مجموعه
2750تا 3000

حدیث 2751 –
از امیر ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ(ﺝ۷ﺹ271 ﺤﺎﺭ)
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ همه ﮐثرﺕ
ﻋﺪﺩ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ؟
ﻣﻮﻟﺎ ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ: کما
ﻳﺮﺯﻗﻬم علی
کثرﺗﻬﻢ ﻗﻴل ﻔﮑﻴﻒ
ﻳﺤﺎﺳﺒﻬم ﻮ ﻟﺎ
ﻳﺮﻭﻧﻪ؟ ﻗﺎل
کما ﻳﺮﺯﻗﻬﻢ ﻭﻟﺎ
ﻳﺮﻭﻧﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐثرﺗﺸﺎﻥ که ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺭﺯق ﻤﻴﺪﻫﺪ ( ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯﻤﺎﺩﻯ ﺠﺴمی
ﻮ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺬﻫﻨﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺭﻭﺍنی ﻮ ﺭﻭﺣﻰ
ﭼﻪ ﺑﺎﻟﻔﻌل ﺪﺭﻭﻗﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭﭼﻪ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺘﮑﻤﻴل
ﺨﻮﺩ ﺗﺎ ﺣﺪ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺳﺮ
ﻧﻮﺷﺖ ﻓﻌلی ﻮ ﻓﺼل
ﻨﻮغی ﺒﺸﺮﻯ
کنوﻧی ﺨﻮﺩ) ﻭﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺤﺴﺎﺏ ﻣﻴﮑﺸﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﻳﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻮﺩ. ﻣﻮﻟﺎ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥگوﻧﻪ
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺭﺯق
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧمی ﺒﻴﻨﻨﺪ
(ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
هستند ﻭﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺩﺭﺍﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﭘﻴﺶ
ﺭﻭﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭحی
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻳﻥ ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺪﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ربّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ ﺩﺭ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭل ﺪﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺍﺯﻟﻰ
(ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺎﺭج
اﺯ ﻫﺴﺘﻰ ها) ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ سلوک الهی ﻤﻘﺒﻮل
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻘﺎم الهی ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
ﺒربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم عرﺵ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ربّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﺸﺮ
ﻭ ربّ ﻗﺎﺑل ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﺍﻭ ﺩﺭ ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺍﺯ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐسی
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
الهی ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻭ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻄﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﺪﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪﻭ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺪﺭ ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺤﻴﻮﺍنی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻃﺒﻴﻌی ﺁﻥ ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﻳﺪ
ﻭﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻮﻫﻤﻴﻥ
سلوک الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻌﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪ ﺍﻳﻥ اﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﮐﺎﺷﻒ
قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻋﻴﺴی
ﻤﺴﻴح ﺒﻮﺩ ﻭ ﮐﺎﺷﻒ
قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺒﺎ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻳﺎ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﺒﻮﺩ.
ﻭ ﮐﺎﺷﻒ قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻮﺭ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻧﻔﺶ
کلّ ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎ ﺑﻮﺩﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
قُرّه ﺣﺴﻨﻰ ﺑﺎ
ﻧﻮح ﻤﺎﻧﻨﺪﻯ ﻭﮐﺎﺷﻒ
قُرّه ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺤﺴﻴﻨﻰ ﺩﺭ ﺁﺩﻡ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻣؤﺴس ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﻳﺎ ﻣﻴﺘﺮﺍئی
ﺴوم ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳﺦ
ﺩﺭﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻧﻮﺭ ربّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺪﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺸﻒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻧﺎم ﻘﺎﺋم
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺎ ﺗﻮﻟّﺪ ﻫﺮﮐی
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﻧﻌﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎم ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭ ﻓﺼل ﻨﻮعتی ﻔﻌلی
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﻭﻟﻰ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﺤﺪﻭﺩﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﺁﻥ ﺤﺪّ ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
سلوک الهی ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
اﻳﻥ ﻨﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻟﻘﻮﻩ ﺭﺍ ﺑﺎﻟﻔﻌا
کرﺩ. ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺭﻭح ﺁﻧﺎﻥ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎ سلوک الهی ﺑﺎﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺗﺤﻘق ﺒﺨﺸﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌا
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻟﺬﺕ
ﺟﻮئی ﻮ ﺯﻧﺪﮔی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺑﻘﻴﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻮع
ﺤﻘﻴﺮ ﺗﺮﻯ ﺑﺮﻭﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺪﺍئی که ﻫﻨﻮﺯ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﻟﺎئی ﻨﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻋﺪم ﺴﻠﻮک ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭلی
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺟﺴمی
ﻮ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭحی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌی ﻮﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﻔﻌلی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺒﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﺴﺎﻟک ﺼﺒﻮﺭ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻋﺎﺷق
ﻮﻋﺎﻗﻞ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﺒﺎ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮﻓی ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺪﺍﻥ
نهاﻳﺖ ﮐﻤﺎﻝ ﺭﺳﻴﺪ.

حدیث
2752 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ۲۷۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی ﻮ ﺍﺫﺍ ﺍﻟﻤوءﻮﺩة ﺳُﺌﻠﺖ
ﺑﺄﻯ ﺬﻧﺐ ﻗﺘﻠﺖ ؟ﭼﻮﻥ اﺯ
(ﻣؤﺪﻭﻩ) ﻳﺎ ﺩﺧﺘﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﮕﻮﺭ ﺑﭙﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﻭﺑﭽﻪ ﮔﻨﺎهی
ﺘﻮﺭﺍ ﮐﺸﺘﻨﺪ ﺍﻣﺎم
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ:
ﺃﺳﺄﻟﮑم عن اﻟﻤؤﺩة
ﺍﻟتی ﻨﺰﻟﺖ ﻋﻠﻴﮑم
ﻔﻀﻠﻬﺎ ﻣﻮﺩة ﺍﻟﻘﺮﺑﻰ
ﺑﺄﻯ ﺬﻧﺐ
ﻗﺘﻠﺘﻤﻮﻫﻢ؟ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ
ﺑﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﭽﻪ
ﺩﻟﻴلی ﻤﻮﺩنی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ ﻧﺎﺯﻝ
ﮐﺮﺩﻡ ﮐﻪﻣﻮﺩّﺕ
ﻗﺮبی اﺳﺖ ﺑﭽﻪ
ﮔﻨﺎهی ﺸﻤﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻴﺪ (ﺍﻣﺎم
اﺯ ﺷﺒﺎﻫﺖ ﮐﻠﻤﻪ
(ﻣؤﺩﻩ ﻭ ﻣﻮﺩﺕ) ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک شده ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺤﺒﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻓﻀل ﻮﮐﺮم
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
سلوک الهی
هستند. ﻭلی ﺒﺮخی
ﺒﺪﺍﻥ ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻨﺒﺴﺘﻨﺪ
ﻳﺎ ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
کرﺩﻧﺪ ﻭﻳﺎ ﻧﻔﺎق
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺮﺍ
ﺑﻬﺮﻩ ﺳﻠﻮک ﻨﮕﻴﺮﺩ
ﺩﺭ ﺣﮑم کشتن اﻧﺒﻴﺎﻯ
الهی عمل کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻮﺩﺕ ﻗُﺮبا
تنها ﻤﺤﺒﺖ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﻤﻘﺮﺑﺎﻥ
الهی کاﻣل ﺸﺪﻩ
ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺗﻘربّ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﺍﻫم ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﭼﻮﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﺧﻠﻔﺎ ﮐﺸﺘﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻦ
ﻟﺬﺍ ﻗﺘل اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻄﺮح
کرﻩ ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
غیرﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ ﺨﻠﻔﺎ
ﻭﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﺃﻫل
ﺴُﻨّﺖ ﻭﻳﺎ ﺣتی
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
اهل ﺘﺸﻴّﻊ ﻣﺪعی
کاﺫﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻗﺎﺗل
اﻧﺒﻴﺎ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺍﺯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﻨﻴﺰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺍﻧﺎﻥ ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
هستند. ﻭلی ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺗﺒﻌﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻳﺎ ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ
و دادگاه
روحانیون
برپا میکنند.

حدیث
2753 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ۲۷۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنی ﻠﺘﺴﺌﻠﻥّ
ﻴﻮﻣﺌﺬ ﻋﻥ اﻟﻨﻌﻴم
که ﺩﺭ ﭼﻨﺎﻥ ﺮﻭﺯﻯ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ
ﭼﻮﻥ عقل ﻮ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ سلوک
الهی ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺒﺎﻟﻘﻮﻩ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﺒﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﻨﻌﻤﺘﻬﺎ
ﭼﻪ ﮐﺮﺩﻳﺪ؟ ﻭﭼﺮﺍ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﻑ ﻧﻤﻮﺩﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺒﺎﻟﻘﻮﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺳﺖ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺘﺴﺄل
هذه ﺍﻟﺎمّة ﻋﻤّﺎ
ﺃﻧﻌم اﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻬم
ﺒﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ثمّ ﺒﺄﻫل ﺒﻴﺘﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
اﻣّﺖ (ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻤﺪﻋﻰ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭ
ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﻪ ﮐﻮﺗﺎهی
ﺪﺭ ﺍﻋﻤﺎل الهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﮐﻪ
ﻧﻌﻤﺖ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﺩﺭ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﻭﺳﭙس ﺃﻫل ﺒﻴﺖ
ﺍﻭﭼﻪ ﮐﺮﺩﻳﺪ (ﻭﻗتی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺒﻮﺩند . ﻭلی
قریب باتفاق ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺸﺪﻧﺪ ﻭلی
سلوک الهی ﺮﺍ ﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎ
ﻣﻮﮐﻮل کرﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ سلوک
الهی اﺟﺒﺎﺭﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺷﺎﻣل
اﻣﺎﻣﺎﻥ هرﺯﻣﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻤﺮﺑّﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺠﻤﻌﺎ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺒﻴﺖ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
آﻧﺎﻥ ﭼﺮﺍ ﮐم
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺳل ﺸﺪ ﻭﺍﺯﻋﻠم
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖﻋﻘلی ﺁﻧﻬﺎ
کم ﺒﻬﺮﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺟﺎﻯ اﻳﺮﺍﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯکسی
ﻨﻴﺴﺖ ﻭ ﻗﻴﺎﻣتی
هم ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.

حدیث
2754 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ۲۷۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی ﻠﺘﺴﺌﻠﻥ
ﻴﻮﻣﺌﺬ ﻋﻥ اﻟﻨﻌﻴم
که ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺴﺌﻮﺍل ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺍﻣﺎم ﺪﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ اﻟﻠﻪ
ﺃﮐﺮم ﻤﻥ ﺃﻥ ﻴﺴﺄل
ﻤؤﻤﻨﺎ ﻋﻥ ﺃﮐﻠﻪ
ﻭ ﺷُﺮﺑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺮﻳﻢ ﺗﺮ ﻭﺑﺨﺸﻨﺪﻩ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣؤﻤﻥ ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺭﺩ ﻭﺧﻮﺭﺍﻙ
ﻭﻳﺎ ﻧﻮﺷﻴﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
اﻭﺑﭙﺮﺳﺪ. ( ﻳﻌنی
ﻨﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻔﻌل ﺪﺭﺟﺴم
ﻮ ﺫﻫﻦ ﺑﺮﺍﻯ
هرﮐس ﻫﺴﺖ ﻭﺣق
اﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩ. ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒلی اﻭ ﻗﺒل اﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
کنونی اﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ سلوک
الهی ﺒﺪﺳﺖ ﺁﻳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻧﻴﺎﺯ
واقعی ﺘﻥ ﻮﻏﺮﺍﻳﺰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺮﻑ
سلوک الهی ﺸﻮﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺘﻮﻓﻴﻖ
ﻧﻬﺎئی ﺮﺳﻴﺪ ﺍﺯ
ﺑﻘﻴﻪ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻟﻔﻌل ﻮﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﺗﺤﻘف ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻬﺮ ﻧﺤﻮﻯ
که ﻣﻴل ﺪﺍﺭﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ. ﺍﻣﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌی
اﻧﺴﺎﻥ ﭽﻮﻥ غرﺍﻳﺰ
ﺟﺴمی ﻮﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻧﻴﺰﺟﺒﺮﺍﻥ ﻀﻌﻒ
ﻭ ﻓﺸﺎﺭ ﻭ ﺗﺮس ﻭ
ﺍﺟﺒﺎﺭ ﻭﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺳﻠﺎﻣتی ﺠﺴم ﻮ
ﺫﻫﻥ ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
اﻭ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑسلوک
الهی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ گرﺳﻨﻪ
ﻭ ﺩﺭﺧﻄﺮ ﺩﻳﻥ ﻮ
ﺍﻳﻤﺎنی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻳﻌنی
سلوک الهی ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺑﺨﻮبی اﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ).

حدیث 2755 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ۲۷۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺠﻠسیﻔﺮﻣﻮﺩ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻧﻌﻤﺖ
ﺣﻘﻴقی ﭙﻴﺪﺍ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻟﻴس
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻧﻌﻴم
ﺤﻘﻴفی ﻠﺬﺍ ﺑﻌضی
اﺯ ﻓﻘﻬﺎﻯ ﺤﺎﺿﺮ
ﺩﺭ ﺟﻠﺴﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ
( ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺃﻫل
ﺴُﻨّﺖ ﻭﺧﻠﺎﻓﺖ
ﻋﺒﺎسی ﺁﻧﺮﻭﺯ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺷﻴﻌﻪ
مُدّعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭﻭﻏﻴﻦ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ)
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺪﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﺸﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻧﻌﻤﺖ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺏﺧﻨک اﺳﺖ ( ﺁﺏﺧﻨک
ﺴﻤﺒﻮل هرﻧﻌﻤﺖ
ﻏﺬﺍﺋﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﻌﻤﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﺣﺪّ ﺍﻗﻠّﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭلی ﺒﺎﺯ ﻋﻘب
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﮔﺮمی ﺠﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻨﻤﺎﻳﺪ) ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺑﺎﺻﺪﺍﻯ ﺒﻠﻨﺪ
ﻭﺧﺸﻮﻧﺖ ﻓﺮﻣﻮﺩ:
کذا
ﺍﻓﺴّﺮﺗﻤﻮﻩ ﺃﻧﺘم
ﻮﺟﻌﻠﺘﻤﻮﻩ علی
ﻀﺮﻭﺏ ﻓﻘﺎﻟﺖ ﻃﺎﺋفة
ﻫﻮ ﺍﻟﻤاء ﺍﻟﺒﺎﺭﺩ
ﻭ ﻗﺎل غیرﻫم
هو ﺍﻟﻄﻌﺎم اﻟﻄﻴّﺐ
ﻭ ﻗﺎل ﺁﺧﺮﻭﻥ
هو ﻃﻴﺐ ﺍﻟﻨﻮﻡ
ﻭ ﻟﻘﺪ ﺣﺪّثنی ﺃبی
عن ﺃﺑﻴﻪ ﻋﻥ ﺃبی
عن ابی عبد ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻥﺃﻗﻮﺍﻟﮑم
هذه ﺫﮐﺮﺕ ﻋﻨﺪﻩ
ﻓﻰ ﻗﻮﻝ ﺍﻟﻠﻪ
عزّ ﻭجَلّ
ثمّ ﻠﺘﺴﺌﻠﻥّ ﻴﻮﻣﺌﺬ
ﻋﻥ اﻟﻨﻌﻴم ﻔﻐﻀﺐ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻠﺎم
ﻮ ﻗﺎل اﻥ ﺍﻟﻠﻪ
عزّ ﻭجَلّ ﻟﺎ ﻳﺴﺄل
عباﺩﻩ ﻋﻤّﺎ ﺗﻔﻀّل
علیهم ﺒﻪ ﻭﻟﺎ ﻳﻤﻥّ
ﺒﺬﻟک علیهم ﻭ ﺍﻟﺄﻣﺘﻨﺎﻥ
ﺒﺎﻟﺎﻧﻌﺎم ﻤﺴﺘﻘبح
ﻤﻥ اﻟﻤﺨﻠﻮﻗﻴﻦ
ﻓﮑﻴﻒ ﻳﻀﺎﻑ ﺍلی
اﻟﺨﺎﻟق عزّ ﻭجَلّ
ﻣﺎﻟﺎ ﻳﺮضی ﻠﻠﻤﺨﻠﻮﻗﻴﻥ
ﺒﻪ؟ ﻭﻟﮑﻦ ﺍﻟﻨﻌﻴﻢ
ﺣﺒّﻨﺎ ﺃﻫل اﻟﺒﻴﺖ
ﻭ ﻣﻮﺍﻟﺎﺗﻨﺎ ﻳﺴﺄل
اﻟﻠﻪ ﻋﻨﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﺘﻮﺣﻴﺪ ﻭ
النبوّة ﻟﺄﻥ
اﻟﻌﺒﺪ ﺍﺫﺍ ﻭفی
ﺒﺬﻟﻚ ﺃﺩّﺍﻩ ﺍﻟﻰ
ﻧﻌﻴم اﻟﺠنّة ﺍﻟﺘّﻯ
ﻠﺎ ﺗﺰﻭل ﻮ ﻟﻘﺪ
ﺣﺪّثنی ﺒﺬﻟک ﺃبی
عن علیّ ﺃﻧّﻪ ﻗﺎل
ﺮﺳﻮﻝ ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺎﻋلیّ
اﻥ ﺃﻭل ﻤﺎ ﻳﺴﺄل
عنه ﺍﻟﻌﺒﺪ ﺑﻌﺪ
ﻣﻮﺗﻪ ﺷﻬﺎﺩة ﺃﻥ
ﻠﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﺃﻥ ﻣﺤﻤﺪﺍ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻭ ﺃﻧّک ﻮﻟﻰِّ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ ﺑﻤﺎ
ﺟﻌﻠﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺟﻌﻠﺘﻪ
ﻟﻜف ﻤﻥ ﺃﻗﺮب ﺬﻟک
ﻮ ﮐﺎﻥ ﻴﻌﺘﻘﺪﻩ
ﺻﺎﺭ ﺍلی اﻟﻨﻌﻴﻢ
ﺍﻟﺬﻯ ﻠﺎﺯم ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﺷﻤﺎ
ﺍﻳن ﻄﻮﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﮐﺮﺩﻩﺍﻳﺪ
ﻭﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻳﺪ.
(ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻓﻘهی ﻮ
ﺍﺩبی ﺒﺎﻃل اﺯ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﻇﺎﻫﺮﻯ اﺯﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺎﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺮﻭﺑﺮﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﮔﻨﺎﻩ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺑﺎﻃنی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻘﺮﺍﻥ ﮐﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﻴﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﺣتی ﺒﺮخی اﺯ ﺷﻤﺎ
ﮔﻔﺘﻴﺪ ﮐﻪ ﺁﺏ ﺧﻨک
ﻤﻌنی ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺑﺮخی
ﺪﻳﮕﺮ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﻥ ﻄﻌﺎم ﺨﻮﺷﻤﺰّﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻳﺎ ﭼﻨﻴﻥ
گفتید ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺏ
ﺷﻴﺮﻳﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ(
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ ﻨﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
غرﻳﺰﻯ ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﻮﻣﺎﺩﻯ
و بشری ﻭﺣﺪّ ﺃﻗل
ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﻘﻮل اﻣﺎم ﺮﺿﺎﻏﻴﺮﺣﻘﻴقی
هستند ﻭﺍﻗﻌس ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭلی ﺤﻘﻴقی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﺪﺭم اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻨﻘل
میکند ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻥ
ﺤﺮﻑ ﺭﺍ ﻧﺰﺩ ﺍﻭ
ﺯﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺌﻮﺍل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ ﺑﻮﺩ.
ﻭلی اﻣﺎم ﺼﺎﺩق
غضب ﮐﺮﺩ ﻭﮔﻔﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻓﻀل ﻮﮐﺮمی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪ.(ﺯﻳﺮﺍ ﺍثر
ﺑﺨﺸﻨﺪﮔﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﺑﻴﻥ ﻤﻴﺮﻭﺩ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻨّﺖ
ﮔﺬﺍﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ اﺎﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻟﺎﺯﻣﻪ ﺯﻧﺪگی
ﻮﺣق اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﺮﻃﻮﺭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻠﻒ ﮐﻨﺪ. ﻭلی ﺒﻌﺪﺍ
ﺑﺎ ﮐم ﺒﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ) ﺍﻣّﺎ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻟﻘﻮﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ) ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻨّﺖ
ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭ ﻣﻨّﺖ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﺪﺭ ﻧﻌﻤﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﻨﺰﺩ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻗﺒیح اﺳﺖ.ﭘس
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻨّﺖ ﮔﺬﺍﺭﻯ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ ﻨﻌﻤﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺌﻮﺍل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘﺬﻳﺮﻯ
ﻤﺎ ﺍﺳﺖ ( ﻧﻌﻤﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﻌﺮفی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭ ﻭ ﺩﺍﺩﻥ
عقل ﻮ ﮐﺸﺶ ﻟﺎﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪ سلوک
الهی ) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﺳﺌﻮﺍل
اﺯ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ ﻧﺒﻮّﺕ
ﺍﺯﺍﻳﻦ ﻧﻌﻤﺖ ﺃﻫل
ﺒﻴﺖ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ(ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻋﻤل ﻮﺍﺣﺪ ﺷﺪﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻌﺮفی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی ﺒﺮخی
اﺯ ﺁﻥ کمال اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺑﺮﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺗﺮک ﺁﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ (ﻧﺒﻮّﺕ) ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻯ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﻣﻘﺪم
ﺁﻭﺭﺩﻩ. ﻳﻌنی
اﻭل اﻋﺘﺮﺍﻑ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺳﭙس ﺑﺎ ﺻﺎﻟﺖ
ﻧﺒﻮﺕ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺳﻮم
اﺻﺎﻟﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺌﻮﺍل اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭ سلوک الهی
اﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺰﺑﺎﻥ
ﺤﺎل ﭙﺮﺳﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻬﺮﻩ
واقعی ﻨﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺌﻮﺍل
هستند. ﻳﻌنی ﺒﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻨﺪﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻳﻥ ﻨﻌﻤﺖ
ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
کند (ﺩﺭﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟک
ﺒﻮﻓﺎﻯ ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎل ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺮﻓﺘﻦ ﺁﻧﺎﻥﺒﻨﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺯﺍﻳل ﺸﺪنی
ﻨﻴﺴﺖ. (ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺰﺍﻳل ﺸﺪﻧﻰ
ﻭﺑﺎ ﻣﺮگ ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭلی
ﻨﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﺒﻬﺸتی
ﺒﻌﺪﻯ ﻳﻌنی ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺭﭼﻬﺎﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮﻣﮑﺎﻥ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ غیر ﺯﺍﻳل
ﺸﺪنی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺭﻭح ﺘﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺎقی
هستند) ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﺪﺭم اﺯ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﻳﺎ ﻋﻠﻰّ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﭽﻴﺰﻯ که ﺍﺯ ﺑﻨﺪﻩ
ﻭﻋﺒﺪ (ﺳﺎﻟﻚ) ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮔﺶ ﺍﺯ ﻭﻯ
ﻤﻴﭙﺮﺳﻨﺪ (ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﮐﻪ ﺳﺌﻮﺍ ﺒﺰﺑﺎﻥ
ﺤﺎل اﺳﺖ. ﻳﻌنی
اﮔﺮ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
اﺯﭘﺸﺖ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪﻩ ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﺑﺎﺏ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺪﻳﻨﻪﻋﻠم
ﻮ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ)
ﮐﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺍﻳﻥ
ﺮﺍ ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺍﻟﻠﻪ الهی ﻨﻴﺴﺖ
(ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺨﻮﺩ ﺣتی ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍئی هستی
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﮐﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ)
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ( ﻗﺒل اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻀﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻨﻴﺰ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻴﺴﺖ) ﻭﺳﻮم
اﻳﻨﮑﻪ ﺗﻮ ﻭﻟﻰّ
ﻣؤﻤﻨﺎﻥ هستی ﻭﻟﺎﻳﺘزی
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﻥ
ﺪﺍﺩ ﻭﻣﻥ ﺒﺘﻮ ﻭ
ﺍﮔﺬﺍﺭ ﮐﺮﺩﻡ (ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ لازم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺘﻮﺍﻥ ﺒﻘﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺰﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟکی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﻭﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ. ﭼﻪ ﺁﺷﮑﺎﺭﻭ
ﻳﺎ ﻏﺎﻳﺐ ﭼﻮﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﮐﻪ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻘطع ﺸﺪنی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻫﺮ کامل الهی
ﺑﺮﺍﻯﺸﺨﺺﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺣﮑﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺷﺮﻃ ﻨﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋم ﺒﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ. ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺳﺪ)
ﭘس ﻫﺮﮐس ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺗﻮ ﺍﻗﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩ
( ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﺗﺼﺪﻳق کرﺩ ﻭقُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳل عباﺩﻯ ﻨﻤﻮﺩ)
ﻭ ﺑﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﺳﺨﺖ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩ (ﻧﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭘﺬﻳﺮﻯ ﻤﻮﻟﺎ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭼﻮﻥ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻤﺸﺮک
آﻧﺎﻥ ﮐﻪﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺗﺴلیم ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺭﺍسخ
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺗﺤﻤل
اﺣﻮﺍل ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻗﺒﻮﻝ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺣﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﻳﻥ اﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺴﻨﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺗﻤﺎم ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﻣﻮﺍنع ﻨﺠﺎﺕ
ﺭفع ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺣتی
اﮔﺮﻫﻤﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
عقیده ﺍﻯ ﺪﺍﺷﺖ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﺒﺪﻭﻥ
ﺰﻭﺍل ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.
(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺁﺭﺍم ﻮ ﺷﺎﺩﻣﺎنی
ﺒﻴﻨﻈﻴﺮ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻭﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭم
ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺒﻮل ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻫﺴﺖ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻬﺮ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻧﮕﺎﻩ می ﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ.

حدیث 2756 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۷ﺹ273 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻗﻮل ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻥ ﺨﺮﻣﺎﻯ ﺭﻃﺐ
ﻭﺁﺏ ﺧﻨک اﺳﺖ.(ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
اﻫل ﺴُﻨّﺖ ﮐﻪﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻪ ﻗﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻫﻤﻴﻥگوﻧﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭﺑﺪﻭﻥ اثری ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
روح ﺗﻔﺴﻴﺮﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺭﻃﺐ ﻭﻳﺎ ﺑس ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻧﺎم ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻗﺮﺍﻥ ﮔﺬﺍﺭﺩﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺍﮔﺮ
ﺻﺤﻴح ﺒﺎﺷﺪ ﻳک
ﺘﻘﻴﻪ ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﮐﻨﺎﻳﻪ ﻣﺴﺨﺮﻩ
ﺁﻣﻴﺰ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﻭ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺮﺍﺷﺪﻳﻦ ﻭﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
اﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﻤﺎم اﺣﺎﺩﻳث
ﺩﺭ ﺗﻘﻴّﻪ ﮐﻪ ﻧﻈﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﺗﺎﻳﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﺍﺭﺯﺵ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺳﻠﻮکی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺮﻏم ﺣﺘم اﻟﺼﺤﺖ
ﺑﻴﺎﻥ اﻣﺎﻡ ﺑﺎﺯ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻭ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻠﻮکی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻘﻴّﻪ
ﻫﺎئی ﻨﺪﺍﺷﺖ ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺎﻳﻥ ﺘﻘﻴّﻪﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﻯ ﺁﺯﺍﺩ
ﺩﺭ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﺍﻳﺠﺎبی
ﻮ ﻣثبت ﻭﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺩﺍرﻧﺪ

حدیث
2766 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ283 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنی ﻔﮑﻴﻒ ﺍﺫﺍ
ﺟﺌﻨﺎ ﻣﻥ کُلّ ﺍُمّة
ﺑﺸﻬﻴﺪ ﻭ ﺟﺌﻨﺎ
ﺑک علی هؤلاء ﺸﻬﻴﺪﺍ
ﭘس ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﺮﻫﺮ ﺍﻣتی
ﺸﺎﻫﺪﻯ ﺪﺍﺷﺘﻴﻢ
ﻭ ﺗﻮ ﺭﺍ (ﻣﺤﻤﺪ) ﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩﻳﻢ.
(ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻘﺪﻳم ﻮ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻬﻤﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺳﺎمی ﺠﺪﻳﺪ ﭘﻨج
ﺘﻥ ﺁﻟﻌﺒﺎ ﺭﺍ
گفتند .ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳک ﺮﻭح
اﺯﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻭﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭحی
ﺒﻌﺪﻯ ﻳﺎ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺠﻬﻨﻤﻰ ﻭﺍﻳﻨک
هر ﺳﺎﻟک ﺒﻴک ﺸﻬﻮﺩﻯ
می ﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮل
أﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒلی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﻭﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍتی
ﺠﺰﺋﻰ. ﻭﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭙﻨﺠم ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺳﺎﻟک
ﺸﺎﻫﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭ خود ﻣﺤﻤﺪی ﺷﻬﻴﺪ
و شاهد ﻭﮔﻮﺍﻩ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟک ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﻟﻴل اﺻﺎﻟﺖ ﮐﺎﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ
ﺩﺭ ﺣق اﻣّﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﺎﺯل ﺸﺪﻩ (ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﻴﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﮐﻪ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ ﮐﻪ
به (ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ)
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺗﺎ ﻗﺒل
اﺯ ﺑﻌثت ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺴیح
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ (ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ) ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
(ﻭﻧﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ).
ﮐﻪ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮگ
آﻧﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم عرﺵ
ربّ ﻗﺎﺋﻢ ﻳﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺒﻘﻮﻝ ﻋﻴسی ﻤﺴﻴﺢ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ.
ﻭلی کاﻣﻠﺎﻥ اﺩﻳﺎﻥ
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺘﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
(ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ) ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
( ﻭﻧﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ
ﺍﻭ) ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ربّ ﺍﻟﻔﺼل ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﮐﻪ ﻧﺎم
ﻤﻥ ﺪﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺷﻤﺎ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻮﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻭحتی ﺰﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ(
ﮐﺘﺎﺏ ﻃﺮﻳﻘﺖ)ﻭﺳﻠﻮک
ﻮﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎی
تجلّی الهی میسّر
برای ونوع
بشر) ﻭﭘس ﺍﺯ ﺑﻌثت
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻴچ
کسی اﺯ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
اﻳﻥ ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻤﻰ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎل
کنند) ﮐﻪ ﺑﺮﻫﺮ
ﻣؤﻤﻥ ﻴکی اﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﺍﻧﺎﻥ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺷﺎﻫﺪ ﺑﺮ ﺍﻳﻥ
اﻣﺎﻣﺎﻥ اﺳﺖ (ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺮﺍﻥ ﺼﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﻧﺮﺍ ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺎﻣﺎﻣﺎﻥ کرﺩﻩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﺣتی کاﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻫﻤگی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺪﻳم
هستند. ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻫﻴچ ﻄﺮﻳﻘتی
ﺪﺭ ﺗﺎﺭﻳخ ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﮔﻮﺍهی اﻳﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺣتی ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
هر ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻭﻟﻴﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
اﻧﺎﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺩﻟﻴلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ) ﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ عمر ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ششم ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﻳﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
یا ﺴﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻل
هستند. ﭼﻪ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ غاﻳﺐ
ﮐﻪ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻣﺘﺼل
آﻧﻬﺎ ﻫﺮﮔﺰ ﻗطع
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﺍﻥ کاﻣل آﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺮ ﺩﻭ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻠﮑﻮتی
ﻔﺎﻃمی ﻮ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻣﺪﺭﻛﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺎﻳﺴﺘگی
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
هستند. ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﻮ ﺣﺴﻴنی ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
هر ﺯﻣﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻣﻠﮑﻮتی
ﺤَﺴَﻨﻰ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﻠﮑﻮتی
ﺼﻮﺭﺕ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم ﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
(ﺭﺍﻩ ﺍﺭﺍﺩﻯ) ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ ﻣﺸﻴّﺖ
الهی ﺮﺣﻤﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺴﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺼﺎﺩﺭ ﺷﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻘﻄﻌﻰ ﻳﺎ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻨﺎﻡ ﻗﺎﺋم ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻮﻓق ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
ﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺸتم عرﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻳﮋﻩ
ﺁﻥﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ بی ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺒﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﻋﺮﺷﻬﺎﻯ
ﺒﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍح ﻤﻮﻓق ﺪﺭ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺗﻤﺪّﻥ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.

حدیث 2767 - ﻘﺎل
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﻳﺎ
ﻣﻌﺎﺷﺮ ﻗﺮّاء
اﻟﻘﺮﺁﻥ اﺗّﻘﻮﺍ
ﺍﻟﻠﻪ عزّ ﻭﺟل
فی ﻤﺎ ﺣﻤﻠﮑﻢ ﻣﻥ
کتایه ﻓﺎﻧّﻯ ﻤﺴﺌﻮﻝ
ﻭ ﺍﻧّﮑک ﻤﺴﺌﻮﻟﻮﻥ
اﻧّﻯ ﻤﺴﺌﻮل
عن ﺘﺒﻠیغ یوما
ﺃﻧﺘم ﻔﺘُﺴﺄﻟﻮﻥ
عمّا ﺣﻤّﻠﺘم ﻤﻥ
کتاب ﺭﺑّﻯ ﻮ ﺳﻨّتی
ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺃﻯ گرﻭﻩ ﻗُﺮّاء
ﻘﺮﺁﻥ اﺯﺧﺪﺍ ﺑﺘﺮﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺣﺎﻣﻞ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ
ﻮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ ﻨﻘشی
ﺪﺭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ (ﻗﺮﺁﻥ) ﻫﻤﺎﻥ
(ﺩﻭ قُرّه ) ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ ﻭ
قُرّاء ﻗﺮﺁﻥ یعنی
قرّه ﮔﻴﺮﺍﻥ ﺁﻥ
متاب مکتوب
ومقرر الهی
سلوک ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺼﺎﺣﺐ ﺩﻭقُرّه
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋم ﻮ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
هستند. ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﻤﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺁﻧﭽﻨﺎنی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺘﺮﺳﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
هستند که ﺻﺎﺣﺐ
(قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ)
ﮐﺎﻣل الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﺑﺎﻳﺪ
قُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﭙﻴﺮﻯ
ﺒﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺘﺮﺳﻨﺪ ﺍﮔﺮ ﮐﻮﺗﺎﻫب
کنند . ﻭﺗﻘﻮﺍﻯ
الهی همان
سلوک الهی ﻮ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺭﻭح ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺯﮔﻨﺎﻩ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
(ﺣﻤﻞ) الهی
همان(ﺗﺤﻤﻴﻞ) ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖﻋﻤل
ﺴﻠﻮک اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ و وسیله
الهی ﺒﺎﺷﺪ. (ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ) ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی هر ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺸﻮﻧﺪ.(ﻗﺮاءت)
ﻗﺮﺁﻥ ﺨﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻮقُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﺪﻭقُرّه
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭ (ﺗﻠﺎﻭﺕ) ﻗﺮﺁﻥ
ﭙﻴﺮﻭﻯ ( ﺗﻠﻮ ﺍﻟﺎُﺧﺮﻯ)
ﻭﺑﺪﻧﺒﺎل هم ﻮﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
قُرّه ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻥ
ﻤﺴﺌﻮل ﻬﺴﺘﻢ ﻭﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﺴﺌﻮل ﻬﺴﺘﻴﺪ
(ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﺭﺩ (ﺳﺌﻮﺍﻝ)
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥاﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ بشکل (ﮔِﺪﺍﺋﻰ)
ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺁﻣﻮﺯﺵ و ﻳﺎ
ﺩﺍﺩﻥ و اجازع
استفاده ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
اﻭ ﺍﻋﻠﺎم ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ (ﺷﻤﺎ) ﻣﺴﺌﻮل
هستند ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﻳﺎ ﺍﺯﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ که ﺑﺸﻤﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ آنها
را ﭼﻪ ﮐﺮﺩﻳﺪ ﻭ
ﭼﻘﺪﺭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﻨﻤﻮﺩﻳﺪ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﻣطی ع ﺒﻮﺩﻳﺪ)
ﻣﻥ ﻤﺴﺌﻮل ﻬﺴﺘم
که ﺍﺑﻠﺎغ ﺮﺳﺎﻟﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﻢ ﻭﺷﻤﺎ
ﻣﺴﺌﻮﻝ ﻫﺴﺘﻴﺪ
ﮐﻪ (ﺣﺎﻣل اﻳﻥ
کتاﺏ ربّ ﻣﻦ) ﻳﺎ
(ﺳِﻨّﺖ) و طریقت
ﻣﻥ ﺸﻮﻳﺪ (ﺣﺎﻣذ
ﻮ ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﻋﻤﻮمی
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ سلوک
الهی ﮐﻪ (ﮐﺘﺎﺏ
ربّ ﻣﻦ) ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭ ﻣﻘﺮﺭ
سلوک الهی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺎ ﺣﺼﻮل ﺸﻬﻮﺩ
ربّ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ربّ ﺭﺣﻤﺎنی ﻨﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﺑﺎﻟﺎﻯ
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(سُنّت ﻣﻦ) ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻦ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ(ﺑﺴﻨﺖ)
( ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺸﺪﻳﺪ ﻧﻮﻥ)
ﻣﻥ ﺸﺪ. ﻭﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
و ﺭﻭﺷﻰ ﮐﻪ ﻣﻥ ﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﻭﺷﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺁﻥ موفق ﺒﮕﺬﺭﻳﺪ.
ﺍﺑﻠﺎغ ﭙﻴﺎم ﺨﺪﺍ
ﻭ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﭘﺎکی
ﺮﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺤﺪّﻯ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻋﻘلی ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎقی ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎلغ
ﺮﺍ ﺭﻭﺣﺎنی ﻤﻴﮑﻨﺪ.)

حدیث
2768 - اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ284 ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم اﺯ ﺷﺨصی
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ ﺁﻳﺎ ﻗﺮﺁﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻯ (ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺨﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻭﻳﺎ ﺩﻭ قُرّه ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏ
الهی ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩﺍﻯ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
قُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﺒﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ کرﺩﻩ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻴچ
ﺒﻬﺮﻩﺍﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭک
ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮک
ﺮﺍ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻮﻣﻘﺎم ﺮَﺣّم ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﺷﺪ) ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﻋﻠّﺖ
ﺍﻳﻥ ﺴﺌﻮﺍل ﭽﻴﺴﺖ؟
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ
ﻤﻮسی ﺤﺪّث ﻗﻮﻣﻪ
ﺑﺤﺪﻳث ﻟم ﻴﺤﺘﻤﻠﻮﻩ
ﻋﻨﻪ ﻓﺨﺮﺟﻮﺍ ﻋﻠﻴﻪ
ﺑﻤﺼﺮ ﻓﻘﺎﺗﻠﻮﻩ
ﻓﻘﺎﺗﻠﻬم ﻔﻘﺘﻠﻬﻢ
ﻭﻟﺄﻥّ عیسی ﺴﻴﺤﺪّث
ﻗﻮﻣﻪ ﺑﺤﺪﻳث ﻓﻠم
ﻴﺤﺘﻤﻠﻮﻩ ﻋﻨﻪ
ﻓﺨﺮﺟﻮﺍ ﻋﻠﻴﻪ
ﺑﺘﮑﺮﻳﺖ ﻓﻘﺎﺗﻠﻮﻩ
ﻓﻘﺎﺗﻠﻬم ﻔﻘﺘﻠﻬﻢ
ﻭﻫﻮ ﻗﻮل اﻟﻠﻪ
عزّ ﻭجَلّ ﻓﺂﻣﻨﺖ
ﻃﺎﺋفة ﻣﻥ ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل ﻮ ﮐﻔﺮﺕ
ﻃﺎﺋفة ﻓﺄﻳّﺪﻧﺎ
ﺍﻟﺬﻳﻥ ﺁﻣﻨﻮﺍ
ﻋﻠﻰ ﻋﺪﻭّﻫﻢ ﻓﺄﺻﺒﺤﻮﺍ
ﻇﺎﻫﺮﻳﻥ ﭼﻮﻥ
ﻤﻮسی ﺒﻘﻮم ﺨﻮﺩ
ﺣﺪﻳث ﻭ ﻣﻄلبی ﺮﺍ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺤﻤل
ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﻣﺼﺮ
ﺑﺮ ﺍﻭ ﺧﺎﺭج
شده و ﮔﺮﺩﻥ کشی
ﻮ ﺗﻤﺮﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺑﺎ ﺍﻭ ﺟﻨگ
کرﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ
(ﻣﻮﺿﻮع آیه ﻗﺮﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﻮسی ﻴﮑﻰ
اﺯ ﻗﻮم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﮑﺸﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻮﻯ گفت ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﻳکی ﺮﺍ ﮐﺸﺘﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍهی
ﻤﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﮑُﺸﻰ؟
ﻭ(ﻗﻮم ﻤﻮﺳﻰ) یعنی
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺴﻠﻮک
در ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
الهی ﺒﻴﻥ ﺨﻮﺩ ﻭﺗﻤﺎم
ﺤُﺠّﺘﻬﺎ ﺑﺎﺯ
سلوک الهی ﻨﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻭﺟﻨﮓ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭلی ﺨﻮﺩ ﮐﺸﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﻣﺮگ عادﻯ اﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﻘﻬﺮﺍﻯ ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺴﺮ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﻭﮐﺸﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﺑﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺭﻧﺪ. ﻭ(ﺣﺪﻳث
ﻣﻮﺳﻰ) ﮐﻪ ﻳک
عباﺭﺕ ﻭﮐﻠﺎم
اﺳﺖ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤطی ع ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﻫﻴچ ﻤﻮﺭﺩﻯ
ﺭﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪ ﺣتی اﮔﺮ
ﻗﺎﺑل ﺪﺭک ﻮ ﺗﺼﺪﻳق
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺷﺮﻃ
عشق ﻮﺭﺯﻯ ﻗﺒﻮل
هرﭼﻴﺰﻯ اﺯ ﻣﻌﺸﻮق
اﺳﺖ. ﺣنی اﮔﺮ ﺩﻟﺎﺋل
ﻘﻮﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺒﻄﻠﺎﻥ
ﺁﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻬم اﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻣﺼﻠﺤتی ﻮ
ﺁﺯﻣﺎﻳشی ﻤﻄﺮح
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. (ﻣﻮﺳﻰ)ﻏﻴﺮﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺗﺎﺭﻳخی
ﻘﻮم ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﻣﺎﺷﻰ)
ﻳﺎ ﺳﺎﻟک ﺮﻩ ﺭﻭ
ﻭ (ﺭﺍجَلّ) ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ (ﻣﺎﺷﻴﻪ)
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ (ﻣﺴﻴﺢ) ﻣﺴح
کننده ﺑﺮﺳﺮﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻮسی هم ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﻮﻫﺮﺳﺎﻟک ﺮﻩ ﺭﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺼﺤﺒﺖ
ﻭ ﺣﺪﻳث ﺍﺯ ﻣﻮﺳﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺼﺤﺒﺖ ﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﻮﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻣﺴﻴح ﻨﻴﺰ
ﺑﺎﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺴخ
کننده ﻭﺷﻔﺎ ﺑﺨﺶ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺠﻬﺎﻟﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
هماﻥ گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻴﺪ ﭘس
ﮔﺮﻭهی اﺯ ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل اﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭلی ﻄﺎﻳﻔﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ کاﻓﺮ ﻭ
ﻣﺸﺮک ﺸﺪﻧﺪ. ﻭﻣﺎ
ﮐﺴﺎنی ﺮﺍ ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﮐﻤک ﻮ
ﻳﺎﺭﻯ کردﻳﻢ ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻏﺎﻟﺐ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ (ﻇﺎﻫﺮ)
ﻭﭘﻴﺮﻭﺯ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ(ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻨﻈﺮﻯ ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤلی
ﺪﺭسلوک الهی
اﺳﺖ. ﻭبنی
اسرائیل ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺗﻤﺎم
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺒﻨﻴﺎﺳﺮﺍﺋﻴل
هستند. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﺍﺳﺮاء ﻮﻋﺮﻭج
ﺒﺎﺳﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﻣﻠﮑﻮتی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
(ﻃﺎﻳﻔﻪ) ﻳﺎﮔﺮﻭهی
ﻤﺮﺩﻡ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﻭﻩ
ﻣﺘﺪﻳّﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﻮ ﻣﺘﻌﺒّﺪ
مذهبی ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻃﻮﺍﻑ و
مراجعه ﺑﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺒﺎﻃل ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺣتی اﮔﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻘﺎﻡ ﻣﻘﺎم
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی ﺒﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻡ ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ برتری
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻓﺘﺎﺩ. ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻤک
اﻭ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤق ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪﮐﻤک
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔسﺁﻧﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻮﻋﻔﻮ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻋﺪﻭّ ﻭ ﺩﺷﻤﻥ
آﻧﺎﻥ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﻄﺮﻳﻘت
هاﻯ ﻤﺨﺎﻟﻒ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ ﺗﻤﺎم
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯادیان
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﺎﻋث ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺩﻳنی ﻮ ﻫﺪﻑ ﺍﺻلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ و هر پیامبر
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ ﺸﻴﻄﺎﻥ
منفورالهی ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ هستند ﻭﻧﻪ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﻭﺍﻧﮕﻠﻴس
. (ﺍﺻﺒﺤﻮﺍ) ﺩﺭ ﻳک
ﺼﺒﺤﮕﺎهی ﻮ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭ
(ﻇﺎﻫﺮ) ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ عزّﻟﺖ ﮐﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﻭﺁﺷﮑﺎﺭﺍ ﺍﺣﻮﺍل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺗﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺸﻮﻳث ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺸﻮﺩ. ﻭﺩﻟﻴلی ﺘﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺍﻯ اﺻﺎﻟﺖ ﮐﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺁﻥ ﺪﻳﻥ ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺖ.
(ﻇﺎﻫﺮ) ﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﻭ ﻣﺴﻠّﻄ غالب ﺒﺮ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﭼﻮﻥ ﻨﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﻚ ﻳﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺣتی
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ) ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮ ﺃﻧّﻪ ﺃﻭل ﻘﺎﺋم
ﻘﻮم ﻤﻨّﺎ ﺃﻫل
اﻟﺒﻴﺖ ﻳﺤّثکم
ﺒﺤﺪﻳث ﻟﺎ ﺗﺤﺘﻤﻠﻮ
ﻧﻪ ﻓﺘﺨﺮﺟﻮﻥ
علیه ﺑﺮﻣﻴلة ﺍﻟﺪﺳﮑﺮة
ﻓﺘﻘﺎﺗﻠﻮﻧﻪ ﻓﻴﻘﺎﺗﻠﮑم
ﻔﻴﻘﺘﻠﮑﻢ ﻭهی
ﺁﺧﺮ ﺧﺎﺭحة ﻳﮑﻮﻥ
ثمّ ﻴﺠمع اﻟﻠﻪ
ﻳﺎ ﺑﻥ ﺃبی ﻴﻌﻔﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻭﻟﻴﻥ ﻮ ﺍﻟﺂﺧﺮﻳﻦ
ثمّ ﻴﺠاء ﺒﻤﺤﻤﺪ
فی ﺃﻫل ﺰﻣﺎﻧﻪ
ﻓﻴﻘﺎل ﻠﻪ ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻠّﻐﺖ ﺭﺳﺎﻟتی
ﻮ ﺍﺣﺘﺠﺠﺖ ﻋلی
اﻟﻘﻮم ﺒﻤﺎ ﺃﻣﺮﺗک
ﺃﻥ ﺘﺤﺪﻫم ﺒﻪ؟
ﻓﻴﻘﻮل ﻨﻌم ﻴﺎ
ربّ ﻓﻴﺴﺄل اﻟﻘﻮم
هنل ﺒﻠّﻐﮑم ﻮ ﺍﺣﺘﺞ
ﻋﻠﻴﮑﻢ؟ ﻓﻴﻘﻮل
ﻘﻮم ﻠﺎ ﻓﻴُﺴﺄل
ﻤﺤﻤﺪ ﻓﻴﻘﻮل ﻨﻌم
ﻴﺎ ربّ ﻭﻗﺪ ﻋﻠم
اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭﻙ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺃﻧّﻪ ﻗﺪ
ﻓﻌل ﺬﻟک ﻴﻌﻴﺪ
ﺫﻟک ثلاث ﻣﺮﺍﺕ
ﻓﻴﺼﺪق ﻤﺤﻤﺪ ﺍﻭ
ﻳﮑﺬﺏ ﺍﻟﻘﻮﻡ
ثمّ ﻴﺴﺎﻗﻮﻥ
الی ﻨﺎﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ثمّ ﻴﺠاء ﺒﻌلیّ
فی ﺃﻫل ﺰﻣﺎﻧﻪ
ﻓﻴﻘﺎل ﻠﻪ ﮐﻤﺎ
ﻗﻴل ﻠﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﻳﮑﺬّﺑﻪ
ﻗﻮﻣﻪ ﻭﻳﺼﺪّﻗﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﻳﮑﺬّﺑﻬﻢ
ﻳﻌﻴﺪ ﺫﻟک
ثلاث ﻣﺮﺍﺕ
بمّ اﻟﺤﺴﻥ
ثمّ اﻟﺤﺴﻴﻦ
ثمّ علی ّ ﺒﻥ اﻟﺤﺴﻴﻥ
ﻮ ﻫﻮ ﺃﻗﻠّﻬم ﺃﺻﺤﺎﺑﺎ
ﮐﺎﻥ ﺃﺻﺤﺎﺑﻪ.... ﻭﻫؤلاء
ﺸﻬﻮﺩ ﻟﻪ ﻋلی ﻤﺎ
ﺍﺣﺘﺠﺒﻪ ثمّ ﻴؤتی
ﺒﺄﺑﻰ ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻥ علیّ ﻠﻤثل ﻠﺬﻟﻚ
ثمّ ﻴﻮٴتی ﺑﮑﻢ
ﻓﺎ ﺳﺄﻟﻮ ﺗُﺴﺄﻟﻮﻥ
ﻓﺎﻧﻈﺮﻭﺍ ﻣﺎ ﺃﻧﺘم
ﺼﺎﻧﻌﻮﻥ ﻳﺎ ﺑﻥ
ﺃبی ﻴﻌﻔﻮﺭ ﺍﻥ
اﻟﻠﻪ عزّ ﻭجَلّ
ﻫﻮ ﺍﻟﺂﻣﺮ ﺑﻄﺎﻋﺘﻪ
ﻭ ﻃﺎعة ﺭﺳﻮﻟﻪ
ﻭﻃﺎعة ﺍﻭلی اﻟﺄﻣﺮ
ﺍﻟﺬﻳﻥ هم ﺃﻭﺻﻴاء
ﺮﺳﻮﻟﻪ ﻳﺎ ﺑﻥ ﺃبی
ﻴﻌﻔﻮﺭ ﻓﻨﺤﻥ ﺤُﺠﺞ
ﺍﻟﻠﻪ فی عباﺩﻩ
ﻭ ﺷُﻬﺪاؤﻩ ﻋلی
ﺨﻠﻘﻪ ﻭ ﺍﻣﻨاؤﻩ
فی ﺃﺭﺿﻪ ﻭ ﺧﺰّﺍﻧﻪ
ﻋلی علمه ﻭ ﺍﻟﺪﺍﻋﻮﻥ
الی ﺴﺒﻴﻠﻪ ﻭ ﺍﻟﻌﺎﻣﻠﻮﻥ
ﺒﺬﻟﻚ ﻓﻤﻥ ﺃﻃﺎﻋﻨﺎ
ﺃﻃﺎع اﻟﻠﻪ ﻭﻣﻥ
عصاﻧﺎ ﻓﻘﺪ ﻋصی
اﻟﻠﻪ ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻘﺎﺋمی
که ﺍﺯ ﻣﺎ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ
ﻗﻴﺎم ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺑﺤﺪﻳقی ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺤﻤّل ﻨﻤﻴﮑﻨید
ﻭﺑﺮ ﺍﻭ ﺧﺎﺭج ﻮ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺪﺭ ﻣﺤﻠّﻯ
ﺒﻨﺎﻡ (ﺭُﻣﻴﻠﻪ
ﺍﻟﺪﺳﮑﺮﻩ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺑﺎ ﺍﻭ ﻣﻴﺠﻨﮕﻨید
ﻭﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ
ﻣﻴﺠﻨﮕﻨﺪ ﻭ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﺸﺪ. (ﻗﺎﺋم
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻘﺎﺋم ﺁل ﻤﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺠﺪﻳﺪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺧﺎﺹ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ
همه ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
قشری مُدّعی غیبت
ﺍﻳﻥ اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
هزاﺭ ﻭ ﺩﻭﻳﺴﺖ
ﺳﺎل ﻣﻨﺘﻈﺮﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫم اﻳﻨﺎﻥ اﻭﻟﻴﻥ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ اﻭ ﻭ ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﻗﺘل اﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻓﻠﺴﻔﻪ
الهی ﻘﺎﺋم ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻫﺮﮔﺰ
ﻗﺎﺑل ﻔﻬم ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺣتی
عدم ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﻮﻯ ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺣﮑم ﻘﺘل ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺮﺍ ﮐﺸﺘﻪ ﻭ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﺣتی اﮔﺮ
ﮐﺎﻣل الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ (ﻗﺎﺋم ﻤﺎ)
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻳﻌنی
ﻤﻮﻟﺎ ﺍﻭﻟﻴﻥ
کامل ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺮﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺒﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺧﻮﺩ
حرﻑ ﺑﺰﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ
ﻭ ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ. ﻭلی
تعملا ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺮﻭﻳﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
هرﮐﺪﺍﻡ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﭘﺎﺳخ ﺸﺨﺺ ﻭ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺣﻮﺍل اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﻄﺎبقت
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺣﺠّﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﻧﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺣتی اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی ﻤﻄﺮح ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻄﺎلبی
ﻤﻴﮕﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﻤﻄﻠﺒﻰ ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ ﺣتی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺪﺭک
ﻛﻠّﻯ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺠﺪﻳﺪ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
اﻧﺎﻥ اﮔﺮ ﺍﺷﮑﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺼﺪﻳق
کنندﮔﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﻭلی
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ ﺠﺪﻳﺪ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺘﻌﺼّﺐ ﻗﻮم ﺨﻮﺩ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺑﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﻧﺪکی
اﺯ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺒﺨﺼﻮﺹ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺧﺮﻭج ﺒﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺠﻨگ ﭙﺮﺩﺍﺧتن
ﻮ ﺗﺮﻙ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺣتی
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک ﺁﻧﺎﻥ
اﻣﺎ ﺍﻳﻥ کاﻣل
الهی همیشه ﺩﺭ
ﺑﻴﻥ ﻘﻮم ﺨﻮﺩ ﭼﻨﻴﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷتی ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻣﺬﮐﻮﺭ
حدیث ﺩﺭ ﻭﺍقع ﻴک
ﻨﺎم سمبوﻟﻴک ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﻗﺎﺑل
ﺘﻄﺒﻴق اﺳﺖ (ﺭﻣﻴﻠﻪ)
ﺳﺮﺯﻣﻴنی ﺮَﻣلی
ﻮ ﻣﺎﺳﻪﺍﻯ که ﺯﻣﻴنی
ﺴُﺴﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ (ﺩﺳﮑﺮﻩ) ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺗﺤﺮﻳﻒ ﺑﺪ
ﻣﺴﺘﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﺑﻐﺪﺍﺩ (ﺟﺎﻯ ﺪﺷﻤﻦ
ﻋﺒﺎسی ﺒﺮﺍﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ)
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻫﺮ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻰ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺻﻮﻣﻌﻪ
ﻭ ﻣﻌﺒﺪ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻃﻞ ﺷﺪﻩ ﻭﻳﺎ
ﺍﺗﺸﮑﺪﻩﻫﺎ ﻭجاﺎﻳﮕﺎه
هاﻯ (ﻋﺠﻤﻬﺎ) ﻳﻌﻨﻰ
( ﺃﺟم ﻮﻏﻴﺮ ﺟﻢ) ﺑﻮﺩﻩﻫﺎ
ﻭﻏﻴﺮ الهی که ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺸﺮﺍﺏ ﻭ ﻟﻬﻮ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ اﺳﺖ ﻭﻳﺎ
ﮐﺎخی ﺒﻠﻨﺪ ﺩﺭ
ﺑﻴﻥ گروﻫﻰ ﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ. ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ ﻮثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻘﺪﻳم
ﺒﺎﻃﻞ. ﻭ ﺑﺠﺎﻯ ﺪﻭﺭﻯ
اﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﺩﻧﺒﺎل
گناﻩ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﻣﺴتی
ﻮ ﺷﻬﺮﺕ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم ادﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺨﺮﻭجی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
( ﭘس ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻘﺎﺋم
ﺒﺎﻳﺪ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻗﺎﺋم
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺨﺮﻭج ﻮ ﺗﻤﺮﺩ ﺳﺎﻟک
ﭙﻴﺮ ﺍﺯ ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﻳﺎ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻟﺰﻭم ﻣﻨﻄقی
ﺒﻮﺩﻥ ﺪﺷﻤﻥ ﺒﺰﺭگ
اﻳﻨﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺘﻤﺮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺣتی ﻄﺮﺩ ﺍﻭ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﻋﻠﺎم
ﺠﻨگ اﻭ ﺣتی ﺒﻘﺼﺪ
ﮐﺸتن ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
عمیق ﺘﺮﻯ ﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ کاﻓﺮﺍﻥ
بی ﺨﺒﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺸﺮﮐﺎﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺖ قشری ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭلی اﺯ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﻮ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺍﺭﺝ ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎﻋلیّ
ﺮﺍ ﮐﺸﺘﻨﺪ) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻮﺁﺧﺮﻳﻥ ﺮﺍ ﻳﮑﺠﺎ
ﺟﻤﻊ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭﺍﻫب ﺰﻣﺎﻥﺨﻮﺩﺵ
ﺍﺣﻀﺎﺭﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﺍﺑﻠﺎغ ﻮ ﺗﺒﻠیغ
ﺮﺳﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ
ﻭ ﺑﺮ ﻣﺮﺩک ﺨﻮﺩ
ﺍﺗﻤﺎم ﺤﺠّﺖ ﻳﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﺘﻴﻤﺎﺗﻮﻣﻬﺎﻯ
ﻠﺎﺯم ﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩﻯ؟
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻰ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻰ؟ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﺭﻯ ﻴﺎ
ربّ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻘﻮم ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﺍﺑﻠﺎﻍ
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻭﺍﺗﻤﺎم
ﺤﺠّﺖ ﻭ إﺣﺘﺠﺎج
ﻮ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﺷﺪ؟ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻥ ﻘﻮم ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻧﻪ. ﻭﭼﻮﻥ اﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ ﺁﺭﻯ ﻭﺗﻮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻰ
ﻭ ﺳﻪ ﺑﺎﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﺁﻥ ﻘﻮﻡ ﺩﺭﻭغ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ (ﻗﻮﻡ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
(اِوم ﻮ ﺳﻠﻮﻙ)ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭلی ﭽﻮﻥ ﺍﻣّﺖ
ﻋﺎﻣل اﻭم
کنندﻩ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪﻫﻤﻴﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺪﺭﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎمی
هستند. ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮک ﻨﺸﺪﻩﺍﻧﺪ
. ﺍﻫل ﺰﻣﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
اﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻣﻨﻈﻮﺭﻋﺪم
سلوک الهی اﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺒﻮل ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ ﻘﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ اﻳﻥ
ﻐﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﺽ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭ ﺁﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺰﺍﻧﮑﺎﺭ ﮐﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺑﻠﺎﻍ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋلیّ
ﺮﺍ ﺳﻔﺎﺭﺵ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ ﻟﺰﻭک
سلوک الهی ﺮﺍ ﻳﺎﺩ
ﺁﻭﺭﻯ ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺴﻮﻯ
آﺗﺶ ﺟﻬﻨم ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
(ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻧﻮم ﺠﻬﺎﻥ)
ﺳﭙس ﻋلیّ ﻮ ﺃﻫل
ﺰﻣﺎﻥ اﻭ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺌﻮﺍل
اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯﺍﻳﺸﺎﻥ
ﭙﺮﺳﺶ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻗﻮم
اﻭ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
(ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻮﻟﺎ ﮐﻪ
ﻗﺒﻮل ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺍﻭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺻل ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻮﻟﺎ
ﺭﺍ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻭ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
(ﺍﻳﻥﺪﺍﺳﺘﺎﻥ ﻨﻤﺎﻳشیﻴک
ﻨﻈﺮﻳﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻔﻬﻴم ﺪﺍﻭﺭﻯ
الهی ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺤﺎل
ﻤﻄﺮح ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺤﺮفی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ ﻣﻨﮑﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ سلوک
الهی هستند) ﻭﺳﻪ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﻳﻥ ﻨﻈﺮﻳّﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣَﺴَﻥ ﻮ ﺳﭙس ﺣﺴﻴﻥ
ﻮﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﮐﻤﺘﺮﻳﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺮﺍﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻧﺎم ﭙﻨج ﻨﻔﺮ
ﺑﺮﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﻭﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻮﺑﺖ ﺍﺣﻀﺎﺭ ﻣﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
(ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻄﻠﺐ ﺣﺪﻳث
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮﺟﻬﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی گوﺍﻫﻰ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻳﻌنی ﺸﻬﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ) ﭘس ﺷﻤﺎ ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ
ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﻴﺪ(
ﮐﻪﺟﻮﺍﺏ ﻣثبتی
ﺮﺍ ﺑﻨلفع ﺸﻤﺎ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺪﻫﻢ) ﺍﻯ
ﻔﻠﺎﻥ ﺑﺪﺍﻥ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺍﺯ ﺭﺳﻮﻟﺶ ﻭﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ (ﺍﻭلی اﻟﺄﻣﺮ)
ﮐﻪ ﺍﻭﺻﻴاء ﺮﺳﻮ
ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺷﻮﺩ (ﻃﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺍﺻل هماﻥ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
اﻭ. ﻭﻧﻴﺰ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺍﻭلی اﻟﺄﻣﺮ
ﻳﻌنی ﻤﺘﺼﺪﻳﺎﻥ
ﺃﻣﺮالهی ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻳﻌﻨﻰ (ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ) ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﻌﺮفی الهی اﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ نهمگی
اﻭﺻﻴﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻭﺻﻴّﺖ ﻳﮑﺎﻳک
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﻘﺒلی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭘس ﺍﻯ ﻔﺮﺯﻧﺪ (ﺃبی
ﺒﻐﭙﻮﺭ) ﺑﺪﺍﻥ ﮐﻪ
ﺣج ﻮ ﺣﺠّﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ
عباد الهی هستیم
. ( ﺣﺠّﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺣﺮﻑ ﺍﻭ ﺣﺮﻑ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣج أکبرﻮﺣﻖ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
هر ﺯﻣﺎﻥ ﺼﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند) ﻭﻣﺎ ﺷﻬﻴﺪﺍﻥ
ﺒﺮﺧﻠق هستیم ( ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﺎﻇﺮ ﺑﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻮﺍﻫﻰ ﺑﺪﻫﻴﻢ.
ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨج
ﺘﻦ ﺁل عبا ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
الهی ﺒﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻴﻢ) ﻭ ﺍمینا
ناظر ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
هستیم . (ﺍﻣﻴﻨﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﻋﻤل ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺍﻣﻨﻴّﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﻣﻌﺼﻮمیّت
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺍﻣﺎﻧﺖ الهی
هماﻥ اوم ﻴﺎ
سلوک الهی ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺍﻣﺎﻧﺖ الهی ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﻨﻨﺪ)
ﻭﻣﺎ ﮔﻨﺠﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
غلم الهی هستیم
. (ﻋﻠم سلوک الهی
ﻮﻋﻠم ﻠﺪنِّی
اﻟﻬﻰ ﻭﺁﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺎ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭ ﻧﻴﺰﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻟﻬﺎم ﻮ ﻭحی
الهی ﻤﺪﺍﻭﻡ ﻭ ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺒﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ) ﻭﻣﺎ
ﺩﺍﻋﻴﺎﻥ ﺮﺍﻩ
الهی اﻭﻫﺴﺘﻴﻢ
(ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺧﻄﺎﺭﮐﺮﺩﻥ
ﻭﺟﺬﺏ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﺘﻌﻬﺪﺍﻥ
ﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ سلوک
الهی هستیم ) ﻭﻣﺎ
ﻋﺎﻣﻠﺎﻥ ﺒﺪﺍﻥ
هستیم (ﮐﻪ ﻣأﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺗﻌﻠﻴم الهی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕﻋﻤلی
ﺴﻠﻮکی ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻪ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻳﺎ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ) ﭘس
ﻫﺮﮐس ﻣﺎﺭﺍ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﮐﺮﺩ ﻭﺗﻤﺮﺩ ﻧﻤﻮﺩ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭ ﻋﺼﻴﺎﻥ
ﻮ ﺳﺮﮐی ﺒﺮ ﺧﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺘﻤﺮّﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺎ ﺑﺎﻭﺭ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻧﻴﺰ ﺳﺮﮐﺶ ﺗﺮﻫﺴﺘﻨﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻧﻔﺎقی
ﻴﺎ ﺗﺮک ﺴﻠﻮک ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ).

حدیث59 –
از ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ285ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ
اﻟﺮﺟل ﻤﻨﮑم ﻠﻴﮑﻮﻥ
فی اﻟﻤﺤلّة فی
اﺤﺘجّ اﻟﻠﻪ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻋلی ﺠﻴﺮﺍﻧﻪ
ﻓﻴﻘﺎل ﻠﻬم ﺃﻟم
ﻴﮑﻥ ﻔﻠﺎﻥ ﺒﻴﻨﮑﻢ؟
ﺃﻟم ﺘﺴﻤﻌﻮﺍ ﮐﻠﺎﻣﻪ؟
ﺃﻟم ﺘﺴﻤﻌﻮﺍ ﺑﮑائه
ﻓﻰ ﺍﻟﻠّﻴﻞ؟ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺤجّة ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻬم
ﻫﺮﻳم اﺯ ﺷﻤﺎ
ﺩﺭ (ﻣﺤﻠّﻪ) ﻭﻣﺤل
اﻗﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﻤﺴﺎﻳﻪ ﺷﺨﺺ
ﺍﺣتیاج ﺪﺍﺭﺩ.
(ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻋﻠﻴﻪ ﺷﺨﺺﺑﮕﻮﺍهی
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ) ﻭ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﺁﻳﺎ ﻓﻠﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﺸﻤﺎ ﻧﺒﻮﺩ؟ ﻭﺁﻳﺎ
ﮐﻠﺎم اﻭﺭﺍ ﻧﺸﻨﻴﺪﻳﺪ؟
ﻭ ﺁﻳﺎ ﺻﺪﺍﻯ
گرﻳﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻴﻤﻪ ﺷﺐ ﻧﺸﻨﻴﺪﻳﺪ؟
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﺣﺠّتی
اﺯﺧﺪﺍ ﻭ ﻣﺤﮑﻮمیّت
ﻣﻨﻄقی ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. (ﻟﺰﻭمی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﺑﻠﺎغا اﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺮ ﺷﺨﺼﻴﮑﻪ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﻫﺮﺣﺎﺩثه
ﺍﻯ که ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺂﻳﺪ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻈﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺍﺗﻤﺎم
ﺤﺠّﺖ الهی اﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺣﺠتی
که ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﻴﻤﻪ ﺷﺐﻫﺎ ﮔﺮﻳﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻧﺼﺎ
الهی ﻤﻴﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﺪﻳث ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎئی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭلی
سلوک الهی ﻨمی
ﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﻭ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺤﺮﻑ الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺟﻴﺮﺍﻥ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﭘناﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺰﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ .

حدیث 2760 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
(ﺝ۷ﺹ276ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ
اﻟﻠﻪ ﻟﻴﺨﺎﺻﺮ
ﺍﻟﻌﺒﺪ ﺍﻟﻤؤﻤﻥ
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻭ
ﺍﻟﻤؤﻤﻥ ﻴﺨﺎﺻﺮ
ﺭﺑّﻪ ﻳﺬﮐّﺮﻩﺫﻧﻮﺑﻪ
ﻗﻠﺖﻭﻣﺎﻳﺨﺎﺻﺮ؟ﻗﺎل
ﻔﻮضع ﻴﺪﻩﻋلی ﺨﺎﺻﺮﺗﻪ
ﻓﻘﺎل هکذا ﻳﻨﺎﺟﻰ
ﺍﻟﺮﺟل ﻤﻨّﺎ ﺃﺧﺎﻩ
فی اﻟﺄﻣﺮ ﻳﺴﺮّﻩ
ﺍﻟﻴﻪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻋﺒﺪ ﻣؤﻤﻥ ﺮﺍ ﺑﻐل
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﻳﺎﺩ ﺁﻭﺭﻯ گناﻫﺎﻥ
ﺍﻭﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﻌﻨﻰ (ﻳﺨﺎﺻﺮ)
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻴﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯﻣﺎ ﻭﻗتی ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻭﺳﺘﺶ ﺭﺍ ﻧﺠﻮﺍ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﮐی ﻨﻔﻬﻤﺪ
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻐل ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺩﺳﺖ ﺑﮑﻤﺮ ﺩﻭﺳﺘﺶ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. (ﺧﺎﺻﺮﻩ)
ﺑﺎ ﺳَﻥ ﻴﺎ ﮐﻤﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻥ
عبد ﻣؤﻤﻥ ﺴﺎﻟﻜﺎﻟهی
اﺳﺖ. ﻭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻭ
ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭﻧﺠﻮﺍﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺗﺬﮐّﺮ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
(ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﺍلا
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻃﺮﻑ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎ ﻣﺤﺒﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪحتی اﻳﻥ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺎ
ﻏﻀﺐ ﻭ ﺑﻄﻮﺭ ﺗﺮﺳﻨﺎک
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭح ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﺸﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺮﺍضی اﺯﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﭼﻨﻴﻥ ﺮﻭحی
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﺪﻳث
ﺑﻴﺎﻥ ﻤﺤﺒﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻﻞ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺍﺯ ﻧﻔس
ﮐُﻞّ ﻓﺎﻃمی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ ﻭﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻗﻮس ﻧﺰﻭل ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻨﺎﻥ
ﺘﻮﺍضع ﻮ ﺗﺸﮑﺮﻯ
ﺪﻳﺪم که ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﺍﺩ ﺭﻭح ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻘﺪﺭ ﺧوﺮﺳﻨﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ
ﻭ ﮔﻮﺍﻩ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ
ﺍﻭ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺗﺼﻮﺭم اﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﺤﺒّﺘﻬﺎ
ﻭ ﺳﭙﺎﺳﻬﺎﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﻣﻌﺮفیﻤﻴﮑﻨﺪ ﺍثر
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻴﻚ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.

حدیث2761
- اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ280 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنی ﻴﻮم ﻴﺠمع
اﻟﻠﻪ اﻟﻠﻪ ﺍﻟﺮﺳﻞ
ﻓﻴﻘﻮل ﻤﺎﺫﺍ ﺍﺟﺒﺘﻢ
ﻗﺎﻟﻮﺍ ﻟﺎ ﻋﻠم
ﻠﻨﺎ ﻗﺎل ﻴﻘﻮﻟﻮﻥ
ﻠﺎ ﻋﻠم ﻠﻨﺎ ﺳﻮﺍﻙ
ﻗﺎل ﻮ ﻗﺎل اﻟﺼﺎﺩﻕ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
کُلّه (ﻇﺎﻫﺮﻩ) ﺗﻘﺮیع
ﻮ ﺑﺎﻃﻨﻪ ﺗﻘﺮﻳﺐ
(ﺗﻘﺮﻳﺮ) ﺭﻭﺯﻯ که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻤﺎم
ﺮﺳﻮﻟﺎﻥ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺟمع ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺸﻤﺎ
ﭼﻪ ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩﻧﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﭙﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺎﻋﻠم
ﻮﺍﻃﻠﺎﻋﻰ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
(ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ همه ﺍﺭﺳﺎل
ﺸﺪﮔﺎﻥ الهی ﺒﺨﻠق
هستند. ﺷﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم
نوع بشری ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ سلوکی ﻭ
ﮔﺮﻭﻩ ﻋﻈﻴمی
از کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺤق ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺗﻤﺎم
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻨﺎ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﮐﻪ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭم ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺭؤﻴﺖ ﺭؤﻴﺎئی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺗﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﻫﻤگی عضو ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯ ﻧﺨﺴﺖ ﺁﺩم
کیومرث ﻤﺎﻧﻨﺪﻯ
ﺘﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﺗﻌﻠﻴم ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﻧﻴﺰ(ﻫُﺪﺍ) ﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭼﻪ ﺭﻭﺯﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺠمع ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻮﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﻧﻮﺭ ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻤگی
ﺁﻧﺎﻥ ﭽﻪ ﺟﻮﺍﺑﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺩم ﺸﻨﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﻣﺮﺩم ﭽﻘﺪﺭ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل
ﻮﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻭﺑﻬﺮﻩ
ﺍﺯﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯآنان
گرﻓﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺩﻋﻮﺗﻬﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ ﭼﻘﺪﺭ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻭ ﺟﻮﺍﺏ
ﺍﻳﺠﺎبی ﻮ ﻣثبت
وﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺩﺍﺩﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺍﻃﻠﺎعی
ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ ﺨﺪﺍ ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺩﺍﺧل ﺬﻫﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﺮﮐس ﺩل ﺪﺍﺩ ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﺸﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﻠﺎع
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻳﻌنی
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻣﺎﻋﻠمی ﺠﺰ از ﺗﻮ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻣﺎ ﺟﺰﻋﻠﻢ
ﻭﺍﮔﺎﻫﻴﮑﻪ ﺗﻮ
ﺩﺍﺩﻩ ﻳﺎ ﻣﻴﺪهی
ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭ ﻣﻌﺠﺰﻩﮔﺮ
ﮐﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺘﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ.
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺬﻫﻥ ﻤﺎ ﺍﻟﻬﺎم
ﻮ ﻭحی ﻤﻴﮑﻨﻴم
ﻤﻴﺪﺍﻧﻴم که ﺩﺍﺧل
ﺬﻫﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﭼﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ. ﻭﺩﺭﻫﺮﮐﺎﺭ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺘﻰ ﮐﻪ ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻴﻢ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﺟﺰ ﺭﺍﻩ
الهی ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺍﻳﺎﻡ ﺯﻧﺪگی
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﭽﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮﺑﭽﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻯهم اﻧﺪﻳﺸﻪ
ﮐﻨﻨﺪ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺣﺎل
عباﺩﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻗﺮﺍﻥ ﺟﻤﻠﻪﺍﻯ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻗﺎﻋﺪﻩ ﮐُﻠّﻰ
ﻣﻬمی ﺮﺍ ﻣﻄﺮح
کرﺩﻩ ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ. ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻗﺮﺍﻥ ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﻭ ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻯ ﻮﻇﺎﻫﺮ
ﺁﻥ ﺘﻬﺪﻳﺪ ﻭﺗﻮبیخ
ﻮ ﺗﺒﻌﻴﺪ ﺍﺳﺖ ﻭلی
ﺒﺎﻃﻥ ﺁﻥ ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﺗﻘﺮﻳﺐ ﻳﺎ ﺗﻘﺮﻳﺮ
ﻭﺗﻘربّ ﻭقُرّه
ﮔﻴﺮﻯ اﺳﺖ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻗﺮﺍﻥ ﻮﮐﻠّﻴﺖ
ﺁﻥ ﻳﻌﻨﻰ (ﻇﺎﻫﺮ
ﺁﻥ) ﻭ(ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ)
ﺍﻋﻠﺎم ﺨﻄﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ کاﻓﺮ
ﻭ ﺳﺘﻤﮕﺮ ﻣﺨﺎﻟﻒ
سلوک الهی ﻭ ﺩﺷﻤﻦ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ (ﺑﺎﻃﻦ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻗﺮﺍﻥ)
ﻭ ﻗﺴﻤﺖ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﺁﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﻋﻮﺍم
ﻮﻗﺸﺮﻳﻮﻥ اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻘﺮﺐ ﻭﺗﻘﺮﻳﺐ
ﺳﺎﻟک ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﻳﻦ ﺗﻘﺮﻳﺐ) ﺑﺼﻮﺭﺕ
(ﺗﻘﺮﻳﺮ) ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
مقرر الهی ﻮﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺨﻮﺭّﻩ
ﻓﺎﺭسی زردشتی
ﻘﺪﻳﻢ ﻭﭼﺸم
قُرّه ﺭﻓﺘﻥ ﺪﺭ
ﺳﻤﺒﻮل الهی اﺳﺖ.
ﻳﻌنی ﻘﺮﺍﻥ ﺪﺭ
ﺑﺎﻃن ﺘﻮﺟﻴﻬﺎﺕ
ﻋﻤلی ﻮ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ ﻭﺧﺎﺹ ﺍﻫل
ﺒﺎﻃﻥ ﻮﻋﻘل ﻮﻋﻤل
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﻧﭽﻪ
ﻇﺎﻫﺮ ﻗﺮﺍﻥ
هست ﺩﺭ ﻓﻬﻢ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻋﻮﺍﻡ ﺗﻬﺪﻳﺪﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺘﻬﺪﻳﺪﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻗﺮﺍﻥکتاب ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی ﺪﻭ
قُرّه ﺍﮐﺘﺸﺎفی
ﻤﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ.قُرّه
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻮﺍﻳﺪﺍل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭقُرّه ﻫﻔﺘم
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ربّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻥ ﻨﻮع
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﻭ ﺭﺍﻳج ﻮﻋﻤﻮمیّت
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺩﻭ
قُرّه ﻗﺮﺍﻥ ﻴﻌنی
ﺪﻭ قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﺪﺍﻭم ﺪﺭ
قُرّه ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﮐﻪ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺍﺩﻳﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﻧﻴﺰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﺼﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
با مرگ قبل از
مرگ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸتی ﺒﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻟﺬﺍ ﻗﺮاءﺖ
ﻗﺮﺍﻥ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
کلماﺕ ﺑﺎ ﻓﻬم ﻤﻌﺎنی
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﻮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ عوﺍم ﻤﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺹ الهی ﺪﺭ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ ﻭ ﺗﻘربّ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﮑﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﻌنی ﺒﺎﻃنی ﻘﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎم
قُرّهﮔﻴﺮﻯ اﺯﺩﻭ
قُرّه ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﭘﻨج
قُرّه ﭘﻨج تن ﺁل
عبا ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻮ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻮﺗﺘبّع
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﺗﻘﺮﻳﻊ)
ﻳﻌنی ﻀﺮﺑﺖ ﺯﺩﻥ
ﻮ ﮐﻮﺑﻴﺪﻥ ﭼﻮﻥ
کوﺑﻴﺪﻥ ﺒﺮﻃﺒﻞ
ﺟﻬﺖ ﺟﻠﺐ ﺗﻮﺟﻪ
ﻭﺍﻋﻠﺎم ﺨﻄﺮ ﻭﺗﺄﮐﻴﺪ
ﻣؤکد ﺍﺳﺖ.

حدیث 2762 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ280 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩم ﺒﺸﻤﺎ
ﭼﻪ ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩﻧﺪ؟ ﻳﻌنی ﺪﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭﺻﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺸﻤﺎ ﭼﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ.
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﺒﻤﺮگ ﺨﻮﺩ
ﻧﺰﺩﻳک ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ عاﻣل
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺟﺎﻧﺸﻴنی
که ﻣﻌﺮفی کرﺩﻩﺍم
ﺒﮕﻴﺮﻳﺪ. ﻭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﻨﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﻤﻥ
ﻮﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﻤﻮﺭﺩ
ﻭﺻﻴّﺖ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم
اﺯ ﺍﻳﻦ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
کرﭼﻪ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
ﻴﺎ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ
الهی ﭽﻨﺪﻳﻥ و
چنذ ﻨﻔﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﮐﺪﺍک یک ﺨﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻳک ﻤﺮﮐﺰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم ﻨﻴﺰ
ﻳک ﺠﺎﻧﺸﻴﻦ ﮐﺎﻣل
الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
(ﺍﻭﺻﻴاء ) ﻳﻌنی
ﻤﻮﺭﺩ ﻭﺻﻴّﺖ ﻣﺤﺘﻀﺮ
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﭘﻴﺮ الهی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮ ﻭﻫﻤﻴﺸگی
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﻣﺮگ ﭙﻴﺮ
ﺗﻤﺎم ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭ ﻣﻨﺘفی ﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﭘﻴﺮ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺷﻮﺩ.
ﺣتی اﮔﺮ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺋم اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﻣطی ع ﻮ
ﭘﻴﺮﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﻭﺻﻴّﺖ ﻭﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺍﻭ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ. (ﻭﻟﺎﻳﺖ)ﻫﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻡ ﺷﺒﮑﻪ
ﻭﺳﻴﻌی اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ ﻣﻮﻟﺎﻋلیّ
ﺒﺮﺍﻯ ﻣﺤﻤﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭصی اﻭل ﻮ ﺃﻣﻴﺮ
ﻣؤﻤﻨﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﻤﺎم ﻤؤﻤﻨﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻭﺻﺎﻳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭘﻴﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺳﻔﺎﺭﺵ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺸﺮﻃ ﺰﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ
اﻭﻟﻴﺎ ﻣﻬم اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ ﻭلیّ
الهی ﻮﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺩﺭﻋﻘﻠﻴﺎﺕ ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭلی
ﺪﺭﻋﻤل ﻮﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻣﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
بشخص سالک ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ. ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻳکی اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ اﻣﺎم
ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻨﺼﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭ ﺍﻋﻠﺎم
ﻤﻴﺸﺪﻩ ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﭘﻨﻬﺎﻥ ﻮﻏﺎﻳﺐ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭم ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﺭﺩ
ﺭؤﻴﺎ ﻭ ﺭؤﻴﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺍﻣﺎم
غاﻳﺐ کسی ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭ ﻭﺩﻭﻳﺴﺖ
ﺳﺎل عمر ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺯﻥ ﻮ ﺑﭽﻪﻫم
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
غاﻳﺐ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﺍﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻤﻨﺼﻮﺏ
ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻓﻘﻄ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ اﻭﺭﺍ
ﺩﻳﺪ ﺣتی ﺪﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﻭ ﻣﺤﻀﺮ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻥ
اﺭﺯش ﻨﺪﺍﺭﺩ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺧﻴلی ﺴﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻧﺪگی ﻮ ﻣﺼﺎﺣﺒﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭلی
هرﮔﺰ ﺍﻭﺭﺍ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ . ﻟﺎﻋﻠم
ﻠﻨﺎ ﺑﻤﺎ ﻓﻌﻠﻮﺍ
ﺑﻌﺪﻧﺎ ﺑﻬﻢ ﻣﺎﺍﻃﻠﺎعی
ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺑﺎ ﺍﻭﺻﻴﺎﻯ
ﻤﺎ ﭼﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻮﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻧﻘﺶ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺎﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻮ ﺑﺸﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺍﻭﺻﻴﺎﻯ
ﻤﻮﺭﺩ ﺳﻔﺎﺭﺵ ﻫﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺭﺳﻮل ﻮﻫﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﭼﻪ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺍﻭﺻﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺍﺭﺍﻯ
هماﻥ ﻨﻘﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻨﻘﺶ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﻘﺒلی ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻘﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻣﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺸﺨﺺﺍﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﺸﮑل اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺯﻣﺎﻥ
این ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺨﻠﺎﻓﺖ ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯگرﻯ ﻮﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺷمنی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻓﺮﺻﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
سلوک الهی ﺒﻨﺰﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺒﺮﻭﻧﺪ.

حدیث
2763 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
عسکرﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ(ﺝ۷ﺹ280ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی هذا ﻳﻮم
ﻴﻨفع اﻟﺼﺎﺩﻗﻴﻥ
ﺼﺪﻗﻬم ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺻﺪق
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺻﺎﺩﻗﺎﻥ
ﺒﻨفع ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.(
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺑﻬﺮﻩ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻭ ﻧﻴﺰﻫﺴﺖ.
ﻭ ﺭﻭﺯﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺻﺎﺩﻗﻴﻦ ﺭﺍﺳﺘﮕﻮﻳﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
عامل ﻮ ﺻﺎﺩق ﺪﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻮﻋﺎﻣل
ﻮﻋﺎﺷق ﺪﺭ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣطی ع
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. (ﺑﻨفع
ﺁﻧﺎﻥ) ﺗﻨﻬﺎ ﻳک
ﺴﻮﺩ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺯﻭﺩ ﮔﺬﺭ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﭼﻨﻴﻥ
ﻨفعی ﺒﻌﺪﺍ ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﻀﺮﺭ ﻭ ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ الهی
ﺸﻮﺩ. ﺗﻤﺎم ﻤﻨﺎفع
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﭘﻮل ﻮ ﺳﻮﺩ ﻧﻔﻊ
ﺍﺳﺖ ﻭلی ﺒﻌﺪ ﺑﺎﻋث
ﺳﺮﮐشی ﻮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﺷﺒﺎﻋﻬﺎ ﻭ ﺗﺤﻘق
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻧفع
هستند ﻭلی ﺒﻌﺪﺍ
ﺍثاﺭ ﻣﻨفی ﺒﺠﺎ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺑﺎل
ﺠﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭلی
ﺘﮑﺎﻣﻞ رﻭح ﻮ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ
ﮔﻮﻧﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﺁﻥ
همه ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﺟﺴﻤﺎنی ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﺭﻭﺍنی ﻮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻓﺎﻳﺪﻩﻫﺎﻯ ﻤﻌﻨﻮﻯ
ﻮ ﺃﺑﺪﻯ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻤﺰﺍﺣﻤﺖ ﻭ ﺁثاﺭ
ﻣﻨفی ﻮ ﺑﺪﻭﻥ ﭘﺸﻴﻤﺎنی
ﺒﻌﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﺫﺍ ﮐﺎﻥ
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻭ
ﺣﺸﺮ ﺍﻟﻨﺎس ﻟﻠﺤﺴﺎﺏ
ﻓﻴﻤﺮّﻭﻥ ﺑﺄﻫﻮﺍل
اﻟﻘﻴﺎمة ﺍلی
اﻟﻌﺮصة ﻭ ﻳﺸﺮﻑ
ﺍﻟﺠﺒّﺎﺭﻋﻠﻴﻬﻢ
ﺣﺘّﻯ ﻴﺠﻬﺪﻭﺍ
ﺟﻬﺪﺍ ﺷﺪﻳﺪﺍ ﻗﺎﻝ
ﻳﻘﻔﻮﻥ ﺑﻔﻨاء
اﻟﻌﺮصة ﻭﻳﺸﺮﻑ
ﺍﻟﺠﺒّﺎﺭﻋﻠﻴﻬﻢ
ﻭﻫﻮﻋلی عرﺷﻪ ﻓﺄﻭل
ﻤﻥ ﻴﺪﻋﺎ ﺑﻨﺪاء
ﻳﺴمع اﻟﺨﻠﺎﺋق
ﺃﺟﻤﻌﻴﻦ ﺃﻥ ﻴﻬﺘﻒ
ﺑﺎﺳم ﻤﺤﻤﺪ ﺑﻥ
عبد ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻨﺒﻰّ
ﺍﻟﻘُﺮﺷﻰّ ﺍﻟﻌﺮﺑﻰ
ﻗﺎل ﻔﻴﺘﻘﺪﻡ ﺣﺘّﻯ
ﻴﻘﻒ ﻋلی ﻴﻤﻴﻥ
اﻟﻌﺮﺵ ﻗﺎﻝ
ثمّ ﻳﺪﻋﺎ ﺑﺼﺎﺣﺒﮑﻢ
ﻋلیّ ﻔﻴﺘﻘﺪﻡ ﺣتی
ﻴﻘﻒ ﻋلی ﻴﺴﺎﺭ
ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ثمّ ﻴﺪﻋﺎ ﺑﺎمّة
ﻣﺤﻤﺪ ﻓﻴﻘﻔﻮﻥ
ﻋﻥ ﻴﺴﺎﺭﻋﻠﻰّ
ثمّ ﺪﻋﺎ ﮐلّ ﻨﺒی
ﻮ ﺍﻣّﺘﻪ ﻣﻌﻪ ﻣﻥ
ﺃﻭل اﻟﻨﺒﻴّﻴﻥ
الی ﺁﺧﺮﻫﻢ ﻭﺍﻣّﺘﻬم
ﻤﻌﻬﻢ ﻓﻴﻘﻔﻮﻥ
عن ﻴﺴﺎﺭ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﻗﺎل ثمّ ﺃﻭﻝ ﻣﻥ
ﻴﺪﻋﺎ ﻟﻠﻤﺴﺎٴلة
ﺍﻟﻘﻠم ﭼﻮﻥ ﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻮﺩ ﻭﺗﻤﺎم
ﻤﺮﺩم ﻤﺤﺸﻮﺭ ﺷﺪﻧﺪ
ﺗﺎ ﺣﺴﺎﺏ ﭘس ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ ﺍﻫﻮﺍل
هول أنگیز ﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﺬﺭﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻌﺮﺻﻪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
(ﻧﺎس ﻳﺎ ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ
عهد ﺍﻟﺴﺖ ﮐﺴﺎنی
هستند ﮐﻪ
سلوک الهی ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﺪﺭﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺩﺭﻋﻤل ﻤﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﻨﺴخ ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻳک ﺪﻭﺭﻩ
ﺟﻬﻨم ﺴﻮم ﻤﻠﮑﻮتی
نیز ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺨﺎﺹ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﭼﻮﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠم ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋﻢ ﻭﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
اﻫﻮﺍلی ﺪﺍﺭند.
ﮐﻪﺍﻳﻥ هوﻟﻬﺎ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺑﻘﻴﻪ
ﺁثاﺭ ﻣﻨفی ﺪﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ اﻫﻮﺍل ﻘﺒل
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯ ﺁﻏﺎﺯ
سلوک الهی ﻧﻴﺰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺁﺭﺍم ﻮ
ﺷﻴﺮﻳﻥ ﻮﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺍﻗل
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﭼﻨﻴﻥﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﺣﺸﺮ) ﻣﺮﺩم ﻴﺎ ﻧﺎس
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ (ﺣﺸﻮ) ﺑﺰﻭﺭ
ﻭ ﺗﺰﺭﻳق ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ (ﻧﺸﺮ) ﻭﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭحی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺟﺴﺖ ﻭﺧﻴﺰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
غیر ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻤﺮﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﻳﺪﺍل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻫﻮﺍل ﻮ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺮﻭحی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨفع ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﻭلی ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی ﻤﺸﻐﻮل ﭙﺮﺧﻮﺭﻯ
ﻮ ﻟﺬﺕ ﺭﺍنی ﻮ ﺟﺎﻩﻃلبی
ﻮﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻓﻌﻠﺎ
ﺍﻫﻮﺍلی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﻫﻮﺍل
ﻘﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ ﻭ
ﻗﻴﺎم ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﺳﺮﭘﺎ ﺷﺪﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ.(ﻋَﺮَﺻﻪ)
ﻳﺎ ﻗﻄﻌﻪ ﺯﻣﻴﻥ
ﻤﻌﻴنی که ﺮﺍﻯ ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺰﻣﻴنی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک عبور ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺯﻣﺮﺯ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﻥ ﺒﺎﺭ ﭘﺎ
ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻦ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭ ﻭﺍﺭﺩ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﻄﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
می ﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻐﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻳﻥ
عرﺻﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ ﻣﺘﻬﻤﻴﻥ
ﻮ ﻣﺤﻞ ﺍﻋﺪﺍم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺒّﺎﺭ ﻣﺸﺮﻑ ﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ( ﮐﻪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺮﺍ ﺷﺨﺼﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎ (ﺣﺘّﻯ ﺃﻋﻠﻢ)
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺣﺎل
ﻮ ﻭضع ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﺸﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻌﺪﺍﻟﺖ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﻭﻧﺪ) ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺟﻬﺪ ﻭﺧﺴﺘگی ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺳﺨﺖ ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﺮﺍﺣل ﻨﻬﺎئی ﺴﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺧﺴﺘﻪ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎم
عسکرﻯ ﺑﺮ ﮐﻠﺎم
اﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﻣﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﻣﺤﻮﻃﻪ ﻋﺮﺻﻪ
ﻣﻴﺎﻳﺴﺘﻨﺪ (ﺗﻮﻗﻒ
ﻳﺎ ﺗﺄﺧﻴﺮ ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺗﻮﻗﻒ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﺒﺮﺍﻯ ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﻈﺎﺭﺕ
ﺍﻭ ﺩﺭﭘﺎکی ﺮﻭﺍنی
ﺴﺎﻟﻚ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
عقلی ﻭﻋﺎﻃفی
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ (ﻋﺮﺻﻪ) ﻫﻤﺎﻥ
ﺼﺤﻨﻪ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﻣﺤﻴﻄ
عقلی ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺒّﺎﺭ إﺷﺮﺍﻑﻭ
ﻧﻈﺎﺭﺕ ﺑﺮﺗﻤﺎم
ﻤﺠﺮﻳﺎﻥ الهی ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﺯﻋﺮﺵ
ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺎﺭﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ
( ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﻳﺎ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﭼﮕﻮﻧﻪﻋﻤل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻗﺒلی
و ﺃﺯﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ ﻤﻔﻴﺪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯآﻳﻨﺪﻩ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ) ﻭﺍﻭﻟﻴﻥ
کساﻧﻴﮑﻪ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺤﻀﻮﺭ( ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻴﺰ ﻗﺎﺿﻰ) ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻧﺪﺍﻯ ﺪﻋﻮﺕ
ﺑﺎﺻﺪﺍﻯ ﺑﻠﻨﺪ
ﻣﺴﻤﻮع همگاﻥ
اﺳﺖ. ﻭﮐﺴﺎنی ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺎﻳﻨﺪ ﻭﻫﺘﺎﻑ
ﻭ ﺷﻌﺎﺭ ﻣﺤﻤﺪ (ﺑﻥ
عبد ﺍﻟﻠﻪ) ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻗﺮیشی
عربّی اﺳﺖ ( ﺍﻭل
ﺪﺭ( ﻧﻮﺑﺖ ﺯﻣﺎﻧﻰ)
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻭل
ﺪﺭ (ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﻣﻘﺎﻣﻰ)
ﺍﺳﺖ ﻳﻌنی ﻤﻘربّ
ﺗﺮﺍﻥ ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺮﻭّﺝ ﺁﻥ ﺒﻴﻥ
اﻓﺮﺍﺩ ﻭﺣتی اﻧﺒﻴﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ(ﻫﺘﺎﻑ)
ﺑﺎﺳم ﻤﺤﻤﺪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺗﻘربّ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗُﺮﺷی ﻮﻋﺮبی
اﺳﺖ ﻳﻌنی
قُرّه ﮔﻴﺮ ﻭ ﮐﺎﻣل
الهی اﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺮﻳﺶ ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ
ﻨﮋﺍﺩﻯ ﻨﺒﻮﺩﻥ
ﺑﻠﮑﻪ ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ
ﻤﺬﻫبی زردشتی
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺵ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺩﺭقُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻮﺣﻨﻴﻒ ﺷﺪﻥ
اﺑﺮﺍﻫﻴمی ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻗﺒلا
ﻧﻪ ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺒﻮﺩ
ﻭﻧﻪ ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ ﻣﺸﺮک
ﺒﻰ ﺩﻳﻥ هم ﻨﺒﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ اﺩﻳﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻫﺮﮐﺪﺍﻣﺸﺎﻥ
اﮔﺮ ﮐﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ ﻳک ﺒﺎﺯﻯ
ﺴﻴﺎسی ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﮐی ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻮﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻴﮑﺴﺎﻥ هستند ﻭلی
ﺒﺎﻫم ﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﻌﺎلی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ (ﻋربّ)
ﺑﻮﺩﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺰﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺗﻌﺼّﺐﻋﺮبی ﺸﺪﻳﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺍﻳﺮﺍنی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺤﮑﻴم ﻤﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ ﻘﺮﺍﻥ
(ﻋربّ) ﻳﻌنی کاﻣﻞ
الهی بدون ربّ
مربّی ﻤﺎﻧﻨﺪ (ﺟﻢ)
ﮐﺎﻣل الهی جمشید
و سیّد شده ﺒﺰﺑﺎﻥ
ﻔﺎﺭﺳﻰ.ﮐﻪ(ﺍﻋﺮﺍﺏ)
ﻧﻴﺰ ﻳﻌنی ﻐﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ سلوک
الهی ﻣﺎﻧﻨﺪ (ﺃﺟم
ﻴﺎ ﻋﺠم ﻮﻳﺎ ﺃﻋﺠﻢ)
ﺳﭙس ﺷﺨصی ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻩ (ﻫﺮﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﺳﺖ ﻭﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻭ ﻭ ﺩﻭﺭه ﺣﮑم
ﻨﻬﺎئی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﻭﺭ ﺍﺳﺖ) ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﻋﺮﺵ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﻣﻴﺎﻳﺴﺘﺪ.(
ﺗﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺸﻮﺩ
ﻭ ﺩﺭ ﺟﻨﺒﻪ ﺭﺍﺳﺖ
ﻭ ﻳﻤﻴﻦ ﻳﻌنی ﺠﻨﺒﻪ
ﺭﻭﺣﺎنی ﻮﺭﻭحی
ﻮ ﺭؤﻴﺎئی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺳﭙس مصاﺣﺒﺎﻥ
علیّ ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ
(ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻄﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﭼﭗ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺎﻳﺴﺘﻨﺪ
(ﺩﺭﭼﭗ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺎﺯﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖﻋﺮﺵ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺣﻀﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻘﺒﻞ ﻭ ﺩﺭ ﺧﻠﺎل
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺤﺎﺿﺮﻧﺪ)
ﻭﺳﭙس ﺍﻣّﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﻋﻮﺕ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﭼﭗ
علیّ ﻤﻴﺎیستند(ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻣﺎﻥ
ﺩﺭﻧﻮﺑﺖ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ ﻋلیّ
ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ) ﻭسپس
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﻋﻮﺕ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.(ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
الهی ﻮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک عاﻣل با ﺍﻭ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺁﻥ ﺗﻤﺎمی کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
اﻭلی اﻟﻌﺰم ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﻫﻤگی ﺪﺭ ﺳﻤﺖ
ﭼﭗ ﻋﺮﺵ ﻣﻴﺎﻳﺴﺘﻨﺪ
(ﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﺭﻭﺣﺎنی
عرﺵ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺨﻠﻖ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﺴخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﻴﺎﻳﻨﺪ ﺗﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ) ﺳﭙس ﺍﺯﻗﻠم
ﺪﻋﻮﺕ ﻣﻴﺸﻮﺩ: ﻔﻴﺘﻘﺪم
ﻔﻴﻘﻒ ﺑﻴﻥ ﻴﺪﻯ
اﻟﻠﻪ فی ﺼﻮﺭة ﺍﻟﺂﺩﻣﻴّﻴﻦ
ﻓﻴﻘﻮل اﻟﻠﻪ ﻫل
ﺴﻄّﺮﺕ ﻓﻰ ﺍﻟﻠّﻮح
ﻤﺎ ﺃﻟﻬﻤﺘک ﻮ ﺃﻣﺮﺗک
ﺒﻪ ﻣﻥ اﻟﻮﺣﻰ؟
ﻓﻴﻘﻮل اﻟﻘﻠم ﻨﻌم
ﻴﺎ ربّ ﻗﺪ ﻋﻠﻤﺖ
ﺃﻧّﻯ ﻘﺪ ﺳﻄّﺮﺕفی
اﻟﻠّﻮح ﻤﺎ ﺃﻣﺮﺗنی
ﻮ ﺃﻟﻬﻤﺘنی ﺒﻪ
ﻣﻥ ﻮﺣﻴﻚ ﻓﻴﻘﻮل
اﻟﻠﻪ ﻓﻤﻥ ﻴﺸﻬﺪ
ﻟک ﺒﺬﻟﻚ؟ ﻓﻴﻘﻮل
ﻴﺎ ربّ ﻫل اﻃّلع
ﻠی ﻤﮑﻨﻮﻥ ﺴﺮّک
ﺨﻠق غیرﻙ؟ ﻗﺎل
ﻔﻴﻘﻮﻝ ﻟﻪ ﺃﻓﻠَﺠَﺖ
ﺣﺠّﺘﻚ ﻗﺎل
ثمّ ﻴﺪﻋﺎ ﺑﺎﻟﻠّﻮح
فی ﺘﻘﺪم فی ﺼﻮﺭة
ﺍﻟﺂﺩﻣﻴّﻴﻦ ﺣﺘّﻯ
ﻴﻘﻒ مع اﻟﻘﻠﻢ
ﻓﻴﻘﻮل له ﻫل ﺴﻄّﺮ
ﻓﻴک اﻟﻘﻠم ﻤﺎ
ﺃﻟﻬﻤﺘﻪ ﻭ ﺃﻣﺮﺗﻪ
ﺑﻪ ﻣﻥ ﻮﺣﻰ؟ ﻓﻴﻘﻮل
اﻟﻠّﻮح ﻨﻌم ﻴﺎ
ربّ ﻭﺑﻠّﻐﺘﻪ ﺍﺳﺮﺍﻓﻴﻞ
ثمّ ﻴﺪﻋﺎ ﺑﺎﺳﺮﺍﻓﻴل
ﻔﻴﺘﻘﺪم مع اﻟﻘﻠم
ﻮ ﺍﻟﻠّﻮﺡ ﻓﻴﺼﻮﺭﻩ
ﺍﻟﺂﺩﻣﻴّﻴﻦ ﻓﻴﻘﻮل
اﻟﻠﻪ ﻟﻪ ﻫﻞ ﺑﻠّﻐک
اﻟﻠّﻮح ﻤﺎ ﺳﻄّﺮ
ﻓﻴﻪ ﺍﻟﻘﻠم ﻤﻥ
ﻮﺣﻰ؟ ﻓﻴﻘﻮل ﻨﻌم
ﻴﺎ ربّ ﻭ ﺑﻠّﻐﺘﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻓﻴﺪﻋﺎ
ﺑﺠﺒﺮﺋﻴل ﻔﻴﺘﻘﺪﻡ
ﺣﺘّﻯ ﻴﻘﻒ مع اﺳﺮﺍﻓﻴﻞ
ﻓﻴﻘﻮل اﻟﻠﻪ ﻟﻪ
ﺃﺑﻠّﻐک اﺳﺮﺍﻓﻴلی
ﻤﺎ ﺑﻠّﻎ ﻓﻴﻘﻮل
ﻨﻌم ﻴﺎ ربّ ﻭ ﺑﻠّﻐﺘﻪ
ﺟﻤیع ﺃﻧﺒﻴﺎﺋﻚ
ﻭﺃﻧﻔﺬﺕ ﺍﻟﻴﻬم
ﺠﻤیع ﻤﺎ ﺍﻧﺘهی
الی ﻤَﻥ ﺃﻣﺮﻙ ﻭ
ﺃﺩﻳﺖ ﺭﺳﺎﻟﺎﺗک
اﻟﻰ ﻧﺒیِّ وﺭﺳﻮل
ﺮﺳﻮﻝ ﻭﺑﻠّﻐتهم
کُلّ ﻮﺣﻴک ﻮ ﺣﮑﻤﺘک
ﻮ ﮐﺘﺒﻚ ﻭ ﺍﻥ ﺁﺧﺮ
ﻣﻥ ﺒﻠّﻐﺘﻪ ﺭﺳﺎﻟﺘک
ﻮ ﻭﺣﻴک ﻮﺣﮑﻤﺘک
ﻮﻋﻠﻤک ﻮ ﮐﺘﺎﺑک
ﻮ ﮐﻠﺎﻣﻚ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻥ عبد ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻌﺮﺑﻰ
ﺍﻟﻘﺮشی اﻟﺤﺮمی
ﺤﺒﻴﺒک ﺍﺯ ﻗﻠم
ﺪﻋﻮﺕ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩﻥ
ﺒﻴﺎﻳﺪ (ﻗﻠم
الهی ﺴﻤﺒﻮل ﻨﻮﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ( ﮐﻠﻢ) ﻳﺎ ﮐﻠﺎم
ﺴﻤﺒﻮل گفته ﻫﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﻭﺣﻴﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﻤﺎم اﻣﻮﺭﻯ
که ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻄﺮح ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﻭﻗﻠم ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺒﺎﻳﺴﺘﺪ ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﭘﺮﺳﺶ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﺩﺭ ﻟﻮﺡ
ﻧﻮﺷﺘﻰ ؟ (ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
الهی ﺒﺮﺍﻯ اوﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﻗﻠم اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ثبت ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺩﻓﺎﺗﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺍﻟﻮﺍحی
الهی هستند) ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻗﻠم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﺭﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺃﻣﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﻮﺍﻟﻬﺎمم
ﻨﻤﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﻟﻮح
ﻨﻮﺷﺘﻢ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﮔﺮﻭهی
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺤﺮﻑ
ﺗﻮ ﮔﻮﺍﻫﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻗﻠم ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﺁﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺗﻮکسی
اﺯ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺣﺠّﺖ ﺗﻮ ﻓلج
گرﺩﻳﺪﻩ (ﺍﻃﻠﺎع
اﻟﻬﻰ ﮐﺎفی ﻨﻴﺴﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﻋﻤل ثاﺑﺖ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺩﻟﺎﺋلی اﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ) ﺳﭙس (ﻟﻮﺡ) ﺍﺣﻀﺎﺭﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻗﻠﻢ ﻣﻴﺎﻳﺴﺘﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺁﻳﺎ ﺍﻧﭽﻪ ﺃﻣﺮ
ﻭﺍﻟﻬﺎم کرﺩﻩ ﺑﻮﺩﻳﻢ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻗﻠم ﺪﺭ
ﺗﻮ ﺩﺭج ﺸﺪﻩ؟ (ﻟﻮح
ﺴﻤﺒﻮل ﺪل و
فهم ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯالهی
ﭙﻴﺮ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺪﺭﺝ
و تثبیت ﮔﺮﺩﺩ ﻭملکه
ﻧﻴﺰ ﺑﺸﻮﺩ) ﻟﻮح
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﺭﻯ
که ﻫﺮﭼﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻡ ﺑﺎﺳﺮﺍﻓﻴﻞ
ﻧﻴﺰ ﺍﺑﻠﺎغ کرﺩﻡ.(
ﺍﺳﺮﺍﻓﻴل ﺴﻤﺒﻮل
اﺳﺮاء ﻮ ﻋﺮﻭج ﻔﮑﺮﻯ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ) ﮐﻪ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻗﻠم ﻮ ﻟﻮح ﺤﺎﺿﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﺪﺍ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺁﻳﺎ ﻟﻮح ﺁﻧﭽﻪ
ﻗﻠم ﻨﻮﺷﺖ ﺑﺘﻮ
ﺍﺑﻠﺎغ گرﺩﻳﺪ؟
ﺍﺳﺮﺍﻓﻴل ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﺭﻯ ﻮ ﻣﻥ ﺒﺠﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺍﺑﻠﺎغ کرﺩﻡ. (ﻗﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ)
ﮐﻪﺟﺒﺮﺋﻴل اﺣﻀﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺍﺳﺮﺍﻓﻴل ﻤﻴﺎﻳﺴﺘﺪ
(ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺁﺩم ﻴﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺎﺋم
ﻨﻮﺭ ﺍﻭ ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ ﺍﺳﺖ)
ﻭﺳﺌﻮﺍل ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺁﻳﺎ ﺍﺳﺮﺍﻓﻴل
ﺒﺘﻮ ﺍﺑﻠﺎغ کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ؟ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﺭﻯ ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺘﻤﺎم
اﻧﺒﻴﺎﻯ ﺘﻮ ﺍﺑﻠﺎغ
کرﺩﻡ (ﺍﻭﺍﻣﺮ ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﻮﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳق ﺴﻠﺴﻠﻪ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
عاقبت ﺑﺎﺯ ﺑﻘﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺘﺠﻠّﻯ الهی ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ کاﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ اﻧﺒﻴﺎ
ﻫﻤﺎﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
هستند. ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ) ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻭ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺗﻨﻔﻴﺬ ﻭ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﺮﺩﻡ. ﻭﺭﺳﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺘﻮﺭﺍ ﺑﻴﮑﺎﻳک
اﻧﺒﻴﺎ ﻭﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
گفتم (ﺣﮑﻢ ﺍﺯلی
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﺼﻮل هفت ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ) ﻭ ﻭﺣی ﻮ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭ ﺍﻭﺍﻣﺮ ﮐﺘبی
ﺘﻮﺭﺍ ﺍﺑﻠﺎغ
کرﺩﻡ. (ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤلی ﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﻣﻮﺭﻋﻤﻮمی
اﺯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
عرﻓﺎﻧﻰ) ﻭﺁﺧﺮﻳﻥ
کسی ﺭﺍﮐﻪ ﺍﺑﻠﺎغ
کرﺩﻡ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻥ
عبد ﺍﻟﻠﻪ
عربّی قریشی ﺤَﺮَم
ﻴﺒﻮﺩ. ﮐﻪ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺗﻮ ﺍﺳﺖ.(ﺣﺮم ﻤﺴﺠﺪ
ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ ﮐﻪ ﺁﺩﺭﺵ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺪﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﮐﻌﺒﻪ
ﮐﻪ ﻟﺒﺎس ﺍﺣﺮﺍم
ﻮﺗﺤﺮﻳم ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻔس ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩ) ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻔﺄﻭل ﻤﻥ ﻴﺪﻋﺎ
ﻣﻥ ﻮﻟﺪ ﺁﺩم ﻠﻠﻤﺴﺎٴﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻥ عبد ﺍﻟﻠﻪ
ﻓﻴﺪﻳﻨﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺣﺘّﻯ ﻠﺎ ﻳﮑﻮﻥ
ﺨﻠق ﺃﻗربّ ﺍلی
اﻟﻠﻪ ﻳﻮﻣﺌﺬ ﻣﻨﻪ
ﻓﻴﻘﻮل ﻴﺎ ﻣﺤﻤﺪﻫل
ﺒﻠّﻐﻚ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻤﺎ ﺃﻭﺣﻴﺖ ﺍﻟﻴﻚ
ﻭ ﺃﺭﺳﻠﺘﻪ ﺑﻪ ﺍﻟﻴک
ﻤﻥ کتابی ﻮﺣﮑﻤتی
ﻮﻋﻠﻤﻰ؟ ﻭﻫﻞ ﺃﻭحی
ﺬﻟک اﻟﻴﻚ؟ ﻓﻴﻘﻮل
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﻧﻌم
ﻴﺎ ربّ ﻗﺪ ﺑﻠّﻐنی
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ ﺟﻤیع
ﻤﺎ ﺃﻭﺣﻴﺘﻪ ﺍﻟﻴﻪ
ﻭ ﺃﺭﺳﻠﺘﻪ ﺑﻪ ﻣﻥ
کتاﺑک ﻮ ﺣﮑﻤﺘک
ﻮﻋﻠﻤﻚ ﻭ ﺃﻭﺣﺎﻩ
ﺍﻟﻰّ ﻓﻴﻘﻮل اﻟﻠﻪ
ﻟﻤﺤﻤّﺪ ﻫل ﺒﻠّﻐﺖ
ﺍﻣّﺘک ﻤﺎ ﺑﻠّﻐک
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ ﻣﻥ
کتابی ﻮ ﺣﮑﻤتی
ﻮ ﻋﻠﻤﻰ؟ ﻓﻴﻘﻮﻝ
ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﻧﻌم
ﻴﺎ ربّ ﻗﺪﺑﻠّﻐﺖ
ﺍﻣّتی ما ﺃﻭﺣﻴﺖ
ﺍﻟﻰّ ﻣﻥ
کتابک ﻮ ﺣﮑﻤﺘﻚ
ﻭﻋﻠﻤﻚ ﻭﺟﺎﻫﺪﺕ
فی ﺴﺒﻴﻠﻚ ﻓﻴﻘﻮل
اﻟﻠﻪ ﻟﻤﺤﻤﺪ ﻓﻤﻥ
ﻴﺸﻬﺪ ﻟک ﺒﺬﻟﻚ
؟ ﻓﻴﻘﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﻳﺎ ربّ ﺃﻧﺖ ﺍﻟﺸﺎﻫﺪ
لی ﺒﺘﺒﻠیغ اﻟﺮﺳﺎلة
ﻭ ﻣﻠﺎﺋﮑﺘک ﻮﺍﻟﺄﺑﺮﺍﺭ
ﻣﻦ ﺍﻣّﺘﻰ ﻭﮐفی
ﺒک ﺸﻬﻴﺪﺍ ﻓﻴﺪﻋﺎ
ﺑﺎﻟﻤﻠﺎﺋکة ﻓﻴﺸﻬﺪﻭﻥ
ﻠﻤﺤﻤﺪ ﺑﺘﺒلیغ
اﻟﺮﺳﺎلة ثمّ ﻳﺪﻋﺎ
ﺑﺎمّة ﻣﺤﻤﺪ ﻓﻴﺴﺄﻟﻮﻥ
هل ﺒﻠّﻐک ﻤﺤﻤﺪ
ﺭﺳﺎﻟتی ﻮ ﮐﺘﺎبی
ﻮﺣﮑﻤتی ﻮﻋﻠمی
ﻮ ﻋﻠّﻤﮑﻢ ﺫﻟﻚ؟
ﻓﻴﺸﻬﺪﻭﻥ ﻠﻤﺤﻤﺪ
ﺑﺘﺒلیغ اﻟﺮﺳﺎلة
ﻭﺍﻟﺤﮑمة ﻭﺍﻟﻌﻠﻢ
ﻓﻴﻘﻮل اﻟﻠﻪ ﻟﻤﺤﻤﺪ
ﻓﻬﻞ ﺍﺳﺘﺨﻠﻔﺖ
فی اﻣّﺘک ﻤﻥ ﺒﻌﺪﻙ
ﻣﻥ ﻴﻘﻮم ﻔﻴﻬم
ﺒﺤﮑﻤتی ﻮﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻳﻔﺴّﺮ ﻟﻬﻢ ﮐﺘﺎﺑﻰ
ﻭﻳﺒﻴّﻥ ﻠﻬم ﻤﺎ
ﻳﺨﺘﻠﻔﻮﻥ ﻔﻴﻪ
ﻣﻥ ﺒﻌﺪﻙ ﺣجّة
لی ﻮﺧﻠﻴفة فی
اﻟﺄﺭﺽ؟ﻓﻴﻘﻮل
ﻤﺤﻤﺪ ﻧﻌم ﻴﺎ
ربّ ﻗﺪ ﺧﻠّﻔﺖ ﻓﻴﻬم
علیّ ﺑﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﺃخی ﻮ ﻭﺯﻳﺮﻯ ﻭ
ﻭﺻﻴّﻯ ﻮ ﺧﻴﺮ ﺍﻣّﺘﻰ
ﻭ ﻧﺼﺒﺘﻪ ﻟﻬم
عَلَمَا ﻓی ﺤﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﺩﻋﻮﺗﻬﻢ ﺍلی
ﻄﺎﻋﺘﻪ ﻭ ﺟﻌﻠﺘﻪ
ﺧﻠﻴﻔتی فی اﻣّﺘﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺎ ﻳﻘﺘﺪﻯ
ﺒﻪ ﺍﻟﺎمّة ﺑﻌﺪﻯ
الی ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمَ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺁﺩم ﺒﺮﺍﻯ ﭙﺎﺳخ
گوئی ﺪﻋﻮﺕ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻥ عبد ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺳﺖ. (ﺗﻤﺎم اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺳﺌﻮﺍل ﻮ
ﺟﻮﺍﺏ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک اﺳﺖ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻳﻥ ﺴﺌﻮﺍل ﻮﺟﻮﺍﺏ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮم ﺸﻮﺩ ﺁﺧﺮﻳﻥ
عقاید ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺳﺎﻟک
ﭽﻴﺴﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﻧﻘﺶ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻴلی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﻘس ﺍﻋﻤﺎل
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس اﺳﺖ.
ﻭﻫﺮ ﺩﻭ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﺭﺯﺵ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭﺣتی
ﺨﻴﺮﺍﺕ ﻣﺎِلی ﻮ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﺳﺖ با
داشتن پیمان
ولایت )ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﺁﻳﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﺘﻮﺁﻧﭽﻪ ﮔﻔﺖ
ﺍﺑﻠﺎغ کرﺩﻩﺍﻯ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩﻡ
ﻭ ﺍﺭﺳﺎﻝ ﻧﻤﻮﺩﻡ
. ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ ﺣﻤﮑﺖ
ﻭﻋﻠم ﻮ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺘﻮ
ﻭحی ﺸﺪ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﺭﻯ ﻴﺎ
ربّ (ربّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ربّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺗﺎ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭل ﺪﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻭﻳﺎ ﻣﺒﺪﺃ (ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ) ﺍﺯﻫﺴتی
ﺪﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ و
عمّاء بکفته پیامبر
ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ ﺑﻤﻦ ﺍﺑﻠﺎغ
ﺘﻤﺎم ﻮﺣی ﻮﭘﻴﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ ( ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﻭ ﺍﻣﺮ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻳﺎ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻣﻘﺮﺭ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻮ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏﻫم
ﻨﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﻧﻴﺰﻋﻠم
ﺘﻮ ﺭﺍ (ﻋﻠﻢ ﻭ ﺁﮔﺎهی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻋﻠم ﻠﺪنی
ﻮﻋﻘل عقل
کُلّی اﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﺒﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ) ﺳﭙس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺁﻳﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻣّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﺑﻠﺎغ کرﺩﻯ؟(ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻮﺳﺎﻟک
ﭙﻴﺮﻭ ﺗﻮ ﻭﻧﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻐﻴﺮﻋﺎﻣل ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﻭﺵ ﻋﻬﺪ ﻣﺤﻤﺪ)
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺁﺭﻯ اﺑﻠﺎغ کرﺩﻡ
ﻭ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺗﻮ ﺳﻌی
ﻨﻤﻮﺩﻡ (ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻢ)
ﺳﭙس ﺍﺯﻣﺤﻤﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﮔﻮﺍﻩ
ﺗﻮ ﮐﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
کرﺩﻩﺍﻯ؟ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺗﻮ ﺷﺎﻫﺪ ﺑﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺍﺑﻠﺎغ کرﺩم
ﻮ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺘﻮ
ﺷﺎﻫﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻧﻴﺰ (ﺍﺑﺮﺍﺭ)
الهی ﺸﺪﻩ ﺍﺯ ﺍﻣّﺖ
ﻣﻦ( ﻭﺟﻮﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮ ﺑﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﻟﻴل ﺘﻠﺎﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﮐﺎفی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻮ ﺷﺎﻫﺪ ﻭ ﮔﻮﺍﻩ
ﺑﺎشی ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺪﻋﻮﺕ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺗﺎ ﮔﻮﺍﻫﻰ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪﺍﺑﻠﺎغ
ﺮﺳﺎﻟﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.(
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥالهی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺣﻀﺎﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺳﭙس ﺍﻣّﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﻋﻮﺕ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ) ﻭﺍﺯﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﺁﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭﮐﺘﺎﺏ
ﻭﺣﮑﻤﺖ ﻭ ﻋﻠم ﻤﺮﺍ
ﺑﺸﻤﺎ ﺍﺑﻠﺎغ ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ؟ ﻭﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﮔﻮﺍهی ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﻳﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﻮﺧﻠﻴﻔﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻯ که ﺧَﻠَﻒ(ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ) ﺗﻮ ﺑﺎﺷﺪ؟
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺣﮑﻤﺖ ﻭﻋﻠم
ﻤﻥ عمل کنند (ﻳﻌنی
ﺘﻤﺎم ﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻃل اﻫل ﺴُﻨّﺖ
ﻭ ﺗﺸﻴّﻊ ﮐﻪ
سلوک الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺤﻖ ﺯﻣﺎﻥ
معرفی شده
خداونذ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻋﻠم ﻮ ﺣﮑﻤتی
الهی ﻮﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭﺣتی ﻔﺮﻣﺎﻥ
ﻣﺎﻣﻮﺭﻳتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻠﻴم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻨﺎم ﺨﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺘﺎﺏ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ.(ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻗﺮﺍﻥ ﻮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ عرﺎنی
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺎﻥ
کند (ﺗﻨﺰﻳل ﻤﻨﻄﻘﻰ
ﻭﺗﻮضیح ﻮﮐﻠﺎم
ﺒﺰﺑﺎﻥ ﺴﺎﺩﻩ ﺗﺮ)
ﮐﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻥ اﺧﺘﻠﺎﻑ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺗﺒﻴﻴﻥ
کنند . ﻭ ﺣﺠّﺖ ﻣﻥ
ﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ ﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ
ﺒﺰﺑﺎﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻥ ﻨﻮﺍﻗﺺ ﺭﻭﺍنی
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭ ﻓﻬم
ﺪﻳﻥ ﻮ ﻗﺮﺁﻥ ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﮐﻪ ﺣﺮﻓﺸﺎﻥ ﺣﺠّﺖ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻥ کُلّ کلاﻣﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯﻫﻤﻪ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣج ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺣﺮﻑ ﺁﺧﺮ ﺭﺍ ﺑﺰﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﺭﻯ عتلیّ ﺒﻥ ﺃﺑﻰ
ﻃﺎﻟﺐ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﻭ ﻭﺯﻳﺮ ﻭ ﻭﺻﻰّ
ﻣﻦ ﻭﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺪﺭ
ﺍﻣّﺖ ﻣﻥ ﺒﻮﺩ (ﺍﻭﻟﻴﻥ
اﻭم کنندﻩ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ) ﺍﻭﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﭙﺮﭼمی ﻨﺼﺐ ﮐﺮﺩﻡ
ﻭ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩم
ﭽﻨﻴﻥ ﻤﻴﮑﺮﺩﻡ
ﻭ ﺍﺯ ﻣﺮﺩم ﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻢ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺧَﻠَﻒ
ﻭﺧﻠﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻣّﺖ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻭم کنندﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﻧﻤﻮﺩﻡ ﮐﻪﺍﻣﺎم
ﻤﻮﺭﺩ ﺍﻗﺘﺪﺍﻯ
اﻣّﺖ ﻣﻥ ﭙس ﺍﺯ
ﻣﻥ ﺘﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺎﺷﺪ.
(ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﻮﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل عِدّﻩﺍﻯ
ﺒﻮﺩ ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺗﺶ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﺤﻤﺪﻫﺎ ﻭﻋلیّ
هاﻯ ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺎ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﭙﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺷﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺘﺎ ﺁﺧﺮ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻭﻋﻤﺮ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﺍﻋﺘﺒﺎﺭ الهی
ﺪﻳﻥ ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ ﻭ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﻟﺰﻭم ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎنی ﻮﺍﺟﺐ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﺗﺎ ﺁﻥ
ﻮﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻧﻘﺶﻋﻤﻠﻴﺎﺗﻰ
ﻣﻘﺎم الهی ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺩﺭ ﺍﻭﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺍﻧﺠﺎم ﻨﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻥ ﺁﻧﺮﺍ ﺟﺮّﺍﺣﻰ
ﻣﻐﺰﻣﻴﻨﺎﻣﻢ. ﻭ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻮﺩم
اﺠﺎم گرﻓﺖ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﻣﻮﻟﺎﻋَلَمی
ﻴﻌنی علاﻣتی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻗﺘﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺩﺭﺣﻴﺎﺗﺶ
ﻭ ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ اﻭ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋلیّ ﺒﻥ
ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ ﺭﺍ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺤﻀﻮﺭﻣﻴﮑﻨﺪ:
ﻔﻴُﺪﻋﺎ ﺑﻌلیّ
ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ ﻓﻴﻘﺎل
له ﻫل ﺃﻭصی اﻟﻴﻜم
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﺳﺘﺨﻠف
ﻔﻰ ﺍﻣّﺘﻚ ﻭ ﻧﺼﺒک
علما ﻟأﻣّﺘﻪ
فی ﺤﻴﺎﺗﻪ؟ ﻓﻬل
ﻘﻤﺖ ﻓﻴﻬم ﻤﻥ ﺒﻌﺪﻩ
ﻣﻘﺎﻣﻪ؟ ﻓﻴﻘﻮل
ﻠﻪ ﻋﻠﻰّ ﻧﻌم ﻴﺎ
ربّ ﻗﺪ ﺃﻭصی اﻟﻴی
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺧﻠّﻔنی
فلی اُﻣّﺘﻪ ﻭﻧﺼﺒﻨﻰ
ﻟﻬم علما فی ﺤﻴﺎﺗﻪ
ﻓﻠﻤّﺎ ﻗﺒﻀﺖ ﻣﺤﻤﺪﺍ
ﺍﻟﻴﻚ ﺟﺤﺪﺗنی
اُﻣّﺘﻪ ﻭﻣﮑﺮﻭﺍ
بیّ ﻮﺍﺳﺘﻀﻌﻔﻮﻧﻰ
ﻭﮐﺎﺩﻭﺍ ﻳﻘﺘﻠﻮﻧﻨﻰ
ﻭﻗﺪّﻣﻮﺍ ﻗُﺪﺍﻣﻰ
ﻣﻥ ﺃﺧّﺮﺕ ﻭ ﺃﺧّﺮﻭﺍ
ﻣﻦ ﻗﺪﻣﺖ ﻭﻟم ﻴﺴﻤﻌﻮﺍ
ﻣﻨّﻯ ﻮﻟم ﻴﻄﻴﻌﻮﺍ
ﺃﻣﺮﻯ ﻓﻘﺎﺗﻠﺘﻬم
فی ﺴﺒﻴﻠﻚ ﺣﺘّﻯ
ﻘﺘﻠﻮﻧﻰ ﻓﻴﻘﺎل
بعلیّ ﻓﻬل ﺨﻠّﻔﺖ
ﻣﻥ ﺒﻌﺪک فی
اُمّة ﻣﺤﻤﺪ ﺣُجّة
ﻭ ﺧﻠﻴفة فی اﻟﺄﺭﺽ
ﻳﺪﻋﻮﻋﺒﺎﺩﻯ
الی ﺪﻳنی ﻮ ﺍلی
ﺴﺒﻴﻠﻰ؟ ﻓﻴﻘﻮل
علیّ ﻧﻌم ﻴﺎ
ربّ ﻗﺪ ﺧﻠّﻔﺖ ﻓﻴﻬﻢ
ﺍﻟﺤﺴﻥ اﺑﻨﻰ ﻭﺍﺑﻥ
ﺒﻨﺖ ﻧﺒﻴّﻚ ﻓﻴﺪع
اﻟﺤﺴﻥ ﺒﻥ علیّ
ﻓیسأل عمّا ﺳﺌل
عنه علی ﺒﻥ ﺃبی
ﻄﺎﻟﺐ ﻗﺎل ثم ﻳﺪﻋﺎ
ﺑﺎﻣﺎم اﻣﺎﻡ ﻭ
ﺑﺄﻫل علمه ﻓﻴﺤﺘﺠّﻮﻥ
ﺑﺤﺠّﺘﻬﻢ ﻓﻴﻘﺒل
اﻟﻠﻪ ﻋﺬﺭﻫﻢ ﻭ
ﻳﺠﻴﺰ ﺣﺠّﺘﻬﻢ
ﻗﺎل ثمّ ﻳﻘﻮل
اﻟﻠﻪ ﺍﻟﻴﻮم ﻴﻨﻔﻊ
ﺍﻟﺼﺎﺩﻗﻴﻥ ﺼﺪﻗﻬﻢ
ﻗﺎل ثمّ اﻧﻘطع
ﺤﺪﻳث ﺃبی ﺠﻌﻔﺮ
ﻋﻠﻴﻪ ﻭﻋلی ﺁﺑﺎﺋﻪ
ﺍﻟﺴﻠﺎم ﺳﭙس ﺍﺯﻋلیّ
ﺒﻥ ﺃبی ﻄﺎﻟﺐ ﺳﺌﻮﺍل
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﺁﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺘﻮ ﻭﺻﻴّﺖ ﻭﺳﻔﺎﺭﺵ
ﮐﺮﺩ ﻭﺩﺭﺣﻴﺎﺗﺶ
ﺗﻮﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻣّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻭﭼﻮﻥ
ﭙﺮﭼمی ﻤﻨﺼﻮﺏ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﺁﻳﺎ ﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻗﻴﺎم ﺒﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻯ ﻭ ﻣﻘﺎم
اﻭﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ ﻭﻯ
اﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻯ؟ﻋﻠﻰّ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺁﺭﻯ
ﻴﺎ ربّ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺮﺍ
ﻭصی ﻮ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑﻴﻥ اﻣّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﻧﻤﻮﺩ ﻭﻣﺮﺍ
ﻋﻠمی ﻤﻨﺼﻮﺏ ﮐﺮﺩ
ﻭلی ﻮقتی که ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﻗﺒﺾ ﺭﻭح
کرﺩﻯ ﺍﻣّﺖ ﺍﻭ
ﻣﺮﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ
(ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺒﻄﻮﺭﻋﺎﻡ
ﻭﺣتی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
عامل ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺎﺿﺮﺑﺎﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮک ﺒﺎ ﻣﻥ ﻨﺸﺪﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﺪﮐﻰ) ﻭ ﺑﻤﻥ
ﻤﮑﺮ ﻭ ﻧﻴﺮﻧگ ﺒﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻧﺪ (ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺑﺎﺯﻯ ﺒﺎ ﻧﻈﺮ ﻣﺮﺩم
ﻮ ﺍﮐثرﻳّﺖ ﻭﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
ﺠﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﮐﻪ ﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﺑﮑﺎﺭﻯ ﻮﺍﺩﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻥ) ﻭﻣﺮﺍ ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﻗﺘل ﻤﻦ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
(ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ ﺿﺪّ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻤﺮﺩم ﻤﺴﺘﻌﺪ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳّل ﺴﻠﻮکی
ﺪﺭﺣﮑم ﻘﺘل ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻮﻟﺎ ﺭﺍ ﺩﺭﺗﻮﻃﺌﻪﺍﻯ
ﺗﺮﻭﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ) ﻭ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺮﺍ ﺑﺮﻣﻥ
ﺘﻘﺪﻡ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻯ. (ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻏﻴﺮ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺠﺎﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺮﺍ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ
ﺩﺭﺧﻠﺎﻓﺖ ﺳﻴﺎسی
ﺴﻪ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﻮﻟﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ)
ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺗﻮ
ﺗﻘﺪﻳم ﺪﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺘﺄﺧﻴﺮ ﺩﺍﺩﻧﺪ(ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺭﺍ ﺩﻳﺮﺗﺮ ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭﺩﻳنی ﺒﺎ
ﻣﻮﻟﺎ ﺭﺍ ﻋﻘﺐ ﻭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ)
ﻭﺁﻧﺎﻥ کلام ﻤﺮﺍ
ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ (ﻧﻪ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺒﻮﺩ. ﻭﻧﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﺮﺍ) ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﺃﻣﺮ
ﻣﺮﺍ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎ ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﺭﺍﻩ ﺗﻮ ﺟﻨگ
کرﺩم ﻮ ﻣﺮﺍ ﮐﺸﺘﻨﺪ.
ﺳﭙس ﺑﻌلیّ
گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺁﻳﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺧﻠﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﺍﻣّﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺣﺠّﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ( ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣج
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻭﺩﺭ ﮐﻠﺎم ﺁﻧﻬﺎ)
ﻭﺧﻠﻴﻔﻪﺍﻯ که
ﺩﻋﻮﺕ ﻣﺮﺩم ﺮﺍ
ﺑﺪﻳن ﺮﺍﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻋلیّ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻳﺎ
ربّ ﻣﻥ ﺪﺭ ﺑﻴﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺴﻥ ﻔﺮﺯﻧﺪﻡ
ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺩﺧﺘﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺕ ﺭﺍ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻡ (ﺣﺴﻥ ﻴﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کامل ﻤﮑﻤّل ﻮ ﺗﺤﺴﻴﻥ
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ اﻣﺎﻣﺁﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﻫﺒﺮ
ﺗﻤﺎمی کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻥ ﺨﻠﻴﻔﻪ ﭘﻨﺠم
ﺮﺍﺷﺪﻳﻥ ﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻣﺎﻩ ﺑﻌﺪ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺎﺳﺘﻌﻔﺎ ﺷﺪ ﺗﺎ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺷﻮﺩ. ﺑﺸﺮﻃ اﻳﻨﮑﻪ
ﭘس ﺍﺯﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ
ﻴﺎ ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ
ﺨﻠﻴﻔﻪ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭلی
ﻤﻌﺎﻭﻳﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﭘﻴﻤﺎﻥ عمل ﻨﮑﺮﺩ.
ﻳﺰﻳﺪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻓﺎﺳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﮐﺮﺩ ﻭﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ
ﺮﺍ ﻣﺴﻤﻮﻡ ﻭﻳﺰﻳﺪ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﮐﺮﺑﻠﺎ ﮐﺸﺖ.
ﺗﺎمُدّعی ﺨﻠﺎﻓﺖ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺳﭙس ﺣﺴﻥ
ﺒﻥ علیّ اﺣﻀﺎﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺍﺯﻋلّی ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﺳﭙس ﻳﮑﺎﻳک اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﺩﻋﻮﺕ ﻭ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﻫﺮ ﻳک
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
عالم ﻮﮐﺎﻣل
ولایت ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺣﺘﺠﺎج
ﻮﺑﺤث الهی ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻪ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻋﺬﺭﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ
ﻭﺣﺠّﺖ ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﺮﻭحی ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺟﺎﻳﺰ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ
ﺣج ﺼﻮﺭﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺟﻮﺍﺯ
ﻭﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ)
ﻭﺳﭙس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻔﻊ ﺻﺎﺩﻗﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺼﺪﻗﺸﺎﻥ
هست (ﺻﺪق ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺍﻧﺠﺎم ﻮﻇﺎﻳﻒ
الهی ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻨفع
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
اثباﺕ ﺻﺪق اﺯﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺰﺑﺎنی ﺸﺪﻥ ﻭﺣتی
ﺒﺎ ﺍﻋﻤﺎل عباﺩﻯ.
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺗﻤﺎم
ﺸﺪ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺍﻭ ﻭ ﺑﺮ
ﭘﺪﺭﺍﻧﺶ ﺩﺭﻭﺩ
ﻭﺳﻠﺎم ﺒﺎﺩ(ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﺯﺣﺪﻳث
ﺍثباﺕ ﺧﻠﺎﻓﺖ ﻣﻮﻟﺎ
ﻭ ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ ﺳﺮﺳﺨﺘﺎﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
اﻭ ﻣﺎﺩﺍم که ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﻤﺤﺎﮐﻤﻪ ﺟﺪّﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻳﻚ ﻣﻮﺿﻮع اﻣﺮﻯ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
الهی هر ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻳﻥ
ﺨﻠﺎﻓﺘﻬﺎ ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻬﺎ
ﻭﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ.
ﻭﺳﻠﺎم ﺒﺮﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﻣﻌﺼﻮم ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍتی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی هر ﺯﻣﺎﻥ ﭽﻨﻴﻥ
هستند. ﻭﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺩﻗّﺖ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﮔی ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻋلیّ ﺮﻏم اﻃﻠﺎع
ﻘﺒلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻭ ﺍثباﺕ ﺍﺩﻋﺎ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪﺍﻳﻥ ﺪﺭ
سلوک الهی
عملا ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻳﮑﺎﻳک ﺮﺿﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺘﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﻭﺣﺎنی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭﺣتی ﻤﺮﺍﺗﺐ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺼﺪﻳق ﻮﮔﻮﺍهی
ﺒﺮ ﺩﺭﺳتی کاﺭ ﺳﺎﻟک
ﺒﺪﻫﻨﺪ ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﻴﺖ ﻭ ﺑِﺪﺍﻯ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺍﻭ
ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

حدیث 2764 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ۲۸۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻭﺟمع اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭﻙ
ﻭ ﺗﻌﺎلی اﻟﺨﻠﺎﺋﻖ
ﮐﺎﻥ ﻨﻮح ﺼﻠّﻰ
ﺍﻟﻠﻪﻋﻠﻴﻪ ﺃﻭل
ﻤﻥ ﻴﺪﻋﺎ ﺑﻪ ﻓﻴﻘﺎل
ﻠﻪ ﻫل ﻠﺒﻠّﻐﺖ؟
فیقول ﻨﻌﻢ ﻓﻴﻘﺎل
ﻠﻪ ﻣﻦ ﻳﺸﻬﺪ ﻟﻚ؟
فی ﻘﻮل ﻤﺤﻤﺪ ﺑﻥ
عبد ﺍﻟﻠﻪ ﻗﺎل ﻔﻴﺨﺮج
ﻨﻮح ﺼﻠّﻯ اﻟﻠﻪ
ﻋﻠﻴﻪ ﻓﻴﺘﺨﻄّﻰ
ﺍﻟﻨﺎس ﺣﺘّﻯ ﻴﺠیئ
الی ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻫﻮﻋلی
کُثیب ﺍﻟﻤُﺴﻚ
ﻭﻣﻌﻪ ﻋﻠﻰّ ﻭﻫﻮ
ﻗﻮل اﻟﻠﻪ عزّ ﻭجَلّ
ﻓﻠﻤّﺎ ﺭﺃﻭﻩ ﺯﻟّﻔﻪ
ﺳﻴﺌﺖ ﻭﺟﻮﻩ ﺍﻟﺬﻳﻥ
کفروا ﻓﻴﻘﻮل ﻨﻮح
ﻠﻤﺤﻤﺪ ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻥّ اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺳﺄﻟنی
هل ﺒﻠّﻐﺖ؟ ﻓﻘﻠﺖ
ﻧﻌﻢ ﻓﻘﺎل ﻤﻥ ﻴﺸﻬﺪ
ﻟﻚ؟ ﻓﻘﻠﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻓﻴﻘﻮل ﻴﺎ ﺟﻌﻔﺮ
ﻭ ﻳﺎ ﺣﻤﺰﻩ ﺍﺫﻫﺒﺎ
ﻭﺍﺷﻬﺪﻭﺍ ﻟﻪ ﺃﻧّﻪ
ﻗﺪ ﺑﻠّﻎ ﻓﻘﺎل
ﺃﺑﻮﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻓﺠﻌﻔﺮ ﻭ ﺣﻤﺰﻩ
ﻫﻤﺎ ﺍﻟﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻟﻠﺄﻧﺒﻴاء ﺒﻤﺎ
ﺑﻠّﻐﻮﺍ ﻓﻘﻠﺖ
ﺟﻌﻠﺖ ﻓﺪﺍﻙ ﻓﻌلی
ﺃﻳﻥ هو؟ ﻓﻘﺎل
هو ﺃﻋﻈم ﻤﻨﺰلة
ﻣﻥ ﺬﻟک ﭼﻮﻥ
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻪ ﺧﻠﺎﻳق
ﺮﺍ ﺟمع ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻧﻮح اﻭﻟﻴﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻋﻮﺕ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﺯ ﺍﻭ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﺁﻳﺎ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺑﻠﺎﻍ ﻧﻤﻮﺩﻯ؟
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﺭﻯ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻮﺍﻩ ﻭﻣﺪﺭک ﻨوح
ﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻥ عبد ﺍﻟﻠﻪ ﮔﻮﺍﻩ
ﻣﻥ اﺳﺖ (ﻧﻮح ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭلی ﺪﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺧﺎﻭﺭ ﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺷﻬﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ اﺳﺖ ﻭ
ﭼﻮﻥﻨﻮج ﺒﺎ ﮐﺸتی
افسانه ای ﺨﻮﺩ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺩ ﻭﻫﻤگی ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﺮﻓﺘﻨﺪ
ﺩﺭﺣﮑم ﺁﺩم اﺑﻮﺍﻟﺒﺸﺮ
یا کیومرث ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺳوآل
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎ ﭼﺮﺍ
ﻣﺤﻤﺪ ﮔﻮﺍﻩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺭﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳﺦ
ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﺗﺤﻮﻳل
گرﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﮔﺮﻭﻩ ﺟﺪﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﻭﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺍﺯ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ ﻘﺒﻠﻰ
ﺑﻤﺮﺑﻴﺎﻥ ﺒﻌﺪﻯ
ﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﭙﻴﺪﺍﻳﺶ ﻭ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﺤﻤﺪ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪ ﭘس ﻧﻮﺡ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺯﻫرﮐﺎﻣل
الهی ﻮ ﭘﻴﺮ
مُر بّی ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻮح
کشتیبات ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻭ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻭ
ﻣﻮفق ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺪلیل
ﺪﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻥ ﺘﺮﺑﻴﺖ
الهی ﻭ ﮐﺎﺭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﻳک ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺎﻣﺸﻴّﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﺪﺭک ﻮ ﮔﻮﺍﻩ
ﻫﺮﮐﺎﻣل الهی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﭘﻨج
ﺘﻥ ﺁل عبا ﻫﺮﮔﺰ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﻧﻤﻰ ﺩﻫﺪ)
ﺳﭙس ﻧﻮح اﺯ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺮﺩم ﻤﻴﮕﺬﺭﺩ
ﻭﻧﺰﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﻯ ﺘﭙّﻪ ﺑﻠﻨﺪﻯﺍﺯ
ﻣﺸک ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻋلیّ ﺒﺎ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﻭﻗتی
ﺁﻥ ﺪﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻳﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﺰﺩﻳک ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺑﺎﻋث ﮔﺮﻓﺘگی ﺼﻮﺭﺕ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﮔﺮﺩﻳﺪ
(ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻭسلوک
الهی ﺒﺎﻋث ﻧﺎﺭﺍﺣتی
ﺒﻮﺩ. ﻭﺑﻌﮑس ﺳﺎﻟک
ﻜﻪ ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﺳﺎﻟک ﺸﺪ
ﻭﻳﺎ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺸﺪ ﺗُﺮش ﺭﻭئی
کرﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻮح ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻳﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﻥ ﭙﺮﺳﻴﺪ ﺍﻳﺎ
ﻣﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺗﺒﻠیغ
ﻮ ﺍﺑﻠﺎغ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩﺍﻡ
ﻭﻣﻥ گفتم ﺁﺭﻯ ﻭ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﮔﻮﺍﻩ ﺧﻮﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻥ گفتم ﻤﺤﻤﺪ
ﮔﻮﺍﻩ ﻣﻥ اﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺠﻌﻔﺮ ﻭ
ﺣﻤﺰﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺮﻭﻳﺪ ﻭﮔﻮﺍهی
ﺒﺪﻫﻴﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺑﻠﺎغ
کرﺩﻩ ﺑﻮﺩ (ﺣﻤﺰﻩ
ﻋﻤﻮﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺑﺰﺭﮔﺘﺮﺍﺯﺟﻌﻔﺮ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋلیّ ﺒﻮﺩ.ﻭلی ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک ﺤﻤﺰﻩ ﺑﺎ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻓﺪﺍئی
ﺸﺪﻥ ﺠﻨگی ﻤﻘﺘﻮﻝ
ﺷﺪ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭلی
ﺠﻌﻔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮﺩ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺟﻌﻔﺮ
ﻭ ﺣﻤﺰﻩ ﺩﻭﮔﻮﺍﻩ
ﻫﻤﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻘﺒلی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎنی
ﺒﺮﻭﺵ ﻗﺪﻳﻢ ﻗﺮﻳﺶ
زردشتی ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی اﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺪﻳم ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺸﺪﻧﺪ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﮐﺎﻣل
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻘﺪﻳﻢ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮔﻮﺍﻩ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
و شهودهای
مقدماتی ولایت
محمد ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺳﭙس
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﭘس ﻣﻘﺎم
علیّ ﭽﻪ ﺷﺪ؟ ( ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻮﺍهی ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ) ﺍﻣﺎم
ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻤﻨﺰﻟﺘﻰ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
اﻓﺮﺍﺩ ﺩﺍﺭﺩ ( ﮐﻪ
ﮔﻮﺍﻩ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻮ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒلی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﻣﻮﻟﺎﻋلیّ
همیشه ﮔﻮﺍﻩ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﮐسی ﺒﻨﺠﺎﺕ
از نوعت بشری ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﮔﻮﺍهی ﻨﺪﻫﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑِِﺪﺍ
ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ ﻮ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭلی
ﺠﻌﻔﺮ ﻭ ﺣﻤﺰﻩ ﺍﺯ
ﻧﺴﻞ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ
شاهدان مرتضوی
ولایت های خود
بوده اند ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻨﻘشی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻤﺰﻩ ﻭ ﺟﻌﻔﺮ ﻧﻴﺰ
ﮔﻮﺍﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻮﻟﺎ ﻭ ﺗﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ ﺒﻌﺪﻯ
ﺍﺭﺯﺵ ﮔﻮﺍهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻘﺎم
الهی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﮔﻮﺍهی ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﻴﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺣﻤﺰﻩ
ﮐﺸﺘﻪ ﻭﺟﻌﻔﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ
ﺑﻮﺩﻩ. ﻭﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺠﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺤﻮﻳل
ﻤﻮﻟﺎﻋلیّ ﻤﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﻭﺍﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺑﺠﻌﻔﺮ ﻭ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻭﻏﻴﺮﻩ
واگذار ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﺟﻌﻔﺮ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ
ﺑﻮﺩ ﻭلی ﺪﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﺎ ﭼﻴﺰ ﻭﺣتی ﺤﻤﺰﻩ
ﻭﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
عصور ﻗﺒلی ﺒﺠﺰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﻮﻟﺎ
ﻣﻘﺎم کمترﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

حدیث
2765 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ (ﺝ۷ﺹ283ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁنی
ﻴﻮم ﻴﺠمع اﻟﻠﻪ
اﻟﺮٌﺳﻞ ﻓﻴﻘﻮل
ﻤﺎﺫﺍ ﺍﺟﺒﺘﻢ ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﻟﺎ ﻋﻠم ﻠﻨﺎ ﻗﺎل
ﻔﻘﺎﻝ ﺍﻥ ﻠﻬﺬﺍ
ﺗﺄﻭﻳﻠﺎ ﻳﻘﻮل
ﻤﺎﺫﺍ ﺍﺟﺒﺘم
فی ﺃﻭﺻﻴﺎﺋﮑم
اﻟﺬﻳﻥ ﺨﻠّﻔﺘم
ﻮﻫم علی اﻣﻤﮑﻢ؟
ﻗﺎل ﻔﻴﻘﻮﻟﻮﻥ
ﻟﺎﻋﻠم ﻠﻨﺎ ﺑﻤﺎ
ﻓﻌﻠﻮﺍ ﺑﻌﺪﻧﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻯ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﺮﺍ جمع ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺸﻤﺎ ﭼﻪ ﺟﻮﺍﺑﻰ
ﺩﺍﺩﻧﺪ؟( ﺩﺭ ﺁﻳﻪﺍﻯ
اﺯﻗﺮﺍﻥ آﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯﻋﻴسی
ﻤﺴیح ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﺗﻮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻯ که ﺑﮕﻮئی
ﻤﻥ ﻮ ﻣﺎﺩﺭم ﺮﺍ
ﺑﭙﺮﺳﺘﻴﺪ؟ ﻭﻣﺴیج
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺗﻮ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻰ. ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ
من ﺩﻳﮕﺮ ﺧﺒﺮﻯ
اﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﻨﺪﺍﺷﺘﻢ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤل ﻤﺮﺩم
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
اﻃﻠﺎعی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎم ﻮ ﮐﺎﻣل
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﻋﺎﻣل ﺒﺴﻠﻮک
ﻮ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺼﺪﺍﻗﺖ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻳﺎ
ﻧﻪ ﺍﻣﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﺖ ﻳﺎ ﻏﻠﻂ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺸﻨﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﮐﻪﺍﻟﺒﺘﻪﻫﻴﭽﮑس
ﺟﺰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﮔﻮﺍهی اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺮ
الهی هر ﺳﺎﻟﻚ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺮفی کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻭﻓﺎﺕ
ﮐﺮﺩ ﻭصی ﻮ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺳﻠﻮکی اﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ.
ﻭﮐسی ﺒﺎ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺁﻏﺎﺯ
ﺳﻠﻮک ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
اﺧﺒﺎﺭ ﺍﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧمی ﭙﺮﺳﺪ ﻣﮕﺮ
ﺍﺯ ﭘﻨج تن ﺁل
عبا ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ الهی ﻮ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺳﺎمی ﭙﻨج
ﺘﻥ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍم ﺒﺎﻳﺪ
ﮔﻮﺍهی ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
کاﺭ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺗﺎﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
مرﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭﻋﻮﺍﻟم الهی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﮐﺎﺭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭح ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻮﺍهی ﺮﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻧﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﻳﻪ
ﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺍﻳﻥ ﻤﺴﺄﻟﻪ ﻭ ﺁﻳﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺘﺄﻭﻳل
ﻮ ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ (ﺑﺎﻃنی
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ) ﺍﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺸﻤﺎ ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺩم
ﻤﻌﺮفی کرﺩﻳﺪ ﭼﻪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺍﻃﻠﺎعی ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯﻣﺎ ﭼﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. (ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻤﺴﺌﻮل
ﺤﻮﺍﺩث ﺳﻠﻮکی ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺧﺒﺮﻯ هم ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻮﺿﻮع ﻠﺰﻭم ﺰﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﭙﻴﺮالهی
ﺒﺮﺍﻯ هرﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎم ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﻭﻟﺎﻳﺖﻋلی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺠﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻌﺮفی کرﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺍﺳﺖ
الهی هستند.

حدیث 2766 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ283 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنی ﻔﮑﻴﻒ ﺍﺫﺍ
ﺟﺌﻨﺎ ﻣﻥ کُلّ ﺍُمّة
ﺑﺸﻬﻴﺪ ﻭ ﺟﺌﻨﺎ
ﺑک علی هؤلاء ﺸﻬﻴﺪﺍ
ﭘس ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﺮﻫﺮ ﺍﻣتی
ﺸﺎﻫﺪﻯ ﺪﺍﺷﺘﻴﻢ
ﻭ ﺗﻮ ﺭﺍ (ﻣﺤﻤﺪ) ﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩﻳﻢ.
(ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻘﺪﻳم ﻮ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻬﻤﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺳﺎمی ﺠﺪﻳﺪ ﭘﻨج
ﺘﻥ ﺁﻟﻌﺒﺎ ﺭﺍ
گفتند .ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳک ﺮﻭح
اﺯﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻭﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭحی
ﺒﻌﺪﻯ ﻳﺎ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺠﻬﻨﻤﻰ ﻭﺍﻳﻨک
هر ﺳﺎﻟک ﺒﻴک ﺸﻬﻮﺩﻯ
می ﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮل
أﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒلی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﻭﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍتی
ﺠﺰﺋﻰ. ﻭﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭙﻨﺠم ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺳﺎﻟک
ﺸﺎﻫﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭ خود ﻣﺤﻤﺪی ﺷﻬﻴﺪ
و شاهد ﻭﮔﻮﺍﻩ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟک ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﻟﻴل اﺻﺎﻟﺖ ﮐﺎﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ
ﺩﺭ ﺣق اﻣّﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﺎﺯل ﺸﺪﻩ (ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﻴﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﮐﻪ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ ﮐﻪ
به (ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ)
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺗﺎ ﻗﺒل
اﺯ ﺑﻌثت ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺴیح
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ (ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ) ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
(ﻭﻧﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ).
ﮐﻪ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮگ
آﻧﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم عرﺵ
ربّ ﻗﺎﺋﻢ ﻳﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺒﻘﻮﻝ ﻋﻴسی ﻤﺴﻴﺢ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ.
ﻭلی کاﻣﻠﺎﻥ اﺩﻳﺎﻥ
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺘﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
(ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ) ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
( ﻭﻧﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ
ﺍﻭ) ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ربّ ﺍﻟﻔﺼل ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﮐﻪ ﻧﺎم
ﻤﻥ ﺪﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺷﻤﺎ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻮﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻭحتی ﺰﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ(
ﮐﺘﺎﺏ ﻃﺮﻳﻘﺖ)ﻭﺳﻠﻮک
ﻮﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎی
تجلّی الهی میسّر
برای ونوع
بشر) ﻭﭘس ﺍﺯ ﺑﻌثت
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻴچ
کسی اﺯ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
اﻳﻥ ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻤﻰ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎل
کنند) ﮐﻪ ﺑﺮﻫﺮ
ﻣؤﻤﻥ ﻴکی اﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﺍﻧﺎﻥ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺷﺎﻫﺪ ﺑﺮ ﺍﻳﻥ
اﻣﺎﻣﺎﻥ اﺳﺖ (ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺮﺍﻥ ﺼﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﻧﺮﺍ ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺎﻣﺎﻣﺎﻥ کرﺩﻩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﺣتی کاﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻫﻤگی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺪﻳم
هستند. ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻫﻴچ ﻄﺮﻳﻘتی
ﺪﺭ ﺗﺎﺭﻳخ ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﮔﻮﺍهی اﻳﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺣتی ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
هر ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻭﻟﻴﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
اﻧﺎﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺩﻟﻴلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ) ﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ عمر ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ششم ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﻳﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
یا ﺴﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻل
هستند. ﭼﻪ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ غاﻳﺐ
ﮐﻪ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻣﺘﺼل
آﻧﻬﺎ ﻫﺮﮔﺰ ﻗطع
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﺍﻥ کاﻣل آﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺮ ﺩﻭ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻠﮑﻮتی
ﻔﺎﻃمی ﻮ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻣﺪﺭﻛﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺎﻳﺴﺘگی
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
هستند. ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﻮ ﺣﺴﻴنی ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
هر ﺯﻣﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻣﻠﮑﻮتی
ﺤَﺴَﻨﻰ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﻠﮑﻮتی
ﺼﻮﺭﺕ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم ﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
(ﺭﺍﻩ ﺍﺭﺍﺩﻯ) ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ ﻣﺸﻴّﺖ
الهی ﺮﺣﻤﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺴﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺼﺎﺩﺭ ﺷﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻘﻄﻌﻰ ﻳﺎ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻨﺎﻡ ﻗﺎﺋم ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻮﻓق ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
ﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺸتم عرﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻳﮋﻩ
ﺁﻥﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ بی ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺒﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﻋﺮﺷﻬﺎﻯ
ﺒﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍح ﻤﻮﻓق ﺪﺭ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺗﻤﺪّﻥ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.

حدیث 2767 - ﻘﺎل
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﻳﺎ
ﻣﻌﺎﺷﺮ ﻗُﺮّاء
اﻟﻘﺮﺁﻥ اﺗّﻘﻮﺍ
ﺍﻟﻠﻪ عزّ ﻭﺟل
فی ﻤﺎ ﺣﻤﻠﮑﻢ ﻣﻥ
کتایه ﻓﺎﻧّﻯ ﻤﺴﺌﻮﻝ
ﻭ ﺍﻧّﮑک ﻤﺴﺌﻮﻟﻮﻥ
اﻧّﻯ ﻤﺴﺌﻮل
عن ﺘﺒﻠیغ یوما
ﺃﻧﺘم ﻔﺘُﺴﺄﻟﻮﻥ
عمّا ﺣﻤّﻠﺘم ﻤﻥ
کتاب ﺭﺑّﻯ ﻮ ﺳﻨّتی
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺃﻯ گرﻭﻩ ﻗُﺮّاء
ﻘﺮﺁﻥ اﺯﺧﺪﺍ ﺑﺘﺮﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺣﺎﻣﻞ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ
ﻮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ ﻨﻘشی
ﺪﺭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ (ﻗﺮﺁﻥ) ﻫﻤﺎﻥ
(ﺩﻭ قُرّه ) ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ ﻭ
قُرّاء ﻗﺮﺁﻥ یعنی
قرّه ﮔﻴﺮﺍﻥ ﺁﻥ
متاب مکتوب
ومقرر الهی
سلوک ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺼﺎﺣﺐ ﺩﻭقُرّه
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋم ﻮ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
هستند. ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﻤﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺁﻧﭽﻨﺎنی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺘﺮﺳﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
هستند که ﺻﺎﺣﺐ
(قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ)
ﮐﺎﻣل الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﺑﺎﻳﺪ
قُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﭙﻴﺮﻯ
ﺒﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺘﺮﺳﻨﺪ ﺍﮔﺮ ﮐﻮﺗﺎﻫب
کنند . ﻭﺗﻘﻮﺍﻯ
الهی همان
سلوک الهی ﻮ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺭﻭح ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺯﮔﻨﺎﻩ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
(ﺣﻤﻞ) الهی
همان(ﺗﺤﻤﻴﻞ) ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖﻋﻤل
ﺴﻠﻮک اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ و وسیله
الهی ﺒﺎﺷﺪ. (ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ) ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی هر ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺸﻮﻧﺪ.(ﻗﺮاءت)
ﻗﺮﺁﻥ ﺨﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻮقُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﺪﻭقُرّه
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭ (ﺗﻠﺎﻭﺕ) ﻗﺮﺁﻥ
ﭙﻴﺮﻭﻯ ( ﺗﻠﻮ ﺍﻟﺎُﺧﺮﻯ)
ﻭﺑﺪﻧﺒﺎل هم ﻮﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
قُرّه ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻥ
ﻤﺴﺌﻮل ﻬﺴﺘﻢ ﻭﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﺴﺌﻮل ﻬﺴﺘﻴﺪ
(ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻮﺭﺩ (ﺳﺌﻮﺍﻝ) ﺩﻳﮕﺮﺍﻥاﺯ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
بشکل (ﮔِﺪﺍﺋﻰ) ﺍﺯ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺁﻣﻮﺯﺵ و ﻳﺎ
ﺩﺍﺩﻥ و اجازع
استفاده ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
اﻭ ﺍﻋﻠﺎم ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ (ﺷﻤﺎ) ﻣﺴﺌﻮل
هستند ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﻳﺎ ﺍﺯﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ که ﺑﺸﻤﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ آنها
را ﭼﻪ ﮐﺮﺩﻳﺪ ﻭ
ﭼﻘﺪﺭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﻨﻤﻮﺩﻳﺪ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﻣطی ع ﺒﻮﺩﻳﺪ)
ﻣﻥ ﻤﺴﺌﻮل ﻬﺴﺘم
که ﺍﺑﻠﺎغ ﺮﺳﺎﻟﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﻢ ﻭﺷﻤﺎ
ﻣﺴﺌﻮﻝ ﻫﺴﺘﻴﺪ
ﮐﻪ (ﺣﺎﻣل اﻳﻥ
کتاﺏ ربّ ﻣﻦ) ﻳﺎ
(ﺳِﻨّﺖ) و طریقت
ﻣﻥ ﺸﻮﻳﺪ (ﺣﺎﻣل
ﻮ ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﻋﻤﻮمی
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ سلوک
الهی ﮐﻪ (ﮐﺘﺎﺏ
ربّ ﻣﻦ) ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭ ﻣﻘﺮﺭ
سلوک الهی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺎ ﺣﺼﻮل ﺸﻬﻮﺩ
ربّ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ربّ ﺭﺣﻤﺎنی ﻨﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﺑﺎﻟﺎﻯ
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(سُنّت ﻣﻦ) ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻦ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ(ﺑﺴﻨﺖ)
( ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺸﺪﻳﺪ ﻧﻮﻥ)
ﻣﻥ ﺸﺪ. ﻭﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
و ﺭﻭﺷﻰ ﮐﻪ ﻣﻥ ﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﻭﺷﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺁﻥ موفق ﺒﮕﺬﺭﻳﺪ.
ﺍﺑﻠﺎغ ﭙﻴﺎم ﺨﺪﺍ
ﻭ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﭘﺎکی
ﺮﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺤﺪّﻯ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻋﻘلی ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎقی ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎلغ
ﺮﺍ ﺭﻭﺣﺎنی ﻤﻴﮑﻨﺪ.)

حدیث 2768 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩث اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ284 ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم اﺯ ﺷﺨصی
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ ﺁﻳﺎ ﻗﺮﺁﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻯ ( ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺨﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻭﻳﺎ ﺩﻭ قُرّه ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏ
الهی ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩﺍﻯ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
قُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﺒﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ کرﺩﻩ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻴچ
ﺒﻬﺮﻩﺍﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭک
ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮک
ﺮﺍ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻮﻣﻘﺎم ﺮَﺣّم ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﺷﺪ) ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﻋﻠّﺖ
ﺍﻳﻥ ﺴﺌﻮﺍل ﭽﻴﺴﺖ؟
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ
ﻤﻮسی ﺤﺪّث ﻗﻮﻣﻪ
ﺑﺤﺪﻳث ﻟم ﻴﺤﺘﻤﻠﻮﻩ
ﻋﻨﻪ ﻓﺨﺮﺟﻮﺍ ﻋﻠﻴﻪ
ﺑﻤﺼﺮ ﻓﻘﺎﺗﻠﻮﻩ
ﻓﻘﺎﺗﻠﻬم ﻔﻘﺘﻠﻬﻢ
ﻭﻟﺄﻥّ عیسی ﺴﻴﺤﺪّث
ﻗﻮﻣﻪ ﺑﺤﺪﻳث ﻓﻠم
ﻴﺤﺘﻤﻠﻮﻩ ﻋﻨﻪ
ﻓﺨﺮﺟﻮﺍ ﻋﻠﻴﻪ
ﺑﺘﮑﺮﻳﺖ ﻓﻘﺎﺗﻠﻮﻩ
ﻓﻘﺎﺗﻠﻬم ﻔﻘﺘﻠﻬﻢ
ﻭﻫﻮ ﻗﻮل اﻟﻠﻪ
عزّ ﻭجَلّ ﻓﺂﻣﻨﺖ
ﻃﺎﺋفة ﻣﻥ ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل ﻮ ﮐﻔﺮﺕ
ﻃﺎﺋفة ﻓﺄﻳّﺪﻧﺎ
ﺍﻟﺬﻳﻥ ﺁﻣﻨﻮﺍ
ﻋﻠﻰ ﻋﺪﻭّﻫﻢ ﻓﺄﺻﺒﺤﻮﺍ
ﻇﺎﻫﺮﻳﻥ ﭼﻮﻥ
ﻤﻮسی ﺒﻘﻮم ﺨﻮﺩ
ﺣﺪﻳث ﻭ ﻣﻄلبی ﺮﺍ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺤﻤل
ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﻣﺼﺮ
ﺑﺮ ﺍﻭ ﺧﺎﺭج
شده و ﮔﺮﺩﻥ کشی
ﻮ ﺗﻤﺮﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺑﺎ ﺍﻭ ﺟﻨگ
کرﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ
(ﻣﻮﺿﻮع آیه ﻗﺮﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﻮسی ﻴﮑﻰ
اﺯ ﻗﻮم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﮑﺸﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻮﻯ گفت ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﻳکی ﺮﺍ ﮐﺸﺘﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍهی
ﻤﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﮑُﺸﻰ؟
ﻭ(ﻗﻮم ﻤﻮﺳﻰ) یعنی
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺴﻠﻮک
در ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
الهی ﺒﻴﻥ ﺨﻮﺩ ﻭﺗﻤﺎم
ﺤُﺠّﺘﻬﺎ ﺑﺎﺯ
سلوک الهی ﻨﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻭﺟﻨﮓ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭلی ﺨﻮﺩ ﮐﺸﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﻣﺮگ عادﻯ اﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﻘﻬﺮﺍﻯ ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺴﺮ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﻭﮐﺸﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﺑﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺭﻧﺪ. ﻭ(ﺣﺪﻳث
ﻣﻮﺳﻰ) ﮐﻪ ﻳک
عباﺭﺕ ﻭﮐﻠﺎم
اﺳﺖ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤطی ع ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﻫﻴچ ﻤﻮﺭﺩﻯ
ﺭﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪ ﺣتی اﮔﺮ
ﻗﺎﺑل ﺪﺭک ﻮ ﺗﺼﺪﻳق
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺷﺮﻃ
عشق ﻮﺭﺯﻯ ﻗﺒﻮل
هرﭼﻴﺰﻯ اﺯ ﻣﻌﺸﻮق
اﺳﺖ. ﺣنی اﮔﺮ ﺩﻟﺎﺋل
ﻘﻮﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺒﻄﻠﺎﻥ
ﺁﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻬم اﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻣﺼﻠﺤتی ﻮ
ﺁﺯﻣﺎﻳشی ﻤﻄﺮح
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. (ﻣﻮﺳﻰ)
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎﺭﻳخی ﻘﻮم ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﻣﺎﺷﻰ) ﻳﺎ
ﺳﺎﻟک ﺮﻩ ﺭﻭ ﻭ (ﺭﺍجَلّ)
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ (ﻣﺎﺷﻴﻪ)
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ (ﻣﺴﻴﺢ) ﻣﺴح
کننده ﺑﺮﺳﺮﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻮسی هم ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﻮﻫﺮﺳﺎﻟک ﺮﻩ ﺭﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺼﺤﺒﺖ
ﻭ ﺣﺪﻳث ﺍﺯ ﻣﻮﺳﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺼﺤﺒﺖ ﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﻮﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻣﺴﻴح ﻨﻴﺰ
ﺑﺎﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺴخ
کننده ﻭﺷﻔﺎ ﺑﺨﺶ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺠﻬﺎﻟﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
هماﻥ گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻴﺪ ﭘس
ﮔﺮﻭهی اﺯ ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل اﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭلی ﻄﺎﻳﻔﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ کاﻓﺮ ﻭ
ﻣﺸﺮک ﺸﺪﻧﺪ. ﻭﻣﺎ
ﮐﺴﺎنی ﺮﺍ ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﮐﻤک ﻮ
ﻳﺎﺭﻯ کردﻳﻢ ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻏﺎﻟﺐ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ (ﻇﺎﻫﺮ)
ﻭﭘﻴﺮﻭﺯ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ(ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻨﻈﺮﻯ ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤلی
ﺪﺭسلوک الهی
اﺳﺖ. ﻭبنی
اسرائیل ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺗﻤﺎم
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺒﻨﻴﺎﺳﺮﺍﺋﻴل
هستند. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﺍﺳﺮاء ﻮﻋﺮﻭج
ﺒﺎﺳﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﻣﻠﮑﻮتی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
(ﻃﺎﻳﻔﻪ) ﻳﺎﮔﺮﻭهی
ﻤﺮﺩﻡ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﻭﻩ
ﻣﺘﺪﻳّﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﻮ ﻣﺘﻌﺒّﺪ
مذهبی ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻃﻮﺍﻑ و
مراجعه ﺑﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺒﺎﻃل ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺣتی اﮔﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻘﺎﻡ ﻣﻘﺎم
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی ﺒﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻡ ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ برتری
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻓﺘﺎﺩ. ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻤک
اﻭ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤق ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪﮐﻤک
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔسﺁﻧﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻮﻋﻔﻮ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻋﺪﻭّ ﻭ ﺩﺷﻤﻥ
آﻧﺎﻥ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ ﺗﻤﺎم
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯادیان
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﺎﻋث ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺩﻳنی ﻮ ﻫﺪﻑ ﺍﺻلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ و هر پیامبر
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ ﺸﻴﻄﺎﻥ
منفورالهی ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ هستند ﻭﻧﻪ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﻭﺍﻧﮕﻠﻴس
. (ﺍﺻﺒﺤﻮﺍ) ﺩﺭ ﻳک
ﺼﺒﺤﮕﺎهی ﻮ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭ
(ﻇﺎﻫﺮ) ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ عزّﻟﺖ ﮐﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﻭﺁﺷﮑﺎﺭﺍ ﺍﺣﻮﺍل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺗﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺸﻮﻳث ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺸﻮﺩ. ﻭﺩﻟﻴلی ﺘﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺍﻯ اﺻﺎﻟﺖ ﮐﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺁﻥ ﺪﻳﻥ ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺖ.
(ﻇﺎﻫﺮ) ﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﻭ ﻣﺴﻠّﻄ غالب ﺒﺮ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﭼﻮﻥ ﻨﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﻚ ﻳﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺣتی
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ) ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮ ﺃﻧّﻪ ﺃﻭل ﻘﺎﺋم
ﻘﻮم ﻤﻨّﺎ ﺃﻫل
اﻟﺒﻴﺖ ﻳﺤّثکم
ﺒﺤﺪﻳث ﻟﺎ ﺗﺤﺘﻤﻠﻮ
ﻧﻪ ﻓﺘﺨﺮﺟﻮﻥ
علیه ﺑﺮﻣﻴلة ﺍﻟﺪﺳﮑﺮة
ﻓﺘﻘﺎﺗﻠﻮﻧﻪ ﻓﻴﻘﺎﺗﻠﮑم
ﻔﻴﻘﺘﻠﮑﻢ ﻭهی
ﺁﺧﺮ ﺧﺎﺭحة ﻳﮑﻮﻥ
ثمّ ﻴﺠمع اﻟﻠﻪ
ﻳﺎ ﺑﻥ ﺃبی ﻴﻌﻔﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻭﻟﻴﻥ ﻮ ﺍﻟﺂﺧﺮﻳﻦ
ثمّ ﻴﺠاء ﺒﻤﺤﻤﺪ
فی ﺃﻫل ﺰﻣﺎﻧﻪ
ﻓﻴﻘﺎل ﻠﻪ ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻠّﻐﺖ ﺭﺳﺎﻟتی
ﻮ ﺍﺣﺘﺠﺠﺖ ﻋلی
اﻟﻘﻮم ﺒﻤﺎ ﺃﻣﺮﺗک
ﺃﻥ ﺘﺤﺪﻫم ﺒﻪ؟
ﻓﻴﻘﻮل ﻨﻌم ﻴﺎ
ربّ ﻓﻴﺴﺄل اﻟﻘﻮم
هنل ﺒﻠّﻐﮑم ﻮ ﺍﺣﺘﺞ
ﻋﻠﻴﮑﻢ؟ ﻓﻴﻘﻮل
ﻘﻮم ﻠﺎ ﻓﻴُﺴﺄل
ﻤﺤﻤﺪ ﻓﻴﻘﻮل ﻨﻌم
ﻴﺎ ربّ ﻭﻗﺪ ﻋﻠم
اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭﻙ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺃﻧّﻪ ﻗﺪ
ﻓﻌل ﺬﻟک ﻴﻌﻴﺪ
ﺫﻟک ثلاث ﻣﺮﺍﺕ
ﻓﻴﺼﺪق ﻤﺤﻤﺪ ﺍﻭ
ﻳﮑﺬﺏ ﺍﻟﻘﻮﻡ ثمّ
ﻴﺴﺎﻗﻮﻥ الی ﻨﺎﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ثمّ ﻴﺠاء
ﺒﻌلیّ فی ﺃﻫل ﺰﻣﺎﻧﻪ
ﻓﻴﻘﺎل ﻠﻪ ﮐﻤﺎ
ﻗﻴل ﻠﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﻳﮑﺬّﺑﻪ
ﻗﻮﻣﻪ ﻭﻳﺼﺪّﻗﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﻳﮑﺬّﺑﻬﻢ
ﻳﻌﻴﺪ ﺫﻟک
ثلاث ﻣﺮﺍﺕ
بمّ اﻟﺤﺴﻥ
ثمّ اﻟﺤﺴﻴﻦ
ثمّ علی ّ ﺒﻥ اﻟﺤﺴﻴﻥ
ﻮ ﻫﻮ ﺃﻗﻠّﻬم ﺃﺻﺤﺎﺑﺎ
ﮐﺎﻥ ﺃﺻﺤﺎﺑﻪ.... ﻭﻫؤلاء
ﺸﻬﻮﺩ ﻟﻪ ﻋلی ﻤﺎ
ﺍﺣﺘﺠﺒﻪ ثمّ ﻴؤتی
ﺒﺄﺑﻰ ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻥ علیّ ﻠﻤثل ﻠﺬﻟﻚ
ثمّ ﻴﻮٴتی ﺑﮑﻢ
ﻓﺎ ﺳﺄﻟﻮ ﺗُﺴﺄﻟﻮﻥ
ﻓﺎﻧﻈﺮﻭﺍ ﻣﺎ ﺃﻧﺘم
ﺼﺎﻧﻌﻮﻥ ﻳﺎ ﺑﻥ
ﺃبی ﻴﻌﻔﻮﺭ ﺍﻥ
اﻟﻠﻪ عزّ ﻭجَلّ
ﻫﻮ ﺍﻟﺂﻣﺮ ﺑﻄﺎﻋﺘﻪ
ﻭ ﻃﺎعة ﺭﺳﻮﻟﻪ
ﻭﻃﺎعة ﺍﻭلی اﻟﺄﻣﺮ
ﺍﻟﺬﻳﻥ هم ﺃﻭﺻﻴاء
ﺮﺳﻮﻟﻪ ﻳﺎ ﺑﻥ ﺃبی
ﻴﻌﻔﻮﺭ ﻓﻨﺤﻥ ﺤُﺠﺞ
ﺍﻟﻠﻪ فی عباﺩﻩ
ﻭ ﺷُﻬﺪاؤﻩ ﻋلی
ﺨﻠﻘﻪ ﻭ ﺍﻣﻨاؤﻩ
فی ﺃﺭﺿﻪ ﻭ ﺧﺰّﺍﻧﻪ
ﻋلی علمه ﻭ ﺍﻟﺪﺍﻋﻮﻥ
الی ﺴﺒﻴﻠﻪ ﻭ ﺍﻟﻌﺎﻣﻠﻮﻥ
ﺒﺬﻟﻚ ﻓﻤﻥ ﺃﻃﺎﻋﻨﺎ
ﺃﻃﺎع اﻟﻠﻪ ﻭﻣﻥ
عصاﻧﺎ ﻓﻘﺪ ﻋصی
اﻟﻠﻪ ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻘﺎﺋمی
که ﺍﺯ ﻣﺎ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ
ﻗﻴﺎم ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺑﺤﺪﻳقی ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺤﻤّل ﻨﻤﻴﮑﻨید
ﻭﺑﺮ ﺍﻭ ﺧﺎﺭج ﻮ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺪﺭ ﻣﺤﻠّﻯ
ﺒﻨﺎﻡ (ﺭُﻣﻴﻠﻪ
ﺍﻟﺪﺳﮑﺮﻩ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺑﺎ ﺍﻭ ﻣﻴﺠﻨﮕﻨید
ﻭﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ
ﻣﻴﺠﻨﮕﻨﺪ ﻭ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﺸﺪ. (ﻗﺎﺋم
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻘﺎﺋم ﺁل ﻤﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺠﺪﻳﺪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺧﺎﺹ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ
همه ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
قشری مُدّعی غیبت
ﺍﻳﻥ اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
هزاﺭ ﻭ ﺩﻭﻳﺴﺖ
ﺳﺎل ﻣﻨﺘﻈﺮﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫم اﻳﻨﺎﻥ اﻭﻟﻴﻥ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ اﻭ ﻭ ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﻗﺘل اﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻓﻠﺴﻔﻪ
الهی ﻘﺎﺋم ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻫﺮﮔﺰ
ﻗﺎﺑل ﻔﻬم ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺣتی
عدم ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﻮﻯ ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺣﮑم ﻘﺘل ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺮﺍ ﮐﺸﺘﻪ ﻭ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﺣتی اﮔﺮ
ﮐﺎﻣل الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ (ﻗﺎﺋم ﻤﺎ)
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻳﻌنی
ﻤﻮﻟﺎ ﺍﻭﻟﻴﻥ
کامل ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺮﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺒﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺧﻮﺩ
حرﻑ ﺑﺰﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ
ﻭ ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ. ﻭلی
تعملا ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺮﻭﻳﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
هرﮐﺪﺍﻡ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﭘﺎﺳخ ﺸﺨﺺ ﻭ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺣﻮﺍل اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﻄﺎبقت
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺣﺠّﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﻧﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺣتی اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی ﻤﻄﺮح ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻄﺎلبی
ﻤﻴﮕﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﻤﻄﻠﺒﻰ ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ ﺣتی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺪﺭک
ﻛﻠّﻯ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺠﺪﻳﺪ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
اﻧﺎﻥ اﮔﺮ ﺍﺷﮑﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺼﺪﻳق
کنندﮔﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﻭلی
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ ﺠﺪﻳﺪ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺘﻌﺼّﺐ ﻗﻮم ﺨﻮﺩ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺑﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﻧﺪکی
اﺯ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺒﺨﺼﻮﺹ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺧﺮﻭج ﺒﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺠﻨگ ﭙﺮﺩﺍﺧتن
ﻮ ﺗﺮﻙ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺣتی
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک ﺁﻧﺎﻥ
اﻣﺎ ﺍﻳﻥ کاﻣل
الهی همیشه ﺩﺭ
ﺑﻴﻥ ﻘﻮم ﺨﻮﺩ ﭼﻨﻴﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷتی ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻣﺬﮐﻮﺭ
حدیث ﺩﺭ ﻭﺍقع ﻴک
ﻨﺎم سمبوﻟﻴک ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﻗﺎﺑل
ﺘﻄﺒﻴق اﺳﺖ (ﺭﻣﻴﻠﻪ)
ﺳﺮﺯﻣﻴنی ﺮَﻣلی
ﻮ ﻣﺎﺳﻪﺍﻯ که ﺯﻣﻴنی
ﺴُﺴﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ (ﺩﺳﮑﺮﻩ) ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺗﺤﺮﻳﻒ ﺑﺪ
ﻣﺴﺘﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﺑﻐﺪﺍﺩ (ﺟﺎﻯ ﺪﺷﻤﻦ
ﻋﺒﺎسی ﺒﺮﺍﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ)
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻫﺮ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻰ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺻﻮﻣﻌﻪ
ﻭ ﻣﻌﺒﺪ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻃﻞ ﺷﺪﻩ ﻭﻳﺎ
ﺍﺗﺸﮑﺪﻩﻫﺎ ﻭجاﺎﻳﮕﺎه
هاﻯ (ﻋﺠﻤﻬﺎ) ﻳﻌﻨﻰ
( ﺃﺟم ﻮﻏﻴﺮ ﺟﻢ) ﺑﻮﺩﻩﻫﺎ
ﻭﻏﻴﺮ الهی که ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺸﺮﺍﺏ ﻭ ﻟﻬﻮ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ اﺳﺖ ﻭﻳﺎ
ﮐﺎخی ﺒﻠﻨﺪ ﺩﺭ
ﺑﻴﻥ گروﻫﻰ ﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ. ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ ﻮثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻘﺪﻳم
ﺒﺎﻃﻞ. ﻭ ﺑﺠﺎﻯ ﺪﻭﺭﻯ
اﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﺩﻧﺒﺎل
گناﻩ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﻣﺴتی
ﻮ ﺷﻬﺮﺕ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم ادﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺨﺮﻭجی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
( ﭘس ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻘﺎﺋم
ﺒﺎﻳﺪ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻗﺎﺋم
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺨﺮﻭج ﻮ ﺗﻤﺮﺩ ﺳﺎﻟک
ﭙﻴﺮ ﺍﺯ ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﻳﺎ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻟﺰﻭم ﻣﻨﻄقی
ﺒﻮﺩﻥ ﺪﺷﻤﻥ ﺒﺰﺭگ
اﻳﻨﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺘﻤﺮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺣتی ﻄﺮﺩ ﺍﻭ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﻋﻠﺎم
ﺠﻨگ اﻭ ﺣتی ﺒﻘﺼﺪ
ﮐﺸتن ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
عمیق ﺘﺮﻯ ﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ کاﻓﺮﺍﻥ
بی ﺨﺒﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺸﺮﮐﺎﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺖ قشری ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭلی اﺯ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﻮ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺍﺭﺝ ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎﻋلیّ
ﺮﺍ ﮐﺸﺘﻨﺪ) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻮﺁﺧﺮﻳﻥ ﺮﺍ ﻳﮑﺠﺎ
ﺟﻤﻊ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭﺍﻫب ﺰﻣﺎﻥﺨﻮﺩﺵ
ﺍﺣﻀﺎﺭﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﺍﺑﻠﺎغ ﻮ ﺗﺒﻠیغ
ﺮﺳﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ
ﻭ ﺑﺮ ﻣﺮﺩک ﺨﻮﺩ
ﺍﺗﻤﺎم ﺤﺠّﺖ ﻳﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﺘﻴﻤﺎﺗﻮﻣﻬﺎﻯ
ﻠﺎﺯم ﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩﻯ؟
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻰ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻰ؟ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﺭﻯ ﻴﺎ
ربّ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻘﻮم ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﺍﺑﻠﺎﻍ
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻭﺍﺗﻤﺎم
ﺤﺠّﺖ ﻭ إﺣﺘﺠﺎج
ﻮ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﺷﺪ؟ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻥ ﻘﻮم ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻧﻪ. ﻭﭼﻮﻥ اﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ ﺁﺭﻯ ﻭﺗﻮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻰ
ﻭ ﺳﻪ ﺑﺎﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﺁﻥ ﻘﻮﻡ ﺩﺭﻭغ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ (ﻗﻮﻡ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
(اِوم ﻮ ﺳﻠﻮﻙ)ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭلی ﭽﻮﻥ ﺍﻣّﺖ
ﻋﺎﻣل اﻭم
کنندﻩ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪﻫﻤﻴﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺪﺭﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎمی
هستند. ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮک ﻨﺸﺪﻩﺍﻧﺪ
. ﺍﻫل ﺰﻣﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
اﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻣﻨﻈﻮﺭﻋﺪم
سلوک الهی اﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺒﻮل ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ ﻘﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ اﻳﻥ
ﻐﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﺽ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭ ﺁﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺰﺍﻧﮑﺎﺭ ﮐﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺑﻠﺎﻍ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋلیّ
ﺮﺍ ﺳﻔﺎﺭﺵ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ ﻟﺰﻭک
سلوک الهی ﺮﺍ ﻳﺎﺩ
ﺁﻭﺭﻯ ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺴﻮﻯ
آﺗﺶ ﺟﻬﻨم ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
(ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻧﻮم ﺠﻬﺎﻥ)
ﺳﭙس ﻋلیّ ﻮ ﺃﻫل
ﺰﻣﺎﻥ اﻭ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺌﻮﺍل
اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯﺍﻳﺸﺎﻥ
ﭙﺮﺳﺶ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻗﻮم
اﻭ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
(ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻮﻟﺎ ﮐﻪ
ﻗﺒﻮل ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺍﻭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺻل ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻮﻟﺎ
ﺭﺍ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻭ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
(ﺍﻳﻥﺪﺍﺳﺘﺎﻥ ﻨﻤﺎﻳشیﻴک
ﻨﻈﺮﻳﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻔﻬﻴم ﺪﺍﻭﺭﻯ
الهی ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺤﺎل
ﻤﻄﺮح ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺤﺮفی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ ﻣﻨﮑﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ سلوک
الهی هستند) ﻭﺳﻪ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﻳﻥ ﻨﻈﺮﻳّﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣَﺴَﻥ ﻮ ﺳﭙس ﺣﺴﻴﻥ
ﻮﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﮐﻤﺘﺮﻳﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺮﺍﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻧﺎم ﭙﻨج ﻨﻔﺮ
ﺑﺮﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﻭﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻮﺑﺖ ﺍﺣﻀﺎﺭ ﻣﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
(ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻄﻠﺐ ﺣﺪﻳث
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮﺟﻬﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی گوﺍﻫﻰ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻳﻌنی ﺸﻬﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ) ﭘس ﺷﻤﺎ ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ
ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﻴﺪ(
ﮐﻪﺟﻮﺍﺏ ﻣثبتی
ﺮﺍ ﺑﻨلفع ﺸﻤﺎ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺪﻫﻢ) ﺍﻯ
ﻔﻠﺎﻥ ﺑﺪﺍﻥ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺍﺯ ﺭﺳﻮﻟﺶ ﻭﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ (ﺍﻭلی اﻟﺄﻣﺮ)
ﮐﻪ ﺍﻭﺻﻴاء ﺮﺳﻮ
ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺷﻮﺩ (ﻃﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺍﺻل هماﻥ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
اﻭ. ﻭﻧﻴﺰ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺍﻭلی اﻟﺄﻣﺮ
ﻳﻌنی ﻤﺘﺼﺪﻳﺎﻥ
ﺃﻣﺮالهی ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻳﻌﻨﻰ (ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ) ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﻌﺮفی الهی اﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ نهمگی
اﻭﺻﻴﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻭﺻﻴّﺖ ﻳﮑﺎﻳک
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﻘﺒلی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭘس ﺍﻯ ﻔﺮﺯﻧﺪ (ﺃبی
ﺒﻐﭙﻮﺭ) ﺑﺪﺍﻥ ﮐﻪ
ﺣج ﻮ ﺣﺠّﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ
عباد الهی هستیم
. ( ﺣﺠّﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺣﺮﻑ ﺍﻭ ﺣﺮﻑ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣج أکبرﻮﺣﻖ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
هر ﺯﻣﺎﻥ ﺼﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند) ﻭﻣﺎ ﺷﻬﻴﺪﺍﻥ
ﺒﺮﺧﻠق هستیم ( ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﺎﻇﺮ ﺑﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻮﺍﻫﻰ ﺑﺪﻫﻴﻢ.
ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨج
ﺘﻦ ﺁل عبا ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
الهی ﺒﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻴﻢ) ﻭ ﺍمینا
ناظر ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
هستیم . (ﺍﻣﻴﻨﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﻋﻤل ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺍﻣﻨﻴّﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﻣﻌﺼﻮمیّت
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺍﻣﺎﻧﺖ الهی
هماﻥ اوم ﻴﺎ
سلوک الهی ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺍﻣﺎﻧﺖ الهی ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﻨﻨﺪ)
ﻭﻣﺎ ﮔﻨﺠﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
غلم الهی هستیم
. (ﻋﻠم سلوک الهی
ﻮﻋﻠم ﻠﺪنِّی
اﻟﻬﻰ ﻭﺁﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺎ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭ ﻧﻴﺰﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻟﻬﺎم ﻮ ﻭحی
الهی ﻤﺪﺍﻭﻡ ﻭ ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺒﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ) ﻭﻣﺎ
ﺩﺍﻋﻴﺎﻥ ﺮﺍﻩ
الهی اﻭﻫﺴﺘﻴﻢ
(ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺧﻄﺎﺭﮐﺮﺩﻥ
ﻭﺟﺬﺏ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﺘﻌﻬﺪﺍﻥ
ﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
سلوک الهی هستیم
) ﻭﻣﺎ ﻋﺎﻣﻠﺎﻥ ﺒﺪﺍﻥ
هستیم (ﮐﻪ ﻣأﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺗﻌﻠﻴم الهی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕﻋﻤلی
ﺴﻠﻮکی ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻪ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻳﺎ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ) ﭘس
ﻫﺮﮐس ﻣﺎﺭﺍ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﮐﺮﺩ ﻭﺗﻤﺮﺩ ﻧﻤﻮﺩ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭ ﻋﺼﻴﺎﻥ
ﻮ ﺳﺮﮐی ﺒﺮ ﺧﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺘﻤﺮّﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺎ ﺑﺎﻭﺭ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻧﻴﺰ ﺳﺮﮐﺶ ﺗﺮﻫﺴﺘﻨﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻧﻔﺎقی
ﻴﺎ ﺗﺮک ﺴﻠﻮک ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ).

حدیث 2769
از ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ285ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ
اﻟﺮﺟل ﻤﻨﮑم ﻠﻴﮑﻮﻥ
فی اﻟﻤﺤلّة فی
اﺤﺘجّ اﻟﻠﻪ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻋلی ﺠﻴﺮﺍﻧﻪ
ﻓﻴﻘﺎل ﻠﻬم ﺃﻟم
ﻴﮑﻥ ﻔﻠﺎﻥ ﺒﻴﻨﮑﻢ؟
ﺃﻟم ﺘﺴﻤﻌﻮﺍ ﮐﻠﺎﻣﻪ؟
ﺃﻟم ﺘﺴﻤﻌﻮﺍ ﺑﮑائه
ﻓﻰ ﺍﻟﻠّﻴﻞ؟ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺤجّة ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻬم
ﻫﺮﻳم اﺯ ﺷﻤﺎ
ﺩﺭ (ﻣﺤﻠّﻪ) ﻭﻣﺤل
اﻗﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﻤﺴﺎﻳﻪ ﺷﺨﺺ
ﺍﺣتیاج ﺪﺍﺭﺩ.
(ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻋﻠﻴﻪ ﺷﺨﺺﺑﮕﻮﺍهی
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ) ﻭ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﺁﻳﺎ ﻓﻠﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﺸﻤﺎ ﻧﺒﻮﺩ؟ ﻭﺁﻳﺎ
ﮐﻠﺎم اﻭﺭﺍ ﻧﺸﻨﻴﺪﻳﺪ؟
ﻭ ﺁﻳﺎ ﺻﺪﺍﻯ
گرﻳﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻴﻤﻪ ﺷﺐ ﻧﺸﻨﻴﺪﻳﺪ؟
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﺣﺠّتی
اﺯﺧﺪﺍ ﻭ ﻣﺤﮑﻮمیّت
ﻣﻨﻄقی ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. (ﻟﺰﻭمی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﺑﻠﺎغا اﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺮ ﺷﺨﺼﻴﮑﻪ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﻫﺮﺣﺎﺩثه
ﺍﻯ که ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺂﻳﺪ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻈﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺍﺗﻤﺎم
ﺤﺠّﺖ الهی اﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺣﺠتی
که ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﻴﻤﻪ ﺷﺐﻫﺎ ﮔﺮﻳﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻧﺼﺎ
الهی ﻤﻴﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﺪﻳث ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎئی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭلی
سلوک الهی ﻨمی
ﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﻭ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺤﺮﻑ الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺟﻴﺮﺍﻥ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﭘناﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺰﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ .

حدیث 2770 – از
پیامبر نقل
شده (ج؟ص؟) و ﻴأﺒﺎﻟﻤرأة
ﺍﻟﺤﺴﻨاء ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺍﻟتی
ﻘﺪ ﺍﻓﺘﺘﻨﺖ فی
ﺤُﺴﻨﻬﺎ ﻓﺘﻘﻮل
ﻴﺎ ربّ ﺣﺴّﻨﺖ ﺧﻠقی
ﺤﺘّﻯ ﻠﻘﻴﺖ ﻣﺎ
ﻟﻘﻴﺖ فی ﺠاء ﺒﻤﺮﻳﻢ
ﻓﻴﻘﺎل ﺃﻧﺖ ﺃﺣﺴﻥ
ﺃﻭ ﻫﺬﻩ؟ ﻗﺪ ﺣﺴّﻨّﺎﻫﺎ
ﻓﻠم ﺘﻔﺘﺘﻦ ﻭ ﻳﺠاء
ﺒﺎﻟﺮﺟل اﻟﺬﻯ
ﻘﺪ ﺍﻓﺘﺘﻥ فی ﺤُﺴﻨﻪ
ﻓﻴﻘﻮل ﻴﺎ ربّ ﺣﺴّﻨﺖ
ﺧﻠقی ﺤﺘّﻯ ﻠﻘﻴﺖ
ﻣﻥ اﻟﻨﺴاء ﻤﺎ
ﻟﻘﻴﺖ ﻓﻴﺠاء ﺒﻴﻮﺳﻒ
ﻓﻴﻘﺎﻝ ﺃﻧﺖ ﺃﺣﺴﻥ
ﺃﻭ ﻫﺬﺍ؟ ﻗﺪ ﺣﺴّﻨّﺎﻩ
ﻓﻠم ﻴﻔﺘﺘﻦ ﻭ ﻳﺠاء
ﺒﺼﺎﺣﺐ ﺍﻟبلاء
ﺍﻟﺬﻯ ﻘﺪ ﺃﺻﺎﺑﺘﻪ
ﺍﻟﻔﺘنة فی ﺒﻠﺎﺋﻪ
ﻓﻴﻘﻮل ﻴﺎ ربّ ﺷﺪّﺩﺕﻋلی
اﻟﺒﻠاء ﺤﺘﻰ ﺍﻓﺘﺘﻨﺖ
ﻓﻴﺠاء ﺒﺄ ﻳّﻮﺏ
ﻓﻴﻘﺎل ﺃﺑﻠﻴّﺘک
ﺃﺷﺪّﺃ ﻭ ﺑﻠیّة
ﻫﺬﺍ؟ ﻓﻘﺪ ﺍﺑﺘلی
ﻔﻠﻢ ﻳﻔﺘﺘﻥ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻥ ﺰﻳﺒﺎ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻓﺮﻳﺐ ﻭﻣﻐﺮﻭﺭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ خوﺩ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﺍﺣﻀﺎﺭﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺍﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺗﻮ ﻣﺮﺍ
ﺯﻳﺒﺎ ﺁﻓﺮﻳﺪﻯ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ ﺒﺮ ﻣﻥ
ﺁﻣﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺮﻳم
ﺮﺍﺣﺎﺿﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﻳﺎ
ﺗﻮ ﺯﻳﺒﺎﺗﺮﻫﺴتی
ﻴﺎ ﺍﻳﻦ؟ ﺍﻭﺭﺍ
ﺯﻳﺒﺎ ﮐﺮﺩﻳﻢ ﻭلی
ﻤﻔﺘﻮﻥ ﻮ ﻓﺮﻳﺐ
ﺯﻳﺒﺎئی ﺨﻮﺩ ﻧﺸﺪ
(ﻣﺮﻳم از ﻧﻈﺮ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺒﺎ ﺑﻮﺩ
ﻭلی اﺯ ﻧﻈﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺮﮐﺎﻣل الهی ﭽﻪ
ﺯﻥ ﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﻣﺮﺩ
ﺩﺭ ﺭﻭح ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺯﻳﺒﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺯﻳﺒﺎئی ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺯﻳﺒﺎ ﺗﺮﻳﻦ ﺯﻧﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ. ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻮﻥ ﺰﺷتی
ﻤﻴﻤﻮﻧﻬﺎ ﺯﻳﺒﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺯﻳﺒﺎئی
ﺰﻥ ﻳﺎ ﻣﺮﺩ ﺍﻧﺴﺎنی
اﺳﺖ. ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﻔﺎﻃمی ﻤﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻮ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺒﻨﻴﺎﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻭﺣتی ﺪﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒل اﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
دغدو ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﺎم ﺸﻴﻮﺍ ﺩﺭ
ﻫﻨﺪ ﻭﻧﺎم ﻔﺎﻃمی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯﺯﻳﺒﺎﺋث
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻭ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺭﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻘﻮل
ﺮﻭﺍﻥ ﺸﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺠﻨﺒﻪ ﺯﻧﺎﻧﻪ
شهود های الهی
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ) ﻭ ﺳﭙس
ﻣﺮﺩﻯ (ﻳﺎ ﺭﺟل ﻮ
ﺭﺍﺟل پیاده ﺭﻩ
ﺭﻭ ﻭﻣﺎﺷﻰ) ﺭﺍ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻔﺘﻮﻥ ﺰﻳﺒﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺗﻮ ﻣﺮﺍ
ﺯﻳﺒﺎ ﮐﺮﺩﻯ
که ﺍﺯ ﺯﻧﺎﻥ ﺪﻳﺪﻡ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺮﺳﺮم ﺁﻣﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻳﻮﺳﻒ ﺭﺍ
ﺣﺎﺿﺮﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﺯﻳﺒﺎ ﺗﺮﻯ
ﻴﺎ ﺍﻭ؟ﻣﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﺯﻳﺒﺎ ﮐﺮﺩﻳﻢ ﻭلی
اﻭ ﻣﻔﺘﻮﻥ ﻮﻣﻐﺮﻭﺭ
ﻧﺸﺪ ( ﻳﻮﺳﻒ ﺩﺭ ﺗﺎﺭیخ
عرﻓﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺻﺎﺣﺐ ﺯﻳﺒﺎئی
ﺒﻮﺩﻩ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺰﻳﺒﺎئی ﺮﻭحی
هرﮐﺎﻣل الهی ﺍﺻل
قائم اﺳﺖ ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﭘﺮﺳﺘﺶ
همراه ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
چون الله اکبر
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻳک ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭ
ﺳﭙس ﺻﺎﺣﺐ ﻫﺮ ﺑﻠﺎئی
ﺮﺍ ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻓﺘﻨﻪ
ﻭ ﺑﻠﺎﻯ ﺧﻮﺩﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ (ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﻘﺺ ﻭﺯﺷﺘﻰ ﻭﻫﺮﻋﻴبی
ﺪﺭ ﺧﻮﺩ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺪﻯ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻮﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﻋﻨﺎﻳﺖ الهی ﻨﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ)
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺑﺮ ﻣﻥ ﺒﻠﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﺳﺨﺖ ﮔﺮﻓﺘﻰ ﺑﻄﻮﺭﻯکه
ﻣﻥ ﻤﻔﺘﻮﻥ ﻮ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻡ ﮐﻪ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﺷﺪم اﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳّﻮﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺁﻳﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺘﻮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﺍﻭ؟ ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺒﺘﻠﺎ
ﮐﺮﺩﻳﻢ ﻭلی اﻭ
ﻣﻔﺘﻮﻥ ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺪ.(ﺍﻳّﻮﺏ
ﺳﻤﺒﻮل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺤﻤل کننده ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﻭ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ اﻭ
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﺼﺒﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺻﺪق ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﻔﺘﻨﻪﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪﺁﻟﻬﺎﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺩﺭ ﺯﻳﺒﺎئی
ﻮ ﭘﺎکی ﻮ ﺻﺒﺮ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻬﺎﻧﻪﺍﻯ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺯ(ﺣﺠّﺖ
ﺑﺎﻟﻐﻪ) الهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﺴی ﺠﻮﺍبی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی ﺤﺠّﺖ
ﺑﺎﻟﻐﻪ الهی غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ ﺍﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺣﺠّﺖ ﺑﺎﻟﻐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮ
الهی ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺪﻳﻥ
ﺸﻨﺎﺳﻰ ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﺮبیت
الهی اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ.

حدیث2771 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ287 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻧﺸﺮ ﺍﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎلی ﺮﺣﻤﺘﻪ
ﺣﺘّﻯ ﻴﻄمع اﺑﻠﻴس
ﻓﻰ ﺭﺣﻤﺘﻪ ﭼﻮﻥ ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺸﺮ
ﺭﺣﻤﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺑﻄﻮﺭﻯ که اﺑﻠﻴس
ﺑﻄﻤﻊ ﺍﻳﻥ ﺮﺣﻤﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ (ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷَُﺮٍُﻑ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒالهی ﺴﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ
ﮔﻮﻧﻪ ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺍﻟﻬﺎمی
ﻮ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ ﺮﻭﺍنی
ﻮ ﻣﻌﺼﻮمیّت ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺸﻴﻄﺎﻥ
ﺪﺷﻤﻥ ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﻨﮑﺮﺩﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻓﺴﻮس ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ
ﻭ ﻃمع ﺁﻥ ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ. ﻭلی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ.
ﻭلی اﻳﻦ (ﺍﺑﻠﻴس
)ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻤﺬﻫﺒﻰ در
لباس روحانیّت
ﺍﻋﻢ ﺍﺯ ﺷﻴﻌﻪ یا
ﺳﻨّﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺘﺴﻠﻴم اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﺎ
ﭼﻨﺪ ﮐﺘﺎﺏﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻭﺍﻧﺪکی اﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻧﻈﺮﻯ ﻮﻏﻴﺮﻋﻤلی
ﺒﺮ ﻣﺮﺩم ﺤﮑﻮﻣﺖ
استبدادی ﺩﻳنی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺩﺷﻤﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻥ ﺸﻴﻄﺎﻥ
ﺒﺰﺭک ﻴﺎ ﺍﺑﻠﻴس
ﻭﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻟﺒﺎس ﮐﺎﺫﺏ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ ﺑﺮ ﺗﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺭک اﻳﻥ ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻟﻐﻪ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎﻟﻔﻌل
کرﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻟﻘﻮﻩﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ الهی
کخ ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﺑﺸﺮﻯﻮ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺒﺎﺷﺪ ﻧﻌﻤﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻬﺮﻩ ﺳﻠﻮک
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺧﺎﺹ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺭﺣﻤﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺑﺪﻯ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی ﻨﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی همگی
واقعی ﻮﻟﻰ ﺯﺍﺋل
هستند ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭﺍﺑﺪﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

حدیث
2772 - اﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ287 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ
ﺁﺧﺮﻋﺒﺪ ﻳؤﻤﺮ
ﺑﻪ ﺍلی اﻟﻨﺎﺭ
ﻳﻠﺘﻔﺖ ﻓﻴﻘﻮل
اﻟﻠﻪ عزّ ﻭ ﺟل ﻠﺃﻋﺠﻠﻮﻩ
ﻓﺎﺫﺍ ﺍُﺗی ﺒﻪ
ﻗﺎل ﻠﻪ ﻳﺎ ﻋﺒﺪﻯ
ﻠم اﻟﺘﻔﺖ؟ ﻓﻴﻘﻮل
ﻴﺎربّ ﻣﺎﮐﺎﻥ ﻈﻨّﻯ
ﺒﻚ ﻫﺬﺍ ﻓﻴﻘﻮل
اﻟﻠﻪ ﺟلّ ﺠﻠﺎﻟﻪ
ﻋﺒﺪﻯ ﻮ ﻣﺎﮐﺎﻥ
ﻈﻨّک ﺒﻰ؟ ﻓﻴﻘﻮل
ﻴﺎ ربّ ﮐﺎﻥ ﻨّﻰ
ﺑک ﺃﻥ ﺘﻐﻔﺮ لی
ﺨﻄﻴﺌتی ﻮ ﺗﺴﮑﻨﻨﻰ
(ﺗﺪﺧﻠﻨﻰ) ﺟﻨّﺘﻚ
ﻓﻴﻘﻮل اﻟﻠﻪ ﻣﻠﺎﺋﮑﺘﻰ
ﻭعزّتی ﻮ ﺁﻟﺎئی
ﻮ ﺑﻠﺎئی ﻮ ﺍﺭﺗﻔﺎع
ﻤﮑﺎﻧﻰ ﻣﺎ ﻇﻥّ
بی هذا ﺳﺎعة ﻣﻥ
ﺤﻴﺎﺗﻪ ﺧﻴﺮﺍ ﻗﻄّ
ﻭﻟﻮ ﻇﻦّ ﺑﻰ ﺳﺎغة
ﻣﻥ ﺤﻴﺎﺗﻪ ﺧﻴﺮﺍ
ﻣﺎﺭﻭﻋﺘﻪ ﺑﺎﻟﻨﺎﺭ
ﺃﺟﻴﺰﻭﺍ ﻟﻪ ﮐﺬﺑﻪ
ﻭ ﺃﺩﺧﻠﻮﻩ ﺍﻟﺠنّة
ثمّ ﻘﺎل ﺃﺑﻮ ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎ ﻇﻥ
عبد ﺑﺎﻟﻠﻪ ﺧﻴﺮﺍ
ﺍﻟّﺎ ﮐﺎﻥ اﻟﻠﻪ
ﻋﻨﺪ ﻇﻨّﻪ ﺑﻪ ﻭ
ﻟﺎ ﻇﻥّ ﺒﻪ ﺳﻮءا
ﺍﻟّﺎ ﮐﺎﻥ اﻟﻠﻪ
ﻋﻨﺪ ﻇﻨّﻪ ﺑﻪ ﻭﺫﻟک
ﻘﻮﻟﻪ عزّ ﻭجَلّ
ﻭﺫﻟﮑم ﻈﻨّﮑم
اﻟﺬﻯ ﻈﻨﻨﺘم ﺒﺮﺑّﮑﻢ
ﺃﺭﺩء ک ک ﻔﺄﺻﺒﺤبم
ﻤﻥ اﻟﺨﺎﺳﺮﻳﻥ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺒﻨﺪﻩﺍﻯ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﺭﺳﺎل اﻭﺭﺍ ﺑﺂﺗﺶ
ﺟﻬﻨم ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻗﺒل
اﺯ ﺭﻓﺘﻦ ﺭﻭ ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺳﺮ میگرﺩﺍﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻭﺩ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ
ﻭﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﺗﻮﭼﺮﺍ
ﭘﺸﺖ ﺳﺮﺧﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻤﻮﺩﻯ؟ ﻭﺷﺨﺺ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺍﺳﺘم
ﺒﮕﻮﻳﻢ ﮐﻪ ﻇﻦ ﻭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻣﻥ اﺯﺗﻮ
ﭼﻨﻴﻥ ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
(ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘگی
ﻨﺪﺍﺷﺖ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم هماﻥ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﮐﺮﺩﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺑﺘﺮک
ﺴﻠﻮک ﻤﻴﮑﺸﺪ ﺩﺍﺩ
ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺠﻬﻨم ﻤﻴﺸﻮﺩ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﻣﮕﺮ ﺗﻮقّـع
ﺘﻮ ﺍﺯ ﻣﻥ ﭽﻪ ﺑﻮﺩﻩ؟
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﻥ اﻳﻥ ﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺧﻄﺎﻳم
غفرﺍﻥ ﻤﻴﺪﻫﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍ ﺳﺎﮐﻥ ﻮﺩﺍﺧل
ﺒﻬﺸﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻰ.
(ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ اﻣﻴﺪﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺘﻮﮐل
ﻨﻴﺰ ﺑﺨﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ)
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻯ ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺒﻌﺰﺕ ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﻭ به ﻣﻘﺎﻡ ﺑﻠﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺯﻧﺪگ
اﻭ ﭼﻨﻴﻥ اﻧﺘﻈﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻪ ﻫﺮﮔﺰﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎﺁﺗﺶ ﻧﻤﻴﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻡ.
از ﺪﺭﻭغ اﻭﺭﺍ ﺟﺎﻳﺰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﮐﻨﻴﺪ.
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﺣﺪّ
ﺍﻗل اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﺘﻰ ﺟﻬﻨم
ﺒﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺮﺍم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﻭ ﺗﻮقع
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﻭ ﺭﻭﺣﻴّﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﺑﺴﻠﻮک ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭ ﺣتی ﻐﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻬﺮ ﭼﻪ ﺩﻳﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﮐﻤک اﻳﻥ اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﺤق ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎئی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮ
الهی ﻨﺮﺳﻨﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗبی
اﺯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎئی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ماﻧﻨﺪ
ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﺎﻯ ﺠﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺪﻟﻴل ﻮ ﻣﻨﻄقی
ﻮ ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﻴچ کس ﺭﺍ ﺑﻬﺸتی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی
اﻳﻥ ﺤﺮﻑ ﺣتی ﻨﺎ
ﺍﻣﻴﺪ ﺗﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑسلوک الهی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺩﻳﺮ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮقع ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺠﻬﻨم ﺠﻬﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭلی اﻳﻦ ﺗﻮقع
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻳک ﺒﺎﺯﻯ
هوﺳﻨﺎﻙ ﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﺬﻫنی ﻮ ﺑﺰﻳﺮﮐی
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺷﺄﻥ
ﻤﻘﺎﻡ ﺭﻭح اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺗﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻔﮑﺮ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺗﻮقع
ﻮ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ.
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺒﻴﺸﻤﺎﺭ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﮐسی ﺮﺍ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﮐﺮﺩﻩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻘﻴﻘﺘﺎ ﭼﻨﻴﻥ
اﻣﻴﺪﻯ ﺮﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻳﻥ غبد ﻳﺎ ﺑﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﻫﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻨﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
اﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻣﺎﻥ. ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭﻫﺮ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺒﺨﺪﺍ ﻇﻦّ ﻭﺗﻮقّع
ﻮ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻮقع
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻯ ﺮﺍ
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻥ هماﻥ ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻇﻦ ﻭﺗﻮقع ﺸﻤﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑربّ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﻣﺮﺗﺪ ﺷﺪﻥ ﻮﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﺷﻤﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ
(ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺠﺎﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﻭﻟﺬﺍ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺧﺎﺳﺮﺍﻥ
ﺸﺪﻳﺪ ( ﺑﺪ ﮔﻤﺎنی
ﺴﺎﻟکی ﻴﺎﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ.
ﻭربّ ﺁﻧﻬﺎ ﻳکم
ﻤﻘﺎم ﺘﺮﺑﻴتی
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻭﻝ ﭘﻴﺮ
ﻣﺮﺑّﻯ ﺤﺴﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﭙﻴﺮ
مربّی الهی ﺨﻮﺩ
ﺣُﺴﻥ ﻈﻨّﻰ ﻭﺧﻮﺵ
ﺑﻴنی ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﭽﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻌﺸقﻮ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﻪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ. ﻳﻌنی
ﺮﻭح ﺁﻧﺎﻥ اﺯ ﻣﻘﺎم
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍنی ﻤﺴخ
ﺸﺪﻩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ( ﺃﺭﺩﺋﮑﻢ)
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ (ﺭﺩئ ) ﻭﭘﺴﺖ
ﻭ ﺑﺪ ﻭ ﺯﺷﺖ ﻭ ﻣﺮﺗﺪ
ﻭﻋﻘﺐ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻥ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮔﺮﻫﻤﺮﺍﻩ با
ﺣُﺴﻥ ﻈﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻟﻬ ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﺪ ﮔﻤﺎنی ﺒﭙﻴﺮالهی
ﻮ ﺍﻣﺎم ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋملا ﺑﺪ ﮔﻤﺎنی
ﻮ بی اﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻳﺎ ﺑﺪ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ.(ﺍﺻﺒﺤﺘﻢ)
ﺷﺪﻳﺪ ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻳک
ﺼﺒﺤﮕﺎهی ﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺷﺪ ﻳﻌنی ﻮﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﻣﺮﺩﻩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻫﻤﺎﻥ اﻧﺘﻈﺎﺭﺍﺕ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.(ﺧﺴﺮﺍﻥ)
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺧﺴﺮﺍﻥ
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻮ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﻮ ﺫﺍﺕ ﺭﻭحی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺯ ﻭﺿﻌﻴﺖ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﭽﻨﺎﻥ ﺘﺤﻘﻴﺮ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻳک ﻨﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺤﻘﻴﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﻘﻮب
ﻘﺮﺁﻥ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻮﺧﻮک
ﺪﺭ ﺑﻴﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺸﺎﻧس ﺭﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺎﻧﻮﺍع ﺘﮑﺎﻣل
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﺘﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣتی
ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﻬﻤﻴﻥﺴﻠﻮﻙ
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.

حدیث 2772 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ287 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ
ﺁﺧﺮﻋﺒﺪ ﻳؤﻤﺮ
ﺑﻪ ﺍلی اﻟﻨﺎﺭ
ﻳﻠﺘﻔﺖ ﻓﻴﻘﻮل
اﻟﻠﻪ عزّ ﻭ ﺟل ﻠﺃﻋﺠﻠﻮﻩ
ﻓﺎﺫﺍ ﺍُﺗی ﺒﻪ
ﻗﺎل ﻠﻪ ﻳﺎ ﻋﺒﺪﻯ
ﻠم اﻟﺘﻔﺖ؟ ﻓﻴﻘﻮل
ﻴﺎربّ ﻣﺎﮐﺎﻥ ﻈﻨّﻯ
ﺒﻚ ﻫﺬﺍ ﻓﻴﻘﻮل
اﻟﻠﻪ ﺟلّ ﺠﻠﺎﻟﻪ
ﻋﺒﺪﻯ ﻮ ﻣﺎﮐﺎﻥ
ﻈﻨّک ﺒﻰ؟ ﻓﻴﻘﻮل
ﻴﺎ ربّ ﮐﺎﻥ ﻨّﻰ
ﺑک ﺃﻥ ﺘﻐﻔﺮ لی
ﺨﻄﻴﺌتی ﻮ ﺗﺴﮑﻨﻨﻰ
(ﺗﺪﺧﻠﻨﻰ) ﺟﻨّﺘﻚ
ﻓﻴﻘﻮل اﻟﻠﻪ ﻣﻠﺎﺋﮑﺘﻰ
ﻭعزّتی ﻮ ﺁﻟﺎئی
ﻮ ﺑﻠﺎئی ﻮ ﺍﺭﺗﻔﺎع
ﻤﮑﺎﻧﻰ ﻣﺎ ﻇﻥّ
بی هذا ﺳﺎعة ﻣﻥ
ﺤﻴﺎﺗﻪ ﺧﻴﺮﺍ ﻗﻄّ
ﻭﻟﻮ ﻇﻦّ ﺑﻰ ﺳﺎغة
ﻣﻥ ﺤﻴﺎﺗﻪ ﺧﻴﺮﺍ
ﻣﺎﺭﻭﻋﺘﻪ ﺑﺎﻟﻨﺎﺭ
ﺃﺟﻴﺰﻭﺍ ﻟﻪ ﮐﺬﺑﻪ
ﻭ ﺃﺩﺧﻠﻮﻩ ﺍﻟﺠنّة
ثمّ ﻘﺎل ﺃﺑﻮ ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎ ﻇﻥ
عبد ﺑﺎﻟﻠﻪ ﺧﻴﺮﺍ
ﺍﻟّﺎ ﮐﺎﻥ اﻟﻠﻪ
ﻋﻨﺪ ﻇﻨّﻪ ﺑﻪ ﻭ
ﻟﺎ ﻇﻥّ ﺒﻪ ﺳﻮءا
ﺍﻟّﺎ ﮐﺎﻥ اﻟﻠﻪ
ﻋﻨﺪ ﻇﻨّﻪ ﺑﻪ ﻭﺫﻟک
ﻘﻮﻟﻪ عزّ ﻭجَلّ
ﻭﺫﻟﮑم ﻈﻨّﮑم
اﻟﺬﻯ ﻈﻨﻨﺘم ﺒﺮﺑّﮑﻢ
ﺃﺭﺩءک ﻔﺄﺻﺒﺤبم
ﻤﻥ اﻟﺨﺎﺳﺮﻳﻥ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺒﻨﺪﻩﺍﻯ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﺭﺳﺎل اﻭﺭﺍ ﺑﺂﺗﺶ
ﺟﻬﻨم ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻗﺒل
اﺯ ﺭﻓﺘﻦ ﺭﻭ ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺳﺮ میگرﺩﺍﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻭﺩ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ
ﻭﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﺗﻮﭼﺮﺍ
ﭘﺸﺖ ﺳﺮﺧﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻤﻮﺩﻯ؟ ﻭﺷﺨﺺ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺍﺳﺘم
ﺒﮕﻮﻳﻢ ﮐﻪ ﻇﻦ ﻭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻣﻥ اﺯﺗﻮ
ﭼﻨﻴﻥ ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
(ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘگی
ﻨﺪﺍﺷﺖ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم هماﻥ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﮐﺮﺩﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺑﺘﺮک
ﺴﻠﻮک ﻤﻴﮑﺸﺪ ﺩﺍﺩ
ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺠﻬﻨم ﻤﻴﺸﻮﺩ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﻣﮕﺮ ﺗﻮقّـع
ﺘﻮ ﺍﺯ ﻣﻥ ﭽﻪ ﺑﻮﺩﻩ؟
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﻥ اﻳﻥ ﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺧﻄﺎﻳم
غفرﺍﻥ ﻤﻴﺪﻫﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍ ﺳﺎﮐﻥ ﻮﺩﺍﺧل
ﺒﻬﺸﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻰ.
(ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ اﻣﻴﺪﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺘﻮﮐل
ﻨﻴﺰ ﺑﺨﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ)
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻯ ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺒﻌﺰﺕ ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﻭ به ﻣﻘﺎﻡ ﺑﻠﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺯﻧﺪگ
اﻭ ﭼﻨﻴﻥ اﻧﺘﻈﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻪ ﻫﺮﮔﺰﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎﺁﺗﺶ ﻧﻤﻴﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻡ.
از ﺪﺭﻭغ اﻭﺭﺍ ﺟﺎﻳﺰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﮐﻨﻴﺪ.
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﺣﺪّ
ﺍﻗل اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﺘﻰ ﺟﻬﻨم
ﺒﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺮﺍم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﻭ ﺗﻮقع
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﻭ ﺭﻭﺣﻴّﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﺑﺴﻠﻮک ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭ ﺣتی ﻐﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻬﺮ ﭼﻪ ﺩﻳﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﮐﻤک اﻳﻥ اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﺤق ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎئی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮ
الهی ﻨﺮﺳﻨﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗبی
اﺯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎئی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ماﻧﻨﺪ
ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﺎﻯ ﺠﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺪﻟﻴل ﻮ ﻣﻨﻄقی
ﻮ ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﻴچ کس ﺭﺍ ﺑﻬﺸتی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی اﻳﻥ
ﺤﺮﻑ ﺣتی ﻨﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﺗﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﺑسلوک
الهی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺩﻳﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮقع ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺠﻬﻨم ﺠﻬﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭلی اﻳﻦ ﺗﻮقع
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻳک ﺒﺎﺯﻯ
هوﺳﻨﺎﻙ ﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﺬﻫنی ﻮ ﺑﺰﻳﺮﮐی
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺷﺄﻥ
ﻤﻘﺎﻡ ﺭﻭح اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺗﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻔﮑﺮ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺗﻮقع
ﻮ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ.
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺒﻴﺸﻤﺎﺭ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﮐسی ﺮﺍ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﮐﺮﺩﻩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻘﻴﻘﺘﺎ ﭼﻨﻴﻥ
اﻣﻴﺪﻯ ﺮﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻳﻥ غبد ﻳﺎ ﺑﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﻫﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻨﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
اﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻣﺎﻥ. ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭﻫﺮ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺒﺨﺪﺍ ﻇﻦّ ﻭﺗﻮقّع
ﻮ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻮقع
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻯ ﺮﺍ
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻥ هماﻥ ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻇﻦ ﻭﺗﻮقع ﺸﻤﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑربّ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﻣﺮﺗﺪ ﺷﺪﻥ ﻮﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﺷﻤﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ
(ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺠﺎﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﻭﻟﺬﺍ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺧﺎﺳﺮﺍﻥ
ﺸﺪﻳﺪ ( ﺑﺪ ﮔﻤﺎنی
ﺴﺎﻟکی ﻴﺎﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ.
ﻭربّ ﺁﻧﻬﺎ ﻳکم
ﻤﻘﺎم ﺘﺮﺑﻴتی
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻭﻝ ﭘﻴﺮ
ﻣﺮﺑّﻯ ﺤﺴﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﭙﻴﺮ
مربّی الهی ﺨﻮﺩ
ﺣُﺴﻥ ﻈﻨّﻰ ﻭﺧﻮﺵ
ﺑﻴنی ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﭽﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻌﺸقﻮ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﻪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ. ﻳﻌنی
ﺮﻭح ﺁﻧﺎﻥ اﺯ ﻣﻘﺎم
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍنی ﻤﺴخ
ﺸﺪﻩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ( ﺃﺭﺩﺋﮑﻢ)
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ (ﺭﺩئ ) ﻭﭘﺴﺖ
ﻭ ﺑﺪ ﻭ ﺯﺷﺖ ﻭ ﻣﺮﺗﺪ
ﻭﻋﻘﺐ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻥ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮔﺮﻫﻤﺮﺍﻩ با
ﺣُﺴﻥ ﻈﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻟﻬ ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﺪ ﮔﻤﺎنی ﺒﭙﻴﺮالهی
ﻮ ﺍﻣﺎم ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋملا ﺑﺪ ﮔﻤﺎنی
ﻮ بی اﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻳﺎ ﺑﺪ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ.(ﺍﺻﺒﺤﺘﻢ)
ﺷﺪﻳﺪ ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻳک
ﺼﺒﺤﮕﺎهی ﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺷﺪ ﻳﻌنی ﻮﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﻣﺮﺩﻩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻫﻤﺎﻥ اﻧﺘﻈﺎﺭﺍﺕ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.(ﺧﺴﺮﺍﻥ)
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺧﺴﺮﺍﻥ
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻮ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﻮ ﺫﺍﺕ ﺭﻭحی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺯ ﻭﺿﻌﻴﺖ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﭽﻨﺎﻥ ﺘﺤﻘﻴﺮ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻳک ﻨﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺤﻘﻴﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﻘﻮب
ﻘﺮﺁﻥ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻮﺧﻮک
ﺪﺭ ﺑﻴﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺸﺎﻧس ﺭﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺎﻧﻮﺍع ﺘﮑﺎﻣل
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﺘﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣتی
ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﻬﻤﻴﻥﺴﻠﻮﻙ
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.

حدیث 2774 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
(ﺝ۷ﺹ288 ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺷﺨصی اﻳﻥ ﺁﻳﻪ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺍﻣﺎم ﺒﺮ
ﺧﻮﺍﻧﺪ اﻟّﺎ ﻣﻥ
ﺘﺎﺏ ﻭ ﺁﻣﻥ ﻮﻋﻤل
ﺼﺎﻟﺤﺎ ﻓﺎﻭﻟﺌک
ﻴﺒﺪّل اﻟﻠﻪ ﺳﻴّﺌﺎﺗﻬم
ﺤَﺴَﻨﺎﺕ ﻣﮕﺮ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩ ﻭﻋﻤل ﺼﺎلح
کرﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﻯ
ﻫﺎﻳﺸﺎﻥ ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺤﺴﻨﺎﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ
(ﮔﻨﺎﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭلی
ﺘﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩ
اند. ﺳﺎﻟک ﻮﺍﻳﻤﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻨﻈﺮﻯ ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖﻋﻤلی
اﺯ ﭘﻴﺮ الهی ﻤﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻋﻤﻞ
ﺑﺎﻟﻔﻌل اﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
گناﻫﺎﻥ ﭙﺎﻙ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐﻤّﻯ ﻮ ﮐﻴﻔﻰ
ثوﺍﺏ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥگناﻫﺎنی
ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺤﺴﻨﺎﺕ
ﺗﺒﺪﻳل ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺑﻰ ﺑﻬﺮﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﺮﻭﺍﻧﻰ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﻭﮐﻤﺘﺮﻭﺳﺨﺖﺗﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻤﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ
الهی ﺴﺨﺖﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﻟﻴل ﺼﺪﺍﻗﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻟﺬﺍ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
هماﻥ ﻤﻘﺪﺍﺭ ﮔﻨﺎﻩ
ثوﺍﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺯﻳﺎﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻗﺎﺑل ﻘﻴﺎس
ﺩﺭﮐﻤﻴّﺖ. ﻭ ﮐﻤﻴّﺖ
ﺑﺎ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺤﺴﻨﺎﺕ ﻭ ثوﺍﺏ
ﺷﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻳﻥ
ﺠﺮﻳﺎﻥ ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻤﺎ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣؤﻤﻥ گناﻫﮑﺎﺭ
ﺭﺍ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻰ ﺍﻳﺴﺘﺪ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺨصا ﺭﺳﻴﺪ ﮔی
ﺒﺤﺴﺎﺏ ﺍﻭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻄلع
اﺯ ﻳﮑﺎﻳک ﺒﺪﻯ
ﻫﺎﻯ اﻭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
(ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﻣؤﻤﻥ
اﻭم کننده ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﺗﻌﻬﺪ
ﺳﻠﻮک ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
برای ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺒﺮﺭﺳﻴﻬﺎﻯ
الهی اﻧﺠﺎم گیرﺩ
ﺗﺎ ﺍﮔﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋک ﺸﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﻯ
ﺷﻮﺩ ﻭﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﺍن ﻘﺪﺭ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻴﺴﺖ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ اﻭﺭﺍ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﻣﮑشی
ﺒﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎ ﺑﮑﻨﺪ
ﻭ ﺗﺄﺧﻴﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺷﺨﺼﺎ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ
(ﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
هم ﻨمی ﺸﻨﻮﻧﺪ)
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭼﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎنی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﺣتی ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻭ ﺑﻴﺨﺒﺮ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ)
ﻭﺑﻮﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻓﻠﺎﻥ ﺴﺎل ﭽﻨﻴﻥ
ﻮ ﭼﻨﺎﻥ کرﺩﻯ ﻭﺍﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ (ﻭﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻣﻴﮑﻨﻢ) ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺗﻤﺎم گناﻫﺎﻥ ﺪﻭﺑﺎﺭﻩ
یاد ﺁﻭﺭﻯ اﻭ ﺷﻮﺩ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺁﺏ
ﺭﻭﻯ ﺘﻮﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺣﻔﻈ ﻤﻴﮑﻨﻢ. ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺑﺮﺗﻮ
می ﺒﺨﺸﻢ (ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻠﺎدی ﻨﺪﺍﺭﺩ)
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻥ
ﺒﻨﺪﻩ ﻣﻦ ﮔﻨﺎﻫﺶ
ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳل ﺒﺤﺴﻨﺎﺕ
ﻭثوﺍﺏ ﻭ ﻧﻴکی ﻮ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﮑﻨﻴﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻓﺰﻭﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺻﺤﻨﻪ ﻭ ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺑﺮ ﻣﺮﺩم ﻘﺮاءﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﻚ ﺑﮑﻤﺎل
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻤگی
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺳﺒﺤﺎﻥاﻟﻠﻪ
ﺁﻳﺎ ﺣتی ﻴک
گناه ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﺒﻨﺪﻩ ﻧﺒﻮﺩﻩ؟
ﻭﺍﻳﻥ هماﻥ
گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺪﻯ ها ﻭ
ﺳﻴّﺌﺎﺕ ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳل ﺒﺤﺴﻨﺎﺕ
ﻭ ﻧﻴﮑﻰ ﻫﺎ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭ ثوﺍﺏ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﺍﻥ ﺒﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺪﻯ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭﻋﺸق ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺑﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻴلی ﺰﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺣتی
گناهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭلی ﭽﻨﻴﻦ ﻋﺸفب
ﺮﺍ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻧﺸﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻮ ﺑِﺪﺍﻯ اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ ﻣﻌﺼﻮم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 2775 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ288ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﻴؤتی
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﺑﺮجَلّ
ﻓﻴﻘﺎل ﻟﺎﺣﺘﺞ
ﻓﻴﻘﻮل ﻴﺎ ربّ ﺧﻠﻘتنی
ﻮ ﻫﺪﻳﺘﻨﻰ ﻓﺄﻭﺳﻌﺖ
ﻋﻠﻰّ ﻓﻠم ﺃﺯل
اﻭسّع علی ﺨﻠﻘک
ﻮ ﺃﻳﺴّﺮﻋﻠﻴﻬﻢ
ﻟﮑی ﺘﻨﺸﺮﻋلی
هذاﺍ ﺍﻟﻴﻮم ﺮﺣﻤﺘک
ﻮ ﺗﻴﺴّﺮﻩ ﻓﻴﻘﻮل
اﻟربّ ﺟلّ
ثنائه ﻭ ﺗﻌﺎلی
ﺬﮐﺮﻩ ﺻﺪق عبدﻯ
ﺃﺩﺧﻠﻮﻩ ﺍﻟﺠنّة
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺭجَلّ (ﺳﺎﻟک ﺮﺍﺟل
ﻮ ﺭﻩ ﺭﻭ) ﺭﺍ ﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺣﺠّﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﺪ (ﺑﻨفع ﺨﻮﺩ
ﺩﻟﻴل ﺒﻴﺎﻭﺭ ﺗﺎ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ ﺑﮕﻴﺮﻯ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻓﺎع کن ﺘﺎ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﺷﻮﻯ. ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﻴﺎﻥ ﻴک
ﻤﺤﺎﮐﻤﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎئم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﻮﻗﺖ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻄﻬﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﻓﺎع ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺭفع هر
تعهّد و ﻣﺴﺌﻮﻟﻴتی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺤﺎل ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ هیجاﻧﺎﺕ
ﻭ ﺑُﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺸﺪﻳﺪ ﺗﺮ ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎﻫﺎ
ﻭﺍﺣﻮﺍل ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﻣﺪعی
ﺨﺪﻣﺎنی ﺸﺪﻩ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
(ﺍﺣﺘﺠﺎﺝ) ﻳﺎﺑﺤث
ﻭ ﻣﺤﺎﺟّﻪ ﻭ ﺣﺠّﺖ
ﻭ ﺩﻟﻴل اﻭﺭﺩﻥ
ﺑﺮﺍﻯ اثباﺕ ﺍﻣﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
هماﻥ ﺤﺞ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻤﻮﺩﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی اﻳﻥ
ﺤﺞ ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﻭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﺼﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ) ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻳﺎ ربّ ﻣﻦ (ﺧﺪﺍﻳﺎی
ﻣﻥ، ﻮﻣﻨﻈﻮﺭ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎم
ﺘﺠﻠّﻯ ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ربّ
مربّی ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻯ
الهی ﺸﺮﻭع ﺸﺪﻩ
ﺑﻬﺮ ﻳک اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻗﺒﻠﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺧﻄﺎﺏ ﻳﺎ ﻗﺒﺎﻟﻪ
ﻭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺍﻭ
ربّ ﺍﻭ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﭙﺮﺳﺘﺶﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺩفع ﺸﺮک ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ چون
لا اله الّا
الله ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎنی ﺪﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ربّ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﻌلی اﻭ ﻗﺎضی
اﻭ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺮﻭﺩ.
ﺳﺎﻟک گفت ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﺮﺑّﻯ ﻤﻦ ﻣﺮﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻯ ﻮ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻯ ﻭ ﺑﺮ ﻣﻥ ﻮﺳﻌﺖ
ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﺪﺍﺩﻯ. ﻭﻣﻥ ﻨﻴﺰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺗﻮ
ﻭ ﻭﺳﻌﺖ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻢ ﻭ ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻣﻴﮑﻨﻢ
ﺗﺎ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﺸﺮ ﻭﺣﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮ ﻣﻥ
کرﺩﻯ ﺒﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻡ
ﻭ ﺑﺮ ﻣﻥ ﺁﺳﺎﻥ ﺒﺸﻮﺩ
(ﺧﻠﻘﺖ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟک ﭙس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﺧﻠﺎق اﻟﻬﻰ
ﻭﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺠُﺴﺘﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﺗﺮک اﺧﻠﺎق
ﻮ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ.
ﻫﺪﺍﻳﺖ الهی ﺪﺭﻋﻘﻞ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺠﺰئی
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻋﻘل ﺒﺮﺗﺮ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻭﮐﺸﺶ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻮ ﺗﺼﺪﻳق
ﻮ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺫﻫﻨﻰ ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم
ﺪﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﺤﺖ ﺗﺄثیرﺻﻔﺎﺕ
ﺭﻭحی ﺸﺨﺺ ﻭﺍﻣﺮﻯ
اﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺫﻫﻥ ﺮﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﻴﺎﻳﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻘﺎم ﺮﻭحی
اﻭ ﺩﺭ ﭼﻪ ﻭﺿﻌی
اﺳﺖ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎم ﭽﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﮐﺴﺐ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ همیشه ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ(ﻫُﺪﺍ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ) ﻧﻴﺰﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺎﺯ ﺑﻔﻬم ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻋﻠﺎﻗﻪ ﻭ ﮐﺸﺶ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺣل ﺘﺎﺯﻩ
ﻓﮑﺮﻯ ﻮﺍﺣﻮﺍلی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺧﻮﺩ
ﺁﻣﺎﺩگی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
اﻧﮑﺎﺭﻯ ﻨﮑﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺒﻴﺎﺑﺪ
ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. (ﻭﺳﻌﺖ)
ﺩﺍﺩﻥ ﺳِﻌِﻪ ﻭ
ﺗﻮﺍﻥ ﻮ ﻇﺮﻓﻴﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻳﺎﻓﺘﻥ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل ﻮﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺗﺎﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻭﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯگرﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻌﻘلی
عظیم ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺒﺰﺭﮒ ﻭﻇﺮﻓﻴﺘﻬﺎﻯ
غیر ﻗﺎﺑل ﺘﺼﻮﺭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟک ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺗﻮ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺩﻯ ﻭﻣﻥ
اﻣﮑﺎﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﺩﻡ.
(ﺗﻴﺴﻴﺮ) ﻭﺗﺴﻬﻴل
اﻣﻮﺭ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل هر ﺣﺮﮐتی
ﺒﺎ ﺳﺨﺘﻰ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮ ﺗﻮﺍﻧﻤﻨﺪﺍﻥ
کمک ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺑﻠﻨﺪﻯ ﺒﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺩﺷﻮﺍﺭﻳﻬﺎ
ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺯﻯ هاﻯ ﺴﺨﺖ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
(ﻧﺸﺮ) ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﺗﻮﻟّﺪ
ﻣﺴﺦ ﺁﻣﻴﺰ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ همین ﻨﺸﺮ
ﻭ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی سلوکی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺃﻯ ﺒﻨﺪﻩ
ﻣﻥ ﺮﺍﺳﺖﮔﻔتی
ﭙس ﺃﻯ ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
اوﺭﺍ ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺑﺒﺮﻳﺪ.(ﻭﻳﺎ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺒﺒﺮﻳﺪ ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﺑﻬﺸﺖ ﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺳﺎﻟک
ﻤﻮفق ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺣﺪﻳث ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺣتی
ﺨﻮﺩ ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺍﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﻮﺩ ﻃﺮح
ﺤﻘﻮق ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻗبلا ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺣﺘﺠﺎج کن ﻮ ﻃﺮح
ﺤﺠّﺖ ﺑﻨﻤﺎ ﻳﻌﻨﻰ
(ﺣج کن )ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋل الهی
ﺒﻨﻤﺎ ﻭ ﺍﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﮐس ﺣق
ﺘﻤﺮﺩ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل ﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻳﺎ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ گیاهی
ﻮﺣﺘﻰ ﺭﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺠﻤﺎﺩﻯ ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺒﺪﻧﺒﺎل ﺪﺍﺭﺩ.

حدیث
2776 - ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۷۸۷ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ: اﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﺍﻭﻗﻒ ﺍﻟﻤؤﻤﻥ
ﺒﻴﻥ ﻴﺪﻯ اﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﻴﮑﻮﻥ
هو ﺍﻟﺬﻯ ﻳلی ﺤﺴﺎﺑﻪ
ﻓﻴﻌﺮﺽﻋﻠﻴﻪ ﻋﻤﻠﻪ
ﻓﻴﻨﻈﺮ فی ﺼﺤﻴﻔﺘﻪ
ﻓﺄﻭﻝ ﻣﺎ ﻳﺮﻯ ﺴﻴّﺌﺎﺗﻪ
ﻓﻴﺘﻐﻴّﺮ ﻟﺬلک
ﻠﻮﻧﻪ ﻭﺗﺮﻋﺶ ﻓﺮﺍﺋضه
ﻭ ﺗﻔﺰﻋت عن
پنفسه ثمّ ﻴﺮﻯ
ﺤﺴﻨﺎﺗﻪ ﻓﺘﻘﺮﻋﻴﻨﻪ
ﻭﺗﺴﺮ ﻧﻔﺴﻪ ﻭ ﻳﻔﺮﺡ
ثمّ ﻴﻨﻈﺮ ﺍلی ﻤﺎ
ﺃﻋﻄﺎﻩ ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلیﻤﻥ
اﻟثوﺍﺏ ﻓﻴﺸﺘﺪّ
ﻓﺮﺣﻪ ثمّ ﻴﻘﻮل
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی ﻠﻠﻤﻠﺎﺋکة
ﺍﺣﻤﻠﻮﺍ ﺍﻟﺼﺤﻒ
ﺍﻟتی ﻔﻴﻬﺎ ﺍﻟﺄﻋﻤﺎﻝ
ﺍﻟتی ﻠم ﻴﻌﻤﻠﻮﻫﺎ
ﻗﺎل ﻔﻴﻘرؤﻧﻬﺎ
ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ ﻭعزّﺗک
اﻧک ﻠﺘﻌﻠﻢ ﺃﻧّ
ﺎﻟم ﻨﻌﻤﻞ ﻣﻨﻬﺎ
ﺷﻴﺌﺎ ﻓﻴﻘﻮل ﺼﺪﻗﺘم
ﻮﻟﮑﻨّﮑم ﻨﻮﻳﺘﻤﻮﻫﺎ
ﻓﮑﺘﺒﻨﺎﻫﺎ ﻟﮑﻢ
ثمّ ﻴُثاﺑﻮﻥ
علیها ﭼﻮﻥ
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻮﺩ
ﻣؤﻤﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ (ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻣﺸﻴّﺖ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ربّ ﺭﺣﻤﺎنی
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ)
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺨﺼﺎ
ﺑﺤﺴﺎﺏ ﺍﻭ ﺭﺳﻴﺪگی
کند ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻨﻤﺎﻳﺪ.(
ﻣؤﻤﻥ اﻭم
کننده ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ ﺷَﺮَﻑ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺭﺳﻴﺪﮔی
ﺸﺨﺼی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﻌنی هیچ ﺘﺄثیر
ﻭ ﻧﻔﻮﺫﻯ اﺯﻫﺮﮐﺴﻰ
ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺮ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺘﻬﺎ ﻭﺩﻋﺎﻫﺎ
ﻭﻳﺎ ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
هاﻯ ﺸﻴﻄﺎﻥ ﻮﻳﺎ
ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﻣﺸﻴﺖ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ربّ ﺭﺣﻤﺎنی اﺳﺖ.
ﺭﺳﻴﺪگی ﺒﺤﺴﺎﺏ
ﻭ ﺳﻮﺍﺑق ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺁﺧﺮﻳﻥ ﻠﺤﻈﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺠﻠﺴﻪ ﺭﺳﻴﺪگی
اﻟﻬﻰ ﻭﺃﺧﺬ ﺗﺼﻤﻴم
ﻨﻬﺎئی اﺳﺖ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک اﺯ ﺁﻏﺎﺯ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻳﻥ
ﺪﺍﻭﺭﻯ ها ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪﻫﻔﺖ
ﮔﺎﻧﻪ ﻳﻚ ﺟﻠﺴﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻗﺎﺑل ﺘﺼﻮﺭ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺗﻮﻓﻴق
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﻫﺪﻑ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
عباﺩﻯ ﺘﺎﺯﻩ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺁﻥ عقل ﺘﺎﺯﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﻧﻮع عشق ﻮﺭﺯﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﻳک ﺪﺍﻭﺭﻯ
ﻨﻬﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ اﺗّﺨﺎﺫ
ﺗﻌﻠﻴم ﺸﻮﺩ. ﻭلی
اﻳﻥ ﺠﻠﺴﻪ ﺁﺧﺮ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ﻤﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﻣﻌﺼﻮمیّت ﻭ ﺧﻠﺎصی
اﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺟﻠﺴﻪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻧﻬﺎئی ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﺷﻮﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺎﻣل ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎن ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺍﻋﻤﺎل ﻮ ﺍﻭم
ﻮ ثوﺍﺏ ﻭﻧﺘﺎﻳجی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی ﻤﺤﺎﮐﻤﻪﺍﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭﺍﺟﺐ ﻭﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
اﺣﺘﻤﺎلی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮑﻨﺪ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻧﮑﺮﺩ ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺤﺮﻭمیّت ﺍﺯﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﻄﺮح ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪﻋﻤﻠﺎ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
گناﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺤﺮﻭم کرﺩﻥ ﺨﻮﺩ
ﺍﺯ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣلی ﺘﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﻧﺎ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ ﻋﺪم
ﺘﮑﺎﻣل هم ﺮﺍﻩ
ﺑﺎﻗﻬﻘﺮﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻤﻌﺼﻮﻡ
ﻭ ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺯﻫﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﺟﻬﻨﻢ
ﻋﺪم ﺘﮑﺎﻣل ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺗﻮﻗﻒ ﺩﺭﺟﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺻﻔﺤﺎﺕ نامه ﺍﻋﻤﺎل
ﺮﺍ ﺑﻮﻯ ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
(ﻧﺎﻣﻪ ﺍﻋﻤﺎل ﺴﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺘﺎﺏ ﺭﻭﺣی
اﻭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ
ﮐﻪ ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮ ثوﺍﺏ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺻﻔﺤﻪ
ﺩل ﻮﻧﺎ ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ)
وﭼﻮﻥ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮﺑﺪﻯ هاﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﺭﻧﮕﺶﻋﻮﺽ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﺗﻤﺎم
اﻋﻀﺎﻳﺶ ﺑﻠﺮﺯﻩ
ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ ﻭﺭﻭﺍﻥ
اﻭ ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ( ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ ﻳک
ﻤُﻨﺼﻒ ﺩﺭ ﺭﻭح
ﺨﻮﺩ ﻧﻈﺮﮐﻨﺪ ﻫﻤﻴﻥ
ﺘﺮس ﺭﺍﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺭؤﻴﺎﻫﺎ ﻭﺿﻊ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﭽﺸﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ ﻋﻴﺒﻬﺎ
ﻭﻳﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭﻳﺎ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺭﻭﻯ هر ﻗﺴﻤﺖ ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ) ﺳﭙش ﻧﻈﺮﺵ
ﺑﺤﺴﻨﺎﺕ ﻭثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ ﻭﭼﺸﻤﺎﻧﺶ
ﺍﺯﺷﺎﺩﻯ ﺒﮕﺮﻳﻪ
ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ
(قُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﭽﺸﻢ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﮕﺮﻳﻪ ﻭ
ﺍﺷک ﺮﻳﺰﻯ اﺳﺖ.
ﻭ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺠﺴﻢ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺷک ﺮﻳﺰﻯ ﺪﺍﺭﺩ
ﻭ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﮐم ﻮ ﺑﻴﺶ
ﺑﻴﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﻭﺳﺨﺖ ﺭﻭﺍﻧﺶ ﺷﺎﺩ
ﻭﺧﺮﺳﻨﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
(ﺳﺎلک ﺪﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﮔﻨﺎﻩ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍغ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺣتی ﺒﺮﺍﻯ ﺤﺴﻨﺎﺕ
ﻭﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎنی
ﻮالهی ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺍﺭﺯﺵ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻘﺎﺋل ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭلی ﺒﺘﺪﺭﻳج ﺪﺭ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎ ﺍﺣﻮﺍل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﮐﻤک
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺴﻨﺎﺕ ﻭ ﺗﺤﺴﻴﻥ
ها ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪﻩ ﻭ(ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺒﺸﺎﺭﺍﺕ) ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
گوﻧﻪ ﻣﮋﺩﻩﻫﺎﻯ
الهی ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻭضع
ﺮﻭﺍﻧﻰ ﺍﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻗﺒل اﺳﺖ ﻭﺑﺎﻋث
ﺧورﺳﻨﺪﻯ ﻮ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ
اﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ) ﺳﭙس
ﻣؤﻤﻥ ﻨﮕﺎﻩ ﺑﭙﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
الهی ﻮ ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﺗﺸﺪﻳﺪ
ﺧوﺮﺳﻨﺪﻯ ﻮ ﻓﺮح
اﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﺮﻭع ﺒﺮﺳﻴﺪﻥ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺻلی ﻮ ﺗﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺁﻳﺎﺕ
الهی که ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺑﺎﻋثی
ﻓﺮح ﻮ ﻓَﺮّﻫِﻪ
ﻳﺎ ﻣﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ
ﺳﻠﻮکی ﻴﺎﻓﺘﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﻳﻥ ﻔﺮﻫﻪ ﻭفروهر
و ﻓﺮ ﻭ ﺗﺎج ﭙﺎﺩﺷﺎهی
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺻﻔﺤﺎﺕ
ﮐﺘﺎﺏ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻭﺭﻳﺪ
ﮐﻪﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﻋﻤﺎل
اﻧﺠﺎم ﻨﮕﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻴﺰثبت ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﻧﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮاءت ﻣﻴﮑﻨﺪ
(ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻭﮐﻴل ﻤﺪﺍفع
ﺒﻨفع ﻤﺘﻬﻢ) ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺑﻌﺰﺕ ﺗﻮ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﻴﺪﺍنی
ﻫﻴچ ﻴک اﺯ ﺍﻳﻥ
کاﺭﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺭﺍﺳﺖ ﮔﻔﺘﻴﺪ ﻭلی
ﺸﻤﺎ ﻗﺼﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻴﺪ ﻭ ﻧﻴّﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩﻳﺪ
ﻭ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻴﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻴﺪ
ﻭلی ﻤﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥثوﺍﺏ ﺩﺭج
ﺪﺭ ﻧﺎﻣﻪ اﻋﻤﺎل
کرﺩﻳﻢ (ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻋﻤﺎل ﻔﮑﺮﻯ
کهن ﺧﻴﻠﻰ ﺁﺳﺎﻥ
ﻮ ﺑﺪﻭﻥ ﺰﺣﻤﺖ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺍﺭج ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻋﻤﺎل ﺠﺴمی
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ
خستگی ﻮ ﻫﺰﻳﻨﻪ
ﻫﺎئی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻴّﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺤﺎﺻل ﺪﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎل
ﻤﻘﺎﻡ ﺭﻭحی اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﺧﻴّﺮ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭﻋﻈﻴم ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﻣﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﻧﺴﺎنی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭلی اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻣﺎلی
ﻮﺟﺴمی ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﻘق ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﭙﺎﺩﺍﺵﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻧﻴّﺖ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
که ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﺍﮔﺮﺍﻧﺠﺎم
ﻨﮕﺮﻓﺖ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﻤﻨﺠﺮ ﺑﮕﻨﺎﻫﻰ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻴﻥ
کنترل ﻨﻔس ﺩﺍﺭﺍﻯ
ثوﺍﺏ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﺍﻯ ﺪﺭ ﺭﻭﺍﻥ
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺠﺎم گرﻓﺖ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻴﺮﮔی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭان ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻤﺴخ
ﺠﻬﻨﻤﻰ ﺟﻬﺎﻥ ﻤﻴﺮﻭﺩ
ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺽ ﮐﻨﻴم
ﻨﺎﻣﻪ ﺍﻋﻤﺎل ﺪﻭ
ﻗﺴﻤﺖﺑﺎﺷﺪ ﻳکی
ﺒﺮﺍﻯ ثبت یثوﺍﺑﻬﺎ
ﻭﻳکی ﺒﺮﺍﻯ یثبت
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺯ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﭽﻨﻴﻥ
ﻔﺮضی ﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭلی اﻳﻥﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻣﻌﻴﺎﺭﺳﺘﻮﻥ ﺠﻴﻮﻩ
ﺗﺮﻣﻮﻣﺘﺮﺣﺮﺍﺭﺕ
ﺳﻨج ﺮﺍ ﭘﻴﺶ ﻧﻬﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻴک ﻜﻔﻪ ﺗﺮﺍﺯﻭ
ﻭﻳک ﻘﺴﻤﺖ ثبت
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺪﺍم ﺒﺎﻟﺎ
ﻭ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺑﺎ ثوﺍﺏ ﺑﺎﻟﺎ
ﻭﺑﺎ ﮔﻨﺎه ﭙﺎﺋﻴﻦ
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻥ
نگاﻩ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﺑﺮﺁﻳﻨﺪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺯﻧﺪگی
ﺒﺸﺮﻯ ﺸﺨﺺ ﻭﺣتی
ﺪﻭﺭﻩ ﻗﺒل اﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺮﻭﺷﻥ ﻮ ﻣﺸﺨّﺺ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻨﺼﻒ ﻭ
ﭘﺎک ﺮﻭج ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎ ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﺣﻮﺍل ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﺘﻮﻥ
ﺠﻴﻮﻩ ﺍﻭ ﺩﺭ ﭼﻪ
ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ اﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻴﺎ ﻋﺪم ﺸﺎﻳﺴﺘگی
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻮﭼﺎﺭﻩ ﺍﻧﺪﻳشی
کند .

حدیث 2777 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ289 ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ اﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻟﻴﻤﻥّ علی
عبدﻩ ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻓﻴﺄﻣﺮﻩ ﺃﻥ ﻴﺪﻧﻮ
ﻣﻨﻪ ﻓﻴﺪﻧﻮ
ثمّ ﻴﻌﺮّﻓﻪ ﻣﺎ
ﺃﻧﻌم علیه ﻳﻘﻮل
ﻠﻪ ﺃﻟم ﺘﺪﻋنی
ﻴﻮم کذاﺍﻭ ﮐﺬﺍ
ﺑﮑﺬﺍ ﻭ ﮐﺬﺍ ﻓﺄﺟﺒﺖ
ﺩﻋﻮﺗﻚ؟ ﺃﻟم ﺘﺴﺄﻟنی
ﻴﻮم کذا ﻭ ﮐﺬﺍ
ﻓﺄﻋﻄﻴتک ﻤﺴﺄﻟﺘﻚ؟
ﻟﻢ ﺗﺴﺘﻐث بی ﻴﻮم
کذﺍ ﻭ ﮐﺬﺍ ﻓﺄﻏثتک
؟ ﺃﻟم ﺘﺴﺄلمی
فی ﻀُﺮّ ﮐﺬﺍ ﻭ
ﮐﺬﺍ ﻓﮑﺸﻔﺖ ﺿﺮک
ﻮﺭﺣﻤﺖ ﺻﻮﺗﻚ؟
ﺃﻟم ﺘﺴﺄﻟنی ﻤﺎﻟﺎ
ﻓﻤﻠّﮑﺘﻚ؟ ﺃﻟم
ﺘﺴﺘﺨﺪﻣنی ﻔﺄﺧﺪﻣﺘﻚ؟
ﺃﻟﻢ ﺗﺴﺄﻟنی ﺃﻥ
اﺯﻭّجک ﻔﻠﺎنة
ﻭهی ﻣﻨیعة ﻋﻨﺪ
ﺃﻫﻠﻬﺎ ﻓﺰﻭﺟﻨﺎﻙ؟
ﻗﺎل ﻔﻴﻘﻮﻝ ﺍﻟﻌﺒﺪ
ﺑلی ﻴﺎ ربّ ﺃﻋﻄﻴﺘنی
کُلّ ﻣﺎ ﺳﺄﻟﺘﻚ
ﻭﻗﺪ ﮐﻨﺖ أسأک
اﻟﺠنّة ﻗﺎﻝ ﻓﻴﻘﻮل
ﺃﻟﺎ ﻓﺎﻧّﻯ ﻤﻨﺠﺰ
ﻟﻜم ﻤﺎ ﺳﺄﻟﺘﻨﻴﻪ
ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺠنّة ﻟک
ﻤﺒﺎحة ﺃﺭﺿﻴﺘﻚ؟
ﻓﻴﻘﻮل اﻟﻤؤﻤﻥ
ﻨﻌم ﻴﺎ ربّ ﺃﺭضیتنی
ﻮ ﻗﺪ ﺭﺿﻴﺖ ﻓﻴﻘﻮل
اﻟﻠﻪ ﻟﻪ ﻋﺒﺪﻯ
ﺍﻧّﻰ ﮐﻨﺖ ﺃﺭضی
ﺃﻋﻤﺎﻟﻚ ﻭ ﺃﻧﺎﺃﺭضی
ﻠک ﺃﺣﺴﻥ اﻟﺠﺰاء
ﻓﺎﻥ ﺃﻓﻀل ﺠﺰﺍئی
عندﻯ ﺃﻥ ﺃﺳﮑﻨﺘک
اﻟﺠنّة ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎلی ﺪﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺑﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻨّﺖ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
(ﻳﻌنی ﺒﺪﻭﻥ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
کاﻓﻰ ﺑﺎﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺨﻴلی ﺒﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺤﻘﺎق
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻣﻮﺭﻯ هستند ﮐﻪ
ﻫﺮﺍﻧﺪک ﺁﻥ ﺑﺮﺗﻤﺎم
ﻤﻘﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺭﺯﺵ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
عوﺍﻟم اﻟﻬﻰ ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
او ﻧﻴﺰ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻮ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎئی
در معیارهای ﻨﺠﻮمی
ﻮ ﺣتی کهکشانی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻧﻪ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
عددﻯ ﻮ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻭ ﺷﻤﺎﺭﺵ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﭼﻨﺪ ﺳﺎل
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﭽﻨﺎﻥ
عقلهای الهی ﻮ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﻨﻮعی
ﻮ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ ﻔﮑﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺫﺭّﻩ
ﻭ ﺍﻧﺪک ﺁﻥ ﺑﺘﻤﺎم
هستی ﻫﺎﻯ ﻘﺒلی
ﻮ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺁﻥ
اﺭﺯﺵ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ
عبد ﻭ ﻣﻮﺑﺪ ﻣؤﻤﻦ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟک هماﻥ ﺮﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﭘس
ﺍﺯ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ ﻘﺒل
ازﻣﺮگ ﻨﻴﺰ ﻋﺒﻮﺭ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ) ﺳﭙس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺒﻨﺪﻩ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺑﺴﻮﻯ ﺍﻭ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ ( ﻳﺎ ﻧﺰﺩﻳک
ﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻳﻥ
کاﺭﺭﺍ ﺳﺎﻟک ﻘﺒﻠﺎ
ﺑﺘﺪﺭﻳج کرﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
عبور ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﺰﺩﻳک ﺒﻮﺩﻥ
ﺒﺎﺯ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘﻠﻰ ﻭﺑﺎ ﺷﺪّﺕﻋﺸق
ﻮﻋﻠﺎﻗﻪ ﺍﺳﺖ) ﻭﺳﭙس
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻧﻌﻤتی ﺒﻮﻯ
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻮﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﻳﺎ ﺩﺭ
ﭼﻨﺎﻥ ﺮﻭﺯ ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﺠﺎئی ﺁﻥ ﭽﻨﺎﻥ
ﺪﻋﺎئی ﻨﮑﺮﺩﻯ
که ﻣﻥ ﻨﻴﺰ ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ
ﺩﻋﺎﻯ ﺘﻮﺭﺍ ﻓﻮﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻡ (ﻭ ﺟﻮﺍﺏ
ﺍﻳﺠﺎبی ﻮ ﻣثبت
ﺩﺍﺩﻡ ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻳﺎ ﺻﺒﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻳﺎ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺳﺎﻧﺪﻡ)
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻓﻠﺎﻥ ﺮﻭﺯ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭ ﺳﺌﻮﺍل
ﺪﺍﺷﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﺑﺮﺁﻭﺭﺩﻩ ﮐﺮﺩم؟
ﻮ ﺁﻳﺎ ﺩﺭ ﻓﻠﺎﻥ
ﺮﻭﺯ ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﻮ
ﺍﺳﺘﻐﺎثه ﻭ
طلب ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺸی
ﻤﻴﺨﻮﺍﺳتی که ﻏﻮث
ﻭ ﮐﻤﻚ (ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳتی ﻮﻣﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻳﺖ ﻓﺮﺍﻫم
ﻨﻤﻮﺩﻡ؟ ﻭ ﺁﻳﺎ
ﺩﺭ ﻓﻠﺎﻥ ﻤﻮقع
ﻨﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺿﺮﺭﻯ ﺒﻮﺩﻯ
که ﻣﻥ ﺮفع ﻀﺮﺭ
ﻭ ﻣﺸﮑل ﺘﻮ ﻧﻤﻮﺩم
ﻮ ﺻﺪﺍﻳﺖ ﺭﺍ ﺗﺮﺣم
کرﺩﻡ. ﺁﻳﺎ ﺍﺯ ﻣﻥ
ﻤﺎلی ﻨﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﺳتی
که ﻣﻥ ﺒﺮﺍﻳﺖ ﺭﺳﺎﻧﺪﻡ
ﻭ ﺁﻳﺎ ﭼﻨﺎﻥ ﻨﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻥ ﻄﻠﺐ ﺧدمت
ﻮﮐﻤک ﺮﺳﺎﻥ ﺑﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻫم کرﺩم
ﻮ ﺁﻳﺎ ﺍﺯ ﻣﻥ ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻰ
ﮐﻪ ﻓﻠﺎﻥ ﺮﺍ ﻫﻤﺴﺮﺗﻮ
ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
اﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭلی ﻤﻥ اﻭﺭﺍ ﺑﺘﻮ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻡ (ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
(ﻣﺮﺩ) ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺯﻥ ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻰ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺰﻥ ﻨﻴﺰﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭلی همیشه ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ)
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﺭﻯ ﻴﺎربّ ﻫﺮﭼﻪﺧﻮﺍﺳﺘم
ﺪﺍﺩﻯ ﻭلی ﻤﻥ
اﺯ ﺗﻮ ﺑﻬﺸﺖ ﻫم
ﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻢ.(ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻮقع ﺸﻨﺎسی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺍﺣﺘﺠﺎجی
ﺒﻨفع ﺨﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮ ﻣﻨﺠﺰ ﻣﻴﮑنم
ﻮ ﺗﺤﻘق ﻤﻴﺪﻫﻢ.
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﺒﺎح ﺘﻮ (ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺒﻬﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﻤﺠﺎﺯﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻫﻴچ ﺒﺎﺯﺧﻮﺍﺳتی
ﻨﺪﺍﺭﻯ. ﺩﺭ ﺩﻭﺑﻬﺸﺖ
ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺁﻳﺎ ﺭﺍﺿﻰ ﻫﺴﺘﻰ؟ﺍ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣؤﻤﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﺭﻯ ﺮﺍضی ﻬﺴﺘﻢ
(ﻭﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
عاﻗل ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮﭼﻨﺎﻥ ﺒﺨﺸﻨﺪﻩﺍﻯ
کرﻳﻢ ﺍﻋﻠﺎم ﺮﺿﺎﻳﺖ
ﮐﻨﺪ ﻭﺑﺎﺰﺑﺎﻳﺪ
بیشترﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﺍﻋﻠﺎم ﺘﺸﻨگیﻮ
ﻧﻴﺎﺯ ﻭ ﻓﻘﺮ ﺑﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ ﺮﺣﻤﺘﻬﺎ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻈﺮﻓﻴﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻤّﻞ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﻣﺘﻘﺎﺑل
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻭﺟﺪﺍﻧﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺃﻯ ﺒﻨﺪﻩ
ﻣﻥ اﺯ ﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﺘﻮ ﺭﺍضی
ﺒﻮﺩم ﻮ ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﺑﺎ( ﺣُﺴﻥ ﺠﺰﺍ) ﺭﺍضی
ﻬﺴﺘﻢ (ﺟﺰ ﺍﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺗﺤﺴﻴﻥ ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺣﻰ) ﻭﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻮﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﻧﺰﺩ ﻣﻥ هماﻥ ﺴﮑﻮﻧﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺘﻮ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺳﺖ( ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺒﻬﺸﺖ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
یک ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻﻞ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﺮﺣﻤﺖ
الهی ﻤﻴﺴّﺮ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺘﺮﺑﻴتی ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺑﺎﻋﻘل الهی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
لدنّی ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺼﻮمیّت
ﻭ ﻣﻌﺎﻓﻴّﺖ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻭم ﺮؤﻴﺎﻫﺎ
ﻭﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻨﻴﺰ
ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖدیگر ﻳﮑی
ﺒﻬﺸﺖ ﺳﻮم اﻧﺘﻈﺎﺭ
عرشی عفت ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻟﻪ
ﺩﺭﺟﺒﺮﻭﺕ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭم ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ. ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻭﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﻬﺸﺖﻋﻘلی
ﻮ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻣﻘﺎم
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮعی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﺣﺴﺎس ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎ ﭼﻨﺎﻥ ﺧوﺮﺳﻨﺪﻯ
ﻮ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ ﻟﺬتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﺍﻯ
کسی اﻣﮑﺎﻥ ﺘﺼﻮﺭﺁﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﻭﺍﻳﻥ
همان ﺮﺿﺎﻳﺖ ﺳﺎﻟک
حدیث ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.

حدیث 2777 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ289 ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ اﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻟﻴﻤﻥّ علی
عبدﻩ ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻓﻴﺄﻣﺮﻩ ﺃﻥ ﻴﺪﻧﻮ
ﻣﻨﻪ ﻓﻴﺪﻧﻮ
ثمّ ﻴﻌﺮّﻓﻪ ﻣﺎ
ﺃﻧﻌم علیه ﻳﻘﻮل
ﻠﻪ ﺃﻟم ﺘﺪﻋنی
ﻴﻮم کذاﺍﻭ ﮐﺬﺍ
ﺑﮑﺬﺍ ﻭ ﮐﺬﺍ ﻓﺄﺟﺒﺖ
ﺩﻋﻮﺗﻚ؟ ﺃﻟم ﺘﺴﺄﻟنی
ﻴﻮم کذا ﻭ ﮐﺬﺍ
ﻓﺄﻋﻄﻴتک ﻤﺴﺄﻟﺘﻚ؟
ﻟﻢ ﺗﺴﺘﻐث بی ﻴﻮم
کذﺍ ﻭ ﮐﺬﺍ ﻓﺄﻏثتک
؟ ﺃﻟم ﺘﺴﺄلمی
فی ﻀُﺮّ ﮐﺬﺍ ﻭ
ﮐﺬﺍ ﻓﮑﺸﻔﺖ ﺿﺮک
ﻮﺭﺣﻤﺖ ﺻﻮﺗﻚ؟
ﺃﻟم ﺘﺴﺄﻟنی ﻤﺎﻟﺎ
ﻓﻤﻠّﮑﺘﻚ؟ ﺃﻟم
ﺘﺴﺘﺨﺪﻣنی ﻔﺄﺧﺪﻣﺘﻚ؟
ﺃﻟﻢ ﺗﺴﺄﻟنی ﺃﻥ
اﺯﻭّجک ﻔﻠﺎنة
ﻭهی ﻣﻨیعة ﻋﻨﺪ
ﺃﻫﻠﻬﺎ ﻓﺰﻭﺟﻨﺎﻙ؟
ﻗﺎل ﻔﻴﻘﻮﻝ ﺍﻟﻌﺒﺪ
ﺑلی ﻴﺎ ربّ ﺃﻋﻄﻴﺘنی
کُلّ ﻣﺎ ﺳﺄﻟﺘﻚ
ﻭﻗﺪ ﮐﻨﺖ أسأک
اﻟﺠنّة ﻗﺎﻝ ﻓﻴﻘﻮل
ﺃﻟﺎ ﻓﺎﻧّﻯ ﻤﻨﺠﺰ
ﻟﻜم ﻤﺎ ﺳﺄﻟﺘﻨﻴﻪ
ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺠنّة ﻟک
ﻤﺒﺎحة ﺃﺭﺿﻴﺘﻚ؟
ﻓﻴﻘﻮل اﻟﻤؤﻤﻥ
ﻨﻌم ﻴﺎ ربّ ﺃﺭضیتنی
ﻮ ﻗﺪ ﺭﺿﻴﺖ ﻓﻴﻘﻮل
اﻟﻠﻪ ﻟﻪ ﻋﺒﺪﻯ
ﺍﻧّﻰ ﮐﻨﺖ ﺃﺭضی
ﺃﻋﻤﺎﻟﻚ ﻭ ﺃﻧﺎﺃﺭضی
ﻠک ﺃﺣﺴﻥ اﻟﺠﺰاء
ﻓﺎﻥ ﺃﻓﻀل ﺠﺰﺍئی
عندﻯ ﺃﻥ ﺃﺳﮑﻨﺘک
اﻟﺠنّة ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎلی ﺪﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺑﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻨّﺖ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
(ﻳﻌنی ﺒﺪﻭﻥ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
کاﻓﻰ ﺑﺎﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺨﻴلی ﺒﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺤﻘﺎق
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻣﻮﺭﻯ هستند ﮐﻪ
ﻫﺮﺍﻧﺪک ﺁﻥ ﺑﺮﺗﻤﺎم
ﻤﻘﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺭﺯﺵ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
عوﺍﻟم اﻟﻬﻰ ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
او ﻧﻴﺰ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻮ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎئی
در معیارهای ﻨﺠﻮمی
ﻮ ﺣتی کهکشانی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻧﻪ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
عددﻯ ﻮ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻭ ﺷﻤﺎﺭﺵ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﭼﻨﺪ ﺳﺎل
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﭽﻨﺎﻥ
عقلهای الهی ﻮ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﻨﻮعی
ﻮ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ ﻔﮑﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺫﺭّﻩ
ﻭ ﺍﻧﺪک ﺁﻥ ﺑﺘﻤﺎم
هستی ﻫﺎﻯ ﻘﺒلی
ﻮ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺁﻥ
اﺭﺯﺵ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ
عبد ﻭ ﻣﻮﺑﺪ ﻣؤﻤﻦ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟک هماﻥ ﺮﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﭘس
ﺍﺯ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ ﻘﺒل
ازﻣﺮگ ﻨﻴﺰ ﻋﺒﻮﺭ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ) ﺳﭙس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺒﻨﺪﻩ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺑﺴﻮﻯ ﺍﻭ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ ( ﻳﺎ ﻧﺰﺩﻳک
ﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻳﻥ
کاﺭﺭﺍ ﺳﺎﻟک ﻘﺒﻠﺎ
ﺑﺘﺪﺭﻳج کرﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
عبور ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﺰﺩﻳک ﺒﻮﺩﻥ
ﺒﺎﺯ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘﻠﻰ ﻭﺑﺎ ﺷﺪّﺕﻋﺸق
ﻮﻋﻠﺎﻗﻪ ﺍﺳﺖ) ﻭﺳﭙس
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻧﻌﻤتی ﺒﻮﻯ
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻮﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﻳﺎ ﺩﺭ
ﭼﻨﺎﻥ ﺮﻭﺯ ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﺠﺎئی ﺁﻥ ﭽﻨﺎﻥ
ﺪﻋﺎئی ﻨﮑﺮﺩﻯ
که ﻣﻥ ﻨﻴﺰ ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ
ﺩﻋﺎﻯ ﺘﻮﺭﺍ ﻓﻮﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻡ (ﻭ ﺟﻮﺍﺏ
ﺍﻳﺠﺎبی ﻮ ﻣثبت
ﺩﺍﺩﻡ ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻳﺎ ﺻﺒﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻳﺎ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺳﺎﻧﺪﻡ)
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻓﻠﺎﻥ ﺮﻭﺯ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭ ﺳﺌﻮﺍل
ﺪﺍﺷﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﺑﺮﺁﻭﺭﺩﻩ ﮐﺮﺩم؟
ﻮ ﺁﻳﺎ ﺩﺭ ﻓﻠﺎﻥ
ﺮﻭﺯ ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﻮ
ﺍﺳﺘﻐﺎثه ﻭ
طلب ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺸی
ﻤﻴﺨﻮﺍﺳتی که ﻏﻮث
ﻭ ﮐﻤﻚ (ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳتی ﻮﻣﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻳﺖ ﻓﺮﺍﻫم
ﻨﻤﻮﺩﻡ؟ ﻭ ﺁﻳﺎ
ﺩﺭ ﻓﻠﺎﻥ ﻤﻮقع
ﻨﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺿﺮﺭﻯ ﺒﻮﺩﻯ
که ﻣﻥ ﺮفع ﻀﺮﺭ
ﻭ ﻣﺸﮑل ﺘﻮ ﻧﻤﻮﺩم
ﻮ ﺻﺪﺍﻳﺖ ﺭﺍ ﺗﺮﺣم
کرﺩﻡ. ﺁﻳﺎ ﺍﺯ ﻣﻥ
ﻤﺎلی ﻨﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﺳتی
که ﻣﻥ ﺒﺮﺍﻳﺖ ﺭﺳﺎﻧﺪﻡ
ﻭ ﺁﻳﺎ ﭼﻨﺎﻥ ﻨﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻥ ﻄﻠﺐ ﺧدمت
ﻮﮐﻤک ﺮﺳﺎﻥ ﺑﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻫم کرﺩم
ﻮ ﺁﻳﺎ ﺍﺯ ﻣﻥ ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻰ
ﮐﻪ ﻓﻠﺎﻥ ﺮﺍ ﻫﻤﺴﺮﺗﻮ
ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
اﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭلی ﻤﻥ اﻭﺭﺍ ﺑﺘﻮ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻡ (ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
(ﻣﺮﺩ) ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺯﻥ ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻰ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺰﻥ ﻨﻴﺰﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭلی همیشه ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ)
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﺭﻯ ﻴﺎربّ ﻫﺮﭼﻪﺧﻮﺍﺳﺘم
ﺪﺍﺩﻯ ﻭلی ﻤﻥ
اﺯ ﺗﻮ ﺑﻬﺸﺖ ﻫم
ﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻢ.(ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻮقع ﺸﻨﺎسی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺍﺣﺘﺠﺎجی
ﺒﻨفع ﺨﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮ ﻣﻨﺠﺰ ﻣﻴﮑنم
ﻮ ﺗﺤﻘق ﻤﻴﺪﻫﻢ.
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﺒﺎح ﺘﻮ (ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺒﻬﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﻤﺠﺎﺯﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻫﻴچ ﺒﺎﺯﺧﻮﺍﺳتی
ﻨﺪﺍﺭﻯ. ﺩﺭ ﺩﻭﺑﻬﺸﺖ
ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺁﻳﺎ ﺭﺍﺿﻰ ﻫﺴﺘﻰ؟ﺍ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣؤﻤﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﺭﻯ ﺮﺍضی ﻬﺴﺘﻢ
(ﻭﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
عاﻗل ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮﭼﻨﺎﻥ ﺒﺨﺸﻨﺪﻩﺍﻯ
کرﻳﻢ ﺍﻋﻠﺎم ﺮﺿﺎﻳﺖ
ﻨﺪ ﻭﺑﺎﺰﺑﺎﻳﺪ
بیشتر ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﺍﻋﻠﺎم ﺘﺸﻨگیﻮ
ﻧﻴﺎﺯ ﻭ ﻓﻘﺮ ﺑﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ ﺮﺣﻤﺘﻬﺎ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻈﺮﻓﻴﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻤّﻞ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﻣﺘﻘﺎﺑل
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻭﺟﺪﺍﻧﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺃﻯ ﺒﻨﺪﻩ
ﻣﻥ اﺯ ﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﺘﻮ ﺭﺍضی
ﺒﻮﺩم ﻮ ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﺑﺎ( ﺣُﺴﻥ ﺠﺰﺍ) ﺭﺍضی
ﻬﺴﺘﻢ (ﺟﺰ ﺍﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺗﺤﺴﻴﻥ ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺣﻰ) ﻭﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻮﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﻧﺰﺩ ﻣﻥ هماﻥ ﺴﮑﻮﻧﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺘﻮ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺳﺖ( ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺒﻬﺸﺖ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
یک ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻﻞ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﺮﺣﻤﺖ
الهی ﻤﻴﺴّﺮ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺘﺮﺑﻴتی ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺑﺎﻋﻘل الهی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
لدنّی ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺼﻮمیّت
ﻭ ﻣﻌﺎﻓﻴّﺖ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻭم ﺮؤﻴﺎﻫﺎ
ﻭﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻨﻴﺰ
ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖدیگر ﻳﮑی
ﺒﻬﺸﺖ ﺳﻮم اﻧﺘﻈﺎﺭ
عرشی عفت ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻟﻪ
ﺩﺭﺟﺒﺮﻭﺕ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭم ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ. ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻭﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﻬﺸﺖﻋﻘلی
ﻮ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻣﻘﺎم
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮعی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﺣﺴﺎس ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎ ﭼﻨﺎﻥ ﺧوﺮﺳﻨﺪﻯ
ﻮ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ ﻟﺬتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﺍﻯ
کسی اﻣﮑﺎﻥ ﺘﺼﻮﺭﺁﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﻭﺍﻳﻥ
همان ﺮﺿﺎﻳﺖ ﺳﺎﻟک
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.

حدیث 2779 - ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻩ(ﺝ۷ﺹ290 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺘﻌﺮﻳﻒ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﮐﻪ ﺩﻳﺮﻭﺯ ﺭؤﻴﺖ
ﻋﺠیبی ﺪﺍﺷﺘﻢ.
(ﺭﺃﻳﺖ ﺍﻟﺒﺎﺭحة
ﻋﺠﺎﺋﺐ) ﺷﺐ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭؤﻴﺎئی عجیبی
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻡ. ﻭﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻞ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻋﻘلی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
اﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﺎهی
ﻤﺪﺗﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻭ ﺗﺬﮐﺮ
ﻭﺑﺮﺭسی ﺁﻥ ﺑﻤﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺑﺬﻫﻦ
ﻫﻴگ کس ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﺮﺃﻳﺖ ﺭﺟﻠﺎ ﻣﻥ
اﻣّﺘﻰ ﻭﻗﺪ ﺃﺗﺎﻩ
ﻣﻠک اﻟﻤﻮﺕ ﻟﻴﻘﺒﺾ
ﺭﻭﺣﻪ ﻓﺠاءه ﺑﺮﻩ
ﺑﻮﺍﻟﺪﻳﻪ ﻓﻤﻨﻌﻪ
ﻣﻨﻪ ﻭﺭﺃﻳﺖ ﺭﺟﻠﺎ
ﻣﻥ اﻣّﺘﻰ ﻗﺪ ﺑﺴﻄ
علیه ﻋﺬﺍﺏ ﺍﻟﻘﺒﺮ
ﻓﺠاءه ﻭﺿوؤﻩ ﻓﻤﻨﻌﻪ
ﻣﻨﻪ ﻭ ﺭﺃﻳﺖ ﺭﺟﻠﺎ
ﻣﻥ اﻣّﺘﻰ ﻗﺪ ﺍﺣﺘﻮﺷﺘﻪ
ﺍﻟﺸﻴﺎﻃﻴﻦ ﻓﺠاء
ﺫﮐﺮ ﺍﻟﻠﻪ عزّ
ﻭجَلّ ﻓﻨﺠّﺎﻩ
ﻣﻥ ﺒﻴﻨﻬﻢ ﻭﺭﺃﻳﺖ
ﺭﺟﻠﺎ ﻣﻥ اﻣّﺘﻰ
ﻗﺪ ﺍﺣﺘﻮﺷﺘﻪ ﻣﻠﺎﺋکة
ﺍﻟﻌﺬﺍﺏ ﻓﺠاءته
ﺻﻠﺎﺗﻪ ﻓﻤﻨﻌﺘﻪ
ﻣﻨﻬﻢ ﻭ ﺭﺃﻳﺖ ﺭﺟﻠﺎ
ﻣﻥ اﻣّﺘﻰ ﻳﻠﻬﺶﻋﻄﺸﺎ
ﮐﻠّﻤﺎ ﻭﺭﺩ ﺣﻮﺿﺎ
ﻣﻨﻊ ﻓﺠاءه ﺻﻴﺎم
ﺸﻬﺮ ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻔﺴﻘﺎﻩ
ﻭ ﺃﺭﻭﺍﻩ ﻭﺭﺃﻳﺖ
ﺭﺟﻠﺎ ﻣﻦ ﺍﻣّﺘﻰ
ﻭ ﺍﻟﻨﺒﻴّﻮﻥ ﺤﻠﻘﺎ
ﺣﻠﻘﺎ ﮐﻠّﻤﺎ ﺃتی
ﻄﺮﺩ ﻓﺠاء ﺍﻏﺘﺴﺎﻟﻪ
ﻣﻥ اﻟﺠﻨﺎبة ﻓﺄﺧﺬ
ﺑﻴﺪﻩ ﻓﺄﺟﻠﺴﻪ
ﺍلی ﺠﻨﺒﻰ ﻭ ﺭﺃﻳﺖ
ﺭﺟﻠﺎ ﻣﻥ اﻣتی
ﺒﻴﻥ ﻴﺪﻳﻪ ﻇﻠمة
ﻭ ﻣﻦ ﺧﻠﻔﻪ ﻇﻠمة
ﻭﻋﻥ ﻴﻤﻴﻨﻪ ﻇﻠمة
ﻭﻋﻥ ﺸﻤﺎﻟﻪ ﻇﻠمة
ﻭ ﻣﻥ ﺘﺤﺘﻪ ﻇﻠمة
ﻣﺴﺘﻨقعا ﻓﻰ ﺍﻟﻈﻠمة
ﻓﺠاءه ﺣﺠّﻪ ﻭ ﻋﻤﺮﺗﻪ
ﻓﺄﺧﺮﺟﺎﻩ ﻣﻥ
اﻟﻈﻠمة ﻭ ﺃﺧﻠﺎﻩ
ﺍﻟﻨّﻮﺭ ﻭ ﺭﺃﻳﺖ
ﺭﺟﻠﺎ ﻣﻥ اﻣّﺘﻰ
ﻳﮑﻠم اﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﻔﻠﺎ ﻳﮑﻠّﻤﻮﻧﻪ
ﻓﺠاءه ﺻﻠﺘﻪ ﻟﻠﺮﺣﻢ
ﻓﻘﺎل ﻴﺎ ﻣﻌﺸﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
کلّموه ﻓﺎﻧّﻪ
ﮐﺎﻥ ﻮﺍﺻل اﻟﺮﺣمة
ﻓﮑﻠّمه ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻮﻥ
ﻮ ﺻﺎﻓﺤﻮﻩ ﻭ ﮐﺎﻥ
ﻤﻌﻬﻢ ﻭ ﺭﺃﻳﺖ ﺭﺟﻠﺎ
ﻣﻥ اﻣّﺘﻰ ﻳﺘقی
ﻮﻫج اﻟﻨﻴﺮﺍﻥ
ﻮﺷﺮﺭﻫﺎ ﺑﻴﺪﻩ
ﻭ ﻭﺟﻬﻪ ﻓﺠاءته
ﺻﺪﻗﺘﻪ ﻓﮑﺎﻧﺖ
ﻇﻠّﺎﻋلی ﺮﺃﺳﻪ
ﻭ ﺳﺘﺮﺍ ﻋلی ﻮﺟﻬﻪ
ﻣﺮﺩﻯ اﺯ ﺍﻣّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮگ ﺒﺴﺮﺍغ اﻭ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﺟﺎﻥ
اﻭﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭﻟﻰ
(ﺑِﺮّ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ)
ﺍﻭ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪ ﻭﻣﺎنع
اﺯ ﻗﺒﺾ ﺭﻭح ﺸﺪ
(ﺑﺮّ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﻴﺎ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭ ﺩﻋﺎﻯ
آﻧﺎﻥ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﭙﺪﺭ
ﻭﻣﺎﺩﺭ ﺟﺴﻤﺎنی
هستند ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣؤﻤﻦ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﮐثرﺍ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭ ﺩﺷﻤﻥ ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷند
ﮐﻪ ﺑسلوک الهی
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﻭﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ ﺨﺎﻧﻮﺍﺩگی
ﭙﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی اﻳﻦ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻳﻌﻨﻰ (ﺩﻭ ﻭﺍﻟﺪ)
ﻭ ﺩﻭ ﭘﺪﺭ ﻳﺎ ﺩﻭﮐس
ﮐﻪ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﺩﺕ
ﺩﻭم ﻮ ﻣﺠﺪﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﻳکی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴﻨﻰ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺤﺴنی ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ) ﮐﻪﭼﻮﻥ
ﺪﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺘﻮﻓﻴق ﺴﻠﻮک ﺪﺭ
ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
اﻭ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻃﻮل
عمرﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﺷﺨﺺ ﻫﺴﺖ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﮐﻨﺪ. ﺑﺎﺯ ﻣﺮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺍﻣّﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻡ(
ﺍﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥاوم
کننده ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩم ﺮﺍ) ﮐﻪ ﺷﻴﻄﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻮﺣﺸﺖ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ
ﻭﭼﻮﻥ ﺘﺬﮐﺮ ﺧﺪﺍ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩ. (ﭘﺮﻳﺸﺎنی
ﻔﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
اﺣﻮﺍل ﺸﻴﻄﺎنی
اﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻗﺪﻳم
عدم ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﻧﻮعی ﭙﺮﻳﺸﺎنی
ﺸﻴﻄﺎﻥ ﻮ ﺟِﻥ ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﺟﺎﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻔﻮﺫ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ ﺠِﻥ
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺷﻮﺩ (ﻳﻌنی ﺒﺎ ﺫﮐﺮ
ﺳﻠﻮکی اﻳﻥ ﻤﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍنی اﺧﺮﺍج
گرﺩﺩ) ﻭﺑﺎﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺍﺑﻠﻴس ﻭﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻤﮑﺎﺗﺐ ﻣﺬﻫبی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ سلوک ﺩﻳنی
ﺮﺍ ﺁﺷﻔﺘﻪ ﻭ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎتی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺒﺬﮐﺮ ﺧﺪﺍ
ﻳﻌنی سلوک
الهی ﻮ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﺍثرﺍﻫﺮﻳﻤﻥ
ﻮ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭﺣتی
ﻨﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯﺑﻴﻦ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍ ﻳﻌنی
ﺘﺬﮐﺮ ﻭﻳﺎﺩ ﺁﻭﺭﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘت
و ﺬﮐﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺪﺭ ﺫﻫﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﺩﺭﻫﻨﮕﺎم
عباﺩﺕ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺪﻓﻊ ﺷﺮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺑﺎﺯ
ﻣﺮﺩﻯ اﺯ ﺍﻣّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪ ﻋﺬﺍﺏ
ﻗﺒﺮ ﺍﻭﺭﺍ ﺭﻧج
ﻤﻴﺪﺍﺩ ﻭ ﻭﺿﻮﻯ
اﻭﺭﺍ ﺩﻳﺪم که ﺑﮑﻤک
اﻭ ﺭﻓﺖ ﻭﻣﺎنع
اﺯ ﻓﺸﺎﺭ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
(ﻭﺿﻮﻯ انسان ﺒﺮﺍﻯ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
سلوک الهی اﺳﺖ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﻭﺿﻮ(ﻭﻯ
ﺴﻮ) ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻠﻔﻈ
ﻔﺎﺭسی ﺒﺎ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻭ (ﺿوء ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﻭﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻘﺒل
اﺯ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻄﻮﺭ ﻭﺍﺿح
ﺪﺭ ﺫﻫﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯﻓﺸﺎﺭ ﻗﺒﺮ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻘﺒﺮ ﺗﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﻤﺸﻤﻮل ﻔﺸﺎﺭ ﺭﻭح
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻥ ﻔﺸﺎﺭ ﻭ ﮔﺮﻓﺘگی
اﺯ ﺭﻭح اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
پیر ﺴﺎﻟک ﻮﻳﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ کسب ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﮑﻤک هر ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﻣﺮگ ﻘطعی ﻮ ﺩﺭﻣﺮگ
ﻘﺒل اﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﮑﻤﻚ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺮﺳﺪ). ﻮ
ﺭﺃﻳﺖ ﺭﺟﻠﺎ ﻣﻥ
اﻣّﺘﻰ ﻗﺪ ﺃﺧﺬﺗﻪ
ﺍﻟﺰﺑﺎﻧیة ﻣﻥ
کلّ ﻣﮑﺎﻥ ﻓﺠاءه
ﺃﻣﺮﻩ ﺑﺎﻟﻤﻌﺮﻭﻑ
ﻭ ﻧﻬﻴﻪ ﻋﻥ اﻟﻤﻨﮑﺮ
ﻓﺨﻠّﺼﺎﻩ ﻣﻥ ﺒﻴﻨﻬم
ﻮﺟﻌﻠﺎﻩ مع ﻤﻠﺎﺋکة
ﺍﻟﺮﺣمة ﻭ ﺭﺃﻳﺖ
ﺭﺟﻠﺎ ﻣﻥ اﻣّﺘﻰ
ﺟﺎثیاﻋلی ﺮﮐﺒﺘﻴﻪ
ﺑﻴﻨﻪ ﻭ ﺑﻴﻥ ﺮﺣمة
ﺍﻟﻠﻪ ﺣﺠﺎﺏ ﻓﺠاءه
ﺣُﺴﻥ ﺨُﻠﻘﻪ ﻓﺄﺧﺬﻩ
ﺑﻴﺪﻩ ﻓﺄﺩﺧﻠﻪ
فی ﺮﺣمة ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺭﺃﻳﺖ ﺭﺟﻠﺎ ﻣﻥ
اﻣّﺘﻰ ﻗﺪ ﻫﻮﺕ
ﺻﺤﻴﻔﺘﻪ ﻗِﺒل
ﺸﻤﺎﻟﻪ ﻓﺠاءه ﺧﻮﻓﻪ
ﻣﻥ اﻟﻠﻪ عزّ ﻭجَلّ
ﻓﺎﺧﺬ ﺻﺤﻴﻔﺘﻪ
ﻓﺠﻌل ها ﻓﻰ ﻳﻤﻴﻨﻪ
ﻭ ﺭﺃﻳﺖ ﺭﺟﻠﺎ ﻣﻥ
اﻣّﺘﻰ ﻗﺪ ﺧﻔّﺖ
ﻣﻮﺍﺯﻳﻨﻪ ﻓﺠاءه
ﺃﻓﺮﺍﻃﻪ ﻓثقلوﺍ
ﻣﻮﺍﺯﻳﻨﻪ ﻭ ﺭﺃﻳﺖ
ﺭﺟﻠﺎ ﻣﻥ اﻣّﺘﻰ
ﻗﺎﺋﻤﺎﻋلی ﺸﻔﻴﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻓﺠاءه ﺭﺟاءه
ﻣﻦ ﺍﻟﻠﻪ عزّ ﻭ
جَلّ ﻓﺎﺳﺘﻨقذه
ﻣﻥ ﺬﻟﻚ ﻭ ﺭﺃﻳﺖ
ﺭﺟﻠﺎ ﻣﻥ اﻣّﺘﻰ
ﻗﺪ ﻫﻮﻯ فی اﻟﻨﺎﺭ
ﻓﺠاءﺘﻪ ﺩﻣﻮﻋﻪ
ﺍﻟتی ﺒﮑی ﻤﻥ ﺨﺸیة
ﺍﻟﻠﻪ ﻓﺎﺳﺘﺨﺮﺟﺘﻪ
ﻣﻥ ﺬﻟﻚ ﻭ ﺭﺃﻳﺖ
ﺭﺟﻠﺎ ﻣﻦ ﺍﻣّﺘﻰ
ﻋلی اﻟﺼّﺮﺍﻁ ﻳﺮﺗﻌﺪ
ﮐﻤﺎ ﺗﺮﺗﻌﺪ ﺍﻟﺴّﻌفة
فی ﻴﻮک ﺮﻳح عاﺻﻒ
ﻓﺠاءه ﺣُﺴﻦ ﻇﻨّﻪ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﻓﺴﮑّﻥ
ﺮﻋﺪﺗﻪ ﻭ ﻣضی
علی الصرﺍﻁ ﻭﺭﺃﻳﺖﺭﺟﻠﺎ
ﻣﻥ اُﻣّﺘﻰ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺼّﺮﺍﻃ ﻴﺰﺣﻒ
ﺃﺣﻴﺎﻧﺎ ﻭ ﻳﺤﺒﻮ
ﺃﺣﻴﺎﻧﺎ ﻭ ﻳﺘﻌﻠق
ﺃﺣﻴﺎﻧﺎ ﻓﺠﺎٴﺘﻪ
ﺻﻠﺎﺗﻪ ﻓﺄﻗﺎﻣﺘﻪ
ﻋلی ﻘﺪﻣﻴﻪ ﻭ ﻣضی
علی اﻟﺼّﺮﺍﻁ ﻭ
ﺭﺃﻳﺖ ﺭﺟﻠﺎ ﻣﻥ
اﻣّﺘﻰ ﺍﻧﺘهی
اﻟﻰ ﺃﺑﻮﺍﺏ ﺍﻟﺠتّة
ﮐﻠّﻤﺎ ﺍﻧﺘهی
الی ﺒﺎﺏ ﺍﻏﻠق ﻘﺪﻭﻧﻪ
ﻓﺠاءته ﺷﻬﺎﺩة
ﺃﻥ ﻠﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺻﺎﺩﻗﺎ ﺑﻬﺎ
ﻓﻔﺘﺤﺖ ﻟﻪ ﺍﻟﺄﺑﻮﺍﺏ
ﻭ ﺩﺧل اﻟﺠنّة ﻭﻣﺮﺩﻯ
(سالک با
اراده) ﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻣّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
عذﺍﺏ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻮﺣﺸﺖ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺻﻠﺎﺕ ﺍﻭ ﺑﺪﺍﺩﺵ
ﺭﺳﻴﺪ (ﻭﺣﺸﺖ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺍﺣﻮﺍل ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺩﺭ ﺍﻏﺎﺯ ﮐﺎﺭﺵ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻭﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ ﺑآﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ (ﺻﻠﺎﺕ)
ﺍﻭﺑﮑﻤک اﻭ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺻﻠﺎﺕ ﻳﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
سلوک الهی ﻮﻫﻤﺎﻥ
ﺻِﻠِﻪ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺻِﻠﻪ ﺭَﺣِم ﻮ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺍﺋم ﺒﺎ ﭘﻴﺮ
الهی کمک ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﻫﺮ ﻣﺸﮑل ﺮﻭﺍنی
ﻮ ﻓﮑﺮﻯ ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﻣﺮﺗفع ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺍﺭﺍم گیرﺩ. ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻟﻪ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺒﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ ﺮﻭﺣی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
هستند ﮐﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺘﺮ ﻭﺑﻤﺮﻭﺭکم
ﺸﺪﻩ ﺗﺎﺑﺂﺭﺍﻣﺶ
ﻭﻳﻘﻴﻦ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻥ ﻮﺣق اﻟﻴﻘﻴﻦ
ﮔﺮﺩﺩ) ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺩﻯ(
راجل ره رو) اﺯ ﺍﻣّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪ ﺳﺨﺖ
ﺗﺸﻨﻪ ﺑﻮﺩ ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺑﻬﺮ ﺣﻮﺽ ﻭﻣﻨبع
ﺁﺑﻰ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﺪ
ﻭ ﻣﺎﻧﻊ ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻳﺪ. ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺁﻣﺪ
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺳﻴﺮﺍﺏ
ﮐﺮﺩ (ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﻣﺎنع
ﺁﺏ ﺧﻮﺭﺩﻥ اﺳﺖ
ﻭلی اﻳﻥ ﻤﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
(ﺭﻣﺾ) ﭼﺸم ﻮ ﻭَﺭَﻡ
ﺁﻥ ﻮ ﺍﺷک ﺮﻳﺰﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﻠﻮﻙ
و ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩفع
هر ﺗﺸﻨﮕﻰ ﺍﻋم
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻋﻘل
ﻮ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ)
ﻭﻣﺮﺩﻯ ﺮﺍ ﺍﺯﺍﻣّﺖ
( اوم کننده )ﺧﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻡ (ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺪﺍم گوﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺗﻔﮑﻴک
ﻮﺗﻘﺴیم کرﺩﻩ ﻭﺭﺍﻩ
ﺭفع ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤگی اﻳﻥ ﺮﺍﻩ
ﺣﻠﻬﺎ سلوک
الهی اﺳﺖ) ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺣﻠﻘﻪﻫﺎئی
ﺒﻮﺟﻮﺩ می آﻭﺭﻧﺪ
(ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﻃﺮﻳﻘتی
مناسب زمان اﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﮔﺮﻭهی
عظیم ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
آن ﻄﺮﻳﻘﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
آن ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺣﻠﻘﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ هستند ﮐﻪ
ﺣتی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺁﻧﺎﻥ ﺒﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
هستند) ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﻬﺮ
ﺣﻠﻘﻪﺍﻯ اﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻧﺰﺩﻳک ﻤﻴﺸﺪ ﮐﻪﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻠﺤق ﺸﻮﺩ ﻃﺮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ ﻭلی
عاﻗﺒﺖ ﻏﺴل ﺠﻨﺎﺑﺖ
ﺍﻭ ﺑﺪﺍﺩﺵ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺍﻭﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ
ﻭﮐﻨﺎﺭ ﻣﻥ ﻨﺸﺎﻧﺪ(ﻏﺴل
ﺠﻨﺎﺑﺖ ﺭﻓﻊ ﺍثاﺭ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍنی اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍنی
ﺒﻬﺮ ﺷﮑل ﻮﻫﺮ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺁﻥ ﻣﺎنع کاﺭ
الهی ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻏﺴل
ﺠﻨﺎﺑﺖ ﻳک ﺘﻮﺑﻪ
ﻣﺠﺪﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ
ﻭ ﭘﺎﻙ ﺷﺪ ﻭﺑﺎ
سلوک الهی اﻳﻥ
ﭙﺎکی ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ
ﮐﻨﺎﺭ ﻣﺤﻤﺪ می
ﻨﺸﻴﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺣﻠﻘﻪﻫﺎﻯ اﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی هم ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﻣﺮﺩﻯ اﺯ
ﺍﻣّﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻡ
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ ﺗﺎﺭﻳک
ﻮ ﭘﺸﺖ ﺳﺮﺵ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﻭﺭﺍﺳﺖ ﻭﭼﭗ ﺍﻭ
ﺩﺭﺗﺎﺭﻳﮑی ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ. (ﺟﻬل
کاﻣل ﻮﻋﺪم ﻨﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻳﺎ ﻫﺪﺍﻳتی
اﻟﻬﻰ ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺮﺍﻩ ﭼﺎﺭﻩﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ. ﻭﺣتی
اﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺘﺎﺭﻳکی ﭙﺸﺖ ﺳﺮ
ﺩﺭ ﺭَﺣِم ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺪﺭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ) ﻭ ﺯﻳﺮ ﭘﺎﻳﺶ
ﻧﻴﺰﻣﺮﺩﺍبی اﺯ
ﺗﺎﺭﻳک ﺒﻮﺩ ﻭلی
ﺤج اﻭ ﻭﺣج
عُمره ﺍﻭ ﺑﺪﺍﺩﺵ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯﺗﺎﺭﻳکی
ﻨﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺩﺍﺧل
ﺮﻭﺷﻨﺎئی گرﺩﻳﺪ
(ﺣج ﻤﮑﻪ ﻭﺣج
عمره ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻤﺎﻳﺶ
ﻣﺎﺩﻯ ﺤج ﺃﮐﺒﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻫﺮﺣچ
عمره ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک اﺯ
ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ ﻭ ﮐﺎﺭﺵ
ﺗﻤﺎم ﺸﻮﺩ. ﻭﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻭﺭﺍ ﺭﻭﺷﻥ
کند) ﻭﻣﺮﺩﻯ ﺮﺍ
ﺍﺯﺍﻣّﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻡ
ﮐﻪ ﺑﺎﻣؤﻤﻨﺎﻥ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭلی
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺎﻭﻯ ﺼﺤﺒﺖ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺻﻠﻪ
ﺭﺣم اﻭ ﺑﺪﺍﺩﺵ
ﺭﺳﻴﺪ (ﺻﻠﻪ ﺭﺣم
ﺒﺎ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﺸﺨﺺ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻥ
اﻭ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی
اﻳﻥ ﺼﻠﻪ ﺭﺣم ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﺗﺼﺎل
ﺪﺍﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻣؤﻤﻨﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﻋﺘﻨﺎئی
ﺒﮑسی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻐﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
کاﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﺸﺨﺺ ﻣﺘﺼل
ﺒﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﻓﺮﺻﺖ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ) ﺳﭙس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﮐﻪ ﺻﻠﻪ
ﺭﺣم اﻭ ﺑﻤؤﻤﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﮔﻔﺖ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﭙس ﺑﺎ ﺍﻭ ﺻﺤﺒﺖ
ﺑﮑﻨﻴﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺻل
ﺮﺣم ﺪﺍﺭﺩ (ﺍﻭ ﻧﻴﺰﻣؤﻤﻥ
ﻮﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻴﺪ)
ﻭﻟﺬﺍ ﻣؤﻤﻨﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻯ ﻤﺼﺎﻟﺤﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻧﺪ
ﻭﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
(ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭعزّﻟﺖ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺟﺰ ﺑﺎ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
اﻳﻤﺎنی ﺨﻮﺩ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎﺑﻬﻤﻪ
ﮐﻤک ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﻫم کمک ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ)
ﻭ ﻣﺮﺩﻯ ﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻣّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪ ﺳﻌی
ﺪﺍﺭﺩ ﺍﺯ ﺷﻌﻠﻪﻫﺎﻯ
اﺗﺶ ﺩﻭﺭ ﮐﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺷﻌﻠﻪﻫﺎی ﺁﺗﺶﺭﺍ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺻﺪﻗﻪ ﺍﻭ
ﺑﺪﺍﺩ ﺍﻭ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻳﻪﺍﻯ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﺴﺮﺵ ﺷﺪ ﻭﭘﺮﺩﻩﺍﻯ
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭ ﮔﺮﺩﻳﺪ (ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺼﺪﻗﻪ ﺍﻧﺪﻙ
ﭘﻮل ﺒﻔﻘﻴﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍثبات ﺻﺪق
ﺴﻠﻮک ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ اﻭ ﺑﺎ ﭘﻴﺮالهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ سلوک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪﻫﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﺮﻓﻊ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﺩﻳﻥ
ﻮ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ
همگاﻥ اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺳﺎﻟک
ﺘﻤﺮﻳﻥ ﻮ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﺍثباﺕ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺻﺪق ﺴﻠﻮکی
ﺒﮑﻨﺪ. ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻳکی اﺯ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﻭ ﺑﺮﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎﺭ ﺳﺨتی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﮑﻤﻚ
ﺁﻥ ﺳﺒک ﻜﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﺑﺨﺖ ﺗﺮﻳﻦ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺟﺰ ﺭﻓﺎﻩ ﻭ ﺍﺳﺎﻳﺶ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﺑﺎﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ ﻭ ﻣﺮﺩﻯ
اﺯ ﺍﻣّﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻡ
(ﻣﺮﺩ ﻳﺎ ﺭﺍجَلّ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥﺮﺍﺟل
ﻮ ﺭﻩﺭﻭو با
اراده ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺘﺼﺪﻯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﺮﺟﺎئی
ﻤﻴﮕﺮﻓﺘﺘﻨﺪ. ﻭلی
اﻣﺮ ﺑﻤﻌﺮﻭﻑ ﻭﻧهی
اﺯ ﻣﻨﮑﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﻠﺎصی اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﺩ. ﻭ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺮﺣﻤﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ
(ﺍﻣﺮ ﺑﻤﻌﺮﻭﻑ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﺑﻨﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪﺣق ﻤﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﻧﻴﮑﻮ
ﺁﻭﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺮ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
الهی ﻮ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
هاﻯ ﺒﺮ ﺣﺴﺐ ﻋﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻧﻬﻰ ﺍﺯ ﻣﻨﮑﺮ
ﺑﮑﻤک ﺸﺨﺺ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ (ﺯﺑﺎﻧﻴﻪ)
ﻳﺎ ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ ﺑﺪﺳﺘﺎﻥ
ﺠﻬﻨم ﻨﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﻳﻥ ﺘﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﺑﺪﺳﺘﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
هستند ﮐﻪ ﮔﻠّﻪ
ﻫﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی ﺮﺍ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻧهی
اﺯﻣﻨﮑﺮ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
تنها ﮐﺎﺭ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺴﺎﻟک ﻤﻴﺪﻫﺪ)
ﻭﻣﺮﺩﻯ اﺯ ﺍﻣّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪ ﺭﻭﻯ
ﺯﺍﻧﻮﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺰﻣﻴﻥ
اﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭ ﺑﻴﻥاﻭ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺮﺣﻤﺖ
ﭘﺮﺩﻩﺍﻯ هست .( ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺭﺣﻤﺖ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺑﺨﺶ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی هستند. ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﺮی ﺒﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ کسی ﻣﻴﺴﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭﺍﻟﺘﻤﺎس
ﻭ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺗﺴﻠﻴم
ﻤﺮگ اﺳﺖ ﻭلی ﻤﻮﻓق
ﺒﺪﺍﻥ ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ) ﻭلی
ﺤُﺴﻥ ﺨُﻠق اﻭ ﺁﻣﺪ
ﻭﺩﺳﺖ ﺍﻭﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ
ﻭﺩﺍﺧل ﺮﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍ
ﮐﺮﺩ (ﭘﻴﺮﻯ
الهی اﻭﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺩ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﺎﻧﺪ) ﻭﮐسی
اﺯ ﺍﻣّﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻡ
ﮐﻪ ﺻﺤﻴﻔﻪ ﺍﻋﻤﺎل
اﻭ ﺑﺪﺳﺖ ﭼﭗ ﺍﻭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺳﻘﻮﻃ ﻮﻫﻮﺍر
ﻭ ﺁﻭﺍﺭ ﻭ ﻧﺎ ﺑﻮﺩﻯ
ﺒﻮﺩ ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﭼﭗ ﻣﺎﺩﻯ ﻮﺟﻬﻨمی
اﻭ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺗﺮس ﺧﺪﺍﻯ
اﻭ ﺑﮑﻤک ﻮﻯ ﺮﺳﻴﺪ
ﻭﺻﺤﻴﻔﻪ ﺍﻋﻤﺎل
اﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﭼﭗ
ﻭﻯ ﺒﺪﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﺍﻭ ﺩﺍﺩ (ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﺒﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﺒﻠﺎ ﺟﻬﻨمی ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺍﻳﻦ (ﺣُﺴﻥ ﺨُﻠﻖ)
ﺑﺎ ﻣﺮﺩم ﻨﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺣُﺴﻥ اﺧﻠﺎق
ﻮ ﺧﻠﻘﺖ آفرینش
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ الهی ﺘﺎﺯﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
سلوک الهی ﺒﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭﻣﺮﺩﻯ
ﺮﺍ ﺍﺯﺍﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﻳﺪم که ﺮﺍﺯﻭﻯ
اﻭ ﺳﺒک ﺒﻮﺩ (ﻧﻴکی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻦ ﮐﻪ ﺩﺭﻣﺤﺸﺮ
ﺍﻳﻥ ﺘﺮﺍﺯﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﻟﻰ (إﻓﺮﺍﻁ)
ﺍﻭ ﺑﺪﺍﺩ ﺍﻭ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﮐﻔّﻪ ﺗﺮﺍﺯﻭﻯ
اﻭ ﺳﻨﮕﻴﻥ ﺸﺪ ( ﺍﻓﺮﺍﻃ
هماﻥ ﻔﺮﻃﻠبی ﻮ
ﻓﺮﺟﻮئی ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻭ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺗﺎﺟﻬﺎﻯ
الهی ﺒﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ
ﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﺎﺝ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺑﺮﺩﻟﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻓﺮﺍﻃ ﺰﻳﺎﺩﻩ
ﺭﻭﻯ ﺪﺭ ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮﻙ ﻭﺗﻤﺎم ﻮﻗﺖ
ﺑﻮﺩﻥ ﮐﻪ ﺑﺎﮐﻴﻔﻴتی
ﺪﺭﺳﺖ ﮐﻤﻴّتی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ) ﻭﻣﺮﺩﻯ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻣّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻟﺒﻪ
ﮔﻮﺩﺍل ﺠﻬﻨم اﻳﺴﺘﺎﺩﻩ
ﻭ ﺭﺟﺎء ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﺍﻭ ﺑﺪﺍﺩﺵ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺳﻘﻮﻃ ﺪﺭ ﺟﻬﻨم
ﺪﺍﺩ. (ﻫﺮکس ﻫﻤﻴﻥ
ﻮﺿﻌی ﺮﺍ ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﮕﺮ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻜﺎﻟهی
ﻮ ﻭﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺸﻮﺩ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﺮﺩﻯ ﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻣّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪﻋﻤﻠﺎ
ﺳﻘﻮﻃ ﺪﺭﮔﻮﺩﺍل
ﺠﻬﻨم ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺖ
ﻭﺍﺷﮑﻬﺎﻯ اﻭ ﺍﺯ
ﺗﺮس ﺧﺪﺍ ﺑﺪﺍﺩ
ﺍﻭ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﮔﻮﺩﺍل ﺁﺗﺶ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻭﺭﺩ ( ﺍﮔﺮ
ﮐسی ﺴﺎﻟک الهی
ﺸﻮﺩ ﺳﻘﻮﻃ اﻭ ﺩﺭ
ﮔﻮﺩﺍل ﺮﺣم ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪگ ﭙﺮﻋﺬﺍﺏ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﺷﻚ
ﺍﺯ ﺗﺮس ﺧﺪﺍ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟک ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ. ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺴﺮﮐﺶ ﺑﺮ ﺃﻣﺮ ﺧﺪﺍ
ﭼﺮﺍ ﺍﺷک ﺪﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭ تَرس ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﻳﺰﻧﺪ.
ﺗﺮس ﻭ ﻭﺣﺸﺖ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻧﻘﺶ ﻣﻬﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﻟﺘﻤﺎس ﻭ ﺗﻮﺳل
اﻭ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻤﻴق
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ) ﻭ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻣّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﻯ ﺼﺮﺍﻃ
ﺪﻳﺪﻡ ﮐﻪ ﻣﻴﻠﺮﺯﻳﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺮﮒ
ﻧﺨل ﺨﺮﻣﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﺑﺎﺩ ﺗﻨﺪﻯ ﻣﻴﻠﺮﺯﺩ
ﻭلی ﺤُﺴﻥ ﻈﻥّ
اﻭ ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺪﺍﺩﺵ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﺯ ﺭﻭﻯ ﺼﺮﺍﻃ ﺒﮕﺬﺭﺩ.
(ﺻﺮﺍﻃ ﭙُلی ﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﻭﺑﻬﺸﺖ ﮐﻪ
ﺯﻳﺮ ﭘﺎﻳﺶﺟﻬﻨم
اﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﮐسی ﺪﺭﺁﻥ
ﺒﻴﻔﺘﺪ. ﭘُﻠﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺮخی ﭽﻮﻥ
ﻤﻮ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺮخی
ﭽﻮﻥ ﺠﺎﺩﻩﺍﻯ ﭙﻬﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺣتی
ﺒﺮﺧﻰ ﻧﻴﺰ ﭘﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺒﺮﻭﻯ ﺁﻥ ﻨﻤﻴﺨﻮﺭﺩ
ﻭ ﭼﻮﻥ ﭙﺮﻧﺪﻩ ﻃﻴّﺎﺭ
ﺍﺯ ﭘل ﺼﺮﺍﻃ ﻤﻴﮕﺬﺭﻧﺪ.
ﻭلی اﻳﻦ ﺻﺮﺍﻁ
ﻳﺎ ﺍﺳﺘﺮﻳﺖ ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺍﻳﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍﻩ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﻃﺮﻳق ﻮ ﺭﺍﻩ ﻭﺳﺒیل
ﺨﺪﺍ ﺩﺭ سلوک
الهی که ﺑﺮخی ﺮﺍﺣﺖ
ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﭼﻮﻥ
عاﺷق هستند ﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﮐُﻨﺪ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﺘﺮﺩﻳﺪﻫﺎﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺮخی ﭽﻨﺎﻥ ﻘﻠّﺎﺏ
ﮔﻴﺮ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺣﺮﮐتی
ﺒﭙﻴﺶ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺮﺯﺵ ﺍﻧﺪﺍم
ﺘﻥ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﻠﺮﺯﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ ﭙﺮ
ﻃﻮﻓﺎﻥ ﻮ ﭘﺮ ﺑُﺤﺮﺍﻥ
که ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﺣُﺴﻥ ﻈﻥ ﺒﺨﺪﺍ
ﺍﻣﻴﺪ ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﺮس ﺍﺯ ﻣﻮﺍنع
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺑﺎ ﺣُﺴﻥﻈﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺤﺴﻴﻥ ﻮ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺗﺼﻮﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮﺍﺯ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ اﺯ ﺍﻣﻮﺭالهی
اﺳﺖ) ﻭﻣﺮﺩﻯ ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺍﻣّﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻡ
ﮐﻪ ﺭﻭﻯ ﺼﺮﺍﻁ ﮔﺎهی
ﺴﻴﻨﻪ ﺧﻴﺰ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﮔﺎهی
ﭽﻮﻥ کوﺩک ﺸﻴﺮ
ﺧﻮﺍﺭ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭﮔﺎهی ﻨﻴﺰ ﮔﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭلی ﺼﻠﻮﺍﺕ
ﺍﻭ ﺑﺮ ﻣﻦ ﺑﮑﻤک
اﻭ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺳﺮﭘﺎ ﮐﺮد ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺮﺻﺮﺍﻃ
ﺮﺍ ﺩﻧﺒال کرﺩ
(ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﻋﺎﻯ ﺴﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
ﻄﻠﺐ ﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
الهی اﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻣﻌﺮفی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﻳک اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺤق
قطعی اﻭ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺑﻤﻴﺮﺩ ﻭﻳﺎ ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﻭ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺠﺮﻳﺎﻥ
ﺪﺭ ﺭؤﻴﺎ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮک ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻧﻴﺎﺯ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﮑﻤک ﺠﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺯ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﭽﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺻﻠﺎﺕ ﺧﺪﺍ
ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺁل
اﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻨﺪ ﻳﺎ
ﺩﻋﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ کاﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ) ﻭﻣﺮﺩﻯ ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺍﻣّﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻡ
ﮐﻪ ﺑﺪﺭوازه ﻫﺎﻯﺒﻬﺸﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ ﺍﻥ
ﺪﺭ ﺑﺮﻭﻳﺶ ﺑﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺸﺪ ﻭﺷﻬﺎﺩﺕ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺫﮐﺮ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻭﮐﻪ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻤک ﻜﺮﺩ ﻭﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺸﺖﻫﺎ ﺑﺮﻭﻳﺶ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺸﺪ. ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺸﺖ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻮﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی
هستند. ﮐﻪ ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺩﺭﻯ ﺘﻮ ﺩﺭ ﺗﻮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺸﻤﻴﻥ ﺪربّ
ﺑﻬﺸﺖ برای
انسان سالک
بشری ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﺑﻬﺸﺖ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم اﺯ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎو
تجلّیات ﭼﻮﻥ یک
ﺃﺟل ﻮ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم اﺯﺳﺎﻟﻚ
یک عقل ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﻳﮋﻩﺍﻯ ﺭﺍ ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﻮﻃﺮﺯ
ﺗﻔﮑﺮ ﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﺩﺭﻫﺎﻯ ﺑﻬﺸتی
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻭﺫﮐﺮ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﺬﮐﺮ ﺭﺍ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﺷﺮک ﻛﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ ﺬﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻮﺍﻣثال
ﺁﻥ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻭ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﺣﺎﻟﺖ بی
ﺨﺒﺮﻯ اﺯﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﺫﮐﺮ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺫﮐﺮﻯ که ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻠﻮکی ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮﮐس ﺍﻳﻥ اﺫﮐﺎﺭ
ﺭﺍ ﮐﻠﻴﺪ ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻥ
ﺪﺭﻫﺎﻯ ﺒﻬﺸﺖ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻮ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﻮﺭﻭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ(ﺩﻭﻧﻪ) ﻳﻌتی
غیر ﺍﺯ ﺍﻭ ﻳﻌنی
ﺪﺭﻫﺎﻯ ﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺎﺯ ﺑﺎﺷﺪ
ﭼﻮﻥ ﻨﻮﺑﺖ ﺑﺎﻳﻦ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺑﺴﺘﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﺳﺘثناءا
ﺍﻭ ﻣﺤﺮﻭم اﺳﺖ.
(ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺍﻳﻥ ﺬﮐﺮ)
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻴﺎﻥ ﺒﺰﺑﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ الهی ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
ﺬﮐﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺍﺷﺖ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﺒﺨﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘن عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺗﺼﻮﺭ
ﺷﺮک هم ﻨﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث 2778 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ290ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻴؤتی ﺒﻌﺒﺪ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻟﻴﺴﺖ
ﻟﻪ ﺣَﺴَنَة ﻓﻴﻘﺎل
ﻠﻪ ﺍﺫﮐﺮ ﻭﺗﺬﮐّﺮ
ﻫل ﻠﻚ ﺣﺴنة ؟ﻗﺎل
ﻔﻴﺬﮐﺮﻓﻴﻘﻮﻝ
ﻳﺎربّ ﻣﺎبی ﻤﻥ
ﺤﺴتة ﺍﻟّﺎ ﺃﻥ
ﻋﺒﺪک ﻔﻠﺎﻧﺎ ﺍﻟﻤؤﻤﻦ
ﻣﺮّ بی ﻔﻄﻠﺐ ﻣﻨّﻯ
ﻤاءا ﻳﺘﻮﺿّﺃ ﺑﻪ
ﻓﻴﺼﻠّﻰ ﺑﻪ ﻓﺄﻋﻄﻴﺘﻪ
ﻗﺎل ﻔﻴﻘﻮﻝ ﺍﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺃﺩﺧﻠﻮﺍ ﻋﺒﺪﻯ
اﻟﺠنّة ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﻨﺪﻩ ای ﺭﺍ ﺣﺎﺿﺮﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪﻫﻴچ ثوﺍبی ﻨﺪﺍﺭﺩ
(ﻓﺮﺽ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪﻫﻴچ گناﻫﻰ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ) ﻭﺑﻮﻯ
گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺳﻌی
کن ﺒﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﻯ
ﺷﺎﻳﺪ ثوﺍبی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻰ( ﻓﺮﺽ ﺑﺮ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
عبذ سالک همه ﭼﻴﺰ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺩﻓﺘﺮ
ﺍﻋﻤﺎل ﺮﻭحی
هرﮐس ثبت ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﻳک ﻨﻤﺎﻳﺶ
ﺑﺸﺮﻯ اﺯﻳک ﺠﺮﻳﺎﻥ
ﻨﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
الهی اﺳﺖ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺨﺺ ﺑﻴﺎﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ
ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺭﻭﺯﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻴک ﺒﻨﺪﻩ
ﻋﺎﺑﺪ ﺗﻮ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﻥ ﺁﺏ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﻭﺿﻮ ﺑﺴﺎﺯﺩ
من ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺁﻭﺭﺩﻩ ﮐﺮﺩﻡ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭘس ﺍﻳﻥ ﺒﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﮐﻨﻴﺪ(
ﻳﻌنی اﮔﺮ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺑﻴﻥ ثوﺍﺑﻬﺎ ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳک ثوﺍﺏ ﺳﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ۀنهم
برای سالک دیگری
ﺑﻬﺸتی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﻬﺮ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ثوﺍﺏ ﺑﻬﺸتی
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﻏﻴﺮﺍﺯﺁﻥ
ﺒﻬﺸﺘﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻜﺎﻟهی
ﺒﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥﻤﻴﺮﺳﻴﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎی
انواع و فصول
نوعی برتر ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﺑﺎ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺯ متولذ
فصل نوعی برتر
بشری ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﺑﺠﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی ﻨﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺯ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥﻋﺎﻣل
ﺭﺍ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺨﺪﻣﺖ ﮔﺬﺍﺭﻯ ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰﺳﺎﻟک ﻮﻋﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻨﻮﻋﻰ
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ نوعی ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺗﺮ ﻭﺩﻳﮕﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰاز
مقامی الهی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 2779 - ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻩ(ﺝ۷ﺹ290 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺘﻌﺮﻳﻒ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﮐﻪ ﺩﻳﺮﻭﺯ ﺭؤﻴﺖ
ﻋﺠیبی ﺪﺍﺷﺘﻢ.
(ﺭﺃﻳﺖ ﺍﻟﺒﺎﺭحة
ﻋﺠﺎﺋﺐ) ﺷﺐ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭؤﻴﺎئی عجیبی
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻡ. ﻭﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻞ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻋﻘلی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
اﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﺎهی
ﻤﺪﺗﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻭ ﺗﺬﮐﺮ
ﻭﺑﺮﺭسی ﺁﻥ ﺑﻤﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺑﺬﻫﻦ
ﻫﻴگ کس ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﺮﺃﻳﺖ ﺭﺟﻠﺎ ﻣﻥ
اﻣّﺘﻰ ﻭﻗﺪ ﺃﺗﺎﻩ
ﻣﻠک اﻟﻤﻮﺕ ﻟﻴﻘﺒﺾ
ﺭﻭﺣﻪ ﻓﺠاءه ﺑﺮﻩ
ﺑﻮﺍﻟﺪﻳﻪ ﻓﻤﻨﻌﻪ
ﻣﻨﻪ ﻭﺭﺃﻳﺖ ﺭﺟﻠﺎ
ﻣﻥ اﻣّﺘﻰ ﻗﺪ ﺑﺴﻄ
علیه ﻋﺬﺍﺏ ﺍﻟﻘﺒﺮ
ﻓﺠاءه ﻭﺿوؤﻩ ﻓﻤﻨﻌﻪ
ﻣﻨﻪ ﻭ ﺭﺃﻳﺖ ﺭﺟﻠﺎ
ﻣﻥ اﻣّﺘﻰ ﻗﺪ ﺍﺣﺘﻮﺷﺘﻪ
ﺍﻟﺸﻴﺎﻃﻴﻦ ﻓﺠاء
ﺫﮐﺮ ﺍﻟﻠﻪ عزّ
ﻭجَلّ ﻓﻨﺠّﺎﻩ
ﻣﻥ ﺒﻴﻨﻬﻢ ﻭﺭﺃﻳﺖ
ﺭﺟﻠﺎ ﻣﻥ اﻣّﺘﻰ
ﻗﺪ ﺍﺣﺘﻮﺷﺘﻪ ﻣﻠﺎﺋکة
ﺍﻟﻌﺬﺍﺏ ﻓﺠاءته
ﺻﻠﺎﺗﻪ ﻓﻤﻨﻌﺘﻪ
ﻣﻨﻬﻢ ﻭ ﺭﺃﻳﺖ ﺭﺟﻠﺎ
ﻣﻥ اﻣّﺘﻰ ﻳﻠﻬﺶﻋﻄﺸﺎ
ﮐﻠّﻤﺎ ﻭﺭﺩ ﺣﻮﺿﺎ
ﻣﻨﻊ ﻓﺠاءه ﺻﻴﺎم
ﺸﻬﺮ ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻔﺴﻘﺎﻩ
ﻭ ﺃﺭﻭﺍﻩ ﻭﺭﺃﻳﺖ
ﺭﺟﻠﺎ ﻣﻦ ﺍﻣّﺘﻰ
ﻭ ﺍﻟﻨﺒﻴّﻮﻥ ﺤﻠﻘﺎ
ﺣﻠﻘﺎ ﮐﻠّﻤﺎ ﺃتی
ﻄﺮﺩ ﻓﺠاء ﺍﻏﺘﺴﺎﻟﻪ
ﻣﻥ اﻟﺠﻨﺎبة ﻓﺄﺧﺬ
ﺑﻴﺪﻩ ﻓﺄﺟﻠﺴﻪ
ﺍلی ﺠﻨﺒﻰ ﻭ ﺭﺃﻳﺖ
ﺭﺟﻠﺎ ﻣﻥ اﻣتی
ﺒﻴﻥ ﻴﺪﻳﻪ ﻇﻠمة
ﻭ ﻣﻦ ﺧﻠﻔﻪ ﻇﻠمة
ﻭﻋﻥ ﻴﻤﻴﻨﻪ ﻇﻠمة
ﻭﻋﻥ ﺸﻤﺎﻟﻪ ﻇﻠمة
ﻭ ﻣﻥ ﺘﺤﺘﻪ ﻇﻠمة
ﻣﺴﺘﻨقعا ﻓﻰ ﺍﻟﻈﻠمة
ﻓﺠاءه ﺣﺠّﻪ ﻭ ﻋﻤﺮﺗﻪ
ﻓﺄﺧﺮﺟﺎﻩ ﻣﻥ
اﻟﻈﻠمة ﻭ ﺃﺧﻠﺎﻩ
ﺍﻟﻨّﻮﺭ ﻭ ﺭﺃﻳﺖ
ﺭﺟﻠﺎ ﻣﻥ اﻣّﺘﻰ
ﻳﮑﻠم اﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﻔﻠﺎ ﻳﮑﻠّﻤﻮﻧﻪ
ﻓﺠاءه ﺻﻠﺘﻪ ﻟﻠﺮﺣﻢ
ﻓﻘﺎل ﻴﺎ ﻣﻌﺸﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
کلّموه ﻓﺎﻧّﻪ
ﮐﺎﻥ ﻮﺍﺻل اﻟﺮﺣمة
ﻓﮑﻠّمه ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻮﻥ
ﻮ ﺻﺎﻓﺤﻮﻩ ﻭ ﮐﺎﻥ
ﻤﻌﻬﻢ ﻭ ﺭﺃﻳﺖ ﺭﺟﻠﺎ
ﻣﻥ اﻣّﺘﻰ ﻳﺘقی
ﻮﻫج اﻟﻨﻴﺮﺍﻥ
ﻮﺷﺮﺭﻫﺎ ﺑﻴﺪﻩ
ﻭ ﻭﺟﻬﻪ ﻓﺠاءته
ﺻﺪﻗﺘﻪ ﻓﮑﺎﻧﺖ
ﻇﻠّﺎﻋلی ﺮﺃﺳﻪ
ﻭ ﺳﺘﺮﺍ ﻋلی ﻮﺟﻬﻪ
ﻣﺮﺩﻯ اﺯ ﺍﻣّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮگ ﺒﺴﺮﺍغ اﻭ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﺟﺎﻥ
اﻭﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭﻟﻰ
(ﺑِﺮّ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ)
ﺍﻭ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪ ﻭﻣﺎنع
اﺯ ﻗﺒﺾ ﺭﻭح ﺸﺪ
(ﺑﺮّ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﻴﺎ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭ ﺩﻋﺎﻯ
آﻧﺎﻥ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﭙﺪﺭ
ﻭﻣﺎﺩﺭ ﺟﺴﻤﺎنی
هستند ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣؤﻤﻦ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﮐثرﺍ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭ ﺩﺷﻤﻥ ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷند
ﮐﻪ ﺑسلوک الهی
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﻭﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ ﺨﺎﻧﻮﺍﺩگی
ﭙﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی اﻳﻦ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻳﻌﻨﻰ (ﺩﻭ ﻭﺍﻟﺪ)
ﻭ ﺩﻭ ﭘﺪﺭ ﻳﺎ ﺩﻭﮐس
ﮐﻪ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﺩﺕ
ﺩﻭم ﻮ ﻣﺠﺪﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﻳکی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴﻨﻰ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺤﺴنی ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ) ﮐﻪﭼﻮﻥ
ﺪﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺘﻮﻓﻴق ﺴﻠﻮک ﺪﺭ
ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
اﻭ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻃﻮل
عمرﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﺷﺨﺺ ﻫﺴﺖ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﮐﻨﺪ. ﺑﺎﺯ ﻣﺮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺍﻣّﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻡ(
ﺍﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥاوم
کننده ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩم ﺮﺍ) ﮐﻪ ﺷﻴﻄﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻮﺣﺸﺖ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ
ﻭﭼﻮﻥ ﺘﺬﮐﺮ ﺧﺪﺍ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩ. (ﭘﺮﻳﺸﺎنی
ﻔﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
اﺣﻮﺍل ﺸﻴﻄﺎنی
اﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻗﺪﻳم
عدم ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﻧﻮعی ﭙﺮﻳﺸﺎنی
ﺸﻴﻄﺎﻥ ﻮ ﺟِﻥ ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﺟﺎﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻔﻮﺫ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ ﺠِﻥ
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺷﻮﺩ (ﻳﻌنی ﺒﺎ ﺫﮐﺮ
ﺳﻠﻮکی اﻳﻥ ﻤﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍنی اﺧﺮﺍج
گرﺩﺩ) ﻭﺑﺎﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺍﺑﻠﻴس ﻭﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻤﮑﺎﺗﺐ ﻣﺬﻫبی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ سلوک ﺩﻳنی
ﺮﺍ ﺁﺷﻔﺘﻪ ﻭ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎتی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺒﺬﮐﺮ ﺧﺪﺍ
ﻳﻌنی سلوک
الهی ﻮ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﺍثرﺍﻫﺮﻳﻤﻥ
ﻮ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭﺣتی
ﻨﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯﺑﻴﻦ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍ ﻳﻌنی
ﺘﺬﮐﺮ ﻭﻳﺎﺩ ﺁﻭﺭﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘت
و ﺬﮐﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺪﺭ ﺫﻫﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﺩﺭﻫﻨﮕﺎم
عباﺩﺕ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺪﻓﻊ ﺷﺮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺑﺎﺯ
ﻣﺮﺩﻯ اﺯ ﺍﻣّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪ ﻋﺬﺍﺏ
ﻗﺒﺮ ﺍﻭﺭﺍ ﺭﻧج
ﻤﻴﺪﺍﺩ ﻭ ﻭﺿﻮﻯ
اﻭﺭﺍ ﺩﻳﺪم که ﺑﮑﻤک
اﻭ ﺭﻓﺖ ﻭﻣﺎنع
اﺯ ﻓﺸﺎﺭ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
(ﻭﺿﻮﻯ انسان ﺒﺮﺍﻯ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
سلوک الهی اﺳﺖ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﻭﺿﻮ(ﻭﻯ
ﺴﻮ) ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻠﻔﻈ
ﻔﺎﺭسی ﺒﺎ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻭ (ﺿوء ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﻭﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻘﺒل
اﺯ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻄﻮﺭ ﻭﺍﺿح
ﺪﺭ ﺫﻫﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯﻓﺸﺎﺭ ﻗﺒﺮ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻘﺒﺮ ﺗﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﻤﺸﻤﻮل ﻔﺸﺎﺭ ﺭﻭح
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻥ ﻔﺸﺎﺭ ﻭ ﮔﺮﻓﺘگی
اﺯ ﺭﻭح اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
پیر ﺴﺎﻟک ﻮﻳﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ کسب ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﮑﻤک هر ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﻣﺮگ ﻘطعی ﻮ ﺩﺭﻣﺮگ
ﻘﺒل اﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﮑﻤﻚ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺮﺳﺪ). ﻮ
ﺭﺃﻳﺖ ﺭﺟﻠﺎ ﻣﻥ
اﻣّﺘﻰ ﻗﺪ ﺃﺧﺬﺗﻪ
ﺍﻟﺰﺑﺎﻧیة ﻣﻥ
کلّ ﻣﮑﺎﻥ ﻓﺠاءه
ﺃﻣﺮﻩ ﺑﺎﻟﻤﻌﺮﻭﻑ
ﻭ ﻧﻬﻴﻪ ﻋﻥ اﻟﻤﻨﮑﺮ
ﻓﺨﻠّﺼﺎﻩ ﻣﻥ ﺒﻴﻨﻬم
ﻮﺟﻌﻠﺎﻩ مع ﻤﻠﺎﺋکة
ﺍﻟﺮﺣمة ﻭ ﺭﺃﻳﺖ
ﺭﺟﻠﺎ ﻣﻥ اﻣّﺘﻰ
ﺟﺎثیاﻋلی ﺮﮐﺒﺘﻴﻪ
ﺑﻴﻨﻪ ﻭ ﺑﻴﻥ ﺮﺣمة
ﺍﻟﻠﻪ ﺣﺠﺎﺏ ﻓﺠاءه
ﺣُﺴﻥ ﺨُﻠﻘﻪ ﻓﺄﺧﺬﻩ
ﺑﻴﺪﻩ ﻓﺄﺩﺧﻠﻪ
فی ﺮﺣمة ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺭﺃﻳﺖ ﺭﺟﻠﺎ ﻣﻥ
اﻣّﺘﻰ ﻗﺪ ﻫﻮﺕ
ﺻﺤﻴﻔﺘﻪ ﻗِﺒل
ﺸﻤﺎﻟﻪ ﻓﺠاءه ﺧﻮﻓﻪ
ﻣﻥ اﻟﻠﻪ عزّ ﻭجَلّ
ﻓﺎﺧﺬ ﺻﺤﻴﻔﺘﻪ
ﻓﺠﻌل ها ﻓﻰ ﻳﻤﻴﻨﻪ
ﻭ ﺭﺃﻳﺖ ﺭﺟﻠﺎ ﻣﻥ
اﻣّﺘﻰ ﻗﺪ ﺧﻔّﺖ
ﻣﻮﺍﺯﻳﻨﻪ ﻓﺠاءه
ﺃﻓﺮﺍﻃﻪ ﻓثقلوﺍ
ﻣﻮﺍﺯﻳﻨﻪ ﻭ ﺭﺃﻳﺖ
ﺭﺟﻠﺎ ﻣﻥ اﻣّﺘﻰ
ﻗﺎﺋﻤﺎﻋلی ﺸﻔﻴﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻓﺠاءه ﺭﺟاءه
ﻣﻦ ﺍﻟﻠﻪ عزّ ﻭ
جَلّ ﻓﺎﺳﺘﻨقذه
ﻣﻥ ﺬﻟﻚ ﻭ ﺭﺃﻳﺖ
ﺭﺟﻠﺎ ﻣﻥ اﻣّﺘﻰ
ﻗﺪ ﻫﻮﻯ فی اﻟﻨﺎﺭ
ﻓﺠاءﺘﻪ ﺩﻣﻮﻋﻪ
ﺍﻟتی ﺒﮑی ﻤﻥ ﺨﺸیة
ﺍﻟﻠﻪ ﻓﺎﺳﺘﺨﺮﺟﺘﻪ
ﻣﻥ ﺬﻟﻚ ﻭ ﺭﺃﻳﺖ
ﺭﺟﻠﺎ ﻣﻦ ﺍﻣّﺘﻰ
ﻋلی اﻟﺼّﺮﺍﻁ ﻳﺮﺗﻌﺪ
ﮐﻤﺎ ﺗﺮﺗﻌﺪ ﺍﻟﺴّﻌفة
فی ﻴﻮک ﺮﻳح عاﺻﻒ
ﻓﺠاءه ﺣُﺴﻦ ﻇﻨّﻪ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﻓﺴﮑّﻥ
ﺮﻋﺪﺗﻪ ﻭ ﻣضی
علی الصرﺍﻁ ﻭﺭﺃﻳﺖﺭﺟﻠﺎ
ﻣﻥ اُﻣّﺘﻰ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺼّﺮﺍﻃ ﻴﺰﺣﻒ
ﺃﺣﻴﺎﻧﺎ ﻭ ﻳﺤﺒﻮ
ﺃﺣﻴﺎﻧﺎ ﻭ ﻳﺘﻌﻠق
ﺃﺣﻴﺎﻧﺎ ﻓﺠﺎٴﺘﻪ
ﺻﻠﺎﺗﻪ ﻓﺄﻗﺎﻣﺘﻪ
ﻋلی ﻘﺪﻣﻴﻪ ﻭ ﻣضی
علی اﻟﺼّﺮﺍﻁ ﻭ
ﺭﺃﻳﺖ ﺭﺟﻠﺎ ﻣﻥ
اﻣّﺘﻰ ﺍﻧﺘهی
اﻟﻰ ﺃﺑﻮﺍﺏ ﺍﻟﺠتّة
ﮐﻠّﻤﺎ ﺍﻧﺘهی
الی ﺒﺎﺏ ﺍﻏﻠق ﻘﺪﻭﻧﻪ
ﻓﺠاءته ﺷﻬﺎﺩة
ﺃﻥ ﻠﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺻﺎﺩﻗﺎ ﺑﻬﺎ
ﻓﻔﺘﺤﺖ ﻟﻪ ﺍﻟﺄﺑﻮﺍﺏ
ﻭ ﺩﺧل اﻟﺠنّة ﻭﻣﺮﺩﻯ
(سالک با
اراده) ﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻣّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
عذﺍﺏ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻮﺣﺸﺖ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺻﻠﺎﺕ ﺍﻭ ﺑﺪﺍﺩﺵ
ﺭﺳﻴﺪ (ﻭﺣﺸﺖ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺍﺣﻮﺍل ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺩﺭ ﺍﻏﺎﺯ ﮐﺎﺭﺵ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻭﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ ﺑآﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ (ﺻﻠﺎﺕ)
ﺍﻭﺑﮑﻤک اﻭ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺻﻠﺎﺕ ﻳﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
سلوک الهی ﻮﻫﻤﺎﻥ
ﺻِﻠِﻪ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺻِﻠﻪ ﺭَﺣِم ﻮ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺍﺋم ﺒﺎ ﭘﻴﺮ
الهی کمک ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﻫﺮ ﻣﺸﮑل ﺮﻭﺍنی
ﻮ ﻓﮑﺮﻯ ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﻣﺮﺗفع ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺍﺭﺍم گیرﺩ. ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻟﻪ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺒﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ ﺮﻭﺣی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
هستند ﮐﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺘﺮ ﻭﺑﻤﺮﻭﺭکم
ﺸﺪﻩ ﺗﺎﺑﺂﺭﺍﻣﺶ
ﻭﻳﻘﻴﻦ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻥ ﻮﺣق اﻟﻴﻘﻴﻦ
ﮔﺮﺩﺩ) ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺩﻯ(
راجل ره رو) اﺯ ﺍﻣّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪ ﺳﺨﺖ
ﺗﺸﻨﻪ ﺑﻮﺩ ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺑﻬﺮ ﺣﻮﺽ ﻭﻣﻨبع
ﺁﺑﻰ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﺪ
ﻭ ﻣﺎﻧﻊ ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻳﺪ. ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺁﻣﺪ
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺳﻴﺮﺍﺏ
ﮐﺮﺩ (ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﻣﺎنع
ﺁﺏ ﺧﻮﺭﺩﻥ اﺳﺖ
ﻭلی اﻳﻥ ﻤﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
(ﺭﻣﺾ) ﭼﺸم ﻮ ﻭَﺭَﻡ
ﺁﻥ ﻮ ﺍﺷک ﺮﻳﺰﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﻠﻮﻙ
و ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩفع
هر ﺗﺸﻨﮕﻰ ﺍﻋم
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻋﻘل
ﻮ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ)
ﻭﻣﺮﺩﻯ ﺮﺍ ﺍﺯﺍﻣّﺖ
( اوم کننده )ﺧﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻡ (ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺪﺍم گوﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺗﻔﮑﻴک
ﻮﺗﻘﺴیم کرﺩﻩ ﻭﺭﺍﻩ
ﺭفع ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤگی اﻳﻥ ﺮﺍﻩ
ﺣﻠﻬﺎ سلوک
الهی اﺳﺖ) ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺣﻠﻘﻪﻫﺎئی
ﺒﻮﺟﻮﺩ می آﻭﺭﻧﺪ
(ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﻃﺮﻳﻘتی
مناسب زمان اﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﮔﺮﻭهی
عظیم ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
آن ﻄﺮﻳﻘﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
آن ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺣﻠﻘﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ هستند ﮐﻪ
ﺣتی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺁﻧﺎﻥ ﺒﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
هستند) ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﻬﺮ
ﺣﻠﻘﻪﺍﻯ اﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻧﺰﺩﻳک ﻤﻴﺸﺪ ﮐﻪﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻠﺤق ﺸﻮﺩ ﻃﺮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ ﻭلی
عاﻗﺒﺖ ﻏﺴل ﺠﻨﺎﺑﺖ
ﺍﻭ ﺑﺪﺍﺩﺵ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺍﻭﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ
ﻭﮐﻨﺎﺭ ﻣﻥ ﻨﺸﺎﻧﺪ(ﻏﺴل
ﺠﻨﺎﺑﺖ ﺭﻓﻊ ﺍثاﺭ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍنی اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍنی
ﺒﻬﺮ ﺷﮑل ﻮﻫﺮ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺁﻥ ﻣﺎنع کاﺭ
الهی ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻏﺴل
ﺠﻨﺎﺑﺖ ﻳک ﺘﻮﺑﻪ
ﻣﺠﺪﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ
ﻭ ﭘﺎﻙ ﺷﺪ ﻭﺑﺎ
سلوک الهی اﻳﻥ
ﭙﺎکی ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ
ﮐﻨﺎﺭ ﻣﺤﻤﺪ می
ﻨﺸﻴﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺣﻠﻘﻪﻫﺎﻯ اﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی هم ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﻣﺮﺩﻯ اﺯ
ﺍﻣّﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻡ
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ ﺗﺎﺭﻳک
ﻮ ﭘﺸﺖ ﺳﺮﺵ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﻭﺭﺍﺳﺖ ﻭﭼﭗ ﺍﻭ
ﺩﺭﺗﺎﺭﻳﮑی ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ. (ﺟﻬل
کاﻣل ﻮﻋﺪم ﻨﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻳﺎ ﻫﺪﺍﻳتی
اﻟﻬﻰ ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺮﺍﻩ ﭼﺎﺭﻩﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ. ﻭﺣتی
اﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺘﺎﺭﻳکی ﭙﺸﺖ ﺳﺮ
ﺩﺭ ﺭَﺣِم ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺪﺭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ) ﻭ ﺯﻳﺮ ﭘﺎﻳﺶ
ﻧﻴﺰﻣﺮﺩﺍبی اﺯ
ﺗﺎﺭﻳک ﺒﻮﺩ ﻭلی
ﺤج اﻭ ﻭﺣج
عُمره ﺍﻭ ﺑﺪﺍﺩﺵ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯﺗﺎﺭﻳکی
ﻨﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺩﺍﺧل
ﺮﻭﺷﻨﺎئی گرﺩﻳﺪ
(ﺣج ﻤﮑﻪ ﻭﺣج
عمره ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻤﺎﻳﺶ
ﻣﺎﺩﻯ ﺤج ﺃﮐﺒﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻫﺮﺣچ
عمره ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک اﺯ
ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ ﻭ ﮐﺎﺭﺵ
ﺗﻤﺎم ﺸﻮﺩ. ﻭﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻭﺭﺍ ﺭﻭﺷﻥ
کند) ﻭﻣﺮﺩﻯ ﺮﺍ
ﺍﺯﺍﻣّﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻡ
ﮐﻪ ﺑﺎﻣؤﻤﻨﺎﻥ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭلی
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺎﻭﻯ ﺼﺤﺒﺖ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺻﻠﻪ
ﺭﺣم اﻭ ﺑﺪﺍﺩﺵ
ﺭﺳﻴﺪ (ﺻﻠﻪ ﺭﺣم
ﺒﺎ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﺸﺨﺺ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻥ
اﻭ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی
اﻳﻥ ﺼﻠﻪ ﺭﺣم ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﺗﺼﺎل
ﺪﺍﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻣؤﻤﻨﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﻋﺘﻨﺎئی
ﺒﮑسی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻐﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
کاﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﺸﺨﺺ ﻣﺘﺼل
ﺒﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﻓﺮﺻﺖ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ) ﺳﭙس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﮐﻪ ﺻﻠﻪ
ﺭﺣم اﻭ ﺑﻤؤﻤﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﮔﻔﺖ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﭙس ﺑﺎ ﺍﻭ ﺻﺤﺒﺖ
ﺑﮑﻨﻴﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺻل
ﺮﺣم ﺪﺍﺭﺩ (ﺍﻭ ﻧﻴﺰﻣؤﻤﻥ
ﻮﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻴﺪ)
ﻭﻟﺬﺍ ﻣؤﻤﻨﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻯ ﻤﺼﺎﻟﺤﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻧﺪ
ﻭﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
(ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭعزّﻟﺖ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺟﺰ ﺑﺎ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
اﻳﻤﺎنی ﺨﻮﺩ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎﺑﻬﻤﻪ
ﮐﻤک ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﻫم کمک ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ)
ﻭ ﻣﺮﺩﻯ ﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻣّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪ ﺳﻌی
ﺪﺍﺭﺩ ﺍﺯ ﺷﻌﻠﻪﻫﺎﻯ
اﺗﺶ ﺩﻭﺭ ﮐﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺷﻌﻠﻪﻫﺎی ﺁﺗﺶﺭﺍ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺻﺪﻗﻪ ﺍﻭ
ﺑﺪﺍﺩ ﺍﻭ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻳﻪﺍﻯ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﺴﺮﺵ ﺷﺪ ﻭﭘﺮﺩﻩﺍﻯ
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭ ﮔﺮﺩﻳﺪ (ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺼﺪﻗﻪ ﺍﻧﺪﻙ
ﭘﻮل ﺒﻔﻘﻴﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍثبات ﺻﺪق
ﺴﻠﻮک ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ اﻭ ﺑﺎ ﭘﻴﺮالهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ سلوک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪﻫﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﺮﻓﻊ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﺩﻳﻥ
ﻮ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ
همگاﻥ اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺳﺎﻟک
ﺘﻤﺮﻳﻥ ﻮ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﺍثباﺕ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺻﺪق ﺴﻠﻮکی
ﺒﮑﻨﺪ. ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻳکی اﺯ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﻭ ﺑﺮﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎﺭ ﺳﺨتی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﮑﻤﻚ
ﺁﻥ ﺳﺒک ﻜﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﺑﺨﺖ ﺗﺮﻳﻦ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺟﺰ ﺭﻓﺎﻩ ﻭ ﺍﺳﺎﻳﺶ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﺑﺎﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ ﻭ ﻣﺮﺩﻯ
اﺯ ﺍﻣّﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻡ
(ﻣﺮﺩ ﻳﺎ ﺭﺍجَلّ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥﺮﺍﺟل
ﻮ ﺭﻩﺭﻭو با
اراده ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺘﺼﺪﻯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﺮﺟﺎئی
ﻤﻴﮕﺮﻓﺘﺘﻨﺪ. ﻭلی
اﻣﺮ ﺑﻤﻌﺮﻭﻑ ﻭﻧهی
اﺯ ﻣﻨﮑﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﻠﺎصی اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﺩ. ﻭ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺮﺣﻤﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ
(ﺍﻣﺮ ﺑﻤﻌﺮﻭﻑ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﺑﻨﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪﺣق ﻤﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﻧﻴﮑﻮ
ﺁﻭﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺮ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
الهی ﻮ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
هاﻯ ﺒﺮ ﺣﺴﺐ ﻋﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻧﻬﻰ ﺍﺯ ﻣﻨﮑﺮ
ﺑﮑﻤک ﺸﺨﺺ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ (ﺯﺑﺎﻧﻴﻪ)
ﻳﺎ ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ ﺑﺪﺳﺘﺎﻥ
ﺠﻬﻨم ﻨﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﻳﻥ ﺘﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﺑﺪﺳﺘﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
هستند ﮐﻪ ﮔﻠّﻪ
ﻫﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی ﺮﺍ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻧهی
اﺯﻣﻨﮑﺮ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
تنها ﮐﺎﺭ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺴﺎﻟک ﻤﻴﺪﻫﺪ)
ﻭﻣﺮﺩﻯ اﺯ ﺍﻣّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪ ﺭﻭﻯ
ﺯﺍﻧﻮﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺰﻣﻴﻥ
اﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭ ﺑﻴﻥاﻭ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺮﺣﻤﺖ
ﭘﺮﺩﻩﺍﻯ هست .( ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺭﺣﻤﺖ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺑﺨﺶ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی هستند. ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﺮی ﺒﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ کسی ﻣﻴﺴﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭﺍﻟﺘﻤﺎس
ﻭ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺗﺴﻠﻴم
ﻤﺮگ اﺳﺖ ﻭلی ﻤﻮﻓق
ﺒﺪﺍﻥ ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ) ﻭلی
ﺤُﺴﻥ ﺨُﻠق اﻭ ﺁﻣﺪ
ﻭﺩﺳﺖ ﺍﻭﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ
ﻭﺩﺍﺧل ﺮﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍ
ﮐﺮﺩ (ﭘﻴﺮﻯ
الهی اﻭﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺩ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﺎﻧﺪ) ﻭﮐسی
اﺯ ﺍﻣّﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻡ
ﮐﻪ ﺻﺤﻴﻔﻪ ﺍﻋﻤﺎل
اﻭ ﺑﺪﺳﺖ ﭼﭗ ﺍﻭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺳﻘﻮﻃ ﻮﻫﻮﺍر
ﻭ ﺁﻭﺍﺭ ﻭ ﻧﺎ ﺑﻮﺩﻯ
ﺒﻮﺩ ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﭼﭗ ﻣﺎﺩﻯ ﻮﺟﻬﻨمی
اﻭ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺗﺮس ﺧﺪﺍﻯ
اﻭ ﺑﮑﻤک ﻮﻯ ﺮﺳﻴﺪ
ﻭﺻﺤﻴﻔﻪ ﺍﻋﻤﺎل
اﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﭼﭗ
ﻭﻯ ﺒﺪﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﺍﻭ ﺩﺍﺩ (ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﺒﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﺒﻠﺎ ﺟﻬﻨمی ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺍﻳﻦ (ﺣُﺴﻥ ﺨُﻠﻖ)
ﺑﺎ ﻣﺮﺩم ﻨﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺣُﺴﻥ اﺧﻠﺎق
ﻮ ﺧﻠﻘﺖ آفرینش
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ الهی ﺘﺎﺯﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
سلوک الهی ﺒﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭﻣﺮﺩﻯ
ﺮﺍ ﺍﺯﺍﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﻳﺪم که ﺮﺍﺯﻭﻯ
اﻭ ﺳﺒک ﺒﻮﺩ (ﻧﻴکی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻦ ﮐﻪ ﺩﺭﻣﺤﺸﺮ
ﺍﻳﻥ ﺘﺮﺍﺯﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﻟﻰ (إﻓﺮﺍﻁ)
ﺍﻭ ﺑﺪﺍﺩ ﺍﻭ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﮐﻔّﻪ ﺗﺮﺍﺯﻭﻯ
اﻭ ﺳﻨﮕﻴﻥ ﺸﺪ ( ﺍﻓﺮﺍﻃ
هماﻥ ﻔﺮﻃﻠبی ﻮ
ﻓﺮﺟﻮئی ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻭ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺗﺎﺟﻬﺎﻯ
الهی ﺒﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ
ﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﺎﺝ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺑﺮﺩﻟﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻓﺮﺍﻃ ﺰﻳﺎﺩﻩ
ﺭﻭﻯ ﺪﺭ ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮﻙ ﻭﺗﻤﺎم ﻮﻗﺖ
ﺑﻮﺩﻥ ﮐﻪ ﺑﺎﮐﻴﻔﻴتی
ﺪﺭﺳﺖ ﮐﻤﻴّتی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ) ﻭﻣﺮﺩﻯ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻣّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻟﺒﻪ
ﮔﻮﺩﺍل ﺠﻬﻨم اﻳﺴﺘﺎﺩﻩ
ﻭ ﺭﺟﺎء ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﺍﻭ ﺑﺪﺍﺩﺵ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺳﻘﻮﻃ ﺪﺭ ﺟﻬﻨم
ﺪﺍﺩ. (ﻫﺮکس ﻫﻤﻴﻥ
ﻮﺿﻌی ﺮﺍ ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﮕﺮ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻜﺎﻟهی
ﻮ ﻭﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺸﻮﺩ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﺮﺩﻯ ﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻣّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪﻋﻤﻠﺎ
ﺳﻘﻮﻃ ﺪﺭﮔﻮﺩﺍل
ﺠﻬﻨم ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺖ
ﻭﺍﺷﮑﻬﺎﻯ اﻭ ﺍﺯ
ﺗﺮس ﺧﺪﺍ ﺑﺪﺍﺩ
ﺍﻭ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﮔﻮﺩﺍل ﺁﺗﺶ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻭﺭﺩ ( ﺍﮔﺮ
ﮐسی ﺴﺎﻟک الهی
ﺸﻮﺩ ﺳﻘﻮﻃ اﻭ ﺩﺭ
ﮔﻮﺩﺍل ﺮﺣم ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪگ ﭙﺮﻋﺬﺍﺏ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﺷﻚ
ﺍﺯ ﺗﺮس ﺧﺪﺍ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟک ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ. ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺴﺮﮐﺶ ﺑﺮ ﺃﻣﺮ ﺧﺪﺍ
ﭼﺮﺍ ﺍﺷک ﺪﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭ تَرس ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﻳﺰﻧﺪ.
ﺗﺮس ﻭ ﻭﺣﺸﺖ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻧﻘﺶ ﻣﻬﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﻟﺘﻤﺎس ﻭ ﺗﻮﺳل
اﻭ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻤﻴق
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ) ﻭ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻣّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﻯ ﺼﺮﺍﻃ
ﺪﻳﺪﻡ ﮐﻪ ﻣﻴﻠﺮﺯﻳﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺮﮒ
ﻧﺨل ﺨﺮﻣﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﺑﺎﺩ ﺗﻨﺪﻯ ﻣﻴﻠﺮﺯﺩ
ﻭلی ﺤُﺴﻥ ﻈﻥّ
اﻭ ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺪﺍﺩﺵ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﺯ ﺭﻭﻯ ﺼﺮﺍﻃ ﺒﮕﺬﺭﺩ.
(ﺻﺮﺍﻃ ﭙُلی ﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﻭﺑﻬﺸﺖ ﮐﻪ
ﺯﻳﺮ ﭘﺎﻳﺶﺟﻬﻨم
اﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﮐسی ﺪﺭﺁﻥ
ﺒﻴﻔﺘﺪ. ﭘُﻠﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺮخی ﭽﻮﻥ
ﻤﻮ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺮخی
ﭽﻮﻥ ﺠﺎﺩﻩﺍﻯ ﭙﻬﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺣتی
ﺒﺮﺧﻰ ﻧﻴﺰ ﭘﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺒﺮﻭﻯ ﺁﻥ ﻨﻤﻴﺨﻮﺭﺩ
ﻭ ﭼﻮﻥ ﭙﺮﻧﺪﻩ ﻃﻴّﺎﺭ
ﺍﺯ ﭘل ﺼﺮﺍﻃ ﻤﻴﮕﺬﺭﻧﺪ.
ﻭلی اﻳﻦ ﺻﺮﺍﻁ
ﻳﺎ ﺍﺳﺘﺮﻳﺖ ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺍﻳﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍﻩ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﻃﺮﻳق ﻮ ﺭﺍﻩ ﻭﺳﺒیل
ﺨﺪﺍ ﺩﺭ سلوک
الهی که ﺑﺮخی ﺮﺍﺣﺖ
ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﭼﻮﻥ
عاﺷق هستند ﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﮐُﻨﺪ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﺘﺮﺩﻳﺪﻫﺎﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺮخی ﭽﻨﺎﻥ ﻘﻠّﺎﺏ
ﮔﻴﺮ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺣﺮﮐتی
ﺒﭙﻴﺶ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺮﺯﺵ ﺍﻧﺪﺍم
ﺘﻥ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﻠﺮﺯﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ ﭙﺮ
ﻃﻮﻓﺎﻥ ﻮ ﭘﺮ ﺑُﺤﺮﺍﻥ
که ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﺣُﺴﻥ ﻈﻥ ﺒﺨﺪﺍ
ﺍﻣﻴﺪ ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﺮس ﺍﺯ ﻣﻮﺍنع
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺑﺎ ﺣُﺴﻥ ﻈﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺤﺴﻴﻥ ﻮ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺗﺼﻮﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮﺍﺯ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ اﺯ ﺍﻣﻮﺭالهی
اﺳﺖ) ﻭﻣﺮﺩﻯ ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺍﻣّﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻡ
ﮐﻪ ﺭﻭﻯ ﺼﺮﺍﻁ ﮔﺎهی
ﺴﻴﻨﻪ ﺧﻴﺰ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﮔﺎهی
ﭽﻮﻥ کوﺩک ﺸﻴﺮ
ﺧﻮﺍﺭ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭﮔﺎهی ﻨﻴﺰ ﮔﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭلی ﺼﻠﻮﺍﺕ
ﺍﻭ ﺑﺮ ﻣﻦ ﺑﮑﻤک
اﻭ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺳﺮﭘﺎ ﮐﺮد ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺮﺻﺮﺍﻃ
ﺮﺍ ﺩﻧﺒال کرﺩ
(ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﻋﺎﻯ ﺴﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
ﻄﻠﺐ ﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
الهی اﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻣﻌﺮفی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﻳک اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺤق
قطعی اﻭ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺑﻤﻴﺮﺩ ﻭﻳﺎ ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﻭ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺠﺮﻳﺎﻥ
ﺪﺭ ﺭؤﻴﺎ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮک ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻧﻴﺎﺯ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﮑﻤک ﺠﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺯ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﭽﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺻﻠﺎﺕ ﺧﺪﺍ
ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺁل
اﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻨﺪ ﻳﺎ
ﺩﻋﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ کاﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ) ﻭﻣﺮﺩﻯ ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺍﻣّﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻡ
ﮐﻪ ﺑﺪﺭوازه ﻫﺎﻯﺒﻬﺸﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ ﺍﻥ
ﺪﺭ ﺑﺮﻭﻳﺶ ﺑﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺸﺪ ﻭﺷﻬﺎﺩﺕ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺫﮐﺮ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻭﮐﻪ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻤک ﻜﺮﺩ ﻭﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺸﺖﻫﺎ ﺑﺮﻭﻳﺶ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺸﺪ. ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺸﺖ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻮﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی
هستند. ﮐﻪ ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺩﺭﻯ ﺘﻮ ﺩﺭ ﺗﻮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺸﻤﻴﻥ ﺪربّ
ﺑﻬﺸﺖ برای
انسان سالک
بشری ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﺑﻬﺸﺖ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم اﺯ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎو
تجلّیات ﭼﻮﻥ یک
ﺃﺟل ﻮ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم اﺯﺳﺎﻟﻚ
یک عقل ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﻳﮋﻩﺍﻯ ﺭﺍ ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﻮﻃﺮﺯ
ﺗﻔﮑﺮ ﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﺩﺭﻫﺎﻯ ﺑﻬﺸتی
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻭﺫﮐﺮ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﺬﮐﺮ ﺭﺍ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﺷﺮک ﻛﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ ﺬﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻮﺍﻣثال
ﺁﻥ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻭ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﺣﺎﻟﺖ بی
ﺨﺒﺮﻯ اﺯﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﺫﮐﺮ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺫﮐﺮﻯ که ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻠﻮکی ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮﮐس ﺍﻳﻥ اﺫﮐﺎﺭ
ﺭﺍ ﮐﻠﻴﺪ ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻥ
ﺪﺭﻫﺎﻯ ﺒﻬﺸﺖ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻮ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﻮﺭﻭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ(ﺩﻭﻧﻪ) ﻳﻌتی
غیر ﺍﺯ ﺍﻭ ﻳﻌنی
ﺪﺭﻫﺎﻯ ﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺎﺯ ﺑﺎﺷﺪ
ﭼﻮﻥ ﻨﻮﺑﺖ ﺑﺎﻳﻦ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺑﺴﺘﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﺳﺘثناءا
ﺍﻭ ﻣﺤﺮﻭم اﺳﺖ.
(ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺍﻳﻥ ﺬﮐﺮ)
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻴﺎﻥ ﺒﺰﺑﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ الهی ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
ﺬﮐﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺍﺷﺖ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﺒﺨﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺗﺼﻮﺭ
ﺷﺮک هم ﻨﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث 2780 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ291ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: اﺭﺽ
ﺍﻟﻘﻴﺎمة ﻧﺎﺭ
ﻣﺎﺧﻠﺎ ﻇِلّ اﻟﻤؤﻤﻥ
ﻔﺎﻥ ﺼﺪﻗﺘﻪ ﺗﻈﻠّﻪ
ﺯﻣﻴﻥ ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﺁﺗﺸﻴﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ ﻣؤﻤﻥ
ﺨﻨکی ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻮﻯ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺩ ﺍﺯﺳﺎﻳﻪ ﺍﻭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
( ﺍﻳﻥ ﻘﻴﺎﻣﺖ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻧﻪ ﺣﻀﻮﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤؤﻤﻥ هست ﻭﻧﻪ ﺳﺎﻳﻪ
ﺍﻭﺑﺪﻭﻥ ﺪﻟﻴل
ﺠﺒﺮﺍﻥ گناﻫﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﻘﻴﺎﻣﺖ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻘﻴﺎﻣتی
ﺒﺮﭘﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺍغ ﻮ ﭘﺮ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭ ﭘﺮﻋﺬﺍﺏ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮک ﺼﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
الهی ﺨﻮﺩ ﺟﺎﻯ
اﻣنی الهی ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻧﻴﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻭﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺒﺪﺗﺮ ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺳﺎﻳﻪ واقعی ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮفی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺳﺎﻳﻪ ﺍﻭ ﺳﺎﻳﻪ
ﺟﺴﻤﺎنی ﻨﻴﺴﺖ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﮐﻪ ﺳﺎﻳﻪ
ﻋﻘﻠﺎنی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮالهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣؤﻤﻥ ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻫﺮ ﺍﻭک کرﺩﻩ ﻭﮐﺎﻣل
الهی ﺸﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪﮔﺎهی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺣﺎل ﺴﻠﻮﻙ ﻧﻴﺰ
ﻣؤﻤﻥ ﻴﺎ ﺍﻣّﺖ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

حدیث 2381 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ286 ﺑﺤﺎﺭ)
ﻭ ﺍﺯ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺭﻭم
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ ﻤﺠتبی
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ ﺍﺭﻭﺍح
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ کجا ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ؟
(ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺭﻭﻣﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﮐﺎﻣلی
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﻧﻤﻮﺩﻩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭالهی
ﺪﺭ ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻳﻥ کاﻣل ﻨﺴبی
ﻤﺴﻴحی ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴک عضو ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻨک
اﻭ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﮐﺴﺐ
ﻳﻘﻴﻦ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
اﻣﺎم ﺤﺴﻦ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺘﻤﺎم ﺮﻭم ﺸﺮقی
ﺮﺍ ﺍﺷﻐﺎﻝ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻯ
ﺮﻭم غربّی ﺪﺭ ﺍﻳﺘﺎﻟﻴﺎ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺣﻤﻠﺎﺕ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻥ ﮋﺭﻣﻦ
ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ. ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
کشیشاﻥ ﻮ ﺭﺟﺎل
ﻤﺬﻫبی قشری ﭙﺎﭖ
ﻭ ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ
(ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﻔﻘﻴﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻰ) ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ سلوک ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮ ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢ
فارقلیط دوم
مسیح ﻭﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺴﻴحی ﻮ ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﻧﻴﺰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
عیسی ﻤﺴﻴﺢ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭلی هرﮔﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭘﻨﺠﻤﻴﻥ
ﻮ ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻋﻴﺴی ﻤﺴﻴﺢ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻤﺴﻴﺤﻰ
ﻗﺒل اﺯ ﺑﻌثت ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺎﺷﻒ قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻗﺎﺋم ﻨﻤﻰ
ﺭﺳﻨﺪ. ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺍﻳﻥ اﺣﻮﺍل ﻨﻴﺰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﻭلی
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﻧﺎﺩﺭ ﺑﺎﻳﻥ
ﺪﺭﺟﻪ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ
اهل کتاب ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺼﺎﺩق
ﻮ ﻋﺎﻣل ﺒﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺤﺪّ ﺍﮐثر ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰم ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭلی
ﻤﺄﻣﻮﺭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻴک کاﻣل الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﭼﻨﻴﻥ
کاﻣل ﻤﺄﻣﻮﺭ ﺷﺪﻩ
ﻳﻚ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺭﻭٴﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﺴﻰ ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻣﺮﻯ ﺘﺤﻘﻴقی
ﻮ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﻨﺎﻣﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻥ ﺪﺭ ﭘﺎﺳخ ﭙﺎﺩﺷﺎﻩ
الهی ﺮﻭم ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺘﺠﺘمع عند ﺻﺨﺮة
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪّس
فی ﻠﻴلة ﺍﻟﺠمعة
ﻭﻫﻮ ﻋﺮﺵ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺄﺩﻧﻰ ﻣﻨﻬﺎ
ﻳﺒﺴﻄ اﻟﻠ ﻪﺍﻟﺄﺭﺽ
ﻭ ﺍﻟﻴﻬﺎ ﻳﻄﻮﻳﻬﺎ
ﻭ ﺍﻟﻴﻪ ﺍﻟﻤﺤﺸﺮ
ﻭﻣﻨﻬﺎ ﺍﺳﺘﻮﻯ
ﺮﺑّﻨﺎ ﺍلی اﻟﺴﻤاء
ﻮ ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة ﺍﺭﻭﺍح
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ ( اوم
کننده) ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ
ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭﺳﻨگ ﺒﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس ( در
مثالهای
مفهوم مسیحیان
) ﺩﺭ ﻳﻚ ﺷﺐ ﺟﻤﻌﻪ
ﺟﻤﻊ
(شهودنهائی
سالک ) ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭبّانی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺒﺒﻌﺪ ﺯﻣﻴﻥ
ﻤﻨﺒﺴﻄ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺩﺭ ﺁﻥ ﻨﻴﺰ ﺯﻣﻴﻥ
ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ (ﺗﺎ) ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻨﻘﻄﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ربّ ﻣﺎ
ﻭ ﻣﻠﺎﺋک اﻭ ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ
ﺮﻓﺘﻪ ﻣﺴﺘﻘﺮ ﺷﺪﻧﺪ.
(ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪس ﺍﻭﺭﺷلیم
ﺪﺭ ﻓﻠﺴﻄﻴﻦ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﻤﺤﻘق
ﻤﺴﻴﺤﻰ ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﻮ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﻣﺎم ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪس
ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ اﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ ﺑﺨﺎﻭﺭ
ﻣﻴﺎﻧﻪ. ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻳﺎ ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺍﻥ
ﺁﺯَﺭ ﻭﻧﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺗﻮﺭﺍﺕ (ﺗﺎﻟِﺢ)
ﮐﻪ ﭘﺪﺭ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪس
ﺯﻣﺎﻥﺪﺭﺍﺯﻯ ﻘﺒﻠﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ یهود و
مسیحیان ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻧُﺪﺑﻪ
ﺁﻥ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻤﻘﺪس
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ (ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻠﺤﻢ)
ﻓﻠﺴﻄﻴﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﺒﺎ ﺍﻭﺭﺷلیم
ﻤﺤل عباﺩﺕ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﻳک ﻤﻨﻄﻘﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻧﻴﺰ ﻣﺪتی ﺘﻮﺟﻪ
ﺑﺒﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪس
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻘﺒﻠﻪ ﮐﻌﺒﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﻗﺮﻳﺶ ﻭﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺗﺒﺪﻳل ﺸﺪ. ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس ئر
واقع ولایت
سلوکی قبل از
محمد ﺳﺎﻟﻴﺎﻥﺪﺭﺍﺯﻯ
ﻤﺤﻞ (ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ)ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮ(ﺣﺞ) ﺳﻠﻮکی اﺩﻳﺎﻥ
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴل (ﺴﺎﻣﻰ
غیر ایرانی ) ﺑﻮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻣﻌنی ﺴﻠﻮﮐﻰ
هم ﺒﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪس
ﺵ ﻭ ﻫم ﻤﮑﻪ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻣﮑﺎنی
لا ﻣﮑﺎﻥ) ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻮﺳﻠﻮکی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
سالکان هستند.
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪس ﻳﺎ
ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻘﺪس ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯﺁﺩ ﺸﺮﻭﻉ
ﻭﺑﺎﻧﺒﻴﺎ ﺗﺎ ﻋﻴسی
ﻮ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻧﺪﻩ
ﻭلی غیبی ﮐﻪﺟﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﻨﺎﺧﺘﻥ
اﻭ ﻣﻴﺴﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ (ﺻﺨﺮﻩ)
ﻳﺎ ﺳﻨگ اﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
اﺯ ﮔﻨﺒﺪ ﺳﻨگی
ﺁﻥ ﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻣﺴﺠﺪﻯ ﺍﺳﻠﺎمی
بخواست عمر خلیفه
ﺸﺪ ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺴﻨگ
ﺪﻳﻮﺍﺭ ﻧُﺪﺑﻪ
اشک ریزی ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻭ ﻫﺰﻳﻨﻪ ﮐﻮﺭﻭﺵ
زردشتی
هخامنشی ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪ. ﻭﺟﺎﻯ ﻤﻌﺒﺪ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ ﺑﺮﭘﺎ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑُﺨﺖ ﺍﻟّﻨﺼﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﺮﺍﺏ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﻌﺒﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺮﺍ ﺑﺎﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺨﺮﺍﺏ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ اﺧﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺎک ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪ. ﻭﺟﺎﻯ ﺘﺠﻤّﻊ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻴﻬﻮﺩﻯ ﻭﭘﺸﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺴﻨگ ﺒﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس ﻫﻤﺎﻥﺴﻨگ
ﻤﻌﺒﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﻣﺴﺎﺟﺪ ﻗﺪﻳم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ الهی ﺰﻣﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺟﺎﻯﺴﺮ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ ﻮ ﺗﺴﻠﻴم
ﺘﺎﻡّ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﻳک ﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺍﻭ
ﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺤﺎﺿﺮ ﻣﻴﺸﺪ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮﻣﺄﻣﻮﺭﻯ
ﺴﺮ ﺍﻭﺭﺍ ﻗﻄﻊ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻤﻄلق ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭلی ﺪﺭ ﺗﻤﺎم
اﻳﻦ ﻣﺴﺎﺟﺪ ﺳﻠﻮکی
گذﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻣﻌﺒﺪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻥ ﺴﻨﮕﻬﺎ
ﺪﺭ ﺣﮑﻢ ﻗﺒﻠﻪ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﮐﻌﺒﻪ ﻭ ﻣﮑّﻪ
ﻧﻴﺰ ﺳﻨگ ﺴﻴﺎﻩ
ﺣﺠﺮ ﺍﻟﺄﺳﻮﺩ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻘﺶ ﺭﺍ
ﻗﺒﻠﺎ نزد
زردشتیان قریش
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺍﻳﻨک
ﻘﻠﺐ ﮐﻌﺒﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ (ﺧﺎل ﺮﻭﻯ
ﺼﻮﺭﺕ) ﭘﻴﺮ
الهی ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ ﻭﻗﺒﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎﻋلیّ
اﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
در حیاتش ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻫﻤﻴﻥ
ﻨﻘﻄﻪ ﺳﻴﺎﻩ ﺣﺮﻑ
ﺑﺎء ﮐﻠﻤﻪ ﺑﺴم
اﻟﻠﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ.
ﺍﻳﻥ ﻨﻘﻄﻪ ﻋﺼﺎﺭﻩ
ﺗ ﻤﺎم ﻘﺮﺍﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﻮﻟﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
که ﺧﺎل ﺮﻭﻯ ﺼﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻠﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس ﺩﺭ ﻭﺍقع
اﻣﺮﻯ(ﻟﺎ ﻣﮑﺎﻧﻰ)
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯﮔﻮﻧﻪ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ یونیورس
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺯﻋﻮﺍلم
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪس
همان بیت ولایت
وﺳﻤﺒﻮل ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺣل اﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤق
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﺒﺎﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ ﻗﺒل
نهائی ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﻮﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﺎﻟک
ﭽﻮﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺳﻴﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ ﻭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺠﻨگ ﻤﻘﺪس ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ
ﺗﺎ ﺣﺘﻤﺎ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﻓﺪﺍئی
گرﺩﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﮐﺎﻣلی الهی ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﺴﺎﻟک ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭﭼﻨﻴﻥ
ﺠﻨﮕﻬﺎئی
کشته ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ سالک
صادق ولایت ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣتی ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺑﭙﺎﻯ ﻤﺮگ ﻮ ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
ﻮ ﺧﻠﺴﻪ ﻭ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ﻗﺎﺋم بسوگند
محمد ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺳﺎک
ﺒﺎ ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺭﻭﺍح
کاﻣل ﺸﺪﻩ ﻗﺒل
اﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺪﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎ ﻣﺸﻴّﺖ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﮔﺮﺩﺩ ﺑﺨلق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
(ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎﻥ) ﻭ ﻧﻮﺭﻭﺯ
ﻭ( ﻧﻤﺎﺯ ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ)
ﻭﻣﺒﻌث ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻤﺎ ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺷﺐ
ﺟﻤﻌﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
(ﺷﺐ ﺟَم ﺸﺪﻥ ﻮ ﺟﻤﻊ)
و یگانه ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺮﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻣﻌﺒﻮﺩ
الهی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﻫﻔﺘﻪ ﻧﻴﺰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺷﺐ ﻭﻳﺎ
ﺭﻭﺯ ﺟم ﺸﺪﻥ ﻭﺑﻌثت
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک ﻮ ﺍﺻل
ﺒﻘﺎﺋم ﺒﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻥ
ارﻭﺍﺡ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻴﺎﻥ
ﻴک ﻤﮑﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
اﺭﻭﺍح ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ( ﻟﺎ ﻣﮑﺎنی
اﻟﻬﻰ) ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺟم ﺸﺪﻥ ﻮﺟم
گرﺩﻳﺪﻥ ﻭ ﺑﮑﻤﺎل
الهی ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺴﺎﻟک
ﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ
الهی اﺳﺖ. (ﻋﺮﺵ
ﺃﺩﻧﻰ) ﻋﺮﺵ ﻧﺰﺩﻳک
ﺒﺪﻳﻨﺎ ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
عرﺵ ﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻘﺒل اﺯ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ الهی ﺒﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ (ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮشی ﻮ ﻧﻬﺎﺋﻰ)
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم
عرﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺴﻴﺢ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﺗﺎﻗﺒل
اﺯ ﺑﻌثت ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺍﺻل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺣتی اﮔﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻨﺮﺳﺪ
ﻭ ﺑﻤﻴﺮﺩ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮگ ﻄﺒیعی ﺨﻮﺩ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺣق اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
ﺼﺎﺣﺐ ﻋﺮﺵ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻮ (ﺃﺩﻧﻰ) ﻭﺯﻣﻴنی
گرﺩﻳﺪﻩ ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻋﺮﺵ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺃﻋﻠﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔتم عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺷﺮﻃ ﻮ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺃﻣﺮﻳﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮخی اﺯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋﻢ ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻘﺎم اﻳﻤﺎنی
ﻮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭلی ﻤﻘﺎﻡ ﺗﺮﺑﻴتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺣﮑم
ﺒﻬﻠﻮل ﻮ ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ
ﺪﺭ ﻋﻘل اﺳﺖ. ﻭلی
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
هم ﺒﺎﺷﺪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ارﺗﺒﺎﻃ ﺘﻠﻪ ﭘﺎﺗﻴﻚ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
اﺳﺖ. ﻭﻋﻘل
کُلّی ﻘﺎﺋﻢ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻯ ﻤﺪﺍﻭم
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻃﻠﺐ ﺍﻭ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻧﻴﺎﺯ ﺍﻳﻥ کاﻣل
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺑﮑﺎﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺰﻧﺪ.
(ﻋﺮﺵ ﻳﺎ ﺃﺭﺝ و
أرگ ) ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻘﻒ
ﻭ ﺩﺍﺭﺑﺴﺖ ﻣﻮﺳﺘﺎﻥ
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ (ﺍﺭﻳﮑﻪ)
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﻭﺃﺭگ
بارگاه ﭙﺎﺩﺷﺎهی
ﻮ ﻟﻔﻈ ﻴﺎﺭسی ﺨﺎﺹ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥاست
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
الهی ﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻭﺭﺷلیم
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﺮﮐﺰ (ﺍﻧﺒﺴﺎﻁ
ﺯﻣﻴﻦ) ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻋﻠمی ﻘﺪﻳم
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺯﻣﻴﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ اﻭﻟﻴﻥ
ﻨﻘﻄﻪ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺯﻣﻴﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﺏ ﺑﺪﻭﻥ ﻤﻴﺂﻳﺪ
ﻭ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺭﻭﻯ
ﺁﺏ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻋﻤﺎق ﺪﺭﻳﺎﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ بی ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﮐُﺮﻩﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻣﻴﻦ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﻘﺪس ﺗﺮﻳﻥ
ﻨﻘﻄﻪ ﺭﺍ ﻣﺒﺪﺃ
ﺑﺴط ﻮ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ ﺰﻣﻴﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﮑﻪ ﻭ
ﮐﻌﺒﻪ ﻭﺑﻴﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺤﺮﺍم ﻴﺎ ﻣﺴﺠﺪ
ﺍﻟﺤﺮﺍم کعبه ﻫﻤﻴﻥ
اﻇﻬﺎﺭﺍﺕ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎم ﺸﺪﻩ ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ (ﺯﻣﻴﻥ ﻤﮑﺎﻧﻰ)
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ( ﺯﻣﻴﻦ
ﻟﺎﻣﮑﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
) ﻭﺳﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ (ﺃﺭﺽ ﻣﻠﮑﻮﺕ)
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺼﻮﺭﺕ ﺯﻣﻴﻥ
ﺰﻳﺮ ﭘﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻣﺒﺪﺃ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺯﻣﻴﻨﻬﺎ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﻳﺎ ﻣﮑﻪ ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﺮﻣﻘﺪس ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ
هستی ﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺑﺎﺯﻫﻤﻴﻥ ﻨﻘﻄﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻳﻌنی
ﺮﻭﺯﻯ که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ ﺷﻮﺩ
ﻭ ﺯﻣﻴﻨﻬﺎ ﺟمع
ﺁﻭﺭﻯ ﻮ ﺑﺮﭼﻴﺪﻩ
ﺷﻮﺩ ﺍﻳﻥ اﻭﺭﺷﻠیم
ﺒﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪس
ولایت ﻭﻳﺎ ﻣﮑﻪ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻧﻘﺎﻃ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﻨﻘﻄﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ (ﻳﻄﻮﻳﻬﺎ) ﺁﻧﻬﺎ
(ﻣﻄﻮﻯّ) ﻭ ﺑﺤﺎﻝ
(ﻃﻮﻯ) ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
(ﺗﺎ) ﺷﺪﻥ ﻔﺎﺭسی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﭙﺎﺭﭼﻪﺍﻯ
ﺘﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺑﺤﺠﻢ
ﮐﻮﭼﻜﺘﺮ اینتویشن
ﺩﺭ ﻣﻴﺁﻳﺪ. ﻭ(ﻣﺤﺸﺮ)
ﺑﺎﺯ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ ﺍﺭﻭﺍح
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ
الهی ﻨﻴﺰ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﺪﺭ ﺳﻠک اﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﺍﮔﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﺴﻠﻮک ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺮﺳﻨﺪ ﻭلی ﺴﺎﻟک
ﻤﺘﻌﻬﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﻬﺘﺮ ﻭﻋﻘل ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺗﺎ ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﺎﺭﻯ
که ﻫﺮ ﺭﻭحی ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺣتی ﺮﻭح ﻮﻳﺮﻭﺳﻬﺎﻯ
اﻣﺮﻭﺯﻩ ﺭﻭﺯﻯ
ﺒﮑﻤال اﻧﻮﺍع
گیاهی وﺣﻴﻮﺍنی
ﻮ ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺄﺑﺪﻳﺖ بی
اﻧﺘﻬﺎ ﺩﺭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮعی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﭙﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
(ﺍﺳﺘﻮﻯ) ﺟﺎﻯﻘﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻥ ﻮﻧﺸﺴﺘﻦ
ﻭﻫم ﺴﻄح ﺸﺪﻥ ﻮﻣﺴﺘﻮی
گرﺩﻳﺪﻥ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
(ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﺟﺴﺘﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﻫﺮﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﻟک ﺒﻬﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
که ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ الهی ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺗﺠﻠّﻯ ﻤﺎﺩﻯ ﻤﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﺳﻤاء ) ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥﻠﻔﻈ
ﻔﺎﺭسی ﺁﺳﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺭﻭح
اﺳﺖ. ﻭ ﺯﻣﻴﻦ ﺟﺴﻢ
ﻭﺗﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻥ ﻮ ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﺁﻣﺪﻥ ﻤﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺣنی ﺘﻤﺎم
هستی ﺑﻬﺮ ﺷﮑل ﺁﻥ
ﻳک تجلّی ﺠﻠّﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﻇﻬﻮﺭﻯ
اﺯ (ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل )
هستی )ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺼﻔﺖ (ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺒﺪﺃ
(ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ
الله ) ﺩﺭ (ﻟﺎﻫﻮﺕ)
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ (ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج
) ﻫﺴﺘﻰ) ﺩﺭ (ﻫﺎﻫﻮﺕ
عمّاء ) ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﺼﻮﺭﻯ
اﺯ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﻣﻴباﺷﺪ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺼﻔﺖ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﻃﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺮﺍ (ﻋﻤّاء ) ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﻭﺭﺍ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﺭج اﺯﻫﺴﺘﻰ
ها ) ﻭﻫﻤﺎﻥﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯو یونیوس
عدم ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ) ﻣﻴﻨﺎﻣﺪ.
ﮐﻪﺩﺭﺁﻥ (ﻣﮑﺎﻥلا
ﻣﮑﺎﻥ) ﻭﻫﻤﺎﻥ (ﻭﺟﻮﺩ
ﻟﺎ ﻭﺟﻮﺩ از
لحاظ ﻣﺎﻫﻮﻯ) ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
(ﺍﻭیا ﻫﻮ ) ﺿﻤﻴﺮﻏﺎﻳﺐ
دائم ﻭ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺑﺪﻭﺭ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺁﻥ) ﺿﻤﻴﺮﺍﺷﺎﺭﻩ
بغایب ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ (ﻫﺬﺍ ﻫﻮ) ( ﺍﻳﻥ
اﻭ) ﺍﺳﺖ. ﻣﻠﺎﺋک
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺴﺘﻮﻯ
ﺪﺭﻋﺮﺵ ﻫستند ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﻮ ﺩﺭ
ﻧﻘﺸﻬﺎﻯ شکلی ﻔﺮﺵ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﭙﻮﺷﺎﻧﺪ
ﺩﺭ ﻭﺍقع اﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺑﺮﺗﺮ
از ربّ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺣﻤﺎﻥ بگفته
محمد ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ اﺭﻭﺍح ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻴﺰ ﺑﻪ (ﺍﻟﻠﻪ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺟﻤﻠگی ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺣﮑﻢ
فرضی (ﺯﻣﻴﻨﻪﺍﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﻣﺎﻫﻮﻯ)
ﻭ ﮐﺮﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ (ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ
یا قُرّه ﮔﻴﺮﻯ)
الهی ﺪﺭﻫﺴتی
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ
عرﺵ ﺩﺭ ﺣﮑم
کرسی ﻮ ﺃﺭﻳﮑﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
الهی ﺒﺮﻫﺴتی
اﺳﺖ. ﻭﻳک ﻨﻤﺎﻳﺶ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻨﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺸﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﻘﺎم
ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﻣﻄﻠﻖ
الله ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﻇﻬﻮﺭﻯ ﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻈﻬﻮﺭﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻔّﺮﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
اﻟﻬب هستند ﻭﺗﻤﺎمی
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻠﺎﺋک
الهی هستند .ﻭلی
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﭘس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺣﺪﻳث ﺍﺟﺘﻤﺎع
اﺭﻭﺍح ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻮﺭﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﺟﻬﻨم ﺴﻮم ﺒﺠﻬﻨّم
ﭽﻬﺎﺭم ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭلی اﺟﺘﻤﺎع اﺭﻭﺍح
ﻤﻮٴﻤﻥ اﻭم
کنندﻩ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺎ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
ﺤﺪﻳث ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺠم ﺸﺪﻥ ﻮ ﺟم
گرﺩﻳﺪﻥ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺩﺭ ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪس
ﻭ ﺑﻴﺖ الله ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ
ﻭﻣﺴﺠﺪ ﺍﻟﺤﺮﺍم
عزلتگاه ﺴﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ اﺟﺘﻤﺎع
اﺭﻭﺍح ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻭم کننده ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﭘﺎکی ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
و تطهیر ﮐﺎﻣل ﺒﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ (ﺍﺳﺮاء ﻮ ﻣﻌﺮﺍﺝ)
ﻧﻬﺎئی اﻭﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭﻋﻤق
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻨﻴﺰ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺭﺍﻭﻯ ﺴﭙس ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍح کاﻣﻠﺎﻥ
کجا ﺟمع ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ؟
ﺯﻳﺮﺍ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
کاﻓﺮ ﻭبی ﺨﺒﺮ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک و ﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی خوﺩ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﻳک ﺘﮑﺎﻣل
ﻄﺒیعی ﻮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻮﺑﻌﺪﺍ نیز ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺪﻋﻴﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ﻭلی غیر ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮ ﭘﻴﺮﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻔﺎﺳﺪ ﻭ ﺷﺮﻳک ﺨﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﻗﻄﻌﺎ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻳﻌنی ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺁﻥ ﻣﺴخ ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﻮ ﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺁﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﭘس ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ که
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺟﻤﻌﺸﺪﻥﺎﺭﻭﺍﺡ
ﺁﻧﻬﺎﭘﺶﺍﺯﻣﺮﮒ
ﻗﻄﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒل اﺯﻣﺮگ
ﻨﻬﺎئی ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺪﺭﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺘﺠﺘمع
فی ﻮﺍﺩﻯ ﺤﻀﺮﻣﻮﺕ
ﻭﺭاء ﻤﺪﻳﻨﻪ ﺍﻟﻴﻤﻥ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﺑﺎﻥ ﺤﻀﺮﻣﻮﺕ
ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﻭ ﻭﺭﺍﻯ
(ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻳﺎ ﺷﻬﺮ)
ﻳﻤﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﻭﺍﺩﻯ
ﻴﺎ همان ﻭالی ﻔﺮﻧﮕﻰ
ﻭﺩﺭﻩ ﺩﺭ ﻭﺍقع
یک ﻘﻄﻌﻪ ﺯﻣﻴﻥ
ﺪﻭﺭ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺷﻬﺮﻧﺸﻴنی
ﻮﺗﻤﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﺣﻀﺮ
ﻣﻮﺕ ) ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻧﺎﻡ ﻳﻚ ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭﮔﺮﻡ ﻭﺧﺸﻚ
ﺩﺭ ﺟﻨﻮﺏ ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻋﺮﺍﺏ ﺻﺤﺮﺍ ﺳﻤﺒﻮل
ﺒﺪﺗﺮﻳﻥ ﻨﻘﻄﻪ
ﺻﺤﺮﺍئی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎﻯ
جنوب عرﺑﺴﺘﺎﻥ
گهگاه ﻋﻠﻒ ﺯﺍﺭﻯ
ﻮ ﺧﺎﺭﺳﺘﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻏﺬﺍﻯ ﺸﺘﺮﻫﺎ
ﻭﺣتی ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﺣﻀﺮﻣﻮﺕ
ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺣﻀﻮﺭ دائم ﻣﻮﺕ
ﻳﺎ ﻣﺮگ اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺠﺎﻳﮕﺎﻩ ﺍﺟﺘﻤﺎع
اﺭﻭﺍحک کاﻓﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻨﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﻭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮﺣتی ﻔﺴخ
گیاهی ﻮ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻔﺎﺳﺪ
ﻭ ﻓﺎﺳﺪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻠﺎﻳﻖ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ. ﺍﻣّﺎ
(ﻳَﻤَﻦ) ﺳﺮ ﺯﻣﻴﻥ
ﻮ ﮐﺸﻮﺭﻯ اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺷﻬﺮ ﻭ ﻧﻘﻄﻪ ﻣﻌﻴّﻦ
ﺩﺭ ﺟﻨﻮﺏ ﻏﺮﺑﻰ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻘﻄﻪ ﺁﺑﺎﺩﺍنی
ﺼﺤﺮﺍﻯ عرﺑﺴﺘﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻋﺮﺍﺏ ﺩﺭ ﺣﮑم
ﺒﻬﺸﺖ ﻋَﺪﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻳﻤﻦ
ﻫﻨﻮﺯ ﻗﺎﺑل ﻘﻴﺎس
ﺑﺎ ﻫﻴچ ﻨﻘﻄﻪ ﺳﺮﺳﺒﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﻳﻤﻦ ﻳﺎ ﻳُﻤﻦ
(ﺑﺎ ﺿﻢّ ﻳاء ) ﺑﺮﮐﺖ
ﻭﺳﺮﺯﻣﻴنی ﺮﻭحی
ﻮ الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍح
کاﻓﺮﺍﻥ ﻮ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﺒﺪﺍﻥ
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻳﻤﻥ
با برکت ﺠﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺭﻭح اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺳﺖ. ﻭ ﺑﻌﮑس
ﺳﺮ ﺯﻣﻴﻥ ﻴﻤﻦ ﺳﺮ
ﺯﻣﻴﻦ (ﺷﺎﻡ) ﻳﺎ ﺷﻮم
ﻮ ﺟﻬﻨﻤﻰ برای ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻭﺭاء) ﭘﺸﺖ ﺁﻥ ﻭلی
ﻨﻪ ﺑﻤﻌنی ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻤﻌنی ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻪ ﺁﻥ ﻮ ﺯﻳﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ (ﻣﺪﻳﻨﻪ)
ﻳﺎ ﺷﻬﺮ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﺤﻞ (ﺗﺪﻳّﻦ) ﻭﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻮﺳﻠﻮک اﺳﺖ و
نه تمدّن . ﻭﻟﺬﺍ
(ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ)
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻘﻄﻪ ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎئی
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ (ﻣﻘﺎک
اﻟﻬﻰ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﺪﺭ ﻭﺍقع
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺎﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺰﺩ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
اﺧﻠﺎق ﻮ ﺷﺮﻳﻔﺘﺮﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍل ﻨﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻭﺑﻘﻮل ﻘﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺣﮑم ﺴﺎﮐﻨﺎﻥ
(ﻗﺮﻳﻪ) ﻭ ﺩﻫﺎﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ قرّه
گیری و ﻤﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ و الهی ﻨﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ
ﻭﺟﻨﮕﻠﻬﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺯﻧﺪگی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.

حدیث
2382 مکرر ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ287 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺣﻮﺽ
(ﮐﻮثر) ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﺤﻮﺽ ﻣﺎ ﺑﻴﻥ
ﺒﺼﺮﻯ الی ﺼﻨﻌاء
ﺃﺗﺤﺐ ﺃﻥ ﺘﺮﺍﻩ؟
ﻫﻤﺎﻥ ﺤﻮﺽ
ﻭ ﺣﻮﺯﻩﺍﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻴﻥ (ﺒﺼﺮﻯ
در یمن یا
بصره ) ﺘﺎ ﺻﻨﻌاء
(در یمن ) ( منظور ﻣﮑﺎنی
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ ) ﻭﻣﻘﺎمی
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ ﮐﻪﺳﺎﻟک
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ ﭙس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
پنجم ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﻌﻘل
ﺒﺮﺟﺴﺘﻪ
عرفانی و الهی
ﺁﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻌﻘل
کلّی ﻘﺎﺋم ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ نوع ﺒﺸﺮ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ عقل ﻤﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﮐاﻣﻠﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﮔﺮ ﺑﺨلق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ ﻭﻣﺒﻌﻮث
ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺠﺪﺩ ﺷﺪﻧﺪ
ﺍﺯ ﻋﻘل ﺒﺮﺗﺮ ﮐلّی
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر
(ﺣﻮﺯﻩ ﻋﻘﻠﻰ) ﻭﻣﻘﺎمی
ﻮ تقدّس ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﭼﻮﻥ
اﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻳک ﺤﻮﺽ ﭼﻮﻥ
ﺧﺰﻳﻨﻪ ﺣﻤﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺴﺎبق ﺪﻳﺪﻡ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺒﻮﺩ ﻭ ﺍﺳﺘﺤﻤﺎم
ﻤﻴﮑﺮﺩ. ﻭﻣﻦ ﻧﻴﺰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺁﻥ ﻤﻴﺸﺪﻡ
ﻭﻳک ﻤﺸﺖ ﺁﺏ ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﻮﺭﺩﻡ. ﻭ ﺁﺏ ﺳﻤﺒﻮل
عقل اﺳﺖ ﻭﺣﻮﺽ ﺳﻤﺒﻮل
ﺤﻮﺯﻩ ﻭﺣﻠﻘﻪ ﺩﺭسی
ﻮ ﻭﻋﻈ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎمی
کاﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺯ ﺳﺎﺋل ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺁﻳﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍهی
اﻳﻥ ﺤﻮﺽ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﺼﺮﻩ
ﺗﺎ ﺻﻨﻌاء ﻮﺳﻌﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﻨﻰ؟ ﺑﺎﺯ(ﺑﺼﺮﻯ)
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺷﻬﺮ ﺑﺼﺮﻩ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻣﺒﺪﺃ ﻭﺳﻌﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﻮﺽ ﮐﻮثرﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﺻﻨﻌاء
) ﺑﺎﺯ ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻳﻤﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻭﺳﻌﺖ ﺣﻮﺽ
ﮐﻮثر ﺍﺯ (ﺑﺼﺮﻯ)
یا ﺗﻤﺮﮐﺰ و
توسّل ﺑﺼﺮﻯ ﻮ ﺗﺒﺼّﺮ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ و
قرّه گیری ﺳﺎﻟک
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮک
اﻭ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺻﻨﻌاء
ﻫﻤﺎﻥﺼﻨﻌﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺩﻭم
ﺴﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰم
ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
فکرﻯ ﺩﺭ ﻣﻴﺁﻭﺭﺩ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺧﻮﺍﺏ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺍﺏ ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ. ﺍﻳﻦ ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻡ
ﮔﺮﭼﻪ ﻳکی اﺯﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﻭلی ﻨﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﻳکی اﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﻳﮋﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺣﮑم ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰم اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺭﺍﺳﺘﻴﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺸﻨﻮﺩ.
ﻭﻫﺮ ﺃﻣﺮﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﻓﻬم ﺁﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
غیر ﻣﻤﮑﻥ ﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺴﻤﭙﺎتی
و کشش ﺒﺪﺍﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺳﺎﻟک ﺒﺪﻭﻥ ﺪﻟﻴل
ﺁﻥ ﻤﺴﺄﻟﻪ ﺭﺍ ﺗﺼﺪﻳق
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺗﺼﺪﻳق
کند ﮐﻪﻋﺸق یعنی
ﺘﺼﺪﻳق ﺴﻤﭙﺎﺗﻴک
عاﺷﻖ ﺑﻤﻌﺸﻮق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ هیپ نوﺗﻴﺰم
ﺪﺭﻗﺪﻳﻢ ﻳکی اﺯﻋﻠﺎﺋم
ﺤﻘّﺎﻧﻴﺖ ﺍﻣﺎم
اوﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯم
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻮﻓﻴق
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺗﻮﺳّل ﺒﻴک
کاﻣل اﻟﻬﻰ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺍﺻﺎﻟﺖ الهی اﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺣتی ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
غیر ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﻏﻴﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﺩﻟﻴل
اﺻﺎﻟﺖ ﺁن ﻤﻌﻠﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﮐﺎﻣلی اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ) ﺳﭙس ﺭﺍﻭﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺪﺳﺖ ﻣﺮﺍ ﮔﺮﻓﺖ
ﻭﺑﻴﺮﻭﻥ (ﺷﻬﺮ ﻣﺪﻳﻨﻪ)
ﺑﺮﺩ ﻭﺳپس ﺑﺎﭘﺎﻳﺶ
ﺑﺰﻣﻴﻦ ﮐﻮﺑﻴﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻨﻈﺮم
ﭽﻨﻴﻥ ﺁﻣﺪ ﮐﻪ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺠﺎﺭﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﺣل
ﺪﻳﮕﺮ ﺁﻥ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺠﺰ ﺟﺎﻯ
ﭙﺎﻯ ﺨﻮﺩﻡ (ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻡ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﻣﻘﺎم اﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻮﭘﻴﺮ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﭼﻨﻴﻦ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﻋﺮﻳﻀﻰ
ﺩﺭﺻﺤﺮﺍﻯ ﺨﺸک
ﻮ بی ﺁﺏ ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺠﺎﻯ
ﺘﻌﺠﺐ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺁﺏ
ﻋﻘل اﺳﺖ ﻭﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﻣﺠﺮﺍﻯ عقلی وﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺁﻥ ﺪﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
الهی اﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟک
ﺼﺎﺩق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻏﻴﺮﺻﺎﺩﻗﺎﻥ
ﺟﺴﺘﻥ ﺮﻭٴﻴﺎﻫﺎئی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻭ ﻣﺴﺤﻮﺭ
ﺷﺪﻩﺍﻳﻢ. ﺑﺎ ﭘﺎ
ﺯﺩﻥ اﻣﺎم ﺒﺰﻣﻴﻦ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﻌﻨﻮﻯ
سمبوا ﺴﺎﺩگی
کاﺭ ﺳﺤﺮ ﺁﻣﻴﺰ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰم اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﻋﻤﺎل
با ﺩﺳﺖ ﭘﻴﺮ ﻭﻳﺎ
ﺍﻋﻤﺎلی ﻴﺎﻋﻘل
ﻮ ﻓﮑﺮ ﭘﻴﺮ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭﻋﻈﻴم ﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺴﺤﺮ ﻭﺟﺎﺩﻭﮔﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺭﺍﻭﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻣﺤل ﺘﻮﻗﻒ ﻣﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﻧﻘﻄﻪﺍﻯ
ﺧﺸک ﺒﻮﺩ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺠﺰﻳﺮﻩﺍﻯ ﺒﻮﺩ
ﻭﻣﻥ ﻮ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺩﻳﺪم ﺪﺭ ﺳﻤﺖ
ﺍﻣﺎﻡ ﻧﻬﺮﻯ ﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭﺁﺏ ﺁﻥ ﺳﻔﻴﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﻳخ ﺒﻮﺩﻩ (ﺗﺼﻮﺭ
ﺁﺏ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻮ ﺗﻤﻴﺰ
ﻭ ﺳﺮﺩ ﺑﺮﺍﻯ اﻋﺮﺍﺏ
ﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎﻯ ﺒﻬﺸتی
اﺳﺖ) ﻭﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﺍﻳﻥ ﺁﺏ ﺑﺎﺯ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺸﻴﺮ ﺳﻔﻴﺪ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻳخ ﺒﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻭﺳﻄ
اﻳﻥ ﺪﻭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺸﺮﺍﺏ ﺧﻤﺮ ﺳﺮخ
ﺮﻧگ ﻘﺮﻣﺰﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﻧﮓ ﺳﻨگ ﻴﺎﻗﻮﺕ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻫﺮﮔﺰ ﭼﻨﻴﻥ
ﺰﻳﺒﺎئی ﺒﻴﻥ ﺸﻴﺮ
ﻭ ﺁﺏ ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ.(
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﺭﻭﺷﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﻳﺪﺍﺭ
هیپنوﺗﻴﺰم ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﻭٴﻴائی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ هر ﺳﺎﻟک
ﻄﺎﻟﺐ ﻭ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ ﺸﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﻴﻄ ﭙﻴﺮ ﺭﺍ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
الهی ﺒﻮﺩﻥ ﻭ ﻳﻘﻴﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﭙﻴﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﺩﺩ) ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﭙﺮﺳﻴﺪﻡ
ﮐﻪ ﻓﺪﺍﻳﺖ ﺷﻮﻡ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﮐﺠﺎ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ؟
ﻭ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺁﻥ ﺒﮑﺠﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ؟ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ: ﻬﺬﻩ
ﺍﻟﻌﻴﻮﻥ ﺍﻟّتی
ﺬﮐﺮﻫﺎ ﺍﻟﻠﻪ
فی کتاﺑﻪ ﺃﻧﻬﺎﺭ
فی اﻟﺠنة ﻋﻴﻥ ﻤﻥ
ﻤاء ﻮ ﻋﻴﻥ ﻤﻥ ﻠﺒﻦ
ﻭﻋﻴﻥ ﻤﻥ ﺨﻤﺮ ﺗﺠﺮﻯ
فی هذا ﺍﻟﻨﻬﺮ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﭼﺸﻤﻪﻫﺎئی
هستند ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻬﺮﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯﺑﻬﺸﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﺸﻤﻪﺍﻯ ﺁﺏ ﻭﭼﺸﻤﻪﺍﻯ
اﺯ ﺷﻴﺮ ﻭﭼﺸﻤﻪﺍﻯ
اﺯ ﺧﻤﺮ ﻭ ﺷﺮﺍﺏ
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺟﺎﺭﻯ
اﺳﺖ (ﺍﻳﻥ ﺪﺭ (ﮐﺘﺎﺏ)
ﻳﺎ (ﺍﻣﺮﻳﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏ)
ﻭﻣﻘﺮﺭ الهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻋﻘلی ﺁﺏ ﻭ ﻏﺬﺍئی
ﺸﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺷﺮﺍﺏ ﻣﺴﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺣتی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﻴﺪﻫﺪ
) ﺭﺍﻭﻯ اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﻧﻬﺮ
ﺩﺭﺧﺘﺎنی ﺪﻳﺪﻡ
ﮐﻪ ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ (ﺣﻮﺭﻳﻪﻫﺎﺋﻰ)ﻣﻌﻠّق
هستند ﮐﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻴﺴﻮﺍنی
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻡ
(ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ ﺸﺪﻥ ﺤﻮﺭﻳﻪﻫﺎ
ﺑﺮ ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎ ﻗﺮﺍﺭﮔﺮﻓﺘﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﺣﻮﺭﻳّﻪ)
ﻫﻤﺎﻥ (ﺣﻮﺭ ﻭ ﻫﻮﺭ
ﻭ خورّه) ﻓﺎﺭسی
ﻘﺪﻳﻢ قریش ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
قُرّه ﺳﻮﮊﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع اﻓﮑﺎﺭ
ﻋﻘلی ﻮ ﻧﺎﺏ ﺩﺭ
ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ ﺩﺭﺧﺖ
حکمت ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﺼﻴﺐ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻇﺮﻓﻬﺎئی
ﺪﻳﺪﻡ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻳﺒﺎئی
ﭽﻨﺎﻥ ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻥ ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﺒﻴکی
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﺪ ﻭﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻮﺷﻴﺪنی
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﺩﻳﺪم
که ﺁﻥ ﺣﻮﺭﻳﻪ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﺩﻭﻟّﺎ ﺷﺪ ﺗﺎ ﺁﺏ
ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﻳﺪم
ﺪﺭﺧﺖ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺍﻭﺧم
ﺸﺪ ﻭ ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ ﺁﺏ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭﺑما
ﻣﺪﺍﺩ ﻭ ﺍﻭ ﻧﻮﺷﻴﺪ.
ﺳﭙس ﺃشارﻩ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻇﺮﻑ
ﺭﺍ ﭘﺮ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺣﻮﺭﻳﻪ
ﻭﺩﺭﺧﺖ ﺑﺎﺯ ﺧم
ﺸﺪﻧﺪ ﻭﻇﺮﻑ ﺭﺍ
ﺑﺄﻣﺎم ﺪﺍﺩﻩ ﻭ
ﺍﻭ ﺑﻤﻥ ﺪﺍﺩ ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻮﺷﻴﺪﻡ. ﮐﻪهیچ
ﺸﺮﺍبی ﺮﺍ ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﺮم ﻮﻟﺬﻳﺬ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻡ. ﻭ ﻋﻄﺮ ﭼﻮﻥ
ﻤُﺸک ﺪﺍﺷﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺪﺍﺧل ﻈﺮﻑ ﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺴﻪ
ﺭﻧگ اﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﺸﺮﻭﺏ ﺩﻳﺪﻡ ﻭﮔﻔﺘم
ﻔﺪﺍﻳﺖ ﺷﻮﻡ ﻣﻥ
ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﻨﺪﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﻭﻓﮑﺮ
ﻧﻤﻰ ﮐﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﭽﻴﺰﻯ ﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﻣﺎم
گفت : هذﺍ ﺃﻗل ﻤﺎ
ﺃﻋﺪّه ﺍﻟﻠﻪ ﻟﺸﻴﻌﺘﻨﺎ
ﺍﻥ اﻟﻤﻮٴﻤﻥ اﺫﺍ
ﺗﻮﻓّﻰ ﺻﺎﺭﺕ ﺭﻭﺣﻪ
ﺍﻟﻰ ﻫﺬﺍ ﺍﻟﻨﻬﺮ
ﻭﺭﻋﺖ فی ﺮﻳﺎضه
ﻭ ﺷﺮﺑﺖ ﻣﻥ ﺸﺮﺍﺑﻪ
ﻭﺍﻥ عدﻭّﻧﺎ ﺍ
ﺫﺍ ﺗﻮﻓّﻯ ﺼﺎﺭﺕ
ﺭﻭﺣﻪ الی ﻮﺍﺩﻯ
ﺒﺮﻫﻮﺕ ﻓﺎﺧﻠﺪﺕ
فی عدﺍﺑﻪ ﻭﺍﻃﻌﻤﺖ
ﻣﻥ ﺰﻗّﻮﻣﻪ ﻭﺍﺳﻘﻴﺖ
ﻣﻦ ﺣﻤﻴﻤﻪ ﻓﺎﺳﺘﻌﻴﺬﻭﺍ
ﻣﻥﺬﻟک اﻟﻮﺍﺩﻯ
ﺍﻳﻥ کمترین
کمترﻳﻥ ﭽﻴﺰﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﻭﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺸﻌﺎع
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭼﻮﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻤﻮٴﻤن کامل وﻓﺎﺕ
ﮐﻨﺪ ﺭﻭح اﻭ ﺑﺎﻳﻥ
ﻨﻬﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ (ﻭﻓﺎﺕ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻘطعی
اﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﻭﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺭﻭح ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻﻞ
ﮐﻪ ﺑﭽﻨﻴﻥ ﻨﻬﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘلی
ﻮﺣسّی ﻮ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی اﺳﺘثناﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ) ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﮔﻠﺴﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
اﻳﻥ ﺁﺑﻬﺎ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﻭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﺍﺯ ﺁﺏ ﺁﻥ ﻤﻴﺨﻮﺭﺩ.
(ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ ﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
عقلی ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺘﺮﺑﻴﺖﻫﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ) ﺍﻣﺎ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻤﺎ (غیر
رسالکان )ﭼﻮﻥ ﺒﻤﻴﺮﻧﺪ
ﺭﻭح ﺁﻧﻬﺎ
وارد ﺩﺭّﻩ (ﺑﺮﻫﻮﺕ)
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺩﺭﻋﺬﺍﺏ
ﺁﻥ ﺠﺎﻭﻳﺪﺍﻥ ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ
( ﺑﺮﻫﻮﺕ ﻳﺎ ﺑﺮّ(ﺑﺎ
ﻓﺘح ﺒاء ) ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﺨﺸﻚ ﻭ ﮔﺮﻡ ﮐﻪ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺼﺤﺮﺍﻯ
ﺤﻀﺮﻣﻮﺕ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﺧﻠﻮﺩ)
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧگی ﺪﺭﻋﺬﺍﺏ
ﺁنها ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺭ
ﺟﻬﻨم ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻭ ﻣﻴﺮﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍلی ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﭼﻮﻥ ﺒﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻳﺪﺁل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ) ﻭﺍﺯ
ﻃﻌﺎم ﺰﻗّﻮم
تلخ ﺁﻥ ﺒﺨﻮﺭﻧﺪ
( ﺍﺯ ﻏﺬﺍﻯ ﺴﻘﻴﻢ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ ﺗﻠخ ﻮ
ﺳﻤّﻰ ﻭﺑﻴﻤﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻥ
علفهاﻯ ﺘﻠخی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ) ﻭ ﺍﺯ
ﺁﺏﻫﺎﻯ ﺪﺍغ ﺁﻥ
ﻤﻴﻨﻮﺷﻨﺪ (ﭼﻮﻥ
ﺁﺏ ﺣﻤﺎم گرم ﻮ
ﮐثیف ﻭ ﻣﺘﻌﻔّﻦ)
ﭘس ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺨﺪﺍ ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻥ
ﺪﺭّﻩ ﻮ ﺻﺤﺮﺍئی
ﺒﺒﺮﻳﺪ (ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺮﺩﻥ
ﺒﺨﺪﺍ ﺍﻣﺮﻯ ﺰﺑﺎنی
ﻮﺩﻋﺎ ﻭ ﺁﺭﺯﻭ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺨﺪﺍ ﻣﺘﻮﺳل ﺴﻠﻮک
ﺒﺨﺪﺍ ﻭﻭﺳﺎﺋل
الهی ﺸﺪﻥ اﺳﺖ ﺗﺎ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس (ﺣَﺴَﻨﻪ
ﻫﺎﻯ) ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭﻋﻘل
ﻮ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎ ﻭﻳﺎ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﺧﻠﺎق
ﻮ ﺻﻔﺎتی ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
کرﺍﻣﺎﺕ ﺑﺴﻴﺎﺭﻋﻈﻴﻢ
ﺩﺭﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮﻋﻘل
ﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺧﻄﺎﺏ
الهی ﺒﺴﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺍﻣﺎم ﺨﻮﺩ
ﻭ ﻗﺒﻮل ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺍﺧﻄﺎﺭ
الهی اﮔﺮ ﺑﺴﻠﻮک
ﻨﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﺴﻠﻮک
الهی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭ (ﻭﻋﺪﻩ) ﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻘلی ﻮ ﻟﺬﻳﺬ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻧﻮﺭﺍنی
ﻮﺷﻴﺮﻳﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ (ﻭﻋﻴﺪ) ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث
2383 مکرر ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ (ﺝ۶ﺹ288ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻣﺎم ﻤﺼﺎﺣﺒﺖ
ﺩﺭ ﺳﻔﺮ ﻣﮑّﻪ ﺩﺍﺷﺘﻢ.
(ﺳﻔﺮ ﺑﻤﮑﻪ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﺸﺪﻩ.
ﻳﺎ همان ﺳﻔﺮ ﺑﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪﻫﺮ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﻣﻌﻴّﺖ
ﺍﻣﺎم ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺳﺎﻟک اﺣﻮﺍل ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺴﻔﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﻭﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﻭﺍقعی ﺘﺮﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ
ﺒﭽﺸم ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
(ﻣﮑّﻪ) ﺳﻤﺒﻮل ﻤُﻐﻬﺎ
ﻭﻳﺎ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻭ (ﺑَﮑّﻪ) ﻧﺎم ﺪﻳﮕﺮ
کعبه ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
(ﺑﻎ) ﻫﺎ ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻐﻬﺎﻯ
ﺰﺭﺩﺷتی ﺒﻌﺪﺍ
ﻏﻴﺮ الهی ﻮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﻘﺸﺮﻯ ﺷﺪﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻨﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﺎﻡ
(ﻣُغ ﻮ ﻣﻮﺑﺪ) ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺖﻫﺎ
ﺧﺎﺹ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
همه ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻳﻥ ﺘﻌﺎﺭﻳﻒ
الهی ﺮﺍ ﭼﻮﻥ ﻤﻮﻟﺎﻧﺎ
ﻭﻳﺎ ﺁﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﺣجّة ﺍﻟﺎﺳﻠﺎﻡ
ﺑﺨﻮﺩ ﻧﺴﺒﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ (ﻣﺪﻳﻨﻪ) ﻳﺎ ﺷﻬﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺯﻫمان
ﺪﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﻮﺳﻠﻮک
الهی ﺒﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ.ﺗﺎ ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻳﺎ ﺻﺎﺣﺐ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻘﺎﻣﺎﺕﻋﻘلی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻧﻘﻄﻪ (ﻋﺴﻔﺎﻥ) ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ
ﺑﺎﺯ (ﺗﻌﺴّﻒ) ﻳﺎﺳختی
ﻮﻧﺎﺭﻭﺍﺋﻰ ﻭﺑﺰﻭﺭ
ﻭ ﺭنج اﻧﺠﺎم
گرﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺍﺯ
ﮐﻨﺎﺭ ﮐﻮهی ﺴﻴﺎﻩ
ﮔﺬﺷﺘﻴﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﭼﭗ ﺑﻮﺩ ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺗﺮﺳﻨﺎﻙ.ﻭﮔﻔتم
اﻯ ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ (ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻓﺮﺯﻧﺪان
ﻭﺍقعی بیولوژیک
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی هرﺯﻣﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻣﺎم هر ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﻫﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ الهی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
کوﻩ ﭼﻘﺪﺭ ﻭﺣشی
ﻮ ﻭﺣﺸﺘﻨﺎک اﺳﺖ؟
ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ
ﺍﻯ ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺑﮑﺮ
(ﺭﺍﻭﻯ عبد ﺍﻟﻠﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺑﮑﺮ ﺃﺭﺟﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ اﻳﺮﺍنی
اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ ﻭﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﺁﻳﺎ
ﻣﻴﺪﺍنی اﻳﻥ
کوﻩ ﮐﺪﺍم اﺳﺖ؟
ﺍﻳﻥ هماﻥ کوهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ( ﮐﻤﺪ) ﻧﺎﻡ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻳکی
اﺯ ﺩﺭﻩﻫﺎﻯ ﺠﻬﻨم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﭙﺪﺭم اﻣﺎم ﺤﺴﻴﻦ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
(ﺟﻬﻨم ﻘﺎﺗﻠﺎﻥ
اﻣﻮﻯ اﻣﺎم ﺤﺴﻴﻦ
ﻭ ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ ﻮ ﻇﺎﻟﻤﺎﻥ
هر ﻳک اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ هاﻯ ﺒﻌﺪﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺴﻨّﻯ ﻴﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﻭﺣتی ﻤﺪعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋلیّ هستند ﻭلی
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
الهی ﻮ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﻭﺣتی ﺁﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﺣﺠّﺖ ﺍﻟﺎﺳﻠﺎم
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻓﺎﺳﺪ ﻭ ﻓﺎﺳﻖ
ﻭ ﺣتی ﻤﺸﺮک یعنی
ﺘﻨﻬﺎ ﻧﺎﺑﺨﺸﻮﺩﻧﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﻋث ﻓﺮﻳﺐ ﻭ
ﮔﻤﺮﺍخی ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺴﻠﻮﻙ
الهی ﻨﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺘﺸﺒﻴﻪ ﮐﻮﻩ
ﺩﺭﺟﻬﻨّﻢ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺭﺟﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭح
ﻔﺎﺳﺪﺍﻥ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﺸﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﺴﻮﺳک
ﻮ ﺳﻮﺳﻤﺎﺭ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻥ
کوﻩ ﺳﻴﺎﻩ ﻭﺩﺍغ
عرﺑﺴﺘﺎﻥ
بدون تربّیت
الهی ﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ
ﺯﻧﺪگی ﭙﺮ ﺭﻧچ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﭼﻮﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭﮐﺎﺭﻯ
که ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ
ﻮﻫﺮ ﺳﺎﻟک ﻮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ)
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺠﺎﻳﮕﺎﻫﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻳﻌﻪ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﮐﻪ ﺑﺎﺯﭼﻮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺭﻭﺍح ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺮﺳﺎﻧند
) ﮐﻪ ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺠﺎﻳﮕﺎﻫﻬﺎ
ﺁﺑﻬﺎﻯ ﺠﻬﻨمی
ﺠﺮﻳﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﺏ ﻏﺴﻠﻴﻥ ﻮ
ﺷﺴﺘﺸﻮﻯ ﺤﻤﺎﻡ
(ﺩﺍغ ﻮ ﮐثیف و ﻣﺘﻌﻔّﻦ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ(ﺻﺪﻳﺪ)
ﻭ (ﺣﻤﻴﻢ) ﭼﻮﻥ
گندﺁﺏ ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﮐﻪ ﺍﺯ
(ﺟﺐّ ﺍﻟﺤﻮﻯ) ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺎﻳﺪ. ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﻳﻥ ﺁﺑﻬﺎﻯ ﻤﺘﻌﻔّﻥ
ﺠﻬﻨﻤﻰ ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎ
ﻭ (ﺟُﺐّ) ﻳﺎ ﭼﺎﻩ
ﻭ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﺍﺯﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﭼﺮﻙ
ﺑﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻤﻴﺠﻮﺷﺪ
(ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﺮﻭج ﭽﺮک
ﻮﺧﻮﻥ اﺯ ﺩﻣّل
ﻮ وَﺭَم ) ﻭﻳﺎ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﻴﺎل
ﻮﺟﻨﻮﻥ ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺁﻳﺪ (ﺧﺮﻭج ﻤﻌﻨﻮﻯ
ﺤﺮﮐﺎﺕ ﺟﻨﻮﻥ ﺁﻣﻴﺰ
ﺍﺯ ﻃﻴﻨﺖ ﻭﻣﻘﺎم
عقلی ﻮ ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ)
ﻭﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺟﻬﻨﻢ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻤﻴﺁﻳﺪ
ﻭﻳﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﻴﺰم ﺪﺭﺣﺎل ﺴﻮﺧﺘﻥ
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺠﻬﺪ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ (ﺳَﻘَﺮ)
ﺟﻬﻨم ﺒﻴﺮﻭﻥ ﻤﻴﺁﻳﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ (ﺟﺤﻴﻢ) ﺟﻬﻨم
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﻤﻴﺁﻳﺪ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ (ﻫﺎﻭﻳﻪ)
ﺟﻬﻨم ﺪﺭﻣﻴﺁﻳﺪ.
(ﻫﺎﻭﻳﻪ ﺳﻘﻮﻃ ﺪﺭ
ﮔﻮﺩﺍل ﻮ ﺩﺭّﻩ
ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮل ﺴﻘﻮﻃ
ﻤﻌﻨﻮﻯ ﺪﺭ ﻣﻘﺎم
ﻨﻮعی ﻴک ﺮﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻳﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ (ﺳﻌﻴﺮ)
ﻭ ﺟﻬﻨم ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺁﻳﺪ ( ﺫﮐﺮ ﺗﻤﺎمی
اﺳﺎمی ﺠﻬﻨﻢ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺭ ﺳﺨتی
ﻮ ﺩﺍغی ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺟﻬﻨم اﺳﺖ ﺑﺎﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻥ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺟﻬﻨم ﻮ ﺣَﻄَﻤِﻪ
ﻭﺳﻘﺮ ﻭ ﺟﺤﻴﻢ ﻭ
ﻫﺎﻭﻳﻪ ﻭ ﺳﻌﻴﺮ
ﺩﺭ ﻭﺍقع اﺳﺎمی
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺟﻬﻨﻢ ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭﻣﻠل ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤﺴخ ﺠﻬﻨم
ﺒﺠﻬﺎﻥ گفته ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ ﮐﻪ ﻣﻥ
اﺯﮐﻨﺎﺭ ﮐﻮﻩ ﻣﻴﮕﺬﺭﻡ
ﻣﻴﺎﻳﺴتم ﻮ ﻣﻴﺒﻴﻨﻢ
ﮐﻪ ﺁﻥ (ﺩﻭ) ﺍﺯ ﻣﻥ
ﻄﻠﺐ ﺍﺳﺘﻐﺎثه
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. (ﺁﻥ ﺪﻭﻧﻔﺮ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻳﺰﻳﺪ
ﻭ ﺷﻤﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﻭ ﻳﺰﻳﺪ
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻳﻥﺪﻭﮐﻮﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﮐﻪ ﻃﻠﺐﮐﻤک ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻭﻣﻥ
ﻤﻴﺒﻴﻨﻢ ﮐﻪ ﻗﺎﺗﻠﺎﻥﭙﺪﺭم
ﺤﺴﻴﻦ ( ﺟﺪّ ﺑﺰﺭک
اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ ﻧﻴﺰ
ﺣﺴﻴﻥ ﻨﺎم هرﮐﺎﻣلی
اﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﺪﺭﻫﺮﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺡ
ﺭﻧج ﺪﻳﺪﻩ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻗﺘل ﺸﻤﺎ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﺴﺎﻃی
ﺮﺍ ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩﻳﺪ.
(ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻭﻋﻤﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﺄﺳﻴس ﺩﻭﻟﺖ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ سلوکی ﻋلیّ
ﺒﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭلی
عملا ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺣﮑم
ﻘﺎﺗﻠﺎﻥ اﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻥ ها ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻋﺬﺍﺏ
ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ)
ﻭﺷﻤﺎ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﻣﺎ
ﺗﺮﺣّﻢ ﻧﮑﺮﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﭘﺎ ﻧﻤﻮﺩﻳﺪ
ﻭﻣﺎﺭﺍ ﮐﺸﺘﻴﺪ.(ﺍﻋم
اﺯ ﮐﺸﺘﻥ اﻋﻀﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
بی اﻋﺘﻨﺎئی ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺪﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﻮ ﺗﺸیّع
ﻴﺎ ﺗﺴﻨﻦ ﮐﻪ ﺩﺭﺣﮑم
کشتن ﺁﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻋث ﺭﻧج ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی که ﻣﻮﺭﺩ ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺸﻮﻧﺪ ﻣﻴﻤﻴﺮﺍﻧﺪ
ﻭ ﺑﻨﺰﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﺩ)
ﻭ ﻣﺎﺭﺍ ﻣﺤﺮﻭم
اﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻳﺪ (ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎم
عباﺩﺍﺕ ﻭ ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ) ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺣق ﻤﺎ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻴﺪ
ﻭﺭﺑﻮﺩﻳﺪ ﻭﺍﺳﺘﺒﺪﺍﺩ
(ﻭﺗﺤﮑم ﻈﺎﻟﻤﺎﻥﻮﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ)
ﺑﺮ ﺃﻣﺮﻣﺎ
(هدف الهی تعلیم
سلوک ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻣﺎ
ﺭﺍﺍ ﺯﺁﻥ ﺩﻭﺭ ﮐﺮﺩﻳﺪ
(ﻧﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎهی ﻮﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺤق
ﻮ ﺁﺯﺍﺩﻯ عمل ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ)
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺸﻤﺎ ﺭﺣم
کند ﺍﻭﺭﺍ ﺭﺣم ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻘﺸﺮﻯ
همهد ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺭﺍ
ﺑﻬﺮﻧﺎمی ﻨﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﺩ ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﺸﻴﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺣﺎل ﺸﺮک
هستند ﻭﺷﺮﻳک ﺨﺪﺍ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﺮﺣم ﻮ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﻭﺩﺭ ﺗﺴﻠیم ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﻳنی اﻳﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﭘس ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﭽﺸﻴﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻮﺑﺎل ﺠﺎﻥ
و روح ﺸﻤﺎ ﺍﺳﺖ
(ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﺑﺎﻋث
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﻨﻮعی یک
رﻭح ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻣﻌﺎﺩل
هماﻥ ﺒﻘﺎﻳﺎﻯ
کرﺍﻣﺎﺕ
بالفعل نوعی ﺩﺭ
ﺭﻭح ﺁﻧﺎﻥ ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ)
ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﺮﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻳﺪ
ﻭﺟﻠﻮﺗﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻳﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺳﺘﻢ ﮔﺮ ﺑﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ (ﺍﻳﻥ
ﻘﺎﺗﻠﺎﻥ اﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻦ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﺨﻠﻮق ﺨﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭلی ﺒﻨﺪﻩ
ﻣطی ع ﻮ ﺳﺮ ﺳﭙﺮﺩﻩ
سالک ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺸﻮﺩ. ﺍﮔﺮ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﻭ ﻣﺴخ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻨﺪﻩ
ﻭﺍقعی هستنذ ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻈﻠﻮم الهی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺣﻘﻮق ﻮ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
الهی ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ
گرﻓﺘﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ)
ﺳﭙس ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﭙﺮﺳﻴﺪﻡ
ﮐﻪﺁﺧﺮ ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
اﻳﻥ کوﻩ ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ؟
(ﮐﻮﻩ ﺟﻬﻨمی
کَمَد ﻭﺷﺎﻳﺪ ﮐﻢ
ﺷﺪﻥ ﻭﮐﻢ ﺑﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺩﺭﻗﻬﻘﺮﺍ ﺍﺳﺖ)
ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳﺨﺪﺍﺩ:
الی اﻟﺄﺭﺽ ﺍﻟﺴﺎﺩسة
ﻭ ﻓﻴﻬﺎ ﺟﻬﻨّم
علی ﻮﺍﺩ ﻣﻥ ﺃﻭﺩﻳﺘﻪ
ﻋﻠﻴﻪ ﺣﻔﻈﻪ ﺃﮐثر
ﻣﻦ ﻧﺠﻮم اﻟﺴﻤاء
ﻭﻗَﻄَﺮ ﺍﻟﻤَﻄَﺮ
ﻭﻋﺪﺩ ﻣﺎ فی اﻟﺒﺤﺎﺭ
ﻭﻋﺪﺩ ﺍﻟثرَﻯ ﻗﺪ
ﻭﮐّل کلّ ﻣﻠک ﻤﻨﻬم
ﺒﺸﻴئ ﻭﻫﻮ ﻣﻘﻴم
علیع ﻟﺎ ﻳﻔﺎﺭﻗﻪ
ﺍﻳﻥ کوه ﺗﺎ ﺯﻣﻴﻥ
ﺸﺸﻢ ﮐﻪ ﺩﺭﺁﻥ ﺠﻬﻨﻤﻰ
ﺑﺮﻳکی اﺯﺩﺭﻩ ﻫﺎﻯ
ﺁﻥ هست ﮐﻪ ﻣﺘﺼﺪﻳﺎﻥ
الهی ﺁﻥ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻗﻄﺮﺍﺕ
ﺑﺎﺭﺍﻥ کرﺩﻩ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﭼﻘﺪﺭ ﻗﻄره
ﺩﺭﺩﺭﻳﺎﻫﺎ ﻭﺩﺭﺧﺸﮑﻴﻬﺎﻫﺴﺖ.
ﻭﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻤﺘﺼﺪﻯ
ﻮ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﻳکی
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻴک ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﭼﻨﺎﻥ ﻤﻘﻴم ﺪﺍم
هستند ﮐﻪﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺟﺪﺍ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻣﺠﻠﺴﻰ راوی
قشری (ﺟَﺐ ﺍﻟﺤﻮﻯ)
ﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺯ (ﺟَﺐّ ﺍﻟﺤُﺰﻥ)
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﺯ (ﺟَﺐّ ﺍﻟﺤُﺰﻥ)
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺒﺮﻳﺪ.
(ﭼﺎﻩ و گنبد ﺣُﺰﻥ
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﻣﺴخ
ﺠﻬﻨﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
اﺭﻭﺍﺣﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﺒﺮﻳﺪ. ﻭﭼﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺠﻬﻨﻤﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻫﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺮﺣم مادﺭﺍﻥ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﮔﺮﻣﺎﻯ
ﺠﻬﺎﻥ ﻮﺻﺤﺮﺍﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﻳﺎ ﮔﺮﻣﺎﻯاﺳﭙﺮم
ﻮ ﻳﺎ ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺟﻨﻴﻨﻰ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺟﻬﻨم ﺴﻮم
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ ﮐﻪ ﺭﻭح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﻮﻋﺮﻳﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻥ ﻮ ﺟﺴﻢ
ﺍﺯ ﺍﺷﻌﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭﻫﺮ ﻧﺎﺭ ﻭ ﻧﻮﺭﻯ
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ ﻤﻴﺴﻮﺯﺩ.
ﺯﻣﻴﻥ عملا ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻄﺒﻘﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺍغی هست ﮐﻪﻣﻌﺎﺩل
هفت ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻮ ﺳﻴﺎﺭﺍﺕ
ﻫﻔﺖ ﻃﺒﻘﻪ ﺟﻬﻨم
گفته ﺍﻧﺪ.ﻭ ﺭﻭح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ در
ملکوت اﺯ ﺣﺮﺍﺭﺕ
ﺷﮑم ﺰﻣﻴﻥ ﻨﻴﺰ
ﺁﺳﻴﺐ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯﻫﺮﺁﺗﺶ
ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ ﻮﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭﺣتی
اﻧﻮﺍﺭ ﻭ ﺍﺷﻌﻪ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﻮ ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ اﺷﻌﻪ ﻣﺮگ
ﺒﺎ نور ﺩﻭﻥ ﻘﺮﻣﺰﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺟﺴم ﻤﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺣﺴﺎس ﺭﻧج ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی ﺮﻭح
عرﻳﺎﻥ اﺯ ﻟﺒﺎس
ﺗﻥ ﺁﺳﻴﺐ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.
ﺯﻳﺮ ﺍﻳﻥ اﺭﻭﺍح
ﺪﺭ ﺳطح خمین ﺰﻣﻴﻥ
هستند ﻭ ﺭﻭﺯ ﻭ ﺷﺐ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺍغی ﺮﻭﺯ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺗﺮی ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳکی
ﺸﺒﻬﺎ ﺗﺮﺟیح ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﻣﺎم
اﺯﻫﺮ ﻭﺍﻗﻌﻪ ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
اﺳﺖ ﺗﺎ ﺳﺎﻟک ﻨﺘﺎﻳج
اﻳﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺸﺪﻳﺪﺗﺮ ﺑﺴﻠﻮک
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.

حدبث 2384
مکرر - ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ289 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﺸﺮّ ﺑﺌﺮ
فی اﻟﻨﺎﺭ ﺑﺮﻫﻮﺕ
ﺍﻟّﺬﻯ ﻔﻴﻪ ﺃﺭﻭﺍح
اﻟﮑﻔّﺎﺭ ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
ﻮﺷﺮﻭﺭﺗﺮﻳﻥ ﭽﺎﻩ
ﺩﺭﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺩﺭ ﺑﺮﻫﻮﺕ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍح کاﻓﺮﺍﻥ
ﺪﺭ ﺁﻥ ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
(ﭘس ﺍﺭﻭﺍح کاﻓﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻗﺒﺮ ﻭ ﮔﻮﺭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮ ﮐﺎﺭﻣﺎئی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ ﺪﻫﺎﻧﻪ
ﺭَﺣِم ﻤﺎﺩﺭﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ. ﻭ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺠﺎﻫل ﻮ بی ﺨﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮﻯ
هستند ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ نوع ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﻣﻴﺁﻳﻨﺪ.
ﻭلی ﻤﺸﺮﮐﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﻌﺮﺽﻋﺬﺍﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ سنّی یا
شیعی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪﭘﻴﺮﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺒﺎﻃل الهی ﻤﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭلی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺮﺍ
ﺗﺴﻠﻴم سلوکی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻧﺎﺭ ﻳﺎ ﺁﺗﺶ ﻋﮑﺶ
ﻧﻮﺭ ﻳﺎ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
ﻨﺎﺭ ﺗﺎﺭﻳکی ﻮﺟﻬل
ﺸﺪﻳﺪﺗﺮ ﺣﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ اﺭﻭﺍح
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮک
الهی اﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺁﻥ ﺠﻬﺎﻟﺘﻬﺎ ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﻴﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪگی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
اﺯ ﺳﺨتی ﻔﻬم ﺪﺭﺳتی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ اﺭﻭﺍح
ﻤﺴﺦ ﺷﺪﻩ ﺑﻴﺎﺩ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ
ﺑﻴﺎﺩ ﺯﻧﺪگی ﻘﺒلی
ﺨﻮﺩ ﺑﻴﻔﺘﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻧج ﻮﺍقعی ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻥ اﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ ﻳﺎ
ﺭﻭﺍنی ﭙَﺮﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
هر ﺷﺐ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
اﺣﻮﺍل ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﻳﺪﺍﺭ ﮔﺮگ
ﺪﺭ ﮐﺎﺑﻮس ﻫﻤﺎﻥﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮔﺮگ ﺸﺪﻥ ﺼﺎﺣﺐ
ﮐﺎﺑﻮس اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﺼﺎﺩﻗﻪ
ﺧﻮﺩ هماﻥ ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ
الهی ﻮﻧﻮﺭﺍنی
ﻮﭘﺮﻋﻈﻤﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﺮﻫﻮﺕ ﻳﺎ
ﺻﺤﺮﺍﻯ ﺨﺸگ ﺒﺪﻭﻥ
ﺁﺏ ﻭﻋﻠﻒ ﻭ ﺑﺎﻳﺮ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل ﺰﻧﺪگی
اﺳﺖ.

حدیث
2385 مکرر ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ289ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ ﺸﺮّ ﻣﺎ
علی ﻮﺟﻪ ﺍﻟﺄﺭﺽ
ﻣاء ﺒﺮﻫﻮﺕ ﻭﻫﻮ
ﺍﻟﺬﻯ ﺒﺤﻀﺮﻣﻮﺕ
ﻳﺮﺩﻩ ﻫﺎﻡ ﺍﻟﮑﻔّﺎﺭ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ ﻮﺷﺮﺭﺑﺎﺭﺗﺮﻳﻥ
ﺁﺏ ﺩﺭ ﺳﻄح ﺰﻣﻴﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺏ ﺑﺮﻫﻮﺕ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﻀﺮﻣﻮﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺟﺎﻳﮕﺎﻩﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
روح کافرﺍﻥ اﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻯ ﺤﻀﺮﻣﻮﺕ
ﻭ ﺑﺮﻫﻮﺕ ﺍﺻﻮﻟﺎ
آبی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎﻯﺴﻮﺯﺍﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺭﻭﺍح
اﻳﻥ کاﻓﺮﺍﻥ ﺪﺷﻤﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺳﻠﻮک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻳَﺮّﺩﻩ) ﮐﻪ (ﻭﺍﺭﺩ)
ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﻳﺎ
( ردّ و ﺍﺭﺗﺪﺍﺩ)
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻳﺎ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﺒﺪﺍﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ کاﺭﻣﺎ
ﻭﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺮﻭح
اﺳﺖ. (ﻫﺎم اﻟﮑﻔّﺎﺭ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭح ﺤﻘﻴﺮ
ﺷﺪﻩ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻃﻠﺎ ق ﻨﺎم ﺮﻭﺡ
ﻭﺣنی ﻨﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺮﺍ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ.
(ﻫﺎﻡ) ﻣﻔﺮﺩ (ﻫﻮﺍﻡ)
ﺑﺮﻭح ﺤﻴﻮﺍنی
گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﭼﻮﻥ کرم ﻮ ﺳﻮﺳک
ﺮﺍ ﻫﻮﺍﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻥ
کاﻓﺮﺍﻥ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻨﺎﻗﺺ ﺍﻟﺨﻠﻘﻪ
ﻭبی ﺨﺒﺮ ﻭبی اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮک
الهی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﻣﻴﻴﺂﻳﻨﺪ
ﻭﺩﺭﺣﺎل ﺘﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ قشری های ﻤﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ ﺷﻴﻌﻪ
ﻣﺪعی ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋلیّ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ دﺭ
ﺗﺴﻠﻴم سلوکی ﻮﻟﺎﻳﺖ
الهی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻳﻥ
ﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
(ﻫﻮﺍﻡ) ﻭ ﻣﺎﺭ ﻣﻮﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.

حدیث
2386 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ289 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
اﺳﺖ: ﻘﺎل ﺮﺳﻮل
الله ﺷﺮّ ﺍﻟﻴﻬﻮﺩ
ﻳﻬﻮﺩ ﺑﻴﺴﺎﻥ ﻭ
ﺷﺮّ ﺍﻟﻨﺼﺎﺭﻯ
ﻧﺼﺎﺭﻯ ﻨﺠﺮﺍﻥ
ﻭ ﺧﻴﺮ ماء علی
وﺟﻪ ﺍﻟﺄﺭﺽ ﻣاء
ﺰﻣﺰﻡ ﻭ ﺷﺮّ ﻣاء
علی ﻮﺟﻪ ﺍﻟﺄﺭﺽ
ﻣاء ﺒﺮﻫﻮﺕ ﻭ ﻫﻮ
ﻭﺍﺩ ﺑﺤﻀﺮﻣﻮﺕ
ﺗﺮﺩ ﻋﻠﻴﻪﻫﺎ ﻣﺎل
کفار ﻭﺻﺪﺍﻫم ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
ﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺁﻥﻴﻬﻮﺩﻳﺎنی
هستند ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ(ﺑﻴﺴﺎﻥ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
ﻨﺼﺎﺭﻯ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎنی
هستند ﮐﻪ ﺩﺭ( ﻧَﺠﺮﺍﻥ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺁﺏ ﺭﻭﻯ ﺴﻄح ﺰﻣﻴﻦ
ﺁﺏ ﺯﻣﺰﻡ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ ﺁﺏ ﺭﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻦ ﺁﺏ ﺑﺮﻫﻮﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﺭﻩﺍﻯ ﺪﺭ ﺣﻀﺮﻣﻮﺕ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
(ﻫﺎم اﺭﻭﺡ) ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺒﺪﺍﻥ ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺻﺪﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺪﺭّﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﺷﺎﻳﺪ ﺷﻬﺮ
ﺑﻴﺴﺎﻥ که ﮔﻔته
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﺩﺭ ﺷﺎم
ﺒﻮﺩﻩ ﻣﺮﮐﺰ ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺮﮐﺰ ﻣﺘﺪﻳّﻴﺎﻥ
ﺒﺎﻃل ﻴﻬﻮﺩ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیر سالک ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﺠﺮﺍﻥ ﺪﺭﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
کناﺭﺩﺭﻳﺎﻯ ﺴﺮﺥ
ﻣﺮﮐﺰ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺮﮐﺰ
ﻧﻔﻮﺫ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺤﺒﺸﻪ ﻃﺮﻑ ﻣﻘﺎﺑل
ﻨﺠﺮﺍﻥ ﺁﻥ ﻄﺮﻑ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺴﺮخ ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺁﺯﺍﺭ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻭﻳﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﻨﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻥ ﻤﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ مکه
واعراب ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺑﺪﮔﻮئی اﺯﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺎ ﻣﺎنع کشش ﻭﻋﻠﺎﻗﻪ
ﻣﺮﺩم عرﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺒﺂﻧﻬﺎ ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺁﺏ ﺯﻣﺰﻡ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﻮﺩﺍل ﺪﺭّﻩ ﻣﺴﺠﺪ
ﺍﻟﺤﺮﺍم اﺳﺖ ﺁﺏ
ﻣﻘﺪس ﺣﺠّﺎج ﻤﮑﻪ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭﻩ ﻣﮑّﻪ
ﻭ ﻣﺴﺠﺪ ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ
ﺩﺭ ﺍﺻل ﺪﺭﻳک
گوﺩﺍل ﺒﻨﺎ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﺯﻳﺮ ﺁﻥ ﺁﺏ ﺑﺎﺭﺍﻥ
اﻃﺮﺍﻑ ﺟمع ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻫﺮ ﻭﺍﺣﻪﺍﻯ ﺪﺭ
ﺻﺤﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﻤﺮﮒ ﺗﺠمع ﻤﺮﺩم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﺑﺎﺯ ﺁﺏ
ﺯﻣﺰﻡ ﺑﺰﺑﺎﻥ
اﺑﺮﺍﻫﻴم ﻮ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﻣﺘﻌلق ﺒﺰﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﻭﺭ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻗﺮﻳﺶ ﮐﻪ ﻣﺬﻫبی
ﺴﻠﻮک ﺯﺭﺩﺷتی ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭ ﺣتی ﭙﺪﺭﺍﻥ ﺪﻳﻨﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ
اﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺒﻴﻤﻦ
ﻭﺳﭙی ﺑﻤﮑﻪ ﺭﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﺴﺎبق
ﻘﺮﻳﺶ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﮐﻌﺒﻪ
ﮐﻪﭼﻮﻥ هر ﺁﺗﺸﮑﺪﻩ
های ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺩﻋﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ غیر
ﺁﻧﺮﺍ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﻭبی
ﻤﻌنی ﻤﻴﭙﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥﻄﻮﺭﮐﻪ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
زردشتی الاصل ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻧﺪﺑﻪ ﺑﺰﺑﺎﻥ
عیری ﺪﻋﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ که ﻧمی
ﻔﻬﻤﻴﺪﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ( ﺑﺮﺑﺮ ﻭ ﺯﻣﺰﻡ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭلی
اﻳﻥﺁﺏ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ عقل الهی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻣﻌﺒﺪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی
زنده ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﻫﻮﺕ
ﺻﺤﺮﺍﻯ ﺨﺸک ﻤﻄﻠق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ ﺰﻳﺎﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ (ﺩﻳﻮﻫﺎ ﻭ
ﻫﻮﺍﻡ) ﻭﺍﺭﻭﺍح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ملکوت ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ(ﺭَﺩّ
) ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﺭﻭﺍخ
کاﻓﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻤﺎﻥ
هوام ﻮﺣﺸﺮﺍﺕ ﺑﻮﺩﻥ
ﺮﻭح ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺻﺤﺮﺍﻯ ﺨﺸک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺟﺰ ﻧﺎﻟﻪ ﺻﺪﺍدی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﺻﺪﺍ) ﻫﻤﺎﻥ
ﺼﺪﺍ ﻳﺎ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺻﺪﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺪﺭّﻩ ﻭﺻﺤﺮﺍ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭ ﮔﻠّﻪﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮ ﻭ ﺻﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﻣﺮﺩم اﻟﻬﻰ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﺑﺸﻬﻮﺩ
سوم ﻓﺎﻃمی شیوا
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﺁﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺗﺮﻣﺴﻴﺤﻰچون
خود محمد ﻭﻳﺎﺑﻌﺪﻫﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺑﻌثت ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﺄﻣﻮﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻗﺒل اﺯ ﺑﻌثت
ﻣﺴﻴﺢ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺍﺯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﺎ ﻳﺤیی ﻤﻌﻤﺪﺍﻧﻰ
ﺷﺎﻧس ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺑﻌثت ﻣﺴﻴﺢ ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺸﺪ. ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﻋﻴﺴﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
چهارم ایلی و ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﺑﻌثت ﻣﺤﻤﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺴﻴﺤی
ﺒﻨﺪﺭﺕ ﻭ ﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻴکی اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺗﺎ ﺗﮑﻤﻴل ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮐثرﺍ ﭼﻨﻴﻥ
هم ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ هم ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﭼﻨﻴﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺒﺎﻧﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ که
بمحمد داد . ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ غیرﺻﺎﺩق
ﺪﺭﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﮐﺎﺫﺏ
ایلی ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺷﻬﻮﺩ
(ﻣﺴﻴح ﺪﺟّﺎﻝ) ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪﺧﻮﺩ ﻣﺴﻴح
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﺴﻴح گفته ﺑﻮﺩ.

حدیث
2781 - ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺠﻮﺍﺩ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ291 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ
ﺰﺍﺭ ﻗﺒﺮﺃبی ﺒﻄﻮس
ﻏﻔﺮ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎﺗﻘﺪ.
ﻤﻥ ﺬﻧﺒﻪ ﻭﻣﺎ ﺗﺄﺧّﺮ
ﻓﺎﺫ ﺍﮐﺎﻥ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻧُﺼﺐ
ﻟﻪ ﻣﻨﺒﺮ ﺑﺤﺬاء
ﻤﻨﺒﺮ ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﺣﺘّﻯ ﻴﻔﺮغ اﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻥ ﺤﺴﺎﺏ
ﻋﺒﺎﺩﻩ ﻫﺮﮐس
ﻗﺒﺮﭘﺪﺭم ﺮﺍ ﺩﺭﻃﻮس
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﮐﺮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ گذﺷﺘﻪ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﺨﺸﻴﺪ
( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﺍﺣﺘﺮﺍم
الهی اﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻭﺗﻤﺎمی اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ
ﻭلی ﻨﻪ ﺩﺭﺳﻄح
عفو ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ ﮐﻪ
ﺭﻭﻯ ﺪﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺬﺍﺷﺖ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ
سلوک الهی ﻮ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭلی اﻳﻦ
(ﺯﻳﺎﺭﺕ) ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
دوم ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
عصر ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺣﺪﻳث ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎﻡ ﻗﺒلی
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻥ اﻣﺎﻡ ﺑﺎﺯ ﻳکی
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ تجلّیات
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭ ﺑﺎ ﮐﻤک اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺘﺎﺯﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﻌﻠﻴم ﺴﻠﻮک ﺪﺭ
ﺍﻏﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻴﺎ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟک ﻜﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻳﺎﺩﺍﺷﺘﻥ
ﭙﻴﻤﺎﻥ اﺯﻗﺒﻞ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭم ﺤَﺴَنی
ﻮ ﺍﻣﺎک ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ
که ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺁﻧﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻴﺎ ﺍﻣﺎم
ﺠﻮﺍﺩ ﺩﺭﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎم ﺠﻮﺍﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ششم ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﮑلّی
ﻤﻌﺎﻓﻴﺖ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺣﺎل ﻮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘس ﺍﺯﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ اﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻗﺒﻮل ﭙﺬﻳﺮﺵ
الهی ﺴﻠﻮکی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻮﻗﺘﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒلی ﻮ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺸﺮﻃ
عدم ﺗﺮک ﺁﻥ ﺠﺎﻯ
اﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﭼﻮﻥ ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺ (ﺯﺍﺋﺮ ﻃﻮس
ﻣﺸﻬﺪ) ﻣﻨﺒﺮﻯ ﺪﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻨﺒﺮ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻔﺎﺭغ ﺸﻮﺩ(ﺳﺎﻟک
کاﻣل ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻣﺼﻮﻥ
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻨﺒﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﻮﻋﻈ
ﻮ ﺗﺪﺭﻳس ﭼﻮﻥ ﻤﻨﺒﺮ
ﻭ ﺗﺮﻳﺒﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﺘﮑﺎﻣل
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﮐﻪ
سالک ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎم
اﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ عصرﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺟﺎﺭﻯ اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ عصوﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻮﻟﺬﺍ ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﻣﻘﺎﺑﺮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺍﮔﺮثوﺍﺏ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻨﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ ﺍﺯﺣﺴﺎب
ﺮسی الهی ﺒﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﭼﻪ
ﺣﻀﻮﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﺴﻰ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺯﻣﻘﺎم
الهی ﺒﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻗﺒﺮ ﻭ ﺿﺮیح
ﺰﻳﺎﺭﺕ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺣتی
ﺘﻘربّ ﺟﺴﻤﺎنی
ﻮ ﻣﻌﻨﻮﻯ هم ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﻤﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﭘﻴﺶ ﻣنی
ﺪﺭ ﻳﻤﻨﻰ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻳﻤنی ﭙﻴﺶ ﻣﻨﻰ
ﻭ ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺮﺍﻯ هز ﺍﻣﺎم
ﺰﻧﺪﻩ ﺍﻳﻥ ﻮضع
هست . ﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﺎم ﻮﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ.
ﺯﻳﺎﺭﺗﻬﺎﻯ ﻣﺬﻫبی
ﻮ ﺩﻳﻨﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺮﻭﺯ ﺍﻟﻬﻰﺍﺳﺖ.
ﺣﺪﻳث ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ ﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
الهی اﻭﻟﻴﺎﻯ ﻘﺒلی
هستند.

حدیزث 2782 - ﺍﺯﺍﻣﺎﻣﮑﺎﻇﻤﺎﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ۲۹۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﻴﻮن اﻟﻘﻴﺎمة
ﮐﺎﻥ علی عرﺵ ﺍﻟﻠﻪ
ﺟل ﺠﻠﺎﻟﻪ ﺃﺭبعة
ﻣﻥ ﺃﻭﻟﻴﻦ ﻭ ﺃﺭبعة
ﻣﻥ اﻟﺂﺧﺮﻳﻦ ﻓﺄﻣّﺎ
ﺍﻟﺃﻭﻟﻮﻥ ﻔﻨﻮح
ﻮ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﻮ ﻣﻮسی
ﻮﻋﻴﺴﻰ ﻭ ﺃﻣّﺎ
ﺍﻟﺄﺭبعة ﺍﻟﺂﺧﺮﻭﻥ
ﻓﻤﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ ﻮﺍﻟﺤﺴﻥ
ﻮ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ثمّ
ﻴﻤﺪ ﺍﻟﻤﻄﻤﺮ (ﺍﻟﻤﻀﻤﺎﺭ)
ﻓﻴﻘﻌﺪ ﻣﻌﻨﺎ ﺯﻭّﺍﺭ
ﻗﺒﻮﺭ ﺍﻟﺄﺋمة
ﺃﻟﺎ ﺍﻥ ﺃﻋﻠﺎﻫﺎ
ﺩﺭﺟﻪ ﻭ ﺃﻗﺮﺑﻬم
ﺤﺒّﻮﻩ ﺯﻭّﺍﺭ
ﻗﺒﺮ ﻭﻟﺪﻯ علیّ
ﭼﻮﻥ ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﻋﺮﺵ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻭﭼﻬﺎﺭ
ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻭﭼﻬﺎﺭﻧﻔﺮ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﮐﻨﺎﺭﻋﺮﺵ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ (ﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺣﺴﻴنی ﻮﺣﺴﻨﻰ
ﻳﻌمی ﺪﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
درهر زمان ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
ﻤﺎﺩﺭﻫﺴتی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻳﺎ ﻧﻔس ﮐلّ
ﻮﻣﻨبع اﻭﻟﻴﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ اﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
محمدی ﻭﺷﺮﻃ ﻠﺎﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ
ﺣتی اﮔﺮ ﮐسی ﺒﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺣتی
ﻤﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ (ﻣﺴیح ﺪﺟّﺎﻝ)
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩه ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺧﻄﺎﺭ
خطر ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺠﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺒﺮؤﻴﺎﻯ
غیر ﺻﺎﺩﻗﻪ ﻣﺘﻌﺒﺪﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺳﻨّﻯ ﻴﺎ ﺷیعی
ﻮلی ﺒﺪﻭﻥ ﺘﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﻤﻴﻦ
ﭼﻬﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻌﺎﺩلانی ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻘﺪﻳم ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﻣﻌﺮفی
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ) ﺍﻣّﺎ
(ﺍﻭّﻟﻮﻥ) ﻳﺎ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺪﻳﻨﻰ ﻧﻮح یا
مهر و میترا ﻮنیز
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﻤﻮسی
( که عملا همان
زردشت و
برهمن) ﻮ ﻋﻴسی
هستند ( ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﻠﺎﺯم ﻣﺤﻤﺪ ﭘﻨج
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺁﺩم ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻌﺎﺩل ﻨﻮح حسینی
ﻳﺎﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
هر ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ . ﻧﻮح
ﺪﺭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺨﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪ ﻭﻃﻮﻓﺎﻥ
ﻤﻌﺮﻭﻑ ﺑﺄﺳم
اﻭ ﻭﻏﺮق همه ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ
ﺠﺰ ﺳﺎﮐﻨﺎﻥ
کشتی ﻨﻮﺡ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺒﺪﺃ ﻳک ﺘﺎﺭﻳخ
کرﺩﻩ ﮐﻪ ﺷﺒﻴﻪ
ﺁﺩم ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻨﻮح ﻤﺸﺨّﺺ
ﻧﻴﺴﺖ ﺣتی ﺪﻭ ﺩﻳﻥ
ﻘﺒلی ﺪﺭﻫﻨﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻳکی ﻮﺩﺍﻧﺘﺎ ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻳﻥ ﺁﺩﻡ
ﻭﻳکی ﺪﻳﻥ ﻤﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴم
که ﺍﺯ ﻣؤﺴﺴﻴﻦ
ﺁﻥ اﻃﻠﺎعی ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭﻋﻤق ﺘﺎﺭﻳخ
ناریک ﻨﺎﭘﺪﻳﺪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺑﺎﺯ ﺍﺑﺮﺍهیم
ﭙﺪﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺒنی
اسرائیل همان
زردشت که ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺁﻥ ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺭﻭﺣﺎنی
ﺁﺯﺭ ﻳﺎ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺍﻭﺭﺍ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺟﺴﻤﺎنی
ﺘﺎلح ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺨﻮﺩ ﻭﺍﺻل ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻣﺄﻣﻮﺭ ﻏربّ ﺷﺪ.
ﻭ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﻪ ﺍﻭﺭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺑﻞ ﻭ ﺳﭙس
ﺑﻪ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ ﺩﺭﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﻌﺒﺎتی
اﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﺼﺮ ﻭ ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﻮﺣﺘﻰ ﺩﺭﺍﺳﻴﺎﻯ
ﺼﻐﻴﺮﻭ ﻳﻮﻧﺎﻥ
و چین اﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩ.
ﻗﺮﻳﺶ ﻭﻳﻬﻮﺩ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺮﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺁﺯﺭ ﺭﺍ
ﻗﺮﺍﻥ ﻤﻌﺮفی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎل
اﻭ ﻳﺎ ﺍﺳﺘﺎﺩﺵ
ﻳکی اﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
اولی اﻟﻌﺰم ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ
قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺠﺪﻳﺪﻯ
هستند. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم ﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮﻋﺮﺵ
ﭘﻨﺠﻢ ربّ ﺍﻟﻔﺼل
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ. ﺍﻣﺎ ﻣﻮسی
که ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﻳﻬﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﺎﺷﻒ
قُرّه ﺟﺪﻳﺪ ﻧﺒﻮﺩ.
ﻭﻳکی اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
برهمن زردشت ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻳﻌﻘﻮﺏ
ﻭ ﻳﻮﺳﻒ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻤﻌﺮﻭﻑ
ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﮐﻪ
ﺍﺳﺮاء کننده ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻋﻴسی کاﺷﻒ
قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮ ﻋﺮﺵ
ربّ ﻗﺎﺋم ﺒﻮﺩ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳثی ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻳﻥ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻨج ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻘﺪﻳم ﻨﻴﺰ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻧﻬﺎئی
ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻄﺮح گرﺩﻧﺪ ﺍﺳﺎمی
ﻨﻮح ﻮ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻮ ﻣﻮسی ﻮﻋﻴﺴﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﺎﺩﻟﺎﻥ
ﺒﺎ ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﻤﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺳﺎمی
اﺳﻠﺎمی ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺴﻦ
ﻭﺣﺴﻴﻥ ﻮﻋلیّ ﻮ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﮐﻪ ﺁﺩم ﻮﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ ﺭﺍ
ﺍﻓﺰﻭﺩ. ﻭ ﻧﺎم ﻤﻮطی
ﺮﺍ ﺣﺬﻑ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ ﻭلی
اﻭلی اﻟﻌﺰﻡ ﻭﮐﺎﺷﻒ
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻃﺮﻳﻘﺖ
برتر ﻧﺒﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻮسی
هماﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻋﻤلی
ﻮﺣﻨﻴﻒ ﺷﺪﻥ ﭼﻮﻥ
ﺪﻳﻥ ﻘﺮﻳﺶ ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺭﺍ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺒﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻧﺎمی ﻨﻤﻴﺒﺮﺩﻧﺪ
ﺗﺎﺟﺴﺎﺭﺕ ﻧﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻌﺼﺐ ﻧﺎﻣﻮسی
اﻋﺮﺍﺏ ﻭﻣﻘﺪﺳﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎﻡ
ﮐﺎﻇم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ)
ﺍﻣﺎ ﭼﻬﺎﺭ ﻧﻔﺮ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﻮ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻋﺒﺎﺭﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ
ﻮ ﺣﺴﻥ ﻮ ﺣﺴﻴﻦ ﻭﺳﭙس
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﻧﻴﺰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺎ (ﻣﺎ) ﺯﻭّﺍﺭ
ﻗﺒﻮﺭ ﺃﺋﻤﻪ ﻧﻴﺰ
می ﻨﺸﻨﻴﻨﺪ (ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﻋﺮﺵ
ﺑﻐﻴﺮ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋلیّ ﻮ ﺣﺴﻦ ﻭﺣﺴﻴﻦ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻓﺰﻭﺩ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭﻋﺮﺵ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ (ﻣﻀﻤﺎﺭ)
ﻭﺭﻩ ﺭﻭﺍﻥ ﺒﻌﺪﻯ
هستند. ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
هرﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎن ﻤُﻐﻴّب ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ هراﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ ﻮ ﻧﺎﺷﻨﺎس
. ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﻭﺭﺍ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭم ﺨﻮﺩ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎئم ﻮ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
هستند. ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺯﺍﺋﺮﺍﻥ
ﻘﺒﻮﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺯُﻭّﺍﺭ ﻣﻘﺎﺑﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻤﻨﻄﻘﺎ
ﻫﺮﮔﺰ ﮐﺎﺭ
سلوک الهی ﺮﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻋﻤﻠﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻭﻡ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭم
کرﺩﻩ ﻭﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
زنده می ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻗﺒﺮﺷﺎﻥ
کرﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﻭﻗتی
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
الهی ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮﻗﺎﺋم
گرﺩﻳﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺮﻭح
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﻋﺮﺵ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺑﺎﭘﻨج ﺘﻥ
ﺁل عبا ﺗﻤﺎمی
کاﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
زنده ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ ﻭﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
برتری ولایتهای
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
اﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻫﻤگی ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭیا
زیر ﻋﺮﺵ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی هیچ کدﺍم
اﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒلی
ﺤﺘﻰ ﺁﺩم ﻮ ﻧﻮح
ﻮ ﻣﻮسی ﻮﻋﻴﺴﻰ
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺪﺭﻋﺮﺵ ربّ ﺍﮐﺘﺸﺎفی
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻋﻴسی
ﺪﺭ(ﻋﺮﺵ ربّ ﻗﺎﺋﻢ)
ﻗﺒل اﺯ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻳﮑﻢ ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ( ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ) ﺩﺭﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻳﮑم ﻮﻳﺎ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
( ﻭﻧﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭﺣﺠﺎﺏ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ)ﻭ ﮐﻨﺎﺭﻋﺮﺵ
ربّ ﺍﻟﻔﺼل ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
(ﻭﻧﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ)
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻴک
ﻤﺤﻤﺪﻯ زنذه
بشری عاﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﻤﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﻳﺶ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺷﺮﻑ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺒﻨﻴﺎﺳﺮﺍﺋﻴل
هستند. ﻭﻟﺬﺍ ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﻗﺒﻮﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻳﮑم ﭙﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺤﺴنی ﺨﻮﻳﺶ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
ﻤﺎﺩﺭﻫﺴتی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﺮﻭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﻤﺎﻧﻨﺪ. ﺍﺯﻃﺮفی
اﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻗﺒﻮﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﻗطعی ﻨﺒﺎﺷﺪ ﻭﺣتی
ﺁثاﺭﺵ ﻣﺤﻮ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﭙی ﺍﻣﺎم
کاﻇم ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﺭﺯﺵ ﺯﻳﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻘﺒﻮﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﻭﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﺪﺭﺟﻪ
ﻭﻣﻘربّ ﺗﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎم
ﻮ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
(ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ)
ﺯﺍﺋﺮﺍﻥ ﭙﺴﺮم
علیّ اﺳﺖ ( ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎﻋلیّ ﺒﻥ ﻤﻮسی
ﺠﺎﻧﺸﻴﻥ اﻣﺎم
کاﻇﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﭘﻴﺮﻯ ﻮ ﻭﻓﺎﺕ ﺍﻣﺎم
کاﻇﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻳﻘﻴﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﻣﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻘﺎم
اﻭل ﭙﻴﺮ ﺳﺎﻟک
اﻣﮑﺎﻥ ﺼﻌﻮﺩ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻌﺪﻯ ﻨﻴﺴﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭلی ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻮ ﺗﻨﻬﺎ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺘﺮﻳﻥ اﺳﺖ. ﻭﺍﻣﺎم
کاﻇم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
سلوک الهی ﺪﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺩﺭﻗﺒﺮﺵ ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ تن ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﭼﻪ ﭘﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴم
ﺴﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫم ﻤﻘﺎم ﺤﺴﻴنی
ﻮ ﻫم ﺤﺴنی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﭼﻪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم ﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی ﻨﻪ
ﻗﺒﺮ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺩﺭ ﻃﻮس ﺁﻧﻬم
اﺯﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﭘﺪﺭﺵ
ﻫﻨﻮﺯ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎم ﻤﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﺒﺪﻫﻨﺪ ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭلی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻳﺎ ﺑﺎ ﺍﻣﺎم
آﺷﮑﺎﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﺘﻮﺳل ﺸﻮﻧﺪ. ﭘس
ﺯﺍﺋر واقعی
کسی اﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺑﺠﺴم ﺒﺎ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺨﻮﺩ را ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭﻗﺒﺮ ﺍﻭ ﺗﻥاﻭ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻗﺒﺮ ﺧﺎکی
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﺼﻌﻮﺩ ﮐﺮﺩ. ﺍﻭ ﻭ
ﻳﺎ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺭؤﻴﺎﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺻﻌﻮﺩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭم ﺒﺎﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻭ ﻳﺎ ﭘﻨﺠﻤﻴﻥ
ﺪﺭ ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺎهم ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭﻋﺮﺵ
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻫم ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
همکاری ﺪﺍﺭﻧﺪ.
(ﻣﻀﻤﺎﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﻭ ﺩﺭ(ﺿﻤﻴﺮ)
ﺩل ﻮ ﺯﺑﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﺴﻠﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭ(ﻣُضمر) ﺭﺍ ﻧخ
ﺸﺎﻗﻮل بنائی
گفته ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺳتی کاﺭ ﺑﻨّﺎ
خا ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺿﻤﻴﺮ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻌﻴﺎﺭﺩﺭﺳتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.

حدیث 2783- دﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻣﺎم
عسکری اﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ(ﺝ۷ﺹ۲۹۲ﺑﺤار)
ﺘﻌﻠّﻤﻮﺍ
ﺳﻮﺭة ﺍﻟﺒﻘﺮة
ﻭ ﺁل عمرﺍﻥ ﻓﺎﻥ
ﺃﺧﺬﻫﻤﺎ ﺑﺮگَ
ﻭﺗﺮﮐﻬﻤﺎ ﺣﺴﺮَة
ﻭﻟﺎ ﻳﺴﺘطی
عهم ﺍﻟﺒﻄلَ ﻳﻌنی
اﻟﺴَﺤَﺮة ﻭ ﺍﻧّﻬما
ﺘﺠﻴﺌﺎﻥ ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﮐﺄﻧّﻬﻤﺎ
ﻏﻤﺎﻣﺘﺎﻥ ﺃﻭ ﻋﺒﺎﻳﺘﺎﻥ
ﺃﻭ ﻓﺮﻗﺎﻥ ﻤﻥ ﻄﻴﺮ
ﺻﻮﺍﻑ ﻳﺤﺎﺟّﺎﻥ
عن ﺼﺎﺣﺒﻬﻤﺎ ﻭ
ﻳﺤﺎﺟّﻬﻤﺎ
ربّ ﺍﻟﻌﺰّة ﻭ ﻳﻘﻮﻟﺎﻥ
ﻴﺎربّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻥ عبدک هذا ﺍﻗﺮء
ﻧﺎ ﻭ ﺃﻇﻤﺄﻧﺎ ﻧﻬﺎﺭﻩ
ﻭ ﺃﺳﻬﺮﻧﺎ ﻟﻴﻠﻪ
ﻭ ﺃﻧﺼﺒﻨﺎ ﺑﺪﻧﻪ
ﻓﻴﻘﻮل اﻟﻠﻪ
عزّ ﻭجَلّ ﻳﺎ ﺃﻳّﻬﺎ
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﻔﮑﻴﻒ
ﮐﺎﻥ ﺘﺴﻠﻴﻤﻪ ﻟﻤﺎ
ﺃﻣﺮﺗﻪ ( ﺃﻧﺰﻟﺘﻪ)
ﻓﻴﻚ ﻣﻥ ﺘﻔﻀﻴل
علیّ ﺒﻥ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ
ﺃخی ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ؟ ﻓﻴﻘﻮل
اﻥ ﻴﺎ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻭ ﺍﻟﻪ ﺍﻟﺂلهة
ﻭ ﺍﻟﺎﻩ ﻭ ﻭﺍلی
ﻮﻟﻴّﻪ (ﺃﻭﻟﻴاءه
) ﻭﻋﺎﺩﻯ ﺃﻋﺪائه
ﺍﺫﺍ ﻗﺪﺭجه ﻭ ﺍﺫﺍ
ﻋﺠﺰ ﺍﺗّﻘﻰ ﻭ ﺍﺳﺘﺘﺮ
فی ﻘﻮل اﻟﻠﻪ
عزّ ﻭ جَلّ ﻓﻘﺪﻋﻤل
اﺫﺍ ﺑﮑﻤﺎ ﮐﻤﺎ
ﺃﻣﺮﺗﻪ ﻭﻋﻈم ﻤﻦ
ﺧﻄﺒﮑما اﻣﺎ ﺃﻋﻈﻤﺘﻪ
ﻳﺎ ﻋﻠﻰّ ﺃﻣﺎ ﺗﺴمع
ﺸﻬﺎﺩة ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻠﻮﻟﻴک هذﺍ؟ ﻓﻴﻘﻮل
علیّ ﺑلی ﻴﺎ
ربّ ﻓﻴﻘﻮل
الله ﺘﻌﺎﻟﻰ ﻓﺎﻗﺘﺮح
ﻠﻪ ﻣﺎ ﻳﺰﻳﺪ ﻋلی
ﺃﻣﺎنی هذﺍ ﺍﻟﻘﺎﺭئ
ﻣﻥ ﺄﺿﻌﺎﻑ ﺍﻟﻤﻀﺎﻋﻔﺎﺕ
ﻣﺎ ﻟﺎ ﻳﻌﻠﻤﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ عزّ ﻭجَلّ
ﻓﻴﻘﺎل ﻘﺪﺃﻋﻄﻴﺘﻪ
ﻣﺎﺍﻗﺘﺮﺣﺖ ﻳﺎ
ﻋلیّ ﺩﻭ
ﺳﻮﺭﻩ ﺑقُرّه ﻭ
ﺁل عمرﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﮐﺖ
ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ. ﻭ ﺗﺮﻙ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻋث ﺣﺴﺮﺕ
ﺷﻤﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻄﻮﺭﻯ
که ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﺍﻥ
ﻮﻳﺎ ﺑﺎﻃل
کنندﮔﺎﻥ ﺴِﺤﺮ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻧﻘﺶ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻳﺎ ﺃثرﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻃل کنند (ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻴﻥ ﺴﻮﺭﻩﻫﺎﻯ
ﻘﺮﺍﻥ ﺘﻔﺎﻭتی
ﻘﺎﺋل ﺸﺪ ﻭلی اﻳﻥﺴﻮﺭﻩﻫﺎ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ (ﺻﻮﺭة
ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩ)
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.(ﺁل
عمرﺍﻥ) ﮐﻪ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻋﻴﺴﻰ ﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﻘﺒﻴﻠﻪ قبله ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖﺩﻳنی
ﻤﻮﻟﺎ ﻋلی ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﻋﻤﺮﺍﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺸﻬﻮﺭ ﺑﺎﺑﻮﻃﺎﻟﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻴسی ﻨﺴﺒتی ﺒﻌﻤﺮﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺖ. ﻭلی هر
ﭘﻴﺮ کامل الهی
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﺎﻡ
ﻋﻤﺮﺍﻥ ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻌﻤﻴﺮ ﻭ ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﺮﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﺑﺎﺻﻔﺎﺕ
ﻋﻴسی ﻤﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭخ عرﻓﺎﻥ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﺩﻭ ﺩﺭﺭﻭﺣی که
هستند. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺴﻴح
کاﺷﻒ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻮﺩ ﻭﻟﺬﺍ ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺘﺠﻠّﻯ
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋلیّ اﻭﻟﻴﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺡ ﻋﻴسی ﻤﺴﻴﺢ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺭﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻤﺎﻡ
(ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ)
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺘﺎ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ (ﺁل عمراﻥ)
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ (ﺁل ﻤﺤﻤﺪ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
عضو ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﻋﻀﻮ
ﭘﻨج ﺘﻥ ﺤﺴﻴنی
ﻴﺎ ﺣﺴﻨﻰ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
اﻫل ﻮﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
الهی ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﺤﺮﻭمیّت ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺍﺯ ﻗﺮاءت ﺳﻮﺭﻩ
ﺁل عمرﺍﻥ ﻳﺎقُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺪﺭ ﭘﻨج ﺘﻥ
ﺁلعبا ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻮﺟﺐ ﻣﺤﺮﻭمیّت
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐسی
اﻧﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ
ﻫﻴﭻ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻄﺎﻥ اﻫﺮﻳﻤنی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻣﻘﺎم الهی ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺧﻨثی ﻮﺑﺎﻃل
کند . ﺍﻣﺎ ﺳﻮﺭﻩ
ﺑقُرّه ﻋﻘل ﻮ ﻋﻠﻤلم
ﻠﺪنّی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑِﮑﺮ ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺁﻥ (ﺑﺎﻗﺮ) ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﻘﺮﻋلم ﻠﺪنی
ﻮ ﺩﺭﻭنی ﺮﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺟﻬل ﻮ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺄثیرﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺮﮐﺖ
ﮔﻴﺮﻯ ﻳﻌنی اﺯﺩﻳﺎﺩ
ﻭ ﮐثرﺕ ﺩﺭ ﮐﻤﻴّﺖ
ﻭﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻭ ﻣﻘﺎم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮﮐﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﺩﻩ ﺑﺨﺪﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﺳﻮﺭﻩ(
دوصورت شهودی
نخستین ) ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ( شهود
قائم ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻭ
ﺃﺑﺮ ﻳﺎ ﺩﻭ ﻋﺒﺎ
ﻭﻳ ﺎﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻭﮔﺮﻭﻩ
ﭘﺮﻧﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻤﻨﻈّﻢ
ﺑﺮﺳﺮﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻥ ﺴﻮﺭﻩﻫﺎ (
شهودها) ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.(
ﮐﻪ ﺳﺎﻳﻪ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﻫﻤﺎﻥ گرﻭﻩ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭﻋقل
ﻮ ﺍﺣﺴﺎس ﻭ ﻋﺸق
ﻮ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺒﺂﻧﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺯﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻭبحرﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺮﺍ ﻣﺮﺗفع ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﮐثر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺷُﺮُﻑ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺮگ
ﻤﻴﺘﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﻭقتی اﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ
ﻭﻣﺤﺮﻭم اﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﺃﺑﺮ ﻭﻋﺒﺎ (ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺮ ﺯﻳﺮﻋﺒﺎﻯ
ﻤﻘﺪس و پناه ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭﻗﺪﻳم
ﺒﺎﻳﻥ ﻠﺒﺎس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻠﺒس ﻭﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﭘﻨج ﺘﻥ ﺁل
عبا ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﭘﻨﺎﻩ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻭﺣﻔﻈ اﺯ ﻫﺮﺧﻄﺮ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻮﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭ ﻧﻔسﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺷﺨﺺ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺭﺍ ﺗﺤﻤل
کرﺩ ﻭ ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﻨﻴﺰ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ. (ﻓُﺮﻗﺎﻥ)ﻭ
ﻓَﺮّﮔﺎﻥ اﺯ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺃس ﺑﻬم
ﻤﺮﺗﺒﻄ هستند. (ﺻَﻮﺍﻑ)
ﻳﻌنی ﺼﺎﻑ ﻭ ﻣﻨﻈﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺠﺮﺕ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﺑﻄﻮﺭﻯ
اﺯ ﻃﺮﻑ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩ
(ﺳﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ ﺁﻧﻬﺎ)
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻭﺩﻓﺎﻉ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺤﺎﺟّﻪ
وبحث ﻣﻴﮑﻨﺪ.(ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﺑﺎ ﺭﻭح ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻤﺮﺑّﻯ ﺮﻭﺡ
ﻳﺎ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺤﺎﺟﻪﺍﻯ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﮐﻤﺎل ﺮﻭح ﺪﺭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺮﺑّﻯ
ﺁﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
الهی گزﺍﺭﺵ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﺎﻋﺎﻗﺒﺖ ﻣﺸﻴّﺖ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺍﺩﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺴﺎلک ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨج ﺘﻥ ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﺁﻟﻌﺒﺎ ﺻﺎﺩﺭﻣﻴﺸﻮﺩ.
و ﺸﻬﻮﺩ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺘﻤﺎم
ﻤﻴﺸﻮﺩ) ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﻨﺪﻩ ﺗﻮ
ﻣﺎﺭﺍ ﻗﺮاءﺖ ﮐﺮﺩ.(ﺩﻭﺳﻮﺭﻩ
ﺑقُرّه ﻭ ﺁﻝ ﻋﻤﺮﺍﻥ
ﻭﺩﺭ ﻭقع ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﭙﻨﺠﺘﻦ
ﻭﻋﻘل ﻮ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮﻋﺸق ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺳﺎﻟک
ﻤﻮﺭﺩ (ﻗﺮاءت) ﻳﺎ
(قُرّه ﮔﻴﺮﻯ) ﺍﻧﺠﺎم
گرﻓﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ
قُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﮕﻴﺮﺩ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺪﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺩﻩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺣﻀﻮﺭ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎ ﺣﻀﻮﺭ ﺗﻤﺎم
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻗﺒلی اﺳﺖ)
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺒﻨﺪﻩ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺑﺎ ﻣﺎ ﺗﺸﻨﮕﻰ ﺭﺍ
ﺗﺤﻤّل ﻤﻴﮑﺮﺩ
(ﺭﻭﺯﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﺮاءﺖ ﻭقُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻤﺎ ﺧﺴﺘﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩ) ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﺑﺎ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ (ﻭﺩﺭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ) ﻭ ﺗﻦ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺎ ﺧﺴﺘﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﭙس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺃﻯ ﻘﺮﺁﻥ (ﺃﻯ
قُرّه ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ)
ﺁﻳﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﺪﻥ
ﺍﻧﺎﻥ اﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﻣﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻡ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ؟ (ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮک
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮ ﻳﻘﻴﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺁﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺎﺯﻝ ﮐﺮﺩﻩ؟)
ﮐﻪ ﺩﺭﺗﻮ ﻗﺮﺍﻥ
ﻣﺤﻤﺪ) ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻋلیّ ﺒﺮﺍﺩﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺗﻔﻀﻴل
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ( ﻳﻌنی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋلیّ ﺮﺍ ﺗﺮﺟﻴح
ﺒﺮ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺑﺎﺯﻯ ﺴﻨﻴﺎﻥ
ﻮ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ (ﻗﺮﺍﻥ)
ﻳﺎ دو قُرّه ﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺸﺮﻃ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﻫﻤﺎﻥ ﻤﺤﺒﺖ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻘلبی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻋلیّ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺒﺰﺑﺎﻥ ﭽﻴﺰﻯ
بگوﻳﺪ؟) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﺳﻮﺭﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻳﺎ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻭ ﺍﻟﻪ ﺍﻟﻬﻪﻫﺎ
(ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
الله ﮐﻪ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ربّ ﻗﺎﺋم
ﻮ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺫﮐﺮ ﺍﻳﻥ
عباﺭﺕ ﻫﻤﺎﻥ ﺬﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻮﺩفع
هرﮔﻮﻧﻪ ﺷﺮک اﺣﺘﻤﺎلی
اﺯ ﺫﮐﺮ ﻣﻘﺎم
الهی ﺒﺮﺍﻯ هر ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺣتی اﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻫﺴتی ﻮلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻰ) ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺒﻨﺪﻩ ﺗﻮ ﻋلیّ
ﺮﺍ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩ
(ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻨﻤﻮﺩ
ﻭ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ ﻭﺗﺴلیم
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ایلی اﻭﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ ﻭﻟﻰّ
ﻣﻮﻟﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺰﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻭﻟﻰّ ﺳﺎﻟک
ﻮ ﻭلیّ ﻤﻮﻟﺎ ﻋلی
اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
همانی ﺪﺭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﺘﻤﺎم ﺴﻠﺴﻠﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ) ﻭﺑﺎ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ علیّ ﻨﻴﺰ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﮐﺮﺩﻩ (ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺟﻨﮕگ و ﺗﺮﻭﺭﻳﺴم
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺩﻭﺭﻯ
ﻮﻋﺪم اﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻭﻋﺪﻡ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻃل ﻤﺬﻫبی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
واقعی ﺨﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻮل
اﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺣتی
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺸﻴﻌﻪ
ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋلی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺪﻋﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭽﻨﻴﻥ کنند) ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺩﺷﻤنی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻠﻨﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ
(ﻭﻧﺘﺮﺳﻴﺪ ﻭ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻮ ﻧﻔﺎق ﻨﺪﺍﺷﺖ)
ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ ﮐﻪ ﻋﺎﺟﺰ
ﻭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﺁﻥ ﺒﻮﺩ
ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺩﺷﻤنی ﺁﻧﺎﻥ
کند ﺗﻘﻴّﻪ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﺩﺭ ﺧﻔﺎ ﻣﺎﻧﺪ
(ﻭﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺳﻴﺎطسی
اﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﻧﻤﻴﺸﺪﻩ
ﻭلی ﺪﺭ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﺬﻫبی
ﻮﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺩﻳنی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻤﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻔﺘﻪ
ﻋﻤل ﻤﻴﮑﺮﺩﻩ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭘس ﺁﻧﺎﻥ هماﻥ ﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﻣﻥ گفته ﺑﻮﺩم
عمل کرﺩﻩﺍﻧﺪ (ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ ﻧﻪ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺩﻳنی که ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺎﻥ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺧﺪﺍ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﮐﻔﺮ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﺧﻄﺎﺏ ﺗﻌﻈﻴﻢ
دﺍﺷﺘﻪ ﺗﻌﻈﻴم
ﻤﻴﮑﻨﻢ (ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺨﺎﻃﺒﻪ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﭘس ﺗﻮ ﻳﺎ
ﻋلیّ این گوﺍﻫﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻮلیّ ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻴﺸﻨﻮﻯ؟
(ﻳﻌنی ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻤﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﻘﺴﻤﺖ
ﺳﻮﺭﻩ ﺁل عمرﺍﻥ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋلیّ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﺭﻯ.
ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﮐﻥ ﻮ
ﺯﻳﺎﺩ ﻫم ﺒﺨﻮﺍﻩ
ﮐﻪﻋلیّ ﺒﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭﺗﻮﻗّﻌﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ (ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺧﻴلی ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍست) ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﻗﺎﺭﻯ
ﻘﺮﺍﻥ ﻳﺎ
قُرّه ﮔﻴﺮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺁال عمرﺍﻥ اﺳﺖ)
ﮐﻪ ﭼﻨﺪﻳﻥ ﺒﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺗﻮقع
ﻮ ﺁﺭﺯﻭﻯ اﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻓﻘﻄ ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺳﺖ ( ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺎﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺍﺭﺯﺵ ﺁﻥ ﺒﺮﺍﺑﺮ
ﺗﻤﺎم ﺪﺭﺟﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
اﺯﺩﻳﺎﺩ ﻧﺠﻮمی
ﻮ ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ) ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻯ (ﻳﺎ ﻋﻠﻰّ)
ﺑﻮﻯ ﺪﺍﺩﻳﻢ. ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﭘﺪﺭﺍﻥ این
ﻘﺎﺭﻯ ﻘﺮﺍﻥ (ﺳﺎﻟﻚ
قُرّه ﮔﻴﺮ ﻭ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺴﻠﻮکی اﻭ ﺩﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴنی ﻮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺤﺴنی
اﻭ) ﺑﺪﻭ ﺗﺎج
کرﺍﻣﺖ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺷنی اﻳﻥ
ﺘﺎﺟﻬﺎ ﺩﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺠﻠﻮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺭﻭﺷﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻣﻠﺒّس
ﺑﻠﺒﺎس ﻭ ﺣِﻠّﻪﺍﻯ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ (ﻟﺒﺎس
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ)
ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮﻳﻥ
نَخ ﺪﺭ ﺗﺎﺭ ﻭ ﭘﻮﺩ
ﺁﻥ ﺻﺪﻫﺰﺍﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺭﺯﺵ ﺗﻤﺎم ﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﺨﻴﺮﺍﺕ
ﻭثرﻭﺗﻬﺎﻯ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ (ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﻫﻤﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ سال
ﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ ﺑﺎﺯ ﭼﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺩﻭ
ﻣﺮﺑّﻯ الهی هرﺳﺎﻟﻚ
ﻳﻌنی کاﻣل
الهی ﻮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺎ ﮐثرﺕ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺘﻌﻠﻴمی ﺨﻮﺩ ﺑﺠﺎﻯ
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺗﺎ ﺩﻩﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻬﺘﺮﻯ ﺮﺟﻌﺖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺟﺴم ﻮ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
هستند. ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪﺳﻠﻮکی
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻭﺭﺍﺣﺖ
ﺗﺮ ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ ربّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺗﺎ ﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺯ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﺒﻌﺪﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺭﻭح
ﻤﺘﻌﺎلی ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺷﻨﺎئی ﺘﺎج ﻴﺎ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯﻯ ﭽﻮﻥ ﺪﻩ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻳﻥ
کاﻣل الهی ﺒﺮﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭ ﻣﺪﺍم کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ)
ﺳﭙس ﭘﺎﺩﺷﺎهی ﺪﺭ
ﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻗﺮﺁﻥ
(قُرّه ﮔﻴﺮ ﺷﺎﻫﺪ)
ﻭﺟﺎﻭﺩﺍﻧگی ﺪﺭ
ﺳﻤﺖ ﭼﭗ ﺍﻭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ (ﺑﺴﻤﺖ ﭼﭗ ﺟﻬﺎنی
ﻮ ﻣﺎﺩﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺩﻧﻴﻮﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل ﺮﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺳﻤﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﺟﻨﺒﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺨﺺ ﻧﺎﻣﻪ ﺍﻋﻤﺎل
ﺪﺭ ﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻨﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﺍﺯ ﺍﻓﺎﺿل
ﭙﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﭽﻨﺎﻥ
هستی (ﺩﺭ ﺟﻨﺒﻪ
ﺭﻭحی ﻮ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی اﻳﻥ ﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻﻞ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺻﺎﺣﺐ ﭘﺮ
ﻓﻀل ﻮ ﭘُﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﭘﺮ ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﺟﻨﺎﻥ ﻭ
ﻋﻘل ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
الهی ﺒﻬﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨلق ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺗﺎ ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ الهی
هستند. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻴﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯﻫم ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮﻣﮑﺎﻥ ﻮ
ﺍﺣﻮﺍل ﺨﻮﺩ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﺗﻮ ﺍﺯ
ﺭﻓﻴﻘﺎﻥ ﻮﻫﻤﻨﺸﻴﻨﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﺳﺮﻭﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻰ ( ﺍﻳﻥ
همانی ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ اﻧﺒﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ اﻭ ﻧﻴﺰ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
هستند ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺷﺮﻑ
ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻴﺎﺳﺮﺍﺋﻴل
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻭﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭﻋلیّ ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ
اﻭﺻﻴﺎ ﻫﺴﺘﻰ (ﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
ﺴﺮﻭﺭ ﺍﻭﺻﻴﺎ ﻫﺴﺘﻰ.
ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻮﻫﺮﮐﺎﻣل الهی
ﻨﻴﺰ ﻳک ﻮصی ﻮﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﻌﺮفی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭلی ﻤﻮﻟﺎ ﻋلیّ
ﺒﺮﺍﻯ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﻃﺒﻌﺎ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻮصی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻭصی ﺪﺭ ﻏﻴﺒﺖ ﻭ
ﻭﻓﺎﺕ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳل ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯﻋلیّ
ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ ﻮصی ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮ ﺍﻭﺻﻴﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭼﻮﻥ
هرﺍﻣﺎﻡ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺒﺮﺍﻯ اﻣﺎم ﻮﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻣﻴﺮ ﻫﻤﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﺗﺎﺭﻳخ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭ ﺗﻤﺎم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﻮﻓق
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﻗﺎﺋم ﺸﻮﻧﺪ) ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯﻋلیّ ﻤﻴﺒﺎﺷﻰ
ﮐﻪ ﺳﺮﻭﺭ ﻣﺘّﻘﻴﺎﻥ
هستند (ﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺘﺎ ﺯﻧﺪﻩﺍﺳﺖ ﻭﺍﻣﻴﺮ
ﻭ ﺭﺋﻴس ﺗﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺁﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻤﺘّﻘﻴﺎﻥ ﻴﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی هستند. ﻭ ﺍﻣﺎم
هر ﺯﻣﺎﻥ ﺴﺮﻭﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺳﺎک ﻜﺎﻣﻞ
ﻭﺍﺻل هم ﻨﺸﻴﻥ
امام ﺨﻮﺩ ﻭﻓﻄﺮﺗﺎ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﻮﻟﺎ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺣتی ﺒﺎ ﻗﺎﺋم
هستند. ﺗﺎ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ ﺪﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻯ
ﻤﻴﮑند . ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺎﺋم
ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺎﮐﺸﻒ قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻮﺭ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﺎﺋم ﺁل ﻤﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﻧﺎم ﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻤگی ﻴﮑﺴﺎﻥ
ﻮ ﺍﻳﻥ مانی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺒﻴﻥ ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻭﻓﺼل
ﻨﻮعی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻣؤثر ﺩﺭﺗﻮف
یق ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ) ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻗﺮﺁﻥ
ﺪﺭ ﻧﺎﻣﻪ ﺳﻤﺖ ﭼﭗ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ
ﺍﺯ ﺯﻭﺍل ﻮ ﺍﻧﺘﻘﺎل
اﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﻠک
هستی (ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻤﻌﺼﻮﻡ ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣتی ﺘﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻯ ﻭ ﻫﻴﭽﮑس
ﻣﻘﺎم الهی ﺘﻮﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ ﺗﻮ
ﺑﺎﺯ ﺳﺘﺎﻧﺪ) ﻭﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻮ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ هستی
(ﺑﻴﻤﺎﺭﻫﺎﻯ ﺮﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻋﻘلی ﻮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺯﻳﺮﺍﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺪﺭﺍﻭﺍﺧﺮﻋﻤﺮ
ﺩﻭﭼﺎﺭﺧﺮﻓﺘﻴﻮﻣﻌﺎﻳﺐﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮشی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
اﺣﻮﺍل ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﻣﺴخ ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭلی کاﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣتی ﺪﺭ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻠﺤﻈﺎﺕ ﻋﻤﺮ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ قطعی ﻨﻴﺰ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
آثاﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﻣﺮﮔﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﻮ ﮐﺎﺭﻣﺎئی
ﻤﺼﻮﻥ هستند. ﻭﻣﺮگ
اﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺭﺍﺣﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﺯ (ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ)
ﻳﻌنی کاﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭﺍﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮ ﺩﻭﻥ ﺒﺸﺮﻯ) ﻭ ﺍﺯﻫﺮ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻮﻋﻠّﺘﻬﺎ
ﺧﻠﺎصی ﺩﺍﺭﺩ. (ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠم ﻄﺐ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻴﻬﺎﻯ ﺮﻭﺍنی
قبلی اﺳﺖ. ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﻋث ﺳﻠﺎﻣتی ﺠﺴم
ﻮ ﺧﻮﺩ ﺷﻔﺎئی ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﭘس ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺍثرﻫﺮ
ﺣﺴﺎﺩﺕ ﻭ ﺗﻮﻃﺌﻪ
ﮔﺮﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
هستی (ﻧﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ
ﻭ ﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺷﻴﻄﺎﻥ اﻫﺮﻳﻤﻦ)
ﺍﻣﺎم کاﻇم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻔﻘﺎل ﺮﺳﻮل
اﺎﻟﻠﻪ ﻭﺍﻥّ ﻮﺍﻟﺪﻯ
اﻟﻘﺎﺭئ ﻟﻴﺘﻮﺟﺎﻥ
ﺒﺘﺎح اﻟﮑﺮﺍمة
ﻳضیئ ﻧﻮﺭﻩ ﻣﻥ
ﻤﺴﻴﺮ ﻋﺸﺮة ﺁﻟﺎﻑ
ﺳنة ﻭ ﻳﮑﺴﻴﺎﻥ
ﺤلّة ﻟﺎ ﻳﻘﻮم ﻠﺄﻗل
ﺴﻠک ﻤﻨﻬﺎ ﻣﺎﺋﻪ
ﺃﻟﻒ ﺿﻌﻒ ﻣﺎ فی
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﺑﻤﺎ ﻳﺸﺘﻤل
علیه ﻣﻥ ﺨﻴﺮﺍﺗﻬﺎ
ثمِّ ﻴﻌطی هذﺍ
ﺍﻟﻘﺎﺭئ ﺍﻟﻤﻠک
ﺒﻴﻤﻴﻨﻪ ﻭ ﺍﻟﺨُﻠﺪ
ﺑﺸﻤﺎﻟﻪ فی
کتاﺏ ﻳﻘرأ ﻤﻥ
کتاﺑﻪ ﺑﻴﻤﻴﻨﻪ
ﻗﺪ ﺟﻌﻠﺖ ﻣﻥ ﺃﻓﺎﺿل
ﻤﻠﻮک اﻟﺠﻨﺎﻥ
ﻭ ﻣﻥ ﺮﻓﻘاء ﻤﺤﻤﺪ
ﺳﻴّﺪ ﺍﻟﺄﻧﺒﻴﺎء
ﻭﻋلی ﺨﻴﺮ ﺍﻟﺄﻭﺻﻴﺎٴ
ﻭﺃﻟﺄﺋمّة ﺑﻌﺪﻫﻤﺎ
ﺳﺎﺩة ﺍﻟﺄﺗﻘﻴاء
ﻭﻳﻘرأن
کتابه ﺑﺸﻤﺎﻟﻪ
ﻗﺪ ﺃﻣﻨﺖ ﺍﻟﺰﻭﺍل
ﻮ ﺍﻟﺎﻧﺘﻘﺎل
عن هذه ﺍﻟﻤُﻠﻚ
ﻭ ﺍﻋﺬﺕ ﻣﻥ اﻟﻤﻮﺕ
ﻭ ﺍﻟﺄﺳﻘﺎﻡ ﻭ ﮐﻔﻴّﺖ
ﺍﻟﺄﻣﺮﺍﺽ ﻭ ﺍﻟﺄﻋﻠﺎﻝ
ﻭﺟﻨّﺒﺖ ﺣﺴﺪ ﺍﻟﺤﺎﺳﺪﻳﻥ
ﻮﮐﻴﺪ ﺍﻟﮑﺎﺋﺪﻳﻦ
ثمّ ﻳﻘﺎل ﻠﻪ ﺍﻗرأ
ﻮ إﺭﻕ ﻭ ﻣﻨﺰﻟک
عند ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺂیة
ﺗﻘرؤﻫﺎ ﻓﺎﺫﺍ
ﻧﻈﺮ ﻭﺍﻟﺪﺍﻩ ﺍﻟﻰ
ﺣﻠﻴﺘﻬﻤﺎ ﻭ ﺗﺎﺟﻴﻬﻤﺎ
ﻗﺎل ﺭﺑّﻨﺎ ﺃﻧّﻯ
ﻠﻨﺎ ﻫﺬﺍ ﺍﻟﺸﺮﻑ
ﻭﻟم ﺘﺒﻠﻐﻪ ﺃﻋﻤﺎﻟﻨﺎ؟
ﻓﻴﻘﺎل ﻠﻬﻤﺎ ﺃﮐﺮم
اﻟﻠﻪ عزّ ﻭجَلّ
ﻫﺬﺍ ﻟﮑﻤﺎ ﺑﺘﻌﻠﻴﻤﮑﻤﺎ
ﻭﻟﺪﮐﻤﺎ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﻳﻥ ﺮﻭح
ﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻭ ﻗﺎﺭﻯ
ﻘﺮﺁﻥ ﻭ ﺩﻭ ﺳﻮﺭﻩ
ﺑقُرّه ﻭآل
عمران ﺷﺎﻫﺪ ﭘﻨج
ﺘﻦ ﺁﻟﻌﺒﺎ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
عقل ﺒِﮑﺮالهی
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ)
ﺑﺨﻮﺍﻥ ﻮ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭ( ﻧﻪﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﺑﻠﮑﻪﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻠم ﻠﺪﻧّﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق ﺪﺍﺭﺩ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ
و خورّه گیری
نماید ﻭ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩﻳﺖ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘس ﺍﺯﻋﺒﻮﺭ
ﺭﻭح اﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮگ اﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺻﺎﺩﺭ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی ﺘﻤﺎم
ﺸﺪﻩ ﻭ(ﺍﺣﺘﺠﺎﺝ)
ﺑﻨفع ﺮﻭح اﺯ ﻃﺮﻑ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی اﻧﺠﺎم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻣﺮگ ﻘﻄﻌﻰ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
چند ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻟﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ) ﻭ ﻣﻘﺎم
ﻮ ﺧﺎﻧﻪ ﺗﻮ (ﮐﻪ ﺗﻮﻗّﻒ
ﮐﻨﻰ) ﺩﺭﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺍﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻧﻰ.( ﺩﺭﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯکه ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻥ اﻟﻬﺎم
الهی که ﻳﺎﻓﺘﻰ)
ﻭﭼﻮﻥ ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
اﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺗﺎﺝ ﻭﻟﺒﺎسی
ﺑﺮﺗﻥ ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﭼﺮﺍ ﻣﺎ ﺍﻳﻥ ﺸﺮﻑ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ ﺍﻋﻤﺎل
ﻤﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻳﻥ ﻤﻘﺎم ﺒﺎﺷﺪ.
( ﺍﻳﻥ ﻮﺍﻟﺪﻳﻥﺠﺴﻤﺎنی
هستند ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺮﻭﺣﺎنی ﺴﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻤﻴﻥکرﺍﻣﺎﺕ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻭﺣتی ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺸﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﺑﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻴﻥ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺕ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﺍﻭﺭﺍ ﺗﻌﻠﻴم
ﻘﺮﺍﻥ ﺪﺍﺩﻳﺪ ( ﮐﻪ
ﺗﻌﻠﻴم قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻨﻤﻮﺩﻳﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﻋﻴﻨﺎ ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﺿﺎ
فی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻳﺪ. ﺣﺪﻳث
ﺗﺸﻮﻳق ﻘﺮاءﺖ ﻗﺮﺍﻥ
دو قرّه برتر
ئهائی ولایت
محمد ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺭک
کلّیات ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﻧﺒﺎل
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺸﻮﻳق
ﭙﺪﺭﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺩﻳنی ﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﺒﺒﺎﺷﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺒﺴﺎﻟک
ﺘﻮﺍضع ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.

حدیث 2784 - ﺍﺯ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ339ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﻄﺒﻪﺍﻯ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭ ﻧﺤﻦ ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﺄﻋﺮﺍﻑ ﺃﻧﺎ
ﻭﻋﻤّﻰ ﻭ ﺃﺧﻰ ﻭ
ﺍﺑﻦ ﻋﻤّﻰ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﻓﺎﻟﻖ ﺍﻟﺤﺐّ ﻭ
ﺍﻟﻨﻮﻯ ﻟﺎ ﻳﻠﺞ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻟﻨﺎ ﻣُﺤﺐّ
ﻭ ﻟﺎ ﻳﺪﺧﻞ ﺍﻟﺠنّة
ﻟﻨﺎ ﻣُِبغض ﻳﻘﻮﻝ
ﺍﻟﻠﻪ عزّ ﻭجَلّ
ﻭﻋﻠﻰ ﺍﻟﺄﻋﺮﺍﻑ
ﺭﺟﺎﻝ ﻳﻌﺮﻓﻮﻥ
ﮐﻠّﺎ ﺑﺴﻴﻤﺎﻫﻢ
ﻭ ﻣﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺃﻋﺮﺍﻑ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻣﻦ ﻭ ﻋﻤﻮﻳﻢ
ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﻡ ﻭ ﭘﺴﺮﻋﻤﻮﻳﻢ.
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﺑﺎﺯﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻟﭙّﻪ ﻫﺎﻯ ﺑﺬﺭ
گیاه ﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻣﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﺗﺶ
ﻧﻤﻰ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺘﻨﻔﺮﺍﻥ ﻣﺎ ﺩﺍﺧﻞ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻋﺮﺍﻑ ﺭﺟﺎﻟﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺳﻴﻤﺎﻳشان
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. (ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ ﻭ ﻋﻤﻮﻳﺶ
ﻋﺒّﺎﺵ ﻭ ﺣﻤﺰﻩ
ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ ﺟﻌﻔﺮ
ﻭ ﭘﺴﺮ ﻋﻤﻮﻳﺶ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻋﻠﻰّ ﻭ
ﻫﻤﺴﺮ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺃﻋﺮﺍﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺣﻤﺰﻩ ﻭ ﻋﺒﺎس ﺩﻭ
ﻋﻤﻮﻯ ﻣﻮﻟﺎ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ
ﻗﺮﻳﺶ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﮕﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻗﻄﻌﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺟﻌﻔﺮ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻣﻮﻟﺎ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﻄﻌﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺤﺖ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻋﻠﻰّ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺤﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﻴﺎﺕ ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺣﻖ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭﺣﺴﻨﻴﻦ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﻋﻤﻮ
ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث 2785 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ293 ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ
ﻘﺮﺃ ﺳﻮﺭة ﺍﻟﺄﻋﺮﺍﻑ
فی کلّ ﺸﻬﺮ ﮐﺎﻥ
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻣﻥ
اﻟﺂﻣﻨﻴﻦ ﺍﻟﺬﻳﻦ
ﻟﺎ ﺧﻮﻑ ﻋﻠﻴﻬم
ﻮ ﻟﺎﻫم ﻴﺤﺰﻧﻮﻥ
ﻓﺎﻥ ﻘرأ ها فی
کلّ ﺠمعة ﮐﺎﻥ ﻤﻤّﻥ
ﻠﺎ ﻳﺤﺎﺳﺐ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺃﻣّﺎ
ﺍﻥ ﻔﻴﻬﺎ ﻣﺤﮑﻤﺎ
ﻓﻠﺎ ﺗﺪﻋﻮﺍ ﻗﺮاءﺘﻬﺎ
ﻓﺎﻧّﻬﺎ ﺗﺸﻬﺪ
ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎمة
ﻟﻤﻥ ﻘرء ها ﻫﺮﮐس ﺳﻮﺭﻩ ﻗﺮﺁنی
ﺃﻋﺮﺍﻑ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺎﻩ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﺯ ﺁﻣﻨﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺟﺎﻯ ﺘﺮس
ﻭ ﺍﻧﺪﻭهی ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ ﻧﻴﺴﺖ ( ﻗﺮاءﺖ
ﻗﺮﺍﻥ همان قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻘﺮﺍﻥ ﻳﺎ
دو قُرّه ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻄﺮﻳﻘﺖ برتر ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺳﻮﺭﻩ ﺃﻋﺮﺍﻑ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﻤﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
عرﻓﺎنی ﻮﻋﻘا
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺪﻭ ﺷﺮﻃ اﺻلی ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻧﻴﺰﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﻣﻮﻓق
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣُﺮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻤﻔﻴﺪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻘﺪﺭﺕ ﻋﻘلی عرﻓﺎنی
ﻮ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘﻠﻬﺎﻯ الهی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺣتی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ هر ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﮔﺮﻋﻘل ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﻧﻴﺎﻭﺭﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻓﺮﺿﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻔﺖ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻣﻨﻄق
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺤﻘﻴﻘتی الهی ﺪﺭ
ﺩﺭﺳتی ﻤﻨﻄقی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﻣﺤﮑﻮم
ﺸﺪﻩ ﻣﻨﻄق ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﺪﺭﺕﻋﻤل ﺠﺴمی
ﻮ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﻃﻮﺭﻯ ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ هنفت ﺩﮔﺮﮔﻮنی
ﺮﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺤﻤل
کند . ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
عاﺩﻯ ﺣتی ﻴک ﺒﺎﺭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﻓﮑﺮﻯ
ﻮﻋﻘﻴﺪتی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﺸﺮّ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﻥ ﺠﮕﺮ
ﺑﻤﻨﻄق ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺎﻳﺪ ﺁﻥ
اﺻﻮل ﻤﻨﻄقی ﻮﻋﻘﻴﺪتی
ﻮ ﻋﺮﻓﺎنی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻤﻨﻄق اﻧﻘﻠﺎبی
ﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺮﺳﺪ.
ﺳﻮﺭﻩ ﺍﻋﺮﺍﻑ ﻫﻤﺎﻥ
شناخت ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻘﺎﺋﻢ ﻭﮐﺴﺐ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻧﻬﺎﺋبیﻤﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻔﻴﺪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺮﻣﺎﻩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﻣﺎﻩ ﮐﻪ
قُرّه ﻗﺎﺋم ﻤﻮﺭﺩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﺩﺩ
ﺧﻮﺩ ﻳک ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻬمی اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﺮ ﻭ ﻣﺎﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﭽﻠّﻪ ﻧﺸﻴنی
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺰﻣﺎنی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﺧﻮیش ﺑإﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕﻋﻘلی
ﻮ ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺗﺎﺯﻩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ ﺗﻤﺎم
آثاﺭ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻗﺒلی ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺤﺖ ﺍﻟﺸﻌﺎع ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺍﻳﻥ ﺘﻌﺎﻟﻴﻬﺎ
ﮐﻪ ﻓﻘﻄ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣتی
ﺁﺭﺍم ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺪﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ عظیم
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
(ﺁﻣﻦ) ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻫﻤﺎﻥ اﻭم کرﺩﻩ
ﻭﺩﺭ ﺍﻣﻨﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯعدمو ﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ اُﻣّﻯ
ﺸﺪﻥ ﺴﺎﻟﻚ ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ملی ﻮ واقعی ﻴﺎﻓﺘﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻋﺪﻡ ﺧﻮﻑ
ﻭ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻮﻓق
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺣﺼﻮل اﻳﻥ ﻤﻌﺼﻮمیّت
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ ﺒﻮﺩﻥ
اﺯ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ اﻳﻨﺪﻩ
ﻧﺸﻮﻧﺪ) ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺳﻮﺭﻩ ﺍﻋﺮﺍﻑ ﺭﺍ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﮐﺴﺎنی ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪﺍﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
(ﻳﻌنی هرﺟﻤﻌﻪ ﻭ
ﻫﻔﺘﻪ ﻭﺑﺎ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ(
ﺟَﻢ) ﺷﺪﻥ ﺒﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮاءﺖ
ﺍﻳﻥ ﺴﻮﺭﻩ ﻗﺮﺍنی
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻤﻌﺎﺭﻑ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺷﻮﻧﺪ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
فیبامت ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﺣتی
اﻧﺠﺎم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻘﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺮﺍﺣﺘﻰ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺼﻮﻥ ﻮﻣﻌﺼﻮم
ﺸﺪﻩ ﻭ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ) ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺴﻮﺭﻩ ﺁﻳﺎﺕ
مهم ﻣﺤﮑمی
هست ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻗﺮاءﺖ ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﺍﻩ ﺷﺨﺺ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ (ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺣﮑﺎم قطعی ﻮﻋﻤلی
ﺴﻠﻮک الهی اﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺍﺻﻮل کلّی
ﻤﺘﺸﺎﺑﻪ ﺧﺎﺹ ﺍثباﺕ
ﻓﻠﺴفی ﻮﻋﻘﺎﻳﺪ
ﮐﻠّﻰ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﭙﻨج
ﺘﻥ ﺁل عبا ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻋﺮﺍﻑ
واقعی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺴﺐ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ(ﻣﺤﮑﻢ) ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﮐﺴﺐ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳنی ﺰﺍﺋل
اﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ هر
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ ﻭ ﻭﻗﻴحی
ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺘﺤﻴّﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺸﻨﺎس ﺩﺍﻧﺸﮕﺎهی
ﻮلی غیر ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭﻯ
ﺷﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﺭﺍﺑﻄﻪﻫﺎﻯ ﺬﻫنی
ﻮ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭﻣﻔﺎﻫﻴم
اﻣﻮﺭﻋﺮﻓﺎنی ﻮ
ﺩﻳنی ﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨﮑﻪ ﺑﺤﻘﺎﻳق
اﺻلی عرﻓﺎنی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺳﺪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ اثباﺕ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻟﺰﻭم
کسب ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭ ﺧﻄﺮ ﺍﺯ
ﺭﺍﺑﻄﻪﻫﺎﻯ ﻠﻔﻈی
اﺳﺎﻣﻰ ﺳﻮﺭﻩﻫﺎ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ ﻗﺮﺍﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮل ﻤﺮﺩم
ﺮﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻭﮐﺸﺶ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺁﻥ ﻨﺴﺒﺖ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭلی اﻳﻥ
ﺘﻮﻓﻴﻖ ﻭﻗتی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﺁﻳﺎﺕ ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻗﺮﺍﻥ ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻥ
ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻫﻤﮕﺎﻥ
اﻣﮑﺎﻥ ﭙﺬﻳﺮﺵ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘل ﻮ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺫﺍتی ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 2786 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ293 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ
ﻘﺮﺃ ﺳﻮﺭة ﻳﻮﻧس
فی کلّ ﺷﻬﺮﻳﻥ ﺃﻭ
ثلاثة ﻟم ﻴﺨﻒ ﻋﻠﻴﻪ
ﺃﻥ ﻴﮑﻮﻥ ﻤﻦ ﺍﻟﺠﺎﻫﻠﻴﻦ
ﻭﮐﺎﻥ ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻣﻥ اﻟﻤﻘﺮّﺑﻴﻥ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ
ﺩﻭ ﻳﺎ ﺳﻪ ﻣﺎﻩ ﻳک
ﺒﺎﺭ ﺳﻮﺭﻩ ﻳﻮنس
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ اﺯ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ناآگاه ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﻮﺩ. (ﺳﻮﺭﻩ ﻳﻮﻧس
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﮐﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ
ﺍﮔﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ ﺳﻠﻮکی
ﺸﻮﺩ ﻭﻧﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
عشقی ﻭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻮﻳﺎ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺁﻥ اﻣﮑﺎﻥ ﺘﻮﺟﻪ
ﺑسلوک الهی ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﻭﺑﺎﮐﻤک
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﮐﻤک
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﺟﺎﻫل اﺳﺖ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ. ﭼﻮﻥ ﺩﺭﻇﻠﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳکی عقلی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺤتی اﮔﺮ
ﺍﺧﻮﻧﺪ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﺍﻧﺪکی اﺯ
ﺍﻳﻥ عقلهاﻯ اﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺟﺎﻫل اﺯ ﻣﻌﺎنی
ﻮ ﻣﻘﺎﺻﺪ ﻗﺮﺍﻥ
ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺪﻳنی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﻤﻌﺮﻓﺖ
الهی ﻮﻋﺮﻓﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺩﮐﺘﺮ ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎنی ﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﺯ ﻣﻘﺮﺑﻴﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﺣتی
اﺯ موانع ﻤﻴﮕﺬﺭﻧﺪ
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻗﻴﺎم ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﮔﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺟﺎﻯ ﻨﮕﺮﺍنی
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. (ﻣﻘربّ)
ﻧﺰﺩﻳک تر ﺒﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌنی ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﻤﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺘﻤﺎم ﺴﻮﺭﻩﻫﺎﻯ
ﻘﺮﺁﻥ ﻫﻤﻴﻥ ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭﺍﺣﺴﺎس ﻭ ﺑﻬﺮﻩ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭﺳﻮﺭﻩ
ﻳﻮﻧس ﻫﺴﺖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ ﮐﺮﺩ. ﻭﻫﺮﺳﻮﺭﻩ
ﻗﺮﺍﻥ ﻮﻫﺮ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک ﺁﻥ ﻳﻚ
ﺟﻨﺒﻪ ﺍﺯ ﺯﻧﺪکی
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻟﺎﺯم
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻗﺒﻠﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻗﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺳﻠﻮکی
کرﺩﻩﺍﻡ ﻭﻗﺎﺑﻞ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺍﺳﺖ.

حدیث 2787- ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ293 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ
ﻘﺮﺃ ﺳﻮﺭة ﻫﻮﺩ
فی کُلّ ﺠمعة ﺑﻌثه
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
فی ﺰﻣﺮة ﺍﻟﻨﺒﻴّﻴﻦ
ﻭﻟم ﺘُﻌﺮﻑ ﻟﻪ
ﺧﻄﻴئة ﻋﻤﻠﻬﺎ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎﻣﻪ ﻫﺮﮐس ﺳﻮﺭﻩ ﻫﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺟﻤﻌﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﮔﻨﺎهی اﻧﺠﺎم
گرﻓﺘﻪ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭﻏم گناﻫﺎﻥ
ﺒﺨﺸﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻥ هماﻥ ﺤﺎل ﺴﺎﻟک
ﺸﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
(ﻫﻮﺩ) ﺑﺎﺯﻏﻴﺮﺍﺯﻫﻮﺩ
ﻧﺒﻰّ ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ (ﻫﺪﺍﻳﺖ) ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟک است. ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻭ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺨﺸﻮﺩﮔی
ﺘﻤﺎم گناﻫﺎﻥ ﻘﺒلی
ﻮ ﺑﻌﺪﻯ اﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻫﺮ
(ﺟﻤﻌﻪ) ﻳﺎ ﻫﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﺮ(ﺟَم ﺸﺪﻥ)
ﻭﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺭﺯﻳﺎبی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
هماﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
هستند. ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ.ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺗﻤﺎم
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﺍﺻﻞ که ﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
هستند. ﻭﻟﺬﺍ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻳﺎ ﺣتی
ﺸﺒﻴﻪ ﻭ ﺍﻳﻥ
همانی ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
و أشرف ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
اﻧﺒﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺮﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺯﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی اﻳﻥ ﻨﺒﻰّ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺴﻮﺭﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻘﺒلی بوده ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
هستند.ﻭﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ .

حدیث 2788 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ293 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ
ﻘﺮﺃ ﺳﻮﺭة ﻳﻮﺳﻒ
فی کلّ ﻴﻮم ﺃﻭ
فی کُلّ ﻠﻴلة ﺑﻌثه
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻭ ﺟﻤﺎﻟﻪ ﮐﺠﻤﺎل
ﻴﻮﺳﻒ ﻭ ﻟﺎ ﻳﺼﻴﺒﻪ
ﻓﺰع ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻫﺮﮐس ﺳﻮﺭﻩ
ﻳﻮﺳﻒ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﻭ ﻫﺮﺷﺐ ﺑﺨﻮﺍنند
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺰﻳﺒﺎئی
ﻴﻮﺳﻒ ﻣﺒﻌﻮث ﻣﻴﮑﻨﺪ
(ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺴﻴﺮﺕ
ﺯﻳﺒﺎ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮلی ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻳﻥ کاﻣل اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎ ﺯﻳﺒﺎئی
الهی ﭙﻴﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻫﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم ﭽﻮﻥ
ﻳﻮﺳﻒ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺯﻳﺒﺎ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻳﻮﺳﻒ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭ ﻭ ﺣتی ﺰﻳﺒﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻳﻮﺳﻒ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺭﺍ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻳﻮﺳﻒ ﺗﺎﺭﻳخ
ﻴﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭﺣﺪّ
ﺍﮐثرﭼﻮﻥ هر ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
بنی اسرائیل ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﻨﻮﺭ
ربّ ﺍﻟﻔﺼﻞ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ایلی ﻭﻋﺮﺵ
ربّ ﺍﻟﻔﺼل ﻨﻬﺎئی
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺗﺮس ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺘﺮس
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻬﻨمی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺣتی ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻘﺎم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
اﺯ ﻣﺮﺯ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺮس ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻧﺎﻥ
ﻏﺼّﻪ ﻭ ﺍﻧﺪﻭﻩ
ﺁﻥ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭﻋﺒﻮﺭﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﮑﺮﺩ. ﻭ ﭼﻮﻥهر
ﺭؤﻴﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
گرﺩﺷﻬﺎﻯ ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﻌﺠﺐ ﻭ ﺑُﻬﺖ ﺑﻮﺩ
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﮐﻨﺘﺮل ﺨﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻢ.

حدیث
2789 - ﺩﺭ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ293ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ: ﻤﻥ
ﺃﮐثر ﻗﺮاءت ﺳﻮﺭة
ﺍﻟﺮﻋﺪ ﻭ ﮐﺎﻥ ﻤؤﻤﻨﺎ
ﺩﺧل اﻟﺠنّة ﺑﻐﻴﺮ
ﺣﺴﺎﺏ ﻭ ﺷﻔّﻊ
فی ﺠﻤیع ﻤَﻥ ﻴَﻌﺮﻑ
ﻣِﻥ ﺃﻫل ﺒﻴﺘﻪ
ﻭ ﺍخوﺍﻧﻪ ﻫﺮﮐس ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﺳﻮﺭﻩ
ﺭﻋﺪ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻣؤٴﻤﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺤﺴﺎﺏ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
(ﺳﻮﺭﻩ ﺭﻋﺪ ﻭ ﺗﻬﺪﻳﺪﺍﺕ
الهی ﺒﺮﺍﻯ غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﻳﻥ ﺴﻮﺭﻩ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﻣؤﻤﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﺍﻭم ﻮ
سلوک الهی ﻤﻰ ﮐﻨﺪ
ﻭﻗﺸﺮﻯ ﻨﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﻤﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺴﺎﺏ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک اﻧﺠﺎم
گرﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺷﻔﻴﻊ
ﺗﻤﺎم ﺁﺷﻨﺎﻳﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﻭﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺸﻮﺩ( ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺗﺎ ﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻥ ﻄمع ﻤﺰﺍﺣم
ﺴﺎﻟک ﻨﺸﻮﻧﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎل ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻳﻥ کاﻣل
الهی ﺸﺪﻩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﺸﻴّﺖ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﭽﻨﺪ ﮐﻠﻤﻪ ﻗﺮﺍنی
ﺁﻧﻬم که ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺮﺍﻯ کسی ﺒﻬﺸﺖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭﻣﻨﻄقی
هم ﻨﻴﺴﺖ.ﻫﻤﻪ ﻗﺮأﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺮﺍﻥ قُرّه ﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮکیﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
هستند. ﺍﮔﺮ ﺗﻮﻓﻴق
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩ ﻧﺠﺎﺕ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

حدیث 2790 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ294 ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ:ﻥ من ﻘﺮﺃ ﺳﻮﺭة
ﺍﻟﮑﻬﻒ ﮐلّ ﻠﻴلة
ﺟمعة ﻟم ﻴﻤﺖ ﺍﻟّﺎ
ﺷﻬﻴﺪﺍ ﻭ ﺑﻌثه
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
مع اﻟﺸﻬﺪاء ﻭ ﻭﻗﻒ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
مع اﻟﺸﻬﺪاء ﻫﺮﮐس ﺳﻮﺭﻩ
ﮐﻬﻒ ﺭﺍ ﻫﺮ ﺷﺐ ﺟﻤﻌﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺷﻬﻴﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣُﺮﺩ.
ﻭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎﺷﻬﻴﺪﺍﻥ ﻤﺒﻌﻮث
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺷﻬﻴﺪﺍﻥ ﻤﻴﺎﻳﺴﺘﺪ.
( ﺍﻳﻦ ﺳﻮﺭﻩ ﮐﻬﻒ
ﺷﺮح ﺤﺎل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺷﺐ ﺟﻤﻌﻪ ﻳﺎ ﺷﺐﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ .

حدیث
2791 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ294 ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﻣﻌﺘﺎﺩ ﺳﻮﺭﻩ
ﻣﺮﻳﻢ ﺷﻮﺩ ﺩﺭ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﺎ ﺍﺻﺤﺎﺏﻋﻴسی
ﺒﻥ ﻤﺮﻳم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭ ﺁﺧﺮﺕ
ﻣُﻠک ﺴﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺒﻮﻯ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ(ﺳﻮﺭﻩ
ﻣﺮﻳم مقدّس ﻮ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻤﺎﺩﺭﻋﻴﺴﻰ ﺷﺎﻣل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺰﻥ ﻮ ﻣﺮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ عزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻤﺮﻳم ﺮﺍ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻨﺪ ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﻠﻮﻯ
مرتضوی ایلی ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺴﻴح
ﻮ ﺻﺤﺎﺑﻪ ﻋﻴسی
ﻤﺴﻴﺢ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺴﻴح ﺒﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻭ ﺑﻌﺪﻯ ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺮﺍ ﺍﮔﺮ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻣُﻠﻚ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﻌﺠﺰﻩﮔﺮﻯ
هاﻯ ﺴﻠﻴﻤﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻌﺠﺰﻩ ﮔﺮﻯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋن اﺳﺖ
ﻭﻃﺒﻌﺎ ﻭﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻋﻠﻮﻯ ﺭﺍﻩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﺍﺻﺤﺎﺏ)
ﺻﺤﺎﺑﻪ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﻤﻨﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺍﻭﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

حدیث
2792 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ294 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ
ﺃﺩﻣﻥ ﻘﺮاءت ﻃﻪ
ﺍﻋﻄﺎﻩ ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﮐﺘﺎﺑﻪ
ﺑﻴﻤﻴﻨﻪ ﻭﻟم ﻴﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺑﻤﺎﻋﻤب فی اﻟﺎﺳﻠﺎﻡ
ﻭﺍﻋطی فی اﻟﺂﺧﺮة
ﺣتی ﻴﺮضی ﻫﺮﮐس ﻣﻌﺘﺎﺩ
ﺑﻘﺮاءت ﺳﻮﺭﻩ ﻃﻪ
ﺑﺸﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭ ﻧﺎﻣﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﺍﻭ ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﺳﻨﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻭ ﺑﺪﺳﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﻭ ﺟﻨﺒﻪ ﺭﻭحی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﺩﺭ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒلی ﻨﺠﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭ ﺍﺳﻠﺎم ﺒﺎ ﺍﻭ
ﺳﺨﺖ ﮔﻴﺮﻯ ﺪﺭ ﺣﺴﺎﺏ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ( ﺍﻳﻥ
اﺳﻠﺎﻡ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮﮐی ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺳﺨﺖﮔﻴﺮﻯ
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺧﻮﺍﻧﺪن ﺳﻮﺭﻩ
ﻃﻪ ﮐم ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ (ﻃﻪ) ﻧﺎم
محمد ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮﺳﺎﻟک
ﺼﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺨتی ﺤﺴﺎﺏ ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﻬﺎﻯ
ﺴﺨﺖ الهی ﻨﺪﺍﺭﺩ)
ﻭ ﺩﺭ ﺁﺧﺮﺕ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ (ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺑﻌﺪ ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

حدیث 2792 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ294 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ
ﺃﺩﻣﻥ ﻘﺮاءت ﻃﻪ
ﺍﻋﻄﺎﻩ ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﮐﺘﺎﺑﻪ
ﺑﻴﻤﻴﻨﻪ ﻭﻟم ﻴﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺑﻤﺎﻋﻤب فی اﻟﺎﺳﻠﺎﻡ
ﻭﺍﻋطی فی اﻟﺂﺧﺮة
ﺣتی ﻴﺮضی ﻫﺮﮐس ﻣﻌﺘﺎﺩ
ﺑﻘﺮاءت ﺳﻮﺭﻩ ﻃﻪ
ﺑﺸﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭ ﻧﺎﻣﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﺍﻭ ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﺳﻨﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻭ ﺑﺪﺳﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﻭ ﺟﻨﺒﻪ ﺭﻭحی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﺩﺭ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒلی ﻨﺠﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭ ﺍﺳﻠﺎم ﺒﺎ ﺍﻭ
ﺳﺨﺖ ﮔﻴﺮﻯ ﺪﺭ ﺣﺴﺎﺏ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ( ﺍﻳﻥ
اﺳﻠﺎﻡ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮﮐی ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺳﺨﺖﮔﻴﺮﻯ
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺧﻮﺍﻧﺪن ﺳﻮﺭﻩ
ﻃﻪ ﮐم ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ (ﻃﻪ) ﻧﺎم
محمد ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮﺳﺎﻟک
ﺼﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺨتی ﺤﺴﺎﺏ ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﻬﺎﻯ
ﺴﺨﺖ الهی ﻨﺪﺍﺭﺩ)
ﻭ ﺩﺭ ﺁﺧﺮﺕ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ (ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺑﻌﺪ ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

حدیث 2794 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ294 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ می ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥﻘﺮﺃ
ﺳﻮﺭة ﺍﻟﺴّﺠﺪة
فی کلّ ﻠﻴلة ﺟمعة
ﺃﻋﻄﺎﻩ ﺍﻟﻠﻪ ﮐﺘﺎﺑﻪ
ﺑﻴﻤﻴﻨﻪ ﻭ ﻟﻢ ﻳﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺑﻤﺎ ﮐﺎﻥ ﻤﻨﻪ ﻭﮐﺎﻥ
ﻤﻥﺮﻓﻘاء ﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﺃﻫل ﺒﻴﺘﻪ ﻫﺮﮐس ﺳﻮﺭﻩ ﺳﺠﺪﻩ
ﺭﺍ ﻫﺮﺷﺐ ﺟﻤﻌﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﻣﻪ ﺍﻋﻤﺎل
اﻭﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﺍﻭ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺍﺯ
ﺭﻓﻴﻘﺎﻥ و
مرافقان ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺳﻮﺭﻩ ﺳﺠﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﻣﻔﻴﺪ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻥ ﺴﺠﺪﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺴﻠﻴم ﻮ
ﺗﻌﻈﻴم ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮ
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﭙﻴﺮ
ﺑﺘﻨﻬﺎئی هرﮔﺰ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻤﺸﻴﺖ
الهی ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺳﺠﺪﻩ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
بمعرفی
خداوند همرﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺪفع ﺸﺮﻙ ﺩﺭ ﺳﺠﺪﻩ
ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﺎﻣل
الهی ﺸﺪﻥ ﻮ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻣؤﻤﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ اﺳﺖ . ﻫﺮ ﺷﺐ
ﺟﻤﻌﻪ ﻳﻌنی هر ﻫﻔﺘﻪ
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﭙﻴﺮ الهی ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﺮﺩ ﻭﻗﺒﻮل ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﺗﺄﻭﻳل اﻭ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥﺘﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﺸﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩ گرﺩﻳﺪ.

حدیث 2795 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ294ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ
کاﻥ کثیر ﺍﻟﻘﺮاءة
ﺴﻮﺭﻩ ﺍﻟﺄﺣﺰﺍﺏ
ﮐﺎﻥ ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
فی ﺠﻮﺍﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺃﺯﻭﺍﺟﻪ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺳﻮﺭﻩ
ﺍﺣﺰﺍﺏ ﺑﺎﺷﺪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ (ﭘُﺮﺧﻮﺍنی
ﺴﻮﺭﻩ ﺍﺣﺰﺍﺏ ﮐﻪ
ﺷﺮح ﺤﺎل ﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
غیر الهی ﻮﺍﺣﺰﺍﺏ
ﻣﺬﻫبی ﻔﺎﺳﺪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ ﺳﺎﻟگ
ﺮﺍ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ الهی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻘﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ.
ﻭﻫﻤﺴﺮﺍﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺍﻣثال عایشه ﮐﻪ
سلوک الهی ﻨﺪﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺣتی اﮔﺮ ﻫم
ﺒﺴﺘﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭽﻪ ﺯﻥ
ﻴﺎ ﻣﺮﺩ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺭ ﺣﮑم
ﺘﺴﻠﻴم ﺰﻥ ﺒﺸﻮﻫﺮﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺗﺴﻠﻴم ﺒﭙﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺷﻮﻫﺮ ﻭ ﭘﺪﺭ ﻭﻣﻌﻠّﻢ
ﻭﺣتی ربّ ﻣﺮبی
الهی ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭼﻪ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺯﻥ.

حدیث
2796 - اﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ294 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻓﻀل
ﻮ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺳﻮﺭﻩ
ﻳس ﺑﺎﻳﻨﺠﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻮﻟم
ﻴﺰل فی ﻘﺒﺮﻩ ﻧﻮﺭ
ﺳﺎطع الیﻋﻨﺎﻥ
اﻟﺴﻤاء ﺍلی ﺃﻥ
ﻴﺨﺮﺟﻪ ﻣﻥ ﻘﺒﺮﻩ
ﻓﺎﺫﺍ ﺃﺧﺮﺟﻪ ﻟم
ﺘﺰل ﻤﻠﺎﺋکة ﺍﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎلی ﻤﻌﻪ ﻳﺸﻴّﻌﻮﻧﻪ
ﻭ ﻳﺤﺪّثوﻧﻪ ﻭﻳﻀﺤﮑﻮﻥ
فی ﻮﺟﻬﻪ ﻭ ﻳﺒﺸّﺮﻭﻧﻪ
ﺑﮑلّ ﺨﻴﺮ ﺣﺘّﻯ
ﻴﺘﺠﺎﻭﺯﻭﺍ ﺑﻪ
ﺍﻟﻤﻴﺰﺍﻥ ﻮ ﺍﻟﺼّﺮﺍﻁ
ﻭﻳﻮﻗّﻔﻮﻩ ﻣﻥ
اﻟﻠﻪ ﻣﻮﻗﻔﺎ ﻟﺎ
ﻳﮑﻮﻥ عند ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﻠق ﺃﻗربّ ﻣﻨﻪ
ﺍﻟّﺎ ﻣﻠﺎﺋکة ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻤﻘﺮﺑﻮﻥ ﻮ ﺃﻧﺒﻴاؤﻩ
ﺍﻟﻤﺮﺳﻠﻮﻥ ﻭﻫﻮﻣﻊ
ﺍﻟﻨﺒﻴّﻴﻦ ﻭﺍﻗﻒ
ﺑﻴﻦ ﻳﺪﻯ اﻟﻠﻪ
ﻟﺎ ﻳﺤﺰﻥ مع ﻤﻥ
ﻴﺤﺰﻥ ﻮﻟﺎ ﻳﻬﺘم
ﻤمع ﻤﻥ ﻴﻬﺘﻢ ﻭﻟﺎ
ﻳﺠﺰع مع ﻤﻦ ﻳﺠﺰﻉ
ثمّ ﻴﻘﻮل ﻠﻪ ﺍﻟربّ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﺷفع عبدی ﺍﺷفعک
فی ﺠﻤیع ﻤﺎ ﺗﺸﻔﻊ
ﻭﺳأﻠنی عبد
عطا کلّ ﻤﺎ ﺗﺴﺄﻝ
فی ﺴﺄل ﻔﻴﻌﻄﻰ
ﻭ ﻳﺸفع ﻔﻴﺸﻔّﻊ
ﻭﻟﺎ ﻳﺤﺎﺳﺐ فی
ﻤﻥ ﻴﺤﺎﺳﺐ ﻭ ﻟﺎ
ﻳﻮﻗﻒ مع ﻤﻥ ﻴﻮﻗﻒ
ﻭﻟﺎ ﻳﺬل مع ﻤﻥ
ﻴﺬﻝ ﻭ ﻟﺎ ﻳﻨﮑﺐ
ﺑﺨﻄﻴئة ﻭﻟﺎ ﺷﻴئ
ﻤﻥ ﺴوء عمله ﻭﻳﻌطی
کتاﺑﺎ ﻣﻨﺸﻮﺭﺍ
ﺣﺘّﻯ ﻴﻬﺒﻄ ﻤﻦ
ﻋﻨﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﻓﻴﻘﻮل
اﻟﻨﺎس ﺑﺄﺟﻤﻌﻬﻢ
ﺳﺒﺤﺎﻥ اﻟﻠﻪ ﻣﺎ
ﮐﺎﻥ ﻠﻬﺬﺍ ﺍﻟﻌﺒﺪ
ﻣﻥ ﺨﻄﻴﺌﻪ ﻭﺍﺣﺪة
ﻭ ﻳﮑﻮﻥ ﻤﻥ ﺮﻓﻘاء
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻘﺒﺮﺵ ﭘُﺮ ﻧﻮﺭ
ﻭ ﺩُﺭﺧﺸﺎﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭﻋﻤق آﺳﻤﺎﻥ
ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺭ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺳﭙس ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﻗﺒﺮﺵ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺂﻭﺭﺩ.( ﻳﺎﺳﻴﻥ
ﻨﺎم ﺴﻮﺭﻩ ﻗﺮﺁنی
ﺒﺎﺯ ﻧﺎﻡ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺟﻨﺎﻥ
ﻨﻮﺭﻋﻘلی ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
عرﻓﺎنی ﺴﻠﻮکی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺪﺭﺳﺎﻟﻚ اﻭج ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺣﻖ ﻣﺴﻠم
اﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ ﻨﻬﺎئی ﻮ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺭﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ کشیده
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻋﺮﻭج
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ (ﻗﺒﺮ) ﻣؤﻤﻥ ﺘﻥ
اﻭ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ
ﺷﺪﻩ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺮﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ
ﻭ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﺁﻥ
گرﺪﺩ) ﻭﭼﻮﻥ اﻳﻥ
ﻨﻮﺭ ﺭﻭﺡ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻗﺒﺮﺵ ﺧﺎﺭج گرﺩﺩ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﻧﺎﺯل ﻮ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺸﺎﻳﻌﺖ
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻟﺒﺨﻨﺪ
ﺑﺮ ﻟﺒﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻟﺸﺎﺩی
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺧﻴﺮﺍتی ﺪﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻤﻴﺰﺍﻥ
ﻮ ﺻﺮﺍﻁ ﺑﺮﺳﻨﺪ
(ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺎ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﻴک ﻠﺤﻈﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ الهی ﻘﺒل
اﺯ ﺍﻳﻥ ﻠﺤﻈﻪ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﻧﺠﺎم گرﻓﺘﻪ ﻭﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﺷﺘﻐﺎﻝ ﻫﻤﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ مُر
بّی ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺘﻮﺍلی ﺴﺎﻟک
هستند. ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻧﻬﺎئی ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺰﺍﻥ ﻭ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺧﺘﻢ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠوک اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﭼﻨﻴﻥ ﻤﺮﮔﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻳک ﺨﻮﺩکشی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺻﺮﺍﻁ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟگ
اﺳﺖ. ﻭﻣﺮﺍﺣل ﻮ
ﺃﺟﻠﻬﺎ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺁﻥ) ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺎﻳﺴﺘﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﻠﺎﺋﻖ ﮐسی ﻨﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﺨﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ.
(ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺗﻘربّ
ﮐﺎفی ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺒﻴﻥ آﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻫم ﺴﺎﻟک
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺍﻭ ﺑﺎﻳﻥ
ﻤﻘﺎﻡ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻘﺒﻠﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ)
ﻣﮕﺮﻣﻠﺎﺋک ﻤﻘربّ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻣﺮﺳﻞ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﻘربّ ﺑﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ (ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
اﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒل
ازﻣﺤﻤﺪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ گذﺷﺘﻪ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺒل اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻴچ
کس اﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺭﺣﻤﺎنی
هم ﺒﺸﻮﺩ. ﻣﻠﺎﺋک
الهی ﺒﺎﺯﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺮﻭح کاﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻤﺮﺳﻞ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ قببل
اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭلی کاﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ ﻫﻤگِی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤگی ﺒﺎ ﻣﻘﺎم
ﻨبیّ ﻤﺮﺳﻞ ﺍﺭﺳﺎلی
ﺒﺨﻠق هستند. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم ﻮ ﮐﺎﺷﻒ
قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺠﺪﻳﺪ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﺨﺺ (ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺳﻮﺭﻩ ﻳﺎﺳﻴﻦ ﻳﺎ
ﺷﺎﻫﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ) ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
(ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻘﺒﻠﻰ) ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺑﺪﻭﻥ
هرﮔﻮﻧﻪ ﺍﻧﺪﻭﻫﻰ
( ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺪﻭﻥ غصّه ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭ ﺟﻬﻨم ﻮ ﺍﻧﺘﻘﺎﻣﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﻋﺪم ﺘﻮﻓﻴق
ﺪﺭ سلوک الهی ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
نیز ﻏﺼّﻪ ﻣﺮگ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺟَﺰَع
ﻮ بی ﺘﺎبی ﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻮﻓق ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭﺳﭙس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻥ ﺒﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﻨﻢ
(ﺟُﻔﺖ ﻭ ﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
اﻭ ﻫﺴﺘﻴم ﻮ ﻳﺎ
ﻣﻴﺒﺨﺸﻴﻢ) ﻭﻧﻴﺰ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
هرﭼﻪ ﻭﻫﺮﮐس ﺷﻔﺎﻋﺖ
کنی ﺸﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
(ﮐﺎﻣل الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
کاﺭ سلوک الهی
ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺷفع
ﻮﺟﻔﺖ ﻭ ﻫﻤﺴﻔﺮ
الهی ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺮ ﻭ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻣﺸﻴّﺖ
الهی ﻨﻴﺰ ﺩﺳﺖ ﺩﻫﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺃﻯ ﺒﻨﺪﻩ ﻣﻦ (ﻣﻮﺑﺪ
ﻭ ﺑﻨﺪﻩ ﻣطیع ﻮﺍﻗﻌﻰ
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هنوز ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺘﺮک ﺴﻠﻮک
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻨﺪﻩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻳک ﻤﺨﻠﻮق
ﻮ ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺧﻠﻘﺖ
ﻭ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪﮔﺎهی
ﭽﻮﻥ ﺟﻨﻴﻥ ﺴَﻘَﻄ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
نجات از نوع
بشری ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ) ﺍﺯ
ﻣﻥ هرﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍهی
ﺒﻄﻠﺐ ﮐﻪ ﻣﻴﺪﻫﻢ
ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠث
هستند ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
الهی ﻮﻋﻠم ﻠﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻨﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺮﻭﺍنی
ﻮ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺍﻧﺪک ﺁﻥ
کافی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﻧﺪک
ﺁﻥ کافی اﺳﺖ ﻭلی
عقل ﺒﺮﺗﺮ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
اوﻟﻴﺎﻯ الهی ﻨﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺨﺺ ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ( ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺨﻮﺩ) ﻭﻫﺮ
ﺷﻔﺎﻋتی ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺑﮑﻨﺪ ﻣﺪﺍفع ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ الهی ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﺤﺎﺳﺒﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺠﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﻭﺑﺎ
ﻣﻮﺍﺯﻳﻦ ﻣﺤﺎﺳﺒﺎﺕ
الهی ﻮﻣﻮﺍﻓﻖ ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی اﺳﺖ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﮐﻮﺗﺎهی ﻴﺎ
ﻏﻔﻠﺖ ﻭﻳﺎ ﺣتی
اﺷﺘﺒﺎﻩ ﺷﺪ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ اﺷﺘﺒﺎﻩ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﻌنی
اﮔﺮ ﭘﻴﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺎﻃل ﺴﺎﻟک ﺪﺍﺩ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺍﻧﺠﺎم
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺎﻃﻞ ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺮﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺪﻑ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ اﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺍﻋﻤﺎل ﺘنی
ﻴﺎ ﻣﺤﺼﻮﻟﺎﺕ ﺑﺬﻫﻦ)
ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
که ﻣﺘﻮﻗﻒ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺍﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.( ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩ. ﻭﺣتی
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺘﻮﻗﻒ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮔﺬﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻭ ﺫﻟﻴل
ﭽﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺫﻟﻴﻠﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺗﻮﻗﻒ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ ﺫﻟّﺖ
ﺩﺭ ﻣﺴخم ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺼﻮﻥ ا
اﺯ ﻫﺮﺟﻬﻨم ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ
ﺒﮕﻨﺎﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
(ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﻴﮑﻪ
ﮐﺎﻣل الهی ﺒﻌﺪﺍ
ﺑﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻳﮕﺮ
ﮔﻨﺎهی ﺒﺮﺍﻯ اﻭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ (ﺧﻄﺎئی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ)
ﮐﻪ ﺍﮔﺮﻋﻤﻠﺶ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺑﺪﻯ ﺒﺎﺷﺪ(ﺑﺪﻯ
ها ﻭﺣﺮﺍﻣﻬﺎ ﺘﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک اﺳﺖ)
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﻧﺎﻣﻪ ﺍﻋﻤﺎل
اﻭ ﻣﻨﺸﻮﺭ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﺯ ﻭ ﻭﺍﺿﺢ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﻧﺎﺯل
ﻤﻴﺸﻮﺩ. (ﺣﮑم ﺪﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ) ﻭﺑﻬﻤﻪ ﻣﺮﺩم
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﻤﻨﺸﻮﺭ
ﻳﺎ ﺑﺨﺸﻨﺎﻣﻪ ﻋﺎم
ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺳﺒﺤﺎﻥ
اﻟﻠﻪ ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻥ
ﺒﻨﺪﻩ ﺣتی
گناهی ﻨﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺍﺯ ﺭﻓﻴﻘﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ (ﺍﻳﻥ
اﻋﻠﺎم اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟک
ﺘﺎﺯﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
الهی ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺣتی گناهی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻫﻤﺎﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺗﻤﺎم
گناﻫﺎﻥ اﻭ ﻧﻴﺰ
ثوﺍﺏ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﺘﻌﺠﺐ ﺍﺳﺖ. ﺳﺒﺤﺎﻥ
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﺘﺴبیح ﻮﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻭ ﺣﻤﺪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣل ﺘﺎﺯﻩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺪفع ﺸﺮک ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻣثلا
اﻭ ﻣﺪﺍم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﮐﻪ الهی هستی ﻮلی
اﻟﻠﻪ ﻧﻴﺴﺘﻰ) ﺗﻤﺎم
اﺣﺎﺩﻳث ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫند ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
سلوک الهی کرﺩ.
ﺍﻧﺠﺎم اﻣﻮﺭ ﻗﺮﺁﻥ
اﻣﻮﺭﻯ ﺳﻠﻮک
هستند ﻭﻫﺮ ﺣﺮﻑ
ﺩﻳنی ﻮ ﻣﺬﻫبی ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭﺣتی ﺸﺮک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﭼﻪ ﺷﻴﻌی
ﻴﺎ ﺳﻨّﻯ اﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﺑﺪﻋﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺠﺎﻫل ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.

حدیث
2797 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۷ﺹ295 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ
ﻘﺮﺃ ﺣم اﻟﺴﺠﺪة
ﮐﺎﻧﺖ ﻟﻪ ﻧﻮﺭﺍ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻣﺪّ
ﺑﺼﺮﻩ ﻭ ﺳﺮﻭﺭﺍ
ﻫﺮﮐس
ﺳﻮﺭﻩ (ﺣاء ﻤﻴﻢ)
ﺍﻟﺴﺠﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻨﻮﺭﻯ ﺪﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺗﺎ ﭼﺸم کاﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺳﺮﻭﺭ
ﻭ ﺧوﺮﺳﻨﺪﻯ اﺳﺖ.
ﻣﻌﻨﻰ ﺳﺠﺪﻩ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﺒﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
(ﻧﻮﺭ) ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺍﻭ ﺑﻌمق ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺭﻭﺷﻥ
کنندﻩ ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺍﺯ
ﺍﺑﺪﻳﺖ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺎ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺘﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺳﺎﻟک
غرق ﻨﻮﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺣتی ﻨﻘﻄﻪ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺭﻭﺯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺤﺎل ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﺪﺕ ﻧﻮﺭ ﺍﻭ
ﺑﻌمق آﺳﻤﺎﻥ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺘﻌﺎلی ﻮﻋﺮﻭج ﺴﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻓﺘﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺒﻴﺶ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﻤﻘﺎﻡ
(ﺩﻧﺎ ﻭ ﺗﺪﻟّﻰ) ﻭﺳﭙس
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 2798 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ295 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ
ﺃﺩﻣﻥ ﻘﺮاءة ﺣﻤﺴﻌﻖ
ﺑﻌثه ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻭ ﻭﺟﻬﻪ
ﮐﺎﻟثلج ﺃﻭ ﮐﺎﻟﺸﻤس
ﺣﺘّﻯ ﻴﻘﻒ ﺑﻴﻥ
ﻴﺪﻯ اﻟﻠﻪ عزّ ﻭجَلّ
ﻓﻴﻘﻮل ﺃﺩﻣﻨﺖ
ﻋﺒﺪﻯ ﻘﺮاءة ﺣﻤﻌﺴﻖ
ﻭﻟم ﺘﺪﺭ ﻣﺎ
ثوﺍﺑﻬﺎ؟ ﺃﻣّﺎ
ﻟﻮ ﺩﺭﻳﺖ ﻣﺎهی
ﻮﻣﺎ ثوﺍﺑﻬﺎ ﻟﻤﺎ
ﻣﻠﻠﺖ ﻣﻥ ﻘﺮﺍٴﺘﻬﺎ
ﻭ ﻟﮑﻦ ﺳﺄﺟﺰﻳک
ﺠﺰﺍٴﻚ ﺃﺩﺧﻠﻮﻩ
ﺍﻟﺠنّة ﻓﺎﻥّ ﻠﻪ
ﻓﻴﻬﺎ ﻗﺼﺮﺍ ﻣﻥ
ﻴﺎﻗﻮتة ﺣﻤﺮاء
ﺃﺑﻮﺍﺑﻬﺎ ﻭﺷﺮﻓﻬﺎ
ﻭ ﺩﺭﺟﻬﺎ ﻣﻨﻬﺎ
ﻳﺮﻯ ﻈﺎﻫﺮﻫﺎ ﻣﻥ
ﺒﺎﻃﻨﻬﺎ ﻭﺑﺎﻃﻨﻬﺎ
ﻣﻥ ﻈﺎﻫﺮﻫﺎ ﻭﻟﻪ
ﻓﻴﻬﺎ ﺟﻮﺍﺭ ﺃﺗﺮﺍﺏ
ﻣﻥ اﻟﺤﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻦ
ﻭ ﺃﻟﻒﻏﻠﺎم ﻤﻥ
اﻟﻮﻟﺪﺍﻥ اﻟﻤﺨﻠّﺪﻳﻥ
اﻟﺬﻳﻦ ﻭﺻﻔﻬم
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی ﻫﺮﮐس ﻣﻌﺘﺎﺩ
ﺑﻘﺮاءت ﺳﻮﺭﻩ
(ﺣﻤﻌﺴﻖ) ﺷﻮﺩ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺻﻮﺭﺗﺶ
ﭼﻮﻥ ﻴخ ﺴﻔﻴﺪ ﻭﻳﺎ
ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ ﻧﻮﺭﺍنی
اﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ می اﻳﺴﺘﺪ
(ﺳﻮﺭﻩ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻨح ﺘﻥ ﺁل عبا ﺷﻬﻮﺩ
های ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺷﺮﻃ ﻠﺎﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ششم ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺩﻣﺎﻥ ﻮ ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ کیفیّت
ﺩﺭﺳﺖ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻤﻴّﺖ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ کیفیّت ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺯ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻘﺎم
الهی ﺮﻭح ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﻥهمانی
ﺨﻮﺩ ﺍﻭ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮل
و تجلّی ﺸﻬﻮﺩﻯ
الهی اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻳک ﻨﻮﺭ الهی اﺳﺖ.
ﻋﻈﻤﺖ ﻮ دﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺭؤﻴﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻣﺒﻌﻮث
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻭ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺩﺭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﻭﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
کراﻣﺎﺕ ﺑﺴﻴﺎﺭﻋﻈﻴم
ﺠﺴﻤﺎنی ﻮ ﺫﻫنی
ﻮﻋﻘلی ﻮ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺭﻭحی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺗﮑﺎﻣل الهی ﺁﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻨﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺳﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﻨﺪﻩ
ﻣﻥ ﺰﻳﺎﺩﻩ ﺩﺭ ﻗﺮاءﺖ
(ﺣﻤﻌﺴﻖ) ﺩﺍﺷﺘﻰ
ﻭﺗﻮ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴتی
که ﭼﻪ ثوابی ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴتی
ثوﺍﺏ ﺍﻳﻥ ﭽﻘﺪﺭ
ﺍﺳﺖ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ ﻗﺮاءﺖ
ﺁﻥ ﺨﺴﺘﻪ ﻧﻤﻴﺸﺪﻯ
(ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ ﺗﻤﺎم
ﻮﻗﺖ ﻋﻤل ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭلی اﮔﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﭽﻘﺪﺭ
ثوﺍﺏ ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺮﻫﺎ ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ ﻭ
ﺩﺭ نتیجه ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭ ﺭﺍﺣﺖﺗﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﭘس ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﻳﮕﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﻗﺮاءﺖ ﻫﺎ ﻭقُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.)
ﻭلی ﻤﻥ ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﺗﻮﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻢ ( ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ ( ﻭلی ﺪﻳﺮﺗﺮ
ﻭ ﺳﺨﺖﺗﺮ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ
کمتر ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺪﺭ ﺭﻭﺡ) ﻭ ﺍﻳﻥ ﺒﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺑﺒﺮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻴک ﻜﺎخ
اﺯ ﻳﺎﻗﻮﺕ ﺳﺮخ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺎ ﻭ
ﺑﺎﻟﮑﻥ ﻮﭘﻠّﻪﻫﺎﻯ
اﺯ ﻳﺎﻗﻮﺕ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺍﺧل ﺁﻥ اﺯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻥ ﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﺷﻔﺎﻑ ﺍﺳﺖ)
ﻭﺍﺯ ﺩﺍﺧل نیز ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻥ ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ کاﺧﻬﺎ
ﺟﺎﺭﻳﻪﻫﺎﻯ ﺨﺎکی
ﻤﺘﻮﺍضع ﺪﺭ ﺗﺴلیم
اﺯ ﺣﻮﺭﺍﻟﻌﻴﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺰﺍﺭ
ﻏﻠﺎم اﺯ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺠﺎﻭﻳﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺻﻒ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻗﺒل
اﺯﻣﺮﮒ و ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭلی
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻗﺎﻣﺖ
ﮔﺎﻩ ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺍﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﺒﺎ ﺻﻔﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭﮔﺮﺍﻥ ﻗﻴﻤﺖ
ﮐﻪ ﮔﻮئی اﺯ ﻳﺎﻗﻮﺕ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺤﻮﺭﻳﻪ ﻫﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﮑﺮ ﻭ
ﻧﺎﺏالهی و
لدنّی ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺣﻮﺭ
ﻭ ﺧﻮﺭ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﺭﻭﺍنی
ﻮ ﻋﻘلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻏﻠﺎﻣﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺮﺩ ﻣطی ع که ﺩﻭﺭﺍ
ﺩﻭﺭ ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ ﻃﻮﺍﻑ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻣﺴﮑنی ﻨﻴﺴﺖ ﻭﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﻣﺮﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﻭ ﺟﻨﺴﻴﻬﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺍﻳﻥ
اﺭﻭﺍح ﺪﺭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺤﻴﻄ
اﻭﺭﺍ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﺰﻳﺒﺎ ﻭ ﭘﺴﺮﺍﻥ
ﺰﻳﺒﺎ ﺍﺷﻐﺎا
کرﺩﻩ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺳﻴﺎﻩ
ﺍﻓﺮﻳﻘﺎئی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯﺍﺩﻯ
ﻮﻣﻘﺎم ﭙﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﻨﻮﺭﻣﻥ هاﻯﺸﻤﺎل
اﺭﻭﭘﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭلی ﺨﻮﺩ ﺍﻳﻥ ﺮﻭکح
ﺼﺎﺣﺐ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺯﻳﺒﺎ ﺭﻭﻳﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺯﺷﺖ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺳﻴﺮﺕ ﻭﺍﺧﻠﺎق
ﻮ ﺻﻔﺎﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
(ﺟﻮﺍﺭ) ﺟمع ﺠﺎﺭﻳﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺠﺮﻳﺎﻥ
ﻣﺪﺍﻭم اﻟﻬﺎﻣﺎﺕﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺃﺗﺮﺍﺏ) ﺧﺎکی ﺪﺭ
ﺗﻮﺍضع اﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﺪﻥ ﺰﻳﺒﺎ ﻭﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺑﺰﻣﻴﻥ ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺠﻨسی ﺒﺎﺷﻨﺪ ﺣﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻴﻦ) ﻳﺎ ﺧﻮﺭ
ﻭ خورّه ﻭ ﻫﻮﺭ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺰﺭﺩﺷتی
ﻘﺪﻳم ﻘﻮم ﻘﺮﻳﺶ
ﮐﻪ ﭼﺸم ﺮﺍ ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺿﻤﻨﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟک ﺒﺨﻠق
ﻮﻇﻴﻔﻪﺍﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﻬﺮ ﺭفع ﻨﻴﺎﺯﻯ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻮﻋﻠمی
ﻮ ﺗﻔﺮﻳحی که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﺠﺎن
ﺒﺪﻫﻨﺪ.

حدیث 2799- ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ295 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ
ﻘﺮﺃ ﺣم اﻟﺪﺧﺎﻥ
فی ﻔﺮﺍﺋﻀﻪ ﻭ ﻧﻮﺍﻓﻠﻪ
ﺑﻌثه اﻟﻠﻪ ﻣﻥ
اﻟﺂﻣﻨﻴﻥ ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻭ ﺃﻇﻠّﻪ
ﺗﺤﺖ ﻋﺮﺷﻪ ﻭ ﺣﺎﺳﺒﻪ
ﺣﺴﺎﺑﺎ ﻳﺴﻴﺮﺍ
ﻭ ﺃﻋﻄﺎﻩ ﮐﺘﺎﺑﻪ
ﺑﻴﻤﻴﻨﻪ ﻫﺮﮐس
سوره ﺣاء ﻤﻴم
اﻟﺪﺧﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺭﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻮﺍﺟﺐ ﻭ ﻧﻮﺍﻓل
ﺨﻮﺩ ﻗﺮاءﺖ ﮐﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺎ ﺁﻣﻨﺎﻥ ﻤﺒﻌﻮث
ﻣﻴﮑﻨﺪ ( ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﻨﻤﺎﺯﻫﺎﻯ ﻨﺎﻓﻠﻪ.
ﻣﺒﻌﻮث ﺷﺪﻥ اﺯ
ﻧﻮ ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒل اﺯﻣﺮگ
ﺴﺎﻟﻚ ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺘﺎ ﺑﺨلق
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺠﻬﺎﻥ. ﺍﺯ
ﺁﻣﻨﺎﻥ که ﺩﺭ
أﻣﻨﻴّﺖ ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
الهی ﻮ ﻣؤﻤﻥ ﺸﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ
ﻋﺮﺵ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ (ﺳﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔتم عرﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺪﺭﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ) ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺣﺴﺎﺏ ﺁﺳﺎنی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
(ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی ﻮ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻫﻤچنان
ﻨﻮﺍﻗصی ﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻧﻴک ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺩﻭﺭﻩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ ﻭ ﮔﺮﻣﺎ
ﻭﭘُﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﺴﻠﻮک
ﺒﺎقی ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ)
ﻭﻧﺎﻣﻪ ﺍﻋﻤﺎل
اﻭﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﺍﻭﻣﻴﺪﻫﻨﺪ(ﺩﺭ
ﺟﻨﺒﻪ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﺩﺭﺭؤﻴﺎ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺴﻨﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ
ﻭ ﮐﺘﺎﺏ ﻭﻇﻴﻔﻪ
سلوک الهی ﻭﮐﺘﺎﺏ
ﻧﺎﻣﻪ ﺍﻋﻤﺎل ﺮﻭﺡ
ﻫﺮﮐس ﺍﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﻣﺤﺘﻮﻯ ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺯلی ﺪﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍع گذﺷﺘﻪ ﺍﻭ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨک ﻴﮑﺠﺎ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺠمع ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ.

حدیث 2800 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۷ﺹ295 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ
ﻘﺮﺃ فی کلّ ﻠﻴلة
ﺃﻭ ﮐلّ ﺠمعة ﺳﻮﺭة
ﺍﻟﺄﺣﻘﺎﻑ ﻟم ﺘﺼﺒﻪ
ﺭﻭعة فی اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺁﻣﻨﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻥ
ﻔﺰع ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻫﺮﮐس ﺩﺭﻫﺮ
ﺷﺐ ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﻫﻔﺘﻪ
ﺳﻮﺭﻩ ﺍﺣﻘﺎﻑ ﺭﺍ
ﻗﺮاءﺖ ﮐﻨﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺗﺮس ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ( دوره
سلوک بشری ) ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﻔﻮﻇ اﺯﻫﺮ ﺩﻟﻬﺮﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺳﻮﺭﻩ
ﺑﺎﻋث آﺭﺍﻣﺶ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺘﺮس ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ ﺁﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم اﻭ ﻭ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻗﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺃﻣﺎﻥ
اﺯﻫﺮ ﻫﻮل ﻮ ﺗﺮس
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺤﻔﻮﻇ
اﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﺪﺍم ﺪﺭ ﺗﺮس
ﺍﺯ ﺯﻧﺪگی ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث
2801 - اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ295ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ
ﺃﺩﻣﻥ ﻘﺮاءة ﺳﻮﺭة
ﺍﻧّﺎ ﻓﺘﺤﻨﺎ
ناﺩﻯ ﻤﻨﺎﺩی یوم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺣتی ﻴﺴﻤﻊ
ﺍﻟﺨﻠﺎﺋﻖ ﺃﻧﺖ
ﻣﻥ عباﺩﻯ اﻟﻤﺨﻠﺼﻴﻦ
ﺃﻟﺤﻘﻮﻩ ﺑﺎﻟﺼﺎﻟﺤﻴﻥ
ﻤﻥ عبادﻯ ﻓﺄﺳﮑﻨﻮه
ﺟﻨّﺎﺕ ﺍﻟﻨﻌﻴﻢ
ﻭﺍﺳﻘﻮﻩ ﺍﻟﺮﺣﻴق
اﻟﻤﺨﺘﻮم ﺒﻤﺰﺍج
اﻟﮑﺎﻓﻮﺭ ﻫﺮﮐس ﺳﻮﺭﻩ ﻗﺮﺍنی
ﺍﻧّ اﻓﺘﺤﻨﺎ ﺭﺍ
ﻣﺪﺍم ﺒﺨﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻨﺎﺩﻯ ﻨﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺗﻤﺎم ﺨﻠﺎﻳق ﻤﻴﺸﻨﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﺍﺯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﺨﻠﺺ ﻭ ﺑﺎﺍﺧﻠﺎﺹ
ﻣﻥ هستی (ﺍﻧّﺎ ﻓَﺘَﺤﻨﺎ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮک ﻮﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮ ﺑﺎ ﻣﻌﺮفی ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺒﺎﺯ ﮐﺮﺩﻳﻢ.
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻗﺒل اﺯ ﻣﻌﺮفی ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻘﺶ ﻣﻬمیس
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯ ﺷﺪﻥ
ﺒﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺍﻳﻥ هماﻥ
هجرﺕ ﻗﺒل اﺯ ﻓﺘﺢ
عوالم الهی ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
الهی اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ
ﻫﺠﺮﺕ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻓﺘﺢ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺣتی ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺨﻠق اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ همه ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻋﻠﺎم ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
الهی ﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﭙس ﺍﺯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻮﺍقعی ﻮ ﺧﺎﻟﺺ
ﻭ ﺧﻠﺎﺹ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺻﺎﺩق
ﻮ ﻣﺨﻠﺺﻭ ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﭘس ﺍﻭﺭﺍ
ﺿﻤﻥ ﺼﺎﻟﺤﺎﻥ
اﺯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﻴﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺳﺎﻟک ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭙﺮ ﻧﻌﻤﺖ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎ ﺷﺮﺍﺏ
ﺳﺮ ﺑﻤﻬﺮ ﺑﺎﻋﻄﺮ
ﮐﺎﻓﻮﺭ ﺑﻨﻮﺷﺎﻧﻴﺪ
( ﺍﻳﻥکاﻣل ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺩﺭﺟﻤﻊ ﺩﻳﮕﺮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﻴﺸﺪﻧﺪ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨک اﺯ ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭل ﺮﻭﺯﻫﺎ
ﺑﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻌﺼﻮمیّت ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﺒﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ ﻣﻠﮑﻮتی
ﺨﻮﺩ ﻭ(ﺭﺣﻴﻖ) ﻳﺎ
ﻋﺮق ﻤﻌﻄّﺮ ﻭ ﺷﺮﺍﺏ
ﮐﻬﻨﻪ ﺳﺮ ﺑﻤﻬﺮ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﮐﻪ ﻃﻌﻢ
ﮐﺎﻓﻮﺭ ﺧﻨک ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺳﻤﺒﻮل اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ ﻮﺣﻠﺎل
ﺒﻮﺩﻥ هرﻧﻮﺷﻴﺪنیﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﺼﻮم ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

حدیث 2802 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ296ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ
ﺃﺩﻣﻥ فی ﻔﺮﺍﺋﻀﻪ
ﻭﻧﻮﺍﻓﻠﻪ ﻗﺮاءة
ﺳﻮﺭة (ﻕ) ﺃﻋﻄﺎﻩ
الله ﮐﺘﺎﺑﻪ ﺑﻴﻤﻴﻨﻪ
ﻭ ﺣﺎﺳﺒﻪ ﺣﺴﺎﺑﺎ
ﻳﺴﻴﺮﺍ ﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ ﻮﺍﺟﺐ
ﻭ ﻧﻮﺍﻓل اضافی
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﺍﺿﺎفی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ ﺳﻮﺭﻩ
ﻗﺮﺁنی ﻘﺎﻑ ﺭﺍ
ﻗﺮاءﺖ ﮐﻨﺪ ﻧﺎﻣﻪ
ﺍﻋﻤﺎل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ
روحی ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺣﺴﺎﺏ ﺭسی اﻭ
ﺁﺳﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
( ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺤﺴﺎﺏ ﺭسی الهی
ﻮ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺍﻭ
ﺁﺳﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺩﺭ ﺭؤٴﻴﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺎم ﻘﺮاءﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺮﺍﻥ ﻗﺮه ﮔﻴﺮﻯ
و توسّل عبادی
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﻗﺮاءﺖ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ اﮔﺮﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺩﺭﻙ ﻣﻌﺎنی
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎﺷﺪ ﺭﻭﺣﻴﻪ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎ
ﮐﺸﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻋﺸق
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
همیق ﺘﺮ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ.

حدیزث 2803 -
اﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ296 ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠﺎ
ﺗﺪﻋﻮﺍ ﻗﺮاءة
اﻟﺮﺣﻤﻥ ﻮ ﺍﻟﻘﻴﺎم
ﺒﻬﺎ ﻓﺎﻧّﻬﺎ ﻟﺎ
ﺗﻘﺮ فی ﻘﻠﻮﺏ ﺍﻟﻤﻨﺎﻓﻘﻴﻦ
ﻭ ﻳﺄﺗی ﺒﻬﺎ ﺭﺑّﻬﺎ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻓی
ﺼﻮﺭة ﺁﺩﻣﻰ ﻓی
ﺃﺣﺴﻥ ﺼﻮﺭة ﻭ ﺃﻃﻴﺐ
ﺭﻳﺢ ﺣﺘّﻯ ﻴﻘﻒ
ﻣﻥ اﻟﻠﻪ ﻣﻮﻗﻔﺎ
ﻟﺎﻳﮑﻮﻥ ﺃﺣﺪ ﺃﻗربّ
ﺍلی اﻟﻠﻪ ﻣﻨﻬﺎ
ﻓﻴﻘﻮل ﻠﻬﺎ ﻣﻥ
اﻟﺬﻯ کاﻥ ﻴﻘﻮم
ﺒﻜفی اﻟﺤﻴﺎة ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﻳﺪﻣﻥ ﻘﺮﺍٴﺘﻚ؟
ﻓﺘﻘﻮﻝ ﻳﺎ ربّ
ﻓﻠﺎﻥ ﻮ ﻓﻠﺎﻥ ﻓﺘﺒﻴﺾّ
ﻭﺟﻮﻫﻬﻢ ﻓﻴﻘﻮل
ﻠﻬم اﺷﻔﻌﻮﺍ ی
ﻤﻥ ﺃﺣﺒﺒﺘﻢ ﻓﻴﺸﻔﻌﻮﻥ
ﺤﺘّﻯ ﻠﺎ ﺗﺒقی
ﻠﻬم غایة ﻭﻟﺎ ﺃﺣﺪ
ﻳﺸﻔﻌﻮﻥ ﻠﻪ ﻓﻴﻘﻮل
ﻠﻬﻢ ﺍﺩﺧﻠﻮﺍ ﺍﻟﺠنّة
ﻭﺍﺳﮑﻨﻮﺍ ﻓﻴﻬﺎ
ﺣﻴث ﺷﺌﺘم ﻗﺮاءﺖ ﺳﻮﺭﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﮑﻨﻴﺪ ﻭﺑﺎﻧﺠﺎم
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺁﻥ ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﺳﻮﺭﻩ
ﺩﺭﺩل ﻤﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ
(ﻭ قُرّه ﮔﻴﺮﻯو
توسل ﺁﻥ ﺮﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻳﻥ ﺴﻮﺭﻩ
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺒﺎ ﻭﺑﺎ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ عطر ﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻨﺎﻥ
ﻤﻴﺎﻳﺴﺘﺪ ﻪ ﮐﺴﻰ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺍﺯﺍﻭ
ﺑﺨﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ (ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔتم عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻣﻘﺎم ﺪﻧﺎ ﻭ ﺗﺪﻟّﻯ
که ﺑﻴﻥ ﺸﺎﻫﺪ ﻭﻣﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻴچ ﻮﺳﻴﻠﻪ ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻭﻣﺰﺍﺣمی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺰﻳﺒﺎ ﻭﮐﺎﻣل
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی ﺘﻨﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺴﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻗﺮاءﺖ ﻗﺮﺍﻥ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
کلّی ﻮ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
قُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﺑا
آﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﻥ ﺴﻮﺭﻩ ﺣﺎﺿﺮ
ﺷﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎﻥ (ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ) ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﭼﻪ ﮐﺴﻰ ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی
ﻘﺮاءﺖ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻋﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺷﺖ.(ﺯﻧﺪﮔی ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﺯﻧﺪگی ﺴﻠﻮکی
ﻘﺒل اﺯ ﻫﺮ ﻋﺮﻭج
و اسراء ﺮﻭح ﺪﺭ
ﺳﺎﻟﻚ) ﻭﺳﻮﺭﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻳﺎ ربّ ﻓﻠﺎﻥ ﻮ
ﻓﻠﺎﻥ ﻘﺮاءﺖ ﻣﻴکردند
. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﻔﻴﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
( ﮐﺎﻣل الهی ﺸﺪﻩ
ﻭ ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﺨﺼﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
ﺴﺮ ﺍﻓﺮﺍﺯﻯ اﺳﺖ)
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﻮﺭﻩ ﺭﺣﻤﺎﻥ ( ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻮ قُرّه ﮔﻴﺮﺍﻥ
ﺮﺣﻤﺎنی ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺒﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ)
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ هرﮐس ﮐﻪ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻴﺪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﮐﻨﻴﺪ ( ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭﺟُﻔﺖ ﻭﻫﻤﺴﻔﺮ
ﺑﻮﺩﻥ ﺴﻠﻮکی اﻳﻥ
کاﻣل اﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
عاﻣل ﺒﺎ ﻭﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ)
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺭﺯﻭئی
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺘﺤﻘق
ﻨﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ (ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ)
ﻭﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺳﻮﺭﻩ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﮑﻨﺪ ( ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻯ
هم ﺒﺸﻔﺎﻋﺖ ﻭ ﺩﻋﺎﻯکسی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﻳﮕﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ) ﻭﺑﺎﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺩﺍﺧل
ﺒﻬﺸﺖ ﺷﻮﻳﺪ ﻭﻫﺮﺟﺎ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﺪ ﺳﮑﻮﻧﺖ
ﮐﻨﻴﺪ. (ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﮑﺎﻥ ﺰﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺰﻧﺪگی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻣﻌﺼﻮم
ﻮ ﺁﺯﺍﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺴﺘﻪ ﺑﻨﻈﺮ
ﻭ ﺗﻤﺎﻳﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
عقلی همه ﺟﺎ ﺟﺎﺭﻯ
اﺳﺖ ﻭﺑﻬﺸﺖ ﻣﻘﺎمی
ﻤﺤﻔﻮﻇ الهی ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮعی ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮﺟﺎ ﺩﺭ ﺣﺎل
ﺘﮑﺎﻣل ﺒﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﻓﺼل ﻨﻮعی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺍﻳﻥ
کاﻣل الهی ﺪﺭ ﻫﺮﺟﺎئی
که ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺴﺖ. ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺮؤﻴﺎﺋﻰ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ ﻭﺑﻬﺸﺖ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.

حدیث 2804 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ296 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ
ﻘﺮﺃ ﺳﻮﺭة ﺍﻟﺘﻐﺎﺑُﻥ
فی ﻔﺮﻳضة ﮐﺎﻧﺖ
ﺷﻔیع ﻟﻪ ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺪﻝ ﻋﻨﺪ
ﻣﻥ ﻴﺠﻴﺰ ﺷﻬﺎﺩﺗﻬﺎ
ﻟﺎ ﻳﻔﺎﺭﻗﻬﺎ ﺣﺘّﻯ
ﻴﺪﺧﻠﻪ ﺍﻟﺠﻨّﻪ
ﻭﻫﺮﮐس ﺳﻮﺭﻩ
ﺗﻐﺎﺑﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺍﺟﺐ ﻗﺮاءﺖ ﮐﻨﺪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷفیع
اﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
( ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﮑﻤک اﻭ ﻣﻴﺮﺳﺪ)
ﮐﻪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
گوﺍﻩ ﺑﺤﻖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺗﺎ ﺷﺨﺺ
وﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﺸﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
(ﺗﺎﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ).

حدیث 2805 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ296 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ
ﻘﺮﺃ ﺳﻮﺭة ﺍﻟﻮﺍقعة
ﮐلّ ﻠﻴﻠﻪ ﻗﺒل
اﻥ ﻴﻨﺎﻡ ﻟﻘی
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﻭﺟﻬﻪ ﮐﺎﻟﻘﻤﺮ
ﻟﻴلة ﺍﻟﺒﺪﺭ ﻫﺮﮐس ﺳﻮﺭﻩ ﻭﺍﻗﻌﻪ
ﺭﺍ ﻫﺮ ﺷﺐ ﻗﺒل
اﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﺮﺧﻮﺍﻧﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﭼﻮﻥ ﻤﺎﻩ
ﺷﺐ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ (ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺘﺠﻠّﻯ الهی ﻤﻴﺴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ربّ النوع ﺍﺳﺖ
ﻭﺗﺠﻠّﻯ ﺨﺪﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭلی هنوﺯ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ هم ﭽﻨﺎﻥ
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﺍقعه ﻳﺎ ﺣﺎﺩثه
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی هرﮐس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ ﻭ
ﺗﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻭﻗﻮع
ﻮ ﺳﻘﻮﻃ ﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻦ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟّﺪ ﻣﺴخ
ﺁﻣﻴﺰ ﺍﺯ ﺭﺣم ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﭘﺎ ﺷﻮﺩ
ﻭ ﻗﻴﺎم کند ﺗﺎﻣﻮﺭﺩ
ﺩﺭﻧﺪﮔی ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﺸﻮﺩ
ﺗﻤﺎم ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎﻫﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﻗﺒل
اﺯ ﺁﻥ ﺒﺎﻳﺪ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﻳﻤﺎنی ﻮ ﭘﺎکی
ﻔﮑﺮ ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ
ﻭﺍﺫﮐﺎﺭ ﻭ ﻗﺮاءﺖ
ﺍﻳﻥ ﺴﻮﺭﻩ ﻫﺎ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﺣﻮال
ﺴﺎﻟﻚ ﻭ ﺍﻭﻗﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻥ ﻮ ﻭﺍﺿح
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ
ﻭﻋﺪم ﻈﻬﻮﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺴﺘﻠﺰم اﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺍﺳﺖ.

حدیث 2806 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩ ق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ296 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ
ﻘﺮﺃ ﺳﻮﺭة ﺍﻟﻄﻠﺎق
ﻮ ﺍﻟﺘﺤﺮﻳم فی
ﻔﺮﻳضة ﺃﻋﺎﺫﻩ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻥ ﻴﮑﻮﻥ
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎﻡ ﻣﻤّﻥ
ﻴﺨﺎﻑ ﺃﻭ ﻳﺤﺰﻥ
ﻭﻋﻮفی ﻤﻥ اﻟﻨﺎﺭ
ﻭ ﺍﺩﺧل اﻟﺠنّة
ﺑﺘﻠﺎﻭﺗﻪ ﺍﻳّﺎﻫﻤﺎ
ﻭ ﻣﺤﺎﻓﻈﺘﻪ ﻋﻠﻴﻬﻤﺎ
ﻟﺄﻧّﻬﻤﺎ ﻠﻨﺒی
ﻫﺮﮐس ﺳﻮﺭﻩ
ﻃﻠﺎق ﻮ ﺗﺤﺮﻳم
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻮﺍﺟﺐ ﻗﺮاءﺖ ﮐﻨﺪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ ﻭﻏﻤﮕﻴﻨﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ ( ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺗﺮس ﺍﺯﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮﮒ ﻭ ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻭ
ﻣﺼﻮﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﻭ ﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ ﺁﺗﺶ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ (ﻣﺼﻮﻥ
اﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻨﻮع ﺪﺭ ﻣﺴخ ﺒﺠﻬﻨﻢ
ﺟﻬﺎﻥ) ﻭ ﺩﺍﺧل ﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﺳﻮﺭﻩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺘﻌﻠ ق ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺍ ﻣﻴﺴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺣق ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺸﻮﺩ. (ﻃﻠﺎﻕ)ﻣﻄلق
کرﺩﻥ ﻮ ﺁﺯﺍﺩ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻴﮑﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟک ﻤﻨﺎﻓق
ﻴﺎ ﮐم کاﺭ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣطی ع ﺮﺍ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻃﺮﺩ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﻃﻠﺎﻕ ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﮔﺮ ﺳﻪ
ﺑﺎﺭ ﺍﻳﻥ ﻄﺮﺩ ﻭﻋﻔﻮ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﺪ ﺟﺰ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮالهی ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍوﻧﺪ ﻣﻌﺮفی
کند ﺣق ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﺍﻭل ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍل اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ. ﺳﺎﻟک ﭽﻪ ﻣﺮﺩ
ﻳﺎ ﺯﻥ ﺩﺭﺣﮑم ﺰﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻳﺎﺷﻮﻫﺮ الهی ﻭ
ﭘﺪﺭ ﻭ ربّ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ
ﻃﻠﺎﻕ ﺑﻤﻌنی ﺁﺯﺍﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺳﻠﻮکی ﭙس
ﺍﺯ ﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎ ﭘس ﺍﺯ ﺳﻪ
قُرّه ﻭﻧﻪ ﺳﻪ (
ﻗُﺮﻭِﻩ) ﻗﺎﻋﺪگی
ﻤﺎﻫﻴﺎﻧﻪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
از این پس ﺒﺎﻣﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﺎ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﭼﻮﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺮﺳﻴﺪ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ ﺪﺭ ﺣج
عمره ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﺴﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﻠﻴم
سلوک الهی ﺒﺮﺳﺪ
ﻭ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ
ﻧﻔﺮ ﺑﺎﻫم ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎ ﻧﻪ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﺎﻫم ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.از دواج
جنسی با چهار
زن نمیتواند
عدالت باشد و
تمام نظریّات
ازدواح زن
ومرد در قرآن
تنها در سلوک
الهی معنی
دارد .

حدیث 2807 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ296 ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ
ﻘﺮﺃ ﺳﻮﺭة ﺍﻟﻤﻠک
فی اﻟﻤﮑﺘﻮبة ﻗﺒل
ﺃﻥ ﻴﻨﺎﻡ ﻟم ﻴﺰل
فی ﺃﻣﺎﻥ اﻟﻠﻪ
ﺣﺘّﻰ ﻳﺼﺒح ﻮفی
ﺃﻣﺎﻧﻪ ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﺣﺘّﻯ ﻴﺪﺧل اﻟﺠنّة
ﻫﺮﮐس ﺳﻮﺭﻩ
ﻣﻠک ﺮﺍ ﻗﺒل اﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺍﺟﺐ ﻭ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻗﺮاءﺖ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ
ﺻﺒح ﺪﺭ ﭘﻨﺎﻩ ﻭ
ﺍﻣﻨﻴﺖ الهی ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺩﺍﺧل ﺒﻬﺸﺖ
ﺷﻮﺩ(ﻗﺮاءﺖ ﻗﺒل
اﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻋﻮﺍﻣل
ﺸﻴﻄﺎنی ﻮ ﻧﻔﺴﺎنی
ﺮﺍ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم ﺪﺭ ﭘﻨﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﺘﺮﺳﺪ ﻭ ﺁﺳﺎﻥ
ﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ
ﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻭﺩﺍﺧل
ﺒﻬﺸﺖﻫﺎﻯ الهی
ﺸﻮﺩ. ﭼﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﻨﻬﺎﺋﻰ. ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﻣﻌنی ﻮﺟﻮﺏ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺘﺎﺏ ﺗﺼﺮﻳکح
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏ
الهی برای
سلوک تا قائم
اﺳﺖ. ﭼﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ ﺑﻨﺎم
ﺼِﻠﺎﺕ ﻳﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ).

حدیث
2808 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ296 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ
ﺃﮐثیر ﻗﺮاءة ﺳﻮﺭة
ﺍﻟﻤﻌﺎﺭج ﻠم ﻴﺴﺄﻟﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻥ ﺬﻧﺐ ﻋﻤﻠﻪ
ﻭ ﺃﺳﮑﻨﻪ ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎمة
ﻋﻨﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺃﻫل
ﺒﻴﺘﻪ ﻫﺮﮐس
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﻮﺭﻩ
ﻣﻌﺎﺭج (
معراجها) ﺮﺍﺑﺨﻮﺍﻧﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎل
کناﻩ ﺁﻣﻴﺰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻭ ﻧﻤیپرﺳﺪ. ﻭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺃﻫل
ﺒﻴﺖ ﺍﻭ ﺳﮑﻮﻧﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺳﻮﺭﻩ
ﻣﻌﺎﺭج ﻮ ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎی
سلوکی ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﻌﺮﺍج
هفتم ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ ﭘﺎکی
کاﻣل ﺪﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﻤﻌﺮﺍج
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻋﺪم ﺴﺌﻮﺍل ﺨﺪﺍ
برای ﻋﻔﻮ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺯﻫﺮﮔﻨﺎﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺼﻮﻥ اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺮﺍﻯ اﻭﺣﺮﺍم
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺣﺮﺍﻣﻬﺎ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻣﺮ ﭘﻴﺮ
الهی ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
جاهلانه از
امور الهی ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ.

حدیث
2809 -
از امام عسکری
نقبل شدنه
(ج؟ص؟) که
فرموده است ﻤﻥ
ﺃﺩﻣﻥ ﻘﺮاءة ﺳﻮﺭة
ﻟﺎ ﺍﻗﺴﻢ ﻭ ﮐﺎﻥ
ﻴﻌﻤل ﺒﻬﺎ ﺑﻌثها
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻌﻪ ﻣﻥ ﻘﺒﺮﻩ
ﻓﻰ ﺃﺣﺴﻥ ﺼﻮﺭة
ﺗﺒﺸّﺮﻩ ﻭﺗﻀﺤک
فی ﻮﺟﻬﻪ ﺣﺘّﻯ
ﻴﺠﻮﺯﻋلی اﻟﺼﺮﺍﻃ
ﻮ ﺍﻟﻤﻴﺰﺍﻥ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻋﺎﺩﺕ ﺑﻘﺮاءﺖ
ﺳﻮﺭﻩ ﻟﺎ ﺍﻗﺴﻢ
(ﮐﻪ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻧﻤﻴﺨﻮﺭﻡ)
ﺭﺍ ﺑﺮﺧﻮﺍﻧﺪ ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰﻋﻤل
کرﺩ (ﺷﺮﻃ هرﮔﻮﻧﻪ
ﻗﺮاءﺖ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﺒﻌﻮث ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻗﺒﺮﺵ ﺑﺎ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥﺴﻮﺭﻩ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻭ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﻴﺰﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺻﺮﺍﻃ ﻮ ﻣﻴﺰﺍﻥ
عبوﺭ ﮐﻨﺪ. (ﺑﻌثت
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﺒﺮ
ﻳﻌنی ﺘﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺭﻭﺡ
ﺧﺎﺭج ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺗﺎ ﻣﻌﺮﺍج ﺨﻮﺩ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺒﺨﻨﺪ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺪﺍﻭﺭﻯ
هاﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺻﺮﺍﻃ ﻮ ﻣﻴﺰﺍﻥ
اﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ ﺩﻭﺭﻩ ﺻﺮﺍﻃ
ﻮﻣﻴﺰﺍﻥ ﺑﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻃﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﻨﻘﺶ ﺗﺮﺑﻴتی
ﺪﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 2810 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ297 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ
ﻘﺮﺃ ﻭ ﺍﻟﻨﺎﺯﻋﺎﺕ
ﻟم ﻴﻤﺖ ﺍﻟّﺎ ﺭَﻳّﺎﻥ
ﻭﻟم ﻴﺒﻌثه ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺭَﻳّﺎﻥ ﻭ
ﻟم ﻴﺪﺧﻠﻪ ﺍﻟﺠنّة
ﺍﻟّﺎ ﺭَﻳّﺎﻥ ﻫﺮﮐس که ﻗﺮاءﺖ
ﺳﻮﺭﻩ ﻧﺎﺯﻋﺎﺕ
(ﻧﺰع ﺮﻭج اﺯ ﻟﺒﺎس
ﺗﻥ ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎم
و مزگ قببل از
مرگ ﺪﺭ ﺳﺎﻟک ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣُﺮﺩ ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﺳﻴﺮﺍﺏ ﺑﺎﺷﺪ (ﺗﺸﻨگی
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺒﻴﺎﺑﺪ ﻭ ﺳﻴﺮﺍﺏ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
الهی ﻤﻴﺸﻮﺩ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺑﻌثت ﻣﺠﺪﺩ
ﺍﻭ ﻭﻯ ﺮﺍ ﺳﻴﺮﺍﺏ
ﻣﻴﺁﻓﺮﻳﻨﺪ ( ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی فرﺍﻭﺍﻥ) ﻭ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺍﺧﻞ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻣﮕﺮ ﺳﻴﺮﺍﺏ
ﺑﺎﺷﺪ (ﺳﻴﺮﺍﺏ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ع قلی
ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﻳﺎ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﻭﻡ ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ
ﭙﺮﺣﮑﻤﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﻓﻊ
ﺗﺸﻨﮕﻴﻬﺎﻯ ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍم ﺒﺪﻧﺒﺎل
ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻣﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﻮﺩ ﺍﻳﻥ ﻨﺠﺎﺕ
ﺗﺤﻘق ﺴﻴﺮﺍﺏ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ.

حدیث 2811 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
(ﺝ۷ﺹ297ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ
کاﻥ ﻘﺮاءﺘﻪ فی
اﻟﻔﺮﻳضة ﻭﻳل ﻠﻠﻤﻄﻔّﻔﻴﻦ
ﺃﻋﻄﺎﻩ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﺄﻣﻥ
ﻴﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎمة
ﻣﻥ اﻟﻨّﺎﺭ ﻭ
لم ﺘﺮﻩ ﻭﻟﺎ ﻳﺮﺍﻫﺎ
ﻭﻟم ﻴﻤﺮﻋلی ﺠﺴﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻭ ﻟﺎ ﻳﺤﺎﺳﺐ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻫﺮﮐس ﺩﺭﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺍﺟﺐ ﺧﻮﺩ ﺳﻮﺭﻩ
ﻭﻳل ﻠﻠﻤﻄﻔّﻔﻴﻦ
ﺭﺍ ﻗﺮﺍٴﺖﮐﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺄﻣﻨﻴّﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﺯ ﺁﺗﺶ ﺣﻔﻈ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ.
ﻭﺍﺯﭘل ﺠﻬﻨم
عبوﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ
(ﺭﺍﻩ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﻣﺴح
ﺤﻴﻮﺍنی در
جهنّم جهان ﻨﺪﺍﺭﺩ)
ﻭ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺳﺨﺖ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
(ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺪﺍﻭﺭﻯ
هاﻯ اﻟﻬﻰ ﺁﺳﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻪ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﻭ ﺩﺭ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﻭ
ﮐﻢ ﮐﺎﺭﻯ نمی ﻨﻤﻮﺩ
ﻭ ﺗﻤﺎم ﻮﻗﺖ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎم عشق ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ
عمل عباﺩﻯ کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ اﺳﺖ ﻭﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻥ.
ﭘُل ﺠﻬﻨم ﺮﺍﻩ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﭘﻞ ﺻﺮﺍﻃ ﻮﺭﺍﻩ
ﺑﻬﺸﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
سلوک الهی اﺳﺖ.

حدیث 2812 – اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ(ﺝ۷ﺹ297 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ
ﻘﺮﺃ ﺳﻮﺭة ﻭ ﺍﻟﺴّﻤاء
ﺬﺍﺕ ﺍﻟﺒﺮﻭﺝ
فی ﻔﺮﺍﺋﻀﻪ ﮐﺎﻥ
ﻤﺤﺸﺮﻩ ﻭ ﻣﻮﻗﻔﻪﻣﻊ
ﺍﻟﻨﺒﻴّﻴﻥ ﻮ ﺍﻟﻤﺮﺳﻠﻴﻥ
ﻫﺮﮐس ﻗﺮاءﺖ
ﺳﻮﺭﻩ ﺫﺍﺕ ﺍﻟﺒﺮﻭج
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻓﺮﺍﺋﺾ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮاءﺖ ﮐﻨﺪ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻭﮐﻨﺎﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ اﺳﺖ
(ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺒﻴﺎ و ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟکان
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﺑَﺪﺭ ﻣُﻨﻴﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. (ﺫﺍﺕ ﺍﻟﺒﺮﻭﺝ)
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺒﺮﺟﻬﺎﻯ
ﺪﻭﺍﺯﺩﻩ ﮔﺎﻧﻪ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻗﺪﻳﻢ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ هفت ﺑﺮج
ﻮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭﻫﻔﺖ
ﺍﺭﺝ ﻭ ﻣﻌﺮﺍج ﺮﻭحی
ﺪﺭ ﺳﻔﺮ ﺑﺨﺪﺍ ﻭﭘﻨح
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻘﻮس ﻧﺰﻭل
ﺴﻔﺮ ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺑﺎﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻘﺒل
اﺯﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ هیچ
کدام ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺒﻨﻴﺎﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻭﺩﺭﮐﻨﺎﺭ ﻗﺎﺋم
و زیر عرش
هستند ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﻨﺸﻴﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻭ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 2813 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ297ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ
کاﻥ ﻘﺮﺍٴﺘﻪ فی
ﻔﺮﺍﺋﻀﻪ ﻭ ﺍﻟﺴﻤاء
ﻮ ﺍﻟﻄﺎﺭﻕ ﮐﺎﻥ
ﻠﻪ ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻋﻨﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﺟﺎﻫﺎ
ﻭﻣﻨﺰلَ ﻭ ﮐﺎﻥ
ﻤﻥ ﺮﻓﻘاء اﻟﻨﺒﻴّﻴﻥ
ﻮ ﺃﺻﺤﺎﺑﻬم فی
اﻟﺠنّة هر
کس ﻗﺮاءﺖ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ ﻮﺍﺟﺐ
ﺳﻮﺭﻩ ﻭ ﺍﻟﺴﻤاء
ﻮﺍﻟﻄﺎﺭﻕ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﺎﻩ
ﻭ ﻣﻘﺎمی ﻴﻴﺎﺑﺪ(
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻯ ﺪﺍﺭﺍﻯ
مقام و منزلت
اﻧﺒﻴﺎ ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ ) ﻭ ﺍﺯ
ﺭﻓﻴﻘﺎﻥ و
مرافقان اﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﺻﺤﺎﺏ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺍﺯ ﻫم ﻨﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﻣﻘﺎم ﺒﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺪﻳﮕﺮ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸت ﻮﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
بهشت نوعی
برتر .

حدیث 2814- ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ297 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ
ﻘﺮﺃ ﺳﻮﺭة ﺍﻟﺄﻋلی
فی ﻔﺮﻳضة ﺃﻭ ﻧﺎﻓلة
ﻗﻴل ﻠﻪ ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﺍﺩﺧل ﻤﻦ ﺃﻯﺃﺑﻮﺍﺏ
ﺍﻟﺠنّة ﺷِﺌﺖ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺳﻮﺭﻩ
ﺍﻟﺎﻋلی ﺮﺍ ﺩﺭ
ﻓﺮﺍﺋﺾ ﻭﻧﻮﺍﻓل
ﺨﻮﺩ ﻗﺮاءﺖ ﮐﻨﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺩﺭﻯ که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻮﺩ (ﺍﺑﻮﺍﺏﻋﻘلی
ﻮﺍﺑﻮﺍﺏ ﺍﻳﻤﺎنی
ﻮﺍﺑﻮﺍﺏ ﻋﺒﺎﺩﻯ
که ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺖ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺗﻮ
در انواع
متوالی ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﻴک ﺪربّ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﺁﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﻋﻘﻠﻰ ﻳﮑی
ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺍﻟﺄﻋﻠﻰ) ربّ ﺍﻋﻠﻰبرتر
ربّ ﺭﺣﻤﺎنی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ربّ ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺎﺋم
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
ﺒﺴﺎﻟک موفق ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻫﺮ ربّ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ربّ ﺍﻋﻠﺎ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ ربّ ﻗﺎﺑل
ﺪﺭک ﻨﻮع فوق ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﺗﺎ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
أهورمزدا ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭﻋﻘل
ﻮ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
ﻮ ﻣﻘﺎم ﺑﺮﺳﻨﺪ.

حدیث 2815 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ297ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ
ﺃﺩﻣﻥ ﻘﺮاءة ﺍﻟﻐﺎﺷیة
فی ﻔﺮﻳضَة ﺃﻭ ﻧﺎﻓﻠﻪ
ﻏﺸّﺎﻩ ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺣﻤﺘﻪ
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭﺍﻟﺂﺧﺮة
ﻭ ﺁﺗﺎﻩ ﺍﻟﺄﻣﻥ
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻣﻥ
عذﺍﺏ ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻫﺮﮐس ﻣﺪﺍﻭﻣﺖ
ﺑﺮ ﻗﺮاءﺖ ﺳﻮﺭﻩﻏﺎﺷﻴﻪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻓﺮﻳﻀﻪ ﻭ
ﻧﺎﻓﻠﻪ ﺧﻮﺩ ﻗﺮاءﺖ
ﮐﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺁﺧﺮﺕ ﭘﺮﺩﻩ
ﺭﺣﻤﺖ ﺑﺮ ﺍﻭ ﻣﻴﮕﺴﺘﺮﺍﻧﺪ
. ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘلی ﻮ ﺍﻟﻬﺎمی
ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﮐﻪ ﺗﺤﻘق ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻧﺪگی هر ﮐس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻔﻌل ﺪﺭ
ﺯﻧﺪگی ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
سلوک الهی ﺒﮑﺎﺭ
ﺭﻭﻧﺪ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ) ﻭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﺎﻥ
اﺯﻋﺬﺍﺏ ﺩﺭ ﺃﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ( ﺑﺎ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﻭﺭﻯ اﺯﻋﺬﺍﺏ
ﺟﻬﻨک ﺠﻬﺎﻥ ﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی آﻥ ﺨﻠﺎﺻﻰ
ﻣﻴﻴﺎﻳﻨﺪ. (ﻏﺎﺷﻴﻪ)
ﻏﺸاء ﻮ ﭘﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﺮﺩﻩﻫﺎﻯ ﺮﺣﻤﺖ
الهی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻋث ﻏﺶ ﻭ ﺑﻴﻬﻮﺷﻰ
ﻭ بی عقلی ﻭ ﺍﺯﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.

حدیث 2816ﺍ -
از ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ297 ﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ
کاﻥ ﻘﺮاءته فی
اﻟﻔﺮﻳضة ﻟﺎ ﺍﻗﺴم
ﺒﻬﺬﺍ ﺍﻟﺒﻠﺪ ﮐﺎﻥفی
اﻟﺂﺧﺮة ﻣﻌﺮﻭﻓﺎ
ﺃﻥ ﻠﻪ ﻣﻥ اﻟﻠﻪ
ﻣﮑﺎﻧﺎ ﻭﮐﺎﻥ ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻣﻥ ﺮﻓﻘاء
اﻟﻨﺒﻴّﻴﻥ ﻮ ﺍﻟﺸﻬﺪاء
ﻮ ﺍﻟﺼﺎﻟﺤﻴﻥ ﻫﺮ ﮐس ﻗﺮاءت
ﺳﻮﺭﻩ ﻟﺎ ﺍﻗﺴم
ﺒﻬﺬﺍ ﺍﻟﺒﻠﺪ (ﺑﺎﻳﻥ
ﺸﻬﺮ ﻭ ﺑﻠﺪ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺭﻡ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺭﺯﺵ ﻣﻬمی اﺳﺖ)
ﺩﺭﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ ﻭﺍﺟﺐ
ﻗﺮاءت ﮐﻨﺪ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﺕ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﮑﺎﻧﺖ
ﻭ ﻣﻘﺎک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﺎ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯنوع
بشری ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺷﺨﺺ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ) ﻭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﺯ
ﺭﻓﻴﻘﺎﻥ اﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺷﻬﺪﺍ ﻭﺻﺎﻟﺤﻴﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻣﻴﻨﺸﻴﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻭ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
اﻧﺒﻴﺎﻯ گذﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ هستند ﻭﻧﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪﺷﻬﻮﺩﻗﺎﺋﻤﺮﺍﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺷﻬﺪﺍ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋﻢ ﻭﻳﺎﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺪﺭﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﮐﻨﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
هستند. ﻭ ﺻﺎﻟﺤﺎﻥ
که ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺍنی ﭙﺎک
ﻮ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﻫﻢ ﭘﺎک ﻛﻨﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ (ﺑﻠﺪ) ﺷﻬﺮ ﻣﮑّﻪ
ﻭﻣﺪﻳﻨﻪ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﺍﻭ ﮐﻪ (ﺑﻠﺪ) ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﻧﺎ ﻭﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ.ﻫﺮﮐس ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪ ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 2817 ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ297 ﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ
ﺃﮐثر ﻗﺮاءة ﻭ ﺍﻟﺸﻤس
ﻭ ﺿﺤﺎﻫﺎ ﻭﺍﻟﻠّﻴل
اﺫﺍ ﻳﻐﺸﻰ ﻭ ﺍﻟﻀﺤﻰ
ﻭ ﺃﻟک ﻨﺸﺮﺡ فی
ﻴﻮم ﻭ ﻟﻴلة ﻟم
ﻴﺒق ﺸید ﺒﺤﻀﺮﺗﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺷﻬﺪ ﻟﻪ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺣﺘّﻯ
ﺸﻌﺮﻩ ﻭ ﺑﺸﺮﻩ ﻭ
ﻟﺤﻤﻪ ﻭ ﺩﻣﻪ ﻭ ﻋﺮﻭﻗﻪ
ﻭﻋﺼﺒﻪ ﻭ ﻋﻈﺎﻣﻪ
ﻭ ﺟﻤیع ﻤﺎ ﺃﻗﻠّﺖ
ﺍﻟﺄﺭﺽ ﻣﻨﻪ ﻭﻳﻘﻮل
اﻟربّ ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻗﺒﻠﺖ ﺷﻬﺎﺩﺗﮑم
ﻠﻌﺒﺪﻯ ﻭ ﺃﺟﺰﺗﻬﺎ
ﻟﻪ ﺍﻧﻄﻠق ﻮ ﺍﺑﻪ
ﺍلی ﺠﻨﺎﻧﻰ ﺣﺘّﻯ
ﻴﺘﺨﻴّﺮ ﻣﻨﻬﺎ
ﺣﻴص ﻣﺎ ﺃﺣﺐّ ﻓﺄﻋﻄﻮﻩ
ﺍﻳّﺎﻫﺎ ﻣﻥ غیر
ﻣﻦّ ﻭ ﻟﮑﻥ ﺮﺣﻤﻪ
ﻣﻨّﻯ ﻮ ﻓﻀﻠﺎ ﻣﻨّﻯ
علیه ﻓﻬﻨﻴﺌﺎ ﻫﻨﻴﺌﺎ
ﻟﻌﺒﺪﻯ ﻫﺮ
ﮐس ﻗﺮاءﺖ ﺳﻮﺭﻩ
ﻭﺍﻟﺸﻤس ﻭ ﺿﺤﺎﻫﺎ
ﻭ ﺳﻮﺭﻩ ﺍﻟﻠﻴل
اﺫﺍ ﻳﻐﺸﻰ ﻭﺳﻮﺭﻩ
ﻭﺍﻟﻀﺤﻰ ﻭﺳﻮﺭﻩ
ﺃﻟم ﻨﺸﺮﺡ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﻳﺎ ﺷﺐ ﻗﺮاءﺖ
ﮐﻨﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭﺵ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﮔﻮﺍهی
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮔﻮﺍهی ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﭼﻪ ﻫﺮ ﺗﺎﺭ ﻣﻮ ﻭ
ﭘﻮﺳﺖ ﻭﮔﻮﺷﺖ ﻭﺧﻮﻥ
ﻮ ﺭگ ﻮ پی ﻮ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ
اﻭ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﮐﻤﺘﺮﻳﻦ ﭼﻴﺰﻯ
که ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ
(ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺗﻤﺎم هستی گوﺍهی
ﺒﺮ ﭘﺎﮐی ﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ)
ﮔﻮﺍهی ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻣﻦ ﮔﻮﺍهی ﺸﻤﺎ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮل کرﺩﻡ
ﮐﻪ ﺑﻨفع اﻳﻥ ﺒﻨﺪﻩ
ﻣﻥ ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺟﺰﺍﻯ
ﺨﻴﺮ ﻧﻴﺰ ﺑﻮﻯ ﺪﺍﺩﻡ.
ﭘس ﻫﻤﮕﻰ ﺑﺮﻭﻳﺪ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻤﻦ
ﻭﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻴﺪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻨﻴﺪ ( ﺭﻭح ﻮ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺗﻥ اﻭ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﻫم
هستند ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻫم
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ) ﻭﻫﺮ
ﺁﻧﭽﻪ می ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺑﺪﻫﺪ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺤتی ﻤﻨتی اﺯ ﻣﻦ
ﺑﺎﺷﺪ ( ﺭﻭح ﻮ ﺗﻦ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻤﺸﻤﻮل اﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺣنی
ﻠﺬﺕ ﺯﻧﺪگی ﻮ ﻫﺮ
ﻗﻄﻌﻪ ﺑﺪﻥ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺭ ﺭﺍﺣتی
ﻮ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺑﻠﮑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺭﺣﻤﺖ ﻭ ﻓﻀلی
اﺯ ﻣﻥ ﺒﺮﺍﻯ اﻭ
ﺍﺳﺖ. (ﮔﺮ ﭼﻪ ﻣﻨّﺖ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭلی ﺮﺣﻤﺖﻫﺎﻯ
ﺨﺎﺹ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺪ) ﭘس
ﻧﻮﺵﺟﺎﻥ اﻳﻥ ﺒﻨﺪﻩ
ﻣﻥ ﺒﺎﺩ (ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ ﻣﻌﺼﻮم
اﺳﺖ ﻭﻣﻘﺎم ﭙﺎﺩﺷﺎهی
ﺪﺍﺭﺩ).

حدیث 2818 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ208ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥﻘﺮﺃ
ﻭﺍﻟﻌﺎﺩﻳﺎﺕ ﻭﺃﺩﻣﻥ
ﻘﺮنءﺘﻬﺎ ﺑﻌثه
ﺍﻟﻠﻪ مع ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ ﻴﻮﻡ
ﺍﻟﻘﻴﺎمة ﺧﺎصّة
ﻭﮐﺎﻥ فی ﺤﺠﺮﻩ
ﻭ ﺭﻓﻘﺎﺋﻪ ﻫﺮﮐس ﺳﻮﺭﻩ ﻗﺮﺍﻧﻰ
ﻭﺍﻟﻌﺎﺩﻳﺎﺕ ﺭﺍ
ﻗﺮاءﺖ ﮐﻨﺪ (ﻳﺎ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺎﻣل ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
اﺑﻠﻴس ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
اﻫﺮﻳﻤﻦ ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﺨﺎﻟﻒ
سلوک الهی ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺴﻨتی ﻮﻟﺎﻳﺖ
الهی هستند) ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻘﺮاءﺖ ﻣﺪﺍﻭﻣﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎ ﺃﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﻤﺒﻌﻮث ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
( ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻳﻌنی ﺸﺮﻃ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
که ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻬم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻟﺰﻭم
ﺪﺷﻤنی ﺒﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺬﻫبیﻔﻘﻬﺎ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﺑﻬﺮ
ﻧﺎمی که ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی ﺠﻨگ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ بی
اﻋﺘﻨﺎئی ﺒﻨﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻣﺬﻫبی ﻮ ﺩﻳنی
آﻧﻬﺎ ﺗﻮﺳﻂ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ) ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺎ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
(ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺣﻀﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭﺣتی
ﺪﻳﮕﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ)
ﻭ ﺩﺭ ﺣﺠﺮﻩ ﻭﺍﻃﺎق
اﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﻮ ﺭﻓﻘﺎﻳﺶ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ( ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺪﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻗﺎﺋم
ﺰﻳﺮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
هستند.ﻭﺍﺯﻫﻢ ﺟﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗبی
اﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯﻫم هستند ﺑﻬﺸﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮ ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎک
ﺰﻣﺎﻥ ﻭﺑﻬﺸﺖ ﻣﺎﺩﺭ
ﻫﺴتی ﻔﺎﻃﻤﻰ. ﻭﻣﻘﺎم
اﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ.
ﺑﺮﺍﻯ کسب ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ ﻗﺮاءﺖ
ﺍﻳﻥﺴﻮﺭﻩ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺭﺳتی اﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭﻋﻤل ﺒﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻳﻥ ﺴﻮﺭﻩ ﺍﻣﻴﺪ
ﺳﺎﻟک ﺒﻴﻘﻴﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ
می گرﺩﺩ.

حدیث
2819 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ298 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ
ﺃﮐثز ﻣﻥ ﻘﺮاءة
ﺍﻟﻘﺎﺭعة ﺁﻣﻨﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻥ ﻘﻴح ﺠﻬﻨم
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻫﺮﮐس ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
اﺯ ﺳﻮﺭﻩ ﻗﺎﺭﻋﻪ
ﻗﺮاءﺖ ﮐﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯقیح ﺠﻬﻨم
ﺪﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺭ ﺃﻣﺎﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
(ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺗﺮﺷﺤﺎﺕ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﻭﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﻣﺮگ قبل ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻗﺖ
ﺭﻓﺘﻦ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﺷُﺮُﻑ
ﻗﺒﻮل اﻳﻥ ﻤﺮﮒ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
(ﻗﻴﺢ) ﺗﺮﺷﺤﺎﺕ ﻣﺘﻌﻔّﻥ
ﺰﺧﻢ ﻳﺎ ﺳﻮﺯﺵ ﺟﻬﻨﻢ
ﻭﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪگی
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ. (ﻗﺎﺭﻋﻪ)
ﻳﺎ ﺿﺮﺑﺖ ﮐﻮﺑﻨﺪﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻳﺎ ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪﻫﺎئی
که ﺑﺮ ﺳﺮ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺪﺭ ﭼﺮﺍﮔﺎﻩ ﻫﺎ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ ﭼﻮﭘﺎتیﻤﻴﺒﻴﻨﻴﻢ
ﻭﺟﻨﺠﺎﻝ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺳﺮ ﻭﺻﺪﺍﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻣﻴﺪﻥ
گلّه ﻫﺎ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.

حدیث
2820 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ298ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ
ﻘﺮﺃ ﺳﻮﺭة ﺍﻟﻌﺼﺮ
فی ﻨﻮﺍﻓﻠﻪ ﺑﻌثه
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻣُﺸﺮﻗﺎ ﻭﺟﻬﻪ
ﺿﺎﺣﮑﺎ ﺳﻨّﻪ ﻗﺮﻳﺮﺍ
ﻋﻴﻨﻪ ﺣﺘّﻯ ﻴﺪﺧل
اﻟﺠﻨّﻪ هر کس ﺳﻮﺭﻩ ﻭ ﺍﻟﻌﺼﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻮﺍﻓل (
نماز های
دستور پیر) ﺨﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
قائم ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺒﻌﻮث (
بازگشت بخلق
پس از مرگ قبل
از مرگ) ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﺭﺍﻧیﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﻧﺪﺍﻧﻬﺎﻳﺶ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﭼﺸﻤﺶ
قُرّه ﺩﺍﺭ ﻭﺑﺎ
ﺍﺷک ﺨوﺮﺳﻨﺪﻯ
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﺩ.
ﺩﺭ ﻧﻮﺍﻓﻞ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻧﻴﻤﻪ
ﺷﺐ ﻭ ﺳﻮﺭﻩ (ﻋﺼﺮ)
ﺍﻣﺎم عصر ﻭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌتی
عصاﺭﻩ ﻭ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﮐﻠﺎن اﺳﺖ. ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﺭﺍنی ﺸﺨﺺ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم که
ﺍﻳﻥهمانی ﺁﻥ ﻨﻮﺭ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ (ﻗﺮﻳﺮ)
ﭘُﺮ قُرّه ﻭ ﭘﺮ
ﮔﺮﻳﻪ ﻭﺑﺎ ﺍﺷک
ﺸﺎﺩﻯ ﻮ ﺭﻭﺷﻨﻰ
ﻭ ﺷﺎﺩﻯ ﺒﺨﺶ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺩﺭ ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﺳﺖ. (ﺑﻌثت) ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﻮ ﺑﺎ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍعزّﺍم ﺸﺪﻥ اﺳﺖ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ.

حدیث
2821 - ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۷ﺹ298ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ
ﻘﺮﺃ فی ﻔﺮﺍﺋﻀﻪ
ﺃﻟم ﺘﺮ ﮐﻴﻒ ﺷﻬﺪ
ﻟﻪ ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﮐلّ ﺴﻬل ﻮﺟﺒل ﻮ
ﻣﺪﺭ ﺃﻧّﻪ ﮐﺎﻥ
ﻤﻥ اﻟﺼﺎﻟﺤﻴﻦ
ﻭ ﻳﻨﺎﺩﻯ ﻠﻪ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺻﺪﻗﺘم
علی عبدی ﻗﺒﻠﺖ
ﺷﻬﺎﺩﺗﮑم ﻠﻪ ﻭﻋﻠﻴﻪ
ﺃﺩﺧﻠﻮﺍﻋﺒﺪﻯ
اﻟﺠنّة ﻭﻟﺎ ﺗﺤﺎﺳﺒﻮﻩ
ﻓﺎﻧّﻪ ﻣﻤّﻥ اﺣﺒّﻪ
ﻭ ﺍﺣﺐّ ﻋﻤﻠﻪ ﻫﺮﮐس ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻮﺍﺟﺐ ﺧﻮﺩ ﺳﻮﺭﻩ
ﺃﻟم ﺘﺮﮐﻴﻒ ﺭﺍ
ﻗﺮاءﺖ ﮐﻨﺪ ﺍﻳﻥ
ﺴﻮﺭﻩ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﻭﻫﺮ ﺩﺭّﻩ
ﻭ ﮐﻮﻫﻬﺎ ﻭ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
گواه ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺻﺎﻟﺤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
(ﺍﮔﺮﺳﺎﻟک ﺪﺭعزّﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺩﺭﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ﮔﻮﺍهی
کاﺭ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺤﺎل ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﻗتی اﻳﻥ ﺴﻮﺭﻩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺍﻧﻴﮑﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭﻗتی
ﻴک ﺮﻭح ﺒﮑﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﺩﻳﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﮐﺘﻔﺎی
ﺷﻨﻴﺪﻥ کرﺩ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻧﺪﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺭﺍﺳﺖ ﮔﻔتی
ﻭ ﮔﻮﺍهی ﺸﻤﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻨﺪﻩﺍﻡ ﺭﺍ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮم
(ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭلی ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤل کند ﻭﮔﻮﺍﻫﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
گوﺍﻫﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
وایت ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺨﺼﻮﺹ
شهود ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ) ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﮐﻨﻴﺪ
ﻭﺣﺴﺎبی ﻨﻤﻴﮕﻴﺮﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻯ اﺯﮐﺴﺎنی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻡ. ﻭﻋﻤل
عباﺩﻯ اﻭﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻡ ( ﮐﻪ ﻋﻤل ﺴﻠﻮک
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭﺩﺭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻌﺼﻮم ﺒﺪﻭﻥ
هر ﻣﺤﺎﺳﺒﻪﺍﻯ
اﺳﺖ).

حدیث 2922 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
(ﺝ۷ﺹ 298ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ
ﺃﮐثر ﻗﺮاءة ﻟأﻳﻠﺎﻑ
ﻗﺮﻳﺶ ﺑﻌثه ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
علی ﻤﺮﮐﺐ ﻣﻦ ﻣﺮﺍﮐﺐ ﺍﻟﺠنّة
ﺣﺘّﻯ ﻴﻘﻌﺪ ﻋلی
ﻤﻮﺍﺋﺪ ﺍﻟﻨّﻮﺭ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻫﺮ ﮐس ﻗﺮاءﺖ
ﺳﻮﺭﻩ ﻟﺄﻳﻠﺎﻑ
ﻗﺮﻳﺶ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺨﻮﺍﻧﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺯﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺎل ﺴﻮﺍﺭﻯ
و ﺭﮐﻮﺏ ﺑﻬﺸتی
ﻤﺒﻌﻮث ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﺎﺋﺪﻩﻫﺎﻯ
اﺯ ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩ (ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋﻢ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ عقلی
ﻭ ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﻭﺣﻤل
ﻤﻌﺮﺍجی ﺮﻭح ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ. (ﺍﻳﻠﺎﻑ)
ﺍُﻟﻔﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﻗﺮﻳﺸﻬﺎ
ﭼﻪ ﻗﺮﻳش ﻘﺒﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﭼﻪ قُرّه ﮔﻴﺮﺍﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﻟﮕﺮم ﻮ ﻳﺎﺭﻯ
کند ﻭﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮﻙ
الهی هستند ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥﺪل ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺠﺬﺏ ﮐﺮﺩ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺮﻭحی
آﻧﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
کمک کنندﮔﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺨﺎﻧﻪ ﻭ ﺯﻧﺪگی
ﻮ ﻏﺬﺍ. ﻭﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
( نوع فوق بشری )ﺁﻥ
اﺯ ﻧﻮﺭ ﻭﻋﻘل
اﺳﺖ ﻭ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺗﺤﺖ ﺍثیرﻯ ﭽﻮﻥ
ﻧﻮﺭ است .

حدیث
2923 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ13ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺃﻧﺘم
ﻮ ﺍﻟﻠﻪ ﻋلی ﺪﻳﻥ
اﻟﻠﻪ ثمّ ﺘﻠﺎ ﻳﻮم
ﻨﺪﻋﻮ ﮐلّ ﻧﺎس
ﺑﺎﻣﺎﻣﻬﻢ ثمّ ﻗﺎﻝ
ﻋلیّ اﻣﺎﻣﻨﺎ ﻭ
ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﺍﻣﺎﻣﻨﺎ
ﮐم ﻤﻥ اﻣﺎم ﻴﺠﻴئ
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻳﻠﻌﻦ
ﺍﺻﺤﺎﺑﻪ ﻭ ﻳﻠﻌﻨﻮﻧﻪ
ﻭ ﻧﺤﻥ ﺬُﺭیّة ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺍﻣﻨّﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻬم
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﺑﺮ ﺩﻳﻥ ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻴﺪ.
(ﺭﻭﺵ ﺩﻳﻨﻰ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺤق ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺍﺭﻳﺪ) ﻭﺳﭙس ﺍﻳﻥ
ﺁﻳﻪ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ ﻤﺮﺩم
ﺮﺍ ﺑﻨﺎم اﻣﺎﻣﺸﺎﻥ
ﺻﺪﺍ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ ( ﺍﮔﺮ
ﮐسی اﻣﺎم ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺻﺪﺍﻳﺶ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺯﺩ) ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻠﻰّ
ﺍﻣﺎم ﻤﺎ ﺍﺳﺖ ( ﻭﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ ﻤﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
مرتضوی ﺑﻮﻯ ﺒﺮﺳﻴﻢ)ﻭﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺍﻣﺎم ﻤﺎ ﺍﺳﺖ
( ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﻭ ﺑﺮﻭﻯ ﻤﺎ ﺍﺳﺖ
ﻭﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﻣﺎﻣﻬﺎ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﻣﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺸﺎﻥ
ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻟﻌﻨﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ( ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤگی ﺒﺠﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺸﺮک اﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻴﻥ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺨﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﺑﻨﺎم ﺨﺪﺍ ﺣﺮﻑ
ﻣﻴﺰﻧﺪ) ﻭﻣﺎ ﺫﺭﻳّﻪ
ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻴم ﻮﻣﺎﺩﺭﻣﺎﻥ
ﻔﺎﻃﻤﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺩ ( ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭﻟﺎد
الهی ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
سوّم ﻮ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
اﻭﻟﺎﺩ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﺳﻢ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻥ که ﺩﻋﻮﺕ ﻣﺨربّ
ﻭ ﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯﻯ ﻨﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
عمل ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺎ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺩﺍﺋﻤﺎ ﺩﺭ ﺗﻘﻴّﻪ
ﻭﺑﻴﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث
2924 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ(ﺝ۸ﺹ13 ﺑﺤﺎﺭ)ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﺭﻭﺯﻯ که ﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﺑﻨﺎم اﻣﺎﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺪﺍ ﻣﻴﺰﻧﻴﻢ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
گفتند ﻳﺎ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻣﮕﺮ ﺗﻮ ﺍﻣﺎم
ﺘﻤﺎﻡ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻰ؟ (ﮐﻪ ﻭﻗتی
ﺘﻮ ﺭﺍ ﺻﺪﺍ ﺑﺰﻧﻨﺪ
ﻣﺎﻫﻢ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻴﺎﻟﻤﺎﻥ
ﺭﺍﺣﺖ می ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺁﻧﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﻮ ﺍﺳﻤی
ﻮ ﺭﺳمی هستند ﻭﻧﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ مؤمن ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺨﺎﺹ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
کاﻣﻞ ﺷﺪﻩ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ.)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ: ﺃﻧﺎ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ الی اﻟﻨﺎس
ﺃﺟﻤﻌﻴﻦ ﻭ ﻟﮑﻥ
ﺴﻴﮑﻮﻥ ﺒﻌﺪﻯ ﺃﺋمّة
ﻋلی اﻟﻨﺎس ﻣﻥ
اﻟﻠﻪ ﻣﻥ ﺃﻫل ﺒﻴﺘﻰ
ﻳﻘﻮﻣﻮﻥ فی اﻟﻨﺎس
ﻓﻴﮑﺬّﺑﻮﻥ ﻮ ﻳﻈﻠﻤﻮﻥ
ﺃﻟﺎ ﻓﻤﻦ ﺗﻮﻟّﺎﻫﻢ
ﻓﻬﻮ ﻣﻨّﻯ ﻮﻣﻌی
ﻮ ﺳﻴﻠﻘﺎﻧﻰ ﺃﻟﺎ
ﻭ ﻣﻥ ﻈﻠﻤﻬم ﻮ ﺃﻋﺎﻥ
غلی ﻈﻠﻤﻬم ﻮ ﮐﺬّﺑﻬﻢ
ﻓﻠﻴس ﻣﻨّﻯ ﻮﻟﺎ
ﻣﻌﻰ ﻭ ﺃﻧﺎ ﻣﻨﻪ
ﺑﺮئ
ﻣﻥ ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ همه ﻣﺮﺩم
ﻬﺴﺘﻢ ﻭلی ﭙس ﺍﺯ
ﻣﻥ اﻣﺎمانی ﺒﺮ
ﻣﺮﺩﻡ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺃﻫل
ﺒﻴﺖ ﻣﻥ اﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ( ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺘﮑﺎﻣل اﻟﻬﻰ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ) ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﺮ ﻣﺮﺩم ﻘﻴﺎم
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺃﻣﺮﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭلی ﻤﻮﺭﺩ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺳﺘم ﻤﻴﺸﻮﺩ.
(ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻘﺎﺋم عصر ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻘﺎﺋم ﻮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺎﺋم ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺁﺧﺮﻳﻥ
اﻣﺎم عصر ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﻏﺎﺯﻋﺼﺮ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻭقُرّه ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭﻋﺮﺵ
ربّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ (ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ)
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﺨﻮﺩ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺠﺒﺮﻭتی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﺪﺁل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
غیبت ﺍﻣﺎم ﺪﻭﺍﺯﺩﻫﻢ
ﺭﺍ ﮔﺎهی کوﺩﻙ ﻭﮔﺎهی
ﺘﻨﻬﺎ ﻳک ﻨﻮﺭ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩ
ﻭ ﺍﻣﺎم غاﻳﺐ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭ ﻭﺩﻭﻳﺴﺖ
ﺳﺎﻟﻪ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﺭؤﻴﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺪﻳﺪﻥ اﻣﺎﻡ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺴﺎنی
عاﺩﻯ ﺪﺭ ﺟﺴم ﻮ
ﺯﻧﺪگی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ
ﻧﺎﺋﺐ ﺍﻣﺎم ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
هر ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ ﻧﺎﺋﺐ
قائم ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﺎﻟِّم
ﻮ ﻧﺎﺋﺐ ﺍﻣﺎم ﺒﺪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻪ ﻋﻠمی
الهی اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ ﺻﻠﺎﺣﻴتی
ﺮﻭﺣی ﻮﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺄﻣﻮﺭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﺮﺩم ﻮ ﺗﺤﮑم ﺪﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﺘﺼﺪﻯ ﻳک
عمل ﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
الهی اﺳﺖ. ﻭ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﺎﻥ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﻗﻮﺍم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻗﻴﻤﺖ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﻤﻘﺎم ﺮﻭﺣی اﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻣﺘﺼﺪﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺣﺴﺎﺏ
الهی ﺒﺎ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪﺍﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﺭﺟﻌﺖ
و معاد ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺗﺎ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ربّ ﺭﺣﻤﺎن
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺭﻭﺵ
ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯفرشته
گونه ﺑﺎ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻘل ﻮ ﺍﺣﻮﺍل ﺒﺸﺮ
ﺑﺎ ﻧﻮع ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺯﻧﺪگی ﻮ ﺗﻤﺪﻥ
عالی ﻮ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﻙ
الهی ﺨﺎﺹ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺠﺰ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺍﻧﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
سلوک الهی اﻧﺴﺎﻧﻬﺎئی
ﺒﺪﺍئی ﻮ ﻭﺣﺸﻰ
ﻧﺎ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭﻋﺪم
ﺮﺿﺎﻳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﮐﻤﺘﺮ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻴﺎﺯ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺷﻤﺸﻴﺮﺍﻭ ﺑﻮﺩ.
ﻭلی ﺒﺎﺯﺟﺰ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻛﺎﻟهی ﻨﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺘﮑﺬﻳﺐ ﻣﺮﺩم
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺗﺼﺪﻳق
کنند . ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺪعی ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺩﻧﺒﺎل
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻔﺎﺳﺪ
ﻭ ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺳﺘم ﺒﺎﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻀﻤﻥ هر ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﻭ ﺣتی کُشتاﺭ ﻭ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
عدم اﻋﺘﻨﺎ ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﻭ ﺍﺯ ﺩﻋﻮﺗﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺳﺘم
کرﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺑﺎﺯ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
عصر ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎﻥ
ﻮﻳﮋﻩ الهی ﺒﺮﺍﻯ
چند ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﭼﻬﺎﺭ ﭘﻴﺮﻭ ﻋﺎﻣل
ﺒﺎ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﮔﺮﻭهی که ﻗﺒﻠﺎ
ﻋﺎﻣل ﺒﻮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺍﻳﻨک ﻤﺮﺧﺺ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
که ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻴﺎﻓﺘﻨﺪ
ﺣجّ عُمره ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋﻢ
ﺣجّ ﺃﮐﺒﺮ ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻴک ﺴﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻣﺎﻥ
هستند. ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺰﺩﻳﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
آﺷﮑﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩ ﺗﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩﻋﻠﻨﻰ
ﻭﻋﻤﻮﻣﻰ ﻣﺮﺩم
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ غیبت
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺟﺴﻤﺎنی ﺒﻮﺩﻥ
اﻭﻟﻴﺎ ﺑﺎﻫم ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ ﺭﻭﺣﺎنی
ﻮﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺁﺩم
ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴل
می ﺪﻫﻨﺪ) ﭘس ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺗﻮﻟّﺎ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ ﺍﺯ ﻣﻥ
اﺳﺖ ﻭﺑﺎ ﻣﻥ ﻤﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. (ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭘﺬﻳﺮﻯ ﻴﺎ ﺩل ﺪﺍﺩﻥ
ﻮﻋﺎﺷق ﺸﺪﻥ ﻮ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻦ.
ﻭﻫﺮ ﺣﺮﻑ ﺍﻣﺎم
ﺮﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺣتی اﮔﺮ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻋﺸق ﻮ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭح ﻤﻬم اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻋﺸﻘﻰ ﺧﺪﺍئی
ﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻧﻪ ﻣﻨﻄﻘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﻓﻠﺴﻔﻰ) ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺳﺘم کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ
(ﻫﻤﺎﻥ عدم اﻋﺘﻨﺎ
ﻭﻋﺪم ﺘﻮﺳّل
عبادی ﺒﺂﻧﻬﺎ ﺳﺘم
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎ ﺣتی ﻤﻌﺎﺩﻝ
ﮐُﺸﺘﻥ ﺁﻧﺎﻥ
اﺳﺖ) ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺒﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻤک
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
ﻤﺰﺍﺣم ﻮ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
هستند ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﮐﻤﻚ ﺑﺴﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺁﻧﺎﻥ
اﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﺗﺼﺪﻳق
ﻮ ﺑﺎﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
(ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
الهی ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺮﺍ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ( ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻫم عصر ﻣﻦ ﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻣﻥ ﻨﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻫﻤﻨﺸﻴﻥ ﺪﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻭ ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺤﻤﺪ) ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﻣﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﻭﺑﺎ
ﻣﻥ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻣﻥ اﺯ ﺍﻭ ﻣﺘﻨﻔﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻢ ( ﺩﺭﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻋﺪم
اﻋﺘﻨﺎ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ﻭﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭلی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮک ﺒﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻳﺎ بی اﻋﺘﻨﺎئی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺠﻬﻨم
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺳﺨﺖ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ (ﻟﺎ ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﻓﻰ ﺍﻟﺪﻳﻦ) ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ(ﺩﻳﻦ) ﻳﻌنی ﺮﻭﺵ
ﺳﻠﻮکی ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭﺑﺎ ﻓﻬم ﻮﻋﺸﻖ
ﻭﺟﺪﻳّﺖ ﻭﺻﺒﺮ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺣتی ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﺗﺮک ﺒﺸﺮﻳﺖ ﻭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ عزﻳﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺭﺍ : ﻮﻳﻈﻠﻤﻬﻢ ﺃﺋمّة
ﺍﻟﮑﻔﺮ ﻭ ﺍﻟﻀﻠﺎﻝ
ﻭ ﺃﺷﻴﺎﻋﻬم ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
کفر ﻭ ﮔﻤﺮﺍهی ﻮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺘم ﺒﺎﻭﻟﻴﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺪﻋﻰ ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻭ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺪﻳﻨﻰ ﭼﻪ
ﺳﻨّﻯ ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﻭﻏﻴﺮﻩ (ﺍﺷﻴﺎع
آﻧﻬﺎ) ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
(ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ)
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺷﻌﺎع
ﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺤق اﺯ ﺍﻧﻮﺍﺭﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭلی اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻔﺴﺎﺩ ﻭ ﺳﺘم ﻮ ﮐﻔﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﮔﻮﺍهی ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﻌﻪ ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
هستند ﻭﻧﻪ ﺷﻌﺎع
الهی ﭙﺮﺳﺖ.

حدیث 2925 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
(ﺝ۸ﺹ11ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ: اﻟﺴمع
ﻮ ﺍﻟﻄﺎعة ﺃﺑﻮﺍﺏ
ﺍﻟﺠنة ﺍﻟﺴﺎمع
اﻟﻤﻄﻴﻊ ﻟﺎ ﺣجّة
ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻟﻤﺴﻠﻤﻴﻥ
ﺘﻤّﺖ ﺣﺠّﺘﻪ ﻭ
ﺍﺣﺘﺠﺎﺟﻪ ﻳﻮم
ﻴﻠفی اﻟﻠﻪ ﻟﻘﻮل
اﻟﻠﻪ ﻳﻮم ﻨﺪﻋﻮ
ﮐﻞّ ﺍﻧﺎس ﺑﺎﻣﺎﻣﻬم
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺭﻫﺎﻯ ﺒﻬﺸﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
(ﺍﺯ ﺩﺭﻫﺎﻯ اوﻟﻴﻪ
ﺑﻬﺸتی هستند ﮐﻪ
ﺳﻤﺎﻉ ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻥ
اﺯ ﭘﻴﺮ الهی ﻮﺍﻣﺎم
ﺴﺎﻟﻚ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
ﺮﺍﻩ ﮔﺸﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺮﺍﺣل ﺒﻌﺪﻯ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭلی ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺂﻧﻬﺎ
ﻣﺤﺎل ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺩﺭﻫﺎﻯ ﺒﻬﺸتی
ﺮﺍﻩﻫﺎﻯ ﺒﻬﺸﺖ
نوعی و مقام
الهی یک روح ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻤﺮﺯ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻨﻮﺍﻯ ﻤﻄﻴﻊ ﻫﺮﮔﺰ
ﺣجّتی علیه ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ ( ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺤﮑﻮم
ﻤﻨﻄﻘﻰ ﻳﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
الهی ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎم الهی
اﻃﺎﻋﺖ ﺩﺍﺭﺩ (ﻭﻧﻪ
ﺍﺯﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺒﺎ ﻫﺮ ﻓﺴﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﻌﻪﺍﻯ ﺮﺍ ﺑﺸﻨﻮﺩ
ﻭﺑﺪﺍﻥ اﺳﺘﻨﺎﺩ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻓﺎع اﺯ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﻬم ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
(ﺣﺠّﺖ ﺧﺪﺍ) ﺍﻣﺎم
ﻮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪﺣج ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﺣقّ الهی
اﺳﺖ ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺤچّ
ﻮﺍﻗﻌﻰ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﺪﺭ ﺩل
اﻳﻥ ﺤُﺠّﺖ
الهی ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎح ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻗﺒﻠﺎ ﺣﺠّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﻤﺎم کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﺣج ﺴﻠﻮﮐی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ) ﺍﺣﺘﺠﺎج ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻭﺯﻯ که ﺑﺎ
تجلّی ﺧﺪﺍ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﮐﺮﺩ ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺣﻰ ﻭ ﻧﻴﺰ ﻋﺮﺵ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ربّ ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﻌﻠﻴم ﺒﺪﻫﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺭﻭﺯﻯ
که ﻣﺎ ﻣﺮﺩم ﺮﺍ
ﺑﻨﺎم اﻣﺎم ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻋﻮﺕ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
( در ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ سلوک الهی ﻭﻳﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
امام او. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
کاﺫﺏ ﻭ ﺩﺟّﺎﻝ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺩﻋﻮﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺭﻭﻯ اﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻯ ﻘﺎﺋﻢ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺍﻭم کرﺩﻩ ﻭ ﺍﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺑﺴﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺟﻠﻮ ﻧﺸﻴﻥ
ﻮ ﻗﺒﻠﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺭﻭﻯ اﻭ ﺑﺠﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻟﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺩفع
ﺸﺮﻙ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻭ ﺗﺤﻤﻴﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻣﺎم ﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﺴﻴﺎسی
ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﭼﻨﻴﻥ ﺮﻳﺎﺳتی
ﺪﻧﻴﻮﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
هر ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻳﺎﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﺪ
ﻭﺑﻴﻌﺖ ﺳﻴﺎطی
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺨﻠﻴﻔﻪ ﭼﻬﺎﺭم
اﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ (ﺑﻴﻌﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﺧﺎﺹ ﺑﻴﻥ ﺴﺎﻟک
ﻮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻈﺎﺭﺕ ﺑﺮ ﺍﺣﻮﺍل
اﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ( ﻟﻘﺎﻯ اﻟﻬﻰ)
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺴﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮐس ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺍﻥ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﮐﻮﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻧﺠﺎ ﺩﺭﺁﺧﺮﺕ
ﻧﻴﺰ ﮐﻮﺭ ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ
ﮐسی اﻳﻨﺠﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
الهی ﺪﺭ ﻗﺎﺋک ﻨﺮﺳﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺑِﺪﺍﻯ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻮﮐﺎﺭﻣﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ
ﺒﺠﻬﺎﻥ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻭﺍﻣﺮ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺍﻣﺮﻯ اﻟﻬس
اﺳﺖ. ﺣتی اﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺳﺎﻟک ﻤﺴﺌﻮﻟﻴتیﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺣﻖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺑﻤﺮﺩم
ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺒﮑﻨﻴﺪ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺁﻥ ﺒﺎ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﺍﺯﻋﻬﺪﻩ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺪﻭﺭ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
(ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ) ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم الهی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک ﭼﻮﻥ ﺒﮑﻤﺎل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ
ﻣؤﻤﻥ اﺳﺖ. ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺁﻥ ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻳﻢ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺸﺪﻳﻢ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩل ﺸﻤﺎ ﺟﺎﻯ
ﻨﮕﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ اﺳﻠﺎﻡ ﺑﺎﺯ
ﺍﺳﻠﺎم ﺰﻭﺭ ﻭ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺍﺳﻠﺎم
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭ ﻣﻮسی ﻮﻋﻴسی ﺮﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘﻴﺮﻭ
دین ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ
هنوز ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. (ﻃﺎﻋﺖ) ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﺳﺖ
(ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ) ﺗﻮﺍﻥ
اﻃﺎﻋﺖ ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﺘﻔﮑﺮ ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺼﺪﻳﻖ ﻭ
ﮐﻮﺷﺶ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم
ﺁﻥ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ گوﺵ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻮ ﺍﺯ ﺁﻥ
کوش دیگر ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺩﻳﺪﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺗﺤﻘﻴق ﻮﺑﺮﺭسی
عقلی ﻮ ﺻﺪﻭﺭ ﺭأﻯ
ﺸﺨﺺ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺭﻭﻯ
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻫﺮ
ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺩفع ﺸﺮک ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭﻧﻤﺎﺯ ﻭﺩﻋﺎ
ﻭ بسوی ﺑﺨﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث
2926 - ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۸ص 13
بحار) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﺎ
ﺑﻴﻥ ﺃﺣﺪﮐﻢ ﻭ ﺑﻴﻥ
ﺃﻥ ﻴﻐﺘﺒﻂ ﺍﻟّﺎ
ﺃﻥ ﺘﺒلغ ﻨﻔﺴﻪ
ﻫﻬﻨﺎ ﻭ ﺍﺷﺎﺭ ﺑﺎﺻﺒﻌﻪ
ﺍلی ﺤﻨﺠﺮﺗﻪ ﻗﺎﻝ
ثمّ ﺗﺄﻭﻝ ﺑﺂﻳﺎﺕ
ﻣﻥ اﻟﮑﺘﺎﺏ ﻓﻘﺎﻝ
ﺍﻃﻴﻌﻮﺍ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﺃﻃﻴﻌﻮﺍ ﺍﻟﺮﺳﻮل
ﻮ ﺍﻭلی اﻟﺄﻣﺮ
ﻣﻨﮑﻢ ﻭ ﻣﻥ ﻴطع
اﻟﺮﺳﻮل ﻔﻘﺪ ﺍﻃﺎع
اﻟﻠﻪ ﺍﻥ کنتم ﺗﺤﺒّﻮﻥ
اﻟﻠﻪ ﻓﺎﺗّﺒﻌﻮنی
ﻴﺤﺒﺒﮑم اﻟﻠﻪ
ﻗﺎﻝ ثمّ ﻗﺎﻝ ﻳﻮم
ندﻋﻮ ﮐﻞّ ﺍﻧﺎس
ﺑﺎﻣﺎﻣﻬﻢ ﻓﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﺍﻣﺎﻣﮑﻢ
ﻭ ﮐم اﻣﺎم ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة َ ﻳﺠﻴد
ﻳﻠﻌﻥ ﺃﺻﺤﺎﺑﻪ
ﻭ ﻳﻠﻌﻨﻮﻧﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﺎﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺗﺎ ﺍﻧﺠﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳک اﺯ ﺷﻤﺎ ﺟﺎﻧﺶ
ﺑﮕﻠﻮﻳﺶ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺑﮕﻠﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
(ﮐﺎﺭ سلوک الهی
ﺴﺨﺖ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺟﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺍﺯﺧﺴﺘگی ﻮ ﺑُﺮﺩﺑﺎﺭﻯ
ﮔﺎهی ﺠﺎﻥ ﺒﮕﻠﻮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺮک
ﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻭﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﻮعی ﺠﺎﻥ
کندن ﻮﺩل ﺒﺮﻳﺪﻥ
اﺳﺖ) ﺳﭙﺶ ﺍﻣﺎم
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭﺩﻟﻴل
آﻭﺭﺩﻩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻭلی اﻟﺄﻣﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺧﺪﺍ ﻫﻤﺎﻥ اﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﺎﻥ اﻃﺎﻋﺖ ﮐﻠّﻯ
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﺟﺰئی اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ (ﺍﻭلی
اﻟﺄﻣﺮ) ﻳﻌنی ﺪﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﺍﻣﺮ
الهی ﺸﻤﺎ ﺩﺭ
سلوک الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ اﺯﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻳﻚ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﻳک ﺴﺎﻟک
ﻘﺒﻠﺎ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻭﭘﺬﻳﺮﺵ ﺑﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻧﻪ ﻫﺮ ﺭﻫﺒﺮ ﺳﻴﺎﺳﻰ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪ
ﻓﺎﺳﺪ ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ
ﻭ ﺳﻔﻴﻪ ﻭ ﻣﺸﺮکی
که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻭلیّ ﺃﻣﺮ ﻣﺮﺩﻡ
ﻭ ﺗﺼﻤﻴک گیرﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﺍﻧﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﮐس ﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﮐﺮﺩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
(ﻳﻌنی هرﮐس ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻭلیّ ﺃﻣﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻃﺎﻋﺖﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک
هیچ ﻤﺴﺌﻮﻟﻴتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺼﻮم ﻮﻣﺠﺎﺯﺍتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻤﺎم
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻧﻈﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﮔﺮ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﺪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻳﺪ
ﭘس ﻣﻦ (ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺍﻭﺭﺍ) ﺗﺒﻌﻴﺖ ﮐﻨﻴﺪ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ. (ﺗﺒﻌﻴّﺖ)
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎم
ﻮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻨﻤﻮﺩﻥ
ﺗﺎﺑﻌﻴﺖ ﺭﺳمی
ﻮﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﺣﺰبی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
عملی ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺪﺭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭ ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل ﻮﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ (ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ)
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﭘﻴﺮ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻥ همانی ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ الهی ﻴﺎﻓتن
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ ﻗﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻳﻥ
هماتی اﻭ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻣﻮﻟﺎ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺪﻳﮕﺮ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺣﻖ (ﺃﻧﺎ ﺍﻟﺤﻖ) ﮔﻔﺘﻦ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺭﻭﺯﻯ که ﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﺑﻨﺎم اﻣﺎم
آﻧﻬﺎ ﺩﻋﻮﺕ ﻭ ﺻﺪﺍ
ﻣﻴﺰﻧﻴﻢ. ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ (ﺭﺳﻮﻝ) ﺧﺪﺍ
(أﻣﺎﻡ) ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ
ﺟﻠﻮ ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﮐﻪ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻭﭼﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
و ﻫم اﻣﺎگ ﻮﭘﻴﺮ
اوم دهنده ﺳﺎﻟک
که ﺮﺳﻮﻝ
ارسالی ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﭘﺎﻙ ﺭﻭﺍنی ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ) ﻭلی ﭽﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ اﻣﺎﻣﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻣﺪ ﻭ ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳند (ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻘﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﺧﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺠﺰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻭﺳﺘﺎﻳﺶ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺮﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ. ﻭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋم ﺒﺎ ﻣﺮگ
قطعی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑرای ﺠﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭﻝ
ﺯﻳﺮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
که ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭم
اﺳﺖ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
فزشته گونه ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺎﺟﻴﺎﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﮐﻤﺎل ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺩﻩ
ﺗﺎ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﻨﻴﺰ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی آﻧﺎﻥ ﻄﻮﻝ
ﺑﮑﺸﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻣﻘﺎم ﻨﺒﻮّﺕ
ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭﺍﻣﺎﻣﺖ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
و آیت اللهی ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ موفق ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم
ﭽﻮﻥ عیسی ﻮﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ
قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
الهی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎنی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﺤﺒّﺖ ﺧﺪﺍ
ﮐﺸﺶ ﺑﺮﺍﻯ ﻠﻘﺎﻯ
اﻭ ﻭ ﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻭ ﺗﻘربّ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺴﻮﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺁﻥ ﻤﺤﺒّﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺧﺪﺍﺭﺍ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.

حدیث 2927 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ14ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺭﻭﺯﻯ
ک ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺑﻨﺎم اﻣﺎﻡ ﺁﻧﺎﻥ
ﺼﺪﺍ ﻣﻴﺰﻧﻴم ﻮ
ﺩﻋﻮﺕ ﻣﻴﮑﻨیم
ﺘﺎ ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ: اﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻗﺎل اﻟﻠﻪ ﺃﻟﻴس
ﻋﺪﻟﺎ ﻣﻥ ﺮﺑّﮑﻢ
ﺃﻥ ﻨﻮﻟّﻯ کلّ ﻘﻮﻡ
آﻣﻥ ﺘﻮﻟّﻮﺍ؟ ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﺑﻠﻰ ﻗﺎل ﻔﻴﻘﻮل
ﺘﻤﻴّﺰﻭﺍ ﻓﻴﺘﻤﻴّﺰﻭﻥ
ﭼﻮﻥ ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻮﺩ ( ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻥ
عدﺍﻟﺖ ﺍﺯ ربّ ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ ﻫﺮقومی
ﺮﺍ و یا ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳت که ﭘﻴﺮﻭﻯ
کرﺩﻩ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﮐﻨﻴﻢ
(ربّ ﺁﻧﻬﺎ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ربّ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک
هنوﺯ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ ﻮ ﺩل
ﺪﺍﺩﻥ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻮ ﺗﺼﺪﻳق ﺮﻫﺒﺮ
ﺩﻳنی ﻮ ﻋﻘلی اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮخی ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺮخی ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﻭﺑﺮﺧﻰ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻋﺸق ﻤﻴﻮﺭﺯﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺑﺖ ﺳﻨگی ﻮ یا
ﭘﻮل ﭙﺮﺳتی ﻮ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺕ ﻃﻠبی ﻮﻏﻴﺮﻩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳک ﺪﺍﻭﺭﻯ گرﻭهی
اﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺁﻧﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻘﺒﻠﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺪﻗﻴق
ﻮ ﺍﺯﺟﺰﺋﻴّﺎﺕیکایک
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ دوره ﺳﻠﻮک
ﺼﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺴﺎﻟک اﺯ ﭘﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩ ﺩﺍﻭﺭﻯ
الهی ﻨﻴﺰ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ)
ﻣﺮﺩم ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ ﺁﺭﻯ
( ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
الهی ﻤﺤﺎل اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄقی
ﻮﻗﺎﺑل ﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﭘس ﺍﺯﻫم ﺠﺪﺍ ﺷﻮﻳﺪ
ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﺯﻫم
ﺠﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮔﺮﻭﻩ
ﺍﻣﺎمی ﺒﺤق ﻴﻜﻄﺮﻑ
ﻭ ﻫﺮﺍﻣﺎم ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻏﻴﺮ الهی ﺒﻴک
گوﺷﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻔﺎﺳﺪ ﻭ ﺑﺎﻃﻞ ﻭﺧﻴﺎلی
ﺨﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻥ ﺼﺤﻨﻪ
ﮔﻔﺘﮕﻮ ﻳک اﻣﺮﻯ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻧﺎﻥ ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﺑﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻳک ﺪﻭﺭﻩ
ﺟﻬﻨم ﻤﻠﮑﻮتی ﺴﻮﺯﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح عرﻳﺎﻥ
ﻮ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭﻫﺮﺁﺗﺶ ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
ﻤﻴﺴﻮﺯﻧﺪ ﮐﻪ ﺣتی
ﻤﻮﺍﺩ ﻣﺬﺍﺏ ﺯﻳﺮ
ﺯﻣﻴﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﻮﺯﺍﻥ اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺷﻌﻪ ﺭﺍﺩﻳﻮ ﺍﮐﺘﻴﻮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ ﮔﺮﭼﻪ
ﺿﻌﻴﻒ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺁنهاﺭﺍ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺟﺪﺍ ﺳﺎﺯﻯ ﻮ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻥ ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺠﺪﺍ ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭﺣتی
اﺯ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﭘُﺮﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺟﺪﺍ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺗﻤﻴﺰ ﻭ ﭘﺎک ﺸﻮﻧﺪ.

حدیث 2928 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺎاﺖ(ﺝ۷ﺹ14ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥ
کنتم ﺘﺮﻳﺪﻭﻥ ﺃﻥ
ﺘﮑﻮﻧﻮﺍ ﻣﻌﻨﺎ
فی ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻟﺎ ﻳﻠﻌﻥ ﺒﻌﻀﮑم
بعضا ﻓﺎﺗّﻘﻮﺍ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺃﻃﻴﻌﻮﺍ
ﻓﺎﻥ اﻟﻠﻪ ﻳﻘﻮﻝ
ﻳﻮم ﻨﺪﻋﻮ ﮐلّ
اﻧﺎس ﺑﺎ ﻣﺎﻣﻬم
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
( ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
) ﺑﺎﻣﺎ ﺑﺎﺷﻴﺪ ﭘس
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻟﻌﻨﺖ
ﻧﮑﻨﻴﺪ (ﺑﺪ ﻧﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭ ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ اگر
سالک با ولایت
باشند. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﺭﻭﺍح
ﻤؤﻤﻨﻴﻥ اﺯ ﺍﺭﻭﺍح
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺍﺭﻭﺍح ﻘﺸﺮﻳهای
ﻤﺬﻫبی کمرﺍﻩ ﺍﺯ
ﺍﺭﻭﺍج ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﻔﺮﺕ ﻭ ﻟﻌﻨﺖ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻭﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﺍﻳﻥ عشق
ﻮﺭﺯﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎنی
ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻗﻄﺮﻩﻫﺎئی
ﺪﺭ ﺩﺭﻳﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﮐﻪﻫم هستند ﻭ ﻫﻢ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻋﺸق
اﻭﻟﻴﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺬﻭﺏ ﺷﺪﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﻣﻌﺒﻮﺩ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﭘس ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺗﻘﻮﺍﻯ
الهی کنید ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ. (
سلوک الهی ﻮﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺭﻭﺡ ﺑﺎ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺩﺭﻳک ﺴﻠﻮﻛﺎﻟهی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
الهی ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﻣﺸﻐﻮل کاﺭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺳّل ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﻨﺎم
اﻣﺎﻣﺘﺎﻥ ﺼﺪﺍ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ ﻭﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺭید
. ﻣﻌﻴﺎﺭﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺟﻪ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺑﺎﻫﺮﻣﻘﺎﻡ
الهی اﺳﺖ.

حدیث
2928 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺎاﺖ(ﺝ۷ﺹ14ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥ
کنتم ﺘﺮﻳﺪﻭﻥ ﺃﻥ
ﺘﮑﻮﻧﻮﺍ ﻣﻌﻨﺎ
فی ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻟﺎ ﻳﻠﻌﻥ ﺒﻌﻀﮑم
ﻌﻀﺎ ﻓﺎﺗّﻘﻮﺍ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺃﻃﻴﻌﻮﺍ
ﻓﺎﻥ اﻟﻠﻪ ﻳﻘﻮﻝ
ﻳﻮم ﻨﺪﻋﻮ ﮐلّ
اﻧﺎس ﺑﺎ ﻣﺎﻣﻬم
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
( ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
) ﺑﺎﻣﺎ ﺑﺎﺷﻴﺪ ﭘس
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻟﻌﻨﺖ
ﻧﮑﻨﻴﺪ (ﺑﺪ ﻧﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭ ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ اگر
سالک با ولایت
باشند. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﺭﻭﺍح
ﻤؤﻤﻨﻴﻥ اﺯ ﺍﺭﻭﺍح
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺍﺭﻭﺍح ﻘﺸﺮﻳهای
ﻤﺬﻫبی کمرﺍﻩ ﺍﺯ
ﺍﺭﻭﺍج ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﻔﺮﺕ ﻭ ﻟﻌﻨﺖ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻭﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﺍﻳﻥ عشق
ﻮﺭﺯﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎنی
ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻗﻄﺮﻩﻫﺎئی
ﺪﺭ ﺩﺭﻳﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﮐﻪﻫم هستند ﻭ ﻫﻢ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻋﺸق
اﻭﻟﻴﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺬﻭﺏ ﺷﺪﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﻣﻌﺒﻮﺩ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﭘس ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺗﻘﻮﺍﻯ
الهی کنید ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ. (
سلوک الهی ﻮﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺭﻭﺡ ﺑﺎ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺩﺭﻳک ﺴﻠﻮﻛﺎﻟهی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
الهی ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﻣﺸﻐﻮل کاﺭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺳّل ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﻨﺎم
اﻣﺎﻣﺘﺎﻥ ﺼﺪﺍ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ ﻭﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺭید
. ﻣﻌﻴﺎﺭﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺟﻪ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺑﺎﻫﺮﻣﻘﺎﻡ
الهی اﺳﺖ.

حدیث 2930 – از
پیامبر نقل میکنند
(ج؟ص؟) - اﺫﺍ ﮐﺎﻥ
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﺟمع
اﻟﻠﻪ ﺍﻟﻨﺎس فی
ﺼﻌﻴﺪ ﻭﺍﺣﺪ ﻣﻥ
اﻟﺄﻭﻟﻴﻦ ﻭﺍﻟﺂﺧﺮﻳﻦ
ﻋُﺮﺍة ﺣُﻔﺎﻩ ﻓﻴﻮﻗﻔﻮﻥ
علی ﻄﺮﻳق اﻟﻤﺤﺸﺮ
ﺣﺘّﻯ ﻴﻌﺮﻗﻮﺍ
ﻋﺮﻗﺎ ﺷﺪﻳﺪﺍ ﻭ
ﺗﺸﺘﺪّ ﺃﻧﻔﺎﺳﻬم
ﻔﻴﻤﮑثوﻥ ﮐﺬﻟﻚ
ﻣﺎ ﺷاء اﻟﻠﻪ ﻭﺫﻟک
ﻘﻮﻟﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﻠﺎ
ﺗﺴﻤﻊ ﺍﻟّﺎ ﻫﻤﺴﺎ
ﻗﺎل ثمّ ﻴﻨﺎﺩﻯ
ﻤﻨﺎﺩ ﻣﻥ ﺘﻠﻘتء
اﻟﻌﺮﺵ ﺃﻳﻥ اﻟﻨبیِّ
اﻟﺎُﻣّﻰ؟ ﻓﻴﻘﻮﻝ
ﺍﻟﻨﺎس ﻗﺪ ﺃﺳﻤﻌﺖ
ﮐﻠّﺎ ﻓﺴمّ ﺒإﺳﻤﻪ
ﻗﺎﻝ ﻓﻴﻨﺎﺩﻯ ﺃﻳﻥ
ﻨبیّ اﻟﺮﺣمة ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻦ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ؟
ﻗﺎل ﻔﻴﻘﻮم ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ فی ﺘﻘﺪم ﺃﻣﺎم
اﻟﻨﺎس ﮐﻠّﻬﻢ ﺣﺘّﻯ
ﻴﻨﺘﻬﻰ ﺍلی ﺤﻮﺽ
ﻃﻮﻟﻪ ﻣﺎ ﺑﻴﻥ ﺃﻳلة
ﻭ ﺻﻨﻌاء ﻓﻴﻘﻒ
ﻋﻠﻴﻪ ثمّ ﻴﻨﺎﺩﻯ
ﺒﺼﺎﺣﺒﮑﻢ ﻓﻴﻘﻮﻡ
ﺃﻣﺎم اﻟﻨﺎس ﻓﻴﻘﻒ
ﻣﻌﻪ ثمّ ﻴؤﺬَﻥ
ﻠﻠﻨﺎس ﻓﻴﻤﺮّﻭﻥ
ﻗﺎل ﺃﺑﻮ ﺟﻌﻔﺮ
ﻓﺒﻴﻦ ﻭﺍﺭﺩ ﻳﻮﻣﺌﺬ
ﻭﺑﻴﻥ ﻤﺼﺮﻭﻑ ﻓﺎﺫﺍ
ﺭﺃﻯ ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﻣﻥ ﻴﺼﺮﻑ ﻋﻨﻪ ﻣﻥ
ﻤﺤﺒّﻴﻨﺎ ﺃﻫل
اﻟﺒﻴﺖ ﺑکی ﻮ ﻗﺎﻝ
ﻳﺎ ربّ ﺷیعة ﻋﻠﻰّ
ﻳﺎ ربّ ﺷیعة ﻋﻠﻰّ
ﻗﺎﻝ ﻓﻴﺒﻌث ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﻠﻴﻪ ﻣﻠﮑﺎ ﻓﻴﻘﻮل
له ﻣﺎ ﻳﺒﮑﻴک ﻴﺎ
ﻣﺤﻤﺪ؟ ﻗﺎﻝ ﻓﻴﻘﻮل
ﻮ ﮐﻴﻒ ﻟﺎ ﺃﺑﮑﻰ
ﻟأﻧﺎس ﻣﻥ ﺸیعة
ﺃخی علیّ ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﺃﺭﺍﻫم ﻘﺪ ﺻﺮﻓﻮﺍ
ﺗﻠﻘاء ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻭ ﻣُﻨﻌﻮﺍ
ﻣﻥ ﻮﺭﻭﺩ ﺣﻮﺿﻰ؟
ﻗﺎﻝ ﻓﻴﻘﻮل اﻟﻠﻪ
عزّ ﻭﺟل ﻠﻪ ﻳﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻧّﻯ ﻘﺪ
ﻭﻫﺒﺘﻬم ﻠﻚ ﻭﺻﻔﺤﺖ
ﻟک عن ﺬﻧﻮﺑﻬﻢ
ﻭ ﺃﻟﺤﻘﺘﻬم ﺒﻚ
ﻭ ﺑﻤﻥ کاﻧﻮﺍ ﻳﺘﻮﻟّﻮﻥ
ﻤﻦ ﺫﺭﻳّﺘﻚ ﻭﺟﻌﻠﺘﻬم
فی ﺰُﻣﺮﺗﻚ ﻭ ﺃﻭﺭﺩﺗﻬم
ﺤﻮﺿﻚ ﻭ ﻗﺒﻠﺖ ﺷﻔﺎﻋﺘک
ﻔﻴﻬﻢ ﻭ ﺃﮐﺮﻣﺘﻚ
ﺑﺬﻟﻚ ثمّ ﻘﺎل ﺃﺑﻮ
ﺟﻌﻔﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻥ
علیّ ﺒﻥ اﻟﺤﺴﻴﻥ
(باقر) ﻔﮑم ﻤﻥ ﺒﺎک
ﻴﻮﻣﺌﺬ ﻭ ﺑﺎﮐیة
ﻳﻨﺎﺩﻭﻥ ﻴﺎ ﻣﺤﻤﺪﺍﻩ
ﺍﺫﺍ ﺭﺃﻭﺍ ﺫﻟﻚ
ﻗﺎل ﻔﻠﺎ ﻳﺒقی
ﺃﺣﺪ ﻳﻮﻣﺌﺬ ﮐﺎﻥ
ﻳﺘﻮﻟّﺎﻧﺎ ﻭ ﻳﺤﺒّﻨﺎ
ﺍﻟّﺎ ﮐﺎﻥ فی ﺤﺰﺑﻨﺎ
ﻭ ﻣﻌﻨﺎ ﻭ وﺭﺩ ﺣﻮﺿﻨﺎ
ﭼﻮﻥ ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻮﺩ (ﺭﻭﺯﺷﻬﻮﺩﻗﺎﺋﻤﺒﺮﺍﻯﺴﺎﻟﻜﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﮐﻪﺧﻮﺩﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﭙﻨج ﺘﻥ آل عبا ﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﻨج
ﺪﺭﺟﻪ ﺑﻬﺸتی ﻤﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻨک ﺪﺭ ﺣﻮﺯﻩ
ﻋﻘلی ﻮ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭﺭﻩ ﮐﺎﻣلا
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺷﺨﺺ
ربّ ﺭﺣﻤﺎن اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ) ﻭ ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺩم
گذﺷﺘﻪ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﻳک ﺴﻄح ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ (ﺍﻳﻥ
ﻨﻈﺮﻳﻪ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ ﺧﻠﺎﻳق ﺨﻮﺏ
ﻭﺑﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖﻋﻤﺮﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﺧﺘم همه ﭼﻴﺰ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺻﺤﻨﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﭼﻮﻥ
هیچ کاﻣلی ﺤتی
ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻣﻌﺼﻮم
ﻨﻤﻰ ﺷﺪﻧﺪ ﻭﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻟﺨﺖ ﻭ ﻋﺮﻳﺎﻥ ﻮ
ﭘﺎ ﺑﺮﻫﻨﻪ ﺩﺭ ﺟﺎﺩﻩ
ﻣﺤﺸﺮ ﻣﻴﺎﻳﺴﺘﻨﺪ
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯحج
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺭﺳﻴﺪگی
الهی ﺪﺭ ﻟﺒﺎس ﺍﺣﺮﺍﻡ
ﻭﻟﻰ ﭘﺎ ﺑﺮﻫﻨﻪ
ﻭ ﺁﺷﻔﺘﻪ ﺣﺎل
هستند) ﮐﻪ ﺳﺨﺖ ﻋﺮﻕ
ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ ﻭ ﻧَﻔَﺴﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ(
ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺣﻴﺮﺕ
ﻭﺳﺨﺖ ﮐﻮشی ﺁﻧﻬﺎ)
ﻭ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﻴّﺖﻨﻤﺎﻳﺪ.
( ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺗﻮﻗﻒ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮخی ﺸﺎﻳﺴنه
ﺘﺮ ﻭﻋﺎﺷﻘﺘﺮ ﻭ
ﺑﺮخی کُند ﻭﻣﻘﺘﺼﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻮﻗﺖ ﺟﺰ ﻫَﻤس ﻭ
ﺁﻫﺴﺘﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﺻﺪﺍئی ﻨﻴﺴﺖ ( ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮع ﺼﺪﺍ ﺑﻴﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هست .ﺗﺎ ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺸﻮﻧﺪ) ﺳﭙس
ﻣﻨﺎﺩﻯ اﺯﻋﺮﺵ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻮ ﺁﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻣّﻰ
(ﺑﺮﺍﻯ ﺼﺪﻭﺭﺣﮑم
ﻨﻬﺎﺋس ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻴﺎﻓﺘﻦ ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺒلی
همیشه ﺩﺭﻣﺮﺍﺳم
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺤﻀﻮﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭﻣﺮﺩک
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ ﻧﺎم
اﻭﺭﺍ ﺑﺒﺮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﮐﻮ
ﺁﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺣﻤﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻥ عبد ﺍﻟﻠﻪ؟
(ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺣﻤﺖ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﺪﺭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫم ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل الهی
اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺣﻤﺖ
ﻗﺎئم ﺮﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺷﺨﺺ
ﻣﻮﺭﺩ ﺣﻤﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ(ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ) ﭘﺪﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﻭ ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﻩ ﻭﺍقعی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺟﻠﻮ ﻫمه ﻤﺮﺩﻡ
ﻣﻴﺎﻳﺴﺘﺪ ﺗﺎ ﺑﺤﻮﺽ
ﮐﻮثر) ﮐﻪ ﻃﻮل ﺁﻥ
اﺯ ﺃﻳﻠﻪ ﺗﺎ ﺻﻨﻌء
اﺳﺖ (ﺷﻤﺎل ﻮﺟﻨﻮﺏ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ ﻤﻌﻴﺎﺭ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺍﺯ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺤﻮﺽ ﮐﻮثر)ﻣﻘﺎم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ (ﺣﻮﺯﻩ ﻋﻘﻠﻰ)
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﻮثر ﺭﺍ ﻧﻬﺮﻯ
ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻳﺎ ﺧﻴﺮ
ﮐثیر ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﺒﻮّﺕ ﻭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺳﻠﻮک ﺪﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺯ ﻣﺤﺘﻮﻯ اﻓﮑﺎﺭﻋﻘلی
ﻮ ﮐﻠّﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ سلوک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻭ
قُرّه ﻗﺎﺋم ﻮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎنی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭﻓﻀل ﻮﻋﻘل
ﻮ ﻣﻘﺎم الهی اﺳﺖ.
ﻧﺴل ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺯ ﮐﻮثز ﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻨﺒﻮﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
که سلوک الهی
نمی کنند . ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳه
ﻨﻮغ ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺍﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﮐﻮثر
ﻧﺎم ﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺘﻌﺒّﺪﺍﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺖ ﻭﻗﺸﺮﻯ
گری ﺠﺰ ﺩﻭﺭی ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺷﺮک
ﻨﺎ ﺑﺨﺸﻮﺩﻧﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی هر ﮔﻨﺎﻫﻰ ﺑﻬﺮ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﮐﻤّﻰ ﻳﺎ
ﺑﻬﺮ ﻭضع کیفی ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﺨﺸﺶ ﺍﻟﻬﻰ
نم تنها در ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋم
هست . (ﮐﻮثر ) ﻳک
اﻣﺘﻴﺎﺯ ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ
و گثیر کمّی
وکیفی ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺭﺿﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ فرشته
گونه ﻮ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺳﭙس ﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻤﺎ (ﻣﻮﻟﺎ ﻋلیّ
ﺼﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺳﺮﻭﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺎﻳﺴﺘﺪ
(ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
چهارم ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺣتی ﺒﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ نا
درست ﺸﻬﻮﺩ
نجم ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ) ﻭﺳﭙس ﻣﺮﺩم
اﺯ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺭﻧﺪ ( ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺍﻳﻥﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮک ﺪﺭﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳخ
بوده اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺼﺤﻨﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋک ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﻃی ﺸﻬﻮﺩﻯ ﮐﻨﻨﺪ)
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﺮخی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺟﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﻭ ﺍﺷک
ﻤﻴﺮﻳﺰﺩ. ﻭﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺸﻴﻌﻪ ﻋﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻘﺎم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎم ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻗﻄﻌﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻨﺰﺩ ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮک ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺿﺎﻣﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮﻗﺎﺋم
و نجات ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺘﻮ ﺑﺨﺸﻴﺪﻡ
( ﻫﺮ ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم ﺪﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺩ ) ﻭ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺬﺷﺘﻢ ﻭ
ﺑﺘﻮ ﻣﻠﺤق کرﺩﻡ.
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ)ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
کساﻧﻴﮑﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
(ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
هر ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻋلی ﻮﺳﺎﺩﺍﺕ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ
ﺣﻮﺽ ﺗﻮ ﻣﻴﮑﻨﻢ
(ﺣﻮﺯﻩ ﻋﻘل ﻮ ﻣﻘﺎمی
ﻮ ﺑﻬﺸتی ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ) ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺗﻮﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻡ ﻭﺗﻮﺭﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺁﻥ ﺪﺍﺩﻡ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺮﻭﺯ
ﭼﻘﺪﺭ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺍﺷک ﻤﻴﺮﻳﺰﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪﺍﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﭼﻮﻥ اﻭﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
( ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻮﺳل
ﻮﺧﻄﺎﺏ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ) ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﮐسی ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ ﻣﺎﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺩﺭﺣﺰﺏ ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﻣﺎ ﻭﺍﺭﺩ
ﺣﻮﺽ ﻧﺸﻮﺩ (ﻣﺎ ﻳﻌنی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﻮﻟﺎﻳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺸق اﻭﻟﻴﺎ ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﺣﺰﺏ ﻣﺎ) ﻳﻌﻨﻰ
(ﺣﺰﺏ ﺍﻟﻠﻪ) ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ که ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی هستند. ﻧﻪ
ﺗﺮﻭﺭﻳﺴﺘﻬﺎ ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻓﺎﺳﺪ ﻣﺘﻌﺼﺐ
ﻣﺬاﻫب باظل و
مشَرک ﮐﻪ ﺟﺰ ﺁﺩم
کشی ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ ﺒﻨﺎم
ﺨﺪﺍ ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺣﻮﺽ ﻳﺎ ﺣﻮﺯﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭسطح ﻋﻘل
کلّی ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌنی که ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
حدیث 2931 - اﺯﺍﺑﻥ
عباس ﺍﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ18ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻭﻗتی ﺁﻳﻪ ﺍﻧّﺎ
ﺍﻋﻄﻴﻨﺎک اﻟﮑﻮثر(
ﻣﺎ ﺑﺘﻮ ﮐﻮثر
و کثیر ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻳﻢ.
ﻋلیّ ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﮐﻮثر ﭼﻴﺴﺖ؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ ﮐﻪ ﺁﻥ ﻨﻬﺮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻥ ﺪﺍﺩ. ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﺍﻯ ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ
ﭘُﺮ ﺁﺏ ﻭجریان
ﻣﺪﺍﻭم ﻮﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺨﺸی ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁﺏ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻣﮑﺎﻥ ﻮ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻰ
ﺭﺍ ﺳﺮﺳﺒﺰ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺁﺏ
ﺑﺎﺯﻋﻘل اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪگی اﻧﺴﺎﻥ ﻮ
ﻣﺪﻧﻴّﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
بی عقل ﺟﺰ ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﻮ ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔی
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﻭح
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﺎک ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩﻫﺎﺋﻰ
ﭼﻮﻥ ﻋﻘل ﻮ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺮﺍ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺒﺎﻟﻘﻮﻩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
هستند. ﻭلی ﻤﺤﺪﻭﺩ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺪﺭ ﺳﻄح
اﻳﺪﺁل ﻮﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻥ ﻮ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻥ اﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻘل
ﻮ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﭽﻴﺴﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺣﺪّ ﺍﮐثرﻋﻘل ﻘﺎﺑل
کسب ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳق ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻤﺮﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ (ﺣﺪّ ﺃﮐثرﺭﺍ
ﮐﻮثر) ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺪﺍﻧﺴﺖ. ﻭﻣﻮﻟﺎﻋلیّ
ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭼﻪ ﻧﻬﺮ ﺷﺮﻳفی
اﺳﺖ ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
اﺯ ﺁﻥ ﺒﻤﺎ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ: ﻨﻌم ﻴﺎﻋلیّ
ﻴﺎ ﻟﮑﻮثر ﻧﻬﺮ
ﻳﺠﺮﻯ ﺘﺤﺖ ﻋﺮﺵ
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣاؤﻩ
ﺃﺷﺪّ ﺑﻴﺎﺿﺎ ﻣﻥ
اﻟﻠّﺒﻦ ﻭﺃﺣلی
ﻤﻥ اﻟﻌﺴﻞ ﻭ ﺃﻟﻴﻥ
ﻤﻥ اﻟﺰﺑﺪ ﻭﺣﺼﺎﻩ
ﺍﻟﺰﺑﺮﺟﺪ ﻭﺍﻟﻴﺎﻗﻮﺕ
ﻭ ﺍﻟﻤﺮﺟﺎﻥ ﺣشیشة
ﺍﻟﺰﻋﻔﺮﺍﻥ ﺗﺮﺍﺑﻪ
ﺍﻟﻤﺴک اﻟﺄﺫﻓﺮ
ﻗﻮﺍﻋﺪﻩ ﺗﺤﺖ ﻋﺮﺵ
ﺍﻟﻠﻪ عزّ ﻭجَلّ
ثمّ ﻀربّ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻳﺪﻩ فی ﺠﻨﺐ
ﻋﻠﻰّ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﻭ ﻗﺎﻝ ﻳﺎ ﻋﻠﻰّ
ﺍﻥّ هذﺍ ﺍﻟﻨﻬﺮ
لی ﻮ ﻟﻚ ﻭ ﻟﻤﺤﺒّﻴک
ﻤﻥ ﺒﻌﺪﻯ ﺁﺭﻯ ﻴﺎﻋﻠﻰّ
ﮐﻮثر ﻧﻬﺮﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺯﻳﺮ ﭘﺎﻯ
عرﺵ ﺟﺎﺭﻯ اﺳﺖ
(ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﮐﻪ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪﻫﺎﻯ
ﺁﻥ در شهود
هفتم ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻟﺬﺍ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵ گفته
شده ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺗﻌﺎلی ﺮﻭحی
اﻭ ﻋﺮﻭﺝ ﺑﮑﻨﺎﺭ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ (ﺩﻧﺎ ﻭ
ﺗﺪﻟّﻰ) ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﻗﺪﺭﺕﻋﻘﻠﻰ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺭﻭﺍنی ﻮ ﺭﻭحی ﺮﺍ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺫﻫنی ﻮ ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﺩﺭﺣﺪّ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﮐﺴﺐ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
هِرﮐﻮلی ﻮ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺟﺴم اﺯ ﺁﻥ ﻨﻴﺎﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭلی ﺬﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﻮﻋﻘل ﻮ ﺭﻭح اﻳﻥ
اﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻞ ﺗﻌﻠق
ﺒﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. (ﺗﺤﺖ ﻋﺮﺵ)
ﻳﺎ ﺯﻳﺮ ﺁﻥ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ) ﮐﻪ
ﺁﺏ ﺁﻥ ﺴﻔﻴﺪ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺷﻴﺮ ﻭﺷﻴﺮﻳﻥﺘﺮ
ﺍﺯﻋﺴﻞ ﻭﻧﺮﻣﺘﺮ
ﺍﺯ ﮐﺮﻩ ﺍﺳﺖ( ﺍﻣﻮﺭﻋﻘلی
ﺪﺭ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴّﺖ
ﭼﻮﻥ ﺸﻴﺮ ﻭ ﺷﻴﺮﻳنی
ﻮ ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺫﻫﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻧﺮم ﻘﺎﺑل
ﻘﺒﻮل ﻮ ﺩﺭﻙ ﻭ ﻳﺎ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍل
عقلی اﺳﺖ) ﻭﺭﻳﮕﻬﺎﻯ
کفﺁﻥ ﺰﺑﺮﺟﺪ ﻭ
ﻳﺎﻗﻮﺕ ﻭ ﻣﺮﺟﺎﻥ
اﺳﺖ ( ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺑﺎ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﺩﺭﻗﻴﻤﺖ
ﻭ ﺑﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻭ ﺧﺎک ﻮﮔِل این
ﺮﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﺍﺯ ﻋﻄﺮ
(ﻣﺸک ﺃﺫﻓﺮ) ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺭﻳﺸﻪ ﻭﺍﺳﺎس
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺳﺮﭼﺸﻤﻪﻫﺎﻯ
اﻳﻥ ﺮﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
(ﻋﻘلی ﻮ ﺣﻴﺎتی
ﻮ ﺍﺣﺴﺎس ﺳﻌﺎﺩﺕ)
ﺩﺭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﺎل اﺳﺖ ﺗﺼﻮﺭﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﻋﻘﻠﻬﺎ ﺩﺭ ﻟﺎﺑﻠﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻩ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺫﻫﻥ
ﺠﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﺍﺯ ﮐﺠﺎ ﺁﻣﺪﻩ ﻭﭼﻪ
ﻭﻗﺖ ﺁﻣﺪﻩ ﻭکی
عاﻣل ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻥ
ﺁﻥ اﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
(اﺯلی ﺍﺑﺪﻯ) ﺪﺍﺭﺩ
ﻭیا ﮔﻔﺘﻦ ﺍﺯﮐﺠﺎ
ﻭ ﮐﻰ ﮐﻪ ﺩﺭﻓﻬم
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﺑﺎﺷﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﺍﻳﻥ
عقلها ﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺁﻣﺎﺩگی ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻃﻔلی
که ﺑﺎ ﺭﺷﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻌﻘل ﻤﻴﺮﺳﺪ ﻭلی
اﻳﻥ غقل ﺮﺍ ﻣﺎﺩﺭ
ﻃﻔل ﻤﻴﺂﻣﻮﺯﺩ.
ﻃﻔلی ﺒﺰﺭگ ﺸﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻞ ﺍﮔﺮ ﻫم
ﭽﻴﺰ ﺍﻧﺪکی ﺁﻣﻮﺧﺖ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍ
ﻭ مُر بّی ﺑﻮﻯ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﻄﻔل ﺴﺮﺍﺳﺮﻋﻤﺮ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺤﺎل
اﺳﺖ ﺑﺎ ﺭﺷﺪ ﺟﺴم
ﺨﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.) ﺳﭙس ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺩﺳﺖ ﺑﺮﭘﺸﺖ
ﻋﻠﻰّ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ ﻭ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﻳﺎﻋﻠﻰّ ﺍﻳﻥ ﻨﻬﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻥ ﻮ ﺗﻮ ﻭ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ ﺗﻮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻥ اﺳﺖ.
(ﻭﺍﺿح اﺳﺖ ﮐﻪ
سلوک الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋلیّ ﻮﺑﺎ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻠﻰّ ﭘس
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﺯﻳﺮﻋﺮﺵ
رحمان ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ عقل ﻮ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮعی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺒﺰﺑﺎﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭ ﻋلیّ
هستند ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک
و عامل تزکیه ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺣﻘﻴقی
ﻮ الهی عتلیّ ﻮ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﭼﻮﻥ ﺤَﺴَﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻥ کرﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻘلی ﻮ ﺫﻫنی ﻮ
ﺑﻬﺸنی ﻮ ﺭﻭﺍنی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.

حدیث 2931 - اﺯﺍﺑﻥ
عباس ﺍﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ18ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻭﻗتی ﺁﻳﻪ ﺍﻧّﺎ
ﺍﻋﻄﻴﻨﺎک اﻟﮑﻮثر(
ﻣﺎ ﺑﺘﻮ ﮐﻮثر
و کثیر ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻳﻢ.
ﻋلیّ ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﮐﻮثر ﭼﻴﺴﺖ؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ ﮐﻪ ﺁﻥ ﻨﻬﺮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻥ ﺪﺍﺩ. ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﺍﻯ ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ
ﭘُﺮ ﺁﺏ ﻭجریان
ﻣﺪﺍﻭم ﻮﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺨﺸی ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁﺏ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻣﮑﺎﻥ ﻮ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻰ
ﺭﺍ ﺳﺮﺳﺒﺰ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺁﺏ
ﺑﺎﺯﻋﻘل اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪگی اﻧﺴﺎﻥ ﻮ
ﻣﺪﻧﻴّﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
بی عقل ﺟﺰ ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﻮ ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔی
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﻭح
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﺎک ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩﻫﺎﺋﻰ
ﭼﻮﻥ ﻋﻘل ﻮ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺮﺍ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺒﺎﻟﻘﻮﻩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
هستند. ﻭلی ﻤﺤﺪﻭﺩ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺪﺭ ﺳﻄح
اﻳﺪﺁل ﻮﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻥ ﻮ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻥ اﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻘل
ﻮ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﭽﻴﺴﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺣﺪّ ﺍﮐثرﻋﻘل ﻘﺎﺑل
کسب ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳق ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻤﺮﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ (ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺭﺍ ﮐﻮثر) ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺪﺍﻧﺴﺖ. ﻭﻣﻮﻟﺎﻋلیّ
ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭼﻪ ﻧﻬﺮ ﺷﺮﻳفی
اﺳﺖ ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
اﺯ ﺁﻥ ﺒﻤﺎ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ: ﻨﻌم ﻴﺎﻋلیّ
ﻴﺎ ﻟﮑﻮثر ﻧﻬﺮ
ﻳﺠﺮﻯ ﺘﺤﺖ ﻋﺮﺵ
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣاؤﻩ
ﺃﺷﺪّ ﺑﻴﺎﺿﺎ ﻣﻥ
اﻟﻠّﺒﻦ ﻭﺃﺣلی
ﻤﻥ اﻟﻌﺴﻞ ﻭ ﺃﻟﻴﻥ
ﻤﻥ اﻟﺰﺑﺪ ﻭﺣﺼﺎﻩ
ﺍﻟﺰﺑﺮﺟﺪ ﻭﺍﻟﻴﺎﻗﻮﺕ
ﻭ ﺍﻟﻤﺮﺟﺎﻥ ﺣشیشة
ﺍﻟﺰﻋﻔﺮﺍﻥ ﺗﺮﺍﺑﻪ
ﺍﻟﻤﺴک اﻟﺄﺫﻓﺮ
ﻗﻮﺍﻋﺪﻩ ﺗﺤﺖ ﻋﺮﺵ
ﺍﻟﻠﻪ عزّ ﻭجَلّ
ثمّ ﻀربّ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻳﺪﻩ فی ﺠﻨﺐ
ﻋﻠﻰّ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﻭ ﻗﺎﻝ ﻳﺎ ﻋﻠﻰّ
ﺍﻥّ هذﺍ ﺍﻟﻨﻬﺮ
لی ﻮ ﻟﻚ ﻭ ﻟﻤﺤﺒّﻴک
ﻤﻥ ﺒﻌﺪﻯ ﺁﺭﻯ ﻴﺎﻋﻠﻰّ
ﮐﻮثر ﻧﻬﺮﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺯﻳﺮ ﭘﺎﻯ
عرﺵ ﺟﺎﺭﻯ اﺳﺖ
(ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﮐﻪ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪﻫﺎﻯ
ﺁﻥ در شهود
هفتم ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻟﺬﺍ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵ گفته
شده ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺗﻌﺎلی ﺮﻭحی
اﻭ ﻋﺮﻭﺝ ﺑﮑﻨﺎﺭ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ (ﺩﻧﺎ ﻭ
ﺗﺪﻟّﻰ) ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﻗﺪﺭﺕﻋﻘﻠﻰ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺭﻭﺍنی ﻮ ﺭﻭحی ﺮﺍ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺫﻫنی ﻮ ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﺩﺭﺣﺪّ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﮐﺴﺐ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
هِرﮐﻮلی ﻮ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺟﺴم اﺯ ﺁﻥ ﻨﻴﺎﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭلی ﺬﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﻮﻋﻘل ﻮ ﺭﻭح اﻳﻥ
اﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻞ ﺗﻌﻠق
ﺒﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. (ﺗﺤﺖ ﻋﺮﺵ)
ﻳﺎ ﺯﻳﺮ ﺁﻥ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ) ﮐﻪ
ﺁﺏ ﺁﻥ ﺴﻔﻴﺪ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺷﻴﺮ ﻭﺷﻴﺮﻳﻥﺘﺮ
ﺍﺯﻋﺴﻞ ﻭﻧﺮﻣﺘﺮ
ﺍﺯ ﮐﺮﻩ ﺍﺳﺖ( ﺍﻣﻮﺭﻋﻘلی
ﺪﺭ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴّﺖ
ﭼﻮﻥ ﺸﻴﺮ ﻭ ﺷﻴﺮﻳنی
ﻮ ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺫﻫﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻧﺮم ﻘﺎﺑل
ﻘﺒﻮل ﻮ ﺩﺭﻙ ﻭ ﻳﺎ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍل
عقلی اﺳﺖ) ﻭﺭﻳﮕﻬﺎﻯ
کفﺁﻥ ﺰﺑﺮﺟﺪ ﻭ
ﻳﺎﻗﻮﺕ ﻭ ﻣﺮﺟﺎﻥ
اﺳﺖ ( ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺑﺎ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﺩﺭﻗﻴﻤﺖ
ﻭ ﺑﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻭ ﺧﺎک ﻮﮔِل این
ﺮﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﺍﺯ ﻋﻄﺮ
(ﻣﺸک ﺃﺫﻓﺮ) ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺭﻳﺸﻪ ﻭﺍﺳﺎس
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻫﺎﻯ اﻳﻥ ﺮﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
(ﻋﻘلی ﻮ ﺣﻴﺎتی
ﻮ ﺍﺣﺴﺎس ﺳﻌﺎﺩﺕ)
ﺩﺭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﺎل اﺳﺖ ﺗﺼﻮﺭﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﻋﻘﻠﻬﺎ ﺩﺭ ﻟﺎﺑﻠﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻩ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺫﻫﻥ
ﺠﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﺍﺯ ﮐﺠﺎ ﺁﻣﺪﻩ ﻭﭼﻪ
ﻭﻗﺖ ﺁﻣﺪﻩ ﻭکی
عاﻣل ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻥ
ﺁﻥ اﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
(اﺯلی ﺍﺑﺪﻯ) ﺪﺍﺭﺩ
ﻭیا ﮔﻔﺘﻦ ﺍﺯﮐﺠﺎ
ﻭ ﮐﻰ ﮐﻪ ﺩﺭﻓﻬم
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﺑﺎﺷﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﺍﻳﻥ
عقلها ﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺁﻣﺎﺩگی ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻃﻔلی
که ﺑﺎ ﺭﺷﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻌﻘل ﻤﻴﺮﺳﺪ ﻭلی
اﻳﻥ غقل ﺮﺍ ﻣﺎﺩﺭ
ﻃﻔل ﻤﻴﺂﻣﻮﺯﺩ.
ﻃﻔلی ﺒﺰﺭگ ﺸﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻞ ﺍﮔﺮ ﻫم
ﭽﻴﺰ ﺍﻧﺪکی ﺁﻣﻮﺧﺖ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍ
ﻭ مُر بّی ﺑﻮﻯ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﻄﻔل ﺴﺮﺍﺳﺮﻋﻤﺮ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺤﺎل
اﺳﺖ ﺑﺎ ﺭﺷﺪ ﺟﺴم
ﺨﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.) ﺳﭙس ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺩﺳﺖ ﺑﺮﭘﺸﺖ
ﻋﻠﻰّ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ ﻭ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﻳﺎﻋﻠﻰّ ﺍﻳﻥ ﻨﻬﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻥ ﻮ ﺗﻮ ﻭ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ ﺗﻮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻥ اﺳﺖ.
(ﻭﺍﺿح اﺳﺖ ﮐﻪ
سلوک الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋلیّ ﻮﺑﺎ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻠﻰّ ﭘس
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﺯﻳﺮﻋﺮﺵ
رحمان ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ عقل ﻮ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮعی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺒﺰﺑﺎﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭ ﻋلیّ
هستند ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک
و عامل تزکیه ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺣﻘﻴقی
ﻮ الهی عتلیّ ﻮ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﭼﻮﻥ ﺤَﺴَﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻥ کرﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻘلی ﻮ ﺫﻫنی ﻮ
ﺑﻬﺸنی ﻮ ﺭﻭﺍنی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.

حدیث
2932 - اﺯ ﺍﺑﻥ غباس ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ18ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩ: اﻥّ
اﻟﻠﻪ عزّ ﻭ
جَلّ ﺃﻋﻄﺎنی ﻨﻬﺮﺍ
فی اﻟﺴﻤاء ﻣﺠﺮﺍﻩ
ﺗﺤﺖ ﺍﻟﻌﺮﺵ ﻋﻠﻴﻪ
ﺃﻟﻒ ﺃﻟﻒ ﻗﺼﺮ ﻟﺒنَة
ﻣﻥ ﺬﻫﺐ ﻭﻟﺒنة
ﻣﻥ ﻔضّة ﺣﺸﻴﺸﻬﺎ
ﺍﻟﺰﻋﻔﺮﺍﻥ ﻭ ﺭﺿﺮﺍﺿﻬﺎ
ﺍﻟﺪُﺭّ ﻭﺍﻟﻴﺎﻗﻮﺕ
ﻭ ﺃﺭﺿﻬﺎ ﺍﻟﻤﺴک
اﻟﺄﺑﻴﺾ ﻓﺬﻟک
ﺨﻴﺮ لی ﻮ ﻟﺎﻣّﺘﻰ
ﻭﺫﻟک ﻘﻮﻟﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﻧّﺎ ﺃﻋﻄﻴﻨﺎک
اﻟﮑﻮثر ﺧﺪﺍﻭﻧﺪعزّ
ﻭجَلّ ﻣﺮﺍ ﻧﻬﺮﻯ
ﺪﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ(
روح و آینده
ها ) ﺪﺍﺩ ﮐﻪ
منبع وﻣﺠﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺰﻳﺮﻋﺮﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺮ کنار ﺁﻥ
هزﺍﺭ ﻫﺰﺍﺭ ﮐﺎخ
ﺴﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﺸﺖ ﺁﻥ اﺯ ﻃﻠﺎ
ﻭﺧﺸتی اﺯ ﻧقُرّه
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﻠﻔﻬﺎﻯ
ﺁﻥ اﺯ ﮔﻴﺎﻩ ﺯﻋﻔﺮﺍﻥ
ﻭﺳﻨگ ﺮﻳﺰﻩﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﺪُﺭّ ﻭ ﻳﺎﻗﻮﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺯﻣﻴﻥ ﺁﻥ
اﺯﻣﺸک ﺴﻔﻴﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﺷﺎﻳﺪ ﺃﺫﻓﺮ
مان ﺍﺻﻔﺮ ﻭ ﺯﺭﺩ
رنگ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺁﻥ ﺨﻴﺮ ( ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣل
روحی ﻮ ﭘﺎﺩﺍﺵ)
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻦ ﻭ ﺍﻣّﺖ
ﻣﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ ﺗﺎ ﻭﻗتی
ﺴﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﮑﻤﺎل ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
عمیق ﻮﻋﺮﻓﺎنی
یا شناختهای
عوالم و مراتی
الهی ﺘﺤﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻰ ﻧﺸﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﻣﺮگ ﻘﻄﻌﻰ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﺮﺯ
ﻧﻬﺎئی عقل
کُلّی تر ﺮﺳﻴﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ گرﺩﻳﺪ)
ﻭ ﺍﻳﻥ هماﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻣﺎ ﺑﺘﻮ
ﮐﻮثرﺭﺍ ﺩﺍﺩﻳﻢ
( ﮐﻪ ﺧﻴﺮ ﺯﻳﺎﺩ ﻭﮐثییر
ﻭﻋﻘﻞ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻮ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺩﺍﺩﻳﻢ.
ﺯﻋﻔﺮﺍﻥ ﺪﺭ ﺭﻧگ
ﻮﻋﻄﺮ ﻣثال ﻮ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻃﻠﺎ ﻭﻧقُرّه
ﺳﻤﺒﻮل اﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ و ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻥ کاﺧﻬﺎﻯ
عقلی ﻭ ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎ
ﻭ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ ﻔﮑﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺧﺎک ﻮ ﺁﺟﺮ
ﺁﻥ ﺷِﻤﺸﻬﺎئی
اﺯ ﻃﻠﺎ ﻭ ﻧقُرّه
نهالص ﺍﺳﺖ. (ﺧﻴﺮ)
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﮑﺎﻣل ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻋﻘل ﻭ ﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻤﻌﻨﻮﻯ ﻮ الهی
مینوی ﻮ ﺍﺑﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﭼﻴﺰﻯ (ﺧﻮﺏ) ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰ ﺧﻮﺑﻰ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺨﻮﺏ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻭﺣتی
ﻤﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﺪان
ﮐﺸاﻨﺪﻩ شده ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث 2933 - اﺯ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ19ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻤﻥ
ﻠم ﻴؤﻤﻥ ﺒﺤﻮﺿﻰ
ﻓﻠﺎ ﺃﻭﺭﺩﻩ ﺍﻟﻠﻪ
ﺣﻮضی ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺒﺎﻭﺭﻯ ﺒﺤﻮﺽ ﻣﻥ
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺮﮔﺰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ ﺁﻥ
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ (ﺣﻮﺽ
و استخر ﺁﺏ ﻭﻳﺎ
ﺣﻮﺯﻩ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻣﺤﻴﻄ
آﻣﻮﺯشی ﻤﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻟﻔﺒﺎﻯ
ﺁﻥ ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺑﺘﺪﺭﻳج ﺘﻮﺳﻌﻪ
ﺩﺭ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﻨﻴﺰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎئی ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ الهی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺸﻮﺩ. (ﺃﻭﺭَﺩَﻩ)
ﺍﻭﺭﺍ ( ﻭﺍﺭﺩ)(ﻧﻤﻴﮑﻨم
ﻴﺎ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﻭﺭﺩ ﻭ ﺁﺑﻴﺎﺭﻯ)
ﮐﺮﺩﻥ ﻭﺣتی ﭽﻮﻥ
(ﻭﺭﺩ ﻭ ﮔُﻞ) ﺩﻳﺪﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
ﺨﻮﺩ ﺍﺯﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻘربّ ﺑﮑﻨﺎﺭ
ﺍﻳﻥ عرﺵ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
(ﮔُل اﻳﻥ ﻔﺮﺵ ﻋﺮﺵ)
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑرسراسر
ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺩﺭﻧﻈﺮم
گسترﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻗﺴﻤﺖ ﭼﭗ ﻓﺮﺵ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪ ﻭ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭﻋﻤﻖ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﭼﺸم ﻴﺎﺭﺍﻯ
ﺪﻳﺪﻥ ﭙﺎﻳﺎﻥ ﻮﻳﺎ
ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺵﻋﺮﺵ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻥ
گُلی که ﺩﻳﺪﻡ (ﮔل
مغروف به ﻤﺤﻤﺪﻯ)
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎی
من اﻟﻬﺎﻡ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﮔل ﺒﺮﮔﻬﺎﻯ ﺁﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﻭ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺸﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ همان (ﻭﺭﺩ
ﻳﺎ ﮔﻞ) ﻭ ﻳﺎ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺳﻴﺮﺍبی ﻮ ﺁﺑﻴﺎﺭﻯ
عقلی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﺯ ﺁﻥ ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺎ ﻋﺪن
اﻋﺘﻘﺎﺩ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻃﺒﻌﺎ ﻧﻪ ﮐسی ﺒﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﻥ ﻤﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻧﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﺴﻰ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ الهی
ﻮﭘﺎکی ﻨﺪﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺸﺎﻥ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﻨﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. (ﺍﻳﻤﺎﻥ)
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﻧﻴﺰ (ﺍﻭم ﻴﺎ ﺳﻠﻮک
عملی ) ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺒﺎﻭﺭﻯ
هاﻯ ﻨﻈﺮﻯ اﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻧﻴﺰﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺬﻫﻥ ﺴﺎﻟک
ﻮ ﮐﺎﻣﻞ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭﻋﻤل
ﺒﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﺩ. ﻭ ﺍﺑﺘﺪﺍ
(ﻳﻘﻴﻥ علمی) ﺩﺍﺭﺩ
ﻳﻌنی ﻔﻘﻄ ﺘﺼﺪﻳق
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭلی ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ (ﻋﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻦ) ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﭽﺸم ﺪﻝ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
(ﺣقّ اﻟﻴﻘﻴﻦ) ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺟﺎئی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺩﻳﺪ ﺩﺭ ﻳک ﺒﺎﻭﺭﻯ
ﺒﺎقی ﻨﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﺣﻮﺯﻩ ﻋﻘلی
شاهدان ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭﻣﮑﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺧﺎﻧﻪ
ﻭ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
الهی ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﻣﺎﮐﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﻨﻈﺮ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﻫﺎ
ﻭﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻭ یونیوِرسها
و ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ هاﻯ
ﻨﻮﺭﻯ ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻭ ﺭؤﻴﺎئی ﺨﺎﺹ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﻣﻌنی
ﺘﻠﺎﺵ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻇﺮﻓﻴﺖ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﻓﻬم ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻮ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭﺑﺮﺭﺳﻴﻬﺎﻯ
عقلی ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﮑﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﻭﺣنی
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘلی ﻮ الهی ﺪﺭ
می آﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻤﮑﺎﻥ ﻮﺗﺸﺒﻴﻬﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ
(ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ) ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق اﻭﻟﻴﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﮐﻮﺷﺶ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣﻞ
(ﺳﻄح عقل ﺠﻤﻌﻰ)
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
( ﻇﺮﻓﻴّﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ)
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻯ هم ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺎﻟﻔﻌل
کرﺩﻥ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩﻫﺎﻯ
عقلی ﻭ ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺮﻭحی ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﺗﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺟﺎﺋﻴﮑﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
عقل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺣﮑم عقل ﻨﻮع ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺣتی ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
عقل ﻮ ﺗﻤﺪﻥ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺑﺰﻧﺠﻴﺮ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﺰﺍﺣﻤﺸﺎﻥ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﺮﺍ ﺑﺰﻧﺠﻴﺮ
ﻣﻴﺒﻨﺪﺩ ﺗﺎ ﻣﺰﺍﺣم
اﻭ ﺩﺭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻫﻬﺎ
ﻭ ﻟﺎﺑﺮﺍﺗﻮﺍﺭﻫﺎﻯ
اﻭ ﻧﺸﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﻃﻔل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻗﻔس ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎﺧﻮﺩﺷﺎﻧﺮﺍ
ﺍﺳﻴﺐ ﻧﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍثرﺍﺕ
ﻣثبت ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ
ﺩﺍﺭﺩ .

حدیث 2934 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ19ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﻴﺎ
ﻋﻠﻰّ ﺃﻧﺖ ﺃخی
ﻮ ﻭﺯﻳﺮﻯ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﻟﻮﺍئی فی اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﺍﻟﺂﺧﺮة ﻭ ﺃﻧﺖ
ﺻﺎﺣﺐ ﺣﻮﺿﻰ ﻣﻥ
ﺃﺣﺒک ﺃﺣﺒّﻨﻰ
ﻭ ﻣﻥ ﺃﺑﻐﻀک ﺃﺑﻐﻀﻨی
یا علیّ ﺗﻮ
ﺑﺮﺍﺩ ﺭ ﻭ ﻭﺯﻳﺮ
ﻣﻦ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﭘﺮﭼم
ﻤﻥ ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺁﺧﺮﺕ
ﻫﺴﺘﻰ. (ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﻭ (ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ) ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎم
ﺮﺍ ﺑﺎ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺰﻣﺎﻥ ﻮﻣﮑﺎﻥ ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎئی ﺪﺭ
(ﺷﻬﻮﺩﻋﻘﻠﻰ) ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺘﻌﻠّق ﺒﻴک ﺰﻣﺎﻥ
ﻭﻳک ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﻣﺪﺍم
ﺪﺭ ﺣﺎﻝ (ﺗﻌﺎلی
ﻄﺒﻴﻌﻰ) ﺩﺭ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻭﺯﻳﺮ) ﻳﺎ ﻣﺸﺎﻭﺭ
ﻭ ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﮐﻪ ﻟﻔﻈی ﻔﺎﺭسی
ﺰﺭﺩﺷتی ﻘﺪﻳﻢ
ﻗﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶ ﺍﺳﺖ.
ﻋلی ﺼﺎﺣﺐ (ﭘﺮﭼم
ﺤﻤﺪ) ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﺁﺧﺮﺕ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺃﻣﻴﺮ ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻳک ﻠﺸﮑﺮ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
اﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺪﺍﻡ ﻧﻈﺮ ﺑﭙﺮﭼم
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺴﻮئی ﺒﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﭘﺮﭼﻤﺪﺍﺭ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ (ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﻋلیّ هماﻥ (ﻧﺒﻮّﺕ)
واقعی ﻤﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺩﺭ ﺁﺧﺮﺕ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺸﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺍﺑﺪﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﻴﺎﺷﺪ)
ﻭﺗﻮ ﺻﺎﺣﺐ ﺣﻮﺽ
ﻣﻥ هستی ( ﺣﻮﺽ
و حوزه ﻋﻘلی
کوثر ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻋﻴﻨﺎ
ﺑﺘﻤﺎﻣﻰ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻋلیّ اﻭﻟﻴﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﺂﻥ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻥ ﻨﻘﺶ الهی
اﻳﻔﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻋﻠﻮﻯ ﭙس ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ ﺷﺨﺺ
ﺑﺤﻮﺽ ﮐﻮثر ﻭﻳﺎ
ﺣﻮﺯﻩ عقلی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﭘس ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺖ ﻣﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ( ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳق ﻤﺤﺒّﺖ
ﻭﺭﺯﻳﺪﻥ ﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﻋﻘلی
ﻮﺭﻭﺍنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺤﺎل اﺳﺖ ﮐسیﺒﺨﻴﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻤﺘﻨﻔﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
آلوده و ﻔﺎﺳﺪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻤﺘﻨﻔﺮﻫﺴﺘﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﭙﻮﻧﻪ ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﺳﻮﺭﺍخ ﻠﺎﻧﻪ ﻣﺎﺭ
ﺳﺒﺰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﻮ ﺗﮑﺎﻣل ﺠﻮﺋﻰ
ﺍﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺳﺮ ﺭﺍﻫﺶ ﺳﺒﺰ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ)
ﻭﻫﺮﮐس ﺗﻮﺭﺍ ﺑُﻐﺾ
ﻭ ﻧﻔﺮﺕ ﺩﺍﺷﺖ ﻣﺮﺍ
ﻧﻔﺮﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
(ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭسلوک
الهی ﻋﺸق ﺒﻤﺤﻤﺪ
ﺑﺪﻭﻥ عشق ﺒﻌﻠﻰّ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺤﻘقﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒلی
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻨﺎم ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺒﻨﻈﺮ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ(ﻣﺴﻴح
ﺪَﺟّﺎﻝ) ﺍﺳﺖ. ﻣﻘﺎمی
ﻤﻘﺪّش ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭﻭﻏﻴﻥ ﺪﺭ
ﻭﺍﻗﻊ چه رسد
بحقیقت .ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
غیر ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺂﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳنی ﻮﺳﻠﻮک ﻘﺒل
اﺯ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺩﺭﻫﺮ
ﺩﻳنی که ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ (ﺍﻳﻠی ﻮ
ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻭ ﺍِﻟﻰ)
ﻳﺎﻋلیّ ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭ ﺍﻳﻨک ﺒﺪﺍﻥ ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
اﻳﻥ ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ ﺒﻨﻴﺎﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ
ﻭﺍﺳﺮاء ﻄﻠﺐ ﺑﻬﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﻴﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻨﺎم ﻴﻬﻮﺩﻯ
ﻴﺎ ﺯﺭﺩﺷتی ﺒﺎقی
ﺒﻤﺎﻧﻨﺪ. ﻭلی ﺪﺭ
ﻣﻘﺎم اﺯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﻤﺤﻤﺪﻯ
هستند. ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺩﻳﻥ
ﺮﺳمی ﻮﻋَﻠُﻨﻰ
ﻳﺎﺣﺰبی ﻮ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ. ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎمی
ﻮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻤﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺵ ﺁﻥ ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻧﺪ.

حدیث
2935 – از اﻣام ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ19ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﻤﻥ ﺃﺭﺍﺩ
ﺃﻥ ﻴﺘﺨﻠّﺺ ﻣﻥ
هول اﻟﻘﻴﺎمة ﻓﻠﻴﺘﻮﻝّ
ﻭَﻟﻴّﻰ ﻭ ﻟﻴﺘبع
ﻮﺻﻴّﻯ ﻮ ﺧﻠﻴﻔتی
ﻤﻥ ﺒﻌﺪﻯ ﻋلیّ
ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ ﻓﺎﻧّﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺣﻮﺿﻰ ﻳﺬﻭﺩ
ﻋﻨﻪ ﺃﻋﺪاءه ﻳﺴﻘﻰ
ﺃﻭﻟﻴاءه ﻓﻤﻥ ﻠم
ﻴﺴق ﻤﻨﻪ ﻟم ﻴﺰل
عطشاﻧﺎ ﻭلم ﻴﺮﻭ
ﺃﺑﺪﺍ ﻭ ﻣﻥ ﺴقی
ﻤﻨﻪ ﺷﺮبة ﻟﻢ ﻳﺸﻖ
ﻭﻟم ﻴﻈﻤﺄ ﺃﺑﺪﺍ
ﻫﺮﮐس
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻫﻮﺍل
ﺘﺮﺳﻨﺎک ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻠﺎصی ﻴﺎﺑﺪ ﭘس
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻳکی اﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻤﺮﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ
( ﺩﺭسلوک الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
هوﻟﻨﺎک ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻠﺤﻈﺎﺕ ﻭ
ﻗﺪﻣﻬﺎﻯ اﻭﻟﻴﻪ
ﺗﺮک ﺁﻥ ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺑﻬﺸتی
ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻣﻄﺮح
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺸﺪﻳﺪتر
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﮐﻪ ﻣﺮگ اﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺍﻭ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺸﺪﺕ
ﻫﻮﻟﻨﺎک ﻮ ﺗﺮﺳﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻔیعی
اﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
هر ﮐﺎﻣل الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻫﻮﺍﻝ
ﺑﮑﻠّﻯ ﻤﻨﺘفی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻋﺸق
ﻮ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﻟﺎﺯﻡ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﺣتی ﻤﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺎﺩﻩ ﻭ ﺷﻴﺮﻳﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺩﺭ ﻣﺮگ قطعی اﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ
ﺴﺎﺩﻩ ﻭﺷﻴﺮﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻳک ﺮؤﻴﺎﻯ
ﺸﺒﺎﻧﻪ ﻣﻠﮑﻮتی
هر ﺷﺐ ﺧﻮﺩ ﻫﻴچ
ﺘﻔﺎﻭﺗی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺣﺘﻰ بی ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﻮ ﺑﺪﻭﻥ ﺨﺴﺘگی
است . ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻫم
ﺨﺴﺘگی ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﻣﻴل ﺒﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ ﺑﻮﻯ ﺒﺰﺑﺎﻥ
ﺣﺎل گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
گذﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ
ﺩﺍﻣﺎﻥ ﻴک ﻤﺎﺩﺭ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
فرشته گونه ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻭ ﻫﺸﻴﺎﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﺭﺍﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل ابدی
انواع فوق بشری
الهی تر اﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ (ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﺮﺩﻥ)
ﻳﻌنی ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ
بستن ﻭ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
اﻭﺍﻣﺮﻋﻤلی ﻴک
کاﻣل الهی ﺒﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﺩﺍﺕ
نا سیّد ﻭﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
اﻣﻮﻯ ﻮﻋﺒﺎسی ﭙیاﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ هیج
ﻧﺴﺒتی ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺣنی
اﮔﺮ ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺑﺪ ﻧﺸﻴتی
ﺒﺎ ﺑﺪﺍﻥ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻨﺒﻮّﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﻔﺮﺯﻧﺪ ﻧﻮﺡ
پیامبر ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ) ﻭ ﺗﺎ
ﺑﻮﺻﻴﻰ ﻭ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺩﺭﻋلیّ
ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ ﺑﺎﺷﺪ
(ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺍﺯ ﺣﺰﺏ
ﻭ ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ( ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ) ﺷﻬﻮﺩﻯ
علیّ ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻮلیّ
ﺨﺪﺍ. ﻭﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻫﺮﻳک اﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﻳک اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﮑسی
ﻤﻌﺮفی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺧﺪﺍ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﻮ ﺑﺠﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ ﺳﻴﺎسی
ﻮﺣﮑﻮﻣﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺑﺤﺎل
کسی هم اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺧﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ)
ﻭﺧﻄﺎﺏﻋﺒﺎﺩﻯ
عاﺑﺪ ﺑﺨﻠﻴﻔﻪ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﺒﻪ ﺍﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺩفع
ﺸﺮک ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
الهی ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل الهی
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺰﻧﺪﻩ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﻋلیّ ﺰﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ)ﺯﻳﺮﺍ ﻋلیِّ
ﺼﺎﺣﺐ ﺣﻮﺽ ﻣﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﮑﺘﺐ ﺍﻭ ﻭﺣﻮﺯﻩ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭاعلیم ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮﻋﻘلی
اﻭ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺮﺍﺷﺪﻳﻥ ﻮ ﺍﻣﻮﻯ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﻔﺘﻴﺎﻥ
ﺴُﻨّﻰ ﻭﻳﺎ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻰ ﮐﻪ ﻫﻤگی
ﻨﻴﺰ ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
هرﮔﻮﻧﻪ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩﺍﻯ
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺯﻳﺮﺍﻋﻠﻰّ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥﺤﻮﺽ
(ﮐﻮثر) ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺪﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺩقع
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ (ﻧﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭﻧﺎ ﺑﺎﻭﺭﺍﻥ
ﺮﺍﻩ الهی ﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰّ ﺑﺎﻋﺪم
ﭙﺬﻳﺮﺵ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴم ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮﻋﻘل
الهی ﻣﺤﻤﺪ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ) ﻭ ﺍﻭ (ﺳَﻘﻰ)
ﻭ ﺁﺑﻴﺎﺭﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ( ﺍﺑﻴﺎﺭﻯ
ﻋﻘلی ﻮ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﻣﻮﻟﺎ
ﻭﭼﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ مرتضوی
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭ
ﺗﻤﺎم اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺭﻭﺯﻯ ﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ
ﻣﻘﺎم الهی ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
گذﺭ ﮐﻨﻨﺪ) ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺍﻭ ﺁﺏ
ﻧﻨﻮﺷﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﺸﻨﻪ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺴﻴﺮﺍبی
ﻮﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ( ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻫﺎﻯ ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺗﺸﻨﮕﻰ ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
ﻤﺸﮑل ﺰﻧﺪﮔی ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﻣﮑﺘﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﭙس ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﮔﺮﺩﺩ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺪﺭ ﻭ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺠﻬﻨنی ﻤﻴﺨﻮﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﻣﺮﻭﺯ ﺍﻣﻮﺭﻋﻘلی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺑﺨﺶ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﻀﻤﻴﻥ کننده ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻳک ﺒﺎﺭ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺍﻭ ﺁﺏ ﺑﻨﻮﺷﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺗﺸﻨﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
( ﮐﻪ ﺗﺸﻨگی ﺼﻔﺖ
ﻭﻧﻴﺎﺯ ﺯﻧﺪگی
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ.
ﻭﺣﻴﺎﺕ ﺑﺪﻥ
هر ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗتی ﺪﻭﻧﺪﮔی
ﻮﺗﻠﺎﺵ ﻭﻫﺮﺍس
ﺑﻪ ﺁﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮﻧﻴﺎﺯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺁﺑﻴﺎﺭﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻮﻟﺎ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻏﺎﺯﺵ
ﺑﺎ ﺍﺑﻴﺎﺭﻯ ﭽﻨﺪ
ﻗﻄﺮﻩ ﺍﺯﺩﺳﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻌﺮفی
سالک کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث
2936- ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﺸﺪﻩ(ﺝ۸ﺹ19ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ(ﺣجّة
ﺍﻟﻮﺩﺍﻉ) ﺩﺭ( ﻣﺴﺠﺪ
ﺧﻴﻒ) ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻧّﻯ
ﻔﺮﻃﮑﻢ ﻭ ﺃﻧﺘک
ﻮﺍﺭﺩﻭﻥ علی اﻟﺤﻮﺽ
ﺣﻮﺽ ﻋﺮﺿﻪ ﻣﺎ ﺑﻴﻥ
ﺒﺼﺮﻯ ﻮ ﺻﻨﻌاء
ﻓﻴﻪ ﻗَﺪَﺣﺎﻥ
ﻤﻥ ﻔضّة ﻋﺪﺩ ﺍﻟﻨﺠﻮم
ﻣﻥ
ﺴﻴﺮآﺏ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻢ ﺑﺮﻣﻥ
ﺪﺭ ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ. ﺣﻮﺿﻴﮑﻪ
ﺑﻴﻦ (ﺑﺼﺮﻯ ﻮ ﺻﻨﻌاء
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻘﺪﺣﻬﺎ ﻭ
ﻇﺮﻓﻬﺎئی اﺯ ﻧقُرّه
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺣجّة ﺍﻟﻮﺩﺍﻉ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺣج ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤﮑّﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺳم
ﺤﺞ ﺭﺳمی ﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﭼﻨﺪ ﻣﺎﻩ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻔﻮﺕ ﮐﺮﺩ. ﻭ ﻣﺴﺠﺪ
(ﺧﻴﻒ) ﺩﺭ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﻣﮑﻪ ﻭ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭﺳﻤﺒﻮل ﺪﻭﺭﻩ
ﺧﻮﻑ ﻭ ﻧﮕﺮﺍنی
ﻮ ﺗﺮس ﺳﺎﻟک اﺳﺖ
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ( ﻣﮑﻪ
ﻭ ﻣُﻎ ﺑﻮﺩﻥ) ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺠﺪ ﺍﻟﺤﺮﺍم
ﻮ ﺁﻏﺎﺯ إﺣﺮﺍم
ﻮ ﺗﺤﺮﻳم هرﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺮﺧﻮﺩ ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ ﻳﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺣﻮﺽ ﮐﻮثرﻋﻘلی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺤﺞ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻭﺩﺍع ﺒﺎ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻮﺑﺸﺮﻯ
ﻮ ﻣﺎﺩﻯ اﺳﺖ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
(ﻓَﺮﻁ) ﻓﺮﺩ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻭ ﺟﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺳﺎﻟک اﺯﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺑﺤﻮﺯﻩ و سطح ﻋﻘلی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻮﻳﮋﻩ ﺭﻭحی ﻮﻋﻘلی
اﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎل ﺘﻌﻠﻴم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻤﺎمی ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﺗﺄﺧﻴﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﻘﻄﻌﻰ ﺁﻧﻬﺎﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺒﻴﻥ اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﺸﺨّﺺ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺣﻮﺽ ﮐﻮثز ﻭ ﮐثیر
و عالی ﻋﻘلی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻘﺎﺑل اﺣﺴﺎس
ﺁثاﺭ ﺁﻥ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻭﺍﺭﺩﻭﻥ) ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﻮ ﺩﺍﺧﻠﺎﻥ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌمی ﺁﺑﻴﺎﺭﻯ
اﺯ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﮕِل ﻴﺎ ﻭﺭﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﻭﺳﻌﺖ
ﺍﻳﻥ ﺤﻮﺽ ﮐﻪ ﮔﺎهی
اﺯﺻﻨﻌاء ﺪﺭ ﻳﻤﻦ
ﺗﺎ ﺍﻳﻠﻪ ﻳﺎ ﺍﻳﻠﺎﺕ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻨﻮﺏ ﺗﺎ
ﺷﻤﺎل ﺼﺤﺮﺍﻯ
عرﺑﺴﺘﺎﻥ گف
ته ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺟﺎئی اﺯ (ﺑﺼﺮﻯ
ﻴﺎ ﺑﺼﺮﻩ) ﺗﺎ (ﺻﻨﻌاء
)ﺍﺯ ﺷﺮﻕ ﻭﻏربّ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ ﺮﺍ ﻣثال
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯ
(ﺑﺼﺮﻯ ﻴﺎ ﺑﺼﺮﻩ)
ﻫﻤﺎﻥ إﻏﺎﺯ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﺒﺼّﺮ ﺳﺎﻟﻚ
تمرکز ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻳﺎ
(ﺻﻨﻌاء ﻴﺎ ﺗﮑﻤﻴﻞ
و ﺻﻨﻌﺖ) ﺳﻠﻮکی
ﻮﺭﻭحی ﺴﺎﻟک ﺒﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺻﻨﻌﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺍﺭﺍﻯ اﺻﻮﻝ ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻭ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﻗﺒﻮل
اﻳﻥ اﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺎﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
و ﻘﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ (ﻗﺪﺣﺎﻥ
ﻳﺎ ﻗﺪﺣﻬﺎ ﻳﺎ ﻇﺮﻓﻬﺎ
ﻭ ﻟﻴﻮﺍﻥ ﻮ ﺁﺑﺨﻮﺭﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﻋﻈﻴمی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺁﺏ کوثر ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ کسی ﻴﺠﺎﻯ
ﺘﻨگی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺁﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺴﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﺩﺭ ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
هستند ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳح نوع ﺒﺸﺮﻯ
ﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻳﻥ ﺴﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﻮ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻳﺎﻥ
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺯ
۳۱۳ ﻧﻔﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ عدّﻩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻨﺸﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭﻋﻠم
ﻮ ﺁﮔﺎهی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻴلی اﺯ ﻣﺮﺩم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﻣﺤﺮﻭم ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻧقُرّه ﺑﻮﺩﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻣﻘﺎﺑل ﻄﻠﺎ
ﺑﻮﺩﻥ
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﺳﻔﻴﺪ
ﭼﻮﻥ ﻨقُرّه ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻧﻮﺭ ﻣﺎﻩ ﻭﻃﻠﺎ
ﭼﻮﻥ ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ.

حدیث 2937 – امیر
المؤمنین میفرماید
(ج؟ص؟) ﺃﻧﺎ مع ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻭﻣﻌی
عِترَﺗﻪ ﻋلی
اﻟﺤﻮﺽ ﻓﻤﻥ ﺃﺭﺍﺩﻧﺎ
ﻓﻠﻴﺄﺧﺬ ﺑﻘﻮﻟﻨﺎ
ﻭ اﻟﻌﻤل ﺒﻌﻠﻤﻨﺎ
ﻓﺎﻥ ﻠک ﻠﺃﻫل ﺒﻴﺖ
ﻧﺠﻴﺐ ﻭ ﻟﻨﺎ ﺷﻔﺎعة
ﻭ ﻟﺄﻫل ﻤُﻮﺩﺗﻨﺎ
ﺷﻔﺎعة ﻓﺘﻨﺎﻓﺴﻮﺍ
فی ﻠﻘاءﻨﺎ علی
اﻟﺤﻮﺽ ﻓﺎﻧّﺎ
ﻧﺬﻭﺩ ﻋﻨﻪ ﺃﻋﺪاءﻨﺎ
ﻭ ﻧﺴﻘی ﻤﻨﻪ ﺃﺣﺒّاءﻨﺎ
ﻭ ﺃﻭﻟﻴاءﻨﺎ ﻭﻣﻥ
ﺸربّ ﻣﻨﻪ ﺷﺮیة
ﻟم ﻴﻈﻤأ بعدﻫﺎ
ﺃﺑﺪﺍ ﺣﻮﺿﻨﺎ ﻣُﺘّﺮﻉ
ﻓﻴﻪ ﺸﻌﺒتاﻥ (ﻣﻨﺒﻌﺎﻥ)
ﻳﻨﺼﺒّﺎﻥ ﻤﻥ
اﻟﺠنة ﺃﺣﺪﻫﻤﺎ
ﻣﻥ ﺘﺴﻨﻴﻢ ﻭ ﺍﻟﺂﺧﺮ
ﻣﻦ ﻣَﻌﻴﻦ ﻋلی
ﺤﺎﻓتیه ﺍﻟﺰﻋﻔﺮﺍﻥ
ﻭﺣﺼﺎة
اللؤلوء ﻮ ﺍﻟﻴﺎﻗﻮﺕ
ﻭﻫﻮ ﺍﻟﮑﻮثر ﻣﻥ ﺪﺭﮐﻨﺎﺭ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘم
ﻮ ﺑﺎ ﻣﻥ ﻨﻴﺰ ﻋﺘﺮﺕ
ﺍﻭ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫم ﺪﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺣﻮﺽ (ﮐﻮثر)
ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻴﻢ. (ﭘس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﻣﻮﻟﺎ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﻭﻯ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺣﻮﺽ
کوثرﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
پنجم اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﺨﻮﺩ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺗﺤﻮﻳل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﻫﻤﮕﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ ﻭﺍﺣﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ (ﻋِﺘﺮﺕ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هر ﺯﻣﺎﻥ
هستند. ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
(ﺁثاﺭ) باقیه ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻧﻘﺶ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺳّل ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻫﺮﮐس ﻣﺎﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﭘس ﮐﻠﺎم ﻤﺎﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ ﻭﺑﻄﺮﺯﻋﻤل
ﻤﺎ ﻧﻴﺰﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ.
(ﻫﺮﮐس ﻣﺎﻳل اﺳﺖ
ﺑﺎﻣﻮﻟﺎ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﺘﺮﺕاو ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺣﻮﺽ ﮐﻮثرﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺩﻭﺳﺖ بداﺭﺩ.
ﻭ ﻗﻮﻝ ﻭﮐﻠﺎﻡ ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤلی ﻤﮑﺘﺐ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ ﻭ ﺩﻧﺒﺎل
کند ﻭ ﺍﺗﺨﺎﺫ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺎﻋﻤل
کند به ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺑﮕﻮئی
ﻤﺒﭙﺬﻳﺮﺩ ﻭ ﻋﻤﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ) ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮکس
(ﺃﻫل ﺒﻴﺘﻰ) ﻧﺠﻴبی
ﺪﺍﺭﺩ ﻭﻣﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺤق ﺸﻔﺎﻋﺖ ﻫﺴﺘﻴﻢ
( ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ سلوک ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی شده ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﻧﺠﻴﺐ
ﺩﺭﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﻧﻘﻴﺐ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔی
اﻟﻬﻰ ﻭﮐﺎﻣل ﻮﺃﺻﻴل
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
اﺳﺖ. ﻭﻣﺎ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺤق ﺸﻔﺎﻋﺖ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﻫم ﻨﺸینی ﻮ ﺷفع
ﻮ ﺟُﻔﺖ ﺑﻮﺩﻥ
الهی ﺒﺎ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﻈﺮ ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﻗﻄﻌی الهی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ) ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻤﻮﺩﺕ ﻣﺎ ﻧﻴﺰﺣق
ﺸﻔﺎﻋﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
( ﺃﻫل ﻤﻮﺩّﺕ ﻳﺎ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭼﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻭﭼﻪ ﺣتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺼﺎﺩﻕ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺤق ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ
اﺯ ﺷﻔﺎﻋﺖ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﭘس ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ( ﺗﻨﺎﻓس ﻭ ﺭﻗﺎﺑﺖ
ﻭﻣﺴﺎﺑﻘﻪ) ﺑﺎﻫم
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﺎ ﺩﺭﮐﻨﺎﺭﺣﻮﺽ
کوثر ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ
( ﻭ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻭﺧﻠﻮﺹ ﻧﻴّﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
آن ﻭﻳﺎ ﮐﺴﺐ ﺍﺧﻠﺎق
الهی ﺪﺭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
الهی ﭽﻮﻥ ﺤﻮﺽ ﮐﻮثر
ﺭﺳﻴﺪ ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺟﻬﻨم
ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺠﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ ﻨﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻟﻘﺎﻯ (ﻣﺎ)
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯﭙﻨﺠﺘﻥ
ﺁل عبا ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴنی
ﺸﺮﻭﻉ ﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺸﺨﺺ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﻣﻘﺎم
ﺤَﺴَﻨﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃمی ﻤﺎﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
نوع بشری ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺠﺒﺮﺋﻴل ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
ﻤﻴﺴّﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
. ﻣﻨﺎﻓﺴﻪ ﺑﻨﻔس
ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ ﺪﺭ ﺷﺪﺕ
ﻋﻤﻞ ﻭ ﺭﻗﺎﺑﺖ ﻭﻫم
ﭽﺸمی شهودی ﻤﻔﻴﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻴم که ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺣﻮﺽ
ﺩفع ﻤﻴﮑﻨﻢ. ﻭﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺳﻴﺮﺍﺏ ﻭ ﺁﺑﻴﺎﺭﻯ
(ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ)
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. (ﻧﺰﻭﺩ)
ﻣﮕس ﭘﺮﺍنی ﻮ ﺩفع
ﺸﺮ ﻭ ﻣﺰﺍﺣم اﺯ
ﻣﺤﻴﻄ اﻟﻬﻰ ﮐﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﻏﻴﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭ ﻧﺎﭘﺎک
ﻮﻏﻴﺮﺻﺎﺩق ﺮﺍ
ﻃﺮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﻟﺎﺯم ﺪﻳﺪﻧﺪ
ﻃﺮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺨﺪﺍ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺬﻫبی ﻮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺪﻋﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﺗﺸﻴّﻊ ﻭلی ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
هستند. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺰﺭگ ﻮﻋﺎﻟم ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﺣﺒّﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺒﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺤﻮﺽ
ﻳک ﺒﺎﺭ ﺑﻨﻮﺷﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻭﺗﺎ ﺍﺑﺪ
ﺗﺸﻨﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ (ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ ﺗﺸﻨﮕﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ ﻭﺣتی
ﻨﻴﺎﺯﻫﺎﻯ عقلی
ﻨﻴﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻬﺎم ﺒﺨﺶ ﻫﻤﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻳﻬﺎﻯ
آﻧﺎﻥ اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻠﻮم ﻔﻴﺰﻳک ﻮ
ﻃﺐّ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﺪﻫﺪ.ﻭلی ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺯﻧﺪگی ﻮ ﺍﺣﺴﺎس
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﻋﻠﻮم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﺯﻳﺮﺍ ﺣﻮﺽ
ﻣﺎ ﻣﺮتعی اﺳﺖ ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻳﻬﺎ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺪﻭ ﻣﻨبعت
ﻴﺎ ﺭﻭﺯﻧﻪ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺯﺑﻬﺸﺖ ﺁﻥ
ﺁﺏ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻳﮑﻰ ﺍﺯﭼﺸﻤﻪﻫﺎ
(ﺗﻨﺴﻴﻢ) ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﭼﺸﻤﻪ(ﻣَﻌﻴﻦ)
ﺍﺳﺖ (ﺁﺏ ﺟﺎﺭﻯ ﻮ
ﺁﺏ ﭼﺸﻤﻪ ﻳﺎ ﻣاء
عین) ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺁﻥ (ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﻭ
ﺣﻮﺽ) ﺩﻭ ﻃﺮﻑ گیاه
ﺯﻋﻔﺮﺍﻥ ﻤﻴﺮﻭﻳﺪ
ﻭ ﺭﻳﮕﻬﺎﻯ ﺁﻥ ﻤﺮﻭﺍﺭﻳﺪ
ﻭ ﻳﺎﻗﻮﺕ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥکوثر ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
(ﺣﻮﺽ ﻋﻘلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻣﻘﺎم ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻋﻘل کلّی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﭼﻮﻥ ﻤﺰﺭﻋﻪ ﺳﺮﺳﺒﺰ
ﻭ ﭘُﺮ ﻣﻴﻮﻩ ﻭ ﺑﻬﺮﻩ
ﻭﻣﺮتع پُر ﻏﺬﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺪﻭﻣنبع آﺑﻴﺎﺭﻯ
اﺯ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭﻋﻠﻮﻡ
ﻳﺎ (ﺩﺍﻧﺎﺋﻴﻬﺎ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎ) ﺍﺯ
ﺗﺴنیم که ﭼﺸﻤﻪﺍﻯ
ﺒﻬﺸتی چون نسیم
است ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ ﻨﺴﻴم
ﻮﻋﻄﺮ ﻭﻣﺎﻫﻴتی
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺁﺏ ﻣﻌﻴﻥ ﻮ ﻣاء
عین و چشمه ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺯﻋﻔﺮﺍﻥ ﺮﻧﮕﻴﻥ
ﻮ ﻣﻌﻄّﺮ ﻭثرﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﭽﻮﻥ ﻤﺮﻭﺍﺭﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ اﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ اﻳﻥ گوﻧﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻥ سطح
عقل ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ( ﻣتّرع ﻮ ﻣﺮﺗﻊ)
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻓﺖ ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻳﺎﻓﺖ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
سلوک الهی ﻨﻤﻮﺩ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺤﻘﺎﻳق اﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ.
(ﻳﻨﺼﺐ) ﻣﻴﺮﻳﺰﺩ
ﻭ ﻣﺼﺐّ ﻳﺎ ﺭﻭﺯﻧﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﻣﺪﺍم اﺯﺁﻥ
آﺏ ﻭ ﻋﻘل ﻮ ﺭﺣﻤﺖ
های الهی ﺠﺎﺭﻯ
اﺳﺖ. ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
الهی ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎئی اﺯ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ ﺍﺩبی
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭﻋﺼﻮﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣلی ﻮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻧﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﻳﺎ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺍﺩبی
ﺁﻥ.

حدیث 2938 - ﺍﺯ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ20 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﻳﺸﺎﻥ
ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﺘﺮﺩ
ﺷﻴﻌﺘک ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﺭﻭّاءا ﻏﻴﺮﻋﻄﺎﺵ
ﻭﻳﺮﺩ ﻋﺪﻭّک
عطاﺷﺎ ﻳﺴﺘﺴﻘﻮﻥ
ﻓﻠﺎ ﻳُﺴﻘﻮﻥ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺘﻮ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﻴﺮﺍﺏ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺗﺸﻨﻪ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.
ﻭﺩﺷﻤﻥ ﺘﻮ ﺗﺸﻨﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﻃﺎﻟﺐ ﺁﺏ می ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺪﺍﻥ
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ( ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻤﻘﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ هستند. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺴﻴﺮﺍﺏ ﻋﻘلی ﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﮐﻤک ﻔﮑﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋن اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻗﺒﻠﺎ
ﺧﻮﺩ ﺳﻴﺮﺍﺏ ﺷﺪﻩ
ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ ﻭ ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮ ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر
ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻴﺮﺍﺏ ﺑﻮﺩﻥ
عقلی ﻮﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻣﺮگ
قطعی ﺨﻮﺩ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
علیّ ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺗﻤﺎم
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﺣتی ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮک ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی هستند. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻔﺮﺻﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ربّ ﺍﻟﻨﻮع های
حقیر ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺒﺠﻬﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﺸﻨﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮﻫم
ﻤُﺮﺩﺍبی ﺒﺎ ﺁﺏ
ﮔﺮم ﻮ ﻣﺘﻌﻔّﻦ
ﻭ ﺗﻠخ ﺒﺮﺳﻨﺪ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺁﻥ ﺪﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﻤﻨﺘﻈﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺸﮑﻞ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
اﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
(ﺍﺳﺘﺴﻘاء ) ﻃﻠﺐ
ﺁﺏ ﻭ رفع ﺗﺸﻨگی
ﺮفع ﻨﺸﺪنی اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
اﺳﺘﺴﻘﺎ ﺑﺎ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﺁﺏ ﻧﻴﺰ ﺳﻴﺮ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺣتی ﺒﺎﻋث ﻣﺮﮒ
ﺁﻧﻬﺎ و
انفجار
گلبولهای سرخ
خون ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺁﺏ
ﺩﺭ ﺧﻮﻥ اﺯ ﻳک ﺤﺪّ
ﻣﻌﻴنی ﺘﺠﺎﻭﺯ
ﮐﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﺏ
ﺷﻮﺭ دریا ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﮐﻪ ﻫم ﺮفع ﺘﺸﻨگی
ﻨمی کند ﻭﺗﺸﻨﻪ
ﺗﺮ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺑﺎﻋث
ﻣﺮگ ﺸﻮﺩ . ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺭﻭﺯ ﺗﻮﻟﺪ
مجدد ﺣﻴﻮﺍنی ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ جهنم ﺟﻬﺎﻥ ﻮ
ﺩﺭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 2939 - ﺍﺯ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ20ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻮ
ﺍﻟﻠﻪ ﻟﺄﺯﻭّﺩﻥّ
ﺒﻴﺪﻯ ﻫﺎﺗﻴﻥ
اﻟﻘﺼﻴﺮﺗﻴﻦ ﻋﻥ
ﺤﻮﺽ ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﺃﻋﺪاءﻨﺎ ﻭ ﻟﻴﺮﺩﻧّﻪ
ﺃﺣﺒّاءﻧﺎ ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺪﺳﺘﻬﺎﻯ
کوﺗﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺨﺪﺍﺭﺍ ﺍﺯ ﺣﻮﺽ
ﺭﺳﻮا ﺨﺪﺍ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﺗﺎ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻤﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭﺍﺭﺩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ( ﺍﺯﻭﺩَﻥّ
یا ﺩفع ﺪﺷﻤﻥ ﻮ
ﺧﻄﺮ ﻭ ﺍﻟﻮﺩگی
ﻤﻴﮑﻨﻢ. ﺩﺳﺘﺎﻥ
کوﺗﺎﻩ ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑﺰﺭگی
ﻮﺳﻌﺖ ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻮﺗﺮﺑﻴتی
اﻳﺸﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺣﻮﺽ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﻧﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺮﺍ ﻃﺮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎ ناﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎﺯ ﺷﻮﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﻧﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻧﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﻔﺎﻃمی ﺠﺪﺍ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺗﺎ ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻗﺒلی
عمل کنند ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﺰﺩ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﻨﺪ
(ﻟﻴﺮﺩّﻥ) ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻮﻧﺪ
ﻭﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ ﺍﺑﻴﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻮﻟﺎ
ﺭﺍ ﺗﻘﺴﻴم
کنندﻩ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﺟﻬﻨم
ﻔﺮﻣﻮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮ
ﺗﻀﻮﻯ ﻴﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺁﻥ ﺍﻳﻥ ﺤﮑم ﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭﻋﺎﻟم ﻤﻠﮑﻮتی
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
سالک اﺳﺖ. ﻭﻋﺪم
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻋﺪم ﭙﺬﻳﺮﺵ
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ
تصوّف ﺳﺨﺖ ﺑﺎﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭﺣق ﻨﻴﺰ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. (ﺍﻋﺪاء
) ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭل ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی ﺸﻴﻌﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﺴﻠﻴم ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﺩﻧﺒﺎل
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺻل ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﺰﺍﺣﻤتی
اﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺩﺷﻤﻥ ﻮﻟﺎﻳﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻫند ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻗﺒﻠﺎ ﻓﻘﻄ
ﺒﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺁﺳﻴﺐ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺩﻓﻊ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺍﻟﻮﺩگی
ﺮﻭح ﻮ ﻓﺮ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻤﮑﺘﺐ
عقلی ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﺸﮑل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻳﺎ ﺑﻌﻠﻰّ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﺍﻳﻤﺎنی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﺟﺪﻳّتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﺷﻮﻧﺪ.
ﻧﺎ ﭘﺎﮐﺎﻥ ﻮﺭﻭﺩﺷﺎﻥ
ﺒﺤﻮﺯﻩ ﻋﻘلی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮﺣﻮﺽ ﮐﻮثر ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭ ﺑﺎﻋث ﺁﻟﻮﺩگی
ﻤﺤﻴﻄ الهی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺟﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ
ﻧﻔﺎﻕ ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

حدیث
2940 - ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ(ﺝ۸ﺹ21ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ ﺒﺮ ﺩﺭﮐﺎخ
اﻣﺎﺭﺕ ﺩﺭ ﮐﻮﻓﻪ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺑﻮﻯ ﻨﺰﺩﻳک
ﺸﺪ ﻭ ﺩﺭﺻﺪﺩ ﺩﺧﻮل
ﺒﮑﺎخ گرﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﺩﺍﻣﻥ ﻤﻮﻟﺎ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﺍ
ﺣﺪﻳثی ﻮ ﺭﻭﺍﻳنی
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﮕﻮ
ﮐﻪ ﺟﺎمع ﻮ ﻣﻔﻴﺪ
ﻣﻥ ﺒﺎﺷﺪ (ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ(ﺣﺪﻳٍث) ﺭﻭﺿﻪ ﺧﻮﺍنی
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﻳک
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺟﺎمع ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﻧﺎفع ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﮑﻨﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ ﺑﻮﻯ گفت
ﺍﻳﻥ همه ﺣﺪﻳث ﺷﻨﻴﺪﻩ
کافی ﻨﻴﺴﺖ؟ (ﭼﺮﺍ
ﮐسی عاقل ﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺸﻨﻮﺩ. ﮐﻪ ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺷﺎﺭتی
کافی اﺳﺖ) ﺑﺎﺯ ﺷﺨﺺ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺑﺤﺪﻳث
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺑﺸﺮﻃی
که ﺟﺎﻣﻊ ( ﺧﻠﺎﺻﻪ)
ﻭ ﻧﺎﻓﻊ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
الهی ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﺑﺎﺷﺪ.
(ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﻋﻤﻞ
سلوک الهی ﺍﻳﻥ
ﻨفع هست) ﻣﻮﻟﺎ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﺤﺪّثنی
ﺨﻠﻴلی ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﺃﻧّﻯ ﺃﺭﺩ ﺃﻧﺎ
ﻭ ﺷﻴﻌتی اﻟﺤﻮﺽ
ﺭﻭّاءا ﻣﺮﻭﻳّﻴﻦ
ﻣﺒﻴضّة ﻭ ﺟﻮﻫﻬﻢ
ﻭ ﻳﺮﺩ ﻋﺪﻭّﻧﺎ
ﻇﻤاءا ﻣﻈﻤﺌﻴﻦ
ﻣﺴﻮﺩّة ﻭﺟﻮﻫﻬﻢ
ﺧﺬﻫﺎ ﺍﻟﻴک ﻘﺼﻴﺮة
ﻣﻥ ﻄﻮﻳلة ﺃﻧﺖ
مع ﻤﻥ ﺃﺣﺒﺒﺖ ﻭﻟﻜم
ﺍﮐﺘﺴﺒﺖ ﺃﺭﺳﻠنی
ﻴﺎ ﺃﺧﺎ ﻫﻤﺪﺍﻥ
ثمّ ﺩﺧل اﻟﻘﺼﺮ
ﺩﻭﺳﺖ
عزّﻳﺰ ﻣﻦ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻦ (ﻋﻠﻰّ) ﻭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﻦ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت ﻭﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖﻋلیّ ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ هاﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭﻟﺎﺩﻋﻠﻰّ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ) ﻭﻗتی ﻮﺍﺭﺩ
ﺣﻮﺽ (ﮐﻮثر) ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ
ﺳﻴﺮﺍﺏ ﻭ ﺳﻔﻴﺪ
ﭼﻬﺮﻩ ﻫﺴﺘﻴﻢ (ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻟﻮﺩگی
ﺮﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺳﺮﻓﺮﺍﺯ
ﻭ ﻧﻮﺭﺍنی ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﻭﺍﺭﺩ ﺑﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ علیّ ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷند ﺷﻴﻌﻪ
ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺤتی ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺸﻌﺎع ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭلی هنوﺯ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺷﻴﻌﻪ ﻋلیِ ﺒﻮﺩﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﻫﻨﻮﺯ
ﺷﻴﻌﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻴﻌﻪ ﻫﺮﻣﻘﺎﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ ﻫﻤﺎﻥ
شعاع و ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ) ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻤﺎ ﺗﺸﻨﻪ ﻭ ﺑﻰ ﺳﻴﺮﺍﺑﻰ
ﻭﺑﺎ ﭼﻬﺮﻩ ﺳﻴﺎﻩ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
(ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺪﺭ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺤﻮﺽ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺗﻮﻟ ﺪﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺯﻧﺪگی
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻣﺪﺍم
ﺪﺭ ﺩﻭﻧﺪﮔی ﻮ ﻓﺮﺍﺭ
ﺧﻄﺮ ﻭ ﺩﺭﻳﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺩﻧﺒﺎل ﺁﺏ ﮔﺸﺘﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺭفع ﺘﺸﻨگی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﻴﺮﺍبی
ﻨﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ) ﭘس
ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻥ ﺤﺮﻑ
ﻭ ﻣﻄﻠﺐ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻳک ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺪﺭﺍﺯﺗﺮﻯ ﺒﮕﻴﺮ.
(ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﮑﻦ ﻭﺩﻧﺒﺎل ﺒﻘﻴﻪ
ﻣﻄﻠﺐ ﺩﺭ سلوک
الهی ﺒﺮﻭ) ﻭ ﺑﺪﺍﻥ
که ﺗﻮﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﮐسی
هستی که ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻯ ( ﺣتی ﻘﺒﻮل
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻤﻔﻴﺪ ﻧﻴﺴﺖ ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﻣﺤﺒﺖ
ﻋﻤﻴق ﻨﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩ ﺑاشی
ﺒﺮﺍﻳﺖ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
(ﺣتی ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻋﻠﻰّ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻠﺎﺵ
ﺷﺪﻳﺪ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺩفع ﺸﺮک ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﮐﺴﺐ
ثوﺍﺏ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﻴﺎﺑﺪ)
ﭘس ﺃﻯ ﺒﺮﺍﺩﺭﻫﻤﺪﺍﻧﻰ
( ﺍﺯﻗﺒﻴﻠﻪ ﻫﻤﺪﺍﻥ
ﻴﻤﻦ) ﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻦ
وﻣﻮﻟﺎ ﻭﺍﺭﺩ ﮐﺎح
ﺸﺪ.

حیث 2941
- ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ21ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺳﺎﺋلی ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺣﻮﺽ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﺃﻣّﺎ
ﺍﺫﺍ ﺳﺄﻟﺘﻤﻮنی
عتنه ﻓﺴﺎﺧﺒﺮﮐﻢ
ﺍﻥ اﻟﺤﻮﺽ ﺃﮐﺮﻣنی
اﻟﻠﻪ ﺑﻪ ﻭ ﻓﻀﻠّﻨﻰ
ﻋلی ﻤﻥ کاﻥ ﻘﺒلی
ﻤﻥ اﻟﺄﻧﺒﻴاء ﻭﻫﻮ
ﻣﺎ ﺑﻴﻥ ﺃﻳلة ﻭ
ﺻﻨﻌاء ﻓﻴﻪ ﻣﻥ
اﻟﺂﻧیة ﻋﺪﺩ ﻧﺠﻮم
اﻟﺴﻤاء ﻳﺴﻴل ﻔﻴﻪ
ﺧﻠﻴﺠﺎﻥ ﻤﻥ اﻟﻤاء
ﻣﺎؤﻩ ﺃﺷﺪّ ﺑﻴﺎﺿﺎ
ﻣﻥ اﻟﻠّﺒﻦ ﻭ ﺃﺣﻠﻰ
ﻣﻥ اﻟﻌﺴﻞ ﺣﺼﺎﻩ
ﺍﻟﺰﻣﺮّﺩ ﻭ ﺍﻟﻴﺎﻗﻮﺕ
ﺑﻄﺤاؤﻩ ﻣﺴک ﺃﺫﻓﺮ
ﺷﺮﻃ ﻤﺸﺮﻭﻃ ﻤﻥ
ﺮﺑّﻰ ﻟﺎﻳﺮﺩﻩ
ﺃﺣﺪ ﻣﻥ اﻣّﺘﻰ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﺘﻘیّة
ﻗﻠﻮﺑﻬﻢ ﺍﻟﺼﺤﻴحة
ﻧﻴّﺎﺗﻬﻢ ﺍﻟﻤﺴﻠّﻤﻮﻥ
ﻟﻮصی ﻤﻥ ﺒﻌﺪﻯ
ﺍﻟﺬﻳﻥ ﻴُﻌﻄﻮﻥ
ﻤﺎﻋﻠﻴﻬم فی ﻴﺴﺮ
ﻭﻟﺎ ﻳﺄﺧﺬﻭﻥ ﻤﺎ
ﻋﻠﻴﻬم فی عسر ﻳﺬﻭﺩ
ﻋﻨﻪ ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻣﻥ ﻠﻴس ﻣﻥ ﺸﻴﻌﺘﻪ
ﮐﻤﺎ ﻳﺬﻭﺩ ﺍﻟﺮﺟل
اﻟﺒﻌﻴﺮ ﺍﻟﺄﺟربّ
ﻣﻥ إﺑﻠﻪ ﻣﻥ ﺸربّ
ﻣﻨﻪ لم ﻴﻈﻤﺄ ﺃﺑﺪﺍ
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺍ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﭙﺮسیﺧﻮﺍﻫم
گفت پرﺳﻴﺪﻧﺪ ﺍﺯ
ﻭﺻﻒ ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر
ﻭ ﻳﺎ ﺗﻤﺎم اﻣﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺍﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻮ ﺩﻳﺪﻥ
اﻳﻥ ﺤﻮﺽ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺟﻮﻳﺎ
ﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﭘﺮﺳﺶ
ﺍﺯ سلوک الهی ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺑﻌﻘل ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮ
الهی اﻭ ﮐﻪ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻔﮑﺮ ﻭ ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻨﻴﺪنی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪﺩﻳﺪنی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻨﻴﺪﻥ
کی ﺒﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﺪﻥ. ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻨﻴﺪﻥ
اﻳﻥ اﻣﻮﺭ ﺟﺰ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﻋﻘﺎﺏ
ﺧﺪﺍﺭﺍ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻄلع اﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ
ﺍﺯ ﮐﺴﺐ ﺁﻥ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺩﻟﻴل ﺬﺍﺕ ﺁﺷﻔﺘﻪ
ﻭ ﻧﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭﺍﻟﻮﺩگی
ﺸﺪﻳﺪ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺩﺭﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ طبیعی
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻳﺎ ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ
ها ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺩفع ﺸﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺒﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ ﻭﭼﻮﻥ ﺒﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭک
اﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮک
الهی ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ) ﺣﻮﺽ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﻣﻥ
کرﺍﻣﺖ ﻧﻤﻮﺩ ﻭ(ﺑﺨﺸﻴﺪ
ﻭ ﺩﺍﺩ) ﻭ ﻣﺮﺍ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺩﺍﺩ
ﺑﻮﺳﻌﺖ ﺍﻳﻠﻪ ﺗﺎ
ﺻﻨﻌاء ﺍﺳﺖ (ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺧﺎﺹ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺤﻤﺪ و
کاملان محمدی ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒلی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺸﺸم
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮمی
ﺤﻨﻴﻒ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻧﻴﺰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺁﺭﺯﻭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺣّﺪ ﻣﺸﺨّﺺ ﺭﺳﻴﺪﻥ
عقلی ﻮ ﮐﻤﺎل ﻮ ﭘﺎکی
ﺮﻭﺍﻥ ﻴک ﺴﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﺍﻳﻠﻪ) ﻳﺎ
ﺍﻳﻠﺎﺕ ﺷﻤﺎل ﺼﺤﺮﺍﻯ
عرﺑﺴﺘﺎﻥ تمثیلی
برای ﺍﻏﺎﺯ
سلوک الهی ﻴﻚ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭ (ﺻﻨﻌاء ) ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ
ﻳﻤﻦ ﻧﻘﻄﻪ ﺁﺑﺎﺩﺁﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺭ ﺻﺤﺮﺍ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟهی ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺻﻨﻌﺖ ﻭﮐﺎﺭﺳﺎﺯﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ(ﺑﺼﺮﻩ ﺗﺎ ﺻﻨﻌاء
) ﻧﻴﺰ ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
اﺯ ﺍﺗّﺨﺎﺫ ﺗﺒﺼّﺮ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺍﻏﺎﺯﻳﻥ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
الهی اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺼﻨﻌاء
ﻮ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺻﻨﻌﺖ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺯﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺮﺳﺪ ) ﻭ ﺑﺮ ﺍﻳﻥ
ﺤﻮﺽ ﻇﺮﻭﻑ ﺁﺑﺨﻮﺭﻯﻬﺴت
ﮐﻪ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ سقّای
الهی ) ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺤﻮﺽ ﺧﻠﻴﺠﻬﺎﻯ
ﺁﺏ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
(ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺮﻭﺩﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺁﺏ ﻭﻋﻘﻞ ﺑﻠﮑﻪ
(ﻭﺟﺪﺍﻥ ﻮﺧِﻠﺠﺎﻥ)
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺁﺏ ﺣﻮﺽ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﮔﺮﺩﺩ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﺏ ﺍﻭ ﺳﻔﻴﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺷﻴﺮ ﺍﺳﺖ (ﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻴﮑﻪ
ﭘﺎکی آﺏ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﻧک ﺴﻔﻴﺪ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ ﺷﻴﺮ ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ غذﺍﻯ ﻤﺎیع
ﻄﻔل اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﺳﺎﻟکی
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻃﻔﻞ
ﻭﺣتی ﺠﻨﻴﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻴﺮﻋﻘلی
ﻮﻋﻠمی ﺒﺨﻮﺭﺩ
ﺗﺎ ﺍﮔﺮ ﺩﺭک اﻣﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻤﻮﺩ ﺍﺯ
ﺷﻴﺮ ﺑﺮﻳﺪﻩ و ﻓﻄﻢ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﮐﺎﻣل
گرﺩﺩ) ﻭ ﺍﺯﻋﺴل
ﺸﻴﺮﻳﻥ ﺘﺮ ﺍﺳﺖ
(ﮐﻪ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺣﻘﺎﻳق
عرﻓﺎﻧﻰ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻳﻥ ﺸﻴﺮﻳنی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﻧﺒال
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ)
ﻭ ﺭﻳﮕﻬﺎﻯ (ﮐﻒ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﮐﻮثر) ﺍﺯ ﺩُﺭّ
ﻭ ﻳﺎﻗﻮﺕ ﺍﺳﺖ. (ﺍثاﺭ
ﺑﺎﻗﻴﻪ ﺍﻳﻥ
عقلی اﻟﻬﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻗﻴﻤتی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭼﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﻮﻳﺎ ﻗﻴﻤتی
ﻤﻌﻨﻮﻯ و مینوی
ﺍﻟﻬﻰ) ﻭ(ﺑﻄﺤاء
)ﺯﻣﻴﻥ ﺁﻥ اﺯ ﻣﺸک
اﺫﻓﺮ یا اصفر
زرد ﺍﺳﺖ (ﺭﺳﻮﺑﺎﺕ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﺩر ﻨﻮﺷﻨﺪﮔﺎن
ﺁﻥﻤﻌﻄﺮﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ) ﻭﺍﻳﻦ ﺷﺮﻃ
اﻭﻟﻴﻪ ﻭﺍﺻلی
اﺯ ربّ ﻣﻥ اﺳﺖ ﮐﻪﻫﺮﮐس
ﺍﺯ ﺍﻣّﺖ ﻣﻦ (
تنها ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ)ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺪﺍﻥ
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻣﮕﺮﮐﻪ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺎک
گرﺩﺩ (ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻥ عقاید
ﭘﺎک اﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ) ﮐﻪ ﻧﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
(ﻗﺼﺪ سلوک الهی
ﻮﺍقعی ﺪﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ
ﮐﺴﺐ ﺍﻣﻮﺭﻯ ﻓﻮﺭﻯ
ﻮ ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ ﺭﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﻮﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳتی
اﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﻮصی ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻥ
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎﺷﻨﺪ
(ﺷﺨﺺ ﻣﻮﺭﺩ ﻭﺻﻴّﺖ
ﻣﻥ ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭﻋلیّ
وﻫﺮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﻋﻤلی
ﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﭙﺎکی ﺮﻭﺍﻥ
ﻭﺷﺮﻃ ﻠﺎﺯم ﺮﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻥ ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺤﺎل ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﭘﺎکی
ﺪﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﻣﻐﺰ ﻭ
ﺭﻭح و روان ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﺮﺍ ﭼﻮﻥ ﺟﺮﺍﺣی
عمیق ﻮ ﺩﺭﺩﻧﺎک
شهود ﻤﻮﻟﺎ ﺑﺎ ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﻐﺰم ﻨﻤﻮﺩ)
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﺣتی ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻣﺎم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﺣتی
ﻤﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ ﻭ ﺗﺼﺪﻳق
ﻤﻴﮑﻨﺪ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺪﺭﻳﺎﻓﺖﻫﺎ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﺳﺨﺖ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﻧﺪ. (ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ ﺩﻟﻴل
ﻨمی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻭﺑﺤث
ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍضی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﭼﺎﻧﻪ ﻧﻤﻴﺰﻧﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﻋﺎﺷق
گفته ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻳﺎ
ﺳﺨﺖﺗﺮ ﻭﺣتی ﻨﺎ
ﻣﻔﻬﻮم ﻤﻨﻄقی ﺒﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﻭ ﺁﺭﺯﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﺳتی ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭک
ﻛﻨﻨﺪ) ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﻭﺻﻰّ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﻦ) ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻃﺮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ( ﻭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻭ ﺭﻭﺯ
ﻣﺤﺸﺮ ﺗﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻳک ﺘﻮﻟﺪ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺯﻭﺩ ﻗﻴﺎم
کنند ﻭ ﺳﺮﭘﺎ ﺷﻮﺩ
ﺗﺎ ﺩﺭﻳﺪﻩ ﻧﺸﻮﻧﺪ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺷﺘﺮ ﺯﺧمی واگیر
ﺮﺍ ﺍﺯﺩﻳﮕﺮ ﺷﺘﺮﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
(ﺣﻮﺽ) ﺑﻨﻮﺷﻨﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﺸﻨﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
( ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ علیّ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺗﺎ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﺣﻮﺽ ﮐﻮثر ﺍﻭ
ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺳﻴﺮﺍﺑﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ و
کارماهای دیگر
گردﻧﺪ.

حدیث
2942 - ﺍﺯﺍﺑﻥ عباس
عموزاده پیامبر
ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ۲۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﻘﺎل
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﺃﻧﺎ
ﺳﻴّﺪ ﺍﻟﺄﻧﺒﻴاء
ﻮ ﺍﻟﻤﺮﺳﻠﻴﻦ ﻭ
ﺃﻓﻀل ﻤﻥ اﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﺍﻟﻤﻘﺮّﺑﻴﻦ ﻭ
ﺃﻭﺻﻴﺎئی ﺴﺎﺩة
ﺃﻭﺻﻴاء اﻟﻨﺒﻴّﻴﻥ
ﻮ ﺍﻟﻤﺮﺳﻠﻴﻦ ﻭ
ﺫﺭﻳتی ﺃﻓﻀﻞ ﺫﺭّﻳﺎﺕ
ﺍﻟﻨﺒﻴّﻴﻥ ﻮ ﺍﻟﻤﺮﺳﻠﻴﻦ
ﻭ ﺃﺻﺤﺎبی اﻟﺬﻳﻥ
ﺴﻠﮑﻮﺍ ﻣﻨﻬﺎﺟﻰ
ﺃﻓﻀل ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﻨﺒﻴّﻴﻥ
ﻮ ﺍﻟﻤﺮﺳﻠﻴﻦ ﻭ
ﺍﺑﻨتی ﻔﺎﻃمة ﺳﻴّﺪة
ﻧﺴاء اﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ
ﻭ ﺍﻟﻄﺎﻫﺮﺍﺕ ﻣﻦ
ﺃﺯﻭﺍﺟﻰ ﺍﻣّﻬﺎﺕ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ ﻭ ﺍﻣتی
ﺨﻴﺮ ﺍمّة ﺍﺧﺮﺟﺖ
ﻟﻠﻨﺎس ﻭ ﺃﻧﺎ ﺃﮐثر
ﺍﻟﻨﺒﻴّﻴﻥ ﺘﺒﻌﺎ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻭلی
ﺤﻮﺽ ﻋﺮﺿﻪ ﻣﺎ ﺑﻴﻥ
ﺒﺼﺮﻯ ﻮ ﺻﻨﻌاء
ﻓﻴﻪ ﻣﻦ ﺍﻟآﺑﺎﺭ
بعدﺩ ﻧﺠﻮم اﻟﺴﻤاء
ﻭ ﺧﻠﻴﻔتی علی
اﻟﺤﻮﺽ ﻳﻮﻣﺌﺬ
ﺧﻠﻴﻔتی فی اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻓﻘﻴل ﻮ ﻣﻥ ﺬﻟک
ﻴﺎ ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﻗﺎل اﻣﺎم اﻟﻤﺴﻠﻤﻴﻦ
ﻭ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﻭﻣﻮﻟﺎ ﻫﻢ ﺑﻌﺪﻯ
ﻋﻠﻰّ ﺑﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﻳﺴقی ﻤﻨﻪ ﺃﻭﻟﻴائه
ﻭ ﻳﺬﻭﺩ ﻋﻨﻪ ﺃﻋﺪائه
ﻤﺎ ﻳﺬﻭﺩ ﺃﺣﺪﮐم
اﻟﻐﺮﻳبرة ﻣﻥ
اﻟﺎﺑل عن اﻟﻤاء
ثمّ ﻗﺎﻝ ﻣﻥ ﺃﺣﺐ
ﻋﻠﻴّﺎ ﻭﺍﻃﺎﻋﻪ
ﻓﻰ ﺩﺍﺭ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺭﺩ ﻋﻠﻰ ﺣﻮضی
غدﺍ ﻭ ﮐﺎﻥ معی
فی ﺪﺭﺟتی فی اﻟﺠﻨّﻪ
ﻭ ﻣﻥ ﺃﺑﻐﺾ ﻋﻠﻴّﺎ
فی ﺪﺍﺭ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭﻋﺼﺎﻩ ﻟم ﺃﺭﻩ
ﻭﻟم ﻴﺮنی ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻭ ﺍﺧﺘﻠج
ﺪﻭﻧﻰ ﻭ ﺃﺧﺬ ﺑﻪ
ﺫﺍﺕ ﺍﻟﺸﻤﺎل
الی اﻟﻨﺎﺭ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻥ ﺴﻴّﺪ ﻭ ﺳﺮﻭﺭ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﻣﺮﺳﻠﻴﻥ
ﻬﺴﺘﻢ (ﻫﺮﮐس ﻗﺒﻠﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﺭﺳﺎل
بخلق ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩم وسیله
سلوک ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
و ﺷﺎﻣل پنج ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰم
کاﺷﻔﺎﻥ
قُرّه ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻳﻥ اﻧﺒﻴﺎﻯ
اولی اﻟﻌﺰﻡ ﮐﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
هر ﺯﻣﺎﻥ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﺒﺂﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
عصر ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺳﻠﺎﻡ
ﮐﺎﺷﻒ قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺸﺸم ﻘﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻳﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻤﻮﺭﺩ ﭘﻴﺶ ﮔﻮئی
عیسی ﻤﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎم ﻮ ﺳﺮﻭﺭﻯ
ﻮﺑﺮﺗﺮﻯو
شرافت ﺑﺮﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﺪﺭ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋم ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﻭل
اﻟﺰﻣﺎﻥ ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ فرشته
گونه ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ
قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
هفتم ﻨﻮﺭ ربّ ﺭﺣﻤﺎن
ﻭﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻣﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺎ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳﺖ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ اﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
الهی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
هستند ﻭلی کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺮﻭﺭﻯ
و سیّد بودن ﻤﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻢ ﺩﺭﺟﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎم اﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ ﻭ ﺣتی اﺯ
ﻣﺴﻴح ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
(ﻣﺮﺳﻠﻴﻦ) ﺍﺭﺳﺎل
ﺸﺪﮔﺎﻥ هستند ﻭ(ﺍﻧﺒﻴﺎ)
ﺟﻤﻊ ﻧﺒﻰّ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻘﺪﺭﺕ (ﺗﻨﺒّوء)
ﻭﭘﻴﺶ ﮔﻮئی اﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻭﻣﻥ ﻨﻴﺰ
ﺃﻓﻀل اﺯ ﻣﻠﺎﺋک
ﻤﻘربّ ﻫﺴﺘﻢ ( ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺘﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﭼﻮﻥ ﺒﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪ (ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﻣل
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎم ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻨﻴﺰ ﺑﺎلاترﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ عرﻭﺝ ﻭ
ﺍﺳﺮاء ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺑﺎﻟﻬﺎﻳﺶ
ﻳﺎ ﻋﻘﻠش ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
الهی اﻭ از نا
توانی ﺑﺴﻮﺯﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ربّ ﺍﻟﻨﻮ ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﻟﻬﻰ ﻭﺍﺻل
ﺒﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ (ﻣﺤﻤﺪﮔﻮﻧﻪ)
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ با تولد
دوم الهی خود ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﻳﻥ کرﺍﻣﺖ ﻭ ﺍﻓﻀﻠﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻀﺎﺋل
اﺧﻠﺎقی ﻮ ﺻﻔﺎتی
ﺪﺭ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻣﻘﺎم الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻠﺎﺋک
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻥ
هستند. ﻭ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎﻋث ﺑﺮﺗﺮﻯاﻭ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻥ علی ﺮﻏم
کماﻟﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
در تولد بشری
بهتری متولد
جهان شوند که
کرامات لازم
برای سلوک طریقت
و عقل ﻣﺤﻤﺪی
را داشته
باشند ﻭﺧﻴﻠﻴﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻥ کرﺩﻧﺪ
ﻭﻣﺤﻤﺪ را در
مقام مصطفوی ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻔﺎﺭسی
ﻴﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ
. (ﻣﻘربّ) ﻭﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻠﺎﺋک ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ ﺑﺮﺣﻤﺎﻥ
هستند. ﻭ ﺑﺎﺯ ﻣﻠﺎﺋﻚ
(ﮐﺮّﻭﺑﻴﺎﻥ) ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﻴﻬﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻘﺮّﺑﺎﻥ
هستند. ﮐﻪ ﻣﻘﺮﺑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
.ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﺯ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑربّ ﺭﺣﻤﺎن
بوده ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻤگی
ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣل ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ) ﻭ ﺍﻭﺻﻴای
ﻤﻦ ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺳﺮﻭﺭﺍﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻭﺻﻴﺎﻯ
اﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒلی
هستند. ﻣﻮﻟﺎ ﻋلی
ﻮصی ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻧﻰ ﻭﺻﻰّ
ﺍﻣﺎن ﺰﻣﺎﻥ ﻘﺒﻠﻰ
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﻭﺻﻴّﺖ
ﻭ ﺳﻔﺎﺭﺵ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻮﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ عاﻣل ﺼﺎﺩﻕ
ﻳک کاﻣل ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﻣﻌﺮفی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﭘﻴﺮﻯ ﺒﺪﻭﻥ
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
ﺨﻴلی اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ
ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭالهی
ﻤﻴﺎﻓﺘﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﮐﺎﻣل
الهی عصور ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺷﺮﻑ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم اﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ ﻭ ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺁﻧﺎﻥ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻭﺻﻴﺎﻯ آﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ اﻧﺘﺨﺎﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﻭ ﻭصی ﺸﺪﻥ ﺘﺎﺯﻩ
ﺍﻣﺮﻯ ﺪﺭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺭﺃﻯ ﺪﺳﺘﻪ
ﺟﻤﻌی اﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻮ ﻣﻠّﺎﻫﺎ
وکاهنان ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻳﺎﺳﺖ ﮐﻠﻴﺴﺎئی
ﻮ ﻣﺬﻫبی ﺨﻮﺩ
تلاش ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ )
ﻭﻧﻴﺰ(ﺫﺭﻳّﻪ) ﻳﺎ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻣﻦ ﺃﻓﻀل
اﺯ ﺃﻭﻟﺎﺩ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﻣﺮﺳﻠﻴﻥ
هستند (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺬﺭﻳﻪ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﺟﻨﻴﻥ ﺮَﺣّم
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
هستند. ﻭﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻣﺎم هر ﺯﻣﺎﻥ
هستند ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻘﺎم
اﺷﺮﻑ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻗﺒلی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻄﺮﻳﻘتی
ﺒﻬﺘﺮ وعقلانی
ﺳﻠﻮک ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﻧﺪ) ﻭ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﻣﻦ
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﻣﺮﺍ ﭘﻴﻤﻮﺩﻧﺪ
ﺍﻓﻀل اﺯ ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﻣﺮﺳلین
هستند (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عاﻣل که ﺩﺭ ﻣﺼﺎﺣﺒﺖ
ﻭ ﺩﻭﺳتی ﻮ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
هستند ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻣﻨﻬﺎﺝ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻬج ﻮ
ﺭﻭﺵ ﻭ ﺭﺍﻩ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺵ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
(ﺩﻳﻥ ﺤﻨﻴﻒ) ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ و
وسیله ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺩفع ﺸﺮک ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺗﺎ ﺣﺼﻮل
هفت ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯ)
ﻭﺩﺧﺘﺮ ﻣﻥ ﻔﺎﻃﻤﻪ
ﺳﺮﻭﺭ ﺯﻧﺎﻥ
عالمیان اﺳﺖ (ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﮐﺎﻣلی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﺰﻧﺎﻥ ﺳﺮﻭﺭﻯ
ﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺰﻥ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟک (ﻔﻄﻢ)و
کامل الهی شده
ﺩﺧﺘﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺯﻧﺎﻥ ﻄﺎﻫﺮﻩ
ﺍﺯ ﺯﻧﺎﻥ ﻤﻦ ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﻤؤﻤﻨﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺯﻧﺎﻥ
غیر ﻃﺎﻫﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺯﻧﺎﻥ او ﻭﻫﻤﺒﺴﺘﺮﺍﻥ
او ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﻧﺎ ﻃﺎﻫﺮ
ﻫم ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﭼﻮﻥ ﺰﻧﺎﻥ
ﻤطی ع ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ ﺑﮑﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﺩﺧﺘﺮ
ﻳﺎ ﭘﺴﺮ الهی ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
گوﻧﻪ ﺩﺧﺘﺮ ﻭﻳﺎ
ﭘﺴﺮ ﺩﺭﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
آﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺰﻥ ﻤطی ع ﻤﺮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻋﺎﺩﺕ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺯﻥ ﻤﻴﺒﺎﻳﺴﺖ ﻣﻄبع
ﻤﺮﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ زن فارسی
همان ذِن یا
سالم بود ائی
است ) ﻭ (ﺍُﻣّﺖ) ﻣﻥ
ﺒﻬﺘﺮﻳﻦ ﺍﻣتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩم
ﺨﺎﺭج ﺸﺪﻩ ( ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺨﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ هستند. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺩم اﺯ
ﺁﻥ ﺨﻴﺮﺍﺕ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻭ ﻣﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮﻳﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
اﻧﺒﻴﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺍﺭﻡ (ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ هیج
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﺒﻌﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﺯﻣﺎنی ﻮ ﺳﻴﺎسی
ﻮﺣﺰﺏ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺒﻌﻴﺖ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺑﻘﻴﻪ ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺩﺍشی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﻨﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻥ عقل ﻮ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺴﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺘﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ) ﻭ ﻣﺮﺍ ﺣﻮشی
اﺳﺖ (ﮐﻮثر)ﮐﻪ ﻋﺮﺽ
ﺁﻥ ﺍﺯ ﺑﺼﺮﻯ ﺘﺎ
ﺻﻨﻌاء اﺳﺖ ( ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک اﺯ
ﺍﻏﺎﺯ ﺑﺘﺒﺼّﺮ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻮ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﮑﻤﺎل ﺼﻨﻌﺖ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺯﻯ ﺨﻮﻳﺶ) ﻭ ﺩﺭ
ﺁﻥ اﺯ ﺍﺑﺮﻳﻘﻬﺎ
(ﻳﺎ ﺁﺏ ﺭﻳﺰﻫﺎ) ﻭﻇﺮﻓﻬﺎئی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﺁﺳﻤﺎﻥ
هستند ( ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
اﺯ ﻋﻘل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮ ﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﮔﺮﺩﻳﺪ)
ﻭﺧﻠﻴﻔﻪ ﻣﻥ ﺒﺮ
ﺍﻳﻥ ﺤﻮﺽ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺮﻭﺯ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻥ ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ
(ﻋلیّ ﺪﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺠﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ به ﻣﻮﻟﺎ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﺗﺎ ﺍﻣﻮﺯﺵ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺗﺶ ﻧﻘﺶ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺴﺌﻮل
اﻳﻥ ﺤﻮﺯﻩ ﻋﻠمی
ﻮﻋﻘلی ﻮ ﺍﻣﻮﺯﺷی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭙﻨﺠم اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺤﻮﺯﻩ
ﻋﻘلی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺑﻌﺪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺨﻠﻴﻔﻪ ﮐﻴﺴﺖ؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺍﻣﺎم ﻮ ﺭﻫﺒﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻭ ﺃﻣﻴﺮ ﻣؤﻤﻨﺎﻥ
(ﺭﻫﺒﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺭﺋﻴس
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﻤؤﻤﻥ
ﺸﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ)
ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻦ ﻋلیّ
ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎی ﺍﻭ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻤﻴﻨﻮﺷﻨﺪ
( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻋﺎﺷق اﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﺁﺏ ﺍﻳﻥ ﺤﻮﺽ
ﮐﻮثزﺑﻨﻮﺷﻨﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻋلی ﺪﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
اﻭ) ﻭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺤﻮﺽ (ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺣﻮﺯﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ)
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺪفع ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﻳگ ﺸﺘﺮ ﻏﺮﻳﺒﻪ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﺏ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﺒﺎ ﺷﺘﺮﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ. ﻭ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪﻋلیّ ﺮﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺷﺖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﺮ ﺣﻮﺽ ﻣﻥ
ﺪﺭ ﻓﺮﺩﺍﻯ ﺁﺧﺮﺕ
ﮔﺮﺩﺩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺣﻮﺽ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺣﻮﺽﻋﻘلی
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ اﺳﺖ. ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻋلیّ و ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍﻩ ﺟﺴﺘﻥ ﻨﺘﺎﻳﺞ
ﺳﻠﻮکی ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. (ﺩﺍﺭ
ﺩﻧﻴﺎ) ﺍﻣﺮﻭﺯ
نوع ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻥ ﺒﻮﺩ ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﻣﻥ ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ (ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎنی ﺸﺎﻫﺪ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻋلیّ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺗﺎﺭﻳخی ﻮﺣقّ ﺘﻘﺪم
ﺰﻣﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
) ﻭﻫﺮﮐس ﺍﺯﻋلیّ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻧﻔﺮﺕ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺳﺮکَی
کرﺩ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ ﻭ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ ( ﻧﻔﺮﺕ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺣتی ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻭل ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﮐﻪ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻧﻪ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﻣﻮﻓﻖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺭؤﻴﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ)
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ ﻣﻥ
ﻔﺎﺻﻠﻪ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﭼﭗ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺂﺗﺶ ﺟﻬﻨم
ﻤﻴﺮﺳﺪ ( ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﻴﺰ ﻓﺮﺿﺎ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی
آﻧﺎﻥ هم اﮐﻨﻮﻥ
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻮﻯ
که ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻧﻪ
ﻋﻤل کند ﺗﻮﻓﻴقیث
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯآنها ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺟﺰ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﺩﻭﺭﻯ هرﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺒﺠﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
ﺪﺭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺯﻧﺪﮔی ﭙﺮﻋﺬﺍﺏ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ. ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣتی ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ آﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ گذﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ ﺗﺎ
ﺩﺭ تولد ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﻬﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
سلوک الهی ﻭﻋﺸق
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺗﺎ ﺭﺍﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﭙﻴﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
الهی ﺒﺮﺍﻯ
همه ﺍﺭﻭﺍح ﺰﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺴتی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم ﺴﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍع
ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍع گیاهی
و ﺣﻴﻮﺍنی ﺮﺍ ﻃی
کننذ ﻭ ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺩﺭﺍﺯ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺗﻌﻘل کاﻓﻰ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯﺍﺩ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﮐﺎﺭﻯ که ﺣﺘﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺻﺪﻫﺎ ﺑﺎﺭ
ﺍﻳﻥ کاﺭ ﻣﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
علّت ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺮﺍ ﻃی
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺻﻔﺎﺕﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻣﺘﻤﺪﻧﺎﻧﻪ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.

حدیث
2943 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ۲۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻭﻯ ﻔﺮﻣﻮﺩ
ﻋﻤﻮ ﺯﺍﺩﻩ ﺗﻮ ﭼﻮﻥ
ﺪﻳﻮﺍﻧﻪ ﻫﺎ ﮐﻔﺶ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﻭﺑﻤﻥ گفت ﮐﻪ ﮔﺮﻭهی
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮ ﭼﻨﻴﻥ
ﻮ ﭼﻨﺎﻥ ﻤﻰ ﮔﻮﻳﻨﺪ
ﻭ ﺍﻣﺎم گفته ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻌﻤﻮ ﺯﺍﺩﻩ
ﺭﺍ ﻧﻘﻞ ﻣﻰ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺃﻟﺴﺖ
ﻋﺮﺑﻴّﺎ ؟ ﻗﺎل
ﺒﻠﻰ ﻗﻠﺖ ﺍﻥ ﺍﻟﻌربّ
ﻟﺎ ﺗﺒﻐﺾ ﻋﻠّﻴﺎ
ثمّ ﻘﻠﺖ ﻟﻪ ﻟﻌﻠک
ﻤﻤّﻥ ﻴﮑﺬّب ﺑﺎﻟﺤﻮﺽ
ﺃﻣﺎ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﻟﺌﻥ
ﺃﺑﻐﻀﺘﻪ ثمّ ﻭﺭﺩﺕ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺤﻮﺽ ﻟﺘﻤﻮﺗﻦّ
ﻋﻄﺸﺎ ﻣﮕﺮ
ﺗﻮ ﻋربّ ﻧﻴﺴﺘﻰ؟
ﮔﻔﺖ ﺁﺭﻯ ﻭ ﻣﻥ
گفتم که (ﻋربّ) ﻫﺮﮔﺰﻋلیّ
ﺮﺍ ﻣﺘﻨﻔﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
(ﻋربّ ﺩﺭ ﺍﺻﻄﻠﺎح
عرﻓﺎﻥ ﻘﺮﺁﻥ
گاهی ﺴﺎﻟک
الهی اﺳﺖ. ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﻗﺮﺁﻥ (ﺍﻋﺮﺍلب
ﻴﺎﻏﻴﺮﻋربّ) ﻣﻴﺨﻮﺍند.
ﻣﺎﻧﻨﺪ (ﺟَم ﺰﺭﺩﺷﺘﻰ)
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﻮﻡ
ﻗﺮﻳﺶ ﻧﻴﺰ ﺭﺍﻳج
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﻐﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺃﺟم ﻴﺎ عجم ﻮ ﺃﻋﺠمی
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﮐﻪ ﻧﮋﺍﺩ ﭘﺮﺳتی
عرﺏ ﺍﻭج گرﻓﺖ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اﺯ ﺍﻳﻥ ﻮﺍﮊﻩ ﻋربّ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻋربّ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻋربّ ﻫﺎ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎ ﻋلیّ ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻧﻔﺮتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ (ﺑﺪ ﮔﻮئی
ﻮ ﻣﻮﺭﺩ ﺷﮑﺎﻳﺖ)
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﺘﻌﺼّﺐ
ﻋﺮبی ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
محمد که اساس
قدیم قریش
زردشنی ﻧﻔﺮﺕ
تاریخی
داشتنذ که
آنان را هاشمی
. دشمنان
زردشتی بنی امیّه
خوانده میشدند.
ﻭﺣتی ﺒﻐﻴﺮﻋربّ
ﻭ ﻟﻮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺒﻬﺎئی
ﻨﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ ﻭ ﺗﺤﻘﻴﺮﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺷﻤﻥ
علیّ ﻨﻴﺰ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
تاریخی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻋلیّ
بودﻧﺪ. ﺍﻋم اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﻭﻳﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺷﻤنی ﺒﺎ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﻣﻮﻯ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺑﺮ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺪﻧﺒﺎل
اﻧﺘﻘﺎم ﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺍﺳﻠﺎمی ﺒﺨﺎﻧﺪﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻥ کاﺭﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭلی
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺤﻮﻳل
عباﺳﻴﺎﻥ ﻨﻮﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
عباس ﻋﻤﻮﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺍﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺑﻮﻣﺴﻠم ﺨﺮﺍﺳﺎﻧﻰ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﮐﻮﺩﺗﺎﭼﻴﺎﻥ
اﻳﺮﺍنی علیه ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﺒﻮﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺍﺯ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ قبیله
ای ﻘﺮﻳشی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ و نه خویشی
فامیلی کخ هکیشه
در نزاع باهم
بودند . ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺎﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ ﺷﮑﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺗﮑﻔﻴﺮ ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﻋﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻮ ﺍﻣﺎم ﺻﺎﺩﻕ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳت ﻋلیّ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎم ﭙﺮﺳﻴﺪ
ﻣﮕﺮ ﺗﻮ ﻋربّ ﻧﻴﺴﺘﻰ؟
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
فراوان بین
النهرین ﺒﻴﺸﺘﺮﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭلی ﺒﺂﻧﻬﺎ
ﻓﻬﻤﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻜﺎﻟهی
ﺒﺎﺷید ﻋربّ ﺍﺻﻴل
هستی ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺍﻋﺮﺍﺑﻰ
ﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک ﻮ
ﻭﺣشی ﻮ ﺑﻴﺎﺑﺎﻧﻰ
ﻭﻳﺎ ﻋربّ ﻏﻴﺮ
ﺧﺎﻟﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﻰ.
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺩﺭﺍﺯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻧﮋﺍﺩ ﻭ ﻗﻮم ﻮ ﺯﺑﺎﻥ
ﻣﺸﮑل ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺮﺍ ﻋﺠم ﻮ ﺗﺮﮐﻬﺎی
ترکیه ﺭﺍ ﺭﻭﻣﻰ
ﻭ ﻣﺼﺮﻳﺎﻥ ﺮﺍ ﻗﺒﻄﻰ
ﻭﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺮﺍ ﻋربّ
ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﺷﻤﺎل
اﻓﺮﻳﻘﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺑﺮ
ﻭ ﺍﻓﺮﻳﻘﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺴﻴﺎﻩ ﺭﺍﺣﺒشی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ. ﺳﭙس
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ)
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻮ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﺎﺷﻴﮑﻪ ﺣﻮﺽ ﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
( ﻭ ﺍﮔﺮﺳﺎلک ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر
ﺍﮔﺮﺩﺭﺑﻬﺸﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﭼﻪ ﺍﻫﻤﻴتی ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻳﺎ ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﺮﻭﻩ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻧﻴﺰ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺄﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎقی
ﻤﺎﻧﺪﻧﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎم اﺯ ﺣﻮﺽ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺳﻠﻮکی اﻭ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺳﻠﺎم
ﺮﺳمی ﻮ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻣﻄﺮح ﻨﺒﻮﺩﻩ ﻭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺣنی اﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﻗﺮﻥ ﺒﻴﺴﺘﻢ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺴﻠﻮﻙ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺣﺘﻰ ﺣﻮﺽ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺧﻴلی
اﺯ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺘﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻤﻌﺎنی ﻈﺎﻫﺮﻯ
ﺁﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺼﺤّﺖ ﺁﻥ
عتقاﻳﺪ ﻣﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﮑﺸﺘﺎﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻧﻪ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﻧﻪ ﻣﺘﻌﺼّﺒﺎﻥ
ﺨﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﻬﺮ ﻣﺬﻫﺒﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﺣتی ﺘﺸیّع
ﻤﺪعی ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻭل ﺒﭽﭗ ﻭﺩﻭمی
ﻤﻨﺤﺮﻑ ﺑﺮﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﺩﻭ
ﺭﺍﻩ ﻭ ﺻﺮﺍﻃ ﻤﺴﺘﻘﻴم
ﻮ ﺍﺯ ﺳﻠﻮک عملی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﺁﻧﻘﺪﺭ(
ﻧﻈﺮﻳﻪ سلوک
الهی ) ﻣﺪﻓﻮﻥ ﺰﻳﺮ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺑﺎﻃل
ﻤﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍئی
علمی ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﮐﻮﺭ ﻣﺘﻌﺼﺒﺎﻥ
گرﺩﻳﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻮﺍﻗﻌﻴﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻓﻄﺮﻯ ﻮ ﺭﻭﺣی
اﻧﺴﺎﻥ ﺑﮑﻠّﻯ
ﻔﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﻣﻌﺎنی
اﻟﻔﺎﻇ ﭙُﺮ ﻣﺼﺮﻑ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻴﺎ ﺍﻭﻡ ﻭﻳﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺁﻥ ﺑﮑﻠّﻯ ﻔﺮﺍﻣﻮﺵ
گرﺩﻳﺪﻩ ﻭﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﺳﺖ ﮐﻪ ﻏﺮﻳﺒﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ و ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺣﻴﺎﻯ ﻤﻌنی ﻤﺠﺮم
ﺸﺪﻥ ﻘﺮﺁﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﻔﻠﺴﻔﻪﻫﻨﺪﻯ
کمک گرﻓﺖ ﻭ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﮐﺮﺩ. ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮ ﻋلی ﺮﺍ
ﻧﻔﺮﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻰ
ﻭ ﺳﭙس ﻭﺍﺭﺩ ﺣﻮﺽ
ﺷﻮﻯ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺗﺸﻨگی
ﺨﻮﺍهی ﻤُﺮﺩ (ﺍﻳﻥ
ﺤﻮﺽ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭلی ﺒﺪﻭﻥ عشق ﻮﺭﺯﻯ
الهی ﺒﻌلیّ ﻮ ﺃﻫل
ﺒﻴﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺤﻮﺽ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﺨﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻣﺘﻌﺒّﺪﺍﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺣُﺴﻥ ﻨﻴّﺖ ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﭼﻮﻥ ﺪﺯﺩﺍﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻨﻴﺰ ﺁﻣﺪﻩ
ﻭ ﻧﻪ ﺍﺯ ﺩَﺭ ﻳﺎ
ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖﻋﻠﻰّ
ﺑﺮﺧﺎﻧﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﺍﻭ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺴﻴح
ﺪﺟّﺎل ﻮﺍﺭﺩ ﺑﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻧﺪ. ﻳﻌنی ﺸﻬﻮﺩ
ﮐﺎﺫﺏ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
و مسیح دجّال ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﻧﻔﺮﺕ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖﻋلیّ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻘﺎم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻫﺮﮔﺰ ﻭﺍﺻل ﺒﺪﻭﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﺑﻘﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺒﺮﺩ. ﻭ ﭼﻮﻥ
اﺑﻥ عربّی ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ
مرگ قبل از
مرگ هم ندارد. ﻭ
ﺩﻧﺒﺎل ﻨﺨﻮﺩ ﺳﻴﺎﻩ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﻭلی هرﮔﺰ ﺍﺯ ﺣﻮﺽﻋﻘل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯﻋﻘل ﻔﻠﺴﻔﻰ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ عقل ﻤﺎﺩﻯ
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﺨﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﻴﺮﺍﺏ ﺍﺯﻋﻘل
ﻤﺤﻤﺪﻯ که ﻳک ﻨﻮع
عرﻓﺎﻥ ﻮ ﻳﮋﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻣﻮﻓق
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ. ﻭﺣنی ﺪﺭ ﻧﺴخ
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ ﺟﺰﻋﺬﺍﺏ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺨﻄﺎﺏ ﺑﺮﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺳﺎﻟک ﭽﻮﻥ عموﺯﺍﺩﻩ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻋﻤﻮﺯﺍﺩﻩ ﺍﺯﻏﻀﺐ
ﺍﻫﺎﻧﺖ ﺑﺎﻣﺎم
ﭽﻨﻴﻥ ﺁﺷﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻣﺎم ﺒﻮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐفی اﺳﺖ
ﺗﻮ ﺳﺎﻟک الهی ﺒﺎﺷﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻯ ﺒﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻰ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﺣق ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﺒﺎﻭﺭﻯ
ﺒﺎﺻﺎﻟﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﮐﻨﻴﻢ.ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺤﺪﻭﺩﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻄﺒﻴﻌی ﻮ ﻓﻄﺮﻯ
ﺮﻭحی ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﺸﺎﻥ
کافی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﺗﺸﻨﮕﻰ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺘﺸﻨﮕب عقلی ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻋﺬﺍﺏ ﺗﺸﻨگی ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ که ﺍﻳﻦ
ﺩﺷﻤﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ.

حدیث
2944 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
(ﺝ۸ﺹ23 ﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳد اﻥّ ﺍﻟﻤﻮجع
قلبه ﻟﻨﺎ ﻟﻴﻔﺮح
ﻴﻮم ﻴﺮﺍﻧﺎ ﻋﻨﺪ
ﻣﻮﺗﻪ ﻓﺮﺣﻪ ﻟﺎ
ﺗﺰﺍل ﺘﻠﻚ ﺍﻟﻔﺮحة
ﻘﻠﺒﻪ ﺣﺘّﻯ ﻴﺮﺩﻋﻠﻴﻨﺎ
ﺍﻟﺤﻮﺽ ﻭ ﺍﻥ ﺍﻟﮑﻮثر
ﻟﻴﻔﺮح ﺒﻤﺤﺒّﻨﺎ
ﺍﺫﺍ ﻭﺭﺩ ﻋﻠﻴﻪ
ﺣﺘّﻯ اﻧّﻪ ﻟﻴﺬﻳﻘﻪ
ﻣﻥ ﻀﺮﻭﺏ ﺍﻟﻄﻌﺎﻡ
ﻣﺎﻟﺎ ﻳﺸﺘهی ﺃﻥ
ﻴﺼﺪﺭ ﻋﻨﻪ ﻳﺎ ﻣﺴﻤﻊ
ﻣﻥ ﺸربّ ﻣﻨﻪ ﺷﺮبة
ﻟم ﻴﻈﻤﺄ ﻳﻌﺪﻫﺎ
ﺃﺑﺪﺍ ﻭﻟم ﻴسق
ﺒﻌﺪﻫﺎ ﺃﺑﺪﺍ ﻭﻫﻮ
ﻓﻰ ﺑﺮﺩ ﺍﻟﮑﺎﻓﻮﺭ
ﻭ ﺭﻳح اﻟﻤﺴﻚ ﻭ
ﻃﻌم اﻟﺰﻧﺠﺒﻴﻞ
ﺃﺣلی ﻤﻥ اﻟﻌﺴﻞ
ﻭ ﺃﻟﻴﻥ ﻤﻥ اﻟﺰﺑﺪ
ﻭﺃﺻفی ﻤﻥ اﻟﺪﻣﻊ
ﻭﺃﺫکی ﻤﻥ اﻟﻌﻨﺒﺮ
ﻳﺨﺮح ﻤﻥ ﺘﺴﻨﻴﻢ
ﻭ ﻳﻤﺮ ﺑﺄﻧﻬﺎﺭ
ﺍﻟﺠﻨﺎﻥ ﺗﺠﺮﻯ
علی ﺮﺿﺮﺍﺽ ﺍﻟﺪُﺭّ
ﻭﺍﻟﻴﺎﻗﻮﺕ ﻓﻴﻪ
ﻣﻥ اﻟﻘﺪﺣﺎﻥ ﺃﮐثر
ﻣﻥ عدد ﻧﺠﻮﻡ ﺍﻟﺴﻤاء
ﻳﻮﺟﺪ ﺭﻳﺤﻪ ﻣﻥ
ﻤﺴﻴﺮة ﺃﻟﻒ ﻋﺎﻡ
ﻗﺪﺣﺎﻧﻪ ﻣﻥ اﻟﺬﻫﺐ
ﻭ ﺍﻟﻔضّة ﻭ ﺃﻟﻮﺍﻥ
ﺍﻟﺠﻮﻫﺮ ﻳﻔﻮح
فی ﻮﺟﻪ ﺍﻟﺸﺎربّ
ﻣﻨﻪ ﮐلّ ﻔﺎﺋحة
ﺣﺘّﻯ ﻴﻘﻮل اﻟﺸﺎربّ
ﻣﻨﻪ ﻟﻴﺘﻨﻰ ﺗﺮﮐﺖ
ﻫﻬﻨﺎ ﻟﺎ ﺃﺑﻐی
ﺒﻬﺬﺍ ﺑﺪﻟﺎ ﻭﻟﺎ
ﻋﻨﻪ ﺗﺤﻮﻳﻠﺎ ﺃﻣّﺎ
ﺍﻧک ﻴﺎ ﮐﺮﺩﻳﻦ
ﻣﻤّﻦ ﺗﺮﻭﻯ ﻤﻨﻪ
ﻭﻣﺎ ﻋﻴﻥ ﺒﮑﺖ ﻟﻨﺎ
ﺍﻟّﺎ ﻧﻌﻤﺖ ﺑﺎﻟﻨﻈﺮ
ﺍلی اﻟﮑﻮثر ﻭ ﺳﻘﻴﺖ
ﻣﻨﻪ ﻣﻥ ﺃﺣﺒّﻨﺎ
ﺍﻥّ ﺍﻟﺸﺎربّ ﻣﻨﻪ
ﻟﻴﻌطی ﻤﻥ اﻟﻠّﺬة
ﻭ ﺍﻟﻄﻌم ﻮ ﺍﻟﺸﻬﻮة
ﻟﻪ ﺃﮐثر ﻣﻤّﺎ
ﻳﻌﻄﺎﻩ ﻣﻥ هو ﺩﻭﻧﻪ
ﻓﻴﺤﺒّﻨﺎ ﺁﻧﮑﻪ ﻗﻠﺒﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﺑﺪﺭﺩ
ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯﻯ که ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ ﻓﺮﺣﻨﺎک ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ اﻳﻥخوﺮﺳﻨﺪﻯ
ﻮ ﻓﺮح ﺪﺭ ﺩل
او ﻭ ﺑﺎقی ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﻧﺰﺩ
ﻣﺎ ﺩﺭﺣﻮﺽ ﻭﺍﺭﺩ
ﮔﺮﺩﺩ. ( ﮐﻪ ﺁﺑﻴﺎﺭﻯ
ﺸﻮﺩ. ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﻗﻠﺒﺶ
ﺩﺭﺩ ﺑﮑﺸﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴنی
اﻭﺭﺍ ﻣﻌﺮفی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺳﺨتی ﻮ ﺣﺴﺮﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥ (ﺩﻭﺭﻩ ﻗﺒل
اﺯ ﻓﺘﺢ) ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ اﻫﻤﻴﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩ
ﻓﺘﺢ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻳﻌنی
ﭙس ﺍﺯ ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻥ
ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻳﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
. ﺍﻳﻥ ﻤﺮﮒ ﻳکی ﺪﺭ
ﻣﺮک ﺴﺎﻟک ﺪﺭﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻮعی
ﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﺑﺎ ﺗﺮک ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺨﻮﻳﺶ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﻴک
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭﺳﭙس ﺣﺴنی
ﻮ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺗﺎ ﺑﻌﺪ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭﻳﮑی ﺪﺭ ﻣﺮگ
قطعی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟکی ﺒﻤﻴﺮﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ آن ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎ
ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻭ ﺗﻮﺳّل
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺩﻣﻨﺪﺍﻧﻪ ﻭ
ﺑﺎ ﺣﺴﺮﺕ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﺑﺮ ﺣﻮﺽ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻮﺭﻭﺩ ﺑﺴﻪ ﻣﻌنی
ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ. ﻳﮑﻰ
(ﻭﺭﻭﺩ) ﻭ ﺩﺧﻮﻝ ﺑﺮ
مام مصطفوی ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻳﮑﻰ (ﻭﺭﺩ) ﺁﺑﻴﺎﺭﻯ
اﺯﺣﻮﺽ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻳکی ﺪﻳﮕﺮ (ﻭَﺭﺩ)
ﻳﺎ ﮔﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ دوم ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
(ﻓﺮﺡ) ﺑﺎﺯ ﺧوﺮﺳﻨﺪﻯ
ﻮﺻﻮل ﺴﺎﻟک ﻮ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﮐﻪ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭح
اﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﻓﺮﺡ ﻫﻤﺎﻥ
ﻟﻔﻈ ﻔﺎﺭسی ﻘﺪﻳم
ﺰﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﻘﺮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ (ﻓَﺮّﻫِﻪ
ﻳﺎ ﻓﺮّ) ﻳﺎﻓﺘﻥتاجگ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﺎک ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭالهی ﺸﺪﻥ ﻮﻣﻘﺪّش
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ اﺳﺖ. ﺣﺎﻟﺘﻴﮑﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ بعتد از
مرگ قببل از
مرگ ﺁﻧﺮ ﺍﺩﺍﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ)
ﮐﻪ ﺣﻮﺽ ﮐﻮثرﺑﺎﻋثی
ﺧورﺳﻨﺪﻯ ﻮ ﻓﺮﺡ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ ﻤﺎ
ﺍﺳﺖ (ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﺣﻮﺽ کوثر ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻯ و عرفانی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺒﺮ ﺁﻥ ﻮﺍﺭﺩ ﺷﻮﻧﺪ
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﺍﺯ ﺧوﺮﺳﻨﺪﻯ
هیچ ﻏﺬﺍئی ﺮﺍ ﻧمی
ﭙﺬﻳﺮﻧﺪ ﻭﻳﺎ ﻫََﻮَسی
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ( ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﺤﻮﺽ ﮐﻮثر
ﺗﻨﻬﺎ ( ﺁﺏ ﻋﻘﻞ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺮفع ﺘﺸﻨگی ﻨﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ (ﻏﺬﺍﻯ ﻔﮑﺮ
ﻭ ﺭﻭﺡ) ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺴﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯﻏﺬﺍﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ الهی ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﺻﻮل عقلی
ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻴچ
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﺪ. ﻭﻃﺮﺯ
ﻓﮑﺮﻯ اﺯ ﻧﻮع
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻳﻥ ﺮﻭح
الهی ﺸﺪﻩ ﺑﺪﺍﻥ
ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣل عقلی ﻮﺭﻭﺣی
ﻮ ﺍﺧﻠﺎقی ﻮ ﺻﻔﺎتی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺃﻯ ﻔﻠﺎﻥ
(ﻣﺴتمع و
خواننده) ﻫﺮﮐس
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺁﺏ ﺍﻧﺪکی
ﺒﻨﻮﺷﺪ ﺑﻌﺪﺍ ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﺸﻨﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ( ﺑﺮﺍﻯ ﺮفع ﺘﺸﻨگی
عقلی ﻮ ﺗﻔﮑّﺮﻯ
ﻤﺪﺍم ﻨﻴﺎﺯ ﺑﺎﺻﻮل
ﺒﺮﺗﺮ ﻓﮑﺮﻯ
هست . ﻭ ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺒﺎﺻﻮل
الهی اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ اﻭﻟﻴﻥ
اﺻﻮل کلّی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺬﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ ﺴﺎل ﺘﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺻﻮل ﺒﺮﺗﺮﻋﻘلی
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﻫﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭﺣﺪﻭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺟﺰئی ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ)
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺳﺨتی ﻮ ﭘﺮﻳﺸﺎنی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
( ﺷﻴﺮﻳنی ﺰﻧﺪگی
اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻔﮑﺮ ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﺳﺨﺘﻰ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭﺣتی
عذﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻭ ﻳﺎ ﺣتی ﺮﻧﺞ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎﻫﺮ ﺗﺄﻣلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﺎلی ﻔﮑﺮﻯ
ﺨﻮﺩ) ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺧﻨکی کاﻓﻮﺭ(
ﺑﺮﺍﻯ اﻋﺮﺍﺏ ﺟﻬﻨم
ﺼﺤﺮﺍﻯ عرﺑﺴﺘﺎﻥ
ﻴﻚ ﺧﺴﺘﮕﻰ ﺣﻴﺎتی
اﺳﺖ. ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﻟﻤس ﮐﺎﻓﻮﺭ ﻭ ﺍﺳﺘﺸﻤﺎم
ﺁﻥ اﺣﺴﺎس ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺁﻧﺮﺍ ﺳﻤﺒﻮل
ﺨﻨکی ﻮ ﺑﻬﺸتی ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﺑﺠﺴﺪ ﻣُﺮﺩﻩﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻣﻨﺘﻮﻝ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻴﮕﺎﺭ
ﺑﺎﻋث ﺧﻨکی ﻨَﻔَس
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺴﻴﮕﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﻄﺮ ﻣﺸک
ﻮ ﻃﻌم ﺰﻧﺠﺒﻴﻞ
(ﻳﺎ ﺯﻧگ ﻔﻴﻞ) ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
( ﺍﻳﻥ غذﺍﻫﺎﻯ ﺮﻭجی
ﻮﻋﻘﻠﻰ ) ﮐﻪ ﺍﺯﻋﺴل
ﺸﻴﺮﻳﻥ ﺘﺮ ﻭ ﺍﺯ
ﮐﺮﻩ ﻧﺮم ﺘﺮ ﻭ ﺍﺯ
ﺃﺷک ﺼﺎﻑ ﺗﺮ ﻭ ﺍﺯﻋﻨﺒﺮ
ﻣﻌﻄّﺮﺗﺮ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﻨﺒﻊ ﺗﺴﻨﻴم ﺨﺎﺭج
ﻤﻴﺸﻮﺩ. (ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺑﻬﺸتی ﺁﺏ ﻋﻘﻠﻰ)
ﻭ ﺍﺯ ﺷﻬﺮﻫﺎﻯ ﺠﻨﺎﻥ
ﺒﻬﺸﺘﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ( ﺍﺻﻮل
کلّی ﻔﮑﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺳﺎﺯﻯ
ها ﻭ ﺗﻮﻓﻴﻘﻬﺎﻯ
ﻤﻨﻄﻘﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ همه ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﻭﺣی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﻓﮑﺮ ﻣﻨﻄقی
ﻮ ﻣﺎﺩﻯ ﺸﺪﻩ ﻗﺎﺑل
ﻤﺼﺮﻑ ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻨﻬﺮﻫﺎ ﻭ ﻣﺴﻴﺮﻫﺎﻯ
ﺤﺮﮐﺖ ﺍﻳﻥ عقلی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎ ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻗﻮﺍم ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺗﻨﺰﻳل ﻤﻨﻄﻘی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ) ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺁﺑﻬﺎ ﺭﻭﻯ ﺴﻨﮕﺮﻳﺰﻩﻫﺎﻯ
ﺩُّﺭ ﻭ ﻳﺎﻗﻮﺕ
ﮐﻒ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
( ﺍﻳﻥ اﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺁﻥ ﻈﺮﻓﻬﺎﻯ
ﺁﺑﺨﻮﺭﻯ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ هست.
(ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی هر ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻗﻴﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭ ﺑﻮﻯ عطر ﺁﻥ (ﻏﺬﺍ
ﻫﺎﻯ عقلی ) ﺑﻔﺎﺻﻠﻪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل اﺳﺘﺸﻤﺎﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.(ﻋﻤﺮ ﻣﻘﺒﻮﻟﻴّﺖ
ﺣﻘﺎﻳق عقلی اﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺗﺎﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
هنوﺯ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺭﺯﺵ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﻣﻨﻄقی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺣﻘﺎﻳق
ﺒﺮﺗﺮﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
ﺒﺮﺗﺮ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺪﺍم
عقلهای ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﻭ ﻇﺮﻓﻬﺎﻯ
ﻄﻠﺎ ﻭ ﻧقُرّه ﻭﺭﻧﮕﻬﺎﻯ
ﺟﻮﻫﺮ(ﻳﺎ ﮔﻮﻫﺮ
ﻓﺎﺭﺳﻰ جواهر ﻗﻴﻤتی
ﺪﺭ ﺍﺭﺯﺵ ﻭﺟﻮﻫﺮ
ﻭ ﻣﺮﮐﺐ ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎ
ﮐﻪ ﺣﻘﺎق عقلی ﺮﺍ
ﺭﻭﻯ ﮐﺎﻏﺬ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺭﺯﺵ
ﻃﻠﺎ ﻭ ﻧقُرّه ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ) ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻫﺮﮐس ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻨﻮﺷﺪ
ﻋﻄﺮ ﺁﻥ ﺪﺭ ﺩﻫﺎﻧﺶ
ﺑﺎقی اﺳﺖ (ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﺍﻣﻮﺭﻋﺮﻓﺎنی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﺍﺧﻠﺎق ﻮﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻌﻄّﺮ ﻭ ﺯﻳﺒﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﺍﺯ ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ ﻤﺪعی
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﻤﻮﺩ ) ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻫﺮ ﻧﻮﺷﻨﺪﻩﺍﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺃﻯ
کاﺵ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻢ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﺎﻗﻰ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪﻡ.
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺒﺪﻳلی
ﻨﺨﻮﺍﻫم ﻮﺗﺤﻮل
ﻮ ﺍﻧﺘﻘﺎل ﭙﻴﺪﺍ
نکنم . ( ﻭﻟﻰ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ کلاﺳﻬﺎ ﻭ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ ﺑﮑﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻮ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﻭﺩ.
ﺟﺎﺋﻴﮑﻪ ﺣﻘﺎﻳق
اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺒﺪﻳل ﻮﺗﺤﻮﻳﻞ
ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻥ ﻔﻌلی
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
کنونی ﻭ ﺍﺯ ﻣﻘﺎم
عقلی ﺤﺎﺿﺮ ﺟﺴﺘﻦ
ﮐﻪ ﻋﺪم ﺘﺤﻮل ﺪﻟﻴل
عدم ﺘﮑﺎﻣل اﺳﺖ.
ﻭﻣﺮگ ﺤﻘﻴقی ﻴک
ﺮﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺍﻣﺎ ﺗﻮ ﺃﻯ (ﻣﺴتمع
کور ﺩﻳﻦ) ﺗﻮ ﺍﺯ
ﺁﻧﺎﻥ هستی ﮐﻪ ﺧﻮﺍهی
ﺒﻨﻮﺷﻰ ( ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻل
ﺒﺮخی ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﻭلی ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ ﺁﺏ
ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر ﻋﻘل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻨﻮﺷﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی اﻣﺎم
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﭘﻴﺶ ﺑﻴنی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﺭﺍ
ﺻﺎﺩق ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ) ﻫﻴچ ﭽﺸمی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺄﺷﻚ
ﻭﮔﺮﻳﻪ ﺍﻓﺘﺎﺩ
(ﺩﺭ (ﮔﺮﻳﻪ) ﻟﻔﻈی
ﻔﺎﺭﺳی ﻮ ﺍﺷگ ﺁﻥ
ﻋﻤﻠﺎ (قُرّه ) ﮔﻴﺮﻯ
ﻮ خورّه ﺩﺍﺭﻯ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﺑﻨﻌﻤﺖ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﮐﻮثر ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ
( ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ ﻗﺎﺋﻢ) ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺁﺏ ﺑﺪﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻤﺎ ﻧﻮﺷﺎﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺭﻧﺪﻩ ﺁﻥ
اﺯ ﻟﺬﺕ ﻭﻃﻌم ﻮ
ﻣﻴﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﮐﺴﺎنی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺤﺒّﺖ ﻣﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ (ﻋﺸق
کمﺘﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻭ ﮐﻤﻴّﺖ
ﻭ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﻋﻘلی
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ) ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮ ﺍﻥّ علی اﻟﮑﻮثر
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﻭ فی ﻴﺪﻩ ﻋﺼﺎة
ﻣﻥ عوﺳﺞ ﻳﺤﻄم
ﺒﻬﺎ ﺃﻋﺪاءنا ﻓﻴﻘﻮل
اﻟﺮﺟل ﻤﻨﻬﻢ ﺍﻧّﻯ
ﺃﺷﻬﺪ ﺍﻟﺸﻬﺎﺩﺗﻴﻦ
ﻓﻴﻘﻮل اﻧﻄﻠق
الی اﻣﺎﻣﻚ ﻓﻠﺎﻥ
ﻓﺎﺳﺄﻟﻪ ﺃﻥ ﻴﺸفع
ﻠﻚ ﻓﻴﻘﻮل ﺘﺒﺮﺃ
ﻣﻨّﻯ اﻣﺎمی اﻟﺬﻯ
ﺘﺬﮐّﺮﻩ ﻓﻴﻘﻮل
اﺭﺟﻊ ﻭﺭﺍئک ﻓﻘل
ﻠﻠّﺬﻯ کنت ﺗﺘﻮﻟّﺎﻩ
ﻭ ﺗﻘﺪّﻣﻪ ﻋلی
اﻟﺨﻠﻖ ﻓﺎﺳﺄﻟﻪ
ﺍﺫ ﮐﺎﻥ عندک ﺧﻴﺮ
ﺍﻟﺨﻠﻖ ﺃﻥ ﻴﺸفع
ﻠﻚ ﻓﺎﻥ ﺧﻴﺮ ﺍﻟﺨﻠق
ﺤﻘﻴﻖ ﺃﻥ ﻠﺎ ﻳﺮﺩ
ﺍﺫﺍ ﺷﻔﻊ ﻓﻴﻘﻮﻝ
ﺍﻧّﻯ ﺃﻫﻠک
عطشا ﻓﻴﻘﻮل ﺰﺍﺩک
اﻟﻠﻪ ﻇﻤﺄ ﻭ ﺯﺍﺩک
اﻟﻠﻪ ﻋﻄﺸﺎ ﻗﻠﺖ
ﺟﻌﻠﺖ ﻓﺪﺍﻙ ﻭ ﮐﻴﻒ
ﻳﻘﺪﺭﻋلی اﻟﺪﻧﻮ
ﻣﻥ اﻟﺤﻮﺽ ﻭﻟم
ﻴﻘﺪﺭﻋﻠﻴﻪ ﻏﻴﺮﻩ؟
ﻗﺎل ﻮﺭﻋﻥ ﺃﺷﻴاء
ﻗﺒﻴﺤﻪ ﻭ ﮐﻒّ ﻋﻥ
ﺸﺘﻤﻨﺎ ﺍﺫﺍ ﺫُﮐﺮﻧﺎ
ﻭ ﺗﺮک ﺃﺷﻴاء اﺟﺘﺮﺃ
ﻋﻠﻴﻬﺎ ﻏﻴﺮﻩ ﻭﻟﻴس
ﺫﻟک ﻠﺤﺒّﻨﺎ ﻭﻟﺎﻟﻬﻮﻯ
ﻤﻨﻪ ﻟﻨﺎ ﻭﻟﮑﻥ
ﺬﻟک ﻠﺸﺪّة ﺍﺟﺘﻬﺎﺩﻩ
فی عباﺩﺗﻪ ﻭ ﺗﺪﻳّﻨﻪ
ﻭ ﻟﻤﺎ ﻗﺪ ﺷﻐل ﺒﻪ
ﻧﻔﺴﻪ ﻋﻥ ﺬﮐﺮ ﺍﻟﻨﺎس
ﻓﺄﻣّﺎ ﻗﻠﺒﻪ ﻓﻤﻨﺎﻓﻖ
ﻭ ﺩﻳﻨﻪ ﺍﻟﻨﺼﺐ
ﻭ ﺍﺗّﺒﺎﻋﻪ ﺃﻫل
اﻟﻨﺼﺐ ﻭ ﻭﻟﺎبة
ﺍﻟﻤﺎﺿﻴﻦ ﻭ ﺗﻘﺪﻳﻤﻪ
ﻟﻬﻤﺎﻋلی کلّ ﺃﺣﺪ
ﻭﺑﺪﺍﻥ که ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ ﺑﺮ
ﮐﻨﺎﺭ ﮐﻮثر ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ
ﻭ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﻋﺼﺎﻯ
ﺨﺎﺭ ﺩﺍﺭﻯ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻤﺎﺭﺍ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
( ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﺸﻮﻧﺪ
ﻭﻣﺰﺍﺣم ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﮕﺮﺩﺩ ) ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺼﺤﻨﻪ ﮐﻮثر ﻫﺮ
ﻳک اﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ ﻣﻥ
ﻨﻴﺰ ﺩﻭ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ
(ﮐﻪ ﺧﺪﺍئی هست ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﻣﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
هستیم ﻭ ﺣق ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ
اﺯ ﺁﺏ ﮐﻮثر ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣؤﻤﻦ
ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍئی
هست ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﻭﻋلیّ ﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﺃﺻل ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺷﺮﻃ
ﺁﺧﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺣﺮﮐﺖ ﺗﮑﺎﻣل ﻮﺳﻠﻮک
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺮﻃ اﻭل اﺳﺖ. ﻳﻌنی
اﻭل ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﭙس ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺒﻮّﺕ
ﻭﺑﻌﺪ ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﺒﺂﻧﺎﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﭙﻴﺶ ﺑﺮﻭ
ﻭ ﻧﺰﺩ ﻓﻠﺎﻥ (ﻫﺮﺍﻣﺎم
کاﺫﺏ ﻳﺎ ﻫﺮﻓﻘﻴﻪ
ﭼﻪ ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ) ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻩ ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺗﻮﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ (ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻔﺎﻋﺖ نزد
خداوند ﮐﺎﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺑﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻔﺎﻋﺖ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻰ) ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺷﺨﺼﻰ ﮐﻪ ﻧﺎم ﺒﺮﺩﻯ
ﻣﺮﺍ ﻧﻔﺮﺕ ﺟﺴﺘﻪ
ﻭ ﺑﺮاءﺖ ﺩﺍﺭﺩ
( ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﻧﺰﺩ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭلی
ﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻧﺸﺪﻩ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺃﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭘس ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩ ﻭ ﻧﺰﺩ ﺁن
کس ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻰ ﻭﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻯ ﺒﺮﻭ
ﻭﺑﮕﻮ ﺍﮔﺮ ﺧﻴﺮﺧﻠق
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻯ ﻣﺮﺍ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﮐﻦ . (ﺧﻴﺮ ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮ ﮐﻤﺎل الهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤﻖ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﻧﻪ ﻧﺰﺩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻴﺮ ﺧﻠق
ﭽﻨﺎﻥ ﺤﻘﻴقی ﻮﺣق
ﺮﺳﺎﻥ اﺳﺖ ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﺷﻔﺎﻋتی ﺮﺍ ﺭﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ (ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺤق الهی ﻮ
ﺣج واقعی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻭ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﺤﻖ ﺍﻟﻬس ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ کاﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭ ﻫﻤﺴﻔﺮﻯ
ﻭ ﻫﻤﻨﺸﻴنی ﺮﻭحی
اﺳﺖ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧ
ﺪﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺩ ﺷﺪنی ﻨﻴﺴﺖ)
ﻭ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ
ﺁﺧﺮ ﻣﻥ اﺯ ﺗﺸﻨگی
ﺪﺍﺭم هلاک ﻤﻴﺸﻮﻡ
( ﺗﺸﻨگی ﻨﻴﺎﺯ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﺮﻓﺖ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻌﻘل ﺒﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪگی ﺪﺭﺳﺖ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺻﺤﻴح ﺒﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭽﻮﻥ هر ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺩﻭﻧﺪﻩ ﻭ ﻓﺮﺍﺭﻯ
اﺯ ﺩﺭﻧﺪﻩﺍﻯ ﻤﺪﺍم
ﺘﺸﻨﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺸﻨگی ﺘﻮﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻋﻄﺶ ﺗﻮﺭﺍ ﺷﺪﻳﺪ
ﺗﺮ ﮐﻨﺪ (ﻣﻮﻟﺎ ﻧﻔﺮﻳﻥ
ﻨﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﺄﻥ اﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺎﻟﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻥ ﺘﺸﻨﮕﻰ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﻘﺎﻳق
عقلی ﻮ ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎل
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺑﺴﺮ ﺣﺪّ ﺁﺷﻔﺘگی
ﻮ ﺟﻨﻮﻥ ﺒﺮﺳﺪ ﺗﺎﮐسی
ﺒﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﻣﻮﻓق
گرﺩﺩ ﺍﮔﺮ ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻧﺎﭼﺎﺭﻯ
ﻮ ﺩﺭﺑﺪﺭﻯ ﭙﻨﺎﻩ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ) ﺭﺍﻭﻯﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻓﺪﺍﻯ ﺘﻮ ﺷﻮﻡ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻭ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﮐﻪ
ﺑﻨﺰﺩﻳک ﺤﻮﺽ ﮐﻮثرﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
( ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺍﺯﭘﺸﺖ
ﺩﻳﻮﺍﺭﺧﺎﻧﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻭ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﺪﻭﻥ آﻧﮑﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺩربّ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﻣﺴﻴح ﺪﺟّﺎل
ﻤﻮﻓﻖ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﭙﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺯﺷﺖ ﭘﺮﻫﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺑﺪﮔﻮئی
ﺒﻤﺎ ﺩﺳﺖ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﮐﺎﺭﻫﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺪﺍﻥ
ﺠﺮﺃﺕ ﻭ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺍﻭ ﺍﻣﺘﻨﺎع ﻨﻤﻮﺩﻩ
(ﻭﻯ اﻧﺴﺎنی ﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﺒﻮﺩ
ﻭ ﺳَﺐّ و
ناسزا گوئی ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻨﺪﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻮﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﻭ ﺩﺳﺖ
ﮐﺸﻴﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﻓﻌﻠﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﭼﺎﺭﻩ ﺟﻮئی
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
سلوکی ﻨﺒﺴﺘﻪ ﻭ
عملا ﺳﻠﻮک ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﻭلی ﺸﺎﻧس ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺪﻭﻥ ﭙﻴﻤﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ غیر ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺻﺪق ﻮ
ﺣُﺴﻥ ﻨﻴّﺖ ﺩﺭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻥ
ﺤﺎل ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺮک
گناﻩ ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺎﺭ
ﮐﺴﺐ ثوﺍﺏ ﻭ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺮﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭلی ﻤﺎنع اﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﺍﻟﻮﺩﮔی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭح ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﮐﺎﺭﻫﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺣتی اﮔﺮ ثوﺍﺏ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎﺷﺪ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺷﺮک
اﺳﺖ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻔﺴﺎﺩﻫﺎﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ
نیز ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺪﺍﻥ ﺟﺮﺃﺕ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﻬﺎﺋم ﻤﺪﺍم
ﻨﺸﺨﻮﺍﺭ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﺑﺎﻃل ﻮ ﻓﺎﺳﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ) ﻭلی اﻳﻥ
کاﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻣﺎ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
(ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﺯﻫﺪ ﻭ
ﻭَﺭَع ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻭ ﺍﺭﺿﺎﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭﺑﺨﺎﻃﺮﻋﺸق
ﻮ ﮐﺸﺶ ﺑﺴﻮﻯ ﻤﺎ
ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﺮﺕ
ﻭ ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﮐﺎﺭﻯ ﺒﻤﺮﺩم
نیز ﻨﺪﺍﺷﺖ ﻭلی
ﺪﺭ ﻭﺍقع هنوﺯ ﻗﻠﺒﺶ
ﻣﻨﺎﻓق اﺳﺖ . (ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ) ﻳک
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﻤﻨﺎﻓق
اﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺪ ﻭﺑﺎﺯ
ﺩل ﺒﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ ﻭ ﻓﺎﺳﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻣﻨﺎﻓق ﺘﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺟﺎﺳﻮسی
ﻮﺩﺷمنی اﺯ ﺩﺍﺧل
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻧﻴﺰ ﺑﮑﻨﺪ)
ﻭ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ اﻭ
ﻳک اﻣﺮ ﺍﻧﺘﺼﺎبی
اﺳﺖ (ﮐﻪ ﺑﺖ ﻭ ﺻﻨمی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﺼﺐ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﭙﺮﺳﺘﺪ
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﭙﺮﺳﺘﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺪفع ﺸﺮک
ﻛﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺷﺨﺺ
ﻃﺎﻟﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘﻴﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﻤﻴل ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺁﻥ ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍقع االهی ﻨﻴﺰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﮐﺎﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩ ﻭﻫﻮس
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻨﺼﻮﺏ
ﻫﻮﺵ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻣﻌﺮفلی ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ) ﻭﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻮ ﺍﺗّﺒﺎﻉ ﺍﺯ ﺃﺻل
ﻨﺼﺐ ﻭﻳﺎ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ ﻭﺣقّ ﺘﻘﺪّم
ﺮﺍ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﻭﻟﺬﺍ ﮐﺎﺭ
ﺍﻭ ﺑﺎﻃل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ اهل ﺴﻨّت
ﺮﺍ ﻧﺎﺻبی ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺑﻮ ﺑﮑﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻨﺼﻮﺏ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺮﺍ
ﻧﺎﺻبی ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﻧﺎﺻبی کسی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻤﻴل ﺨﻮﺩ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺮﺍ ﻣﻨﺼﻮﺏ ﮐﻨﺪ
ﺑﺠﺎﻯ اﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﺴی
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﻣﻨﺼﻮﺏ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺃﻣﺮ
سلوک الهی اﺳﺖ
ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺳﻴﺎسی
ﺠﺎﻣﻌﻪ. ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻋﺒﺎﺩﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
نصب و ﻣﻨﺼﻮﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﻭ ﺍﺗّﺒﺎع ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻮﺟّﻪ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺑﺤق اﻟﻬﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻮ ﻣﺪﺍﻡ ﺩفع ﺸﺮک
اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
(ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺎﺿﻴﻦ)
ﻳﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺤتی اﮔﺮ ﺑﺤق ﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﮑﺎﺭ ﺗﻮﺳل اﻣﺮﻭﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻴﺨﻮﺭﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺯﻧﺪﻩ الهی ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻔﺎﻋﺖ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻮﺳّل
ﻮﺗﺒﻌﻴّﺖ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤلی ﻮ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻋﻘلی او ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 2945 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۸ﺹ24ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻳﻮم ﺘﺒﻴﺾّ ﻭﺟﻮﻩ
ﻭ ﺗﺴﻮﺩّ ﻭﺟﻮﻩ
ﺭﻭﺯﻯ که ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﺳﻔﻴﺪ ﻭﻳﺎ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎئی
ﺴﻴﺎﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
. (ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮخی
ﺒﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮعی
ﻮالهی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺳﻔﻴﺪ ﺭﻭﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﺁﺑﺮﻭ ﺩﺍﺭ
ﻭ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﺭﺍنی
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺑﺮخی
ﺒﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺳﻴﺎﻩ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ ﻭ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺮﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ:
ﻘﺎل
اﻟﻨﺒﻰّ ﺗُﺤﺸﺮ
ﺍُﻣّاس ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﺣﺘّﻯ ﻴﺮﺩّﻭﺍ
ﻋلی اﻟﺤﻮﺽ ﻓﺘﺮﺩ
ﺭﺍیة ﺍﻣﺎم اﻟﻤﺘّﻘﻴﻦ
ﻭ ﺳﻴّﺪ ﺍﻟﻤﺴﻠﻤﻴﻥ
ﻮ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﻭ ﺧﻴﺮ ﺍﻟﻮﺻﻴّﻴﻥ
ﻮ ﻗﺎﺋﺪ ﺍﻟﻐُﺮّ
ﺍﻟﻤُﺤﺠّﻠﻴﻦ ﻭ
ﻫﻮ ﻋلیّ ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﻓﺄﻗﻮﻝ ﻣﺎ ﻓﻌﻠﺘم
ﺒﺎﻟثقلین ﺒﻌﺪﻯ؟
ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ ﺃﻣّﺎ
ﺍﻟﺄﮐﺒﺮ ﻓﺎﺗّﺒﻌﻨﺎ
ﻭ ﺻﺪّﻗﻨﺎ ﻭ ﺃﻃﻌﻨﺎ
ﻭ ﺃﻣّﺎ ﺍﻟﺄﺻﻐﺮ
ﻓﺄﺣﺒﺒﻨﺎ ﻭ ﻭﺍﻟﻴﻨﺎ
ﺣتی هرﻗﺖ ﺩﻣاؤﻧﺎ
ﻓﺄﻗﻮﻝ ﺭﻭﻭﺍ ﺭﻭاءا
ﻣﺮﻭﻳّﻴﻦ ﻣﺒﻴضة
ﻭﺟﻮﻫﮑﻢ ﺍﻟﺤﻮﺽ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻣّﺖ
ﻣﻦ ﭼﻨﺎﻥ ﻤﺤﺸﻮﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺣﻮﺽ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ (ﺣﺸﺮ
ﺤﺸﻮﺭﺷﺪﻥ ﻭﻫﻤﻨﺸﻴمی
ﺪﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﭙﻨج ﺘﻥ یا
شهود اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺣﻀﻮﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺪﺭ
ﺁﻧﺠﺎ ﻫﺴﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺤﻮﺽ
ﮐﻮثرﻋﻘلی ﻮ
الهی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﻨﺠﺘﻥ
ﺁل عباﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﭘﺎکی
ﻮ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻌﻘل الهی
ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺗﮑﻤﻴل
عقل ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﻣﺮﺯ ﮐﻤﺎل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﺎﻫﻴّتی ﺮﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ هفت ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮﺻﻔﺎتی ﻮ ﺍﺧﻠﺎقی
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﻳﺎ
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺒﻌﺪﻯ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺁﺳﺎﻳﺸﻬﺎﻯ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯﻋﺬﺍﺏ ﻫﺮﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨمی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﺭﻭحک ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
هست . ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺑﺎ ﮐﻤک اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ الهی ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﭘﺮﭼم اﻣﺎم ﻤﺘّﻘﻴﺎﻥ
ﻮ ﺳﺮﻭﺭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
(ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
هستند. ) ﺃﻣﻴﺮ ﻣؤﻤﻨﺎﻥ
( ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
) ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎ
(ﺻﺎﺣﺒﺎن ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ) ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
قُرّه ﺩﺍﺭﺍﻥ ﺣﺠﻠﻪ
ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ
ﻭﭼﻮﻥ ﺪﺍﻣﺎﺩ ﻭﻋﺮﻭس
ﺑﺎ ﺟﺸﻥ ﻮ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺣﺠﻠﻪ ﻧﺸﻴنی
ﺒﻬﺸتی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭسال
بعد ﺍﺷﻐﺎﻝ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭﻳﻚ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺟﻤﻌی اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﺮﭼﻤﺪﺍﺭ
ﺟﻠﻮﺩﺍﺭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﮐﻪ ﻫﺮﺟﺎ
ﺍﻳﻥ ﭙﺮﭼم ﺒﺮﻭﺩ
ﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﻣﻮﻟﺎ ﭘﺮﭼﻤﺪﺍﺭ
مرتضوی ﺗﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳح ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﭘﺮﭼم
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍهی ﺒﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻣﺘّﻘﻴﺎﻥ
ﺑﺎﺗﻘﻮﺍﺩﺭﻫﻤﻴﻦ
سلوک الهی ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺍﺻل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ(ﺳﻴّﺪ) ﻭ ﺳﺮﻭﺭ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺷﻴﺪ) ﺍﻳﺮﺍنی
ﺪﺭ ﺟﻤﺸﻴﺪ ﻭ ﻓﺮﺷﻴﺪ
ﻭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
شهود آخر ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺳﺮﻭﺭ الهی ﺸﺪﻩ
ﺩﺭ ﻳک ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ ﺟَم و
جمع ﺸﺪﻥ ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻓﺮّ ﻭﺗﺎج
ﺸﺎهی ﻴﺎﻓﺘﻦ ﺳﻴّﺪ
ﻭ ﺳﺮﻭﺭ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﻏُﺮ ﺍﻟﻤﺤﺠّﻠﻴﻦ)
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﻘُﺮّه
ﻫﺎ ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﺭﺍنی ﻮ ﺯﻳﻨﺖ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺣﺠﻠﻪ ﻧﺸﻴئی
ﭽﻮﻥ عرﻭس ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻣﻮﻟﺎ ﻗﺎﺋﺪ ﻭ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺗﻤﺎم ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
اﻳﻥ اﻧﻮﺍﺭ
الهی ﺒﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ ﭽﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
هستند ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭﺗﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ) ﺧﻴﺮ
ﺍﻟﻮﺻﻴّﻴﻦ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ و
کاملترین اﻭﺻﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺨﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﻮ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﺻﻴﺎﻯ اﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ همین ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
اﺳﺖ) ﮐﻪ ﻋلیّ ﺒﻥ
ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻣﻥ ﺨﻮﺍﻫم
گفت (ﺩﺭ ﺁﻥ ﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ
پنجم ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر)
ﮐﻪﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻥ ﺒﺎ
ثقلین ﻤﻥ ﭽﻪ ﮐﺮﺩﻳﺪ
( ﻗﺮﺍﻥ ﻮ ﺳﻨﺖ ﻳﺎ
ﻗﺮّه ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺳﻠﻮکی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻳﺎ ﺩﻭ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺣﻘﺎﻳق عقلی ﻤﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﻭ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺎﻥ
که ﺗﺮک ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﺪﺭ ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪﻧﺪ
ﭘس ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻗﺮﺍﻥ ﻴﺎ
قُرّه ﻫﺎﻯ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻧﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺁﻥ ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺭﺍ ﭘﻴﺮﻭﻯ کرﺩﻳم
ﻮ ﺗﺼﺪﻳق ﻨﻤﻮﺩﻳم
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮﺩﻳﻢ
(ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻭ
ﺃﺻل ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻗﺮﺍﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺤﻘﺎﻳق کلّی ﻮ ﺳﻠﻮکی
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩﻳم
ﻮ ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﭽﻴﺰﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ (ﻗﺮﺍﻥ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻭ
قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﮔﺮ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻨﺮﺳﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﺍﻳﻥ
ﺒﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
هر ﺯﻣﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم ﺤَﺴَﻨﻰ
نیز ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺴﺎﻟک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻘﺎم ﺤُﺴﻴﻨﻰ(
حَسَنک ) ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﺼﺪﻳق عقلی ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻄﺮح اﺳﺖ)
ﺍﻣﺎ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎل کرﺩﻳﻢ ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻴﮑﻪ ﺧﻮﻥ ﻤﺎ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺭﻳﺨﺘﻪ
ﺷﺪ. (ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ
الهی ﻣﺤﻤﺪ ﭘس ﺍﺯﺍﻭ.
ﺁﻧﮑﻪ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺳُﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳس ﺍﻭ ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺑﺎﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﻋﺸق
او ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﻓﺎع اﺯ ﺁﻧﻬﺎﻭ
ﺍﺯﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﻋث
ﺭﻳﺨﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﺧﻮﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺪﻩ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺗﺎ ﺳﺮ ﺣﺪّ ﺧﻮﻥ
ﺮﻳﺰﻯ ﻮﺟﺎﻥ ﺪﺍﺩﻥ
ﻭﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﭙﻴﺶ ﺭﻓﺘﻪ ﺗﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﺮﺩﻥ اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻤﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺁﺏ ﺣﻮﺽ
ﮐﻮثر ﺑﻨﻮﺷﻴﺪ
ﺳﻴﺮﺍﺏ ﺷﻮﻳﺪ ﺭﻭﻯ
ﺸﻤﺎ ﺭﺍ ﺍﻳﻥ ﺤﻮﺽ
ﺳﻔﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ. (ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
عقلی الهی کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻮﺭﺍنی ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﺼﻮل اﻳﻥ ﻤﻘﺎم
عقلی ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻀﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ.

حدیث
2946 - اﺯﺍﺑﻮ ﺫﺭﻏﻔﺎﺭﻯ(ﺝ۸ﺹ24ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﻴﺮﺩﻋلی
اﻟﺤﻮﺽ ﺭﺍیة ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ ﻭﺍﻣﺎک
اﻟﻐُﺮ ﺍﻟﻤُﺤﺠّﻠﻴﻦ
ﻓﺄﻗﻮﻡ ﻓﺂﺧﺬ ﺑﻴﺪﻩ
ﻓﻴﺒﻴﺾّ ﻭﺟﻬﻪ
ﻭ ﻭﺟﻮﻩ ﺃﺻﺤﺎﺑﻪ
ﻓﺄﻗﻮل ﻤﺎ ﺧﻠّﻔﺘﻤﻮنی
فی اﻟثقلین ﺑﻌﺪﻯ؟
ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ اﺗّﺒﻌﻨﺎ
ﺍﻟﺄﮐﺒﺮ ﻭ ﺻﺪﻗّﻨﺎﻩ
ﻭ ﻭ آﺯﺭﻧﺎ ﺍﻟﺄﺻﻐﺮ
ﻭ ﻧﺼﺮﻧﺎﻩ ﻭ ﻗﺘﻠﻨﺎ
(ﻭﻗﺎﺗﻠﻨﺎ) ﻣﻌﻪ
ﻓﺄﻗﻮﻝ ﺭﻭّﻭﺍ
ﺭﻭاءا ﻣﺮﻭﻳّﻴﻦ
ﻓﻴﺸﺮﺑﻮﻥ ﺸُﺮبة
ﻟﺎ ﻳﻈمؤﻥ ﺒﻌﺪﻫﺎ
ﻭﺟﻪ ﺍﻣﺎﻣﻬم
کاﻟﺸﻤس ﺍﻟﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻭ ﻭﺟﻮﻫﻬک کاﻟﻘﻤﺮ
ﻟﻴلة ﺍﻟﺒﺪﺭ ﻭ
ﮐﺄﺿوء ﻨﺠم فی
اﻟﺴﻤاء ﭼﻮﻥ
ﭙﺮﭼم ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﻭ ﺍﻣﺎم غُرّ ﺣﺠﻠﻪ
ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﺑﺮ ﻣﻥ
ﺪﺭ ﺣﻮﺽ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻮﻧﺪ
(ﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺼﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺪﻧﺒﺎل ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻭﻳﮋﻩ ﻣﻘﺎم
الهی ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﻣﻮﻟﺎ
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﻮعت
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﺍﺭﺩ ﺣﻮﺯﻩ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺣﮑﻤﺖﻫﺎﻯ ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﭘﻴﺸﺮﻭ ﻭ ﭘﺮﭼﻤﺪﺍﺭ
ﻭ ﺭﻫﺒﺮ ﺗﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ غرّه ﻭ
قُرّه ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺣﺠﻠﻪ ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ الهی
هستند) ﻣﻥ ﺪﺳﺖ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻡ ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭ ﻭ ﺍﺻﺤﺎﺑﺶ ﺳﻔﻴﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ
ثقلین ﻤﻥ ﭽﻪ ﮐﺮﺩﻳﺪ؟(ﺍﻳﻥ
ﺴﺌﻮﺍل ﺴﻨّتی ﻮ
ﺯﺑﺎﻥ ﺤﺎﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯﻫﺮ ﻭﺍﺻل ﺒﺤﻮﺯﻩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
آل عبای محمدی
ﭼﻪ ﮐﺮﺩﻳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺭﺳنی تعمل
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻴﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺤﻮﺯﻩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺪﺍم اﻳﻥ ﺴﺌﻮﺍل
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻗﺮﺍﻥ ﻮ
قُرّه ﻫﺎﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻳﺎ ﺳُﻨّﺖ ﻭ
سلوک الهی ﺍﻭﭼﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﺪ؟) ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻮ ﺗﺼﺪﻳق
ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ ﮐﺮﺩﻳﻢ
(ﻗﺮﺍﻥ ﺒﺰﺭگ ﻮﻳﺎ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺣَﺴَﻨی
ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ) ﻭ ﺗﺼﺪﻳق
آﻧﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
هاﻯ امام ﺰﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻳم ﻮ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻳﻢ) ﻭ ﺍﺯ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ
ﺁﻥ ﺤﻤﺎﻳﺖ ﮐﺮﺩﻳم
ﻮ ﻧﺼﺮﺕ ﺩﺍﺩﻳﻢ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻳﻢ (ﺑﺎ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴﻨﻰ ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮلا
ﻣﻮﺭﺩ ﺯﺣﻤﺖ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴنی ﻮ ﺣﺴنی
اﻧﺴﺎنی
هستند ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺮﻭﻯ
آﻣﻮﺯﺵ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻘﺎم ﺤﺴنی اﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺷﮑﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻏﺎﺋﺐ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﺒﺎ
ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴنی ﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ اﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﺮک ﺪﻧﻴﺎ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻧﻬﺎئی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺳﺪ) ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺳﻴﺮﺍﺏ ﺷﻮﻳﺪ ﻭﺑﻨﻮﺷﻴﺪ
ﻭ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻮﻳﺪ. ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺎ یک ﺒﺎﺭ
ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ هرﮔﺰ
ﺑﻌﺪﺍ ﺗﺸﻨﻪ ﻧﺨﻮﺍهید
ﺷﺪ. ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻣﺎم
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻃﺎلع اﺳﺖ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﭼﻮﻥ ﻤﺎﻩ
ﺷﺐ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ
( ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
هرﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻭ ﭼﻮﻥ بدﺭﻣُﻨﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ) ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﭽﻮﻥ
ﻨﻮﺭ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺪﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ
هستند (ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
هدﺍﻳﺖ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻮﻥ ﺴﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
آﺳﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ
ﻭ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭﺟﻬﺖ ﮔﻴﺮﻯ
هستند. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺪﺭﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ).

حدیث 2947 - ﺍﺯ
ﺃﻧس ﺧﺎﺩم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ24ﺑﺤﺎﺭ)
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﺭﻭﺯﻯ
ﮔﻔﺖ ﮐﻮثر رﺍ ﺑﻤﻥﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﺍﻧس ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﮐﻮثرچیست
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻨﻬﺮ
فی اﻟﺠنهة ﻋﺮﺿﻪ
ﻭ ﻃﻮﻟﻪ ﻣﺎ ﺑﻴﻥ
اﻟﻤﺸﺮق ﻮ ﺍﻟﻤﻐربّ
ﻟﺎ ﻳﺸربّ ﺃﺣﺪ
ﻣﻨﻪ ﻓﻴﻈﻤﺄ ﻭﻟ
ﺎﻳﺘﻮﺿّﺃ ﺃﺣﺪ
ﻣﻨﻪ فی ﺸﻌﺶ ﻟﺎ
ﻳﺸﺮﺑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺃﺧﻔﺮ ﺫﻣّﺘﻰ ﻭ
ﻗﺘل ﺃﻫﻞ ﺑﻴتی
ﮐﻮثرﻧﻬﺮﻯ
ﺪﺭﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ (ﺟﺮﻳﺎنی
عقلی ﻮﻣﺪﺍﻭم
که ﺳﺮﭼﺸﻤﻪﺍﻯ
اﺯﺑﻬﺸﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ) ﮐﻪ ﻃﻮل
ﻮﻋﺮﺽ ﺁﻥ اﺯ ﺷﺮق
ﺘﺎ ﻏربّ ﺟﻬﺎﻥ
اﺳﺖ. (ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺩم که ﺑﺂﻥ ﺑﭙﻴﻮﻧﺪﻧﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس ﺍﺯ ﺁﻥ ﺒﻨﻮﺷﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺗﺸﻨﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺎ ﺁﻥ ﻮﺿﻮ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻫﺮﮔﺰ ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ
ﻮ ﻏﺒﺎﺭﺁﻟﻮﺩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻨﻤﻴﺨﻮﺭﺩ
(ﻣﺤﺮﻭم ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
) ﺍﻧﺴﺎنی اﺳﺖ
اگر ﻧﻘﺾ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻣﻦ ﮐﺮﺩ ( ﺍﺯ ﭘﺸﺖ
ﺧﻨﺠﺮ ﺯﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﻣﺮﺍ
ﮐﺸﺘﻪ ﺍﺳﺖ.( ﻭﺿﻮﻯ
ﻨﻤﺎﺯ ﺷﺴﺘﺸﻮﻯ
ﺪﺳﺖ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺳﺖ.ﻭلی
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ الهی
بمعمی ( ﻭﻯ ﺴﻮ) ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ(ﺿوء
ﻮ ﻧﻮﺭ (ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻗﺒل اﺯ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻄﻮﺭ ( ﻭﺍﺿح ﻮ
إﺳﺒﺎق ﻘﺒﻠﻰ ﻭﺍﺳﺒﺎغ
ﻮ ﻭﺿﻮح ) ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭﻯ
عبادﻯ اﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻪ به ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻧﺠﺎﺕ از نوع
بشری ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺧﺎک ﺁﻟﻮﺩگی
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺧﺴﺘگی
اﺯ ﺳﻠﻮک و ﭙﺎﻳﺎﻥ
آن ندارد. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺧﺎک ﺁﻟﻮﺩ
چون ﺩﻭﻧﺪﮔی ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﻫﺮﮐس ﺍﺯ ﺁﻥ ﻨﻨﻮﺷﺪ
ﻳﺎ سلوک الهی ﻨﮑﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺴﺖ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ ﻧﻘﺾ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
است. ﻭﺣتی ﻤﺴﻠﻤﺎنی
او ﺒﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻭ
ﺑﺎﻃل اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
(ﻏَﺪﺭ و خیانت ) ﻭ
ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺧﻨﺠﺮ ﺯﺩﻥ
ﺒﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭلی ولیّ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﻧﺎﺷﺪ. ﻭ (ﺫِﻣّﻪ)ﻫﺮﮐس
ﺑﺪهی ﻮ ﺗﻌﻬّﺪ
ﻭ ﻧﺬﺭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻧﻘﺺ ﻭ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﺪﺭﮔﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
بدهکار ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭ ﻗﺘل ﺃﻫل ﺒﻴﺖ
ﻭ ﮐﺸﺘﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺠﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺣتی
عدم ﺴﻠﻮﻛﺎﻟهی
ﺒﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎئی
ﺒﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﮑم
کشتن ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی هر یک اﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻥ ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. و ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴنی ﭙﻨج ﺘﻥ
ﺁﻟﻌﺒﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
بی اﻋﺘﻨﺎﺋﻰ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ کاﺭ ﻳﺰﻳﺪ
ﻭ ﺷﻤﺮدر قتل
حسین اﺳﺖ. ﻭﺣتی
ﺒﺪﺗﺮ ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ
علنا ﺩﺷﻤﻦ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭ ﮐﺸﺘﻨﺪ ﻭلی ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻤﺪعی ﻤﺴﻠﻤﺎنی
ﻮ ﺗﺸیّع ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﺁﻣﻴﺰی
وﮐﻨﺎﺭﻩ ﮔﻴﺮﻯ
اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
هستند. ﻭﻧﻪ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻋﻠﻰّ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺑﺪﺍﻥ ﺒﻨﺸﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
نبوّت ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺰﻧﺎﻥ
ﻮ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻘﺮﻳشی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ اهل بیت
باشتد زیرا ﻫﻤگی
ﺒﻘﻮل ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺎﻓﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺩﻳﮕﺮ
قریش ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫبی ﻮ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﻓﺎﺳﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣطی ع ﺮﺍﻩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺍنسته اند ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﺮﻳﻚ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺣﻮﺽ
ﮐﻮثر ﻭ ﺁﺏ ﺑﻬﺸتی
ﺁﻥ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺏ ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎ
ﺁﻣﺪﻩ و ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻮﺷﻨﺪﻩ
ﺁﻥ ﻤﺮگ ﻮ ﻣﻴﺮﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی و
کارماها را ﺒﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ ﻫﻤﻴﻥ
ﻤﺮک ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ
ﺨﻮﺩ و خذوج ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ. ﻭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﻧﻘﺪﺭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪگی ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺸﺮ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﻮﺣﺸی
ﺘﺮ ﺍﺯ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺪﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ نوع ﺑﺸﺮ
است . ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
و ﺗﻤﺪﻧﻰ ﻋﺎﻟﻴﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ (ﻣﺪﻧﻴّﺘﻰ)
در ﺩﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ربّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ
ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

حدیث
2948 - اﺯ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ(ﺝ۸ﺹ25ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻮ
ﺍﻟﺬﻯ ﻔﻠق اﻟﺤبّة
ﻭ ﺑﺮﺃ ﺍﻟﻨﺴمة
لأﻗﻤﻌﻥ ﺒﻴﺪﻯ
هاﺗﻴﻦ ﻋﻥ اﻟﺤﻮﺽ
ﺃﻋﺪﺍٴﻨﺎ ﺍﺫ ﺍﻭﺭﺩﺗﻪ
ﺃﺣبّاؤﻧﺎ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﺨﺪﺍئی
که ﺑﺬﺭگیاه ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﮑﺎﻓﺪ ﻭ ﺩﻭﻟﭙّﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺭﻭح ﻮ
ﺟﺎﻥ ﺒﺪﺍﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻥ ﺪﻭ ﺩﻭﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺤﻮﺽ
ﺭﺍ ﺳﺮﮐﻮﺏ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ.
ﻣﮕﺮ ﮐﻪ ﺩﻭﺳت ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﻤﺎ ﻭﺍﺭﺩ آبیاری
ﺸﻮﻧﺪ( ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻮﺍﺭﺩ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﻮﻧﺪ ﺣﻔﺎﻇﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﻣﻮﻟﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﺑﺎﺩﺳﺘﺎﻥ
ﻤﺒﺎﺭک ﻤﻮﻟﺎ ﺗﻤﺎم
آثاﺭ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺟﺮﺍﺣﻰ
مغز ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺩﺭﺩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺒﻮﺩ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺧﺎﺭج کرﺩ ﮐﻪ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻢ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺑﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻗطع ﻫم ﺴﺎﻟک ﻤﻴﻤﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺷﺎﻧس
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ
ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﻌﺪﺍ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭل ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺣﺎﮐﻢ ﻭﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﺣتی اﮔﺮ
ﻣﺪعی ﺘﺸیّع ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭلی ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم الهی
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺪﺷﻤﻥ ﺪﺍﺧلی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺷﺨﺼی
ﻨﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﻧﻔس
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺯ
ﻣﺮگ ﺒﺒﺮﺩ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺭﺍ ﻣﻮﻟﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ ﻋﺒﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯ ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺩﺭ سلوک الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﺣﻮﺽ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺣﻮﺯﻩ
ﻋﻘلی و ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺣﻮﺯﻩﺍﻯ
عقلی و درجه
الوهیّت ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﭘﺎﻳﺎﻥ
کمالاﺕ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻨﻮع
عقل ﮐﻠّﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻠﺎﺯم اﺳﺖ.

حدیث 2949 - ﺍﺯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻋﻤﺮ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ25 ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ (ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻋﻤﺮ ﺍﺯ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ
ﺮﺍﻭﻳﺎﻥ اﻫل ﺴُﻨّﺖ
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﭘﺪﺭ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺣﻨﻔﻴّﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻣﻮﻟﺎ
ﻭ ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐالهی
ﺸد)
ﺤﺪّثنا ﺍﻟﻨﺒﻰّ
ﺍﻟﺼﺎﺩق اﻟﻤﺼﺪّﻕ
ﻗﺎل اﺫﺍ ﮐﺎﻥ ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻭ ﺟمع
اﻟﻠﻪ ﺍﻟﺄﻭﻟﻴﻦ
ﻭ ﺍﻟﺂﺧﺮﻳﻦ ﻧﺎﺩﻯ
ﻤﻨﺎﺩ ﺑﺼﻮﺕ ﻳﺴمع
ﺒﻪ ﺍﻟﺒﻌﻴﺪ ﮐﻤﺎ
ﻳﺴمع ﺒﻪ ﺍﻟﻘﺮﻳﺐ
ﺃﻳﻥ علیّ ﺍﺑﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﺃﻳﻥ علیّ ﺍﻟﺮﺿﺎ؟
ﻓﻴؤتی ﺒﻌلیّ
اﻟﺮﺿﺎ ﻓﻴﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺣﺴﺎﺑﺎ ﻳﺴﻴﺮﺍ
ﻭ ﻳُﮑﺴی ﺤِﻠّﺘﺎﻥ
ﺨﻀﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭﻳُﻌطی
عصاة ﻣﻥ اﻟﺸﺠﺮة
ﻭ ﻫﻰ ﺷﺠﺮة ﻃﻮﺑﻰ
ﻓﻴﻘﺎل ﻠﻪ ﻗﻒ ﻋلی
اﻟﺤﻮﺽ ﻓﺎﺳق ﻤﻥ
ﺸﺌﺖ ﻭ ﺍﻣنع ﻤﻥ
ﺸﺌﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺻﺎﺩق
ﻤﺼﺪّﻕ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ
ﭼﻨﻴﻥ ﺤﺪﻳثی ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﻥ ﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﮐﻠﺎم
ﺨﻮﺩ ﺻﺎﺩق اﺳﺖ
ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺼﺪﻳق
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌنی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﮐﻠﺎم اﻭ ﻭ ﻣﻘﺎم
ﻨﺒﻮّﺕ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻭﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟک ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
هستند) ﭼﻮﻥ ﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻮﺩ ( ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﺗﻤﺎم گذﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻮ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺮﺍ
ﺟمتع ﻤﻴﮑﻨﺪ (ﺩﺭﺻﺤﻨﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻳک ﺮﻭﺯ ﺟمعت
ﺸﻮﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﺑﺪﻧﺒﺎل ﺁﻥ ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﻭﺟﻬﻨم هاﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﺗﻤﺎم
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺣتی ﺘﻤﺎم ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ
ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻟﺎ
ﺧﻮﺍﻫند ﺁﻣﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟهی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﺟمع ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ (ﺟﻤﻊ شهودی) ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
کهﻋﺎﺑﺪ ﺩﺭ ﻣﻌﺒﻮﺩ
ﺫﻭﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﺑﻴﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻨﺎﺩﻯ
ﺒﺼﺪﺍﺋﻴﮑﻪ ﻫﺮ
ﺩﻭﺭ ﺩﺳتی ﻨﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﺰﺩﻳﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻨﻮﺩ ( ﺯﺑﺎﻥ
ﺤﺎل ﻮ ﺑﺎ ﻔﻬم
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﮐﻪ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﮐﻮ
ﻋلیّ ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ؟
ﻭ ﮐﻮﻋلیّ ﺮﺿﺎ؟
(ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻋلیّ
اﻟﺮﺿﺎ ﻫﺴﺖ ﻭ ﻣﻮﻟﺎ
(ﻋلیّ ﻤﺮﺗﻀﻰ) ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺒﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻤﻴﻥ ﺴﺌﻮﺍل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﺁﻳﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺯ ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺁﻣﺪﻩ ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ
ﺩﻳﻮﺍﺭ خانه ﺑﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮﭼﻮﻥ
ﺪﺯﺩﺍﻥ ﻮﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺑﺎ ﺣُﺴﻥ ﻨﻴّﺖ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻧﮑﺮﺩﻥ ﺑﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
و شایذ نهم با
شهود مسیحک
کذّاب ﺑﺎﺷﺪ
آنگاه ﺩﻧﺒﺎل ﻨﺨﻮﺩ
ﺳﻴﺎﻩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﺸﻨﻪ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﻓﺼﻮﺹ
ﺍﻟﺤکم ﺮﺍ ﺑﻨﻮﻳﺴﻨﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋلِیّ ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺣﺴﺎﺏ ﺁﺳﺎﻥ ﺍﺯﺍﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ( ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺪﺍﺷﺖ
ﻧﻘﺶ تربّیتی ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺴﺎﺩﻩﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﻭ ﺩﻭ ﺧﻠﻌﺖ ﺳﺒﺰ
ﺑﺮ ﻋلیّ دیدﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
(ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل ﺒﺪﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﺧﻠﻌﺖ
الهی ﻮ ﺑﻬﺸتی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻋﺼﺎﻯ ﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯﺷﺠﺮﻩ ﻃﻮﺑﺎ
ﺑﻮﻯ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ(ﻋﺼﺎﻯ
ﺘﻌﻠﻴم ﻤﻮﻟﺎ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺠﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﻧﻘﺶ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی اﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺁﺩم ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻭﺍﺻﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻥ ﻮنیزﻋﻀﻮ
ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﻭ ﺑﻤﻮﻟﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﮐﻨﺎﺭ
ﺣﻮﺽ ﺑﺎﺵ ﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳتی ﺁﺑﻴﺎﺭﻯ
کن ﻭﻫﺮﮐﻪ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻰ
ﺗﺸﻨﻪ ﺑﮕﺬﺍﺭ. (ﺗﻤﺎم
اﻳﻥ اﺣﻮﺍﻝ ﺑﺮمخی
ﻘﺒﻠﺎ ﻭ ﺑﺮجی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

حدیث
2950 - ﺍﺯ ﺍﺑﻥ عباس ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ25ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻧّﺎ
ﺃﻋﻄﻴﻨﺎک اﻟﮑﻮثر
ﻣﻴﮔﻮﻳﺪ: ﻨﻬﺮ فی اﻟﺠنة
ﻋﻤﻘﻪ فی فی اﻟﺄﺭﺽ
ﺳﺒﻌﻮﻥ ﺃﻟﻒ ﻓﺮﺳﺦ
ﻣاءه ﺃﺷﺪّ ﺑﻴﺎﺿﺎ
ﻣﻦ ﺍﻟﻠّﺒﻦ ﻭ ﺃﺣلی
ﻤﻥ اﻟﻌﺴﻞ ﺷﺎﻃئاه
ﻣﻥ اللؤ ﻮ ﺍﻟﺰﺑﺮﺟﺪ
ﻭ ﺍﻟﻴﺎﻗﻮﺕ ﺧَصّ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻪ ﻧﺒﻴّﻪ
ﻭ ﺃﻫل ﺒﻴﺘﻪ ﺩﻭﻥ
اﻟﺄﻧﺒﻴاء ﻧﻬﺮﻯ
ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻌمق
هفتاﺩ ﻫﺰﺍﺭ ﻓﺮﺳﻨگ
ﺪﺍﺧل ﺰﻣﻴﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺁﺏ ﺁﻥ ﺴﻔﻴﺪ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺷﻴﺮ ﻭ ﺷﻴﺮﻳﻥ
ﺘﺮ ﺍﺯﻋﺴﻞ ﻭ ﮐﻨﺎﺭﻩ
های ﺁﻥ اﺯ سنگ
مرﻭﺍﺭﻳﺪ ﻭ ﺯﺑﺮﺟﺪ
ﻭ ﻳﺎﻗﻮﺕ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺎﺹ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺵ
ﻭ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﺍﻭ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪﻫﻴچ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺒﺪﺍﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ (ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎئم ﺪﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎل
ﻨﻬﺎئی ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻴچ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺒﺪﺍﻥ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺷﻒ ﺁﻥ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﺎنندﻩ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﻳﺶ ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻘﺎم
عقلی ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﺩﻳﮕﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻘﺒﻠﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﻴﺎﻳند
ﮐﻪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ وﺳﺎﻟک ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ
ﻫﺮﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭﻋﺼﺮ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻧﻬﺮ ﮐﻮثر ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ
ﻋﻘلی ﻮ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩﺍﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺑﺎﺣﻮﺍل ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﺁﻥ ﺪﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻥ
کمال عقلی ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
عاﻃﻔﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺨلق ﻨﻴﺰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺷﻴﺮﻏﺬﺍﻯ ﻄﻔل
ﻮﺍﻧﺴﺎﻥ سالک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎنی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻏﺬﺍﻯ ﺮﻭﺡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺷﻴﺮﻳتی اﻳﻥ ﻤﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺑﻮﺩﻥ ﻮ
ﺑﺪﻝ ﻧﺸﺴﺘﻥ ﺁﻥ
ﺤﻘﺎﻳق اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺩل ﺸﻨﻮﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﻮ ﻳﺎ ﺗﻨﺒل ﻮ ﺗﻥ
ﭙﺮﻭﺭ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ عمل
کنند.

حدیث
2951 - ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ(ﺝ۸ﺹ26 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﺃﺭﺍنی
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ ﻣﻨﺎﺯلی
ﻮ ﻣﻨﺎﺯل ﺃﻫل ﺒﻴتی
علی اﻟﮑﻮثر ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻣﻥ ﻮ ﻣﻨﺎﺯل ﺃﻫل
ﺒﻴﺖ ﻣﺮﺍ ﺑﺮ ﮐﻨﺎﺭ
ﮐﻮثر نشانم ﺪﺍﺩ.
( ﺩﺭ ﮐﻮثر ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﻋﻘلی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻫل ﺒﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻣﻘﺎم
ﺪﻧﺎ ﻭ ﺗﺪﻟّﻰ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
کاﻣﻠﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ دین
ورزی ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎن ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
اﺯ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
نیز ﺒﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﺎﺧﻬﺎﻯ ﻔﺎﻧﺘﺰﻯ
اﻃﺮﺍﻑ ﭼﻨﻴﻥ ﺮﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﻭ ﺩﺭﻳﺎﭼﻪ ﺍﻯ ﺘﺼﻮﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﺮﻭح اﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻴک ﺘﻮﻗﻒ ﺍﺑﺪﻯ
ﻭ ﻣﺤﺮﻭم ﺸﺪﻥ
اﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ.

حدیث 2952 - ﺍﺯ
ﺍﻧس ﺑﻥ ﻤﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ26
بحاﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﻨﻴﺪم
که ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻠﻤّﺎ
ﺍُﺳﺮﻯ بیّ الی
اﻟﺴﻤاء اﻟﺴﺎبعة
ﻗﺎل ﻠی ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺗﻘﺪم ﻴﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺃﻣﺎﻣﻚ ﻭ ﺃﺭﺍنی
اﻟﮑﻮثر ﻭ ﻗﺎﻝ
ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺬﺍ ﺍﻟﮑﻮثر
ﻟک ﺪﻭﻥ اﻟﻨﺒﻴّﻴﻦ
ﻓﺮﺃﻳﺖ ﻋﻠﻴﻪ ﻗﺼﻮﺭﺍ
ﮐثیرة ﻣﻥ اﻟﻠؤلؤ
ﻮ ﺍﻟﻴﺎﻗﻮﺕ ﻭ ﺍﻟﺪﺭ
ﻭﻗﺎل ﻴﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﺬﻩ ﻣﺴﺎﮐﻨﻚ ﻭ
ﻣﺴﺎﮐﻥ ﻮﺯﻳﺮک
ﻮ ﻭﺻﻴک علیّ ﺒﻥ
ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ ﻭ ﺫُﺭﻳّﺘﻪ
ﺍﻟﺄﺑﺮﺍﺭ ﻗﺎل
ﻔﻀﺮﺑﺖ ﺑﻴﺪﻯ ﺍلی
ﺒﻠﺎﻃﻪ ﻓﺸﻤﻤﺘﻪ
ﻓﺎﺫﺍ ﻫﻮ ﻣﺴﻚ ﻭ
ﺍﺫﺍ ﺃﻧﺎ ﺑﺎﻟﻘﺼﻮﺭ
ﻟﺒنة ﺫﻫﺐ ﻭ ﻟﺒنة
ﻓضّة ﭼﻮﻥ
ﻤﺮﺍ ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
هفتم اﺳﺮاء ﻮﻣﻌﺮﺍج
ﺒﺮﺩﻧﺪ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺒﻤﻥ گفت ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭ ﻭ ﮐﻮثر
ﺭﺍ ﺑﻤﻥ ﻨﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩ
( ﺁﺳﻤﺎﻥ هفتم ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻘﺎﻡ (ﺩﻧﺎ ﻭ ﺗﺪﻟّﻰ)
ﻭ ﻧﺰﺩﻳک ﺸﺪﻥ ﺒﮑﻨﺎﺭﻩ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﺰﺩﻳک
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭ ﺍﺳﺮاء ﻨﻤﻮﺩ
ﮐﻪ ﺟبرئی ل ﻨﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻘﺎم
ﺒﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺩ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺑﺮﻭ ﻭ ﮐﻮثر ﺭﺍ
ﺩﻳﺪ . ﭘس ﺍﻳﻥ
کوثر ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺮﺵ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻳک ﺴﻤﺒﻮلی
اﺯ ﺗﻤﺎم ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺼﻔﺤﻪ
ﺷﻴﺸﻪ ﺭﺍ ﺑﺮﻭﻯ
هم ﺒﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﭘﺎﺋﻴﻥ ﺒﺘﻤﺎم
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﮕﺎﻩ ﺷﻮﺩ
ﻭ ﺭﻭﻯ هر ﮐﺪﺍم
ﻨﻴﺰ ﻧﻘشی ﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻤﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ کثرت
کمّی و کیفی و
طبقات عوالم
وجودی و یونیورسهای
ﮐﻮثر ﻭ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳتی
ﺪﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ های
نوعی ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺧﺎﺹ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻤﺒﻌﻮث
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻣﺠﺪﺩ ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺗﺎ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ ﻭﻋﻀﻮ
زنده ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﻮﺩ.
ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﻧﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎم الهی اﺳﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﺗﺎ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
آهورمزدا ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺼﺎﺩﺭ
ﺍﻭل ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ ﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﻓﺮﺿﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻫﺴتی
ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ (ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ)
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴتی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ(
ﻋﻤّاء ﻴﺎ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻭ ﺩﻧﻴﺎﻯ عدم ﻤﺎ
ﺳﻮﺍﻩ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﺎﻫﻴتی
ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖﻋﺪﻡ ﻣﺎ
ﺳﻮﺍﻩ یا ﻋﺪم اﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺎﻫﻴتی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
اﺣﻮﺍﻝ ﺩﺭ ﻳک ﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻄﻠﻖ ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ که ﻣﺤﺎل
اﺳﺖ ﻭ ﺣتی کاﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﻗﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﺮﺍ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻴﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺘﺼﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥهم
ﻨﻴﺴﺖ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝ
نوعی و عقلی
ربّ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ربّ النوع ﻓﻌلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺮﺵ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻭ ﺍﺭﺑﺎب
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ
تکامل و ﺷﻬﻮﺩ ﮐﻨﺪ)
ﺳﭙس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺒﻤﻥ گفت ﺍﻳﻦ ﮐﻮثر
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺘﻮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮ ﻣﻥ ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺁﻥ
ﮐﺎﺧﻬﺎﻯ ﺰﻳﺎﺩﻯ
اﺯ ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ ﻭ
ﻳﺎﻗﻮﺕ ﻭ ﺩُﺭّ
ﺩﻳﺪﻡ. ﻭﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻨﻴﺰ ﮔﻔﺖ ﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﺍﻳﻥ ﻤﺴﺎﮐﻥ ﺘﻮ
ﻭ ﻭﺯﻳﺮ ﻭ ﻭصیّ
ﺘﻮ ﻋلیّ ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺫُﺭﻳّﻪ ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﺑﺮﺍﺭ نجات یافته
ﺗﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻣﺴﺎﮐﻥ
ﺠﺎﻯ ﺴﮑﻮﻧﺖ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ آینده
ﺍﺭﻭﺍح ﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺸﺮﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻤﻥ ﺪﺳﺖ ﺑﺮﺁﺟﺮﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﺯﺩم ﻮ ﺑﻮ ﮐﺮﺩﻡ
ﺩﻳﺪم که ﺑﻮﻯ
غطر ﻤُﺸک ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﺎﺧﻬﺎئی
ﺪﻳﺪﻡ ﮐﻪ ﺁﺟﺮﻫﺎﺋﻰﺍﺯ
ﻃﻠﺎ ﻭ ﻧقُرّه ﺑﻮﺩ.
(ﺍﺑﺮﺍﺭ ﺑِﺮّ
و فَرّ ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
ﭙﺎک ﺸﺪﻩ زوان ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
سلوکی ﻭ ﻓﺮ و
تاج الهی ﺠﺴﺘﻪ
ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
هستند. ﭼﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. (ﻭﺯﻳﺮ)
ﻟﻔﻈی ﻔﺎﺭﺳﻰ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺰﻳﺮ ﺩﺳﺖ ﻳﺎ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﻮ ﻣﺸﺎﻭﺭ ﻭ ﻭﺻﻰّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
(ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ) ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻟﻬس ﺸﺪﻩ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﻭﻣﻌﺎنی
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﻮ ﺑﺎﻃﻨﻰ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺷک ﻤﻴﺮﻳﺰﺩ .

حدیث 2953 –
جد ﺍﺯ ﺍﻣﺎک ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ26ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: اﻥّ
ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﺻﻠّﻯ
اﻟﻐﺪﺍة ثمّ اﻟﺘﻔﺖ
الی علیّ ﻓﻘﺎل
ﻴﺎ ﻋﻠﻰ ﻣﺎ ﻫﺬﺍ
ﺍﻟﻨﻮﺭ ﺍﻟﺬﻯ ﺃﺭﺍﻩ
ﻗﺪﻏﺸﻴﻚ؟ ﻗﺎل
ﻴﺎ ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﺃﺻﺎﺑتنی ﺠﻨﺎیة
فی هذﻩ ﺍﻟﻠّﻴلة
ﻓﺄﺧﺬﺕ ﺑﻄﻥ اﻟﻮﺍﺩﻯ
ﻭﻟﻤﺎ ﺻﺐّ ﺍﻟﻤاء
ﻓﻠﻤّﺎ ﻭﻟّﻴﺖ
ﻧﺎﺩﺍنی ﻤﻨﺎﺩ
ﻳﺎ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﻓﺎﻟﺘﻔﺖ ﻓﺎﺫﺍ
ﺧﻠفی اﺑﺮﻳق ﻤﻤﻠوءا
ﻤﻥ ﻤاء ﻓﺎﻏﺘﺴﻠﺖ
ﻓﻘﺎﻝ ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﻳﺎ ﻋﻠﻰّ ﺃﻣّﺎ
ﺍﻟﻤﻨﺎﺩﻯ ﻔﺠﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭ ﺍﻟﻤاء ﻤﻥ ﻨﻬﺮ
ﻳﻘﺎل ﻠﻪ ﺍﻟﮑﻮثر
ﻋﻠﻴﻪ ﺍثناﻋﺸﺮ
ﺃﻟﻒ ﺷﺠﺮة ﮐلّ
ﺸﺠﺮة ﻟﻬﺎ
ثلاث ﻣﺎئة ﻭ ﺳﺘّﻮﻥ
غُصنا ﻓﺎﺫﺍ ﺃﺭﺍﺩ
ﺃﻫل اﻟﺠنة ﺍﻟﻄربّ
ﻫﺒّﺖ ﺭﻳﺢ ﻓﻤﺎ
ﻣﻥ ﺸﺠﺮة ﻭﻟﺎ ﻏُﺼﻦ
ﺍﻟّﺎ ﻭ ﻫﻮ ﺃﺣلی
ﺼﻮﺗﺎ ﻣﻥ اﻟﺂﺧﺮ
ﻭﻟﻮﻟﺎ ﺃﻥّ اﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﮐﺘﺐﻋلی
ﺃﻫل اﻟﺠنة ﺃﻥ ﻠﺎ
ﻳﻤﻮﺗﻮﺍ ﻟﻤﺎﺗﻮﺍ
ﻓﺮﺣﺎ ﻣﻥ ﺸﺪّة
ﺣﻠﺎﻭة ﺗﻠک اﻟﺄﺻﻮﺍﺕ
ﻭﻫﺬﺍ ﺍﻟﻨﻬﺮ
فی ﺠنة ﻋﺪﻥ ﻭ ﻫﻮ
لی ﻮ ﻟﻚ ﻭ ﻟﻔﺎﻃمة
ﻭ ﺍﻟﺤﺴﻥ ﻮ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ
ﻭ ﻟﻴس ﻟﺄﺣﺪ ﻓﻴﻪ
ﺷﻴئ ﺭﻭﺯﻯ
ﺮﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻧﻤﺎﺯ
ﻇﻬﺮ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺠﺎ
ﺁﻭﺭﺩ ﺭﻭ ﺑﻌلی
کرﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ ﻳﺎﻋلیّ
این ﭼﻪ ﻧﻮﺭﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﻮ ﻣﻴﺒﻴﻨﻢ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻭﺟﻮﺩﺕ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻣﻮﻟﺎ ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ ﮐﻪ ﻳﺎ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻣﻥ ﺪﻳﺸﺐ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺟﻨﺎﺑنی
ﺸﺪﻡ ﻭﭼﻮﻥ ﻭﺍﺭﺩ
ﺼﺤﺮﺍ ﺷﺪﻡ ﺑﺎﺯ
ﺁلب ﭙﻴﺪﺍ ﻧﮑﺮﺩﻡ
( ﻭﺟﻨﺎﺑﺖ ﺣﺎﻟﺖ
ﺷﻬﻮﺍمی اﺭﺍﺩﻯ
ﻴﺎ ﻏﻴﺮ ﺍﺭﺍﺩﻯ
سالک ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﻣﻮﻗﺘﺎ ﻣﺤﺮﻭک
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﻏﺴل
کند ﻳﻌنی ﺘﻮﺑﻪ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﭼﻨﻴﻥ
ﺤﺎﻟﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟهی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﺎﻟﺖ ﺟﻨﺎﺑﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﮑﺮﺭ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻋﻠﻰّ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
اﻣثال ﻤﻮﻟﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻧﻴﺰﻫﻤﻴﻥ ﻤﻨﻈﻮﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻮﻟﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺴﺘﺸﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺨﻮﻳﺶ ﺩﻭﺭ
ﺷﺪﻩ ﺑﺼﺤﺮﺍ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﻧﻮعی اﺑﺮﺍﺯ
ﻧﺎﺭﺍﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻥ ﺠﻨﺎﺑﺖ
رؤیائی ﻭﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ اﺯ ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ ﮐﻤﺎل
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﻳﺎ ﺍﻳﻨک ﺒﺪﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺁبی
ﭙﻴﺪﺍ ﻧﮑﺮﺩ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﻮﺿﻌی ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺖ) ﻭﻣﻥ ﭽﻮﻥ
ﻤﻨﺼﺮﻑ ﺷﺪﻡ ﻧﺪﺍئی
ﺸﻨﻴﺪﻡ ﮐﻪ ﻳﺎ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤإﻤﻨﻴﻦ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺴﺮ ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻡ
ﺍﺑﺮﻳقی ﻴﺎ ﺁﺑﺮﻳﺰ
ﺁبی ﻴﺎﻓﺘﻢ ﭘﺮ
ﺍﺯ ﺁﺏ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺷﺴﺘﻢ ( ﮐﻪ ﺟﺮﻳﺎﻥ
غسل ﺟﻨﺎﺑﺖ ﺩﺭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺧﺮﻭچ
اﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻳﻥ
غسل اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻯ
ﻄﻬﺎﺭﺕ ﺟﺰﺋﻰ ﻭﺗﻄﻬﻴﺮ
ﻓﮑﺮﻯ ﻮ ﺭﻭﺍنی
اﺯ ﮐﺎﺭﻯ که ﻧﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ ﻳﺎﺍﺯ
ﺭﻭﻯ عقل ﻳﻜﺴﺎﻟک
اﻧﺠﺎم گرﻓﺘﻪ ﺷﺪ
) ﺍﻧﮕﺎﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻳﺎﻋﻠﻰّ
ﺍﻳﻥ ﻨﺪﺍ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺒﻮﺩ. ( ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺮ ﺍﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﻭﺻﻒ ﻭﺍﺭﺯﺵ
الهی ﺸﻬﻮﺩ و
رؤیای ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﻋﻠﺎم ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗتی ﺴﺎﻟک
ﺒﮑﻤﺎل ﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ) ﻭ ﺁبی
که ﺩﻳﺪﻯ اﺯ ﻧﻬﺮ
ﮐﻮثر ﺑﻮﺩ. ﺁﺏ ﻋﻘلی
که ﺭﻭﺍﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
همیشه ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﭙس ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﻮﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
عباﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺣﻠﺎل ﻮﺣﺮﺍمی
هم ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻣﻌﺼﻮم
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﮐﻪ ﮐﻨﺎﺭ
ﺍﻳﻥ ﻨﻬﺮ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺩﺭﺧﺖ ﻫﺴﺖ
ﻭﻫﺮ ﺩﺭﺧﺘﻰ ﻳﮑﺼﺪ
ﻭ ﺷﺼﺖ ﺷﺎﺧﻪ ﺩﺍﺭﺩ
( ﺍﻋﺪﺍﺩ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﮐثرﺗﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮل ﻔﺮﺍﻭﺍنی
گرﭼﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺧﺘﻬﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺳﺮﺳﺒﺰﻯ
ﻮ ﺻﻔﺎﻯ ﺒﻬﺸﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻋﻘل اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ
ﺑﻮﺳﺘﺎنی ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺸﺮﻯ
اﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺴﻤﺒﻮﻝ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭﺑﻬﺸتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ ﭼﻮﻥ ﺃﻫا
ﺒﻬﺸﺖ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ولایت ) ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﻃَربّ ﻭ ﺷﺎﺩﻣﺎنی
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺩﻯ ﻮﺯﻳﺪﻩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺧﺘﻬﺎ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺼﺪﺍﻫﺎ
ﻳﮑﻰ ﺑﻬﺘﺮﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺼﺎﺩﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎسی اﺯ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﺧﺘﺎﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻﻠﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍل ﺨﻮﺩ ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎئی اﺯ
ﺷﺎﺩﻣﺎنی الهی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺩﺭﺧﺖ ﻭ ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺮ ﺳﺒﺰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﺍﻯ ﺭﺷﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻨﻮ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻘلی ﻮﻋﻠمی ﻮﻋﺮﻓﺎنی
ﻤﺘﻔﺎﻭتی اﺑﺮﺍﺯ
ﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﻗﺎﺑﻞ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﻨﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ
ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﺯﻳﺒﺎئی
ﻮ ﺷﺪﺕ ﻓﺮح ﻤﻴﻤﺮﺩﻧﺪ
( ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ملکوتی ﻣﺮﮒ ﻭﻣﺮﺩنی
ﻨﻴﺴﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻳﻚ ﻣﺮﺩﻥ
اﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺭﻭﻯ کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻨﻈﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻟﺬﺍ ﭼﻨﻴﻥ ﻤﺮگی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻟﺬﺕ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﺎمی ﻮ ﺯﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
اﺣﻮﺍای ﺨﻮﺩ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ.)
ﻭﺍﻳﻥ ﻨﻬﺮ ﮐﻮثر
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻋﺪﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺘﻌﻠق
ﺒﻤﻥ ﻮ ﺑﺘﻮﻋﻠﻰّ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ ﺣﺴﻥ
ﻮ ﺣﺴﻴﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭ ﺁﻥ
ﭽﻴﺰﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
(ﺍﻳﻥ ﭙﻨﺠم ﻘﺎئم
الهی ﺸﻬﻮﺩﻯ
هستند ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﺳﺎﻟک هر ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻳﻥ نهمانی ﻮ ﺻﺎﺣﺐ
ﺁﻥ ﻤﻘﺎم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﺎﻣل ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﻴﺰ ﺍﻳﻥ
همانی ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻧﻬﺮ ﮐﻮثر
ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸت سوم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻬﺸﺖ
ﻋﺪﻥ ﺘﺸﺒﻴﻬﻰ ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺴﺮﺳﺒﺰ ﻳﻤﻦ ﺑﺮﺍﻯ
اﻋﺮﺍﺏ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
در کلکوت ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻴک ﺮﻭح ﺒآﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻗﺒل اﺯ
ﺑﻬﺸﺖﻋﺪﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪﺁﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺣتی
ﺪﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻘﺪﻣﺎتیهستند.
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻣﻌﺼﻮمیّت
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﺭؤﻴﺎ ﻭ ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ. ﻭ ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﻋﺪﻥ ﺁﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺒﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺘﺎ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﻭح ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺠﻬﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻴﻚ ﺭﻭح
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺯ
ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺮﻭﻯ کرﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻭﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒﻴﻌی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮﺭﻭﺍﻥ
ﻮ ﺭﻭﺡالهی
شده ﭼﻨﺎﻥ اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺣﮑم ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺩﺭ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﻮ ﺩﺭ ﺍﺧﻠﺎق
ﻮ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
اﺳﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ ربّی
اﻧﺘﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻳک ﺮﻭح ﻤﻮﻓق اﻣﺮﻭﺯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺘﻬﺎ
ﻭ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘﻨج ﺘﻥ
ﺁل عباﻯ ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺣقّ ﺘﻘﺪّم
ﺰﻣﺎنی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭلی همچنان آﻧﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮل ﺪﻳﮕﺮ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
هستند. ﻭ ﺗﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴنی ﻮ ﺷﺎﻫﺪ
ﻭ ﺷﻬﻴﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻤﺎم اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻤﻘﺎم ﺤﺴﻨﻰ ﻭ ﺍﺭﺷﺪ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯﺑﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎن
انتخاﺏ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﺎﻃمی
ﻮ ﻣﻘﺎم مرﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺎﺯ
ﻣﺮﺍﺗبی الهی
هستند. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺸﺎﻫﺪﻯ
ﺒﺪﺍﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪ
ﺍﻳﻥ همانی آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﮐﻪ ﺣتی ﺒﺎ ﻣﻌﺮﺍﺝ
(ﺩﻧﺎ ﻭ ﺗﺪﻟّﻰ) ﺩﺭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ ﺣتی
اﺯ ﻣﻘﺎﻡ ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﭽﻮﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﺤﻤﺪ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺣتی غلیّ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﻳﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻭﺣﺴﻴﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻳک ﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺭﻭﺍح ﻮﺍﺻل
ﺒﻘﺎﺋﻢ ﻣﻦ ﻭ ﺗﻮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺎ ﻭﺣتی ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮﻧﺪ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮالهی
ﺪﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﻫﻤﻴﻥ ﻮﺟﻮﺩ ﮐﺎﻣل
ﻮالهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻗﺮﺑﺎنی اﺗﺤﺎﺩ
ﺭﻭحی ﻮ ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﻭﺻﻤﺪﻯ ﺸﺪﻥ ﺒﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

حدیث 2954 – اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
(ﺝ۸ﺹ26 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﻠﻤﺤﺒّﻴﻨﺎ
ﺃﻫل اﻟﺒﻴﺖ ﺳﺘﺠﺪﻭﻥ
ﻤﻥ ﻘﺮﻳﺶ ﺍثرة
ﻓﺎﺻﺒﺮﻭﺍ ﺣﺘّﻯ
ﺘﻠﻘﻮنی علی ﺍﻟﺤﻮﺽ
ﺷﺮﺍﺑﻪ ﺃﺣلی ﻤﻥ
اﻟﻌﺴﻞ ﻭ ﺃﺑﻴﺾ
ﻣﻥ اﻟﻠّﺒﻦ ﻭ ﺃﺑﺮﺩ
ﻣﻥ اﻟثلج ﻭ ﺃﻟﻴﻦ
ﻣﻥ اﻟﺰﺑﺪ ﻭ ﺃﻧﺘم
اﻟﺬﻳﻥ ﻮﺻﻔﮑم
اﻟﻠﻪ فی کتاﺑﻪ
ﻳﻄﻮﻑ ﻋﻠﻴﻬم ﻮﻟﺪﺍﻥ
ﻣﺨﻠّﺪﻭﻥ ﺍلی ﻘﻮﻟﻪ
ﻭ ﻟﺎ ﻳﻨﺰﻓﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﻣﻦ ﺍﺯﻗﺮﻳﺶ
ﺁثاﺭ ﺳﺨﺘﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﭘس ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺻﺒﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﺗﺎ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﺣﻮﺽ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﮐﻨﻴﺪ.
( ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﻋﺸﻖ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺑﺎﻟﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﺩفع
ﺸﺮک اﺫﮐﺎﺭﻯ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
هستند. ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺯﻧﺎﻥ
ﻮ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻘﺮﻳشی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺁﺳﻴبی
هم ﻨﺪﻳﺪﻩ ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭ ﺃﻫل
ﺒﻴﺖ ﻫم ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺩﺷﻤﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺧُﻤس ﻭ ﺯﮐﺎﺕ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﻣﻔﺖ ﺧﻮﺭﻯ
کنند . ﻗﺮﻳﺶ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮐﺎﻓﺮ و مشرک ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺁثاﺭ ﺳﺨتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻤﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃرﻔﺪﺍﺭﺍﻥ
اﻫل ﺒﻴﺖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ
قُرّه ﺩﺍﺭﺍﻥ
هستند ﮐﻪ ﻗﺮﻳﺶ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﺳم ﻘﺮﻳﺶ
ﺑﻮﺩ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻣﻮﻟﺎ ﻭﭼﻨﺪ ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
ﻘﺮﻳﺸﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
کرﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎ ﺭﻭﺵ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺪﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
أذکار ﺩلفع ﺸﺮک
اﺣﺘﻤﺎلی ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﻗﺮﻳﺸﻴﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
هستند ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺁﺳﻴﺐ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﺯﻧﺪﮔی ﺴﻠﻮکی ﺴﺨتی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻣﺤﺮﻭم
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﻟﺬﺗﻬﺎ
ﻭﻳﺎ ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﭼﻪ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺮﺳﻤﻰ ﻭﻳﺎ ﻫﺮﻣﻔتیﻮ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﺴﻨّﻴﺎﻥ ﻭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺪعی ﺒﺎﻃل ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺮک اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺩﻧﺒﺎل
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻓﺎﺳﺪ ﻭﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺐ ﻭﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺷﺮﻳک ﺨﺪﺍ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
(ﺃثرﻩ) ﻳﺎ ﺁثاﺭ
ﺑﺠﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﭼﻪ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﻭ ﻳﺎ ﻧﺎ
ﻣﻄﻠﻮﺏ. ﻭﻧﻴﺰ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺗﺮﺟﻴح ﺪﺍﺩﻩ
ﻭ ﺭﻫﺎ ﻧﮑﺮﺩﻩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ عقیده ﺳﻠﻮک
الهی ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻏم
ﻤﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺻﺒﺮ
ﭘﻴﺸﻪ ﮔﻴﺮﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺘﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻠﺎﺵ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﻤﻴﺴّﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺸﻴّﺖ الهی اﺳﺖ.
ﻟﻘﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻴﺎ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﭘُلی ﺒﻴﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﻭﺟﻬﻨﻢ. ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺪم
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺨﻮﺩ ﺟﻬﻨم
اﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﻟﻴﻞ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ
ﺁﻥ ﺸﻴﺮﻳﻥ ﺘﺮ ﺍﺯ
ﻋﺴﻞ ﻭ ﺳﻔﻴﺪ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺷﻴﺮ ﻭﺧُﻨک
ﺘﺮ ﺍﺯ ﻳخ ﻮ ﻧﺮﻣﺘﺮ
ﺍﺯ ﮐﺮﻩ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺷﻤﺎ
ﻫﺴﺘﻴﺪ (ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮﻟﺎﻳﺖ) ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺠﺎﻭﺩﺍنی
ﻄﻮﺍﻑ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
(ﭼﻪ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ اﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﻣﺖ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻔﺮﺷﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻤﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻮﺭﺩ ﺧﺪﻣﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺠﻮﺍﻥ
ﺷﺎنس ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺳﺎﻟﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺳﺎﻟک ﺸﺪﻩ) ﺗﺎ ﺍﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻪ
ﺭﺍ ﺑﺎ (ﻟﺎ ﻳﻨﺰﻓﻮﻥ)
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
(ﻧﺰﻳﻒ) ﺧﻮﻥ ﺮﻳﺰﻯ
ﻭﻓﻘﺪﺍﻥ ﺬﺍﺕ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی هستند ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﭼﻴﺰﻯ اﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤﺴح
ﺤﻴﻮﺍنی ﺸﻮﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺪﺭ
ﺭﻭح ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮعی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
گرﺩﻧﺪ. (ﻃﻮﺍﻑ) ﺩﻭﺭ
ﮐسی گشتن ﻭﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺍﺋم اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﺳﺖ. ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺣﺪﻳث
ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ الهی
عاﺷﻘﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
هستند. ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺮ ﺍﻳﻥ
عشق ﻭﺭﺯﻯ ﻮﺧﺪﻣﺖ
ﻭ ﻃﻮﺍﻑ ﺷﻮﺩ ﻭﭼﻪ
ﺳﻮﺩﻯ که ﺑﺮﮔﻮﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻃﻮﺍﻑ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ.

حدیث 2955 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ص27ﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠﻤّﺎ
ﺃﻧﺰل اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
تعلی ﻨﺒﻴّﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺃﻫل ﺒﻴﺘﻪ ﺍﻧّﺎ
ﺃﻋﻄﻴﻨﺎک اﻟﮑﻮثر
قال ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
علی ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﻳﺎ ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﻟﻘﺪ ﺷﺮّﻑ ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﺬﺍ ﺍﻟﻨﻬﺮ ﻭ ﮐﺮّﻣﻪ
ﻓﺎﻧﻌﺘﻪ ﻟﻨﺎ ﻗﺎل
ﻨﻌم ﻴﺎ ﻋﻠﻰّ ﺍﻟﮑﻮثر
ﻧﻬﺮ ﻳﺠﺮﻯ اﻟﻠﻪ
ﻣﻥ ﺘﺤﺖ ﻋﺮﺷﻪ ﻣاؤه
ﺃﺑﻴﺾ ﻣﻥ اﻟﻠّﺒﻥ
ﻮ ﺍﺣلی ﻤﻥ اﻟﻌﺴﻞ
ﻭ ﺃﻟﻴﻥ ﻤﻥ اﻟﺰﺑﺪ
ﺣﺼﺒﺎﻩ ﺍﻟﺪُﺭّ
ﻭ ﺍﻟﻴﺎﻗﻮﺕ ﻭ ﺍﻟﻤﺮﺟﺎﻥ
ﺘﺮﺍﺑﻪ ﺍﻟﻤﺴک
اﻟﺄﺫﻓﺮ ﺣﺸﻴﺸﻪ
ﺍﻟﺰﻋﻔﺮﺍﻥ ﺗﺠﺮﻯ
ﻤﻦ ﺗﺤﺖ ﻗﻮﺍﺋم
عرﺵ ربّ ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ
ثمرة ﮐﺄﻣثال
اﻟﻘﻠﺎﻝ ﻣﻥ اﻟﺰﺑﺮﺟﺪ
ﺍﻟﺄﺧﻀﺮ ﻭ ﺍﻟﻴﺎﻗﻮﺕ
ﺍﻟﺄﺣﻤﺮ ﻭ ﺍﻟﺪُﺭّﺍﻟﺄﺑﻴﺾ
ﻳﺴﺘﺒﻴﻥ ﻈﺎﻫﺮﻩ
ﻣﻥ ﺒﺎﻃﻨﻪ ﻭ ﺑﺎﻃﻨﻪ
ﻣﻦ ﻇﺎﻫﺮﻩ ﻓﺒکی
اﻟﻨبیّ ﻮ ﺃﺻﺤﺎﺑﻪ
ثمّ ربّ ﺑﻴﺪﻩ ﺍلی
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮﻣﻨﻴﻦ
علی ﺒﻦ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﻓﻘﺎل ﻴﺎﻋﻠﻰّ
ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎ ﻫﻮ
لی ﻮﺣﺪﻯ ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ
ﻫﻮ لی ﻮ ﻟﻚ ﻭ ﻟﻤُﺤﺒّﻴﻚ
ﻣﻥ ﺒﻌﺪﻯ ﭼﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧوﺩ، ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺃﻫل
ﺒﻴﺖ ﺍﻭ ﺁﻳﻪ ﻣﺎ
ﺗﻮﺭﺍ ﮐﻮثر ﺩﺍﺩﻳﻢ
ﻧﺎﺯل گرﺩﻳﺪ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤمنین اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﻳﺎ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﻨﻬﺮ ﺭﺍ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﭘس ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ. ( ﮐﻪ ﮐﻮثر
ﺷﻬﻮﺩﻋﻘلی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ کرﺍﻣﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﻗﺒلا
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﻘل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭﻧﻌﺖ
ﻭ ﺻﻔﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺩﺍﺩﻥ ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ ﺁﺭﻯ
ﻴﺎ ﻋﻠﻰّ ﮐﻮثر
ﻧﻬﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵ ﺧﻮﺩ
ﺟﺎﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ. ( ﻧﻬﺮﻋﻘلی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺯﻳﺮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺨﺎﺹ ﻧﻮتع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﻟﺎﻯ
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﺎﺹ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ) ﮐﻪ
ﺁﺏ ﺍﻳﻥ ﻨﻬﺮ ﺳﻔﻴﺪ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺷﻴﺮ ﻭﺷﻴﺮﻳﻥ
ﺘﺮ ﺍﺯﻋﺴل ﻮ ﻧﺮﻣﺘﺮ
ﺍﺯ ﮐﺮﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺭﻳﮕﻬﺎﻯ کف ﺁﻥ
ﺩﺭ ﻭ ﻳﺎﻗﻮﺕ ﻭ ﻣﺮﺟﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﺧاکش ﻣﺸک
ﺃﺫﻓﺮ ﻭﻋﻠﻔﻬﺎﻯﺁﻥ
ﺯﻋﻔﺮﺍﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺯﻳﺮ ﺳﺘﻮﻧﻬﺎﻯ
عرﺵ ربّ ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ
ﺠﺎﺭﻯ اﺳﺖ ( ﺯﻳﺮ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻘﻞ ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﻧﻴﺰﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﺁﮔﺎﻩ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﮐﻪ ﻣﻴﻮﻩ
ﺁﻥ گوﻟّﻪ (ﻗﻠّﻪ)
ﻳﺎ ﺧﻮﺷﻪﻫﺎئی
اﺯ ﺯﺑﺮﺟﺪ ﺳﺒﺰ
ﻭ ﻳﺎﻗﻮﺕ ﺳﺮخ ﻮ
ﺩُﺭّ ﺳﻔﻴﺪ ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺑﻄﻮﺭﻯ ﺸﻔّﺎﻑ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺪﺍﺧل ﺁﻥ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﺯ ﺩﺍﺧل
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺁﻥ ﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ( ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
الهی ﺸﺪﻩ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭ ﻣﻌﺎنی ﻈﺎﻫﺮﻯ
ﻮ ﺑﺎﻃﻨﻰ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺷک ﻤﻴﺮﻳﺰﺩ
ﻭ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺍﻭ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ( ﺍﺯﺧوﺮﺳﻨﺪﻯ
ﻮ ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ ﺩﺍﺩﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ) ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻳﺎﻋلیّ
ﺒﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ ﺑﻤﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮ ﻭﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺘﻮ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻥ
اﺳﺖ. (ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﭙس ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ عقلی و
الهامات لدنّی
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ. ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻥ اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻳک ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍرﺩ.
ﻭﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﺪ .

حدیث 2956 - ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ27 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠﻴﺨﺘﻠﺠﻥّ
ﻘﻮم ﻤﻥ ﺃﺻﺤﺎبی
ﺪﻭﻧﻰ ﻭﺁﻧﺎ ﻋلی
اﻟﺤﻮﺽ ﻓﻴؤﺨﺬ
ﺑﻬم ﺬﺍﺕ ﺍﻟﺸﻤﺎﻝ
ﻓﺎﻧﺎﺩﻯ ﻴﺎ
ربّ ﺍﺻﺤﺎبی اﺻﺤﺎﺑﻰ
ﻓﻴﻘﺎل اﻧّک ﻠﺎ
ﺗﺪﺭﻯ ﻣﺎ ﺃﺣﺪثوﺍ
ﺑﻌﺪک ﮔﺮﻭهی
اﺯ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﻣﻦ ﺍﺯ
ﻣﻥ عقب ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﻭﺑﻤﻥ ﻨﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭ ﻣﻥ ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺣﻮﺽ
ﻫﺴﺘﻢ. ﻭلی ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺴﻮﻯ ﺸﻤﺎل یعنی
ﭼﭗ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﻢ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺩﻭﺳﺘََﮑَﻢ
ﺮﺍ ﺩﺭﻳﺎﺏ ﻭ ﮐﻤک
ﻜﻥ ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﺗﻮ ﭼﻪ ﺩﺍنی که
ﭙس ﺍﺯ ﺗﻮ ﭼﻪ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
(ﻗﻮﻡ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
اﻭم کرﺩﻥ
هستند ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭلی اﻭم
ﻮ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺳﻨّﻯ ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺷﻴﻌی ﻤﺪعی ﻤﺒﻄّل
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ ﻭلی
غیرﻋﺎﻣل ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ.
(ﺍﺻﻴﺤﺎﺑﻰ) ﻳﺎ ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﮐﻮﭼک ﻮ ﺣﻘﻴﺮ ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺸﻤﺎل ﻮ ﺷﻮﻣﻰ
ﻭﺟﻬﻨم ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺻﻔﺖ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭلی ﺴﺎﻟﻚ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ ﻭﻳﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭلی عامل ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺤﻘﻴﺮﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﺪ (ﺍﺻﺤﺎﺑﻢ
) ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ(ﺻﺎﺣﺒﻜﻬﺎﻯ)
ﻣﻦ. ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺳﺮﮐشی
ﺒﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
و خلافت الهی ﻤﻮﻟﺎ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻴﺎشی
آﻧﺎﻥ ﻤﺴﺄﻟﻪ ﻣﻬمی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
اﮔﺮ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺩق ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﮐﺎﺫﺏ ﺑﻨﺎم ﻤﺴﻴح
ﺪﺟّﺎﻝ ﻭﭼﻮﻥ ﺨﺮ
ﺩﺟّﺎلی بر
شهود مصطفوی ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻧﺨﻮﺩ
ﺳﻴﺎﻩ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ ﺟﻬﻨمی
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ اﺳﺖ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨج ﺘﻥ ﺁﻟﻌﺒﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻀﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﻠﻘﺎﻯ
الهی ﻘﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﺪ.

حدیث
2957 – از پیامبر
نقل شده که
فرموده است
(ج؟ض؟)ﺃﻋﻄﺎنی
اﻟﻠﻪ ﺧﻤﺴﺎ ﻭ ﺃﻋطی
علیّا ﺧﻤﺴﺎ ﺃﻋﻄﺎنی
ﺠﻮﺍمع اﻟﮑِﻠَﻢ
ﻭ ﺃﻋطی علیّا ﺟﻮﺍمع
اﻟﻌﻠﻢ ﻭﺟﻌلنی
ﻨﺒﻴّﺎ ﻭﺟﻌﻠﻪ
ﻭﺻﻴّﺎ ﻭ ﺃﻋﻄﺎنی
اﻟﮑﻮثر ﻭ ﺃﻋﻄﺎﻩ
ﺍﻟﺴﻠﺴﺒﻴﻞ ﻭﺃﻋﻄﺎنی
اﻟﻮﺣﻰ ﻭﺃﻋﻄﺎﻩ
ﺍﻟإﻟﻬﺎﻡ ﻭ ﺃﺳﺮﻯ
بی اﻟﻴﻪ ﻭﻓﺘح ﻠﻪ
ﺃﺑﻮﺍﺏ ﺍﻟﺴﻤاء
ﻮ ﺍﻟﺤُﺠُﺐ ﺣﺘّﻯ
ﻨﻈﺮ ﺍﻟﻰّ ﻭ ﻧﻈﺮﺕ
ﺍﻟﻴﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺍ ﭘﻨج کرﺍﻣﺖ
ﻭﻋلیّ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﭘﻨح کرﺍﻣﺖ ﺩﺍﺩ.
ﺑﻤﻦ (ﺟﻮﺍمع اﻟﮑﻠﺎﻡ)
ﻳﺎ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺟﺎمع
ﻮ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
کوﺗﺎﻩ ﺩﺍﺩ (ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻮ ﺩﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯ ﮐﻠّﻴّﺎﺕ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ سلوک
با شخص پیامبر
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺰئی
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﮔﺎهی
ﺪﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﻧﻘل ﻤﻴﺸﺪﻩ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻧﻤﺎﺯ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻳﺎ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭﻃﺮﺯ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
عبادی ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ) ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻌﻠﻰّ (ﺟﻮﺍمع
العلم ) ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﻋﻠﻢ سلوک
الهی ﻮ ﻟﺪﻧّﻯ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ ﺣتی
ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﺎﺯﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻨﺰﺩ
او ﺟﺰ ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻗﺪﻳم ﻘﺮﻳﺶ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺳﻠﻮکی
ﻨﻤﻴﺪﺍﺩ. ﻭ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕﻋﻠﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩش ﻣﻴﺪﺍﺩ ﻭپس
ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ ﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎنی ﻮ ﻫﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ حسینی ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺻﻠﺎح ﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺰئی
ﺴﻠﻮکی احیانا
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺁثاﺭ ﻭ ﮐﺘﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻄﺎلبی اﺯﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺮﻭﺍﻳﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﻈﺮ
ﭘﻴﺮ الهی ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ ﻳﺎ ﻧﭙﺬﻳﺮﺩ
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
هرﮐﺪﺍم ﺒﻨﺤﻮﻯ
ﻨﻤﺎﺯﻫﺎﻯ ﻨﺎﻓﻠﻪ
ﺍﺯﺁﻧﻬﺎ ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﺑﻔﺮﻣﺎﻳﺪ)
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺮﺍ ﻧﺒﻰّ
ﮐﺮﺩ ﻭﻋلیّ ﺮﺍ
ﻭصی ﻨﻤﻮﺩ ( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒیّ اﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰم
اﺳﺖ ﻭ ﻣﻮﻟﺎ ﻭﺻﻰ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
الهی اﻧﺒﻴﺎ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی هر ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻡ و
کاشف قرّه جدید
برتر ﻣﻮﺭﺩ ﻭﺻﻴّﺖ
ﻗﺒلی کسی ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. وصی ﻴﺎ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﻣﻮﺭﺩ ﻭﺻﻴّﺖ ﻭ
ﺍﻳﻥ همانی ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﻭصی اﻣﺎم ﻘﺒلی
اﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳکی اﺯ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻭﺻﻰّ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ کاﻣل ﺸﺪﻩﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ همیشه
ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
الهی ﻤﻴﺎﻓﺘﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺳﻮﻡ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺮﺍ
ﮐﻮثرﺩﺍﺩ ﻭﻋلیّ
ﺮﺍ ﺳﻠﺴﺒﻴل ﺪﺍﺩ.
(ﺳﻠﺴﺒﻴل ﻨﻬﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ملکوت دهنده
الهامات
کاملان
بازگشته بخلق ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺤﻮﺽ ﮐﻮثر ﻣﺤﻤﺪ
ﺣﻮﺯﻩ ﻋﻘلی ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒل اﺯ ﺁﻥ
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺣﻮﺯﻩ ﻋﻘلی ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻧﺎم ﺴﻠﺴﺒﻴل
ﻴﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﭘﺮﺳتش
دارد ) ﭼﻬﺎﺭم ﻤﺮﺍ
ﻭحی ﺪﺍﺩ ﻭﻋلی ﺮﺍ
ﺍﻟﻬﺎم ﺒﺨﺸﻴﺪ.
(ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﺣی ﻮ ﺍﻟﻬﺎم یکی
است ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺍﻥ
ﺣتی ﺰﻧﺒﻮﺭ ﻭ ﺩﺭﺧﺖ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺣی
ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﭘس ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ( ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ)ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﻮﺣﻰ ﺍﻭ ﺑﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
الهی ﻤﻮﻟﺎ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺍﻯ همگاﻥ ﻮﮐﻠّﻰاست
ﻭلی اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
با ﺨﻮﺩ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭﺧﺎﺹ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺩم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺍﻟﻬﺎم ﻮ ﻭحی
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺘﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
اﻟﻬﺎم الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎنی ﻨﻴﺰ
ﺩﺭ ﺳﻄح کمال ﺮﻭحی
ﺨﻮﺩﺵ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺣی ﻮ ﺍﻟﻬﺎم ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻥ همان (ﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩﻥ) ﺍﻧﺴﺎﻥ
کامل اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.)
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﻣﺮﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﻮﺩ ﺍﺳﺮاء
ﺪﺍﺩ ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
علیّ ﺩﺭﻫﺎﻯ ﺒﺴﺘﻪ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺑﺠﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻣﻥ ﺘﻮﺍﻧﺴﺘم
اﻭﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨم ﻮ
ﺍﻭ ﻣﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ
( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﺎﺷﻒ
قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋم
جبرئیل ﺒﻮﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﻥ ﺒﺎﺭ ﺍﺳﺮاء
ﻮﻣﻌﺮﺍج ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭلی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﭽﻮﻥ
ﻣﻮﻟﺎ ﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥحسنی ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
الهی حسینی ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺍ ﻃی کرﺩﻩ ﻭ ﻗﺒﻠﺎ
ﺗﻤﺎم ﺪﺭﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﻭﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺷﻒ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻨﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﻣﻮﻟﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺨﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ. ( ﺣُﺠُﺐ)
ﺟمع ﺤﺠﺎﺏ .
پرده مانع دید
ﻭ ﻣﺎنع عقلی و ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺍﺣﺴﺎسی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﻗﺪﺭﺕ
ﺟﺴمی ﻮ ﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﺭﻭحی
کاﻓﻰ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎن
ﻮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ هفت ﮔﺎﻧﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﭼﺸﻢ ﺩﺭ
ﺩﻳﺪﻥ ﻮ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭک
عقلی ﻮ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﺮﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻮﻯ
در ﺷﻬﻮﺩ و
الهامی ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺍﮐثرﻳﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ( ﺍﺳﺮاء
) ﻋﺮﻭج ﺴﺎﻟک ﺒﺎﺳﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
همانی کاﺭ ﺑﻨی
ادﺴﺮﺍﺋﻴﻞ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺣﻨﻴﻒ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻤﻰ
ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻭﻗﺒل
اﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺍﻟﻔﺼل
ﻨﻬﺎئی ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
کاﻣل ﺸﺪﻩ ﭼﻮﻥ
ﻤﺴﻴﺢ ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﻋﺮﺵ ﻗﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭلی ﻤﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣﻞ ﭼﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ربّ ﺭﺣﻤﺎنی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﻗﺎﺋم ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﻓق ﭽﻮﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻬﺪﻯ موعود ﻘﺎﺋم
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
(ﻣﻌﺮﺍﺝ) ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭج گرﻓﺘﻦ ﻭ ﺍﺭج
ﻴﺎﻓﺘﻥ. ﻮﻋﺮﺵ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﺴﺮ ﻭ ﺃﺭﻳﮑﻪ ﺷﺎهی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻠﻔﻆ ﻓﺎﺭسی اﺭﺍک
ﻮﺃﺭگ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺮاءت های ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺍﺯ ﻟﻔﻈ اﺭج ﻮ ﺑﺎﻟﺎئی
ﺪﺭ ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺩﺍﺭﺩ ﺍﻳﻥهمانی
کرﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺗﺄﮐﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎنی
ﻮصی اﻣﺎم ﻘﺒلی
اﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
این ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﻘلی ﻮﺻﻔﺎتی
هستند. ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺒﻴﻥ ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻔﺮق
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی ﺪﺭ
ﮐُﻞّ ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻴﮑﺴﺎﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﭙس ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘلی ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﺴبی ﺒﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﺩﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آینره فرشتاه
گونه ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮل ﻨﻮغی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺟﺴمی
ﻮ ﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺠﺎم ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺁﻥ ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺁثاﺭ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
هستند (ﺳﻤاء ) ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻠﻔﻈ ﻔﺎﺭسی
آﺳﻤﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍقع عاﻟم ﺮﻭﺡ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭﻋﻮﺍﻟم ﻤﻠﮑﻮتی
الهی هستند. ﻧﻪ
ﺍﺳﻤﺎﻥ ﻔﻀﺎﻯ ﺨﺎلی
ﺒﺎﻟﺎﻯ ﺴﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ. ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﺍﻣﺮﻯ
عدمی ﻮ خلاء اﺳﺖ
ﻭ ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺮﻭحی
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻮ ﻣثبت ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﻫﻮﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﺪﻧﻴﻮﻯ ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻥ ﺪﺭ ﺣﮑم اﻣﺮﻯ
ﻋﺪمی ﻮ ﺣﻘﻴﺮ ﻭﺁﺷﻐﺎلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.

حدیث
2958 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ28ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﭘﻴﺎ ﻣﺒﺮ ﺑﺄﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻴﺎ ﻋﻠﻰّ ﺃﻧﺖ
ﻭ ﺷﻴﻌﺘک علی اﻟﺤﻮﺽ
ﺗﺴﻘﻮﻥ ﻤَﻥ ﺃﺣﺒﺒﺘﻢ
ﻭ ﺗﻤﻨﻌﻮﻥ ﻤﻥ
کرﻫﺘﻢ ﻭ ﺃﻧﺘم
آﻟﺂﻣﻨﻮﻥ ﻴﻮم
اﻟﻔﺰع اﻟﺄﮐﺒﺮ
فی ﻈلّ اﻟﻌﺮﺵ ﻳﻔﺰغ
اﻟﻨﺎس ﻭ ﻟﺎ ﺗﻔﺰﻋﻮﻥ
ﻭ ﻳﺤﺰﻥ اﻟﻨﺎس
ﻭ ﻟﺎ ﺗﺤﺰﻧﻮﻥ
فیکم ﻨﺰﻟﺖ ﻫﺬﻩ
ﺍﻟﺂیة ﺍﻥّ اﻟﺬﻳﻥ
ﺴﺒﻘﺖ ﻟﻬﻢ ﻣﻨّﺎ
ﺍﻟﺤُﺴﻨﻰ ﺍﻭﻟﺌک
عنها ﻣﺒﻌﺪﻭﻥ)
فیکم ﻨﺰﻟﺖ ( ﻟﺎﻳﺤﺰﻧﻬم
اﻟﻔﺰع اﻟﺄﮐﺒﺮ
ﻭ ﺗﺘﻠﻘّﻴﻬم اﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﻫﺬﺍ ﻳﻮﻣﮑم اﻟﺬﻯ
کنتم ﺘﻮﻋََﻭﻥ
ﻳﺎ ﻋلیّ ﺘﻮ ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺘﻮ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺣﻮﺽ
ﻫﺮ ﮐسی ﺮﺍ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳتی
ﺁﺑﻴﺎﺭﻯ ﻮ ﺳﻴﺮﺍﺏ
ﮐﻨﻴﺪ ﻭ ﻫﺮﮐﻪ ﺭﺍ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ ﺑﻮﺩﻳﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣنع ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.(
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ علیّ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺸﻌﺎع
ﻘﺎﺋﻢ ﻭﺣﺪّ ﺍﻗل
ﺪﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﮐﻪ ﺷﺎﻧس
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ ﺳﻄح عقلی م
قام ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﮐﻮثر
ﻭ ﺯﻳﺎﺩﻯ عقلی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻣﻮﻟﺎ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻭ ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺎﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎ ﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
عقلی ﺤﮑﻤﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻮﺽ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺣﻮﺯﻩ ﺗﻌﻠﻴمی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺤﻮﺽ
ﮐﻮثر ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﻨﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
اﺯ ﻣﮑﺘﺐ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﻧﻘﺶ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﺎﻧﺪﻥ
ﮐﺴی ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﺬﻳﺮﺵ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﻮﻟﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺤﺰﺏ ﻭ
ﻣﺬﻫﺐ ﻭ ﺗﻌﺼّﺐ
ﺍﻳﻥ ﻤﺪﻋﻴﺎﻥ
کاﺫﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺸﻴﻌﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
سلوک الهی ﻮ ﺩﺭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭﺷﻤﺎ ﮐﺴﺎنی ﻬﺴﺘﻴﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﺗﺮس ﺑﺰﺭگ
ﺪﺭ ﺃﻣﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻴﺪ. (ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮﺧﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی آﻧﻬﺎ ﺗﺮﺳﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ ﺭﺍﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
گذﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻃی
کنند . ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﺸﻌﺎﻋﻬﺎﻯ اﻟﻬﻰ
شهودی ﻭ ﺷﻴﻌﻪ ﺷﺪﻩ
واقعی ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻯ که ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺩم ﻤﻴﺘﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺷﻤﺎ ﻧﻤﻴﺘﺮﺳﻴﺪ
( ﻧﺎس ﻳﺎ ﻣﺮﺩم ﻨﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻔﺮﺍﻣﻮﺵ کرﺩﻩ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی ﻮﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺪﻧﺪ
) ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩم
ﺪﺭ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺷﻤﺎ ﺍﻧﺪﻭﻫﻨﺎک
ﻨﻴﺴﺘﻴﺪ ( ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
اﻧﺪﻭﻩﺑﺎﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی ﺪﺭ ﺣق ﺸﻤﺎ
ﻧﺎﺯل ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﻗﺒل
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﻴﮑی
ﻮ ﺣُسنی ( ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ) ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺍﻧﺎﻥ ﺒﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
( ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﻔﻌلی ﺨﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨم ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﻭﺗﺮس
ﻭ ﺟﻬﻨﻢ ﻭ ﺭﻭﺯ ﺗﺮس
ﺍﮐﺒﺮ ﺑﺪﻭﺭﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺁﻳﻪ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺣق ﺸﻤﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﻓزع ﺃﮐﺒﺮ ﻭ
ﺗﺮس ﺑﺰﺭگ آﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﻧﺪﻭه ﻫﺎک
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ آﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل ﻮ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
(ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ هدﺍﻳﺖ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻭ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ هنگام ﺘﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺁﻳﻨﺪﻩ)
ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﺁﻥ ﺮﻭﺯﻯ
که ﺑﺸﻤﺎ ﻭﻋﺪﻩ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﺪ (ﺑﻐﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺠﻬﻨنی
ﻮ ﻭﻋﻴﺪ ﻭ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
سلوک الهی ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻞ ﺍﻳﻥ اﻣﻨﻴﺖ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨک ﺒﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺭﺍ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﺮﺩ ﻧﻪ ﻗﺒلا. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﻌنی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺴﺖ
ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺣُﺴنی
ﻴﺎ ﺗﮑﺎﻣل روح ﺑﻴﻤﻪﻫﺎﻯ
الهی ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق ﻨﻴﺰ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻳﺎﻋلیّ
ﺘﻮ ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺘﻮ
ﺩﺭ(ﻣﻮﻗﻒ)
وتوقّف ﻣﻮﺭﺩ ﻃﻠﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻬﺴﺘﻴﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺷﻤﺎ
ﺩﺭ ﺟﻨﺎﻥ ﻮ ﺑﻬﺸﺘﻰ
پُر نعمت ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻳﺪ (ﻣﻮﻗﻒ ﺟﺎﻯ
ﺘﻮﻗﻒ و ایستگاه
ﻭﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪگی
اﺳﺖ. ﺟﺎئی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻣﺮﮒ ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻘﺐ
ﮔﺮﺩ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻂ ﺩﺭ ﻧﺴخ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ
ﻭلی اﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺗﻮﻗﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻠﺎﺯم ﺪﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﻮﻗﻒ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺎ ﺣﺼﻮل ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﻠﺎﺯﻡ ﻭ (ﺣتی اﻋﻠﻢ)
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﻭ ﻃﻠﺐ ﻭ ﺍﻣﺪﺍﺩ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﺤﺎﻝ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺳﺮ
ﻭ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺸﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺷﻤﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻣﻌﺼﻮمیّت
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻳﺪ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ ﻣﻌﺼﻮمیّت ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
الهی ﻮﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎ ﻮ ﮔﺮﺩش
هاﻯ الهی ﻨﻌﻤﺖ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ ﻣﻌﻨﻮﻯ
عقلی اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
(ﺭﺣﻤﺖ) ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ ﺮﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺟﻨﺎﻥ)
ﺟمع ﺠﻨّﺖ ﻟﻔﻈی
هندی گنان ﻴﺎﻋﻘل
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی غرﻗﻪ ﺩﺭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻔﮑﺮﻯ اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
علیّ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺸﻌﺎﻋﻬﺎﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺒﺮخی اﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻮفق ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻨﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.

حدیث 2959 - ﺍﺯ
ﺍﻳّﻮﺏ ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ
اﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ28ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺣﻮﺽ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﭼﻮﻥ ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ (ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺣﺪﺕ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻮﺻﻮل ﺒﺂﻥ ﺪﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻭﮐﺸﺶ
ﺳﻠﻮکی ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﺩﺩ) ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻠﻪ
ﺗﺎ ﺻﻨﻌاء ﻮﺳﻌﺖ
ﺩﺍﺭﺩ (ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺁﺏ ﻋﻘلی ﺪﺭ ﺧﻠﺠﺎﻥ
ﻮ ﻭﺟﺪﺍﻥ ﻮ ﺫﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﻔﻮﺫ ﺩﺍﺭﺩ)
ﮐﻪ ﺳﻔﻴﺪ ﻭ ﺷﻴﺮﻳﻥ
ﻮ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻣﻌﻄﺮﻭ
ﺭﻳﮕﻬﺎﻯ ﻘﻴﻤتی
ﺪﺍﺭﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﺸﺮﻃ
ﻤﺸﺮﻭﻃ ﻤﻥ ﺮﺑّﻰ
ﻟﺎ ﻳﺮﺩﻫﻤﺎ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﺼﺤﻴحة ﻧﻴّﺎﺗﻬﻢ
ﺍﻟﻨﻘیّة ﻗﻠﻮﺑﻬﻢ
ﺍﻟﺬﻳﻥ ﻴﻌﻄﻮﻥ
ﻤﺎ ﻋﻠﻴﻬم فی ﻴُﺴﺮ
ﻭ ﻟﺎ ﻳﺄﺧﺬﻭﻥ ﻤﺎﻟﻬم
فی عُسر ﺍﻟﻤﺴﻠّﻤﻮﻥ
ﻠﻠﻮﺻﻰ ﻣﻥ ﺒﻌﺪﻯ
ﻳﺬﻭﺩ ﻣﻥ ﻠﻴس ﻣﻥ
ﺸﻴﻌﺘﻪ ﮐﻤﺎ ﻳﺬﻭﺩ
ﺍﻟﺮﺟل اﻟﺠﻤﻞ
ﺍﻟﺄﺟربّ ﻋﻥ إﺑﻠﻪ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺸﺮﻃ
ﻤؤکدّﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻫﻴچ کسی ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﺮ ﺍﻳﻥ ﺤﻮﺽ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﻧﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺼﺤﻴﺢ ﻭ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﭙﺎک ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
( ﻧﻴّﺖ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﺼﺎﺩق ﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻫﻴچ ﭽﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﺑﺴﺨتی ﻨﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
( ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺮﻭﺋﻰ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ) ﮐﺴﺎنی
هستند ﮐﻪ ﺗﺴﻠﻴم
ﺸﺪﮔﺎﻥ ﺒﻮصی ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﻥ هستند ( ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ)
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﻏﻴﺮ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩفع ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﮐسی
ﺸﺘﺮ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺯﺧﻤی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺘﺮﻫﺎ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻧﺸﻮﻧﺪ
(ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺯﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ آﺳﻴﺐ
ﺍﻧﺤﺮﺍفی ﻨﺒﻴﻨﻨﺪ)

حدیث
2969- ﺍﺯ ﺃﻧس ﺧﺎﺩم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ34 ﺑﺤﺎﺭ)
ﻧﻘل میکند ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﻠﮑلّ
ﻨﺒیّ ﻴﺪﻋﻮﻩ ﻗﺪ
ﺩﻋﺎ ﺑﻬﺎ ﻭ ﻗﺪ ﺳﺄل
ﺴﺌﻮﻟﺎ ﻭ ﻗﺪ ﺃﺧﺒﺄﺕ
ﺩﻋﻮﺗﻰ ﻟﺸﻔﺎﻋﺘﻰ
ﻟأﻣتی ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺩﻋﻮتی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﻨﻴﺰ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺸﺪﻩ ﻭلی ﻤﻥ
ﺪﻋﻮﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺨفی
کرﺩﻡ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ
اﻣّﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺸﻔﺎﻋﺖ ﮐﻨﻢ (ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺪﻋﻮﺕ
ﻣﺮﺩم ﺒﺴﻠﻮﻙ ﻭ
ﺩﻋﺎئی ﺒﺪﺭﮔﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﻤﻥ اﻳﻥ
ﺪﻋﺎ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
إﺑﺮﺍﺯ ﻣﻴﺪﺍﺭﻡ.
ﻭﻗتی که ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺼﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل ﺒﺎﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻫﻤﻨﺸﻴنی
ﻮ ﺟُﻔﺖ ﺑﻮﺩﻥ ﻭ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ . ﻭ (ﺍُﻣّﺖ)
ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣّﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
هم ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺗﻤﺎم ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻮ ﺣنب ﺴﺎﻟﮑﺎنی
که ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻣّﺖ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﻣّﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

حدیث
2961 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ34 ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺑﻨﻘل اﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ثلاثة
ﻳُﺸﻔﻌﻮﻥ الی
اﻟﻠﻪ عزّ ﻭ
جَلّ ﻓﻴُﺸفعوﻥ
اﻟﺄﻧﺒﻴاء
ثمّ اﻟﻌﻠﻤاء
ثمّ ﺍﻟﺸﻬﺪاء ﺳﻪ ﮔﺮﻭﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳکی اﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﻳکی علما ﻭ ﻳﮑی
ﺸﻬﺪﺍ (ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﻧﺎﻥ
ﺪﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﻧﺎحق
ﻮ ﺑﺎ ﻧﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺁﻧﺎﻥ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
اﻭلی اﻟﻌﺰﻡ ﮐﺎﺷﻒ
قُرّه ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﭼﻮﻥ عیسی
ﻮ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎنی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺸﻔﺎﻋﺖ
ﻭ ﺗﻮﺳل ﻤﻘﺎم
الهی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل
اﻭﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻨﺒّوء
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺷﺎﻣل
همه ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﻤﺎم اﻧﺒﻴﺎﻯ
کوﭼک ﻮ ﺑﺰﺭگ
گذﺷﺘﻪ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ (ﻋﻠﻤﺎ)
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻮ ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ هستند. ﺩﺭ
ﻫﺮﻋﺼﺮ ﮔﺮﻭهی
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺮ
ﻭ ﺭﻫﺒﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺑﺎ ﻭﻓﺎﺗﺶ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭼﻪ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻮﺭ. ﻭﻟﺬﺍ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻋﺎﻟِم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻭﺍﺭثاﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺒﺪﺍﻧند . ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮﺍﺭثاﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
(ﺷﻬﺪﺍ) ﻳﺎ ﺷﻬﻴﺪﺍﻥ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺪﺭ ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ ﻤﻘﺪّس
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻥ
ﻓﺮﺻﺖ ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺷﻬﻴﺪﺍﻥ
ﺪﺭ ﺁﺧﺮ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ ﺷﻬﻴﺪ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﻌﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮﺳل
ﻮ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺨﺸﻮﺩﻩ ﻭ ﺯﻭﺩ
ﺗﺮ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﺑﺒﺮﻧﺪ
ﺗﺎ ﻫم اﻭ ﺩﻟﮕﺮﻡ
ﻭﻫم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﻣﻴﺪﻭﺍﺭﺗﺮ ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺷفع ﻮ ﺟﻔﺖ ﺑﻮﺩﻥ
ﻴک ﻤﺮﺑّﻯ اﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ هرﻣﻌﻠم یا
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﻭ ﺳﺎﻟک
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻯ که ﺍﻏﺎﺯ
ﺳﻠﻮک ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺭﻭﺯﻯ که ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﺘم ﺴﻠﻮک
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻫﻨﻮﺯ ﮐﺴﺎنی
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻫﺮﻣﻌﻠم
ﻮﻫﺮ ﭘﺪﺭ ﻭﻫﺮ ﺩﻋﺎﻯ
ﻤﺴﺘﺠﺎﺏ ﭼﻮﻥ ﻄﻔل
ﻮ ﻳﺘﻴﻢ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﺑﺸﺮﻯ ﻮ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺍﻟﻬﻰ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻨﻮﻃ ﺒﻤﺸﻴّﺖ
الهی ﻮ (ﺣﺘّﻯ ﺃﻋﻠﻢ)
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺎﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﮔﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
کافی ﻮ ﺃﺟﻠﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ ﻣﺘﺤﻘق
ﻨﻴﺎﻓﺖ ﺑﺎﺯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
هرﮐس ﺩﻋﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺼﺎﺩق ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺑﺤﺴﺎﺏ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺯﻭﺩ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺗﺼﻮﺭ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ.

حدیث 2962- ﺍﺯ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ34 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠﺎ
ﺗﻌﻨﻮﻧﺎ فی اﻟﻄﻠﺐ
ﻭ ﺍﻟﺸﻔﺎعة ﻟﮑم
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻓﻴﻤﺎ
ﻗﺪﻣﺘﻢ ﻭ ﻗﺎﻝ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ ﻟﻨﺎ ﺷﻔﺎعة
ﻭ ﻟﺄﻫل ﻤﻮﺩّﺗﻨﺎ
ﺷﻔﺎعة ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻃﻠﺐ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺧﻮﺩ ﺧﺴﺘﻪ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ
ﻧﺪﻫﻴﺪ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺪﻭﻥ اﻧﺠﺎم ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﻮ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺗﻀﻤﻴﻥ ﻮ ﻗﻮلی
ﺰﺑﺎنی ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺎم هرﮔﻮﻧﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺷﺨﺼﺎ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﺗﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی ﺴﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﮑﻨﺪ
ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻌﻠﻴم ﻮ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﻭ ﺭﻫﺒﺮﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ
ﻧﻪ ﺗﻘﻠﻴل ﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭیا ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺘﻨﺒلی ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻋﻤﺎل عباﺩﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺷﻤﺎ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺄﻋﻤﺎل
ﺸﻤﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﭼﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩﺍﻳﺪ ( ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮکی ﻘﺒﻠﻰ ﺷﻔیع
واقعی ﺴﺎﻟک اﺳﺖ)
ﻭ ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﮐﻪ ﻣﺎﺭﺍ ﺷﻔﺎﻋﺘﻰ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﺃﻫل ﻤﻮﺩّﺕ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺷﻔﺎﻋتی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﻤﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺸﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﻭلی ﭙس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﻣﺎ ﺃﻫل ﻤﻮﺩّﺕ
ﻣﺎ ﻳﺎ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﺎ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻘﺎئم ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻫﻤﻴﻥ ﺸﻔﺎﻋﺖ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﻤﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ ﺣتی اﻭ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻣﻮﺯﺵ ﮔﺮﻓﺘﻥ
اﺯ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﻋﻤﻠﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻭ ﻧﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻋﮑس ﻭ ﻣﺠﺴﻤﻪ
ﻭﻳﺎ ﻗﺒﺮ ﻳک ﻮلیّ
ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
باشد . ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﻧﻮﺭﺍنی هر ﮐﺎﻣل
الهی ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟﮑی ﻤﻌﺮفی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺃﻫل
ﻤﻮﺩّﺕ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
عشق ﻮﺭﺯﻯ ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺿﻤﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺪﻭﻥ اﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺑﺎ ﻣﺸﻴّﺖ ﺷﺨﺼی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺄثیرﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺩﻋﺎئی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺒﺎﻟﺎ و
خداوند تنی ﺮﻭﺩ.

حدیث 2963 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ34 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﻘﺎل
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﻣﻥ
ﻠم ﻴؤﻤﻥ ﺒﺤﻮﺿﻰ
ﻓﻠﺎ ﺃﻭﺭﺩﻩ ﺍﻟﻠﻪ
ﺣﻮﺿﻰ ﻭ ﻣﻥ ﻠم ﻴؤﻤﻦ
ﺑﺸﻔﺎﻋﺘﻰ ﻓﻠﺎ
ﺃﻧﺎﻟﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﺷﻔﺎﻋﺘﻰ
ثمّ ﻘﺎﻝ ﺍﻧّﻤﺎ
ﺷﻔﺎﻋتی ﻠﺄﻫل
اﻟﮑﺒﺎﺋﺮ ﻣﻦ ﺍﻣّﺘﻰ
ﻓﺄﻣّﺎ ﺍﻟﻤﺤﺴﻨﻮﻥ
ﻓﻤﺎ ﻋﻠﻴﻬم ﻤﻥ
ﺴﺒﻴﻞ ﻓﻘﻠﺖ ﻟﻠﺮﺿﺎ
ﻳﺎﺑﻥ ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﻓﻤﺎ ﻣﻌنی ﻘﻮل
اﻟﻠﻪ عزّ ﻭ جَلّ
ﻭ ﻟﺎ ﻳُﺸﻔﻌﻮﻥ
اﻟّﺎ ﻟﻤﻥ ارﺗﻀﻰ
ﻗﺎل ﻠﺎ ُﻳﺸﻔﻌﻮﻥ
اﻟّﺎ ﻟﻤﻥ اﺭﺗضی
اﻟﻠﻪ ﺩﻳﻨﻪ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﺤﻮﺽ
ﻣﻥ اﻳﻤﺎﻥ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻭﺭﺍ
ﻭﺍﺭﺩ ﺣﻮﺽ ﻣﻦ ﻧﻤﻴﮑﻨنذ
( ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭙﻨﺠم اﻭ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻴﺰ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺣﻮﺽ ﻋﻘلی ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﺍﻭ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺣﻮﺽ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻯ اﺯ ﮐﻤﺎل
عقلی ﻮﻋﺮﻓﺎنی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺳﻠﻮکی
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﺩل ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻟﻴل ﭙﺎﻳﺎﻥ ﻨﻘﺶ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﺍﻭﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻳﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺳﺖ ﮐﻢ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﻇﻴﻔﻪ سلوک
الهی همیشه ﺑﺮﺍﻯ
همه ﺑﺎقی اﺳﺖ. ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک ﺮﺍ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ. ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶ. ﻭلی هرﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺁﻳتی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﻏﻴﺐ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻨﺤﺼﺮﺍ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭم حسَنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺤﻮﺽ ﻭ ﺣﻮﺯﻩ
ﻋﻘلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺭﻭﺩ
ﺩﺧﻮل اﺳﺖ ﻭ ﻭﺭﻭﺩ
ﻭ ﺁﺑﻴﺎﺭﻯ ﺸﺪﻥ
ﺒﺎ ﺁﺏ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ ﻮﺭﺩ ﻭ ﮔل ﺸﺪﻥ
ﻭﮔﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﻳﺪﻥ
اﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﻭﺭﻭﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺤﻮﺽ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺴﻴﺮﺍﺏ ﮐﺮﺩﻥ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﮔل ﺸﺪﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ.ﺗﻤﺎم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺃﻫل ﺒﻴﺖ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻴنی ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺣَﺴَﻨی ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃمی ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﻖ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ الهی ﻮ
ﺭﻭﺣی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ.
ﻭ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﻫم ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﻫم
ﺘﻔﺎﻭﺕ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﮐس ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﺸﻔﺎﻋﺖ ﻣﻥ ﻨﺪﺍﺷﺖ
ﻣﻥ هرﮔﺰ ﺑﻨفع
اﻭ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻔیع ﻨﻴﺴﺘﻢ ( ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﺎﺯ
ﺑﺪﻋﺎ ﻭ ﺗﻮﺳل ﻮﺷﻔﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩﻋﻘﻴﺪﻩﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻗﺪﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺳﺎنی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﺒﺎﻭﺭﻯ ﭽﻴﺰﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻣﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘس
ﺍﺯﻭﻓﺎﺕ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮﻳﻥ عملیّاﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ اﻣﺎﺩﮔی
ﺴﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎ ﻣیدﻫﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺭﻭﺡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻠﺎﻗﺎﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻌﻠﻴم
اﻭ ﻭﻫﻤﻨﺸﻴنی ﻮﻫﻤﺮﺍهی
اﻭ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺴﺎﻟک ﻤﻮﻓﻖ
(ﻧﺠم الثاقب) ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻓﻖ
ﺑﺸﺪﺕ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن ﻨﻴﺰ
ﻗﺎﺋم ﻮﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻘﺒلی ﺴﺎﻟﻚ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
گلی ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ ﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ رؤﻴﺖ ﺳﺎﻟک
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم ﻨﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭ ﻫﻤﺴﻔﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻭ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺗﻮضیح ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻥ ﺒﺮﺍﻯ
کسانی ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
کبیره ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻣّﺖ ﻣﻥ
هستند. (ﺳﺎﻟک اﻭم
کننده ﺑﺎ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺘﮑﺎﻣل کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ
ﻭ ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﻭﺍﻟّﺎ (ﻣﺤﺴﻨﺎﻥ)
ﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.(
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﭼﻪ ﺷﻔﺎﻋنی
ﻨﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻭﻥ
گناه ﻭﻋﺎﻣل ﺪﺭ
ثوﺍﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺸﻔﺎﻋﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔﺶ ﻭﺳﻠﻮﻙ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ کبیره
مخالف پیمان
سلوک کرﺩ ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺸﻔﺎﻋﺖ ﺍﻣﺎمی
ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻓﺖ
) ﺳﭙس ﺭﺍﻭﻯ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﻣﻌنی
کلام الهی ﭽﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﻤﻮﺭﺩ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺭﺗﻀﺎ
بوده ﺑﺎﺷﺪ (ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﻳﻥ ﺸﻔﺎﻋﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻗتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﻋﻠﺎم ﻤﻴﮑﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺪﺭﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺩﻳﻥ اﻭﺭﺍضی
ﺒﺎﺷﺪ (ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎل ﺪﻳنی
سلوکی ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﺍضی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻠﺰﻭم
ﺘﺤﻘﻖ (ﺃﺟﻠﻬﺎ) ﻟﺎﺯم
ﺪﺭﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻠﺎﺣﻈﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ(ﺣنی اﻋﻠﻢ) ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
ﻨﺸﺴﺘﻪ ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﺳﺎلک ﺸاﻴﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒلا ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺯﻳﺮﺍ سلوک
الهی اﺟﺒﺎﺭﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌی
اﻧﺠﺎم ﻤﻴگردﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﺨﺺ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﺗﺮک
ﺤﺎﻝ ﺑﻨفع ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺳﺨﺖ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﻫﻴچ اﺳﺘﻔﺎﺩﻩﺍﻯ
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ ﻮﻟﺬﺕﺟﻮﺋﻰ
ﻭ ﺩﻭﺭﺧﻮﺩ ﮔﺸﺘﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺍﻣﺎ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻨﻮﻃ ﺒﺎﻋﻤﺎﻝ
ﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺑﻌﺪﻯ
اﻣﺎﻡ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺮﺿﺎﻳﺖ الهی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻟﺎ ﻫﻴچ ﻤﻘﺎمی
اﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺘثنا ﻭﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ
ﺒﺪﻭﻥ علت ﻭﻣﺼﻠﺤﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎ ﮐسی
ﺨﻮﻳشی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﭙﻴﺎﻣﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﭼﺮﺍ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑنی هر ﮐسی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻢ.
ﻣﻥ ﺨﻮﺩک ﺒﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ ﺑﭽﻪ ﮐﺴﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻳﺎ ﻫُﺪﺍ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺪﻫﻢ)

حدیث 2964 - اﺯﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ35 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ: ﻴﺎ
ﺍﺑﺘﺎﻩ ﺃﻳﻥ ﺃﻟﻘﺎک
ﻴﻮم اﻟﻤﻮﻗﻒ ﺍﻟﺄﻋﻈﻢ
ﻭ ﻳﻮم اﻟﺄﻫﻮﺍﻝ
ﻭﻳﻮم اﻟﻔﺰﻉ ﺍﻟﺄﮐﺒﺮ؟
ﻗﺎل یا ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻋﻨﺪ ﺑﺎﺏ ﺍﻟﺠنَة
ﻭ معی ﻠﻮاء اﻟﺤﻤﺪ
ﻭ ﺃﻧﺎ ﺍﻟﺸﻔﻴﻊ
ﻟﺎﻣتی الی ﺮﺑّﻰ
ﻗﺎﻟﺖ ﻳﺎ ﺃﺑﺘﺎﻩ
ﻓﺎﻥ ﻠم ﺃﻟﻘﺎک
هماﻙ؟ ﻗﺎل اﻟﻘﻴنی
علی ﺍﻟﺤﻮﺽ ﻭﺃﻧﺎ
ﺃﺳﻘی اﻣّﺘﻰ ﻗﺎﻟﺖ
ﻳﺎ ﺃﺑﺘﺎﻩ ﺍﻥ ﻠم
ﺃﻟﻘک هناﻙ؟ ﻗﺎل
اﻟﻘﻴﻨﻰ علی اﻟﺼﺮﺍﻁ
ﻭﺃﻧﺎ ﻗﺎﺋم ﺃﻗﻮل
ربّ ﺳﻠّم اﻣّﺘﻰ
ﻗﺎﻟﺖ ﻓﺎﻥ لم ﺃﻟﻘﺎک
هناک ؟ ﻗﺎل اﻟﻘﻴنی
ﻮ ﺃﻧﺎ ﻋﻨﺪ ﺍﻟﻤﻴﺰﺍﻥ
ﺃﻗﻮل ربّ ﺳﻠّم
اﻣّﺘﻰ ﻗﺎﻟﺖ ﻓﺎﻥ
ﻠم ﺃﻟﻘﻚ ﻫﻨﺎﻙ؟
ﻗﺎل اﻟﻘﻴنی
علی شفیر ﺟﻬﻨّﻢ
ﺃﻣنع ﺸﺮﺭﻫﺎ ﻭ
ﻟﻬﺒﻬﺎ ﻋﻥ اﻣّﺘﻰ
ﻓﺎﺳﺘﺒﺸﺮﺕ ﻓﺎﻃمة
ﺑﺬﻟﻚ ﺻﻠّﻯ اﻟﻠﻪ
ﻋﻠﻴﻬﺎ ﻭﻋلی ﺃﺑﻴﻬﺎ
ﻭ ﺑﻌﻠﻬﺎ ﻭ ﺑﻨﻴﻬﺎ
ﺃﻯ ﭙﺪﺭ ﺗﻮ
ﺭﺍ ﺭﻭﺯ (ﻣﻮﻗﻒ ﺍﻋﻈﻢ)
ﻭ ﺭﻭﺯ ﻫﻮﻟﻬﺎ ﻭ
ﺗﺮس ﻫﺎﻯ ﺑﺰﺭگ
.کجا ﺑﻴﺎﺑﻢ؟( ﮐﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻔﺎﻃﻤﻪ ﺳﻤﺒﻮل
هر ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭ ﻣﻌﺼﻮمیّت
ﻭ ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫم کند
. ﺗﺎ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻗﺎﺋﻢ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﮐﻤک ﺒﺪﻭﻥ
ﭙﺎﻳﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻜﻪ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﺧﻮﺩ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.(ﻣﻮﻗﻒ
ﺍﻋﻈﻢ) ﻳﺎ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺗﻮﻗﻒ ﻭﺑﺰﺭگ ﺒﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺗﻮﻗفی ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺄﺧّﺮ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﺪﺭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﻮﻗﻔﻬﺎئی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ ﺃﺟﻠﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯم اﻧﺠﺎم
گرﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﻗﻒ ﮔﺎﻩ
ﺧﻄﺮﻧﺎک ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻘﺶ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭ ﺗﻌﻠﻴم
ﺨﺎﺹ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻨﻴﺰ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک اﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﺕ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺩﻩ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ اﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﭘﺪﺭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻤﻴﻥ ﺤﺎل
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺩﺧﺘﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘثنائی
ﺪﺭ ﮐﺎﺭ ﺷﻔﺎﻋﺖ
الهی ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺠﻬﻨﻤﻰ
ﮐﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺍﻧﺠﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﻧﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺠﺎ ﻫﺴﺖ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻣﺮﺍ
ﺩﺭﺟﺎئی ﺨﻮﺍهی
ﻴﺎﻓﺖ ﮐﻪ ﺩربّ
ﺑﻬﺸﺖ ﻫﺴﺘﻢ ﻭ ﭘﺮﭼم
ﺤﻤﺪ ﺑﺪﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ.
ﻭ ﻣﻥ ﺸﻔیع اﻣّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﺰﺩ ربّ ﺧﻮﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻢ ( ﺭﻭح ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
اﻋﺘﺒﺎﺭ الهی ﺪﻳﻥ
سلوکی ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻘﺶ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
همه ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺩربّ
ﺑﻬﺸﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺑﻴﻤﻪ
ﺷﺪﻥ الهی اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻘﺒﻠﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎئی
اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻟﻮاء
ﺤﻤﺪ ﻳﺎ ﭘﺮﭼم ﺤﻤﺪ
ﻭ ﺳﭙﺎﺵ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺮﻫﺒﺮ
ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﭘﺮﭼم
ﺪﺍﺭ ﮔﺮﻭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻮﻟﺎ ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎنی ﭘﺮﭼﻤﺪﺍﺭ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﻭلی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻل ﺁﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺮﭼﻤﺪﺍﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻳک ﭽﻠّﻪ ﻭ ﻳک ﻤﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺍﻣّﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻤﺎم
اوم کنندﮔﺎﻥ ﺑﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳح
ﺒﺸﺮﻯ ﺘﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻧﻮغ ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ربّ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ربّ
نوع بشری ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﺴﺎﻟک ﻨﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ربّ ﻭ ﻣﺮﺑّﻯ ﭙﺎﺋﻴﻥ
ﺘﺮ ﺍﺯ ربّ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ربّ ﺩﺭ ﻭﺳﻄ ﺮﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
(ﺷﻔﻴﻊ ﺟﻔﺖ ﻭ ﻫﻤﻨﺸﻴﻨﻰ
ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﺼﻄفی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
پنجم ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ) ﺳﭙس ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﮔﻔﺖ ﭘﺪﺭﺟﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺭﺍ ﺁﻧﺠﺎ ﻧﻴﺎﻓﺘﻢ
ﮐﺠﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻢ؟(ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻳﺎﻓﺖ
ﮐسی ﺮﺍ ﺩﺭ ﺟﺎئی
الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ
ﺠﺴﺘﺠﻮﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
مرتب الهی ﺮﺍﭘﻴﺪﺍﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺳﺎﻟﻚ
توﺍﻧﺪ ﭘﺪﺭ
الهی ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻣﻘﺎم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﭙﺪﺭ ﺑﺰﺭگ
هر ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺩربّ ﺑﻬﺸﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺍﻗصی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻣﺮﺍ
ﺩﺭ ﺣﻮﺽ کوثر ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﮐﻪﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺁﺑﻴﺎﺭﻯ اﻣّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻢ (ﻭﺗﻮ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
هر ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣّﺖ اوم
کننده ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﺣﻮﺯﻩ الهی ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﺴﺘﺠﻮ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ ﺤﻠﺎل
ﻮ ﺣﺮﺍم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺮ ﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ
دارد ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺍ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﻴﺎﺑﺪ)
ﺑﺎﺯ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺣﻮﺽ ﻧﻴﺎﻓﺘﻢ
ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪﻡ ﮐﺮﺩ
؟ (ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺣﻮﺽ ﺧﻮﺩ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﺩربّ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ هرﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ
اﺯﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﻋﺮﻓﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﻬﺮﻩ ﮐﺎفی ﻨﮕﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺍﻋﻤﺎل
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻫﺴﺖ. ﻓﻌﻠﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ ﻋﻤل
ﻨﻤﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﺻﺮﺍﻃ ﺨﻮﺍهی
ﺠﺴﺖ. ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺍﻣّﺖ ﻣﺮﺍ
ﺳﺎﻟم ﻨﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭ
ﻭ ﺣﻔﻈ کن . (ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم اﻟﻬب
ﺨﻮﺩ ﻣﺪﺍم ﺪﺭ ﺻﺪﺩ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﻠﺎﻣتی
ﻮ ﺳِﻠﻢ ﻭﺻﻠﺢ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻨﺠﺎﺕ ﻭﻫﺮ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﻣّﺖ ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺗﺄﻣﻴﻥ کند . ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺑﺴﻘﻮﻃ
ﺪﺭ ﮔﻮﺩﺍﻝ ﺟﻬﻨم
ﺒﻴﻔﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺼﺮﺍﻁ ﻳﺎ ﺭﺍﻩ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌنی ﺴﺎﻟک ﻜﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﻋﻘﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎل عباﺩﻯ
ﭙُﺮ ﺧﻄﺮﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺴﻘﻮﻃ ﺒﺠﻬﻨم
ﻮﺗﺮک ﺴﻠﻮک ﺪﺭ
ﭘس ﺁﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ) ﺑﺎﺯ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻣﻴپرسد ﮐﻪ ﭘﺪﺭﺟﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺭﺍ ﺩﺭ ﺻﺮﺍﻃ
ﻨﻴﺎﻓﺘﻢ ﮐﺠﺎ ﺑﻴﺎﺑﻢ؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ ﻣﻴﺰﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻢ. ﺗﺮﺍﺯﻭﻯ
اﻋﻤﺎل ﺪﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺮﺍﺯﻭ
ﻭ ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ثوﺍﺏ
ﻳﺎ ﮔﻨﺎﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻳﻌنی ﭽﻘﺪﺭ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﭼﻘﺪﺭ ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
الهی ﺪﺭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻳﻌنی
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﺣتی ﭙُل
ﺼﺮﺍﻃ ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻃی کند ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮﻯ ﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔﺶ ﺧﻮﺩ ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﺮﻭح
ﺨﻮﻳﺶ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺁﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻳﻌنی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ) ﺑﺎﺯ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻣﻴﺰﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﻧﺒﻮﺩﻯ ﺗﻮﺭﺍ ﮐﺠﺎ
ﺑﻴﺎﺑم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﻟﺒﻪ ﺟﻬﻨم
ﺨﻮﺍهی ﻴﺎﻓﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎل ﺪﻓﻊ ﺷﺮﺍﺭﻩﻫﺎﻯ
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ ﺍﺯﺍﻣّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻢ (ﺣتی
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﺎﺯﻩ
ﮐﺎﺭ ﻭﺿﻌﻴﻒ ﻭ ﻣﻘﺘﺼﺪ
ﺍﮔﺮ ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺧﻮﺩﻋﺎﻣل ﻤﻬمی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺷُﺮُﻑ ﺳﻘﻮﻃ ﺒﺠﻬﻨم
هستند ﮐﻪ
سلوک الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺭﻭح ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻌی ﺪﺍﺭﺩ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺳﺎﻟک ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺿﻌﻴﻒ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ
ﺟﻬﻨم ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪّ ﺍﻗل
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ ﺴﺎﻟک
اﺯ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
آﻧﮕﺎﻩ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺁﺭﺍﻡ ﮔﺮﻓﺖ ﻭﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﭘﺪﺭ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل ﺸﺪﻩ
ﮐﻪ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﭘﺪﺭ
ﻭ ﺷﻮﻫﺮ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
هم ﺪﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ (ﻓﺎﻃﻤﻪ)
ﺳﻤﺒﻮل هر ﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺎ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﻤﺎم ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺣﮑم ﺰﻧﺎﻥی
پیاﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ ﺯﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺣتی اﮔﺮ
ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎب ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﺧﺘﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻳﺎ ﭘﺴﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﭘﺪﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷند.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺟﺎﺑﺮ ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ
ﺮﺍﻭﻯ ﺨﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ ﭘﺪﺭﺵ
ﻭ ﺷﻮﻫﺮﺵ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻧﺶ
ﺑﺎﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ (ﺻﻠﻮﺍﺕ)
ﺩﻋﺎ ﻳﺎ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
(ﺻِﻠِﻪ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻮﻟﺎﻳﺖ) الهی ﺒﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺤﺴﻴنی ﻮ ﺣﺴنی ﻮ
ﻓﺎﻃﻤﻰ

ﻭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﮐﺴﺎ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺁﻥ آﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭل ﺒﺎ
ﭘﻴﺮﺧﻮﺩﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻄﺮ ﺳﻘﻮﻃ ﺒﺠﻬﻨم
ﻮ ﺗﺮک ﺴﻠﻮک ﻮ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ اﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻴﺰﺍﻥ ﻮ
ﺗﺮﺍﺯﻭﻯ الهی
هستند. ﻭﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
ﺮﺳﻴﺪ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺮﻭﻯ ﺻﺮﺍﻃ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﻭﺳﻄ ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
اﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺖ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺣﻮﺽ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺳﻴﺪ ﺩربّ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭ ﺍﺳﺘﺤﮑﺎم
ﺴﺎﻟک ﻮ ﺍﻣﻴﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺣﺎﺿﺮﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺭﻭح ﻮﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ.
ﻭ (ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ) ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻳک اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی ﺤﺴﻴنی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

حدیث 2965 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۸ﺹ35ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﻨﺪ ( ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ٬ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ٬ ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
. ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﭘس٬ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﺳﺖ . ﮐﻪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ .ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻣﺸﻴّﺖ ربّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ٬ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ ربّ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻳﻠﺠﻢ ﺍﻟﻨﺎس ﻳﻮﻡ
ﺍﻟﻘﻴﺎمة ﺍﻟﻌَﺮَﻕ٬
ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ ﺍﻧﻄﻠﻘﻮﺍ
ﺑﻨﺎ ﺍﻟﻰ ﺁﺩﻡ٬
ﻳﺸﻔﻊ ﻟﻨﺎ ﻋﻨﺪ
ﺭﺑّﻪ٬ ﻓﻴﺄﺗﻮﻥ
ﺁﺩﻡ٬ ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ
ﺍﺷﻔﻊ ﻟﻨﺎ ﻋﻨﺪ
ﺭﺑّﻚ٬ ﻓﻴﻘﻮﻝ٬
ﺍﻥ ﻟﻰ ﺫﻧﺒﺎ ﻭ ﺧﻄﻴﺌﻪ
٬ ﻓﻌﻠﻴﮑﻢ ﺑﻨﻮﺡ٬
ﻓﻴﺄﺗﻮﻥ ﻧﻮﺣﺎ
ﻓﻴﺮﺩﻫﻢ ﺍﻟﻰ ﻣﻦ
ﻳﻠﻴﻪ٬ ﻭﻳﺮﺩﻫﻢ
ﮐﻞّ ﻧﺒﻰّ ﺍﻟﻰ
ﻣﻦ ﻳﻠﻴﻪ٬ ﺣﺘّﻰ
ﻳﻨﺘﻬﻮﻥ ﺍﻟﻰ ﻋﻴﺴﻰ٬
ﻓﻴﻘﻮﻝ ﻋﻠﻴﮑﻢ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﻟﻠﻪ٬
ﻓﻴﻌﺮﺿﻮﻥ ﺃﻧﻔﺴﻬﻢ
ﻋﻠﻴﻪ٬ ﻭ ﻳﺴﺄﻟﻮﻧﻪ٬
ﻓﻴﻘﻮﻝ ﺍﻧﻄﻠﻘﻮﺍ٬
ﻓﻴﻨﻄﻠﻖ ﺍﻟﻰ ﺑﺎﺏ
ﺍﻟﺠنة٬ ﻭﻳﺴﺘﻘﺒﻞ
ﺑﺎﺏ ﺍﻟﺮﺣﻤﻦ٬
ﻭ ﻳﺨﺮّ ﺳﺎﺟﺪﺍ٬
ﻓﻴﻤﮑث ﻣﺎ ﺷاء
ﺍﻟﻠﻪ٬ ﻓﻴﻘﻮﻝ
ﺍﻟﻠﻪ عزّ ﻭ
جَلّ ﺍﺭفع ﺮﺃﺳﻚ
ﻭ ﺍﺷﻔﻊ ﺗُﺸﻔﻊ٬
ﻭ ﺳﻞ ﺗُﻌﻂ٬ ﻭ ﺫﻟﻚ
ﻗﻮﻟﻪ٬ﻋﺴﻰ ﺃﻥ
ﻳﺒﻌثک ﺭﺑّﻚ ﻣﻘﺎﻣﺎ
ﻣﺤﻤﻮﺩﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﭼﺎﺭ
ﻋﺮﻕ ﺭﻳﺰﻯ
هستند ( ﮔﺮﻣﺎﻯ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ٬ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ. ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺍﺧﻞ
ﮔﻠّﻪﻫﺎ ﻣﻴﺪﻭﻧﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ٬ ﭘﺶ
ﺑﻨﺰﺩ ﺁﺩﻡ ﺑﺮﻭﻳﻢ٬
ﺗﺎ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﮐﻨﺪ( ﺗﺎ ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﺍﺯ ﮔﺮﻣﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺁﺩﻡ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻭﺳﺖ) ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﻨﺰﺩ ﺁﺩﻡ
ﺭﻓﺘﻨﺪ٬ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﻭﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﺰﺩ
ربّ ﺧﻮﺩ٬ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎ. ﻭ ﺁﺩﻡ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ٬ﻣﻦ
ﺧﻮﺩﻡ ﻗﺒﻠﺎ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻡ (ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺒﻮﺩﻩ
) ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻧﺰﺩ
ﻧﻮﺡ ﺑﺮﻭﻳﺪ( ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ٬
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ٬ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﺣﺴﻨی
ﭙﻨﺞ ﺗﻦ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺭﺍ ﺑﺠﻮﻳﺪ.ﮐﻪ ﺁﺩﻡ
ﻭﻧﻮﺡ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﺩﻡ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﮔﻨﺪﻡ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺩﺭﺟﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺷﻔﺎﻋﺖ٬ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻮﺡ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﺧﺎﻭﺭ
ﻣﻴﺎﻧﻪ٬ ﭘﺶ ﺍﺯﻏﺮﻕ
ﺷﺪﻥ ﺗﻤﺎﻡ ﺩﻧﻴﺎ٬
ﺑﺠﺰ ﺳﺎﮐﻨﺎﻥ ﮐﺸﺘﻰ
ﻧﻮﺡ٬ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺸﺘﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ٬ﻣﻨﺸﺄ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻧﻮﺡ ﺭﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﮐﺎﺷﻒ
قُرّه ﺩﻭﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺣﺴﻨﻰ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭ ﺩﺍﻧﺴﺖ)
ﺑﺎﺯ ﻧﻮﺡ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺣﻮﺍﻟﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺑﺎﺷﻨﺪ . ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺑﺎﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺒﺮﺩ ) ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺣﻮﺍﻟﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ٬
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻌﻴﺴﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻴﺮﺳﺪ.(ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﻗﺎﺋﻢ٬ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﮔﺮﺩﻳﺪ)
ﻭ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ٬ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﺰﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮﻝ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﻭﻳﺪ٬
( ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺘﻮﺳّﻞ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺷﻮﻧﺪ٬ ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ٬
ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﮔﺮﻣﺎﻯ ﺟﻬﻨﻢ
عزّﻟﺘﮕﺎﻩ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ٬ ﭼﻪ ﺭﺳﻴﺪ
ﺍﺯﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﮑﻠّﻰ ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ ) ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﺮﺿﻪ
ﺑﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ(
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ٬ﻭﻳﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻭﻓاﺘﺶ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ٬
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ٬
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺗﺤﻘّﻖ
ﻳﺎﺑﺪ٬ ﮐﻪ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ) ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ( ﺍﻧﻄﻠﻘﻮﺍ
) ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﻴﺎﺋﻴﺪ
( ﻭﻳﺎ ﻣﻄﻠﻖ ﻭﻣﺠﺮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﺗﻦ ﻭﺁﺯﺍﺩﻩ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻭﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺗﺎ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪ) ﺗﺎ
ﺑﺎﻫﻢ ﺑﺪربّ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ( ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺡ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ٬ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺴﻤﺖ ﺑﺎﺏ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﻗﺒﻠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﮐﺮﺩﻩ٬ﻭ
ﺑﺴﺠﺪﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺩﺭ ﺟﺎ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ٬ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻪ ﻣﺸﻴّﺖ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﭙس ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ٬ﺃﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺳﺮ ﺑﺎﻟﺎ
ﮐﻦ ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺗﻮ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﺯ ﻣﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ
ﺑﺘﻮ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ٬
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺭﺍ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺤﻤﻮﺩ
ﺑﺪﻫﺪ ( ﺧﻄﺎﺏ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ٬ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯ ﻭﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ٬ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻧﻘﺶ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ٬ﻭ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻪ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ.
ﻭﻟﻰ ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ٬ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ٬ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﺪ٬ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻨﻚ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ .ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻄﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ٬ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻳﻨﻚ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ.ﺑﺎ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﻭﺳﺠﻮﺩ
ﻃﻮﻟﺎنی که ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ٬ ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ.
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺤﻤﻮﺩ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﺳﺖ٬ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻭﺭﻭﺡ ﺍﻭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ٬ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ٬ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻔﺮ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻭ ﺑﺠﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ٬ﻭﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ٬ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺃﺣﻤﺪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﺑربّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ٬
ﻗﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ٬ﺗﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ.

حدیث 2966 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ36 ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ : ﻟﻮﻗﺪ ﻗﻤﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺎﻡ ﺍﻟﻤﺤﻤﻮﺩ٬ ﻟﺸﻔﻌﺖ
ﻓﻰ ﺃبی ﻮ ﺍﻣّﻰ
ﻭ ﻋﻤّﻰ ﻭ ﺃﺥ ﮐﺎﻥ
ﻟﻰ ﻓﻰ ﺍﻟﺠﺎﻫﻠیّة
ﭼﻮﻥ ﺑﻤﻘﺎﻡ ﻣﺤﻤﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻢ٬ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﺑﺸﻔﺎﻋﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻰ ﮐﻨﻢ ( ﻭﻗﺘﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻦ ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﺮﺩ٬ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻣﺤﻤﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ٬
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ٬ ﭼﻮﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ٬
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ٬
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭘﺪﺭ
ﻭﻣﺎﺩﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻳﺎ ﺩﻭ
ﻭﺍﻟﺪ ﺍﻭ٬ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ٬ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺮﻳﺶ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩ٬ﮐﻪ ﺣﺪّ
ﺃﮐثیر ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ٬ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﺎ ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ٬
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﻋﺮ
ربّ ﺍﻟﻔﺼﻞ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﺤﻴﻂ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ٬ﺗﺎﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻋﻤﻮﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺯ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺃﺑﻮ ﻃﺎﻟﺐ٬ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻗﺮﻳﺸﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ٬ ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﭘﻴﺮ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐ٬ﻭ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻋﻤﻮﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺮﻳﺸﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ٬
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﻗﺮﻳﺸﻰ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ٬ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻗﺮﻳﺶ ﺭﺍ ﻣﻰ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺯﺑﺎﻥ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ ﻗﺮﻳﺸﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﻗﺮﻳﺸﻰ
ﭼﻮﻥ ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ٬
ﻣﺘﺼﺪّﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ٬
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺴﻨﻰ
. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺣﻤﺰﻩ ﻋﻤﻮﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ٬ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ٬ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﺟﻬﺎﺩ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺷﺪ. ﻭ ﺟﻌﻔﺮ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﻣﻮﻟﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺮﻳﺸﻰ
ﻧﻴﺰ٬ﺻﺎﺣﺐ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﺸﺪ.
ﺗﺎ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻬﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﭘﺮﺳش ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻗﺮﻳﺸﻰ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ٬ ﮐﻪ ﺁﺳﻴﺒﻰ
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺍﻣّﺎ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ٬ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻭﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ٬ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻗﺮﻳﺸﻰ٬
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﮐﻤﺎﻝ ﻗﺮﻳﺸﻰ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺎﺷﻒ قُرّه ﺟﺪﻳﺪ
ﺷﺪ٬ﺍﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺴؤﻝ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻋﺼﺮ ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﻗﺮﻳﺶ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﻪ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺟﻨﮓ
ﻧﻴﺰ ﺟﻬﺎﺩ ﻭﮐﺸﺘﻪ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ٬ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻮﺩﻩ ٬
ﭼﻮﻥ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻤﻴﺮﺳﺪ٬
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ٬ﺍﺯ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﻋﻘﺐ
ﻣﻴﺎﻓﺘﻨﺪ٬ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ٬
ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻭ ﺗﻤﺮّﺩ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺍﺯ ﺁﺩﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﮐﺸﻒ ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ٬
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﺒﻌﺪ٬ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ٬
ﻭﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ ﺑﺎ
ﻣﺴﻴﺢ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑقُرّه
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
( ﻳﺤﻴﻰ) ﭘﻴﺮ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﮔﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩ٬ﺍﻳﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺸﺎﮔﺮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ٬ﻭﻟﻰ
ﻗﺒﻠﺎ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ . ﻭ ﻟﺬﺍ ﻋﻴﺴﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺎﺩﺭ ﻣﻘﺪس
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ٬ ﺩﺭ ﻳﺤﻴﻰ ﻣﻌﻤﺪﺍﻧﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ٬ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﻌﻤﻴﺪ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻋﻴﺴﻰ ﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺸﻒ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ. ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﺒﻮﺩ.ﻭ ﺁﺩﻡ ﭘﺪﺭ
ﻭﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺮ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻤﻄﻠﺐ٬
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺩﻭ
ﻭﺍﻟﺪ ﺍﺳﺖ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪ٬ﮐﻪ
ﭘﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ
ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ٬ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺁﺩﻡ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ٬ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﭘﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﻏﻴﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ٬ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻭﺍﻟﺪ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ
ﺣﺴﻨﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ . ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰﻳﺘﻴﻢ
ﺍﺯ ﭘﺪﺭﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ٬ﻭﻟﻰ
ﻭﺍﻟﺪ ﺍﻭﻝ ﺍﻭ ﭘﻴﺮ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺒﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ٬ﺩﻭﺭﻩ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ٬ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﻭﺭﻩ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺍﺳﺖ . ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺯ
ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﮐﺴﻰ ﺑﻮﺩ٬
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ٬
ﮐﺴﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺤﻤﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ عمو ﻭ ﻋﻤّﻪ
ﻳﺎ ﺧﺎﻟﻪ ﻭ ﺧﺎﻟﻮ
ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺁﻧﻬﺎ٬
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺘﺼﺪﻳﺎﻥ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﻗﺮﻳﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﻖ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻳﺎ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻗﺮﻳﺶ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ٬ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺫﮐﺮ ﺷﺪﻩ
.ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ﺩﺭ
ﺭﺃس ﺁﻧﻬﺎ٬ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﺃﺑﻮ ﺫﺭ ﻭ ﻣﻘﺪﺍﺩ
ﻭ ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﮐﻪ ﻗﺮﻳﺸﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ٬
ﮐﺎﻣﻠﺎﻧﻰ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﻮﻟﺎﺑﻮﺩﻧﺪ٬ﻭﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺷﺪﻧﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺮ ﮐس ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻴﺎﺑﺪ٬ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ٬ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ٬
ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ٬ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺎﺑﺪ٬ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻋﻘﻞ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ٬ﻭ ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﮐﻔﺮ ﻭﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻗﺒﻠﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ٬ﻭ
ﺑﺎﻃﻞ ﺑﻮﺩﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻘﺒلی
ﻤﻴﺸﻮﺩ.

حدبث
2967 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ36ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ( ﻟﺎ ﻳﻤﻠﮑﻮﻥ
ﺸﻔﺎعة ﺍﻟّﺎ ﻣﻦ
ﺍﺗّﺨﺬ ﻋﻨﺪ ﺍﻟﺮﺣﻤﻦ
ﻋﻬﺪﺍ) ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺣﻖ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ( ﻫﺮﮐﺴﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﭘﻴﺮ
مُر بّی ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﮐﻨﺪ٬ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ)
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ٬ برﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻋﻬﺪﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ( پیر ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ همان
عهد الست روح
از تولد پیشین
خود میباشد) ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ٬ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻋﻬﺪ ﺍﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣﻖ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻫﻤﺮﺍﻫﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﻏﻴﺮ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﻄﻠﻮﺏ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ٬
ﻭلی ﻤﺄﻣﻮﺭﻳّتی
اﻟﻬﻰ٬ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻌﺼﻮمیّت
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭﻋﻠﻢ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻭ ﺣﻖ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺑﻬﻠﻮﻟﻬﺎ٬ ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻮﺩﻩ٬
ﻭﻟﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
قائم ٬ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺑﺎ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ٬ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺄﻣوﺮﻳّﺘﻰ ﺑﺨﻠﻖ
پیامبر گونه
را ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ . ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺑﮑﻠّﻰ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ٬ ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺣﻖ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭﺣﻖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
عنوان ﺑﻬﻠﻮﻝ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ٬
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺣﻖ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ٬
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﺭ ﺩﻭﻡ
ﻗﺎﺋﻢ٬ وﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ ﺧﻮﺩ٬
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ٬
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﻦ ﺍﺑﻠﺎﻍ
ﻟﺰﻭﻡ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻤﺮﺩﻡ ﺑﻮﺩ.
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ٬ﻭﻳﺎ
ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ ﺑﮑﻨﻢ٬
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ ﻣﻦ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻭ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ٬
ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺰﻭﻡ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺣﻖ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ٬ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ . ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ٬
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ٬ ﻫﻤﻴﻦ
ﺣﻖ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺷﺪﻥ توسّل ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺭﺍ ﺑﮑﺴﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻧﻤﻮﺩه
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﭙﻴﺮ ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ٬ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ قرآنی
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ٬ ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ٬ﻭ ﻧﻪ
ﺣﻖ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﻋﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻋث ﺷﻔﺎﻋﺖ ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻋﻬﺪ ﻭﺗﻌﻬّﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ٬که ﺍﻳﻦ
ﺣﻖ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.(
ﺁﻧﻬﻢ ﺟﻔﺖ ﺑﻮﺩﻥ
ﻭ ﺷﻔﻊ ﻭﺯﻭﺝ ﻭ ﻣﺼﺎﺣﺐ
ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﺍﺋﻢ٬ﻭ
ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚ٬ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺴﺐ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ) ﻣﮕﺮ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﺫﻥ ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺿﻤﻦ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻋﻬﺪﻯ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ( ﻳﻌﻨﻰ
مولا ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ٬
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
بعدی ﻫﺮ ﻳﻚ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ٬ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ٬ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﻔﺎﻋﺘﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎن
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ٬
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺭﻫﺒﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﻳﺶ٬ ﭼﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﻣﺴﺘﻮﺭ
ﻭﻣﻐﻤﻮﺭ٬ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﻋﺼﺮ ﻫﺴﺘﻴﻢ٬
ﺗﺄﻳﻴﺪﻳّﻪ ﺣﻖ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ٬ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ٬ ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺣﺼﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
حسنی ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺳﻨﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ٬ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻭ٬ ﻭﻯ ﺭﺍ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪﻩ.
ﺍﻣﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺴﻨﻰ ﺍﺳﺖ٬
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺘﺄﻳﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ٬ ﮐﻪ ﻧﻮﺑﺖ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺳﺎﻟﻚ٬ﻭ سپس ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ٬ﺑربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﻋﺎﻯ
به ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ چون ﻋﻠﻰّ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
بوده ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ می ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺣﻤﺪ ﺍﺳﺖ٬ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺤﻤﻮﺩ میباشذ
.ﻳﻌﻨﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ
ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ٬
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ.
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﺩﺍﺭﺩ٬ ﻭﻗﺘﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺍﻳﻦ
ﺣﻖ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ٬
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻬﺪﻯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺗﻌﻬّﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ٬ﺍ ﺯ ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ٬ ﮐﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ٬ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺍﺩﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﻭ٬ ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻭ٬
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺃﺯﻟﻰ
ﻭ ﻗﺒﻠﻰ سالک ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ٬ﮐﻪ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﭘﻴﺮ ﻧﻴﺰ
ﺗﺤﻘّﻖ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﺍﻳﻦ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ٬ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺣﻖ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﮔﺮﭼﻪ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺃﮐثر
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ٬ﺃ
ﮐثرﺍ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺎ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ٬
ﻫﻴﭻ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ٬ ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺸﺘﻪ ﻭ می ﻤﻴﺮﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﮋﺩﻩ
ﺍﻭﻟﺎﺩﻯ ﺻﺎﻟﺢ
ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻳﻌﻘﻮﺏ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﻭ ﺍﺳﺤﻖ ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻌﻘﻮﺏ.
ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﺨﺘﻰ ﺍﻣکان
ﺗﺤﻘّﻖ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩ٬ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻧﻘﺎﻫﺶ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻤﺬﻫﺒﻰ٬ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ قائم ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺷﺮﻁ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ٬ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺼﻮﻝ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 2968 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۸ﺹ36ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎمة
٬ﺟﻤﻊ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﺄﻭﻟﻴﻦ
ﻭ ﺍﻟﺂﺧﺮﻳﻦ ﻓﻰ
ﺻﻌﻴﺪ ﻭﺍﺣﺪ٬ ﻓﺘﻐﺸﺎﻫﻢ
ﻇﻠمة ﺷﺪﻳﺪة ٬ ﻓﻴﻀﺠّﻮﻥ
ﺍﻟﻰ ﺭﺑّﻬﻢ ﻭ ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ
ﻳﺎ ربّ ٬ ﺍﮐﺸﻒ
ﻋﻨّﺎ ﻫﺬﻩ ﺍﻟﻈﻠمة
٬ ﻗﺎﻝ ﻓﻴﻘﺒﻞ ﻗﻮﻡ٬
ﻳﻤﺸﻰ ﺍﻟﻨﻮﺭ ﺑﻴﻦ
ﺃﻳﺪﻳﻬﻢ٬ ﻗﺪ ﺃﺿاء
ﺃﺭﺽ ﺍﻟﻘﻴﺎمة
ﻓﻴﻘﻮﻝ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺠﻤﻊ٬
ﻫؤلاء ﺃﻧﺒﻴاء
ﺍﻟﻠﻪ ٬ ﻓﻴﺠﻴﺌﻬﻢ
ﺍﻟﻨﺪاء ﻣﻦ ﻋﻨﺪ
ﺍﻟﻠﻪ٬ ﻣﺎ ﻫؤلاء
ﺑﺄﻧﺒﻴاء ٬ ﻓﻴﻘﻮﻝ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺠﻤﻊ٬ ﻓﻬؤلاء
ﻣﻠﺎﺋکة٬ ﻓﻴﺠﻴﺌﻬﻢ
ﺍﻟﻨﺪاء ﻣﻦ ﻋﻨﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ٬ﻣﺎ ﻫؤلاء
ﺑﻤﻠﺎﺋکة ٬ ﻓﻴﻘﻮﻝ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺠﻤﻊ٬ ﻫؤلاء
ﺷﻬﺪاء ٬ ﻓﻴﺠﻴﺌﻬﻢ
ﺍﻟﻨﺪاء ﻣﻦ ﻋﻨﺪ
ﺍﻟﻠﻪ٬ ﻣﺎ ﻫؤلاء
ﺑﺸﻬﺪاء ٬ ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ
ﻣﻦ ﻫﻢ ؟ ﻓﻴﺠﻴﺌﻬﻢ
ﺍﻟﻨﺪاء ٬ ﻳﺎ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺠﻤﻊ ﺳﻠﻮﻫﻢ
ﻣﻦ ﺃﻧﺘﻢ؟ ﻓﻴﻘﻮﻝ
ﺍﻟﺠﻤﻊ ﻣﻦ ﺃﻧﺘﻢ
؟ ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ ﻧﺤﻦ
ﺍﻟﻌﻠﻮﻳّﻮﻥ٬ ﻧﺤﻦ
ﺫﺭیّة ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮﻝ
ﺍﻟﻠﻪ٬ ﻧﺤﻦ ﺃﻭﻟﺎﺩ
ﻋﻠﻰّ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻠﻪ٬
ﻧﺤﻦ ﺍﻟﻤﺨﺼﻮﺻﻮﻥ
ﺑﮑﺮﺍمة ﺍﻟﻠﻪ٬
ﻧﺤﻥ اﻟﺂﻣﻨﻮﻥ
ﺍﻟﻤﻄﻤﺌﻨّﻮﻥ
ﻓﻴﺠﻴئهم ﺍﻟﻨﺪاء
ﻣﻦ ﻋﻨﺪ ﺍﻟﻠﻪ
عزّ ﻭجَلّ ٬ ﺷﻔّﻌﻮﺍ
ﻓﻰ ﻣﺤﺒّﻴﮑﻢ ﻭ
ﺃﻫﻞ ﻣﻮﺩّﺗﮑﻢ
ﻭ ﺷﻴﻌﺘﮑﻢ٬ ﻓﻴﺸﻔﻌﻮﻥ
ﻓﻴُﺸﻔّﻌﻮﻥ ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻮﺩ (ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ٬ ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ٬ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ)ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭّﻟﺎﻥ ﻭ ﺁﺧﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻄﺢ ﻭﺻﺤﻨﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ( ﺟﻤﻊ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻮﻧﺪ ﻭﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺩﺭﺍﺯ ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﻮﻓّﻘﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ٬
ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺿﺠّﻪ
ﻭﻧﺎﻟﻪ ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ربّ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻳﻦ ﺩﺭ
عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﮑﻠّﻰ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
هستند. ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺿﺠّﻪ ﻭ ﻓﺮﻳﺎﺩ
ﺁﻧﻬﺎ٬ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ٬ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭربّ مُر بّی ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ٬ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭﺟﺎ ﺯﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭ٬ ﺧﻮﺩ ربّ ﺍﻭﺳﺖ٬
ﻭﻧﻪ ربّ ﻫﻤﮕﺎﻥ)
ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺧﺪﺍﻳﺎ(
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﺂﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ٬
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﻘﺼﺪ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ٬ﺗﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺑﺮ ﻃﺮﻑ
ﮐﻦ ( ﻇﻠﻤﺖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺎﺩﻯ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
عزّﻟﺘﮕﺎﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺳﭙس
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ٬
ﻭﻟﻰ ﻗﻮﻣﻰ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ٬ﮐﻪ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻮﺭﺷﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ ﺍﺳﺖ (ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﻧﺪ٬ﻭ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ٬ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺍﻧﺪ)
ﮐﻪ ﺭﻭﺷﻨﺎﺋﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺯﻣﻴﻦ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﺍ
ﺭﻭﺷﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ( ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ٬ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﻧﻮﺭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻧﺎﻥ٬ﮐﻤﻚ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ٬ﺗﺎ
ﺣﺼﻮﻝ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ ﺍﺳﺖ٬ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ٬ ﻭﺍﺭﺩ ﺻﺤﻨﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭ ﻫﻢ ﺳﻔﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
(ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺠﻤﻊ) ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﺪﻩ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ٬ﭘﺮﺳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ( ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺠﻤﻊ
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ
ﮐﺮﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺟﻤﻊ ﻭ ﺟﻢ ﺷﺪﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ٬ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻢ ﺷﺪﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻗﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶ ﺍﺳﺖ
) ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ٬ﺍﻳﻦ
ﻋﺪﻩ ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ( ﻳﻌﻨﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ) ﮐﻪ
ﻧﺪﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ٬ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ( ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻴﺰ ﻧﺒﻰ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻭﺗﻨﺒّوء ﻮ ﻧﺒﺄ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﮔﻴﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ٬ﻭﺭﺳﻮﻝ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﻭﻟﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺻﺎﺣﺐ
ﻃﺮﻳﻘﺖﺟﺪﻳﺪ٬ﻭﺑﺎ
قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
قُرّه ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ)
ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ٬ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ( ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺷﻬﻮﺩﻯ٬ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﻧﻴﺰﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ٬ﺗﻨﻬﺎ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻭﻝ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﺑﻘﻴّﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ) ﺑﺎﺯ
ﻧﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪ٬ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ( ﺩﺭ
ﺣﺎلی که ﻗﺮﺁﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ٬ ﺑﺎﺯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻓﺮّ ﻭ ﺗﺎﺝ
ﺷاهی ﺩﺭ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮔﺎﻫﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻓﺮ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ٬ ﻳﺎ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ٬ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺠﺮﻳﺎﻥ ﺍﻭﺍﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﭘس ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺠﻤﻊ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ٬ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻬﻴﺪﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ( ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻨﮓ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻘﺼﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ٬ﺗﺎ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺪﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻴﺪﺍﻥ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻢ ﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﺑﺎﺯ ﻧﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪ٬ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺷﻬﻴﺪﺍﻥ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﻨﺪ٬ ﭘس
ﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ؟
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﺪﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ٬ ﮐﻪ ﺃﻯ
ﺃﻫل اﻟﺠﻤﻊ٬ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﭙﺮﺳﻴﺪ
ﺷﻤﺎ ﮐﺠﺎﺋﻰ ﻫﺴﺘﻴﺪ؟(
ﻳﻌﻨﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺸﻨﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ٬
ﻭﻣﺮﺑﻴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺳؤﺍﻝ
ﮐﺮﺩﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﭘﺮﺳﺶ
ﺩﺭﻣﻌﻨﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﺎﻥ٬ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻮﻥ ﮔﺪﺍﺋﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻃﻠﺐ ﮐﺮﺩ)
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺠﻤﻊ
( ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺟﻤﻊ ﻭ ﺟﻢ ﺷﺪﻥ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
) ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ٬ﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﮐﻰ ﻫﺴﺘﻴﺪ؟
ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ٬ﻣﺎ
ﻋﻠﻮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.
ﻭ ﻣﺎ ﺫﺭﻳّﻪ ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻴﻢ٬ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻋﻠﻰّ ﻭﻟﻰّ ﺧﺪﺍ
( ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻋﻠﻮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ٬
ﻭﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ٬
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻟﺬﺍ ﻋﻠﻮﻯ
ﻭﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﺿﻤﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﻟﺎ٬ﻭ
ﺷﺎﺧﻪ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺧﺖ ﮐﻬﻨﺴﺎﻝ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﻭ ﻣﺎ ﺳﺎﺩﺍﺕ ﺯﻣﺎﻥ٬ﻳﺎ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻠﻰّ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ ﻫﺴﺘﻴﻢ٬
ﻭ ﻧﻪ ﺳﺎﺩﺍﺕ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻋﻠﻮﻯ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﻧﺪ٬ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻧﺒﻮّﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ٬
ﭼﻮﻥ ﭘﺴﺮ ﻧﻮﺡ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻗﺮﻳﺸﻰ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺴﻰ٬ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻭﺍﺭثی
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺯﻣﺎﻡ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍﺕ
ﺑﺪﺳﺖ ﮔﻴﺮﺩ ) ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺨﺘﺺ ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ٬ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺎ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻠﻢ ﻟﺪﻧّﻰ٬
ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ٬ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ٬ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺒﺮﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ) ﻭ ﻣﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣؤﻣﻨﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻴﻢ٬
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﻣﻨﻴّﺖ
ﻭ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ
( ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺪﺍﻯ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ(
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪ ﺑﺨﻠﻖ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ) ﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻳﺪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﮐﻨﻴﺪ ( ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻳﺪ
) ﻭ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﻤﻦ
ﻣﻮﺩّﺕ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ٬ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺷﻤﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
(ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ٬
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻌﺎﻉ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ٬ﻭ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻧﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻧﻬﺎﺋﻰ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﻭ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ٬
ﺑﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﮐﺎﺭ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ
ﺗﻌﺼّﺐ ﻭ ﺣﺰﺏ ﺳﺎﺯﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﭼﻘﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ٬ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣؤثّر ﺍﺳﺖ. ﻭ رﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ٬ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺮﺿﺎﻳﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ٬
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ٬ﻭ ﺣﺘﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻋﻘل ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻧﺞ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ٬ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺯﻳﺮ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺳﻮﺯﺍﻥ
ﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭﺍﻥ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺭﻭﺷﻨﺎﺋﻰ ﻭ ﺧﻨﮑﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺭﺳﻴﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ٬ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺍﻳﻦ ﻫماﻧﻰ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ٬ﻭ
ﻳﺎ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث 2969 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۸ﺹ37ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ
ﻣﻦ ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻠﻪ ﺧُﻠﻘﻮﺍ٬
ﻭﺍﻟﻴﻪ ﻳﻌﻮﺩﻭﻥ٬
ﻭﺍﻟﻠﻪ ﺍﻧّﮑﻢ
ﻟﻤﻠﺤﻘﻮﻕ ﺑﻨﺎ
ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎمة
٬ ﻭ ﺍﻧّﺎ ﻟﻨﺸﻔﻊ
ﻓﻨﺸﻔّﻊ٬ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻧّﮑﻢ ﻟﺘﺸﻔﻌﻮﻥ
ﻓﺘﺸﻔّﻌﻮﻥ٬ ﻭﻣﺎ
ﻣﻦ ﺭجَلّ ﻣﻨﮑﻢ٬ﺍﻟّﺎ
ﻭ ﺳﺘﺮﻓﻊ ﻟﻪ ﻧﺎﺭ
ﻋﻤﻦ ﺷﻤﺎﻟﻪ٬ ﻭ
ﺟﻨّﻪ ﻋﻦ ﻳﻤﻴﻨﻪ٬
ﻓﻴﺪﺧﻞ ﺃﺣﺒّائه
ﺍﻟﺠنة ﻭ ﺃﻋﺪاءه
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺧﺪﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ٬
ﻭ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ( ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ٬
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺷﻌﺎﻉ ﺃﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ٬ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ٬ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺯﻳﺮ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻮﺩ . ﺑﺎﺯ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﺧﻮﺩ٬
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ) ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﻤﺎ ﻣﻠﺤﻖ ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ
( ﻧﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ٬ﮐﻪ
ﻣﻠﺤﻖ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺪﻥ ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ٬ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻡ
ﺟﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ٬ﻭﻗﻴﺎﻡ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ٬ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ٬ﻭ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻠﺤﻖ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺿﻤﻦ ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ)
ﻭ ﻣﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺸﻔﺎﻋﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻳﻢ.ﻭ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ( ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻴﺪ٬ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭ ﻫﻢ ﺳﻔﺮﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ)
ﻭ ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ٬
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﮐﺮﺩ.ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﻌﺪﺍ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﻋﻀﻮﻳﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﻔﺎﻋﺘﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
) ﻭ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ
ﮐﻪ ﺁﺗﺶ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﭼﭗ ﺷﻤﺎ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﺷﻤﺎ
ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺃﺣﺒّﺎﻯ ﺷﻤﺎ ﻭﻣﺎ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺧﻞ
ﺁﻥ ﺷﻮﺩ٬ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺷﻤﺎ ﻭﺍﺭﺩ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ (ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻳﺪ٬ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻭﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨّﻢ ﻭ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ٬ﻳﺎ
ﻣﺠﺮﻡ ﺷﺪﻥ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ.ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺟﻨﺒﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺭؤﻳﺎ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ٬ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﮐﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻭﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﭼﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ٬ﻭ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺿﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﭼﻘﺪﺭ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ.

حدیث 2970 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۸ﺹ327ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻗﺎﻝ ﺭﺳﻮﻝ
ﺍﻟﻠﻪ٬ ﺍﺫﺍ ﻗﻤﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺎﻡ ﺍﻟﻤﺤﻤﻮﺩ٬
ﺗﺸﻔّﻌﺖ ﻓﻰ ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﮑﺒﺎﺋﺮ ﻣﻦ ﺍﻣّﺘﻰ٬
ﻓﻴﺸّﻔﻌﻨﻰ ﺍﻟﻠﻪ
ﻓﻴﻬﻢ٬ ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﻟﺎ ﺗﺸﻔّﻌﺖ ﻓﻴﻤﻦ
ﺁﺫﻯ ﺫﺭﻳّتی. ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﻓﺮﻣﻮﺩ٬ﭼﻮﻥ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻣﺤﻤﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻡ٬
ﺍﻣّﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﮕﻨﺎﻫﺎﻥ ﮐﺒﻴﺮﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﻨﻢ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ ( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺃﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺤﻤﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ٬ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ٬ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ٬ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻰ ﮐﻨﻢ٬ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ)ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ٬
ﻗﻄﻌﺎ ﺣﻖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻗﻄﻌﻰ ﮐﻪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ٬ﻭﻳﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ٬ﻭﻣﺒﻌﻮث
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺑﻤﺄﻣﻮﺭﻳّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ٬ ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﮐسی ﺮﺍ ﮐﻪ ﺫُﺭﻳّﻪ
ﻣﺮﺍ ﺁﺯﺍﺭ ﺩﻫﺪ٬ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ ( ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺫﺭﻳّﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻣﻮﻟﺎ٬ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻧﻪ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ٬ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺁﺯﺍﺭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ٬ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻏﻴﺮﺍﺯ ﺷﺎﻫﺪ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻤﺼﻄﻔﻰ
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ ﻭﺗﺤﻘﻴﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ٬ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻗﺘﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖﻭ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭ ﺗﻬﺠﻴﺮ
ﺃﻭﻟﻴﺎ

حدیث 2971 - ﺍﺯ
ﺃﺑﻮ ﺫﺭ ﻭ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻔﺎﺭسی اﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ37ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
اﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺃﻋﻄﺎنی ﻤﺴﺄلة
ﻓﺄﺧّﺮﺕ ﻣﺴﺄﻟتی
ﻠﺸﻔﺎعة ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﻤﻥ اﻣّﺘﻰ ﻳﻮﻡ
ﺍﻟﻘﻴﺎمة ﻓﻔﻌل
ﺬﻟک ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺍ ﺗﺤﻘق ﺨﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻯ
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﻤﻥ ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﮑﺮﺩﻡ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻔﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﻣؤﻤﻨﺎﻥ
اﻣّﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﺬﺍﺭﺩﻡ.
ﻭ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻗﺒﻮل
کرﺩ. (ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻔﺎﻋﺖ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭙﻨﺠم ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻳک ﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠق ﻨﻴﺰﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ ﻣﺪﺭک
ﻮ ﺷﺎﻫﺪﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﮐﻤک
کند ﺗﺎ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺘﻮﺳﻌﻪ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﻣّﺖ ﻣﺮﺩم ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﻣﮕﺮ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﻳﻚ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻣﺴﻠﻤﺎنی
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺑﻌﺪﺍ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣل ﺸﺪﻧﺪ
ﻣؤﻤﻥ ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻣﺤﺸﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺣﻀﻮﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺩﻳﮕﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭلی
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﮐسی ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ هنوﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.

حدیث 2972 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﻭ ﺻﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ37 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩﺍﻧﺪ: ﻮ
ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻨﺸﻔﻌﻥّ
فی اﻟﻤﺬﻧﺒﻴﻥ ﻤﻥ
ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ ﺣﺘّﻯ
ﺘﻘﻮل ﺃﻋﺪﺍٴﻮﻧﺎ
ﺍﺫﺍ ﺭﺃﻭﺍ ﺫﻟﻚ
ﻓﻤﺎ ﻟﻨﺎ ﻣﻥ ﺸﺎﻓﻌﻴﻥ
ﻮ ﻟﺎ ﺻﺪﻳق ﺤﻤﻴﻢ
ﻓﻠﻮ ﺃﻥ ﻠﻨﺎ ﮐﺮّة
ﻓﻨﮑﻮﻥ ﻤﻦ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﻗﺎل ﻤﻥ اﻟﻤﻬﺘﺪﻳﻥ
ﻘﺎل ﻠﺄﻥ اﻟﺎﻳﻤﺎﻥ
ﻘﺪ ﻟﺰﻣﻬم ﺒﺎﻟﺎﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻣﺎ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻓﺮﻭﺍﻥ
ﺸﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﺍﻥ ﺸﻴﻌﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ ﮐﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻤﺎ می
ﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
گفته ﻗﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﻓﺴﻮس
ﻣﺎﺷﻔیع ﻮ ﺩﻭﺳﺖ
ﺻﻤﻴمی ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ
ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
بجهان ﺑﺎﺯ ﮔﺸتی(
بشری ) ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﺍﺯ ﻣؤﻤﻨﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﻴم
ﺒﻮﺩ (ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
هستند ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻴلی اﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺪﻋﻰ ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭﻣﻌﺼﻮم
گرﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭلی
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻴﺎ ﻭﻟﺎﻳتی
اﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
هرﻓﻘﻴﻪ ﻭﻗﻴحی
ﺮﺍ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺩﻭﺳتی ﻮ ﻣﺤﺒتی
اﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﻨمی ﺒﻴﻨﻨﺪ
ﻭلی اﻳﻥ ﺁﻳﻪ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺣﺎل ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭﭘﻴﺮﻯ ﻭﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺮس
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺎﻳﻦ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺑﺎﺯﮔﺸتی
بجهان ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭم ﻮﺳﻠﻮک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﭙس اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺟﺰ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺮﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻘﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﻴﻥ
گوﻧﻪ ﺧﻮﺍﻫند ﺑﻮﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮﻋﻤﺮ ﺍﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺗﻤﺪﻳﺪ ﮐﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ کاﺭﻫﺎﻯ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ مقام ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
عاﺩﺕ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
(ﮐَﺮّﻩ ) ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
کاﺭﻣﺎ ﻭﮐﻮﺭ ﻭ
ﺩﻭﺭ ﻣﺠﺪﺩ. (ﺣﻤﻴﻢ)
ﻫﻤﺎﻥ گرﻡ ﻭﺻﻤﻴمی
ﺪﺭ ﻳک ﺪﻭﺳتی ﻮﺣﻤﺎﻳﺖ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴﻨﻰ ﻣﺤﺒّتی
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. (ﻣؤﻤﻨﻴﻦ)
ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺎﻥ ﺤتی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ عاﺩﻯ
هم ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴم اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺪﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣؤﻤﻨﻴﻦ
ﻳﻌﻨﻰ (ﻣﻬﺘﺪﻳﻦ)(
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻩ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ(ﻫُﺪﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻫُﺪﺍﻯ
ﻘﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺯﻳﺮﺍ(ﺍﻳﻤﺎﻥ) ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻠﺰم ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ (ﺍﻗﺮﺍﺭ) ﮐﻨﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﻘﺪﺭﺕ ﺍﻳﻤﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﺎﻗﺮﺍﺭ ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﺨﻄﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪﺣق
ﭙﻴﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ. ﺣتی
اﮔﺮﻫﺮﺩﺷﻤنی
که ﺑﺮﻋﻠﻴﻪ ﺣق
ﺒﮑﻨﻨﺪ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﻧﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺤق کرﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻴﺎ ﺍﻭﻡ
ﻭسلوک الهی ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐسی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻠﺰم ﺒﺎﻗﺮﺍﺭ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﻭ(
قُرّه ﮔﻴﺮﻯ )
عملی ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻳﻌنی اﻳﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻔﮑﺮ ﻧﮑﻨﻨﺪ ﺍﻟﺂﻥ
ﻤؤﻤﻥ هستند. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭقُرّه ﮔﻴﺮﻯ
تا ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻣﻬﺘﺪﻯ ﻮ ﻣؤﻤﻦ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺗﺎﺣق ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﻫم
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
(ﺷﻔﺎﻋﺖ) ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻫﻤﺴﻔﺮﻯ ﻮ ﻫﻤﻨﺸﻴنی
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭﺳﻔﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟک ﺒﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﻠﺤﻈﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 2973 – اﺯ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻣﺎم
عسکری اﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ38 ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻟﺎ ﻳﺸفع ﺃﺣﺪ ﻋﻨﺪﻩ
ﺍﻟّﺎ ﻟﻤﻥ ﺃﺫﻥ
ﻠﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﮐﺴﻰ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺄثیرﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﺑﻮﻯ
اﺟﺎﺯﻩ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ ( ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻫﺮﻣﻘﺎک
اﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺁﻥ ﺤﺪّ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎئی ﺒﺒﺮﺩ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎم ﻘﺒﻠﻰ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻧﻮﺑﺖ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺣق
ﺸﻔﺎﻋﺖ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﻳﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﻌﺮفی ﺴﺎﻟک ﺒﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻳﻥ ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺘﺄثیر ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺸﻔﺎﻋﺖ ﻭ
ﺟﻔﺖ ﻭ ﺷفع ﺒﻮﺩﻥ
ﻳﻌنی همیشه ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺪﺭ ﺳﻔﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻠﺎ
ﻳﺸفع ﺃﺣﺪ ﻣﻥ ﺃﻧﺒﻴاء
اﻟﻠﻪ ﻭ ﺭُﺳﻠﻪ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﺣﺘّﻯ
ﻴﺄﺫﻥ اﻟﻠﻪ ﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﻓﺎﻥّ اﻟﻠﻪ ﻗﺪ
ﺃﺫﻥ ﻠﻪ فی اﻟﺸﻔﺎعة
ﻣﻥ ﻘﺒل ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻭ ﺍﻟﺸﻔﺎعة ﻟﻪ
ﻭ ﻟﻠﺄﺋمّة ﻣﻥ
ﻮُﻟﺪﻩ ثمّ ﺒﻌﺪ
ﺫﻟک ﻠﻠﺄﻧﺒﻴاء
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻬﻢ
ﻭﻋلی ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺁﻟﻪ
ﻳﻌنی
کسی اﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺣی ﺸﻔﺎﻋتی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﭼﻨﻴﻥ ﺸﻔﺎﻋﺘﻰ
ﺑﺪﻫﺪ ﺑﺠﺰ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﻣﺤﻤﺪ ( ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺤﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺸﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻘﺶ ﺳﻠﻮک
ﭙس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻮﺿﻮع اﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﻭ ﺗﻌﻴﻴﻥ ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی ﻮ ﺑﻌﺪﻯ ﻨﻴﺴﺖ
ﻭ ﺷﻔﺎﻋتی اﻧﺠﺎم
ﻄﺮح ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﺳﺘثناﺋﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ الهی ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﮕﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﮐﻪ ﺣق
ﺸﻔﺎﻋﺖ ﺑﺪﻭﻥ
اﺟﺎﺯﻩ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی اﻣﺮﻭﺯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﻘﺎﻣﻬﺎﻯ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻗﺒلی
ﻨﻘظشی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻘﺎم الهی ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻠﺎﺯم
ﺒﺤﺪّ ﮐﺎفی ﺪﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭ ﺗﻮﺳل ﻤﻘﺎم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎم ربّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﻤﻄﺮح ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ) ﺍﻣﺎم
عسکری اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻗﺒل اﺯ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
قائم ﺍﻳﻥ ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﺍﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﺮﺩﺩ
( ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﭙﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺮﺩم عصوﺭ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭﺣتی ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩ. ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻄ اﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﻮﺳل ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭلی
ﺘﺎ ﺣﺪّﻯ که ﺳﺎﻟک
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﺴﺎﻟﻚ ﻭ ﻗﺒل اﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎمی که ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺣق ﺸﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﻣﺼﻄفی اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﻗﺒل اﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ضروری ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺸﻔﺎﻋﺘﻬﺎ
ﻫﻴچ کدﺍم ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ
ﻭ ﮔﺬﺭﺍﻧﺪﻥ ﺪﻭﺭﻩﺍﻯ
اﺯ ﺟﻬﻨﻢ ﺳﻮﻡ ﻣﻠﮑﻮتی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺴخ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﮐثرﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻮ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ غیر
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺠﻬﺎﻥ ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻴچ ﺸﺎﻳﺴﺘگی
ﺤﻀﻮﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻮﺭﺩ ﻟﻘﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻨﻤی ﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻣﻮﺭﺩ
ﻟﻘﺎی آنان ﺍﺳﺖ)
ﺍﻣﺎم عسکری اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺍﻳﻥ ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ( ﻳﻌنی ﺤق
ﺸﻔﺎﻋﺖ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻭﻳﺎ ﺷﻔﺎﻋتی
که ﺑﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻗﺒلی
ﺼﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﺧﺎﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺁﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی هرﮐﺪﺍم ﺤق
ﺸﻔﺎﻋتی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴنیﺴﺎﻟک
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭم
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻳﺎ ﻣﻘﺎم
ﺤَﺴَﻨﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﭘﻴﺮ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺎﺭ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺑﺎ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃمی ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
الهی ﺧﺎﺹﻣﻘﺎم
الهی ﻔﺎﻃﻤﻰ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺣق ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﺧﺎﺹ ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻘﺒل اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻳﻌنی ﻘﺒل اﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭﺣق ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﻭ ﺣتی ﻤﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻣﻘﺎم ﺘﺮﺑﻴتی
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺸﻴﺖ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
هستند ﻭ ﻧﻪ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
سلوک الهی ﺨﻮﻳﺶ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪﺍﻧﺪ)
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻮﺑﺖ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ( ﺍﻳﻥ
اﻧﺒﻴﺎ ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻘﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
اﻭلی اﻟﻌﺰم ﻘﺒلی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
تقریبا مانند ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻴﭻ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
هیچ ﻤﻘﺎم اﻟﻬﻰ
ﺟﺰ ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺤﻴﻮﺍنی
ﻨﻴﺴﺖ ﻭلی اﮔﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﺣُﺴﻥ
ﻨﻴّﺖ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻘﺪﻳم ﺒﺎ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺴﺎﺑﻖ ﺑﺮخی
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﺍﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻮﺑﺖ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮑﺪﺍم ﻴک
اﺯ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻳﻌنی
کاﻣلی الهی ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺴﻴح ﻴﺎ
ﻣﻮﺳﻰ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺣُﺴﻥ ﻨﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺴﺎﻟک ﻤﺴﻴﺤی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻔﻠﺎﻥ
کاﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺭﺍ
ﺍﻋﻠﺎم ﻨﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﺸﻐﻮل
ﻔﻌﺎﻟﻴﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻭﻗﺘﻰ
ﺳﺎﻟک ﻤﺴﻴحی ﺮﺍ
ﻣطی ع ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻯﭙﻴﺮﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﺍﺯ ﻫﺎﻯ ﺴﻠﻮک
ﺮﺍ ﺑﻮﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺩﺭﺑﻴﻥ
ﻤﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤثاﻝ ﻭﺩﺭ ﺣﮑم
یک کاﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨﮑﻪ
ﻭﺻفی اﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺑﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺗﺤﻮﻳل
ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺪﻫﺪ ﺗﺎ
ﺑﻤﺼﻄفی ﻮ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﻮضع کمتر ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻋﻠﺖ ﺁﻥ عدم اﻣﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻭﺭﻯ ﻳک ﻤﺴﻴحی
ﻤؤﻤﻥ اوم
کننده ﻮﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﻏﺎﻓل
اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻭ ﺧﻮﺩ ﻳک
ﻜﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ)
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
عسکری ﺩﺍﺳﺘﺎنی
ﺮﺍ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻳکی اﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺮ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺷﻤﺎ ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﻴﺪ ﻭﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻴﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮﻏﻀﺐ ﮐﺮﺩﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴم ﺸﮑم
ﺨﻮﺩ ﻭﻳﺎ ﻓﺮج ﺨﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﻋﻔﻴﻒ ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺭﻳﺪ؟ (ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ ﺗﺮک
ﺸﻬﻮت ﺮﺍنی ﻮ ﺷﮑم
ﭙﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺒﻨفع ﺨﻮﺩ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺸﻔﺎﻋنی
ﻤﻌﺘﻘﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺩل ﺪﻭﺳﺖ ﺑﻬﺮﺣﻴﻠﻪ
ﺭهی ﺒﺎﻳﺪ جست .
ﻣﮕﺮﻣﺎﺩﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻔﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ؟) ﺗﺎ ﺩﺭﻫﻨﮕﺎم
ﻔﺰع و ﺘﺮس ﻭ ﻧﺰع
ﻤﺮﮒ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻯ ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺸﻔﺎﻋﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺍهی ﺪﺍﺷﺖ
(ﭼﻨﻴﻥ ﺸﺨﺼﻰ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺤﻀﻮﺭﻫﻴچ ﻤﻘﺎمی
اﻟﻬﻰ ﺑﺠﺰ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺴﺦ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﮐﺮﺩ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﻮ ﻭﺍﺟﺐ
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺂﺗﺶ ﺑﺮﻭﻯ
(ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ) ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم گذﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻮ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﻤﺤﺘﺎج
ﺸﻔﺎﻋﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻧﺠﺎﺕ با
قائم ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺍ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم گرﺩﻧﺪ. ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺭﻭﺯﻯ ﭙﻴﺮﻭ وﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭ
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﻭ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋم ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ.
ﺍﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ هم ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﮐﺎﻓﺮ و
منکر ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺣتی ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺭﻭﺍح
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻭﺗﻤﺎم ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻳک ﺘﮑﺎﻣل ﻄﺒﻴﻌی
ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﭼﻮﻥ ﺒﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮﻙ
الهی ﺒﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺼﻄفی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﺎ با قائم ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭﺑﺤﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺨﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎئی ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﭘس ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ
ها ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮﺣﺘﻰ
ﻓﺴﺨﻬﺎﻯ گیاﻫﻰ
ﻳﺎ ﺭﺳﺨﻬﺎﻯ ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺯ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣتی ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍع ﺮﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌی ﺒﺎﻟﺎ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﭼﻮﻥ اﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ سلوک
الهی ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﭙﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﺸﻮﺩ. ﻭﺭﺍﻩ
ﺍﺑﺪﻳﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺑﺎﻳﻥ
ﻤﻨﮑﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﭘس ﺍﺯﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻤﺠﺒﻮﺭﺧﻮﺍهی ﺸﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻔﺎﻋﺖ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﺳﻰ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻭ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﭘس ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﻳﻥ ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻣﻘﺎم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﻴک ﻤﻘﺎم
الهی اﺳﺖ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ (ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) ﺍﻭﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺼﺤﻨﻪﻫﺎﻯ ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺗﻮﻫﻢ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻗﺒل اﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎم
الهی ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
بین ملائک ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺸﻒ قُرّه ﻗﺎﺋم
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻘﺶ ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎم
الهی ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺁﻏﺎﺯ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﻴلی اﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
هستند ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺗﺎ ﻧﻘﺶ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯ ﮐﻨﻨﺪ. ﻳﻌنی
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭح ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭﺟﻔﺖ ﻭ ﻫﻤﻨﺸﻴنی
ﺁﻧﺎﻥ با ﺭﻭح اﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺨﺪﺍ
ﺍﻟﺘﻤﺎس ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺴی ﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﺪﻟﻴل
ﻮﮐﻤﺎل ﻨﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﮐسی ﺨﻮﻳشی ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺴﺎنی ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﻠﺎﺯم ﺮﺍ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
الهی ﻤﺪﺑّﺮﺍﻥ
الهی هستند ﺗﺎ
ﮐﻤک ﺒﺎﻳﻥ ﺨﺪﺍ
ﺟﻮﻳﺎﻥ ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺳﭙس
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺍﻳﻥ ﺤق ﺮﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻔﺎﻋﺖ ﺩﺭ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ( ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭﮐﻤک
ﻮﺗﺮﺑﻴﺖ ﻧمی ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﮕﺮ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل الهی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﻣﻘﺎم
ﺤَﺴنی اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃمی ﻤﺎﺩﺭ ﻫﺴتی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻳﺎﻧﻔﺶ
ﮐﻞّ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺼﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻮﺑﺖ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻧﻘﺶ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ اﻧﺠﺎم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻭﺍﺭﺩﺍﻥ ﺒﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺩﻳﻮﺍﺭ
حانه ﭼﻮﻥ ﺪﺯﺩﺍﻥ
ﻮ بی اﺩﺑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ﻭﺑﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺭﺩ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨمی ﺘﺮﺳﻨﺪ.
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺗﻮﺳل اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﻨﺨﻮﺩ ﺳﻴﺎﻩ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻥگناه
ﺍﺣﺘﻤﺎلی ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻤﺎم ﺨﺪﻣﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
الهی ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻨﺘفی
گرﺩﺩ) ﻭﺣتی ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎﺣق ﺸﻔﺎﻋﺖ ﺍﻫﺎلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
(ﺍﻳﻥ ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ ﻴﻌنی
کاﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋﻢ ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﻤﺮﺩم
ﻮ ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ ﺨﻮﻳﺶ
ﺍﮔﺮ ﮐسی ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭ ﺃﻫل ﻴﺎﻓﺘﻨﺪ
ﺍﻳﻥ ﺸﻔﺎﻋﺖ ﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﻳﺶ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻮﺑﺖ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟک اﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻮﺑﺖ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﺼﻄفی ﺪﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﻳک ﻤؤﻤﻦ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﻭ ﻗﺒﻴﻠﻪ ﺷﻠﻮﻍ
ﺭﺑﻴﻌﻪ ﻭ ﻣُﻀﺮ
ﺭﺍ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﮐﻨﺪ
(ﻣؤﻤﻦ ﺍﻭم کرﺩﻩ
ﻭﮐﺎﻣل الهی ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﻖ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ) ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤؤﻤﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺎﺩﻡ ﺧﻮﺩ
نیز ﺷﻔﺎﻋﺖ ﮐﻨﺪ.
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﺑﻤﻥ ﺨﺪﻣﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﺮﺍ
ﺩﺭ ﺳﺮﻣﺎ ﻭﮔﺮﻣﺎ
ﻳﺎﺭﻯ ﻤﻴﺪﺍﺩﻩ
(ﺍﻳﻥ ﺨﺎﺩﻡ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﻤطیع ﻮ ﺩﺭﺧﺪﻣﺖ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺧﺪﻣﺖ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﻣﺖ ﺳﻠﻮکی ﺒﺨﻮﺩﺵ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻨﺒﺎﺷﺪ ﻭﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺄﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ دیگر
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﻘﺼﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﻣﺘﻰ
الهی کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ثوﺍﺏ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺷﺎنس ﺪﺭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﻠﻮک اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
آینده ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ ﺧﺪﻣتی
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺧﺎﺩمی که ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﻃی کند ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﭘس ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﭼﻮﻥ ﻤﺠﺪﺩﺍ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ ﺍﻳﻥ
ﺸﻔﺎﻋﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺗﻤﺎم ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم اﻧﻮﺍع
عبور تکامل
روحی ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺭﻭﺯﻯ
ﺘﻤﺎم ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﺍﺯﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍع ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻮ ﻣﻴﺮﻫﺎﻯ
ﻤﺘﻮﺍلی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺬﺷﺖ. ﻭ ﺳﺮ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﻔﺼﻮل ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﮕﺬﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﻔﺼﻮل ﺁﺧﺮ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻋﻘل ﻮ ﺍﺩﺭﺍک
ﻠﺎﺯم ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﺳﺎﺑق که ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌی غیر ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﺍﻳﻨک
ﺴﻠﻮک اﺭﺍﺩﻯ ﺒﺎ
کمک وﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ ﺳﻠﻮک
ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺑﺎﺭﻫﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
را ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭﺑﺎ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻧﻮﻳﻨﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺯ این
همانی ﺑﺸﺮﻯ ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺯلی اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
همگاﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺁﻧﺮﺍ (ﺳﺮﻧﻮﺷتی
اﺯﻟﻰ) ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﻭ (ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ) ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
هستند. ﻭﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷنی
ﺪﺭ ﻳک ﻔﺼل ﻨﻮﻋﻰ)
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮ ﮐسی ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺸﺪ(ﻫﻔﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻳﺎ ﺍﺟﻠﻬﺎﻯ ﻤﺮﺑﻮﻁ)
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ ﺗﺤﻘﻖ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻠﺎﺯم ﻮ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺗﺎ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺃﺑﺪﻳﺖ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭحی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻋﻘلی
ﻮ ﺑﻬﺸتی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﻭﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﻳﺎنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.

حدیث
2974 - ﺍﺯ
ﺍﺑﻥ عباس ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ38 ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: اُﻋﻄﻴﺖ
ﺧﻤﺴﺎ ﻟم ﻴﻌﻄﻬﺎ
ﺃﺣﺪ ﻗﺒﻠﻰ ﺟُﻌﻠﺖ
لی اﻟﺄﺭﺽ ﻣﺴﺠﺪﺍ
ﻭ ﻃﻬﻮﺭﺍ ﻭ ﻧُﺼﺮﺕ
ﺑﺎﻟﺮﻋﺐ ﻭ ﺍﺣلّ
لی اﻟﻤﻐﻨﻢ ﻭ ﺍﻋﻄﻴﺖ
ﺟﻮﺍمع اﻟﮑﻠﻢ ﻭ
ﺍﻋﻄﻴﺖ ﺍﻟﺸﻔﺎعة
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺮﺍ
ﭘﻨج کرﺍﻣﺖ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﮕﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻤﻥ
ﻨﺪﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ. (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻭ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒﻋﻘلی
ﻮ ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺭﻭﺍنی
ﻮ ﺣﺘﻰ ﺟﺎﺩﻭئی
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭلی هرﭼﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ الهی ﺘﺎﺯﻩ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﻥ کرﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ) ﻳﮑی اﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﺯﻣﻴﻨﻬﺎ ﻣﺴﺠﺪ
ﻃﺎﻫﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻦ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒلی
ﻤﻨﺤﺼﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﻌﺎﺑﺪ
ﺧﻮﺩ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﻴنی که ﺷﺪ ﻭلی
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺩفع
ﺸﺮک اﺳﺖ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺟﺎ ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎل
ﻮ ﺯﺑﺎنی ﻤﻴﺴﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﻓﺮﺻﺖ ﺗﺴﺮیع ﺪﺭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ) ﻭ
ثاﻧﻴﺎ ﻣﺮﺍ ﻧُﺼﺮﺕ
در ﺗﺮس ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻋﺪﻩﺍﻯ اﻧﺪﻙ
ﻭلی ﺒﺴﻴﺎﺭ ﻣؤﻤﻥ
ﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺍﻏﻠﺐ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺴﺨﺘﻰ ﺷﮑﺴﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ. ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎنی
ﻤﻴﻔﺮﺳﺘﺪ ﮐﻪ ﺑﭽﺸم
ﺪﺷﻤﻥ زیاد ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ اﺯﺗﺮس
ﻭ ﺩﻳﺪﻥ ﮐثرﺕ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺟﻨﮕﺠﻮﻯ
ﺒﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺻﺪ ﺳﺮﺑﺎﺯ
بی اﻳﻤﺎﻥ کاﺭﺳﺎﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺁﻧﮕهی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺣق اﺳﺖ ﻭﻟﺬﺍ ﻋﻮﺍمل
ﺮﻭﺍنی ﻤﻨﻔﻰ ﺩﺭ
ﺩﺷﻤﻥ ﻨﺎ ﺣق اﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺳﻘﻮﻃ آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﺮس ﻭ ﻳﺎﺩ
ﻣﻨﺎفع ﻮﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﺩل
ﺴﺮﺩ ﺷﺪﻥ ﺪﺭ ﻳک
ﻤﺒﺎﺭﺯﻩﺍﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺩﺭسلوک الهی ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻧﻔﺶ ﺍﻣﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺠﻨﮕﺪ ﺗﺮس
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﻧﻘﺶ ﻣﻬمی
ﺪﺭ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺳﻪ ﻋﺎﻣل ﻤﺸﻮق
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
هست . ﻳﮑﻰ ﮐﻪ ﻗﻮﻯ
ﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭﺟﻬﻨﻢ ﻭ ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
عاﻣل ﺘﺮس ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺳﺎﺩﻩ ﻭﻋﺎﺩﻯ ﻮﮐم
ﺴﻮﺍﺩ ﻣؤثر ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭدیگر ﻋﺎﻣلی
ﻨفع ﻮ ﻃمع ﻮ ﮐﺴﺐ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮخی
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺤﺼﻮل
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻋﻘل ﻮ ﺍﺭﺍﻣﺶ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل ﺪﻳﮕﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺑﺴﻠﻮک الهی ﺘﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ کاﺭ ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﺍﻥ
عاﻗل ﻮ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﻋﺎﻣل ﺴﻮم
عشق ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﻭ ﺻﺎﺩﻕ ﻭ
ﻭﺍﺻﻞ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ. ﻣﻮﻟﺎ
ﻋلیّ همیشه ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﻧﻪ ﺗﺮس ﺍﺯ ﺟﻬﻨم
ﺘﻮ ﺩﺍﺭﻡ (ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
هم ﺪﺭ ﺟﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
هستیم ) ﻭﻧﻪ ﻃمع
ﺒﻬﺸﺖ ﺗﻮ ﺩﺍﺭﻡ
( ﮐﻪ ﺗﺎﺟﺮ ﻧﻴﺴﺘﻢ
ﻭﺑﻬﺸﺖ ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻳﺒﺎ
ﻭﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح ﻨﻮ ﻃﻠﺐ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﺴﺘﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺰﻳﺒﺎ ﻭﻗﻔس
ﻄﻠﺎئی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺧﺪﺍئی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ( ﺍﻳﻥ همانی) ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ (ﺍﻧﺎ
ﺍﻟﺤﻖ) ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ ﻭﺗﻮحش
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻣﺎﺩﺍﻣﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠق کمال
اﺳﺖ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
الهی که ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺣﺮﮐﺖ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
و ذاتی ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺴﺎﻟک
عاﺷﻖ نیز ﺒﺴﺮﻋﺖ
ﻭ ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ ﻭﻫم
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل
ﺪﺭﻙ ﺩﻳﮕﺮﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺯﻋﺎﻣﻞ
ﺗﺮس ﺩﺭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻭ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ ﺍﻳﻥ ﺘﺮس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺤﺮک ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭﺳﻮم غناﺋﻢ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻥ ﺤﻠﺎل
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ( ﺩﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺠﻨگ
مقدّس ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﺟﻨگ ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺍﺯ ﺟﻨگ
ﺁﻣﺪﻩ. ﻭلی اﻧﺒﻴﺎ
ﺣق ﺠﻨگ ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ سلوک
الهی ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ
نبو ده و ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ ﺪﻓﺎعی
ﻤﻴﮑﺮﺩ ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗثبیت ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻘﺮﻳﺶ ﻭﻏﻴﺮ ﻗﺮﻳﺶ
ﻣﺎنع ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﻴﺎﻥ ﻘﺮﻳﺶ
ﺭﺍ ﻏﺎﺭﺕ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻋﻠﻨﺎ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺟﻨگ ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺩﻓﺎع اﻣﺮﻯ ﻤﺸﺮﻭع
ﻮ ﻣﻨﻄقی ﻮ ﺍﺯ ﺣﻘﻮﻕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧُﻤس ﻏﻨﺎﻳم ﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ ﻭلی ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺘﻘﺴﻴم ﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﻭلی کاﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻏﻨﺎﻳم اﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭼﻮﻥ اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭﺣتی ﻤﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺧﺎﺹ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻣﺎ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳثی
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻌﺼﻮمیّت
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
اﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺪﻳﻢ
ﺑﺎ ﮐﻤﺎل ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠف ﺨﻮﻳﺶ
داشتند ﺑﺎﺯ ﻣﻌﺼﻮم
ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺳﺖ ﺑﻌﺼﺎ ﺯﻧﺪگی
عباﺩﻯ ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻣﻌﺼﻮم اﺯ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﻌﺪﻯ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮﮔﺰﻋﺒﺎﺩتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻪ ﺍﺑﻮ
ﺫﺭ ﺣتی اﮔﺮ ﺯﻧﺎ
ﻭ ﺩﺯﺩﻯ کنند ﻣﺠﺎﺯﺍﺗی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺮﺍ (ﺟﻮﺍمع
اﻟﮑِﻠَﻢ) ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ
( ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻗﺼﺎﺭ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﺗﺎﺯﻩ ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ربّ النوع بشری
ﻮﺩﺭﺟﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺭﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺟﻮﺍمع ﺤﮑﻤﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﭽﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﮔﻔﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻧﻮه
اﻧﺴﺎن بشری ﻣﺪﺍم
ﺪﺭﺣﺎل ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی ﺒﻬﺘﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘلی ﻮ ﻣﻨﻄقی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺸتی ﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩﻋﻘلی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻔﺼل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻟﺬﺍ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘلی
ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ اﻳﻦ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘلی اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ آﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻣﻨﺎﺳﺐ
(ﺳﻄح عقل ﺠﻤﻌﻰ)
ﺯﻣﺎﻥ ﻮ( ﺳﻄح
علم ﺠﻤﻌی عصر ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﻟﺬﺍ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﮑﻤﺖ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭلی ﺤﮑﻤتی که ﻣﺤﻤﺪ
ﺷﺨﺼﺎ ﺑﺪﺍﻥ ﻤﺘّﮑی
ﺒﻮﺩﻩ ﻓﻥ ﻮ ﻫﻨﺮ
سلوک الهی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻭ ﻣﺪعی
ﻤﻨﻄقی ﻮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﺒﻮﺩ. ﮐﻪ ﻣﻨﻄ
ق ﻮ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺣﻴﺎﺕ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭلی ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﻭﺭ ﺩﺍﺩﻥ ﻤﺮﺩم
ﻮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ عصز
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﻨﻄق ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
قُصار ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
اﺳﺖ ﺧﺎﺹ سلوک
الهی اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻓﻘهی ﻮ ﺳﻴﺎسی ﻮ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻨﻄق
ارسطوئی ﻮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﻫﻨﺮﻭﺭﻯ هاﻯ
ﺬﻫﻨﻰ) ﻭ ﭘﻨﺠﻢ ﺷﻔﺎﻋتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻤﻥ ﺪﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ( ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻘﺒلی
ﻨﻴﺰ ﺷﻔﺎﻋﺖﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭلی ﺴﻄح ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭسلوک
الهی ﺒﺎﻟﺎ ﻧﺒﻮﺩ.
ﻗﺒﻠﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
بنی اسرائیل ﺍﺯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺘﺎﻋﻴسی ﻤﺴﻴﺢ
ﺣﺪّ ﺍﮐثرﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺍﻧﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤؤﻤﻥ ﻮﺻﺎﺩق ﺨﻮﺩ
ﺷﻔﺎﻋتی ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨجم عرﺵ ربّ ﺍﻟﻔﺼل
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ.
ﻭﻋﻴسی ﻤﺴﻴح
که ﻗﺪﺭﺕ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷﺖ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﺴﻴﺤی ﻨﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺎ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم ﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮﻋﺮﺵ
ربّ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭلی ﻤﺤﻤﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎئم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ اﻧﺒﻴﺎ
ﺗﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
نهائی ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
قدرت شفاﻋﺖ
داشتند. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﻤﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺎﺳﺮﺣﺪّ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘم
عرﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺒﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺣتی ﻤﺤﻤﺪ ﻣﺼﻄﻔﻰ
ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺟﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺣنی
ﺨﻮﺩ ﻭ ﻣﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ
ﻭﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﻤطی ع ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎنی ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨک ﺒﺪﺍﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﻨﻴﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺷک ﻤﻴﺮﻳﺨﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻯ اﺯ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
الهی ﺘﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ
بی اﻧﺘﻬﺎ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻭ ﭘﺎﻳﺎنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.

حدیث
2975 – اﺯ ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ
ﻤﺠﺘبی اﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ39 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﭘﺎﺳخ ﻤﺤﻘﻖ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻭﻯ ﺴﺌﻮﺍﻟﺎتی
ﺪﺍﺷﺖ ﺗﺎ ﺑﺎﻳﻨﺠﺎ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ
(ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ ﻴﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﻣﺴﻴحی ﻮ ﺯﺭﺩﺷتی
ﻮ ﻫﻨﺪﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻨﺰﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺁﻣﺪﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ
نیز ﻫﺴﺖ ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮحی ﻨﻴﺰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﻤﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
نمی ﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﭽﻮﻥ ﺴﻠﻤﺎﻥ ﻔﺎﺭسی
ﻮ ﻏﻴﺮﻩ ﭘﻴﺮﻭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒلی الهی ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎئی
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻨﺎﺧﺘﻦ ( ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ) ﺳﺌﻮﺍﻟﺎﺕ
ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ ﺟﻮئی
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺷﺘﺒﺎهی ﺒﮑﻨﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺪﺍﺋم ﺒﻮﺩﻧﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﻮ
ﺃﻣّﺎ ﺷﻔﺎﻋﺘﻰ
ﻓفی ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﮑﺒﺎﺋﺮ
ﻣﺎ ﺧﻠﺎ ﺃﻫل اﻟﺸﺮک
ﻮ ﺍﻟﻈﻠم ﺍﻣﺎ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ گناﻫﺎﻥ
کبیره ﺍﺳﺖ ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺃﻫل
ﺸﺮﻙ ﻭﺳﺘم ﺒﺎﺷﻨﺪ
(ﻳﻌنی ﻤﻥ ﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻢ ﻭ ﻳﺎ ﺍﮔﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
کبیره ﮐﻨﻨﺪ. ﻭلی
اﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻨﺎهی
ﺒﺒﺨﺸﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺨﺸﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺗﻤﺎم گناﻫﺎﻥ ﻘﺒﻠﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ایندﻩ بشری ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ (ﺷﺮﻙ) ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
اﺳﺘثنا ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻳﻌنی ﻤﺸﺎﺭﮐﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﭽﻴﺰﻯ ﻴﺎ
ﮐﺴی ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻭﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺑﺖ ﺳﻨگی
ﺒﺪﺗﺮﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ عاﻗل
عباﺩﻯ ﺒﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺸﺮک هستند. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺴﻨّﻯ
ﻴﺎ ﺷﻴﻌی پر
عبادن هم
باشند. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤق
الهی ﺘﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮﮐﻰ
نشدﻩ ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ الهی
نرﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
دادن ﺘﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ و عبادی ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﻓﻘهی ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ عوﺍﻡ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺣتی ﺨﻮﺩ ﺭﻭﺍنی
ﻠﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﻮ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍنی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻇﻠم
ﻴﺎ ﺳﺘم ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﭙﻴﺮﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺰ ﺳﺘم
ﺒﺨﻮﺩ ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎق ﻮﺻﻔﺎﺕ
الهی ﻨﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺟﺰ ﺑﺪﺗﺮ ﮐﺮﺩﻥ
اﻣﻮﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻤﺎم
ﺸﻮﺭﺷﻬﺎﻯ ﻤﺬﻫبی
ﻮ ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ ﺪﻳﻨﻰ
ﮐﻪ ﻗﺎﺗل ﻮ ﻣﻘﺘﻮﻝ
ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﻬﻨمی هستند. ﺑﺎﺯ
ﻇﻠم ﻮ ﻇﻠﻤﺖ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ ﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤﺤﻘﻘﺎﻥ ﻴﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎﮐﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﻧﺒﺎل
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻧﺒﺎﺷﻴﺪ
ﻣﻥ ﺸﻔﺎﻋﺖ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻢ ﻭ ﺑﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻢ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻦ (ﻳﻬﻮﺩ) ﺗﻨﻬﺎ
ﻗﻮم ﺪﻳﺎﻧﺖ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ (ﻳﻬﻮﻩ ﻃﻠﺐ) ﻭﺧﺪﺍ
ﺟﻮ ﻭﻃﺎﻟﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ برتر ﻫُﺪﻯ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻯ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻳﻬﻮﻩ ﻃﻠﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﻗﺮﺍﻥ
اﺑﺮﺍﻫﻴم ﻮ ﻣﻮسی
ﻮﻋﻴسی ﺮﺍ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
الهی ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭلی عملا ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺘﺮک ﻴﻬﻮﻩ ﻃﻠبی
کرﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻮ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺴﻠﻴم ﻮ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬس ﺠﺴﺘﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺨﺪﺍﺟﻮئی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻓﺎﺳﺪ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﺍﺧﻮﻧﺪ
ﻫﺎﻯ ﻤﺬﻫبی ﻮ ﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻴﻬﻮﻩ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
الهی ﻮﻳﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻔﺎقی ﺒﺎ ﺁﻧﺎﻥ
ﻨﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩل ﺒﺒﻨﺪﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺎﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻨﺎﻓﻖ ﺍﻋﺘﺮﺍﺿﻰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺭﻭﺯﻯ
ﺘﺮک ﻨﻔﺎق ﻮ ﺩﻭﮔﺎﻧگی
ﺪﺭ ﺩﻟﺒﺴﺘگی
کنند. ﻭلی اﮔﺮﻋﻤﻠﺎ
ﺟﺎﺳﻮﺳﻰ ﻭ ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺩﺭ
ﺑﻴﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﮐﺸﺘﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺪﺗﺮﺍﺳﺖ.

حدیث 2976 - ﺍﺯﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ39ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ
ﻠﻠﺠنة ثمّاﻧیة
ﺃﺑﻮﺍﺏ ﺑﺎﺏ ﻳﺪﺧل
ﻤﻨﻪ ﺍﻟﻨﺒﻴّﻮﻥ
ﻮ ﺍﻟﺼﺪّﻳﻘﻮﻥ
ﻭ ﺑﺎﺏ ﻳﺪﺧل ﻤﻨﻪ
ﺍﻟﺸﻬﺪاء ﻮ ﺍﻟﺼﺎﻟﺤﻮﻥ
ﻭﺧﻤسة ﺃﺑﻮﺍﺏ
ﻳﺪﺧل ﻤﻨﻬﺎ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ
ﻭ ﻣﺤﺒّﻮﻧﺎ ﻓﻠﺎ
ﺃﺯﺍل ﻮﺍﻗﻔﺎ ﻋلی
اﺎﻟﺼﺮﺍﻁ ﺃﺩﻋﻮ
ﻭ ﺃﻗﻮﻝ ربّ ﺳﻠم
ﺸﻴﻌتی ﻮ ﻣﺤﺒّﻯ
ﻮ ﺃﻧﺼﺎﺭﻯ ﻭ ﻣﻥ
ﺘﻮﻟّﺎنی فی ﺪﺍﺭ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻓﺎﺫﺍ
ﺍﻟﻨﺪاء ﻤﻥ ﺒﻄﻨﺎﻥ
اﻟﻌﺮﺵ ﻗﺪ ﺍُﺟﻴﺒﺖ
ﺩﻋﻮﺗﻚ ﻭﺷﻔّﻌﺖ
فی ﺸﻴﻌﺘﻚ ﻭﻳﺸفع
کلّ ﺮﺟل ﻤﻥ ﺸﻴﻌﺘﻰ
ﻭ ﻣﻥ ﺘﻮﻟّﺎﻯ ﻮ
ﻧﺼﺮﻧﻰ ﻭ ﺣﺎربّ
ﻣﻥ ﺤﺎﺭﺑﻨﻰ ﺑﻔﻌل
ﺃﻭ ﻗﻮﻝ فی ﺴﺒﻌﻴﻥ
ﺃﻟﻔﺎ ﻣﻥ ﺠﻴﺮﺍﻧﻪ
ﻭ ﺃﻗﺮﺑﺎﺋﻪ ﻭ ﺑﺎﺏ
ﻳﺪﺧﻞ ﻣﻨﻪ ﺳﺎﺋﺮ
ﺍﻟﻤﺴﻠﻤﻴﻦ ﻣﻤّﻥ
ﻴﺸﻬﺪ ﺃﻥ ﻠﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﻭﻟم
ﻴﮑﻥ فی ﻘﻠﺒﻪ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺫﺭّة ﻣﻥ ﺒُﻐﻀﻨﺎ
ﺃﻫل اﻟﺒﻴﺖ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﻫﺸﺖ
ﺩﺭ ﻫﺴﺖ ﻳک ﺪﺭ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ اﻧﺒﻴﺎ ﻭﺻﺪّﻳﻘﻮﻥ
ﻮﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
(ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒل اﺯﻣﺤﻤﺪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋک ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﺒﻰّ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺻﺪّﻳﻘﻮﻥ ﮐﺴﺎنی
که ﺍثباﺕ ﺻﺪق ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ گرﻭﻩ ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻃﺮح
کلّی ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﻮﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻫﺸﺘم ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.)
ﺩربّ ﺩﻭم ﺒﻬﺸﺖ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺷﻬﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
(ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﭼﻮﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺠﻨﮓ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ کشته ﺷﺪﻥ
ﻤﻴﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﻗﺼﺪ ﺣﻔﻈ ﺠﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ
ﺩﺭﻭﻗﺖ ﻣﺮگ ﻮﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺍﮔﺮ ﺑﭽﻨﻴﻥ ﻤﺮگ
ﻘﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ
ﻧﺮﻭﻧﺪ ﺑﺎﺯ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻥ
گناﻩ ﺟﻬﻨﻤﻰ می
ﺷﻮﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﺑﺎ
جهاد بدستور ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮐثرﺍ ﻧﻴﺰ ﮐﺸﺘﻪ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﻣﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﻭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻳﺎ ﺻﺪّﻳﻘﻮﻥ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭلی ﻤﺒﻌﻮث
ﻣﺠﺪﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻳﻌنی ﺪﻭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﻣﺎﻣﻮﺭ
الهی ﺒﺨﻠق ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ)
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﭘﻨج ﺪربّ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺑﺸﻴﻌﻴﺎﻥ ﻮﻣﺤﺒّﺎﻥ
ﻤﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺍﺭﺩ
(ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖﻋﻠﻰّ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
هماﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
متوقّف ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﻴز ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻳﻌنی ﺒﺮخی ﺒﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴنی ﺨﻮﺩ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﻴﻥ ﻴک
ﺒﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭلی ﺒﺮﺧﻰ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺩﻭم اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
حسنی ﺨﻮﺩ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺪﻭ
مقام ﺑﻬﺸتی ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺩﻭﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮیک اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨج ﺘﻥ آﻟﻌﺒﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺍﺯﻳکی اﺯ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﻫﺎﻯ ﺒﻬﺸتی
ﻮﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻫﺮﮐﺪﺍم هزﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻳﻌنی ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ ﻣﻴﺁﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺸﺮﻃ
ﻠﺎﺯﻡ ﻭﻧﻬﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮغ ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﻫﺮﻳک
اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺨﻮﺩ ﻳﻜﻬﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﻌنی ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻴﮑﻪ ﻫﻴچ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
هرﮔﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻳﻜﻬﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺷﺎﻫﺪ
ﭼﻬﺎﺭم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭ هزار ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭﺑﻬﺸتی
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺍﻥ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ (ﺍﻳﺎم اﻟﻠﻪ)
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺒﺮﺍﻯ
خر یک اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ ﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻳﻚ (ﻳﻮم
اﻟﻠﻪ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﺭﻭﺯ۲۲ﺑﻬﻤﻦ
یا ﺭﻭﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻠﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ. ﻣﺤﺒّﻴﻦ
ﻳﺎ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺒﺎ ﻣﺤﺒّﺖ
سلوکی ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻪ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣتی ﻤﺸﺮک ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ) ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻣﻥ
هم ﭽﻨﺎﻥ ﺒﺮ ﺻﺮﺍﻁ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺍم ﻮ
ﺩﻋﻮﺕ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ.
ﻭﻣﻮﻟﺎ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻤﺴﺌﻮل ﺘﻤﺎم ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳخ ﺘﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﮐﺎﺭﺵ ﺩﻋﻮﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺠﺪﻳﺪ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
الهی ﮐﺎﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ) ﻭﻣﺪﺍم
ﻤﻴﮕﻮﻳﻢ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻭ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺴﻠﺎﻣﺖ ﺑﮕﺬﺭﺍﻥ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﭘﻨﺞ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺩﺭ ﺧﻄﺮ
ﺗﺮک ﺴﻠﻮﻙ ﻭﺳﻘﻮﻃ
ﺒﺠهنم ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘُل ﺼﺮﺍﻁ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
استریت استرایت
ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺍ ﻧﮕﺬﺭﻧﺪ) ﻭ ﺍﻧﺼﺎﺭ
ﮐﺴﺎنی هستند ﮐﻪ
ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﺩﺍﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺪﺍﺋس اﺯ ﺩﺍﺧل
عرﺵ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺩﻋﺎﻯ ﺘﻮ ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﻮﻟﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻋﺎﻯ
ﻤﻮﻟﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ
ﻃﻠﺐ ﺍﺳﺘثنا ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻧﻴﮑﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﺧﻮﺩ ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ)
ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺘﻮﺭﺍ
ﻗﺒﻮل ﺸﻔﺎﻋﺖ ﮐﺮﺩﻡ
(ﻫﺮ ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﺸﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻋﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺮﺍ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺪﺭﺣﺎل
ﺸﻔﺎﻋﺖ ﻣﻘﺎم
الهی ﻔﺎﻃﻤﻰ ﻧﻔﺶ
ﮐلّ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
هستند. ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻤک ﻜﻨﺪ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺒﺮﺳﻴﺪ) ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﮐس ﺍﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﻦ ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺍﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻦ ﻭﻧﺼﺮﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻣﻦ ﺑﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ)
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻤﻥ ﺠﻨگید
ﺩﺭ ﻓﻌل ﻮﻋﻤﻞ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﻗﻮل ﻮ ﺯﺑﺎﻥ
که ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺣتی ﺘﺎ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﻫﻤﺴﺎﻳﮕﺎﻥ
ﻮ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
( ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺪربّ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺍﻯﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺩل
ﺨﻮﺩ ﺫﺭّﻩﺍﻯ
اﺯ ﺑُﻐﺾ ﻣﺎ ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﻧﺒﺎﺷﺪ. (ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺸﻴﻌﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﺸﺮک هستند. ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﮐﺴﺐ ﻓﺘﺢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﻳﺎﻓﺘﻥ ﭙﻴﺮ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻋﺎﺷق ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺑﺎ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
هستند ﻭلی ﺒﺪﺍﻥ
ﻤﻮﻓق ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ ﭽﻨﻴﻥ
ﺒﻤﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
(ﺑﺎ ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ)
ﻓﻮﺭﺍ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﻨﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑلی که ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﮐﻨﻨﺪ ﻫﺮﮔﺰ ﺷﻔﺎﻋتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻣﺸﺮک عباﺩﻯ
هستند. ﻭ ﺩﻳﺪﻩ ﺍﻳم
که ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍﻳﻥ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﺘﻌﺼّﺐ ﮐﻮﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﭘﻮﺳﺖ
ﺗﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﮐﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻨﺎم ﺤﻔﻈ
ﺪﻳﻥ ﻤﻨاﻤﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺳﺎل اﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﻳﻥ ﺪﻭﺭﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣتی
ﻔﺴخ گیاهی ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻌﺎﺭ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ اﺫﮐﺎﺭﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﻭﻳﺎ
ﺷﻌﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺪﻳﻥ اﺳﻠﺎﻡ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﻭﺷﻬﺎﺩﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﺳﻮم علیّ ﻮلیّ
اﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺒﻮل
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺮﻃ ﻤﻬم ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻣﺸﺮﻭﻃ ﺒﻮﻟﺎﻳﺖﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻗﺒل اﺯ ﺗﻮﻓﻴق
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺒﺴﺘﻦ ﺣﺪّ
ﺍﻗﻞ ﻭﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻘﺎﺋﻢ
ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﺠﺎﺕ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻭلی
ﺪﺭ ﺍﻭﻟﻴﻥ کلاﺳﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﺶ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺻﺪّﻳﻘﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﺻل
ﺒﻘﺎﺋم ﻮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﻭ ثوﺍﺑﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺎ ﺩﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺒﺎﻟﺎ ﺑﺒﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺁﻥ
عصزﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ
ﻭ ﺑﻨﻮﺭ ربّ ﺭﺣﻤﺎن
ﺒﺮﺳﺪ ﻭﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
اﻭﻟﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ ﻣﻌﺼﻮمیّت
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ.
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل ﺨﺎﺹ ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎﻫﺎ
ﻭ ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ ﭙُﺮﺣﮑﻤﺖ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻳﻜک ﻤﺮگ ﺸﻴﺮﻳﻥ
اﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭم ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻋﻘلی
ﻮﺟﺴمی ﻮ ﺭﻭﺍنی
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﺗﺮ. ﺍﻣﺎ
ﻫﺮﻳک اﺯ ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮخی ﻤﮑﺎنی ﻮ ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ
ﻭ ﺑﺮخی عقلی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭﺑﺮخی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻭ ﺑﺮخی
ﻨﻮعی ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺍﻥ ﻫﺮﮐس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺗﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﺗﻘﻮﺍ ﻭﺳﻠﻮک
کرﺩ ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻗﺒل ﻧﻴﺰ ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻫﻤﻴﻥ ﻄﻮﺭ ﻧﻴﺰﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺟﻬﻨم ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻭ ﺟﻬﻨﻢ ﻗﺒلی
ﺮﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ ﺩﺭ ﺑﺪﺭﻳﻬﺎ
ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺠﻬﻨمی ﺠﻬﺎﻥ ﻭﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻫﻮﻟﻨﺎﻙ. ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻳک ﻤﺮگ ﺮﻧج ﺁﻭﺭ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨم ﺴﻮم ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭح عرﻳﺎﻥ
ﻮ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﺍﺯ
ﺍﺷﻌﻪ رادیو
اکتیو ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ. ﻭ ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺗﺎ ﺣﺪ ﺍﻗل اﺯ ﺳﻮﺯﺵ
ﺭﻭح ﺪﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺧﻠﺎﺻﻰ ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﮔﻠّﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﺪﺍﻡ
ﻣﻴدﻭﻧﺪ ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﭼﻮﻥ گذﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻥ ﻘﺒﻠﻰ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟهی ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
می ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺻﺪﻫﺎ ﺑﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻧﻬﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﻮﺩ ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﻳﻥ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟهی
تا ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺯلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ(ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯﻟﻰ) ﻫﻤگی اﺭﻭﺍح
ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺴتی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﻭﻳﺮﻭﺳﻬﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ
ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳّﺖ
ﺳﺮ ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ
بی اﻧﺘﻬﺎ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ.

حدیث 2977 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم عسکری اﺎﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ39 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: اﺫﺍ
ﺣﺸﺮ ﺍﻟﻨﺎ س ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻧﺎﺩﺍنی
ﻤﻨﺎﺩ ﻳﺎ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﺍﻥ اﻟﻠﻪ
جَلّ ﺍﺳﻤﻪ ﻗﺪ ﺃﻣﮑﻨک
ﻤﻥ ﻤﺠﺎﺯﺍة ﻣﺤﺒّﻴﻚ
ﻭﻣﺤﺒّﻯﺃﻫل ﺒﻴﺘک
اﻟﻤﻮﺍﻟﻴﻥ ﻠﻬم
ﻔﻴﻚ ﻭ ﺍﻟﻤﻌﺎﺩﻳﻥ
ﻠﻬم ﻔﻴﻚ ﻓﮑﺎﻓﺌﻬم
ﺒﻤﺎ ﺷﺌﺖ ﻓﺄﻗﻮل
ﻴﺎ ربّ ﺍﻟﺠنة ﻓﺎﺑؤﻫم
ﻤﻨﻬﺎ ﺣﻴث ﺷﺌﺖ
ﻓﺬﻟک اﻟﻤﻘﺎم
اﻟﻤﺤﻤﻮﺩ ﺍﻟﺬﻯ
ﻮﻋﺪﺕ ﺑﻪ ﭼﻮﻥ
ﺮﻭﺯ ﺣﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ ( ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺃﻯ ﺮﺳﻮل ﺨﺪﺍ
(ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺤﺎﺿﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺘﻮ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ(
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺟﻮﺍﺯﻋﺒﻮﺭ
ﻳﺎ ﮔﺮﻓﺘﻥ ﺤق
عبوﺭ ﻳﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﺤﺮﻭمیّت ﻋﺒﻮﺭ)
ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻄﺮﻓﺪﺍﺭ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻮ(ﻋﻠﻰّ) ﻋﺒﻮﺭ
ﻣﻴﺪهی ﻮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺍﺳتی
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﻴﮑﻨﻰ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﻢ
( ﻣﻘﺎم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ)
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺑﻬﺸﺖ ( ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻮﻋﺪﻩ ﺑﻬﺸﺖ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ) ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻫﺮ ﺟﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫم اﻗﺎﻣﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻢ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺎم ﻤﺤﻤﻮﺩﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﻮﻋﺪﻩ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩﺍﻡ. (ﺣق
ﺸﻔﺎﻋﺖ ﻣﻘﺎم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢ ﻳﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
گوﻧﺎﮔﻮﻥ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻘﺎمی
ﺮﺍ ﻫﻴچ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣتی ﺘﻤﺎم اﻧﺒﻴﺎ
ﺧﻮﺩ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺳﺎﻟم
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ ﻋﺒﻮﺭ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎم
ﻤﺤﻤﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺩﺭ ﺣﻤﺪ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪ الهی اﺳﺖ.
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﺍﻥ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
هستند. ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺍﻧﺪ.

حدیث 2978 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ40ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﺤﺪﻭﺩ ﻣﺴﻠﻤﻮﻥ
ﻟﺎ ﻣؤﻤﻨﻮﻥ ﻮ ﻟﺎ
ﮐﺎﻓﺮﻭﻥ ﻓﺎﻥ
اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻟﺎ ﻳُﺪﺧل
اﻟﻨﺎﺭ ﻣؤﻤﻨﺎ
ﻭﻗﺪ ﻭﻋﺪﻩ ﺍﻟﺠنة
ﻭ ﻟﺎ ﻳﺨﺮج ﻤﻥ
اﻟﻨﺎﺭ ﮐﺎﻓﺮﺍ
ﻭ ﻗﺪ ﺃﻭﻋﺪﻩ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﻭ ﺍﻟﺨﻠﻮﺩ ﻓﻴﻬﺎ
ﻭ ﻳﻐﻔﺮ ﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺬﻟک ﻠﻤﻥ ﻴﺸاء
ﻓﺄﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﺤﺪﻭﺩ
ﻓُﺴّﺎق ﻠﺎ ﻣؤﻤﻨﻮﻥ
ﻮ ﻟﺎ ﮐﺎﻓﺮﻭﻥ ﻮ
ﻟﺎ ﻳﺨﻠّﺪﻭﻥ
ف ی اﻟﻨﺎﺭ ﻭ ﻳﺨﺮﺟﻮﻥ
ﻣﻨﻬﺎ ﻳﻮﻣﺎ ﻭ ﺍﻟﺸﻔﺎعة
ﺟﺎﺋﺰة ﻟﻬﻢ ﻭ ﻟﻠﻤﺴﺘﻀﻌﻔﻴﻦ
ﺍﺫﺍ ﺍﺭﺗضی اﻟﻠﻪ
عزّ ﻭجَلّ ﺩﻳﻨﻬم
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺣﺪﻭﺩ الهی ﺮﺍ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭلی ﻤؤﻤﻥ ﻴﺎ ﮐﺎﻓﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ (ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ الهی
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﺳﻌی ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺣﺪﻭﺩ ﺍﺣﮑﺎم
الهی ﺘﺠﺎﻭﺯ ﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻤؤﻤﻥ
ﭽﻮﻥ هر ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻘﺺ ﺑﺰﺭﮒ ﻋﺸق
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺂﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﻨﺎﻩ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭلی ثوﺍبی هم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﭘﻴﺮﻭﻯ کنند ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﻤﺸﺮﻙ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﮐﻪ ﺣتی ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
هم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣؤﻤﻥ هستند. ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺧﺒﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﻮﺭ
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺩﺭﮐﻔﺮ ﻭ ﺟﻬل
هستند. ﻭلی ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺩﺭﺣﮑم ﻤﺸﺮﮐﻮﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣؤﻤنی ﺮﺍ
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم ﻨﺒﺮﺩ
ﻭ ﻭﻋﺪﻩ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮﮔﺰ
ﮐﺎﻓﺮﻯ اﺯﺁﺗﺶ
ﺧﺮﻭج ﻮ ﺧﻠﺎصی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻋﺪﻩ
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم ﻮ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧگی
ﺪﺭ ﺁﻥ ﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺁﻧﺎﻥ غفرﺍﻥ ﻘﺎﺋل
اﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺤﺪﻭﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻪ
ﻣؤﻤﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻧﻪ ﮐﺎﻓﺮ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم ﺠﺎﻭﻳﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ( ﺩﺭ ﻧﺴخ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ کاﻓﺮ
ﺩﺭﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
هستند. ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺮﺍ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟهی ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎل ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﺧﻠﻮﺩ
ﻭ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧگی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺭﻭﺯﻯ ﺍﺯﺟﻬﻨﻢ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻤﻴﺂﻳﻨﺪ.
ﻭﺷﻔﺎﻋﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺟﺎﻳﺰ ﻭ ﻣﻤﮑﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﭼﻮﻥ
ﻣﺴﺘﻀﻌﻔﺎﻥ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍﺿﻰ ﺑﺎﺷﺪ
(ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺒﺎ
ﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭلی
ﺒﺪﻭﻥ ﺪﺷمنی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻨﻮﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺪﻳنی
اﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻴﻮﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﻋﻤﻠﺎ ﺷﺮک ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺑﮑﻠّﻰ
ﻗﺒﻮل اﻣﻮﺭ
الهی ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
را ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺟﺎﻳﺰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺤﺼﻮل ﺁﻥ ﭙس ﺍﺯ
ﺗﻮﺑﻪ سلوکی ﻭ ﭘﻴﻮﺳﺘﻥ
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﻳک
ﺘﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺠﺎﻳﺰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺠﻮﺍﺯ
ﻭﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯﻣﺮﺍﺣل
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﻘﺎﺋم اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.

حدیث 2979 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ40ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﻧﺎﻣﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﺄﻣﻮﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻤﺎﻥ
واقعی ﻤﻴﻨﻮﻳﺴﺪ
(ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟهی
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺻِﺮﻑ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺒﻮﺩﻥ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻮﻣﺬﻧﺒﻮﺍ
ﺃﻫل اﻟﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻳﺪﺧﻠﻮﻥ اﻟﻨﺎﺭ
ﻭ ﻳﺨﺮﺟﻮﻥ ﻤﻨﻬﺎ
ﻭ ﺍﻟﺸﻔﺎعة ﺟﺎﺋﺰة
ﻟﻬم ﺍﻣّﺎ ﮔﻨﺎه
کاﺭﺍﻥ ﺃﻫل ﺘﻮﺣﻴﺪ
و سلوک ﺩﺍﺧل ﺁﺗﺶ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭلی
اﺯ ﺁﻥ ﺨﺎﺭج ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺟﺎﻳﺰ ﺍﺳﺖ
( ﺃﻫل ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮل
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺍﺫﮐﺎﺭﻯ
ﻫﻨﮕﺎم ﺘﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑدﻳﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺩفع ﺸﺮک اﺣﺘﻤﺎلی
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
گاهی ﺒﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﮔﻨﺎﻫﺎنی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭلی ﭽﻮﻥ
اﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﺍﺯ ﺧﻄﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻋﻔﻮ
ﻣﻮﻗﺖ ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺗﻔﺎقی ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺷﺎﻧس ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻄﻮﺭ ﺩﺍﺋم
گناﻫﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭ ﺣتی ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺸﺮﮐﺎﻥ اﺳﺖ ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻳﻦ ﺁﺗﺶ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ
الهی هستند ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟک
هرﭼﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒلی ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻓﻌلی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
الهی هستند ﮐﻤﺘﺮ
ﻭ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻭ ﺯﻭﺩ
ﮔﺬﺭ ﻭﻗﺎﺑل ﺘﺤﻤل
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺧﺮﻭج
اﺯ ﺁﺗﺶ ﻭﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺟﻬﻨﻢ ﻫﻤﺎﻥ ﺨﺮﻭج
ﺮﻭح ﺴﺎﻟک اﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺒﺸﺮﻯ اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺩﺧﻮل
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ آﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻝ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺟﺰ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺨﺎﺭج
گرﺩﺩ ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﻘﻮﻃ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ.

حدیث 2980 - ﺍﺯ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ40ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎ ﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: اﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻭﻟّﻴﻨﺎ ﺣﺴﺎﺏ
ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ ﻓﻤﻥ
کاﻧﺖ ﻣﻈﻠﻤﺘﻪ
ﺑﻴﻨﻪ ﻭ ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻠﻪ
عزّ ﻭجَلّ ﺣﮑﻤﻨﺎ
ﻓﻴﻬﺎ ﻓجاء ﺑﻨﺎ
ﻭ ﻣﻥ کاﻧﺖ ﻣﻈﻠﻤﺘﻪ
ﺑﻴﻨﻪ ﻭ ﻓﻴﻤﺎ ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﻨﺎس ﺍﺳﺘﻮﻫﺒﻨﺎﻫﺎ
ﻓﻮﻫﺒﺖ ﻟﻨﺎ ﻭ ﻣﻥ
کاﻧﺖ ﻣﻈﻠﻤﺘﻪ
ﻓﻴﻤﺎ ﺑﻴﻨﻪ ﻭ ﺑﻴﻨﻨﺎ
ﮐﻨّﺎ ﺃﺣق ﻤﻥ
عفا ﻭ ﺻﻔح ﭼﻮﻥ ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻮﺩ( ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭙﻨﺠم
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺑﺤق ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﺣﺴﺎﺏ
ﺭسی ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺎ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.
( ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﺎﻟک ﻮ
ﺗﻮﻟّﺎﻯ ﭙﻴﺮﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺣﺴﺎﺏ ﺭﺳﻰ هماﻥ
کنترل ﻮ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ عبوﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﭘس ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻈﻠﻤﻪ (ﻭ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻮﺧﻄﺎﮐﺎﺭﻯ ﻭﺣتی
ﻤﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺑﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻣﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻥ ﺪﺍﻭﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﻢ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺟﺎﺑﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺒﻴﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﻮﻣﺮﺩم
ﺒﺎﺷﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﻣﻴﺒﺨﺸﺪ
ﻭﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺨﺸﻴﻢ. ﻭ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻣﻈﻠﻤﻪ ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺒﻴﻦ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺒﺎ
ﻣﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺣق ﺨﻮﺍﻫﻴم
ﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﺒﺨﺸﻴم
ﻮﺑﮕﺬﺭﻳﻢ. (ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
کسی ﻘﺒﻠﺎ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺷﻤنی کرﺩﻩ ﺑﻌﺪ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﺸﺪﻩ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺨﻄﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﭘﻴﻤﺎﻥ
عمل ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺨﺸﺶ ﺁﻥ ﺒﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺣﻘﻮق ﻤﺮﺩﻡ
ﺗﺎ ﺍﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﺘﺬﮐﺮ
ﮔﺮﺩﺩ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺒﻘﻴﻪ ﺍثاﺭ
ﺁﻥ ﻣﻰ ﮐﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺧﻠﺎف کاﺭﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻤﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﺎﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻋﻔﻮ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺳﻠﻮک
ﺒﻮﺩﻥ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮔﺎهی ﺒﺰﺭﮒ ﻭ ﮐﻮﭼﻚ
ﻭﺣتی ﺸﺮک ﺴﺎﺑق
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺿﻤﻥ
ﺘﺴﻠﻴم ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺩل ﺒﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺑﺎﻃل
ﺒﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺷﺮک ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﺒﺨﺸﻮﺩنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻴچ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺪﺳﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻧﻪ ﺣﻀﻮﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ ﻭﻧﻪﭼﻨﻴﻥ
کاﺭﻯ ﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﻟﻴﻞ ﺑﺨﺸشی اﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭﺗﺴﻠﻴم
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 2981 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ40 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ
کذّﺏ ﺑﺸﻔﺎعة ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﺻﻠّﻯ اﻟﻠﻪ
ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﺁﻟﻪ ﻟم
ﺘﻨﻠﻪ ﻫﺮﮐس
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﮐﺮﺩ
ﻭﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﻧﻤﻰ ﺭﺳﺪ. (ﺍﮔﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﮐﺴﺐ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺩﺷﻤﻦ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻈﺎﻫﺮﻯ عن ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭﺣﺎل ﺸﺮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﺑﺸﻔﺎﻋﺖ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭ ﺑﺰﺭگ
ﺒﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻗﺎﺑل
ﺒﺨﺸﺶ ﺧﺪﺍ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻗﻄﻌﺎ ﻫم
ﺒﺎﻳﻥ ﺸﻔﺎﻋﺖ ﻣﻘﺎم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻋﻔﻮ
ﺩﺍﺋم اﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒلی ﻮ ﺑﻌﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟک اﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﻌﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺟﺪﻳّﺖ ﻣﻴﮑﻮﺷﺪ
ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻫﺮﮐس
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺵ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺎﺯ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻭﻳﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺷﺨﺺ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﺣﻴﺎﺗﺶ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻫﺮ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺒﺎﺯ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک ﺮﺳﻮﻝ
ﺍﺭﺳﺎلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻘﺶ ﺍﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭم
اﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺎ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻧﻬﺎئی ﺴﺎﻟک ﻴﺎ
ﻣﻘﺎم الهی ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﺪ.

حدیث 2982 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
(ﺝ۸ﺹ41ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ
ﺍﻟﻤؤﻤﻥ ﻤﻨﮑم
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻟﻴﻤﺮ
ﺑﻪ ﺍﻟﺮجَلّ ﻟﻪ
ﺍﻟﻤﻌﺮفة ﻓﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭﻗﺪ ﺍُﻣﺮ ﺑﻪ ﺍلی
اﻟﻨﺎﺭ ﻭ ﺍﻟﻤﻠک
ﻴﻨﻄﻠق ﺒﻪ ﻗﺎل
ﻔﻴﻘﻮل ﻠﻪ ﻳﺎ ﻓﻠﺎﻥ
ﺃﻏثنی ﻓﻘﺪ ﮐﻨﺖ
ﺃﺻنع اﻟﻴک اﻟﻤﻌﺮﻭﻑ
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﺳﻌﻔک
فی اﻟﺤﺎجة ﺗﻄﻠﺒﻬﺎ
ﻣﻨّﻰ ﻓﻬل
عندک اﻟﻴﻮم ﻤﮑﺎﻓﺎة؟
ﻓﻴﻘﻮل اﻟﻤؤﻤﻥ
ﻠﻠﻤﻠک اﻟﻤﻮﮐّل
ﺒﻪ ﺧﻞ ﺳﺒﻴﻠﻪ ﻗﺎﻝ
ﻓﻴﺴمع اﻟﻠﻪ ﻗﻮل
اﻟﻤؤﻤﻦ فی أﻣﺮ
ﺍﻟﻤﻠک ﺃﻥ ﻴﺠﻴﺰ
ﻗﻮل اﻟﻤؤﻤﻦ ﻓﻴﺨﻠّﻯ
ﺴﺒﻴﻠﻪ ﻫﺮﻣؤﻤنی
اﺯ ﺷﻤﺎ (ﺳﺎﻟک
اﻭم کننده ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﭼﻮﻥ ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻮﺩ ( ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬم ﺪﺭ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﻫﺴتی ﺩﻧﻴﺎ) ﮔﺎﻫس
کسی که ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺟﻬﻨمی
ﺸﻮﺩ ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
اﻭﺭﺍ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
( ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻠﺤﻈﺎﺕ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻳﺎ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ اﻭ ﮐسی
اﺯﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ ﻮ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺴﺎﺑق
ﺴﺎﻟﻚ ﺳﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﻬﻨم ﻤﻴﺒﺮﺩ
ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻧﻈﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟک ﻨﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻯ ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﮐسی
ﻤﻮﺍﺟﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺠﻬﻨم
ﺒﺮﻭﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻤک اﺯ ﺍﻳﻥ ﻨﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍ
ﮔﺎهی کمک ﻤﻴﮑﺮﺩﻡ.
ﺁﻳﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍنی
ﺠﺒﺮﺍﻥ ﺁﻥ ﺒﮑنی
ﻮ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟک
ﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺎﻣﻮﺭ
ﺍﻥ ﺸﺨﺺ می ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰﮐﻠﺎم ﻤؤﻤﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ ﻭ ﺑﻔﺮﺷﺘﻪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻣؤﻤﻥ
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺒﺨﺸﺶ الهی
اﺯ ﻳک اﻧﺴﺎﻥ ﺠﻬﻨﻤﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻮﺳﻞ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟکی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻮﺩ ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮﺧﺮﺍﻥ
ﺣﻀﻮﺭﻯ اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻨﻴﺴﺖ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﺠﺎتی ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﻣﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﻮﺭﺍ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻘﺪﻯ ﻮ ﻓﻮﺭﻯ
ﺪﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻃﺎﻟﺐ ﺁﻥ ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎ ﻫﺮﮔﺰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻃﻠﺒﮑﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﻧﻨﺪ. (ﺍﻏﺎثه)
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ غوث ﻭ
ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﮐﻤک ﻮ ﻳﺎﺭﻯ
اﺳﺖ. ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺯﻫﺮﮐس ﺩﻟﻴل
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺫﺍتی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺎﻧس
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺗﻮﻓﻴق ﻨﻬﺎئی ﺒﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻠﺎﺯم
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﻫم
کنند ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺗﻤﺎم
ﺪﻭﺳﺘﺎﻥ ﺴﺎﺑق
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺒﻠﻴﻎ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
(ﺍﺳﻌﺎﻑ) ﺯﺧم ﺒﻨﺪﻯ
ﻮ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎت ﻘﺒلی
اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺸﺪﻩ ﭼﻮﻥ
ﺒﺨﻠق ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﻴﺰﻫﺴﺖ ﻋﻤﻠﺎ
ﻗﻴﺎم ﻮ ﺑﻌثت ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

حدیث 2983 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
(ﺝ۸ﺹ41 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ
اﻟﻤؤﻤﻥ ﻠﻴﺸفع
ﻠﺤﻤﻴﻤﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺃﻥ ﻴﮑﻮﻥ ناﺻﺒﺎ
ﻭﻟﻮ ﺃﻥ ﻨﺎﺻﺒﺎ
ﺷفع ﻠﻪ ﮐلّ ﻨﺒیّ
ﻤﺮﺳل ﻮ ﻣﻠک ﻤﻘربّ
ﻣﺎ ﺷﻔّﻌﻮﺍ ﻫﺮ ﻣؤﻤﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻭﺳﺖ ﺻﻤﻴمی
ﺨﻮﺩ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﻧﺎﺻﺒﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﻣؤﻤﻥ
اوم کرﺩﻩ ﻭﺳﺎﻟک
الهی ﻤﻮﻓق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮﮐس ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﮐﺮﺩ ﺍﻭﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ
سلوک الهی ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺸﺮﻃ اﻳﻨﮑﻪ
ﻧﺎﺻبی ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺸﺮﻳﻚ
ﺧﺪﺍ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻧﺎﺻﺒﻰ
ﮐﻪ ﺑُتی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﺮﺳﺘﺶ ﺧﻮﺩ ﻧﺼﺐ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ م ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮﮐش ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩ
ﻭﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
پیاﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﻯ اﻭﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩﺍﻯ
) ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺎﺻﺒﻴﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻤﻘربّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ.
ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻳﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺳﺎﻟک
الهی ﻨﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺎﺻبی ﻮﻣﺸﺮک
هم ﻨﺒﻮﺩ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺣق ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺍﻣﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ که ﺩﻭﺳﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭبی ﻤﺰﺍﺣﻤﺖ ﻭ
ﺩﺷﻤن ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﻴﺮﻭ ﺩﻳنی ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﺷﺎﻧس ﺗﻮﺑﻪ
ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
الهی ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﻠک ﻤﻘربّ ﻳﺎ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮐﺮّﻭﺑﻰ ﻫﻤﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﭽﻮﻥ ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
هستند. ﺣﻤﻴم ﺼﻤﻴﻤی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﺮم ﭙُر
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺟﻔﺖ ﻭ ﻫﻤﺴﻔﺮ
الهی ﻨﻤﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭ ﺩﻋﺎﻯ ﻄﻠﺐ ﺑﺨﺸﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻧﺒﻰّ ﻣﺮﺳﻞ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ اﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﻭﺑﺎﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ ﺷﺎﻣل
ﺘﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
الهی هر ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎﻥ
الهی ﺒﺨﻠﻖ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 2984 – اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ41ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنی ﻠﺎ ﻳﺘﮑﻠّﻤﻮﻥ
اﻟّﺎ ﻣﻥ ﺃﺫﻥ
ﻠﻪ ﺍﻟﺮﺣﻤﻦ ﻭﻗﺎل
ﺼﻮابا ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺮﻭﺯ ﻫﺮﮔﺰ ﮐسی
ﺤﺮفی ﻨﻤﻴﺰﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ
( ﻭ ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬس ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣق کلام ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺣتی
اﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺑﺨﻄﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺤﺎل
ﺪﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﮐسی که ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﺮﻑ ﺩﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺯﺩ. ﺗﺎ ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺍﻣﺎم
ﻔﺮﻣﻮﺩ: ﻨﺤﻥ ﻮ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻤﺄﺫﻭﻧﻮﻥ ﻠﻬم
فی ﺬﻟک اﻟﻴﻮﻡ ﻭ
ﺍﻟﻘﺎﺋﻠﻮﻥ ﺼﻮﺍﺑﺎ
ﻗﻠﺖ ﺟﻌﻠﺖ ﻓﺪﺍک
ﻮ ﻣﺎ ﺗﻘﻮﻟﻮﻥ؟
ﻗﺎل ﻨُﻤﺠّﺪ ﺭﺑّﻨﺎ
ﻭ ﻧﺼﻠّﻯ علی ﻨﺒﻴّﻨﺎ
ﻭ ﻧﺸ فع ﻠﺸﻴﻌﺘﻨﺎ
ﻓﻠﺎ ﻳﺮﺩﻧﺎ ﺭﺑّﻨﺎ
ﺑﺨﺪﺍ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ (ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﮐﻪ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺮﻭﺯ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ ( ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﮐﻪ ﮐسی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﮐﻨﻨﺪ ﺳﭙس
ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺩﺭﺁﻥ ﺮﻭﺯ
ﭼﻪ ﺧﻮﺍهی ﮔﻔﺖ؟
ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻣﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺗﻤﺠﻴﺪ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ (ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﺩﻋﺎ ﺩﺍﺭﻳﻢ) ﻭ
ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻴﻢ
( ﻭﺻﻠﻪ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺸﻬﻮﺩﻯ م ی گیرﻳﻢ)
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺎﺭﺍ ﺭﺩ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک ﺘﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺨﻮﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﮐﻨﺪ. ﻭلی اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻭ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﻌﺮﺵ ربّ ﺭﺣﻤﺎن
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ ﺼﺤﺒﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻗﻴﺎﻡ ﺳﺎﻟک ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻗﻴﺎم
ﺒﻮﻇﺎﻳﻒ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺨﻮﺩ ﺍﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻭ ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
الهی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﻗﺮﺍنی
ﻨﺎﻃق ﻨﻴﺰﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺩﻳنی
ﻮ ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎم ﻮﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻥ ﺻِﻠﻪ ﻭ ﺍﺗﺼﺎل
ﺴﻠﻮﮐی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺪﺭ
تجلّی ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.

حدیث 2985 - ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ (ﺝ۸ﺹ14ﺤﺎﺭ)
ﺑﺮ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺍتی
ﻤﻥ ﺬﺍ ﺍﻟﺬﻯ ﻴﺸفع
عنده ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﺫﻧﻪ
ﻳﻌﻠﻤﻤﺎﺑﻴﻥﺃﻳﺪﻳﻬم
هرﮐس ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺑﺎﺫﻥ ﻭﺍﺟﺎﺯﻩ
الهی اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻧﭽﻪ
ﻧﺰﺩ ﺁﻧﺎﻥ ﺠﺮﻳﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ ﺑﺎ ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩق ﺪﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻧﺤﻥ اوﻟﺌگ اﻟﺸﺎﻓﻌﻮﻥ
که ﻣﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﺎﻓﻌﺎنی
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺍﺳﺖ.

حدیث 2986 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ42ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺑﻮﻯ گفتند ﻳک
ﺸﺨﺺ ﺧﺎﺭﺟی ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ: اﻥّ
ﻤﺤﻤﺪﺍ ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻫﻤّﻪ ﻧﻔﺴﻪ ﻓﮑﻴﻒ
ﻳﺸﻔﻊ؟ ﻓﻘﺎل ﺃﺑﻮ
ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎ ﺃﺣﺪ
ﻣﻥالآﻭّﻟﻴﻥ ﻮ
ﺍﻟﺂﺧﺮﻳﻦ ﺍﻟّﺎ
ﻭﻫﻮ ﻳﺤﺘﺎح الی
ﺸﻔﺎعة ﻣﺤﻤﺪ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺗﻤﺎم همّ ﻭﻏم ﻤﺤﻤﺪ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺨﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐسی ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﮐﻨﺪ ( ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺘﺼﻮﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺟﻬﻨم
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺎنع اﺯ ﺩﺧﻮل ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﻮﺩ. (ﺧﺎﺭﺟﻰ) ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺴس اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻳک گرﻭﻩ ﻣﺬﻫبی
اﺳﻠﺎﻣﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺧﺎﺭح گرﺩﻳﺪ
ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﺧﺎﺭجی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣﺎم ﺪﺭ
ﭘﺎﺳح ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐسی اﺯ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻴﺎ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﻣﺤﺘﺎج
ﺸﻔﺎﻋﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
(ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
سلوک الهی
همگانی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺗﻤﺎمی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭﺣتی
ﺘﻤﺎم ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ
ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
عبوﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﺭﺍ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬس ﻮﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌس ﺘﻤﺎمی
اﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺑﻘﻴّﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﻧﻴﺰ ﻭﻗتی
ﺘﻴﺪﺭﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍع
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎ ﺁﻣﺪﻧﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻫﻴچ ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻘﺪﺭﺕ ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
اﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺑﺎﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻳﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﮕﺬﺭﺩ. ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺮﺳﻴﺪ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺽ ﺧﻄﺮﺍﻭﻟّﻴﻦ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺁﻏﺎﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی اﺳﺖ.

حدیث 2987 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ 42 ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی ﻔﻤﺎ ﻟﻨﺎ
ﻣﻥ ﺷﺎﻓﻌﻴﻦ ﻭﻟﺎ
ﺻﺪﻳق ﺤﻤﻴم که
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺮﻭﺯ ﺷﻔیع
ﻮ ﺩﻭﺳﺖ ﺻﻤﻴمی
ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ ﻓﺮﻣﻮﺩ:
اﻟﺸﺎﻓﻌﻮﻥ
اﻟﺄﺋمّة ﻭ ﺍﻟﺼﺪّﻳق
ﻤﻥ اﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﺍﻥ
ﺸﻔﺎﻋﺖ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺸﻔیع
هستند ﻭ ﺍﻳﻥ ﺼﺪّﻳق
ﻮ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣؤﻤﻨﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺻﺪّﻳق ﻮ ﺻﺎﺩق
ﻮ ﺷﻔیع ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺣﻤﻴم ﭙُﺮ
ﺣﺮﺍﺭﺕ ﻭ ﺣﻨﺎن
ﻭﺻﻤﻴﻤﻴﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﻫﻤﺎﻥ
اﻣﺎﻣﺎﻥ هر ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
الهی اﻭم کرﺩﻩ
ﻭ ﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣؤﻤﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
و ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﺸﻮﺩ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪنی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮک ﺪﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺠﻬﻨﻤﻰ ﻧﻪ ﺍﻳﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻧﻪ ﺍﻣﮑﺎتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﺤﻴﻮﺍنی آﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ سلوک
الهی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ.

حدیث 2988 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎک ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
(ﺝ۸ﺹ42 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻴﺎ
ﺟﺎﺑﺮ ﻟﺎ ﺗﺴﺘﻌﻥ
ﺒﻌﺪﻭﻧﺎ فی ﺤﺎجة
ﻭ ﻟﺎ ﺗﺴﺘﻌﻄﻪ ﻭ
ﻟﺎ ﺗﺴﺄﻟﻪ ﺷﺮیة
ﻣاء اﻧّﻪ ﻟﻴﻤﺮ
ﺑﻪ ﺍﻟﻤؤﻤﻥ فی
اﻟﻨﺎﺭ ﻓﻴﻘﻮل
ﻴﺎ ﻣؤﻤﻦ ﺃﻟﺴﺖ
ﻓﻌﻠﺖ ﺑم کذﺍ ﻭ
ﮐﺬﺍ؟ ﻓﻴﺴﺘﺤی
ﻤﻨﻪ ﻓﻴﺴﺘﻨﻘﺬﻩ
ﻣﻥ اﻟﻨﺎﺭ ﻓﺎﻧّﻤﺎ
ﺳُﻤّﻯ اﻟﻤؤﻤﻥ
ﻤؤﻤﻨﺎ ﻟﺄﻧّﻪ
ﻳؤﻤﻥ علی اﻟﻠﻪ
ﻓﻴؤﻤﻦ (ﻓﻴﺠﻴﺰ)
ﺃﻣﺎﻧﻪ ﺃﻯ
ﺠﺎﺑﺮ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻤﺎ ﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎﺟﺘﻰ ﺍﺳﺘﻌﺎﻧﺖ
ﻭ ﮐﻤک ﻤﺨﻮﺍﻩ ﻭهیچ
عطیّه ﺍﻯ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺵ ﺣتی اﮔﺮ ﻳک
ﺁﺏ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺒﺎﺷﺪ
( ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺨﻠﻔﺎﻯ ﺤﮑﻮﻣﺘﻰ
ﻭﻳﺎ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺍﻫل ﺴُﻨّﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺘﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻰ مُدّعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﮐﺎﺫﺏ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺍﻋﺘﻨﺎئی ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
خود ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭﺣتی ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ ﻮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﺮﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﻨﻮعی ﻮ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻣؤﻤﻥ اﺯ ﺁﺗﺶ ﺍﻧﺎﻥ
گذﺭﻯ کرﺩﻩ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﻔﺖ ﺍﻯ ﻤؤﻤﻦ ﺍﻳﺎ
ﻣﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮ ﺩﺭ
ﻓﻠﺎﻥ ﻮﻗﺖ ﻭ ﻣﮑﺎﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﺨﺪﻣتی ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻡ؟
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣؤﻤﻥ
ﺸﺮﻣﻨﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﺭﻯ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﺗﺶ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﻫﺪ.(
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﺗش اﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﻴﺎﺩ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻏﻴﺮ
الهی اﻓﺘﺎﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣؤﻤﻥ ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﺍﺯ ﻣﻘﺼﺪ الهی
اﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺑﺠﻬﻨم ﻤیرﻭﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﭘُل ﺼﺮﺍﻁ ﻭ ﺣنی
هرﮐﻤک ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻋث
نجاﺕ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻬﺮﻩ
ثوﺍﺏ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ ﻭﻗﺖ
ﺧﺪﻣﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻘﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻄﻠﺒﮑﺎﺭ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﺳﺘﻌﺎﻧﺖ
ﺍﺯﻏﻴﺮ ﻣؤﻤﻦ ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳنی ﻮﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻥ ﺠﺰ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.
(ﻟﺎ ﺗﺴﺘﻌﻄﻪ) ﺍﺯ
ﻭﻯ ﭽﻴﺰﻯ عطا ﻣﺨﻮﺍﻩ
ﻭ ﻃﻠﺒی ﻤﮑﻦ) ﻭﻟﺬﺍ
ﻣؤﻤﻥ ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻦ
ﻧﺎم ﻤؤﻤﻥ ﻴﺎﻓﺖ
ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ (ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ( ﺍﻭم کننده ﻋﻤﻠﻰ)
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻋﺒﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ.

حدیث 2989 - اﺯ
ﺍﺑﻥ عباس اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ43ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی ﻔﻤﺎﺗﻨﻔﻌﻬم
ﺷﻔﺎعة ﺍﻟﺸﺎﻓﻌﻴﻥ
که ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ ﺷﻔﺎﻋتی
هم که ﺷﺎﻓﻌﺎﻥ ﺒﺸﻮﻧﺪ
ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
هستند ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻔیع ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺪﻭﻥ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺗﻮﺑﻪ
سلوک الهی ﻨﮑﻨﻨﺪ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﻳﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﺪﺭ ﺁﻥ ﻭﻗﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ) ﺍﺑﻦ ﻋﺒﺎس
ﺑﻨﻘل اﺯ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ:ﺃﻭ ﻟم ﻤﻥ
ﻴﺸفع ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
فی اﻣّﺘﻪ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻭ ﺃﻭل ﻤﻥ
ﻴﺸفع فی ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺘﻪ
ﻭ ﻭﻟﺪﻩ ﺃﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﻭ ﺃﻭل ﻤﻥ ﻴﺸفع
فی اﻟﺮﻭم اﻟﻤﺴﻠﻤﻴﻥ
ﺼُﻬﻴﺐ ﻭ ﺃﻭل ﻤﻥ
ﻴﺸفع فی ﻤؤﻤنی
اﻟﺤﺒﺸﻪ ﺑﻠﺎل
ﺍﻭﻟﻴﻥ
کسی که ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺭ ﺍﻣّﺖ ﺧﻮﺩ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. (ﺷﻔﺎﻋﺖ و
واسطه الهی ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶ ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻴل ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ﻮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺸفع
ﻮ ﺟﻔﺖ ﺭﻭح ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺪﻭﺭﻩ ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺍﺯ ﻣﺪﺕ
ﺍﺳﺖ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ)
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ اﺳﺖ
( ﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻮ
ﻣﻨﺴﻮﺑﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﻫﻤگی ﺠﺰ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ)
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺸﻔیع
ﺮﻭﻣﻴﻬﺎ ﺻُﻬﻴﺐ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻥ
کسی که ﺷﻔیع ﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﺣﺒﺸﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑَﻠﺎﻝ ﺍﺳﺖ. (ﺍﻳﻨﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻗﻮم
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻨﻴﻥ ﺸﻔﺎﻋتی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺸﻔیع
هستند ﻭ ﺗﻌﻠﻴم
سالکان تازه ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺳﻠﻤﺎﻥ ﻔﺎﺭسی
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﭙﺎﺭﺳﻴﺎﻥ
ﻭ ﻫﺮﮐﺎﻣل الهی
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭ ﻗﻮم ﻮﻫم ﺰﺑﺎﻧﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﭼﻨﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﻭﺟﺪﺍنی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺍ ﺍﻣﻮﺯﺵ ﻭﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.

حدیث 2990 –
از پیامبر است
(ج؟ص؟) که
فرموده اﻟﺸﻔﻌاء
ﺨﻤسة ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻮ ﺍﻟﺮَﺣّم ﻮ ﺍﻟﺄﻣﺎنة
ﻭ ﻧﺒﻴّﮑﻢ ﻭ ﺃﻫل
ﺒﻴﺖ ﻧﺒﻴّﮑم کسانی
که ﺣق ﺸﻔﺎﻋﺖ ﺍﻟﻬﻰ
( ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨﻢ و حق وسیله
الهی در امور
سلوکی ) ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭘﻨج
کس ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻗﺮﺁﻥ
( ﻳﺎ ﺩﻭ قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
که ﺩﺍﺷﺘﻥ اﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺪﺭﻙ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻗﺮﺁﻥ
کتاب ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻥ
آن ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﺪﺭک ﺒﺎﻃﻥ
کتاﺏ ﻗﺮﺍﻥ ﻭﻳﺎ
ﺣتی ﻔﻬم ﺒﺎﻃنی
ﻮ ﺳﻠﻮکی ﻘﺮﺍﻥ
ﻭﻟﻰ ﺑﺪﻭﻥ کاﺭ
ﺑﺮﺩ ﻋﻤلی ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻴچ
ﻨﻘشی ﻨﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ)
ﻭ ﺩﻭم ﺮَﺣِم اﺳﺖ
(ﺭﺣم ﺨﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻴچ ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺒﺪﻭﻥ ﺭﺣم ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭘس ﻫﻴچ کس ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻔﺎﻋﺖ ﻭ ﺧﻄﺮ ﺟﻬﻨم
ﻮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻥ ﺮﺣم ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ
(ﺭﺣم ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻮﻥ
ﺠﻨﻴﻥ ﻮ ﻃﻔل ﺪﺭ
ﺭﺣم ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺸﻐﻮل
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐسی ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻳﺎﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ششم ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻧﺠﺎﺕ
از نوع بشری ﻣﻴﺮﺳﺪ)
ﻭ ﺳﻮم اﻣﺎﻧﺖ ﺍﺳﺖ
(ﻧﻪ ﻓﻘﻄ اﻣﺎﻧﺖ
ﺩﺍﺭﻯ ﻤﺎل ﻤﺮﺩﻡ
ﺑﺎﻋث ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻤﺎل
ﻤﺮﺩم ﻮ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺩ ﺟﻬﻨم
ﺴﺎﺯ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ ﻭلی
اﻳﻥ اﻣﺎﻧﺖ ﻫﻤﺎﻥ
(ﺍﻭم ﻮ سلوک
الهی ) ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﺪﺍﺷﺘﻥ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ.
ﺎﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﻮ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺭﺣم ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭﻋﻀﻮﻳﺖ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﺎفی
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻤل
اﻣﺎﻧﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺍﻭم ﻮ سلوک
الهی ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘیر ﮐﺎﻣل الهی
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ اﻣﺎﻧﺖ
ﺿﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ. ﻭﻧﻪ
بآﻥ ﺳﺮﮔﺮم ﺒﻮﺩ
ﻭ ﺭﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﻨﺰﺩ
ﻣﺮﺩم ﺪﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘتی
ﭙﻴﺮﻭ ﻓﻠﺎﻥ ﻭﻟﻰّ
الهی ﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﭼﻬﺎﺭم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ
(ﮐﻪ ﺷﻔیع اﺳﺖ ﺁﻧﻬم
ﺪﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺑﻌﺪﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﭘﻨﺠم
اﻫل ﺒﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻤﺎ ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻮ ﺯﻧﺎﻥ
ﻮ ﻧﻮﮐﺮﺍﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭﻟﺎﺩ
الهی ﺒﺤق ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻧﻮﺭﻯ ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺃﻫل ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
شهود ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻦ
( پیامبر) ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻗﺮﺍﻥ ﺩﻭ
قُرّه ﺍﻯ ﺪﻳﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴﻨﻰ ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﻣﻘﺎم ﺤﺴنی
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺍﺷﺘﻥ
قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﻭقُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ هفتم
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻀﺮﻭﺭﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 2991 - اﺯ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ43 ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی ﻮ ﻟﺴﻮﻑ
ﻳﻌﻄﻴک ﺮﺑّک ﻔﺘﺮضی
ﻮﺣﺘﻤﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺘﻮ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺭﺍضی ﺸﻮﻯ
(ﺧﻄﺎﺏ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺷﺨﺼی
ﺨﻮﻳﺶ ﻭﺑﺄﻫل ﺒﻴﺖ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ولایت
ﺍﻭ ﻭﺑﺮﺍﻯ هرﺳﺎﻟﮑی
اﻳﻥ ﺨﻄﺎﺏ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
الهی ﭙس ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﻧﻴﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻮ ﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭﺍنی ﻮ ﺭﻭحی
الهی و ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮ ﺍنواع ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻔﻮﺭﻯ ﻮ ﺑﻌﺪﻯ ﻮ
ﺍﻣﻮﺭﻯ عقلی ﻮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻧﻮعی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﺑﻥ
عباس ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ:
ﻮﻟﺴﻮﻑ
ﻳﺸﻔّﻌﻚ ﻳﺎﻣﺤﻤﺪ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
فی ﺠﻤیع ﺃﻫل ﺒﻴﺘﻚ
ﻓﺘﺪﺧﻠﻬم
کلّهم ﺍﻟﺠنة ﺗﺮضی
ﺒﺬﻟک عن ﺮﺑّک ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻯ
ﻤﺤﻤﺪ (ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ)
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺗﻮﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
( ﺑﺮﺍﻯ ﻭ ﺭﻭﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺻﺮﺍﻁ ﻭﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮐﻪ ﺣﻀﻮﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺰ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻃﺎﻟﺐ ﺍﺭﻭﺍح ﻨﻴﺴﺖ.
ﺁﻧﻬم ﻔﻮﺭﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭﺩﺭ ﻳک
ﺪﻭﺭﻩ ﺟﻬﻨم ﺴﻮم
ئز یونیورس ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺭﻭح اﻳﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﺷﻌّﻪ
ﺳﻮﺯﺍﻥ ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ)
ﺑﻄﻮﺭﻯ که ﻣﻴﺘﻮﺍنی
همه ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﮐﻨﻰ ﻭﺭﺍضی
ﺸﻮﻯ (ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺘﻤﺎم
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺴﻠﻮک الهی ﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻳﺪ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﺘﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺣتی ﻮﻳﺮﻭﺳﻬﺎ
ﭼﻮﻥ ﺴﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍع
ﺮﺍ ﺑﺎﻟﺎ ﺁﻣﺪﻧﺪ
ﻭ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻤﺎم ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﻌﺪﺍﺩ ﻧﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭی اﻧﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺪﺍم
ﻤﻮﺭﺩ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺭﻭح
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮدر
جهان ملکوت ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.

حدیث 2992 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۸ﺹ43 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺍنی
ﻮ ﺗﺮﻯ کلّ
امّة ﺟﺎثیة ﮐﻪ
ﺧﻮﺍهی ﺪﻳﺪ ﻫﺮﺍﻣتی
ﺒﺴﺠﺪﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻭم کننده ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎل عباﺩﺕ
ﻭ ﺳﺠﻮﺩ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ (ﺟُثّه)
ﺑﺸﺮﻯ هستند ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻥ هماﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻋﻠﻰّ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻭﻯ ﻴک ﺘﭙّﻪ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻠﺎﻳﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺟﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺮ ﺗﻤﺎﻡ ﺧﻠﺎﻳق
ﺪﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻭ ﺻﺤﺮﺍﺋﻰ ﺑﺮﺗﭙّﻪﺍﻯ
ﺨﺎک ﻮ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺟﻬﻨﻢ) ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻳﺎﻋﻠﻰّ ﺗﻮ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮑﻦ ( ﺍﻳﻥ
ﻤﻘﺎم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻘﺒل اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﺍﻳﻦ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎ ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻭ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺩﺭ ﺭﻭح ﺴﺎﻟک
اﻧﺠﺎم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻨﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭل ﺤﺴﻴنی
ﺨﻮﺩ ﻧﻘﺶ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻳﻔﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭلی ﺘﻨﻬﺎ ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟک اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻨﻴﺰ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ)
ﻭﻋلی ﻨﻴﺰﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
( ﺭجَلّ ﻭ ﻣﺮﺩ ﺭﺍ
ﺟﻠﻮ ﺭﻩﺭﻭ ﻭ ﻣﺮﺩ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﺒﻴﻠﻪ ﺧﻮﺩ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
(ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮﻗﺒﻴﻠﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻗﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮان
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﺳﺎﻟک
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺣتی هر ﺭﺟل ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
(ﻫﺮ ﺭﺟلی ﻴﺎ ﻣﺮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ کاﻣل
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
اﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟک ﺨﻮﻳﺶ ﻭهم
ﻗﺒﻴﻠﻪ و قبله ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﻭﻫﺮﻣﺮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻭ ﻣﺮﺩ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﻘﺪﺭﻋﻤل ﺨﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻥ هماﻥ ﻤﻘﺎم
ﻤﺤﻤﻮﺩ ﺍﺳﺖ ( ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻤل ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺸﻔﺎﻋﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺤﻤﻮﺩ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻘﺎم ﻤﺤﻤﻮﺩ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺍﻧﺠﺎم
اﻳﻥ ﺸﻔﺎﻋﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭم
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
حَسَنی ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻣﻮﻟﺎ ﻋلیّ ﺮﻭﺡ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

حدیث 2993 – اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ43 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻭ ﺑﺸّﺮ
ﺍﻟﺬﻳﻥ ﺁﻣﻨﻮﺍ
ﺃﻥ ﻟﻬم ﻘﺪم ﺼﺪق
عند ﺭﺑّﻬﻢ ﻭ ﺑﮑﺴﺎنی
که ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﻣﮋﺩﻩ ﺑﺸﺎﺭﺕ
ﺑﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺴﺎﺑﻘﻪ و اقد
ام صادقانه و ﺻﺪﻕ
ﻧﺰﺩ ربّ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
( ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻨﻈﺮﻯ ﺒﺮﺳﺎﻟﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
عملی ﻳﺎ (ﺍﻭﻡ) ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻮ سلوک الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. (ﻗَﺪَم ﺼِﺪﻕ)
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺤق ﺘﻘﺪﻡ
ﻭﺳﺎبقه ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻳﻥ
ﺼﺪق ﺪﺭﭘﻴﻤﺎﻥﻨﺸﺎﻥﺪﺍﺩﻩﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻭ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺰﺩ ﺧﻮﺩ
ﺣﻔﻈ ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻴک ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ ﺧﺎﺹ
ﺍﺯ ﺗﻌﻬﺪﺍﺕ ﻭ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﮔﻴﺮﻯ ﻨﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ربّ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﻫﺮﻣﻘﺎم
الهی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻣثلا ﺳﺎﻟک ﺪﺭﺣﺎل
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﻔﺎﻃمی ﺨﻮﺩ
ﺍﺣﻮﺍﻟﺶ ﻧﺰﺩ
ربّ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭼﻬﺎﺭم
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻤﮋﺩﻩﻫﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﻠﺎم ﻮ ﻭﻋﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺘﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻴک
ﺸﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺯﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق
ﺪﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻮﻟﺎیة ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ ﻭ ﻳﻘﺎﻝ
ﺍﻥ ﻠﻬم ﻘﺪم ﺼﺪﻕ
ﻗﺎل ﺸﻔﺎعة ﺍﻟﻨﺒﻰّ
(ﻭ ﺍﻟﺬﻯ ﺟاء ﺒﺎﻟﺼﺪﻕ)
ﺷﻔﺎعة ﻋﻠﻰّ (ﺍﻭﻟﺌک
هم اﻟﺼﺪّﻳﻘﻮﻥ)
ﺷﻔﺎعة ﺍﻟﺄﺋمّة
ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ کسانی که ﺍﻳﻤﺎﻥ
آﻭﺭﺩﻧﺪ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
اﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﻧﺪ
(ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮ ﭘﻴﻤﺎﻥ آﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.
( ﻭﺟمع ﺍﻳﻥ ﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﻃﻮل ﺘﺎﺭخ ﺒﺸﺮ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻨﺎم ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻬﺮ ﻧﺎم
ﻮﻋﻨﻮﺍنی ﺒﺎﻃﻞ
ﺑﻠﮑﻪ ﺣتی ﺸﺮک
ﻮ ﮔﻨﺎﻩ ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺴﻨّﻰ ﻳﺎ ﺷﻴﻌی
ﻤﻄﺮح ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﻭﻗﻴﺤﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ چهاﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺷﺮﻃ ﻠﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
اﺳﺖ. ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﭘﻨﺠم ﻮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺒلی ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺨﺶ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺒﻨﻮﺕ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻤﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺣﺴﻴنی ﺰﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺎﻗﺺ
ﻭ ﮐﺎﺫﺏ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺼﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ واقعی ﻤﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﻗﺪم ﺼﺪق
ﻴﺎ ﺣﻖ ﺗﻘﺪﻡ ﻭﺳﺎﺑﻘﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻣﺤﻔﻮﻇ
ﺁﻧﺎﻥ ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻤﮋﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤؤﻤﻨﺎﻥ ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻳﻌنی ﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ ﺷﻔﺎﻋﺖﻋلیّ
ﺮﺍ ﻋﺎﻣل اﺗﻴﺎﻥ
اﻳﻥ ﺼﺪق ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﺑﻘﻪ ﺻﺪق
ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ که ﭘﻴﺶ
ﺍﺯ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺤﺒّﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﻟﻴل ﺴﺎﺑﻘﻪ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺳﺎﻟک اﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﮋﺩﻩ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ ﺼﺪّ
ﻳﻘﺎﻥ هستند ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
( ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻳﻥ ﺼﺪﺍﻗﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴنی
ﺁﻏﺎﺯﻳﻥ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم ﺤﺴﻨﻰ
ﺍﻣﺎم هر ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻳﻌنی
اﻭم کرﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﻘﺒﻠﻰ
ﻭ ﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
علاﻣﺖ ﺻﺪق آﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺣﺪﻳٍ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺻﺪّﻳق کسی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺻﺪق ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺼﺪق
ﻮ ﺭﺍﺳﺖ ﮔﻮئی ﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻨﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩق ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﻗﺒل اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺘﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺸﮑنی کنند . ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭ ﺳﺎﻃﺖ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺪﻟﻴل ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻮ ﻣﺼﻠﺤﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪﻫﻤﺴﻔﺮﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﻫم ﻨﺸﻴنی
ﻮ ﻣﺼﺎﺣﺒﺖ
سلوک الهی ﺑﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺭﻭح ﺴﺎﻟک ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ.
ﺃﺋمّة ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ اﻭم کرﺩﻩﻫﺎ
ﻭﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﻫﺮ ﮐس ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﻧﺎم اﻣﺎم ﺒﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 2994 - اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ43ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻧّﻯ
ﻠﺄﺷفع ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻓﺎﺷﻔّﻊ ﻭ ﻳﺸفع
علیّ ﻔﻴﺸﻔّﻊ ﻭ
ﻳﺸفع ﺃﻫل ﺒﻴﺘﻰ
ﻓﻴﺸﻔّﻌﻮﻥ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻥ ﺸﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﻨﻢ
ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻥ ﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ( ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺼﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﻳﻥ ﺸﻔﺎﻋﺖ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎنی
اﺯﺁﻥ ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺗﺎ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰﻋلیّ
ﺸﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
(ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺣﻀﻮﺭ ﻣﻘﺎم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻘﺎم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ ﻭلی
ﻴﺎﻓﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭽﻬﺎﺭﻡ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭ ﻫﻤﺴﻔﺮﻯ
ﺑﺎ ﺭﻭح ﺴﺎﻟک ﻮ
ﺍﻧﺠﺎم ﺘﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭم اﺳﺖ ﺗﺎ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟک ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
گرﺩﺩ) ﻭﺃﻫل ﺒﻴﺖ
ﻣﻥ ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﻧﺎﻥ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
(ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻮ ﻫم
ﺴﻔﺮﺍﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺸﻔﺎﻋﺖ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺃﻫل ﺒﻴﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴنی ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻟهی ﻤﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ غاﻳﺐ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم ﺴﺎﻟک
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃمی ﻨﻔس ﮐﻞّ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﻣﺎﺩﺭﻫﺴتی
ﺒﺎﺯ ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺃﻫل
ﺒﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﻭﺯﻯ
که ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﻳک ﻤﻨﺎﻇﺮﻩ ﻭ ﺑﺎ
ﻫﻴﺄﺕ ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺳﻮﮔﻨﺪ
مباهله ﺑﺪﻫﺪ ﺃﻫل
ﺒﻴﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺭﺕ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﻐل
ﺪﺍﺷﺖ ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ
ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ
ﺮﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺒﺮﺩ ﻭﻣﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ
ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩ. ﻳﻌنی هماﻥ
ﭙﻨج ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻮ ﺿﺮﻭﺭﻯ ﭙﻨﺞ ﺗﻥ
ﺁﻟﻌﺒﺎ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴنی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴتی اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

جدیث
2995 - اﺯ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ۴۴ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻟﻠﻪ
ﺭﺣﻴم ﺒﻌﺒﺎﺩﻩ
ﻭ ﻣﻥ ﺮﺣﻤﺘﻪ ﺃﻧّﻪ
ﺧﻠق ﻤﺎﺋﻪ ﺭﺣمة
ﺟﻌل ﻤﻨﻬﺎ ﺭﺣﻤﻪ
ﻭﺍﺣﺪﻩ فی اﻟﺨﻠق
کلّهم ﻓﺒﻬﺎ ﻳﺘﺮﺍﺣم
اﻟﻨﺎس ﻭﺗﺮﺣم
اﻟﻮﺍﻟﺪة ﻭﻟﺪﻫﺎ
ﻭﺗﺤﻨّﻦ ﺍﻟﺎﻣّﻬﺎﺕ
ﻣﻥ اﻟﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻋلی ﺃﻭﻟﺎﺩﻫﺎ
ﻓﺎﺫﺍ ﮐﺎﻥ ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺃﺿﺎﻑ
ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺮﺣمة ﺍﻟﻮﺍﺣﺪة
ﺍلی ﺘسع ﻮ ﺗﺴﻌﻴﻥ
ﺮﺣمة فرﺣم ﺒﻬﺎ
ﺍمّة ﻣﺤﻤﺪ
ثمّ ﻳﺸﻔﻌﻬﻢ ﻓﻴﻤﻥ
ﻴﺤﺒّﻮﻥ ﻠﻪ ﺍﻟﺸﻔﺎعة
ﻣﻥ ﺃﻫل اﻟﻤلّة
ﺣﺘّﻯ ﺃﻥ ﺍﻟﻮﺍﺣﺪ
ﻟﻴﺠﻴئ اﻟﻰ ﻣؤﻤﻥ
ﻤﻥ اﻟﺸیعة ﻓﻴﻘﻮل
اﺷفع ﻔﻴﻘﻮﻝ ﻭ
ﺃﻯ ﺣق ﻠک علیّ
؟ ﻓﻴﻘﻮل ﺴﻘﻴﺘﻚ
ﻳﻮﻣﺎ ﻣاءا ﻓﻴﺬﮐﺮ
ﺫﻟک ﻔﻴﺸفع ﻠﻪ
ﻓﻴﺸفع ﻔﻴﻪ ﻭ ﻳﺠﻴﺌﻪ
ﺁﺧﺮ ﻓﻴﻘﻮﻝ ﺍﻥ
لی علیک ﺣﻘّﺎ ﻓﺎﺷفع
ﻠﻰ ﻓﻴﻘﻮل ﻮ ﻣﺎ
ﺣﻘک علیّ ﻓﻴﻘﻮﻝ
ﺍﺳﺘﻈﻠﻠﺖ ﺑﻈلّ
ﺠﺪﺍﺭﻯ ﺴﺎعة ﻓﻰ
ﻳﻮم ﺤﺎﺭ ﻓﻴﺸفع
ﻠﻪ ﻓﻴﺸفع ﻔﻴﻪ
ﻭ ﻟﺎ ﻳﺰﺍل ﻴﺸفع
ﺤتی ﻴﺸفع ﻔﻰ ﺟﻴﺮﺍﻧﻪ
ﻭ ﺧﻠﻄﺎﺋﻪ ﻭ ﻣﻌﺎﺭﻓﻪ
ﻓﺎﻥّ اﻟﻤؤﻤﻥ ﺃﮐﺮم
علی اﻟﻠﻪ ﻣﻤّﺎ
ﺗﻈﻨّﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻌﺒﺎﺩ ﻭ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺣیم اﺳﺖ
(ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
غیر ﺍﺯ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮ ﺩﻧﻴﻮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
(ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ) ﺣﻘﻮق
الهی ﻮﺭﺯق ﺒﺎﻟﻔﻌل
همگاﻥ ﻭ ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺯندﮔی هر ﻧﻮع
اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ (ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ)
ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ الهی ﺒﺎﻟﻘﻮﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ (ﻋﺒﺎﺩ) ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖهای
الهی ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی ﺴُﻨّﻯ ﻴﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ) ﻭ ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺁﻧﮑﻪ ﺻﺪ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﻓﻘﻄ ﻴﮑﻰ ﺍﺯﺍﻳﻥ
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺮﺍﺳﺮ ﺧﻠق
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﻭ ﺑﻴﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﻣﺮﺩم ﺒﻬم ﺘﺮﺣّم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ (ﺗﻤﺎم
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﻴﻜﺼﺪم اﺭﺯﺵ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻟﻘﻮﻩﺍﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﺍﮔﺮ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺘﺮﺣم ﺒﺎﻃﻔﺎل
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺑﺎﻃﻔﺎل
ﺨﻮﺩ ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻮﺩ (ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﺍﻳﻥ
ﻴک ﺮﺣﻤﺖ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻧﻮﺩ ﻭ ﻧﻪ ﺭﺣﻤﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑأﻣّﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻭم کنندﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﻋﺼﺮﻣﺎ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺻﺪ ﺩﺭﺟﻪ ﺭﺣﻤﺖ
الهی ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻳﻌنی ﺤﺪّ ﺍﮐثر
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﻤیسّر
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭﻋﻘل ﻮ ﺍﺧﻠﺎق
ﻮ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑآﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﺪ.) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺍﻳﻥ ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﻧﺎﻥ
اﺯﮐﺴﺎنی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ (ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺭﻭحی ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺒﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی ﻮ ﺑﻬﺸتی ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫم ﻤﺤﺎل اﺳﺖ
ﻭﻫم ﺒﻨفع آﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ) ﺍﻣﺎ ﺃﻫل
ﻤﻠّﺖ ﻣﺤﻤﺪ ( ﻳﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺪﻭﻥ ﭙﻴﻤﺎﻥ
با ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﮐﻪ ﺑﻴک
ﻤؤﻤﻥ ﺸﻴﻌﻪ می
ﺮﺳﺪ.(ﻣؤﻤﻦ ﮐﺎﻣل
الهی ﺸﺪﻩ ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺸﻌﺎﻋﻬﺎﻯ اﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
سلوک الهی ﺮا ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ ﻭ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺍﻧﺪ)
ﮐﻪ ﺑﻮﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
مرا ﺸﻔﺎﻋﺖ ﮐﻥ
ﻮﻣؤﻤﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﮕﺮ ﺗﻮﭼﻪ ﺣﻘّﻯ
ﺒﺮ ﻣﻥ ﺪﺍﺭﻯ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﺸﻔﺎﻋتی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻰ؟ ﺍﻥ
ﺸﺨﺺ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺭﻭﺯﻯ
ﺒﺘﻮ ﺁﺏ ﺍﺷﺎﻣﻴﺪﻥ
ﺪﺍﺩﻡ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﻤؤﻤﻥ
ﺒﻴﺎﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻤﻴﺂﻳﺪ
ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻣؤﻤﻥ ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺗﻮ ﭼﻪ ﺣﻘّﻯ ﺒﺮ
ﻣﻥ ﺪﺍﺭﻯ؟ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺭﻭﺯﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻋﺘﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻳﻪ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﻣﻥ اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻯ
ﻭﺑﺎﺯ ﺍﻭﺭﺍ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
همساﻳﮕﺎﻥ ﻮ ﻣﻌﺎﺷﺮ
ها ﻮ ﻣﻌﺎﺭﻑ ﺭﺍ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺷﻤﺎ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﻣؤﻤﻥ ﭽﻘﺪﺭ
ﮐﺮﻳم ﻮﺑﺨﺸﻨﺪه
ﻭ ﺑﺎﮐﺮﺍﻣﺖ ﻭعزّﺕ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ
(ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﺮﺩﻥ
عقلی اﻭﻟﻴﻪ ﻭﻗﺒﻮﻝ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﻔﮑﺮﻯ
اﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟهی
اﺳﺖ. ﻭلی ﺒﺸﺮﻃﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﻣﺸﻴّﺖ
الهی ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻳم
ﻜﺎﻣل الهی ﺪﺭ ﺣﺪّ
ﺧﻮﺩ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭم
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻮﺑﺖ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺴﺎﻟک اﺯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﺍﮔﺮ ﺍﻭﺭﺍ ﺃﻫﻞ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺁﻟﻌﺒﺎ ﻣﻄﺮح
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﺣﺼﻮل ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﻳﻥ ﻨﺠﺎﺕ ﻧﻬﺎئی
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
(ﺃﮐﺮﻡ) ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺑﺨﺸﻨﺪﻩ
ﺗﺮعزّﻳﺰﺗﺮ ﺣﺘﻤﺎ
ﺻﺎﺣﺐ ﮐﺮﺍﻣﺖ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺭﻭﺍنی ﻮ
ﺍﺧﻠﺎقی ﻮ ﺻﻔﺎتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی هست . ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺿﻤﻦ ﺻﺪ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 2996 - اﺯ
ﺍﻣﺎم عسکری اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ۴۴ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنی ﻮ ﺍﺗّﻘﻮﺍ
ﻳﻮﻣﺎ ﻟﺎ ﺗﺠﺰﻯ
ﻨﻔس ﻋﻥ ﻨﻔس ﺷﻴﺌﺎ
ﺍﺯ ﭼﻨﺎﻥ ﺮﻭﺯﻯ
ﺒﺘﺮﺳﻴﺪ ﻭ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﻴﺪ ﮐﻪ ﻫﻴچ
ﮐس ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ کمک ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺟﻮﺭ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﮑﺸﺪ.
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻧﻮع ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺭﻭﺍح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ غیر ﺳﺎﻟک
اﻣﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣتی
ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺪﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠﺎ ﻳﺪفع
عنها ﻋﺬﺍﺑﺎ ﻗﺪ
ﺍﺳﺘﺤﻘّﻪ ﻋﻨﺪ
ﺍﻟﻨﺰﻉ ( ﻭ ﻟﺎ ﻳﻘﺒل
ﻤﻨﻬﺎ ﺷﻔﺎعة ) ﻳﺸفع
ﻠﻬﺎ ﺑﺘﺄﺧﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮﺕ
ﻋﻨﻬﺎ (ﻭ ﻟﺎ ﻳؤﺨﺬ
ﻣﻨﻬﺎ ﻋﺪﻝ) ﻟﺎ ﻳﻘﺒل
ﻔﺪاء ﻣﮑﺎﻧﻪ ﻳﻤﺎﺕ
ﻭ ﻳﺘﺮکه ﻮ ﻗﺎل
اﻟﺼﺎﺩﻕ ﻭﻫﺬﺍ
ﻳﻮم اﻟﻤﻮﺕ ﻓﺎﻥ
ﺍﻟﺸﻔﺎعة ﻭ ﺍﻟﻔﺪاء
ﻟﺎ ﻳُﻐنی ﻔﻴﻪ
ﻓﺄﻣّﺎ فی ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻓﺎﻧّﺎ
ﻭ ﺃﻫﻠﻨﺎ ﻧﺠﺰﻯ
عن ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ ﮐﻞّ
ﺟﺰءا ﻟﻴﮑﻮﻧﻦ
ﻋلی اﻟﺄﻋﺮﺍﻑ ﺑﻴﻥ
اﻟﺠنة ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻋلی ﻮ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ
ﺍﻟﺤﺴﻦ ﻭﺍﻟﺤﺴﻴﻦ
ﻭ ﺍﻟﻄﻴّﺒﻮﻥ ﻤﻥ
اﻟﻬﻢّ ﻓﻨﺮﻯ ﺒﻌﺾ
ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ فی ﺘﻠک
اﻟﻌﺮﺻﺎﺕ ﻓﻤﻥ
کاﻥ ﻣﻨﻬم ﻤﻘﺼّﺮﺍ
فی ﺒﻌﺾ ﺷﺪﺍﺋﺪﻫﺎ
ﻓﻨﺒﻌث ﻋﻠﻴﻬم
ﺨﻴﺎﺭ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ
ﮐﺴﻠﻤﺎﻥ ﻮ ﺍﻟﻤﻘﺪﺍﺩ
ﻭﺃبی ﺬﺭ ﻭ ﻋﻤّﺎﺭ
ﻭ ﻧﻈﺮﺍﺋﻬم فی
اﻟﻌﺼﺮ ﺍﻟﺬﻯ ﻴﻠﻴﻬﻢ
ﻭ فی کلّ ﻋﺼﺮ ﺍلی
ﻴﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎمة
ﻓﻴﻨﻘﻀّﻮﻥ علینهم
کاﻟﺒﺰﺍة ﻭ ﺍﻟﺼﻘﻮﺭ
ﻭ ﻳﺘﻨﺎﻭﻟﻮﻧﻬم
کما ﻳﺘﻨﺎﻭﻝ ﺍﻟﺒُﺰﺍة
ﻭ ﺍﻟﺼﻘﻮﺭ ﺻﻴﺪﻫﺎ
ﻓﻴﺰﻓّﻮﻧﻬم
الی اﻟﺠنة ﺯَﻓّﺎ
ﻭ ﺍﻧّﺎ ﻟﻨﺒﻌث
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺂﺧﺮﻳﻥ
ﻤﻥ ﻤﺤﺒّﻴﻨﺎ ﻣﻥ
ﺨﻴﺎﺭ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ
ﮐﺎﻟﺤﻤﺎﻡ ﻓﻴﻠﺘﻘﻄﻮﻧﻬم
ﻤﻥ اﻟﻌﺮﺻﺎﺕ ﮐﻤﺎ
ﻳﻠﺘﻘﻄ اﻟﻄﻴﺮ
ﺍﻟﺤَﺐّ ﻭﻳﻨﻘﻠﻮﻧﻬم
الی اﻟﺠﻨﺎﻥ ﺒﺤﻀﺮﺗﻨﺎ
ﻭﺳﻴأتی ﺒﺎﻟﻮﺍﺣﺪ
ﻣﻦ ﻣﻘﺼّﺮﻯ ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ
فی ﺃﻋﻤﺎﻟﻪ ﺑﻌﺪ
ﺃﻥ ﺼﺎﻥ ﻮ ﺣﺎﺯ ﺍﻟﻮﻟﺎیة
ﻭ ﺍﻟﺘﻘیّة ﻭﺣﻘﻮﻕ
ﺍﺧﻮﺍﻧﻪ ﻭﻳﻮﻗﻒ
ﺑﺎﺯﺍﺋﻪ ﻣﺎ ﺑﻴﻥ
ﻤﺎئة ﻭ ﺍﮐثر ﻣﻥ
ﺬﻟﻚ ﺍلی ﻤﺎئة ﺃﻟﻒ
ﻣﻦ ﺍﻟﻨﺼّﺎﺏ ﻓﻴﻘال
ﻠﻪ ﻫؤلاء ﻔﺪؤک
ﻤﻥ اﻟﻨﺎﺭ ﻓﻴﺪﺧل
هؤلاء اﻟﻤؤﻤﻨﻮﻥ
اﻟﺠنة ﻭ ﺍﻭﻟﺌک
اﻟﻨﺼّﺎﺏ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﻭﺫﻟک ﻤﺎ ﻗﺎل
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﺑّﻤﺎ
ﻳﻮﺩّ ﺍﻟﺬﻳﻥ
کفروا ﻳﻌنی ﺒﺎﻟﻮﻟﺎیة
ﻟﻮ ﮐﺎﻧﻮﺍ ﻣﺴﻠﻤﻴﻥ
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻣﻨﻘﺎﺩﻳﻥ
ﻠﻠﺄﻣﺎمة ﻟﻴﺠﻌﻞ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻮﻫم ﻤﻥ
اﻟﻨﺎﺭ ﻓﺪاءهم
ﮐﻪ
ﮐﺴی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎنع اﺯﻋﺬﺍﺏ ﮐسی
ﺒﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻧﺰع ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
(ﻧﺰع ﺘﻥ اﺯ ﺭﻭح
ﺪﺭ ﻣﺮگ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺭ ﺁﻟﻮﺩﮔی
ﻮ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭ ﺿﻌﻒ ﺭﻭﺍنی ﻮ
ﻋﻘل ﺸﺨﺺ ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺮگ ﺴﺨﺖ
ﺗﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﻋﺬﺍﺑﻴﮑﻪ
ﺣق اﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻭ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻃﺒﻴﻌی ﻮ ﻧﻈﺮﻯ
اﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﺮس ﺍﺯ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﺑﺎﺯ ﺗﺮس ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﺗﺮس ﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻧﻴﺰ ﻣﻄﺮح
اﺳﺖ) ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻔﺎﻋتی
ﻘﺒﻮل ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﺑﺎﻋث ﺗﺄﺧﻴﺮﺩﺭ
ﻣﺮگ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻮﺩ(
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻳﺎ ﻫﻤﺮﺍهی
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰبودن
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ ﻨﻴﺰ
ﺑﮑﻤک ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﻔﺎﻋتی اﺯ ﮐﺴی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺮگ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﺣﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎﺩ ﺍﻭﺭﻯ
الهی ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺁﻧﺎﻥ آﺳﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺑﺨﺸﻮﺩگی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺗﺨﻔﻴفی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﻣﺮﮒ ﺑﻤﻌنی ﻤﻨﺘفی
ﺸﺪﻥ ﻤﺮﮒ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﺮگ ﺮﻭﻳﻪ ﺩﻭم
ﺴﮑّﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪ
ﻭ ﺍﻣﺮﻯ قطعی اﺳﺖ.
ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﮔﺮ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻨﺘﺎﻳج
ﻨﻬﺎئی ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮐﻤک ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻃﻮل عمرﻯ ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻣﻮﻓق ﺒﺂﺧﺮﻳﻥ
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩﻫﺎ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺪﻋﺎﻯ ﻄﻮل
عمر ﺭﺍ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﺷﻔیع ﺴﺎﻟک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻭ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻋﺪل ﻮ
ﻣﻌﺎﺩلی گرﻓﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ (ﺟﺮﻳﻤﻪ
ﻧﻘﺪﻯ ﻮ ﺧﺮﻳﺪ ﺧﺴﺎﺭﺍﺕ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭼﻮﻥ ﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺄﺩﻳﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎل ﻮ ﺟﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻌﺎﺩلی ﺒﺮﺍﻯ
گناﻫﺎﻥ ﻘﺒلی ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺪﻳﻪ ﻭ ﺧﻮﻥ
ﺒﻬﺎ ﻗﺒﻮل ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ
(ﻣﮕﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺷﺨﺺ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
گفته ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥ ﺮﻭﺯ ﻣﺮگ ﺁﻧﺎﻥ
اﺳﺖ (ﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﻣﺮگ ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﻮ ﺭﻓﺘﻥ ﺒﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺮﻭﺯ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭ ﻓﺪاء ﻔﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.( ﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
اﻳﻥ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﺸﺶ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺟﺮﻳﻤﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﻮﺩ) ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ (ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ)
ﻣﺎ ﻭ ﺃﻫل ﻤﺎ (ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺃﻫل
ﺸﺪﻩ ﻭ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ)
ﺍﻧﺠﺎ ﺣﺎﺿﺮ ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﮐﻪ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ
(ﻫﺮ ﻳک ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﻀﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﻣﺮﺗضی ﻮ ﻣﺼﻄفی
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ)
ﮐﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﺩﺭ ﺍﻋﺮﺍﻑ
ﺩﺭ ﻓﺎﺻﻠﻪﺍﻯ ﺑﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ ﻮ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ ﺣﺴﻥ ﻮﺣﺴﻴﻦ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﮑﺎﻥ
ﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﺣﺎﺿﺮﻫﺴﺘﻴﻢ
( ﭘﻨج ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻄﻮل ﺘﺎﺭﻳﺦ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم ﺤﺴنی ﺪﺭﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻋﺮﺍﻑ ( ﻳﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺩﻳﻨﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺠﺎﺭﻯ اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻣﻮﺯﺵ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ)
ﻭﭼﻮﻥ ﻤﺎ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﺮﺧس اﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ عرﺻﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻘﺼﻮﺭ ﻭ
ﻧﺎﺗﻮﺍنی ﻮ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎئی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺩﻭﭼﺎﺭﺷﺪﺍﺋﺪ
ﻭ ﺳﺨتی ﺸﺪﻩ ﻭ ﺟﺎ
ﻣﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ ﻧﻴﮑﺎﻧی
اﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮑﻤک ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻴﻢ (ﺩﺭ
سلوک الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﮔﺎﻩ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻴک عصرﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪﻫﺎ
ﻭﻋﺮﺻﻪﻫﺎﻯ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺮخی اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺑﺮﺧﻰ ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺸﮑلی هستند ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺸﮑل عقلی ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ ﺣﻞّ ﺷﺪﻥ
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﮐﺸﺶ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻋﺮﺻﻪ ﻳﺎ ﺻﺤﻨﻪ
ﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺣل ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﻋﺮﺻﻪ ﺑﺮﮐسی
ﺘﻨگ ﺸﺪﻩ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﭼﺎﺭﻩﺍﻯ ﻨﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻴکی اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺎﻟهی ﺰﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﮑﻤک ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺒﻮل ﺴﻠﻮک
اﻭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﻭ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﮐم
ﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻴﻬﺎ
ﻭ ﻗﺼﻮﺭ ﺍﻭﺭﺍ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮐﻨﺪ. ﺧﻴﺎﺭ ﺷﻴﻌﻪ
ﻫﻤﺎﻥ اﺧﻴﺎﺭ ﻭ
ﻧﻴﮑﺎﻥ کاﻣل ﺸﺪﻩ
ﻭ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺸﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻣﺎﻥ
هستند) ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻮ ﻣﻘﺪﺍﺩ ﻭ ﺍﺑﻮﺫﺭ
ﻭ ﻋﻤّﺎﺭ ﻭ ﺍﻣثاﻝ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭﻋﺼﻮﺭ
ﺑﻌﺪﻯ ﺘﺎ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
(ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻣﻔﻴﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﻭ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ربّ ﺭﺣﻤﺎن
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﺍﻳﻥ ﻴﺎﺭﻯ
ﺮﺳﺎنی اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ)
ﻭ ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺯﻫﺎ ﻭ ﺷﺎﻫﻴﻥ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﺮﻭﺩ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ
ﻭ ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ ﺑﭽﻨﮓ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﺻﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺯﻓﺎﻑ ﻭﺟﺸﻥ
ﻮﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
( ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﻮﻗتی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
هست ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﺷﺪﻥ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ ﮐﺸﻒ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺻﻴﺪ ﺑﺎﺯ ﻭ ﭘﺮﻧﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺸﮑﺎﺭچی ﺨﺸﻦ ﮐﻪ
ﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﭘﻨﺎﻩ ﻭﺣﻤﺎﻳﺖ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴنی
هرﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺮفی ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﺪﺍﺭﺩ) ﻭﺑﺎ
ﻣﺎ ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﺧﻴﺎﺭ
ﺷﻴﻌﻪ ﭼﻮﻥ کبوﺗﺮ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺮﻭﺩ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. (ﭘس ﺍﺯﺷﻔﺎﻋﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﻧﻮﺑﺖ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﺮﻣﺘﺮ
ﭼﻮﻥ ﮐﺒﻮﺗﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ) ﻭ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺍﺯ ﻋﺮﺻﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﭼﻮﻥ ﺪﺍﻧﻪ
ﺑﺮ می ﭽﻴﻨﻴﻢ ﻭ
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ (ﻫﺮ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟک ﺒﻬﺸتی
اﺳﺖ ﻭﻳک ﻤﻘﺎم
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻭ(ﺣﻀﺮﺕ) ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺤﻀﻮﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺪﺭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ) ﻭﻫﺮ
ﻳک اﺯ ﻣﻘﺼّﺮﻳﻥ
ﺸﻴﻌﻪ ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﭘس ﺍﺯ ﺣﻔﻈ
ﻮ ﺻﻴﺎﻧﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺗﻘﻴّﻪ ﺩﺭ ﺣﻘﻮق
ﺒﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
(ﻫﺮ ﺳﺎﻟک ﭙُﺮﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻧﺎ ﺗﻮﺍﻥ ﺍﮔﺮ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﻋﻤﺎل
ﺘﻘﻴّﻪ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭح ﺒﮑﻨﺪ ﻭﺣﻘﻮق
ﺪﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺮﺍ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﮐﻨﺪ) ﺩﺭ ﺍﺯﺍﻯ ﻫﺮﻳﻚ
ﺻﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺣتی ﺼﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺍﺯ ﻧﺎﺻﺒﻴﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺑﺂﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺍﻳﻥ ﻨﺎﺻﺒﻴﺎﻥ
ﻔﺪﺍﻯ ﺘﻮ ﺑﺎﺩ. ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺠﻬﻨﻢ
ﻭ ﻣؤﻤﻨﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ( ﻧﺎﺻﺒﻴﺎﻥ
ﺒﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺸﻴﻌﻪ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﺭا ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻨﺼﻮﺏ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻴﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺸﻴﻌﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺸﺮﻳک ﺨﺪﺍ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺟﺎﻯ آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺷﻐﺎل ﻨﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻗﺮﺑﺎنی ﺸﺪﻥ
ﺼﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﭼﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﺯﺍﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻣؤﻤﻨﺎﻥ
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
بی اﻋﺘﻨﺎئی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻐﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﻟﻴﻞ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺗﺎ ﺑﺠﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺣتی ﺒﻨﺴخ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺠﻬﻨم ﻴﺎ ﺟﻬﺎﻧﻮم
ﺠﻬﺎﻥ ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﻣؤﻤﻥ اﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﻮ ﻳﺎ ﻗﺸﺮﻯ
ﻤﺘﻌﺒﺪ ﺑﺎﻃل ﻮ
ﻣﺸﺮک ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭﺵ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎم
عسکری اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﻌنی ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ اﺭﺯﻭ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
می ﺒﻮﺩﻧﺪ (ﺩﺭﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ ﻮ ﭘﻴﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
اﺯ ﻋﺪم ﺴﻠﻮک ﻮﻋﺪم
ﺘﺴﻠﻴم ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺠﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺮﺩ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺪکی ﺒﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻨﻘﺎﺩ ﻭﻣطی ع
اﻣﺎﻣﺖ (ﺍﻣﺎم ﺴﻠﻮﮐﻰ)
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﻗﺮﺑﺎنی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺑﺠﻬﻨم
ﻤﻴﻔﺮﺳﺘﺪ (ﻋﺪم
اﻋﺘﻨﺎﻯ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﻐﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺮﺑﺎنی کرﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺒﺎ ﻋﺪم ﺴﻠﻮک ﻮ
ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ
ﺟﻬﻨمی کرﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم عسکری ﺒﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺪﺍﺩﻥ
ﺒﺮخی ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍﻧﻰ
ﻧﻈﺮﻳﻪﻫﺎﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺒﺒﻨﺪﺩ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺍﺧﻠﺎق
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻬﺸتی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﻋﻘل ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
ﻨﻴﻜﻮ ﺁﺭﺍم ﺪﺭ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﺩﺭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آﻳﻨﺪﻩ.

حدیث
2997 - اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ ﺝ۸ﺹ45ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻨﻌﻢ
ﺍﺫﺍ ﮐﺎﻥ ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺣﺸﺮ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺨﻠﺎﺋق فی ﺼﻌﻴﺪ
ﻭﺍﺣﺪ ﺣُﻔﺎة ﻋُﺮﺍة
ﻏُﺮﻟﺎ ﻗﺎل ﻘﻠﺖ
ﺟﻌﻠﺖ ﻓﺪﺍﻙ ﻣﺎ
ﺍﻟﻐُﺮَﻝ؟ ﻗﺎل
کما ﺧﻠﻘﻮﺍ ﺍﻭل
ﻤﺮِة ﻓﻴﻘﻔﻮﻥ
ﺤﺘّﻰ ﻳﻠﺠﻤﻬم
اﻟﻌﺮﻕ ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ
ﻟﻴﺖ ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺤﮑم
ﺒﻴﻨﻨﺎ ﻭﻟﻮ ﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻳﺮﻭﻥ ﺃﻥّ
ﻓﻰ ﺍﻟﻨﺎﺭ ﺭﺍحة
ﻓﻴﻤﺎ ﻫم ﻔﻴﻪ
ثمّ ﻳﺄﺗﻮﻥ ﺁﺩم
ﻔﻴﻘﻮﻟﻮﻥ ﺃﻧﺖ
ﺃﺑﻮﻧﺎ ﻭ ﺃﻧﺖ ﻧﺒﻰّ
ﻓﺎﺳﺄل ﺮﺑک ﻴﺤﮑم
ﺒﻴﻨﻨﺎ ﻭﻟﻴﺎ
الی اﻟﻨﺎﺭ ﻓﻴﻘﻮل
ﺁﺩﻡ ﻟﺴﺖ ﺑﺼﺎﺣﺒﮑﻢ
ﺧﻠﻘنی ﺮﺑّﻰ ﺑﻴﺪﻩ
ﻭﺣﻤﻠنی علی
عرﺷﻪ ﻭ ﺃﺳﺠَﺪ
لی ﻤﻠﺎﺋﮑﺘﻪ
ثمّ ﺃﻣﺮنی ﻔﻌﺼﻴﺘﻪ
ﻭ ﻟﮑﻨّﻰ ﺃﺩﻟّﮑم
علی اﺑنی اﻟﺼﺪّﻳﻖ
ﺍﻟﺬﻯ ﻤﮑث فی ﻘﻮﻣﻪ
ﺃﻟﻒ ﺳﻨﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺧﻤﺴﻴﻥ عاﻣﺎ ﻳﺪﻋﻮﻫﻢ
ﮐﻠّﻤﺎ ﮐﺬّﺑﻮﺍ
ﺍﺷﺘﺪ ﺗﺼﺪﻳﻘﻪ
(ﻧﻮﺡ) ﻗﺎل ﻔﻴﺄﺗﻮﻥ
ﻨﻮﺣﺎ ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ
ﺴﻞ ﺭﺑّﻚ ﻳﺤﮑم
ﺒﻴﻨﻨﺎ ﻭﻟو الی
اﻟﻨﺎﺭ ﻗﺎل ﻔﻴﻘﻮﻝ
ﻟﺴﺖ ﺑﺼﺎﺣﺒﮑﻢ
ﺍﻧّﻯ ﻘﻠﺖ ﺍﻥ ﺍﺑنی
ﻤﻥ ﺃﻫﻠﻰ ﻭﻟﮑﻨّﻯ
ﺃﺩﻟکم علی ﻤﻥ
اﺗّﺨﺬﻩ ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﻠﻴﻠﺎ فی ﺪﺍﺭ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﺍﻳﺘﻮﺍ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻗﺎل
ﻔﻴﺄﺗﻮﻥ اﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻔﻴﻘﻮﻝ ﻟﺴﺖ ﺑﺼﺎﺣﺒﮑﻢ
ﺍﻧّﻯ ﻘﻠﺖ ﺍﻧّﻰ
ﺳﻘﻴﻢ ﻭ ﻟﮑﻨّﻯ
ﺃﺩﻟّﮑم علی ﻤﻥ
کلّم اﻟﻠﻪ ﺗﮑﻠﻴﻤﺎ
(ﻣﻮﺳﻰ) ﻗﺎل ﻔﻴﺄﺗﻮﻥ
ﻤﻮﺳﻰ ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ
ﻠﻪ ﻓﻴﻘﻮل ﻠﺴﺖ
ﺑﺼﺎﺣﺒﮑﻢ ﺍﻧّﻯ
ﻘﺘﻠﺖ ﻧﻔﺴﺎ ﻭﻟﮑﻨّﻯ
ﺃﺩﻟّﮑم عتلی ﻤﻦ
ﮐﺎﻥ ﻴﺨﻠق ﺒﺎﺫﻥ
اﻟﻠﻪ ﻭﻳﺒﺮئ اﻟﺄﮐمة
ﻭ ﺍﻟﺄﺑﺮﺹ ﺑﺎﺫﻥ
اﻟﻠﻪ (ﻋﻴﺴﻰ) ﻓﻴﺄﺗﻮﻧﻪ
ﻓﻴﻘﻮﻝ ﻟﺴﺖ ﺑﺼﺎﺣﺒﮑﻢ
ﻭﻟﮑﻨّﻯ ﺃﺩﻟّﮑم
علیﻤﻥ ﺒﺸّﺮﺗﮑم
ﺒﻪ فی ﺪﺍﺭ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
(ﺍﺣﻤﺪ) ﭼﻮﻥ ﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻮﺩ (ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻧﻪ ﺣﻀﻮﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭﺟﻤﻌﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻳک
ﻮﻗﺖ ﻭ ﻳک ﻤﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﻋﺮﻕ ﺭﻳﺰﻯ
ﺒﻠﮑﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﻧﻮعی ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺁﻧﻬم
اﻣﺮﻭﺯ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺰﻧﺪﻩ
ﺑﺘﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟهی
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎ ﻗﻴﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺁﻧﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺁﻧﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی هستند ﮐﻪ
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﮑﻨﻨﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻠﺎﻳق
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﻄح ﻮﺍﺣﺪﻯ
ﻠﺨﺖ ﻭ ﭘﺎ ﭘﺮﻫﻨﻪ
ﻭﺧﺘﻨﻪ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ (ﺍﻳﻥ
ﻘﻴﺎﻣﺖ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻟﺨﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻠﺒﺎسی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﻤگی ﻨﻴﺰ ﺧﺘﻨﻪ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی که ﺧﺘﻨﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. (ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
اﺯﻣﺎﻳﺶ ﺳﻠﻮکی
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﻮﺩﻩ
ﻭﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی ﻘطع
ﺸﻬﻮﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ الهی ﻴﺎﻓﺘﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺨﺘﻨﻪ ﺷﺪﻩ
ﻭﺧﺘم کرﺩﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺣتی اﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺧﺘﻨﻪ ﻫم ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
سلوک الهی ﺨﺎﺹ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﺗﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺧﺘﻨﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺪ ﺑﺨﺖﺗﺮ
از آن ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺧﺘﻨﻪ
و میدوزند ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﻣتی ﺪﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
الهی ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﻤﺎم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺩ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩ
الهی هستند. ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﭙس ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮعی
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋث ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻭﺍﺣﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺧﻠﺎﻳﻖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺍﺧﻠﺎق
ﺠﺪﻳﺪ الهی ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﻭ ﺍﻓﺮﻳﻨشی ﺘﺎﺯﻩ
ﺟﺴﺘﻪﺍﻧﺪ و اﻟّﺎﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍنی
هستند ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺣﺸﺮ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻋملا ﺭﻭح
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺤﺸﻮﺭ
ﻭ ﻣﻌﺎﺷﺮ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺣﺸﺮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺣﺸﺮ ﺭﻭﺡ ﺁﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻨﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍنی اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺡ (ﺣﺸﺮ ﻭ ﺣﺸﻮ
ﻭ ﺗﺰﺭﻳﻖ) ﺩﺭﻳﻚ
ﻧﻄﻔﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮ ﮐﺮﻭﻣﻮﺳﻮﻣﻬﺎﻯ
ﺁﻥ اﺳﻴﺮ ﺍﺑﺪﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﻧﻮ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥﺒﺎﺭ
ﺳﻠﻮک الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻧﻬﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣتی
ﻔﺴﺨﻬﺎﻯ گیاهی
ﻮ ﺭﺳخ ﺠﻤﺎﺩﻯ ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﭙﺮﺳﻨﺪ (ﻏُﺮُﻝ
ﻳﺎ ﺨﺘﻨﻪ
نکرده ﭼﻴﺴﺖ؟ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻌنی ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻗﺒلی
ﺁﻧﺎﻥ (ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻮﻟﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺘﺎﺯﻩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺘﻨﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭﻣﺤﺸﺮ
ﺍﮔﺮ ﺣﻀﻮﺭﻯ ﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺘﻨﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺟﺴمی
عنصرﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﻋﺮﻕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻟﺠﺎم
کند ( ﺍﻓﺴﺎﺭ ﺣﻴﻮﺍتیﻮ
ﭘُﺮﻋﺮﻕ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﭼﻪ ﺧﻮﺏ ﺑﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻤﻴﮑﺮﺩ
ﻭﻟﻮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﺂﺗﺶ ﺟﻬﻨم
ﺒﻔﺮﺳﺘﺪ (ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﺟﻬﻨّم ﺴﻮم ﻤﻠﮑﻮتی
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ
ﻋﺮﻳﺎﻥ ﻮلی ﺒﺪﻭﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﻮ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺧﺘﻨﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭼﻨﺎﻥ
ﺮنج اﺯ ﺳﻮﺯﺵ ﺍﺷﻌﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ. ﻭﻫﺮ ﺁﺗشی
ﺮﻭﻯ ﺴﻄح ﺰﻣﻴﻥ
ﻤﻴﺒﺮﻧﺪ. ﮐﻪ ﻗﺒﻮل
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺘﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺟﻬﻨم ﺴﻮم ﻤﻠﮑﻮتی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍﺣﺖ ﺷﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺨﺎﻃﺮﻋﺪم
کسب ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺍﻳﻥ
ﺁﺭﺯﻭ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥﺪﺭ
ﺍﺗﺶ ﺟﻬﻨم ﺨﻮﺩ
ﻧﻮعی ﺮﺍ ﺣتی اﺣﺴﺎس
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ (ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭح ﺪﺭ ﻳﻚ (ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺟﺴﻢ) ﺣﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﻮﺯﺵ ﺍﺯ
ﺍﺷﻌﻪ ﻣﺮگ باﺭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺰﺩ ﺁﺩم ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ
(ﺁﺩم اﺑﻮ ﺍﻟﺒﺸﺮ
ﺍﮔﺮﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﻫﺮﮐﺎﻣﻠﺎﻟهی
ﺁﺩم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭﺁﺩم ﺸﺪﻥ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ) ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺗﻮ ﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﻣﺎ ﻫﺴتی ﻮ پیاﻣﺒﺮ
می ﺒﺎﺷﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺨﻮﺍﻩ ﺑﻴﻥ ﻤﺎ
ﺩﺍﻭﺭﻯ کند ﻭلو
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺠﻬﻨم
ﺒﻔﺮﺳﺘﺪ ( ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺯﺣﻤﺖ ﻭ ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨمی ﺮﺳﺪ
ﻭ ﺗﻮﻗﻒ ﺳﻠﻮکی
ﻄﻮﻟﺎنی ﺪﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﺎفی
ﺒﺸﻮﺩ. ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣال
الهی ﺁﺩم ﻮ ﭘﺪﺭ
ﺭﻭﺣﺎنی ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺪﻳنی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻗﺪﺭﺕ
(ﺗﻨﺒّوء) ﻭﭘﻴﺶ
ﮔﻮئی اﺣﻮﺍل آﻳﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺩم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺴﺘﻢ (ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺷﻤﺎ ﺩﺳﺖ ﻣﻥ ﭙﻴﺮ
مُر بّی ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺧﺖ ﻭ ﺑﺴﻮﻯ
عرﺵ ﺑﺮﺩ. ﻭﻣﻠﺎﺋک
ﺮﺍ ﺑﺴﺠﻮﺩ ﻣﻦ ﺩﺭ
ﺁﻭﺭﺩ. ﺑﺎﺯ ﻣﻥ ﺒﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻭ ﺗﻤﺮﺩ ﮐﺮﺩﻡ
(ﻫﺮﮐﺎﻣل الهی ﺴﺎﻟکی
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺨﺼﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
گرﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﻓﺮّ ﺷﺪﻥ) وﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﺮﺍ ﺑﺴﺠﻮﺩ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻤﻥ ﺪﺭ ﺁﻭﺭﺩ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﭼﻮﻥ ﻤﻦ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺒﻘﺎﻳﺎﻯ
ﺨﻄﺎﻫﺎ ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻬﺴﺘﻢ. ﻭﻫﻴچ
کاﻣلی ﺼﺪ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭم اﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻭ ﻧﻮح
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭلی ﻤﻥ ﺸﻤﺎ ﺭﺍ
ﺑﻔﺮﺯﻧﺪ ﺻﺎﺩقم
ﻤﻴﻔﺮﺳﺘﻢ ﮐﻪ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺳﺎل کمترﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل عمر ﮐﺮﺩ ﻭ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﺩﻋﻮﺕ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ. ﻭ ﭼﻮﻥ
اﻭﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺼﺪّﻳق
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﻧﺪ
(ﻧﻮﺣﻪ ﻭ ﻧﺎﻟﻪ ﻭ
ﻓﻐﺎﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺪﺭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻮح ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﻏﺮق ﺸﺪﻥ ﺠﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﭼﻨﺪ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ
ﻭ ﻧﺴل ﺠﺪﻳﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﻨﻮح ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
هماﻥ اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻴک عصر اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻘﺶ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
اصلاح و داوری
و ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
ﺴﻮم ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﻧﺎﻥ
اﻳﻥ ﻤﺮﺩم ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻧﺰﺩ ﻧﻮﺡ (ﻳﺎ ﺍﻧﻮﺵ)
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ربّ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
و تربّیت الهی
روح اﻧﻬﺎﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﻟﻮ ﺭﺃﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ ﺑﺎﺷﺪ
(ربّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻳﻨک
ﺸﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی شیوا
اﺳﺖ ﻭﺑﺎﻳﺪ
ربّ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ربّ ﻓﺎﻃمیﺮﺍ
ﺑﺴﺎﻟک ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺣﺴنی اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ. ﻭ ﻧﻮح
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻥ ﺼﺎﺣﺐ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺴتم
که ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺃﻫل ﻤﻥ ﺼﺎﺣﺐ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ
ﺍﻭ ﺩﻟﺎﻟﺖ ﻣﻴﮑﻨﻢ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺨﻠﻴل
ﻮ ﺩﻭﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ. ﻭ ﺍﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻤﺎ ﺑﺎﺷﺪ
(ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻴﻬﻮﺩ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺗﻨﻈﻴم گرﺩﻳﺪﻩ
ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﺪﺭ
ﻭﺍقع هر ﮐﺎﻣل
الهی ﻮ (ﺑﺮﻫﻤﻦ
ره رفته ) ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮ (ﺃﺏ ﺭﻫﻨﻤﺎ) ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐسی اﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﻭﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻠﻴل ﻴﺎ
ﺩﻭﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪهد
ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻧﻤﺎﻳﺪ.(
ﺍﺗّﺨﺎﺫ ﺧﻠّﺖ)
ﻭﺧﻠﻴل بوﺩﻥ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻌﺎﺷﺮﺕ
ﺩﺍﺋم ﻮ ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﺍﻭ ﺯﻳﺴﺘﻥ ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﺰﺩ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ ( ﺍﻳﻥ ﺠﺮﻳﺎﻥ
ﺪﺭ ﺻﺤﻨﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺗﺼﻮﺭ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻧﻴﺰ ﺣﺎﺿﺮﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﻧﺠﺎم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺎ ﻣﺼﻄفی ﺒﺮﻭﺩ)
ﻭ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻥ ﺼﺎﺣﺐ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺷﻤﺎ نمی
توانم باشم . ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ
ﻣﻥ ﺴﻘﻴم ﻮ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻢ( ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻴﻬﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒل
از موسی عیبی ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ) ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻦ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﮑسی ﻤﻴﮑﻨﻢ ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﮑﻠم کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻭ ﻣﻮی اﺳﺖ
( ﺩﺭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻴﻬﻮﺩ ﻣﻮسی ﺘﮑﻠم
ﺒﺎ ﺧﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻫﺮ
کامل الهی ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﺪﺭ ﻳک
تجلّی الهی ویک
ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
الهی ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﮑﻠم ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی آﻧﻬﺎ ﺍﺑﻠﺎغ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﭽﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ﺑﺎ
ربّ ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﮑﺎﻟﻤﻪ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎ ﻗﺎﺋﻢ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺧﻄﺎﺏ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺑﺎﺯ ﻣﻮﺳﻰ
ﻳﻌنی هماﻥ (ﻣﺎشی
ره رو و ﺳﺎﻟﻚ) ﺭﻩ
ﺭﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺒﻨﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ ﻣﺎﺷﻴﻪ
ﻭ ﻣﺴﻴح ﻮ ﺭﻣﺴﻴس
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻘﺪﺭﺕ ﻣﺴح
ﺪﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﮐﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ) ﻭﭼﻮﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﻨﺰﺩ ﻣﻮسی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻥ ﺼﺎﺣﺐ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ ﻧﻴﺴﺘﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻥ ﻴک اﻧﺴﺎنی
ﺮﺍ ﮐﺸﺘﻪ ﺍﻡ (ﻣﻮسی
ﺪﺭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺮﺍ ﮐﺸﺘﻪ
ﻭلی اﻭ ﻧﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﻣﺪ ﺑﺎﺯ
ﻫﺮﮐس ﺗﻮﺑﻪ
سلوکی ﮐﺮﺩ ﻭﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪ
ﮔﻨﺎﻩ ﺻﺪﻫﺎ ﮐﺸﺘﻥ
اﻭ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻣﺎﺩﺍﻣﮑﻪ ﻣﺸﺮک
ﺒﺎ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮک ﻨﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺨﺸﻮﺩﻩ ﻗﻄﻌی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﻳﺎ ﺗﺎ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮک ﺒﺎﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﻨﺪ) ﻭلی ﺸﻤﺎ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﻢ
ﺑﮑﺴﻴﮑﻪ ﻣﺮﺩﻩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻭﮐﻮﺭ ﻭ ﻟﺎل ﻮ ﭘﻴس
ﺭﺍ ﺷﻔﺎ ﻣﻴﺪﺍﺩ.
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺫﻥ ﻮ ﺍﺟﺎﺯﻩ
الهی ﻤﻴﮑﺮﺩ (ﻫﺮ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﻣﻌﺠﺰﻩﺍﻯ که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮑﻨﺪ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎﺫﻥ
الهی ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻳﻌنی
اﮔﺮ ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭ ﻣﺸﻴّﺖ ﻧﻤﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻳک
ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺰﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟکی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭ ﻗﺒﻠﺎ ﻣﺮﺩﻩﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺒﻨﺰﺩ
ﻋﻴسی ﻤﺴیح ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺴﺘﻢ ( ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻘﺎم
هیسی ﻤﺴیح ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍنم ﺸﻤﺎ
را ﺍﺯ ﺟﻬﻨم ﻮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻃﺎﻗﺕ ﻓﺮﺳﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻫﻢ. (ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺎم
اﻧﺒﻴﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎی ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪﻧﺪ
ﻭلی هنوﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺶ ﻗﺎﺋم
ربّ النوع بشری
ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ کاﺭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭحی ﻤﺤﻤﺪ ﻣﺼﻄﻔﻰ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ) ﻭ شما ﻧﺰﺩ
ﮐسی ﻤﻴﻔﺮﺳﺘم
که ﻣﻥ ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﺑﺸﺎﺭﺕ
ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺸﻤﺎ
ﺩﺍﺩﻡ ( ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻋﻴﺴﻰ ﺩﺭﮐﻤﺎل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻳﻌنی ﻤﻘﺎﻣﻴﮑﻪ
ﻗﺮﻳﺒﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺎﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺸﺎﺭﺕ ﺑﻈﻬﻮﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻗﺎﺋم ﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻳﺎ ﻇﻬﻮﺭمجسّم
ﻗﺎﺋم ﺪﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﻥ کاﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ) ﮐﻪ
ﻧﺎم اﺣﻤﺪ ﺩﺍﺭﺩ
(ﻳﻌنی همه ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﺣﻤﺪ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
الهی هستند. ﻭلی
ﻤﺤﻤﺪ ﺍﺯﻫﻤﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ (ﺍﺣﻤﺪ) ﺷﺪ. ﻭ ﺗﻮﺳل
ﺒﺎﻳﻥ ﻤﻘﺎم اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻔﺎﻋﺖ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
و توسّل ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮک اﺫﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻫﻴچ ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی سالکان
بوده ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﭘسﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ مصطفوی (ﻟﺎ
ﻧﺒیّ ﺒﻌﺪﻯ) ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺨﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻤﺎ ﻣﻥ ﻨبیّ ﻴﻮﻟﺪ
ﻣﻥ ﺁﺩم الی ﻤﺤﻤﺪ
ﺍﻟّﺎ ﻭﻫم ﺘﺤﺖ
ﻟﻮاء ﻤﺤﻤﺪ ﻗﺎﻝ
ﻔﻴﺄﺗﻮﻧﻪ ثمّ ﻘﺎﻝ
ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ ﻴﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺳل ﺮﺑک ﻴﺤﮑم ﺒﻴﻨﻨﺎ
ﻭ ﻟﻮ ﺍلی اﻟﻨﺎﺭ
ﻗﺎل ﻔﻴﻘﻮﻝ ﻧﻌﻢ
ﺃﻧﺎ ﺻﺎﺣﺒﮑﻢ
فیاتی ﺪﺍﺭ ﺍﻟﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻮهی عدﻥ ﻭﺍﻥ ﺒﺎﺑﻬﺎ
ﺳﻌﺘﻪ ﺑُﻌﺪ ﻣﺎ
ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻤﺸﺮق ﻮ
ﺍﻟﻤﻐربّ ﻓﻴﺤﺮک
ﺤﻠقة ﻣﻥ اﻟﺤَﻠُﻖ
ﻣﻥ هذﺍ؟ ﻭﻫﻮ ﺃﻋلم
ﺒﻪ ﻓﻴﻘﻮل ﺃﻧﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﻓﻴﻘﺎل
اﻓﺘﺤﻮﺍ ﻟﻪ ﻗﺎﻝ
ﻓﻴﻔﺘح ﻠﻰ ﻗﺎﻝ
ﻓﺎﺫﺍ ﻧﻈﺮﺕ ﺍلی
ﺮﺑّﻯ ﻤﺠّﺪﺗﻪ
ﺗﻤﺠﻴﺪﺍ ﻟم ﻴﻤﺠّﺪﻩ
ﺃﺣﺪ ﮐﺎﻥ ﻘﺒﻠﻰ
ﻭ ﻟﺎ ﻳﻤﺠّﺪﻩ ﺃﺣﺪ
ﮐﺎﻥ ﺒﻌﺪﻯ
ثمِّ ﺃﺧُﺮّ ﺳﺎﺟﺪﺍ
ﻓﻴﻘﻮﻝ ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺭفع ﺮﺃﺳﻚ ﻭ ﻗل
ﻴﺴمع ﻘﻮﻟک ﻮ ﺍﺷفع
ﺘﺸفع ﻮ ﺳل ﺘُﻌﻂ
ﻗﺎل ﻔﺎﺫﺍ ﺭﻓﻌﺖ
ﺭﺃسی ﻮ ﻧﻈﺮﺕ ﺍلی
ﺮﺑّﻰ ﻣﺠّﺪﺗﻪ
ﺗﻤﺠﻴﺪﺍ ﺃﻓﻀل
ﻤﻥ اﻟﺄﻭﻝ ثمّ ﺃﺧُﺮّ
ﺳﺎﺟﺪﺍ ﻓﻴﻘﻮل
اﺭفع ﺮﺃﺳک ﻮ ﻗل
ﻴﺴمع ﻘﻮﻟک ﻮ ﺍﺷفع
ﺘُﺸفع ﻮ ﺳل ﺘﻌﻂ
ﻓﺎﺫﺍ ﺭﻓﻌﺖ ﺭﺃسی
ﻮ ﻧﻈﺮﺕ ﺍلی ﺮﺑّﻯ
ﻤﺠّﺪته ﺗﻤﺠﻴﺪﺍ
ﺃﻓﻀل ﻤﻥ اﻟﺄﻭل
ﻮ ﺍﻟثاﻧﻰ ثمّ ﺃﺧُﺮّ
ﺳﺎﺟﺪﺍ ﻓﻴﻘﻮل
اﺭفع ﺮﺃﺳک ﻮ ﻗل
ﻴﺴمع ﻘﻮﻟک ﻮ إﺷفع
ﺘُﺸفع, ﻮﺳل ﺘُﻌﻂ
ﻓﺎﺫﺍ ﺭﻓﻌﺖ ﺭﺃسی
ﺃﻗﻮل ربّ ﺍﺣﮑم
ﺒﻴﻥ عباﺩک ﻮ ﻟﻮ
ﺍلی اﻟﻨﺎﺭ ﻓﻴﻘﻮل
ﻨﻌم ﻴﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻗﺎﻝ
ثمّ ﻴؤتی ﺒﻨﺎقة
ﻣﻥ ﻴﺎﻗﻮﺕ ﺃﺣﻤﺮ
ﻭ ﺯﻣﺎﻣﻬﺎ ﺯﺑﺮﺟﺪ
ﺃﺧﻀﺮ ﺣﺘّﻯ ﺃﺭﮐﺒﻬﺎ
ثمّ ﺁتی اﻟﻤﻘﺎم
اﻟﻤﺤﻤﻮﺩ ﺣﺘّﻯ
ﺃﻗضی علیه ﻭﻫﻮ
ﺗلّ ﻤﻥ ﻤﺴک ﺃﺫﻓﺮ
ﺑﺤﻴﺎل اﻟﻌﺮﺵ
ثمّ ﻴﺪعی اﺑﺮﺍﻫﻴم
فی ﺤﻤل ﻠﻌلّ ﻤثبها
ﻓﻴﺠئ ﺤﺘّﻯ ﻴﻘﻒ
ﻋﻥ ﻴﻤﻴﻥ ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻫﻴچ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﺩم
ﺘﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ (ﺑﮑﻤﺎل
الهی ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻭم
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﮐﺎﻣلی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻮﻟّﺪﻯ
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ)
ﻣﮕﺮﺁﻧﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺰﻳﺮ ﭘﺮﭼم ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﺮﻭﺩ. (ﺯﻳﺮ ﭘﺮﭼﻢ
ﺣﻤﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﺣﻤﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
اﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎ ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
گرﺩﻳﺪﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺑﺮﺳﺪ) ﻭﺁﻧﺎﻥ
ﻨﺰﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺍﺯ
ربّ ﺧﻮﺩ (ﺭﺣﻤﺎﻥ)
ربّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ربّ ﻗﺎﺑل
ﺪﻳﺪﻥ نور او ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ششم ﻗﺎﺋﻢ)
ﺑﺨﻮﺍﻩ ﮐﻪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻤﺎ ﮐﻨﺪ ﻭﻟﻮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑآﺗﺶ ﺟﻬﻨم ﺒﻔﺮﺳﺘﺪ
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺻﺪﻭﺭ
ﺣﮑم ﻨﻬﺎئی
الهی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺩورﻩ ﺩﺭﺍﺯ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
و مرگ قبل از
مرگ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺪﺭ ﺗﻮﮐل
هستند ﮐﻪ ﻫﺮﺣﮑم
الهی ﺮﺍ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺗﺶ ﺟﻬﻨم ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﺭﺿﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺪﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺳﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﻭﺭﻯ
هاﻯ ﺠﺰئی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺒﺮخی اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﻧﺪ. ﻭلی
ﺪﺍﻭﺭﻯ ﻨﻬﺎئی
ربّ ﻣﺤﻤﺪ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﺭﻯ ﻤﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﻭ ﺳﺮﻭﺭ ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻢ) ﮐﻪ ﺳﭙس
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺪﺭﻋﺪﻥ
ﻤﻴﺒﺮﺩ ( ﺩﺍﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻮﺧﺎﻧﻪ ﻭﻣﻘﺎم
اﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔتم عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻬﺸتی
ﺒﻨﺎم ( عدﻥ )
صورت نوعی فوق
بشری فرشته
گونه ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺁﺭﺯﻭﻯ اﻋﺮﺍﺏ
ﺑﻮﺩ)ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺪﺭﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻭﺳﻌﺖ
ﺁﻥ ﺍﺯ ﻣﺸﺮق ﺘﺎ
ﻣﻐربّ ﺟﻬﺎﻥ اﺳﺖ
( ﺑﺮﺍﻯ ﻮﺭﻭﺩ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺟﻬﺎﻥ ﻇﺮﻓﻴﺖ ﺩﺧﻮل
ﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻫﻤﻪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎنی ﻮ ﻏﻴﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭﺣتی
ﻮﻳﺮﻭﺳﻬﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
بی اﻧﺘﻬﺎ ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﻣﻄﻠق ﭙﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
(ﺩﺍﺭ) ﺧﺎﻧﻪﻭﺟﺎﻳﮕﺎﻩﻣﻮﻗﺖﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ
ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﺯ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﻮﺭﻭج ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﮐﻪ ﺭﻭح
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎم ﺮﻭح ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ)
ﻭﭼﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ ﺣﻠﻘﻪ
ﮐﻮﺑﻨﺪﻩ ﺍﻳﻥ ﺪﺭ
ﺭﺍ ﻣﻴﺰﻧﺪ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﻴﺴﺖ؟ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻌﺮفی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﭘس ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺎﺯ
ﺷﺪﻥ ﺪﺭ ﺻﺎﺩﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
(ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺮﻃ ﻮﺭﻭﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺒلیﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻧﻴﺰ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺪﺭ شهود
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ اﺳﺖ) ﺍﻧﮕﺎﻩ
دﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻥ ﺒﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻨﮕﺎهی ﺒربّ
ﺧﻮﺩ می اﻧﺪﺍﺯﻡ
( ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ربّ ﻗﺎﺋﻢ) ﺍﻭﺭﺍ
ﺳﺨﺖ ﺗﻤﺠﻴﺪ ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻣﻴﮑﻨﻢ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﻦ ﺍﻳﻥ ﺴﺘﺎﻳﺶ
ﺑﻮﻯ ﻨﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﭘس ﺍﺯ ﻣﻥ ﻨﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ (ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻤﻮﻓﻖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻨﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﭙﺮﺳﺘﺶ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭلی ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺍﻳﻦ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﻣﻮﻓق
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺷﻮﺩ) ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﮐﺴی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﻥ ﭙﺮﺳﺘﺶ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
(ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺘﻨﻬﺎ ﺳﺘﺎﻳﺸﮕﺮﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﮕﺮ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ربّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺮﺍ ﮐﺎﺷﻒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻥ ﭙﺮﺳﺘﻨﺪﻩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺍﺷک ﻤﻴﺮﻳﺨﺖ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ ﺳﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﮕﻴﺮ( ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﮐﺎﺭﻯ
که ﻫﺮﺑﺎﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺳﺎﻟکی ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻨﻤﺎﻳﺪ) ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍهی ﺒﮕﻮ
ﮐﻪ ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍهی ﺒﮑﻥ
ﻮ ﺳﻮآل ﻮ ﻃلبی ﺪﺍﺭﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻩ ﮐﻪ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. (ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﻣﻘﺎم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﭼﻮﻥ
ﺴﺮ ﺑﺮ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﻭ
ربّ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻡ
ﺑﺎﺯ ﺗﻤﺠﻴﺪ ﻭﺳﺠﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻗﺒلی
کرﺩﻡ(ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﺿﻤﻨﺎ ﺣﺎل ﺨﻮﺩ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ هم ﺳﻔﺮ
الهی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺮﺍﻳﺪ) ﻭ ﺳﭙس
ﺑﺎﺭﺳﻮم اﻳﻥ ﺘﻤﺠﻴﺪ
ﻭ ﺳﺠﺪﻩ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺳﺮ ﺑﺮ
ﺩﺍﺭ ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﮐﻦ
( ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﻳﻥ ﺸﻔﺎﻋﺖ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺩﻭم اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ) ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻭ ربّ ﻣﻦ
( ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﻗﺎﺋم ﺪﻳﺪﻩ) ﺑﻴﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻥ ﺪﺍﻭﺭﻯ
کن ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺂﺗﺶ
ﺟﻬﻨم ﺒﺎﺷﺪ( ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻨﻬﺎئی اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺎﺯ
ﻣﺮﺍتبی اﺯﺩﺍﻭﺭﻯ
هاﻯ اﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑی
ﺮﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺳﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻘﺒﻮل آﺗﺶ
ﺟﻬﻨﻢ ﺑﻤﻌنی ﺘﻮﮐل
ﻮ ﺗﺴﻠﻴم ﻮ ﺭﺿﺎﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﺭﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺷﺘﺮﻯ
اﺯ ﻳﺎﻗﻮﺕ ﺳﺮﺥ
ﮐﻪ ﺍﻓﺴﺎﺭﻯ اﺯ
ﺯﺑﺮﺟﺪ ﺳﺒﺰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺳﻮﺍﺭ
ﺁﻥ ﻤﻴﺸﻮﻡ (ﻣﺤﻤﺪ
ﺳﻮﺍﺭ ﺷﺪﻩ ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
الهی ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ ﺗﺸﺮﻳﻔﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ) ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻦ ﺑﻤﻘﺎم ﻤﺤﻤﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻡ ( ﻣﻘﺎم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎل ﻘﻀﺎﻭﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺳﻄح ﺮﺳﺎﻧﺪﻥ ﺮﻭح
ﺴﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻧﻘﺶ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺤﻤﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ) ﻭ
ﺭﻭﻯ ﺘﭙّﻪﺍﻯ
اﺯ ﻣﺸک ﻤﻌﻄﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑل عرﺵ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻡ (ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ ﺑﺎﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﻤﻮﻗﻌﻴﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﻳﻨک ﺒقُرّه
ﺩﻭم اﮐﺘﺸﺎفی ﺨﻮﺩﺵ
ﺩﺭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺮﺩ. ﻭ ﻗﺮﺍﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻳﻌنی اﻳﻥ
ﺪﻭ قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺎﺷﻒ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ ﺸﺪﻩ
ﻳﻌنی ﺃﻣﺮﻳﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺪﻭ قُرّه ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪ) ﺗﭙّﻪﺍﻯ
اﺯﻣﺸک ﺃﺫﻓﺮ (ﻣﻘﺎم
ﺒﺮﺟﺴﺘﻪ ﭼﻮﻥ ﺘﭙّﻪ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻌﻄﺮ ﻭ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻓﺮ ﻭﺗﺎج ﺸﺎهی
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺁﻥ) ﺳﭙس ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
اﺣﻀﺎﺭﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﭼﭗ ﻋﺮﺵ ﻣﻴﺎﻳﺴﺘﺪ
(ﻭ ﺍﻳﻥاﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻫﺮﮐﺎﻣل الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﺰﻣﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺳﻤﺖ ﭼﭗ ﻋﺮﺵ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ . ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺎﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ثمّ ﺭفع ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻳﺪﻩ ﻓﻀربّ
ﻋلی کتف ﻋلیّ ﺒﻥ
ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ ثمّ ﻘﺎﻝ
ثمّ ﺗﻮتی ﻮ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻤثلها ﻓﺘحمل
علیه ثمّ ﺘﺠﻴئ
ﺣﺘّﻯ ﺘﻘﻒ ﺑﻴنی
ﻮ ﺑﻴﻥ اﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺷﻢ ﻳﺨﺮج ﻤﻨﺎﺩ
ﻣﻥ عند ﺍﻟﺮﺣﻤﻥ
ﻔﻴﻘﻮﻝ ﻳﺎ ﻣﻌﺸﺮ
ﺍﻟﺨﻠﺎﺋﻖ ﺃﻟﻴس
ﺍﻟﻌﺪل ﻤﻦ ﺭﺑّﮑﻢ
ﺃﻥ ﻴﻮﻟّﻯ کلّ ﻘﻮم
ﻤﺎ ﮐﺎﻧﻮﺍ ﻳﺘﻮﻟّﻮﻥ
فی ﺪﺍﺭ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ؟
ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ ﺒﻠﻰ
ﻭ ﺃﻯّ ﺷﻴئ عدل
غیرﻩ؟ ﻗﺎﻝ ﻓﻴﻘﻮم
اﻟﺸﻴﻄﺎﻥ اﻟﺬﻯ
ﺃﺿل ﻔﺮقة ﻣﻥ اﻟﻨﺎس
ﺣﺘّﻰ ﺯﻋموﺍ ﺃﻥ
ﻋﻴسی هو ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺍﺑﻥ اﻟﻠﻪ ﻓﻴﺘّﺒﻌﻮﻧﻪ
ﺍلی اﻟﻨﺎﺭ ﻭ ﻳﻘﻮم
اﻟﺸﻴﻄﺎﻥ ﺍﻟﺬﻯ
ﺃﺿﻞّ ﻓﺮقة ﻣﻥ
اﻟﻨﺎس ﺣﺘّﻯ ﺰﻋﻤﻮﺍ
ﺃﻥ عُزیر ﺍﺑﻥ
اﻟﻠﻪ ﺣﺘّﻯ ﻴﺘﺒﻌﻮﻧﻪ
ﺍلی اﻟﻨﺎﺭ ﻭﻳﻘﻮم
کلّ شیطاﻥ ﺃﺿلّ
ﻔﺮقة ﻓﻴﺘّﺒﻌﻮﻧﻪ
ﺍلی اﻟﻨﺎﺭ ﺣﺘّﻯ
ﺘﺒقی هذه ﺍﻟﺎُمّة
ثمّ ﻴﺨﺮج ﻤﻨﺎﺩ
ﻣﻥ عند ﺍﻟﻠﻪ ﻓﻴﻘﻮل
ﻴﺎ ﻣﻌﺸﺮ ﺍﻟﺨﻠﺎﺋﻖ
ﺃﻟﻴس ﺍﻟﻌﺪل ﻤﻦ
ﺭﺑّﮑم ﺃﻥ ﻴﻮﻟّﻯ
کلّ ﻔﺮﻳﻖ ﻣﻥ
کاﻧﻮﺍ ﻳﺘﻮﻟّﻮﻥ
فی ﺪﺍﺭ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ؟
ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ ﺒﻠﻰ
ﻓﻴﻘﻮم ﺸﻴﻄﺎﻥ
ﻓﻴﺘﺒﻌﻪ ﻣﻥ
کاﻥ ﻴﺘﻮﻟّﺎﻩ
ثمّ ﻳﻘﻮم ﺸﻴﻄﺎﻥ
ﻔﻴﺘﺒﻌﻪ ﻣﻥ
کاﻥ ﻳﺘﻮﻟّﺎﻩ
ثمّ ﻳﻘﻮم ﺸﻴﻄﺎﻥ
ثالث ﻓﻴﺘﺒﻌﻪ ﻣﻥ
کاﻥ ﻴﺘﻮﻟّﺎﻩ
ثمّ ﻴﻘﻮم ﻤﻌﺎﻭﻳﻪ
ﻓﻴﺘﺒﻌﻪ ﻣﻥ
کاﻥ ﻴﺘﻮﻟّﺎﻩ ﻭ
ﻳﻘﻮم علیّ ﻔﻴﺘﺒﻌﻪ
ﻣﻥ کاﻥ ﻴﺘﻮﻟّﺎﻩ
ثمّ ﻴﺰﻳﺪ ﺑﻦ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﻓﻴﺘﺒﻌﻪ ﻣﻥ
کاﻥ ﻴﺘﻮﻟّﺎﻩ ﻭ
ﻳﻘﻮم اﻟﺤﺴﻥ ﻔﻴﺘﺒﻌﻪ
ﻣﻥ کاﻥ ﻴﺘﻮﻟّﺎﻩ
ﻭ ﻳﻘﻮم اﻟﺤﺴﻴﻥ
ﻔﻴﺘﺒﻌﻪ ﻣﻥ
کاﻥ ﻴﺘﻮﻟّﺎﻩ
ثمّ ﻴﻘﻮم ﻤﺮﻭﺍﻥ
ﺒﻥ اﻟﺤﮑم ﻮ ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻤﻠﻚ ﻓﻴﺘﺒﻌﻬﻤﺎ
ﻣﻥ کاﻥ ﻴﺘﻮﻟّﺎﻫﻤﺎ
ثمّ ﻳﻘﻮم علیّ
ﺑﻥ اﻟﺤﺴﻴﻦ ﻓﻴﺘﺒﻌﻪ
ﻣﻦ ﮐﺎﻥ ﻳﺘﻮﻟّﺎﻩ
ثمّ ﻴﻘﻮم اﻟﻮﻟﻴﺪ
ﺑﻥ عبد ﺍﻟﻤﻠﻚ
ﻭ ﻳﻘﻮم ﻤﺤﻤﺪ ﺑﻦ
ﻋلیّ ﻔﻴﺘﺒﻌﻬﻤﺎ
ﻣﻥ کاﻥ ﻳﺘﻮﻟّﺎﻫﻢ
ثمّ ﺃﻗﻮم ﺃﻧﺎ ﻓﻴﺘﺒﻌنی
ﻤﻥ کاﻥ ﻴﺘﻮﻟّﺎﻧﻰ
ﻭ ﮐﺄﻧّﻯ ﺒﮑم ﻤﻌﻰ
ثمّ ﻳﻮٴتی ﺒﻨﺎ
فیجلس ﻋلی اﻟﻌﺮﺵ
ﺭﺑّﻨﺎ ﻭﻳؤتی ﺒﺎﻟﮑﺘﺐ
ﻓﻨﺮجع ﻔﻨﺸﻬﺪ
ﻋﻠﻰ ﻋﺪﻭﻧﺎ ﻭ ﻧﺸفع
ﻠﻤﻥ کاﻥ ﻤﻥ ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ
ﻣﺮﻫﻘﺎ ﻗﺎل ﻘﻠﺖ
ﺟﻌﻠﺖ ﻓﺪﺍﻙ ﻓﻤﺎ
ﺍﻟﻤﺮﻫﻖ؟ ﻗﺎل
اﻟﻤﺬﻧﺐ ﻓﺄﻣّﺎ
ﺍﻟﺬﻳﻥ اﺗّﻘﻮﺍ
ﻣﻥ ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ ﻓﻘﺪ
ﻧﺠّﺎﻫم اﻟﻠﻪ ﺑﻤﻔﺎﺯﺗﻬﻢ
ﻟﺎ ﻳﻤﺴّﻬم اﻟﺴوء
ﻮ ﻟﺎ ﻫم ﻴﺤﺰﻧﻮﻥ
ﻘﺎل ثمّ ﺠاءته
ﺟﺎﺭیة ﻟﻪ ﻓﻘﺎﻟﺖ
ﺍﻥ ﻔﻠﺎﻧﺎ ﺍﻟﻘﺮشی
ﺒﺎﻟﺒﺎﺏ ﻓﻘﺎل
إﺋﺬﻧﻮﺍ ﻟﻪ
ثمّ ﻘﺎل ﻠﻨﺎ ﺍﺳﮑﺘﻮﺍ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺷﺎﻧﻪ ﻋلیّ ﺒﻥ
اﺑﻴﻄﺎﻟﺐ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
(ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭﻋﺪﻩﺍﻯ
اﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ)
ﮐﻪ ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ ﺮﺍ ﺧﻮﺍهی
ﺪﺍﺷﺖ ( ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺣﻴﺎت
ﻤﻮﻟﺎ ﻫﻤﻴﻥ ﻨﻘﺶ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺭﺍ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺎﻧﻨﺪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﺑﮑﻨﺎﺭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﺍﻭﺭﻯ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﺪﺍﺭﺩ) ﻭﺳﭙس ﻴﺂﻳﻴﻮ
ﺑﻴﻥ ﻤﻥ ﻮ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻤﻴﻨﺸﻴﻨﻰ( ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻮلا ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﭙﺪﺭ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎم اﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻫﺎﻯ ﺰﻣﺎﻥ ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﻳﮕﺮ)
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻨﺎﺩﻯ
اﺯﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻨﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺍﻯ
ﻣﻌﺸﺮ ﺧﻠﺎﻳﻖ (ﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺣﺎل
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺩﻭم
الهی ﺨﻮﺩ) ﺁﻳﺎ
ﺍﻳﻥ عدﺍﻟﺖ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻯ ﺸﻤﺎ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
(ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ)
ﺷﻤﺎ ﻗﺎﺋل ﺸﻮﻡ
ﮐﻪ ﻗبلا ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻴﺪ. ( ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺟﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﻭﻫﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﺼﺤﻨﻪﻫﺎﻯ الهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺴخ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
آﻧﻬﺎ ﻭ ﺍﺑﻠﻴس
ﻣﻠﺒّس ﺑﻠﺒﺎس ﺭﻳﺎ
کاﺭﻯ ﺮﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﮐﺎﺫﺏ ﺁﻧﻬﺎ ) ﻭﺧﻠﺎﻳق
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺁﺭﻯ
ﻭﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ عاﺩﻟﺎﻧﻪ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ؟ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﺑﺮ ﻣﻴﺨﻴﺰﺩ
ﮐﻪ ﮔﺮﻭهی اﺯ ﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﮔﻤﺮﺍﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﻭمُدّعی ﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻋﻴﺴی
ﻤﺴﻴﺢ ﻫﻤﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﻭ ﻳﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪ
الهی ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺠﻬﻨم ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
(ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ ﻤﺴﻴحی
ﻮ ﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺴﻴﺤﻰ
ﮐﻪ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺮﺍ ﺧﺪﺍ ﻧﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ لی اﻳﻦ ﮔﺮﻭﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺖ ﺣتی
اﮔﺮﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻣﺸﺮک هستند. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣؤﻤﻨﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎم ﺘﺠلی
الهی ﺮﺍ ﺑﺎﺯ(ﺧﺪﺍ)
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ
(ﺧﺪﺍﺋﻰ) ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺪفع ﺸﺮک
اﺣﺘﻤﺎلی ﺒﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ) ﺑﺎﺯ ﺷﻴﻄﺎنی
ﺪﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﮔﺮﻭﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ
عزّﻳﺮ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ( ﺍﻳﻦ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺒﺎﺯ ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﺮﺍ ﺧﺪﺍ ﻳﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺬﻫبی ﻴﻬﻮﺩﻯ
هستند. ﻭﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭﺣتی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﺪﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻣﺸﺮک
اﺳﺖ) ﻭ ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
اﺩﻳﺎﻥ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯ
ﻫﺪﻑ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍشی ﻮ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳتی کرﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﻨﺎم عباﺩﺕ ﻭ
ﺗﻌﺒّﺪ ﺩﻳﻨﻰ ﺷﺮک
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺟﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎم
ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
شدن ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی همیشه ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺪفع ﺸﺮک
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍئی
هستند ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻮ ﻣﻠّﺎﻳﺎﻥ
ﻮ ﻣغ ﻫﺎﻯ ﺰﺭﺩﺷﺘﻰ
قشری ﺍﺧﻮﻧﺪ ﺑﺎﺯﻯ
ﮐﺮﺩﻩ ﻣﺮﺩم ﺮﺍ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﺪﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ) ﺑﺎﺯ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮ ﻣﻴﺨﻴﺰﺩ
ﻭﺑﺎ ﮔﺮﻭﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﻬﻨم ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ
(ﻓﺮﻗﻪ ﻳﺎﮔﺮﻭﻩ
ﻭ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﻣﺬﻫبی
ﺪﻳﮕﺮ ﮐﺴﺎنی
هستند ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎل
ﺘﻔﺮﻗﻪ ﺣﻮﺍس ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺼﺎﺩﻕ
ﺩﺭﺣﺎل ﺠمع ﻮ ﺟَم
ﺸﺪﻥ و تمرکز
هستند) ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﻘﻄ اﻣّﺖ ﻣﻥ ﺒﺎﻗﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. (ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
اﻭم کنندﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺠﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
ﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻧﺴخ ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﺪﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻯ ﻣﻌﺸﺮ ﺧﻠﺎﻳﻖ
ﺍﻳﻥ عدﺍﻟﺖ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﻮﺩ ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ؟ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺁﺭﻯ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﻴﻄﺎنی
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﻣﻴﺨﻴﺰﻧﺪ
ﻭ ﺑﺠﻬﻨم ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ
(ﻳک ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﺬﻫبی قشری غیر
ﺳﻠﻮکی ﺪﺭﺍﺳﻠﺎﻡ
ﭼﻪﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﻭﻳﺎ ﻳک
ﺨﻠﻴﻔﻪ ﺩﻳﻨﻰ) ﺑﺎﺯ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺎ ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻧی ﺴﻮم
ﺒﺎ ﮔﺮﻭهی ﺪﻳﮕﺮ
( ﺩﺭ ﻭﺍقع اﻳﻥ ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻭ ﺳﻪﻣﺬﻫﺐ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﮐﻪ ﺟﻬﻨمی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺟﺰ ﻳﮑﻰ. ﻭ ﺑﻤﻌنی
ﺮﻳﺎﺿﻰ ﺍﻳﻥ
هفتاﺩ و ﺳﻪ ﻳﻌنی
ﻴﺎ ﻳک ﺑﺎﺿﺎﻓﻪ
ﺳﻪ. ﻭ ﮔﺮﭼﻪ ﺭﺍﻭﻯ
ﻴﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﺴﻪ ﮔﺮﻭﻩ ﺗﻮﻗﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮل
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﻪ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺭﺍﺷﺪﻳﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍشی ﺪﺭ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻮﺑﺖﻋلیّ ﻮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﻧﻮﺑﺖ
ﺑﻤﻌﺎﻭﻳﻪ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ
ﺑﺠﻬﻨم ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻧﻮﺑﺖ ﻳﺰﻳﺪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﻭ ﺑﻌﺪ ﻧﻮﺑﺖ ﺣﺴﻦ
(ﺑﻥ علیّ) ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﺑﻌﺪ ﻧﻮﺑﺖ ﺣﺴﻴﻥ
ﻮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺳﭙس ﻋلی بن اﻟﺤﺴﻴﻦ
(ﺳﺠّﺎﺩ) ﻭﺑﻌﺪ ﻧﻮﺑﺖ
ﻭﻟﻴﺪ ﻭﻋﺒﺪ ﺍﻟﻤﻠک
ﺨﻠﻔﺎﻯ اﻣﻮﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻧﻮﺑﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦﻋﻠﻰّ
(ﺑﺎﻗﺮ) ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﺑﻤﻦ (ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ)
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍنم
ﺒﺮﻣﻴﺨﻴﺰﻳﻢ . (ﻫﺮﮐس
ﺑﺎﺭﻫﺒﺮ ﺩﻳنی
ﺨﻮﺩ ﻳﺎ ﺑﺠﻬﻨم
ﻮﻳﺎ ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺩﺍﻭﺭﻯ
الهی ﺮﺍ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺭﻫﺒﺮ ﻭ ﻓﻘﻴﻪ ﺩﻳنی
هرﮔﺮﻭﻩ ﺣﮑم
الهی ﺼﺎﺩﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﺤﻖ ﺑﺎ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻨﺎﺣﻖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﻣﺨﻠﻮﻃ آﻭﺭﺩﻩ
ﮐﻪ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺪﺳﺘﻪ
ﺟمعی ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻳﻥ ﺪﺍﻭﺭﻯ
الهی ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺑﺘﺪﺭﻳج ﻮ ﺍﻧﻔﺮﺍﺩﻯ
اﻧﺠﺎم گرﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻓﻮﺭﺍ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﻣﻥ ﻤثل
اﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻥ
ﺮﻭﺯ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻢ
ﮐﻪ ﻫﻤگی ﻣﺎ ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮﻋﺮﺵ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻴﻢ
( ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ ﻤﻘﺎﻡ)
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ
( ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﻳﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ)
ﻭ ﻣﺎ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﮔﻮﺍهی
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ (ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺳﺎﺑﻘﻪﺍﻯ ﻨﺰﺩ
ﻣﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺩﺷﻤﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴم ﺸﺪﻩ) ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﮐﻪ
ﺳﺨﺖ ﺧﺴﺘﻪﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﭘُﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
( ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺘﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺭﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ) ﻭ ﺭﺍﻭﻯ
اﺯ ﺍﻣﺎم ﻤﻌﻨﻰ
(ﻣﺮاﻫﻖ) ﺭﺍ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
(ﺧﺴﺘﻪ ﺑﺎ ﺍﺭﻫﺎﻕ
ﻭﺑﺠﺎﻥ ﺁﻣﺪﻥ ﻭﺧﻮﻥ
ﺮﻳﺨﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ
ﻳک ﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ) ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻳﻌﻨﻰ
(ﻣُﺬﻧِﺐ) ﻭ ﭘﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
الهی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻗﺪﺭﺕﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻘﺎﺋم ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﻨﺪ) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﮐس ﺍﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎ ﮐﻪ ﺗﻘﻮﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ( ﺗﻘﻴّﻪ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺗﺮس
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﻭﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺭﻭج ﻮ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺧﻮﺩ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﻓﻮﺯ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺮﮔﺰﻫﻴﭻ ﺳوء
ﻮ ﺑﺪﻯ (ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺠﻬﻨﻢ) ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻏﻤﮕﻴﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ (ﺑﺨﺎﻃﺮﻋﺪﻡ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎ
ﻗﺎﺋم ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﻏﻤﮕﻴﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺳﭙس ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﮐﻨﻴﺰکی ﺁﻣﺪ
ﻭﮔﻔﺖ ﻓﻠﺎﻥ ﻘﺮﻳﺸی
ﺒﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ
ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭﺭﻭﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﺍﻣﺎم
اﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺑﺤﺎﺿﺮﺍﻥگفت
ﮐﻪ اینک ﺳﮑﻮﺕ ﮐﻨﻨﺪ.
(ﻗﺮﻳشی ﺪﺭ ﻭﺍقع
کاﻓﺮﺍنی ﭽﻮﻥ ﺨﻠﻔﺎ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺨﻮﻳشی
ﻮ ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺘﻰ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺣق ﺨﻠﺎﻓﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺍﺻل ﻘﺮﻳﺸﻰ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟک قُرّه ﮔﻴﺮ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻴک ﻤﺠﻠس ﻭﻋﻈ ﻮ
ﺗﻌﻠﻴم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻴﺰ ﻗﺎﺑل اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

حدیث
2998 - پیامبر
ادامه می
دهد(ج؟ص؟) ﻠﻮ ﻗﻤﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺎم اﻟﻤﺤﻤﻮﺩ
ﺷﻔﻌﺖ ﻟﺄبی ﻮ ﺍﻣّﻯ
ﻮﻋﻤّﻰ ﻭﺃخ کاﻥ
لی ﻤﻮﺍﻓﻴﺎ ﻓﻰ
ﺍﻟﺠﺎﻫﻠیّة ﭼﻮﻥ ﻤﻥ ﺒﻤﻘﺎم
ﻤﺤﻤﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻗﻴﺎم
کنم ﺑﺮﺍﻯ ﭙﺪﺭم
ﻮ ﻣﺎﺩﺭم ﻮﻋﻤﻮﻳم
ﻮ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﺎﻫﻠﻴﺖ (ﻣﻮﺍﻓﻰ)
ﻣﻥ ﺒﻮﺩ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻢ.( ﻣﻘﺎم ﻤﺤﻤﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺷُرُﻑ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺸﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻳﻌنی هم ﻧﺸﻴنی
ﺒﺎ ﺭﻭح ﺴﺎلک ﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻳﻨک ﺪﺭ ﻭﻗﺖ
ﺑﻴﺎﻥ ﺤﺪﻳث ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺍﺳﺖ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺤﻤﻮﺩ
خدﻣتی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
عزﻳﺰﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺁﻧﻬم اﮔﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
زردشتی ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﻧﺴخ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺎﻳﺪ
سلوک الهی ﺒﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻣﻘﺎم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﺤﻤﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﻭ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺗﺮﺑﻴت
هاﻯ ﻨﻬﺎئی ﻠﺎﺯم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳند ﺗﺎ
ﺁﻧﺎﻥ نیز ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺸﻮند.
دﺭﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﻭﻯ
ﺤﻀﻮﺭﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﮐﺎﺭﺑُﺮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﻘﺎم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻄﺮح ﻨﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻧﻘﺶ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ ﻣﺤﻤﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻣﻮﺍف ﺪﺭ
ﺟﺎﻫﻠﻴﺖ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
که ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﺳﻠﺎم
ﻮ ﺑﻌثت ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﻘﺮﻳشی
ﺒﺎ کار ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻋﺎﻣل ﻮﻓﺎﺩﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺴﺒﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺪﻣتی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل اﻳﻥ
عدّﻩ ﺳﻤﺒﻮل
همکاﺭﺍﻥ الهی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻗﺒل
اﺯ ﺑﻌثت ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺟﺎﻫﻠﻴﺖ
ﺩﻭﺭﻩ ﻗﺒل اﺯ ﺍﺳﻠﺎم
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩﻡ ﻭ ﺩﻭﺭﻩ
ﮐﻔﺮ ﻗﺮﻳﺸﻰ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟک ﺒﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻳک ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻘﺒﻮل اﻟﻬﻰ ﺩﺭﺣﮑم
ﺪﻭﺭﻩ ﺟﺎﻫﻠﻴﺖ
ﻭ ﮐﻔﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻟﻮ مُدّعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ ﺒﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺁﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
الهی ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺣﮑﻤﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻗﺒل اﺯ ﺑﻌثت
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮐﺸﻒ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﻴچ کسی اﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی ﺨﺒﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺖ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺴﻴح
گفته ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻋﺮﺵ
ربّ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺮﻳﺒﺎ
ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺭ ﻇﻬﻮﺭ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺷﺶ ﻗﺮﻥ
ﺒﻌﺪ ﻇﻬﻮﺭ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺸﻒ ﮔﺮﺩﻳﺪ ﺗﺎ
ﺑﺪﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯ ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻈﻬﻮﺭﻯ ﻨﻴﺴﺖ.

حدیث 2999 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۸ﺹ47 ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﮔﺮﻭهی اﺯ ﺑنی
هاﺷم و سالک
زردشتی قریش ﻨﺰﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﻓﺘﻨﺪ
ﻭ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺳﻬمی
اﺯﺻﺪﻗﺎﺕ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﺍﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ( ﺑنی
هاﺷم یک ﺸﺎﺧﻪ
سالک ﺍﺯ ﻗﻴﺒﻠﻪ
زردشتی قریش ﺑﻮﺩند
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺸﺎﺧﻪ ﺑﻮﺩ.
ﺷﺎﺧﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺑنی
اُﻣﻴّﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺒنی
هاﺷﻢ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
عهد ﻗﺪﻳم ﻘﺮﻳﺶ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻳک ﻤﺬﻫﺐ
ﺩﻳﻨﻰ و الهی ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﻧﻪ ﻳک
ﺸﺎﺧﻪ ﻧﮋﺍﺩ
عربّی اﺯ ﻗﺮﻳﺶ.
ﻭ ﺑنی اِﻣﻴّﻪ ﻗﺸﺮﻯ
زردشتی و غیر ﺳﺎﻟک
و قره گیری ﻘﺮﻳﺸﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
(ﺍﻣّﻰ) ﺑﻮﺩﻥ
سالک مقبول
الهی به (ﺍﻣﻴّﻪ)
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭلی ﺒنی هاﺷﻢ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻬَﺸم
ﻮﺧﻮﺭﺩ ﮐردن ﻧﻔس
حیوانی خود ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
ﻭلی ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻘﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒنی هاﺷﻢ
ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺣﮑم ﺒنی هاﺷم
ﺪﺭﺁﻣﺪﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻬﺸم
ﻮ ﺧﻮﺭﺩ ﮐﺮﺩﻥ ﻨﻔس
ﺍﻣﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﺻﺪﻗﺎﺗﻴﮑﻪ با
پیامبر ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯﻣﺎل
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ. ﻭﮔﺎهی
ﺘﻤﺎم ثرﻭﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﻘﺪﻳم ﻤیکرﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻥ
ﺼﺪﻗﺎﺕ ﺭﺍ ﺗﻘﺴﻴم
محتاجان ﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﺍﻳﻨک ﺴﺎﻟﮑﺎنی
ﻔﻘﻴﺮ ﻃﺎﻟﺐ ﺳﻬمی
ﺒﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﺍﻥ
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺎﺭﺍ
ﺳﻬمی ﺒﺎﻳﺪ ﮐﻪﻋﺎﻣل
ﺒﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ(
ﺩﺭﺧﺪﻣﺖ ﮔﻠّﻪﻫﺎﻯ
گوﺳﻔﻨﺪ) ﻭ ﻣﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻴم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ: بنی عبد ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐ
ﺍﻥّ ﺍﻟﺼﺪقة ﻟﺎ
ﺗﺤلّ لی ﻮ ﻟﺎ ﻟﮑﻢ
ﻭ ﻟﮑﻨّﻯ ﻮﻋﺪﺕ
ﺍﻟﺸﻔﺎعة ثمّ ﻗﺎﻝ
ﻭﺍﻟﻠﻪ ﺃﺷﻬﺪ ﺃﻧّﻪ
ﻗﺪ ﻭﻋﺪﻫﺎ ﻓﻤﺎﻇﻨّﮑم
ﻴﺎ ﺑنی عبد ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐ
ﺍﺫﺍ ﺃﺧﺬﺕ ﺑﺤﻠقة
ﺍﻟﺒﺎﺏ ﺃﺗﺮﻭنی
ﻤؤثّرا ﻋﻠﻴﮑم
غیرﻯ؟ ثم.ّ ﻘﺎﻝ
ﺍﻥ ﺍﻟﺠﻥّ ﻮ
ﺍﻟﺎﻧس ﻳﺠﻠﺴﻮﻥ
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
فی ﺼﻌﻴﺪ ﻭﺍﺣﺪ
( ﺩﺭ ﺻﻔﻮﻑ ﺳﻠﻮکی
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺩﺭ ﺩﺍﺩﮔﺎهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﺍﻭﺭﻯ ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺷُﺮُﻑ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻤﻘﺎم ﺒﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺻﻌﻴﺪ
سطح ﻭ ﺳﮑﻮئی ﺒﻠﻨﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻓﺎﺫﺍ ﻃﺎﻟﺒﻬم
اﻟﻤﻮﻗﻒ ﻄﻠﺒﻮﺍ
ﺍﻟﺸﻔﺎعة ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ
الی ﻤﻦ؟ ﻓﻴﺄﺗﻮﻥ
ﻨﻮﺣﺎ ﻓﻴﺴﺄﻟﻮﻧﻪ
ﺍﻟﺸﻔﺎعة ﻓﻘﺎﻝ
ﻫﻴﻬﺎﺕ ﻗﺪ ﺭﻓﻌﺖ
ﺣﺎﺟﺘﻰ ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ
الی ﻤﻦ؟ ﻓﻴﻘﺎل
الی اﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻓﻴﺄﺗﻮﻥ
اﻟﻰ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻔﻴﺴﺄﻟﻮﻧﻪ ﺍﻟﺸﻔﺎعة
ﻓﻴﻘﻮل هیهاﺕ ﻗﺪ
ﺭﻓﻌﺖ ﺣﺎﺟﺘﻰ ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ
الی ﻤﻦ؟ ﻓﻴﻘﺎل
اﻳﺘﻮﺍ ﻣﻮﺳﻰ ﻓﻴﺄﺗﻮﻧﻪ
فیسآﻟﻮﻧﻪ ﺍﻟﺸﻔﺎعة
ﻓﻴﻘﻮل هیهاﺕ ﻗﺪ
ﺭﻓﻌﺖ ﺣﺎﺟﺘﻰ ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ
الی ﻤﻦ؟ ﻓﻴﻘﺎل
اﻳﺘﻮﺍ ﻣﺤﻤﺪﺍ
ﻓﻴﺄﺗﻮﻧﻪ ﻓﻴﺴﺄﻟﻮﻧﻪ
ﺍﻟﺸﻔﺎعة ﻓﻴﻘﻮم
ﻣﻤﺪﻟّﺎ ﺣﺘّﻯ
ﻴﺄتی ﺒﺎﺏ ﺍﻟﺠنة
ﻓﻴﺄﺧﺬ ﺑﺤﻠقة
ﺍﻟﺒﺎﺏ ثمّ ﻴﻘﺮﻋﻪ
ﻓﻴﻘﺎﻝ ﻣﻥ هذﺍ؟
ﻓﻴﻘﻮل ﺃﺣﻤﺪ ﻓﻴﺮﺣّﺒﻮﻥ
ﻮ ﻳﻔﺘﺤﻮﻥ اﻟﺒﺎﺏ
ﻓﺎﺫﺍ ﻧﻈﺮ ﺍلی
اﻟﺠنة ﺧﺮّ ﺳﺎﺟﺪﺍ
ﻳُﻤﺠّﺪ ﺭﺑّﻪ ﺑﺎﻟﻌﻈمة
ﻓﻴﺄﺗﻴﻪ ﻣﻠک ﻔﻴﻘﻮﻝ
ﺍﺭفع ﺮﺃﺳک ﻮ ﺳل
ﺘُﻌﻄ ﻮﺍﺷﻔﻊ ﺗُﺸﻔّﻊ
ﻓﻴﺮفع ﺮﺃﺳﻪ ﻓﻴﺪﺧل
ﻤﻥ ﺒﺎﺏ ﺍﻟﺠنة
ﻓﻴﺨﺮّ ﺳﺎﺟﺪﺍ
ﻭ ﻳﻤﺠّﺪ ﺭﺑّﻪ
ﻭ ﻳﻌﻈّﻤﻪ ﻓﻴﺄﺗﻴﻪ
ﻣﻠک ﻔﻴﻘﻮل اﺭفع
ﺮﺃﺳک ﻮ ﺳل ﺘُﻌﻄ
ﻮﺍﺷفع ﺘُﺸﻔّﻊ
ﻓﻴﻘﻮم ﻔﻤﺎ ﻳﺴﺄل
ﺸﻴﺌﺎ ﺍﻟّﺎ ﺃﻋﻄﺎﻩ
ﺍﻳّﺎﻩ ﺃﻯ ﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
عبذ ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐ
(سالکان زردشتی
ﺻﺪﻗﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻥ
ﻮ ﺷﻤﺎ ﺣﻠﺎل ﻨﻴﺴﺖ
(ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
عامل ﺒﺎﺷﻨﺪ. و ﺻﺪﻗﻪ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺮﺍم
اﺳﺖ. ﻣﮕﺮ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﻄﺮﻳﻘﻰ ﻫﺪﻳﻪ
ﺷﻮﺩ.ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐ
ﺟﺪّ سلوکی ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
که ﺭﻫﺒﺮ و
امام زمان ﻣﺘﺪﻳّﻨﺎﻥ
سالک ﻘﺮﻳﺶ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑتی هاﺷم اﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﻣﻄّﻠﺐ)
ﮐسی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻃﻠﺐ و احظار ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ ﻃﺎﻟﺐ ﮐسی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻃﺎﻟﺐ
و درخواست
کننده ﺍﺳﺖ ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﺎﻡ (ﻣﻄّﻠﺐ) ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺟﺪّ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ و ﺑﻨﺪﻩ
ﻣﻄّﻠﺐ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺑﻐﻠﻄ
عبد ﺍﻟﻤﻄلّب ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﻭلی ﻤﻥ
ﻮﻋﺪﻩ الهی ﺪﺍﺭﻡ
ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﮐﻨﻢ
(ﺑﺠﺎﻯ ثرﻭﺕ ﻭ ﻧﻌﻤﺖ
ﻭ ﺭﺍﺣتی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻣﻴﺪ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺍﻯ
کسب ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻫﺴﺖ
) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
و ﮔﻮﺍﻫﻰ ﻣﻴﺪﻫﻢ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ
ﻮﻋﺪﻩ ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺷﻤﺎ ﺃﻯ ﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
عبد ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺮﻳﺶ ﮐﻪ اگر ﺍﻳﻨک
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻋﻤل ﺴﻠﻮکی
کنند ﻣﻮﺭﺩ ﻭﻋﺪﻩ
الهی ﻬﺴﺘﻴﺪ) ﺷﻤﺎ
ﭼﻪ ﺧﻴﺎل ﻤﻴﮑﻨﻴﺪ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﻣﻥ ﺪربّ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻮﺑﻢ؟
(ﺑﺮﺍﻯ ﺤﺼﻮل ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺼﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻳﻥ ﻮﻋﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺧﺮﺕ ﻭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻘﺎﺋﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺸﻬﻮﺩ
قائم ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻭﻋﺪﻩ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭ
ﺁثاﺭ ﺍﻳﻥ ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭعرشی ﻭ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻈﺎﻫﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺑﺨﻠف
ﻤﺒﻌﻮث ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻓﻌﻠﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍثاﺭ ﺍﻳﻥ ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ عبادی ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم گرﺩﻳﺪ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ)
ﺷﻤﺎ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ
ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻣﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﺮﺷﻤﺎ ﺗﺮﺟﻴح
ﺨﻮﺍﻫم ﺪﺍﺩ؟ (ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺳﻠﻮک ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ)
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺟﻥّ ﻮ ﺍﻧس ﮐﻪ ﻳک
ﺴﻄح می ﻨﺸﻴﻨﻨﺪ
(ﺟﻦّ ﺍﺭﻭﺍحی
هستند ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨک ﺠﺎﻥ ﻴﺎ
ﺭﻭﺡ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻠﻔﻈ ﻔﺎﺭسی ﻮﻳﺎ
ﻧﻴﺰ ﺟﻨﻴﻥ
هستند ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺣم
ﻤﺎﺩﺭﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺣم ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻮ ﮐﻤﺎل ﻮﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭم ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﮊﻥ ها ﺍﺻل
ﺤﻴﺎﺕ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺒﺪﻥ
ﻮ ﺩﺭ ﺗﻤﺎم ﺪﻭﺭﻩ
ﺯﻧﺪگی اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎتی
ﺒﻨﺎم ﺠﻥ کرﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭلی ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﺍﻧﺴﺎنی
گذﺭﻯ اﺯ سلوک
الهی ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻯ
ﺒﺎﺭﻭﺍح ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒﻴﻌی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻨﺎم ﺠﺎﻥ
ﻮ ﺟﻥ ﺪﺍﺩ. ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ
ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻫﻤﻴﻥ
ﺸﻔﺎﻋﺖ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺩﺭ ﻳک ﺴﻠﻮﻛﺎﻟهی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. (إﻧس) ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺑﺪﻧﻴﺎ ﺍُﻧس
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭﺟﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ ﻔﻌلی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﻮﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧمی ﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭ ﻫﻤﻨﺸﻴﻥ ﻤﻘﺎم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺎ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﻳک ﺴﻄﺢ. ﻫﻤﺎﻥگفته
ﻳﻬﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻋﻤﺮﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ ﻳک
ﺼﺤﻨﻪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
الهی ﺤﺎﺿﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣل
اﺯ ﺍﺯل ﺒﻮﺩﻩ ﻭ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﻧﻴﺰﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺗﻮﻗﻒ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺒﺮﺍﻯ
هیچ ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﺪﺭ ﻗﺒﺮ ﺧﺎکی ﻨﻤﻴﮕﺬﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺒﺮﻫﺎﻯ
ﺨﺎﮐﻰ ﺗﻥ ﻮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﻭ ﺭﻭح همچناﻥ ﺰﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯﻗﺒﺮ ﺩﺭ ﺗﻥ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ ﺗﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ ﺑﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ اﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺑﺮﻭﺩ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻧﻮع ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ. ﻟﺬﺍ ﺗﻤﺎم
عبوﺭ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍز ﻟﺤﺎﻇ ﻤﻘﺎم
الهی ﺮﻭﺡ ﻳﮑﺴﺎﻥ
هستند. ﻭلی ﺒﻌﺪﺍ
ﺑﺎﻫم ﺒﺎﺯ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨتد
ﭼﻘﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﻳﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ثوﺍﺏ ﻭ ﮐﺴﺐ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
کاﻣل ﺒﺨﻠﻖ ﮐﻪ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ ﺘﺮﺑﻴتی
ﻮﻋﻘلی ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻫم ﻔﺮق
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺗﻤﺎم
اﻳﻥ ثوﺍﺑﻬﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ ﺒﮑﺎﻣل
الهی ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﺼل ﻨﻮعی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺮﺟﻌﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺟﺴم ﻴﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺩﺭ ﻋﻘل ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﻮ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺮﻭحی
ﺪﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ ﻣﻄﻤﺌﻥ
ﺘﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﺗﮑﺎﻣل
الهی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻨﻮع ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ)
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﻗﻔﺸﺎﻥ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ ﺑﮑﺸﺪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺸﻔﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎنی که ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
هستند ﻭلی ﻘﺎﺩﺭ
ﺑﻌﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﻣﺮک
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﮐﻤک
اﺯ ﻣﻘﺎم الهی ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻨﺎﻥ اﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭼﻪ ﮐﺴی کمک ﺒﮕﻴﺮﻳﻢ؟
ﻭﻟﺬﺍ ﻧﺰﺩ ﻧﻮﺡ
( همان میترای
مهر پیامبر
اولی العزم
دوم کاشف شهو
ذوم نور حسنی ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﺁﺩم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻘﺎم
ﺤﺴﻴنی ﭙﻴﺮکامل
الهی ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭم اﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
حسنی ﺴﺎﻟﻚ ﻧﺎن
ﻨﻮح کشتی بان
کشتی ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﻭﻧﻮح ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
دیگر ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ ﻣﻥ
کاﺭﻯ ﺴﺎﺧﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﺧﻮﺩم ﻤﺤﺘﺎج
نجات ﻬﺴﺘﻢ (
شاهد ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺤﺴﻨﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮم
نور شیوای فاطﻤی
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺰﺩ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻤﻴﻔﺮﺳﺘﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻃﻠﺐ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ( ﺑﺎﺯ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻳﺎ ﺑﺮﻫﻤﻦ ﻭ ﺃﺏ
ﺭﻫﻨﻤﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی اﺳﺖ
در حدیث نامی
از بودا کاشف
نور فاطمی
شهود سوم میسّر
نوع بشری و از
زردشت که پیامبر
اصلی قریش نیز
هست که کاشف
نور شهودی
چهارم مرتضوی
إلی یا ایلیا
بود ولی ابراهیم
برهمن نام
تمامی کاملان
همه ولایتهای
الهی میباشد و
جدّ انبیا چون
آدم میبتشد ) ﻭلی
ﺎﻭﻧﻴﺰﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺯ ﻣﻥ کاﺭﻯ ﺴﺎﺧﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍﺑﻨﺰﺩ
ﻣﻮسی ﻤﻴﻔﺮﺳﺘﺪ
(ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐثرت ﻳﻬﻮﺩ ﻭ ﻗﺮﻳﺶ
ﺩﺭ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮﺷﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺘﺬﮐﺮ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻢ مینماید
که تحبیب آنان
باشد ﭼﻮﻥ ﺁﺩم ﻮﻧﻮح
ﻮ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﻮ ﻣﻮسی
ﻤﻄﺮح ﻤﻴﮑﺮﺩ
موسی کامل الهی
ولایت چهارم
زردشت بوده
است موسی
منظور زردشت
است.) ﻭلی ﻤﻮسی ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ ﻣﻦ ﮐﺎﺭﻯ
ﺴﺎﺧﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖ (ﮐﻪ
ﮐسی ﺮﺍ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺑﺮﺍﻯ عیور ﺑﺸﻬﻮﺩ
برتر چه رسد
بقائم ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
از نوع بشری ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
) ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﻧﺰﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ
( نام مسیح
برده نشده کا
کاشف تور شهودی
پنجم مصطفوی
است . ﺩﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﻣﺴﻴح
ﻨﻴﺰ ﺫﮐﺮ ﻣﻴﺸوﺪ.
ﻭﻧﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻣﻄﺮح ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ اﻋﺮﺍﺏ
نام زن ﺳﺨﺖ ﺑﻮﺩ
ﻭﺁﻧﺎﻥ اﺯﻣﺤﻤﺪ
می ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﺒﺮﻣﻴﺨﻴﺰﺩ
ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ ﻭ
ﺩﻟﺎﻟﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺪربّ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ( ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎنی ﺮﻭح ﺴﺎﻟک
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﻘﺎم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻣﺎﺩگی ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎ ﻣﺮک ﻘﺒل
اﺯﻣﺮﮒ. ﺍﻳﻥ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎ ﻫﻔﺖ ﺑﺎﺭ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷتم ﻭﺣنی
یک ﺒﺎﺭ ﺩﺭ ﻳک ﺠﻠﺴﻪ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
اطاعت ﺩﻭ ﻣﺮﺗﺒﻪ
دستورﻣﺮگ
برایم ﺩﺍﺩ ﻭ ﻣﻥ
ﻤﻴﭙﺬﻳﺮﻓﺘم ﻮ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻨﻴﺰ
ﭼﻨﺪ ﻣﺮﮒ ﻗﻄﻌی
ﻴﺎﻓﺘﻢ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻗﺒﻮل آن ﻨﻴﺰ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻡ) ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺣﻠﻘﻪ ﮐﻮﺑﻨﺪﻩ
ﺩربّ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ
ﻣﻴﺰﻧم ﻭﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﻴﺴﺖ؟ ﻣﻴﮕﻮیم
ﺍﺣﻤﺪ ﻫﺴﺘﻢ (ﻣﻘﺎم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖعلیّ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺵ ﺁﻣﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ(
کشف نور قادم ) ﺑﺴﺠﺪﻩ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭ ﺗﻤﺠﻴﺪ
ربّ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺳﺮ ﺑﺎﻟﺎ ﮐﻥ ﻮ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍهی ﺒﮕﻮ
ﮐﻪ ﺍﺟﺎﺑﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺷﻔﺎﻋﺖ ها ﮐﻦ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍهی
ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻨﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟکان ﺘﺤﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﻘﺎم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.)

حدیث 3000 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
(ﺝ۸ﺹ48 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﺁﻳﺎﻣؤﻤﻥ ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ؟ ﺍﻣﺎم
گفت ﺁﺭﻯ ( ﻫﺮ
انسان کاﻣﻞ ﺷفیع
ﭙﻴﺮﻭا سالم
خوﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭم
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺒﺮﺩ
گهن کاز محمد
است. مؤمن اوم
کرده است و ﺳﭙس
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﺁﻳﺎ
ﻣؤﻤﻥ ﺨﻮﺩ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺩ؟ ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺁﺭﻯ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣؤﻤﻥ ﻨﻴﺰ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ثوﺍﺏ ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺸﻔﺎﻋﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
(ﻣؤﻤﻥ اوم
کننده ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻧﮑﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺮ ﺍﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﻫم ﺴﻔﺮﻯ ﺮﻭج
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﮑﻨﺪ. (ﺷﻔﻴﻊ) ﮐسی
اﺳﺖ ﮐﻪﺷفع ﻮ ﺟﻔﺖ
ﻭ ﻫﻤﺴﻔﺮ الهی ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭ مُربّی ﻭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی اﻭ
ﺑﻘﺼﺪ ﮐﺴﺐ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺎم ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻣﻥ
ﺴﺮﻭﺭ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺁﺩم
ﻬﺴﺘﻢ ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯﺍﻓﺘﺨﺎﺭﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻢ (ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﻤﻘﺎم
الهی ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻮ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ) ﺍﻣﺎم
ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺩربّ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻮﺑﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﺑﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺳﺠﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺑﻮﻯ گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺳﺮﺑﺎﻟﺎ ﮐﻥ (
با افتخار و
اطمینان) ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﮐﻥ ﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻣﮑﺮﺭ ﺑﺴﺠﺪﻩ
ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ ﻭ ﻧﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺳﺮﺑﺎﻟﺎ
ﮐﻥ ﻮ ﺑﺨﻮﺍﻩ ﻭﺑﻄﻠﺐ
( ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ
قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﻋﺮﺵ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
اﺯ ﻧﻮع ﻔﻌﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻴلی ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ الهی ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
به آﻧﻬﺎ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎن ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
بجهان و ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻘﺎﺋم ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺧﺎﺗم ﺒﺸﺮ ﻭ
ﺧﺎﺗم أﻧﺒﻴﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻘﺎم الهی ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﮐﻮﺑﻴﺪﻥ
ﺪربّ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﻳک ﺴﺎﻟﻚ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻘﺎﻡ ﻣﺤﻤﻮﺩ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻮﻯ ﻮﺍﮔﺬﺍﺭ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻔﺎﻋﺖﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺑﺮﺍﻯﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﭘس ﺍﺯ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﺳﺖ .