﻓﮑﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻤک ﻤﻴﮑﻨﺪ' ﺗﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﺟِﻤﺎع ﺼﺪ
ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﮐﻪ ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮﺳﻠﺎﻣتی
ﺮﻭﺍنی ﺒﺮﺍﻯ
هم ﺒﺴﺘﺮﻯ ( ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ (ﺟﻤﺎﻉ) ﺟمع ﺸﺪﻥ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﺧﻮﺩ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺍﺩﻥ ﺒﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ' ﺩﺭ ﻳک ﺘﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺁﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﻟﺬﺕ ﻧﻬﺎﺭ ﻭ ﺷﺎم
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻤﺪﺕ ﭼﻬل
ﺴﺎل ﻔﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
( ﺷﺪﺕ ﻟﺬﺗﻬﺎ ﺩﺭ
ﺃﻣﺮﺣﺎﻓﻈﻪ ﻣﺎﻧﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣؤثّر ﺍﺳﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻃﻌﺎم
عثلی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ

ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﻧﻬﺎ.
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ' ﮐﻪ ﺩﺍﺋم
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺑﻴﺎﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ' ﮐﻪ ﺣتی
ﺪﻳﺮﻭﺯ ﭼﻪ ﺧﻮﺭﺩﻩﺍﻳﻢ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻟﺒﺎس ﻧﻮﺭ
ﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪﻩ ( ﻗﻮّه
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﻟﻴﺎ' ﻭ ﻧﻮﺭﻋﻘلی
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﺗﺄثیر
ﻣﻨﻄﻘی ﻮﻋﺎﻃفی
ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ)
ﻭ ﺑﺮ ﺍﺟﺴﺎم آﻧﺎﻥ
ﻠﺒﺎس ﺣﺮﻳﺮ ﺑﺎ
ﺭﻧﮕﻬﺎﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻭ ﺯﻳﻮﺭﻫﺎﻯ ﻄﻠﺎﺋﻰ
ﻭ ﻟﺒﺎس ﺳﺒﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﻟﺒﺎس ﺗﻘﺪّس ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﺑق ﻤﻌﻤﻮل
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ).

حدیث 3189 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎک ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ202 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ ﺃﻫل
اﻟﺠﻨّﻪ ﻳﺤﻴﻮﻥ
ﻔﻠﺎ ﻳﻤﻮﺗﻮﻥ ﺃﺑﺪﺍ'
ﻭ ﻳﺴﺘﻴﻘﻀﻮﻥ ﻔﻠﺎ
ﻳﻨﺎﻣﻮﻥ ﺃﺑﺪﺍ'
ﻭ

ﻳﺴﺘﻐﻨﻮﻥ ﻔﻠﺎ
ﻳﻔﺘﻘﺮﻭﻥ ﺃﺑﺪﺍ'
ﻭ ﻳﻔﺮﺣﻮﻥ ﻔﻠﺎ
ﻳﺤﺰﻧﻮﻥ ﺃﺑﺪﺍ'
ﻭ ﻳﻀﺤﮑﻮﻥ ﻔﻠﺎ
ﻳﺒﮑﻮﻥ ﺃﺑﺪﺍ' ﻭﻳﮑﺮﻣﻮﻥ
ﻔﻠﺎ ﻳﻬﺎﻧﻮﻥ ﺃﺑﺪﺍ'
ﻭ ﻳﻔﮑﻬﻮﻥ ﻮ ﻟﺎ
ﻳﻘﻄﺒﻮﻥ ﺃﺑﺪﺍ
'ﻭ ﻳﺤﺒﺮﻭﻥ ﻮ ﻳﺴﺮﻭﻥ
ﺃﺑﺪﺍ' ﻭﻳﺄﮐﻠﻮﻥ
ﻔﻠﺎ ﻳﺠﻮﻋﻮﻥ ﺃﺑﺪﺍ'
ﻭﻳﺴﻠم علیهم
اﻟﻮﻟﺪﺍﻥ اﻟﻤﺨﻠّﺪﻭﻥ
ﺃﺑﺪﺍ' ﺑﺄﻳﺪﻳﻬم
ﺃﺑﺎﺭﻳق اﻟﻔﻀّﻪ
ﻭ ﺁﻧبة ﺍﻟﺬﻫﺐ
ﺃﺑﺪﺍ' ﻣﺘّﮑﺌﻴﻥ
علی ﺴُﺮﺭ ﺃﺑﺪﺍ'
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺄﺭﺍﺋک
ﻴﻨﻈﺮﻭﻥ ﺃﺑﺪﺍ'
ﻳﺄﺗﻴﻬم اﻟﺘﺤیّة
ﻭ ﺍﻟﺘﺴﻠﻴم ﻤﻥ
اﻟﻠﻪ ﺃﺑﺪﺍ' ﻧﺴﺄل
اﻟﻠﻪ ﺍﻟﺠﻨّﻪ
ﺑﺮﺣﻤﺘﻪ ﺍﻧّﻪ
ﻋلی کلّ ﺸﻴئ ﺪﻳﺮ
ﺃﻫل ﺒﻬﺸﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣُﺮﺩ (ﻣﺮﮔﻬﺎﻯ
کاﺭﻣﺎﺋی ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ' ﻭ ﻣﺮگ
ﺪﺭﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﻧﻮع ﻬﺴﺖ' ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﮔﻬﺎ ﻧﻌﻤﺖ ﻭﺟﺰﺋی
اﺯﺣﻴﺎﺕ ﺍﺳﺖ' ﻭﺑﺎ
ﻣﺮگ ﭽﻴﺰﻯ اﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻮع ﺒﻌﺪﻯ ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ) ﻭﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺨﻮﺍﺏ ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
(ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﭙس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم در
مرگ قبل از
مرگ ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ﻭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
عقلی ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻏﻔﻠﺖ
ﻭ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺿﻌﻒ ﺍﺩﺭﺍک
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻴﺪﺍﺭ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺟﻬﻞ
ﻭبی ﺨﺒﺮﻯ ﻬﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻮﻥ ﺒﻤﻴﺮﻧﺪ ﻳﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ'ﺑﻴﺪﺍﺭ

ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﻟّ
ﺎﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻣﺮگ ﺨﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺴﻨﮕﻴﻥ ﺘﺮ ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.)
ﻣﺴﺘﻐنی ﻮ بی ﻨﻴﺎﺯ
ﺷﺪﻩ' ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻓﻘﺮ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
(ﻏﻨﺎﻯ ﻤﺎلی ﻨﻴﺴﺖ'
ﮐﻪ بی ﻨﻴﺎﺯﻯ ﻤﺎﻟﻰ'
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻋﻘلی ﻮ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺍﻟﻬی ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﻋﺘﺒﺎﺭﺍﺕ ﻣﺎﺩﻯ
اﺭﺯشی ﻘﺎﺋل ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ)
ﻭﺧﻮﺭﺳﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﻓﺮح ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻧﺪﻭﻫﻨﺎک
ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ( ﻓﺮح
ﻮ ﻓﺮّﻫِﻪ ﻭ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﻴﺎ ﺧﻮﺭّﻩ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻫی ﺒﺮ
ﺩﻟﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺤﺰﻭﻥ ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ'
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻴﻤﻪ ﺍﻟﻬی
ﺸﺪﻩ ﺍﻧﺪ) ﻭﻣﻴﺨﻨﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﮔﺮﻳﻪﺍﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ(
ﮔﺮﻳﻪ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻴﻬﺎ
ﻭ ﻧﺪﺍﻣﺖ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﻧﺎﺗﻮانی اﺩﺭﺍﮐﻰ)
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ' ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻫﺎﻧﺖ ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﻨﺪ
( ﮐﺮﺍﻣﺘﻬﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﻣﻌﻨﻮﻯ' ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ'
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺰﻭل
ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ) ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻨﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺃﺧم ﺒﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ( ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺮﺳی
اﺯ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭ(ﺣِﺒﺮ)
ﻭ ﺗﻘﺪّس ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺁﻟﻮﺩﮔی
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ)
ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
( ﺣﺮﺻﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﺳﻴﺮﺍﺏ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺗﺸﻨﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﻭ
ﻣﻠﺒّس ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻋﺮﻳﺎﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺳﻮﺍﺭﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺩﻳﺪ
ﻭﺑﺎﺯﺩﻳﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ  ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺠﺎﻭﻳﺪﺍنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﻠﺎم
ﺪﺍﺭﻧﺪ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺠﻮﺍﻥ ﻮ ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﺳﺘﺎﻥﺨﻮﺩ
ﺍﺑﺮﻳﻘﻬﺎﻯ ﻨﻘﺮﻩ
ﻭﻇﺮﻓﻬﺎﻯ ﻄﻠﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. (ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭘﺬﻳﺮﺍﺋی ﺪﺭﺟﻪ
ﺍﻭل ﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭ ﻣﺪﺍم
ﺒﺮ ﺍﺭﻳﮑﻪﻫﺎ ﺗﮑﻴﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ( ﺩﺭﻫﺮﻣﺠﻠﺴﻰ
ﺗﮑﻴﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ)
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺍﺭﻳﮑﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻭ ﻧﺎﻇﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ (ﺭﻭﻯ
عرﺵ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻰ
ﻧﺸﻴﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ' ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺒﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ) ﻭ ﺗﺤﻴّﺖ ﻭﺩﺭﻭﺩ
ﻣﺪﺍم اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ( ﺳﻠﺎﻡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺩﺍﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺍ ﺍﺯﻣﺤل ﺮﺣﻤﺖ
ﺍﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ'
ﮐﻪ ﺑﺮﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺘﻮﺍﻧﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻬﻤﻴﺸﻪ ﮐﺎفی
برای نجات
نوعی ﻨﻴﺴﺖ.

حدیث 3190 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۸ ص280
بحار ) ﮐﻪ ﺷﺨﺼی
ﺒﺎﻳﺸﺎﻥ گفت ﺩﻟم
ﺴﺨﺖ ﻭ ﺳﻨﮓ ﺷﺪﻩ'
ﭘس ﻣﺮﺍ ﺑﺘﺮﺳﺎﻥ
( ﮐﻪ ﻗﻠﺒم ﻨﺮم ﺸﻮﺩ
ﻭ ﻓﮑﺮم ﺘﻐﻴﻴﺮﮐﻨﺪ
ﻭ ﮐﺸﺶ ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻢ) ﺍﻣﺎم
ﺪﺭ ﭘﺎﺳخ گفت ﻴﺎ ﺃﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ'
ﺍﺳﺘﻌﺪ ﻟﻠﺤﻴﺎة
ﺍﻟﻄﻮﻳلة 'ﻓﺎﻥّ
ﺠﺒﺮﺋﻴل ﺠاء اﻟیّا
ﺎﻟﻨبیّ ﻮ ﻫﻮ

ﻗﺎﻃﺐ' ﻭﻗﺪ ﮐﺎﻥ
ﻘﺒل ﺬﻟگ ﻴﺠﻴئ
ﻮﻫﻮ ﻣﺘﺒﺴِﻢ' ﻓﻘﺎل
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﻳﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ' ﺟﺌﺘﻨﻰ
ﺍﻟﻴﻮم ﻘﺎﻃﺒﺎ'
ﻓﻘﺎل یا ﻣﺤﻤﺪ'
ﻗﺪ ﻭﺿﻌﺖ ﻣﻨﺎﻓخ
اﻟﻨﺎﺭ' ﻓﻘﺎل ﻮ
ﻣﺎ ﻣﻨﺎﻓخ اﻟﻨﺎﺭ
ﻳﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ' ﻓﻘﺎل
ﻴﺎ ﻣﺤﻤﺪ' ﺍﻥّ
اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭ ﺟل ﺃﻣﺮ
ﺑﺎﻟﻨﺎﺭ' ﻓﻨﻔخ
علیها ﺃﻟﻒﻋﺎﻡ
ﺣﺘّﻯ اﺑﻴﻀّﺖ'
ثمّ ﻨﻔخ
علیها ﺃﻟﻒﻋﺎم
ﺤﺘّﻯ اﺣﻤﺮّﺕ'
ثمّ ﻨﻔخ
علیها ﺃﻟﻒ ﻋﺎﻡ
ﺣﺘّﻯ اﺳﻮﺩﺕ' ﻓﻬی
ﺴﻮﺩاء ﻤﻈﻠمة 'ﻟﻮ
ﺃﻥّ ﻘﻄﺮة ﻣﻥ
اﻟﻀﺮﻳﻊ' ﻗﻄﺮﺕ
فی ﺸﺮﺍﺏ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ'
ﻟﻤﺎﺕ ﺃﻫﻠﻬﺎ ﻣﻥ
ﻨﺘﻨﻬﺎ' ﻭ ﻟﻮ ﺃﻥ
ﺤﻠقَ ﻭﺍﺣﺪة ﻣﻥ
اﻟﺴﻠﺴلة ﺍﻟتی
ﻄﻮﻟﻬﺎ ﺳﺒﻌﻮﻥ
ﺬﺭﺍﻋﺎ' ﻭﺿﻌﺖﻋلی
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻟﺬﺍﺑﺖ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻣﻥ ﺤﺮّﻫﺎ'
ﻭﻟﻮ ﺃﻥ ﺴﺮﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻦ ﺳﺮﺍﺑﻴل ﺃﻫل
اﻟﻨﺎﺭ'ﻋﻠق ﺒﻴﻥ
اﻟﺴﻤاء ﻮ ﺍﻟﺄﺭﺽ
ﻟﻤﺎﺕ ﺃﻫل اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻥ ﺮﻳحه 'ﻗﺎﻝ ﻓﺒﮑی
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﻭﺑکی
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ' ﻓﺒﻌث
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻴﻬﻤﺎ
ﻣﻠﮑﺎ' ﻓﻘﺎل ﻠﻬﻤﺎ
ﺍﻥ ﺭﺑّﮑﻤﺎ ﻳﻘﺮؤکما
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ' ﻭ ﻳﻘﻮل
ﻘﺪ ﺃﻣﻨﺘﮑﻤﺎ ﺍﻥ
ﺘﺬﻧﺒﺎ ﺫﻧﺒﺎ ﺍﻋﺬِﺑﮑﻤﺎ
ﻋﻠﻴﻪ' ﻓﻘﺎل ﺃﺑﻮ
ﻋﺒﺪﺍﻟﻠﻪ' ﻓﻤﺎ
ﺭﺃﻯ ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﺻﻠّﻯ اﻟﻠﻪﻋﻠﻴﻪ
ﻭ ﺁﻟﻪ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻤﺒﺘﺴﻤﺎ ﺑﻌﺪ ﺫﻟﻚ'  ثمّ اﻟﺎﻥ
ﺃﻫل اﻟﻨﺎﺭ ﻳﻌﻈّﻤﻮﻥ
اﻟﻨﺎﺭ' ﻭ ﺍﻥ ﺃﻫل
اﻟﺠﻨّﻪ ﻳﻌﻈّﻤﻮﻥ
ﺍﻟﺠﻨّﻪ ﻭ ﺍﻟﻨﻌﻴﻢ'
ﻭ ﺍﻥّ ﺠﻬﻨم اﺫﺍ
ﺩﺧﻠﻮﻫﺎ' ﻫﻮﻭﺍ
ﻓﻴﻬﺎ ﻣﺴﻴﺮة ﺳﺒﻌﻴﻥ
عاﻣﺎ' ﻓﺎﺫﺍ

ﺑﻠﻐﻮﺍ ﺃﻋﻠﺎﻫﺎ'
ﻗﻤﻌﻮﺍ ﺑﻤﻘﺎمع
اﻟﺤﺪﻳﺪ ﻭ ﺍﻋﻴﺪﻭﺍ
قی ﺪﺭﮐﻬﺎ' ﻓﻬﺬﻩ
ﺣﺎلهم  ﻮﻫﻮ
ﻗﻮﻝ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭﺟﻞ'
ﮐﻠّﻤﺎ ﺃﺭﺍﺩﻭﺍ
ﺃﻥ ﻴﺨﺮﺟﻮﺍ ﻣﻨﻬﺎ
ﻣﻥغم ﺍﻋﻴﺪﻭﺍ
ﻓﻴﻬﺎ ﻭﺫﻭﻗﻮﺍ
ﻋﺬﺍﺏ ﺍﻟﺤﺮﻳﻖ)
ثمّ ﺘﺒﺪل ﺠﻠﻮﺩﻫم  غیر ﺍﻟﺠﻠﻮﺩ
ﺍﻟای کاﻧﺖﻋﻠﻴﻬﻢ'
ﻗﺎل ﺃﺑﻮﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺣﺴﺒﻚ؟ ﻗﻠﺖ ﺣﺴبی
ﺤﺴبی ﺃﻯﻔﻠﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪگی ﺪﺭﺍﺯﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﻮ( ﻓﮑﺮﻣﮑﻥ
همبن ﺪﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔی
بشری ﺮﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻯ ﻴﺎ ﻣﺪﺗﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯﻯ ﺪﺭ ﻗﺒﺮ
ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﻴﻤﺎﻧﻰ.
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
اﺑﺪﻯ ﺪﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺣﻘﻴﺮﺍﻧﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻥ ﺘﻮﻟﺪ ﻫﺮﮐس
ﺍﻭﻟﻴﻥ اﺳﺖ' ﻭﻧﻪ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺁﺧﺮﻳﻦ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻨﺰﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻣﺪ'
ﮐﻪ ﻋﺒﻮس ﻭ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﻭ ﺗُﺮُﺵ ﺭﻭ ﺑﻮﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ (ﻳﺎ ﻗﺎﺋم
ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ)
ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﻴﺁﻣﺪ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ ﺃﺧم
ﻮﻏم  ﺑﻨﺰﺩ
ﻣﻥ ﺁﻣﺪﻯ. ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﮔﻔﺖ ﺃﻯ ﻤﺤﻤﺪ' ﭘُﻤﭙﻬﺎﻯ
ﺒﺎﺩ ﮐﺮﺩﻥ ﺁﺗﺶ
جهنم ﺭﺍ ﻧﺼﺐ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ
ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺩ ﺑﺰﻥ
ها ﭼﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ؟
ﻭ ﺟﺒﺮﺋل گفت ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﺮ ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ ﺁﺗﺶ
(ﻳﺎ ﺟﻬﻨﻢ) ﺭﻭﺷﻦ
ﺷﻮﺩ. ﻭﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻣﻴﺪﻩ
ﺷﺪ' ﺗﺎ ﺍﺗﺶﺳﻔﻴﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪ' ﺳﭙی ﺑﺮﺍﻯ
هزﺍﺭ ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﻣﻴﺪﻧﺪ
ﺗﺎﺳﺮخ گرﺩﻳﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ هزﺍﺭ ﺳﺎل
ﺴﻮم ﺒﺎﺯ ﺁﺗﺶ ﺩﻣﻴﺪﻩ
ﺷﺪ 'سیاﻩ ﻭﺗﺎﺭﻳک
گرﺩﻳﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻳک ﻘﻄﺮﻩ ﺍﺯ ﻣﺎیع
اﻳﻥ ﺠﻬﻨﻢ ( ﺁﺏ ﭼﺮک
ﻮ ﺩﺍﻍ

ﻭﻣﺘﻌﻔّﻥ ﺁﻥ) ﺩﺭ
ﺁﺏ ﻣﺮﺩم ﺪﻧﻴﺎ
ﺭﻳﺨﺘﻪ ﺷﻮﺩ' ﺗﻤﺎم
ﻤﺮﺩم ﺠﻬﺎﻥ اﺯ
ﺗﻌﻔّﻥ ﺁﻥ ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ
(ﻋﻔﻮﻧﺘﻬﺎ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ'
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی
اﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺤﻘﻴﺮ) ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﻳک ﺤﻠﻘﻪ ﺍﺯ ﺯﻧﺠﻴﺮﻫﺎﻯ
هفتاﺩ ﺫﺭع ﺁﻥ' ﺭﻭﻯ
ﺪﻧﻴﺎ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺷﻮﺩ' ﺍﺯ ﮔﺮﻣﺎﻯ
ﺁﻥ ﺪﻧﻴﺎ ﺫﻭﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
( ﮔﺮﻣﺎ ﻭﻋﺬﺍﺏ ﻭ
ﺳﺨتی ﺰﻧﺪﮔی ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ'
ﺍﮔﺮ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺰﻧﺪﮔب
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣﻨﺘﻘل
کنند ) ﻭ ﺍﮔﺮ ﻳک
ﺸﻠﻮﺍﺭ ﺍﺯ ﻟﺒﺎس
ﺃﻫل ﺠﻬﻨم ﺮﺍ ﺑﻴﻥ
ﺎﺳﻤﺎﻥ ﻮﺯﻣﻴﻥ
ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ کننذ ﺗﻤﺎم
اهل ﺪﻧﻴﺎ ﺍﺯ ﺑﻮﻯ
ﺁﻥ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻣُﺮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺑﮕﺮﻳﻪ ﺍﻓﺘﺎﺩ'
ﻭﺟﺒﺮﺋﻴل ﻨﻴﺰ
ﮔﺮﻳﻪ ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﻔﺮﺳﺘﺎﺩ ﻭ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺖ' ﮐﻪ ﺭﺏ ﺷﻤﺎ
(ﺭﺣﻤﺎﻥ) ﺑﺮﺷﻤﺎ
ﺩﺭﻭﺩ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﻣﻥﺸﻤﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺃﻣﺎﻥ اﺯ
ﺁﻥ ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻡ'
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎﻫی
ﺒﮑﻨﻴﺪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻥ گناه ﻋﺬﺍﺏ
ﻣﻴﺪﻫﻢ ( ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ
ﺑﺎﺯﺗﺎﺏ ﺍﻟﻬب
ﺒﺮﺍﻯ اﻋﻤﺎل اﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ
ﺍﺳﺖ' ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭﻋﺪم
ﺴﻠﻮﻙ' ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻋﺪم
اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﺍﮔﺮ ﺩﺭ

ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻗﺎﺋم ﻤﻌﺼﻮم
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﺟﺒﺮﺋﻴل
اﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ'
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺠﺎﺕ نوع
بشری ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺏ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺎﺋﻢ
'ﻭﻋﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘس ﺍﺯﺁﻥ هرﮔﺰ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺮﺍ
با  ﻟﺒﺨﻨﺪ
ﻧﺪﻳﺪ ( ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﻣﺎﻥ اﻟﻬی ﺒﺮﺍﻯ
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ' ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
گناه ﮐﺮﺩﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی اﻧﺴﺎﻥ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ' ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺗﺠلی ﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ'
ﻭﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋم ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ گرﺩﻳﺪﻥ
اﺳﺖ) ﻭﺍﻓﺰﻭﺩ ﮐﻪ
ﺃﻫل ﺠﻬﻨم ﻮ  ﺁﺗﺶ ( ﺣﺮﺍﺭﺕ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﺳﻮﺯﺵﺣﺴﺮﺗﻬﺎ
ﻭ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻴﻬﺎ)ﺟﻬﻨم
ﺮﺍ

ﺑﺰﺭگ ﻣﻬم ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
(ﺟﻬﻨم ﺮﺍ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﻭﺍقع ﺁﻥ در
کارماهای این
جهانی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﻭلی ﺃﻫل ﺒﻬﺸﺖ'
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﻧﻌﻤﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﺮﺍ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ(
ﻫﻤﻴﺸﻪﻓﺮﺩﺍ ﺭﺍ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ) ﻭ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨم ﺪﺍﺧل ﺸﺪﻩ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻔﺮﻭ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
(ﺭﻭح ﺪﺭ ﺭﺣِم ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ' ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﻤﺴخ ﺁﻣﻴﺰ'ﻭ ﺩﺭﺳﻘﻮﻃ
ﺒﺠﻬﺎﻥ ﭙس  ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺮﻭﻯ ﺨﺎﻙ. ﻭﻋﺪم
اﻣﮑﺎﻥ ﺨﺮﻭﺝ' ﻣﮕﺮ
ﭼﻮﻥ ﺒﺎﺯ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
'ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺴﺎل
اﻳﻥ کاﺭﻣﺎﻫﺎجهنمی
ﻃﻮل ﻤﻴﮑﺸﺪ) ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺴﻘﻮﻃ ﺨﻮﺩ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎل ﻄﻮل
ﻤﻴﮑﺸﺪ (ﻳک عمرﻓﺮﺻﺖ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﺘﺮ ﺷﺪﻥ ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ اﻣﺮﻭﺯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ) ﻭ ﭼﻮﻥﺒﺒﺎﻟﺎﻯﺠﻬﻨم
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﭼﻤﺎﻕ ﻫﺎﻯ ﻔﻮﻟﺎﺩﻯ
ﺒﺪَﺭَک ﺃﺳﻔل ﻮ
ﭘﺎﺋﻴﻥ ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ( ﭼﻮﻥ ﺪﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ' ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺒﻴﺎﻳﻨﺪ' ﻭ ﺍﺯﻏن
ﺁﻥ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﻨﺪ
'ﺑﺎﺯ ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ( ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
و مجرم شدن ﺩﺭ ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺍنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ'
ﻭ ﺍﻳﻥ غم ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی ﺸﺪﻩ'
ﻭﺑﻴﺎﺩ ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺯﻯ
ﻨﻴﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺣتی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﻭﺩﺭﻏﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ' ﭼﻮﻥ
ﻘﺪﺭﺕ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﻨﺪ'
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﺠﺎتی ﻨﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ)
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﮐﻪ ﻋﺬﺍﺏ
ﺳﻮﺯﺵ ﺭﺍ ﺑﭽﺸﻴﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﻮﺳﺖ ﺗﻥ
آﻧﻬﺎ

ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ' ﮐﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺳﻮﺧﺖ.
(ﻣﺪﺍم ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺴﻮﺯﻧﺪ' ﻭ ﻣﺪﺍﻡ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی عوﺽ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﺠﺴم ﺒﺸﺮﻯ اﻣﺮﻭﺯﻣﺎ
'ﻣﺪﺍم ﺪﺭ ﻃﻮل ﺸﺼﺖ
ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ' ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺑﺎﺭ ﺗﻤﺎک اﺟﺰﺍ
ﻭ ﺫﺭﺍﺕ ﺁﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺪﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻣﺪﺍﻭم ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﻓﺰﻭﺩ' ﺁﻳﺎ
ﺗﻮﺭﺍ ﮐﺎفی
است ؟ ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘم ﻤﺮﺍ ﺑس
ﺍﺳﺖ. (ﺗﺮس ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﺟﻬﻨم
اﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺒﺮﺩ' ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ عبادتی اﺯ
ﺑﺮﺩﮔﺎﻥاﺳﺖ. ﻭﺑﻌﺪ
ﮐﻪ ﺑﻤﻨﺎفع
عقلی ﻮ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی ﻮ ﺗﺸﻮﻳﻘﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ' ﻃﻤﻊ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'
ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺗﺠّﺎﺭ
ﻭ ﻣﻨﻔﻌﺖ ﺟﻮﻳﺎﻥاﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﻌﻘل اﻟﻬی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ' ﮐﻪ ﻃمع
ﺒﻮﻋﺪﻩﻫﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺕﻫﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ ﺭﻭﻯ ﻤﻬﺮﺑﺎﻥ
ﻮ ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
هدف ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ  ﺻﺎﺩق
ﻄﺎﻟﺐ ﺍﻳﻥ ﻠﻘﺎﻯ
ﺘﺠﻠّﻯ اﻟﻬی ﺪﺭ
ﻗﺎﺋم ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠی ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮع
ﻮ ﺍﻳﺪﺁل ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺍﻳﻥ ﻤﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ.

حدیث 3191 - ﺍﺯﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ اﺳﺖ
(ﺝ۸ﺹ281 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ ﻣﺒﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﺃﺭبعة  ﻳﻮٴﺬﻭﻥ
ﺃﻫل اﻟﻨﺎﺭ'ﻋلی
ﻤﺎ ﺑﻬم ﻤﻥ اﻟﺄﺫﻯ'
ﻳﺴﻘﻮﻥ ﻤﻥ اﻟﺤﻤﻴم
فی اﻟﺠﺤﻴﻢ' ﻳﻨﺎﺩﻭﻥ
ﺒﺎﻟﻮﻳل ﻮ ﺍﻟثبوﺭ'
ﻳﻘﻮل ﺃﻫل اﻟﻨﺎﺭ
ﺑﻌﻀﻬم ﻠﺒﻌﺾ' ﻣﺎ
ﺑﺎل هؤلاء اﻟﺄﺭبعة
ﻗﺪ ﺁﺫﻭﻧﺎ ﻋلی
ﻤﺎ ﺑﻨﺎ ﻣﻥ اﻟﺄﺫﻯ؟
ﻓﺮﺟل ﻤﻌﻠق ﻔی
ﺘﺎﺑﻮﺕ ﻣﻥ ﺠﻤﺮ'
ﻭ ﺭﺟل ﻴﺠﺮ
امعائه ﻭ ﺭﺟل ﻴﺴﻴل
ﻔﻮهه ﻗﻴﺤﺎ ﻭ ﺩﻣّﺎ'
ﻭ ﺭﺟل ﻴﺄﮐل ﻠﺤﻤﻪ'
ﻓﻘﻴل ﻠﻠﺼﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺘﺎﺑﻮﺕ ﻣﺎ ﺑﺎل
اﻟﺄﺑﻌﺪ' ﻗﺪ ﺁﺫﺍﻧﺎ
ﻋلی ﻤﺎ ﺑﻨﺎ ﻣﻥ
اﻟﺄﺫﻯ؟ ﻓﻴﻘﻮل
اﻟﺄﺑﻌﺪ' ﻗﺪ ﻣﺎﺕ
ﻭ ﻓﻰ ﻋﻨﻘﻪ ﺃﻣﻮﺍل
اﻟﻨﺎس 'لم ﻴﺠﺪ
ﻟﻬﺎ فی ﻨﻔﺴﻪ ﺃﺩاءا
ﻭ ﻟﺎ ﻭﻓاءا'ثمّ
ﻴﻘﺎل ﻟﻠﻠﺬﻯ ﻳﺠﺮّﺃﻣﻌؤﻩ'
ﻣﺎ ﺑﺎل اﻟﺄﺑﻌﺪ
ﻗﺪ ﺁﺫﺍﻧﺎ ﻋلی
ﻤﺎ ﺑﻨﺎ ﻣﻥ اﻟﺄﺫﻯ؟
ﻓﻴﻘﻮل اﻟﺄﺑﻌﺪ'
ﮐﺎﻥ ﻠﺎ ﻳﺒﺎلی
ﺃﻳﻥ ﺃﺻﺎﺏ ﺍﻟﺒﻮل
ﻤﻥ ﺠﺴﺪﻩ'ثمّ ﻴﻘﺎل
ﻟﻠﻠﺬﻯ ﻴﺴﻴل ﻔﻮهه
ﻗﻴﺤﺎ ﻭ ﺩﻣﺎ' ﻣﺎ
ﺑﺎل اﻟﺄﺑﻌﺪ ﻗﺪ
ﺁﺫﺍﻧﺎ ﻋلی ﻤﺎ
ﺑﻨﺎ ﻣﻥ اﻟﺄﺫﻯ؟
ﻓﻴﻘﻮﻟﺎﻥ اﻟﺄﺑﻌﺪ
ﮐﺎﻥ ﻴﺤﺎﮐﻰ' ﻓﻴﻨﻈﺮ
ﺍلی کلّ کلمة ﺧﺒﻴثة
فی ﺴﻨﺪﻫﺎ ﻭ ﻳﺤﺎﮐی
ﺒﻬﺎ' ثمّ ﻴﻘﺎل
ﻠﻠﺬﻯ کاﻥ ﻴﺄﮐﻞ
ﻟﺤﻤﻪ' ﻣﺎ ﺑﺎل
اﻟﺄﺑﻌﺪ ﻗﺪ ﺁﺫﺍﻧﺎ
ﻋلی ﻤﺎ ﺑﻨﺎ ﻣﻥ
اﻟﺄﺫﻯ؟ ﻓﻴﻘﻮﻟﺎﻥ
ﻠﻠﺬﻯ کاﻥ ﻳﺄﮐل
ﻠﺤﻤﻪ' ﮐﺎﻥ ﻴﺄﮐل
ﻠﺤﻮم اﻟﻨﺎس ﺑﺎﻟﻐﻴبة
ﻭ ﻳﻤﺸی ﺒﺎﻟﻨﻤﻴمة
ﭼﻬﺎﺭ ﮔﺮﻭﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ 'ﮐﻪ ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺁﺯﺍﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺁﺯﺍﺭ
ﻭﻋﺬﺍﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ
(ﺟﻬﻨم ﻴﺎ ﻧﺎﺭ ﻭﺁﺗﺶ'
ﻫﻤﺎﻥ ﺠﻬﺎنوم  ﻴﻮﻧﺎنی
ﻮ ﺟﻬﺎﻥ ﻔﺎﺭﺳﻰ'
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﻭح
ﻤﺪﺍم ﺒﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌی ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﻬﺘﺮ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
حیاتی ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺗﻮﻟﺪ' ﺑﻬﺸﺖ
ﺯﻧﺪگی ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺗﺎ ﺭﻭح
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎق ﻮ ﺗﺠﺎﺭﺏ

ﺯﻧﺪﮔی ﺨﻮﺩ ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﺋی
ﺒﮕﻴﺮﺩ' ﻭﻋﻘل ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺗﻤﺪﻧّﻯ
و دینداری
بهتر ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
کنونی
است ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﻭﻋﻘل
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﺟﺰﺋﻴﮑﻪ
ﺩﺍﺭﺩ' ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺍلهی ﺑﺘﮑﺎﻣل
ارادی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘلی ﻮ ﺁﺯﺍﺩﻯ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣل ﻮ (ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻰ) ﻧﻴﺎﺑﺪ'
ﻃﺒﻌﺎ ﺩﺍﺭﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ' ﻭﺳﻮﺧﺖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالفعل ﻧﻮﻋﻰ'ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺼﻔﺎتی
ﻮ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎفی
اﺳﺖ' ﺗﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬی ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺠﺎم ﻨﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻣﺮک ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻳﻌنی
عقل ﻓﻌﻠﻰ'ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل
کنونی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﺗﻠﺎﻑ
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﻑ ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻠﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻭﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ' ﻭشهوﺗﮑﺎﺭﻯ
ﺒﻮﻟﻬﻮﺴﺎﻧﻪ' ﻭﺷﺮﺍﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻮﺣﺸﻴﺎﻧﻪ' ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
هاﻯ ﻧﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻥ ﺨﻮﻳﺶ
ﺳﺘﻤﮑﺮﺩﻥ' ﻭﺣتی
اﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ' ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺧﺘﻥ ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﻤﺠﺪﺩ' ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﻮﻃﺒﻴﻌی ﺪﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﻗﺪﺍم ﻨﺸﻮﺩ'
ﺣﺘی اﮔﺮ ﺻﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺭ

ﺗﮑﺮﺍﺭ
کارماها بشود 'ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﺒﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺂﻳﺪ' ﺗﺎ ﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺗﮑﺎﻣل اﺭﺍﺩﻯ
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺠﺎم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻭ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭح اﺯ ﺍﺯل بی
ابتدا ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
بی اﻧﺘﻬﺎ ﺩﺭﺣﺎل
ﺘﮑﺎﻣل ﺒﻮﺩﻩ ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث 'ﺑﺠﺎﻯ
ﺠﻬﻨم ﻴﺎ ﺟﺤﻴﻢ'
ﺍﮐثرﺍ ﻧﺎﺭ ﻋﮑﺶ
ﻧﻮﺭ' ﺑﺮﺍﻯ ﺠﻬﻨم
ﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺃﻫل
ﻨﺎﺭ ﻭ ﻣﺮﺩم ﺠﻬﻨﻢ'
ﻫﻤﻴﻥ ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭﺟﻬﻨم ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﻬﺴﺘﻴﻢ. ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺟاﻥ ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﺟﺎﻥ ﻤﻨﺘﻈﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ

ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ) ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ'
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺁﺯﺍﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﻭ ﺁﺏ ﺩﺍﻍ ﻣﺘﻌﻔّﻥ
ﺠﺤﻴم ﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ'
ﻭﺩﺍﺩ ﻭ ﻓﺮﻳﺎﺩ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪگی ﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﻭلی اﻳﻥ ﭽﻬﺎﺭ
ﮔﺮﻭﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺂنها
ﺁﺯﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﭼﺮﺍ ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮ ﺁﺯﺍﺭﻣﺎﻥ ﺒﻤﺎ
ﻋﺬﺍﺏ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻳکی آنکه ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ
ﺪﺭ ﺗﺎﺑﻮﺕ ﺍﺯ ﺍﺗﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﻭﻳﮑی  که ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﻭﺩ
'ﻭ ﺭﻭﺩﻩﻫﺎﻳﺶ ﺭﺍ
ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ ﻤﻴﮑُﺸﺪ.
ﻭﻳﮑی که
ﺍﺯﺩﻫﺎﻧﺶ ﺧﻮﻥ
ﻮ ﭼﺮک ﺠﺎﺭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳکی که ﻣﺪﺍم
گوﺷﺖ ﺗﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ. ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺂﻥ ﺸﺨﺼی که ﺑﺎ
ﺗﺎﺑﻮﺕ ﺧﻮﺩ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ
اﺳﺖ' ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ
ﮐﻪ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ'
ﭼﻨﻴﻦ

ﺁﺯﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﺮﺳﺪ' ﺭﻭﺯﻯ
که ﻣرﺩ ﺑﺪﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﻤﺮﺩﻡ
'ﮐﻪ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺷﺖ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ'
ﺗﺎ ﺍﺩﺍﻯ ﺪﻳﻥ
کند ﻭﻣﺎل ﻤﺮﺩم
ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺒﺎز
ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ ( ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
اﺳﺖ' ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺮﻋﺎﻳﺖ
ﺣﻘﻮق ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ)
ﻭﺳﭙس ﺑﮑﺴﻴﮑﻪ
ﺭﻭﺩﻩ ﻫﺎﻳﺶ ﺭﻭﻯ
ﺰﻣﻴ کشیده ﻣﻴﺸﺪ'
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﺪﻭﺭﺗﺮ ﻭ ﺑﺪﺑﺨﺖﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎ' ﮐﻪ ﺩﻭﺭ ﺍﺯﻣﺎ
ﺑﺎﺩ' به ﭼﻨﻴﻥ
آﺯﺍﺭ ﺍﺿﺎفی ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻣﻴﮕﻮﻳند ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺒﻮل ﻮ ﺍﺩﺭﺍﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ'
ﺑﺘﻨﺶ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﻩ
ﻭ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻧمی ﺪﺍﺩﻩ.
( ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺎ ﺑﻬﺪﺍﺷﺖ
ﭘﻴﺶ ﮔﻴﺮﻯ' ﻭ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻧﻈﺎﻓﺖ ﻭﻋﺪم ﺘﻌﻔّﻥ
امر ﻭﺍﺟبی اﺳﺖ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﺼﻮّﺭ ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﺪﺭ ﺟﻬﻨم
ﺪﻭﭼﺎﺭ ﺍﺯﺍﺭ ﺍﺿﺎفی
ﺒﺨﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴدهند. ﻭﻳکی ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰبرﺍﻯ
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﻤﺎنی
ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻳﮑﻴﮑﻪ ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻧﺶ
ﭼﺮک ﻮﺧﻮﻥ ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﺪ'ﮔتند ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺒﺪﺑﺨﺖ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺑﺎﺩ' ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ' ﻭﻫﺮ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﺯﺷﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭ ﺑﮑﺴﻴﮑﻪ
ﮔﻮﺷﺖ ﺗﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ'ﻣیپرسند
ﭼﺮﺍ ﺁﺯﺍﺭ
بیشتر ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﻣﻴﮕﻮﻳند
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻏﻴﺒﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﻮ ﻧﻤّﺎﻣﻰ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺒﻴﻥ اﻓﺮﺍﺩ' ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﺸﻐﻮل ﺨﻮﺭﺩﻥ
گوﺷﺖ ﺗﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
(ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮﺳﺎﻧﺪﻥ
ﻤﺮﺩم ﺠﺎﻫل اﺯ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋی
ﺨﻮﺩ'ﭼﻪﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋی
اﺩبی ﻮ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺎﻟﺒﻰ' ﺍﺯ ﺍثاﺭ
ﻭ ﻧﺘﺎﻳج ﺒﻌﺪﻯ'
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺼﻔﺎﺕ ﺯﺷﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻬﺴﺘﻨﺪ ﺑﮑﺎﺭ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﺘﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ حتی اﮔﺮ ﺑﺪﺭﻭغ
ﻮ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺤﺮﻓﻬﺎ ﺯﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭ
ﺗﺮﺑﻴتی ﻮ ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﻔﮑﺮﻯ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
اﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺁﻣﻮﺯﺵ'
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﺩﺭﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ' ﺍﻣﺮﻯ
عاﺩﻯ اﺳﺖ. ﻣﺎﺩﺭﺑﻄﻔﻠﺶ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻨﻴﻥ ﺨﻄﺎﺋی
ﺮﺍ ﺑﮑﻨﻰ' ﺗﻮﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫم کشت ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺸﺖ.ﻭلی عملا ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣل روح  ﻮ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﻫﺮﭼﻪ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ'
ﺑﺎﺯ ﻫﻨﻮﺯ ﮐم
گفته ﺷﺪﻩ. ﻭ ﻧﺘﺎﻳﺞ

ﺗﮑﺎﻣلی ﺒﺎﺯ ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺘﺼﻮﺭ
ﺑﺎ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮﮐس ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﺧﻠﺎقی ﻮ ﺻﻔﺎتی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ'
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ کاخ ﻭ
ﺷﻬﺮﻫﺎ' ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
اﻃﺎق ﻮ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺤﻮﺭﻳﻪ' ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻔﻠﺎﻥ ﻮ ﻓﻠﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻤﻌﻴﺎﺭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﺒﺎﻟﻐﻪ
ﻭﻏﻴﺮﻣﻨﻄﻘﻰ' ﻭﺑﺎﻋث
ﺯﺣﻤﺖ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی ﺒﻤﻌﻴﺎﺭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ' ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻥ
ﭽﻴﺰﻯ ﻨﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﻥ اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎﻧﻮع
ﻤﻴﻤﻮﻥ' ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ'ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺨﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭼﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ'
ﻳﺎ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ' ﻭﻳﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ هُتل ﻮ
ﻣُﺘِل آﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﺬﻳﺮﺍﺋﻰ
دارد .ﺍﻣﺎ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﺮﻭﺩﻩﻫﺎ
ﺩﺭ ﮔﻮﺩﺍل آﺗﺶ'
ﺑﺎﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﺍﺳﺖ' ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎنی
که ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﻮضع ﺁﺷﻔﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪگی
کند ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم
ﺒﺎﺷﺪ ﺣﻖ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ' ﺩﺭﻟﺤﻈﻪ
ﺍﻭل ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺴﻮﺯﺩ
ﻭﺧﺎﮐﺴﺘﺮ ﺷﻮﺩ.
ﻭلی ﺪﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ' ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﮔﻮﺩﺍل آﺗﺶ'ﻋملا
ﺭﻭح ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی
ﻮ ﻣﺠﺮم ﺪﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ'
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻟﻤثل
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﻭ (ﺍﻟﺴِﻥ ﺒﺎﻟﺴِﻦ)
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﮔﺮﺩﺩ'
ﻳﺎ ﺩﻧﺪﺍﻥ ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ

ﺩﻧﺪﺍﻥ. ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻤﺎم
گناﻫﺎﻥ ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔی
اﻣﺮﻭﺯ' ﭘس ﺍﺯ ﻃی
اﺩﻭﺍﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ' ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ' ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﻠﺎﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺳﺮ
ﺍﻭ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﻣثلا
ﺷﺨﺼی که ﻫﺰﺍﺭ
ﻧﻔﺮﺭﺍ ﮐﺸﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻴﺎﻳﺪ ﻭ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﺩ. ﺗﺎ ﺭﻧج
ﻤﺮگی ﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺩﻩ' ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﭘس ﺗﻤﺎم
اﻳﻥ ﻤﺒﺎﻟﻐﻪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺟﻬﻨﻢ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﺣﻮﺍل
ﺮﻭح ﺪﺭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
کاﺭﻣﺎﺋی ﻨﺎ ﭼﻴﺰ
ﺍﺳﺖ. ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩ 'ﮐﻪ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺁﻧﻬم ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩم
هرﻋﺼﺮﻯ که ﺑﺎﺷﺪ'
ﺍﻣﺮﻯ ﻠﺎﺯم اﺳﺖ
ﻭ ﺍﻳﻥ کاﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩم
غیر ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺟﺰ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺑﺪﻯ
ﻮﺗﻘﻴﻪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ'ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ)

حدیث3192 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ218ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ ﺃﻫل
اﻟﻨﺎﺭ ﻳﺘﻌﺎﻭﻭﻥ
ﻔﻴﻬﺎ' ﮐﻤﺎ ﻳﺘﻌﺎﻭﻯ
اﻟﮑﻠﺎﺏ ﻭ ﺍﻟﺬﺋﺎﺏ'
ﻣﻤّﺎ ﻳﻠﻘﻮﻥ ﻤﻦ
ﺃﻟم اﻟﻌﺬﺍﺏ' ﻓﻤﺎ
ﻇﻨک ﻴﺎ ﻋﻤﺮﻭ' ﺑﻘﻮم
ﻠﺎ ﻳﻘﻀی
علیهم ﻓﻴﻤﻮﺗﻮﺍ
ﻭﻟﺎ ﻳﺨﻔﻒ ﻋﻨﻬم
ﻤﻥ عذﺍﺑﻬﺎ' ﻋﻄﺎﺵ
ﻓﻴﻬﺎ ﺟﻴﺎﻉ' ﮐﻠﻴلة
ﺃﺑﺼﺎﺭﻫﻢ' ﺻمّ
ﺒﮑم عمی ﻣﺴﻮﺩة
ﻭﺟﻮﻫﻬﻢ ﺧﺎﺳﺌﻴﻥ
ﻔﻴﻬﺎ ﻧﺎﺩﻣﻴﻦ'
ﻣﻐﻀﻮﺏ ﻋﻠﻴﻬم
ﻔﻠﺎ ﻳُﺮﺣﻤﻮﻥ
ﻤﻥ اﻟﻌﺬﺍﺏ' ﻭ ﻟﺎ
ﻳﺨﻔّﻒ ﻋﻨﻬﻢ' ﻭ
فی اﻟﻨﺎﺭ ﻳﺴﺠﺮﻭﻥ'
ﻭﻣﻥ اﻟﺤﻤﻴم ﻴﺸﺮﺑﻮﻥ'
ﻭ ﻣﻥ اﻟﺰﻗّﻮم
ﻴﺄﮐﻠﻮﻥ' ﻭ ﺑﮑﻠﺎﻟﻴﺐ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻳُﺤﻄﻤﻮﻥ'
ﻭﺑﺎﻟﻤﻘﺎمع ﻴُﻀﺮﺑﻮﻥ'
ﻭ ﺍﻟﻤﻠﺎﺋمة ﺍﻟﻐﻠﺎﻇ
اﻟﺸﺪﺍﺩ' ﻟﺎ ﻳُﺮﺣﻤﻮﻥ؟
ﻓﻬم ﻔﻰ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﻳُﺴﺤﺒﻮﻥ علی ﻮﺟﻮﻫﻬﻢ'
مع اﻟﺸﻴﺎﻃﻴﻥ ﻴُﻘﺮﻧﻮﻥ'
ﻭقی اﻟﺄﻧﮑﺎل ﻮ
ﺍﻟﺄﻏﻠﺎﻝ ﻳُﺼﻔّﺪﻭﻥ'
ﺍﻥ ﺪﻋﻮﺍ ﻟم ﻴﺴﺘﺠﻴﺐ
ﻟﻬﻢ' ﻭ ﺍﻥ ﺴﺄﻟﻮﺍ
ﺣﺎﺟﻪ ﻟم ﺘﻘﺾ ﻟﻬﻢ'
ﻫﺬﻩ ﺣﺎب ﻤﻦ ﺩﺧل
اﻟﻨﺎﺭ ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
(ﻳﺎ ﺃﻫل ﺠﻬﻨم ﻮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ آن
ﺸﺪﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ' ﺑﺮخی
که ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻳﻦ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﺒﺮﺍﻯ
ﺠﻬﻨم ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
کسی ﺒﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ)
ﺩﺍﺭﺍﻯ عوﻋﻮﻫﺎ
ﻭﺻﺪﺍﻯ ﺴﮕﻬﺎ ﻭﮔﺮﮔﻬﺎﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﻋﺬﺍﺏ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
(ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ)
ﭘس ﭼﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑن
ﺃﻯ ﻔﻠﺎﻥ' ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻗﻮﻣﻰ (ﻗﻮﻡ'ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬی ﻨمی ﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ'
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﻤﺬﻫبی
در عبادات ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭک اﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬی ﻮ ﺩﻳنی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭند' ﻫﺮﮔﺰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﻌﺪﻯ ﺮﺍ در
جهان ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ' ﻭﻓﺼﻠﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی بشری اﻭﻟﻴﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮعی ﻠﺎﺯﻡ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.)
ﺍﮔﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﻤﻮﺭﺩ
ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬی ﻘﺮﺍﺭ
ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ ( ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ

ﻧﻔس ) ﭼﻮﻥ ﺒﻤﻴﺮﻧﺪ
ﻋﺬﺍبی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
( ﺩﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬی
ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ'
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺪﺍﺋﻰ' ﺑﺪﻭﻥ ﻘﺪﺭﺕ
ﺩﺭک اﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ'
ﺑﺪﻭﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭﺣنی
ﺒﺎ ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
بجهان ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬی
ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ' ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎنی
ﻮ ﺗﺸیّع ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ' ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬی ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هم اﻳﻨک ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ'
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻳﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ' ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬی ﻮ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ اﻟﻬی
ﺪﺭ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻯ
گرﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎی
نوعی ﻧﺸﻮﻧﺪ' ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺪﺭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫﺒﻰ'
ﭼﻪ ﺳﻨّﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻮﻳﺎ ﺷﻴﻌﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻤﺪﻋی ﻮﻟﺎﻳﺖﻋﻠﻰّ
'ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻨﮑﻨﻨﺪ'
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺘﺨﻔﻴفی
ﺪﺭﻋﺬﺍﺏ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّی ﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﺁﻥ ﻤﻌﺮفی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻃﺮﻳﻘتی بی
اﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ'
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ) ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم ﺘﺸﻨﻪ
ﻭ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
( ﺩﺭﺩ ﻫﻤﻴﺸﮕی ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺘﺸﻨﮕی
ﻮ ﻏﺬﺍ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﻴﻠﻤﻬﺎ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺁﻥ ﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﺸﻨﻪ ﻭ ﻣﺪﺍم ﺪﺭ
ﺩﻭﻧﺪﮔﻰ' ﻭﻓﺮﺍﺭ
ﻭ ﺗﺮس ﻭ بی عذﺍﺋﻰ.
ﺣتی علف ﺗﻠخ ﻮ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﺗﺮس ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻥ اﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ عاقل ﺪﺭ
ﺑﻴﻥ ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻥ کاﺭ
ﺭﺍ ﻣؤﺪﺑﺎﻧﻪ ﺗﺮ
ﻭﻋﻠمی ﺘﺮ ﻭ ﻣﺘﻤﺪﻧﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ'
ﻭﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺭﻧﺪ)
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺴﺘﻪ ﻭﺩﻫﺎﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺴﺘﻪ ﻭ بی ﺰﺑﺎﻥ'
ﻭ ﮐﻮﺭ ﻭ ﮐﺮ ﻭاقعی
ﻴﻬﺴﺘﻨﺪ. (ﻣﻨﻈﻮﺭﺣﻮﺍس
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ اﻣﺮﻭﺯ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ) ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﻴﺎﻩ ( ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺴﻴﺎﻩ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ) ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻭ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'
ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ ﺍﻟﻬی
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ( ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
گناﻩ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ' ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺣﺎل ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻤﺮﻭﺭﻋﻘل
ﺠﺰﺋی ﻮﻣﺎﺩﻯ ﻮﻧﺎ
ﭼﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫند'
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭک عذﺍﺏ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﺭﺍﻩ ﺣﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ' ﻳﺎ ﺭﺍﻩ
ﺣلی ﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ
عاﻗﻠﺘﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭک ﻛﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ) ﻟﺬﺍﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭﻋﺬﺍﺏ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺮﺣّم ﻘﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ( ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺤﻴﻮﺍﻥ
ﺪﺭﻧﺪﻩ' ﻭ ﺍﺯﺍﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﺨﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ' ﺭﺣمی
کرﺩ ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺮﺣمی
که ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ کرﺩ'
ﮐﻪ ﻣﺮگ ﺰﻭﺩﺗﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯآﺯﺍﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺁﺭﺯﻭ ﮐﺮﺩ'
ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍی
حقیر تر 'ﻭ یا ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﻌﺬﺍﺏ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺗﺨﻔﻴفی
ﺪﺭ ﻋﺬﺍﺏ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ(
ﺗﻤﺎم ﻘﻮﺍﻧﻴﻥ
ﻄﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻓﻄﺮﻯ اﻧﻮﺍﻉ' ﻭ
ﺗﻤﺎم ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻭ ﺃﺟﻠﻬﺎ' ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺍﻧﺠﺎم
گیرند  ﺗﺎ
ﺭﻭحی ﺒﺘﺪﺭﻳج ﺒﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ' ﺍﺯ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺘﮑﺎﻣل ﺒﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
که ﺭﺳﻴﺪ' ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ ﻮﻃﺒﻴﻌی
ﻮ ﺍﺯلی ﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﺪ.
ﻭﻃﺒق ﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ' ﻭﺑﺎ ﮐﻤک
اﻭ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬی
ﺰﻣﺎﻥ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﻩﺭﻓﺘﻪ
ﻫﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺍﻩ ﺍﻳﻨﺪﻩ
درست ﺭﺍ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﮔﺮﻓﺖ)
ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺗﺶ ﺑﺴﻮﺯﻧﺪ
ﻭ ﺯﺟﺮ ﺑﮑﺸﻨﺪ ﻭﺟِﺰ
در مجازات ﺷﻮﻧﺪ)
ﻭ ﺍﺯ ﺁﺏ ﺣﻤﻴﻢ (ﭼﻮﻥ
ﺁﺏ ﺣﻤﺎم ﻤﺬﺍﺏ
ﻭ ﮐثیف ﻭ ﻣﺘﻌﻔّﻦ)
ﺑﻨﻮﺷﻨﺪ ( ﮐﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺟﺰ ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺪﺍغ ﻮ ﮔﻨﺪﻳﺪﻩ
ﺁبی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺠﺎ ﻧﻴﺰ
ﮐﻤﻴﻥگاﻩ ﺧﻮفناکی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﺍﺯ ﺯﻗّﻮﻡ
ﻏﺬﺍ ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ( ﺍﺯ
ﺩﺭﺧﺖ ﻭﻋﻠﻒ ﺗﻠخ
ﻮ ﺳﻘﻴم ﺒﻴﻤﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ) ﻭﺑﺎ ﻗﻠّﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺁﺗﺸﻴﻥ ﺨﻮﺭﺩ ﺷﻮﻧﺪ
( ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﻮﺍﻧﻌی
ﺪﺭ ﺯﻧﺪﮔی ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑﻘﻠّﺎﺏ
ﺷﺪﻩ. ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﻣﺎﻫی ﺪﺭ ﻗﻠّﺎﺏ
ﺑﺪﻫﺎﻥ ﺃﺳﻴﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﻭﻳﺎ ﭼﮑﺶ ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺮ ﺳﺮﺷﺎﻥ کوﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﺣتی ﻔﻴل
ﺒﺎ ﭼﮑﺶ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﻓﻴﻠﺒﺎﻥ کودک ﻭﻳﺎ
ﭼﻮﺏ ﻭ ﻋﺼﺎﻯ ﺪﺭ
ﺩﺳﺖ ﭼﻮﭘﺎﻥ ﺼﺎﺣﺐ
ﮔﻠّﻪ 'ﭼﻪﺭﺳﺪ ﺑﮕﻠﻮﻟﻪ
ﺷﮑﺎﺭﭼی ﻮﻳﺎ ﺿﺮﺑﺖ
ﭼﻨﮕﺎل ﻮ ﺩﻧﺪﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺘﻴﺰ ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥﻮﺣﺸی
ﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ)
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺴﺨﺖ
ﮔﻴﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺭﺣم ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
( ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣی ﻮ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌی ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﺑّﻴﺎﻥ
اﻧﺴﺎنی ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ'
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺃﻗل ﺒﺎ
ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ ﺣﺮﻑ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ' ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
ﻮ ﻣﺠﺮﻣﺎﻥ کاﺭﻣﺎﺋﻰ'
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ' ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥکاﺭﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل
کننذ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎقی ﻨﻤﺎﻧﺪﻩ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ
ﺷﮑم ﺨﻮﺩ ﺯﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺁﺗﺶ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺰﻣﻴﻥ
کشیده ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
(ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺸﮑﺎﺭ ﺷﺪﻩ' ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﮑﺸﺘﻦ ﺑُﺮﺩﻥ'
ﺑﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
کشیدﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﺮگ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ' ﺟﺰ
ﺩﺭﻳﺪه ﺸﺪﻥ ﻮ ﺫﺑﺢ
ﮔﺮﺩﻳﻥ ﻮ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺷﺪﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻦ
ﺟﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ ﻤﻴﮑﺸﻨﺪ.
ﻭ ﻣﺪﺍم ﺒﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺒﻬﺘﺮﻯ ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ'
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﻠﻮک ﺘﺎ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ) ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑ ﺎﺷﻴﻄﺎﻧﻬﺎ ﻗﺮﻳﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺟﻬﻨم اﻣﺮﻭﺯ'
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻨﻔس ﺧﻮﺩ' ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﺍﺑﻠﻴس ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺮﻳﻥ ﻮ ﻣﺠﺎﻭﺭ
ﻭﻣﻌﺎﺩل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺮﻭح ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺠﻬﻨم ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ'
ﺟﺰ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺤﻴﻮﺍنی ﻘﺮﻳنی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺰﻧﺪﮔی
ﺪﺭ ﮔﻠّﻪ ﻭ ﮔﻮﺩﺍﻝ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺭﻧﺪ) ﻭ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻧﮑﺎل ﻮ ﻣﺼﻴﺒﺖ
ﻭ ﺯﻧﺠﻴﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ (ﻫﻤﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﭼﻮﻥ ﺒﻤﻘﺎم ﺮﺍم
ﺸﺪﻥ ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻧﺴبی
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ' ﺗﺎﺯﻩ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺍﻓﺴﺎﺭ
ﻭ ﺯﻧﺠﻴﺮ ﻭﺁﻏﻮل
ﻮ ﻣﺤﺒس ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﻭ ﺩﺍغ ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﻋﺎﺋی هم
ﺒﮑﻨﻨﺪ' ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ( ﺩﻋﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﮐﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﻋﺎﻯ
اﻳﻦ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
ﻮﺑﺪﻭﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺑﺎ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬی
ﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﺎﺯ
ﺑﺪﻋﺎﻯ ﺰﺑﺎنی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ' ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐی ﻮﻋﻘلی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ' ﺩﻋﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻴﺎ ﭘﻴﺮﺷﺎﻥ
ﺪﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﻣؤثّر
ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ. ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﺴخ ﺸﺪﻩ ﺑﺎ ﺯﺟﺮﻯ
که ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮ ﺍﻣﻮﺯﺵ ﻓﻄﺮﻯ
ﺪﺭ ( ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ ﺧﻄﺎ)ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ)
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﭼﻴﺰﻯکرﺩﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻧﺠﺎم ﻨﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺤﺎل کسی
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺩﺍﺧل ﺁﺗﺶ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ (ﺍﻧﺴﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟک ﺒﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﻚ ﺳﺮﮐﺶ ﻭﮐم
ﻤکاﺭ ﻭبی اﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ'
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺘﻌﺒّﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺟﺰ ﻣﺴح ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮ ﺣتی ﻔﺴخ گیاﻫی
ﻮ ﺭﺳخ ﺠﻤﺎﺩﻯ ﺪﺭ
ﭘﻴﺶ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﺩﺭﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯﺗﺮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﻧﻤﺎﻳند
.

حذیث 3193 –
پیامبر ادامه
میدهب (ج؟ص؟) اﻥّ
عبدا ﻣﮑث قی اﻟﻨﺎﺭ
ﺳﺒﻌﻴﻥ ﺨﺮﻳﻔﺎ'
ﻭ ﺍﻟﺨﺮﻳﻒ ﺳﺒﻌﻮﻥ
ﺴﻨﻪ' ﻗﺎل ثمّ اﻧّﻪ
ﺳﺄل اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭ
ﺟل ﺒﺤق ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﺃﻫل بیته 'ﻟم اﺭﺣﻤﺘﻨﻰ'
ﻗﺎل ﻔﺄﻭﺣی اﻟﻠﻪ
ﺟﻞّ ﺟﻠﺎﻟﻪ ﺍلی
ﺠﺒﺮﺋﻴل ﺃﻥ اﻫﺒﻄ
الی عبدی ﻮ ﺍﺧﺮﺟﻪ'
ﻗﺎل ﻴﺎ ﺭﺏ' ﻭ ﮐﻴﻒ
لی ﺒﺎﻟﻬﺒﻮﻁ

فی
اﻟﻨﺎﺭ؟ ﻗﺎل اﻧّﻯ
ﻘﺪ ﺃﻣﺮﺗﻬﺎﻋﻠﻴک
ﺒﺮﺩﺍ ﻭ ﺳﻠﺎﻣﺎ'
ﻗﺎل ﻴﺎ ﺭﺏ ﻓﻤﺎ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﻤﻮﺿﻌﻪ؟
ﻗﺎل اﻧّﻪ فی ﺠُﺐّ
ﺳﺠﻴﻦ' ﻗﺎل ﻔﻬﺒﻄ
فی اﻟﻨﺎﺭ ﻓﻮﺟﺪﻩ'
ﻭﻫﻮ ﻣﻌﻘﻮل
علی ﻭﺟﻬﻪ ﻓﺄﺧﺮﺟﻪ'
ﻓﻘﺎل عزّ ﻭ ﺟﻞ'
ﻳﺎ ﻋﺒﺪﻯ کم ﻠﺒثت
ﺗﻨﺎﺷﺪنی فی اﻟﻨﺎﺭ؟
ﻗﺎل ﻤﺎ ﺍﺣﺼﻴﻪ
ﻳﺎ ﺭﺏ' ﻗﺎل ﺃﻣﺎ
ﻭ ﻋﺰّﺗﻰ' ﻟﻮﻟﺎ
ﻣﺎ ﺳﺄﻟﺘنی ﺒﻪ'
ﻟﺄﻃﻠﺖ ﻫﻮ ﺍﻧﻜفی
اﻟﻨﺎﺭ' ﻭ ﻟﮑﻨّﻪ
ﺣﺘم علی ﻨﻔﺴﻰ'
ﺃﻥ ﻠﺎ ﻳﺴﺄﻟنی
عبد ﺑﺤق ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﺃﻫلی بیته ' ﺍﻟّﺎ
ﻏﻔﺮﺕ ﻟﻪ ﻣﺎ ﮐﺎﻥ
ﺑﻴنی ﻮ ﺑﻴﻨﻪ' ﻭﻗﺪ
ﻏﻔﺮﺕ ﻟم اﻟﻴﻮم
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
ﻤﺪﺕ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﭘﺎﺋﻴﺰ
ﺩﺭﺟﻬﻨم ﺒﻮﺩ (ﺑﻨﺪﻩ
ﻭ ﻣﻮﺑﺪ ﻭﻋﺒﺪ' ﻣﻌﻤﻮلا
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻤﻮﺭﺩ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ'
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻘﺒﻮل
اﻟﻬﻰ' ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﻨﺒﻮﺩﻩ' ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
اﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل ﻤﻴﮑﺮﺩﻩ.
ﻭ ﺍﮔﺮﻋﺬﺍبی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻋﺬﺍﺑﻰ ﻧﺴبی
ﺪﺭﺟﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ'
ﻭﻋﺬﺍﺏ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
گاﻫی ﻨﻴﺰ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﻨﺪﻩ
چون برده ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﻨﺪﮔی ﻘﺸﺮﻯ
مذهبی ﺪﺍﺭﻧﺪ' ﻭﻧﻪ
ﺑﻨﺪﮔی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
خدا ' ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
اﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﻠﺤق
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭﻫﺮ ﭘﺎﺋﻴﺰﻯ
ﻨﻴﺰ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﭘﺎﺋﻴﺰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ 'ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﺨتی ﻄﻮل عمر ﻭﻋﮑس
ﺑﻬﺎﺭ ﻭ ﺳﺮﻣﺴتی
ﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ'
ﻭ ﺑﺎﺯ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ'سمبول
ﻋﻤﺮ ﻳک اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ ﺪﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ' ﺑﺎﺳﺨتی
ﻔﻌلی ﺁﻥ' ﮐﻪ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺑﺎﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺠﻬﺎﻥ ﺒﮑﻨﺪ' ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ'
ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﺩﺭ ﻳک
عمر ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ' ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ
که هر شی
سلوکی ره صد
ساله رفتن است)
ﻭلی ﻮﻯ اﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ( ﻭﻗتی
ﺪﺭ ﺍﺗﺶ ﺟﻬﻨم ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ'
ﻭﺗﻮﺣﺶ ﺑﺸﺮﻯ ﻮ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺍﺧﻠﺎقی ﻮ ﻓﮑﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻪ'
ﻭﺍﻳﻨک ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬی
ﻴﺴﻠﻮﻙ ﮐﻨﺪ) ﮐﻪ
ﺑﺤق ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺃﻫل
ﺒﻴﺖ ﺍﻭ( ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ' ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ) ﮐﻪ
ﻭﻯ ﺮﺍ ﺭﺣﻤتی
کند ( ﺗﻮﺑﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﻭﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﻭ
ﺩﻧﺒﺎل ﺮﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮ
ﻳﺎ ﺩﺭﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ

ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺠﺒﺮﺋﻴل
ﺃﻣﺮ ﮐﺮﺩ' ﮐﻪ ﻧﺰﺩ
ﺍﻳﻥ ﺒﻨﺪﻩ ﺑﺮﻭ'
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﺧﺎﺭﺝ ﮐﻦ
( ﺍﺯﺟﻬﻨم ﻮﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ' ﻭﻣﺮگ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ' ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺷَُرُﻑ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ'
ﻭﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ' ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ'
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺮﺍ ﻋﺒﻮﺭ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ.ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ نور ﻗﺎﺋم
ﻴﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺒﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ الگو و ﺍﻳﺪآل
کمال و تکامل  ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ ﻭلی این
سالک  ﺟﺮﺃﺕ
ﻭ ﺷﺠﺎﻋﺖ ﻋﺒﻮﺭﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﭙﺮﺩﻩ ﻣﺮگ  اراذی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ' ﺗﺎ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭﻣﺒﻌﻮﺵﺷﻮﺩ.
ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﮐﻤک ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻘﺎﺋﻢ' ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺷﻬﻮﺩ سالک 'ﻭﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺼﻄﻔﻰ'
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﺍﻭ
یعنی تنها
کاملان  محمدی
بازگشته
بخلق
ونه
اعضای
خانواده
پیامبر که هیچ
کدام
کامل الهی
نشدند و
ومخالف
نیز بودند )
تا  ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺯ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ارادی و
عاشقانه  عبور ﻧﻤﺎﻳﺪ)
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻥ ﺪﺍﺧل ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨک
ﺒﺸﻮﻡ؟ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﺩﺳﺘﻮﺭﺩﺍﺩﻩﺍم
که ﺁﺗﺶ ﺑﺮﺗﻮ ﺳﺮﺩ
ﻭ ﺳﻠﺎم ﺒﺎﺷﺪ( ﺍﻳﻥ
سوآل و ﺟﻮﺍﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺸﮕﻴﺮﻯ هر ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ این
حدیث اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺴﻠﺎﻣتی ﻮ ﺳﺮﺩﻯ
اﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ و
دوره سلوک
سالکان و برای

ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ'
ﺑﺮﺍﻯ هر ﮐﺎﻣل
اﻟﻬی ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺸﺸم ﺮﺍ چون  محمد و
هر کامل الهی
دﺍﺭﺩ. زیرا ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ و
تشبّه مقام
الهی
قازم را ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﻭ ﺩﺭ ﺟﻬﻨم
خنَک ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﻭ ﻣﺼﻮﻧﻴﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺠﻬﻨم ﺪﺍﻍ
جهان و سختی
سلوک ﺑﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی پس از
شهود قائم ﺴﺮﺩ
و سالم ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻭﺍقع
عزلت گاه  سالک گوﺷﻪﺍﻯ
اﺯ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭل ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ که عقل ﺮﻭح
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻭﺣﺸی
ﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ' ﻭپُرﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﭘُﺮﻋﻘﺪﻩ و
معایب ﺭﻭﺍﻧﻰ' ﺟﻬﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻳﺶ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﻭ ﺩﺍﻏﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺩﺭک ﺁﻥ
ﻨﮑﻨﺪ'ﻭلی ﺪﺭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺭک ﺁﻥ
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ)
ﺟﺒﺮﺋﻴل گفت 'ﻧﻤﻴﺪﺍﻧم  که ﺍﻳﻥ ﺒﻨﺪﻩ
ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ' ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺟُﺐّ ﻭ چاهی ﺰﻧﺪﺍنی
اﺳﺖ (ﺟُﺐ' ﻳﺎ ﭼﺎﻩ'
ﻫﻤﺎﻥ ﺰﻧﺪﺍﻥ
و معبد ﺴﺎﻟک
تا وقت نجات اﺳﺖ'
ﮐﻪﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ
و غربت ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭ ﺯﻧﺪﺍﻥ الهی
و ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ سالک اﺳﺖ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﺎﻟﮑﻰ'
ﮐﻪ ﺩﺭ( ﻗﺒّﻪ ﻳﺎ
ﮔﻨﺒﺪ) ﻭﭼﺎﺩﺭ
یا خیمه ﺳﻠﻮﮐی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎ' ﺩﺭﺟﻨﮕل
ﻮ

ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﻮﻳﺎ
ﺻﺤﺮﺍ 'ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﻳﻥ ﭽﺎﺩﺭ ﻭ ﺳﺎﻳﻪ
ﺑﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﺰﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ اﺯ
ﺗﺎﺑﺶ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭ هر ﺩﺭﻧﺪﮔﺎنی
ﺒﺎﺷﺪ) ﻭﺳﭙس ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻮﺍﺭﺩ ﺟﻬﻨم ﺸﺪ
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ.
ه ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﺭﻋﻘﺎلی
ﺒﻮﺩ (ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
بشری ﺨﻮﺩ' ﺩﺭﻋﻘﺎل
ﻮ ﭘﺎﺑﻨﺪ ﻭ ﺍﺳﻴﺮ
ﺑﻮﺩ' ﻭ (ﻋﻘﺎﻝ) ﺑﺴﺘﻥ
ﭙﺎﻯ ﺸﺘﺮ ﺑﺎ ﻃﻨﺎﺑﻰاست
و همان ﻋﻘﺎل ﺪﺳﺘﻤﺎل
ﺴﺮ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺻﺤﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻭ ﺣﻠﻘﻪ ﺑﺮﺳﺮ
ﺧﻮﺩ ﻳﺎ ﭘﺎﻯ ﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺷﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ ﻧﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﻋﻘﺎﻝ' ﻳﻌنی
عقل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﻘﺎل
کرﺩﻥ' ﻭﮐﻨﺘﺮل
ﻨﻤﻮﺩﻥ اﺳﺖ. ﻭ ﺟﺒﺮﺋﻴل
اﻳﻥ ﺴﺎﻟک در
شُرُف شهود
قائم و نحات
روحش
که تنها هدف
نهائی
خداوند ار
افرینش او و
هر چیزی
در جهان
میباشد  که سالک ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ
ﮔﺎﻩ ﺳﻠﻮﮐی ﺨﻮﺩ'
ﭘﺎ ﺑﺴﺘﻪ ﻭ لب ﺤﺮﮐﺖ'
ﻭﺑﺎ ﮐﻨﺘﺮا
عقل  ﻮﻋﺪم
ﺨﻮﺩ ﺳﺮﻯ' و
برای ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس
هوسباز ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ'
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﺨﮑﻮﺏ
ﺷﺪﻩ ﻭﺗﻤﺎم ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﻴک ﺴﺎﻟک ﺪﺭﺳﺘﮑﺎﺭ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ)
ﭘس جبرئیل ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﺎﺭﺝ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺃﻯ ﺒﻨﺪﻩ
ﻣﻦ( ﺳﺎﻟک ﻜﺎﻣل
ﻠﺸﺪﻩ' ﻭﻋﺒﺪ ﻭ ﻣﻮﺑﺪ
آباد شده ﻭﺍﻗﻌی
ﻮ ﻣﻘّدّس ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ'
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﻨﻴﺰ ﮔﺬﺷﺘﻪ'
ﻭﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺣﻤﺎﻥ'
ﻭ ﻳﺎﺭﻯ ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮع
بشری ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ' ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ) ﭼﻘﺪﺭ ﻭﻗﺖ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺩﺭﺁﺗﺶ
ﻫﺴتی ﻮ ﻣﺮﺍ ﺻﺪﺍ
ﻣﻴﺰﻧﻰ؟ (ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺠﻬﻨمی ﻮ
ﺩﺍغ اﻳﻦ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ' ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﻐﻮل ﻔﺘﻨﻪ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﭘُﺮ
ﺍﺯ ﻓﺘﻨﻪ ﻭ ﺑﻠﺎ
ﻭ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻫﺎﻯ
الهی ﻤﺨﺼﻮﺹﺍﻭ'
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی هفت ﮔﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ) ﺍﻳﻦ ﺑﻨﺪﻩ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ' ﺷﻤﺎﺭﺵ
ﻧﮑﺮﺩﻡ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ ﺑﻌﺰّﺕ ﻭ ﻣﻘﺎم
الهی ﺨﻮﺩم ﺳﻮﮔﻨﺪ
( ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻮعی ﺘﻌﻬّﺪ
ﺍﻟﻬی اﺳﺖ) ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻣﻥ اﻳﻥ ﻄاﻠﺐ
ﺭﺍﺑ ﺎﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻯ' ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨم ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩﻡ
( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺟﻬﻨم
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ'
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺒﻤﺎﻧﻨﺪ ﺑﻨفع
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ'
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آینده 'ﺑﻔﺼل
ﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮﻯ' ﻭ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
الفعل و
بالقوه ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ

ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﮐﻪ ﻋﺠﻠﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻧﮑﻨﻴﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
عجله ﮐﺎﺭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻨﻔس سالک ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ' ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺻﺒﺮ ﺳﺎﻟک ﺒﺂﺧﺮ
ﺑﺮﺳﺪ' ﺑﻮﻯ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺗﺮک
ﺴﻠﻮک ﻛﻨﺪ' ﻭ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪ لز نجات ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
اﻭﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﺩﺭ ﻓﺸﺎﺭ
و فتنه ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺭﻭﻯ ﻨﻔﺮﺕ ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻃﻠﺐ ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻯ' ﺗﻮﺭﺍ
ﺑﺎقی ﺪﺭ ﺟﻬﻨم
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻡ)
ﻭلی ﻤﻥ ﺒﺮ ﺧﻮﺩﻡ
ﺣﺘم کرﺩه اﻡ( ﺗﻌﻬّﺪ
ﺍﻟﻬﻰ' ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮﮔﺰ ﻗﻮل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺴخ ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ)
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻯ ﺒﺤق  ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺃﻫل
ﺒﻴﺖ ﺍﻭ ﻃﻠبی  کند ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﺨﺸﻴﺪ
(ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﻠﻮک
با ولایت اﺳﺖ' ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺳﺎﻟک نیز عفو ﺍﻟﻬی
اﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ ﺗﻮﺣّﺶ
ﻭﮔﻨﺎﻩ و ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻫﺎﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ ﻠﺎﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺍﻟﻬی ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ' ﻭ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﺍﻭ' ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺳﻮآل
اﺯ ﺧﺪﺍ' ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻗﺒﻮل اﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘﺎﺳخ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ'
ﻧﻴﺰ ﻗﺒﻮل اﻋﻤﺎل
ﻮ ﺩﺍﺩﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬی ﺒﺮﺗﺮ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ) ﻭﻣﻥ
اﻣﺮﻭﺯ' ﺁﻧﭽﻪ ﺑﻴﻥ
ﻤﻥ ﻮ ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻩ' ﺗﻮﺭﺍ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻩﺍﻡ (ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺣﻘﻮق ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻮ ﺗﺄﻣﻴﻥ ﻨﻤﻮﺩ'
ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ ﺩﺍﺩﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺤق ﻤﺤﻤﺪ'
ﺍﻳﻥ ﺤق
ﺤﻘﻮقی ﻨﻴﺴﺖ'
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﻢ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺣج ﻮﺣُﺠّﺖ
ﺑﻮﺩﻥ' ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﻮﺳل
ﺒﺎ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺒﻬﺮﻩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'
ﻭلی هرﮔﺰ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮع ﻨمی
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﻋﻴسی
ﻤﺴﻴح نیز

ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ'ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎل ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭلی
هنوﺯ ﻧﺠﺎتی
لز نوع بشری ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ'
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻫﻤﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ و
فصول
مقدماتی ﺑﻮﺩﻩ'
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺪک ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﺑﺎﻋﻘل
ﻮﻋﺸق ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﻳک ﺸﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺭﻓﺘﻥ اﺎﺳﺖ.

جئیث 3194 - ﺍﺯ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ283ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﻄﺒﻪﺍﻯ ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺤﺘّﻯ ﺘﺸفعنّ
اﻟﻘﺒﻮﺭ' ﻭﺗﺒﻌث
ﺍلی اﻟﻨﺸﻮﺭ' ﻓﺎﻥّ
ﺨﺘم ﻠک ﺒﺎﻟﺴﻌﺎﺩة'
ﺻﺮﺕ ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺤِﺒﻮﺭ'
ﻭ ﺃﻧﺖ ﻣﻠک ﻤﻄﺎع
ﻮ ﺁﻣﻥ ﻠﺎ ﺗﺮﺍﻉ'
ﻳﻄﻮﻑﻋﻠﻴﮑم ﻮﻟﺪﺍﻥ'
ﮐﺄﻧّﻬم اﻟﺠﻤﺎﻥ'
ﺑﮑﺄس ﻣﻥ ﻤﻌﻴﻦ'
ﺑﻴﻀاءا ﻠﺬة ﻟﻠﺸﺎﺭﺑﻴﻦ'
ﺃﻫل اﻟﺠﻨّﻪ ﻓﻴﻬﺎ
ﻳﺘﻨﻌّﻤﻮﻥ' ﻭ ﺃﻫل
اﻟﻨﺎﺭ ﻓﻴﻬﺎ ﻳُﻌﺬّﺑﻮﻥ'
ﻫؤلاء فی اﺎﻟﺴﻨﺪس
ﻭ ﺍﻟﺤﺮﻳﺮ ﻳﺘﺒﺨﺘﺮﻭﻥ'
ﻭ ﻫؤلاء فی اﻟﺠﺤﻴم
ﻮ ﺍﻟﺴﻌﻴﺮ ﻳﺘﻘﻠّﺒﻮﻥ'
ﻫؤلاء ﺘﺤشی ﺠﻤﺎﺟﻤﻬم
ﻤﺴک اﻟﺠﻨﺎﻥ' ﻭ
ﻫؤلاء ﻴُﻀﺮﺑﻮﻥ
ﺒﻤﻘﺎﻣﻊ ﺍﻟﻨﻴﺮﺍﻥ'
ﻫؤلاء ﻴُﻌﺎﻧﻘﻮﻥ
اﻟﺤﻮﺭ فی اﻟﺤﺠﺎﻝ'
ﻭ ﻫؤلاء ﻴُﻄﻮّﻗﻮﻥ
ﺃﻃﻮﺍﻗﺎ ﻓﻰ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﺑﺎﻟﺄﻏﻠﺎﻝ' ﻓﻠﻪ
ﻓﺰع ﻘﺪ ﺃﻋﻴﺎ ﺍﻟﺄﻃﺒاء
ٴ'ﻭ ﺑﻪ ﺩاء ﻠﺎ ﻳﻘﺒل
اﻟﺪﻭاء ﺗﺎ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﻗﺒﺮﻫﺎ
ﺷﮑﺎﻓﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ'
ﻭ ﻣﺒﻌﻮثی ﺑﻨﺸﻮﺭ
ﺷﻮﻳﺪ ( ﻣﻮﺿﻮع ﺪﻧﺒﺎﻟﻪ
ﮐﻠﺎﻡ ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻮ ﺍﻳﻤﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺩﺍﺷﺖ' ﻣﮕﺮ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ  ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺭﻭح ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﻳﺶ
ﺭﺍ' ﺍﺯ ﺗﻥ ﻴﺎ ﻗﺒﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺒﻴﺎﻭﺭﺩ' ﻭ ﺁﺯﺍﺩ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ ﮔﻮﺭ
ﺧﺎکی ﻮ ﺑﻌثت ﻳﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﺑﻘﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ' ﮐﻪ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳتی
ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ ﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ (ﻧﺸﻮﺭ) ﻫﻤﺎﻥ
اﻧﺘﺸﺎﺭ ﺭﻭح
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ' ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺠﻬﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﻨﺸﺮ ﺍﻭ' ﻭ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﺍﺯ ﺗﻦ' ﻭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯاﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺨﻠﻖ' ﺑﺮﺍﻯ (ﻧﺸﺮ
ﻭ ﺣﺸﺮ) ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
اﺳﺖ) ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ ﺧﺘم
ﺴﻌﺎﺩﺕ ﺷﺪ ( ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﺎﺗﻤﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ) ﻭ ﻭﺍﺭﺩ
ﻋﺎﻟﻢ (ﺣﺒﻮﺭ) ﻭ
حِبر و ﺗﻘﺪس ﺷﺪن
' ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻭﻣﻄﺎع  ﻬﺴﺘﻰ.
(ﺑﺮﺩل ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺤﮑﻮﻣﺖ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﺪﺍﺭﺩ' ﻭﺧﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻃﺎﻋتی ﻨﺪﺍﺭﺩ)
ﻭ ﺩﺭ ﺃﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻰ'
(ﻭ ﺑﺘﻮ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻮ(ﺍﻭﻡ) ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺯﻳﺒﺎ ﺭﻭﻳﺎﻥ
ﺒﺮ ﺷﻤﺎ ﻃﻮﺍﻑ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
(ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ' ﻭ
ﺗﻤﻴﺰ ﻭ ﻣؤبد ﻃﻮﺍﻑ'
ﻭ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﺑﻠﮑﻪ ﻃﻮﺍﻑ ﺳﻠﻮﮐﻰ'
ﻭﻣﺪﺍم  ﺪﺭﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻥ ﺁﻧﺎﻥ' ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺧﺪﻣﺖ ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﮐﻪ ﺁﺏ
ﻣﻌﻴﻦ ( ﺁﺏ ﭼﺸﻤﻪ
ﻭ ﭘﺎک اﺯﺳﺮﭼﺸﻤﻪ)
ﺳﻔﻴﺪ ﭘُﺮ ﻟﺬﺕ'
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮﺷﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺃﻫل ﺒﻬﺸﺖ ﺩﺭﺁﻥ
ﻤﺘﻨﻌّم ﻬﺴﺘﻨﺪ.
(ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺪﺭ ﻣﺤﻴﻄ ﺠﺒﺮﻭتی
و یونیورس ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺃﻫل
ﺠﻬﻨﻢ' ﺩﺭﻋﺬﺍﺏ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻋﺬﺍﺏ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮگی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﺟﺎ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ'
ﻭﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ'
ﮐﻪ ﺍﻳﻨک ﺪﺭ ﺩﻭ
ﺟﻬﻨم ﻤﻘﺪﻣﺎتی
عقلی ﻮ ﺯﻧﺪﮔی ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﻭﻣﺪﺍک
ﺒﻴﺸﺘﺮﻋﻘل ﻮ ﺗﻮﺍﻥ
ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
که ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
مکرر ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ) ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭ
ﺳﻨﺪس ﻭ ﺣﺮﻳﺮ' ( ﻟﺒﺎس
ﺳﻨگ ﺪﻭﺯﻯ ﺸﺪﻩ'
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
کاﻣﻠﺎﻥ ﻮ ﺣﺮﻳﺮ
ﻭ ﻧﺮﻣﻰ) ﻫﺴﺘﻨﺪ
'ﻭﺗَﺒَﺨﺘُﺮ ﻭ
ﮔﺮﺩﻥ ﻔﺮﺍﺯﻯ ﻮﺑﺎ
فخر و ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭﺟﻬﻨم
ﻮ ﺳﻌﻴﺮ ﻭ ﺁﺗﺶ ﻣﻨﻘﻠﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' (ﭼﻮﻥ
گوﺷتی که ﺩﺭ ﺣﺎل
ﺴﺮح ﺸﺪﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺪﺍم ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰنسخ
برشری و مسخ
حیوذانب و فسخ
گیاهی و
گندیدگی و رسخ
و رسو خ جاود
انب اتمی و
حتی وسخ چون
چرک تحت جمتدب
و ریز تر از
ذاتم در واحد
انرژی کوانتوم
و حتی
حقیر تر که
تمام ابنها
مراتبی  ممکن
برای
حقارت رفتن ارواح
نئحودات  بخصوص  روح
انسلن سذکش
از
تکامل روحی و
سلوک الهی  با  ئلایت  زنده  الهی  عر زمان ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ و حتی
صد باره
بنوع بشری و
همیت  سلوک
تا قائم
برای بی
نهایت بخت  انواع
فوق بشری
فرشته گونه ﺒﺮﺳﻨﺪ)
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻐﺰ ﺳﺮﺷﺎﻥ
ﺤﺸﻮ ﻭ ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﻣﺸک ﺒﻬﺸتی  اﺳﺖ (ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻤﺪﺍﻭم ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ)
ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ گرﻓﺘﺎﺭ
ﭼﮑّﺸﻬﺎﻯ کوﺑﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺳﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
( ﺷﺎخ ﺰﺩﻥ ﺒﻴﮑﺪﻳﮕﺮ'
ﻭ ﺯﻧﺪگی ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ ﮔﻠّﻪ ﮐﻪ ﭼﻮﭘﺎﻥ
ﭽﻮﺏ ﻭﭼﮑّﺶ ﻣﻴﺰﻧﺪ
ﻭﺩﺍغ ﻤﻴﮑﻨﺪ) ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﺣﺠﻠﻪﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺣﻮﺭﻳﻪ ﺩﺭ ﺑﻐل
ﺪﺍﺭﻧﺪ ( ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﻤﻌﺼﻮم ﺸﺪﻩ'
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺠﻨسی
ﻮﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
عقلی ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ'
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺎ ﻃﻮق
ﻮ ﺯﻧﺠﻴﺮ ﺩﺭ ﺁﺗﺶ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
( ﺍﻓﺴﺎﺭ ﻭ ﺑﻴنی
ﺒﻨﺪ ﻭ ﭘﺎ ﺑﻨﺪ ﻭﻏﻴﺮﻩ)
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺘﺮس
ﻭ ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺍﻃﺒّﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭽﺎﺭﻩ ﺟﻮﺋی ﺨﺴﺘﻪ
ﮐﺮﺩﻩ' ﻭ چنان ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻗﺒﻮل
ﺪﻭﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. (ﻃﺐّ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎ'
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻣﺎﺩﮔی
ﺮﻭﺍنی افرﺍﺩ
از عقذه های  روانی ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث هر ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
بنام استعداد
آن بیماری ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻣﺎﺩﮔی ﺮﻭﺍﻧﻰ
'ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺩﺍﺷﺘﻥ
عُقده ﻫﺎﻯ ﺮﻭح
و روات
الوده
حیوانیّت
بشری ﻮﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺯﺷﺖ'ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﻨﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺯﻧﺪگی اﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺑﻤﺠﺮﺩ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺭﻭﺍنی ﺪﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺧﻴﺎﻝ' ﺗﻤﺎم
عواﺭﺽ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻔﺎ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ'
ﻭﻫﻴچ ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ
جدیدی ﺠﺪﻳﺪﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭﺑﺎ ﻋﻤﺮ ﺯﻣﺎنی
ﻄﻮﻟﺎﻧﻰ در
روش روان
درمانی
وتزکیه نفس
سلوکی شبیه ﺮوان
درمانی
پزشکان  روان  شناسی و
روان درمانی
سایکوتراپی ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عمر ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻟﺬﺗﻬﺎ ﻭ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
غیر ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ

ﺭﻭﺡ' ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

جدیث 3195 - ﺍﺯ
ﺃﺑﻮ ﻫﺮﻳﺮﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ283ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: اﺫﺍ ﺍﺷﺘﺪ
ﺍﻟﺤﺮ' ﻓﺄﺑﺮﺩﻭﺍ
ﺑﺎﻟﺼﻠﺎة 'ﻓﺎﻥّ
اﻟﺤﺮ فی ﺠﻬﻨّﻢ'
ﻭ ﺍﺷﺘﮑﺖ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﺍلی ﺮﺑّﻬﺎ' ﻓﺄﺫﻥ
ﻠﻬﺎ فی ﻨﻔثین' ﻧﻔث  فی اﻟﺸﺘاء
'ﻭ ﻧﻔث
فی  اﻟﺼﻴﻒ'
ﻓﺸﺪّة ﻣﺎ ﻳﺠﺪﻭﻥ
ﻤﻥ اﻟﺤﺮ ﻣﻥ ﻔﻴﺤﻬﺎ'
ﻭ ﻣﺎ ﻳﺠﺪﻭﻥ ﻤﻥ
اﻟﺒﺮﺩ ﻣﻥ ﺰﻣﻬﺮﻳﺮﻫﺎ
ﭼﻮﻥ گرﻣﺎ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺷﻮﺩ' ﺷﻤﺎ
ﺑﺎ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﻨک ﻜﻨﻴﺪ
(ﺻﻠﺎﺕ' ﻧﻤﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻِﻠﻪﻫﺎ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺴﻠﻮمی ﺒﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ'
ﺑﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﻨک ﺸﺪﻥ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺷﺪﻥ اﺯ
ﮔﺮﻣﺎﻯ ﺒﺪﺗﺮ ﺟﻬﻨم
آﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﮐسی ﻤﻮﻓق ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺸﻮﺩ' ﻭ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺴﺨﺖﺗﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔسﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺼﺒﺮ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﺮﻣﺎ' ﻧﻤﻮﻧﻪﺍﻯ
اﺯ ﺩﺍﻏی ﺠﻬﻨم
اﺳﺖ' ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺍﺗﺶ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺭﺏ
ﺧﻮﺩ ( ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺭﻭﻣﻴﻬﺎ' ﺍﺯ ﺭﺏ
ﺍﻟﻨﻮع ﺁﺗﺶ ﻭﻳﺎ
ﺃﺑﺮ ﻭ ﺑﺎﺩ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ) ﺷﮑﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺩ' ﻭ ﺧﺪﺍﻳﺶ ﺑﻮﻯ
اﺟﺎﺯﻩ' ﺩﻭ ﻧَﻔَس
ﺑﮑﺸﺪ. ﻳﮑﻯ ﺪﺭ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ
ﻮﻳﮑی ﺪﺭ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ.
(ﺟﻬﻨم همین ﺠﻬﺎﻥ
ما  اﺳﺖ' ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﺮﺩﻯ ﺰﻣﺴﺘﺎﻥ'
ﻭﮔﺮﻣﺎﻯ ﺘﺎﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺩم ﻮ ﺑﺎﺯﺩم  تنفّس ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ' ﻭﺭﻭج ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺖ)
ﻭ ﺍﻳﻨک ﺸﺪّﺕ ﮔﺮﻣﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﺪ' ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻨَﻔَس ﮔﺮن اﺳﺖ.
ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺳﺮﻣﺎ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﺪ' ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻨَﻔَس ﺯﻣﻬﺮﻳﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺯﻣﻬﺮﻳﺮ ﺭﺍ
ﺳﺮﻣﺎﻯ ﺰﻣﺴﺘﺎنی
ﺠﻬﻨﻢ' ﻭﺳﻮﺯ ﻭ ﺑﺎﺩ
ﺳﺮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺍﺻل
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻢّ ( ﺣﺮﻭﺭ ) ﻳﺎ ﺣﺮﺍﺭﺕ
ﻭﺑﺎﺩ ﺳﻤّﻰ ﺑﻌﻀی
ﺮﻭﺯﻫﺎﻯ گرم ﺼﺤﺮﺍﻯ
عرﺑﺴﺘﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﻧﺸﺎﻥﻤﻴﺪﻫﺪ'
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ

ﺑﺮﺍ ﻳﻥ ﺒﻮﺩﻩ' ﮐﻪ
ﺟﻬﻨم هماﻥ ﺠﻬﺎﻥ
اﺳﺖ' ﻭﺟﻬﻨم ﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻫﻤﺎﻥ ﺠﻬﺎﻧﻮم
یا گوهانوم اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺮﺟﻤﻪ
تورات ﻳﻮﻧﺎنی
ﺒﺰﺑﺎﻥ عبرﻯ ﻤﻨﺘﻘل
ﻨﻤﻮﺩ' ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺍﻧﺮﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ'
ﻭ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺟﺤﻴم
ﻮ ﺟﻬﻨم
وزردشتبان
دوزخ و قریش
زردشتی آنرا
برزخ
گفتند . ﻭﺟﻬﻨم
ﺪﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻭﻣﻠﺘﻬﺎﻯ گوﻧﺎﮔﻮﻥ'
ﺍﺳﺎمی ﻤﺨﺘﻠﻔﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮهی اﺳﺎمی ﻘﺒﺎﻳل
عرﺏ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺟﻬﻨم آﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻧﺎﺭ ﻳﺎ ﺁﺗﺶ'ﻋﮑس
ﻧﻮﺭ و تجلّی
الهی ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻫﺮﺩﻭ ﻓﺎﺭسی ﺰﺭﺩﺷﺘﻰ'
ﻣﻌﻤﻮل ﻘﺒﻴﻠﻪ
ﻗﺮﻳﺶ ﺯﺭﺩﺷتی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

حدیث 3196 –
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ283
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁتی ﻠﺎﺑثین
ﻔﻴﻬﺎ ﺃﺣﻘﺎﺑﺎ
ﮐﻪ ﻗﺮﻧﻬﺎ ﻭ ﻧﺴﻠﻬﺎ'
ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﻣﺎﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺮﻭح اﻧﺴﺎﻥ اﻣﺮﻭﺯ
در صورتهای
نوعی ' ﮐﻪ ﻣُﺠﺮم
ﺸﺪﻩ ﻭ ﺑﺠﻬﻨم ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﻮ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍع ﺮﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎم ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ: اﻟﺄﺣﻘﺎﺏ
ثماﻧیة ﺃﺣﻘﺎﺏ'
ﻭ ﺍﻟﺤﻘبة ثماﻧﻮﻥ
ﺴتة 'ﻭ ﺍﻟﺴنَة  ثاث ﻣﺎﺋﻪ
ﻭ ﺳﺘﻮﻥ

ﻳﻮﻣﺎ' ﻭﺍﻟﻴﻮم
کآﻟﻒ ﺳنة ﻣﻤّﺎ
ﺗﻌﺪﻭﻥ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺍﺣﻘﺎﺏ
ﻫﺸﺖ (ﻣﺮﺣﻠﻪ) ﺍﺳﺖ'
ﻭﻫﺮ ﺣﻘﺒﻪ ﻫﺸﺘﺎﺩ
ﺳﺎل یک طول
عمر انسان اﺳﺖ'
ﻭﺁﻥ ﺴﺎﻟﻬﺎ
هر یک ﺴﻴﺼﺪ ﻭ ﺷﺼﺖ
ﺭﻭﺯ ﺍﺳﺖ' ﻭ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﺁﻥ هزﺍﺭ ﺳﺎل اﻧﺴﺎنی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺸﻤﺮﺩ.
(ﺗﻠﻘﻴﻥ عقیده ﻣﻨﺠّﻤﻴﻥ
گذشته ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﺳﺨﺘﻴﻬﺎﻯ
ﻤﺴخ  ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺗﻤﺎم ﺸﺪنی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ' ﺳﺎﻟک
ﻴک هزﺍﺭ ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸت عرش
رحمان ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ' ﺗﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
بجهان ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍ' ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺘﻘﺎل
اﺯ ﺻﻮﺭت های ﻨﻮعی
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ ﺩﻭﺑﺎﺮﻩ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
وهمین نور  قائم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺴﺎل
ﺒﺎﻳﺪ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔی
از انواع فوق
بشری فرشته
گونه  ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻋﻤﻠﺎ ﻗﺮﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺻﺪ ﺳﺎل ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﻭلی ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺭﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﺑﻘﻮل ﺒﺮﺭﺳﻴﻬﺎﻯ
ﻨﺴﺒﻨﺘﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﻋﻠمی ﭙﻨﺠﻬﺰﺍﺭ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺴﺎل
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ' ﻭ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ' ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺧﻮﺩ ﺩﻩﻫﺰﺍﺭﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺴﺎل اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮐﺰ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
راه شیری ﺨﻮﺩ ﺟﺪﺍ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ' ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
اﻧﻔﺠﺎﺭﻫﺎﻯ
هیدﺭﻭﺟینی ﺁﻥ'
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﻘﻄﻊ ﻧﺸﺪﻩ
و ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ'ﮐﻪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺑﻤب ﻫﻴﺪﺭﻭﺟینی
'ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻤﻨﻔﺠﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﻓﻌﻠﺎ
ﺳﺮﺩ ﺗﺮ ﺷﺪﻩ' ﻭ ﺍﺯ
سی هزﺍﺭ ﺩﺭﺟﻪ
سانتی گراد ﮔﺮﻣﺎ
ﺑﺪﻩ ﻫﺰﺍﺭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺳﺎﻧﺘﻴﮕﺮﺍﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ تا بکلّی
سرد و خاموش
شود .  ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺯﻣﻴﻥ ﻮﺗﻤﺎم ﻬﺴتی
ﻤﺎﺩﻯ' ﻣﺪﺍم ﺪﺭﺗﺮﺍﮐم
ﻮ سپس ﺍﻧﻔﺠﺎﺭﺑﻌﺪﻯ'
ﻭ ﺗﺮﺍﮐم ﻤﺠﺪﺩ
ﻭﺍﻧﻔﺠﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ(ﺳﺪﻳﻢ)
ﻭﺑﺨﺎﺭ ﻭﮔﺮﺩ ﻭ
ﺧﺎک ﺪﺭ

ﻓﻀﺎ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺫﺭﺍﺕ
ﻭ ﻗﻄﻌﺎﺕ ﻭﮐﺮﺍﺕ
ﺑﻬم ﺠمع ﺸﺪﻩ' ﻭ
ﺗﺮﺍﮐﻢ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻋث  ﺍﻧﻔﺠﺎﺭﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺠﺎﻯ ﺘﻔﮑّﺮ
ﺩﺭ(ﻃﺒﻴﻌﺖ) ﺑﻔﮑﺮ(ﻓﻄﺮﺕ)
یا طبیعت ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭽﻪ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ' ﻭ
ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ'ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﮑﺠﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ؟
ﻭﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎﻫﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻩ ﺍﺗﻤﻰ
یونیورس
ناسوت 'ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
گوﻧﻪ ﺩﻧﻴﺎﻫﺎ
ﻭ عوالم ﻭ ﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ
غیر ﻣﺎﺩﻯ ﻮﻏﻴﺮ
ﺍﺗمی ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ (ﺍثیرﻣﻠﮑﻮﺕ)
ﻭ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺎﺩﻩﻫﺎﻯ
یکی رقیق تر
از دیگری  ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
جهان ها و ﺩﻧﻴﺎﻫﺎﻯ
(ﻣﺎﺳﻮﺗﻰ)ﻭ ﺳﻨﮕﻴﻥﺘﺮ
ﺍﺯﺍﺗم ﺪﺭ ﻣﺮﮐﺰﻫﺴنی
ﻬﺴﺖ. ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ'
ﺑﺠﺎﻯ ﺒﺤث ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻋﻮﺍﻟم ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻫﺴﺘﻰ' ﺑﻄﻮﺭﻋﻠمی
ﻮ ﻣﻔﻬﻮم ﺘﺮ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ( ﺍﻧﻮﺍﻉ ) ﺣﻴﺎتها
ﺒﮑﻨﻴم که ما
نسانها ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
اﻧﻮﺍع ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺍﻧﻮﺍع
گیاﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺮﺍ ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ'
ﻭبه ﻓﺼﻮل ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ.
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﻫﺎ و
شهود قائم ﺑﺒﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﭙﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻳﻢ گخ
باید پیش
برویم
که
قطعا خواهیم
رفت . ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
کنومی و ﻔﻌﻠﻰ'ﻭ
گریز از ﻗﻬﻘﺮﺍ
و تکرار گذشته
ها در آینده
ها ﺭﻭح خود را
در کمال و
شرایط لازم ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺭﺏ ﺍﻟﻨﻮع
بشری ﻘﺎﺋﻢ'
برسانیم ﻭ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺍﺧﻠﺎق ﻮﺻﻔﺎﺕ
حیوانی ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
برسیانیم ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
فرشته گونه و
الهی ﺷﻮﻳﻢ' ﻭﻧﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﺋﻴﮑﻪ
ﭼﻮﻥ گذﺷﺘﻪ ﺣﻴﻮﺍنی
خود را
تکرار
نمائیم .

حدیث 3197 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ284  ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ'
ﺁﻳﺎ ﺑﻬﺸﺖ ﻭﺟﻬﻨم
ﻤﺨﻠﻮﻕ ﻫﺴﺘﻨﺪ
(ﻣﺨﻠﻮق ﻴﻌنی اﻣﺮﻯ
ﺃﺯلی ﭽﻮﻥ ﺨﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻗﺪﻳم غیر
مخلوق ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﻮﺩ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻗﺪﻣﺘﻬﺎ' ﺑﺎﺯ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ ﻭ ﻣﻄﻠق
ﻘﺪﻳم اﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻤﺨﻠﻮق ﺒﺎﺷﺪ'
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺒﺪﺃ و
تاریخ  ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ و
آفریننده ای ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫم ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺟﺎ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
هر ﭼﻴﺰﻯ ﺰﻣﺎﻥ
ﻮ ﻣﮑﺎﻥ ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
ﻤﺘﻐﻴّﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺤث ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺟﻬﻨم ﻮ ﺑﻬﺸﺖ' ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺤثی ﻔﻠﺴفی
است ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻣﺒﺎﺣث ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ' ﻭ ﺑﻴﻨﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻤﺴﻴﺤی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺟﻬﻨم
نیز اﻳﻨک ﻬﺴﺖ
و وجوذ دارد 'ﭘس
ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ
اﺳﺖ'ﻭﺟﻬﻨم ﺪﺭ
ﺯﻣﻴﻦ. ﻭلی ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎی
بی

ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮔﻮﻧﻪ
ها ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم
ﻨﻴﺰ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮔﻮﻧﻪ ﻣﺤﺪﻭﺩه
ها ' ﻭ ﺍﻳﻥ ﺰﻣﻴﻥ
ﻨﻴﺰ ﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ
یونیورس ﻮﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺁﺳﻤﺎنی ﻮﺟﻮﺩﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺪﻧﻴﺎ ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺟﻬﻨمی
ﺒﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻠﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭنیز ﺠﻬﻨمی
ﻤﻮﻗﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
میباشد.
ﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﺒﺎﺯ ﺑﻬﺸتی
است ﻣﻮﻗﺖ ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
بازگشته بخلق
.ﻭ ﺑﻬﺸﺖ نیز ﻧﻮﻋی
ﺘﻤﺎم عیاﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺑﺎﻟﺎ
ﺁﻣﺪﻩ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ' ﻭنیز
ﺠﻬﻨمی ﺪﺭﺍﺯ ﻣﺪت
ﺑﺮﺍﻯ اﺭﻭﺍح ﺒﺸﺮﻯ
اﻣﺮﻭﺯ' ﮐﻪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﺒﻌﺪﻯ ﻤﻴروند
ﺍﮔﺮ که ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﻮ ﻃﺒﻴﻌی
ﺨﻮﺩ ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺳﻠﻮک ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺁﺳﻤﺎﻥ عملا ﺟﺎﺋی
ﻨﻴﺴﺖ بلکه ﻳک ﺨﻠﺄ
ﻭ ﺍﻣﺮﻯ عدمی اﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻴﺰ ﻣﮑﺎنی
ﻨﻴﺴﺖ' ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ

ﺑﺨﻠﻖ'ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺎﻟﻬﻰ'ﻭﻳﺎﺩﺭﺭﺟﻌﺖﻓﻮﻗﺒﺸﺮﻯ.ﻭﺍﻟّﺎﺑﻬﺸﺖﺗﮑﺎﻣﻠﻨﻮﻋﻰ'ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻳﻬﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻋﻘﻠﻰ' ﻭﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
عضوی اوگانیک
در یک ﺘﻥ و
صورت نوعی
میباشد ﮐﻪ ﺑﺎﻫم
ﻤﻨﺠﺮ ﺑﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ'
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ' ﻭﺍﺧﻠﺎق
ﻮ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺗﻤﺪنی
ﺒﻬﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ ﺭﻗﻴﻘﻰ'
ﺍﺯ ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻨﻤﺎﻳﺶ ﻣﺎﺩﻯ ﻮ
ﺑﺸﺮﻯ تشکیل ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ' ﺭﻭح
کجا ﻣﻴﺮﻭﺩ' ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻫﺎﻯ الهی ﺩﺭ
هر گونه ﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻤﻠﮑﻮتی  ﻮ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ'
ﮐﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﻣﺎﺩﻯ
اتمی ﻭﺣتی ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ'.
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﻬم ﺒﻬﺘﺮ
ﺍﺯﻋﻮﺍﻟم اﻟﻬﻰ'
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ'ﺟﺎﺋی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ (ﺟﺎ)
ﺧﺎﺹ ﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺬﻫﻥ ﻤﺎ ﺍﺳﺖ
که بتواند
تصور هر چیزی
بنماید .ﺿﻤﻨﺎ ﻣﺬﺍﻫﺐ

ﺍﺳﻠﺎمی
ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺣﺎﻝ'
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ'
ﻣﺪﺍم ﺠﻨگ ﺒﺮ ﺳﺮ
ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
عقیدتی ﻭﻓﻠﺴفی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﮐﺎفی
اﺳﺖ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﻣﺨﻠﻮﻕ'
ﻳﻌنی عکس ﻗﺪﻳم
ﺃﺯلی ﻮ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪﺟﺎ ﻭ ﻣﮑﺎﻥ
ﻮﺗﻐﻴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣلی
نیاز ابدی
دارد. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﻭ ﺭﻭح اصل وجود
اﻭ' ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺑﻬﺸﺖﻫﺎ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻮ ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺒلا  ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﻫﺴتی ﻤﺎﺩﻯ'
ﻭﻳﺎ ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯﻫﺴتی
ﺬﻫنی او ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
)  امام ﺮﺿﺎ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ:ﻨﻌﻢ'
ﻭﺍﻥّ ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﻗﺪ ﺩﺧل اﻟﺠﻨّﻪ
ﻭ ﺭﺃﻯ اﻟﻨﺎﺭ' ﻟﻤّﺎ
ﻋُﺮج ﺒﻪ ﺍلی اﻟﺴﻤاء
ﻗﺎل ﻔﻘﻠﺖ ﻟﻪ' ﻓﺎﻥ
ﻘﻮﻣﺎ ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ
اﻧّﻬﻤﺎ ﺍﻟﻴﻮم
ﻤﻘﺪﺭﺗﺎﻥ غیر ﻣﺨﻠﻮﻗﺘﻴﻦ'
ﻓﻘﺎﻝ ﻣﺎ ﺍﻭﻟﺌک
ﻤﻨّﺎ' ﻭﻟﺎ ﻧﺤﻥ
ﻤﻨﻬﻢ. ﻣﻥ ﺃﻧﮑﺮ
ﺧﻠق اﻟﺠﻨّﻪ ﻭ
ﺍﻟﻨﺎﺭ' ﻓﻘﺪ ﮐﺬّﺏ
ﺍﻟﻨﺒﻰ ﻭﮐﺬّﺑﻨﺎ'
ﻭﻟﻴس ﻣﻥ ﻮﻟﺎﻳﺘﻨﺎ
علی ﺸﻴئ
ﻭ ﺧُﻠّﺪ فی ﻨﺎﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ'ﻗﺎل اﻟﻠﻪ
ﻋﺰ ﻭ ﺟﻞ' ﻫﺬﻩ ﺟﻬﻨّم
اﻟتی ﻴﮑﺬّﺏ ﺑﻬﺎ
ﺍﻟﻤﺠﺮﻣﻮﻥ' ﻳﻄﻮﻓﻮﻥ
ﺒﻴﻨﻬﺎ ﻭ ﺑﻴﻥ ﺤﻤﻴم
ﺁﻥ . ﺁﺭﻯ
ﻤﺨﻠﻮق اﺳﺖ' ﻭﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﻭﻗتی ﻮﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﺷﺪ' ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨّم
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻫﻨﮕﺎﻣﻴﮑﻪ ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﺒﻤﻌﺮﺍج ﻤﻴﺮﻓﺖ
دید .ﻭﭼﻮﻥ ﺮﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ' ﮐﺴﺎنی
ﻬﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﺁﻥ ﺪﻭ ﻣﺨﻠﻮق ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ'
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻘﺪﻳﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.(
ﺗﻘﺪﻳﺮ ﺑﻤﻌنی
ﻘﺪﻳم اﺯﻟﻰ ﺁﻣﺪﻩ'
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
که ﺗﻘﺪﻳﺮ ﻭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻭﻗَﺪَﺭ ﻭ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ' ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻏﻴﺮ ﻣﺨﻠﻮق ﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﻣﺨﻠﻮق
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻨﺎﻗﺾ ﺩﺭ ﺣﺮﻑ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ
نیز ﻤﻴگوید 'ﺁﻧﺎﻥ
اﺯ ﻣﺎ (ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ)
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ' ﻭﻫﺮﮐس
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم  ﻤﺒﮑﻨﺪ' ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻣﺎ ﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻧﻤﻮﺩﻩ (ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﮐﻪ ﻭﺍﺭث ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﭼﻴﺰﻯ اﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺎﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
(ﺩﺭ ﺗﻌﻬّﺪ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ'
ﻳﻌﻨی ﺤتی ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
هم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ( که
سنّیان بهر
نامی که باشند
در پیمان با
ولایت الهی
بمعرفی
خداوند
نباشند پس
مسلمان هم  نیستند ) 'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ که در ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻣﻮٴﻤﻥ ﺒاشند
) ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺠﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﺪﺭ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.( ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
که ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﻗﻄﻌﺎ ﺟﺰ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻤﺴخ و نسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﮑﺮﺭ در جهان
جهنّمی ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺍﺣﺘﻤﺎل
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻣﺠﺪﺩ که ﺑﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ
که بتوانند
بانواع فوق
بشری فرشته
گونه
موفق گردند )ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ'
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺠﻬﻨّمی که ﻣﺠﺮﻣﺎﻥ
(ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻴﺎﻥ) ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ'
ﻭﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺪﺭ ﺁﻥ
ﺮﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪﻫﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺩﺍﺧل گرﻣﺎﻯ
ﺁﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ (ﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ' ﮐﻪ ﻣﺠﺮﻣﺎﻥ
گارﻣﻪ و جُرم ﺷﺪﻩ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
گردیده 'ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﻧﻮﻋی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﺗﺎ ﺑﺎﻟﻤثل گذﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺫاتی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺟﺒﺮﺍﻥ
کتتد . ﭘس ﺍﻳﻥﺠﻬﻨم
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ' ﻗﺒلی
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﺟﻬﻨم ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭک ﻤﻴﮑﺮﺩﻩ' ﻭﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻴّﻴﻮﻥ
ﺤتی ﻤﺘﻮﺟّﻪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺩﺭﺟﻬﻨم
نوع ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺧﻮﺩ'
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺪ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ' ﺩﺭﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
و فسخ و رسخ
وورسخ های بد
تر و دردناک
تر ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ'.
(ﺣﻤﻴﻢ) ﺩﺍغ ﭽﻮﻥ
ﺣﻤّﺎﻡ' ﮐﻪ ﻫﻮﺍﻯ
ﺪﺍغ ﻮ ﺁﺏ ﺩﺍغ ﻮ
ﮐثیف ﻣﺘﻌﻔّﻥ ﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﺎﺯ ﺣﻤﻴﻢ' ﻣﻮﺍﺩ
ﻣﺬﺍﺏ ﺍﺗﺶ ﻓﺸﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻋﻤﻠﺎ
ﺟﻬﻨم ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻓﻌلی آنرا ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭلی ﺒﻬﺸﺖ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ'
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ' ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ' ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺣتی ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺁﻓﺮﻳننده آﻥ ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻭل ﺁﻥ ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق کاﻣﻠﺎﻥ
در ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺑﺎ ﻋﻘل
اﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻣﻠﮑﻮتی
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺑﻬﺸت  ﺴﻮﻣ
آنها در اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭم ﺮﺟﻌﺖ
روح الهی شده
با شهود قائم ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
فرشته گونه ﺮﻭح
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫنذ
ﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
علم و اطلاع اﻟﻬﻰ'
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ ﺍﻃﻠﺎع
اﻟﻬی بوﺩﻩ' ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻥ ﻤﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ'
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴم
کلاس ﺑﺮﺗﺮ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی اﺳﺘﺎﺩ
ﺍﺯل ﺨﺒﺮ ﺍﺯ ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻮﻧﻮعی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ'
ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ بی
اﻧﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻤﺨﻠﻮق
اﺯ ﻗﺒﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻭﺟﻮﺩﻋﻠمی
هرﭼﻴﺰﻯ' ﺩﺭﻋﻠم
اﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻥ علم 'ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ' ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻮع اﺯﻟﻴّﺖ ﺧﺪﺍﺋی
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌنی ﻘﺒﻠﺎ
ﺟﻬلی ﻨﺒﻮﺩﻩ' ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﻋﻠم اﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺑﻴﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺗﺤﻘق اﻳﻥ علم
اﻟﻬﻰ' ﺑﺎ
ماهیّت الهیرﺍﺭﻭﺍح
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی ﻮ ﻳﺎ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺘﮑﺎﻣلی
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ ﻳﺎ ﻧﻪ'
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺎ (ﺣتی
اﻋﻠﻢ) ﺍﻭ از
تکامل
روح انسان با
ولایت محمدی و
شهوذ قائم  که حدّ
کفایت از
اصلاح روان ﺣﺎﺻل
گرﺩﺩ' ﻣثل اﻳﻦ ﺍﺳﺖ'  که ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﺑُﺮﺩ ﺍﺑﺪﻯ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ' ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
اﻟﻬی ئر همه
موجودات نجات
شهودی خواهنذ
یافت .ﺨﻮﺍﻫﻨﺪﺷﺪ.

حدیث  3198 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ284 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ' ﺣﻴث ﺍُﺳﺮﻯ
ﺒﻪ' ﻟم ﻴﻤﺮ ﺑﺨﻠق
ﻤﻥ ﺨﻠق اﻟﻠﻪ' ﺍﻟّﺎ
ﺭﺃﻯ ﻤﻨﻪ' ﻣﺎ ﻳﺤﺐ
ﻣﻥ اﻟﺒﺸﺮ ﻭ ﺍلطف
ﻭ ﺍﻟﺴﺮﻭﺭ ﺑﻪ' ﺣﺘّﻯ
ﻤﺮ ﺑﺨﻠق ﻤﻥ اﻟﻠﻪ'
ﻓﻠم ﻴﻠﺘﻔﺖ ﺍﻟﻴﻪ'
ﻭلم ﻴﻘﻠﻠﻪ ﺷﻴﺌﺎ'
ﻓﻮﺟﺪﻩ ﻗﺎﻃﺒﺎ
ﻋﺎﺑﺴﺎ' ﻓﻘﺎل ﻴﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ' ﻣﺎ ﻣﺮﺭﺕ
ﺑﺨﻠق ﻤﻦ ﺧﻠق
اﻟﻠﻪ' ﺍﻟّﺎ ﺭﺃﻳﺖ
ﺍﻟﺒﺸﺮ ﻭ ﺍﻟﻠّﻄﻒ
ﻭ ﺍﻟﺴﺮﻭﺭ ﻣﻨﻪ'
ﺍﻟّﺎ ﻫﺬﺍ ﻓﻤﻥ
هذﺍ؟ ﻗﺎﻝ  ﻫﺬﺍ ﻣﺎﻟﻚ
ﺧﺎﺯﻥ اﻟﻨﺎﺭ ﻫﮑﺬﺍ
ﺧﻠﻘﻪ ﺭﺑّﻪ' ﻗﺎل
ﻔﺎﻧّﻯ اﺣﺐّ ﺃﻥ
ﺘﻄﻠﺐ ﺍﻟﻴﻪ ﺃﻥ
ﻳﺮﻳنی اﻟﻨﺎﺭ'
ﻓﻘﺎل ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ'
ﺍﻥ هذا ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ' ﻭﻗﺪ ﺳﺄﻟتی
ﺃﻥ ﺃﻃﻠﺐ ﺍﻟﻴﻚ
ﺃﻥ ﺘﺮﻳﻪ ﺍﻟﻨﺎﺭ'
ﻗﺎل ﻔﺎﺧﺮج ﻠﻪ
ﻋﻨﻘﺎ ﻣﻨﻬﺎ ﻓﺮﺁﻫﺎ'
ﻓﻠﻤّﺎ ﺃﺑﺼﺮﻫﺎ'
ﻟم ﻴﮑﻥ ﻀﺎﺣﮑﺎ
ﺣﺘّﻯ ﻘﺒﻀﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺰ ﻭ ﺟل  ﭼﻮﻥ ﺮﺳﻮل
ﺨﺪﺍ' ﺑﺎﺳﺮاء ﻮ
ﻣﻌﺮﺍج ﺮﻓﺖ ﺑﻬﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺨﻠﻮقی که ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ'
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻟﻄﻒ
ﻭ ﺧوﺮﺳﻨﺪﻯ ﻮ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻣﻴﻴﺎﻓﺖ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هرﻳک اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ' ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ'
ﺑﺎﺧوﺮﺳﻨﺪﻯ ﻮﻣﺤﺒﺖ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ)
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﻰ'
(ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ) ﺭﺳﻴﺪ'
ﮐﻪ ﺗﻮﺟّﻬی ﺒﻮﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺖ. ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺃﺧﻤﻮ ﻭ ﭘُﺮﻏﻀﺐ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺟﺒﺮﺋﻴل ﭙﺮﺳﻴﺪ'
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺪﻳﺪم
ﺨﻨﺪﺍﻥ ﻮﺑﺎ ﻣﺤﺒﺖ
ﺑﻮﺩ' ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻦ. ﮐﻪ
ﺍﻭ ﻟﺒﺨﻨﺪﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺟﺒﺮﺋﻴل گت ﺍﻭ
ﻣﺎﻟک ﻨﺎم ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻣﺘﺼﺪﻯ ﺠﻬنم
اﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺍﺻل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺖ'
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭم که
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم ﺮﺍ ﺑﻤﻥ
ﻨﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺒﺨﺎﺯﻥ
ﺠﻬﻨم گفت  ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ'
ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺗﺶ
ﺟﻬﻨم ﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺷﻌﻠﻪﺍﻯ
از ﺍﺗﺶ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﻣﺪ' ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﻳﺪ' ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﭙس ﻫﺮﮔﺰ
ﻟﺒﺨﻨﺪﻯ ﺒﺮﻟﺒﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ ( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎ ﻧﻤﺎﻳﺸﻬﺎﻯ
ﺮﻓﺘﺎﺭﻯ ﻮ ﺍﺧﻠﺎقی
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ ﺠﻤﻌی
ﻤﻴﺪﺍﺩ' ﻭ ﺍﻳﻥ ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺟﻬﻨم عملا ﺍﺩﺭک
ﻮﺗﺼﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻬﻨم
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﻣﻌﺮاج ﺮﻭح ﺴﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﻭﻫﺮﺳﺎﻟکی
ﺠﻬﻨمی ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻫم
اﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮکی
اﻭ ﺟﻬﻨمی ﺁﺭﺍم
ﻮ ﺧﻨک اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻧﻴﺎﻯ ﻘﺒل
اﺯ ﺗﻮﺑﻪ ﺳﺎﻟﻚ
درجه ای ﺑﻬﺸتی
ﻤﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭلی ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬی
ﺨﻮﺩ' ﺩﺭک ﺠﻬﻨم
ﺮﺍ

ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺁﺗﺶ ﻭﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ' ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺗﻦ ﺣﻴﻮﺍنی ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ' ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮل
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی اﻳﻥ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ اﻣﺮﻭﺯ'
ﻭلی غیر ﻣﻮٴﻤﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﺪﻥ اﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ'
ﭘس ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺸﺪﻥ'
ﺩﻟﻴلی ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻗﺒﻠﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺟﻬﻨمی
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺟﻬﻨم
ﻤﻘﺎم ﻨﻮعی اﺳﺖ'
ﻭ ﻫﺮ ﻧﻮع ﭙﺴﺖ' ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻧﻮﺍع ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻗﺒلی ﺨﻮﺩ' ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻋﻘلی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﻥ
ﻤﻘﺎم ﺒﻬﺸﺘی ﻮ
ﻧﻮﻋﻰ' ﺧﻮﺩ ﺟﻬﻨمی
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﺎﻧﻮﺍع
ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺮﺗﺮاست
'ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ کرﺍﻣﺎﺕﻋﻘﻠی
ﻮ ﺭﻭﺍنی ﻮ ﺯﺑﺎﻧﻰ'
ﻭﺻﻮﺭﺕ نوعیﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ

ﺟﺴمی ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯﺟﻬﻨم ﻘﺒل اﺯ
ﺳﻠﻮﻙ' ﺟﻬﻨم ﺨﻨک
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
در ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ'
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻥ ﺠﻬﺎﻥ
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯﺟﻬﻨم ﺪﺍﻍ ﻓﻌلی
ﺨﻮﺩ' ﺑﺠﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺪﺍﻏﺘﺮ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ. ﻭلی
عاﻗﺒﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻫﻤﮕﺎﻥ اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍح ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ ﺃﺑﺪ'
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺳﻠﺴﻠﻪﻫﺎﻯ
اﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﺟﻤﺎﺩﻯ' ﻭ ﺳﻠﺴﻠﻪﻫﺎﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ گیاﻫی
ﻮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ' ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻓﺼﻮﻝ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ' ﺑﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍع  ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﻣﺪﺍم ﺪﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﻋﻘل ﻮ ﺯﻳﺒﺎﺋی
ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ' ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ' ﻭ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻯ اﻟﻬﻰ

ﺷﺒﻴﻪ ﺗﺮ' ﻭﺗﺸﺒّﻪ
ﺍﻟﻬی ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.

حدیث 3199 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ284 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻮ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎ
ﺧﻠﺖ ﺍﻟﺠﻨّﻪ' ﻣﻥ
ﺃﺭﻭﺍح اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻤﻨﺬ ﺧﻠﻘﻬﺎ' ﻭﻟﺎ
ﺧﻠﺖ ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻦ

ﺃﺭﻭﺍح اﻟﮑﻔّﺎﺭ
ﻭ ﺍﻟﻌﺼﺎة' ﻣﻨﺬ
ﺧﻠﻘﻬﺎ ﻋﺰ ﻭﺟل
ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺑﻬﺸﺖ'
ﻭ ﺍﺯ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ' ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
اﺯ ﺍﺭﻭﺍح ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺨﺎلی ﻨﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم
ﻨﻴﺰ' ﺍﺯ ﺍﺭﻭﺍح
کاﻓﺮﺍﻥ ﻤﻨﮑﺮ
ﻭ ﺳﺮﮐﺶ ﺧﺎلی ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮعی
اﻟﻬﻰ' ﻣﺪﺍم ﺪﺭﺣﺎل
ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ ﺑﺼﻮﺭﺕ

ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻮﺩﻩ. ﻭﻫﺮ
ﻧﻮع ﺘﺎﺯﻩ' ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺸتی ﺘﺎﺯﻩ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ' ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ' ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺍﻳﺮ ﺑﻮﺩﻩ' ﮐﻪ
ﺣﺪ ﺍﻗﻞ ﻫشت  ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﭙﻴﺶ' ﺁﺩم ﻤﺎﻧﻨﺪﻯ'
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
نوع بشر ﺑﻮﺩﻩ' ﻭﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺷﻒ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻴنی ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ
ﺑﻮﺩ 'ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ اﻭﻟﻴﺎﻟﻌﺰﻡ'
ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩﻩ' ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
عظیم اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ' ﺩﺭ ﻫﺮﻋﺼﺮ
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﺮﻃﺮﻳﻘﺖ
سلوکی ﻣﻘﺒﻮل
اﻟﻬی ﺪﺭ ﺁﻥ ﺰﻣﺎﻥ'
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭل ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻤﻴﺁﻣﺪﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﻧﻴﺎ ﻧﻮعی
ﺒﻬﺸﺖ ﻋﻘلی ﻮ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺭﻭﺍنی اﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﺸﺪﻩ' ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ

ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ ﻭﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﺍﺣﻮﺍل
ﻨﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮتی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮐﺎﺑﻮس
هاﻯ ﺠﻬﻨمی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ'ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ'
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﻌﺪﻯ' ﺭﺟﻌﺖ
حسینی ﺑﺎ ﻧﺴخ ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻘﺎﺋم ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﻭﻣﻮﻟﺎﻋلیّ
اﻭﻟﻴﻥ ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋﻢ 'ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
هزﺍﺭﺍﻥ ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﭼﻪ ﺑﺮخی ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ
ﺑﻘﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ'
ﻭ ﺭﻭح ﻤﻨﺘﻈﺮ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭﻋﺮﺵ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺑﻬﺸتی غیر ﻣﮑﺎنی  اﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻬﺸتی ﻤﻘﺎمی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
ﺒﻬﺸﺖ ﻣﺎﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻮعی ﺮﺍ' ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺪﺭﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
غرشته گونه ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻣﺎ ﺟﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ' ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘُﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
غیرﺳﺎﻟﻚ' ﻭﻋﺎﺻی
قشری ﺒﺮ ﺃﻣﺮ ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻟﻬی
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒﻴﻌی
ﻮ ﺣﻴﻮﺍنی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺟﻬﻨم ﻤﻮﻗﺖ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺧﻨﻜﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ' ﺍﻭﻟﻴﻦ

ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ اﻳﻥ ﺠﻬﻨم
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﺠﺎﻫل
ﻮ ﻣﻨﮑﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ'
ﻭﻳﺎ ﺃﻣﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ'
ﻭﺭﺳﺎﻟﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﺴﻮم
ﻤﻠﮑﻮتی ﻮ ﺳﻮﺯﺵ
ﺭﻭﺡ ﺑﺪﻭﻥﺠﺴﻢ
'ﻭﺟﻬﻨم ﭽﻬﺎﺭم
ﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﭙُﺮﻋﺬﺍﺏ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
(ﻋُﺼﺎﺕ) ﻳﺎﻋﺎﺻﻴﺎﻥ
ﺒﺮ ﺍﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ'ﻫﻤﻴﻥ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ' ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫﺒﻰ
آحوند پرست ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻣﻨﮑﺮ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ'
ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

حدیطث 3200
- اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ285 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺴﺠّﺎﺩ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: اﻥّ
للناﺭ ﺳبعة ﺃﺑﻮﺍﺏ'
ﺑﺎﺏ ﻳﺪﺧل ﻤﻨﻪ
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﻮ ﻫﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﻗﺎﺭﻭﻥ' ﻭ ﺑﺎﺏ
ﻳﺪﺧﻞ ﻣﻨﻪ ﺍﻟﻤﺸﺮﮐﻮﻥ
ﻮ ﺍﻟﮑﻔّﺎﺭ' ﻣﻤّﻥ
لم ﻴﻮٴﻤﻥ ﺒﺎﻟﻠﻪ
ﻃﺮفة ﻋﻴﻦ' ﻭ ﺑﺎﺏ
ﺗﺪﺧل  ﻤﻨﻪ
ﺑﻨﻮ ﺍُﻣیّة ﻭ ﻫﻮ
ﻟﻬم ﺨﺎصّة ﻟﺎ ﻳﺰﺍﺣﻤﻬم
ﻔﻴﻪ ﺃﺣﺪ' ﻭ ﻫﻮ ﺑﺎﺏ
ﻟﻈّﻰ' ﻭﻫﻮ ﺑﺎﺏ
ﺳﻘﺮ'ﻭ ﻫﻮ ﺑﺎﺏ ﺍﻟﻬﺎﻭیة
'ﺗﻬﻮﻯ ﺒﻬم ﺴﺒﻌﻴﻥ
ﺨﺮﻳﻔﺎ' ﻓﮑﻠّﻤﺎ
ﻫﻮﻯ ﺒﻬم ﺴﺒﻌﻴﻥ
ﺨﺮﻳﻔﺎ' ﻓﺎﺭ ﺑﻬﻢ
ﻓﻮﺭة ﻗﺬﻑ ﺑﻬم
غی ﺃﻋﻠﺎﻫﺎ ﺳﺒﻌﻴﻥ
ﺨﺮﻳﻔﺎ' ثمّ هوﻯ
ﺒﻬم کذلک ﺴﺒﻌﻴﻥ
ﺨﺮﻳﻔﺎ' ﻓﻠﺎ ﻳﺰﺍﻟﻮﻥ
هکذا ﺃﺑﺪﺍ' ﺧﺎﻟﺪﻳﻥ
ﻤُﺨﻠّﺪﻳﻦ' ﻭﺑﺎﺏ
ﻳﺪﺧل ﻔﻴﻪ ﻣﺒﻐﻀﻮﻧﺎ
ﻭ ﻣﺤﺎﺭﺑﻮﻧﺎ ﻭ

ﺧﺎﺫﻟﻮﻧﺎ' ﻭ ﺍﻧّﻪ
ﻟﺄﻋﻈم اﻟﺄﺑﻮﺍﺏ
ﻭ ﺃﺷﺪّﻫﺎ ﺣﺮﺍ
ﺟﻬﻨم ﺮﺍﻫﻔﺖ
ﺩﺭی ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭﺏ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﺨﺎﺹ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﻮ ﻫﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﻗﺎﺭﻭﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺠﻬﻨم ﺁﻧﻬﻢ' ﺟﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ' ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
نسخ بشزی و
مسخ حیوانی و
فسخ
وگندیدگی  گیاهی و
رسخ و رسوخ
جمادی و
وسخ  چون
چرک ' ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ارواح ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻮﺍﺭﺩ ﺸﻮﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﺮَﺣِم ﻴک
ﻤﺎﺩﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭلی
ﺠﻬﻨﻤﻴﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ  فساد
بجای
تکامل ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ' ﺍﺯﻳک
گوﻧﻪ ﺭﺣمی ﻮﺍﺭﺩ
ﺟﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﺎﺩﺕ ﺫﻫﻥ اﻧﺴﺎﻥ'
ﺩﺭ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ'ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
اﻟﻬی ﺮﺍ ﺗفکیک
ﻜﺮﺩﻩ' ﻭﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﺭﺍ ﺳﻤﺒﻮل یک
گروه ﻣﻴخواند
. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮﻳک
اﺯ ﺍﻳﻥ گرﻭﻫﻬﺎ'
ﺧﻮﺩ ﺳﻤﺒﻮل اﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺎﺋی ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻓﺮﻋﻮﻥ
کسی اﺳﺖ' ﮐﻪ ﻓَﺮّ
ﮐﺎﺫﺏ ﺩﺍﺭﺩ' و ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ ﺒﻬﺮ
دین و ﻣﺬﻫبی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﻣﺪﻋی ﻔﺮِ ﺩﻳنی
ﻮ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
کاذب 'ﻭﺣتی ﺪﻡ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
ﻮ ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻣﺎم ﻮﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ' ﻭﻫﺮ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺑﺤق اﻟﻬی ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﻴچ ﻤﻘﺎمی
اﻟﻬی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ

ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ' ﻭ ﺑﺪ ﺗﺮﻳﻥ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ' ﻫﻤﻴﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻤﺘﮑﺒّﺮ
ﻭ ﻣﺘﻔﺮﻋﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﻄﺎﻏﻮﺕ
ﻭ ﻃﻐﻴﺎﻥ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺒﺮ ﺍﻭﺍﻣﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
'ﮐﻪ ﺗﻮﺟﻬی ﺒﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ برای  تکامل
روحی ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻣﺘﻮﺟﻪ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻃﺎﻏﻮت
ﻮﺍﻗﻌی ﻬﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺒﺰﺭگ
ﻮ ﻓﺮﻋﻮﻧﻬﺎﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ' ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻃﺎﻏﻮﺕ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ'
ﻭلی ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ اﺩﻋﺎﻯ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ' ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭ ﻃﺎﻏﻮﺕ ﻣﺎﻧﺪﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ (ﻫﺎﻣﺎﻥ)
ﻭﺯﻳﺮ ﻓﺮﻋﻮﻥ' ﻭ
ﻣﺸﺎﻭﺭ ﻭ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺑﻨفع ﻔﺮﻋﻮﻥ
آحوند ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻮﻋﻮﺍﻣل ﺪﻭﻟتی
ﻮ ﺯﻭﺭﮔﻮﺋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻫم ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ' ﻭﻫم
عباﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ'
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﮐﻠﻴﺴﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻋﻮﺍﻣلی
ﺠﺎﻩ ﻃﻠﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ
'ﮐﻪ ﻫﺮﮐسی ﺮﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻭﺭﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺴﻴی ﻮ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻮ ﺣﺰﺑﻰ' ﻫﻤﻴﻦ ﻫﺎﻣﻮﻧﻬﺎﻯ
هر ﺯﻣﺎﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣّﺎ ﻗﺎﺭﻭﻥ ﻨﻴﺰ
ﺳﻤﺒﻮل ثرجو ﻮ ﻣﺘﻤﻨﺍﻥ
کلاﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺩﺍﺭﻩ بنفع
خود  ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺣﺘﮑﺎﺭ ﻭﻏﺎﺭﺗﮕﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍداﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻓﺮﻋﻮﻧﻬﺎ
ﻭﻫﺎﻣﻮﻧﻬﺎﻯ ﺰﻣﺎﻥ'
ﻭﺣتی ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫبی ﺮﺍ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﮐﻪﻫﻤﮕی
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻳک ﺠﻬﻨﻢ'
ﻭ ﺍﺯ ﻳک ﺪﺭ ﺟﻬﻨمی
وارد ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺤﺘﻰ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺒﺨﺪﺍ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
(ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﻄﺒﻴﻌی
ﻮﻣﺎﺩﻩﮔﺮﺍ' ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ'

ﻫﻤﺎﻥ کاﻓﺮﺍﻥ
ﺠﺎﻫل ﻮ ﻣﺸﺮک ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ'
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺸﺮک ﻮ ﺑُﺖ
ﺳﻨﮕی ﭙﺮﺳﺖ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﺘﻌﺒّﺪﻳﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺒﺪﺗﺮ ﺍﺯ بُت ﭘﺮﺳت
ﺳﻨگ پرست ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻴﺎ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'
ﻭﻳﺎ ﻣثل ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺒﻰ حتی
طرفدار
ولایتهای  بحق
الهی 'ﻭ

ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻣﻴﮑﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﺣتی
اﮔﺮ ﻣﺪﻋی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋلی ﺒﺎﺷﻨﺪ' ﻭلی
ﻠﺤﻈﻪﺍﻯ اﻳﻤﺎﻥ
عملی ﻳﺎ ﺍﻭم ﻮ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ'
ﻭ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺰﻣﺎﻥ ﻨﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﺍﻭم ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭلی اﮔﺮﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮکی
بکنند ﻭ ﺳﺎﻟﻜﺎﻟﻬی
ﺸﻮﻧﺪ' ﻣﺸﻤﻮل
آﻥ گرﻭﻫﻬﺎﻯ ﺠﻬﻨﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎقی ﺒﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﺯ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﻭﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﻨﻴﺰ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸت
ملکوتی ﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﺍﺯ ﺩﺭﺏ ﺳﻮم ﺠﻬﻨﻢ
ﺑنی اُﻣﻴّﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺟﻬﻨم ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ در ﺨﺎﺹ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺰﺍﺣمی
ﻨﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﺑنی
اُﻣﻴّﻪ
تاریخی ﻳک ﺸﺎﺧﻪ
ﺍﺯﻗﺒﻴﻠﻪ ﻣﺬﻫبی
ﻘﺮﻳﺶ ﺑﻮﺩﻧﺪ'که
سلوک الهی  بروش  زردشت
ومسیح
و محمد
نداشتند ولی ﭼﻮﻥ
ﺨﻠﺎﻓﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ' ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﺨﻠﻴﻔﻪ ﭼﻬﺎﺭﻡ'
ﻭﺧﻠﺎﻓﺖ ﭼﻬﺎﺭ
ﻣﺎﻫﻪ ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻦ'

ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﭘﻨﺠﻤﻴﻥ
ﺨﻠﻔﺎﻯ ﺮﺍﺷﺪﻳﻥ
ﺒﻮﺩ ﺭﺑﻮﺩﻧﺪ' ﻭﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
علیّ و ﻮﻟﺎﻳﺖﻋﻠﻰّ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ. ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺒﻌﺪﻯ' ﺗﻤﺎم
ﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ کاﺫﺏ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺷﺎﻥ' ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
علنی ﻮ ﺟﺪّﻯ ﻮ ﺧﻮﻧﻴﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤق اﻟﻬی
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﺍﺯ ﺑنی اُﻣﻴّﻪ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺸﻴﻌﻪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ ﺸﺎﺧﻪ
ﺑنی اُﻣﻴّﻪ' ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺤﻖ (ﺍﻭﻡ) ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ'
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ (ﺍُﻣﻴّﻪ)ﻫﺎﻯ
ﺪﺷﻤﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎ' ﻭ
ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺧﻠﻔﺎﻯ
عباسی ﻮﻏﻴرﻩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﺮ ﺟﻨگ
ﻮ ﺩﺷﻤنی ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯﻫﻤﺎﻥ ﺒنی
اُﻣﻴّﻪ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻳک
گوﻧﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﺩﺭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺠﻬﻨمی ﭙُﺮﻋﺬﺍﺏ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺳﺮ ﺩﺳﺘﻪ ﺑﻨﻰ
ﺍﻣﻴّﻪ' ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﭘﺴﺮ ﺍﺑﻮ
ﺳﻔﻴﺎﻥ ﺪﺷﻤﻥ
علنی ﻭ ﺭﻫﺒﺮ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ' ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻓﺘح ﻤﮑّﻪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﭘﺴﺮش
معاویه ﺩﺷﻤﻥ ﻤﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ' ﭘس ﺍﺯ ﻣﺴﻠﻤﺎن
ﮔﺮﺩﻳﺪ . ﮐﻪ ﺗﺮﻭﺭ
ﻣﻮﻟﺎ ﻭ ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ'
ﻭﭘﺴﺮﺵ ﻳﺰﻳﺪ' ﺍﻣﺎک
ﺤﺴﻴﻥ ﺮﺍ ﮐﺸﺖ. ﮐﻪ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ ﺮﺍ
(ﮐﺄﻥ ﻠم ﻴﮑن) ﻘﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺗﺎ ﺧﻠﺎﻓﺖ
خدا و محمد
نظام سیاسی
اسلام
اﺯ ﺁﻥ ﻴﺰﻳﺪ ﺑﻤﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ
ﻤﻨﺘﻘل ﻨﮕﺮﺩﺩ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺏ
ﺑتی اُﻣﻴّﻪ' ﻫﻤﺎﻥﺪﺭﺏ
ﻟﻈّﻯ ﻮ ﺳﻮﺯﺍﻥ
ﺟﻬﻨﻢ' ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺒﺎﺏ
ﺳﻘﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ' ﻭﻫﻤاﻥ
ﺒﺎﺏ ﻫﺎﻭﻳﻪ (ﻳ ﺎﺳﻘﻮﻃ
ﺪﺭﮔﻮﺩﺍﻝ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ) ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻣﺪﺕﻫﻔﺘﺎﺩ
ﭘﺎﺋﻴﺰ' ﺯﻣﺎﻥ ﺴﻘﻮﻃ
ﺁﻧﻬﺎ در چاه ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﻣﻴﮑﺸﺪ. (ﻳک
عمر ﺍﻧﺴﺎنی ﺴﻤﺒﻮل
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺟﻬﻨﻤﻰ' ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﭙُﺮﻋﺬﺍﺏ)
ﻭﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﮐﻪ ﻫﻔﺘﺎ
ﺩﺳﺎل اﺰ ﺳﻘﻮﻃ
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ 'ﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﻳک ﺠوﺶ و
فوران آتش ﺟﻬﻨﻤﻢ'
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ(ﻣﺎﻧﻨﺪ

ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺬﺍﺏ' ﺍﺯﺩﻫﺎﻧﻪ
ﺍﺗﺶ ﻓﺸﺎﻥ) ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﭘﺎﺋﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻦ ﺳﻘﻮﻃ
ﻄﻮل ﻤﻴﮑﺸﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﺎ ﺃﺑﺪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭبی
که ﻣﺘﻨﻔّﺮﺍﻥ
اﻣﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ' ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺠﻨﮕی ﻮ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﮐﺎﺭﺍﻥ ﺒﻤﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ
(ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻨﺎﻓق ﻤﻴﻤﺎﻧﻨﺪ)
ﻭ ﺍﻳﻥ عظیم ﺘﺮﻳﻥ
ﺪﺭﺏ ﺟﻬﻨم ﻮﺩﺍﻏﺘﺮﻳﻥ
اﺳﺖ. (ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺧﺎﺋﻨﺎﻥ
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ' ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
اﺣﻮﺍﻟﻯ ﺒﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﻓﺮﻋﻮﻧﻬﺎ ﻭ
ﺑﻨﻰ ﺍﻣﻴّﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺷمنی
ﻔﺮﻋﻮﻥ ﻮﺑنی
اُﻣﻴﻪ ﻋﻠنی اﺳﺖ'
ﻭلی ﺪﺷﻤنی ﻤﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺠﻬﻨم ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺮﺣم ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﻴﺎ ﺣﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ' ﻭلی اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭحی
ﺒﺎ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺮﻭح ﺨﻮﺩ'
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
عمیق ﺘﺮﻯ ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺁﻥ
ﺒﻬﺘﺮﻳﻦ بخت
آنان ﻤﺴخ ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﻮ ﺧﻮک اﺳﺖ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺗﮑﺎﻤل
اﺭﺍﺩﻯ ﻮ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ'
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ
بمعرفی
خداوند ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ' ﻭ ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻔﺴﺨﻬﺎﻯ
ﮔﻴﺎﻫی ﻮﺭﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺠﻤﺎﺩﻯ'ﺳﺮﺍﺯﻳﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣتی ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ'
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ گذﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻫﺎﺋی
اﺯ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.

حئیث 3201 –
پیامبر ادامه
میدهد (ج؟ص؟) ﺘﮑﻠّم
اﻟﻨﺎﺭ ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ثلاثة ﺃﻣﻴﺮﺍ ﻭﻗﺎﺭءا
ﻭﺫﺍ ثرﻭة ﻣﻥ اﻟﻤﺎﻝ'
ﻓﺘﻘﻮﻝ ﻟﻠﺄﻣﻴﺮ'
ﻳﺎ ﻣﻥ ﻮﻫﺐ ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﻪ ﺳﻠﻄﺎﻧﺎ ﻓﻠم
ﻴﻌﺪﻝ' ﻓﺘﺰﺩﺭﺩﻩ
ﮐﻤﺎ ﻳﺰﺩﺭﺩ ﺍﻟﻄﻴﺮ
ﺣَبّ ﺍﻟﺴﻤﺴﻢ'
ﻭ ﺗﻘﻮل ﻠﻠﻘﺎﺭئ
'ﻳﺎ ﻣﻥ ﺘﺰﻳّﻥ ﻠﻠﻨﺎس
'ﻭ ﺑﺎﺭﺯ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﻟﻤﻌﺎﺻﻰ'
ﻓﺘﺰﺩﺭﺩﻩ' ﻭ ﺗﻘﻮل
ﻠﻠﻐنیّ ﻴﺎ ﻣﻥ
ﻮﻫﺐ ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻪ ﺩﻧﻴﺎ
ﮐﺸﻴﺮة ﻭﺍﺳﻌﻪ'
ﻭ ﺳﺄﻟﻪ ﺍﻟﺤﻘﻴﺮ
ﺍﻟﻴﺴﻴﺮ ﻗﺮﺿﺎ'
ﻓﺄبی اﻟّﺎ ﺑُﺨﻠﺎ
فتزﺩﺭﺩﻩ  ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم
ﺪﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ'
ﺑﺎ ﺳﻪ ﮔﺮﻭﻩ ﻣﺮﺩم
ﺤﺮﻑ ﺩﺍﺭﺩ ( ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هم ﺍﻳﻨﻚ'
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺁﺧﺮ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ' ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮﻉ
و ایدآل کمال
بشر'ﻭﭘس ﺍﺯ ﻳک ﻤﺮگ
قبل از ﻣﺮگ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﺪﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ و ﻣﺤﺸﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ' ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺘﻌﺒّﺪﺍﻥ ﻘﺸﺮﻯ'ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻤﺤﺸﺮ ﺍﻧﺎﻥ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ' ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﻴﺎم ﻮﺑﺮﭘﺎ ﺷﺪﻥ'
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎل ﻤﺎﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻭﺩ' ﺗﺎ ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭﺣﺸی
ﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﺸﻮﻧﺪ)
ﺍﻳﻥ ﺴﻪ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﻓﺮﺍﺩ'
ﻳکی اﻣﺮﺍ ﻭﺣﮑﺎم
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﻭﻳکی ﻘﺎﺭﻳﺎﻥ
( کتاب
قرآن و ﻗﺮﻩﮔﻴﺮﺍﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ناموفق ) ﻭﻳﮑﻰ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ ﻤﺎل
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ( ﺃﻣﻴﺮ ﻫﺮ
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺃﻣﺮ ﻭ ﻧﻬی ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﭼﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺳﻴﺎسی ﻮﻳﺎ ﻧﻈﺎﻣﻰ'
ﻭﻳﺎ ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﺑﺪﺗﺮﺍﺯﻫﻤﻪ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻤﺬﻫﺒﻰ'
ﺍﻋم اﺯﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻮﻏﻴﺮﻣﺴﻠﻤﺎﻥ'
ﻭﻳﺎ ﺳﻨّﻯ ﻮ ﺷﻴﻌی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ' ﮐﻪ ﻣﺪﻋی
ﺒﺎﻃل اﺳﻠﺎﻡ' ﻭ
ﻳﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖﻋلیّ
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی ﻤﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ' ﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳنی
اﻟﻬی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
باز ﻤﺮﺩم ﺃﻣﺮ ﻭ
ﻧﻬی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻣﺎل
ﺠمع آﻭﺭﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'
ﻭ ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺪﺍﻧﺎﺋیث
ﺪﻳنی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ'
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﮐﺴﺐ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬی ﻮ ﺩﻳﻨﻰ' ﻭ
ﺍﻣﺮ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﻭﻳﺎ
ﻧﻬی اﺯ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺮﺳﻪ
ﮔﺮﻭﻩ ﻧﻴﺰ ﺳﺘﻤﮕﺮ
ﻭﻇﺎﻟم ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﺑﺨﻮﺩ ﻭ ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﺗﺶ ﺑﺄﻣﻴﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﺃﻯکسی
که

ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺘﻮ ﺳﻠﻄﻨﺖ
ﻭ ﺗﺴﻠﻄ ﺪﺍﺩ' ﻭلی
عدﺍﻟﺖ ﻧﮑﺮﺩﻯ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺟﻬﻨم
ﻴﮑﺎﻳک اﻣﺮﺍﻯ
ﺳﺘﻤﮕﺮ ﺭﺍ' ﭼﻮﻥ
ﭙﺮﻧﺪﮔﺎﻥ ﺒﺎ ﻧﻮک
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﭼﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺟﻬﻨم ﺒﻘﺎﺭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺃﻯکسی
که ﺑﻤﺮﺩم اﺑﺮﺍﺯ
ﻭ ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﺨﺪﺍ
ﺷﻨﺎسی ﻤﻴﮑﺮﺩﻯ'
ﻭلی ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺠﻨﮕﻴﺪﻯ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺗﺶ ﺍﻭ ﻭﺍﻣث
ال اﻭﺭﺍ' ﭼﻮﻥ ﭙﺮﻧﺪﻩﺍﻯ
که ﺩﺍﻧﻪ ﺑﺮﻣﻴﭽﻴﻨﺪ'
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺧﻮﺍﻫﺪ
ﭼﻴﺪ ( ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯﻗﺎﺭﻯ
کتاﺏ ﻗﺮﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ'
ﮐﻪ ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺘﻈﺎﻫﺮ ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ'ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎنی که ﻣﺪﻋی
ﺴﻠﻮک ﻮ ﻗﺮﻩﮔﻴﺮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ' ﮐﻪ ﺩﺭﺧﻔﺎ
ﺁﻥ کاﺭﻫﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ نیز ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺎ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻤﺬﻫبی ﻮﻇﺎﻫﺮ
ﺭﻭﺣﺎنی ﻮ ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
کاﺫﺏ ﺧﻮﺩ ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺧﺪﺍ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﺎ
ﺧﺒﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﻋﻤل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺳﺎلک ﻤﺪﻋی ﻘﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺴﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ' ﻭلی
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻃﺎﻟﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'
ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍقع ﻴک ﻨﻮع
ﻨﻔﺎق ﻮ ﺩﺷﻤنی
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﻳﻥ ﺪﺷﻤنی ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ) ﻭﺟﻬﻨم ﺒثرﻭﻣﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﺃﻯ
کسی که  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎل ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﻮ
ﻭﺳﻌﺖ ﺯﻳﺎﺩ ﺑﺘﻮ
ﺩﺍﺩ' ﻭلی ﭽﻮﻥ ﻔﻘﻴﺮﻯ
اﺯ ﺗﻮ ﺍﻧﺪﮐﻰ ﺧﻮﺍﺳﺖ'
ﺑﺨﺎﻟﺖ ﮐﺮﺩﻯ. ﻭﻟﺬﺍ
آﺗﺶﺟﻬﻨم ﭽﻮﻥ
ﭙﺮﻧﺪﻩ ﺑﺮﻣﻴﭽﻴﻨﺪ
( ﺳﻤﺒﻮل گرﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺟﻬﻨﻤﻰ' ﮐﻪ ﻣﺎنع
اﺯ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺟﺴم
ﻮ ﺫﻫﻥ ﻤﺮﺩم ﻤﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
که ﺭﻓﺎﻩ ﻋﻘلی ﻮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋی ﻤﺮﺩم
ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﻨﻨﺪ' ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﻔﮑﺮ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻴﺒﻴﻔﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺘﺎ ﺩﺭ ﺟﺴم
ﻮ ﺫﻫﻥ ﺴﺎﻟﻢ  ﻭ ﺗﻮﺍﻧﺎ
ﻧﺸﻮﺩ' ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﮑﺮ ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
اﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﺑﻴﻔﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣتی ﺒآﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﻮﻣﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺍﺯﻫﺮ
ﻟﺤﺎﻇ ﻤﺰﺍﺣﻢ ﻣﺮﺩم
ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ'
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟم ﺪﺭ ﺟﺴم ﻮ
ﺫﻫﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ عاﺩﻯ
ﻮ ﻧﻮﺭﻣﺎل ﺮﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﺿﻤﻥ
ﺪﺍﺩﻥ ﺸﺎﻧس ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻨﻴﺰ  ثوﺍﺑﻬﺎﺋی
ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ ﺍﺳﺖ.

حدیث 3202 - ﺍﺯﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ286ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ'
ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ ﺠﺎﻯ ﺩﻧﻴﺎ
ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ؟ ﺍﻣﺎم
ﻔﺮﻣﻮﺩ: ﻮﺍﺩ ﺑﺎﻟﻴﻤﻦ'
ﻳﻘﺎل ﻠﻪ ﺑﺮﻫﻮﺕ'
ﻭﻫﻮ ﻣﻥ ﺃﻭﺩﻳﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ' ﻭ ﺳﺄﻟﻪﻋﻥ
کلام ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺠﻨّﻪ'
ﻓﻘﺎﻝ' ﮐﻠﺎم ﺃﻫل
اﻟﺠﻨّﻪ ﺑﺎﻟﻌﺮﺑیّة
'ﻭﺳﺄﻟﻪ ﻋﻥ
کلام ﺃﻫل اﻟﻨﺎﺭ'
ﻓﻘﺎﻝ ﺑﺎﻟﻤﺠﻮﺳﻴّﻪ

ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ ﺠﺎﻯ ﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺭّﻩ ﻭ ﺻﺤﺮﺍﺋی
ﺪﺭ ﻳﻤﻥ اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺑﺮﻫﻮﺕ ﻧﺎم ﺪﺍﺭﺩ
( ﻧﺎﻡ ﺻﺤﺮﺍﻯ ﺒﺰﺭگی
ﺪﺭ ﺟﻨﻮﺏ ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
بنام ربع خالی
اﺳﺖ' ﮐﻪﺍﻳﻨک ﻀﻤﻥ
ﻤﻤﺘﻠﮑﺎﺕ ﻳﻤﻥ
ﺠﻨﻮبی ﻳﺎ ﻳﻤﻥ
ﻤﺘّﺤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺮﻫﻮﺕ' ﻳﻌنی ﺼﺤﺮﺍﻯ
ﺒﺪﻭﻥ ﺁﺏ ﻭﻋﻠﻒ'
ﮐﻪ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ اﺯ ﻗﺪﻳم
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺼﺤﺮﺍ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ ﺑﻠﻌﻴﺪﻩ'
ﻭﮔﻤﺸﺪﮔﺎﻥ ﻨﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ' ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺘﺨﻴلی ﺒﺴﻴﺎﺭﻯ
گفته ﺍﻧﺪ ﻭﻳﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺪﻭﺭ
ﺗﺮﻯ' ﺁثاﺭﻯ اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻳﺎﻓﺖ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺮﻭح
اﻧﺴﺎﻥ غیر ﺳﺎﻟﻚ'
ﻭ ﻓﺎﺳﺪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
روان ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﺭﻭﺍنی ﺨﺸک
ﻮ ﺩﺍﻍ' ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
هرﮔﻮﻧﻪ ﺁثاﺭ ﻣثبت
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺳﭙس ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ' ﺯﺑﺎﻥ
ﺃﻫﻞ ﺑﻬﺸﺖ ﮐﺪﺍم
اﺳﺖ' ﻣﻮﻟﺎ ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ ﮐﻠﺎم ﺃﻫل
ﺒﻬﺸﺖ ﻋﺮبی اﺳﺖ
(ﻣﻮﻟﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺯﺑﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ' ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺎﺩﺍم که ﻗﺮﺍﻥ
عربی اﺳﺖ' ﻭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﻣﻄﺎﻟﺒﺶ
ﺑﻌﺮبی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ'
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ' ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ'
ﻭﺳﭙس ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻮﻟﺎ' ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
ﺰﺑﺎﻥ عربی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻓﺮﻫﻨگ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻗﺮﺍﻥ ﻮ اصل
حکمتهای ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻌﺮبی تا ﺒﻔﻬﻤﻨﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﻭﺣتی
ﺪﺭ ﺑﻴﻥ ﻘﺮﻳﺸﻴﺎﻥ
ﻘﺒل اﺯ ﺑﻌثتع ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
ﺮﺍ (ﺟﻢ) ﺷﺪﮔﺎﻥ (ﭼﻮﻥ
ﺠﻤﺸﻴﺪ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﺟَم و جمع ﺸﺪﻩ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلّیات ﺍﻟﻬﻰ'
ﻭ ﺟﻤﻌﻪ ﺩﻳﺪﻩ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ'
ﻭﺍﻏﺎﺯ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﺒﺨﻠق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺠم ﺸﺪﻥ ﻮ ﺯﺑﺎﻥ
ﺠﻢ' ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻌﺎﺭ
ﺯﺭﺩﺷتی ﺴﺎﺑق ﻘﻮم
ﻘﺮﻳﺶ ﺑﻮﺩﻩ. ﻭلی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﻋﺮﺍﺑﻰ

ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ' ﮐﻪ ﺑﻤﻌنی
ﺠﺎﻫﻠﺎﻥ غیر ﺷﺎﻫﺪ'ﻭ
ﻳﺎ ﻧﺎ ﺩﺍﻧﺎﻥ
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘلی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
مراتی
تجلّی ﺍﻟﻬی ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﺤﻔﻈ
اﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻣﺮﺩم
عرﺏ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﮐﻠﻤﻪ ﻋﺮﺏ ﺭﺍ
بمعنی ﻣﻌﺎﺩل ﺠم  ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ'
ﻭ کلمه ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺭﺍ
ﻣﻌﺎﺩﻝ (ﺃﺟم ﻴﺎ
ﻋﺠﻢ) ﺑﺪﻭﻥ ﺠم  و شهود ﺒﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺣﺪﻳثی
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻓﺎﺭسی
گوئی ﺒﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﻮ ﻣﻠﺎﺋک از
پیامبر آﻣﺪﻩ'
است که ﻣﻨﻈﻮﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
ﻬﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﺑﺰﺑﺎﻥ
(ﺟم ﺸﺪﮔﺎﻥ) ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. زیان
پارسیان ﺰﺑﺎﻥ
ﺨﺎﺹ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ است . ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ'
ﻧبی عربی ﺁﻣﺪﻩ'
ﮐﻪ ﺟﻤﺸﺪﻩ ﻭﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ' ﻭﺍﻋﺮﺍبی
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻧﻮع ﺰﺑﺎﻥ
ﻔﺎﺭسی ﻨﻴﺴﺖ' ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺭ ﺑﻴﻥاﻳﺮاﻧﻴﺎﻥ
ﻬﺴﺖ. ﻭ ﺯﺑﺎﻥ
عربی ﻮﻏﻴﺮ ﻋﺮبی
مطرح ﻨﻴﺴﺖ' ﮐﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻓﺮﺍﻭﺍنی
ﺒﻴﻥ ﺁﻥﻤﻠل ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺯﺑﺎﻥ ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﺃﻋﺠمی
گغتند 'ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
بی ﺰﺑﺎﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﻭﻳﺎ ﺍﻟﮑﻥ ﺒﺎﺷﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺣتی اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟﻚ' ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺯﺑﺎﻥ عربی ﻮﺟم
ﺸﺪﮔﺎﻥ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺯﺑﺎﻥ اﻋﺮﺍﺏ
ﻭ ﺃﻋﺠﻤﻰ. ﺍﺯﻃﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻘﺒل اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﺷﻬﺮﺕ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻭﭘﺎﺭﺳﺎئی و
درویشی ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺮﺯﻣﻴﻥ
ﭙﺎﺭس ﻭ ﻓﺎﺭس ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻗﻮم ﭙﺎﺭس
ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻘﻪ
استان ﻓﺎﺭس ﻧﺒﻮﺩﻩ'
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ ﻔﺎﺭﺳﻴﺎﻥ
ﺰﺭﺩﺷتی ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ'
ﭘﺎﺭﺳﺎ ﻭﻋﺎﺑﺪ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻮﻟﺎ' ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺪﺭ ﺑﻴﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭽﻮﻥ ﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ' ﻳﺎ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﻮ ﭘﺎﺭﺳﺎ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭلی ﺪﺭ
ﻋﺼﺮ ﻣﻮﻟﺎ' ﻭ ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺑنی
اُﻣﻴّﻪ' ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺘﻌﺼﺐ ﻗﻮمی
عربیﺒﻮﺩﻧﺪ' ﻣﻠل
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ غیر ﻋﺮﺏ
ﺭﺍ ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻭ ﺍﺳﺘثماﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻣﻮﻟﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻥ ﭙﺎﺴخ
ﺮﺍ ﺑﺠﺎﺳﻮﺳﺎﻥ
ﻤﻌﺎﻭﻳﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
عربی ﻴﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺯﺑﺎﻥ اﻋﺮﺍﺑﻴﺎﻥ
ذلیل بهشتی
بودن نیست ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻨﻪ ﺑﺨﻠﻖ'
ﺍﺯﻏﻴﺮ ﻣﻠل عرﺏ'
ﻋﻤﻠﺎ ﺟم ﺸﺪﻩ ﻭﻋﺮبی
ﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ' ﻭﻟﻰ
ﺯﺑﺎﻥ عربی ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺣتی اﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﺰﺑﺎﻥ عرﺑﻰ' ﺩﺭ
ﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳخ گذﺷﺘﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺏ' ﻫﻤﻴﻦ

ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺭک ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺍﺳﻠﺎم ﻮ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻗﺮﺍﻥ ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﻳﻥ ﻤﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﻮﺧﺘﻥ ﺰﺑﺎﻥ
عربی ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺣتی
هرﺷﺶ ﺭﺍﻭﻯ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺃﻫل ﺴﻨّﺖ' ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﺮﺍنب ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﭘس ﺍﻳﺮﺍنی ﺒﻮﺩﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ ﻤﻨﺎبع
ﺸﻴﻌﻪ ﺟﺎﻯ ﺘﻌﺠﺐ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﺠﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
ﻮ ﺃﻫل ﻨﺎﺭ ﻭ ﺁﺗﺶ
ﮐﺪﺍم اﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻤﺠﻮسی
ﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.(
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺠﻮس
معرّب ﻣﻐﻮس ﻳﻮﻧﺎنی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻤﻐﻬﺎﻯ
ﺰﺭﺩﺷﺘﻰ'یا ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
این دین قشری
و چندین مذهب  زردشتی
غیر سلوکی مُغ
و شهر مغان
میگفتند  در حالیکه
تنها سالکان
زردشتی بَغ
گفته میشد  و قوم
قریش در اصل  قره
گیران بودند  که
سالکان
راستین آنها
در مکّه و
بقبول پیامبر
در قرآن
بَکّه
که کعبه گفته
شد و یا برای
َهر مدینه و
جای دین ورزی  سلوکی
با محمد شد  که قبلا
یَثرب گفته
میشد. و شهر
مکه اطراف
کعبه
برای مردم
قشری قریشی که
دنبال مَغ های
آحوند بودند
مکّه گفته ﻣﻴﺸﺪ.  ﮐﻪ
اعراب
تقریبا  همگی ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺮک ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
کرﺩﻩ' ﻭﻗﺸﺮﻯ
گرﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﺸﮑل  همه ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ' ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺯﻣﺎم ﺮﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ' ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ گرﻯ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻩ می اﻧﺪﺍﺯﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺪک ﺴﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﻣﺨفی ﻮ تا
کنون حتی  در
ایران طرفدار
ولایت سیاسی
علیّ
سالکان
ولایتها الهی
سلوکی ﺗﺮﺳﺎﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺰﺭﺩﺷﺘﻰ'
ﺻﺪﻫﺎ ﺳﺎل ﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ'
ﻭﻫﺪﻑ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺠﻨﮕﻴﺪﻧﺪ'
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻤﻬﺎﺟﺮﺗﻬﺎﻯ
ﺪﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ' ﭼﻮﻥ
همین ﻗﻮم ﻘﺮﻳﺶ
ﻴﻤﻥ ﺸﺪ. ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎﺭﻭﭘﺎ ﻭ ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪ
و دور ﻭ ﺍﻓﺮﻳﻘﺎ
تا چین ﻧﻴﺰ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺰﺭﺩﺷتی
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﺒﺎﺯ
ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻥ ﻤﻬﺎﺟﺮﺍﻥ
ﺒﻮﺩﻩ' ﮐﻪ
برهمن کامل
الهی زردشتی
بقول
قرآن فرزند
آزر یل آتش و
زردشت
بود که وی  باورشلیم
گروه
یهودیان
یهوه طلب
زردشتی
بودند و برخی
هم بمصر رفتند
قوم صتبه و ایزدی
ها و علیّ
اللهی ها که
(ایلی یا
إلی)
پرستی
میکرده نیز از
زر دشتیان
مهاجر از
مزاحمت خونین
مسلمانان
قشری سنّی
بوده و هستند .
ابراهیم
اولین
پیامبران ﻤﻌﺮﻭﻑ'
ﺑﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﺮﺍ ﺗﺎﺳﻴس ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭ ﻗﺮﻳﺸﻴﺎﻥ
که  از  ایران
سپس بیمن رفته
بودند ﺑﻤﮑﻪ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ
ﮐﺮﺩﻧﺪ' ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
(ﻣﮑّﻪ ) ﺷﻬﺮ(ﻣُﻐﻬﺎ)
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﮑّﻪ ﺭﺍ  ﻳﺎ ﺷﻬﺮ ﺑةﻐﻬﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ. ﻭﮐﻌﺒﻪ
همان بکّه  بگفته
قرآن ﻣﻌﺒﺪ ﻗﺮﻳﺶ
سالک زردشتی 'ﮐﻪ
ﻣﺴﺠﺪ ﺍﻟﺤﺮﺍم
اﺳﻠﺎﻣی ﺸﺪ' ﺩﻗﻴﻘﺎ

ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ ﺍﺗﺸﮑﺪﻩ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ' ﻭ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺸﺨﺼﺎﺕ فنّی
کعبه ﺯﺭﺩﺷت
در استخر فارس
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﻘﻮم ﻘﺮﻳﺶ' ﻣﺠﻮس
ﻳﺎ ﻣﻐﻮس ﺑﻤﻌنی
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ ﺨﻠﻖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻣﻮﻟﺎ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﻭﻗﻄﻌﺎ ﺍﺯ ﻧﻈﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺨﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻭﻗﺸﺮﻯ غیرﺳﺎﻟﻚ'
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺠﻮس
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
کلام ﻮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
مادی ارسطو ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ و
کاملان ﻤﺤﻤﺪﻯ'
ﺣﻘﻴﺮ ﺍﺳﺖ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻗﻮم ﻘﺮﻳﺶ
ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻣﺨﻠﻮﻃ ﺸﺪﻩ' ﻗﻮم
ﻤﺬﻫﺒﻰ قشری ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﻘﻮمی ﻘﺒﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺸﺪ ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻮﺍﮊﻩ
ﻓﺎﺭسی قدﻳم ﺯﺭﺩﺷتی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺣﻔﻈ
کرﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﭼﻨﺪ
ﺻﺪ ﻭﺍﮊﻩ ﻓﺎﺭسی
ﺪﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﻴﺴﺮ
ﺷﺪ' ﺍﻳﻥ ﻮﺍﮊﻩﻫﺎﻯ
ﻔﺎﺭسی ﻘﺪﻳم ﺮﺍ
ﻣﺸّﺨﺺ ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ.
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺑﻴﺎﻥ
اﺻﺎﻟﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺯﺭﺩﺷتی ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻗﺮﻳﺶ ﻭ ﺍﺳﻠﺎم
اﺳﺖ. ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺒﻨﻴﺎﺳﺮﺍﺋﻴل
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻥ اﺻﺎﻟﺖ
ﺯﺭﺩﺷتی ﻮ ﺍﻳﺮﺍنی
آریا شدگان
کامل الهی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻗﺼﺪ
ﺍثیباﺕ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺰﺑﺎﻥ ﻔﺎﺭسی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ' ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻫﺮ ﻗﻮﻣﻰ ﻣﺪﺍم
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﺪﻳنی
ﻮ ﻓﻠﺴﻔﻰ'ﻳک ﻘﻮم
ﺒﺎقی ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﻗﻮﻣﻰ ﺣﮑﻤﺖ
ﺩﺭﺳﺖﺗﺮ ﻭ ﺍﻟﻬی
ﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ'
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺪﺭﺍﺯﺗﺮﻯ
اﻟﻔﺎﻇ ﻮ ﻣﻔﺎﻫﻴم
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻘﻮم ﻮﻳﺎ
ﺍﻗﻮﺍم ﻤﺘﺄثّر
ﻣﺠﺎﻭﺭﺑﺎﻗی ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺯﺑﺎﻥ ﺤﮑﻤﺖ
ﻓﺎﺭﺳﻰ' ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی اﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
آریا و ﭙﺎﺭﺳﺎ' ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم اﺭﻭﭘﺎ ﻭﺧﺎﻭﺭ
ﻣﻴﺎﻧﻪ ﻭﺍﻓﺮﻳﻘﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺣتی ﺪﺭﺷﺮق ﺘﺎ
ﮊﺍﭘﻥ ﻨﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ اﻳﺮﺍنی
ﻮ ﺁﺭﻳﺎﺋی ﺴﻴﺎﺳﻰ'
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻟﻬی ﺒﻮﺩﻥ
ﻮ ﭘﺎﺭﺳﺎﺋی ﻮﭘﺎﮐی
ﺮﻭﺍﻥ ﻤﻄﺮح اﺳﺖ
که زیاتی
خدائی میباشد.
ﻗﺮﻳﺸﻴﺎﻥ ﺣتی
ﺪﺭ ﻧﺎ ﺳﺰﺍ
گفتن ﺑﻴﻜﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺎﻟﻔﻈ ﻤﺠﻮسی
ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺗﻌﺼﺐ
ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ ﺍﺣﺎﺩﻳث
'ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺗﻔﺴﻴﺮﺳﻠﻮﮐی
ﻮﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬی ﺮﺍ
ﺭﺩ ﮐﺮﺩ. ﻭﻳﺎ ﺳﺨﺖ
ﺑﺪﺍﻦ ﭼﺴﺒﻴﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﺩﻭ ﺣﺎﻟﺖ'
ﺩﻟﻴل عدم ﻔﻬم
عرﻓﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﻣﺠﻮس ﻭ ﻣﻐﻬﺎ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺰﺭﺩﺷتی
ﻮﻗﺮﻳﺸﻰ' ﻭﺣتی
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺴﻨّﻯ
ﻴﺎ ﺷﻴﻌﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻨﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ' ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻜﺎﻟﻬی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺘﻤﺎمی
اﺩﻳﺎﻥ ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻮﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻤﺠﻮس
که بنجس نیز
تبدیل شد ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺗﻤﺎم گوﻳﺸﻬﺎﻯ
غیر ﺳﻠﻮﮐﻰ' ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻠل ﻤﺠﻮسی
است  ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻋﺮﺍبی اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﺠم ﺸﺪﮔﺎﻥ
ﺒﻬﺸتی ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﻗﻄﻌﺎ ﺯﺑﺎﻥ
عجمی ﻭ ﺣتی ﺃﻋﺠمی
ﺪﺍﺭﻧﺪ' ﻭ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﻣﺒﺎﺣث ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻓﺎﺭسی ﭙﺎﺭﺳﺎﻳﺎﻥ
ﻮ(ﻋﺮبی در ﺘﺮﺑﻴﺖ
ربّانی )ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻪ ﺯﺑﺎﻥ
عجمی ﻮ ﺃﻋﺠمی
غیر

ﺍﻟﻬﻴﻮﻥ' ﻭ ﻳﺎ ﺯﺑﺎﻥ
اﻋﺮﺍﺑﻴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻗﺮﺍﻥ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﺠﻮس 'ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺗﻌﺒّﺪ'
ﻳﺎ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﻗﻌی  ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻭﺁﻧﻬﺎﺭﺍ (ﻣﻠﺄ)
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻠّﺎﻫﺎ
ﻭ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺩﺍﻧﺎﺋی
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻣﺠﻮسی
که ﻣﻮﻟﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ'
ﺩﻳﻥ ﻮ ﻣﺬﻫﺐ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪﻧﺎم یک ﺰﺑﺎﻥ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﺩﻳﻨی
غیر ﺳﻠﻮﮐﻰ' ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﺳﻠﻮک اﻟﻬی
ﻘﺪﻳﻢ' ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻬﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﺑﺎﻃﻞ
هر ولایت فقیه
گه سنّی یا
شیعی ﻫﻤﮕی ﻤﺠﻮسی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﻫﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻮﻟﺎ' ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺗﻤﺎم اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬی ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ' ﺩﺭ
ﺣﮑم ﻤﺠﻮس ﻭ ﻣﺘﻌﺒّﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩ' ﮐﻪ ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
ﺒﻌﺪﻫﺎ' ﺍﺯ ﺳﺮ ﺩﺷﻤنی
ﺒﺎ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﻓﺎع
ﺘﺒﻠﻴﻐﺎتی اﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ'
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺣﻨﻴﻒ
ﺍﺑﺮﺍﻫیم ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺁﺯﺭ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ'
ﻭ ﺗﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ
ﻴﻬﻮﺩ ﻭ ﻣﺴﻴﺤﻰ'
ﺑﺎﺯ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ اﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻗﺒل اﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ'
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺁﺩم ﻮ
میترای نوح و
بودا ﺑﻮﺩﺍﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
و زرذشت
ئ نسیحی ﺍﺩﻳﺎنی
ﺴﻠﻮکی ﺒﻮﺩﻧﺪ  ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺪﻳمی
ﻮ ﺁثاﺭ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺍ ﻫﻴﭽﮑﺪﺍم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﻳﻥ ﺤﻨﻴﻒ' ﻳﻌن
ﻄﺮﻳﻘتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﻳک ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ' ﻭﺣﺪّ
اﮐثر  ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رب
النوع
بشری ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ
اﮔﺮ ﺳﻠﻮکی ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺩﺭﺳﺖ و حنیف ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺘﺎﺯﻩ ﺗﺮ' ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.  ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﺑﻬﺮ ﻧﺎم ﺪﻳنی
ﻴﺎ ﻣﺬﻫﺒﻰ' ﻭﻋلی
ﺮﻏم ﻤﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﻥ' ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﺤق ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺠﺪﻳﺪﺗﺮﻯ'
ﭼﻮﻥ ﺪﻳﻥ ﺒﻬﺎﺋﻰ'
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻣﺪعی
اﻣﮑﺎﻥ کسب ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎن
ﺮﺍﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﻨﻮﺭ ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ' ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺤقب ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎﺷﺪ' ﺑﺤق ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺣتی اﮔﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏ ﻗﺎﺋم ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ' ﻫﻤﺎﻥ
کاﺭ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺍﻳﻥ ﺪﻳﻥ
ﻮﻳﺎ ﻫﺮﺩﻳنی ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ اﺯ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ' ﻭﻃﺮﻳﻘتی
از ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
بازگشنه
بخلق  ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻫﺮﺷﺨﺼی
اﺳﺖ' ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻜﺎﻟﻬی
ﺒﺎﺷﺪ' ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﺮﺳﺪ' ﮐﻪ ﺟﻮﺍﺏ
ﺍﻭﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﺻﺪﻫﺎ
ﻧﻔﺮ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﺍﺯ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺑﺴﻮﻯ
ﻤﮑﻪ ﺭﻓﺘﻨﺪ' ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺑﻨﺰﺩ ﻣﺴﻴح
می ﺮﻓﺘﻨﺪ که
اصطلاحا نزد
کودک متولد
شده الهی می
رفتند که تولد
ذوم
الهی داشت که
هر رسیدهبشهنوذ
نهادی ئلایت
خود تولد دوم  داشته است
.ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
اشتن بتأیید
خداوند بسالک
در رؤیا ﺷﺮﻃ اﻭل
ﺴﻠﻮک ﺮﺍ' ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻌﺮغی
کند ﻭﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﭘﻴﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ' ﻣﮕﺮ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻤﻘﺪﻣﻪﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﭙﻴﺎمی
الهی.

حدیث 3203 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﻌﺴﮑﺮﻯ
اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ286 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺪﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻄﺎﻋﻮﻥ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: عذﺍﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻘﻮﻡ' ﻭ ﺭﺣمة
للآﺧﺮﻳﻦ' ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﻭ ﮐﻴﻒ ﺗﮑﻮﻥ اﻟﺮﺣمة
ﻋﺬﺍﺑﺎ ؟ ﻗﺎﻝ' ﺃﻣﺎ
ﺗﻌﺮﻓﻮﻥ ﺃﻥ ﻨﻴﺮﺍﻥ
ﺠﻬﻨّﻢ'ﻋﺬﺍﺏ ﻋلی
اﻟﮑﻔّﺎﺭ' ﻭ ﺧﺰنة
ﺟﻬﻨم ﻤﻌﻬم ﻔﻴﻬﺎ'
ﻓﻬﻰ ﺭﺣمة ﻋﻠﻴﻬم
ﻃﺎﻋﻮﻥ
عذﺍﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
قومی کافر اﺳﺖ'که
ﺭﺣمتی ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
میباشد .(ﻋﺬﺍﺏ ﺩﺭﺩ
ﻭ ﺭﻧﺞ ﻭﻣﺮﮒ' ﺑﺮﺍﻯ
گرﻭﻫی که ﺧﻮﺩ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ' ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺼﻴﺒتی اﻟﻬی
یا ﻃﺒﻴﻌی ﻮﻳﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺮگ
ﺰﻭﺩﺭس ﺁﻧﺎﻥ ﺒﻨفع
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﺮگ ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ'
ﻃﺎﻋﻮﻥ ﻴک ﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ (ﻗﻮﻡ) ﻳﺎ ﺳﺎﻟک
اﻭم کنندﻩ' ﻣﺮگ
ﺒﺎ ﻃﺎﻋﻮﻥ ﻔﺮﺻﺖ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی گرﻓﺘﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ کسی
ﺻﺒﻮﺭ ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻄﺎﻋﻮﻥ ﺒﺎﺷﻨﺪ'
ﻭ ﺩﺭ ﺗﻮﮐل ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ'
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﻃﺎﻋﻮﻥ
ﺰﺩﻩ ﻧﮑﻨﻨﺪ' ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻮعی ﻤﺮک ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ' ﻭﻓﺮﺻﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ سلوک
الهی
خود ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻨفع ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻤﻴق
ﺘﺮﻯ ﺪﺭ ﺗﻮﮐل ﻮ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮکی
ﻨﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻣﺮگ ﺰﻭﺩﺭس
ﻣﺎنع اﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺸﺪﻳﺪﺗﺮ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮔﻨﺎﻩ ﭘﻴﺸﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎ ﻧﺴخ ﺑﺸﺮﻯ
دیگری 'ﻭﻟﻮ ﮐﻤﺘﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
بکنند . ﻭﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻯ
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﺧﻮﺩ ﺟﻬﻨم ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ
ﻮﻣﻘﺪﻣﺎتی  است .ﮐﻪ ﺍﮔﺮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺠﻬﻨم
اﻭل ﻮ ﺩﻭم ﻮﺳﻮم
ﺁﻧﻬﺎ ﺁﺭﺍﻣﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﻀﺮﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺟﻬﻨم ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﻭ ﺳﺨﺖﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮﻋﺬﺍبی
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ' ﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ'
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻪ' ﺧﻮﺩ
ﻧﻮعی ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻃﺒﻴﻌی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
که باید
سپاس گذار
خداوند بود ) ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ'
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺭﺣﻤتی
عذﺍﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ؟
ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ'
ﺁﻳﺎ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم
عذﺍﺏ ﮐﻔّﺎﺭ ﺍﺳﺖ'
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺘﺼﺪﻳﺎﻥ
ﺠﻬﻨﻢ' ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﺭﺣﻤﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ (ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺠﻬﻨم ﻨﺴﻮﺯﻧﺪ'
ﺍﻳﻥ ﻄﺒﻴﻌﺖ ﺁﻧﺎﻥ
اﺳﺖ.ﻭلی ﺮﺣﻤﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﻠﮑﻮتی ﺘﮑﺎﻣلی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
اﻟﻬﻰ همین ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهنی باﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ در
جگهنم یا
جهانومو
جهنّم
جهان ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰﺩﻳﮕﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣق ﺁﻧﺎﻥ'
ﺑﻮﺩﻥ ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ' ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
چهارم اﺳﺖ' ﻭلی
اﻳﻨک اﻳﻥ اﻭﻟﻴﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
ﻮ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎقی ﻤﺎﻧﺪﻩ' ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ ﺒﺎﺯﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﻮﻧﺪ'ﻋلی
ﺮﻏم ﺪﺍﺷﺘﻥ ﻤﻘﺎم
اﻟﻬی ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ'
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺮﺗﺮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺠﻬﻨم ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ'
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﮐﻔﺎﺭ ﺟﺎﻫل ﻮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺨﺪﺍ' ﺑﺎﺯ ﺑﻨفه
آﻧﺎﻥ و نعمت و
حتی
رحمتی مرحله
ای آنان اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ'
ﻓﺮﺻﺖ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
اﻟﻬی ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ'
ﻭ ﺗﺄﻣﻴﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻟﻬی ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬی ﻨﮑﻨﻨﺪ' ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺮﺩﺪ.
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺍﺯ
ﺷﻬﺮ ﻃﺎﻋﻮﻥ ﺰﺩﻩ
ﻓﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ'
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺷﻬﺮﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ' ﺍﺯ ﻓﺮﺍﺭﻳﺎﻥ
ﻄﺎﻋﻮﻥ ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻨﺮﻭﻧﺪ'
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺳﻌی ﺒﺮﺍﻯ
ﻔﺮﺍﺭ

ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺣتی
ﺁﻧﺮﺍ ﺭﺣﻤتی اﻟﻬﻰ'
ﺑﺮﺍﻯ اﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺳﺨﺖﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻮﮐل ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻳﺸﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﻠﻮم گرﺩﺩ. ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﻣﺮگ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﺒﺪﻭﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﻭ ﺑﻘﺼﺪ
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ'
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺣﮑم
عقلی ﻮ ﻣﻨﻄق ﺨﺎﺭج
گرﺩﺩ ﻣﺎﻧﻌی ﻨﺪﺍﺭﺩ
و یا سعی در
معالجهن
طبّی  و
رعایت
بخد اشت
برای
خوذ و
دیگران بنمایند
.ﻭﻟﻰ فراریان ﺍﺯ
ﺷﺎﻧس ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻩ
بیماری
چون طاعون ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﺒﺮﺩﻩ ﺍند. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﻭﻥ کسی ﺗﮑﻠﻴﻒ
سالک ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﻋﺪم
ﺘﻮﮐل ﺨﻮﺩ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
بسرنوشت
الهی  و
سلوکی خود ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺟﺎﻯ اﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻬﺴﺖ'
ﺑﺎﻣﻴﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺍﺯ ﺁﻥگوﻧﻪ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

جدیث 3204 - ﺍﺯ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ(ﺝ۸ﺹ286 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩم
ﻤﺼﺮ ﭘﻴﺎم ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩ' ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم ﭽﻨﻴﻥ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻘﻌﺮﻫﺎ ﺑﻌﻴﺪ'
ﻭﺣﺮّﻫﺎ ﺷﺪﻳﺪ'
ﻭﺷﺮﺍﺑﻬﺎ ﺻﺪﻳﺪ'
ﻭﻋﺬﺍﺑﻬﺎ ﺟﺪﻳﺪ'
ﻭ ﻣﻘﺎﻣﻌﻬﺎ ﺣﺪﻳﺪ'
ﻟﺎ ﻳﻔﺘّﺮﻋﺬﺍﺑﻬﺎ'
ﻭﻟﺎ ﻳﻤﻮﺕ ﺳﺎﮐﻨﻬﺎ'
ﺩﺍﺭ ﻟﻴس ﻓﻴﻬﺎ
ﺭﺣمة ﻭﻟﺎ ﺗُﺴمع
ﻠﺄﻫﻠﻬﺎ ﺩﻋﻮة
، ﻋﻤق ﺁﻥ ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ ( ﺍﮔﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
رﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺟﻬﻨمی ﺪﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ' ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
هزاﺭ ﻧﻮع ﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺮ ﺷﻤﺮﺩ' ﮐﻪﺭﻭﺣی
ﻤﺪﺍم ﺒﺎﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﺑﻌﻤق
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی ﻨﻮﻋی
ﺸﺪﻳﺪﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﺳﺨتی
ﻮ ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯﻯ' ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻭ ﺑﺸﺮﻳﺖ' ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺴﻘﻮﻃ ﻨﻮﻋﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﻔﺎﺳﺪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ بشری یا
روان  'ﻧﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺻﻌﻮﺩ ﻭ ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺘﻦ' ﺑﺎﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺸﺮﻃ
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺎﺳﻠﻮک
الهی با ولایت
بحقب ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
د ر تخلیه و
تحلیه ﻭ

ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
هفتگانه ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑنور ﻘﺎﺋم ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺘﻌﺎلی
ﻨﻮﻋی ﻤﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭلی ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ﺍﻣﮑﺎﻥ
کسب ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ'
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﺼل ﻨﻮﻋی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫﺴﺖ. ﻭلی
ﺘﻌﺎلی ﻨﻮﻋی ﻤﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮع
کنونی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺭﺍﻩ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ'
ﻳﺎ ﺭﺏ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ' ﺑﺎ
ﺗﺴﻠﻴم ﺘﺮﺑﻴﺘﻰ'
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬی و تنها
با ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
و معرفی
خداوند اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺒﺤق
ﺪﻳﮕﺮ'ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ'
ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﻘﺎﺋم
شرط نجات از
نتوع بشری ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ' ﺧﻮﺩ ﻣﺤﺮﻭم
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ.) ﻭ ﺣﺮﺍﺭﺕ
ﺁﻥ ﺸﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ ( ﺟﻬﻨﻢ
ﺟﻬﺎﻧﻮم ﺠﻬﺎﻥ'
ﻭﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ' ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺮﺍﺕ ﻣﺴﮑﻮنی
باشد ﻭلی اﻳﻦ ﺟﻬﻨﻢ'
ﮔﻮﺩﺍل ﺁﺗﺶ ﭼﻮﻥ
ﺘﻨﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ) ﻭ ﺷﺮﺍﺏ
ﺁﻥ ﻤﺘﻌﻔّﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﺍﺏ ﺩﻧﻴﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺷﻮﺭ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭﺑﻴﻤﺎﺭﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺪ ﺃﻗل ﺒﺮﺍﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ' ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﺏ ﺑﻨﻮﺷﻨﺪ) ﻭﻋﺬﺍﺏ
ﺁﻥ ﺠﺪﻳﺪ ﻭ ﻧﻮ ﺑﻨﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺎﻯ ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻮﻣﺸﮑل ﺠﺪﻳﺪﻯ'
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﻮﻳﺎ
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ ﻤﺴخ
ﺸﺪﻩ' ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ

ﺣﻴﻮﺍنی ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ' ﻫﻴچ
ﻠﺤﻈﻪﺍﻯ ﻤﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﭼﻘﺪﺭ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎتی ﻬﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﻔﺴﻬﺎﻯ
اﻧﺴﺎنی ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺃﻗل اﺯ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﻤﺼﻮﻥ
ﻬﺴﺘﻨﺪ ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻥ ﻘﻔس ﻫﺎ
ﻓﺮﺍﺭﻯ ﻮ ﺩﺭﻋﺬﺍﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻭﭼﮑّﺸﻬﺎ
ﻭ ﺳﺮﮐﻮﺑﻬﺎﻯ ﺁﻥ
ﺁﻫﻨﻴﻥ اﺳﺖ ( ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭼﮑشی
که ﺑﺮ ﺳﺮ ﻓﻴل
ﻤﻴﮑﻮﺑﻨﺪ' ﺗﺎ ﺭﺍﻩ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﻳﺎ ﭼﻮﺏ
ﻭﭼﻤﺎقی که ﭼﻮﭘﺎﻥ
ﺒﺮ ﮔﻠّﻪﻫﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ' ﮐﻪ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺭﺍم ﻨﻴﺰ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻴﺮ ﻭ ﮐﻤﺎﻥ ﻮﮔﻠﻮﻟﻪ
ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ اﺯ
ﺩﻭﺭ'ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻫﺪﻑ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ) ﻭﻫﺮﮔﺰﻋﺬﺍﺏ
ﺁﻥ ﻨﻴﺰ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺁﺭﺍم ﻨﻤﻴﮕﻴﺮﺩ'
ﻭﻫﺮﮔﺰﺳﺎﮐﻦ

جهان جهنّمی ﻨﻤﻴﻤﻴﺮﺩ
(ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺩﺭﻧﻮع ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﮔﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ' ﻣﺮگ
ﻮﺍﻗﻌی اﺳﺖ ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺮﮔﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﻫﺮﺗﮑﺎﻣل ﻨﻮﻋﻰ'
ﺧﻮﺩ ﺳﻌﺎﺩﺗﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ اﺯ
ﻧﻮﻋی ﺒﻨﻮع ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮغ
ﺒﺸﺮﻯ که رسید
بایذ با ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻋﺸﻖ ﻭﻋﻘل ﻮ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
همرﺍﻩ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ های  الهی ﺭﻭح
ﺨﻮﺩ' ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ) ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺍﻗﺎﻣتی اﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺮﺣﻤﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ' (ﺍﻟﺒﺘﻪ
(ﻧﻌﻤﺖ)ﻫﺎﻯﺎ اﻬی
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﻭﻫﺮﺣﻴﻮﺍنی ﭽﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺘﻤﺎﻡ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻳﻬﺎ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮعی  ﺒﺎﻟﻔﻌل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺮف ﺘﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ' ﻭ ﻳﺎ ﺯﻧﺪﮔی
ﺨﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﺧﻮیش
ﻨﻤﺎﻳﺪ' ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬی ﻮﻃﺒﻴﻌی
ﻮ ﻓﻄﺮﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺎ
ﺳﻠﻮک ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﺪﻫﺪ ﺍﻣﺎ (ﺭﺣﻤﺖ)
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻧﻌﻤﺖ'
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
موفق اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕﻋﺸق
ﻮﻋﻘل ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ'
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺤﻔﻈ ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ' ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻤﺘﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ) ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﻫل ﺁﻥ ﺪﻋﺎﺋی
ﺸﻨﻴﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ'ﻭﻳﺎ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ (ﺟﻬﻨم
اول و ذوم کاﻓﺮﺍﻥ
ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺩﻋﺎﺋی ﻨﻴﺴﺖ' ﻭﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻃﻠﺐ ﺭﺣﻤتی اﺯ
ﺧﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ' ﻭ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺟﺰ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭلی اﮔﺮ ﺑﺎﻧﻮﺍعت
ﺤﻴﻮﺍنی ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی
ﺸﺪﻧﺪ' ﺣتی اﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻋﺎ
ﻭ ﺳﻠﻮک ﻮ ﺗﮑﺎﻣلی
اﺭﺍﺩﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ﻤﻴﺴﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻟﻬﻰ'
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺎ'
ﮔﺮﭼﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﻮﺣتی
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﺟﻬﻨمی ﺁﺭﺍﻡ ﻭ
ﺧﻨک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ' ﺑﺎ
ﺩﻋﺎ ﻳﺎ ﺳﻠﻮک ﻮﻃﻠﺐ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﺯﺧﺪﺍ' ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ' ﻣﺪﺍم اﻳﻦ
ﺟﻬﻨم ﺁﻧﺎﻥ ﺨﻨﻜﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ ﺟﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ'
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
اﺯﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ' ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﭼﻮﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺟﺒﺮﻭتی
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ'
ﻭﺑﻬﺸﺖ ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﻭﺩ' ﮐﻪ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻥ ﺘﻮﺣﺶ ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺸﻴﺮﻳﻥ ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ فرشته
گونه ﺮﺍ' ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺳﺎﺧﺖ.
ﮐﻪ ﺣتی کسی ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﭘﻴﺶ ﺑﻴنی
اﺯ ﺁﻥ ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ'
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ' ﻭﭼﻪ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ' ﻭﭼﻪ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻟﻘﻮّﻩﺍﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻔﻌﻠﻰ ﭼﻮﻥ
ﻤﺎﺭﺍ' ﺑﺰﻧﺠﻴﺮ
ﻭ ﻗﻔس ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ'
ﮐﻪﻣﺰﺍﺣم ﺘﻤﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺸﻮﻧﺪ.

حدیث 3205 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩقب اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ287 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺴﻮﺭﻩ ﻗل
ﺃﻋﻮﺫ ﺑﺮﺏ
ﺍﻟﻔﻠق ﺒﺨﻮﺍﻧﻰ'
ﻳﻌنی ﺒﮕﻮ ﮐﻪ ﭘﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺮﻡ' ﺑﺨﺪﺍﻯ
اﻓﻠﺎﻙ' ﻭﺧﺪﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻥ ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻓﻠﻘﻪﻫﺎ
ﻭ ﻟﭙﻪﻩﻫﺎﻯ
هر بذری کشت ﺷﺪﻩ'
ﻭﺣﻴﺎﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺂﻧﻬﺎ' ﮐﻪ ﺟﻨﻴﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﻮ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻨﻴﺰ' ﺍﺯ
ﻃﺮﻳقب ﻔﻠﻘﻪ ﺷﺪﻥ ﻮ ﺗﻘﺴﻴم
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺬﺭﻫﺎ ﺭﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ'
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺟﻮﺍﻧﻪ
ﻣﻴﺰﻧﺪ' ﻭ ﺍﺯ ﻭﺳﻄ
ﺪﻭﻟﭙّﻪ ﻭ ﻓﻠﻘﻪ
ﺑﺬﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻤﻴﺂﻳﺪ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﻟﭙّﻪ
ﻏﺬﺍﻯ ﻧﻄﻔﻪ ﺭﺍ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ این ﺸﮑﺎﻑ
ﺩﺭ ﻟﭙﻪﻫﺎ ﻋﺒﺮﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ' ﻭ ﻣﻬﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ' ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺧﺎﻟق
گیاﻩ ﻭ ﺑﺎﺯﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﻭﻟﭙّﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺮﺣﻤﻰ ﺣﻴﻮﺍنی
عمل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ' ﻓِﻠَق ﻴﻌنی
ﭽﻪ ؟ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﺼﺪعت
فی اﻟﻨﺎﺭ' ﻓﻴﻪ
ﺳﺒﻌﻮﻥ ﺃﻟﻒ ﺩﺍﺭ'
فلی کلّ ﺪﺍﺭ ﺳﺒﻌﻮﻥ
ﺃﻟﻒ ﺑﻴﺖ' ﻭفی
کلّ ﺑﻴﺖ ﺳﺒﻌﻮﻥ
ﺃﻟﻒ ﺃﺳﻮﺩ' ﻭ
فی کلّ ﺃﺳﻮﺩ ﺳﺒﻌﻮﻥ
ﺃﻟﻒ ﺟﺮّﻩ ﺳُﻢ
'ﻟﺎﺑﺪ ﻟﺄﻫﻞ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﺃﻥ ﻴﻤﺮﻭﺍ ﻋﻠﻴﻬﺎ
ﻓﻠق؛
هماﻥ ﺸﮑﺎفی اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨّم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺩﺍﺭ' ﻭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺧﺎﻧﻪﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮﮐﺪﺍم
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ'ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﺑﻴﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭﻫﺮﺧﺎﻧﻪ'
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺎﺭ
ﺳﻴﺎﻩ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍم
هفتاﺩ ﻫﺰﺍﺭ ﮐﻮﺯﻩ
ﺳﻤّﻯ ﺪﺍﺭﺩ' ﻭﺃﻫل
ﺁﺗﺶ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺭﻭﻯ
همه ﺁﻧﻬﺎ ﻋﺒﻮﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ( ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻥ ﺠﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺨﺎﻧﻪﻫﺎ
ﻭﻣﺤﻠﻪﻫﺎ 'ﻭﻣﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍع ﺴموم  ﺪﺭ ﺁﻥ ﻫﺴﺖ.
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺰﻧﺪﮔی
کرﺩ' ﻭﻋﻤﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ' ﻭﺣتی
ﺮﻭﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻋﺒﻮﺭ
ﮐﺮﺩ' ﻭ ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪ.
ﻭﺗﺤﻤل ﻨﻴﺶﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ ﻤﺴخ ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﻧﻮﺍع ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﻳﻥ
ﺠﻬﺎﻥ'ﺧﻮﺩ ﺣﻴﻮانی
که ﺩﺭ ﺳﻮﺭﺍخی ﺰﻧﺪﮔی
ﻤﻴﮑﻨﺪ' ﮐﻪ ﺟﺰ ﻣﺎﺭ
ﻭ ﺩﺭﻧﺪﻩ ﻭﺷﮑﺎﺭﭼی
نمی ﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﻳﺪ ﺯﻧﺪﮔی
کرد 'ﻭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩ. ﻣﺎﺭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﻮﺗﺮﺳﻨﺎﻛﺘﺮ
ﺍﺯ ﺑﺒﺮ ﻭ ﭘﻠﻨﮓ'
ﺣتی ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺭﺏ ﺍﻟﻔﻠﻖ
'ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی ﺮﺏ
ﺍﻟﻔﻠﻚ' ﻭ ﺍﻓﻠﺎک
آﺳﻤﺎﻧﻰ'ﻭﻫﺮ ﻳک
اﺯ ﻓﻠﻘﻪﻫﺎﻯ
اﺯﻋﻮﺍﻟم اﻟﻬﻰ'
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﻫﺎ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻠم ﻨﺠﻮم اﻓﻠﺎک
آﺳﻤﺎنی ﻮ ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ' ﮐﻪ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺧﻴلی
ﺴﺨﺖﺗﺮ ﻭ ﻋﺠﻴﺐ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺬﺭﻩﺍﻯ ﺪﺭ ﺑﺮﺍبر
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ' ﻣﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ' ﻓﻠک
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﻔﻠﮑﻰ
ﻋﻘﻠﻰ' ﻭﺗﻌﺎلی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﻴک
ﺮﻭﺡ' ﻭﭼﻮﻥ ﻠﭙّﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟّﺪﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﺗﺎﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺤﻴﺎﺕ ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع  ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻴﺎﺑﺪ ﻭﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
'و ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق  ﻮ ﺗﻮﻟﺪﻯ
اﻟﻬﻰ' ﻭﺑﻌثتی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﺣتی
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺭﺏ ﻭ ﻣﺮﺑّﻯ
گرﻭﻫﻰ' ﻭﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻓﻠﺎک ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ' ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺨﺪﺍﺋی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

حد یث 3206 -
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ288ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنی کلّما ﻧﻀﺠﺖ
ﺟﻠﻮﺩﻫم
ﺑﺪّﻟﻨﺎﻫم ﺠﻠﻮﺩﺍ
ﻏﻴﺮﻫﺎ' ﻟﻴﺬﻭﻗﻮﺍ
ﺍﻟﻌﺬﺍﺏ' ﺍﻥّ
اﻟﻠﻪ ﮐﺎﻥ عزﻳﺰﺍ
ﺣﮑﻴﻤﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﭘﻮﺳﺖ ﺗﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺍﺗﺶ ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ
ﻭ ﭘﺨﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻧُﻀج ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ'ﺑﺎﺯ
ﻣﺎ ﺁﻥ ﭙﻮﺳﺖ ﺭﺍ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻭ ﺗﺒﺪﻳل
ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ. ﺗﺎ ﻋﺬﺍﺏ
ﺍﺗﺶ ﺭﺍ ﺑﭽﺸﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺰﻳﺰ ﻭ ﺗﻮﺍﻧﺎ
ﻭﺣﮑﻴم ﺒﺎ ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﺳﺖ. ( ﺑﺎ ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮعی ﺘﮑﺎﻣلی ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺒﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟک اﻣﺮﻭﺯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭ ﻣﺠﺮم ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی
ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﺤﻘﻴﺮ

ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺴﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ'
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣلی ﻄﺒﻴﻌی
ﻮﻏﻴﺮ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ. ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ'
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺟﻠﺪ
ﻭ ﭘﻮﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﻋﻮﺽ
ﻣﻴﺸﻮﺩ؟ (ﺍﻳﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﺤﻴﻮﺍنی
ﺁﻧﻬﺎ' ﻭﺩﺭ ﻳک ﺘﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺒﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﮑﻤﺎل ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ'
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﺮگ ﻮ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺷﺪﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ' ﺗﺎ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﮔﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺩ'
ﮐﻪ ﺗﻥ آﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﮔﻮﺩﺍل آﺗﺶ ﺑﺴﻮﺯﺩ'
ﻟﻔﻆ (ﻧُﻀﺞ) ﻭ ﭘﺨﺘﮕی
ﻮ ﮐﻤﺎل ﻴﺎﻓﺘﻦ'
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﻮﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ' ﻫﻤﻴﻥ
ﭙﺨﺘﮕی ﺮﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﻓﺼﻮل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﮐﺴﺐ

ﻣﻴﻨﻤﺎﻳند. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻣﺎم ﺪﺭ
ﭘﺎﺳخ ﻔﺮﻣﻮﺩ: ﺃﺭﺃﻳﺖ ﻟﻮ ﺃﺧﺬﺕ
ﻟﺒنة ﻓﮑﺴﺮﺗﻬﺎ'
ﻭ ﺻﻴّﺮﺗﻬﺎ ﺗﺮﺍﺑﺎ'
ثمّ ﻀﺮﺑﺘﻬﺎ
فی اﻟﻘﺎﻟﺐ ﺃﻫی
التی
کاﻧﺖ؟ ﺍﻧّﻤﺎ
ﻫی ﺬﻟک ﻮﺣﺪث ﺗﻐﻴّﺮ
( ﻭﺟﺪﺕ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍ)
ﺁﺧﺮ' ﻭ ﺍﻟﺄﺻﻞ ﻭﺍﺣﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﻣﻴﺒﻴﻨﻰ'ﻳک
ﺨِﺸﺖ ﺁﺟﺮﺭﺍ ﻣﻴﮑﻮﺑﻴم
ﻮ ﺧﺎک ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ'
ﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭﻗﺎلبی
ﺪﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﻳﻢ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖﻭلی
هنوز ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺒلی
ﻨﻴﺴﺖ.( ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎنی
ﺒﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ' ﺍﺯ ﺍﺻل ﻮﺍﺣﺪ
ﻣﺎﺩﻩ ﻋﻨﺼﺮﻯ' ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم اﺟﺴﺎم ﻨﻮعی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺭﻭح
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺘﻦ' ﻫﻨﻮﺯ
ثاﺑﺖ ﻭ ﺍﺻل اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﮑم ﻘﺎﻟﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻪ' ﻭ ﻳﺎ ﺭﻭح
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی ﺸﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳک ﺮﻭح
اﺯ ﺍﺯل آﻏﺎﺯ ﺑﺘﮑﺎﻣل
ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺟﻤﺎﺩﻯ'
ﻭ ﮔﻴﺎﻫی ﻮﺣﻴﻮﺍنی
ﺘﺎ ﻧﻮع اﻧﺴﺎنی
ﺒﺎﻟﺎ ﺁﻣﺪﻩ.و
ما این چنین
بودیم ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺗمی ﻮ ﻣﻠﮑﻮﻟی
ﻮﺍﺣﺪﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺎک
اﻳﻥ اﺟﺴﺎم ﻨﻮعی
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ' ﺑﺮﺍﻯ
اﺭﻭﺍح ﺘﮑﺎﻣا ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧی اﺯﻃﺮﻳق
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ' ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮع ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﻫﻴﺄﺕ
ﻭ ﺷﮑل ﻮ ﻗﻴﺎفه
ﺍﻯ کاﻣﻠﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ' ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺗﻤﻬﺎ ﻭ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎ ﻭﻳﺎﺧﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺟﺴم ﺘﺸﮑﻴل
ﺸﺪﻩ' ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﮊﻧﺘﻴﮑی
ﻴﺎﻓﺘﻪ' ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
کرﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻋی ﺪﺭ
ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﻮ ﺭﻭح ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

حدیث 3207
– امام ادامه
میدهد (ج؟ص؟) اﻥّ
ﻨﺎﺭﮐم هذﻩ' ﺟزء
ﻤﻥ ﺴﺒﻌﻴﻥ ﺠزءا'
ﻣﻥ ﻨﺎﺭ ﺟﻬﻨّﻢ'
ﻭ ﻗﺪ ﺍﻃﻔﺄﺕ ﺳﺒﻌﻴﻥ
ﻤﺮﻩ ﺑﺎﻟﻤاء  ثمّ اﻟﺘﻬﺒﺖ'
ﻭ ﻟﻮﻟﺎ ﺫﻟﻚ' ﻣﺎ
ﺍﺳﺘﻄﺎع ﺁﺩمی ﺃﻥ
ﻴﻄﻴﻘﻬﺎ (ﻳﻄﻔﺄﻫﺎ)'
ﻭ ﺍﻧّﻪ ﻟﻴﻮٴتی
ﺒﻬﺎ ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
'ﺣتی ﺘﻮضع
علی  اﻟﻨﺎﺭ'
ﻓﺘﺼﺮخ ﺼﺮخة ﻟﺎ
ﻳﺒقی ﻤﻠﻚ ﻣﻘﺮﺏ'
ﻭ ﻟﺎ ﻧبیّ ﻤﺮﺳﻞ'
ﺍﻟّﺎﺟث ﻋلی ﺮﮐﺒﺘیه  ﻓﺰﻋﺎ ﻣﻥ
ﺼﺮﺧﺘﻬﺎ ﺍﻳﻥ ﺁﺗﺸی
که ﺷﻤﺎ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﺪ'
ﻳکی اﺯ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻗﺴﻤﺖ ﺍﺯ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم
اﺳﺖ. (ﮔﻮﺩﺍﻝ ﺟﻬﻨّﻢ'
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻗﺪﻳﻢ) ﮐﻪ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺑﺎﺭ ﺍﻳﻥ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم
ﺮﺍ' ﺑﺎ ﺁﺏ ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ' ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺴﻮﺯﺍﻥ
اﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ  نمی ﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻃﺎﻗﺖ ﺁﺗﺶ ﻓﻌﻠﻰ
ﺭﺍ ﺗﺤﻤل کند .( ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﻟﺘﺎﮊ ﺯﻳﺎﺩ ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﺴﻴﺘﻪ)
ﻭلی ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ'
ﻭﻗتی کسی ﺮﺍ  ﺭﻭﻯ ﺁﺗﺶ
ﺟﻬﻨم ﺒﮕﺬﺍﺭﻧﺪ'
ﭼﻨﺎﻥ ﻔﺮﻳﺎﺩﻯ
ﻤﻴﮑشد 'ﮐﻪ ﻫﺮ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻭﻣﻠک ﻤﻘﺮّﺏ' ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﻧبیّ ﻤﺮﺳلی
ﺒﺰﺍﻧﻮ ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ'
ﻭ ﺍﺯ ﺗﺮس ﻓﺮﻳﺎﺩ
ﻣﻴﺰﻧﺪ ( ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻤﺮﺳﻞ ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ' ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻬﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺠﻬﻨم ﻮ ﺳﻮﺯﺵ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ' ﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ ﻭلی ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ'
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣی ﻤﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﻭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ' ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺭﻭﺯ ﺗﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع
ﺤﻴﻮﺍنی آﻥ ﺍﺭﻭﺍح
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﺑﮑﺪﺍم
ﻤﺴخ ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ'
ﻭﺣتی ﻔﺴخ
گیاهی ﺒﺮﻭﻧﺪ ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﺤﻴﻮﺍتی
ﺨﻮﺩ ﻣﺘﻮﻟﺪ
جهان جهنّمی ﺑﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻤﺘﻮﻟّ ﺪﺷﺪﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﻭ ﺷﻴﻮﻥ
ﺒﺰﻧﻨﺪ. ﻭ ﺑﺪﺑﺨﺖ
ﺗﺮ ﺍﻃﻔال ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺭﻧج
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺭﻭح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻤُﺮﺩﮔﺎﻥ غیر ﺳﺎﻟک
اﻣﺮﻭﺯ' ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ  اﺯ ﺍﺷﻌّﻪ
ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ' ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﻧﺎﺭ ﻭ ﻧﻮﺭﻯ
ﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻦ' ﭼﻨﺎﻥ
ﻤﻴﺴﻮﺯﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ 'ﻳﺎ
ﺟﻬﻨم ﭽﻬﺎﺭﻡ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﺎﻣّﻴﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺭﻭح ﺪﺭ ﺟﺴم ﻮ ﺗﻥ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ' ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻮعی ﺤﻘﻴﺮ ﺑﺎﺷﺪ'
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﺯ ﺳﻮﺯﺵ
ﺍﺗﺶ ﺍﺷﻌّﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺣﻔﻈ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎ' ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﻫﺮ ﻣﻌﻠم ﻮ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻃﻔل کم عقل 'ﻭ ﻳﺎ
ﺳﺮﻣﺴﺘﺎﻥ ﺪﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ'
ﺍﻣﺮﻯ ﻤﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺁﻥ ﻤﺒﺎﻟﻐﻪﻫﺎ
ﺳﻤﺒﻮل یک ﻜم ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﺍﻗﻌﻴﺘﻰ ﺩﺭﭘﺸﺖ
ﺳﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎﻋﻘل
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺨﺖﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪﺍﻯ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﺪ' ﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ.
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
ﺪﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ' ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﺻﺤﺮﺍﻫﺎ
ﻭﺗﺎﺑﺶ ﺁﻓﺘﺎﺏ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث 3208 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ289 ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁنی اﻥّ
عذﺍﺑﻬﺎ ﮐﺎﻥ ﻏﺮﺍﻣﺎ
ﮐﻪ ﻋﺬﺍﺏ ﺁﻥ ﺠﻬﻨﻢ'ﻏﺮﺍمت
ﻮ ﺟﺮم ﻮ ﺟﺮﻳﻤﻪ'
ﻳﺎ ﮔﺎﺭﻣﻪ ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭ ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ ﺭﻭح
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻨﻮعی
ﻮ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﻔﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻘﺪیم ﺴﻠﻮکی
هندﻯ' ﮐﻪ ﺩﺭ ﻳﻤﻥ
ﻮ ﻗﻮم ﻘﺮﻳﺶ ﻧﻴﺰ
ﺭﺍﻳج ﺒﻮﺩﻩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻠﻔﻈ
ﺪﻳﮕﺮﻯ' ﺍﺯ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻤﻌﺮﻭﻑ ﺣﻤﻮﺭﺍبی
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﻴﺰ ﺁﻣﺪﻩ' ﮐﻪ ﺍﻟﺴﻥ
ﺒﺎﻟﺴﻦ' ﮐﻪ ﺩﻧﺪﺍﻥ
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﻧﺪﺍﻥ.
ﻳﻌنی ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺎﻟﻤثل ' ﺩﺭ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﺯﻧﺪﮔی ﻤﺠﺪﺩ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ'
ﺗﺎ ﺟﺎﺋﻴﮑﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ
گناهان ﻮ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺡ' ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎ
ﻭ ﺗﻮﺣّﺸﻬﺎﻯ ﺁﻥ
گرﺩﺩ. ﺍﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ' ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪﻋﺎﻗل
ﻮﻋﺎﺷق ﻮﻋﺎﻣل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫم ﺒﺎﺷﺪ' ﺑﺎ ﭘﺸﻴﻤﺎنی
ﺨﻮﺩ' ﺍﺯ ﻫﺮ ﺧﻄﺎﻯ
ﺨﻮﻳﺶ' ﮐﻨﺘﺮل
اﺭﺍﺩﻯ ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ کنترل ﻨﻤﻮﺩﻥ'
ﺧﻮﺩ ﻋﺎﻣل ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻔس و
روان ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺎﻓﻰ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮ ﺧﻄﺎﻫﺎ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭﻋﻘﺪﻩﻫﺎ ﻭ ﺗﻮﺣّﺸﻬﺎﻯ
اﻭ ﺑﺸﻮﺩ' ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﻋﻠﺎﺋم
ﭙﺬﻳﺮﺷﻬﺎﻯ اﻟﻬﻰ'
ﺑﺮﺍﻯ آﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی ﻮ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﺰﮐﻴﻪﻫﺎ ﺍﻧﺪک
ﺒﻮﺩﻩ' ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺨﺸﺪ. (ﻏﺮﺍﻡ)
ﮐﻪ ﻋﺸق ﺸﻬﻮﺍنی
ﻨﻴﺰ ﻣﻌنی ﻤﻴﺪﻫﺪ'
ﺧﻮﺩ ﻧﻮﻋی عذﺍﺏ
ﻃﻠبی ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺟﻮﺋﻰ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺯﻯ ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ'
ﻭﻫﻮﺳﺮﺍن ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺗﮑﺎﻣلی اﻧﺴﺎﻥ
عمل ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻏﺮﺍم
ﺒﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
غریمه ﻳﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ'
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﮔﺎﺭمه اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻗﺮﺍﻥ اﻧﺮﺍ ﻣﺠﺮم
ﻮﻣﻐﺮم ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻥ ﺪﺭ ﮔﻮﺩﺍل
آﺗﺶ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﮔﻮﺩﺍل ﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻮ ﺳﻘﻮﻃ ﻨﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺗﺮ ﻧﻮعی ﺒﺮﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ ﺠﻬﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌی ﺒﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﻳﺪ.

ﻭ ﺧﻮﺩ ﭘس ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮک ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻘق ﺒﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﻨﻮع ﺨﻮﺩ ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﺻﺮﻑ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎم
ﻮ ﺗﻮﺣﺶ ﻭ ﺩل ﺨﻨم
ﻜﺮﺩﻥ ﻨﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮﮐس ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻫﺮ ﮐﺸﺘﺎﺭﻯ
که ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ'
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﻓﻌﺎﺕ و
کیفیّات ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﺩ'ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﻯ
کشته ﺷﻮﺩ' ﻭﺫﺑح
گرﺩﺩ. ﻭﻳﺎ ﺷﮑﺎﺭ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺭﻧج ﻤﺮگ
ﺮﺳﺎنی ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﭽﺸﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﺣتی
هرﺳﺘمی هرﭼﻪ ﮐﻮﭼک
ﺒﺎﺷﺪ' ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮ
ﺳﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﻴﺎﻳﺪ'
ﮐﻪ ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺪﺭ ﭘﺎﺳخ
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﺍﻳﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ: ﻴﻘﻮل
ﻤﻠﺎﺯما ﻟﺎ ﻳﻔﺎﺭﻕ'
ﻗﻮﻟﻪ ( ﻭ ﻣﻥ ﻴﻔﻌل
ﺬﻟک ﻴﻠق ﺃثاﻣﺎ)
ﻗﺎﻝ'ﺃثام 'ﻭﺍﺩ
ﻣﻦ ﺃﻭﺩیة ﺟﻬﻨّﻢ'
ﻣﻥ ﺼﻔﺮ ﻣﺬﺍﺏ' ﻗﺪﺍﻣﻬﺎ
ﺣﺮّة فی ﺠﻬﻨّﻢ'
ﻳﮑﻮﻥ ﻔﻴﻪ ﻣﻥ
عبد ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻠﻪ'
ﻭ ﻣﻥ ﻘﺘل اﻟﻨﻔی
اﻟتی ﺤﺮم اﻟﻠﻪ'
ﻭ ﺗﮑﻮﻥ ﻔﻴﻪ ﺍﻟﺰﻧﺎة

آﻳﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﻳﻌنی
ﻤﻠﺎﺯم ﻮﻏﻴﺮ ﻣﻔﺎﺭق
ﻮ ﺟﺪﺍ ﻧﺎﺷﺪنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
عذﺍﺏ ﺟﻬﻨﻢ ﺩﺍﺋﻢ'
ﻭﻟﺎ ﻳﻨﻘطع اﺳﺖ.
(ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻨﻮﻋی
ﺪﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ' ﻣﺎ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻧمی
ﺒﻴﻨﻴﻢ. ﻭلی ﺒﺎ
ﻣﺮگ ﺪﺭ ﻫﺮ ﻧﻮع
ﺨﻮﺩ' ﺑﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺟﻬﻨم اﺳﺖ' ﻭلی
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﺠﻬﻨم ﻘﺒلی
ﺨﻨک ﺘﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻔﻌﻠﻰ'
ﺩﺭ ﺟﻬﻨم  ﺠﻬﺎﻥ ﻔﻌلی
ﺨﻮﺩ' ﻣﺪﺍم ﺪﺭ ﻋﺬﺍﺏ
ﻧﻴﺴﺖ؟ ﻭﻳﺎ ﺣتی
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬی ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ' ﺧﻮﺩ
ﻋﺬﺍﺏ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ اﻟﻬی
ﺮﺍ ﺍﺣﺴﺎس ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ؟
ﻭ ﺣﺘی کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ' ﺑﺎ ﺻﺒﺮ ﻭﻋﻘل
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎﻯ ﭙُﺮ
ﺯﺣﻤﺖ ﺯﻧﺪﮔی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ'
ﻭﺣﺎﺿﺮﻫﺴﺖ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺗﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﻭثوﺍﺏ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ' ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻔﺼل ﻨﻮﻋی ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﻴﺎﺑﺪ) ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮔﻔﺘﻪ ﻗﺮﺍﻥ' ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ' ﻫﺮﮐس
ﭼﻨﺎﻥ ﺒﮑﻨﺪ' ﺑﺎ
(ﺍثم) ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮔﻨﺎﻩ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ' ﮐﻪ (آثاﻡ)( ﻳﺎ
ﺍثم ﻮ ﮔﻨﺎﻩ 'ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﻮ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ)ﺧﻮﺩ'ﻧﺎم
ﻴﻚ ﺩﺭّﻩﺍﻯ ﺪﺭﺟﻬﻨم
ّﻤﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻤِس ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺬﺍﺏ ﺍﺳﺖ. (ﭼﻮﻥ
ﺪﻫﺎﻧﻪ ﺍﺗﺶ ﻓﺸﺎﻥ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻳﻥ
ﻤس ﻣﺬﺍﺏ' ﮔﺮﻣﺎﺋی
ﺠﻬﻨمی ﻬﺴﺖ. ﻭﻫﺮﮐس
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ( ﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ' ﮐﻪ ﻣﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺗﻮﺳل ﻮ ﭘﺮﺳﺘﺶ

ﮐﻨﺪ (ﻣﺎﻧﻨ ﺪﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺪﻳنی ﻮ ﻣﺬﻫﺒﻰ'ﻭﺣتی
ﻤﺪﻋﻴﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ'ﻭلی غیر ﻋﺎﻣل
با ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬی ﺰﻣﺎﻥ) ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺁﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺿﻤﻨﺎ
ﺯﻧﺎﮐﺎﺭﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
(ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺿﻴح اﺯﺟﻬﻨﻢ'
ﻳک گناه ﺩﻳﮕﺮ ﺯﻧﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺷﺮک ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳتی
ﺁﻭﺭﺩﻩ' ﺯﻳﺮﺍ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭ ﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ' ﺩﺭ
ﺣﮑم ﺰﻧﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﺪﺭ ﮔﻨﺎﻩ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.
ﻭﺑﺎ ﻫﺮﺍثم ﻴﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺃثم ﺸﺪﻥ'
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ'
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻣﺎم ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻮع گناه ﮐﺎﺭﻯ'
ﺑﺎ ﺩﺭﺟﻪ ﺍثم ﺮﺍ'
ﺧﺎﺹ ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻤثیل ﺒﺪﺍﻏﺘﺮﻳﻥ
ﻨﻘﻄﻪ ﺟﻬﻨم کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ

ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﻫﺎﻯ ﻤﺴخ
ﺁﻣﻴﺰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎﻯ
گرم ﻮ ﺳﻮﺯﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻣﺎم ﭙﺮﺳتی ﻫﺮﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻨّﻯ ﻴﺎ
ﺷﻴﻌﻰ' ﮐﻪ ﺩﺭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ' ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﺘل
ﻨﻔس ﻭ ﺯﻧﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﺑﻴک ﺪﺭﺟﻪ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺒﻘﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺎﺑل
ﺒﺨﺸﻮﺩﻩ ﺷﺪﻥ ﻬﺴﺘﻨﺪ'
ﻣﮕﺮ ﺷﺮﻙ' ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﺮﺳﺘﺶ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
شریک خدا 'ﻭﻫﺮ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐسی ﺒﺖ ﺳﻨﮕی ﺮﺍ
ﻧمی ﭙﺮﺳﺘﺪ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
نیز ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
در قرآن ﺩﻓﺎع
کردﻩ' ﮐﻪ ﺑﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺑﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻓﺎﺳﺪ ﺩﺭﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ ﻭ
ﻭﻗﻴح ﻮﺳﻔﻴﻬی
ﺒﺎﺷﺪ' ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺨﺸﻮﺩنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺣتی ﺴﺎﻟک
ﺪﻟﺒﺴﺘﻪ ﺑﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﻨﺎﻓق ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻮعی ﺸﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺷﺮک اﺳﺖ' ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺳﺖ ﮐمی اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬی ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎ  بعنوان
آیت الله ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺑﻘﻮل ﻘﺮﺍﻥ' ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ (ﺍﻧﺎ ﺭﺑّﮑم
اﻟﺄﻋﻠﻰ) ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.