(
حدیثهای 2500 تا 2750
نیست )

حدیث
2600 – از پیامبر
نقل شده (ج؟ص؟) ﺤﺸﺮ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﺷیعة
ﻋﻠﻰ ﺭءوا اﻣﺮ ﻭ
ﻳﻴﻥ ﻤﺒﻴضّة ﻭﺟﻮﻫﻬﻢ
ﻭ ﻳﺤﺸﺮ ﺃﻋﺪاء
ﻋلیّ ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻭﺟﻮﻫﻬم ﻤﺴﻮﺩّﻩ
ﻇﺎﻣﺌﻴﻦ ثمّ ﻘﺮﺃ
ﻳﻮم ﺘﺒﻴﺾّ ﻭﺟﻮﻩ
ﻭ ﺗﺴﻮﺩّ ﻭﺟﻮﻩ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ علیّ
ﺪﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
(ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم د ﺪﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮک ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
و ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺳﻴﺮﺍﺏ ﻭ ﺷﺎﺩﺍﺏ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺳﻔﻴﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ علیّ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ (ﺭﻭﺯ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻤﺴخ ﺸﺪﻩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺳﻘﻮﻃ
ﺒﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ اﺯ
ﺭَﺣِم ﻤﺎﺩﺭﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻓﻮﺭﺍ
ﻗﻴﺎم کنند ﻭ ﺳﺮﭘﺎ
ﺷﻮﻧﺪ ﺗﺎ ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﻭﺣسی ﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﻮﺩ) ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺴﻴﺎﻩ ﻭ ﺗﺸﻨﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
(ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺻﻮﺭﺕ
ﺯﺷﺖ ﻭﺳﻴﺎﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺳﺨﺖ ﺗﺸﻨﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺸﮑل
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭل ﺘﺸﻨگی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﮐﻨﺎﺭ ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﺗﺎ ﺁﺏ
ﮔﺮم ﻮ ﻣﺘﻌﻔّﻥ
ﺒﻨﻮﺷﻨﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥﺠﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺪﺭ ﮐﻤﻴﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم اﻳﻥ ﺁﻳﻪ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺧﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮخی با ﺼﻮﺭﺗﻬﺎی
ﺳﻔﻴﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ( ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﻘﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
بجان ﭘس ﺍﺯﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﮐﻪ ﺳﻔﻴﺪﻯ
ﺘﻥ ﻮ ﺻﻮﺭﺕ ﭼﻮﻥ
رنگ ﺷﻴﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﻮﺍع ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺰﺷﺖ ﻭ ﺳﻴﺎﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
(ﻇﺎﻣﺌﻴﻦ) ﺩﺍﺭﺍﻯ
(ﻇﻤﺄ) ﻭﺗﺸﻨگی
هست ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺗﺸﻨگی
عقلی  ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﭼﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺪﻳشی برﺍﻯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
(ﺭﻭاء ) ﺳﻴﺮﺍﺏ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺮﻯ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺑﻴﺎﺭﻯ ﻓﺎﺭسی
اﺳﺖ. (ﻣﺮﻭﻳّﻴﻦ)
ﺩﺭ ﺣﺎل ﺴﻴﺮﺍبی
ﻮ ﺭﺍﺣﺘﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘس ﺍﺯ ﻳک عقل ﻮﻋﻠﻢ
ﻭ ﺍﮔﺎﻫﻰ ﻭ ﺑﺎ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ. ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
علیّ ﺘﻤﺎم ﻤﺘﻌﺒّﺪﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ آخوند
پرست ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﭼﻪ ﺳﻨّﻯ ﻴﺎ
ﺷﻴﻌﻰ. ﮐﻪ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺪﺷﻤﻥ ﺘﺮﺑﻌلیّ
هستند ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ زبانی
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭلی ﺘﺴﻠﻴم
اﻭﻟﻴﺎﻯ علوی
أهل بیت ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
واقعی علیّ ﻭﺍﺭثاﻥ
ﺸﻌﺎﻉ ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﮐﺎفی عباﺩﻯ
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺣﺸﺮ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻣﺤﺸﻮﺭ
ﺷﺪﻥ ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻘﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
هستند .

حدیث
2601 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۷ﺹ195 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
کلّ عین ﺒﺎﮐیة
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻏﻴﺮ
ثلاث ﻋﻴﻥ ﺴﻬﺮﺕ
فی ﺴﺒﻴل اﻟﻠﻪ ﻭﻋﻴﻦ
ﻓﺎﺿﺖ ﻣﻥ ﺨﺸﻴﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﻋﻴﻥ
غضّت ﻋﻥ ﻤﺤﺎﺭم
الله ﻫﻤﻪ ﭼﺸﻤﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮔﺮﻳﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺳﻪ ﭼﺸﻢ ﻳکی
ﭽﺸمی که ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
کشید (ﮐﻪ ﺷﺒﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
و توسل ﺷﺒﺎﻧﻪ ﻭ
ﺩﺭ ﺗﻨﻬﺎﺋی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋﻢ
ﺑﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
) ﻭﻳکی ﭽﺸﻤﻴﮑﻪ
ﺍﺯ ﺗﺮس ﺧﺪﺍ ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﺍﺷک ﺸﻮﺩ. ( ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﭼﺸﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ اﻣﺮ
ﺗﺴﺮیع ﺪﺭﮐﺎﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺷﺒﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﺷک ﻮ ﺍﻟﺘﻤﺎس
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ) ﻭ ﺳﻮم
ﭽﺸﻤﻴﮑﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺤﺮّﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﺸﻢ ﺑﭙﻮﺷﺪ. (ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟک الهی ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺣﺮﺍﻡ ﭼﺸﻢ
ﺑﭙﻮﺷﻨﺪ. ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﮐﻠّﻯ ﺪﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺣﺮﺍﻣﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺮﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻄﻮﺭ ﺟﺰﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺒﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻮﺍﺟﻪ ﺷﻮﻧﺪ ﻏﺾّ
ﻧﻈﺮ ﮐﻨﺪ ﻭﺷﺪﻳﺪﺍ
ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺪﻭﺭﻯ
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻭﺭﻯ
همرﺍﻩ ﺑﺎ ﻧﺮﻣﺶ
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫم ﺒﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
هوس ﺁﻥ ﮔﺮﭼﻪ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻧﺸﺪﻩ ﻭلی عباﺩﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﻤﻴق اﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺩﺭﻭﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺨﺎﻃﺮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘُﺮ ﺍﺷک
ﻮ ﻗﺮﻣﺰﻭ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﻭ ﺑﻴﺤﺮﮐﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ (ﺧﻴﺮﻩ
ﺷﺪﻥ ﺪﺭ ﺧﻮﺭّﻩ
و قرّه شهودی ) ﻴﺎ
قرّه ﮔﻴﺮﻯ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ (ﮔﺮﻳﻪ) ﮐﺮﺩﻥ
ﻮﮔﺮﻳﻪ ﮔﺮﻓﺘﻥ
اشک چشمان
سالک اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
قرّه ﻭ ﺧﻮﺭّﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻟﻔطی ﻔﺎﺭسی
ﺰﺭﺩﺷتی ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﺪﻳﻨﻰ ﮐﻪ ﻗﺮﻳﺶ
قرّه ﮔﻴﺮ ﺯﺭﺩﺷتی
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭ ﻏُﺮّﻩ ﻭ ﺧﻮﺭّﻩ
ﻳﺎ ﺧﻮَﺭﻧَق ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.
ﻭ (ﻗﺎﺋﻢ) ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻫﻤﺎﻥ (ﮐﻴﺎﻥ ﺨﻮﺭّﻩ)
ﺍﺭﺯﻭﻯ ﺰﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺒﻮﺩ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻨﻮع ﺒﺮﺍﻯ
همیشه ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﻴچ
کسی ﻘﺒل اﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ همه
ادﻳﺎﻥ سلوکی ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
همه زمانها در
سلوک ﻤﻮﻓق ﻨﻴﺰ
ﭼﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭ (ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) ﺑﺎ ﻣﺼﻄفی
ﻮ ﻣﺮﺗﻀﻰ ﻭﺣتی
ﻘﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺣﮑم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
سالکان خود ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻮﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﺨﺺ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰّ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺣﻴﺎﺗﺸﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ. ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻘﻴﻪ ﭼﺸﻤﻬﺎ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻤسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺷک ﺒﺮﻳﺰﻧﺪ ﻭ
ﺣتی ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ نوع ﺑﺸﺮﻯ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺒﺮخی
اﺯﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺼﺎﺩق
اﺩﻳﺎﻥ سلوکی ﺪﻳﮕﺮ
ﻭﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ حنیف
ﺴﻠﻮکی ﺪﺭﺳﺖ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﭼﻮﻥ هر ﮐﻮﺩک
ﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺷک ﺒﺮﻳﺰﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻃﻔﺎل ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﭘس ﺍﺯ ﭼﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺷک ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻳﺨﺖ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺷک ﺸﺎﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ ﻭﺗﻤﺎمی
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﻤﻮﻓق
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺪﻳﺪﻥ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ اﻓﺴﺮﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺤﻀﻮﺭ ﻭ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺑﻬﻤﻴﻥ علّت ﺍﺷک
ﻤﻴﺮﻳﺨﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ.

حدیث
2602 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۷ﺹ195 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ اﻟﻤﺘﺤﺎﺑّﻴﻥ
فی اﻟﻠﻪ ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻋلی ﻤﻨﺎﺑﺮ ﻣﻥ
ﻨﻮﺭ ﻗﺪ ﺃﺿاء ﻨﻮﺭ
ﻭﺟﻮﻫﻬﻢ ﻭﻧﻮﺭ
ﺃﺟﺴﺎﺩﻫﻢ ﻭ ﻧﻮﺭ
ﻣﻨﺎﺑﺮﻫم کلّ ﺸﻴئ
ﺣﺘّﻯ ﻴُﻌﺮﻓﻮﺍ
ﺑﻪ ﻓﻴﻘﺎﻝ ﻫﻮٴلاء
ﺍﻟﻤﺘﺤﺎﺑّﻮﻥ
فی اﻟﻠﻪ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﻴﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
( ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺎ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺷﺨصی ﺨﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻋﻠﻰ ﺭَﻏﻢ ﺑﺪﻯﻫﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻟﻘﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺗﺠﻠّﻯ ﻤﻴﺴّﺮ
الهی ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻳﻥ ﻤﺤﺒّﺖ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. (ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کامل ﺰﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋلیّ ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺑﻘﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻭﺳت
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﻤﺤﻤﺪ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻘﺎﺑﻠﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻳﻌنی ﻘﺒﻮل اﻋﻤﺎﻝ
ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ ﺣﺼﻮﻝ
ﺷﺮﺍﻳﻄ لاﺯم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺳﻨﺪ) ﺍﻳﻥ
ﺪﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮ ﻣﻨﺒﺮﻫﺎﻯ ﻨﻮﺭ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍ
ﻧﺪ (ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨج ﺘﻦ ﺁل عبا ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ. ﮐﻪ ﺯﺷﺖ ﻭ ﺳﻴﺎﻩ
ﻭﺗﺮﺳﻨﺎک
هستند ﻭ ﻧﻮﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪﻧﻮﺭ ﻣﻘﺎم
الهی ﺮﻭح ﻮﻋﻘل
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
عقل ﻭ ﻧﻮﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﮑم
ﺘﺎﺭﻳﮑﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻨﻮﺭ ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ)
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﻧﻮﺭ
ﺍﺟﺴﺎم ﻮ ﺗﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﻧﻮﺭ ﻣﻨﺒﺮﻫﺎ
و تریبونهاﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﺭﻭﺷﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺸﻮﻧﺪ ( ﺷﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻓﻮﺭﺍ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺧﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻧﻮﺭ ﺗﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
آﻧﻬﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺗﻦ ﻧﻮﺭﺍنی ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻮﺭﻯ ﺠﺒﺮﻭتی
ﻮﻋﻘلی اﺳﺖ. ﻭﻧﻮﺭ
ﻣﻨﺒﺮﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻮﻥ ﺗﺮﻳﺒﻮﻥ ﮐﻠﺎس
درس ﺁﻧﻬﺎ ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﻋﻠم ﻮ ﺩﺍﻧﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺒلی ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻧﻮﺭﺍنی
هستند . ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
الهی ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺸﻮﺩ. ﻭلی ﻤﺘﺄﺳﻔﺎﻧﻪ
ﻧﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﮑم ﻤﻌﺠﺰﻩﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
گرﺩﺩ. ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﺎﻳﺸﻪ ﻣﺪعی ﺒﺪﺭﻭغ
گرﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻥ ﺪﺭ
ﺷﺒﻬﺎﻯ ﺘﺎﺭﻳﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘم اﺯ
ﻧﻮﺭ ﺗﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻮﺯﻥ ﮔُم ﺸﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻴﻤﻪ
ﺷﺐ ﺗﺎﺭﻳک ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻢ. ﺯﻳﺮﺍ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻤﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﻧﻮﺭ
ﻋﻘلی ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﮐسی عاﺷق ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ ﻨﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻤﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴﺮ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ الهی ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻪ ﻣﻘﺎمی الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
(ﻣﺘﺤﺎﺑّﻮﻥ) ﺩﺭ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﺪﻥ ﺨﺪﺍ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭﺑِﺪﺍ
ﻭ ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻭﺣتی
ﻤﺮﺩم عاﺩﻯ ﻭﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺤﺒّﺖ ﺧﺪﺍ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﻬﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﮐﻮﭼک ﻮ ﺣﻘﻴﺮﻫﻢ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺻﺮﺍﺭﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺎ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺑﺰﻧﺪگی ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﻳﮋﻩ ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻫﻤﺎﻥ ﺸﺎﺩﻯ
ﻮ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﻣﺎنع
اﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ

حدیث
2602 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۷ﺹ195 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ اﻟﻤﺘﺤﺎﺑّﻴﻥ
فی اﻟﻠﻪ ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻋلی ﻤﻨﺎﺑﺮ ﻣﻥ
ﻨﻮﺭ ﻗﺪ ﺃﺿاء ﻨﻮﺭ
ﻭﺟﻮﻫﻬﻢ ﻭﻧﻮﺭ
ﺃﺟﺴﺎﺩﻫﻢ ﻭ ﻧﻮﺭ
ﻣﻨﺎﺑﺮﻫم کلّ ﺸﻴئ
ﺣﺘّﻯ ﻴُﻌﺮﻓﻮﺍ
ﺑﻪ ﻓﻴﻘﺎﻝ ﻫﻮٴلاء
ﺍﻟﻤﺘﺤﺎﺑّﻮﻥ
فی اﻟﻠﻪ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﻴﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
( ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺎ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺷﺨصی ﺨﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻋﻠﻰ ﺭَﻏﻢ ﺑﺪﻯﻫﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻟﻘﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺗﺠﻠّﻯ ﻤﻴﺴّﺮ
الهی ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻳﻥ ﻤﺤﺒّﺖ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. (ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کامل ﺰﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋلیّ ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺑﻘﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻭﺳت
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﻤﺤﻤﺪ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻘﺎﺑﻠﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻳﻌنی ﻘﺒﻮل اﻋﻤﺎﻝ
ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ ﺣﺼﻮﻝ
ﺷﺮﺍﻳﻄ لاﺯم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺳﻨﺪ) ﺍﻳﻥ
ﺪﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮ ﻣﻨﺒﺮﻫﺎﻯ ﻨﻮﺭ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍ
ﻧﺪ (ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨج ﺘﻦ ﺁل عبا ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ. ﮐﻪ ﺯﺷﺖ ﻭ ﺳﻴﺎﻩ
ﻭﺗﺮﺳﻨﺎک
هستند ﻭ ﻧﻮﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪﻧﻮﺭ ﻣﻘﺎم
الهی ﺮﻭح ﻮﻋﻘل
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
عقل ﻭ ﻧﻮﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﮑم
ﺘﺎﺭﻳﮑﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻨﻮﺭ ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ)
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﻧﻮﺭ
ﺍﺟﺴﺎم ﻮ ﺗﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﻧﻮﺭ ﻣﻨﺒﺮﻫﺎ
و تریبونهاﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﺭﻭﺷﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺸﻮﻧﺪ ( ﺷﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻓﻮﺭﺍ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺧﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻧﻮﺭ ﺗﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
آﻧﻬﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺗﻦ ﻧﻮﺭﺍنی ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻮﺭﻯ ﺠﺒﺮﻭتی
ﻮﻋﻘلی اﺳﺖ. ﻭﻧﻮﺭ
ﻣﻨﺒﺮﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻮﻥ ﺗﺮﻳﺒﻮﻥ ﮐﻠﺎس
درس ﺁﻧﻬﺎ ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﻋﻠم ﻮ ﺩﺍﻧﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺒلی ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻧﻮﺭﺍنی
هستند . ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
الهی ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺸﻮﺩ. ﻭلی ﻤﺘﺄﺳﻔﺎﻧﻪ
ﻧﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﮑم ﻤﻌﺠﺰﻩﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
گرﺩﺩ. ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﺎﻳﺸﻪ ﻣﺪعی ﺒﺪﺭﻭغ
گرﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻥ ﺪﺭ
ﺷﺒﻬﺎﻯ ﺘﺎﺭﻳﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘم اﺯ
ﻧﻮﺭ ﺗﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻮﺯﻥ ﮔُم ﺸﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻴﻤﻪ
ﺷﺐ ﺗﺎﺭﻳک ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻢ. ﺯﻳﺮﺍ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻤﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﻧﻮﺭ
ﻋﻘلی ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﮐسی عاﺷق ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ ﻨﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻤﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴﺮ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ الهی ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻪ ﻣﻘﺎمی الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
(ﻣﺘﺤﺎﺑّﻮﻥ) ﺩﺭ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﺪﻥ ﺨﺪﺍ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭﺑِﺪﺍ
ﻭ ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻭﺣتی
ﻤﺮﺩم عاﺩﻯ ﻭﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺤﺒّﺖ ﺧﺪﺍ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﻬﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﮐﻮﭼک ﻮ ﺣﻘﻴﺮﻫﻢ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺻﺮﺍﺭﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺎ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺑﺰﻧﺪگی ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﻳﮋﻩ ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻫﻤﺎﻥ ﺸﺎﺩﻯ
ﻮ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﻣﺎنع
اﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ

حدیث
2603- ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ195 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻘﺎل ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻤﺘﺤﺎﺑّﻮﻥ
فی اﻟﻠﻪ ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻋلی اﺭﺽ ﺯَﺑَﺮﺟَﺪة
ﺧﻀﺮاء فی ﻈلّ
عرﺷﻪ ﻋﻥ ﻴﻤﻴﻨﻪ
ﻭ ﮐﻠﺘﺎ ﻳﺪﻳﻪ ﻳﻤﻴﻦ
ﻭﺟﻮﻫﻬم ﺃﺷﺪّ
ﺑﻴﺎﺿﺎ ﻭ ﺃﺿوء
ﻣﻥ اﻟﺸﻤس ﺍﻟﻄﺎلعة
ﻳﻐﺒﻄﻬم ﺒﻤﻨﺰﻟﺘﻬﻢ
ﮐلّ ﻤﻠک ﻤﻘرَبّ
ﻭﮐلّ ﻨبی ﻤﺮﺳﻞ
ﻳﻘﻮﻝ ﺍﻟﻨﺎس ﻣﻥ
هؤلاء ؟ ﻓﻴﻘﺎل
هؤلاء اﻟﻤﺘﺤﺎﺑّﻮﻥ
فی اﻟﻠﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻓﺮﻣﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﺒﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ (ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺳﻠﻮﻙ
الهی اﺳﺖ ﻭ ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻳﺎ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺣتی
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺭﻭﺯﻯ ﺰﻣﻴنی اﺯ
ﺯﺑﺮﺟﺪ ﺳﺒﺰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ ﻭ ﺩﺭ
ﻗﺴﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﺁﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻭ ﺩﺳﺖ ﻭ ﺩﻭ ﺟﺎﻧﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺟﻨﺒﻪ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺟﻨﺒﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻧﻴﺎﻫﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻤﺎ ﻭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﻋﻘلی ﻤﺎﺩﻯ
ﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
هرﮔﺰ ﺍﻳﻥ ﺪﻧﻴﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﺎﻳﺶ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻣﻴﻥ ﺴﺒﺰ
ﺯﺑﺮﺟﺪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻠﮑﻮتی ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺳﻨﮕﻬﺎﻯ ﻘﻴمی
ﻮ ﺭﻧﮕﻴﻦ ﻭ ﭘﺮ ﺍﺯ
ﺩﺭ ﺧﺸﺶ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﺳﻘﻒ
ﺁﻥ ﺷﺎﻳﺪ ﻳک ﺼﺪ
ﻣﺘﺮ ﺑﻠﻨﺪﻯ ﺪﺍﺷﺖ
ﻭ ﺷﺒﻴﻪ ﻳک کوﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭﻭﻥ ﺁﻥ ﺮﺍ
ﮐﻨﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺗﻤﺎم
ﺴﻤﺖ ﺧﺎﺭجی ﺁﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﺭ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻌﺖ ﺗﻤﺎم
عرﺽ ﮐﻮﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭﺳﻘﻒ
ﺁﻥ ﭘُﺮ ﺍﺯ ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﺮﻧﮕﻴﻦ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻘﻴﻤتی ﻮ ﭘﺮ ﻧﻮﺭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺳﺎﻟک
ﺒﺒﻴﻨﺪ ﻭ ﺑﻔﻬﻤﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﻉ
ﻣﺎﺩﻯ ﺒﻮﺩﻥ ﺪﺭﻋﺎﻟم
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺟﻨﺒﻪ ﺭﺍﺳﺖ ﻳﻤﻴﻨﻰ
ﻭ ﭘُﺮ ﺍﺯ ﻳُﻤﻥ
ﻮ ﺑﺮﮐﺖ ﻭ ﻭﺗﻌﺎلی
ﻤثالی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ
ﻋﺮﺵ ﺩﻳﺪﻥ اﻳﻥ
ﺰﻣﻴﻦ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ (ﺩﻧﺎ ﻭﺗﺪﻟّﻰ)
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﻘﻒ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺯﻣﻴنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺴﻘﻒ
ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻥ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ
ﻮ ﻣﺘﺪلی ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﻔﺮشی
ﺘﻤﺎم ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﻓﺮﺵ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻨﻘﺶ ﻭ ﺭﻧگ ﻮ ﺍﺷﮑﺎل
ﻨﺎ ﺁﺷﻨﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺳﻔﻴﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻃﻠﻮع
کرﺩﻩ ﻧﻮﺭﺍنی ﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﻗﺒل اﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ ﺳﺎﻟک
ﺮﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﻣﻌﺎﺩل
ﻨﻮﺭ ﺁﻥ ﻤﻘﺎﻡ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﻮﺭ ﻋﺮﺵ ﺁﺭﺍم
ﻮﺧﻨک ﻮ ﻭﺳیع ﻮ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺒﺎ ﮐﻪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺠﺰﺋﻴﺎﺕ ﺁﻥ ﺘﻮﺟّﻪ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﭼﺸم ﺁﺳﻴﺐ
ﻧﺒﻴﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮﺭﺍنی ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
اﻭﻟﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﻴﺎﻥ
(ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ) ﻧﻮﺭ
ﺷﺎﻫﺪ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
اﺳﺖ) ﺑﻄﻮﺭﻯ
که ﻫﺮ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﻘرَبّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻏﺒﻄﻪ ﻣﻘﺎم
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻴﻮﺭﺩ.
(ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
عوﺍﻟم الهی ﺨوﺮﺳﻨﺪ
ﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟکی
ﺒﺘﻮﻓﻴق ﻨﻬﺎﺋی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﻭ ﻏﺒﻄﻪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی این ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺣﺎب ﻔﺮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﻭﺩﺭ ﺣﺎل ﺴﻠﻮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻏﺒﻄﻪ
ﺍﺯ ﺗﻮﻓﻴق ﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻯ اﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻪ ﺣﺴﺎﺩﺕ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺣﺴﺎﺩﺕ ﻫم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭلی ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺮﺳل
غبطه ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
( ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺠﺰ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﻴچ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻗﺒﻠﻰ
ﺣتی اﺑﺮﺍﻫﻴم ﻮ
ﻣﻮسی ﻮ ﻏﻴﺮﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻮﺍﺻﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﺗﻘرَبّ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺨﺪﺍ) ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻏﺒﻄﻪ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﺑﺎ ﻧﺴخ ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻬﺘﺮ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﻬﻤﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻮﻓﻖ ﮔﺮﺩﻧﺪ)
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﺮﺩم
ﻤﻴﭙﺮﺳﻨﺪ (ﻧﺎس
ﻳﺎ ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ ﺴﻠﻮﻛﺎلی
ﻮﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩ)
ﺍﻳﻨﺎﻥ کی ﻫﺴﺘﻨﺪ؟
(ﻣثلا ﺎﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭلی هرﮔﺰ ﺑﺎ ﻫم
اﻳﻥ ﺒﺮ ﺧﻮﺭﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﺎن
ﺪﺭﺑﻬﺸﺖ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺭﻓﺘﻪﺍﻧﺪ)
ﻭﺑﺂﻧﻬﺎ ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺪﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺑﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﻋﺸق ﻤﻴﻮﺭﺯﺩ.
ﻭﺩﺭ ﺯﻧﺪگی ﺨﻮﻳﺶ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ ﻭ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﮑﻠﺎم
ﻫﺪﺍﻳت هاﻯ
عقلی ﻭﻳﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
عملی ﺁﻧﻬﺎ.

حدیث 2604 -
اﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
(ﺝ۷ﺹ196ﺤﺎﺭ) ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺍنی ﺴﻴﻄﻮﻗﻮﻥ
ﻤﺎ ﺑﺨﻠﻮﺍ ﺑﻪ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻟﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﻭﺭ ﮔﺮﺩﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﻭ ﺑﺎﻋث
ﺧﻔگی ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﻧﻮغ ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻭﺍﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒل کرﺩﻩ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻭَﺑﺎل
ﺠﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﺴخ
ﺁﻣﻴﺰ چوﻥ ﺒﻨﺪ
ﻧﺎﻑ ﺩﻭﺭ ﮔﺮﺩﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺎﻟﺖ
ﺩﺭ ﻣﺎل ﺒﺮﺍﻯ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭ ﮐﻤک ﺪﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺑﺬل ﺠﺎﻥ ﻮ ﺗﻤﺎم
کرﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺭﻭﺍنی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ
ﻭ ﺩﺭ سلوک الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺠﺎﻧﺎﻥ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻯ
اﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ. (ﻃﻮﻕ)
ﺣﻠﻘﻪ ﭼﻮﺑﻴﻥ ﺪﻭﺭ
ﮔﺮﺩﻥ گاﻭ ﻭ ﺍﺳﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺭ ﮐﺸﻴﺪﻥ
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺭﺍﺑﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﭽﻮﻥ ﺪﻭﺍﺏ ﺟﺴﺘﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﻴﭻ ﻧﺸﺎﻧﻪﺍﻯ
اﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ ﻋﺬﺍﺏ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺒﻜﺒﺎﺭﺍﻥ ﺪﺭ
ﻓﻀﺎ ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺪﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ: ﻴﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺎ ﻣﻥ ﺃﺣﺪ
ﻳﻤتع ﻤﻥ ﺰﮐﺎﻩ
ﻣﺎﻟﻪ ﺷﻴﺌﺎ ﺍﻟّﺎ
ﺟﻌل اﻟﻠﻪ ﺫﻟک
ﻴﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎمة
ﺷﻌﺒﺎﻧﺎ ﻣﻥ ﻨﺎﺭ
ﻣﻄﻮﻗﺎ فی
عنقه ﻳﻨﻬش ﻣﻥ ﻠﺤﻤﻪ
ﺣﺘّﻯ ﻴﻔﺮغ ﻤﻦ
ﺍﻟﺤﺴﺎﺏ ثمّ ﻘﺎﻝ
ﻫﻮ ﻗﻮل اﻟﻠﻪ ﻋﺰ
ﻭﺟﻞ ﺳﻴﻄﻮّﻗﻮﻥ
ﻤﺎ ﺑﺨﻠﻮﺍ ﺑﻪ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺎ ﺑﺨﻠﻮﺍ ﺑﻪ ﻣﻥ
اﻟﺰﮐﺎﻩ ﺃﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺍﻣﺘﻨﺎع
اﺯ ﺩﺍﺩﻥ اﻧﺪکی
اﺯ ﺯﮐﺎﺕ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭼﻮﻥ ﻤﺎﺭ ﻭ ﺍفعی
اﺯ ﺁﺗﺶ ﺩﻭﺭ ﮔﺮﺩﻥ
اﻭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺷﺖ ﺗﻥ اﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺣﺴﺎﺑﺶ ﭘﺎک ﺸﻮﺩ
( ﺯﮐﺎﺕ ﻣﺎل ﻤﺎﻟﻴﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﻣﺎل ﻮ ﻣﻨﺎﻝ ﻭﺟﺎﻥ
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﮐﻮﺗﺎهی
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ کاﺭ ﺑﺎﻋث
ﺗﺄﺧﻴﺮ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
او ﻭ ﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺸﻮﺩ. ﻭ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺯ ﺳﺨﺖ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﮕﺬﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﺎﺭ ﻳﺎ ﻧﺎﻑ
ﺗﻮﻟﺪ ﻃﻔﻞ ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺯﺣﻤﺖ ﻭﺧﻔﮕﻰ ﻭﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻭ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒلی ﺒﺸﺮﻯ اﻭ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺣﺴﺎﺏ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﻮﺩﺭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
الهی ﻮ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺣﺴﺎﺏ
الهی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣﺴﺎﺏ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺍﻭﺭﻯ
ﻮ ﺗﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع ﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍنی اﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻣﺴخ ﺁﻣﻴﺰ
ﺗﺎ ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺑﺎﻟﻤثل
ﺗﻤﺎﻡ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﺭفع ﻤﻌﺎﻳﺐ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪگی ﺤﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻣﺮﻯ
عدﻣی اﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ. ﻭﻟﺬﺍ ﺁﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭﺻﺪﺩ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮعی
لاﺯم هستند ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳج ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻮ ﺑﺴﺨتی ﺠﻤﻊ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣتی
ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ که ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺂﻧﭽﻪ ﺑﺨﺎﻟﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻧﺪﺍدﻧﺪ. ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺑﺎل
ﺠﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ
(ﻭﺣتی ﺪﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺎنع اﺯ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ عبوﺭ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩل ﺒﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﺁﻥ ﻤﺎل ﻮﻫﺴتی
ﻤﺎﺩﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺮک ﻛﻨﻨﺪ
ﻭﺣﺎﺿﺮ ﺑﻤﺮگ ﺒﺸﻮﻧﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺨﺎﻟﺖ
ﺩﺭ ﺯﮐﺎﺕ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
(ﻭ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﻮﺗﺎهی کرﺩﻧﺪ.
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﭼﻨﺎﻥ
ﻤﺎﺩﻯ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺮ ﻃﺮﻑ ﺷﻮﺩ.
ﮐﺎفی اﺳﺖ ﻋﺸق ﻮ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺭﺍﺳخ ﻮ
ﻫﻤّﺖ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻳک ﺮﻭﺯﻩ
ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺮﻓﺖ. ﻭﺑﺨﺎﻟﺖ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮک ﻨﺒﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ.

حدیث 2605 -ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
(ﺝ۷ﺹ196 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻤﺎ ﻣﻥ ﺬﻯ ﻤﺎل ﺬﻫﺐ
ﺃﻭ ﻓضّة ﻳﻤنع ﺰﮐﺎة
ﻣﺎﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺣﺒﺴﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭﺟﻞ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺑﻘﺎع
ﻘﻔﺮ ﻭ ﺳﻠّﻄ
غلیه ﺷﺠﺎﻋﺎ ﺃﻗﺮﻉ
ﻳﺮﻳﺪﻩ ﻭ ﻫﻮ ﻳﺤﻴﺪ
ﻋﻨﻪ ﻓﺎﺫﺍ ﺭﺃﻯ
ﺃﻧّﻪ ﻟﺎ ﻳﺘﺨﻠّﺺ
ﻣﻨﻪ ﺃﻣﮑنة ﻣﻥ
ﻴﺪﻩ ﻘﻀﻤﻬﺎ ﮐﻤﺎ
ﻳﻘضم اﻟﻔﺠﻞ
ثمّ ﺼﻴﺮ ﻃﻮﻗﺎ
فی عنقه ﻭﺫﻟک ﻘﻮل
اﻟﻠﻪﻋﺰ ﻭ ﺟﻞ ﺳﻴﻄﻮﻗﻮﻥ
ﻤﺎ ﺑﺨﻠﻮﺍ ﺑﻪ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻭ ﻣﺎ
ﻣﻥ ﺬﻯ ﻤﺎﻝ ﺍﺑﻠؤاﻏﻨم
ﺃﻭ ﺑﻘﺮ ﻳﻤنع
من ﺰﮐﺎة ﻣﺎﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺣﺒﺴﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎمة
ﺑﻘﺎع ﻘﻔﺮ ﻳﻄﻮه
ﮐﻞّ ﺫﺍﺕ ﻇﻠﻒ ﺑﻈﻠﻔﻬﺎ
ﻭ ﻳﻨﻬﺸﻪ ﮐﻞّ ﺫﺍﺕ
ﻧﺎﺏ ﺑﻨﺎﺑﻬﺎ ﻭ
ﻣﺎ ﻣﻥ ﺬﻯ ﻤﺎﻝ ﻧﺨل
ﺃﻭ ﮐﺮم ﺃﻭ ﺯﺭﻉ
ﻳﻤنع ﺰﮐﺎﺗﻬﺎ
ﺍﻟّﺎ ﻃﻮﻗﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭبعة ﺃﺭﺿﻪ ﺍﻟی
سبع اﺭﺿﻴﻥ الی
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمَةﻫﻴچ
ﺼﺎﺣﺐ ﻃﻠﺎ ﻭ ﻧﻘﺮﻩﺍﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺘﻨﺎع
اﺯ ﺩﺍﺩﻥ ﺰﮐﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺣﺒس ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺨﺸک ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺑﺮ
ﺍﻭ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺸﺠﺎع ﻮﮐﭽل ﻤﺴﻠّﻄ
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﻄﻠﺒﺪ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
(ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥ ﻮ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺮ ﺯﻣﻴﻥ
ﺨﺸک ﻮ ﻓﻘﻴﺮ و ﭘُﺮ
ﺍﺯ ﻓﻘﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﺯﻭﺭﮔﻮﻯ ﺰﺷﺘﻰ
ﭼﻮﻥ ﻤﺎﺭﻯ ﺒﺪﻭﻥ
ﻤﻮ ﻣﺴﻠﻄ ﺒﺮ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ) ﻭﭼﻮﻥ ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺧﻠﺎصی
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺍﻭﺭﺍ ﮐﻪ
ﮔﺮﻓﺖ ﺩﺳﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﮔﺎﺯ ﻣﮕﻴﺮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺗرَبّ ﺭﺍ
ﮔﺎﺯ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺳﭙس ﺣﻠﻘﻪﺍﻯ
ﺒﺪﻭﺭ ﮔﺮﺩﻧﺶ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺒﺨﺎﻟﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﻭﺭ
ﮔﺮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﺮ ﺻﺎﺣﺐ
ﺷﺘﺮ ﻭ ﮔﺎﻭ ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺯﮐﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻥ ﺨﺸک ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﻬﺎﺭ
ﭘﺎﺋی اﻭﺭﺍ ﻟﮕﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﺩﻧﺪﺍﻥ هاﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺪﺭﺩ. ( ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﺯ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍئی
ﺮﻭﺡ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﻘﺮ
ﻭ ﺳﺨتی ﻠﮕﺪ ﻣﺎل
ﺸﺪﻥ ﻤﻴﺎﻓﺘﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺰﮐﺎﺕ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﻃﻠﺎ ﻭ ﺩﻭﺍﺏ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺮﺍ ﺭف ع ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭثرﻭﺕ ﺑﺠﺎ ﻨﻤﻴﻤﺎﻧﺪ)
ﻧﻴﺰﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻧﺨل
ﻮ ﻣﻮﺳﺘﺎﻥ ﻮ ﺯﺭﺍﻋﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﻣﺘﻨﺎع
اﺯ ﺩﺍﺩﻥ ﺰﮐﺎﺕ
ﺁﻥ ﻨﻤﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻥ ﻤﺤﺎﺻﺮﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻬﻔﺘﺎﺩ
ﻗﻄﻌﻪ ﺩﺭ ﻣﻴﺁﻭﺭﺩ.(ﺗﻤﺎم
اﺗﻮﺻﻴﻒ ﻋﺬﺍﺏﻫﺎ
ﻧﺎ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭضع اﻣﺮﻭﺯ ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﺮﺹ ﻣﺎل
ﺪﺍﺩﻧﺪ ﺳﻠﻮک
الهی ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺗﻬﺪﻳﺪﺍﺕ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭلی ﺪﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻴلی ﺒﺪ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ)

حدیث
2606اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ197
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻳﺒﻌث
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻧﺎﺳﺎ
ﻣﻥ ﻘﺒﻮﺭﻫﻢ ﻣﺸﺪﻭﺩة
ﺃﻳﺪﻳﻬم الی ﺃﻋﻨﺎﻗﻬﻢ
ﻟﺎ ﻳﺴﺘﻄﻴﻌﻮﻥ
ﺃﻥ ﻴﺘﻨﺎﻭﻟﻮﺍ
ﺑﻬﺎ ﻗﻴد ﺃﻧﻤلة
ﻣﻌﻬم ﻤﻠﺎﺋکة ﻳﻌﻴّﺮﻭﻧﻬم
ﺘﻌﻴﻴﺮﺍ ﺷﺪﻳﺪﺍ
ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ
هؤلاء اﻟﺬﻳﻥ ﻤﻨﻌﻮﺍ
ﺧﻴﺮﺍ ﻗﻠﻴﻠﺎ ﻣﻥ
ﺨﻴﺮ ﮐثیر ﻫﻮاء
اﻟﺬﻳﻥ ﺃﻋﻄﺎﻫم
اﻟﻠﻪ ﻓﻤﻨﻌﻮﺍ
ﺣق اﻟﻠﻪ فلی ﺃﻣﻮﺍﻟﻬم
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﺎلی
ﺪﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺮﺩمی ﺮﺍ ﺍﺯ ﮔﻮﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﻴﺁﻭﺭﺩ
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻭﺭ ﮔﺮﺩﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻥ ﭽﻴﺰﻯﺮﺍﺑﺮﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﻔﺮﺷﺘﮕﺎنی
همّت ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻧﺮﺍ
ﺑﺴﺨتی ﺴﺮﺯﻧﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎنع اﻧﺪکی
اﺯ ﺧﻴﺮ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻧﺎﻥ ثرﻭﺕ ﺩﺍﺩ
ﻭلی ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺎنع
اﺯ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﺣق
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺪﻧﺪ
( ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺟﻬﻨﻢ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
هستند. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤگی ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺳﺖ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻥ ﻧﺎﺗﻮﺍنی
اﻳﻥ ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺴُم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺒﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺍﻧﮕﺸﺘﺎنی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺍﻳﻥ ﺘﺼﻮﺭ
ﺩﺭﺩﻧﺎکی اﺳﺖ.
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺴﺮﺯﻧﺶ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻭﺣتی اﻃﻔﺎل
ﺒﺸﺮﻯ هستند ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﻮ ﻣﺴخ ﺸﺪﻩ ﺳﻮﺍﺭﻯ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﺑﺰﻧﻨﺪ
ﻭ ﺑﮑﺸﻨﺪ ﺗﺎ ﺳﺮﺯﻧﺶ
ﻭﺗﺤﻘﻴﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
(ﻳﻌﻴّﺮ) ﺳﺮﺯﻧﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻣﺴﺨﺮﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﺧﻴﺮ)
ﺗﮑﺎﻣل ﻮﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
بشری ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻧﺪک
ﺨﻴﺮ ﺩﺭﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐمی اﺯ
ﻋﻤﺮ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺣتی ﺠﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺟﺎﻧﺎﻥ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎ ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ. ﺩﺳﺖ
ﺑﮕﺮﺩﻥ ﺪﺭ ﻭﻗﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﻃﻔل هرﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮنی ﻐﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ.

حدیث
2607 ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ197 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ ﺰﺍﺭ ﺃﺧﺎﻩ
فی اﻟﻠﻪ ﻭ ﻟﻠﻪ
ﺟاء یوم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻳﺨﻄﺮ ﺑﻴﻥ ﻘﺒﺎطی
ﻤﻥ ﻨﻮﺭ ﻟﺎ ﻳﻤﺮﺑﺸﻴئ
ﺍﻟّﺎ ﺃﺿﺎٴﻠﻪ
ﺣﺘّﻯ ﻴﻘﻒ ﺑﻴﻥ
ﻴﺪﻯ اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭﺟﻞ
ﻓﻴﻘﻮل الله ﻋﺰ
ﻭﺟﻞ ﻣﺮﺣﺒﺎ ﻭ ﺍﺫﺍ
ﻗﺎل اﻟﻠﻪ ﻟﻪ ﻣﺮﺣﺒﺎ
ﺃﺟﺰل اﻟﻠﻪ ﻋﺰﻭ
ﺟﻞ ﻟﻪ ﺍﻟﻌﻄیّة
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ
ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﮐﻨﺪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺭ ﻟﺒﺎس
ﻧﻮﺭ ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺣﺮﮐﺖ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍﻩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺭﻭﺷﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺘﻮﻗﻒ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺑﻮﻯﺨﻮﺵ ﺁﻣﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻄﻴﻪﻫﺎﻯ الهی
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ (ﺃﺥ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺭﻭﺣﺎنی
ﻮ ﺍﻧﺴﺎنی ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﻘﻮم
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭﺣﮑم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﻟﺒﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻨﻮﺭﺍنی ﺒﺎﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻄیع
ﭙﻴﺮﻯ الهی اﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰﻯ اﻭﺭﺍ
ﺭﻭﺷﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋﻘل ﺨﻮﺩ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﭘﻴﺮ ﻭﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﺗﻤﺎﻡ ﺣﻮﺍﺩث
ﻭ ﺍﺷﻴاء اﻃﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻳﻥ عقلی
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺒﺮﺕ ﻭ
ﻋﺒﻮﺭ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﺗﺎ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن ﺩﺭ
ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺵ ﺁﻣﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻳﺪﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺠلّی الهی ﻘﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
اﺳﺖ. ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻄﻮﺭ
(ﺟﺰﻳﻞ) ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ عقلی
کلّی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣل الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻋﻄﺎﻯ الهی ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮو
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﻳک عاﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮ ﺑﻬﺸﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﭘﺎ ﻧﺼﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﻔﺎﺻﻠﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻗﺪم ﺴﺎﻟﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﺻﺪ ﻗﺪﻡ ﺟﻠﻮ ﻣﻴﻴﺂﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺴﻤﺒﻮل
کمیّت ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻈﻤﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻈﻴم ﻘﺒلی اﺳﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻗﺎﺑل ﻘﻴﺎس ﺑﺎ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪگی ﻨﻮع ﻤﻴﻤﻮﻧﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس ﺑﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ. ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭل یک ﺴﺎﻟک
الهی اﺳﺖ. ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻤﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺗﺴﺮیع
کننده ﺩﺭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
2608 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ197 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﺫﺍ ﺑﻌث اﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻥ ﻤﻥ ﻘﺒﺮﻩ
ﺧﺮج ﻤﻌﻪ ﻣثالی
ﻘﺪﻣﻪ ﺃﻣﺎﻣﻪ ﮐﻠّﻤﺎ
ﺭﺃﻯ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻥ
هؤلاء ﻣﻥ ﺃﻫﻮﺍل
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻗﺎل
له ﺍﻟﻤثاﻝ ﻟﺎ ﺗﻔﺰع
ﻮﻟﺎ ﺗﺤﺰﻥ ﻭ ﺍﺑﺸﺮ
ﺑﺎﻟﺴﺮﻭﺭ ﻭﺍﻟﮑﺮﺍمة
ﻣﻥ اﻟﻠﻪﻋﺰ ﻭ ﺟﻞ
ﺣﺘّﻯ ﻴﻘﻒ ﺑﻴﻥ
ﻴﺪﻯ اﻟﻠﻪﻋﺰ ﻭﺟﻞ
ﻓﻴﺤﺎﺳﺒﻪ ﺣﺴﺎﺑﺎ
ﻳﺴﻴﺮﺍ ﻭ ﻳﺄﻣﺮ
ﺑﻪ الي اﻟﺠنّة
ﻭﺍﻟﻤثال ﺃﻣﺎﻣﻪ
ﻓﻴﻘﻮل له ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻦ
ﻳﺮﺣمک اﻟﻠﻪ ﻧﻌم
اﻟﺨﺎﺭج ﺨﺮﺟﺖ
معی ﻤﻥ ﻘﺒﺮﻯ ﻭ
ﻣﺎ ﺯﻟﺖ ﺗﺒﺸّﺮﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺴﺮﻭﺭ ﻭ ﺍﻟﮑﺮﺍمة
ﻣﻥ اﻟﻠﻪ ﺣﺘّﻯ
ﺮﺃﻳﺖ ﺫﻟﻚ ﻓﻴﻘﻮل
ﻤﻥ ﻧﺖ؟ ﻓﻴﻘﻮل
ﺃﻧﺎ ﺍﻟﺴﺮﻭﺭ ﺍﻟﺬﻯ
کنت ﺃﺩﺧﻠﺘﻪ ﻋلی
ﺃﺧﻴک اﻟﻤﻮٴﻤﻥ
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ ﺧﻠﻘنی
اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭﺟﻞ ﻣﻨﻪ
لا ﺑﺸّﺮک ﭼﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺮﺍ ﻣﺒﻌﻮث
ﺍﺯ ﻗﺒﺮﺵ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
(ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺷُﺮُﻑ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﮐﻪ ﺭﻭح اﺯﺗﻥ
اﻭ ﻭ ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻭﻋﻠﺎﻳق ﺪﻧﻴﻮﻯ
ﻮ ﺣﻴﻮﺍنی اﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺂﻳﺪ) ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﻭ ﻣثال ﻮ ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻤﺒﻴﺎﻳﺪ
(ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻳﺎ ﻗﺮﻳﻥ اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
الهی ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺠﺴم ﻤثاﻟﻰ) ﺷﺨﺺ
الهی ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺟﺴمی که ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﻳﻥ کاﻣل اﻟﻬﻰ
ﺟﺴم ﻨﻮﺭﻯ ﻴﺎ ﻋﻘلی
گفته ﺍﻧﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﻮﺩﻥ (ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ)
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺮﻭح
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﺗمی
ﻨﺎﺳﻮتی ﺪﻧﻴﻮﻯ
ﻨﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻣﺎﺩﻩ ﺁﻥ اثیرﻯ
ﻮ ﻣثالی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ اﺯ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺻﺪ ﮔﺎﻧﻪ ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻪ ﺍﺗﻢ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺧﺎﺹ
ﻭﻣﺸﺨّﺺ ﺑﺮﺍﻯ
علم ﻔﻴﺰﻳک ﺠﺪﻳﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺴﺘﻪ
ﺍﺗﻤﻬﺎ رﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﺍثیرﻯ(
یا أیثری و
إتر) ﺨﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺘﻔﮑﺮﻳﻥ ﻴﻮﻧﺎنی
ﺁﻧﺮﺍ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﻳک اﺯ ﺩﺍﻧﻪﻫﺎﻯ
اﻳﻥ ﻤﻮﺍﺩ ﺍثیرﻯ
ملکوتی ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﻯ اﺯ
ﻣﻮﺍﺩ ﺑﺎﺯ ﺭﻳﺰﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ (ﻣﺎﺩﻩ ﺗﺤﺖ
ﺍثیرﻯ) ﻧﺎﻣﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﻳﺰﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﻳک اﺯﻣﺎﺩﻩ
ﺗﺤﺖ ﺍثیرﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﻳک
ﺮﺍ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺭ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺍﻣﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻓﺮﺿﻰ ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭل
ﻮ ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺠﺒﺮﻭﺕ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ از
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ها ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
اﺯﻣﺎﻫﻴﺖ ﻭ (ﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻡ) ﺧﻮﺍﻧﺪ.
ﻭﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻧﻴﺎﻫﺎﻯ (ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧل ﻬﺴﺘﻰ) ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺨﺪﺍ ﻇﺎﻫﺮ)
ﺧﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
(ﺧﺪﺍ هو یا او ﺧﺎﺭج
اﺯﻫﺴﺘﻰ) ﺩﺭ (ﺧﺪﺍﺑﺎﻃﻦ)
ﺩﺭ (ﻫﺎﻫﻮﺕ) ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﺑﻬﺮ ﺷﮑلی که ﻓﺮﺽ
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻩ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق اﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﻋﻤّاء بگفته
محمد و ﻳﺎ ﻋﺪم ﻤﺎ
ﺳﻮﺍﻩ ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ)
ﺍﻳﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ
اوم کرده کامل
هرﮔﺎﻩ ﻫﻮل ﻮﺗﺮﺳﻰ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﻧﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺘﺮﺳﺎﻧﺪ)
ﺍﻳﻥ ﺠﺴم ﻤثالی
ﻮ ﻗﺮﻳﻦ الهی اﻭ
ﻳﺎ ﺍﺻل ﺬﺍﺕ ﺍﻭ
ﻣﺪﺍم ﺒﻮﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺘﺮس ﻭ ﺍﻧﺪﻭﻫﮕﻴﻦ
ﻣﺒﺎﺵ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ ﻭﺍﺭ
ﺑﻤﮋﺩﻩ ﻫﺎ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
الهی ﺒﺎﺵ. ﺗﺎﻭﻗﺘﻴکه
ﻤﻮٴﻤﻥ ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. (ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﻃﻮل ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺣﻮﺍل
و اهوال هوﻟﻨﺎک
ﻨﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﻫﺎ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺭﻭج ﻤﺪﺑّﺮ ﻭ ﻣﺮﺑّﻯ
الهی ﺨﻮﺩ ﺁﺭﺍم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺩل ﺴﺎﻟﻚ
ﺍﻳﻥ ﺘﻠﻘﻴﻨﺎﺕ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺑﺨﺶ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮ
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺪﺍم
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒل اﺯﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮕﺬﺭﺩ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﻭﻯ ﺤﺴﺎﺏ ﺭﺳی
ﺁﺳﺎﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.(ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺣﺴﺎﺏ ﺭﺳی
اﻭ ﺗﻤﺎم ﺸﺪﻩ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻮﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ( ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺁﺳﺎﻥ
ﻮ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺑﺪﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻳﻥ ﺠﺴم ﻮ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﺎ ﻗﺮﻳﻥ
الهی اﻭ ﻭ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺮ
الهی اﻭ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻣﻮٴﻤﻦ (ﺳﺎﻟک
اﻭم کننده) ﺑﺎﻳﻥ
ﻤثاﻝ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﺭﺣﻤﺖ ﮐﻨﺪ. ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺎﻣﻦ ﺧﺎﺭج
ﺸﺪ ( ﺍﺯ ﺗﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
بی ﺤﺴﺎﺏ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺗﺸﮑﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ الهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﻤک ﻜﺮﺩ ﺍﺯﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻭﺗﻥ ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺍﺧﻠﺎق ﻮ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺑﺸﺎﺭﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪ. ﻭﺑﺎﻳﻦ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪ)
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺍﺯ ﻗﺒﺮ
ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻯ. ( ﺍﺯ ﺗﻥ
ﻮ ﭘس ﺍﺯ ﺧﺮﻭج
اﻳﻥ ﻤثاﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
اﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺘﺮ ﻣﻴﮑنی
که ﻣﻨﺠﺮﺑﺸﺎﺩﻣﺎنی
ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ الهی
گرﺩﻳﺪ. (ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻘلی ﻮ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ ﻤﻠﮑﻮﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﺸﺪﻧﺪ. ﻗﺴﻤتی
اﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ) ﻭ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ ﺪﺍﺩﻯ
ﺘﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻧﻴﺰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﻳﺪﻡ. ﻭﺳﭙس
ﻣﻮٴﻤﻥ اﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤثال ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ ﺗﻮ
ﮐﻴﺴتی ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻣﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺨوﺮﺳﻨﺪﻯ
ﻮ ﺷﺎﺩﻯ ﻬﺴﺘﻢ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩل ﻴﻚ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺍﺭﺩ
ﮐﺮﺩﻯ (ﺧﺪﻣﺖ ﺷﺎﺩﻯ
ﺒﺨﺶ ﺳﺎﻟک ﻜﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺑﺎﻃﺎﻋﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﺧوﺳﻨﺪﻯ
ﭙﻴﺮ الهی اﻭ ﻣﻴﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺮﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ ﺗﺎ ﺗﻮﺭﺍ
ﻣﮋﺩﻩﻫﺎ ﺑﺪﻫﻢ
. ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻓَﺮﺩﺍﺩﻥ
ﻮﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻥ
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺑﻠﮑﻪ ﻇﺎﻫﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﻨﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺗﺎﺯﻩ ﺩﺭ ﮐﺎﻣل
الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻨﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ سال
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺑﻬﺸتی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺳﭙس ﺑﺮﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﺗﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎن ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺪﺍﻭﻃﻠﺐ ﺷﺪﻥ ﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ
ﺍﻳﻥ ﺸﺎﺩﻯ ﺮﺍ ﺩﻳﺪﻡ.
ﻭﻫم اﮐﻨﻮﻥ ﻨﻴﺰ
ﺗﺼﻮﺭ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭﻫﺮﻳک
اﺯ ﺍﺣﻮﺍل ﺮﻭٴﻴﺎﺋی
ﺨﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﺎﺩﻯ
ﻮ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻣﺎنع
اﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺁﻥ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪﻯ اﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﻭ ﺭﻭﺵ
ﺯﻧﺪگی ﺪﺭﻭﻳﺸﺎﻧﻪ
ﺧﺴﺘﻪ ﻭ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﮔﺮﺩﺩ.

حدیث
2609 - از ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۷ﺹ197 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻘﺎل ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﻣﻥ ﺃﻋﺎﻥ ﻤؤﻤﻨﺎ
ﻧﻔّس ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰ
ﻭ ﺟل ﻠﻌﻨﻪ
ثلاثا ﻭ ﺳﺒﻌﻴﻦ
ﮐﺮبة ﻭﺍﺣﺪة فی
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ ثنتین
ﻮ ﺳﺒﻌﻴﻥ
کرَبّة ﻋﻨﺪ ﮐﺮبة
اﻟﻌﻈم ﻘﺎل ﺤﻴث
ﻳﺘﺸﺎﻏل اﻟﻨﺎس
ﺑﺄﻧﻔﺴﻬم ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﻫﺮ ﮐس ﻣؤﻤنی ﺮﺍ
ﮐﻤک کند ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭ
ﺳﻪ ﻏﺼّﻪ ﺭﺍﻣﺮﺗفع
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ( ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺭﺍ ﻏﺼﻪﺍﻯ ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﺪﺍﻡ ﻭ ﺑﻬﺮ ﺯﺑﺎنی
ﺒﺎﻋث ﺗﺸﻮﻳﻖ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭﻏﺼّﻪﻫﺎﻯ
ﺰﻧﺪگی ﺪﻧﻴﻮﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭ ﺍﻣﺮﺗﻔﻊ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﻤﮑﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺮﺩ ﺒﺎ ﺧﺪﻣﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺣﺴﺎس
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﻨﺪﻯ ﺒﺰﺭگ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺁﻧﺎﻥ ﻓﻮﺭﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮک ﺨﻮﺩ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﻫﻤﻴﻥ
کمکها ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ ﻣﺤﺮک
اﺣﻮﺍﻝ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪﻗﺒﻠﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺴﻠﻮک
الهی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻳﺮﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﻧﺮﺳﻨﺪ. (ﮐرَبّ)
ﻳﺎ ﻏﺼّﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
کلمه ﮐﺮﺑﻠﺎ ﻫﺴﺖ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟﻚ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﮐرَبّ ﻭ ﻏﺼّﻪ
ﻭ ﺑﻠﺎﻫﺎ ﻭﻓﺘﻨﻪ
ﻫﺎﻯ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ و تمرین
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻏﺼّﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻏﺼّﻪ ﮐﻤگ ﻜﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
غصّه ﻫﺎ ﻳکی ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺩﻭ ﻏﺼّﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﻣﺼﻴﺒﺖ ﺑﺰﺭﮒ
است ) ﻳﺎ ﻏﺼّﻪ ﻭﮐﺮﺑﻪ
ﻋﻈﻴم ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﮑﻤﮑﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ) ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺭﻭﺯﻯ ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐس
ﺑﻔﮑﺮ ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺟﺰ ﺍﻋﻤﺎل اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺮﻭﺡ ﮐﻤﻚ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ( ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻔﻴﺪ
ﻭﻗﺖ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺍﮔﺮ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﺁﻥ ﺧﺪﻣﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﮑﻤﻚ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻤﻚ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺩﻟﻴﻞ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻤﻚ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﺪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﺷﺎﻧس
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺩﺍﺭﺩ .

حىيث 1610 –
ازاميرالمؤمنين
نقل ميكن من ﻨﻔّس
ﻋﻥ ﻤؤﻤﻥ
کرَبّة ﻧﻔسّﺍﻟﻠﻪ
ﻋﻨﻪ ﮐرَبّ ﺍﻟﺂﺧﺮﻩ
ﻭ ﺧﺮج ﻤﻥﻘﺒﺮﻩ
ﻭﻫﻮ ثلج اﻟﻔﻮاﺩ
ﻭ ﻣﻥ ﺃﻃﻌﻤﻪ ﻣﻥ
ﺠﻮﻉ ﺃﻃﻌﻤﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻥ ثمّ اﺭﺍﻟﺠنة
ﻭ ﻣﻥ ﺴﻘﺎﻩ ﺷﺮبة
ﻣﺎٴ ﺳﻘﺎﻩ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻥ اﻟﺮﺣﻴق اﻟﻤﺨﺘﻮم
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻣؤﻤنی
ﺮﺍ (ﺍﻭم کنندﻩ ﺳﺎﻟﻚ)
ﺭفع ﻤﺸﮑلی ﺒﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻧﻔس
ﺭﺍﺣتی ﺒﮑﺸﺪ (ﻭ
ﻓﺸﺎﺭ ﺩﺭﻭﻥ اﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﺳﻮﭘﺎﭖ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
اﻭ ﺧﺎلی کند ﺗﺎ
ﻣﻨﻔﺠﺮ ﻧﺸﻮﺩ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰﻏﺼّﻪ ﺁﺧﺮﺕ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺍﻭ ﺁﺳﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ( ﮐﻤگ ﻜﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ سلوک الهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﺣﺎکی
اﺯﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺭﺍ
ﺳخ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺻﺎﻟﺖ
ﮐﺎﺭالهی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻮﺍنع ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻳﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻟﺎﺯم ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺨﺪﻣﺎﺕ
ﺟﺰﺋﻰ ﺑﻨفع ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺯﻣﻴﻨﻪﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک الهی ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ (ﺍﻳﻥ
ﺁﺧﺮﺕ) ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮک
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﺍﺯ ﻗﺒﺮﺵ ﭼﻨﺎﻥ
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﻤﻴﺁﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩلی ﺨﻨک ﺪﺍﺭﺩ
(ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻣﻴﺁﻳﻨﺪ.(ثلج
ﺍﻟﻔﻮﺃﺩ )ﺩﻝ ﺧﻨﻚ
ﭼﻮﻥ ﻳﺦ ﻳﺎ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺁﺗﺸﻬﺎﻯ ﺠﻬﻨم
ﻮﺣﺴﺮﺗﻬﺎ ﻭﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻴﻬﺎ
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻤک ﻜﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻮ ﺍﻧﺼﺎﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻳﺎﺭﻯ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﺨﺪﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺿﻤﻨﺎ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﻴﺪﻫﺪ .ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻧﺪﻫﺪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺩﺭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍتی
ﺸﺪﻥ ﻣﻔﻴﺪ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﺑﻨسخ
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺰﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐسی ﺤﺎﺿﺮﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭک اﻫﻤﻴﺖ
سلوک الهی ﻭ ﺍﺭﺯﺵ
ﮐﻤک ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ (ﻓﻮﺃﺩ)
ﺩل اﺳﺖ ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺩل گوﺷﺘﻰ ﻳﺎ ﺩل
ﺬﻫﻨﻰ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ ﻭﻓﮑﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺩل
ﻮ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺻل ﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻘﺴﻤﺖ ﺩل
ﻈﻬﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻣؤﻤﻥ
ﺴﺎﻟکی ﺮﺍ ﺍﻃﻌﺎم
کند  ﻭ ﺍﺯ
ﮔﺮﺳﻨگی ﺪﺭ ﺁﻭﺭﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻣﻴﻮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺒﻬﺸﺘﻰ ﻭﻯ
ﺮ ﺍﻣﻴﺨﻮﺭﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻫﺮﮐس ﺍﻭﺭﺍ ﺳﻴﺮﺍﺏ
ﺩﺭ ﺗﺸﻨگی
کند  ﺍﺯ ﺷﺮﺍﺑﻬﺎ
ﻭ ﻋﺼﺎﺭﻩ ﻫﺎﻯ
لا ک ﻮﻣُﻬﺮ ﺷﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻧﺎﺏ ﻭ
ﺑِﮑﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ( ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺳﺮﺑﺴﺘﻪ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﻋﻘل
ﻠﻮ ﮐﺸﺶ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺴﻠﻮﻙ
الهی ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ ﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی و ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺷﻬﻮﺩ های ﻋﻘلی
ﺒﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﻌﺪﻯ اﺳﺖ.
ﺳﺎﻟک ﺪﺭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐی ﻮ ﺍﻧﺰﻭﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻔﮑﺮ ﻏﺬﺍ
ﻭ ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻫم ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻨﺪ ﺗﻬﻴﻪ
ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺴﺐ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍﺍﻃﻌﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺰﮐﺎﺕ ﺍﺯ ﻣﺎل
اﺯ ﻧﻈﺮالهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
می ﺒﻴﻨﺪ ﻭ ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﻠﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ کاﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ثوﺍﺏ ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
عقلیﻴﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﺒﻮﻝ
سلوک الهی ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺭﺣﻴﻖ)
ﻋﺼﺎﺭﻩ ﻭ ﺷﻴﺮﻩ
ﺳﻤﺒﻮل ﻨﻴﺮﻭ ﻭﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻣؤثر ﻏﺬﺍئی ﻮ ﻧﻮﺷﻴﺪنی
ﻮ ﻣﻴﻮﻩﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
(ﻣﺨﺘﻮﻡ) ﻟﺎک ﻮ ﻣﻬﺮﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺮﺍﻯ
کسی باز ﺁﻥ اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﺸﺪﻩ ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
(ﺑﮑﺮ) ﻭﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﻧﻮ
ﺩﺭﺣﮑم همین ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
کمک ﻜﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍلّا ﺎﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺟﺰ ﺷﻬﻮﺩ
الهی ﭽﻴﺰﻯ ﻨﻤﻴﺠﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺍﺯ ﺟﻬﻨم
ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﺮﺵ ﺳﻠﻮﻙ
الهی کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﻃمع ﺒﻬﺸﺖ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﻔﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺴﻠﻮکی
کنند ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻘﻮل
ﻤﻮﻟﺎ ﺍﺭﺯﻭﻯ ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺭﻭﻯ ﻮ ﺗﺠلی
الهی ﺪﺭ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺸﺮ
ﻳﺘﻦ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺪﻳﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯﻳک
ﻤﻘﺎک الهی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺣﻤﺎن
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ ﺴﻠﻮﻙ
ﻭﻗتی ﺨﻮﺩ ﺑﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺨﻮﺩ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻘل ﻮ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭﮐﺸﺶ
ﻭﺍﺣﺴﺎس ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

حدیث
2611 - ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ198 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥکسا أﺧﺎﻩ ﮐﺴﻮة
ﺍﻟﺸﺘاء ﺃﻭ ﺻﻴﻒ
ﮐﺎﻥ ﺤﻘّﺎ ﻋلی
اﻟﻠﻪ ﺃﻥ ﻴکسوﻩ
ﻣﻦ ثیاﺏ ﺍﻟﺠنّة
ﻭ ﺃﻥ ﻴﻬﻮﻥ علیه
ﺳﮑﺮﺍﺕ ﺍﻟﻤﻮﺕ
ﻭ ﺃﻥ ﻴﻮسّع علیه
فی ﻘﺒﺮﻩ ﻭ ﺃﻥ ﻴﻠقی
اﻟﻤﻠﺎﺋکة ﺍﺫﺍ
ﺧﺮج ﻤﻥ ﻘﺒﺮﻩ ﺑﺎﻟﺒُﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻮ ﻗﻮل اﻟﻠﻪ
ﻋﺰ ﻭﺟﻞ ﻓﻰ ﮐﺘﺎﺑﻪ
ﻭﺗﻠﻘّﻴﻬم اﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﻫﺬﺍ ﻳﻮمکم اﻟّﺬﻯ
کنتم ﺘﻮﻋﺪﻭﻥ ﻫﺮﮐی ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ
ﺭﺍ ﻟﺒﺎس ﻴﭙﻮﺷﺎﻧﺪ
ﭼﻪ ﺯﻣﺴﺘﺎنی ﺒﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻧﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻌﻬّﺪ
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻟﺒﺎﺳﻬﺎﻯ ﺒﻬﺸتی
ﺒﭙﻮﺷﺎﻧﺪ. (ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺍﻳﻤﺎنی ﺴﺎﻟﻚ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮﻟﺒﺎس ﻭﺧﺪﻣتی
ﺒﺸﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﮐﺸﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺮﻩ ﺍﻳﻥ
اﺣﺴﺎس ﻭ ﺍﺩﺭﺍک
ﻮﻋﺸق ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺴﺮیع ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ثوﺍﺑﻬﺎ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﻭ ﻧﺎ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺷﺨﺺ ﺟمع
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋی ﻨﮑﻨﺪ
ﺑﺎ ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﺭﺍﻩ
الهی ﺨﻮﺩ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﻭﻧﺪ. ﺯﻳﺮ
ﺍﺍﻳﻥ اﺣﺴﺎس ﻭ
ﻣﺤﺒﺖ ﻭ ﻳﺎﺭﻯ ﻭﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺩﺭﺧﺪﻣﺘﮕﺬﺍﺭﻯ
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺮﻳﺐ ﻭ
ﺭﻳﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷک ﻮ ﻇﺎﻫﺮﺳﺎﺯﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺧﻮﺩ ﻧﻌﻤﺖ
ﺭﺍﻩ الهی ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﮑﻤک
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﻨﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺳﺨﺖ ﻧﻔﺮﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی هستند. ﻭﻳﺎ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ) اﻣﺎم ﺼﺎﺩقب
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺣتی اﺯ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﻮﻗﺖ ﻣﺮگ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﺳَﮑَﺮﺍﺕ ﻣﻮﺕ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺨﻔﻴﻒ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺑﮑلّی ﺰﺍﺋل
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻜﺎﻟﻬی
ﻨﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭلی
ﺴﺒﻚ ﺷﺪﻥ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻗﺒﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﻭﺳﻌﺖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ (ﻗﺒﺮ ﺗﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻳﻥکمک
کنندﻩ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺮﺍ ﻭﺳﻌﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺴح ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻋﻘل ﻮ ﺍﺣﺴﺎﺵ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻫﻤﻴﻥ ﺮﺍﻩ الهی
ﺮﺍ ﺗﺎ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍلاّ ﻫﻴچ هدﻑ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻴک ﺮﻭح ﻮﻳک ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﻭﺳﻌﺖ ﻗﺒﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻤﺸﮑلات ﻗﺒﺮ ﺍﺯ
ﻓﺸﺎﺭ ﻭ ﺗﺎﺭﻳکی
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺴﺨﺖ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ) ﻭﭼﻮﻥاﺯ
ﻗﺒﺮﺵ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺒﻴﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎنی اﻭﺭﺍ
ﻣﮋﺩﻩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
( ﻭﻗﺘﻰ ﺭﻭح اﺯ ﺟﺴم
اﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺒﻴﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺯ ﻓﺮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺑّﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﻧﺴح ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﮑﻤک ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮔﺮ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﭼﻮﻥ اﺭﻭﺍح
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل ﺨﺸﻤﮕﻴﻦ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍنی
ﺮﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻥ ﺰﻧﺪگی
ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
الهی ﻮﺍﺭﺩ ﺷﻮﻧﺪ
ﺳﻮﺍبق ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺧﺎﻃﺮﺍﻫﻞ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻫﺴﺖ . ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺒسلوک
الهی ﺒﭙﻴﻮﻧﺪﺩ.
ﻭﺷﺎﻧس ﭘﺬﻳﺮﺷﻬﺎ
ﻭﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻳﻬﺎﻯ
ﻤﻌﻨﻮﻯ ﻮﺗﺮﺑﻴتی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.)
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل ﻮﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.( ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻟﻘﺎﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺳﺘﻘﺒﺎل اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﻃﺎﻟﺐ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭﺍﺭﺩ سلوک
الهی) ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
همان ﺮﻭﺯﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺸﻤﺎ ﻭﻋﺪﻩ
ﺁﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.(ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻟﻘﺎﻯ ﺘﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗطعا ﺩﺷﻤنی
ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﺎﺹ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫﺒی
اﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﺷﻴﻌی ﻤﺪعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠی ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭلی
ﺴﻠﻮﻙ الهی اﻭﻟﺎﺩ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻋﻠﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺑﻘﻴﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭ(ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ)
ﻭﺗﮑﺎمل ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.

حدیث 2612 - ﺍﺯﺍﺑﻮﺳﻌﻴﺪ
ﺧُﺪﺭﻯ ﺼﺤﺎﺑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ198
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺷﻨﻴﺪﻩ
ام که ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮐﺮﻡ
ﺑﻌلی ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ: ﻴﺎ ﻋﻠﻰّ ﺍﺑﺸﺮ
ﻭ ﺑَﺸّﺮ ﻓﻠﻴس
ﻋلی ﺸﻴﻌﺘک ﺤﺴﺮة
ﻋﻨﺪ ﺍﻟﻤﻮﺕ ﻭ
لا ﻭﺣشة ﻓﻰ ﺍﻟﻘﺒﻮﺭ
ﻭﻟﺎ ﺣﺰﻥ ﻴﻮم
اﻟﻨﺸﻮﺭ ﻭ لک اﻧّﻯ
ﺒﻬم ﻴﺨﺮﺟﻮﻥ ﻤﻥ
ﺠﺪث ﺍﻟﻘﺒﻮﺭ ﻳﻨﻔﻀﻮﻥ
ﺍﻟﺘﺮﺍﺏ ﻋﻥ ﺮؤﻮﺳﻬم
ﻮﻟﺤﺎﻫﻢ ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ
اﻟﺤﻤﺪ ﻟﻠﻪ ﺍﻟﺬﻯ
ﺃﺫﻫﺐ ﻋﻨّﺎ ﺍﻟﺤﺰﻥ
ﺍﻥ ﺭﺑّﻨﺎ ﻟﻐﻔﻮﺭ
ﺷﮑﻮﺭ ﺍﻟّﺬﻯ ﺃﺣﻠّﻨﺎ
ﺩﺍﺭ ﺍﻟﻤﻘﺎمة
ﻣﻥ ﻔﻀﻠﻪ ﻟﺎ ﻳﻤﺴّﻨﺎ
ﻓﻴﻬﺎ ﻧﺼﺐ ﻭﻟﺎ
ﻳﻤﺴّﻨﺎ ﻓﻴﻬﺎ
ﻟﻐﻮﺏ ﻳﺎﻋﻠﻰّ
ﻣﮋﺩﻩ ﻭ ﺑﺸﺎﺭﺕ
ﺑﺮ ﺗﻮ ﺑﺎﺩ ﻭ ﺗﻮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺸﺎﺭﺕ ﻭ ﻣﮋﺩﻩ
ﺑﺪﻩ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ ﺤﺴﺮتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ( ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺸﻌﺎع
اﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺗﺎﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ که ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهیب ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﮋﺩﻩ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﻠﻮﻙ
ﺣﺪّ ﺃﻗل ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺸﻌﺎع ﻨﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ ﺤﺴﺮتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺑﺸﺪّﺕ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎل هایﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﻭﺣتی اﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺗﺼﻮﺭی ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ ﻮ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﺍﻳﻥ ﺤﺴﺮﺗﻬﺎ
ﻭ ﭘﺸﻴﻤﺎنی ها ﻭﺗﺮی
ﻭ ﺩﻟﻬﺮﻩﻫﺎ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﻰ (ﺑﺸﺎﺭﺍﺕ) ﺍﻋم
اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ ﺑﻬﺮﺩﺭﺟﻪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭلی ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺎقی مانده ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺩﺭﻭﻗﺖ ﻣﺮگ ﺤﺴﺮﺕ
ﻭ ﭘﺸﻴﻤﺎنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ ﻮﺑﺸﺎﺭﺕ
ﺑﭙﺎﺩﺍﺵ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺎﺟﻴﺎﻥ
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﺒﺮخی اﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﻨﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪ
ﺗﺎﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺭﻧج ﻮﺩﺭﺩ ﻣﺮﮒ
ﺃﻣﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺎﺟﻴﺎﻥ
ﺗﻤﺎم ﻠﺤﻈﺎﺕ ﻣﺮﮒ
ﺷﻴﺮﻳﻥ ﻮ ﺁﺭﺍم
ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻟﺬﺕ
ﺑﺨﺶ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ
ﻳک اﺯ ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭﻣﺮگ
ﺪﺭﺩﻧﺎﻙ ﻭ ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
ﻠﺤﻈﺎﺕ ﻣﺤﺴﻮس
ﻭ ﺩﻳﺪنی ﺸﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮل اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺒﺒﺮخی
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎ ﺿﺮﺑﻪ ﺑﺎل ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﺨﻮﺍﺏ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺠﺰ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺮﺍ ﻧمی ﻔﻬﻤﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻪ ﻧﻪ ﺷﺎﻧس
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍئی
هستند. ﻭﺿﻤﻨﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺭ ؤﻴﺎﻫﺎﻯ ﺸﺒﺎﻧﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺷﺐ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﻣﺘّﺼل
ﺒﺨﻮﺩ ﻣﺮﮒ ﻭﻣﺘﺼل
ﺒﻬﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺒﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻭ ﻣﺘﺼل ﺒﺘﻮﻟﺪ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﭘس ﺍﺯﺧﻮﺍﺏ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻮﻗﺖ ﺩﺭک
ﺪﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻣﺪ. ﻳﻌنی ﻤﺮگ
اﻧﺴﺎﻥ ﭽﻮﻥ ﺭ
ؤﻴﺎﻫﺎﻯ ﺸﺒﺎﻧﻪ
ﻭﻏﻴﺮ ﮐﺎﺑﻮسی
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﻃﻮﻟﺎنی
ﻮ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﮐسی اﺯ ﺍﻳﻥ
ﺮؤﻴﺎﻯ ﻤﻠﮑﻮنی
ﺨﺴﺘﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺧﻮﺍﺏ ﮐﺎﺑﻮس
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺘﺼل ﺒﻠﺤﻈﺎﺕ
ﻣﺮﮒ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺮؤﻴﺎ ﻫﻤﻪ
ﻟﺤﻈﺎﺕ ﺧﻮﻓﻨﺎک
ﻮ ﺩﺭﺩﻧﺎگ ﺮﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ
ﻭﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻤﺮﮒ
ﻭ ﺑﺠﻬﻨﻢ ﺳﻮﻡ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭﺣتی ﺒﺠﻬﻨم ﭽﻬﺎﺭم
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﻣﺘﺼل
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻳﻚ ﺩﺭﺩﻣﻨﺪﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯ ﻭﻫﺮﺍﺳﻨﺎک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻤﺘﻮﻟﺪ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺷﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﺍﺣﺖ ﺍﺯ ﻋﺬﺍﺏ
ﻣﻠﮑﻮتی ﺸﺪﻩ ﻭﺁﻏﺎﺯ
ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ ﺰﻧﺪگی
ﺤﻴﻮﺍنی ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
همه ﻋﺬﺍﺏ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺒﺒﻴﻨﻴﻢ).
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻭﺣﺸتی
ﺪﺭ ﻗﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ(
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻﻞ
ﻧﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ که ﺑﺘﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺎﻧﺪﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺯ ﺗﻥ ﻮ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺨﻮﻳﺶ ﺧﺎﺭج گرﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ ﻗﺒﺮ ﺧﺎﮐﻰ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺩﺭ ﻗﺒﺮ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮﻫم
اﺯ ﻗﺒﺮ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺒﻴﺎﻳﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
قبلی ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮغی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ میشوﺩ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺣل
ﭙﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎ ﻟﺬﺕ
ﻭ ﺭﺍﺣتی اﺳﺖ ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺣل ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺭﻧح ﺮﻭحی
ﺪﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ ﺭﻧچ
ﺠﺴمی ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ) ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺭﻭﺯ
(ﻧﺸﻮﺭ) ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺪﻭهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ (ﺩﺭ ﻧﺸﻮﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺑطی
ﺒﺎ ﺭﻭح کاﻣﻠﺎﻥ
ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺘﺸﺎﺭ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺴمی ﻮ
ﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻪ
ﻗﺎﺑل ﻘﻴﺎس ﺑﺎ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻃﻔل ﺴﻪ ﺭﻭﺯﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺷﺶ ﺳﺎﻟگ ﺪﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻭ ﺗﺤﺼل کرﺩﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺗﻤﺪنی ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻧﻰ
ﻭﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﻮ
ﺭﻓﺎه غیر ﻗﺎﺑل
ﺘﺼﻮﺭ ﻣﺎﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﻤﻴﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺣتی
ﺼﺪ ﺳﺎل ﻘﺒﻞ ﮐﺴﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ﺗﻤﺪﻥ اﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﺩﺭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭼﻪ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻴﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺭﻓﺎﻩ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺍﻧﺴﺎنی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻮﻗﺖ
ﻣﺸﻐﻮل عبور ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻣﻥ اﮐﻨﻮﻥ
ﻤثل آﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻢ
( ﺍﮔﺮ ﺗﺼﻮﺭ ﺷﻮﺩ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻄﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮلیک
ﺪﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎل ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪﻥ اﺯ ﻗﺒﺮ ﺣﻘﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺧﺎک ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﮑﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻭ ﺭﻳﺶ
ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.(
ﺍﻴﻥ ﺨﺎک ﻤﺮﺩﮔﺎﻥ
الهی ﺸﺪﻩ ﺩﺭ ﻗﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﺭﻳﺶ ﻭ ﮐﻠّﻪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﻧﺮﻭﺯ فرشته
گونه ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭﺁﺧﺮسلوک
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺒﻨﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺳﺮ ﻭ ﻭضع ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺁﺭﺍﺳﺘﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺵ ﻟﺒﺎس
ﻭﺧﻮﺵ ﻏﺬﺍ ﻭﺧﻮﺵ
ﺍﺩﺍ ﻭﺣﺮﮐﺎﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺭﻗﺼﺎﻥ ﻮﺧﻨﺪﺍﻥ
ﻭ ﺳﺮﻣﺴﺖ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
هاﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺳﭙﺎﺵ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺍﻧﺪﻭﻩ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺩﻭﺭ
ﮐﺮﺩ. (ﺑ ﺎﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﻭﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍی
نوغی ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻘﻮل ﺨﻮﺩﺵ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﺣﺮﻑ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﺑﺮﻭﻋﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ ﺍﺳﺖ.
ﺣتی اﮔﺮ ﮔﻨﺎهی
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺍﻳﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺒﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﮐﺎﺭﺳﻠﻮک
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻧﻪ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ) ﻭﺧﺪﺍﻳﻤﺎﻥ
غفور ﻭ ﺷﮑﻮﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ( ﮐﻪ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻮﻋﻔﻮ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻤﺎﺭﺍ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺳﭙﺎس
ﮔﺬﺍﺭ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺳﭙﺎس
ﻭ ﺳﺘﺎﻳش ﻣﺎ ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﭙﺎﺩﺍﺷﻬﺎ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻮ ﺑِﺪﺍﻯ الهی ﺮﺍ
ﺩﺍﺩ ) ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎﺭ
ﺍﺩﺭ (ﺩﺍﺭ ﻣﻘﺎﻡ)
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ
( ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﺑﺴﺮ ﺣﺪّ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺎلا
ﺑﺮﺩ) ﮐﻪ ﺍﻳﻥ اﺯﻓﻀل
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﺪهی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﺑﻄﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺎﺭﺍ
ﻧﺼﺐ ﻭ ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻭﻳﺎ
ﻣسّ ﺑﺎﻃل ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ( ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﺴﺘگی ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﺎﻃل
ﻮ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ ﻭ ﻧﻔﻮﺫ
ﺷﻴﻄﺎﻥ اﻫﺮﻳﻤﻥ
ﻮ ﺍﺑﻠﻴس ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭ ﻭﺳﻮﺳﻪ ﻧﻔس ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺮ ﻣﺎ ﻏﺎﻟﺐ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻣﺎﺭﺍ ﺑﺒﺎﻃل
ﺴﺎﺯﻯ ﻮ ﺷﺮک ﻨﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺩﺭﺩﻯ که ﻫﻤﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﻥ
هستند.

حدیث 2613 - ﺍﺯﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ(ﺝ۷ﺹ198
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺃﻧﺎ ﻭ ﺷﻴﻌتی
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻋلی
ﻤﻨﺎﺑﺮ ﻣﻥ ﻨﻮﺭ
ﻓﻴﻤﺮﻋﻠﻴﻨﺎ ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﻭﻳﺴﻠم ّعلینا
ﻗﺎﻝ ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ
ﻣﻥ هذا ﺍﻟﺮﺟﻞ؟
ﻭﻣﻥ هؤلاء ﻓﻴﻘﺎل
ﻠﻬﻢ ﻫﺬﺍﻋﻠﻰّ
ﺑﻥ ﺃبی ﻄﺎﻟﺐ ﺍﺑﻥ
عمّ اﻟﻨﺒﻰّ ﻓﻴﻘﺎل
ﻤﻥ هؤلاء ﻗﺎﻝ ﻓﻴﻘﺎل
ﻠﻬم هؤلاء شیعته
ﻗﺎل ﻔﻴﻘﻮﻟﻮﻥ
ﺃﻳﻥ اﻟﻨبیّ اﻟﻌﺮﺑﻰ
ﻭ ﺍﺑﻥ عمّه ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ
هم ﻋﻨﺪ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﻗﺎل ﻔﻴﻨﺎﺩﻯ ﻤﻨﺎﺩ
ﻣﻥ السماء ﻋﻨﺪ
رَبّ ﺍﻟﻌﺰة ﻳﺎ
ﻋﻠﻰِ ﺍﺩﺧل اﻟﺠنّة
ﺃﻧﺖ ﻭ ﺷﻴﻌﺘﻚ
لا ﺣﺴﺎﺏ ﻋﻠﻴﻚ
ﻭلا ﻋﻠﻴﻬﻢ ﻓﻴﺪﺧﻠﻮﻥ
اﻟﺠنّة ﻭﻳﺘﻨﻌّﻤﻮﻥ
ﻔﻴﻬﺎ ﻣﻥ ﻔﻮﺍﮐﻬﻬﺎ
ﻭ ﻳﻠﺒﺴﻮﻥ اﻟﺴُﻨﺪس
ﻭ ﺍﻟﺎﺳﺘﺒﺮﻕ ﻭﻣﺎ
لم ﺘﺮ ﻋﻴﻥ ﻔﻴﻘﻮﻟﻮﻥ
اﻟﺤﻤﺪ ﻟﻠﻪ ﺍﻟﺬﻯ
ﺃﺫﻫﺐ ﻋﻨّﺎ ﺍﻟﺤﺰﻥ
ﺍﻥ ﺮﺑّﻨﺎ ﻟﻐﻔﻮﺭ
ﺷﮑﻮﺭ) ﺍﻟﺬﻯ ﻤﻥّ
علینا ﺑﻨﺒﻴّﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺑﻮﺻﻴّﻪ
ﻋلی ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ.
ﻭ ﺍﻟﺤﻤﺪ ﻟﻠﻪ ﺍﻟﺬﻯ
ﻤﻥّ علینا ﺑﻬﻤﺎ
ﻣﻥ ﻔﻀﻠﻪ ﻭﺃﺩﺧﻠﻨﺎ
ﺍﻟﺠنّة ﻓﻨﻌم ﺃﺟﺮ
ﺍﻟﻌﺎﻣﻠﻴﻦ ﻓﻴﻨﺎﺩﻯ
ﻤﻨﺎﺩ ﻣﻥ اﻟﺴﻤاء
ﮐﻠﻮﺍ ﻭ ﺍﺷﺮﺑﻮﺍ
ﻫﻨﻴﺌﺎ ﻗﺪ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻴﮑم اﻟﺮﺣﻤﻥ
ﻨﻈﺮة ﻓﻠﺎ ﺑؤس
ﻋﻠﻴﮑﻢ ﻭلا ﺣﺴﺎﺏ
ﻭ ﻟﺎ ﻋﺬﺍﺏ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻥ ﻮ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﻥ
ﺒﺮﻣﻨﺒﺮﻫﺎﺋی
اﺯ ﻧﻮﺭ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
(ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
قیامتی ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ اﺴﺖ ﻭﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺯ ﻣﺮگ ﻮﻋﺮﻭج
ﺒﺠﺒﺮﻭﺕ ﺑﺮﺍﻯ
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺭﻭﺯ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
بجهان ﺑﺎ ﺁﻥ
همه ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺟﺴمی
ﻮ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺭﻭﺍنی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﻋﻘل
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻥ عمل
وﺣﺸی ﻮ ﺍﻓﺴﺎﺭ
ﮔﺴﻴﺨﺘﻪ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺒﻨﺪ ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻥ
هستند. ﻣﻨﺒﺮﻫﺎﻯ
ﻨﻮﺭﺍنی ﺪﺭ ﻣﻘﺎم
عاﻟﻴﺘﺮ ﻭ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺍﺩﺍﺭﺍﺕ ﻋﻘلی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻥ
هفت ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﻔﺖ ﭘﻠّﻪ
ﻋﻘلی ﻮ ﻣﻘﺎمی
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺮﻳک اﺯ
ﺍﻳﻥ ﭙﻠّﻪﻫﺎ ﺑﺎ
ﭘﻠّﻪ ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻴلی
ﺰﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ) ﻭﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﺪﺍﻡ ﺑﺮﻣﺎ ﻣﻴﮕﺬﺭﻧﺪ
ﻭ ﺳﻠﺎم ﻤﻴﮑﻨﺪ.
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﺎم ﻮ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻤﺮﺑﻴﺎﻥ
الهی ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
عقلی ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻧﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻣﺪﺍم
ﺒﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﻥ ﺒﺎﺭ
ﻭ ﺍﺯ ﺃﺯل ﻤﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺸﺪﻩ. ﺳﻠﺎﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺁﺷﻨﺎﺋی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎﻫﺎ ﻭ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻭ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻣﺪاﻡ ﺍﺭﺍضی
اﺯﻋﻮﺍﻟمی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
الهی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ) ﻭ ﻣﺮﺩم
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﮐﻴﺴﺖ؟ ﻭ ﺍﻳﻥ
عدّه (ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ)
ﺍﻭ ﭼﻪ ﮐﺴﺎنی
هستند؟ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ علیّ اﺑﻥ
اﺑﻴﻄﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻋﻤﻮ ﺯﺍﺩﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
اﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﮐﻪ ﺷﻌﺎع
ﺸﻬﻮﺩ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﻣﻮﻟﺎ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺎ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
برتری ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﺳﭙس ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻋﺮبی
ﻮ ﭘﺴﺮﻋﻤﻮﻳﺶ ﮐﺠﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ؟ (ﺩﺭﭼﻪ
ﻣﻘﺎمی الهی
هستند ﻭ(ﻋﺮﺑﻰ) ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(ﺍﻣّﻰ)
ﺷﺪﻩ ﻭﮐﺎﻣل
الهی اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
(ﺍﻋﺮﺍﺏ) ﻳﻌنی ﺒﺪﻭﻥ
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ (ﻋَﺠَﻤﻰ) ﻳﻌﻨﻰ
(ﺑﺪﻭﻥ ﺠم ﻮ ﺃﺟﻢ)
ﮐﻪ (ﺃﻋﺠﻤﻰ) ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﺟم
ﭽﻮﻥ ﺠﻤﺸﻴﺪ
زردشتی ﻭ(ﺷﻴﺪ) ﺟم
ﻮ ﺳﻴّﺪ ﺷﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻋﺮبی کاﻣل ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﻋﺠﻤی
ﻮ ﺍﻋﺠﻤﻰ ﻭﺍﻋﺮبی
هستند. ﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﮐﻤﺎل ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻳﻨﻚ
ﻧﺰﺩ ﻋﺮﺵ ﻫﺴﺘﻨﺪ
(ﺩﺭﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
هفتم ﻨﻬﺎﺋی ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻤﻴﻥ ﻤﻘﺎم
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻣﻮﻟﺎ
ﻭﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺭﻭح ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺮﺑّﻯ اﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻧﺎم ﻤﺼﻄفی ﻮ ﻣﺮﺗﻀﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﺑﺎﺯ ﺭﻭح
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺭﻭﺡ ﻣﺴﺘﻘﻠﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺣﺎل عبوﺭ ﺍﺯ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻨک ﺪﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸت سوم
ملکوتی ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺭﺟﻌﺖ و تولد ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ سوشیانت
سوم زردشت و
فارقلیط دوم
مسیح ﺳﻠﻮک ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﻥ ﻨﻮﻉ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺭﻭﺵ ﻭﻋﻠﺎﺋم
ﻮ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺁﻥ هیچ
اﻃﻠﺎعی ﻨمی ﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ)
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻓﺰﻭﺩ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
اﺯ ﻧﺰﺩ رَبّ ﻋﺰّﺕ
ﻧﺪﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ( ﺍﺯ
ﻧﺰﺩ رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
ﻭ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ عرﺵ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻭحی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺭﺑﻄی بدﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻐﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ) ﮐﻪ ﻳﺎ ﻋﻠﻰّ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻮ
ﺧﻮﺩ ﻭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ.( ﺯﺑﺎﻥ ﺣﺎﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﻭﺍلاّ اﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺒﻬﺸتی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
گرﻓﺘﻪ ﻭ ﺍﺯ ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.) ﺩﺍﺧل
ﺸﻮ ﻭﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺣﺴﺎﺏ ﺭسی ﺒﺮﺗﻮ
ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺘﻮ ﻧﻴﺴﺖ.
(ﭘس ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
الهی ﺘﻤﺎﻡ ﺣﺴﺎﺏ
ﺭﺳﻴﻬﺎ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎ ﻭ ﺗﺤﻠﻴّﻪﻫﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ (ﻣﻮﻟﺎ
ﺧﻮﺩ ﺳﺨﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﮔﺎهی ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﺮﺩم ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭسپس ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻳﻨک ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭﻋﺮﺵ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻣﻮﻟﺎ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣثال
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﺁﻧﺎﻥ ﻮﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﺍﺯ ﻣﻴﻮﻩﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی ﻤﺘﻨﻌم ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
( ﻧﻌﻤﺖ ﻣﻴﻮﻩﻫﺎﻯ
عقلی اﻟﻬﻰ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
تنی ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻏﺬﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭﻧﻪ ﺟﺴم
ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺠﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﺤﻀﻮﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻪ ﺟﺴﻢ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺟﺴﻤﻬﺎﻯ ﻤثالی
ﻮ ﻧﻮﺭﻯ ( ایثر ی
و قبل ایثری) ﻨﻴﺰﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻐﺬای مادی ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﻏﺬﺍﻯ ﻤﻌﻨﻮﻯ
ﻮﻋﻘﻠﻰ مینوی ﮐﻪ
ﺍﺯﻫم اﮐﻨﻮﻥ ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻫﺮﺩم ﺒﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺮﺳﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺴم ﻮﻋﻘل ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﺍﻣﻮﺭﻯ هستند ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﺑﻮﺩﻥ ﺪﺭ ﻳک
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮعی اﺳﺖ.)
ﻭ ﺍﺯ ﻟﺒﺎﺳﻬﺎﻯ
(ﺳَﻨﺪُس ) ﺳﻨگ ﺪﻭﺯﻯ
ﺸﺪﻩ ﻭ ﺍﺳﺘﺒﺮق
ﭙَﺮﺑﺮﻕ ﮐﻪﭼﺸﻤﻬﺎ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺗﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ (ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﻳﻥ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی همّت. ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎﻫﺎ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ ﺎﻳﺪﺁل
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺪکی هم ﻀﻌﻒ ﺭﻭﺍنی
ﺒﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻋﻴﻥ اﻟﻴﻘﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺤقّ اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﭼﻪﻫﺎ ﺍﺯ ﻟﺒﺎس
ﻭﻏﺬﺍ ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﻤﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﻔﺖ (ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻮﻋلیّ
ﻮ ﺑﻘﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺣُﺰﻥ ﻭﺍﻧﺪﻭﻩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺭفع
کرﺩ ( ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭفع ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﺘﻤﺎم
ﺸﺪ ﻭﺧﻄﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺘﻮﻓﻴق ﻨﻬﺎﺋی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺑﻴﻤﻪ
ﺷﺪﻩ الهی هستند)
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻏﻔﻮﺭ ﻭ ﺷﮑﻮﺭ ﺍﺳﺖ
(ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻤﺎﺭﺍمی
ﺑﺨﺸﻴﺪ ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺩ. ﻭﺳﭙﺎس ﻧﻤﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺳﭙﺎس ﺍﻭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﻢ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﺎﺩﺍﺷﻬﺎ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻭ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻮﻋﻈﻤﺖ
ﻫﻴچ ﻘﺎﺑل ﻘﻴﺎس
ﺑﺎ ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻮﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ)
ﮐﻪ ﺑﺮ ﻣﺎ ﻣﻨّﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻋلیّ
ﺒﻥ اﺑﻴﻄﺎﻟﺐ ﺭﺍ
ﻭصیّ اﻭ ﺑﺮﻣﺎ ﻧﻤﻮﺩ.
( ﮐﻪ ﺍﻳﻦ (ﻭﺳﺎﺋل
اﻟﻬﻰ) ﺭﺍ ﺑﻤﺎ ﺩﺍﺩ
ﻭﺍلا ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺪﻭﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮ ﺣتی همین
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻠﺎﺵﻋلیّ
ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﻧﺒﻮﺕ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﻭﮐﺸﻒ قرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎﺯﻩ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩ.
(ﻭﺻﻰّ) ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﻣﻮﺭﺩ ﻭﺻﻴّﺖ ﻭﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖﺳﻠﻮک
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎسی ﻤﺤﻤﺪ یا
هر ولایت فقیه
فاسد ﮐﻪ ﺣتی ﺨﻮﺩﺵ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺮﺩم ﺒﺮﺍﻯ
اﻭﺍﻳﻦ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺭﺍﻗﺒﻮل ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ ﺩﺭﻭﻳﺸﺎنی
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﺤﮑم ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﺒﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺮ ﻣﺎ ﻣﻨّﺖ
ﮔﺬﺍﺭﺩ (ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﻥ نبوﺩه اﻳﻢ) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻓﻀل ﺨﻮﺩ ﺑﻤﺎ
ﺩﺍﺩه (ﻓﻀﻞ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻘﺎﻣﻰ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺭﻣﻘﺎم الهی ﺪﺭ
ﺭﻭﺡ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮ ﻧﻴﺰ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻮ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ که ﺗﻤﺎﻳل
ﻨﻮعی ﻮ ﺭﻭحی ﻮﻋﻘلی
غیر ﻗﺎﺑل اﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻥ ﺪﺭ ﮐﻤﻴّﺖ
ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﻋﺪﺩﻯ ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ)
ﻭﻣﺎ ﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﺮﺩ ( ﺩﻭﺑﻬﺸﺖ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ) ﭘس ﻓﺰﻭﻥ
ﺒﺎﺩ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻣﻠﺎﻥ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عاﻣﻞ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻮﻓق ﺒﻨﺠﺎﺕ ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻧﺎﻇﺮ ﺑﺮ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﻋﻠﻰّ ﻭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
علیّ هستند. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻠﺎﺵ
ﻭﻋﻤل کنند . ﻭ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ
ﺧﺎﺹ ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﺩﺭﻋﻤل
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻨﺎﺩﻯ اﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ
( ﺩﺭﻋﺎﻟم ﺮﻭﺡ ﻭﺑﺰﺑﺎﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺒﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ) ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺭﻳﺪ
ﻭﺑﻴﺎﺷﺎﻣﻴﺪ ﮐﻪ
ﻧﻮﺵ ﺟﺎﻥ ﺸﻤﺎ ﺑﺎﺩ
.(ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻮﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﻭﺯﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺣتی
ﺸﺮﺍﺏ ﺧﻤﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺮﺍﺏ ﻃﻬﻮﺭ
ﻭ ﺟﺎﻳﺰﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺷﻤﺎ
ﻧﻈﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
( ﻟﻄﻒ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭ ﻧﻈﺮ
الهی ﻬﻤﻴﺸﻪ ﻫﺴﺖ.ﻭلی
کاﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪﻫﻨﻮﺯ ﻧﻈﺮﻯ
ﺒرَبّ ﺭﺣﻤﺎن ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ الهی
اﺑﺘﺪﺍ (ﺍﺩﻭﺍﺭﻯ)
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻫﻴچ
اﻃﻠﺎعی اﺯ ﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻪ رَبّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﻬﻴپ
ﻨﺎم ﻮﻣﺸﺨّﺼﻪﺍﻯ
ﻨمی ﺸﻨﺎﺳﻴﻢ. ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺍﺯﺍﻭ ﺻﺤﺒﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺩﻭﻡ (ﻋﺮﺵﺍﻭ)
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ اﻣﺮﻭﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﻳﺎ ﻋﺮﺵ
ﻗﺎئم ﺒﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺴﻴحی ﺪﺭ ﺳﺎﺑﻖ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻮﻡ (ﻧﻮﺭ
رَبّ) ﺩﻳﺪﻩﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﻮﺍﺻﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺠﺴم ﺪﻧﻴﻮﻯ
کاﺷﻒ ﻫﺮ قرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ رَبّ ﺍﻟﻔﺼل
عیسی ﻮ ﭘﺪﺭ ﺍﻭ
ﻭﻳﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻮﺭﺕ ﻗﺎﺋم ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﺎم ﻘﺎﺋﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺳﭙس (ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ نور )
رَبّ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ رَبّ ﺍﻟﻔﺼﻞ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻮﺩﺍ ﻋﺮﺵ ﺍﻭ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺰﺭﺩﺷﺖ ﻧﻮﺭ
ﺍﻭ ﻭﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
عیسوی ﺼﻮﺭﺕ ﻋﻴﺴﻮﻯ
اﻭ ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣل ﺼﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺣﻮﺯﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﺎﺭج
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎلا
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻥ ﻴک
ﺴﻴﺴﺘم ﻮ ﻧﻈﺎم
ﻔﮑﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺪﻑ
ﺗﺴﻬﻴل ﻔﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻤﺎ ﻭ ﺗﻨﻈﻴم ﺘﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ) ﮐﻪ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎن ﺒﺮﺷﻤﺎ
ﻧﻈﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺑؤس ﻭ ﻓﻘﺮ ﻭﺑﺄس
ﻭ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺭﻧچ ﺒﺮﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.( ﻭﻋﺬﺍﺏ ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ
ﻣﻌﺼﻮم اﺯﻫﺮﮔﻨﺎﻩ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭﻣﺼﻮﻥ
اﺯﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ. ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻀﻤﻥ ﻨﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺎم الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺣﺘﻰ(ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ)
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻳک ﻘﺪﺭﺕ ( ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ) ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻗﺒلا ﻧﻴﺰ ﺗﺠلّی
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﻭﺍﻳﻨک
ﺒﺎ ﮐﻤﺎل ﺨﻮﺩ ﺗﺠلِّیﺎﻟﻬی
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﭼه ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺎﺯ ﺿﻤﻦ ( ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ)
ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺣﻰ ﺍﺯﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻭﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
الهی ﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﻗﺪﺭ ﻣﻘﺎم
ﻔﻌلی ﻮ ﺩﺭﺍینذه
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﺪﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ.
ﻭلی همچنان اﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﺯ
ﻓﻘﻴﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻏنیّ
بی نیاﺯ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺩﺭﺩﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
اﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮐﻤﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺁثاﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺁﻥ ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی
ﺒﺎﻋث ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﻓﺼل ﻨﻮعی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﻋﺠﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻧﺠﺎﺕ ﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﮐﺮﺩﻩ. ﻭﺣتی ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺗﻠﺎﺵ ﻋﻘلی ﻮ ﺻﺒﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﮐﻤک ﺮﺳﺎنی
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍثاﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒلی ﻮﺟﻮﺩﺵ ﮐﻪ
ﺑﺎﺭﮔﻨﺎﻩ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺗﻮﺣّﺶ
ﻭﺟﻬل ﺒﻮﺩﻩ ﻣﺮﺗفع
گرﺩﺩ. ﺁﻧﭽﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻓﻬﻢ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻳک ﻨﻮع ﺠﻬل ﻮ ﺗﻮﺣّﺶ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﺗﻤﺪﻥ
ﻮﺍﺧﻠﺎق ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺩﺭ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع اﺳﺖ.
ﻭلی هنوز ﺧﻴلی
ﺼﻔﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﻨﻤﻴﺪﺍنیم
ﺼﻔﺖﻋﻘل ﺒﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻀﻌﻒ
ﻋﺸق ﻮ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺗﺮک ﺨﻮﺩ
ﺧﻮﺍهی ﺘﻮﺣّﺶ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻏﺎﺯﺍﺯﻋﺸﻖ ﺩﺭﺍﻟﻔﺒﺎﻯ
ﻔﻬم ﻮ ﺯﻧﺪگی ﺨﻮﺩ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺘﺼﻮﺭ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﻣﮕﺮ ﺑﮕﻮﺋﻴم
رَبّ ﺭﺣﻤﺎن ﺭﺣﻤﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺮﺣﻤﺖ
الهی ﺒﺮﺳﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺯ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﻴچ ﻤﺤﺪﻭﺩﻳتی
ﺪﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

حدیث
2614 - ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ199 ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺁﻭﺭثنا
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﺍﻟﺬﻳﻥ
اﺻﻄﻔﻴﻨﺎ ﻣﻥ
وعباﺩﻧﺎ ﻓﻤﻨﻬم
ﻈﺎﻟم ﻠﻨﻔﺴﻪ ﻭ
ﻣﻨﻬم ﻤﻘﺘﺼﺪ ﻭ
ﻣﻨﻬم ﺴﺎﺑق ﺒﺎﻟﺨﻴﺮﺍﺕ
ﺑﺎﺫﻥ اﻟﻠﻪ ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺘﺎﺏ ﺭﺍ ﻣﺎ ﺑﺎﺭث
ﮔﺬﺍﺭﺩﻳﻢ. ﺑﮑﺴﺎنی
اﺯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺻﻄﻔﺎ ﻧﻤﻮﺩﻳﻢ.
ﻭلی ﺒﺮخی ﺴﺘﻤﮕﺮ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭ ﺑﺮخی ﻤﻘﺘﺼﺪ
ﻭﮐم کاﺭ ﻭﺑﺮخی
ﭙﻴﺸﺘﺎﺯ ﺩﺭ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺍﺟﺎزﻩ
ﻭ ﮐﻤک کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﻣﻴﺮﺍث (ﮐﺘﺎﺏ) ﻳﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭ ﻭﺍﺭث ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
الهی گذﺷﺘﮕﺎﻥ
که ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﻮﺍﮔﺬﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﺴﺎنی اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ (ﺍﺟﺘﺒﺎ) ﻭ
ﺟﻠﺐ ﻭ ﺟﺬﺏ
الهی اﺯﺑﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺑسلوک الهی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺧﻰ ﻣﻮﺭﺩ
(ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ الهی ﻮ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﻮ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎ ﻣﺮﺯ( ﺣﺘﻰ
ﺍﻋﻠﻢ) ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺍﺭثاﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ کاﻣﻞ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﻘﺒلی
هستند. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮔﺮﻭهی
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﺻﺎﺣﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻧﻘﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ خود ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ ﻣﻴﺮﺍثی
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ (
قرّهﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ)
ﺩﻭﮔﺎﻧﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎ ﺩﻭ قرّه یا ﻗﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺎﺭث
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﻭﺍﺭث
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ (ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﺳﺘﻤﮕﺮ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻳکی سلوک
الهی ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻤﻰ ﺑﻨﺪﻧﺪ
ﻭﺣتی ﺒﺪﺗﺮ ﮐﻪ
ﺑﺮخی ﺘﺮک ﺼﻠﺎﺕ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﮐﻪ ﺟﺎﺳﻮسی ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﺎفق ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺳﺘﻤﮕﺮ
ﺑﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ می ﺒﺎﺯﺩ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺮک ﻮ ﮔﻨﺎﻩ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻮ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ
ﺑﻄﻮﺭﻯ ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
اﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
کرﺍﻣﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻴﺰﻯ اﻧﺪک ﻮ (ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﻭ) ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻳک ﺤﻴﻮﺍنی
ﻨﺎﭼﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺭﺍﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩ
های ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
گذﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﻘﺒلی
ﺨﻮﻳﺶ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒیعی ﻮ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎئی ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ (ﻣﻘﺘﺼﺪ) ﮐﻤﮑﺎﺭ
ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﺳﻠﻮﻙ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺃﺟﻠﻬﺎ ﻭ ﻣﻬﻠﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
هرﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﺎ ﺗﻤﺎم
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻨﺎﻓﻖ ﻭﻇﺎﻟم
ﺒﺨﻮﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺗﺎ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﺑﻨﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘل ﻀﻌﻴﻒ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﻭﻋﻤﻖ ﺍﻳﻤﺎنی
ﻨﻴﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺣﺪّ سعی ﺨﻮﺩ
ﻋﻤل ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﭘُﺮﮐﺎﺭﻯ ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﮑﻤﻴّﺖ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺿﻌﻒﻋﺸث
ﻮﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭﻋﻘل
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﻗﺼﺪ ﻭﻧﻴّﺖ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻫﻤّﺖ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮخی نهم ﺒﻴﺶ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻳﻌنی عباﺩﺍﺕ ﮐﻴفی
ﺨﻮﺏ ﻭ ﺑﺎ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺧﻮﺏ ﮐﻤﻴّﺖ ﺯﻳﺎﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍثر ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻣﺪﺍﻭم
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﺩفع ﺸﺮک اﺫﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ ﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺷﺎﻳﺪﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪگی ﻔﺼل ﻨﻮﻋﻰ
ﻳﻌنی اﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
اﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒلی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭﻳﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻘﺒل اﺯﺳﻠﻮﻙ ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﺮ ﮐﺮﺩ ﺩﺭ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭلی
ﺒﺮخی ﺒﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻘﻮﻯ عقل ﻮﻋﺸق ﻮﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﮔﺎﻫﻰ یک
ﺸﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺭﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﺣتی
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣل
ﻨﻬﺎئی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﻧﺪ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺳﺎﺑق ﺪﺭ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺳﺖ ﻭﺳﺒﻘﺖ ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺣتی ﺒﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺳﺒﻘﺖ
ﺟﺴﺘﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺤﺴﺎﺏ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
( ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺣﺴﺎﺏ
ﺳﺮﻋﺖ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍلاّ ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻟﻮﺩگی کمترﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ ﺒﺮﺍﻩ ﻭ ﺑﻘﺼﺪ
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻋﺠﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.) ﻭ ﻣﻘﺘﺼﺪ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺣﺴﺎﺏ
ﺍﻧﺪکی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
(ﻳﻌنی ﺪﻭﭼﺎﺭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
الهی ﺴﺎﺩﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻃﻮلی ﻨﻤﻴﮑﺸﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
الهی ﺒﻬﺮﻩ ﻟﺎﺯم
گرﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ) ﻭلی
کساﻧﻴﮑﻪ ﺳﺘم ﺒﺨﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﺣﺒس
ﭼﻨﺎﻥ ﺮﻭﺯﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺁﻥ ﭙﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎب ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻃﻮل ﻤﻴﮑﺸﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﺑﺪﺭﻭﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺧﻨﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﮕﺮ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺭﺣﻤﺖ ﮐﻨﺪ. ( ﺳﺘﻤﮕﺮ
ﺑﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﻏﻴﺮ
ﻓﻌّﺎﻝ ﻳﺎﻏﻴﺮﻋﺎﻣل
ﻮﻳﺎ ﻣﻨﺎفق ﻮ ﺗﺎﺭک
ﺼﻠﺎﺕ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﻭﺣتی
ﻤﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ الهی
ﻨﻴﺰ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺭﻭﺯ
ﻣﺤﺸﺮ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺘﻮﻟﺪ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺸﺪﻩ ﻭﺑﻤﺪﺕ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﻋﻤل
کند ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺤﺮﻭم . اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻮفق ﺒﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺸﺪ ﻫﺮ(ﺭﻭﺯ
ﻭ ﺍﻭﻡ) ﻭ ﻳﻮم اﻟﻬﻰ
ﺁﻥ ﻨﻮﻉ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺎﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻨﻮع
بهشت ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﻔﺮﺽ ﺷﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
عرش رَبّ برتر
ار زحمان ﺪﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭﻡ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﺎ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻳﻌنی ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭﻋﺮﺵ
رَبّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎن . ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻣﺮﻭﺯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺣﺰﻥ
ﻮ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﻭﺍقعی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
ﺪﻝ ﺷﮑﺴﺘﮕﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ (ﻏﻴﺮ ﺳﺒﻘﺖ
ﺟﻮﻳﺎﻥ) ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ﭼﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭ ﻧﻈﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻃﻮلانی ﺘﺮ ﺍﺣﺴﺎس
ﺷﻮﺩ. ﻋﻤﻴﻘﺎ ﻏﺼّﻪ
ﺩﺍﺭ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ ﻣﺴخ
ﺨﻮﺩ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭلی غصّه ﻭﻏم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻏم ﻤﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﻋﻘل کاﻓﻰ
ﻭ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
بی عقل و بی اﺣﺴﺎس
ﺣتی ﻤﺤﺮﻭﻣﻴﺘﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺤﺴﻮس
ﻧﻴﺴﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻗتی کسی ﺮﺍ ﺭﺣم
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﺪ ﮐﻪ ﻣﻮﻓق
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺸﻮﺩ)
ﺳﭙس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﮐﻪ ﺳﭙﺎﺵ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﮐﻪ ﻣﺎﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺤُﺰﻥ ﻮ ﺍﻧﺪﻭﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩ. (ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺰﻥ ﻮ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
عقل ﻫﺴﺖ) ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺰﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﻮل
ﺪﺭﺍﺯ ﻤﺤﺸﺮ ﺩﺭﺟﻮﻑ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ( ﻃﻮل ﺮﻭﺯ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﺯ ﺑﻨﻈﺮﺷﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺭﺍﺯﻯ ﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺴح ﺁﻣﻴﺰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ.
(ﺯﻣﺎﻥ) ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﺤﺴﻮس ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﻞ ﺍﺣﺴﺎﺵ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻳﺎﺑﺤﺪّ کافی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻧﻴﺰ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻠﮑﻮﺕ ﺷﺒﻴﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭ ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺸﺒﺎﻧﻪ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻮ ﻭﺍﻗﻌﻪ ﺁﻥ ﺪﺭﻳک
ﻠﺤﻈﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﻳک ﻠﺤﻈﻪ ﺭﻧج
ﺪﺭ ﮐﺎﺑﻮس ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺎﻫﺪ ﮐﺎﺑﻮس ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯﻯ ﻄﻮﻝ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. (ﻣﮑﺎﻥ)
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎﻫﺎ
ﭼﻮﻥ ﻤﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺒﻴﺪﺍﺭﻯ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
اﻧﺘﻘﺎل اﺯ ﺩﻭ
ﻧﻘﻄﻪ ﺩﻭﺭﺍﺯﻫم
ﺼﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﻧﻘﺎﻃ
ﻮﺳﻄ عیور ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻏﻔﻮﺭ ﻭ ﺷﮑﻮﺭ ﺍﺳﺖ
(ﮐﻪ ﺍﻳﻥ غفران ﻮﻋﻔﻮ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒلی ﻮ ﺗﻮﺣّﺸﻬﺎ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺘﻰ( ﻭ ﺷﻬﻮﺗﺮﺍنی
هناﻯ ﻘﺒﻠﻰ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎئم اﺳﺖ.
ﻭ ﺷﮑﻮﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ إﺯﺍﻯ ﺸﮑﺮ ﻭ
ﺳﭙﺎس ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
ﻨﻴﺰ ﺍﺯ ﭘﻨج ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ ﺧﻮﺩ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﭙﺎس
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮ ﺍﺑﺨﻮبی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺷﮑﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
عمل ﺎﻧﺪک ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺳﭙﺎس ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.(ﻋﻤل
ﺴﻠﻮﻙ ﻭﺳﭙﺎس ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
عظیم ﻮﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻘﺒلی گذﺷﺘﻪ ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺩﻩ ﻭ ﭘﺮﺩﻩ ﭘﻮﺷی
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺠﺎﺯﺍتی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
( ﻭلی ﻤﺎنع اﺯ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﺒﻬﺘﺮ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﮐﻤﺘﺮ
ﺟﺴمی ﻮ ﺫﻫنی ﻮﺭﻭحی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ الهی ﺁﻧﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ که ﺩﺭ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
عقب ﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻋﻘل ﻮﻋﺸق ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﺎفی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ سلوک الهی ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ ﺩﺭ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺰﻣﺎﻥ ﻧﺘﻮﺍﻧند
. ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
ﺒﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻤﺮﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
عرشرَبّ
بررتر ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﻮﺍع
ﺒﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ بی
اﻧﺘﻬﺎ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﻮﺩ (ﮐﻔﺮ) ﭘﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﻋﻘل
کسی ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ(ﻏﻔﺮﺍﻥ) ﻋﮑس ﺍﻥ
ﭙﺮﺩﻩ و حجاب
رَبّرعقل ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﭙﺮﺩﻩ ﭘﻮشی
ﺒﺮ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
(ﮐَﭙَﺮﻯ) ﻓﺎﺭسی
ﻮ (ﮐﺎﻭﺭ)ﻓﺮﻧگی
ﻴﺎ ﭘﻮﺷﺶ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﻴﺎ ﺩﺭﻭﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺫﺍﺕ ﻭﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ عمق ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﻓﻬم ﻮ ﺍﺣﺴﺎس
و ادراک ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 2615 – از
پیامبر نقل
شده (ج؟ص؟) اﻥّ
اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭ ﺟﻞ ﻳﻠﺘﻔﺖ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﺍلی
ﻔﻘﺮاء اﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﺷﺒﻴﻬﺎ ﺑﺎﻟﻤﻌﺘﺬﺭ
ﺍﻟﻴﻬﻢ ﻓﻴﻘﻮل
ﻮ ﻋﺰّتی ﻮ ﺟلاﻟﻰ
ﻣﺎ ﺃﻓﻘﺮﺗﮑم
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻣﻥ
هَوﺍﻥ ﺒﮑﻢ ﻋﻠﻰّ
ﻭﻟﺘﺮﻭﻥ ﻤﺎ ﺃﺻنع
ﺒﮑم اﻟﻴﻮﻡ ﻓﻤﻥ
ﺰﻭّﺩ ﻣﻨﮑم فی ﺪﺍﺭ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻣﻌﺮﻭﻓﺎ
ﻓﺨﺬﻭﺍ ﺑﻴﺪﻩ ﻓﺄﺩﺧﻠﻮﻩ
ﺍﻟﺠنّة ﻗﺎﻝ ﻓﻴﻘﻮل
ﺮﺟل ﻤﻨﻬﻢ ﻳﺎ
رَبّ ﺍﻥ ﺃﻫل اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺗﻨﺎﻓﺴﻮﺍ ﻓی ﺪﻧﻴﺎﻫﻢ
ﻓﻨﮑﺤﻮﺍ ﺍﻟﻨﺴاء
ﻭﻟﺒﺴﻮﺍ ﺍﻟثیاﺏ
ﺍﻟﻠّﻴنة ﻭ ﺃﮐﻠﻮﺍ
ﺍﻟﻄﻌﺎﻡ ﻭ ﺳﮑﻨﻮﺍ
ﺍﻟﺪﻭﺭ ﻭﺭﮐﺒﻮﺍ
ﺍﻟﻤﺸﻬﻮﺭ ﻣﻥ
اﻟﺪﻭﺍﺏ ﻓﺄﻋﻄﻨا
ﻤثل ﻤﺎ ﺃﻋﻄﻴﺘﻬﻢ
ﻓﻴﻘﻮل ﺘﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻟک ﻮ ﻟﮑﻞّ
ﻋﺒﺪ ﻣﻨﮑﻢ ﻣثلما
ﺃﻋﻄﻴﺖ ﺃﻫل اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻨﺬ ﮐﺎﻧﺖ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺍلی ﺃﻥ اﻧﻘﻀﺖ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﺳﺒﻌﻮﻥ
ﻀﻌﻔﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺭﻭﻯ ﺒﺴﻮﻯ ﻔﻘﺮﺍﻯ
ﻤؤﻤﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺷﺒﻴﻪ ﻣﻌﺬﺭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﻌﺰّﺕ
ﻭ ﺟلاﻝ (ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ)
ﺧﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﻣﻥ ﺸﻤﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻓﻘﻴﺮ
ﻧﮑﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ ﺍﻫﺎﻧﺖ
ﻭ ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺷﻤﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﺩﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﭼﻪ ﻣﻴﮑﻨﻢ
(ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺁﻧﺎﻥ این
زبال حال اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻥ ﻔﻘﺮﺳﻠﻮکی
ﻮ (ﺧﻮﺩ ﻓﻘﺮﻯ) ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﻘق اﻳﻥ
ﻔﻘﺮ ﺳﺎﻟک ﻜﻤک
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﮐﻤﺘﺮ
ﮐسی ﻘﺪﺭﺕ ﺗﺮک
ﻤﺎل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻫﺮﭼﻪ ﻣﺎل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻳﻥ
ﺸﺎﻧس ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﺎﺯ(ﻣﺎﻝ) ثرﻭﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺘﻨﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم کرﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻮ ﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭﺍنی ﺴﺎﻟﻚ ﻭﺗﻤﺎم
ﺨﺎﻃﺮﺍﺕ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻣﺎل ﻤﺤﺒﻮﺏ
ﺍﻭ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺟﺪﺍ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻳﻌنی ﺮﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ ﺮﻭﺍنی
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎلا ﺍﻣﻮﺍل
ﻤﺎﺩﻯ گذﺷﺘﻪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ) ﭘس ﻫﺮﮔﺰ
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺍﺭ
ﺩﻧﻴﺎ (ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ) ﺭﻧﺞ
ﺩﺍﺩ ﻧﻴکی ﺒﺸﻤﺎ
ﺍﻓﺰﻭﺩ. ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺮﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻭ وﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
طریقت ﮐﻨﺪ. (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﻄﺎﺏ ﺑﮑﺎﻣلاﻥ
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﻓﻘﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ ﺑﺨﺎﻃﺮﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺍلاّ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ کمک
کنند ﺟﺒﺮﺍﻥ
عدم سلوک الهی
آنان ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯکشش
ﺑﻌﺪﻯ ﺟﺴﺘﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
سلوک الهی کند
. ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻳکی اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ
( ﺍﺯ ﻓﻘﺮﺍﻯ ﻣؤﻤﻦ)
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﻤﺎﻥ ﺃﻫل
ﺪﻧﻴﺎ (ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ) ﺑﻴﻥﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﻗﺎﺑﺘﻬﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭﺯﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯﺩﻭﺍج کرﺩﻩ
ﻭﻟﺒﺎﺳﻬﺎﻯ ﻨﺮم
ﺒﺮ ﺗﻥ کرﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻃﻌﺎﻡ ﺧﻮﺭﺩﻧﺪ
ﻭﺩﺭﮐﺎﺧﻬﺎ ﺯﻧﺪﮔی
کرﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺪﻭﺍﺏ ﺳﻮﺍﺭﻯ
گرﻓﺘﻨﺪ ﭘس ﺗﻮ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻤﻥ ﺒﺪﻩ (ﻣﻌﻤﻮلا
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻓﻘﺮﻯ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻭ ﻧﻪ
ثرﻭﺕ. ﻭ ﮐﺎﻣلاﻥ
اﻟﻬﻰ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺳﺮﻣﺴﺖ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ عقلی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺭﻭﺍنی
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭلی اﻳﻥ ﻔﺮﺽ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺍﻳﻥ عباﺭﺕ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎلا
ﺑﺮخی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻔﻘﻴﺮ ﺷﺪﻩ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺼﺎﺩﻕ
ﺟﺰ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﺿﺎﻯ اﻭ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ ﭙﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
هرﻳک اﺯﺷﻤﺎ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺪﺭ ﻣﻴﺪﻫم
که ﺑﺄﻫل ﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﺗﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺁﻥ ﺪﺍﺩﻩ
ﺍم هفتاﺩ ﺑﺮﺍﺑﺮﺧﻮﺍﻫم
ﺩﺍﺩ (ﺍﻳﻥ ﻴک ﺘﻤثیل
ﺠﺎﻟﺐ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ
ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﺒﺴﻴﺎﺭﻋﻈﻴﻢ
ﺧﻮﺑﻰ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﻫﺮﻧﻮع
ﻴﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮعی
اﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎم
کرﺍﻣﺎﺕ ﺍﻧﻮﺍع
ﻘﺒﻠﻰ ﺍﺯ ﺍﺯل ﻮ
ﺁﻏﺎﺯ ﻫﺴتی ﺮﺍ
ﺣﺴﺎﺏ ﮐﻨﻴﻢ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﻨﻮﻉ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻳک ﺠﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻨﻚ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮف ق ﺒﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎم
کرﺍﻣﺎﺕ ﺍﻧﻮﺍع
ﻘﺒﻠﻰ ﻭﺣتی کرﺍﻣﺎﺕ
ﻓﻌلی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﻔﺘﺎﺩ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻔﺘﺎﺩﻋﺪﺩ
ﮐثرﺕ ﺩﺭ ﻗﺪﻳم
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻫﻔﺖ ﻋﺪﺩ
ﻗِﻠﺖ ﻭ ﻫﻔﺘﺼﺪ
ﻳﺎﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ ﺳﻤﺒﻮل
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ از
کثرت ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌنی ﺘﻔﺎﻭﺕ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻮﻋﻘلی ﻮ ﺭﻭﺍنی
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺗﻤﺎم کرﺍﻣﺎﺕ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻬﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﺷﺎﻣل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
الهی اﺯ ﻫﻢ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺭﺍﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی ﻔﺎﺻﻠﻪ
ﻋﻘلی اﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ ﺧﻴلی
ﺒﻴﺶ ﺍﺯ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻋﻘلی اﻧﺴﺎﻥ اﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎﻋﻘل ﻨﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺟﺴم ﺒﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ ﺣتی کاﻣلاﻥ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﺘﻔﺎﻭﺕﻋﻘلی ﻮ
ﺍﺣﺴﺎس ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺎﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﻏﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﻋﻘل ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
الهی ﻮﻋﻠم ﻠﺪﻧّﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
هستند ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺸﺒﻴﻪﻋﻘل
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺁثاﺭﻋﻘلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﺳﻄح ﻤﻨﻄق
عقلی ﻤﻴﺴّﺮ( ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ) ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮ ﺗﻤثیلی ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﻴﺎﻥ
اﻳﻥ ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺟﻬﺖ
ﺗﺸﻮﻳق ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺤﻤل ﻤﺸﮑلاﺕ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
2616 – از ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ200ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﻠﻘّﻨﻮﺍ اﻣﻮﺗﺎﮐﻢ
لا ﺍﻟﻪﺍلا ﺍلله
ﻓﺎﻧّﻬﺎ ﺃﻧﻴس
ﻟﻠﻤؤﻤﻥ ﺤﻴﻥ ﻴﻤﺮق
ﻤﻦ ﻗﺒﺮﻩ ﻗﺎل
لی ﺠﺒﺮﺋﻴل ﻴﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﻟﻮ ﺗﺮﻯ ﻠﻬم
ﺤﻴﻥ ﻴﻤﺮﻗﻮﻥ ﻤﻥ
ﻘﺒﻮﺭﻫﻢ ﻳﻨﻔﻀﻮﻥ
ﺍﻟﺘﺮﺍﺏ ﻋﻥ
رؤﺳﻬﻢ ﻭﻫﺬﺍ ﻳﻘﻮﻝ
لا ﺍﻟﻪ ﺍلا ﺍلله
ﻭ ﺍﻟﺤﻤﺪ لله ﻣﺒﻴّﺾ
ﻭﺟﻬﻪ ﻭﻫﺬﺍ ﻳﻘﻮﻝ
ﻳﺎ ﺣﺴﺮتی علی ﻤﺎ
ﻓﺮّﻃﺖ فی ﺠﻨﺐ
ﺍلله ﻳﻌنی فی ﻮلاﻳﻪ
ﻋﻠﻰّ ﻣﺴﻮﺩة ﻭﺟﻬﻪ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻠﻘﻴﻥ ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ
ﮐﻪ لا ﺍﻟﻪ ﺍلا
ﺍلله ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.
(ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﺪﺭ ﺣﺎﻝ
ﺩﻓﻥ ﺸﺪﻥ ﺣنتی
اﮔﺮ ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ ﻭﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭلا ﺍله ﺍلا
الله ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺩو ﮐﻠﻤﻪ ﺑﺠﺎﺋی
ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﻗﺒلا ﮐﻮﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺑﺎﺯﻫم
کوﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
تجلّیات ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ عرﻓﺎنی
ﻮﺍﺣﻮﺍل ﻤﻘﺪّس
ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻣﻨﻈﻮﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
الهی ﺸﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ (ﺗﻠﻘﻴﻦ) ﺍﻳﻥ
ﺬﮐﺮ ﻳﻌنی ﺴﻤﺒﻮل
ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻮ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ ﻭﻗتی
گفته ﺷﻮﺩ ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻫﻨﮕﺎم
ﺘﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪفع ﺸﺮک اﺣﺘﻤﺎلی
ﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺃﻯ ﻮﺍﺳﻄﻪ
الهی ﻤﻦ ﺍﻟﻪ ﻭالهی
ﻬﺴﺘﻰ ﻭلی
هنوزﺍلله ﻧﻴﺴتی
ﻮ ﺍﻳﻥ ﺬﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺮﺍ ﺳﺎﻟک ﺤتی ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺠﻠّﻯ ﻘﺎﺋم
الهی هست ﻭ لی
هنوز رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﻨﻴﺴﺖ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
رَبّ ﺍلاﺭﺑﺎﺏ
ﺍلله ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺑﺎﺷﺪ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻤؤﻤﻥ
اﻧیس ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺬﮐﺮﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺍﺯﻗﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺒﻴﺎﻳﺪ( ﺭﻭح
الهی ﻤؤﻤﻥ ﺤتی
ﺪﺭ ﻗﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﻮﻧس ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک ﺮﻭﺣﺶ
ﺑﺎﺯﻣﺮﮒ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﮐﻨﺎﺭ ﺟﺴم اﻭ
در قبر ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺳﻮﺩﻯ اﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﻧس
ﻧﻤﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺪﺭ ﻋﺰﻟﺖ ﺧﻮﺩ ﻫﻴﭻ
ﮐﺎﺭﻯ ﺠﺰ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
همّت. ﻭﺍﺻﻮلا ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻋﺒﺎﺭﺍﺕ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻄلبی ﺠﺰ
ﺩفع ﺸﺮک و
اذکار توحیدی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﮕی ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺫﮐﺮ لا ﺍلله ﺍلا
ﺍلله ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍلله ﺃﮐﺒﺮ ﻭ ﺍﻟﺤﻤﺪلله
ﻭﺳﺒﺤﺎﻥ الله ﻭﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺮﺍ ﻋﺒﻮﺭ ﮐﻨﺪ ﻭﺑﻘﺎﺋم
ﻤﺒﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ
مگر در تولد
نوع فوق بشری
بجهان برای رسیدن
بشهود نور
رَبّ رحمان . ﻭﺍلا
ﺳﺎﻟک ﺠﺰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ و
مرَبّی ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺗﺎﺳﺮﺣﺪّ
ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ و صمدیّت
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ ﮐﺎﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺁﻥ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ به ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮکه
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺸﻴﺖ
ﮐﻨﺪ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺒﻤﻦ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺃﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﺍﮔﺮ ﻣﻴﺪﻳﺪﻯ
که ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺁﻧﺎﻥ
اﺯﻗﺒﺮﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﻴﺁﻳﻨﺪ ﻭﺧﺎک
اﺯ ﺳﺮ ﻭ ﺭﻭﻯ ﺨﻮﺩ
ﭘﺎک ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ لا ﺍﻟﻪ
ﺍلا ﺍلله ( ﻭﺧﻄﺎﺏ
ﺑﻘﺎﺋم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺧﺮﻭج
اﺯ ﺗﻥ ﺪﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍﺋی
هستی ﻮلی ﺧﺪﺍﻯ
الله ﻭﺧﺪﺍﻯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
هم ﻨﻴﺴﺘﻰ) ﻭﺳﭙﺎس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭﺭﺍ
ﺳﻔﻴﺪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
(ﺭﻭﻯ ﺳﻔﻴﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭﻧﻴﺰ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی ﺠﺴﺘﻥ
کاﻣل ﻮﺍﺻﻞ ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﮐﻤﺎلاﺕ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺪﺭ
ﺑَﺪﺭ ﻣُﻨﻴﺮ
قادم ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﺎک ﺘﮑﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺳﺮ ﻭ ﺭﻭﻯ
کاﻣان اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق که ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﻭ ﺁﺭﺍﻳﺶ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﭼﻮﻥ ﭙﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺒﺮ ﺍﺭﻳﮑﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺩﻟﻬﺎﻯ ﻤؤﻤﻨﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺗﮑﻴﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭلی
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺣﺴﺮﺕ ﺑﺮ ﻣﻦ
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﻣﻦ ﺍﻓﺮﺍﻃ
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻯ اﺯﺧﺪﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻡ. ﻭﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﻳﻌنی
اﺯ ﻭلاﻳﺖ ﻋلیّ
ﺪﻭﺭﻯ ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ
ﻭﻟﺬﺍ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺴﻴﺎﻩ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ.(ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻮ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟک
ﺘﻨﺒل ﻴﺎ ﻣﻨﺎﻓق
ﻮ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺸﮑﻦ
و مقتصد ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸته
ﺑﺨﻠق ﺴﺎﻟگ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﭘﺸﻴﻤﺎنی ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ ﺘﻘرَبّ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺑﻮﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ علیّ
ﺪﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ و ﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺤﻴﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﻭﺭﻯ ﻮﻋﺪم ﺴﻌی
ﺒﺮﺍﻯ کسب شهوﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﮐﻪ ﺷﺮﻃ لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻮفیق ﺒﻌﺪﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﺪﺍﻣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﺭﻭﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻓﺮﺍﻃ
کرﺩﻩ ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺳﻴﺎﻩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ ﻨﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ ﺴﺨﺖ
ﻭ ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺳﻴﺎﻩ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. (ﻳﻤﺮﻕ) ﻫﻤﺎﻥ
( ﻳﻤﺰﻕ ) ﻭ ﭘﺎﺭﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﭙﺮﺩﻩ ﻣﺮگ قبل
اﺯ ﻣﺮگ اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺗﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﺮگ ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﺑﺮخی ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﻣﺒﻌﻮث
الهی ﺒﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻠﻴم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺍلا
ﺍﮐثر ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋﻢ ﺩﺭﺁﺧﺮﻋﻤﺮﻃﺒﻴﻌی
ﺨﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻋﻤﺮ
ﮐﺴﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم کوﺗﺎﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
اﻳﻥ ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﭼﻪ ﺳﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﺮخی ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘلی اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﮔﺮﻯ ﻨﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﺑﺮﺧی
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤؤثّرﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﻫﻴﺒﺖ الهی ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﺮحی
ﻨﻴﺰ ﮐﻪ ﺑﻬﻠﻮل
هستند ﻫﻴچ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻫﻴپ ﺸﻬﻮﺩﻯ
هم ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭلی
ﺒﺸﻬﻮﺩﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳتی
هم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﮔﻬﮕﺎﻩ
علاﺋم ﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺣﮑﻤتی
ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اوﺭﺍ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﮐثرت ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺤق اﻟﻬﻰ ﺟﻨﻮﻥ
ﻨﻤﻴﺁﻭﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺘﻌﺒﺪﺍﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻮ ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﻗﺒل ﺪﻭﭼﺎﺭ ﺍﻳﻥ
ﺠﻨﻮﻥ ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻨﺤﺮﻑ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
(ﺟَﻨﺐ ﺍلله ) ﮐﻨﺎﺭﺧﺪﺍ
ﻭﺟﺎﻧﺐ ﻭﺳﻤﺖ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺳﻮﻯ اﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ (ﻭلاﻳﺖ) ﻣﻴﺴﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﻋلیّ ﺴﻤﺒﻮل
دائم ﻮلاﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎملان
اﻟﻬﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻘرَبّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.

حىيث 2617 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺳﺖ (ﺝ۷ﺹ201ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥ اﻟﻤﺘﮑﺒّﺮﻳﻥ
ﻴﺠﻌﻠﻮﻥ فی ﺼﻮﺭ
ﺍﻟﺬَﺭّ ﻳﺘﻮﻃّٴﻮﻫم
اﻟﻨﺎس ﺣﺘّﻯ ﻴﻔﺮغ
اﻟﻠﻪ ﻣﻥ اﻟﺤﺴﺎﺏ
ﻣﺘﮑﺒّﺮﺍﻥ
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺫﺭّﺍﺕ
بمعنی ﻣﻮﺭﭼﻪ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﺩم
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻟﮕﺪ ﻣﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺣﺴﺎﺏ
ﻫﻤﻪ ﻓﺎﺭغ ﺸﻮﺩ
(ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﻭ ﺣﺴﺎﺏ ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍح
ﺪﺭ ﺁﺧﺮﻋﻤﺮﻫﺴتی
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
همه ﺭﺍ ﺣﺴﺎﺏ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭلی اﻳﻦ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی اﻳﻥ
اﺭﻭﺍح ﻤﺘﮑﺒّﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﻗﺎﻧﻮﻥ
عکس ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺑﮑﻮﭼکی
ﻨﻮعی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ. ﺗﺎ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺘﮑﺒﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺑﺎﻟﻤثل ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻮ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﻧﻮﺍع ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳک
ﺘﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی ﺒﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺍﻳﻥ
کاﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥ ها ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯلی ارواح
همگان اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم ﺴﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍع
تحت ﺠﻤﺎﺩﻯ و
انواع جمادی ﻮ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍنی
ﻮ فصول
فراوان ﺑﺸﺮﻯ
عبور ﺗﮑﺎﻣلی
کنند ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﻴک
ﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﻣﻌﺎﺩل
الهی شهود ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
الهی گرﺩﻧﺪ ﮐﺎﺭﻯ
که ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺴﺨﺖ ﭘس اﺯ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی اﻧﺠﺎم
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻴﻦ ﺫﺭﺍﺕ
ﻣﻮﺭﭼﻪ ﺣﺴﺎﺏ ﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻧﻪ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻮﺿﻮع ﺼﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺁﻣﺪﻩ ﺗﺤﻘق ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭلی ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌی ﺒﺎﺯ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﺻﻮﺭتی
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪﻋﻴﻥ همین ﺼﻮﺭﺕ
ﻓﻌلی ﻨﻴﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺻﻮﺭﺕ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ ﺭﺑﻄی
ﺒﻘﻴﺎﻓﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﺳﻴﻤﺎﻯ ﺸﺨﺺ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
(ﻳﺘﻮﻃّٴﻮﻫﻢ) ﺯﻳﺮ
ﭘﺎﻳﺸﺎﻥ ﻠﻪ ﺷﻮﻧﺪ.
ﻭ (ﺫﺭ ﻭ ﺫﺭﺍﺕ) ﮔﺮﺩ
ﻭﺧﺎک ﺪﺭ ﺳﺘﻮﻥ
ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺩﺭﻳک
اﻃﺎق ﺘﺎﺭﻳک ﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻮﺭﭼﻪ
ﻫﺎﻯ ﺮﻳﺰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺫﺭ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻟﮕﺪ ﻣﺎل ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺗﻤﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
بعرَبّی ﺫﺭ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.

حدیث 2618
از امکام ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ201 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻴﻨﺎﺩﻯ ﻤﻨﺎﺩ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﺃﻳﻥ
اﻟﻤﺤﺒّﻮﻥ ﻠﻌﻠﻰّ
؟ ﻓﻴﻘﻮﻣﻮﻥ ﻤﻥ
کلّ ﻔجّ عمیق ﻓﻴﻘﺎل
ﻠﻬم ﻤﻥ ﺃﻧﺘﻢ
؟ ﻗﺎﻟﻮﺍ ﻧﺤﻥ
اﻟﻤﺤﺒّﻮﻥ ﻠﻌﻠﻰّ
ﺍﻟﺨﺎﻟﺼﻮﻥ ﻠﻪ
ﺣُﺒّﺎ ﻓﻴﻘﺎﻝ
ﻓﺘﺸﺮﮐﻮﻥ فی ﺤُﺒّﻪ
ﺃﺣﺪﺍ ﻣﻥ اﻟﻨﺎس؟
ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ ﻟﺎ ﻓﻴﻘﺎل
ﻠﻬم اﺩﺧﻠﻮﺍ ﺍﻟﺠنّة
ﺃﻧﺘﻢ ﻭ ﺃﺯﻭﺍﺟﮑم
ﺘﺤﺒﺮﻭﻥ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ( ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم ﺪﺭ ﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﻣﻨﺎﺩﻯ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍ ﺳﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
علیّ کجا ﻫﺴﺘﻨﺪ؟
(ﺩﺭﺳﻠﻮک ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋلیّ ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ﻭﻳﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
علیّ ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ ﻘﻄﻌی ﺒﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺒﻬﺸﺖ
شهودی ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻭ نیز ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﺪﻩﺍﻯ
اﺯ ﻫﺮ ﺩﺭّﻩ ﻋﻤﻴق
دور دست ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻣﺎﻫﺴﺘﻴﻢ
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻴﮑﻪ ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﺭّﻩ ﻋﻤﻴﻖ ﻭ ﺩﺭ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﻮﺍﻣﺎﮐﻥ
ﻨﺎﭘﻴﺪﺍ ﻣﺸﻐﻮل
عباﺩﺕ و سلوک ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ اﺭﺯﺵ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭلی اﺯ
ﻧﻈﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘرﺳﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺁﻳﺎ ﺩﺭﻋﺸق
کنونی ﮐسی ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺷﺮﻳﻚ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻧﻪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺑﺮﻭﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﻭﻫﻤﺴﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻭﻣﺸﻐﻮل
گرﺩﺵ ﻭﺧﻮﺵ ﺑﺎﺷﺪ
(ﺩﺭﺳﻠﻮک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺠﺰ ﭘﻴﺮﻋﻠﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺟﺰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ هیچ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺭﺍ ﺷﺮﻳک
اﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ ﻭﺗﻮﺟّﻪ
و ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
هم ﺒﺮﺳﻨﺪ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺁﻧﺎﻥ ﻮﻫﻤﺴﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺕ ﺭﺍنی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺯﻭج هرﮐس
ﻗﺮﻳﻥ الهی ﻮﻣﻌﺎﺩل
ﮋﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭحی
او ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭﺫﺍﺕ
ﻫﺮﮐس ﻫﻤﺎﻥ ﮋﻧﺘﻴک
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ( ﺗﺤﺒﺮﻭﻥ
) ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻘﺪس ﮐﺮﺩﻥ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻤﻌنی
ﺸﺎﺩﻯ ﻮ ﺧﻮﺷﻰ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪگی عاﺩﻯ اﺳﺖ.
ﻭ ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻥ ﺴﺎﺩگی
ﻮﺍﺭﺩ ﺁﻥ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﻭﮐﺴﺐﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﻭﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺮﻭحی ﻮﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻧﺎس ) ﻳﺎﻣﺮﺩﻡ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎی ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی اﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺣتی اﮔﺮ ﺷﻴﻌﻪ
ﻣﺪعی علوﻯ ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﺑﻮﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﮔﺰﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻃﺒﻴﻌی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺗﻮﺟﻬی ﺒﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻮ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻧﺎسی ﻮ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺨﻮﻳﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮﻙ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻮﺷﻨﺪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﮐﻨﻨﺪ.

حدیث -2619 ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ201 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻗﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻘﺎل ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﻳﺠﻴئ کلّ غاﺩﺭ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﺑﺎﻣﺎم
ﻤﺎﺋل ﺸﺪﻗﻪ ﺣﺘّﻯ
ﻴﺪﺧﻞ ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻭ
ﻳﺠﻴئ کلّ اﻠﻨﺎس
ﺑﺒیعة ﺍﻣﺎﻡ ﺃﺟﺬﻡ
ﺣﺘّﻯ ﻴﺪﺧل اﻟﻨﺎﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻫﺮ ﺧﻴﺎﻧﺖ ﭘﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﻣﺎم گرﺩﻥ
کجش ﺁﻭﺭﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺍﺧﻞ ﺟﻬﻨم
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ (ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی ﻴﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻭ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
نداﺭﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎم
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤق ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻏَﺪﺭ ﮐﺮﺩﻩ
دارد .ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭلی
ﺠﺎﺳﻮﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻤﺬﻫبی
قشری ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﻭﻫﺮ (ﻧﺎﮐث ﺑﻴﻌﺖ)
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺸﮑﻦ ( ﻭﻟﻮ
ﮐﻪ ﺟﺎﺳﻮسی ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻧﻔﺎقی ﻨﺪﺍﺭﺩ)
ﺑﺎ ﺍﻣﺎم ﺠﺬﺍﻣﻰ
(ﺩﻣﺎغ ﺒﺮﻳﺪﻩ) ﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺗﺎ ﺩﺍﺧل
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم ﺸﻮﺩ.
ﺟﺬﺍمی ﺒﻮﺩﻥ ﺷﺨﺺ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﻣﺘﻌﺒّﺪﺍﻥ
ﻣﺬﻫبی قشری ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
و شیعه ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث -2619 ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ201 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻗﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻘﺎل ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﻳﺠﻴئ کلّ غاﺩﺭ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﺑﺎﻣﺎم
ﻤﺎﺋل ﺸﺪﻗﻪ ﺣﺘّﻯ
ﻴﺪﺧﻞ ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻭ
ﻳﺠﻴئ کلّ اﻠﻨﺎس
ﺑﺒیعة ﺍﻣﺎﻡ ﺃﺟﺬﻡ
ﺣﺘّﻯ ﻴﺪﺧل اﻟﻨﺎﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻫﺮ ﺧﻴﺎﻧﺖ ﭘﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﻣﺎم گرﺩﻥ
کجش ﺁﻭﺭﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺍﺧﻞ ﺟﻬﻨم
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ (ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی ﻴﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻭ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
نداﺭﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎم
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤق ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻏَﺪﺭ ﮐﺮﺩﻩ
دارد .ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭلی
ﺠﺎﺳﻮﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻤﺬﻫبی
قشری ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﻭﻫﺮ (ﻧﺎﮐث ﺑﻴﻌﺖ)
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺸﮑﻦ ( ﻭﻟﻮ
ﮐﻪ ﺟﺎﺳﻮسی ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻧﻔﺎقی ﻨﺪﺍﺭﺩ)
ﺑﺎ ﺍﻣﺎم ﺠﺬﺍﻣﻰ
(ﺩﻣﺎغ ﺒﺮﻳﺪﻩ) ﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺗﺎ ﺩﺍﺧل
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم ﺸﻮﺩ.
ﺟﺬﺍمی ﺒﻮﺩﻥ ﺷﺨﺺ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﻣﺘﻌﺒّﺪﺍﻥ
ﻣﺬﻫبی قشری ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
و شیعه ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث
2621 - ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۷ﺹ201 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻳّﻤﺎ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﻤنع ﻤﻮٴﻤﻨﺎ ﺷﻴﺌﺎ
ﻣﻤّﺎ ﻳﺤﺘﺎج اﻟﻴﻪ
ﻭﻫﻮ ﻳﻘﺪﺭ ﻋﻠﻴﻪ
ﻣﻥ عندﻩ ﺃﻭ ﻣﻥ
عند ﻏﻴﺮﻩ ﺃﻗﺎﻣﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎﻣﻪ
ﻣﺴﻮﺩّ ﺍﻭﺟﻬﻪ
ﻣﺰﺭقة ﻋﻴﻨﺎﻩ
ﻣﻐﻠﻮلة ﻳﺪﺍﻩ
ﺍلی عنقه ﻓﻴﻘﺎﻝ
ﻫﺬﺍ ﺍﻟﺨﺎﺋﻦ ﺍﻟّﺬﻯ
ﺨﺎﻥ اﻟﻠﻪ ﻭ ﺭﺳﻮﻟﻪ
ثمّ ﻳؤﻤﺮ ﺑﻪ ﺍﻟی
اﻟﻨﺎﺭ ﻫﺮ
ﻣﻮٴﻤﻨﻰ (ﺳﺎﻟک
اوم کننده ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﮐﻪ ﻣﺎنع ﻮ ﻳﺎ ﻣﻤﺘنع
اﺯ ﺩﺍﺩﻥ ﭽﻴﺰﻯ
ﺒﻤﻮٴﻤﻨﻰ دﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﺤﺘﺎج اﺳﺖ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻭﻳﺎ ﺣتی
اﺯﺟﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﻓﺮﺍﻫم
کند ﻭلی اﻧﺠﺎم
ﻨﺪﻫﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
( روز شهود قائم
برای سالک و
روز مسخ حیوانی
برای مخالف
سلوک الهی ) ﺍﻭﺭﺍ
ﺳﻴﺎﻩ ﭼﻬﺮﻩ ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ (ﺳﺎﻟک
ﮐﻤک ﻨﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﺳﺎﻟک
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﺑﻪ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﮐﻤک
ﻜﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﻮ ﻓﺘﻨﻪ ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺴﺮیع
ﺪﺭ ﻧﺠﺎﺕ شهودی
ﺍﻭ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭلی ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟک
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻧﺸﺎﻧﻪﺍﻯ
اﺯ ﻋﺪم اﻳﻤﺎﻥ
اﻭ ﺑﮑﺎﺭ الهی ﺨﻮﻳﺶ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺷﺤﺎل
ﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺒﻨﺠﺎﺕ
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮﻓﻴق
هر ﺷﺨﺺ ﺩﺭﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺗﻮﻓﻴق همه
افراد ﺁﻥ ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎﻋث ﺗﺸﺪﻳﺪ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻮ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻘﻴﻪ ﺑﺮﺍﻯ اﻣﮑﺎﻥ
ﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺻﻮﺭﺕ ﺳﻴﺎﻩ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ ﻭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺮﭘ ﺎﺷﺪﻥ ﺪﺭﻭﻗﺖ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﺼﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ
ﻫم اﮐﻨﻮﻥ ﺒﻘﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺳﻔﻴﺪﻯ ﺮﻭﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴﺖ ﺳﻴﺮﺕ
ﻭﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ ) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺁبی ﻤﻴﺸﻮﺩ
( ﻭﻳﺎ ﺯﺭق ﻮ ﺑﺮق
اﺯ ﺍﺷک ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪﭼﺸﻤﺎﻥ ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺪﻳﻥ ﺸﮑﻞ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ)
ﻭ ﺩﺳﺘﺎﻧﺶ ﺑﮕﺮﺩﻧﺶ
ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ( ﺑﺪﻭﻥ
ﻘﺪﺭﺕ ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺳﺖ
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﻧﺎ ﺗﻮﺍنی
اﻧﺠﺎم هر ﮐﺎﺭﻯ
اﺳﺖ) ﻭﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺨﺎﺋﻨﻰ
ئر پیمان سلوکی
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﮐﺮﺩﻩ. ﻭسپس ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺳﻘﻮﻃ اﻭ ﺩﺭ ﺁﺗﺶ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔی ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺧﻴﺎﻧﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺩﺭﻭغ گفتن ﺩﺭ
ﺍﺩﻋﺎﻯ اﻳﻤﺎﻥ
و ﺴﻠﻮﻙ ﻭﻳﺎ ﻗﺒﻮل
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭلیّ لی
غیر ﻋﺎﻣل ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻳﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﻣﻐﻠﻮﻝ) ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻏُل ﻮ ﺯﻧﺠﻴﺮ ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
کنترل ﻮ ﺣﺒس ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﺰﻧﺠﻴﺮ ﻭ ﺍﻓﺴﺎﺭ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.

حدیث 2622 - ﺍﺯ ﺍﻣام
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۷ج
201ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻴﺎ ﻳﻮﻧس  ﻣﻥ ﺤﺒس ﺣق
اﻟﻤﻮٴﻤﻦ ﺃﻗﺎﻣﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭ ﺟﻞ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎﻣﻪ ﺧﻤﺴﻤﺎئة
ﻋﺎم علی ﺮﺟﻠﻴﻪ
ﺣﺘّﻯ ﻴﺴﻴل عرﻗﻪ
ﺃﻭ ﺩﻣّﻪ ﻭ ﻳﻨﺎﺩﻯ
ﻤﻨﺎﺩ ﻣﻥ عند ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﺬﺍ ﺍﻟﻈﺎﻟم
اﻟّﺬﻯ ﺤﺒس ﻋﻥ
اﻟﻠﻪ ﺣﻘّﻪ ﻗﺎﻝ
ﻓﻴﻮﺑخ ﺃﺭﺑﻌﻴﻥ
ﻴﻮﻣﺎ ثمّ ﻳؤﻤﺮ
ﺑﻪ ﺍﻟی اﻟﻨﺎﺭ
ﺃﻯ ﻴﻮﻧس ﺑﺪﺍﻥ
که ﻫﺮﮐس ﺣق ﻤﻮٴﻤنی
ﺮﺍ ﺣﺒس ﮐﺮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎل
ﺮﻭﻯ ﭙﺎﻫﺎﻳﺶ ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﻋﺮﻗ
ﻮ ﺧﻮﻥ اﻭ ﺟﺎﺭﻯ
گرﺩﺩ.( ﺣق ﺴﺎﻟﻚ
ﺍﻣﮑﺎﻥ اﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم ﻮﻇﺎﻳﻒ
الهی ﻮ ﺳﻠﻮک اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐسی ﻴﺎﻭﺭﺍ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﻳﺎ ﻣﺎﻧﻊ
ﻭﻳﺎ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﮐﺮﺩ
ﺣق الهی اﻭﺭﺍ ﺑﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫبی ﻮمدعی ﺷﻴﻌﻪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﺑﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﺟمع
کرﺩﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎ کلام ﺑﺎﻃل ﻔﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎل اﻳﺎﻡ ﺩﺭﺍﺯ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻋﺮق ﻮﺧﻮﻥ ﺪﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنب
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﺪﺍم
ﺪﺭﺣﺎﻝ ﻓﺮﺍﺭ ﻭ
ﺧﻮﻥ ﺮﻳﺨﺘﻥ اﺯ
ﺗﻦ ﻭﻫﻨﮕﺎم ﺴﺮ
ﺑﺮﻳﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺋی
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻈﺎﻟم ﺒﻮﺩه ﮐﻪ
ﺣق ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﺎنع
ﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ( ﮐﻪ
سلوک الهی ﺒﺤﻖ
ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺤق ﻮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺤﻖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻬل ﺮﻭﺯ ﺗﻮﺑیخ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺳﻘﻮﻃ ﺒﺂﺗﺶ ﻣﻴﺪﻫﺪ
(ﭘس ﺍﺯ ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎل
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺩﺭ ﻳک
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﻳﺪﻋﺬﺍﺏ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﺮ ﺍﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺻﺒﻮﺭ ﻭ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﭼﻪ ﺑﺴﺎ
هم ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺻﺎﺣﺐ
ﭼﻨﺎﻥ گذﺷﺘﻪﻫﺎﺋی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻭ
ﺑﺎ سلوک الهی
به ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺯ ﺁﻥ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺧﻠﺎﺻی ﻤﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.

حدیث
2623 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۷ﺹ۲۰۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻴُﺤﺸﺮ ﺍﻟﻌﺒﺪ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎﻣﻪ
ﻭ ﻣﺎ ﻧﺪﺍ ﺩﻣّﺎ
ﻓﻴﺪفع فی اﻟﻴﻪ
ﺷﺒﻪ ﺍﻟﻤﺤﺠمة
ﺃﻭ ﻓﻮﻕ ﺫﻟﻚ ﻓﻴﻘﺎل
ﻠﻪ ﻫﺬﺍ ﺳﻬﻤک ﻤﻥ
ﺪم ﻔﻠﺎﻥ ﻓﻴﻘﻮل
ﻴﺎ رَبّ ﺍﻧّک ﺘﻌﻠم
ﺃﻧک ﻘﺒﻀﺘﻨﻰ ﻭﻣﺎ
ﺳﻔﮑﺖ ﺩﻣﺎ ﻓﻴﻘﻮﻝ
ﺑلی ﺴﻤﻌﺖ ﻣﻥ ﻔﻠﺎﻥ
ﺮﻭﺍیة ﮐﺬﺍ ﻭ ﮐﺬﺍ
ﻓﺮﻭﻳﺘﻬﺎ ﻋﻠﻴﻪ
ﻓﻨﻘﻠﺖ ﺣﺘّﻯ ﺼﺎﺭﺕ
ﺍﻟی ﻔﻠﺎﻥ اﻟﺠﺒّﺎﺭ
ﻓﻘﺘﻠﻪ ﻋﻠﻴﻬﺎ
ﻭﻫﺬﺍ ﺳﻬﻤک ﻤﻥ
ﺪﻣﻪ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺪﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻃﻮﺭﻯ ﻤﺤﺸﻮﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺧﻮﻥ ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺮﻳﺰﺩ. ﻭ ﺳﭙس
ﺑﻮﻯ ﺒﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺧﻮﻥ ﺤﺠﺎﻣﺖ
ﺭﺍ ﺑﮑسی ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺑﻮﻯ گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺍﻳﻥ ﺴﻬﻢ ﺗﻮ ﺍﺯ
ﺧﻮﻥ ﻔﻠﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﻥ ﺘﺎﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﮐسی ﺮﺍ ﻧﮑﺸﺘﻢ
ﻭﺧﻮنی ﻨﺮﻳﺨﺘﻢ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻮﻯ
گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺁﺭﻯ
ﺷﻨﻴﺪﻯ ﮐﻪ ﻓﻠﺎﻥ
ﭽﻪ ﺧﻄﺎﺋی ﺪﺍﺷﺖ
ﻭ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
گفتی ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﺧﺒﺮ ﺑﻴک ﺸﺨﺺ ﺟﺒّﺎﺭﻯ
ﺮﺳﻴﺪ ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺁﻥ ﻨﻴﺰ ﺍﻭﺭﺍ ﮐﺸﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺴﻬم ﺘﻮ ﺍﺯ
ﺧﻮﻥ اﻭ ﺍﺳﺖ. (ﺧﺒﺮ
ﭼﻴنی ﻮ ﺟﺎﺳﻮﺳﻰ
ﻭ ﺗﺤﺮﻳک اﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺳﺖ
ﻧﺪﻫﺪ ﻭﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘبلا اﺯ ﻫﺮﭼﻴﺰ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺯﺷﺖ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺷﺨﺼی ﻴﺎ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
باشد .ﻭ ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻥ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔﺶ ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﮐﺴﺐ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
ﺨﻮﺏ الهی ﺪﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭼﻨﻴﻥ ﺸﺨﺼی
ﺨﺒﺮﭼﻴﻦ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﻴﺴﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺎﻡ
(ﻋﺒﺪ ﻭ ﺑﻨﺪﻩ) ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﮐﻪ (ﺑﻨﺪﻩ) ﺁﺩم ﻤﻄﻴﻊ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﺮک
ﺨﺒﺮﭼﻴﻨﻰ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺒﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎلک پیشنهاد
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﭼﻨﻴﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
کلیّ ﺪﺭ ﻋﻤﻞ ﻭ
با ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺭﻫﺎ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.

حدیث 2623 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۷ﺹ۲۰۲ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻴُﺤﺸﺮ ﺍﻟﻌﺒﺪ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎﻣﻪ
ﻭ ﻣﺎ ﻧﺪﺍ ﺩﻣّﺎ
ﻓﻴﺪفع فی اﻟﻴﻪ
ﺷﺒﻪ ﺍﻟﻤﺤﺠمة
ﺃﻭ ﻓﻮﻕ ﺫﻟﻚ ﻓﻴﻘﺎل
ﻠﻪ ﻫﺬﺍ ﺳﻬﻤک ﻤﻥ
ﺪم ﻔﻠﺎﻥ ﻓﻴﻘﻮل
ﻴﺎ رَبّ ﺍﻧّک ﺘﻌﻠم
ﺃﻧک ﻘﺒﻀﺘﻨﻰ ﻭﻣﺎ
ﺳﻔﮑﺖ ﺩﻣﺎ ﻓﻴﻘﻮﻝ
ﺑلی ﺴﻤﻌﺖ ﻣﻥ ﻔﻠﺎﻥ
ﺮﻭﺍیة ﮐﺬﺍ ﻭ ﮐﺬﺍ
ﻓﺮﻭﻳﺘﻬﺎ ﻋﻠﻴﻪ
ﻓﻨﻘﻠﺖ ﺣﺘّﻯ ﺼﺎﺭﺕ
ﺍﻟی ﻔﻠﺎﻥ اﻟﺠﺒّﺎﺭ
ﻓﻘﺘﻠﻪ ﻋﻠﻴﻬﺎ
ﻭﻫﺬﺍ ﺳﻬﻤک ﻤﻥ
ﺪﻣﻪ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺪﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻃﻮﺭﻯ ﻤﺤﺸﻮﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺧﻮﻥ ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺮﻳﺰﺩ. ﻭ ﺳﭙس
ﺑﻮﻯ ﺒﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺧﻮﻥ ﺤﺠﺎﻣﺖ
ﺭﺍ ﺑﮑسی ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺑﻮﻯ گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺍﻳﻥ ﺴﻬﻢ ﺗﻮ ﺍﺯ
ﺧﻮﻥ ﻔﻠﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﻥ ﺘﺎﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﮐسی ﺮﺍ ﻧﮑﺸﺘﻢ
ﻭﺧﻮنی ﻨﺮﻳﺨﺘﻢ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻮﻯ
گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺁﺭﻯ
ﺷﻨﻴﺪﻯ ﮐﻪ ﻓﻠﺎﻥ
ﭽﻪ ﺧﻄﺎﺋی ﺪﺍﺷﺖ
ﻭ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
گفتی ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﺧﺒﺮ ﺑﻴک ﺸﺨﺺ ﺟﺒّﺎﺭﻯ
ﺮﺳﻴﺪ ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺁﻥ ﻨﻴﺰ ﺍﻭﺭﺍ ﮐﺸﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺴﻬم ﺘﻮ ﺍﺯ
ﺧﻮﻥ اﻭ ﺍﺳﺖ. (ﺧﺒﺮ
ﭼﻴنی ﻮ ﺟﺎﺳﻮﺳﻰ
ﻭ ﺗﺤﺮﻳک اﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺳﺖ
ﻧﺪﻫﺪ ﻭﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘبلا اﺯ ﻫﺮﭼﻴﺰ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺯﺷﺖ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺷﺨﺼی ﻴﺎ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
باشد .ﻭ ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻥ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔﺶ ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﮐﺴﺐ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
ﺨﻮﺏ الهی ﺪﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭼﻨﻴﻥ ﺸﺨﺼی
ﺨﺒﺮﭼﻴﻦ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﻴﺴﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺎﻡ
(ﻋﺒﺪ ﻭ ﺑﻨﺪﻩ) ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﮐﻪ (ﺑﻨﺪﻩ) ﺁﺩم ﻤﻄﻴﻊ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﺮک
ﺨﺒﺮﭼﻴﻨﻰ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺒﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎلک پیشنهاد
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﭼﻨﻴﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
کلیّ ﺪﺭ ﻋﻤﻞ ﻭ
با ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺭﻫﺎ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.

حدیث 2625 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
(ﺝ۷ﺹ۲۰۲ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: کلّ عدﻭ ﻟﻨﺎ ﻧﺎﺻﺐ
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺍلی هذﻩ
ﺍﻟﺂیة ( ﻭﺟﻮﻩ ﻳﻮﻣﺌﺬ
ﺧﺎشعة ﻋﺎﻣلة ﻧﺎﺻبة
ﺗﺼلی ﻨﺎﺭﺍ ﺣﺎﻣیة
ﺗﺴﻘﻴم ﻤﻥ عین ﺁﻧیة
ﻫﺮ ﺩﺷﻤﻥ ﻤﺎ
ﻧﺎﺻبی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ آﻳﻪ ﻗﺮﺍنی
ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺭﻭﺯﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﺼﻮﺭﺗﻬﺎ
ﺧﺎشع ﻮﻋﺎﻣل ﻮ
ﻧﺎﺻبی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺂﺗﺶ ﺳﻮﺯﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭼﺸﻤﻪﺍﻯ (ﺁﻧﻰ)
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
( ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺩﺍﻭﺭﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
اﺭﻭﺍح ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﺴخ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ
ﺒﺠﻬﻨم ﻮ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی ﻨﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﺪﺭ ﺭﻭﺯ
ﻭ ﺻﺤﻨﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭ ﻣﺤﺸﺮ ﺧﺮﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎل ﺨﺸﻮع
ﻮ بی اﺭﺍﺩﮔی ﻮ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
هرﮔﻮﻧﻪ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭح
ﺒﺪﻭﻥ ﺘﻥ هیچ ﻘﺪﺭتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌی ﻮ ﺁنی ﻮ
ﺳﺮﻳﻊ ﻣﺴﻴﺮ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﻤﺠﺪﺩ
ﻃﺒﻴﻌی ﺨﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﺤﻴﻮﺍنی
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺩﺭﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک
الهی ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻋﺎﻣل ﺪﺭﻋﻤل ﻨﻴﺴﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺪﺭﺗﺶ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭلی ﺪﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺮﻋﻤلی
که ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩند
ﻭ ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋی ﻤﻴﮑﺮﺩﻩ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺩﻳگر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭﻧﺎﺻبی
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ تر بیتهای
اﻧﺴﺎنی ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻨﺼﻮﺏ ﻭ ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻣل ﺨﻠق ﻭ
ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ اﻫل ﺴُﻨّﺖ
ﻭ ﺗﻤﺎم ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺴﻠﻴم ﻮﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭﺣﺘّﻰ
ﻣﺰﺍﺣم اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻨﺘﻴﺠﻪ ﻋﻤل
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﻭلی
ﺪﺭ ﺻﺤﻨﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖﻋﻤﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺎﺯ
ﺍﻋﻤﺎل ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌی ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻮع ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭﻋﻤل
ﻤﺠﺪﺩ ﻃﺒﻴﻌی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺷﻤﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻣﺎنع ﺴﻠﻮک
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺸﻮﺩ ﺩﺷﻤﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻗﺎﺗل
ﺁﻧﻬﺎ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﭘﻮﺳﺖ ﺁﻧﺎﻥ
کاﻩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻫﻤﻴﻥ
اﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﻣﻠّﺎﻫﺎ
ﻳﺎ ﻣﻠﺄ ﻫﺮﻗﻮم
هستند. (ﺗﺼﻠﻰ) ﺩﺍغ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﺑﺎ ﺳﻮﺯﺍﻧﻴﺪﻥ
ﺒﺪﻥ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺩﻭﺍﺏ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺑﺎﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻮ ﺻﻠﻪ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ ﻳﺎﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنب
اﺳﺖ. (ﻋﻴﻥ ﺁﻧﻴﻪ)
ﭼﺸﻤﻪ ﺁﻧﻰ ﮐﻪ ﺁﻧﻴﻪ
ﻇﺮﻑ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺗﻌﺪﺩ ﺍﻧﻮﺍع ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﺠﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
کاﺭﻣﺎئی اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﻭﺁﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺳﻮﺯﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ(ﺣﺎﻣﻴﻪ) ﻳﺎ ﺩﺍﻍ
ﺑﺎﺯﺑﻤﻌنی ﺴﻮﺯﺍﻧﺪﻥ
ﺘﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﮔﺬﺍﺭﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻓﻠﺰﻯ ﺴﺮخ ﺸﺪﻩ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.

حدیث
2625 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۷ﺹ۲۰۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: کلّ عدﻭ ﻟﻨﺎ ﻧﺎﺻﺐ
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺍلی هذﻩ
ﺍﻟﺂیة ( ﻭﺟﻮﻩ ﻳﻮﻣﺌﺬ
ﺧﺎشعة ﻋﺎﻣلة ﻧﺎﺻبة
ﺗﺼلی ﻨﺎﺭﺍ ﺣﺎﻣیة
ﺗﺴﻘﻴم ﻤﻥ عین ﺁﻧیة
ﻫﺮ ﺩﺷﻤﻥ ﻤﺎ
ﻧﺎﺻبی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ آﻳﻪ ﻗﺮﺍنی
ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺭﻭﺯﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﺼﻮﺭﺗﻬﺎ
ﺧﺎشع ﻮﻋﺎﻣل ﻮ
ﻧﺎﺻبی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺂﺗﺶ ﺳﻮﺯﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭼﺸﻤﻪﺍﻯ (ﺁﻧﻰ)
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
(ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺩﺍﻭﺭﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
اﺭﻭﺍح ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﺴخ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ
ﺒﺠﻬﻨم ﻮ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی ﻨﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﺪﺭ ﺭﻭﺯ
ﻭ ﺻﺤﻨﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭ ﻣﺤﺸﺮ ﺧﺮﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎل ﺨﺸﻮع
ﻮ بی اﺭﺍﺩﮔی ﻮ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
هرﮔﻮﻧﻪ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭح
ﺒﺪﻭﻥ ﺘﻥ هیچ ﻘﺪﺭتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌی ﻮ ﺁنی ﻮ
ﺳﺮﻳﻊ ﻣﺴﻴﺮ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﻤﺠﺪﺩ
ﻃﺒﻴﻌی ﺨﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﺤﻴﻮﺍنی
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺩﺭﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک
الهی ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻋﺎﻣل ﺪﺭﻋﻤل ﻨﻴﺴﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺪﺭﺗﺶ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭلی ﺪﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺮﻋﻤلی
که ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩند
ﻭ ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋی ﻤﻴﮑﺮﺩﻩ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺩﻳگر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭﻧﺎﺻبی
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ تر بیتهای
اﻧﺴﺎنی ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻨﺼﻮﺏ ﻭ ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻣل ﺨﻠق ﻭ
ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ اﻫل ﺴُﻨّﺖ
ﻭ ﺗﻤﺎم ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺴﻠﻴم ﻮﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭﺣﺘّﻰ
ﻣﺰﺍﺣم اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻨﺘﻴﺠﻪ ﻋﻤل
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﻭلی
ﺪﺭ ﺻﺤﻨﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖﻋﻤﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺎﺯ
ﺍﻋﻤﺎل ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌی ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻮع ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭﻋﻤل
ﻤﺠﺪﺩ ﻃﺒﻴﻌی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺷﻤﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻣﺎنع ﺴﻠﻮک
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺸﻮﺩ ﺩﺷﻤﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻗﺎﺗل
ﺁﻧﻬﺎ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﭘﻮﺳﺖ ﺁﻧﺎﻥ
کاﻩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻫﻤﻴﻥ
اﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﻣﻠّﺎﻫﺎ
ﻳﺎ ﻣﻠﺄ ﻫﺮﻗﻮم
هستند. (ﺗﺼﻠﻰ) ﺩﺍغ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﺑﺎ ﺳﻮﺯﺍﻧﻴﺪﻥ
ﺒﺪﻥ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺩﻭﺍﺏ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺑﺎﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻮ ﺻﻠﻪ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ ﻳﺎﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنب
اﺳﺖ. (ﻋﻴﻥ ﺁﻧﻴﻪ)
ﭼﺸﻤﻪ ﺁﻧﻰ ﮐﻪ ﺁﻧﻴﻪ
ﻇﺮﻑ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺗﻌﺪﺩ ﺍﻧﻮﺍع ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﺠﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
کاﺭﻣﺎئی اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﻭﺁﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺳﻮﺯﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ(ﺣﺎﻣﻴﻪ) ﻳﺎ ﺩﺍﻍ
ﺑﺎﺯﺑﻤﻌنی ﺴﻮﺯﺍﻧﺪﻥ
ﺘﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﮔﺬﺍﺭﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻓﻠﺰﻯ ﺴﺮخ ﺸﺪﻩ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.

حدیث 2625 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
(ﺝ۷ﺹ۲۰۲ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: کلّ عدﻭ ﻟﻨﺎ ﻧﺎﺻﺐ
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺍلی هذﻩ
ﺍﻟﺂیة ( ﻭﺟﻮﻩ ﻳﻮﻣﺌﺬ
ﺧﺎشعة ﻋﺎﻣلة ﻧﺎﺻبة
ﺗﺼلی ﻨﺎﺭﺍ ﺣﺎﻣیة
ﺗﺴﻘﻴم ﻤﻥ عین ﺁﻧیة
ﻫﺮ ﺩﺷﻤﻥ ﻤﺎ
ﻧﺎﺻبی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ آﻳﻪ ﻗﺮﺍنی
ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺭﻭﺯﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﺼﻮﺭﺗﻬﺎ
ﺧﺎشع ﻮﻋﺎﻣل ﻮ
ﻧﺎﺻبی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺂﺗﺶ ﺳﻮﺯﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭼﺸﻤﻪﺍﻯ (ﺁﻧﻰ)
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
(ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺩﺍﻭﺭﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
اﺭﻭﺍح ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﺴخ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ
ﺒﺠﻬﻨم ﻮ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی ﻨﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﺪﺭ ﺭﻭﺯ
ﻭ ﺻﺤﻨﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭ ﻣﺤﺸﺮ ﺧﺮﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎل ﺨﺸﻮع
ﻮ بی اﺭﺍﺩﮔی ﻮ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
هرﮔﻮﻧﻪ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭح
ﺒﺪﻭﻥ ﺘﻥ هیچ ﻘﺪﺭتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌی ﻮ ﺁنی ﻮ
ﺳﺮﻳﻊ ﻣﺴﻴﺮ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﻤﺠﺪﺩ
ﻃﺒﻴﻌی ﺨﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﺤﻴﻮﺍنی
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺩﺭﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک
الهی ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻋﺎﻣل ﺪﺭﻋﻤل ﻨﻴﺴﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺪﺭﺗﺶ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭلی ﺪﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺮﻋﻤلی
که ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩند
ﻭ ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋی ﻤﻴﮑﺮﺩﻩ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺩﻳگر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭﻧﺎﺻبی
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ تر بیتهای
اﻧﺴﺎنی ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻨﺼﻮﺏ ﻭ ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻣل ﺨﻠق ﻭ
ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ اﻫل ﺴُﻨّﺖ
ﻭ ﺗﻤﺎم ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺴﻠﻴم ﻮﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭﺣﺘّﻰ
ﻣﺰﺍﺣم اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻨﺘﻴﺠﻪ ﻋﻤل
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﻭلی
ﺪﺭ ﺻﺤﻨﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖﻋﻤﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺎﺯ
ﺍﻋﻤﺎل ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌی ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻮع ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭﻋﻤل
ﻤﺠﺪﺩ ﻃﺒﻴﻌی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺷﻤﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻣﺎنع ﺴﻠﻮک
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺸﻮﺩ ﺩﺷﻤﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻗﺎﺗل
ﺁﻧﻬﺎ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﭘﻮﺳﺖ ﺁﻧﺎﻥ
کاﻩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻫﻤﻴﻥ
اﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﻣﻠّﺎﻫﺎ
ﻳﺎ ﻣﻠﺄ ﻫﺮﻗﻮم
هستند. (ﺗﺼﻠﻰ) ﺩﺍغ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﺑﺎ ﺳﻮﺯﺍﻧﻴﺪﻥ
ﺒﺪﻥ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺩﻭﺍﺏ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺑﺎﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻮ ﺻﻠﻪ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ ﻳﺎﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنب
اﺳﺖ. (ﻋﻴﻥ ﺁﻧﻴﻪ)
ﭼﺸﻤﻪ ﺁﻧﻰ ﮐﻪ ﺁﻧﻴﻪ
ﻇﺮﻑ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺗﻌﺪﺩ ﺍﻧﻮﺍع ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﺠﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
کاﺭﻣﺎئی اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﻭﺁﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺳﻮﺯﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ(ﺣﺎﻣﻴﻪ) ﻳﺎ ﺩﺍﻍ
ﺑﺎﺯﺑﻤﻌنی ﺴﻮﺯﺍﻧﺪﻥ
ﺘﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﮔﺬﺍﺭﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻓﻠﺰﻯ ﺴﺮخ ﺸﺪﻩ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.

حدیث 2628 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ203ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﺭ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻴﻥ
ﻘﺒﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺎ
ﻣﻨﺒﺮ ﺍﻭ ﮐﻪ ﺭﻓﺘﻴﻢ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺮﺍ
ﺑﺎ ﮔﺮﻭهی اﺯ ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺩﻳﺪﻳﻢ
ﮐﻪ ﻣﻥ ﺎﻳﻥ ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪﻡ: ( ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻤﺼﺎﺣﺐ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻨﺸﻴﻥ ﻤﺪﺍﻭم
ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﻣﺎم
اﺳﺖ. ﻭ ﺟﺎﻯ ﺘﻌﻠﻴم
ﻈﺎﻫﺮﻯ اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﺷﻪ ﺍﺯ
ﻣﺴﺠﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻗﺴﻤتی
اﺯ ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪ ﺑﻴﻥ
او ﻭﻣﻨﺒﺮ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻨﺒﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ نردبان ﺍﻧﻮﺍﺭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺣﻘﺎﻳق عقلی
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺟﺴﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭘﻨﺠم
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻨﺒﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻤﺎﻥ
ﭙﻠّﻪﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﭘﻠّﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻘﺎم عقلی ﻮ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
ﭽﻨﻴﻦ ﻣﻴﻔﺮﻣﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺭﺍﻭﻯ ﺷﻨﻴﺪﻩ :اﻣﺎ
ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻧّﻯ ﻠﺄﺣﺐّ
ﺭﻳﺤﮑﻢ ﻭ ﺃﺭﻭﺍﺣﮑﻢ
ﻓﺄﻋﻴﻨﻮنی علی
ﺬﻟک ﺒﻮﺭع ﻮ ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﻣﻥ ﺃﺋﺘﻢ ﺑﻌﺒﺪ
ﻓﻠﻴﻌﻤل ﺒﻌﻤﻠﻪ
ﻭ ﺃﻧﺘم ﺸﻴﻌﻪ ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺃﻧﺘم ﺸﺮﻁ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺃﻧﺘم ﺃﻧﺼﺎﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺃﻧﺘم
اﻟﺴﺎﺑﻘﻮﻥ اﻟﺄﻭﻟﻮﻥ
ﻭ ﺍﻟﺴﺎﺑﻘﻮﻥ
اﻟﺂﺧﺮﻭﻥ ﻔﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﺍﻟﺴﺎﺑﻘﻮﻥفی
اﻟﺂﺧﺮة ﺍلی اﻟﺠنة
ﻗﺪ ﺿﻤﻨّﺎ ﻟﮑم
اﻟﺠنة ﺑﻀﻤﺎﻥ
اﻟﻠﻪ ﺿﻤﺎﻥ ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻭ ﺃﻫل ﺒﻴﺘﻪ
ﺃﻧﺘم اﻟﻄﻴّﺒﻮﻥ
ﻮ ﻧﺴاؤکم اﻟﻄﻴّﺒﺎﺕ
ﮐﻞّ ﻣﻮٴﻤنة ﺣﻮﺭاء
ﻭ ﮐلّ ﻤﻮٴﻤﻥ ﺼﺪّﻳق
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻥ ﺒﻮﻯ
ﺷﻤﺎ ﻭ ﺭﻭح ﺸﻤﺎ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ.(
ﺑﻮﻯ ﺘﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﺣﻀﻮﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ (ﺭﻳﺢ) ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺭﻭﺡ) ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ (ﺭﻭح
غقلی ) ﮐﻪ ﺩل ﺒﺎﻣﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﭼﻪ (ﺭﻭح
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ) ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺎﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺎﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭح ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺑﮑلّی
ﻔﺪﺍﻯ کسب ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻣﺤﺒّﺖ
ﺍﻣﺎم ﻤﻨﻮﻃ ﺒﻤﺤﺒّﺖ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ اﻭ ﺍﺳﺖ.ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺨﺸﺶ ﻫﺮ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﻣﻨﻮﻃ
ﺒﻤﺤﺒّﺖ ﺳﺎﻟک
ﺒﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩی ﺪﺳﺖ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﭘس
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﻣﺮ ﺍﺩﺭ
ﺍﻳﻥ کاﺭ ﮐﻤک ﻜﻨﻴﺪ.
(ﺩﺭ ﻣﺤﺒﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺟﺴﺘﻥ ﺮﻭج ﻴﺒﭙﻴﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺗﺎ ﮐﻤکی
ﺒﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻮ ﮐﻤﮑﻰ
ﺑﺎﻣﺎم ﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻭ ﮐﻤک ﻜﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺮﻭج
ﺮﻭح ﺒﺸﺮﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﻭ ﻣﻴﺴّﺮ
ﮔﺮﺩﺩ) ﻭ ﺑﺎ ﻭﺭع
ﻮ ﺯُﻫﺪ ﻭ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﻴﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﺟﻬﺪ و جهاد ﻭ ﮐﻮﺷﺶ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﻋﺒﺎﺩﻯ
( ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﮐﻪ ﮐﻤﻚ
ﺑﺎﻣﺎم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺎ ﻭﻗتی
ﺴﺎﻟک همّت ﻭ ﺍﻭم
ﻨﮑﻨﺪ ﮐﻤک ﭙﻴﺮﻭ
ﺍﻣﺎم بی اثر ﻭﮐﻤک
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ. (ﻭَﺭَﻉ) ﺗﺮﺵ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﻤﺎﺭﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﻭ ﮐﺎفی ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ( ﺯُﻫﺪ
) ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻭﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺮﻙ ﺗﻤﺎم اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺴﺎﻟک
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺣتی ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی اﻭ. ﺗﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺗﺮک
هرﭼﻴﺰﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺎ ﺭﻭح ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ. ﻭ(ﺟﻬﺪ) ﻭﮐﻮﺷﺶ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺗﻮﺳّﻠﻰ ﻭ ﺩفع
ﺸﺮک اﺫﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺗﺮک ﻤﺎ ﺳﻮﺍ ﺍﻟﻠﻪ
ﮐﻪ ﺯﺣﻤﺖ ﻓﺮﺍﻭﺍنی
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
غیر ﺟﺪﻯ ﺳﻌی ﻮ
ﺟﻬﺪﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﺠﺘﻬﺪ ﺷﺪﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﻴﭻ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﻭ
ﺍﺭﺯشی الهی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﺪ ﮐﺘﺎﺏ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﻬﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺯﺣﻤﺖ ﺍﻧﺎﻥ ﻗﺒل
اﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻫﻴچ
ﺠﻬﺪ ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﻭﺣتی
عباﺩتی ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻣﺠﺘﻬﺪ
ﻭﺍﻗﻌی ﺴﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻل
ﻮﻋﺎﻣل اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻗﺒلا ﺟﻬﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﺣﺎل ﻤﺠﺘﻬﺪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺠﻬﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ ﻤﺠﺘﻬﺪ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﺑﻴﺴﻮﺍﺩﺍﻧﻴﮑﻪ
ﺑﻬن ﺪﺭﺟﻪ ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
الهی ﻮﺣﻘﺎﻳق
الهی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﻴﺨﺒﺮ ﻭﺟﺎﻫل
ﻮ ﮐﻮﺭ ﻭ ﺩﺭﺗﺎﺭﻳﮑی
عقلی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺍﻣﺎ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﺎﻣﺎمی
ﭙﻴﺮﻭﻯ ﻨﻤﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰﻋﻤل
کند ﻭﺑﺎ هوم و ﻫﻤّﺖ
ﺑﭙﺮ ﺩﺍﺯﺩ. (ﺍﺋﺘﻤﺎﻡ)
ﻳک اﻣﺎﻡ ﺍﻣﺎم
ﭙﺬﻳﺮﻯ ﻭﺍﻭم
کرﺩﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺑﺎ ﻫﻤّﺖ و جذیّت
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺷﻤﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺁل ﻤﺤﻤﺪ (ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺸﻌﺎﻉ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺁل اﻭ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
هستند. ﻭﻧﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺗﻮﺳل
ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ) ﻭﺷﻤﺎ
(ﺷﺮﻁ) الهی ﻬﺴﺘﻴﺪ
(ﺗﺎ ﭼﻮﻥ ﺸﻤﺎ ﺳﺎﻟک
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻧﺸﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭﭘﺎﺳﺒﺎﻧﺎﻥ
ﺤﺎﻓﻈ اﻣﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻫﻤﻴﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
(ﺷُﺮﻃﻰ) ﻭﭘﺎﺳﺒﺎﻥ
هستند) ﻭﺷﻤﺎ ﺍﻧﺼﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘید
(ﮐﻪ ﻣﺴﻴح ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﮐﻮ ﺁﻥ ﺍﻧﺼﺎﺭ ﻣﻦ
ﻭﻧﺼﺮﺕ ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻴﺎﺭﻯ ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍﺋی
ﻤﻦ؟ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺤﺎل کمک کنندﮔﺎﻥ
ﺑﻬﺪﻓﻬﺎﻯ الهی
هستند. ﻭ ﻧﻪ ﺍﻧﺼﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ ﻳک
گرﻭﻩ ﺣﺰبی ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮ ﻣﺬﻫﺒﻰ. ﻳﺎ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﮑﻤک ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﻭلی
ﺨﻮﺩ ﺑﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻬﺎﺟﺮ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ)
ﻭ ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻴﺪ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺳﺒﻘﺖ
ﺟﻮﻳﺎﻥ ﺪﺭ ﺧﻄ
اﻭل هستند. (ﻭﺭﻭﺩ
ﺯﻭﺩﺗﺮﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﺧﻂ ﻣﻘرَبّ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ.) ﻭ
ﺷﻤﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺒﻘﺖ
ﺟﻮﻳﺎﻥ ﺪﺭ ﺁﺧﺮﺕ(
ﺷﻬﻮﺩ الهی ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻘﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻳﺪ. ﻭ ﺷﻤﺎ
ﺳﺒﻘﺖ ﺟﻮﻳﺎﻥ ﺪﺭ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﺴﻮﻯ ﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﺪ ( ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
هنوﺯ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻬﺘﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻮﺷﺎﻫﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
که ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺠﻬﻨمی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
از بشزیت ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ (ﺁﺧﺮﺕ) ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
چبرئیل ﻭ ﺩﺭﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺑﻬﺸﺖ الهی ﺪﺭ ﻣﮑﺎﻥ
ﻭﻣﻘﺎم ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻋﻘل ﻮ ﻧﻮع ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻭﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ ﺗﻀﻤﻴﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺭﺳﻮل
اﻭ ﻭﺃﻫل ﺒﻴﺘﺶ
ﺿﻤﺎﻧﺖ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.( ﻭﻋﺪﻩ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺑﺎ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻥ ﺑﻬﺸﺖﻫﺎ
ﺑﻄﻮﺭﻯ که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺘﻌﻬّﺪ ﺁﻥ ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
کاﺭﻣﺎﺋی ﺮﺍ ﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺮﺍم ﻮ ﻣﺤﺎل
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭﺷﻤﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻴّﺒﻮﻥ
ﻨﻴﻜﻮی ﺷﻔﺎ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻃﺒﻴﺐ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
هستند. ﻭ ﺯﻧﺎﻥ ﺸﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﻃﻴّﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ(
ﺯﻧﺎﻥ ﺪﺭ ﺟﻨس ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻤﺮﺩﺍﻥ
ﺨﺪﺍ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺎ ﻭﻗتی ﺒﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺣﮑک ﺰﻥ ﻤﻄیع ﻤﺮﺩﺍﻥ
الهی ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭﻋﺎﻟم
اﺭﻭﺍح ﻮ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺡ ﺯﻥ ﻮ ﻣﺮﺩ ﺑﻮﺩﻥ
ﻤﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ) ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﻮؤﻨﻪ ﺣﻮﺭﻳﻪ
ﻳﺎ ﻣژﻤﻥ ﺼﺪﻳق
ﻮ ﺻﺎﺩﻕ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺰﻥ ﻮ ﻣﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﻳﺒﺎﺋی ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﺣﻮﺭﻳﻪ ﺑﻬﺸتی
ﻮ ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺭﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺣﺪّ ﺍﻗل
ﺸﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺻﺪﻳق ﺒﻮﺩﻥ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺻﺪق ﺘﻌﻬّﺪ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﻧﺠﺎم ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺧﻮﻳﺶ ﻭ ﻋﺒﻮﺭ ﺁﺭﺍم
ﻮ ﺭﺍضی اﺯ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
ﻭﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ ﺟﺪّﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ: کم
ﻤﺮّﻩ ﻗﺪ ﻗﺎل ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ علیّ
ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﻨﺒﺮ
ﻳﺎ ﻗﻨﺒﺮ ﺃﺑﺸﺮ
و ﻭﺑﺸّﺮ ﻭ ﺍﺳﺘﺒﺸﺮ
ﻭﺍﻟﻠﻪ ﻟﻘﺪ ﻗﺒﺾ
ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﻭﻫﻮ
ﺳﺎﺧﻄ علی ﺠﻤیع
اﻣّﺘﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﺸﻴﻌﻪ
ﻭ ﺍﻥّ ﻠﮑب ﺸﻴئ
ﺸﺮﻓﺎ ﻭﺍﻥّ ﺸﺮﻑ
ﺍﻟﺪﻳﻥ اﻟﺸﻴﻌﻪ
ﺃﻟﺎ ﻭ ﺍﻥ ﻠﮑّﻞ
ﺷﻴئ عرﻭﻩ ﻭ ﺍﻥّ
عرﻭة ﺍﻟﺪﻳﻥ اﻟﺸﻴﻌﻪ
ﺃﻟﺎ ﻭ ﺍﻥّ ﻠﮑلّ
ﺸﻴد اﻣﺎﻣﺎ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻟﺄﺭﺽ ﺃﺭﺽ ﻳﺴﮑﻥ
ﻔﻴﻬﺎ ﺍﻟﺸﻴﻌﻪ
ﺃﻟﺎ ﻟﮑل ﺸﻴئ ﺴﻴّﺪﺍ
ﻭ ﺳﻴّﺪ ﺍﻟﻤﺠﺎﻟس
ﻣﺠﺎﻟس ﺍﻟﺸﻴﻌﻪ
ﺃﻟﺎ ﻭ ﺍﻥّ ﻠﮑلّ
ﺸﻬﻮة ﻭ ﺍﻥّ ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﺳﮑنی
ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ ﻓﻴﻬﺎ
ﻭﺍﻟﻠﻪ ﻟﻮﻟﺎ ﻣﺎ
فی اﻟﺄﺭﺽ ﻣﻨﮑﻢ
ﻣﺎ ﺍﺳﺘﮑﻤل ﺃﻫل
ﺨﻠﺎﻓﮑم ﻄﻴّﺒﺎﺕ
ﺭﺯﻗﻬﻢ ﻭﻣﺎ ﻟﻬم
فی اﻟﺂﺧﺮة ﻣﻥ ﻨﺼﻴﺐ
ﮐلّ ﻨﺎﺻﺐ ﻭ ﺍﻥ
ﺘﻌﺒّﺪ ﻭ ﺍﺟﺘﻬﺪ
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺍﻟی هذﻩ
ﺍﻟﺂﻳﻪ ﻭﺟﻮﻩ ﻳﻮﻣﺌﺬ
ﺧﺎﺷﻌﻪ ﻋﺎﻣلة
ﻧﺎﺻبة ﺗﺼلی ﻨﺎﺭﺍ
ﺣﺎﻣیة  ﺗﺴﻘﻴم
من عین ﺁﻧیة ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﺒﻘﻨﺒﺮ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﮐﻪ ﺃﻯ ﻘﻨﺒﺮ ﺑﺸﺎﺭﺕ
ﺑﺘﻮ ﻭﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺸﺎﺭﺕ ﺑﺪﻩ ﻭ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﺒﺸﺎﺭﺕ ﻭ ﻣﮋﺩﮔﺎنی
ﺒﺎﺷﻨﺪ ( ﻗﻨﺒﺮ ﺧﺎﺩم
ملازم ﻤﻮﻟﺎ ﺳﻤﺒﻮل
هر ﺳﺎﻟک ﻤﻄﻴﻊ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭ ﺩﺍﺋم ﭙﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺣﺘی ﺨﻮﺩ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺸﺎﺭﺕ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻗﻨﺒﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻌﺪﺍ ﮐﺎﻣل
الهی می گرﺩﺩ) ﺑﺨﺪﺍ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﻪ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﻭﻓﺎﺗﺶ
ﺳﺨﺖ ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
اﻣّﺖ ﺧﻮﺩ ﻧﺎﺭﺍضی
ﻮﻋﺼﺒﺎنی ﺒﻮﺩ
ﻣﮕﺮ ﺍﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
( ﺍﺯ ﺗﻤﺎم ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﻔﺪﺍﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭلی سلوک
الهی ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺷﻴﻌﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻤﺘﻌﺼﺐ
مذهبی شیعه ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻣّﺖ ﺍﻭم
کننده ﻭﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﺷﻌﺎع اﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ ﺑﮑﻤﺎل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﺷﺮﻑ ﻭﻣﻘﺎمی
اﺳﺖ. ( ﺗﮑﺎﻣل
الهی روحی ﻮ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
همین ﺘﮑﺎﻣل ﻮ ﻓﻀﻞ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺠﺴﺘﻥ
ﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ ﺳﺒﻘﺖ
ﺩﺭ ﺗﻘﻮﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭﺷﺮﻑ ﺩﻳﻥ
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
هستند (ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺪﻳﻥاﺳﻠﺎﻡ
ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﻤﺬﻫﺐ
ﺗﺸیّع غیر
سلوﮐﻰ ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﺷﻌﺎع
اﻧﻮﺍع اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺩﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ ﻮ ﺳﻠﻮک
ﺪﺭ ﺍﺷﺮﺍﻑ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﺑﻨﺪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
دارد ﺑﻨﺪ ﺩﻳﻥ ﺸﻴﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.( ﺑﻨﺪ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻴﺎ ﺳﻠﻮﻙ و
توسّل ﺑﺮﺍﻯ
هرﮐس ﺩﺍﺷﺘﻥ
کمک ﻤﻘﺎم اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳّل ﻮ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻭﻝ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ(ﻋﺮﻭﻩ) ﺑﻨﺪ ﻭ ﺩﺍﻣﺎﻥ
ﻮ ﮐﺎﮐل ﻮ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺍﺳﺖ) ﻭﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻤﻨﻄﻘﺎ ﺍﻣﺎم
ﻴﺪﺍﺭﺩ ( ﺭﻫﺒﺮ ﻭ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ ﻭ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻭ ﻣﻌﻠﻢو وسیله
تقرَبّ الهی ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣل ﺪﺭﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
همّت ﻭ هر ﺗﮑﺎﻣل
اﻟﮕﻮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﻣﻌﻠمی ره
رفته ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺑﺎﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﭼﻮﻥ اﻣﺎم اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻧﻪ ﺭﻫﺒﺮ
ﺳﻴﺎﺳی ﻮ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ) ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺘﻤﺎم ﺰﻣﻴﻥ ها
ﺯﻣﻴنی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺸﻴﻌﻴﺎﻥهستند
(ﻫﺮ ﻣﺴﺠﺪ ﻭ ﻫﺮ ﻣﻌﺒﺪ
ﻣﺮﮐﺰ ﺗﺠﻤّﻊ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻴک ﺰﻣﻴﻥ
ﻤﻘﺪّس و الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﺷﺮﺍﻓﺖ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﺯﻣﻴﻨﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﻤﻠﮑﻮﺕ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺼﻴﺐ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ اﻧﻮﺍﺭ
ﺍﺷﻌﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﻴک ﺴﻴّﺪ ﻭ ﺍﻓﻀل
ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺳﻴّﺪ ﻣﺠﺎﻟس
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻋﺎﺕ
و صدر نشینان ﻣﺠﺎﻟس
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
هستند (ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻧﺸﺴﺘﻥ ﻤﺠﻠس ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺤﺘﺮم ﺘﺮ ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺠﻠس ﺧﺎﺹ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺷﻌﺎع
اﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻓﻀﺎﺋل الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﺷﻬﻮﺕ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻮس ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺭﺯﻭﻯ
ﺴﮑﻮﻧﺖ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺯﻣﻴﻨﻬﺎ
ﺁﺭﺯﻭﻣﻨﺪ ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﻓﺮﺍﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﻮ ﺗﻤﺪﻥ ﮐﻪ ﺑﺮ ﭘﺸﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﻮ ﺗﻮﺣﺶ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺤﺎﻝ ﺯﻣﻴﻥ ﻨﻴﺰ
ﺁﺭﺯﻭ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
الهی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ)
ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺯﻯ ﺰﻣﻴﻥ ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
( ﺑﺪﻭﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ) ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ ﺸﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺯق ﻄﻴﺐ
ﻭ ﺷﻔﺎ ﺑﺨﺶ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮﺕ ﻧﻴﺰ ﻧﺼﻴبی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ (ﺗﮑﻤﻴل
عقلی ﻮﻋﻠمی ﻮ ﺭﻭﺣی
ﻤﺮﺩﻣﺎﻥ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻳﺰﻩ
ﺧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺣتی
ﺮﺯق ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﻭﺟﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺮﭼﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺴﺮﺳﭙﺮﺩﮔی
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﻬﺮﻩ
ﻭ ﺧﺒﺮﻯ اﺯ ﺍﻧﻮﺍغ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺶ
ﻗﺎﺋم ﻨﻤﻴﺮﺳﻧﺪ)
ﻫﺮ ﻧﺎﺻﺒﻰ( ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻮ ﻓﻘﻴﻪ ﻭﻳﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻳک ﻔﻘﻴﻪ ﻏﻴﺮ
الهی ﺮﺍ ﺑُﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺣتی اﮔﺮﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﮐﻨﺪ ( ﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﺑﺪﻭﻥ ﻨﺘﻴﺠﻪ
که ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻮﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ ﮐﻨﺪ ( ﮐﻤﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺍﻧﺠﺎم
ﺨﺪﻣﺎﺕ ﻭ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻓﺘﻮﺣﺎﺕ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ ﻭﺍﻧﺠﺎم
هرﮔﻮﻧﻪ ﺗﻈﺎﻫﺮﺍﺕ
ﻭ ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ ﻭ ﺯﺭق
ﻮ ﺑﺮﻕ ﺩﺭ ﻣﺴﺎﺟﺪ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ) ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﻭ ﻣﺸﻤﻮل
اﻳﻥ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺍنی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺮﻭﺯ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﺩﺭ ﺧﺸﻮع ﻮﻋﺎﻣل
ﻮ ﻧﺎﺻﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺁﺗﺶ ﺩﺍﻍ ﺳﻮﺯﺍﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﭼﺸﻤﻪﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻴﻪ ﺳﻴﺮآﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
( ﺳﺎﻟک اﻣﺮﻭﺯ ﺧﺎشع
اﺭﺍﺩﻯ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﻭح
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﺎشع
ﺒﺪﻭﻥ ﻘﺪﺭﺕ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻋﮑس اﻟﻌﻤﻠﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ها ﻋﻤل
کند ) ﻭ ﻋﺎﻣل اﺳﺖ
(ﮐﻪ ﺳﺎﻟک اﻣﺮﻭﺯ
ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍع
عمل ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ (ﻧﺎﺻﺒﻪ)
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ لﻭﺟﻬﻨمی
ﻨﺼﺐ ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﺑﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺋم
اﺳﺖ. ﻭ(ﺣﺎﻣﻰ) ﺳﻮﺯﺍﻥ
ﺪﺍغ ﭽﻮﻥ ﺪﺍغ
کرﺩﻥ ﺪﺭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ( ﻋﻴﻥ ﺁﻧﻴّﻪ) ﭼﺸﻤﻪﺍﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻭﻫﺮ(ﺁﻥ)
ﺣﺎﺿﺮ ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺎ
ﻇﺮﻓﻬﺎﻯ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻈﺮﻓﻬﺎﻯ
صورتهای اﻧﻮﺍع
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﻇﺮﻓﻴﮑﻪ
ﺩﺭﺁﻥ ﺒﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﺩﻭﺍﺏ ﺁﺏ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩقاﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻮﻣﻥ ﺪعی
ﻤﻥ ﻤﺨﺎﻟﻒ ﻟﮑﻢ
ﻓﺎﺟﺎﺑﻪ ﺩﻋﺎﺋﻪ
ﻟﮑﻢ ﻭﻣﻥ ﻄﻠﺐ ﻣﻨﮑم
الی اﻟﻠﻪ ﺣﺎﺟﻪ
ﻓﻠﻪ ﻣﺎئة ﻭ ﻣﻥ
ﺴﺄل ﻤﺴﺄلة ﻓﻠﻪ
ﻣﺎئة ﻭﻣﻥ ﺪﻋﺎ
ﺑﺪﻋﻮة ﻓﻠﻪ ﻣﺎئة
ﻭ ﻣﻥ عمل ﻤﻨﮑﻢ
ﺣﺴﻨﻪ ﻓﻠﺎ ﻳﺤﺼس
ﺘﻀﺎﻋﻔﻬﺎ ﻭ ﻣﻥ
ﺃﺳاء ﻤﻨﮑم ﺴﻴّئة  ﻓﻤﺤﻤﺪ ﺣﺠﻴﺠﻪ
ﻳﻌنی ﻴﺤﺎﺝ ﻋﻨﻪ
ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻥ ﺼﺎﺋمکم
ﻠﻴﺮعی فی ﺮﻳﺎﺽ
ﺍﻟﺠﻨّﻪ ﺗﺪﻋﻮ
ﻟﻪ ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﺑﺎﻟﻌﻮﻥ (ﺑﺎﻟﻔﻮﺯ)
ﺣﺘّﻯ ﻴﻔﻄﺮ ﻭ ﺍﻥ
ﺤﺎﺟّﮑم ﻮ ﻣﻌﺘﻤﺮﮐم
ﺨﺎﺹ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﻧّﮑم
ﺠﻤﻴﻌﺎ ﻟﺄﻫل ﺪﻋﻮة
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺃﻫا اﺟﺎﺑﺘﻪ
ﻭ ﺃﻫل ﻮﻟﺎﻳﺘﻪ
ﻟﺎ ﺧﻮﻑ ﻋﻠﻴﮑم
ﻮ ﻟﺎ ﺣﺰﻥ ﮐﻠّﮑﻢ
فی اﻟﺠﻨّﻪ ﻓﺘﻨﺎﻓﺴﻮﺍ
فی ﻔﻀﺎﺋل اﻟﺪﺭﺟﺎﺕ
ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎ ﻣﻥ ﺃﺣﺪ
ﺃﻗرَبّ ﻣﻥ عرﺵ
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی ﺒُﻌﺪﻧﺎ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎﻣﻪ
ﻣﻥ ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ ﻣﺎ
ﺃﺣﺴﻥ ﺼنع اﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻴﮑﻢ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﻮﻟﺎ ﺃﻥ ﺘﻔﺘﻨﻮﺍ
فی ﺸﻤﺖ ﺑﮑم عدﻭّﮐﻢ
ﻭ ﻳﻌﻠم اﻨﺎس ﺫﻟک
ﻠﺴﻠّﻤﺖ ﻋﻠﻴﮑﻢ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة ﻗُﺒُﻠﺎ
ﻭﻫﺮﻣﺨﺎﻟﻒ ﺷﻤﺎ
ﺍﮔﺮ ﺩﻋﺎﺋی
کند ﺍﺟﺎﺑﺖ ﺩﻋﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺷﻤﺎ
ﺍﺳﺖ.( ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻐﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﻭﺳﺎﻃﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺩﻋﺎ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﻄﻮح
ﺒﺮﺗﺮﻋﻘل ﺠﻤﻌﻰ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﻔﺼﻮل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی کسب ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﻭﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭﺁﮔﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺬﻫﻨﻬﺎﻯ
ﭙﺎﻛﺘﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻠم ﺘﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﮐﻪ ﺳﻄح عقل ﻮ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ.)
ﻭﻫﺮ ﻳک اﺯ ﺷﻤﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺷﺖ ﺻﺪ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻥ ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
(ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘﻠﻬﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی ﻘﺒﻠﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل
ﻘﻴﺎس ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐی ﻮ ﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺻﺪﻫﺎ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻭﺣتی غیر ﻗﺎﺑل
ﺒﺎ ﻗﻴﺎس ﺍﺳﺖ) ﻭﻫﺮﮐس
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳتی
ﺪﺍﺷﺖ ﺻﺪ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ (ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻮﻋﻘلی مینوی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﻭﻫﺮﮐس
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺩﻋﺎﺋی
کرﺩ ﺻﺪ ﺑذ ﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ (ﺁﺭﺯﻭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ) ﻭ ﻫﺮﮐس
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺣﺴﻨﻪﺍﻯ
اﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺁﻥ ﺪﺭ ﭼﻨﺪ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻥ ﻗﺎﺑل ﺸﻤﺎﺭﺵ
ﻧﻴﺴﺖ. ( ﺣََﺴَﻨﻪ
ﻳﺎ ﻧﻴکی و
ثواب هماﻥ (ﺗﺤﺴﻴﻦ)
ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺑﺨﺸی
ﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ ﻭﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﻧﺘﺎﻳج ﻮ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﺭﻭﺍنی ﻮ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺁﻥ ﻘﺎﺑﻞ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻮﻗﻴﺎس ﺑﺎ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐی
ﻮ ﺗﮑﺎﻣلی ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ ﻓﺎﺻﻠﻪﻫﺎﻯ
ﻨﺠﻮمی اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻋﺪﺩﻯ. (ﺍﺣﺼاء ) ﺷﻤﺎﺭﺵ
ﻭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﻮ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﻭ ﮐﻤﻴّﺖ ﺍﺳﺖ) ﻭﻫﺮﮐس
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺑﺪﻯ ﻮﮔﻨﺎهی
ﺪﺍﺭﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺟﻮﺍﺏ
ﮔﻮﻯ ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﺳﺎﻟک ﺘﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ گناﻫﺎﻥ
ﻘﺒلی اﻭ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺸﺪنی
اﺳﺖ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭙﻨﺠم
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺣق ﻮﺻﻮل ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺧﺘﻢ ﻭﻋﻔﻮ الهی
اﻥ گناهان ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣج ﻮ ﺍﺣﺘﺠﺎﺝ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺤﻴﺎﺕ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺍﻭ ﻭ ﺁﻣﺎﺩﮔی
ﺴﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎ ﻣﺮچ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻓﺪﺍﺋی
ﺸﺪﻥ ﺒﻘﺼﺪ ﺗﺴﺮﻳﻊ
ﻭﺗثبیت ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺍﺳﺖ
ﻭﻳﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺗﻔﺎقی
ﻮ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺎﺩﺕ
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭ ﻧﺪﺍﻣﺖ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺯ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭ(ﺣج اﮐﺒﺮ) ﻭﺣق
ﺠﻮﺋی الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ
ﺣﺘﻰ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻘﻴﻪ ﺯﻧﺪﮔی ﺒﺸﺮﻯ
اﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﺨﺸﻮﺩنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻌﺼﻮک اﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻣﺼﻮﻥ اﺯ ﻫﺮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﺣﺘﻤﺎلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ هفت
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻤﮑﻥ است ﻣﺤﺮﻣﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻥ عصر ﺑﺎ ﺭﻭﺵ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
سوشیانس سوم
زردشت و فارقلیط
مسیح ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ
(ﺣج ﻴﺎ ﺣﻖ) ﻫﻤﺎﻥ
(ﺭﻭﺵ ﺑﺤﻖ)ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ ﻭﻫﻤﺎﻥ
اﻧﺠﺎﻡ (ﺣج اﮐﺒﺮ)
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺣح کعبه ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﻣﺎﺩﻯ ﺁﻥ ﺤج
اکبر ﺳﻠﻮﮐی
است . ﻭلی ﺠﺒﺮﺍﻥ
کننده ﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺣج کعبه ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺍﻋﻤﺎل
ﺤج ﺪﺍﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
ﻮﻗﺖ ﺁﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺤﺞ ﺍﮐﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
الهی اﺳﺖ. ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻥ
ﻘﺒﻠﻪ ﺍﻭل ﺨﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻗﺒﻠﻪ
ﺁﺧﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺤق ﻨﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻭ ﺧﺪﺍ ﻣﻘرَبّ ﺗﺮ
ﺷﺪ) ﻭﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﮐﻪ ﺻﺎﺋم ﺮﻭﺯﻩ
ﺩﺍﺭ ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺸﺘﻰ ﭼﺮﺍ و
جولان ﻣﻴﮑﻨﺪ ( ﺻﻮﻡ
ﻳﺎ ﺭﻭﺯﻩ ﻫﻤﺎﻥ
(ﺍﻭﻡ) ﻳﺎ سلوک
الهی اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﻧﺎمس
اﺯ ﺍﻋﻤﺎل جزئی
ﺴﻠﻮﻙ باز ﺧﻮﺩ
ﻧﺎم کلّ سلوک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟک اﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﺰﺭﻋﻪ
ﺑﻬﺸتی ﻤﺸﻐﻮل ﭽﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻪ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﻯ ﻴﺎ
ﻃﻔل ﻮ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺗﺤﺖ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺑﻄﻮﺭﻯ
که ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ ﺩﻋﺎﻯکمک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺑﺎﻓﻄﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ (ﻭ ﺭﻭﺯﻩ
ﺷﮑﺴﺘﻦ ﺁﺧﺮ ﺭﻭﺯ
ﻭﻳﺎ ﺳﻠﻮک ﺸﮑﺴﺘﻥ
ﺪﺭ ﺁﺧﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﮐﻪ ﺟﺸﻥ ﻔﺎﺭغ
اﻟﺘﺤﺼﻴلی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻘﺎﺋم اﻧﺠﺎم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻋﻴﺪ ﻓﻄﺮ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻥ ﺼﻮم
ﻮ ﺭﻭﺯﻩ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ ﺑﺪﺳﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ (ﻓﻮﺯ)
ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻔﺎﺭﺳﻰ قریشزرئشتی
الاصل ﻭ ﻓﺮّ ﺭﻭﺯﻯ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺗﺎج ﺸﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺮﺩﻟﻬﺎﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺣﮑﻮﻣﺖ
الهی و تکاملی
ﮐﻨﻨﺪ. (ﻓِﻄﺮ) ﺭﻭﺯﻩ
ﺷﮑﺴﺘﻥ ﺪﺭ ﺍﻓﻄﺎﺭ
ﻭﻋﻴﺪ ﻓﻄﺮ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﮐﺴﺐ ﻓﻄﺮﺕ ﺟﺪﻳﺪ
نوع ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺯ
مقام ﺭﻭحی
الهی گرﭼﻪ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
اﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺳﻴﺮﺕ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﺍﻳﻨکه
هر ﻳک اﺯ ﺷﻤﺎ ﮐﻪ
ﺣج کعبه ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ
ﻭﻳﺎ ﺣج عمره ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺧﺎﺹ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
( ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﺣج کعیه ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺎم ﺤﺎﺟی
ﺠﺴﺘﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺣج ﻮﺍﻗﻌی ﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻴک ﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﻣﻘﺎم
ﺒﺤق الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣج عمرﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﺑﻠﺎغ
هرﮐﺴﺐ ﺟﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺭؤﻴﺎﺋی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ اﺭﺯﻳﺎبی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
اﺳﺖ.) ﻭ ﺗﻤﺎم ﺸﻤﺎ
ﺃﻫل ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﻋﻮﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺃﻫل
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻴﺪ
(ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺩﻋﻮﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﺍﺩﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻋﻀﻮﻳﺖ ﺩﺭ ﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺷﺪﻥ ﻭﺳﻴّﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻮﺩﻥ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ
الهی گرﺩﻳﺪﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺪﻥ ﻭﻧﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻧﺒﻮّﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺑﺎﺷﺪ) ﭘس
ﺷﻤﺎ ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﺟﺎﻯ
ﺘﺮس ﻭ ﻧﮕﺮﺍنی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ( ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﭼﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﺮﺍ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
الهی ﻨﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪﺍﻳﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﺼﺎﺩﻕ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺮ ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
که ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﻤﻴل
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣی
ﻀﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ) ﻭﻫﻤﮕﻰ ﺷﻤﺎ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻫﺴﺘﻴﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻫم ﺒﺮ ﺳﺮ
ﻓﻀﺎﺋل ﻮ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺭﻗﺎﺑﺖ ﻭﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺩﺍﺭﻳﺪ. (ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭﻳک ﺪﺭﺟﻪ ﺑﻬﺸتی
اﺳﺖ. ﺣتی ﺘﻤﺎم
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
الهی ﻮﻋﻠم ﻠﺪﻧّی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻃﻠﺐ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﺄﻣﻠّﺎﺕ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﻮﺭﺍ ﺍﻟﻬﺎم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻓﻀﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻘﺎمی ﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺒﺮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺣی ﻮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ عقلی
هستند. ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮ ﮐس ﺑﺎ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻮع ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺒﻮﻇﺎﻳﻒ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺣی ﺨﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻪ ﺑﺮﺧی اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ ﻭ
ﺑﺮﺧی ﻨﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺘﺮ ﺩﺭﺟﺴم ﻮﻳﺎ
ﺫﻫﻥ ﻮﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. (ﺩﺭﺟﺎﺕ)ﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﻳﺎ ﭘﻠّﻪ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هدﻑ ﺩﺭﺟﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ هدف
ﻘﺎﺋم ﺼﺪﻫﺎ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻯ
ﻮ ﺍﻟﻬﺎمی ﺪﺍﺭﻧﺪ.)
ﻭ ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻴچ کسی ﻨﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻌﺮﺵ ﺧﺪﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎ ﻧﻴﺴﺖ ( ﺗﻘرَبّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎم ﺮﻭﺣی ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﻬﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺑﻘﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﻤﻰ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻳﻥ ﺘﻘرَبّ ﺑﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺗﺮک ﺴﻠﻮک ﻮ ﻓﺮﻳﺐ
ﻧﻔس ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﻨﺪ ﺑﺨﺪﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻴﮑی اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ (ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎ) ﻓﻌﻠﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺑﻌﺪﺍ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺸﻌﺎﻋﻬﺎﻯ اﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰﻋﻀﻮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺣﺘﻰ (ﺍﻳﻥ
هنماﻧﻰ) ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺃﻧﺎ ﺍﻟﺤق ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ (ﺑﻌﺪﻧﺎ)( ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺘﺎﺭﻳﺨی ﻮ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺷﺮﺍﻓتی ﺘﺎﺭﻳﺨی
اﺳﺖ) ﻭﭼﻪ ﺧﻮﺏ ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ
ﺁﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.( ﮐﻪ ﻗﺎﺑل
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﻧﻴﺴﺖ) ﺍﻣﺎ
ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺗﺎ
ﺷﻤﺎ ﻣﻮﺭﺩ ﻓﺘﻨﻪ
و آﺯﻣﺎﻳﺶ الهی
ﻘﺮﺍﺭ ﻧﮕﻴﺮید
ﻭ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺷﻤﺎﺗﺖ ﻭ ﻣﺴﺨﺮﻩ
ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﻧﺪﻫﻨﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
الهی ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺷﻤﺎ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺸﺪﻩ
ﻭﺳﻠﺎم ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ
( ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟک
ﻨﮕﺮﺍﻧی هیچ اﻣﺮﻯ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮﻳﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻤﺎﺗﺖ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐی ﻮ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺭﻭﺵ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭفع ﻨﮕﺮﺍنی ﻨﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺑﻴﻤﻬﺎ ﺑﺎﻭ ﺗﺮس
ﺑﻬﻤﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭ ﻧﺘﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻓﺮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭؤﻴﺖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭﻭﺩ ﻭ ﺳﻠﺎم
ﻮ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﺍ ﻣﮋﺩﻩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
(ﻗﺒﻠﺎ) ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻗﺒلی
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻗﺒﻠﻪ ﺩﺭﺣﺎل
عباﺩﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻋم
اﺯ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ) ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﮐﻪ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ:
ﻮ ﻗﺪ ﻗﺎل ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ ﻴﺨﺮﺟﻮﻥ
ﻴﻌنی ﺃﻫل ﻮﻟﺎﻳﺘﻨﺎ
ﻣﻥ ﻘﺒﻮﺭﻫﻢ ﻳﻮﻡ
ﺍﻟﻘﻴﺎﻣﻪ ﻣﺸﺮقة
ﻭﺟﻮﻫﻬﻢ ﻗﺮّﺕ
ﺃﻋﻴﻨﻬﻢ ﻗﺪ ﺍﻋﻄﻮﺍ
ﺍﻟﺄﻣﺎﻥ ﻳﺨﺎﻑ
ﺍﻟﻨﺎی ﻭ ﻟﺎ ﻳﺨﺎﻓﻮﻥ
ﻭﻳﺤﺰﻥ اﻟﻨﺎس
ﻭ ﻟﺎ ﻳﺤﺰﻧﻮﻥ ﻭ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎ ﻣﻥ
عبد ﻣﻨﮑم ﻴﻘﻮم
الی ﺼﻠﺎﺗﻪ ﺍﻟّﺎ
ﻭ ﻗﺪ ﺍﮐﺘﻨﻔﺘﻪ
ﻣﻠﺎﺋکة ﻣﻥ ﺨﻠﻔﻪ
ﻳﺼﻠّﻮﻥ علیه ﻭﻳﺪﻋﻮﻥ
ﻠﻪ ﺣتی ﻴﻔﺮغ ﻤﻦ
ﺻﻠﺎﺗﻪ ﺃﻟﺎ ﻭ ﺍﻥّ
ﻠﮑل ﺸﻴئ ﺠﻮﻫﺮﺍ
ﻭ ﺟﻮﻫﺮ ﻭُﻟﺪ ﺁﺩﻡ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺳﻠﺎﻣﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﻧﺤﻥ
ﻮ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ ﺍﻧﺎﻥ
اﺯ ﻗﺒﺮﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭼﻨﺎﻥ ﺒﺎ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺷﻥ ﺒﻴﺮﻭﻥ ﻤﻴﺁﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﻭﺷﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
( ﺃﻫل ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻳﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺩ ﻫک اﮐﻨﻮﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم ﻤﻮﻓﻖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺗﺎ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ هماﻥ ﺘﺮک ﺮﻭح
سالک اﺯ ﺗﻥ ﺨﻮﺩ
ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺃﻣﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺎقی ﻨﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻈﺮ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺩ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﺗﻥ ﺒﻤﺮک
ﻘﺒل از ﻣﺮگ ﻨﺪﻫﺪ
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻗﺒﺮ ﻭ ﮔﻮﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﻥ ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻳﺎ ﺑﮑﻠّﻯ
ﻤﻴﻤﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﻣﺒﻌﻮث
ومأموریّت
الهی ﺒﺨﻠق ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺳﻴﺮتی الهی
ﺪﺭ ﺻﻮﺭتی ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺍﺷﺮﺍق
ﻨﻮﺭ ﻭ ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮﺭ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ( ﺍﻳﻥهماﻧﻰ)
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﻘﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ( قرّه ﻳﺎﻓﺘﻦ)
ﭼﺸم اﻳﻨﺎﻥ ﻭ ﺭﻭﺷﻥ
ﺸﺪﻥ ﭽﺸم ﺪﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺧورﺳﻨﺪﻯ ﺸﺪﻳﺪ
ﺗﻮﻓق ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ
قرّهﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻴﺎ ﻗﺒﻠﻪ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ ﺁﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻤﻮﻓق
ﻘﺒﻠﺎ ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻮﻓق
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻘﻠﻴﺪ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی اﻭ ﺑﺮﺍﻯ
علم ﻨﻴﺴﺖ. ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻣﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.( ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﻌﺼﻮم ﻮ ﻣﺼﻮﻥ
اﺯﻫﺮﺟﻬﻨﻢ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻗﺒل اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﺽ ﺧﻄﺮ ﺗﺮک
ﺴﻠﻮﻙ ﻭﺣق هیچ
گناهی ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻋﻤﺪﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺣﮑم ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺸﮑﻨﻰ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺸﺪﻳﺪﺗﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ هم ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی ﻮﺍﺻل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺪﺭ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭلی هنوﺯ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻨﺪ ﻳﺎ (ﺗﻘﺼﻴﺮ
حج) ﻭ ﺗﺮﻙ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺣﺠﺎج
کعبه ﺩﺭ ﺣج اﮐﺒﺮ
ﻫﺴﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﺑﻄﻮﺭﻯ ﻤﺮﺩﻡ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﺮﺳﻴﺪ ﻭﺁﻧﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺘﺮﺳﻨﺪ (ﺣنی
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻴچ ﺘﺮﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﺨوﺮﺳﻨﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﮔﻮﺋی ﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
ﺮﺍﻩ ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭ (ﻧﺎس ) ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺮﺩﻡ
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی ﺨﻮﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
غیر ﻧﺎﺳی ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺃﻣﺎﻥ ﻮ ﺿﻤﺎﻧﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻥ
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ) ﻭ
ﻣﺮﺩم ﻤﺤﺰﻭﻥ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ ﻤﺤﺰﻭﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﺮﺩﻳﺪ
(ﺍﻧﺪﻭﻩ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻮ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺧﻄﺮ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﭙُﺮ ﺍﻧﺪﻭﻩ
ﻭﺣتی اﻧﺪﻭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﮐﻪ ﺷﺎﻣل
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ ﻗﺎﺋم
ﻨﻴﺴﺖ.) ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻫﺮ ﻳک اﺯ ﺷﻤﺎ ﮐﻪ
ﺑﺼﻠﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐَﻨَﻒ و حفظ ﻣﻠﺎﺋک
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺷﻤﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ شما ﺪﻋﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎﻧﻤﺎﺯ
ﺷﻤﺎ ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻳﺎﺑﺪ
( ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﺼِﻠﻪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺴﺎﻟک
و قرّه گیری ﺒﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻤﻮﻓق ﺸﺪﻧﺪ. ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ ﺼِﻠﻪ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺪﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﻫﺮﻳک اﺯ ﺍﻧﻮﺍع
عباﺩﺍﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﺴﺒﻴﺤﺎﺕ
ﻭ ﻧﺠﻮﺍﻫﺎ ﻭ ﺩﻋﺎﻫﺎ
ﻭﺣتی ﻨﻈﺎﺭﺕ ﺳﺎﺩﻩ
ﻭﻋﺎﺩﻯ ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺗﺄﻣﻠﺎﺕ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﺎﺳﻮﮊﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻯ هستند. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺩﻋﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی هستند ﮐﻪ
ﻣﺪﺍم ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﻓق
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻄﻮﺭ
ﺍﻭم ﻮ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺩﻋﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
اﺯ ﺻﻠﺎﺕ ﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻓﺎﺭغ ﺸﻮﻧﺪ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ( ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺴﺎﻟک اﻳﻥ
ﺼﻠﺎﺕ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺴﻠﻮﮐی اﻭ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻤﺎم ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺪﺍﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﻋﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮﻓﻴق
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺪﻫﺪ) ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﺟﻮﻫﺮﻯ اﺳﺖ (ﺫﺍﺕ
ﻭ ﺭﻭح ﻮ ﺃﺻﻞالهی
ﮐﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ ﻘﺴﻤﺖ
وجود ﻫﺴتی هرﭼﻴﺰﻯ
می ﺒﺎﺷﺪ.) ﻭ ﺟﻮﻫﺮ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺁﺩﻡ
ﮐﻪ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺳﻠﺎم اﻭ ﺑﺮ ﻭﻯ
ﺒﺎﺩ ﻣﺎ ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ.( ﺟﻮﻫﺮﻭﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻭﻋﺼﺎﺭﻩ ﻭﻋﻴﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﻮﻫﺮﻃﺮﻳﻘتی ﻮﻫﺮ
ﺳﻠﻮکی که ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﺎﺩ ﺁﺩﻡ ﻳﺎ
ﻫﻤﻴﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻣﺎ ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺪﺭﺟﻪ ﺍﺯ ﮐﻤﺎل
ﺮﺍ ( ﻣﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﻭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﮐﻤﺎل
ﻮ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳک ﺴﺎﻟک
ﻮﻗتی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺃﻫل ﺴُﻨّﺖ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺠﻮﻫﺮ ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
ﻘﺴﻤﺖ سلوک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺣق
الهی ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺻِﻠﻪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻨﺪ
ﻳﺎ ﺩﻋﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺳﻠﺎم ﺒﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﺎم ﻮ
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻋﻠﺎﻡ
(ﺳﻠﺎم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ) ﻭﺧﻠﺎﺻی
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺰ
ﺍﻓﺰﻭﺩ: ﻮ ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﻮﻟﺎﮐم ﻤﺎ ﺯُﺧﺮﻓﺖ
ﺍﻟﺠﻨّﻪ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﻮﻟﺎﮐم ﻤﺎ ﻧﺒﺘﺖ
ﺣبّة ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻮﻟﺎﮐم
ﻤﺎ ﻗﺮّﺕ ﻋﻴﻦ ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﻟﻠﻪ ﺃﺷﺪّ ﺣُﺒّﺎ
ﻟﮑم ﻤﻨّﻰ ﻓﺄﻋﻴﻨﻮﻧﺎ
ﻋلی ﺬﻟﻚ ﺑﺎﻟﻮﺭع
ﻮ ﺍﻟﺎﺟﺘﻬﺎﺩ ﻭ
ﺍﻟﻌﻤل ﺒﻄﺎﻋﺘﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﺷﻤﺎ ﻧﺒﻮﺩﻳﺪ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻬﺸﺖ ﺯﻳﻨﺘﻰ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
(ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻣﻘﺎک
الهی ﻮﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻳﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺠﺎﺭﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺎﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
(ﺯُﺧﺮﻑ) ﺯﻳﻨﺖ ﻭ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﺪﺭﻋﻘل
ﻮ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭﻣﻘﺎم
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ) ﻭﺑﺨﺪﺍ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺍﮔﺮ ﺷﻤﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻳﺪ ﻫﻴچ ﺒﺬﺭﻯ
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ ﺮﺷﺪ ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ.
(ﺍﺻﻮﻟﺎ) ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﻮﺩ. ﻭﻫﻤﻪ
ﻫﺴتی ﻤﺎﺩﻯ اﺗﻤﻰ
ﻳﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﮔﻴﺎهی ﻮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﻤﮕی ﭙﻠّﻪﻫﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺼﻌﻮﺩ ﻭﻋﺒﻮﺭ ﻳک
ﺮﻭح اﺯ ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﺘﺮﻳﻥ ﻨﻮﻉ ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻥ
اﻧﻮﺍع ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺮﻭح
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍع ﻘﺒلی ﺒﺸﻬﻮﺩ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺪﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﻴچ ﺒﺬﺭﻯ
ﺮﺷﺪ ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ ﻭ
ﻫﻴچ ﺘﻮﻟﺪﻯ ﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺪﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﺍﺩ.
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍح ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﺒﺪﻧﻴﺎ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺣی ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭽﺮﻳﺪﻥ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻮﺯﺍﻧﺪﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻧﻮﺍع
ﻘﺒلی ﺨﻮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﻳک ﺰﻧﺪﮔی
کنوونی گناﻩ ﺁﻣﻴﺰ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻭ ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﺷﻤﺎ ﻧﺒﻮﺩﻳﺪ
ﻫﻴچ ﭽﺸمی ﺮﻭﺷﻥ
ﻨﻤﻴﺸﺪ( ﺷﻤﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﺑﮑﻤﺎل الهی
ﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﻳﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ ﮐﺎﻣل
الهی ﺸﺪﻩ ﻭ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺻﻮﺭﺕ
الهی ﻴﺎﻓﺘﻪ  قرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻤﺎ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ الهی ﺸﻤﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﭼﺸم
ﺮﻭﺷﻥ ﻮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻧﺒﻮﺩﻳﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﻨﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺩﻳﺎﻥ الهی ﻘﺒﻠﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗبی
مقدماتی اﺯ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭلی
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ)
ﻭ ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﻋﺸق ﻤﻥ ﺒﺸﻤﺎ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺸﻤﺎﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﻭ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭ ﺷﻤﺎ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻥ کمک کنید ﻭﺑﺎ
ﻭَﺭَع ﻮ ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻃﺎﻋﺖ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺑﮑﻮﺷﻴﺪ.(ﮐﻪ
ﺑﻬﺪﻓﻬﺎﻯ الهی
ﻤﻥ ﻮ ﺧﻮﺩتان ﺒﺮﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺗﺮ ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﻧﺘﺎﻳج
ﻨﻬﺎﺋی ﻮ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭ ﺁثاﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻫم ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﺪﺍم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺟﺎﻯ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺗﺎ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﻳﻥ
ﻤﻮﻋﻈﻪ ﻭ ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺮﻭﺿﻪﺧﻮﺍنی
ﻨﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺭﻭﺿﻪ ﺧﻮﺍﻧﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﮐﻪ ﺑﺎﻃل
ﻮبی ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪﺭﻭﺿﻪ ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺠﺎﻟس
ﻭﻋﻈ ﻮ ﺗﺸﻮﻳق
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴنی ﺪﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﺷﻮق ﺒﺮﺍﻯ
ﺼﺒﺮ ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﻤﻴل ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻓﻬم
ﻤﻘﺎﺻﺪ ﺳﻠﻮﻙ ﺁﻥ
ﺑﺎﻋث ﺗﺸﻮﻳق ﺒﺰﺭﮔی
ﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.

حدیث 2630
از ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ205ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی ﻮ ﻗﺪﻣﻨﺎ
ﺍﻟﻴک ﻣﺎ ﻋﻤﻠﻮﺍ
ﻣﻥ عمل ﻓﺠﻌﻠﻨﺎﻩ
ﻫﺒاءا ﻣﻨثوﺭﺍ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
اﻋﻤﺎل عبادﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻧﺪ
ﭼﻨﺎﻥ کرﺩﻳم
که ﺁﻥ اﻋﻤﺎل ﺮﺍ
ﺧُﻨثی ﻮ ﺑﺎﻃل ﻨﻤﻮﺩﻳﻢ.
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺑﺎ
ﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﻏﻴﺮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻣﺪعی
ﺸﻴﻌﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭلی سلوک الهی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻨﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻌﺮفی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺍﻣﺎم ﺪﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﺎﻥ کاﻧﺖ ﺃﻋﻤﺎﻟﻬم
ﻠﺄﺷﺪّ ﺑﻴﺎﺿﺎ
ﻣﻥ اﻟﻘﺒﺎﻃﻰ ﻓﻴﻘﻮل
اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭ ﺟل ﻠﻬﺎ
ﮐﻮنی هباءا ﻭﺫﻟک
ﺃﻧّﻬم کاﻥ اﺫﺍ
ﺷﺮّﻋﻠﻬم اﻟﺤﺮﺍﻡ
ﺃﺧﺬﻭﻩ ﺍﮔﺮ ﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺳﻔﻴﺪ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﭘﺎﺭﭼﻪ ﮐﺘﺎﻥ
ﻘﺒﻄی ﻣﺼﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ ﺍﻳﻥ
اﻋﻤﺎل ﭙﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﻭﻣﺘﻠﺎشی گرﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ اﮔﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺣﺮﺍمی ﺒﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷﺮﻉ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻳﺪ ﻓﻮﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ.( ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺣﺮﺍم ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﺸﺪﻩ ﮐﻤک ﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺣﺘی اﮔﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ناﺷﺎﻳﺴﺘﺎﻥ
ﺮﺍ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺤﺮﺍمی ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺣﻠﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻳﻌنی
کافی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺮﺍم
اﻋﻠﺎم ﻨﮑﻨﻨﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺁﻧﺎﻥ ﻤﺘﻠﺎﺵ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭﻋﻤل
اﺻﻠﺎﺣﺎﺕ ﻭ ﻧﻪ
ﻋﻤل عباﺩﻯ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺷﺮﻉ ﮐﻪ ﺑﻤﻌنی
اﺣﮑﺎم ﺪﻳﻨی ﺸﺪﻩ
ﺩﺭ ﻭﺍقع اﺣﮑﺎم
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺍﺣﮑﺎم
ﺸﺮﻉ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی هستند ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ. ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﻫﻨﻮﺯ ﻓﺎﺳﺪ
ذوان ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣتی اﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺣﺪﻳث ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﻐﻴﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﺳل ﺪﺭ
ﭘﻴﺮ الهی ﻮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺩﻳنی ﻮضع ﺸﺪﻩ ﺍﻭ
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻥ عباﺩﺍﺕ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺨﺶ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺎ ﻗﺒﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﻮﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻣﺎلی
ﻮﻣﺎﺩﻯ ﺒﻮﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح اﻭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
فوق بشری ﺭﻭحی
ﻭبرای ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺍﻭ ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪﮔی
ﻴس ﺍﺯ ﻣﺮگ اﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ. ﻗﺒﺎﻃی ﺠمع
ﻘﺒﻄﻰ ﭘﺎﺭﭼﻪ ﮐﺘﺎﻥ
ﺴﻔﻴﺪ ﭘﻨﺒﻪ ﺳﻔﻴﺪ
ﻭﺧﻨک ﻮ ﺳﺒک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﺘﺪﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺘﻥ ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺑﺮﻳﺸم ﺒﺘﻦ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻟﺒﺎس ﭘﺸﻤﻴﻨﻪ
ﺑﺘﻥ ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻧج ﺒﺪﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺰﻳﺎﺩ ﺗﺮ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺭﺯﺍﻥ ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﻘﺮﺍ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﻳﺮﺗﺮ ﻫم ﭙﺎﺭﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

حدیث 2638- اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ205ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی ﻴﻮم ﺘﺮﻯ
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﻭ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﺎﺕ ﻳﺴﻌس
ﻨﻮﺭﻫم ﺒﻴﻥ ﺃﻳﺪﻳﻬم
ﻮ ﺑﺄﻳﻤﺎﻧﻬم ﺮﻭﺯﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻰ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﻨﻮﺭﺷﺎﻥ ﺠﻠﻮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺮﺍﻩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
(ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﻣﻠﮑﻮتی
ﻮ ﺭﻭٴﻴﺎﺋﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﻫﺒﺮﻯ ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻮﺭﺍنی
ﻮ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﻭ ﺩﺭﺳﻤﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
در ﺟﻨﺒﻪ ﺭﻭﺣی
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﭼﭗ ﻭ ﻧﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺠﺴﻢ آﻧﻬﺎ. ﻭﺑﺎﺯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
عرشی ﺁﻧﻬﺎ
روشن ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺭﻭح غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑی ﻤﻄﻠق
ﻮ ﺟﻬل ﻮ ﮔﻴجی ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺩﺭ ﺭﺣم
ﻴک ﻤﺎﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺴﻘﻮﻃ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺗﻨﺰل ﻤﻘﺎک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻥ هماﻥ
ﻨﻮﺭ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.(
ﻧﻮﺭ ﻣﻮٴﻤﻦ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ مصطفوی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺪﺳﺖ می
آﻭﺭﺩ ﻭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻭ ﻟﻴﺎﻳﻥ ﻨﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ (ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﻭ ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻨﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺷﺎﻫﺪ ﺩﺍنست. ﻭﻟﺬﺍ
ﺻﻮﺭﺕ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺧﻮﺩ ﻧﻘﺶ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺘﻮﺳل ﻮ ﺗﻮﮐّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﻌﺪﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ ﻘﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺨﺪﺍﻭﻧ ﺪﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﺳﻌﻰ) ﺩﻭﻳﺪﻥ ﻮ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺎ ﺟﻬﺪ ﻭ ﺳﻴﻨﻪ
ﺧﻴﺰ ﺑﺎ ﮐﻮﺷﺶ ﭼﻮﻥ
ﻤﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﮐﻮﺷﺶ ﻭلی ﺮﺍﺿﻰ
ﺑﺎ ﺳﻌی ﻮ ﺳﺮﻋتی
که ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺗﺪﺭﻳجی ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ)
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺍﺧل
ﻤﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
عدﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ( ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﺣﮑم
کمال رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻭ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﮐﺴﺐ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻬﺸﺖ ﻣﮑﺎنی
ﻮ ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ ﻭﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻘﺎمی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺑﻬﺸﺖ ﻋﻘل ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮع ﻴﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﻘﻄﻌﻰ ﻭ ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻭﺑﻬﺸﺖ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ.(ﻣﻨﺰﻟﺖ) ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻨﺰل ﻮﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺍﻗﺎﻣﺖ ﺭﻭح ﺪﺭﺑﻬﺸﺖ
ﻭ ﺩﺭﻧﻮع ﺨﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ هزﮔﻮﻧﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮتا ﻨﺴخ ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺸﺮﻯ) ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺘﺎبع
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺍﻳﻥ کامل ﺸﺪﮔﺎﻥ
که ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﻨﻮﺭ ﺁﻧﺎﻥ ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ) ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
هم ﺘﺎبع آﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻳﻌنی ﺒﺎﻋث ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. (ﺗﺒﻌﻴﺖ)
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺠﺴمی ﻮ
ﺫﻫنی ﻮﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﺪﺍﻭم ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺩﻳنی
ﻮ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﻋﻘلی
ﭙﻴﺮ الهی اﺳﺖ) ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖﻋﺪﻥ
ﻭﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺎ ﻭﻯ ﻮﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ نوعی ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﻧﻴﺰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺍﻣﺎ ﻣﻌﻨﻰ (ﺑﺄﻳﻤﺎﻧﻬﻢ)(
ﺑﻘﺴم هاﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻳﺎ ﺩﺭﺟﻪ عمل اﻭم
ﻮ ﺳﻠﻮک ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺟﺪّﻯ ﻨﻤﻮﺩﻥ ﺁﻧﺎﻥ)
ﺑﺎﻳﻥ ﻤﻌنی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻤﺮ
ﻭ ﺩﺍﻣﺎﻥ ﺁل ﻤﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ. (ﻳﻌنی
ﺒﺴﺘﻪ ﺑﺎﻳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭم ﻮسلوک
الهی ﺸﻤﺎ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی هر ﺯﻣﺎﻥ ﺃﻫل
ﻮ ﺁل ﻮ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭﺍﺭثاﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
امامان ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.)
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺑﺪﺍﻣﺎﻥ
ﺤﺴﻥ ﻮ ﺣﺴﻴﻥ ﻤﺘﺸﺒث
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.( ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩی
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺗﺒﻄ اﺳﺖ. ﻭﺣتی
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺼﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺍﻣﺎﻥ
ﻮ ﮐﻤﺮ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺮﺍ ﭼﺴﺒﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
(ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺴﺎﻟک
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪﻋملا ﮐﻤﺮﮔﻴﺮﻯ
ﻮ ﺩﺍﻣﻥ ﭽﺴﺒﻴﺪﻥ
هم ﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ ) ﮐﻪ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﺍﻣﺎﻥ ﺮﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺍﻭ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﮔﺮﺩﻧﺪ (ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻴﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺁل عبا ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺒﻬﺸتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ. ﻳﻌنی
ﻴﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﻬﺸﺘﻰ
ﮐﻪ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﺒﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ)
ﻭﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻣﻌنی
کلام اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺎﺭﺕ ﻭ ﻣﮋﺩﮔﺎنی
ﺸﻤﺎ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎئی
که ﺯﻳﺮ ﭘﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺟﻮﻳﺒﺎﺭﻫﺎ ﺟﺎﺭﻯ
است ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺠﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
هستند. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
همان ﻔﻮﺯ ﻋﻈﻴم
ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ پیروزی
اﺳﺖ ( ﺑﺸﺎﺭﺕ ﻭ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻭلی ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﭼﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﮐﻪ ﺑﻬﺸتی اﺳﺖ
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺟﻬﻨﻤی
ﻮ ﻗﻬﻘﺮائی ﺪﺭ
ﭘﻴﺶ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺠﻮﻳﺒﺎﺭﻫﺎ ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺁﺑﻴﺎﺭﻯ
ﺒﻮﺳﺘﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺳﺮﺳﺒﺰﻯ
ﺁﻥ اﺳﺖ. ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
ﺠﺮﻳﺎنهای ﻣﺪﺍﻭم
از عقل ﮐﻠّﻯ ﻮ ﺍﻟﻬﺎمات
لدنّی ﺒﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻘﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ (ﺧﻠﻮﺩ) ﻭﺟﺎﻭﺩﺍﻧگی
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
سال ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
روح ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺟﻌﺖ
نوع فوق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺠﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻫﺴتی ﺠﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ ﺍﺯﻟﻰ
ﻭﺍﺑﺪﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕی ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯ
برای ﻋﺒﻮﺭﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ ارواح
دز اصل الهی ﺍﺯ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍع ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ پس
کارمتهتی نسخ
و مسخ مکرر ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻮﻫﻤﻴﻥ
سلوک الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻓﻮﺯ
ﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻟﻔﻈ ﻔﺎﺭﺳی ﻔﺮﺭﻭﺯﻯ
قریش زردشتی ﻳﺎ
ﺭﻭﺯ ﻓَﺮ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻭ ﻓﺮّ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﻮ ﺗﺎج اﻫﻠﻴّﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺤﮑﻮﻣﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﺒﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
سالک ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻋﻈﻴﻢ) ﺑﺰﺭگ ﺪﺭ
ﺳﻄح ﻘﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ ﻓﻮﺯﻫﺎﻯ
(ﺍﻋﻠﺎ) ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ در پیش ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳد. ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟک
ﻜﺎﻣل ﺸﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
تازه در مقام ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻣﻘﺎم
ﺪﻧﺎ ﻭ ﺗﺪﻟّﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ حتی ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻴﺎ ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺗﻘرَبّ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
(ﺣِﺠﺰ) ﮐﻤﺮ ﺑﻨﺪ
ﻳﺎ ﺩﺍﻣﻥ ﻮﻳﺎ ﺑﻨﺪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﻤﻌنی
ﺘﻮﺳل ﻮ ﺍﻟﺘﻤﺎس
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
کمک گیرﻯ اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺁل ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺍﻯ هرﮔﻮﻧﻪ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺗﻌﻠﻴم ﻮ ﺩﻋﺎ
ﺗﺎ ﺳﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺻﺮﻳﺤﺎ ﻟﺰﻭﻡ
ﺷﻬﻮﺩ مقذماتی
پیامبران اولی
العزم قبل از
محمد یعنی ﭘﻨج
ﺘﻥ ﺁل عبا ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟگ ﺘﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ کاﻧﺎل
ﺘﻮﺳّﻞ هر روحی
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯﺳﻄح
و طلسم نوع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺑﺮﺳﺪ و اینده
نوع فوق بشری
فرشته گونه
هفت هزار سال
بعد را داشته
باشد که تا
ابد تکاملات
روح با اصل
خدائی خود
ادامه دارد

حدیث
2639 - ﺎﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ206ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ آیه ﻳﻮم
ﻴﻘﻮم اﻟﺮﻭح ﻮ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة ﺻﻔّﺎ
ﻟﺎﻳﺘﮑﻠّﻤﻮﻥ
اﻟّﺎ ﻣَﻥ اُﺫﻥ
ﻠﻪ ﺍﻟﺮﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﻗﺎل ﺼﻮﺍﺑﺎ ﺭﻭﺯﻯ
که ﺭﻭح ﻭﻣﻠﺎﺋک
ﻘﻴﺎم کنند  ﺩﺭﺻﻔّﻯ
ﻤﻨﻈم هستند. (ﻭ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﻯ ﺮﻭﺍنی ﺘﺼﻔﻴﻪ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
روح الهی شده
همان شهود
قائم است و
ملائک مراتب
الهی مشهود در
عرش رحمان
سمبول ابدیت بی
پایان ) ﮐﻪ ﺟﺰ ﺑﺄﻣﺮ
ﺧﺪﺍ ﮐﻠﺎمی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
( ﺩﺭﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ ﺍﺭﻭﺍح
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺍﻭﺭﻯ الهی هیچ
ﻘﺪﺭتی ﺒﺮﺍﻯ ﺪﺭﻭﻍ
ﮔﻔﺘﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ آثار ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺪﺭ ﺭﻭﺍﻥ عرﻳﺎﻥ
اﺯﺗﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎ ﺭﻭح
الهی شده ﻴﺎ
همان ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻮﻗﺎﺋم
سوشیانس سوم
زردشت و فرقلیط
دوم مسیح ﺮﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻠﺎﺋک
ﻮ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻴﺎ
عمان ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ اﻃﺮﺍﻑ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘس ﺍﺯ (ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ)
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ(ﺗﺼﻔﻴﻪ)
ﺭﻭﺍﻥ سالک
خود نیز ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺣق ﺼﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺟﺰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺳﻮآل ﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﭘﺎﺳخی ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺮﺑّی الهی
هرﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻠﺎمی الهی اﺳﺖ.
ﺣتی اﺎﮔﺮ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
کلام ﻨﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺻﺤﻴح
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﻣﻬﻤﺘﺮ
کلام ﺍﺳﺖ ﺣﺎﻝ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ که ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﺧﻄﻒ ﻗﻮل ﻠﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻥ
ﻘﻠﻮﺏ ﺍﻟﻌﺒﺎﺩ
ﻓﻰ ﺍﻟﻤﻮﻗﻒ ﺍﻟّﺎ
ﻣﻥ ﺃﻗﺮّ ﺑﻮﻟﺎیة
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
علیّ ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﻭﻫﻮ ﻗﻮﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﻣﻥ ﺃﺫﻥ ﻠﻪ ﺍﻟﺮﺣﻤﻦ)
ﻣﻥ ﺃﻫل ﻮﻟﺎﻳﺘﻪ
ﻓﻬم اﻟّﺬﻳﻥ ﻴؤﺬﻥ
ﻠﻬﻢ ﺑﻘﻮل ﻠﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﭼﻮﻥ
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻮﺩ
ﮐﻠﺎم ﻠﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺯ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ گفته ﺸﻮﺩ.
( که رها ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺫﮐﺮ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺳﻤﺒﻮل
تمام اﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺪفع ﺸﺮﻙ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻭﺍﺳﻄﻪ
توسّل ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
اﺻﺎﻟﺖ سلوک
الهی ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺧﻴﻠﻴﻬﺎ ﺍﻳﻥ
ﺬﮐﺮ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﻮﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺒﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻨﮕی ﻮ ﻳﺎ ﺍﺧﻮﻧﺪهای
ﺍﻧﺴﺎﻧی ﺒﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. که ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
تمام ﺩﻭﺭﻩ ﻋﺒﺎﺩﻯ
قشری ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﺭﺑﻮﺩﻩ ﺷﺪﻥ اﻳﻥ
ﺬﮐﺮ ﺍﺯ ﺩﻟﻬﺎ
در ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺍﻭﺭﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍثر
ﺍﻳﻥ اﺫﮐﺎﺭ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
است که ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک هم
اکنون ﻨﻴﺰ
صورت گرفته و
سلوک وظیفه الهی
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪ
است ﻭﺣﻀﻮﺭﻯ
هم ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﺧﺮﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ آنهم
برای مسخ مجدد
حیوانی ) ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺼﺤﻨﻪ ثیامت
قائم  ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺬﮐﺮ ﺍﺯ ﺩل
و زبان یالکان
ﺭﺑﻮﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
علیّ ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.(
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮ الهی ﻤﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
دز هر زمان
بعدی . ﻭ ﻧﻴﺰ
اقرار یعنی
قرّه ﮔﻴﺮﻯ ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺣﻴﺎﺗﺶ
ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﭼﻮﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻮﻟﺎ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻧﻘﺶ الهی
برای سلبکان ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺤﺴینی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ غاﻳﺐ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴنی ﺪﺍﺭﺩ. و
نیز ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ
سوم ﻓﺎﻃمی
همام نفس کلّ
و ﻣﺎﺩﺭﻫﺴتی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ که
آنگاه ﺑﺸﻬﻮﺩ
چهارم ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ ﻗﺎﺋم ﻮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺪﺭپی ﺪﺍرد ) ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ گفته ﻗﺮﺍﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻳﺶ ﻣﺸﻴّﺖ
ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺑﺪﻫﺪ.
( ﮐﻪ رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﺴﺎﻟک ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺸﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻋﺰﺍم ﺸﺪﻩ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﮐﻠﺎم ﻮ
ﺻﺤﺒﺖ ﻭ ﺗﮑﻠّﻢ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻮﻟﻰّ
الهی ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺮﻃ اﻳﻥ ﺘﻮﻓﻴﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋلیّ اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﮐﻠﺎم ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺫﮐﺮ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﺟﺎﺯﻩ
کار بُرد ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺑﺴﺎﻟک ﻤﻴباشد.
ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺳﻠﻮک
ﺒﺴﺎﻟک جدید ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﻫﻴچ
اﺭﺯﺵ الهی ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺳل ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺷﺮک ﻨﻴﺰ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺩم اﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋلیّ ﻤﻴﺰﻧﻨﺪ ﻭبی
ﺘﺴﻠﻴم ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
که ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

حدیث
2640 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ206ﺑﺤﺮ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻴﺎ
ﺃﺑﺎ ﺣﻤﺰﻩ ﮐلّ
ﻴﺪﺧل اﻟﺠنة ﺍﻟّﺎ
ﻣﻥ ﺃبی ﺃﻯ ﺃﺑﻮ
ﺣﻤﺰﻩ ﻫﺮﮐسی ﻮﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻣﮕﺮ
ﮐسی اباء و
امتناع ﮐﻨﺪ ﻭ ﻧﮕﻮﻳﺪ.
ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﻳﺎ ﮐسی هم
هست ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻮﺩ؟
( بهشت طریقت
سلوک و بهشت
های انواع فوق
بشری؟) ﺍﻣﺎم ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺁﺭﻯ کسی ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺒﮕﻮﻳﺪ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ (ﻋﺒﺎﺭﺕ
ﺫﮐﺮ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﺎﻣﻞو
درست ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺴﻤﺖ ﺍﻭل ﺁﻥ ( یعنی
ﺧﺪﺍﺋی ﻨﻴﺴﺖ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﮐﻔﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ( لا ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ) ﺭﺍ ﮐﻪ ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺩفع ﺸﺮک ﻘﺴﻤﺖ
ﺍﻭل ﺬﮐﺮ ﺍﺳﺖ ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻌﺪﺍ نیز
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ
است ( ﺩﻭ ﮔﻮﺍهی
یا شهادتین ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﺸﺪﻥ
قشری ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻗﺒﻮل ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ محیز
ﺍﺳﻠﺎمی ﺠﺒﺮﻯ
ﺒﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ با پیر
الهی ﺿﻤﻥ اﻳﻥ ﺪﻭ
ﮔﻮﺍﻫﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺑّﻰ ﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻥ اﻗﺮﺍﺭ
ﻭ قرّهﮔﻴﺮﻯ ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ.
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺒﻬﺸﺖ طریقت
و ﺷﻬﻮﺩها ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻤﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺭﺍﻭﻯ
ﺮﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﻳﺎ
ﺍﻳﻦ ﻣﻄﻠﺐ ﺷﻤﺎﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﮕﻮﻳﻢ؟
ﻭ ﺭﺍﻭﻯ اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ( ﻣﻥ ﻤﺮﺟﺌﻪ
ﻭ ﻗﺪﺭﻳّﻪ ﻭ ﺣﺮﻭﺭﻳّﻪ
ﻭ ﺑﻨتی اﻣﻴّﻪ ﺭﺍ
ﮐﻪ تا کنون ﺩﻳﺪﻩﺍﻡ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ گفته ام )
.(ﻣﺮﺟﺌﻪ)ﻧﺎم ﻤﺬﻫﺐ
ﻭ ﻣﮑتبی ﻔﻠﺴﻔی
اﺳﻠﺎﻣﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
سلوک الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻈﺮﻳﺎتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﻓﺘﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ(ﻗﺪﺭﻳّﻪ) ﮐﺴﺎنی
هستند ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﻬﺮ
کاری عبادی ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ اصل ﺟﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی کسانی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭشی ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم ﻮﻟﺎﻳﺖ
زنده ﺯﻣﺎﻥ
خود ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺷﺎﻣل
همه ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
هستند ﺣتی اﮔﺮ
ﺷﻴﻌﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ (ﺣﺮﻭﺭﻳّﻪ)
ﺑﺎﺯ ﻧﺎم ﻴک ﻤﮑﺘﺐ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭلی ﺒﻤﻌنی
کسانی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻟﺎ ﺍﺑﺎلی ﮔﺮﻯ
ﻮ ﻧﻬﻠﻴﺴم ﻮیا
ﻫُﺮﻫُﺮﻯ ﻤﺬﻫﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺑنی
اﻣﻴّﻪ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺑنی اﻣﻴﻪ
و دشمن ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ سلوک الهی ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی ﺘﻤﺎم
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺬﻫبی ﻮﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﻭم کرﺩﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺒﺤق
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﻧﺒﺎل
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ (ﺍﻣﻴّﻪ)
ﻳﺎ (ﺑﺪﻭﻥ اﻭﻡ) ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﺧﻪ ﺑنی
اﻣﻴﻪ قبل ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺷﺎﺧﻪ ﻗﺮﻳشی ﺒنی
هاﺷﻢ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ:
هیهات ﻫﻴﻬﺎﺕ
ﺍﺫﺍ ﮐﺎﻥ ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎﻣﻪ ﺳﻠﺒﻬم
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی اﻳّﺎﻫﺎ
ﻟﺎ ﻳﻘﻮﻟﻬﺎ ﺍﻟّﺎ
ﻧﺤﻥ ﻮ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ
ﻭ ﺍﻟﺒﺎﻗﻮﻥ ﺒﺮّاء  ﺃﻣﺎ ﺳﻤﻌﺖ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻘﻮﻝ ﻳﻮم
ﻴﻘﻮم اﻟﺮﻭح ﻮ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋﮑﻪ ﺻﻔّﺎ
ﻟﺎ ﻳﺘﮑﻠّﻤﻮﻥ
اﻟّﺎ ﻣﻥ ﺃﺫﻥ ﻠﻪ
ﺍﻟﺮﺣﻤﻦ ﻭﻗﺎل
ﺼﻮﺍﺑﺎ ﻗﺎل ﻮ ﻣَﻦ
ﻗﺎﻝ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ؟ ﻫﺮﮔﺰ ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﻥ ﺬﮐﺮﺷﺎﻥ
ﺮﺍ ﺳﻠﺐ ﻣﻴﮑﻨﺪ
.ﻭﻫﻴﭽﮑس ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻣﺎ ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺎ
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﻣﺘﻨﻔﺮ
ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻥ ﺁﻥ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ(ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺣﻀﻮﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﺰﻭمی هم ﺒﺬﮐﺮ
ﺍﻳﻥ ﺠﻤﻠﻪ ﮐﻪ ﺫﮐﺮﻯ
ﺘﻮﺣﻴﺪﻯ اﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﻘﺒﻠﺎ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
هرﻓﻘﻴﻪ ﻣﺬﻫﺒﻰشیعه
و سنّی ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻳﻦ
ﺫﮐﺮ ﺭﺍ در
سلوک ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻳﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﺎﻣل و
درست ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻧﻴﻤﻪ ﺍﻭل ﺬﮐﺮ
ﮐﻔﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﻧﻴﻤﻪ ﺩﻭم
ﺘﻮﺣﻴﺪ سلوکی ﻟﺎﺯم
ﺮﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ اﻧﮑﺎﺭ
بی ﺨﺪﺍﺋﻰ ﻗﺴﻤﺖ
ﺍﻭل ﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺳﻠﻮکی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺬﮐﺮ ﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ
هنگاﻡ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩفع ﺸﺮک ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭘﻨج ﺘﻥ ﺁل عباﻯ
ﻤﺤﻤﺪ نام
شهود مقدماتی ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺪﻳﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺫﮐﺮ ﺩﺭﺳﺖ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺭﺍ در سلوک ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
حضور ذهنی و
توسل با ﺳﻮﮊﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺫﮐﺮ ﻧﺎﻗﺺ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﻧﺸﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪفع ﺸﺮک
ﻀﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺣﻴﺪ و
وحدت وجود
داشتن ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭙﻨج ﺘﻥ ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻭ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
(ﻣﺎ) ﻳﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻳﻥ
ﺬﮐﺮ ﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺩﺭﺳﺖ سلوکی ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺍﻳﻥ ﺬﮐﺮ ﺩفع ﺸﺮک
ﺼﻮﺭﺕ گرفته
در ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻫﻤﺎﻥ اﻫﻤﻴّﺖ
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺑﻨﺒﻮﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺣتی
ﻴﺎﻟﻮﻫﻴﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻭﺑﺎ ﺗﻮﺳل عباﺩﻯ
ﻮ ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺪفع ﺸﺮﻙ ﺗﺠلّی
الهی ﻘﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺗﺠلّی
رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی ﻨﺪﺍﻧﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺠلّی اﻟﻠﻪ
رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻭﺣتی ﺁﻧﺎﻥ
که ﺍﻳﻥ ﺬﮐﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻨﻔﺮﺕ ﻭ ﺑﺮاءﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻳﻥ ﺬﮐﺮ ﺭﺍ ﻫم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺸﺮﻯ ﺒﺪﻭﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﮐﺎﺭﻯ ﻈﺎﻫﺮﻯ
ﻭ ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ ﻮﻏﺮﻭﺭ
ﭘﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ) ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺍﻳﺎ ﻧﺸﻨﻴﺪﻩﺍﻯ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺭﻭﺯﻯ که ﺭﻭح ﻮ
ﻣﻠﺎﺋک ﺪﺭ ﺻﻔﻮفی
ﻘﻴﺎم ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺟﺎﺯﻩ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺭﺳتی و
سلوکی ﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
(ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺸﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﻗﺎم ﻮ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺭ ﺩﻭم
ﺪﺭ(ﻧﺰلت ﺍُﺧﺮﻯ)
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﻠﺎم
ﺮﺍ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ و
در سلوک الهی
بسالکان ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﻔﺖ. ﻳﻌنی ﺬﮐﺮ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ ﮐﺎﻣل
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﭘس ﮐﺴﺎنی ﺒﻬﺸﺖ
هدا و طریقت ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺫﮐﺮ ﻧﺎﻗﺺ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺴﻮﮊﻩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
و توسّل ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺫﮐﺮ ﻧﺎﻗﺺ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺪﺭک
ﺒﻬﺸﺖ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻮﺣﻴﺪ و سلوک
و پیمان ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍﻣﺮﻯ
ﺘﻨﻬﺎ ﻳک عقیده
ﺳﺎﺩﻩ و زبانی ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺧﺪﺍ
ﻳکی اﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺩﺭﻋﻤل
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺨﻮﺩ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺨﻮﺩ ﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻣﺪﺍم ﺴﻠﺎح ﻮ
ﺫﮐﺮ ﺍﻭ ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
چون ذکذ الله
اکبر ﺍﺳﺖ.

حدیث 2641 - ﺍﺯﺃﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺪﺭﻧﻬج اﻟﺒﻠﺎﻏﻪ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ207ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻔﺎﻟﻠﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺒﺎﺩ ﺍﻟﻠﻪ ﻓﺎﻥّ
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻣﺎضیة
ﺑﮑم علی ﺴُﻨﻦ ﻭ
ﺃﻧﺘم ﻮ ﺍﻟﺴﺎﻋﻪ
فی ﻘﺮﻥ ﻭﮐﺄﻧّﻬﺎ
ﻗﺪ ﺟاءت اثرﺍتها
ﻭ ﺃﺯﻓﺖ ﺑﺄﻓﺮﺍﻃﻬﺎ
ﻭ ﻭﻗﻔﺖ ﺑﮑم
علی ﺻﺮﺍﻃﻬﺎ ﻭﮐﺄﻧّﻬﺎ
ﻗﺪ ﺃﺷﺮﻓﺖ ﺑﺰﻟﺎﺯﻟﻬﺎ
ﻭ ﺁﻧﺎﺧﺖ ﺑﮑلّ
اﮐﻠﻬﺎ ﻭﺍﻧﺼﺮﻣﺖ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﺑﺄﻫﻠﻬﺎ
ﻭﺃﺧﺮﺟﺘﻬم ﻤﻥ
ﺤُﻀﻨﻬﺎ ﻓﮑﺎﻧﺖ
ﮐﻴﻮم ﻤﻀﻰ ﻭﺷﻬﺮ
ﺍﻧﻘﻀﻰ ﻭﺻﺎﺭ ﺟﺪﻳﺪﻫﺎ
ﺭثّا ﻭﺳﻤﻴﻨﻬﺎ
ﻏﺸّﺎ فی ﻤﻮﻗﻒ
ﺿﻨک اﻟﻤﻘﺎﻡ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺸﺘﺒﻬﻪ
ﻋﻈﺎﻡ ﻭ ﻧﺎﺭ ﺷﺪﻳﺪ
ﮐﻠﺒﻬﺎ ﻋﺎل ﻠﺠﺒﻬﺎ
ﺳﺎطع ﻠﻬﺒﻬﺎ ﻣﺘﻐﻴّﻈ
ﺰﻓﻴﺮﻫﺎ ﻣﺘﺄﺟّج
ﺴﻌﻴﺮﻫﺎ ﺑﻌﻴﺪ
ﺧﻤﻮﺩﻫﺎ ﺫﺍک ﻮ
ﻗﻮﺩﻫﺎ ﻣﺨﻮﻑ ﻭﻋﻴﺪﻫﺎ
ﻋﻤﻴق ﻘﺮﺍﺭﻫﺎ
ﻣﻈﻠمة ﺃﻗﻄﺎﺭﻫﺎ
ﺣﺎﻣیة ﻗﺪﻭﺭﻫﺎ
ﻓﻈیعة ﺍﻣﻮﺭﻫﺎ
ﻭﺳﺒق اﻟﺬﻳﻥ اﺗّﻘﻮﺍ
ﺍلی اﻟﺠنّة ﺯُﻣَﺮﺍ
ﻗﺪ ﺃﻣﻨﻮﺍ ﺍﻟﻌﺬﺍﺏ
ﻭ ﺍﻧﻘﻄﻊ ﺍﻟﻌﺘﺎﺏ
ﻭ ﺯﺣﺰﺣﻮﺍﻋﻥ
اﻟﻨﺎﺭ ﻭ ﺍﻃﻤﺌﻨّﺖ
ﺑﻬم اﻟﺪﺍﺭ ﻭ ﺭﺿﻮﺍ
ﺍﻟﻤثوﻯ ﻮ ﺍﻟﻘﺮﺍﺭ
ﺍﻟﺬﻳﻥ کاﻧﺖ ﺃﻋﻤﺎﻟﻬم
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ ﺯﺍﮐیة
ﻭ ﺃﻋﻴﻨﻬم ﺒﺎﮐیة  ﻭﮐﺎﻥ ﻠﻴﻠﻬم
ﻔﻰ ﺩﻧﻴﺎﻫم ﻨﻬﺎﺭﺍ
ﺗﺨﺸّﻌﺎ ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﺍ
ﻭ ﮐﺎﻥ ﻨﻬﺎﺭﻫم
ﻠیلا ﺗﻮﺣّﺸﺎ ﻭ
ﺍﻧﻘﻄﺎﻋﺎ ﻓﺠﻌﻞ
ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻬم اﻟﺠنّة
ثوﺍﺑﺎ ﻭ ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﺃﺣق ﺒﻬﺎ ﻭ ﺃﻫﻠﻬﺎ
فی ﻤُﻠک ﺪﺍﺋم ﻮ
ﻧﻌﻴم ﻘﺎﺋم ﺍﻯ ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭﺣﺮﮐﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﺎﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. (ﺑﻐﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻨﻥ ﻮﺳﻨّﺘﻬﺎ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ. (ﺳﻨّﺖ)
ﻳﺎ ﻣﻘﺪﺵ و
سِنت شدن ﻫﻤﺎﻥ
سلوک الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
سلوک الهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎ ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﻭ (ﺳﺎﻋﺖ) ﺩﺭ ﺑک ﻘﺮﻥ
ﻬﺴﺘﻴﺪ (ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻭ ﺷﺎخ کنارﻫﻢ
ﻳﻌنی ﺴﺎﻋﺖ ﻣﺮگ
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﺎﻳﺎﻥ ﻤﻬﻠﺘﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺳﻠﻮک
ﻛﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
عاﻣﻞ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺗﺄﺧﻴﺮﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ)
ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺮﺍﻳﻄ
اﻳﻥ ﺴﺎﻋﺖ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﺪﻩ ﻭﻋﻠﺎﺋم ﻮﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺗﺤﻘق ﺁﻥ ﻨﺰﺩ ﻳک
گرﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. (ﻣثیل
اﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﮒ
ﻟﺤﻈﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻨﺘﻈﺮﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻮﻋﻠﺎﺋم آﻥ ﻔﺮﺍﻫم
گشته ﻳﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ ﻭﺗﺤﻘق ﺁﻥ ﻧﺰﺩﻳک
ﺸﺪﻩ) ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ. (ﻳﺎ ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻴﺒﻴﻨﻴﻢ)
ﮐﻪ ﺷﻤﺎﺭﺍ ﺑﺮ ﭘل
ﺼﺮﺍﻃ ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
( ﭘل ﺼﺮﺍﻃ ﻤﺤﺸﺮ
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ ﺻﺮﺍﻃ
ﻴﺎ ﺭﺍﻩ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺨﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.)
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺯﻟﺰﻟﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻥ اﻧﺠﺎم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
(ﻟﺮﺯﺷﻬﺎﻯ ﻣﺮﮒ
ﻭﻳﺎ ﻟﺮﺯﺵ ﺳﻘﻮﻃ
اﺯ ﺑﺎﻟﺎﻯ ﭘل ﺼﺮﺍﻃ
ﺪﺭ ﮔﻮﺩﺍل ﺠﻬﻨﻢ
ﻭﻳﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﻭ( ﮐﻠﺎﮐﻞ)
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺒﺎﺭ
ﺷﺘﺮ ﺑﺮﺯﻣﻴﻥ ﻤﻴﺮﻳﺰﻧﺪ.
( ﺗﻤﺎم ﺒﺰﺭﮔﻴﻬﺎ
ﻭﻣﻈﺎﻫﺮ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭﺑﺪﻭﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺷﺘﺮﺑﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﻧمی ﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﺑﺮ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻠﻨﺪ
ﺷﻮﺩ ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻫل ﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻨﺼﺮف ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ( ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﺼﻤﻴم ﻤﻘﺎطع
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﮐﻪ سلوک الهی
کنند ) ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺩﺍﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻤﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ
(ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ اﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺗﻥ ﻮﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎ ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺗﻦ ﺑﺎﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻰ ﺁﻧﺪﺍﺯﺩ. ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ)
ﻭ ﺁﻧﺮﻭﺯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯﻯ ﻤﻴﮕﺬﺭﺩ
(ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ ﺗﻤﺎم
ﺸﺪﻧﻰ ﻭﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺑﻨﻈﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ)
ﻭﻳﺎ ﻣﺎهی که ﻣﻨﻘﻀی
ﺸﺪﻩ (ﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﻃﻮل عمرﭼﻮﻥ ﻴک
ﻤﺎﻩ ﺳی ﺮﻭﺯﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺗﺎﺯﻩ ﺁﻥ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
(ﺟﻮﺍنی ﻤﻴﺮﻭﺩ
ﻭ ﺗﻥ ﻔﺮﺳﻮﺩﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﭼﺎقی
ﺁﻥ ﻟﺎﻏﺮﻣﻴﺸﻮﺩ
(ﺟﻮﺍنی ﻮ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺑﺎ ﮔﺬﺭﻋﻤﺮ ﺯﻭﺩ
ﺍﺯ ﻫﻴﺒﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ)
ﻭﺩﺭﻣﻮﻗﻌﻴتی ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﺘﻨگ ﻮ ﺳﺨﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ( ﺩﺭ ﻗﺒﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻰ ﮔﻴﺮﺩ ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻋﺬﺍﺏ
ﺟﻬﻨم ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭﻋﺬﺍﺏ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی ﻨﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ) ﻭ
ﺭﻭﺷﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺍﻣﻮﺭﻋﻈﻴﻤﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺷﺒﻴﻪ ﻭﺑﺎﻃل
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﭼﻪ
ﺁﺗﺸﻬﺎﻯ ﺸﺪﻳﺪﻯ
ﺁﺯﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ ( ﻭ
ﻗﻠّﺎﺏ ﻭﺍﺭ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
اﺳﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ) ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮگ ﺼﺪﺍﻯ
ﻤﻬﻴﺐ ﺩﺍﺭﺩ. ( ﻳﺎ
ﭼﻘﺪﺭ(ﺟُﺐ) ﻭﭼﺎﻩ
ﺁﻥ گوﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﻭح ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺭﺣم
ﻤﺎﺩﺭﻯ ﺤﻴﻮانی
ﺒﺮﻭﺩ ﺗﺎ ﻣﺴﺦ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺠﺎتی
اﺯ ﻣﺮﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﮕﺮ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺩﻭم، ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮﻙ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎئم ﺮﺍ
ﮐﺮﺩﻩ. ﻭ ﮐﻤﺎل
اﻭﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﻨﺪﺍﺩﻧﺪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﻣﺠﺮﻡ
ﺷﺪﻥ ها ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺷﻌﻠﻪ ﺁﻥ ﭙُﺮ ﻧﻮﺭ
ﺍﺳﺖ (ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ)
ﻭ ﺯﻓﻴﺮ ﻭﺑﺎﺯﺩم
ﺁﻥ ﭘُﺮﻏﻴﺾ ﻭ ﻏﻀﺐ
ﺍﺳﺖ. (ﺗﻨﻔس ﻣﺘﻌﻔّﻥ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﺮس ﻭ ﻧﺎﺭﺍﺣتی
ﺪﺭ ﻓﺮﺍﺭﻫﺎ ﺍﺯ
ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺪﺍﻥ ﺪﻭﭼﺎﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ)
ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ ﺁﺗﺶ ﺁﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺭﻭﺷﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.(
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ عذﺍﺏ
ﺩﺭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨﻢ ﺳﻮم ﻤﻠﮑﻮتی
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭﺧﻴلی
ﺒﻌﻴﺪ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺧﻤﻮﺩ ﻭ ﺧﺎﻣﻮﺵﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﺁﻥ ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﭙﺬﻳﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﮑم
ﺠﺎﻭﺩﺍنی اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻨﻮع ﺪﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺩﺭﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ) ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﺳﻮﺧﺖ ﺍﻳﻥ ﺠﻬﻨﻢ
(ﺁﺗﺸﻴﻦ) ﻭ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﺗﻬﺪﻳﺪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﻓﻨﺎک ﺁﻥ. (ﻭﻋﺪﻩ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﻭﻋﻴﺪ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ)
ﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﺁﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭﻋﻤﻴق
اﺳﺖ. (ﺟﺎﺋﻴﮑﻪ ﺳﻘﻮﻃ
ﭙﺎﻳﺎﻥ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﺭکوﺩﻯ ﻮﺟﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺁﺭﺍم
گرﻓﺖ ﻭ ﻣﺴﺘﻘﺮ
ﺷﺪ ﻭﻳﺎ ﺑﻨﻮعه
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ قرّهﮔﻴﺮﻯ ﺴﻠﻮﻙ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ) ﻭﺁﻧﺠﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺁﻥ
ﺘﺎﺭﻳک اﺳﺖ ( ﻭ ﺩﺭ
ﺭﺣﻤﻬﺎﻯ ﻤﺎﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﻣﺮگ
ﻮ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎمل ﻄﺒیعی
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻘﺼﺪ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻗﻄﻌی اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ)
ﻭﺩﻳﮕﻬﺎﻯ ﺁﻥ ﭽﻘﺪﺭ
ﺩﺍﻍ ﺍﺳﺖ ( ﮐﻪ ﮔﻮﺷﺖ
ﺁﻧﺎﻥﭙسﺍﺯ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺨﺘﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺷﻮﺩ )ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻓﻈﻴﻊ (ﻭﺍﻓﺘﻀﺎح
ﻮﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل ﺘﺤﻤل
اﺳﺖ) ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﻥ ﺮﻭﺯ (ﻗﻴﺎﻣﺖ)
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺗﻘﻮﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺑﺴﻮﻯ ﺒﻬﺸﺖ
ﻭ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯﻋﺬﺍﺏ
(ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ)
ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻋﺘﺎﺏ
ﻭ ﮔِﻠﻪﻣﻨﺪﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.(
ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻠﻪﺍﻯ
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺷﻮﻧﺪ) ﻭ ﺍﺯﺍﻳﻥ
ﺪﻭﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
( ﺁﺗﺶﺟﻬﻨم ﺴﻮم
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ ﺭﻭح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻮﻋﺮﻳﺎﻥ ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻥ
عذﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮانی ﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﮔﺮﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺮَﺣِﻤﻬﺎﻯ ﻤﺎﺩﺭ
ﻭ ﺗﻦ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﻧﺪگی ﺨﻴس
ﻋﺮﻕ ﻭﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺁﺏ ﺑﺮﺍﻯ ﺮفع ﺘﺸﻨگی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺍﮔﺮ ﺷﺪ ﻣﺮﺩﺍﺏ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﺵ
ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﻮ ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ
ﻤﻨﺘﻈﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭ ﺩﺭﺁﻥ ﺪﺍﺭ ﺍﻗﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ( ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻳ ﺎﺩﺭ ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ عرشی
و ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺠﻬﺎﻥ) ﻭ
ﺍﺯ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ ﻭﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍضی
هستند. (ﺑﻬﺸت ﻧﻮعی
ﻮﺑﺪﻭﻥ غذﺍﺏ) ﺁﻥ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﻋﻤﺎﻟﺸﺎﻥ ﺰﮐﻰ
ﻭ ﭘﺎک ﺒﻮﺩ (ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ)ﻭﭼﺸﻤﺎﻥﺁﻧﻬﺎ
ﮔﺮﻳﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
(ﺩﺭ ﺩﻋﺎ ﻭ ﺍﻟﺘﻤﺎس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﺑﺎ ﺗﻮﺭّم ﭽﺸم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
قُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮔﺮﻳﻪ ﻭ
ﺍﺷﻜﺮﻳﺰﻯ ﻮ ﺳﺮﺧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.) ﻭﺷﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﻭﺯ ﺭﻭﺷﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺸﻮع ﻮ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. (ﺷﺐ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺮﺍ در میسّر
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺘﺎﺭﻳﻚ ﻭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺷﺎم های غرﻳﺒﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﻭﺯ ﺭﻭﺷﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻮﺩﺭﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
(ﺧﺸﻮﻉ) ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﺒﺎ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﭘﻴﺮﻭ ﻣﺮﺩم
ﻮﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﻳﺶ ﻭ
(ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ) ﻃﻠﺐ
ﻣﻐﻔﺮﺕ ﻭﺑﺨﺸﺶ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
گناﻫﺎﻥ گذﺷﺘﻪ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﺗﻮﺣّﺸﻬﺎ ﻭ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺳﺎﺑﻖ ﺧﻮﺩ) ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﻭﺯﺷﺎﻥ
ﺸﺐ ﻭﺣﺸﺖ ﺳﺎﻟک
ﻮﺑﺮﻳﺪﻩ ﺍﺯ
هم ﺒﻮﺩ ( ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺷﻥ ﺒﺎ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﺷﺐ ﺷﺎم
غرﺑﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﻣﻴﺪﻩ
ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳکی
کنج ﻋﺰﻟﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻣﻨﻘطع ﺠﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﺯ ﻣﺮﺩم
هستند) ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ثواب ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻧﺘﺎیج ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎ ﻭ ﺁﺳﺎﻳﺶﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.) ﻭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﭙﺎﺩﺷﺎهی ﺪﺍﺋم
ﺨﻮﺩ (ﺩﺭ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق ﺒﺮ ﺩﻝ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻭ ﭼﻮﻥهر ﻓﺮﺷﺘﻪ
ملک بوده) ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻪ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی هرﮔﺰ ﻗطع
ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﺑﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ. ( ﻭﻧﻌﻤﺖ
ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ ﺮﺣﻤﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍﻣﺮﻭﺯبشری
ﺍﻧﻬﺎﺍﺳﺖ.)

حدیث 2641 - ﺍﺯﺃﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺪﺭﻧﻬج اﻟﺒﻠﺎﻏﻪ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ207ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻔﺎﻟﻠﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺒﺎﺩ ﺍﻟﻠﻪ ﻓﺎﻥّ
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻣﺎضیة
ﺑﮑم علی ﺴُﻨﻦ ﻭ
ﺃﻧﺘم ﻮ ﺍﻟﺴﺎﻋﻪ
فی ﻘﺮﻥ ﻭﮐﺄﻧّﻬﺎ
ﻗﺪ ﺟاءت اثرﺍتها
ﻭ ﺃﺯﻓﺖ ﺑﺄﻓﺮﺍﻃﻬﺎ
ﻭ ﻭﻗﻔﺖ ﺑﮑم
علی ﺻﺮﺍﻃﻬﺎ ﻭﮐﺄﻧّﻬﺎ
ﻗﺪ ﺃﺷﺮﻓﺖ ﺑﺰﻟﺎﺯﻟﻬﺎ
ﻭ ﺁﻧﺎﺧﺖ ﺑﮑلّ
اﮐﻠﻬﺎ ﻭﺍﻧﺼﺮﻣﺖ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﺑﺄﻫﻠﻬﺎ
ﻭﺃﺧﺮﺟﺘﻬم ﻤﻥ
ﺤُﻀﻨﻬﺎ ﻓﮑﺎﻧﺖ
ﮐﻴﻮم ﻤﻀﻰ ﻭﺷﻬﺮ
ﺍﻧﻘﻀﻰ ﻭﺻﺎﺭ ﺟﺪﻳﺪﻫﺎ
ﺭثّا ﻭﺳﻤﻴﻨﻬﺎ
ﻏﺸّﺎ فی ﻤﻮﻗﻒ
ﺿﻨک اﻟﻤﻘﺎﻡ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺸﺘﺒﻬﻪ
ﻋﻈﺎﻡ ﻭ ﻧﺎﺭ ﺷﺪﻳﺪ
ﮐﻠﺒﻬﺎ ﻋﺎل ﻠﺠﺒﻬﺎ
ﺳﺎطع ﻠﻬﺒﻬﺎ ﻣﺘﻐﻴّﻈ
ﺰﻓﻴﺮﻫﺎ ﻣﺘﺄﺟّج
ﺴﻌﻴﺮﻫﺎ ﺑﻌﻴﺪ
ﺧﻤﻮﺩﻫﺎ ﺫﺍک ﻮ
ﻗﻮﺩﻫﺎ ﻣﺨﻮﻑ ﻭﻋﻴﺪﻫﺎ
ﻋﻤﻴق ﻘﺮﺍﺭﻫﺎ
ﻣﻈﻠمة ﺃﻗﻄﺎﺭﻫﺎ
ﺣﺎﻣیة ﻗﺪﻭﺭﻫﺎ
ﻓﻈیعة ﺍﻣﻮﺭﻫﺎ
ﻭﺳﺒق اﻟﺬﻳﻥ اﺗّﻘﻮﺍ
ﺍلی اﻟﺠنّة ﺯُﻣَﺮﺍ
ﻗﺪ ﺃﻣﻨﻮﺍ ﺍﻟﻌﺬﺍﺏ
ﻭ ﺍﻧﻘﻄﻊ ﺍﻟﻌﺘﺎﺏ
ﻭ ﺯﺣﺰﺣﻮﺍﻋﻥ
اﻟﻨﺎﺭ ﻭ ﺍﻃﻤﺌﻨّﺖ
ﺑﻬم اﻟﺪﺍﺭ ﻭ ﺭﺿﻮﺍ
ﺍﻟﻤثوﻯ ﻮ ﺍﻟﻘﺮﺍﺭ
ﺍﻟﺬﻳﻥ کاﻧﺖ ﺃﻋﻤﺎﻟﻬم
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ ﺯﺍﮐیة
ﻭ ﺃﻋﻴﻨﻬم ﺒﺎﮐیة  ﻭﮐﺎﻥ ﻠﻴﻠﻬم
ﻔﻰ ﺩﻧﻴﺎﻫم ﻨﻬﺎﺭﺍ
ﺗﺨﺸّﻌﺎ ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﺍ
ﻭ ﮐﺎﻥ ﻨﻬﺎﺭﻫم
ﻠیلا ﺗﻮﺣّﺸﺎ ﻭ
ﺍﻧﻘﻄﺎﻋﺎ ﻓﺠﻌﻞ
ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻬم اﻟﺠنّة
ثوﺍﺑﺎ ﻭ ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﺃﺣق ﺒﻬﺎ ﻭ ﺃﻫﻠﻬﺎ
فی ﻤُﻠک ﺪﺍﺋم ﻮ
ﻧﻌﻴم ﻘﺎﺋم ﺍﻯ ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭﺣﺮﮐﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﺎﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. (ﺑﻐﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻨﻥ ﻮﺳﻨّﺘﻬﺎ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ. (ﺳﻨّﺖ)
ﻳﺎ ﻣﻘﺪﺵ و
سِنت شدن ﻫﻤﺎﻥ
سلوک الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
سلوک الهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎ ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﻭ (ﺳﺎﻋﺖ) ﺩﺭ ﺑک ﻘﺮﻥ
ﻬﺴﺘﻴﺪ (ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻭ ﺷﺎخ کنارﻫﻢ
ﻳﻌنی ﺴﺎﻋﺖ ﻣﺮگ
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﺎﻳﺎﻥ ﻤﻬﻠﺘﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺳﻠﻮک
ﻛﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
عاﻣﻞ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺗﺄﺧﻴﺮﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ)
ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺮﺍﻳﻄ
اﻳﻥ ﺴﺎﻋﺖ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﺪﻩ ﻭﻋﻠﺎﺋم ﻮﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺗﺤﻘق ﺁﻥ ﻨﺰﺩ ﻳک
گرﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. (ﻣثیل
اﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﮒ
ﻟﺤﻈﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻨﺘﻈﺮﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻮ ﻋﻠﺎﺋم آﻥ ﻔﺮﺍﻫم
گشته ﻳﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ ﻭﺗﺤﻘق ﺁﻥ ﻧﺰﺩﻳک
ﺸﺪﻩ) ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ. (ﻳﺎ ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻴﺒﻴﻨﻴﻢ)
ﮐﻪ ﺷﻤﺎﺭﺍ ﺑﺮ ﭘل
ﺼﺮﺍﻃ ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
( ﭘل ﺼﺮﺍﻃ ﻤﺤﺸﺮ
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ ﺻﺮﺍﻃ
ﻴﺎ ﺭﺍﻩ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺨﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.)
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺯﻟﺰﻟﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻥ اﻧﺠﺎم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
(ﻟﺮﺯﺷﻬﺎﻯ ﻣﺮﮒ
ﻭﻳﺎ ﻟﺮﺯﺵ ﺳﻘﻮﻃ
اﺯ ﺑﺎﻟﺎﻯ ﭘل ﺼﺮﺍﻃ
ﺪﺭ ﮔﻮﺩﺍل ﺠﻬﻨﻢ
ﻭﻳﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﻭ( ﮐﻠﺎﮐﻞ)
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺒﺎﺭ
ﺷﺘﺮ ﺑﺮﺯﻣﻴﻥ ﻤﻴﺮﻳﺰﻧﺪ.
( ﺗﻤﺎم ﺒﺰﺭﮔﻴﻬﺎ
ﻭﻣﻈﺎﻫﺮ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭﺑﺪﻭﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺷﺘﺮﺑﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﻧمی ﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﺑﺮ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻠﻨﺪ
ﺷﻮﺩ ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻫل ﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻨﺼﺮف ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ( ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﺼﻤﻴم ﻤﻘﺎطع
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﮐﻪ سلوک الهی
کنند ) ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺩﺍﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻤﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ
(ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ اﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺗﻥ ﻮﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎ ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺗﻦ ﺑﺎﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻰ ﺁﻧﺪﺍﺯﺩ. ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ)
ﻭ ﺁﻧﺮﻭﺯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯﻯ ﻤﻴﮕﺬﺭﺩ
(ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ ﺗﻤﺎم
ﺸﺪﻧﻰ ﻭﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺑﻨﻈﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ)
ﻭﻳﺎ ﻣﺎهی که ﻣﻨﻘﻀی
ﺸﺪﻩ (ﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﻃﻮل عمرﭼﻮﻥ ﻴک
ﻤﺎﻩ ﺳی ﺮﻭﺯﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺗﺎﺯﻩ ﺁﻥ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
(ﺟﻮﺍنی ﻤﻴﺮﻭﺩ
ﻭ ﺗﻥ ﻔﺮﺳﻮﺩﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﭼﺎقی
ﺁﻥ ﻟﺎﻏﺮﻣﻴﺸﻮﺩ
(ﺟﻮﺍنی ﻮ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺑﺎ ﮔﺬﺭﻋﻤﺮ ﺯﻭﺩ
ﺍﺯ ﻫﻴﺒﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ)
ﻭﺩﺭﻣﻮﻗﻌﻴتی ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﺘﻨگ ﻮ ﺳﺨﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ( ﺩﺭ ﻗﺒﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻰ ﮔﻴﺮﺩ ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻋﺬﺍﺏ
ﺟﻬﻨم ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭﻋﺬﺍﺏ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی ﻨﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ) ﻭ
ﺭﻭﺷﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺍﻣﻮﺭﻋﻈﻴﻤﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺷﺒﻴﻪ ﻭﺑﺎﻃل
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﭼﻪ
ﺁﺗﺸﻬﺎﻯ ﺸﺪﻳﺪﻯ
ﺁﺯﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ ( ﻭ
ﻗﻠّﺎﺏ ﻭﺍﺭ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
اﺳﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ) ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮگ ﺼﺪﺍﻯ
ﻤﻬﻴﺐ ﺩﺍﺭﺩ. ( ﻳﺎ
ﭼﻘﺪﺭ(ﺟُﺐ) ﻭﭼﺎﻩ
ﺁﻥ گوﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﻭح ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺭﺣم
ﻤﺎﺩﺭﻯ ﺤﻴﻮانی
ﺒﺮﻭﺩ ﺗﺎ ﻣﺴﺦ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺠﺎتی
اﺯ ﻣﺮﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﮕﺮ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺩﻭم، ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮﻙ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎئم ﺮﺍ
ﮐﺮﺩﻩ. ﻭ ﮐﻤﺎل
اﻭﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﻨﺪﺍﺩﻧﺪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﻣﺠﺮﻡ
ﺷﺪﻥ ها ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺷﻌﻠﻪ ﺁﻥ ﭙُﺮ ﻧﻮﺭ
ﺍﺳﺖ (ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ)
ﻭ ﺯﻓﻴﺮ ﻭﺑﺎﺯﺩم
ﺁﻥ ﭘُﺮﻏﻴﺾ ﻭ ﻏﻀﺐ
ﺍﺳﺖ. (ﺗﻨﻔس ﻣﺘﻌﻔّﻥ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﺮس ﻭ ﻧﺎﺭﺍﺣتی
ﺪﺭ ﻓﺮﺍﺭﻫﺎ ﺍﺯ
ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺪﺍﻥ ﺪﻭﭼﺎﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ)
ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ ﺁﺗﺶ ﺁﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺭﻭﺷﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.(
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ عذﺍﺏ
ﺩﺭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨﻢ ﺳﻮم ﻤﻠﮑﻮتی
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭﺧﻴلی
ﺒﻌﻴﺪ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺧﻤﻮﺩ ﻭ ﺧﺎﻣﻮﺵﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﺁﻥ ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﭙﺬﻳﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﮑم
ﺠﺎﻭﺩﺍنی اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻨﻮع ﺪﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺩﺭﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ) ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﺳﻮﺧﺖ ﺍﻳﻥ ﺠﻬﻨﻢ
(ﺁﺗﺸﻴﻦ) ﻭ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﺗﻬﺪﻳﺪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﻓﻨﺎک ﺁﻥ.( ﻭﻋﺪﻩ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﻭﻋﻴﺪ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ)
ﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﺁﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭﻋﻤﻴق
اﺳﺖ. (ﺟﺎﺋﻴﮑﻪ ﺳﻘﻮﻃ
ﭙﺎﻳﺎﻥ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﺭکوﺩﻯ ﻮﺟﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺁﺭﺍم
گرﻓﺖ ﻭ ﻣﺴﺘﻘﺮ
ﺷﺪ ﻭﻳﺎ ﺑﻨﻮعه
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ قرّهﮔﻴﺮﻯ ﺴﻠﻮﻙ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ) ﻭﺁﻧﺠﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺁﻥ
ﺘﺎﺭﻳک اﺳﺖ ( ﻭ ﺩﺭ
ﺭﺣﻤﻬﺎﻯ ﻤﺎﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﻣﺮگ
ﻮ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎمل ﻄﺒیزعی
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻘﺼﺪ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻗﻄﻌی اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ)
ﻭﺩﻳﮕﻬﺎﻯ ﺁﻥ ﭽﻘﺪﺭ
ﺩﺍﻍ ﺍﺳﺖ ( ﮐﻪ ﮔﻮﺷﺖ
ﺁﻧﺎﻥﭙسﺍﺯ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺨﺘﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺷﻮﺩ )ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻓﻈﻴﻊ (ﻭﺍﻓﺘﻀﺎح
ﻮﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل ﺘﺤﻤل
اﺳﺖ) ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﻥ ﺮﻭﺯ (ﻗﻴﺎﻣﺖ)
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺗﻘﻮﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺑﺴﻮﻯ ﺒﻬﺸﺖ
ﻭ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯﻋﺬﺍﺏ
(ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ)
ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻋﺘﺎﺏ
ﻭ ﮔِﻠﻪﻣﻨﺪﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.(
ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻠﻪﺍﻯ
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺷﻮﻧﺪ) ﻭ ﺍﺯﺍﻳﻥ
ﺪﻭﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
(ﺁﺗﺶﺟﻬﻨم ﺴﻮم
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ ﺭﻭح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻮﻋﺮﻳﺎﻥ ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻥ
عذﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮانی ﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﮔﺮﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺮَﺣِﻤﻬﺎﻯ ﻤﺎﺩﺭ
ﻭ ﺗﻦ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﻧﺪگی ﺨﻴس
ﻋﺮﻕ ﻭﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺁﺏ ﺑﺮﺍﻯ ﺮفع ﺘﺸﻨگی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺍﮔﺮ ﺷﺪ ﻣﺮﺩﺍﺏ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﺵ
ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﻮ ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ
ﻤﻨﺘﻈﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭ ﺩﺭﺁﻥ ﺪﺍﺭ ﺍﻗﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ( ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻳ ﺎﺩﺭ ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ عرشی
و ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺠﻬﺎﻥ) ﻭ
ﺍﺯ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ ﻭﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍضی
هستند. (ﺑﻬﺸت ﻧﻮعی
ﻮﺑﺪﻭﻥ غذﺍﺏ) ﺁﻥ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﻋﻤﺎﻟﺸﺎﻥ ﺰﮐﻰ
ﻭ ﭘﺎک ﺒﻮﺩ (ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ)ﻭﭼﺸﻤﺎﻥﺁﻧﻬﺎ
ﮔﺮﻳﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
(ﺩﺭ ﺩﻋﺎ ﻭ ﺍﻟﺘﻤﺎس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﺑﺎ ﺗﻮﺭّم ﭽﺸم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
قُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮔﺮﻳﻪ ﻭ
ﺍﺷﻜﺮﻳﺰﻯ ﻮ ﺳﺮﺧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.) ﻭﺷﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﻭﺯ ﺭﻭﺷﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺸﻮع ﻮ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. (ﺷﺐ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺮﺍ در میسّر
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺘﺎﺭﻳﻚ ﻭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺷﺎم های غرﻳﺒﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﻭﺯ ﺭﻭﺷﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻮﺩﺭﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
(ﺧﺸﻮﻉ) ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﺒﺎ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﭘﻴﺮﻭ ﻣﺮﺩم
ﻮﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﻳﺶ ﻭ
(ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ) ﻃﻠﺐ
ﻣﻐﻔﺮﺕ ﻭﺑﺨﺸﺶ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
گناﻫﺎﻥ گذﺷﺘﻪ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﺗﻮﺣّﺸﻬﺎ ﻭ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺳﺎﺑﻖ ﺧﻮﺩ) ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﻭﺯﺷﺎﻥ
ﺸﺐ ﻭﺣﺸﺖ ﺳﺎﻟک
ﻮﺑﺮﻳﺪﻩ ﺍﺯ
هم ﺒﻮﺩ ( ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺷﻥ ﺒﺎ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﺷﺐ ﺷﺎم
غرﺑﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﻣﻴﺪﻩ
ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳکی
کنج ﻋﺰﻟﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻣﻨﻘطع ﺠﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﺯ ﻣﺮﺩم
هستند) ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ثواب ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻧﺘﺎیج ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎ ﻭ ﺁﺳﺎﻳﺶﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.) ﻭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﭙﺎﺩﺷﺎهی ﺪﺍﺋم
ﺨﻮﺩ (ﺩﺭ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق ﺒﺮ ﺩﻝ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻭ ﭼﻮﻥهر ﻓﺮﺷﺘﻪ
ملک بوده) ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻪ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی هرﮔﺰ ﻗطع
ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﺑﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ. ( ﻭﻧﻌﻤﺖ
ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ ﺮﺣﻤﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍﻣﺮﻭﺯبشری
ﺍﻧﻬﺎﺍﺳﺖ.)

حدیث 2641 - ﺍﺯﺃﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺪﺭﻧﻬج اﻟﺒﻠﺎﻏﻪ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ207ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻔﺎﻟﻠﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺒﺎﺩ ﺍﻟﻠﻪ ﻓﺎﻥّ
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻣﺎضیة
ﺑﮑم علی ﺴُﻨﻦ ﻭ
ﺃﻧﺘم ﻮ ﺍﻟﺴﺎﻋﻪ
فی ﻘﺮﻥ ﻭﮐﺄﻧّﻬﺎ
ﻗﺪ ﺟاءت اثرﺍتها
ﻭ ﺃﺯﻓﺖ ﺑﺄﻓﺮﺍﻃﻬﺎ
ﻭ ﻭﻗﻔﺖ ﺑﮑم
علی ﺻﺮﺍﻃﻬﺎ ﻭﮐﺄﻧّﻬﺎ
ﻗﺪ ﺃﺷﺮﻓﺖ ﺑﺰﻟﺎﺯﻟﻬﺎ
ﻭ ﺁﻧﺎﺧﺖ ﺑﮑلّ
اﮐﻠﻬﺎ ﻭﺍﻧﺼﺮﻣﺖ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﺑﺄﻫﻠﻬﺎ
ﻭﺃﺧﺮﺟﺘﻬم ﻤﻥ
ﺤُﻀﻨﻬﺎ ﻓﮑﺎﻧﺖ
ﮐﻴﻮم ﻤﻀﻰ ﻭﺷﻬﺮ
ﺍﻧﻘﻀﻰ ﻭﺻﺎﺭ ﺟﺪﻳﺪﻫﺎ
ﺭثّا ﻭﺳﻤﻴﻨﻬﺎ
ﻏﺸّﺎ فی ﻤﻮﻗﻒ
ﺿﻨک اﻟﻤﻘﺎﻡ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺸﺘﺒﻬﻪ
ﻋﻈﺎﻡ ﻭ ﻧﺎﺭ ﺷﺪﻳﺪ
ﮐﻠﺒﻬﺎ ﻋﺎل ﻠﺠﺒﻬﺎ
ﺳﺎطع ﻠﻬﺒﻬﺎ ﻣﺘﻐﻴّﻈ
ﺰﻓﻴﺮﻫﺎ ﻣﺘﺄﺟّج
ﺴﻌﻴﺮﻫﺎ ﺑﻌﻴﺪ
ﺧﻤﻮﺩﻫﺎ ﺫﺍک ﻮ
ﻗﻮﺩﻫﺎ ﻣﺨﻮﻑ ﻭﻋﻴﺪﻫﺎ
ﻋﻤﻴق ﻘﺮﺍﺭﻫﺎ
ﻣﻈﻠمة ﺃﻗﻄﺎﺭﻫﺎ
ﺣﺎﻣیة ﻗﺪﻭﺭﻫﺎ
ﻓﻈیعة ﺍﻣﻮﺭﻫﺎ
ﻭﺳﺒق اﻟﺬﻳﻥ اﺗّﻘﻮﺍ
ﺍلی اﻟﺠنّة ﺯُﻣَﺮﺍ
ﻗﺪ ﺃﻣﻨﻮﺍ ﺍﻟﻌﺬﺍﺏ
ﻭ ﺍﻧﻘﻄﻊ ﺍﻟﻌﺘﺎﺏ
ﻭ ﺯﺣﺰﺣﻮﺍﻋﻥ
اﻟﻨﺎﺭ ﻭ ﺍﻃﻤﺌﻨّﺖ
ﺑﻬم اﻟﺪﺍﺭ ﻭ ﺭﺿﻮﺍ
ﺍﻟﻤثوﻯ ﻮ ﺍﻟﻘﺮﺍﺭ
ﺍﻟﺬﻳﻥ کاﻧﺖ ﺃﻋﻤﺎﻟﻬم
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ ﺯﺍﮐیة
ﻭ ﺃﻋﻴﻨﻬم ﺒﺎﮐیة
ﻭﮐﺎﻥ ﻠﻴﻠﻬم
ﻔﻰ ﺩﻧﻴﺎﻫم ﻨﻬﺎﺭﺍ
ﺗﺨﺸّﻌﺎ ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﺍ
ﻭ ﮐﺎﻥ ﻨﻬﺎﺭﻫم
ﻠیلا ﺗﻮﺣّﺸﺎ ﻭ
ﺍﻧﻘﻄﺎﻋﺎ ﻓﺠﻌﻞ
ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻬم اﻟﺠنّة
ثوﺍﺑﺎ ﻭ ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﺃﺣق ﺒﻬﺎ ﻭ ﺃﻫﻠﻬﺎ
فی ﻤُﻠک ﺪﺍﺋم ﻮ
ﻧﻌﻴم ﻘﺎﺋم ﺍﻯ ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭﺣﺮﮐﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﺎﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. (ﺑﻐﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻨﻥ ﻮﺳﻨّﺘﻬﺎ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ. (ﺳﻨّﺖ)
ﻳﺎ ﻣﻘﺪﺵ و
سِنت شدن ﻫﻤﺎﻥ
سلوک الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
سلوک الهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎ ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﻭ (ﺳﺎﻋﺖ) ﺩﺭ ﺑک ﻘﺮﻥ
ﻬﺴﺘﻴﺪ (ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻭ ﺷﺎخ کنارﻫﻢ
ﻳﻌنی ﺴﺎﻋﺖ ﻣﺮگ
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﺎﻳﺎﻥ ﻤﻬﻠﺘﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺳﻠﻮک
ﻛﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
عاﻣﻞ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺗﺄﺧﻴﺮﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ)
ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺮﺍﻳﻄ
اﻳﻥ ﺴﺎﻋﺖ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﺪﻩ ﻭﻋﻠﺎﺋم ﻮﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺗﺤﻘق ﺁﻥ ﻨﺰﺩ ﻳک
گرﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. (ﻣثیل
اﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﮒ
ﻟﺤﻈﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻨﺘﻈﺮﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻮ ﻋﻠﺎﺋم آﻥ ﻔﺮﺍﻫم
گشته ﻳﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ ﻭﺗﺤﻘق ﺁﻥ ﻧﺰﺩﻳک
ﺸﺪﻩ) ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ. (ﻳﺎ ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻴﺒﻴﻨﻴﻢ)
ﮐﻪ ﺷﻤﺎﺭﺍ ﺑﺮ ﭘل
ﺼﺮﺍﻃ ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
( ﭘل ﺼﺮﺍﻃ ﻤﺤﺸﺮ
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ ﺻﺮﺍﻃ
ﻴﺎ ﺭﺍﻩ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺨﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.)
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺯﻟﺰﻟﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻥ اﻧﺠﺎم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
(ﻟﺮﺯﺷﻬﺎﻯ ﻣﺮﮒ
ﻭﻳﺎ ﻟﺮﺯﺵ ﺳﻘﻮﻃ
اﺯ ﺑﺎﻟﺎﻯ ﭘل ﺼﺮﺍﻃ
ﺪﺭ ﮔﻮﺩﺍل ﺠﻬﻨﻢ
ﻭﻳﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﻭ( ﮐﻠﺎﮐﻞ)
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺒﺎﺭ
ﺷﺘﺮ ﺑﺮﺯﻣﻴﻥ ﻤﻴﺮﻳﺰﻧﺪ.
( ﺗﻤﺎم ﺒﺰﺭﮔﻴﻬﺎ
ﻭﻣﻈﺎﻫﺮ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭﺑﺪﻭﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺷﺘﺮﺑﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﻧمی ﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﺑﺮ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻠﻨﺪ
ﺷﻮﺩ ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻫل ﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻨﺼﺮف ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ (ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﺼﻤﻴم ﻤﻘﺎطع
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﮐﻪ سلوک الهی
کنند ) ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺩﺍﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻤﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ
(ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ اﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺗﻥ ﻮﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎ ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺗﻦ ﺑﺎﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻰ ﺁﻧﺪﺍﺯﺩ. ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ)
ﻭ ﺁﻧﺮﻭﺯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯﻯ ﻤﻴﮕﺬﺭﺩ
(ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ ﺗﻤﺎم
ﺸﺪﻧﻰ ﻭﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺑﻨﻈﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ)
ﻭﻳﺎ ﻣﺎهی که ﻣﻨﻘﻀی
ﺸﺪﻩ (ﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﻃﻮل عمرﭼﻮﻥ ﻴک
ﻤﺎﻩ ﺳی ﺮﻭﺯﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺗﺎﺯﻩ ﺁﻥ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
(ﺟﻮﺍنی ﻤﻴﺮﻭﺩ
ﻭ ﺗﻥ ﻔﺮﺳﻮﺩﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﭼﺎقی
ﺁﻥ ﻟﺎﻏﺮﻣﻴﺸﻮﺩ
(ﺟﻮﺍنی ﻮ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺑﺎ ﮔﺬﺭﻋﻤﺮ ﺯﻭﺩ
ﺍﺯ ﻫﻴﺒﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ)
ﻭﺩﺭﻣﻮﻗﻌﻴتی ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﺘﻨگ ﻮ ﺳﺨﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ( ﺩﺭ ﻗﺒﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻰ ﮔﻴﺮﺩ ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻋﺬﺍﺏ
ﺟﻬﻨم ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭﻋﺬﺍﺏ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی ﻨﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ) ﻭ
ﺭﻭﺷﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺍﻣﻮﺭﻋﻈﻴﻤﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺷﺒﻴﻪ ﻭﺑﺎﻃل
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﭼﻪ
ﺁﺗﺸﻬﺎﻯ ﺸﺪﻳﺪﻯ
ﺁﺯﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ ( ﻭ
ﻗﻠّﺎﺏ ﻭﺍﺭ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
اﺳﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ) ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮگ ﺼﺪﺍﻯ
ﻤﻬﻴﺐ ﺩﺍﺭﺩ. ( ﻳﺎ
ﭼﻘﺪﺭ(ﺟُﺐ) ﻭﭼﺎﻩ
ﺁﻥ گوﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﻭح ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺭﺣم
ﻤﺎﺩﺭﻯ ﺤﻴﻮانی
ﺒﺮﻭﺩ ﺗﺎ ﻣﺴﺦ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺠﺎتی
اﺯ ﻣﺮﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﮕﺮ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺩﻭم، ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮﻙ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎئم ﺮﺍ
ﮐﺮﺩﻩ. ﻭ ﮐﻤﺎل
اﻭﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﻨﺪﺍﺩﻧﺪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﻣﺠﺮﻡ
ﺷﺪﻥ ها ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺷﻌﻠﻪ ﺁﻥ ﭙُﺮ ﻧﻮﺭ
ﺍﺳﺖ (ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ)
ﻭ ﺯﻓﻴﺮ ﻭﺑﺎﺯﺩم
ﺁﻥ ﭘُﺮﻏﻴﺾ ﻭ ﻏﻀﺐ
ﺍﺳﺖ. (ﺗﻨﻔس ﻣﺘﻌﻔّﻥ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﺮس ﻭ ﻧﺎﺭﺍﺣتی
ﺪﺭ ﻓﺮﺍﺭﻫﺎ ﺍﺯ
ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺪﺍﻥ ﺪﻭﭼﺎﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ)
ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ ﺁﺗﺶ ﺁﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺭﻭﺷﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.(
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ عذﺍﺏ
ﺩﺭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨﻢ ﺳﻮم ﻤﻠﮑﻮتی
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭﺧﻴلی
ﺒﻌﻴﺪ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺧﻤﻮﺩ ﻭ ﺧﺎﻣﻮﺵﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﺁﻥ ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﭙﺬﻳﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﮑم
ﺠﺎﻭﺩﺍنی اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻨﻮع ﺪﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺩﺭﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ) ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﺳﻮﺧﺖ ﺍﻳﻥ ﺠﻬﻨﻢ
(ﺁﺗﺸﻴﻦ) ﻭ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﺗﻬﺪﻳﺪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﻓﻨﺎک ﺁﻥ.( ﻭﻋﺪﻩ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﻭﻋﻴﺪ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ)
ﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﺁﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭﻋﻤﻴق
اﺳﺖ. (ﺟﺎﺋﻴﮑﻪ ﺳﻘﻮﻃ
ﭙﺎﻳﺎﻥ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﺭکوﺩﻯ ﻮﺟﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺁﺭﺍم
گرﻓﺖ ﻭ ﻣﺴﺘﻘﺮ
ﺷﺪ ﻭﻳﺎ ﺑﻨﻮعه
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ قرّهﮔﻴﺮﻯ ﺴﻠﻮﻙ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ) ﻭﺁﻧﺠﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺁﻥ
ﺘﺎﺭﻳک اﺳﺖ ( ﻭ ﺩﺭ
ﺭﺣﻤﻬﺎﻯ ﻤﺎﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﻣﺮگ
ﻮ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎمل ﻄﺒیعی
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻘﺼﺪ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻗﻄﻌی اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ)
ﻭﺩﻳﮕﻬﺎﻯ ﺁﻥ ﭽﻘﺪﺭ
ﺩﺍﻍ ﺍﺳﺖ ( ﮐﻪ ﮔﻮﺷﺖ
ﺁﻧﺎﻥﭙسﺍﺯ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺨﺘﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺷﻮﺩ )ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻓﻈﻴﻊ (ﻭﺍﻓﺘﻀﺎح
ﻮﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل ﺘﺤﻤل
اﺳﺖ) ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﻥ ﺮﻭﺯ (ﻗﻴﺎﻣﺖ)
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺗﻘﻮﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺑﺴﻮﻯ ﺒﻬﺸﺖ
ﻭ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯﻋﺬﺍﺏ
(ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ)
ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻋﺘﺎﺏ
ﻭ ﮔِﻠﻪﻣﻨﺪﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.(
ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻠﻪﺍﻯ
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺷﻮﻧﺪ) ﻭ ﺍﺯﺍﻳﻥ
ﺪﻭﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
( ﺁﺗﺶﺟﻬﻨم ﺴﻮم
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ ﺭﻭح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻮﻋﺮﻳﺎﻥ ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻥ
عذﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮانی ﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﮔﺮﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺮَﺣِﻤﻬﺎﻯ ﻤﺎﺩﺭ
ﻭ ﺗﻦ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﻧﺪگی ﺨﻴس
ﻋﺮﻕ ﻭﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺁﺏ ﺑﺮﺍﻯ ﺮفع ﺘﺸﻨگی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺍﮔﺮ ﺷﺪ ﻣﺮﺩﺍﺏ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﺵ
ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﻮ ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ
ﻤﻨﺘﻈﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭ ﺩﺭﺁﻥ ﺪﺍﺭ ﺍﻗﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ( ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻳ ﺎﺩﺭ ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ عرشی
و ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺠﻬﺎﻥ) ﻭ
ﺍﺯ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ ﻭﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍضی
هستند. (ﺑﻬﺸت ﻧﻮعی
ﻮﺑﺪﻭﻥ غذﺍﺏ) ﺁﻥ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﻋﻤﺎﻟﺸﺎﻥ ﺰﮐﻰ
ﻭ ﭘﺎک ﺒﻮﺩ (ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ)ﻭﭼﺸﻤﺎﻥﺁﻧﻬﺎ
ﮔﺮﻳﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
(ﺩﺭ ﺩﻋﺎ ﻭ ﺍﻟﺘﻤﺎس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﺑﺎ ﺗﻮﺭّم ﭽﺸم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
قُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮔﺮﻳﻪ ﻭ
ﺍﺷﻜﺮﻳﺰﻯ ﻮ ﺳﺮﺧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.) ﻭﺷﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﻭﺯ ﺭﻭﺷﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺸﻮع ﻮ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. (ﺷﺐ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺮﺍ در میسّر
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺘﺎﺭﻳﻚ ﻭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺷﺎم های غرﻳﺒﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﻭﺯ ﺭﻭﺷﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻮﺩﺭﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
(ﺧﺸﻮﻉ) ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﺒﺎ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﭘﻴﺮﻭ ﻣﺮﺩم
ﻮﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﻳﺶ ﻭ
(ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ) ﻃﻠﺐ
ﻣﻐﻔﺮﺕ ﻭﺑﺨﺸﺶ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
گناﻫﺎﻥ گذﺷﺘﻪ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﺗﻮﺣّﺸﻬﺎ ﻭ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺳﺎﺑﻖ ﺧﻮﺩ) ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﻭﺯﺷﺎﻥ
ﺸﺐ ﻭﺣﺸﺖ ﺳﺎﻟک
ﻮﺑﺮﻳﺪﻩ ﺍﺯ
هم ﺒﻮﺩ ( ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺷﻥ ﺒﺎ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﺷﺐ ﺷﺎم
غرﺑﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﻣﻴﺪﻩ
ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳکی
کنج ﻋﺰﻟﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻣﻨﻘطع ﺠﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﺯ ﻣﺮﺩم
هستند) ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ثواب ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻧﺘﺎیج ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎ ﻭ ﺁﺳﺎﻳﺶﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.) ﻭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﭙﺎﺩﺷﺎهی ﺪﺍﺋم
ﺨﻮﺩ (ﺩﺭ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق ﺒﺮ ﺩﻝ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻭ ﭼﻮﻥهر ﻓﺮﺷﺘﻪ
ملک بوده) ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻪ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی هرﮔﺰ ﻗطع
ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﺑﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ. ( ﻭﻧﻌﻤﺖ
ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ ﺮﺣﻤﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍﻣﺮﻭﺯبشری
ﺍﻧﻬﺎﺍﺳﺖ.)

حدیث 2644 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ208
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻣﻮسی ﺒﺎ رَبّ ﻭﺧﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﺠﻮﻯ ﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ
کسیکه ﺟﻨﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺮﺍ ﻣﺸﺎﻳﻌﺖ ﮐﻨﺪ
ﭼﻪ ﭘﺎﺩﺍشی
همّت؟ )ﻣﻮﺳﻰ ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﺳﺎﻯ ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ
ﭼﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺍﺯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺘﺎ ﻗﺒل اﺯﻋﻴسی
ﻤﺴﻴﺢ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻨﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ پنجم ﻋﺮﺵ
رَبّ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭ ﻧﺨﺴﺖ رَبّ ﺩﻳﺪنی
اﻭ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ چون
محمد و علیّ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم رَبّ ﺩﻳﺪﻧی
ﻘﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎن ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺗﺸﻴیع ﺠﻨﺎﺯﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺣﻤﻞ
ﺗﻥ ﻴک ﻤُﺮﺩﻩ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﺳﺎﻟکی
ﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋی
ﺨﻮﺩ ﺑﮑلّی ﺒﻤﻴﺮﺩ
ﻭ ﻗﺎﻟﺐ ﺗُﻬی
کند . ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﮕﻮﺋی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺟﻪ ﻭ ﻋﺒﺮﺕ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟﻚ آﻣﺎﺩﻩ ﻣﺮگ
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋی
ﺨﻮﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ. (ﻣﺸﺎﻳﻌﺖ)
ﻫﻤﺮﺍهی ﻮنیز (ﺷﻴﻌﻪ
ﺷﺪﻥ) ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺤق ﺰﻣﺎﻥ ﻭ ﺟﻨﺎﺯﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴّﺖ
اﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻮسی ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ: اﻭﮐل ﺒﻪ ﻣﻠﺎﺋکة
ﻣﻥ ﻤﻠﺎﺋﮑﺘﻰ ﻣﻌﻬم
ﺮﺍﻳﺎﺕ ﻳﺸﻴّﻌﻮﻧﻬم
ﻤﻥ ﻘﺒﻮﺭﻫم اﻟﻰ
ﻣﺤﺸﺮﻫم ﻣﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺮخیی ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﭘﺮﭼﻤﻬﺎﺋی
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻗﺒﺮﻫﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺒﻤﺤﺸﺮﺷﺎﻥ
همراهی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
( ﻣﺸﺎﻳﻌﺖ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻴﻚ ﺳﺎﻟک ﻤﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰﭼﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﭼﻨﻴﻥ ﭙﺮﭼﻤﻬﺎ
ﻳﺎ ﻋﻠﺎﺋم هدﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻥ ﻴﺎ ﻗﺒﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺂﻳﺪ. ﻳﺎ ﺑﻤﺤﺸﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺮﻭﺩ ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
همرﺍﻩ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺳﺒکی گناﻫﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺸﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﻤﺎم ﻮﻗﺖ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮﻯ عبرت ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺘﺸﻴیع
ﺠﻨﺎﺯﻩ ﻭ ﺍﻋﻤﺎل
ﻮ ﺩﻋﺎﻫﺎ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ
که ﺩﺭ ﺑﺤث ﻣﺮگ
ﻮ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﻮ ﮔﻮﺭﺳﺘﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺟﺮﺍﺣﻰ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
و روان ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻧﺠﺎﺕ
برا نوع فوق
بشری فرشته
گونه ﺑﺮﺳﺪ.

جدیث 2645 - اﺯ
ﺟﺎﺑﺮ ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﺝ۷ﺹ209
ﺑﺤﺎﺭ( ﺑﺸّﺮ ﻳﺎ ﻋﻠﻰّ
ﻣﺎ ﻣﻥ عبد ﻳﺤﺒّﻚ
ﻭﻳﻨﺘﺤل ﻤﻮﺩّﺗﻚ
ﺍلا ﺑﻌثه ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎمة
ﻣﻌﻨﺎ ثمّ ﻘﺮﺃ
ﺍﻟﻨﺒﻰّ ﺻﻠّﻯ
اﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﺁﻟﻪ
ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺂﻳﻪ ﺍﻥ
ﺍﻟﻤﺘّﻘﻴﻥ فی ﺠﻨّﺎﺕ
ﻭ ﻧﻬﺮ فی ﻤﻘﻌﺪ
ﺻﺪقب عند ﻣﻠﻴک
ﻤﻘﺘﺪﺭ. ﻳﺎﻋﻠﻰّ
ﺑﺘﻮ ﻣﮋﺩﻩ ﻣﻴﺪﻫﻢ
ﮐﻪ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ ﻨﻴﺴﺖ
ﺗﻮﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﻣﻮﺩّﺕ ﺗﻮ ﺭﺍﻣﮑﺘﺐ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺎ
ﻣﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺪﻫﺪ
. (ﻋﺒﺪ ﻳﺎﺑﻨﺪﻩ ﻣﻮﺑﺪ
ﻭ ﺳﺎﻟک ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻋلی ﻤﻨﻈﻮﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﻮﻟﺎ ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻣﻮﻟﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ (ﻧﺤﻠﻪ) ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﻭﻣﮑﺘﺐ ﻫﻤگی اﻭﻫﻤﻴﻥ
عشق ﻮﺭﺯﻯ ﮐﻪﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺑﺎ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﺒﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
علوﻯ ﻮﻣﺤﻤﺪﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻨج ﺘﻥ
ﺁل عبا ﻭ ﺣﺘی اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ گذﺷﺘﻪ
ﻭ ﺩﺭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻠﻬﻰﻋﺸﻖ ﻣﻴﻮﺭﺯﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﺍﺭﻭﺍح غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺴخ ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی
ﺨﻮﺩ ﺣﻀﻮﺭﻯ ﺪﺭ
ﺁﻧﺠﺎ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻌثت ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﮐﺴﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﻮ ﺑﺎﺯ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺑﻮﺩﻥ
همرﺍﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎﻫم
ﺪﺭ ﺭﺟﻌﺖ و
تولد ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
بجهان است .ﻣﺤﺒّﺖ
ﻋﻠﻰّ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﻳکی
اﺯﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ ﻤﺮﺍﺣل
اﺳﺖ ﺗﺎ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ گرﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ و یا
مسیح دجّال د
ارد ) ﺳﭙس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻥ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺍنی
ﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭﺟﻮﻳﺒﺎﺭﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺻﺪق ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻣﻘﺘﺪﺭﻯ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ (ﻣﺘﻘﻴﺎﻥ
ﺒﺎ ﺗﻘﻮﺍ ﻳﺎ ﺑﺎ
سلوک الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺒﻮﺳﺘﺎنی
ﭙُﺮﺍﺯ ﺟﻮﻳﺒﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺴﺮﺳﺒﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﺒﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﺪﺍم الهی ﻮﻋﻠﻢ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤّﺖ ﻭ ﺳﻌﻰ
ﺩﺭﺍﺳﺘﻮﺍﺭﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺻﺪق
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺑﻬﺸتی ﺒﺤق ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﻗﺎئم
که ﻣﻘﺘﺪﺭ ﺍﺳﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎن رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖ
ﻫﺮ ﻭﻋﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﻧﺘﻘﺎل ﺮﻭح ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺘﺄﻣﻴﻥ ﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑِﺪﺍ ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮغ ﺒﺸﺮﻯ ﻮﺳﻠﻮکی
ﺮﺍ ﺗﺒﺪﻳل ﺒﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عاﻣل ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺣﺎﮐم ﺒﺮﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩ ﻋﻘلی ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 2646 - ﺩﺭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻣﺎم عسکری اﺳﺖ
(ﺝ۷ﺹ209 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ: ﻘﻮﻟﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
(ﻭ ﮐﻨﺘم ﺃﺯﻭﺍﺟﺎ
ثلاثة ) ﻗﺎل ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة (ﻓﺎﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻤﻴﻤنة ﻣﺎ ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻤﻴﻤنة )ﻫم اﻟﻤؤﻤﻨﻮﻥ
ﻤﻥ ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﺘﺒﻌﺎﺕ
ﻳﻮﻗﻔﻮﻥ ﻠﻠﺤﺴﺎﺏ
ﻭ (ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﻤﺸﺌمة
ﻣﺎ ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﻤﺸﺌﻤﻪ
ﻭ ﺍﻟﺴﺎﺑﻘﻮﻥ
اﻟﺴﺎﺑﻘﻮﻥ ﺍﻭﻟﺌﻚ
ﺍﻟﻤﻘﺮﺑﻮﻥ) ﻗﺪ
ﺳﺒﻘﻮﺍ ﺍلی اﻟﺠنّة
ﺑﻠﺎ ﺣﺴﺎﺏ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺳﻪ ﺟﻔﺖ
ﺑﻮﺩﻧﺪ (ﺳﻪ ﮔﺮﻭﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﺑﻮﺩ) ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺁﻥ ﺪﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﺳﺖ (ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢ ﮐﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﻀﻮﺭﻯ
ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺑﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺍﻭﺭﻯ الهی ﻮ ﺗﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋی ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺠﻬﻨﻤﻰ
ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ ﻳﮑﻰ (ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻴﻤﻴﻦ)ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺩﺍﻧﻰ (ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻤﻴﻤﻨﻪ) ﭼﻪ ﮐﺴﺎنی
هستند. (ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻤﻴﻤﻨﻪ ﺭﻭح ﻮﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺻﺎﺣﺐ (ﻳﻤﻴﻦ) ﺳﻤﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﻴُﻤﻦ
ﻭﺑﺮﮐﺖ ﻭﺗﻌﺎلی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ) ﻭﺍﻧﺎﻥ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺘﺒﻌﺎﺕ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﺸﮑﻠﺎتی ﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺤﺴﺎﺏ
ﻣﺘﻮﻗﻒ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺒﺮخی ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭلی ﺒﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔﺶ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻤﺎم ﻨﺸﺪﻩ ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
کافی اﺯ ﻧﻈﺮ
الهی ﻨﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮکی
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺍﺯﺗﺮ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺩ ﻳﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻳﺎ ﻫﺮﻳک
اﺯ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻳک هزﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸت عرشی ﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﺍﻣﺎ ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻭﻡ
( ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﻤﺸﺌﻤﻪ)ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﭼﻪ ﺩﺍﻧﻰ ﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
(ﺷؤم ﻮ ﺷﻮﻣﻰ) ﻭﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
(ﺷﻤﺎل ﻴﺎ ﭼﭗ) ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻳﺎ ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ غیر ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺑﺪﺑﺨﺘﻴﻬﺎﻯ
کاﺭﻣﺎﺋی
هستند) ﺍﻣﺎ ﮔﺮﻭﻩ
ﺳﻮم ﺴﺎﺑﻘﻮﻥ
هستند ﮐﻪ ﺑﺮﻫﻤﻪ
ﺳﺒﻘﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﺁﻧﺎﻥ ﻤﻘﺮّﺑﺎﻥ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺒﻘﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺪﻭﻥ ﺤﺴﺎﺏ ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﻪ ﻗﺒلا
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﺣﺴﺎﺏ اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﭘس ﺩﺍﺩﻩ ﻭﺣﻀﻮﺭﻯ
ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻘرَبّ
ﺑﺨﺪﺍ ﻳﺎ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺨﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻧﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻯ
اﻭﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﻌﺮﺵ رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭﻧﺰﺩﻳک
ﺒﮑﻤﺎﻟﺎﺕ الهی
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻤﻘﺎﻡ
(ﺩﻧﺎ ﻭ ﺗﺪﻟّﻰ) ﺩﺭﻟﺒﺎ
ﻟﺐ ﻋﺮﺵ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻧﺠﺎم ﺘﮑﺎﻟﻴﻒ
الهی ﺁﻥ ﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎن ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
الهی ﻤﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. (ﮐﺮﻭﺑﻴﺎﻥ)
ﻳﺎ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻣﻘرَبّ
ﻫﻤﻴﻥ ﻤﻘﺮﺑﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ هستند.

حدیث 2646 - ﺩﺭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻣﺎم عسکری اﺳﺖ
(ﺝ۷ﺹ209 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ: ﻘﻮﻟﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
(ﻭ ﮐﻨﺘم ﺃﺯﻭﺍﺟﺎ
ثلاثة ) ﻗﺎل ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة (ﻓﺎﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻤﻴﻤنة ﻣﺎ ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻤﻴﻤنة )ﻫم اﻟﻤؤﻤﻨﻮﻥ
ﻤﻥ ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﺘﺒﻌﺎﺕ
ﻳﻮﻗﻔﻮﻥ ﻠﻠﺤﺴﺎﺏ
ﻭ (ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﻤﺸﺌمة
ﻣﺎ ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﻤﺸﺌﻤﻪ
ﻭ ﺍﻟﺴﺎﺑﻘﻮﻥ
اﻟﺴﺎﺑﻘﻮﻥ ﺍﻭﻟﺌﻚ
ﺍﻟﻤﻘﺮﺑﻮﻥ) ﻗﺪ
ﺳﺒﻘﻮﺍ ﺍلی اﻟﺠنّة
ﺑﻠﺎ ﺣﺴﺎﺏ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺳﻪ ﺟﻔﺖ
ﺑﻮﺩﻧﺪ (ﺳﻪ ﮔﺮﻭﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﺑﻮﺩ) ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺁﻥ ﺪﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﺳﺖ (ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢ ﮐﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﻀﻮﺭﻯ
ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺑﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺍﻭﺭﻯ الهی ﻮ ﺗﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋی ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺠﻬﻨﻤﻰ
ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ ﻳﮑﻰ (ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻴﻤﻴﻦ)ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺩﺍﻧﻰ (ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻤﻴﻤﻨﻪ) ﭼﻪ ﮐﺴﺎنی
هستند. (ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻤﻴﻤﻨﻪ ﺭﻭح ﻮﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺻﺎﺣﺐ (ﻳﻤﻴﻦ) ﺳﻤﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﻴُﻤﻦ
ﻭﺑﺮﮐﺖ ﻭﺗﻌﺎلی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ) ﻭﺍﻧﺎﻥ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺘﺒﻌﺎﺕ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﺸﮑﻠﺎتی ﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺤﺴﺎﺏ
ﻣﺘﻮﻗﻒ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺒﺮخی ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭلی ﺒﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔﺶ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻤﺎم ﻨﺸﺪﻩ ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
کافی اﺯ ﻧﻈﺮ
الهی ﻨﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮکی
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺍﺯﺗﺮ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺩ ﻳﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻳﺎ ﻫﺮﻳک
اﺯ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻳک هزﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸت عرشی ﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﺍﻣﺎ ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻭﻡ
( ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﻤﺸﺌﻤﻪ)ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﭼﻪ ﺩﺍﻧﻰ ﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
(ﺷؤم ﻮ ﺷﻮﻣﻰ) ﻭﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
(ﺷﻤﺎل ﻴﺎ ﭼﭗ) ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻳﺎ ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ غیر ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺑﺪﺑﺨﺘﻴﻬﺎﻯ
کاﺭﻣﺎﺋی
هستند) ﺍﻣﺎ ﮔﺮﻭﻩ
ﺳﻮم ﺴﺎﺑﻘﻮﻥ
هستند ﮐﻪ ﺑﺮﻫﻤﻪ
ﺳﺒﻘﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﺁﻧﺎﻥ ﻤﻘﺮّﺑﺎﻥ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺒﻘﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻬﺸﺖ ﺑﺪﻭﻥ ﺤﺴﺎﺏ
ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﻪ ﻗﺒلا
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﺣﺴﺎﺏ اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﭘس ﺩﺍﺩﻩ ﻭﺣﻀﻮﺭﻯ
ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻘرَبّ
ﺑﺨﺪﺍ ﻳﺎ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺨﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻧﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻯ
اﻭﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﻌﺮﺵ رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭﻧﺰﺩﻳک
ﺒﮑﻤﺎﻟﺎﺕ الهی
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻤﻘﺎﻡ
(ﺩﻧﺎ ﻭ ﺗﺪﻟّﻰ) ﺩﺭﻟﺒﺎ
ﻟﺐ ﻋﺮﺵ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻧﺠﺎم ﺘﮑﺎﻟﻴﻒ
الهی ﺁﻥ ﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎن ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
الهی ﻤﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. (ﮐﺮﻭﺑﻴﺎﻥ)
ﻳﺎ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻣﻘرَبّ
ﻫﻤﻴﻥ ﻤﻘﺮﺑﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ هستند.

حدیث 2648 - اﺯ
ﺍﻣﺎم عسکرﻯ اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ209
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻫل ﺃﺗﺎک ﺤﺪﻳث
ﺍﻟﻐﺎﺷﻴﻪ ؟ ﺁﻳﺎ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥغاﺷﻴﻪ
ﺭﺍﻣﻴﺪﺍﻧﻰ؟(ﻏﺸاء
ﭙﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ(ﻏﺎﺷﻴﻪ)
ﭘﻮﺷﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻮﻥ اﮔﺮ ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﮐﻪ ﺭﻭح
ﺮﺍ ﺟﺪﺍ ﺍﺯﻫﺴتی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻤینماﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺩﻩﺍﻯ
اﺳﺖ ﺑﺮ ﺭﻭﺡ ﮐﻪ
ﺷﮑل ﻮ ﻫﻴﺄﺗﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺟﺴم ﻤثاﻟی اﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺃثیرﻯ ﮐﻪ ﻗﺎﺑل
ﺪﻳﺪﻥ ﻮ ﻟﻤس ﺣﻮﺍس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﺎهی ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺃﺷﮑﺎل
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﺭ ﺫﻫﻥﻮ
ﺭؤﻴﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺮﻭح ﺘﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺯﻋﺎﻟم ﻬﺴتی ﻤﻠﮑﻮﺕ
ﺃثیرﻯ اﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻈﺎﻫﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻣﺎﻫﻴّتی
ﺠﺒﺮﻭتی ﻮ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻫﻴﺄتی عقلی ﻮ
ﻧﻮﺭﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺁﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻓﮑﺮ ﻭﺍﻟﻬﺎم
ﻔﮑﺮﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭک
ﻤﻴﮑﻨیم .ﻭﺣتی ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﻭ ﺗﻨﺰﻳﻞ منطقی
و بیانی ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم اﺯ
ﺁﻥ ﺒﮑﻨﻴﻢ ﻭلی
ﺤتی ﺨﻮﺩﻣﺎﻥ اﺯﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺁﻥ اﻃﻠﺎﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﺍﻣﺎم
ﺪﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯﻏﺎﺷﻴﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻴﻌنی ﻘﺪ ﺃﺗﺎک
ﻴﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺣﺪﻳث
ﺍﻟﻘﻴﺎمة ﻭﻣﻌنی
اﻟﻐﺎﺷیة ﺃﻥ ﻴﻐﺸﻰﺍﻟﻨﺎس
( غشّ و خُدعه ) (ﻭﺟﻮﻩ
ﻳﻮﻣﺌﺬ ﺧﺎشعة ﻋﺎﻣلَ
ﻧﺎﺻﺒﻪ) ﻭﻫم اﻟﺬﻳﻥ
ﺨﺎﻟﻔﻮﺍ ﺩﻳﻥ
اﻟﻠﻪ ﻭﺻﻠّﻮﺍ
ﺻﺎﻣﻮﺍ ﻭ ﻧﺼﺒﻮﺍ
ﻟﺄﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﻭﻫﻮ ﻗﻮﻟﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
(ﻋﺎﻣلَ ﻧﺎﺻبة
) ﻋﻤﻠﻮﺍ ﻭ ﻧﺼﺒﻮﺍ
ﻓﻠﺎ ﻳﻘﺒل ﻤﻨﻬم
ﺸﻴئ ﻤﻥ ﺃﻓﻌﺎﻟﻬﻢ
ﻭﺗﺼﻠی ﻮﺟﻮﻫﻬﻢ
(ﻧﺎﺭﺍ ﺣﺎﻣیة ﺗﺴﻘﻰ
ﻣﻥ عین ﺁﻧیة )ﻗﺎل
ﻠﻬﺎ ﺃﻧﻴﻦ ﻣﻥ ﺸﺪة
ﺣﺮﻫﺎ (ﻟﻴس ﻟﻬم
ﻄﻌﺎم الاّ ﻣﻥ ﻀﺮﻳﻊ)
ﻗﺎل ﻌﺮق ﺃﻫل اﻟﻨﺎﺭ
ﻭﻣﺎ ﻳﺨﺮح ﻤﻥ ﻔﺮﻭج
اﻟﺰﻭﺍﻧﻰ (ﻟﺎ ﻳﺴﻤﻥ
ﻮﻟﺎ ﻳﻐتی ﻤﻥ ﺠﻮﻉ)
ثمّ ﺫﮐﺮ ﺍﺗﺒﺎع
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﻓﻘﺎﻝ (ﻭﺟﻮﻩ ﻳﻮﻣﺌﺬ
ﻧﺎﻋمة ﻟﺴﻌﻴﻬﺎ
ﺭﺍﺿﻴﻪ) ﻳﺮضی
اﻟﻠﻪ ﻣﺎ ﺳﻌﻮﺍ
ﻓﻴﻪ (فی ﺠنّة ﻋﺎﻟیة
ﻟﺎ ﺗﺴمع ﻔﻴﻬﺎ
ﻟﺎﻏیة ) ﻗﺎل اﻟﻬﺰﻝ
ﻭﺍﻟﮑﺬﺏ ﻳﻌنی
ﺃﻯ ﻤﺤﻤﺪ ﺁﻳﺎ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻭﺣﺪﻳث ﻏﺎﺷﻴﻪ
ﺑﺘﻮ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ؟
ﻭﻣﻌنی غاﺷﻴﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﻣﻴﭙﻮﺷﺎﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﭼﻨﺎﻥ ﺮﻭﺯﻯ ﺼﻮﺭﺗﻬﺎ
ﺧﺎشع ﻮﻋﺎﻣﻞ ﻭ
ﻧﺎﺻﺐ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺧﻀﻮع
ﻮ ﺗﻠﺎﺵ ﻭﺧﺴﺘگی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
هماﻥ کسانی
هستند ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ ﺩﻳﻥ ﺨﺪﺍ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﺭﻭﺯﻩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥﺒُتی
ﺒﺮﭘﺎ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
(ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺮﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺖ
ﺩﻳنی ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺷﺮک ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﻴﻚ
ﻭﺳﻴﻠﻪ الهی ﺪﺭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺧﻠق
اﻭ ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ ﺳُﻨّﺖ
ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ ﺭﺍ ﺑُﺖ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔﺶ ﻭ
سلوک الهی
هستند) ﺯﻳﺮ ﺍﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻋﺎﻣﻞ
ﻭﻧﺎﺻبی اﺳﺖ ( ﮐﻪ
ﻋﻤل عباﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺣتی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﺴﺘﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ عباﺩﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻋﻤل
عباﺩﻯ کرﺩﻧﺪ ﻭ
ﺧﺴﺘﻪ ﻫم ﺸﺪﻧﺪ
ﻭلی ﭽﻴﺰﻯ اﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ (ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ) علامت ﺩﺍغ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺁﺗﺶ ﺳﻮﺯﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ (ﭼﺸﻤﻪ ﺁﻧﻴﻪ)
ﺁﺑﻴﺎﺭﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ. (ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻋﺬﺍﺏ ﮐﻪ ﻫﺮ (ﺁﻥ)
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭ(ﻇﺮﻭﻑ
ﻭ ﺁﻧﻴﻪ) ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻫﻤﺎﻥکوﻧﻪ
ﮐﻪ ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺁﺏ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﺯﻳرا ﺍﻳﻥ اﺷﺨﺎﺹ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻨﺎﻟﻪﻫﺎئی
اﺯ ﺷﺪﺕ ﮔﺮﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
(ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ) ﻭﺑﻘﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻏﺬﺍئی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻣﮕﺮ (ﺿﺮﻳﻊ)
ﻳﺎ ( ﻣﻮﺍﺩ ﻓﺎﺳﺪ
ﻣﺘﻌﻔّﻦ خونین
) ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ عرق ﺒﺪﻥ
ﺃﻫل ﺠﻬﻨم اﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻓﺮج ﺰﻧﺎ ﮐﺎﺭﺍﻥ
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﻤﻴﺂﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﻪ ﭼاق ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺭﻓﻊ ﮔﺮﺳﻨﮕی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ .ﺳﭙس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺍﺗﺒﺎع
ﻮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ ﻴﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ هستند) ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﺋی
ﻨﺮم ﻮ ﭘُﺮ ﻧﻌﻤﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﻌی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﭼﻨﺎﻥ ﺮﻭﺯﻯ
ﻧﻴﺰ ﺭﺍضی
هستند. (ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺳﻌی ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍضی ﺒﻮﺩ
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﺭﻭﺡ ﻭﺁثاﺭی
ﺍﺯﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻭ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺪﺍﺭﻧﺪ) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺳﻌﻰ ﻭﺗﻠﺎﺵ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍضی ﺒﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﺑﻬﺸتی
عالی ﺒﺎﻟﺎ ﻣﻘﺎم
هستند. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻟﻐﻮ ﻭ ﺑﺎﻃل
ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ (ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺑﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻴﭻ ﻣﻄﻠﺐ
بی ﻤﻌنی ﻨمی ﺸﻨﻮﻧﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ هیچ
هزل ﻮﻣﺴﺨﺮگی ﻴﺎ
ﺩﺭﻭغ ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺣتی ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺪﺍﻡ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﺩﺭ ﺗﺄﻣل ﻮﺗﻔﮑﺮ
ﺟﺪّﻯ ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ ﻟﻐﻮ ﻭ
ﺑﺎﻃل ﻮ بی ﻤﻌنی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 2649 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم عسکرﻯ اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ210
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺄﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ اﻟﻠﻪ ﻳﻌلم
ﻤﻥ اﻟﺤﺴﺐ ﻣﺎﻟﺎ
ﻳﺒﻠﻐﻪ ﻋﻘﻮل
اﻟﺨﻠﺎﺋﻖ ﺍﻧّﻪ
ﻳﻀرَبّ ﺃﻟﻔﺎ ﻭ
ﺳﺒﻌﻤﺎئة فی ﺃﻟﻒ
ﻭ ﺳﺒﻌﻤﺎﺋﻪ
ثمّ ﻤﺎ ﺍﺭﺗفع ﻤﻥ
ﺬﻟک فی ﻤثله ﺍلی
ﺃﻥ ﻴﻔﻌل ﺬﻟﻚ ﺃﻟﻒ
ﻣﺮّة ثمّ ﺁﺧﺮ ﻣﺎ
ﻳﺮﺗفع ﻤﻥ ﺬﻟﻚ
ﻋﺪﺩ ﻣﺎ ﻳﻬﺒﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻟک فی اﻟﺠنّة ﻣﻦ
ﺍﻟﻘﺼﻮﺭ ﻭﺳﺎق
الحدﻳث ﺍلی ﺃﻥ
ﻘﺎﻝ ﻭ ﻫﺬﺍ ﺍﻟﻌﺪﺩ
ﻫﻮ ﻋﺪﺩ ﻣﻥ ﻴﺪﺧﻠﻬﻢ
ﺍﻟﺠنّة ﻭ ﻳﺮضی
عنهم ﻠﻤﺤﺒّتهم
ﻤﻠﻚ ﻭﺃﺿﻌﺎﻑ ﻫﺬﺍ
ﺍﻟﻌﺪﺩ ﻣﻥ ﻴﺪﺧﻠﻬم
اﻟﻨﺎﺭ ﻣﻦ ﺍﻟﺸﻴﺎﻃﻴﻥ
ﻤﻥ اﻟﺠِﻥّ ﻮ ﺍلأﻧس
یبغضه ﻤﻠک ﻮ ﻭﻗﻴﻌﺘﻬم
ﻔﻴﻚ ﻭ ﺗﻨﻘﻴﺼﻬم
اﻳّﺎﻛم ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﺣﺴﺎﺑﻬﺎ
ﻭ ﺍﺭﻗﺎم ﻮ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩﻫﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻋﻘل ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻭ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺭﻗم
هزﺍﺭ ﻭ ﻫﻔﺘﺼﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺰﺍﺭ ﻭ ﻫﻔﺘﺼﺪ
ﺑﻬم ﻀرَبّ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﺑﺤث ﻗﺪﻳﻢ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻭ
ﮐثرﺕ ﭼﻮﻥ هزﺍﺭ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻭﻫﻔﺘﺼﺪ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
اﻋﺮﺍﺏ ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻈﻤﺖ ﻳﻚ ﺭﻗﻢ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻳﻚ ﺭﻗم ﻮ ﺳﻤﺒﻮل
کثرﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﺮﮐﺐ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺿرَبّ ﮐﺮﺩﻥ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﻤﺮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻭﺍﻗﻌی
ﻮ ﺣﻴﺮﺕ ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ)
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﭽﻨﺎﻥ ﺮﻗم عظیمی
ﺮﺳﻴﺪ ﻫﻤﺎﻥ اﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺍﺯ ﮐﺎﺧﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺘﻮ ﻣﻴﺪﻫﺪ.( ﻗﺼﻮﺭ
ﻭﮐﺎﺧﻬﺎ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻳک
ﺒﻬﺸﺖ ﻣﮑﺎنی ﻮﺑﻮﺳﺘﺎنی
ﻤﺎﺩﻯ اﺳﺖ. ﺑﺎﺯ(
ﻗﺼﺮ)ﺑﻤﻌنی
کلاس ﻭﮐﺎﺧﻬﺎﻯ
ﺪﺍﻧﺶ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻳک ﺮﻭح
کاﻣﻞ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﻘﺼﻮﺭ ﻭ ﮐﺎﺧﻬﺎ
ﻭﺍﻃﺎﻗﻬﺎ ﻭ ﻟُﮋﻫﺎ
ﻣﺒﻴّﻥ ﺸﻔﺎﻋﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﻋﻠمی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻳک ﻤﺤﺼّل اﺯ
ﻣﻌﻠم ﺨﻮﺩ ﮐﺴﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﮐﺰﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺳﻠﻮک ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋلیّ اﺳﺖ. ﻭ(ﻗﺼﻮﺭ)
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺍﻧﺤﺼﺎﺭ)
ﺩﺍﺩﻥ ﻮﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺁﻣﺪﻥ ﻮ ﺗﻘﺼﻴﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻤﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﮑﺎﺭﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﺎﻣل
ﻤﺘﻮﻗﻒ ﺍﺯ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣتی ﺪﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺣجّ
کعبه . ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺣج ﺃﮐﺒﺮ
سلوک الهی ﭙس ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺗﺤﺮﻳم ﻮ إﺣﺮﺍم
ﺴﻠﻮکی ﺮﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺣتی ﺮﻫﺎ
ﺷﺪﻥ ﺁﻥ ﻮﺍﺟﺐ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻥ ﺘﻘﺼﻴﺮ
ﺁﺧﺮﻳﻥ اﻣﺮﻳﻪ
الهی ﺪﺭﺣج ﺨﻮﺩ
ﺣج ﭙﺬﻳﺮﻓﺘنی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺣج
کعبه ﮔﻨﺎه
عمدﻯ ﭽﻮﻥ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﻮﻯ ﺴﺮ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﺧﻄﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣتی اﮔﺮ ﺯﻧﺎ ﻭ
ﺩﺯﺩﻯ ﺒﺎﺷﺪ. ﮔﻨﺎهی
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﻮﺍﺻﻞ
الهی ثبت ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺣتی ﻔﺮﺷﺘﻪ
ثبت ﮔﻨﺎﻩ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﻭﺭ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻌﺼﻮم
اﺯﻫﺮ ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻣﺼﻮﻥ اﺯﻫﺮﺟﻬﻨم
ﻮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ.ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم عسکرﻯ ﮐﻠﺎم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
عدد ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﻭﺷﻔﺎﻋﺖ ﺳﻠﻮکی
اﻭ ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ( ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺭﻭﺍح ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎل ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ ﺗﺎ ﻣﻮﻓق
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺷﻮﻧﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺑﺎﺭﻫﺎ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥ ﺗﮑﺎﻣلی ﺮﻭﺡ
ﺗﺎ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﺯلی
ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
الهی ﺒﺮﺍﻯ
همه ﺍﺭﻭﺍح
مخلوقات ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻤﺎم اﺭﻭﺍح
موجودات ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
یا تحت أثیری ﻮانواع
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﺍﻧﻮﺍع
گیاهی ﻮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﻤگی اﺯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺩﺭﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍع
عبوﺭ ﺗﮑﺎﻣلی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺍﺯ ﮐﻤﺎل
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﺎﺋم ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺷﺮﻃ ﻮﺭﻭﺩ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ است . ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭽﻬﺎﺭﻡ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﻔﺘم
ﻨﻴﺴﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍﺭ
الهی ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ)
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ الهی اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
(ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﻤﺤﺒّﺖ
ﻭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﻣﺮﺍﺣل ﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺣﺼﻮل ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی اﺳﺖ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ایلی
دﺭﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳخ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﻭﺣتی ﺪﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ ﺗﻤﺎمی
اﺭﻭﺍح ﺪﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﺍﺭﻗﺎﻡ ﻓﻮق بی
ﻨﻬﺎﻳﺖﻫﺎﻯ ﻤﮑﺮﺭ
ﺩﺭ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺗﮑﺎﻣلی رﺍ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺩﺭﻳک ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺷﺮﻃ ﻠﺎﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺟل ﺒﻌﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﻣﺤﺒﺖ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺍﺯ ﺳﺎﻟک
اﻣﮑﺎﻥ ﺤﺼﻮل ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻣﮕﺮﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﺒآﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﻭﺳﻠﻮک
ششم ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺷﺮﻃ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺸﺮﻁ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
اﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﻓﺎﻃمی ﻮﺣﺴنی
ﻮﺣﺴﻴنی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺒّﺖ ﻭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
الهی ﻮ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺳﻠﻮکی
هستند ﺗﺎ ﺗﻌﻠﻴم
ﺰﺑّﺎنی ﻮ ﻳﺎ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﻓﻌﺎﻟﻰو
اعنقادی الهی
) ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ اﻋﺪﺍﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺒﻬﺸﺖ
(ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻣﻮﻟﺎ ﻭ ﻣﻘﺎم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ)
ﺍﺯ ﺷﻴﺎﻃﻴﻥ ﺪﺍﺧل
ﺠﻬﻨﻢ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺷﻴﻄﺎﻥ اﺯﺟﻥّ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ ﺍﺯ
إنس . ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺑُﻐﺾ
ﻭ ﻧﻔﺮﺕ ﺁﻧﺎﻥ ﻭ
ﺍﻫﺎﻧﺖ ﺁﻧﺎﻥ ﻭ
ﺩﺳﺖ کم گرﻓﺘﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺗﻮ ﺟﻬﻨم ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ
(ﺟِﻦّ) ﻫﻤﺎﻥ
ارواح ﺪﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ همان ﺮﻭح
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺟﻥ ﻴﺎ ﺟﺎﻥ ﻮ ﺭﻭﺡ
ﻳﺎ ﮊﻥ ﻮﺟﻨﻴﻦ ﻫﻤﮕی
ﺒﻴﺎﻥ ﻤﺮﺍﺣﻞ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻘﺒل اﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻭﻳﺎ ﺗﮑﻤﻴل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ هدف ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺑﮑﻤﺎل
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺠﺒﺮﺋﻴل
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺭﺍﻩ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺁﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
اﺳﺖ ﻭ ﺭﺍﻩ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺁﻥ که ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺎﺷﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺮخی که ﺑﺪﻭﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
علیّ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺨلق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ز یرا مسیح
کذّاب داشته
اند .ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
بشری ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺑﻐﺾ
ﻭ ﻧﻔﺮﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﺣتی
ﺪﺭ ﻓﮑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﻤﺎﻥ عذم ﻘﺒﻮل
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻮﻟﺎ ﻭﻫﻤﺎﻥ
عدم اﻧﺠﺎم ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻋﺸق
ﺒﻤﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪّ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍ ﻧﺨﻮﺍﻧﻤﺖ
ﻣﺘﺤﻴّﺮم که ﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻤﺖ) ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
عسکرﻯ اﺯ ﻗﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮ ﺳﺎﻗﻪ ﺍلی ﺃﻥ
ﻘﺎﻝ ﻳﻨﺎﺩﻯ ﻤﻨﺎﺩ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة  ﺃﻳﻥ ﻤﺤﺒّﻮﺍ
ﻋلیّ ﺒﻥ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ
ﻓﻴﻘﻮم ﻘﻮم ﻤﻥ
اﻟﺼﺎﻟﺤﻴﻦ ﻓﻴﻘﺎل
ﻠﻬﻢ ﺧﺬﻭﺍ ﺑﺄﻳﺪﻯ
ﻤﻥ ﺸﺌﺘم فی عرﺻﺎﺕ
ﺍﻟﻘﻴﺎمة ﻓﺄﺩﺧﻠﻮﻫم
اﻟﺠنّة ﻓﺄﻗل ﺮﺟل
ﻤﻨﻬﻢ ﻳﻨﺠﻮ ﺑﺸﻔﺎﻋﺘﻪ
ﻣﻥ ﺃﻫل ﺘﻠﻚ ﺍﻟﻌﺮﺻﺎﺕ
ﺃﻟﻒﺃﻟﻒ ﺭﺟﻞ
ثمّ ﻨﺎﺩﻯ ﻤﻨﺎﺩ
ﺃﻳﻥ اﻟﺒﻘیّة ﻣﻥ
ﻤُﺤﺒّﻯ علیّ ﺑﻦ
ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ؟ ﻓﻴﻘﻮم
ﻘﻮم ﻤﻘﺘﺼﺪﻭﻥ
ﻓﻴﻘﺎل ﻠﻬﻢ ﺗﻤﻨّﻮﺍ
علی اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭﺟﻞ
ﻓﻴﺘﻤﻨّﻮﻥ ﻓﻴﻔﻌل
ﺒﮑلّ ﻮﺍﺣﺪ ﻣﻨﻬم
ﻤﺎ ﺗﻤﻨّﻰ ثمّ ﻴﻀﻌﻒ
ﻟﻪ ﻣﺎﺋﻪ ﺃﻟﻒ ﺿﻌﻒ
ثمّ ﻳﻨﺎﺩﻯ ﻤﻨﺎﺩ
ﺃﻳﻥ اﻟﺒﻘیّة ﻣﻥ
ﻤﺤﺒّﻯ علیّ ﺑﻥ
ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ؟ ﻓﻴﻘﻮم
قوم ﻈﺎﻟﻤﻮﻥ ﻟﺄﻧﻔﺴﻬم
ﻤﻌﺘﺪﻭﻥ علیها
ﻓﻴﻘﺎل ﺃﻳﻥ اﻟﻤﺒﻐﻀﻮﻥ
لعلیّ ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﻓﻴؤﺘﻴهم ﻏﻔﻴﺮ
ﻭﻋﺪﺩﻋﻈﻴم کثیر
ﻓﻴﻘﺎل ﺃﻟّﺎ ﻧﺠﻌل
کلّ ﺃﻟﻒ ﻣﻥ
هؤلاء ﻓﺪاء اﻟﻮﺍﺣﺪ
ﻣﻦ ﻣﺤﺒّﻯ علی ﺒﻥ
ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ ﻟﻴﺪﺧﻠﻮﺍ
ﺍﻟﺠنّة فی ﻨﺠی
اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭ ﺟل ﻤﺤﺒّﻴﻚ
ﻭ ﻳﺠﻌل ﺃﻋﺪائهم
ﻔﺪاءهم ثمّ ﻘﺎل
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﻫﺬﺍ
ﺍﻟﺄﻓﻀل اﻟﺄﮐﺮﻡ
ﻣﺤبّة ﻣﺤﺐ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﻣﺤﺐ ﺭﺳﻮﻟﻪ ﻭﻣﺒﻐﻀﻪ
ﻣﺒﻐﺾ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﻣﺒﻐﺾ
ﺭﺳﻮﻟﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
علیّ (ﻫﻤﺎﻥ ایل
و ایلی ﻮﺍﻳﻠﻴﺎ
ﻭﺍﻟﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒﻠﻰ) ﮐﺠﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ؟ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺻﺎﻟﺤﺎﻥ ﺒﺮ
ﻣﻴﺨﻴﺰﻧﺪ ﻭﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺩﺳﺖ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ یعنی
سلوک ﻫﺴﺖ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺒﺮﻳﺪ. (ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
عهلیّ ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪ در هر
زمن ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
الهی هر ﺯﻣﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﻋلیّ ﻮ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﺑﻌﻠﻰّ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﻭﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮکی اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺻﺎﻟﺤﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﺧﺮﺍﻥ ﺒﺎ ﺁﻥ
همه ﮔﺮﻣﺎﻫﺎ ﻭﺳﺨﺘﻴﻬﺎ
ﻳک ﺮﻭﺯﺩﺭﺍﺯ ﺍﺑﺪﻯ
ﻮ ﻓﺮضی ﺤﻀﻮﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﻧﺠﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.(ﺻﺎﻟﺤﺎﻥ)
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﺻﻠﺎح
شده روح و
روان ﺨﻮﺩ ﻳﻌنی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺳﺖ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺒﻬﺸﺖ طریقت ﺑﺒﺮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ گرﻭﻩ
ﺻﺎﻟح ﺸﺪﻩ ﻭﺍﺻﻠﺎح
گرﺩﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺗﻌﻠیم ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺴﺎنی
ﺒﺪﻭﻥ ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ ﻠﺎﺯﻡ
ﮐﻪ ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﻭﻧﺪ. (ﻋﺮﺻﺎﺕ)
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻳﺎ ﻣﻨﺎﻃق
ﻮﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﺑﺎﺯطریقتهای
ﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻤﻨﺎﻃق
اﻃﺮﺍﻑ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺻﺎلح اﻟﻬﻰ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺮﻧﺪ)
ﻭ ﺣﺪّ ﺍﻗل کساﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻳﻥ
ﺼﺎﻟﺤﺎﻥ ﻮ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ
عرﺻﺎﺕ ﻳﻚ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﻨﻔﺮ ﺍﺳﺖ. (ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺮﺍ ﺗﻌلیم ﺴﻠﻮﻙ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﻌﺪﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ثوﺍﺏ ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ
الهی ﻤﻌﻠﻤﺎﻥ
اﻭﻟﻴﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻤﺤﻔﻮﻅ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ثوﺍﺏ ﻧﺠﺎﺕ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﻭﺗﻤﺎم ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
انواع دیگر که
بنوع بشری میرسند
ﭼﻮﻥﺒﮑﻤﺎل
نوع بشری ﺩﺭ ﺳﺮﺣﺪّ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻮﻟﺎ ﻋلی
ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ
ﻳک اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺘﻮﺳﻄ
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﻤﻴﺎﻧﻪ
ﮐﻪ ﻧﻘشی ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺍﻳﻥ ثوﺍﺑﻬﺎ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ (ﺷﻔﺎﻋﺖ)
ﻳک ﻮﺳﺎﻃﺖ ﺑﺪﻭﻥ
ﺪﻟﻴل ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
( ﺷفیع ﻮ ﺟﻔﺖ) ﻭﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
ﺒﻮﺩﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺳﭙس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﻘﻴﻪ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
علیّ ﺒﻥ اﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﮐﺠﺎﻫﺴﺘﻨﺪ؟ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﺮﻭهی او ﻘﻮﻡ
(ﺍﻭم کننده ) (ﻣﻘﺘﺼﺪ
ﺑﺮ ﻣﻴﺨﻴﺰﻧﺪ (ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ کم
کار ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ونهائی ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭلی ﺨﻴﺎﻧتی ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺗﺮک ﭙﻴﻤﺎﻥ ﻨﮕﻔﺘﻨﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺗﻨﺒلی
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻋث ﺷﺪ
ﮐﻪ ﺣق ﻤﻄﻠﺐ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎم ﻮﻗﺖ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺗﻤﺎم
ﻮ ﺗﻠﺎﺵ ﻣﺪﺍﻭم
ﻨﻤﻮﺩﻥ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﺪﺍﺩﻧﺪ) ﻭﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮐﻤک ﻤﻴﺸﻮﺩ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻤﻨّﺎ ﻭﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺗﻤﻨّﺎﻫﺎ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ( ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺎ ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘل ﺨﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﻬﺸﺖ شهودی ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺪک ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎﻋﻘل
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻗﺒلی
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ)
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ (ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﮐﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﻋﻘل اﻳﻥ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻓﻮق عقلی ﺨﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺪﻙ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻳﻌنی ﺒﺎﻧﻬﺎﻋﻘل
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﺗﻮﻟّﺪ ﻣﺠﺪﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺑﺂﻧﻬﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﻮ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻃﻔل ﺸﺎﻳﺪ
ﺑﻴک ﭽﻴﺰ ﮐﻮﭼک
ﺪﻟﺒﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭلی ﻤﺎﺩﺭ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭ
ﻃﻔﻞ ﺧﻴلی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﺎﺍﺭﺯﺵ ﺗﺮ ﺑﻄﻔل
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻗﺎﺑل
ﻘﻴﺎس ﺑﺎ ﺍﻧﭽﻪ
ﻃﻔﻞ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ) ﺑﺎﺯ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
علیّ ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﮐﺠﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ؟ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﻇﺎﻟم
ﺒﻨﻔس ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺑﺪﺍﻥ ﺘﺠﺎﻭﺯ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﺑﺮﻣﻴﺨﻴﺰﻧﺪ.
(ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪﻋلیّ
ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﮕﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﻭ ﺗﺠﺎﻭﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
کرﺩﻧﺪ) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﺮﺳﻴﺪه ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻣﺘﻨﻔﺮﺍﻥ اﺯﻋلیّ
ﺒﻥ اﺑﻴﻄﺎﻟﺐ ﮐﺠﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ؟ ﮐﻪ ﮔﺮﻭﻩ
ﺯﻳﺎﺩﻯ اﺯﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺗﻌﺪﺍﺩ ﺯﻳﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺠمع ﻤﻴﮕﺮﺩﻳﺪ
ﻭﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﺮﻫﺰﺍﺭ ﻧﻔﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺮﺍ ﻗﺮﺑﺎنی
ﻴکی اﺯ ﺩﻭﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
علیّ ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﻭ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻮﻧﺪ
(ﻗﺮﺍﺑﺎنی کرﺩﻥ
ﺑﻘﺘل بُتی که ﺗﻘرَبّ
ﺣﺴﻴنی ﻮﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺴﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﺳﻠﻮک
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺣتی
ﻤﺘﻨﻔﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﭘس ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻧﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻘﺮﺑﺎنی
ﻮﺳﺮ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﺪﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﻫﻤﻴﻥ ﻤﺤﺒّﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﻋلیّ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﺑﻬﺸﺖ
فوق بشری ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ(ﺟﻌﻞ) الهی که ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻮﻟﺪ ﺩﺍﺩﻥ
ﻤﺠﺪﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺪﺭ ﻫﺮﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﺤﺒّﺖ ﻋلیّ
ﻮ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺒﺎ
ﻧﻔﺮﺕ ﮐﻤﺘﺮﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
کمترﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ
و الاّ بد تر
از مسح حیوانی
در فسخ و گندیدگی
گیاهی و رسخ
جمادی ووسخ
تحت جمادی هست
. ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ ﺃﻣﺮﺭﺍ
ﺗﻌﺼّﺐ ﺍﺯ ﮐسی
ﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ اﺭج
ﻮ ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻗﺎﺋل
اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﺎﺋل ﺸﺪﻩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻥ علیّ ﺪﺭﺷﺨﺺ
او ﺳﻤﺒﻮل
متجلّی ﺁﻥ علی
ّو اله ﺪﺭ ﻣﺮﺗضی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ
ﭼﻨﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺰﺑﺎﻥ ﻮ ﺳﻮﺍﺩ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﭙﺰﺷک ﻮﻣﺘﺨﺼﺺ
ﺷﺪﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﻭﻟﻰ
ﻣﺘﺨﺼﺺ ﺭﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻥ ﺰﺑﺎﻥ
ﻮ ﺳﻮﺍﺩ ﻣﻤﮑﻥ ﺪﺍﻧﺴﺖ.ﻋﻠﻰّ
(ﻭﺳﻴﻠﻪ)ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍن
سالک او ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮﻣﻌﻠم ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺎم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻘﺎم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻣﻘﺎﻣﻰ
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺎم
علیّ ﺒﺮ ﺁﻥ اﻃﻠﺎق
ﺸﺪﻩ. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﻬﻤﺎﻧﺪﻥ
ﻤﻘﺎم ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻋلیّ
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
پنین گفته ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻣﻘﺎم
ﭙﻴﺮحسینی
سالک ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺤﺒﺖ
ﺍﻭ ﻫﻤﻴﻥ ﻨﻘﺶ ﺭﺍ
محبّت علیّ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ الهی
علیّ ﺰﻣﺎﻥ ﻮ ﻣﺤﻤﺪ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺣتی ﻘﺎﺋم
ﺰﻣﺎﻥ ﻮﻣﻘﺎم ﺨﺪﺍﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ
(ﺟمع غفیر) ﺟمع ﺰﻳﺎﺩ
ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
همان (ﺟَم ﺸﺪﮔﺎﻥ)
ﻓﺮﻣﺎﻳﻨﺪگان ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻥﺤجّ
ﺸﺪﻥ ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﻭﺟم گرﺩﻳﺪﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
شدن ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥﻘﺪم
ﻴﺠﻠﻮ ﺗﺮ ﺭﻓﺖ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻥ ﻘﺪﻣﻬﺎﻯ
ﺰﻳﺎﺩ باز ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﮔﺬﺷﺘﻪ های ﺑﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺪﺷﻤﻥ ﻮﺑﺪ
ﺍﻧﺪﻳﺶ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺤﻘﺎﻳق
اﻟﻬﻰ) ﺁنگاه ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺘﻮﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﮔﺮﻭهی ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻗﺮﺑﺎﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
(ﺳﺮﺑﺮﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺍﻳﻥ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ علیّ ﺩﻭﭼﺎﺭﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ)
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
عسکری اﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﮔﻔﺖ
ﺍﻳﻥ اﻓﻀﻞ ﻭﺍﮐﺮم
اﺳﺖ. (ﺍﻳﻥ عشق ﻔﻀل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ)
ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭ ﻋلیّ
ﺪﻭﺳﺘﺎﺩﺍﺭ ﺧﺪﺍ
ﻭﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﺒﻐﺾ
ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻣﺘﻨﻔﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ. (ﻭﻟﺬﺍ
سلوک الهی ﺑﺎ ﺗﻤﺎم
ﺸﺮﺍﻳﻄ ﻠﺎﺯم
آﻥ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﺸق
ﺴﺎﻟک ﺒﻮﺳﺎﺋﻄ
الهی ﺨﻮﺩ ﺍﻋمّ
اﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻔﺎﻃمی ﻮ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﮐم
ﺒﻮﺩﻫﺎﻯ عباﺩﻯﻮ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﻭ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺍﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮﭼﻪﻋﻘل
ﻮﻋﻠم ﺒﺮ ﺩﺍﻧﺶ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﺩﺩ
ﻋﺸق اﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻓﺰﻭﺩه
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻫﺮﭘﺎﺩﺍﺵ
الهی ﻮ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘل ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﺩﺭﻙ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﻄﻮﺭﻯ که ﺳﺮﻋﺖ
ﭘﺮ ﺷﺘﺎﺏ ﻭ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺘﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی
رﺍ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺩﻭ
ﺑﺎﻝ (ﻋﺸق ﻮﻋﻘﻞ)
ﻃیّ ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﺑﻌﺮﺵ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ثرﻳﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ.

حدیث 2650 - ﺍﺯﺃﺑﻮ
ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺭﺍﻭﻯﺃﻫل
ﺘﺴﻨﻥ اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ211ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻨیده - ﻠﺎ ﻳؤﻤﺮ
ﺭﺟل علی عشرة ﻓﻤﺎ
ﻓﻮﻗﻬﻢ ﺍﻟّﺎ ﺟﻴئ
ﺒﻪ ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻣﻐﻠﻮلة ﻳﺪﻩ ﺍلی
عُنقه ﻓﺎﻥ کاﻥ
ﻤﺤﺴﻨﺎ ﻓکّ
عنه ﻭ ﺍﻥ کاﻥ ﻤﺴﻴﺌﺎ
ﺯﻳﺪ ﻏُﻠّﺎ ﺍلی
غُلّه ﻫﺮﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺑﺮ ﺩﻩ ﻧﻔﺮ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭﻓﺮﻣﺎﻧﺪهی
کند ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺳﺖ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﮕﺮﺩﻥ
ﺤﺎﺿﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﺑﻮﺩ
ﺩﺳﺘﻬﺎﻳﺶﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﮔﺮﺑﺪ
ﮐﺎﺭ ﺑﻮﺩ ﺑﺮ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺯﻧﺠﻴﺮﻫﺎﻯ ﺒﻨﺪ
ﺩﺳﺘﺎﻥ اﻭ ﺍﻓﺰﻭﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﮐﺎﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮ ﺭﻳﺎﺳﺘﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
با ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﺮفع ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﻫﺴﺖ
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﭘﺎﺩﺍشی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
الهی ﺧﺎﺹ ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ ﻭ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ ﻧﻔﺮ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻤﻌنی ﺮﻳﺎﺳﺖ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩگ
باشد ﻭﻧﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﺷﺎﻳﺪ ﺑﺨﺎﻃﺮﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﻌﺪﺍﺩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭلی
گرﻭﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻌﻤﻮلا
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺤﻤﻴل ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻓﻘﻬﺎ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻣﺪّ
ﻧﻈﺮﺣﺪﻳث اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺁﻥ ﻤﺮﺩم
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
الهی ﺪﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺁﻧﺎﻥ ﺤتی ﻨﻴﮑﻮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﺮک ﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮔﺮﻧﻴﮑﻮ ﮐﺎﺭﻣﻴﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺘﺤﮑم ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻮ ﺍﺧﺮﻭﻯ
ﻤﺮﺩم ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ غُل ﻮ ﺯﻧﺠﻴﺮ
ﺩﺭ ﺭﻭح ﻤﺴج ﺸﺪﻩ
ﺣﻴﻮﺍنی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺳﻴﺮ ﺍﻓﺴﺎﺭ ﻭ
ﭘﺎﺑﻨﺪ ﺩﺭ ﺍﺻﻄﺒﻠﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺪﺭﺣق ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺁﻭﺭﻧﺪ.
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﻭﺯ ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هم اﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢ
ﺩﺍﺭﺩ.

حدیث 2656 – اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩ ق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ۲۱۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﻴُﺠاء ﺒﺄﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﺒﺪع ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻓﺘﺮﻯ اﻟﻘﺪﺭیّة
ﻣﻥ ﺒﻴﻨﻬم کاﻟﺸﺎمّة
ﺍﻟﺒﻴﻀاء فی اﻟثوﺭ
ﺍﻟﺄﺳﻮﺩ ﻓﻴﻘﻮل
اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭﺟل ﻤﺎ
ﺃﺭﺩﺗﻢ؟ ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ
ﺃﺭﺩﻧﺎ ﻭﺟﻬﻚ ﻓﻴﻘﻮل
اﻟﻠﻪ ﻗﺪ ﺃﻗﻠﺘﮑم
عثرﺍﺗﮑﻢ ﻭﻏﻔﺮﺕ
ﻟﮑم ﺰﻟّﺎﺗﮑﻢ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻘﺪﺭﻳّﻪ
ﻓﺎﻧّﻬم ﻘﺪ ﺩﺧﻠﻮﺍ
فی اﻟﺸﺮﻙ ﻣﻥ ﺤﻴث
ﻟﺎ ﻳﻌﻠﻤﻮﻥ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺒﺪﻋﺘﻬﺎ( قشری
های آخوند وپیروان
آنها ) ﺍﺣﻀﺎﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
(ﺑﺪﻋﺖ ﺩﺭ ﺩﻳﻥ
همبن ﻤﺬﻫب سازان
ﺁﺧﻮﻧﺪ شیعه ﻭ ﻣﻔﺘﻴﻬﺎی
سنّی و غیرسالک
با ولایت الهی
بمعرفی
خداوند ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺨﻮﻳﺶ ﻧمی
ﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺪﻳنی ﻤﺮﺩم
ﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭ ﻓﺮﻳﺐ نسل ها ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
سلوک الهی ﺑﺠﺰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺣقّ ﺮﻫﺒﺮﻯ
ﻮﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﻬم
اﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻫﺮ ﻣﻮﺭﺩ
سلوکی ﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ 313 گانه هم
زمان ﮔﺮﻭﻩ ﮔﺮﻭﻩ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺪﺍﺭﻧﺪ
که رهبری سیاسی
و حزبی نیست . ﻣﮕﺮهر
سالک در نوبت
و ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﭼﻬﺎﺭسالک
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﺎﺭغ گرﺩﻧﺪ ﺑﻌﺪّﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ بتعلیم
مستقیم ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ)
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺮﻭﺯ ﺧﻮﺍهی
ﺪﻳﺪ ﮐﻪ (ﻗﺪﺭﻳﻪ)
ﭼﻮﻥ ﺨﺎلی ﺴﻔﻴﺪ
ﺩﺭ ﺑﺪﻥ ﻴک گاﻭ
ﺳﻴﺎﻩ ﭘﻮﺳﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ( ﻗﺪﺭﻳﻪ
ﺑﺪﻭ ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎمی ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ ﻳکی ﺁﻥ گرﻭﻩ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ که ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭلی ﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ
در انسان ﺮﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺣتی
ﻮﻗتی گناه ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
که ﺁﻧﺮﺍ ﺿﻤﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
الهی ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ (ﺍﻫل
اﺧﺘﻴﺎﺭ) که آﺯﺍﺩﻯ
اﻧﺴﺎﻥ و مسؤلیت
گنله ﺮﺍ ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﭼﻴﺰﻯ ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭلی ﺘﻨﻬﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
سلوک الهی ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭﺒﻨﺪﺪ.
ﻭﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ ﺣتی
ﺪﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﺩﻫﺴﺖ
که مخالف راه
الهی باشد ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭﮐﻨﺘﺮ ﻨﻔس
ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ می ﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﮑﻨند ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷتد
. ﺍﻣﺎ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
الهی ﻮ ﭘﻴﺮمعرفی
شده خداوند
بهر سالک ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺣﮑم
اﺧﺘﻴﺎﺭﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺁﻧﮕﺎ ﻩﺿﻤﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻃﺒﻴﻌی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﮐﻨﺘﺮل
ﻨﻔس ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻣّﺎ ﻗﺪﺭﻳﻪ ﺑﻤﻌنی
ﺪﻭﻡ ﮐﺴﺎنی
هستند ﮐﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻘﺪﺭﺕ ﺁﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩ
درهرکاریﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻮ ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ
نیز ﺩﺍﺩﻩ است ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ سلوک
الهی ﻨﺨﻮﺍﺳته
وﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺍﺯﺍﺩﺷﺎﻥﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮔﻨﺎﻩ کرﺩﻥ
ﻨﻴﺰ ﺿﻤﻥ اﻳﻥ ﺁﺯﺍﺩﻯ
هاﺍﺳﺖ که
خداونذ مسؤل میباشد
. که ﻗﻄﻌﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
آن گناهان ﮐﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣق ﻮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
و قدرت ﺍﻧﺠﺎم ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺍﻳﻥ ﻔﻠﺴﻔﻪ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺪﺭ ﻣﻌنی ﺴﻮم ﺴﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ ﻘﺪﺭﻳﻪ ﮐﺴﺎنی
هستند ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺠﺒﺮﻭﮔﺎهی ﺒﺎﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
یعنی أمر بین
الأمرین ﻭلی
عباﺩﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻤﻴل آﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻗﺎﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌی ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺗﺎبع
کامل به اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﻧﺒﺎل ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺑﻬﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻣﻴل ﻤﺒﺎﺭﮐﺸﺎﻥ
ﺒﮑﺸﺪ وﻋﻤل
مفتیان ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﮐﻔﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺎﺯ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺒﻨﺎﺣق کرﺩﻩ ﻭ
ﺧﻴﺎل کرده ﮐﻪ ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﻟﺬﺍ ﺷﺮک
نا بخشودنی نیز
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺍست . ﻟﺬﺍ
( ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻘﺪﺭﻳﻮﻥ)
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﻣﺴخ
و فسخ ﺤﻴﻮﺍنی
و گیاهی عمیق ﺘﺮﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
داشت . ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی کاﻣﻠﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺨﺎلی
ﺴﻔﻴﺪ ﺑﺮ ﺗﻥگاﻭ
ﺳﻴﺎﻩ می
باشند ) ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺷﻤﺎ ﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻴﺪ
(ﻫﺪﻑ ﺷﻤﺎ ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻩ)
ﮐﻪ ﭘﺎﺳخ میدﻫﻨﺪ
ﻣﺎ ﻭﺟﻪ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﻮﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
(ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺿﺎﻯ ﺘﻮ
ﻭﺑﺨﺎﻃﺮﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺠلی ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺗﻮ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﻭﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ.) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪﺧﻄﺎهای
ﺷﻤﺎ ﺑﺎﻋث ﺗﻘﻠﻴل
ﻤﻘﺎﻡ ﺷﻤﺎ ﺷﺪ ﻭلی
ﻤﻥ ﺸﻤﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﺨﺸﻢ(
ﺍﻳﻥتنها ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هرﮔﻨﺎﻩ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
بی ﺨﺒﺮ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﻴکنند
.ﻭلی هدﻑ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﻟﻘﺎﻯﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
غیرﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺎ ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻮع ﺒﻬﺸﺖ
ﺳﺎﺩﻩﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
ﭽﻨﻴﻥ بختی
ندارند ) می ﺒﺨﺸﻢ
ﻣﮕﺮ ﻗﺪﺭﻯها ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺷﺮک ﺸﺪﻧﺪ . (ﻫﻤﺎﻥ
کساﻧﻴﮑﻪ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯﺍﺩ ﻣﻴﺪﺍنسته
ﻭ ﺩﻧﺒﺎل آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺖ ﻭﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳتی ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
عمیق ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻧﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺮﻭﻧﺪ
و گذشته های
خود را در اینده
تکرار کنند . (ﺍﻗﻠﺘﮑﻢ)
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻗﻠﻴل ﻮتقلیل
ﻛﺮﺩ ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭﮐﻮﭼک
ﻤﺎﻧﺪﻧﺪ و ضال
هستند . ﻭ(ﻋثرﺍﺕ)
ﻳﺎ ﻣﻮﺍﻧﻊ ﭘﺎﮔﻴﺮ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺠﻬل ﻮ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺿﻌﻒﻋﻘل ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ(ﺷﺮﻙ)
ﮔﻨﺎهی است مه
هرگز ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﻴچ
عنوان ﻧﻤی ﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﻋﻤل عباﺩﻯ اﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﺎ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیرالهی اﺳﺖ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺪﻳنی اﺯﻣﻠﺎﻫﺎﻯ
غیر اﻟﻬﻰ و غیر
شاهد نهائی دین
خود ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻘﺎم
الهی آنها ﺷﻬﻮﺩ
مقدماتی شهود
های هفتگانه ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی شده ﻤﺤﻤﺪﻯ
است. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻴچ
کدﺍم اﻧﺎﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ انذ . ﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﻗﺎﺋم
جبرئیل می رﺳﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﺣﺪّ ﺍﮐثیر
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭصورت ﻋﻴسی
ﻤﺴﻴح ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
عرﺵ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﭘس ﺍﺯ بعثت ﻣﺤﻤﺪ
ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﻔﺎﻃمی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
.ﺣتی اﮔﺮ ﺍﻋﻠﺎم
اﺳﻠﺎﻡ ﻭﺭﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻓﺎﺵ ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭ ﻳک ﻮلیّ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
پنج گانه محمد
و سپس بقائم ﻮﻧﺠﺎﺕ
از نوع بشری ﺑﺮﺳﺪ.
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﮔﺮﻭهی
اﺯ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺼﺎﺩق
ولایت ﻴﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺼﺎﺭﻯ
ﻮﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻬﻤﻴﻥ ﻤﻘﺎم ﻘﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ (ﺩﺭ ﮔﻮﺵ)
ﺍﻳﻥﺮﺍﺯ ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻭﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
باشند . نظریه
شهودی انبیا
در این نوشته یگانه
راه وحدت ادیان
و صلح همگانی
مؤمنان نوع
بشری میباشد و
یگانه ویزای
ورود یک روح
در تولد هفت
هزار سال بعد
بنوع فرشته گونه
فوق بشری است.

حدیث 2657 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ۲۱۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ثلاثة ﻟﺎ ﻳﻨﻈﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻴﻬم ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻭﻟﺎ ﻳﺰﮐّﻴﻬﻢ
ﻭﻟﻬم عذﺍﺏ ﺃﻟﻴﻢ
ﻣﻦ ﺍﺩّعی اﻣﺎمة
ﻣﻥ اﻟﻠﻪ ﻟﻴﺴﺖ
ﻟﻪ ﻭ ﻣﻥ ﺠﺤﺪ ﺍﻣﺎﻣﺎ
ﻣﻥ اﻟﻠﻪ ﻭ ﻣﻥ ﺰﻋم
ﺃﻥ ﻠﻬﻤﺎ فی اﻟﺎﺳﻠﺎم
ﻨﺼﻴﺒﺎ ﺳﻪ
ﮔﺮﻭﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﻈﺮ ﻧمی
اﻧﺪﺍﺯﺩ(
بشهود قائم نمیرسند).
ﻭﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
( وکاندیدای
شهود قادم
درمرگ قبل از
مرگ ) ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ عذﺍﺏ ﺩﺭﺩﻧﺎک
هستند (ﺷﻬﻮﺩﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟک هنم ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻧﻤﻰﻳﺎﺑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟک پس از
شرایط لازم در
شرط کافی ﺒﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
تنها داعمال
سلوکی ﻮ
داشتن ﭘﻴﺮ ﻭﻋﺬﺍب
ﺃﻟﻴم ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺁﻣﻴﺰ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﮐﺴﺎنی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺣتی ﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
(ﺗﺰﮐﻴﻪ) ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
اﻋﻠﺎم ﺼﻠﺎﺣﻴﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺣتی ﺃﻋﻠم ﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ برای
مرگ قبل از
مرگ خواسته
شاهد مصطفوی ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﻭ ﺭﺍ ﭘﺎک ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.) ﻳکی
کسیکه ﺍﺩﻋﺎﻯ
اﻣﺎﻣﺖ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣق اﻭ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
(ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺴﻴﺎسی
اﻓﺮﺍﺩ ﻧﺎ ﺷﺎﻳﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻮﻃﺌﻪ ﻭ
ﺯﻭﺭ ﻭ ﺯﺭ ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺣتی اﮔﺮ
ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻨﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺧﺪﻣﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺨﻮﺩ ﺧﺪﻣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺩﻳﻨﻰ ﻭﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺑﺎﺯﻯ ﻮﻣﻔﺘﻴﮕﺮﻯ
کساﻧﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﭼﻨﺪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﭼﻨﺪ ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩﻋﻨﻮﺍﻥ
الهی ﻮ ﺁﻳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
توطئه ها ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﺣتی ﻤﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺷﻰ میکنند
ﻭ ﻳﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ غیر
الهی ﺗﺎﺯﻩ ﻔﻘﻴﻪ
شفیهی ﺭﺍ ﻣﻄﺮح
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺑﻨﺎم
ﺨﺪﺍ ﻣﺤﺎﮐﻤﺎﺕ
ﻭ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻣﺮﺩم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﻪ ﺧﻮﺩ الهی و
کامل امّی اوم
کرده ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺁﻥ ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﻤﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭﺣق کاﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨلق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﻌﻴﻥ
الهی ﺨﻮﺩ ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻭم ﺪﺍﺩﻥ
ﻮ تعلیم سلوک
الهی ﻭ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.)
ﻭﺩﻭم گرﻭهی
که ﺍﻧﮑﺎﺭ به ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺭﺳﻴﺪﮔﺎﻥ اﺯ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ (ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﻨﺎﻣﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻣﺎم ﻮﺍﻗﻌﻰ ﻳﺎﮐﺎﻣا
الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق رﺍ ﻣﻨﮑﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺧﻠﻔﺎﻯ
الهی ﻮ ﻭﺍﺭثاﻥ
اﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻣﺎﻣﺖ
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺍﻭﻣﻬﺎﻯ الهی
هستند. ﻭﻟﺬ ﺍﺗﻤﺎم
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﺣتی اﮔﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳتی
ﻨﮑﻨﻨﺪ ﻣﻨﮑﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی هستند) ﻭﺳﻮم
گرﻭﻫﻴﮑﻪ ﻣﺪعی
ﺸﻮﻧﺪ از ﺍﺳﻠﺎم
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻨﺼﻴﺐ ﻭﺳﻬمی
هستند. (ﻳﻌنی
نام ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
داشتن نفعی
ندارد ﻭلی ﺤﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺍﺯ ﺍﺳﻠﺎم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻳﻌنی
اسلام ﺘﺴﻠﻴﻢ
مسلّم ﺳﻠﻮکی ﻨﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﻭﻫﻴچ ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻴچ ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
که ﺑﻬﺸﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨ
ﺪﺍﺷﺖ ﻭﺟﻬﻨمی
هستند که بقول
قرآن مسخ میمون
و خوک بهترین
بخت آنان در
تولدات مجدد
بجهان است بد ﻤﺴﻠﻤﺎنانی
هستند ﮐﻪ ﺣتی
اﮔﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
را ﻨﭙﺮﺳﺘیده
باشند ﻭﻳﺎ ﺣتی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺮﺍ
ﺗﺼﺪیق ﺒﮑﻨﻨﺪ
ﻭلی ﺘﺴﻠﻴم ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﻨﺒﻨﺪﻧﺪ ﻭﻳﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺣتی ﺪﺭ ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﻗﺼﻮﺭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻌﻘﻮل
ﻮﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻭﺑﻬم
ﻤﺮﺑﻮﻃ ﻮﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
سلوک الهی ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮﻫﺎ
ﮐﻪ ﺑﻬﺮﺷﮑﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺪﻋﺖ ﻭ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭ ﺣتی ﺸﺮک
ﻮ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺟﻨﮕﻬﺎ ﻭﺧﻮﻥ
ﺮﻳﺰﻯ هاﻯ ﺒﻨﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻳک ﺪﻳﻦ
ﻭﻳﺎ ﺑﻴﻥ ﭽﻨﺪ ﺩﻳﻦ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺑﺎﻃﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺎﺗل ﻮ
ﻣﻘﺘﻮﻝ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺑﻨام ﺨﺪﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨم هستند. ﻭﺩﺭ
ﺣﺪﻳﺸی ﺪﻳﮕﺮ
بمطالب ﺣﺪﻳث ﻓﻮق
اﺿﺎﻓﻪﺍﻯ ﺪﺍﺭﺩ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
گفته ﺍﺳﺖ: ﻤﻥ
اﺩّعی اﻣﺎﻣﺎ ﻟﻴﺴﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺘﻪ ﻣﻥ اﻟﻠﻪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺍﺩﻋﺎﻯ
اﻣﺎﻣﺖ ﮐﻨﻨﺪ ﻭلی
اﻣﺎﻣﺖ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.( ﻧﻪ ﭘﻴﺶ ﻧﻤﺎﺯﻯ
ﻭﻧﻪ ﻋﻨﻮﺍنی ﺴﻴﺎﺳﻰ
ورهبرَبّا
نام ﺍﻣﺎﻡ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯاﻭم
ﺪﺍﺩﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺁﻥ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﮐﻠّﻰ
ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ(ﻧﺰلة ﺍُﺧﺮﻯ)
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻪ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻠﻴﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
نیز ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮ
مناسب او ﻣﻌﺮفی
کند ﻭنیز ﺒﭙﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﻣﻌﺮفی
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺨﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻣﻨﻮﻃ ﺒﺤﺼﻮﻝ ﻧﺘﺎﻳج
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﺪم ﻮﺟﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻟﻴل ﻨﺎ ﺩﺭﺳتی
ﻄﺮﻳق الهی ﻮﻋﺪﻡ
ﺍﺻﺎﻟﺖ الهی ﭙﻴﺮ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
اﺟﺎﺯﻩﺍﻯ اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﻳک ﭙﻴﺮ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻟﺎﺯم اﺳﺖ. ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮفی ﻮ ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎﻯ
ﺒﺴﺎﻟک ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.

حدیث
2657 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ۲۱۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ثلاثة ﻟﺎ ﻳﻨﻈﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻴﻬم ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻭﻟﺎ ﻳﺰﮐّﻴﻬﻢ
ﻭﻟﻬم عذﺍﺏ ﺃﻟﻴﻢ
ﻣﻦ ﺍﺩّعی اﻣﺎمة
ﻣﻥ اﻟﻠﻪ ﻟﻴﺴﺖ
ﻟﻪ ﻭ ﻣﻥ ﺠﺤﺪ ﺍﻣﺎﻣﺎ
ﻣﻥ اﻟﻠﻪ ﻭ ﻣﻥ ﺰﻋم
ﺃﻥ ﻠﻬﻤﺎ فی اﻟﺎﺳﻠﺎم
ﻨﺼﻴﺒﺎ ﺳﻪ
ﮔﺮﻭﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﻈﺮ ﻧمی
اﻧﺪﺍﺯﺩ(
بشهود قائم نمیرسند).
ﻭﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
( وکاندیدای
شهود قادم
درمرگ قبل از
مرگ ) ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ عذﺍﺏ ﺩﺭﺩﻧﺎک
هستند (ﺷﻬﻮﺩﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟک هنم ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻧﻤﻰﻳﺎﺑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟک پس از
شرایط لازم در
شرط کافی ﺒﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
تنها داعمال
سلوکی ﻮ
داشتن ﭘﻴﺮ ﻭﻋﺬﺍب
ﺃﻟﻴم ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺁﻣﻴﺰ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﮐﺴﺎنی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺣتی ﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
(ﺗﺰﮐﻴﻪ) ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
اﻋﻠﺎم ﺼﻠﺎﺣﻴﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺣتی ﺃﻋﻠم ﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ برای
مرگ قبل از
مرگ خواسته
شاهد مصطفوی ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﻭ ﺭﺍ ﭘﺎک ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.) ﻳکی
کسیکه ﺍﺩﻋﺎﻯ
اﻣﺎﻣﺖ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣق اﻭ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
(ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺴﻴﺎسی
اﻓﺮﺍﺩ ﻧﺎ ﺷﺎﻳﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻮﻃﺌﻪ ﻭ
ﺯﻭﺭ ﻭ ﺯﺭ ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺣتی اﮔﺮ
ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻨﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺧﺪﻣﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺨﻮﺩ ﺧﺪﻣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺩﻳﻨﻰ ﻭﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺑﺎﺯﻯ ﻮﻣﻔﺘﻴﮕﺮﻯ
کساﻧﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﭼﻨﺪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﭼﻨﺪ ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩﻋﻨﻮﺍﻥ
الهی ﻮ ﺁﻳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
توطئه ها ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﺣتی ﻤﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺷﻰ میکنند
ﻭ ﻳﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ غیر
الهی ﺗﺎﺯﻩ ﻔﻘﻴﻪ
شفیهی ﺭﺍ ﻣﻄﺮح
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺑﻨﺎم
ﺨﺪﺍ ﻣﺤﺎﮐﻤﺎﺕ
ﻭ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻣﺮﺩم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﻪ ﺧﻮﺩ الهی و
کامل امّی اوم
کرده ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺁﻥ ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﻤﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭﺣق کاﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨلق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﻌﻴﻥ
الهی ﺨﻮﺩ ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻭم ﺪﺍﺩﻥ
ﻮ تعلیم سلوک
الهی ﻭ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.)
ﻭﺩﻭم گرﻭهی
که ﺍﻧﮑﺎﺭ به ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺭﺳﻴﺪﮔﺎﻥ اﺯ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ (ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﻨﺎﻣﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻣﺎم ﻮﺍﻗﻌﻰ ﻳﺎﮐﺎﻣا
الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق رﺍ ﻣﻨﮑﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺧﻠﻔﺎﻯ
الهی ﻮ ﻭﺍﺭثاﻥ
اﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻣﺎﻣﺖ
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺍﻭﻣﻬﺎﻯ الهی
هستند. ﻭﻟﺬ ﺍﺗﻤﺎم
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﺣتی اﮔﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳتی
ﻨﮑﻨﻨﺪ ﻣﻨﮑﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی هستند) ﻭﺳﻮم
گرﻭﻫﻴﮑﻪ ﻣﺪعی
ﺸﻮﻧﺪ از ﺍﺳﻠﺎم
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻨﺼﻴﺐ ﻭﺳﻬمی
هستند. (ﻳﻌنی
نام ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
داشتن نفعی
ندارد ﻭلی ﺤﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺍﺯ ﺍﺳﻠﺎم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻳﻌنی
اسلام ﺘﺴﻠﻴﻢ
مسلّم ﺳﻠﻮکی ﻨﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﻭﻫﻴچ ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻴچ ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
که ﺑﻬﺸﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨ
ﺪﺍﺷﺖ ﻭﺟﻬﻨمی
هستند که بقول
قرآن مسخ میمون
و خوک بهترین
بخت آنان در
تولدات مجدد
بجهان است بد ﻤﺴﻠﻤﺎنانی
هستند ﮐﻪ ﺣتی
اﮔﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
را ﻨﭙﺮﺳﺘیده
باشند ﻭﻳﺎ ﺣتی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺮﺍ
ﺗﺼﺪیق ﺒﮑﻨﻨﺪ
ﻭلی ﺘﺴﻠﻴم ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﻨﺒﻨﺪﻧﺪ ﻭﻳﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺣتی ﺪﺭ ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﻗﺼﻮﺭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻌﻘﻮل
ﻮﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻭﺑﻬم
ﻤﺮﺑﻮﻃ ﻮﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
سلوک الهی ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮﻫﺎ
ﮐﻪ ﺑﻬﺮﺷﮑﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺪﻋﺖ ﻭ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭ ﺣتی ﺸﺮک
ﻮ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺟﻨﮕﻬﺎ ﻭﺧﻮﻥ
ﺮﻳﺰﻯ هاﻯ ﺒﻨﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻳک ﺪﻳﻦ
ﻭﻳﺎ ﺑﻴﻥ ﭽﻨﺪ ﺩﻳﻦ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺑﺎﻃﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺎﺗل ﻮ
ﻣﻘﺘﻮﻝ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺑﻨام ﺨﺪﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨم هستند. ﻭﺩﺭ
ﺣﺪﻳﺸی ﺪﻳﮕﺮ
بمطالب ﺣﺪﻳث ﻓﻮق
اﺿﺎﻓﻪﺍﻯ ﺪﺍﺭﺩ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
گفته ﺍﺳﺖ: ﻤﻥ
اﺩّعی اﻣﺎﻣﺎ ﻟﻴﺴﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺘﻪ ﻣﻥ اﻟﻠﻪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺍﺩﻋﺎﻯ
اﻣﺎﻣﺖ ﮐﻨﻨﺪ ﻭلی
اﻣﺎﻣﺖ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.( ﻧﻪ ﭘﻴﺶ ﻧﻤﺎﺯﻯ
ﻭﻧﻪ ﻋﻨﻮﺍنی ﺴﻴﺎﺳﻰ
ورهبرَبّا
نام ﺍﻣﺎﻡ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯاﻭم
ﺪﺍﺩﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺁﻥ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﮐﻠّﻰ
ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ(ﻧﺰلة ﺍُﺧﺮﻯ)
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻪ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻠﻴﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
نیز ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮ
مناسب او ﻣﻌﺮفی
کند ﻭنیز ﺒﭙﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﻣﻌﺮفی
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺨﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻣﻨﻮﻃ ﺒﺤﺼﻮﻝ ﻧﺘﺎﻳج
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﺪم ﻮﺟﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻟﻴل ﻨﺎ ﺩﺭﺳتی
ﻄﺮﻳق الهی ﻮﻋﺪﻡ
ﺍﺻﺎﻟﺖ الهی ﭙﻴﺮ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
اﺟﺎﺯﻩﺍﻯ اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﻳک ﭙﻴﺮ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻟﺎﺯم اﺳﺖ. ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮفی ﻮ ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎﻯ
ﺒﺴﺎﻟک ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.

حدیث 2659- ﺍﺯﺍﺑﻥ
عباس ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ213ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﻤﻥ ﺒنی ﺒﻨاءا
ﺭﻳاءا اﻭ ﺳمعة
ﺣﻤل ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﺍلی ﺴبع ﺃﺭﺿﻴﻦ
ثمّ ﻴﻄﻮﻗﻪ ﻧﺎﺭﺍ
ﺗﻮﻗﺪ فی عنقه
ثمّ ﻳُﺮمی ﺒﻪ
فی اﻟﻨﺎﺭ ﻭ ﻣﻥ
ﺨﺎﻥ ﺠﺎﺭﻩ ﺷﺒﺮﺍ
ﻣﻥ اﻟﺄﺭﺽ ﻃﻮﻗﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﺍلی ﺴبع ﺃﺭﺿﻴﻥ
ﻨﺎﺭﺍ ﺣﺘّﻯ ﻴﺪﺧﻠﻪ
ﺟﻬﻨم ﻤؤﻣﻥ ﻨﮑﺢ
ﺍﻣﺮﺃة ﺣﺮﺍﻣﺎ
فی ﺪُﺑﺮﻫﺎ ﺃﻭ
ﺭﺟﻠﺎ ﺃﻭ ﻏﻠﺎﻣﺎ
ﺣﺸﺮﻩ ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻮﻡ
ﺍﻟﻘﻴﺎمة ﺃﻧﺘﻥ
ﻤﻦ ﺍﻟﺠﻴفة ﺗﺘﺄﺫﻯ
ﺒﻪ ﺍﻟﻨﺎص ﺣﺘّﻯ
ﻴﺪﺧل ﺠﻬﻨّﻢ ﻭﻟﺎ
ﻳﻘﺒل اﻟﻠﻪ ﻣﻨﻪ
ﺻَﺮﻓﺎ ﻭ ﻟﺎ ﻋﺪﻟﺎ
ﻭ ﺃﺣﺒﻄ اﻟﻠﻪ ﻋﻤﻠﻪ
ﻭ ﻳﺪﻋﻪ فی ﺘﺎﺑﻮﺕ
ﻣﺸﺪﻭﺩ ﺑﻤﺴﺎﻣﻴﺮ
ﻣﻥ ﺤﺪﻳﺪ ﻭ ﻳﻀرَبّ
ﻋﻠﻴﻪ فی اﻟﺘﺎﺑﻮﺕ
ﺑﺼﻔﺎﺋﺢ ﺣﺘّﻯ
ﻴﺸﺘﺒک فی ﺘﻠک
اﻟﻤﺴﺎﻣﻴﺮ ﻓﻠﻮ
ﻭضع عرق ﻤﻦ ﻋﺮﻭﻗﻪﻋلی
ﺃﺭﺑﻌﻤﺎئة ﺍمّة
ﻟﻤﺎﺗﻮﺍ ﺟﻤﻴﻌﺎ
ﻭﻫﻮ ﺃﺷﺪّ ﺍﻟﻨﺎس
ﻋﺬﺍﺑﺎ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎنی
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻈﺎﻫﺮ
ﻭ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻮﺷﻬﺮﺕ
ﺑﺮﭘﺎ ﮐﻨﺪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﻬﻔﺖ ﻃﺒﻘﻪ
ﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴﻥ ﻤﻴﺮﻭﺩ.
(ﺳﺎﻟک ﺮﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭﺍلاّ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻓﺮﺧﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺁﻥ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ ﻤﺘﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺨﺪﻣﺖ وﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﻭﺣتی ﺒﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﮐﻪ
ﺑﻘﺼﺪ ﺷﻬﺮﺕ ﻭﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﺮﺕ ﺍﻗﺪﺍم
ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺭﻭﺯﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻬﻔﺖ
ﻃﺒﻘﻪ ﺯﻳﺮﻳﻥ ﺰﻣﻴﻥﻤﻴﺮﻭﺩ
ﮐﻪ ﺑﻬﻔﺖ ﺩﺭﺟﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮع ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﻣﺴخ ﺸﺪﻳﺪ ﺗﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺗﺶ ﺩﻭﺭ ﮔﺮﺩﻧﺶ
ﺷﻌﻠﻪ ﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺩﺍﺧل ﺠﻬﻨم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
(ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺭﻭح ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺮﻭﻣﻮﺳﻮﻣﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﺭﻯ ﺤﻴﻮﺍﻥ
ﺪﺭ ﻣﺤﻴﻄ ﺪﺍغ ﺮَﺣِم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺪﻧﻴﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﭙُﺮ ﺍﺯ
ﺯﺣﻤﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﻋﺬﺍﺏ
ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻨﻴﺰ ﺷﺮک اﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﻳک ﺴﻮﮊﻩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺩﻧﻴﻮﻯ ﻮﺑﺸﺮﻯ
ﻓﮑﺮﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﻣﺸﻐﻮل
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﻭﺑﻪ ﺁﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﭼﻪ
ﺷﺮک ﺪﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ
ﺑﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻳﺎ ﺑﻬﺮ ﺃﻣﺮﻯ
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ ﭼﻮﻥ ﺮﻳﺎﺳﺖ
ﻭﺷﻬﺮﺕ ﻭﺷﻬﻮﺕ
ﻭﺳﺘﺎﻳﺶ ﻃﻠبی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﻳﺎ ﻫﺮﻣﺎل
ﻮﻣﻨﺎلی که ﺑﺎﺷﺪ
ﺳﺮﺍﺳﺮﺷﺮک ﻮﺭﺯﻯ
ﻮﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻥ
اﺳﺖ)ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﻫﻤﺴﺎﻳﻪﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻳک ﻮﺟﺐ زمنش ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﮐﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎﻃﻮق ﺁﺗﺶ ﺑﻬﻔﺖ
ﻃﺒﻘﻪ ﺯﻳﺮﻳﻥ ﺰﻣﻴنی
ﻤﻴﻔﺮﺳﺘﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻌﺪا ﺑﺠﻬﻨم ﻤﻴﺮﻭﺩ
(ﮔﺮﻣﺎﻫﺎﻯ ﺮَﺣِم
ﻤﺎﺩﺭ ﻭ ﺁﺗﺸﻬﺎﻯ
ﺠﻬﻨم ﺴﻮم ﻤﻠﮑﻮﺕ
قبل از دخول
روح درنطفه
آنگاه ﺮﻭح عرﻳﺎﻥ
ﻮ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﺍﺭﺩ ﺟﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ (ﺟﺎﺭ)ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻳﺎ ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺪﻳﮕﺮ
ﺧﺎﻧﻪﺍﻭ ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺷﻮﺩ. ﻭﻳﺎ (ﺟﺎﺭ) ﻫﺮﭘﻨﺎﻩ
ﺟﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺷﻮﺩ
ﻧﻪ ﺧﻴﺎﻧﺖ) ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺯنی ﺒﺤﺮﺍم
ﻠﻮﺍﻃ کند ﻳﺎ ﺑﺎﻣﺮﺩ
ﻭﺑﭽﻪ ﺍﻯ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺘﻌﻔﻦ ﺗﺮﺍﺯ ﺟﻴﻔﻪ
ﻭﺟﺴﺪ ﮔﻨﺪﻳﺪﻩ
ﻣﺤﺸﻮﺭﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﺁﺯﺍﺭﻣﺮﺩم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺠﻬﻨم ﻮﺍﺭﺩ ﺷﻮﺩ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺟﺮﻳﻤﻪ
ﻭ ﭘﻮل ﻮ ﻣﻌﺎﺩلی
ﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻋﻤﺎل اﻭﺭﺍ ﺍﺣﺒﺎﻃ
ﻮ ﺧﻨثی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺎﺑﻮﺕ
ﺳﺮﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎ ﻣﻴﺨﻬﺎﻯ
ﺁﻫﻨﻴﻥ ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺭﻭﻯ ﺘﺎﺑﻮﺕ ﺭﺍ
ﺻﻔﺤﻪﺍﻯ ﺁﻫنین
گذﺍﺭﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺗﺎ ﺑﺎ ﻣﻴﺨﻬﺎ
ﻳکی ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻳکی اﺯ ﺭﮔﻬﺎﻯ
اﻭﺭﺍ ﺑﺮ ﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﺍﻣّﺖ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﻫﻤﮕی ﻤﻴﻤﻴﺮﻧﺪ
ﻭ ﭘُﺮﻋﺬﺍﺏﺗﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺩم ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻮﻣﻥ ﻈﻠم
اﻣﺮﺃة ﻣﻬﺮﻫﺎ
ﻓﻬﻮﻋﻨﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺯﺍﻥ ﻳﻘﻮل اﻟﻠﻪ
ﻋﺰ ﻭﺟل ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻋﺒﺪﻯ ﺰﻭّﺟﺘک
ﺃﻣتی علی عهدﻯ
ﻓﻠم ﺘﻒ لی ﺒﺎﻟﻌﻬﺪ
ﻧﻴﺘﻮﻟّﻯ اﻟﻠﻪ
ﻃﻠﺐ ﺣﻘّﻬﺎ ﻓﻴﺴﺘﻮﻋﺐ
ﺣﺴﻨﺎﺗﻪ ﮐﻠّﻬﺎ
ﻓﻠﺎ ﻳفی ﺒﺤﻘّﻬﺎ
ﻓﻴؤﻤَﺮ ﺑﻪ ﺍلی
اﻟﻨﺎﺭ ﻭﻣﻥ ﺮجع
عن ﺷﻬﺎﺩة ﻭﮐﺘﻤﻬﺎ
ﺃﻃﻌﻤﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﻟﺤﻤﻪ
علی ﺮؤﻮس ﺍﻟﺨﻠﺎﺋﻖ
ﻭ ﻳﺪﺧل اﻟﻨﺎﺭ
ﻭﻫﻮ ﻳﻠﻮِِﻙ ﻟﺴﺎﻧﻪ
ﻭ ﻣﻥ کاﻧﺖ ﻟﻪ ﺍﻣﺮﺃﺗﺎﻥ
ﻓﻠم ﻴﻌﺪل ﺒﻴﻨﻬﻤﺎ
فی اﻟﻘﺴﻢ ﻣﻥ ﻨﻔﺴﻪ
ﻭ ﻣﺎﻟﻪ ﺟاء ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻣﻐﻠﻮﻟﺎ
ﻣﺎﺋﻠﺎ ﺷﻘّﻪ ﺣﺘّﻯ
ﻴﺪﺧل اﻟﻨﺎﺭ ﻭ
ﻣﻥ ﺼﺎفح اﻣﺮﺃة
ﺣﺮﺍﻣﺎ ﺟاء ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻣﻐﻠﻮﻟﺎ
ثمّ ﻴؤﻤَﺮﺑﻪ ﺍلی
اﻟﻨﺎﺭ ﻭﻣﻥ ﻔﺎﮐﻪ
ﺍﻣﺮﺃة ﻟﺎ ﻳﻤﻠﮑﻬﺎ
ﺣﺒس ﺑﮑلّ
کلمة ﮐﻠّﻤﻬﺎ
قی اﻟﺪﻧﻴﺎ ﺃﻟﻒ
ﻋﺎﻡ ﻭ ﺍﻟﻤﺮﺃة
ﺍﺫﺍ ﻃﺎﻭﻋﺖ ﺍﻟﺮﺟﻞ
ﻓﺎﻟﺘﺰﻣﻬﺎ ﺣﺮﺍﻣﺎ
ﺃﻭﻗﺒّﻠﻬﺎ ﺃﻭ
ﺑﺎﺷﺮﻫﺎ ﺣﺮﺍﻣﺎ
ﺃﻭ ﻓﺎکهها ﻓﺄﺻﺎﺏ
ﺑﻬﺎ ﻓﺎﺣشة ﻓﻌﻠﻴﻬﺎ
ﻣﻥ اﻟﻮﺯﺭ ﻣﺎ ﻋلی
اﻟﺮﺟﻞ ﻭ ﺍﻥ
اغبی بها
غلبها ﻋلی ﻨﻔﺴﻬﺎ
ﮐﺎﻥ علی اﻟﺮﺟﻞ
ﻭﺯﺭة ﻭ ﻭﺯﺭﻫﺎ
ﻭ ﻣﻥ ﻠﻄم ﺨﺪّ ﻣﺴﻠم
ﻠﻄﻤﻪ ﺑﺪِﺩ ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﻈﺎﻣﻪ ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ثمّ ﺳﻠّﻄ علیه
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻭ ﺣُﺸﺮ
ﻣﻐﻠﻮﻟﺎ ﺣﺘّﻯ
ﻴﺪﺧل اﻟﻨﺎﺭ ﻭ
ﻣﻥ ﻤشی فی ﻨﻤﻴمة
ﺑﻴﻦ ﺍثنین ﺳﻠّﻄ
اﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ فی
ﻘﺒﺮﻩ ﻧﺎﺭﺍ ﺗﺤﺮﻗﻪ
ﺍلی ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمةَ
ﻓﺎﺫﺍ ﺧﺮج ﻤﻦ ﻗﺒﺮﻩ
ﺳﻠّﻄ اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
علیه ﺃﺳﻮﺩ ﻳﻨﻬﺶ
ﻟﺤﻤﻪ ﺣﺘّﻯ ﻴﺪﺧل
اﻟﻨﺎﺭ ﻭﻫﺮﮐس
ﺯنی ﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﻤﻬﺮﺵ
ﺳﺘم کتد ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﺯﻧﺎ ﮐﺎﺭ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ( ﻣﻬﺮ ﭘﻮﻝ
ﺗﻥ ﻔﺮﻭشی ﺰﻥ ﻭﻳﺎ
ﺷﻴﺮﺑﻬﺎﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﻤﻬﺮ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺮج
اﻳﻦ ﺍﺯﺩﻭﺍج ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ ﻭ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﻧﻤﻮﺩ ﺗﺎ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺒﺎ ﺯﻥ ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی
ﻨﺸﻮﺩ.) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺃﻯ ﺒﻨﺪﻩ ﻣﻦ (ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل عبد ﻭ ﻣﻮﺑﺪ
ﻭﺍقعی ﻤﺮﺩ ﺍﺯﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻫﻤﺴﺮ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟک
اﻭ ﺍﺳﺖ ﺣتی اﮔﺮ
ﻣَﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻣﻬﺮﻳﻪ
ﺍﻭ ﺧﺪﻣﺎﺕ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ) ﻫﻤﺴﺮ
ﺗﻮ ﮐﻨﻴﺰ ﻣؤﻤﻥ
اﺳﺖ (ﺃﻣِﻪ ﻫﻤﺎﻥ
اﻭم کنندﻩ ﺯﻥ ﺎﺳﺖ)
ﮐﻪ ﺩﺭﻋﻬﺪ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻤﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻭﻓﺎﻯ ﺒﻌﻬﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﮑﻨﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺣق اﻭﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻤﺎمی ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
(ﻣﻮﺿﻮع ﻨﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩﻯ
همسرﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﺘم
کند ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺰﻭج ﻴک ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﻬﻴچ ﻨﺤﻮﻯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ثوﺍﺏ ﺍﻭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﻮﺩ. ﺍﺑﻥ عباس
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻋﻤﻮمی
ﻮ ﻧﺼﺎﺋﺢ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺒﺮﺩﺍﺷتی
ﺴﻠﻮﮐی ﺰﻳﺎﺩ ﻧﻤﻮﺩ)
ﻭﺍﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺣی
اﻭﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ (ﻭ
ثوﺍﺏ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺪﻫﺪ)
ﺑﺠﻬﻨم ﻤﻴﺮﻭﺩ
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺍﺯ ﻭﻯ
گوﺍهی ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺷﺪ ﻭلی اﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺨﻔﻰ ﮐﺮﺩ (ﮔﻮﺍهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻴک ﻮﺍﻗﻌﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ
ﺷﻬﺎﺩﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺳﺎﻟک که ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﮔﻮﺍﻫﻰ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﮐﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﺎ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣلی
ﺮﺍ ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺭﺍ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺁﺧﺮ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻋﻠﺎم
کند . ﻭﺍﺣﻮﺍلی ﺪﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
به ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻮﺷﺖ ﺗﻦ ﺍﻭ ﺑﺨﻮﺭﺩ
ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﭼﺸم
ﻤﺮﺩم ﻮﺍﺭﺩ ﺟﻬﻨم
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺯﺑﺎﻧﺶ
ﺑﻨﺪ ﺍﺳﺖ (ﺍﺷﺪّ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺪﮐﺎﺭﺍﻥ
ﻘﺎﺑل ﺘﻮﺟﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺪﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺧﻴلی ﺴﺨﺖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﻤﺒﺎﻟﻐﺎﺕ
ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻋﺬﺍﺏﺟﻬﻨمی
اﺳﺖ) ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺩﻭ ﺯﻥ ﺪﺍﺷﺖ ﻭﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻋﺪﺍﻟﺖ
ﻋﻤل ﻨﮑﺮﺩ ﺩﺭ ﺗﻘﺴﻴم
ﺨﻮﺩﺵ ﻭ ﺍﻣﻮﺍﻟﺶ
ﺑﻴﻦ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺳﺖ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺩﻫﺎنی کج ﺪﺍﺧل
ﺠﻬﻨک ﻤﻴﺸﻮﺩ. ( ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺘﻘﺴﻴﻢ ﻣﺴﺎﻭﻯﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﻳک
ﺴﻔﺎﺭﺵ کلّی ﺨﻮﺏ
ﺩﺭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
عاﺩﻟﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺯﻥ ﺮﺍ ﺑﺤﺮﺍم
ﻤﺼﺎﻓﺤﻪ ﻭ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺳﺖ ﺑﺴﺘﻪ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺠﻬﻨﻢ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﻴﺮﺳﺪ).ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﺎﺯنی ﺧﻮﺵ ﻭ ﺑﺶ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻠک
اﻭ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻫﺮ ﮐﻠﻤﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﻫﺰﺍﺭ ﺳال
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺣﺒس ﻣﻴﺸﻮﺩ
(ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮل ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺟﻬﻨم ﻨﻮعی اﺳﺖ)
ﻭﺍﮔﺮ ﺯنی ﺘﻥ ﺒﻤﺮﺩﻯ
ﺪﺍﺩ ﻭ ﺑﺤﺮﺍم ﺪﺭﮐﻨﺎﺭﻣﺮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ ﻳﺎﺑﻮﺳﻪ
ﻳﺎﻫم ﺒﺴﺘﺮ ﺷﺪ.
ﻭﮔﻨﺎهی کرﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻥ ﻨﻴﺰﻫﻤﺎﻥ
گناه ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮ
ﻣﺮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺯﻥ ﻣﺮﺩ ﺭﺍ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﮐﺮﺩ ﻣﻐﻠﻮﺏ
ﺍﻭ ﮔﺮﺩﺩ ﮔﻨﺎﻩ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﺮﮐس ﺿﺮﺑتی ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺴﻠﻤﺎنی ﺒﺰﻧﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎﻳﺶ
ﺭﺍ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم ﺮﺍ
ﺑﺮ ﻭﻯ ﻤﺴﻠّﻄ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺩﺳﺖ ﺑﺴﺘﻪ ﻣﺤﺸﻮﺭ
ﻭﺩﺍﺧل ﺠﻬﻨم ﻤﻴﺸﻮﺩ.
(ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺧﻠﺎقی
ﻨﻪ ﻓﻘﻄ ﺪﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺍﻋﺎﺕ
ﺷﻮﺩ. ﻭﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﺁﻧﻬم ﺪﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﺎﺩﻯ ﺪﺭ ﻓﻬم ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ عبرﺕ ﮔﻴﺮﻯ
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻴﻥ ﺘﻮقع اﺯﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺭ ﺗﺨﻴّل اﻧﺴﺎﻥ
گناﻩ ﮐﺎﺭ ﺩﺭ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ
ﻭﻭﻗﺖ ﻣﺮگ ﻮ ﺩﺭﺟﻬﻨم
ﺴﻮم ﺘﺨﻴﻠﺎﺕ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﮔﺮﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭ ﺑﻬم ﺰنی
اﻗﺪﺍم کند ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮ ﻗﺒﺮﺵ ﺁﺗﺶ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺴﻮﺯﺩ
( ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ تن ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺍﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺟﻬﻨمی اﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ)ﻭﭼﻮﻥ
اﺯ ﻗﺒﺮﺵ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺂﻳﺪ ﻣﺎﺭﺳﻴﺎهی
ﺒﺮ ﺍﻭ ﻣﺴﻠﻂ ﮐﻪ
ﮔﻮﺷﺖ ﺗﻥ اﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﻧﻮﺑﺖ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم
اﻭ ﺷﻮﺩ (ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺗﺮﺳﻨﺎک ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻥ اﻧﺴﺎﻥ ﻤﺮﺩﻩ)
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﻔﻘﻴﺮﻯ
ﺳﺘم کند ﻭﺩﺳﺖﺩﺭﺍﺯﻯ
نماید ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﮐﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻭﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺬﺭّﻩﺍﻯ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﺗﺎﺑﺂﺗﺶ ﺑﺮﻭﺩ.
(ﺗﻤﺎم اﻳﻥ ﺘﻬﺪﻳﺪﺍﺕ
ﻧﺴح ﺒﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻳﺎ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﻭﺡ ﺍﺳﺖ.) ﻭﻫﺮﮐس
ﺯﻥ ﻴﺎ ﻣﺮﺩ ﻣﺤﺼﻨّﻪﺍﻯ
ﺮﺍ ﺗﻬﻤﺖ ﺯﻧﺎ ﺑﺰﻧﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻋﻤﺎل
اﻭ ﺭﺍ ﺧﻨقی ﻤﻴﮑﻨﺪ
(ﻣﺤﺼﻥ ﻮﻣُﺤﺼِﻨﻪ
ﺳﺎﻟکی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ ﭘﻴﺮ ﻳﺎ
ﻣﻌﺒﺪ ﻋﺰﻟﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺪ ﻧﺎمی
اﻭ ﺑﻮﻯ ﺗﻬﻤﺖ ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﺰﻧﺪ ﻭﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺰﻧﺎﮐﺎﺭﻯ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺧﻄﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻳﺎﺍﻭﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥکاﺭ
ﻣﻌﺮفی ﻮ ﺭﺳﻮﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺍﻋﻤﺎل ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺒﺎﻃل گرﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺯﻥﺸﻮﻫﺮﺩﺍﺭ
ﺭﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﺘﻬم
کرﺩ.) ﻭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ( ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ
سوم ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭﺩﺭ
ﮔلّه هاﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﭼﻮﭘﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺰﻧﺪ) ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺂﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ ﺑﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺷﺮﺍﺏ
ﺑﺨﻮﺭﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳمّ ﻤﺎﺭ ﺳﻴﺎﻩ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﻣﻴﻨﻮﺷﺎﻧﺪ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﺳمّ عقرﺏﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻮﺷﺎﻧﺪ ﻳﺎ
ﮔﻮﺷﺖ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﮐﺎﺳﻪ ﺷﺮﺍﺏ
ﻣﻴﺮﻳﺰﺩ. ﭘﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳم ﺮﺍﺑﺨﻮﺭﺩ
ﮔﻮﺷﺖ ﺗﻨﺶ ﮔﻨﺪﻳﺪﻩ
ﻭﺟﻴﻔﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
وﻫﻤﻪ ﺍﺯﺍﻭ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
.ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺠﻬﻨم
ﻤﻴﺮﻭﺩ(ﺗﻤﺎم
اﻳﻥ ﻤﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﻘﺒل اﺯ ﺍﺗﺶ
بصورت تخیّلات
ﺟﻬﻨﻢ ﺩﺭﺟﻬﻨم
ﺴﻮم ﻤﻠﮑﻮتی ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻮﺻﻴفی
ماﺩﻯ ﻮ نوع ﺑﺸﺮﻯ
اﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﻤﻠﮑﻮتی ﻮﺭﻭﺣی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﺷﺎرَبّ
ﺧﻤﺮ ﻭ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺁﻥ ﻭﺍﻓﺸﺮﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺁﻥ ﻭ ﻓﺮﻭﺷﻨﺪﻩ
ﻭﺣﺎﻣل ﻮﻣﺤﻤﻮﻝ
ﻭﺧﻮﺭﻧﺪﻩ ﭘﻮل
ﻔﺮﻭﺵ ﺁﻥ ﻫﻤگی
ﻴﮑﺴﺎﻥ ﺸﺮﻳک
گناﻩ ﻭ ﺯﺷنی ﺁﻥ
هستند. ﻭﻫﺮﮐس ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻴﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻧﺼﺎﺭس
ﻭ ﺻﺎﺋﺒﻪ ﺑﻨﻮﺷﺎﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﺷﺮﻳک ﺁﻥ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﮔﻮﺍﻫﻰ ﺑﺪﺭﻭغ
ﺒﺪﻫﺪ ﺑﺮ ﻋﻠﻴﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻴﺎ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺫِﻣّﻰ
(ﻏﻴﺮﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﺿﻤﺎﻧﺖ ﺯﻧﺪگی
اﻭ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ)
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻧﺶ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ ﺪﺭ ﺩَﺭَک
اﺳفل اﺳﺖ. (ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻳﻥ ﺪﺭﺟﻪ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ) ﻭﻫﺮﮐس ﭼﺸمی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺯﻥ ﺤﺮﺍﻣﻰ
ﺳﻴﺮﺍﺏ ﮐﻨﺪ (ﭼﺸم
ﭽﺮﺍﻧﻴﻬﺎ ﻭ ﺗﻮﺟﻪ
ﺯﻳﺎﺩ) ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺎ ﻣﻴﺨﻬﺎﻯ ﺁﺗﺸﻴﻦ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
پایان یاﺑﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺍﺣﮑﺎم ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﺎ ﺗﻈﺎﻫﺮ ﻭ
ﺭﻳﺎ ﺑﮑﻨﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﺮﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺁﺏ ﮐثیف ﻭ ﺩﺍغ
ﺠﻬﻨمی ﺒﻌﺪﻯ ﻣﻴﺨﻮﺭﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺘﻤﺎم ﺸﻮﺩ. ﻫﺮﮐس
ﻗﺮﺍﻥ ﺁﻣﻮﺧﺖ ﻭﻋﻤﺪﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩ (ﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺁﻣﻮﺧﺖ ﻭلی
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺖ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎلی ﺮﺍ ﺟﺬﺍﻣﻰ
ﺩﻣﺎغ ﺒﺮﻳﺪﻩ ﺩﺳﺖ
ﺑﺴﺘﻪ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺍﻥ ﻤﺎﺭﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻮﮐل اﻭ ﺍﺳﺖ.
(ﺗﺮک ﻘﺮﺍﻥ ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭ ﻫﺮﮐس ﻗﺮﺍﻥ ﺁﻣﻮﺧﺖ
ﻭﺑﺪﺍﻥ منل ﻨﮑﺮﺩ
ﻭ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﻭﺳتی
ﻮ ﺯﻳﻨﺖ ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﺩﺍﺩ ﻣﻮﺟﺐﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﺩﺭک اﺳﻔل ﺒﺎ ﻳﻬﻮﺩ
ﻭ ﻧﺼﺎﺭﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﺍﻣﻮﺧﺖ
ﻭبدان ﻋﻤل ﻨﮑﺮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﺩﻳﺎﻥ غیر ﺳﺎﻟکی
ﻗﺸﺮﻯ ﺣتی اﮔﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ هم ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﻳﻥ
عذﺍﺏ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﻟﺬﺕ
ﻭﺯﻳﻨﺖ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺘﺮﺟﻴح ﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩق ﻴﻬﻮﺩی ﻭ
ﻧﺼﺎﺭﻯ ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﻧﺎﺋل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭﻫﺮﮐس
ﻗﺮﺍﻥ ﺨﻮﺍﻧﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻈﺎﻫﺮ ﻭ
ﺭﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﺒﻮﺩ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﺎﺭﻳک ﺒﺪﻭﻥ
گوشت ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
(ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺮﻭﺷﻦ)ﻭﻫﺮﮐس ﻗﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ
ﺩﺭ ﺍﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺴﻘﻮﻃ ﻤﻴﮑﻨﺪ( ﮐﻪ
ﺍﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﻗﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﭘﺸﺖ ﺳﺮﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ
ﻭ قرّه ﮔﻴﺮﻯ ﺳﻠﻮکی
ﺮﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ)
ﻭ ﻫﺮﮐس ﻗﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻭﺑﺪﺍﻥ
عمل ﻨﮑﺮﺩ (
قرّه ﺷﻬﻮﺩﻯﻴﺎﻓﺖ
ﻭ ادامه سلوک
وﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭﺁﻥ
ﻨﻨﻤﻮﺩ)ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮐﻮﺭ ﻣﺤﺸﻮﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
(ﺑﺪﻭﻥﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ).
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﭼﺮﺍ ﻣﺮﺍ ﮐﻮﺭ ﻣﺤﺸﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻯ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻥ در ﺪﻧﻴﺎ ﭼﺸﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻢ. ﺑﻮﻯگفته
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪﺁﻳﺎﺕ
ﻣﺎ ﺑﺘﻮ ﺭﺳﻴﺪ ﻭلی
ﺁﻧﺮﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻯ. ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻰ ( ﺁﻳﺎﺕ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺍﻥ ﻭﺁﻳﺎﺕ ﺯﻧﺪﻩ
الهی ﺪﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻣﻌﺎﺷﺮﺁﻧﺎﻥ
ﻭﻳﺎﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
الهی ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮ الهی ﻤﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭبی
اﻋﺘﻨﺎﺋی ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ ﺑﺪﻭﻥ ﻨﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﮐﻮﺭ ﻣﺤﺸﻮﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭼﺸمی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻟﻰ ﮐﻮﺭﻋﻘلی
و مسخ حیوانی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)ﻭﻫﺮﮐس
ﻗﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺁﻣﻮﺧﺖ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻯ کند ﻭ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﻔﻴﻬﺎﻥ
ﻤﺴﺎﺑﻘﻪ ﻋﻠمی
ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ (ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺍﻥ ﻮﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ الهی ﻮ ﺣتی
اﻣﻮﺭﻋﺮﻓﺎنی ﻮ
ﺩﻳنی ﺮﺍ ﺁﻣﻮﺧﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺩﻳنی
که ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک ﻮ
ﺳﻔﻴﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺭﻗﺎﺑﺖ
ﮐﻨﻨﺪ) ﻭﻳﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎﻋﻠﻤﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ(
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﻮﺍقعی ﻮالهی
هستند) ﻣﺒﺎﻫﺎﺕ
ﮐﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺪﻧﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
اﻭﺭ ﺍﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺭﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﺭﺟﻬﻨم
ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥگوﻧﻪ ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
عاﺩﻯ ﺑﻠﮑﻪ ﻋﺬﺍﺏ
ﭘُﺮﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍ ( ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺒﺎﻃل ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣرﺍﺗﺐ الهی
که ﻣﺰﺍﺣﻢ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻴی ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.)
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺮ سوء
اﺧﻠﺎق همسرﺵ ﺻﺒﺮ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﺪﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﺮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
هرﺑﺎﺭ ﺻﺒﺮ ﺍﻭ
ثوﺍﺏ ﺻﺒﺮ ﺍﻳﻮﺏ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺑﺮﺁﻥ
ﺯﻥ ﺒﺮﺍﻯ هر ﺭﻭﺯ
ﻭ ﺷﺒﻰ ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻭ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻣﺎﺳﻪ
ﺗﭙّﻪﺍﻯ ﺒﺰﺭگ
گناﻩ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩ ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﻭ ﺯﻥ اﻭﺭﺍ ﮐﻤک
ﻨﮑﻨﺪ ﻭﻗﺒل اﺯ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺮﺑﺰﻳﺮ ﺑﺎ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﺭک اﺳﻔل ﻤﺤﺸﻮﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺑﺪ ﺯﻥ ﻮ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺑﺪ ﻣﺮﺩ ﺑﺪﺗﺮﺍﺳﺖ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺳﺮﺍﺯﻳﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣم ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.)
توجّه ( حدیت
ابن عبّاس که
باحتمال قوی غیر
کامل الهی و غیر
سالک یوده و
از آنچه که از
گفته های پیامبر
بیاد داشته
برای حفظ مقام
اجتماعی قریشی
خود این مطالب
حدیث را درغیر
واقعیت سلوکی
بیان دلشته و
نمونه اخیاری
از پیامبر است
که این نویسنده
ازغیر اهل بیت
یا کاملان الهی
شده نقل کرده
که برای
خواننده ان
آثاری برای
رضایت الهی
وکسب بهشتی و
تکامل روحی
ندارد. گرچه میتوان
برداشت سلوکی
از هرگونه
مطلبی نمود.
والاّ حتی
برداشت غیر
سلوکی از قرآن
و گفته های صحیح
پیامبر باز
تأثیری
درتکامل ژنتیک
روحی ندارد که
راهی بعوالم
الهی وملکوتی
پیدا شود . واین
نویسنده
بخاطر برداشت
سلوکی مطالب
راویان غیر
الهی را نقل میکند
که مطالب علمی
و فلسفی را نتیر
نقل میکنئ )

حدیث2660 – (احتمالا
دنباله حدیت
ابن عباس قبلی
است ) از قول پیامر
نقل شده که
فرموده (ج؟ ص؟)
و من ﻴﻌلی ﻔﻘﻴﺮ
ﻭ ﺗﻄﺎﻭل علیه ﻭ
ﺍﺳﺘﺤﻘﺮﻩ ﺣﺸﺮﻩ
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻣثل
اﻟﺬﺭّﻩ فی ﺼﻮﺭة
ﺭﺟﻞ ﺣﺘّﻯ ﻴﺪﺧل
اﻟﻨﺎﺭ ﻭ ﻣﻥ ﺮمی
ﻤﺤﺼﻨﺎ ﺃﻭ ﻣﺤﺼﻨﻪ
ﺃﺣﺒﻂ ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
عمله ﻭﺟﻠّﺪﻩ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺳﺒﻌﻮﻥ
ﺃﻟﻒ ﻣﻠﻚ ﻣﻥ ﺒﻴﻥ
ﻴﺪﻳﻪ ﻭ ﻣﻦ ﺧﻠﻔﻪ
ثمّ ﻳؤﻤﺮ الی
اﻟﻨﺎﺭ ﻭﻣﻥ ﺸرَبّ
ﺍﻟﺨﻤﺮ فی اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺳﻘﺎﻩ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰ
ﻭﺟﻞ ﻣﻥ ﺴمّ اﻟﺄﺳﻮﺩ
ﻭ ﻣﻥ ﺴم اﻟﻌﻘﺎرَبّ
ﺷﺮﺑﻪ ﻳﺘﺴﺎﻗﻄ
ﻠﺤم ﻮﺟﻬﻪ فی اﻟﺎﻧاء  ﻗﺒل ﺃﻥ ﻳﺸﺮﺑﻬﺎ
ﻓﺎﺫﺍ ﺷﺮﺑﻬﺎ ﺗﻔﺴّخ
ﻠﺤﻤﻪ ﻭﺟﻠﺪﻩ ﮐﺎﻟﺠﻴفة
ﻳﺘﺄﺫّﻯ ﺒﻪ ﺃﻫل
اﻟﺠمع ﺤﺘّﻰ ﻳؤﻤﺮ
ﺑﻪ الی اﻟﻨﺎﺭ ﻭﺷﺎﺭﺑﻬﺎ
ﻭ ﻋﺎﺻﺮﻫﺎ ﻭ ﻣﻌﺘﺼﺮﻫﺎ
ﻭ ﺑﺎﺋﻌﻬﺎ ﻭ ﻣﺒﺘﺎﻋﻬﺎ
ﻭﺣﺎﻣﻠﻬﺎ ﻭ ﻣﺤﻤﻮﻟﻪ
ﺍﻟﻴﻪ ﻭﺁﮐل
قمنها ﺳﻮء فی
عاﺭﻫﺎ ﻭ ﺍثمها  ﺃلأ ﻣﻥ ﺴﻘﺎﻫﺎ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎ ﺃﻭ ﻧﺼﺮﺍﻧﻴﺎ
ﺃﻭ ﺻﺎﺑﻴّﺎ ﺃﻭ
ﻣﻥ کاﻥ ﻤﻥ اﻟﻨﺎس
ﻓﻌﻠﻴﻪ ﻮﺯﺭﻫﺎ
ﺷﺮﺑﻬﺎ ﻭ ﻣﻦ ﺷﻬﺪ
ﺷﻬﺎﺩة ﺯﻭﺭ ﻋلی
ﺮﺟل ﺴﻠﻢ ﺃﻭ ﺫﻣّﻯ
ﺃﻭ ﻣﻥ کاﻥ ﻤﻥ
اﻟﻨﺎس ﻋُﻠّق
ّﺒﻠﺴﺎﻧﻪ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻭﻫﻮ
مع اﻟﻤﻨﺎﻓﻘﻴﻥ
فی اﻟﺪﺭک اﻟﺄﺳفل
ﻤﻥ اﻟﻨﺎﺭ ﻭ ﻣﻠﺄ
ﻋﻴﻨﻪ ﻣﻦ ﻣﺮءة
ﺣﺮﺍﻣﺎ ﺣﺸﺮﻩ ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمَة
ﻣﺴﻤّﺮﺍ ﺑﻤﺴﺎﻣﻴﺮ
ﻣﻥ ﻨﺎﺭ ﺣﺘّﻯ ﻴﻘضی
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی ﺒﻴﻥ
اﻟﻨﺎس ثمّ ﻳُؤﻤﺮ
ﺑﻪ ﺍلی اﻟﻨﺎﺭ
ﻭ ﻣﻥ ﺃﻃﻌم ﻄﻌﺎﻣﺎ
ﺭﻳاءا اﻭ ﺳﻤﻌﻪ
ﺃﻃﻌﻤﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﻣثله
ﻣﻥ ﺼﺪﻳﺪ ﺟﻬﻨم
ﻮﺟﻌل ﺬﻟک اﻟﻄﻌﺎم
ﻨﺎﺭﺍ فی ﺒﻄﻨﻪ
ﺣﺘّﻯ ﻴﻘﻀﻰ ﺑﻴﻥ
اﻟﻨﺎس ﻭ ﻣﻥ ﺘﻌﻠم
اﻟﻘﺮﺁﻥ ثمّ ﻧﺴﻴﻪ
ﻣﺘﻌﻤّﺪﺍ ﻟقی
اﻟﻠﻪ ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻣﺠﺬﻭﻣﺎ ﻣﻐﻠﻮﻟﺎ
ﻭ ﻳﺴﻠّﻄ علیه ﺑﮑلّ
ﺁیة ﺣﻴّﻪ ﻣﻮﮐلة
ﺑﻪ ﻭﻣﻥ ﺘﻌﻠم ﻔﻠم
ﻴﻌﻤﻞ ﺑﻪ ﻭ ﺁثیّرﻋﻠﻴﻪ
ﺣُﺐّ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺯﻳﻨﺘﻬﺎ ﺍﺳﺘﻮﺟﺐ
ﺳﺨﻄ اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭﺟﻞ
ﻭ ﮐﺎﻥ ﻔﻰ ﺍﻟﺪﺭک
اﻟﺄﺳﻔﻞ مع اﻟﻴﻬﻮﺩ
ﻭ ﺍﻟﻨﺼﺎﺭﻯ ﻭﻣﻥ
ﻘﺮﺃ ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ ﻳﺮﻳﺪ
ﺑﻪ ﺍﻟﺴمعة ﻭ ﺍﻟﺮﻳاء
ﺒﻴﻥ اﻟﻨﺎس ﻟقی
اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭﺟل ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻭ ﻭﺟﻬﻪ
ﻣﻈﻠم ﻠﻴس ﻋﻠﻴﻪ
ﻟﺤﻢ ﻭ ﺯﺥ ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ
فلی ﻘﻔﺎﻩ ﺣﺘّﻯ
ﻴﺪﺧﻠﻪ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﻳﻬﻮﻯ ﻔﻴﻬﺎ
مع ﻤﻥ ﻴﻬﻮﻯ ﻭ ﻣﻦ
ﻗﺮﺃ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﻭﻟم
ﻴﻌﻤل ﺒﻪ ﺣﺸﺮﻩ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﺃﻋﻤﻰ فی ﻘﻮل
رَبّ ﻟﻢ ﺣَﺸَﺮﺗﻨی
ﺃﻋﻤﻰ ﻭﻗﺪ ﮐﻨﺖ
ﺑﺼﻴﺮﺍ؟ ﻓﻴﻘﺎل
کذﻟک ﺃﺗﺘک ﺁﻳﺎﺗﻨﺎ
ﻓﻨﺴﻴﺘﻬﺎ ﻭ ﮐﺬﻟک
اﻟﻴﻮﻡ ﺗﻨﺴﻰ ﻓﻴؤﻤﺮ
ﺑﻪ ﺍلی اﻟﻨﺎﺭ
ﻭﻣﻥ ﺘﻌلم اﻟﻘﺮﺍﻥ
ﻳﺮﻳﺪ ﺑﻪ ﺭﻳاءا
اﻭ ﺳﻤﻌﻪ ﻟﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺒﻪ ﺍﻟﺴﻔﻬاء ﺃﻭ
ﻳﺒﺎهی ﺒﻪ ﺍﻟﻌﻠﻤاء
ﺃﻭ ﻳﻄﻠﺐ ﺑﻪ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺪّﺩ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰ
ﻭﺟل عظاﻣﻪ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻭﻟم ﻴﮑﻥ
فی اﻟﻨﺎﺭ ﺃﺷﺪّﻋﺬﺍﺑﺎ
ﻣﻨﻪ ﻭ ﻟﻴس ﻧﻮﻉ
ﻣﻥ ﺃﻧﻮﺍع اﻟﻌﺬﺍﺏ
ﺍﻟّﺎ ﻳﻌﺬﺏ ﺑﻪ
ﻣﻥ ﺸﺪة ﻏﻀﺐ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﺳﺨﻄﻪ ﻭ ﻣﻥ ﺼﺒﺮﻋﻠﻰ
ﺳوء ﺨﻠق اﻣﺮﺃﺗﻪ
ﺍﺣﺘﺴﺎﺑﺎ ﺃﻋﻄﺎﻩ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﮑلّ ﻤﺮّة
ﻳﺼﺒﺮ ﻋﻠﻴﻬﺎ ﻣﻥ
اﻟثوﺍﺏ ﻣثل ﻣﺎ
ﺃﻋﻄی ﺃﻳّﻮﺏ ﻋلی
ﺒﻠﺎﺋﻪ ﻓﮑﺎﻥ
علیها ﻣﻥ اﻟﻮﺯﺭ
فی کلّ ﻳﻮم ﻮ ﻟﻴلة
ﻣثل ﺭﻣل عاﻟﺞ ﻓﺎﻥ
ﻤﺎﺕ ﻗﺒل ﺃﻥ ﺘﻌﻴﻨﻪ
ﻭ ﻗﺒل ﺃﻥ ﻴﺮضی
عنها ﺣﺸﺮﺕ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻣﻨﮑﻮسة
مع اﻟﻤﻨﺎﻓﻘﻴﻥ
فی اﻟﺪﺭک اﻟﺄﺳﻔل
ﻤﻥ اﻟﻨﺎﺭ ﻭﻣﻥ
ﺘﻮﻟّﻯ عرّﺍفة
ﻗﻮﻡ ﺣﺒس ﻋﻠی ﺸﻔﻴﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺑﮑﻞّ ﻳﻮم
ﺃﻟﻒ ﺳنة ﻭﻳﺪﻩ
ﻣﻐﻠﻮلة الی
عنقه ﻓﺎﻥ ﻘﺎﻡ ﻓﻴﻬم
ﺒﺄﻣﺮ ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻃﻠﻘﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﻥ کاﻥ
ﻈﺎﻟﻤﺎ ﻫﻮﻯ ﺒﻪ
فی اﻟﻨﺎﺭ ﺟﻬﻨم
ﺴﺒﻌﻴﻦ ﺧﺮﻳﻔﺎ
ﻭ ﻣﻥ ﻤشی فی عتیب
ﺃﺧﻴﻪ ﻭ ﮐﺸﻒ ﻋﻮﺭﺗﻪ
ﮐﺎﻧﺖ ﺃﻭل ﺨﻄﻮة
ﺧﻄﺎﻫﺎ ﻭ ﻭﺿﻌﻬﺎ
فی ﺠﻬﻨّﻢ ﻭ ﮐﺸﻒ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻮﺭﺗﻪ ﻋلی
ﺮؤﻮس ﺍﻟﺨﻠﺎﺋﻖ
ﻭ ﻣﻥ ﺒنی علی ﻈﻬﺮ
ﺍﻟﻄﺮﻳﻖ ﻣﺎ ﻳﺄﻭﻯ
ﺒﻪ ﻋﺎﺑﺮ ﺳﺒﻴﻞ
ﺑﻌثه ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰ
ﻭﺟل ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻋلی ﻨﺠﻴﺐ ﻣﻥ ﻨﻮﺭ
ﻭ ﻭﺟﻬﻪ ﻳﻀیئ ﻟﺄﻫل
اﻟﺠمع ﻨﻮﺭﺍ ﺣﺘّﻯ
ﻴﺰﺍﺣم اﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺨﻠﻴل اﻟﺮﺣﻤﻦ
فی ﻘﺒّﺘﻪ ﻓﻴﻘﻮل
ﺃﻫل اﻟﺠﻤﻊ ﻫﺬﺍ
ﻣﻠک ﻤﻥ اﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﮑﺎﺭ
ﻓﺎﻟﮕﻴﺮﻯ ﻮﻋﺎﺭﻑ
ﻗﻮم ﻮ ﻗﺒﻴﻠﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ( ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﻭﻋﺎﻟم ﻘﺒﻴﻠﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﺪ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺭﻭﺯ ﺍﻭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﻤﻨﺘﻈﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨم ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺩﺳﺖ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﮕﺮﺩﻥ ﻤﺤﺸﻮﺭ(ﺑﺪﻧﻴﺎ)
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻣﺮ ﺧﺪﺍ ﺍﻗﺪﺍم
کرﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻇﺎﻟم ﺒﻮﺩ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﭘﺎﺋﻴﺰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ
(ﻳک عمر ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻮ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺳﺨﺖ ﭘﺎﺋﻴﺰﻯ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﻫﺮﮐس ﺩﺭﻋﻴﺐ
ﮔﻮﺋی ﻮ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
عیب ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺧﻮﺩ
(ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ)
ﺍﻗﺪﺍم کند ﻭﻋﻮﺭﺕ
ﻭ ﻋﻴﺐ ﺍﻭﺭﺍ ﻓﺎﺵ
ﮐﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ هر ﻗﺪم
او ﻭﻣﻘﺎمی ﺪﺭ ﺟﻬﻨم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
همگاﻥ ﺮﺳﻮﺍ ﺍﺯﻋﻴﺐ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﻭﻫﺮ ﮐس ﺩﺭ ﺳﺮ ﺭﺍﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺳﺎﻳﻪ
ﺑﺎﻥ ﻮ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ
ﺑﺴﺎﺯﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺤﻤﻮل ﺸﺘﺮ ﻧﺠﻴﺐ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
همگان ﺮﻭﺷﻥ اﺳﺖ.
ﺑﻄﻮﺭﻯ که ﺭﻗﻴﺐ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺪﺭﮔﻨﺒﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.(
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
الهی اﻗﺪﺍم ﭙﻨﺎﮔﺎﻩ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺎﺳﺘﻔﺎﺩﻩﮐﻨﻨﺪ.ﺧﻮﺩﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ ﻧﻮﺭﺍنی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻨﻮﺭﺍﻧی ترﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
رَبّ ﺍﻟﻔﺼل ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺮﺳﻴﺪ ﻭلی اﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ رَبّ ﻗﺎﺋم
ﻴﺮﺳﻨﺪ. (ﻧﺠﻴﺐ) ﺷﺘﺮ
ﺁﺭﺍﻡ ﻭ تن ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل ﺸﺪﻩ
(ﻧﻘﻴﺐ) ﻭﻧﺠﻴﺐ ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ ﻭﻧﻮﺭﺍنی
ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺩﺭﻋﻘل ﻮ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻫﻤﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻔﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
اﺯﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
الهی اﺳﺖ. ( ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺴﺎﻟک
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم ﭽﻮﻥ
ﻔﺮﺷﺘﻪ الهی ﺮﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ اﺳﺖ).

حدیث 2661 - ﺍﺯ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ216ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ ﺼنع ﺸﻴﺌﺎ
ﻟﻠﻤﻔﺎﺧﺮة ﺣﺸﺮﻩ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﺃﺳﻮﺩ ﻫﺮﮐس
ﮐﺎﺭﻯ ﻮﺧﻴﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻈﺎﻫﺮ ﻭ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﻧﻤﻮﺩﻥ
اﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﻴﺎﻩ ﭼﻬﺮﻩ
ﻣﺤﺸﻮﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺗﻔﺎﺧﺮ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭﺩﻳنی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺭﻭح این ﺠﻠﻮﻩ ﺑﺪﻫﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﮔﺎهی کسب ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﺍﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺸﻮق ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ اﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ سلوک الهی ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم کاﺭﻫﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻠﺎﺻﺎﻧﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺳﻴﺎهی ﭽﻬﺮﻩ ﺩﺭ
ﻭﺍثع ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺴح
ﺒﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﻮ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺳﻴﺎﻩ ﭼﻬﺮﻩ
که عقب تر
درکمال بشری ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 2662 - ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۷ﺹ217ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺎﻥ ﺸﺮ ﺍﻟﻨﺎس
ﻋﻨﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻣﻥ ﻴﮑﺮم
اﺗّﻘاء ﺸﺮّﻩ ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ ﻮﺷﺮﻭﺭ
ﺗﺮﻳﻥ ﻤﺮﺩم اﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮐﺴﺎنی
هستند ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩفع ﺸﺮّ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﺨﺪﻣﺖ
ﻭﺍﮐﺮﺍﻡ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ (ﺯﻭﺭ ﮔﻮﻳﺎﻥ
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩم اﺯ ﺗﺮس
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎج ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﺧﺪﻣﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺰﻭﺭﮔﻮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺒﻨﺎم
ﺪﻳﻥ ﺸﺮﺍﺭﺕ ﮐﻨﺪ.
(ﺍﺗّﻘاء ﺸﺮّ) ﺗﻘﻴّﻪ
ﻭ ﺩﻭﺭﻯ ﻮﺩفع ﺸﺮّ
ﻭ ﭘﻴﺶ ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯﺍﻭﺍﺳﺖ.

حدیث
2663 - ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۷ﺹ217 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ ﺴﺄل عن
علم کتمه ﺣﻴث ﻳﺠﺐ
ﺍﻇﻬﺎﺭﻩ ﻭﺗﺰﻭل
عنه ﺍﻟﺘﻘبة ﺟاء
ﻴﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎمة
ﻣﻠﺠﻤﺎ ﺑﻠﺠﺎم
ﻤﻥ ﻨﺎﺭ ﻫﺮﮐﺶﻋمی
ﻴﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﭙﺮﺳﻨﺪ
ﻭلی ﺁﻧﺮﺍ ﮐﺘﻤﺎﻥ
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺩﺭﺟﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﺁﻥ کند ﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺟﺎﻳﺰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻟﮕﺎم
ﺁﺗﺸﻴﻥ ﺪﺍﺭﺩ(ﻋﻠﻢ
ﻳﺎ ﺁﮔﺎهی ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭالهی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﻋﻠﻮم ﻤﺎﺩﻯ
ﺍﮔﺮﮐسی ﻤﺨﻔﻰ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﻣﺎنع ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ.
ﻭلی هدﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
سلوک الهی ﻨﮑﺮﺩﻥ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﺪﺗﻬﺎ ﻣﺤﺮﻭم
ﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻋﻠم ﺪﺭ
ﻗﺮﺍﻥ ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث
تنها بمعنی ﺍﮔﺎهی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﻃﻠﺎع
اﺯﺣﻘﺎﻳق ﺴﻠﻮکی
اﺎﺳﺖ. ﺣتی اﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺗﻘﻴّﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﮐﺘﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺘﻘﻴّﻪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻳﻥ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻘﻮﺍﻯ اﻭ ﻧﻴﺰ
ﺧﻨثی ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺟﻬﻨم ﺴﻮﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ .

حدیث
2664 - اﺯﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ217 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﺫﺍ ﮐﺎﻥ ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمَة ﺃﻫﺒﻄ
اﻟﻠﻪ ﺭﻳﺤﺎ ﻣﺘنة
ﻳﺘﺄﺫّﻯ ﺒﻬﺎ ﺃﻫل
الجمع ﺣﺘّﻰ ﺍﺫﺍ
ﻫﻤّﺖ ﺃﻥ ﺘﻤﺴک
ﺒﺄﻧﻔﺎس اﻟﻨﺎس
ﻧﺎﺩﺍﻫم ﻤﻨﺎﺩ
ﻫل ﺘﺪﻭم ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺮﻳﺢ
ﺍﻟتی ﺁﺫّﺗﮑﻢ؟
ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ ﻠﺎ ﻓﻘﺪ
ﺁﺫﺗﻨﺎ ﻭﺑﻠﻐﺖ
ﻣﻨّﺎ ﮐلّ ﻤﺒﻠﻎ
ﻓﻴﻘﺎﻝ ﻫﺬﻩ رﻳح
ﻔﺮﻭج اﻟﺰﻧﺎة ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﻠﻘﻮﺍ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﻟﺰﻧﺎ
ثمّ ﻟم ﻴﺘﻮﺑﻮﺍ
ﻓﺎﻟﻌﻨﻮﻫم ﻠﻌﻨﻬﻢ
ﺍﻟﻠﻪ ﻗﺎل ﻔﻠﺎ
ﻳﺒقی فی اﻟﻤﻮﻗﻒ
ﺃﺣﺪ ﺍﻟّﺎ ﻗﺎل
اﻟﻠّﻬمّ ﻤﺎ ﻟﻌﻥ
اﻟﺰﻧﺎة ﭼﻮﻥ
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺩ ﻣﺘﻌﻔّﻥ
ﻨﺎﺯل ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ( ﺃﻫل ﺠﻤﻊ)
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﺘﺄﺫّﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
اﻳﻥ ﺒﺎﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧَﻔَس ﺩوام
داشته باشد  لذا میگویند
نه و ﺁﻳﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﺪ
ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺩ ﺁﺯﺍر
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﭼﻴﺴﺖ؟ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ ﻧﻪ.ﻭلی ﺨﻴلی
ﺁﺯﺍﺭ ﺑﻤﺎ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﭘﺎﺳﺨﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﻮﻯ ﻔﺮج
ﺰﻧﺎ ﮐﺎﺭﺍﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﻧﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭلی ﺘﻮﺑﻪ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ. ﭘس ﺷﻤﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻟﻌﻨﺖ
ﮐﻨﻴﺪ.(ﺍﻫل
الجمع ) تمام
مکردم ﻳﺎ
تمام ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
(ﺟمع ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺟم گرﺩﻳﺪﻥ) ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻫﺮ ﺑﻮﻯ
ﻤﺘﻌﻔّﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﺘﻮﺟﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻳﻚ
ﮔﻨﺎهی کند ﻭ ﺯﻧﺎﮐﺎﺭ
ﻣﻠﺎﻗﺎتی ﺒﺎ ﺧﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭلی ﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭلی
اﮔﺮ ﻗبلا ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺒﻮﺋﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻧﺎ ﮐﺎﺭﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هر ﮐﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺟﺰ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍنی ﻨﻴﺴﺖ. ﺣتی
اﮔﺮ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎ
ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺮﻋﻰ ﺍﺯﺩﻭﺍج
کنند ﻭلی
سلوک الهی ﻨﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ)
ﭘس ﺑﺂﻧﻬﺎ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻟﻌﻥ کنید (ﻟﻌﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺭﺳﺎل
ﺮﻭﺣﻰ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻋﻰ و مسخ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻧﻔﺮﺕ
ﻭ ﺩﻭﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺼﺤﻨﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﮕﺮ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍ ﺯﻧﺎﮐﺎﺭﺍﻥ
ﺮﺍ ﻟﻌﻨﺖ ﮐﻦ (ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺰﻧﺎﮐﺎﺭ.ﺩﺭﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث 2665 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ217
ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ ﺁﻣﻥ ﺮﺟلا
ﻋلی ﺪﻡ ثمُ ﻘﺘﻠﻪ
ﺟاء ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمَ
ﻳﺤﻤل ﻮ ﺍٴﻐﺪﺭ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻗﺎﺗلی
ﺮﺍ ﺑﺨﺸﻴﺪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﮑﺸﺪ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺎ ﭘﺮﭼﻢ ﻏﺪﺭ ﻭ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻋﺮبی
اﻧﺘﻘﺎم ﻤﺘﻘﺎﺑﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﻥ
ﺩﺭ ﻗﺘل ﻘﺎﺗﻠﻰ
ﺍﻣﺮﻯ ﺒﺤﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﺨﺸﻴﺪﻥ اﻳﻥ ﺨﻮﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻔﺘﻨﻪﺍﻯ
الهی ﻀﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺩل ﺒﺨﺸﻴﺪ
ﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﻮﺩ
ﻭﻟﻰ ﺑﻌﺪﺍ ﻗﺎﺗل
ﺮﺍ ﮐﺸﺖ ﻭﻳﺎ ﻃﻠﺐ
ﺧﻮﻥ اﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ
ﮐﺮﺩ ﻋﻤلا ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺒﺨﺸﻴﺪﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﺳﺖ. ﭘﺮﭼم
غدﺭ ﻭ ﺧﻴﺎﻧﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺎﻥ اﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ ﻫﺮﻣﻘﺎم
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی که ﺑﺎﺷﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﭘﺮﭼم آﻥ
گرﻭﻩ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻳﺎ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ.

جدیث
2666 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ217ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻴﺠﻴئ ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﺭِﺟل اﻟی ﺮﺟل ﺤﺘّﻯ
ﻴﻠﻄﺨﻪ ﺑﺪﻡ ﻭﺍﻟﻨﺎس
فی اﻟﺤﺴﺎﺏ ﻓﻴﻘﻮل
یا ﻋﺒﺪﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎلی
ﻮ ﻟﻚ ؟ ﻓﻴﻘﻮل ﺃﻋﻨﺖ
علی ﻴﻮم کذﺍ ﺑﮑﻠمَ
ﻓﻘﺘﻠﺖ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﺨصی ﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﻥ
ﺒﺪﻳﮕﺮﻯ ﻤﻴﻤﺎﻟﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭ ﺣﺎل ﺤﺴﺎﺏ ﺭسی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎشند ﭼﻮﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﭼﺮﺍ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻰ؟ ﻭﻣﻥ ﭽﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﺑﺎ ﺗﻮ
ﺩﺍﺩﻡ؟ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻓﻠﺎﻥ
ﺮﻭﺯ ﺑﺎ ﮐﻠﺎمی
کمک ﻜﺮﺩﻯ ﮐﻪ ﻣﻥ
کشته ﺷﻮﻡ ( ﺩﺭ ﺧﺒﺮﭼﻴنی
ﻮ ﺗﻬﻤﺖ ﺯﺩﻥ ﻭﺗﺮﻭﻳج
ﺸﺎﻳﻌﺎﺕ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﻮﺍﻩ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻮﺍﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ ﻭﺣق ﺴﮑﻮﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ کنند ﮐﻪ
ﺑﮑسی ﺁﺳﻴﺐ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺑﺠﺎﻯ ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ وﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
حدیث 2667 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ217ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﺎ ﻣﻥ ﻨﻔس ﺗﻘﺘل
ﺒﺮّﻩ ﻭ ﻟﺎ ﻓﺎﺟﺮﻩ
ﺍﻟّﺎ ﻭﻫم یحشر
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻣﺘﻌﻠّﻘﺎ
ﺑﻘﺎﺗﻠﻪ ﺑﻴﺪﻩ
ﺍﻟﻴﻤﻨﻰ ﻭ ﺭﺃﺳﻪ
ﺑﻴﺪﻩ ﺍﻟﻴﺴﺮﻯ
ﻭ ﺃﻭﺩﺍﺟﻪ ﺗﺸﺨﺐ
ﺩﻣﺎ ﻳﻘﻮل ﻴﺎ
رَبّ ﺳل هذا فیم
ﻘﺘﻠﻨﻰ؟ ﻓﺎﻥ
کاﻥ ﻘﺘﻠﻪ فی ﻄﺎعة
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭ ﺟﻞ ﺍثیب
ﺍﻟﻘﺎﺗﻞ ﻭ ﺫﻫﺐ
ﺑﺎﻟﻤﻘﺘﻮل الی
الناﺭ ﻭ ﺍﻥ ﻘﺎل
فی ﻄﺎعة ﻓﻠﺎﻥ ﻗﻴل
ﻠﻪ ﺍﻗﺘﻠﻪ ﮐﻤﺎ
ﻗَﺘﻠﻚ ثمّ ﻴﻔﻌل
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﻴﻬﻤﺎ
ﺑﻌﺪ ﻣﺸﻴّﺘﻪ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﭼﻪ ﻓﺎﺳﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ ﺻﺎﻟﺢ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺎ ﺩﺳﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﻘﺎﺗل
ﺨﻮﺩ ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ ﻭﺳﺮﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﭼﭗ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪﺍﺯﺁﻥ ﺨﻮﻥ ﻤﻴﺮﻳﺰﺩ.ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺑﭙﺮس ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﻣﺮﺍ
ﮐُﺸﺖ؟ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮ ﻗﺘل اﻭ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩ ﺑﻘﺎﺗب
ثوﺍﺏ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻣﻘﺘﻮل ﺒﺠﻬﻨم
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﮔﻔﺖ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻦ ﮐﺸﺘﻢ
ﮐﻪ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻓﻠﺎتی ﺮﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻡ ﺑﻮﻯ
گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﮑُﺶ ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﮐﺸﺖ.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﺁﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻓﺘﺎﺭﻣﻴﮑﻨﺪ.(ﻗﺘل
ﺪﺭﻫﺮﺣﺎل ﻨﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍﮐﺸﺘﻦ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪ
ﺟﻨﮓ ﻭﻳﺎ ﺩﻓﺎع
اﺯﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﻤﺎنی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭلی
هیچ کس ﻗﺪﺭﺕ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺸﺨﻴﺺ ﮔﻨﺎﻩ
ﺁﻧﻬم ﻤﺒﺪﺭﺟﻪﻗﺘﻠﮑﺴﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﺩﺭﻣﺤﺎﮐﻢ
ﺷﺮع ﺨﻮﺩ ﺑﺨﻄﺎﻋﻤل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻨﻴﺰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﻴﺰﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻣﻮﻟﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﻣﻴﮑﺮﺩند
ﺟﺰ ﺩﺭﻓﻠﺎﻥ ﻤﻮﺭﺩ
ﮐﻪ ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻘﺘل
کسی ﺮﺍ ﻧﮑﺮﺩه
اند .ﻭلی ﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ
ﻗﺒﻴﻠﻪ ﻳﻬﻮﺩﻯ
بنی ﻘﺮﻳﻀﻪ ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺼﻠﺢ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺁﻥ
عمل کرﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی ﺼﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ ﺩﺍﻭﺭ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ
ﻭﭘﺬﻳﺮﺵ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ
ﻧﺰﺍﻉ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻴکی
اﺯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
اﺯﻗﺒل ﻴﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭلی اﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻘﺘل همه ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻗﺒﻴﻠﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻔﺖﺻﺪ ﻧﻔﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻤﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺮﻑ
ﺁﻧﺮﻭﺯﻋرَبّ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻈم
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺤﮑم کنند . (ﻗﺼﺎﺹ)
ﺧﻮﻥ ﺨﻮﺍﻫﻰ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻗﺎﺗل ﺪﺭﻳک
ﺪﺍﻭﺭﻯ ﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍثباﺕ ﺑﻴﮕﻨﺎﻫﻰ
ﻳﺎ ﻧﺎﭼﺎﺭﻯ ﺑﮕﻨﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻓﺎع
اﺯﻧﻔس ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻥ
گناه ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﺒﺎﻟﻤثل ﻳﺎ ﺩﺍﺩﻥ
ﻔﺪﻳﻪ ﻭ ﺧﻮﻥﺒﻬﺎ
ﻣﺸﮑل ﺤﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻧﺒﺎﻳﺪ
مسأله ﻣﻄﺮح
گرﺩﺩ. ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﺗﻮﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﻗﺘل اﻭ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺘﺤﻤﻞ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺗﺤﺖ ﺗﻌﻘﻴﺐ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻣﺸﻴّﺖ
الهی ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺑﺎ ﻳک ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﻘﺘل ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻳﺎ ﻧﻪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭﻣﺤﺸﺮﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﻄﻮﺭﻃﺒﻴﻌی
اﺳﺖ.ﻭﻫﺮﺣﺮﮐتی
ﺒﺎ ﻣﺸﻴﺖ الهی
اﺳﺖ ﻭﺟﺎﻯ اﻧﺘﻘﺎم
گرﻓﺘﻥ اﻓﺮﺍﺩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﮑﺎﺭ
ﻳک ﺨﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث 2668 ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ217
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﺃﻗﺴم ﺮﺑّﻯﺠل
ﺠﻠﺎﻟﻪ ﻟﺎ ﻳﺸرَبّ
ﻋﺒﺪ لی ﺨﻤﺮﺍ
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ ﺍﻟّا
ﺳﻘﻴﺘﻪ ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎمة
ﻣثل ﻤﺎ ﺷرَبّ ﻣﻨﻬﺎ
ﻣﻥ اﻟﺤﻤﻴﻢ ﻣﻌﺬّﺑﺎ
ﺑﻌﺪ ﺃﻭ ﻣﻐﻔﻮﺭﺍ
ﻟﻪ ثمّ ﻘﺎﻝ ﺍﻥ
ﺸﺎرَبّ ﺍﻟﺨﻤﺮ
ﻳﺠﻴئ ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻣﻪ ﻣﺴﻮﺩﺍ ﻭﺟﻬﻪ
ﻣﺰﺭقةﻋﻴﻨﺎﻩ ﻣﺎﺋلا
ﺷﺪﻗﻪ ﺳﺎﺋﻠﺎ ﻟﻌﺎﺑﻪ
ﺩﺍلعا ﻟﺴﺎﻧﻪ ﻣﻥ
ﻘﻔﺎﻩ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑرَبّ ﻭ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻦ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻦ
(ﺳﺎﻟک ﺪﺭﺑﻨﺪﮔﻰ)
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺷﺮﺍﺏ
ﻭﺧﻤﺮ ﺑﺨﻮﺭﺩ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ
ﺍﺯ ﺣﻤﻴم ﻤﻴﻨﻮﺷﺎﻧﻢ
ﭼﻪ ﻣﻌﺬﺏ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ (ﺧﻤﺮ ﻳﺎﺷﺮﺍﺏ
ﻭﺍﻟﮑﻞ ﺑﺎﺯﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺧﻤﺎﺭﻯ ﺒﺒﺎﺭ
ﺁﻭﺭﺩ ﻭﺁثاﺭ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﺗﻥ اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﺪ ﻭسلوک
الهی ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻐﻔﻮﺭ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺟﻬﻨم ﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ ﺗﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺁثاﺭ ﺍﻳﻥ
ﺸﺮﺍﺏ ﻭ ﺧﻤﺮ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺨﻮﺩ ﭼﻨﻴﻥ ﺁثاﺭ
ﺭﺍ ﺑﺎﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺁثاﺭﻯ ﺠﺴﻤﺎنی
ﻮﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻣﻮﺿﻮع
ﺘﺄﮐﻴﺪ ﺩﻭﺭﻯ ﺴﺎﻟک
اﺯ ﺷﺮﺍﺏ ﺧﻮﺍﺭﻯ
ﻭ ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﻔﻆ ﻋﻘل ﻮ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺩﺭﺍک ﻮ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.) ﺳﭙس ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﮐﻪ ﺷﺎرَبّ ﺧﻤﺮ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﻴﺎﻩ
ﭼﻬﺮﻩ ﺍﺣﻀﺎﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﭼﺸمانی
ﺁبی ﻮ ﭘُﺮ ﺯﺭق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻟﺒﺎﻧﺶ
ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ ﻭ ﺁﺏ ﺩﻫﺎﻥ
ﺠﺎﺭﻯ ﻭﺯﺑﺎﻧﺶ
ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺍﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺸﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩه ﻭﺭﺳﻮﺍ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻓﺴﺮﺩﻩ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺸﺪﻩ ﻭﭼﻨﺎﻥ ﭙُﺮ
ﺍﺷک ﻮ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﻥ
هستند. ﻭ ﻟﺒﺎﻥ
اﻭﻳﺰﺍﻥ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ
ﺒﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺴﺨﺮگی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺯﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺍﻭ ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺎل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻄﺎﮐﺎﺭ ﻭﻏﻴﺮﻣﻮﻓ
ق ﺪﺭﺩﻳﺪﻥ ﺩﺭ
سلوک الهی اﺳﺖ.

حدیث 2669 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ218
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻘﺎل ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﻣﻥ کتم اﻟﺸﻬﺎﺩة
ﺃﻭ ﺷﻬﺪ به الیه
ﺪﺭﺑﻬﺎ ﺩم اﻣﺮئ
ﻤﺴﻠﻢ ﺃﻭ ﻟﻴﺘﻮﻯ
ﻤﺎل اﻣﺮء ﻤﺴﻠﻢ
ﺃتی ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻭﻟﻮﺟﻬﻪ ﻇﻠمة
ﻣﺪّ ﺍﻟﺒﺼﺮ ﻭفی
ﻮﺟﻬﻪ ﮐﺪﻭﺡ ﻳﻌﺮﻓﻪ
ﺍﻟﺨﻠﺎﺋق ﺒﺎﺳﻤﻪ
ﻭ ﻧﺴﺒﻪ ﻭﻣﻥ ﺸﻬﺪ
ﺷﻬﺎﺩة ﺣﻖ ﻟﻴﺤﻴیﺒﻬﺎ
ﻣﺎل اﻣرء ﻣﺴﻠﻢ
ﺃﺗی ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻭﻟﻮﺟﻬﻪ ﻧﻮﺭ ﻣﺪّ
ﺍﻟﺒﺼﺮ ﺗﻌﺮﻓﻪ
ﺍﻟﺨﻠﺎﺋق ﺒﺎﺳﻤﻪ
ﻭ ﻧﺴﺒﻪ ثمّ ﻘﺎﻝ
ﺃﺑﻮ ﺟﻌﻔﺮ ﺃﻟﺎ
ﺗﺮﻯ ﺃﻥ اﻟﻠﻪ ﻋﺰ
ﻭﺟﻞ ﻳﻘﻮل ﻮ ﺃﻗﻴﻤﻮﺍ
ﺍﻟﺸﻬﺎﺩة ﻟﻠﻪ
. ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﮔﻮﺍهی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺨفی ﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺧﻮﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎنی
ﺒﻬﺪﺭ ﺑﺮﻭﺩ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻨﮑﻪ ﺑﻤﺎلی
ﺒﺮﺳﺪ (ﺭﺷﻮﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﮔﻮﺍهی ﺪﺭ ﺩﺍﺩﮔﺎهی
ﺮﺍ ﻧﺪﻫﺪ) ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖو
مسخ حیوانی ﺻﻮﺭﺕ
ﺳﻴﺎﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﭼﺸم ﻨﺘﻮﺍﻧﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺒﻴﻨﺪ. ﻭﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺁثاﺭﻯ ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺧﻠﺎﻳق
اﺳم ﻮ ﻧَﺴَﺐ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ (ﻧﻮع
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی اﻭ
ﻣﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ) ﻭﻫﺮﮐس
ﮔﻮﺍهی ﺒﺤق ﺒﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﻣﺎل ﻤﺴﻠﻤﺎنی
ﺮﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﺪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﺭﺍنی
ﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﭼﺸﻤﺎﻥ اناﻥ
ﻨﻮﺭ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺧﻠﺎﻳق
اﻭﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ ﻭ ﻧﺴﺐ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ (ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭ) ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺷﻬﺎدﺕ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻴﺪ
(ﺑﺨﺎﻃﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺒﺸﻮﺩ ﻭ ﻧﻴﺰﺍﻳﻥ
ﺸﻬﺎﺩﺕ ﺩﺭ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ
ﺑﺎﺯ ﻳﻌنی ﺸﻬﻮﺩ
ﻭﮐﺴﺐ ﺁﻥ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺪﺭ ﻳک
سلوک الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺍﮐثرﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﻫﺮﮐﺎﺭﺳﺎﻟک ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﺪﺍ ﻧﻮﺭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺍﮐثرﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
اﻋﻤﺎل ﻈﺎﻫﺮﺍ
ﺧﻴﺮ ﻧﺘﺎﻳج ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ ﻔﻮﺭﻯ
ﻮﻣﺎﺩﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺭﺍضی ﺘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ)

حدیث 2670 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ218
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ ﺁثر ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻋلی اﻟﺂﺧﺮة ﺣﺸﺮﻩ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﺃﻋمی ﻫﺮﮐس
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺁﺧﺮﺕ
ﺗﺮﺟﻴح ﺪﺍﺩ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮐﻮﺭ ﻣﺤﺸﻮﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ( ﺩﻧﻴﺎ ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﺰﻧﺪگی ﺒﺸﺮﻯ ﻮﻣﺎﺩﻯ
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.ﻭ ﺁﺧﺮﺕ
ﺍﻭ ﻫﻤﺎﻥ اﻣﻮﺭ
ﺭﻭحی ﻮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﻮ ﻧﻴﺰ ﺯﻧﺪگی ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﻣﺴح
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﻬﻨﻢ ﺳﻮﻡ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻗﺒﻞاﺯﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺪﻧﻴﺎ )ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﻭﺑﻮﻳﮋﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺒﺮ
ﻣﺴﻨﺪ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻧﺸﺴﺘﻪ.
ﺍﮔﺮ ﺁﺧﺮﺕ ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎنی
اﻣﺮﻭﺯ ﻣﻘﺎم اﺟﺘﻤﺎعی
ﻮ ﻣﻨﺎ فع ﻤﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻮﺭ ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﺩﺭﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺮﺍﻫﻨﻤﺎی
الهی ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺪﺭﻭﻥ ﺮَﺣِم
ﺘﺎﺭﻳﻚ ﻭﻣﺘﻌﻔّﻥ
ﻴک ﻤﺎﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻓﺘﺎﺩ.

حدیث
2671 – از ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ218 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ثلاثة ﻳﻌﺬَﺑﻮﻥ
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻣﻥ
ﺼﻮﺭ، ﺻﻮﺭة ﻣﻥ
اﻟﺤﻴﻮﺍﻥ ﻳُﻌﺬّﺏ
ﺣﺘّﻯ ﻴﻨﻔﺦ ﻓﻴﻬﺎ
ﻭ ﻟﻴس ﺑﻨﺎﻓخ ﻔﻴﻬﺎ
ﻭﺍﻟﺬﻯ ﻴﮑﺬﺏ
فی ﻤﻨﺎﻣﻪ ﻳﻌﺬﺏ
ﺣﺘّﻯ ﻴﻌﻘﺪ ﺑﻴﻦ
ﺷﻌﻴﺮﺗﻴﻦ ﻭﻟﻴس
ﺑﻌﺎﻗﺪﻫﻤﺎ ﻭ ﺍﻟﻤﺴﺘمع
ﻤﻥ ﻘﻮﻡ ﻭﻫم ﻠﻪ
ﮐﺎﺭﻫﻮﻥ ﻳﺼﺐ
فی اﺫﻧﻴﻪ ﻟﺂﻧک
ﻮ ﻫﻮ ﺍﻟﺴرَبّ.
ﺳﻪ ﮔﺮﻭﻩ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻋﺬﺍﺏ
می ﺒﻴﻨﻨﺪ (ﺩﺭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺴخ ﺁﻳﻨﺪﻩ و
معاد ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ)
ﻳکی ﺁﻧﮑﻪ ﺗﺼﻮﻳﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﺑﮑﺸﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺟﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺠﺎﻥ ﺒﺪﻣﺪ.
(ﻧﻘﺎشی ﺤﺪّ ﺍﻗل
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﻳک
ﻮﻗﺖ ﮐﺸﻴده اﺳﺖ.
ﻭلی اﮔﺮ ﭘﻴﺮ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻳﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺪﻫﺪ
ﺃﻣﺮﺩ ﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ عقیده ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺭ ﺁﻥ ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻴّﺎﺕ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﺩﻳنی
ﻘﺪﻳم ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺿﻤﻨﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻴک ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﺑﺪﻣﺪ) ﻭﻳﺎ ﮐسی
اﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺭﻭ
غ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ( ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺳﻠﻮکی ﮐﺎﺫﺏ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻣﮕﺮ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﻭ ﻣﻮﻯ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺭﺍ ﺑﺎﻫم
گرﻩ ﺑﺰﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ. ﻭﺳﻮم
ﺸﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭ ﻣﻄیع
کلام ﻗﻮﻣﻰ ﮐﻪﺁﻧﺎﻥ
اﺯﺍﻭ ﻣﺘﻨﻔﺮﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮔﻮﺵ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳُرَبّ ﺩﺍع ﺮﻳﺨﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺪﺭ ﻗﺸﺮﻯ گرﻯ ﺪﻳﻨﻰ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺘﻨﻔﺮﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭘﻮل ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻫﻨﺪ).

حدیث 2672 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
(ﺝ۷ﺹ218ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻤﻥ
لقی اﻟﻤﺴﻠم ﺒﻮﺟﻬﻴﻥ
ﻮ ﻟﺴﺎﻧﻴﻦ ﺟاء
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻭ
ﻟﻪ ﻟﺴﺎﻧﺎﻥ ﻤﻥ
ﻨﺎﺭ ﻫﺮﮐس
ﻳﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ (ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﻮﻟﺎﻳﺖ)
ﺑﺎ ﺩﻭ ﺭﻭ ﻭ ﺩﻭ ﺯﺑﺎﻥ
ﺮﻭﺑﺮﻭ ﮔﺮﺩﺩ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺪﻭ ﺯﺑﺎﻥ اﺯ ﺁﺗﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻫﺮﺳﺎﻟکی
ﻜ ﺒﺎﺧﻮﺩ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﻳﺎ ﺣتی
ﺒﺎ ﻣﺮﺩم عاﺩﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩل ﻴﺎ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﻴﺎ ﮐﻠﺎﻣﺶ
ﺑﻴﻚ ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﻟگ ﺪﻭ ﺭﻭ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﭘﻴﻤﺎﻥ الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﻨﻤﻮﻧﻪ ﺩﻭﺭﻭﺋی
هستند. ﺯﺑﺎلی
اﺯ ﺁﺗﺶ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ ﺗﺮﺳﻨﺎک
ﺒﺮﺍﻯ ﺗﺮﺳﺎﻧﺪﻥ
عوام ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺎﺩﺍغ ﻮ ﺗﻌﻔّّن
ﻮ ﺳﻴﺎهی ﻮ ﺩﺭﺩ
ﻭ ﺭﻧج ﻮ ﻋﺬﺍﺏ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺴح
ﺤﻴﻮﺍنی همهﺍ ﻳﻨﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.

حدیث 2673 ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۷ﺹ218
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻴﺠئ ٴﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمَ
ﺫﻭ ﺍﻟﻮﺟﻬﻴﻦ ﺩﺍلع
ﻟﺴﺎﻧﻪ فی ﻘﻔﺎﻩ
ﻭ ﺁﺧﺮ ﻣﻥ ﻘﺪﺍﻣﻪ
ﻳﻠﺘﻬﺒﺎﻥ ﻨﺎﺭﺍ
ﺣﺘّﻯ ﻴﻠﻬﺒﺎ ﺟﺴﺪﻩ
ثمّ ﻴﻘﺎل له ﻫﺬﺍ
ﺍﻟﺬﻯ کاﻥ فی اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺫﺍ ﻭﺟﻬﻴﻥ ﻮ ﻟﺴﺎﻧﻴﻦ
ﻳﻌﺮﻑ ﺑﺬﻟک ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﺩم
دو ﺭﻭ ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﺤﺎﺿﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻧﺶ ﺍﺯﭘﺸﺖ
ﺳﺮ ﻭﺯﺑﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺟﻠﻮ ﺳﻮﺯﺍﻥ اﺯ
ﺁﺗﺶ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻤﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﺳﻮﺧﺘﻪ
ﺑﺪﻭﻥ او ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ که ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﺩم ﺪﻭ ﺭﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺮﻭﺯ ﺑﻬﻤﻴﻥ
ﻨﺎن ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺻﻔﺖ ﺩﻭ ﺭﻭئی
ﺪﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﻭ ﺩﺭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﻋث
ﻨﺸید ﺪﺭ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﻧﻴّﺖ ﺳﺎﻟﻜﺒﺎ
ﺍﻧﭽﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭼﻨﺎﻥ ﺪﺭ ﺗﺸﻨگی
ﻮ ﺳﻮﺧﺘگی گرﻣﺎ
ﻭ ﺩﻭﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ ﻭ
ﺑﺮﻳﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
روز

قیامت روز مسخ
حیوانی در
معاد و تولد
حقیرتر روح او
در جهان است .

حدیث 2674 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ219
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ ﺃﮐل ﻤﺎل ﺃﺧﻴﻪ
ﻇﻠﻤﺎ ﻭﻟم ﻴﺮﺩّ
ﻋﻠﻴﻪ ﺃﮐل ﺠﺬﻭة
ﻣﻥ ﻨﺎﺭ ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻫﺮﮐس ﻣﺎل
ﺒﺮﺍﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
تستم ﺑﺨﻮﺭﺩ ﻭﺑﻮﻯ
ﺒﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
و مسخ حیوانی
تولد مجدد
بجهان ﺷﻌﻠﻪﺍﻯ
اﺯ ﺁﺗﺶ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩ ( ﻣﺎل ﻤﺎﺩﻯ
ﻳﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺣﻘﻮق
هرﮐس ﭼﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺗنی یا ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎنی ﺪﻳﮕﺮ
ﺣنی اﮔﺮ ﺍﻭ ﺧﻮﺩ
ﺳﺘﻤﮕﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺩﺍﺭﻯ ﻠﺎﺯﻡ
ﺑﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺮﺩﺍﺩ
ﻭﺍم ﻮ ﺣﻘﻮق ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ
ﻭ ﻫﺮ ﺗﻌﻬﺪ ﻭ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻯ ﺮﺍ ﺣتی
اﮔﺮ ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪ
نباﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺍﺻﻮلا ﺑﻬﻴچ
ﻮﺟﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﭼﺸم
ﺒﺪﺳﺖ ﻭ ﻣﺎب
کسی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ)

حدیث 2675 - ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺣﻨﻔﻴّﻪ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ219 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺟﻨﮓ (ﺃﻫل
ﺠﻤﻞ) ﺩﺭﺑﺼﺮﻩ ﻓﺎﺭغ
ﺸﺪ ﺃﺣﻨﻒ ﺑﻥ ﻘﻴس
ﻣﻬﻤﺎنی ﺒﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺼﺮﻑ ﻏﺬﺍ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ ﺳﭙس ﻣﻮلا
ﺑﺄﺣﻨﻒ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﻣﻮﻟﺎ ﺭﺍ ﺩﻋﻮﺕ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﻮﺍﺭﺩ
ﺷﺪﻧﺪ (ﺍﺻﺤﺎﺏ ﻫﻤﺮﺍﻫﻴﺎﻥ
ﻭﻣﺼﺎﺣﺒﺎﻥ ﻭﻣﻨﻈﻮﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺪﺍﻭم ﺒﺎ ﺍﻣﺎم
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.) ﻭﻟﺬﺍ
ﮔﺮﻭهی ﺨﺎﺷﻊ ﻓﺮﻭﺗﻥ
ﮋﻭﻟﻴﺪﻩ ﭼﻮﻥ ﭙﻮﺳﺖ
ﺧﻴگ ﭙﺎﺭﻩ ﮐﻪ ﻟﺒﺎﺵ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﻮﺩ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ ﺃﺣﻨﻒ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺎﻳﻥ ﺮﻭﺯ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺁﻳﺎ ﺍﺯ ﮐمی غذﺍ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻳﺎﺍﺯ ﻫﻮل
ﺠﻨگ ﭽﻨﻴﻥ ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ؟
ﻭﻣﻮﻟﺎ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻠﺎ ﻳﺎ ﺃﺣﻨﻒ ﺍﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ
ﺃﺣﺐ ﺃﻗﻮﺍﻣﺎ ﺗﻨﺴّﮑﻮﺍ
ﻟﻪ فی ﺪﺍﺭ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺗﻨﺴک ﻤنه ﺠمع ﻤﺎﻋﻠم
ﻤﻥ ﻘﺮﺑﻬم ﻤﻥ ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻣﻥ ﻘﺒل
ﺃﻥ ﻴﺸﺎﻫﺪﻭﻫﺎ
ﻓﺤﻤﻠﻮﺍ ﺃﻧﻔﺴﻬم
علی ﻤﺠﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﮐﺎﻧﻮﺍ ﺍﺫﺍ ﺫﮐﺮﻭﺍ
ﺻﺒﺎح ﻴﻮم اﻟﻌﺮﺽ
ﻋلی اﻟﻠﻪ ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ
ﺗﻮﻫّﻤﻮﺍ ﺧﺮﻭج
عنق ﻴﺨﺮج ﻤﻥ اﻟﻨﺎﺭ
ﻳﺤﺸﺮ ﺍﻟﺨﻠﺎﺋق
اﺎلی ﺮﺑّﻬم ﺘﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻳﺒﺪﻭ ﻓﻴﻪ ﻋﻠی
ﺮؤﻮس ﺍﻟﺄﺷﻬﺎﺩ
ﻓﻀﺎﺋح ﺬﻧﻮﺑﻬﻢ
ﻓﮑﺎﺩﺕ ﺃﻧﻔﺴﻬﻢ
ﺗﺴﻴل ﺴﻴﻠﺎ ﺃﻭ
ﺗﻄﻴﺮ ﻗﻠﻮﺑﻬم
ﺒﺄﺟﻨحة ﺍﻟﺨﻮﻑ
ﻃﻴﺮﺍﻧﺎ ﻭ ﺗﻔﺎﺭقهم
ﻤﻌﻘﻮﻟﻬم ﻤﺎﺫﺍ
ﻏﻠﺖ ﺑﻬﻢ ﻣﻥ ﺃﺟل
اﻟﻤﺠﺮﺩ ﺍﻟی اﻟﻠﻪ
ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ ﻏﻠﻴﺎﻧﺎ
ﻓﮑﺎﻧﻮﺍ ﻳﺤﻨّﻮﻥ
ﺤﻨﻴﻦ ﺍﻟﻮﺍﻟﻪ
ﻓﻴﺪجی اﻟﻈﻠﻢ ﻭ
ﮐﺎﻧﻮﺍ ﻳﻔﺠﻌﻮﻥ
ﻤﻥ ﺨﻮﻑ ﻣﺎ ﺃﻭﻗﻔﻮﺍﻋﻠﻴﻪ
ﺃﻧﻔﺴﻬﻢ ﻓﻤﻀﻮﺍ
ﺫﺑﻠﺎل اﺟﺴﺎﻡ
ﺣﺰﻳﻨﻪ ﻗﻠﻮﺑﻬﻢ
ﮐﺎﻟحة ﻭﺟﻮﻫﻬﻢ
ﺫﺍﺑلة ﺷﻔﺎﻫﻬﻢ
ﺧﺎﻣﺼﻪ ﺑﻄﻮﻧﻬﻢ
ﻣﺘﺨﺸّﻌﻮﻥ ﮐﺄﻧّﻬم
ﺸﻨﺎﻥ ﺒﻮﺍﻟﻰ ﻗﺪ
ﺃﺧﻠﺼﻮﺍ ﻟﻠﻪ ﺃﻋﻤﺎﻟﻬﻢ
ﺳﺮﺍ ﻭ ﻋﻠﺎﻧیة
ﻓﻠم ﻟﻴﻠﺘﻬﻢ ﻭﻗﺪ
ﻧﺎﻣﺖ ﺍﻟﻌﻴﻮﻥ
ﻮﻫﺪﺃﺕ ﺍﻟﺄﺻﻮﺍﺕ
ﻭﺳﮑﻨﺖ ﺍﻟﺤﺮﮐﺎﺕ
ﻭﻗﺪ ﻧﺒّﻬﻬﻢ ﺗﺄﻣﻥ
ﻤﻥ ﻔﺰعة ﻗﻠﻮﺑﻬم
ﺒل کاﻧﻮﺍ ﮐﻤﻥ
ﺠﺮﺳﻮﺍ ﻗﺒﺎﺏ ﺧﺮﺍﺟﻬﻢ
ﻓﻠﻮ ﺭﺃﻳﺘﻬم ﻔﻰ
ﻫﻮل ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻭ ﺍﻟﻮﻋﻴﺪ ﮐﻤﺎ
ﻗﺎل ﺴﺒﺤﺎﻧﻪ ﺃﻓآﻣﻥ
ﺃﻫل اﻟﻘﺮﻯ ﺃﻥ
ﻴﺄﺗﻴﻬﻢ ﺑﺄﺳﻨﺎ
ﺑﻴﺎﺗﺎ ﻭﻫم ﻨﺎﺋﻤﻮﻥ)
ﻓﺎﺳﺘﻴﻘﻈﻮﺍ ﻟﻬﺎ
ﻓﺰﻋﻴﻦ ﻭ ﻗﺎﻣﻮﺍ
ﺍﻟی ﺼﻠﺎﺗﻬم ﻤﻌﻮﻟﻴﻦ
ﺑﺎﮐﻴﻥ ﺘﺎﺭﻩ ﻭﺍﺧﺮﻯ
ﻤﺴﺒّﺤﻴﻦ ﻳﺒﮑﻮﻥ
فی ﻤﺤﺎﺭﻳﺒﻬم ﻮ
ﻳﺮﻧّﻮﻥ ﻳﺼﻄﻔﻮﻥ
ﻠﻴلة ﻣﻈﻠمة ﺑَﻬﻤاء
ﻳﺒﮑﻮﻥ ﻓﻠﻮ ﺭﺃﻳﺘﻬم
ﻴﺎ ﺃﺣﻨﻒ فی ﻠﻴﻠﺘﻬم
ﻘﻴﺎﻣﺎ ﻋلی ﺃﻃﺮﺍﻓﻬﻢ
ﻣﻨﺤﻨیة ﻇﻬﻮﺭﻫﻢ
ﻳﺘﻠﻮﻥ ﺃﺟﺰاء
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﻠﺼﻠﺎﺗﻬﻢ
ﻗﺪ ﺍﺷﺘﺪّﺕ ﺃﻋﻮﺍﻟﻬم
ﻮ ﻧﺤﻴﺒﻬﻢ ﻭ ﺯﻓﻴﺮهم
اﺫﺍ ﺯﻓﺮﻭﺍ ﺧﻠﺖ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻗﺪ ﺃﺧﺬﺕ
ﻣﻨﻬم الی ﺤﻠﺎﻗﻴﻤﻬﻢ
ﻭﺍﺫﺍ ﺃﻋﻮﻟﻮﺍ
ﺣﺴﺒﺖ ﺍﻟﺴﻠﺎﺳﻞ
ﻗﺪ ﺻﻔّﺪﺕ فی ﺃﻋﻨﺎﻗﻬﻢ
ﻓﻠﻮ ﺭﺃﻳﺘﻬم
فی ﻨﻬﺎﺭﻫﻢ ﺍﺫﺍ
ﻟﺮﺃﻳﺖ ﻗﻮﻣﺎ ﻳﻤﺸﻮﻥ
علی اﻟﺄﺭﺽ ﻫﻮﻧﺎ
ﻭﻳﻘﻮﻟﻮﻥ ﻠﻠﻨﺎﺵ
ﺣُﺴﻨﺎ ﻭﺍﺫﺍ ﺧﺎﻃﺒﻬم
اﻟﺠﺎﻫﻠﻮﻥ ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﺳﻠﺎﻣﺎ ﻭ ﺍﺫﺍ ﻣﺮّﻭﺍ
ﺑﺎﻠلغو ﻣﺮّﻭﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎ ﻗﺪ ﻗﻴّﺪﻭﺍ
ﺃﻗﺪﺍﻣﻬم ﻤﻦ ﺍﻟﺘﻬﻤﺎﺕ
ﻭ ﺃﺑﮑﻤﻮﺍ ﺃﻟﺴﻨﺘﻬم
ﺃﻥ ﻴﺘﮑﻠّﻤﻮﺍ
فی ﺃﻋﺮﺍﺽ ﺍﻟﻨﺎس
ﻭﺳﺠّﻤﻮﺍ ﺃﺳﻤﺎﻋﻬم
ﺃﻥ ﻴﻠﺠﻬﺎ ﺧﻮﺽ
ﺧﺎﺋﺾ ﻭ ﮐﺤﻠﻮﺍ
ﺃﺑﺼﺎﺭﻫم ﺒﻐﺾ
ﺍﻟﺒﺼﺮ ﻣﻥ اﻟﻤﻌﺎﺻﻰ
ﻭ ﺍﻧﺘﺤﻮﺍ ﺩﺍﺭ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ ﺍلتی ﻤﻥ
ﺪﺧﻠﻬﺎ ﮐﺎﻥ ﺁﻣﻨﺎ
ﻣﻥ اﻟﺮﻳﺐ ﻭ ﺍﻟﺄﺣﺰﺍﻥ
ﺃﻯ ﺃﺣﻨﻒ ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻗﻮﺍمی
ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ
ﻧﺴک ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺎﺷﻨﺪ
(ﺍﻗﻮﺍم اﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﺴﺎﻟک
هستند. ﻭ ﻧﺴک
عباﺩﺕ ﺩﺭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺩﻭﺭﻩ
سلوک الهی ) ﭼﻨﺎﻥ
عباﺩﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
می ﺒﻴﻨﻴﺪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻗﺒل اﺯ ﺁﻥ
ﺮﻭﺯ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﺎ ﻣﻮﺭﺩ ﻫﺠﻮم
ﺁﻥ ﺮﻭﺯ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﻓﺸﺎﺭﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺑﺎ ﺗﻤﺎم
ﺴﻌی هستند (ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﺘﻤﺎم ﻮﻗﺖ ﻭﺟﺪّﻯ
ﺨﻮﺩ) ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺻﺒح
ﺮﻭﺯ (ﻋَﺮَﺿﻪ) ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﻌﻠﻪ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻧﺸﺎﻥ
ﺁﺗﺶ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻤﻴﻴﺂﻳﺪ
ﻭﻫﻤﻪ ﺧﻠﺎﻳق ﺮﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻤﺤﺸﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺗﺼّﻮﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﻭﻓﺮﻣﺎنی
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸم
همگاﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ گذﺷﺘﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺭﺳﻮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺴﻴل ﺁﺏ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺗﺮﺵ ﺑﭙﺮﻭﺍﺯ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻳﺪ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻳﺸﺎﻥ
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺟﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺯﻧﺠﻴﺮ ﺑﺴﻮﻯ
ﻣﺤﺸﺮ ﺑﺮﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﺩﺭﻏﻠﻴﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﻨﺎﻟﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ (ﻭﺍﻟﻪ)
ﺍﻯ ﺩﺭﺗﺎﺭﻳکی
ﻨﺎﻟﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻨﺎﻥ ﺪﺭ ﺷﻴﻮﻥ
ﻮﮔﺮﻳﻪ ﺍﺯ ﺗﺮﺵ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭼﻮﻥ اﺯ
ﻭﺿﻊ ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺑﺪﻳﻥ ﺪﻟﻴل
که ﺍﺟﺴﺎم ﺁﻧﻬﺎ
ﻟﺎﻏﺮ ﻭ ﺩﻟﻬﺎ ﻣﺤﺰﻭﻥ
ﻮ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﺧﺴﺘﻪ
ﻭ ﻟﺒﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺸک
اﺯ ﺗﺸﻨﮕی ﻮ ﺷﮑﻤﻬﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺘﻮ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺪﺭﺧﺸﻮع ﻮ ﺷﻮﺭﻳﺪگی
هستند ﮐﻪ ﮔﻮﺋی
ﭙﻮﺳﺖ ﺧﻴگ ﭙﻮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ (ﻋﺒﺎﺩﻯ)
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﻨﻬﺎدی
ﻮ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺧﺎﻟﺼﺎﻧﻪ
ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺃﻣﻨﻴﺖ ﺍﺯ ﺗﺮس
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﭽﻨﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﮔﻮﺋی
ﭙﻮﺷﺶ ﭘﻨﺎﻩﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﻴﮑﻪ ﻫﻤﻪ
ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭﺻﺪﺍﻫﺎ ﺁﺭﺍم
گرﻓﺘﻪ ﻭﺣﺮکتی
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﻴﺪﺍﺭ ﺍﺯ ﻫﻮﻝ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ ﻭﻋﻴﺪ
ﺁﻥ هستند (ﺍﺯ ﺗﺮﺵ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻨﺮﺳﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺁﻳﺎ
(ﺃﻫل ﻘُﺮﻯ) ﺩﺭ ﺃﻣﺎﻥ
ﺁﻥ هستند ﮐﻪ ﺑﺄس
ﻭﺿﺮﺑﺖ ﻣﺎ ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺳﺮ ﺑﺮﺳﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﺎﺷﺪ
( ﺃﻫل ﻘﺮﻯ ﻤﺮﺩم
ﺪﻫﺎﺕ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ قرّه گیران
ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﺪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺿﺮﺑﺖ ﻣﺮگ ﺒﺸﻮﻧﺪ
ﻭلی ﭽﻮﻥ هنوز ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﺨﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﻧﺪ ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺍﺏ ﺍﺯ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﻴﺮﻭﻥ ﻤﻴﺮﻭﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
(ﺍﻫل ﻤﺪﻳﻨﻪ) ﻣﺤﻤﺪﻯ
هستند. ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﺑﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺪﻳّﻥ ﻮ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻭﻋﻘل ﻮﺍﺧﻠﺎق
ﻮ ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ)
ﻟﺬﺍ ﺍﺯ ﺗﺮس ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﮔﺮﻳﻪ ﺑﻨﻤﺎﺯ ﻣﻴﺎﻳﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺎهی اﺷک ﻤﻴﺮﻳﺰﻧﺪ
ﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﺩﺭﺣﺎل
ﺘﺴﺒﻴﺢ ﻭ ﭘُﺮ ﺍﺯﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
گدﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻧﺎﻟﻪ ﻭ ﺭﻧﻴﻥ ﻮ
ﺣﻨﻴﻥ هستند. ﻭ ﺩﺭ
ﺷﺐ ﺗﺎﺭﻳک ﺒﺼﻒ
(ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ) ﻣﻴﺎﻳﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺃﺷک ﻤﻴﺮﻳﺰﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﺷﺒﻬﺎ ﻣﻴﺪﻳﺪﻯ
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺮﭘﺎ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﻭﮐﻤﺮﻫﺎ
ﺧم ﺸﺪﻩ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
اﺯ ﻗﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﺭﻧﻤﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺗﻠﺎﻭﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ
(ﺗﻠﺎﻭﺕ ﺗﻠﻮ ﺍﻟﺎُﺧﺮﻯ
ﭙﻴﮕﻴﺮﻯ ﻤﺪﺍم
ﻮ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ قرّهﻫﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﻠﺎﺕ ﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﻳﺎ ﺻِﻠِﻪ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺪﺭﺗﻤﺮﮐﺰﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮔﺮﻳﻪ ﻭﻧﺎﻟﻪ ﻭﺑﺎﺯﺩم
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺪﻳﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻨَﻔَس ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺁﺗﺶ ﺑﮕﻠﻮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥگرﻳﻪ ﮐﻨﻨﺪ
ﮔﻮﺋی ﺴﻠﺴﻠﻪ ﻭ
ﺯﻧﺠﻴﺮ ﺑﮕﺮﺩﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺤﮑم ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻨﻰ ﺧﻮﺍهی ﺪﻳﺪ
ﮐﻪ ﻗﻮمی
هستند ﮐﻪ ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
ﺒﺎ ﻓﺮﻭﺗنی ﺮﺍﻩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﺑﻤﺮﺩم
ﻨﻴک ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺧﻄﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺟﺰ ﺑﺎ ﺻﻠح
ﻮ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭﺳﻠﺎم
ﻮﺗﺴﻠﻴم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍم ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻟﻐﻮ ﻭ ﺑﺎﻃﻞ
ﮔﺬﺷﺘﻨﺪ ﺑﺎﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻥ ﻤﻴﮕﺬﺭﻧﺪ.
ﻭﭘﺎﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥﺒﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﻣﺘﻬم ﺒﮑﺎﺭﻯ
ﻨﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻨﺎﻥ ﺴﺎﮐﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻋﺮﺍﺽ
ﻣﺮﺩﻡ ﻧﮕﻮﻳﻨﺪ
( ﻭﺑﺤﻘﻮق ﻤﺮﺩم
ﺘﺠﺎﻭﺯ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﭼﻨﺎﻥکوﺷﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﻧﺪ
که ﺑﺎﻫﻴپ ﺨﻮﺽ
ﮐﻠﺎم ﺒﺎﻃل ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﭽﺸﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺳﺮﻣﻪ ﻭ ﮐﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺯﻫﺮﮔﻨﺎهی
ﺪﻭﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺑﺴﻤﺖ
ﺩﺍﺭ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ (ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ ﺁﻥ ﻮﺍﺭﺩ
ﺷﺪ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺷک ّ ﻮﺍﻧﺪﻭهی
ﺪﺭ ﺃﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻔﻠﻌلک ﻴﺎ ﺃﺣﻨﻒ
ﺷﻐﻠک ﻨﻈﺮک الی
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻋﻥ اﻟﺪﺍﺭ
ﺍﻟتی ﺨﻠﻘﻬﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ ﻣﻥ ﻠﻮٴﻠﻮة
ﺑﻴﻀاء ﻓﺸﻘّق ﻔﻴﻬﺎ
ﺃﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻭﮐﺒﺴﻬﺎ
ﺑﺎﻟﻌﻮﺍتق ﻤﻥ
ﺤﻮﺭﻫﺎ ثمّ ﺴﮑﻨﻬﺎ
ﺃﻭﻟﻴاءﻩ ﻭ ﺃﻫل
ﻄﺎﻋﺘﻪ ﻓﻠﻮ ﺭﺃﻳﺘﻬم
ﻴﺎ ﺃﺣﻨﻒ ﻭ ﻗﺪ ﻗﺪﻣﻮﺍﻋﻠﻰ
ﺯﻳﺎﺩﺍﺕ ﺭﺑّﻬم
ﺴﺒﺤﺎﻧﻪ ﺻﻮﺗﺖ
ﺭﻭﺍﺣﻠﻬم ﺒﺄﺻﻮﺍﺕ
ﻟم ﻴﺴمع اﻟﺴﺎﻣﻌﻮﻥ
ﺒﺄﺣﺴﻦ ﻣﻨﻬﺎ ﻭ
ﺃﻇﻠّﺘﻬم
غمامة ﻓﺄﻣﻄﺮﺕ
ﻋﻠﻴﻬﻤﺎ ﻟﻤُﺴک
ﻮﺍﻟﺰﻋﻔﺮﺍﻥ ﻭ
ﺻﻬﻠﺖ ﺧﻴﻮﻟﻬﺎ
ﺑﻴﻥ ﺃﻏﺮﺍس ﺗﻠک
اﻟﺠﻨﺎﻥ ﻭ ﺗﺨﻠّﻠﺖ
ﺑﻬم ﻨﻮﻗﻬﻢ ﺑﻴﻥ
کشب ﺍﻟﺰﻋﻔﺮﺍﻥ
ﻮ ﻳﺘﻄﺌﻤﻦ ﺗﺤﺖ
ﺃﻗﺪﺍﻣﻬم اﻟﻠؤﻠؤ
و ﺍﻟﻤﺮﺟﺎﻥ ﻭﺍﺳﺘﻘﺒﻠﺘﻬم
ﻘﻬﺎﺭﻣﺘﻬﺎ ﺑﻤﻨﺎﺑﺮ
ﺍﻟﺮﻳﺤﺎﻥ ﻭ ﻫﺎﺟﺖ
ﻟﻬم ﺮﻳح ﻤﻥ ﻘﺒل
اﻟﻌﺮﺵ ﻓﻨﺸﺮﺕ
ﻋﻠﻴﻬم اﻟﻴﺎﺳﻤﻴﻥ
ﻮ ﺍﻟﺄﻗﺤﻮﺍﻥ ﺫﻫﺒﻮﺍ
ﺍلی ﺒﺎﺑﻬﺎ فی ﻔﺘﺤﻠﻬم
اﻟﺒﺎﺏ ﺭﺿﻮﺍﻥ
ثمِ ﻴﺴﺠﺪﻭﻥ ﻠﻠﻪ
فی ﻔﻨاء اﻟﺠﻨﺎﻥ
ﻓﻘﺎﻝ ﻟﻬم اﻟﺠﺒّﺎﺭ
ﺍﺭﻓﻌﻮﺍ ﺭؤﻮﺳﮑک
ﻔﺎﻧّﻯ ﻘﺪ ﺭﻓﻌﺖ
ﻋﻨﮑم ﻤؤﻧﻪ ﺍﻟﻌﺒﺎﺩة
ﻭ ﺃﺳﮑﻨﺘﮑم ﺠنّة
ﺍﻟﺮﺿﻮﺍﻥ ﺷﺎﻳﺪ
ﺃﻯ ﺃﺣﻨﻒ ﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻮ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺗﻮﺭﺍ
ﺍﺯﺧﺎﻧﻪﺍﻯ که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ
ﺳﻔﻴﺪ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻏﺎﻓل کردﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
(ﺃﺣﻨﻒ ثرﻭﺗﻤﻨﺪﻯ
ﻮ ﻣﺘﻈﺎﻫﺮ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺭﻫﺒﺮ ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﭘﻴﺮﻭﺯ ﻣﻬﻤﺎنی
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﻔﻈ ﻤﺎل ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ کسب
ﻣﺎﻟﻰ ﻭلی وی ﺤﻨﻴﻒ
و سالک ﻧﻴﺴﺖ) ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺨﺎﻧﻪ ﺁﺧﺮﺕﺟﻮﻳﺒﺎﺭﻫﺎ
ﺁﻣﺎﺩﻩﺍﺳﺖ ﻭﭘﺮ
ﺍﺯ ﺣﻮﺭﻳﻪﻫﺎﻯ
ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﭙس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ ﺃﻫل
ﻄﺎﻋﺖ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺠﺎﻯ ﺩﺍﺩ
(ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻭﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی خود
هستند) ﻭﺍﮔﺮ ﺗﻮ
ﺍﻯﺃﺣﻨﻒ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺎ ﺯﻳﺎﺩﺗﻬﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ ( ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﻋﻘلی
ﻮﺭﻭﺍنی ﻮ ﺑﻬﺸﺘﻰ)
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﺁﻫﻨگ
ﺮﺍﺣﻠﻪﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﺼﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺒﻬﺘﺮ
ﮐسی ﻨﺸﻨﻴﺪﻩ (ﺭﺣل
ﭙﺸﺖ ﺷﺘﺮ ﺩﺭﺳﻔﺮ
ﻭ ﺭﺣل ﺤﺎﻣل
کتاﺏ ﻭﻗﺮاءﺖ ﺁﻧﺎﻥ
اﺯﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ اﻟﻬﻰ)
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﻭﺗﺤﺴﻴﻥ
ﺒﺨﺶﺗﺮ ﺁﻥ ﺸﻨﻴﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩ (ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق ﺨﻮﺍﻫ ﺪﺩﺍﺷﺖ)
ﻭﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺃﺑﺮﻫﺎﺋی
ﺴﺎﻳﻪ می اﻧﺪﺍﺯﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﻤﻌﻄﺮ ﻣﺸک ﻮ ﺯﻋﻔﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺮﻳﺰﺩ (ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عفلی ) ﻭ ﺍﺳﺒﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﺪﺭﺧﺘﺎﻥ
ﺁﻥ ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ ﺑﺼﺪﺍ
ﻭ ﺷﻴﻬﻪ ﺩﺭﻣﻴﺁﻳﻨﺪ.
ﻭﺷﺘﺮﻫﺎﻯ ﻨﺎﻗﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺧﻠﺎل
ﺘﭙّﻪﻫﺎﻯ
بوته ﺰﻋﻔﺮﺍﻥﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺯﻳﺮ
ﭘﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ
ﻭ ﻣﺮﺟﺎﻥ ﻟﮕﺪ ﻣﺎل
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﺮﻣﺎﻧﺎﻧﺸﺎﻥﺁﻧﺎﻥﺮﺍﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻟﺒﺎﻣﻨﺒﺮﻫﺎﻯﺮﻳﺤﺎﻥﺪﺍﺭﻧﺪ.
(ﺭﺳﺘﻤﻬﺎﻯﺴﺎﻟک
ﻜﻪ ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﻮﻣﻮﻓقین
ﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل
ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻣﻨﺒﺮﻫﺎ
ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻭﺗﺮﻳﺒﻮﻧﻬﺎ
ﻭﻣﺠﺎﻟس ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺤﮑﻤﺖ ﺁﻧﺎﻥ اﺳﺖ)
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﺴﻴمی
اﺯ ﺳﻤﺖ ﻋﺮﺵ ﺑﺴﻮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻤﻴﻮﺯﺩ ﮐﻪ
ﻋﻄﺮﻫﺎﻯ ﻴﺎﺳﻤﻥ
ﻮ ﮔﻠﻬﺎ ﻭ ﺳﺒﺰﻯهاﻯ
ﻤﻌﻄﺮﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺨﺶ ﻣﻴﺸﻮﺩ(
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
ﺨﻮﺩ) ﻭ ﺁﻧﺎﻥ
که ﺑﺴﻮﻯ ﺪﺭﻫﺎﻯ
عرﺵ ﺭﻓﺘﻨﺪ ﺩﺭﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
(ﺭﺿﻮﺍﻥ) ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ
( ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ) ﻭﺳﭙس ﺳﺠﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﺤﻮﻃﻪ ﺑﻬﺸتی
ﻤﻴﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺒّﺎﺭ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺳﺮﻫﺎﻳﺘﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺎﻟ ﺎﺑﮕﻴﺮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻥ اﺯ ﺍﻳﻥ ﭙس
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻢ
(ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻋﺒﺎﺩتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﻫﺪﻑ ﻏﺎﺋﻰالهی
ﻭﺿﻤﻨﺎ ﻫﺮﮐﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﭼﻮﻥﺘﺄﻣل ﻮﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﻌﻠﻴم ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﻳﺎ ﺣتی ﺨﻮﺍﺏ
ﻭﺧﻨﺪﻩ ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﻭﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ ﻳﻥﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺴﺮﺍﺳﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﺭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺮﺿﻮﺍﻥ ﺴﺎﮐﻥکرﺩﻡ(
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ هر ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺠﻬﻨﻤﻰ ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
عقلهاﻯ گلّی
الهی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ) ﺳﭙس ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻔﺎﻥ ﻔﺎﺗک ﻴﺎ ﺃﺣﻨﻒ
ﻣﺎ ﺫﮐﺮﺕ ﻟک فی
ﺼﺪﺭ ﮐﻠﺎمی ﻠﺘﺘﺮﮐﻥّ
فی ﺴﺮﺍﺑﻴﻞ ﺍﻟﻘﻄﺮﺍﻥ
ﻭﻟﺘﻄﻮﻓﻥّ ﺒﻴﻨﻬﺎ
ﻭ ﺑﻴﻥ ﺤﻤﻴم ﺁﻥ
ﻭﻟﺘﺴﻘﻴﻥ ﺸﺮﺍﺑﺎ
ﺣﺎﺭ ﺍﻟﻐﻠﻴﺎﻥ
ﻓﮑم ﻴﻮﻣﺌﺬ فی
اﻟﻨﺎﺭ ﻣﻥ ﺼﻠﺐ
ﻣﺤﻄﻮﻡ ﻭ ﻭﺟﻪ ﻣﻬﺸﻮﻡ
ﻭﻣﺸﻮﻩ ﻣﻀﺮﻭﺏﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺨﺮﻃﻮﻡ ﻗﺪ ﺃﮐﻠﺖ
ﺍﻟﺠﺎمعة ﮐﻔّﻪ
ﻭﺍﻟﺘﺤم اﻟﻄﻮق
ﺒﻌﻨﻘﻪ ﻓﻠﻮ ﺭﺃﻳﺘﻬم
ﻴﺎ ﺃﺣﻨﻒ ﻳﻨﺤﺪﺭﻭﻥ
فی ﺁﻭﺩﻳﺘﻬﺎ ﻭ
ﻳﺼﻌﺪﻭﻥ ﺠﺒﺎﻟﻬﺎ
ﻭ ﻗﺪ ﺍﻟﺒﺴﻮﺍ ﺍﻟﻤﻘﻄّﻌﺎﺕ
ﻣﻦ ﺍﻟﻘﻄﺮﺍﻥ ﻭﺍﻗﺮﻧﻮﺍ
ﻣﻌﺃ ﻓﺠّﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺷﻴﺎﻃﻴﻨﻬﺎ ﻓﺎﺫﺍ
ﺍﺳﺘﻐﺎثوﺍ ﻣﻥ
ﺤﺮﻳﻖ ﺷﺪﺕ ﻋﻠﻴﻬم
عقاﺭﺑﻬﺎ ﻭﺣﻴّﺎﺗﻬﺎ
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺗﻮ ﺃﻯ
ﺃﺣﻨﻒ ﺍﻳﻥ اﻣﻮﺭ
ﺑﺮ ﺗﻮ ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺪﺍﻥ ﻨﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭﻣﻘﺪﻣﻪ ﮐﻠﺎم
ﺨﻮﺩ ﮔﻔﺘﻢ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺩﺍﺋم ﺪﺭ ﻟﺒﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻨﻔتی ﻘﻄﺮﺍﻥ ﺴﻮﺯﺍﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻯ ﮐﻪ ﻣﺪﺍم
ﺒﺎ ﺁﻥ ﺪﺭ ﺑﻴﻥ ﺤﻤﻴم
ﻤﻮﺍﺩ ﻣﺬﺍﺏ( ﭼﻮﻥ
ﺤﻤﺎﻡ) ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﻯ.
ﮐﻪ ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ ﺩﺍغ
ﺠﻮﺷﺎﻥ ﺨﻮﺍهی
ﺪﺍﺷﺖ(ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺁﺏ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺪﺍغ ستند) ﻭ ﺩﺭ
ﭼﻨﺎﻥ ﺮﻭﺯﻯ(ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ) ﺍﺯ ﺁﺗﺶ
ﭼﻘﺪﺭ ﮐﻤﺮﻫﺎ ﻫﻴﺰم
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ ﻭ ﺍﺯ ﺷﮑل
اﻓﺘﺎﺩﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺑﻴنی
اﻧﻬﺎ ﭼﻪ ﺿﺮﺑﻪ
ﻫﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻳﺎﮐﻒ ﺩﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﻭﭼﻮﻥ
ﻄﻮق ﺒﮕﺮﺩﻥ ﺘﻥ
اﻓﺘﺎﺩﻩ (ﺍﻓﺴﺎﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ) ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﻮ ﺃﻯ ﺃﺣﻨﻒ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴنی که ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺯ ﺩﺭّﻩﻫﺎ ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﻤﻴﺂﻳﻨﺪ (ﮔﻠﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ) ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﮐﻮﻫﻬﺎ ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻟﺒﺎس ﺍﺯ ﻗﻄﺮﺍﻥ
ﻨﻔﺘﻰ ﺑﺮﺗﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ(
ﭘﺸم ﻮ ﭘﻮﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﺎﺑل اﺷﺘﻌﺎل
اﺳﺖ ﻭﺳﻮﺯﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺑﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﮔﺮﻣﺎ)
ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ ﻗﺮﻳﻥ
ﻔﺎﺟﺮﺍﻥ ﻮ ﺷﻴﺎﻃﻴﻥ
ﺁﻧﺎﻥ هستند( ﺷﻴﻄﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ ﺩﺭﻧﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻗﺮﻳﺐ ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ) ﻭ ﺍﺳﺘﻐﺎثه
ﺍﺯ ﺷﺪّﺕ ﺁﺗﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﭘُﺮ ﺍﺯﻋﻘرَبّ
ﻭ ﻣﺎﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﭙُﺮ ﺍﺯﻋﺬﺍﺏ ﻭ
ﺩﺷﻤﻦ) ﻣﻮﻟﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮﻟﻮ ﺭﺃﻳﺖ ﻣﻨﺎﺩﻳﺎ
ﻳﻨﺎﺩﻯ ﻮﻫﻮ ﻳﻘﻮﻝ
ﻳﺎ ﺃﻫل اﻟﺠنّة
ﻭ ﻧﻌﻴﻤﻬﺎ ﻭ ﻳﺎ
ﺃﻫﻞ ﺣﻠﻴّﻬﺎ ﻭ
ﺣﻠﻠﻬﺎ ﺧﻠّﺪﻭﺍ
ﻓﻠﺎ ﻣﻮﺕ ﻓﻌﻨﺪﻫﺎ
ﻳﻨﻘطع ﺮﺟاءﻫﻢ
ﻭﺗﻐﻠق اﻟﺄﺑﻮﺍﺏ
ﻭ ﺗﻨﻘطع ﺒﻬم اﻟﺄﺳﺒﺎﺏ
ﻓﮑم ﻴﻮﻣﺌﺬ ﻣﻥ
ﺸﻴخ ﻴﻨﺎﺩﻯ ﻭﺍﺷﻴﺒﺘﺎﻩ
ﻭﮐم ﻤﻥ ﺸﺎﺏ ﻳﻨﺎﺩﻯ
ﻭﺍﺷﺒﺎﺑﺎﻩ ﻭﮐم
ﻤﻥ اﻣﺮﺃة ﺗﻨﺎﺩﻯ
ﻮﺍﻓﻀﻴﺤﺘﺎﻩ ﻫﺘﮑﺖﻋﻨﻬم
اﻟﺴﺘﻮﺭ ﻓﮑم ﻴﻮﻣﺌﺬ
ﻣﻥ ﻤﻐﻤﻮس ﺑﻴﻥ
ﺃﻃﺒﺎﻗﻬﺎ ﻣﺤﺒﻮس
ﻳﺎ ﻟک غمسة ﺃﻟﺒﺴک
ﺒﻌﺪ ﻟﺒﺎس ﺍﻟﮑﺘّﺎﻥ
ﻭ ﺍﻟﻤاء اﻟﻤﺒﺮﺩ
ﻋلی اﻟﺠﺪﺭﺍﻥ ﻭ
ﺃﮐل اﻟﻄﻌﺎم ﺃﻟﻮﺍﻧﺎ
ﺑﻌﺪ ﺃﻟﻮﺍﻥ ﻟﺒﺎس
اﻟﻤﻴﺪﻉ ﻟک ﺸﻌﺮﺍ
ﻧﺎﻋﻤﺎ ﺍﻟّﺎ ﺑﻴّضة
ﻭﻟﺎ ﻋﻴﻨﺎ ﮐﻨﺖ
ﺗﺒﺼﺮ ﺑﻬﺎ ﺍلی
ﺤﺒﻴﺐ ﺍﻟّﺎﻓﻘﺄﻫﺎ
ﻫﺬﺍ ﻣﺎ ﺃﻋﺪ ﻟﻠﻤﺠﺮﻣﻴﻦ
ﻭ ﺫﻟک ﻤﺎ ﺃﻋﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﻠﻤﺘّﻘﻴﻥ ﭼﻪ
ﺧﻮﺏ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻴﺪﻳﺪﻯ
ﻳک ﻤﻨﺎﺩﻯ ﻨﺪﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺃﻯ ﺃﻫل
ﺒﻬﺸﺖ ﻭﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﻭ ﺃﻯ کساﻴﮑﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺯﻳﻮﺭﻫﺎ
ﻭﭘﻮﺷﺸﻬﺎﻯ ﺁﻥ
ﻬﺴﺘﻴﺪ ﺍﻳﻨگ ﺠﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﺒﻤﺎﻧﻴﺪ ﮐﻪ ﻣﺮگ
ﻨﺨﻮﺍهید ﺩﺍﺷﺖ
(ﻣﺮﮔﻬﺎﻯ کاﺭﻣﺎئی
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻳﺎ ﻣﺮگ اﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻭﻣﺮﮔﻬﺎﻯ ﺨﺮﻭج
اﺯ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﮔﻬﺎ
ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ ﻭ ﺧﻨک
ﻮ ﺁﺭﺍم هستند) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍﻩ ﻫﺮﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺴﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ( ﺣﺪﻳث
ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺑﻨﻈﺮ
می ﺮﺳﺪ ﻭ ﺍﻳﻨک
ﺪﺭ ﻭﺻﻒ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ ﺒﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ) ﻭﺩﺭﻫﺎ
ﺑﺴﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
(ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎ
ﻣﺮگ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﻔﺮﺻﺘﻬﺎ)ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺒﺎﺏ ﻭﻭﺳﺎﺋل
اﺯ ﺁﻥ ﻘطع ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
(ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺮﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺫﻫنی ﻮ ﻧﻮعی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ ﻮﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ ﺒﺴﻠﻮک
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ) ﻭﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﭘﻴﺮﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﻩ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺑﺪﺍ
ﺑﺤﺎل ﭙﻴﺮﻯ ﻤﻦ
ﻭ ﻳﺎ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ(
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ) ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺃﻯ ﺠﻮﺍنی
کجاﺋﻰ.ﻭ ﻳﺎ ﺯﻧﺎﻥ
ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ ﭼﻪ ﺭﺳﻮﺍﺋﻴﻬﺎ
ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻢ. (ﮐﻪ ﭼﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺎﺳخ گوﻯ عذاﺏ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻤﺎمی
ﭙﺮﺩﻩﻫﺎ ﺑﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﺭﻭح
عرﻳﺎﻥ ﺁثاﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺁﻧﻬﺎ ﻇﺎﻫﺮ ﺍﺳﺖ)
ﻭﭼﻘﺪﺭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺮﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ ﻃﺒﻘﻪﻫﺎﺋی
ﺤﺒس ﻫﺴﺘﻨﺪ (ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺯﻣﻴﻦ ﺩﺭﻣﺮﮒ ﻭﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍع ﺪﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎ
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺠﻬﺎنی ﺁﻧﻬﺎ) ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻟﺒﺎﺳﻬﺎﻯ
کتاﻥ( ﻧﺮم ﻮﺧﻨﻚ)
ﻭ ﺁﺑﻬﺎﻯ ﺨﻨک ﻜﻪ
ﺑﺮﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎ ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﺧﻨک ﺸﺪﻩ ﻭ ﻳﺎﻃﻌﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻭ ﻟﺒﺎﺳﻬﺎﻯ
گوﻧﺎﮔﻮﻥ ﻤﻮﺋی
ﺪﺭ ﺑﺪﻧﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ ﻣﮕﺮ ﮐﻪ ﺳﻔﻴﺪ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﭼﺸمی
که ﺑﻤﺤﺒﻮﺑﺎﻥ
ﻨﻈﺮ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺰﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺠﺮﻣﺎﻥ (ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻴﺎﻥ
ﻮﮔﺎﺭﻣﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﺪﻧﻴﺎ)
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺁﻥ
ﻳکی ﻨﻴﺰﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺘّﻘﻴﺎﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ (ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺭﻫﺮ ﻣﺠﻠس
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻤﺤل ﻮﺍﺣﻮﺍل
ﺸﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ ﺍﺑﻠﺎغ
ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی اﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭسلوک
الهی ﺪﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍنی ﻮﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺁﻥ ﺒﺼﻔﺎﺕ الهی
ﺘﺸﺮﻳح ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮﻋﺬﺍﺏﺟﻬﻨمی ﺠﻬﺎنی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻣﺠﺮﻡ
ﻫﻤﺎﻥ ﺠُﺮم کرﺩﻩ
ﻭﻏﺮﻳم غرامت ﺸﺪﻩ
ﮐﻪ ﻟﻔﻈ هندﻯ
گارﻣﻪ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻳﺎ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺑﺎﻟﻤثیل
ﺮﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺼﻔﻴﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮ ﺍثار
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﺍﺧﻠﺎقی
ﺪﺭ ﺭﻭﺍﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﺍﺳﺒﺎﺏ
ﻭ ﺍﺑﻮﺍﺑﻴﮑﻪ ﺑﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻧﺠﺎم
هرﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ ﺮﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻟﺎﺯم
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

حذیث 2677 - ﺍﺯ
ﺍﺑﻥ عمر ﺭﺍﻭﻯ
اﻫل ﺴﻨّﺖ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻋﻤﺮ ﺑﻥ ﺨﻄّﺎﺏ(ﺝ۷ﺹ212
بحاﺭ) ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﺃﻟﺎ ﻭﻣﻥ ﺃﺣﺐّﻋﻠﻴّ
ﺎﻓﻘﺪ ﺃﺣﺒّﻨﻰ
ﻭ ﻣﻥ ﺃﺣﺒنی ﻔﻘﺪ
ﺭضی اﻟﻠﻪ ﻋﻨﻪ
ﻭﻣﻥ ﺮﺿﻰ ﻋﻨﻪ ﮐﺎﻓﺄﻩ
ﺍﻟﺠنّة ﺃﻟﺎ ﻭ
ﻣﻥﺃﺣﺐ ﻋﻠﻴّﺎ
ﻟﺎ ﻳﺨﺮج ﻤﻥ اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺣﺘّﻯ ﻴﺸرَبّ ﻣﻦ
ﺍﻟﮑﻮثر ﻭ ﻳﺄﮐل
ﻤﻥ ﻄﻮﺑﻰ ﻭ ﻳﺮﻯ
ﻤﮑﺎﻧﻪ فی اﻟﺠنَّة
ﺃﻟﺎ ﻭﻣﻥ ﺃﺣﺐ ﻋﻠﻴّﺎ
ﻓﺘﺤﺖ ﻟﻪ ﺃﺑﻮﺍﺏ
ﺍﻟﺠنّة ﺍﻟثماﻧیة  ﻳﺪﺧﻠﻬﺎ
ﻣﻥ ﺃﻯ ﺒﺎﺏ ﺷاء
بغیر ﺣﺴﺎﺏ ﺃﻟﺎ
ﻭ ﻣﻦ ﺃﺣﺐّ ﻋﻠﻴّﺎ
ﺃﻋﻄﺎﻩ ﺍﻟﻠﻪ ﮐﺘﺎﺑﻪ
ﺑﻴﻤﻴﻨﻪ ﻭ ﺣﺎﺳﺒﻪ
ﺣﺴﺎﺏ ﺍﻟﺄﻧﺒﻴاء
ﺃﻟﺎ ﻭﻣﻦ ﺃﺣﺐّ
ﻋﻠﻴّﺎ ﺃﻋﻄﺎﻩ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﮑلّ
عِرق فی ﺒﺪﻧﻪ ﺣﻮﺭاء
ﻭﺷفع فی ثماﻧﻴﻥ
ﻤﻥ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺘﻪ ﻭﻟﻪ
ﺑﮑﻞّ ﺷﻌﺮة فی ﺒﺪﻧﻪ
ﺣﻮﺭاء ﻭ ﻣﺪﻳنة
فی اﻟﺠنّة ﺃﻟﺎ
ﻭﻣﻥ ﺃﺣﺐّ ﻋﻠﻴّﺎ
ﺑﻌث اﻟﻠﻪ ﺍﻟﻴﻪ
ﻣﻠک اﻟﻤﻮﺕ ﮐﻤﺎ
ﻳﺒﻌث ﺍلی اﻟﺄﻧﺒﻴاء
ﻭ ﺩفع اﻟﻠﻪ ﻋﻨﻪ
ﻫﻮ منکر ﻭ ﻧﮑﻴﺮ
ﻭ ﺑﻴّﺾ ﻭﺟﻬﻪ ﻭ
ﮐﺎﻥ مع ﺤﻤﺰة ﺳﻴّﺪ
ﺍﻟﺸﻬﺪاء ﺃﻟﺎ
ﻭﻣﻥ ﺃﺣﺐ ﻋﻠﻴّﺎ
ﺟاء ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻭ ﻭﺟﻬﻪ ﮐﺎﻟﻘﻤﺮ
ﻟﻴﻠﻪ ﺍﻟﺒﺪﺭ ﺃﻟﺎ
ﻭﻣﻥ ﺃﺣﺐ ﻋﻠﻴّﺎ
ﻭﺿﻊ ﻋلی ﺮﺃﺳﻪ
ﺗﺎج اﻟﻤُﻠﻚ ﻭﺍﻟﺒس
ﺣلّة ﺍﻟﮑﺮﺍمة  ﺃﻟﺎ ﻭ ﻣﻥ
ﺃﺣﺐ ﻋﻠﻴّﺎ ﺟﺎﺯ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺼﺮﺍﻃ
کاﻟﺒﺮق اﻟﺨﺎﻃﻒ
ﺃﻟﺎ ﻭ ﻣﻥ ﺃﺣﺐ ﻋﻠﻴّﺎ
ﮐﺘﺐ ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻪ ﺑﺮﺍة
ﻣﻥ اﻟﻨﺎﺭ ﻭ ﺟﻮﺍﺯﺍ
ﻋلی اﻟﺼﺮﺍﻁ ﻭ
أﻣﺎﻧﺎ ﻣﻥ اﻟﻌﺬﺍﺏ
ﻭﻟم ﻴﻨﺸﺮ ﻟﻪ ﺩﻳﻮﺍﻥ
ﻭﻟم ﻴﻨﺼﺐ ﻟﻪ ﻣﻴﺰﺍﻥ
ﻭﻗﻴل ﻠﻪ ﺍﺩﺧل
اﻟﺠنِة ﺑﻠﺎ ﺣﺴﺎﺏ
ﺃﻟﺎ ﻭ ﻣﻥ ﺃﺣﺐ ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﺃﻣﻥ ﻤﻦ ﺍﻟﺤﺴﺎﺏ
ﻭ ﺍﻟﻤﻴﺰﺍﻥ ﻮ ﺍﻟﺼﺮﺍﻁ
ﺃﻟﺎ ﻭ ﻣﻥ ﻤﺎﺕﻋلی
ﺤُﺐّ ﺁل ﻤﺤﻤﺪ
ﻓﺄﻧﺎ ﮐﻔﻴﻠﻪ ﺑﺎﻟﺠتّة
مع اﻟﺄﻧﺒﻴاء ﺃﻟﺎ
ﻭ ﻣﻥ ﻤﺎﺕ ﻋلی ﺒُﻐﺾ
ﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﻟم ﻴﺸمّ
ﺮﺍﺋحة ﺍﻟﺠنّة
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﻋلی ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﺩ ( بخصوص
در محبّت علیّ
در شهود چهارم
مرتضوی در ولایت
سلوکی محمد ﻣﺮﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮﮐس
ﻣﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺭﺍضی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ(
ﻣﺤﺒﺖ ﻭﻋﺸق ﺒﻌﻠﻰّ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ ﺍﻭ ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﺒﺖ
ﻭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﻋلی ﺪﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶ ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻮ ﻫﺮﮐﺎﻣل
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻣﻮﻟﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭽﻬﺎﺭﻡ ﺷﺮﻃ ﻠﺎﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﭙس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺭﺿﺎﻳﺖ الهی
که ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ ﺑﺪﻭﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﻤﺤﺒتی ﻴﺤﺎﺻل
ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺭﺍضی ﺒﻮﺩ
( ﻭﺣتی ﺃﻋﻠم
الهی ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻮﺻﺪق ﭙﻴﻤﺎﻥ
اﻭ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻣﺸﺨﺺ
ﺷﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺪﺍﻯ
الهی ﻮ ﺍﻋﻠﺎم
غافرﺍﻥ اﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﺭﺿﺎﻯ الهی اﺯ
ﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی ﺴﺎﻟک
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﭙﺶ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ) ﻭ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻋلی ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺖ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻨﻤﻴﺮﻭﺩ
ﻣﮕﺮ ﺍﺯ ﮐﻮثر ﺑﻨﻮﺷﺪ
( ﻗﺒلا اﺯ ﻣﺮگ
اﺯﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻭ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﮐﺴﺐ ﻋﻘل کلّی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ ﺣﻮﺽ
ﻭ ﺣﻮﺯﻩ ﻋﻘلی ﻋﻠم
کوثرﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻪ ﺣﻖ ﺳﺎلک ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮگ ﻘﻄﻌﻰ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺨﻠﻖ) ﻭ ﺍﺯ ﺩﺭﺧﺖ
ﻃﻮﺑﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺭﺩ
ﺩﺭﺧﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺍﺗﻮپی
ﺤﮑﻤﺖ ﻭﻋﻘل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
الهی اﺳﺖ) ﻭﺣتی
ﺠﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ ( ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎ
ﻭ ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﺳﺮ ﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ ﺟﺒﺮﻭتی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺣتی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل نیامذه ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﮐﻮﺩکی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺒﻌﺪ ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﺳﻮم اﻭ ﺑﻮﺩ ﻭ
صحبت با مادر ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺒس ﺯﻳﺒﺎ ﺩﺍﺷﺖ)
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐس علیّ ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﺩ ﺗﻤﺎم
هشت ﺩﺭﻫﺎﻯ ﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺮﻭﻳﺶ ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ هر ﻣﺤﺎﺳﺒﻪﺍﻯ
ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺩﺭﻯ
که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ (ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭﭼﻬﺎﺭ
ﮔﻮﻧﻪ ﻣﮑﺎنی ﻮ
ﻣﻘﺎمی ﻮﻋﻘلی ﻮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﻭﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻗﺒل
اﺯﻣﺮﮒ ﻭﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺭ
ﺁﺧﺮﺕ) ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﻋﻠﻰّ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﻧﺎﻣﻪ ﺍﻋﻤﺎﻟﺶ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﺍﻭ ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﺟﻨﺒﻪ
ﺭﻭهی ﻮ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ) ﻭﺑﺎ ﺍﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﺎ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ( ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺣتی اﺯ
ﺗﻤﺎم اﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻮﺷﺮﺍﻓﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﻫﺪ
قائم هستند ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒل اﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺪﻧﻴﺎ ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟگ عاﺩﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭﻣﻌﺼﻮم اﺯ ﻫﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻣﺼﻮﻥ
اﺯ ﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺠﻬﻨم ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻋلی
ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮگ ﺮﺍ ﺑﺮ
ﺍﻭ ﺁﺳﺎﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ
(ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺘﺎﻗﺎﺋﻢ
ﻣﺮﮒ ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻮﻥ
هر ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ ﺸﺒﺎﻧﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺁ ﺭﺍ ﺩﻳﺪنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻗﺒﺮ
ﺍﻭ ﮔﻠﺴﺘﺎنی اﺯﮔﻠﺴﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
( ﮐﻪ ﻗﺒﺮﺧﺎک ﺒﺎ
ﺍﺣﺘﺮﺍم ﺒﺎﺯ ﺍﻫﻤﻴﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭلی ﺠﺴم
اﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ
ﭽﻨﺎﻥ ﻤﺤﺘﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺩﻓﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻗﺒﺮ ﻭ ﻣﻘﺒﺮﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﮐﻪ ﻳک ﻨﻤﺎﻳﺶ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺯ ﺍﺣﺘﺮﺍم ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻋلیّ
ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ
ﺑﺮﺍﻯ هرﺭگ ﺘﻥ
اﻭ ﻳک ﺤﻮﺭﻳّﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ( ﭼﻪ ﺣﻮﺭﻳﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻘﺮﻳﻥ ﻮ ﻫﻤﻨﺸﻴﻦ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ (ﺣﻮﺭ ﻭ ﻫﻮﺭ
ﻭﺧﻮﺭّﻩ ﻳﺎ
قرّه ﻭﻏﺮّﻩ ﻭﺷﻬﻮﺩ)
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
که ﻗﺮﻳﻨﻬﺎﻯ ﺮﻭحی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺒﺎ ﺍﻭ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻧﺎﺏ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺑﮑﺮ
ﻭ ﺗﺎﺯﻩ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻭ ﻫﺸﺘﺎﺩ ﻧﻔﺮ
ﺍﺯ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﺍﻭﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
( ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﺍﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
اﻭ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺷﻤنی
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺳﻠﻮگ اﺎﻟِ ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ)
ﻭ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ ﻫﺮ ﻣﻮﻯ
ﺘﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﺣﻮﺭﻳﻪ
ﻭ ﺷﻬﺮ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ (ﻫﻮﺭ ﻭ ﺣﻮﺭﻳﻪﻫﺎﻯ
ﺮﻭحی ﻮﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻧﻪ ﺯﻧﺎﻥ ﺑﻮﺍﻟﻬﻮس
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻴﻠی اﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻥ
هستند ﻭﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺤﻮﺭﻳﻪ ﺟﻨسی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻭ ﺷﻬﺮﻋﻘلی
ﻮسطح ﻋﻠمی ﻮﺗﻤﺪﻥ
اﺧﻠﺎقی ﻮﺻﻔﺎتی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻤﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻳﻥ ﻤﺪﻳﻨﻪﻫﺎﻯ
عقل کلّی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻡ
الهی ﻮﻋﻠم ﻠﺪنی
ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻋلیّ ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣَﻠِﻚ ﺍﻟﻤﻮﺕ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﻤﻴﻔﺮﺳﺘﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺒﻴﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ
( ﺍﺭﺍﻣﺶ ﻣﺮک ﻮﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﮐﺴﺐ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺷﺨﺺ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩﻥ
ﻭﺍﻃﻠﺎع ﻘﺒلی
اﺯ ﻣﺮگ ﺒﭽﻨﺪ ﻭﻗﺖ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻮل ﻤﻨﮑﺮ ﻭ ﻧﮑﻴﺮ
ﺭﺍ ﻣﺮﺗفع ﻤﻴﮑﻨﺪ
( ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺪﺭ ﻗﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﻭﻗﺖ ﻣﺮک ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳؤآل ﺮﺍ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺤﺎل ﺠﻮﺍﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭلی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻭﭼﺎﺭ ﻫﺮ (ﻣﻨﮑﺮ)
ﺑﺎ ﺍﻋﻤﺎل ﺰﺷﺖ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﻭﭼﺎﺭ(ﻧﮑﻴﺮ)
ﺑﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺍﻧﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
عقلی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺸﺎﻣل
ﺪﻭ ﺃﻣﺮﻣﻬم اﺳﺖ
ﻳﮑﻰ (ﻋﻘﻴﺪﻩ) ﻭ ﻳﮑﻰ
(ﻋﻤﻞ) ﮐﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺯﺷﺖ ﺍﻋﻤﺎل ﺰﺷﺖ
ﺑﺪﻧﺒﺎل ﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺑﺎ ﻳﮑﻰ ﺍﻧﮑﺎﺭﻋﻘﻴﺪتی
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﺤق
سلوک الهی ﻴﺮای
ﻣﻨﮑﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻧﮑﻴﺮ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺯﺷﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺣتی اﮔﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺷﺮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ ﺳﻔﻴﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ (ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺴﺮ ﻓﺮﺍﺯ
ﻭ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺻﺎﺣﺐ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺯﻳﺒﺎﻯ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺰﻳﺒﺎﻯ اﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﺵ ﺯﺷﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
صورت ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺰﺷﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭ ﺯﻳﺒﺎئی
ﺪﺭ ﺑﻴﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﺑﺎ ﺣﻤﺰﻩ
ﺳﻴّﺪ ﺍﻟﺸﻬﺪاء
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ (ﺣﻤﺰﻩ
ﻋﻤﻮﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺸﻬﻴﺪ ﺟﻨگی
ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩ ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﺪﺭ ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺟﺰ ﺩﻧﺒﺎل
غاﺭﺕ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎم
ﺠﻮﺋی ﻮﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺷﺠﺎﻋﺖ ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ ﻨﻴﺰ
ﺳﻴّﺪ ﺍﻟﺸﻬﺪاء
اﺳﺖ ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴنی ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍس ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﭘﻨج
ﺘﻥ ﺁﻟﻌﺒﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺎ ﻭﻯ ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪﻋلیّ
ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ (
روز شهود قائم
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺎﻩ ﺷﺐ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ بدر
منیر ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ(ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﻭﺍﻭ ﺍﻳﻥ همانی
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭد. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺒﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﻮﺍﺭﻋﻘلی اﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴتی
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻋلیّ
ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺮﺳﺮﺵ ﺗﺎج ﭙﺎﺩﺷﺎهی
گذﺍﺭﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
( ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻤﺮﺍﺳﻢ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻓﺮّ ﻭ ﺗﺎج الهی
اﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﺮ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
کند ) ﻭﺍﻭﺭﺍ ﻟﺒﺎس
ﻭﺣﻠّﻪ ﻭ ﺧﻠﻌﺖ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺑﭙﻮﺷﺎﻧﺪ
(ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﻟﺒﺎس ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﻤﺎنی
ﺨﻮﺩ) ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﻋلی ّ ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﺩ ﭼﻮﻥ ﺒﺮق
اﺯﭘل ﺼﺮﺍﻃ
عبور ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭلی ﺒﺎ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
غیر ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤﻖ
ﻫﺮﮔﺰﺩﺭﺻﺮﺍﻃ
ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭبه ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ (ﺻﺮﺍﻁ) ﺭﺍﻩ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻟﻔﻈ ﻴﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺘﺮﻳﺖ ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺍﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
گاهی ﺴﺮﻳﻌﺎ ﻭﻃﻴّﺎﺭ
ﺧﺘم ﺴﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺮخی
ﺪﻳﺮﺗﺮ ﻭ ﺳﺨﺖﺗﺮ
ﻭ ﺑﺮخی ﻮﺍﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺗﺮﻙ (سلوک
الهی) ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪﻋلیّ
ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺍﺯﻫﺮ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﺍﺳﺖ. (ﮐﻪ
ذوزخ ﺑﺮ ﻭﻯ ﺤﺮﺍم
اﺳﺖ) ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺠﻮﺍﺯﻋﺒﻮﺭﺍﺯ
ﭘل ﺼﺮﺍﻃ اﺳﺖ ( ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ)
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ اﺯﻫﺮﻋﺬﺍبی
اﺳﺖ.(ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻮ ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ ﺒﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺪﻧﻴﺎ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﻧﺸﺮ ﺩﻳﻮﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. (ﻭﺑﺎﺯﮐﺮﺩﻥ
ﺪﻓﺘﺮ ﺍﻋﻤﺎل ﻮ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﻭ ﺳﻮﺍﺑق
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺳﺎﺑﻘﻪﺍﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ ﻗﺎﺋم
ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺮﺍﻯ او ﺗﺮﺍﺯﻭ

ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
(ﮐﻪ ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮخاص غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺮﺍﺯﻭﻯ اﻋﻤﺎﻝ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻗﻴﺎس ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﻳﻥ ﻤﺤﺎﺳﺒﻪﻫﺎ
ﻭﺗﺮﺍﺯﻭﻫﺎ
قبلا ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ (ﺣتی
اﻋﻠﻢ) الهی ﺪﺍﻳﺮ
ﺑﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﺴﺎﻟک
ﻤﻨﺠﺮ ﺷﺪﻩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺑﻮﻯ
گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺩﺍﺧل
ﺒﻬﺸﺖ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
هر ﻣﺤﺎﺳﺒﻪﺍﻯ
ﺸﻮ ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﺩ ﺩﺭﺃﻣﺎﻥ
اﺯﺣﺴﺎﺏ ﻭ ﺧﻄﺮ
ﺩﺭ ﺻﺮﺍﻃ اﺳﺖ (ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋلیّ ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ هستند) ﻭﻫﺮ
ﮐس ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻟعلی
ﺒﻤﻴﺮﺩ ﻣﻥ ﻀﺎﻣﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﺍﻭ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻬﺴﺘﻢ( ﺩﺭ ﻣﺮگ ﻘﺒﻞ
ﺍﺯﻣﺮگ ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﺑﺠﺒﺮﻭﺕ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺮﻭﺩ)
ﻭلی هرﮐس ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻧﻔﺮﺕ ﻭﺑﻐﺾ ﺃل
ﻤﺤﻤﺪ ﺑﻤﻴﺮﺩ ﻫﺮﮔﺰﺑﻮﻯ
ﺒﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ.(ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻏﻴﺮالهی ﻨﻔﺮﺕ
ﺍﺯ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺑﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻋﻘلی ﻮ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﮐﺸﺶ ﻗﻠﺒﻰ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﺪﺭﺟﺒﺮﻭﺕ.

حدیث 2678 – اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩ ق اﺳﺖ
(ﺝ۷ﺹ۲۲۲ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﻤﻥ ﻘﺮﺃ ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ
ﻴﺄﮐل ﺒﻪ ﺍﻟﻨﺎس
ﺟاؤا ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻭ ﻭﺟﻬﻪ ﻋﻈم اﻟﺤنفیّة
ﻫﺮﮐس ﻗﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺒﺨﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﺍﺯ ﻣﺮﺩم أﺧّﺎﺫﻯ
کند ﻭﭼﻴﺰﻯ ﺒﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺩ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺎﺻﻮﺭﺕ ﺑﺪﻭﻥ
گوﺷﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
(ﺍﺳﮑﻠﺖ ﻣُﺮﺩﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯﮐﺎﺭ
الهی ﺒﺮﺍﻯ اﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﺩﻧﻴﻮﻯ
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻗﺮاءﺖ ﻗﺮﺍﻥ
ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺍﻧﺪﻥ ﺳﺮ
ﻗﺒﺮﻫﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﻥ
ﻤﻌنی اﺳﺖ ﮐﻪﻫﺮﮐس
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻘﺮﻩﮔﻴﺮﻯ
ﻮکمال ﺳﻠﻮکی ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﻳﺎﺣتی ﻤﺪعی ﺸﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﻘﺮﻩﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮔﻮﺷﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮔﻮﺷﺖ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﺮﺳﺎﻧﺪﻥ اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺪﻭﻥ
گوﺷﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 2679 - اﻥّ
اﻟﺮﺟل ﻠﻴﻨس ﺴﻮﺭة
ﻣﻥ اﻟﻘﺮﺁﻥ ﻓﻴﺄﺗﻴﻪ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﺣﺘّﻯ
ﻴﺸﺮﻑ ﻋﻠﻴﻪ ﻣﻥ
ﺪﺭﺟﻪ ﻣﻥ ﺒﻌﺾ ﺍﻟﺪﺭﺟﺎﺕ
ﻓﺘﻘﻮل اﻟﺴﻠﺎم
علیک ﻓﻴﻘﻮل ﻮﻋﻠﻴک
اﻟﺴﻠﺎم ﻤﻥ ﺁﻧﺖ؟
ﻓﺘﻘﻮل ﺃﻧﺎ ﺳﻮﺭة
ﮐﺬﺍ ﻭﮐﺬﺍ ﺿﻴّﻌﺘﻨﻰ
ﺃﻣﺎ ﻟﻮ ﺗﻤﺴّﮑﺖ
ﺑﻰ ﺑﻠﻐﺖ ﺑک
هذﻩ ﺍﻟﺪﺭﺟﻪ ﺷﺨﺺ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺳﻮﺭﻩﺍﻯ
اﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﻨﺪ. ﭘس ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺭ ﻫﺮﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
که ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻥﺴﻮﺭﻩ
ﻳک ﺪﺭﺟﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻥ ﺴﻮﺭﻩﺍﻯ اﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﻬﺴﺘﻢ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻯ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺍﻥ ﻤﺘﻤﺴّک
ﺒﻮﺩﻯ ﺑﺎﻳﻥ ﺪﺭﺟﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻥ ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻯ.(ﺍﻳﻥﺴﻮﺭﻩ
ﻗﺮﺁﻥ ﻫﻤﺎﻥﺼﻮﺭ
ﺕﺷﻬﻮﺩﻯ و
قرّه ﻴک ﻤﻘﺎﻡ
الهی اﺳﺖ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
وایت محمدی ﺒﺎ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﺤﺪّ
ﻣﻤﮑﻥ ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح اﻧﺴﺎنی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟکی
ﺘﻠﺎﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺗﺮ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻨﮑﻨﺪ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺍﺯ ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻭﭘﻠﻪﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی عقب ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ. ﻭﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﺧﻮﺩ ﻳک ﻨﻮع ﻮ ﻳﺎ
ﻳک ﻔﺼل ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮﻯ
اﺳﺖ. (ﻗﺮﺁﻥ) ﮐﺘﺎﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
ﺪﻭ قرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ(ﺷﺮﺍﻓﺖ) ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺣﺘﺮﺍم ﻨﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺎﻫﻴتی
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭﺡ
است ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﻭﻳﺎ
ﻓﺼل ﺒﻬﺘﺮ ﻧﻮعی
ﺒﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭙس ﺍﺯ ﺗﮑﻤﻴل
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
سلوک الهی ﺒﺂﺧﺮﻳﻥ
ﻔﺼل ﻨﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﺪﻳﮕﺮﻯ
همّت. ﻭ ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﻴﻥ ﺨﻮﺩ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻔﺼﻮل ﻨﻮعی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﺗﻤﺴّﻚ)
ﻳﺎ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻭ ﺩﺍﻣﻥ
گیرﻯ ﺩﺭ ﻭﺍفع ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﭘﻴﮕﻴﺮ ﻭ ﻣﺪﺍﻭم
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺷﺖ.(ﺑﻠﻐﺖ)ﺑﻠﻮﻍ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ که ﺑﻪ
ﺁﻥ ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻯ ﻭ
ﺑﮑﻤﺎل ﻮﺗﻌﺎلی
ﻮ ﺭﺷﺪ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻯ. (ﺩﺭﺟﻪ)
ﻳﺎ ﭘﻠّﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ ﺩﺭﺗﻌﺎلی
ﻮﺻﻌﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ(ﺩﺭﮐﻪ) ﺑﺮﺍﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻧﺰﻭل و سقوط ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
کسب ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﻬﺘﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻳﺎ ﻧﻮعی ﺒﺪﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﻮﻍ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
.

حدیث
2679 مکرر - ﺍﺯﺟﺎﺑﺮ
ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ۲۲۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ: ﺴﻤﻌﺖ
ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﻳﻘﻮﻝ
ﻳﺠﻴئ ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ثلاثة ﻳﺸﮑﻮﻥ ﺍﻟﻤﺼﺤﻒ
ﻭ ﺍﻟﻤﺴﺠﺪ ﻭ ﺍﻟﻌﺘﺮة
ﻳﻘﻮل اﻟﻤﺼﺤﻒ
ﻳﺎ رَبّ ﺣﺮّﻓﻮنی
ﻮ ﻣﺰﻗﻮﻧﻰ ﻭ ﻳﻘﻮل
اﻟﻤﺴﺠﺪ ﻳﺎ
رَبّ ﻋﻄّﻠﻮنی
ﻮﺿﻴّﻌﻮﻧﻰ ﻭﺗﻘﻮﻟل
العنرة ﻳﺎ
رَبّ ﻗﺘﻠﻮﻧﺎ ﻭﻃﺮﺩﻭﻧﺎ
ﻭ ﺷﺮﺩﻭﻧﺎ ﻓﺎﺟثوﺍ
ﻟﻠﺮﮐﺒﺘﻴﻥ ﻠﻠﺨﺼﻮمة
ﻓﻴﻘﻮل اﻟﻠﻪ ﺟلّ
ﺠﻠﺎﻟﻪ ﺃﻧﺎ ﺃﻭﻟﻰ
ﺑﺬﻟﻚ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪم که ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﻪ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﻣﻴﺁﻭﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﮑﺎﻳﺘﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.(
زبان حال ولایت
سلوکی است ) ﻳﮑﻰ
(ﻣﺼﺤﻒ) ﻗﺮﺁﻥ ﻭﻳکی
ﻤﺴﺠﺪ ﻭ ﻳﮑی
عترﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(
ﻣﺼﺤﻒ ﻗﺮﺍﻥ ﮐﺘﺎﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
سلوک الهی ﻤﺤﻤﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺻﻔﺤﺎﺕ ﻭ
ﮐﺎﻏﺬ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﺴﺠﺪ ﺟﺎﻯﺴﺠﻮﺩ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﻋﺰﻟﺖﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻋﺘﺮﺕ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁثاﺭ ﺑﺎﻗﻴﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻭ
ﻧﻘﺶ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺳل ﻠﺴﻠﻮک ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻣﺎﺩﺍم که ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﺮﺍﻥ ﻤﺼﺤﻒ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪکه
قرآن دوقرّه
شهودی اکتشافی
محمد میباشد ﺧﺪﺍ
ﻳﺎ ﻣﺮﺍ ﺗﺤﺮﻳﻒ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭﺻﻔﺤﺎﺕ
ﺭﺍ ﭘﺎﺭﻩ ﮐﺮﺩﻧﺪ
(ﺩرﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮک
ﺒﺪﻋﺘﻬﺎ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮا ﺧﻴلی ﻮﻗﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺤﺮﻳفی
ﺪﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻨﺸﺪﻩ
ﻭلی ﺪﺭ ﺃﺻل اﻭﻟﻴﻪ
ﺁﻥ ( قآن عمر
وعثمان ر سیده
بما ) ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺤﺮﻳﻒ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻳﻌنی ﻤﻄﺎﻟبی
ﺮﺍ ﺣﺬﻑ ﻭﻳﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺭ ﺷﮑل ﺤﺮﻭﻑ ﻭ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣتی همان ﺃﺻل ﻮﺍﻗﻌﻰ
ﻗﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺑﺎﻃل ﻮﻏﻴﺮالهی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. (ﺗﻤﺰﻳﻖ)
ﻭﭘﺎﺭﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﺼﻔﺤﺎﺕ
و همان ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﻮﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
سلوک الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻗﺮﺍﻥ کتاب ﻧﻴﺰ
ﺟﺰ ﮐﻠﻴّﺎﺕ ﻓﻠﺴفی
اﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮک
الهی ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺰﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی هر ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﺮﺍﻥ ﻨﺎﻃق ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ هفت ﮔﺎﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺸﻬﻮﺩ ﭘﻴﺮالهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﻮﻳﺎ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻮﻋﻘل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺗﻌﻠﻴم ﺼﻠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺍﻭﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻳﻌنی ﭽﮕﻮﻧﻪ ﺻِﻠِﻪ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺑﮑﻨﻰ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺴﺠﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍ ﻳﺎﻣﺮﺍ ﺗﻌﻄﻴل
کرﺩﻧﺪ ﻭﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻧﺪ ( ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺴﺎﺟﺪ
ﺁﺑﺎﺩﺗﺮ ﻭ ﺷﻠﻮﻏﺘﺮ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﺟﺎﻯ
ﻤﺮﺍﮐﺰ ﺳﻴﺎسظی
ﻮﺗﺠﺎﺭﻯ ﻭﺣتی
ﻔﺮﻭﺷﮕﺎﻩ ﻭﺍﺳﻠﺤﻪ
ﺧﺎﻧﻪ ﻭﺑﺎﺯﺩﺍﺷﺘﮕﺎﻩ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺤﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﻨﺪﺍﺭﻯ اﺳﺖ.
ﻣﺴﺎﺟﺪ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺟﺎﻯ عزﻟﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺟﻨگل ﻮﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻳﺎ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ
الهی اﻭ. ﻭ(ﺗﻌﻄﻴﻞ)
ﺍﻳﻥ ﻤﺴﺎﺟﺪ ﻋﺪم
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ سلوک الهی
اﺳﺖ. ﺳﭙس (ﻋﺘﺮﺕ)ﺷﮑﺎﻳﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﻣﺎﺭﺍ ﮐﺸﺘﻨﺪ ﻭﻃﺮﺩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭﺁﻭﺍﺭﻩ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻣﺎﺭﺍ
ﺗﺎ ﺯﺍﻧﻮ ﺯﺩﻥ ﺰﻣﻴﻥ
گیرﮐﺮﺩﻧﺪ. (ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺸﺎﻣل اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻭ ﻧﻪ ﻫﺮﮐی
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
سلوک الهی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ ﺴﻴﺎسی
ﻮ ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻤﺘﺮ ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫبی ﭽﻪ ﺳﻨّﻯ
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎﺷﻴﻌﻪ
ﻣﺪعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
فقیه ﻭلی غیر ﺳﺎک
اﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺮﺍ ﺁﺯﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﺁﻭﺍﺭﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺣتی کشته ﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﻠﺎﻫﺎ
ﻭ ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﻟﺒﺎس ﺗﻈﺎﻫﺮ ﻭ
ﺩﻳﻥ کشته ﺍﻧﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺗﻮﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮ(ﺟُثّ
) ﺯﺍﻧﻮ ﺯﺩﻥ ﻮ ﺯﻣﻴﻥ
گیر ﺷﺪﻥ ﻮ ﭼﻮﻥ
ﺠﺸّﻪﺍﻯ بی ﺃﺷﺮ
ﺑﻮﺩﻥ اﺳﺖ.

حدیث
2680 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ223ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ: ﻘﺎل ﺮﺳﻮل
االله ثلاثة ﻟﺎ
ﻳﮑﻠّﻤﻬم اﻟﻠﻪ
ﻭﻟﺎ ﻳﻨﻈﺮﺍﻟﻴﻬم
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻭﻟﺎ
ﻳﺰﮐّﻴﻬﻢ ﻭ ﻟﻬم
عذﺍﺏ ﺃﻟﻴﻢ ﺷﻴخ
ﺰﺍﻥ ﻭﻣﻠک ﺠﺒّﺎﺭ
ﻭ ﻣﻘام محتال ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﻪ ﮐس ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻈﺮ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
( ﺭﻭﺯﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم اﺳﺖ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﻭﺯ
ﺗﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮخ ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺁﻧﻬﺎچ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻠﺎم الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
دز ﻘﺎﺋم ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
کلام الهی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭلی ﻤﻮﺭﺩ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﻏﻀﺐ ﺁﻟﻮﺩ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﻋﺬﺍﺏ
ﺳﺨتی ﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮک الهی ﻨﮑﻨﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﻭﮐﻠﺎم الهی ﺪﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ و یا
کاندیداتوری ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ کسب
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم اﺯ
ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺻﻄﻔﺎ ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍ ﺷﺪﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ ﻣﻮﺿﻮع ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ الهی
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ) ﺍﻳﻥ
ﺴﻪ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻳﮑﻰ ﺷﻴخ ﺰﻧﺎﮐﺎﺭ
( ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺑﻮﺩ ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﻩ
ترزﻧﺎﮐﺎﺭﻯ ﻮﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭ ﻧﻴﺰ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺟﺒّﺎﺭ ﺳﺘﻤﮕﺮ
( ﮐﻪ ﺗﺤﮑم ﺒﺮﻣﺮﺩم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻫم ﺰﻧﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻮﻫم ﺴﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ) ﻭ ﺳﻮم
ﺨﺴیسی که ﺑﺨﻴل
اﺳﺖ. (ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻟﺖ
ﺩﺭ ﻣﺎل ﻮﮐﻤک ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟک کم
کارﻭ ﻣﻘﺘﺼﺪ ﻭ
ﻣﺨﺘﺎل ﺤﻴﻠﻪ ﮔﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻴﺎل ﺨﻮﺩ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪﻋﺒﺎﺩﺕ
الهی ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭ ﺭﺍ(ﺧﻴلاء ﻮ
ﺗﮑﺒّﺮ) ﻭﺑﺰﺭﮔﺒﻴنی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺳﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﺘﮑﺒّﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺨﻴﺎل
ﺨﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻭﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﻤﺮﺩم
ﺒﻨﺎم ﺨﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﺳﻠﻮکی
ﻮ الهی ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭﺯﻧﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﺪﺍﺋم ﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺣﻠﺎل
کننده ﺯﻧﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
هستند. ﻭ ﺣتی اﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ اﻓﺮﺍﺩﻯ
ﻤﺘﻌﺒّﺪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻠﺎمی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث
2581 - ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻘل
ﺸﺪﻩ(ﺝ۷ﺹ223ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺃﺭبعة
ﻟﺎ ﻳﻨﻈﺮ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻴﻬم ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻋﺎﻕ ﻭ ﻣﻨّﺎﻥ ﻭ
ﻣﮑﺬّﺏ ﺑﺎﻟﻘﺪﺭ
ﻭ ﻣُﺪﻣﻥ ﺨﻤﺮ ﭼﻬﺎﺭ
ﮔﺮﻭﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻧﻈﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ
( ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
بی ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺷﺎﻧس ﺷﻬﻮﺩ
الهی ﻨﻴﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ) ﻳکی عاق ﺸﺪﻩ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ (ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﺠﺴﻤﺎنی
ﺤق عاق کرﺩﻥ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺭﺍﻩ
الهی ﻮ ﺳﻠﻮکی ﺪﺭﺳتی
ﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭلی ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ اﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺍﻩ ﺩﻳنی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﻭلی عاﻕ (ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺭَﺣِم ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻄﺮﺡ ﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎمل ﻴک ﻮﺍﻟﺪ
ﻭ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﭽﻪ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭ ﭘﻴﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ ﻧﺎ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭ ﻏﻴبی ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﻮﺩ ﻭﺍﻟﺪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭﻋﺎق
آﻧﻬﺎ ﻃﺮﺩ ﺳﺎﻟک
غیر ﻣﻄیع ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﻣﻨّﺖ ﮔﺬﺍﺭﻯ ﻨﻤﺎﻳﺪ
(ﭼﻮﻥکمک ﺒﮑﺴﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟک
ﻜﻪ ﺑﭙﻴﺮﺧﻮﺩ ﻣﻨّﺖ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﻄیع
ﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭﺳﻮم ﺘﮑﺬﻳﺐ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻗﺪﺭ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺳﺖ (ﭼﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺮﺍ ﻗﺒﻮل ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺃﺻل ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺘﻰ ﺳﻠﻮک الهی
ﺘﺤﺖ ﻓﺸﺎﺭ ﺭﺍ ﻧمی
ﭙﺬﻳﺮﺩ. ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻨﮑﺮﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭ ﺃﺟل ﺴﻠﻮکی ﺮﺍ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ ﻣﻨﮑﺮ
ﺁﻥ ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﺑﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻳک
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺭﺍ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ) ﻭﭼﻬﺎﺭم
ﻤﻌﺘﺎﺩ ﺧﻤﺮ. (ﮐﻪ
ﺧﻤﺮ ﻭﺷﺮﺍﺏ ﻳﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺧﻤﺎﺭ ﻭ ﺑﻴﻌﻘل
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟهی
اﺳﺖ ﻭﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺗﺮﻛﺁﻥﻤﻴﺴّﺮﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻴﻤﻌﺘﺎﺩﻗﺪﺭﺕﺗﺮﻛﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ)

حدیث
2681 مکرر ( 2683 ) ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۷ﺹ223
ﺑﺤﺎﺭ) ﺍﺯ ﻗﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻘﺎل
اﻟﻨﺒﻰّ ﻳؤتی ﺒﻌﺒﺪ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
فی ﻮﻗﻒ ﺑﻴﻥ ﻴﺪﻯ
اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭ ﺟﻞ
فی اﻣَﺮَ ﺑﻪ ﺍلی
اﻟﻨﺎﺭ فی ﻘﻮل ﺃﻯ
رَبّ ﺃﻣﺮﺕ بی
الی اﻟﻨﺎﺭ ﻭ ﻗﺪ
ﻗﺮاءت ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻓﻴﻘﻮل اﻟﻠﻪ ﺃﻯ
عبدی ﺍﻧّﻯ ﺃﻧﻌﻤﺖﻋﻠﻴک
ﻔﻠم ﺘﺸﮑﺮ ﻧﻌﻤﺘﻰ
ﻓﻴﻘﻮل ﺃﻯ
رَبّ  ﺃﻧﻌﻤﺖﻋﻠﻴک
کذﺍ ﻓﺸﮑﺮﺗک ﺒﮑﺬﺍ
ﻭ ﺃﻧﻌﻤﺖﻋلی ﺒﮑﺬﺍ
ﻭﺷﮑﺮﺗک ﺒﮑﺬﺍ
ﻓﻠﺎ ﻳﺰﺍﻝ ﻳﺤصی
اﻟﻨﻌم ﻮ ﻳﻌﺪﺩ
ﺍﻟﺸﮑﺮ ﻓﻴﻘﻮل
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی ﺼﺪﻗﺖ
ﺍﻟّﺎ ﺃﻧّک ﻠم ﺘﺸﮑﺮ
ﻣﻦ ﺃﺟﺮﻳﺖ ﻟکن
ﻨﻌﻤتی علی ﻴﺪﻳﻪ
ﻭ ﺍﻧّﻯ ﻘﺪ ﺁﻟﻴﺖ
ﻋلی ﻨﻔﺴﻰ ﺃﻥ ﻠﺎ
ﺃﻗﺒل ﺸﮑﺮﻋﺒﺪ
ﻟﻨﻌمة ﺃﻧﻌﻤﺘﻬﺎ
ﻋﻠﻴﻪ ﺣﺘّﻯ ﻴﺸﮑﺮ
ﺳﺎﺋﻘﻬﺎ ﻣﻥ ﺨﻠقی
اﻟﻴﻪ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺎﻳﺴﺘﺪ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺂﺗﺶ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺁﺗﺶ
ﺩﺍﺩﻯ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻦ ﻗﺮﺁﻥ ﺨﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻡ.
(ﻗﻄﻌﺎ ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺗﻮﮐل ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺍﻳﺮﺍﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﮔﺎه
ﺘﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ ﺍﻯ
ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻦ ﺑﺘﻮ ﻧﻌﻤﺖ
ﺩﺍﺩم ﻮلی ﺘﻮ ﺷﮑﺮ
ﻧﻌﻤﺖ ﻧﮑﺮﺩﻯ (ﺷﮑﺮ
ﻧﻌﻤﺖ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
ﻮﮐﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﻧﻌﻤﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﺣﻤﺖ
ﻫم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
ﺒﻴﺶ ﺍﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻳک ﻨﻌﻤﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻳﺎﻓﺖ ﮐﺮﺩﻩ.

جدیث
2682 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۷ﺹ223 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺘﻔﻘّﻬﻮﺍ فی ﺪﻳﻥ
اﻟﻠﻪ ﻭﻟﺎ ﺗﮑﻮﻧﻮﺍ
ﺃﻋﺮﺍﺑﺎ ﻓﺎﻥّ
ﻤﻥ ﻠم ﻴﺘﻔﻘّﻪ
فی ﺪﻳﻥ اﻟﻠﻪ ﻟم
ﻴﻨﻈﺮ ﺍﻟﻴﻪ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمظ ﻭﻟم ﻴﺰکّ
ﻠﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭﺩﻳﻥ
ﺨﺪﺍ ﺗﻔﻘّﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﺪ (ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﻘﻴﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺑﺎﺷﻴﺪ.
ﻳﺎ ﺑﺎ ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻋﻠمی
ﻔﻘﻴﻪ ﺷﺪﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ(
ﭘﮕﺎهی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ)
ﺑﺎﺷﻴﺪ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺁﺧﺮﻳﻥ ﭙﮕﺎﻫﻰ
ﺻﺒﺤﮕﺎهی ﻴک ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
عقل ﻮ ﺍﺣﻮﺍلی
الهی ﻤﻤﺘﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ( ﺩﻳﻦ ﺧﺪﺍ) ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻨﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ عمل
سلوک الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻧﺒﺎﺷﻴﺪ (ﺑﻴﺎﺑﺎﻥ
گرﺩﺍﻥ ﺒﻴﺴﻮﺍﺩ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ. ﮐﻪ
(ﻋﺮﺑﻰ) ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
اﻧﺴﺎﻥ غیر کاﻣﻞ
بدون رَبّ
ومعلم الهی ﺍﺳﺖ
ﻭ (ﺍﻋﺮﺍﺑﻰ) ﻳﻌنی
غیرﻋﺮبی وﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺟَم
ﻔﺎﺭسی که ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬی ﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭ(ﺃﻋمی
ﻴﺎ ﻋﺠﻢ) ﻫﺮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﻮ ﻏﻴﺮ
الهی اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
(ﺃﻋﺠﻢ) ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
بی ﺰﺑﺎﻥ ﻮبی
عقل ﻮ بی ﻤﻘﺎم ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ

ﺩﺭﺩﻳﻥ ﺨﺪﺍ ﺗﻔﻘّﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﺮﺩ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
(ﺳﺎﻟک ﺒﺪﻭﻥ اﻧﺠﺎم
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
اﻃﻠﺎع اﺯ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻴﻬﺎﻯ
ﻠﺎﺯﻡ) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍﻋﻤﺎل
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ (ﻭﺍﻳﻥ
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻛﻮﻋﺒﺎﺩﺕﮐﻨﻮﻧﻴﺎﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺎﻧس ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎئم
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭ ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﮐﺴﻴﺮﺍ (ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻳﺎ ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍ) ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
(ﺍﻋﻤﺎﻝ) ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺍﺳﺖ ﻭﻓﻘﻴﻪ ﮐسی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﻳگ ﭙﮕﺎهی
ﻮ ﺁﮔﺎهی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻫﺮﮐسﮐﻪ ﺑﺎ ﭼﻨﺪ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﻘﻴﻪ
ﻭﻋﺎﻟﻢ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ(ﻋﺎﻟِﻢ) ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯالهی
هستند ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ(ﺁﮔﺎﻫﻰ)
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
عرﻓﺎنی ﻮ ﺍﻟﻬﺎمی
ﻤﺮﺑﻮﻁ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 2683 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ223
ﺑﺤﺎﺭ) ﺍﺯ ﻗﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻘﺎل اﻟﻨﺒﻰّ ﻳؤتی
ﺒﻌﺒﺪ ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
فی ﻮﻗﻒ ﺑﻴﻥ ﻴﺪﻯ
اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭﺟﻞ ﻓﻴﺄﻣﺮ
ﺑﻪ ﺍلی اﻟﻨﺎﺭ
ﻓﻴﻘﻮل ﺃﻯ
رَبّ ﺃﻣﺮﺕ بی
اﻟی اﻟﻨﺎﺭ ﻭﻗﺪ
ﻗﺮﺃﺕ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻓﻴﻘﻮل اﻟﻠﻪ ﺃﻯ
عبدﻯ ﺍﻧّﻯﺃﻧﻌﻤﺖﻋﻠﻴک
ﻔﻠم ﺘﺸﮑﺮ ﻧﻌﻤﺘﻰ
ﻓﻴﻘﻮل ﺃﻯ
رَبّ ﺃﻧﻌﻤﺖﻋلی
ﺒﮑﺬﺍ ﻓﺸﮑﺮتک
ﺒﮑﺬﺍ ﻭﺃﻧﻌﻤﺖ
ﻋﻠﻴب ﺒﮑﺬﺍ ﻭ ﺷﮑﺮﺗک
ﺒﮑﺬﺍ ﻓﻠﺎ ﻳﺰﺍﻝ
ﻳﺤﺼی اﻟﻨﻌم ﻮ
ﻳﻌﺪﺩ ﺍﻟﺸﮑﺮ ﻓﻴﻘﻮل
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی ﺼﺪﻗﺖ
ﺍﻟّﺎ ﺃﻧک ﻠم ﺘﺸﮑﺮ
ﻣﻦ ﺃﺟﺮﻳﺖ ﻟک ﻨﻌﻤتی
علی ﻴﺪﻳﻪ ﻭ ﺍﻧّﻯ
ﻘﺪ ﺁﻟﻴﺖ ﻋلی ﻨﻔﺴﻰ
ﺃﻥ ﻠﺎ ﺃﻗﺒل ﺸﮑﺮ
ﻋﺒﺪ ﻟﻨﻌمة ﺃﻧﻌﻤﺘﻬﺎ
ﻋﻠﻴﻪ ﺣﺘّﻯ ﻴﺸﮑﺮ
ﺳﺎﺋﻘﻬﺎ ﻣﻥ ﺨﻠقی
اﻟﻴﻪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺎﻳﺴﺘﺪ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺂﺗﺶ ﺑﺮﻭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺧﺪﺍ یا
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺁﺗﺶﺩﺍﺩﻯ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪﻣﻦ
ﻗﺮﺁﻥ ﺨﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻡ.
(ﻗﻄﻌﺎ ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮ ﺗﻮﮐل
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺍﻳﺮﺍﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺁﮔﺎه ﺘﺮ می
ﺪﺍﻧﺪ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ ﺍﻯ
ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻦ ﺑﺘﻮ ﻧﻌﻤﺖ
ﺩﺍﺩم ﻮلیﺘﻮ ﺷﮑﺮ
ﻧﻌﻤﺖ ﻧﮑﺮﺩﻯ (ﺷﮑﺮ
ﻧﻌﻤﺖ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﮐﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﻧﻌﻤﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﺣﻤﺖ
ﻫم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
ﺒﻴﺶ ﺍﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻳک ﻨﻌﻤﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﺮﺩﻩ.
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺗﻮﺳّل
عیاﺩﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭلی ﺁﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻨﻨﻤﻮﺩ ﻭﭘﺸﺖ ﺳﺮ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ) ﺷﺨﺺ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻓﻠﺎﻥ ﻨﻌﻤﺖ
ﺭﺍ ﺳﭙﺎس ﮔﻔﺘﻢ
ﻭﻧﻌﻤﺖ ﻓﻠﺎنی
ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺳﭙﺎس
ﮔﻔﺘﻢ ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻨﻌﻤﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻤﺮﺩ
ﮐﻪ ﺳﭙﺎس ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ (ﻫﺮﮔﺰ ﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺮﺍ ﺑﺮ ﺷﻤﺮﺩ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺷﮑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺣتی ﻤﻄﻠﺐ
ﺩﺭ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺭﺍﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻰ ﺳﭙﺎس ﮔﻔﺘﻪﺍﻯ
ﻭلی ﺴﭙﺎس ﮐﺴﺎنی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﻦ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺘﻮ ﺩﺍﺩﻡ ﺳﭙﺎس
ﻧﮕﻔﺘﻰ (ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی وﺸﻬﻮﺩﻯ
هستند. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎﺳﭙﺎس
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻣﻥ ﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻥ عهد ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺳﭙﺎس ﻫﻴچ ﺒﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ هر ﻧﻌﻤنی
ﻨمی ﭙﺬﻳﺮﻡ ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺳﭙﺎس ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻨﻌﻤﺖ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﺨﻠﻮق
ﻤﻥ اﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
( ﺟﺰ ﺳﭙﺎس ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺴﭙﺎس
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
الهی ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺳﭙﺎس ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻨﮑﺮﺩ ﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺮﻳک ﻮﺳﻴﻠﻪ ﻧﻌﻤﺖ
ﺭﺳﺎنی الهی ﺒﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
الهی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗبی اﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی هستند. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭ ﺳﺎﺋﻄ الهی ﻘﺎﺑل
اﺣﺴﺎس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻌﺪﺍ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻭﻏﻴبی الهی ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

حدیث
2684 - اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ224 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﺫﺍ ﮐﺎﻥ ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﮐﺸﻒﻏﻄاء
ﻤﻥ ﺃﻏﻄیة ﺍﻟﺠنّة
ﻓﻮﺟﺪ ﺭﻳﺤﻬﺎ ﻣﻥ
کاﻧﺖ ﻟﻪ ﺭﻭﺡ ﻣﻥ
ﻤﺴﻴﺮة ﺧﻤﺴﻤﺎئة
ﻋﺎﻡ ﺍﻟّﺎ ﺻﻨﻒ
ﻭﺍﺣﺪ ﻗﻠﺖ ﻣﻦ ﻫﻢ
؟ ﻗﺎل اﻟﻌﺎﻕ ﻟﻮﺍﻟﺪﻳﻪ
ﭼﻮﻥ ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻮﺩ ﻳکی اﺯ ﭘﺮﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ( ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻳکی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺪﺭ ﻳک ﻨﻮع ﺤﻴﻮﺍنی
ﻴﺎ ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﭙﺮﺩﻩ ﻫﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻯ
و شی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺗﻮ ﺑﺎﺯﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ (ﺍﻧﻮﺍع
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ)
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﻭح ﺪﺭ ﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺸتی ﺘﺎﺯﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﻮ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺩﺭﺟﺴم
ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺭﻭح
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨک
ﺮﻭج اﻧﺴﺎنی ﻤﺎ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﻳکی
اﺯ ﻓﺼﻮل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻴﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻮﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﻮهی
که ﺭﺳﻴﺪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ ﻭ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ ﺑﻬﺸتی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﻓﻘﻄ ﻴک ﭙﺮﺩﻩ
عرشی ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﭙﺮﺩﻩﻫﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨک ﻨﻮﺑﺖ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﭙﺮﺩﻩ ﺍﻳﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻧﻤﺎﻳﺸﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘل ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺮﻭح ﺒﺎﺷﺪ ﺑﻮﻯ
عطر ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﺭﺍ ﺣتی اﮔﺮ ﺩﺭ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺣس
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ ( ﺭﻳﺢ
ﻳﺎ ﻋﻄﺮ ﻭ ﺭﻳﺤﺎﻥ
ﻮﺑﻮﻯ ﺒﻬﺸﺘﻰ ﻫﻤﺎﻥ
غطرﻣﺎﺩﻯ ﻭﻓﻬم
عقلی ﻭﺯﻳﺒﺎﺋی
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﻭﻫﻤﺎﻥ
کمال الهی ﻮ ﻣﻘﺎمی
ﻮ ﻧﻮعی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺻﺎﺣﺐ
ﺭﻭح ﺒﻮﺩ ﺁﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﺭﻭح
ﻴﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎئم ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻳﻥ عطر ﺑﻬﺸتی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻓﻘط
ﻴک ﭙﺮﺩﻩ ﺁﻥ ﺒﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﻭﻫﺴﺘﻰ ﭘﺮﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺒﻴﺸﻤﺎﺭﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ ﻳک
ﺮﻭج ﻤﻮﻓﻖ ﺗﺎبی
ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎل ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻴﺎﻥ ﺪﺭﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎل اﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
غقلی ﻮﻋﻠمی ﻤﻘﺒﻮل
ﺰﻣﺎﻥها ﺳﺖ) ﻣﮕﺮ
ﻳک گرﻭﻩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺪﻳﻥ عطر(ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﻋﻄﺮﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺼﺎﺣﺐ ﻋﺎق
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ است (ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺠﺴﻤﺎنی ﺪﺍﺭﺍﻯ
اﺣﺘﺮﺍم
اجتماعی ﻮﻓﺎﻣﻴلی
هستند ﻭلی اﮔﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ
الهی ﺸﺪ ﻋﺎق
کرﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺍﺭﺯﺵ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
اﻳﻦ (ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﺮﻭﺣﺎﻧﻰ)
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﻮﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺩﻭ
ﻣﻘﺎم اﻧﺴﺎنی ﺴﺎﻟگ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﻃﺮﺩ
وطلاق ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﻧﺎﺭﺍﺿﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻗﻄﻌﺎ ﺍﮔﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺳﻠﻮگ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﻄﺮ ﺑﻬﺸتی
ﻤﻮﻓق ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.

حىيث 2685 - اﺯ
ﺍﻣﺎم عسكري اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ224
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻘﺎل
عليّ ﺒﻥ ﺃبي ﻄﺎﻟﺐ
ﻣﻥ كاﻥ ﻤﻥ ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ
ﻋﺎﻟﻤﺎ ﺑﺸﺮﻳﻌﺘﻨﺎ
ﻓﺄﺧﺮج ﻀﻌﻔا ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ
ﻣﻥ ﻈﻠمة ﺟﻬﻠﻬﻢ ﺍلي
ﻨﻮﺭ ﺍﻟﻌﻠم اﻟﺬﻯ
ﺤﺒّﻮﻧﺎﻩ ﺟاء ﻴﻮم
اﻟﻗﻴﺎمة ﻭ ﻋلی
ﺮﺃﺳﻪ ﺗﺎج ﻤﻥ ﻨﻮﺭ
ﻳﻀﻴئ ﻠﺄﻫل ﺠﻤیع
ﺘﻠک اﻟﻌﺮﺻﺎﺕ
ﻭﻋﻠﻴﻪ ﺣﻠّﻪ ﻟﺎ
ﻳﻘﻮﻡ ﻟﺄﻗل ﺴﻠک
ﻤﻨﻬﺎ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺤﺬﺍﻓﻴﺮﻫﺎ
ثمّ ﻴﻨﺎﺩﻯ ﻤﻨﺎﺩ
ﻳﺎ ﻋﺒﺎﺩ ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﺬﺍ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻥ ﺘﻠﺎﻣﺬة
ﺑﻌﺾ ﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﺃﻟﺎ
ﻓﻤﻥ ﺃﺧﺮﺟﻪ فی
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻣﻥ ﺤﻴﺮة
ﺟﻬﻠﻪ ﻓﻠﻴﺘثبث
ﺑﻨﻮﺭﻩ ﻟﻴﺨﺮﺟﻪ
ﻣﻦ ﺣﻴﺮة ﻇﻠمة
ﻫﺬﻩ ﺍﻟﻌﺮﺻﺎﺕ
ﺍلی ﻨﺰﻩ ﺍﻟﺠﻨﺎﻥ
ﻓﻴﺨﺮج کلّ ﻤﻥ
کاﻥ ﻌﻠّﻤﻪ فی
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﺃﻭ ﻓﺘح
عن ﻘﻠﺒﻪ ﻣﻥ اﻟﺠﻬل
ﻘﻔﻠﺎ ﺃﻭ ﺃﻭﺿﺢ
ﻟﻪ ﻋﻥ ﺸﺒﻬﻪ ﻣﻮﻟﺎﻋلیّ
ﺒﻥ ﺃبی ﻄﺎﻟﺐ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﻫﺮ ﮐس ﮐﻪ ﺍﺯﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻋﺎﻟﻢ
ﺑﺸﺮﻳﻌﺖ ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺎﺭﺍ
ﺍﺯ ﻇﻠﻤﺖ ﺟﻬل ﺒﻨﻮﺭﻋﻠﻢ
ﺩﺍﺧل کند ﻳﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﻤﺎ ﺑﺸﻮﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺗﺎجی اﺯ ﻧﻮﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ﺁﻥ ﻣﺮﺩم
ﺘﻤﺎمی ﺰﻣﻴﻨﻬﺎ
ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ
(ﺷﻴﻌﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺼﺎﺣﺐ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ محمد ﺗﺎ
ﻗﺎﺋم هستند. ﮐﻪ
ﭘﻨج ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
بنام ﺃﻫل بیت ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺗﺎ ﻧﺎﻡ (ﻋﺎﻟمی
آﮔﺎﻩ) ﺑﺸﺮﻳﻌﺖ
ﻣﻮﻟﺎ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﻣﻮﻟﺎ ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍشی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺣﮑﺎم
ﻮ ﺷﺮﺍیع ﻮ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی هستند ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮐﻠﻴّﺎﺕ
ﺁﻥ ﺪﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ هرﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ ﺍﻭ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮ ﭘﻴﺮﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻋﺎﻟم
ﺪﺭﻋﻠم ﻤﺎﺩﻯ ﻨﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪﻋﺎﻟم ﻮﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ تجلّیات
الهی ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
علم ﻠﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻭ
ﺁﻧﻬم ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮکی ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻮﻳﺎ ﺍﻣﻮﺭ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺿﻌﻴﻔﺎﻥ ﺸﻴﻌﻪ
ﻳﻌنی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﻳﻤﺎنی ﻨﻈﺮﻯ ﻮلی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻳﻤﺎﻥ
عملی ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻨﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻇﻠﻤﺖ ﺟﻬل ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮبی ﺨﺒﺮﻯ
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻮﺭﻋﻠم
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﻋﻠﻮمی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻤﺤﺒﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ سلوک الهی ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻋﻠﻮﻣﻰ ﻣﺎﺩﻯ
که ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺸﺶ
ﻭ ﻣﺤﺒﺖ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋل
سلوک الهی ﺰﻣﺎﻥ
ﻨمی ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﺮاءﺖ ﺩﺭﺳﺖ ﻗﺮﺍﻥ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺭسی ﺪﺭﺳﺖ
ﺗﺎﺭﻳخی ﻮ ﺯﺑﺎﻥ
ﺸﻨﺎﺳﻰ ﻭﻳﺎ ﻣﻨﻄﻖ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ. ﺍﮔﺮﺍﻳﻥ
علوم ﻀﻤﻥ اﻣﻮﺭ
الهی هم ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﮐﺸﺶ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻧﮑﻨﺪ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ الهی ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭ ﺍﮔﺎﻩ ﻧمی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺮﻏم
این علوﻡ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳکی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﻐﺎﻳﺖ و هدف ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺠﺪﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻮ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻮﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﻋﻘلی ﻮﺟﺴمی
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺒﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎج ﻨﻮﺭ ﻫﻤﺎﻥﺘﺎج
ﻮ ﻓﺮّﭘﺎﺩﺷﺎهی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺗﻤﺎم
عرﺻﺎﺕ ﻭﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﻠتی که ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻫل
اﻳﻦ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ(
ﺃﻫل ﻮ ﺭﺍﻡ) ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
عقل ﻮ ﺻﺒﺮ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﻳک ﻔﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ ﻤﮑﺎنی
هستند) ﺩﺭ ﺁﻥ ﺮﻭﺯ
ﺍﻳﻥ عالم ﺸﻴﻌﻪ
ﻣﺎ ﺑﺮﺧﻮﺩ ﺧﻠﻌﺖ
ﻟﺒﺎسی ﺒﺮﺗﻥ ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎم اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺁﻥ ﺍﺭﺯﺵ ﻳک ﺘﺎﺭ
ﻭ ﭘﻮﺩ ﺍﻳﻥ ﺨﻠﻌﺖ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ (ﻟﺒﺎس
ﭘﺎﺩﺷﺎهی کاﻣل
اﻟﻬﻰ ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻭﻳﺎ ﻟﺒﺎﺵ ﺭﻭحی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻭ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم ﺪﻧﻴﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺭﺯﺵ
ﻳک ﺘﺎﺭ ﺁﻥ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻋﻘلی ﻮ ﺯﺑﺎنی ﻮﺟﺴمی
ﻮ ﺭﻭﺍنی ﻨﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل
ﻘﻴﺎس ﺑﺎ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭﺧﻴلی بیش ﺍﺯ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع ﻤﻴﻤﻮﻥ
با ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﻨﺎﺩﻯ
ﻨﺪﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ (ﺯﺑﺎﻥ
ﺣﺎل اﺳﺖ) ﮐﻪ ﺍﻯ
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﺪﺍ (ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﺎﺯﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍهید
ﺑﻨﺪﮔﻰ ﻭﺍﻃﺎﻋﺖﺧﺪﺍ
ﺭﺍ( ﻳﺎ ﻋﺒﺪ ﻭ ﻣﻮﺑﺪ
ﮐﺎﻣل الهی ﺒﻨﻤﺎﺋﻴﺪ)
ﺍﻳﻥ ﻴک عالمی
اﺯ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﺍﮔﺎﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﻭ ﻗﺒلی
علم ﻮﻋﻤل ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ
ﻭ ﺍﺯ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﺮبی ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ (ﺃﻫل ﻮﺷﺎﻳﺴﺘﻪ)
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ)
ﭘس ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﺟﻬل ﻮ ﺣﻴﺮﺕﻫﺎﻯ
ﺪﻧﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭﺝ
ﮔﺮﺩﺩ باید ﺑﻮﻯ
ﻣﺘﺸﺒّث ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻭ ﮔﺮﺩﺩ ( ﻫﺮﮐس
ﺑﻌﻘﻠﻰ ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺠﻬﻨمی ﻮ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺤﻘﻴﺮ ﻭ ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺘﺸبٍّ
ﻭﺩﺍﻣﻥ گیر ﺍﻳﻥ
ﻮلیّ الهی ﺘﺎﺯﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺨﻠق
گرﺩﺩ. ﺗﺎ ﺍﺯ ﺟﻬل
ﻮ بی ﺨﺒﺮﻯ ﺩﺭﭼﺎﺭﻩﺍﻧﺪﻳشی
ﻮ ﮐﺴﺐ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺭﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻳﻥ کاﻣل الهی
ﺘﻮﺟﻪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻧﻮﺭﺻﻮﺭﺕ ﺑﺮﺍﻯﺘوسّل
و تمرﮐﺰ ﻭ ﻧﻮﺭ
ﻋﻘل اﻭ ﺑﺮﺍﻯ
هدﺍﻳﺖ ﻭ ﻧﻮﺭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
اﻭ ﺩﺭ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﻭﻯ) ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳکی
عرﺻﺎﺕ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺣﻴﺮﺕ ﺁﻥ ﺨﺎﺭج
گرﺩﺩ (ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻔﮑّﺮﻋﻘلی اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﭼﻘﺪﺭ ﺁﺷﻨﺎ ﻭ ﺭﺍﺿﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺣﻴﺮﺕ ﻓﮑﺮﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻳﻌنی ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭضع ﻨﺎ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺍﺳﺖ ﻭلی ﺮﺍﻩ ﭼﺎﺭﻩﺍﻯ
ﻧﻤﻴﻴﺎﺑﺪ) ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮕﺮﺩﺷﻬﺎﻯ ﺒﻬﺸﺘﻰ
ﻭالهی گرﺩﺩ ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ ﻭﻳﺎ ﺑﺂﮔﺎﻫﻰ
(ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﻗﻠﺐ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﮕﺸﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﺎﺭﻳکی ﻮ ﺟﻬل
ﺨﻠﺎﺻی ﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺣتی کوﭼﮑﺘﺮﻳﻥ
ﺸﺒﻬﻪ ﺍﻯ ﺮﺍ ﺍﺯ
ﻭﻯ ﻤﺮﺗفع ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎو عسکرﻯ اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻓﺎﻃمة
ﺍﻟﺰﻫﺮاء ﺻﺪّﻳﻘﻪ
ﺍﺳﺖ. (ﺩﺧﺘﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﺮﺳﺎﻟک ﺪﺧﺘﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﮑﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺻﺪﻕ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭ(ﺯﻫﺮ ﻭ ﺟﻮﻫﺮ) ﻭﮔﻮﻫﺮ
ﺫﺍتی ﺸﺪﻩ ﭘﺎک
ﻮ الهی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻳﺎﺣﺪّ
ﺍﻗل ﺴﺎﻟﮑﻰ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮم ﻔﺎﻃمی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺷﻨﻴﺪﻩ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ علماء ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ
ﻳُﺤﺸﺮﻭﻥ فی ﺨلع
علیهم ﻤﻥ ﺨلع
اﻟﮑﺮﺍﻣﺎﺕ ﻋلی
ﻘﺪﺭ ﮐثرة ﻋﻠﻮﻣﻬﻢ
ﻭﺟِﺪﻫﻢ فی اﺭﺷﺎﺩ
ﻋﺒﺎﺩ ﺍﻟﻠﻪ ﺣتی
ﻴﺨلع علی اﻟﻮﺍﺣﺪ
ﻣﻨﻬم ﺃﻟﻒ ﺃﻟﻒ
ﺧلعة ﻣﻥ ﻨﻮﺭ
ثمّ ﻴﻨﺎﺩﻯ ﻤﻨﺎﺩﻯ
ﺮﺑّﻨﺎ ﻋﺰ ﻭ ﺟﻞ
ﺃﻳّﻬﺎ ﺍﻟﮑﺎﻓﻠﻮﻥ
ﻠﺄﻳﺘﺎم ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺍﻟﻨﺎﻋﺸﻮﻥ ﻠﻬم
عند ﺍﻧﻘﻄﺎﻋﻬم
عن ﺁﺑﺎﺋﻬﻢ ﺍﻟﺬﻳﻥ
هم ﺃﺋﻤّﺘﻬﻢ ﻫؤلاء
ﺗﻠﺎﻣﺬﺗﮑﻢ ﻭ ﺍﻟﺄﻳﺘﺎم
اﻟﺬﻳﻥ ﺘﮑﻔّﻠﺘم
ﻮﻫم ﻮ ﻧﻌﺸﺘﻤﻮﻫﻢ
ﻓﺎﺧﻠﻌﻮﺍ ﻋﻠﻴﻬم
کما ﺧُﻠﻌﺘم ﻮﻫم
ﺨلع اﻟﻌﻠﻮم فی
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻓﻴﺨﻠﻌﻮﻥ
علیکم ﻮﺍﺣﺪ ﻣﻥ
اﻭﻟﺌک اﻟﺄﻳﺘﺎﻡ
ﻋلی ﻘﺪﺭ ﻣﺎ ﺃﺧﺬﻭﺍ
ﻋﻨﻬﻤم من اﻟﻌﻠﻮﻡ
ﺣﺘّﻯ ﺃﻥّ ﻔﻴﻬم
ﻴﻌنی فی اﻟﺄﻳﺘﺎم
ﻠﻤﻦ ﻳﺨلع علیه
ﻣﺎﺋﻪ ﺃﻟﻒ ﺧلعة
ﻣﻥ ﻨﻮﺭ ﻭ ﮐﺬﻟک
ﻴﺨلع هؤلاء اﻟﺄﻳﺘﺎم
علی ﻤﻦ ﺗﻌﻠم ﻤﻨﻬﻢ
ثمّ اﻥّ اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
ﻴﻘﻮﻝ ﺃﻋﻴﺪﻭﺍ
ﻋﻠی هؤلاء اﻟﮑﺎﻓﻠﻴﻥ
ﻠﻠﺄﻳﺘﺎﻡ ﺣﺘّﻯ
ﺘﺘﻤّﻮﺍ ﻟﻬم ﺨﻠﻌﻬم
ﻮ ﺗﻀﻌﻔﻮﻫﺎ فی
ﺘﻤﻠﻬم ﻤﺎ ﮐﺎﻥ
ﻠﻬم ﻘﺒل ﺃﻥ ﻴﺨﻠﻌﻮﺍ
ﻋﻠﻴﻬﻢ ﻭ ﻳﻀﺎﻋﻒ
ﻟﻬﻢ ﻭﮐﺬﻟک ﻤﻥ
ﻤﺮﺗﺒﺘﻬﻢ ﻣﻤّﻥ
ﺨلع علیه ﻋلی ﻤﺮﺗﺒﺘﻬﻢ
ﻓﻘﺎﻟﺖ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻋﻠﻴﻬﺎ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ
ﺍﻥ ﺴﻠﮑﺎ ﻣﻥ ﺘﻠک
اﻟﺨﻠﻊ ﻟﺄﻓﻀل
ﻤﻤّﺎ ﻃﻠﻌﺖﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﺸﻤس ﺃﻟﻒ ﺃﻟﻒ
ﻣﺮّة ﮐﻪ ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﺸﻴﻌﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﺣﺸﺮ ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻠﻌﺘﻬﺎﻯ
کرﺍﻣﺎﺕ ﺑﻘﺪﺭ
ﮐثرﺕ ﻋﻠﻮﻡ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺣﺪﻳث ﺍﺭﺷﺎﺩ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﺪﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ
(ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺸﻴﻌﻪ ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
هستند. ﻭ ﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻮ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﻓﺎﺳﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﺎﻟﺼﺎﻧﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺣتی ﻤﻮﺭﺩ
ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺸﺮک
ﻮﺣﺘﻰ ﺑُﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺮک ﻮﺭﺯﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺎ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺸﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻬﺎﺋی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺣﺸﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﻴﺎ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق ﺨﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ.بجهان. ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺸﺎﺭﮐﺖ
ﺩﺭ ﻣﺤﺎﮐﻤﺎﺕ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﺧﺮﺍﻥ ﻭ ﺁﻥ گرﻣﺎﻯ
ﺮﻭﺯ ﭼﻨﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
سالی ﺁﻥ ﺨﻠﻌﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻟﺒﺎس ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﻮ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻋﻘلی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺩﺭک عمیق ﺗﺮ ﻭﺑﺎ
ﻟﺒﺎﺳﻬﺎﻯ ﻔﺼل
ﻮ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ الهی
هستند ﭼﻪ ﺩﺭ ﺟﺴم
ﻮ ﺫﻫﻦ ﻭﻋﻘﻞ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻮﺭﻭح
لهی شده اﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻘل
آﻧﺎﻥ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻋﻘبی اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻔﺎﺻﻠﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﺰﻧﺠﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻮﺣّﺶ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ ﺍﻳﻥ ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﻋﻘی
ﻮﺭﺣﻤﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺬﮐﺮﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻭﺣتی ﻤﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﮑﺮﺩنی
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻣﻮسی ﻮﻋﻴسی ﺪﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻥﻨﺎﭼﻴﺰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻠﻮم ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﻮﺳﻌﺖﻋﻠﻮم
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ الهی ﻮﻋﻠم
ﻠﺪنّی ﺘﺎ ﺍﺭﺷﺎﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ (ﺑﻠﻮﻍ) ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯﻳک کوﺩکی
ﺠﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﺑﻴک
کمال عقلی ﻮ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺎﻳﻥ ﻤﻘﺎم
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻋﺎﺑﺪﺍﻥ
ﻮ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﻮﻣﻄیع ﺒﺎﺣﮑﺎم
ﺴﻠﻮﻙ الهی
هستند. ﻭﻧﻪ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺸﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭﻣؤﻤﻥ ﺒﺪﺍﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﻨﻔس
ﺍﻣﺎﺭﻩ ﻭﻳﺎ ﻧﻔس
ﺍﺑﻠﻴس ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ) ﺑﻄﻮﺭﻯ
که ﻫﺮﻳگ ﺁﻧﺎﻥ
ﺨﻠﻌﺘﻬﺎ (ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
و امتیازات ﻣﺨﺘﻠﻒﻋﻘلی
ﻮﺟﺴﻤﺎنی ﻮ ﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮﺍﺻل ﻘﺎﺋﻢ) ( ﺗﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﻫﺰﺍﺭ ﺧﻠﻌﺖ
ﻧﻮﺭﻣﻴﺮﺳﺪ (ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
عطیم ﻣﻴﻠﻴﻮلی
ﺒﻴﻥ ﺨﻮﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺪﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻘلی ﺪﻳﮕﺮ ﻭ ﺩﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ ﻔﺼﻞ
ﻧﻮعی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ) ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﺧﻠﻌﺘﻬﺎ
ﻧﻮﺭﻯ هستند(ﻋﻘلی
ﻮ ﺍﺯ ﺟﻨس ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺳﭙس ﻣﻨﺎﺩﻯ
الهی ﻨﺪﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﭘﻨﻬﺎﻥ
ﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻳﺪ
ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻘﻄﺎعی ﻴﺘﻴﻤﺎﻥ
اﺯ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻌﺶ ﻳﺎ ﺗﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻐل ﺪﺍﺭﻳﺪ
( (ﮐﺎﻓل که ﮐﻔﺎﻟﺖ
ﻭﺑﺠﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
اﻧﺠﺎم ﺘﻌﻬﺪﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﺘﮑﻔّﻞ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﻳﺘﻴﻤﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
سلوک الهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘﺪﺭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺷﻤﺎ
ﭘﺪﺭﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﻳﺪ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯﺑﭽﻪ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﭽﻪﻫﺎﻯ ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻮﻏﻴﺮﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺁل
محمد ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺍﮔﺮ
سلوک الهی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﭘﺪﺭﺍﻥ
روحاتنی ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ (ﻭ ﺍﻳﻨک
ﺒﺪﻭﻥ اﻳﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺪﺭ ﭘﻨﺎﻩ ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺸﻤﺎ ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ ﺸﻤﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﮑﻔل
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ( ﺩﺭﺧﻄﺎﺏ
ﻭ ﺩﺭ رﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ)
ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻘﺸﻪ ﻭ
ﻧﺸﺄت ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻭﺣﻴﺎﺕ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺍﺩﻳﺪ ﭘس ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻠﻌﺘﻬﺎئی
ﺒﺪﻫﺪ. ﻫﻤﺎﻥﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺧﻠﻌﺘﻬﺎﻯ
علوم ﺮﺍ ﺩﺭ ﺃﻣﺮ
ﺩﻳﻥ ﺒﺎﻧﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ
(ﭘس ﺍﺯ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻧﻈﺮﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻴﺪ
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳکی
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﺮﻫﺮ
ﻳک اﺯ ﺁﻥ ﻳﺘﻴﻤﺎﻥ
ﺨﻠﻌﺘﻬﺎﺋی ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯﻋﻠﻮﻣﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ(
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻓﻬﻢ ﻭﻋﺸق
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ) ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻴﮑﻪ ﻫﺮ ﻳک
اﺯﺁﻧﻬﺎ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋی
ﺼﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺧﻠﻌﺖ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ( ﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
علی ﺘﺎﺯﻩ ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی ﺘﺎﺯﻩ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺭﻭحی
ﻮﻓﺼل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻬﺘﺮ) ﻭ ﻧﻴﺰ ﻳﺘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﮑﻔﻴﻠﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺧﻠﻌﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
(ﻟﺒﺎس ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﺎ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭﺗﺴﻠﻴم ﺘﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺷﺨصی ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺧﻠﻌﺘﻬﺎ
ﺭﺍ (ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﭘﻨﻬﺎﻥ
ﺮﺍ) ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ (ﺑﻤﺮﺑّﻴﺎﻥ)
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻥ.ﻭ
ﭼﻨﺪ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ.
ﻭﺧﻠﻌﺘﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﮑﻤﻴل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ(
ﭘس ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻥ
ﺨﻠﻌﺘﻬﺎﻯ ﺪﺍﺩ
ﻩﺷﺪﻩ ﻳﺘﻴﻤﺎﻥ
ﺸﺎﮔﺮﺩ ﺩﺭ ﻭاقع
ﺨﻮﺩ ﺍﻣﻮﺯﺵ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺮﺑّﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
هرﭼﻪ ﺳﺨﺖﺗﺮ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺒﻤﻌﻠﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﭼﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺪﻳشی کنند
وﻋﻤﻴق ﻔﮑﺮ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﻌﻠﻴم ﺸﺎﮔﺮﺩ
ﺗﻌﻠﻴم ﺒﺨﻮﺩ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻧﻴﺰﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﻧﺒﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺟﻬﻞ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻨﺒﻮﺩ ﻓﺮﺻﺖ ﺗﻔﮑﺮ
ﺩﺭ ﻣﻌﻠم ﭙﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺸﺪ) ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻘﺎم
ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻧﺎﻥ
ﺑﺮﻣﻘﺎم ﻤﻌﻠﻤﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻓﺰﻭﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﻣﻌﻠم ﺒﺎ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮﺷﺎﮔﺮﺩ
ﺑﻬﺮﻩ ﻫﺎﻯ ﻋﻘلی
ﻮ ثوﺍﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻌﻠم
اﺳﺖ. ﻭ ﺗﻤﺎم اﻳﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻔﺎﺕﻋﻠمی
ﻮ ﻋﻘلی ﺒﻴﻥ ﺸﺎﮔﺮﺩ
ﻭ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺎﻥ ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣل عقلی ﺪﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
عقلی ﻭﺍﺧﻠﺎقی
ﻮﺣﻘﺎﻳق اﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ).

جدیث
2686 - ﺳﭙس ﺣﻀﺮﺕ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻳک
ﺘﺎﺭ ﻳﺎ ﭘﻮﺩ ﺍﻳﻥ
ﺨﻠﻌﺘﻬﺎ ﺍﻓﻀل
ﮔﺮﺍﻥ ﺒﻬﺎ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺑﺮ ﺁﻥ
ﺒﺘﺎﺑﺪ باز ﻳک ﻤﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮبیشتر. (ﺗﻤﺎم
ﻬﺴتی ﺪﻧﻴﺎ ﺯﻳﺮ
ﺗﺎﺑﺶ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﻤﺎم اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻮعی ﺒﺸﺮﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﻴﺎﺕ ﺍﮔﺮ
ﻳک ﻤﻴﻠﻴﻮﻥ ﺒﺎﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺷﻮﺩ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻳک ﺮﻭح ﺪﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی ﺒﺮﺳﺪ.
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻧﻬﺎﻳتی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍﻋﻈﻤﺖ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی ﻤﻄﻠﻘﺎ ﻧﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
عسیکری سپس ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻴﻘﺎل ﻠﻠﻌﺎﺑﺪ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻧﻌم
اﻟﺮﺟﻞ ﮐﻨﺖ ﻫﻤّﺘک
ﺬﺍﺕ ﻧﻔﺴﻚ ﻭ ﮐﻔﻴﺖ
ﺍﻟﻨﺎس ﻣؤﻮﻧﺘﻚ
ﻓﺎﺩﺧل اﻟﺠنّة
ﻓﻴﻘﺎل ﻠﻠﻔﻘﻴﻪ
ﻳﺎ ﺃﻳّﻬﺎ ﺍﻟﮑﻔﻴل
ﻠﺄﻳﺘﺎم ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻟﻬﺎﺩﻯ ﻠﻀﻌﻔاء
ﻤﺤﺒّﻴﻪ ﻭﻣﻮﺍﻟﻴﻪ
ﻗﻒﺣﺘّﻯ ﺘﺸفع ﻠﮑﻞ
ﻣﻥ ﺃﺧﺬ ﻋﻨک ﺃﻭ
ﺗﻌﻠّم ﻤﻨﻚ ﻓﻴﻘﻒ
ﻓﻴﺪﺧل اﻟﺠنّة
ﻣﻌﻪ ﻓﺌﺎم ﻔﺌﺎﻡ
ﺣﺘّﻯ ﻘﺎل عشرﺍ
ﻭﻫم اﻟﺬﻳﻦ ﺃﺧﺬﻭﺍ
ﻋﻨﻪ ﻋﻠﻮﻣﻪ ﻭﺃﺧﺬﻭﺍ
ﻋﻤّﻥ ﺃﺧﺬﻋﻨﻪ
ﻭﻋﻤّﻥﺃﺧﺬﻋﻨﻪ
ﺍلی ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة  ﻓﺎﻧﻈﺮﻭﺍ
ﮐم ﻔﺮق ﻤﺎ ﺑﻴﻥ
اﻟﻤﻨﺰﻟﺘﻴﻥ ﮐﻪ ﺑﻌﺎﺑﺪ(ﻋﺒﺪ
ﻭموبد ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻄیع
ﺪﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺗﺤﺖ ﺗﻌﻠﻴم
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺤق عمل ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ ﺪﺭ ﻭﻗﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﮑلّی
ﻘﺎﻟﺐ ﺗﻬﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ) ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺗﻮ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﻤﺮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻰ (ﺻﺎﺣﺐ ﺗﻌﻬّﺪ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻫﺮ ﻧﻌﻤﺖ
ﺗﺎﺯﻩ ﺩﻳﮕﺮ) ﮐﻪ
ﻫﻤّﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﻳﺶ ﮐﺮﺩﻯ(ﺍﻭل
ﺒأﺻﻠﺎح ﺨﻮﺩ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻰ)
ﻭ ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﺳﺮﺑﺎﺭ
ﻭ ﻣﺰﺍﺣﻢ ﻧﺒﻮﺩﻯ
ﭘس ﺩﺍﺧل ﺒﻬﺸﺖ
ﺷﻮ( ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﻗﺒل
اﺯ ﺍﺻﻠﺎح ﻨﻔس
ﻭ ﻧﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺍﺻﻠﺎح
کنند ﺟﺰ ﺯﺣﻤﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺳﺮﺑﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﻤّﺖ ﺑﺨﻮﺩ ﺍﻭم
کرﺩﻯ ﺒﺎ ﻫﻤّﺖ
ﺩﺭ سلوک الهی ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺒﻬﺸﺖ ﺑﺎﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ) ﺍﻣﺎ ﺑﻔﻘﻴﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ(ﮐﺎﻣل
الهی که ﺪﺭ ﻳک ﭙﮕﺎهی
ﺼﺒﺤﮕﺎهی ﺨﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ) ﺍﻯ کسی که
ﺗﮑﻔل ﻴﺘﻴﻤﺎﻥ
ﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻰ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺿﻌﻴﻔﺎﻥ ﺮﺍ ( ﺩﺭﻋﻘل
ﻮﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭﺷﻬﻮﺩ)
ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁل ﻤﺤﻤﺪ
ﻧﻤﻮﺩﻯ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺑﺎﻳﺴﺖ ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﮐس ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻮ
ﻧﻮﺭ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﺗﻮ ﺍﻣﻮﺯﺵ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﮐﻨﻰ. (ﺍﻳﻦ
(ﻓﻘﻴﻪ) ﺣﺎل کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
هر ﻳک اﺯ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺗﻮﻗﻒ ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﮔﺮﻭﻩ ﻗﺒﻠﻰ
(ﻋﺎﺑﺪ) ﮐﺴﺎنی ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﮑلّی ﻘﺎﻟﺐ ﺗﻬی
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻭﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭلیی
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺨﻠق ﺒﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﮐﻤک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻣﻨﻮﻃ
ﺒﻌﻤل ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ الهی
اﺳﺖ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺎﻳﺴﺘﺪ
ﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﮔﺮﻭﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺧل ﺒﻬﺸﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
(ﺩﺍﺧل ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭﺳﻠﻮک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ اﻟﻬﻰ (ﻓﺌﺎﻡ)
ﻫﻤﺎﻥ (ﻓﺌﺎﺕ) ﻳﺎﮔﺮﻭﻫﺎﻯ
اﻧﺴﺎنی اﺳﺖ) ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم ﺘﺎ ﺩﻩ ﺑﺎﺭ
ﺍﻳﻥ ﻠﻔﻈ ﻔﺌﺎﺕ
ﻭ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩ (ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
هرﺩﻭﺭﻩ ﺗﻌﻠﻴم
ﻮ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
آﻣﻮﺯﺵ ﻭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺣﺴﺐ ﺷﺭﺍﻳﻄ
ﺰﻣﺎﻧﻰ ﻭ ﻣﮑﺎنی
ﻮ ﺍﺣﻮﺍل اﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺨﺪﻣﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ)
ﻭ ﻣﺘﺸﻔّﻌﺎﻥ ﮐﺴﺎنی
هستند ﮐﻪ ﺍﺯﻋﻠﻮم
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ( ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
عقلی ﻮﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
عملی ﺴﻠﻮکی اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ) ﻭ ﻳﺎ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺸﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
( ثوﺍﺏ ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﻤﺮﺑﻰ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﻥ ﺁﻥ
ﻤﺮﺑﻴﺎﻥ ﺗﺎ ﻣﻮﻟﺎ
علیّ ﻮﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﺮ ﮐس ﺭﺍ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ اﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻳﻥ ﺸﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺨﺪﻣﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﻣﻨﺘﻘل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺗﺎ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ (ﺗﺎ
ﭘﺎﻳﺎﻥ اﻋﺘﺒﺎﺭ
الهی ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋم ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻭ ﺍﻏﺎﺯ ﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻟﺰﻭم
کسب ﻋﻠمی ﻮﻋﻘلی
ﻮﺳﻠﻮکی ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻭ) ﭘس ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﻨﻴﺪ ﭼﻘﺪﺭ ﻓﺮق
ﺒﻴﻥ اﻳﻥ ﺪﻭ ﻣﻘﺎم
اﺳﺖ (ﺑﻴﻥ ﻤﻘﺎم
عاﺑﺪﻯ که ﺩﺭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣُﺮﺩ ﻭﺑﻴﻥ
عالمی ﻔﻘﻴﻪ
الهی ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
آﻣﻮﺯﺵ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻫﻴچ ﺮﺍﺑﻄﻪﺍﻯ
ﺒﺎ ﻋﻠﻤﺎﻯ الهی
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻳﺎ ﻣﺎﻣﻮﺭﻳتی
الهی ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻪ ﺳﻮﺩ
ﮐﺴﺎنی ﺮﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺒﻬﺸﺖ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻴﻢ
ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺴﻮﻯ ﺠﻬﻨم
ﺒﺮﻭﻳﻢ. ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ثوﺍﺏ ﺍﻳﻥ هدﺍﻳﺘﻬﺎ
ﭼﻪ ﻧﻘشی ﻮ ﺍثرﻯ
ﺪﺭ ﺟﻬﻨم ﻤﺎ ﺩﺍﺭﺩ؟
ﺍﻣﺎﻣم ﺴﻥ
غسکری اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ ﻤﺠﺘﺒﻰ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﻴﺄتی
علماء ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ
ﺍﻟﻘﻮّﺍﻣﻮﻥ ﻠﻀﻌﻔاء
ﻤﺤﺒّﻴﻨﺎ ﻭ ﺃﻫل
ﻮﻟﺎﻳﺘﻨﺎ ﻳﻮﻡ
ﺍﻟﻘﻴﺎمة ﻭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺴطع ﻤﻥ ﺘﻴﺠﺎﻧﻬﻢ
ﻋلی ﺮﺃس ﮐلّ ﻮﺍﺣﺪ
ﻣﻨﻬم ﺘﺎﺝ (ﺑﻬاء
) ﻗﺪ ﺍﻧﺒثّت ﺗﻠک
اﻟﺄﻧﻮﺍﺭ فی
عرﺻﺎﺕ ﺍﻟﻘﻴﺎمة
ﻭ ﺩﻭﺭﻫﺎ ﻣﺴﻴﺮة
ثلاثة ﻤﺎﺋﻪ ﺃﻟﻒ
ﺳنة ﻓﺸﻌﺎع ﺘﻴﺠﺎﻧﻬم
ﻴﻨﺒثّ ﻓﻴﻬﺎ ﮐﻠّﻬﺎ
ﻓﻠﺎ ﻳﺒﻘی
هناک ﻴﺘﻴم ﻘﺪ ﮐﻔّﻠﻮﻩ
ﻭ ﻣﻦ ﻇﻠمة ﺍﻟﺠﻬل
ﻮﺣﻴﺮة ﺍﻟﺘﻴﻪ
ﺃﺧﺮﺟﻮﻩ ﺃﻟّﺎ
ﺗﻌﻠّق ﺒﺸﻌﺒﻪ
ﻣﻥ ﺃﻧﻮﺍﺭﻫﻢ ﻓﺮﻓﻌﺘﻬم
ﻔﻰ ﺍﻟﻌﻠﻮ ﺣﺘّﻯ
ﻴﺤﺎﺫﻯ ﺒﻬم ﺮﺑﺾ
ﻏﺮﻑ ﺍﻟﺠﻨﺎﻥ
ثم ﻨﺰﻟﻬﻤم علی
ﻤﻨﺎﺯﻟﻬم اﻟﻤﻌﺪّة
ﻟﻬﻢ ﻓﻰ ﺟﻮﺍﺭ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻳﻬمّ ﻮﻣﻌﻠم ﻴﻬﻢّ
ﻭ ﺑﺤﻀﺮة ﺃﺋﻤّﺘﻬم
اﻟﺬﻳﻥ کاﻧﻮﺍ ﺍﻟﻴﻬﻢ
ﻳﺪﻋﻮﻥ ﻭﻟﺎ ﻳﺒﻘی
ﻨﺎﺻﺐ ﻣﻥ اﻟﻨﻮﺍﺻﺐ
ﻳﺼﻴﺒﻪ ﻣﻥ ﺸﻌﺎع
ﺘﻠک اﻟﺘﻴﺠﺎﻥ
ﺍﻟّﺎ ﻋﻤﻴﺖ ﻋﻴﻨﺎﻩ
ﻭﺻﻤّﺖ ﺍﺫﻧﺎﻩ
ﻭ ﺧﺮس ﻟﺴﺎﻧﻪ ﻭ
ﻳﺤﻮﻝﻋﻠﻴﻪ ﺃﺷﺪ
ﻣﻥ ﻠﻬﺐ ﺍﻟﻨﻴﺮﺍﻥ
فی ﺤﻤﻠﻬم ﺤﺘّﻯ
ﻴﺪﻓﻌﻬم الی اﻟﺰﺑﺎﻧیة
ﻓﻴﺪﻋﻮﻫم الی ﺴﻮأ
اﻟﺠﺤﻴم ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣتی
که ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ ﻣﺎ ﮐﻪ ﻗﻮﺍم
ﻮﺻﺎﺣﺐ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺿﻌﻴﻔﺎﻥ ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻮ ﺃﻫل ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺗﺎج ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺎﻃﻊ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻘﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺒﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﮐﻪ ﺿﻌﻴﻒ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﻮ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺍﻳﻤﺎﻥ
اﻧﻬﺎ ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻋﻴﻥ اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻗﻮﺍم
ﻤﺴﺌﻮﻝ ﻭﻣﺘﻌﻬﺪ
ﻭﻗﺎﺋم ﺒﻌﻤل ﺠﺪّﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.
ﻭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﺸﺎﻥ
ﺑﺨﻠی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ ﺧﺮﺍﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺤﻀﻮﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺳﺎطع
ﺸﺪﻥ ﻧﻮﺭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻳﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﺍﺯ
ﺗﺎج ﻮ ﻓﺮّ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
الهی ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺩل ﻮ ﻓﮑﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺩﻧﺪ)
ﻭ ﺑﺮ ﺳﺮﻫﺮﻳک
اﺯ ﺁﻥ ﺘﺎج ﻮ ﺑﻬاء
(ﻧﻮﺭﺍنیّت ﻭﻋﻈﻤﺖ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻘلی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﺒﻬاء الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻥ اﻧﻮﺍﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﻘﻴﺎﻣﺖ ﺗﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪﻫﺎﻯ
ﺴﻴﺼﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﭙﺨﺶ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ (ﻋﻠﻮم
عقلی ﻭﺍثاﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻧﺎﻥ ﺪﺭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
) ﮐﻪ ﺷﻌﺎع ﺘﺎﺟﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻔﺎﺻﻠﻪﻫﺎ ﺑﺎقی
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ( ﺍثاﺭﻋﻘلی
ﻮﻋﻠمی ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﻘﺒلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻴﭻ ﻳﺘﻴمی ﺒﺎقی
ﻨمی ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﺤﺖ
ﮐﻔﺎﻟﺖ ﺍﻧﺎﻥ ﺪﺭ
ﻧﻴﺎﻳﺪ ( ﺗﻤﺎم
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻣﻮﺯﺵ سلوک
الهی ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ)
ﻭ ﺍﺯ ﻇﻠﻤﺖ ﺟﻬل
ﻮ ﺣﻴﺮﺕ ﻭﺗﻴﻪ ﮔﻤﺮﺍهی
ﻨﺠﺎﺕ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
( ﺍﺯﺟﻬل عقلی ﻮﻋﻠمی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺣﻴﺮﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻮ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﺪﻭﭼﺎﺭﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺟﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ)
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﻫﻤگی
ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ ﺒﻴکی
اﺯﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ اﻧﻮﺍﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﭼﻨﺎﻥ آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺒﺮﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﺴﻄح ﺰﻣﻴﻥ ها
ﻭﻋَﺮَﺻﻪﻫﺎﻯ ﺒﻬﺸتی
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺣﻠﻘﻪﻫﺎﻯ ﺁﻥ
ﻘﻠّﺎﺏ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻨﺎﺯل
ﺘﺎﺯﻩ ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﺭ ﻭ ﮐﻨﺎﺭ ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﻮ ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻰ ﻧﺸﻴﻨﻨﺪ)
ﻭ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻋﺎ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
( ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﻗﺒلا ﺩﻋﺎﮔﻮﻯ
ﺪﺭ ﻣﺤﻀﺮﺷﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ) ﻭﻫﻴچ ﻨﺎﺻبی
ﺒﺎقی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺎﺟﻬﺎ ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺘﺎﺑﺪ ﻭﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﻮﺭ ﻧﮑﻨﺪ (ﻧﺎﺻبی
ﺴﻨّﻰ ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺮﺍ ﭼﻮﻥ ﺒﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻨﺼﻮﺏ ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﺣتی
اﮔﺮ ﺷﻴﻌﻪ ﻣﺪّعی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﻭلی
ﺘﺴﻠﻴم ﻮﻟﺎﻳﺖ
الهی ﻨﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﮐﻮﺭ ﺷﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻥ ﻤﻌﻨﻮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯﺣﻘﺎﻳق
غق لی ﻮ الهی اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺳﺖ) ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮔﻮﺷﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﺮ ﮐﻨﺪ (ﻧﺘﻮﺍﻧند
ﺑﺎ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ)
ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻨﺪﺩ (ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﮔﻮئی ﻘﺒﻠﻰ
ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎل ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ ﺁﺗﺶ ﺑﺴﻮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﻮﺍﻟﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﻳﻥ
ﺸﻌﻠﻪﻫﺎﻯ ﺤﻤل
کرﺩﻩ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﺘﺼﺪﻳﺎﻥ
ﺠﻬﻨم ﻤﻴﺴﭙﺮﻧﺪ.
ﻭﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺠﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺩﻋﻮﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
کاﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﭙُﺮﻋﺬﺍﺏ ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﻫﻤﻴﻥ
سلوک الهی ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
(ﺯﺑﺎﻧﻴﻪ) ﻣﺘﺼﺪﻳﺎﻥ
ﺟﻬﻨم که ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭼﻮﭘﺎﻧﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ گلّه ﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ(ﺗﺤﻮﻳﻞ) ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺒﺪﻳل ﺤﺎل ﻮ ﻧﻮع
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺻﻌﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﺒﻌﺪﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
عسکرﻯ ﻨﻴﺰ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻤﻥ ﺃﻋﺎﻥ ﻤﺤﺒّﺎ
ﻟﻨﺎ ﻋلی عدوّ ﻟﻨﺎ
ﻓﻘﻮّﺍﻩ ﻭ ﺷﺠﻌّﻪ
ﺣﺘّﻯ ﻴﺨﺮج اﻟﺤق
اﻟﺪﺍﻝ ﻋﻠی ﻔﻀﻠﻨﺎ
ﺑﺄﺣﺴﻥ ﺼﻮﺭة ﻭﻳﺨﺮج
اﻟﺒﺎﻃل اﻟﺬﻯ ﻴﺮﻭم
ﺒﻪ ﺃﻋﺪاؤﻧﺎ فی
ﺪفع ﺤﻘّﻨﺎ فی ﺃﻗﺒح
ﺼﻮﺭة ﺣﺘّﻯ ﻴﺘﻨﺒّﻪ
ﺍﻟﻐﺎﻓﻠﻮﻥ ﻮ ﻳﺴﺘﺒﺼﺮ
ﺍﻟﻤﻌﻠّﻤﻮﻥ ﻭ
ﻳﺰﺩﺍﺩ ﻓﻰ ﺑﺼﺎﺋﺮﻫم
اﻟﻌﺎﻟﻤﻮﻥ ﺑﻌثه
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
فی ﺃﻋلی ﻤﻨﺎﺯل
اﻟﺠﻨﺎﻥ ﻭﻳﻘﻮل
ﻴﺎ ﻋﺒﺪﻯ اﻟﮑﺎﺳﺮ
ﻟﺄﻋﺪﺍئی اﻟﻨﺎﺻﺮ
ﻟﺄﻭﻟﻴﺎﺋﻰ ﺍﻟﻤﺼﺮح
ﺒﺘﻔﻀﻴل ﻤﺤﻤﺪ
ﺧﻴﺮ ﺃﻧﺒﻴﺎئِ
ﻮ ﺑﺘﺸﺮﻳﻒ ﻋلیّ
ﺃﻓﻀل ﺃﻭﻟﻴﺎﺋﻰ
ﻭ ﺗﻨﺎﺩﻯ ﻤﻥ ﻨﺎﻭﺍﻫﻤﺎ
ﻭ ﺗﺴﻤّﻯ ﺒﺄﺳﻤﺎﺋﻬﻤﺎ
ﻭ ﺃﺳﻤاء ﺨﻠﻔﺎﺋﻬم
اﻭ ﺗﻠﻘّﺐ ﺑﺄﻟﻘﺎﺑﻬﻢ
فی ﻘﻮل ﺬﻟﻚ ﻭﻳﺒلّغ
اﻟﻠﻪ ﺫﻟک ﺠﻤیع
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﻌﺮﺼﺎﺕ
ﻓﻠﺎ ﻳﺒقی کاﻓﺮ
ﻭﻟﺎ ﺟﺒّﺎﺭ ﻭ ﻟﺎ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺍلاّ ﺻﻠّﻯعلی
هذﺍ ﺍﻟﮑﺎﺳﺮ ﻟﺄﻋﺪاء
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﻟﻌﻥ اﻟﺬﻳﻥ
کاﻧﻮﺍ ﻳﻨﺎﺻﺒﻮﻧﻪ
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻣﻥ
اﻟﻨﻮﺍﺻﺐ ﻟﻤﺤﻤﺪ
و ﻋلیّ ﻫﺮﮐس ﮐﻤک
ﻮﺍﻋﺎﻧتی ﺒﺪﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻤﺎ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل ﺪﺷﻤنی
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﻤﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻭ ﺷﺠﺎﻋت ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
(ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻮﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺣتی اﮔﺮ ﺷﻴﻌﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
هستند ﮐﻪ ﻳﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺴﺐ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺷﺠﺎﻋﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻤﺘﻠﺎﻃم اﺣﻮﺍل
ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐسی ﻴﺪﺳﺖ اﻭﺭﺍ
ﻧﮕﻴﺮﺩ ﺗﺮک ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
می ﻨﻤﺎﻳﺪ) ﺗﺎ ﻭﻗتی
ﺨﺮﻭج ﺤقّ ﺼﻮﺭﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﻟﻴﻞ
ﻓﻀل ﻤﺎ (ﻭﻟﺎﻳﺖ
الاهی )ﺩﺭﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺧﺮﻭج
ﺤق ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﺍﺯﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﻟﻴل ﺘﺎﺯﻩ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺍﻳﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺩﺭﺳتی ﺮﺍﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﭘﺬﻳﺮﺷﻬﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻠﮑﻮتی ﻮ ﺯﻳﺒﺎ
ﻭﺁﺭﺍﻣﺶ ﺑﺨﺶ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﺍﺑﺎﻃﻴل
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺩﺭﺣق ﻤﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺯﺷﺖ ﺗﺮﻳﻥ ﺸﮑلی
ﻨﺸﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ
( ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
الهی ﺰﻳﺒﺎ ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺮؤ ﻴﺎﻫﺎﻯ کاﺑﻮسی
اﺣﻮﺍل غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﻮ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ) ﺑﻄﻮﺭﻯ
که ﻏﺎﻓﻠﺎﻥ ﻤﺘﻮﺟﻪ
ﺁﻥ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ( ﮐﻪ
ﺁثاﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭼﻴﺴﺖ
ﻭ ﺁثاﺭ ﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﻃل ﺪﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺷﺎﻥ
ﭼﻘﺪﺭ ﺩﺭﻭغ ﻮﺣﺘﻰ
ﺁثاﺭ ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺩﺭ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ) ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻣﺘﻌﻠّﻢ ( ﻭﺑﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻥ
هستند) ﺍﺯﻣﺎ ﺑﺼﻴﺮﺕ
ﻭﺗﺒﺼّﺮ ﻳﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ)
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ عاﻟﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﻋث اﺯﺩﻳﺎﺩ
ﺑﺼﻴﺮﺕ ﻣﻴﺸﻮﺩ
( ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮخی
ﻤﺸﻮق ﺴﻠﻮکی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒلی ﻮﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻳﺎ ﺗﺒﺼّﺮ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺸﻮق ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺎ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ)
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﻣﻨﺎﺯل ﺒﻬﺸﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺒﻌﻮث ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺨلق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮث
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﻤﻘﺎم
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺃﻯ ﺒﻨﺪﻩ ﻣﻦ ( ﮐﺎﻣﻞ
الهی عضو ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺮﺑّﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ) ﺗﻮ ﺷک
کنندﻩ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻤﻥ ﻬﺴﺘﻰ ﻭﺣﻤﺎﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻰ (ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺗﻌﻠﻴمی گرﭼﻪ
ﻣﻦ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺑﺪنی
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﻀل ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺗﺼﺮﻳﺢ ﻭﺗﻮﺿﻴح
ﻨﻤﻮﺩﻯ ﻭﺁﻧﺮﺍ
ثاﺷﺎﺑﺖ ﮐﺮﺩﻯ
(ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺪﺭک ﻮ ﺩﻟﻴﻞ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﺻﺎﻟﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. (ﺧﻴﺮ) ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻭﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ) ﻭ(ﻋﻠﻰّ)ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻓﺖ ﺍﻭ ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻯ (ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ
اﺻﺎﻟﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
علیّ وﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﮐﺴﻰ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍﻋلی ﺃﻓﻀل
اﺯ ﺗﻤﺎم ﺠﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
همه ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻗﺒلی اﺳﺖ ﺣﺘی
اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻌﺪﻯ) ﻭ ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺷﻤنی
کرﺩﻯ ﻭ ﺣتی اﺳﺎمی
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻰ ( ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ که ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻧﺎم همان ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺻﺎﺣﺐ ﺗﻤﺎم
اﺳﺎمی اﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺪﺭ
ﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳخ ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻴﻤﻮﺳﺎﻯﺰﻣﺎﻥ
ﻭﻋﻴﺴﺎﻯ ﺰﻣﺎﻧﻪ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ
ﺰﻣﺎﻧﻪ) ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﻘﺎﺏ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﻯ
(ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺎﺩﻯ ﻮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻮﺻﺎﺩﻕ ﻭﻏﻴﺮﻩ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﺃﻣﺮﺭﺍ ﺍﺑﻠﺎغ
ﺒﺘﻤﺎم ﺃﻫل عرﺻﺎﺕ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
. ( ﺩﺭﺗﻤﺎم ﺴﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ پنین ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣلی الهی
ﺘﺎ ﺯﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭﮐﺎﻓﺮ ﻭﺟﺒّﺎﺭﻯ
ﺒﺎقی ﻨﻤﻴﻤﺎﻧﺪ
ﻭﻫﻴچ ﺸﻴﻄﺎنی ﻮ
ﺍﺑﻠﻴﺴی ﻨﻤﻰ ﻣﺎﻧﺪ
(ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺍﺑﻠﻴس
ﺩﺭﻟﺒﺎس ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺮﻭﺣﺎﻧﻴﺖ) ﻣﮕﺮﺁﻧﮑﻪ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ
ﺷﮑﻨﻨﺪﻩ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ
(ﺻﻠﻪ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﻮلیّ الهی ﺘﺎﺯﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ) ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻟﻌﻨﺖ ﺑﺮﮐﺴﺎنی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺼﺐ ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺒﺠﺎﻯ ﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
(ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺷﺎﻥ
ﻮﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﻮ ﺧﻠﻔﺎ
ﻭﺣتی ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ ﮐﻪﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ) ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻨﺎﺻﺒﻴﺎﻥ ﻮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮ ﺭﻗﻴﺒﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻋلیّ ﺸﺪﻧﺪ (ﺩﺭﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮکی
غیر ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ هر
ﻓﻘﻴﻪ ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ
ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیر ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤق
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ. ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ ﻨﻴﺰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ:
ﺃﻓﻀل ﻤﺎ ﻳﻘﺪّﻣﻪ
ﺍﻟﻌﺎﻟم ﻤﻥ ﻤﺤﺒّﻴﻨﺎ
ﻭ ﻣﻮﺍﻟﻴﻨﺎ ﺃﻣﺎﻣﻪ
ﻟﻴﻮم ﻔﻘﺮﻩ ﻭ ﻓﺎﻗﺘﻪ
ﻭ ﺫﻟّﺘﻪ ﻭ ﻣﺴﮑﻨﺘﻪ
ﺃﻥ یعیش فی اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻣﺴﮑﻴﻨﺎ ﻣﻥ ﻤﺤﺒّﻴﻨﺎ
ﻣﻥ ﻴﺪ ﻧﺎﺻﺐﻋﺪﻭّ
ﻟﻠﻪ ﻭ ﻟﺮﺳﻮﻟﻪ
ﻳﻘﻮا ﻤﻥ ﻘﺒﺮﻩ
ﻭ ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة ﺻﻔﻮﻑ
ﻣﻥ ﺸﻔﻴﺮ ﻗﺒﺮﻩ
ﺍلی ﻤﻮﺿﻊ ﻣﺤﻠّﻪ
ﻣﻥ ﺠﻨﺎﻥ اﻟﻠﻪ
ﻓﻴﺤﻤﻠﻮﻧﻪ علی
ﺃﺟﻨﺤﺘﻬﻢ ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ
ﻤﺮﺣﺒﺎ ﻃﻮﺑﺎ ﻛﻄﻮﺑﺎﻙ
ﻳﺎ ﺩﺍفع اﻟﮑﻠﺎﺏ
ﻋﻥ اﻟﺄﺑﺮﺍﺭ ﻭﻳﺎ
ﺃﻳّﻬﺎ ﺍﻟﻤﺘﻌﺼّﺐ
ﻠﺄﺯمّة ﺍﻟﺄﺧﻴﺎﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﭽﻴﺰﻯ
که ﻋﺎﻟﻤﻰ (ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ) ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻮ ﻣﻮﺍﻟﻴﺎﻥ ﻤﺎ
(ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ) ﺟﻠﻮﺗﺮ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ
(ﻗﺒل اﺯﻣﺮگ اﺯ
نوع ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﺍﺿﺎﻓﻰ
ﮐﻪ ثوﺍﺏ ﻭ ﺁثاﺭﺵ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮل ﺒﻬﺘﺮ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺪﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭﺯﻯ
که ﻓﻘﺮ ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﻭ ﺫﻟّﺖ ﻭ ﻣﺴﮑﻨﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ( ﺩﺭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻔﻘﺮ کرﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻋﻘلی ﻮ ﺭﻭﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ که ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﻭ بتوﺍﻧﻨﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﺁﻧﮕﺎﻩ
سلوک الهی ﺨﻮﺩ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی ﭙﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ) ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺴﮑﻴنی اﺯ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻤﺎﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻳک ﻨﺎﺻبی
ﺪﺷﻤﻥ ﺨﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻮل
ﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﺪ (ﻳک
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮک ﻮلی
ﭙﻴﺮﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫبی ﺮﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﺑسلوک
الهی ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ
ﻭﻏﻮث ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎ
ﺳﻴﺮﺍبی ﺪﺭ ﺁﺑﻴﺎﺭﻯ
ﭽﻮﻥ ﺒﺎﺭﺍﻥ ﺪﺭ
ﻋﻘل ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ) ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﻗﺒﺮﺵ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺒﻴﺎﻳﺪ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﮐﻪ ﺻﻔﻮفی اﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻗﺒﺮﺵ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﺑﻤﺤل ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺮﻧﺪ (
ﺳﺎطع ﺪﺭ ﺷُﺮُﻑ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺻﻔﻮﻑ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻮ ﻣﻨﻈّﻢ ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺑﺪﺭﻣُﻨﻴﺮ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
فوق ﺒﺸﺮﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮﻣﻘﺎمی ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺑﺎﻟﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺣﻤل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ (ﺑﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺠﺒﺮﺋﻴلی ﻮﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺣﺮﮐﺘﻬﺎﻯ ﺁنی
ﻮ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
عرﻭج ﺮﻭح ﺴﺎﻟک
ﺒﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ. ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﻘطعی ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸت عرشی ﺪﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ)
ﮐﻪ ﺑﻮﻯ ﻨﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺧﻮﺵ ﺁﻣﺪﻯ ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺤﺎل ﺘﻮ ﻭﻃﻮﺑﺎ
ﻭ ﺍﺗﻮپی ﻮ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻋﻘلی ﺒﺮﺗﻮ
ﻣﺒﺎﺭک ﺒﺎﺩ ﺍﻯ
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺳﮕﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺃﺑﺮﺍﺭ ﺩفع
کرﺩﻯ (ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺷﻴﻄﺎنی
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭﺣﺎل
ﺒِﺮّ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﭘﺎک ﺸﺪﻥ ﺪﻭﺭﮐﺮﺩﻯ)
ﻭﺍﻯ کساﻧﻴﮑﻪ ﺗﻌﺼّﺐ
ﺑﺮﺍﻯ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺨﻴّﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩﻯ
( ﺗﻌﺼّﺐ ﮐﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻳﻬﺎﻯ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻭﻋﺪم ﺘﺰﻟﺰل ﻔﮑﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ اﻣﺎﻣﺎﻥ
اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
( ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺧﻴّﺮ ﻭﮐﺎﻣل
الهی ﻮﻧﻴک اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ حدیث 2687 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۷ﺹ226
ﺑﺤﺎﺮ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﺫﺍ ﮐﺎﻥ ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺟمع
اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭﺟﻞ ﺍﻟﻨﺎس
فی ﺼﻌﻴﺪ ﻭﺍﺣﺪ
ﻭﻭﺿﻌﺖ ﺍﻟﻤﻮﺍﺯﻳﻦ
ﻓﺘﻮﺯﻥ ﺪﻣاء اﻟﺸﻬﺪاء
مع ﻤﺪﺍﺩ ﺍﻟﻌﻠﻤاء
ﻓﺘﺮﺟح ﻤﺪﺍﺩ ﺍﻟﻌﻠﻤاء
علی ﺩﻣاء اﻟﺸﻬﺪاء ﭼﻮﻥ ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻳک ﺴﻄح ﺠمع
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺮﺍﺯﻭﻫﺎ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﻥ ﺸﻬﻴﺪﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﺎ ﮐﺴﺐ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻋﻠﻤﺎ ﺭﺍ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﻭﺯﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺮﺟﻴح ﻮﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻋﻠﻤﺎ ﺑﺮ
ﺧﻮﻥ ﺸﻬﻴﺪﺍﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.(ﺷﻬﻴﺪﺍﻥ
کسانی هستند ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺠﻨﮕﻨﺪ
ﻭلی ﺒﺸﺮﻁ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭﻳک
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ وﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺒﺼﺤﻨﻪ
ﺟﻨگ می ﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﮐﺸﺘﻪ ﻭ
ﺑﺮخی هم ﺰﻧﺪﻩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻳک ﺠﻨگ ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﺗﺎﺣﺘﻤﺎ
ﮐﺸﺘﻪ ﻭ ﺷﻬﻴﺪ
شاهد قائم ﺷﻮﻧﺪ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﺷﺎﻫﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯبرترین
امکان لقای
الهی برای نوع
بشری گرﺩﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁیدآل کمالات
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮلا ﻳک
ﺪﺭﺻﺪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ هرﮔﺰ ﺩﺭﻫﺮ
ﺟﻨگی ﺒﺎ ﺗﻤﺎم
ﺰﺧم ها ﮐﺸﺘﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺭؤﻴﺎ
ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺼﻨﻮعی
و هیپنوتیزم ﻴﭙﻴﺮ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟک ﭙﺮﺩﻩ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺮﺍ ﻋﺒﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺑﻄﻮﺭ ﻗطع ﻨﻴﺰ
ﺑﻤﻴﺮﺩ. ﻭلی اﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
ﻘﺪﺍﺷﺖ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
یگ ﻜﺎﻣل الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮﻋﻀﻮ ﺗﺎﺯﻩ
ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺍﻯ کرﺍﻣﺎﺕ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌلیم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎ ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺘﻬﺎﻯ
اﺯﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭ ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ ﺍﺯ
ﻫﺮﺟﻬﻨم اﺣﺘﻤﺎلی
ﺒﻌﺪﻯ ﺪﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﻘﻴﻪ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻣﺮگ ﻘطعی
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺷﻴﺮﻳﻥ ﻮ ﺁﺭﺍم
ﻮ ﺧﻨک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭعرشی
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﻭﺑﻬﺸﺖ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺭﺟﻌﺖ نوع ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮﻯ
هاﻯ آﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺠﻮﻳﺪ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ بی
اﻧﺘﻬﺎ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﻫﺮﺑﺎﺭ ﻋﻘلی
عظیم تر ﺮ ﻭ ﺯﻳﺒﺎئی
ﺼﻮﺭﺕ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
اﺭﺍﺩﻯ ﻮﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﻋﺎﻃفی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
ﺸﺨﺼﻴﺖ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
الهی ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﻭ ﺗﻮﺣّﺶ
ﻭﺣﻴﻮﺍنی ﺒﻴﺶ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ (ﺣَﻴَﻮﺍﻥ)
(ﺑﺎ ﻓتح و ﺤاء ﻮ
ﻳاء ) ﻣﻴﻨﺎﻣﺪ. ﭘس
ﺷﻬﻴﺪ ﺟﻨﮕی ﺨﻮﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎم ﺠﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭلی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ ﻧﺎم
عالم ﻮ ﺁﮔﺎﻩ ﻭﻓﻘﻴﻪ
پگاهی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭﻋﺎﻟﻢ
ﻓﻴﺰﻳک ﻮﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻓﻘﻴﻪ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﻨﺎ
ﺩﺭﺳتی ﻨﺎم عاﻟم
ﺒﺨﻮﺩ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﮔﺎﻩ
از تجلّیات
الهی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺣتی
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺪﺍﻧﺶ ﻭﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻭ ﻗﻠم ﻮ
ﻣﺪﺍﺩ ﻭﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺧﻮﻥ ﺸﻬﻴﺪﺍﻥ ﻤﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺩﺭﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻔﻘﻂ
ﺣﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ ﻭﺍﻫل
عمل اﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ ﻧﻮﺷﺘﻥ
حقایق تازه ﻮ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫم ﭽﻴﺰﻯ ﺑﻨﻮﻳﺴﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎ ﻭﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
گذﺷﺘﮕﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺤق
ﻴﺎ ﻧﺎ ﺣق ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻃل ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭﻫﺮ ﺩﻡ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ حقّ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮکی ﻘﺮﺍﻥ ﻮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺩﻳﻥ ﻮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﻭﺭ ﺗﺮ ﻭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺘﺮ ﻭ ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻘﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﻭﻋﻀﻮ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
و حوزه ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﺋی
اﺯ ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
الهی ﻮﻋﻠم ﻠﺪﻧّﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﻭﺑﺎ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻭﺑﺎ ﻫﺮﺻﻠﺎح
ﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨفع
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎتی
ﭽﻮﻥ ﻮﺣی الهی
هر ﺩم ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﺎ ﮐمی ﺘﺄﻣّل
ﺘﻨﺰﻳل ﻤﻨﻄقی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﻗﺎﺑل ﻔﻬم
اﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺪﺍﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺟﻮﻫﺮ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻭﻟﻰ (ﻣﺪﺍﺩ) ﺩﺭ ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ
ﺩﺍﺩﻥ ﻤﻔﺎهیم
عقلی ﻮالهی ﺪﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﻣﺪﺍم
ﺪﺭﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﻭﺟﺴﺘﻥ
ﻔﺼل ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
عقل ﻮﺳﻠﻴﻘﻪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ عقلی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻋﻤﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺪﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
علمی ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
اﺩﺭﺍﮐﻰ ﻭﺍﺣﺴﺎسی
ﻮﻋﺎﻃفی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ ﺮﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ
ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﻨﺎﺭﺳﺎ
ﺭﺍ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻣﺘﺼل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺫﮐﺮ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی اﻳﻨﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭک اﺣﺘﻤﺎلی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺗﺎ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻘﺶ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻬم
اﺯ ﺗﮑﺎمل ﻄﺒﻴﻌی
ﺘﻥ ها ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌی عقلها ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺪﺍﺩﻥ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﺎﻧﺪﻥ
هستند. ﺑﺂﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺩﻭﺭ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻣﻴﺰﺍﻥ ﻮ ﺗﺮﺍﺯﻭﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﺤﺸﺮ ﺧﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺁﻧﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭﺣﻀﻮﺭﻯ
اﺯﻋﻠﻤﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮ ﺣتی ﺸﻬﻴﺪﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
کسب ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻗﻴﺎمتی
ﻮﺍﻗﻌی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﭼﻪ ﮐسی
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
(ﺣتی اﻋﻠﻢ) الهی
ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻥ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ
ﺗﺮﺍﺯﻭﻫﺎ ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻴﻬﺎ
ﺑﻄﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﺑﺰﺑﺎﻥ ﺤﺎل ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﺎﻟک ﻜﻪ ﺧﻮﻥ ﺒﺪﻫﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭلی هرﮔﺰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی ﻮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺧﻴلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﺨﻴلی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺒﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ثوﺍﺏ ﻭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﺍﻭ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﻳﺎﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺟﺴمی
ﻮ ﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭﺍنی
ﻮ ﺭﻭحی ﻴﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ نوع
فوق بشری ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﻳﻥ اﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﺒﺘﺮﺗﻴﺐ (ﺷﻬﻴﺪﺍﻥ)
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻭ(ﺑﻬﻠﻮﻟﻬﺎﻯ)
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم ﻮ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻟﻰ ﺑﺪﻭﻥ ﻤﺄﻣﻮﺭﻳتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻠق ﻮﻧﻴﺰ(ﻋﻠﻤﺎﻯ)
ﺁﮔﺎﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎنی ﻮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻘﺶ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﻧﻈﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭﻧﻴﺰ (ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ)
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺁﻣﻮﺯﺵ
سلوک الهی ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ (ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ)
ﮐﻪﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮﻋﻠﻮم
ﺴﻠﻮکی ﻔﻘﻴﻬﺎﻥالهی  ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻣﻮﺯﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭﻋﻠﻤﺎ ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭلی ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺠﻮﻟﺎﻥ عتقلی ﺪﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﺎﺭج
اﺯ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺩﺍﻧﺶ ﻗﻠم ﻔﺮﺳﺎﺋی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﮔﺸﺎﻯ ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻘلی ﻮﻋﻠﻤﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺸﺮﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺘﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی همین
ﺘﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯﻮ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
علمی ﻄﺐ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻋﻠﻮم
ﻨﻈﺮﻯ ﺪﺭ ﻣﮑﺘﺸﻔﺎﺕ
ﺁﻥ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺣﻘﺎق
عقلی ﻣﻨﻄقی ﻮ ﻓﻠﺴفی
ﺘﺎﺯﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
اﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺗﺎ ﻳک ﺼﺪ ﺳﺎل ﭙﻴﺶ
ﺗﻤﺎم ﺮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺪﺍﻧﺶ ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎ
ﻭ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻔﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ تکنیک
وﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭلی
ﺴﺨﺖ ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺘﺪﺑﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻘلی ﻮ ﻋﻠمی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺒﻨﺪ ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ ﺪﻭﻣّﻯ
اﺳﺖ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﻳﮑﻰ ﺗﮑﺎﻣل اﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻳﮑی ﺘﮑﺎﻣل
اﻣﻮﺭﻯ ﻤﺎﺩﻯ ﻴﺎﻋﻠمی
ﻮﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻨﻪ ﭼﻨﺪﺍﻥ ﺪﻭﺭ
ﮐﻪ ﺳﺨﺖ ﺩﺭ ﺗﺎﺭ
ﻭﭘﻮﺩ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻋﻠمی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﮔﻴﺮ ﺷﺪﻩ ﻭﺑﺪﻭﺭﺧﻮﺩ
ﭼﻨﺎﻥ ﺘﻨﻴﺪﻩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻔﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻘس
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
اهل ﺪل ﭙﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻧﻘﺶ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﻭﺍﺧﺮ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﻭﺍﺋل
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺑﺎﺯ ﻣﺴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﻮ ﻣﺎﺩﻩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻤﻮﺍﺯﻯ
هنم ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻋﻤﻮﺩ ﺑﺮﻫم
هستند. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﮐﻪ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی اﻣﺮﻭﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭﻋﻠﻤﺎ
ﻭﮐﺎﺭ ﺷﻨﺎﺳﺎنی
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
علمی ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﺮﻭحی ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻫم
هستند. ﻭﺿﻌی
که ﻋﻘل ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻘﺪﺭﺕ ﺩﺭک ﻮ ﺗﺼﻮﺭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰﻋﻤل
کند ﺩﺭﺁﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻳﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎم ﻤﺬﺍﻫﺐ
قشری ﻫﺮﮔﺰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻋﺎﻟم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻪ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
تجلّیات ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻪ ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯﻋﻠﻮم
اﻟﻬﻰ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﻧﻪ ﺣتی ﺼﺎﺣﺐ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ هستند. ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎفی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻧﺎم
ﺁﻧﺮﺍ (ﺍﺻﻮﻝ) ﮔﺬﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻳﻚ (ﺍﺩﺍ ﻭ ﺍﺻﻮﻝ)
ﺍﺯﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻴﻮﻧﺎنی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯﻃﺮﻑ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﺮﺩﻭﺩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ اﺳﻠﺎمی
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﻭﺣتی ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ ﻣﺪعی کاﺫﺏ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺭﺍ ﺟﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﭘﺮﺳتی ﻮﻋلی
ﺪﻭﺳﺘﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻮ ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ اﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
هرﻋﺼﺮ ﮐﻪ ﻣﻠﺒّس
ﺑﻠﺒﺎس ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
هستند. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺳﻔﻴﻪ ﻭ ﺟﺎﻫل ﻮﺍﺣﻤﻖ
ﻭﺣتی ﺤﺮﺍﻣﺰﺍﺩﻩ
ﻭﻣﻔﻌﻮل ﺪﺭﮐﻮﭼکی
ﻮ ﺃﻣﺮﺩ ﺩﺭ ﺑﺰﺭﮔی
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍم ﺁﻧﻬﺎ ﺣتی
ﻴک ﻨﻔﺮﺷﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺻﺎﻟتی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺍﺻﺎﻟﺘﻰ
ﻳﺎﻓﺖ ﻭﺧﻮﺩ ﺭ ﺍﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺍﻭﻝ ﻟﺒﺎس ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﺑﺪﻭﺭ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺒﺎﻃﻞ ﺑﮑﻤک ﺮﻭحی
ﻤُﺮﺩم ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﻧﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺘﺄﺳﻴس
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ
همه ﻗﺪﺭﺗﺶ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺣﮑﻮمتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺒﺮﭘﺎ ﮐﻨﺪ ﻣﮕﺮ
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﮑﻤک
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻤﺸﺮﮐﺎﻥ
ﻮ ﺑﺘﻬﺎﻯ گوﺷتی
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﮔﺎﻭﻫﺎﻯ
ﺸﮑﻢ ﮔُﻨﺪﻩ ﻭﺑﺎ
ﺻﺪﺍﻯ ﺰﺷﺖ ﻭ ﺗﻮ
ﺧﺎﻟﻰ(ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺁﻥ)
ﺷﺮﻳﮑﺎﻥ ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻭ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
الهی ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺸﺪﻳﺪ
ﻭﻋﻤﻴﻖ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﭼﻮﻥ کِرم ﻮ ﺳﻮﺳک
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ ﻭﻧﻘﺶ
ﺍﻳﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻀﺪ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺩﺷﻤﻦ
ﺍﻭ ﺩﺭﺗﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ
ﻮﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺷﺎﻥ
ﻘﺪﻳﻢ ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺎﻥ
تازه نفس اﺩﻳﺎﻥ
سلوکی و د یدلز
انوار تجلّیات
الهی ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺁﻳﺎﺕ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻮ ﺁﻓﺖ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺒﺰرگ میباشند
.

حدیث 2588 - ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ226ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ: اﻥّ اﻟﻠﻪ ﻋﺰ
ﻭ ﺟﻞ ﻳﺠمع اﻟﻌﻠﻤاء
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻓﻴﻘﻮل
ﻠﻬﻢ ﻟم ﺃضع ﻨﻮﺭﻯ
ﻮﺣﮑمی فی ﺼﺪﻭﺭﮐﻢ
ﺍﻟّﺎ ﻭ ﺃﻧﺎ ﺍﺭﻳﺪ
ﺑﮑم ﺨﻴﺮ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﺍﻟﺂﺧﺮة ﺍﺫﻫﺒﻮﺍ
ﻓﻘﺪ ﻏﻔﺮﺕ ﻟﮑم
عتلی ﻤﺎ ﮐﺎﻥ ﻤﻨﮑم
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﺎلی
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻋﻠﻤﺎ
ﺭﺍ ﺟمع ﻤﻴﮑﻨﺪ
(ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺟمع
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺟَم ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺗﺠلی
الهی ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺠﺒﺮﺋﻴل رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺠﻤﻊ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ
ﻭ ﺍﻳﻥ عاﻟﻤﺎﻥ
ﺼﺎﺣﺐﻋﻠم ﻮ ﺍﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ الهی
هستند ﮐﻪ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺸﻬﻴﺪﺍﻥ
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻤﺮک
ﻘﻄﻌﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻤﻴﺮﻭﻧﺪ)
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻥ ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﻨﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﻴﻨﻪ
ﺷﻤﺎ ﻗﺮﺍﺭﻧﺪﺍﺩﻡ
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻢ
ﺧﻴﺮ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺁﺧﺮﺕ
ﺭﺍ ﺑﺸﻤﺎ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻢ (ﺍﻳﻨک ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍﺻﺎﺣﺐ (ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯعقلی)
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﻮﻋﻘل
کلّی رَبّ
النوع ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺩﻡ ﮐﻪ ﺿﻤﻥ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺩﺍﺩﻥ ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﭘﻴﺸﺒﺮﺩ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ
عقلی ﻮﻋﻤلی ﻮ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮعی ﺒﺸﺮﻯ. (ﺧﻴﺮ
ﺩﻧﻴﺎ) ﺗﮑﺎﻣل ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻮ ﻧﻮ ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
که ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺒﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
هستند. ﻭ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺧﺮﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮ ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺠﺮﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﻮ ﺍﻳﺪﺁل
ﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺴﺄﻟﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﻤﻨﻄقی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ثوﺍﺑﻬﺎ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﻭ ﻧﻮﻉ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺻﻔﺮ ﺷﺮﻭع ﻨﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﻓﺼﻮل ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺮﺟﻌﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻮ ﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭﺍنی ﻮ ﺭﻭﺣی
ﺒﺎﻟﻔﻌل ﻮ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ الهی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﻳﺶ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی
ناﺋل گرﺩﻧﺪ ﺭﻭﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﻄﻌﺎ ﭼﻨﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم عقل ﺒﺸﺮﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻓﺮضی
ﻮ ﺍﺣﺘﻤﺎلی ﺁﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﭼﻨﺪ ﻗﺪمی ﺪﺭ
جهان ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﻮﻋﻘل ﻮﻋﻠم ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮع
ﻋﻤﻮﻧﻰ ﮐﻪ ﮔﺎهی
ﺪﺭ ﺑﺮخی اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺟﺎﻯ ﺘﻌﺠﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻬﺮ
ﻗﺪم ﭙﻴﺸﺮﻓﺘﻪﺍﻯ
اﺯﻋﻠم ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺣتی ﺒﺮﺍﻯﺨﻮﺩ
ﻟﺎﻧﻪﺍﻯ ﺒﺴﺎﺯﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
نوع ﺒﺸﺮﺑﻔﻀﺎ ﺭﻓﺘﻪ
ﻭﺗﺎ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕﻋﻠمبی
ﻮﻋﻘلی ﻨﻮه ﺒﺸﺮ
ﺑﮑﺠﺎ ﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﭙﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﻗﺪمی
ﺪﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻋﻠمی
ﻮﻋﻘﻠﻰ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭽﻨﺪ ﭘﻠّﻪﺍﻯ
که ﻣﻴﺴﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻳﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎئم
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺎﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎئی
عقلی ﻴﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻥ غفراﻥ ﻮ
ﻋﻔﻮ ﺷﻤﺎ ﻧﻤﻮﺩﻡ
(ﻋﻔﻮ الهی اﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮ ﺗﻮﺣّﺸﻬﺎ ﻮ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻗﺒلی اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﻳکی اﺯﺁیثاﺭ ﺍﻳﻥ
ﺒﻠﻮغ الهی اﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ ﺣتی گناﻫﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻣﺠﺎﺯﺍتی اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻤﻌﺼﻮم
اﺯ ﻫﺮ ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺳﺮﮐشی
هستند. ﻭﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ثوﺍﺏ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﺮ ﺧﻄﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻪ ﺍﺑﻮﺫﺭ
ﺯﺍﻫﺪ ﺳﺨﺖ ﮔﻴﺮ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺤتی اﮔﺮ
ﺯﻧﺎ ﻭ ﺩﺯﺩﻯ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
گناﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻔﻮ الهی
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺤﮑﻤﺖ ﻭﻣﺼﻠﺤﺖﻭﻧفعی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ ﺨﻴلی
ﭙُﺮ ﺑﺎﺭ ﺍﺯﺣﮑﻤﺖ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ثوﺍﺏ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﺣتی اﮔﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻫم ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﻭلی هیچ ﺤﮑﻤتی
ﺪﺭ ﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﺣﺮﺍﻣﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﻫﻤﻴﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﺯ
ﺭﻭﺯﻯ که ﭘﻴﺮ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﻣﻄﺮح
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ.

حدیث
2689 - اﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۷ﺹ227ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺍنی
ﻴﻮم ﻴﻘﻮل
المناﻓﻘﻮﻥ ﻭﺍﻟﻤﻨﺎﻓﻘﺎﺕ
ﻟﻠّﺬﻳﻥ ﺁﻣﻨﻮﺍ
ﺭﻭﺯﻯ که ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﻤﺮﺩ ﻭ ﺯﻥ ﻴﮑﺴﺎﻥ
که ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ....ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺃﻣّﺎ ﺍﻧّﻬﺎ ﻧﺰﻟﺖ
ﻓﻴﻨﺎ ﻭ فی ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ
ﻭ فی اﻟﻤﻨﺎﻓﻘﻴﻥ
اﻟﮑﻔّﺎﺭ ﺃﻣّﺎ
ﺍﻧّﻪ ﺍﺫﺍ ﮐﺎﻥ
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻭﺣﺒس
ﺍﻟﺨﻠﺎﺋق فی ﻄﺮﻳق
اﻟﻤﺤﺸﺮ ﺿرَبّ
ﺍﻟﻠﻪ ﺳﻮﺭﺍ ﻣﻦ
ﻇﻠمة ﻓﻴﻪ ﺑﺎﺏ
ﻓﻴﻪ ﺍﻟﺮﺣمة ﻳﻌنی
اﻟﻨﻮﺭ ﻭ ﻇﺎﻫﺮﻩ
ﻣﻥ ﻘﺒﻠﻪ ﺍﻟﻌﺬﺍﺏ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻟﻈﻠمة
فصیّرﻧﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ فی ﺒﺎﻃﻥ
اﻟﺴﻮﺭ ﺍﻟﺬﻯ ﻔﻴﻪ
ﺍﻟﺮﺣمة ﻭ ﺍﻟﻨﻮﺭ
ﻭﻋﺪﻭّﻧﺎ ﻭ ﺍﻟﮑﻔّﺎﺭ
فی ﻈﺎﻫﺮ ﺍﻟﺴﻮﺭ
ﺍﻟﺬﻯ ﻔﻴﻪ ﺍﻟﻈﻠمة
ﻓﻴﻨﺎﺩﻳﮑم عدﻭّﻧﺎ
ﻭﻋﺪﻭﮐﻢ ﻣﻥ اﻟﺒﺎﺏ
ﺍﻟﺬﻯ فی اﻟﺴﻮﺭ
ﻣﻥ ﻈﺎﻫﺮﻩ ﺃﻟم
ﻨﮑﻥ ﻤﻌﮑم فی اﻟﺪﻧﻴﺎ؟
ﻧﺒﻴّﻨﺎ ﻭ ﻧﺒﻴّﮑم
ﻮﺍﺣﺪ؟ ﻭﺻﻠﺎﺗﻨﺎ
ﻭ ﺻﻠﺎﺗﮑﻢ ﻭ ﺻﻮﻣﻨﺎ
ﻭ ﺻﻮﻣﮑﻢ ﻭﺣﺠّﻨﺎ
ﻭ ﺣﺠّﮑﻢ ﻭﺍﺣﺪ؟
ﻗﺎل ﻔﻴﻨﺎﺩﻳﻬم
اﻟﻤﻠک ﻤﻥ عند ﺍﻟﻠﻪ
ﺑل ﻴﻮﻟﮑﻨّﮑم ﻔﺘﻨﺘم
ﺃﻧﻔﺴﮑم ﺒﻌﺪ ﻧﺒﻴّﮑﻢ
ثمّ ﺗﻮﻟّﻴﺘم ﻮ
ﺗﺮﮐﺘم اﺗّﺒﺎع
ﻤﻥ ﺃﻣﺮ ﮐم ﺒﻪ ﻧﺒﻴّﮑﻢ
ﻭ ﺗﺮﺑّﺼﺘم ﺒﻪ
ﺍﻟﺪﻭﺍﺋﺮ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺘم
ﻔﻴﻤﺎ ﻗﺎل ﻔﻴﻪ
ﻧﺒﻴّﮑﻢ ﻭﻏﺮّﺗﮑم
اﻟﺄﻣﺎﻧﻰ ﻭ ﻣﺎ
ﺍﺟﺘﻤﻌﺘﻢ ﻋﻠﻴﻪ
ﻣﻥ ﺨﻠﺎفکم علی
ﺃﻫل اﻟﺤﻖ ﻭﻏﺮﮐم
ﺤﻠم اﻟﻠﻪ ﻋﻨﮑم
فی ﺘﻠک اﻟﺤﺎﻝ ﺣﺘّﻰ
ﺟاء اﻟﺤﻖ ﻭ ﻳﻌنی
ﺒﺎﻟﺤﻖ ﻇﻬﻮﺭﻋلی
ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ ﻭ
ﻣﻥ ﻈﻬﺮ ﻣﻥ اﻟﺄﺋمّة
ﻋﻠﻴﻬم اﻟﺴﻠﺎم
ﺒﻌﺪﻩ ﺑﺎﻟﺤﻖ ﻭ
ﻗﻮﻟﻪ (ﻭﻏﺮّﮐم
ﺒﺎﻟﻠﻪ ﺍﻟﻐﺮﻭﺭ)
ﻳﻌنی اﻟﺸﻴﻄﺎﻥ
(ﻓﺎﻟﻴﻮم ﻠﺎ ﻳؤﺨﺬ
ﻣﻨﮑم ﻔﺪیة ﻭﻟﺎ
ﻣﻥ اﻟﺬﻳﻥ
کفروﺍ) ﺃﻯ ﻠﺎ ﺗؤﺨﺬ
ﻟﮑم ﺤﺴنة ﺗﻔﺪﻭﻥ
ﺒﻬﺎ ﺃﻧﻔﺴﮑﻢ (ﻣﺄﻭﻳﮑم
اﻟﻨﺎﺭ هی ﻤﻮﻟﻴﮑم
ﻮ ﺑﺌس ﺍﻟﻤﺼﻴﺮ)
ﺍﻳﻥ ﺁﻳﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺪﺭ ﺣق ﻤﺎ (ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺎ ( ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺸﻌﺎع
اﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
هستند) ﻭ ﺩﺭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ کاﻓﺮ
ﺑﺎﻣﺎ ﻧﺎﺯل ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﻧﺰﻭل ﺁﻳﻪ
ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺸﺄﻥ ﻨﺰﻭل اﺳﺖ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﻳک ﻮﺍﻗﻌﻪ
ﺳﺎﺩﻩ ﻭ ﮐﻮﭼﮑی
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﻴﺎﻡ ﺍﻳﺪﺁل ﺮﺍ
ﺍﻟﻬﺎم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﭘﺮﻭﺭﺵ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺑﻠﺎغ ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﺭﺍﻩ ﺣلّ ﻤﺸﮑﻠﻰ
ﮐﻪ ﺁﻥ ﻮﺍﻗﻌﻪ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺒﻌﺪﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺑﮑﺎﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ. ﻭلی اﻳﻥ ﻤﺸﮑل
اﻣﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮ ﻣﺤﺎﮐﻤﺎﺕ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺧﺎﺹ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺂﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺍﻥ ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺤق ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻗﻴﺎﺵ
ﺍﻣﻮﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﺑﺰﻣﺎﻥ ﺤﺎل ﻤﻨﺘﻘل
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ هنم ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
کرﺩ ﺍﻳﻥ کاﺭ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺍﻗل اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻭ ﺗﻄﺒﻴﻘﺎﺕ ﺍﻣﻮﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺎ ﺣﺎل
ﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎنی ﺨﻮﻳﺶ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻄﺒﻴقاتی
ﺮﺍ ﺁﻧﻬم ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺴﺎﺋل ﺮﻭحی ﻮ
ﺭﻭﺍنی اﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ (ﺁﻳﻪ ﺍﻟﻬﻰ)ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺁﻳﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ
ﺁﻳﻪ ﻭﻋﻠﺎﻣﺘﻬﺎی
الهی ﺪﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﻭﻧﺰﻭل اﻳﻥ
ﺁﻳﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺍﻯ اﺳﺖ
ﺧﺎﺹ ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﻭﺵ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی اﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻥ ﻤﻔﺎﻫﻴم ﻘﺮﺁﻥ
ﻘﺎﺑل ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻧﻴﺴﺖ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻮﺩ ( ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ ﺣﺴﺎﺏ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﭙس
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺧﻠﺎﻳﻖ ﻭﺣتی
اﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ الهی ﻮﻣﻌﺼﻮم
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭ ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ
الهی هستند. ﺍﻣﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻥ ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺸﻮﻧﺪ ﺗﺎ ﺭﺍﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﭽﻮﻥ گذﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣتی ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﻮﺩ. ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻓﺮﻣﺎﻥ اﺯلی
الهی ﺮﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﺧﻠﺎقی
ﻮﺻﻔﺎتی اﻭ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ)
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
ﺨﻠﺎﻳﻖ (ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﻥ
ﺒﺨﺼﻮﺹﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
الهی ﻨﺸﺪﻩ ﺩﺭﺟﺎﺩﻩ
ﻣﺤﺸﺮ(و
صورتهای نوعی)
ﺣﺒس ﻭﻣﺘﻮﻗﻒ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻭ ﺳﻮﺭﻯ
اﺯ ﺗﺎﺭﻳکی ﺒﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺯﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﺭﻭﺯﻧﻪ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺖ ﻭ ﻧﻮﺭ
ﺩﺭ ﺍﻥ همّت (ﻫﻤﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﻭﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺎﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻮ ﻓﺴﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﻬل ﻮ ﺣﻴﺮﺕ ﻓﻌلی
ﻮ ﭘﺸﻴﻤﺎنی ﺪﺭ
ﭘﻴﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻳﻚ ﻧﻘﻄﻪ ﺭﻭﺷﻥ
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺑﻬﺮ
ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ که ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
سلوک الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻬﻤﻪ ﻧﺘﺎﻳج
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺪﻳﻮﺍﺭ ﺗﺎﺭﻳک
ﺠﻬل ﻮ ﭘﻴﺮﻯ ﻮ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺪﺍم ﺪﺭ ﻧﺰﺩﻳک
ﺸﺪﻥ ﻣﺮگ ﺸﺪﻳﺪ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺪﻭﻥ
هرﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﻤﻘﺎمی
ﻮﺍﻟﻬﻰ ﺟﺰ ﺳﻘﻮﻃ
ﺪﺭ ﺭَﺣِم ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻭ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻴﻬﺎﻯ
ﻮﺗﻨﮕﻴﻬﺎ ﻭﻋﻔﻮﻧﺘﻬﺎ
ﻭ ﺭﻧﺠﻬﺎ ﻭﮔﺮﻣﺎﻯ
ﺸﺪﻳﺪ ﺭَﺣِﻢ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﺎ ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎئم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ) ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺴﻮﺭ( ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺍﻥ) ﻇﺎﻫﺮﺵ ﻋﺬﺍﺏ
ﻭﺑﺎﻃﻥ ﺁﻥ ﺮﺣﻤﺖ
ﺍﺳﺖ (ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﭙس ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺍﺑﻄ
ﺰﻧﺪگی ﺴﺎﻟک ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﻋﺬﺍﺏ ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ و بلایا
ﻭ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻫﺎ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﻋﻤﺪﻯ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﺍﻫم
کرﺩﻩ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﻠﺎ
ﻭ ﻏﺼﻪ ﻭﺗﻨگی ﻮ
ﻗﺒﺾ ﺭﻭح ﻮ
گرفتگی ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺒﺎﻃﻥ ﺁﻥ ﺮﺣﻤﺖ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻤﺎ ﻓﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎ ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺎﺭﺍ
ﺩﺍﺧل ﺴﻮﺭ ﭘُﺮ
ﺭﺣﻤﺖ ﻭﻧﻮﺭ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﻣﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺸﻌﺎﻋﻬﺎﻯاﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺧﻞ ﺍﻳﻥ
ﺴﻮﺭ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ.
ﺳﻮﺭ ﺩﻭﺭ ﺷﻬﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﻔﻈ ﺁﻥ اﺯ ﺧﻄﺮ
ﻣﻬﺎﺟﻢ ﻭﺣﺸﻰ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺍﻣﻨﻴﺘﻬﺎﻯ ﻤﺤﻴﻄی
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺧل ﺁﻥ ﺮﺍ ﻣﺼﻮﻥ
اﺯ ﺍﻫﺮﻳﻤﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺍﺑﻠﻴس
ﻭﺣتی ﻨﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺳﻮﺭ ﺩﺭﻭﻥ
اﻳﻥ ﺪﻳﻮﺍﺭ ﻣﺤﺎﻓﻆ
ﻭﻣﺼﻮﻧﻴﺖ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘلی کلّی ﻭﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍﻧﻰ ﻭﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﻧﻘﻄﻪ
ﺭﻭﺷﻥ اﻣﻴﺪ ﺑﺨﺶ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻴﻬﺎﻯ
ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭ ﭘﻴﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﮐسی ﺘﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ( ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﻤﺘﺪﺍﺧل) اﻳﻦ ﺳﻮﺭ
ﺩﺭ ﺍﺑﻮﺍﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
هنفت ﮔﺎﻧﻪ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﭼﺎﺭﻩ ﺳﺎﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺑﻮﺩﻥ ﻔﺮﺻﺖ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺍﻧﺴﺎﻥ عاﻗل
ﻤﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
اﺗﺨﺎﺫ ﺭﺍﻩ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭلی ﺪﺷﻤﻥ ﻤﺎ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﻳﻥ ﺴﻮﺭ ﺑﺎق ی
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﺎﺭﻳک اﺳﺖ (ﺑﺪﺭﻭﻥ
ﻘﻠﻌﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺑﺎ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺗﺎﺭﻳکی
ﺁﻥ ﺠﻬﻞ ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ
ﻭﺣﻴﺮﺕ ﻓﮑﺮﻯ ﺤتی
اﮔﺮ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻴﻬﺎﻯ
ﻤﺮگ ﻮ ﻗﺒﺮ ﻭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻭ ﺭَﺣِم ﻤﺎﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺪﺭ ﺟﻬﻨﻢ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭ
ﺟﻬﺎن ﻭ ﺩﺭ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮنی
گذﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺭﺍﻩ ﺁیتدﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻨﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻥ ﻤﺎ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻴﮕﺎﻧﻪ ﺩرَبّ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺳﻮﺭ ﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ ﻣﮕﺮ
ﻣﺎ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻳﻢ.( ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﺴﺎﻟک غیر ﺻﺎﺩق
هستند ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺭﻓﺖ ﻭ
ﺁﻣﺪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭلری
ﺨﻴﺎﻧﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻮﺟﻪ ﻭ ﺗﻮﻗﻒ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﻭ ﻭﺭﻭﺩ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻴﮕﺎﻧﻪ ﺩرَبّ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﻭ ﺳﻮﺭ ﺩﺭﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺑﻪ ﻣﺠﺪﺩ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻮﺍعی اﺳﺖ) ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﺎ ﻫم ﻨﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﻢ (ﺩﺭﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺠﻤﺎﻋﺖ) ﻭﺑﺎ ﻫم
ﺮﻭﺯﻩ ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻴم
ﻮ ﺑﺎﻫم ﺤجّ ﻤﻴﮑﺮﺩﻳﻢ
(ﺩﺭ ﺣج کعبه ﻭﺍﻟّﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﺤجّ اﮐﺒﺮﺳﻠﻮک
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﺎﺩق ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺣﻖ ﺩﺭﺣج
ﻘﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻨﺎﺩﻯ
اﺯ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺤﺎل ﻮ ﻣﻘﺎﻡ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﺭﻯ (ﺷﻤﺎ
ﻫم ﺒﻮﺩﻳﺪ) ﻭلی
ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﺗﺎﻥ
ﺸﻤﺎ ﺭﺍ ﻓﺘﻨﻪ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩﺑﺪﺍﻥ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺷﺪﻳﺪ. ( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰﻣﻨﺎﻓق
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺴﺖ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺮﺍ ﻋﻤل
ﻨﮑﺮﺩ. ﻭﺣتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺮﻭﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﻃﺌﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭلی ﻈﺎﻫﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺍﺣﺘﺮﺍم ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋلیّ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺁﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ ﻭلی ﭙس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺨﺎک
ﺴﭙﺮﺩﻩ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﺍﺟﺘﻤﺎع اﻫل ﺴﻘﻴﻔﻪ
ﺯﻳﺮ ﺳﺎﻳﺒﺎﻥ ﺒﺮﮒ
ﻧﺨل ﺨﺮﻣﺎ ﭼﻨﺪ
ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺳﺮﮐﺮﺩﮔﺎﻥ
عرﺏ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺸﺪﻩ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﻭلی
غیر ﺳﺎﻟک ﻮﻏﻴﺮ
ﻣؤﻤﻦ اوم
کننده ﺗﻮﻃﺌﻪﻫﺎﻯ
ﺴﻴﺎسی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺻل
هدﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻤلی
اﻭﻟﻴﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺧﺎﺹ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ ﺟﺎﺭﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﻮس ﻧﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﺷﺮﻭﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭثرﻭﺕ
ﺍﻧﺪﻭﺯﻯ ﻮ ﺟﻬﺎﻥگشاﺋﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍنی ﻮ
ﺍﻧﺘﻘﺎم گیری ﺒﻨﺎم
اﺳﻠﺎم ﻮﺧﺪﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﻭ ﺷﻤﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻴﺪ ﻭلی
ﻔﺮﺍﺭﻯ ﺸﺪﻳﺪ (ﺗﻮﻟّﻯ
ﺒﺪﻭ ﻣﻌنی اﺳﺖ
ﻳکی ﻮﻟﺎﻳﺖ ﭘﺬﻳﺮﻯ
ﻮﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﭼﻮﻥﺴگ ﻮﻫﺮﺣﻴﻮﺍنی
ﻮﺣشی ﻔﺮﺍﺭﻯ ﺸﺪﻥ
ﻭﻫﺮ ﻳک بهانه ﺴﺨتی
اﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻥ) ﻭ
ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺸﺪﻳﺪ ﺃﻣﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺮﻭﻯ کنید (ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ سلوک
الهی که ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ) ﻭ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴﻨﻬﺎ ﻧﻴﺴﺘﻴﺪ
ﺗﺎ ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻫﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﻴﺪ.(ﺗﺮﺑّﺺ)
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺭ ﮐﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺖ ﻭ (ﺩﻭﺍﺋﺮ) ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﭘﻴﺶﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺒﻨفع تکامل
روح ﺨﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺶ ﺁﻣﺪﻫﺎﻯ
ﻨﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺪﺑﻴﺮﺍﺕ الهی
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺩﻧﻴﻮﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺪﺑﻴﺮ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺮﺍ
ﺑثرﻭﺕ ﻭﺳﻴﺮﺍبی
ﺸﻬﻮﺕ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺪﺍم غصّه ﻭ ﺑﻠﺎ
ﻭ ﺳﺨﺘﻴﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﺮﻭح ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺮﺳﺪ) ﻭﺑﻬﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﻤﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺭﻭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻴﺪ(ﺁﻧﺮﺍﺩﺭﻭﻍ
ﭘﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﻬﺪﻳﺪﻫﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻣﺰﺍﺣﻤﺎﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﻭ ﺍﻣﻴﺪﻫﺎ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩ (ﺁﺭﺯﻭ
ﻭ( اُﻣﻨﻴّﻪ) ﻫﺮ
ﺷﺨﺺ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺮﮐﻮﺏ
ﺷﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻮس
ﺣﻴﻮﺍنی اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺪﺍم ﺪﻧﺒﺎل ﺘﺤﻘق
ﺁﻥ هستند. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺍﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺑﺪﺑﺨﺖ ﺗﺮ ﻭﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭح ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻧﺘﺎﻳج
کاﺭ ﺷﻤﺎ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻫل ﺤق ﺸﺪﻳﺪ (ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﺎﺕ ﻭ
ﺗﻮﻃﺌﻪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ)
ﻭ ﺻﺒﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﺤﺎل ﻤﺎﻧﺪﻳﺪ
( ﺍﮔﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﻮﺭﺍ
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩﺵ ﻏﻀﺐ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎم
ﻤﻴﮕﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﭼﻨﻴﻥ کند ﻫﻴچ
گناﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﺑﻘﺪم
ﺒﻌﺪﻯ گناه ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺶ ﻧمی ﺮﻓﺖ) ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺣق ﺒﺸﻤﺎ
ﺭﺳﻴﺪ ( ﺩﺭ ﻣﺮگ ﺤﻖ
ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻔﺮﺻﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﻣُﺮﺩ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﺸﻴﻤﺎنی
ﺴﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻳک ﺪﻭﺭﻩ
ﺧﻴلی کوﺗﺎﻩ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﻣﻮﻟﺎ ﮐﻪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺿﺮﺑتی ﺰﺩ ﻭلی ﻤؤثرﺗﺮ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻭﺁﻧﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﺑﺎ ﺗﺮﻭﺭ ﻣﻮﻟﺎ
ﻭ ﻓﺸﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺮ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ ﺨﻠﻴﻔﻪ
ﭘﻨﺠم ﻫﻔﺖ ﻣﺎﻫﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺑﻨﻔﻊ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﻋﻠﻴﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﻓﺮﺻتی
ﺪﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩ. ﺣتی
ﻮﻗتی اﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻭﻟﻴﻌﻬﺪ ﻣﺄﻣﻮﻥ
ﺸﺪ) ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻈﻬﻮﺭ
ﺣق ﺪﺭ ﻇﻬﻮﺭﻋﻠﻰّ
ﺑﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ ( ﺩﺭﺧﻠﺎﻓﺖ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺍﻳﺸﺎﻥ)
ﻭﻳﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺒﺤق
ولایت محمد ﺪﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
(ﺩﺭ ﻭﺍقع هیچگاه
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺒﻌﺪﻯ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭﺳﻠﻄﻪ
ﺍﻯ ﻨﻴﺎﻓﺘﻨﺪ ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧمی ﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﻨمی
کوﺷﻴﺪﻧﺪ. ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻧﺘﻘﺎم ﻮ ﺿﺮﺑتی
ﺒﺤق علیه ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻨﺎﺣق ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺰﻧﻨﺪ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺪﻳﻥ ﻮﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻇﻬﻮﺭﺍﻣﺎﻣﺎﻥﻬﻤﻴﺸﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻪ
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻈﻬﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺘﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻣﺪﺭک الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺁﻧﺎﻥ ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺻﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﻭ ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﺍﺩ. ﻳﻌنی که ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺸﻤﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩ
(ﻳﻌنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﺘﺼﺪﻳﺎﻥ
ﻔﺮﻳﺐ ﺩﺍﺭﺩ. ﻳکی
ﺸﻴﻄﺎﻥ اﻫﺮﻳﻤﻥ
که ﺩﺭ ﻓﻄﺮﺕ ﻧﻮع
هرﮐس ﻫﺴﺖ. ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻤﻴﮑﺸﺎﻧﺪ.
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺍﺑﻠﻴس
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﻠﺒّس
ﺑﻠﺒﺎس ﺩﺭﻭغ ﺰﻫﺪ
ﻭ ﺭﻳﺎ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﺍﻩ
الهی ﺮﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭﺩﺭﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺒﺎقی
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺮﻭﻯ ﻤﻴﻥ و
انفجار ﻤﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ
ﺗﺎ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺠﻬﻨم
ﺒﺮﻭﻧﺪ ﻭﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ گناه ﮐﺎﺭﻯ
ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭحی
ﺸﺪﻳﺪ ﺗﺮﻯ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻨﻔس ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﮔﺮﻭﻩ ﻋﻈﻴمی اﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍنی ﻮ ﺗﻮﺣّﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﻮﺟﻨﻮﺩ(
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻘﺮﺍﻥ) ﺮﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭلی اﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﻓﺪﻳﻪ ﻭ
ﺧﻮﻥ ﺒﻬﺎ ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩ
( ﮐﻪ ﭘﻮل هم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻣﮕﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮع ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺨﻄﺎﻫﺎﻯ
ﻀﺪ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭسلوک
الهی ﺮﺍ ﻧﮑﻨﻨﺪﻯ
ﻮ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺖ
ﻧﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ بی ﺪﻳنی
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘی ﻮ ﺷﺮک
اﺳﺖ) ﮐﻪ ﺍﺯ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺷﻤﺎ (ﺷﻤﺎ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺖ ﻭﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﻧﻴﺰ ﻓﺪﻳﻪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻳﻌنی
اﺯ ﺷﻤﺎ ﻫﻴچ ﺤَﺴَﻨﻪ
ﻭ ثوﺍﺏ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ( ﭼﻮﻥ
عباﺩﺕ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﺑﻨﺎم ﺨﺪﺍ ﺟﻬﺎﻥ
گشاﺋﻴﻬﺎﻯ ﺍﺳﻠﺎمی
ﻴﺎ ﻣﺬﻫبی ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮐسی ﭽﻮﻥ ﻤﻌﺎﻭﻳﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻭ ﻳﺎﻭﺭ
ﭘﺪﺭﺵ ﺍﺑﻮﺳﻔﻴﺎﻥ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ ﺪﺷﻤﻥ
ﻘﺮﻳشی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨک ﺒﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
ﺠﻬﺎﻥگشاﻯ اﺳﻠﺎمی
ﺸﺪﻩ ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺳﻮﺭﻳﻪ
ﻭ ﺁﺳﻴﺎﻯ ﺼﻐﻴﺮ
ﻭ ﺟﺰﺍﻳﺮ ﻣﺪﻳﺘﺮﺍﻧﻪ
ﻭﻗﺴمتی از ﻣﺼﺮ
ﻭﺷﻤﺎل اﻓﺮﻳﻘﺎ
ﺭﺍ ﻓﺘﺢ و غارت ﮐﺮﺩ
ﻭﺗﻤﺎم ﺬﺧﺎﻳﺮ
ﻗﻴﻤتی ﻮثرﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﺼﻔﺤﺎﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﻣﺸق ﺠمع کرﺩ ﻭ
ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻯ
عظیم ﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻳﻬﺎﻯ
اﻳﺮﺍﻥ ﻮ ﺭﻭم ﺒﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩ. ﻭلی ﺒﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﺩﺷﻤﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻫﺪﻑ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ سلوک
الهی ﺮﺍ ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﮐﺮﺩ. ﺑﺎﻳﻦ ﺍﻣﻴﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺁﻥﭙﻴﺮﻭﺯﻳﻬﺎﻯ
ﺠﻨگی ﺮﺍ ﻣﺪﺭک
ﺨﺪﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺍسلام ﻨﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺨﻄﺎﻯ ﺳﺮﭘﻴﭽﻴﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ) ﻭﻫﻴچ
ﻴک اﺯ ﺣﺴﻨﺎتی ﺮﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻔﺪﻳﻪ
ﻭﺧﻮﻥ ﺒﻬﺎ ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﻳﻢ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺸﻤﺎ ﺍﺗﺶ ﺟﻬﻨم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﻬﻨم ﺨﻮﺩ
ﺷﻤﺎ ﻭﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
ﻤﺼﻴﺮ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﺍﺳﺖ. (ﮐﻪ ﺟﻬنم ﻴﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻮم ﻴﻮﻧﺎنی
ﻮﺟﻬﺎﻥ ﻔﺎﺭﺳﻰ
و گوهانوم ﺑﻘﻮل
ﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﺳﺖ ﻭﺟﺎﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻥ اﺭﻭﺍح ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮ ع ﺤﻴﻮﺍنی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺌس ﻭ ﺑﺪ ﻭﺑﺄس
ﻭ ﺳﺨﺖ ﻭ ﺩﺭﺩ ﻧﺎک
اﺳﺖ. ﻭ ﻣﺼﻴﺮ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻳﺎ ﺻﻴﺮﻭﺕ ﻭﺷﺪﻥ
ﺒﻌﺪﻯ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﻄﺒﻴﻌی
ﺸﻤﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺧﻴلی ﺒﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﮔﻮﺩﺍل آﺗﺶ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ ﻭﻳﺎ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﺑﻌﺪﻡ ﺭﻓﺘﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺴﺎﺑﻘﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺴﻮﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﻫم ﺴﺒﻘﺖ ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ.
ﺗﻨﺪﺗﺮ ﺭﻓﺘﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﻴﻌنی ﺒﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
عمیق ﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫم ﺒﻔﺴﺨﻬﺎ
و گنیده های گیاهی
ﻮ ﺭﺳﺨﻬﺎﻯ ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻔﺴخ ﻮ ﮔﻨﺪﻳﺪﮔی
گیاهی ﻮ ﺭﺳﻮخ
اﺑﺪﻯ ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.

حدیث 2689 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۷ﺹ227ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺍنی
ﻴﻮم ﻴﻘﻮل
المناﻓﻘﻮﻥ ﻭﺍﻟﻤﻨﺎﻓﻘﺎﺕ
ﻟﻠّﺬﻳﻥ ﺁﻣﻨﻮﺍ
ﺭﻭﺯﻯ که ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﻤﺮﺩ ﻭ ﺯﻥ ﻴﮑﺴﺎﻥ
که ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ....ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺃﻣّﺎ ﺍﻧّﻬﺎ ﻧﺰﻟﺖ
ﻓﻴﻨﺎ ﻭ فی ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ
ﻭ فی اﻟﻤﻨﺎﻓﻘﻴﻥ
اﻟﮑﻔّﺎﺭ ﺃﻣّﺎ
ﺍﻧّﻪ ﺍﺫﺍ ﮐﺎﻥ
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻭﺣﺒس
ﺍﻟﺨﻠﺎﺋق فی ﻄﺮﻳق
اﻟﻤﺤﺸﺮ ﺿرَبّ
ﺍﻟﻠﻪ ﺳﻮﺭﺍ ﻣﻦ
ﻇﻠمة ﻓﻴﻪ ﺑﺎﺏ
ﻓﻴﻪ ﺍﻟﺮﺣمة ﻳﻌنی
اﻟﻨﻮﺭ ﻭ ﻇﺎﻫﺮﻩ
ﻣﻥ ﻘﺒﻠﻪ ﺍﻟﻌﺬﺍﺏ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻟﻈﻠمة
فصیّرﻧﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ فی ﺒﺎﻃﻥ
اﻟﺴﻮﺭ ﺍﻟﺬﻯ ﻔﻴﻪ
ﺍﻟﺮﺣمة ﻭ ﺍﻟﻨﻮﺭ
ﻭﻋﺪﻭّﻧﺎ ﻭ ﺍﻟﮑﻔّﺎﺭ
فی ﻈﺎﻫﺮ ﺍﻟﺴﻮﺭ
ﺍﻟﺬﻯ ﻔﻴﻪ ﺍﻟﻈﻠمة
ﻓﻴﻨﺎﺩﻳﮑم عدﻭّﻧﺎ
ﻭﻋﺪﻭﮐﻢ ﻣﻥ اﻟﺒﺎﺏ
ﺍﻟﺬﻯ فی اﻟﺴﻮﺭ
ﻣﻥ ﻈﺎﻫﺮﻩ ﺃﻟم
ﻨﮑﻥ ﻤﻌﮑم فی اﻟﺪﻧﻴﺎ؟
ﻧﺒﻴّﻨﺎ ﻭ ﻧﺒﻴّﮑم
ﻮﺍﺣﺪ؟ ﻭﺻﻠﺎﺗﻨﺎ
ﻭ ﺻﻠﺎﺗﮑﻢ ﻭ ﺻﻮﻣﻨﺎ
ﻭ ﺻﻮﻣﮑﻢ ﻭﺣﺠّﻨﺎ
ﻭ ﺣﺠّﮑﻢ ﻭﺍﺣﺪ؟
ﻗﺎل ﻔﻴﻨﺎﺩﻳﻬم
اﻟﻤﻠک ﻤﻥ عند ﺍﻟﻠﻪ
ﺑل ﻴﻮﻟﮑﻨّﮑم ﻔﺘﻨﺘم
ﺃﻧﻔﺴﮑم ﺒﻌﺪ ﻧﺒﻴّﮑﻢ
ثمّ ﺗﻮﻟّﻴﺘم ﻮ
ﺗﺮﮐﺘم اﺗّﺒﺎع
ﻤﻥ ﺃﻣﺮ ﮐم ﺒﻪ ﻧﺒﻴّﮑﻢ
ﻭ ﺗﺮﺑّﺼﺘم ﺒﻪ
ﺍﻟﺪﻭﺍﺋﺮ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺘم
ﻔﻴﻤﺎ ﻗﺎل ﻔﻴﻪ
ﻧﺒﻴّﮑﻢ ﻭﻏﺮّﺗﮑم
اﻟﺄﻣﺎﻧﻰ ﻭ ﻣﺎ
ﺍﺟﺘﻤﻌﺘﻢ ﻋﻠﻴﻪ
ﻣﻥ ﺨﻠﺎفکم علی
ﺃﻫل اﻟﺤﻖ ﻭﻏﺮﮐم
ﺤﻠم اﻟﻠﻪ ﻋﻨﮑم
فی ﺘﻠک اﻟﺤﺎﻝ ﺣﺘّﻰ
ﺟاء اﻟﺤﻖ ﻭ ﻳﻌنی
ﺒﺎﻟﺤﻖ ﻇﻬﻮﺭﻋلی
ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ ﻭ
ﻣﻥ ﻈﻬﺮ ﻣﻥ اﻟﺄﺋمّة
ﻋﻠﻴﻬم اﻟﺴﻠﺎم
ﺒﻌﺪﻩ ﺑﺎﻟﺤﻖ ﻭ
ﻗﻮﻟﻪ (ﻭﻏﺮّﮐم
ﺒﺎﻟﻠﻪ ﺍﻟﻐﺮﻭﺭ)
ﻳﻌنی اﻟﺸﻴﻄﺎﻥ
(ﻓﺎﻟﻴﻮم ﻠﺎ ﻳؤﺨﺬ
ﻣﻨﮑم ﻔﺪیة ﻭﻟﺎ
ﻣﻥ اﻟﺬﻳﻥ
کفروﺍ) ﺃﻯ ﻠﺎ ﺗؤﺨﺬ
ﻟﮑم ﺤﺴنة ﺗﻔﺪﻭﻥ
ﺒﻬﺎ ﺃﻧﻔﺴﮑﻢ (ﻣﺄﻭﻳﮑم
اﻟﻨﺎﺭ هی ﻤﻮﻟﻴﮑم
ﻮ ﺑﺌس ﺍﻟﻤﺼﻴﺮ)
ﺍﻳﻥ ﺁﻳﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺪﺭ ﺣق ﻤﺎ (ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺎ ( ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺸﻌﺎع
اﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
هستند) ﻭ ﺩﺭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ کاﻓﺮ
ﺑﺎﻣﺎ ﻧﺎﺯل ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﻧﺰﻭل ﺁﻳﻪ
ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺸﺄﻥ ﻨﺰﻭل اﺳﺖ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﻳک ﻮﺍﻗﻌﻪ
ﺳﺎﺩﻩ ﻭ ﮐﻮﭼﮑی
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﻴﺎﻡ ﺍﻳﺪﺁل ﺮﺍ
ﺍﻟﻬﺎم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﭘﺮﻭﺭﺵ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺑﻠﺎغ ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﺭﺍﻩ ﺣلّ ﻤﺸﮑﻠﻰ
ﮐﻪ ﺁﻥ ﻮﺍﻗﻌﻪ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺒﻌﺪﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺑﮑﺎﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ. ﻭلی اﻳﻥ ﻤﺸﮑل
اﻣﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮ ﻣﺤﺎﮐﻤﺎﺕ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺧﺎﺹ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺂﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺍﻥ ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺤق ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻗﻴﺎﺵ
ﺍﻣﻮﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﺑﺰﻣﺎﻥ ﺤﺎل ﻤﻨﺘﻘل
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ هنم ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
کرﺩ ﺍﻳﻥ کاﺭ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺍﻗل اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻭ ﺗﻄﺒﻴﻘﺎﺕ ﺍﻣﻮﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺎ ﺣﺎل
ﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎنی ﺨﻮﻳﺶ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻄﺒﻴقاتی
ﺮﺍ ﺁﻧﻬم ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺴﺎﺋل ﺮﻭحی ﻮ
ﺭﻭﺍنی اﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ (ﺁﻳﻪ ﺍﻟﻬﻰ)ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺁﻳﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ
ﺁﻳﻪ ﻭﻋﻠﺎﻣﺘﻬﺎی
الهی ﺪﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﻭﻧﺰﻭل اﻳﻥ
ﺁﻳﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺍﻯ اﺳﺖ
ﺧﺎﺹ ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﻭﺵ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی اﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻥ ﻤﻔﺎﻫﻴم ﻘﺮﺁﻥ
ﻘﺎﺑل ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻧﻴﺴﺖ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻮﺩ ( ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ ﺣﺴﺎﺏ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﭙس
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺧﻠﺎﻳﻖ ﻭﺣتی
اﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ الهی ﻮﻣﻌﺼﻮم
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭ ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ
الهی هستند. ﺍﻣﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻥ ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺸﻮﻧﺪ ﺗﺎ ﺭﺍﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﭽﻮﻥ گذﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣتی ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﻮﺩ. ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻓﺮﻣﺎﻥ اﺯلی
الهی ﺮﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﺧﻠﺎقی
ﻮﺻﻔﺎتی اﻭ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ)
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
ﺨﻠﺎﻳﻖ (ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﻥ
ﺒﺨﺼﻮﺹﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
الهی ﻨﺸﺪﻩ ﺩﺭﺟﺎﺩﻩ
ﻣﺤﺸﺮ(و
صورتهای نوعی)
ﺣﺒس ﻭﻣﺘﻮﻗﻒ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻭ ﺳﻮﺭﻯ
اﺯ ﺗﺎﺭﻳکی ﺒﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺯﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﺭﻭﺯﻧﻪ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺖ ﻭ ﻧﻮﺭ
ﺩﺭ ﺍﻥ همّت (ﻫﻤﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﻭﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺎﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻮ ﻓﺴﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﻬل ﻮ ﺣﻴﺮﺕ ﻓﻌلی
ﻮ ﭘﺸﻴﻤﺎنی ﺪﺭ
ﭘﻴﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻳﻚ ﻧﻘﻄﻪ ﺭﻭﺷﻥ
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺑﻬﺮ
ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ که ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
سلوک الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻬﻤﻪ ﻧﺘﺎﻳج
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺪﻳﻮﺍﺭ ﺗﺎﺭﻳک
ﺠﻬل ﻮ ﭘﻴﺮﻯ ﻮ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺪﺍم ﺪﺭ ﻧﺰﺩﻳک
ﺸﺪﻥ ﻣﺮگ ﺸﺪﻳﺪ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺪﻭﻥ
هرﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﻤﻘﺎمی
ﻮﺍﻟﻬﻰ ﺟﺰ ﺳﻘﻮﻃ
ﺪﺭ ﺭَﺣِم ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻭ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻴﻬﺎﻯ
ﻮﺗﻨﮕﻴﻬﺎ ﻭﻋﻔﻮﻧﺘﻬﺎ
ﻭ ﺭﻧﺠﻬﺎ ﻭﮔﺮﻣﺎﻯ
ﺸﺪﻳﺪ ﺭَﺣِﻢ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﺎ ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎئم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ) ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺴﻮﺭ( ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺍﻥ) ﻇﺎﻫﺮﺵ ﻋﺬﺍﺏ
ﻭﺑﺎﻃﻥ ﺁﻥ ﺮﺣﻤﺖ
ﺍﺳﺖ (ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﭙس ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺍﺑﻄ
ﺰﻧﺪگی ﺴﺎﻟک ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﻋﺬﺍﺏ ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ و بلایا
ﻭ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻫﺎ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﻋﻤﺪﻯ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﺍﻫم
کرﺩﻩ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﻠﺎ
ﻭ ﻏﺼﻪ ﻭﺗﻨگی ﻮ
ﻗﺒﺾ ﺭﻭح ﻮ
گرفتگی ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺒﺎﻃﻥ ﺁﻥ ﺮﺣﻤﺖ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻤﺎ ﻓﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎ ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺎﺭﺍ
ﺩﺍﺧل ﺴﻮﺭ ﭘُﺮ
ﺭﺣﻤﺖ ﻭﻧﻮﺭ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﻣﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺸﻌﺎﻋﻬﺎﻯاﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺧﻞ ﺍﻳﻥ
ﺴﻮﺭ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ.
ﺳﻮﺭ ﺩﻭﺭ ﺷﻬﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﻔﻈ ﺁﻥ اﺯ ﺧﻄﺮ
ﻣﻬﺎﺟﻢ ﻭﺣﺸﻰ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺍﻣﻨﻴﺘﻬﺎﻯ ﻤﺤﻴﻄی
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺧل ﺁﻥ ﺮﺍ ﻣﺼﻮﻥ
اﺯ ﺍﻫﺮﻳﻤﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺍﺑﻠﻴس
ﻭﺣتی ﻨﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺳﻮﺭ ﺩﺭﻭﻥ
اﻳﻥ ﺪﻳﻮﺍﺭ ﻣﺤﺎﻓﻆ
ﻭﻣﺼﻮﻧﻴﺖ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘلی کلّی ﻭﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍﻧﻰ ﻭﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﻧﻘﻄﻪ
ﺭﻭﺷﻥ اﻣﻴﺪ ﺑﺨﺶ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻴﻬﺎﻯ
ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭ ﭘﻴﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﮐسی ﺘﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ( ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﻤﺘﺪﺍﺧل) اﻳﻦ ﺳﻮﺭ
ﺩﺭ ﺍﺑﻮﺍﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
هنفت ﮔﺎﻧﻪ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﭼﺎﺭﻩ ﺳﺎﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺑﻮﺩﻥ ﻔﺮﺻﺖ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺍﻧﺴﺎﻥ عاﻗل
ﻤﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
اﺗﺨﺎﺫ ﺭﺍﻩ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭلی ﺪﺷﻤﻥ ﻤﺎ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﻳﻥ ﺴﻮﺭ ﺑﺎق ی
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﺎﺭﻳک اﺳﺖ (ﺑﺪﺭﻭﻥ
ﻘﻠﻌﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺑﺎ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺗﺎﺭﻳکی
ﺁﻥ ﺠﻬﻞ ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ
ﻭﺣﻴﺮﺕ ﻓﮑﺮﻯ ﺤتی
اﮔﺮ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻴﻬﺎﻯ
ﻤﺮگ ﻮ ﻗﺒﺮ ﻭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻭ ﺭَﺣِم ﻤﺎﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺪﺭ ﺟﻬﻨﻢ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭ
ﺟﻬﺎن ﻭ ﺩﺭ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮنی
گذﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺭﺍﻩ ﺁیتدﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻨﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻥ ﻤﺎ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻴﮕﺎﻧﻪ ﺩرَبّ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺳﻮﺭ ﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ ﻣﮕﺮ
ﻣﺎ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻳﻢ.( ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﺴﺎﻟک غیر ﺻﺎﺩق
هستند ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺭﻓﺖ ﻭ
ﺁﻣﺪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭلری
ﺨﻴﺎﻧﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻮﺟﻪ ﻭ ﺗﻮﻗﻒ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﻭ ﻭﺭﻭﺩ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻴﮕﺎﻧﻪ ﺩرَبّ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﻭ ﺳﻮﺭ ﺩﺭﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺑﻪ ﻣﺠﺪﺩ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻮﺍعی اﺳﺖ) ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﺎ ﻫم ﻨﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﻢ (ﺩﺭﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺠﻤﺎﻋﺖ) ﻭﺑﺎ ﻫم
ﺮﻭﺯﻩ ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻴم
ﻮ ﺑﺎﻫم ﺤجّ ﻤﻴﮑﺮﺩﻳﻢ
(ﺩﺭ ﺣج کعبه ﻭﺍﻟّﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﺤجّ اﮐﺒﺮﺳﻠﻮک
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﺎﺩق ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺣﻖ ﺩﺭﺣج
ﻘﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻨﺎﺩﻯ
اﺯ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺤﺎل ﻮ ﻣﻘﺎﻡ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﺭﻯ (ﺷﻤﺎ
ﻫم ﺒﻮﺩﻳﺪ) ﻭلی
ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﺗﺎﻥ
ﺸﻤﺎ ﺭﺍ ﻓﺘﻨﻪ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩﺑﺪﺍﻥ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺷﺪﻳﺪ. ( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰﻣﻨﺎﻓق
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺴﺖ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺮﺍ ﻋﻤل
ﻨﮑﺮﺩ. ﻭﺣتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺮﻭﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﻃﺌﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭلی ﻈﺎﻫﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺍﺣﺘﺮﺍم ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋلیّ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺁﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ ﻭلی ﭙس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺨﺎک
ﺴﭙﺮﺩﻩ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﺍﺟﺘﻤﺎع اﻫل ﺴﻘﻴﻔﻪ
ﺯﻳﺮ ﺳﺎﻳﺒﺎﻥ ﺒﺮﮒ
ﻧﺨل ﺨﺮﻣﺎ ﭼﻨﺪ
ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺳﺮﮐﺮﺩﮔﺎﻥ
عرﺏ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺸﺪﻩ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﻭلی
غیر ﺳﺎﻟک ﻮﻏﻴﺮ
ﻣؤﻤﻦ اوم
کننده ﺗﻮﻃﺌﻪﻫﺎﻯ
ﺴﻴﺎسی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺻل
هدﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻤلی
اﻭﻟﻴﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺧﺎﺹ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ ﺟﺎﺭﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﻮس ﻧﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﺷﺮﻭﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭثرﻭﺕ
ﺍﻧﺪﻭﺯﻯ ﻮ ﺟﻬﺎﻥگشاﺋﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍنی ﻮ
ﺍﻧﺘﻘﺎم گیری ﺒﻨﺎم
اﺳﻠﺎم ﻮﺧﺪﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﻭ ﺷﻤﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻴﺪ ﻭلی
ﻔﺮﺍﺭﻯ ﺸﺪﻳﺪ (ﺗﻮﻟّﻯ
ﺒﺪﻭ ﻣﻌنی اﺳﺖ
ﻳکی ﻮﻟﺎﻳﺖ ﭘﺬﻳﺮﻯ
ﻮﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﭼﻮﻥﺴگ ﻮﻫﺮﺣﻴﻮﺍنی
ﻮﺣشی ﻔﺮﺍﺭﻯ ﺸﺪﻥ
ﻭﻫﺮ ﻳک بهانه ﺴﺨتی
اﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻥ) ﻭ
ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺸﺪﻳﺪ ﺃﻣﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺮﻭﻯ کنید (ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ سلوک
الهی که ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ) ﻭ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴﻨﻬﺎ ﻧﻴﺴﺘﻴﺪ
ﺗﺎ ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻫﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﻴﺪ.(ﺗﺮﺑّﺺ)
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺭ ﮐﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺖ ﻭ (ﺩﻭﺍﺋﺮ) ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﭘﻴﺶﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺒﻨفع تکامل
روح ﺨﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺶ ﺁﻣﺪﻫﺎﻯ
ﻨﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺪﺑﻴﺮﺍﺕ الهی
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺩﻧﻴﻮﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺪﺑﻴﺮ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺮﺍ
ﺑثرﻭﺕ ﻭﺳﻴﺮﺍبی
ﺸﻬﻮﺕ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺪﺍم غصّه ﻭ ﺑﻠﺎ
ﻭ ﺳﺨﺘﻴﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﺮﻭح ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺮﺳﺪ) ﻭﺑﻬﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﻤﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺭﻭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻴﺪ(ﺁﻧﺮﺍﺩﺭﻭﻍ
ﭘﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﻬﺪﻳﺪﻫﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻣﺰﺍﺣﻤﺎﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﻭ ﺍﻣﻴﺪﻫﺎ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩ (ﺁﺭﺯﻭ
ﻭ( اُﻣﻨﻴّﻪ) ﻫﺮ
ﺷﺨﺺ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺮﮐﻮﺏ
ﺷﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻮس
ﺣﻴﻮﺍنی اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺪﺍم ﺪﻧﺒﺎل ﺘﺤﻘق
ﺁﻥ هستند. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺍﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺑﺪﺑﺨﺖ ﺗﺮ ﻭﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭح ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻧﺘﺎﻳج
کاﺭ ﺷﻤﺎ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻫل ﺤق ﺸﺪﻳﺪ (ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﺎﺕ ﻭ
ﺗﻮﻃﺌﻪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ)
ﻭ ﺻﺒﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﺤﺎل ﻤﺎﻧﺪﻳﺪ
( ﺍﮔﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﻮﺭﺍ
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩﺵ ﻏﻀﺐ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎم
ﻤﻴﮕﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﭼﻨﻴﻥ کند ﻫﻴچ
گناﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﺑﻘﺪم
ﺒﻌﺪﻯ گناه ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺶ ﻧمی ﺮﻓﺖ) ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺣق ﺒﺸﻤﺎ
ﺭﺳﻴﺪ ( ﺩﺭ ﻣﺮگ ﺤﻖ
ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻔﺮﺻﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﻣُﺮﺩ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﺸﻴﻤﺎنی
ﺴﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻳک ﺪﻭﺭﻩ
ﺧﻴلی کوﺗﺎﻩ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﻣﻮﻟﺎ ﮐﻪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺿﺮﺑتی ﺰﺩ ﻭلی ﻤؤثرﺗﺮ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻭﺁﻧﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﺑﺎ ﺗﺮﻭﺭ ﻣﻮﻟﺎ
ﻭ ﻓﺸﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺮ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ ﺨﻠﻴﻔﻪ
ﭘﻨﺠم ﻫﻔﺖ ﻣﺎﻫﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺑﻨﻔﻊ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﻋﻠﻴﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﻓﺮﺻتی
ﺪﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩ. ﺣتی
ﻮﻗتی اﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻭﻟﻴﻌﻬﺪ ﻣﺄﻣﻮﻥ
ﺸﺪ) ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻈﻬﻮﺭ
ﺣق ﺪﺭ ﻇﻬﻮﺭﻋﻠﻰّ
ﺑﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ ( ﺩﺭﺧﻠﺎﻓﺖ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺍﻳﺸﺎﻥ)
ﻭﻳﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺒﺤق
ولایت محمد ﺪﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
(ﺩﺭ ﻭﺍقع هیچگاه
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺒﻌﺪﻯ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭﺳﻠﻄﻪ
ﺍﻯ ﻨﻴﺎﻓﺘﻨﺪ ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧمی ﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﻨمی
کوﺷﻴﺪﻧﺪ. ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻧﺘﻘﺎم ﻮ ﺿﺮﺑتی
ﺒﺤق علیه ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻨﺎﺣق ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺰﻧﻨﺪ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺪﻳﻥ ﻮﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻇﻬﻮﺭﺍﻣﺎﻣﺎﻥﻬﻤﻴﺸﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻪ
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻈﻬﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺘﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻣﺪﺭک الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺁﻧﺎﻥ ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺻﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﻭ ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﺍﺩ. ﻳﻌنی که ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺸﻤﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩ
(ﻳﻌنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﺘﺼﺪﻳﺎﻥ
ﻔﺮﻳﺐ ﺩﺍﺭﺩ. ﻳکی
ﺸﻴﻄﺎﻥ اﻫﺮﻳﻤﻥ
که ﺩﺭ ﻓﻄﺮﺕ ﻧﻮع
هرﮐس ﻫﺴﺖ. ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻤﻴﮑﺸﺎﻧﺪ.
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺍﺑﻠﻴس
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﻠﺒّس
ﺑﻠﺒﺎس ﺩﺭﻭغ ﺰﻫﺪ
ﻭ ﺭﻳﺎ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﺍﻩ
الهی ﺮﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭﺩﺭﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺒﺎقی
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺮﻭﻯ ﻤﻴﻥ و
انفجار ﻤﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ
ﺗﺎ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺠﻬﻨم
ﺒﺮﻭﻧﺪ ﻭﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ گناه ﮐﺎﺭﻯ
ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭحی
ﺸﺪﻳﺪ ﺗﺮﻯ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻨﻔس ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﮔﺮﻭﻩ ﻋﻈﻴمی اﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍنی ﻮ ﺗﻮﺣّﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﻮﺟﻨﻮﺩ(
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻘﺮﺍﻥ) ﺮﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭلی اﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﻓﺪﻳﻪ ﻭ
ﺧﻮﻥ ﺒﻬﺎ ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩ
( ﮐﻪ ﭘﻮل هم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻣﮕﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮع ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺨﻄﺎﻫﺎﻯ
ﻀﺪ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭسلوک
الهی ﺮﺍ ﻧﮑﻨﻨﺪﻯ
ﻮ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺖ
ﻧﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ بی ﺪﻳنی
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘی ﻮ ﺷﺮک
اﺳﺖ) ﮐﻪ ﺍﺯ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺷﻤﺎ (ﺷﻤﺎ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺖ ﻭﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﻧﻴﺰ ﻓﺪﻳﻪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻳﻌنی
اﺯ ﺷﻤﺎ ﻫﻴچ ﺤَﺴَﻨﻪ
ﻭ ثوﺍﺏ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ( ﭼﻮﻥ
عباﺩﺕ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﺑﻨﺎم ﺨﺪﺍ ﺟﻬﺎﻥ
گشاﺋﻴﻬﺎﻯ ﺍﺳﻠﺎمی
ﻴﺎ ﻣﺬﻫبی ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮐسی ﭽﻮﻥ ﻤﻌﺎﻭﻳﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻭ ﻳﺎﻭﺭ
ﭘﺪﺭﺵ ﺍﺑﻮﺳﻔﻴﺎﻥ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ ﺪﺷﻤﻥ
ﻘﺮﻳشی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨک ﺒﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
ﺠﻬﺎﻥگشاﻯ اﺳﻠﺎمی
ﺸﺪﻩ ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺳﻮﺭﻳﻪ
ﻭ ﺁﺳﻴﺎﻯ ﺼﻐﻴﺮ
ﻭ ﺟﺰﺍﻳﺮ ﻣﺪﻳﺘﺮﺍﻧﻪ
ﻭﻗﺴمتی از ﻣﺼﺮ
ﻭﺷﻤﺎل اﻓﺮﻳﻘﺎ
ﺭﺍ ﻓﺘﺢ و غارت ﮐﺮﺩ
ﻭﺗﻤﺎم ﺬﺧﺎﻳﺮ
ﻗﻴﻤتی ﻮثرﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﺼﻔﺤﺎﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﻣﺸق ﺠمع کرﺩ ﻭ
ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻯ
عظیم ﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻳﻬﺎﻯ
اﻳﺮﺍﻥ ﻮ ﺭﻭم ﺒﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩ. ﻭلی ﺒﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﺩﺷﻤﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻫﺪﻑ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ سلوک
الهی ﺮﺍ ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﮐﺮﺩ. ﺑﺎﻳﻦ ﺍﻣﻴﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺁﻥﭙﻴﺮﻭﺯﻳﻬﺎﻯ
ﺠﻨگی ﺮﺍ ﻣﺪﺭک
ﺨﺪﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺍسلام ﻨﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺨﻄﺎﻯ ﺳﺮﭘﻴﭽﻴﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ) ﻭﻫﻴچ
ﻴک اﺯ ﺣﺴﻨﺎتی ﺮﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻔﺪﻳﻪ
ﻭﺧﻮﻥ ﺒﻬﺎ ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﻳﻢ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺸﻤﺎ ﺍﺗﺶ ﺟﻬﻨم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﻬﻨم ﺨﻮﺩ
ﺷﻤﺎ ﻭﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
ﻤﺼﻴﺮ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﺍﺳﺖ. (ﮐﻪ ﺟﻬنم ﻴﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻮم ﻴﻮﻧﺎنی
ﻮﺟﻬﺎﻥ ﻔﺎﺭﺳﻰ
و گوهانوم ﺑﻘﻮل
ﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﺳﺖ ﻭﺟﺎﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻥ اﺭﻭﺍح ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮ ع ﺤﻴﻮﺍنی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺌس ﻭ ﺑﺪ ﻭﺑﺄس
ﻭ ﺳﺨﺖ ﻭ ﺩﺭﺩ ﻧﺎک
اﺳﺖ. ﻭ ﻣﺼﻴﺮ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻳﺎ ﺻﻴﺮﻭﺕ ﻭﺷﺪﻥ
ﺒﻌﺪﻯ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﻄﺒﻴﻌی
ﺸﻤﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺧﻴلی ﺒﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﮔﻮﺩﺍل آﺗﺶ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ ﻭﻳﺎ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﺑﻌﺪﻡ ﺭﻓﺘﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺴﺎﺑﻘﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺴﻮﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﻫم ﺴﺒﻘﺖ ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ.
ﺗﻨﺪﺗﺮ ﺭﻓﺘﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﻴﻌنی ﺒﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
عمیق ﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫم ﺒﻔﺴﺨﻬﺎ
و گنیده های گیاهی
ﻮ ﺭﺳﺨﻬﺎﻯ ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻔﺴخ ﻮ ﮔﻨﺪﻳﺪﮔی
گیاهی ﻮ ﺭﺳﻮخ
اﺑﺪﻯ ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.

حدیث 2691 - ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل ﺸﺪﻩ
(ﺝ۷ﺹ228ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺷﺨﺼی
اﺯ ﺍﻫﺎلی ﺼﺤﺮﺍ
ﻭﺑﻴﺎﺑﺎﻥگرﺩ ﻣﻮﻋﻈﻪﺍﻯ
ﺨﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺮﻣﻮﺩ: ﻴﺎ ﻗﻴس ﺍﻥ
مع اﻟﻌﺰّ ﺫﻟّﺎ
ﻭﺍﻥّ مع اﻟﺤﻴﺎة
ﻣﻮﺗﺎ ﻭ ﺍﻥّ ﻤﻊ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﺁﺧﺮة
ﻭﺍﻥّ ﻠﮑلّ ﺸﻴئ
ﺤﺴﻴﺒﺎ ﻭ ﺍﻥ ﻠﮑلّ
ﺃﺟل کتاﺑﺎ ﻭ ﺍﻧّﻪ
ﻟﺎﺑُﺪ ﻟک ﻴﺎ ﻗﻴس
ﻣﻦ ﻗﺮﻳﻥ ﻴﺪﻓﻦ
ﻣﻌک ﻮﻫﻮ ﺣی ﻮ ﺗﺪﻓﻥ
ﻤﻌﻪ ﻭﺃﻧﺖ ﻣﻴّﺖ
ﻓﺎﻥ کاﻥ کرﻳﻤﺎ
ﺃﮐﺮﻣﻚ ﻭ ﺍﻥ
کاﻥ ﻠﺌﻴﻤﺎ ﺃﺳﻠﻤﻚ
ثمّ ﻠﺎ ﻳﺤﺸﺮ ﺍﻟّﺎ
ﻣﻌﻚ ﻭﻟﺎ ﺗﺤﺸﺮ
ﺍﻟّﺎ ﻣﻌﻪ ﻭﻟﺎ
ﺗﺴﺄﻝ ﺍﻟّﺎﻋﻨﻪ
ﻓﻠﺎ ﺗﺠﻌﻠﻪ ﺍﻟّ
ﺎﺻﺎﻟﺤﺎ ﻓﺎﻧّﻪ
ﺍﻥ ﺼﻠح ﺁﻧﺴﺖ ﺑﻪ
ﻭ ﺍﻥ ﻔﺴﺪ ﻟﺎ ﺗﺴﺘﻮﺣﺶ
ﺍﻟّﺎ ﻣﻨﻪ ﻭﻫﻮ
ﻓﻌﻠک ﻳﺎ ﻗﻴس
ﺑﺪﺍﻥ که ﺑﺪﻧﺒﺎل
هرﻋﺰّﺗﻰ ﻳک ﺬﻟّﺖ
ﻫﺴﺖ (ﻫﺮﻋﺰﻳﺰﻯ
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﮔﺮ ﻣﻘﺘﺪﺭ
ﺩﺭ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ثرﻭﺕ ﻣﺎل
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻟﺎﺟﺮم
ﺒﮕﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻭﺳﺘم
کند . ﻭﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺒﺎﻳﻥ ﻤﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺬﻟّﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮگ ﺪﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺬﻟّﺖ ﻳک ﻌﺰﻳﺰ
ﻭ ﻳﻚ ﻣﻘﺘﺪﺭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭﺑﺎ ﻫﺮ ﺯﻧﺪگی
ﻴﻚ ﻣﺮگ ﻨﻬﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ (ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﻀﺪﺵ
ﻫﺴﺖ ﻫﺮﮐس ﺍﺯﻳکی
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﺑﺎﺷﺪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎﻋث ﺯﺣﻤﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭﻫﺴتی
ﻴک ﻨﻮﺍﺧتی ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺗﺤﻮل
ﻬﻤﻴﺸﻪ ﻫﺴﺖ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﭼﻨﺪ ﺗﺤﻮل ﻤثبت
ﻭﺑﻨفع ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﻳک ﺘﺤﻮل ﻤﻨفی
کاﺭ ﺭﺍ ﺧﺮﺍﺏ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌی ﻴﺎ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺗﺤﻮل ﻤثبت ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌی
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﻀﺪ ﺁﻥ ﺮﺍ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی اﮔﺮ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل اﺭﺍﺩﻯ
ﻳﻌﻨﻰ سلوک
الهی ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﻨفی ﺒﺪﻧﺒﺎل ﺪﺍﺭﺩ.
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻏﻴﺮالهی ﻤﻮﻗتی
اﺳﺖ ﻭﮔﻨﺎﻩ ﭘﺮﻭﺭ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺰﺣﻤﺖ
ﻭﺫﻟّﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﻭﺑﺎ ﺩﻧﻴﺎ ﺁﺧﺮتی
هم همّت (ﺩﻧﻴﺎﻯ
نوع ﺒﺸﺮﻯ ﻔﻌﻠﻰ
ﻭﺩﻧﻴﺎﻯ ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.
ﺍﻣﺎ ﺁﺧﺮﺕ ﺑﺎﺯ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭسلوک
الهی ﻨﻴﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ) ﻭﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺤﺴﻴﺐ ﻭ ﺣﺴﺎﺏ ﺭسی
ﺪﺍﺭﺩ (ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺤﺴﺎﺏ ﻭﮐﺘﺎبی
ﺪﺍﺭﺩ ﻭﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻤﻄل ﻨﻴﺴﺖ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ ﺒﻮﺩ
ﻭ ﺣﺪﻭﺩﻯ همّت.
ﻭﺿﻤﻨﺎ ﺣﺴﺎﺏ ﺭس
ﻫﺮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻴچ کس ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺳﺮ ﺧﻮﺩ
و خود سر ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻮﺩ ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺗﮑﺎﻣل اﺻﻠﻰ
بی ﻤﻌنی ﻤﻴﺸﺪ.
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌنی ﺮﺳﻴﺪگی
ﺒﺰﻳﺮ ﺩﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪﮐﻤک ﻤیبت ﻭﻳﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﻨﻔﻰ)
ﻭﻫﺮ ﺃﺟل کتابی
ﺪﺍﺭﺩ (ﺃﺟل ﻤﺮگ
ﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﻘﺮﺭ ﻭ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺁﻥ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﻴﺸﺮﺍﻳﻄی
همّت ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
قبلا ﺗﺄﻣﻴﻥ
گرﺩﺩ. ﺑﺮﺍﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻫﻴچ ﺸﺮﻃ ﻮ ﺗﻌﻬﺪ
ﻭ ﺯﺣﻤتی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺁﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ ﺒﺎﺯ
ﻣﺪﺕ ﻭﻣﻬﻠتی ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺗﺄﺧﻴﺮ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻣﻬﻠﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﻋث ﻧﺎﮐﺎمی
اﺳﺖ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺳﺴﺖ ﻋﻨﺼﺮ
ﻭ ﻣﻘﺘﺼﺪ ﺩﺭﻋﻤل
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺩﻟﺸﺎﻥ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺒﺮﻧﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﻣﻬﻠﺖ ﻟﺎﺯم اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﻓﺮﺻتی
اﺿﺎفی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﮒ ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ
ﻫﻴچ ﻔﺮﺻﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺣﻤتی
الهی ﻮﻓﺮﺻتی ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﻤﻴل ﻨﻮﺍﻗﺺ
ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ گذﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. (ﮐﺘﺎﺏ) ﻳﻌنی
ﻘﺮﺍﺭﺩﺍﺩ ﮐﺘﺒﻰ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﮐﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺭﻭﻯ
کاﻏﺬ ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﺮﻧﻮﺷت ﺤﺘمی ﻮ
ﻣﻘﺮﺭ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
سلوک الهی ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﺪﻧﺒال ﺁﻥ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮ ﺍﻯ ﻘﻴﺶ ﺿﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺮﻳﻨﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺑﺎ ﺗﻮ ﺩﻓﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺁﻥ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
(ﻗﺮﻳﻥ اﻧﺴﺎنی
همزﺍﺩ ﻣﺴﺘﻘل
اﺯ ﮐسی ﻨﻴﺴﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻴﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی ﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻗﺮﻳﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ و قرّه
شهود آخر او اﺳﺖ.
ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟک ﻘﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺑّﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﺒﺎ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻳﻥ ﻘﺮﻳﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻟﺬﺍ (ﻗﺮﻳﻦ)
الهی ﻨﻴﺴﺖ ﺧﻮﺩ
از ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ الهی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣتی ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
گفت (ﺭﻭح ﻮ ﻗﺮﻳﻦ)
ﺍﻭ ﻳکی همّت. ﺧﻮﺩ
ﮐﻬﻨﻪ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺯﻭﺍل
ﺠﺴﺘﻪ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺟﺴم
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﻨﻮﻋﻰﺍﻭ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭح کامل
الهی ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﻘﺒلی اﻭ ﭼﺮﺍ ﺑﺎ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ ﻴﻚ
ﻧﻈﺮﻳﻪﺍﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺮﻳﻥ
ﺒﻬﺘﺮ ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻗﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﻬﻨمی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺭﻭح ﺠﻬﻨمی ﭽﺮﺍ
ﻗﺮﻳﻨﺶ ﺟﻬﻨمی
ﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻗﺮﻳﻦ
ﺟﻬﻨمی ﺒﻮﺩ ﻭﺟﻮﺩ
ﻗﺒلی ﺒﺸﺮﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی ﺒﻘﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺣتی
ﺒﺠﻬﻨم ﺒﺮﻭﺩ.ﻗﺮﻳﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ  قرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮالهی
ﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﻮ ﺍﺻل ﻮﺟﻮﺩ
ﺭﻭح او ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﮊﻧﺘﻴک
ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ ﺍﺻل ﻮﺟﻮﺩ
ﺟﺴم اﺳﺖ. ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
(ﺟﺴم ﻮﮊﻧﺘﻴک ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ)
ﻣﺘﻠﺎشی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ (ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ)
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻮﺟﻪ ﺑثباﺕ ﮊﻧﺘﻴک
ﺠﺴﻤﺎنی ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ ﻤثبت
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﻋﻮﺍﻣل ﻤﻨ
فی ﭙﺎﺋﻴﻥ ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ ﺪﺭﻫﺮﺳﻄﺤﻰ
ﻭ ﮐﻠﺎسی ﺑﻮﺩ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺸﺮﻭع
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻄﺎبق ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺯ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰم ﺘﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺁﻥ ﺧﺒﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ)
ﻭ ﺍﻭ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺩﻓﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭﺗﻮ ﻣُﺮﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻰ(ﺩﺭﻗﺒﺮﻫم
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺁﻥ ﺮﻭح ﻮ ﻗﺮﻳﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ (ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ) ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﻤﺘﻠﺎشی
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺭﻭح الهی ﻮ ﻗﺮﻳﻥ
و قرّه اﻧﺴﺎﻥ ﺮﻭح
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺮﻭح
ﻬﻤﻴﺸﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺟﺴم ﻮ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺣتی اﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺗﻤﺎم ﺨﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻭﺩﺍﻧﺶ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﻣﺘﻠﺎشی می گرﺩﻧﺪ)
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﻘﺮﻳﻥ
کریم ﺒﺎ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺑﻮﺩ ﺗﻮﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﮐﺮﺍم ﻤﻴﮑﻨﺪ
(ﮐﺮﺍﻣﺖ ﻣﻘﺎم
اﺳﺖ ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻣﺘﻌلق
ﺒﻴک ﻤﻘﺎﻡ ﭼﻮﻥ
عقل ﻮ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻘﺎم هر ﺭﻭﺡ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
الهی ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭح ﻘﺮﻳﻦ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎ ﺭﻭح ﺪﺭ
ﻗﺒﺮ ﺍﮔﺮ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺩﺍﺷﺖ ﻳﻌنی ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺷﺖ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ
ﻧﻴﺰ ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ از ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
کرﺍﻣﺎﺕ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
فرشته گونه ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﻗﺮﻳﻥ ﺒﻨﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺭﻭح ﻮﻗﺮﻳﻥ
اﻭ ﺩﺭ ﻳک ﻮﺣﺪﺕﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
اﺳﺖ) ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥﻘﺮﻳﻥ
ﻠﺌﻴم ﻮ ﺑﺪ ﺟﻨس
ﺑﻮﺩ ﺗﻮﺭﺍ ﺁﺯﺍر
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﺧﺴﺘﻪ
ﻣﻴنماید ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺁﺯﺍﺭ ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻰ
(ﺯﻳﺮﺍ ﻟﺌﺎﻣﺖ ﺍﻭ
ﻭ ﺑﺪ ﺟﻨسی اﻭ ﺫﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی ﻮ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﺮﻭح
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻗﺮﻳﻥ ﺒﺪﺍﻧﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺭﻧﺞ ﺁﻭﺭﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
اﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺮﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺪ ﺟﻨس
ﻭﺑﺪ ﺫﺍﺕ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭼﺎﻩ
کنی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻔﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺳﻴﺮ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﭼﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.) ﻭ ﺑﺪﺍﻥکه
ﺣﺸﺮ ﺍﻭ ﺟﺰ ﺑﺎ ﺗﻮ
ﻧﻴﺴﺖ (ﺣﺸﺮ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ ﺣﺸﺮ ﺩﺭ
ﻣﺴخ حیواﻧﻰ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی ﺠﻬﻨمی
ﺴﻮم ﺮﻭح عرﻳﺎﻥ
اﺯ ﺟﺴم اﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻭضع ﻘﺮﻳﻥ
اﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ) ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺍﻭ ﻣﺤﺸﻮﺭ(
در یک صورت
نوعی ) ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺟﺰ
ﺍﺯﺍﻭ ﻧﻤﻴﺘﺮﺳﻰ
(ﺳﺌﻮﺍل اﻧﺴﺎﻥ
اﺯ ﻗﺮﻳﻥ الهی
هماﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻃﻠﺐ ﻭ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ)
ﭘس ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺟﺰ ﺍﺻﻠﺎح
ﻮ ﺻﻠﺎح او ﺍﻗﺪﺍم
ﻤﮑﻦ (ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺮﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ کسب
ﻗﺮﻳﻥ ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﻭح
ﺮﺍ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺒﺮﺩ.
ﻭﺍﺻﻠﺎخ ﺠﺰ ﺩﺭ
سلوک الهی ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ ﺁﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ)
ﭼﻮﻥ اﮔﺮ ﺍﺻﻠﺎح
ﺸﺪ ﺑﺎ ﺍﻭ ﻣﺄﻧﻮس
ﺧﻮﺍهی ﺸﺪ (ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ الهی اﮔﺮ
ﻫم ﺪﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻧﺎ
ﺁﺷﻨﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺁﺷﻨﺎ ﻭﺍﻳﻥ
همانی ﺒﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻥ اﻧس
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺣﻴﺮﺕ ﻭﺗﺮس ﻭﻫﺮﺍس
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ)
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻓﺎﺳﺪ ﺷﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺮﺳﻴﺪ (ﺑﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭﺡ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻳک
گلِّه ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ)
ﻭ ﺑﺪﺍن که ﺍﻳﻥ
ﻘﺮﻳﻥ همان ﻔﻌل
ﻮﻋﻤل ﺘﻮ ﺍﺳﺖ ( ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻮﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﮔﺮ ﺗﻔﮑﻴک
ﺪﺭ ﺍﻋﻤﺎل ﺤﻴﺎتی
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﻴﻢ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴم که ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ اﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻗﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﻌﺎل
اﺳﺖ. ﺍﺻل هر ﻓﻌﻞ
ﻋملا ﻓﮑﺮ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﺻل هر ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﺑﺎﺯ ﺭﻳﺸﻪ ﻓﮑﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﮔﺮ ﺑﺪﻭﻥ ﻔﮑﺮ
ﻣثلا ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ ﻭ
ﺑﻴﻬﻮشی ﺤﺮفی ﺰﺩ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﻣﺴﺌﻮل
ﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺣﺮﮐتی اﺯ ﻭﻯ ﺴﺮﺯﺩ
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﻗﺼﺪ ﻭ
ﻧﻴّﺖ ﻭ ﻓﮑﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭ ﮐﻮﺩک ﻮﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ ﭼﻮﻥ
اﻓﮑﺎﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻧﻪ ﺍﻗﻮﺍﻟﺶ ﺍﺭﺯﺵ
ﻣثبت ﻭﻧﻪ ﺑﺎﺯﺧﻮﺍﺳتی
ﺒﺮﺍﻯ گفتارﻫﺎﻯ
ﻤﻨفی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻤﻴﻥ
ﻄﻮﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ.
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ(
ﺍﻋﻤﺎﻝ ) ﺩﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳثﻭ
ﻗﺮﺍﻥ اﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ الهی ﺒﺎﺷﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺠﺰ ﺷﺮک ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻳﻦ ﺍﻋﻤﺎل
ﻮ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻋﻤﺎل ﺴﺎﻟﻚ
ﺣتی ﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﻣﺸﺨﺺ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻓﮑﺮ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺼﺤﻴح
ﺁﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﺳﺖ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺑﻐﻠﻄ گفته ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﺎﻟک ﻬﻤﻴﺸﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﮐﺎﺭﻯ
خود سرانه ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻨﺎﻥ ﺘﻔﮑّﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ ﻮﻧﻔﺴﺎنی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ(ﺣﺪﻳث ﻧﻔس )ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻔس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺘﺪﺭﻳﺠﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ ﺯﺷﺖ
ﻭﺳﭙس ﺑﺎ ﺍﻗﻮﺍل
ﻮﺍﻓﻌﺎل ﺰﺷﺖ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﺳﺎﻟک اﺯ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺍﺋم ﺪﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺪفع ﺸﺮﻙ
ﻓﺮﺻتی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻔﮑﺮ
ﺷﺨﺼﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﺍﺷﺖ ﺳﺮﻳﻌﺎ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮل
ﻮ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻟﺎﺯم
ﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺗﺮس
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺨﻄﺎ ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﺠﺪﻳّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﮑﺸﺎﻧﺪ ﺗﺎ ﺍﻳﻥ
گناه ﺗﺒﺪﻳل ﺒثوﺍﺏ
ﺷﻮﺩ. ﮔﻨﺎﻩ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺪﻙ ﻭلی ﻮﻗتی
ﺒﺰﺑﺎﻥ ﺁﻣﺪ ﺭﺳﻮﺍﺋی
ﻨﺰﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩ ﮔﻨﺎهی
ﺸﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
اﮔﺮ ﺍﻳﻥ کاﻣل ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﻤل ﺪﺭ
ﺁﻣﺪ ﺣﺪ ﺍﮐثرﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺴﺎﻟک
ﺤتی ﺪﺭ ﻓﮑﺮ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ثوﺍﺏ ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻧﻴک
ﺮﺍ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻮﻳﺎ
ﺑﻌمل ﺪﺭﺁﻭﺭﺩ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﺎﺯ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺗﺠسّم
اﻋﻤﺎل ﻤﻄﺮح ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻋﻤﺎل اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺠﺴّم ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺎﺭ ﻭ ﻋﻘرَبّ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﻨم
اﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺪﺭ رؤﻴﺎ ﻫﺎﻯ
کاﺑﻮسی اﻋﻤﺎل
ﺰﺷﺖ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺗﺮﺳﻨﺎﻙ ﺑﺎﺯ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺎﺭ
ﻭ ﻋﻘرَبّ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ ﺭﻭح
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺁﺯﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺼﺎﺣﺐ
ﺭﻭﺡ ﻫﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻔﮑﻴک
ﺮﻭح اﺯ ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭح
اﺯ ﺟﺴم ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﻭﺣﻰ ﮐﺎﺭﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺫﻫﻥ ﻤﺎ
ﺑﻄﻮﺭ ﺍﻧﺘﺰﺍعی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺷﺨﺺ
ﺩﺭﺟﺴم ﻮ ﻧﻔس ﻭ
ﺭﻭح اﻭ ﺑﺎﻗﺮﻳﻥ
او ﻭﺑﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻭ ﻳکی اﺳﺖ ﻭﻣﻬم
ﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی ﺮﻭﺡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
سلوک الهی ﺒﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺳﺪ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی کمک کنند
و بپذﺮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﻣﺠلسی که ﮐﻠﺎم
ﺸﻴخ ﺒﻬﺎﺋی ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﻠﺎمی
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک ﺒﻮﺩﻩ
ﻣﻌﺘﺮﺽ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﻳﻥ
ﺪﻟﻴل که ﺟﻮﻫﺮﻋوﺽ
ﺷﺪﻧی ﻨﻴﺴﺖ ﻭﻋﺮﺽ
ﺟﻮﻫﺮ ﺷﺪنی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺁﻧﺮﺍ ﺳﻔﺴﻄﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
اﺻﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﻔﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻥ ﺘﻔﮑﻴک
ﺠﻮﻫﺮ ﻭﻋَﺮَﺽمانند
وجود عدمی ﮐﺎﺭ
ﺫﻫﻥ ﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺟﻮﻫﺮ
ﺭﻭح اﺳﺖ ﻭﻋﺮﺽ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ
اﻧﺴﺎﻥ. ﭼﻮﻥ ﺒﺎ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻴﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍی
ﺍﻳﻦ ﺭﻭح ﺘﻐﻴﻴﺮﺍتی
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻭﺭﺍ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﺣتی
اﻭﺭﺍ ﻋﻠﺖ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺯﺍﺋﺪﻩﺍﻯ
ﺒﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎ ﺯﺍﺋﺪﻩﺍﻯ ﺒﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭحی با
اصل الهی ﻬﺴﺘﻴﻢ.
ﻭﻣﺎ ﺑﺎﻋث ﺯﺣﻤﺖ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﻮ ﻗﺮﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.
ﺩﺭ ﺑﺤث ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺻل ﺘﮑﺎﻣل ﻮﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
الهی ﺮﺍ ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺣﻘﺎﻳق
الهی ﺮﺍ ﻗﺒﻮل
کند ﻭﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ
ﻗﺪمی ﺠﻠﻮﺗﺮ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﮔﺸﺘﻦ
ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺤﻴﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺭﻭح
ﻴﺎ ﻗﺮﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﻈﺮ ﺳﻔﺴﻄﻪ ﻣﺠﻠﺴﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮﻫﻤﻴﻥ
عدم ﻘﺪﺭﺕ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺼﻮﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮ الهی اﺳﺖ. ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻥ
اﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﮑﻠﺎم
الهی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ که ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺴﺌﻮﻝ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻴﻬﺎﻯ
ﺒﺎ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﻫﺎﻯ
اﻧﺪک ﺒﺪ ﺩﺍﻧﻰ
ﻭﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
کم ﺪﺍنی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ اﻳﺠﺎﺩ
ﻣﺸﮑل ﻮﺣﻴﺮﺕ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

حدیث
2692 - اﺯﺍﺑﻥ عباس ﻋﻤﻮ
ﺯﺍﺩﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺭﺍﻭﻯ اﻫل ﺴُﻨّﺖ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ230 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﻨﻴﺪم
که ﻣﻴﻔﺮﻣﻮﺩ: ﻴﺎ ﺍﻳﻬﺎ ﺍﻟﻨﺎص
ﻧﺤﻥ فی اﻟﻘﻴﺎمة
ﺭﮐﺒﺎﻥ ﺃﺭبعة ﻟﻴس
ﻏﻴﺮﻧﺎ ﻓﻘﺎل
له ﻗﺎﺋﻞ ﺑﺄبی ﺃﻧﺖ
ﻭ ﺍﻣّﻯ ﻴﺎ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻣﻥ اﻟﺮﮐﺒﺎﻥ؟
ﻗﺎل ﺃﻧﺎﻋلی اﻟﺒﺮﺍﻕ
ﻭﺃﺧی ﺼﺎﻟﺢ ﻋلی
ﻨﺎقة ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟتی
عقرﻫﺎ ﻗﻮﻣﻪ ﻭﺍﺑﻨتی
ﻔﺎﻃﻤﻪ ﻋلی ﻨﺎﻗتی
اﻟﻌﻀﺒاء ﻭﻋﻠﻰّ
ﺑﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐﻋلی
ﻨﺎقة ﻣﻥ ﻨﻮق اﻟﺠنّة
ﺧﻄﺎﻣﻬﺎ ﻣﻥ اﻟﻠّﻮٴﻠﻮ
اﻟﺮﻃﺐ ﻭ ﻋﻴﻨﺎﻩ
ﻣﻥ ﻴﺎﻗﻮﺗﻴﻥ ﺤﻤﺮﺍﻭﻳﻦ
ﻭﺑﻄﻨﻬﺎ ﻣﻥ ﺰﺑﺮﺟﺪ
ﺃﺧﻀﺮ ﻋﻠﻴﻬﺎ ﻗبّة
ﻣﻥ ﻠؤﻠؤ ﺑﻴﻀاء
ﻳﺮﻯ ﻈﺎﻫﺮﻫﺎ ﻣﻥ
ﺒﺎﻃﻨﻬﺎ ﻭﺑﺎﻃﻨﻬﺎ
ﻣﻥ ﻈﺎﻫﺮﻫﺎ ﻇﺎﻫﺮﻫﺎ
ﻣﻥ ﺮﺣمة ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﺑﺎﻃﻨﻬﺎ ﻣﻥ
عفو ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺫﺍ
ﺃﻗﺒﻠﺖ ﺯﻓّﺖ ﻭ
ﺍﺫﺍ ﺃﺩﺑﺮﺕ ﺯﻓّﺖ
ﻭﻫﻮ ﺃﻣﺎﻣﻰ ﻋﻠﻰ
ﺭﺃﺳﻪ ﺗﺎج ﻤﻥ ﻨﻮﺭ
ﻳﻀﻴئ ﻠﺄﻫل اﻟﺠﻤﻊ
ﺫﻟک اﻟﺘﺎج ﻠﻪ
ﺳﺒﻌﻮﻥ ﺮﮐﻨﺎ ﮐﻞّ
ﺭﮐﻦ ﻳﻀﻴئ کاﻟﮑﻮﮐﺐ
ﺍﻟﺪُﺭّﻯ فی اﻓق
اﻟﺴﻤاء ﺑﻴﺪﻩ ﻟﻮاء
اﻟﺤﻤﺪ ﻭ ﻫﻮ ﻳﻨﺎﺩﻯ
ﻔﻰ ﺍﻟﻘﻴﺎمة ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮل
الله ﻓﻠﺎ ﻳﻤﺮ ﺑﻤﻠک
ﻣﻥ اﻟﻤﻠﺎﺋﮑﻪ
ﺍﻟّﺎ ﻗﺎﻟﻮﺍ ﻧﺒﻰّ
ﻣﺮﺳﻞ ﻭﻟﺎ ﻳﻤﺮ
ﺑﻨبیّ اﻟّﺎ ﻳﻘﻮل
ﻤﻠک ﻤﻘرَبّ ﻓﻴﻨﺎﺩﻯ
ﻤﻨﺎﺩ ﻣﻥ ﺒﻄﻨﺎﻥ
اﻟﻌﺮﺵ ﻳﺎ ﺁﻳّﻬﺎ
ﺍﻟﻨﺎس ﻟﻴس ﻫﺬﺍ
ﻣﻠک ﻤﻘرَبّ ﻭ ﻟﺎ
ﻧﺒیّ ﻤﺮﺳﻞ ﻭ ﻟﺎ
ﺣﺎﻣل عرﺵ ﻫﺬﺍ
ﻋﻠﻰ ﺑﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﻭﺗﺠئ ٴﺸﻴﻌﺘﻪ
ﻣﻥ ﺒﻌﺪﻩ ﻓﻴﻨﺎﺩﻯ
ﻤﻨﺎﺩ ﻟﺸﻴﻌﺘﻪ
ﻣﻥ ﺃﻧﺘﻢ؟ ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ
ﻨﺤﻥ اﻟﻌﻠﻮﻳّﻮﻥ
فیأﺗﻴﻬم اﻟﻨﺪاء
ﺃﻳّﻬﺎ ﺍﻟﻌﻠﻮﻳﻮﻥ
ﺃﻧﺘم ﺁﻣﻨﻮﻥ ﺍﺩﺧﻠﻮﺍ
ﺍﻟﺠنّة مع ﻤﻥ
کنتم ﺘﻮﺍﻟﻮﻥ ﺍﻯ ﻤﺮﺩم (
ناس ناسیان
عهد الست برای
سلوک الهی ) ﻤﺎ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﭼﻬﺎﺭ ﺳﻮﺍﺭﻩ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﻭﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻣﺎ ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ (ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻳﻌﻨﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ششم ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﺤﻀﻮﺭ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯ ﻣﺨﺘﺼﺎﺕ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺣﻀﻮﺭ ﻫﻤﮕﺎﻥ
اﺳﺖ ﻣﮕﺮ ﻓﻘﻄ
اﻳﻥﭽﻬﺎﺭ ﺳﻮﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﻭﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﻭح ﺴﻮﺍﺭ
ﻭ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﻭﺣتی
ﺠﺴم ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻣﺨﺘﺼّﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﻤﺎم ﺘﻮﺟّﻬﺎﺕ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﻧﻘﻞ ﮐﻠﺎم ﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒلی
اﺳﺖ. ﻭﺑﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺗﻔﻬﻴم ﻮﺣتی ﺘﺮﺳﺎﻧﺪﻥ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻧﺎﺑﺎلغ
عقلی ﺑﺮﺍﻯ اﻗﺪﺍم
ﺒﺘﺮﺑﻴﺖ سلوک
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻣﻥ ﺒﺮ ﺍشتر
عضباء ﺳﻮﺍﺭ ﻫﺴﺘﻢ(ﺑﺮ
شتر ﺍﮔﺎهی ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ
حامل پیامبر
در معراج شهود
عرش رحمان  ﻭﮔﺎهی ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻠﮑﻮتی ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻦ ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻴﻬﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻓﺮﻳﺐ ﺍﻳﻥ
ﺘﺠﺴم اﻣﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤل ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭالهی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻨﺎﮔﻬﺎﻥ ﻮ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﭽﻮﻥ ﺒﺮﻕ ﻭﺣتی
ﺒﺪﻭﻥ ﺪﻳﺪﻥ
هرﮔﻮﻧﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤل ﻮﻧﻘﻞ ﺍﺯ ﺯﻣﻴﻥ
ﻮ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻣﻘﺎم
ﺒﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪس
برای ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻓﻮﺭﺍ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺍﺳﺮاء ﻮﻣﻌﺮﺍج
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ) ﻭﺑﺮﺍﺩﺭم
ﺼﺎلح ﺒﺮﺷﺘﺮ(ﻧﺎقة
ﺍﻟﻠﻪ) ﺳﻮﺍﺭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻗﻮم او ﺍﻥ ﺸﺘﺮ
ﺭﺍ پی ﺰﺩﻧﺪ ﻭ ﮐﺸﺘﻨﺪ
( ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺁﻥ ﺪﺭ
ﻗﺮﺍﻥ ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺍﻳﺴﺖ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
هم ﺒﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﻳﻥ ﺸﺘﺮ ﻧﻴﺰ ﻣﻨﻄقی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺼﺎﻟﺢ ﺩﺭ ﻭﺍقع
همان کاﻣل
اصلاح ﺸﺪﻩ ﺩﺭ ﺭﻭح
ﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
(ﻧﺎﻗﻪ) ﺍﻭ ﺩﺭ ﻭﺍقع
هماﻥ ﻠﻔﻈ ﻔﺎﺭﺳﻰ
(ﻧﮕﺎﻩ) ﻭﻳﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻳﻥ کامل الهی
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﮔﺮ
ﺗﺮک اﻳﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳل ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺸﻮﺩ ﺩﺭ ﻭﺍقع
اﻭﺭﺍ پی ﺰﺩﻩ ﻭﺣتی
کشته ﺍﻧﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻧﻘل ﺸﺘﺮ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤل ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻨﮑﺮ ﺻﺎﻟح ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺷﺘﺮ ﺍﻭ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ) ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺧﺘﺮم
ﻔﺎﻃﻤﻪ ﮐﻪ ﺑﺮﺷﺘﺮ
ﺧﻮﺩم عضباء ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
این حدیث تمثیلی
از مجموعه
آخرسمبولهای
شهودی ولایت
محمدی است (ﺑﺎﺯ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺳﻤﺒﻮل
ﺰﻧﺎﻥ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﺘﺮﻯ
ﻤﻤﺘﺎﺯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺎﺯﻫﺮﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻨﻴﻥ
ﻮ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺍﺯﭘﻴﺮﺧﻮﺩ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭﻣﻄلق ﺪﺭﻃﻠﺎق
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﻭﺧﺪﺍﻳﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻘﻴﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﻗﺪﺍم ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)ﻭ
ﻋﻠیّ ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﮐﻪ ﺑﺮﺷﺘﺮﻯ اﺯﺷﺘﺮﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی ﺴﻮﺍﺭ ﺍﺳﺖ
(ﺷﺎﻳﺪ ﺷﺘﺮ ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﺤﺘﺮم ﺘﺮ ﺍﺯﺷﺘﺮ
ﺻﺎﻟح ﻮ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺑُﺮﺍق
ﻤﺤﻤﺪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺣﮑﻢ ﺷﺘﺮﻯ ﺒﻬﺸتی
اﺳﺖ. ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﺪﻳث
ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻘﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺻﺎﺣﺐ
کشف ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻣﮑﺘﺸﻒﺁﻥ ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
ﺴﻮم ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
(ﺍﺟﺘﺒﺎ) ﻭﺟﺬﺏ
الهی گرﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
الهی ﻘﺮﺍﺭ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺪﺭ ﺑﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
هستند.ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻭ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ اﻳﻥﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺳﻮﺍﺭ
ﺷﺘﺮ یا ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﻟﻴل ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﻣﻘﺎمی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﻩ ﺭﻭ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭﺍﺟل ﻮ ﺑﺎ ﭘﺎ
ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺻﺎﻟح ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
الهی ﺼﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
در ولایت
زردشت ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻫﺮ ﺯﻥ کاﻣل
فطم و قطع ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸته
ﺑﺨﻠف اﺳﺖ ﻭﻣﻮلا
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺭﺯﺵ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
اﺳﺖ. ﺑُﺮﺍق ﭽﻮﻥ
که چون ﺑﺮق ﺴﺮیع
ﺤﺮﮐﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﺍجی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺑﻬﻤﻴﻥ
ﺴﺮﻋﺖ ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻌﺮﺍج ﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩرا
ﺩﺭﻋﻤق ﺁﺳماﻥ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ
ﻮ ﻣﺘﺪﻟّﻯ ﺒﻌﺮﺵ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺷﺘﺮ ﻣﻮلا ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﺪﻫﺎﻯ ﺁﻥ
شتر اﺯ ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺯ ﺁﺏ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ میباشد ﻭﭼﺸﻤﺎﻧﺶ
ﺍﺯ ﻳﺎﻗﻮﺕ ﻗﺮﻣﺰ
ﻭﺷﮑم ﺁﻥ از ﺯﺑﺮﺟﺪ
ﺳﺒﺰ ﮐﻪ ﺩﺭﺁﻥ ﮔﻨﺒﺪﻯ
اﺯﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ ﺳﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺪﺍﺧل آﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﺯ ﺩﺍﺧﻞ
ﺑﻴﺮﻭﻧﺶ ﭘﻴﺪﺍ
ﺍﺳﺖ(ﺷﻔﺎﻑ گو
شیشه ﺍﺳﺖ) ﻭﻇﺎﻫﺮ
ﺁﻥ ﺮﺣﻤﺖ الهی
اﺳﺖ ﻭ ﺑﺎﻃﻥ ﺁﻥ
عفو الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
( ﮐﻪ ﺻﻔﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻥ ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﺯ ﺭﺣﻤﺖ
الهی اﺳﺖ ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﺪﺍﺧل ﺁﻥ ﺮﺳﻴﺪ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺍﺯﻋﻔﻮﻋﻤﻮمی
ﻮ ﺩﺍفع ﺴﺎﻟﻚ ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ) ﻭﭼﻮﻥ ﺸﺘﺮﻋلیّ
ﺠﻠﻮ ﺑﻴﺎﻳﺪ ﺗﻘرَبّ
ﺟﺴﺘﻪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻧﻴﺰ
ﺩﻭﺭ ﺷﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻧﺰﺩﻳک
ﺨﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ (ﻋﺒﺎﺭﺕ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪﻋلیّ ﺒﻬﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﻮﻫﺮ ﺟﻬتی
ﺒﺮﻭﺩ ﺗﻘرَبّ ﺑﺨﺪﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺑﺤق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺸﺘﺮ ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﻠﻮ ﻭﻋﻘﺐ
ﺑﺮﻭﺩﺑ ﺴﻮﻯﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻋﻤل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﻭﺿﻌی ﺴﺎﻟک
ﺮﺍ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﮐﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ثوﺍﺏ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺟﺮﺍﻯ
اﻣﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﻣﻬم اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺃﻣﺮ) ﻭ ﺍﻭ( ﻣﻮﻟﺎﻋایّ
ﺒﺎﺷﺘﺮﺵ) ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻳک ﺴﺎﻟﻚ ﺍﻭل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺑﻌﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺮﻭﺩ ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﻘﺎم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﻋلیّ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻥ ﺒﻨﺪﻩﺍﻯ
اﺯﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻢ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺍﺯتوسّل
ﺍﻭ ﺑﻨﺪﮔی ﻤﻴﮑﺮﺩ
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ) ﻭﺑﺮ
ﺳﺮﺵ ﺗﺎجی اﺯﻧﻮﺭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ (ﺃﻫل اﻟﺠﻤﻊ)
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺘﺎج ﺮﻭﺷﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ (ﺃﻫل اﻟﺠمع
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭﺣﺎلت
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠمع ﺸﺪﻥو
جَم گردیدن ﺒﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻳک ﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺠم ﺸﺪﻥ ﻔﺎﺭسی
قوم قریش
زردشتی الأصل
اﺳﺖ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻮ ﺃﻫل ﺸﺪﮔﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺟمع ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺟم
ﺸﺪﻩ ﺗﺎج ﺟﻤﺸﻴﺪ
ﻭ ﺳﻴّﺪ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺗﺎچ ﺮﻭﺷﻥ ﻤﻮﻟﺎ
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻮﻯ ﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻮﺭﻋﻘلی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻧﺶ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭلی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺭؤﻴﺎ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ حسینی
بمعرفی
خداونذ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﻣﻮﻟﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ) ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺭ ﺭﺍ
با ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺭﮐﻥ
ﺒﺎﺷﺪ(ﻫﻔﺘﺎﺩﻋﺪﺩ
ﮐثرت ﻭﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
اﺳﺖ ﻭ ﺭﮐﻥ ﻴﺎ ﮔﻮﺷﻪ
ﻭﻳﺎ ﺍﺳﺎس ﻭ ﺳﻨگ
اﻭل هرﮐﺎﺭﻯ اﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ ارﮐﺎﻥ ﻨﻮﺭ
ﺗﺎج ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻪﻫﺎﻯ
عبادﻯ ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻬﺎ
ﻭﺩﺭﺍﻧﻮﺍع اﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﻮ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
عملی اﻭﻟﻴﺎﻯ
زنده اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﮐنی ﺮﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻳک کوﮐﺐ
ﻭﺳﺘﺎﺭﻩﺍﻯ ﺪﺭﺧﺸﺎﻥ
ﺪﺭﺍﻓﻖ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻨﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ (ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻮﺍﻗﻌﻰ.
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺒﺎﺯ ﺩﺭ
ﺭﻭح ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺭؤﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻓق ﺒﻴﻥ ﺰﻣﻴﻥ
ﻮﺁﺳﻤﺎﻥ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﺠم الثاقب ﺻﻔﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰﻫﺴﺖ)
ﮐﻪ ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﭘﺮﭼﻢ
ﺣﻤﺪ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. (ﺣﻤﺪ ﻳﺎ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻫﻤﺎﻥﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ اﺳﺖ. ﭘﺮﭼم
ﺪﺭﻫﺪﺍﻳﺖ ﮔﺮﻭﻩ
ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﻭﻳﺎ
ﻣﺤل ﺘﺠمّع ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪهی
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻮﻟﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳخ طریقت ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﭘﺮﭼم
ﺒﺎﺯﻋﻤلا ﭘﺮﭼک
ﻨﻴﺴﺖ ﻭلی ﺮﺍﻩ
ﻧﻤﺎﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﻘﺎﺋم اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭘﺮﭼﻤﺪﺍﺭﺁﻥ
ﻤﻮﻟﺎ ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﻨﺎﺩﻯ
ﻨﺪﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ (ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ
ﺤﺎل اﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺬﮐﺮ ﺑﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺠﺒﺮﺋﻴل اﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﭼﻪﺭﺳﺪ ﺑرَبّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
الله الهی که ﺟﺰ
ﺧﺪﺍی الله ﻨﻴﺴﺖ
(ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺧﺪﺍئی
هستی ﻮﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
الله ﻧﻴﺴﺘﻰ) ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻮل اﺳﺖ (ﻳﻌنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺎﻳﻥ
ﺼﺤﻨﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
قائم ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺎ ﭘﺮﭼم ﺪﺍﺭ ﺣﻤﺪ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭﺳﻠﻮک
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ ﺩفع
ﺸﺮک اﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭﺑﻌﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﻓﺖ ﺗﺎ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻘﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ) ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
(ﺍﻳﻥ ﺸﺘﺮ ﻭ ﻣﻮﻟﺎ)
ﺍﺯﺑﺮﺍﺑﺮ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺬﺭﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﻧبیّ ﻤﺮﺳل
اﺳﺖ (ﺗﺄﮐﻴﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم کاﺷﻒ
قرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻧﺒیّ ﻮ ﺍﻣﺎم ﻮ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ
ﻣﻮﻟﺎ ﺑﺠﺰ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺒﻮﺩﻥ ﺑﺎﺯ
ﺭﺳﻮل ﻮ ﻣﺮﺳل
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺭﺳﺎل
ﺸﺪﻩ ﺑﺨﻠﻖ پس
از مرگ قبل از
مرگ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣتی ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻭﺑﺎﺯ
ﻣﻮﻟﻰ ﻧبیّ اﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺎم اﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ ﻫم اﻭلی
اﻟﻌﺰم ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺳﻮل اﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻠق ﻮ ﺻﺎﺣﺐ ﻗﺪﺭﺕ
(ﺗﻨﺒّوء ) ﻭﭘﻴﺶﮔﻮﺋی
اﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ)
ﻭﭼﻮﻥاﻭ ﺍﺯ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻋﺒﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﻘرَبّ
الهی اﺳﺖ (ﻳﻌنی
ﻤﻮﻟﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭلی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﻟﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم را ﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻘرَبّ ﻧﺰﺩﻳک
ﺸﺪﻩ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﺎ ﭼﻬﺎﺭ
ﮐس ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﻮﺍﺭﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻢ. ﻳﺎ ﺑﺎ
ﭼﻬﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻣﺤﻤﺪﻯ که ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ)
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻧﺪﺍ ﺍﺯ
ﺑﺎﻃﻥ عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
(ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ
ﺤﺎﻝ ﺳﺎﻟﻚ) ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻯ ﻤﺮﺩﻡ (ﻧﺎس
ﻳﺎ ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
عهد الست زندگی
پیشین خود ﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﻤﻮﻟﺎ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻭﻯ ﺘﻮﺳل ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﮑﻨﻨﺪ) ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺷﺘﻪ (ﻓَﺮ ﺷﺪﻩ
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﺗﺎﺝ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ)
ﻣﻘرَبّ ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻧبیّ
ﻤﺮﺳل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺣﺎﻣل عرﺵ ﻫم ﻨﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﻋلیّ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
اﻭﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﻴﺰﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻣﺪ ( ﻣﻨﺘﻬﺎﻯ ﺗﻮﺻﻴﻒ
موﻟﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﻮبی
الهی ﻨﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ ﻳﻌنی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻳک ﻔﺮﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻓﻌﻠﺎ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﻘرَبّ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ اﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﻠﻮکی
اﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻌﺎع
ﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﻬم اﺳﺖ. ﻭﻣﻮﻟﺎﻋلیّ
ﺴﻤﺒﻮل ﺘﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳخ
ﺪﻳﺎﻧﺖ ﺳﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻘﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ الهی ﻤﻮﻟﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭ

ﺍﻣﻴﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﻤؤﻤﻨﺎﻥ
اﻭم کرﺩﻩ ﻭ ﺍﻳﻨک
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻣﻮﻟﺎ
ﺭﺍ ﻧبیّ ﻤﺮﺳل ﺒﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ. ﺑﺨﻄﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺭﻭح ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺨﻄﺎ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ. ﺗﻠﺎﺵ
ﻭﺍقعی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻓﺮﺻتی
ﺒﺮﺍﻯ ﻮﺻﻒ ﻣﻮﻟﺎ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﺠﺎﺩ ﺍﻳﻤﺎﻥ
کافی ﺪﺭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
عامل ﺒﺎ ﻣﻮﻟﺎ ﻭﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭙﻴﺮ ﻭ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﻮﺩ. ﻭلی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺪﺍﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻤﻮﻟﺎ ﺣتی اﮔﺮﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺑﺠﺎﺋﻰ ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻮﻟﺎ ﺗﻘﺴﻴم
کنندﻩ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﺟﻬﻨم
ﺸﺪ. ﻋﺸق اﻭ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭﻧﻔﺮﺕ
ﺍﺯ ﺍﻭﻋﻠﺎﻣﺖ ﺟﻬﻨمی
ﺒﻮﺩﻥ اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻤﻌﻴﺎﺭ ﺗﻘﺴﻴم
ﺒﻬﺸﺖ ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﺑﺮﺍﻯ همه ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی عضو ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋلیّ ﻨﻴﺰ
ﻫﺴﺖ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ (ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻮﻟﺎ) ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻣﺪ (ﻭﻗتی ﺒﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻮﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ)
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺷﻤﺎ کی
ﻬﺴﺘﻴﺪ؟ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻣﺎ ﻋﻠﻮﻯ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﻟﺬﺍ ﻧﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺃﻯ علویان ﺸﻤﺎ
ﺩﺭ ﺃﻣﺎﻥ ﻬﺴﺘﻴﺪ
ﻭ ﺩﺍﺧل ﺒﻬﺸﺖ ﺷﻮﻳﺪ.
ﺑﺎ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻳﺪ (ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺘﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻋﺎﻣل ﻮﺗﻮﺳل ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺒﻬﺸﺖ
بی ﺤﺴﺎﺏ ﺑﻌﺪﻯ
ﻮ بی ﺨﻄﺮ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻣﻨﻴﺖ ﭼﻮﻥاﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻣﻌﺼﻮم
ﻮ ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ
الهی هستند.ﻋﻠﻮﻳﻮﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﻧﺎمی ﻴک
ﺤﺰﺏ ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺣﺘﻰ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺬﻫبی
غیر ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰﻋﻠﻮﻯ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ ﺘﺎﺭﻳخی
ﻮ ﻣﺬﻫبی علوﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭﻫﺮ ﻳک
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ ﻟﻌﻨﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻋﻠﻮﻳﻮﻥ
کسانی هستند ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
علیّ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥکه
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻋﻠﻮﻯ
ﻮ ﻣﺎﻧﻨﺪﻋلیّ ﺪﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺷﺪﻥ هستند. ﻭﻫﺮﺳﺎلک
ﻜﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭽﻬﺎﺭم ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻤﺮﺯ ﺍﻣﻨﻴﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﻗﺎئم ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺻﻒ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋلیّ ﺨﺎﺹ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺗﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ ﻮ ﺍﺻل
ﺒﻘﺎﺋم ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮ ﺗﻤﺎم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﻣﮑﺘﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
هستند. ﺣتی اﮔﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻭل
ﭙﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ
بمعرفی
خداوند ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺟﻬﻨم ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﻳﻜﻬﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﻨﻴﺰ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎ ﻧﺴﺦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﻬﺘﺮﻯ ﻭﺑﺎ
ﻋﻘل ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻘﻴّﻪ ﺭﺍﻩ
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﺑﻘﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺟﺎﻟﺐ ﻣﻨبع
ﺪﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث ﮐﻪ
ﺍﺑﻥ عبّاس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣﺪﻳث ﺭﺍ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻧﺶ
ﺳﻴﻨﻪ ﺑﺴﻴﻨﻪ ﻣﻨﺘﻘل
کرﺩﻩ ﻭ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻋﺒﺎسی ﺪﻭﺍﻧﻘﻰ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺩﻭم
عباﺳی ﻴﻮ ﭘﺴﺮﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻓﺮﺯﻧﺪﺵ
ﻣﻬﺪﻯ ﻮﻫﺎﺭﻭﻥ
ﺍﻟﺮﺷﻴﺪﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺯ ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ ﻤﻨﺘﻘل
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻋﺒﺎﺳﻴﺎﻥﺨﻮﺩ
ﻣﺪﻋﻰ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ (ﭼﻮﻥ
اﻣﻮﻳﺎﻥ ﻮﻓﺎﻃﻤﻴﺎﻥ
ﻮﻋث ماﻧﻴﺎﻥ) ﺑﻮﺩﻩ
که ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭلی ﭽﻮﻥ ﺪﺭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﺨﺖ ﭘﺎ ﺑﺮﺟﺎ ﻭ
ﻣﻄﻤﺌﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻠﺐ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥعلیّ
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
که ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﻭﺣتی اﺑﻮ
ﻣﺴﻠﻢ ﺧﺮﺍﺳﺎنی
کوﺩﺗﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺮ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻣﻮﻯ
ﺒﻮﺩ ﻭﺁﻧﺮﺍ ﺗﺤﻮﻳل
عباﺳﻴﺎﻥ ﺪﺍﺩ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰﺑﺪﺳﺖ
ﺩﻭﺍﻧ قی کشته ﺷﺪ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳ ث ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ
کرﺩﻩ ﻭﺍﺫﻋﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ ﺟﻠﺐ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺍﺻل ﺠﺪﺍﺋی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎسی ﺮﺍ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮک ﻘﺒﻮل کرﺩﻧﺪ
ﻭلی ﺨﻴلی ﺰﻭﺩ ﺑﻌﺪﺍ
ﺍﺯﺍﺩﻯ هاﻯ ﺪﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
علیّ ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﺒﮑﺸﺘﺎﺭ
ﻭﺯﺣﻤﺖ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ.

حدیث 2694 - ﺍﺯﺍﺑﻥ
عباس ﻋﻤﻮ ﺯﺍﺩﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ (ﺝ۷ﺹ231ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺭﻭﺯﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺳﺖﻋلیّ
ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻴﻔﺮﻣﻮﺩ: ﻴﺎﻣﻌﺸﺮ ﺍﻟﺄﻧﺼﺎﺭ
ﻳﺎ ﻣﻌﺸﺮ ﺑﻨﻰ ﻫﺎﺷﻢ
ﻳﺎ ﻣﻌﺸﺮ ﺑتی
عبد ﺍﻟﻤﻄﻠّﺐ ﺃﻧﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺃﻧﺎ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﺃﻟﺎ ﺍﻧّﻯ
ﺨُﻠﻘﺖ ﻣﻥ ﻄﻴنة
ﻣﺮﺣﻮﻣﻪ ﻓﻰ ﺃﺭبعة
ﻣﻥ ﺃﻫل ﺒﻴﺘﻰ ﺁﻧﺎ
ﻭﻋلیّ ﻮ ﺣﻤﺰﻩ
ﻭ ﺟﻌﻔﺮ ﺍﻯ
گرﻭﻩ ﺃﻧﺼﺎﺭ ﻭﺃﻯ
گرﻭﻩ ﺑنی هاﺷﻢ
ﻭﺃﻯ گرﻭﻩ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
عبد ﺍﻟﻤﻄﻠﺐ (ﺍﻧﺼﺎﺭ
ﻳﺎ ﺣﺎﻣﻴﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
اهل مدینه ﻭ ﻳکی
اﺯ ﺩﻭﮔﺮﻭﻫﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﺩﺭ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻣﺮﮐﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.
ﻭ ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ
کسانی ﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻣﮑّﻪ ﻫﺠﺮﺕ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺼﺎﺭ ﮐﺴﺎنی
اﺯﺃﻫل ﻤﺪﻳﻨﻪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل ﻮﺣﻤﺎﻳﺖ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭلی
ﺪﺭ ﻣﻌنی ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
عامل ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﺠﺮﺕ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺎﻫﻴّتی
ﺘﺎﺯﻩ ﻭ الهی ﻮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺗﺎ ﺳﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺻﻔﺎﺕ الهی ﺒﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﻭلی ﺃﻧﺼﺎﺭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭلی ﺒﺎ ﻭﻯ ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺤﺪّ ﺃﮐثرﺩﺭﺣﮑم
اﻧﺼﺎﺭ ﺍﺳﻠﺎم
هستند ﻭلی عاﻣل
ﺒسلوک الهی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺎﺯﻋﻴﺴی ﻤﺴﻴح
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻔﻬﻮﻡ
(ﺍﻧﺼﺎﺭ ﺧﺪﺍ) ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺮﻓﺖ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ ﺨﺪﺍ
ﭼﻪ ﮐﺴﺎنی
هستند. ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ سلوک
الهی ﺒﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩ.
ﺍﻳﻨک ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻣﮑﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻯ ﻄﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ غیر
ﺳﺎﻟک ﻤﻦ. ﻭﺃﻯ ﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
هاﺷﻢ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﻗﺮﻳﺶ ﻭﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
ﺸﺎﺧﻪ ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
(ﻫَﺸم ﻨﻔس) و
تخریب ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﮑﺸﺘﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﻭﺵ
ﻗﺪﻳم ﻘﺮﻳﺶ ﺯﺭﺩﺷتی
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
عبد ﺍﻟﻤﻄﻠﺐ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﻭﺵ ﻗﺪﻳم ﻘﺮﻳﺶ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺩﺭ ﻭﺍقع
اﻳﻥ ﺮﻫﺒﺮﺍﻥ ﺘﺎﺭﻳخی
ﻘﺮﻳﺶ ﺩﺭﻳک ﺴﻠﺴﻠﻪ
ﺗﺎﺭﻳخی اﺯ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺯﺭﺩﺷتی
ﻘﺮﻳﺶ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﺯ
ﺭﻭﺵ قرّهﮔﻴﺮﻯ
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺒﻮﺩ ﻭﭼﻮﻥ
ﺼﺪق ﻨﻴّﺖ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐﺎفی ﻮ ﻣﺸﻴﺖ
الهی ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺗﻤﺎم
اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒلی ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺍ ﺑﻮﺩ
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
قرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺖ. ﺩﺭ ﻭﺍقع ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤؤﻤﻨﺎﻥ ﺮﻭﺵ
ﻗﺪﻳم ﻘﺮﻳﺶ ﺧﻄﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﻋﻮﺕ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻣﻥ ﻤﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻢ
ﻭﻣﻥ ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻢ.
(ﻫﺮﮐﺎﻣل الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﺮﻭﺵ ﻣﻘﺒﻮل
الهی ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﺍﻋﺘﺒﺎﺭالهی
ﻄﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﻤﻪ
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ ﻮ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻧﺒﻰّ
ﻭ ﺣتی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍﻫﻤﮕی
ﭽﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ ﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﭼﻮﻥ ﻤﻥ اﺯ ﻃﻴﻨﺖ
ﻭﺫﺍتی ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻡ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺭﺣﻤﺖ الهی ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻃﻴﻨﺖ
ﻗﺮﻳشیﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻗﺮﻳﺶ ﻗﺮﻳﺐ ﺑﺎﺗﻔﺎﻕ
ﺑﺎﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻭﺩﺷﻤﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻭلی ﻄﻴﻨﺘﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﻭﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻋﻘل
ﻮ ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﻣﻘﺎم ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ الهی ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺣﻤﺖ
الهی ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ.
ﮐﻪﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘلی ﻮ ﺍﺣﻮﺍلی
ﺨﺎﺹ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ (ﺧِﻠﻘﺖ)
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﺯ ﺭَﺣِم
ﻤﺎﺩﺭ ﻧﻴﺴﺖ ﺍﺯ(
ﺭﺣم ﻤﺎﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻠﻘﺖ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎق ﺠﺪﻳﺪ
ﻭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻧﻮﻳﻥ
ﺒﺎ ﻓَﺮّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭم ﺘﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ ﺘﺮک
ﺠﺎﻥ کرﺩﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻟﺬﺍ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺟﺪﻳﺪ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ)
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﭽﻬﺎﺭ
ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ
ﻣﻥ اﻳﻥ ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
(ﺷﻬﻮﺩﻯکاملان
) ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﻥ
ﻮ ﻋلیّ ﻮ ﺣﻤﺰﻩ
ﻭ ﺟﻌﻔﺮ(ﺣﻤﺰﻩ ﻋﻤﻮﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺩﺭﻋﻤﺮ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺟﻌﻔﺮﺑﺮﺍﺩﺭﻋﻠﻰّ
ﮐﻪ ﻫﺮﺩﻭﻋﻤﻮ ﺯﺍﺩﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﭘﺪﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺑﻮ
ﻃﺎﻟﺐ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻮﻗﺖ ﺭﻫﺒﺮ ﻗﻮم
ﻤﺬﻫبی ﻘﺮﻳﺶ ﻭﻣﻠّﺎﻯ
ﺒﺰﺭگ ﺪﻳنی ﺁﻧﺎﻥ
ﻮ ﭘﺮﺩﻩ ﺩﺍﺭ ﮐﻌﺒﻪ
ﻣﻌﺒﺪ ﭘُﺮ ﺑُﺖ
ﻗﺮﻳﺶ ﺑﻮﺩ. ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻭلی ﺮﺳﻤﺎ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻴﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺤﻤﺰﻩ ﻭﻋﺒﺎس
ﻧﺸﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺸﺪ ﻭﺗﺮک ﺮﻳﺎﺳﺖ
ﻗﺮﻳﺶ ﻣﻴﮑﺮﺩ ﺭﻗﻴﺒﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺳﺮﺳﺨتی
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﺑﺮﻳﺎﺳﺖ
ﻗﺮﻳﺶ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻣﻤﮑﻥ ﺒﻮﺩ ﮐﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺷﮑﺴﺖ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺣﻤﺰﻩ ﻋﻤﻮﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻳکی اﺯﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
اﻳﺸﺎﻥ کشته ﺷﺪ.
ﻭﻧﺎم ﺴﻴّﺪ ﺍﻟﺸﻬﺪاء
ﻳﺎﻓﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ ﻘﻄﻌﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺳﻴّﺪ ﺑﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﻮﺩ ﻭﺷﻬﻴﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ ﺒﻮﺩ.
ﻭلی ﻤﻮﻟﺎ ﻋلیّ
و ﺟﻌﻔﺮ ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻤؤﻤﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺮ ﻣؤٴﻤﻨﺎﻥ
ﺸﺪ. ﻭلی ﺠﻌﻔﺮﻫﻨﻮﺯﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩ ﻭﻟﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺣﻮم ﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﻳﻌنی ﺒﺮﺣﻤﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺯﮔﻨﺎﻩ ﺑﻌﺪﻯ
ﭽﻮﻥ هرﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺳﭙس
ﺷﺨصی اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﺷﻤﺎ ﭼﻬﺎﺭ ﻧﻔﺮ
ﻫﺴﺘﻴﺪ ﮐﻪﺳﻮﺍﺭﻩ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻫﺴﺘﻴﺪ؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ: اﻧّﻪ ﻟﻥ ﻴﺮﮐﺐ
ﻳﻮﻣﺌﺬ ﺍﻟّﺎ ﺃﺭبعة
ﺃﻧﺎ ﻭﻋلی ﻮ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﺻﺎلح ﻨبیِّ
اﻟﻠﻪ ﻓﺄﻣّﺎ ﺃﻧﺎ
ﻓعلی اﻟﺒُﺮﺍﻕ
ﻭ ﺃﻣّﺎ ﻓﺎﻃمة
ﺍﺑﻨتی ﻔﻌلی ﻨﺎﻗتی
اﻟﻌﻀﺒاء ﻭ ﺃﻣﺎ
ﺻﺎﻟح ﻔﻌلی ﻨﺎقة
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟتی
عقرﺕ ﻭ ﺃﻣّﺎ ﻋﻠﻰّ
ﻓﻌلی ﻨﺎقة ﻣﻥ ﻨﻮق
اﻟﺠنّة ﺯﻣﺎﻣﻬﺎ
ﻣﻥ ﻴﺎﻗﻮﺕ ﻋﻠﻴﻪ
ﺣِﻠّﺘﺎﻥ ﺨﻀﺮﺍﻭﺍﻥ
فیقف ﺑﻴﻥ اﻟﺠنّة
و ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻭ ﻗﺪ ﺃﻟﺠم
اﻟﻨﺎس ﺍﻟﻌَﺮَق
ﻴﻮﻣﺌﺬ ﻓﺘﻬﺐّ
ﺭﻳح ﻤﻥ ﻘﺒل اﻟﻌﺮﺵ
ﻓﺘﻨثف ﻋﻨﻬم
عرﻗﻬﻢ ﻓﻴﻘﻮل
اﻟﻤﻠﺎﺋکة ﺍﻟﻤﻘﺮّﺑﻮﻥ
ﻮ ﺍﻟﺄﻧﺒﻴاء ﻮﺍﻟﺼﺪﻳﻘﻮﻥ
ﻣﺎ ﻫﺬﺍ ﺍﻟّﺎ ﻣﻠﻚ
ﻣﻘرَبّ ﺃﻭ نبیّ
ﻤﺮﺳﻞ ﻓﻴﻨﺎﺩﻯ
ﻤﻨﺎﺩ ﻣﻥ ﻘﺒل
اﻟﻌﺮﺵ ﻣﻌﺸﺮ ﺍﻟﺨﻠﺎﺋﻖ
ﺍﻥ هذا ﻟﻴس ﺑﻤﻠک
ﻤﻘرَبّ ﻭ ﻟﺎ ﻧبیّ
ﻤﺮﺳﻞ ﻭ ﻟﮑﻨّﻪﻋلیّ
ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ ﺃﺧﻮ
ﺭﺳﻮﻝ ﺍﻟﻠﻪ فی
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﻟﺂﺧﺮة
ﺩﺭﭼﻨﺎﻥ ﺮﻭﺯﻯ
ﺠﺰ ﻣﻥ ﻮ ﻋﻠﻰّ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ ﺻﺎلح
نبیّ ﺨﺪﺍ ﺳﻮﺍﺭﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻮﺩ.
(ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﺻﺎﺣﺐ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻭ ﻭ ﺳﻮﺍﺭﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺁﻥ ﺭﺍﺣتی ﺪﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍم ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻋلیّ
اﻭﻟﻴﻦ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺭﻫﺒﺮ ﺗﻤﺎم ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺪﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻥ ﺒﻨﺎم ﻔﺎﻃﻤﻪ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺮﺩ
ﺑﻨﺎم ﺼﺎﻟﺢ ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺻﻠﺎح
ﺸﺪﻩ ژنتیک
روحی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻘﺎم ﻨﺒﻮّﺕ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻨﺒّوء
ﻮ ﭘﻴﺶﮔﻮﺋی ﻮ ﺑﺮﺭسی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻟﺬﺍ ﺳﻮﺍﺭﺍﻥ
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺗﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
هستند. ﻭﻣﻨﺤﺼﺮ
به ﻋلیّ ﻮ ﺣﻤﺰﻩ
ﻭ ﺟﻌﻔﺮ ﻧﻴﺴﺖ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﭘﺎﺳخ ﺨﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻣﻥ ﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻕ ﻫﺴﺘﻢ ﻭﺩﺧﺘﺮم
ﺒﺮ ﺷﺘﺮﻡ ﻋﻀﺒاء
ﺴﻮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﻭﺻﺎلح
نبیّ ﺒﺮ ﻧﺎﻗﻪ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ پی ﺰﺩﻩ ﺷﺪ ﻭﻋلیّ
ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺷﺘﺮﻯ ﺍﺯﺷﺘﺮﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺸﺘﻰ ﮐﻪ ﺯﻣﺎم
ﻮ ﺍﻓﺴﺎﺭ ﺁﻥ ﺷﺘﺮ
ﺍﺯ ﻳﺎﻗﻮﺕ ﻭ ﺩﻭﺭﻭ
ﭘﻮﺵ ﺳﺒﺰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﻴﻥ ﺒﻬﺸﺖ ﻭﺟﻬﻨم
ﻤﻴﺎﻳﺴﺘﺪ ( ﺩﺭ
سلوک الهی که ﻃﺮﻳق
الهی اﺳﺖ ﻣﻴﺎﻳﺴﺘﺪ
ﺗﺎ ﺑﺮخی ﺮﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﻬﺸتی
ﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﺑﺮخی ﺮﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻭ ﺭﺩ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ کاﺭ ﻫﺮﮐﺎﻣل
الهی اﺳﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﭽﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
هستند ﮐﻪﺷﺎﻧس
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭙﻨﺠم
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ)
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﻫﺮﮐس ﺳﺨﺖ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻋﺮق ﺮﻳﺰﻯ
اﺳﺖ (ﺻَﺮﻑ ﻧﻈﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺴﺨﺖ ﻣﺸﻐﻮل عر
ق ﺮﻳﺰﻯ ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭ آﻧﮕﺎﻩ ﻧﺴﻴﻤﻰ
(ﻣﻌﻄّﺮ ﻭ ﺭﻭﺣانی
) ﺍﺯﺳﻤﺖ ﻋﺮﺵ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻋﺮﻗﻬﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺧﺸک ﻜﻨﺪ ( ﻟﺬﺍﻋﺮق
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻧﺴﻴم عرﺵ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺭﺍﺣﺖ ﮐﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻥ عرﻕ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻋﺮق ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﺸک ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺭﻧج
ﻮ ﺗﻠﺎﺵ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﻘرَبّ ﻭ
ارواح ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺻﺪّﻳﻘﻮﻥ ﺧﻮﺍﻫند
ﮔﻔﺖ ﺍﻳﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﻳک ﻔﺮﺷﺘﻪ ﻣﻘرَبّ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﻣﻠﺎﺋک ﻤﻘرَبّ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﻘرَبّ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭلی ﻤﻮﻟﺎ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﺘﺮ ﺑﻬﺸتی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻣﻘرَبّ
ﺗﺮ ﺍﺯﺧﻮﺩ ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻮﻣﻠﺎﺋﻚ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺮﺍ ﻣﻘرَبّ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻘرَبّ
ﺧﻮﻳﺶ ﺗﻠﺎﺵ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﺭﺍ
ﻣﻘرَبّ ﺗﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺣتی
کاﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻣﻮﻟﺎ ﺭﺍ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺗﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭽﻬﺎﺭم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺻﺪّﻳﻘﺎﻥ
کسانی هستند ﮐﻪ
ﺭﺍﺳﺖ ﮔﻮئی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﻳﺶ ﺑﺎثباﺕ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ الهی ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﻭ ﻫﻴچ ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺮﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
) ﮐﻪ ﺍﻭ ﺑﺎﻳﺪ
نبیِّ ﻤﺮﺳﻞ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﺪﺍ ﺍﺯﻋﺮﺵ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺃﻯ
گرﻭﻩﻫﺎﻯ ﺧﻠﺎﺋﻖ
ﺍﻭ ﻧﻪ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﻘرَبّ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻧبیّ
ﻤﺮﺳﻞ ﺑﻠﮑﻪﻋلیّ
ﺒﻥ ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺁﺧﺮﺕ(
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻧﺴﺎنی گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺒﺮﺗﺮﻯ اﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ ﺁﺳﻤﺎنی
ﻮ الهی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺨﺖ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺷﻤﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎنی ﺮﺍ
ﻳک ﺒﺮﺍﺩﺭ ﺍﺳﻠﺎمی
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻫم ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺒﺮﺍﺩﺭﻯ
ﺒﺎﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﮐﻪ ﺑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻫﻢ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﺎﻫم
هستند ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﻳﺸﺎﻥ ﺑﺎﻫم
ﭽﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﺩﺭی ﺭﻭﺣﺎنی
ﻴﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ ﺩﻭ ﮐس
ﺍﺯ ﻫﻤﺮﺍﻫﺎﻥ ﻤﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ همان
سوشیانس سوم
زردشت ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﮐﻪﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺭﻭﺣﺎنی
ﻮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻋلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮﺟﺪﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
رَبّﺭﺣﻤﺎن ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﺯﻫﻤﻪ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﻳﻌنی ﺤتی از ﺟَﺪّ
ﻭ ﭘﺪﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﺠﻠسی ﺠﺎﻣﻊ
ﺑﺤﺎﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳ ث ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﭼﻬﺎﺭ ﺳﻮﺍﺭه ﺑﻮﺩﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺑﺨﺸﻰ
ﺍﺯﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺣﺎﺩﻳ
ث ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﻣﺘﻘﻴﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺳﻮﺍﺭﺍﻥ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ ﺒﻬﺪﻑ
ﺍباﺕ ﺣﺪﻳثی ﺪﻳﮕﺮ
یا ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺣﺪثی
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﭼﻮﻥ ﻤﺠﻠی ﻘﺸﺮﻯ
ﭽﻴﺰﻯ اﺯ ﺍﺣﻮﺍل
سلوک الهی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻧﻤﺎﻳﺸﺎتی ﺪﺭ
ﺭﻭﺯ ﻣﺤﺸﺮ ﻫﺴﺖ.
ﺻﺎﻟح ﻨﺒﻰّ ﺩﺭ
ﻭﺍقع هر ﮐﺎﻣل
الهی ﻮﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺎم ﻤﺘّﻘﻴﺎﻥ
ﻭﺍﺻل ﻘﺎﺋﻢ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺼﺎﺣﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﺻﺎﻟح ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ( ﻧﺎﻗﻪ
ﻭ ﻧﮕﺎﻩ) ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻤﻠﺎ ﮐﺸﺘﻪ
ﻭﭘس ﺯﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

حدیث 2695 - ﺍﺯﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻋﻤﺮ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺩﻭﻡ ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﺍﺯ ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
ﺪﺭﺟﻪ ﺍﻭل اﻫل
ﺴُﻨّﺖ ﺍﺳﺖ ﺁﻣﺪﻩ(ﺝ۷ﺹ۲۳۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻌلیّ
ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ ﻓﺮﻣﻮﺩ: اﺫﺍ ﮐﺎﻥ ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻳؤتی
ﺒک ﻴﺎ ﻋﻠﻰّ ﻋلی
ﻨﺠﻴﺐ ﻣﻥ ﻨﻮﺭ ﻭ
ﻋلی ﺮﺃﺳﻚ ﺗﺎج
ﻘﺪ ﺃﺿاء ﻨﻮﺭﻩ
ﻭﮐﺎﺩ ﻳﺨﻄﻒ ﺃﺑﺼﺎﺭ
ﺃﻫل اﻟﻤﻮﻗﻒ ﻓﻴﺄتی
اﻟﻨﺪاء ﻤﻥ
عند ﺍﻟﻠﻪ ﺟل ﺠﻠﺎﻟﻪ
ﺃﻳﻥ ﺨﻠﻴفة ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ؟ ﻓﺘﻘﻮل
ها ﺃﻧﺎﺫﺍ ﻗﺎل
ﻔﻴﻨﺎﺩﻯ ﻳﺎﻋﻠﻰّ
ﺃﺩﺧل ﻤﻥ ﺃﺣﺒک
اﻟﺠنّة ﻭﻣﻥ
عاﺩﺍک اﻟﻨﺎﺭ. ﻓﺄﻧﺖﻗﺴﻴم
اﻟﺠنّة ﻭ ﺃﻧﺖ ﻗﺴﻴم
اﻟﻨﺎﺭ ﭼﻮﻥ
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻮﺩ
ﺗﻮﺭﺍ ﻳﺎ ﻋﻠﻰّ
ﺳﻮﺍﺭ ﺑﺮ ﺷﺘﺮ ﻧﺠﻴبی
اﺯ ﻧﻮﺭ ﺣﺎﺿﺮ ﺧﻮﺍﻫند
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺮ ﺳﺮﺕ ﺗﺎجی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻮﺭﭼﻨﺎﻥ
ﺭﻭﺷﻨﺎﺋی ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺘﻤﺎم
ﺃﻫﻞ ﻣﻮﻗﻒ ﺭﺍﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺩ (ﺍﻫل ﻤﻮﻗﻒ
ﺩﺭ ﺗﻮﻗﻔﮕﺎﻩ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪﺣﻀﻮﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ نور ﻤﻮﻟﺎ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻮﺭﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺘﻮﻗﻒ
ﻭﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ الهی اﺳﺖ.
ﻳﺎ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﺍ ﻣﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺁﻧﺎﻥ
اﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﭼﺸﻤﺎﻧﺸﺎﻥ بی
ﻄﺎﻗﺖ ﺍﺳﺖ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺪﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﮐﺠﺎ
ﺍﺳﺖ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ؟( ﻳﻌنی
ﺸﺮﻃ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ همه ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
هم ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی کساﻧﻴﮑﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ هم ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﻭلی ﻨﻪ ﺍﺯﻃﺮﻳق
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺣﻖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﻌلی
ﺨﻮﺩ ﻭﻗتی ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻣﻘﺎم
ﺮﺑﻮبی ﺒﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻮ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﮔﻔﺖ ﻣﻥ اﻳﻨﺠﺎ
ﻫﺴﺘﻢ( ﺍﻟﺒﺘﻪﺍﻳﻥﺴﺌﻮﺍﻟﻬﺎ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭلی ﺒﻄﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﺭﺳﺎﺑﻘﻪ ﻭ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺳﻠﻮکی هرﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻌﺮفی
کند ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﻟﻴلی
ﺮﻭﻯ ﺴﺎﻟک اﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﭘﻨج
ﺘﻥﺁل عبا ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻳﺎﻋلیّ ﺘﻮ
ﻭ ﻫﺮﮐس ﺗﻮﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﺷﻮﻳﺪ (ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺗﻮ
ﻳﻌنی عشق
ودرجه واله ﻮ ﺩﻭﺳتی
ﺒﺘﻮ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻋﺸق ﻴک
ﺴﻮﮊﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﺩﺷمنی کرﺩ ﺑﺂﺗﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ (ﺩﺷﻤﻥ ﺪﺭ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﻭﺣتی
ﺪﺷﻤنی ﺪﺭﻋﺪم ﻤﺤﺒّﺖ
ﻭ ﺗﺮﺟﻴح ﺪﺍﺩﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﺮ ﺩﻭﺳتی
علیّ ﮐﻪ ﻫﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟگ
ﻮ ﻳﺎ ﻫﺮ ﺳﺎﻟک
غیر ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﻭﺍقع علیّ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺷﻤنی
کرﺩﻩ. ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ ﺧﻴلی ﺒﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺴﻨّﻯ ﭙﻴﺮﻭ ﻏﻴﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ ﺍﮔﺮﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ الهی
هم ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
علیّ هستند. ﻭ ﺍﻳﻥ
ها ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﺎم
ﺨﻮﺍﺭج ﻮ ﻣﻄﺮﻭﺩ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺧﺎﺭجی
ﻨﺎ ﺃﻫل هستند. ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋلی
ﻮ ﺍﻭﻟﺎﺩ الهی ﺸﺪﻩ
ﻋلیّ ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
هر ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
سفیهی می ﺸﻮﻧﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮ ﻗﺴﻤﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺂﺗﺶ ﺟﻬﻨم
ﻬﺴﺘﻰ (ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ سلوک
الهی ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
علیّ ﺍﺳﺖ ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻋﺸﻖ ﻭﻟﺎﻳﺖﻋﻠﻰّ
ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮﮐس
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺂﺗﺶ
ﺟﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ ﻭﺣﺴﺮﺗﻬﺎﻯ
ﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی ﻮﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮ ﺭﻭحی ﻮﻋﻘلی ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ ﺗﺎ ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎ ﺗﮑﻤﻴل ﻨﻮﺍﻗﺺ
ﺧﻮﺩ ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ ﺨﻄﺎﻫﺎﻯ
گدﺷﺘﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮک الهی ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮﻗﺎﺋم
ﻮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺻﻌﻮﺩ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺮﻭح اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨج
ﺘﻥ ﺁل عبا ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﮐﺴﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺸﺨﺺ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻳﻌنی ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل حسینی
و الهی بمعرﻓی
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴنی ﻮ
ﺷﻬﺎﺩﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺩﻭم ﺤﺴنی اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی ﻮﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ غیر ﻭﻟﺎﻳﺖﻋﻠﻰُ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﻨﻴّﺎﻥ
ﺒﺎ ﻧﻴّﺖ ﭘﺎک ﺨﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭلی ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی پنج ﺗن
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﺬ
ﺍﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭﺑﺨﻠق
ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺑﻥ عرَبّی
عاﺭﻑ ﭼﻨﻴﻥ ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺮﺍ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮ ﻭﻯ ﻮﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﻗﺮﺍﻥ ﭽﻨﻴﻦ
ﻭﺭﻭﺩﻯ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺩﺯﺩﺍﻥ ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺑﺎﺏ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ
اﺯﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺩرَبّ
ﻋﻠﻰّ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
الهی علیّ ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻋﻴسی
ﻴﺎ ( ﻣﺴﻴخ ﺪﺟّﺎﻝ)
ﮐﺎﺫﺏ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺁﻥ ﺮﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺼﻮﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻃﻞ
(ﻣﺴﻴح ﺪﺟّﺎﻝ) ﺍﺳﺖ.
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺸﺮﻃ ﻠﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﻮﺭﻭﺩ ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
اﺳﺖ.

حدیث
2696 - ﺍﺯﺍﺑﻥ عباس ﻋﻤﻮ
ﺯﺍﺩﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ233ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖهیچ
کس ﺳﻮﺍﺭﻩ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﮕﺮ ﻣﺎ ﭼﻬﺎﺭ ﻧﻔﺮ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻋﺒﺎس ﻋﻤﻮﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ (ﭘﺪﺭﺭﺍﻭﻯ
که ﺿﻤﻥ ﺁﻥ ﭽﻬﺎﺭ
ﻧﻔﺮ ﻧﻴﺰ ﻧﺒﻮﺩ)
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﺍﻧﺎﻥ
ﭽﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﺃﻧﺎ ﻋلی اﻟﺒُﺮﺍﻕ
ﻭﺃخی ﺼﺎﻟح علی
ﻨﺎقة ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟتی
عقرﻫﺎ ﻗﻮﻣﻪ ﻭﻋﻤّﻯ
ﺤﻤﺰﻩ ﺃﺳﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﺃﺳﺪ ﺭﺳﻮﻟﻪ ﻋلی
ﻨﺎﻗتی اﻟﻌﻀﺒاء
ﻭ ﺃخی علیّ ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﻋﻠﻰ ﻧﺎقة ﻣﻥ ﻨﻮق
اﻟﺠنّة ﻣﺪﺑّجة
ﺍﻟﺠﻨﺒﻴﻦ ﻋﻠﻴﻪ
ﺣﻠّﺘﺎﻥ ﺨﻀﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻤﻥ کسوة ﺍﻟﺮﺣﻤﻦ
ﻋلی ﺮﺃﺳﻪ ﺗﺎج
ﻤﻥ ﻨﻮﺭ ﻟﺬﻟک
اﻟﺘﺎج ﺴﺒﻌﻮﻥ
ﺮﮐﻨﺎ ﻋلی کلّ ﺭﮐﻥ
ﻴﺎﻗﻮتة ﺣﻤﺮاء
ﺗﻀئ ٴﻠﻠﺮﺍﮐﺐ
ﻣﺴﻴﺮة ثلاثة ﺃﻳّﺎﻡ
ﻭ ﺑﻴﺪﻩ ﻟﻮاء
اﻟﺤﻤﺪ ﻳﻨﺎﺩﻯ
ﻠﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﻓﻴﻘﻮل اﻟﺨﻠﺎﺋ
ق ﻤﻥ هذا؟ ﻣﻠک ﻤﻘرَبّ
ﺃﻭنبیّ ﻤﺮﺳل ﺃﻭ
ﺣﺎﻣل اﻟﻌﺮﺵ؟ ﻓﻴﻨﺎﺩﻯ
ﻤﻨﺎﺩ ﻣﻥﺒﻄﻥ
اﻟﻌﺮﺵ ﻟﻴس ﺑﻤﻠک
ﻤﻘرَبّ ﻭﻟﺎ ﻧﺒﻰّ
ﻣﺮﺳل ﻮ ﻟﺎ ﺣﺎﻣل
عرﺵ ﻫﺬﺍﻋلی ّ ﺒﻥ
ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ ﻭ ضیّ
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ
رَبّ ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ
ﻭﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﻭﻗﺎﺋﺪ ﺍﻟﻐُﺮ
ﺍﻟﻤﺤﺠّﻠﻴﻦ فی
ﺠﻨّﺎﺕ ﺍﻟﻨﻌﻴم
ﻣﻥ که ﺑﺮ ﭘﺸﺖ
ﺑﺮﺍق ﻬﺴﺘﻢ ﻭﺑﺮﺍﺩﺭم
ﺼﺎﻟح که ﺭﻭﻯ ﺸﺘﺮ
ﻭ ﻧﺎﻗﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﭘﻰ ﺯﺩﻧﺪ.
(ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺒﺮﺍﺩﺭیکدﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ عنوان ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﺩﺭ ﺍﻳﻤﺎنی
اﺳﺖ. ﻭ ﺻﺎلح اﺻﻠﺎح
ﺸﺪﻩ ﻧﺎم ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
برای هر ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ (ﻧﺎﻗﻪ)
ﻳﺎ ﺷﺘﺮ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
(ﻧﮕﺎﻩ) ﻓﺎﺭسی ﻮ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺮﻩ ﻴابی ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺧﻮﺭﻩ ﮔﻴﺮﻯ و
توسل ﺸﻮﺩ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
رسیده
بخداوند اﻧﺠﺎم
ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﻭ(ﻋﻘﺮ) ﺁﻥ
ﻴﺎ پی زدن و ﭘﺶ ﺯﺩﻥ
هماﻥ کاﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻮجه ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻴک کاﻣل
اﻟﻬﻰ ﺩﺭﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭﺳﻮم
ﺤﻤﺰﻩ ﺃَﺳَﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺷﻴﺮ ﺭﺳﻮل اﻭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺷﺘﺮ
ﻣﻥ عَضباء می ﻨﺸﻴﻨﺪ
( ﮐﺎﻣﻠﻴﮑﻪ ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻮﻗتی ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪ ﻭلی ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻨﺪﺍﺷﺖ. ﺣﻤﺰﻩ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺪﺍﻭﻃﻠﺐ
ﻣﺮک ﺒﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺷﻴﺮ و
با عزم ﺧﺪﺍ ﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭﺷﺠﺎﻋﺖ ﭼﻨﺎﻥ
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﻳک ﻤﺸﺎﺭﮐﺖ
ﺟﻨگی ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ ﺭﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﻘﺎﺋﻢ ﺭﺳﺘم ﺰﻣﺎﻥ
ﻮ ﺃﺳﺪ ﻭ ﺷﻴﺮ ﺧﺪﺍ
می ﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻴﺎ
اﻭﻟﻴّﻥ ﻮﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻳﻥ ﺮﺳﺘﻤﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺑﺮﺍﺩﺭﻡ ﻋلیّ
ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ ﺳﻮﺍﺭ
ﺑﺮ ﻧﺎﻗﻪﺍﻯ اﺯ
ﺷﺘﺮﻫﺎﻯ ﺒﻬﺸتی
اﺳﺖ (ﮐﻪ ﺣتی ﺒﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺘﺮﻫﺎﻯﺰﻣﻴنی
ﺘﺮﺟﻴح ﺪﺍﺭﺩ) ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻭ
ﻃﺮﻑ ﺑﺎ ﺩﻳﺒﺎج
ﻮ ﺍﺑﺮﻳﺸﻢ ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﻭ ﺭﻭ ﭘﻮشی
ﺴﺒﺰ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮ ﺍﻭ ﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪﻩ
( ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺑﺮﺍﻯ
همه ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی اﻳﻥ ﺤﻠﻴﻪﻫﺎ
ﻭ ﺧﻠﻌﺘﻬﺎ ﻭﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﺰﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎ
ﻭ ﺣﻠﺎﻭﺕ ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
رَبّ ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻮه
ﺒﺸﺮﻯ ﻭ رَبّ ﺩﻳﺪنی
ﺪﺭ ﻧﻮﺭ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺮﻭﺵ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﻧﺠﺎم
گیرﺩ. ﻭ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺒﻌﺪ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺵ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮد ﺩﺭ ﻗﺎﺋم
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ) ﮐﻪ
ﺑﺮﺳﺮ ﻋلیّ ﺘﺎجی
اﺯ ﻧﻮﺭ ﺍﺳﺖ ( ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻮﻟﺎ ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ.
ﻭ (ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ) ﻣﻮﻟﺎ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﻤﻘﺎﻡ
الهی رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣتی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻘﺎم
ﺠﺒﺮﺋﻴل ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﻓﺘﻪ ﻭﻟﻰ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻨﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﻳﻥ ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ) ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺁﻥ ﺘﺎج هفتاﺩ ﮔﻮﺷﻪ
ﻭ ﺩﻧﺪﺍﻧﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ (ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻋﺪﺩ
ﮐثرﺕ ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺍﺭﮐﺎﻥ ﺁﻥ ﭙﺎﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻤﻮلا
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ) ﮐﻪ ﺑﺮﻫﺮ
ﺭﮐﻥ ﻮ ﺩﻧﺪﺍﻧﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺎجی از یاﻗﻮﺕ
ﺳُﺮخ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺷﻥ
کننده ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ
ﺴﻮﺍﺭﺍﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻤﺪﺕ ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﺭﺍ
ﺭﻭﺷﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ (ﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻄﻤﺌﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻪ
ﺭﻭﺯ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﻭم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﻭ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯﻋﺮﺵ ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
رَبّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻋﺮﺷﻬﺎ ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﻮ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎت
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﻣﻮ فق اﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻏﻴﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم ﺒﺎ
طریقت وولایت ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ
ﺟﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯکاﺭﻣﺎﺋی
ﺪﺭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ).
ﻭ ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﭘﺮﭼم
ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ
( ﻳﻌنی ﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
به ﺸﺎﻫﺪ ﺧﻮﺩ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻮ ﺩفع ﺸﺮﻙ ﺑﮑﻨﺪ
ﻭ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﮕﻮ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﺮﺳﺪ
ﺗﺎ ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم که ﺭﺳﻴﺪﻯ
ﺒﺎﺯﻫم ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻭ ﺩفع ﺸﺮک کرﺩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺧﺪﺍئی
ﻬﺴتی ﻮلی ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺴﺘﻰ)
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺧﻠﺎﻳق
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ (ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ) ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﻘرَبّ
ﻳﺎ ﻧبیّ ﻤﺮﺳﻞ
ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺣﺎﻣل
عرﺵ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
(ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﻘرَبّ ﺭﺍ ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ
عرﺵ ﻫشتگاﻧﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﻧﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﺪﺍ
ﺍﺯ ﺑﺎﻃﻥ عرﺵ ﻣﻴﺮﺳﺪ
(ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺤﺎل ﻮ ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
الهی ﺮﺣﻤﺎﻧﻰ) ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ علیّ ﺒﻥ اﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﻮ ﻭﺻیّ
ﺮﺳﻮل ﺨﺪﺍﻯ
رَبّ ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ
اﺳﺖ. (رَبّ ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﻮ ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ ﻮﮐﺎﻣل
ﺸﺪکان رﺍ ﺑﺎﺯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
اضافی ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﻋﻠﻰّ ﺃﻣﻴﺮ
ﻭ ﺟﻠﻮﺩﺍﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺮ ﻣؤﻤﻨﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
(ﻏُﺮّ ﻣﺤﺠّﻠﻴﻦ)
ﻳﺎ قُرّه ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﺤﺠﻠﻪ ﻧﺸﻴﻦ ﻭ ﺍﻫل
بیت ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭙﺮ ﻧﻌﻤﺖ ( ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﺘﻌﻠﻴم ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﺣﺠﻠﻪﻫﺎ ﭼﻮﻥ ﺪﺍﻣﺎﺩ
ﻭﻋﺮﻭس ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﭘﺮ ﻧﻮﺭ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﻭﻏُﺮﻩ ﻳﺎ
قرّه ﻭﺧﻮﺭّﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻋﺒﺎس ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻮﻗﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﺳﺎﻟکی ﭙﻴﺮﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﺒﺮﺍﺩﺭﺵ ﺣﻤﺰﻩ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭلی
ﺒﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﺟﻨک
کشته ﺷﺪ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭلی ﺪﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺻﺤﺒﺖ
ﺗﻮﺻﻴفی اﺯﻋﺒﺎس
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﭼﻮﻥ
هرﺳﺎﻟکی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﮐﺸﺘﻪ ﻳﺎ ﻣُﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
سلوک الهی ﺤﻤﺰﻩ
ﻭﻋﺒﺎس ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺷﺨﺺ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﻋلیّ
ﻮ ﺟﻌﻔﺮ ﻧﻴﺰ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﺳﻠﻮکی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭلی ﭽﻮﻥ
ﻤﻮﻟﺎﻋلیّ ﺒﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﭙس ﻫﺮﺳﺎﻟک ﺘﺎﺯﻩ
ﮐﺎﺭ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻤﻮﻟﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻨﻴﺰ ﭼﻮﻥ ﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻔﺎﺭﺳﻰ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮکی ﮐﻨﻨﺪ ﺩﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﺳﺎﻟک
اﺯ ﺁﻥ ﭙس ﺩﻭ ﻭﺍﻟﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ
ﻭ ﻣﻮﻟﺎ ﻋلیّ ﻮ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﭽﻮﻥ ﺴﻠﻤﺎﻥ ﻔﺎﺭﺳﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﻤﺎم ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﺁﺷﮑﺎﺭﻋﺼﺮﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻭ ﻭﺍﻟﺪ
ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﻣﻮﻟﺎ ﻋلیّ
غُرّﺍﻟﻤﺤﺠّﻠﻴﻥ
( حجله نشینان ) ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺍﺑﻥ عبّاس ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻩ ﺩﺭﺟﺬﺏ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﺃﻫل ﺴﻨّﺖ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻣﻄﺮح
ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺣتی
ﺪﺭﭼﺎﭘﻬﺎﻯ جدید
کتابها ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺣﺬﻑ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻳﺎ
ﺗﺤﺮﻳﻒ ﻣﻴنمایند
. ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﻣﻨبع
اﺑﻥ ﻨﺒﺎﺗﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻥ ﺤﺪﻳث ﺍﺯ
ﺍﺑﻥ عباس ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ:
ﻘﺪ ﺍﻓلح ﻤﻥ ﺼﺪّﻗﻪ
ﻭﺧﺎﺏ ﻣﻥ کذّﺑﻪ
ﻭﻟﻮ ﺃﻥ عاﺑﺪﺍﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻴﻥ اﻟﺮﮐﻥ
ﻮ ﺍﻟﻤﻘﺎم ﺃﻟﻒ
ﻋﺎم ﻮ ﺃﻟﻒﻋﺎﻡ
ﺣﺘّﻯ ﻴﮑﻮﻥ کاﻟﺸﻦ
ﺍﻟﺒﺎﻟﻰ ﻭلقی
اﻟﻠﻪ ﻣُﺒﻐﻀﺎ
ﻟﺂل ﻤﺤﻤﺪ ﮐﺒّﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋلی ﻤﻨﺨﺮﻳﻪ
ﺠﻬﻨم هرکس ﺍﻭ
ﺭﺍ ﺗﺼﺪﻳق کرﺩ
ﭘﻴﺮﻭﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ
(ﺗﺼﺪﻳق ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﻣﻘﺎﻡ
الهی اﻭ ﻭ ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮک
اﻭ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ اﻭﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩ) ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮐس ﺍﻭﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﺩﺭﻭﻏﮕﻮ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻧﺎﺍﻣﻴﺪ
ﻭﺩﺳﺖ ﺧﺎﻟﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ (ﺍﮔﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﮐﺮﺩ
ﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯاﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻤﻮلا ﻧﺪﺍﻧﺴﺖ
ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺁﻧﻬم
ﻨﺒﻮﺩ) ﮔﺮﭼﻪ ﭼﻨﻴﻥﺁﺩمی
عاﺑﺪﻯ ﺨﺪﺍ ﭘﺮﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻥ
ﭙُﺮ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﺑﻴﻥ
ﺮﮐﻥ ﻮ ﻣﻘﺎم ﺪﺭ
ﻣﺴﺠﺪ ﺍﻟﺤﺮﺍم
ﻤﮑّﻪ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﮐﻥ
عباﺩﻯﺨﻮﺩ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺩﺍﺋم ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﺸﺴﺘﻦ) ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﻮﺑﺎﺯ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ( ﺑﺎﺯﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻭ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﺯ ﻧﻴﺴﺖ)
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﭘﻮﺳﺖ ﺧﻴگ ﭙﻮﺳﻴﺪﻩﺍﻯ
ﺘﺒﺪﻳل ﺸﻮﺩ ( ﺍﺯ
ﺷﺪﺕ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﺗﻌﺒّﺪ)
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺑﺎ ﻏﻀﺐ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻤﺤﻤﺪ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﺩﺭﻣﺮﮒ
ﺑﺎ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺎ ﻏﻴﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺗﻮﺳل ﺪﺍﺷﺘﻪ.
ﻭ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی هر ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﺩﺭﺁﻥ ﻮﻗﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎ ﺩﻣﺎغ
ﻮ ﺑﻴﻨﻰ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺠﻬﻨم ﭙﺮﺗﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﺑﺎ ﺣﺬﻑ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﻭ ﺳﻘﻮﻃ ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺳﻘﻮﻃ ﺒﺎ
ﺩﻣﺎغ ﺴﻘﻮﻃ ﺪﺭ
ﻣﻐﺰ ﻭﻋﻘل اﺳﺖ
ﻭﺳﻘﻮﻃ اﺯ ﺿﻌﻒ
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍنی ﻮﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻳک
کُشتی گیرﺿﻌﻴﻒ
ﺑﺎ ﺳﺮ ﺳﻘﻮﻃ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺟﻬﻨﻢ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﺠﻬﻨم ﺁﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﻟﻔﻈی ﻴﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺟﻬﺎن ﻮ ﻟﻔﻈف ﻔﺎﺭﺳی
ﺠﻬﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺟﻬنم
ﻮﺟحیم ﻮ ﻧﺎﺭ ﻭ
ﺳﻘﺮ ﻭ ﻏﻴﺮﻩﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. حدیث
2697 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ234ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ (ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢبرای
سالک ) ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯﻣﺎ
ﭼﻬﺎﺭ ﻧﻔﺮﺳﻮﺍﺭﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻳکی
اﺯ ﺍﻧﺼﺎﺭ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﻭﭼﻪ ﮐﺴﺎتی
ﺁﻧﺠﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻓﺮﻣﻮﺩ
ﻣﻥ ﺒﺮ ﺑُﺮﺍﻕ ( ﺩﺍبّة
اﻟﻠﻪ ﺍﻟﺒﺮﺍﻕ)
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤل اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ئر معراج
عرش رحمان ﻫﺴﺘﻢ
( ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺒﺮقی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
عروج ﺪﺍﺩ) ﻭﺑﺮﺍﺩﺭﻡ
ﺻﺎﻟﺢ ﮐﻪ ﺑﺮ ﻧﺎﻗﻪ
ﻳﺎ ﺷﺘﺮ ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻭﺭﺍ
پی ﺰدﻧﺪ (ﺻﺎﻟح
پیامبر سمبول
هرﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ ﻭﺍﻟّﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺻﺎﻟح ﻮ ﺣﺘﻰ ﻣﻮسی
ﻮﻋﻴﺴﻰ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ابد ﻭ ﭼﻮﻥ
هرﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ) ﻭﻋﻤﻮﻳم
ﺤﻤﺰﻩ ﮐﻪ ﺑﺮ ﻋﻀﺒاء
شتر ﻤﻥ ﺴﻮﺍﺭ ﺍﺳﺖ
ﻭﺑﺮﺍﺩﺭم علیّ
ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ ﮐﻪ
ﺑﺮ ﻳک ﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺷﺘﺮﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺸﺖ ﺳﻮﺍﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺷﺘﺮﻣﺎﺩﻩ ﻧﺎﻗﻪ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮﻳﻥ ﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺩﻭﻳﺪﻥ ﻮﻧﺠﺎﺑﺖ
اخلاقی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺳﺘﺶ ﭘﺮﭼم
ﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﮔﺎﻩ
(ﺁﺩﻣﻴﻮﻥ ) ( ﺁﺩﻣﻬﺎ ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥالهی
آدم شده ﺪﻳﮕﺮ) ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﺎﻳﺪ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﻤﻘرَبّ ﺑﺎﺷﺪ.(ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋﻈﻤﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺭﺣﺠﺎﺏ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﺪ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺎﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺒﺰﺑﺎﻥ ﺤﺎل ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺮﺍ در توسّل ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻰ. ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺨﻮﺩ ﺍﻭ
ﺑﮕﻮئی که الهی
ﻬﺴﺘﻰ ﻭﻟﻰ (ﺍﻟﻠﻪ)
ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﺗﺎ ﺳﺎﻟک
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ) ﻭﻧﺪﺍ ﺍﺯ
ﺑﺎﻃﻥعرﺵ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺃﻯ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺩﻳﺎﻥ
( ﻭﻣﻌﺎﺷﺮﺍﻥ ﺁﺩﻣﻴّﺖ
ﻭﮐﺎﻣل ﺸﺪﻩ ﻭ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻨﻪ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﻘرَبّ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻧﺒﻰّﻣﺮﺳل ﻮﻧﻪ
ﺣﺎﻣل عرش (ﻳﻌنی
ﺑﻠﮑﻪ ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ)
ﺍﻭ ﺻﺪّﻳق ﺃﮐﺒﺮ
ﻋلی ﺑﻦ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ.( ﺗﺼﺪﻳق
کنند ﺑﺰﺭگ اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪ. ﻭﻋﻤﻴﻘﺘﺮﻳﻥ
اﻳﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

حدیزث
2698 - دﺭﺣﺪﻳثی اﺯ ﺍﻳﻥ
عباس (ﺝ۷ﺹ235 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻗتی
گفت ﮐﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺟﺰ ﻣﺎ چهار ﺳﻮﺍﺭ
ﮐسی ﺪﻳﮕﺮ ﻧﺒﻮﺩ
ﻳﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﻋﺒﺎس
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﭽﻪ ﮐﺴﺎنی
هستند ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩ: اﻣّﺎ ﺃﻧﺎ ﻓﻌلی
اﻟﺒﺮﺍﻕ ﻭ ﻭﺟﻬﻬﺎ
ﮐﻮﺟﻪ ﺍﻟﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺧﺪﻫﺎ ﮐﺨﺪّ ﺍﻟﻔَﺮَس
ﻭ ﻋُﺮﻓﻬﺎ ﻣﻥ ﻠؤﻠؤ
ﻤﺴﻤﻮﻁ ﻭ ﺍُﺫﻧﺎﻫﺎ
ﺯﺑﺮ ﺟﺪﺍﻥ ﺨﻀﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭﻋﻴﻨﺎﻫﺎ ﻣیثل
کوﮐﺐ ﺍﻟﺰُﻫﺮة
ﺗﺘﻮﻗّﺪﺍﻥ ﻤثل
اﻟﻨﺠﻤﻴﻥ اﻟﻤﻀﻴﺌﻴﻦ
ﻟﻬﺎ ﺷﻌﺎع ﻤثل
ﺸﻌﺎع اﻟﺸﻤس ﻳﺘﺤﺪﺭ
ﻣﻦ ﻧﺤﺮﻫﺎ ﺍﻟﺠﻤﺎﻥ
ﻤﻄﻮیّة ﺍﻟﺨﻠﻖ
ﻃﻮﻳلة ﺍﻟﻴﺪﻳﻥ
ﻮ ﺍﻟﺮﺟﻠﻴﻦ ﻟﻬﺎ
ﻧَﻔَس ﮐﻨﻔَس ﺍﻟﺂﺩﻣﻴّﻴﻦ
ﺗﺴمع اﻟﮑﻠﺎم ﻮ
ﺗﻔﻬﻤﻪ ﻭهی ﻔﻮق
اﻟﺤﻤﺎﺭ ﻭ ﺩﻭﻥ
اﻟﺒﻐل ﻣﻥ
که ﺑﺮ ﺑُﺮﺍق ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻡ. ﻭ ﺑﺮﺍﻕ ﺻﻮﺭتی
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ (ﻫﻴچ ﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻭﺭؤﻴﺎﻫﺎ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﻧﻮﺭی
ﭼﻮﻥ ﺒﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ﻭﻋﺮﺵ ﭼﻮﻥ ﻔﺮﺵ
ﺗﻤﺎم ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪﻩ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ. ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﮐﺎﻣل اﻧﺴﺎنی
ﺮﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮل ﺁﺩﻣﻴّﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
همانی ﺼﻔﺎﻯ ﺩل
ﻮ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺰﻫﺴﺖ) ﻭﮔﻮﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺍق ﭽﻮﻥ گوﻧﻪ
ﺍﺳﺐ ﺑﻮﺩ. ﻭﻳﺎل
گرﺩﻥ ﺁﻥ ﭽﻮﻥ ﻤﺮﻭﺍﺭﻳﺪ
ﺑﻨﺪ ﮐﺸﻴﺪﻩ ﻭﮔﻮﺷﻬﺎﻯ
ﺁﻥ اﺯ ﺩﻭ ﺯﺑﺮﺟﺪ
ﺳﺒﺰ ﺑﻮﺩ ﻭﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺍﻭ ﭼﻮﻥکوﮐﺐ ﺯُﻫﺮﻩ
ﺩﻭ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺑﺮﺍق
ﻮ ﻧﻮﺭﺍنی ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺸﻌﺎع
ﭽﻮﻥ ﻨﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﮔﺮﺩﻥ
ﺁﻥ ﭙﺸﻤﻬﺎ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ
ﻭﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎﻯ ﺁﻥ
ﺒﻠﻨﺪ ﻭﭼﻮﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﻧَﻔَس ﻣﻴﮑﺸﺪ ﻭﮐﻠﺎم
ﻤﻴﻔﻬﻤﺪ ﻭ ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍُﻟﺎغ ﻮ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ
ﺍﺯ ﻗﺎﻃﺮ ﺑﻮﺩ (ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺭﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﻣﺮﺩﻡ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﭼﻨﻴﻥ ﺪﻳﺪﻩ ﮐﻪ
ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﺭؤﻴﺎﻫﺎ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫم
ﺨﺮﺍفاﺕ ﭘﺬﻳﺮﺍﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ ضمن
حدیث ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﻴک ﺴﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭ ﻳک
لحظه ﻋﺮﻭﺝ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺑﻤﻘﺎم ﺪﻧﺎ ﻭ
ﺗﺪلّی ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﺣﺎﻣل
ﻨﻴﺰ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺭﻭح ﺒﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭ ﻧﻪ ﺟﺴک اﻭ ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤل ﻮ ﻧﻘل
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎنی
هستند ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤل
ﻮ ﺍﺭﺳﺎل ﺴﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﻌﺮﺵ ﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺑﺮﺍﻕ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺒﺮق
ﺤﺮﮐﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻭﺍقع اﻳﻦ ﻭﺻﻒ
ﻣﺎﺩﻯ و ﺍﻧﺴﺎنی
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺳﺮﻳﻊ تر ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ) ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭم ﺼﺎﻟﺢ
ﻭﻋﻤﻮﻳم ﺤﻤﺰﻩ
ﺷﻴﺮﺧﺪﺍ ﻭ شیرﺭﺳﻮل
او ﺑﺮ ﺷﺘﺮﻋﻀﺒاء
ﻤﻥ خواهد ﺒﻮﺩ (ﻧﮋﺍﺩ
ﻣﻤﺘﺎﺯﻯ اﺯ ﺷﺘﺮ)
ﻭ ﻧﻴﺰﻋلیّ که ﺑﺮ
ﺷﺘﺮﻯ ﺒﻬﺸتی ﺴﻮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻡ ﺷﺘﺮ
ﺍﺯﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭ ﻣﺮﻃﻮﺏ و ﻣﺤﻤل
ﺁﻥ اﺯ ﻳﺎﻗﻮﺕ ﺳﺮﺥ
ﻭﺩُﺭّ ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ
ﺴﻔﻴﺪ ﻮ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺗﺎجی
اﺯ ﻧﻮﺭ ﺑﺎ ﺭﻭﭘﻮﺵ
ﺳﺒﺰ ﻭ ﺑﺎ ﭘﺮﭼم
حمد ﮐﻪﻣ ﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺷﻬﺪ ﺍﻥ ﻠﺎ ﺍﻟﻪ
الاّ ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺣﺪﻩ
ﻟﺎ ﺷﺮﻳک ﻠﻪ (ﺫﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ ﺗﻬﻠﻴل
ﺒﺎ ﺗﻔﺼﻴل ﺒﻴﺸﺘﺮ)
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺮﺩم ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﺍﻳﻥ ﺒﺎﻳﺪ ﺑﻨﻰّ
ﻣﺮﺳلی ﻴﺎ ﻣﻠک
ﻤﻘرَبّ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺍﻭ
ﻣﻠک ﻤﻘرَبّ ﻧﻴﺴﺖﻭ
ﻧبیّ ﻤﺮﺳل ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺣتی ﺤﺎﻣل عرﺵ
ﻫم ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻋلی ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﻭﺻﻰّ ﺭﺳﻮل
رَبّ ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭﺍﻣﺎم اﻟﻤﺘّﻘﻴﻦ
( ﺍﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣؤﻤﻨﺎﻥ ﮐﺎﻣل
ﺸﺪﻩ ﻭ ﺭﻫﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﻴﺮ
ﺭﻭﺣﺎنی ﺁﻧﻬﺎ)
ﻭﻗﺎﺋﺪ ﺍﻟﻐُﺮّ
ﺍﻟﻤﺤﺠّﻠﻴﻦ ﻭﺭﻫﺒﺮ
ﺗﻤﺎم ﻘﺮّﻩ ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﺣﺠﻠﻪ ﻧﺸﻴﻦ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺮﮔﺰﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺒﮑﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﺻﺪﻭﻕ
ﺣﺪﻳث ﻏﺮﻳﺐ ﻭﻋﺠﻴﺐ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺻﻒ
ﻣﺎﺩﻯ اﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬم ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺩﻭﺍﺏ
ﻭ ﺍﻟﺎغ ﻮ ﻗﺎﻃﺮ
ﻣﻨﻄقیﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﺪﺭ ﺭؤﻴﺎﻯ ﺳﺎﻟک
اﻳﻥ اﻣﻮﺭ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ هستند ﻭﺩﺭ
ﻭﺻﻒ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺍﻳﻥ ﺮؤﻴﺎﻫﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻄﺮح کرﺩ.

حدیزث 2698 -
دﺭﺣﺪﻳثی اﺯ ﺍﻳﻥ
عباس (ﺝ۷ﺹ235 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻗتی
گفت ﮐﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺟﺰ ﻣﺎ چهار ﺳﻮﺍﺭ
ﮐسی ﺪﻳﮕﺮ ﻧﺒﻮﺩ
ﻳﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﻋﺒﺎس
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﭽﻪ ﮐﺴﺎنی
هستند ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩ: اﻣّﺎ ﺃﻧﺎ ﻓﻌلی
اﻟﺒﺮﺍﻕ ﻭ ﻭﺟﻬﻬﺎ
ﮐﻮﺟﻪ ﺍﻟﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺧﺪﻫﺎ ﮐﺨﺪّ ﺍﻟﻔَﺮَس
ﻭ ﻋُﺮﻓﻬﺎ ﻣﻥ ﻠؤﻠؤ
ﻤﺴﻤﻮﻁ ﻭ ﺍُﺫﻧﺎﻫﺎ
ﺯﺑﺮ ﺟﺪﺍﻥ ﺨﻀﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭﻋﻴﻨﺎﻫﺎ ﻣیثل
کوﮐﺐ ﺍﻟﺰُﻫﺮة
ﺗﺘﻮﻗّﺪﺍﻥ ﻤثل
اﻟﻨﺠﻤﻴﻥ اﻟﻤﻀﻴﺌﻴﻦ
ﻟﻬﺎ ﺷﻌﺎع ﻤثل
ﺸﻌﺎع اﻟﺸﻤس ﻳﺘﺤﺪﺭ
ﻣﻦ ﻧﺤﺮﻫﺎ ﺍﻟﺠﻤﺎﻥ
ﻤﻄﻮیّة ﺍﻟﺨﻠﻖ
ﻃﻮﻳلة ﺍﻟﻴﺪﻳﻥ
ﻮ ﺍﻟﺮﺟﻠﻴﻦ ﻟﻬﺎ
ﻧَﻔَس ﮐﻨﻔَس ﺍﻟﺂﺩﻣﻴّﻴﻦ
ﺗﺴمع اﻟﮑﻠﺎم ﻮ
ﺗﻔﻬﻤﻪ ﻭهی ﻔﻮق
اﻟﺤﻤﺎﺭ ﻭ ﺩﻭﻥ
اﻟﺒﻐل ﻣﻥ
که ﺑﺮ ﺑُﺮﺍق ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻡ. ﻭ ﺑﺮﺍﻕ ﺻﻮﺭتی
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ (ﻫﻴچ ﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻭﺭؤﻴﺎﻫﺎ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﻧﻮﺭی
ﭼﻮﻥ ﺒﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ﻭﻋﺮﺵ ﭼﻮﻥ ﻔﺮﺵ
ﺗﻤﺎم ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪﻩ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ. ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﮐﺎﻣل اﻧﺴﺎنی
ﺮﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮل ﺁﺩﻣﻴّﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
همانی ﺼﻔﺎﻯ ﺩل
ﻮ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺰﻫﺴﺖ) ﻭﮔﻮﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺍق ﭽﻮﻥ گوﻧﻪ
ﺍﺳﺐ ﺑﻮﺩ. ﻭﻳﺎل
گرﺩﻥ ﺁﻥ ﭽﻮﻥ ﻤﺮﻭﺍﺭﻳﺪ
ﺑﻨﺪ ﮐﺸﻴﺪﻩ ﻭﮔﻮﺷﻬﺎﻯ
ﺁﻥ اﺯ ﺩﻭ ﺯﺑﺮﺟﺪ
ﺳﺒﺰ ﺑﻮﺩ ﻭﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺍﻭ ﭼﻮﻥکوﮐﺐ ﺯُﻫﺮﻩ
ﺩﻭ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺑﺮﺍق
ﻮ ﻧﻮﺭﺍنی ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺸﻌﺎع
ﭽﻮﻥ ﻨﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﮔﺮﺩﻥ
ﺁﻥ ﭙﺸﻤﻬﺎ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ
ﻭﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎﻯ ﺁﻥ
ﺒﻠﻨﺪ ﻭﭼﻮﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﻧَﻔَس ﻣﻴﮑﺸﺪ ﻭﮐﻠﺎم
ﻤﻴﻔﻬﻤﺪ ﻭ ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍُﻟﺎغ ﻮ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ
ﺍﺯ ﻗﺎﻃﺮ ﺑﻮﺩ (ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺭﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﻣﺮﺩﻡ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﭼﻨﻴﻥ ﺪﻳﺪﻩ ﮐﻪ
ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﺭؤﻴﺎﻫﺎ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫم
ﺨﺮﺍفاﺕ ﭘﺬﻳﺮﺍﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ ضمن
حدیث ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﻴک ﺴﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭ ﻳک
لحظه ﻋﺮﻭﺝ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺑﻤﻘﺎم ﺪﻧﺎ ﻭ
ﺗﺪلّی ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﺣﺎﻣل
ﻨﻴﺰ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺭﻭح ﺒﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭ ﻧﻪ ﺟﺴک اﻭ ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤل ﻮ ﻧﻘل
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎنی
هستند ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤل
ﻮ ﺍﺭﺳﺎل ﺴﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﻌﺮﺵ ﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺑﺮﺍﻕ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺒﺮق
ﺤﺮﮐﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻭﺍقع اﻳﻦ ﻭﺻﻒ
ﻣﺎﺩﻯ و ﺍﻧﺴﺎنی
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺳﺮﻳﻊ تر ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ) ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭم ﺼﺎﻟﺢ
ﻭﻋﻤﻮﻳم ﺤﻤﺰﻩ
ﺷﻴﺮﺧﺪﺍ ﻭ شیرﺭﺳﻮل
او ﺑﺮ ﺷﺘﺮﻋﻀﺒاء
ﻤﻥ خواهد ﺒﻮﺩ (ﻧﮋﺍﺩ
ﻣﻤﺘﺎﺯﻯ اﺯ ﺷﺘﺮ)
ﻭ ﻧﻴﺰﻋلیّ که ﺑﺮ
ﺷﺘﺮﻯ ﺒﻬﺸتی ﺴﻮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻡ ﺷﺘﺮ
ﺍﺯﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭ ﻣﺮﻃﻮﺏ و ﻣﺤﻤل
ﺁﻥ اﺯ ﻳﺎﻗﻮﺕ ﺳﺮﺥ
ﻭﺩُﺭّ ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ
ﺴﻔﻴﺪ ﻮ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺗﺎجی
اﺯ ﻧﻮﺭ ﺑﺎ ﺭﻭﭘﻮﺵ
ﺳﺒﺰ ﻭ ﺑﺎ ﭘﺮﭼم
حمد ﮐﻪﻣ ﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺷﻬﺪ ﺍﻥ ﻠﺎ ﺍﻟﻪ
الاّ ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺣﺪﻩ
ﻟﺎ ﺷﺮﻳک ﻠﻪ (ﺫﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ ﺗﻬﻠﻴل
ﺒﺎ ﺗﻔﺼﻴل ﺒﻴﺸﺘﺮ)
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺮﺩم ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﺍﻳﻥ ﺒﺎﻳﺪ ﺑﻨﻰّ
ﻣﺮﺳلی ﻴﺎ ﻣﻠک
ﻤﻘرَبّ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺍﻭ
ﻣﻠک ﻤﻘرَبّ ﻧﻴﺴﺖﻭ
ﻧبیّ ﻤﺮﺳل ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺣتی ﺤﺎﻣل عرﺵ
ﻫم ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻋلی ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﻭﺻﻰّ ﺭﺳﻮل
رَبّ ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭﺍﻣﺎم اﻟﻤﺘّﻘﻴﻦ
( ﺍﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣؤﻤﻨﺎﻥ ﮐﺎﻣل
ﺸﺪﻩ ﻭ ﺭﻫﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﻴﺮ
ﺭﻭﺣﺎنی ﺁﻧﻬﺎ)
ﻭﻗﺎﺋﺪ ﺍﻟﻐُﺮّ
ﺍﻟﻤﺤﺠّﻠﻴﻦ ﻭﺭﻫﺒﺮ
ﺗﻤﺎم ﻘﺮّﻩ ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﺣﺠﻠﻪ ﻧﺸﻴﻦ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺮﮔﺰﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺒﮑﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﺻﺪﻭﻕ
ﺣﺪﻳث ﻏﺮﻳﺐ ﻭﻋﺠﻴﺐ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺻﻒ
ﻣﺎﺩﻯ اﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬم ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺩﻭﺍﺏ
ﻭ ﺍﻟﺎغ ﻮ ﻗﺎﻃﺮ
ﻣﻨﻄقیﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﺪﺭ ﺭؤﻴﺎﻯ ﺳﺎﻟک
اﻳﻥ اﻣﻮﺭ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ هستند ﻭﺩﺭ
ﻭﺻﻒ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺍﻳﻥ ﺮؤﻴﺎﻫﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻄﺮح کرﺩ.حدیث
2700 - ﺍﺯﺍﺑﻥ عباس ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ237
بحاﺭ)ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻣﻄﺎلبی
گفت ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻥ
عبارت ﺭﺳﻴﺪ (ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ گرﭼﻪ ﻧﺎمی
ﻴک ﻘﺴﻤﺖ از
سال اﺳﺖ ﻭلی ﺒﻤﻌنی
ﺴﻠﻮک الهمه
همه ﺩﻭﺭﻩ
سلوک الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺣتی
ﻤﺎﻫﻬﺎﻯ ﻤﺤﺮﻡ
ﻭﻳﺎ ﺫﻯ
الحجّه ﻭ ﺭﺟﺐ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﻫﺮﻳک ﺒﻤﻌنی
ﺘﻤﺎم ﺪﻭﺭﻩ
سلوک الهی
هستند. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎلی ﻴﺎ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎل ﻄﻮل ﺒﮑﺸﺪ.
ﻭﺻﻮم ﻴﺎ ﺭﻭﺯﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
اﻭﻡ ﻳﺎ سلوک
الهی اﺳﺖ. ﻭﺭﻣﻀﺎﻥ
ﻮﻗتی اﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﺸم
ﺴﺎﻟک ﭽﻮﻥ ﻤﺘﻮﺭم
ﻮ ﺳﺮخ ﻮ ﺩﺭﺩ ﻧﺎﻙ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺪﺍم
ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.ﺷﻬﺮ ﻳﺎ ﻣﺎﻩ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﻴک ﭽﻠّﻪ
ﻭﺣتی ﺘﻤﺎم ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﭼﻨﺪﻳﻥ ﭽﻠّﻪ
ﻃﻮل ﺒﮑﺸﺪ ﺗﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻋﻤﻴف
ﺘﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﺮﺩ.
ﻓﻀل و برتری ﻤﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭ ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺷﺎﻧﺰﺩﻫﻢ
ﺍﻳﻥ ﻤﺎﻩ ﭼﻮﻥ
که ﺍﺯ ﻗﺒﺮ ﺧﻮﺩ
عزلتگاه پس از
نجات شهودی ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺒﻴﺎﺋﻴﺪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺸﺼﺖ ﺣﻠّﻪ ﻭﺧﻠﻌتی
ﻬﺴﺘﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﺮقم
ﻤﻴﺰﻧﻨﺪ ( ﺭﻭﺯ ﺷﺎﻧﺰﺩﻩ
ﻳﻌنی ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﺼﻒ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺎل ﺴﺎﻟک
ﻜﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻨﻴﻤﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺮگ ﻘﺒل ازﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯ ﻗﺒﺮعزلتگاه
سلوکی ﻳﺎ ﺍﺯ ﺗﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺍﻋم
اﺯ ﻣﺮگ ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻳﺎ ﻣﺮگ
ﻘﻄﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻓﺘﻥ
ﻘﻄﻌی ﺒﺎﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺤﺎل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺑﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﻳک ﻔﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺠﻨگی
ﻮ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﺍﺯ
ﺷﻬﺎﺩﺕ ﻭﻣﺮگ ﭙﻴﺶ
ﺭس ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﺭﻭﺯ
ﺷﺎﻧﺰﺩﻫم ﻨﻴﻤﻪ
ﺩﻭم ﻤﺎﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﺷﺼﺖ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻔﺼل ﻨﻮعی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺁﻥ ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﺸﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺑﻨﻮع ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﻫﺮﻳک اﺯﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣُﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
نوع ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺮﮔﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎﺑﻘﻴﻪ
ﺳﻠﻮک ﺘﺎ ﻗﺎئم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ) ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﻮﺍﺭ ﺑﺮ
ﺷﺘﺮﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ ﺍﺑﺮﻯ
ﻤﻴﻔﺮﺳﺘﺪ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺣﻔﻈ اﺯﮔﺮﻣﺎﻯ
ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﮐﻨﺪ (ﺭﻭﺯ
ﻣﺮگ قبل از ﻣﺮگ
ﺪﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﮔﺮﻣﺎﻯ
اﺣﻮﺍل ﺒﺪنی ﺨﻮﺩ
ﺳﺎلک اﺳﺖ. ﻭ ﺍﺑﺮ
ﺳﺎﻳﻪ ﺑﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ عقلی
ﻮ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﻮ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﮐﻤک ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎلک اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭﺭﺍﻩ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺁﺳﺎﻥ ﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﻭلی اﮔﺮ ﺑﺮﻭﺯ
ﺑﻴﺴﺖ ﻭ ﭘﻨﺠم ﻤﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪﻳﺪ
(ﮐﻪ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩﻳﺪ
ﻭﻧﻤﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﻧﻴﻤﻪ ﺁﺧﺮ ثلث
ﺳﻮم ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﻗﺒّﻪ ﺳﺒﺰ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.
( ﻭﮔﻨﺒﺪ ﺳﺒﺰ ﺭﻭﺣﺎنی
ﻴﺎ ﺪﺭﺩﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ
ﺪﺭ ﺍﻃﺎﻗﻬﺎﻯ ﺘﻌﻠﻴم
ﻮ ﺗﺪﺭﻳس ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺒﺎﺯ ﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﻳﺎ ﺟﺎﻳﮕﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺣﺎنی ﻮ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﮐﻪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻃی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻳﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺟﺴمی
ﻮ ﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭﺍنی
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺗﺎ ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ولایت ﻣﻬﺪﻯ
موعود ﻤﺤﻤﺪ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺍﻳﻥ ﺒﺮﺗﺮﻯ
ها ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮔﻨﺒﺪ ﺳﺒﺰ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﻘﺒﺮﻫﺮﮐس ﻭ ﻳﺎ
ﭘﺮﭼﻢ ﺳﺒﺰ ﮐﻠﺎس
ﻫﺎﻯ ﻤﻘﺎمی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯﻗﺪﻳﻢ ﺳﻤﺒﻮل
ﻤﺮﺍﮐﺰ ﺩﻳنی ﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺴﻴﺴﺘم ﺴﻘﻒ ﺳﺎﺯﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺖ) ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﻯ هر (ﻗﺒّﻪ)
ا ﮔﻨﺒﺪ ﻳک ﺨﻴﻤﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻫﺴﺖ (ﺧﻴﻤﻪ
ﭼﺎﺩﺭ ﻳﺎ ﻳک ﺪﻭﺭﻩ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﻭﺭﻭﺣﺎنی
ﻮﻋﻘﻠﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﻯ
اﻃﺎق ﺪﺭس ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ ﻗﺒﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﺗﺬﮐّﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﻐﺰﺳﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭﻋﻤﺎﻣﻪ
ﺳﺒﺰ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺳﻴّﺪ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻧﻮﺭﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻋلی ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺑﻴﺴﺖ ﭘﻨﺠم
که ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻳﻌنی
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭیثلث
ﺳﻮم ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ. ﺩﻭﺭﻩ ﺍﻭل
ﺘﺨﻠﻴﻪ ﻭﺩﻭﺭﻩ
ﺩﻭم ﺘﺤﻠﻴﻪ ﻭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻮﻡ ﺗﺠﻠﻴﻪ
هایﺍﻟﻬﻰﺍﺳﺖ) ﻭ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎلی ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺃﻯ اﻣّﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻥ ﺨﺪﺍﻯ رَبّ ﺷﻤﺎ
ﻫﺴﺘﻢ. ( ﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻭک کننده ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻥ رَبّ ﻗﺎﺋم ﺸﻤﺎ
ﻫﺴﺘم که ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻢ ) ﻭ ﺷﻤﺎ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻮﮐﻨﻴﺰﺍﻥ
ﻤﻥ ﻬﺴﺘﻴﺪ( ﺑﻨﺪگی
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺍﺷﺘﻴﺪ
ﭼﻪ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﻳﺎ ﺯﻥ. (ﺍَﻣِﻪ) ﺑﺪﻭﻥﺘﺸﺪﻳﺪ
ﻣﻴﻢ ﺟﻤﻊ )
إﻣاء ) ﻳﻌنی اﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺯﻥ ﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﻣﺮﺩ)
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰﺳﺎﻳﻪ
ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻋﺮﺵ
ﻣﻥ ﺪﺭﺍﻳﻥ
گنبد ﻫﺎ (ﺩﺭﺍﻳﻥ
کلاﺳﻬﺎﻯ ﺪﺭس ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﻣﮑﺘﺐﻫﺎﻯ
ﻣﺤلّ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﻳﺶ ﻭﻳﺎ
ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺨﺺ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺯ
ﺍﻣﻨﻴّﺖ ﻭ ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ
الهی ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺮﻭحی
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮکی ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎن ﺒﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﺮﻭﺡ ﺯﻳﺮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﻗﺎئم ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺨﻮﻳﺶ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻃﺎﻗﻜﻬﺎ ﻭﻏﺮﻓﻪﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﮑﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺒﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺭﻭحی
ﺴﻮﻡ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ
ﺭﻭﺍﻥ ﻮ ﺭﻭح ﺪﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ)
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺨﻮﺭﻳﺪ
ﻭ ﺑﻴﺎﺷﺎﻣﻴﺪ ﻭ
ﻧﻮﺵﺟﺎﻥ ﺸﻤﺎ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﺮسی ﺒﺮ
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺍﻧﺪﻭهی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ (ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺒلی ﻮ ﻣﺤﺮّﻣﺎﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻥ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ
الهی اﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺭﺍ نداشته ﻭﻣﻌﺼﻮم
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﺃﻯ
اﻣّﺖ ﻣﺤﻤﺪ (ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ) ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﻌﺰّﺕ ﻭ ﺟﻠﺎل
ﺨﻮﺩ (ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
اﻋﺠﺎﺯﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﻧﻮﺭﺍنی
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ)
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻢ ﻭﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﻢ(
ﮐﻪ ﺩﺭﺗﻮﻟّﺪ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭم
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﻳﻥ ﺒﻌثت
ﻭ ﺍﺭﺳﺎل ﺒﻤﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
الهی ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ)
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﺗﻤﺎم
گدﺷﺘﮕﺎﻥ ﻮ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻌﻤﺖ ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺑﻮﺩ. (ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
از ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی عصوﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺣتی عیسی ﻤﺴﻴح
ﺼﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺪﺭﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻌﺠﺐ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻥ اﺣﺘﺮﺍم
الهی ﺒﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ) ﻭﺿﻤﻨﺎ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺑﻬﺰﺍﺭ ﺗﺎج
ﻨﻮﺭ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺷﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻢ ﮔﺬﺍﺭﺩ
( ﺗﺎﺟﻬﺎﻯ ﭙﺎﺩﺷﺎهی
اﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭﻋلم
ﻠﺪﻧّی ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﻮ ﻣﻐﺰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺑﻌﺪﺍ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺳﭙس ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ)
ﻭﺣﺘﻤﺎ ﻫﺮیک اﺯ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺷﺘﺮﻯ
ﺴﻮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﻢ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ (ﺍﻧﻮﺍﺭﻋﻘلی
ﻮﻋﺮﻭﺟﻬﺎﻯ ﻔﮑﺮﻯ
ﻮ ﺭﻭحی ﻮ ﺭﻭﺍﻧﻰ)
ﮐﻪ ﺍﻓﺴﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺍﺳﺖ (ﺗﺪﺍعی
ﻤﻌﺎنی اﻳﻥ اﻧﻮﺍﺭ
ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪﻫﺎﻯ
ﻨﻮﺭﻯ ﻮ ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻳﻥ اﻧﻮﺍﺭ ﻣﺴﻠﺴﻞ
ﻫم ﺮﻭﺷﻨﺎﺋی ﻮﻫم
ﺒﻨﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺤقایق
عقلی ﺘﺎﺯﻩ ﻭ ﻧﺎﺏ
ﺑﺮﺳﺪ) ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ
ﻳک اﺯ ﺁﻥ ﺰﻣﺎﻣﻬﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺣﻠﻘﻪ ﻃﻠﺎئی
همّت (ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺣﻠﻘﻪﻫﺎﻯ
اﻳﻥ ﺰﻧﺠﻴﺮﻫﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺗﺪﺍﻋﻴﻬﺎﻯ
ﻔﮑﺮﻯ ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻃﻠﺎئی ﻮ ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ
ﻭ ﻗﻴﻤتی
هستند. ﻭلی ﺴﺎﻟک
ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭ ﺑﻨﺘﺎﻳج اﻭﻟﻴﻪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻧمی ﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﺩﺭﻫﺮﺣﻠﻘﻪ ﺁﻥ
ﻴک ﻔﺮﺷﺘﻪ ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
الهی ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ(
ﻫﺮﺣﻠﻘﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﻨﺪ
ﺍﺭﺗﺒﺎط ﺬﻫﻨﻰ
ﻭﻓﮑﺮﻯاﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی افکار ﻧﺎﺏ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﻌﻨﻮﻯ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐ ﻪﺷﺎﻫﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﻫﺮﻳک
اﺯﺣﻠﻘﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﻳﺴﺘﺪ
ﻭﺑﻬﺮﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺭﻭﻯ کاﻏﺬ ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ
ﻭﺗﻨﺰﻳل ﻤﻨﻄقی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﮑﻨﻨﺪ .ﻭلی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﻭﺩ
ﻭﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺍﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻳﺶﻋﺮﻭج
ﺮﻭح ﻮ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﮐﻤک
الهی ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ ﻭﺣﻘﺎﻳق
ﻨﺎﺏ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺗﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺪﺍﺭﺍﻯ
اﺭﺯﺵ ﻭ ﺗﺎﺯگی
ﺒﺮﺍﻯ همگاﻥ ﺒﺎﺷﺪ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﻫﺮ ﻳک
اﺯ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻴک ﺴﺘﻮﻥ ﻨﻮﺭ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. رﻫﻨﻤﺎ ﻭ ﺭﻭﺷﻥکننده
ﺭﺍﻩ ﺍﺳﺖ) ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺩﺍﺧل ﺒﻬﺸﺖ ﺷﻮﻧﺪ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ هرﺣﺴﺎﺏ
ﻭ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ( اﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
هرﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﻭﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
اﻳﻥ اﻧﻮﺍﺭ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﺭﻭﺷﻥ کننده ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺗﺒﺪﻳل ﺒﺎﻧﻮﺍﺭﻋﻘلی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﮑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ ﺍﻳﻥ
اﻧﻮﺍﺭ (ﻓﺮﮐﺎﻧس
ﻭﺟﻮﺩﻯ) ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺁﻧﺎﻥ ﻭ
ﺗﺬﮐﺮﻋﺒﺎﺩﻯ ﺪﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻮﺩﺭ ﺭؤﻴﺎ ﻭ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﻟﻬﺎم
الهی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ.
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎ ﻭ ﺍﺳﺎﻳﺸﻬﺎﺋی
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺰﺣﻤﺖ ﮐﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳثها
ﺍﻏﻠﺐ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻣﺴﺎﻟﻪ
ﻭﭼﻨﺪﻳﻥ ﺼﺤﻨﻪ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻫم ﻴﮑﺠﺎ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﻔﮑﻴک
ﺁﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺴﺮﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺮﺍﻓﺎﺗﻴﻬﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻮ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺿﻤﻦ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳثها ﺩﺭ ﻧﻈﺮﺷﺎﻥ
ﻤﻘﺪس ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭلی
کاﻣﻠﺎ ﻣﺒﻬم ﻮﻏﻴﺮ
ﻣﺸﺨّﺺ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺣﻴﺮﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﻭﺧﺴﺘگی اﺩﺭﺍﮐﻰ
ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺍﺯ ﺩﺭک ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی که ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﺍﺣﻮﺍل
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺮﻭﺷﻥ کنند. ﺑﻴﺤﺴﺎﺏ
ﻳﻌنی ﺒﺴﻴﺎﺭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭﺑﺪﻭﻥ هرﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﭽﻪﮐﺎﺭﻯ
اﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ وﻳﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻧﻴﻨﺪﺍﺧﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﺑﻘﻮل
ﻤﻮﻟﺎ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﻧﺰﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
هستند ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ ﺁﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎ
ﺍﻭ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ. ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺯﺑﺮﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻬﻤﻴﺸﻪ ﮐﻨﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ. ﻭﺩﺭﺩﻓﺎﺗﺮﻭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻭ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ.ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻧﺎﺏ ﺑﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺑﺎﺯ ﺑﺬﻫﻥاﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
(ﻭﻗﺖ) ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭﻗﺖ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺍﻳﻥ همانی
ﻘﺒلی ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻳک ﻔﮑﺮ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻴک گوﻧﻪ ﺍﺣﻮﺍل
ﻤﺘﻔﮑّﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺭ ﺍﻭﻝ
ﺗثبیت ﻭﻣﺸﺨّﺺ
ﻭ ﺗﻨﺰیل ﻤﻨﻄقی
ﻨﺸﺪ ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺑﻴﺎﻳﺪﻋﻴﻥ
هماﻥ اوﻟﻰ ﻧﻴﺴﺖ.

حىيث
2701 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ238 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ اﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻳﺪﻋﻮ ﺍﻟﻨﺎس ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺃﻳﻥ ﻔﻠﺎﻥ
ﺒﻥ ﻔﻠﺎﻧﻪ ﺳﺘﺮﺍ
ﻣﻥ اﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻬم
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺮﺩم ﻮ(ﻧﺎس
) ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻥ ﺼﺪﺍ ﻣﻴﺰﻧﺪ
ﮐﻪ ﻓﻠﺎﻥ ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﻓﻠﺎﻥ ﻤﺎﺩﺭ ﮐﺠﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻧﺎم ﺨﻮﺍﻧﺪﻥ ﺳِﺘﺮ
ﺁﺑﺮﻭﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﺎﮐﻤﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ(ﻧﺎس
) ﻳﺎ ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ ﻮﻓﺮﺍﻣﻮﺷﮑﺎﺭﺍﻥ
عهد ﺍﻟﺴﺖ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺴﺘﻨﺪ ﻭلی
عمل ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ. ﭘس
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺣﺮﺍم ﺰﺍﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
هرﺣﺮﺍم ﺰﺍﺩﻩ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﻤﺎﺩﺭ ﻣﺸﺨﺺ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﻴﺴﺖ ﺍﻣﺎ
ﺍﺯ ﭘﺪﺭ ﻧﺎ ﻣﻌﻠﻮم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻪ ﮐسی
ﺒﻮﺩﻩ. ﻟﺬﺍ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ ﻣﺎﺩﺭ
ﺻﺪﺍ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻫﻤﻪ
ﺣﺮﺍم ﺰﺍﺩﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
سلوک الهی ﻨﮑﺮﺩه
اﻧﺪ. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ الهی
اﻳﻥ ﺮﺍ ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺷﺨﺺ ﻫﺪﺍﻳﺖﻋﻘلی
ﺒﺸﻮﺩ ﻭﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻭﻓﻬﻤﺎﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰﺍﻭﭼﻴﺴﺖ
ﻭلی اﻧﺠﺎم ﻨﺪﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺣﺮﺍﻡ ﺯﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی ﺨﻮﺩ
ﻓﺎﺣﺸﻪ ﻭ ﻳﺎ (ﺃﻣﺮﺩ)ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺵ ﻭﻧﺎﻣﺮﺩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻤﺎم گرﺩﻳﺪﻩ
ﻭﻧﺎم ﭙﺪﺭ الهی
ﺁﻧﻬﺎ برای
خداوند ﻣﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ الهی اﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻭم
الهی اﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺣم ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍﺯ
ﭘﺪﺭ ﺭﻭﺣﺎنی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮔﺮﭼﻪ
(ﺩﻭ ﻭﺍﻟﺪ) ﻫﺮﺩﻭ
ﻣﺮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻳکی ﭙﻴﺮ الهی ﻮ
ﻳﮑﻰ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
هر ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﺗﻤﺎم
اﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﮐﻨﺘﺮل رَبّ ﺍﻟﻔﺼل
ﻔﺎﻃمی هستند ﮐﻪ
ﻣﻴﮑﺎﺋﻴل ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺨﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﻔی ﮐلّ ﻬﺴتی
ﻨﻮع ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭﮐﺎﺭﺵ ﺯﺍﻳﺶ ﺩﺍﺩﻥ
ﻮ ﻣﺮگ ﻮﻣﻴﺮ ﺩﺍﺩﻥ
اﺳﺖ. ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺣﺮﺍم
ﺰﺍﺩﻩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﺪﺭﺷﺎﻥ کیست
. ﮐﻪ ﭘﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ اﻳﻥ ﻤﺸﮑل
ﺮﺍ ﺣل ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﺮﺍم ﺰﺍﺩﮔﺎﻥ
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
ﻭﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺮﻭﺍنی ﺪﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺻﻔﺖ ﻭ ﻓﺎﺳﺪ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻮ ﺑﻬﺸتی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﺩﻭ
ﻭﺍﻟﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮ الهی ﻮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ اﻭ ﺍﺳﺖ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﭽﻮﻥ اﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ( ﺩﻭ
ﻭﺍﻟﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﻫﻤﺎﻧﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﺩﻭ ﻭﺍﻟﺪ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺑﻌﺪﻯ ﺳﺎﻟک
ﺒﻘﻮل ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻥ ﻮﻋلیّ ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ والدین ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﻳﻌنی ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
که ﺩﻭ ﻭﺍﻟﺪ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ ﺯﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﻧﺪﻩ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
هستند. ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯالهی
کاﺭﺷﺎﻥ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻟﺪ ﺩﻭم ﻮ
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﻟّﺪ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺟﺸﻥ تولد گرﻓﺘﻥ
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻭل که ﻫﺮﮐس ﻭﻫﺮﺣﻴﻮﺍنی
ﻨﻴﺰ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.

حدیث 2702 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ238 - ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: کُلّ ﻨﺴﺐ
ﻭ ﺻﻬﺮ ﻣﻨﻘطع ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺍﻟّﺎ
ﻧﺴبی ﻮ ﺳﺒبی ﻫﺮ ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ
ﭼﻪ ﺳﺒبی ﺒﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻧَﺴَﺒﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻗطع
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﻣﮕﺮ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﻥ ﻴﺎ ﺑﺴﺒﺐ ﻣﻦ
(ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ
ﺗﺎ ﻭﺍﺭﺩ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋم
گرﺩﺩ. ﮐﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﺪﺭ ﺟﺴﻤﺎنی ﺸﺨﺺ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ ﻣﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﻳﻥ ﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺼﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﭘﺪﺭ
ﺟﺴﻤﺎنی ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﭙس ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﮐﻪ ﻧﺴبی ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻣﻮﻟﺎ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
گذﺷﺘﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﻴّﺪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮ ﺳّﻴد علوی ﻮﺳﻴّﺪ
ﻓﺎﻃمی ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺁﻧﮑس ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺮﺳﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻮﻟﺎ
علیّ ﻮ ﻳﺎ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻔﺎﺭسی ﻮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﻳﻨﺎﻥ ﻨﺴﺒﺖ ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﺒﻤﺤﻤﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻳﻌنی ﻔﺮﺯﻧﺪ
الهی ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ.
ﻭﺁﻧﺎﻧﮑﻪ ﺑﺎ ﮐﻤک
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ گذﺷﺘﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﺴﺒﺖ ﺍﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺴﺒﺘﻰ ﺳببی
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺣﺎﻝ ﺑﺎﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺣﺐ
ﻧﺴﺒﺖ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﻧﻴﺰ ﺻﺎﺣﺐ ﺳﺒﺒﻴّﺖ
ﻭ ﺗﻮﺳّل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺗﻮﺳل ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ از بشریت ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺳﻴّﺪ ﺟﺴﻤﺎنی ﺴﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺘﻮﻟﺪ ﺍﻭل
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭼﻮﻥ ﺒﺎ ﺑﺪﺍﻥ ﺒﻨﺸﺴﺘﻨﺪ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﻨﺒﻮﺕ
جسمانی
احتمالی ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﻴّﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی اﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺻﺎﺣﺐ ﺳﻴﺎﺩﺕ
ﻋﻠﻮﻯ ﻮ ﻣﺤﻤﺪﻯ
هستند. ﺣتی اﮔﺮ
ﻗﺒﻠﺎ ﺳﻴﺪ ﺟﺴﻤﺎنی
هم ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﻨﺎم ﻤﺎﺩﺭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﻟﻴل عدم ﺴﻠﻮک
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﭙﺪﺭﻯ الهی ﻮ ﻣﺸﺨﺺ
ﭼﻮﻥ ﺣﺮﺍم ﺰﺍﺩﮔﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ ﭘﺪﺭﺷﺎﻥ
کی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﺮﺍم ﺰﺍﺩﻩ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﺤﻘﻮﻕ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻫﻴچ
ﻤﺴﺌﻮﻟﻴتی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺣتی هیچ عیبی
هم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ سلوک الهی ﺨﻮﺩ
ﺑﭙﺪﺭﻯ الهی ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭلی اﻳﻥ
ﻴک ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺩﺭ ﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳﺦ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺳﺨﺖ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺤﺮﺍم ﺰﺍﺩﮔی
اﺣﺘﻤﺎلی ﻤﻴﺘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺣﺮﺍﻡ
ﺯﺍﺩﻩ ﺭﺍ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭلی ﺘﻨﻬﺎﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯﻧﻈﺮﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣتی
از نظر اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﺘﺤﻘﻴﺮﻯ
هستند. ﮐﻪ ﺑﺘﮑﺎﻣل
ﻨﻮعی ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﺪﺭ ﺟﺴﻤﺎنی ﻨﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
(ﺻِﻬﺮ)ﻳﺎ ﺩﺍﻣﺎﺩ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺳببی ﺒﺎ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩﺍﻯ ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻴم ﺒﺎ ﻳک
ﺨﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﻐﻴﺮ ﺍﺯ ﺣﺮﺍم
ﺰﺍﺩﻩ ﺣتی ﻔﺎﺳﺪ
ﻭ ﻓﺎﺣﺸﻪ ﻭ ﻳﺎ ﻣﻔﻌﻮل
اَﻣﺮَﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻨﺎﻣﺮﺩﺍﻥ
هم ﺠﻨس ﺑﺎﺯ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻴﺠﻮﻳﻨﺪ
ﻭﺑﺎ ﻣثال ﺨﻮﺩﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺟﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﺮﺍﻫﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﭼﻮﻥ گذﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻭﺑﺎﻳﺪ
نبز ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭﺣﺘﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭلی ﭙس ﺍﺯﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺰﺍﺋﺪ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺪﻟﻴﻞ.

حدیث 2703 – ا ﺯﺍﻣﺎﻣﺒﺎﻗﺮﺍﺳﺖ
ﻭﺟﺎﺑﺮﺍﻧﺼﺎﺭﻯ(ﺝ۷ﺹ238ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ: ﺃﻟﺎﺃﺳﺮّﻙ؟
ﺃﻟﺎ ﺃﻣﻨﺤﻚ؟ ﺃﻟﺎ
ﺍﺑﺸّﺮﻙ؟ ﻗﺎل ﺒﻠﻰ
ﻗﺎل ﻟﺎﻧّﻯ ﺨﻠﻘﺖ
ﺃﻧﺎ ﻭ ﺃﻧﺖ ﻣﻥ ﻄﻴنة
ﻭﺍﺣﺪة ﻭ ﻓﻀﻠﺖ
ﻣﻨﻬﺎ ﻓﻀلة ﻠﻪ
ﻓﺨلق اﻟﻠﻪ ﻣﻨﻬﺎ
ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ ﻓﺎﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﺩعی اﻟﻨﺎس ﺑﺄﺳﻤاء
اُﻣّﻬﺎﺗﻬﻢ ﺳﻮﻯ
ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ ﻓﺎﻧّﻬم
ﻴﺪﻋﻮﻥ ﺃﺳﻤاء
ﺁﺑﺎﺋﻬﻢ ﻟﻄﻴﺐ
ﻣﻮﻟﺪﻫم ﺷﻨﻴﺪم
که ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﺑﻌﻠﻰّ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻠﺎم
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻣﻴﺨﻮﺍهی
ﺮﺍﺯﻯ ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﺑﮕﻮﻳﻢ ﻭﺗﻮ ﺭﺍ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ ﺒﺪﻫﻢ
ﻭﻣﮋﺩﻩﺍﻯ ﺒﺘﻮ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻢ؟ﻋلیّ
گفت ﺁﺭﻯ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻣﻥ ﻮ ﺗﻮ ﺍﺯ ﻳک ﻄﻴﻨﺖ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩﺍﻳﻢ
(ﻃﻴﻨﺖ یا گِل
وجود و ﻳﺎ ﻓﻄﺮﺕ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ روح . ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍﺣﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩﺍند
. ﻭﻫﻴﭽﮑس ﻗﺒل
اﺯ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﺑﭽﻨﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬب ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺧﻠﻘﺖ ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﻤﺎﻥﺘﻮﻟﺪ
ﺩﻭم ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻭل ﺮﺍ ﻫﺮ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺨﻠﻘﺖ
ﺍﺧﻠﺎق ﺠﺪﻳﺪ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالفعل ﺗﺎﺯﻩ
ای ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﻗﺒل اﺯ ﺁﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺗﺎﺯﻩ
ﺩﺭﺧﻠﻘﺖ ﺩﻭﻡ ﻫﻤﺎﻥ
ﻓَﺮّ ﻳﺎبی ﻮﺗﺎج
ﺸﺎهی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺮﻓﺘﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
کنند ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻧﻨﺪ) ﻭ ﭼﻮﻥ
کمی اﺯﺍ ﻳﻦ( ﮔِل
ﻮﺟﻮﺩ) ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪ
ﺗﻤﺎم ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻧﺪ (ﻓﻀل ﻴﻌنی
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﻮ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ الهی ﻭ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺪﺭ ﮐﻤﻴّﺖ
ﮐﻪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻧﻴﺎﺯ
ﮐسی ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﺯﻇﺮفی ﺴﺮ
ﺑﺮﻳﺰﺩ ﻭﭼﻮﻥ ﺪﺭ
ﻗﺪﻳک ﻤﺎﺩﻩ ﺗﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﺯ ﮔِل
کوﺯﻩ ﮔﺮﻯ ﻣﺮﮐﺐ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﻳﻥ
ﺘﺸﺒﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﻣﺎﺯﺍﺩ ﮐﻤّﻯ ﺪﺭﮔِﻞ
ﻭ ﻣﺎﺩﻩ ﺗﻥ ﻮ ﺭﻭﺡ
(ﻣﺎ) ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻣﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
نیز ﺪﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ.
ﮐﻪﻫﻤﺎﻧﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﻤﺎﺯﺍﺩ ﻓﻀل
عقلی ﻮ ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻮ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﻤﻮﺭﺩ
ﻣﺤﺒﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﺬﻫبی ﻮ ﺣﺰبی ﻤﺘﻌﺼّﺐ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺸﻌﺎع
اﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺗﻮﺳل عقلی
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﻫﻤﺎﻥ ﻔﻀیلت ﻮﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻣﻮﻟﺎ
علیّ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺯ ﻃﻴﻨﺖ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﺍﻟﻬب ﺨﻮﺩ
ﺭﺣﻤﺖ ﮐﻨﻨﺪ) ﻭﭼﻮﻥ
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻮﺩ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺻﺪﺍ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ ﻣﮕﺮ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎﺭﺍ (ﮐﻪ ﻧﺎس ﻳﺎ
ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ ﻔﺮﺍﻣﻮﺷﮑﺎﺭﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
سلوک الهی ﺨﻮﺩ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺤﺮﺍم ﺰﺍﺩﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺨﻮﺩ و ﻔﻬم
ﻮ ﺗﻮﺿﻴح ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻧﺠﺎم ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻪ ﮐﺴﺎنی ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻨﺎم
ﻤﺎﺩﺭ ﺻﺪﺍ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻨک ﺪﺭ ﺯﺍﻳﺸﮕﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺒﺰﺭﮒ ﮐﻪ ﺩﻩﻫﺎ
ﺯﻥ ﺒﺎﻫم ﻤﻴﺰﺍﻳﻨﺪ
ﮔﺎهی ﻤﺎﺩﺭﺍﻥ
ﻨﻮﺯﺍﺩﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﭘﺴﺮ ﻭ ﺩﺧﺘﺮﻯ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰﺑﺎﻫم
عوﺽ ﻧﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﭽﻪ ﻧﺎﻗﺺ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺑﭽﻪ ﺳﺎﻟمی
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻧﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺮﺳم اﻋﺮﺍﺏ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﻗتی
ﻔﺎﺣﺸﻪﺍﻯ ﻔﺮﺯﻧﺪﻯ
ﻤﻴﺎﻭﺭﺩ ﮐﻪ
زن ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﭘﺪﺭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﮐﻴﺴﺖ
ﺑﭽﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﻨﺎم ﻤﺎﺩﺭﺵ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
(ﺍﺑﻥ اُﻣّﻪ) ﻳﺎ
(ﺍﺑﻥ اﺑﻴﻪ) ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻣﺎﺩﺭﺵ ﻭﭘﺪﺭﺵ
ﻫﺮﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻣﻮﺭ ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌی ﻮ الهی ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺪﺭک ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﺟﺘﻤﺎع
همه ﺧﻠﺎﻳﻖ ﺩﺭ
ﻳک ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﺪﻳم ﺘﺼﻮّﺭ
ﻣﻴﺸﺪ. ﻭﺣتی اﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﺮﻭهی
ﺮﺍ ﺻﺪﺍ ﺑﺰﻧﺪ ﻣثلا
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺗﻤﺎم
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ اﻳﻥ ﻴﺎ
ﺁﻥ ﻣﺬﻫﺐ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺩﻳﻥ ﻮ ﻳﺎ ﻫﺮ ﮔﺮﻭﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺪم ﭙﻴﺶ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺠﻬﻨم
ﻴﺎ ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻠﻮﻳﺎﻥ که ﺑﻬﺸتی
هستند. ﻭﻫﺮ ﮔﺮﻭﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺠﻬﻨمی
جهانی اﺳﺖ. ﻭﻟﺰﻭمی
هم ﺒﺨﻮﺍﻧﺪﻥ اﺳﺎمی
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻮﺍقعی اﻓﺮﺍﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﺪﺭﺍﻥ ﺭﻭﺣﺎنی
ﺁﻧﺎﻥ ﻳﻌنی ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
الهی آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ سلوک
الهی ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﭙﺪﺭ ﻭ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﻧﻴﺰ ﭘﺪﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﮐﺎفی اﺳﺖ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺤﺎﺿﺮ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﻨﺎم ﻤﺎﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﻠﺎل ﺰﺍﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺳﺘمی ﺒﻤﺎﺩﺭ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣ ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺮ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم ﻮ ﺣﻠﺎل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ( ﺗﺤﺮﻳﻢ ﻭ ﺍﺣﺮﺍم
ﺪﺍﺋم ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎﺣﻠﺎل
ﺰﺍﺩﻩ ﺷﻮﻧﺪ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺒﻨﺎﻡ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻴﻜﻮ ئ الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ (ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭم الهی ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺮﻭﺣﺎنی
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻄﻴﻨﺖ ﻳﺎﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﺮﻭح ﺪﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻔﺼل ﻨﻮعی ﻨﻬﺎﺋی
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺻﺎﺣﺐ ﻓﺼل ﺁﺧﺮ
ﺩﺍﺭﺍﻯ عقل ﻮ ﺍﺧﻠﺎق
الهی ﻮ ﺻﺒﺮ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی اﻳﺪﺍل
ﺒﺸﺮﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
گرﺩﻳﺪﻧﺪ. ﮔِل ﻮ
ﻃﻴﻨﺖ ﻣﺎﺩﻯ ﻮﺍقعی
اﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﺭﻭح
ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﮋﻥ و ﮐُرﻣﻮﺳﻮﻣﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻩ ﻋﻨﺼﺮﻯ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺷﮑل ﻮ ﻫﻴﺄﺕ
ﻧﻮعی ﺪﺭ ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺸﮑل ﻨﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﺷﺪ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﻧﺪﺍم
ﻮ ﭘﻴﺮﻯ ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ (ﻃﻴﻦ) ﻫﻤﺎﻥ (ﺟﺎﻥ
ﻮﺟﻨﻴﻥ ﻮ ﮊِﻥ) ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺣتی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻪ ﮔﺎﻧﻪ ﺣﺴﻴنی
ﻮ ﺣﺴنی ﻮ ﻓﺎﻃمی
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭلی ﻨﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﻠﻮﻯ ﻮ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻴﭽﮑﺎﺭﻯ
ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯﺍثباﺕ
ﺣﻠﺎل ﺰﺍﺩﮔﻰ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺣﻠﺎل
ﺰﺍﺩگی ﺪﻭم ﺨﻮﺩ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻤﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋلیّ ﻴﻌنی ﺒﺠﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻫﻨﻮﺯ ﺷﻴﻌﻪ
ﻭﺍقعی هم ﻨﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ اﺯ ﻗﺪﻳﻢ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
سلوک الهی ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﺣﺮﺍم
ﺰﺍﺩﻩ ﻭ ﺃﻣﺮَﺩ
ﻭ ﻣﻔﻌﻮل ﻮ ﻓﺎﺣﺸﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺣﺮﺍم ﺰﺍﺩﮔﺎﻥ
ﺠﺴﻤﺎنی ﻨﻴﺰ
الهی گرﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻃﻔل گناﻫﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻯ هم ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﮔﺮ ﭘﺪﺭ ﺟﺴﻤﺎنی
اﻭ ﻣﻌﻠﻮم ﻨﺒﻮﺩ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﺴﺄﻟﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﻭ ﺍﻧﺼﺎﻓﺎ
ﻣﻬم ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
اﺟﺘﻤﺎعی ﻤﺎﺩﺭﺵ
ﻣﻬم اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺰﺍﻳﺪ ﻭ ﺑﺰﺭگ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺣتی اﮔﺮ
ﺍﺳﭙﺮم ﻤﺮﺩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
غیر ﺍﺯ ﺷﻮﻫﺮ ﻗﺎﻧﻮنی
ﺪﺭ ﺭَﺣِﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯﺩﻭﺍج
ﺰﻥ ﻮ ﺷﻮﻫﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﻨﺎﻣﻮسی ﻴک اﻣﺮﻯ
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋُﺮﻑ ﻭ ﻗﻮﺍﺭﻩﻫﺎﻯ
ﺠﺎﺭﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﻴﺰ ﻧﻈﺮﻳﺎتی
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺭﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی ﺁﻧﺎﻥ
ﻔﻘﻄ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﻤﺎنی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺮ ﻣﺮﺩم
ﺒﻨﺎم ﺪﻳﻥ ﺒﺎﻃل
ﺪﺭ ﺑﺎﻃل اﺳﺖ ﻭﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 2704 - ﺪﺭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ
عسکرﻯ اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ239 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻓﺎﺫﺍ
ﻧُﻔخ فی اﻟﺼﻮﺭ
ﻓﻠﺎ ﺃﻧﺴﺎﺏ ﺑﻴﻨﻬم
ﻴﻮﻣﺌﺬ ﻭﻟﺎ ﻳﺘﺴﺎﺋﻠﻮﻥ
ﻮﭼﻮﻥ ﺪﺭﺻﻮﺭ ﻭ
ﺷﻴﭙﻮﺭ ﺩﻣﻴﺪﻩ
ﺷﻮﺩ(ﻫﻤﮕﻰ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﮔﺎﻥ ﻣُﺮﺩﻩ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﺟﻤﻊ ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯﺨﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻧﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
أَﻧﺴﺎبی ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
( ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﺯ ﮐﺪﺍم ﭙﺪﺭﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺩﺭ ﮐﺪﺍک ﻘﺒﻴﻠﻪ
ﻭﻧﮋﺍﺩ. ﭼﻮﻥ ﺮﻭح
ﺁﺯﺍﺩ ﻭﺑﺪﻭﻥ
هر ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻌﻠّق
اﺟﺘﻤﺎعی ﻮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮ ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻮﻥ
ﻘﻴﺎم ﻘﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﭘﺎ ﮔﺮﺩﺩ ﻭﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺭﺩ ﺑﭙُﺸﺖ ﭘَﺮﺩﻩ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﮔﺮﺩﺩ ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻﻞ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﭘﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻪ ﭘﺪﺭﺟﺴﻤﺎنی
ﺨﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮگ
ﺪﺳﺖﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺃﻭل ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﺟﺴﻤﺎنی ﺨﺎﺗﻤﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭﺍﻳﻨک
ﺘﻮﻟّﺪ ﺩﻭم
الهی ﻮﺑﺎ ﮐﻤک ﻮ
ﺩﺭ ﺭﺣم ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﭘﺪﺭ ﺭﻭﺣﺎنی ﻮ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﺘﻮﻟّﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺑﺨﻠق
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﻭﻧﮋﺍﺩ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺣﻘﻮقی
ﺒﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﻫﻴچ ﺮﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒل اﺯﻣﺤﻤﺪ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﺑﻬﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﺑﻘﺎﺋم ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺮﺳﻴﺪ ﻣﻄﻤﺌﻨّﺎ
ﺍﻳﻥ کاﻣﻞ ﭘﻴﺮﻭ
ﻫﻴچ ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭﺩﻳﻥ
ﻮ ﻣﺬﻫب ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ)
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺰ ﺳﺌﻮﺍﻝ ﻭ ﭘﺮﺳش
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ (ﺍﺣﻮﺍل
ﭙﺮسی ﻮ ﺁﺷﻨﺎﺋی
ﺒﺎﻫک ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻫم ﻨﺴﺒﺘﻰ
ﻭ ﻗﺮﺍﺑنی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﻪ ﻗﺒﻴﻠﻪ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺤﻤﻴل
ﺤﻘﻮﻕ ﺳﺎﺑق ﺨﻮﺩ
ﺑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ الهی
ﺸﺪﻩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﮐﻪ ﺑﺮخی ﺒﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺑﺮحی ﺒﺒﻬﺸﺖ
ﺭﻓﺘﻪﺍﻧﺪ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ
ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺩﺭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ: ﻔﺎﻧّﻪ
ﺭﺩّ ﻋلی ﻤﻥ ﻴﻔﺘﺨﺮ
ﺑﺎﻧﺴﺎﺏ
ﺍﻳﻥ ﻴک ﭙﺎﺳح ﺮﺩ
ﻭﻋﺪم ﭙﺬﻳﺮﺵ ﺑﺮ
ﺁﻥ اﻓﺘﺨﺎﺭﺍﺕ
ﻭ ﻧﺴﺒﺘﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﮐﻪ ﻣﻦ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻓﻠﺎﻥ
ﻘﺒﻴﻠﻪ ﻭﻧﮋﺍﺩ
ﻭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻫﺴﺘﻢ.
ﻭلی ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺘﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻞ ﺗﻌﻠق
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺮﻭﺣﺎنی ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﻭﺍﻗﻌی
اﺳﺖ. ﻭلی اﺯ ﻧﻈﺮ
ﻣﺮﺩم عاﻣﻰ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﻗﺮﻳﺶ ﻭﻳﺎ
ﻋلیّ اﺯ ﻣﺎ ﻋﺮﺑﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ
ﺴﺎﻟک ﺒﻮﺩﻧﺪ ﻭﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﻗطع هرﮔﻮﻧﻪ
ﺭﻭﺍﺑﻄ ﻤﻨﻄقی
ﻮ ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ ﻭﻧﮋﺍﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
که الهی ﺸﺪﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻥ اﺯﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘم
ﻮلی ﺸﻤﺎ ﺍﺯ ﻣﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻴﺪ. ﻳﺎ ﻣﻥ
ازﺍﻋﺮﺍﺏ ﻫﺴﺘﻢ
ﻭلی اﻋﺮﺍﺏ ﺍﺯ
ﻣﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻳﻌنی غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻏﻴﺮ(ﺟَﻢ) شده
ﻫﺎ ﻭالهی ﻨﺸﺪﮔﺎﻥ
اﻣﺎم عسکری ﺒﺎﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻓﺮﻣﺎﻳﺶ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ:
ﻘﺎل اﻟﺼﺎﺩﻕ ﻟﺎ
ﻳﺘﻘﺪم ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﺃﺣﺪ ﺍﻟّﺎ ﺑأﻋﻤﺎﻝ
ﻭﺍﻟﺪﻟﻴل علی ﺬﻟﻚ
ﻗﻮل ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﻳﺎ ﺍﻳّﻬﺎ ﺍﻟﻨﺎس
ﺍﻥّ اﻟﻌﺮﺑیّة
ﻟﻴﺴﺖ ﺑﺄﺏ ﻭﺍﻟﺪ
ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ ﻫﻮ ﻟﺴﺎﻥ
ﻨﺎﻃﻖ ﻓﻤﻥ ﺘﮑلّم
ﻓﻬﻮ ﻋﺮﺑﻰ ﺃﻟﺎ
ﺍﻧّک ﻤﻮﻟﺪ ﺁﺩﻡ
ﻭ ﺁﺩم ﻤﻥ ﺘﺮﺍﺏ
ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻌﺒﺪ ﺣیث
ﺃﻃﺎع اﻟﻠﻪ ﺧﻴﺮ
ﻣﻥ ﺴﻴّﺪ ﻗﺮشی
عاﺹ ﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﻥ ﺃﮐﺮﻣﮑم
عند ﺍﻟﻠﻪ ﺃﺗﻘﺎﮐﻢ
ﻭ ﺍﻟﺪﻟﻴل علی ﺬﻟک
ﻘﻮل اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭ
ﺟﻞ ﻓﺎﺫﺍ ﻧُﻔخ
فی اﻟﺼﻮﺭ ﻓﻠﺎ
ﺃﻧﺴﺎﺏ ﺑﻴﻨﻬم
ﻴﻮﻣﺌﺬ ﻭ ﻟﺎ ﻳﺘﺴﺎﺋﻠﻮﻥ
(ﻓﻤﻥ ثقلت ﻣﻮﺍﺯﻳﻨﻪ)
ﻗﺎل ﺒﺎﻟﺄﻋﻤﺎﻝ
ﺍﻟﺤﺴنة (ﻓﺎﻭﻟﺌک
هم اﻟﻤﻔﻠﺤﻮﻥ ﻮ
ﻣﻥ ﺨﻔّﺖ ﻣﻮﺍﺯﻳﻨﻪ)
ﻗﺎل ﻤﻥ اﻟﺄﻋﻤﺎل
اﻟﺴﻴئة (ﻓﺎﻭﻟﺌک
اﻟﺬﻳﻥ ﺨﺴﺮﻭﺍ
ﺃﻧﻔﺴﻬﻢ فی ﺠﻬﻨم
ﺨﺎﻟﺪﻭﻥ ﺗﻠفح
ﻮﺟﻮﻫﻬم اﻟﻨﺎﺭ)
ﻗﺎل ﺃﻯ ﺗﻠﻬﺐﻋﻠﻴﻬم
ﻔﺘﺤﺮﻗﻬﻢ (ﻭﻫم
ﻔﻴﻬﺎ ﮐﺎﻟﺤﻮﻥ)ﺃﻯ
ﻤﻔﺘﻮحی اﻟﻔﻢ ﻣﺴﻮﺩّﻯ
اﻟﻮﺟﻪ ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق گفته ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻫﻴﭽﮑس ﺟﺰ ﺑﺎ ﺍﻋﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﻗﺪﻡ ﺑﺠﻠﻮ
ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ (ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺭﻭحی ﻮﺍﻧﺘﻘﺎل
ﺪﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻪ
ﻧﺴبی ﺒﺎ ﭼﻪ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﺋی
ﺪﺍﺭﺩ. ﺷﺎﻩ ﺍﺳﺖ
ﻳﺎﮔﺪﺍ ﻭلی اﻳﻦ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻴﻥ اﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭﻫﻨﮕﺎم
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺮﻭﺡ ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﺪﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻳﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﮐﺴﺐ ﺍﺧﻠﺎق
الهی ﻴﺎ ﺗﺤﻠﻴﻪ
با خلاوت ﺍﺳﺖ. ﻭلی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻋﻤﺎل ﺰﺷﺖ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺎﮐم
ﺒﺮﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ) ﻭﺩﻟﻴل
اﻧﮑﻪ ﺍﻋﻤﺎل ﻤﻌﻴﺎﺭ
الهی اﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺍﻯ ﻤﺮﺩﻡ
ﻋﺮﺑﻴّﺖ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﺪﺭ ﻭ ﻭﺍﻟﺪ
کسی ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
(ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺣﮑم ﭙﺪﺭ ﻳک ﻤﻮﻟﻮﺩ
ﮔﺮﺩﺩ ﺗﺎ ﺳﺎﻟک
الهی ﺤﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﻋرَبّ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻣﺮﻯ ﺘﺤﺖ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ ﻮﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
عُرفﺟﺎﺭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺮﺑﻴﺖ ﻳک
ﺰﺑﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐس ﺑﺎ ﺁﻥ ﺼﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩ ﻋرَبّ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﮐسی
ﺒﭽﻨﺪ ﺯﺑﺎﻥ
هم ﺼﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ ﭘس
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﭽﻨﺪ ﻗﻮمی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻤﺎ
ﻫﻤﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺁﺩﻡ ﻫﺴﺘﻴﺪ(ﻣﺘﻌﻠّق
ﺒﺘﻤﺎم ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻘﻮم
عرﺏ ﻭﻏﻴﺮﻩ. ﻭﺷﻤﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺮﻭﺣﺎنی ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻴﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻴک ﻘﻮم
ﻮﺗﻌﺼﺒﺎﺕ ﺁﻥ)
و ﺁﺩم ﻨﻴﺰ ﺍﺯ ﺧﺎک
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
(ﺗﺮﺍﺏ ﻳﺎ ﺧﺎﻙ ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺏﺗﺮ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺳﭙﺮم
اﻧﺴﺎﻥ اﺯ ﺁﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ ﺧﺎﻙ ﻭﻣﺎﻫﻴتی
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻮﺍضع ﻮﺧﺎکی ﺸﺪﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
سلوک الهی ﺴﺎﻟﻚ
ﺟﺰﺧﺎک ﺮﺍﻩ ﻭﺧﺴﺘگی
ﻮ ﺯﺭﺩﻯ ﺒﺮ ﺳﺮ ﻭ
ﺭﻭﻯ ﻮ ﺭﺧﺴﺎﺭ ﻧﺪﺍﺭﺩ)
ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﺒﺪ ﺣﺒﺸﻪﺍﻯ (ﺑﺮﺩﻩ
ﺳﻴﺎﻩ ﭘﻮﺳﺖ ﺍﻫل
ﺤﺒﺸﻪ ﮐﻪ ﺍﺻﺎﻟتی
ﻘﺒﻴﻠﻪﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻧﺸﻮﺩ)
ﺍﮔﺮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍ
ﮐﺮﺩ ﺍﺯ ﺳﻴّ ﺪﻗﺮﻳشی
ﻮلی عاﺻﻰ ﺑﺮ ﺃﻣﺮ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻓﻀل ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭحی ﻮ ﮐﺴﺐ ﺍﺧﻠﺎق
ﻨﻴک اﺳﺖ. ﻭﺳﻴّﺪ
ﻗﺮﻳشی کسی ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻗﺒلا
ﻤﺮﺍﺗبی اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
اﺟﺘﻤﺎعی ﺮﻳﺎﺳﺖ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻣﺘﻤﺮﺩ ﺑﺮ
ﺃﻣﺮ ﺧﺪﺍ ﺭسلوک
الهی ﺒﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﻨﺒﻮّﺕ
ﻭ ﺳﻴﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻫﻤﺎﻥﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺳﻴﺎﺩﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨند
ﻭﻋﻀﻮ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ و اهل
بیت ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺳﻴّﺪ
ﻭ ﺁﺭﻳﺎ ﻭ ﺟﻤﺸﻴﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ (ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺟﺴمی ﻮ ﺫﻫنی ﻮﺭﻭحی
ﻴک ﻨﻮع اﺳﺖ. ﻭﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺁﻧﮑس
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻘﻮﺍ
ﻳﺎ سلوک الهی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻋﻤﻴﻘﺘﺮﻯ
اﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺩﻟﻴل ﺒﺮ ﺁﻥ
گ ته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺪﺭﺻﻮﺭ
ﻭ ﺷﻴﭙﻮﺭ ﺩﻣﻴﺪﻩ
ﺷﺪ( ﮐﻪ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻗﺖ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ)
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻴچ
ﺮﺍﺑﻄﻪ ﺧﻮﻳﺶ ﻭ
ﻧﺴﺒﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. (ﮐﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺎ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻫﺮﺳﺎکی
ﺮﺍﺑﻄﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻳﺪﻩ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﭘﺪﺭﺟﺴﻤﺎنی ﺨﻮﻳﺶ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮگ که ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻘﻮقی
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧمی
ﻤﺎﻧﺪ) ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎﻫم اﺣﻮﺍل
ﭙﺮسی ﻮ ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻭﺯﻧﻪﻫﺎﻯ ﺘﺮﺍﺯﻭﻯ
اﺭﺯﻳﺎبی اﻋﻤﺎل
اﻭ ﺳﻨﮕﻴﻥ ﺘﺮ ﺑﻮﺩ
ﺑﻨﻔﻊ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
اﻋﻤﺎل ﻨﻴک اﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺳﻠﻮک ﻮ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻮﺩ) ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺎ ﻓﻠﺎح
ﻮ ﭘﻴﺮﻭﺯ ﻭ ﻣﻮﻓق
ﺘﺮﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻭﺯﻧﻪﻫﺎﻯ
اﻭ ﺳﺒﻚ ﺑﻮﺩ (ﮐﻪ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﻮ
ﻧﻴکی ﻨﺪﺍﺷﺖ) ﻭﭘُﺮ
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎل ﺒﺪ ﺑﻮﺩ
ﭘس ﺁﻧﺎﻥ همان ﺧُﺴﺮﺍﻥ
ﺪﻳﺪﮔﺎﻥ ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨم ﺠﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ
(ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﮔﺮﻣﺎﻯ ﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﭙﺮﻋﺬﺍﺏ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺳﻮﺧﺖ. ﻭﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥﺒﻮﺩﻩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻴلی اﺯﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺴﺎﻝ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍع ﺮﺍ ﻋﺒﻮﺭ
تکاملی ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﺣتی
ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﮐﻪ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻫﻤﻴﻥ سلوک
الهی ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. (ﺗﻠﻔﺢ)
ﻟَﻪ ﻟَﻪ ﺯﺩﻥ ﻭ
ﺍﺯﮔﺮﻣﺎ ﺗﺎﻭل
ﺰﺩﻥ ﻮﺳﻮﺯﺵ) ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻳﻌنیﭽﻨﺎﻥ ﺸﻌﻠﻪ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺘﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪ
ﻭ ﺍﻧﻬﺎ (ﮐﺎﻟﺤﻮﻥ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻳﻌنی ﺪﻫﺎﻧﻬﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺒﺎ ﺳﻴﺎهی ﺼﻮﺭﺕ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ (ﮐَﺪح
ﺰﺣﻤﺖ ﻭ ﺳﺨﺘﻰ ﮐﺸﻴﺪﻥ
اﺳﺖ ﻭلح ﻠﺢ ﺯﺩﻥ
اﺯ ﺗﺸﻨگی ﻮ ﮔﺮﻣﺎ
ﮐﻪ ﺣﺎل ﻤﺴخ ﺸﺪﮔﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺑﻮﺩﻥ ﺪﻫﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺗﺸﻨگی ﻮ ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ
ﺑﺎﺯ ﻭﻣﺪﺍم اﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ کمک و ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭﮐﻤک
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل
ﻨﻮعی ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﮔﺬﺭﺍﻧﺪﻥ اﺟﻞ
ﻫﺎ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻭﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎملی
اﺯ ﺍﻧﻮﺍع ﺮﺍﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 2705 - ﺍﺯ
ﺍﺑﻮ ﺳﻌﻴﺪ ﺧُﺪﺭﻯ
ﺼﺤﺎﺑﻪ ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ239 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑالای
ﻤﻨﺒﺮﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻔﺖ: ﻤﺎ ﺑﺎل ﻗﻮم
ﻴﻘﻮﻟﻮﻥ ﺍﻥّ ﺮﺣم
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﻟﺎ
ﻳﺸفع ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
؟ ﺑﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻥّ
ﺮﺣمی ﻠﻤﻮﺻﻮلة
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﻟﺂﺧﺮة
ﻭ ﺍﻧّﻯ ﺃﻳّﻬﺎ
ﺍﻟﻨﺎس ﻓﺮﻃﮑﻢ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻋلی
اﻟﺤﻮﺽ ﻓﺎﺫﺍ ﺟﺌﺘم
ﻘﺎل اﻟﺮﺟﻞ ﻳﺎ
ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﺃﻧﺎ
ﻓﻠﺎﻥ ﺒﻦ ﻓﻠﺎﻥ
ﻓﺄﻗﻮل ﺃﻣّﺎ ﺍﻟﻨﺴﺐ
ﻓﻘﺪﻋﺮﻓﺘﻪ ﻭﻟﮑﻨّﮑم
ﺃﺧﺬﺗم ﺒﻌﺪﻯ ﺬﺍﺕ
ﺍﻟﺸﻤﺎﻝ وﺍﺭﺗﺪﺩﺗم
علی ﺃﻋﻘﺎﺑﮑم
اﻟﻘﻬﻘﺮﻯ ﺑﺮﺧی ﺮﺍ ﭼﻪ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺭُﺣِم
ﺮﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. (ﺭﺣم ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﺭﺣم ﭙﺮﻭﺭﺵ ﺭﻭحی
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ (ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺟﻨ ﻨﻰ) ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ الهی ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ ﺍﮔﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺭﻣﺤﺸﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺷﻔﺎﻋتی
کاﺭﺳﺎﺯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋﻢ ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭙﻨﺠﻢ ﺍﻭ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻘطعی ﺑا شهوﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﭼﻪ ﺑﮑلّی
ﻤﻴﺮﺩ ﻭ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﺯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺠﺪﺩ ﻭ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ) ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭﺣم ﻤﻦ ﻗﺎﺑل
ﻮﺻﻮل ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﺁﺧﺮﺕ ﺍﺳﺖ. (ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟک ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻮ ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺣﻔﻈ اﻳﻦ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻮﺻﻠﺖ ﻭ ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺨﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺑﺎ ﺣﻀﻮﺭ ﻭﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﺕ ﻭ ﺑﻌﺪﻯ ﮐﻪ
ﺩﻭﺭﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺘﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
شهودی ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭙﻨﺠم
ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ
ﺑﻘﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ)
ﻭ ﺃﻯ ﻤﺮﺩﻡ ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﻣﻥ ﻬﺴﺘم
که که ﺷﻤﺎ ﺭﺍ( ﺗﻔﺮﻳﻂ)
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺣﻮﺽ
جداسازی ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ.
(ﺟﺪﺍ ﺳﺎﺯﻯ ﺸﻤﺎ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﮐﺴﺎنی ﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺒﻴﻨﻨﺪ ﺑﺎ ﻣﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر( ﻗﺪﺭﺕﻋﻘلی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻘﺪﺭﺕﻋﻘلی ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺘﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮگ ﻘﻄﻌی ﻴﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﻭلی اﮔﺮ
ﺭﻭﺯﻯ ﺸﻤﺎ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ ﮐﻪ ﺃﻯ
ﺮﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻣﻥ ﻔﻠﺎﻥ
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﻓﻠﺎﻥ ﻬﺴﺘﻢ
ﺧﻮﺍﻫم گفت ﻣﻥ ﻨﺴﺐ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻢ
ﻭلی ﭽﻮﻥ ﭙس ﺍﺯ
ﻣﻥ ﺮﺍﻩ ﭼﭗ ﻭﻏﻠﻂ
ﺭﺍ ﻃﻰ ﻧﻤﻮﺩﻳﺪ
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺑﻌﻘﺒﻬﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺗﺪ
ﺷﺪﻳﺪ ﻣﻥ ﺸﻤﺎ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻢ. ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻨﺠﺎﺕ
نور ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮔﺎهی ﺒﺮﺧی اﺯﭘﺸﺖ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﻧﻪ ﺍﺯﺑﺎﺏ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺁﻥ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻮﻥ اﺑﻥ
عرَبّی ﺒﺨلق ﻮﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺑﺎ ﻫﺮ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺘﻰ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺸکنی کرﺩﻧﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
اﻭ ﺭﺍ ﮐﻪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
ﺭﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭﻣﺮﺗﺪ
ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻌﻘﺒﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻨﺪ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﭼﻮﻥ گذﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻓﺮ ﺷﺪﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ ﻣﺴخ
گرﺩﻳﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ
(ﻗﻬﻘﺮﺍ) ﻣﻘﻬﻮﺭ
ﺷﺪﻥ ﻮﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﺪﻥ ﺭﻭح ﺪﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی اﺳﺖ. (ﺍﻋﻘﺎﺏ)
ﺁﻥ گدﺷﺘﻪﻫﺎ ﻭﻋﻘﺐﻫﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﻋﻘﺒﻪ ﭘُﺮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭ ﭘﺮﻋﻘﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪگی
ﺪﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ ﻟﺬﺍ ﮐﺴﺎنی
که ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
کاﻣل الهی ﺸﺪﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻋﻀﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻭﺻﻴّﺖ
ﻭﺳﻔﺎﺭﺵ ﺍﻭ ﺑﺠﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺮﻭﺣﺎنی اﻭﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ (ﻓﺮﻃﮑﻢ)
ﺍﻓﺮﺍﻃ ﻮ ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﺷﻤﺎ ﺍﺯﻫﻢ ﻭﻧﻴﺰ
ﻓَﺮّ ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺸﻤﺎ
ﮐﻪ ﺗﺎج ﭙﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
الهی ﺪﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺑﺮﺍﻯ
کاﺷﻒ ﭼﺸﻤﻪ ﺁﺏ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﻳﺎ ﺭﺍه
ﻨﻤﺎﻯ هذ ﻣﻨبع ﺁﺏ
ﺭﺍ ﻓﺎﺭﻃ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺷﻒ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺧﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺴﺮ ﭼﺸﻤﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭبرﺍﻯ
غقل الهی ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ.
ﺑﺎﺯ(ﻓﺎﺭﻁ) ﮐﺴی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﭘﻴﺸﺘﺎﺯﻯ ﻮ
ﻣﻘﺪم ﺒﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎم ﺘﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻨﻴﺎﺯ ﺑﺘﻘﺪم ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺻﻮﻟﺎ (ﻓﺎﺭﻁ)
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﺮﻁ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺍﺏ ﺍﺯ ﭼﺎﻩ ﻣﻴﮑﺸﺪ
ﺑﺎﺯ ﻓﺎﺭﻃ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﻟﺎﻟﺖ ﺑﺴﺮ
ﭼﺸﻤﻪ ﺍﺏ ﮐﻨﺪ. ﻭﭼﻪ
ﺩﻟﻮ ﻭ ﻇﺮﻑ ﺁﺏ ﺑﭽﺎﻩ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ ﺗﺎ ﺁﺏ
ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻫﻤگی
اﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
زردشت شهود
نهادی نوع بشری
در قائم حبرئیل
فارقلیط سوم
دارنذه فرّ بریر
میگوید که مسیح
و محمد سه سوشیانس
( فَرّ ونور
زردشت) یا
فارقلیط مسیح
( منبع نور و
فرّ الهی ) و یک
مهدی موعود
محمد گفتند و
همیشه مسیح را
با اشاره دو
انگشت خود بجای
یک انگشت
اشاره براه
خدا و توفیق
نشان میدهد .

حدیث 2706 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ204 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
اﺫﺍ ﮐﺎﻥ
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﺩعی
اﻟﺨﻠﺎﺋق ﺒﺄﺳﻤاء
اُﻣّﻬﺎﺗﻬﻢ ﺍﻟّﺎ
ﻧﺤﻥ ﻮ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ
ﻓﺎﻧّﻬم ﻴُﺪﻋﻮﻥ
ﺒﺄﺳﻤاء ﺁﺑﺎﺋﻬم
ﭼﻮﻥ ﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﺪ ﺗﻤﺎم
ﺨﻠﺎﺋق به اﺳﺎمی
ﻤﺎﺩﺭﺍﻧﺸﺎﻥ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻣﮕﺮ ﻣﺎ
ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺎ ﮐﻪ
ﺑﻨﺎم ﭙﺪﺭ ﺍﻥها
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ اﺣﻀﺎﺭ ﺑﻨﻮّﺑﺖ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ
ﻧﺎ ﻣﺸﺨﺺ ﻭ ﭘﺪﺭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭽﻮﻥ ﻤﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭﺷﻴﻌﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺸﻌﺎع
انوار شهودی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺗﺠﻠّﻯ ا ﻟﻬی
ﺸﺪﻧﺪ. ﻟﺬﺍ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﭘﺪﺭﺍﻥﺠﻬﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻗطع ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﻨﺎﻡ ﭘﺪﺭ
ﻣﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭﺑﻨﺎم
ﻤﺎﺩﺭالهی ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻏﻴﺮ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻘﺎﺋم
ﺪﺭ ﺣﮑﻢ ﺣﺮﺍم ﺰﺍﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑسلوک
الهی ﻨﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.

حدیث 2707 - ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ(ﺝ۷ﺹ240 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮﺩﻩ: اﺫﺍ ﮐﺎﻥ
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻳُﺪعی
اﻟﻨﺎس ﺟﻤﻴﻌﺎ
ﺑﺄﺳﻤﺎﺋﻬﻢ ﻭ ﺃﺳﻤاء
ﺍﻣّﻬﺎﺗﻬﻢ ﺳﺘﺮﺍ
ﻣﻥ اﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻬﻢ
ﺍﻟّﺎ ﺷیعة ﻋﻠﻰّ
ﻓﺎﻧّﻬم ﻴﺪﻋﻮﻥ
ﺒﺄﺳﻤﺎﺋﻬم ﻮ ﺃﺳﻤاء
ﺁﺑﺎﺋﻬﻢ ﻭ ﺫﻟک
ﺃﻥّ ﻠﻴس ﻓﻴﻬم
عهر ﭼوﻥ ﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻮﺩ ﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﺑﺄﺳم ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﻣﺎﺩﺭﺷﺎﻥ ﺻﺪﺍ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ ﺗﺎ ﭘﻮﺷش
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ.
( ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺮﺳﻮﺍ
ﮐﻨﻨﺪﻩ بی ﭙﺪﺭﻯ
ﻮﺣﺮﺍم ﺰﺍﺩگی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﺮﻣﻨﺪگی
ﺒﺮﺍﻯ کسی ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﺑﺤﺮﺍم ﺰﺍﺩﮔﻰ
ﻣﻴﺸﺎﺳﻨﺪ ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﻨﺎم ﻤﺎﺩﺭﺵ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﺠﺎﻟﺖ
ﻧﮑﺸﺪ. ﻭ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻴﺰ ﻣﻨﺘفی ﻤﻴﺸﻮﺩ)
ﻣﮕﺮ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
علیّ که ﺑﻨﺎم ﭙﺪﺭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
(ﭘﺪﺭ ﺭﻭﺣﺎنی ﻮ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﮐﻪ ﺣﻠﺎل
ﺰﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﺯﻳﺮ ﺍﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺴی ﺪﻭﭼﺎﺭ ﻋﻬﺮ
ﻧﻴﺴﺖ (ﻋﺎﻫﺮﻩ ﺯﻥ
ﻔﺎﺳﺪ ﻭ ﻓﺎﺣﺸﻪ
ﻭ ﺑﺪﮐﺎﺭ ﻭ ﺣﺮﺍﻡ
ﺯﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺸﺨﺼی ﺪﺭ ﺑﻴﻥ ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﺣﻠﺎﻝ ﺯﺍﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺯﺍﺩﻩ
ﺩﻭم الهی ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺤﻠﺎل ﺰﺍﺩگی اﺳﺖ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺯﻧﺪﮔی
ﭙس ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺣﻠﺎل
اﺳﺖ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ ﺣﺮﺍم
ﻮ ﻭﺍﺣﺮﺍم
هستند. ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ ﺗﻮﺣّﺶ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺪﺑﺨﺖ ﺗﺮﻳﻥ ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی هستند ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺷﻴﻌﻪ ﻣﺪعی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋلیّ ﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
سلوک الهی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.

حدیث 2708 - ﺍﺯ
ﺍﺑﻮﻫﺮﻳﺮﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ214ﺑﺤﺎﺭ)
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺍﺯ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﺷﻨﻴﺪﻡ
ﮐﻪ ﺑﻌﻠﻰّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ: ﺃﻧﺎ ﻭ ﺍﻧﺖ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ ﺍﻟﺤﺴﻥ
ﻮﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﺧﻠﻘﻨﺎ
ﻣﻥ ﻄﻴمة ﻭﺍﺣﺪة
ﻭ ﻓﻀﻠﺖ ﻣﻨﻬﺎ ﻓﻀلة
ﻓﺠﻌا ﻤﻨﻬﺎ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ
ﻭ ﻣﺤﺒّﻴﻨﺎ ﻓﺎﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﺩُعی اﻟﻨﺎس ﺑﺄﺳﻤﺎﺋﻬم
ﻮ ﺃﺳﻤاء اُﻣّﻬﺎﺗﻬﻢ
ﻣﺎ ﺧﻠﺎ ﻧﺤﻥ ﻮ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ
ﻭ ﻣﺤﺒّﻴﻨﺎ ﻓﺎﻧّﻬم
ﻴُﺪﻋﻮﻥ ﺑﺄﺳﻤﺎﺋﻬم
ﻮ ﺃﺳﻤاء ﺁﺑﺎﺋﻬم
ﻣﻥ ﻮ ﺗﻮ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ ﺣﺴﻥ ﻮ
ﺣﺴﻴﻥ از ﻳک ﻄﻴﻨﺖ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﻬﺴﺘﻴﻢ
(ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻘﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ
هستند ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻨﺎم
ﭙﻨج ﺘﻥ ﺁل عبا ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺣﺪﻳث ﮐﺴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻳﻥ ﺪﻟﻴل ﻮ ﺍﻳﻦ
ﺷﺮﻃ ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻫﺮﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﻘﺎﺋﻢ ﭘس
ﺍﺯ ﻋﺒﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺁل
عبا اﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ ﺗﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ هر یک (ﺣﺴﻴﻨﻰ)ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﺤﺴﻴﻥ ﺸﻬﻴﺪ
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻘﺒل از
ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﻭ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
(ﺣَﺴَﻨَﻚ) ﺩﺭﮐﻤﺎل
هستند. ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺍﻋمّ اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻳﺎ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
غاﻳﺐ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﺼﺮ
ﻣﺎ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ
(ﺣﺴﻨﻰ) ﻭ ﮐﻤﺎﻝ ﺗﺎم
ﻮ ﺗﻤﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭﺳﻮﻣﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺎﺩﺭ ﻫﺴتی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻥ
ﻤﻠﺎﻗﺎﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺣﺴﻨﻴﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺮﺿﺎﻳﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺳﻴﺪ
ﺣﻠﺎﻝ ﺯﺍﺩﮔی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺸﺮﻃ ﺁﺧﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ (ﻃﻴﻨﺖ ﻭﺍﺣﺪ) ﺗﻨﻬﺎ
ﮔِل ﻮﺟﻮﺩ و
ماده ﺗﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻓﻄﺮﺕ ﻭ ﺫﺍﺕ
الهی ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤگی
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﮋﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﺬﻳﺮﺵ ﮊﻧﻬﺎﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﮔِل ﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺎ ﺯﻳﺎﺩ ﺁﻣﺪ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ:
کاملان ) ﻮ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥﻤﺎ(
سالکان نرسیده
بشهود قائم ) ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻧﺪ
(ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻘلی ﻮ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻘﺒلی ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺳﻴﺪ ﺑﺎﻋث ﺁﻓﺮﻳﻨﺶﺳﻠﻮک
ﻮ الهی ﻤﺮﺩم ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ( ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ)
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺸﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺩﻭﺳﺘﺎﺩﺍﺭﺍﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ عاکل
هستند ﮐﻪ ﻣﺸﻤﻮل
ﻤﺤﺒّﺖ ﻭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭﭼﻮﻥ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻮﺩ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩم
ﺪﻋﻮﺕ ﺑﻨﺎم ﻤﺎﺩﺭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻣﮕﺮ
ﻣﺎ ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻭ
ﺩﻭﺳت ﺩﺍﺭﺍﻥ ﻤﺎ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﺎمی ﺨﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ( ﭘﺪﺭ ﺭﻭحی
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﺤﻠﺎل ﺰﺍﺩگی
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻭم اﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 2709 - ﺍﺯ
ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۷ﺹ241ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺻﺪﺍ
ﺯﺩﻥ ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﺫﺍ ﮐﺎﻥ
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻳُﺪﻋﻮ
ﺍﻟﻨﺎس ﺑﺄﺳﻤﺎﺋﻬﻢ
ﺍﻟّﺎ ﺷﻴﻌتی ﻮ
ﻣﺤﺒّﻰّ ﻓﺎﻧّﻬﻢ
ﻳﺪﻋﻮﻥ ﺒﺄﺳﻤاء
ﺁﺑﺎﺋﻬﻢ ﻟﻄﻴﺐ
ﻣﻮﺍﻟﻴﺪﻫم ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺮﺩم ﻮ
ﻧﺎس (ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ
سلوک الهی ﻮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩ)
ﮐﻪ ﺑﺎﺳﺎمی ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ(ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺍﺳﺎمی ﻤﺎﺩﺭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ) ﻣﮕﺮ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻭﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻤﻦ ﮐﻪ ﺑﻨﺎم ﭙﺪﺭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ (ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺮﻭﺣﺎنی ﺁﻧﻬﺎ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺎﻥ ﺘﻮﻟﺪ
ﭘﺎکی ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ(
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ ﺍﺯﺻﻔﺎﺕ
ﺯﺷﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺘﺤﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎتی ﻮ ﻃﻴﻨتی
ﺸﻔﺎ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮﻟّﺪ الهی
ﻮ ﺩﻭم ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻃﻴّﺐ ﺷﻔﺎ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﻃﺒﻴﺐ ﺷﻔﺎ ﺑﺨﺶ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
هستند. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭم الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ﻭﺗﻌﻠق آﻧﺎﻥ
ﺒﭙﺪﺭﺍﻥ ﺮﻭﺣﺎنی
و الهی ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
و نه آخندهای
روحانی نمایان
در لباس روحانیت.

حدیث 2710 - اﺯﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ241 ﺑﺤﺎﺭ
) ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻭﻫم ﻤﻥ ﻔﺰع ﻳﻮﻣﺌﺬ
ﺁﻣﻨﻮﻥ که ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺮﻭﺯ ﺁﻧﺎﻥ اﺯ ﻫﺮ
ﺗﺮسی ﺪﺭ ﺍﻣﺎﻥ
هستند. ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻴﺎ ﺍﺻﺒﻊ
ﻣﺎ ﺳﺄﻟنی ﺃﺣﺪ
ﻋﻥ هذﻩ ﺍﻟﺂیة ﻭﻟﻘﺪ
ﺳﺄﻟﺖ ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﻋﻨﻬﺎ ﮐﻤﺎ ﺳﺄﻟﺘﻨﻰ
ﻓﻘﺎل لی ﺴﺄﻟﺖ
ﺟﺒﺮﺋﻴل عنها ﻓﻘﺎل
ﻴﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺫﺍ ﮐﺎﻥ
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﺣﺸﺮک
اﻟﻠﻪ ﺃﻧﺖ ﻭ ﺃﻫل
ﺒﻴﺘﻚ ﻭﻣﻥ ﻴﺘﻮﻟّﺎک
ﻮ ﺷﻴﻌﺘﻚ ﺣﺘّﻯ
ﻴﻘﻔﻮﺍ ﺑﻴﻥ ﻴﺪﻯ
اﻟﻠﻪ ﻓﻴﺴﺘﺮ ﺍﻟﻠﻪﻋﻮﺭﺍﺗﻬﻢ
ﻭﻳؤﻤﻨﻬم ﻤﻥ اﻟﻔﺰع
اﻟﺄﮐﺒﺮ ﺑﺤﺒّﻬم
ﻠﻚ ﻭ ﻟﺄﻫل ﺒﻴﺘک
ﻮ ﻟﻌلیّ ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﻓﻘﺎل ﺠﺒﺮﺋیل ﺃﺧﺒﺮنی
ﻔﻘﺎﻝ ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻥ اﺻﻄنع الی ﺃﺣﺪ
ﻣﻦ ﺃﻫل ﺒﻴﺘک ﻤﻌﺮﻭﻓﺎ
ﮐﺎﻓﻴﺘﻪ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻳﺎﻋﻠﻰّ
ﺷﻴﻌﺘک ﻮﺍﻟﻠﻪ
ﺁﻣﻨﻮﻥ ﻳﺮﺟﻮﻥ
ﻓﻴُﺸﻔﻌﻮﻥ ﻮﻳَﺸﻔّﻌﻮﻥ
ثمّ ﻘﺮﺃ ﻓﻠﺎ ﺃﻧﺴﺎﺏ
ﺑﻴﻨﻬم ﻴﻮﻣﺌﺬ
ﻭﻟﺎ ﻳﺘﺴﺎﺋﻠﻮﻥ
ﺃﻯ ﻔﻠﺎﻥ
ﮐسی اﺯﻣﻥ ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻥ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺍنی
ﻨﭙﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﻭﻣﻥ همین ﺴﺌﻮﺍل
ﺮﺍ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻤﻮﺩم که ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﻣﻥ ﻨﻴﺰ ﺍﺯﺟﺒﺮﺋﻴل
ﭙﺮﺳﻴﺪﻡ (ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﻴﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎ رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﮐﻪ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺑل
ﺸﻬﻮﺩ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭﺗﺮ ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ
ﺍﻭ ﭘﺎﺳح ﺪﺍﺩ ﺃﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﭼﻮﻥ ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮ
ﻭ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﺗﻮ ﻭﻫﺮﮐس
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺗﻮﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﺸﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
(ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺗﺠﻠّﻯ الهی ﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺎﻳﺴﺘﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺎﻳﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻭﻥ ﺤﻀﻮﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﻮﻟّﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺤﺒّﺖ و واله
بودن ﻭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺠﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
که ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻣﺎﻥ
هستند. ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥالهی ﺸﺪﻩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
و کاملان زنده
ﮐﻪ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺑﻴﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
هر کامل ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻘﺎم ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﺪﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻮﻗﻒ ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻴﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻮﺑﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺯ ﺍﻳﻥ ﺒﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
الهی ﻨﻴﺴﺖ.ﻭلی
ﻴﺸﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
نا محدود ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺩﺭﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
هستند. ﻭﺧﻴلی ﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍح
ﻤﻮﻓق اﻣﺮﻭﺯﻯ
ﺷﺎﻧس ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠلّی
ﺒﺮﺗﺮالهی ﺪﺭ ﻧﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﺮﺵ رَبّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺗﺎ ﺩﺭﺃﺑﺪﻳﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻮﻋﻘﻠﻬﺎﻯ عظیم
تر ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
ﻮ ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺭﻭﻯ ﺮﻭح هر ﺳﺎﻟک
ﻤﻮﻓق اﻣﺮﻭﺯﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺘﺮ ﻋﻮﺭﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
(ﭼﻮﻥ ﻔﺮﺽ ﺩﺭﻋﺮﻳﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻥ ﺒﺪﻥ ﻤﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺭﻭﺡ ﺗﻥ ﻤﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻋﻮﺭتی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ (ﻋﻮﺭﺕ)
ﺑﺎﺯ ﺯﺷﺘﻴﻬﺎ ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭحی ﻮﺻﻔﺎتی ﻮ
ﺍﺧﻠﺎق ﻴﺪﻳﮕﺮان  ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺗﻥ
که ﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺭﻭح اﻳﻨﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﻭ ﺍﺷﮑﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
علّت ﺩﺍﻭﺭﻯ
الهی ﻮ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺩ ﮔﻨﺎﻩﮐﺎﺭ
و ﻣﻨﮑﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﻠّﺖ
ﮐﺸﺶ ﺍﺭﻭﺍح ﺒﻨﻄﻔﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺮﺍﻯ
ﻣﺴخ ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳِﺘﺮﻋﻮﺭﺕ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
سلوک الهی ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﭘﺎکی
ﺮﻭﺍنی ﺤﺎﺻل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻯ ﻘﺎﺋم
ﻨﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻮﻓﻖ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭﻋﻮﺭتی ﻴﺎ
ﻣﻌﺎﻳﺒﻴی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ الهی ﻮﻋﻔﻮ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻘﻴﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺍﺣﺘﻤﺎلی ﺘﺼﻔﻴﻪ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻌﺼﻮک ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ)
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ ﻓَﺰَع
ﻮ ﺗﺮس ﺍﮐﺒﺮ ﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺳﺨتی ﻤﺮگ ﻮﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺤﺒّﺖ ﺗﻮ
ﻭ ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺗﻮ ﻋلیّ
ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ (ﻣﺤﺒّﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻮﺳﺎﺋﻄ
الهی ﺨﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﮐﺸﺶ ﺑﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک اﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺪﻩ) ﻭ ﺣتی ﻤﺤﺒﻮﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻣﻌﺼﻮم
گرﺩﻳﺪﻩ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩتی ﺘﺎﺯﻩ
ﻭ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﻫﺪﻑ) ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺒﻤﻥ
اﻃﻠﺎع ﺪﺍﺩ ( ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻭﺣی ﻨﻤﻮﺩ) ﮐﻪ ﺃﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ
ﺗﻮ ﻫﺮ ﻧﻴﮑی ﺮﺍ
ﺑﮑﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ اﻭ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮐﺎفی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
(ﻧﻴﻜﻮ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺄﻫل
ﺒﻴﺖ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هر ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺳﻠﻮکی ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻴکی ﻴﺎ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺤﺴﻴنی
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ سلوک
الهی ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎفی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺩ ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﻣﺸﺮﻙ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺧﺎﺩﻣﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻧﻴﺰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﻨﺴخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ)
ﭘس ﻳﺎﻋلیّ ﺒﺪﺍﻥ
که ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺘﻮ
ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻥ هستند ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺷﻮﻧﺪ ﻭﺷﻔﺎﻋﺖ
سالکان ولایت
بوسیله
کاملان ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ (ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺸﻌﺎع
اﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭمسأله ﺍﻣﻨﻴﺖ
ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭﻣﺼﻮﻧﻴﺖ ﺍﺯﻫﺮﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﭙی ﺍﺯﻣﺮگ
هستند .ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻫﺮ ﺁﺭﺯﻭ ﻭ ﺩﻋﺎﺋی
ﻴﮑﻨﺪ ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺧﻮﺩ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﭼﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻳﺎ ﺟﻔﺖ ﻭﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
ﻮ ﻣﺼﺎﺣﺐ ﺑﻮﺩﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺳل ﺒﺨﺪﺍ
ﻭ نیز برﺍﻯ
عفو ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻌﻠﻴم ﻮ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
عملا اﻳﻥ ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﻋﺎﻣل ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﻨﻴﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﻭم کرﺩﻩ
ﺷﺪﻥ اﻣﺮﻭﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ) ﺳﭙس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻥ اﻳﻪ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺮﻭﺯ ﺑﻴﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻧَﺴَبی
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍنمی
ﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺌﻮﺍل ﻮ ﮐﻠﺎم
ﺒﻴﺸﺘﺮ( ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺍﺑﻄﻪﻫﺎﻯ
ﺴﺒﺒی ﻮ ﻧَﺴَبی
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻮ
ﻳﺎ ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭاز ﺍﻭﻟﺎﺩ
الهی ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی ﺑﻨﺎم ﻤﺎﺩﺭ
ﭼﻮﻥ هر ﺣﺮﺍم ﺰﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ نمی ﺸﻮﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻨﺎم ﭙﺪﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺣﺎنی ﺁﻧﻬﺎ
خوانده میشند
.

حدیث 2711 اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ214 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ ﺃﺣﺐّﻋﺎﺻیا
ﻓﻬﻮ ﻋﺎﺹ ﻭ ﻣﻥ ﺃﺣبّ
ِﻣﻄﻴﻌﺎ ﻓﻬﻮﻣﻄﻴﻊ
ﻭﻣﻥ ﺃﻋﺎﻥ ﻈﺎﻟﻤﺎ
ﻓﻬﻮ ﻇﺎﻟﻢ ﻭﻣﻥ
ﺨﺬل عاﺩﻟﺎ ﻓﻬﻮ
ﺧﺎﺫﻝ ﺍﻧّﻪ ﻟﻴس
ﺑﻴﻥ اﻟﻠﻪ ﻭ ﺑﻴﻥ
ﺃﺣﺪ ﻗﺮﺍیة ﻭ ﻟﺎ
ﻳﻨﺎل ﻮﻟﺎیة ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﻟﻄﺎعة
ﻭﻟﻘﺪ ﻗﺎل ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﺻﻠّﻯ اﻟﻠﻪ
ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﺁﻟﻪ ﻟﺒنی
عبد ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐ ﺍﺋﺘﻮنی
ﺒﺄﻋﻤﺎﻟﮑم ﻠﺎ
ﺑﺄﻧﺴﺎﺑﮑم ﻮ ﺃﺣﺴﺎ
ﺑﮑﻢ ﻗﺎل اﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﺎﺫﺍ ﻧﻔخ
فی اﻟﺼﻮﺭ ﻓﻠﺎ
ﺃﻧﺴﺎﺏ ﺑﻴﻨﻬم
ﻴﻮﻣﺌﺬ ﻭﻟﺎ ﻳﺘﺴﺎﺋﻠﻮﻥ
ﻓﻤﻦ ثقلت ﻣﻮﺍﺯﻳﻨﻪ
ﺍﻭﻟﺌک هم اﻟﻤﻔﻠﺤﻮﻥ
ﻭ ﻣﻥ ﺨﻔّﺖ ﻣﻮﺍﺯﻳﻨﻪ
ﻓﺎﻭﻟﺌک اﻟﺬﻳﻥ
ﺨﺴﺮﻭﺍ ﺃﻧﻔﺴﻬم
فی ﺠﻬﻨم ﺨﺎﻟﺪﻭﻥ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻳک
عاﺻی سرکش ﺑﺮﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰﻋﺎﺻی
ﻮ ﻣﺘﻤﺮﺩ ﺑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﻣﻄیع ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺖ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻄیع ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺩﺭﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ اﺟﺘﻤﺎعی
ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ اﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻮ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺩﻳنی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺑﺠﺎﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ الهی ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﭘﻴﺮﻭﻯ و
تبعیّت کنند . ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻘﺸﺮﻯ
غیرﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻨﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﺮ ﻣﺮﺩم ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺤﮑﻮﻣﺖ ﺩﻳنی ﻤﻴﮑﻨند
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻮﺗﺮﺟﻴﺢ دادن ﻣﻘﺮﺭﺍﺕآنها
ﺑﺮ ﺁﻣﺮ ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻤﺮّﺩ ﺑﺮﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻣﻄﻴﻌﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺸﺪﻩ ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻮ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﻴﺰﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺍﻋﺎﻧﺖ ﻭﮐﻤﻜﺎﺯ
ﺳﺘﻤﮕﺮ ﮐﻨﺪ ﻧﻴﺰ
ﻇﺎﻟم ﻮﺳﺘﻤﮕﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﺮﮐس ﻋﺎﺩلی
ﺮﺍ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﻭ ﺭﺩ
ﮐﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺧﺎﺫل
ﻮ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ( ﺳﺘﻤﮕﺮﻫﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﺯﻭﺭﻣﻨﺪﺍﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﺎﺩﻟﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی هستند ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻋﺪل ﺸﺪﻩ ﻭﭘﺎک
گرﺩﻳﺪﻩ ﻭﻧﻴﺰﻋﺎﺩل
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮﭘﺎک
ﻛﻨﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺨﻮﻳﺶ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺩﮔﺴﺘﺮ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﺬﺍ ﮐﻤک
ﺒﺂﻧﺎﻥ که ﺑﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﺮﮐﺖ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺳﻠﻮک ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﻮﻓﻖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
(ﺧﺬﻟﺎﻥ) ﻭﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﮐﺮﺩﻥ ﻮ ﺩﺳﺖ ﺭﺩ
ﺑﺮﺳﻴﻨﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﺩﻥ ﺑﺎﻋث
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺭﺣﻤﺖ
الهی اﺳﺖ. ﭼﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﭼﻪ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺴﺨﺘﻰ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍی گرﻓﺘﺎﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻫﺮ
ﮐﺴﻰ ﺧﻮﻳشی ﻮ ﻗﺮﺍﺑتی
ﻨﻴﺴﺖ (ﻭ ﺗﻘرَبّ
ﻭ ﻧﺰﺩﻳک ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ. ﺁﻧﻬم
ﭙس ﺍﺯ ﺗﺄﻣﻴﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﻠﺎﺯم ﻮﻣﮑﺎنی ﻮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ ﺭﺣﻤﺖ ﻭ
ﻧﻌﻤﺖ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﻴچ ﺮﺍﺑﻄﻪ
ﺧﺎﺹ ﻭ ﺍﺳﺘثناﺋی
ﺒﺮﺍﻯ کسی ﻘﺎﺋل
ﻨﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ ﻣﻄیع
اﻭ ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺴی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﺭ ﺍﺑﺪﺳﺖ ﻧﻤﻴﺎﻭﺭﺩ
ﻣﮕﺮ ﺑﺎﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ (ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍ
ﻋﺸق ﺒﻮﻯ ﻮ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻭ ﺗﻘرَبّ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺒﻮﻝ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﻌﺮفی ﭙﻴﺮ
الهی هر ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻓﻘﻄ ﺒﺎﻃﺎﻋﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮ ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎل
ﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺑﺎﻭﻟﺎﺩ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻤﻄﻠﺐ
ﻔﺮﻣﻮﺩ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻤﻄﻠﺐ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻗﺪﻳم ﻘﺮﻳﺶ
زردشتی ﺑﻮﺩﻧﺪ)
ﻭﺑﺎ ﺍﻋﻤﺎل ﺨﻮﺩ
ﺑﺴﻮﻯ ﻤﻥ ﺒﻴﺎﺋﻴﺪ
ﻭﻧﻪ ﺑﺎ ﻧﺴﺐﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺣﺴﺐﻫﺎﻯ
باشند. (ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ اﻭ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻪ ﮐﺴﺎنی
بوده و هستند ﻭﭼﻪ
ﻓﺮﺿﻴّﻪ ﺣﺴﺎﺑﻬﺎﺋی
ﺪﺭ ﺍﻋﻤﺎل ﺪﻳﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
(ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﺩﺍﺕ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﮔﺮ
سلوک الهی ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻨﺒﻮﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻧﺴﺐ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍﺑﻄﻪﻫﺎﻯ
ﻨﮋﺍﺩﻯ اﺳﺖ ﻭﺣﺴﺒﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺴﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭ ﻣﻮﻗﻌﻴﺘﻬﺎﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﻣﻘﺪﺍﺭ ﻣﺎل ﻮﻋﻠﻢ
ﻭﻣﻘﺎم ﻮﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﭼﻮﻥ ﺪﺭ ﺻﻮﺭ ﻭ ﺷﻴﭙﻮﺭ
ﺩﻣﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩ (ﻭ ﮔﺮﺩﻥ
ﺪﺍﺩن بمرگ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻴچ ﺮﺍﺑﻄﻪ ﺴﺒﻴبی
بین ﺸﻤﺎ ﺑﺎقی ﻨﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
(ﻣﺮﺩﻩﻫﺎ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻘﺎﺋم
ﺒﺎ ﻣﺮک ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ
ﺒﺎ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﻮ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ الهی ﺨﻮﺩ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺮﻭﺯ ﻧﺴﺒتی ﺒﺎﻫم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﭙﺮﺳی ﻮ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺯﻫﻢ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﭘس ﻫﺮﮐس ﮐﻪ سعی
ﻴﺎ بار و ﺭﻭﺯﻧﻪ
ﺍﻋﻤﺎل ﻨﻴک ﺁﻧﺎﻥ
ﺰﻳﺎﺩ ﻭ ﺳﻨﮕﻴﻥ
ﺒﻮﺩ ﭘﻴﺮﻭﺯ ﻭﻣﻮﻓﻖ
ﺍﺳﺖ . ( ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﻧﺠﺎﻡ ﮔﻴﺮﺩ. ﻭﻫﻴچ
ﺨﻠﺎﺻی ﺪﺭﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنب
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ) ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻭﺯﻧﻪ ﺍﻋﻤﺎل
ﻨﻴک اﻭ ﺍﻧﺪک ﺒﻮﺩ.
ﺍﻧﺎﻥ کسامی
هستند ﮐﻪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﺧﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﺩﺭ ﺟﻬﻨم ﺠﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
هستند ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﺧﺘﻪ ﺍﻧﺪ
ﻭﺗﻤﺎم اﻳﻦ ﺳﻨﺠﺸﻬﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

حدیث 2712 - اﺯﺍﺑﻮ
ﻫﺮﻳﺮﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ۲۴۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻥ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻣﻴﻔﺮماید
یوم یفرّ ﺍﻟﻤرء
ﻤﻥ ﺁﺧﻴﻪ ﻭﺍﻣّﻪ
ﻭﺃﺑﻴﻪ ﻭﺻﺎﺣﺒﺘﻪ
ﻭ ﺑﻨﻴﻪ
ﺭﻭﺯﻯ که ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺯ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭﻭ
ﭘﺪﺭﻭ ﻫﻤﺴﺮﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ
اﺳﺖ وﻓﺮﻣﻮﺩ: الاّ
ﻣَﻥ ﺘﻮﻟّﻯ ﺒﻮﻟﺎیة
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
علیّ ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﻓﺎﻧّﻪ ﻟﺎ ﻳﻔﺮّ
ﻣﻥ ﻮﺍﻟﺎﻩ ﻭ ﻟﺎ
ﻳﻌﺎﺩﻯ ﻤﻥ ﺃﺣﺒّﻪ
ﻭﻟﺎ ﻳﺤﺐّ ﻣﻥﺃﺑﻐﻀﻪ
ﻭﻟﺎ ﻳﻮﺩّ ﻣﻥ
عاﺩﺍﻩ ﻣﮕﺮ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﻋلیّ ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ. ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ
ﻓﺮﺍﺭ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻫﺮﮐس ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺩﺷمنی ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻫﺮﮐس ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻔﺮﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻣﺤﺒﺖ ﺩﺷﻤﻦ
خود ﺭﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
( ﺍﻳﻥ ﺁﻳﻪ ﺭﺍ ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻗطع
هرﻧﺴﺐ ﻭ ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ
ﺒﺎ ﻓﺎﻣﻴل ﻮﻗﺒﻴﻠﻪ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻄ اﺯ ﺗﺮس
ﻣﺤﺸﺮ ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﻓﺮﺍﺭﻯ اﺯﻫم ﻮ
ﻗﺎﺗﻞ یکدیگر ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺭﻧﺪ ﻭﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺮک ﺨﻮﻳﺸﺎﻥ ﻮﻓﺎﻣﻴل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم
ﻘﺪﺭﺕ ﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﻭﺑﻮﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺳِﻤَﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﺰﻳﺮﺍ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ ﺒﺎ
کسی ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻭم
الهی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﭘﻴﺮ
الهی ﺨﻮﻳﺶ ﻭ ﭘﺪﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﭘس
ﺩﺷﻤنی ﻮ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﺸﺪﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﺍﺭﻯ
هستند ﮔﺮﭼﻪ ﺟﻬﻨم
هدﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻣﺮگ
اﺯﻫم ﺮﺍﺑﻄﻪ ﺗﺎﺭﻳخی
ﺮﺍ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺍﻯ ﺩﺭ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻤﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻳکی ﻤﻮﺵ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ گرﺑﻪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ ﻭ(ﻓﺮﺍﺭ)
ﺍﺯﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻭﻟﻰ
(ﻓﺮ ّﺍﻟﻬﻰ) ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺒﻴﻥ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺠﺰ ﻋﺸﻖ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ اﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

حدیث 2713 - اﻥّ
اﻟﻠﻪ ﻳﺒﻌث ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمَةﺃﻗﻮﺍﻣﺎ
ﻳﻤﺘلئ ﻤﻥ ﺠهة ﺍﻟﺴﻴّﺌﺎﺕ
ﻣﻮﺍﺯﻳﻨﻬﻢ فی
ﻘﺎل ﻠﻬم هذﻩ ﺍﻟﺴﻴّﺌﺎﺕ
ﻓﺄﻳﻥ ﺎﻟﺤﺴﻨﺎﺕ؟
ﻭﺍﻟّﺎ ﻓﻘﺪ ﻋﺼﻴﺘﻢ
ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ ﻴﺎ ﺭﺑّﻨﺎ
ﻣﺎ ﻧﻌﺮﻑ ﻟﻨﺎ ﺣَﺴَﻨﺎﺕ
ﻓﺎﺫﺍ ﺍﻟﻨﺪاء
ﻤﻥ ﻘﺒل اﻟﻠﻪ ﻋﺰ
ﻭ ﺟﻞ ﻟﺌﻥ ﻠﻢ ﺗﻌﺮﻓﻮﺍ
ﻟﺄﻧﻔﺴﮑم عباﺩﻯ
ﺤﺴﻨﺎﺕ ﻓﺎﻧّﻯﺃﻋﺮﻓﻬﺎ
ﻟﮑم ﻮ ﺍﻭﻓّﺮﻫﺎ
ﻋﻠﻴﮑﻢ ثمّ ﻴﺄﺗﻰ
ﺑﺼﺤﻴفة ﺻﻐﻴﺮة
ﻳﻄﺮﺣﻬﺎ فی
کفّه ﺣﺴﻨﺎﺗﻬﻢ
ﻓﺘﺮﺟح ﺒﺴﻴّﺌﺎﺗﻬم
ﺒﺄﮐثر ﻣﻤّﺎ ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﺴﻤاء ﻮ ﺍﻟﺄﺭﺽ
ﻓﻴﻘﺎل ﻠﺄﺣﺪﻫﻢ
ﺧﺬ ﺑﻴﺪ ﺃﺑﻴک ﻮ
ﺍﻣّک ﻮ ﺍﺧﻮﺍﻧک
ﻮ ﺃﺧﻮﺍﺗک ﻮ ﺧﺎﺻّﺘک
ﻮ ﻗﺮﺍﺑﺎﺗک ﻮ ﺃﺧﺪﺍﻣک
ﻮﻣﻌﺎﺭﻓﻚ ﻓﺄﺩﺧﻠﻬم
اﻟﺠنّة ﻓﻴﻘﻮل
ﺃﻫل اﻟﻤﺤﺸﺮ ﻳﺎ
رَبّ ﺃﻣّﺎ ﺍﻟﺬﻧﻮﺏ
ﻓﻘﺪ ﻋﺮﻓﻨﺎﻫﺎ
ﻓﻤﺎﺫﺍ ﮐﺎﻧﺖ ﺣﺴﻨﺎﺗﻬﻢ؟
ﻓﻴﻘﻮل اﻟﻠﻪ ﻋﺰ
وﺟﻞ ﻳﺎﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣشی ﺃﺣﺪﻫم ﺒﺒﻘیّة
ﺩﻳﻥ ﻠﺄﺧﻴﻪ ﺍلی
ﺃﺧﻴﻪ ﻓﻘﺎل ﺨﺬﻫﺎ
ﻓﺎﻧّﻯﺃﺣﺒّﻚ ﺑﺤﺒک
ّعلیّ ﺑﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﻓﻘﺎل ﻠﻪ ﺍﻟﺂﺧﺮ
ﻗﺪ ﺗﺮﮐﺘﻬﺎ ﻟک
ﺒﺤﺒّک علّیا
و ﻟﻚ ﻣﻥ ﻤﺎلی ﻤﺎ
ﺷﺌﺖ ﻓﺸﮑﺮ ﺍﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎلی ﺬﻟک ﻠﻬﻤﺎ
ﻓﺤﻄ ﺒﻪ ﺧﻄﺎﻳﺎ
ﻫﻤﺎ ﻭﺟﻌل ﺬﻟک
ﻔﻰ ﺣﺸﻮ ﺻﺤﻴﻔﺘﻬﻤﺎ
ﻭ ﻣﻮﺍﺯﻳﻨﻬﻤﺎ
ﻭﺃﻭﺟﺐ ﻟﻬم اﻭل
ﻮﺍﻟﺪﻳﻬﻤﺎ ﺍﻟﺠتّة
ثمّ ﻗﺎل ﻴﺎ ﺑﺮﻳﺪﻩ
ﻳﺪﺧل اﻟﻨﺎﺭ ﺑﺒُﻐﺾﻋﻠﻰّ
ﺃﮐثر ﻣﻥ ﺤصی اﻟﺨﺬﻑ
ﺍﻟﺬﻯ ﻴﺮمی
عند ﺍﻟﺠﻤﺮﺍﺕ ﻓﺎﻳّﺎک
ﺃﻥ ﺘﮑﻮﻥ ﻤﻨﻬم
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻗﻮﺍمی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﺒﻌﻮث ﻭ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﺒﺪﻯهاﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺮﺍﺯﻭﻫﺎﻳﺸﺎﻥ
ﭙُﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﭘس
ﺣَﺴَﻨﺎﺕ ﺷﻤﺎ
ﮐﺠﺎ اﺳﺖ؟ (ﺑﻌثت
ﻳﻌنی ﺪﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺷﺪﻥ ﻮ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺑﺠﺎﺋی
ﺸﺪﻥ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻣﺒﻌﻮث ﺑﺨﻠق
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭلی ﺪﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ ﺗﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻘﻬقرﺍﻯ
ﻤﺴح ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
(ﺍﻗﻮﺍﻡ) ﻗﻮﻣﻬﺎ
ﻭ ﻣﻠّﺘﻬﺎ ﻧﻴﺴتند
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺧﻮﺩ ﺗﻌﻬﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
سلوک الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭلی ﭙﻴﻤﺎﻥ
سلوک الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ سلوک
الهی ﺧﻮﺩ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭثوﺍﺏ
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﻮﺧﻴﺮﺍﺕ
ﺟﺎﻯ ﺁﻥ ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺳﻨﮕﻴنی
گناﻫﺎﻥ ﻮﻳﺎ ﺳﻨﮕﻴنی
ثوﺍﺑﻬﺎ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺩﺭﺗﻤثییل ﻤﺎﺩﻯ
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﮐﻔّﻪ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﮐﻤّﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ ﺘﺮﺍﺯﻭ
ﻳک ﻮﺳﻴﻠﻪ الهی
ﻮﻏﻴﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻣثال ﺴﺘﻮﻥ ﺠﻴﻮﻩ
ﺗﺮﻣﻮﻣﺘﺮ ﻳﺎ ﺣﺮﺍﺭﺕ
ﺳﻨج ﺮﺍ ﺑﮑﺎﺭ
می ﺒﺮﻳﻢ. ﮐﻪ ﺗﺮﺍﺯﻭﻯ
ﻴک کفّه ﺍﻯ ﻤﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺮﺁﻳﻨﺪ
ﻭﻣﻌﺪل ﻮ ﻣﺠﻤﻮع
ﻤﺘﺪﺍﺧﻞ ثوﺍﺑﻬﺎ
ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻳﺎ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺎﻫم ﻤﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.(ﺳﻴّﺌﻪ)
ﺑﺪﻯ ﻮ ﺯﺷتی اﺳﺖ
ﭼﻪ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺑﺪ ﻳﺎ
ﺍﻋﻤﺎل ﺒﺪ ﻭﺑﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﭘﻨﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺒﺪ ﻭ (ﺣﺴﻨﺎﺕ) ﻭثوﺍﺑﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻨﺪﺍﺭ ﻧﻴﻜﻮ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻧﻴﻜﻮ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻧﻴک اﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺧﻠﺎق ﻨﻴﻜﻮ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻧﻴک
ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﭘس
ﻣﻌﻠﻮم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺗﻤﺮّﺩ
ﺑﺮ ﺃﻣﺮ ﺧﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﺪ
ﻋﺼﻴﺎﻥ ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺍﻳﺪ ( ﻳﻌﻨﻰ
سلوک الهی ﻨﮑﺮﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﻘﻠﻴل ﻤﺪﺍﻭم
ﺁثاﺭ ﻣﻨفی ﺪﺭ ﺭﻭح
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻧﺎ ﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﺯﺷﺘﻴﻬﺎ
ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺗﺪﺭﻳﺠی ﺼﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ
ﺗﮑﺎﻣل ﻨﻮعی ﺮﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی کاﺭﻫﺎﻯ
عبادﻯ ﻴﺎ ﺗﻌﺒّﺪ
ﺑﺎﻃل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺮﻭ ﺭﻭﺵ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻤﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺵ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋل
توسّل الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﭘس ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻋﺼﻴﺎﻥ
ﺒﺮ ﺃﻣﺮ ﺧﺪﺍ ﻳﻌنی
ﺴﺮﮐﺸی ﻮﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺣﺘّﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺟﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺸﺮک ﺸﺪﻧﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻭ
رَبّ ﻣﺎ (ﻫﺮﻧﻮعی
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻫﺮ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﻨﻴﺰ رَبّ الا
فصل ﻨﻮعی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﻓﺮﺩﻯ
ﺪﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻔﺮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺩﻭمی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮ
ﻓﺮﺩﻯ رَبّ ﻭﻣﺮﺑّﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻳک ﻤﻘﺎم
الهی اﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺁﻳﺎﺕ ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯرَبّ ﻣﺤﻤﺪ
ﻳﺎ ﻣﻮسی ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺣتی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯرَبّ
ﺁﻧﺎﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
رَبّ الفرد ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ رَبّ ﺍﻟﻔﺼﻞ
ﻭﺟﺪﺍ ﺍﺯ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺟﺪﺍ ﺍﺯرَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺒرَبّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ(ﺍﻟﻠﻪ
أهو)ﺭﺳﻴﺪ) ﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺣﺴﻨﺎتی ﺪﺭﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ ( ﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭلی ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺪﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺃﻯ ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻦ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺣﺴﻨﺎﺕ ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻴﺪ
ﻣﻦ ﺑﺸﻤﺎ ﻣﻌﺮفی
ﻤﻴﮑﻨﻢ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﺗﺄﻣﻴﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻢ
(ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ سالک
هستند ﭼﻮﻥ کاﻣل
الهی شوند . ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
اﮔﺮ ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﻃﺎﻟﺐ سلوک
الهی ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺴخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﭘُﺮﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺍﺯﺳﺮﮐشی ﺤﺴﻨﺎتی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣتی ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
(ﺗﻮﻓﻴﺮ) ایتجا
بمعنی ﻮﻓﻮﺭ ﺍﺳﺖ
ﻭﺗﺄﻣﻴﻥ ﻨﻴﺎﺯﻫﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ همه ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺘﻌﻬﺪ ﺗﺄﻣﻴﻥ
ﻨﻴﺎﺯﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻠﺎﺯم ﻮﺍﺣﺴﺎس
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻮﮐﺸﺶ ﮐﺎفی
ﻮ ﭘﻴﺮ الهی ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮک ﺁﻧﺎﻥ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺑﺮک کوﭼکی
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻔّﻪ
ﺣﺴﻨﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﺑﺎﻋث
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﮐﻔّﻪ
ﺳﻨﮕﻴﻥ ﺘﺮﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥگرﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
اﺯ ﺯﻣﻴﻥ ﺘﺎ ﺁﺳﻤﺎﻥ
اﺳﺖ. (ﺍﻳﻥ ﺒﺮگ
کوﭼک رﻭﺍﻥ ﭙﺎک
ﺴﺎﻟﻜﺎﻟﻬی اﺳﺖ
ﻭﻳﺎ ﻧﺎﻣﻪ ﺍﻋﻤﺎل
او. ﮔﺮﭼﻪ ﮐﻮﭼﻚ
ﺍﺳﺖ ﻭلی ﻤﻬم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺣﺴﻨﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺳﻴّﺌﺎﺕ
ﻭﺣتی ﺒﺎﻋث ﻣﺤﻮ
ﺑﺪﻯ ﻫﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﻭﺑﻬﺮﻳک اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺩﺳﺖ
ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻥ ﻮﺧﻮﺍﺹ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺎﻥ ﻭﺣتی
ﺨﺪﻣﺘﮕﺬﺍﺭﺍﻥ
ﻮﺁﺷﻨﺎﻳﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮ ﻭ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺑﺒﺮ (ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻥ گفته ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻋث ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ ﻳک
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﻮﻯ ﻔﺮﺻﺖ
ﮐﺎﺭﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺒﺘﻥ
ﭙﺮﻭﺭﻯ ﻮ ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﺑﺎﻳﻥ اﻣﻴﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻬﺸتی ﺸﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ ﻮ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥاﻟﻬﻰ
ﺟﺰ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻯ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﺒﺎ ﮐﻤﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭسلوک الهی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺰ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﮐﺴی ﺮﺍ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ووع
فوق بشری ﻧﻤﻴﺒﺮﺩ.
ﻭﺍﻋﻤﺎل گناﻩ ﻫﺮﮐس
ﺟﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺼﺎﺣﺒﺶ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ ﻣﻨﺘﻘل
ﺸﺪنی ﻨﻴﺴﺖ. ﭘﺪﺭ
ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
اﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﻗﺒﻠﺎ الهی ﻮ ﺑﻬﺸتی
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻨک
ﺒﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻮﺍﺻل
ﺨﻮﺩ ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﭼﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻮﻳﺎ ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﻮ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﻮﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻥ
ﻮ ﺧﻮﺍﺹ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﮐﻪ ﻣﻄیع
ﺘﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻬﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺎﻣل ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺧﺪﻣﺘﮕﺬﺍﺭﺍﻥ
ﺴﻠﻮک ﻭﻳﺎﻫﺮﻳک
اﺯ ﻣﻌﺎﺭﻑ ﻭ ﺁﺷﻨﺎﻳﺎﻥ
اﮔﺮ ﭘس ﺍﺯ ﺗﺒﻠیغ
ﺒﺂﻧﻬﺎ ﺑﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺃﻫل ﻤﺤﺸﺮ ﺧﻮﺍﻫند
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﻣﺎ ﻣﻌنی گناﻫﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻴﻢ ﻭلی
ﻤﻌنی ﺤﺴﻨﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻴﺴﺖ ؟ ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺃﻯ
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﻤﻦ ﮐسی
اﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺪﻫﮑﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺍﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﮐﺮﺩ. ﻭﺑﻮﻯ
گفت ﭼﻮﻥ ﺗﻮﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﻭﺳتی
ﺘﻮ ﺍﺯعلیّ ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ ( ﺭفع
ﻨﮕﺮﺍنی ﻮ ﻧﻴﺎﺯ
ﻳک ﺴﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋلیّ
ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ)
ﻭﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﻯ
که ﺑﺒﺪه کاﺭﻯ ﮔﻔﺖ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺗﻮ ﺑﻌﻠﻰّ ﻃﻠﺐ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺨﺸﻴﺪﻡ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮﻫم
اﺯ ﻣﺎﻝ ﻣﻥ ﭽﻴﺰﻯ
ﺒﺨﻮﺍهی ﺤﺎﺿﺮم
ﺒﺪﻫﻢ. ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ هرﺩﻭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﭙﺎس ﮔﻔﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ (ﺑﺮگ
کاﻏﺬ ﮐﻮﭼک که ﺑﺎﻋث
ﺳﻨﮕﻴﻥ ﺘﺮ ﺷﺪﻥ
کفّه ﻧﻴﮑﻴﻬﺎ ﺷﺪﻩ
ﺍﻋﻤﺎل ﺪﺭ ﮐﻤﻴّﺖ
ﻭ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻳﺎ ﺍﻧﺪﻙ
ﻭ ﺳﺎﺩﻩ ﺑﻨﻈﺮﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻋﻤﺎل
ﺪﺭ(ﻋﺸق ﻮ ﻣﻌﻨﻰ)
ﺑﺎﻫم ﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺎﺣُﺴﻥ ﻨﻴّﺖ
ﻭ ﺑﺎ ﺳﺨﺎﻭﺕ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺨﺎﺹ ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺃثرﺍﺕ
ﺑﺰﺭگی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ کاﺭﻫﺎ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ ﻮ
ﺍﺣﻮﺍل ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺁﻥ ﭽﻨﺎﻥ اثری ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﻫم ﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪﻫﻤﻴﻥ ﻨﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ها ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺭﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﻮ ﻳﺎ
ﻣﻨّﺖ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺪ ﺩلی
ﻮ بی اﻳﻤﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻥ اﻋﻤﺎل ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﮔﻪ ﮐﻮﭼکی ﺪﺭ
ﺗﺮﺍﺯﻭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ (ﻫﻴچ
عبادتی ﻮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺁﻥ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻫم ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﻭلی ﻤﺤﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺨﺎﻃﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻧﻪ ﻣﺤﺒﺖ
ﺑﺨﺎﻃﺮﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ وقیحی ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﻃمع ﻮﺗﺠﺎﺭتی
ﺒﺎﺧﺪﺍ ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﻣﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﻭﺍﺟﺐ
ﮐﺮﺩ( ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﻭلی ﺒﺎﺯ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻣﻮﺍﻓبق
ﻮﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﺒﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
سلوک الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
عملا ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻋﺸق ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰﻋﻴﻥ ﺴﻠﻮک
اﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﻗﺮﻳﺒﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑسلوک
الهی ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﻬﺮﻩ ﻭﺗﻮفیق
ﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻧﺪ) ﺳﭙس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ ﺃﻯﻔﻠﺎﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺑُﻐﺾ ﻭﻧﻔﺮﺕ
ﺍﺯﻋﻠﻰّ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺍﻳﻥ ﺴﻨﮕﺮﻳﺰه
ﻫﺎ ﮐﻪ ﭘﺮﺗﺎﺏ ﺑﺮ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺪﺭ ﻣﮑﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺩﺍﺧل ﺁﺗﺶ
ﺟﻬﻨم ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﭘس ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺗﻮ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﻰ (ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﺼﻴﺤﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ. ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋلیّ
ﺪﺭﺳﻠﻮک ﻤﺨﺎﻟﻔﺖ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺩﺳﺖ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
غیرالهی ﺸﻮﺩ ﭼﻪ
ﺩﺭﺧﻠﻔﺎ ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻓﻘﻴﻬﺎﻥ
ﻤﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ ﻭﻳﺎ
ﺣتی ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ اﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻪ ﻣﺪعی ﻮﻟﺎﻳﺖﻋلیّ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭلی غیر ﻋﺎﻣل
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ علی ﻮﻣﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺷﻤنی
نهم ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺯﺑﺎنی ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺤق ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﺒّﺖﻋلیّ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭل
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻤﻮﻟﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﻫﻤﻴﺖ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺑﭽﻨﺪﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭﺣتما
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺷﺨﺺ ﻣﻮﻟﺎ
ﺗﺒﻠیغ ﻮﺗﺄﮐﻴﺪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻤﻴﮑﺮﺩ
ﻭلی ﭙس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻭﻓﺎﺕ
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی هماﻥ ﺑﭽﻪﻫﺎ
ﻭﻋلیّ هاﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺤﻖ ﻭﺳﺎﺩﺍﺕ ﻧﻮﺭﺍنی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻮﻟﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻪ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک ﻮ ﻗﺸﺮﻯ
ﻤﺸﺮﻙ. ﻣﮑﺘﺐ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﻣﺤﺒّﺖ ﺍﺯﻳک ﺴﻮﮊﻩ
ﺑﺤق الهی اﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻣﻮﻟﺎﻋلیّ ﺪﺭ ﺣﻴﺎﺗﺸﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
که ﺍﻭم کرﺩﻩ ﻭ ﺍﻭم
کننده ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﭙس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. (ﺟَﻤَﺮﺍﺕ)
ﻳﺎ ﭘﺮﺗﺎﺏ ﺳﻨﮕﺮﻳﺰﻩ
ﻭ ﮐﺎﺭﻯ ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻀﺪ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﻳﺎﻡ
ﺣﺞ ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ ﺘﺮک
هر ﻣﺎ ﺳﻮﺍ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﺍﻏﺎﺯ
ﺳﻠﻮک ﺘﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺟﻤﺮﺍﺕ ﺑﻤﻌنی
گُل هاﻯ ﺁﺗﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﺮﺗﺎﺏ ﺁﻥ
ﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺁﺗﺶالهی ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

حدیث 2714 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ248ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﺤُﺒّﻯ ﻮﺣُﺐّ
ﺃﻫل ﺒﻴﺘﻰ ﻧﺎفع
فی ﺴبعة ﻣﻮﺍﻃﻦ
ﺃﻫﻮﺍﻟﻬﻥ عظیمة
ﻋﻨﺪ ﺍﻟﻮﻓﺎة ﻭفی
اﻟﻘﺒﺮ ﻭﻋﻨﺪ ﺍﻟﻨﺸﻮﺭ
ﻭﻋﻨﺪ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ
ﻭﻋﻨﺪ ﺍﻟﺤﺴﺎﺏ
ﻭﻋﻨﺪ ﺍﻟﻤﻴﺰﺍﻥ
ﻭﻋﻨﺪ ﺍﻟﺼﺮﺍﻃ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﻤﻥ
ﻮ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﻣﻦ ﺩﺭﻫﻔﺖ
ﺟﺎ ﺑﻨفع ﻮﮐﻤک
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻫﻮل
ﻮ ﺗﺮﺳﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻋﻈﻴم اﺳﺖ
(ﻣﺤﺒّﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻳﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
توسّل وﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭ ﺩﺭﺣﻴﺎﺗﺶ ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨک ﺒﺎ ﺍﻭﻟﺎﺩ
الهی اﻭ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭙﻨﺠﻢ ﺭﺳﻴﺪ. ﺩﻭم
محبّت ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺃﻣﺮﻯ ﺰﺑﺎنی ﻨﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ بستن ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﺗﻮﺳل ﺪﺭ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ
ﻳﻌنی کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤث
ﻭ ﺗﻮﺳل عبائی ﻮﺗﻮﻟّﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺯﻧﺎﻥ
ﻮﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻮﻥ اﻣﻮﻳﺎﻥ ﻮ
ﻋﺒﺎﺳﻴﺎﻥ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻴﺎﻥ
ﻮﻋثماﻧﻴﺎﻥ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻘﺮﻳشی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺪﺷﻤﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ.
(ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﻳﻌنی
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺑﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﺒﻴﺘﻮﺗﻪ ﻭ ﺷﺐ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯاﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺭﻫﻔﺖ ﻣﻮﻗﻊ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻮﻟﻨﺎﻙ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
هرﮐﺪﺍﻡ ﺧﻮﺩ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﺮﺍﺣل
ﻘﺒلی ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻨﻴﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺳﺖ. ﺍﻫﻮﺍل
ﺤجّ هول یا ﺗﺮس
ﻭ ﻧﮕﺮﺍنی اﺯﺧﻄﺮ
ﺳﻘﻮﻃ ﺪﺭ ﺩﺭّﻩ
ﻭ ﮔﻮﺩﺍل ﻮ ﭼﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺤﺮﻭﻣﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻋث ﺳﻘﻮﻁ
ﺭﻭح ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮﺩﺭ ﺭَﺣِﻤﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﺭﺍﻥ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ) ﻳکی
هنگام ﻤﺮﮒ (ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮک ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﻤﺤﺒّﺖ ﻭﻋﺸق
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻘﺪﺭﺕ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺩﺧﻮل ﺒﻤﺎ
ﻭﺭﺍﻯ ﭙﺮﺩﻩ ﻣﺮگ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﺗﺎﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮگ ﻘﻄﻌی
اﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻫﻤﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ
الهی ﻴک ﺮﻭح ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل
هرﺷﻬﻮﺩﻯ که ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻣّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﺑﺎ ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی اﻳﻥ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺵ ﻭ ﻣﺘﻌﺒّﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺳﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺮگ ﺪﺭﺩﻧﺎک ﻮ
ﺩﻳﺪﻥ ﺘﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺣل
ﺁﻥ ﺒﭽﺸم ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺗﺎﺭﻳکی
هاﻯ عقلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺟﺰ ﺳﻘﻮﻃ ﺪﺭ
ﺭَﺣِﻢ ﻫﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺴخ ﺮﺍهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺟﻬﻨم ﺴﻮم ﻤﻠﮑﻮتی
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻤﺤﺒّﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺒﺤﺮﺍﻧﻬﺎ ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺑﺤﺮﺍنی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻣﺤﺒﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺭ ﻗﺒﺮ ﺍﺳﺖ (ﺷﺐ
ﺃﻭل ﻘﺒﺮ ﻭ ﻓﺸﺎﺭ
ﻗﺒﺮ ﻭﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻨﮑﻴﺮ ﻭﻣﻨﮑﺮ ﻭﺩﺭﻳﭽﻪﺍﻯ
اﺯ ﺟﻬﻨم ﻴﺎ ﺩﺭﻳﭽﻪﺍﻯ
اﺯﺑﻬﺸﺖ ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻥ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم اﻳﻥ
اﻣﻮﺭ ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﻘﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﻗﺒﺮ
ﺍﻭ ﺗﻥ اﻭ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺧﺮﻭج اﺯ ﻗﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻬم اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻗﺒﺮ ﺗﻥ ﭽﻮﻥ
مرُﺩﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺭﻭﺡ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺮگ ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻓﻮﺭﺍ
ﭘس ﺍﺯﺍﺟﺮﺍﻯ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺳﻮﻡ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻮﻋﺮﻳﺎﻥ اﺯ ﺗﻦ
ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭﺩ ﻭﺳﻮﺯﺵ ﺍﺯ
ﺍﺷﻌّﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺁﺗﺶ ﺭﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺠﻬﻨم
ﭽﻬﺎﺭم ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻣﺤﺸﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ)
ﻭﺳﻮﻡ ﻫﻨﮕﺎم ﻨﺸﻮﺭ
ﺍﺳﺖ (ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻀﻮﺭ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﺪﺭ ﻗﺒﺮ
ﻣﺤﺸﺮ ﻭ ﺟﻬﻨﻢ ﺟﻬﺖ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﺎﺩﻯ ﻮﻋﻘل
ﺒﺸﺮﻯ ﮐﺎﺭﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒلی
ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺩﺭک
ﻤﺮﺩﻡ هر ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
کسی اﺯ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰم
اﻣﻮﺭ الهی ﺨﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯالهی
ﺒﺸﮑلی ﻄﺒﻴﻌی
و ﻓﻄﺮﻯ ﻮ ﺁﻧﻰ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺣﻀﻮﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
هر ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮ ﺁﻥ ﺴﺨﺘﻴﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﻣﻌنی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺤﺮﺍﻥ ﺍﻧﻮﺍع
ﺠﻬﻨم ها ﺑﻬﻤم ﻤﺮﺑﻮﻃ
ﻮ ﻣﺘﺼل هستند. ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﺟﻬﻨمی
ﺒﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﺑﻮس
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺘّﺼل
ﺒﺒﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ ﻤﺮﮒ
ﻭ ﻣﺘﺼل ﺒﺠﻬﻨم
ﺴﻮﻡ ﻣﻠﮑﻮتی ﺨﻮﺩ
ﻭ ﻣﺘّﺼﻞ ﺑﺒﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴباﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋﻢ ﺑﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺮؤﻴﺎﻯ
ﺸﺒﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺮﮒ
ﻗﻄﻌی ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﻨﻚ
ﻭ ﺁﺭﺍم اﺳﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﺎﺯ ﻣﺘﺼل ﺒﺒﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
سال ﺧﻮﺩ ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﺘﺼل ﺒﺒﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭم
ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﻧﺸﻮﺭ)
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ اﻧﺘﺸﺎﺭ
ﻭ ﭘﺨﺶ ﺷﺪﻥ ﺮﻭح
ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮔﻠّﻪﻫﺎﺋﻰ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻧﺸﻮﺭ ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭﮔﻠّﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ ﺒﺸﺮﻳّﺖ
ﺟﺎﻫﻠﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺰ ﺣﻀﻮﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ)
ﻭ ﭼﻬﺎﺭم ﺪﺭ ﻭﻗﺖ
ﮐﺘﺎﺏ ﺍﺳﺖ (ﺷﺎﻳﺪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺮﺭسی
ﻨﺎﻣﻪ ﺍﻋﻤﺎل ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﻤﺸﺨﺺ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺷﻮﺩ ﻭﻟی
ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﻳﻌنی
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ اﺣﮑﺎم
ﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭ ﻗﻄﻌی ﻮ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﻟﻴل
عبوﺭ ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ ﺁﻣﻴﺰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ) ﻭ ﭘﻨﺠم ﺪﺭ
ﻭﻗﺖ ﺣﺴﺎﺏ ﺍﺳﺖ
(ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی ﺪﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
الهی اﺯ ﺍﻋﻤﺎل
کذﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم
ﺒﺮﺣﺴﺐ آثار ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪﻫﺎ
ﻭﺻﺮﻑ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮکی عشق ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﺍﻭ ﺑﺎﻋث
ﺳﻬﻮﻟﺖ ﻭﺯﻭﺩ ﮔﺬﺭﻯ
ﻤﺤﺎﺳﺒﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
(ﺣتی ﺃﻋﻠﻢ) الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺴﺎﻟک ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻮ ﺭﺿﻮﺍﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺑﺎ (ﺑِﺪﺍ)
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺧﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﮑﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ)
ﻭ ﺷﺸم ﺪﺭﮐﻨﺎﺭ
ﻣﻴﺰﺍﻥ اﺳﺖ (ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺗﺮﺍﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺍﻋﻤﺎل ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﺗﺼﻮﺭ ﺷﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
ﭽﻮﻥ کاﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺴﻨﺠﺶ ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻭ ﺗﺮﺍﺯﻭ ﮐﺸﻴﺪﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥهم ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺘﻔﻬﻴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭسلوک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﺷﺪﻩ ﺑﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی اﺳﺖ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺴﺎک ﺪﺭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﻚ
ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ ﻤﻌﻴﺎﺭ
الهی اﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﺑﻬﺮﺷﻬﻮﺩﻯ
که ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻭﺍﺗﻤﺎم
ﺃﺟﻠﻬﺎﻯ ﻀﺮﻭﺭﻯ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ)
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺻﺮﺍﻃ اﺳﺖ (ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ ﻭ ﺗﺮﺍﺯﻭ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺻﺮﺍﻁ ﺯﺍﺋﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ (ﺻﺮﺍﻁ)
ﻳﺎ ﺭﺍﻩ ﻭ ﺍﺳﺘﺮﻳﺖ
ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺍﻳﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﻮﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺨﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺪﻭﺭﻩ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺳﻠﻮک گاهی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩل ﺴﺮﺩ ﻭ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺮک ﺴﻠﻮﻙ
نموده ﻭ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺟﻬﻨم ﺒﺪﺗﺮﻯ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭلی ﺪﺭﻣﺤﺒّﺖ ﺃﻫل
ﺒﻴﺖ ﻳﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻨﺎم ﭙﻨج ﺘﻥ ﺁل
عبا ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
اﻳﻥ ﺼﺮﺍﻃ ﻮﺳﻪ
ﺭﺍﻩ ﻭﻳﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺨﺪﺍ ﺭﺍﻃی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺎهی ﺘﺮﻙ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺳﻘﻮﻃ ﺪﺭ
ﺟﻬﻨم ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﮔﺎهی
ﺒﺴﺨتی ﻮ ﮔﺮﺳﻨگی
ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭﺑﺮخی
ﻨﻴﺰ ﻃﻴّﺎﺭ ﺑﺎ
ﭘﺮﻭﺍﺯﻋﺒﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣتی ﭙﺎﻳﺸﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺼﺮﺍﻃ ﻨﻤﻰ ﺧﻮﺭﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ اﺯﺁﻥ ﺒﭙﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﺻﺮﻑ
ﺍﻳﻥ سلوک الهی
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺪﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻳک ﺮﻭﺯ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻤﺘﺮ. ﺗﻤﺎم اﻳﻥ
هفت ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪﻋﺸق ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻋث ﮐﻤک
ﺒﺎﻭﺭ ﻧﮑﺮﺩنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﻫﻤﺎﻥ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
سلوک الهیذست
میدهند . ﻭﻓﺎﺕ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﺩﺭ ﻗﺒﺮ ﻭﻗتی
ﺮﻭح ﺴﺎﻟک
هنور ﺩﺭ ﺗﻥ اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﻧﺸﻮﺭ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺩﺭﺣﺴﺎﺏ ﺩﺭ ﺭﺳﻴﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﺗﺮﺍﺯﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﺟﺴﺘﻥ ﺒﺎ ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
الهی ﭙﻴﺮ ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺴﻤﺒﻮل هاﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺩﺭﭘل ﺼﺮﺍﻃ ﺒﺎ
ﺩﺭﻙ سلوک الهی.
ﺣُﺐّ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺬﻫبی غیر ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺪﺭک ﻤﺤﮑﻮم
کننده ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ ﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻭلی ﺒﺪﺳﺘﻮﺭ ﺁﻧﺎﻥ
عمل ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺧﺒﺮﻯ
هم اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ
ﻮ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻴﻬﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻤﺸﻐﻮل
ﺘﮑﺎﻣل ﻄﺒﻴﻌی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 2715 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ248 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻤﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﻣﮕﺮ ﻧﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻋﻤﺎل اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﺗﺮﺍﺯﻭﻯ
الهی سنجش ﻣﻴﺸﻮﺩ؟
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﭙﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻧﻪ ﻠﺎ ﺍﻥّ
ﺍﻟﺄﻋﻤﺎل ﻠﻴﺴﺖ
ﺑﺄﺟﺴﺎﻡ ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ
ﻫس ﺼفة ﻣﺎ ﻋﻤﻠﻮﺍ
ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ ﻳﺤﺘﺎﺝ
ﺍﻟی ﻮﺯﻥ اﻟﺸﻴئ
ﻣﻥ ﺠﻬل عدﺩ ﺍﻟﺄﺷﻴاء
ﻭﻟﺎ ﻳُﻌﺮﻑ
ثقلها ﻭﺧﻔّﺘﻬﺎ
ﻭﺍﻥّ اﻟﻠﻪ ﻟﺎ
ﻳﺨفی علیه ﺷﻴئ
ﻗﺎل ﻔﻤﺎ ﻣﻌنی
اﻟﻤﻴﺰﺍﻥ؟ ﻗﺎل
اﻟﻌﺪﻝ ﻗﺎﻝ ﻓﻤﺎ
ﻣﻌﻨﺎﻩ ﻓﻰ ﮐﺘﺎﺑﻪ
(ﻓﻤﻥ ثقلت ﻣﻮاﺯﻳﻨﻪ)
ﻗﺎل ﻔﻤﻥ ﺮﺟّح
عمله ﭼﻨﻴﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺃﻋﻤﺎل
کع ﺍﺟﺴﺎم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
(ﺑﻄﻠﺎﻥ ﺗﺠﺴّم
اﻋﻤﺎﻝ) ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻴﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ) ﺑﻠﮑﻪ
(ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻋﻤﺎﻝ) ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ( ﻳﻌنی ﺁثاﺭﺍﻋﻤﺎل
ﺰﺷﺖ ﻳﺎ ﺧﻮﺏ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ (ﺻﻔﺎﺕ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ)
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺁثاﺭ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺧﺎل
ﺴﻴﺎﻩ ﺗﺎﺭﻳﻚ ﻭﻳﺎ
ﻧﻮﺭ ﺭﻭﺷﻥ ﺪﺭ ﺩل
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺻﻔﺤﻪ ﺩل ﺪﺭﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ
ﻭضع ﺮﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻭ(ﺣتی
ﺃﻋﻠﻢ) الهی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻳﺎ ﺧﻴﺮ. ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
بقول پیامبر ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻘﻴّﻪ ﺁثاﺭ ﻣﻨفی
ﺮﻭﺍﻥ اﻧﺴﺎﻥ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﻳﻨﺪﻩ ﺭﻭﺡ ﺑﺎﻋث
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪگی ﻔﺼل
ﻨﻮعی اﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺑﺨﻮبی
ﻨﻈﺮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺼﺪﺭ
ﺍﻭﻝ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺠﺴم اﻋﻤﺎل
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻋﻤﺎل
ﺪﺭﻧﻮع و معاد
روح ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺍﻋﻤﺎل ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﻭﺩﺭ ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ
کاﺑﻮسی ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﺗﻮﺣّﺶ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺸﮑل گرﮒ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻳﺪ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﻭﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
گرگ گرﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
(ﺗﺠﺴم ﻨﻮعی ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
صفات )ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
(ﺗﺠﺴم ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ).
ﮐﻪﺑﺎ ﻣﺮگ
هرکس ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫند.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
(ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻋﻤﺎﻝ)
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ
ﻣﻔﻬﻮم ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﺠﺴّﻢ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﺪﺭ ﺭؤﻴﺎ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺘﻌﺒﻴﺮ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺭؤﻴﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘل
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﺗﺠﺴّﻤﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ) ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻮﺯﻥ
ﮐﺮﺩﻥ ﻮﻗتی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﭽﻴﺰﻯ (ﺩﺭﻋﺪﺩ
ﻗﺎﺑل ﺸﻤﺎﺭﺵ ﻧﺒﺎﺷﺪ)
ﺑﺎﺳﻨﮕﻴنی ﻴﺎ
ﺳﺒﮑﻰ ﮐﻤﻴّﺖ ﺁﻥ
ﻤﺤﺎﺳﺒﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺑﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﻤﺨفی ﻨﻴﺴﺖ ( ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭﺯﻥ
کند ﭼﻮﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﺑﺸﻤﺮﺩ
ﻭ ﺑﺪﺍﻧﺪ) ﻭﻣﻌنی
ﺘﺮﺍﺯﻭ ﻭ ﻣﻴﺰﺍﻥ
ﻫﻤﺎﻥ عدﻝ ﺍﺳﺖ
(ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻮﺻﻒﻋﺪل ﺮﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ هم ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﺎﻥ
سلوک الهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ (ﻋﺪﻝ) ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ (ﺗﻌﺪﻳل
ﺼﻔﺎﺕ) ﺭﻭﺍنی ﺪﺭ
سلوک الهی ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺯ ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻧﻴک ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻴﺰﺍﻥ
اﻭ ﺳﻨﺠﺶ ﻭضع ﺨﻮﺑﻴﻬﺎ
ﻭﺑﺪﻯ هاﻯ ﺮﻭﺍنی
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
(ﺣﺘﻰ ﺃﻋﻠم الهی
ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺴﻠﻮک لغاﻋﺪﺍﻟﺖ
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺣﺴﺎﺏ ﺑﺎ ﺑﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻳﺎ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﻭﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻳﻦ ﻭﺣتی اﻣﺮﻯ
عاﺩﻟﺎﻧﻪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﺪﻳل ﺮﻭح ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﺪﺍﻟﺖ
الهی ﺪﺭ ﻣﺤﺎﺳﺒﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯﺁﻥ ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮم هستند. ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﻤﺎﺭﺷﻬﺎﻯ ثوﺍﺏ
ﻭ ﻧﻴﮑﻴﻬﺎﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻣﻄﺮخ
اﺳﺖ ﻭ ثبت ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ ﻧﻔس
ﻋﻤﻴق ﺘﺮ ﺑﺎﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻌنی آﻳﻪ ﮐﻪ ﻫﺮکس
ﺗﺮﺍﺯﻭﻫﺎﻯ اﻭ
ﺳﻨﮕﻴن اﺳﺖ. ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺁﻧﮑﻪ ﮐﻔّﻪ ﺗﺮﺍﺯﻭ
ﺳﻨﮕﻴنی کرﺩ ﻭﭘﺎﺋﻴﻥ
ﺁﻣﺪ ﻳﻌنی اﻋﻤﺎل
ﺘﺮﺟﻴح ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.(
ﻳﺎ ﺍﻋﻤﺎل ﻨﻴک
اﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎل ﺰﺷﺖ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎل ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﭘﺎک ﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﭘﺎک ﻤﻄﻠق
اﺯﺁﻥِ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
اﺳﺖ. ﻭلی ﺘﺎ ﻫﺮ
ﻗﺪﺭ ﮐﻪ ﭘﺎک ﺸﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭحی
ﻮ ﺩﺭﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭﻳک ﻤﻘﺎم
ﻮﻳﺎ ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﻳﺎ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.

حدیث
2716- دﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻣﺎم عسکری اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ247 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنی ﻮ ﻧضع ﺍﻟﻤﻮﺍﺯﻳﻥ
اﻟﻘﺴﻄ ﻠﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻭﻣﺎ ﺗﺮﺍﺯﻭﻫﺎ
ﺭﺍ ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﺗﻔﺴﻴﺮﻓﺮﻣﻮﺩ:
اﻟﻤﺠﺎﺯﺍة
( ﻭ ﺍﻥ کاﻥ ﻤثقال
ﺤبّة ﻣﻥ ﺨﺮﺩ ﻟﺃﺗﻴﻨﺎ
ﺑﻬﺎ) ﺃﻯ ﺠﺎﺯﻳﻨﺎ
ﺑﻬﺎ ﻭهی ﻤﻤﺪﻭﺩة
(ﺁﺗﻴﻨﺎ ﺑﻬﺎ) ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺣتی اﮔﺮ ﺑﻮﺯﻥ
ﻴک ﺪﺍﻧﻪ ﺧﺮ ﺩﻝ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﺮﺍ ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻥ ﻨﻴﺰ ﻣﻤﺪﻭﺩ
ﻭ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﺎﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺁﻭﺭﻳﻢ.(ﻭضع
ﺘﺮﺍﺯﻭﻫﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺮﭘﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻗﺴﻄ
ﻴﺎ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ کاﺳﺖ ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﻨﺪﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی اﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
سلوک الهی ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﻳﻥ ﻄﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻳﻌنی ﺒﺎ ﺗﺮﺍﺯﻭ
ﻭ ﮐﺸﻴﺪﻥ ﻭﻫﺮﭼﻨﺪﻯ
ﻴﻜﺒﺎﺭ ﺭﻭﻯ ﺘﺮﺍﺯﻭ
ﺭﻓﺘﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
که ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﺎﻟک ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺍﻳﻥ اﺭﺯﻳﺎﺑﻴﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ می گیرﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟن
اﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺮک ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ ﺸﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﺮگ ﻘﺒل ﺎﺯ ﻣﺮﮒ
ﻳک ﺨﻮﺩ ﮐﺸی ﻮ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﻔﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
سلوک الهی اﺳﺖ.
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ولایت
محمدی اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺟﻬﻨمی
اﻭ ﺑﻬم ﻤﺮﺑﻮﻁ
ﻭ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺩﺍﻭﺭﻯ
هاﻯ الهی ﺁنی ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﺗﺮﺍﺯﻭﺋﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﺮﺍﺯﻭ
ﺭﺍ ﺍﺯﺟﺎﺋی ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﺍﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
(ﺍﺗﻴﺎﻥ) ﺍﺣﻀﺎﺭنمودن
ﭼﻴﺰﻯ ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﻭﻳک ﺘﻌﺒﻴﺮﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺑﺸﺮﻯ
اﺳﺖ.(ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ) ﺟﺰﺍﻯ
ﺒﺪ ﻭﺟِﺰ و داغ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﻭﺳﻮﺧﺘﻥ ﺠﻬﻨمی
ﺒﺮﺍﻯ اﻋﻤﺎل ﺒﺪ
ﻭﺟﺰﺍﻯ اﻋﻤﺎل
ﻨﻴک ﻨﻴﺰﻫﻤﺎﻥ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺫﮐﺮ
ﻭﺯﻥ ﺪﺍﻧﻪ ﺧﺮﺩﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ ﺪﻗّﺖ
ﺭﺳﻴﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺬﺭ ﺧﺮﺩﻝ ﺭﻳﺰﺗﺮﻳﻥ
ﭽﻴﺰ ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﻣثقاﻝ)
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻮﺯﻥ ﻴک
ﭽﻴﺰ ﮔﺮﭼﻪ ﺳﻨگ
ﻤثقال نیز ﺪﺭﺳﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﮔﺮ ﺳﻨگ
ﻮﺯﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺍﺯﺧﺮﺩﻝ
ﻭﻧﺎﭘﻴﺪﺍﺗﺮ ﺍﺯ
ﻭَهم ﻮ ﺧﻴﺎل ﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﮐﻨﺪ. ﺑﺎﻫﻤﺎﻥ ﻮﻫم
ﻮﺧﻴﺎل ﺒﺎﻃل ﻔﮑﺮ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﮕﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻤﺎﺩﻯ فعلی ﻮ ﺯﺑﺎنی
ﻮﻋﻈﻴﻢ ﭼﻮﻥ ﻘﺘل
ﻮ ﻓﺴﺎﺩ ﺁثاﺭﺷﺎﻥ
ﺪﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺸﺨﺺ ﭼﻮﻥ
ﺒﻘﺎﻯ ﺪﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﺯ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺣتی ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻤﺸﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ.

حدیث 2716- دﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻣﺎم
عسکری اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ247 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنی ﻮ ﻧضع ﺍﻟﻤﻮﺍﺯﻳﻥ
اﻟﻘﺴﻄ ﻠﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻭﻣﺎ ﺗﺮﺍﺯﻭﻫﺎ
ﺭﺍ ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﺗﻔﺴﻴﺮﻓﺮﻣﻮﺩ:
اﻟﻤﺠﺎﺯﺍة
( ﻭ ﺍﻥ کاﻥ ﻤثقال
ﺤبّة ﻣﻥ ﺨﺮﺩ ﻟﺃﺗﻴﻨﺎ
ﺑﻬﺎ) ﺃﻯ ﺠﺎﺯﻳﻨﺎ
ﺑﻬﺎ ﻭهی ﻤﻤﺪﻭﺩة
(ﺁﺗﻴﻨﺎ ﺑﻬﺎ) ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺣتی اﮔﺮ ﺑﻮﺯﻥ
ﻴک ﺪﺍﻧﻪ ﺧﺮ ﺩﻝ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﺮﺍ ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻥ ﻨﻴﺰ ﻣﻤﺪﻭﺩ
ﻭ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﺎﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺁﻭﺭﻳﻢ.(ﻭضع
ﺘﺮﺍﺯﻭﻫﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺮﭘﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻗﺴﻄ
ﻴﺎ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ کاﺳﺖ ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﻨﺪﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی اﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
سلوک الهی ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﻳﻥ ﻄﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻳﻌنی ﺒﺎ ﺗﺮﺍﺯﻭ
ﻭ ﮐﺸﻴﺪﻥ ﻭﻫﺮﭼﻨﺪﻯ
ﻴﻜﺒﺎﺭ ﺭﻭﻯ ﺘﺮﺍﺯﻭ
ﺭﻓﺘﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
که ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﺎﻟک ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺍﻳﻥ اﺭﺯﻳﺎﺑﻴﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ می گیرﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟن
اﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺮک ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ ﺸﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﺮگ ﻘﺒل ﺎﺯ ﻣﺮﮒ
ﻳک ﺨﻮﺩ ﮐﺸی ﻮ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﻔﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
سلوک الهی اﺳﺖ.
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ولایت
محمدی اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺟﻬﻨمی
اﻭ ﺑﻬم ﻤﺮﺑﻮﻁ
ﻭ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺩﺍﻭﺭﻯ
هاﻯ الهی ﺁنی ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﺗﺮﺍﺯﻭﺋﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﺮﺍﺯﻭ
ﺭﺍ ﺍﺯﺟﺎﺋی ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﺍﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
(ﺍﺗﻴﺎﻥ) ﺍﺣﻀﺎﺭنمودن
ﭼﻴﺰﻯ ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﻭﻳک ﺘﻌﺒﻴﺮﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺑﺸﺮﻯ
اﺳﺖ.(ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ) ﺟﺰﺍﻯ
ﺒﺪ ﻭﺟِﺰ و داغ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﻭﺳﻮﺧﺘﻥ ﺠﻬﻨمی
ﺒﺮﺍﻯ اﻋﻤﺎل ﺒﺪ
ﻭﺟﺰﺍﻯ اﻋﻤﺎل
ﻨﻴک ﻨﻴﺰﻫﻤﺎﻥ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺫﮐﺮ
ﻭﺯﻥ ﺪﺍﻧﻪ ﺧﺮﺩﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ ﺪﻗّﺖ
ﺭﺳﻴﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺬﺭ ﺧﺮﺩﻝ ﺭﻳﺰﺗﺮﻳﻥ
ﭽﻴﺰ ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﻣثقاﻝ)
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻮﺯﻥ ﻴک
ﭽﻴﺰ ﮔﺮﭼﻪ ﺳﻨگ
ﻤثقال نیز ﺪﺭﺳﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﮔﺮ ﺳﻨگ
ﻮﺯﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺍﺯﺧﺮﺩﻝ
ﻭﻧﺎﭘﻴﺪﺍﺗﺮ ﺍﺯ
ﻭَهم ﻮ ﺧﻴﺎل ﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﮐﻨﺪ. ﺑﺎﻫﻤﺎﻥ ﻮﻫم
ﻮﺧﻴﺎل ﺒﺎﻃل ﻔﮑﺮ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﮕﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻤﺎﺩﻯ فعلی ﻮ ﺯﺑﺎنی
ﻮﻋﻈﻴﻢ ﭼﻮﻥ ﻘﺘل
ﻮ ﻓﺴﺎﺩ ﺁثاﺭﺷﺎﻥ
ﺪﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺸﺨﺺ ﭼﻮﻥ
ﺒﻘﺎﻯ ﺪﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﺯ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺣتی ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻤﺸﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ.

حدیث
2718 - امامی میفرماید
ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ (ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ) ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻧﮑﻨﻴﺪ ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩ
ﺍﺩﺭ ﺯﺣﻤﺖ ﺭﻓﻊ
ﻧﻴﺎﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﻴﻔﺘﻴد.
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺨﺎلتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺸﻔﺎﻋﺘﻰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﻮ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭ ﻳﺎ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻭﺭﻭﺩ
ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺑﺮ ﻣﻘﺎم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﻣﺴﻴح
ﺪﺟّﺎل کاذب ﺼﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺷﻔﺎﻋتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺒﺪﻭﻥ
ﭽﻮﻥ ﻮ ﭼﺮﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﮑﺪﺍم
ﻨﻮع ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺎﻳﺪ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ ﻣﺴخ ﺸﻮﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﭼﻮﻥ گذﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻘﻴﺎﻣﺖ ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍنی آﻧﺎﻥ.
ﺍﺣﺘﻴﺎج اﻳﻥ ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎ ﺗﻮﺑﻪ ﻭﺳﻠﻮک
ﻤﺎﻧﻌی ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی اﻳﺠﺎﺩ
ﺯﺣﻤﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﻋﻠﻴﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
آﻧﺎﻥ ﺒﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ ﮐﺴﺐ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳتی اﺳﺖ ﺗﺎ ﻓﻘﻬﺎ
ﻫﻮﭼﻴﮕﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎم ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
سالک ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻬﺮﺩﻟﻴلی
ﻮ ﺑﺮﺍﻯ ﺮفع هر
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻘﺸﺮﻯ
ﻮ ﺣتی اﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﺎم ﺘﺸیّع ﻮ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ
کاﺫﺏ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻣﻨﻊ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
( ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠﺎ ﺗﺴﺄﻟﻮﻫم
اﻟﺤﻮﺍﺋﺞ ﻓﺘﮑﻮﻧﻮﺍ
ﻟﻬم اﻟﻮﺳﻴلة ﺍلی
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ فی
القیامة ﺑﺮﺍﻯ
ﺭفع ﻨﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻧﺎﻥ
کمک ﻨﮕﻴﺮﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺑﺮﺳﻨﺪ. (ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺑﺪﻭﻥ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻨمی
ﺮﺳﻨﺪ ﻭلی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﺸﻔﺎﻋﺖ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭﻋﻠّﺖ
اﻳﻦ ﺗﻮﺻﻴﻪﻫﺎ
ﺍﻧﺪک گرﺩﻳﺪﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺤﮑﻢ ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﻠﻔﺎ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ثرﻭﺕ ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺳﻴﺎسی
ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺎﻋث
ﮐﺸﺶ ﻭﺗﻄﻤیع ﻮ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ آﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺗﺄثیرﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺁﻧﺎﻥکم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺮفع ﻨﻴﺎﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭﺍﻣﻮﺭﺩینی
ﻮ ﻣﺬﻫبی ﺒﺎ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻣﺘﺼﺪﻳﺎﻥ اﻣﻮﺭ
ﻣﺬﻫبی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺣتی اﮔﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﺪﺭﺳتی ﭙﺎﺳخ ﺒﺪﻫﻨﺪ
ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺳﺖ
ﮔﻮﺋﻴﻬﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﻫﻤﻴﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 2719 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺴﺠّﺎﺩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ249ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ: ﻤﺎ ﻳﻮضع
فی ﻤﻴﺰﺍﻥ اﻣﺮء
یوم اﻟﻘﻴﺎمة ﺃﻓﻀل
ﻤﻥ ﺤُﺴﻥ اﻟﺨﻠق
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﺧﻠﺎق ﺨﻮﺏ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺮﺍﺯﻭ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺷﻮﺩ. (ﻳﻌنی ﻮﺯﻧﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ) ﺧﻮﺏ ﺑﺮﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﻤﻴﭽﺮﺑﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻴک ﻤﻌﻴﺎﺭ ﻭ ﺗﺮﺍﺯﻭﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﺧﻠﺎق
ﺒﻨﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻓﻘﻄ ﺁثاﺭﻋﻘلی
ﻮ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺣُﺴﻥﺨُﻠﻖ
ﻳﻌن ﺘﺤﺴﻴﻥ ﻮ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
اﺧﻠﺎق ﺘﺎﺯﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. و ﺗﺤﺴﻴﻥ
اﺧﻠﺎﻕ ﻳﻌنی
کسب (ﺧﻠﻘﺖ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭ ﻣﺎﻫﻴﺖ ﺭﻭﺣﻰ)
ﺟﺪﻳﺪﻯ اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﺘﻮﺳّﻂ
ﻳک ﺪﺭﺟﻪ ﺍﺯ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻳﻜﮕﻮﻧﻪﺍﺯﺧﻮﺑﻰ
ﺍﺧﻠﺎق ﻤﺤﺴﻮﺏﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻴﺪﺭﺻﻮﺭﺕﺭﺳﻴﺪﻥﺒﮑﻤﺎﻝ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕﺭﻭﺍﻧﻴﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺧﻠﺎق ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
غقلی رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻴج ﻔﺮﺩﻯ
ﺪﺭﻫﻴچ ﻨﻮﻋﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﮐﺎﻣلار ﺍﺯ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ
ﺷﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑرَبّ ﺍﻟﻨﻮغ
ﺘﺎﺯﻩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﺗﺮک
ﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍفکاﺭ ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ ﺨﻮﺩ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ ﺠﺪﻳﺪﻯ
ﺮﻓﺘﺎﺭﻯ اﺯ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﻧﺪ
ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺖﻭ ﺑﺨﺸﺶ
ﻭ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺍﺯ ﺁثاﺭﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺻﻔﺎتی اﺳﺖ. ﻭ ﺗﻤﺎم
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻣﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺍﻳﻥ
گفته ﻫﺎ ﻏﻴﺮﻣﻨﻄقی
ﺒﺎﺷﻨﺪ. (ﺍﻓﻀﻞ) ﻳﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺯ ﺩﺍﺭﺍﻯ
فضیلت و عقل ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
الهی ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
جسم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ. ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﻋﻤﺎل
ﻨﻴﻚ ﻣﺸﻬﻮﺩ
الهی ﻮ ﺳﻨﮓ ﻭﺯﻥ
کرﺩﻥهاﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻨﺠﺶ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺭفع ﺁثاﺭ
ﺟﻬل ﻮ ﺗﻌﺼّﺐ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻮ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ.ﻭﻧﻴﮑﻴﻬﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﺭ ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﻭﺭﻭﺷﻥ ﻮ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻭﻣﻄﻠﻮﺏ ﺑﺮﺍﻯ
همگاﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
2720 - ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺴﺠّﺎﺩ
ﺍﺳﺖ(ﺡ۷ﺹ250 ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻋﻈ ﺨﻮﺩ
ﺑﻤﺮﺩ ﻣﮑﻪ ﭼﻮﻥ
کلاﻡ ﻭ ﺑﮕﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻘﺮﺍﻥ ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺃﻫل ﻤﻌﺎصی ﻮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺳﺮﮐشی ﻔﺮﻣﻮﺩ ﻔﻘﺎل
عز ﻭ ﺟﻞ( ﻭﻟﺌﻥ ﻤﺴّﺘﻬم
ﻨﻔحة ﻣﻥ عذﺍﺏ ﺭﺑّﻚ
ﻟﻴﻘﻮﻟﻥّ ﻴﺎ ﻭﻳﻠﻨﺎ
ﺍﻧّﺎ ﮐﻨّﺎ ﻇﺎﻟﻤﻴﻦ)
ﻓﺎﻥﻘﻠﺘم ﺃﻳﻬﺎ
ﺍﻟﻨﺎس ﺍﻥّ اﻟﻠﻪﻋﺰ
ﻭ ﺟل اﻧّﻤﺎ ﻋنی
ﺒﻬﺬﺍ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺸﺮﻙ
ﻓﮑﻴﻒ ﺫﻟﻚ ﻭﻫﻮ
ﻳﻘﻮﻝ (ﻭ ﻧضع اﻟﻤﻮﺍﺯﻳﻥ
اﻟﻘﺴﻄ ﻠﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻓﻠﺎ ﺗﻈﻠﻢ ﻧﻔس
ﺷﻴﺌﺎ ﻭ ﺍﻥ
کان ﻤثقال ﺤبة
ﻣﻥ ﺨﺮﺩﻝ ﺃﺗﻴﻨﺎﺑﻬﺎ
ﻭ ﮐفی ﺒﻨﺎ ﺣﺎﺳﺒﻴﻦ)
ﺍﻋﻠﻤﻮﺍﻋﺒﺎﺩ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻥّ ﺃﻫل
اﻟﺸﺮک ﻠﺎ ﺗﻨﺼﺐ
ﻟﻬم اﻟﻤﻮﺍﺯﻳﻦ
ﻭ ﻟﺎ ﺗﻨﺸﺮ ﻟﻬﻢ
ﺍﻟﺪﻭﺍﻭﻳﻥ ﻮ ﺍﻧّﻤﺎ
ﻳﺤﺸﺮﻭﻥ اﻟی ﺠﻬﻨم
ﺰُﻣﺮﺍ ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ
ﻧﺼﺐ ﺍﻟﻤﻮﺍﺯﻳﻥ
ﻮ ﻧﺸﺮ ﺍﻟﺪﻭﺍﻭﻳﻦ
ﻟﺄﻫل اﻟﺎﺳﻠﺎم
ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﻦ(ﻣسّ
) ﻳﺎ ﺍﺣﺴﺎس ﻧﻔﺨﻪ
ﻋﺬﺍﺏ (ﻭﻧﺴﻴم ﺪﺭﺩﻧﺎک
ﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻧﻔﺨﻪ ﻭ ﺩﻣﻴﺪﻥ
ﺘﻮﻟﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺠﻬﺎﻥ) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ
ﻭﺍﻯ ﺒﺮﻣﺎ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻳم که ﺳﺘﻤﮕﺮ
ﺑﻮﺩﻳﻢ (ﺳﺘم ﺒﺨﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﻧﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
(نسخ) ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ (ﻣﺴخ)
های ﺤﻴﻮﺍنی ﺸﺪﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺷﻤﺎ ﺑﺨﻮﺍهید
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ( ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﻫل ﺸﺮک ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ. (ﻳﻌنی ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻴﺎ ﻣﺪّﻋﻴﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎنی
ﺘﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺸﺮک
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺣتی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﻣؤﻤﻦ
ﻫم هستند. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺸﺮک ﺪﻗﻴﻘﺎ ﻫﻤﻴﻥ
غیر ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪﺭﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻔﺎﺳﺪ
روان ﻏﻴﺮالهی
هستند ﮐﻪ
سلوک الهی ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺷﻴﻌﻰ ﻣﺪّعی
ﻮﻟﺎﻳﺖﻋلیّ ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﻭﻟﺎﺩ
الهی علیّ ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﻴچ ﺘﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮﻙ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺗﺮﺑﻴتی ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ غیرﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺒﺨﺪﺍ ﻭﻋﺪﻡ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
نوع و نسخ های ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻧﺴح ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮ ﺩﺭ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫندﺁﻣﺪ ﺗﺎ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﻋﻘل
ﻮ ﺍﺩﺭﺍک ﻮ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
سلوک الهی ﻮ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﺳﻠﻮک
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮﻋﻤل ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
و شاید (فسخ) و
گندیدگی گیاهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣتی ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺗﺎ ﻫﻤﻴﻥ سلوک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺗﺮﺍﺯﻭﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﺑﺮﮐسی
ﺴﺘﻤﻰ نیز ﻨﻤﻴﮑﻨیم
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻭﺯﻥ ﻴﻜﺪﺍﻧﻪ ﺧﺮﺩل
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ.
ﻭﮐﺎفی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺣﺴﺎﺏ ﺭس ﺑﺎﺷﻴﻢ
(ﻋﺎﺩﻟﺘﺮﻳﻥ ﻮﻣﻘﺘﺪﺭﺗﺮﻳﻥ
ﺤﺴﺎﺏﺭﺳﻰ) ﭘس ﺷﻤﺎ
ﺍﻯ ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻫل ﺸﺮﻙ (ﻏﻴﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
اﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻣﺎم ﺴﺠّﺎﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
سالک و کامل
شده ﺗﺮﺍﺯﻭﻫﺎﺋی
ﻨﺼﺐ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭﺍﻧﺘﺸﺎﺭ
ﺩﻳﻮﺍﻥ (ﻭ طرح ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ)
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ (ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﻬﺎ که ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻫﻨﻮﺯﻋﻘﻠﺸﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮﻋﻘﻠﺸﺎﻥ
ﺒﺮﺳﺪ ﻭ ﺷﺮک ﻛﻨﻨﺪ
ﻳﻌنی همین
کار ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥگرﻭﻩ
ﮔﺮﻭﻩ (ﺑﺪﻭﻥ ﻤﺤﺎﮐﻤﻪ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺗﺎ ﺍﺧﺮﻋﻤﺮﻫﺴتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺮﭘﺎ ﺷﺪﻥ
ﻘﻴﺎﻣﺖ) ﺑﺠﻬﻨم
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. (ﺑﺠﻬﺎﻥ
می ﺮﻭﻧﺪ. ﻏﺎﻓﻠﺎﻥ
ﻓﻄﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻳﺎ ﻣﺘﻌﻤّﺪﺍﻥ
ﺩﺭ ﻏﻔﻠﺖ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ) ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺮﺍﺯﻭﻫﺎ ﻭﻧﺸﺮ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻬﺎ (ﻭ ﻣﺪﺍﺭک
ﻮ ﺩﻓﺘﺮ ﻭﻗﻠم ﺪﺍﺩﮔﺎﻫﻰ)
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺃﻫل
اﺳﻠﺎک اﺳﺖ (ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺸﺪﻧﺪ
ﻭﺗﻌﻬﺪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮکی کرﺩﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﻋﻤل ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎن
ﺪﺭﭘﻴﻤﺎﻥ اﮔﺮ
ﺑﺪ ﮐﺎﺭﻯ کنند ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ الهی ﺪﺭ
دوره ﺳﻠﻮک
آنان ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺯ
ﮐﻤﻴّﺖ ﻭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ ﺮﻭﺍنی
اﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﮐﻤﻴّﺖ ﻭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺗﺤﻠﻴﻪﻫﺎ ﻭﭘﺎﮐﻴﻬﺎﻯ
ﺼﻔﺎﺗﻰ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
اﺯ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﭙﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. (ﺯِﻣَﺮﺍ) ﮔﺮﻭﻩ
ﮔﺮﻭﻩ ﭼﻮﻥ
گلّه ﻫﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣتی ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﻓﻮﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻤﺴﺦ ﺷﺪﻩ
ﻳﺎ ﺩﺭﻫﺮﻧﻮع ﻮ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. (ﻧﺼﺐ)
ﻣﻨﺼﻮﺏ ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺗﺮﺍﺯﻭ
ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩﻥ اﺳﺖ.
ﺍﻫل اﺳﻠﺎم که ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺸﺪﻧﺪ ﻭﻳﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﺩﺭسلوک الهی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻌﻴﺎﺭﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﻧﻈﺮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی رَبّ ﻤﺮﺑّﻰ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺍﺧﻠﺎقی
ﻮ ﺻﻔﺎتی ﺠﺪﻳﺪ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺘﺎﺯﻩ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺳﺎﻟک ﺮﺳﻴﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢ ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺨﺎﺗﻤﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭ ﻣﻌﺼﻮم ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻭﻋُِرﻑ ﺟﺎﻣﻌﻪ.

حدیث
2721 - ﺍﺯﺃﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ250ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﮐسی اﺩّﻋﺎ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺍﻥ ﺘﻨﺎﻗﺾ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ (ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻫﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﻓﻘﻬﻰ ﺍﻳﻦ ﺗﻨﺎﻗﺾ
ها ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻧﺎشی اﺯ ﺗﻨﺎﻗض
ﺍﺻﻮل ﻮﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺒﺎﻫﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﻓﻬم ﻤﻔﺴّﺮ
ﺩﺭﭼﻪ ﻃﺒﻘﻪ
عقلی الهی ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻗﺮﺍﻥ
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﻭﻫﻴچ
ﺘﻨﺎﻗضس ﺒﺎﻫم ﻨﺪﺍﺭنذ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻳﻥ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﺯﻗﺮﺍﻥ ﻤﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﺗﻨﺎﻗضی
ﺪﺭ ﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﻭﻫﻴچ
ﺁﻳﻪ ﺍﻯ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﻧﻴﻔﺘﺎﺩﻩ
ﻭ ﻣﻨﺴﻮخ ﻨﺸﺪﻩ
ﮐﻪ ﻓﻘﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮفع ﺘﻨﺎﻗﺾ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺎﻃل
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻠﻴﺎتی
اﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ ﻭ ﻭﻋﺪﻩ
ﻭ ﻭﻋﻴﺪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﻙ الهی اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﺍﻣﻮﺭ سلوک
الهی ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺮ ﺳﺎﻟک
ﻤﻄﺮح ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻮ ﺃﻣّﺎ ﻗﻮﻟﻪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ
( ﻭﻧضع اﻟﻤﻮﺍﺯﻳﻥ
اﻟﻘﺴﻄ ﻠﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻓﻠﺎ ﺗُﻈﻠﻢ ﻧﻔس
ﺷﻴﺌﺎ) ﻓﻬﻮ ﻣﻴﺰﺍﻥ
اﻟﻌﺪﻝ ﻳؤﺨﺬ ﺑﻪ
ﺍﻟﺨﻠﺎﺋق ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻳﺪﻳﻥ
اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎلی اﻟﺨﻠق ﺒﻌﻀﻬم
ﻤﻥ ﺒﻌﺾ ﺑﺎﻟﻤﻮﺍﺯﻳﻦ
(ﻭ فی غیر ﻫﺬﺍ ﺍﻟﺤﺪﻳث
) ﺍﻟﻤﻮﺍﺯﻳﻥ
هم اﻟﺄﻧﺒﻴاء ﻭ
ﻗﻮﻟﻪ ﻋﺰ ﻭ ﺟﻞ ( ﻓﻠﺎ
ﻧﻘﻴم ﻠﻬم ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻭ ﺯﻧﺎ
ﻓﺎﻥ ﺫﻟک ﺨﺎصّة
ﻭ ﺃﻣﺎ ﻗﻮﻟﻪ ﻓﺎﻭﻟﺌگ
ﻴﺪﺧﻠﻮﻥ اﻟﺠنّة
ﻳُﺮﺯﻗﻮﻥ ﻔﻴﻬﺎ
ﺑﻐﻴﺮ ﺣﺴﺎﺏ ﻓﺎﻥ
ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﻗﺎﻝ
ﻗﺎل اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭ
ﺟل ﻠﻘﺪ ﺣﻘّﺖ ﮐﺮﺍﻣﺘﻰ
ﺃﻭ ﻗﺎﻝ ﻣﻮﺩتی
ﻠﻤﻥ ﻴﺮﺍﻗﺒنی
ﻮ ﻳﺘﺤﺎﺏّ ﺑﺤﻠﺎﻟﻰ
ﺍﻥّ ﻮﺟﻮﻫﻬم ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻣﻥ ﻨﻮﺭ
ﻋﻠﻰ ﻣﻨﺎﺑﺮ ﻣﻥ
ﻨﻮﺭ ﻋﻠﻴﻬم ثیاﺏ
ﺧُﻀﺮ ﻗﻴل ﻤﻥ
هم ﻴﺎ ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ؟
ﻗﺎل ﻟﻘﻮم ﻠﻴﺴﻮﺍ
ﺑﺄﻧﺒﻴاء ﻮ ﻟﺎ
ﺷﻬﺪاء ﻭﻟﮑﻨّﻬم
ﺘﺤﺎﺑّﻮﺍ ﺑﺤﻠﺎﻝ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﻳﺪﺧﻠﻮﻥ
اﻟﺠﻨّﻪ ﺑﻐﻴﺮ
ﺣﺴﺎﺏ ﻧﺴﺄل اﻟﻠﻪ
ﺃﻥ ﻴﺠﻌﻠﻨﺎ ﺑﺮﺣﻤﺘﻪ
ﻭ ﺃﻣّﺎﻗﻮﻟﻪ ﻓﻤﻥ
ثقلت ﻣﻮﺍﺯﻳﻨﻪ
ﻭ ﺧﻔّﺖ ﻣﻮﺍﺯﻳﻨﻪ
ﻓﺎﻧّﻤﺎ ﻳﻌنی
اﻟﺤﺴﺎﺏ ﺗﻮﺯﻥ
اﻟﺤﺴﻨﺎﺕ ﻭ ﺍﻟﺴﻴّﺌﺎﺕ
ﻓﺎﻟﺤﺴﻨﺎﺕ
ثقل اﻟﻤﻮﺍﺯﻳﻦ
ﻭ ﺍﻟﺴﻴّﺌﺎﺕ ﺧفّة
ﺍﻟﻤﻴﺰﺍﻥ ﺍﻣّﺎ ﮔﻔﺘﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﮐﻪ ﻣﻴﺰﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻘﺴﻄ ﻮﺳﻨﺠﺶﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﺑﻄﻮﺭﻯ که ﻫﻴﭽﮑس(ﻳﺎ
ﻫﻴچ ﺮﻭﺣﻰ) ﺳﺘم
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺰﺍﻥ هماﻥ
عدل اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻣﻮﺃﺧﺬﻩ ﻣﺮﺩﻡ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ( ﻋﺪلی
ﺒﺎ سلوک الهی ﻳﺎ
ﺗﻌﺪﻳل اﺧﻠﺎق ﻮ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺴﺎﻟک که ﺍﻳﻥ ﻤﻌﻴﺎﺭ
ﺗﻮﺟﻪ الهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ
ﺳﺎﻟک ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
اﺧﻠﺎق ﺠﺪﻳﺪ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﺁﻥ عقل ﺒﺮﺗﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭﺍﺣمق ﻭﺣﺸﻰ ﻭﻳﺎ
ﻃﻔل ﻮﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻗﺪﺭﺕ ﺧﻮﺵ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ (ﺧﻠﺎﺋﻖ)
ﻣﻨﻈﻮﺭ تنها ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ حال
ﺧﻠﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺤتی ﺪﺭ ﺍﺧﻠﺎق
ﺨﻮﺏ ﺧﻮﺩ ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭ
ﻭ ﻣﺮﺩم ﻔﺮﻳﺐ ﻭ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪﻩ
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﭼﻪﺭﺳﺪ ﺑﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی اﺳﻠﺎم ﻮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﮐﻪ ﺍﺧﻠﺎقی اﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘل الهی ﻮ ﭘﺎکی
ﺮﻭﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺳﺎﻟک الهی ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺣتی اﮔﺮ
ﺭﻳﺎ ﮐﺎﺭﺍﻧﻪ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﺍﺧﻠﺎق ﺒﻬﺘﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ اﺯ ﺫﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﻳک ﻨﻤﺎﻳﺶ
ﻭ ﺑﺎﺯﻯاﺳﺖ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﺧﻠق ﻨﺴﺒﺖ ﺑﻬﻢ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺧﻠﺎق
آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
( ﻳﻌنی اﺻل ﺪﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
اﺯﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺍﺧﻠﺎقی
اﻓﺮﺍﺩ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻬم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺘﻨﻬﺎ ﮐسی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺮﻏم ﺬﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﺧﻠﺎق ﺘﺎﺯﻩ ﭘﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻋﺸق ﻮ ﺍﺻﺮﺍﺭﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﻭﺟﺎﻯ اﺧﻠﺎﻕ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭ ﻗﺒﻠﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺳﭙس ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﻳﻥ ﺘﺮﺍﺯﻭﻫﺎ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺗﺮﺍﺯﻭﺋی
ﺒﺮﭘﺎ ﻧﻤﻴﮑﻨﻴﻢ.
(ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
دوره سلوک الهی
به ﻋﻔﻮ الهی ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
(ﻭ ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺖ ﻋﺪم
ﺤﻀﻮﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ (ﺧﺎﺹ)ﺧﻮﺍﺹ
الهی هستند. ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺟﺘﺒﺎ ﻭ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ الهی ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ) ﺍﻣﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺍﺧل
ﺒﻬﺸﺖ ﻭﻳﺎ ﺭﺯق
ﺒﻰ ﺣﺴﺎﺏ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ (ﻫﻤﻴﻥ اﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻭﺻﻴﺎ ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ)
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺮﺯﻗﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ الاهی ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﻋﻘلی ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﻭﺑﺪﻭﻥ هر ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺑﻌﺪﻯ الهی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ(ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻋﻠﻤﻰ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻏﻴﺮ ﻗﺎبل
ﺸﻤﺎﺭﺵ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ) ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺯ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺯﻳﺮﺍ (ﺗﺤﻘق
کرﺍﻣﺖ ﻣﻥ ﺮﺍ) ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻣﻮﺩّﺕ ﻭﻋﺸق ﺒﻤﻥ
ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
(ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺸﺪﻧﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﻣﺮﺍﻗﺐ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﺪ (ﻭ ﻣﺮﺍ
ﺑﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ ﻭﺩﺭﺗﻤﺮﮐﺰﻭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺣﻠﺎل
ﻤﻥ ﻤﺤﺒّﺖ ﺑﻮﺭﺯﺩ
(ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺠﺎﺯ
ﻭ ﺣﻠﺎل ﻤﺤﺒﺖ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
گناﻫﮑﺎﺭﻯ
کمک ﻜﺮﺩﻥ ﺒﺎﺷﺪ)
ﺩﺭﺁﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮ ﻣﻨﺒﺮﻫﺎﺋی
اﺯ ﻧﻮﺭ ﻧﺸﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.
(ﺻﻮﺭﺕ ﻫﺮﺳﺎﻟک
ﺸﺎﻫﺪ ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻌﺎﺩل ﻨﻮﺭ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﻗﺎﺋم ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻮﺭ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﺭ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﻮﺭﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﻣﻨﺒﺮﻫﺎﻯ ﻨﻮﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻠّﻪﻫﺎﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﻔﺘم عرﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺗﺠﻠّﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
اﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻴلی ﺒﺮﺗﺮ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻭل
ﻤﻘﺎﻡ ﻧﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎن ﺪﺭﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ هفت ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭ ﺍﺧﻠﺎق ﺨﻮﺏ
ﻭﻟﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮﺧﺪﺍ
ﻭ ﺗﺮﻭﻳج سلوک
الهی ﻮ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﺑﺮ
ﺗﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻧﺮﻭﺯ
ﻟﺒﺎﺳﻬﺎﻯ ﺴﺒﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺳﺒﺰ ﺭﻧﮓ
ﺳﻤﺒﻮل یک ﺤﻴﺎﺕ
ﻭ ﺯﻧﺪگی ﺠﺎﻭﻳﺪ
ﭼﻮﻥ ﺪﺭﺧﺖ ﺳﺪﺭ
ﻭ ﮐﺎج ﻤﻘﺪس ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺒﺰ ﻭ ﺣﻴﺎﺗﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ (ﻭ ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺍﻥ (ﺣَﻴَﻮﺍﻥ)ﺑﺎ
ﻓﺘح ﺤاء ﻮ ﻳاء
) ﮐﻪ ﺣﻴﺎﺗﻬﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺣﻴﺎﺕ ﻓﻌلی
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﭽﻪ ﮐﺴﺎتی
هستند ﻭﺍﻳﺸﺎﻥ
ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩﻧﺪ ﻗﻮمی
هستند (ﮐﺴﺎنی
اﻭم کننده و ﺍﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺷﻬﻴﺪ ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
(ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻭﻟﻰﺍﻟﻌﺰم
ﻮ ﮐﺎﺷﻒ قرّه ﻭﺗﺠلی
ﺠﺪﻳﺪ الهی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ ﻤﻘﺪس
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ) ﻭﻟﻴﮑﻥ
ﭽﻮﻥ ﻤﺤﺒّﺖ ﺑﺎﻫم
ﺪﺭ (ﺍﻣﻮﺭ ﺣﻠﺎل
ﺨﺪﺍ) ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺤﺴﺎﺏ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺑﺒﻬﺸﺖ ﻣﻴﺒﺮﺩ
(ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻤﺤﺒﺖ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﺎ ﻫﺮﮐس ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﻓﺘﻦ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.) ﻭﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﺎﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ
کند (ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯﺁﻧﺎﻥ
همّت ﻭلی ﺸﺎﻳﺪ
ﺭﺍﻭﻯ آﺭﺯﻭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭﺣﻤﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ ﺑﻮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﺋی
هستند ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﺑﺸﺮﻯ ﻮ ﺯﺍﺋﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﺍﻣﺎﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﮐﻔّﻪ ﺗﺮﺍﺯﻭﻯ
اﻭ ﺳﻨﮕﻴﻥﺘﺮ ﻳﺎ
ﺳﺒﻜﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﻳﻥ
ﻤﻌنی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺴﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻨﺎﺕ
ﻭ ﺯﺷﺘﻴﻬﺎ (ﺧﻮﺑﻴﻬﺎ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺧﻠﺎقی
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. (ﻭﻧﻪ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ غیر
سلوکی با وسیله
الهی ) ﺯﻳﺮﺍ ﺣﺴﻨﺎﺕ
(ﺗﺤﺴﻴﻥ هاﻯ ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺍﺧﻠﺎقی ﻮ ثوﺍﺑﻬﺎ)
ﻭﺯﻧﻪ ﺍﻳﻥ ﺘﺮﺍﺰﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺳﻨﮕﻴنی کفّه ﺗﺮﺍﺯﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ) ﻭﺳﻴّﺌﺎﺕ
ﻭﺑﺪﻯ ها ﺑﺎﻋث
ﻧﻴﺴﺘﻰ ﮐﻔّﻪ ﺗﺮﺍﺯﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ (ﺍﻣﺮﻯ
عدﻣﻰ) ﻭﻧﻘﺺ ﻧﻮعی
ﻮ ﺗﺮﺑﻴتی ﻮ ﺍﺧﻠﺎقی
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺸﮑل ﺨﻮﺭﺩﻩ
ﺷﺪﻥ اﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالفعل ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻔﻌلی اﻧﺴﺎﻥ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻯ ﺒﺎ ﺁﻥ
ﭽﻮﻥ هر ( ﺍﻣﺮ ﻭﺟﻮﺩﻯ)
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺪﻯ ها ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺨلأ ﻭ ﭘﻮکی ﺒﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﻭﺍﻳﻥ ﻤﺤﺎﺳﺒﻪﻫﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
.

حدیث
2 722 - ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ258 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠﺎ ﺗﺰﻭل
ﻟﻘﺪ ﻣﺎﺕ ﻋﺒﺪ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺣﺘّﻯ
ﻴﺴﺄل عن ﺃﺭبع
عن عمرﻩ ﻓﻴﻤﺎ ﺃﻓﻨﺎﻩ
ﻭﺷﺒﺎﺑﻪ ﻓﻴﻤﺎ
ﺃﺑﻠﺎﻩ ﻭﻋﻥ ﻤﺎﻟﻪ
ﻣﻥ ﺃﻳﻥ کسبه ﻭ
ﻓﻴﻤﺎ ﺃﻧﻔﻘﻪ؟
ﻭﻋﻥ ﺤﺒّﻨﺎ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺖ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮐسی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻗﺪمی
ﺒﭙﻴﺶ ﺑﺒﺮﺩ ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﭼﻬﺎﺭ ﭼﻴﺰ
ﺍﺯ ﻭﻯ ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺷﻮﺩ (ﺩﺭسلوک
الهیﺒﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
علیّ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺒﻮﺭ
ﻣﻮﻓّﻘﺎﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺠﺰ ﺑﺮﺭسی
اﻳﻥ ﭽﻬﺎﺭ ﺃﻣﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ) ﺍﺯﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ ﻭﻓﻨﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﺟﻮانی اﻭ ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺪﻭﭼﺎﺭ
بلا ﺷﺪﻩ ﻭﺳﻮم ﻤﺎﻝ
ﺍﻭ ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﺮج کرﺩ. ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺍﺯ ﻣﺤﺒّﺖ ﻣﺎ ﺃﻫل
ﺒﻴﺖ . ﺍﻳﻦ (ﻗﻴﺎﻣﺖ)
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﻴﭽﮑﺪﺍم ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺌﻮﺍل ﻨﻴﺴﺖ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ
(ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭ) ﺗﻤﺎم
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻨﺴخ
ﺒﺸﺮﻯ ﻴﺎ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻓﻨﺎﻯ عمر ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻘﺒل اﺯ ﺗﻮﺑﻪ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻄﻮﺭ ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ.
ﻫﺮﭼﻪ ﻃﻮﻟﺎنی
ﺘﺮ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔسﺁﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﺑﻮﺩ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖﻫﺎ
ﺩﺭسلوک الهی
که ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺍﻥ ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ ﻣﻨفی
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻧﺎ ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻭ ﺧﻴلی ﺰﻭﺩ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻣﺎل
اﻭ ثرﻭﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺤﺮﺍم
ﺒﺪﺳﺖ ﺁﻣﺪﻩ ﻭﻳﺎ
ﺑﺤﺮﺍم ﺨﺮج ﺸﺪﻩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺣﺎل
ﺒﺎﻋث ﺍﻟﻮﺩگی ﺮﻭﺍنی
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﭼﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﺎل ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺨﺺ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالفعل ﻧﻮعی ﻮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﮐﺘﺴﺎبی
غیر ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻮﻥ
عاﺩﺍﺕ ﻭﻋﻠﻮم ﻮ
ﺳﺮﮔﺮﻣﻴﻬﺎ ﺑﺎﺯ
ﻫﺮﭼﻪ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺘﻤﺎم
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﻣﺪﺕ ﺁﻥ ﻭﺳﺨتی
ﺒﻠﺎﻳﺎﻯ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺼﻔﻴﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻨﻮﻃ
ﺒﺪﺭﺟﻪ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻳﻌنی
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺎم ﭙﻨج ﺘﻥ
ﺁل عبا ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﺤﺒﺖ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺗﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺁثاﺭ ﻣﻨفی
گذﺷﺘﻪﻫﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. (ﺯﻟّﺖ ﻗﺪﻡ)
ﺳُﺮ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻮ ﺳﻘﻮﻁ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک ﺼﺎﺩﻕ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻭﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺸﻮﺩ. ( ﺃﻫل
ﺒﻴﺖ) ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ الهی ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ هستند.

حدیث
2723 – از ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ259
بحار) ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮔﻨﺎهی کرﺩﻩ ﺍﻡ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﻣﻥ ﻮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐسی اﻃﻠﺎع ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻥ گرﺍﻥ
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻴﺎﻳم
ﻮ ﺑﺸﻤﺎ ﺑﮕﻮﻳﻢ
(ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺣﮑم ﻤﻌﺬﺭﺕ
ﺧﻮﺍهی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎﻋث ﺗﺨﻔﻴﻒ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی اﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎﻡ ﺑﻮﻯ
ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ: اﻧّﻪ ﺍﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻭﺣﺎﺳﺐ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺒﺪﻩ
ﺍﻟﻤؤﻤﻦ ﺃﻭﻗﻔﻪ
ﻋلی ﺬﻧﻮﺑﻪ ﺫﻧﺒﺎ
ﺫﻧﺒﺎ ثمّ غفرﻫﺎ
ﻟﻪ ﻟﺎ ﻳﻄلع علی
ﺬﻟک ﻤﻠﮑﺎ ﻣﻘﺮﺑﺎ
ﻭ ﻟﺎ ﻧﺒﻴّﺎ ﻣﺮﺳﻠﺎ
ﻭ ﻳﺴﺘﺮﻋﻠﻴﻪ ﻣﻥ
ﺬﻧﻮﺑﻪ ﻣﺎ ﻳﮑﺮﻩ
ﺃﻥ ﻴﻮﻗﻔﻪ ﻋﻠﻴﻬﺎ
ﻗﺎل ﻮﻳﻘﻮل ﻠﺴﻴّﺌﺎﺕ
ﮐﻮﻧﻰ ﺣﺴﻨﺎﺕ ﻗﺎل
ﻮﺫﻟک ﻘﻮل اﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ ﺗﻌﺎلی
اﻭﻟﺌک ﻴﺒﺪّﻝ ﺍﻟﻠﻪ
ﺳﻴّﺌﺎﺗﻬﻢ ﺣﺴﻨﺎﺕ
ﻭﮐﺎﻥ اﻟﻠﻪ ﻏﻔﻮﺭﺍ
ﺭﺣﻴﻤﺎ ﭼﻮﻥ
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻮﺩ
(ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎلک که
دﺭ ﺷُﺮُﻑ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﻜان
ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﮐﻪﺗﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍتی
اﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩﺍﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﻮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺒﻨﺪﻩ ﻣؤﻤﻦ
سالک اوم
کننده ﺧﻮﺩﺭﺍ (ﺳﺎلک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﻳﮑﺎﻳک گناﻫﺎﻥ
اﻭ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺷﻮﺩ.
(ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺻﺎﺣﺒﺶ ﻣﻴﺂﻳﺪ
ﻭﭘﺸﻴﻤﺎنی ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﺁﻥ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﭘاک
ﻨﻤﻮﺩﻥ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم برﺳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻮﻗﻒ ﻣﺪﺕ ﺩﺭﺍﺯﺗﺮﻯ
اﺯ ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭ
دوره سلوک الهی
ﻭﺑﻌﻠّﺖ ﮐثرﺕ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻴﺎ ﺿﻌﻒ ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎ
ﻭ ﻧﺮﺳﻴﺪﻥ ﻤﺸﻴّﺖ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺒِﺪﺍ
ﻭ ﻏﻔﺮﺍﻥ ﺴﺎﻟﻚ)
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻥ
گناﻫﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺒﺨﺸﺪ.
ﮐﻪ ﺣتی هیچ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﻘرَبّ ﻳﺎ ﻧﺒﻰّ
ﻣﺮﺳلی نیز ﻤﻄلع
ﻨﺸﻮﺩ (ﺍﻳﻥ ﻔﺮﺷﺘﻪ
ﻣﻘرَبّ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
الهی اﺳﺖ ﻭ ﻧﺒﻰّ
ﻣﺮﺳل اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﻳک اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭﭘﺎک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯﮔﻨﺎهی
بی ﺨﺒﺮ ﻭ ﺍﺯﻋﻔﻮ
الهی ﻨﻴﺰ ﺑﻴﺨﺒﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی کاﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒﺮﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
رَبّ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭلی رَبّ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﺮﺍ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺒﻴﺸﻤﺎﺭﻯ
ﺪﺭ روان ﺳﺎﻟک
هست ﻭﻣﺮگ ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺻﺪ ﺩﺭ ﺻﺪ ﭘﺎﻙ ﺷﻮﺩ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻃﻮﻝ ﺑﮑﺸﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋﻔﻮﻋﻤﻮمی ﻮ
ﺑِﺪﺍﻯ اﻭ ﻣﻌﺎﻑ
ﺍﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕﻭ
صاحب ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭلی ﺒﻨفع
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﻨﺪ ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻘﻴﻪﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺪﺭﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﺑﺎل ﺠﺎﻥ اﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺮﻭح
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ شده ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺳﺎﺧﺖ ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﻳﺎ ﺳﺨﺖﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺿﻌﻒ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺟﺴمی ﻴﺎ
ﺫﻫنی ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﻓﺰﻭﺩﻩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺘﺮ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮ
ﭘﺮﺩﻩ ﭘﻮشی ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک رﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﮐﻨﺪ.
ﺑﻄﻮﺭﻯ که ﺑﮕﻨﺎﻫﺎﻥ
اﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ که
ﺣﺴﻨﺎﺕ ﺷﻮﻳﺪ(ﻋﻴﺒﻬﺎ
ﺗﺒﺪﻳل ﺒثوﺍﺏ ﺷﻮﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭلی ﺒﺪﻭﻥ ﺪﻟﻴل
ﻮ ﻣﺼﻠﺤتی ﻨﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺒﻌﻴﺾ
ﺩﺭ ﺑﻴﻥ اﻓﺮﺍﺩ
ﺳﺎﻟک ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
اﻳﻥ ﺸﺪﺕ ﺗﻠﺎﺵ
ﻭﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ﺳﺎﻟک
اﺯ ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﻋﺸق
ﺸﺪﻳﺪ ﺗﺮﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻮﺳﺎﺋﻄ
الهی ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻤﻨّﺎﻯ ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﻭ ﺗﻮﺳل ﺒﺮﺍﻯ
عفو ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻤﺤﺒّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻴلی اﺯ
ﺁثاﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﺮﺗفع می ﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﻴّﺌﺎﺕ
ﻭ ﺑﺪﻯ هاﻳﺸﺎﻥ
ﺮﺍ ﺗﺒﺪﻳل ﺒﺤﺴﻨﺎﺕ
ﻭ ﻧﻴﮑی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻏﻔﻮﺭ ﻭﺭﺣﻴم
اﺳﺖ. ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻮﻋﻔﻮ
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺳﻠﻮکی ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥاﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻗﺸﺮﻯ ﻤﺬﻫبی
ﻮﻣﺸﺮک ﻤﺨﺎﻟﻒ
سلوک الهی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﭘُﺮ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺴﺎﺑﻖ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺍﺯ
ﭘُﺮ ثواﺑﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
عشق ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺧﻠﻮﺹﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺗﺄثر ﻋﻤﻴق
اﺯ ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.

حدیث 2724 - اﺯ
ﺍﻣﺎ م ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ260 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنی ﻠﻠّﺬﻳﻥ
ﺃﺣﺴﻨﻮﺍ ﺍﻟﺤُﺴنی
ﻮ ﺯﻳﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
کساﻧﻴﮑﻪ ﺍﺣﺴﺎﻥ
و نکامل کرﺩﻧﺪ.(ﺣُﺴﻨﺎﻯ)
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ
( ﺍﺣﺴﺎﻥ ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺗﺤﺴﻴﻥ
ﺮﻭﺍنی ﺨﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻋﻤﺎل ﺨﻴﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﺣتی ﻘﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
(ﺧﻴّﺮ) ﺑسلوک
الهی ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﻘﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺗﺤﺴﻴﻥ کافی ﻤﻴﺴّﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻮ ﺍﺧﻠﺎق
ﻮﺻﻔﺎﺕ ﻭﻋﻘل ﺨﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ
ﺭﻭح ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ. (ﺣُﺴﻨﺎﻯ)
الهی ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﺯﻳﺎﺩﻩ)
ﻳﻌﻨﻰ ﺧﻴلی ﺒﻴﺶ
ﺍﺯ حدّ اقل ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
اﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی ﺴﺎﻟﻚ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ (ﺷﻬﻮﺩ)
ﻣﻌﺎﺩل عمر ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺭﺯﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟکان ﺰﻣﺎﻥ ﻮ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎم ﺪﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻔﺄﻣّﺎ
ﺍﻟﺤُﺴنی ﻔﺎﻟﺠنّة
ﻭﺃﻣّﺎ ﺍﻟﺰﻳﺎﺩة
ﻓﺎﻟﺪﻧﻴﺎ ﻣﺎ ﺃﻋﻄﺎﻫم
اﻟﻠﻪ ﻓﻰ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻟم ﻴﺤﺎﺳﺒﻬم ﺒﻪ
فی آﻟﺂﺧﺮة ﻭﻳﺠمع
ﻠﻬم ثوﺍﺏ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﺍﻟﺂﺧﺮة ﻭ ﻳثیب
هم ﺒﺄﺣﺴﻥ ﺃﻋﻤﺎلهم
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﻟﺂﺧﺮة
ﻳﻘﻮل اﻟﻠﻪ (ﻭ ﻟﺎ
ﻳﺮﻫق ﻮﺟﻮﻫﻬﻢ
ﻗﺘﺮ ﻭﻟﺎ ﺫلّة
ﺍﻭﻟﺌگ ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﺠنّة ﻫم ﻔﻴﻬﺎ
ﺧﺎﻟﺪﻭﻥ ﺍﻣّﺎ
ﺍﻳﻥ ﺤُﺴنی ﺒﻬﺸﺖ
ﺍﺳﺖ ( ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻧﻴک
ﺴﺎﻟﻚ ﻧﻴکی
الهی ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭﭼﻬﺎﺭ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺍﻣّﺎ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮﻫﻤﺎﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ (ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻘﺎﺋﻢ ﮐﻪﺧﻮﺩ ﻗﺒﻮل
ﻤﺮگ کرﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﻄﻌﺎ ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭙس ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭلی اﺿﺎﻓﺎﺕ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺪﺭ
ﻫﻤﻴﻥ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ( ذخیره
آخرت) ﺩﺭﺁﺧﺮﺕ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ (ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻳک کاﻣل الهی
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎ
ﻭ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺪﺭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
همّت ﻭﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل
نیز ﻮﻇﻴﻔﻪﺍﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺩﺭ ﺁﺧﺮﺕ ﻳﻌنی
ﭙس ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﻘﻴﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻫﻨﻮﺯ ﻭﺑﺎل ﺠﺎﻥ
ﻤﺎﻧﺪﻩ ﻭ ﺑﺎﻋث
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻮ ﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭﻓﺼل
ﻨﻮعی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ثوﺍﺏ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺁﺧﺮﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻳک
ﺠﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺟمع ﺁﻭﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
( ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﻌﺼﻮم
اﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ثوﺍﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﭼﻪ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﺩﺭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
الهی ﺘﺴﻬﻴل
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻥ ثوﺍﺑﻬﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﻧﻮه ﺒﺸﺮﻯ
ﻓﻌلی ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﺼل ﻨﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﻭ ثوﺍﺏ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻴلی ﺒﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻟﺸﺎﻥ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ﻭﺁﺧﺮﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻳﻌنی
هرﭼﻪ ﺧﻮﺩ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﺟﺴمی ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﺍﺣﺴﺎسی ﺸﺪﻳﺪ
ﺗﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺣل ﺒﻌﺪﻯ
ﺒﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﭼﻨﻴﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﮐسی اﺯ ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻬﺎئی ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﻓﺘﻨﺪ) ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
اﻧﺎﻥ ﻫﺮﮔﺰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻓﻘﺮ ﻭ ﺫﻟّﺖ ﻧمی
ﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺠﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﺸکی ﻮﻟﺎﻏﺮﻯ
ﻮﺯﺭﺩﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭلی کاﻣﻠﺎﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﺤﺎل ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺬﻟّﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﺎﺹ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﻴﺎ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ).

حدیث 2725 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۷ﺹ260 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻗﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻘﺎل ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﺍﻥّ اﻟﻠﻪ
ﻋﺰ ﻭﺟل ﻴﺤﺎﺳﺐ
ﮐلّ ﺨﻠﻖ ﺍﻟّﺎ
ﻣﻥ ﺃﺷﺮک ﺒﺎﻟﻠﻪ
ﻋﺰ ﻭ ﺟﻞ ﻓﺎﻧّ ﻪﻟ
ﺎﻳﺤﺎﺳﺐ ﻭﻳؤﻤﺮ
ﺑﻪ ﺍلی اﻟﻨﺎﺭ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺰ ﻭﺟل
ﻤﺤﺎﺳﺒﻪ ﺧﻠق ﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻣﮕﺮﻣﺸﺮﻙ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺠﻬﻨم ﺪﺍﺭﻧﺪ
(ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺩﺭدوره سلوک
الهی سالک با
ولایت اﻧﺠﺎم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
و قشری های غیر
سالک بدون
محاسبه و ارزشی
برای اعمال
خود سرانه
آنها بآتش
جهنم کارماها
میرود ﻭ ﺍﻳﻥ ﺨﻠق
ﺘﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺧﻠﻘﺖ ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
ﺘﺎﺯﻩ ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪ
ﺩﻭم ﺨﻮﺩ پس از
مرگ قبل از
مرگ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ و
قشری مذهبی ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺪﺍﺋی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎل
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺑﺎﻟﺎ ﺁﻣﺪﻥ ﺪﺭ
ﻓﺼل ﻨﻮع ﻴﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی
اﻳﻥ ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎل
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺸﺮﻳک
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
عمیق ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﻮ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻓﻘﻄ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻤﻮﺭﺩ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻒ سلوک
الهی ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮکی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻓﻮﺭﺍ
ﺍﺭﺯﻳﺎبی الهی
ﻮ ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی اﻧﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﭘس ﺍﺯ
ﻳک ﺪﻭﺭﻩ ﺟﻬﻨم
ﺴﻮﻡ یونیورس ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح عرﻳﺎﻥ
اﺯ ﺗﻦ ﻭ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺪﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻴﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻗﺒﻮل
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺍقلّا اﺯﺳﻮﺯﺵ
ﺭﻭح ﺒﺎ ﺍﺷﻌﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭﻫﺮ ﺍﺗﺶ ﻭ ﺷمع
و نوری ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻨﺠﺎﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺭﻭﺍح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺪﺭ ﺟﻮﺍﺭ ﻫﻤﻴﻥ
ﺰﻣﻴﻥ هستند ﻭﻋﻠﺎﺋق
ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺳﺎﻟکی
که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺸﺮﮐﻨﺪ.)

حدیث 2726 –
پیامبر ادامه
میدهد (ج؟ص؟) ﺃﻭل
ﻤﺎ ﻳﺴﺄل عنه ﺍﻟﻌﺒﺪ
ﺣُﺒّﻨﺎ ﺃﻫل اﻟﺒﻴﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﭽﻴﺰﻯ
که که ﺍﺯﺑﻨﺪﻩ ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ از ﻣﺤﺒﺖ
ﻣﺎ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻥ ﺴﺌﻮﺍﻝ
الهی ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻧﻪ ﻗﺒل اﺯﺳﻠﻮﻙ.
ﮐﻪﻓﺮﺿﺎ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻧﻴﺰ ﻣﺤﺒتی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﻳﻥ
عبد ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻄیع
ﺃﻣﺮ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک اﻭل
ﭽﻴﺰ ﻳﻌنی ﻤﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻋﺎﻣﻞ ﮐﻪ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﻳﺎ ﭘﻴﺮ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﭙﻨج ﺘﻥ
ﺁل عبا ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﻤﺮﻭﺭ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ (ﺃﻫل ﺒﻴﺖ)
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﺑﻴﺖ ﻭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌنی اوﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻭبمعرفی
خداوند بسالک ﻧﻪ
ﺣتی اﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺪﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﻣﻘﺎم
الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭلی
ﻘﺎﺑل ﺘﻮﺳّﻞ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﻣل
ﺮﺳﻴﺪﻥ اﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﭘﻨج تن
ﺁﻟﻌﺒﺎ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ
این ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
مقدماتی ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻴﺎ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
و ایدآل کمال
میسّر نوع ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ.

حذیث 2723 - اﺯﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ260ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﻧﺎﻣﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩم ﻤﺼﺮ
ﻧﮕﺎﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻤﻥ
عمل ﻠﻠﻪ ﺃﻋﻄﺎﻩ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﺟﺮﻩ فی
ﺎﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﻟﺂﺧﺮة
ﻭﮐﻔّﺎﻩ ﺍﻟﻤﻬم
ﻔﻴﻬم ﻭﻗﺪ ﻗﺎل
ﺘﻌﺎﻟﻰ ( ﻳﺎ ﻋﺒﺎﺩﻯ
اﻟﺬﻳﻥ ﺁﻣﻨﻮﺍ
ﺍﺗّﻘﻮﺍ ﺭﺑّﮑم
اﻠﺬﻳﻥ ﺃﺣﺴﻨﻮﺍ
فی هذﻩ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺣﺴنة ﻭ ﺁﺭﺽ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﺍسعة ﺍﻧّﻤﺎ ﻳﻮﻓّﻯ
اﻟﺼﺎﺑﺮﻭﻥ ﺃﺟﺮﻫم
ﺒﻐﻴﺮ ﺣﺴﺎﺏ) ﻓﻤﺎ
ﺃﻋﻄﺎک ﻤﺎ ﻟﻠﻪ
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻟم ﻴﺤﺎﺳﺒﻬم
ﺒﻪ ف ی آﻟﺂﺧﺮة
ﻗﺎل اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
(ﻟﻠﺬﻳﻥ ﺃﺣﺴﻨﻮﺍ
ﺍﻟﺤُﺴﻨی ﻮ ﺯﻳﺎﺩﻩ)
ﻭ ﺍﻟﺤُﺴنی هی
اﻟﺠنّة ﻭ ﺍﻟﺰﻳﺎﺩة
هی اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻋﻤل کرﺩ (ﺍﻋﻤﺎل
عبادی ﻮ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺃﺟﺮ
ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﺕ. (ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺩﻭﺑﻬﺸﺖ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ) ﺑﺤﺪّﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺭﺍﻯ
کرﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺭﻭﺍنی ﻭﺣتی
ﺠﺴﻤﻰ ﻭﺟﻮﺍنی
ﻠﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪگی
ﻤﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻠﻴم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻮﻋﻘلی
ذهنی ﻮ ﺭﻭﺍنی ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﻭ ﮐﺎفی ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﺁﻧﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی ﻨﺎﺋل
گرﺩﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻭ ﺩﺭ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﭙﺎﺋﻴﻥ ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻧﺠﺎم
کاﺭﻯ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺟﺴم ﭽﻮﻥ
ﮐﻮﺭﻯ ﻮﭼﻪ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ
ﻮﻋﻘل ﭽﻮﻥ کم اﺩﺭﺍﮐﻰ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﭽﻮﻥ
ﺼﺒﺮ ﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ
ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﺁﻧﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺰﻭﺭ ﮐﻪ ﻣﻮﻓق
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻮضع ﺒﻬﺘﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺑﺨﺪﻣﺎﺕ الهی ﻮ
ﺳﻠﻮک ﻮﻋﻘلی ﻮ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺨﻮﻳﺶ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﻯ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻤﻥ
که ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻳﺪ(تنها
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
زنذه ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
مورد خطاب
هسدتند ) ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺘﺮﺳﻴﺪ ﻭﺗﻘﻮﺍ
ﮐﻨﻴﺪ( سلوک
الهی ﺩﺭﺳﺖ ﺑﮑﻨﻴﺪ
ﻭﺗﻘﻴﻪ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺨﻮﻳﺶ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ
ﻭﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺘﺮﺳﻴﺪ
ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺭﺍضی کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﻭﻧﻴﺰ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩ در
تحلیه سلوکی ﺑﮑﻨﻴﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺪﻧﻴﺎ ( ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ)
ﺍﺣﺴﺎﻥ ﻮ ﻧﻴﮑﻰ
(ﺗﮑﺎﻣل ژنتیک ﺮﻭحی
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍﺯ ﺍﻟﻮﺩﮔی
ﺮﻭﺍﻧﻰ) ﻧﻤﻮﺩ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺤَﺴَﻨﻪ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
الهی اﺳﺖ. ﻭ ﺯﻣﻴﻥ
ﺨﺪﺍ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻭﺳیع
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺼﺎﺑﺮﺍﻥ ﺃﺟﺮ ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﻴﺤﺴﺎﺏ
الهی ﻤﻴﺮﺳﺪ ( ﺍﮔﺮ
ﻣﺸﮑﻠﺎتی ﺪﺭﻣﺤﻴﻄ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻳﺪ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ
ﮐﻨﻴﺪ. ﺩﺭﺟﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
سلوک الهی ﮐﻨﻴﺪ.
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﻴﺪ) ﻭ ﺻﺎﺑﺮﺍﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ سلوک
الهی که در ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
الهی ﻮﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻭﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺻﺒﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺭﺳﺎﻟک
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ
ﺻﺒﺮﻯ که ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺶ
ﺑﻴﺎﻳﺪ. و ﻳﺎ ﺣتی
ﺒﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﻣﺤﻴﻄی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺤﻤل کنند  ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﺪﻣﺖ ﮐﻨﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺘﻥ
ﺒﻴﻚ ﺟﻬﻨم ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺭ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻥ ﻮ
ﻣﺮﺩم عامی
هستند. ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺃﺟﺮ ﺑﻴﺤﺴﺎﺏ
ﻭ ﺯﻳﺎﺩﻩ ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻮ ﺩﺭ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ الهی ﺒﻌﺪﻯ
هستند.) ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺪﻫﺪ
( ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
کاﻣﻠﺎﻥ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮﺕ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
الهی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺭﺣﻤت هاﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ غیر ﻭﺍﺻل
ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ ﻧﻬﺎﺋی
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻳﺪ ﻣﮕﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﺮک ﺴﻠﻮک ﺒﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
هرﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺎﻋث ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺸﺪﻳﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
کارﻣﺎﺋﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪﺷﺪ.
ﻭﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ ﻋﻤﻴق
ﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ کساﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎﻥ کنند ( ﻧﻴﮑی
ﻮ ﺗﮑﺎﻣل ﺴﻠﻮﮐﻰ)
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺣُﺴنی ﻮﺣتی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺤﺴنی ﻴﺎ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ
( ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ الهی ﻮﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ بر
ذلهای سالکان
خود ﻭﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﮔﺮﺩﺵﻫﺎﻯ ﻤﻠﮑﻮتی
ﺨﻮﺩ) ﻭﺍﻳﻥ ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﺍﺿﺎﻓﻰ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ با ذخیره
آخرت دﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
(ﺍﻣﺮﻭﺯه ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺩﺭ ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
الهی ﻮﻋﻠم ﻠﺪنی
ﻮ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ ﺮﻭﺍنی
ﻮﻏﻴﺮﻩ.)

حدیث 2728 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم کاﻇم اﺳﺖ
(ﺝ۷ﺹ251ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: کلّ ﻨﻌﻴم
ﻤﺴﺌﻮل عنه ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺍﻟّﺎ
ﻣﺎ ﮐﺎﻥ فی ﺴﺒﻴل
اﻟﻠﻪ ﻫﺮ ﻧﻌﻤتی
ﺮﺳﻴﺪﻩ (ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺌﻮﺍل ﻮ
ﺑﺎﺯﺧﻮﺍﺳﺖ
الهی اﺳﺖ ( ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﺼﺮﻑ ﮐﺮﺩﻩ ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺳﭙﺎس ﻭ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ(
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ وقت ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﭘس ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ عبوﺭ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ) ﻣﮕﺮ
ﺁﻥ ﻨﻌﻤﺘﻬﺎﺋی
که ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻣﺼﺮﻑ ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺤﺘی
ﻤﺼﺮﻑ ﺍﻣﻮﺍل ﺨﻮﺩ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
سلوک الهی ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻧﺠﺎتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺣتی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻘﻮل
ﺨﻮﺩ ﺯﻭﺩ ﺗﺮ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻧﻘﺪﻯ ﻮﻓﻮﺭﻯ
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎ ﻓﮑﺮ
ﻃﻠﺒﮑﺎﺭﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ ﺪﺭ
(ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ) ﻣﻌنی
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﺭﺿﺎﻯ هَوَس ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻯ. ﻭﺍﻳﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﻭﻧﻌﻤﺘﻬﺎ
ﭼﻪ ﻣﺎل ﻮﭘﻮلی
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﻭﻗﺖ
ﻭ ﻋﻤﺮ ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺫﻫنی ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺣتی ﺠﺎﻥ ﺨﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺮگ قبل
از ﻣﺮگ ﻮالّا ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم تمی ﺮﺳﺪ.

حدیث 2729 -
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ261 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنی ﻔﺎؤﻟﺌک
ﻴﺒﺪّل ﺍﻟﻠﻪ ﺳﻴّﺌﺎﺗﻬم
ﺤﺴﻨﺎﺕ ﻭ ﮐﺎﻥ
اﻟﻠﻪ ﻏﻔﻮﺭﺍ ﺭﺣﻴﻤﺎ
ﮐﻪ ﺑﺪﻯهای ﺁﻧﺎﻥﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻧﺸﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳل ﺒﻨﻴکی
ﻮثوﺍﺏ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻏﻔﻮﺭ ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮ ﺭﺣﻴم
ﺮﺣﻤﺖ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ
(ﺭﺣﻤﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺯﻳﺮﺍ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻌﻤﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭلی ﻴﺮﺣﻤتی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﻔﻮ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
فرشته گونه ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺁﻳﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻴؤتی ﺒﺎﻟﻤؤﻤﻥ
اﻟﻤُﺬﻧﺐ ﻳﻮم
اﺎﻟﻘﻴﺎمة ﺣﺘّﻯ
ﻴﻘﺎم ﺒﻤﻮﻗﻒ ﺍﻟﺤﺴﺎﺏ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﻮ ﺍﻟﺬﻯ ﻴﺘﻮﻟّﻯ
ﺤﺴﺎﺑﻪ ﻟﺎ ﻳﻄّلع
علیه ﺤﺴﺎﺑﻪ ﺃﺣﺪ
ﻣﻥ اﻟﻨﺎس فی
عرﻓﻪ ﺫﻧﻮﺑﻪ ﺣﺘّﻯ
اﺫﺍ ﺃﻗﺮ ﺑﺴﻴّﺌﺎﺗﻪ
ﻗﺎل اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭ
ﺟل ﻠﮑﺘبة ﺑﺪﻟّﻮﻫﺎ
ﺣﺴﻨﺎﺕ ﻭ ﺃﻇﻬﺮﻭﻫﺎ
ﻟﻠﻨﺎس ﻓﻴﻘﻮل
اﻟﻨﺎس ﺣﻴﻨﺌﺬ
ﻣﺎ ﮐﺎﻥ ﻠﻬﺬﺍ ﺍﻟﻌﺒﺪ
ﺳﻴّئة ﻭﺍﺣﺪة
ثمّ ﻳﺄﻣﺮ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻪ ﺍلی اﻟﺠنّة
ﻓﻬﺬﺍ ﺗﺄﻭﻳل
اﻟﺂﻳﻪ ﻭهی فی
اﻟﻤﺬﻧﺒﻴﻦ ﻣﻥ
ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ ﺧﺎصّة
ﻣؤﻤﻥ
گناهان گناﻩ ﮐﺎﺭ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
(ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎنی
ﺮﺍ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺒﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﭘﺎﮐﻰ ﺭﺳﻴﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎئم ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ عبور ﮐﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺑﺎﺯ ﺯﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠق و دیگر
طالبان سلوک ﺒﺎﺯﮔﺮﺩﺩ
ﻭﻳﺎ ﺑﮑﻠّﻯ ﻘﺎﻟﺐ
ﺗﻬی کند ) ﺑﻄﻮﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻣﻴﺎﻳﺴﺘﺪ (ﻃﻮل
ﺰﻣﺎﻥ ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺄﺧﻴﺮ
احتمالی ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻨﻮﻁ ﺑﺎﻧﺠﺎم
ﺘﺰﮐﻴﻪ و تحلیه
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺨﺼﺎ
ﺃﻣﺮ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ (ﺳﺎﻟﻚ)ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ (ﻭﻧﻪ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل ﻮ ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺩﻳﮕﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﻭﻫﻴچ کس ﺍﺯﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺮﺍﻳﻥ کاﺭﺣﺴﺎﺏ
ﺭﺳی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺧﺎﻟتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ (ﻭﺣتی
ﭙﻴﺮ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﻣﺮﺑّی
ﺴﺎﻟک ﺘﺄثیرﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﻮﻯ ﻨﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺑﺒﺪﻯ ﺁﻥ
ﮐﺮﺩ( ﭘﺸﻴمانی ﻮ
ﺗﺬﮐﺮ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ
ﻭﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک عینا
ﻣﺘﺄثرﻭ ﻧﺪﺍﻣﺖ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﮑﺮﺩ ﻭ ﺩﺭﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
الهی اﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﻭﺭﻯ ﻨﻤﻮﺩ. ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﺁﻥ ﺼﻔﺎﺕ الهی
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺴﺖ) ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﻨﺸﻴﺎﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺮﺍ
ﺗﺒﺪﻳل ﺒثوﺍﺏ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻧﻴﮑﻴﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺩم ﻨﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. (ﺍﺧﻠﺎق
ﺰﺷﺖ ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒلی ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ ﻫﻴچ
کس ﻧﺪﺍﻧﺪ ﻭلی ﻮﻗتی
ﻨﻴک ﺒﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
الهی ﻴﺎﻓﺘﻨﺪ ﻫﻤﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﭼﻘﺪﺭ
ﺧﻮﺏ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺩم ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﻔﺖ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﻧﺒﻮﺩ
ﺣتی ﻴک عیبی
هم ﻨﺪﺍﺭﺩ (ﻫﺮﮐس
ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻳﺮﺍﺩﻯ اﺯ ﺍﺧﻠﺎق
ﻮ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک
الهی ﺒﮕﻴﺮﺩ ﻣﻴﺒﺨﺸﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺤﺒّﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺑﻬﻤﻪ ﻳﺎﺭﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ)
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺒﺮﻧﺪ ( ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎم ﺋﻤﻴﺮﺳﺪ ﻭ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺸﺮﻙ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻭ ﺷﺎﻧس
ﻣﺮﺩم ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻔﮑﺮ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﺩم ﻨﻴکی
اﻭﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ)
ﻭ ﺍﻳﻥ همان ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺍنی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣق گناﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
اﺯﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻮ ﺧﻮﺍﺹ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ( ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭﺧﻮﺍﺹالهی
هستند ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺒﺪﻳل ﺒﺎﺧﻠﺎق
ﭙﺎک الهی ﻮﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭم ﻤﻌﺼﻮمیّت
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮک
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﭘﺶ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
قطعی .ﻭﺧﻮﺍﺹ ﺷﻴﻌﻪ
تنها ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺸﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎﻋﻮﺍم ﺸﻴﻌﻪ
قشری ﻫﻨﻮﺯ ﺑسلوک
الهی ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﺻﻠﻰ
ولایت ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﻧﺪ ﻭﻣﺸﺮک ﺪﺭ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟک هستند ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺗﺮک
ﺴﻠﻮکند ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻴﺎ
آثار گناهان
در جسم و در
عقل و دهن یا
دز روان بصورت
اخلاق رفتاری
انسانی و
دوستانه دیده
شوند

حدیث 2730 ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ۲۶۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﺎ ﻣﻥعبد
ﺍﻟّﺎ ﻭ ﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ
ﺣُجّة ﺍﻣّﺎ فی
ﺬﻧﺐ ﺍﻗﺘﺮﻓﻪ ﻭ
ﺍﻣّﺎ فی ﻨﻌمة ﻗﺼّﺮ
ﻋﻥ ﺸﮑﺮﻫﺎ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﻭﻯ
ﻤﺤﺒّﺖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.(ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺤﮑﻮم
کند ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻤﺎﻳﺪ) ﻳﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮔﻨﺎهی که ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻳﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﺩﺭ ﺷﮑﺮ
ﻧﻌﻤﺘﻰ ﮐﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ( ﻭ ﺑﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻄﻴﻊ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺣُﺠّﺖ ﺍﻭ ﺣج
کرﺩﻥ اﻭ ﻭ ﺍﺗﻤﺎم
ﺤﺠّﺖ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﺎﻳﺴﺘگی
ﺴﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ
کسب ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺘﺄﺧﻴﺮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮﺣُﺠّﺖ
ﺍﻟﻬب اﺳﺖ. ﻳﻌنی
هنوﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺪﺍﺭک
علیه ﺑﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻮﻯ ﺒﻔﻬﻤﺎﻧﺪ
ﭼﺮﺍ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
اﻭﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﻧﺪﺍﺩﻩ.
ﻳکی آﻧﮑﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﻭﻳﺎ ﮐﻪ ﻋﺸﻖ
ﻭﺟﺪﻳّﺖ ﮐﺎفی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍﻭ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻳﮑﻰ ﺁﻧﮑﻪ
ﺩﺭ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﻋﺎﺟﺰ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
باشد ﻭلی ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﮐﺎﻓﻰ ﻭﺩﺭﺳﺖ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﻭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭﺗﻤﺎم
ﻮﻗﺖ ﻋﻤل الهی ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺩل ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻳﻥ
کوﺗﺎهی ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﮐم کاﺭ ﻭ ﺣتی
عاﺟﺰ ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺑﺤﺪّ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻣﻬم
عمیق ﺒﻮﺩﻥ اﺭﺍﺩﻩ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﻋﺸق او
ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ الهی
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺰﻳﺎﺩ ﺩﻳﺮﻳﺎ ﺯﻭﺩ
ﺗﺮک ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.
ﺷﮑﺮﺧﺪﺍ ﺳﭙﺎﺵﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 2731- ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﺸﺪﻩ (ﺝ۷ﺹ۲۶۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻧّﻪ ﻳﻔﺘح
ﻠﻠﻌﺒﺪ ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻋلی کلّ ﻴﻮم ﻤﻥ
ﺃﻳّﺎم عمرﻩ ﺃﺭبعة
ﻭ ﻋﺸﺮﻭﻥ ﺨﺰﺍنة
ﻋﺪﺩ ﺳﺎﻋﺎﺕ ﺍﻟﻠﻴل
ﻮ ﺍﻟﻨﻬﺎﺭ ﻓﺨﺰﺍنة
ﻳﺠﺪﻫﺎ ﻣﻤﻠوءة
ﻧﻮﺭ ﺍﻭ ﺳﺮﻭﺭ ﻓﻴﻨﺎﻟﻪﻋﻨﺪ
ﻣﺸﺎﻫﺪﺗﻬﺎ ﻣﻥ
اﻟﻔﺮح ﻮ ﺍﻟﺴﺮﻭﺭ
ﻣﺎلو ﻮﺯّع علی
ﺃﻫل اﻟﻨﺎﺭ ﻟﺄﺩﻫﺸﻬم
عن اﻟﺎﺣﺴﺎس ﺑﺄﻟم
اﻟﻨﺎﺭ ﻭ هی اﻟﺴﺎعة
ﺍﻟتی ﺃﻃﺎع ﻔﻴﻬﺎ
ﺭﺑّﻪ ثمّ ﻳﻔﺘح
ﻠﻪ ﺧﺰﺍﻧﻪ ﺍﺧﺮﻯ
فرﺍﻫﺎ ﻣﻈﻠمة ﻣﻨﺘنة
ﻣﻔﺰعة ﻓﻴﻨﺎﻟﻪ
ﻋﻨﺪ ﻣﺸﺎﻫﺪﺗﻬﺎ
ﻣﻦ ﺍﻟﻔﺰع ﻮ ﺍﻟﺠﺰﻉ
ﻣﺎ ﻟﻮ ﻗﺴم علی
ﺃﻫل اﻟﺠنَّة ﻟﻨﻐّﺺﻋﻠﻴﻬم
ﻨﻌﻴﻤﻬﺎ ﻭ ﻫﻰ ﺍﻟﺴﺎعة
ﺍﻟتی عصی ﻔﻴﻬﺎ
ﺭﺑّﻪ ثمّ ﻴﻔﺘح
له ﺧﺰﺍنة ﺍﺧﺮﻯ
ﻓﻴﺮﺍﻫﺎ ﻓﺎﺭغة
ﻟﻴس ﻓﻴﻬﺎ ﻣﺎ ﻳﺴﺮﻩ
ﻭ ﻟﺎ ﻣﺎ ﻳﺴوءه
ﻭهی اﻟﺴﺎعة ﺍﻟتی
ﻨﺎم ﻔﻴﻬﺎ ﺃﻭ ﺍﺷﺘﻐل
ﻔﻴﻬﺎ ﺑﺸئ ﻤﻥ ﻤﺒﺎﺣﺎﺕ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻓﻴﻨﺎﻟﻪ
ﻣﻥ اﻟﻐُﺒﻥ ﻮ ﺍﻟﺄﺳﻒ
ﻋلی ﻔﻮﺍﺗﻬﺎ ﺣﻴث
ﮐﺎﻥ ﻣﺘﻤﮑّﻨﺎ
ﻣﻥ ﺃﻥ ﻴﻤﻠﺄﻫﺎ
ﺣﺴﻨﺎﺕ ﻣﺎﻟﺎ ﻳﻮﺻﻒ
ﻭ ﻣﻥ هذا ﻗﻮﻟﻪ
ﺗﻌﺎلی ﺬﻟک ﻴﻮﻡ
ﺍﻟﺘﻐﺎﺑُﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ( ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻄیع ﻮ ﻣﻮﺑﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺨﻮﻳﺶ)
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
عمرﺍﻭ است ﻭﭼﻬﺎﺭ
ﺧﺰﺍﻧﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ ﺳﺎﻋﺎﺕ
ﺷﺐ ﻭ ﺭﻭﺯ ( ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ بعد از
مرگ قبل از
مرگ ﺧﺰﺍﺋﻥ
غقلی ﻮ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎم ﻠﺤﻈﺎﺕ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺍﻭ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﻭ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
غقلی اﺯ( ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯغقلی
و لدنّی ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﺩرَبّ ﻳکی اﺯﺍﻳﻥ
ﺨﺰﺍﻧﻪ ﻭ ﮔﻨﺠﻴﻨﻪ
ﻫﺎ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺷﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻤﻠﻮ ﻭ ﭘﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﻭ ﺳﺮﻭﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﺁﻥ ﻔﺮج
ﻮ ﺳﺮﻭﺭ ﺩﺭ ﻭﻯ ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻥ ﺴﺮﻭﺭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
همه ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ ﺘﻘﺴﻴم
کنند ﺩﺭﺩ ﻭ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺁﺗﺶ ﺧﻮﺩ را ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺳﺎﻋتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
(ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﻟﺬّتی عظیم
ﺪﺍﺭﺩ ﻭ لی ﭙس ﺍﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺑﻴﺎﺩ ﺗﻮﻓﻴق
ﻨﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ
ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻭﺭ ﻭ ﻓﺮﺡ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻔﺮّﻫﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺗﺎج ﺸﺎهی
ﺨﻮﺩ ﺧوﺮﺳﻨﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺳﭙس ﺑﺮﻭﻯ این ﺒﻨﺪﻩ
(ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
و شهود قائم ) ﮔﻨﺠﻴﻨﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺎﺭﻳک
ﻮﻣﺘﻌﻔّﻥ ﻮ ﺗﺮﺳﻨﺎک
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﺁﻥ ﺘﺮس
ﻭبی ﺘﺎبی ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﺘﺮس
ﺭﺍ ﺑﻴﻥ ﺃﻫل ﺒﻬﺸﺖ
ﺗﻘﺴﻴم کنند ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻨﻐّﺺ ﻭﺧﻨثی ﻮ
ﺗﻠخ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻳﻥ هماﻥ ﺳﺎﻋتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﻤﺮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ( ﺳﺎک ﺒﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻧﮕﺮﺍﻥ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ الهی
اﺳﺖ. ﻭﺗﺼﻮﺭ ﺍﻳﻥ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺗﺼﻮﺭ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل بقائم ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ ﺑﺎﻳﻥ
ﻮضع ﺪﻭﭼﺎﺭ ﻧﻤﻴﺸﺪ.
ﺭَﺣِم ﻤﺎﺩﺭﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺘﺎﺭﻳک ﻮ ﻣﺘﻌﻔّﻥ
ﻮ ﺗﺮﺳﻨﺎﻙ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴح ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﺩ ) ﺳﭙس
ﺧﺰﻳﻨﻪ ﺳّﻮﻣﻰ
ﺑﺮ ﻭﻯ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﺧﺎلی
ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺳﺎﻋتی
اﺳﺖ ﮐﻪﺧﻮﺍﺑﻴﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﮑﺎﺭﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺮﮔﺮم ﺸﺪﻩ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺒﺎح ﻮ ﻣﺠﺎﺯ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﻭﻗﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻌﺒث
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪ ﺍﮔﺮ
ﮔﻨﺎهی ﻨﮑﺮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﺤﺮﻭم اﺯ ثوﺍﺏ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﺪم اﻧﺠﺎم ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﺑﺎﺯ ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻮﻳﺎ ﺗﺼﻮﺭ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
اﺯ ﺍﻳﻦ ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﺑﺎ ﻣﺤﺒّﺖ ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻥ
عمر ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﻳﻥ ﺨﻠﺄ
ﻭ ﺧﺎلیﺒﻮﺩﻥ ﺮﻭﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯﻫﺮﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻧﻌﻤتی الهی ﻤﻴﺪﻳﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻏُﺒﻥ ﻮ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﻔﺮﺻﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﭘﺮ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻭثوﺍﺏ
ﮐﻨﺪ) ﺍﻳﻥ هماﻥ
ﺮﻭﺯﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ (ﺭﻭﺯ ﺗﻐﺎﺑﻦ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ( ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎس
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ﻭﻏُﺒﻥ
اﺯ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺭﻭحی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﺧﺘﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﻭﺩ
ﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺭﺍﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥگذﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻃی کند . ﻭﺟمع ﺁﻭﺭﻯ
کرﺍﻣﺎﺕ و
امکانات ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻴﻥ
سلوک الهی ﺘﺎ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻳﻥ
اﻣﻮﺭ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
(ِغُبن)ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﻮ ﮐﻠﺎﻩ ﺳﺮﺷﺨﺺ
ﺭﻓﺘﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺨﻄﺎ ﻭﻋﺒث ﻧﻤﻮﺩﻩ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻔﺮﺻﺘﻬﺎ ﺍﺣﺴﺎس
ﭘﺸﻴﻤﺎنی ﺁﻥ ﺴﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﺩﺭﺩ ﻭ ﺭﻧج ﺁﻥ ﺪﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻫﺎﻯ ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ.

حدیث 2732 - دﺭ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(ﺝ۷ﺹ۲۶۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ اﻟﻠﻪ
ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ ﻳﺠمع
اﻟﺨﻠق ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻭﻟﺒﻌﻀﻬم عتلی
ﺒﻌﺾ ﺣﻘﻮﻕ ﻭ ﻟﻪ
ﻗﺒﻠﻬم ﺘﺒﻌﺎﺕ
ﻓﻴﻘﻮل عباﺩﻯ ﻣﺎﮐﺎﻥ
ﻠﻴﻘﺒﻠﮑم ﻔﻘﺪ
ﻭﻫﺒﺘﻪ ﻟﮑﻢ ﻓﻬﺒﻮﺍ
ﺑﻌﻀﮑﻢ ﺗﺒﻌﺎﺕ
ﺑﻌﺾ ﻭﺍﺩﺧﻠﻮﺍ
ﺍﻟﺠنّة ﺟﻤﻴﻌﺎ
ﺑﺮﺣﻤتی که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻫﻤﻪ ﺧﻠق(
سالکان طالی
افرینش برتر ) ﺮﺍ
ﺟمع ﻤﻴﮑﻨﺪ (
جم مینماید و
لحالت بی خودی
و صمدیّت در میآرد)
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﻴﻚ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻘﻮق ﻮﻣﻄﺎﻟﺒﺎتی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭﻳﺎ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘﻬﺎ
ﻭﺗﺒﻌﺎتی ﺒﺎﻫم
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ گرﺩﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻣﻥ ﺒﺸﻤﺎ ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ
ﻭ ﺣقی ﺒﺮﺷﻤﺎ ﺩﺍﺭﻡ
ﺑﺸﻤﺎ ﻣﻴﺒﺨﺸم
ﻮﻣﻴﮕﺬﺭﻡ. ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺣﻘﻮﻕ ﻭﺗﺒﻌﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻳﺪ ﺑﻬﻤﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺒﺨﺸﻴﺪ ﻭﻫﻤگی
ﺒﺮﺣﻤﺖ ﻣﻥ ﻮﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻮﻳﺪ ( ﺍﻳﻦ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺤﺎل ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟک ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﺒﺨﺸﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺣﻘﻮق اﺯﺩﺳﺖ ﺭﻓﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺘﻘﺎم ﻨﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭﺳﻌی کنند ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺟﻠﺐ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺣﻘﻮق آﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺭﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻤگی
ﺒﺎ ﺭﺣﻤﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻧﻴﺰ ﺧﺎﺭج ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺪﺗﻰ ﻫم
ﺒﺨﻠق ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺨﺸﺶﻫﺎ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻮﺑﺪﻭﻥ ﻤﻘﺎﺑل
اﺳﺖ. ﻭ ﺗﺒﻌﺎﺕ ﺁثاﺭ
ﻣﻨفی ﻮ ﻧﺎ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ ﻳﺎ ﻋﺪم
اﻧﺠﺎم ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺟمع
کرﺩﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺟَم کرﺩﻥ ﻭﺟمع
ﺸﺪﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 2733 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ263ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: کلّ ﻤﺤﺎﺳﺐ
ﻣﻌﺬّﺏ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺳﺨﺖ ﮔﻴﺮﻯ ﺪﺭ
ﺣﺴﺎﺑﻬﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﺬﺍﺏ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﺳﺘﻴﻔﺎﻯ
ﺤﻘﻮق ﺨﻮﺩ ﺗﺎ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺤﺪّ ﺳﺨﺖﮔﻴﺮﻯ
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺨﻴل ﻮﺑﺪﻭﻥ
عفوﻭ ﮔﺬﺷﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻌﺬّﺏ
ﺩﺭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﮔﺬﺷﺖ
ﻗﺪﺭﺕ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﺧﻴلی ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﺨﺼﻰ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ ﭘس ﺍﻳﻥ
گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ( ﺳﻮﻑ ﻳﺤﺎﺳﺐ
ﺣﺴﺎﺑﺎ ﻳﺴﻴﺮﺍ)
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺴﺎﺏ ﺁﺳﺎﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
(ﺩﺭسلوک الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﮔﺬﺷﺖ ﺁﺳﺎﻥ ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﻭ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﺳﺌﻮﺍﻝ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻴﺴﺖ ﻣﺎﺩﺍم
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺎﻥ
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﻨﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺣﺴﺎﺑﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺁﺳﺎﻥ ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺬﺍک
اﻟﻌَﺮَﺽ ﻳﻌنی
اﻟﺘﺼﻔّح ﺍﻳﻥ
همان عرﺽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻤﻌنی گذﺷﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟک ﻤﻮﺍﺟﻪ ﺑﺎ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﭘﻴﺶ ﭘﺎﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤل اﻭﺭﺍ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺯ ﺣﻮﺍﺩث ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﮔﺬﺷﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻭﺍقع
اﺯ ﺳﺮ ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻥ
ﺴﺎﺩﻩ ﺣﻮﺍﺩث ﻭ
ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ (ﺗﺼﻔّﺢ)
ﻳﺎ ﮔﺬﺷﺖ ﻳﺎ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﻮ ﻣﺼﺎﻓﺤﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻭﺳﺘﻴﻮﮔﺬﺷﺖﻭﭘﺎﻳﺎﻥﻴﻜﻤﻌﺎﻣﻠﻪﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻌﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺴﺨﺖ ﻧﮕﻴﺮﺩ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ ﺭﺍ ﺍﻋﻠﺎم
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. حدیث 2734 - ﺍﺯ
ﺃﻧس اﺑﻥ ﻤﺎﻟک
ﺨﺎﺩم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ264ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: اﺫﺍ ﺟمع
اﻟﻠﻪ ﺍﻟﺨﻠﺎﺋق
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻓﺪﺧل
ﺃﻫل اﻟﺠنّة
الجنّة ﻭﺃﻫﻞ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻧﺎﺩﻯ ﻤﻨﺎﺩ
ﻣﻥ ﺘﺤﺖ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺗﺘﺎﺭﮐﻮﺍ ﺍﻟﻤﻈﺎﻟم
ﺒﻴﻨﮑﻢ ﻓﻌﻠﻰ
ثوﺍﺑﮑم ﭼﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻫﻤﻪ ﺧﻠﺎﺋق
ﺮﺍ ﺟمع کند (
خمخ طالبان
خلقت و افرینش
برتر در سلوک
که خداوند
انها را جمع و
جَم کند ودر
روز قیامت
شهود قائم) ﻭﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﺮﺍﺑﺒﻬﺸﺖ (
نوع برتر فوق
بشری ) ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ
ﻭﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ را
ﺒﺠﻬﻨّﻢ( ذوزخ
کارماها و نسخ
و مسخ حیوانی ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺪﺍ ﺍﺯ ﺯﻳﺮﻋﺮﺵ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺗﺮک ﻤﻈﺎﻟم
ﺒﻴﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻣﻥ ﻤﺘﻌﻬﺪ
ثوﺍﺏ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻢ.
( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺒﺮﺍﻯ ﺗﺤﻘق
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻬﻤﻪ
ﮔﺬﺷﺖ ﻭﻋﻔﻮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺣﻘﻮقی ﺮﺍ ﻃﺎﻟﺐ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﺑﺪﻫﻴﻬﺎﺋی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺩﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺿﺎﻣﻥ ﭙﺎﺩﺍﺵ ﻭ
ثوﺍﺏ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺩﺭﻋُﻬﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﮔﺬﺷﺖﻫﺎ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﮐﺎﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
سلوک الهی ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺧﻠﺎق ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﻘﻮق
اﻓﺮﺍﺩﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺣﻔﻈ ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮع ﻤﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻧﻬﺎﺋی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻧﻪ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﻣﻄﺎﻟﺒﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻧﻪ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺑﺪﻩﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭﻧﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻔﻮ ﻭ ﺑﺨﺸﺶ ﻭﻧﻪ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺍﻳﻥ
عفوﻭ ﺑﺨﺸﺶ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌی
ﻮ ﻓﻄﺮﻯ ﻭﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭ
ﺑﺠﻬﻨم ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥ ها ﺑﺮﻭﻧﺪ.
(ﻋَﺮَﺽ)(ﺑﻔﺘح
عین ﻮ ﺭاء ) ﺟﺰﺋی
ﻮﻧﺎ ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل ﺠﻮﻫﺮ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻬم ﻮ ﺣﻴﺎتی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺍﻣﻮﺭ ﮐﻮﭼک
ﺮﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮐﺴﺐ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﻋﻔﻮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺒﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
الهی ﻮ ﻣﻬم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭ ﺻﺮﻑ ﺩﻗّﺖ
ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻋﺮضی ﻮ ﭘﻴﺶ ﭘﺎ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻤﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

حدیث 2735 – (
از قول پیامبر
امامی نقل میکند(ج؟ص؟)
اﺫﺍ ﮐﺎﻥ ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻭَﮐّﻠﻨﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺤﺴﺎﺏ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ
ﻓﻤﺎ ﮐﺎﻥ ﻠﻠﻪ ﺳﺌﻠﻨﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻥﻴﻬﺒﻪ
ﻟﻨﺎ ﻓﻬﻮ ﻟﻬﻢ ﻭﻣﺎ
ﮐﺎﻥ ﻠﻨﺎ ﻓﻬﻮ ﻟﻬﻢ
ثمِ ﻘﺮأ ﺑﻮ ﻋﺒﺪﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻥّ ﺍﻟﻴﻨﺎ ﺍﻳﺎﺑﻬﻢ
ثمّ علینا ﺣﺴﺎﺑﻬم
ﭼﻮﻥ ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﻭﮐﻴل کرﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﺤﺴﺎﺏ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻴﻢ (ﺍﻳﻥﺤﺴﺎﺏ
ﺭسی هماﻥ ﺪﺍﻭﺭﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک اﺯ
ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺸﻮﺩ ﮐﻪ داوری ﺳﺎﻟک
ﻜﻪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
کاملان ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﺪﺭﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺭﻣﺤﺸﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﮐﺎﻟﺖ
ﻣﺎ ﻳﻌنی اختیارات
الهی ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﺯ
خدا وﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺨﺼﻮﺹ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺎﻟﻬﻰ
ﻫﺮﺳﺎﻟک ﻜﻪ ﺭﺳﻴﺪﮔی
ﺒﮑﺎﺭﻫﺎﻯ ﺴﺎﻟک
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ ﺪﺍﻭﺭﻯ
عملا ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻳق ﭙﻴﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎم ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺸﻮﺩ
) ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺣﻖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺎﻭ ﺍﺳﺖ ﻭﻣﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴم
که ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻤﺎ ﺑﺒﺨﺸﺪ
ﻭ ﻫﺪﻳﻪ ﮐﻨﺪ ﻭﻣﺎ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺨﺸﻴﻢ
(ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺮﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺣق ﺨﺪﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮکی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺭﻭﺍنی ﺒﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﺣﻘﻮق الهی ﺁﻥ ﺰﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻮ ﭘﻴﺮالهی ﺨﻮﺩ
ﺻﺮﻑ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﺭﻭحی رَبّ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻨﺸﺪﻩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺴﺎﻟک ﺘﺮﺑﻴﺖ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭلی کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺘﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
رَبّ ﺭﺣﻤنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺣﻘﻮﻕ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺨﺸﻴﻢ(ﺣﻘﻮق
اﻣﺎم ﻮ ﭘﻴﺮالهی
هر ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﮔﻮﺵ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ رﻏم ﻨﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻥ
ﺒﺎﻧﺠﺎم کاﻣل ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺎﺯ ﺷﺎﻧس
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ) ﻭﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﻳﻥ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺑﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻮﻯ ﻤﺎ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻣﺪ.
ﻭﺑﺮﻣﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺤﺴﺎﺏ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﻴﻢ(
ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺩم ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭمرگ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺑﺴﻮﻯ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺤﺴﺎﺏ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ (ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ) ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺷﻮﺩ. ﻭﺑﺎ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺨﻄﺎﻫﺎ ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺑﺎﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻘﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﺟﺮﺍﺋی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭﺣﮑم
ﻤﺠﺮﻳﺎﻥ الهی ﻮ
ﺩﺍﻭﺭﺍﻥ اﻟﻬﻰ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻗﺮﺍﻥ ﻨﺎﻃق
ﻮ ﺣﺴﺎﺏ ﺭس ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻤلا ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﭘﺮﺩﻩ ﻭﺳﺎﺋﻂ
الهی ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭح ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.

حدیث 2736 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ264
بحار) ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺳﻨﺪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻗﻀﺎ ﻭ ﻗَﺪَﺭ ﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﺪ (ﻗﻀﺎ
ﻭ ﻗﺪﺭ ﻣﻌﺎنی ﻤﺘﻌﺪﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺮخی ﻘَﺪَﺭ
ﺭﺍ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﺤﺘﻮم
الهی ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻗﺒل ﺒﺮﺍﻯ کسی ﻘﺎﺋل
ﺸﺪﻩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍﻩ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺣتی اﮔﺮ ﺳﺎﻟک
گناه ﻫﻢ ﮐﻨﺪ ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻬﺸتی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﺠﻬﻨم
سرنوشتی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ (ﻭ ﺍﮔﺮﺟﻬﻨم
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺴﺘم اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺣق اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﻳﻨﺎﻥ
(ﺟﺒﺮﻳﻮﻥ) ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﺎﺯﺑﺮخی ﻘﻀﺎ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺭﺍ ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺟﺒﺮﻯ الهی ﺪﺭ
ﭘﺸﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻥ اﻓﺮﺍﺩ ﻗﺸﺮﻯ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﺑﻬﺮ ﻧﺤﻮ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺻﻠﺎﺡ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﺍﻳﻦ ﺃﺻﻞ ﺑﺎﻃﻠﻰ اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺪﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﮐﻮﺭ ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ ﮐﻨﺪ.
ﺍﻣﺎﺩﺭسلوک
الهی ﻳﺎ (ﺃﻣﺮ ﺑﻴﻥ
ﺃﻣﺮﻳﻦ) ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺟﺒﺮ الهی
همّت ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪسلوک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
کرﺩ.ﻭﻫم ﺴﺎﻟک ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺑﮑﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻧﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل ﺒﺠﻬﻨم
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﺃﺻل ﺮﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺷﺎﻣل
ﺪﻭ ﻗﺴﻤﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﮑﻰ (ﻗﻀﺎ) ﻳﺎ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟﻚ ﻭﻳکی
ﻘﺪﺭ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
و قدرت ) ﺍﺯﺍﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی هفتگاﻧﻪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺪﺭﺕ ﻫﺮ
ﮐسی ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺴﻤﺎنی ﻮ ﺫﻫنی
ﻮ ﺭﻭﺍنی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻋﻤﺎل ﺴﺎﻟک ﺪﺍﻭﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺳﺎﻟک
ﻜﺎﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ خود
سرانه ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺮﺵ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻨﮓ ﻓﻠﺴفی ﺠﺒﺮ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺍﻣﺮ
ﺑﻴﻥ ﺃﻣﺮﻳﻥ ﺁﻣﺪﻩ.
ﻳﻌنی هم اﻳﻥ اﺳﺖ
ﻭﻫم ﺁﻥ ﻭﻳﺎ ﻧﻪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﺁﻥ.
ﺑﻠﮑﻪ سلوک
الهی ﻮ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ)
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ: اﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﺫﺍ
ﺟمع اﻟﻌﺒﺎﺩ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺳﺄﻟﻬم
عمّا ﻋﻬﺪ ﺍﻟﻴﻬﻢ
ﻭﻟﻢ ﻳﺴﺄﻟﻬم
عمّا ﻗﻀی علیهم
ﭼﻮﻥ ﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺮﺍ ﺟمع
کرﺩ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺒﺂﻧﻬﺎ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭼﻪ ﻗﻀﺎﺋﻰ ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ (ﻳﻌنی
هرﮐس ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺗﻮﺍﻧﺎﺋی
هاﻯﺠﺴمی ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﺭﻭﺍنی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺍﻭﺭﻯ
الهی اﺳﺖ. ﻭ ﻗﻀﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﮔﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺩﺭﻋﻠم
اﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﺯﻣﻨﻮﻃ ﺒﺎﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺑﻬﺸتی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺳﺮکش
کند ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺃﻯ ﺒﺠﻬﻨم اﺯﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻮﺩ. ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺭ ﮐﻤﻴﺖ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻭﻋﺸق
ﻮﻋﻘل ﺒﻮﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﻭﺑﻮﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺑأﻋﻤﺎلی
که ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﮐﻤﻴّﺘﻰ
ﺍﺯﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﮐﻪ
ﮐﺴی ﺮﺍ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ .ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﺎ ﮐﻤﻴّﺖ ﻓﺮﺍﻭانی
عباﺩﻯ ﺒﺎﺯ ﺑﺠﺎئی
ﻨﺮﺳﺎﻧﺪ. (ﻗﺪﺭ) ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﻗﺪﺭﺕ) ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﺠﺴمیﻴﺎ
ﺫﻫنی اﺳﺖ ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ)
ﮐﻪﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﻮﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﻫﺮﮐس
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺤﺪﻭﺩﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺑﺎﺯ ﻫﺮ(ﺷﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭﻯ
سرنوشتی أزلی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﺭﺯﺵ ﻳک
غمر ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﺪﺍﺭﺩ. (ﻗﻀﺎ) ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﺎنی ﻤﺘﻌﺪﺩ
ﺩﺍﺭﺩ (ﻗﻀﺎﻭﺕ)
الهی ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺭﺃﻯ ( ﻣﻘضیّ ﻮﻟﺎﺯم
اﻟﺎﺟﺮﺍ) پس ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﮔﺬﺷﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮ (ﺍﻧﻘﻀﺎﻯ) ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺮﺣﮑم الهی ﻠﺎﺯﻡ
ﺍﻟﺎﺟﺮﺍﺍﺳﺖ ﻭلی
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺭﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺪﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻃﺒﻴﻌی
ﻮﺣﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴتی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺷﺄﻥ ﻮ ﻣﻘﺎم
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ ﻋﻤل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﺍﺗﻤﺎم ﺤﺠّﺘﻬﺎ
ﻭﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﻭ ﺗﻌﻬّﺪ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﻓﺮﻣﺎنی
کنند ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺸﺪﻳﺪ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ (ﻗﻴﺎﻣﺖ) ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺑﻤﻌنی ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟﻚ ﻭ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
(ﻗﻴﺎم ﻮ ﺍﻧﺠﺎﻡ)
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻟﺰﻭمی
هم ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﻫم اﮐﻨﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻪ ﺣﮑمی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻭ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﻗﺒل ﺤﮑم ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ اﻧﺠﺎم ﺴﻠﻮک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻮﺍﻥ ﺒﮑﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻌی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ و لقای
الهی ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ همین ﻨﻴﺰ
ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ.
ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺴﺮﮐﺶﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ ﻭ ﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻧﻬﺎ ﺭﻭﺯﻯ ﻮﻟﻮ
ﺩﺭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺴﺎل
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮﻙ
الهی ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺎ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺍﻫنذ ﮐﺮﺩ
ﺗﺎ ﺑﻘﺎﻓﻠﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺘﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺣتی اﮔﺮ
ﻭ ﻳﺮﻭس ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﻮ ﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻠﻮک ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻗﺒﻠﺎ ﻫﻤﻴﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍع ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﻃی
کرﺩﻩ ﺍﻳﻢ ﮐﻪ ﺑﻌﻘل
اﻣﺮﻭﺯ ﺭﺳﻴﺪخ
اﻳم ﺘﺎ ﺑسلوک
الهی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ.

حدیث 2737 - ﻘﺎﻝ
ﺭﺳﻮﻝ ﺍﻟﻠﻪ :ﺃﻧﺎ
ﺃﻭﻝ ﻗﺎﺩﻡ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ثمّ ﻳﻘﺪﻡ
ﻋﻠﻰّ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ثمّ ﻳﻘﺪﻡ ﻋﻠﻰ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺘﻰ ثمّ
ﻳﻘﺪﻡ ﻋﻠﻰ ﺍﻣّﺘﻰ
ﻓﻴﻘﻔﻮﻥ ﻓﻴﺴﺄﻟﻬﻢ
ﻣﺎ ﻓﻌﻠﺘﻢ ﻓﻰ ﮐﺘﺎﺑﻰ
ﻭ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻧﺒﻴّﮑﻢ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮐﺴﻰ ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻡ
( (ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺂﻥ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻋﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﺑﭙﻴﺶ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺗﻘرَبّ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ) ﺳﭙس (ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ) ﺑﺴﻮﻯ ﻣﻦ ﭘﻴش
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ( ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﻗﺮﺍﻥ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﮐس ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭ
قرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ مصطفوی ﺗﻘرَبّ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐس ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ)ﺳﭙس ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻣﻦ ﺑﺮﻣﻦ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
( ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﻟﻰ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﻴﺖ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻳﺎ ﺯﻧﺎﻥ ﻭﻧﻮﮐﺮﺍﻥ
ﺍﻭ. ﺩﺭﺍﻫﻤﻴﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻘرَبّ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻌﺪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭ ﻭﺑﻌﺪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﺳﭙس
ﺍﻣّﺖ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺴﻮﻯ ﻣﻦ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ (ﺩﺭ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﻧﻮﺑﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺒﻌﻀﻰ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
(ﺍﻣّﺖ) ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﺑﺴﻮﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﻘرَبّ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻦ ﻭ ﺍﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻦ
ﭼﻪ ﮐﺮﺩﻳﺪ( ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻗﻒ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺷﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺘﺎﺏ ﻭ ﺭﻭﺵ
ﻣﻘﺮﺭ ﻭﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎ ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﺮبّی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑِﺪﺍﻯ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻫﻢ ﺑﺎﻳﻦ ﺳﺌﻮﺍﻝ
ﻭﺟﻮﺍﺑﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﻫﺮ
ﺭﻭﺡ ﺳﺮﮐﺶ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺴﻮﻯ ﺟﻬﻨﻢ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺑﺤﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺯﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﻭ ﻧﺨﺴﺖ ﺩﺭ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺮﻭﺵ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﻌﺪ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ.ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺒﺮﺧﻰ ﻳﺎ
ﺑﻬﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺩﺭ ﻧﻮﺑﺖ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺗﻘرَبّ
ﺍﻭﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻭﻡ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺳﻮﻡ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺑﻌﺪﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺘﻮﺳّل ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺍﻳﻦ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺘﻘرَبّ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻮﺳﻞ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺗﺎ ﺣﺼﻮﻝ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﺍﺳﺖ .

حدیث
2738 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۷ﺹ265 ﺑﺤﺎﺭ
) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ثلاثة
ﺃﺷﻴاء ﻟﺎ ﻳﺤﺎﺳﺐ
ﺍﻟﻌﺒﺪ ﺍﻟﻤؤﻤﻦ
ﻋﻠﻴﻬﻦّ ﻃﻌﺎﻡ
ﻳﺄﮐﻠﻪ ﻭﺷﻮﺏ ﻳﻠﺒﺴﻪ
ﻭﺯﻭجة ﺻﺎﻟحة ﺗﻌﺎﻭﻧﻪ
ﻭ ﻳﺤﺼﻦ ﺑﻬﺎ ﻓﺮﺟﻪ
ﺳﻪ ﭼﻴﺰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻨﺪﻩ ﻣؤﻤﻦ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ) ﻳﮑﻰ
ﻏﺬﺍﺋﻰ ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ
ﻭ ﻳﮑﻰ ﻟﺒﺎﺳﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻳﮑﻰ
ﻫﻤﺴﺮﻯ ﺻﺎﻟﺢ ﮐﻪ
ﺑﻮﻯ ﮐﻤﻚ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎﻋث ﺣﻔﻆ ﻋﻮﺭﺕ
ﺍﻭ ﮔﺮﺩﺩ ( ﺣﺘﻰ ﻃﻌﺎﻡ
ﺣﺮﺍﻡ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﺪﻳث ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺧﺮﺝ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕﺧﻮﺩ ﮐﻨﻴﻢ
ﺗﺎ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻭﻣﻌﺎﻑ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺸﻮﻳﻢ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺑﺨﻮﺭﺩ
ﻳﺎ ﺑﭙﻮﺷﺪ ﮐﻪﺣﺪّ
ﺍﻗﻞ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺻﺮﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﺷﻮﺩ ﻃﻌﺎﻡ ﺑﺎﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺍﻣﻮﺭ ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﺮﺳﺪ
ﺑﺎﻋث ﻣﺮﮒ ﻳﺎ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﻓﮑﺮ ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
.ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺍﻣﺎ ﻫﻤﺴﺮﻏﻴﺮ
ﺻﺎﻟﺢ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﺎﺻﺎﻟﺢ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﺯﻥ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﻭﻧﻴﺎﺯ ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﺁﻥ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﺘﻮﺳﻞ
ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻮﺟﻬﺎﺕ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺣﺪّ ﺍﻗﻞ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.(ﺣُﺼﻦ
ﻓﺮﺝ) ﻳﺎ ﺣﻔﻆ ﻧﺎﻣﻮﺵ
ﻭﺭﻭﺯﻧﻪﻫﺎﻯ ﺟﻨﺴﻰ
ﺩﺭﻫﻤﺴﺮ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻥ ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
ﺍﮔﺮ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﺣﻔﻆ (ﻓﺮﺝ)ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻔﻆ(ﻓﺮّﻫِﻪ)ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﻫﻤﺴﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺍﺯﺩﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟﻚ ﺩﻳﮕﺮ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺣﺪﻳث ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻫﻤﺴﺮ ﮐﻪ ﺑﻔﺴﺎﺩ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺧﻄﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺯﻧﺎﻥ
ﻭﻣﺮﺩﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭﺻﻠﺖ
ﻫﻤﺴﺮﻯ ﻣﻴﺪﺍﺩ
ﮐﻪ ﮐﻤﻚ ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻭﺭﺍﺯ ﺩﺍﺭ هم ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﺑﺤﺪّ ﺍﻗﻞ ﺍﮐﺘﻔﺎﻯ
ﺒﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﺴﺮ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺷﻤﻦ ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ .

جدیث 2739 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۷ﺹ265 ﺑﺤﺎﺭ ) ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺍﻭﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺳﺮ ﺳﻔﺮﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﻋﻮﺕ
ﮐﺮﺩ ﻭﺳﭙس ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﻏﺬﺍ ﭼﻄﻮﺭ ﺑﻮﺩ؟
ﻣﻬﻤﺎﻥ ﮔﻔﺖ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺘﺮﻏﺬﺍﺋﻰ
ﻨﺨﻮﺭﺩﻩﺍﻡ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻓﺰﻭﺩ ﮐﻪ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻡ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﺁﻣﺪﻩ ﻟﺘﺴﺌﻠﻦّ
ﻳﻮﻣﺌﺬ ﻋﻥ ﺍﻟﻨﻌﻴﻢ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪ.
( ﮐﻪ ﺣﻖ ﻣﻄﻠﺐ ﻭ ﺷﮑﺮ
ﺭﺍ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺠﺎ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻃﻌﺎﻡ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﻧﺰﺩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﺣﺴﺎﺏ ﭘس ﺑﺪﻫﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻃﻌﺎﻡ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺍﻣﺎﻡ ﺩﺭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺣﺴﺎﺏ ﭘس ﺑﺪﻫﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩ
: ﻟﺎ ﺍﻧّﻤﺎ ﺗﺴﺄﻟﻮﻥ
ﻋﻤّﺎ ﺃﻧﺘﻢ ﻋﻠﻴﻪ
ﻣﻦ ﺍﻟﺤق ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻰ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﺋﻰ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻯ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻳﺪ ( ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺻﺮﻑ ﺍﻣﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﻏﺮﻳﺰﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﺣﻖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﺪ.ﺍﻣﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﻖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ.ﻭﻧﻌﻤﺘﻬﺎ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻗﻄﻌﺎ
ﺧﺮﺝ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ
ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﻖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺗﻮﺳﻞ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ (ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﻫﺮ ﮐﺴﻰ ﭼﻪ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﭽﻪ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻯ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﻣﺤﺒﺖ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻳﻦ ﺳﺌﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﻧﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﺭﺩ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.

حدیث
2740 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۷ﺹ266 ﺑﺤﺎﺭ
) ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺳوء
ﺍﻟﺤﺴﺎﺏ ﻭ ﺳﺨﺘﻰ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ( ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﻗﺖ ﻭﺳﺨﺖ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
) ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻟﺎ ﻳﻘﺒﻞ
ﺣﺴﻨﺎﺗﻬﻢ ﻭ ﻳﻮﺃﺧﺬﻭﻥ
ﺑﺴﻴّﺌﺎﺗﻬﻢ ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺣﺴﻨﺎﺕ ﻭ ﻧﻴﮑﻰ
ﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﺳﻴّﺌﺎﺕ
ﻭﺑﺪﻯ ﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻮﺃﺧﺬﻩ ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
( ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭﺻﺪﻗﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ
ﻭ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮﺷﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻓﺮﺽ ﻋﺪﻡ ﻟﺰﻭﻡ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺑﻴﻦ ﺑﻨﺪﻩ
ﻭﺧﺪﺍﻳﺶ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﺻﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭ ﺑﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺳﺮﺷﺎﺭ
ﻗﺒلی غرﻕ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﻨﺦ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﻭ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﺎﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻮآﺧﺬﻩ
ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻴﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻭﺭﻳﺎﮐﺎﺭﺍﻧﻪ
ﻭ ﺗﻌﺒّﺪﺍﺕ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻬﺮﻩ
ﺍﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﮔﺮﺩﺩ.ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺷﺮﻙ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺍﺭﺩ .ﻭﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﭼﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻰ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ (ﺳوء
ﺍﻟﺤﺴﺎﺏ)ﻭﻳﺎ ﺳﺨﺖﮔﻴﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣﺘﻰ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻣﺤﺸﺮ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺤﺸﺮ ﺟﺎﻯ ﺑﺤث
ﻭ ﺩﻓﺎﻉ ﻭ ﻃﺮﺡ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ
ﻓﻮﺭﻯ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺸﻮﺩ ﻭ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﻭﺻﻔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻮﺍﻡ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﺨﺸﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﺸﺮﻙ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻣﺤﺸﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺨﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺻﺪ ﺩﺭ
ﺻﺪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻭﺑﺎﻋث
ﻋﻤﻖ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻣﺮﺩﻡ
ﻏﻴﺮ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﺩﻳﻦ ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺣﺎل ﺘﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 2741 - اﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۷ﺹ266ﺑﺤﺎﺭ ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻭﻳﺨﺎﻓﻮﻥ
ﺳوء ﺍﻟﺤﺴﺎﺏ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺳﺨﺘﻰ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮس ﺩﺍﺭﻧﺪ(
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﺮس ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺨﺖ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﺩ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻧﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﻌﻴﺪ ﺍﺳﺖ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺘﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﻨﻨﺪ) ﺍﻣﺎﻡ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
: ﺍﻟﺎﺳﺘﻘﺼاء ﻭﺍﻟﻤُﺪﺍقّة
ﻳﺤﺴﺐ ﻋﻠﻴﻬﻢ ﺍﻟﺴﻴّﺌﺎﺕ
ﻭﻟﺎ ﻳﺤﺴﺐ ﻟﻬﻢ
ﺍﻟﺤﺴﻨﺎﺕ ﺗﺮس
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ(ﺍﺳﺘﻘﺼا
ﻭ ﺩﻗّﺖ) ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺳﺨﺖ ﮔﻴﺮﻯ ﺩﺭ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
اﻋﻤﺎل ﻘﺒلی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺳﺘﻘﺼﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺣﻘﻮﻕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﻗﻴﭽﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻰ
ﺑﺮﻳﺪﻧﺪ.ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﻗﺖ ﺩﺭ ﺳﻴّﺌﺎﺕ
ﻭ ﺑﺪﻯ ﻫﺎ ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﺑﺪﻯ ها ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺣﺴﻨﺎﺕ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﮔﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﻮﺟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ( ﻭﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ. ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺍﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺎﻙ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ ﻗﺒلی
اﻭ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻘﺪﺭ
ﻫﻢ ﺯﻳﺎﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺑﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.(ﺍﺳﺘﻘﺼاء
)ﻳﺎ ﺍﻗﺼاء ﻭﺩﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﺩﻭﺭ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺩﻗﺖ ﺳﺎﻟک ﺒﺨﺎﻃﺮﺯﻳﺎﺩﻯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﺒﻌﻴﺪ ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺠﻬﻨﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺸﻮﺩ . ﻃﻠﺐ
ﺑﺰﻭﺭ ﺣﻖ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ ﺗﺄﺩﻳﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺣﺪّ
ﺍﻗﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩﺵ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﺨﺸﻨﺪﮔﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ. حدیث 2742 - اﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۷ﺹ266 ﺑﺤﺎﺭ ) ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺘﻮ ﺑﺎ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺕ ﺑﺮﺳﺮ
ﭼﻴﺴﺖ ؟(
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
) ﺁﻥ ﺷﺨﺺﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ
جُعلت ﻓﺪﺍﻙ ﮐﺎﻥ
ﻟﻰ ﻋﻠﻴﻪ ﺣﻖ ﻓﺎﺳﺘﻘﺼﻴﺖ
ﻣﻨﻪ ﺣﻘّﻰ ﻗﺮﺑﺎﻧﺖ
ﮔﺮﺩﻡ ﻣﻦ ﺑﺮ ﺍﻭ
ﺣﻘّﻯ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺍﺳﺘﻘﺼﺎﻯ
ﺣﻖ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻡ ( ﺑﺰﻭﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻢ ﻭ ﻗﺼﺎﺹ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮ ﻭﻯ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﻗﺺ ﺑﺎ ﻗﻴﭽﻰ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭ ﻧﻤﻮﺩﻡ
ﻭﺣﻖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﻠﺨﻰ ﮔﺮﻓﺘﻢ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻓﺮﻣﻮﺩ
: اﺧﺒﺮﻧﻰ ﻋﻦ ﻗﻮﻝ
ﺍﻟﻠﻪ ( ﻭﻳﺨﺎﻓﻮﻥ
ﺳوء ﺍﻟﺤﺴﺎﺏ ) ﺃﺗﺮﺍﻫﻢ
ﺧﺎﻓﻮﺍ ﺃﻥ ﻳﺠﻮﺭ
ﻋﻠﻴﻬﻢ ﺃﻭ ﻳﻈﻠﻤﻬﻢ
ﻟﺎ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﺧﺎﻓﻮﺍ
ﺍﻟﺎﺳﺘﻘﺼاء ﻭ
ﺍﻟﻤﺪّﺍقة ﭘس
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻥ
گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻰ؟ ﻭ ﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ؟ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺁﻧﺎﻥ ﺗﺮﺳﺎﻥ
ﺍﺯ ﺳوء ﺍﻟﺤﺴﺎﺏ)ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺍﺯ ﺳﺨﺘﻰ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮس ﺩﺍﺭﻧﺪ
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺯ ﺳﺨﺘﻰ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ
ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻧﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺨﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻧﻤﻰ ﺑﺨﺸﻴﺪﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻤﻰ ﺑﺨﺸﻴﺪﻧﺪ
ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﻨﮓ ﺩﻟﻰ
ﻭ ﺑﺨﺎﻟﺖ ﻭ ﻋﺪﻡ
ﺑﺨﺸﺶ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ)
ﺁﻳﺎ ﺗﻮ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻰ
ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺮس ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺳﺘﻢ ﮐﻨﺪ ﻭﻇﻠﻢ
ﻧﻤﺎﻳﺪ؟ ﺑﺨﺪﺍ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ ( ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺳﺘﻢ ﮐﻨﺪ ) ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﺳﺘﻘﺼاء
ﺧﺪﺍ ﻭﻣﺪﺍﻗّﻪ
ﺍﻭ ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺣﻘﻮﻕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺳﺨﺖ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺼﺎ
ﮐﻨﺪ (ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺮﻳﺪﻥ
ﺒﺎ ﻗﻴﭽﻰ ﺣقی
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺗﺮﺳﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻗﻄﻌﺎ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﻘﻮﻕ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﻗﻴچی ﻮ ﻗﺼﺎﺹ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺒﻌﻴﺪ ﻧﻮعی ﺒﺰﻭﺭ
ﻭﺳﺨﺘﻰ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ گوﭼﮑﺘﺮﻳﻥ
گناﻫﺎﻥ ﺍﻧﻬﺎ ﺻﺮﻑ
ﻧﻈﺮ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺩﻗّﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺍﺯ ﻫﻴﭻ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭﻋﺎﻣﻞ ﻭﻋﺎﺷﻖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﺍﻧﺪﮐﻰ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺑﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﺍﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﻰ ﮔﺬﺷﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻧﺒﺨﺸﺪ ﻭﺳﺨﺖ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺳﺨﺖ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﻗﻴﭽﻰ ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻭ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ. ﺗﺎ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻧﻮﺍﻗﺺ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ
ﺗﺎﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﻭﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻮﻓﻖ ﮔﺮﺩﺩ.

حدیث 2743 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ266 ﺑﺤﺎﺭ
) ﮐﻪ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﺯ ﮐﺴﻰ
ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺷﮑﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﭼﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻯ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﻮ ﺷﮑﺎﻳﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻯ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ
ﺁﻳﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺣﻖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺳﺘﻘﺼاء
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻡ ﺷﮑﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ؟ ( ﮐﻪ ﺑﺰﻭﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻢ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎ ﻏﻀﺐ ﺭﺍﺳﺖ
ﻧﺸﺴﺖ ﻭ ﮔﻔﺖ : ﮐﺄﻧّﻚ ﺍﺫﺍ
ﺍﺳﺘﻘﺼﻴﺖ ﻟﻢ ﺗﺴﻴئ
ﺃﺭﺃﻳﺖ ﻣﺎ ﺣﮑﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭﻙ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ ﻳﺨﺎﻓﻮﻥ
ﺳوء ﺍﻟﺤﺴﺎﺏ ﺃﺧﺎﻓﻮﺍ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻥ ﻳﺠﻮﺭ
ﻋﻠﻴﻬﻢ؟ﻟﺎ ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﻣﺎ ﺧﺎﻓﻮﺍ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﺎﺳﺘﻘﺼاء ﻓﺴﻤّﺎﻩ
ﺍﻟﻠﻪ ﺳوء ﺍﻟﺤﺴﺎﺏ
ﻓﻤﻦ ﺍﺳﺘﻘﺼﻰ ﻓﻘﺪ
ﺃﺳاء ﻣثل
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﺳﺘﻘﺼﺎﻯ ﺣﻖ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻯ ﮐﺎﺭ ﺯﺷﺘﻰ
ﻧﮑﺮﻩﺍﻯ. ﺁﻳﺎ ﺩﻳﺪﻩﺍﻯ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻪ
ﺣﮑﺎﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺳوء ﺍﻟﺤﺴﺎﺏ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺳﺘم کاﺭﻯ
که ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺣﻖ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺒﺨﺸﺪ ﻭﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﺨﺸﺪ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺮﻙ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺑﺨﺸﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻢ ﺍﻳﻨﻚ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭ ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻳﺎﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭﻣﺤﺸﺮﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭ ﺗﺒﻌﻴﺪ ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺠﻬﻨﻢ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺘﺮﺳﻨﺪ
) ﺁﻳﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻰ ﺗﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺳﺘﻢ ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺨﺪﺍ
ﺍﻧﺎﻥ ﺗﺮس ﺍﺯﺍﺳﺘﻘﺼﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺳﺨﺖ ﮔﻴﺮﻯ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺒﺨﺸﺪ
ﻭ ﻗﺼﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺒﺮﺩ
ﻭ ﻗﻴﭽﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺑﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ ﻭ ﺑﺠﻬﻨﻤﻬﺎ
ﺗﺒﻌﻴﺪ ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻨﺪ
) ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺘﻘﺼﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳوء ﺍﻟﺤﺴﺎﺏ
ﻭ ﺳﺨﺖ ﮔﻴﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﭘس
ﻫﺮ ﮐس ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺳﺘﻘﺼﺎﻯ ﺣﻖ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺪ ﮐﺎﺭ ﺯﺷﺖ ﻭﺳﻴّﻯٴ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
( ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﺨﺸﻨﺪﮔﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﻳﺶ.)

حدیث
2743 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ266 ﺑﺤﺎﺭ
) ﮐﻪ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﺯ ﮐﺴﻰ
ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺷﮑﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﭼﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻯ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﻮ ﺷﮑﺎﻳﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻯ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ
ﺁﻳﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺣﻖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺳﺘﻘﺼاء
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻡ ﺷﮑﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ؟ ( ﮐﻪ ﺑﺰﻭﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻢ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎ ﻏﻀﺐ ﺭﺍﺳﺖ
ﻧﺸﺴﺖ ﻭ ﮔﻔﺖ : ﮐﺄﻧّﻚ ﺍﺫﺍ
ﺍﺳﺘﻘﺼﻴﺖ ﻟﻢ ﺗﺴﻴئ
ﺃﺭﺃﻳﺖ ﻣﺎ ﺣﮑﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭﻙ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ ﻳﺨﺎﻓﻮﻥ
ﺳوء ﺍﻟﺤﺴﺎﺏ ﺃﺧﺎﻓﻮﺍ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻥ ﻳﺠﻮﺭ
ﻋﻠﻴﻬﻢ؟ﻟﺎ ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﻣﺎ ﺧﺎﻓﻮﺍ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﺎﺳﺘﻘﺼاء ﻓﺴﻤّﺎﻩ
ﺍﻟﻠﻪ ﺳوء ﺍﻟﺤﺴﺎﺏ
ﻓﻤﻦ ﺍﺳﺘﻘﺼﻰ ﻓﻘﺪ
ﺃﺳاء ﻣثل
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﺳﺘﻘﺼﺎﻯ ﺣﻖ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻯ ﮐﺎﺭ ﺯﺷﺘﻰ
ﻧﮑﺮﻩﺍﻯ. ﺁﻳﺎ ﺩﻳﺪﻩﺍﻯ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻪ
ﺣﮑﺎﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺳوء ﺍﻟﺤﺴﺎﺏ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺳﺘم کاﺭﻯ
که ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺣﻖ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺒﺨﺸﺪ ﻭﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﺨﺸﺪ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺮﻙ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺑﺨﺸﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻢ ﺍﻳﻨﻚ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭ ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻳﺎﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭﻣﺤﺸﺮﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭ ﺗﺒﻌﻴﺪ ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺠﻬﻨﻢ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺘﺮﺳﻨﺪ
) ﺁﻳﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻰ ﺗﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺳﺘﻢ ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺨﺪﺍ
ﺍﻧﺎﻥ ﺗﺮس ﺍﺯﺍﺳﺘﻘﺼﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺳﺨﺖ ﮔﻴﺮﻯ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺒﺨﺸﺪ
ﻭ ﻗﺼﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺒﺮﺩ
ﻭ ﻗﻴﭽﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺑﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ ﻭ ﺑﺠﻬﻨﻤﻬﺎ
ﺗﺒﻌﻴﺪ ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻨﺪ
) ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺘﻘﺼﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳوء ﺍﻟﺤﺴﺎﺏ
ﻭ ﺳﺨﺖ ﮔﻴﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﭘس
ﻫﺮ ﮐس ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺳﺘﻘﺼﺎﻯ ﺣﻖ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺪ ﮐﺎﺭ ﺯﺷﺖ ﻭﺳﻴّﻯٴ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
( ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﺨﺸﻨﺪﮔﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﻳﺶ.)

حدیث
2745 - اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۷ﺹ267 ﺑﺤﺎﺭ )ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﻟﺎ ﺗﺰﻭﻝ
ﻗﺪﻡ ﻋﺒﺪ ﺣﺘّﻰ
ﻳﺴﺄﻝ ﻋﻦ ﺣُﺒّﻨﺎ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺖ ﻗﺒﻞ،
ﻳﺎ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﻣﺎ ﻋﻠﺎﻣﻪ ﺣﺒّﮑﻢ
؟ ﻗﺎﻝ ﻓﻀرَبّ ﺑﻴﺪﻩ
ﻋﻠﻰ ﻣﻨﮑﺐ ﻋلیّ
ﻫﻴﭻ ﻗﺪﻣﻰ
ﺑﺠﻠﻮ ﭘﻴﺶ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺍﺯ ﻣﺤﺒّﺖ ﻣﺎ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺑﭙﺮﺳﻨﺪ. ( ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺿﻤﻦ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺷﻤﺎ ﭼﻴﺴﺖ؟(
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻓﻬﻤﻴﺪ ﮐﻪ ﻣﺤﺒﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺩﺭ ﮐﺴﻰ ﻫﺴﺖ؟)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺑﺮ
ﺷﺎﻧﻪ ﻋﻠﻰّ ﺯﺩ.(
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺳﻠﻮﻙ الهی ﺒﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻣﻮﻟﺎ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﮑﺴﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﻨﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺸﻖ ﺑﻮﺭﺯﺩ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ غبادی
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻭ ﺗﺸﻔّﻊ ﮐﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
شهود مصطفوی
لست . ﺗﺎ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺟّﺎﻝ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﮐﺎﺫﺏ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ ﻏﻴﺮ
ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻭﻋﻘل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﻳﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻭ ﺑﺎﻡ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻳﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﺎﻣﻮﺭﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺨﻮﺩ ﺳﻴﺎﻩ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺁﺧﺮﻋﻤﺮﻏﻴﺮ
ﻣﻌﺼﻮم اﺯ ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻥ
گناه ﻋﻤﺪﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺗﻰ ﮐﻪ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﺭﺩ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭘﻴﺶ ﺑﺮﺩﻥ
ﻳﻚ ﻗﺪﻡ ﺑﺠﻠﻮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
عبوﺭ ﺍﺯﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻋﺒﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ ﺑﺎﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ
ﻭﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻳﻚ ﺧﻮﺩ
ﮐﺸﻰ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻋﻤﻴﻖ ﻭﮐﺸﺶ
ﺷﺪﻳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﺣتی ﺒﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺿﻌﻴﻒﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻗﺒﻮﻝ ﻣﺮﮒ
ﮐﻨﻨﺪ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩ تهائی ﻃﺮﻳﻘﺖﻏﻴﺮ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﮐﻪ ﺑﻬﻴﭻ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. (ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ)
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ ﻭ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﻧﺒﻮﺩ ﻭﻳﺎ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺮﻯ ﺮﺍ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻨﺪ ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔﺶ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺑﻬﺮﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣلی ﺮﺍ ﻣﻌﺮفی
ﻤﻴﮑﺮﺩ.

حدیث 2746 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۷ﺹ257 ﺑﺤﺎﺭ ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﻧّﻤﺎ
ﻳﺪﺍﻕ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻌﺒﺎﺩ
ﻓﻰ ﺍﻟﺤﺴﺎﺏ ﻳﻮﻡ
ﺍﻟﻘﻴﺎمةﻣﻪ ﻋﻠﻰ
ﻗﺪﺭ ﻣﺎ ﺁﺗﺎﻫﻢ
ﻣﻦ ﺍﻟﻌﻘﻮﻝ ﻓﻰ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺩﻗّﺖ ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﺴﺎﺏ ﺭﺳﻰ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ (برای
شایستگی شهوذ
قائم ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﻋﻘﻠﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻣﻴباشد.(ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ زیرا
ﺩﺭ ﺗﺤﺼﻴﻠﺎﺕ ﻋﻠﻤﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺪﺳﺖ ﻧﻤﻴﺁﻳﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﺪﮐﻰ ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭﺍﺯ ﻣﺪﺕ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺨﻮﺩ ﺻﺮﻑ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺁﻥ
ﺒﺎ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭنیز ﺩﺭ ﭘﺎﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻧﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻳﻚ (ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
رَبّ النوع
بشری ) ﺍﺳﺖ ﻣﻄﺎﻟﻖ
(ﻋﻘل اﻳﺪﺁﻝ)
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﻴﻚ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﮑﻤﺎل
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. که ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ
ﻧﺎﭘﺎﮐﻰ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻃل ﻮ ﻳﺎ ﺑﻰ ﺃثر
ﻓﺎﺭﻍ ﺷﺪﻩ ﻭ ﭼﻪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﻭ ﺑﮑﺪﺍﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ ﮔﺮﺩﺩ
ﻭ ﺍﻳﻦ (ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻗﻴﺎﻡ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻭ ﻣﻴﺮﺳﺪ
. ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ و
استعداد ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﻏﻠﺐ ﻭﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﭼﻮﻥ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺧﺮﺩﺳﺎﻝ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﺮﺍﻓﻰ
ﺑﺎﻃﻞ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺗﻰ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺍﺳﺖ.
ﮐﺴﺐ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻮﻥ ﻓﻘﺎﻫﺖ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﻫﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪه . ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﺸﮑﻞ
ﺗﺮ ﺑﻬﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭﺩﮔﺮﮔﻮنی
اﻳﻥ عقاﻳﺪ ﻭساﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻜﻬﺎﻯ
ﺬﻫﻨﻰ ﻭﺑﺎ ﻃﻠﻮع
ﺑﺎﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺴﺨﺘﻰ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻧﻴکو ﺭﺑﻄﻰ ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺷﺨﺎﺹ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ (ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ)
نوع بشری معیار
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻘﻞ الهی
کاملان ﻮ عقل ﮐﻠّﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻋﻘلی ﺒﺮﺗﺮ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭ ﺗﺮﺍﺯﻭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﮑﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﺪ.ﻭﺭﺍﺿﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻋﺎﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﮑﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﮐﺴﻰ ﺭﻓﺘﺎﺭﻧﻴﻚ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻟﺤﻈﺎﺗﻰ ﺑﺎﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺶ ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺑﻰ ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻧﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻋﺸﻖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯﺪﺍﻭﺭﻯ
الهی هستند.

حدیث 2746 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۷ﺹ257 ﺑﺤﺎﺭ ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﻧّﻤﺎ
ﻳﺪﺍﻕ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻌﺒﺎﺩ
ﻓﻰ ﺍﻟﺤﺴﺎﺏ ﻳﻮﻡ
ﺍﻟﻘﻴﺎمةﻣﻪ ﻋﻠﻰ
ﻗﺪﺭ ﻣﺎ ﺁﺗﺎﻫﻢ
ﻣﻦ ﺍﻟﻌﻘﻮﻝ ﻓﻰ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺩﻗّﺖ ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﺴﺎﺏ ﺭﺳﻰ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ (برای
شایستگی شهوذ
قائم ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﻋﻘﻠﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻣﻴباشد.(ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ زیرا
ﺩﺭ ﺗﺤﺼﻴﻠﺎﺕ ﻋﻠﻤﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺪﺳﺖ ﻧﻤﻴﺁﻳﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﺪﮐﻰ ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭﺍﺯ ﻣﺪﺕ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺨﻮﺩ ﺻﺮﻑ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺁﻥ
ﺒﺎ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭنیز ﺩﺭ ﭘﺎﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻧﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻳﻚ (ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
رَبّ النوع
بشری ) ﺍﺳﺖ ﻣﻄﺎﻟﻖ
(ﻋﻘل اﻳﺪﺁﻝ)
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﻴﻚ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﮑﻤﺎل
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. که ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ
ﻧﺎﭘﺎﮐﻰ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻃل ﻮ ﻳﺎ ﺑﻰ ﺃثر
ﻓﺎﺭﻍ ﺷﺪﻩ ﻭ ﭼﻪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﻭ ﺑﮑﺪﺍﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ ﮔﺮﺩﺩ
ﻭ ﺍﻳﻦ (ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻗﻴﺎﻡ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻭ ﻣﻴﺮﺳﺪ
. ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ و
استعداد ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﻏﻠﺐ ﻭﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﭼﻮﻥ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺧﺮﺩﺳﺎﻝ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﺮﺍﻓﻰ
ﺑﺎﻃﻞ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺗﻰ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺍﺳﺖ.
ﮐﺴﺐ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻮﻥ ﻓﻘﺎﻫﺖ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﻫﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪه . ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﺸﮑﻞ
ﺗﺮ ﺑﻬﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭﺩﮔﺮﮔﻮنی
اﻳﻥ عقاﻳﺪ ﻭساﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻜﻬﺎﻯ
ﺬﻫﻨﻰ ﻭﺑﺎ ﻃﻠﻮع
ﺑﺎﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺴﺨﺘﻰ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻧﻴکو ﺭﺑﻄﻰ ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺷﺨﺎﺹ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ (ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ)
نوع بشری معیار
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻘﻞ الهی
کاملان ﻮ عقل ﮐﻠّﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻋﻘلی ﺒﺮﺗﺮ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭ ﺗﺮﺍﺯﻭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﮑﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﺪ.ﻭﺭﺍﺿﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻋﺎﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﮑﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﮐﺴﻰ ﺭﻓﺘﺎﺭﻧﻴﻚ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻟﺤﻈﺎﺗﻰ ﺑﺎﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺶ ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺑﻰ ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻧﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻋﺸﻖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯﺪﺍﻭﺭﻯ
الهی هستند.

حدیث 2748 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۷ﺹ267 ﺑﺤﺎﺭ ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳد ﺍﻥّ
ﺍﻟﺪﻭﺍﻭﻳﻦ ﻳﻮﻡ
ﺍﻟﻘﻴﺎمة ﺩﻳﻮﺍﻥ
ﻓﻴﻪ ﺍﻟﻨﻌﻢ ﻭﺩﻳﻮﺍﻥ
ﻓﻴﻪ ﺍﻟﺤﺴﻨﺎﺕ
ﻭ ﺩﻳﻮﺍﻥ ﻓﻴﻪ ﺍﻟﺴﻴّﺌﺎﺕ
ﻓﻴﻘﺎﺑﻞ ﺑﻴﻦ ﺩﻳﻮﺍﻥ
ﺍﻟﻨﻌﻢ ﻭ ﺩﻳﻮﺍﻥ
ﺍﻟﺤﺴﻨﺎﺕ ﻓﺘﺴﺘﻐﺮﻕ
ﺍﻟﻨﻌﻢ ﺩﻳﻮﺍﻥ
ﺍﻟﺤﺴﻨﺎﺕ ﻭﻳﺒﻘﻰ
ﺩﻳﻮﺍﻥ ﺍﻟﺴﻴّﺌﺎﺕ
ﻓﻴﺪﻋﺎ ﺍﺑﻦ ﺁﺩﻡ
ﺍﻟﻤؤﻤﻦ ﻟﻠﺤﺴﺎﺏ
ﻓﻴﺘﻘﺪﻡ ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ
ﺃﻣﺎﻣﻪ ﻓﻰ ﺃﺣﺴﻦ
ﺻﻮﺭة ﻓﻴﻘﻮﻝ ﻳﺎ
رَبّ ﺃﻧﺎ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻭ ﻫﺬﺍ ﻋﺒﺪﻙ ﺍﻟﻤؤﻤﻦ
ﻗﺪ ﮐﺎﻥ ﻳﺘﻌّﺐ
ﻧﻔﺴﻪ ﺑﺘﻠﺎﻭﺗﻰ
ﻭ ﻳﻄﻴﻞ ﻟﻴﻠﻪ ﺑﺘﺮﺗﻴﻠﻰ
ﻭ ﺗﻔﻴﺾ ﻋﻴﻨﺎﻩ
ﺍﺫﺍ ﺗﻬﺠّﺪ ﻓﺄﺭﺿﻪ
ﮐﻤﺎ ﺃﺭﺿﺎﻧﻰ ﻗﺎﻝ
ﻓﻴﻘﻮﻝ ﺍﻟﻌﺰﻳﺰ
ﺍﻟﺠﺒّﺎﺭ ﺃﺑﺴﻂ
ﻳﻤﻴﻨﻚ ﻓﻴﻤﻠؤها
ﻣﻦ ﺭﺿﻮﺍﻥ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻌﺰﻳﺰ ﺍﻟﺠﺒّﺎﺭ
ﻭ ﻳﻤلوء ﺷﻤﺎﻟﻪ
ﻣﻦ ﺭﺣمة ﺍﻟﻠﻪ
یثمّ ﻳﻘﺎﻝ ﻫﺬﻩ
ﺍﻟﺠنّة ﻣﺒﺎﺣﻪ
ﻟﻚ ﻓﺎﻗرآ ﻭ ﺍﺻﻌﺪ
ﻓﺎﺫﺍ ﻗﺮﺃ ﺁیة
ﺻﻌﺪ ﺩﺭجة ﺩﻳﻮﺍﻧﻬﺎ
( ﺩﻓﺎﺗﺮ ﻭ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﻧﺎﻣﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺷﺨﺺ ) ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
( ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻭ ﺑﺮﭘﺎ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺟﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺤث ﻭ ﺗﺮﺍﺯﻭ ﻭ
ﻣﺠﺎﺩﻟﺎﺗﻰ ﺑﻴﻦ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ) ﻳﮑﻰ ﺩﻳﻮﺍﻥ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ ( ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ) ﭼﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺗﻰ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺸﺨﺺ ﺩﺍﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻭﮐﻤﻴّﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺑﺪﻗّﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻝ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻴﺰ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺸﺶ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺷﺪﻩ
ﺍﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺸﺒﺮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﺩ)
ﻭ ﺩﻳﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺣﺴﻨﺎﺕ ﻭ
ثوﺍﺑﻬﺎ ﻫﺴﺖ ( ﻧﻴﮑﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﻳﻮﺍﻥ
ﺳﻮﻡ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﻴﺌﺎﺕ
ﻭ ﺑﺪﻯ ﻫﺎ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ( ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻘﺪﺭ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻭ ﺳﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺧﻄﺎ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻭﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺑﺮﺗﺮ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﻮﺍﻥ ﻭ ﺩﻓﺘﺮ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ ﺑﺎ ﺩﻳﻮﺍﻥ
ﺣﺴﻨﺎﺕ ( ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ) ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ
ﻭ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﻳﻮﺍﻥ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﺕ
ﺑﺮﺩﻳﻮﺍﻥ ﺣﺴﻨﺎﺕ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻰ ﭼﺮﺑﺪ
( ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺴﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺣﻖ ﻣﻄﻠﺐ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺁﻥ
ﻫﻤﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﺩ) ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺩﻳﻮﺍﻥ ﺳﻴّﺌﺎﺕﻭ
ﺑﺪﻯها ﺑﺎﻗﻰ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.
( ﻳﻌﻨﻰ ﺭﻏﻢ ﻧﻴﮑﻰ
ﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﮐﺎﻓﻰ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩﻩ ) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺁﺩﻡ ﻭﻣؤﻤﻦ
ﺍﺣﻀﺎﺭﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
( ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ (ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺁﺩﻡ) ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮﻭ( ﺁﺩﻡ ﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ الهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﻣؤﻤﻦ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ
ﺍﻳﻦ ﻣؤﻤﻦ ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ
( ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺍﻥ ﮐﺘﺎﺏ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻢ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ (ﺩﻭ
قرّه) ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺻﻞ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﻭﻗﺖﻣﺮﮒ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸم ﺴﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻭﻫﻔﺘﻢ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴّﺖﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺮ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﭘﺮ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﭘﺮ
ﻫﻴﺠﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺍﺻﻞ
ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻧﻬﺎ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﺮﺍﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻣﻦ ﻗﺮﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻢ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﻨﺪﻩ
ﻣؤﻤﻦ ﺗﻮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ(ﺗﻠﺎﻭﺕ)
ﻣﻦ ﺧﺴﺘﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩ
( ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺣﺎﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺒﺪ ﻭ ﺑﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻣؤﻤﻦ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺭ ﻗﺮاءﺖ ﺩﺭ
قرّه ﮔﻴﺮﻯ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ(ﺗﻠﺎﻭﺕ
ﺗﻠﻮ ﺍﻟﺎﺧﺮﻯ)ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺷﺨﺺ
ﻧمی پرﺳﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻭ ﺗﺮﺍﺯﻭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻟﻮﺩﮔﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺍﻳﻦ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻫﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻔﻮ ﻭ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ) ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺑﺘﺮﺗﻴﻞ
ﻭ ﺍﺷﻚ ﺭﻳﺰﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺗﻬﺠّﺪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ ( ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺒﻬﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻭ ﺗﺮﺗﻴﻞ ﻭ ﺗﻠﺎﻭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺍﺯ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺧﺴﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ(ﺗﻬﺠّﺪ)ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻣﺘﻮﺭﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺩﻭﭼﺎﺭ(ﺭﻣﺾ)ﭼﺸﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ) ﭘﺶ ﺗﻮ ﻧﻴﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺍﻭ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺭﺍﺿﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺭﺍﺿﻰ
ﺑﺎﺵ ( ﺍﻳﻦ ﻳﻚ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺰﻳﺰ
ﻣﻘﺘﺪﺭ ﻭ ﺟﺒّﺎﺭ
ﮐﻪ ﺣﺮﻓﺶ ﺣﺮﻑ ﺍﺟﺮﺍ
ﺷﺪﻧﻰ ﺩﺭ ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﻦ ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ ﺭﺿﻮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻯ ﻋﺰﻳﺰ ﭘﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭﺟﺒّﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﮐﻒ ﺩﺳﺖ
ﭼﭗ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. (ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﻭﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﺯﻗﻬﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭ ﺟﻨﺒﻪ ﻭ ﺩﺳﺖ
ﭼﭗ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﺳﭙس ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﺠﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮ ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺑﺨﻮﺍﻥ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭ ( ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺎ ﺗﻠﺎﻭﺕ
قرّه ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻘﺮّه ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ
ﻫﻔﺖ ﺁﻳﻪ ﺍﺻﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ ﺁﻳﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻗﺮاءﺖ ﮐﻨﺪ
ﻭ قرّه ﮔﻴﺮﻯ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻳﻚ ﺩﺭﺟﻪ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.( ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺍﻧی ﺪﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
(ﺁﻳﺖ) ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻭ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻬﺮ ﺗﻌﺪﺍﺩ
قرّه ﻳﺎ ﺧﻮﺭّﻩ
ﻭ ﺁﻳﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭ ﻗﺮاءﺖ ﻭ
قرّه ﮔﻴﺮﻯ ﻭ ﺗﻠﺎﻭﺕ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﻭ ﺗﻠﻮ
ﺍﻟﺎﺧﺮﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ ﻳﻚ ﺩﺭﺟﻪ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭﻋﻠﻢ
ﻟﺪﻧﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺪﻭﺭ
ﺣﮑﻢ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ(ﺑِﺪﺍﻯ) ﺍﻭ ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺮﺳﻴﺪﮔﻰ ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻠﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻭﺿﻊ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺟﻪ ﻧﻴﺰ ﺣﺴﻨﺎﺕ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﻳﻮﺍﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔﺶ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻋﺰﻳﺰ)
ﭘﺮ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﭘﺮ ﻋﺰّﺕ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ( ﺑِﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻭ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﺩﺍﺩﻥ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺟﺒّﺎﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺤﺒﻮﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺍﺯﻝ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﮕﺬﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﺬﺭﺩ
ﻭ ﺣﺘﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺬﺷﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻥ ﻧﮑﻨﻨﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻣﺠﺮﻡ
ﺷﺪﻥ ﺑﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ(ﺃﻣﺮ
ﺑﻴﻦ ﺃﻣﺮﻳﻦ) ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻫﻢ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﻭﻫﻢ
ﺟﺒﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺍﺯﻝ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻮﺍع
همّت. ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﺑﺪ
ﻭ ﺣﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺟﺮﺍ ﮔﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺟﺒّﺎﺭ ﻭﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺻﺒﺮ ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺳﺎﻝ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﺗﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
الهی اﻧﺠﺎﻡ ﮔﻴﺮﺩ.
ﻭﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺗﺌﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺗﺤﻘﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ .

حدیث 2748 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۷ﺹ267 ﺑﺤﺎﺭ ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳد ﺍﻥّ
ﺍﻟﺪﻭﺍﻭﻳﻦ ﻳﻮﻡ
ﺍﻟﻘﻴﺎمة ﺩﻳﻮﺍﻥ
ﻓﻴﻪ ﺍﻟﻨﻌﻢ ﻭﺩﻳﻮﺍﻥ
ﻓﻴﻪ ﺍﻟﺤﺴﻨﺎﺕ
ﻭ ﺩﻳﻮﺍﻥ ﻓﻴﻪ ﺍﻟﺴﻴّﺌﺎﺕ
ﻓﻴﻘﺎﺑﻞ ﺑﻴﻦ ﺩﻳﻮﺍﻥ
ﺍﻟﻨﻌﻢ ﻭ ﺩﻳﻮﺍﻥ
ﺍﻟﺤﺴﻨﺎﺕ ﻓﺘﺴﺘﻐﺮﻕ
ﺍﻟﻨﻌﻢ ﺩﻳﻮﺍﻥ
ﺍﻟﺤﺴﻨﺎﺕ ﻭﻳﺒﻘﻰ
ﺩﻳﻮﺍﻥ ﺍﻟﺴﻴّﺌﺎﺕ
ﻓﻴﺪﻋﺎ ﺍﺑﻦ ﺁﺩﻡ
ﺍﻟﻤؤﻤﻦ ﻟﻠﺤﺴﺎﺏ
ﻓﻴﺘﻘﺪﻡ ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ
ﺃﻣﺎﻣﻪ ﻓﻰ ﺃﺣﺴﻦ
ﺻﻮﺭة ﻓﻴﻘﻮﻝ ﻳﺎ
رَبّ ﺃﻧﺎ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻭ ﻫﺬﺍ ﻋﺒﺪﻙ ﺍﻟﻤؤﻤﻦ
ﻗﺪ ﮐﺎﻥ ﻳﺘﻌّﺐ
ﻧﻔﺴﻪ ﺑﺘﻠﺎﻭﺗﻰ
ﻭ ﻳﻄﻴﻞ ﻟﻴﻠﻪ ﺑﺘﺮﺗﻴﻠﻰ
ﻭ ﺗﻔﻴﺾ ﻋﻴﻨﺎﻩ
ﺍﺫﺍ ﺗﻬﺠّﺪ ﻓﺄﺭﺿﻪ
ﮐﻤﺎ ﺃﺭﺿﺎﻧﻰ ﻗﺎﻝ
ﻓﻴﻘﻮﻝ ﺍﻟﻌﺰﻳﺰ
ﺍﻟﺠﺒّﺎﺭ ﺃﺑﺴﻂ
ﻳﻤﻴﻨﻚ ﻓﻴﻤﻠؤها
ﻣﻦ ﺭﺿﻮﺍﻥ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻌﺰﻳﺰ ﺍﻟﺠﺒّﺎﺭ
ﻭ ﻳﻤلوء ﺷﻤﺎﻟﻪ
ﻣﻦ ﺭﺣمة ﺍﻟﻠﻪ
یثمّ ﻳﻘﺎﻝ ﻫﺬﻩ
ﺍﻟﺠنّة ﻣﺒﺎﺣﻪ
ﻟﻚ ﻓﺎﻗرآ ﻭ ﺍﺻﻌﺪ
ﻓﺎﺫﺍ ﻗﺮﺃ ﺁیة
ﺻﻌﺪ ﺩﺭجة ﺩﻳﻮﺍﻧﻬﺎ
( ﺩﻓﺎﺗﺮ ﻭ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﻧﺎﻣﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺷﺨﺺ ) ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
( ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻭ ﺑﺮﭘﺎ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺟﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺤث ﻭ ﺗﺮﺍﺯﻭ ﻭ
ﻣﺠﺎﺩﻟﺎﺗﻰ ﺑﻴﻦ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ) ﻳﮑﻰ ﺩﻳﻮﺍﻥ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ ( ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ) ﭼﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺗﻰ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺸﺨﺺ ﺩﺍﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻭﮐﻤﻴّﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺑﺪﻗّﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻝ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻴﺰ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺸﺶ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺷﺪﻩ
ﺍﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺸﺒﺮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﺩ)
ﻭ ﺩﻳﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺣﺴﻨﺎﺕ ﻭ
ثوﺍﺑﻬﺎ ﻫﺴﺖ ( ﻧﻴﮑﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﻳﻮﺍﻥ
ﺳﻮﻡ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﻴﺌﺎﺕ
ﻭ ﺑﺪﻯ ﻫﺎ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ( ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻘﺪﺭ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻭ ﺳﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺧﻄﺎ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻭﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺑﺮﺗﺮ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﻮﺍﻥ ﻭ ﺩﻓﺘﺮ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ ﺑﺎ ﺩﻳﻮﺍﻥ
ﺣﺴﻨﺎﺕ ( ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ) ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ
ﻭ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﻳﻮﺍﻥ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﺕ
ﺑﺮﺩﻳﻮﺍﻥ ﺣﺴﻨﺎﺕ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻰ ﭼﺮﺑﺪ
( ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺴﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺣﻖ ﻣﻄﻠﺐ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺁﻥ
ﻫﻤﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﺩ) ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺩﻳﻮﺍﻥ ﺳﻴّﺌﺎﺕﻭ
ﺑﺪﻯها ﺑﺎﻗﻰ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.
( ﻳﻌﻨﻰ ﺭﻏﻢ ﻧﻴﮑﻰ
ﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﮐﺎﻓﻰ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩﻩ ) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺁﺩﻡ ﻭﻣؤﻤﻦ
ﺍﺣﻀﺎﺭﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
( ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ (ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺁﺩﻡ) ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮﻭ( ﺁﺩﻡ ﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ الهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﻣؤﻤﻦ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ
ﺍﻳﻦ ﻣؤﻤﻦ ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ
( ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺍﻥ ﮐﺘﺎﺏ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻢ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ (ﺩﻭ
قرّه) ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺻﻞ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﻭﻗﺖﻣﺮﮒ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸم ﺴﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻭﻫﻔﺘﻢ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴّﺖﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺮ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﭘﺮ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﭘﺮ
ﻫﻴﺠﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺍﺻﻞ
ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻧﻬﺎ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﺮﺍﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻣﻦ ﻗﺮﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻢ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﻨﺪﻩ
ﻣؤﻤﻦ ﺗﻮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ(ﺗﻠﺎﻭﺕ)
ﻣﻦ ﺧﺴﺘﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩ
( ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺣﺎﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺒﺪ ﻭ ﺑﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻣؤﻤﻦ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺭ ﻗﺮاءﺖ ﺩﺭ
قرّه ﮔﻴﺮﻯ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ(ﺗﻠﺎﻭﺕ
ﺗﻠﻮ ﺍﻟﺎﺧﺮﻯ)ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺷﺨﺺ
ﻧمی پرﺳﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻭ ﺗﺮﺍﺯﻭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻟﻮﺩﮔﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺍﻳﻦ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻫﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻔﻮ ﻭ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ) ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺑﺘﺮﺗﻴﻞ
ﻭ ﺍﺷﻚ ﺭﻳﺰﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺗﻬﺠّﺪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ ( ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺒﻬﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻭ ﺗﺮﺗﻴﻞ ﻭ ﺗﻠﺎﻭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺍﺯ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺧﺴﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ(ﺗﻬﺠّﺪ)ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻣﺘﻮﺭﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺩﻭﭼﺎﺭ(ﺭﻣﺾ)ﭼﺸﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ) ﭘﺶ ﺗﻮ ﻧﻴﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺍﻭ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺭﺍﺿﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺭﺍﺿﻰ
ﺑﺎﺵ ( ﺍﻳﻦ ﻳﻚ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺰﻳﺰ
ﻣﻘﺘﺪﺭ ﻭ ﺟﺒّﺎﺭ
ﮐﻪ ﺣﺮﻓﺶ ﺣﺮﻑ ﺍﺟﺮﺍ
ﺷﺪﻧﻰ ﺩﺭ ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﻦ ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ ﺭﺿﻮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻯ ﻋﺰﻳﺰ ﭘﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭﺟﺒّﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﮐﻒ ﺩﺳﺖ
ﭼﭗ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. (ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﻭﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﺯﻗﻬﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭ ﺟﻨﺒﻪ ﻭ ﺩﺳﺖ
ﭼﭗ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﺳﭙس ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﺠﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮ ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺑﺨﻮﺍﻥ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭ ( ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺎ ﺗﻠﺎﻭﺕ
قرّه ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻘﺮّه ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ
ﻫﻔﺖ ﺁﻳﻪ ﺍﺻﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ ﺁﻳﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻗﺮاءﺖ ﮐﻨﺪ
ﻭ قرّه ﮔﻴﺮﻯ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻳﻚ ﺩﺭﺟﻪ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.( ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺍﻧی ﺪﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
(ﺁﻳﺖ) ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻭ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻬﺮ ﺗﻌﺪﺍﺩ
قرّه ﻳﺎ ﺧﻮﺭّﻩ
ﻭ ﺁﻳﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭ ﻗﺮاءﺖ ﻭ
قرّه ﮔﻴﺮﻯ ﻭ ﺗﻠﺎﻭﺕ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﻭ ﺗﻠﻮ
ﺍﻟﺎﺧﺮﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ ﻳﻚ ﺩﺭﺟﻪ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭﻋﻠﻢ
ﻟﺪﻧﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺪﻭﺭ
ﺣﮑﻢ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ(ﺑِﺪﺍﻯ) ﺍﻭ ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺮﺳﻴﺪﮔﻰ ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻠﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻭﺿﻊ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺟﻪ ﻧﻴﺰ ﺣﺴﻨﺎﺕ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﻳﻮﺍﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔﺶ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻋﺰﻳﺰ)
ﭘﺮ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﭘﺮ ﻋﺰّﺕ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ( ﺑِﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻭ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﺩﺍﺩﻥ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺟﺒّﺎﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺤﺒﻮﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺍﺯﻝ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﮕﺬﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﺬﺭﺩ
ﻭ ﺣﺘﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺬﺷﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻥ ﻧﮑﻨﻨﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻣﺠﺮﻡ
ﺷﺪﻥ ﺑﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ(ﺃﻣﺮ
ﺑﻴﻦ ﺃﻣﺮﻳﻦ) ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻫﻢ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﻭﻫﻢ
ﺟﺒﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺍﺯﻝ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻮﺍع
همّت. ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﺑﺪ
ﻭ ﺣﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺟﺮﺍ ﮔﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺟﺒّﺎﺭ ﻭﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺻﺒﺮ ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺳﺎﻝ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﺗﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
الهی اﻧﺠﺎﻡ ﮔﻴﺮﺩ.
ﻭﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺗﺌﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺗﺤﻘﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ .

حدیث 2750- ﺍﺯ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ271 ﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻬج اﻟﺒﻠﺎغة
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺃﻟﺎ ﻭ ﺍﻥّ
اﻟﻈﻠم ثلاثة ﻓﻈﻠم
ﻠﺎ ﻳﻐﻔﺮ ﻭ ﻇﻠم
لا ﻳُﺘﺮﻙ ﻭﻇﻠم
ﻤﻐﻔﻮﺭ ﻟﺎ ﻳﻄﻠﺐ
ﻓﺄ ﻣّﺎ ﺍﻟﻈﻠم
ﻠﺎ ﻳﻐﻔﺮ ﻓﺎﻟﺸﺮک
ﺒﺎﻟﻠﻪ ﻗﺎل اﻟﻠﻪ
ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ ﺍﻥ اﻟﻠﻪ
ﻟﺎ ﻳُﻐﻔﺮ ﺃﻥ ﻴﺸﺮک
ﺒﻪ ﻭﺃﻣّﺎ ﺍﻟﻈﻠم
اﻟﺬﻯ ﻴﻐﻔﺮ ﻓﻈﻠم
اﻟﻌﺒﺪ ﻧﻔﺴﻪ ﻋﻨﺪ
ﺑﻌﺾ ﺍﻟﻬﻨﺎﺕ ﻭ
أﻣّﺎ ﺍﻟﻈﻠم اﻟﺬﻯ
ﻠﺎ ﻳُﺘﺮﻙ ﻓﻈﻠم
اﻟﻌﺒﺎﺩ ﺑﻌﻀﻬم
ﺒﻌﻀﺎ ﺍﻟﻘﺼﺎﺹ
ﻫﻨﺎﻙ ﺷﺪﻳﺪ ﻟﻴس
ﻫﻮ ﺟﺮحا ﺑﺎﻟﻤﺪﻯ
ﻭ ﻟﺎ ﺿﺮﺑﺎ ﺑﺎﻟﺴﻴﺎﻁ
ﻭ ﻟﮑﻨّﻪ ﻣﺎ ﻳﺴﺘﺼﻐﺮ
ﺫﻟک ﻤﻌﻪ ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﻇﻠم ﻮ ﺳﺘم
به ﺴﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﻳکی ﺴﺘﻤﻴﮑﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺳﺘﻤﻴﮑﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺳﺘﻤﻴﮑﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺨﺸﺶ ﺍﺳﺖ ﻭلی
عفو ﺁﻥ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣّﺎ
ﺳﺘﻤﻴﮑﻪ ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﺷﺮک ﺒﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ (ﻫﺮ ﺑُﺖ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﺸﺮﻙ ﭼﻮﻥ ﺘﻮﺑﻪ
ﮐﻨﺪ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﺬﻫبی ﻘﺸﺮﻯ
هستند ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪﻯ
هستند ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻣﺮﺩﻡ

ﺭﺍﺑﺴﻮﻯ ﺨﻮﺩ ﺟﺬﺏ
ﮐﺮﺩﻩ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺑﺎﺯ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮکی
کنند ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﺎﭘﺎﻯ ﻤﺮگ ﺒﺎ
ﺍﻳﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺨﺸﻮﺩﮔﻰ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺷﺮﻳک
اﻭ ﮔﺮﺩﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﺸﻴﺪ. ﺍﻣﺎ ﺳﺘﻤﻰ
ﮐﻪ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺘم ﺒﻨﺪﻩ
ﺑﺨﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
(ﻋﺒﺪ ﺳﺎﻟک و
موبد اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭلی ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻗﺒلی ﺨﻮﺩ
ﺑﮕﻨﺎﻫﺎﻥ ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﮐﻪ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﻣﻮﻗﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﺑﺸﺮﻃ
ﭙﺸﻴﻤﺎنی ﺴﺎﻟک
اﺯﺧﻄﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺁﻥ ﺒﭙﻴﺮ
ﻭﺩﺭ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺁﻥ) ﺍﻣﺎ ﺳﺘﻤﻴﮑﻪ
ﺗﺮک ﻮ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺳﺘم به ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻴﮑﻮ ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺖ
(ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻬﻢ
ﺳﺘم کنند )ﮐﻪ ﻗﺼﺎﺹ
ﺁﻥ ﺸﺪﻳﺪ( ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﻤثل ﻭﻗﺺّ ﻭﺑﺮﻳﺪﻥ
اﺯ ﺭﻭح ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی ﻴک ﻤﻮﺟﻮﺩ)
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻳﻦ ﻗﺼﺎﺹ
ﺑﺎ ﭼﺎﻗﻮ ﺯﺧم
کرﺩﻥ ﻮﻳﺎ ﺑﺎ ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﺷﻠّﺎق ﺨﻮﺭﺩﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﻭ ﻟﻴﮑﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ
ﺁﻥ کوچک هستند.
(ﻳﻌنی ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﺮﻭح ﺨﻄا ﮐﺎﺭ
ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺩﺭ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺯﻧﺪﮔی گذﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺴﺘم ﻮ ﺟﺒﺮ
ﻭﺑﺎ سلوک الهی
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.