حدیث
2200 - ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ  المؤمنین
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ233 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ:
اﻥّ اﻟﻌﺒﺪ
ﺍﺫﺍ ﺍﺩﺧﻞ ﺣُﻔﺮﺗﻪ
ﺃﺗﺎﻩ
ﻣﻠﮑﺎﻥ
اﺳﻤﻬﻤﺎ
ﻣﻨﮑﺮ ﻭ ﻧﮑﻴﺮ  ﻓﺄﻭل
ﻤﻦ ﻳﺴﺄﻟﺎﻧﻪ
ﻋﻥ ﺮﺑّﻪ ثمّ
عن ﻨﺒﻴّﻪ ثمّ
عن ﻮﻟﻴّﻪ  ﻓﺎﻥ
ﺃﺟﺎﺏ ﻧﺠﺎ  ﻭ ﺍﻥ
عجز ﻋﺬّﺑﺎﻩ  ﻓﻘﺎل له
ﺭﺟل ﻤﺎ  ﻟﻤﻥ
عرﻑ ﺭﺑّﻪ ﻭ
ﻧﺒﻴّﻪ  ﻭﻟم
ﻴﻌﺮﻑ ﻭﻟﻴّﻪ؟
ﻓﻘﺎﻝ ﻣﺬﺑﺬﺏ  ﻟﺎ الی
هؤلاء ﻮ ﻟﺎ
ﺍلی هؤلاء  ﻭ ﻣﻦ ﻳﻀﻠل
اﻟﻠﻪ ﻓﻠﻥ
ﺘﺠﺪ ﻟﻪ
ﺳﺒﻴﻠﺎ  ﺫﻟک لا
ﺳﺒﻴل له  ﻭﻗﺪ
ﻗﻴل ﻠﻨﺒﻰّ ﻣﻥ
اﻟﻮلیّ ﻴﺎ
ﻧﺒیّ اﻟﻠﻪ ؟
ﻗﺎل ﻮﻟﻴّﮑم
ﻔﻰ ﻫﺬﺍ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ علیّ  ﻭ ﻣﻥ
ﺒﻌﺪﻩ ﻭﺻﻴّﻪ  ﻭﻟکلّ
ﺰﻣﺎﻥ عاﻟِﻢ  ﻳﺤتج
اﻟﻠﻪ ﺑﻪ  ﻟﺌﻠّﺎ
ﻳﮑﻮﻥ  ﮐﻤﺎ
ﻗﺎل اﻟﻀﻠّﺎل
ﻘﺒﻠﻬﻢ  ﺣﻴﻥ
ﻔﺎﺭﻗﺘﻬم
ﺃﻧﺒﻴاءهم
ﺭﺑّﻨﺎ ﻟﻮﻟﺎ ﺃﺭﺳﻠﺖ
ﺍﻟﻴﻨﺎ
ﺭﺳﻮﻟﺎ  ﻓﻨﺘّبع
ﺁﻳﺎﺗﻚ  ﻣﻥ ﻘﺒل
ﺃﻥ ﻨﺬل ﻮ
ﻧﺨﺰﻯ  ﺗﻤﺎم
ﻀﻠﺎﻟﺘﻬم
ﺠﻬﺎﻟﺘﻬﻢ
ﺑﺎﻟﺂﻳﺎﺕ  ﻭﻫم
اﻟﺄﻭﺻﻴاء  ﻓﺄﺟﺎﺑﻬم
اﻟﻠﻪ  ﻗل کلّ
ﻤﺘﺮﺑّﺺ  ﻓﺘﺮﺑّﺼﻮﺍ
ﻓﺴﺘﻌﻠﻤﻮﻥ
ﻣﻥ ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﺼﺮﺍﻃ
اﻟﺴﻮﻯ  ﻭﻣﻥ
اﻫﺘﺪﻯ  ﻭ
ﺍﻧّﻤﺎ ﮐﺎﻥ
ﺘﺮﺑّﺼﻬﻢ  ﺃﻥ
ﻘﺎﻟﻮﺍ ﻧﺤﻦ
فی سعة ﻋﻥ
ﻤﻌﺮفة
ﺍﻟﺄﻭﺻﻴاء  ﺣﺘّﻯ
ﻨﻌﺮﻑ ﺍﻣﺎﻣﺎ  ﻓﻌﻴّﺮﻫم
اﻟﻠﻪ ﺑﺬﻟﻚ  ﻭ
ﺍﻟﺄﻭﺻﻴاء هم
ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﺼﺮﺍﻁ  ﻭﻗﻮﻑ
ﻋﻠﻴﻪ  ﻟﺎ
ﻳﺪﺧل اﻟﺠنّة
ﺍﻟّﺎ ﻣﻥ
عرﻓﻬم ﻮ ﻋﺮﻓﻮﻩ
ﻭ ﻟﺎ
ﻳﺪﺧل اﻟﻨﺎﺭ  ﺍﻟّﺎ
ﻣﻥ ﺃﻧﮑﺮﻫم ﻮ
ﺃﻧﮑﺮﻭﻩ  ﻟﺄﻧّﻬم
عرﻓاء اﻟﻠﻪ  ﻋﺮﻓﻬم
علیه  ﻋﻨﺪ
ﺃﺧﺬ
ﺍﻟﻤﻮﺍثیق
علیهم  ﻭ
ﻭﺻﻔﻬم فی
کتاﺑﻪ  ﻓﻘﺎل
ﺠلّ ﻮﻋﺰّ  ﻭ ﻋلی
اﻟﺄﻋﺮﺍﻑ
ﺭﺟﺎﻝ  ﻳﻌﺮﻓﻮﻥ
کُلّا
ﺑﺴﻴﻤﺎﻫﻢ ﻫم
اﻟﺸﻬﺪاء علی
ﺃﻭﻟﻴﺎﺋﻬﻢ  ﻭ
ﺍﻟﻨبیّ
اﻟﺸﻬﻴﺪﻋﻠﻴﻬﻢ
ﺃﺧﺬ
ﻟﻬم ﻤﻮﺍثیق
اﻟﻌﺒﺎﺩ
ﺑﺎﻟﻄﺎعة  ﻭﺃﺧﺬ
ﺍﻟﻨبیّ
علیهم
ﺍﻟﻤﻮﺍثیق
ﺒﺎﻟﻄﺎعة  ﻓﺠﺮﺕ
ﻧﺒﻮّﺗﻪ
ﻋﻠﻴﻬﻢ  ﻭ ﺫﻟک
ﻘﻮل اﻟﻠﻪ  ﻓﮑﻴﻒ
ﺍﺫﺍ ﺟﺌﻨﺎ ﻣﻦ
ﮐلّ اُمّة
ﺑﺸﻬﻴﺪ  ﻭ ﺟﺌﻨﺎ
ﺑکلّ هؤلاء
ﺸﻬﻴﺪﺍ  ﻳﻮﻣﺌﺬ
ﻳﻮﺩّ ﺍﻟﺬﻳﻥ
کفروا ﻭ ﻋﺼﻮ
ﺍﺍﻟﺮﺳﻮﻝ  ﻟﻮ
ﺗﺴﻮﻯ ﺒﻬم
اﻟﺎﺭﺽ  ﻭﻟﺎ
ﻳﮑﺘﻤﻮﻥ
اﻟﻠﻪ ﺣﺪﻳثا ﺑﻨﺪﻩ
(ﺳﺎﻟک ﻮموبد
ﻣﻄیع ﻮﻟﺎﻳﺖ)
ﭼﻮﻥ ﺪﺍﺧل
ﺤﻔﺮﻩ گورﺧﻮﺩ
ﺷﺪ  ﺩﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﻨﮑﺮ
ﻭ ﻧﮑﻴﺮ ﺑﺮ ﺍﻭ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
(ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﮔﻮﺩﺍل عزﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی که
ﮔﺎهی ﭽﻮﻥ گوﺭ ﻣﻴﺴﺎﺯﺪ
ﮐﻪ
ﻣﺪﺍم ﺪﺭﺣﺎل
ﺘﻔﮑّﺮ ﺩﺭ ﻣﺮگ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺟﺴم
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ  ﮐﻪ ﻗﺼﺪ
ﺧﺮﻭج اﺯ ﺁﻥ  ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻﻞ  ﻭ
ﻣﻮٴﻤﻥ اﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ  ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺪﺭ ﻗﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺴﺪﺵ ﻫﻴچ ﻤﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻭ ﻓﺸﺎﺭﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺣتی
ﺤﻀﻮﺭﻯ ﺪﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﻘﺎﺋم ﻤﻄﺮح
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﺧﻮﺩ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻤﺎم
ﻤﺤﺎﺳﺒﻪﻫﺎ ﻭ
ﭘُﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎل ﺴﺎﻟﻚ  ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺮالهی ﻮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﻧﺨﺴﺖ
ﻣﻨﮑﺮ (ﺳﻤﺒﻮل
اﻧﮑﺎﺭﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﺍﺯ ﺭﺏّ ﻣﻴّﺖ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ  ﻭﺳﭙس
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺵ
ﻭ ﻭﻟﻰّ الهی
اﻭ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ (
ﭼﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ  ﻭﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺮﺑّﻰ ﺳﺎﻟﻚ)
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺟﻮﺍﺏ
ﺩﺍﺩ  ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.(ﺟﻮﺍﺏ
ﺯﺑﺎنی اﻳﻥ
ﺴﻮآﻟﺎﺕ ﺭﺍ  ﻫﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ کم
ﺪﻳﻥ ﻮ ﺑﺪ
ﺩﻳنی ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﭘس ﻫﻤﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﺴﻮآﻟﺎﺕ  ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
اﺯ ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﺴﺎﻟگ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻣﻨﮑﺮ  ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺘﺼﺪﻯ اﻣﻮﺭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ اﺳﺖ  ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻨﮑﺮ
ﭘﻴﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺃﻣﺎ ﻧﮑﻴﺮ  ﺍﻓﻌﺎل
ﺰﺷﺖ ﻭ ﻣﻨﮑﺮ
ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ) ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺟﻮﺍﺏ ﺑﺪﻫﺪ  ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﻌﺬﻳﺐ ﻭ
ﺷﮑﻨﺠﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.(ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯﻣرگ هرﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ  ﺑﻄﻮﺭ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭ ﺩﺭ
ﺷﮑﻨﺠﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ  ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺠﻨﮕلی
ﻮ ﺻﺤﺮﺍئی ﻮ
ﻣُﺮﺩابی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺭ ﮐﻪ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ  ﺑﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺳﭙس ﺭﺍﻭﻯ
ﭙﺮﺳﻴﺪ  ﺍﮔﺮ
ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺭﺏّ ﻭ ﺩﻳﻥ ﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻭ
ﮐﻴﺴﺖ ﻭلی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﻭلیّ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ  ﭼﻪ ﻭضعی
ﺪﺍﺭﺩ؟ ﻣﻮﻟﺎ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ  ﺍﺯ (ﻣُﺬَﺑﺬَﺏ)ﻫﺎ
ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺮﺩﻳﺪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮔﺎهی
ﺒﺎﻳﻥ ﻄﺮﻑ  ﻭ ﮔﺎهی
ﺒﺂﻥ ﻄﺮﻑ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ( ﻧﻪ
ﺳﻨّﻯ اﺳﺖ ﻭ
ﻧﻪ ﺷﻴﻌﻰ. ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻪ ﺳﺎﻟک
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤق
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ  ﻭ ﻧﻪ
ﻣﺘﺪﻳّﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺒﺎﻏﻴﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﻭﻫﺮﮐس ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﮐﺮﺩ  ﺭﺍﻩ
ﻧﺠﺎتی ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ ﻧﻴﺴﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺍﻭﻯ
گفت (ﻭﻟﻰّ)ﮐﻴﺴﺖ؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ  ﻭلیّ
ﺸﻤﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺰﻣﺎﻥ علیّ
اﺳﺖ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻭَصیّ اﻭ. (ﻣﻮﺭﺩ
ﻭﺻﻴّﺖ ﻭ
ﺳﻔﺎﺭﺵ  ﻭ
ﺗﻌﻴﻴﻥ اﻭ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﻘﺶ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ حسنی ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺖ  ﻭﻣﻮﻟﺎعلیّ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
حسینی ﻮ
ﺳﻤﺒﻮل ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻭلی ّ ﺪﺭ
ﻋﻤل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻮﺩ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عاﻣﻞ
ﻭﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ غیر ﺍﺯ
ﻣﻮﻟﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺒﻮﺩﻧﺪ  ﮐﻪ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﺴﻮﺏ می
ﺸﺪﻧﺪ. ﻭلی
اﻣﺮﻭﺯﻩ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ اﻳﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ  ﮔﺮﻭهی
که ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺍﻯ
ﺒﻪ۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ  ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺰﻣﺎﻥ
هستند. ﮐﻪ ﻳکی
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﻨﻮﺍﻥ اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ  ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭلیّ
ﻮﻋﻀﻮ ﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ  ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻭ ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺣتی
اﮔﺮ(ﺳﻴّﺪ) ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺟﺴﻤﺎنی ﭽﻮﻥ
ﺴﺎﺩﺍﺕ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻋﺎﻟِﻤﻰ
(ﻳﺎ ﺍﻣﺎم ﻮ
شخص ﺍﮔﺎﻫﻰ)
ﻫﺴﺖ  ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐﻋﻠﻮم
ﺴﻠﻮﮐﻰ  ﻭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺣﺠّﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﺞ ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺤﻖ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ الهی
ﻘﺎﺋﻢ  ﻭ ﺣجّ
اﮐﺒﺮ ﻭﺍﺟﺐ
ﺑﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ  ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺣﺠّﺖ ﺩﺭﮐﻠﺎﻡ
ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺣﺮﻑ
ﺁﺧﺮ  ﻭ
قرآن و ﮐﺘﺎبی
ﻨﺎﻃﻖ  ﻭ ﺭﻫﺒﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عاﻣل ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮔﺮﻭهی اﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺮﺍ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺗﻠﻪ ﭘﺎﺗﻴک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ) ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺍﻳﻦ
ﮔﻤﺮﺍﻫﺎﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ  ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺭﻓﺘﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺨﻮیش   ﻧﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ  ﮐﺎﺵ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ
ﺭﺳﻮلی ﻮ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩﺍﻯ
ﻤﻴﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻯ  ﺗﺎ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺍﺯ
ﺁﻳﺎﺕ ﺗﻮ
ﮐﻨﻴﻢ (توسّل ﻮ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ  ﺩﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻣﻌﺮغی
ﺸﺪﻩ الهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ) ﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﻳﻥ
ﺬﻟّﺖ ﻭ
ﺧﻮﺍﺭﻯ کنونی
ﻨﻤﻴﺸﺪﻳﻢ (ﺑﻬﺎﻧﻪ
ﻋﺪم ﺴﻠﻮک
آﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻫل
ﺘﺴﻨّﻥ
اﻣﺮﻭﺯﻩ  ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﺎﻧﺸﻴنی
ﺴﻠﻮکی ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻨﮑﺮﺩ)
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﻧﺎﻥ گمرﺍﻫﻰ(ﻳﺎ
ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪگی اﺯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺟﻬﺎﻟﺖ  ﻭﻋﺪم
ﺁﺷﻨﺎئی ﻮ
ﺍﻋﺘﻨﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺍﻭﺻﻴای الهی
هستند
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺎﻧﻪ
ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩﻩ  ﮐﻪ ﮔﻔﺖ
ﺑﻬﺮﮐس ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴﻥ ﺘﻮ ﺍﺳﺖ  ﺑﮕﻮ ﮐﻪ (ﻣﺘﺮﺑّﺺ)
ﺑﺎﺷﻴﺪ (ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎ
ﻣﻮﮐﻮل
ﻤﻴﮑﻨﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ (ﺻﺮﺍﻃ
ﺴﻮﻯ) ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
هدﺍﻳﺘﻬﺎ  ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. (ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ  ﻭ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺪﻗﻴﻘﺎ ﻋﻤل
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ  ﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﻨﺎفق هستند .
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎ
ﻣﻮﮐﻮل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ  ﺍﺯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﻨﻴﺪ  ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک الهی
کرﺩﻩ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺻﺮﺍﻃ ﻮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﭼﻴﺴﺖ. ﺍﻧﺎﻥ
که ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻤﺎل
ﻮ (ﺷﺪﻥ) ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ  ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻳﺎ (ﻫُﺪﺍ
ﻭ ﺧﺪﺍ) ﺭﺍ
ملاقات ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻪ اند
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺻﻮﺭتی
ﺨﺪﺍئی ﻮ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻫﺘﺪﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺸﺪﻧﺪ) ﻭﻋﻠﺖ
ﺗﺮﺑّﺺ (ﻭﺑﻔﺮﺩﺍ
ﻣﻮﮐﻮل کرﺩﻥ  ﻭ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﺳﺖ ﮐﺮﺩﻥ)
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﮐﻮﺷﺶ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻭﺻﻴﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﺗﺎ
ﺍﻣﺎم ﻤﺎ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺴّخی
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ  ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻭصیّ ﺍﻟﻬﻰ  ﻫﻤﺎﻥ
اﺻﺤﺎﺏ ﺻﺮﺍﻃ
هستند (ﻫﻤﺎن
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﻮ ﺑﺨلق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ  ﻭ ﻭلیّ
ﻮ ﻭﺻﻰّ ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
اﺳﺖ) ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻳﻥ اﻭﺻﻴﺎ  ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺧﻮﻝ
ﺑﻬﺸﺖ ولایت
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ  ﻭ ﺁﻧﺎﻥ
نیز ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﻭ ﮐسی
ﺪﺍﺧل ﺠﻬﻨﻢ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ  ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ
عرﻓﺎﻯ اﻟﻬﻰ (ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﻣﻌﺮﻓﺖ  ﺁﻧﻄﻮﺭ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺸﻨﺎﺳﺎﻧﺪﻩ  ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
گرﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ قرآن
ﭼﻨﻴﻥ ﻮﺻﻒ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﻭ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻋﺮﺍﻑ (ﺻﺤﺮﺍ
ﻭ ﺟﺎئی ﺪﺭ
ﻣﮑّﻪ  ﺩﺭ
ﺣجّ ﻤﮑّﻪ  ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮل ﻮﺻﻮل
ﺤُﺠّﺎج اﻟﻬﻰ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻟﺪﻧّﻯ ﻮالهی
اﺳﺖ ) ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ از
ﺳﻴﻤﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ( ﺑﺎ
ﮐمی ﺼﺤﺒﺖ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ  ﮐﻪ الهی
هستند. ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ  ﻣﻌﺮفی الهی
ﺒﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮک ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ) ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ هماﻥ
ﺸﻬﻴﺪﺍﻥ گوﺍﻩ
ﺑﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭﻟﻴا
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.)
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺷﻬﻴﺪ ﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. (
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﻳﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﺎﻧس
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺍﺭﻧﺪ.) ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
عباﺩﺕ ﻭ ﻃﺎﻋﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ (ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﺨﻮﺩ  ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺴﺘﻪ ﻭﺑﺪﺍﻥ
اﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﻋﻤل
کرﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺑﻠﻘﺎﻯ الهی
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ) ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ هاﻯ
ﻄﺎﻋﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ (ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﻤﺎﻥ
اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺭﻫﺒﺮﻯ الهی
اﻭ  ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺍﻣﺎم
هر ﺯﻣﺎﻥ  ﺍﻳﻥ
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ) ﻭ
ﻧﺒﻮّﺕ ﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ (ﺗﻔﺠﻴﺮ)
ﻣﻴﺸﻮﺩ ( ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺑﺸﮑل
اﻧﻔﺠﺎﺭ ﻭ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ  ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ (ﻓﺠﺮ) ﻭ
ﻧﻮﺭ ﺻﺒﺤﮕﺎهی
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ. ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ  ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ  ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥ ﻘﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﮔﻔﺖ ﻫﺮ
ﺍﻣّتی ﺸﻬﻴﺪﻯ
ﺩﺍﺭﺩ (ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣلی ﺒﺮﺍﻯ
هر ﺍﻭم کنندﻩ
ﻣﻌﺮّفی ﻤﻴﮑﻨﻢ
ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺷﻬﻴﺪ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﺳﺖ) ﻭ
ﺗﻮ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ  ﺑﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺷﻬﻴﺪ
ﮐﺮﺩﻳﻢ (ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺧﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ  ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺳﻠﻮک ﺒﺎ ﺍﻳﻥ
اﻭﻟﻴﺎ  ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺿﺮﻭﺭﻯ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﻌﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻭ
ﺷﺠﺎﻋﺖ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ) ﻭ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺮﻭﺯ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ که
ﻋﺼﻴﺎﻥ اﺯ
ﺃﻣﺮ ﺭﺳﻮل الهی
ﺨﻮﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ  ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﺎﺵ ﺯﻣﻴﻥ
ﺪﻫﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﮐﻨﺪ  ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺒﻠﻌﺪ. ﻭلی
هرﮔﺰ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺮﻭﺯ  ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺘﻤﺎﻥ ﻤﻄﻠبی
کنند. (ﺍُﻣّﻪ)
ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ  ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک الهی
اﺳﺖ  ﻭ
ﻧﻪ ﺟمعی اﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻠﺘﻰ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺴﻰ
ﺍﻭم کنندﻩ
ﺑﺎﺷﺪ  ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻧﺒﻮّﺕ
ﺗﻔﺠﻴﺮ
ناگهانی
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣلی الهی
ﺸﺪﻩ  ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻭ ﻧﺒﻮّﺕ ﻭﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻓﺠﺮ ﺻﺒﺤﮕﺎهی
ﻮ شهود ﭘﮕﺎهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.

حدیث 2301 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ234 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥ
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺫﺍ ﺃﺧﺬﻭﺍ
ﻣﻀﺎﺟﻌﻬﻢ  ﺃﺻﻌﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺄﺭﻭﺍﺣﻬم
اﻟﻴﻪ  ﻓﻤﻥ
ﻘُضی ﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﻤﻮﺕ  ﺟﻌﻠﻪ
فی ﺮﻳﺎﺽ
ﺍﻟﺠنّة  ﮐﻨﻮﺯ
ﺭﺣﻤﺘﻪ ﻭ ﻧﻮﺭ
ﻋﺰّﺗﻪ ﻭ ﺍﻥ
ﻠم ﻴﻘﺪﺭ
ﻋﻠﻴﻬﺎ
ﺍﻟﻤﻮﺕ  ﺑﻌث
ﺑﻬﺎ مع
اُﻣﻨﺎﺋﻪ ﻣﻥ
اﻟﻤﻠﺎﺋکة ﺍلی
اﻟﺄﺑﺪﺍﻥ  ﺍﻟتی هی
ﻔﻴﻬﺎ ﻭﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
(ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ)
ﭼﻮﻥ
ﺒﺨﻮﺍﺑﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﻓﺘﻨﺪ  (ﺩﺭ ﻗﺒﺮ
ﻭ ﺁﻣﺎﺩگی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ  ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭح
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ ( ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺭﻭح ﻤﺮگ
ﻨﺪﺍﺭﺩ  ﻭ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮ ﺯﻳﺮ ﺧﺎﻛک
ﻨﻴﺰ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ  ﻭﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮگ ﺪﺭ
ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ
ﺑﺠﺒﺮﻭﺕ نخستین
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺍﻣﺎم
منظوﺭ ﺳﺎﻟک
ﻤﻨﺘﻈﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮگ ﻘﻄﻌﻰ ﺑﻨﺰﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﺩﺭ
ﺯﻳﺮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ  ﺍﺯ ﺟﻬﺖ
ﻣﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﮐﺎﺭﻯ ﺪ
ﺭﻗﺒﺮ ﻭ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻭ ﭘﺮﺳﺶ
اینکه ﺧﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻴﺴﺖ  ﻭ ﺩﻳﻨﺖ
ﭼﻴﺴﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ  ﻭ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶالهی
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﻗﻀﺎﻯ
الهی ﻮ ﺩﺍﻭﺭﻯ برای
ﻣﺮﮒ ﺑﻮﺩ  ( ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﻳکی اﺯ ﮔﻠﺴﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺸﺖ  ﺩﺭ
ﮔﻨﺠﻬﺎﻯ
ﺮﺣﻤﺖ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ سوم ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻔﻮق اﻟﻌﺎﺩﻩ
ﺯﻳﺎﺩ تولد
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﻭ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ) ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭﻋﺰّﺕ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ (ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ الهی
ﻘﺮﺍﺭﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﺟﻌﺖ و تولد
برتر بجهان
ﮐﻨﺪ.
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺳﺮﺷﺎﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭیا ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺗﻘﺪﻳﺮ و
سرنوشت ﻭ
ﻗﻀﺎﻯ داوری
اﻟﻬﻰ  ﭼﻨﺎﻥ
ﻨﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﻴﺮﺩ  ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻠﺎﺋک
اﻣﻴﻥ( اوم
کرده ) ﺨﻮﺩ  ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺘﻦ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻨﺘﻈﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﻭﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮﮒ  ﺍﮔﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
اﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪ  ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ  ﺑﺨلق
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻳکی
اﺯﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻣﺎﻥ گرﺩﺩ  ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺘﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﻨﺪ  ﻭ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻨﺎﻯ
ﻤﻠﺎﺋﻚ اوم کرده
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻴﻥ ﺨﻠق لذای
توسِل سالکان
هستند ﻭ ﺍﻭم
کرﺩﻩ (و ﺍﻣّﻯ
ﻮﺍﻣﻴﻦ)
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺍﻭم
و تعلیم سلوک
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺟﺴ ﻤُﺮﺩﻩ
ﺩﺭ ﻗﺒﺮ  ﭼﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭح
ﻤﻮٴﻤﻥ ﺒﺮﻭﺩ؟
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺑﺒﺮﺩ
ﻭ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭح ﺰﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﺁﻧﻬم ﺘﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻧﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ هستی
جهان ﺩﺭ ﻗﺒﺮ
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﺩ  ﻭ ﺑﺎ ﭘﻮﺳﻴﺪﮔﻰ
ﻭ ﻣﺘﻌﻔّﻦ؟ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺭﻭح
ﺒﺘﻥ ﺪﺭ ﻗﺒﺮ  ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺎﺷﺪ  ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻔﺎﺻﻠﻪ ﺩﺭﺍﺯ
ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﭼﻪ
ﻧفعی ﺪﺍﺭﺩ؟
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺻﺮﻳﺤﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻘﺪﻳﺮﺍﻟﻬﻰ  ﻫﻤﺎﻥ
قَدَر
وﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻌﺼﻮم شدن
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪگی ﺒﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ. (ﮐﻨﻮﺯ)
ﺟﻤﻊ (ﮐَﻨﺰ) ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻨج
ﻔﺎﺭﺳﻰاست ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﺫﺧﻴﺮﻩ
آخرت از
امتیازات
اﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻨجی
ﻨﺪﺍﺭﺩ  ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﮕﻨﺞ ﻭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻭﺯﻳﺎﺩﻩ ﻃلبی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺣتی
هدفی
جزﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﺭﻭﺍح
ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻧفع اﻭ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ثرﻭﺕ ﻭ
ﮔﻨج ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻨﺪ. ﺍﻳﻥ گنج   ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آینده اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍح ﻤﻮﻓﻖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ  ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻳﺪﺁلی ﻨﻮع
بشری ﻳﺎﻓﺘﻪ  ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺮﻓﺘﻥ ﺒﺂﻥ
اﻧﻮﺍع فرشته
گونه هستند ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺭﻭﺍح
غیر ﻣﻮﻓﻖ در شهود
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣتی ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ  ﮐﻪ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ  ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻠﻮﻙ الهی ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﺎﺭﻯ که
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ و ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﮑﻨﻨﺪ  ﻭﻟﻰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﻄﻌﺎ ﻭ
ﺟﺒﺮﺍ پس ار
کارماها
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. (ﻗﻀﺎﻯ)
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻴلی
ﻤﻌﺎنی اﺳﺖ.
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯﺴﺎﻟک
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ  ﻭﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﻣﺤﺸﺮ ﭘس
ﺍﺯ مرگ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی و
یا ﻓﺴخ و
گندیدگی
گیاهی ﺁﻧﺎﻥ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻗﻀﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻣﺸﻴّﺖ
ﻭﺗﺼﻤﻴم
ﻨﻬﺎئی اﻟﻬﻰ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣل سالک
ﺪﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ  ﻳک
ﻤﺸﻴﺖ ﻭ ﻳﻚ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻮﻳک ﺘﺼﻤﻴم
اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﮔﺬﺷﺖ
ﻭﻋﺒﻮﺭﺩﺍﺩﻥ
ﺮﻭﺡ  ﺍﺯ ﻳک
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻴﺰ
ﻗﻀﺎ یعنی
ﺭﻓﺘﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ  ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻣﻠﺎﺋﻚ  ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻭ
ﻧﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ  ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺍﮐثر (ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ الله )
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺮﺏّ
اﻟﻨﻮﻉ  ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ از بری
ﻨﻬﺎﻳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﻠﺎﺋﻚ  ﺑﻤﻌنی
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ  ﻭﺣتی
گاهی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ (ﻓَﺮّ)
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﻓﺮﻳﺎﻓﺘﻥ
ﻮﺗﺎج ﺸﺎهی
ﺠﺴﺘﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺯ ﺑﻴﻥ
ﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 2302 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ234ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﺬﮐﺮ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ  ﺃﺭﻭﺍح
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ  ﻓﻘﺎل
ﻴﻠﺘﻘﻮﻥ؟ ﻗﺎل
ﻨﻌم ﻮ
ﻳﺘﺴﺎﺋﻠﻮﻥ ﻮﻳﺘﻌﺎﺭﻓﻮﻥ
ﺣﺘّﻯ اﺫﺍ
ﺭﺃﻳﺘﻪ ﻗﻠﺖ
ﻓﻠﺎﻥ .ﺫﮐﺮ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺷﺪ ﻭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ.
(ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ)
ﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﺑﺎﻫم
ﻤﻠﺎﻗﺎتی
ﺪﺍﺭﻧﺪ؟ (ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ  ﻭﻧﻪ ﻫﺮ
ﺑﺪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﺒﺪﺍﻧﺪ.و ﺣتی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﻨﻴﺴﺖ )
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺁﻳﺎ ﺑﺎ ﻫم
ﻮﺍﻗﻌﺎ
ﻣﻠﺎﻗﺎتی
ﺪﺍﺭﻧﺪ؟ ﺍﻣﺎم
ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ  ﺁﺭﻯ  ﻭ ﺑﺎﻫم
ﺴﻮآل ﻮ ﺟﻮﺍﺏ  ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺣﻮﺍل ﭙﺮﺳﻰ  ﻭﺩﻳﺪ ﻭ
ﺑﺎﺯﺩﻳﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺑﺎﻫم ﺘﻌﺎﺭﻑ(
ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺩﻭﺳﺘﻰ  ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﺑﻄﻮﺭﻯ
هم ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ که
ﺑﺒﻴﻨﻰ  ﻣﻴﮕﻮئی
اﻳﻥ هماﻥ
ﻓﻠﺎنی اﺳﺖ. (ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻳﻌنی
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ  ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ  ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎنی و
طریقت ﺒﺎﻫم
ﻤﻠﺎﻗﺎﺕ
ﻭﺗﻌﺎﺭﻑ ﻭ
ﻣﻌﺎﺭﻓﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺗﺒﺎﺩل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﺭﻭﺍح
کاﻣﻠﺎﻥ ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺖ  ﺑﺮﺍﻯ
کسی ﻘﺎﺑل
ﺪﻳﺪﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﮐسی ﺮﺍ ﺭﺍﻩ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﻳﺎ
ﻧﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻬﺸﺖ ﺍﻟﻬﻰفوق
بشری ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎﻡ  ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮﻙ  ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ اﻭﺭﺍ
ﺩﺭﺟمعی اﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺒﻴﻨﺪ  ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻮﻯ
اﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺩﺍﺭﺩ  ﻭﻋﺸق
ﻤﻴﻮﺭﺯﺩ ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺩﻳنی
ﺳﻠﻮکی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻳﻦ (ﻟﻘﺎﻯ) الهی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻴﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
اﺳﺖ. ﻭ (ﺗﻠﺎﻗﻰ)
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺎﻫم
ﺪﺭ ﺟﻠﺴﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ  ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺒﻌﺪﻯ ﻮ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ  ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﻳﺎ ﺍﮐثرﺍ  ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ.
ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ  ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ  ﺗﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺻﺪ
ﭼﻨﺪﺍﻥ ﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﻌﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻮ
ﺗﻌﻘﻴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻭ  ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.

حدیث 2303 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ234
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺳﻮآل
اﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
کجا ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ؟ (ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﻗﺒﺮ ﻭ ﺟﻬﻨّم
ﻮﺧﺮﻭج اﺯ ﺗﻦ  ﻣﺸﮑل
همه ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺃﺭﻭﺍح
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
فی ﺤُﺠُﺮﺍﺕ
فی اﻟﺠﻨّﻪ  ﻳﺄﮐﻠﻮﻥ
ﻤﻥ ﻄﻌﺎﻣﻬﺎ ﻭ
ﻳﺸﺮﺑﻮﻥ ﻤﻦ
ﺷﺮﺍﺑﻬﺎ  ﻭ
ﻳﺘﺰﺍﻭﺭﻭﻥ
ﻔﻴﻬﺎ  ﻭ
ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ
ﺮﺑّﻨﺎ ﺃﻗم
ﻠﻨﺎ ﺍﻟﺴﺎعة  ﻟﺘﻨﺠﺰ
ﻟﻨﺎ ﻣﺎ
ﻭﻋﺪﺗﻨﺎ ﺭﻭح
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﻃﺎﻗﻬﺎ
ﻭﺣﺠﺮﻩﻫﺎئی
ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ (ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻭﮐﻠﺎس ﺩﺭس  ﻭ ﺩﺭ
ﺩﺍﻣﺎﻥ الهی
است ) ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
اﺯ ﻃﻌﺎم
ﺒﻬﺸتی و عقلی
و آرامش روانی
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ ﻭﺍﺯ
ﺷﺮﺍﺏ ﺁﻥ
ﻤﻴﺁﺷﺎﻣﻨﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﻫم ﺪﻳﺪ ﻭ
ﺑﺎﺯﺩﻳﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ  ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻳﻤﺎﻥ (ﺳﺎﻋﺖ
مرک قطعی ) ما
ﺭﺍ ﺑﺮ ﻣﺎ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺮﭘﺎ
ﺩﺍﺭ (ﻭﻋﺪﻩ
ﻗﻴﺎم ﻘﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ  ﺩﺭﺳﺎﻋﺖ
ﻭ ﻭﻗﺖ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ  ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ  ﭘس
ﺍﺯﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ) ﺗﺎ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﻮﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻰ (ﭼﻪ
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﻭﭼﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ اﮔﺮ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻏﺬﺍئی ﺒﺎﺷﺪ  ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺘﻤﺪﻥ غیر
ﻗﺎﺑل ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﺁﻥ) ﻭﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺪﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻨﮑﻪ  ﺍﺭﻭﺍح
کاﻓﺮﺍﻥ ﮐﺠﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ؟
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ فی
ﺤُﺠُﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻨﺎﺭ  ﻳﺄﮐﻠﻮﻥ
ﻤﻥ ﻄﻌﺎﻣﻬﺎ  ﻭﻳﺸﺮﺑﻮﻥ
ﻤﻥ ﺸﺮﺍﺑﻬﺎ  ﻭﻳﺘﺰﺍﻭﺭﻭﻥ
ﻔﻴﻬﺎ
ﻭﻳﻘﻮﻟﻮﻥ
ﺮبّنا ﻟﺎ ﺗﻘم
ﻠﻨﺎ ﺍﻟﺴﺎعة  ﻟﺘﻨﺠﺰ
ﻟﻨﺎ ﻣﺎ
ﻭﻋﺪﺗﻨﺎ ﺩﺭﺣﺠﺮﻩﻫﺎ
ﻭﺍﻃﺎﻗﻬﺎﻯ
ﺠﻬﻨّﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻃﻌﺎﻡ (ﺁﺗﺸﻴﻦ)
ﺁﻥ  ﻭﺷﺮﺍﺏ
ﺁﻥ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ   ﻭﺍﺯ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ
ﺩﻳﺪ
ﻭﺑﺎﺯﺩﻳﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. (
ﺩﺭﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺍﺯﻏﺬﺍﻯ ﺘلخ
علفزﺍﺭ  ﻭﺁﺏ
ﺩﺍغ متعفّن
ﻤُﺮﺩﺍبها
ﻤﻴﺨﻮﺭﻧﺪ  ﻭ ﺑﻬﻢ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ
) ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻋﺖ ﺭﺍ
ﺑﺮﻣﺎ ﺑﺮﭘﺎ ﻣﮑﻥ
که ﻭﻋﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻰ.(ﻣﺮگ
ﭙﺎﻳﺎﻥ عمر
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﺎﺭﺍ  ﺍﺯ ﻣﺎ
نرﺳﺎﻥ ﻭﺑﮕﺬﺍﺭ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﻯ
حیوانی یا
بشری ﻭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﭽﺮﻳم ﻮ
ﻟﺬﺕ ﺑﺒﺮﻳﻢ ) (ﺳﺎﻋﺖ)
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث  ﺳﺮ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺎﻋﺖ ﻣﺮﮒ ﻭﺍﻏﺎﺯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﻭ
ﺩﺭﺟﻬﻨم سوم
ﻤﻠﮑﻮﺕ  ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﺟﻬﻨم
پهارم ﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ  ﮐﻪ
ﺳﺮﭘﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.
ﺗﺎﺣﻴﻮﺍنی
ﺪﺭﻧﺪﻩ ﺗﺮ  ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺭﺩ ﻭ
ﻧﺪﺭﺩ. ﺟﻬﻨﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ  ﺩﺭ ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻴﻬﺎﻯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﻭﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺳﺎﻋﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺗﺤﻘﻖ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺳﺎﻋﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻳﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﻄﻌﻰ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 2303 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ234
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺳﻮآل
اﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
کجا ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ؟ (ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﻗﺒﺮ ﻭ ﺟﻬﻨّم
ﻮﺧﺮﻭج اﺯ ﺗﻦ  ﻣﺸﮑل
همه ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺃﺭﻭﺍح
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
فی ﺤُﺠُﺮﺍﺕ
فی اﻟﺠﻨّﻪ  ﻳﺄﮐﻠﻮﻥ
ﻤﻥ ﻄﻌﺎﻣﻬﺎ ﻭ
ﻳﺸﺮﺑﻮﻥ ﻤﻦ
ﺷﺮﺍﺑﻬﺎ  ﻭ
ﻳﺘﺰﺍﻭﺭﻭﻥ
ﻔﻴﻬﺎ  ﻭ
ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ
ﺮﺑّﻨﺎ ﺃﻗم
ﻠﻨﺎ ﺍﻟﺴﺎعة  ﻟﺘﻨﺠﺰ
ﻟﻨﺎ ﻣﺎ
ﻭﻋﺪﺗﻨﺎ ﺭﻭح
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﻃﺎﻗﻬﺎ
ﻭﺣﺠﺮﻩﻫﺎئی
ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ (ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻭﮐﻠﺎس ﺩﺭس  ﻭ ﺩﺭ
ﺩﺍﻣﺎﻥ الهی
است ) ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
اﺯ ﻃﻌﺎم
ﺒﻬﺸتی و عقلی
و آرامش روانی
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ ﻭﺍﺯ
ﺷﺮﺍﺏ ﺁﻥ
ﻤﻴﺁﺷﺎﻣﻨﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﻫم ﺪﻳﺪ ﻭ
ﺑﺎﺯﺩﻳﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ  ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻳﻤﺎﻥ (ﺳﺎﻋﺖ
مرک قطعی ) ما
ﺭﺍ ﺑﺮ ﻣﺎ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺮﭘﺎ
ﺩﺍﺭ (ﻭﻋﺪﻩ
ﻗﻴﺎم ﻘﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ  ﺩﺭﺳﺎﻋﺖ
ﻭ ﻭﻗﺖ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ  ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ  ﭘس
ﺍﺯﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ) ﺗﺎ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﻮﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻰ (ﭼﻪ
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﻭﭼﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ اﮔﺮ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻏﺬﺍئی ﺒﺎﺷﺪ  ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺘﻤﺪﻥ غیر
ﻗﺎﺑل ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﺁﻥ) ﻭﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺪﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻨﮑﻪ  ﺍﺭﻭﺍح
کاﻓﺮﺍﻥ ﮐﺠﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ؟
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ فی
ﺤُﺠُﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻨﺎﺭ  ﻳﺄﮐﻠﻮﻥ
ﻤﻥ ﻄﻌﺎﻣﻬﺎ  ﻭﻳﺸﺮﺑﻮﻥ
ﻤﻥ ﺸﺮﺍﺑﻬﺎ  ﻭﻳﺘﺰﺍﻭﺭﻭﻥ
ﻔﻴﻬﺎ
ﻭﻳﻘﻮﻟﻮﻥ
ﺮبّنا ﻟﺎ ﺗﻘم
ﻠﻨﺎ ﺍﻟﺴﺎعة  ﻟﺘﻨﺠﺰ
ﻟﻨﺎ ﻣﺎ
ﻭﻋﺪﺗﻨﺎ ﺩﺭﺣﺠﺮﻩﻫﺎ
ﻭﺍﻃﺎﻗﻬﺎﻯ
ﺠﻬﻨّﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻃﻌﺎﻡ (ﺁﺗﺸﻴﻦ)
ﺁﻥ  ﻭﺷﺮﺍﺏ
ﺁﻥ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ   ﻭﺍﺯ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ
ﺩﻳﺪ
ﻭﺑﺎﺯﺩﻳﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. (
ﺩﺭﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺍﺯﻏﺬﺍﻯ ﺘلخ
علفزﺍﺭ  ﻭﺁﺏ
ﺩﺍغ متعفّن
ﻤُﺮﺩﺍبها
ﻤﻴﺨﻮﺭﻧﺪ  ﻭ ﺑﻬﻢ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ
) ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻋﺖ ﺭﺍ
ﺑﺮﻣﺎ ﺑﺮﭘﺎ ﻣﮑﻥ
که ﻭﻋﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻰ.(ﻣﺮگ
ﭙﺎﻳﺎﻥ عمر
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﺎﺭﺍ  ﺍﺯ ﻣﺎ
نرﺳﺎﻥ ﻭﺑﮕﺬﺍﺭ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﻯ
حیوانی یا
بشری ﻭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﭽﺮﻳم ﻮ
ﻟﺬﺕ ﺑﺒﺮﻳﻢ ) (ﺳﺎﻋﺖ)
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث  ﺳﺮ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺎﻋﺖ ﻣﺮﮒ ﻭﺍﻏﺎﺯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﻭ
ﺩﺭﺟﻬﻨم سوم
ﻤﻠﮑﻮﺕ  ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﺟﻬﻨم
پهارم ﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ  ﮐﻪ
ﺳﺮﭘﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.
ﺗﺎﺣﻴﻮﺍنی
ﺪﺭﻧﺪﻩ ﺗﺮ  ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺭﺩ ﻭ
ﻧﺪﺭﺩ. ﺟﻬﻨﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ  ﺩﺭ ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻴﻬﺎﻯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﻭﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺳﺎﻋﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺗﺤﻘﻖ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺳﺎﻋﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻳﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﻄﻌﻰ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

حدیث
2304 – امام
صادق میکوید
(ج؟ص؟) اﺫﺍ
ﻣﺎﺕ ﺍﻟﻌﺒﺪ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻦ ﺩﺧل
ﻤﻌﻪ فی ﻘﺒﺮﻩ
ﺳتّة ﺻﻮﺭ  ﻓﻴﻬﻥّ
ﺼﻮﺭة
ﺃﺣﺴﻨﻬﻦّ
ﻭﺟﻬﺎ  ﻭﺃﺑﻬﺎﻫﻥّ
هیئة
ﻭﺃﻃﻴﺒﻬﻥّ
ﺮﻳﺤﺎ  ﻭ
ﺃﻧﻈﻔﻬﻥّ
ﺼﻮﺭة ﻗﺎﻝ  ﻓﻴﻘﻒ
ﺻﻮﺭةﻋﻦ
ﻳﻤﻴﻨﻪ  ﻭ ﺍﺧﺮﻯ
عن ﻴﺴﺎﺭﻩ  ﻭﺍُﺧﺮﻯ
ﺒﻴﻥ ﻴﺪﻳﻪ  ﻭ
ﺍُﺧﺮﻯ ﺨﻠﻔﻪ  ﻭ
ﺍُﺧﺮﻯ عند
ﺭﺟﻠﻪ  ﻭﺗﻘﻒ
ﺍﻟّتی هم
ﺃﺣﺴﻨﻬﻥّ ﻔﻮق
ﺮﺃﺳﻪ  ﻓﺎﻥ
ﺃتی عن ﻴﻤﻴﻨﻪ  ﻣﻨﻌﺘﻪ
ﺍﻟّتی عن
ﻴﻤﻴﻨﻪ. ثمّ
ﮐﺬﻟک ﺎلی ﺃﻥ
ﻴﻮٴتی ﻤﻥ
اﻟﺠﻬﺎﺕ
ﺍﻟﺴﺖ  ﻗﺎﻝ  ﻓﺘﻘﻮل
ﺃﺣﺴﻨﻬﻥّ
ﺼﻮﺭة  ﻭ
ﻣَﻥ ﺃﻧﺘﻢ
ﺟﺰﺍﮐم اﻟﻠﻪ
ﻋﻨّﻯ ﺨﻴﺮﺍ؟ ﻓﺘﻘﻮا
اﻟّتی عن
ﻴﻤﻴﻥ اﻟﻌﺒﺪ  ﺃﻧﺎ
ﺍﻟﺼﻠﺎة  ﻭ ﺗﻘﻮﻝ
ﺍﻟّتی عن
ﻴﺴﺎﺭﻩ  ﺃﻧﺎ
ﺍﻟﺰﮐﺎة  ﻭﺗﻘﻮل
اﻟّتی ﺒﻴﻥ
ﻴﺪﻳﻪ  ﺃﻧﺎ
ﺍﻟﺼﻴﺎﻡ  ﻭﺗﻘﻮﻝ
ﺍﻟّتی ﺨﻠﻔﻪ  ﺃﻧﺎ
ﺍﻟﺤج ﻮ
ﺍﻟﻌﻤﺮة  ﻭ ﺗﻘﻮل
اﻟّتی عنذ
ﺭﺟﻠﻴﻪ  ﺃﻧﺎ ﺑﺮ
ﻣﻦ ﻭﺻﻠﺖ ﻣﻥ
اﺧﻮﺍﻧﻚ  ثمّ
ﻴﻘﻠﻥ ﻤﻥ
ﺃﻧﺖ؟ ﻓﺄﻧﺖ
ﺃﺣﺴﻨﻨﺎ ﻭﺟﻬﻬﺎ
ﻭﺃﻃﻴﺒﻨﺎ
ﺭﻳﺤﺎ
ﻭﺃﺑﻬﺎﻧﺎ
ﻫﻴئة  ﻓﺘﻘﻮل
ﺃﻧﺎ ﺍﻟﻮﻟﺎیة
ﻟﺂل ﻤﺤﻤﺪ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻬم
ﺃﺟﻤﻌﻴﻥ ﭼﻮﻥ
ﺒﻨﺪﻩﺍﻯ (ﺳﺎﻟک
ﻋﺎﺑﺪ ﻣﻮﺑﺪ
ﺷﺪﻩ) ﺑﻤﻴﺮﺩ  ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﻗﺒﺮﺵ ﺷﺶ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ (ﺩﺭ
ﺷﺶ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟ:
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﺗﺎ
ﺑﻘﺎﺋم
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﺯﺁﻥ ﭙس
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
ﻮﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ  ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ) ﮐﻪﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺗﻬﺎ (ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ)
ﺑﻬﺘﺮﻳﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﭘُﺮ
ﺑﻬاء ﻮ ﻧﻮﺭ
ﺩﺭ ﻫﻴﺄﺕ (ﺷﮑل
کلّی
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ عطر ﻭﺗﻤﻴﺰﺗﺮﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻳکی اﺯ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ  ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺭ
ﺳﻤﺖ ﭼﭗ  ﻭ ﻳکی
ﺪﻳﮕﺮ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭘﺸﺖ
ﺳﺮ  ﻭ
ﭘﻨﺠمی ﭙﻴﺶ
ﭘﺎﻯ اﻭ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺁﺧﺮﻳﻥ
کهﺯﻳﺒﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺳﺮ ﺍﻭ (ﺩﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
ﺒﺎﻟﺎﻯ ﺴﺮ ﺩﺭ
ﺍﺳﻤﺎﻥ) ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺒﻨﺪﻩ ﺑﺴﻤﺖ
ﺯﻳﺒﺎ ﺭﻭﻯ
ﺴﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺮﻭﺩ  ﻭﻣﺎنع
اﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻫﺮﺷﺶ
ﺟﻬﺖ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺗﻬﺎ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ  ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻣﻦ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﮐﻤﺎل ﺒﺪﻫﺪ
ﺷﻤﺎ ﮐﻰ ﻫﺴﺘﻴﺪ؟
ﺁﻧﮑﻪ ﺳﻤﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﺑﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ  ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻥ ﺼﻠﺎﺕ ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻢ. ( ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ (ﺻِﻠِﻪ)
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ و
توسّل ﺴﺎﻟﻚ) ﻭ
ﺁﻧﮑﻪ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﭼﭗ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻦ
ﺯﮐﺎﺕ ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻢ  (ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺎل ﻮ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻭ  ﻭ
ﻧﻴﺰ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻨﻔس او) ﻭ
ﺁﻧﮑﻪ ﭘﻴﺶ ﺭﻭ
ﺍﺳﺖ  ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻦ (ﺻﻴﺎﻡ) ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻢ. (ﺻﻮم ﻴﺎ
ﺍﻭم ﻮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ  ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻤﻌنی ﺮﻭﺯﻩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺮﻭﺯﻩ
ﺩﻫﺎﻥ ﻮﺗﻤﺎم
اﻋﻀﺎ ﻭﺣﻮﺍس
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ الهی
اﺳﺖ.) ﻭﺁﻧﮑﻪ
ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ
ﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻥﺤج ﻮﻋﻤﺮﻩ
ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻢ. (ﺣﺞّ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ  ﻭﻋﻤﺮﻩ
ﻫﺮﺩﻳﺪﺍﺭ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮالهی ﭙس
ﺍﺯﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺣﺞ
ﮐﻌﺒﻪ ﺩﺭ ﻣﮑﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺎم اﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ) ﻭ
ﺁﻧﮑﻪ ﭘﻴﺶ
ﭘﺎﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻥ
ﺒِﺮّ ﻭ ﻧﻴﮑﻮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺘﻮ
ﻫﺴﺘﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺒﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
اﻳﻤﺎنی ﺨﻮﺩ  ﺻِﻠِﻪ
ﺭَﺣِﻢ ﻭنیز
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻥ است )
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻥ
ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺎﻧﻪ ﺯﻳﺒﺎ (
ﺍﮔﺮﺳﺎﻟک
ﻤﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ  ﮔﺮﭼﻪ
ﺯﻧﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ  ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺰﻳﺒﺎﻯ ﺰﻧﺎﻧﻪ
ﻟﺬﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺯﻳﺒﺎ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ) ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ  ﻭﻣﻌﻄّﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﺑﻮ  ﻭ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻴت ﺩﺭ
ﻫﻴﺄﺕ ﻫﺴﺘﻰ؟
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺻﻮﺭﺕ
ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ  ﻣﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ آل
ﻤﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻢ (
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺸﺮﻃ اﻭل
ﻮ ﺁﺧﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﻬﺎﻳﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.)

حدیث
2305 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق است(ﺝ۶ﺹ235
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻭﺯغ
ﻴﺎ ﻗﻮﺭﺑﺎﻏﻪ
ﭼﻴﺴﺖ؟
ﺍﻣام گفت ﺭﺟس (
ﻧﺠس ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ)
ﻭ ﻣﺴخ اﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﮐﺸتیﺒﺎﻳﺪ
ﻏﺴل کنی (ﺭﺍﻭﻯ
ﻨﻈﺮ می ﺪﻫﺪ  ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ(ﻏُﺴﻞ)
ﮐﺮﺩﻥ (ﺷﮑﺮ)
ﻧﻤﻮﺩﻥ اﺳﺖ (ﮐﺸﺘﻥ
ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﺴﺘﺸﻮﻯ اﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺁﻥ  ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﺮﺩ. ﻭ (ﺷﮑﺮ)
ﻳﻌنی ﺴﭙﺎس  ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺑﺤقّ الهی
ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ
ﭘﺪﺭم اﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ  ﺑﺎ
ﺷﺨصی ﺒﺼﺤﺒﺖ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ  ﮐﻪ
ﻧﺎﮔﺎﻩ ﻭ ﺯغی
ﺒﻮﻟﻮﻟﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻮﺟﻨﺠﺎل
کرﺩ (ﻭﺣﺮﻓﻬﺎﻯ
ﻨﺎ ﻣﺮﺑﻮﻃ
غیرﺍﻟﻬﻰ)
ﺍﻣﺎم ﭙﺮﺳﻴﺪ
ﺁﻳﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﻰ  ﺍﻳﻥ
ﻮﺯغ ﭽﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ؟
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻠﺌﻥ
ﺬﮐﺮﺕ ﻋثماﻥ
لأﺳﺒﻥّ
علیّا  ﻭﻗﺎل
ﻟﺎﻧّﻪ ﻟﻴس
ﻳﻤﻮﺕ ﻣﻥ ﺒنی
اُﻣیّة ﻣﻴّﺖ  ﺍﻟّﺎ
ﻣﺴخ ﻮﺯﻏﺎ  ﻭ ﻗﺎل
ﻟﺎﻥ ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻤﻠک ﻠﻤّﺎ
ﻧﺰل ﺒﻪ ﺍﻟﻤﻮﺕ
ﻣﺴخ
ﻮﺯﻏﺎ  ﻓﮑﺎﻥ
عندﻩ ﻭﻟﺪﻩ  ﻭ لم
ﻴﺪﺭﻭﺍ ﮐﻴﻒ
ﻳﺼﻨﻌﻮﻥ  ﻭ ﺫﻫﺐ
ثمّ ﻔﻘﺪﻭﻩ  ﻓﺄﺟﻤﻌﻮﺍ
ﻋلی ﺃﻥ
ﺃﺧﺬﻭﺍ ﺟﺬﻋﺎ  ﻓﺼﻨﻌﻮﻩ
ﮐﻬﻴئة ﺭﺟل
ﻔﻔﻌﻠﻮﺍ ﺫﻟﻚ  ﻭ
ﺃﻟﺒﺴﻮﺍ
ﺍﻟﺠﺬع ثمّ
کفنوه ﻓﻰ
ﺍﻟﺄﮐﻔﺎﻥ  ﻟم
ﻴﻄّلع علیه
ﺃﺣﺪ ﻣﻥ
اﻟﻨﺎس  ﺍﻟّﺎ
ﻭﻟﺪﻩ ﻭ ﺃﻧﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻋثماﻥ ﻨﺎم
ﺒﺒﺮﻯ  ﻣﻦ ﻋﻠﻰّ
ﺭﺍ ﺳﺐ ﻭ
ﻧﺎﺳﺰﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ (ﺍﻳﻥ
ﻮﺯغ ﻴک
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ  ﻭ ﭘﻴﺮﻭ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﻳﺎ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎسی اﺳﻠﺎم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻗﺘل عثماﻥ  ﻋلیّ ﺮﺍ
ﻣﺘﻬم
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺮﺍﻫﻥ
عثماﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮﺳﺮ ﭼﻮﺏ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺍﻳﻦ
ﮔﺮﻭﻩ ﺯﻳﺎﺩ
ﺑﺪﮔﻮئی
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻫﺮﮐسی
اﺯ ﺑنی
اُﻣﻴّﻪ ﭼﻮﻥ ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﻣﺴخ ﻮَﺯَغ
ﻤﻴﺸﻮﺩ.(ﺑنی
اﻣﻴّﻪ  ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ
اﺯ ﻗﻮم ﻘﺮﻳﺶ
ﺑﻮﺩﻩ  ﮐﻪ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ  ﻭﭘﻮل
ﭙﺮﺳﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻣﺪﺗﻬﺎ ﻗﺒل
اﺯ ﻓﺘح ﻤﮑّﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﻨگ
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺳﻘﻮﻃ
ﻤﮑّﻪ  ﺍﺑﻮﺳﻔﻴﺎﻥ
ﺒﺰﺭگ اﻣﻮﻳﺎﻥ
ﻭ
ﭘﺴﺮﺵ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺗﺴﻠﻴم ﺸﺪﻧﺪ  ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
گرﺩﻳﺪﻧﺪ ﻭ
ﺗﺼﻤﻴم
ﺪﺍﺷﺘﻪ  ﺍﻧﺘﻘﺎم
ﺸﮑﺴﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻬﺮ ﻧﺤﻮﻯ
ﮐﻪﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﺧﻠﺎﻓﺖ
ﻋثماﻥ ﻮ
ﺍﻣﺎﺭﺕ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﺩﺭ
ﺷﺎم ﻮﺷﺮﻕ
ﻣﺪﻳﺘﺮﺍﻧﻪ  ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻋلی ﺮﺍ
ﺗﺮﻭﺭکند  ﻭ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻭ
ﮐﻮﻓﻪ ﺑﺸﺎﻡ ﺒﺮﻧﺪ.
ﻭﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻯ
ﻮ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ  ﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻯ
اﻳﺮﺍﻥ ﻮ ﺭﻭم ﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﺑﺎﺯ (ﺍُﻣﻴّﻪ)
ﺩﺭﻣﻌنی
ﺴﻠﻮکی ﻮﻘﺮﻳﺶ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
(ﺍﻭﻡ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ (ﺍﻣّﻰ)
و هاشمی ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ (ﺍِﻣﻴّﻪ)
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻣﺘﻈﺎﻫﺮﺍﻥ ﺒﻪ
ﺍﻭم ﻮﺳﻠﻮﻙ  یعنی ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺳﻠﻮکی
ﻨﺎ ﭼﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻨﻈﺮ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
کاﺭﻣﺎﻯ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ اﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺴﺨتی
گناﻫﮑﺎﺭﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ  ﺗﺒﺪﻳل
و مسخ
ﺒﻘﻮﺭﺑﺎﻏﻪ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺟﻨﺠﺎل نیز
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻗﺎﺭ ﻗﺎﺭ
ﻗﻮﺭﺑﺎﻏﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺍﻇﻬﺎﺭﺍﺕ
ﻏﻴﺮ الهی
ﻤﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﺣتی اﮔﺮ
ﺍﺯﻋﻠم ﻮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻨﺪ) ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
عبد ﺍﻟﻤﻠک
ﺨﻠﻴﻔﻪ ﺍﻣﻮﻯ
ﻤُﺮﺩ  ﻣﺴخ
ﻮﺯﻍ ﺷﺪ
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﻧﺰﺩ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎ مرده ﺍﻭ ﭼﻪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﺍﻳﻦ ﻭﺯﻍ
ﺩﻭﺭ ﺷﺪ  ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻨﺪ (ﺳﺮﻋﺖ
ﻣﺴخ ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭلی ﺴﻴﺮتی
ﻮﺯغ ﺪﺍﺭﻧﺪ  ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﭽﻨﻴﻥ
هستند . ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﻤﻴﺮﻧﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﻳک ﺠﻬﻨم
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺳﻮﺧﺘﻥ ﺮﻭح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻮﻋﺮﻳﺎﻥ ﻮ
ﺑﺪﻭﻥ ﭘﻨﺎﻩ
ﮔﺎﻩ ﺗﻦ  ﺍﺯ
ﺍﺷﻌّﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭﻫﺮ
ﺁﺗشی که ﺩﺭ ﺳﻄح
ﺰﻣﻴﻥ هست
ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﺎﺩش ﺍﺯ
ﭼﻮﺏ ﺑﺸﮑﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﺧﺘﻨﺪ  ﻭﻋﺒﺎ
ﭘﻮﺷﺎﻧﺪﻧﺪ
ﻭﮐﻔﻥ کرﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻫﻴﭽﮑس ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺠﺮﻳﺎﻥ
ﻤﻄلع ﻨﺸﺪ  ﻣﮕﺮ
ﺍﻭﻟﺎﺩﺵ ﻭ ﻣﻦ (ﻗﺒل
اﺯ ﺩﻓﻦ  ﭼﻮﻥﭽﻮﺏ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩﺵ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﭘﺪﺭ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﺪﺭﺷﺎﻥ
ﭽﮕﻮﻧﻪ ﻣُﺮﺩ  ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﭽﻮﺏ ﻭﻳﺎ ﻣﺴخ
ﻘﻮﺭﺑﺎﻏﻪ ﺷﺪ
ﻭ ﻣﻦ (ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻡ)
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻟﻬﺎم
الهی ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ  ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
گناﻩ ﮐﺎﺭﺍﻥ ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑدﺗﺮﻳﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻄ ﻤﺎﺭ ﻭ
ﻣﻮﺭ ﻭ ﻭﺯغ
هستند .ﻭ ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺍﻥ
ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺸﺎﻧس و بخت
ﺁﻧﺎﻥ ﻤﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮنی
ﻮ ﺧﻮک اﺳﺖ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺸﮑﻨﻨﺪﻩ
ﺣﺮﻣﺖ ﺭﻭﺯ
ﺷﻨﺒﻪ ﺭﺍ  ﻣﺴخ
ﺸﺪﻩ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻳﻌنی غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ که (ﺳُﺒﺎﺕ)
ﻭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺣﺮﻣﺖ
ﺍﺣﮑﺎم اﻟﻬﻰ
ﺳﻠﻮک ﺮﺍ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻤﻴﺸوﻧﺪ.

حدیث
2306 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮﺍﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ235ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: لا ﻳُﺴﺄل
فی اﻟﻘﺒﺮ  ﺍﻟّﺎ
ﻣﻥ ﻤﺤﺾ
ﺍﻟﺎﻳﻤﺎ
ﻥﻤﺤﻀﺎ  ﺃﻭﻣﺤﺾ
ﺍﻟﮑﻔﺮ ﻣﺤﻀﺎ  ﻓﻘﻠﺖ
ﻟﻪ  ﻓﺴﺎﺋﺮ
ﺍﻟﻨﺎس ؟ ﻓﻘﺎل
ﻴﻠی عنهم ﮐسی
ﺪﺭ ﻗﺒﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺌﻮﺍل ﻘﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ  ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﺎﻣل اﻳﻤﺎﻥ
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.(
یعنی سالکان  ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
در قبر تن
وعزلت سلوکی )ﻭﻳﺎ
ﮐﻪ ﮐﺎﻓﺮ ﻣﺤﺾ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ (ﺳﻪ
ﮔﺮﻭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ  ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻗﺮﺍﻥ ﻮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻯ هستند
ﻳکی کاﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل
ﻮﻣﻌﺼﻮﻡ  ﻭ ﻳکی
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭلی
ﻏﻴﺮ ﻭﺍﺻل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋﻢ. ﻭﺳﻮم
کاﻓﺮﺍﻥ ﻤﻨﮑﺮ
ﺳﻠﻮک ﻮ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮک
ﻮﻳﺎ ﻣﻨﺎﻓق
ﺪﺭ ﺁﻥ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺮﺩم
ﺒﻴﻌﻘﻴﺪﻩ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺩﻳنی ﻮ
ﻃﺮﻳﻘتی
ﺪﺭﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﻭ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﭙﺎﺋﻴﻦ  ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤث
ﺍﻧﺘﻘﺎمی الهی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﺎﻫﺎ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﭼﻪ ﺳﻨّﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻪ ﻭﻳﺎ ﻣﺪعی
کاﺫﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ  ﻭلی
ﺒﺪﻭﻥ ﺘﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ.
ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﺪﺭ ﻗﺒﺮ ﺗﻦ و
عزلت سلوکی ﻭ
ﺩﺭﺁﺧﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺑﻘﻴﺎﻣﺖ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻗﺒﺮﺷﺎﻥ ﻴﺎ ﺟﺴم
ﺒﺸﺮﻯ قبر روح
آنها  ﺑﺎﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ
ﺨﺎﺭج
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺪﺷﻤﻥ ﺨﺪﺍ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻓﺘﻥ
ﺒﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی ﻮ
ﻣﺤﺸﺮ ﺧﺮﺍﻥ
ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﺍﻣّﺎ
ﺳﺎﻳﺮ ﻣﺮﺩم که
ﺳﺮﮔﺮم ﻠﻬﻮ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻋﺘﻨﺎﻯ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ الهی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ فصول
ﺒﺮﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ  ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﻔﺼﻞ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ  ﻭﺑﺎ
ﻋﻘل ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎنی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭک
اﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ  ﻭﺗﻌﻬﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺎﺯم
اﻧﺠﺎم ﺁن ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

حدیث 2307 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ235ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﺷﺨصی
ﻨﺰﺩ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻔﺎﺭﺳﻰ ﺭﻓﺖ (
ﺳﻤﺒﻮل
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
عهد ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﺯ
ﻣﻮﻟﺎ ﻣثال
ﺒﺰﻧﻨﺪ  ﻭ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻮ
ﻣﻘﺪﺍﺩ ﻭ
ﺍﺑﻮﺫﺭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
بنحوﻯ
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ ﻤثال
ﻣﻄﺮح
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ)
ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ
ﺑﺴﻠﻤﺎﻥ گفت   ﻣﺮﺍ
ﺣﺪﻳثی ﺒﮕﻮ (ﺑﺮﺍی
ﻤﺎ ﺍﺣﺎﺩﻳث و
گفته های
پیامبر ﺑﮕﻮ  ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ الهی
ﺼﺤﺒﺖ ﮐﻦ  ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻦ)
ولی ﺴﻠﻤﺎﻥ
ﭙﺎﺳخ نمی ﺪﺍﺩ.
ﻭﺁﻥ ﺸﺨﺺ ﺩﺭ
ﺣﺎل ﺨﺮﻭج اﻳﻥ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺍنی
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪ  کسانی
که ﮐﺘﻤﺎﻥ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﺯل اﺯﺑﻴّﻨﺎﺕ
ﻭ ﻫُﺪﻯ  ﮐﺘﻤﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭘس
ﺍﺯ ﺁﻧﮑﻪ ﻣﺎ ﺁﻥ
ﺒﻴّﻨﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩم
ﻤﺸﺨّﺺ ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ
(ﮐسی اﺯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ کتاب
ﻗﺮﺍﻥ
ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث  ﻭﻳﺎ ﺍﻣﻮﺭالهی
ﭽﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣخفی ﮐﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
هستند  ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺁﻥ
تجلّیات
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﻣﺮﺩم
ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺍﻯ اﺻﺎلت
تعالی
ﺒﻨﻤﺎﻳﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ کاﺭ
ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ ﻮ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺎ ﺑﺎﻭﺭ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒلی هستند.
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺠﺰﺋﻰ اندک ﺗﻮﻗﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻣﺸﺮک
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ (ﺑﻴّﻨﺎﺕ)
ﺩﻟﺎﺋﻞ (ﻣﺒﻴﻦ)
ﻭ ﻗﺎﺑل
ﺒﻴﻨﺎئی ﺒﭽﺸﻢ
ﻭﺑﻴﻨﺶ
ﺑﻌﻘل که لفظ
ﻔﺎﺭﺳﻰ  ﻣﺴﺘﻌﻤل
ﺪﺭ ﺑﻴﻥ ﻘﺮﻳﺸﻴﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ. ﻭ (ﻫُﺪﻯ)
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ و
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫُﺪﺍﻯ
الهی ﺃﮐﺒﺮ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﮐﺘﺎﺏ  ﻗﺮﺍﻥ
اﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی دائم
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ است .
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩم
گفته ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯ
ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺩ
ﻫﺮ ﮐس ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ  ﭘس
ﺍﺯﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻦ ﺯﺑﺎنی
ﺒﻌﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺳﺪ  ﻋﻤﻠﺎ توسّل
ﺒﻤﺤﻤﺪ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺒﺨلق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺧﺒﺮ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫم ﭙﻴﺮ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻭﻫم
ﻤﺮﺩم
ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ. ﭘﻴﺮ
ﺍﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﻭ ﻣﻮﻟﺎ
ﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎم ﻮ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮﺍقع
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک
ﻤﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺍﻭ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺﺁﻳﻪ
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﻣﺴﺌﻮل ﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ  ﻭ
ﺑﻴّﻨﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺸﺨﺺ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫُﺪﻯ
ﭽﻴﺴﺖ  ﻭﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋم
ﻨﻤﻮﺩ.
اﻥّ
اﻟﺬﻳﻥ
ﻴﮑﺘﻤﻮﻥ ﻤﺎ
ﺃﻧﺰﻟﻨﺎ ﻣﻥ
اﻟﺒﻴّﻨﺎﺕ
ﻭﺍﻟﻬُﺪﻯ  ﻣﻥ ﺒﻌﺪ
ﻣﺎ ﺑﻴّﻨّﺎ
ﻟﻠﻨﺎس فی
اﻟﮑﺘﺎﺏ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻤﺎﻥ گفت ﺃﻗﺒﻞ
ﺍﻧّﺎ
ﻟﻮ ﻭﺟﺪﻧﺎ
ﺃﻣﻴﻨﺎ
ﻟﺤﺪّثناﻩ  ﻭﻟﮑﻥ
ﺃﻋﺪل ﻤﻨﮑﺮ ﻭ
ﻧﮑﻴﺮ  ﺍﺫﺍ
ﺃﺗﻴﺎک فی
اﻟﻘﺒﺮ  ﻓﺴﺄﻟﺎک
عن ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ  ﻓﺎﻥ
ﺸﮑﮑﺖ ﺃﻭ
ﺍﻟﺘﻮﻳﺖ  ﺿﺮﺑﺎک
علی ﺭﺃﺳک
ﺒﻤﻄﺮﻗﻪ
ﻣﻌﻬﻤﺎ  ﺗﺼﻴﺮ
ﻣﻨﻪ ﺭﻣﺎﺩﺍ ﻗﺎل
ﻔﻘﻠﺖ ثمّ ﻤﻪ؟
ﻗﺎل ﺘﻌﻮﺩ  ثمّ
ﺗﻌﺬّﺏ  ﻗﻠﺖ ﻭﻣﺎ
ﻣﻨﮑﺮ ﻭ ﻧﮑﻴﺮ  ﻗﺎل هما
ﻗﻌﻴﺪﺍ
ﺍﻟﻘﺒﺮ  ﻗﻠﺖ
ﺃﻣﻠﮑﺎﻥ
ﻴﻌﺬّﺑﺎﻥ
ﺍﻟﻨﺎس فی ﻘﺒﻮﺭﻫﻢ
ﻓﻘﺎل
ﻨﻌم ﻣﺎ (ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ)
ﭼﻮﻥ کسی ﺮﺍ
ﺃﻣﻴﻦ ( ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ  ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ (ﺍﻭﻡ)
ﻭ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ)
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ  ﺣﺪﻳث
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. (ﺃﻣﻴﻥ
ﺪﺭ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺩﺍﺭﻯ اﺳﺮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻭ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ  ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻭم
کنندﻩ ﻭ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﻋﻤل. ﻮ (ﺣﺪﻳث
) ﺍﺻﻮﻟﺎ (ﺣﺪﻳث
ﺟﺪﻳﺪ) ﻭ (ﺣﺎﺩثه
ﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ)ﻭ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎی
سالکان
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ  ﻭ (ﺣﺪﻳث
ﻭ ﺻﺤﺒﺖ)
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺍﺯ ﺣﺪﻳث
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ  ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﺮ ﺣﺮفی
اﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻭ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ  ﺣتی اﮔﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ الهی
ﻮ ﻗﺮﺁﻥ ﻮ ﺩﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
(ﺣﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ) ﻫﻤﺎﻥ
(ﺣَﺪَث ﻳﺎ
ﺑﺎﺩ ﺷﮑﻢ ﻭ
ﺑﺎﻃل کنندﻩ)
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ اﺳﺖ)
ﺳﻠﻤﺎﻥ
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﺣﺪﻳث ﭼﻨﻴﻥ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻨﮑﺮ ﻭ
ﻧﮑﻴﺮ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺷﻮ (ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ  ﮐﻪﺑﺤث
ﺳﻮآل ﻮ ﺟﻮﺍﺏ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ  ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ  ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﮑﺎﺭﻯ ﺒﻮﺩ
ﻭ ﺷﺨﺺ (ﻣُﻨﮑِﺮ)
ﺷﺪ  ﻭﻳﺎ
ﺩﺭاﻣﻮﺭ
ﻋﻤﻠﻰ  (ﻧﮑﻴﺮ
ﻭ ﻣﻨﮑﺮ) ﻧﻤﻮﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺷﺪﻳﺪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭽﻨﻴﻥ
ﺴﻮآلاتی ﺩﺭ
ﻗﺒﺮ هم
ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﻭﻣﻨﺎفق
ﻮﮐﺎﺫﺏ  ﻭ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮک الهی که
ﺩﺷمنی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ دالهی ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی که ﺩﺍﺭﺍﻯ
عباﺩﺍتی
هستند ﻭ ﺑﺠﺎﻯ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻭ
ثوﺍﺏ  ﺑﻌُﺼﻴﺎﻥ
ﻭﻣﻌﺼﻴﺖ ﻳﺎ
ﺷﺮک می
ﭙﺮﺩﺍﺯند ) ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ  ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮ  ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ( ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﺳﻠﻮﻙ  ﺑﺮﺍﻯ (ﺣتی
اﻋﻠﻢ) ﺍﻟﻬﻰ  ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
یابند ﻭﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﭼﻪ ﻣﺸﻴّﺖ
ﮐﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺑﮑﻠّﻯسالک
ﺒﻤﻴﺮﺩ ﻭ
ﺑﺒﻴﻨﺪ  ﻭ ﻳﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﺨلق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ) ﻭ ﺍﺯ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺑﮑﻨﻰ
ﻭﻳﺎ
ﻣِﻨﻤِﻥ
ﺒﺰﺑﺎﻥ کنی  ﺗﻮﺭﺍ
ﺑﺎ ﭼﻤﺎق
ﻮﭼﮑّﺶ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﺨﺎﮐﺴﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻯ (ﺳﺎﻟک
ﭙس ﺍﺯ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﺻﺎﻟﺖ الهی
ﻤﺤﻤﺪ  ﻭ ﻫﺮ
ﺭﺳﻮل ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ  ﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺸﮑّﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ  ﭼﻨﺎﻥ
ﻤﻴﺴﻮﺯﺩ ﮐﻪ
ﺧﺎﮐﺴﺘﺮﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻫﻠﺎﻙ
ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺸﺪﻳﺪ ﺟﻬﻨمی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩق اﺿﺎﻓﻪ ﻧﻤﻮﺩ
ﮐﻪﺩﻭ
ﺑﺎﺭﻩ (ﻋﻮﺩ و
معاد ) ﻣﻴﮑنی ﻮ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻯ  ﻭﺑﺎﺯ
ﻋﺬﺍﺏ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻰ . ﻋﻮﺩ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎ و
معاد ﺑﺪﻧﻴﺎ  ﺑﺮﺍﻯ
همین ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ  ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ آﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﺑﺎ
ﻧﺴخ ﺒﺸﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺣﺘمی الهی ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﺎ
ﻋﺬﺍﺑﻬﺎ ﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ الهی
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻫﻤﮕﺎﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺭﻭﺡ  ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم اﺭﻭﺍح
ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮﮔﻴﺎهی
ﻮ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﮕﺬﺭﺩ  ﻭ ﺍﺯ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺒﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﻳﺪ  ﺗﺎ
ﺑﻌﻘﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻋﺸق
لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻙ الهی
ﺮﺳﺪ.) ﺳﭙس ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﭘسﻣﻮﺿﻮﻉ (ﻣﻨﮑﺮ
ﻭ ﻧﮑﻴﺮ)
ﭼﻴﺴﺖ؟ ﺍﻣﺎﻡ ﮔﻔﺖ
ﺁﻧﺎﻥ
همیشه ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺩﺭ ﻗﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮ ﺭﻧﺞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺩﻭ
ﻋﺎﻣل ﻤﻬم ﺠﻬل
ﻤﺮﺩم ﻮﻏﻔﻠﺖ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺩﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻋﻘﻴﺪتی
ﻮ ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻣﻨﮑﺮﺍﺕ
ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯﺴﻠﻮک ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ  ﻣﺪﺍم
عذﺍﺏ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺟﺴم ﺒﺸﺮﻯ اﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻗﺒﺮ ﺯﻳﺮ ﺧﺎﻙ  ﻣﻄﺎﻟبی
عاﻣﻴﺎﻧﻪ ﺍﺯ
ﻗﻮم ﻴﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ خراف
اتی ﻘﺒلی اﺳﺖ.
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺗﺮﺳﺎﻧﺪﻥ
ﻤﺮﺩم غیر
ﺳﺎﻟﻚ. ﻭلی
ﺠﺴم ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﭙﻮﺳﺪ  ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
همیشه
ﻣﻴﭙﻮﺳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺭﻭح همیشه
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻭ
ﻋﻮﺩ و معاد ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ
هاﻯ  ﻣﺠﺪﺩ
ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ
ﻭﺭﺣم ﻴک
ﻤﺎﺩﺭ ﺟﺴم ﻮ
ﺗﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.
ﻭﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻭ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﻣثل هم
ﻨﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ ﻭ
ﻧمی ﺁﻓﺮﻳﻨﺪ  ﺗﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳک
ﺮﻭحی ﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻭﺑﺎﺭ ﺑﻴﺎ
ﻓﺮﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﻦ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺖ.

حدیث 2307 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ235ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﺷﺨصی
ﻨﺰﺩ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻔﺎﺭﺳﻰ ﺭﻓﺖ (
ﺳﻤﺒﻮل
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
عهد ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﺯ
ﻣﻮﻟﺎ ﻣثال
ﺒﺰﻧﻨﺪ  ﻭ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻮ
ﻣﻘﺪﺍﺩ ﻭ
ﺍﺑﻮﺫﺭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
بنحوﻯ
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ ﻤثال
ﻣﻄﺮح
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ)
ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ
ﺑﺴﻠﻤﺎﻥ گفت   ﻣﺮﺍ
ﺣﺪﻳثی ﺒﮕﻮ (ﺑﺮﺍی
ﻤﺎ ﺍﺣﺎﺩﻳث و
گفته های
پیامبر ﺑﮕﻮ  ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ الهی
ﺼﺤﺒﺖ ﮐﻦ  ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻦ)
ولی ﺴﻠﻤﺎﻥ
ﭙﺎﺳخ نمی ﺪﺍﺩ.
ﻭﺁﻥ ﺸﺨﺺ ﺩﺭ
ﺣﺎل ﺨﺮﻭج اﻳﻥ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺍنی
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪ  کسانی
که ﮐﺘﻤﺎﻥ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﺯل اﺯﺑﻴّﻨﺎﺕ
ﻭ ﻫُﺪﻯ  ﮐﺘﻤﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭘس
ﺍﺯ ﺁﻧﮑﻪ ﻣﺎ ﺁﻥ
ﺒﻴّﻨﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩم
ﻤﺸﺨّﺺ ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ
(ﮐسی اﺯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ کتاب
ﻗﺮﺍﻥ
ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث  ﻭﻳﺎ ﺍﻣﻮﺭالهی
ﭽﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣخفی ﮐﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
هستند  ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺁﻥ
تجلّیات
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﻣﺮﺩم
ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺍﻯ اﺻﺎلت
تعالی
ﺒﻨﻤﺎﻳﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ کاﺭ
ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ ﻮ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺎ ﺑﺎﻭﺭ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒلی هستند.
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺠﺰﺋﻰ اندک ﺗﻮﻗﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻣﺸﺮک
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ (ﺑﻴّﻨﺎﺕ)
ﺩﻟﺎﺋﻞ (ﻣﺒﻴﻦ)
ﻭ ﻗﺎﺑل
ﺒﻴﻨﺎئی ﺒﭽﺸﻢ
ﻭﺑﻴﻨﺶ
ﺑﻌﻘل که لفظ
ﻔﺎﺭﺳﻰ  ﻣﺴﺘﻌﻤل
ﺪﺭ ﺑﻴﻥ
ﻘﺮﻳﺸﻴﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ. ﻭ (ﻫُﺪﻯ)
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ و
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫُﺪﺍﻯ
الهی ﺃﮐﺒﺮ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﮐﺘﺎﺏ  ﻗﺮﺍﻥ
اﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی دائم
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ است .
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩم
گفته ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯ
ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺩ
ﻫﺮ ﮐس ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ  ﭘس
ﺍﺯﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻦ ﺯﺑﺎنی
ﺒﻌﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺳﺪ  ﻋﻤﻠﺎ توسّل
ﺒﻤﺤﻤﺪ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺒﺨلق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺧﺒﺮ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫم ﭙﻴﺮ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻭﻫم
ﻤﺮﺩم
ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ. ﭘﻴﺮ
ﺍﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﻭ ﻣﻮﻟﺎ
ﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎم ﻮ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮﺍقع
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻤﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺍﻭ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺﺁﻳﻪ
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﻣﺴﺌﻮل ﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ  ﻭ
ﺑﻴّﻨﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺸﺨﺺ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫُﺪﻯ
ﭽﻴﺴﺖ  ﻭﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋم
ﻨﻤﻮﺩ.
اﻥّ
اﻟﺬﻳﻥ
ﻴﮑﺘﻤﻮﻥ ﻤﺎ
ﺃﻧﺰﻟﻨﺎ ﻣﻥ
اﻟﺒﻴّﻨﺎﺕ
ﻭﺍﻟﻬُﺪﻯ  ﻣﻥ ﺒﻌﺪ
ﻣﺎ ﺑﻴّﻨّﺎ
ﻟﻠﻨﺎس فی
اﻟﮑﺘﺎﺏ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻤﺎﻥ گفت ﺃﻗﺒﻞ
ﺍﻧّﺎ
ﻟﻮ ﻭﺟﺪﻧﺎ
ﺃﻣﻴﻨﺎ
ﻟﺤﺪّثناﻩ  ﻭﻟﮑﻥ ﺃﻋﺪل
ﻤﻨﮑﺮ ﻭ ﻧﮑﻴﺮ  ﺍﺫﺍ
ﺃﺗﻴﺎک فی
اﻟﻘﺒﺮ  ﻓﺴﺄﻟﺎک
عن ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ  ﻓﺎﻥ
ﺸﮑﮑﺖ ﺃﻭ
ﺍﻟﺘﻮﻳﺖ  ﺿﺮﺑﺎک
علی ﺭﺃﺳک
ﺒﻤﻄﺮﻗﻪ
ﻣﻌﻬﻤﺎ  ﺗﺼﻴﺮ
ﻣﻨﻪ ﺭﻣﺎﺩﺍ ﻗﺎل
ﻔﻘﻠﺖ ثمّ ﻤﻪ؟
ﻗﺎل ﺘﻌﻮﺩ  ثمّ
ﺗﻌﺬّﺏ  ﻗﻠﺖ ﻭﻣﺎ
ﻣﻨﮑﺮ ﻭ ﻧﮑﻴﺮ  ﻗﺎل هما
ﻗﻌﻴﺪﺍ
ﺍﻟﻘﺒﺮ  ﻗﻠﺖ
ﺃﻣﻠﮑﺎﻥ
ﻴﻌﺬّﺑﺎﻥ
ﺍﻟﻨﺎس فی ﻘﺒﻮﺭﻫﻢ
ﻓﻘﺎل
ﻨﻌم ﻣﺎ (ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ)
ﭼﻮﻥ کسی ﺮﺍ
ﺃﻣﻴﻦ ( ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ  ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ (ﺍﻭﻡ)
ﻭ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ)
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ  ﺣﺪﻳث
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. (ﺃﻣﻴﻥ
ﺪﺭ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺩﺍﺭﻯ اﺳﺮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻭ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ  ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻭم
کنندﻩ ﻭ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﻋﻤل. ﻮ (ﺣﺪﻳث
) ﺍﺻﻮﻟﺎ (ﺣﺪﻳث
ﺟﺪﻳﺪ) ﻭ (ﺣﺎﺩثه
ﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ)ﻭ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎی
سالکان
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ  ﻭ (ﺣﺪﻳث
ﻭ ﺻﺤﺒﺖ)
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺍﺯ ﺣﺪﻳث
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ  ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﺮ ﺣﺮفی
اﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻭ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ  ﺣتی اﮔﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ الهی
ﻮ ﻗﺮﺁﻥ ﻮ ﺩﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
(ﺣﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ) ﻫﻤﺎﻥ
(ﺣَﺪَث ﻳﺎ
ﺑﺎﺩ ﺷﮑﻢ ﻭ
ﺑﺎﻃل کنندﻩ)
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ
اﺳﺖ) ﺳﻠﻤﺎﻥ
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﺣﺪﻳث ﭼﻨﻴﻥ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻨﮑﺮ ﻭ
ﻧﮑﻴﺮ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺷﻮ (ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ  ﮐﻪﺑﺤث
ﺳﻮآل ﻮ ﺟﻮﺍﺏ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ  ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ  ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﮑﺎﺭﻯ ﺒﻮﺩ
ﻭ ﺷﺨﺺ (ﻣُﻨﮑِﺮ)
ﺷﺪ  ﻭﻳﺎ
ﺩﺭاﻣﻮﺭ
ﻋﻤﻠﻰ  (ﻧﮑﻴﺮ
ﻭ ﻣﻨﮑﺮ) ﻧﻤﻮﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺷﺪﻳﺪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭽﻨﻴﻥ
ﺴﻮآلاتی ﺩﺭ
ﻗﺒﺮ هم
ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﻭﻣﻨﺎفق
ﻮﮐﺎﺫﺏ  ﻭ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮک الهی که
ﺩﺷمنی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ دالهی ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی که ﺩﺍﺭﺍﻯ
عباﺩﺍتی
هستند ﻭ ﺑﺠﺎﻯ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻭ
ثوﺍﺏ  ﺑﻌُﺼﻴﺎﻥ
ﻭﻣﻌﺼﻴﺖ ﻳﺎ
ﺷﺮک می
ﭙﺮﺩﺍﺯند ) ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ  ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮ  ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ( ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﺳﻠﻮﻙ  ﺑﺮﺍﻯ (ﺣتی
اﻋﻠﻢ) ﺍﻟﻬﻰ  ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺳﻠﻮﻙ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
یابند ﻭﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﭼﻪ ﻣﺸﻴّﺖ
ﮐﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺑﮑﻠّﻯسالک
ﺒﻤﻴﺮﺩ ﻭ
ﺑﺒﻴﻨﺪ  ﻭ ﻳﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﺨلق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ) ﻭ ﺍﺯ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺑﮑﻨﻰ
ﻭﻳﺎ
ﻣِﻨﻤِﻥ
ﺒﺰﺑﺎﻥ کنی  ﺗﻮﺭﺍ
ﺑﺎ ﭼﻤﺎق ﻮﭼﮑّﺶ
ﺑﺮ ﺳﺮ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﺨﺎﮐﺴﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻯ (ﺳﺎﻟک
ﭙس ﺍﺯ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﺻﺎﻟﺖ الهی
ﻤﺤﻤﺪ  ﻭ ﻫﺮ
ﺭﺳﻮل ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ  ﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺸﮑّﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ  ﭼﻨﺎﻥ
ﻤﻴﺴﻮﺯﺩ ﮐﻪ
ﺧﺎﮐﺴﺘﺮﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻫﻠﺎﻙ
ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺸﺪﻳﺪ ﺟﻬﻨمی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩق اﺿﺎﻓﻪ ﻧﻤﻮﺩ
ﮐﻪﺩﻭ
ﺑﺎﺭﻩ (ﻋﻮﺩ و
معاد ) ﻣﻴﮑنی ﻮ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻯ  ﻭﺑﺎﺯ
ﻋﺬﺍﺏ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻰ . ﻋﻮﺩ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎ و
معاد ﺑﺪﻧﻴﺎ  ﺑﺮﺍﻯ
همین ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ  ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ آﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﺑﺎ
ﻧﺴخ ﺒﺸﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺣﺘمی الهی ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﺎ
ﻋﺬﺍﺑﻬﺎ ﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ الهی
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻫﻤﮕﺎﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺭﻭﺡ  ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم اﺭﻭﺍح
ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮﮔﻴﺎهی
ﻮ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﮕﺬﺭﺩ  ﻭ ﺍﺯ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺒﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﻳﺪ  ﺗﺎ
ﺑﻌﻘﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻋﺸق
لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻙ الهی
ﺮﺳﺪ.) ﺳﭙس ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﭘسﻣﻮﺿﻮﻉ (ﻣﻨﮑﺮ
ﻭ ﻧﮑﻴﺮ)
ﭼﻴﺴﺖ؟ ﺍﻣﺎﻡ ﮔﻔﺖ
ﺁﻧﺎﻥ
همیشه ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺩﺭ ﻗﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮ ﺭﻧﺞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺩﻭ
ﻋﺎﻣل ﻤﻬم ﺠﻬل
ﻤﺮﺩم ﻮﻏﻔﻠﺖ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺩﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻋﻘﻴﺪتی
ﻮ ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻣﻨﮑﺮﺍﺕ
ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯﺴﻠﻮک ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ  ﻣﺪﺍم
عذﺍﺏ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺟﺴم ﺒﺸﺮﻯ اﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻗﺒﺮ ﺯﻳﺮ ﺧﺎﻙ  ﻣﻄﺎﻟبی
عاﻣﻴﺎﻧﻪ ﺍﺯ
ﻗﻮم ﻴﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ خراف
اتی ﻘﺒلی اﺳﺖ.
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺗﺮﺳﺎﻧﺪﻥ
ﻤﺮﺩم غیر
ﺳﺎﻟﻚ. ﻭلی
ﺠﺴم ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﭙﻮﺳﺪ  ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
همیشه
ﻣﻴﭙﻮﺳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺭﻭح همیشه
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻭ
ﻋﻮﺩ و معاد ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ
هاﻯ  ﻣﺠﺪﺩ
ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ
ﻭﺭﺣم ﻴک
ﻤﺎﺩﺭ ﺟﺴم ﻮ
ﺗﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.
ﻭﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻭ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﻣثل هم
ﻨﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ ﻭ
ﻧمی ﺁﻓﺮﻳﻨﺪ  ﺗﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳک
ﺮﻭحی ﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻭﺑﺎﺭ ﺑﻴﺎ
ﻓﺮﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﻦ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺖ.

حدیث 2309 –
از امام صاق
است (ج؟ص؟) (
ﻧَﺠﺪ) ﻭ
ﻣﺮﺗفعاتی
ﺒﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﻨﺎﻡ (ﻧﺠﻒ)
ﺷﻬﺮﻯ ﺸﺪ  ﻭﻣﺪﻓﻥ
اﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴمنین
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭﺳﺮ
ﺯﻣﻴﻥ
ﺮﻳﮕﺰﺍﺭﻯ
ﺒﻮﺩ.) ﻭ ﻣﻮﻟﺎ
ﺭﻭﻯ ﺮﻳﮕﻬﺎ
ﺩﺭﺍﺯ ﮐﺸﻴﺪ  ﻭﻗﻨﺒﺮ
ﻣﻮﻟﺎﻯ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻟﺒﺎس
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﺮﺵ
ﻣﻮﻟﺎ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﻣﻮﻟﺎ ﻓﺮﻣﻮﺩ: لا  ﺍﻥّ هی
اﻟّﺎ ﺗﺮبة
ﻣﻮٴﻤﻦ  ﺃﻭ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻪ فی
ﻤﺠﻠﺴﻪ  ﻓﻘﺎل
اﻟﺄﺻبع ﺒﻥ
ﻨﺒﺎﺗﻪ  ﺃﻣّﺎ
ﺗﺮبة ﻣﻮٴﻤﻦ  ﻓﻘﺪ
ﻋﻠﻤﻨﺎ
ﺃﻧّﻬﺎ ﮐﺎﻧﺖ
ﺃﻭ ﺳﺘﮑﻮﻥ  ﻓﻤﺎ
ﻣﻌنی
ﻤﺰﺍﺣﻤﺘﻪ ﻓﻰ
ﻣﺠﻠﺴﻪ؟ ﻓﻘﺎل
اﺑﻥ ﻨﺒﺎﺗﻪ  ﺍﻥّ فی
هذا ﺍﻟﻈﻬﺮ  ﺃﺭﻭﺍح
کلّ ﻤﻮٴﻤﻥ ﻮ
ﻣﻮٴﻤنة   ﻓﻰ
ﻗﻮﺍﻟﺐ ﻣﻥ
ﻨﻮﺭﻋلی
ﻤﻨﺎﺑﺮ ﻣﻥ
ﻨﻮﺭ. ﻧﻪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﺨﺎک
ﻤﻮٴﻤﻥ اﺳﺖ  ﻭ ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ .ﺳﭙس ﺍﺑﻦ
ﻧﺒﺎﺗﻪ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﻣﻌﻨﻰ ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﭼﻴﺴﺖ؟
ﻣﻮﻟﺎﻓﺮﻣﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﭘﺸﺘﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮٴﻤﻨﻴﻦ ﺯﻥ ﻭ
ﻣﺮﺩ ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺒﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯﻧﻮﺭ ﺑﻮﺩﻩ  ﻭ ﺑﺮ
ﻣﻨﺒﺮﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ. ﻭﺍﻳﻦ
ﭘﺸﺘﻪ ﮐﻪ ﻣﺪﻓﻦ
ﻣﻮﻟﺎ ﺷﺪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺧﺎﻙ ﺍﺳﺖ

حدیث 2310 از اﺑﻮﻫﺮﻳﺮﻩ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(ﺝ۶ﺹ237
ﺑﺤﺎﺭ) ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻳﻪ
ﻳثبّت اﻟﻠﻪ ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﺁﻣﻨﻮﺍ
ﺑﺎﻟﻘﻮل
اﻟثاﺑﺖ ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗثبیت ﮐﺴﺎنی
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻘﻮل ثاﺑﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺴﺘﻪ  ﻭ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻮ
ﮐﻠﺎم ﺨﻮﺩ
ثاﺑﺖ ﻗﺪم ﻤﺎﻧﺪﻧﺪ
ﻭﻋﻘﺐ ﻧﺸﻴنی
ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻧﻤﻮﺩ: ﻴﻌنی
ﺒﻘﻮل لا ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ  ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ  فی
اﻟﺤﻴﺎة ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ثمّ
ﻘﺎﻝ  ﻭفی
اﻟﺂﺧﺮة ﻗﺎﻝ  ﻫﺬﺍ فی
اﻟﻘﺒﺮ ﻳﺪﺧﻠﺎﻥ
علیه ﻣﻠﮑﺎﻥ
ﻔَﻈّﺎﻥ
غلیظاﻥ  ﻳﺤﻔﺮ
ﺍﻥ ﺍﻟﻘﺒﺮ
ﺑﺄﻧﻴﺎﺑﻬﻤﺎ  ﻭ
ﺃﺻﻮﺍﺗﻬﻤﺎ
ﮐﺎﻟﺮﻋﺪ
ﺍﻟﻘﺎﺻِﻒ  ﻭﺃﻋﻴﻨﻬﻤﺎ
ﮐﺎﻟﺒﺮق
اﻟﺨﺎﻃﻒ  ﻭ مع کلّ
ﻮﺍﺣﺪ ﻣﻨﻬﻤﺎ
ﻣﺮﺯبة  ﻓﻴﻬﺎ
ثلاث ﻤﺎئة ﻭ
ﺳﺘﻮﻥ عقدة  فی کلّ عُقدة
ثلاثمائة ﻭ
ﺳﺘّﻮﻥ ﺤﻠﻘﻪ  ﻭﺯﻥ کلّ
ﺣﻠﻘﻪ ﮐﻮﺯﻥ
ﺤﺪﻳﺪ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ  ﻟﻮ
ﺍﺟﺘمع علیها
ﺃﻫل اﻟﺴﻤاء ﻮ
ﺍﻟﺄﺭﺽ  ﺃﻥ
ﻴﻘلّوﻫﺎ ﻣﺎ
ﺃﻗﻠّﻮﻫﺎ هی
فی ﺃﻳﺪﻳﻬم
ﺃﺧﻒّ ﻣﻥ
ﺠﻨﺎﺡ ﺑﻌﻮﺽ
ﻓﻴﺪﺧﻠﺎﻥ
اﻟﻘﺒﺮ ﻋلی
اﻟﻤﻴّﺖ  ﻭﻳﺠﻠﺴﺎﻧﻪ
فی ﻘﺒﺮﻩ  ﻭ
ﻳﺴﺄﻟﺎﻧﻪ ﻣﻥ
ﺮﺑّﻚ؟ ﻓﻴﻘﻮل
اﻟﻤﻮٴﻤﻦ  ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺑّﻯ ثمّ
ﻴﻘﻮﻟﺎﻥ ﻔﻤﻦ ﻧﺒﻴّﻚ؟
ﻓﻴﻘﻮل
اﻟﻤﻮٴﻤﻦ  ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﺒﻴّﻰ  ﻓﻴﻘﻮﻟﺎﻥ
ﻤﺎ ﻗِﺒﻠَﺘﻚ ؟
ﻓﻴﻘﻮل
اﻟﻤﻮٴﻤﻦ  ﺍﻟﮑﻌبة
ﻗﺒﻠﺘﻰ  ﻓﻴﻘﻮﻟﺎﻥ
ﻠﻪ ﻣﻦ
ﺍِﻣﺎﻣﻚ؟
ﻓﻴﻘﻮل اﻟﻤﻮٴﻤﻦ
ﺍﻣﺎمی
علیّ ﺒﻥ
ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ  ﻓﻴﻘﻮﻟﺎﻥ
ﻠﻪ ﺻﺪﻗﺖ  ثمّ ﻘﺎﻝ
ﻭﻳﻀل
اﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻈﺎﻟﻤﻴﻦ  ﻳﻌنی
ﻮﻟﺎیة ﻋلیّ
فی اﻟﻘﺒﺮ ﻭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﻴﺴﺄﻟﻥّ عن
ﻮﻟﺎﻳﺘﻪ ﻋلی
اﻟﺼﺮﺍﻁ  ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﻴﺴﺄﻟﻥّ عن
ﻮﻟﺎﻳﺘﻪ فی
اﻟﺤﺴﺎﺏ  ثمّ
اﻟﺴﻔﻴﺎﻥ ﺒﻥ
عیینة ﻭ ﻣﻥ
ﺮﻭﻯ عن اﺑﻥ
عباس  ﺃﻥ
اﻟﻤﻮٴﻤﻥ
ﻴﻘﻮل اﻟﻘﺮﺍﻥ
اﻣﺎﻣﻰ  ﻓﻘﺪ
ﺃﺻﺎﺏ ﺃﻳﻀﺎ ﻭ
ﺫﻟک ﺃﻥّ اﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ  ﺑﻴّﻥ
اﻣﺎمة ﻋلیّ
فی اﻟﻘﺮﺍﻥ ﻳﻌنی
ﺒﮕﻔﺘﻥ لا
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ (ﺗﻨﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻥ اﻳﻥ
ﺸﻌﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﺸﺪﻥ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﺴﻤﺒﻮل ﺬﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺯ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ هستند
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ  ﻫﻨﮕﺎم
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
اﺫﮐﺎﺭ ﺩفع
ﺸﺮک اﺣﺘﻤﺎلی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ) ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ (ﻳﻌنی
ﺪﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ  ﻣﺤﻤﺪ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
کاﺷﻒ ﻗُﺮّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﻭ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩﺍﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺍﻟﻬﻰ  ﻭﻗﺎﺑل
ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻣﺘﻮﺳّﻠﺎﻥ  ﻭ ﻗﺎﺑل
ﻘﺒﻮل الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺮﺳﻮل
ﺘﻨﻬﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺴﺖ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩ  ﻣﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ

ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺑﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰک
کاﺷﻒ ﻗﺮّﻩ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻨﺒﻮﺩ  ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻘﺎم
ﻮﻟﺎﻳﺖ  ﻭﻧﻘﺶ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﺰﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ  ﻭﺣتی
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ  ﻭﻳﺎ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ الهی
ﺪﻳﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ  ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺍﺭﺍﻯ همین
ﻨﻘﺶ الهی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳّﻞ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺟﺴم ﻮﺗﻥ ﻮ
ﺻﻮﺭﺕ نوع
ﺑﺸﺮﻯ  ﻗﺎﺑل
ﻠﻤس ﻭ ﺩﻳﺪﻥ ﻮ
ﺗﻤﺎس ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ هماﻥ
ﺤﻴﺎﺕ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻗﺎﺑل ﻠﻤس
ﺍﺳﺖ. ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻠﮑﻮتی ﻮ
ﺭﻭٴﻴﺎئی
هستند ) ﺍﺑﻮ ﻫُﺮﻳﺮﻩ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﺕ ﺍﺳﺖ. (ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﺕ پس
ﺍﺯﻣﺮگ ﻨﻴﺴﺖ  ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﺁﺧﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ همه
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺿﺮﻭﺭﻯاست
. ﺗﺎﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺁﺧﺮﺕ  ﻳﻌنی
ﺸﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺍﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮑﺮﺩ  ﺗﺎ
ﺑﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
حیات ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ.
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﻘﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ غاﻳﺐ
ﺣَﺴَنی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻔس ﮐلّ
ﻔﺎﻃمی ﻣﺎﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ  ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ  ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﺭﻳﺴک ﻤﺮگ
ﻘﺒﻞ ﺍﺯﻣﺮﮒ  ﻭ ﺑﻮﺩﻥ
ﻤﺸﻴّﺖ الهی
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﻳﺎ
ﺑﺨلق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ  ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩ)
ﺍﺑﻮﻫُرﻳﺮﻩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺪﺭ
ﻗﺒﺮﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺩﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺳﺨﺖ
ﮔﻴﺮ ﻭﺧَﺸِﻥ
هستند ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﻧﺪﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺒﺮ ﺭﺍ
ﭼﻨﮓ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ  ﻭﺻﺪﺍﻯ
ﭽﻮﻥ ﺮَﻋﺪ ﮐﻮﺑﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ (ﺍﻳﻥ
ﻘﺴﻤنی
اﺯﻣﻄﺎﻟﺐ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اﺯ ﻭضع ﺸﺐ
ﺍﻭﻝ ﻗﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻨﺪ  ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺳﺎﻟک ﻮﻗﺖ
ﺁﻣﺎﺩگی ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺟﺴﻢ ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ ﻭ
ﺭﻭح ﺰﻧﺪﻩ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ ﻓﻮﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﻣﺴخ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭﺡ  ﺑﻤﻌنی
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﻨﻈﺮ
ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﺍﺑﻮﻫﺮﻳﺮﻩ
ﺩﺭﻗﺴﻤﺖﺍﻭﻝ  ﺁﺷﮑﺎﺭﺍ
ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺩﻭم ﺒﺤث
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮ
ﺗﻤثیلی
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺑﺎﻃﻞ ﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺁﺧﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻮﻥ
ﺒﺮﻕ  ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺘﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺼﺖ ﮔﺮﻩ ﻭ
ﺗﺴﻤﻪ ﺩﺍﺭﺩ  ﻭﻫﺮ
ﮔِﺮﻩ ﺁﻥ
ﺴﻴﺼﺪ ﻭ ﺷﺼﺖ
ﺣﻠﻘﻪ (ﺳُﺮبی
ﻮ ﺁﻫﻨﻰ) ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم
ﺒﻮﺯﻥ ﺘﻤﺎﻡ ﺁﻫﻨﻬﺎﻯ
ﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﮔﺮﻫﻤﻪ ﺍﻫل
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻮ
ﺯﻣﻴﻥ ﺒﺎﻫم
ﺠمع ﺷﻮﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻳک ﺤﻠﻘﻪ
ﻓﻠﺰﻯﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﺩﺳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺴَﺒُﮑﻰ ﻭﺯﻥ
ﺒﺎﻝ ﭘﺸﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﻗﺒﺮﺵ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﺭﺏّ ﺗﻮ
ﮐﻴﺴﺖ؟ (ﻳﻌنی
ﻤﺮﺑّﻯ الهی
ﺘﻮ) ﭘﻴﺮ ﺗﻮ ﻭ
ﻳﺎ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ الهی ﺘﻮ  ﻭﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻯ اﻟﻠﻪ  ﮐﻪ ﻫﻴچ
کسی اﻧﮑﺎﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭ را
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺣتی
ﻤﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻮ
ﺟﻮﺩﺵ  ﺍﺣﺘﻤﺎل
ﻮﺟﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ)
ﻣﻴّﺖ ﺍﮔﺮ
ﻣﻮٴﻤﻦ ﺑﺎﺷﺪ  می گوﻳﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﺪﺍﻳم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺕ
ﮐﻴﺴﺖ؟ (ﮐﺪﺍم ﻤﮑﺘﺐ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ عبادی
یا ﺳﻠﻮکی
ﺪﺍﺭﻯ) ﻭ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﻗﺒﻠﻪ ﺗﻮ
ﮐﺪﺍم اﺳﺖ ؟ (ﻗﺒﻠﻪ
ﮐﻌﺒﻪ ﻳﺎ ﮐﻪ
ﺩﻳﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ
غیرالهی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ (ﻗِﺒﻠﻪ
ﻗُﺒﺎﻟﻪ) ﻭ
ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﺍﺳﺖ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﮐﻌﺒﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﭙس
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ  ﺍﻣﺎم
ﺘﻮ ﮐﻴﺴﺖ؟
ﻣﻮٴﻤﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻋﻠﻰّ ﺑﻥابی
ﻄﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ. (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺑﻮﻫﺮﻳﺮﻩ ﻭ
ﻣﻨﺎبع اﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺍﻫﻞ ﺗﺴﻨﻦ  ﺍﺯ
ﻓﻀﺎﻳل ﻤﻮﻟﺎ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ  ﻭلی
اﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫم
ﺴﺎﻟک ﻤﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﺸﺪﻧﺪ  ﻭ ﺣتی
ﺪﺷﻤنی کرﺩﻧﺪ
ﻭﺟﺎﻯ ﺘﻌﺠﺐ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺳﻠﻮک
ﺒﺎﺑﻮﻫُﺮﻳﺮﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺨﻴلی
اﺯ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﺯ ﻣﻨﺎبع
ﺘﺴﻨﻥ ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ
ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣﺪﻳث ﻏﺪﻳﺮ
ﺧُم ﻤﻮﻟﻰ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﻭ
ﻣﺤﺎﻓل ﺪﻳنی
ﺨﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩﺷﺎﻥ ﺑﮑﻠّﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺨﺒﺮ
ﻣﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ
ﺪﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ  ﺭﺍﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻰ.
ﮐﻪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻓﺰﻭﺩ  ﻭلی
ﻈﺎﻟﻤﺎﻥ
ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ (ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺟﺎ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻫﺮﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ  ﻇﺎﻟم ﻮ
ﺳﺘﻤﮕﺮ ﺑﺨﻮﺩﺵ
ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺠﻬﻞ ﻭ ﻇﻠﻤﺖ
ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻋﻘلی
ﺮﻓﺘﻦ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ)
ﻳﻌﻨﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋلی ﺪﺭ ﻗﺒﺮ
ﺍﺳﺖ (ﻣﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻄﻠﺐ ﺭﺍ
ﺍﺑﻮﻫﺮﻳﺮﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺻﺮﺍﻃ
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ (ﺍﻳﻥ
ﺼﺮﺍﻁ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﻗﺒﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ  ﮐﻪﺳﺎﻟک
ﺒﻤﺮﻭﺭ
ﻣﺮﺍﺣل ﺴﻠﻮﻙ ﭘﺎﺳﺨﮕﻮﻧﻪﻫﺎئی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ  ﮐﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻟﺶ
ﻣﻘﺒﻮل ﺸﺪﻩ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ)
ﻭﻧﻴﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋلیّ
ﺪﺭ ﺭﻭﺯ ﺣﺴﺎﺏ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ( ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ  ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺤﺸﺮ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭح کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﻬم
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺟﻬﻨم ﺴﻮم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺳﻮﺁل اﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﻴﺴﺖ  ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﭽﻪ ﺳﻮﺩ اگر
ﮐﺴﻰ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋلیّ
ﺪﺍﺭﻡ. ﻭبی
ﺴﻠﻮگ الهی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺮﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﻣﺪّعی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋلی ّ ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ  ﻭلی
ﺴﺎﻟگ الهی ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴم
اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ الهی
ﺯﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻌﻠﻮم ﺸﻮﺩ  ﺍﻳﻥ
ﺮﺍﻭﻳﺎﻥ ﻮ
ﻣﻔﺴﺮﺍﻥ  ﻧﻈﺮ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ  ﻭﻧﻈﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﺣﺰبی
ﻮ ﺗﺎبع
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﺯﺳﻔﻴﺎﻥ ﺒﻥ
عیننه ﺁﻣﺪﻩ  ﮐﻪ ﺍین
عباس (ﻋﻤﻮ
ﺯﺍﺩﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﻭ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
اﻫل ﺴُﻨّﺖ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻮٴﻤﻦ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ هم ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ  ﻭ ﻧﻪ
ﻣﻮٴﻤﻦ ﺍﻭم
کنندﻩ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ) ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﻗﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻗﺮﺍﻥ اﻣﺎم
ﻤﻥ اﺳﺖ  ﺣﺮﻓﺶ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ (ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺮﺍﻥ کتاﺏ
ﺑﻘﻮل ﺨﻮﺩ
ﻗﺮﺍﻥ ﺒﺮخی ﺮﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﺑﺮخی ﺮﺍ
ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ) ﻭ
ﻗﺮﺍﻥ اﻣﺎم اﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻣﺎم هر
ﺯﻣﺎﻥ ﻮﻫﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ  ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم اﻭم
کرﺩﻩ ﻭ ﺍﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺧﻮﺩ (ﻗﺮﺍﻥ
ﻨﺎﻃﻖ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻗﺮﺍﻥ ﭙﻴﺶ
ﺭﻭ  ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺶ
ﺭﻭﻯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ  ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ  ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
عضو ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ  ﻭﺍﻫل و
ﺁل ﺒﻴﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺳﭙس
ﺍﺑﻥ عباس ﺑﺎﺯ
ﺗﻮﺿﻴج
ﻤﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻋلیّ
ﺪﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ (ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺪﺭﻗﺮﺍﻥ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﻋﻠﻰّ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺣﺬﻑ
ﺷﺪﻩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﺑﻮﺩ  ﺟﺎﻯ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
علیّ ﺪﺭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻧﺒﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺴﻨّﻴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ علیّ  ﺧﻮﺩ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋلیّ
گشته ﺍﻧﺪ.ﻭﺩﻧﺒﺎل
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیر الهی
ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻮﻏﻴﺮ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم هستند.
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ ﻭ
ﺁﺯﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺣﺎﺩﻳث
ﻣﻨﺎبع ﺸﻴﻌﻪ  ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻣﻨﺎیع اﻫل
ﺘﺴﻨّﻥ ﺮﺍ  ﺑﺮﺭسی
ﻤﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﮐﻨﻴﻢ  ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻣﻔﻴﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ پس از مرگ .ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ ﻧﺸﻮﺩ
ﮔﻤﺮﺍهی
ﻮ ﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯﻯ
است که ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺖ  ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻥ کند
ﺍﮔﺮ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﺬﺍﻫﺐ
اﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻧﻪ ﺑﻮﺩﻥ اﺳﺖ.

حدیث
2311 -ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ (ﺡ۶ﺹ238 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭ
ﻧﺰﺩﻳکی کوﻩ
ﺻِﻔّﻴﻥ ﺒﻮﺩﻳﻢ
( ﺩﺭ ﺟﻨگ
ﺼﻔّﻴﻦ) ﮐﻪ
ﻭﻗﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻐﺮﺏ ﺑﻮﺩ گفت
ﮐﻪ ﺷﺨصی اﺯ
ﺳﻤﺖ ﮐﻮﻩ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪ  ﮐﻪ
ﻣﻮﻯ ﺴﺮ ﺳﻔﻴﺪ
ﻭ ﺭﻳﺶ ﺳﻔﻴﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺳﻠﺎم
کرﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ ﻤﺮﺣﺒﺎ
ﺑﻮصیّ ﺨﺎﺗم اﻟﻨﺒﻴّﻴﻦ
ﻭﻗﺎﺋﺪ
ﺍﻟﻐُﺮ
ﺍﻟﻤﺤﺠّﻠﻴﻦ  ﻭ ﺍﻟﺄﻋﺰ
ﺍﻟﻤﺄﻣﻮﻥ ﻮ
ﺍﻟﻔﺎﺿل
اﻟﻔﺎﺋﺰ
ﺑثوﺍﺏ
ﺍﻟﺼﺪّﻳﻘﻴﻦ  ﻭ ﺳﻴّﺪ
ﺍﻟﻮﺻﻴّﻴﻥ ﺧﻮﺵ
ﺁﻣﺪ ﺑﻮصی ﺨﺎﺗم
اﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ. ﻭ
ﺑﻘﺎﺋﺪ ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻗُﺮّﻩ ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﺤِﺠﻠﻪ ﻧﺸﻴﻦ.(ﺭﻫﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ  ﻭ
ﻗِﺮّﻩ ﮔﻴﺮﺍﻥ
اﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻄﺮﻳﻘﺖ عبادی
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ
ﺣﺠﻠﻪ ﻧﺸﻴﻥ
عزﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﻭﻳﺎ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﺒﺎﺭﮔﺎﻩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ  ﻭ
ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﻋﺰﻳﺰﺗﺮﻳﻦ
ﺃﻣﻴﻥ ﻮ
ﻣﺄﻣﻮﻥ  ﻳﺎ (ﺍﻭم
کرﺩﻩ  ﻭ ﺍﻭﻡ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺃﻣﻴﻦ
ﻗﺎﺑل
اﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ  ﻭﻓﺎﺿﻞ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ثوﺍﺏ ﺟُﺴﺘﻥ
ﺼﺪّﻳﻘﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﻤﻘﺪم
ﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ (ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ
ثوﺍﺑﻬﺎ  ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺳﺒﻘﺖ ﺯﻣﺎنی
ثوﺍﺑﻬﺎ  ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺴﺎﻟک
ﻮ ﻣﻮﻓق ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺳﻴّﺪ ﻭ
ﭘﻴﺸﻮﺍﻯ
ﺘﻤﺎم اﻭﺻﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ (ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺗﺎﺭﻳخ
گذﺷﺘﻪ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
سلوک اﻟﻬﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺘﺎ
ﻗﺎﺋم ﻴﺎ ﻗﻴﺎم
ﻤﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ.ﮐﻪ (ﻭﺻﺎﻳﺖ)
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴنی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻫم
ﻨفس الهی
اﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﭙﺎﺳخ ﺴﻮآل ﺮﺍ
ﺩﺍﺩ  ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل
ﭙﺮﺳﻴﺪ ﻭ ﺍﻭ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ ﮐﻪ
ﺑﺨﻴﺮ ﻭ ﺧﻮبی
هستم ﻮﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺭﻭح
اﻟﻘُﺪُﺳﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻢ (ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻗﺒلی ﻤﺴﻴحی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺍﻳﻨک اﺯﻃﺮﻑ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﺄﻣﻮﺭ  ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭح
اﻟﻘُﺪُس
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ  ﮐﻪ
ﻋﻴﺴﻰ ﻧﻴﺰ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﻭﻟﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﻨﻮﺭ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻥﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻮﻟﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯﺳﻠﻮگ
الهی اﻭ ﺑﺎ
ﺧﺒﺮ ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ
ﻣﻦ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻯ اﻟﻠﻪ
ﺍﺳمی
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻢ.(ﺫﮐﺮ
ﺩفع ﺸﺮک اﻭ
ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ بلاء
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ (
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﺒﺴﺎﻟﻚ). ﻭ ﺩﺭ
ثواﺏ ( ﻣﻘﺎم الهی
ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ)
ﺍﺯ ﺗﻮ ﮐﺴﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻢ (ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ) ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺗﻮ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻢ.
ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭ
(ﺍﻳﻤﺎﻥ)  ﺑﺮﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل
هستی ﺻﺒﺮ
ﭘﻴﺸﻪ ﮐﻦ (ﺭﺍﻩ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺧﺪﻣﺖ ﺗﻮ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ) ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﮐﻨﻰ (ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭ
اﻟﻘﺪس
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ  ﻳﺎﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ) ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﺩﻳﺪﻯ که
اﺻﺤﺎﺏ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﭽﻪ ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ . (ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک اﺯ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ  ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻮ ﺍﺯ ﻳﻬﻮﻩ
ﻃﻠﺒﺎﻥ
ﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ) ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﺭّﻩ
ﻣﻴﺒﺮﻳﺪﻧﺪ  ﻭ ﺭﻭﻯ
ﭽﻮﺏ ﺣﻤل
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. (ﺑﺼﻠﻴﺐ
ﻣﻴﮑﺸﻴﺪﻧﺪ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺩم ﺒﺎ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
کرﻳﻪ  ﺧﺎک ﺒﺮ
ﺳﺮ ﻭ ﻣﺸﻮّﻩ ﻭ
ﺯﺷﺖ ﻭ( ﺍشاﺭﻩ
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﺷﺎم ﻮ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﻮﻟﺎﺩﺭﺟﻨگ
ﺒﻮﺩﻧﺪ)
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل
ﺠﻨگ ﺒﺎ ﺗﻮ  ﭼﻪ
ﻋﺬﺍﺏ ﻭ ﺑﺪﻯ
اﺣﻮﺍل ﺪﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺩم ﺒﺎ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺷﻥﻮﺳﻔﻴﺪ(ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﻭﺍﺷﺎﺭﻩ
ﺑﻤﺮﺩم اﻫل
عرﺍﻕ  ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
اﻫﻞ ﺷﺎم ﻮ
ﻣﺮﺩم ﺸﻮم ﻮ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
هستند ﻭﺍﻫل
عرﺍق ﻴﺎ ﺍﺭﺍک
ﻮ ﺍﺭک ﻮ
ﺍﺭﻳﮑﻪ  ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻩ ﻧﺸﻴﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.)
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﭼﻘﺪﺭ
ثوﺍﺏ ﺩﺭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺗﻮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﺁﺭﺯﻭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻗﻴچی گوﺷﺖ
ﺗﻥﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﭼﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪ. ﻭﺳﻠﺎم
ﺒﺮ ﺗﻮ ﺭﺣﻤﺖ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺑﺮﮐﺖ
ﺍﻭ ﺳﭙس ﺍﻭﻏﺎﻳﺐ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺣﻀّﺎﺭ ﺷﺪ (ﺍﻋمّ
اﺯﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﮔﺮ ﻳکی اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻄﺮﻳﻘﺖ سلوک
ﻣﺴﻴﺤﻰ  ﭼﻨﻴﻥ
ﻈﺎﻫﺮ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺗﺸﻮﻳق
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﻤﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩ  ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮﺩ  ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻥ
مصاﺣﺒﺎﻥ
ﻤﻮﻟﺎ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻳک
ﻤﻘﺎم اﻟﻬﻰ  ﻣﺘﺠلّی
ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
سلوکی ﻤﻮﻟﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺟﻨگی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭﺣﻴﻪ
ﺟﻨﮕﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺒﻮﺩﻩ  ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﭙﻴﺮﻭﺯﻯ
غیر
ﻣﻨﺘﻈﺮﻩﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻳک
اﻣﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ ﺭﺍﻭﻯ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯﭘﻴﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺨﻮﺩ  ﺍﻳﻥ
اﺣﻮﺍل ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻳﻘﻴﻥ ﻮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
عقیدتی ﻭ
ﺳمعی ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﺳﭙس ﻋﻤّﺎﺭ
ﺑﻥ ﻴﺎﺳﺮ  ﻭﺍﺑﻮ
ﺍﻟﻬاﺸم ﺒﻥ
اﻟﺘﻴﻬﺎﻥ  ﻭﺍﺑﻮ
ﺍﻳﻮﺏ
ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ  ﻭ
ﮔﺮﻭهی ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
اﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ  (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عاﻣل ﺒﺎ ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻧﺸﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺎﺷﻨﺪ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﺮﺑﺎنی ﺸﺪﻥ
ﻮ ﻓﺪﻭﻯ
گرﺩﻳﺪﻥ ﺒﺠﻨگ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺑﺎ ﺣﺎل ﺨﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﻮﻟﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﮐﻠﺎم ﺮﺍ
ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭ ﮐﻴﺴﺖ؟
ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﭙﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ  ﺍﻳﻥ
ﺸﻤﻌﻮﻥ
ﻮﺻﻴﻰّ ﻋﻴسی
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ  ﻣﺮﺍ
ﺑﺠﻨگ ﺒﺎ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺪﻟﺪﺍﺭﻯ ﻮ
ﺻﺒﺮ ﺑﺪﻫﺪ (ﺷﻤﻌﻮﻥ
سامسون اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ  ﻭ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﺸﺨﺺ
ﻋﻴسی ﻤﺴﻴﺢ  ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺼﻠﻴﺐ
ﮐﺸﻴﺪﻥ اﻭ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﺳﻴﺎسی ﻮ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻤﻬﻤﻰ  ﺟﺰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ که
ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺎﻣﺴیح
ﺒﻮﺩﻧﺪ  ﻭﻳﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻠﺤق ﺸﺪﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺷﺖ  ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻤﻌﻮﻥ گرﻭهی
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﮐﻪ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ نفر
ﺑﻮﺩﻧﺪ  ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺤﻮﺍﺭﻳﻮﻥ
ﻮﺍقعی ﻤﻌﺮﻭﻑ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴﻴح ﺒﻮﺩﻧﺪ  ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺑﻴﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﻌﺪﺍ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺴﺘﻮﺭ ﻭ
ﻏﺎﻳﺐ ﮔﺮﺩﻳﺪ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺴﻴﺤﻰ ﻣﻮﻓﻖ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭم ﺨﻮﺩ ﺑﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﻳکی اﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ولایت
دوم ﻣﺴﻴﺤﻰ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻯ عرﺍق ﻮ
ﺟﻨﻮﺏ ﺳﻮﺭﻳﻪ  ﺩﻩﻫﺎ
ﺩﻳﺮ ﻭ ﻣﻌﺒﺪ
ﺩﺭ ﻭﺳﻄ ﺼﺤﺮﺍ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺴﻴحی ﺪﺭ ﺁﻥ
عزﻟﺖ ﺳﻠﻮکی ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻋﻘﻴﺪتی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ  ﻭحتی
اﺧﻠﺎقی
ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭلی
همیشه
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻗﻮم ﻮ ﻣﻠّﺘﻰ  ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺸﻮﺭ ﻭ
ﺟﺰﻳﺮﻩﺍﻯ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩم ﺁﻥ
ﺴﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ  ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ  ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺴﻠﻮک
ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺍﺷﺖ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﻤﻮﻟﺎ ﮔﻔﺘﻨﺪ  ﮐﻪ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﻮ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﻤﺎ
ﻓﺪﺍﻯ ﺘﻮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ (ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﭽﻴﺰﻯ که
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ  ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻫﺪ) ﺑﺨﺪﺍ
ﺳﻮﮔﻨﺪ  ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺗﻮﺭﺍ ﻧﺼﺮﺕ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ (ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺼﺎﺭ ﻣﺴیح
ﺒﻨﺼﺮﺕ ﻣﺴیح
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ  ﻭﺑﺴﻠﻮک
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻤک
کرﺩﻧﺪ. ﻭﺟﻬﺪ
ﻭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﺴیح ﻨﺼﺮتی
ﻨﻴﺎﺯ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭلی ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ)
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺼﺮﺕ ﺩﺍدﻳﻢ (
ﭘﺸﺘﻴﺒﺎﻧﻰ
ﺟﻨگی ﻮ ﺧﺪﻣﺖ
ﺍﻭ  ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻧﺼﺮﺕ
ﻃﻠبی ﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ
ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻣﻮﻟﺎ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺘﻮﻗﻌﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ  ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻤﻮﻟﺎ
ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻣﺴﻴﺢ
طول زمانها
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ
ﻣﻬﺎﺟﺮﻳﻥ ﻮ
ﺍﻧﺼﺎﺭ ﺑﺘﻮ
ﭘﺸﺖ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺷقیّ ﻮ
ﺳﺮﮐﺶ ﺑﺎﺷﻨﺪ (ﻣﻬﺎﺟﺮﻳﻦ
ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻣﮑﻪ ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ  ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻌنی
ﻤﻬﺎﺟﺮﺍﻥ
ﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻫﻤﺎﻥﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻮ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ که
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ(ﺍﻧﺼﺎﺭ)
ﻣﺮﺩم ﻤﺪﻳﻨﻪ
یثرب   ﮐﻪ
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﺟﻨگی کرﺩﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟک
ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭلی
ﻘﺸﺮﻯ ﺪﻳﻨﻰ  ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺍﻯﺁ ﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻧﺼﺎﺭ ﺑﻤﻌنی
ﻴﺎﻭﺭﺍﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ  ﻭﻳﺎ
ﻣﻮﺍﻓﻖ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮکی اﻭ. ﻭ (ﺷﻘﻰّ)
ﺳﺮﮐﺶ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﺴﻰ

ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ  ﺗﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺍﺯ
ﺃﻣﺮ الهی
ﺴﺮﮐشی کند
ﻭﺟﻬﻨم ﺒﺮﻭﺩ.
ﻭ (ﺳﻌﻴﺪ) ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺷﺎﻧس ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺍﺭﺩ  ﻭ( ﻋﻴﺪ) ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺸﺎم ﻮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻌﺎﺑﺪ
ﺻﺤﺮﺍﻯ ﺸﺎﻡ  ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺩﺭ ﻓﺘﻮﺣﺎﺕ
ﻗﺒلی اﻭ  ﺑﻨﺎم
ﺘﻮﺳﻌﻪ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
اﺳﻠﺎﻡ  ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﺩﺭ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻭ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل
ﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺍﺳﻠﺎمی
ﻤﺪﻳﻨﻪ ﻭ
ﮐﻮﻓﻪ  ﺑﺎﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻮﻟﺎ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩ  ﻧﺎﺭﺍضی
ﺒﻮﺩﻧﺪ  ﻭﺣق ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺟﺎﻧﺐﻋلیّ
ﻤﻴﺪﻳﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺟﻨﺒﻪ
ﺳﻴﺎسی ﺒﻴﺸﺘﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻳﺎ ﺟﻨﺒﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ.
ﻭﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
اﻳﻥ اﻧﺘﺨﺎﺏ (ﺃﻫﻮﻥ
اﻟﺸﺮّﻳﻦ) ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻳﻥ
ﻤﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻗﻠﻴّﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻓﺎﺗﺤﺎﻥ
ﻤﺘﺨﺎﺻم علیه
ﺧﻮﺩ  ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪﮐﻤﺘﺮﺍﺯﺁﻧﻬﺎﺁﺳﻴﺐﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪﺯﻳﺮﺍﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺎﻟﻬﻴﻮﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻮﻇّﻒ به (ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺃﺣﺴﻦ) ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻳﻌنی ﺒﻴﻥ ﺪﻭ
ﻧﻴﻚ  ﺍﻧﮑﻪ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ
ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺩﺭﻏﻴﺮ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺁﻧﮑﻪ ﺷﺮّ
کمتر ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟک اﻟﻬﻰ  ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻧﻴﮑﻮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺍﺭﺩ
ﺗﺎ
ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥﻮﻏﻴﺮ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﭘﻴﺮ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
.)

حدبث 2312 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ239
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺨﻮﺩ
ﺭﺍ  ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
اﻧﺴﺎﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻳﻌنی
ﺸﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
کرﺩﻩ ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻔﻬﻤﻨﺪ  ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮ
ﺗﺮﺑﻴت
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
می ﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻔﺎﺫﺍ
ﺃﻧﺎﺑﻘﻮﻡ ﺑﻴﻥ
ﺃﻳﺪﻳﻬم
ﻤﻮﺍﺋﺪ ﻣﻥ
ﻠﺤم ﻄﻴّﺐ ﻭ
ﻟﺤم ﺨﺒﻴث ﻭ
ﻫﻢ ﻳﺄﮐﻠﻮﻥ
اﻟﺨﺒﻴث ﻭ
ﻳﺪﻋﻮﻥ
اﻟﻄﻴّﺐ  ﻓﺴﺄﻟﺖ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻤﻥ
هؤلاء ؟ ﻓﻘﺎل
اﻟﺬﻳﻦ
ﻳﺄﮐﻠﻮﻥ
اﻟﺤﺮﺍﻡ  ﻭ
ﻳﺪﻋﻮﻥ
اﻟﺤﻠﺎل ﻤﻥ
اﻣّﺘک ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ و ﺩﺭ
ﺑﻴﻥ ﻘﻮمی
ﻣﻴﺪﻳﺪﻡ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳُﻔﺮﻩ ﺑﺎ
ﻏﺬﺍﻫﺎﻯ اﺯ
ﮔﻮﺷﺖ ﺣﻠﺎﻝ
ﻭﻃﻴّﺐ  ﻭ ﮔﻮﺷﺖ
ﺣﺮﺍم ﻮ ﺧﺒﻴث
ﺑﻮﺩ.(ﻗﻮﻡ ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ   ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﺎﻟک اﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
سلوکی
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ) ﻭلی
ﺁﻧﺎﻥ گوﺷﺖ
ﺣﺮﺍم ﻮ ﺧﺒﻴث ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﻧﺪ  ﻭ ﮔﻮﺷﺖ
ﺣﻠﺎل ﻮ ﻃﻴّﺐ (ﺷﻔﺎ
ﺑﺨﺶ) ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ (
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺴﻴحی اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﮔﻮﺷﺖ ﺧﻮک
ﻤﻴﺨﻮﺭﺩﻧﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻴﻬﻮﺩﻯ  ﺍﺯ ﻗﺒل
ﻮ ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﮔﻮﺷﺖ
ﺧﻮﺍﺭﻯ ﺨﻮﺩ  ﺳﺨﺖ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭﻣﻥ
اﺯ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ  (ﺍﻣﺎم
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺰﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﺨلقد ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨلق ﻨﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل الهی ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ  ﺿﻤﻥ
اﻳﻨﮑﻪ ﻧﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻟﻬﺎمی ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ  ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺳﻮﺁل
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺗﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ)
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﭽﻪ
ﮐﺴﺎنی
هستند؟
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ  ﺁﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺒﻴنی
ﺤﺮﺍﻤﻰ
ﺧﻮﺭﻧﺪ  ﻭﺣﻠﺎل
ﺮﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ  ﺍﺯ
ﺍﻣّﺖ ﺗﻮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ (ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ  ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﮑﻨﻨﺪ
ﺣﺮﺍم اﺳﺖ.ﺣتی
اﮔﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﻨﺪ ﺷﺮک
اﺳﺖ. (ﺍﻣّﺖ) ﻳﺎ
ﻣﻠّﺖ ﺑﺎﺯ
ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧمی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺤﻠﺎل ﻮ ﻭﺍﺟﺐ
ﻭ ﻋباﺩﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺮﻙ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺯ
ﻣﻌﺮﺍج ﺨﻮﺩ
ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ:
ثمّ ﻤﺮﺭﺕ
ﺑﺄﻗﻮﺍم ﻠﻬم
ﻤﺸﺎﻓِر
ﮐﻤﺸﺎﻓﺮ
ﺍﻟﺎﺑﻞ  ﻳﻘﺮﺽ
ﺍﻟﻠّﺤم ﻤﻥ
ﺃﺟﺴﺎﻣﻬﻢ  ﻭﻳﻠقی
فی ﺃﻓﻮﺍﻫﻬﻢ  ﻓﻘﻠﺖ
ﻣﻥ هؤلاء ٴﻴﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ؟
ﻓﻘﺎل هم اﻟﻬَﻤّﺎﺯﻭﻥ
ﺍﻟﻠّﻤﺎﺯﻭﻥ  ثم ﻣﺮﺭﺕ
ﺑﺄﻗﻮﺍم ﺘﺮﺿخ
ﻮﺟﻮﻫﻬم ﻮ
ﺭٴﻮﺳﻬم ﺒﺎﻟﺼﺨﺮ
ﻓﻘﻠﺖ
ﻣﻦ ﻫﻮٴلاء ﻴﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ؟
ﻓﻘﺎل اﻟﺬﻳﻥ
ﻴﺘﺮﮐﻮﻥ
ﺼﻠﺎةﺍﻟﻌﺸاء  ثمّ
ﻤﻀﻴﺖ ﻓﺎﺫﺍ
ﺃﻧﺎ ﺑﺄﻗﻮﺍم
ﻴُﻘﺬَﻑ
ﺑﺎﻟﻨﺎﺭ فی
ﺃﻓﻮﺍﻫﻬﻢ  ﻓﺘﺨﺮج
ﻤﻥ ﺃﺩﺑﺎﺭﻫﻢ  ﻓﻘﻠﺖ
ﻣﻥ هؤلاء ؟
ﻗﺎﻝ ﻫؤلاء اﻟﺬﻳﻥ
ﻴﺄﮐﻠﻮﻥ
ﺃﻣﻮﺍل
اﻟﻴﺘﺎﻣﻰ ﻇﻠﻤﺎ
ﺍﻧّﻤﺎ
ﻳﺄﮐﻠﻮﻥ فی
ﺒﻄﻮﻧﻬﻢ
ﻧﺎﺭﺍ  ﻭ
ﺳﻴﺼﻠﻮﻥ
ﺴﻌﻴﺮﺍ  ثمّ
ﻤﻀﻴﺖ ﻓﺎﺫﺍ
ﺃﻧﺎ ﺑﺄﻗﻮﺍﻡ ﻳﺮﻳﺪ
ﺃﺣﺪﻫم ﺃﻥ
ﻴﻘﻮم ﻔﻠﺎ
ﻳﻘﺪﺭ ﻣﻥ عظم
ﺒﻄﻨﻪ  ﻓﻘﻠﺖ
ﻣﻥ هؤلاء ﻴﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ؟ ﻗﺎل
ﻔﻬم اﻟﺬﻳﻥ
ﻴﺄﮐﻠﻮﻥ
ﺍﻟﺮِﺑﺎ  ﻟﺎﻳﻘﻮﻣﻮﻥ
اﻟّﺎ ﮐﻤﺎ
ﻳﻘﻮﻡ  ﺍﻟﺬﻯ
ﻴﺘﺨﺒّﻄﻪ
ﺍﻟﺸﻴﻄﺎﻥ ﻤﻥ
اﻟﻤس  ﻭ
ﺍﻧّﻬﻢ
ﻟﺒﺴﺒﻴل ﺁل
ﻔﺮﻋﻮﻥ  ﻳﻌﺮﺿﻮﻥ
علی اﻟﻨﺎﺭ
ﻏﺪّﻭﺍ ﻭ
ﻋﺸﻴّﺎ  ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ
ﺮﺑّﻨﺎ ﻣتی
ﺘﻘﻮﻡ ﺍﻟﺴﺎعة
؟ ﻭﻟﺎ
ﻳﻌﻠﻤﻮﻥ ﺃﻥّ ﺍﻟﺴﺎعة
ﺃﺩهی ﻮ ﺃﻣﺮ  ثم ﻤﺮﺭﺕ
ﺑﻨﺴاء
ﻤﻌﻠّﻘﺎﺕ
بثدﻳﻬﻦّ  ﻓﻘﻠﺖ
ﻣﻥ هؤلاء ﻴﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ؟
ﻓﻘﺎل هنّ ﺍﻟﻠّﻮﺍتی
ﻴﻮﺭثن ﺃﻣﻮﺍﻝ
ﺃﺯﻭﺍﺟﻬﻥّ
ﺃﻭﻟﺎﺩ ﻏﻴﺮﻫم
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﺍﻗﻮﺍمی
گذﺷﺘﻢ  ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻠﺒﻬﺎﻯ ﭙﻬﻦ
ﭼﻮﻥ ﻠﺒﻬﺎﻯ
ﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﮔﻮﺷﺖ ﺑﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺑﺎﻗﻴچی
ﺒﺮﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﺪ (
ﺍﻳﻥ ﻤﻌﺮﺍج
ﻈﺎﻫﺮﺍ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ اﺯ
توصیف ﺟﻬﻨﻢ ﺑﺎﺷﺪ)
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﺍﻳﻥ
گوﺷﺖ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺎﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﺯ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﭙﺮﺳﻴﺪﻡ
ﺍﻳﻨﺎﻥ که
ﻫﺴتند ؟ ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ
ﻫﻤّﺎﺯﺍﻥ
ﻠﻤّﺎﺯﻭﻧﻨﺪ ( ﻳﺎ
ﮐﻨﺎﻳﻪ
ﮔﻮﻳﺎﻥ ﻮ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ سالکان
.ﻭﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
کساﻧﻴﮑﻪ
ﻫﻤّﺖ ﮐﺎﺫﺏ ﻭ
ﺑﺎﻃل ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک الهی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ هر
ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻟﻤّﺎﺯﻭﻥ
ﺒﺎﺯ ﮐﺴﺎنی
هستند ﮐﻪ ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﻤﺎل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ  ﻭ ﻣﺎل
ﺤﺮﺍﻡ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ  ﻭﮔﻮﺷﺖ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ  ﭼﻮﻥ
ﺑﺪﮔﻮئی
ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ می
کنند) ﺳﭙس
ﺍﻗﻮﺍم
ﺪﻳﮕﺮﻯ گذﺷﺘم که
ﺻﻮﺭﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﻭ
ﮐﻠّﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺳﻨگ
ﻤﻴﮑﻮﺑﻴﺪﻧﺪ ﭼﻮﻥ
ﭘﺮﺳﻴﺪم ﺟﺒﺮﺋﻴل
گفت ﮐﺴﺎنی
هستند  ﮐﻪ
ﺗﺮک ﺼﻠﺎﺕ
ﻋﺸﺎ ﻳﺎ ﺷﺐ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ( ﺗﺮﻙ
ﻧﻤﺎﺯ ﻋﺸاء یا
ﺗﺮک ﻨﻤﺎﺯ
ﺍﻭﻗﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ  ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻓﺮقی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﻧﻤﺎﺯ ﻇﻬﺮ
ﻭﻋﺼﺮ  ﻭﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻨﻤﺎﺯﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﮐﺴﺎنی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻄﺮﻑ
ﺳﻠﻮک ﻨﺮﻓﺘﻪ
ﻭﭘﻴﺮﻭ ﺍﻣﺎمیذ
ﻨﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ
ﺧﺒﺮﺍﺯﺳﻠﻮک
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻧﻤﺎﺯ ﻣﻐﺮﺏ
ﻭﻋﺸﺎ  ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ  ﻧﻤﺎﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ سلوک
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﻏﺮﺑﺖ
ﻏﺮیو شوم بی ﻮ
ﺷﺎم ﺒﺪﺑﺨتی
عدم ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻏﻤﺪﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺮ
ﺳﺮ ﻣﻴﮑﻮﺑﻨﺪ  ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﻭ
ﺭﮐﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﺻبح سادق ﻮ
ﺭﻓﺘﻥ ﺒﺰﻧﺪگی
عاﺩﻯ همان
ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺑﻰ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﺨﻠق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ (ﺻﻠﺎﺕ)
ﻳﻌﻨﻰ (ﺻِﻠِﻪ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ)
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ  ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ  ﻭ ﻫﺮ ﻳک
اﺯ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ  ﺗﺮﻙ ﺻﻠﻮة
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺘﺮک ﺴﻠﻮک
ﻨﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﺮک اﻳﻥ
اﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ  ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ  ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺫﮐﺎﺭﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪفع ﺸِﺮﻙ
ﺑﮑﻨﻨﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺳﭙس
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩﻡ  ﻭﺑأﻗﻮﺍمی
ﺮﺳﻴﺪﻡ  ﮐﻪ ﺁﺗﺶ
ﺑﺪﻫﺎﻥﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﺪ.ﻭﺍﺯ
ﻣﺨﺮج ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ.
ﭘﺮﺳﻴﺪم
ﻮﺟﺒﺮﺋﻴل گفت  ﺍﻳﻨﺎﻥ
کسانی هستند  ﮐﻪ ﻣﺎل
ﻴﺘﻴﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺴﺘﻢ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﮑم ﺁﻧﻬﺎ
ﺁﺗﺶ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺑﺎ ﺟﻬﻨم
ﺪﺍغ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. (ﺣﻔﻈ
ﻤﺎﻝ ﻳﺘﻴم
ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ  ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﻳﺘﻴم هر
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮک الهی
ﻮ ﺑﺪﻭﻥ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩﻩ  ﻭ
ﺳﺮﮔﺮم
عباﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
گرﻓﺘﺎﺭ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺴﺨﺖﺗﺮﻯدر
کارماها ی نوعی
هستند . (ﻳﺼﻠﻮﻥ
ﺴﻌﻴﺮﺍ) ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺠﻬﻨّم ﺪﺭ (ﺩﺭﺟﻪ
ﺳﻌﻴﺮ)
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﻣﺘﺼل ﺪﺍﺋﻢ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
ﺪﺍغ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺟﻬﻨمی ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺴﺘم ﻮ
ﻇﻠم
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
سلوک ﺮﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﺴﺎنی هستند  ﮐﻪ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﺪﻫند  ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭلی
ﺨﻮﺩ ﻣﻌﺘﺮﻑ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
و
ﻓﺮﻳﺐﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻥ
اﮔﺮﺑﺎﺯ ﻓﺮﺽ
ﺷﻮﺩ  ﮐسی ﻤﺎل
یتیمی ﺮﺍ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﻭﺧﻮﺩ
ﺣقّ
اﻟﺰﺣﻤﻪﺍﻯ
ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ  ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮﺳﺘمی
ﻤﺎل ﻴﺘﻴم ﺮﺍ
ﺧﻮﺭﺩﻩﺍﻧﺪ)
سپس ﮔﺬﺷﺘم ﻮ
ﺑأﻗﻮﺍای
ﺮﺳﻴﺪﻡ  ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ سعی
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﺍﺯ
ﺯﻣﻴﻥ ﺒﺮﺧﻴﺰﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍﺷﮑم
کندﻩﺍﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ  ﻭﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺘﻮﺿیح ﺪﺍﺩ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﮐﺴﺎنی هستند
ﮐﻪ ﻣﺎل ﺮِﺑﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﭘﺎ
ﻧﻤﻴﺸﻮند ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺪﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺣﻠﻮﻝ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ (ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭﺍﺭ)
ﺑﺮﻣﻴﺨﻴﺰﻧﺪ.
ﺧَﺒﻄ ﺨﻄﺎﻯ
ﺸﻴﻄﺎنی ﻮ
ﻓﮑﺮ ﺟﻨﻮنی ﻮ
ﺭﻭح ﻔﺎﺳﺪ
ﺭﺑﺎ ﺧﻮﺍﺭ ﻭ
ﻣﺎل ﻴﺘﻴم
ﺨﻮﺭ ﻭ ﺗﺮک
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻫﻤگی
ﺒﺮﮐﺎﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯ ﺩﻳﺪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻣَسّ ) ﻧﻔﻮﺫ ﻭ
ﺣﻠﻮل اﺳﺖ. ﻭ (ﻟَﻤس)
ﻧﻔﻮﺫ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻮ ﺗﻤﺎس ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﺣِسّ )
ﻳﺎ ﺟﺴﺘﺠﻮ
ﻧﻔﻮﺫ ﺫﻫن ی ﻮ
ﺗﺤﻘﻴق ﻮ
ﺑﺮﺭسی اﺳﺖ) ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺴﺒﻴل ﻮ
ﺭﺍﻩ آل
ﻔﺮﻋﻮﻥ ﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. (ﺑﺎﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺪّعی ﻔﺮّالهی
ﻮ ﺩﻳﻥ ﺸﻨﺎﺳﻰ  ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﺧُﻤس ﻭ ﺯﮐﺎﺕ
ﻣﺮﺩم ﻤﻴﺨﻮﺭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺑﺎﻯ ﻮﺍقعی
اﺳﺖ) ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
هرﺻبح ﻮ ﺷﺎم
ﺒﺮﺁﺗﺶ ﻋﺮﺿﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ( ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺠﻬﻨّم ﺠﻬﺎﻥ  ﮐﻪ ﺷﺐ ﻭ
ﺭﻭﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻣﮑﺮﺭﺍ
ﺩﺍغ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﺸﺪﻳﺪﺗﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻤﺘﻮﺍلی
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ  ﺭﻭﺡ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ
گرﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮک الهی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭک ﻤﺎل
ﺠُﺴﺘﻦ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺻﺪﻫﺎ ﺑﺎﺭ
ﺍﻳﻥ ﻤﺠﺮم
ﺸﺪﻥ ها ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
کماﻟﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍع
ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ
ﺍﺑﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ)
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻤﺪﺍم ﺪﻋﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﻤﺎﻥ  ﭼﻪ ﻭﻗﺖ
ﺳﺎﻋﺖ ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ؟ (ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ عذﺍﺏ
ﺧﻮﺩ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﻨﺪ. ﻭﻣثلا
ﺩﺭ ﺳﺎﻋﺖ
ﺣَﺸﺮ ﻣﺤﺸﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﺣﺖ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺠﻬﻨم
ﭽﻬﺎﺭم ﺨﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺭﻓﺖ.
ﻭﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺮﻭح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﻮ
ﻋﺮﻳﺎﻥ ﺒﺪﻭﻥ
ﺘﻥ ﺁﻧﺎﻥ  ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺷﻌّﻪ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻋﺮﺿﻪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ ﺭﺍﺣﺖﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻭلی
اﻳﻨﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻭﻗﺖ ﺳﺎﻋﺖ (ﻭﻗﺖ
ﻣﻌﻴنی ﻤﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ)
ﺳﺨﺖﺗﺮ ﻭ ﺗﻠخ
ﺘﺮ ﺍﺳﺖ (ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ (ﺳﺎﻋﺖ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻮﻗﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﻚ  ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ ﻮ
ﻧﻴﺰ ﻭﻗﺖ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻭﺗﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﺁﻳﻨﺪﻩ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻋﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﺣﻴﻮﺍنی
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ  ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻦ  ﻭ ﺍﺯ
ﺭﺣم ﻤﺎﺩرﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺴﻘﻮﻃ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ  ﺳﭙس
ﺯﻧﺎﻧﻴﮑﻪ ﺍﺯ
ﭘﺴﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣُﻌﻠّق
ﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺟﺒﺮﺋﻴل گفت
ﺯﻧﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺍل
ﺸﻮﻫﺮﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ  ﺑﺎﻭﻟﺎﺩ
ﺷﻮﻫﺮﺍﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎﺭث
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺭث
ﻗﺎﻧﻮنی ﻮ
ﺷﺮﻋﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺰﻥ ﻮ ﺑﻬﺮﮐس
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﺷﻮﺩ
ﺍﺷﮑﺎل ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺣﺪﻳث ﺯﻧﺎﻥ
ﺸﻮﻫﺮ ﺩﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ
ﻧﻄﻔﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ در
رَحِم ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻃﻔﻞ ﺭﺍ
ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ
ﺷﻮﻫﺮ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻭ ﺑﺰﺭگ میکنند
ﻭ ﻭﺍﺭث ﻣﺎل
ﭙﺪﺭ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هیتند
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺰﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻮﻫﺮ الهی
ﺨﻮﺩ  ﺩﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ  ﮐﻪ ﭼﺸم
ﺒﺂﻣﻮﺯﺵ ﻭ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ  ﻭﻳﺎ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳم ﻮﻏﻴﺮ الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ)

حدبث 2312 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ239
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺨﻮﺩ
ﺭﺍ  ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
اﻧﺴﺎﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻳﻌنی
ﺸﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
کرﺩﻩ ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻔﻬﻤﻨﺪ  ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮ
ﺗﺮﺑﻴت
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
می ﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻔﺎﺫﺍ
ﺃﻧﺎﺑﻘﻮﻡ ﺑﻴﻥ
ﺃﻳﺪﻳﻬم
ﻤﻮﺍﺋﺪ ﻣﻥ
ﻠﺤم ﻄﻴّﺐ ﻭ
ﻟﺤم ﺨﺒﻴث ﻭ
ﻫﻢ ﻳﺄﮐﻠﻮﻥ
اﻟﺨﺒﻴث ﻭ
ﻳﺪﻋﻮﻥ
اﻟﻄﻴّﺐ  ﻓﺴﺄﻟﺖ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻤﻥ
هؤلاء ؟ ﻓﻘﺎل
اﻟﺬﻳﻦ ﻳﺄﮐﻠﻮﻥ
اﻟﺤﺮﺍﻡ  ﻭ
ﻳﺪﻋﻮﻥ
اﻟﺤﻠﺎل ﻤﻥ
اﻣّﺘک ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ و ﺩﺭ
ﺑﻴﻥ ﻘﻮمی
ﻣﻴﺪﻳﺪﻡ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳُﻔﺮﻩ ﺑﺎ
ﻏﺬﺍﻫﺎﻯ اﺯ
ﮔﻮﺷﺖ ﺣﻠﺎﻝ
ﻭﻃﻴّﺐ  ﻭ ﮔﻮﺷﺖ
ﺣﺮﺍم ﻮ ﺧﺒﻴث
ﺑﻮﺩ.(ﻗﻮﻡ ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ   ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﺎﻟک اﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
سلوکی
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ) ﻭلی
ﺁﻧﺎﻥ گوﺷﺖ
ﺣﺮﺍم ﻮ ﺧﺒﻴث ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﻧﺪ  ﻭ ﮔﻮﺷﺖ
ﺣﻠﺎل ﻮ ﻃﻴّﺐ (ﺷﻔﺎ
ﺑﺨﺶ) ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ (
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺴﻴحی اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﮔﻮﺷﺖ ﺧﻮک
ﻤﻴﺨﻮﺭﺩﻧﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻴﻬﻮﺩﻯ  ﺍﺯ ﻗﺒل
ﻮ ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﮔﻮﺷﺖ
ﺧﻮﺍﺭﻯ ﺨﻮﺩ  ﺳﺨﺖ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭﻣﻥ
اﺯ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ  (ﺍﻣﺎم
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺰﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﺨلقد ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨلق ﻨﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل الهی ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ  ﺿﻤﻥ
اﻳﻨﮑﻪ ﻧﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻟﻬﺎمی ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ  ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺳﻮﺁل
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺗﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ)
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﭽﻪ
ﮐﺴﺎنی
هستند؟
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ  ﺁﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺒﻴنی
ﺤﺮﺍﻤﻰ
ﺧﻮﺭﻧﺪ  ﻭﺣﻠﺎل
ﺮﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ  ﺍﺯ
ﺍﻣّﺖ ﺗﻮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ (ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ  ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﮑﻨﻨﺪ
ﺣﺮﺍم اﺳﺖ.ﺣتی
اﮔﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﻨﺪ ﺷﺮک
اﺳﺖ. (ﺍﻣّﺖ) ﻳﺎ
ﻣﻠّﺖ ﺑﺎﺯ
ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧمی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺤﻠﺎل ﻮ ﻭﺍﺟﺐ
ﻭ ﻋباﺩﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺮﻙ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺯ
ﻣﻌﺮﺍج ﺨﻮﺩ
ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ:
ثمّ ﻤﺮﺭﺕ
ﺑﺄﻗﻮﺍم ﻠﻬم
ﻤﺸﺎﻓِر
ﮐﻤﺸﺎﻓﺮ
ﺍﻟﺎﺑﻞ  ﻳﻘﺮﺽ
ﺍﻟﻠّﺤم ﻤﻥ
ﺃﺟﺴﺎﻣﻬﻢ  ﻭﻳﻠقی
فی ﺃﻓﻮﺍﻫﻬﻢ  ﻓﻘﻠﺖ
ﻣﻥ هؤلاء ٴﻴﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ؟
ﻓﻘﺎل هم اﻟﻬَﻤّﺎﺯﻭﻥ
ﺍﻟﻠّﻤﺎﺯﻭﻥ  ثم ﻣﺮﺭﺕ
ﺑﺄﻗﻮﺍم ﺘﺮﺿخ
ﻮﺟﻮﻫﻬم ﻮ
ﺭٴﻮﺳﻬم ﺒﺎﻟﺼﺨﺮ
ﻓﻘﻠﺖ
ﻣﻦ ﻫﻮٴلاء ﻴﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ؟
ﻓﻘﺎل اﻟﺬﻳﻥ
ﻴﺘﺮﮐﻮﻥ
ﺼﻠﺎةﺍﻟﻌﺸاء  ثمّ
ﻤﻀﻴﺖ ﻓﺎﺫﺍ
ﺃﻧﺎ ﺑﺄﻗﻮﺍم
ﻴُﻘﺬَﻑ
ﺑﺎﻟﻨﺎﺭ فی
ﺃﻓﻮﺍﻫﻬﻢ  ﻓﺘﺨﺮج
ﻤﻥ ﺃﺩﺑﺎﺭﻫﻢ  ﻓﻘﻠﺖ
ﻣﻥ هؤلاء ؟
ﻗﺎﻝ ﻫؤلاء اﻟﺬﻳﻥ
ﻴﺄﮐﻠﻮﻥ
ﺃﻣﻮﺍل
اﻟﻴﺘﺎﻣﻰ ﻇﻠﻤﺎ
ﺍﻧّﻤﺎ
ﻳﺄﮐﻠﻮﻥ فی
ﺒﻄﻮﻧﻬﻢ
ﻧﺎﺭﺍ  ﻭ
ﺳﻴﺼﻠﻮﻥ
ﺴﻌﻴﺮﺍ  ثمّ
ﻤﻀﻴﺖ ﻓﺎﺫﺍ
ﺃﻧﺎ ﺑﺄﻗﻮﺍﻡ ﻳﺮﻳﺪ
ﺃﺣﺪﻫم ﺃﻥ
ﻴﻘﻮم ﻔﻠﺎ
ﻳﻘﺪﺭ ﻣﻥ عظم
ﺒﻄﻨﻪ  ﻓﻘﻠﺖ
ﻣﻥ هؤلاء ﻴﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ؟ ﻗﺎل
ﻔﻬم اﻟﺬﻳﻥ
ﻴﺄﮐﻠﻮﻥ
ﺍﻟﺮِﺑﺎ  ﻟﺎﻳﻘﻮﻣﻮﻥ
اﻟّﺎ ﮐﻤﺎ
ﻳﻘﻮﻡ  ﺍﻟﺬﻯ
ﻴﺘﺨﺒّﻄﻪ
ﺍﻟﺸﻴﻄﺎﻥ ﻤﻥ
اﻟﻤس  ﻭ
ﺍﻧّﻬﻢ
ﻟﺒﺴﺒﻴل ﺁل
ﻔﺮﻋﻮﻥ  ﻳﻌﺮﺿﻮﻥ
علی اﻟﻨﺎﺭ
ﻏﺪّﻭﺍ ﻭ ﻋﺸﻴّﺎ
ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ
ﺮﺑّﻨﺎ ﻣتی
ﺘﻘﻮﻡ ﺍﻟﺴﺎعة
؟ ﻭﻟﺎ
ﻳﻌﻠﻤﻮﻥ ﺃﻥّ ﺍﻟﺴﺎعة
ﺃﺩهی ﻮ ﺃﻣﺮ  ثم ﻤﺮﺭﺕ
ﺑﻨﺴاء
ﻤﻌﻠّﻘﺎﺕ
بثدﻳﻬﻦّ  ﻓﻘﻠﺖ
ﻣﻥ هؤلاء ﻴﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ؟
ﻓﻘﺎل هنّ ﺍﻟﻠّﻮﺍتی
ﻴﻮﺭثن ﺃﻣﻮﺍﻝ
ﺃﺯﻭﺍﺟﻬﻥّ
ﺃﻭﻟﺎﺩ ﻏﻴﺮﻫم
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﺍﻗﻮﺍمی
گذﺷﺘﻢ  ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻠﺒﻬﺎﻯ ﭙﻬﻦ
ﭼﻮﻥ ﻠﺒﻬﺎﻯ
ﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﮔﻮﺷﺖ ﺑﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻗﻴچی
ﺒﺮﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﺪ (
ﺍﻳﻥ ﻤﻌﺮﺍج
ﻈﺎﻫﺮﺍ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ اﺯ
توصیف ﺟﻬﻨﻢ ﺑﺎﺷﺪ)
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﺍﻳﻥ
گوﺷﺖ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺎﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﺯ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﭙﺮﺳﻴﺪﻡ
ﺍﻳﻨﺎﻥ که
ﻫﺴتند ؟ ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ
ﻫﻤّﺎﺯﺍﻥ
ﻠﻤّﺎﺯﻭﻧﻨﺪ ( ﻳﺎ
ﮐﻨﺎﻳﻪ
ﮔﻮﻳﺎﻥ ﻮ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
سالکان .ﻭﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی
کساﻧﻴﮑﻪ
ﻫﻤّﺖ ﮐﺎﺫﺏ ﻭ
ﺑﺎﻃل ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک الهی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ هر
ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻟﻤّﺎﺯﻭﻥ
ﺒﺎﺯ ﮐﺴﺎنی
هستند ﮐﻪ ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﻤﺎل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ  ﻭ ﻣﺎل
ﺤﺮﺍﻡ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ  ﻭﮔﻮﺷﺖ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ  ﭼﻮﻥ
ﺑﺪﮔﻮئی
ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ می
کنند) ﺳﭙس
ﺍﻗﻮﺍم
ﺪﻳﮕﺮﻯ گذﺷﺘم که
ﺻﻮﺭﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﻭ
ﮐﻠّﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺳﻨگ ﻤﻴﮑﻮﺑﻴﺪﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﭘﺮﺳﻴﺪم ﺟﺒﺮﺋﻴل
گفت ﮐﺴﺎنی
هستند  ﮐﻪ
ﺗﺮک ﺼﻠﺎﺕ
ﻋﺸﺎ ﻳﺎ ﺷﺐ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ( ﺗﺮﻙ
ﻧﻤﺎﺯ ﻋﺸاء یا
ﺗﺮک ﻨﻤﺎﺯ
ﺍﻭﻗﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ  ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻓﺮقی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﻧﻤﺎﺯ ﻇﻬﺮ
ﻭﻋﺼﺮ  ﻭﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻨﻤﺎﺯﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﮐﺴﺎنی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻄﺮﻑ
ﺳﻠﻮک ﻨﺮﻓﺘﻪ
ﻭﭘﻴﺮﻭ ﺍﻣﺎمیذ
ﻨﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ
ﺧﺒﺮﺍﺯﺳﻠﻮک
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻧﻤﺎﺯ ﻣﻐﺮﺏ
ﻭﻋﺸﺎ  ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ  ﻧﻤﺎﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ سلوک
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﻏﺮﺑﺖ
ﻏﺮیو شوم بی ﻮ
ﺷﺎم ﺒﺪﺑﺨتی
عدم ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻏﻤﺪﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺮ
ﺳﺮ ﻣﻴﮑﻮﺑﻨﺪ  ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﻭ
ﺭﮐﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﺻبح سادق ﻮ
ﺭﻓﺘﻥ ﺒﺰﻧﺪگی
عاﺩﻯ همان
ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺑﻰ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﺨﻠق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ (ﺻﻠﺎﺕ)
ﻳﻌﻨﻰ (ﺻِﻠِﻪ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ)
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ  ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ  ﻭ ﻫﺮ ﻳک
اﺯ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ  ﺗﺮﻙ ﺻﻠﻮة
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺘﺮک ﺴﻠﻮک
ﻨﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﺮک اﻳﻥ
اﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ  ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ  ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺫﮐﺎﺭﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪفع ﺸِﺮﻙ
ﺑﮑﻨﻨﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺳﭙس
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩﻡ  ﻭﺑأﻗﻮﺍمی
ﺮﺳﻴﺪﻡ  ﮐﻪ ﺁﺗﺶ
ﺑﺪﻫﺎﻥﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﺪ.ﻭﺍﺯ
ﻣﺨﺮج ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ.
ﭘﺮﺳﻴﺪم
ﻮﺟﺒﺮﺋﻴل گفت  ﺍﻳﻨﺎﻥ
کسانی هستند  ﮐﻪ ﻣﺎل
ﻴﺘﻴﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺴﺘﻢ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﮑم ﺁﻧﻬﺎ
ﺁﺗﺶ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺑﺎ ﺟﻬﻨم
ﺪﺍغ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. (ﺣﻔﻈ
ﻤﺎﻝ ﻳﺘﻴم
ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ  ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﻳﺘﻴم هر
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮک الهی
ﻮ ﺑﺪﻭﻥ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩﻩ  ﻭ
ﺳﺮﮔﺮم
عباﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
گرﻓﺘﺎﺭ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺴﺨﺖﺗﺮﻯدر
کارماها ی نوعی
هستند . (ﻳﺼﻠﻮﻥ
ﺴﻌﻴﺮﺍ) ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺠﻬﻨّم ﺪﺭ (ﺩﺭﺟﻪ
ﺳﻌﻴﺮ)
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﻣﺘﺼل ﺪﺍﺋﻢ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
ﺪﺍغ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺟﻬﻨمی ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺴﺘم
ﻮ ﻇﻠم
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
سلوک ﺮﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﺴﺎنی هستند  ﮐﻪ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﺪﻫند  ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭلی
ﺨﻮﺩ ﻣﻌﺘﺮﻑ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
و
ﻓﺮﻳﺐﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻥ
اﮔﺮﺑﺎﺯ ﻓﺮﺽ
ﺷﻮﺩ  ﮐسی ﻤﺎل
یتیمی ﺮﺍ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﻭﺧﻮﺩ
ﺣقّ
اﻟﺰﺣﻤﻪﺍﻯ
ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ  ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮﺳﺘمی
ﻤﺎل ﻴﺘﻴم ﺮﺍ
ﺧﻮﺭﺩﻩﺍﻧﺪ)
سپس ﮔﺬﺷﺘم ﻮ
ﺑأﻗﻮﺍای
ﺮﺳﻴﺪﻡ  ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ سعی
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﺍﺯ
ﺯﻣﻴﻥ ﺒﺮﺧﻴﺰﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍﺷﮑم
کندﻩﺍﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ  ﻭﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺘﻮﺿیح ﺪﺍﺩ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﮐﺴﺎنی هستند
ﮐﻪ ﻣﺎل ﺮِﺑﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﭘﺎ
ﻧﻤﻴﺸﻮند ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺪﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺣﻠﻮﻝ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ (ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭﺍﺭ)
ﺑﺮﻣﻴﺨﻴﺰﻧﺪ.
ﺧَﺒﻄ ﺨﻄﺎﻯ
ﺸﻴﻄﺎنی ﻮ
ﻓﮑﺮ ﺟﻨﻮنی ﻮ
ﺭﻭح ﻔﺎﺳﺪ ﺭﺑﺎ
ﺧﻮﺍﺭ ﻭ ﻣﺎل
ﻴﺘﻴم ﺨﻮﺭ ﻭ
ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻫﻤگی
ﺒﺮﮐﺎﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯ ﺩﻳﺪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻣَسّ ) ﻧﻔﻮﺫ ﻭ
ﺣﻠﻮل اﺳﺖ. ﻭ (ﻟَﻤس)
ﻧﻔﻮﺫ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻮ ﺗﻤﺎس ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﺣِسّ )
ﻳﺎ ﺟﺴﺘﺠﻮ
ﻧﻔﻮﺫ ﺫﻫن ی ﻮ
ﺗﺤﻘﻴق ﻮ
ﺑﺮﺭسی اﺳﺖ) ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺴﺒﻴل ﻮ
ﺭﺍﻩ آل ﻔﺮﻋﻮﻥ
ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. (ﺑﺎﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺪّعی ﻔﺮّالهی
ﻮ ﺩﻳﻥ ﺸﻨﺎﺳﻰ  ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﺧُﻤس ﻭ ﺯﮐﺎﺕ
ﻣﺮﺩم ﻤﻴﺨﻮﺭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺑﺎﻯ ﻮﺍقعی
اﺳﺖ) ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
هرﺻبح ﻮ ﺷﺎم
ﺒﺮﺁﺗﺶ ﻋﺮﺿﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ( ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺠﻬﻨّم ﺠﻬﺎﻥ  ﮐﻪ ﺷﺐ ﻭ
ﺭﻭﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻣﮑﺮﺭﺍ
ﺩﺍغ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﺸﺪﻳﺪﺗﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻤﺘﻮﺍلی
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ  ﺭﻭﺡ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ
گرﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮک الهی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭک ﻤﺎل
ﺠُﺴﺘﻦ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺻﺪﻫﺎ ﺑﺎﺭ
ﺍﻳﻥ ﻤﺠﺮم
ﺸﺪﻥ ها ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
کماﻟﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍع
ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ
ﺍﺑﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ)
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻤﺪﺍم ﺪﻋﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﻤﺎﻥ  ﭼﻪ ﻭﻗﺖ
ﺳﺎﻋﺖ ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ؟ (ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ عذﺍﺏ
ﺧﻮﺩ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﻨﺪ. ﻭﻣثلا
ﺩﺭ ﺳﺎﻋﺖ
ﺣَﺸﺮ ﻣﺤﺸﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﺣﺖ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺠﻬﻨم
ﭽﻬﺎﺭم ﺨﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺭﻓﺖ.
ﻭﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺮﻭح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﻮ
ﻋﺮﻳﺎﻥ ﺒﺪﻭﻥ
ﺘﻥ ﺁﻧﺎﻥ  ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺷﻌّﻪ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻋﺮﺿﻪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ ﺭﺍﺣﺖﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻭلی
اﻳﻨﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻭﻗﺖ ﺳﺎﻋﺖ (ﻭﻗﺖ
ﻣﻌﻴنی ﻤﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ)
ﺳﺨﺖﺗﺮ ﻭ ﺗﻠخ
ﺘﺮ ﺍﺳﺖ (ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ (ﺳﺎﻋﺖ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻮﻗﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﻚ  ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ ﻮ
ﻧﻴﺰ ﻭﻗﺖ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻭﺗﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﺁﻳﻨﺪﻩ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻋﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﺣﻴﻮﺍنی
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ  ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻦ  ﻭ ﺍﺯ
ﺭﺣم ﻤﺎﺩرﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺴﻘﻮﻃ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ  ﺳﭙس
ﺯﻧﺎﻧﻴﮑﻪ ﺍﺯ
ﭘﺴﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣُﻌﻠّق
ﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺟﺒﺮﺋﻴل گفت
ﺯﻧﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺍل
ﺸﻮﻫﺮﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ  ﺑﺎﻭﻟﺎﺩ
ﺷﻮﻫﺮﺍﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎﺭث
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺭث
ﻗﺎﻧﻮنی ﻮ
ﺷﺮﻋﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺰﻥ ﻮ ﺑﻬﺮﮐس
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﺷﻮﺩ
ﺍﺷﮑﺎل ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺣﺪﻳث ﺯﻧﺎﻥ
ﺸﻮﻫﺮ ﺩﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ
ﻧﻄﻔﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ در
رَحِم ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻃﻔﻞ ﺭﺍ
ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ
ﺷﻮﻫﺮ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻭ ﺑﺰﺭگ میکنند
ﻭ ﻭﺍﺭث ﻣﺎل
ﭙﺪﺭ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هیتند
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺰﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻮﻫﺮ الهی
ﺨﻮﺩ  ﺩﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ  ﮐﻪ ﭼﺸم
ﺒﺂﻣﻮﺯﺵ ﻭ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ  ﻭﻳﺎ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳم ﻮﻏﻴﺮ الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ)

حدیث
2313 - ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ
ﺝ۶ﺹ241 بحاﺭ) ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻤﺎﺩﺭﺵ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﻨﺖﺃﺳﺪ
ﻭﻓﺎﺕ کرﺩ  ﮔﺮﻳﺎﻥ
ﺨﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺩ. ﻭﺑﻌﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺰﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭﮐﻮﺩکی
ﺒﺰﺭگ کرﺩﻩ
ﺑﻮﺩ  ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻴﺰﺧﻮﺩ
علیّ ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﺰﻥ ﺮﺍ ﺑﺰﺭگ
کرﺩﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻃﻠﺎغ
ﺪﺍﺩ  ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭم ﻤﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﭘﻴﺎﻣﺮ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺖ که
ﻣﺎﺩﺭﻣﻥ
ﻤُﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻔﻠﻘﺪ
ﮐﺎﻧﺖ ﺗﺠﻮع
اﻭﻟﺎﺩﻫﺎ ﻭ ﺗﺸﺒﻌﻨﻰ
ﻭﺗﺸبع
ﺃﻭﻟﺎﺩﻫﺎ ﻭ
ﺗﺪﻫﻨﻨﻰ  ﻭ ﺍﻟﻠﻪ  ﻟﻘﺪ
ﮐﺎﻥ فی ﺪﺍﺭ
ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﻧﺨلة  ﻓﮑﺎﻧﺖ
ﺗﺴﺎﺑق اﻟﻴﻬﺎ
ﻣﻥ اﻟﻐﺪﺍة  ﻟﺘﻠﺘﻘﻄ
ثمّ ﺗﺠﻨﻴﻪ
ﺭضی اﻟﻠﻪ
ﻋﻨﻬﺎ ﻓﺎﺫﺍ
ﺧﺮﺟﻮﺍ ﺑﻨﻮ ﻋﻤّﻯ
ﺘﻨﺎﻭﻟنی ﺬﻟﻚ
ثمّ
ﻨﻬﺾ ﻓﺄﺧﺬ فی
ﺠﻬﺎﺯﻫﺎ  ﻭﮐﻔّﻨﻬﺎ
ﺑﻘﻤﻴﺼﻪ  ﻭﮐﺎﻥ
فی ﺤﺎل ﺘﺸﻴیع
ﺠﻨﺎﺯﺗﻬﺎ  ﻳﺮفع
ﻘﺪﻣﺎ ﻭ
ﻳﺘﺄﻧّﻯ
ﻔﻴﺮفع اﻟﺂﺧﺮ  ﻭ ﻫﻮ
ﺣﺎفی اﻟﻘﺪﻡ  ﻓﻠﻤّﺎ
ﺻﻠّﻯ علیها
ﮐﺒّﺮ ﺳﺒﻌﻴﻦ
ﺗﮑﺒﻴﺮة ثمّ
ﻠﺤّﺪﻫﺎ فی
ﻘﺒﺮﻫﺎ ﺑﻴﺪﻩ
ﺍﻟﮑﺮﻳمة  ﺑﻌﺪﺃﻥ
ﻨﺎم فی ﻘﺒﺮﻫﺎ
ﻭ
ﻟﻘّﻨﻬﺎ
ﺍﻟﺸﻬﺎﺩة  ﻓﻠﻤّﺎ
ﺍﻫﻴل علیها
ﺍﻟﺘﺮﺍﺏ  ﻭﺃﺭﺍﺩ
ﺍﻟﻨﺎس
ﺍﻟﺎﻧﺼﺮﺍﻑ ﺟﻌل
ﺮﺳﻮﻝ ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﻘﻮل ﻠﻬﺎ  ﺍﺑﻨک
اﺑﻨک اﺑﻨﻚ  ﻟﺎ
ﺟﻌﻔﺮ ﻭﻟﺎ
ﻋﻘﻴﻞ ﺍﺑﻨک
اﺑﻨک علیّ ﺒﻥ
ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ  ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﻳﺎ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ  ﻓﻌﻠﺖ
ﻓﻌﻠﺎ ﻣﺎ
ﺭﺃﻳﻨﺎ ﻣثله
ﻗﻄّ  ﻣﺸﻴک
ﺤﺎفی اﻟﻘﺪﻡ ﻭ
ﮐﺒّﺮﺕ
ﺳﺒﻌﻴﻥ ﺘﮑﺒﻴﺮة
ﻭ ﻧﻮﻣک فی
ﻠﺤﺪﻫﺎ
ﻭﻗﻤﻴﺼک
علیها  ﻭﻗﻮﻟک
ﻠﻬﺎ ﺍﺑﻨﻚ
ﺍﺑﻨک لا ﺟﻌﻔﺮ
ﻭﻟﺎ ﻋﻘﻴﻞ  ﻓﻘﺎل
ﺃﻣّﺎ
ﺍﻟﺘﺄﻧّﻯ فی
ﻮضع ﺃﻗﺪﺍمک ﻮﺭﻓﻌﻬﺎ
ﻓﻴﺤﺎﻝ
ﺍﻟﺘﺸییع علی
ﺠﻨﺎﺯة  ﻓﻠﮑثرة
ﺍﺯﺩﺣﺎن
اﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﻭﺃﻣّﺎ ﺗﮑﺒﻴﺮﻯ
ﺴﺒﻌﻴﻥ
ﺘﮑﺒﻴﺮة
ﻓﺎﻧّﻬﺎ ﺻﻠّﻯ
علیها ﺳﺒﻌﻮﻥ
ﺼﻔّﺎ ﻣﻥ
اﻟﻤﻠﺎﺋکة  ﻭﺃﻣّﺎ
ﻧﻮمی فی
ﻠﺤﺪﻫﺎ  ﻓﺎﻧّﻰ
ﺫﮐﺮﺕ فی ﺤﺎل
ﺤﻴﺎﺗﻬﺎ ﺿﻐطة
ﺍﻟﻘﺒﺮ ﺍﻭ
ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩﺵ ﺭﺍ
ﮔﺮﺳﻨﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺷﺖ ﺗﺎ
ﻣﺮﺍ ﺳﻴﺮ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻋﺘﻨﺎ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻭﻣﺮﺍ ﺷﺎﻧﻪ
ﻭﺷﺴﺘﺸﻮ
ﻣﻴﺪﺍﺩ. ﻭ ﺑﺨﺪﺍ
ﺳﻮﮔﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ ﺍﺑﻮ
ﻃﺎﻟﺐ ﺩﺭﺧﺖ
ﺧﺮﻣﺎئی ﺒﻮﺩ  ﻭﺻﺒﺤﮕﺎهطی
ﺰﻭﺩﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻓﺖ  ﮐﻪ
ﺧﺮﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻗﻄ ﺸﺪﻩ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮﭼﻴﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺷﺖ ﺗﺎ
ﭘﺴﺮﻋﻤﻮﻫﺎﻳم
ﻤﻴﺮﻓﺘﻨﺪ  ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﻤﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺭﺍﻧﺪ.
ﺳﭙس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺗﺠﻬﻴﺰ ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﻮ ﺗﮑﻔﻴﻥ ﻤﻴﺖ
ﺑﺎ لباس ﺧﻮﺩ
ﺍﻗﺪﺍم کرﺩ. ﻭ
ﺩﺭﺗﺸﻴیع
ﺠﻨﺎﺯﻩ ﺍﻭ  ﻳک ﻘﺪم
که ﺑﺮﻣﻴﺪﺍﺷﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﺪم ﺪﻭم کمی
ﺘﺄﻧّﻯ
ﻤﻴﮑﺮﺩ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﭘﺎﻯ
ﺒﺮﻫﻨﻪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻨﻤﺎﺯ
ﻣﻴّﺖ ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩ  ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺗﮑﺒﻴﺮﮔﻔﺖ. ﻭ
ﺷﺨﺺ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﻟﺤﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮﺵ
ﺧﻮﺍﺑﻴﺪ ﻭ
ﺗﻠﻘﻴﻥ
ﺒﺸﻬﺎﺩﺕ ﮔﻔﺖ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺨﺎک
ﺒﺮﻣﻴﺖ
ﻣﻴﺮﻳﺨﺘﻨﺪ  ﻭﻣﺮﺩم
ﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ  ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤﻴّﺖ
ﻣﻴﮕﻔﺖ  ﭘﺴﺮﺕ
ﭘﺴﺮﺕ ﭘﺴﺮﺕ  ﻧﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺕ
ﺟﻌﻔﺮ ﻳﺎ
ﻋﻘﻴﻞ  ﭘﺴﺮﺕ
ﻋﻠﻰّ ﺑﻦ ﺍﺑﻰ
ﻃﺎﻟﺐ.
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
گفتند ﻨﺪﺍﻯ
ﺮﺳﻮل ﺨﺪﺍ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ ﻮضع ﺮﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻳﻢ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻴﺖ
ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺗﮑﺒﻴﺮﻩ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻰ  ﻭﺩﺭ
ﻟﺤﺪ ﻗﺒﺮ
ﻣﻴّﺖ ﺑﺨﻮﺍبی
ﻮ ﭘﻴﺮﺍﻫﻥ ﺨﻮﺩ
ﮐﻔﻥ اﻭ ﮐﻨﻰ  ﻭﻓﺮﺯﻧﺪﺕ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺕﻋﻠﻰّ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻰ  ﻧﻪ
ﺟﻌﻔﺮ ﻭﻋﻘﻴل
.ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ  ﺍﻣّﺎ
ﺗﺄﻧّﻯ کرﺩﻥ
ﻤﻥ ﺪﺭ ﻫﺮ ﻗﺪﻡ  ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺷﻠﻮغی
ﻤﺸﺎﺭﮐﺖ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺒﻮﺩ. (ﮐﻪ

ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ)
ﺍﻣﺎ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺗﮑﺒﻴﺮﻩ  ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺻﻒ ﺍﺯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺮ
ﻣﻴّﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.(ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮐثرﺕ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﭽﻨﻴﻥ
اﻧﺴﺎﻧﻰ  ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﻭﺻﻰّ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ  ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ  ﻭﺍﺻل الهی
ﺒﻮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻨﺪﺍﺷﺖ.
ﻭلی ﺪﺭ ﻣﺮگ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﻮﻫﺮﺵ
ﺍﺑﻮ ﻃﺎﻟﺐ (ﻋُﻤﺮﺍﻥ
ﭙﺪﺭ ﻋﻠﻰّ)
ﺭﻫﺒﺮ ﻗﻮم
ﻘﺮﻳﺶ  ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻘﺪﻳم
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ الهی
اﻓﺘﺎﺩﻩ.
ﻭﮔﺮﭼﻪ ﺯﻣﺎنی
ﺨﺪﻣﺖ ﺑﻬﺪﻑ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺩﻓﺎع اﺯ ﺍﻭ
ﻣﻴﮑﺮﺩ  ﻭلی ﺒﺮ
ﺳﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ  ﻭﻯ ﻨﻴﺰ
ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﻗﺪﻳم
ﺨﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻳﺎ ﻧﻪ  ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﺷﻬﺎﺩﺕ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ  ﻫﻨﻮﺯ
ﮐﺎﺭ ﻣﻬم
ﻨﺒﻮﺩﻩ  ﻭﺳﻠﻮک الهی
ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻭﺍﺻل ﻘﺎﺋم
ﺒﻮﺩﻩ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ  ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ ﺒﻘﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺎﻳﻥ
ﺸﻬﺎﺩﺕﻫﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﺍﺯ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻘﺮﻳﺶ زردشتی
ﻧﺒﻮﺩﻩ. ﻭلی
اﺑﻮﻃﺎﻟﺐ
ﺭﻫﺒﺮ ﺳﻨّتی
ﻘﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺯﻋﻤﺎﻯ ﻘﺮﻳﺶ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﺍﺳﻠﺎم ﺨﻮﺩ
ﮐﻨﺪ ﻳﻌنی
ﺮﻫﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺭ ﻗﺮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺳﺮﺳﺨﺘﺎﻧﻪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
و تعصّب ﺩﻳنی
ﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺑﻮﻃﺎﻟﺐ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻏﻴﺮﻣﺴﺘﻘﻴم
ﺪﺭ ﮐﻤک ﺒﮑﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ)
ﺁﻳﺎ
ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻥ ﻤﻥ
ﺪﺭ ﻟَﺤَﺪ ﺍﻭ
ﺑﻴﺎﺩﻡ ﺁﻣﺪ  ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺬﮐﺮ ﻓﺸﺎﺭ
ﻗﺒﺮ ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ  ﻧﺎﻟﻪ
ﺍﺯ ﺿﻌﻒ
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍنی
ﺘﺤﻤّل ﺁﻥ ﻤﻴﮑﺮﺩ
. ﻔﻘﺎﻟﺖ
ﻭﺍﺿﻌﻔﺎﻩ  ﻓﻨﻤﺖ
فی ﻠﺤﺪﻫﺎ
ﻟﺄﺟل ﺬﻟﻚ  ﺣﺘّﻯ
کفیّتها ﺫﻟﻚ  ﻭ ﺃﻣّﺎ
ﺗﮑﻔﻴﻨﻰ ﻟﻬﺎ
ﺑﻘﻤﻴﺼﻰ  ﻓﺎﻧّﻯ
ﺬﮐﺮﺕ ﻟﻬﺎ فی
ﺤﻴﺎﺗﻬﺎ ﺍﻟﻘﻴﺎمة
ﻭﺣﺸﺮ
ﺍﻟﻨﺎس ﻋُﺮﺍة   ﻓﻘﺎﻟﺖ
ﻭﺍ ﺳﻮﺃﺗﺎﻩ
ﻓﮑﻔّﻨﺘﻬﺎ
ﺑﻪ ﻟﺘﻘﻮم
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻣﺴﺘﻮﺭة  ﻭ ﺃﻣّﺎ
ﻗﻮلی ﻠﻬﺎ
ﺍﺑﻨﻚ ﺍﺑﻨﻚ  ﻟﺎ
ﺟﻌﻔﺮ ﻭﻟﺎ
ﻋﻘﻴﻞ  ﻓﺎﻧّﻬﺎ
ﻟﻤّﺎ ﻧﺰل
علیها
ﺍﻟﻤﻠﮑﺎﻥ  ﻭﺳﺄﻟﺎﻫﺎ
ﻋﻥ ﺮﺑّﻬﺎ
ﻓﻘﺎﻟﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺑّﻰ  ﻭﻗﺎل
ﻣﻥ ﻨﺒﻴّﻚ؟
ﻗﺎﻟﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﺒﻴّﻰ ﻓﻘﺎﻟﺎ
ﻣﻦ ﻭ ﻟﻴّک ﻮ ﺍﻣﺎﻣﻚ؟
ﻓﺎﺳﺘﺤﻴﺖ ﺃﻥ
ﺘﻘﻮل ﻮﻟﺪﻯ  ﻓﻘﻠﺖ
ﻟﻬﺎ ﻗﻮلی
اﺑﻨﻚ ﻋﻠﻰّ ﺑﻥ
ﺃﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ  ﻓﺄﻗﺮّ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺬﻟک
عینها ﺩﺭ ﮔﻮﺭ
ﺧﻮﺍﺑﻴﺪ ﺘﺎ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺍﻳﻥ
ﻔﺸﺎﺭ ﺭﺍ
ﻣﺮﺗفع ﻨﻤﺎﻳﻢ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮﺍﻫﻥ
ﺨﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ
ﮐﻔﻥ کرﺩﻥ
ﺰﻳﺮﺍ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩم که
ﺍﺭﻭﺍح ﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻋﺮﻳﺎﻥ هستند
ﻭﺍﻇﻬﺎﺭ
ﺷﺮﻣﻨﺪگی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭﮐﻔﻦ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻭ
ﺳِﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭙﺴﺮﺕ (ﻋﻠﻰّ
) ﻭﻧﻪ ﺟﻌﻔﺮ ﻭ
ﻋﻘﻴﻞ  ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﺮگ ﺒﺮ ﻣﻴّﺖ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻧﺪ  ﺍﺯﺧﺪﺍﻳﺶ
ﭘﺮﺳﻴﺪند .ﮔﻔﺖ
ﺭبّم
اﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ  ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻤﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺏ
ﺍﻣﺎم ﺘﻮ
ﮐﻴﺴﺖ  ﺧﺠﺎﻟﺖ
ﮐﺸﻴﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﭘﺴﺮﻡ  ﻟﺬﺍ ﻣﻥ
گفتم که ﭘﺳرﺖ
ﻋﻠﻰّ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﺸﻤﺎﻥ اﻭﺭﺍ
ﺭﻭﺷﻥ کرﺩ (ﻗﺮّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﻧﻬﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ  ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک اﻳﻥ
اﺣﻮﺍل ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺪﻳث
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻬم
اﺳﺖ  ﻭﻧﻪ
ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺠﺴﻤﺎنی ﺒﻮﺩﻥ
ﻭﻳﺎ
ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻮﺿﻊ
ﻣﺎل ﻮﺣﺠم
اﻭﻟﺎﺩ
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺁﻧﻬﺎ.
ﻟﺬﺍ ﻣﺎﺩﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﺮﺯﻧﺪ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﻨﺪگی
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺣتی
اﮔﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻢ  ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﺪﻣﺖ ﮐﻨﻨﺪ.

حدیث 2314 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ۲۴۲ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺍﺑﻥ ابی ﺤﻤﺰﻩ
ﺑﻄﺎﺋﻨﻰ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻣﺎم
ﺒﻮﺩ ﻭ ﻣﺒلّغ
ﺒﺰﺭﮒ  ﻣﺎل
اﻣﺎم ﺮﺍ
ﺗﺤﻮﻳل ﻨﺪﺍﺩ.
ﻭﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
(ﻭﺍﻗﻔﻪ) ﻳﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ (ﺗﻮﻗّﻒ)
ﺑﻮﺩ. ﺗﻮﻗﻒ ﺩﺭ
ﺩﻳﻦ ﺷﺎﻳﺪ ﭘﺎی
ﺪﺍﺭﻯ ﺑﺎﺷﺪ  ﮐﻪ ﺗﺮک
ﺪﻳﻥ ﻮ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ
ﺘﻮﻗﻒ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷِﺮک ﺒﺰﺭﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌنی
ﺴﺎﻟﮑﻰ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ مثلا
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﻔﺎﻃمی ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭلی ﺘﺮک ﺴﻠﻮﻙ
ﻣﻴﮑﻨﺪ یا
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ( ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ)
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺗﺼﺎل
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ  ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﻧمی
ﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺸﺮک اﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﺍﺯ
ثرﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ اﻣﺎک
ﺮﺿﺎ  ﮐﻪ
ﻣﺄﻣﻮﻥ ﻮ
ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺪﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻭ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻃمع کرﺩ. ﮐﻪ
ﺑﮕﻔﺘﻪﺍﻯ
ﺴﻪﻫﺰﺍﺭ ﺩﻳﻨﺎﺭ
ﺭﺍ ﺗﺤﻮﻳﻞ ﻧﺪﺍﺩ.
ثرﻭﺗﻬﺎﻯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﻧﺎ
ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ ﻭ
ﺑﺨﺸﺶ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﭘﺴﺮ الهی او
ﺍﻣﺎم ﺠﻮﺍﺩ  ﻫﻨﻮﺯ
ﻗﺴﻤﺖ ﺍﻋﻈم
اﻳﺮﺍﻥ ﺘﻌلق
ﺒﺎﻣﺎن ﺮﺿﺎ ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺ  ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻧﺎ ﺭﺿﺎﻳﺘﻰ ﮐﺮﺩ
ﻭلی ﻨﮕﻔﺖ ﮐﻪ
ﻃمع ﺒﻤﺎل اﻭ
ﻧﻤﻮﺩﻩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﮔﻔﺖ ﺍﻭ ﻳگی
اﺯﻣﻨﺤﺮﻓﻴﻥ
ﺪﻳﻨﻰ  ﺑﻨﺎم
ﻮﺍﻗﻔﻪ ﺍﺳﺖ.(ﻭﺍﻗﻔﻪ)
ﺗﻤﺎم اﻥ گرﻭﻩ
ﺍﺯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
هستند  ﮐﻪ
ﺗﺮگ ﺴﻠﻮگ
ﻨﻤﻮﺩﻩ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺗﻮﻗﻒ ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻮﻗﻒ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺷﺮک ﺒﺰﺭگی
اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
گرﻭﻩ ﻣﺬﻫبی
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺰ
ﻧﺎﺩﺭﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻧﻴﺰ
ﺍﮐثر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ
ﺧﺴﺘگی ﺴﻠﻮﻙ ﻳﺎ
ﺿﻌﻒ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮ
ﺑﺎﻭﺭﻯ  ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺷﮑﺴﺖ
ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﻭ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ اﺯ
ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ  ﻭ ﻏﻠﺒﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻨﻔس ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﻭﻫﻤﮕﻰ
ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﻭﺍﻗﻔﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮﺩ
ﺩﺭ ﺃﺻل
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﻮ
ﺍﺳﻠﺎم
ﻨﻤﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ:
اﻧّﻪ ﺍﻗﻌﺪ
قی ﻘﺒﺮﻩ  ﻓﺴﺌﻠﻌﻥّ
اﻟﺄﺋمّة  ﻓﺄﺧﺒﺮ
ﺑﺄﺳﻤﺎﺋﻬم
ﺤﺘّﻯ اﻧﺘﻬی
اﻟﻰ ﻓﺴﺌب
ﻔﻮﻗﻒ  ﻓﻀُﺮﺏ
ﻋلی ﺮﺃﺳﻪ
ﺿﺮبة  ﺍﻣتلاء
ﻗﺒﺮﻩ ﻧﺎ ﺭﺍ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﻗﺒﺮﺵ
ﻧﺸﺎﻧﺪﻧﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﺍﻭ ﺍﺳﺎمی
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺷُﻤﺮﺩ  ﺗﺎ ﺑﻤﻥ
ﺮﺳﻴﺪ.(ﻳﻌنی
ﺒﺎﻣﺎم ﺮﺿﺎ)
ﭼﻮﻥ اﻳﺴﺘﺎﺩ
ﭼﻨﺎﻥ ﭽﻤﺎقی
ﺒﺮﺳﺮ ﺍﻭ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻧﺪ  ﮐﻪ
ﻗﺒﺮﺵ پُر از
ﺁﺗﺶ ﺷﺪ (ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺪﺭﺣﻴﺎﺕ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ  ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ
ﺍﺯﺍﻣﺎﻣﺶ ﺑﭙﺮﺳﻨﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ  ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻨﻴﺎﺯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﻣﺎﻧﺪﻩ. ﺧﻴبی
اﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﺯ ﺩﺭ ﻣﺮگ
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﺍﺯﭘﻴﺮﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ  ﻭلی سغی
ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ ﺟﻬﻞ
ﻭ ﺿﻌﻒ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﻮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻣﺸﻴّﺖ الهی
ﻨﺠﺎﺕ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸنی ﻨﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻧﺴه ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﺩ.
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﻤﺎﺟﺮﺍ
ﺩﺭﻗﺒﺮ ﺯﻳﺮ
ﺧﺎﻙ ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺗﻦ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ  ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ  ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺘﺪﺭﻳجی ﻮ ﺑﻰ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ  ﻭ ﺑﺪ
ﻣﺴﻠﻤﺎنی ﺨﻮﺩ
ﻗﺴمتی
اﺯﻋﻘل ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺟﺰوی ﻮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﻳﺶ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻋﻘﻠﺶ
ﻣﻌﺎﺩل یک
ﺤﻴﻮﺍﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻟﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻮﺟﻬﻨم
ﺴﻮم ﻤﻠﮑﻮنی
ﻤﻮﻗﺖ  ﺑﺠﻬﻨم
ﭽﻬﺎﺭم ﻮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺪﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ  ﮐﻪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﺳﺖ  ﻭﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺮﻭﺩ.

حدیث 2315 -
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻫﻤﻴﻥ اﺑﻥ ﺃبی
ﺤﻤﺰﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ۲۴۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺩﺍﻧﺴﺖ  ﮐﻪ ﺍﻭ
ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺩﺍﺧل
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم ﺸﺪ. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮﺩﻧﺪ  ﻭﺗﺮس
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺖ (ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮو
ﺍﻣﺎﻡ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺑﻦ ﺃبی
ﺤﻤﺰﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻭ
ﺟﻬﻨنی ﺸﺪﻩ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﺎل اﻣﺎم
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﻟﻴل ﺨﻴﺎﻧﺖ
ﺑﭙﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎن ﭙﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ  ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻗﺒﺮ ﺍﺯ
ﺍﺳم اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ  ﻭ ﺍﻭ ﺗﺎ
ﺍﻣﺎم ﻤﻮﺳﻰ ﮐﺎﻇم
ﺮﺍ ﺑﺮ ﺷُﻤﺮﺩ  ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﭙس ﮔﻔﺖ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻢ. (ﻳﻌتی
اﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺎم اوم
دﻫﻨﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻣﺎم ﺮﻫﺒﺮ
ﺳﻴﺎسی ﺮﺍ
ﻗﻄﻌﺎ ﺍﺑﻥ
ﺃبی ﺤﻤﺰﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﺫﮐﺮ
ﻧﺎم اﻣﺎﻣﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻗﺒﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ.
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺳﺎﻟک
ﺒﺰﺑﺎﻥ ﺤﺎل ﻮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﺮﺳﺶ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻳﻥﺤﺪﻳث ﻳک
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺩﻳﭙﻠﻮﻣﺎسی
ﺒﺮﺍﻯ اثباﺕ
ﻭﻟﺎﻳﺖ تشیّع
اﺳﺖ. ﮐﻪ

ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﺍﻣﺎﻡ  ﮔﺮﻭهی
ﻤﺪﻋﻴﺎﻥ غیرالهی
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ تشیّع
ﺮﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺁﻭﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اﻧﺘﺨﺎﺏ ﺷﺪﻩ الهی
ﺍﻣﺎم ﻘﺒﻠﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪالهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻴﺎﺳﺖ
ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺟﺰ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯﻯ
ﺨﻠﺎﻓﺖ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ  ﻭﻭﻟﻴﻌﻬﺪﻯ
ﭽﻨﺪﻣﺎﻩ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ  ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻨﻪ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺮﻳﺎﺳﺖ
ﻭﻧﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺮﻳﺎﺳﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻳک ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
و ﻧﻪ ثرﻭﺕ ﻭ
ﻧﻪ ﮔﺮﻭﻩ
ﺍﻧﺒﻮﻩ  ﻭ ﻧﻪ
ﺍﺻﻮل
ﻮﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺳﻴﺎسی ﻮ
ﻣﮑﺘﺒﻰ  ﮐﻪ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺁﻥ ﺪﻭﺭ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮک
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭼﻤﺎق
ﺪﺭﻗﺒﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺪﺭﻧﻮع ﻮ ﺭﻭح
ﻮﻋﻘل اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻓﺰﻭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺳﺮﺵ ﺿﺮﺑتی
ﺰﺩﻧﺪ  ﮐﻪ
ﻗﺒﺮﺵ ﺁﺗﺶ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻳﺎ ﺫﺍﺕ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﺳﻮﺧﺖ  ﻭﻣﺴﺘﻬﻠک
ﻮ ﻣﺘﻠﺎشی ﺸﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ نوعی ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺮﻓﺖ.

حدیث
2315 - ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻫﻤﻴﻥ اﺑﻥ ﺃبی
ﺤﻤﺰﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ۲۴۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺩﺍﻧﺴﺖ  ﮐﻪ ﺍﻭ
ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺩﺍﺧل ﺁﺗﺶ
ﺟﻬﻨم ﺸﺪ. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮﺩﻧﺪ  ﻭﺗﺮس
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺖ (ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮو
ﺍﻣﺎﻡ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺑﻦ ﺃبی
ﺤﻤﺰﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻭ
ﺟﻬﻨنی ﺸﺪﻩ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﺎل اﻣﺎم
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﻟﻴل
ﺨﻴﺎﻧﺖ ﺑﭙﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎن ﭙﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ  ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻗﺒﺮ ﺍﺯ
ﺍﺳم اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ  ﻭ ﺍﻭ ﺗﺎ
ﺍﻣﺎم ﻤﻮﺳﻰ ﮐﺎﻇم
ﺮﺍ ﺑﺮ ﺷُﻤﺮﺩ  ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﭙس ﮔﻔﺖ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻢ. (ﻳﻌتی
اﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺎم اوم
دﻫﻨﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻣﺎم ﺮﻫﺒﺮ
ﺳﻴﺎسی ﺮﺍ
ﻗﻄﻌﺎ ﺍﺑﻥ
ﺃبی ﺤﻤﺰﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﺫﮐﺮ
ﻧﺎم اﻣﺎﻣﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻗﺒﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ.
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺳﺎﻟک
ﺒﺰﺑﺎﻥ ﺤﺎل ﻮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﺮﺳﺶ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻳﻥﺤﺪﻳث ﻳک
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺩﻳﭙﻠﻮﻣﺎسی
ﺒﺮﺍﻯ اثباﺕ
ﻭﻟﺎﻳﺖ تشیّع
اﺳﺖ. ﮐﻪ

ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﺍﻣﺎﻡ  ﮔﺮﻭهی
ﻤﺪﻋﻴﺎﻥ غیرالهی
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ تشیّع
ﺮﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺁﻭﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اﻧﺘﺨﺎﺏ ﺷﺪﻩ الهی
ﺍﻣﺎم ﻘﺒﻠﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪالهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻴﺎﺳﺖ
ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺟﺰ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯﻯ
ﺨﻠﺎﻓﺖ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ  ﻭﻭﻟﻴﻌﻬﺪﻯ
ﭽﻨﺪﻣﺎﻩ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ  ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻨﻪ
ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺮﻳﺎﺳﺖ  ﻭﻧﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺮﻳﺎﺳﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻳک ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
و ﻧﻪ ثرﻭﺕ ﻭ
ﻧﻪ ﮔﺮﻭﻩ
ﺍﻧﺒﻮﻩ  ﻭ ﻧﻪ
ﺍﺻﻮل
ﻮﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺳﻴﺎسی ﻮ
ﻣﮑﺘﺒﻰ  ﮐﻪ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺁﻥ ﺪﻭﺭ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮک
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭼﻤﺎق
ﺪﺭﻗﺒﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺪﺭﻧﻮع ﻮ ﺭﻭح
ﻮﻋﻘل اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻓﺰﻭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺳﺮﺵ ﺿﺮﺑتی
ﺰﺩﻧﺪ  ﮐﻪ
ﻗﺒﺮﺵ ﺁﺗﺶ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻳﺎ ﺫﺍﺕ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺳﻮﺧﺖ  ﻭﻣﺴﺘﻬﻠک
ﻮ ﻣﺘﻠﺎشی ﺸﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ نوعی ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺮﻓﺖ.

حدیث
2316 –امام
میفزماید(ج
؟ص؟) اﻥ اﻟﻘﺒﺮ
ﺃﻭل ﻤﻨﺎﺯل آﻟﺂﺧﺮة
ﻓﺎﻥ
ﻨﺠﺎ ﻣﻨﻪ ﻓﻤﺎ
ﺑﻌﺪﻩ ﺃﻳﺴﺮ
ﻣﻨﻪ  ﻭ
ﺍﻥ ﻠﻢ ﻳﻨج
ﻤﻨﻪ  ﻓﻤﺎ
ﺑﻌﺪﻩ ﻟﻴس
ﺃﻗل ﻤﻨﻪ ﮔﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﻭﻟﻴﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﻭ
ﺍﻳﺴﺘﮕﺎﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﮐس
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖ  ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺁﺳﺎﻥ ﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﻮﻓﻘﻴتی
ﺒﺪﺳﺖ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩ ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﺪ  ﭘس ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺪﺭ ﺳﺨتی
کمتر ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻗﺒﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ همان
ﺠﺴم ﻮ ﺗﻥ ﻮ
ﻣﺘﻠﺎشی ﺸﺪﻥ
ﺍﺳﺖ. (ﻗﺒﺮ) ﺗﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺰﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺳﻠﻮک الهی
ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺒﺮﺳﺪ  ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻮﻓق
گرﺩﺩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ  ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺟﻬﻨم
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻥ
کاﺭﺳﺨتی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
اﺯﺁﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﮔﺬﺷﺖ  ﻭﺑﻤﻨﺰﻟﺖ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ الهی
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪ  ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺣل ﺁﺳﺎﻥ
ﻮ ﺣﺘﻰ ﻟﺬﺕ
ﺑﺨﺶ ﺍﺳﺖ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ  ﻭﭼﻪ
ﺩﺭﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﺮﺍﺣﺖ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻭﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ  ﻣﻨﺰل ﻮ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺍﻗﺎﻣﺖ

ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻘﺎم
ﺮﻭحی ﻮ
ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﻧﻮعی یک
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻴک
ﻤﻨﺰﻟﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺩﺭ
ﻳک ﺴﻔﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺳﭙس ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی اﺳﺖ  ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
اﺣﻮﺍل ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.

حدیث 2317-
ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ۲۴۲ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ
اﺯﮐﻮﻓﻪ ﺧﺎﺭج
ﺸﺪ  ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﭼﻮﻥ ﺒﻮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ  ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺧﺎک
ﺨﻮﺍﺑﻴﺪﻩ
ﺩﻳﺪﻧﺪ. ﻗﻨﺒﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﭘﻴﺮﺍﻫﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﺵ
ﺍﻭﮐﻨﺪ  ﺍﻣﺎم
گفت هل هی
اﻟّﺎ ﺗﺮبة
ﻣﻮٴﻤﻦ  ﺃﻭ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻪ فی
ﻤﺠﻠﺴﻪ؟ ﺁﻳﺎ
ﻣﮕﺮ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ ﺧﺎک
ﻤﻮٴﻤﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ  ﻳﺎ
ﻣﺰﺍﺣم ﻤﺠﻠس
ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ؟
ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪم ﺨﺎک
ﻤﻮٴﻤﻥ ﺮﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺘم که
ﻫﺴﺖ ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. (ﺗﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺨﺎﻙ
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺨﺎک ﺘﻥ
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ) ﺍﻣﺎ
مزﺍﺣﻤﺖ ﻣﺠﻠس
ﺍﻭ ﮐﺪﺍم اﺳﺖ؟
ﻣﻮﻟﺎ ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ:
ﻠﻮ ﮐﺸﻔﺖ ﻟﮑﻢ  ﻟﺮﺃﻳﺘم
ﺃﺭﻭﺍح
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
فی هذا ﺍﻟﻈﻬﺮ
ﺣﻠﻘﺎ
ﻳﺘﺰﺍﻭﺭﻭﻥ ﻮ
ﻳﺘﺤﺪّثوﻥ  ﺍﻥّ فی
هذا ﺍﻟﻈﻬﺮ
ﺭﻭح کلّ
ﻤﻮٴﻤﻦ  ﻭ
ﺑﻮﺍﺩﻯ
ﺒﺮﻫﻮﺕ ﻧﺴمة
ﮐلّ کاﻓﺮ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﮐﺸﻒ ﺷﻮﺩ (ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﻨﻴﺪ  ﻭ
ﭘﺮﺩﻩﻫﺎﻯ
ﭙﻮﺷﺎﻧﻨﺪﻩ
ﭼﺸم ﻮﻋﻘﻞ
ﻭﺭﻭح ﺴﺎﻟک
ﺒﺮ ﻃﺮﻑ ﮔﺮﺩﺩ  ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ الهی ﺮﺍ
ﺑﭽﺸم ﺪل
ﺒﺒﻴﻨﺪ ﻭ
ﺑﭽﺸم عقل
ﺒﻔﻬﻤﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ  ﮐﻪ ﭘﺸﺖ
ﻳﺎ ﺭﻭﻯ اﻳﻥ
ﺨﺎک ﻮ ﺯﻣﻴﻦ  ﭼﻪ
ﺣﻠﻘﻪﻫﺎﺋی اﺯ
ﺍﺭﻭﺍح
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ
ﺍﺯﻫم ﺪﻳﺪﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. (ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨلق اﺳﺖ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻥ ﺪﻧﻴﺎ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﻭ ﺩﻳﺪ ﻭ
ﺑﺎﺯﺩﻳﺪ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﺗﺒﺎﺩل ﻨﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺼﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺩﻳﺪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺪﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭلی
اﻳﻥ اﺭﻭﺍح
اﻳﻨک ﺮﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ ﻴﺎ ﺩﺭ
ﺳﻄح ﺰﻣﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺠﺎﻯ اﺭﻭﺍح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ  ﻣﻨﺘﻈﺮﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺭﺟﻬﻨم ﺴﻮم
ﻤﻠﮑﻮﺕ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺭﻭﺍح
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ  ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻳﮑم
ﺒﺎ ﻗﺎﺋم ﺰﻳﺮ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎن
ﺪﺭﻣﮑﺎﻥ لا
ﻣﮑﺎﻧﻰ  ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻘﺎمی الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺒﻌﺪ  ﺭﺟﻌﺖ
ﻣﻠﮑﻮتی ﺒﺮﺍﻯ
گرﻓﺘﻥ ﻨﻔس و
روان ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺁﻣﺎﺩکی
ﺒﺮﺍﻯﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺪﻧﻴﺎ  ﺍﺯ ﻳک
ﺮَﺣِم ﻤﺎﺩﺭﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﺩ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﭙﺸﺘﻪ (ﺯﻣﻴﻦ)
ﺭﻭح هر ﻣﻮٴﻤﻦ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﻧﻔس و روان
کافرﺩﺭ ﻳک
ﺪﺭّﻩﺍﻯ
ﺒﺮﻫﻮﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻣﻮٴﻤﻥ
اوم کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ  ﻭلی
کاﻓﺮ ﻓﮑﺮ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﻫﺪﻑ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻭﺍﺩﻯ)ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺭّﻩ ﻭﻧﻘﻄﻪ
ﺩﻭﺭ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺍﻯ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺑﺮﻫﻮﺕ)
ﻧﺎم ﺼﺤﺮﺍی
خالی ﺪﺭﺟﻨﻮﺏ
ﺩﺭ ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮔﺮم ﻮ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻨﻘﺎﻃ
ﺪﻳﮕﺮﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺪﺍﻏﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺳﻤﺒﻮل ﺠﻬنم ﻮ
ﺯﻧﺪگی اﺭﻭﺍﺡ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﺩﺭﺟﻬﻨم
ﻤﻠﮑﻮﺕ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﻫﻮﺕ  ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺑَﺮّ)
ﻳﺎ ﺯﻣﻴﻥ ﻮ ﺳﺮ
ﺯﻣﻴﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺠﺰ ﻣﺮگ ﻮ
ﺭﻧج ﻨﻴﺴﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎتی
ﻤﺘﺪﺍﻭل عرﻓﺎﻯ
اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺪﻳم
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺍﺳﺎمی
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ (ﻧﺴﻤﻪ)
ﻳﺎ ﺗﻨﻔّسﻫﺮ
ﻧَﻔَس ﻭ ﺷﺨﺺ
ﻭ ﻳﺎ ﻧﻔس ﻭ
ﺭﻭﺡ  ﮐﻪ
ﺗﻨﻔّس ﻧﺴﻴم ﻮ
ﻧَﻔَس ﻭﺣیاﺕ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﺎﻓﺮ
ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮک الهی
رﻴﺎﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺯﻧﻈﺮﺧﺪﺍ
ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭلی کفر
ﻣﺘﻨﻔﺮﺍﻥ
ﺴﻠﻮک الهی
ﭽﻮﻥ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی اﺯ
ﺍﻧﺠﺎم اعمال
ﺴﻠﻮک اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭﺣﻘﺎﻳق ﺮﺍ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭ
ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی ﺘﻤﺎم
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎمی
غیر ﺍﺳﻠﺎمی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺴﻠﻮک ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﻣﺸﺮک بوده ﮐﻪ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ
ﺍﺯﮐﺎﻓﺮ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺷیعی
ﻮ ﻣﺪعی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋلیّ
ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭلی
ﺴﻠﻮک الهی ﻮ
ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋلّ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

حدیث
2318 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ243
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ اﻥّ
اﺭﻭﺍح
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ  ﻳﺮﻭﻥﺁل
ﻤﺤﻤﺪ فی آل
ﺮﺿﻮﻯ  ﻓﺘﺄﮐل
ﻤﻥ ﻄﻌﺎﻣﻬم ﻮ
ﺗﺸﺮﺏ ﻣﻥ
ﺸﺮﺍﺑﻬﻢ  ﻭ ﺗﺤﺪث
ﻣﻌﻬم فی
ﻤﺠﺎﻟﺴﻬﻢ  ﺣﺘّﻯ
ﻴﻘﻮم
ﻘﺎﺋﻤﻨﺎ ﺃﻫل
اﻟﺒﻴﺖ  ﻓﺎﺫﺍ
ﻗﺎم ﻘﺎﺋﻤﻨﺎ
ﺑﻌثه اﻟﻠﻪ  ﻭﺃﻗﺒﻠﻮﺍ
ﻣﻌﻪ ﻳﻠﺒّﻮﻥ
ﺰُﻣُﺮﺍ ﻓﺰﻣﺮﺍ
ﻓﻌﻨد
ﺫﻟﻚ یرﺗﺎﺏ
ﺍﻟﻤﺒﻄﻠﻮﻥ  ﻭ
ﻳﻀﻤﺤلّ
اﻟﻤﻨﺘﺤﻠﻮﻥ  ﻭ ﻳﻨﺠﻮ
ﺍﻟﻤﻘﺮّﺑﻮﻥ ﺍﺭﻭﺍح
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ (ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ) ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
(ﺭﺿﻮﻯ)
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﺪ (ﺭﺿﻮﺍﻥ
اﻟﻬﻰ  ﻭﺑﻬﺸﺖ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﻭ
ﻏﺬﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ  ﻭﺷﺮﺍﺏ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻮﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻣﺠﺎﻟس
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺎﺋم
ﺃﻫل بیت ﻣﺎ
ﻗﻴﺎن کند . (ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺴﺎﻟن
ﺘﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻄ ﺴﻠﻮکی
ﻮﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎنی ﺨﻮﺩ  ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ  ﺗﺎ ﻣﺮک
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﻳﺶ  ﻭﻋﺮﻭج
ﺮﻭح ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺎ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋی
ﺠﺒﺮﺋﻴل ﻮ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮم اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻤﺪﺕ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ  ﺗﺎﻗﺎﺋم
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
عصر ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﺩﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﺍﻭل
اﻟﺰﻣﺎﻥ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آﻏﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﺒﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻗﺎﺋم کاﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎن اﻗﺪﺍم
کنند. ﺁل ﻤﺤﻤﺪ
ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ  ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳّل
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ  ﻫﺮﺟﺎ
ﮐﻪ ﺷﺪﻩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺣتی
اﮔﺮ ﺩﺭ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﺭﺿﻮﻯ
همان ﺠﺎﺋی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ الهی
هست ﻭﺑﻬﺸﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺭﺿﻮﺍﻥ ﻮ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
عزﻟﺖ ﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﻭﺩﺭﻏﺮﺑﺖﻏﺮﻳبی
ﺨﻮﺩ  ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ توسّل
ﺘﺨﻴّلی ﺨﻮﺩ  ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺨﻮﻳﺶ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
که ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
آﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺭﺍﺟﻠﺐ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ  ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﺭ
ﺍﻳﻥﻤﺠﺎﻟس
ﺻﺤﺒﺖ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴم ﻮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ ﺗﺄﻭﻳل
اﺣﻮﺍل ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺷﺮﺍﺏ
ﻭﻏﺬﺍﻯﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕالهی
ﻮﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻮﺭﻭحی ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻳﻥ کار
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ  ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﻳﻌنی
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺁﻧﺎﻥ ﻘﻴﺎم
کند ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﻗﻴﺎﻡ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺑﻬﺸﺖ
ﻭﺍقعی ﻮﺭﻭح
اﻟﻘﺪس  ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺴﺎﻟک ﻮ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺘﻌﻬﺪ
ﺳﺎﻟﻚ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺴﻠﻴم ﻮﺳﺮ
ﺳﭙﺮﺩگی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻋﻀﻮﻯ اﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭربّ
ﻣﺮﺑّﻰ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺮﺳﭙﺮﺩﻩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﻳﺎﺧﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺧﺎﻧﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ الهی هر
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮐﻌﺒﻪ ﺍﻭ
ﻭﺧﺎﻧﻪ ﺍﻣﻴﺪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺎ توسّل
ﺒﻨﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺳﺪ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻭﭼﻮﻥ
ﻘﺎﺋم ﻘﻴﺎم
کرﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﺒﻌﻮث
ﻣﻴﮑﻨﺪ ( ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ  ﻭ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻣل الهی
ﺸﺪﻧﺪ
ﺁﻧﺎﻧﮑﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺸﻴّﺖ
ﻭﻳﮋﻩ الهی
هستند ﻭ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺒﻌﻮث ﺑﺒﻌثت
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ الهی
هستند ﮐﻪ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ  ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺗﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ (ﺑﻌثت
) ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
همراﻩ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
الهی ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﺷﺮﻃ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ)
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺑﻌثت ﺁﻧﺎﻥ  ﮔﺮﻭﻩ
ﮔﺮﻭﻩ
ﺑﺎﺳﺘﻘﺒﺎل اﻭ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. (ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﺪ  ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عاﻣل ﺪﻳﮕﺮ
ﺗﺒﺮﻳک
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ  ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮک الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩگی ﻮ
ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎﻳﻥ
ﻤﺒﻌﻮثاﻥ الهی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﺒﻴک
گوﻳﺎﻥ  ﭘﺎﺳﺦ
ﻣثبت ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻋﻮﺕ ﺑﺴﻠﻮک
ﺒﺎ ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ)
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺒﻄﻠﺎﻥ ﻣﻨﮑﺮ
ﺩﺭﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻓﺘﺎﺩ ( ﺁﻧﺎﻥ
که ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﻳﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ کاﻣل الهی
ﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺒﺪﻫﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﮐﺎﺭ ﺑﺎﻃلی
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی ﭽﻮﻥ ﻳکی
ﻴﺎ ﺑﺮهی
اﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻤﻘﺼﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ  ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺒﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ ﻭ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺩﻳﺪنیهای
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺍﺣﻮﺍل ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ  ﻣﻌﻠﻮم
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺁﻧﻬﺎ  ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻣﮑتبشان ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﺧﻮﺩ
ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ  ﮐﻪ ﭼﺮﺍ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻥ
ﺘﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﺷک ﻮ
ﺍﻧﮑﺎﺭ  ﺑﺮﺍﻯ
همیشه ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺤﻴﺎﺕ ﻣﺤﺮﻭم
اﺯ ﻗﻴﺎم
ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎلی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﻗﺒﺎل
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﻗﺒﻠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ) ﻭﺗﻮﺟﻪ
ﺳﻠﻮکی
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺘﺎﺯﻩ  ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻳﻥ
کاﻣل الهی
ﻤﺒﻌﻮث ﺑﺨﻠق
اﺳﺖ. ﺑﻌثت
ﺧﺎﺹ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖ  ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻭﻧﺒﻮﺕ ﺧﺎﺹ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻭ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻡ  ﻭﮐﺎﺷﻒ
ﺩﻭ ﻗﺮّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺴﺖ  ﻭﻫﻤﻪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﻤﻘﺎﻣﺎﺕﺍ
ﻧﺘﻬﺎﺋی هرﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ  ﻫﻤﺎﻥ ﻗﻴﺎم
الهی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ  ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺷﺪﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﺭﺳﺎلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨلق ﻮ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﻤگی ﻨﺒﻮﺕ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻨبّوء ﻮ ﭘﻴﺶ
ﮔﻮئی اﺣﻮﺍل ﻮ
ﺍﺧﺒﺎﺭ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭﻫﻤگی
عضو ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭ
ﺗﺸﻔّﻊ  ﻭﺟﻔﺖ
ﻭﻫﻤﺴﻔﺮﻯ الهی
ﺒﻮﺩﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ (ﻣﻨﺘﺤﻠﻮﻥ)
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ  ﻣﻀﻤﺤل
ﻮ ﻧﺎ ﺑﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ (ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺷﺎﻥ
ﺪﺭﻫﺮ ﺩﻳﻦ  ﻣﺎﺩﺍک
که ﺳﻠﻮک الهی الهی
ﻨﮑﻨﺪ  ﭘﻴﺮﻭ
ﻧﺤﻠﻪﻫﺎ ﻭ
ﻣﮑﺘﺐﻫﺎ
ﻭﻣﺬﻫﺐﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪﻯ
هستند ﺩﺭﺳﺖ
ﻳﺎ ﻏﻠﻄ هرﭼﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
بوﺩ. ﻭﺑﺎ ﺑﻌثت
ﻳک ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﺒﻘﺎﺋﻢ  ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻗﺸﺮﻯ  ﻭﺣتی
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی غیر
ﻭﻟﺎﻳﺖ  ﺑﺎ ﺗﻤﺎم
عباﺩﺍﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ
ﺩﺍﺋم اﻟﺼﻮم ﻮ
ﻗﺎﺋم اﻟﺼﻠﺎﺕ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﻫﻴچ
ﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣتی ﺸﺮک ﻨﻴﺰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ  ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﺷﺮﻳک
ﻨﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﺿﻤﺤﻠﺎل ﻮ
ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ ﻮ
ﻧﻴﺴﺖ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺫﻭﺏ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﭽﻮﻥ ﻧﻤک ﺪﺭ
ﺁﺏ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻘﺮّﺑﺎﻥ
ﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﻬﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻤﻘﺮّﺏ ﻭﮐﺮﻭﺑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ (ﺗﻘﺮّﺏ)
ﺧﺪﺍ ﺟﺴﺘﻥ ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻥ اﺳﺖ.
ﻫﺮﮐس ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ  ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﻤﻄلق ﻮﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ  ﻭ ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺣتی
ﺮﺏ ّﺑﺸﺮﻯ
ﻘﺎﺋم
ﻨﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﻀل و فصل ﻮ
ﻣﻘﺎم ﻮﻋﻘل ﻮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ  ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬب ﻮ ﺑﻬﺸتی
ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻣﮑﺎنی ﻨﻴﺴﺖ  ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﮐﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻘﺎمی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻧﻮعی
فی بشری
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 2319 -
ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺴﺠﺎﺩ ﺍﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ243
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: انّ
اﻟﻤﻮٴﻤﻥ
ﻠﻴﻘﺎل
ﻠﺮﻭﺣﻪ  ﻭﻫﻮ
ﻳُﻐﺴّﻞ  ﺃﻳﺴﺮّک
ﺃﻥ ﺘﺮﺩ ﺍلی
اﻟﺠﺴﺪ ﺍﻟﺬﻯ
ﮐﻨﺖ ﻓﻴﻪ؟
ﻓﻴﻘﻮب ﻤﺎ
ﺃﺻنع
ﺒﺎﻟﺒلاء ﻮ
ﺍﻟﺨُﺴﺮﺍﻥ ﻮ
ﺍﻟﻐمّ ﺑﺮﻭح
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﺎل
ﺸﺴﺘﺸﻮﻯ ﺠﺴﺪ
ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﺁﻳﺎ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻯ
ﺑﺠﺴم ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻯ؟ ﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺑﮑﻨﻢ؟ ﺑﻠﺎ ﻭ
ﺧﺴﺮﺍﻥ ﻮ ﻏم
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ؟ (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻔﺘﻪﺍﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭکسی هم ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﺑﻌﻠﺎﺋق
ﺨﻮﺩ ﻧﺮﺳﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺷُﺮُﻑ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ  ﮐﻪ ﻳﺎ ﺳﺨﺘﻰ
ﻭ ﺭنج ﻮﻏﺼﻪ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﻣﺮﺯ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺭﺍﺣتی
ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﻭﺭﺍﺣتی ﺨﻴﺎﻝ
ﺑﺤﺪّﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ  ﻣﺎﻳل
ﻨﻴﺴﺘﻢ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻡ.ﻭلی
ﺒﺎﺯﻫﻢ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻘﺎﺋم ﺘﻤﺎﻳﻞ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑاین ﺟﺴم
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ  ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮ ربّ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮐﻨﺪ  ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤثل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺭﻭﺣﻴﻪ ﺑﺪﻫﺪ  ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭﺯﻧﺪگی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻮٴﻤﻦ ﻳﺎ ﺍﻭم
کرﺩﻩ ﻭ ﮐﺎﻣلی
که ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ عباﺩﺕ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮﻙ
ﻭﺗﻌﻬﺪﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﻬﻮﺩ
تحلّی الهی
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﮔﺮﺍﺯ ﺩل
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﭙﺮﺳﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﻣﺎﻳل
هستند ﮐﻪ
ﺑﻠﺎیاﻯ ﺴﻠﻮک
ﻮﻏم ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺧُﺴﺮﺍﻥ
های ﺒﺸﺮﻯﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
الهی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺗﻘﺮﺏ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
نوع ﺒﺸﺮ ﺩﺭ
ﺩﻧﺎ ﻭ ﺗدﻟّﻰ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺑﺮﺍﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮک
گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭل ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
ﺪﻭﻡ ﺧﻮﺩ  ﮐﻪ ﻳکی
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻥ
ﺠﺎﺫﺑﻪﻫﺎﻯ
ﺮﻭحی ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻤﺮگ ﻮ
ﺭﻧج ﻤﺮگ
ﺘﺸﺒﻴﻪ ﮐﺮﺩ  ﮔﻔﺖ
ﮐﻪﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﮐﻨﻢ. ﻭﺑﺎ ﭘﺸﺖ
ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ  ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺣﺮﺍﺭﺕ ﺗﻥ
ﻤﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭﺍﻳﻦ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق
ﻮﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﺍﺯﻫﺮﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻫﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ  ﺩﻧﺒﺎل
اﻧﮑﺎﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎنی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺟﺴﺪ
ﻣﺮﺩﻩ  ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﺒلی اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺮﻭحی گفته
ﺷﻮﺩ ﻣﺎﻳل
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
اﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮ ع ﺒﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﻤﺎﻳلی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﺤﺎﺿﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﻮﺍﺭﺩ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﺑﺸﻮﺩ؟ ﮐﻪ
ﻣثلا اﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺗﺮﺍنی
ﺨﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻏم ﻮ ﻏﺼﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ  ﻭ(ﻫَﻢّ)
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻫﻤّﺖ ﻳﺎ اوم و
ﺳﻠﻮک ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﺎ ﻭ ﻭ
ﺭﻧﺠﻬﺎ ﻭ
ﻏﺼﻪﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﺎم
ﻔﺘﻨﻪ ﻭ
ﺭﻧﺠﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.

حدیث 2320 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ243 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺣﻠﺎم ﻮ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ ﻳﺎ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
می ﻔﺮﻣﺎﻳﺪ انّ
اﻟﺄﺣﻠﺎم ﻠم
ﺘﮑﻥ ﻔﻴﻤﺎ
ﻣضث فی ﺃﻭل
اﻟﺨﻠﻖ  ﻭﺍﻧّﻤﺎ
ﺣﺪثت  ﻓﻘﻠﺖ
ﻭ ﻣﺎ ﺍﻟﻌلّة
فی ﺬﻟﻚ؟ ﻓﻘﺎل
اﻥّ ﺍﻟﻠﻪﻋﺰّ ﺫﮐﺮﻩ
ﺑﻌث
ﺭﺳﻮﻟﺎ الی
ﺃﻫل ﺰﻣﺎﻧﻪ  ﻓﺪﻋﺎﻫم
الی عباﺩة
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﻃﺎﻋﺘﻪ  ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﺍﻥ ﻔﻌﻠﻨﺎ
ﺫﻟک ﻔﻤﺎ ﻟﻨﺎ
؟ ﻭ ﻣﺎ ﺃﻧﺖ
ﺑﺄﮐثرﻧﺎ
ﻣﺎﻟﺎ ﻭﻟﺎ
ﺑﺄعزّﻧﺎ
ﻋﺸﻴﺮَ  ﻓﻘﺎل
اﻃﻌﺘﻤﻮنی
ﺃﺩﺧﻠﮑم اﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺠﻨّﻪ  ﻭ ﺍﻥ
عصیتم و
عصیتمونی
ﺃﺩﺧﻠﮑم اﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻨﺎﺭ  ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﻭﻣﺎ ﺍﻟﺠنّة ﻭ
ﺍﻟﻨﺎﺭ؟
ﻓﻮﺻﻒ ﻟﻬﻢ ﺫﻟﻚ
ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﻣتی ﻨﺼﻴﺮ ﺍلی
ﺬﻟﻚ؟ ﻓﻘﺎل اﺫ
ﺍﻣﺘّﻢ  ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﻟﻘﺪ ﺭﺃﻳﻨﺎ
ﺃﻣﻮﺍﺗﻨﺎ
ﺻﺎﺭﻭﺍ ﻋﻈﺎﻣﺎ
ﻭ ﺭُﻓﺎﺗﺎ  ﻓﺎﺯﺩﺍﺩﻭﺍ
ﻟﻪ ﺗﮑﺬﻳﺒﺎ ﻭ
ﺑﻪﺍﺳﺘﺨﻔﺎﻓﺎ
ﻓﺄﺣﺪث ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺰّ ﻭ ﺟل ﻔﻴﻬم
اﻟﺄﺣﻠﺎﻡ  ﻓﺄﺗﻮﻩ
ﻓﺄﺧﺒﺮﻭﻩ ﺑﻤﺎ
ﺭﺃﻭﺍ  ﻭﻣﺎ
ﺃﻧﮑﺮﻭﺍ ﻣﻥ
ﺬﻟﻚ  ﻓﻘﺎﻝ
ﺍﻥّ اﻟﻠﻪﻋﺰّ
ﺫﮐﺮﻩ  ﺃﺭﺍﺩ
ﺃﻥ ﻴﺤﺘج
علیکم ﺒﻬﺬﺍ  ﻫﮑﺬﺍ
ﺗﮑﻮﻥ
ﺃﺭﻭﺍﺣکم اﺫﺍ
ﻣﺘّﻢ  ﻭﺍﻥ
ﺒﻠﻴَﺖ
ﺃﺑﺪﺍﻧﮑﻢ  ﺗﺼﻴﺮ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍح الی
عقاﺏ  ﺣﺘّﻯ
ﺘﺒﻌث
ﺍﻟﺄﺑﺪﺍﻥ (ﺃﺣﻠﺎﻡ)
ﻭﺧﻮﺍﺑﻬﺎ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺧﻠﻘﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺤﺪﻳث
ﻣﻌنی ﺴﻠﻮکی
ﺪﺍﺭﺩ  ﻭﻧﻪ
ﻣﻌنی ﻤﺎﺩﻯ
ﺪﺭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺷﻴﺮ
ﺧﻮﺍﺭ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﻫﺴﺖ.ﻭﺑﺸﺮ
ﻗﺒل اﺯ ﺗﻤﺪﻥ ﻭﻋﻘل
نیز ﺨﻮﺍﺏ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی اﻳﻥ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻣﻄﺮح
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻄﻮر
کلّی اﺣﻠﺎﻡ
ﺟﻤﻊ (ﺣِﻠﻢ) ﻫﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺍﺏ ﺷﻴﻄﺎنی
ﻮﺑﺎ ﺷﻬﻮﺕ  ﻭﻳﺎ ﺑﺸﮑل
کاﺑﻮسش ﻭ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ

ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘل ﻮ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺺ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺑﺎ ﺗﺮس ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﻟﺬّﺕ ﺷﻬﻮﺕ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ (ﺭﻭٴﻴﺎ)
ﻧﺎم ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ (ﺭﻭٴﻴﺖ
ﺑﭽﺸم ﺪﻝ) ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ (ﺭﻭٴﻴﺎﺋﻰ
ﻭ ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ ﻴﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ)
ﻭﺗﻤثیلی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻌﺎنی
عقلی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ  ﻭﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻫﺎﻯ
ﺤﮑﻴﻤﺎﻧﻪ  ﻭ ﭘﻴﺶ
ﮔﻮئی اﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ  ﻭﺑﻴﺎﻥ
کنندﻩ
ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺭﻭح
ﻮ ﺫﺍﺕ ﻭﮊﻧﺘﻴک
اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس  ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻨﻔﺴﺎنی ﻮ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﻭﮐﺎﺑﻮس
ﻭ ﻣﺎﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻧﮕﺮ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍنی
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﻭ
ﭘﻴﺮﺵ  ﺩﺭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ (ﺣﺪﻳث
ﻧﻔس ) ﺁﻧﺎﻥ
ﺪﺭﺻﺪﺩ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻮ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ  ﺑﺎﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﻧﺼﺎیح کلامی
ﻮ ﺍثباﺕ
ﺣﻘﺎﻳق عقلی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﭘس
ﺑﺘﺪﺭﻳج
ﺨﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺯ
ﺃﺣﻠﺎﻡ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺒﻨﻮﻉ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﺍﺣﻠﺎم
ﺭﻭٴﻴﺎﺋی ﺘﺒﺪﻳل
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ (ﺑﺸﺎﺭﺍﺕ)
ﻧﺎم ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﮋﺩﻩ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺏ ﺷﻬﻮﺍنی
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻃی
اﺯﺁﻧﻬﺎ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺮ
ﺑﺎﻳﺪ  ﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺍﺑﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭﺗﺄﻭﻳﻞ
ﮐﻨﺪ.
ﮐﻪﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﻤﻨﻔﻰ ﻳﺎ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻤثبت ﺭﻭح
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ (ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ) الهی
ﻴﺎ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺼﺎﺩﻗﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻭﺍﺿح ﻮﺍﻟﻬﻰ  ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ  ﻭﻳﺎ
ﻣﮑﺮﺭﺍﺕ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮔﺎهی هر ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺭ
ﺑﭽﻨﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺭﻭٴﻴﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ  ﺍﺯ
ﺍﺣﻠﺎم
ﺒﻤﻌﻨﻰ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺼﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﻤﻠﮑﻮتی ﻮ
ﺍﺣﻮﺍل ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻮآل کنندﻩ
ﻧﺎم اﺣﻠﺎم ﺮﺍ
ﺑﺮﺩﻩ  ﻭ ﺍﺯ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﺧﺒﺮﻯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ
ﺗﻮﺿﻴح ﻮ
ﺍﺻﻠﺎح ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ
ﺑﻴﻥ اﺣﻠﺎﻡ
ﻭﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻫﺴﺖ. ﻭﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳوآل ﺴﺎﺋﻞ  ﮐﻪ ﻋﻠﺖ
ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﺣﻠﺎﻡ
ﭼﻴﺴﺖ؟ ﺍﻣﺎک
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺮﺳﻮل ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ اﻫل
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ  ﻭﺩﻋﻮﺕ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺳﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯﺗﻮ
ﮐﻨﻴﻢ؟ ﻣﺎﺩﺍم
که ثرﻭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﻋﺰﺕ
ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻯ؟ (ﻭلی
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻮﻥ
ﻴک ﭙﺎﺩﺷﺎﻩ  ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻮل
ﻮ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻧﻴﺴﺖ)
ﺭﺳﻮﻝ ﮔﻔﺖ
ﺍﮔﺮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﻣﻥ ﺒﮑﻨﻴﺪ  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺮّﺩ ﮐﻨﻴﺪ (ﻳﻌنی
اﻃﺎﻋﺖ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم
ﻨﺒﺎﺷﺪ  ﻭ ﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﺮﺩﻳم ﻮلی اﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺘﻤﺮﺩ
ﮐﺮﺩﻳﺪ) ﺷﻤﺎ
ﺑﺠﻬﻨم
ﻤﻴﺮﻭﻳﺪ.ﻣﺮﺩم
گفتند ﺟﻬﻨم ﻮ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﭼﻴﺴﺖ؟ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺷﺪ.
ﻭﮔﻔﺘﻨﺪ ﻭﭼﻪ
ﻭﻗﺖ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ؟ ﺁﻥ ﺭﺳﻮﻝ
ﮔﻔﺖ  ﭼﻮﻥ
ﺒﻤﻴﺮﻳﺪ.
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻣﺎ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ
ﭘﻮﺳﻴﺪﻩﺍﻯ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
(ﻭﺧﺒﺮﻯ اﺯ
ﺭﻭح ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ )
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ  ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ ﻭﺍﺣﻠﺎﻡ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩ  (ﻫﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺸﻴﻄﺎنی
ﻮﮐﺎﺑﻮس ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺣﻴﻮﺍنی ﻮ
ﮐﻮﺩک ﻮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ  ﻭﺣتی
ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺴﻠﻮک ﺪﺍﺭﺩ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺍﺑﻬﺎ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﺭﻭﺍتی
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻳﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﺎﻳﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ  ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ  ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﮐﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﺨﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﮔﺮﺍمی
ﺬﮐﺮ  ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﻠﻴﻪ ﺷﻤﺎ
ﺍﺣﺘﺠﺎج ﻮ
ﺻﺤﺒﺖ ﺑﮑﻨﺪ (ﻭﻣﺪﺭک
ﻤﺤﺎﮐﻤﻪ ﺷﻤﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻫﻤﻴﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺩﻳﺪﻳﺪ  ﺑﺎ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺮگ ﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﺪﻥ ﺸﻤﺎ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﻌﻘﺎﺏ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺪﻧﻬﺎﻯ ﺸﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﺒﻌﻮث
ﮔﺮﺩﺩ. (ﮐﻪ ﻣﺮگ
ﭽﻮﻥ ﺨﻮﺍﺏ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣﺮﻯ
ﺑﻨﺎم ﺮﻭح هست ﮐﻪ
ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻴﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺤﺎل ﺸﻤﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺸﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻥ ﺨﻮﺍﺑﻴﺪﻩ  ﻭلی ﺮﻭح
گرﺩﺷﻬﺎ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪﺍﻯ
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺍﺏ
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺪﻥ
ﻤﻴﻤﻴﺮﺩ  ﻭلی ﺮﻭح
ﺰﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺪﺗﻬﺎ
ﻣﺒﻌﻮث ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻳﻌنی
ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
نوعی ﺑﺪﻧﻴﺎ  ﻭ ﭘس
ﺍﺯﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻫﺎﻯ ﺒﺪﺗﺮ  ﺩﺭ
ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ  ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻭﻓﺴﺨﻬﺎﻯ
گیاهی ﻮ
ﺭﺳﺨﻬﺎﻯ ﺟﻤﺎﺩﻯ
اﺳﺖ. ﺟﻬﻨم
ﺴﻮم ﻤﻠﮑﻮﺕ  ﮐﻪ ﺭﻭح
ﺒﺪﻭﻥ ﺠﺴﻢ  ﺍﺯ
ﺍﺷﻌﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ. ﻭ ﻭﻯ ﺳﻄح
ﺰﻣﻴﻥ اﺳﺖ ﺷﺒﻴﻪ
ﺧﻮﺍﺏ
ﻭﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺧﺮﻳﻥ کاﺑﻮس
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻤﺮگ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﻣﺘﺼل
ﺒﻤﺮگ ﻮ ﺗﺮﺳﻬﺎ
ﻭ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﺁﻥ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﮐﺎﺑﻮس
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﻣﺘﺼل
ﺒﺠﻬﻨم ﺴﻮم
ﻤﻠﮑﻮتی ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ
ﺳﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﭽﻮﻥ
ﺮﻭٴﻴﺎ  ﻭﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺘﺨﻴلّ که ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺁثاﺭ ﻣﻨفی ﻮ
ﻧﺎﺭﺍﺣﺘﻰ  ﮐﻪ
ﻓﺮﺿﺎ ﺍﻳﻥ
ﺤﻮﺍﺩث ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ  ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ ﺨﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮﺳﻠﻮک الهی
ﻴﺎ ﺍﻭم
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس  ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﻴﻥ ﺨﻮﺍﺏ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ همه
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻳﺎﺩ ﺁﻭﺭ
ﻣﺮگ ﻮ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻮﺟﻮﺩ ﺭﻭﺡ  ﻭﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻤﻠﮑﻮﺕ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺎ
ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍم ﺴﻄح
عقل ﻮﻳﮋﻩ  ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻴﺎﺕ
ﺯﻧﺪگی ﺨﺎﺹ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﺭﻭﺍﻥ
ﺸﻨﺎﺳﺎﻥ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺍﺯ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ  ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﻭ ﺍﻟﻮﺩگی ﺁﻥ  ﻭ ﻟﺰﻭم
ﻤﻌﺎﻟﺠﻪ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻠم
ﺮﻭﺍﻥ کاﻭﻯ ﻭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺩﺭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺻﻠﺎحی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﮐﻤک
ﻮ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺩﻳﮕﺮ  ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺪﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﺼﺎﺩق
ﺪﺭﺗﺴﻠﻴم
ﻤﻴﺸﻮﺩ  ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﺻﻠﺎح ﺮﻭح
ﻮ ﻓﮑﺮﻭ
ﺍﺧﻠﺎق ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺩﻳﮕﺮﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﭘس
ﺍﺯﺳﻠﺎمتی ﻮ
ﺍﺻﻠﺎح ﺮﻭﺍﻥ
ﻮ ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل
ﺸﺪﻩ  ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭک ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺣﻮﺍل اﻣﺮﻭﺯ
ﻭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺁﻧﻬﺎ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺟﻨﻮﻥ
ﻮ ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ  ﻭﺧﺴﺘگی
ﻮ ﭘﺮﻳﺸﺎنی
ﻔﮑﺮ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
اﺳﺖ  ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. (ﺍﺣﺘﺠﺎﺝ)
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل ﺪﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ  ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺤث ﻭ ﻣﻨﻄق
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻋﻤﻞ (ﺣجّ ﻮ
ﺣﻖّ) ﺟﻮﺋﻰ  ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻭﺣقّ
ﺒﺮﺗﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ  ﻫﻤﺎﻥ (ﺣجّ
اﮐﺒﺮ) ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺣجّ کعبه
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ.

حدیث 2321 -
ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺪﺭ ﻧﻬج
اﻟﺒﻠﺎﻏﻪ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ243ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ:
ﺤﺘّﻯ اﺫﺍ
ﺍﻧﺼﺮﻑ
ﺍﻟﻤﺸﻴّﻊ  ﻭ ﺭجع
اﻟﻤﺘﻔﺠّﻊ  ﺍﻗﻌﺪ
فی ﺤﻔﺮﺗﻪ
ﻧﺠﻴّﺎ  ﻟﺒﻬﺘﻪ
ﺍﻟﺴﻮآﻝ  ﻭﻋُثرة
ﺍﻟﺎﻣﺘﺤﺎﻥ  ﻭ ﺃﻋﻈم
ﻤﺎ ﻫﻨﺎ ﻟک
ﺒﻠیّة  ﻧﺰل
اﻟﺤﻤﻴم ﻮ
ﺗﺼﻠیة ﺍﻟﺠﺤﻴﻢ
ﻭ
ﻓﻮﺭﺍﻥ ﺍﻟﺴﻌﻴﺮ
ﻟﺎ
ﻓﺘﺮة ﻣﺮﻳحة
ﻭﻟﺎ ﺩعة
ﻣﺰﻳحة ﻭﻟﺎ ﻗﻮّة
ﺣﺎﺟﺰة  ﻭﻟﺎ
ﻣﻮتة ﻧﺎﺟﺰة  ﻭﻟﺎ
ﺳُنة ﻣﺴﻠّیة
ﺑﻴﻥ ﺃﻃﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻤﻮﺗﺎﺕ ﻭ
ﻋﺬﺍﺏ
ﺍﻟﺴﺎﻋﺎﺕ ﻭﭼﻮﻥ ﭙس ﺍﺯ
ﺍﻧﺼﺮﺍﻑ
ﺗﺸﻴیع
گنندﺪﮔﺎﻥ
ﺠﻨﺎﺯﻩ  ﻣﻴّﺖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣُﻔﺮﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﻧﺸﺎﻧﻨﺪ  ﮐﻪ
ﻣﺒﻬﻮﺕ ﺍﺯ
ﺳﻮآﻟﺎﺕ ﻭ
ﺳﺨتی اﻣﺘﺤﺎﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻗﺒﺮ  ﮐﻪ
ﺩﺭﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﻬﻨم ﺴﻮم ﻮ
ﺟﻬﻨﻢ ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﻮﺍﺻل
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺩﺭ ﻗﺒﺮ
ﻭ ﺣتی ﺪﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ  ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﭘﺎﺳخ
ﺴﻮآﻟﺎﺕ ﺭﺍ
ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺭﺧﻠﺎل
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ  ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ الهی
اﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺪﺭ
ﻭﺍقع اﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻬﺎﺋی
ﺨﻮﺩ  ﻣﻮﺭﺩ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ الهی
ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ  ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ  ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﻤﻮﺭﺩ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻌﻠﻮم ﺸﻮﺩ  ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل ﺠﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭح اﻭ  ﺗﺎﭼﻪ
ﺣﺪّ ثاﺑﺖ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﻳک
ﺒﺤﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻮ
ﺭﻭح اﻭ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ  ﻣﻌﻠﻮم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ  ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻧﺎ
ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ثبات ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺗثبیت ﺻﻔﺎﺕ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﻄﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﻳﻦ ﺳﻮﺁﻟﻬﺎ
ﻫﺴﺖ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺖ ﮐﻴﺴﺖ  ﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺕ
ﮐﻴﺴﺖ  ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺗﻮ
ﭼﻴﺴﺖ  ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﮐﻴﺴﺖ؟ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺸِﺒﻪ
ﻣﺮگ ﺴﺎﻟﻚ  ﺑﻄﻮﺭ
ﻓﻄﺮﻯ ﻮ ﻏﻴﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻮ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻧﺎ ﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﺑﻴﺎﻥ
اﺣﻮﺍل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮگ ﺠﺎﻯ
ﺘﮑﻔﻴﺮ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻧﻴﺴﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐسی
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ  ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺮﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺫﺏ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒلی
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﻌﺪﻯ هستند
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
اﺯ ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﻣﺮگ ﻮ ﺧﻮﺍﺏ
ﺩﺭ ﻗﺒﺮ  ﻭ
ﺳﻮﺧﺘﻥ ﺪﺭ
ﺟﻬﻨم ﻮ
ﺩﺭﻧﺪگی ﻤﺎﺭ
ﻭ ﻋﻘﺮﺏ ﺁﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﺩﻩ
و ﻏﻴﺮﺳﺎﺩﻩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻔﮑﺮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩ  ﺍﺯ
ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﻳﺶ ﺷﻮﺩ.
ﻭﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺭﺍضی
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ  ﻭ
ﺑﻮﻋﺪﻩﻫﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﺑﺪﻭ
ﺭﺍﺯ ﻭﻋﻴﺪ
ﻭﺗﻬﺪﻳﺪﻫﺎﻯ الهی
ﺸﻮﺩ) ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻭﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺑﻠﺎﻯ
ﻨﺰﻭل ﺤﻤﻴﻢ
ﻫﺴﺖ (ﺁﺏ ﺩﺍﻍ ﭼﻮﻥ
ﺣﻤّﺎﻡ ﻭ ﻓﻠﺰ
ﻣﺬﺍﺏ ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﺴخ ﺸﺪﻩ  ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ  ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ ﻭ
ﻣُﺮﺩﺍﺑﻬﺎ
ﻭﺟﻨﮕﻠﻬﺎ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ) ﻭ
ﻳﺎ ﻋﻈﻴم ﺘﺮ
ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺠﺤﻴﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻭﻳﺎ ﺩﺍغ ﺸﺪﻥ
ﺪﺭﻋﻠﺎﻣﺖ
گذﺍﺭﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭ ﺑﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻧﺸﺎﻥ.
ﻭ (ﺟﺤﻴﻢ)
ﻣﻌﺮّﺏ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭽﻮﻥ (ﺟﻬﻨﻢ)
ﺑﺮﺍﻯ ﻠﻔﻈ
ﻴﻮﻧﺎتی
ﺠﻬﺎﻧﻮﻡ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻔﺎﺭسی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋی ﺮﻭح
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ  ﻭ ﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥ ﺪﺭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻭﺣتی
ﻔﺴخ گیاهی ﻮ
ﺭﺳخ ﺠﻤﺎﺩﻯ
اﺳﺖ) ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺠﻬﻨم ﻔﻮﺭﺍﻥ
ﺁﺗﺶ ﻭ ﺷﻌﻠﻪ
ﻫﺴﺖ (ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﻋﻤﺮ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻗﺪﻳﻤﻰ) ﻭﻫﻴﭻ
ﺩﻭﺭﻩﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
اﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﻧﻴﺴﺖ (ﺣتی
ﺸﺒﻬﺎ ﺍﺯ ﺗﺮس
ﺩﺷﻤﻥ ﻮ
ﺩﺭﻳﺪﮔﻰ)
ﻭﻫﻴﭻ
ﺑﺮﻃﺮﻑﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺩﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻧﺠﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. (ﮐﻤک
ﺨﺎﺭجی ﻨﻴﺴﺖ  ﻭﻋﻘل
ﻨﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ  ﮐﻪ
ﭼﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ ﺃﻋﻀﺎﻯ
ﺘﻥ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﮐﻨﺪ)
ﻭﻫﻴچ ﻨﻴﺮﻭﻯ
ﺤﺎﺟﺰ
ﻭﺻﺎﺣﺒﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻭﺭﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺣتی
ﻤﺮگ ﻘطعی هم ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ  ﮐﻪ
ﺧﻠﺎﺻی ﺒﺪﻫﺪ (
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺮﻧﺠﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺸﮑل
ﻤﺮﮔﻬﺎﻯ ﻧﺎﻗﺺ
ﺣسّ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻤﺮگ ﻘﻄﻌﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻠﺎصی ﻴﺎﺑﻨﺪ
ﺩﺭ
ﻣﺮﮔﻬﺎﻯ
ﻤﮑﺮﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﻌﺪﻯ
ﻨﺠﺎﺗﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ)
ﻭ ﻫﻴﭻ ﺳﻨّﺖ ﻭ
ﺭﻭﺵ ﺳﺮﮔﺮم
کنندﻩ  ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
کنندﻩ ﺍﻯ ﻧﻴﺴﺖ
(ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
اﻳﻥ اﻧﻮﺍع ﻮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ) ﻣﺮﮔﻬﺎ
ﻭﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
گوﻧﺎﮔﻮﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. (ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺍﻃﻮﺍﺭ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻫﺮ ﻓﻄﺮﺗﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ طیّ
ﺸﻮﻧﺪ. ﻭﭘس ﺍﺯ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ  ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ  ﺳﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
بنماﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻋﺎﺕ) ﻫﻤﺎﻥ
هر ﺳﺎﻋﺖ ﻣﺮگ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻧﻮع ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺭﻭح
ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻪ  ﺑﺸﮑل
ﻄﺒیعی ﻮﺑﺎ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﻄﺒﻴﻌﻰ  ﺑﻨﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺒﺮﻭﺩ. ( ﺍﻃﻮﺍﺭ
ﻣﻮﺗﺎﺕ)
ﺍﻧﻮﺍع
ﻤﺮﮔﻬﺎ ﺩﺭ ﻳک
ﺤﻴﺎﺕ
ﺩﺭﺳﺨﺘﻴﻬﺎ  ﻭﺩﺭ
ﺑﻴﻥ ﻤﺮﮔﻬﺎﻯ
ﻮﺍقعی ﻤﺘﻌﺪﺩ ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﻣﻴﺮﻫﺎ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺼﻌﻮﺩ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺪﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺎ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻳﻌنی
گذﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

حدیث 2322-
ﺍﺯﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ244 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﻄﺒﻪﺍﻯ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻮﺑﺎﺩﺭﻭﺍ
ﺍﻟﻤﻮﺕ فی
غمرﺍﺗﻪ  ﻭ
ﺍﻣﻬﺪﻭﺍ ﻟﻪ
ﻗﺒل ﺤﻠﻮﻟﻪ  ﻭﺃﻋﺪّﻭﺍ
ﻟﻪ ﻗﺒﻞ
ﻧﺰﻭﻟﻪ  ﻓﺎﻥ
اﻟﻐایة
ﺍﻟﻘﻴﺎمة  ﻭ ﮐفی
ﺒﺬﻟک ﻮﺍﻋﻈﺎ
ﻟﻤﻥ عقل  ﻭ ﻣﻌﺘﺒﺮﺍ
ﻟﻤﻥ ﺠﻬﻞ  ﻭ ﻗﺒل
ﺒﻠﻮغ اﻟﻐﺎیة  ﻣﺎ
ﺗﻌﻠﻤﻮﻥ ﻤﻥ
ﻀﻴق آﻟﺄﺭﻣﺎﺵ
ﻭ ﺷﺪّة
ﺍﻟﺎﺑﻠﺎﺵ  ﻭﻫﻮ
ﺍﻟﻤﻄلع ﻮ
ﺭﻭﻋﺎﺕ
ﺍﻟﻔﺰﻉ  ﻭ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺍﻟﺄﺿﻠﺎع
ﻮﺍﺳﺘﮑﺎک
اﻟﺄﺳﻤﺎﻉ  ﻭﻇﻠمة
ﺍﻟﻠّﺤﺪ ﻭ
ﺧﻴفة ﺍﻟﻮﻋﺪ  ﻭﻏم
اﻟﻀﺮﻳح ﻮﺭﺩم
اﻟﺼﻔﻴح ﭘﻴﺶ
ﺩﺳتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺮگ
ﺒﻨﻤﺎﺋﻴﺪ ﻭ ﻗﺒل
اﺯ ﺣﻠﻮﻟﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭ ﻗﺒل
اﺯ ﻧﺰﻭﻟﺶ
ﺑﺮﺍﻯﺁﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺪﻑ ﻣﻘﺼﺪ
ﻧﻬﺎئی ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﺍﺳﺖ (ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ  ﻭ
ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ  ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺰﻧﺪﮔﻰ  ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻋﻰ  ﻭﻳﺎ
ﮐﺴﺐ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮ )
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﻤﺮگ
ﺒﺮﺍﻯ عاﻗﻠﺎﻥ
ﻮﻋﻆ ﮐﺎفی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ کسی که
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺨﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻋﺒﺮﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻋﺒﻮﺭ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻗﺒل از
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺼﺪ
ﻓﺸﺎﺭ ﺑﺘﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺷﺪّﺕ ﻏﺼّﻪ
ﻭﻫﻮل ﻮ ﺗﺮس
ﺍﺯ ﻣﻄلع اﺳﺖ (
ﻏﺎﻳﺖ ﻣﺮگ
ﺒﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻭﻏﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺯﻧﺪگی ﺒﺮﺍﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
هوﻟﻨﺎک اﺳﺖ) ﻭ
ﻧﻴﺰﭘُﺮ ﺍﺯ
ﺩل هرﻩ ﻫﺎﻯ
ﺘﺮس ﻭ ﺭﻭﻯ هم
ﺮﻳﺨﺘﻥ
ﺪﻧﺪﻩﻫﺎ  ﻭ ﺑﺴﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﺸﻨﻴﺪﻥ
ها  ﻭﺗﺎﺭﻳکی
ﻠﺤﺪ  ﻭ
ﺗﺮس ﺍﺯ ﺗﺤﻘق
ﻮﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺘﻬﺪﻳﺪ ﺁﻣﻴﺰ  ﻭ ﻏﺼﻪ
ﺧﻮﺍﺑﮕﺎﻩ
ﺟﺴﻢ  ﻭﺭﻭﻯ
هم ﺮﻳﺨتن ﺳﻨگ
ﺮﻭﻯ ﻣﺮﺩﻩ ﺑﺎ
ﺧﺎﻙ. (ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﻫﻮﻟﻨﺎک
اﺯﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ  ﺗﺎ
ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﻘﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ  ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ .(ﺭﻣس)
ﺟﺴﺪ ﻣﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﺒﺮﻫﻢ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥﺠﺴم
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﻗﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭج
اﺳﺖ. (ﺍﺑﻠﺎس)
ﻳﺄس ﻭ ﺍﻧﺪﻭﻩ
ﻭ ﻭﺍﻓﻠﺎس  ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺎﺣﻮﺍا
اﺑﻠیس ﺸﻴﻄﺎﻥ.
(ﻫﻮل ﻤﻄﻠﻊ)
ﺗﺮس ﻭ ﻫﻴﺒﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﭽﺸﻢ
ﺑﻤﺤﺸﺮ ﻳﺎ
ﮔﻮﺭ ﻭﻏﻴﺮﻩ.

حدیث 2323 – اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ244
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
من أتمّ
ﺮﮐﻮﻋﻪ  ﻟم
ﻴﺪﺧﻠﻪ ﻭﺣسة
ﺍﻟﻘﺒﺮ ﻫﺮﮐس
ﺭﮐﻮع ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺭﺳتی
ﺒﺎﻧﺠﺎم
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ  ﻭ ﺣﺸﺖ
ﻗﺒﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻮﻉ ﺟﺰﺋی
اﺯ ﻧﻤﺎﺯ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﻨﻤﺎﺯ ﻭ ﺗﻤﺎم
ﺴﻠﻮک الهی
ﺮﮐﻮع ﻨﺎﻡ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ (ﺗﻌﻈﻴﻢ)
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ  ﻭﺍﺳﻄﻪ
توسّل الهی
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺰﺭگ ﻮﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﻮﭼک
ﺒﻨﻤﺎﻳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ کاﺭ
ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺳتی
اﻧﺠﺎم ﺪﻫﺪ  ﮐﻪ
ﺩﻟﻴل ﺘﺴﻠﻴم
ﻮﻋﺸق ﻮﺍﻓﺮ
ساﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣﺪﻳث ﺍﺗﻤﺎم
ﺴﻠﻮک الهی ﺮﺍ  ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﻭﺣﺸﺖ ﻗﺒﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟک
ﺘﻨﻬﺎ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی
ﻨﮑﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮ
ﻗﺒﻮل ﺘﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﺼﻮم
ﻮﺑﺪﻭﻥ ﻤﺸﮑل
ﺪﺭ ﻗﺒﺮ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺩﺭﻗﺒﺮ
ﺟﺴم ﺴﺎﻟﻚ  ﮐﻪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺧﺮﻭج
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ  ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﻣﺮگ
ﻨﻬﺎﺋی ﺠﺴم
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ همگاﻥ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳثی
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮ

ﺧﺒﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺤﺬﻑ
ﺷﻮﺩ.ﺍﺳﺘثناءا
ﺸﻨﺎﺋی ﺒﺎ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﺣﻮﺍلی
هستند ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﻘﻬﻘﺮﺍئی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻄﺮح
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﻋﺎمی ﺠﺰ ﻗﺒﺮ
ﻭ ﺟﺴﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.

حدیث 2324 -
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ245 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ
ﻠﻠﻪ ﺗﻌﺎلیم
ﻤﻠﮑﻴﻦ  ﻳﻘﺎل
ﻠﻬﻤﺎ ﻧﺎﮐﺮ ﻭ
ﻧﮑﻴﺮ  ﻳﻨﺰﻟﺎﻥ
علی اﻟﻤﻴّﺖ  ﻓﻴﺴﺄﻟﺎﻧﻪ
ﻋﻥ ﺮﺑّﻪ
ﻭﻧﺒﻴّﻪ
ﻭﺩﻳﻨﻪﻭ ﺍﻣﺎﻣﻪ
ﻓﺎﻥ
ﺃﺟﺎﺏ
ﺑﺎﻟﺤﻖّ ﺳﻠّﻤﻮﻩ
ﺍﻟﻰ ﻣﻠﺎﺋکة
ﺍﻟﻨﻌﻴﻢ  ﻭ ﺍﻥ
ﺃﺭتجع علیه
ﺳﻠّﻤﻮﻩ ﺍلی
ﻤﻠﺎﺋکة ﺍﻟﻌﺬﺍﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
هست  ﺑﻨﺎم
ﻨﺎﮐﺮ ﻭ ﻧﮑﻴﺮ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﻴّﺖ
ﺑﻘﺒﺮ ﻧﺎﺯل
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. (ﺩﻭ
ﺃﻣﺮﻯ که ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭح
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻳﮑﻰ (ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻋﻘﻠﻰ) ﻭ ﻳﮑﻰ (ﺍﻋﻤﺎل
ﻤﻨﮑﺮ)ﻭ ﺯﺷﺖ
ﺩﺭ ﺍﻓﻌﺎﻝ)
ﺳﭙسﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺭﺏّ ﻭ ﻧبی ﻮ
ﺩﻳﻥ ﻮ ﺍﻣﺎم
اﻭ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ. (ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺒﻠﺎ ﺍﻧﺠﺎم
گرﻓﺘﻪ ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ  ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﺍﻣﺎﻡ)
ﺍﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ) ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺭﺳتی ﻮ ﺣﻖ
ﺟﻮﺍﺏ ﺩﺍﺩ  ﺍﻭﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺗﺤﻮﻳل
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ عذﺍﺏ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  کاﺭﻫﺎﻯ
الهی ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻤﺎم ﺸﺪﻩ  ﻭﻫم
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻭ
ﺳﻮآل ﻮ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﺼﻮم
ﻮ ﺑﻴﻤﻪ الهی
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺣﺮﻑ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭلی ﺴﺎﻟک غیر
ﻭﺍﺻل
ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻬﺎئی ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺘثبیت
ﺍﺣﻮﺍل الهی
ﺪﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑُﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺮگ اﺯﺟﺴﺪ  ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺴﻢ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮ  ﻗﺪﺭﺕ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩﻥ
ﺪﺭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺮﺣﻤﺖ  ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟک ﻮلی غیر
ﻭﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋم
ﺮﺍ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺴح ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هیچ
اﺳﺘثناﺋی
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ الهی
ﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
زنده ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس  ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺑﺎ
ﭼﻨﺪ ﮐﻠﻤﻪ ﻭ
ﺣﺮﻑ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻬﺸتی گرﺩﻧﺪ.
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی غیر
ﺳﺎﻟﻚ  ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
کلماﺕ
ﻭﻋﺒﺎﺭﺗﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ  ﻭلی ﺪﺭ
ﻗﺒﺮ ﻭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ ﻔﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺣتی اﮔﺮ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﺷﺮک
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻨﺠﺎﺕ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ) ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺯﺑﺎﻧﺶ
ﮔﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﻣِﻥﻤِﻥ ﻨﻤﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﺤﻮﻳل
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
عذﺍﺏ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
(ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
اﺭﺑﺎﺏ ﺍﻧﻮﺍع
ﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺭﻭﺍح
اﻳﻥ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﮐﺮﺩﻥ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﻴﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮﻣﺨﺘﺼﺮ ﺑﺮﺍﻯ
عوﺍم اﺳﺖ. ﻭ (ﺭﺏّ)
ﻣُﺮﺑّﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ  ﻭ (ﻧﺒﻰّ)
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ  ﺩﺭ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ  ﮐﻪﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ(ﺩﻳﻦ)
ﺭﻭﺷﻥ عملی
ﻮﻃﺮﻳﻘﺖ الهی
اﻭﺍﺳﺖ. ﻭ (ﺍﻣﺎﻡ)
ﺷﺨﺺ ﺍﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺍﻭم ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮ الهی ﻮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺠمع
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.

حدیث 2325 -
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ245ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣیفرﻣﺎﻳﺪ:
ﻴﺎ ﺃﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ  ﺍﻥّ
اﻟﻤﻴّﺖ ﻣﻨﮑم
علی هذا
ﺍﻟﺄﻣﺮ ﺷﻬﻴﺪ  ﻗﻠﺖ ﻭ
ﺍﻥ ﻤﺎﺕ ﻋلی ﻔﺮﺍﺷﻪ؟
ﻗﺎل ﻮ ﺍﻥ ﻤﺎﺕ
ﻋلی ﻔﺮﺍﺷﻪ  عند
ﺭﺑّﻪ ﻳﺮﺯق ﺍﻯ ﻔﻠﺎﻥ  ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺑﺪﺍﻥ  ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻩ ﺷﻤﺎ
ﻫﺮﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ (
ﺃﻣﺮسلوک)
ﺷﻬﻴﺪ می
ﺒﺎﺷﺪ. (ﻣُﺮﺩﻩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸتی
ﺒﺨﻠق
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻣﺮﺩﻩ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ  ﺍﮔﺮ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻠﺤﻈﺎﺕ ﺳﺎلک
ﺪﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩ. ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺭﺟﺎﺕ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ  ﻫﺮﮐﺪﺍم
یک هزاﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻧﺶ ﺩﺭ
ﺟﻨگ ﻤﻘﺪّس ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻣﺎم ﺨﻮﺩ  ﻭﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ پنجم
کشته ﺷﻮﺩ  ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ (ﺍﻳﻥ
ﺃﻣﺮ) ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮک الهی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﻪ ﻣﺬﻫﺐ تشیّع
ﺮﺳمی غیر
ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻨﺎم اﺳﻠﺎم
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﻮ
ﺍﺳﻤﻰ. (
ﺃﻣﺮﺧﺪﺍ )
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
سالک اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻮﻋﻤلی
اﺯ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ  ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ) ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ  ﺣتی اﮔﺮ
ﺩﺭ ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ
ﺧﻮﺩ ﻣُﺮﺩ؟ (ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک که ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ
ﺑﻤﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺮگ ﺪﺭ
ﺟﺒﻬﻪ ﺟﻨگ
ﻨﻴﺴﺖ  ﮐﻪ ﻟﻔﻆ (ﺷﻬﻴﺪ)
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.
ﺷﻬﻴﺪ ﮐسی اﺳﺖ
ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ قائم
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎل ﻤﺮگ ﺪﺭ
ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ
ﺷﻬﻮﺩ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻧﺸﻮﺩ  ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺑﺨلق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺟﺒﻬﻪ ﺟﻨگ
ﺸﻬﻴﺪ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺠﻨگ
ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻮثّر ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻓﻮﺭﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ  ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻨﻴﺎﺯ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ششم
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺮخی ﻮ ﺍﮐثرﺍ  ﺑﮑﻠّﻯ
کشته ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻰ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ  ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺠﻨگ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ  ﺑﺠﺰ
ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ.
ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﻨﮕﺎم
ﻤﻘﺎﻭﻣﺖ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻣﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﻳﺶ ﻭﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ کشته
ﺷﻮﺩ) ﺍﻣﺎم ﺪﺭ
ﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ: ﻮ ﺍﻥ
ﻤﺎﺕ علی ﻔﺮﺍﺷﻪ
ﺣیّ
عند ﺭﺑّﻪ
ﻳﺮﺯق ﺣتی
اﮔﺮ ﺩﺭ
ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ  ﻭﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻳﺶ (شهود
آخر) ﺭﺯق ﺪﺍﺭﺩ.
ﺭﻭﺡ ﺑﮑﻠّﻯ
ﺨﺎﺭج ﺸﺪﻩ ﺍﺯ
ﺗﻦ  ﺩﺭ
ﻣﺮگ ﻨﻬﺎﺋی
ﺴﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ  ﺟﺴم
ﻤُﺮﺩﻩ ﻭلی
ﺮﻭﺣﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﻨﺤﻮﻯ که
ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰم
ﺁﻥ ﺨﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ (ﺣﻔﻈ
ﺰﻧﺪﮔﻰ) ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ  ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺮﺍ ﺭﺯ ق
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ که ﺟﺎﻥ
ﻴﺎ ﺭﻭﺡ  ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ
ﭼﻪﻏﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻦ  ﻭﻳﺎ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻐﺬﻳﻪ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﺎ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭح اﺯ ﺗﻥ
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻩ  ﺍﻣﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋﻢ  ﮐﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ  ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻮﺍع
ﺮﺯﻗﻬﺎ ﺭﺍ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻥ ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺄﮐﻴﺪ ﺍﻣﺎم
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭﺷﻥ
کرﺩﻥ ﻤﻌنی
ﺸﻬﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻴﺪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺟﺒﻬﻪ ﺟﻨﮓ  ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺪﺳﺖ ﺩﺷﻤﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ
ﺴﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻴﺪﺍﻥ  ﻗﺒل اﺯ
ﻭﻓﺎﺗﺶ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺨﻮﻳﺶ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﻬﻴﺪ
ﺷﺎﻫﺪ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﮐﻪ ﮐﺸﺘﻪ
ﻧﺸﺪﻧﺪ ﻭلی
ﻨﻤﺎﻳﺶ ﻣﺮگ
اﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻥ
ﺪﺭ ﮐﺮﺑﻠﺎ  ﻭﻫﻨﮕﺎم
کَرﺏ ﻭ ﻏﺼّﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ  ﻭ
ﺑﻠﺎﻫﺎﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻳﻚ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺗﺎﺭﻳخی ﻮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
همه ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ
ﭼﻮﻥ اﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻥ ﻮﺑﺎ
ﻫﻤﻴﻥ ﺪﺭﺟﺎﺕ
ﺳﺨتی ﺪﺭﻣﺎل ﻮ
ﻣﻨﺎل ﻮ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻭﺟﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺣتی ﺨﻮﺩ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ
ﺸﻮﺩ  ﺗﺎ
ﺷﻬﻴﺪ ﺷﺎﻫﺪ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺿﻤﻨﺎ
ﻫﺮ ﺳﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣل اﻟﻬﻰ  ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم ﺤﺴنی ﺪﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﭘﻨج
ﺘﻥ ﺁل عبا ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ الهی
ﺴﺎﻟک ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم
ﺤَﺴَنی اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﻔﺎﻃمی
ﻤﺎﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ  ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭘﺪﺭ
ﻫﺴتی ﺒﺸﺮﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ  ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺎﻧس
ﻗﻄﻌﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺨلق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻣﺒﻌﻮث
ﺑﻌﻀﻮﻳﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ
اهل بیت ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴنی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﮑلّی
ﺒﻤﻴﺮﻧﺪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻨﺤﺼﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﻠﻖ  ﺍﺯ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻘﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق ﺪﺭ ﻧﺰلة
ﺍُﺧﺮﻯ  ﺑﺎ ﭘﻨج
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ
ﻓﺎﻃمی ﻮ ﺣﺴنی
ﺮﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺼﺎ ﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺮ الهی
ﺨﻮﻳﺶ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴنی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﺣﺴﻴﻦ)
ﻣﺼﻐّﺮ و ﺣﺴﻦ
ﮐﻮچک اﺳﺖ  ﻳﺎ
ﺣﺴﻨﻚ.
ﺑﺎﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻣﺎم
هر ﺯﻣﺎﻥ  ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ۳۱۳ ﻳﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴﻥ ﻮ ﺣﺴﻨک
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻭل
ﺘﻌﻠﻴﻢ  ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ (ﻋﻨﺪ
ﺭﺑّﻪ) ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻳﺶ ﻳﻌنی
ﻨﺰﺩ ﻣﻘﺎم الهی
ﻤﻮﺭﺩ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭ  ﮐﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ الهی
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﻧﺰﺩ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
هستند .ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ  ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺩﻩ ﻣﻠﮑﻮتی
ﺮﺏّ ﺍﻟﻔﺼل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﻣﺴخ مجدد
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻭﻧﺰﺩ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺏّ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺭﺑﺎﺏ نوع
ﺣﻴﻮﺍنی
هستند . ﻭ ﻟﻘﺎﻯ
الهی ﺁﻧﻬﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ  ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ  ﺍﺯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺣﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺎهی ﺪﺭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ  ﻣﺴخ
ﺸﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻥ  ﻭ ﺣتی
ﺪﺭ ﻓﺴخ گیاهی
ﻮ ﻳﺎ ﺭﺳخ
ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﺍﺯل
ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ  ﻳک ﺮﻭح
اﺯ ﺗﻤﺎم
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍع گیاهی
ﻮ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺮﺳﺎﻧﺪﻩ  ﮐﻪ
ﺍﻳﻨک
ﻤﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻃیّ
کرﺩﻩ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ.
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘل
ﻮﻋﺸق ﻮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ  ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺴﻠﻮﻙ
الهی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺗﮑﻤﻴل
اﺭﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺑﮑﻤﺎل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻮ
ﺍﻳﺪﺁل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ  ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺭﺍ ﭼﻮﻥگذﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻘﻴﺮ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﻃﻰّ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﺪ .

حدیث 2326
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ245
ﺑﺤﺎﺭ) ﻭ ﺭﺍﻭﻯﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﻳک پی ﻨﻮشت
ﻮ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ  ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻨﺰﺩ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺒﻮﺩﻩ  ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎ ﭘﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺰﻣﻴﻥ
ﻤﻴﻤﺎﻟﺪ  ﮐﻪ
ﻧﺎﮔﺎﻩ
ﺩﺭﻳﺎﺋی ﭙُﺮ
ﺍﺯ ﮐﺸﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺴﻴﻤﻴﻦ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﺭﺍﻭﻯ
ﺴﻮﺍﺭ ﻳکی
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ (ﺍﻳﻥ
کشتی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭﻳﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻭ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ.
ﻭﺳﻴﻤﻴﻥ
ﺒﻮﺩﻥ
ﻨﻘﺮﻩﺍﻯ  ﻧﻮﺭﺍﻧﻴّﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ را
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
اﺣﻮﺍﻝ ﺍﮔﺮﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰم
ﻨﺒﺎﺷﺪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ  ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺍﻣﺎم ﺨﻮﺩ  ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺼﺤﻨﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ  ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨﮑﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ  ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﻭٴﻴﺎﻯ الهی
ﻮﺻﺎﺩق
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ  ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺤﻘﻴﻘﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳق یا
وقایع ﻤﺎﺩﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺒﭽﺸم
ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ ﻭ
ﻟﻤس ﻣﻴﮑﻨﺪ.)
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐسی ﺒﺠﺎﺋی
میﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﺁﻥ
ﭽﺎﺩﺭﻫﺎ
ﻭﺧﻴﻤﻪﻫﺎﻯ
ﺴﻴﻤﻴﻦ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﺍﺧل ﻴکی اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺪ ﻭ ﺧﺎﺭج
گرﺩﻳﺪ. ﻭﺑﻤﻦ (ﺭﺍﻭﻯ)
ﮔﻔﺖ ﺁﻳﺎ
ﭼﺎﺩﺭﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺩﺍﺧﻞ ﺷﺪم
ﺪﻳﺪﻯ؟ ﮔﻔتم
ﺁﺭﻯ ﺴﭙس
ﺍﻓﺰﻭﺩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﭽﺎﺩﺭ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺑﻮﺩ. (ﺍﺣﻮﺍل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻳﺎ
ﻣﻠﮑﻮﺕ  ﺧﺎﺹ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﻧﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭙﻨج
ﺘﻥ ﺁل عبا
ﺑﺎﺷﺪ  ﻭﻫﺮ ﻳک
ﺴﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﺎﺩﺭ ﻭ ﺧﻴﻤﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻋﺮﺍﺏ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺣﺞّ
کعبه ﺭﺍﻳج
اﺳﺖ. ﻭ ﺳﻠﻮک الهی
هکان (ﺣجّ
أﮐﺒﺮ) ﻭ ﺍﺻﻠﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺼﺎﺩ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭽﺎﺩﺭ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺒﻮﺩ. ﻭﺳﻮم
ﭽﺎﺩﺭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﻮﺩ
ﻭﭼﻬﺎﺭم
ﭽﺎﺩﺭ ﺧﺪﻳﺠﻪ  ﻭ ﭘﻨﺠم
ﭽﺎﺩﺭ ﺣﺴﻦ  ﻭﺷﺸم
ﭽﺎﺩﺭﺣﺴﻴﻦ  ﻭﻫﻔتم
ﭽﺎﺩﺭ ﻋلیّ ﺒﻥ
اﻟﺤﺴﻴﻦ (ﺍﻣﺎم
ﺴﺠّﺎﺩ)  ﻭﻫﻔﺘم
ﭽﺎﺩﺭ ﭘﺪﺭﻡ (ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ) ﻭ ﻧﻬﻢ
ﭼﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩﻡ. ﻭ
ﻫﺮﻳک اﺯﻣﺎ ﮐﻪ
ﺑﻤﻴﺮﺩ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﭼﺎﺩﺭﻯ
ﺪﺍﺭﺩ  ﮐﻪ
ﺩﺭﺁﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﭙﻨج ﺘﻥ ﺁل عبا
ﺍﻳﻥ اﺣﻮﺍل
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻣﻘﺎم
ﻮﻣﻨﺰل ﻮ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺑﻬﺸتی آینده
ﺮﻭح ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺮ ﻳک
اﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﻬﻤﻴﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻴﺰ ﻫﻤﻴﻥ
اﺣﻮﺍل ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻤﺎﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ و
ﺍﻗﺎﻣﺖ
ﺍﺭﻭﺍح ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﺷﻤنی ﺨﻠﻔﺎﻯ
اﺳﻠﺎﻣﻰ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺬﮐﺮ ﻧﺎم
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ  ﭘس
ﺍﺯﻏﻴﺒﺖ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭلی ﺴﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ  ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺫﮐﺮ ﺧﻴﻤﻪ
ﺧﺪﻳﺠﻪ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺫﮐﺮ ﺧﻴﻤﻪ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺎﻥ هماﻥ
ﺤﻘﻮق ﺪﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯﻬﺮﮐﺎﻣﻠﻮﺍﺻﻠﺒﺂﻧﻬﺎﺍﺳﺖﮐﻪﺷﺎﻣﻠﺘﻤﺎﻣﻴﺴﺎﻟﮑﺎﻥﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺗﺎﺁﺧﺮﻋﻤﺮ
ﺷﺮﺍﻓﺖ نوع
اﻧﺴﺎﻥ  ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻋﻤﺮ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﺗﺎ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ  ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎن
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻏﺎﺯ
می گرﺩﺩ.
ﺧﺪﻳﺠﻪ ﻫﻤﺴﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺳﻤﺒﻮل
اﻧﺴﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﻘﺎﺋم اﺳﺖ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﮑﻠّﻯ
ﻤﻴﻤﻴﺮﺩ  ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺩﺧﺘﺮﺵ
ﺳﻤﺒﻮل ﺴﺎﻟکی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ قائم
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺯﻥ یا
ﻣﺮﺩ ﺩﺭﺣﮑﻢ ﺯﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺩﺭﺣﮑم ﭙﺴﺮ
ﻳﺎ ﺩﺧﺘﺮ ﭘﻴﺮ
الهی ﺍﺳﺖ.

حدیث 2327 - ﺍﺯ
ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ245 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻮ ﺃﻣّﺎ
ﺍﻟردّ ﻋلی ﻤﻥ
ﺃﻧﮑﺮ ﺍﻟثوﺍﺏ
ﻭ ﺍﻟﻌﻘﺎﺏ فی
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻤﻮﺕ ﻗﺒﻞ
ﺍﻟﻘﻴﺎمة  ﻓﻴﻘﻮل اﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ  ﻳﻮم
ﻴﺄتی لا
ﺗﮑﻠّم ﻨﻔس
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﺫﻧﻪ  ﻓﻤﻨﻬم
ﺸﻘﻰّ ﻭ ﺳﻌﻴﺪ  ﻓﺄﻣّﺎ
ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﺸﻘّﻮﺍ ﻓفی
اﻟﻨﺎﺭ  ﻟﻬم
ﻔﻴﻬﺎ ﺯﻓﻴﺮ ﻭ
ﺷﻬﻴﻖ  ﺧﺎﻟﺪﻳﻥ
ﻔﻴﻬﺎ ﻣﺎ
ﺩﺍﻣﺖ
ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭﺍﻟﺎﺭﺽ  ﺍﻟﺂﻳﻪ  ﻭ ﺃﻣّﺎ
ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﺴﻌﺪﻭﺍ  ﻓفی
اﻟﺠنّة
ﺧﺎﻟﺪﻳﻦ
ﻓﻴﻬﺎ ﻣﺎ
ﺩﺍﻣﺖ ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻟﺎﺭﺽ  ﺍﻟّﺎ
ﻣﺎ ﺷاء ﺮﺑّﻚ ﻳﻌنی
اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻟﺎﺭﺽ ﻗﺒل
اﻟﻘﻴﺎمة  ﻓﺎﺫﺍ
ﮐﺎﻧﺖ
ﺍﻟﻘﻴﺎمة
ﺑﺪّﻟﺖ ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻟﺎﺭﺽ  ﻭ مثل
ﻘﻮﻟﻪ  ﻭ ﻣﻥ
ﻮﺭﺍﺋﻬم ﺒﺮﺯخ
الی ﻴﻮم
ﻴﺒﻌثوﻥ  ﻭﻫﻮ
ﺃﻣﺮ ﺑﻴﻥ
ﺃﻣﺮﻳﻦ  ﻭ ﻫﻮ
ﺍﻟثوﺍﺏ ﻭ
ﺍﻟﻌﻘﺎﺏ ﺑﻴﻥ
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﺍﻟﺂﺧﺮة  ﻣثله
ﻗﻮﻟﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ  ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﻳُﻌﺮﺿﻮﻥ
ﻋﻠﻴﻬﺎ
ﻏﺪّﻭﺍ ﻭﻋﺸﻴّﺎ
ﻭ ﻳﻮم
ﺘﻘﻮم اﻟﺴﺎعة )ﻭ
ﺍﻟﻐﺪﻭ ﻭ
ﺍﻟﻌﺸی لا
ﻳﮑﻮﻧﺎﻥ فی
اﻟﻘﻴﺎمة ﺍﻟتی
هی ﺪﺍﺭ
ﺍﻟﺨﻠﻮﺩ  ﻭ
ﺍﻧّﻤﺎ
ﻳﮑﻮﻧﺎﻥ فی
اﻟﺪﻧﻴﺎ  ﻭﻗﺎل
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
فی ﺃﻫا اﻟﺠﻨّﻪ(ﻭﻟﻬم
ﺮﺯﻗﻬم ﻔﻴﻬﺎ
ﺑﮑﺮة ﻭﻋﺸﻴّﺎ)
ﻭ ﺍﻟﺒُﮑﺮة ﻭ
ﺍﻟﻌﺸﻰ  ﺍﻧّﻤﺎ
ﻳﮑﻮﻧﺎﻥ ﻤﻥ
اﻟﻠّﻴل ﻮ
ﺍﻟﻨﻬﺎﺭ  فی
ﺠنَّة
ﺍﻟﺤﻴﺎة ﻗﺒل
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة   ﻗﺎل
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ (ﻟﺎ
ﻳﺮﻭﻥ ﻔﻴﻬﺎ
ﺷﻤﺴﺎ ﻭﻟﺎ
ﺯﻣﻬﺮﻳﺮﺍ)
ﻭﻣثله ﻗﻮﻟﻪ ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ
ﻭﻟﺎ
ﺗﺤﺴﺒﻥّ
اﻟﺬﻳﻥ
ﻘُﺘﻠﻮﺍ فی
ﺴﺒﻴل اﻟﻠﻪ
ﺃﻣﻮﺍﺗﺎ  ﺑل
ﺃﺣﻴاء عند
ﺭﺑّﻬم
ﻴُﺮﺯﻗﻮﻥ  ﻓﺮﺣﻴﻥ
ﺒﻤﺎ ﺁﺗﻴﻬم
اﻟﻠﻪ ﻣﻥ
ﻔﻀﻠﻪ) ﺍﻣﺎ
ﭘﺎﺳخ الهی
ﺒﺮﺍﻯ کسانی
که اﻧﮑﺎﺭ
ثوﺍﺏ ﻭ ﻋﻘﺎﺏ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. (ﺍﻧﮑﺎﺭ
ثوﺍﺏ ﻭ ﻋﻘﺎﺏ  ﻳﺎ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪگی ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ  ﻭﻳﺎ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺑﻌﺪم
ﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﻭ ﻳﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪﺍﻯ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﻭ ثواب ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟک است
ﻭﻋﻘﺎﺏ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ  ﺑﻤﻌنی
ﺪﻭم عقب ﺭﻭﻯ و
فسق ﺭﻭحی غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺘﺪﺭﻳﺞ  ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻮﻗﺖ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﻘل ﻮ ﺭﻭح
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻨﺎﻥ
اﺯ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﺒﮑﻮﺩﮐﻰ ﺧﻮﺩ  ﻭ ﺣتی
ﺒﺴﻄﺢ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﻮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ  ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﻤﺴخ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺮﺍ ﭼﻮﻥ
گذﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ  ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ  ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﻟﺎ ﻣیآﻳﻨﺪ
ﻭ ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮﻙ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻘﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳخ اﻳﻥ
ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ (ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ) ﺭﺍ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ  ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﻭﻫﺮ
ﺭﻭح ﻮ ﺭﻭﺍﻧﻰ  ﺟﺰ ﺑﺎﺟﺎﺯﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺘﮑﻠّﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮخی اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷقیّ ﻮ ﺳﺮﮐﺶ
ﻭ ﻋﺎﺻﻰ ﻭ
ﺑﺮخی ﺴﻌﻴﺪ
ﺑﺎ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺷقیّ ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺟﻬﻨﻢ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪ
ﺯﻓﻴﺮ ﻭ ﺷﻬﻴﻖ  ﻳﺎ ﺩم ﻮ
ﺑﺎﺯﺩﻡ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺩﺭ ﺁن
ﺠﺎﻧﻮﺭﺍﻥ
هستند ﻭﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺯﻣﻴﻥ ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
(ﺍﻳﻨک ﻘﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ  ﮐﻪ ﭘﻴﺶ
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻮ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻳﺖ  ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺭﻭح ﭙس ﺍﺯ
ﺧﺮﻭج اﺯ ﺗﻥ
ﺪﺭ ﻗﺒﺮ  ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ  ﺍﺯ ﺧﻮﺩ هیچ
چاﺭﺍﻩﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﺤﺎل ﻮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺁﻧﺎﻥ گوﻳﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻳﻌنی
ﺒﻴﺶ ﺍﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﺤﺎل
ﺮﻭحی ﻮﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﻋﻘلی ﻮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺣﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺣﻮﺍل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻫﺮ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﻭ ﺍﺯ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺑﺰﺑﺎﻥ حال
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﮐﻪ
ﺭﻭٴﻴﺎﻯ
کاﺑﻮسی ﻮ
ﺧﻄﺎﺭﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭ
ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺣﺠّﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺁﻳﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﺤﺎل
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ  ﮐﻪ
ثوﺍﺏ ﻭﻋﻘﺎﺏ
ﭼﻴﺴﺖ. ﻭﻗﺒل
اﺯ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ  ﻗﺒل اﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸک
ﻘﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺤﺸﺮ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮﻉ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺳﺮﭘﺎ
ﺷﺪﻥ ﻮ ﻗﻴﺎم
ﺒﺮﭘﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ  ﺗﺎ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﻭﺣسی
ﺘﺮﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. (
شقیّ) ﺳﺮﮐﺶ
ﺍﺳﺖ  ﺿﻤﻥ
اﻳﻨﮑﻪ ﻋﻘل
ﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ  ﻭ
ﺍﺗﻤﺎم ﺤﺠُّﺖ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ لاﺯم
ﺴﻠﻮکی ﭽﻮﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺴﺮﮐﺶ ﭼﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﻨﺒﻨﺪﺩ ﻭﭼﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺒﻨﺪﺩ  ﻭﻟﻰ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﮑﻨﺪ  ﻭﻳﺎ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺩَم ﻮ ﺑﺎﺯﺩَم
ﺪﺭ ﺟﻬﻨک ﻮ
ﺗﻨﻔّس  ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪﺳﺮﺩ
ﻭ ﮔﺮﻡ  ﻳﺎﺷﺐ ﻭ
ﺭﻭﺯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﺴخ
ﺸﺪﻩ ﮐﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺟﺴمی ﻮ
ﻧﻮعی ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﻨﻔس ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺧﻠﻮﺩ
ﻣﻄﻠق جز در
خداوند
ﺪﺭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻴچ ﭽﻴﺰﻯ ﺪﺭ
ﻫﺴﺘﻰ  ﺟﺰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺎﻟﺖ
ثاﺑنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﮐسی ﺪﺭ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﺍﺑﺪﻯ
ﺒﻴﻚ ﺣﺎل
ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ  ﭼﻮﻥ
گذﺷﺘﻪﻫﺎ  ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻮ
ﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮک ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻘﺎﺋم برﺳﻨﺪ.
ﺧُﻠﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ  ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﮑﻤﺎل اﻳﺪﺁل
ﺁﻥ ﻨﻮﻉ  ﺩﺭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ  ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻘلی ﻮ
ﺍﺧﻠﺎقی ﻮ ﺭﻭحی
ﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻭ  ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻣﺎﺩﺍم که ﺯﻣﻴﻥ
ﻮ ﺁﺳﻤﺎﻥ هست  ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻣﺪﺍم ﺪﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﺣتی اﮔﺮ
ﻫﺴتی ﺰﻳﺮ ﻭ
ﺭﻭ ﺷﻮﺩ ﻭ
ﻣﻨﻔﺠﺮ ﮔﺮﺩﺩ  ﺗﻨﻬﺎ
ﺣﺎﻟﺖ ﻭﺷکل
ﺁﻥ عوﺽ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ  ﻭ
ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻣﻌﺪﻭم
ﻨﮕﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ (ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ)
ﺭﻭح ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﻭﺍح ﻨﻮﻋﻰ  ﻭ (ﺯﻣﻴﻦ) ﺟﺴم
ﻮ ﺗﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﺩﺍم
که ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
اﻧﻮﺍع گیاهی
ﻮ ﺣﻴﻮﺍنی ﻮ
ﺑﺸﺮﻯ  ﻳک ﺮﻭح
ﺴﺮﮐﺶ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭ ﻓﺮﺩﺍﻯ ﺒﺎ
ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ  ﻭ ﺟﻬﻨم اﻳﻥ
ﺠﻬﺎنی ﺪﺍﺭﺩ  ﺍﻳﻥ
اﺣﻮﺍﻝ ﻧﻴﺰﻫﺴﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ  ﺍﮔﺮ
ﺑﺴﻠﻮک ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺪ  ﺍﺯ
تکرار
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺧﻠﺎصی ﺪﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ  ﻭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺁﻳﻨﺪﻩ  ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺮﮐشی
ﻴﺎ ﺍﻃﺎﻋﺖ  ﺍﺯ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺁﻥ
ﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ ﺍﻳﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﺍﻣﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺳﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪ
ﺷﺪﻧﺪ  ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻥهستند
. ﻭﻣﺎﺩﺍﻣﻴﮑﻪ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺯﻣﻴﻥ
ﺒﺮﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺖ
ﻣﺸﻴّﺖ ﮐﻨﺪ. (ﺳﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﮐﺴﺎنی هستند  ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ  ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم
ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻭﻣﺼﻮﻥ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ  ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻋﻴﺪ ﻭ
ﺟﺸﻥ ﻨﺠﺎﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻭ ﻋﻴﺪ
ﺍسلامی ﻔﻄﺮ ﻭ
ﻗﺮﺑﺎﻥ  ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻋﻴﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻨﺎﻡ
(ﺍﻓﻄﺎﺭ) ﻭ ﺗﺮک
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮﻙ ﻗﺒﻠﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻳک ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﺑﻨﺎم
ﻤﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ  ﺻﻮم ﻮ
ﺍﻭﻡ  ﻭ
ﺗﺮک همه ﭼﻴﺰ  ﺟﺰ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻳکی
ﻘﺮﺑﺎنی کرﺩﻥ ﻨﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ  ﻭ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ ﮐﻪ
ﺣجّ اﮐﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻋﻴﺎﺩ ﻣﻠب
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﻫﻤگی
ﺠﺸﻨﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺪﺭ
ﺩﻳﻥ وولایت
الهی ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﻴﺪ
ﻧﻮ ﺭﻭﺯ
ﺑﺎﺳﺘﺎنی
ﺮﻭﺯﮔﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺒﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻮ
ﻓﺮّ ﺭﻭﺯﻯ  ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺘﺎجئ
ﭙﺎﺩﺷﺎهی
اﻟﻬﻰﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺟﺸﻥ ﻤﻬﺮﮔﺎﻥ  ﮐﻪ
ﺑﻤﻬﺮ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻋﻴﺎﺩ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻩ  ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺩﻭم
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺟﺸﻥ
ﻤﻴﻠﺎﺩ ﭼﻮﻥ
ﻤﺴیح اﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭﺧﺖ ﮐﺎج ئ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺎ  ﺩﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ  ﺗﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﺒﺮﺳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
سالک ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﮔﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻤﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ الهی
ﺁﻧﻬﺎ  ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋم
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ  ﺗﺎ
ﻣﻌﻠم ﻮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻌﻠﻴم ﺁﻥ
گرﺩﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧگی
ﻤﻄﻠﻖ  ﻳﺎ
ﻋﺒﺎﺭﺕ  ﺗﺎ
ﺍﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﻴﺖ ﮐﻨﺪ  ﺑﺎﻳﻥ
ﻤﻌﻨﻰ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ هر ﺗﺤﻮل
ﺪﺭ ﺭﻭﺡ  ﻳک
ﻤﺸﻴﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ الهی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭﺟﺎﻭﺩﺍﻧگی
ﻤﻄﻠﻖ ﺍﺑﺪﻯ
ﻤﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﻄﻮل ﺰﻣﺎﻥ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻣﺤﺴﻮس ﻭ
ﺩﺭﺍﺯ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧگی ﻮ
بی ﭙﺎﻳﺎنی ﺒﺮﺍﻯ
یکح ﺮﻭح
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻣﻮﻟﺎ ﺗﻮﺿیح
ﻤﻴﺪﻫﺪ  ﻳﻌنی
اﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺯﻣﻴﻥ ﻘﺒل اﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ (ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺭﻭح ﻮﺟﺴم
ﺴﺎﻟک ﻘﺒل اﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺒل اﺯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ هستی
ﻭﻳﺎ ﻗﺒل
اﺯﻗﻴﺎم ﻤﺠﺪﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ  ﻭﻳﺎ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯﻗﻴﺎم
ﻮﺳﺮﭘﺎ ﺷﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺴخ ﺁﻣﻴﺰ)
ﻭﭼﻮﻥ ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﭘﺎ ﺷﺪ  ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ

ﻭ ﺯﻣﻴﻥ
ﺘﺒﺪیل ﻮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
(ﺍﮔﺮ ﻫﺴتی
ﻤﺘﻠﺎشی گرﺩﺩ  ﺑﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﺸﮑﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺭ ﻣﻴﺁﻳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩ  ﺑﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﺗﺒﺪﻳل
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺒِﺪﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ  ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ  ﻭ ﻳﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﮐﻪ ﺭﻭح
ﻮ ﺟﺴم ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺎ
ﺭﻭحﺤﻴﻮﺍنی
ﺤﻘﻴﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮع ﻤﺴخ ﺸﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺗﺎ ﻗﻴﺎم ﻮ ﺳﺮ
ﭘﺎ ﺩﺭ ﻳک
ﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﺩ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺤﻀﻮﺭ ﻧﺪﺍﺭﺩ  ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺤﻀﻮﺭ ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ)
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﺒﺪﻳل
آﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺯﻣﻴﻥ اﺯ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ  ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﻮ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺯخی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺭﻭﺯ ﺑﻌثت
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. (ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺪﻭﺯخ ﺪﺭ
ﺟﻬﻨم ﺴﻮم
ﻤﻠﮑﻮﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨم ﭽﻬﺎﺭم
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ (ﺑﻌثت )
ﺍﺭﺳﺎل
ﺒﻤﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﭘس ﺍﺯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﭙس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟک اﺭﺳﺎل
ﺒﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ . (ﺑﺮﺯﺥ)
ﺑﺎﺯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻭ (ﻧﻪ
ﺍﻳﻥ ﻴﺎ ﺁﻥ)
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ  ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺩﺭﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬشتی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺻﻮﺭتی
ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺷﺄﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎی کره زمین
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ اﻳﻥ
ﻨﻮع ﺘﺎﺯﻩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺭﻭح
ﺒﺸﮑلی که
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ  ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ ﺨﻮﺵ
ﮔﺬﺭﺍنی ﺮﻭح
ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺳﻮﻡ  ﺁﻳﺎ
ﺑﺎﻋﻘل ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ  ﮐﻪﺩﻳﮕﺮ
ﺟﺴم ﻮﺗن
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻋﻘل ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺁﻧﺮﺍ
ﮐﺴﺐ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻳﺎ ﺭﻭح
ﺨﻮدﺵ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻳﺎ
ﺧﻮﺷﻴﻬﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﻟﺎ ﺑﺸﺨﺼﻰ ﺍﻳﻦ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍﻧﻪ
ﺗﻮﺩﺍنی ﻮ ﻧﻪ
ﻣﻦ) ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﺍﻳﻥ
ﺒﺮﺯﺥ (ﺩﻭﺯﺥ)
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺃﻣﺮﻯ
ﺒﻴﻦ ﺃﻣﺮﻳﻦ ﺍﺳﺖ.
(ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺮﺯﺥ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ  ﻭﻳﺎ ﺩﻭﺭﻩ
ﺟﻬﻨم ﺴﻮم
ﺒﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﻚ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﻧﻴﺎ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ  ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﺍﺳﺖ ﺳﻠﻮک
ﻛﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﺁﻥ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺳﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠیم
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ ﺒﺮﺯخ که
ﻣﻌﻠﻮم ﻨﻴﺴﺖ  ﺳﺎﻟک
ﻤﻮﻓﻖ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﺪ  ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻮﻓق
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺗﺮک ﺼﻠﺎﺕو
سلوک ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺟﻬﻨمی ﺒﺮﺗﺮ
ﮔﺮﺩﺩ.ﭘس ﺍﻳﻥ
اﺳﻤﺎﻥ ﻮ
ﺯﻣﻴﻦ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﻥ ﻮ ﺭﻭح ج
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺴﻌﺎﺩﺕ ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺒﺮﺯخ ﺘﺎ
ﺣﺼﻮل ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﭙس

ﺍﺯ ﻣﺮک ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ اﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﻠﺤﻈﻪ  ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄفی ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻤﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮﮒ ﻭ
ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﮐﻨﺪ)
ﻣﻮﻟﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ  ﺍﻳﻥ
ﺒﺮﺯﺥ (ﺃﻣﺮ ﺑﻴﻥ
اﻟﺄﻣﺮﻳﻦ
یعنی ملکوتی
وعقل الهی )ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ثوﺍﺏ
ﻭﻋﻘﺎﺏ ﺑﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺁﺧﺮﺕ
ﺍﺳﺖ (ﻳﻌنی
ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ  ﻭﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻳﺎ ﻋﻘﺎﺏ
ﻭﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ  ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
عقلی ﻮﺭﻭحی
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.
ﻭﻳﺎ ﺗﺎﺭﮐﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﻛﻪ ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ
ﺩﻭﺟﻬنم ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﺪﻧﻴﺎ  ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﻭ ﺟﻬﻨﻢ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ
ﺪﺭﺁﺧﺮﺕ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ) ﺑﺎﺯ
ﻣﻮﻟﺎ ﺗﻮﺿیح
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺟﻬﻨم
ﺁﺗسی اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺻﺒﺤﻬﺎ ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﺮﺿﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﺗﺎﺳﺎﻋﺖ
ﺑﺮﭘﺎ ﮔﺮﺩﺩ.(ﺟﻬنم
ﺠﻬﺎﻥ که ﺭﻭﺯ
ﺩﺍغ ﺸﺪﻥ ﻮ
ﺷﺒﻬﺎ ﺗﺮس
ﺗﺎﺭﻳکی اﺳﺖ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺷﺐ ﻭ ﺭﻭﺯ ﺳﺨﺖ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻤﺎم ﻮﻗﺖ ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ (ﺳﺎﻋﺖ)
ﻭﻗﺖ ﻗﻴﺎم
ﻘﻴﺎﻣﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟک ﻤﺮگ
ﻮ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭﺑﺮ
ﭘﺎ ﺷﺪﻥ ﺪﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴخ
ﺁﻣﻴﺰ ﻧﻬﺎئی
ﺍﺳﺖ) ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﺷﺐ ﻭ
ﺭﻭﺯﻯ ﺪﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺠﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻀﻮﺭ ﻭ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧگی
اﺳﺖ. (ﺟﺎﻯ عدم
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﻳﻜﻨﻮﺍﺧنی
اﺳﺖ. ﭘس ﺷﺐ ﻭ
ﺭﻭﺯ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی آﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺐ ﻭ
ﺭﻭﺯ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ (ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋی ﺪﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ  ﻭﻧﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺸﺮﻯ  ﻣﮕﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮﺍع
ﺤﻘﻴﺮ  ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒیعی اﺳﺖ)
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻫل ﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺼﺒج ﻮ
ﺷﺐ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺤﻴﺎﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ (ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻠﻮﺩ ﺑﻬﺸﺖ  ﺷﺐ ﻭ
ﺭﻭﺯﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق کاﻣﻠﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ  ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺂﻳﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺷﺐ ﻭ
ﺭﻭﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺘﺎ
ﺃﺑﺪ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎل
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ (ﺑُﮑﺮﻩ)
ﻳﺎ ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ  ﻭ (ﻋﺸﻮ)
ﻳﺎ ﻋﺸاء ﻮ ﻧﺪﻳﺪﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﺐ ﻭ
ﺭﻭﺯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﺣﻴﺎﺕ ثیب اﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﺳﺖ.(
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺸﺐ ﻭ
ﺭﻭﺯ ﺳﺎﻟک
ﺁﻏﺎﺯ ﻳﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ. ﻭﻳﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻮبی
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺼﺎﺣﺐ ﺑﻬﺸﺖ
ﻗﻴﺎﻣﺖ  ﻣﺤﺸﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﻭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻗﺒل اﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﮐﻪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﺨﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺮﺍ ﻃیّ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺮﮔﺰ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ
ﺳﺮﻣﺎئی ﻨﻤﻴﺒﻴﻨﺪ
( ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﮔﺮﻣﺎﻯ
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ  ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﺬﺍﺏ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺳﺮﻣﺎ
ﻧمی ﺨﻮﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻣﺎ
ﻭ ﮔﺮﻣﺎ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻠﺎﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ  ﭼﻮﻥ
ﭙﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺣﺘﻰ
ﻋﺒﺎﺩتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮم اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺑﺎﺯ
ﺳﺮﻣﺎ ﻭ
ﮔﺮﻣﺎﺋی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺴﺮﻣﺎ ﻭ ﮔﺮﻣﺎ  ﻭﻳﺎ ﺷﺐ
و ﺭﻭﺯ ﺧﺎﺹ
ﺩﻧﻴﺎ  ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺠﺴﻢ ﻭﺻﻮﺭﺕ
نی اﺳﺖ.(ﺯﻣﻬﺮﻳﺮ)
یا ﺳﺮﻣﺎﻯ
ﺴﺨﺖ  ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﺴمّ
ﺤﺮﻭﺭ  ﻳﺎ
ﮔﺮﻣﺎﻯ
ﻣﺴﻤﻮم کنندﻩ  ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺩﻫﺎﻯ
کشندﻩ ﺻﺤﺮﺍﺋی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺳﺨتی
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ)
ﻭﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﺗﺼﻮﺭ ﻧﮑﻨﻴﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺩﺭﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ
ﻣُﺮﺩﻩ ﻫﺴتند ﺑﻠﮑﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﻭﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺯق
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺧﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺷﺎﺩﻣﺎﻥ اﺯ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ  ﻭ
ﺍﺯ ﻓﻀﻞ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ (ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ  ﻭﺧوﺮﺳﻨﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ (ﺩﺍﺩﻩ)ﻫﺎﻯ
ﻔﻀﻞ ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻮ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻧﻴﺎﺯ ﺭﺍ
ﺑﺂﻧﻬﺎ  ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺍﻟﻬﺎم
ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻟﺪﻧّﻯ کسب
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﮐﻪ
ﮐﺸﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ  ﻳﺎ
ﺷﻬﻴﺪ ﺟﻨگی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻳﺎ ﺷﺎﻫﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﺍﻣﻮﺍﺕ ﻭ
ﻣﺮﺩﻩﻫﺎ ﺩﺭ
ﺟﺴم هستند ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺭﺏّ
ﺁﻧﻬﺎ  ﻣﻘﺎم الهی
ﻤﺮﺑّﻯ و ربّ
النوع ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤگی
ﻨﺰﺩ ﻳک ﻤﻘﺎم
اﻟﻬس ﻨﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﻧﺰﺩ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺳﻄح ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم هستند. (ﻓَﺣﻴﻦ)
ﻳﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ (ﻓﺮ\
ﻮ ﻓﺮﻫﻪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ) ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ  ﻭ ﻓﺮّ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪگی ﻮ
ﺧﻠﺎﻓﺖ الهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻓﺮح ﻮ ﻓﺮّ
ﺷﺪﻥ  ﺧﺎﺹ
ﺟﺴم ﻮ ﺭﻭح
ﺒﺎﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﻗﺎﺑل
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺮﺍﻯ اﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ثوﺍﺏ ﻭﻋﻘﺎﺏ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ  ﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ (ثوﺍﺏ)
ﻳﺎ (ثوﺏ) ﻭ
ﭘﻴﺮﺍﻫﻥ ﻨﻮعی
ﻮﻋﻘلی
ﻮﻣﻘﺎمی ﺠﺪﻳﺪ
ﻭ ﻳﺎ (ﻋِﻘﺎﺏ)
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ  ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺍﺯﻫم
اﮐﻨﻮﻥ که ﺑﺸﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻋقل
ﻮ ﺭﻭح ﺍثباﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺘﺪﺭﻳج اﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺭﻭﺯﻯ که
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ  ﺁﻥ
ﭽﻨﺎﻥ عقل ﻮ
ﺭﻭح ﻮ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺿﻌﻴﻒ ﻭﺧﺴﺮﺍﻥ
ﺪﻳﺪﻩ  ﭼﻮﻥ ﺑﺮﻳﺪﻩ
ﻳﺎ ﻣﻘﺮﺍﺽ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ  ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﺩت هماﻥ
عقل ﺪﺭ ﻳﻚ ﻧﻮع
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﺭ ﭘﻠّﻪﻫﺎﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯ
ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ اﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ  ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس اﺯ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
هزار ﺳﺎل
ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺯلی الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

حدیث
2327 مکرر ﺍﺯ
ﺍﻣﺎمی ﻨﻘل
ﺸﺪﻩ(ﺝ۶ﺹ246ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺍنی یوﻣﺌﺬ
ﻟﺎ ﻳُﺴأل عن
ﺬﻧﺒﻪ ﺩﺭﭼﻨﺎﻥ
ﺮﻭﺯﻯ  ﮐسی
تﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻧﺶ
ﻧمی ﭙﺮﺳﻨﺪ (
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی اﺳﺖ  ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﻭ ﺍﻭم
ﺁﺧﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺁثاﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﮐسی اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﭙﺮﺳﺪ.
ﻭﺑﺎﺯﺧﻮﺍﺳﺘﻰ
الهی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻳک ﻘﺪم اﺯ
ﺳﺎﻟﻚ  ﻭ ﺩﻩ
ﻗﺪم ﻮﻳﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪﺧﻮﺩ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺎﻳﺪ  ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺗﺴﻬﻴل ﻮ
ﺗﺴﺮیع
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ  ﮐﻪ
ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻨﻴﺴﺖ  ﮐﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﮐﻪ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺳﺮ ﻭ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺒﺎ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ  ﻣﺼﻮنیّتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ :ﻣﻨﮑم
ﻴﻌنی ﻤﻥ
اﻟﺸیعة ﺍﻳﻥ
همان اﺯﺷﻤﺎ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﻮآل
ﻘﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ  ﻭ ﺍﺯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
هستند. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﻧس ﻭ
ﺟﺎﻥ ﺒﺎ ﻳﻥ
ﻤﻌنی اﺳﺖ: اﻧّﻪ
ﻣﻥ ﺘﻮﻟّﻯ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ  ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ  ﻭﺗﺒﺮء
من ﺃﻋﺪﺍﺋﻪ  ﻭ ﺃﺣﻞّ ﺣﻠﺎﻟﻪ
ﻭ ﺣﺮّﻡ ﺣﺮﺍﻣﻪ
ثمّ ﺪﺧل فی
اﻟﺬﻧﻮﺏ  ﻭ ﻟم
ﻴﺘﺐ فی
اﻟﺪﻧﻴﺎ  ﻋﺬّﺏ
ﻟﻬﺎ ﻓﻰ ﺍﻟﺒﺮﺯﺥ
ﻭ ﻳﺨﺮﺝ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة  ﻭ ﻟﻴس
ﻟﻪ ﺫﻧﺐ
ﻳُﺴﺄل عنه
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ که ﻧﻪ
ﺍﻧس ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻧﻪ ﺟِﻦّ ( ﻳﻌنی
که ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻧﺴﺎﻧﻰ  ﻣﻌﺎﻓﻴّﺖ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ) ﻭ ﻧﻪ
ﺍﺯ ﺟﻥ ها (ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍح و جان
ها که ﻤﻨﺘﻈﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ)
ﺑﻠﮑﻪ ﺷﻤﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻴﺪ. (ﻧﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﺗﺸﻴّﻊ  ﮐﻪ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺸﻌﺎع اﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ  ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
تصوّف ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ  ﺍﻋم اﺯ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻝ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴﻨﻰ  ﻭﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﺁﺧﺮ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ  ﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮم ﻮ
ﻣﺼﻮﻥ اﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﻧس و انسان
ﺟﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ  ﮐﻪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺘﻮﺿﻴح
ﻤﻴﺪﻫﺪ  ﻭ
ﻣﻌﻨﺎﻯ ﺁﻥ
اﻳﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.(ﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ  ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋلی
ﺪﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﻣﻮﻟﺎ
ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﻟﺎ  ﺷﺎﻣل
همه اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺯﻧﺪﻩ
هر ﺯﻣﺎﻥ  ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﺴﺘﻮﺭ
ﻏﻴبی هر ﺯﻣﺎﻥ
ﻮﻧﻪ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﮐﻪ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ
ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﻣثلا
ﺧﻠﻔﺎ ﺑﻨﺎﺣق
هستند )
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ (ﺍﻋﺪاء ) ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺣﻠﺎل اﻭ
ﻭﺣﺮﺍم اﻭﺭﺍ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ (ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺨﺪﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺴﻨّﻯ ﻮ ﺷیعی
هستند ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک اﻟهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺣﺮﺍم ﻮ
ﺣﻠﺎل ﻤﻮﻟﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی اﻭ ﻭﻫﺮﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺤﺮفی
ﺒﺰﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭼﻨﺪ ﺣﺮﺍم
ﺨﺪﺍ ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ
هست . ﺍﺯ ﮐﺪﺍم
ﺤﻠﺎل ﻮ ﺣﺮﺍمی
ﺘﺎﺯﻩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﺍﮔﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻧﺒﺎﺷﺪ؟ ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻭﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮﺻﻠﺎح
ﺪﻳﺪﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮔﻨﺎﻫﺎنی
ﺸﻮﻧﺪ ﻭلی
ﺘﻮﺑﻪ ﻧﮑﻨند
ﻭ ﺩﺳﺖ ﻧﮑﺸﻨﺪ
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻨﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺯخ عذﺍﺏ
ﻧﻴﺴﺖ. (ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ غیر
ﺗﺎﺋﺐ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ  ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺪﺭ ﺟﻬﻨم
ﺴﻮم ﺒﺮﺯﺥ  ﻳﺎ
ﺩﻭﺯخ ﺴﻮﺧﺘﻥ
ﺮﻭح ﺒﺪﻭﻥ
ﺠﺴم عنصری که
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﺴﻢ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ (ﺃثیرﻯ)
ﺭﻗﻴﻘﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴﺖ ﻫﺴﺘﻪ
ﺍﺗمی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ  ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ  ﻭ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻓﻌلی
ﺴﺎﻟک اﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺍﻳﻥ
ﺴﺨﺘﻴﻬﺎ ﻭ
ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ الهی
ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎل
ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻥ ﻀﻌﻴﻒ
ﺑﺮﺍﻯ ﺼﺒﺮ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺍﺧﻠﺎق
ﻮﻓﮑﺮ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ)
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ  ﺑﺪﻭﻥ
هرﮔﻨﺎهی
ﺨﺎﺭج
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺟﺎﻯ ﺴﻮآل اﺯ
ﺍﻭ ﻧﺒﺎﺷﺪ (ﻳﺎ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺣتی
ﺤﻀﻮﺭﻯ ﺪﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. گه
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻋﺬﺍﺏ
ﺁﻥ را ﺒﮑﺸﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﻮآل ﻮ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﺧﻮﺩ  ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻴﻴﻥﻨﻮع
ﻤﺴخ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.

حدیث 2328 - اﺯ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ(ﺝ۶ﺹ246
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺭﺍﻭﻯ ﺃﺻبع
ﺒﻥ ﻨﺒﺎﺗﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﻧﺰﺩ
ﻣﻮﻟﺎ ﺭﻓﺘﻢ  ﮐﻪ ﮐﻒ
ﺑﺮ ﮐﻒ ﺩﺳﺖ ﻣﻥ
ﺰﺩ  ﻭﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ ﻤﻦ
ﮔﺮﻓﺖ  ﻭ
ﻓﺮﻣﻮﺩ:
انّ
ﻮﻟﻴّﻨﺎ ﻭلیّ اﻟﻠﻪ
ﻓﺎﺫﺍ
ﻣﺎﺕ ﮐﺎﻥ فی
اﻟﺮﻓﻴق
اﻟﺄﻋﻠﻰ  ﻭﺳﻘﺎﻩ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻦ ﻧﻬﺮ
ﺃﺑﺮﺩ ﻣﻥ
اﻟثلج  ﻭ
ﺃﺣلی ﻤﻥ
اﻟﺸﻬﺪ  ﻓﻘﻠﺖ
ﺟُﻌﻠﺖ ﻓﺪﺍﻙ  ﻭ ﺍﻥ
کاﻥ ﻤُﺬﻧﺒﺎ؟
ﻗﺎل ﻨﻌﻢ  ﺃﻟم
ﺘﻘﺮﺃ ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ (ﺍﻭﻟﺌک
ﻴﺒﺪّﻝ ﺍﻟﻠﻪ
ﺳﻴّﺌﺎﺗﻬم
ﺤﺴﻨﺎﺕ  ﻭﮐﺎﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﻏﻔﻮﺭﺍ
ﺭﺣﻴﻤﺎ ﺑﺪﺍﻥ
که ﻭﻟﻰّ ﻣﺎ  ﻭﻟﻰّ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻗﺒﻮل
ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﻳک ﺴﺎﻟک
الهی ﺮﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻳﻢ) ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﻮلیّ
ﺒﻤﻴﺮﺩ  ﻧﺰﺩ
ﺭﻓﻴق اﻋلی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ (
ﺩﺭ ﻣﺮگ ﻘﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ  ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺒلی ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ.
ﻭﻣﺎﺩﺍمی که
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭ
ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﺁﺧﺮ
ﺑﺸﺮﻯ  ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺑﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ (ﺭﻓﻴق
اﻋﻠﻰ ) ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﻣﻘﺎم
ﻘﺎﺋم اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻋﻤل ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺭﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﺪّ
ﺍﻗﻞ ﺷﺮﻁ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺮﮒ ﻭ ﻳﺎ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ  ﮐﻪ
ﺭﻓﻴق اﻋلی
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ ﻋﻈﻴﻢ
ﻭﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺮﺏّ ﺍﻋلی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﭼﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ  ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﻭﻳﺎ
ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ (ﺭﻓﻴﻖ)
ﺩﻭﺳﺖ ﻭ ﻫﻢ
ﻧﺸﻴﻦ ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ (ﺭِﻓق
ﻮ ﻧﺮﻣﺶ ﻭ
ﻣﺤﺒﺖ) ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺭﻓﻴق اﻋﻠﺎ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮغ
ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮغ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ  ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺮﻓﻴﻖ
ﺍﻋﻠﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮﻏﻴﺮ
ﺍﺯﻋﺮﺵ ﺭﻓق
اﻋﻠﻰ  ﻭﺭﺏّ
ﺍﻋﻠﺎ  ﺭﻓﻴق
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺠﺒﺮﺋﻴل اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻭﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ (ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) ﻣﻘﺎم الهی
و الوهیّت
اﻭﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺭﻓﻴق
اﻋلی عرﺵ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﭙس
ﺷﺨﺺ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ  ﺗﺤﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎنی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ  ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺣﺪﻳث
ﺑﺎﻟﺎ ﻭ ﻧﻈﺮ
ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ  ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻪ ﻭ
ﺗﺸﻮﻳق
همیشگی هر
ﭘﻴﺮ الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺘﺮس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
پیامبرگونه
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍﺣتی
اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ الهی
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ)
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﺭﻭج
اﻳﻦ ﻭلیّ
ﻮﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺭﺍ  ﺍﺯ
ﻧﻬﺮ ﺧﻨک ﭽﻮﻥ
ﻴخ
ﻤﻴﻨﻮﺷﺎﻧﺪ (ﺩﺭﮔﺮﻣﺎﻯ
عرﺑﺴﺘﺎﻥ  ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻳخی هم ﻨﻴﺴﺖ  ﻭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﻨکی
ﺒﻤﻌنی اﻳﺪﺁل
اﺳﺖ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ مردم
ﺍﺳﮑﻴﻤﻮ  ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﺭﻭج اﻳﻥ
ﻤﻴّﺖ ﺁﺏ ﮔﺮم
می ﻧﻮﺷﺪ
.ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﺤﺎﻟﺖ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻴک ﺸﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻳﺎ ﺩﺭﺟﻬﻨم
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ)
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ
ﺷﻬﺪ ﻋﺴل
ﺸﻴﺮﻳﻥ ﺘﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺍﻧند (ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق
ﻤﻴﻨﻮﺷﺪ
ﻭﻣﻴﺨﻮﺭﺩ. ﻭ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
اﻧﺘﻈﺎﺭ  ﭼﻮﻥ ﺪﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﻫﺎﻯ
ﺸﺒﺎﻧﻪ
ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ ﻮﺧﻮﺭﺩنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﻟﺬﺕ ﺁﻥ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺎ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻋﻘل ﻮﺗﻤﺪّﻥ
ﻭ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ
ﻋﻠمی ﺨﻮﺩ  ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.)
ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ  ﺣتی اﮔﺮ
ﺍﻳﻥ ﻮﻟﻰّ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ؟ ﻣﻮﻟﺎ
ﭘﺎﺳخ میدﻫﺪ. ﺁﺭﻯ
ﻣﮕﺮﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺍﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻯ  ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺒﺪﻳل
گناﻫﺎﻥ ﻮ ﺑﺪﻯ
ها ﺑﺤﺴﻨﺎﺕ ﻭ
ﺧﻮبی ها
ﻣﻴﮑﻨﺪ؟
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻏﻔﻮﺭ
ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ
ﻭﺭﺣﻴم ﭙُﺮ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﺳﺖ  (ﺑﺠﺎﻯ
عذﺍﺏ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺗﻮﺑﻪ ﺧﻮﺩ  ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺗﻤﺎم گناﻫﺎﻥ
اﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻔﻮ
ﺍﺳﺖ.
ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
اﺗﻔﺎقی ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﻛﻪ ﻏﻴﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم
ﺒﺎ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﻯ
ﻣﻮﻗﺖ ﻣﻮﺭﺩ
ﻋﻔﻮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟک
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ  ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﻄﻮﺭ ﺩﺍﺋم
ﺒﺨﺸﻮﺩﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻋث ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪگی ﻔﺼل
ﻨﻮعی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺴﺎﻟک
ﺨﻮﺍﻫﺪﺷﺪ. ﭘس
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ  ﺳﺎﻟﻚ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺒﺘﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ  ﺣتی اﮔﺮ
ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺣﺪّ
ﺍﻗﻠّﻯ اﺯ
ﺁثاﺭ ﻣﻨفی ﺪﺭ
ﺭﻭح ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺩﺭ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﭼﻮﻥ ﺑﮑﻠی
اﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ نوع ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻴﺮﺩ  ﺩﺭﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﻣﻘﺎم الهی
ﻮﻋﻔﻮ ﺍﺯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ ﻭلی ﺒﺎ
ﻧﺴخ و فصل
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ الهی
ﺮﺍ ﺗﻤﺎم کند
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ  ﺗﺮک
ﺴﻠﻮﻙ ﻭﻳﺎ (ﺗﺮک
ﺼﻠﺎﺕ)
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ  ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ الهی
ﺨﻮﻳﺶ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ  ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ  ﺩﺭﺣﮑم
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺸﮑﻥ
ﺒﻮﺩﻩ  ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻥ گناﻫﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ  ﺑﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮﻯ  ﺑﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻥ
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﺠﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ. ﺗﺒﺪﻳﻞ (ﺳﻴّﺌﺎﺕ
ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ) ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ  ﺩﺭ
ﺍﺧﻠﺎق ﻮ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ  ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ الهی
ﺘﺎﺯﻩ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻭﺗﺰﮐﻴﻪﻭ
ﺗثبت ﮐﺎفی
اﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ  ﻭ ﻧﻴﺰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﺩل ﻮ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟﻚ  ﺑﻄﻮﺭﻯ
که ﺩﺭ
ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
ﻮﺧﻮﺍﺏ  ﻭﺣتی
ﺪﺭ ﺑﺤﺮﺍﻥ
ﻤﺮﮒ  ﺑﻄﻮﺭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ  ﺑﺪﺍﻥ
ﺼﻔﺎﺕ ﻣﺘﺠلّی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭘﺎﺳخ ﺴﻮآل
ﻘﺒﺮ  ﻭ
ﻳﺎ ﺳﻮآﻟﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﻭ
ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ ﻮ
ﺧﻠﺴﻪ ﺍﻭ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺍﻭﺟﻮﺍﺏ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﮕﻮﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗثبیت
ﺷﺪﻩ ﺻﻔﺎﺕ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ (
ثباﺕ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻋﻘل ﻮ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ  ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم الهی
ﺘﺎﺯﻩ  ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗثبیت و
سایبرنیتیک
ﻧﺸﺪﻩ  ﻭﺷکّ
ﻮﺗﺮﺩﻳﺪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻥ
ﺒﺤﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ  ﻫﻤﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ صفات (ﻣﻠﮑﻪ)
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ  ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭ ﻳﻘﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﻨﻬﺎﺋﻰ  ﮐﻪ ﻫﻴچ
ﭽﻴﺰﻯ ﺠﺰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺑﺎقی
ﻨﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﻮآلات
ﺩﺭ ﻗﺒﺮ  ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ الهی
و ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺩﻳﻨﻰ  ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺤﺎل ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک اﺯﺳﺎﻟﻚ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ(ﺣتی اﻋﻠﻢ)
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
وشرط کافی
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ. (ﺣﺴﻨﺎﺕ)
ﻧﻴﮑﻮﻫﺎ ﻳﻌنی
ثوﺍﺑﻬﺎ ﻭ
ﺁثاﺭﺁﻥ ﺪﺭ
ﺭﻭﺡ و ذات  ﻭ ﻧﻴﺰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺏ
ﻭ ﺗﺤﺴﻴﻥ ﻮ (ﺣُﺴﻥ
ﺸﺪﻩ) ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﺁﻥ را (ﺣﺴﻴﻦ)
ﮐﻨﺪ.ﻏﻔﺮﺍﻥ
عفو ﺩﺍﺋم
اﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋم ﻮﻋﻔﻮ
ﻣﻮﻗﺖ الهی ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ. ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻳﻌنی
ﺪﮔﺮﮔﻮﻧﻰ  ﻭﮔﺎهی
ﺒﻤﻌﻨﻰ ( ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺪﺍﺭ) ﻗﺒلی
اﺳﺖ. ﻳﻌنی ﺒﺎ (ﺍﻳﮑس
) ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﮐﻪ ﺯﻳﺎﺩ هم
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﮐﺴی
ﻤﻮﻓق ﺒﺘﻌﻘل
ﻮ ﻓﻬم ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﺎﻓﻰ  ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺰﺭﮔﺘﺮﺍﺯ
ﺁﻥ ﮐﺮﺩﻩ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻧﺪکی گناه
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺳﻠﻮک
ﻛﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﺗﺮ  ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﺎﺍﻣﻴﺪ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ  ﻭﺯﺣﻤﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﮑﺸﺪ  ﻫم
گناﻫﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻃﺮﺩ ﮐﺮﺩﻩ  ﻭ ﻫم
ﻨﻴکی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺴﺐ ﻧﻤﻮﺩﻩ.
ﻭﻫم
اﻣتیازﺍﺕ
ﻣﻘﺎﺑل هماﻥ
ﻤﻘﺪﺍﺭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻘﺒلی
ﺮﺍ ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ گناﻩ
ﻗﺒلی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺭﺑﺎ ﺧﻮﺍﺭﻯ
که
ﺗﻮﺑﻪﻣﻴﮑﻨﺪ  ﻭ ﻳک
ﻤﻴﻠﻴﻮﻥ ﻤﺎل
ﻤﺮﺩم ﺮﺍ ﭘس
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺭﺑﺎ ﺧﻮﺍﺭﻯ
ﺴﺎﻟک که
ﺍﻧﺪکی ﺮﺑﺎ
ﺧﻮﺭﺩﻩ  ﻭ ﭘس
ﺩﺍﺩﻩ  ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭثوﺍﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﺭﻯ ﺴﺨﺖ ﺗﺮ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ  ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭﻫﺮ ﺩﻭ
ﻣﺴﺎﻭﻯ اﺳﺖ  ﻭلی
ثوﺍﺏ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﻪ
ﺩﻭﻧﻔﺮ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺼﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ هستند
ﻭﻟﻰ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺪﺭ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳکی
عاﻗﻠﺘﺮ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺩﺭ ﺟﺴم
ﻮ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺡ  ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺪﺭﻋﻘل ﻮﺟﺴم
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ  ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺍﺟﺐ ﺑﺮﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻳﺎ
ﺗﺤﻤّل کند.
ﻭﻳﺎ ﺻﺒﺮ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث 2329 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ247ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺩﺧﺘﺮ ﺧﺪﻳﺠﻪ  ﻫﻤﺴﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺮح
ﻤﻴﺪﻫﺪ (ﺗﻮﻟﺪ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﭼﻮﻥ
هرﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺘﻮﻟﺪ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﻳﺠﻪ
ﻧﻴﺴﺖ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم فوق
ﺑﺸﺮﻯ ﻔﺎﻃﻤﻪ  ﭘس ﺍﺯ ﺳﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﺯﻣﺎنی اﻳﻥﺘﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ  ﮐﻪ ﺧﺪﻳﺠﻪ
ﻭﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻣلی ﺒﻮﺩﻩ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﻗﺎﻟﺐ
تهی ﻤﻴﮑﻨﺪ  ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
ﻨﺪﺍﺷﺖ ﺗﺎ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺭﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮکی ﮐﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ
کاﺭﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻣﻮﻟﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺪﺭ ﺳﺮﻭﺩﻥ
ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺘﻮﻟﺪ ﺟﺴﻤﺎنی
ﻔﺎﻃﻤﻪ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺘﻮﻟﺪ
ﺩﻭم ﺮﻭﺣﺎنی
ﻔﺎﻃﻤﻪ سالک
ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻔﺒﻴﻨﺎ ﻫﻴک
کذﻟﻚ  ﺍﺫ ﺩﺧل
علیها ﺃﺭبع
ﻨﺴﻮة ﺳﻤﺮ
ﻃﻮﺍﻝ  ﮐﺄﻧّﻬﻥ
ﻤﻥ ﻨﺴاء ﺒﻨﻰ ﻫﺎﺷﻢ
ﻓﻔﺰﻋﺖ
ﻣﻨﻬﻦّ  ﻟﻤّﺎ
ﺭﺃﺗﻬﻦ  ﻓﻘﺎﻟﺖ
ﺍﺣﺪی هنّ  ﻟﺎﺗﺤﺰنی
ﻴﺎ ﺧﺪﻳﺠﻪ  ﺍﻧّﺎ
ﺭﺳل ﺮﺑّک
اﻟﻴﻚ  ﻭﻧﺤﻥ
ﺃﺧﻮﺍﻧﻚ  ﺃﻧﺎ
ﺳﺎﺭة ﻭﻫﺬﻩ
ﺁﺳیة ﺑﻨﺖ
ﻣﺰﺍﺣﻢ  ﻭهی
ﺮﻓﻴﻘﺘﻚ فی
اﻟﺠنّة  ﻭﻫﺬﻩ
ﻣﺮﻳم ﺒﻨﺖ
ﻋﻤﺮﺍﻥ  ﻭﻫﺬﻩ
ﮐﻠثُم اﺧﺖ
ﻣﻮﺳﻰ  ﺑﻌثنا
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻴﻚ
ﻟﻨلی ﻤﻨﻚ  ﻣﺎ ﺗلی
اﻟﻨﺴاء ﻤﻥ
اﻟﻨﺴاء ﻭﭼﻮﻥ
ﺨﺪﻳﺠﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺎﻝ (ﺯﺍﻳﻤﺎﻥ)
ﺑﻮﺩ  ﭼﻬﺎﺭ
ﺯﻥ ﺴﻴﻪ ﭼﻬﺮﻩ
ﺑﻠﻨﺪ ﻗﺪ ﺑﺮ
ﺍﻭ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺑﺰﻧﺎﻥ بنی
هاﺷم ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ (
ﮔﺮﭼﻪ بنی
هاﺷم ﻴک ﺸﺎﺧﻪ
ﺍﺯ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﻗﺮﻳﺶ ﺑﻮﺩﻩ  ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻟﺒﺎس ﻭﻇﺎﻫﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺮﻳﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ (ﻫَﺸم
ﻨﻔس ) ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﻗﻌﻰ ﻫﺎﺷمی
بوده ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒنی هاﺷم هستند
.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﻮبنی عمران
ﻭﻳﺎ ﺁل اﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻮﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﺍﻭ  ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻴﺎﺭﻯ ﭽﻬﺎﺭ
ﺳﺎﻟک ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺨﺪﻳﺠﻪ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩﺵ ﻫﻨﮕﺎم
ﺘﻮﻟﺪ ﻓﺎﻃﻤﻪ  ﺑﻮﻯ کمک
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺍﺯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺮﺳﻴﺪ  ﻳکی
اﺯﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ ﺍﻯ
ﺧﺪﻳﺠﻪ ﻣﺤﺰﻭﻥ
ﻮ ﺍﻧﺪﻭﻫﮕﻴﻥ
ﻤﺸﻮ. ﻣﺎ
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ارسالی ﺨﺪﺍﻯ
ﺘﻮ ﻫﺴﺘﻴم ﻮ
ﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻥ ﺘﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ ﻣﻥ
ﺴﺎﺭﻩ ﻫﺴﺘﻢ
ﻭﺍﻳﻥ ﺁﺳﻴﻪ
ﺑﻨﺖ ﻣﺰﺍﺣم
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﺭﻓﻴق
ﻮﻫﻤﻨﺸﻴﻥ ﺘﻮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﻳم ﺒﻨﺖ
ﻋُﻤﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ  ﻭ ﺍﻳﻥ
کُلثوم
ﺨﻮﺍﻫﺮ ﻣﻮسی
اﺳﺖ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎﺭﺍ ﻣﺎﻣﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻩ  ﺗﺎ ﺑﺘﻮ
ﮐﻤک ﻜﻨﻴﻢ  ﮐﻪ
ﺯﻧﺎﻥ
ﺒﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ (ﺍﻳﻦ
ﺯﻧﺎﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ  ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻧﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﺸﻴﻮﺍ ﻭ ﻫﻠﻥ
ﻮ ﻣﺮﻳم ﻮ
ﺁﺳﻴﻪ ﻭﺳﺎﺭﻩ  ﻭﺩﺭ
ﻫﺮﺩﻳﻥ ﻮ
ﻃﺮﻳﻘتی
ﺴﻤﺒﻮلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺣﺎل
ﺨﺪﻳﺠﻪ ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﺨﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ ﺒﺮﺳﺪ.
ﺯﻧﺎﻥ ﺒﻬ. کمک
ﻤﻴﮑﻨند  ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺰﻥ  ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﺰﻧﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﻫﺮ ﺳﺎﻟگ
ﺤتی اﮔﺮ ﻣﺮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ  ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻘﺮﺍﻥ ﻮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺯﻥ
هستند ﮐﻪ
ﺗﺎبع ﺪﺭ
ﺗﺴلیم ﺸﻮﻫﺮ
ﺧﻮﺩ  ﭘﻴﺮ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﮑم ﻤﺮﺩ
ﻭﺍﻗﻌﻰ  ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻗﺮﺍﻥ گاهی
ﻨﻴﺰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺮﺩ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ  ﺑﺎﺯ ﺯﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﺪﻳث
ﺗﺸﻮﻳق
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﮑﻤﻚ ﻳک
ﺪﻳﮕﺮ  ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﻙ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ هر
ﺳﺎﻟک ﺒﻬﺮ
ﺩﺭﺟﻪ  ﺑﺮﺍﻯ
همه ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋی
هر ﺳﺎﻟک ﺘﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺟﺸﻦ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
هر ﻳک ﭙﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺨﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ  ﻭﺑﺎﻋث
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍﻩ ﻭ
ﻣﮑﺘﺐ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺟﺪﻳّﺖ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

حدیث 2330 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ247ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻭﻯ ﺪﺭ
ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ
ﻔﺮﻣﻮﺩ:
ﺮﺃﻳﺖ
ﺭﺳﻮل ا
ﻟﻠﻪﻫﻬﻨﺎ  ﻭﺍﻟﺘﺰﻣﺘﻪ
ﻣﻥ ﺮﺳﻮل
ﺨﺪﺍﺭﺍ ﻫﻤﻴﻥ
ﺠﺎ ﺩﻳﺪﻡ  ﻭﺍﻟﺘﺰﺍم
اﻭﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻡ. (ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺩﺭ
ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ که
ﺑﻮﺩ  ﺍﻧﺴﺎنی
کاﻣل ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺪﺍﺷﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ  ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عصر ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩ.ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎم
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺴﺎﺑق ﺨﻮﺩ  ﺩﺭ
ﻣﺤﻴطی ﺒﻮﺩ  ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺤﻴﻄ
اﻣﺮﻭﺯ
ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ
اﻳﺸﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﺩﻟﻴلی اﺯ ﻳک
ﺒﻴﻨﺶ ﺍﺯ ﭘﻴﺶ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ نگری ﺍﺳﺖ.
ﻭﺣتی گاهی ﺪﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻋﺎﺩﻯ
اﻳﻥ ﺤﺎل
ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺟﺎﺋی ﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ  ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺪﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺍﻳﻥ
ﺤﺎﻟﺖ ﻳﻚ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻋﺼﺒﻰ  ﻭ
ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ غیر
سالکان ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﻫﺮ ﺩﻳﺪﻥ
ﺼﺤﻨﻪ ﺟﺪﻳﺪ  ﻳک
ﻨﺴﺨﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺪﻳﺪﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺭسی ﻮ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺑﺎﺩﻳﮕﺮ
ﺳﻮﺍبق ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﺳﭙس ﻳک
ﻨﺴﺨﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺣﻔﻆ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻥ ﺼﺤﻨﻪ ﻧﻴﺰ
ﺗﻔﮑﺮ ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻭﺗﺄﻣلی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺑﺮﺭسی ﺼﺤﻨﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺳﻮﺍبق
ﺬﻫنی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
بوسیله روح
مدبّر ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻭ
ﺑﺮﺭسی ﺒﺎ
ﺳﻮﺍﺑق
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ
ﺼﺤﻨﻪ ﺭﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺁﺷﻨﺎ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺴﺎﺑﻘﻪ ﺑﺎﺷﺪ  ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﺮﻯ ﺠﺪﻳﺪ  ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ
ﺼﺤﻨﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻭلی
ﺪﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ غیر
ﻋﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍل عصبی
ﺨﻮﺩ  ﮔﺎهی هماﻥ
ﻨﺴﺨﻪ
ﺑﺎﻳﮕﺎنی ﺸﺪﻩ
ﺟﺪﻳﺪ  ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻴک ﻨﺴﺨﻪ
ﻗﺪﻳﻤﻰ  ﻣﻥ
ﺴﻮﺍبق ﺒﻨﻈﺮ
ﺑﺮﺭسی گممده
ﺫﻫنی ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻳﻌنی ﻨﺴﺨﻪ
ﺑﺎﻳﮕﺎنی که
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺨﺮﺍج
ﺴﻮﺍﺑق
ﺒﺎﻳﮕﺎنی
ﺒﺮﺳﺪ  ﺯﻭﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
که ﺣﺎل عصبی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﺻﺤﻨﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣتی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ این
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺗﻮﻟﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﻫﻔﺖ هزار
ﺳﺎل ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺳﻮم
ﺨﻮﺩ ﺩﻳﺪﻡ  ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺻﺤﺒﺖﮐﻨﺪ ﻭ
ﻣﺎﺩﺭ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﻳﺪﻡ  ﮐﻪ ﺳﺨﺖ
ﺯﻳﺒﺎ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل
ﻘﻴﺎس ﺑﺎ ﺯﻳﺒﺎﺋی
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ (ﺍﻟﺘﺰﺍﻡ)
ﺭﮐﺎﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﻭﻳﺎ ﺍﻟﺘﺰﺍﻡ
ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﻭ
ﺗثبیت ﻭﻋﺪم
ﺘﺮک ﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻴک ﺴﺎﻟک ﻜﻪ
ﮐﺎﺭﻫمه اﺳﺖ
ﭼﻮﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ  ﺍﻟﺘﺰﺍم
ﻮ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻮ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﻫﺎ
ﻧﮑﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎﻗﺒﻮﻝ ﻣﺮگ ﻘﺒﻞ
ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ  ﻭﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﺘﺰﺍم
ﻮ ﻋﺪم ﺸﺮﻙ  ﺩﺭ توسّل
ﻮ ﺗﺸﻔّع و
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.

حدیث
2331 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ338 بحاﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺭﺟﺎﻝ
ﺍﻋﺮﺍﻑ مذکور
در قرآن
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻧﺤﻦ ﺍﻟﺄﻋﺮﺍﻑ
ﻣﻦ ﻋﺮﻓﻨﺎ
ﺩﺧﻞ ﺍﻟﺠنّة  ﻭﻣﻦ ﺃﻧﮑﺮﻧﺎ
ﺩﺧﻞ ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻣﺎ ﻫﻤﺎﻥ
مردان ﺃﻋﺮﺍﻑ ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ  ﻣﮕﺮ ﺑﺴﺒﺐ
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻣﺎ. (ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
شهود ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ  ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻌﻠّﻢ وﻣﺮﺑّﻰ
الهی ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﭘﻨﺞ
ﮔﺎﻧﻪ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.(
ﺳﺒﺐ) ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺒﻠﻪ ﻭ ﻗﺒﺎﻟﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ ) ﻭ
ﻣﺎ ﺃﻋﺮﺍﻓﻰ ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻣﺎ  ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﺷﺨﺎﺹ  ﮐﺴﻰ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ نوع فوق
بشری اینده
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﮐس ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﮐﺮﺩ  ﻭﻣﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭ ﺭﺩّ
ﮐﺮﺩﻳﻢ  ﻭﺍﺭﺩ ﺟﻬﻨﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﺨﺼﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ  ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﺩ
( ﺍﮔﺮ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻧﺒﻮﺩ ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﺩ.
ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻢ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
لاﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻢ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ  ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻠﺎﻗﺎﺗﻰ
ﺷﺪ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ  ﮐﻪ ﺍﮐثرﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻧﻤﻰ ﺭﺳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﻳﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺧﻠﺎﻝ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺳﺒﺐ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭ ﺳﺒﻴﻞ ﻭﺭﺍﻩ  ﻭ ﺑﺎﺏ ﻭ
ﻣﺪﺧﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﻣﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺩﺧﻮﻝ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ  ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺍﻟﻮﻫﻴﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ  ﻭ ﺑﺎ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﮐﻠﺎﻡ ﻭﻭﻋﺪﻩﻫﺎ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﺑﺎ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﻣﻮٴﺪﺑﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺃﺩﺏ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ ﻧﺒﻮﺩ.ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻟﺎﺯﻡ
ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻭﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺫﺭ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﮔﺮﮒ ﻭﺣﺸﻰ ﺭﻭﺯﻯ
ﺑﺮّﻩ ﺁﺭﺍﻡ  ﻭ ﺭﻭﺯﻯ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺳﺪ.
ﭘس ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﺯ
ﺗﻮﺣّﺶ ﻭﺩﻭﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﺟﻬﻞ ﻭ ﺟﻨﻮﻥ  ﺑﺘﻤﺪﻥ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻴﺎنی
لاﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺁﺭﺍﺳﺘﻪ
ﻭﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ  ﺍﮔﺮ ﺳﻨﮓ
ﺗﻤﺎﻡ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ  ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ
(الله أهو) ﺁﻏﺎﺯ
ﻫﺴﺘﻰ(ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ)ﺧﺪﺍ
ﻇﺎﻫﺮ.

حدیث 2332 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۸ﺹ339 بحار) ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺃﻋﺮﺍﻑ ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢ  ﮐﻪ (ﺍﻧﺼﺎﺭ)
نصرﺕ ﻃﻠﺒﺎﻥ ﻭ
ﻧﺼﺮﺕ ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﻭﻣﺎ ﺍﻋﺮﺍﻑ
ﻫﺴﺘﻴﻢ  ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.( ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻭ ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺗﻮﺻﻴﻔﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺑﻬﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻳﺎ ﺗﻮﺻﻴﻔﻰ  ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ  ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻫﺮ
ﺗﻮﺻﻴﻔﻰ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭ ﺣﺘّﻰ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺷﺮﻙ ﺁﻣﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ) ﻭﻣﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻋﺮﺍﻑ ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺭ ﺻﺮﺍﻁ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ( ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ  ﺑﺎ ﺻﺮﺍﻁ
ﻭﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻳﺎ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺸﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺩﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ)
ﻭ ﮐﺴﻰ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ
ﻣﮕﺮ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ ( ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺗﻨﺒّوء ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ) ﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭ ﺟﻨﺎﻥ ﻳﺎ ﮔﻨﺎﻥ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺩﻳﻨﻰ
ﻫﻨﺪﻯ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﺳﺖ
) ﻭ ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺧﻞ
ﺁﺗﺶ ﻧﻤﻰ ﺷﻮﺩ ﻣﮕﺮ
ﮐﻪ ﻣﺎﺭﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭ ﺭﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ.(
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﻭﺑﺎ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺷﻰ ﻣﺸﺨّﺺ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

حدیث
2333 – از امام صادق
است (ج؟ص؟) ﺑﻴﻨﺎ
ﺃﻧﺎ ﻭ ﺃﺑﻴﻤت
ﻮﺟّﻬﻴﻥ الی
ﻤکّة  ﻭ
ﺃبی ﻘﺪ
ﺗﻘﺪّمنی فی
ﻤﻮﺿﻊ  ﻳﻘﺎل له
ﺿﺠﻨﺎﻥ  ﺍﺫ ﺟاء
ﺮﺟل فی عُنقه
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻳﺠﺮﻫﺎ  ﻓﺄﻗﺒل
علیّ ﻔﻘﺎﻝ  ﺍﺳﻘنی
اﺳﻘﻨﻰ  ﻓﺼﺎﺣبی
ﺃﺑﻰ  ﻟﺎ
ﺗﺴﻘﻪ  ﻟﺎ
ﺳﻘﺎﻩ ﺍﻟﻠﻪ  ﻗﺎﻝ  ﻭفی
ﻄﻠﺒﻪ ﺭﺟل
ﻴﺘﺒﻌﻪ  ﻓﺠﺬﺏ
ﺳﻠﺴﻠﺘﻪ ﺟﺬﺑﻪ
ﻃﺮﺣﻪ
ﺑﻬﺎ فلی ﺃﺳﻔل
ﺪﺭک ﻤﻥ
اﻟﻨﺎﺭ ﭼﻮﻥ
ﻤﻥ ﻮ ﭘﺪﺭﻡ (ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ) ﺑﺴﻮﻯ
ﻤﮑّﻪ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻴﻢ (ﺍﺯﻣﺪﻳﻨﻪ)
ﻭﭘﺪﺭم ﺪﺭ
ﻧﻘﻄﻪ (ﺿﺠﻨﺎﻥ)
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻥ
ﻤﻴﺮﻓﺖ  ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻯ ﺮﺍ ﺩﻳﺪﻡ
ﮐﻪ
ﺯﻧﺠﻴﺮﻯ
ﺒﮕﺮﺩﻥ ﺪﺍﺷﺖ
ﻭﮐﺸﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﺪ.
ﻭﺑﺴﻮﻯ ﻤﻥ
ﺁﻣﺪ  ﻭﮔﻔﺖ
ﻣﺮﺍ ﺁبی ﺒﺪﻩ (ﺍﻳﻥ
ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ ﻴکی
اﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ  ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک اﻳﺸﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ.
ﻭﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺑﻮﺩﻥ ﭙﺪﺭ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﭙﻴﺮ
ﻣﺮﺑّﻯ ﻮ ﺭﺍﻩ
ﻧﻤﺎﻯ ﺴﺎلک
اﺳﺖ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
که ﺯﻧﺠﻴﺮ
ﺑﮕﺮﺩﻥ ﺪﺍﺷﺖ  ﺩﺭ ﺣﺎل
عذﺍﺏ ﻭ ﺗﺸﻨگی
ﻮ ﺳﻮﺧﺘگی
ﺠﻬﻨمی ﭙُﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭلی
ﭙﺪﺭم ﻔﺮﻳﺎﺩ
ﺯﺩ  ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺁﺏ ﻧﺪﻩ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺁﺏ
ﻧمیدهد . (ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻥ
ﺪﻋﺎئی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣث لا
ﺑﮑسی ﺁبی
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﻭلی
اﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﻳک
غیر ﺳﺎﻟﻚ  ﻭﻳﺎ
ﺩﺷﻤﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺻﺎﺩﺭ ﺷﺪﻩ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﺑﺠﻬﻨم جهان
ﺒﺮﻭﺩ.ﻭ ﭼﻮﻥ
هر ﮔﺎﻭ ﻭ ﺧﺮﻯ
اﻓﺴﺎﺭ
ﺑﮕﺮﺩﻥ اﻭ
ﺑﻮﺩﻩ  ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﮑﻨﺪ.
ﺁﺑﻴﺎﺭﻯکمی
ﺁﺏ ﻫم ﻤﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ  ﺍﮔﺮ
ﺑﺴﻮﻯ ﺠﻬﻨم
ﺒﺮﻭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﺑﻴﺎﺭﻯ عقلی
ﻭﺩﺍﺩﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ  ﻭ ﺩﺍﺩﻥ
ﺤﻘﺎﻳق الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﺨﺪﺍ ﻭ
ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ ﺠﺰ
ﺳوء اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻭ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﻭﺟﺎﺳﻮسی
ﺒﻨﻔﻊ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎی
هر مذهبی اﺴﺖ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﻡ ﺷﺨصی
ﺒﺪﻧﺒﺎل این
ﺸﺨﺺ ﺍﺳﻴﺮ ﺯﻧﺠﻴﺮ
ﺑﻮﺩ  ﺍﻭﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ ﻭﺍﻓﺴﺎﺭ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ
ﮐﺸﻴﺪ  ﻭﺑﺪﺍﺧل
ﺪﺭک اﺳﻔل
ﺠﻬﻨم ﺒﺮﺩ (
ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
ﺪﺭﺟﻪ ﺟﻬﻨﻢ  ﻭﺍﮔﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ  ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎنی
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻴﮕﺎﺭﻯ
ﻮﺑﺎﺭﮐشی
ﺒﮑﻨﺪ  ﺗ
ﺎﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭحی ﻮﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﭘس
ﺍﺯﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯﺳﻔﺮ ﺩﺭﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍع
ﻤﺨﺘﻠﻒ  ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪ  ﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ  ﺍﻳﻥ
کاﺭﻣﺎﻫﺎ ﻳﺎ
ﮔﺎﺭﻣﻪﻫﺎ ﻭ
ﻣُﺠﺮم ﺸﺪﻥ
هاﻯ ﺠﻬنمی
ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻥ
کاﺭﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺑﻄﻮﺭﻋﺎﺩﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻋﻘلی ﻮ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﺭﺍﻳﮕﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
حتی اﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺷﻤﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ  ﮐﻪ
ﺫﮐﺮﻯ ﺮﺍ ﺑﻪ ﻳﺰﻳﺪ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﺷﺪﻩ
ﺁﻣﻮﺧﺖ  ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺫﮐﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ  ﮔﻨﺎﻫﺶ
ﮐﻪ ﮐﺸﺘﻥ
اﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ
اﺳﺖ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ
ﺑﻪ ﺯﻳﻨﺐ
ﻤﻌﺘﺮﺽ ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺫﮐﺮﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ
ﻳﺎ ﻧﺪﻫﺪ
ﻳﻌنی همین
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺬﮐﺮ ﺍﺳﺖ  ﻭﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺷﺨﺼﻰ .

حدیث 2333 -
ﻫﻤﻴﻥ
ﺪﺍﺳﺘﺎﻥﺮﺍﻭی
ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ248 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺭّﻩ ﻓﻠﺎﻥ
اﻃﺮﺍﻑ ﻣﮑّﻪ
ﺑﻮﺩﻳﻢ  ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﻳم
ﺸﺨﺼﻴﮑﻪ
ﺯﻧﺠﻴﺮ
ﺑﮕﺮﺩﻥ ﺪﺍﺷﺖ  ﻭ ﺷﺨﺺ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻃﺮﻑ
ﺯﻧﺠﻴﺮ ﻭﺍﻓﺴﺎﺭﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺸﻴﺪ.
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺮﺍ ﺁﺏ ﺩﻫﻴﺪ.
ﻭلی ﺁﻥ ﻣﺮد  ﺍﻓﺴﺎﺭ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ
ﮔﻔﺖ ﺁﺏ
ﻧﺪﻫﻴﺪ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺁﺏ
ﻧﺪﻫﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩق
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ  ﺑﭙﺪﺭﻡ (ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ) ﮔﻔﺘﻢ  ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
کی ﺒﻮﺩ
ﻓﺮﻣﻮﺩ؟ ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﺍﺳﺖ. (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻔﻬﻴم
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ  ﺍﺯ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﺷﺪﺕ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ  ﺍﻳﻥ
ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺘﻮﺣّﺶ ﻳﻚ (ﻗﺎﻃﺮ)
ﺭﺍ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ (مُغ ﻴﺎ
ﻣُﻐﺎﻭﻳﻪ)
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ  ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺨﻠﺎﻓﺖ
ﺍﺳﻠﺎمی ﻮ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﺨﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﺠﺎﻯ
ﻋلیّ ﺸﺪﻥ ﻭﻋﻀﻮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
گردیدن
ﻣﻐﺎﻭﻳﻪ ﻭ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﻗﺎﻃﺮ
ﺧﻴﻠﻰ ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣثاﻝ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﻭ ﺑﻨﻰ ﺍُﻣﻴّﻪ
ﺩﺍﺭﺩ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭ ﻭ ﻣلخ
ﻮ ﻣﻮﺵ ﺷﻮﻧﺪ.

حدیث
2335 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ248
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ  ﻧﺰﺩ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺑﻮﺩﻡ ﺻﺤﺒﺖ
ﻃﻮﻟﺎنی ﺸﺪ.
ﻭﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻓﺮﻣﻮﺩ  ﺁﻳﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍهی ﺃﺑﺎ
ﻋﺒﺪﺍﻟﻠﻪ (ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ) ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻰ؟
ﮔﻔتم ﺁﺭﺯﻭ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. (ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺸﻬﺮﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺒﻴﻥ
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ
ﻣﻄﺎﻟﺐﻋﻠمی
ﻮ ﺩﻳنی ﺪﺍﺷﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺍﻭﻟﺶ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ  ﻭلی
ﺰﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ
ﭘﺪﺭﺵ ﻭﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻴﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭘﻴﺮﻭ
ﻣﺬﻫﺐ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح ﺸﺶ
ﺍﻣﺎمی ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭلی
اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ  ﺑﻌﺪﺍ
ﭘﺴﺮ ﺳﻮم ﺨﻮﺩ
ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇم
ﺮﺍ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
امام زمان
ﺴﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﺶ ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺗﻌﻴﻴﻥ
کرﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻴلی اﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺘﺸیّع اسمی و
سیاسی که
ﻭﻟﺎﻳﺖ سلوکی
را ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﭙﺴﺮﺵ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺑﺎﻣﺎﻣﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺳﻴﺪ  ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺮﺩﻳﺪﻫﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ  ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﻠﺐ
ﻧﻈﺮ ﺍﻳﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪان ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺟﻠﺐ ﺍﻳﻤﺎﻥ
به او ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﺨﺼﺎ ﺑﺎ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻮﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﺪ  ﻭ ﺑﻮﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﻯ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ کاﺭ ﺩﺭ
ﻫﻴﻨﻮﺗﻴﺰم
ﻨﻤﻮﺩﻥ اﻣﺎم اﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ. ﻭﻳﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺼﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺖ  ﮐﻪ
ﺻﺤﻨﻪﺍﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ
ﺭﺍﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺩﺍﺩﻩ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺭﻭح اﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺒﺮﻭﺩ ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺑﺮﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻘم ﻮ
ﺍﺩﺧل ﺬﻟک
اﻟﺒﻴﺖ  ﻓﺪﺧﻠﺖ
ﺍﻟﺒﻴﺖ  ﻓﺎﺫﺍ
ﺃﺑﻮ
ﻋﺒﺪﺍﻟﻠﻪ
ﻗﺎﻋﺪ ﺑﺮﺧﻴﺰ
ﻭﺧﻮﺩ ﺩﺍﺧل
ﺨﺎﻧﻪ ﺷﻮ. ﻭ
ﺭﺍﻭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﭼﻮﻥ
ﻮﺍﺭﺩ ﺧﺎﻧﻪ
ﺷﺪم اﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺮﺍ ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺩﻳﺪﻡ. (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺭﺍﻭﻯ
ﻨﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﭼﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻭﻳﺎ
ﭼﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﮐﺎﺭ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ  ﺗﺎﺳﺎلک
ﺒﻮﻯ ﺒﺎﻭﺭ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ هر
ﺳﺎﻟﻚ  ﻭﻫﺮ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮک الهی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل مناسب
ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺣتی
ﻤﻮﺭﺩ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮل
ﺸﺨﺺ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎﺳﺎﻟک
اﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ ﭘﻨج
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺨﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.

حدیث 2336 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺴﺠﺎﺩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ248
بحاﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﺍﺯ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺑﻤﮑﻪ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻴﻢ  ﮐﻪ (ﺍﺳﺘﺮ)
ﻣﺎ ﺍﺯﻫم ﺠﺪﺍ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﻳﺪم
ﻤﺮﺩ ﺳﻴﺎﻩ
ﭘﻮشی ﺒﺎﻣﺎﻡ
ﺳﺠﺎﺩ ﺭﺳﻴﺪ  ﮐﻪ ﺳﺮ
ﺑﺮ ﺩﺍﻣﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺖ  ﻭﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺁﺏ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ.(ﻋﻠم
ﻮﺍﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻮ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮالهی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ که
ﺗﺸﻨﻪ ﻣﺸﺘﺎق
ﻄﺎﻟﺐ ﺭﺍ
ﺳﻴﺮﺍﺏ ﻣﻴﮑﻨﺪ)ﻭﺩﻳﺪم
ﺸﺨﺺ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺳﻴﺪ  ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩ ﮐﺸﻴﺪ ﻭ
ﺑﺮﺩ. ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﮐﻪ ﺑﻮﻯ ﺁﺏ
ﻧﺪﻫﻴﺪ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻭ ﺁﺏ
ﻧﺪﺍﺩﻩ (ﻟﺎ
ﺗﺴﻘﻪ ﻟﺎ
ﺍﺳﻘﺎﻩ ﺍﻟﻠﻪ)
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺏ
ﻧﺪﻫﻴﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺁﺏ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻣﺎم
ﻨﺰﺩﻳگ ﻜرﺩﻡ  ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﻳﺪم
ﺒﺎﻳﺸﺎﻥ گفتم .
ﺍﻣﺎم گفت ﮐﻪ
ﺍﻭﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﻣﻠﻌﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩ. (ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﻋﻮﻋﻮ ﮐﻦ  ﻭﻳﺎ (ﻣﻐﺎﻭﻳﻪ)
ﻭمُ؛ ﻮﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻘﻮم
ﻘﺮﻳﺶ ﮐﻪ
ﺑﺎﻓﺮﻫﻨگ
ﺪﻳﻨﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ  ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﭼﻮﻥ
ﻤﻌﺎﻭﻳﻪ  ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﻭﺭﻯ
الهی ﻮ ﺍﻳﻥ
ﻠﻌﻥ ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍ  ﻭﺟﻬنم
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
اﻭ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮐسی
اﻭﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳتی
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی هرﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟکی اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ  ﻭﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣلی اﺟﺎﺯﻩ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث 2337 –
از امامی
(ج؟ص؟) آمده
معنی ولایت
ﺑﺮ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻔﻮس (ﻳﺎ
ﻧﻔﺶﻫﺎ ﻭ ﺭﻭح
ﺤﻴﻮﺍنی هر
ﺷﺨﺺ) ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭح ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺭﻭح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ  ﻣﺎﻧﻨﺪ (ﺍﺟﻨّﻪ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ  ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻭ
ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ  ﺍﻳﻥ
همان ﺨﻠق اﻭل
اﺳﺖ (ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺭ ﺍﻭل
ﺘﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺸﺪﻩ ﮐﻨﻮنی
ﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺍﻭل ﻴﻌﻨﻰ
ﻗﺒلی اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺭﻭحی ﺒﺎﺭﻫﺎ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺩﺭﻳک ﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﻴﺎ
ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺩﻟﻴل ﺮﺍﻭﻯ
ﺒﺮ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ:
اﻥّ اﻭﻝ ﻣﺎ
ﺃﺑﺪع اﻟﻠﻪ
ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ  هی
اﻟﻨﻔﻮس
ﻣﻘﺪسّة
ﻣﻄﻬّﺮة ﻓﺄﻧﻄﻘﻬﺎ
ﺑﺘﻮﺣﻴﺪﻩ  ثمّ ﺨﻠق
ﺒﻌﺪ ﺫﻟک
ﺴﺎﺋﺮ ﺧﻠﻘﻪ ﺍﻭﻟﻴﻥ
اﺑﺪﺍﻉ (ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﻤﻴﻥ
ﻨﻔﻮس ﻣﻘﺪّس ﻭ
ﻣﻄﻬّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (
ﺍﻭﻟﻴﻦ آﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ  ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ  ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻔﺮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭلی
ﺒﺎﺯ (ﺍﻭﻝ)
ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ  ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
هستند  ﮐﻪﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻝ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺮﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ  ﻭﺍﺑﺪﺍع
ﺪﺭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺩﻭم ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺮﺩ  ﮐﻪ
ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
گرﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻨﻔﻮس
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻤﻘﺪس
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﺩﺭ
ﺍﺳﻤﺎﻥ ها  ﮐﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺗﻥ ﻮ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﻮعی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ
ﻣﻘﺪس ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ می
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺣﻴﻮﺍنی
اﻧﺴﺎﻥ ﭙس ﺍﺯ
ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ ﺁﻥ  ﺍﺯ
ﺁثاﺭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻧﻔﻮس ﻃﺎﻫﺮ ﻭ
ﭘﺎﻙ  ﻳﻌنی
ﺘﺨﻠﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ  ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ  ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.)
ﻧﻔﻮس ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ که
ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ
ﺘﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺒﺎﻳﻥ ﺘﻘﺪّس
ﺭﺳﻴﺪﻩ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﺑﺎﻧﺸﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺪفع
ﺸﺮﻙ  ﺩﺭﻫﻨﮕﺎم
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ. ﺍﺯ کار
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ  ﺗﺎ
ﺣﺎﻟﺖ ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﺑﺎ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻌﺸﻮق ﻤﻮﺭﺩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﻮعی ﻤﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺣتی گذﺷﺘﻪ
ﻭ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ) ﻭﺳﭙﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺁ
ﻓﺮﻳﺪ. (ﭘس ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ  ﻭﺍﺭﺳﺎل
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﻃﺎﻫﺮ
ﺷﺪﻩ الهی
ﺒﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺑﺪﺍﻥ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺧﻠق
ﺨﺪﺍ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎی
ﻧﺎﮔﻬﺎنی
اﺯﻋﺪﻡ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻴک
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻋﻘل
ﺘﺎﺯﻩ ﻭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ  ﻳﻚ
ﺍﺑﺪﺍع ﻮ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺘﺎﺯﻩ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ)
ﺳﭙس ﺭﺍﻭﻯ
اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻣﺎ (ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
سلوکی وﻟﺎﻳﺖ)
ﺑﺮ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻫﻤگی ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﻘﺎ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻨﺎ (ﻫﻤﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺒﺮﺗﺮ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ الهی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻧﺪ  ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯﻔﻌلی
ﺁﻣﺪﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﻨﺎ ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﺭﻭح ﻮ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ هاﻯ
ﻤﻘﺎﻣﻰ  ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﭘﻴﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ:
ﻤﺎ ﺧﻠقتم
ﻠﻠﻔﻨاء  ﺑل
ﺨﻠﻘﺘم
ﻠﻠﺒﻘاء  ﻭﺍﻧّﻤﺎ
ﺗﻨﻘﻠﻮﻥ ﻤﻥ
ﺪﺍﺭ الی ﺪﺍﺭ  ﻭ
ﺍﻧّﻬﺎ فی
اﻟﺎﺭﺽ ﻏﺮﻳبة  ﻭفی
اﻟﺄﺑﺪﺍﻥ
ﻤﺴﺠﻮنة ﺷﻤﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﻨﺎ ﻭ
ﺯﻭﺍل آﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻳﺪ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻘﺎ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻳﺪ. (ﻫﻤﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺒﺮﺗﺮ  ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ الهی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻔﻌلی
ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺁﻣﺪﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﻨﺎ ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﺭﻭح
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻭﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ هاﻯ
ﻤﻘﺎﻣﻰ  ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﭘﻴﺶ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ  ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻔﻨﺎ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻧﺸده ﺍﻳﺪ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯﺒﻘﺎ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻳﺪ. ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺪﺍﺭ ﻭ
ﺧﺎﻧﻪ  ﺑﺨﺎﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ (ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﻨﻮع
ﺒﻨﻮع ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ  ﻭﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ  ﺑﻌﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ و
یونیورس
ﺒﻌﺪﻯ ﺪﻳﮕﺮ  ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻤﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺩﺭ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍنی
ﺰﺷﺖ ﺗﺮ ﻭ
ﺗﺮﺳﻨﺎﻙ ﺗﺮ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  رﻭح ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ  ﻏﺮﻳﺐ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺑﺪﻥ
ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺟﺴم ﻮ ﺗﻥ ﺪﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺰﻧﺪﺍﻥ
ﻤﻮﻗﺘﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻣﺮگ ﺮﻭح ﺠﺪﺍ
ﺷﻮﺩ. ﺗﺎ ﺁﺯﺍﺩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺭﺿﺎﻯ الهی
ﻮﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺮگ
ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺒﺪﺗﺮ ﻭ
ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺘﺎﺭﻳﮑﺘﺮ
ﻧﻮﻋﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭح ﺒﺎﺯ
ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭح ﭽﻮﻥ
اﺯﺑﺪﻥ ﺨﺎﺭج
گرﺩﺩ  ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺎقی اﺳﺖ  ﻳﺎ
ﻧﻌﻤﺖ ﺍﺳﺖ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻋﺬﺍﺏ.
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭح ﺮﺍ
ﺑﻬﺪﻓﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ (ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺴﺖ  ﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺠﺴم ﺒﺸﺮﻯ
اﻭ ﺩﺭ ﻗﺒﺮ  ﭘس ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎل
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﻣثلا ﻧﺎ
ﺭﺍﺣتی اﻭ ﺑﺮ
ﻃﺮﻑ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ  ﺑﺮﺍﻯ
اﺭﻭﺍﺡ ﺻﺎﺣﺐ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺸﺘﻰ. ﺭﺍﻭﻯ
ﺒﮕﻔﺘﻪ ﻋﻴسی
ﻤﺴﻴح اﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺒﺤقّ
ﺃﻗﻮل ﻠﮑﻢ  ﺍﻧّﻪ
ﻟﺎ ﻳﺼﻌﺪ الی
اﻟﺴﻤاء  ﺍﻟّﺎ
ﻣﺎ ﻧﺰل ﻤﻨﻬﺎ  ﻭ ﻗﺎل
اﻟﻠﻪ ﺟلّ ﺠلّ
ثناءه  ﻭﻟﻮ
ﺷﺌﻨﺎ
ﻟﺮﻓﻌﻨﺎﻩ
ﺑﻬﺎ  ﻭ
ﻟﮑﻨّﻪ ﺃﺧﻠﺪ
ﺍلی اﻟﺄﺭﺽ  ﻭ
ﺍﺗّﺒﻊ ﻫﻮﺍﻩ  ﻓﻤﺎ ﻟم
ﻴﺮفع ﻤﻨﻬﺎ
ﺍلی اﻟﻤﻠﮑﻮﺕ  ﻓﻬی
ﺘﻬﻮﻯ فی
اﻟﻬﺎﻭیة  ﻭﺫﻟک
لأنّ ﺍﻟﺠنّة
ﺩﺭﺟﺎﺕ  ﻭﺍﻟﻨﺎﺭ
ﺩﺭﮐﺎﺕ  ﻭﻗﺎل
عزّ ﻭﺟﻞ ﺗﻌﺮج
اﻟﻤﻠﺎﺋکة ﻭ
ﺍﻟﺮﻭﺡ ﺍﻟﻴﻪ  ﻭﻗﺎل
عزّ وﺟﻞ  ﺍﻥ
اﻟﻤﺘّﻘﻴﻥ فی
ﺠﻨّﺎﺕ ﻭ ﻧﻬﺮ  فی
ﻤﻘﻌﺪ ﺻﺪق عند
ﻣﻠﻴﻚ ﻣﻘﺘﺪﺭ  ﻭﻗﺎل
ﺘﻌﺎﻟﻰ  ﻭﻟﺎ
ﺗﺤﺴﺒﻦّ ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﻘﺘﻠﻮﺍ فی
ﺴﺒﻴل اﻟﻠﻪ
ﺃﻣﻮﺍﺗﺎ  ﺑﻞ
ﺃﺣﻴاء عند
ﺭﺑّﻬم
ﻴُﺮﺯﻗﻮﻥ
ﻔﺮﺣﻴﻦ  ﻭﻗﺎل
ﺘﻌﺎﻟﻰ  ﻭﻟﺎ
ﺗﻘﻮﻟﻮﺍ ﻟﻤﻥ
ﻴُﻘﺘل فی
ﺴﺒﻴﻞ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻣﻮﺍﺕ  ﻭﻗﺎل
اﻟﻨﺒﻰِ  ﺍﻟﺄﺭﻭﺍح
ﺠﻨﻮﺩ ﻣﺠﻨّﺪة
ﻓﻤﺎ
ﺗﻌﺎﺭﻑ ﻣﻨﻬﺎ
ﺍﺋﺘﻠﻒ  ﻓﻤﺎ
ﺗﻨﺎﮐﺮ ﻣﻨﻬﺎ
ﺍﺧﺘﻠﻒ ﻣﺴﻴح
ﺴﻮﮔﻨﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺂﺳﻤﺎﻥ ﻨﻤﻴﺮﻭﺩ
ﻣﮕﺮ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻨﺎﺯل ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﺍﺭﻭﺍح
ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﺎﺯل
ﺸﺪﻩ  ﺷﺎﻧس
ﺻﻌﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍح
اﺯ ﺑﺎﻟﺎ
ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﭘس
اﺭﻭﺍح گناﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﺍﮔﺮ ﻣﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﻣﺸﻴﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﻨﻴﻢ  ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
اﻭﺭﺍ (ﺭﻭح ﺮﺍ)
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺒﺮﻳﻢ  ﻭ ﺭﻓﻌﺖ
ﺑﺪﻫﻴﻢ (ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺪﻫﻴﻢ) ﻭلی
اﻳﻥ ﺨﻮﺩﺵ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺰﻣﻴﻥ
ﭽﺴﺒﻴﺪﻩ ﻭ
ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺒﻌﻴﺖ
ﺍﺯ ﻫﻮﺍﻯ ﻨﻔس
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﺗﺒﻌﻴﺖ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎک
اﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﻜﻪ ﺩﻧﺒال
هوﺳﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺭﺍﻭﻯ اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﭘس
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﻤﻠﮑﻮﺕ
ﺑﺎﻟﺎ ﻧﺮﻭﺩ  ﺑﻬﺎﻭﻳﻪ
ﻧﺎﺯل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ( ﺍﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻣﻌﺮﺍج ﻮ
ﺍﺳﺮاء ﺴﺎﻟک
ﻨﺒﺎﺷﺪ  ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺠﻬﻨم ﻮ ﺳﻘﻮﻃ
ﺪﺭ ﭘﺮﺗﮕﺎﻩ
ﺭَﺣِم
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﻮﺍع ﺤﻘﻴﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ
ﺩﺭﺟﺎتی اﺳﺖ (ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ  ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ)
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺁﺗﺶ
ﺟﻬﻨم ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺩﺭﮐﺎﺕ (ﻳﺎ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی ﻮ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﺬﺍﺏ ﻧﻮعی
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﻓﻮج
ﻤﻠﺎﺋک ﻮ ﺭﻭح
ﺒﻨﺰﺩ ﺍﻭ
ﻋﺮﻭج ﻤﻴﮑﻨﺪ  (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻔﺮّ ﻃﻠﺐ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺮﻭحی الهی
ﺸﺪﻩ  ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻔﺮّ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻘﺎﺋﻢ  ﺑﻤﻌﺮﺍج
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ  ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﻠق ﻮ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ ﻘﺎﺋم
که ﺑﮑﻠّﻯ
ﻤُﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﻭﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﮐﻪ
ﻣﺘّﻘﻴﺎﻥ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ اﺯ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﻘﻴﻪ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ  ﻭﻋﺎﻣل
ﺪﺭﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺎ ﺗﻘﻮﻯ)
ﺩﺭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﺋی
هستند ﮐﻪ
ﻧﻬﺮﻫﺎﺋی
ﺰﻳﺮ ﭘﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ (ﺳﺮ
ﺳﺒﺰ ﺩﺍﺋﻢ) ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻮقع
ﺼﺪﻕ  ﻧﺰﺩ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻣﻘﺘﺪﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺣﺘﺮﺍم الهی
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ  ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺪﻳﮕﺮ  ﻭ ﻳﺎ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺋم ﺰﻳﺮ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺧﻴﺎﻝ
ﻧﮑﻨﻰ  ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﻣﺮﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺮﺯق ﻮ
ﺧوﺮﺳﻨﺪﻯ
ﻮﻓﺮح
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺮﺩﻩ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﺩ ﺟﻨگی
ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﻭﻳﺎ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮﮒ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻳﺎﺟﺴم ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺩﻩ ﻭلی ﺮﻭح
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ (ﻓﺮﺡ
ﻭﻓﺮّﻫﻪ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ  ﻭﭼﻪ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺮﺯﻗﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻮﺟﺴمی
ﻮ ﺭﻭحی ﺒﻮﺩﻩ  ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ  ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ) ﻭﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ   ﺑﮑﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﮐﺸﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ  ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍح ﭽﻮﻥ
ﺴﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
ﻤﻨﻈمی هستند  ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﻫم
ﻤﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺁﺷﻨﺎﺋی
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ  ﺑﺎﻫم
ﻤﻮٴﺘﻠﻒ
ﻭﻣﺘفق ﻮ
ﺍُﻟﻔﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. (ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺣﺎل ﻮ ﻓﮑﺮ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ)
ﻭﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍح ﺒﺎﻫم
ﻨﻔﺮﺕ ﻭ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻭﺩﻭﺭﻯ
ﻴﺎﻓﺘﻨﺪ  ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺪﺭ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮﻣﺨﺘﻠﻒﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
اﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ  ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻧﻔﻬﻤﻨﺪ  ﻭلی
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند  ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮔﺮﻭﻩ ﻫم
ﻔﮑﺮ  ﻧﻴﺰ
ﺩﺷﻤﻥ هم ﻮ
ﺩﺷﻤﻥ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق
ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ:
اﻥّ اﻟﻠﻪ
ﺁﺧﺎ ﺑﻴﻥ
اﻟﺄﺭﻭﺍح فی
اﻟﺄﻇلّة  ﻗﺒل ﺃﻥ
ﻴﺨﻠق
اﻟﺄﺑﺪﺍﻥ
ﺒﺄﻟفی عاﻡ  ﻓﻠﻮ
ﻗﺎم ﻘﺎﺋﻤﻨﺎ
ﺃﻫل اﻟﺒﻴﺖ  ﻟﻮﺭث
ﺍﻟأخ اﻟﺬﻯ
ﺁﺧﺎ ﺑﻴﻨﻬما
فی اﻟﺄﻇلّة  ﻭ ﻟم
ﻴﻮﺭث ﺍﻟﺄخ
ﻤﻥ اﻟﻮﻟﺎﺩة ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﻥ اﺭﻭﺍح
ﺒﺮﺍﺩﺭﻯ
اﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎیبان ﺧﺎﺹ  ﺍﺯ ﻗﺒل
اﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺑﺪﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﻭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ  ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ (ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺍﺭﻭﺍح ﺪﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻧﻮعی
ﻘﺒﻠﻰ  ﻭﺳﺎﻳﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺗﻌﻠﻴم
ﺪﺭﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺪﺭس
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮﻫﻤﻨﺸﻴﻨﻰ
ﻭﻫم ﻤﻘﺎمی
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﻭﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
ﻮ ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻬﺸتی
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺧﻮﺩ)
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻘﺎﺋم
ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﻣﺎ
ﻗﻴﺎم کند  ( ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ولایت
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺂﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺍﻭ ﻭ ﺍﻏﺎﺯ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ)
ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﻮﺍﺭث
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﺩﺭ ﻏﻴﺮﺳﺎﻳﻪﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭ ﺍﺭث
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻧﻴﺴﺖ ( ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺣﺎنی ﻮﺍﺭث  ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭ
ﻣﻮﺍلی ﺨﻮﺩ  ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺍﺭث
ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ  ﻭﺁثاﺭ
ﻋﻘﻠﻰ  ﻭ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻗﺎﺋم
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ  ﺑﺎﺯ
ﻫﻤگی ﺪﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ همن
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣلی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ بی
اﻧﺘﻬﺎ  ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﺩﻧﺒﺎل
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق گفته
اﺳﺖ: اﻥّ اﻟﺄﺭﻭﺍح
ﻠﺘﻠﺘقی فی
اﻟﻬﻮاء  ﻓﺘﻌﺎﺭﻑ
ﻭ ﺗﺴﺎﺋﻞ  ﻓﺎﺫﺍ
ﺃﻗﺒل ﺮﻭح ﻤﻦ ﺍﻟﺄﺭﺽ
ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﺩﻋﻮﻩ  ﻓﻘﺪ
ﺃﻓﻠﺖ ﻣﻥ هوﻝ ﻋﻈﻴﻢ
ثمّ
ﺳﺄﻟﻮﻩ ﻣﺎﻓﻌﻞ
ﻓﻠﺎﻥ ﻮ ﻣﺎ
ﻓﻌل ﻔﻠﺎﻥ ﻓ
ﮑﻠّﻤﺎ ﻗﺎل
ﻘﺪ ﺑﻘﻰ  ﺭﺟﻮﻩ
ﺃﻥ ﻴﻠﺤق ﺒﻬم
ﻮ ﮐﻠّﻤﺎ ﻗﺎل
ﻘﺪ ﻣﺎﺕ  ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﻫﻮﻯ هوﻯ ﻭ
ﻗﺎل ﺘﻌﺎﻟﻰ  ﻭﻣﻥ
ﻴﺤﻠل علیه
ﻏﻀﺒﻰ ﻓﻘﺪ
ﻫﻮﻯ  ﻭ
ﻗﺎل ﺘﻌﺎﻟﻰ  ﻭ ﺃﻣّﺎ
ﻣﻦ ﺧﻔّﺖ
ﻣﻮﺍﺯﻳﻨﻪ
ﻓﺎﻣّﻪ ﻫﺎﻭیة  ﻭﻣﺎ
ﺃﺩﺭﺍک ﻤﺎ
ﻫﻴﻪ  ﻧﺎﺭ
ﺣﺎﻣیة  ﻭﻣثل
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﮐﻤثل
ﺍﻟﺒﺤﺮ  ﻭﺍﻟﻤﻠّﺎح
ﻮ ﺍﻟﺴﻔﻴنة ﺍﺭﻭﺍح
ﺪﺭ ﻫﻮﺍ ﺑﺎﻫم
ﻤﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻫم
ﺘﻌﺎﺭﻑ
ﻭﺁﺷﻨﺎﺋی
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ  ﺍﺯ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺣﻮﺍل ﭙﺮسی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ (ﻭﺳﻮآل
ﻮ ﺟﻮﺍﺏ ﻋﻘلی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺩﺭﻫﻮﺍ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻣﻨﻄق
ﻤﺎﺩﻯ  ﻭﺧﺎﺭج
اﺯ ﺑﺪﻥ ﻫﺎ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻭﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی هستند
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫم
ﺪﻳﺪﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺭﻭحی
ﺮﺍ ﺩﻳﺪﻧﺪ  ﮐﻪ ﮐﺸﺶ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﺑﺰﻣﻴﻥ ﺪﺍﺭﺩ (ﻣﺎﺩﻯ
غیر الهی ﻮ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ )
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ  ﺍﻭﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻴﺪ (ﺗﺮک
ﺴﻠﻮگ ﻛﺮﺩﻩ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺭﻓﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﭘﺮﺗﮕﺎﻩ
ﻫﻮﻟﻨﺎک
ﺴﻘﻮﻃ کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﻓﺴﺎﺩ ﺧﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭﺍﺯﻯ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ اﻳﻥ
ﺴﻘﻮﻃ
کاﺭﻣﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭلی
ﭽﻮﻥ اﺯ ﻓﻠﺎﻥ
ﻭﻓﻠﺎﻥ
ﺒﭙﺮﺳﻨﺪ (ﻳﻌنی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ  ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﻧﺸﺪﻩ
ﻭلی هنوﺯ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ)
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ (ﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺗﺮک
ﻛﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺳﻠﻮکی
الهی که
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ) ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﻤﻴﺮﻧﺪ  ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻫﻮی ﻮ
ﻫﻮس (ﺳﻘﻮﻃ ﻮ
ﺳﻘﻮﻃ ﺒﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﻮﺩ  ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ  ﺣتی ﻔﺴخ
گیاهی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ  ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻏﻀﺐ من ﺒﺮ
ﺍﻭ ﺣﻠﻮم کرﺩ
ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺴﻘﻮﻃ کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﻣﻠﺎﻙ  ﻳﺎ
ﻓﺮﺷﺘﻪ الهی
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺣﻠﻮل غضب الهی
ﺪﺭ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ)
ﻭﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ  ﺍﻣﺎ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﻭﺯﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺘﺮﺍﺯﻭﻯ
ﺪﺍﻭﺭﻯ ﺍﻭ
ﺳﺒک ﺒﺎﺷﺪ  ﻣﻘﺼﺪ
ﺍﻭ ﻫﺎﻭﻳﻪ ﻭ
ﺳﻘﻮﻁ
ﺩﺭﺟﻬﻨم اﺳﺖ.
ﻭ ﺗﻮﭼﻪ
ﺩﺍﻧﻴﮑﻪ
ﻫﺎﻭﻳﻪ
ﭼﻴﺴﺖ؟ ﺁﺗﺶ
ﺳﻮﺯﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﺍﻭم ﻮ ﻣﻘﺼﺪ)
ﺍﻭﺑﺠﺎﻯ اﻭم
ﻮﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ  ﻭﺳﻘﻮﻃ
ﺪﺭ ﭘﺮﺗﮕﺎﻩ
ﮔﻮﺩ ﺮﺣم
ﻤﺎﺩﺭﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﺠﻬﻨمی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
می ﺴﻮﺯﺩ. ﺑﺎ
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم
ﻮﺣﺴﺮﺗﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍﻧﻰ  ﻭﻳﺎ ﮔﺮﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺰﻧﺪگی ﺪﻧﻴﺎ.
ﺭﺍﻭﻯ اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ ﻣثال
ﺪﻧﻴﺎ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻳﺎ ﻭ
ﻧﺎﺧﺪﺍ ﻭﮐﺸتی
اﺳﺖ (ﺩﺭﻳﺎﻯ
اﺣﻮﺍل ﻮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ  ﻭﻧﺎﺧﺪﺍﻯ
کاﺭﺩﺍﻥ ﭽﻮﻥ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺎ ﮐﺸﺘﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺪﺭﻳﺎﻫﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺴﺎﺣل ﻨﺠﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺑﻔﺮﺯﻧﺪﺵ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ: ﻴﺎ
ﺑنیّ اﻥ
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﺑﺤﺮ
ﻋﻤﻴﻖ  ﻭﻗﺪ
ﻫﻠک ﻔﻴﻬﺎ
ﻋﺎﻟم کثیر  ﻓﺎﺟﻌل
ﺴﻔﻴﻨﺘﻚ ﻓﻴﻬﺎ
ﺍﻟﺎﻳﻤﺎﻥ
ﺒﺎﻟﻠﻪ  ﻭ ﺍﺟﻌل
ﺰﺍﺩک ﻔﻴﻬﺎ
ﺗﻘﻮﻯ اﻟﻠﻪ  ﻭﺍﺟﻌل
ﺸﺮﺍﻋﻬﺎ
ﺍﻟﺘﻮﮐّﻞ ﻋلی
اﻟﻠﻪ  ﻓﺎﻥ
ﻨﺠﻮﺕ ﻓﺒﺮﺣمة
ﺍﻟﻠﻪ  ﻭ ﺍﻥ
هلکت
ﻓﺒﺬﻧﻮﺑﻚ  ﻭ ﺃﺷﺪّ
ﺳﺎﻋﺎﺗﻪ ﻳﻮﻡ
ﻳﻮﻟﺪ  ﻭﻳﻮم
ﻴﻤﻮﺕ  ﻭﻳﻮم
ﻴﺒﻌث  ﻭﻟﻘﺪ
ﺳﻠّم اﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎلی علی
ﻴﺤیی فی هذﻩ
ﺍﻟﺴﺎﻋﺎﺕ  ﻓﻘال
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ  ﻭ ﺳﻠﺎم
علیه ﻳﻮم ﻮﻟﺪ
ﻭ ﻳﻮم ﻴﻤﻮﺕ  ﻭ ﻳﻮﻡ
ﻳﺒﻌث ﺣﻴّﺎ  ﻭ ﻗﺪ
ﺳﻠّم عیسی
علی ﻨﻔﺴﻪ  ﻭﺍﻟﺴﻠﺎﻡ
ﻋﻠﻰ یوم ﻮﻟﺪﺕ
ﻭ ﻳﻮﻡ ﺃﻣﻮﺕ ﻭ
ﻳﻮم اﺑﻌث
ﺣﻴّﺎ ﮐﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﭼﻮﻥ
ﺪﺭﻳﺎﻯ عمیق
اﺳﺖ  (ﺟﺎﻯ
غرق ﺸﺪﻥ ﻨﻮﻋﻰ
ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭحی
ﺒﺮﺍﻯ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ ﻓﺴخ
گیاﻫﻰ) ﮐﻪ دﺭ
ﺁﻥ عالمیان
ﺰﻳﺎﺩﻯ غرق
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﭘس
ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﮐﺸتی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺒﺨﺪﺍ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻩ. (ﺍﻭم
ﻮ ﺍﻳﻤﺎﻥ عملی
ﻮ ﺳﻠﻮگ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﮐﺸﺘﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻩ) ﻭ ( ﺯﺍﺩ)
ﻭﻏﺬﺍ ﻭ ﺗﻮﺷﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ  ﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﺑﻨﻤﺎ.
وﺷﺮﺍع ﻮ
ﺑﺎﺩﺑﺎﻥ اﻳﻥ
کشتی ﺮﺍ ﺗﻮﮐل
ﺒﺮ ﺧﺪﺍ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻩ. (ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟک ﺘﻮﮐّل
اﺳﺖ  ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﻘل اﻧﺴﺎﻥ  ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻴﭽﮑﺎﺭﻯ
ﺪﺭﺳﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﺭﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍ (ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﺑﻬﺸﺘﻰ)
ﻧﺠﺎﺕ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ  (ﮐﺎﺭ
ﺗﻮﭼﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﺻلی
ﺪﺍﺩﻩ الهی
اﺳﺖ) ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﻫﻠﺎک گرﺩﻳﺪﻯ  ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺕ ﺍﺳﺖ (
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺴﺮﭘﻴﭽﻴﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ  ﻭﻋﺪﻡ
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺑﺮﺍﻯ اﻃﺎﻋﺖ  ﻭﻋﺪم
عشق وﺭﺯﻯ
ﺼﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ)
ﻭﺳﺨﺖ ﺗﺮﻳﻦ
ﺳﺎﻋﺎﺕ ﺯﻧﺪگی
ﺘﻮ ﻳکی ﺮﻭﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺗﻮ ﺍﺳﺖ  ﻭ ﻳکی
ﺮﻭﺯ ﻣﺮﮒ ﺗﻮ  ﻭ ﻳکی
ﺮﻭﺯ ﻣﺒﻌﻮث
ﺷﺪﻥ ﺗﻮ (
ﺩﺭﺳﺎﻟک
ﻤﺒﻌﻮث ﺷﺪﻥ  ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺴﻠﻮﮐﻰ  ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﻘﺎﺋم
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﻭ
ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﻭﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ اﺳﺖ)
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ
ﻳﺤیی
ﻴﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻋﺎﺕ
ﺩﺭﻭﺩ ﻭ
ﺗﺤﻴّﺖ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ (ﻳﺤیی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ  ﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل الهی
کهﻋﻤﻠﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺯﻧﺪﻩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸته ﺍﺳﺖ)ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺖ ﺳﻠﺎم
ﺒﺮ ﺍﻭ  ﺭﻭﺯﻯ
که ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪ. (ﺳﻠﺎم
ﺨﺪﺍ ﻳﺎ ﺻﻠح ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ  ﻭ ﺑﻴﻤﻪ
ﺷﺪﻥ اﻟﻬﻰ  ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم هر
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ هم
ﺘﻮﻟﺪ ﺍﻭل ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺳﻠﺎم اﻟﻬﻰ  ﻭ ﺩﺭﻭﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ  ﻭﺑﻴﻤﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ الهی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ) ﻭ
ﺭﻭﺯﻯ که ﻣﻰ
ﻣﻴﺮﺩ (ﺑﺎﺯ
ﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ
همگاﻥ هست  ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺴﻠﺎم ﻮ ﺩﺭﻭﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺑﺤق
ﺰﻣﺎﻥ  ﻭ ﻭﺍﺻل
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﻘﺎﺋﻢ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮگ ﻘﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﺭﻭﺩ ﺍﻟﻬﻰ  ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻟﻘﺎﻯ ﻤﻘﺎم الهی
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭﺭﻭﺯﻯ ﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﻣﺒﻌﻮث
ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﮐﻪ
ﮐﺎﻣل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﻭ ﻣﺮگ
ﻘﺒا اﺯ ﻣﺮﮒ  ﺑﺎﺯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺑﻤﺄﻣﻮﺭﻳﺖ ﻭ
ﺑﻌثت ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ (ﺑﻌثت )
ﺩﻭ ﺷﺮﻃ ﺰﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ  ﻭ
ﺍﻋﺰﺍم
ﺒﻤﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫم ﺘﻮﻟﺪ ﺩﻭم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ  ﻭﻫم
ﻤﺮگ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻭﺩ الهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ  ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺎﺷﺪ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ ﻮ
ﺩﺭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﭘس ﺍﺯ
ﭼﻨﺪﻳﻥ ﺮﺩﻩ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻳﺎ ﻋﻴسی
ﻤﺴﻴﺢ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﺩﺭﻭﺩ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ  ﮐﻪ
ﺳﻠﺎم ﺒﺮ
ﺧﻮﺩﻡ  ﺭﻭﺯﻯ
که ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻡ  ﻭ
ﺭﻭﺯﻯ که
ﻣﻴﻤﻴﺮﻡ  ﻭ ﺭﻭﺯﻯ
که ﺑﺎﺯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﻣﺒﻌﻮث
ﻣﻴﮕﺮﺩﻡ. (ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺴیح ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ  ﻗﺒل اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡ  ﺩﺭ ﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﮐﺎﺷﻒ ﻗﺮّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻨﺠم
ﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
الهی ﺒﻮﺩ  ﻭﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺏّ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪ.
ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﻗطعی
اﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ  ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ  ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋی
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨوع
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻋﻴﺴﻰ  ﺍﺫﻋﺎﻥ
ﺒﻨﻘﺺ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم
ﺒﺸﺮﻯ ﻫﺮﮐﺎﻣل
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺩﺍﺭﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻣثال عیسی ﻮ
ﻳﺤﻴﻰ  ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻌثت ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ  ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ آﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﻮﻧﺪ.
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ  ﻣﺮگ ﻮ
ﺗﻮﻟﺪﻫﺎﻯ
ﺮﺍﺣتی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺭﺍﻭﻯ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺗﺸﻴّﻊ (ﺍﺣﺘﻤال
ﺳﻠﻮﻙ) ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ  ﻣﻌﺘﻘﺪﻳم
که ﺍﺯ ﺟﻨس ﺗﻥ
ﻨﻴﺴﺖ (ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﻧﺎﺳﻮتی
ﻨﻴﺴﺖ) ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺪﻳﮕﺮﻯ (
ﺍﺯ ﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻤﻠﮑﻮﺕ ﺍﺳﺖ  ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺗمی ﺪﺭ ﺭﻭح
ﻨﻴﺴﺖ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍثیرﻯ ﻮ
ﺍِﺗﺮﻯ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺩﺍﺧل اﺗﻢ  ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ ﻳک
هسته ﺍﺗم ﺮﺍ
ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ  (ﺭﻭح ﺮﺍ  ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺭﻭح اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﺍﺭﻭﺍح
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍنی
ﺪﺍﺭﻧﺪ  ﻭﻧﻪ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ)
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺳﺎﺧﺘﻪﺍﻳﻢ.
ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻣﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﺒﺮّک ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ( ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ  ﻭﻳﺎ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ
ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﺳﻠﻮک ﻤﻴﺪﻫﺪ)
ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎﻥ ﻴﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭح
ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ)
ﺑﺎﺯ ﺭﺍﻭﻯ اﺯ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺧﻮﺩ  ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ ﻮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻴکی اﺯ ﺍﻳﻥ
ﭙﻨﺠﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺭﻭﺍح هستند (ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺑﺎﻫﻢ ﻳﮑﺴﺎنی
کلّی ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭلی
ﻴﮑﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ

ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻨج ﺘﻥ ﺁل عبا
ﭘﻨج ﻤﻘﺎم
ﺮﻭحی ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ تکاملی
ﺑﮕﺬﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع و
ایدآل ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ) ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ ﺍﺯ (ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس ) (ﺭﻭ
ﻤﻘﺪس شده
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ)
ﻭ (ﺭﻭح اﻳﻤﺎﻥ) (ﻳﺎ
ﺭﻭح ﺴﻠﻮکی
ﺴﺎﻟک ﻜﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻔس
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ عقل
ﺠﺰﺋﻰ
ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ
ﻋﺎﺷق ﺮﺍﻩ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ  ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﺒﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺪ ﻳﺎ
ﻧﺮﺳﺪ) ﻭ ﻧﻴﺰ (ﺭﻭح
ﻘﻮﺕ ﻭﻗﺪﺭﺕ)(ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭح ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻋﻘل
ﺠﺰﺋی ﻤﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟک ﻮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک اﺯ ﺁﻥ
ﺒﺮ ﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ( ﺭﻭح
ﺸﻬﻮﺕ)( ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻥ  ﺻﺎﺣﺐ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺍﺳﺖ) ﻭ( ﭘﻨﺠﻢ ﺭﻭح
ﻤﺪﺭّﺝ) ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ ﺍﻳﻥ
ﻨﻴﺮﻭﻯ ﺮﻭﺍنی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ (ﻣﺤﻤﺪﻯ)
ﺟﻬﺎﺩ ﺭﻭح ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﭙﻨج ﺮﻭح
اﺳﺖ. ﺍﺭﻭﺍح
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺗﺎ
ﻣﺮﺯ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺗﻘﺪس
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ)
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺭﻭح
اﻳﻤﺎﻥ ﻮ ﺭﻭﺡ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺭﻭح
ﺸﻬﻮﺕﻭﺭﻭح
ﻤﺪﺭّﺝ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ (ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ) ﻭ
ﺑﻬﺎﺋﻢ ( ﻳﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ  ﺑﺪﻭﻥ
عقل ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ)ﺑﺎ
ﺭﻭح ﻘﻮّﻩ ﻭ
ﺭﻭج ﺸﻬﻮﺕ
ﻭﺭﻭح ﻤﺪﺭّﺝ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
(ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺒﺎ
ﺳﻠﻮک الهی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻳﻌنی ﺬﺍﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮک الهی
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻘﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻮﻥ
اﺯ ﺗﻮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺡ ﺑﭙﺮﺳﻨﺪ
ﺑﮕﻮ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ اﺯ
ﺃﻣﺮ الهی اﺳﺖ(
ﺍﺯﺍﻣﻮﺭ الهی
ﻮﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﻏﻴﺮ ﻧﺎﺳﻮتی
اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪﺭﻭح
اﻟﻘﺪس ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﻗﺎﺋﻢ  ﻭﺍﻣﺮﻯ
ﭙس ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣل
الهی اﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻣﺮﻯ
ﺪﺭ ﻣﺸﻴﺖ الهی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﺸﺨﺺ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ کند .ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﻘﺪس ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﻭﺟﺒﺮﻭتی
هستی ﺟﺰ
ﻣﺸﻴّﺖ الهی
ﭽﺎﺭﻩﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ  ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮﺧﻮﺩ
ﻫﻤّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻨﺪ  ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺘﺸفّع ﻮ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭج
اﻟﻘﺪس ( ﻳﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻮﻗﺎﺋﻢ  ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ  ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﺁﻓﺮﻳنشی
عظیم ﺘﺮ ﺍﺯ
آفرینش
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻮ
ﻣﻴﮑﺎﺋﻴل
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭح ﻴﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ  ﻭﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴﺖ ﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎ
ﺍﺳﺖ (ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس و وح
الأمین ﻗﺎﺋﻢ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻋﻴسی ﻤﺴﻴح
ﻘﺒﻠﺎ ﺍﺯ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ  ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻳﻚ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻧﺎﻡ
ﺑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻔﺎﻫﻴم عیسی
ﺮﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﺣتی ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺷﺎﻳﻊ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
اﺣﺎﺩﻳث  ﺍﮐثرﺍﺍﻃﻠﺎغی
اﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻤﻌﻨﻮﻯ
اﻟﻔﺎﻅ ﺩﻳنی و
عرفانی
ﻨﻴﻨﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ ﻭﺿﻊ
ﺭﻭﺷنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ ﺑﺮخی اﺯ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﻣﻴﮑﺎﺋﻴل
ﭙﺎﺋﻴﻥ ﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎم ﺠﺒﺮﺋﻴل
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻘﺎم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻳﺎ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﮐﺎﺭ ﺭﺏّ
ﻓﺎﻃمی ﺪﺭ
ﺗﻮﻟّﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺰﺭﺍﺋﻴﻞ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﺭﺟﺎﻥ
گرﻓﺘﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺘﺨﺼﻴﺺ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻭﻣﺤﺪﻭﺩ
ﮐﺮﺩﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻈﺮﻳﺎتی
عرﻓﺎﻧﻰ  ﻭﺑﻴﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺪﻳنی اﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺫﮐﺮﻋﻴﻥ
ﺤﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ  ﮐﻪ ﮐﺴی
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﺒﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ (ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ) ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﺎﻥ هستند   ﮐﻪ
ﻗﺎﺑل ﺪﺭک عقل
ما ﻧﻴﺴﺖﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭﮐﻪ ﺟﻨﻴﻥ ﺪﺭﺷﮑم
ﻤﺎﺩﺭ  ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﺎﺩﺭ ﻭ ﺧﺎﻟﻪ
ﻭ ﻋﻤﻮ ﻭﻋﻤّﻪ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪاند. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫم اﻳﻥ ﺨﺎﻟﻪ
ﻭ ﻋﻤﻪ ﻫﻴچ
ﻨﻘﺸی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ  ﻭﺣتی
ﻮﺟﻮﺩﻯ من
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس
ﺩﺭﻣﮑﺘﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم اﻟﻬﻰ  ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻯ ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﻫﺮﮐﺎﻣل
الهی ﺁﻧﺮﺍ
ﺷﺎﻫﺪ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. (ﺃﺋﻤّﻪ)
ﺟمع اﻣﺎﻣﺎﻥ  ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺁﺷﮑﺎﺭ
شیعیان ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ غاﻳﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ  ﻭﺗﻤﺎمی
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮ الهی اﻭم
کرﺩﻩ ﻭ ﻣﻮٴﻤﻦ
اﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭ
ﺍﻣﺎم ﭙﻴﺶ
ﺭﻭﻯ ﺴﺎﻟﻚ  ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﻤگی امام
هستند ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ هر
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻭﻗﻴح ﻮ ﻓﺎﺳﺪ
ﻭ ﺳﻔﻴﻪ  ﮐﻪ ﻧﺎم
اﻣﺎم ﺒﺮﺧﻮﺩ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐس
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﭘﻴﺶ
ﻧﻤﺎﺯﻯ کند (ﻣﻌﻴّﺖ)
ﺭﻭح اﻟﻘﺪس ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻦ ﺁﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻧﻘﺶ ﺍﻟﻬﻰ  ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ توسّل
ﻨﻤﺎﻳﺪ (ﻣﻠﮑﻮﺕ)
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﺎ ﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ (ﻧﺎﺳﻮﺕ)
ﺩﻧﻴﺎﻯ محسوس
ﻔﻌلی ﻤﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺍﺭﻭﺍح
ﻤﻨﺘﻈﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ (ﺍﺟﻨّﻪ)
ﻳﺎ ﺟﻨﻴﻥ ها ﻭ
ﻳﺎ ﺟﺎﻥ ها )
ﻣﻴﺒﻴﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﻣﺤﻞ
ﺟﻬﻨم ﺴﻮم ﺮﻭح
ﻤﺮﺩﮔﺎﻥ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﻣﻌﺮﺍج ﺨﻮﺩ  ﺍﺯ ﺳﻄح
ﻤﻠﮑﻮﺕ ﻧﻴﺰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ  ﺑﺴﻄﺢ (ﺟﺒﺮﻭﺕ)
ﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭلی
ﺒﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
که ﺭﺳﻴﺪ  ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻟﺎﻯ عرﺵ
ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭم ﺮﺣﻤﺎن
ﺒﺮﻭﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ
ﺠﺒﺮﻭﺗﻬﺎ  ﺳﻤﺒﻮل
اﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ بی
ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ  ﺑﻌﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ و
یونیورس (ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ) ﻫﺴﺘﻰ  ﺑﻨﺎﻡ (ﻟﺎﻫﻮﺕ)
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ  ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ (ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻳﺎﻋﻤّاء
ﺒﻮﺩﻩ) ﻭ(ﻋﺪم
ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ)
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ. ﻭ
ﺍﺯ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﺟﻬﺎﻥ
ﻔﻌلی ﻤﺎ
ﺳﻨﮕﻴﻥﺘﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﺎﻡ (ﻣﺎﺳﻮﺕﻫﺎ)
ﻫﺴﺖ ﺍﺯﻣﺎﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺳﻨﮕﻴﻥ ﺘﺸﮑﻴل
ﺸﺪﻩ  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ
ﺑﺰﺭگ
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺪﺭﻫﺴتی
اﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺘﻥ ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ
ﺭﻭح ﻤﺎ  ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﺎﺩﻩ ﻣﺎﺳﻮتی
ﺒﺪﻭﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﺍﺗمی
ﺪﺭ ﺗﻦ  ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﺍثیری ﻤﻠﮑﻮﺕ  ﺫﻫﻥ ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟک ﺗﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ  ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻳﮑﻢ  ﻳﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﺟﻬﺎﻥ ﺗﺤﺖ
ﺍثیرﻯ  ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺎﺩﻩﻫﺎﻯ
ﻧﻮﺭﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭالهی
ﻨﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.

حدیث 2338-
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ254 ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻤﻥ
ﺼﻠّﻯ علیّ
عند ﻗﺒﺮﻯ  ﺳﻤﻌﺘﻪ
ﻭﻣﻥ ﺼﻠّﻯ
علیّ ﻤﻥ ﺒﻌﻴﺪ  ﺑﻠّﻐﺘﻪ
ﻫﺮﮐس
ﮐﻨﺎﺭ ﻗﺒﺮ
ﻣﻥﺼﻠﻮﺍﺕ
ﺑﺮﻣﻥ
ﻤﻴﻔﺮﺳﺘﺪ  ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫم ﺸﻨﻴﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﻭﺭ ﻧﻴﺰ ﺑﺮ
ﻣﻥ ﺼﻠﻮﺍﺕ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ  ﺑﻤﻥاﺑﻠﺎغ
ﻤﻴﺸﻮﺩ (ﺑﺎﺯ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺭﺩ
ﺻﻠﻮﺍﺕ
سالکان ﺑﻮﺩﻩ
باشد  ﮐﻪ
ﺑﻤﻌنی ﺪﻋﺎ ﻭ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ (ﺻِﻠِﻪ
ﻭ ﺍﺗﺼﺎﻝ) ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ عبادی
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ  ﻭﻳﺎ ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ وﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻳﻥ
ﺼﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮ ﺁل ﻤﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺻﻠﻮﺍﺕ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻥ ﺒﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﮐﺎﺭ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
آرزومند بوده
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ وسیله
ﺒﺮﺍﻯ اﺗﺼﺎل
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﻤﻥ
ﺼﻠّﻯ علیّ
ﻤﺮّة  ﺻﻠّﻴﺖ
ﻋﻠﻴﻪ ﻋﺸﺮﺍ  ﻭﻣﻥ
ﺼﻠّﻯ علیّ
عشرﺍ  ﺻﻠّﻴﺖ
ﻋﻠﻴﻪ ﻣﺎئة  ﻓﻠﻴﮑثر
إمرء ﻤﻨﮑﻢ ﻟﺼﻠﺎة
ﻋﻠﻰّ ﺃﻭ
ﻓﻠﻴﻘﻞ  ﻓﺒﻴّﻥ
ﺃﻧّﻪ ﺑﻌﺪ
ﺧﺮﻭﺟﻪ ﻣﻦ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ  ﻳﺴمع
اﻟﺼﻠﺎةﻋﻠﻴﻪ  ﻭﻟﺎ
ﻳﮑﻮﻥ کذﻟﻚ  ﺍﻟّﺎ ﻭ
ﻫﻮ عند ﺍﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ  ﻭ ﮐﺬﻟک
ﺃﺋمّة
ﺍﻟﻬُﺪﻯ
ﺼﻠﻮﺍﺕ ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﻠﻴﻬﻢ  ﻳﺴﻤﻌﻮﻥ
ﺴﻠﺎم
اﻟﻤﺴّﻠِم
علیهم ﻤﻥ ﻘﺮﺏ  ﻭ
ﻳﺒلغهم
ﺴﻠﺎﻣﻪ ﻣﻥ
ﺒﻌﺪ  ﻭ
ﺑﺬﻟک ﺠاءت
ﺍﻟﺂثاﺭ
ﺍﻟﺼﺎﺩقة
ﻋﻨﻬﻢ  ﻭ ﻗﺪ
ﻗﺎل ﺘﻌﺎﻟﻰ  ﻭﻟﺎ
ﺗﺤﺴﺒﻥّ
اﻟﺬﻳﻥ
ﻘُﺘﻠﻮﺍ فی
ﺴﺒﻴل اﻟﻠﻪ  ﺃﻣﻮﺍﺗﺎ
ﺑل ﺃﺣﻴاء ﻫﺮﮐس
ﺑﺮ ﻣﻥ ﺼﻠﻮﺍﺕ (
ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﻳﺎ ﺻِﻠﺎﺕ ﺑﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ)
ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ  ﻣﻥ ﺪﻩ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻢ (ﺩﻩ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
شهودی ﻣﻴﺸﻮﻡ  ﻭ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭم ﻮ ﺍﺑﻠﺎغ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﻠﻮغ و رسیدن
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ پنجم
است  ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﺒﺮﺳﺪ )
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺮ ﻣﻦ
ﺩﻩ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﻣﻥ
ﺼﺪ ﺻﻠﻮﺍﺕ  ﺑﺎ ﺍﻭ ﺩﺍﺭﻡ.
ﺣﺎل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻳﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺑﻔﺮﺳﺘﻴﺪ ( ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺘﻦ ﺑﺸﺮﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻤﻘﺎم ﻤﺮبّی
اﻟﻬﻰ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ  ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧﺎم ﻤﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮ ﻭﻯ
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭیم . و
شرط شهود قبل
مصطفوی سالک
است .

حدیث 2339 -
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ(ﺝ۶ ص256
بحاﺭ) ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﮔﻮﺭﺳﺘﺎﻥ اﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﻴﻮم
اﻟﺠمعة  ﻓﺰﺭﻫﻢ  ﻓﺎﻧّﻪ
ﻣﻥ کاﻥ ﻤﻨﻬم
فی ﻀﻴﻖ  ﻭسّ,
علیه  ﻣﺎ
ﺑﻴﻥ ﻄﻠﻮع اﻟﻔﺠﺮ
ﺍلی
ﻄﻠﻮع اﻟﺸﻤس  ﻳﻌﻠﻤﻮﻥ
ﺒﻤﻥ ﺃﺗﺎﻫم فی
کلّ ﻴﻮﻡ  ﻓﺎﺫﺍ
ﻃﻠﻌﺖ ﺍﻟﺸمس  ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﺳُﺪﻯ  ﻗﻠﺖ
ﻓﻴﻌﻠﻤﻮﻥ
ﺒﻤﻥ ﺃﺗﺎﻫهم
ﻴﻔﺮﺣﻮﻥ ﺒﻪ؟
ﻗﺎل ﻨﻌﻢ  ﻭﻳﺴﺘﻮﺣﺸﻮﻥ
ﻟﻪ  ﺍﺫﺍ
ﺍﻧﺼﺮﻑ ﻋﻨﻬم ﭼﻮﻥ
ﺮﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺷﻮﺩ  ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺪﻳﺪﻥکنند (ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻫل ﻘﺒﻮﺭ  ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ  ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ پنجم
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻣﺎﺩگِ
ﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ  ﺑﮑلِّ
ﻤﻴﻤﻴﺮﻧﺪ  ﻭ ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﺯ ﺍﺟﺴﺎﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هم ﻤﺴﻠک ﺴﺎﻟک
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. (ﺟﻤﻌﻪ)
ﺭﻭﺯ ﺟُم و جمع
گرﺩﻳﺪﻥو
نجات شهودی
آخر ﺮﻭح ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋم
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ) ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﻳک اﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﻓﺸﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﻗﺒﺮ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺮگ ﻮ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ قبل از مرگ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ)
ﺑﺎﻋث ﻭﺳﻌﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
می ﺸﻮﺩ. (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤُﺮﺩﻩ  ﭼﻮﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺒﻘﺎﻳﺎﻯ
ﺰﻳﺎﺩﻯ اﺯ
ﺁثاﺭ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺍﻟﻮﺩگی ﺪﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻮﺩﻩ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮ
ﻗﺎﺋم هنوﺯ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ  ﻭﺩﺭﻣﺮﮒ
ﮐﻤﻰ ﺳﺨتی
ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ  ﺩﺭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﻤﻨﺼﺮﻑ
ﻧﻤﺎﻳﺪ  ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ
ﻧﺮﺳﻨﺪ) ﻭ ﺍﻳﻦ (ﻭُﺳﻌَﺖ)
ﻣﺎ ﺑﻴﻥ ﻄﻠﻮع
ﻔﺠﺮ ﺗﺎ ﻃﻠﻮع
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﭼﻪ
ﮐﺴﺎنی
اﺯﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻳﺪﻥ
کرﺩﻩﺍﻧﺪ (
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﺟﺴﺎم ﭽﻪ
ﺍﺭﺯشی ﻮ
ﺍﻫﻤﻴتی ﺪﺍﺭﺩ
ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﻭح
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻥ
ﻄﻠﻮع ﻔﺠﺮ  ﻃﻠﻮع
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺩﺭﺣﺎل
ﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﻣﺮگ
ﻘﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ  ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻋث
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺭﻭﺣﻴﻪ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ اﺭﺍﺩﻯ
ﻤﺮﺩﻩ  ﺗﺎ ﻋﻘﺐ
ﻧﺸﻴنی ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺩﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ و
یگانه شدن ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺧﻮﺩ
ﺗﺎ ﺣﺼﻮل
ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﻃﻠﻮع
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ  ﺁﻏﺎﺯ
ﺭﻭﺯ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻬﺸتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ  ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻳﺪﻥ ﻮ
ﺗﺒﺮﻳﻚ ﮔﻔﺖ. ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭﺟﺴم
ﺒﺸﺮﻯنیز هست  ﮐﻪ ﺗﻦ  ﻗﺒﺮ
ﺭﻭح ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺭﻭﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻞ  ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺸﺐ ﺳﻴﺎﻩ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ  ﻭﻋﺪﻡ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ  ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺭﺯﺵ ﻧﺪﺍﺭﺩ (ﮐﻤک
ﺒﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺣﺎل اﺣﺘﻀﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺁﻥ ارﺯشی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺑﮑﻠّﻰ
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﻣﺮﺩﻩ
ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ  ﺟﺎﻯ
ﺗﺒﺮﻳک ﺪﺍﺭﺩ  ﻭلی
ﺠﺎﻯ ﺒﺎﺯﺩﻳﺪ
ﺍﺯﻣﻴﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻩ می باﺷﺪ.
ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ  ﺁﻳﺎ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﺧورﺳﻨﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ؟
ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ  ﺁﺭﻯ
ﻮﺣتی اﺯ
ﺍﻧﺼﺮﺍﻑ ﻭ
ﺭﻓﺘﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺣﺸﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ (ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟک
ﺪﺭﺷُﺮُﻑ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍگرﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﺎﻧﺪ ﻭﺣﺸﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﺘﺮک ﺮﻳﺴک
ﺪﺧﻮل در ﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ او
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﺤﺮﻭم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺭﻭح
ﻤﺮﺩﻩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ  ﻧﻪ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﺒﻬﺮ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ  ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﭼﺸﻢ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ.

حدیث 2340 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ256 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ
اﻟﻤﻮٴﻤﻥ
ﻠﻴﺰﻭﺭ ﺃﻫﻠﻪ  ﻓﻴﺮﻯ
ﻤﺎ ﻳﺤﺐ  ﻭﻳُﺴﺘﺮ
ﻋﻨﻪ ﻣﺎ ﻳﮑﺮﻩ  ﻭ ﺍﻥّ
ﺍﻟﮑﺎﻓﺮ
ﻟﻴﺰﻭﺭ ﺃﻫﻠﻪ  ﻓﻴﺮﻯ
ﻤﺎ ﻳﮑﺮﻩ  ﻭﻳُﺴﺘﺮﻋﻨﻪ
ﻣﺎ ﻳﺤﺐ  ﻗﺎﻝ  ﻭ ﻣﻨﻬم
ﻤﻥ ﻴﺰﻭﺭ ﮐُلّ
ﺠمعة   ﻭ ﻣﻨﻬم
من ﻴﺰﻭﺭﻋلی
ﻘﺪﺭ ﻋﻤﻠﻪ ﻣﻮٴﻤﻦ
(ﺍﻭم کننذه
ﻭﺳﺎﻟﻚ) ﺍﺯ
ﺃﻫل ﻮ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ  ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ  ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ  ﺍﺯﻧﻈﺮﺵ
ﻣﺨفی ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ
(ﺭﻭح ﺴﺎﻟک
عبوﺭ ﮐﺮﺩﻩ  ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ  ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻴکی اﺯ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻭ  ﺩﻳﺪﻥ
اﺯ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻮ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﺪﺭ
ﺍﺣﻮﺍلی
ﺒﻬﺸتی هستند
ﻟﺬﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺮﺍ
ﺭﻧج ﺒﺪﻫﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺭﻭح ﺪﺭ
ﺷَﺮَﻑ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺯ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ  ﮐﻪ ﺃﻫل
ﻮﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻮ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎﺷﺪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ  ﻭﻣﺸﻮّﻕ
ﺍﺣﻮﺍل ﺨﻮﺩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ  ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻭﻳﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻚ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺴﺖ ﻋﻨﺼﺮﺍﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ  ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻨﺎﻓﻘﺎﻥ  ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺣﺴﺎس ﺭﻭح
ﻤﻮٴﻤﻦ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﮐﺎﺭ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﻣﺨﺘل گند و
ﺍﻳﻦ (ﺍﻣﺮ) ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ ﺭﻭح
اﺳﺖ  ﻭ
ﻣﺴﺎﻟﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺷﺨﺺ
ﻳﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻨﻄقی ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﺯﻧﺪگی
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﻤﻄﻠﻘﺎ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮل
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻟﻰ
ﺭﻭح
کاﻓﺮمنکر
سلوک الهی
ﺃﻫل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻥ کنذ
ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺍﮐﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ  ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺮ ﺍﻭ ﻣﺨفی
اﺳﺖ (ﺭﻭح
ﻤﻴّﺖ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﭽﻴﺰﻯ
ﺠﺰ ﺑﺪﻯ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻭ ﺍﻳﻥ کاﺭﻫﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻥ
کاﺭﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ  ﺍﻣﻮﺭﺧﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﭘﺸﻴﻤﺎنی اﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺭﻭح غیر ﺳﺎﻟﻚ  ﺟﺰ ﺩﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨم ﺴﻮم
ﻤﻠﮑﻮﺕ ﺭﻭﺡ  ﻭ ﺟﻬﻨم
ﭽﻬﺎﺭم ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺭﻭح غیرﺳﺎﻟک
اﺯ ﺍﻫل ﺨﻮﺩ  ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﻳکی اﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺮﻧﺞ
ﺁﻭﺭ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ  ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ ﺧوﺮﺳﻨﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻘﺎﺋل ﺒﺎﺷﻴﻢ.
ﺍﻣﺎم اﻓﺰﻭﺩ  ﻭ ﻫﺮﻳک
اﺯ ﺍﺭﻭﺍح اﻳﻥ
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ  ﻫﺮ
ﺟﻤﻌﻪ ﺍﺯ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ  ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻭ
ﺑﻘﺪﺭ ﻋﻤلد
ﺨﻮﺩ ﺍﻳﻥ ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ (ﺭﻭح
ﻤﻴّﺖ ﺳﺎﻟﻚ  ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﺟَم ﺸﺪﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺤﺎﺿﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ (ﺭﻭﺯﻫﺎ)
ﺑﺎﻫم ﺘﻔﺎﻭتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻤﻴﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ  ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺭﻭﺍح
ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﺯ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻮ ﻫم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧوﺳﻨﺪﻯ ﻭ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی آﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 2341 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ257
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻤﺎ ﻣﻥ
ﻤﻮٴﻤﻥ ﻮﻟﺎ
ﮐﺎﻓﺮ  ﺍﻟّﺎ
ﻭﻫﻮ ﻳﺄتی
ﺃﻫﻠﻪ  ﻋﻨﺪ
ﺯﻭﺍل اﻟﺸﻤس  ﻓﺎﺫﺍ
ﺭﺃﻯ ﺃﻫﻠﻪ
ﻳﻌﻤﻠﻮﻥ
ﺒﺎﻟﺼﺎﻟﺤﺎﺕ  ﺣﻤﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋلی
ﺬﻟﻚ  ﻭﺍﺫﺍ
ﺭﺃﻯ اﻟﮑﺎﻓﺮ
ﺃﻫﻠﻪ
ﻳﻌﻤﻠﻮﻥ ﺑﺎﻟﺼﺎﻟﺤﺎﺕ
ﮐﺎﻧﺖ
ﻋﻠﻴﻪ ﺣﺴﺮة ﺭﻭح
هرﻣﻮٴﻤﻥ
ﻮﮐﺎﻓﺮﻯ  ﺣﺘﻤﺎ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺯﻭﺍل
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ  ﻧﺰﺩ
ﺍﻫل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺁﻳﺪ. (ﻣﻮٴﻤﻥ
اوم کنندﻩ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺭﻭح کاﻓﺮ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻭﺭﻭح ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻮٴﻤﻥ
ﻮﻗﺖ ﻣﺮگ قبل
از ﻣﺮگ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﻨﻬﺎﺋی اﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ
ﮐﺎﻓﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻮ ﻣﻨﮑﺮ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ  ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ ﻘطعی
اﻭ  ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﺯ ﺍﻫﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی
اﺭﻭﺍح ﺁﻥ
ﭽﻨﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻥ ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺗﺒﻌﻴﺪﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺟﺰﺋی
اﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻳﺎ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺭﻭﺡ  ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻴﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی آﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﺯﻭﺍل
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ ﺑﺪﻭ
ﻣﻌنی اﺳﺖ  ﻳکی
ﺰﺍﺋل ﺸﺪﻥ
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﻐﺮﺏ ﻭ ﺷﺐ ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ  ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻯ
ﺪﺭﭼﺸم ﻮﺫﻫﻥ
ﻤﻴّﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺑﺎﺯ (ﺯﻭﺍﻝ)
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ (ﻧﻴﻤﺮﻭﺯ)
ﮐﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺴﺮ  ﻭ
ﺩﺭﺃﺷﺪّ
ﮔﺮﻣﺎﻯ ﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
ﺤﺪﻳث ﺯﻭﺍل
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮکی
ﻮﻋﺰﻟﺖ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ  ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ  ﮐﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ (ﮐﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺭّه ﻗﺎﺋﻢ)
ﺑﺮﺳﺪ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ ﻘطعی
ﻤﻮٴﻤﻥ ﻮ
ﮐﺎﻓﺮ  ﮐﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻯ
ﺪﺭ ﭼﺸﻢ ﺑﺸﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﺯ ﺃﻫل
ﻮﺧﻮﻳﺸﺎﻥ  ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙس
ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻙ  ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ  ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
کاﻓﺮﺍﻥ غیر
ﺳﺎﻟﻚ  ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮐﺸﺶ ﺭﻭﺡ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻘﺎﻯ
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭﺣﺴﺮﺕ  ﺍﻳﻥ
ﺪﻳﺪﺍﺭﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﺯﺍﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
) ﻭﺍﻳﻥ ﺮﻭح
اﮔﺮ ﺍﻫل
ﻮﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ  ﺩﺭ ﺣﺎل
اﻋﻤﺎل ﺼﺎلح ﻮ
ﻋﺒﺎﺩﺕ (ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ) ﺩﻳﺪ  ﺳﭙﺎس
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﺍﻳﻥ
ﺮﻭح ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
همیشه ﺧﺪﺍﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻫل ﺨﻮﺩ
ﺳﭙﺎس
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭ
ﺭﻭح کاﻓﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﺸﻨﺎﺧتی
اﺯ ﺍﺭﺯﺵ (ﺣﻤﺪ)
ﺧﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺗﮑﺎﻣل
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎح آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ  ﺟﺰﺋی
اﺯ ﺍﺻﻠﺎح
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. )
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﺎﻓﺮﻯ
ﺪﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﺸﻐﻮل ﺤﻤﺪ ﻭ
ﺳﭙﺎس ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل عباﺩﻯ
ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺣﺴﺮﺕ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﺑﻌﻴﺪ ﺍﺳﺖ
ﺍﺭﻭﺍﺡ

ﺑﻬﺸﺘﻰ  ﻭﻗﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﺯ
ﺧﺎﻧﻪ ﻭﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺒﮑﻨﺪ.ﻣﮕﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺒﻤﻌنی هم
ﭘﻴﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﺨﻮﺩ که ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺧﻮﺩ  ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺸﻐﻮل
ﺒﺤث ﻋﺮﻓﺎنی ﻮ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺣﺪﻳث  ﺍثباﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺮﻭﺡ  ﻭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﮔﺮ
ﺭﻭحی ﺒﺪﻧﺒﺎل
ﻤﺎل ﻮ ثرﻭﺕ  ﻭﻳﺎ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭﻗﺒﻴﻠﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ  ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ کند
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﺠﺎﺗﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻥ علائق
ﺒﺎﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺩﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭلی ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻮﻳﺸﺎﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﺎﺩ  ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺑﻌثت ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم
ﺨﻮﺩ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ  ﻭ ﭼﻮﻥ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ  ﻓﺮﺻﺖ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ  ﺑﻘﺼﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻘلی
ﻮ ﺗﺮﺑﻴتی
آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭلی ﻨﺰﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ  ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ  ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ اﻫل
ﻮﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻧﺎ
ﺍﻫل ﻮﻏﻴﺮالهی
ﺨﻮﺩ.

حدیث
2342 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ257
بحاﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺭﻭح
ﻤﺮﺩﻩ ﺍﺯ ﺍﻫل
ﺨﻮﺩ می فزﻣﺎﻳﺪ:
ﻨﻌم فی
اﻟﺠمعة ﻭ فی
اﻟﺸﻬﺮ ﻭ فی
اﻟﺴنة  ﻋلی
ﻘﺪﺭ ﻣﻨﺰﻟﺘﻪ  ﻓﻴﺼﻮﺭﻩ
ﻃﺎﺋﺮ ﻟﻄﻴﻒ  ﻳﺴﻘﻄ
علی ﺠﺪاﺭﻫم ﻮ
ﻳﺸﺮﻑ ﻋﻠﻴﻬﻢ  ﻓﺎﻥ
ﺮﺁﻫم ﺒﺨﻴﺮ
ﻓﺮﺡ  ﻭﺍﻥ
ﺮﺁﻫم ﺒﺸﺮ ﻭ
ﺣﺎجة ﻭﺣﺰﻥ
اﻏﺘم ﺁﺭﻯ
ﺩﺭﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ  ﻭﻫﺮ
ﻣﺎﻩ ﻭﻫﺮﺳﺎﻝ  ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎم ﺨﻮﺩ (ﻫﺮﺟﻤﻌﻪ
ﻫﺮ ﺷﺐ ﺟم ﺸﺪﻥ
ﻮﺟم گرﺩﻳﺪﻥ
ﺮﻭح ﺴﺎﻟﻚ  ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯﺨﻮﻳﺶ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻧﺰﺩ ﺍﻫل
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺷﺎﻳﺪ ﻳﻚ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻫل ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﻤﻴﮑﻨﺪ  ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﺗﺎ
ﺷﺮح اﺣﻮﺍل
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪﻩﺍﻯ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪﻩ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﭙس
ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﻣﺎﻩ ﻳک
ﺒﺎﺭ  ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ (ﺷﻬﺮ)
ﻭﻣﺎﻩ  ﻫﻤﺎﻥ
(ﭼﻠّﻪ ﻭ ﺩﻭﺭﻩ)
ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺭﺳتی
عمل ﺴﻠﻮک
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ  ﺑﺎﻫﺮ
ﭼﻠّﻪ ﻳک
ﺸﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺮح اﺣﻮﺍل
ﺒﺎﻳﺪ ﻧﺰﺩ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻧﺰﺩ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ
اﻫﻠﻴّﺖ الهی
ﺒﺮﻭﺩ  ﮐﻪﺑﺮﺭسی
اﺣﻮﺍل ﻮ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻣﻮﺭﺩ
(ﺗﻨبوء ) ﻭ ﻧﺒﻮﺕ
ﭘﻴﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺳﺎل ﻨﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻥ ﻨﻘﺶ ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ  ﺧﻮﺩ
ﺳﺎلی ﻴﻜﺒﺎﺭ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﭘﻴﺮ
واصطلحا
ولایت ﻣﻴﺁﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻋﮑس
ﻭ ﻓﻴﻠم ﻨﺒﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺘﻘﻮﻳﺖ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺨﻴّﻞ ﺧﻮﺩ  ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻪ  (ﺣج
عُمرﻩ) ﺍﻯ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻋم
اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎﺯﻩ  ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﻳﺎ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻨﺰﻟﺖ ﻭ
ﻣﻘام ﺨﻮﺩ
ﺭﻭﺡ  ﻳﻌنی
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﻭ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﺪﺭ
ﭘﺎﺳخ اﻳﻨﮑﻪ  ﺭﻭح
ﺒﭽﻪ ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ. (ﺩﺭ
ﺟﺴم ﻮ
ﺩﺭﮐﺪﺍم
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ)
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ (فی
ﺼﻮﺭة ﻃﺎﺋﺮ
ﻟﻄﻴﻒ) ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﭘﺮﻧﺪﻩ ﻇﺮﻳفی
که ﺑﺮ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻨﺸﻴﻨﺪ ﻭ
ﻧﻈﺎﺭﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭ به (ﺧﻴﺮ)
ﺩﻳﺪ ﺧوﺮﺳﻨﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﺭﺕ ﺩﻳﺪ  ﻳﺎ
ﻣﺤﺘﺎج ﻴﺎﻓﺖ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺤﺰﻭﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﻃﺎﺋﺮ ﭘﺮﻧﺪﻩ
ﻟﻄﻴﻒ  ﺑﻤﻌنی
ﭙﺮﻧﺪﻩ
ﻣﻌﻤﻮلی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﻘﺪﺭﺕ ﭘﺮﻭﺍﺯ  ﻭ
ﻇﺮﺍﻓﺖ
ﻳﺎﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل
ﺪﻳﺪﻥ  ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺯ ﻣﻌنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭح اﺯﺩﺳﺖ
ﺍﻳﻥ ﺨﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻋﺬﺍﺏ
ﺑﻮﺩ  ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩ  ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﺳﺎﻟک
ﻮلی اﻳﻦ (ﺍﻫﻞ)
ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ  ﮐﻪﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻤﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ ﺨﻮﺩ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺩﺭ (ﺧﻴﺮ
ﻳﻌنی
ﺪﺭﺗﮑﺎﻣﻞ)
ﺳﻠﻮکی
ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ ﺪﻳﺪ
ﺧوﺮﺳﻨﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺠﺰ ﺷﺮﺍﺭﺕ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮ ﺩﺭ ﺭﻭﺵ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻏم ﺨﻮﺭﺩﻥ
ﺮﻭح اﺯ
ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ  ﻧﻪ
ﺳﻮﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ  ﻭﻧﻪ
ﺟﺎﻯ ﺤﺴﺮﺕ
ﻭﻏﻢ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﻤﻮٴﻤﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﺮﺩ ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻩ ﺭﻭﺍﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺷﺪ  ﮐﻪ
ﺗﻨﺒلی ﻴﺎ
ﻧﻔﺎﻕ  ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻏﻔﻠﺖ ﻭ
ﺳﺮﭘﻴچی اﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ (ﻗﺪﺭ ﻭ
ﻣﻨﺰﻟﺖ) ﺍﻭ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ  ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ عمل
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﺴﻴﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺴﻴﺮ ﺗﺪﺑﻴﺮالهی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ. (ﻓﺮﺡ)
ﺧورﺳﻨﺪﻯ اﺳﺖ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮّﻫﻪ
ﻳﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻓﺮّ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ  ﻭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻨﺰﺩ
ﺍﻫل ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩ  ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻔﺮّ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی ﺨﺎﺹ
ﺩﻳﺪﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮﺳﻠﻮک
ﺁﻧﺎﻥ کمک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ .ﺑﺮ
ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺍﻳﺸﺎﻥ  ﻭﺍﺷﺮﺍﻑ
ﻭﻧﻈﺎﺭﺕ ﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ  ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ عقلی ﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﻴّﺪ
ﺷﺮﻳﻒ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎم ﺘﻘﺪس ﻭ
ﻓﻀل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺮ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
اﻃﻠﺎع ﺪﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 2343 -
ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۶ﺹ257ﺑﺤﺎﺭ)
ﺭﺍﻭﻯ اﺯ
ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ  ﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﻮٴﻤﻦ ﺍﺯ ﺃﻫل
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺖ؟
ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ  ﺁﺭﻯ ﻨﻌﻢ
ﻳﺴﺘﺄﺫﻥ
ﺮﺑّﻪ ﻓﻴﺄﺫﻥ
ﻠﻪ  فیﺒﻌث
ﻣﻌﻪ ﻣﻠﺎﮐﻴﻦ  ﻓﻴﺄﺗﻴﻬم
فی ﺒﻌﺾ ﺻﻮﺭ
ﺍﻟﻄﻴﺮ ﻳقع فی
ﺪﺍﺭﻩ ﻳﻨﻈﺮ
ﺍﻟﻴﻬم ﻮ ﻳﺴمع
کلاﻣﻬم ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻭﻣﺮﺧصی اﺯ
ﺭﺏّ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ  ﻭﺑﺎ ﺩﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﭘﺮﻧﺪﻩ
ﺑﺨﺎﻧﻪ ﺍﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ  ﮐﻪ
ﻧﺎﻇﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﮐﻠﺎم ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻴﻚ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ اﺳﺖ  ﮐﻪ ﺭﻭح
ﻤﻴّﺖ ﻭلی الهی
ﺸﺪﻩ  ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﭽﻨﻴﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭلی
ﺒﻌﻴﺪ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﻬﺸتی
اﺭﻭﺍﺡ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻓﺮﺻﺖ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﺍﺯ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻏﻠﺐ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند  ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺩل
ﺘﻨگی ﺒﺮﺍﻯ
اﻫل ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺎ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺭﺏّ
ﻭﻣﺮﺑّی ﻴﺎ
ﭘﻴﺮالهی ﺨﻮﺩ  ﺑﺎ ﺩﻭ
ﺳﺎﻟک ﺪﻳﮕﺮ  ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ
ﺩﻭﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺍﻫل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ  ﺗﺎ
ﺁﺭﺍم گرﺩﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺳﺎﻟک
ﺘﻨﻬﺎ  ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎﺯﮔﺸتی
ﺒﺨﺎﻧﻘﺎﻩ ﻭ
ﻣﻌﺒﺪ ﻭ ﻋﺰﻟﺖ
ﮔﺎﻩ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﻧﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺟﺒﺮﻯ
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭلی ﺨُﺴﺮﺍﻥ
ﺒﺰﺭگ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ  ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ  ﺍﻣﺎ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺟﻬﻨم ﺴﻮم
ﻤﻠﮑﻮﺕ  ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺑﻔﮑﺮ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺣﻬﻨﻢ ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻃﻔال
ﻤﺪﺭﺳﻪ  ﮐﻪ ﺑﻬﺮ
ﺑﻬﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺧﺮﻭج
اﺯ ﮐﻠﺎس ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﺗﺎ
ﺑﺘﻔﺮﻳح
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ  ﻣﺎ ﺭﻭح
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺟﺎﺯﻩ الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ  ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ
اﺯﻋﻠﺎﺋق
ﺪﻧﻴﻮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻨﺪ  ﻭ ﺧﻄﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺩﻟﺒﺴﺘگی
اﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.

حدیث 2344 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ257 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭘﺎﺳخ
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺭﻭح
ﻤﻮٴﻤﻦ ﺍﺯ
ﺍﻫل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ؟ (ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺣﺎل ﺴﻠﻮک
ﻮ ﺍﻭم کرﺩﻥ ﻮ
ﻧﻴﺰ ﺭﻭح ﻮﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺍﺋم ﺪﺭ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ ﻮ
ﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﻮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
که ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻭﺩ) ﺁﺭﻯ:
ﻨﻌﻢ  ﻋلی
ﻘﺪﺭ
ﻓﻀﺎﺋﻠﻬﻢ  ﻣﻨﻬم
ﻤﻥ ﻴﺰﻭﺭ فی
کُلّ ﻳﻮﻡ  ﻭ ﻣﻨﻬم
ﻤﻥ ﻴﺰﻭﺭ فی
کُلّ ﻳﻮﻣﻴﻦ  ﻭﻣﻨﻬم
ﻤﻥ ﻴﺰﻭﺭ فی
کلّ ثلاثة
ﺃﻳّﺎﻡ  ﺃﺩﻧﺎﻫم
ﻤﻨﺰلة ﻳﺰﻭﺭ
ﮐلّ ﺠمعة
وﻋﻨﺪ ﺯﻭﺍل
اﻟﺸﻤس  ﻭﻣثل
ﺬﻟک ﻮفی ﺼﻮﺭة
ﺍﻟﻌﺼﻔﻮﺭ ﺃﻭ
ﺃﺻﻐﺮ ﻣﻥ ﺬﻟﻚ  ﻳﺒﻌث
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭﺟل ﻤﻌﻪ
ﻣﻠﮑﺎ  ﻓﻴﺮﻳﻪ
ﻣﺎ ﻳﺴﺮّﻩ  ﻭ ﻳﺴﺘﺮ
ﻋﻨﻪ ﻣﺎ ﻳﮑﺮﻩ  ﻓﻴﺮﻯﻤﺎ
ﻳﺴﺮﻩ ﻭ ﻳﺮجع
الی ﻘُﺮّة
ﻋﻴﻥ ﺁﺭﻯ
ﻮ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻭ ﻓﻀل ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. (ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺳﺎﻟک ﺠﺪّﻯ
ﺒﺎﺷﺪ  ﻭﭼﻘﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ  ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺑﺪﻫﺪ  ﻭﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺮﻭح اﺟﺎﺯﻩ
ﺑﺪﻫﻨﺪ) ﺑﺮخی
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ  ﻭ
ﺑﺮخی هر ﺩﻭ
ﺭﻭﺯ  ﻭ
ﺑﺮخی هرﺳﻪ
ﺭﻭﺯ ﻳﻜﺒﺎﺭ  ولی ﺤﺪّ
ﺍﻗل هر ﺟﻤﻌﻪ
ﻳﺎ ﻫﻔﺘﻪﺍﻯ
ﻴﻜﺒﺎﺭ(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ  ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ کاﻣل
ﺸﺪﻩ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ  ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺟﻤﻌﻪ
ﻳﺎﺟم ﺸﺪﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺨﻮﺩ  ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺍﻭ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ اﻫﻞ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﻘﺎﻟﺐ
ﺗُﻬی کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻋﺖ ﺁﻥ ﻨﻴﺰ
ﻫﻨﮕﺎم ﺰﻭﺍل
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ ﺍﺳﺖ (ﻇﻬﺮ
ﻧﻴم ﺮﻭﺯ ﻭﻳﺎ
ﺯﺍﻳل ﺸﺪﻥ ﻮ
خورﺷﻴﺪ ﺩﺭ
ﻣﻐﺮﺏ  ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﺮک
ﺴﺎﻟﻚ  ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭﻫﺮﻫﺴتی
ﻤﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ اﻭ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺍﺯﺍﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.) ﻭﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻨﺠﺸکی ﻴﺎ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭح
ﻤﻮٴﻤﻦ  ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﻤﻴﻔﺮﺳﺘﺪ (ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ
ﻭ ﺍﻫﺘﻤﺎم
ﭙﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻥ ﺴﺎﻟﻚ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﻮﺵ ﻧﻴﺎﻳﺪ
ﺑﺮ ﺍﻭ ﻣﺴﺘﻮﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺳﺎﻟک
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﺭﻧجی که
ﺩﺭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﺪ  ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻔﮑﺮ
ﺍﻗﺎﻣﺖ
ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ
ﻭﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﻨﻤﻴﺎﻓﺘﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺭﺍ
ﺍﺯﭼﺸم ﻮﺩﺭک
ﻮ ﺍﺣﺴﺎس
ﺳﺎﻟک ﺪﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺣتی
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺳﺮ
ﺧﻮﺵ ﻭ بی
ﻨﻴﺎﺯ ﺑﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ)
ﻭﺍﻣﺎ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺧوﺮﺳﻨﺪ ﮐﻨﺪ  ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ ﺷﺎﺩﻯ
ﻮﺳﻴﺮﻯ ﻮ
ﺳﻠﺎﻣتی ﺪﺭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ)
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ به (ﻗﺮّة
ﺍﻟﻌﻴﻦ) ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ می گرﺩﺩ (ﺑﻘﺮّﻩ
ﮔﻴﺮﻯ  ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ  ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺋم ﺴﻠﻮﻙ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺎ ﭼﺸم
ﺮﻭﺷﻨﻰ  ﺍﺯﺩﻳﺪﻥ
اﻭﻟﺎﺩ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺘﺼل
ﺸﺪﻥ ﺪﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻳﺎ
ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﮑﺎﺭ
ﺳﻠوک الهی
ﺨﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﻳﺮجع
الی ﻘﺮّة ﻋﻴﻦ)
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺒﺎ
ﺧوﺮﺳﻨﺪﻯ ﻮ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﺍﺭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻨﻮﺭﭼﺸم
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ وسیله
الهی ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ  ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺭﻭح ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﺭﻭﺍح
ﻮﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ  ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺑﺎﻳﺪ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﺳﺮﺧﻮشی
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﮐﻪ ﻣﻴل
اﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﻧﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺁﻥ ﻭﻗﺖ
ﭘس ﺍﺯ ﭼﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺒﻬﺸتی اﻭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﮐﻨﺪ .
ﻭلی ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻄﻔﻪ ﻭ ﻃﻔل
ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﻭ ﺍﺯ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 2344 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ257 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭘﺎﺳخ
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺭﻭح
ﻤﻮٴﻤﻦ ﺍﺯ
ﺍﻫل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ؟ (ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺣﺎل ﺴﻠﻮک
ﻮ ﺍﻭم کرﺩﻥ ﻮ
ﻧﻴﺰ ﺭﻭح
ﻮﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺍﺋم
ﺪﺭ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﻮ ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل ﻮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق که ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﺩ)
ﺁﺭﻯ:
ﻨﻌﻢ  ﻋلی
ﻘﺪﺭ
ﻓﻀﺎﺋﻠﻬﻢ  ﻣﻨﻬم
ﻤﻥ ﻴﺰﻭﺭ فی
کُلّ ﻳﻮﻡ  ﻭ ﻣﻨﻬم
ﻤﻥ ﻴﺰﻭﺭ فی
کُلّ ﻳﻮﻣﻴﻦ  ﻭﻣﻨﻬم
ﻤﻥ ﻴﺰﻭﺭ فی
کلّ ثلاثة
ﺃﻳّﺎﻡ  ﺃﺩﻧﺎﻫم
ﻤﻨﺰلة ﻳﺰﻭﺭ
ﮐلّ ﺠمعة
وﻋﻨﺪ ﺯﻭﺍل
اﻟﺸﻤس  ﻭﻣثل
ﺬﻟک ﻮفی ﺼﻮﺭة
ﺍﻟﻌﺼﻔﻮﺭ ﺃﻭ
ﺃﺻﻐﺮ ﻣﻥ ﺬﻟﻚ  ﻳﺒﻌث
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭﺟل ﻤﻌﻪ
ﻣﻠﮑﺎ  ﻓﻴﺮﻳﻪ
ﻣﺎ ﻳﺴﺮّﻩ  ﻭ ﻳﺴﺘﺮ
ﻋﻨﻪ ﻣﺎ ﻳﮑﺮﻩ  ﻓﻴﺮﻯﻤﺎ
ﻳﺴﺮﻩ ﻭ ﻳﺮجع
الی ﻘُﺮّة
ﻋﻴﻥ ﺁﺭﻯ
ﻮ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻭ ﻓﻀل ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. (ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺳﺎﻟک ﺠﺪّﻯ
ﺒﺎﺷﺪ  ﻭﭼﻘﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ  ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺑﺪﻫﺪ  ﻭﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺮﻭح اﺟﺎﺯﻩ
ﺑﺪﻫﻨﺪ) ﺑﺮخی
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ  ﻭ
ﺑﺮخی هر ﺩﻭ
ﺭﻭﺯ  ﻭ
ﺑﺮخی هرﺳﻪ
ﺭﻭﺯ ﻳﻜﺒﺎﺭ  ولی ﺤﺪّ
ﺍﻗل هر ﺟﻤﻌﻪ
ﻳﺎ ﻫﻔﺘﻪﺍﻯ
ﻴﻜﺒﺎﺭ(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ  ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ کاﻣل
ﺸﺪﻩ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ  ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺟﻤﻌﻪ
ﻳﺎﺟم ﺸﺪﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺨﻮﺩ  ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺍﻭ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ اﻫﻞ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﻘﺎﻟﺐ
ﺗُﻬی کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻋﺖ ﺁﻥ ﻨﻴﺰ
ﻫﻨﮕﺎم ﺰﻭﺍل
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ ﺍﺳﺖ (ﻇﻬﺮ
ﻧﻴم ﺮﻭﺯ ﻭﻳﺎ
ﺯﺍﻳل ﺸﺪﻥ ﻮ
خورﺷﻴﺪ ﺩﺭ
ﻣﻐﺮﺏ  ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﺮک
ﺴﺎﻟﻚ  ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭﻫﺮﻫﺴتی
ﻤﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ اﻭ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺍﺯﺍﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.)
ﻭﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻨﺠﺸکی ﻴﺎ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭح
ﻤﻮٴﻤﻦ  ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﻤﻴﻔﺮﺳﺘﺪ (ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ
ﻭ ﺍﻫﺘﻤﺎم
ﭙﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻥ ﺴﺎﻟﻚ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﻮﺵ ﻧﻴﺎﻳﺪ
ﺑﺮ ﺍﻭ ﻣﺴﺘﻮﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺳﺎﻟک
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﺭﻧجی که
ﺩﺭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﺪ  ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻔﮑﺮ
ﺍﻗﺎﻣﺖ
ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ
ﻭﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﻨﻤﻴﺎﻓﺘﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺭﺍ
ﺍﺯﭼﺸم ﻮﺩﺭک
ﻮ ﺍﺣﺴﺎس
ﺳﺎﻟک ﺪﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺣتی
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺳﺮ
ﺧﻮﺵ ﻭ بی
ﻨﻴﺎﺯ ﺑﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ)
ﻭﺍﻣﺎ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺧوﺮﺳﻨﺪ ﮐﻨﺪ  ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ ﺷﺎﺩﻯ
ﻮﺳﻴﺮﻯ ﻮ
ﺳﻠﺎﻣتی ﺪﺭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ)
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ به (ﻗﺮّة
ﺍﻟﻌﻴﻦ) ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ می گرﺩﺩ (ﺑﻘﺮّﻩ
ﮔﻴﺮﻯ  ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ  ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺋم ﺴﻠﻮﻙ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺎ ﭼﺸم
ﺮﻭﺷﻨﻰ  ﺍﺯﺩﻳﺪﻥ
اﻭﻟﺎﺩ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺘﺼل
ﺸﺪﻥ ﺪﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻳﺎ
ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﮑﺎﺭ
ﺳﻠوک الهی
ﺨﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﻳﺮجع
الی ﻘﺮّة ﻋﻴﻦ)
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺒﺎ
ﺧوﺮﺳﻨﺪﻯ ﻮ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﺍﺭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻨﻮﺭﭼﺸم
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ وسیله
الهی ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ  ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺭﻭح ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﺭﻭﺍح
ﻮﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ  ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺑﺎﻳﺪ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﺳﺮﺧﻮشی
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﮐﻪ ﻣﻴل
اﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﻧﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺁﻥ ﻭﻗﺖ
ﭘس ﺍﺯ ﭼﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺒﻬﺸتی اﻭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﮐﻨﺪ .
ﻭلی ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻄﻔﻪ ﻭ ﻃﻔل
ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﻭ ﺍﺯ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 2346 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ258
ﺑﺤﺎﺭ) ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﺫﺍ
ﺣُﻤل عدﻭ
ﺍﻟﻠﻪ الی
ﻘﺒﺮﻩ  ﻧﺎﺩﻯ
ﺤﻤﻠﺘﻪ  ﺃﻟﺎ
ﺗﺴﻤﻌﻮﻥ ﻴﺎ
ﺍﺧﻮﺗﺎﻩ  ﺍﻧّﻰ
ﺃﺷﮑﻮ ﺍﻟﻴﮑﻢ  ﻣﺎ ﻭقبع
ﻔﻴﻪ ﺃﺧﻮکم
اﻟﺸﻘﻰّ  ﺍﻥّ
عدﻭّ ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﺪﻋﻨﻰ  ﻓﺄﻭﺭﺩنی
ثمّ ﻠﻢ
ﻳﺼﺪﺭﻧﻰ  ﻭ ﺃﻗﺴم
لی ﺃﻧّﻪ ﻧﺎﺻح
ﻠﻰ  ﻓﻐﺸّﻨﻰ
ﻭ
ﺃﺷﮑﻮ ﺍﻟﻴﮑم
ﺪﻧﻴﺎ
ﻏﺮّﺗﻨﻰ  ﺣﺘّﻰ
ﺍﺫﺍ ﺍﻃﻤﺄنّت
ﺍﻟﻴﻬﺎ
ﺻﺮﻋﺘﻨﻰ  ﻭ ﺃﺷﮑﻮ
ﺍﻟﻴﮑم ﺃﺧلاء اﻟﻬﻮﻯ
ﻤﻨّﻮنی ثمّ
ﺒرءوا ﻣﻨّﻰ  ﻭﺧﺬﻟﻮنی
ﻮ ﺃﺷﮑﻮ
ﺍﻟﻴﮑم
ﺃﻭﻟﺎﺩﺍ  ﺣﻤﻴﺖ
ﻋﻨﻬم ﻮ
ﺁثرﺗﻬم علی
ﻨﻔﺴﻰ  ﻓﺄﮐﻠﻮﺍ
ﻣﺎلی ﻮ
ﺃﺳﻠﻤﻮﻧﻰ  ﻭ ﺃﺷﮑﻮ
ﺍﻟﻴﮑم ﻤﺎﻟﺎ  ﻣﻨﻌﺖ
ﻓﻴﻪ ﺣﻘﺎ ﻟﻠﻪ
ﻓﮑﺎﻥ ﻮ ﺑﺎﻟﻪ
ﻋﻠﻰّ  ﻭ
ﮐﺎﻥ ﻨﻔﻌﻪ
ﻟﻐﻴﺮﻯ  ﻭﺃﺷﮑﻮ
ﺍﻟﻴﮑم ﺪﺍﺭﺍ  ﺃﻧﻔﻘﺖ
ﻋﻠﻴﻬﺎ ﺣﺮیتی
ﻮ ﺻﺎﺭ
ﺳﮑّﺎﻧﻬﺎ ﻏﻴﺮﻯ
ﻭﺃﺷﮑﻮ
ﺍﻟﻴﮑم ﻄﻮل
اﻟﺸﻮﻯ فی
ﻘﺒﺮﻯ  ﻳﻨﺎﺩﻯ
ﺃﻧﺎ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﺪﻭﺩ  ﺃﻧﺎ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻈﻠمة
ﻭ ﺍﻟﻮﺣشة ﻭ
ﺍﻟﻀﻴﻖ  ﻳﺎ
ﺍﺧﻮﺗﺎﻩ
ﻓﺎﺣﺒﺴﻮنی ﻤﺎ
ﺍﺳﺘﻄﻌﺘﻢ  ﻭ
ﺍﺣﺬﺭﻭﺍ
ﻣثلما ﻟﻘﻴﺖ  ﻓﺎﻧّﻯ
ﻘﺪ ﺑﺸّﺮﺕ
ﺑﺎﻟﻨﺎﺭ ﻭ
ﺍﻟﺬِﻝّ
ﻭﺍﻟﺼﻐﺎﺭ ﻭ
ﻏﻀﺐ ﺍﻟﻌﺰﻳﺰ
ﺍﻟﺠﺒّﺎﺭ  ﻭﺍﺣﺴﺮﺗﺎﻩ
ﻋلی ﻤﺎ ﻓﺮّﻃﺖ
فی ﺠﻨﺐ ﺍﻟﻠﻪ  ﻭﻳﺎ
ﻃﻮل عوﻟﺘﺎﻩ  ﻓﻤﺎلی
ﻤﻥ ﺸﻔﻴﻊ
ﻳﻄﺎﻉ  ﻭﻟﺎ
ﺻﺪﻳق
ﻴﺮﺣﻤﻨﻰ  ﻓﻠﻮ ﺃﻥ
ﻠﻴﮑﺮﻩ  ﻓﺄﮐﻮﻥ
ﻤﻥ
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﭼﻮﻥ
ﺪﺷﻤﻥ ﺨﺪﺍ
ﺑﮕﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﺑﺤﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺠﺴﺪ ﻭﺟﻨﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﮐﻪ ﺍﻯ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﺁﻳﺎ ﻣﻴﺸﻨﻮﻳﺪ؟
ﻣﻥ ﺪﺍﺭم
ﺸﮑﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺍﺩﺭ ﺷﻘﻰّ ﻭ
ﺳﺮﮐﺶ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ. (ﮐﻪ
ﺳﺮﮐشی اﺯ
ﺍﻭﺍﻣﺮ الهی
کرﺩﻩ  ﻭﺳﻠﻮک الهی
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ الهی
اﻭﻟﻴﺎ
ﻧﮑﺮﺩﻩ  ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩم اﺯ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
اﻳﻤﺎنی
ﻤﻴﺰﻧﺪ) ﺍﻳﻦ ﺩﺷﻤﻥ
ﺨﺪﺍ ﺑﻮﺩ  ﮐﻪ ﻣﺮﺍ
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﻳﻥ
اﺣﻮﺍل ﻨﻤﻮﺩ  ﻭﻟﻰ
ﻧﺠﺎﺗم ﻨﺪﺍﺩ (ﺍﺯ
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﻃﻠﺐ
ﻧﻮﻋﻰ  ﻭ ﺍﺯ
ﺍﺑﻠﻴس ﻧﻔس
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ  ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺪﻧﺒﺎل ﻠﺬّﺕ
ﻭ ﺭﻓﺎﻩ ﻭﺣﺮﺹ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺎﺩ. ﻭ
ﺍﺯ ﺍﺑﻠﻴس
ﺁﺧﻮﻧﺪ  ﮐﻪ ﻣﺮﺍ
ﺑﻘﺸﺮﻯ گرﻯ
ﻣﺬﻫبی ﺒﺮﺩ  ﻭلی
ﻨﺠﺎﺗم ﻨﺪﺍﺩ.
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ  ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ  ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺭﻭح اﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺣتی ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی
ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﻤﺴخ ﻮ
ﻣﺠﺮﻡ ﺷﺪﻥ
ﺒﮑﺎﺭﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. (ﻭﺭﻭﺩ)
ﺩﺍﺧل کرﺩﻥ ﻮ
ﺻﺪﻭﺭ ﺧﺎﺭج
کرﺩﻥ  ﭘس ﺍﺯ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ)
ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﻧﺎﺻح
ﻮﺧﻴﺮﺧﻮﺍﻩ
ﺍﺳﺖ (ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻓﻘﻂ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺬﻫبی اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﺋی
ﺒﺎﻃل ﻤﻴﺪﻫﺪ)
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﺮﺍ
ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩ (ﻏَﺶ
ﻭ ﻧﻴﺮﻧﮓ  ﻭﻏﺸاء
ﻮ ﭘﺮﺩﻩ ﺟﻬل
ﺒﺮﭼﺸﻤﺎﻥ
ﻮﻋﻘل ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ)
ﻭﻣﻥ ﺒﺸﻤﺎ
ﺷﮑﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺮﻡ  ﺍﺯﺩﻧﻴﺎ
ﮐﻪ
ﻣﺮﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﺍﺩ (ﺷﻴﻄﺎﻥ
اﻭ ﻧﺎم ﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺭﺩ  ﻭ ﺑﺪﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺩﻧﻴﺎ ثرﻭﺕ
ﻭﺣﺮﺹ ﻭﺷﻬﻮﺕ
ﻭﻟﺬﺕ
ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﻮ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻃﻠﺒﻰ ﺍﺳﺖ . ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳنی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺪﻧﻴﺎ  ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺠﻬل عقلی
ﺠﺰﺋﻰ ﻭ ﻧﺴبی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ)
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﻮﻯ
ﻤﻄﻤﺌﻥ
گرﺩﻳﺪﻡ  ﻭ ﺩل
ﺪﺍدم ﻤﺮﺍ
ﺯﻣﻴﻥ ﺰﺩ (ﺑﺠﺎﻯ
اﻳﻤﺎﻥ ﻮﺳﻠﻮک
ﻮ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ  ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳبی
ﻴﺎﻓﺖ. ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﻣﺴﻠّم ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﻥ گفت ﻭﻳﺎ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮم ﺪﻭﺭ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺑﺰﻣﻴﻥ
ﻀﻌﻒ ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺮﺩ ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ عرﻭج
ﺮﻭح ﻮﻋﻘﻞ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺑﺪﻫﺪ ﻣﺮﺍ
ﺑﭽﺴﺒﻨﺪگی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺑﺮﺩ.ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﻣﻬﻢ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺣﻘﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺑﺸﻤﺎ ﺷﮑﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺮﻡ  ﮐﻪ
ﺧﻠﻴﻠﺎﻥ ﻭﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥ
ﻤﻥ ﺪﺭﻋﺸق
ﻮﻫﻮس ﻭﺷﻬﻮﺕ  ﻣﺮﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﺑﺘﻠﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ  ﻭﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﺮﮒ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
ﻭﺳﭙس ﺍﺯﻣﻥ
ﺒﺮاءت و ﺩﻭﺭﻯ
ﺠﺴﺘﻪ ﻭ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ  ﻭﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪم کرﺩﻧﺪ
ﻭ ﺷﮑﺎﻳﺖ
ﺑﺸﻤﺎ ﻣﻴﺒﺮﻡ  ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺧﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ  ﻭﺑﺮﺧﻮﺩم
ﺘﺮﺟیح
ﻤﻴﺪﺍﺩﻡ  ﻣﺎل
ﻤﺮﺍ ﺧﻮﺭﺩﻧﺪ
ﻭ ﻣﺮﺍ ﺗﺴﻠﻴم
ﻤﺮگ ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺸﻤﺎ
ﺷﮑﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﻤﻴﺒﺮﻡ  ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺮﺍ ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩم
ﻮﻫﺰﻳﻨﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻡ  ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻢ ﺑﺮ ﺁﻥ
گذاﺭﺩﻡ  ﻭلی ﺁﻥ
ﺠﺎﻯ ﺴﮑﻮﻧﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺸﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺑﺸﻤﺎ
ﺷﮑﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺣﺎل ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻡ  ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺩﺭﺍﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻗﺒﺮ
ﺑﺎﺷﻢ  ﮐﻪﻟﺎﻧﻪ
ﮐِﺮم
ﻮﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻯ ﻇﻠﻤﺖ
ﻭﻭﺣﺸﺖ ﻭﺗﻨگی
اﺳﺖ. ﭘس ﺍﻯ
ﺒﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﻤﻦ (
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﺮﻭﺣﺎنی که ﮔﻔﺘﻪ
ﺳاﻠک ﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻨﻮﻳﺪ  ﮐﻪ ﺩل
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺩﺍﺷﺖ  ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻨﮑﺮ ﻫﺪﻑ الهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﻨﺒﻮﺩ) ﺗﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺮﺍ ﺣﺒس
ﮐﻨﻴﺪ (ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺑﮑﻨﻴﺪ) ﻭلی
ﺒﺮﺣﺬﺭ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺒﺎﺷﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺳﺮﻣﻥ
ﻮﺍﺭﺩ ﺷﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺍﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ  ﻭﺫﻟّﺖ
ﻭﮐﻮﭼﮑﻰ  ﻭﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍﻯ ﺟﺒّﺎﺭ
ﺩﺍﺩﻧﺪ (ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻭﺫﻟﺖ
ﺟﻬﻨم ها
ﻭﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻮﻋﻘلی ﻮ
ﺭﻭحی ﻮﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭ ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﻴک ﺮﻭح غیر
ﺗﮑﺎﻣلی اﺳﺖ)
ﻭﻟﺬﺍ ﺣﺴﺮﺕ
ﺑﺮﻣﻦ  ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻭﺭﻯ اﺯ ﺧﺪﺍ (ﺑﺠﺎﻯ
ﺘﻘﺮّﺏ ﺑﺨﺪﺍ
ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﻗﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺯﻧﺪﻩ الهی
ﻮﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ)
ﺍﻓﺮﺍﻁ (ﻭسعی
ﻮ ﻟﺠﺎﺝ
ﻭﺗﻌﻤّﺪ)
ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ.
ﻭﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﺎﻟﻪ ﻭ ﺷﻴﻮﻥ
ﺒﺮﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ  ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺷﻔﻴﻌﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻡ  ﺗﺎ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻢ (ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی
ﻮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﺮﺍﻯ اﻃﺎﻋﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺑﻌﺪﺍ
ﻫﺮﮔﺰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻭتوسّل
ﻮ ﺗﻮﻟّﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻡ) ﻭﻫﻴﭻ ﺻﺪﻳقی
ﺒﺮﻣﻦ ﺭﺣﻤﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. (ﺩﻭﺳتی
ﻮﺻﺎﺩقی اﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻥ ﺘﺮﺣّم
ﺴﻠﻮکی ﻮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ الهی
ﺒﺮﺳﻢ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ)
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸتی
ﺪﺍﺷﺘﻢ  ﺣﺘﻤﺎ
ﺍﺯ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫم ﺒﻮﺩ (ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﺤﺎل اﺳﺖ.
ﻭلی ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺴﺨﻬﺎ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ  ﻭﭼﻨﺪ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺰﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﭙُﺮ ﻋﺬﺍﺏ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ  ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻠﻬﺎ
ﻭﺻﺤﺮﺍﻫﺎ ﻭ
ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎ ﻭ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎن ها
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺭﺳﻴﺪ  ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺭﺍ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻧﮑﺮﺩ  ﺑﺎﺯ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ  ﻭﺣتی
ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ  ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
و معاد ها
ﺭﺍﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ  ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﺎﺭﻯ که
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭلی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ  ﻭﻗﻄﻌﺎ
ﺭﻭﺯﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺮﻳﻪ
ﺍﺯلی ﻮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻫﺮ ﺭﻭحی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍع و صفات
آن ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣلی کند
ﻭﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ  ﻳﺎ
ﺍﻳﺪﺁل اﻳﻥ
ﻨﻮﻉ  ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ  ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺁﻥ
ﺒﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﻌﺪﻯ  ﻭﺗﺎ
ﺍﺑﺪ بی اﻧﺘﻬﺎ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭالوهیّت و
ﺑﺮﺗﺮﻯ هاﻯ
ﻨﻮعی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺳﺪ  ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ  ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﻟﻴل
ﺒﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺳﻴلی ﻨﻘﺪ
ﺭﺍ  ﺑﺮ
ﺣﻠﻮﺍﻯ ﻨﺴﻴﻪ
ﻭﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺗﺮﺟیح ﻤﻴﺪﻫﺪ.

حدیث 2347 -
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ همین
ﻤﻄﻠﺐ ﺭﺍ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ(ﺝ۶ﺹ259
ﺑﺤﺎﺭ) ﻔﻤﺎ
ﻳﻔﺘﺮ ﻳﻨﺎﺩﻯ ﺣﺘّﻯ
ﻴﺪﺧل ﻘﺒﺮﻩ  ﻓﺎﺫﺍ
ﺍﺩﺧل ﺤﻔﺮﺗﻪ  ﺭﺩّﺕ
ﺍﻟﺮﻭح فی
ﺠﺴﺪﻩ  ﻭﺟاء
ﻤﻠک اﻟﻘﺒﺮ
ﻓﺎﻣﺘﺤﻨﺎﻩ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻔﺘﺮﺕ
ﻭﺳﮑﻮﺕ  ﻭ ﻣﺪﺍم
ﺪﺭ ﺣﺎل ﻨﺪﺍ ﻭ
ﻓﺮﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ  ﺗﺎ
ﺑﻘﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺭﺩ ﮔﺮﺩﺩ. (ﺍﻳﻥ
ﺰﺑﺎﻥ ﺤﺎل یک
ﻤﻴّﺖ ﮐﺎﻓﺮ
ﺍﺳﺖ  ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟک
غیرﻋﺎﻣل ﻮ
ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﻟﺒﺴﺘگی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﻋﻘﺐ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ
ﺗﺎ ﻣﺮگ
ﻔﺮﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ) ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻮﺍﺭﺩ
ﺣﻔﺮﻩ ﺧﻮﺩ ﺷﺪ  ﺭﻭح
ﺒﺠﺴﺪﺵ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ  ﻭ ﺩﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻗﺒﺮ
ﺳﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ  ﺗﺎ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﺯ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ (ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺪﺭ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
اﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ الهی
ﺮﺍ ﭘس ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺭﻭح
ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ ﺨﺪﺍ
ﻭ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﺧﺪﺍ  ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻧﺘﺎﻳج ﻤﺴخ
ﺮﻭحی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ  ﻭ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻗﺒﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ  ﺗﻥ
کنونی اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺧﺮﻭج ﺮﻭح
ﺪﺭ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺒﻮﺩﻩ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺭﻭﺡ ﺑﺠﺴم ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻳک
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﺒﺨلق اﺳﺖ.
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺳﺎﻧﺪﻥ
عوام اﺳﺖ  ﺗﺎ ﺑﻔﮑﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﻭح
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻥ ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺒلی ﺒﺮﺍﻯ ﻗﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ .

حدیث 2348 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺴﺠّﺎﺩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ259
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻤﺎ ﻧﺪﺭﻯ
کیف ﻧﺼنع
ﺒﺎﻟﻨﺎس ؟ ﺍﻥّ
ﺤﺪّثناﻫم ﺒﻤﺎ
ﺳﻤﻌﻨﺎ ﻣﻥ
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﺿﺤﮑﻮﺍ  ﻭ ﺍﻥ
ﺴﮑﺘﻨﺎ ﻟم
ﻴﺴﻌﻨﺎ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴم
ﺒﺎ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺩم
ﭽﻪ ﮐﻨﻴﻢ.
ﻭﻗتی ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻳﻢ  ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ  ﻣﻴﺨﻨﺪﻧﺪ
ﻭ ﺑﺘﻤﺴّﺨﺮ
ﻣﻴﺎﻓﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﮐﺖ
ﺑﻤﺎﻧﻴﻢ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺎ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺤمّل ﻨﻴﺴﺖ (ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ  ﻭلی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﻃﻮل
ﺘﺎﺭیخ اﺳﻠﺎﻡ  ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻭ
ﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻭﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﻭﮐس
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ
ﻗﺒﻮل
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻣﺎﻥ  ﺧﻮﺩ و
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ الهی
کامل زنده
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟکان
خود اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﻤﻠﮑﻮتی الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ  ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻮﻟﺎنی الهی
ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﺗﺮﺳﻨﺎک
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻤﺴخ آﻣﻴﺰ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻌﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺳﭙس
ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم ﺤﺪﻳثی
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮ ﺧﻮﺍﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺷﮑﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺯ
ﺗﺎﺑﻮﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩ  ﮐﻪ
ﮐﺎﻓﺮ ﺑﻮﺩ  ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﻇﻬﺎﺭ
ﭘﺸﻴﻤﺎنی ﻤﻴﻨﻤﻮﺩ
ﻭ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﮐﻪ ﺷﺨصی گفت
اﺑﻮﺍﻟﺤﺴﻦ (
بعنوان امام
زمان ﺴﺠﺎﺩ)
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺩﻩ ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺠﻬﺪ ﻭ ﮔﻠﻮﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﻔﺸﺎﺭﺩ  ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺣﻤل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. (ﺗﺎ
ﺑﺰﻳﺮ ﺧﺎﻙ
ﻧﺒﺮﻧﺪ.
ﻣﻮﺿﻮع
ﺒﺰﺑﺎﻥ ﺤﺎﻝ  ﻭﻋﺒﺮﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪه
گاﻥ  ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻬﺪفی که ﻧفع
ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﻫﺴﺖ )
ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎم
ﺴﺠﺎﺩ ﮔﻔﺖ: اﻟﻠّﻬﻢّ
ﺍﻥ کاﻥ
ﻀﻤﺮﻩﻫﺰاء
ﺤﺪﻳث ﺭﺳﻮﻟﻚ  ﻓﺨﺬﻩ
ﺃﺧﺬ ﺃﺳﻒ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ (حمزه
ﺑﻥ ﺴﻌﻴﺪ) ﺍﺯ
ﻧﻘل ﺤﺪﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺕ  ﻗﺼﺪ
ﻣﺴﺨﺮﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺪﺍﺷﺖ  ﺗﻮ
ﺍﻭﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺗﺄﺳﻒ ﻭ ﺣﺴﺮﺕ
ﻭﭘﺸﻴﻤﺎنی
ﺒﮑﻦ. ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ  ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺﭼﻬل ﺮﻭﺯ
ﺑﻌﺪ ﻣﺮﺩ  ﻭ ﻳکی
اﺯﻧﻮﮐﺮﺍﻥ اﻭ
ﻣﻴﮕﻔﺖ  ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺤﻤﺰﻩ ﺭﺍ ﺩﻓﻦ
ﮐﺮﺩﻧﺪ  ﻏﻠﺎم گوﺵ
ﺑﺮﺧﺎک گذﺍﺭﺩ
ﻭ ﺷﻨﻴﺪ  ﮐﻪ
ﺻﺪﺍئی
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ  ﺍﻯ
ﻔﻠﺎﻥ اﻣﺮﻭﺯ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳتی ﺨﻠﻴل
ﻮ ﺩﻭﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﮐﻦ (ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی
آﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭ)
ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﻣﺼﻴﺮ (ﻳﺎ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭﺷﺪﻥ) ﺗﻮ
ﺟﻬﻨم اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺴﮑﻥ ﻮ ﺧﺎﻧﻪ
ﻭﺟﺎﻯ  ﺍﻗﺎﻣﺖ
ﺗﻮ ﺍﺳﺖ (ﺷﺪﻥ
ﺪﺭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻭﺑﻘﺎﻯ
ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻬﺎﻯ ﺟﻬﺎﻧﻰ
تا ﺣﺼﻮل
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺑﻌﺪﻯ)
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺴﺠﺎﺩ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ گفت  ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻃﻠﺐ
ﻋﻔﻮ ﻭ ﺑﺨﺸﺶ
ﻭﻋﺎﻓﻴﺖ
ﺩﺍﺭﻡ. ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺣﺪﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ را
ﺍﺳﺘﻬﺰﺍ ﮐﻨﺪ  ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ (ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﺑﺠﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣﻰ
و نوعی فوق
بشری . ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺭﻭح ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ.
ﻋﺎﻓﻴﺖ  ﺳﻠﺎﻣتی
ﻮﻋﻔﻮ الهی ﻮ
ﺑﺨﺸﺶ ﺍﻭ  ﺍﺯﺁثاﺭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ در
ژنتیک رﻭﺡ  ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺎﻙ ﺷﺪﻥ
ﺍﺳﺖ.

حدیث 2349 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ260
بحاﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: لا ﻳُﺴﺄل
فی اﻟﻘﺒﺮ  ﺍﻟّﺎ
ﻣﻥ ﻤﺤﺾ
ﺍﻟﺎﻳﻤﺎﻥ
ﻤﺤﻀﺎ  ﺃﻭﻣﺤﺾ
ﺍﻟﮑﻔﺮ ﻣﺤﻀﺎ  ﻭ
ﺍﻟﺂﺧﺮﻭﻥ
ﻴﻠﻬﻮﻥ عنه ﺳﻮآل
ﺪﺭ ﻗﺒﺮ  ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
اﻳﻤﺎﻥ (سلوک )
ﻤﺤﺾ تنها ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﻮﺩﻥ کفرﻣﺤﺾ.
ﺍﻣﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺯﺁﻧﻬﺎ ﺻﺮﻑ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻤﺤﺾ  ﻳﻌﻨﻰ
اوم و ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ  ﻭ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
ﻤﺮﺍﺣل ﺁﻥ  ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ  ﺩﺭﺟﺴم
ﺒﺸﺮﻯ اﻭ ﭼﻮﻥ
ﻘﺒﺮﻯ
ﭙُﺮﻓﺸﺎﺭ ﻭ
ﺍﻟﻮﺩﻩ
ﻭﺗﺎﺭﻳک ﻮ
ﻣﺘﻌﻔّﻥ
بفساد اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺷﻮﺩ  ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﺘﺠﻠﻴﻪ
ﺭﺳﻴﺪ  ﻧﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﺷﺪﻩ ﻧﻮﺭﺍنی
ﻮ ﻋﺎﻟِﻢ ﻭﻧﻴک
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺟﺴم اﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﻄﺮ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ کاﻓﺮ
ﻣﺤﺾ  ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ  ﻣﺪعی
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳنی ﻮﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ که ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
و ﺩﺭﺟﺴم ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﺟﻬﻨﻢ
ﺍﻭل ﺮﻭﺯﺍﻧﻪ  ﺩﺭ
ﺑﺪﺑﻴﺎﺭﻯ هاﻯ
ﺰﻧﺪﮔﻰ  ﻭ ﺟﻬﻨم
ﺪﻭم ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺑﻤﺮگ
ﺴﺨتی ﺒﺮﺧﻮﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺴﻮم ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ  ﻭ
ﺳﻮﺧﺘﻥ ﺮﻭح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﺍﺯ
ﺍﺷﻌّﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺩﻧﻴﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍﺗﻥﻨﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪﺭﻭﺣﺮﺍﺣﻔﻈﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭﺟﻬﻨم
ﭽﻬﺎﺭم ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی
کاﺭﻣﺎﺋی
ﻮﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭ ﺣﺎل
ﺤﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻔﺼﻮل ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺟﺴﺘﻪﺍﻯ  ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ عقل
ﻮﺍﺩﺭﺍک ﻛﺎفی
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ  ﻭﺣنی
ﺪﺭ ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺁﻳﻨﺪ  ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺯﻋﻘل
سلوکی
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ  ﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻘﺒﺮ تن ﺧﻮﺩ  ﺩﺭﺟﺴم
ﻮ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺣﺪﻳث
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮ ﻋﻤﻠﺎ
ﺧﺒﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺟﺴمیﻤﺮﺩﻩ ﻭ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺗﻠﺎﺷﻰ  ﻭ ﺭﻭحی
ﺰﻧﺪﻩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﺟﺴﻢ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕالهی
یونیورس
ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯ
ﻗﺒﺮ و درک ما
ﺍﺳﺖ.ﺍﻋم اﺯﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺭﻭح ﺒﺴﻮﻯ
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻋﺮﻭﺝ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ  ﻭﻳﺎ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺠﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
کاﺭﻣﺎ ﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺟﻬﻨم ﺴﻮﻡ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺗﻤﺎم
ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﻮ
ﻗﺒﺮ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﻤﺮﮒ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺣﺪﻳثها  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻨﺒﻴﻪ ﻭ
ﺗﻨﺒّﻪ
ﺯﻧﺪﮔﺎﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻩ ﻭﺍقعی
هسنمد ﭼﻮﻥ
ﺴﻠﻮگ الهی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ هدف
خداوند
ﺑﮑﻨﻨﺪ  ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎ
ﻣﺮگ ﺒﺎﺯ
ﻣﺮﺩﻩ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ  ﮐﻪ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ. (ﻟَﻬﻮ)
ﺳﺮﮔﺮمی ﻮ
ﭼﺮﻳﺪﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻭﻏﺎﻓل
ﺒﻮﺩﻩ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺣﻴﺎﺗﻰ  ﻭ
ﺍﺯﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻮ ﻃﻔل
ﻮ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ  ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻳﻥ ﻠﻬﻮ ﻭ
ﻟﻌﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﺍﻣﺎ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮک
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﻋﺎﻗﻞ  ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭک اﻫﻤﻴﺖ
ﻫﺪﻑ الهی ﺮﺍ
ﺍﺯ
ﺍﻔﺮﻳﻨﺸﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ   ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ  ﻭﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩگی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮک الهی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺭﻓﺘﻥ
ﺒﺎﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ)

حدیث 2350 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ260ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻓﺸﺎﺭ ﻗﺒﺮ
ﻭﺳﻮآل ﺪﺭﺁﻥ
می ﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻴﺴﺄﻟﻮه
و ﻫﻮ ﻣﻀﻐﻮﻃ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﻮآل
ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ  ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﺤﺖ ﻓﺸﺎﺭ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻓﺸﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻘﺒﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﺳﻮآل ﻨﻴﺴﺖ  ﻭﻫﺮ ﺩﻭ
ﺑﺎﻫم ﻮ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺤﺎل
هسند .ﻭﻓﺸﺎﺭ
ﺑﺮﻭح
ﺮﻧﺠﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺰﻧﺪﻩ  ﺍﮐثرﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺁﻥ
ﺮﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻳﻥﻤﻄﻠﺐ
ﻗﻄﻌﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻳ"
اﻋﺘﺮﺍضی
ﺒﻮﺩﻩ  ﻭلی
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﺸﺎﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺳﻮآل ﺭﺍ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺤﺎﻝ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ  ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.

حدیث 1251 -
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۶ ص261 ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺳﻮآل ﺍﻳنک
کسی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﻓﺸﺎﺭ ﻗﺒﺮ
ﺑﮕﺬﺭﺩ؟
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻨﻌﻮﺫ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﻣﻨﻬﺎ  ﻣﺎ ﺃﻗل
ﻤﻥ ﻴﻔﻠﺖ ﻣﻥ
ﻀﻐطة ﺍﻟﻘﺒﺮ  ﺍﻥ
ﺮﻗﻴّﻪ  ﻟﻤّﺎ
ﻗﺘﻠﻬﺎ ﻋثماﻥ  ﻭﻗﻒ
ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪﻋلی
ﻘﺒﺮﻫﺎ  ﻓﺮفع
ﺮﺃﺳﻪ ﺍلی
اﻟﺴﻤاء  ﻓﺪﻣﻌﺖ
ﻋﻴﻨﺎﻩ  ﻭﻗﺎل
ﻠﻠﻨﺎس ﺍﻧّﻯﺬﮐﺮﺕ
ﻫﺬﻩ  ﻭﻣﺎ
ﻟﻘﻴﺖ  ﻓﺮﻗﻘﺖ
ﻟﻬﺎ ﻭ
ﺍﺳﺘﻮﻋﺒﺘﻬﺎ
ﻣﻦ ﺿﻐطة ﺍﻟﻘﺒﺮ
ﻗﺎﻝ  ﻓﻘﺎل
اﻟﻠّﻬمّ هب
لی ﺮﻗﻴیّة ﻣﻥ
ﻀﻐطة ﺍﻟﻘﺒﺮ  ﻓﻮﻫﺒﻬﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻪ  ﻗﺎﻝ  ﻭ ﺍﻥ
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﺧﺮج فی ﺠﻨﺎﺯة
ﺳﻌﺪ  ﻭﻗﺪ
ﺷﻴّﻌﻪ
ﺳﺒﻌﻮﻥ ﺃﻟﻒ
ﻣﻠﻚ  ﻓﺮﻓﻊ
ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﺭﺃﺳﻪ ﺍلی
اﻟﺴﻤاء ث مّ
ﻘﺎل ﻤثل ﺴﻌﺪ
ﻳﻀﻢّ؟ ﻗﺎﻝ  ﻗﻠﺖ
ﺟﻌﻠﺖ ﻓﺪﺍﻙ  ﺍﻧّﺎ
ﻧﺤﺪّث  ﺃﻧّﻪ
ﮐﺎﻥ ﻴﺴﺘﺨﻒ
ﺑﺎﻟﺒﻮل ﻔﻘﺎل
ﻤﻌﺎﺫ ﺍﻟﻠﻪ  ﺍﻧّﻤﺎ
ﮐﺎﻥ ﻤﻦ ﺯﻋﺎﺭﻩ
فی ﺨﻠﻘﻪﻋلی
ﺃﻫﻠﻪ  ﻗﺎﻝ  ﻓﻘﺎﻟﺖ
ﺍمُّ ﺴﻌﺪ
ﻫﻨﻴﺌﺎ ﻟک ﻴﺎ
ﺳﻌﺪ  ﻗﺎﻝ  ﻓﻘﺎﻝ
ﻟﻬﺎ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ  ﻳﺎ ﺍمّ
ﺴﻌﺪ  ﻟﺎ
ﺗﺤﺘمی علی
اﻟﻠﻪ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺧﺪﺍ ﺍﺯ
ﻓﺸﺎﺭ ﻗﺒﺮ  ﮐﻪ ﭼﻪ
کم اﻓﺮﺍﺩﻯ
هستند  ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻓﺸﺎﺭ ﻗﺒﺮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ. (ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ کاﻣل
ﻮ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ  ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
الهی
ﻮﺳﻮآﻟﺎﺕ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺪﺭﺳتی
ﺠﻮﺍﺏ ﺩﺍﺩﻩ  ﻭ ﻓﺸﺎﺭ
ﻗﺒﺮ ﺟﺴم
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ  ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺘﺤﻤّل کرﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭح
ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ  ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ  ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺗﻦ  ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭج
گرﺩﺩ  ﻭﻣﻌﺮﺍج
ﺒﺂﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ الهی
ﺒﻴﺎﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺕ
ﻭ ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺮﻭﺡ
الهی ﻭ ﻧﻴﺮﻭﺍﻧﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻭقتی
ﺮﻗﻴّﻪ ﺭﺍ
ﻋثماﻥ کشت (
ﺩﺧﺘﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺯﻥ ﻋثماﻥ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺳﻮﻡ ﭼﻮﻥ ﺑﻤﺮﺩ)
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﺑﺮ
ﻗﺒﺮﺵ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩ
ﻭ ﺳﺮ ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺩ  ﻭﭼﺸﻤﺎﻧﺶ
ﭘُﺮ ﺍﺯ ﺍﺷک
گرﺩید .ﻭ ﺑﻤﺮﺩم
ﺠﻮﻳﺎﻯ علت
ﻓﺮﻣﻮﺩ  ﮐﻪ ﻣﻥ
ﺒﻴﺎﺩ ﺍﻳﻦ
ﺩﺧﺘﺮ
ﺍﻓﺘﺎﺩم که ﭼﻪ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩلم
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ
ﺳﻮﺧﺖ ﻭ ﻧﺮم
ﺸﺪ.ﻭﻟﺬﺍﻣﻦ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺧﻮﺍﺳﺘﻢ
ﮐﻪﻓﺸﺎﺭﻗﺒﺮﺭﺍﺍﺯﺍﻭﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻔﺖ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺗﻮ ﺭﻗﻴّﻪ
ﺭﺍ  ﺍﺯ
ﻓﺸﺎﺭ ﻗﺒﺮ
ﺑﻤﻥ ﺒﺒﺨﺶ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺨﺸﻴﺪ (ﺭﻗﻴﻪ
ﺩﺧﺘﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﻭﺵ ﭘﺪﺭ
ﺧﻮﺩ ﻧﺒﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻓﺸﺎﺭﻗﺒﺮﺗﻥ
در کارماها
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺑﺎﺯ(ﺭﻗﻴّﻪ)
ﺑﻤﻌنی ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺣﺎل
ﺘﺮﻗّﻯ ﻤﻘﺎﻡ  ﻭﻳﺎ (ﺭَﻗی
ﻮ ﭘﻨﺎﻩ) ﺟﻮئی
ﺠﺎﺩﻭﺋﻰ  ﺑﺎ (ﻧﻈﺮ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ)  ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ  ﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﭘس
ﻧﻴﺰ ﻓﺸﺎﺭ
ﻗﺒﺮ  ﻭﻧﺎﺭﺍﺣتی
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍتی
ﻮﺣتی ﻨﺴخ ﺒﺸﺮﻯ
بد تر و ﻤﺠﺪﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺍﻋﻢ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﺧﺒﺮﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺧﺘﺮﺵ ﺑﻮﺩﻩ
ﻳﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻗﻴّﻪ
ﭼﻮﻥ ﻔﺎﻃﻤﻪ  ﺧﻮﺍﻫﺮ
ﮐﻮﭼک ﺘﺮ  ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﭙس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ  ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻨﻤﻮﻧﻪ ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﻓﺸﺎﺭ ﻗﺒﺮ  ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭﻗﻴّﻪ  ﻭﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺘﺮﻗّﻯ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ  ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺟﻨﺎﺯﻩ
ﺳﻌﺪ  ﮐﻪ
ﺗﺸﻴیع ﺠﻨﺎﺯﻩ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩ  ﮔﻔﺖ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻧﻴﺰ
ﻣﺸﺎﻳﻌﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺳﺮﺵ
ﺭﺍ ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺩ  ﻭﮔﻔﺖ
ﺍﻳا ﮐسی
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺳﻌﺪ  ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻓﺸﺎﺭ ﻗﺒﺮ (
دوره سلوک )
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ؟ ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭلی
ﻤﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺳﻌﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ  ﮐﻪ ﺁﺩﺍﺏ
ﺑﻮل کرﺩﻥ ﺮﺍ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ  ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﮐمی ﺒﺪ
ﺍﺧﻠﺎقی ﺒﺎ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻤﺎﺩﺭ
ﺳﻌﺪ ﮔﻔﺖ ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺴﻌﺎﺩﺕ ﺗﻮ
ﺍﻯ ﺴﻌﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﻮﻯ
ﻔﺮﻣﻮﺩ  ﺍﻯ ﻣﺎﺩﺭﺳﻌﺪ
ﺍﻣﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﺘم نکن
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﻣﮑﻦ  ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
ﺪﺭ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺁﺯﺍﺩ الهی
اﺳﺖ. ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ (ﺳﻌﺪ)
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﺒﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺼﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻋﻤل ﻤﻴﮑﺮﺩﻩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ  ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ
ﺍﺣﻮﺍل ﺨﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻭ
ﻣﺤﺎﺳﻨﻰ  ﭼﻮﻥ
هفتاﺩ ﻫﺰﺍﺭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺩﺭ
ﻣﺸﺎﻳﻌﺖ ﺭﺍ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﭼﻮﻥ
ﺒﺪ ﺍﺧﻠﺎقی
ﺬﮐﺮﮔﺮﺩﻳﺪﻩ  ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﻌﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺳﻌﺪ ﻗﻄﻌﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ  ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺑﺪ ﺍﺧﻠﺎقی
ﺪﺭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﮐسی
ﭽﻮﻥ ﺴﻌﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﭙﺎﺩﺷاهی الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺣتی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺤﺎﻝ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﺴی ﺒﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺴﻌﺪ  ﺑﺎﺯ
ﻓﺸﺎﺭ ﻗﺒﺮ
حاکی ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﻌنی
عذﺍﺑﻬﺎﻯ ﻤﺮگ
ﻮﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ  ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ  ﮐﻪ ﻗﺒﺮ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮﮐس
ﺟﺴﻤﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ
ﭘُﺮﻋﺬﺍﺏ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﻣثاﻟﻰ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺁﻭﺭﺩﻩ  ﻳﮑی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ  ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻣﺎﻣﺶ
ﺗﺼﺪﻳقﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻳکی
اﺯﻋﻠﺎﺋم
ﺴﻠﺎﻣﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺍﺷﺘﻦ  ﻭلی
اﻃﻤﻴﻨﺎﻥ اﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
اﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ  ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
ﻨﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎم
گرﻓﺘﻪ ﻳﺎ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺵ ﺑﻴﻥ اﺳﺖ.
ﺑﺤث ﺑﺮ ﻓﺸﺎﺭ
ﻗﺒﺮﺧاکی
ﻨﻴﺴﺖ  ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﺸﺎﺭ ﺟﺴم
ﺒﺸﺮﻯ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ   ﻭﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﻣﺮﻭﺯ  ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ  ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺪﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻥ ﺪﻧﻴﺎ  ﮐﻪ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﺍﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﺑﺮخی
ﺠﻮﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻟﺎ ﺁﻣﺪﻩ  ﻭﺑﻬﺸﺖ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻴﺎﻓﺘﻪ  ﻭﺑﺮخی
ﻨﻴﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ  ﮐﻪ
ﻣﻨﺰل ﻮﻣﻘﺎم
ﻨﻮعی ﺪﺭ ﺭﻭح
ﺪﺍﺷﺘﻪ  ﻭﻋﺬﺍﺏ
ﻭﺣﺴﺮﺕ  ﻭﻳﺎ
ﺗﺬﮐّﺮ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺭنج
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﻭﺩﻭﺭﻩﻫﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﺎﺗﻤﺎﻡ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ  ﻭ ﺩﺭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻧﻮع
ﻤﺘﻮﺍلی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ  ﭼﻨﻴﻥ
کاﺭ ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک اﺭﺍﺩﻯ  ﻭ ﺗﺴﻠیم
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﻭﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻳﺪﺁل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺒﺮﻭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯ ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﮑﺮﺩ  ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺑﺎﺭﻫﺎ ﺍﻳﻥ
کاﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ  ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒیعی
ﻮﺣﻴﻮﺍنی
ﭙُﺮﻋﺬﺍﺏ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺯلی
همه ﺍﺭﻭﺍح در
هستی ﺑﺮﺍﻯ
عبوﺭ ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
اﻧﻮﺍع ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ.
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ  ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺳﺮﮐﺸﻰ  ﻋﺬﺍﺏ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ و معاد
ﻧﻴﺰ ﺍﻓﺰﻭﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﻣیشوﺩ.

حدیث 2352 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ۲۶۲ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
پرﺳﻴﺪﻧﺪ ﭼﻪ
ﮐﺴﺎنی ﺪﺭ
ﻗﺒﺮ ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻮآﻝ ﻧﮑﻴﺮ ﻭ
ﻣﻨﮑﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ؟
ﺍﻣﺎم گفت
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﻮﺍقعی ﻮ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﻤﺤﺾ
ﺍﻣﺎ ﺑﻘﻴﻪ ﮐﻪ یلهوﻥ
ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﻋﻨﻬﻢ  ﻣﺎ
ﻳﻌﺒﺄ ﺑﻬم که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻟﻬﻮ
ﻭ ﭼﺮﻳﺪﻥ  ﻭ
ﺑﻤﺮﻭﺭ
بزﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
اﺩﻭﺍﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ  ﺭﻫﺎﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺳﭙس ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﭼﻪ
ﭼﻴﺰﻯ
ﻤﻴﭙﺮﺳﻨﺪ؟
ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: عن
اﻟﺤجّة
ﺍﻟﻘﺎﺋمة ﺑﻴﻥ
ﺃﻇﻬﺮﮐﻢ  ﻓﻴﻘﺎل
ﻠﻠﻤﻮٴﻤﻦ  ﻣﺎﺗﻘﻮل
فی ﻔﻠﺎﻥ ﻮ
ﻓﻠﺎﻥ ﻓﻴﻘﻮل
ﺬﺍک اﻣﺎﻣﻰ  ﻓﻴﻘﻮﻝ  ﻧم
ﺃﻧﺎم اﻟﻠﻪ
ﻋﻴﻨﻴﻚ  ﻭ ﻳﻔتح
ﻠﻪ ﺑﺎﺏ ﻣﻥ
اﻟﺠنّة   ﻓﻤﺎ
ﻳﺰﺍل ﻴﺘﺤﻔﻪ
ﻣﻥ ﺮﻭﺣﻬﺎ
ﺍلی ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻭﻳﻘﺎل
ﻠﻠﮑﺎﻓﺮ ﻣﺎ
ﺗﻘﻮل فی ﻔﻠﺎﻥ
ﺑﻥ ﻔﻠﺎﻥ  ﻗﺎل
ﻔﻴﻘﻮﻝ  ﻗﺪﺳﻤﻌﺖ
ﺑﻪ  ﻭﻣﺎ
ﺃﺩﺭﻯ ﻤﺎﻫﻮ  ﻓﻴﻘﺎل
له  ﻟﺎ
ﺩﺭﻳﺖ  ﻗﺎﻝ
ﻭﻳﻔنح ﻠﻪ
ﺑﺎﺏ ﻣﻥ
اﻟﻨﺎﺭ ﻓﻠﺎ
ﻳﺰﺍل ﻴﺘﺤﻔﻪ
ﻣﻥ ﺤﺮّﻫﺎ ﺍلی
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎﻣﻪ
ﺍﺯ (ﺣﺠّﺖ
ﻗﺎﺋﻢ) ﺑﻴﻥ
ﺸﻤﺎ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
(ﺣﺠّﺖ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﺞ  ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ  ﺩﺭ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ  ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺘﺤﺖ
ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ  ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺼﺤﺒﺖ ﻗﺒﻠﻪ
ﺣج ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻤﺎﺯ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻗﺒﻠﻪ
ﺣج کعبه  ﺑﺮﺍﻯ
عباﺩﺕ ﻋﻮﺍم
عیر ﺳﺎﻟک ﻔﺮق
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ (ﺣﺠّﺖ)
ﺑﺎﺯ ﺣﺮﻑ ﺍﻭل
ﻮ ﺁﺧﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺰﻧﺪ  ﻭﻳﺎ
ﺣﺮﻑ ﺍﻭ ﺣﺮﻑ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ (ﻗﺮﺍﻥ
ﻨﺎﻃﻖ) ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﺣﺠّﺖ
ﺍﻟﺎﺳﻠﺎﻡ)
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺴﻠﻴم ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍﻧﺎﻥ می
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻓﺎﺳﺪ  ﺑﻨﺎم
ﺤﺠّﺖ
ﺍﻟﺎﺳﻠﺎﻡ  ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
که ﺁﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺎﺷﺪ  ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻟﻘﺐ
ﺧﺎﺹ ﺍﻣﺎﻡ ﻫﻢ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ (ﻗﺎﺋﻢ)
ﻳﻌنی ﺰﻧﺪﻩ ﻭ ﺑﺮﭘﺎ
ﻭ
ﻣﺴﺌﻮل
ﻮﻣﺘﺼﺪﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اوم
کرده ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ اُمّی
شده
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﭽﻮﻥ ﻮﻓﺎﺕ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ  ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ توسّل
ﺴﻠﻮکی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﺘﺎﺭﻳخی
ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ  ﺩﺭﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻗﺎﺋم
هرﺯﻣﺎﻥ  ﺍﻣﺎم
همان ﺰﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ  ﺭﺏّ
اﻟﻨﻮع
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ  ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ (ﻗﺎﺋم
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ)
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮ ﺍﻭﻝ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺷﺎﻫﺪ ﻭ ﮐﺎﺷﻒ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺣتی ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻋلیّ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ اﺷک
ﻤﻴﺮﻳﺨﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﻳﻦ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ و
برتری الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻨﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺎﺋم
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻄﺮح ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﺪﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺍﺯ
ﻣﻮٴﻤﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺳﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻓﻠﺎﻥ ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﻓﻠﺎﻥ  ﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻰ؟
ﻭﺍﻭﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ  ﺍﻭ
ﺍﻣﺎم ﻤﻥ ﺒﻮﺩ (ﻓﻠﺎﻥ
ﺑﺠﺎﻯ ﻧﺎم
ﺒﺮﺩﻥ اﺯﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ  ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻥﺎﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻳﺪ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ  ﻳک اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﻧﮕﻔﺖ  ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﮐﻴﺴﺖ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺧﻴل
کنند  ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﺎم ﺮﻭﺯ
ﺷﺨﺺ ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﻮآﻟﻬﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﻭ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺤﺎﻝ  ﺩﺭدوره
ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩق اﻧﺠﺎم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺟﻮﺍﺏ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ  ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻧﺎﻥ  ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻗﻴﺎم و
ﻘﻴﺎﻣﺘﻰ  ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ  ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮ ﺳﻮآل ﻮ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺑﺸﻮﻧﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﻳﻥ
ﻤﻮٴﻤﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ  ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﭽﺸﻤﺎﻧﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﺩﺭﻯ
اﺯﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﻭﻯ اﻭ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮم اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ  ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺨﻮﺍﺏ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ  ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺍﺏ ﻫﺮ ﺷﺐ ﺍﻭ
ﮐﻪ
ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ
ﺑﻮﺩﻩ  ﻭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﭽﻮﻥ ﻠﺤﻈﻪﺍﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺭﺟﻌﺖ فوق
بشری ﮐﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺮﻭﺵ مهدی
ﻗﺎﺋم ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ  ﻭﻳﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎنی
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺭﻭﺵ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷبیه
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.)
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺪﺍم
ﺘُﺤﻔﻪﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی ﺘﺎ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ (ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﻴﺎم ﻤﺠﺪﺩ  ﻭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﻧﻴﺎ
.ﻭﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ  ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺖ  ﺗﺎ ﺭﻭﺯ
ﻣﺮگ اﻭ  ﻭﺗﺎ
ﺭﻭﺯ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻭ  ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﻌﺼﻮم
اﺯﻫﺮﮔﻨﺎﻩ
ﺑﻮﺩﻩ  ﻭ ﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯﻫﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﺭ ﺩﻭﻡ ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ  ﺩﺭﺣﻀﻮﺭ
ﻣﻘﺎﻡ (ﺯﻳﻨﺐ
کبرا ) ﻣﺎﺩﺭ
ﻫﺴتی ﻨﻮغ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﮐﻪ
ﮔﻔتم ﺒﺎﺯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺣﻮﺍلی ﭽﻮﻥ
ﻤﺮگ ﺒﺮﻣﻥ
ﻮﺍﺭﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﭘﺸﺖ
ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﮔﻮﻧﻪ ﻣﻥ
گذﺍﺭﺩ  ﻭﮔﻔﺖ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﮐﻥ
که ﺧﺴﺘﻪﻫﺴﺘﻰ.ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻥ ﺮﺍ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺎﻓﻴﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯﻫﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ)
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﺯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻭلی
ﺒﮑﺎﻓﺮ  ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻓﻠﺎﻥ ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﻓﻠﺎﻥ ﭽﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻰ؟
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭ
ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻡ ﻭلی
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧم کیست
. (ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ  ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ  ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﻨﮑﺮ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ .ﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻣﻘﺎمی الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎم
ﺨﻮﺩ  ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ  ﻭ ﺍﺯ
ﻓﺸﺎﺭ ﻗﺒﺮ
ﻭﺳﻮاﻟﺎﺕ  ﻭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ  ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺟﻬﻨم ﻮ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ)
ﺳﭙس ﺑﻮﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﭼﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷتی ﻮ
ﻧﺨﻮﺍﺳتی
ﺒﺪﺍﻧﻰ؟
ﻭﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺩﺭﻯ
ﺑﺠﻬﻨم ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﮐﻪ ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺗﺤﻔﻪﻫﺎﻯ
ﺁﺗﺶ ﺑﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ (ﺑ
ﺎﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎ  ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ که
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺑﻬﻤﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ  ﻭ ﺍﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ  ﺩﺭ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ  ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺳﻨﺪ  ﻭﺣﺘﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭلی
ﭽﮕﻮﻧﻪ  ﻭﭼﻪ
ﻭﻗﺖ  ﻭﻳﺎ ﭼﻪ
ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﺋﻰ  ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﭽﻴﺰﻯ ﺠﺰ( ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ)
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ.

حدیث 2353 -
ﺍﺯﺍﻣﺎم صادق
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ۲۶۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻴُﺴﺄل
اﻟﺮﺟل فی
ﻘﺒﺮﻩ  ﻓﺎﺫﺍ
ﺃثبت ﻓُﺴح ﻠﻪ
فی ﻘﺒﺮﻩ
ﺳﺒﻌﻪ ﺃﺫﺭﻉ  ﻭ ﻓُﺘح
ﻠﻪ ﺑﺎﺏ
ﺍﻟﺠنّة  ﻭﻗﻴل
ﻠﻪ ﻧم ﻨﻮمَ
ﺍﻟﻌﺮﻭس
ﻗﺮﻳﺮ ﺍﻟﻌﻴﻥ ﺍﺯ ﺷﺨﺺ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮﺵ (ﺭﻭح
ﻤﻴّﺖ ﺩﺭﻗﺒﺮ ﻭ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ عزلت
ﺳﻠﻮکی ) ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ  ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ثاﺑﺖ ﮐﺮﺩ  ﻗﺒﺮﺵ
ﻫﻔﺖ ﮔﺰ ﻭﺳﻌﺖ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ (ﺍثباﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ  ﻭﺣﺎﻟﺘﻴﮑﻪ
ﺩﺭ
ﺑُﺤﺮﺍﻧﻬﺎ
ﻭﻣﺮﮒ  ﻗﻄﻌﺎ
ﻓﺮﺍﻣﻮشی ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﺪﺭﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﻭ ﺩﺭ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩ  ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ  ﺑﺠﺎﻯ
گفتن ﻮ ثاﺑﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻗﺒﺮ ﻭﺳﻌﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻦ  ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﭘس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟل ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺩﺭﻯ ﺒﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﻭﺑﻮﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳند ﮐﻪ
ﺭﺍﺣﺖ ﺑﺨﻮﺍﺏ  ﭼﻮﻥ
ﺨﻮﺍﺏ ﻋﺮﻭس ﺑﺎ
ﭼﺸم ﺮﻭﺷﻨﻰ (ﻋﺮﻭس
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺘﻮﺟﻪ ﺯﺍﺋﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻮﻯ  ﺩﺭ
ﺯﻳﻨﺖ ﻭ ﺭﻓﺎﻩ
ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ  ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﺮﻭس ﺧﻮﺍﺏ
ﻧﺪﺍﺭﺩ  ﮐﻪ
ﺍﻏﺎﺯ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭﺍقعی اﻭ ﺍﺳﺖ
ﻋﺮﻭس ﻟﻔظی
ﻴﻮﻧﺎﻧﻰ  ﻭﻓﺮﺷﺘﻪ
الهی ﺒﺮﺍﻯ
عشق ﻮ ﺯﻳﺒﺎﺋی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺻﻔﺖ ﺭوح
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﺼﻔﺎﺕ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﻗَﺮﻳﺮ
ﺍﻟﻌﻴﻦ) با
ﭼﺸﻢ ﺭﻭﺷنی
ﻭﻳﺎ ﻗﺮّﻩ ﺭﻭﺷﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ  ﻭ ﺍﻳﻥ
گفته ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺗﻮ ﻗﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﻮ ﺗﻮﺟﻪ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻮ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻰ ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺪﻓﻊ
ﺷﺮک
ﻨﻴﺰﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺿﻤﻨﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ  ﭼﻮﻥ
عرﻭس ﺻﺪﺭ
ﻧﺸﻴﻥ ﻮ
ﻣﺤﺘﺮﻡ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﺣتی
ﻤﻌﺼﻮم اﺯﻫﺮ
ﻣﻌﺼﻴﺖ  ﻭﻣﺼﻮﻥ
ﺍﺯﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ  ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ  ﻧﻮﺭ
ﭼﺸم ﺁﻧﻬﺎ  ﻭ (ﻗﺮّﻩ
ﮔﻴﺮﻯ) ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ  ﻭ(ﺧﻮﺭّﻩ)
ﻭ ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻯ دل
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﭼﻮﻥ (ﻫﻮﺭ)
ﻧﻮﺭﺍنی الهی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻔﺎﺕ الهی
ﺮﺍ
ﺩﺭﭘﻴﺮﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ.

حدیث 2354 -
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ263 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﺒﺮ ﺍﺯ
ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ  ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺩﺭﺑﻴﻥ ﺸﻤﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻰ؟
ﻭﺍﮔﺮﻣﻮٴﻤﻥ
ﺒﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭼﻮﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﭘس ﺩﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺑﻮﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ:
ﻨُم ﻨﻮمة
ﻟﺎ ﺣﻠم ﻔﻴﻬﺎ  ﻧﻮمة
ﺍﻟﻌﺮﻭس ثمّ
ﻴﻔﺘح ﻠﻪ ﺑﺎﺏ
ﺍلی اﻟﺠنّة  ﻓﻴﺪﺧﻞ
ﺍﻟﻴﻪ ﻣﻥ
ﺮﻭﺣﻬﺎ ﻭ
ﺭﻳﺤﺎﻧﻬﺎ
ﻓﻴﻘﻮل ﻴﺎ
ﺭﺏّ  ﻋﺠّل
ﻘﻴﺎم اﻟﺴﺎعة  اﻟﻌُلی
ﺃﺭج ﺤﺎﻟﻰ
ﺃﻫلی ﻮ ﻣﺎﻟﻰ  ﻭ ﻳﻘﺎل
ﻠﻠﮑﺎﻓﺮ ﻣﻥ
ﺮﺑﻚ ؟ ﻓﻴﻘﻮل
اﻟﻠﻪ  ﻓﻴﻘﺎل
ﻤﻥ ﻨﺒﻴّﻚ؟
ﻓﻴﻘﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪ  ﻓﻴﻘﺎل
ﻤﺎ ﺩﻳﻨﻚ؟
ﻓﻴﻘﻮل
اﻟﺎﺳﻠﺎﻡ  ﻓﻴﻘﺎل ﻤﻥﺃﻳﻥ
علمت ﺫﻟﻚ؟
ﻓﻴﻘﻮﻝ ﺳﻤﻌﺖ
ﺍﻟﻨﺎس ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ
ﻔﻘﻠﺖ  فی
ﻀﺮﺑﺎﻧﻪ
ﺑﻤﺮﺯبة  ﻟﻮ
ﺍﺟﺘمع علیها اﻟثقلاﻥ
ﺍﻟﺎﻧس ﻭ
ﺍﻟﺠِﻦّ  ﻟم
ﻴﻄﻴﻘﻮﻫﺎ  ﻗﺎﻝ  فی ﺬﻭﺏ
ﮐﻤﺎ ﻳﺬﻭﺏ
ﺍﻟﺮﺻﺎﺹ  ثمّ
ﻴﻌﻴﺪﺍﻥ ﻔﻴﻪ
ﺍﻟﺮﻭﺡ  ﻓﻴﻮضع
ﻘﻠﺒﻪ ﺑﻴﻥ
ﻠﻮﺣﻴﻥ ﻤﻥ
ﻨﺎﺭ  ﻓﻴﻘﻮل
ﻴﺎ ﺭﺏّ  ﺃﺧّﺮ
ﻗﻴﺎم اﻟﺴﺎعة ﭼﻨﺎﻥ
ﺒﺨﻮﺍﺏ ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺭﻭٴﻴﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻰ. ﻭﻗﺒﺮﺵ
ﻫﻔﺖ ﮔﺰ ﻭﺳﻌﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. (ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﻭ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻤﻠﮑﻮتی ﻠﺬﺕ
ﺑﺨﺶ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺍﺏ ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺘﺮﺳﻨﺎک
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﺒﺎ ﻣﺮگ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺮﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ  ﺑﺎﺯ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﻫﺴﺖ.
ﻭلی ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ (ﺣِﻠﻢ) ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺍﺏ ﺷﻴﻄﺎنی
ﻮﺷﻬﻮﺍنی
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻧﺒﺎل اﻳﻥ
ﺸﺒﻴﻄﻨﺖ
ﮐﺎﺭﻯ ها
ﻧﻴﺴﺖ) ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﭘس ﺍﺯ
ﻭﺳﻌﺖ ﻗﺒﺮ  ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥ گفته
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮐسی ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩ  ﻭ ﺑﺎ
ﻗﻮل ثاﺑﺖ ﺑﻮﺩ
ﺗثبیت
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﻳﺎ
ﺣﻴﺎﺕ ﺁﺧﺮﺕ. (ﺗثییت
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻧﺎ ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺤﺘﻰ ﺩﺭﺣﺎﻟﺖ
ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
ﻭﺧﻠﺴﻪ  ﺳﺨﻨﺎﻥ
ﺪﺭﺳﺖ ﻭ الهی
ﺮﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻗﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺷﻮﺩ  ﻫﻤﻴﻦ
ﺭﺍﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻭ
ﺗﻤﺎم اﻳﻥ
ﺠﻮﺍﺑﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﻘﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻩ  ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﻣﻌﺼﻮم
گرﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺣﻴﺎﺕ ﺩﻧﻴﺎ  ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق ﺪﺍﺷﺘﻪ ﭼﻮﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻟﻬﻰ  ﻣﻘﺎم
ﭙﺎﺩﺷﺎهی الهی
ﺒﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺁﺧﺮﺕ  ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪگی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﺭﺟﻌﺖ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺠﺴمی ﻮﻋﻘلی ﻮ
ﺭﻭحی ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎن ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ  ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﻭ
ﺯﻧﺪگی ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺒﻮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم ﻮ الهی
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﺷﺨﺺ
ﮐﺎﻓﺮ ﺑﻮﺩ ( ﻣﻨﮑﺮﺧﺪﺍ
ﻭ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ  ﻭﻫﺮ
ﺭﺳﻮل الهی
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ  ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ  ﻭﻣﻨﮑﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮک الهی ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺎﺷﺪ) ﮐﻪ
ﭘﺎسخ ﺴﻮآﻝ ﺍﻭ
(ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ)
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺮﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ (ﻭﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ چماق نیز
ﻧﻴﺴﺖ  ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ  ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ  ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺒﺎ ﺍﮐﺮﺍﻩ ﻭ
ﺟﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺷﻴﻄﺎﻥ هرﮐس
ﻧﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ
ﺍﻭ  ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻔﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭ ﺍﻭ  ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﺗﻮﺣّش ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﻗﺒﺮ ﻫم
ﺴﻮآل ﺑﺸﻮﺩ  ﭼﻤقی هم
ﻨﻤﻴﺨﻮﺭﺩ.
ﻭلی اﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ  ﺷﻴﻄﺎﻧﻬﺎﻯ
اﻭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ الهی
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﭙﺎﺋﻴﻥ
ﺘﺮ ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﻗﺎﺋﻢ. ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮالهی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋم ﻮ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
هستند. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ  ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ  ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم اﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
اﺧﻠﺎقی ﻮ
ﺻﻔﺎﺗﻰ  ﻋﺒﻮﺭ ﺗﺮﺑﻴتی
ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. (ﺗثبیت
) ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ  ﻫﻤگی
ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭحی
ﻴﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻨﺎ
ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ  ﻭﺍﺻل به
(اﺻل ﻮﺟﻮﺩ)
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ. ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻪ ﺍﻋﻤﺎل
اﻭ  ﺍﺯ
ﺍﺯل ﺘﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻳﺨﻠّﻴﺎﻥ)
ﺍﻭﺭﺍ (ﺭﻫﺎ)
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ  ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺧﻠﻴﻞ (ﺩﻭﺳﺖ) ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺍﻭﺭﺍ (ﺧﺎﻟﻰ)
ﺍﺯﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻓﻌﻠﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭح
ﻤﺴخ ﺸﺪﻩ ﻋﻘل
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ ﻭ
ﭼﺸم کوﺭﺗﺮ  ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻥ ﻮ
ﺭﻭح
ﻨﺎﭼﻴﺰﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ
ﺑﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭحی
ﻤﻴﺮﻭﺩ.

حدیث 2355 -
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ264 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﺭﻭح ﻤﻮٴﻤﻦ
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ) ﭼﻮﻥ
ﺍﺯﺧﺎﻧﻪ
ﺑﮕﻮﺭﺵ ﺑﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺒﺮ
ﻗﺒﺮ ﺍﻭ
ﺍﺯﺩﺣﺎم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ  ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺒﺨﺎﻙ ﺳﭙﺮﺩﻩ
ﺷﺪ  ﺯﻣﻴﻥ
ﺒﻮﻯ ﺨﻮﺵ ﺁﻣﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻳﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﮐﻪ
ﻭﻗتی ﺒﺮ ﭘﺸﺖ
ﻣﻦ ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻰ  ﺗﻮﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷتم
اﻣثال ﺘﻮ
ﺑﺮﻣﻥ ﻘﺪم
ﺒﮕﺬﺍﺭﻧﺪ (ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﺍﻳﻨک
ﺨﻮﺍهی ﺪﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻮ چه
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺪﺍﺭﻡ ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮ  ﻭ (ﻣﺪّ
ﺑﺼﺮ) ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﻭﺍﺭﺩ ﻗﺒﺮ
ﺷﺪ. ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
اﻃﺮﺍﻑ ﻗﺒﺮﺍﻭ
ﺑﺮ ﻭﻯ ﻮﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺳﭙس ﻣﻨﮑﺮ ﻭ
ﻧﮑﻴﺮ ﺭﻭح ﺮﺍ
ﺑﺘﻥ ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﻨﺪ  ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ  ﻭ ﺳﻮآل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺭﺳﺖ  ﺧﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺕ ﻭ
ﺩﻳﻨﺖ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺳﻤﺎﻥ ﻨﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ: ﺼﺪق عبدﻯ  ﺍﻓﺮﺷﻮﺍ
ﻟﻪ فی ﻘﺒﺮﻩ
ﻣﻥ اﻟﺠنّة  ﻭﺍﻓﺘﺤﻮﺍ
ﻟﻪ فی ﻘﺒﺮﻩ
ﺑﺎﺑﺎ ﺍﻟﻰ
ﺍﻟﺠنّة  ﻭ
ﺃﻟﺒﺴﻮﻩ ﻣﻥ
ثیاﺏ ﺍﻟﺠنّة  ﺣﺘّﻯ
ﻴﺄﺗﻴﻨﺎ  ﻭﻣﺎ
ﻋﻨﺪﻧﺎ ﺧﻴﺮ
ﻟﻪ ﺑﻨﺪﻩ
ﻣﻥ ﺮﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ (ﺻﺪق
ﻮﺭﺍﺳﺖ ﮔﻮئی
ﺪﺭ ﺯﺑﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟﻚ  ﻭﺍثباﺕ
ﺍﻳﻥ ﺼﺪق ﻮ
ﺻﺪﺍﻗﺖ  ﺑﺎ
ﺍﻧﺠﺎم ﻔﺪﺍﮐﺎﺭﻳﻬﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻣﺮگ ﻘﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ  ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭ (ﻋﺒﺪﻯ)
ﻳﺎ ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻦ  ﺳﺎﻟک
ﻤﻮﺑﺪ ﺍﺳﺖ  ﻭ ﻧﻪ
ﻫﺮﮐس ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻮ
ﺑﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻤﺮﺩ
ﺑﺮ ﺧﺪﺍ  ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺷﻤﻥ ﺨﺪﺍ
ﺑﻮﺩ. ﺣتی اﮔﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺳﻨّﻯ ﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﻣﺪعی کاﺫﺏ
ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺮﺳﺪ  ﮐﻪ ﻗﺒﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯﻧﻮع
ﺒﻬﺸتی ﻔﺮﺵ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ (ﺍثاثیّه
ﻗﺒﺮ  ﻭﻳﺎ
ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻬﺸتی
اﻭ  ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی اﻳﻥ
ﺮﻓﺎﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻘﻄﻌﻰ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ  ﭘس ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ  ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﻭﺑﺮﺍﻳﺶ ﺩﺭﻯ
ﺒﺒﻬﺸﺖ ﺑﺎﺯ
ﮐﻨﻴﺪ  ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﻟﺒاس ﺑﻬﺸتی
ﺒﭙﻮﺷﺎﻧﻴﺪ  ﺗﺎ
ﺑﻨﺰﺩ ﻣﺎ
ﺑﻴﺎﻳﺪ (ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣل الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ اﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺒﺎس ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻟﺒﺎس ﻓﺎﺧﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
که ﻗﺒﻠﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻴﺎ
ﺩﺭﻭﻳشی ﺨﻮﺩ  ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻤﺤﺮﻭم
ﺒﻮﺩﻧﺪ. (ﺗﺎ
ﺑﻴﺎﻳﺪ) ﻭﻗتی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻘطعی
اﺯ ﺟﺴم ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻤﻴﺮﺩ.)
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺰﺩ ﻣﺎ (ﺧﻴﺮ)
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺑﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻋﻘلی ﻮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ  ﺩﺭ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮﻯ  اﻳﻥ
اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﭼﻮﻥ
عرﻭﺳﺎﻥ  ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﺪﻭﻥ ﺤِﻠﻢ (ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ)
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺵ.(ﻣﺘﻥ
عربی ﺪﺭ ﺁﺧﺮ
ﻓﺎﻳﻞ) ﭼﻮﻥ
کاﻓﺮﻯ ﺒﻤﻴﺮﺩ
(ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک ﻮ
ﻣﻨﮑﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ)
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﺸﺎﻳﻌﺖ
ﺟﻨﺎﺯﻩ ﺍﻭ  ﻣﺪﺍم
ﻠﻌﻨﺖ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ  ﺗﺎ
ﺑﻘﺒﺮﺵ ﺑﺮﺳﺪ.(
ﻟﻌﻨﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻔﺮﻳﻥ
ﻮﻧﻔﺮﺕ ﻣﺮﺩﻡ  ﻭﺩﻭﺭﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟی
ﺒﺮﺗﺮ  ﻭﺗﻘﺮﺏ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﺮبی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻳﻥ
اﺭﻭﺍح اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺧﺸﻮﻧﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ  ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﺠﺪﺩ
ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﭙُﺮﻋﺬﺍﺏ
ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺮ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﺣتی ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ  ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ)
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺯﻣﻴﻥ
ﺒﻮﻯ (ﺑﺪ ﺁﻣﺪ) ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ
ﺍﻣثال او ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ
ﺑﺮﭘﺸﺖ ﺍﻭ
ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ. (ﺯﻧﺪگی
ﺒﺪﻭﻥ هدﻑ الهی
ﺪﺍﺷﺘﻦ) ﻭ
ﻟﺎﺟﺮم ﺤﺘﻤﺎ
ﺧﻮﺍهی ﺪﻳﺪ  ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ
ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻴﮑﻨﻢ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺯﻣﻴﻥ
ﺒﻔﺸﺎﺭ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ  ﮐﻪ
ﺩﻧﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻤﻴﺖ ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. (ﭘﻮﺳﻴﺪﮔﻰ
ﻭ ﺑﺎ ﺗﻮﺭم
ﺠﺴم ﺪﺭﺟﺎﻯ
ﺘﻨﮓ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﺎم ﺘﻮﺿﻴح
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻭﺭﻭﺩ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ  ﺑﺮ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﻮ
ﮐﺎﻓﺮ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﮐﺎﻓﺮ (ﻣِﻨِﻤﻦ)ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ اﻭ
ﻣپرﺳﻨﺪ (ﻭﻳُﺴﺄل
ﻤَﻥ اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻧﻪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ (ﻫﺮﺟﻮﺍﺑﻴﮑﻪ
ﺑﺪﻫﺪ  ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﻣﺎم اﻭ ﻫﺴﺖ)
ﻧﺪﺍ ﺍﺯ
ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ  ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺒﻨﺪﻩ ﻣﻦ
ﺩﺭﻭغ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.(ﺍﺩﻋﺎﻯ
کاﺫﺏ ﺑﻨﺪگی ﻮ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﺪﺭ ﻗﺸﺮﻯ
گرﻯ ﺘﺸﻴّﻊ ) ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺮﺳﺪ  ﮐﻪ
ﻗﺒﺮﺵ ﺭﺍ
ﺍﺯﺍﺗﺶ ﻓﺮﺵ
ﮐﻨﻨﺪ  ﻭﻟﺒﺎس
ﺟﻬﻨمی ﻮ
ﺁﺗﺸﻴﻥ ﺒﺮ ﺗﻥ
اﻭ ﮐﻨﻴﺪ (ﻟﺒاس
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﺑﺠﺎﻯ
ﻠﺒاس ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺮﺳﺪ) ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺩﺭﻯ
ﺒﺠﻬﻨم ﺒﺎﺯ
ﮐﻨﻴﺪ  ﺗﺎﻧﺰﺩ
ﻣﺎ ﺑﻴﺎﻳﺪ  (ﮐﺎﻓﺮ
ﺩﺭ ﻣﺮگ ﻮﺍقعی
ﻤﺮﺩﻩ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ  ﻭﻧﻪ
ﻣﺮگ ﺴﻠﻮﮐﻰ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﺰﺩ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺤﻴﻮﺍنی اﻭ  ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟهی
ﻘﺎﺋم ﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒﺮﺗﺮ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺰﺩ ﻣﺎ ﺷﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ (ﺩﺭﺟﻬﻨم
ﺴﻮم ﺴﻮﺯﺍﻥ
ﺮﻭح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺴخ آﻣﻴﺰ
ﺑﺠﻬﻨم ﭽﻬﺎﺭم
ﻮﺣﻴﻮﺍنی ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺠﻬﺎﻥ  ﺭﻧﺞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﻪ ﺿﺮﺑﻪ ﺑﻮﻯ
ﻤﻴﺰﻧﻨﺪ  ﮐﻪ
ﮔﻮﺭﺵ
ﭘُﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﻭ
ﺍﺗﺸﻴﻦ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻀﺮﺑﻪﻫﺎ ﺭﺍ
ﺍﮔﺮ ﺑﮑﻮﻩﻫﺎ
ﺑﺰﻧﻨﺪ ﺧﺎک ﺸﺪﻩ
ﻭﭘﺨﺶ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق
ﺴﭙس ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﺑﺮ
ﻗﺒﺮﺵ ﻣﺎﺭﻫﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﭘﺎﺭﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ  (ﺩﺭﺟﺴم
گوﺭ ﻭ ﻗﺒﺮ  ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺟﺴم ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻥ ﻮﺣتی
ﺪﺭ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨم ﺴﻮم
ﻤﻠﮑﻮﺕ
ﺩﺭﺯﻣﻴﻦ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺍﺭﻭﺍح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﺪﺭ
ﺟﻮﺍﺭ ﺳﻄح ﺰﻣﻴﻦ
ﺩﻧﻴﺎ ﻫﺴﺖ.
ﻭﺩﺭ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ
ﻧﻴﺰﺍﺯ ﺣﻤﻠﻪ
ﻣﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ)
ﻭﺷﻴﻄﺎﻥ ﺪﺭ
ﮐﻨﺎﺭﺵ ﺍﻭﺭﺍ
ﺳﺨﺖﻏﻤﮕﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ (ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻤﻘﺎم ﺮﻭحی ﻮ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺤﻴﻮﺍنی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭ)
ﻭﻋﺬﺍﺏ ﺁﻧﻬﺎ  ﻗﺎﺑل
ﺸﻨﻴﺪﻥ ﺘﻤﺎم
جِن ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. (ﺟﻥ
اﺭﻭﺍح ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ  ﻭ ﺳﻮﺯﺵ
ﺍﺭاح ﻮﺍﺭﺩ
ﺟﺴم ﺸﺪﻩ  ﻭ ﺩﺭک
هر

ﺩﻭ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ
اﺣﻮﺍل
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ اﺳﺖ) ﺑﻄﻮﺭﻯ
که ﻣﻴّﺖ ﺻﺪﺍﻯ
ﮐﻔﺶ
ﻣﺸﺎﻳﻌﻴﻦ  ﻭﺗﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻥ ﺪﺳﺘﺎﻥ ﺧﺎک
آﻟﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ (ﻳﻌنی
ﭙﺎﻳﺎﻥ اﻣﺮ
ﺍﻳﻥ ﻤﻴﺖ  ﮐﻪ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺰﺑﺎﻥﺤﺎل
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳن نیز ﺨﻠﺎﺹ
ﺷﺪﻳﻢ) ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﻳﻥ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﺎنی ﺮﺍ
ﺑﺎﻗﻮل ثاﺑﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ (ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺴﺘﻪ
ﻭﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺑﺎقی ﻤﺎﻧﺪﻧﺪ)
ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗثبیت
ﺍﺣﻮﺍﻝ

ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ  ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ  ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﺕ (ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍل ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻇﺎﻟﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ. (ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی ﻮ
ﻭﺍﻣﺎﻧﺪگی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ غیر ﺻﺎﺩق
ﺪﻭﭼﺎﺭ ﺁﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ  ﻭﻣﺤﺮﻭم
اﺯ ﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍ
ﻣﺸﻴﺖ ﮐﻨﺪ  ﻣﻌﺘﺮضی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻴکی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺪﻫﺪ ﻳﺎ
ﻧﺪﻫﺪ. ﻭﻓﻌل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻔﻌل ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮﻙ  ﻭﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ  ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ لازم
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤﻖ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ  حدیث
2356 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ265
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﺫﺍ
ﺍﺩﺧل
اﻟﻤﻮٴﻤﻥ
ﻘﺒﺮﻩ  ﮐﺎﻧﺖ
ﺍﻟﺼﻠﺎة ﻋﻥ
ﻴﻤﻴﻨﻪ  ﻭ
ﺍﻟﺰﮐﺎة ﻋﻥ
ﻴﺴﺎﺭﻩ  ﻭ ﺍﻟﺒﺮ
ﻣﻄلع علیه  ﻗﺎﻝ  ﻓﻴﺘﻨﺤّﻯ
اﻟﺼﺒﺮ
ﻧﺎﺣﻴﻪ  ﻓﺎﺫﺍ
ﺩﺧل علیه
ﺍﻟﻤﻠﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻠّﺬﺍﻥ ﻴﻠﻴﺎﻥ
ﻤﺴﺄﻟﺘﻪ  ﻗﺎل
اﻟﺼﺒﺮ  ﻟﻠﺼﻠﺎة
ﻭ ﺍﻟﺰﮐﺎة  ﺩﻭﻧﮑﻤﺎ
ﺻﺎﺣﺒﮑﻢ  ﻓﺎﻥ
ﻋﺠﺰﺗم عنه  ﻓﺎنا
ﺩﻭﻧﻪ ﭼﻮﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ
ﺮﺍ ﻭﺍﺭﺩ
ﻗﺒﺮﺵ ﺑﮑﻨﻨﺪ  ﻧﻤﺎﺯﺵ
ﺩﺭﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﻭ ﺯﮐﺎﺗﺶ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﭼﭗ  ﻭ
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
اﻭ ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺴﺮ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺻﺒﺮ
ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ  ﻭ ﺩﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺴﻮآۀ
ﺍﺯﻣﻮٴﻤﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭﺻﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺼﻠﺎﺕ ﻭ
ﺯﮐﺎﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﮐﻨﺎﺭ
ﺑﺮﻭﻳﺪ  ﺍﮔﺮ
ﺷﻤﺎ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻴﺪ
ﺑﮑﻤک ﺪﻭﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻴﺪ  ﻣﻥ
اﻭﺭﺍ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰﮐﻤک
ﻤﻴﮑﻨﻢ. (ﻣﻮٴﻤﻦ
ﺍﻭم
کننده ﻭﺳﺎﻟک
اﺳﺖ  ﻭ
ﺩﺭ شرف مرگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
اﺳﺖ  ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭﺳﻮآﻟﺎﺕ ﺭا
ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻗﺒﺮ ﺍﻭ
ﺩﺭﺟﺴم ﻮﺗﻥ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺒﺮﻭﺩ.
ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺪﺭ ﮔﻮﺩﺍل
عزﻟﺖ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎل تأﻣﻴﻥ
ﺼﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ  ﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺯﮐﺎﺗﺶ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺻﺒﺮﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺪﺭ ﺷُﺮﻑ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺸﻮﺩ  ﺻﺒﺮ
ﮐﺎﺭﺵ ﺗﻤﺎم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﻨﺎﺭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺯﮐﺎﺕ ﻭ ﺻﺒﺮ  ﺍﺯ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
عوﺍﻣل ﻴﺎﺭﻯ
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺻﻠﺎﺕ
ﻧﻤﺎﺯ ﺍﺳﺖ  ﻭ ﻧﻴﺰ (ﺻِﻠِﻪ)
ﺍﺗﺼﺎل ﻮ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ الهی
ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ  ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰﻭ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻫﻨﮕﺎم
ﻨﻤﺎﺯ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺯﮐﺎﺕ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﺪکی
ﻤﺎل ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺼﻮل
ﺰﺭﺍﻋﻰ ﻧﻴﺴﺖ  ﮐﻪ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﻤﺎلی
هم ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ(ﺧﻮﺩ
ﻓﻘﺮﻯ) ﺭﺍ
ﻗﺒﻠﺎ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﮐﺎﺕ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ  ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
کرﺩﻥ ﺁﻥ ﻮ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺁﻥ ﺒﺎ
ﺻﻔﺎﺕ الهی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ.
ﻭﺻﺒﺮﻋﺎﻣل
ﺮﻭﺍنی ﻮ ﺷﺨﺼﻰ
ﺳﺎﻟﻚ  ﺑﺮﺍﻯ
گذﺭﺍﻧﺪﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻮﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺁﻥ  ﻋلی ﺮﻏم
ﺴﺨﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻭﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
ﻭ ﭘﻴﺶﺁﻣﺪﻫﺎ  ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺁﻧﻬﺎ ﻳک
ﺴﺎﻟک
ﺴُﺴﺖﻋﻨﺼﺮ
ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﺍﺩﻩ  ﺍﺯ
ﮔﺮﺩﻭﻧﻪ
ﺳﻠﻮﻙ الهی
طرﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺻﺒﺮ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
عاﻣل ﻴﺎﺭﻯ
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻋﻤﺎﻝ  ﮐﻪ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻄﺮح
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻳک
اﻣﺮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮ ﺫﻫنی اﺳﺖ.

حدیث
2357 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ265
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﺫﺍ
ﻭضع اﻟﻤﻴّﺖ
فی ﻘﺒﺮﻩ  ﻣثّل ﻠﻪ
ﺷﺨﺺ  ﻓﻘﺎل له
ﻳﺎ ﻫﺬﺍ  ﮐﻨّﺎ
ثلاثة   ﮐﺎﻥ
ﺮﺯقک ﻔﺎﻧﻘطع
ﺒﺎﻧﻘﻄﺎع
ﺃﺟﻠﻚ  ﻭﮐﺎﻥ
ﺃﻫﻠک
ﻔﺨﻠّﻔﻮک ﻮ
ﺍﻧﺼﺮﻓﻮﺍ
ﻋﻨﻚ  ﻭ
ﮐﻨﺖ ﻋﻤﻠک
ﻔﺒﻘﻴﺖ ﻣﻌﻚ  ﺃﻣّﺎ
ﺍﻧّﻯ کنت
ﺃﻫﻮﻥ
اﻟثلاثة
ﻋﻠﻴک ﭼﻮﻥ
ﻤﻴﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮﺵ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﺷﺨصی ﺒﺮﺍﻯ اﻭ
ﺑﻨﻈﺮﺵ
ﻣﻴﺮﺳﺪ  ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻯ
ﻓﻠﺎﻥ  ﻣﺎ ﺳﻪ
ﻧﻔﺮ ﺑﻮﺩﻳم
یکی اﺯﻣﺎ ﺭﺯق
ﺘﻮ ﺑﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻗطع ﺃﺟل
عمر ﺗﻮ  ﺁﻥ ﻨﻴﺰ
ﻗطع گرﺩﻳﺪ ﻭ
ﺭﻓﺖ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺨﻮﻳﺸﺎﻥ ﺘﻮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ  ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺘﻮﺭﺍ
ﺑﺨﺎک
ﺴﭙﺮﺩﻧﺪ ﺭﻓﺘﻨﺪ.
ﻭلی ﻤﻥ که ﻋﻤل
ﺘﻮﻫﺴﺘم ﺒﺎ
ﺗﻮ ﻣﻴﻤﺎﻧﻢ.
ﻭﺑﺪﺍﻥ که ﻣﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮ ﻧﺮم
ﺘﺮ
ﺍﺯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻮﺩﻡ. (ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫم ﻤﺎﻧﺪ
ﻭﮐﻤک ﺒﺘﻮ
ﻣﻴﮑﻨﻢ) ﻣﻴّﺖ
ﺩﺭﻗﺒﺮﺵ  ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﺴﺎﻟک
ﻨﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺗﻤﺎم
آثاﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻮ
ﺑﺸﺮﻯ اﻭ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻣﺎﻝ
ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ  وﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻮﻗﻌﻴﺘﻬﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌلم
ﻮﺩﺍﻧﺶ. ﻭﺍﺟل
اﻧﺴﺎﻥ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻔﺮﺻﺖ ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ  ﻭﻟﺰﻭمی
ﻨﺪﺍﺭﺩ  ﮐﻪ ﺍﺟل
ﺪﻗﻴﻘﺎ ﺍﻣﺮﻯ
ﺰﻣﺎﻧﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯیرﺍ ﺑﺮخی
اﻋﻤﺎﻝ (ﺧﻴﺮ
ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ)
ﺑﺎﻋث ﻃﻮل عمر
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻋﻤﺎل
زﺷﺖ  ﻋﻤﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ  ﺑﺎﻋث
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
عمر ﺩﺭﺍﺯﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ  ﺣتی
اﻋﻤﺎل عباﺩﺕ
ﻭ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺮک ﻮ
ﮔﻨﺎﻩ ﭘﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟک ﻮلی
غیر ﻗﺸﺮﻯ  ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮنی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻘﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒیعی ﻴﺎﻓﺘﻪ  ﻭﻳﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺩﺭ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ  ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ ﻭلی
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی ﻮ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ  ﻭﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻙ الهی ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻭ
ﺑﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ (ﺃﻫﻮﻥ)
ﮐم ﺨﻄﺮﺗﺮ
ﻭﻧﺮم ﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح ﻮ
ﺗﮑﺎﻣل ﺁﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
اﻋﻤﺎل عباﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮﻙ  ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭل ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ  ﻭﺍﻋﻤﺎل
ﻨﻴک اﺟﺘﻤﺎعی
ﻮ ﻣﻨﻄﻘﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩﻡ ﻋﺎﺩﻯ  ﻣﻔﻴﺪﺗﺮﻳﻥ
عواﻣل ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭﺣتی
هم اﮐﻨﻮﻥ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث 2358 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ265 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻴُﺴﺄل
اﻟﻤﻴﺖ فی
ﻘﺒﺮﻩ ﻋﻥ ﺨﻤس  ﻋﻥ
ﺼﻠﺎﺗﻪ ﻭ
ﺯﮐﺎﺗﻪ  ﻭ ﺣﺠّﻪ
ﻭﺻﻴﺎﻣﻪ  ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻪ
ﺍﻳّﺎﻧﺎ ﺃﻫل
اﻟﺒﻴﺖ  ﻓﺘﻘﻮل
اﻟﻮﻟﺎیة ﻋﻥ
ﺠﺎﻧﺐ ﺍﻟﻘﺒﺮ
ﻟﻠﺄﺭﺑﻊ  ﻣﺎ ﺩﺧﻞ
ﻓﻴﮑﻥّ ﻤﻥ
ﻨﻘﺺ  ﻓﻌلی
ﺘﻤﺎﻣﻪ ﺍﺯﻣﻴﺖ
ﺩﺭ ﻗﺒﺮﺵ ﺍﺯ
ﭘﻨج ﭽﻴﺰ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ  ﺍﺯ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ ﺯﮐﺎﺕ  ﻭ ﺍﺯ ﺣج
ﻮ ﺻﻴﺎﻡ  ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻫلی ﺒﻴﺖ ﻣﺎ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻪ ﺁﻥ ﭽﻬﺎﺭ
ﺃﻣﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﺷﻤﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﻬﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ  ﻣﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﮑﻤﻴل
ﻤﻴﮑﻨﻢ ( ﺍﻳﻦ
ﻣﻴّﺖ  ﺳﺎﻟک
ﻤﻮٴﻤﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺮگ
ﻨﻬﺎﺋی اﻭ  ﺩﺭﭘﺎﻳﺎﻥ
عمر ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ.
ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ
ﺍﺳﺖ  ﻭﺻﻠﻪ ﻭ
ﺍﺗﺼﺎﻝ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺳﺎﻟک اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
اﺳﺖ. ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭتوسّل
عباﺩﻯ  ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺷﺨﺺ ﻣﻘﺒﻮل الهی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﮐﺎﺕ
ﺍﻭ ﺑﺎﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ  ﺑﺎ
ﮔﺬﺭﺍﻧﺪﻥ ﺪﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﮐﻪ ﺁثاﺭﺷﺎﻥ
ﭙﺎک ﺸﻮﻧﺪ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺣﺞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ  ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻔﺮ ﻣﮑﻪ ﻭﺣج
کعبه ﻧﻴﺴﺖ  ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻨﻤﺎﻳﺶ ﻣﺎﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ (ﺣج
اﮐﺒﺮ) ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ  ﻣﻔﻴﺪ
ﻋﻮﺍم
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ(ﺣج ﻴﺎ
ﺣﻖ)ﻫﻤﺎﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﺒﺤق اﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ  ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﺑﺤق
اﻟﻬﻰ  ﮐﻪ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻨﻮﺭ ﺭﺏّ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ.ﺍﻣّﺎ (ﺻﻴﺎﻡ)
ﻳﺎ ﺻﻮﻡ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺯﻩ  ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺍﻭﻡ)
ﻭﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم اﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ  ﺑﻤﻌنی
ﺴﻠﻮک الهی
هستند . ﻭ ﺭﻭﺯﻩ
ﺩﺭﺣﺪّ
ﻳﮑﻤﺎﻩ ﺩﺭ
ﺳﺎل اﺳﺖ  ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک هرﭼﻪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺑﺎﺷﺪ  ﻭﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮ ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﺑﺎﺷﺪ  ﻭﻳ
ﺎﺳﻠﺎﻣتی ﺠﺴم
اﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ (ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻮﻋﺸﻖ
ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﺮﺑّﻯ ﺴﻠﻮکی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟک ﻤﻌﺮفی
ﻤﻴﮑﻨﺪ  ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺒﺎﻳﺪ
ﺯﻧﺪﻩ  ﻭﺟﺰئی
اﺯ ﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳخ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺸﺮ ﺍ ﻭﻟﻴﺎﻯ
کاﻣل ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ  ﺟﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. (ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ) ﻳﺎ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ  ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ  ﺍﮔﺮﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ  ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻨﺒﻮﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺠﺪﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ  ﻣﺮﺍﺳم
أهل ﺒﻴتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻔﺎﺭﺳﻰ (ﻣﻨّﺎ
ﺍﻫل اﻟﺒﻴﺖ) ﻣﻴﺸﻮﺩ
(ﺍﻫﻞ) ﻳﻌنی
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﺍﻫلی ﻮﺭﺍم
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﺑﻴﺖ)
ﺧﺎﻧﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯﻮ
ﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺍﻭ  ﮐﻌﺒﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮ
ﺍﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻧﻘصی
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﺎفی
اﺳﺖ ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
ﺸﺮﻃ اﺳﺖ.
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻋﻤﺎل
ﺒﺪﻭﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﻬﻨم ﺴﺎﺯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺮط
عشق ﻮ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﻤﺎم
اﻳﻥ کمبوﺩﻫﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ  ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺗﺎﻣﻴﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

حدیث 2359 -
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ266 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪﺍﺯ ﻭﻯ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ  ﺁﻳﺎ
ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺑﺼﻠﻴﺐ
ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺗﺎ ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﻭ ﻣﺘﻠﺎشی
گرﺩﺩ  ﺁﻳﺎ
ﻋﺬﺍﺏ ﻗﺒﺮ
ﺩﺍﺭﺩ؟
ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻨﻌم
انّ اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭ
ﺟل ﻴﺄﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻮاء ﺃﻥ
ﻴﻀﻐﻄﻪ ﺁﺭﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﻮﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﻓﺸﺎﺭ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﻫﺪ.(ﻓﺸﺎﺭﻫﻮﺍ(۹ ) ﺗَﻦ
ﺑﺮ ﻫﺮ ﺳﺎﻧﺘﻴﻤﺘﺮ
ﻣکعّب ﺒﺪﻥ
اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺰﻧﺪﻩ
ﺑﺎ ﻓﺸﺎﺭ
ﺩﺍﺧلی ﺨﻮﻥ  ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻔﺸﺎﺭﻋﻀﻠﺎﺕ
ﻗﻠﺐ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻔﺸﺎﺭﻫﻮﺍ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻗﻠّﻪ ﮐﻮﻩ
ﺑﻠﻨﺪ  ﻓﺸﺎﺭ
ﻫﻮﺍ ﮐم ﻮ
ﻓﺸﺎﺭ ﺧﻮﻥ
ﺰﻳﺎﺩ ﺷﺪﻩ  ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺨﺮﻭج
ﺨﻮﻥ اﺯ ﻧﻘﺎﻃ
ﻀﻌﻴﻒ ﺑﺪﻥ
ﭽﻮﻥ ﻣﺨﺎﻃ
ﺒﻴنی ﻮ ﺣﻠق ﻮ
ﭼﺸم ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﭼﺎﻩ ﻋﻤﻴﻖ  ﻓﺸﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻫﻮﺍ  ﺗﻨگی
ﻨﻔس ﺭﺍ ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺑﺎﺯ
ﺣﺪﻳث
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﻣﻮﺿﻮع
ﻘﺒﺮ ﺧﺎکی
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺼﻠﻴﺐ  ﻭﻳﺎ
ﺩﺍﺧل ﺸﮑم ﻴک
ﺤﻴﻮﺍﻥ
ﺪﺭﻧﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﺟﺴم غرق
ﺸﺪﻩ ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ  ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻮﺍعی
اﺯﻗﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻣﺮگ
ﻨﻴﺰ ﭘﺎﻳﺎﻥ
هر ﺗﻠﺎﺵ
ﺣﻴﺎتی ﺪﺭ
ﺑﺪﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺳﻮآل ﺮﺍﻭﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ  ﮐﻪ ﻧﻈﺮ ﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ
ﺴﺎﻟﻚ  ﺩﺭ
ﮔﻮﺩﺍل عباﺩﻯ
ﺧﻮﺩ  ﭼﻮﻥ
ﻘﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺪﺍم
ﺪﺭ ﻓﮑﺮ ﻣﺮگ
اﺳﺖ. ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻓﺸﺎﺭ ﻗﺒﺮ ﻭ
ﺗﻦ ﻭﻋﻠﺎﺋم
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﻣﺮﺩﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺳﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺭﺍﺣﺘﻰ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻣﺴﺎﺋل
ﻤﺮگ ﻗﺒﺮ  ﻭ ﺳﻮآل ﻭ
ﻓﺸﺎﺭ ﻭﻋﺬﺍﺏ
ﺁﻥ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺪﺍﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻭ ﻓﻬﻤﺎﻧﺪﻥ
ﻋﻮﺍم اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻋﺬﺍﺏ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﻋﺬﺍﺏ ﺳﻮﺯﺵ
ﺭﻭح ﺪﺭﺟﻬﻨم
ﺴﻮم ﻤﻠﮑﻮتی
ﺨﻮﺩ  ﻋﺬﺍﺏ
ﺍﺻلی اﺳﺖ.
ﻭﺗﻥ ﻤﺮﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭح
ﺮﻫﺎ ﺷﺪﻩ  ﻫﻴچ
ﻨﻘشی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺟﺮﺍحی
ﺘﻥ ﺒﻴﻤﺎﺭ
ﺑﻴﻬﻮﺵ ﺷﺪﻩ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭح
ﻮﺍﺣﺴﺎس ﺷﺨﺺ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺩﺭﺩﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺳﺒک
اﺣﺎﺩﻳث
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﻗﺮﻥ
ﭙﻴﺶ  ﻧمی
ﺘﻮﺍﻧﺴته ﻃﻮﺭﻯ
ﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻋﻘل
بشری ﻮﻋﻠﻢ
ﻭﻣﻨﻄق ﻮ
ﺯﺑﺎﻥ ﻘﺎﺑل
ﺘﻄﺒﻴﻖ ﺑﺎﺷﺪ.
تمام ﺤﺮﻓﻬﺎﻯ
ﻤﻨﻄقی ﻮ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﺎ  حتی ﺪﺭ
ﻳﮑﺼﺪ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭلی
اﻣﺮﻭﺯ ﺟﺪّﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
اﻫﻤﻴﺖ ﻗﺎﺋل
هستیم .ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎغی ﻮ
ﺳﻴﺎﺳﻰ  ﻭﻳﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻃﺒّﻯ
ﻮﺍﺧﻠﺎﻗﻰ. ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
اﻳﺸﺎﻥ  ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﮕﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﺮﺍﻓﺎتی ﺸﺪﻩ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺒﺤﻖ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

حدیث 2360 -
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ (ﺝ۶ﺹ266ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻓﺸﺎﺭ ﻗﺒﺮ
ﺷﺨﺺ ﮐﻪ
ﺑﺼﻠﻴﺐ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
اﻥّ ﺮﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺽ ﻫﻮ
ﺭﺏّ اﻟﻬﻮاء
فی ﻮحی اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭ ﺟل اﻟی
اﻟﻬﻮاء فی
ﻀﻐطة ﺃﺷﺪّ ﻣﻥ
ﻀﻐطة ﺍﻟﻘﺒﺮ ﺧﺪﺍﻯ
ﺰﻣﻴﻥ هماﻥ
ﺨﺪﺍﻯ هوا
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﻮﺍ ﻭحی
ﻤﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ
ﻓﺸﺎﺭﻗﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﻣﻴّﺖ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﻓﺸﺎﺭ ﻫﻮﺍ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﻓﺸﺎﺭ ﻗﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
غلم ﻔﻴﺰﻳﻚ  ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ اﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺰ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺟﻮﺩ ﻓﺸﺎﺭ
ﻫﻮﺍ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﻘﻄﻌﺎ ﺯ ﻓﺸﺎﺭ
ﺧﻮﻥ ﺨﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﮐﻠﺎم اﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ  ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎم
ﻮﭘﻴﺎﻣبرﻭ
ﮐﺎﻣﻞ الهی
ﺒﺮﺍﻯ هر
ﺳﺎﻟککلام
الهی اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟﻬﺎمی الهی
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﻄلبی ﻨﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺎنی الهی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻔﮑﺮ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ  ﻭﺣتی
ﺪﺳﺖ ﻭﭘﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ الهی
اﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻤﺎم ﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ همه ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ  ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺗﺠﻠّﻯ
ﻤﻘﺎﺻﺪ الهی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭحی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﻮﺍ  ﺩﻳﮕﺮ
ﺟﺎﻯ ﺘﺮﺩﻳﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ  ﻭﺣتیرﺒﻘﻮل
ﻘﺮﺍﻥ  ﺣﺸﺮﺍﺕ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺰﻭمی هم
ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺍنی ﻮحی
هستند ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮحی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻟﻬﺎم
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣثال
غزّالی ﺒﺮﺁﻥ
ﺘﺄﮐﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭحی
ﻮ ﺍﻟﻬﺎم
ﻮﺗﺬﮐﺮﻭ
ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ
ﻴﮑﺴﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم
گیرﻧﺪﻩﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﺯﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ  ﻣﻄﻠﺐ
ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻳﺎﭼﻘﺪﺭ ﺍﻥ
گفته ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﺑﻤﻌنی ﻮﺍق
عی ﻮ ﺑﺎﻃنی ﺁﻥ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺮﺍﻥ ﻮحی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺎ ﻫﺴﺖ.ﻭلی
ﭽﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺒﻔﻬﻤﻴﻢ  ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ الهی ﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. (ﺭﺏّ)
ﻣﺮﺑّﻯ و
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻴﺰ
ﺭﺏّ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﺏّ
ﻗﺎﺋم ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﻭ ﻳﺎ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺏّ النوع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮ  ﻭ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ.
ﻭﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﺭﺏ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻰ  ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺍتبی اﺯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺣتی هر ﺭﻭحی
ﺨﻮﺩ ﻳﻚ ﺭﺏّ
ﻣﺮﺑّﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣا الهی
ﺮﺏّ ﻓﻌﻠﻰ  ﻭﻣﺮبّی
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﻣﻘﺎم کنونی
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 2361 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ266ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻠﻤّﺎ
ﻣﺎﺗﺖ ﺭﻗیّة
ﺍﺑنة ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ  ﻗﺎل
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ  ﺍﻟﺤقی
ﺒﺴﻠﻔﻨﺎ
ﺍﻟﺼﺎﻟﺢ  ﻋثماﻥ
ﺒﻥ ﻤﻈﻌﻮﻥ ﻮ
ﺃﺻﺤﺎﺑﻪ  ﻗﺎل
ﻮﻓﺎﻃﻤﻪ ﻋلی
ﺸﻔﻴﺮ ﺍﻟﻘﺒﺮ
ﺗﻨﺤﺪﺭ ﺩﻣﻮﻋﻪ
ﻓﻰ ﺍﻟﻘﺒﺮ  ﻭ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ
ﻳﺘﻠﻘّﺎﻩ
ﺑثوﺑﻪ ﻗﺎﺋم ﻴﺪﻋﻮ
ﻗﺎﻝ  ﺍﻧّﻯ
لأعرﻑ ﺿﻌﻔﻬﺎ  ﻭ ﺳﺄﻟﺖ
ﺍﻟﻠ ﻪﻋﺰ ﻭﺟﻞ  ﺃﻥ
ﻴﺠﻴﺮﻫﺎ ﻣﻥ
ﻀمّة ﺍﻟﻘﺒﺮ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺭﻗﻴّﻪ (ﺩﺧﺘﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺮ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺍﺯﻣﺎﺩﺭ
ﺧﺪﻳﺠﻪ  ﮐﻪ
ﻫﻤﺴﺮﻋثماﻥ
ﺑﻮﺩ) ﻭﻓﺎﺕ
ﮐﺮﺩ  ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﻭح ﺪﺧﺘﺮﺵ
ﻣﻴﮕﻔﺖ  ﺗﻮ ﻧﻴﺰ
ﺑﮕﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺼﺎلح ﻤﺎ  ﭼﻮﻥ
ﻋثماﻥ ﺒﻥ
ﻤﻈﻌﻮﻥ
ﻮﺍﺻﺤﺎﺑﺶ
ﻣﻠحق ﺸﻮ. (ﻳکی
اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳحی
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻗﺮﻳﺶ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻘﺮﻳشی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺭﻗﻴّﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺮﻭﺵ ﺁﻥ
گذﺷﺘﮕﺎﻥ عمل ﺴﻠﻮک
عباﺩﻯ
ﻤﻴﮑﺮﺩﻩ  ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺭﻭﺵ ﭘﺪﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ  ﺗﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺤﺪﻭﺩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻪ  ﮐﻪﺍ
ﻣثال عثماﻥ
ﺒﻥ ﻤﻈﻌﻮﻥ ﺪﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﭙﻴﺮﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
زردشتی بنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ألی ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻨﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺎﻝ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﮐﻨﺎﺭ
ﻗﺒﺮ ﺧﻮﺍﻫﺮ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﺵ
ﺑﻮﺩ  ﮐﻪ ﺍﺷک
ﻤﻴﺮﻳﺨﺖ.ﻭلی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺷﮑﻬﺎﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻟﺒﺎس ﺧﻮﺩ ﺑﺮ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ. (ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻘﺎم ﻔﺎﻃﻤﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎم ﺮﻗﻴّﻪ
ﺑﻮﺩ ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻋﺎ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻭﺑﻌﺪ ﻓﺮﻣﻮﺩ  ﻣﻴﺪﺍنم
که ﺭﻗﻴّﻪ
ﺿﻌﻴﻒ ﺍﺳﺖ  ﻭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﺮﺩﻡ  ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯﻓﺸﺎﺭ ﻗﺒﺮ
ﻣﺤﻔﻮﻇ
ﺒﺪﺍﺭﺩ. (ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻔﺸﺎﺭ ﻗﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ  ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮ ﺧﺎﮐﻰ ﻳﺎ
ﺩﺭﻗﺒﺮ تن
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﺁﻳﻨﺪﻩ . ﻭلی غیرﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻫﺮ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ  ﻭﺣتی هر
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﻓﺸﺎﺭ
ﻗﺒﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮﻳﺎ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺿﻌﻒ ﺭﻗﻴّﻪ  ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺿﻌﻒ ﺗﻥ اﻭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺗﻥ
ﺮﺳتم ﺰﺍل ﻨﻴﺰ
ﺩﺭ ﻣﺮگ ﻮﻗﺒﺮ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ اﺳﺖ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺭﻗﻴّﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺭﻗﻴﻪ ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺮ
ﮐُﻠثوﻡ  ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻗﺒل
اﺯ ﻓﺎﻃﻤﻪ  ﻭﻗﺒل
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﺪﻳﺠﻪ
ﺑﻨﺖ ﺧﻮﻳﻠﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻣانی
ﺤﺎﺿﺮ
ﺑﺎﻧﺠﺎم ﺴﻠﻮک
الهی ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ  ﻭﺑﺎ
ﺷﻮﻫﺮﺍﻥ ﺨﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺩﻳنی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺯﻧﺪگی
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻳک
ﺒﺎﺭ ﮐﻪ ﺷﻮﻫﺮ
ﺭﻗﻴّﻪ (ﻗﺒا
اﺯ ﺍﻧﮑﻪ
ﺑﺎﻋثماﻥ
اﺯﺩﻭﺍج ﻤﺠﺪﺩ
ﮐﻨﺪ) ﺍﺳﻴﺮ
ﺟﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺪ  ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻳﺪ  ﺑﺸﺮﻃ
ﺒﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻥ
ﺮﻗﻴﻪ ﺑﭙﺪﺭ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺨﻠﺎصی اﻭ ﺍﺯ
ﺑﺮﺩگی ﻴﺎ
ﻗﺘﻠل اﻭ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
اﺳﻴﺮ ﺷﺪ. ﻭ
ﺭﻗﻴّﻪ ﺑﻨﺰﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺳﻴﺪ  ﻭﺷﻮﻫﺮﺵ
ﺍﺯﺍﺩ ﺷﺪ.ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺭﻗﻴّﻪ
ﺑﻌﺪﺍ
ﻓﺮﺍﺭﮐﺮﺩﻩ  ﺑﻨﺰﺩ
ﺷﻮﻫﺮﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﮐﻪ ﺑﺪﻳﺎﻧﺖ
ﻗﺮﻳﺶ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻌﺼّﺐ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﺑﺮﺍﻯ
اﻣثال ﺮﻗﻴّﻪ
ﻇﺎﻫﺮ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺭﻭﺵ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺳﺨﺖ
ﻭﺧﺮﺍﻓﺎتی
ﻘﺮﻳﺶ زردشتی
ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ  ﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﺒﻌﺪﻫﺎ
ﺭﻗﻴّﻪ ﻧﻴﺰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺸﺪ  ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻴچ غیر
ﻣﺴﻠﻤﺎنی ﺪﺭ
ﻣﮑّﻪ ﻧﻤﺎﻧﺪ. (ﺿمّة
ﺍﻟﻘﺒﺮ)
ﺑﺎﻧﻀﻤﺎم
گرﻓﺘﻥ ﻘﺒﺮ
ﺍﺯﺟﺴﺪ ﻣﻴّﺖ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ  ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺸﺎﺭ ﻭ ﺑﺨﻮﺩ
ﻓﺸﺮﺩﻥ ﺨاک اﺯ
ﺗﻥ ﻤﻴﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻮﻗﻒ ﻗﻠﺐ ﻭ
ﺳﻘﻮﻃ
ﻔﺸﺎﺭﺧﻮﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺟﺴم
ﻤﻴﺖ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎل ﺘﺤﺖ
ﻓﺸﺎﺭ ﻫﻮﺍ ﻭ
ﻣﺤﻴﻂ  ﻭﻳﺎ
ﻓﺸﺎﺭ ﺍﺏ
ﺩﺭﻳﺎ ﻭﻳﺎ
ﻓﺸﺎﺭ ﺧﺎک ﺪﺭ
ﻗﺒﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻫﻨﻮﺯ
ﺭﻭح اﺯﺗﻥ
ﻤﻴﺖ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺧﺎﺭج ﻨﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ  ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻥ ﺒﻤﺮﺩﻥ
ﺒﺪﻫﺪ ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ
ﻔﺸﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﺭﻧﺠﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺣﺴﺎس ﮐﺮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ
ﺩﺭﺩﻧﺎک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ  ﮔﭼﻪ ﻓﺸﺎﺭ
ﺗﻦ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ.

حدیث 2362 -
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ262ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻤﺎ ﻣﻥ ﻘﺒﺮ  ﺍﻟّﺎ ﻭ
ﻫﻮﻳﻨﻄق کلّ
ﻴﻮم ثلاث
ﻣﺮﺍﺕ  ﺃﻧﺎ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﺘﺮﺍﺏ  ﺃﻧﺎ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﺒﻠﻰ  ﺃﻧﺎ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﺪﻭﺩ  ﻗﺎﻝ  ﻓﺎﺫﺍ
ﺩﺧﻠﻪ ﻋﺒﺪ
ﻣﻮٴﻤﻦ  ﻗﺎل
ﻤﺮﺣﺒﺎ ﻭ
ﺃﻫﻠﺎ  ﺃﻣﺎ
ﻭﺍﻟﻠﻪ ﻟﻘﺪ
ﮐﻨﺖ ﺍﺣﺒّﻚ  ﻭﺃﻧﺖ
ﺗﻤسی علی
ﻈﻬﺮﻯ  ﻓﮑﻴﻒ
ﺍﺫﺍ ﺩﺧﻠﺖ
ﺑﻄﻨﻰ؟
ﻓﺴﺘﺮﻯ ﺫﻟﻚ  ﻗﺎل فی
ﻔﺴح ﻠﻪ ﻣﺪّ
ﺍﻟﺒﺼﺮ  ﻭ ﻳﻔتح
ﻠﻪ ﺑﺎﺏ ﻳﺮﻯ
ﻤﻘﻌﺪﻩ ﻣﻥ
اﻟﺠنّة  ﻗﺎﻝ  ﻭ ﻳﺨﺮچ
ﻤﻥ ﺬﻟک ﺮﺟل
ﻠم ﺘﺮﻋﻴﻨﺎﻩ
ﺷﻴﺌﺎ ﻣﻨﻪ  ﻓﻴﻘﻮل
ﻴﺎ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ  ﻣﺎ
ﺭﺃﻳﺖ ﺷﻴﺌﺎ
ﻗﻄّ ﺃﺣﺴﻥ
ﻤﻨک فی ﻘﻮل ﺃﻧﺎ
ﺭﺃﻳک اﻟﺤﺴﻦ  ﺍﻟﺬﻯ
کنت ﻋﻠﻴﻪ  ﻭﻋﻤلک
اﻟﺼﺎﻟح اﻟﺬﻯ
ﮐﻨﺖ ﺗﻌﻤﻠﻪ ﻗﺎﻝ
ثم
ﺘﻮٴﺨذ ﺭﻭﺣﻪ
ﻓﺘﻮضع فی
اﻟﺠنّة  ﺣﻴث
ﺭﺃﻯ ﻤﻨﺰﻟﻪ  ثمّ
ﻳﻘﺎل له ﻧُم ﻘﺮﻳﺮ
ﺍﻟﻌﻴﻦ  ﻓﻠﺎ
ﺗﺰﺍل ﻨﻔحة ﻣﻥ
اﻟﺠنّة ﺗﺼﻴﺐ
ﺟﺴﺪ  ﻳﺠﺪ
ﻟﺬﺗﻬﺎ ﻭ
ﻃﻴﺒﻬﺎ ﺣﺘّﻯﻴُﺒﻌث
ﮔﻮﺭﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ ﺴﻪ ﺑﺎﺭ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻨﻴﺎﻳﺪ  ﻭﻧﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻥ ﺨﺎﻧﻪ
ﺧﺎکی هستم  ﻭﻣﻦ
ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻢ ﻭﻣﻥ
ﺨﺎﻧﻪ
ﮐِﺮﻣﻬﺎ ﻫﺴﺘﻢ.
ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﻨﺪﻩﺍﻯ
ﻤﻮٴﻤﻥ( سالک
اوم کننده )
ﺪﺍﺧل ﻘﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪ  ﮔﻮﺭ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﺧﻮﺵ
ﺁﻣﺪﻯ
ﻮﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺁﻥ
هستی  ﺑﺨﺪﺍﺳﻮﮔﻨﺪ
ﮐﻪ ﻭﻗتی ﺒﺮ
ﭘﺸﺖ ﻣﻥ ﺮﺍﻩ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻰ  ﺗﻮﺭ
ﺍﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻢ  ﭘس
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨک ﺪﺭ ﺷﮑم
ﻤﻥ هستی ﺗﻮ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻢ؟
ﻭﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍهی ﺪﻳﺪ.
ﺳﭙس ﻗﺒﺮ ﺍﻭ
ﺗﺎ ﺣﺪّﻯ ﮐﻪ ﭼﺸم
کاﺭ ﮐﻨﺪ  ﻭﺳیع
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭﻯ
اﺯ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺎﺯ
ﺷﺪﻩ  ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﻓﺰﻭﺩ
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺁﻳﺪ  ﮐﻪ ﭼﺸﻢ
ﺑﺰﻳﺒﺎئی اﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺪﻳﺪﻩ  ﻭ
ﺑﻤﻴّﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻯ
ﺒﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ  ﻣﻥ
هرﮔﺰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺗﻮ
ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻡ. (ﻗﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺖ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺎﺳﺘﻘﺒل اﻭ
ﺁﻣﺪﻩ  ﺗﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺠﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺑﻬﺸتی ( نوع
فوق بشری ) اﻭ ﺑﮑﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺩﺭ ﻗﺒﺮ ﻣﻮٴﻤﻦ
ﻭﻗتی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﻭٴﻴﺎﺋی
اﻣﺎﺩﻩ ﻣﺮگ ﻘﺒل
از ﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ  ﻭ ﺍﻭ ﺍﺯ (ﺃﺣﺴﻦ)
ﺑﻮﺩﻥ ﻮ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺪﺭ ﺣُﺴﻥ
ﻮﮐﻤﺎﻝ  ﻭ(ﺗﺤﺴﻴﻦ)
ﻭﺗﮑﺎﻣل
اﻭﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻳﺪﺁل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﺩﺭ
ﻗﺎﺋم ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻣﻥ
هماﻥ ﺮﺃﻯ
ﻮﻋﻘﻴﺪﻩ ﺗﻮ
ﻫﺴﺘﻢ  ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻰ. (ﺁﺭﺯﻭ
ﻭ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻦ  ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﺤﺎﺿﺮ
ﺑﻤﺮﮒ ﻗﺒل
اﺯﻣﺮگ ﺸﺪﻥ)
ﻭﻣﻥ عمل ﺼﺎلح
ﻮ ﻧﻴک ﺘﻮ
ﻫﺴﺘﻢ  ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻰ. (ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺍﺫﮐﺎﺭﻯ ﺪفع
ﺸﺮﻙ ) ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﻭح
ﻤﻴّﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﻭ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺟﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. (ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﺣﻮﺍل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ  ﺩﺭ
ﻓﺮﺻﺖ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺑﮑﻠّﻯ
ﺒﻤﻴﺮﺩ  ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﺑﺨلق
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﻤﻴﺮﺩ ﻭ
ﺑﺠﺎﻳﮕﺎهی که
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﻭﺩ)
ﺳﭙس ﺑﻮﻯ گفته
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﺑﺎ (ﻗﺮّﻩ)
ﻭﭼﺸم ﺮﻭﺷنی
ﺨﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﺏ  ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻨﺴﻴم ﻤﻌﻄّﺮ
ﺑﻬﺸتی ﺒﺮﺗﻥ اﻭ
ﻣﻴﻮﺯﺩ. ﻭﺍﻭ
ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩﻩ  ﻭ
ﻋﻄﺮﺁﻧﺮﺍﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺁﻥ
ﭽﻨﺎﻥ هست ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﻣﺒﻌﻮث
ﮔﺮﺩﺩ (ﭼﺸم
ﺮﻭﺷنی ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﻭ (ﻗﺮﻩ)ﭼ
ﺸم ﻴﺎ ﻫﻤﺎﻥ (
کیان ﺧﻮﺭّﻩ)
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺯﺭﺩشتی اﺳﺖ  ﮐﻪﺍ
ﺣﺴﺎس (ﻧﺴﻴم
عقلی ) ﻳﺎ (ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺭﻭﺍﻧﻰ) ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻨﺴﻴﻢ  ﻟﺬﺕ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺘﺎ ﺑﻌثت
ﺍﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺑﻴﺪﺍﺭ  ﻭﺑﺨلق
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
کاﻣلی الهی
عضو ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻮ ﺍﺫﺍ
ﺩﺧل اﻟﮑﺎﻓﺮ
ﻗﺎﻟﺖ  ﻟﺎ
ﻣﺮﺣﺒﺎ ﺑک
ﻮﻟﺎ ﺃﻫﻠﺎ  ﺃﻣﺎ
ﻭﺍﻟﻠﻪ ﻟﻘﺪ
ﮐﻨﺖ ﺍﺑﻐﻀﻚ  ﻭ ﺃﻧﺖ
ﺗﻤشی علی
ﻈﻬﺮﻯ  ﻓﮑﻴﻒﺍﺫﺍ
ﺩﺧﻠﺖ
ﺑﻄﻨﻰ؟ﺳﺘﺮﻯ
ﺬﺍﻙ  ﻓﺘﻀمّ
علیه ﻓﺘﺠﻌﻠﻪ
ﺭﻣﻴﻤﺎ  ﻭﻳﻌﺎﺩ
ﮐﻤﺎ ﮐﺎﻥ  ﻭﻳﻔﺘح
ﻠﻪ ﺑﺎﺏ ﺍلی
اﻟﻨﺎﺭ  ﻓﻴﺮﻯ
ﻤﻘﻌﺪﻩ ﻣﻦ
ﺍﻟﻨﺎﺭ  ثمّ ﻘﺎﻝ
ثیمّ
اﻧّﻪ ﻳﺨﺮج
ﻤﻨﻪ ﺭﺟﻞ  ﺍﻗﺒح
ﻤﻥ ﺮﺃﻯ ﻘﻄّ  ﻓﻴﻘﻮل
ﻴﺎ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻥ ﺃﻧﺖ؟ ﻣﺎ
ﺭﺃﻳﺖ ﺷﻴﺌﺎ
ﺃﻗﺒح ﻤﻨﻚ  ﻗﺎﻝ  ﻳﻘﻮل
ﺃﻧﺎ ﻋﻤلک اﻟﺴﻴّﻯ
اﻟﺬﻯ ﮐﻨﺖ
ﺗﻌﻤﻠﻪ  ﻭ ﺭﺃﻳک
اﻟﺨﺒﻴث ﻗﺎﻝ  ثمّ
ﺘﻮٴﺨﺬ ﺭﻭﺣﻪ  ﻓﺘﻮضع
ﺤﻴث ﺭﺃﻯ
ﻤﻘﻌﺪﻩ ﻣﻦ
ﺍﻟﻨﺎﺭ  ثمّ ﻠم
ﻤﺘﺰل ﻨﻔحة ﻣﻥ
اﻟﻨﺎﺭ ﺗﺼﻴﺐ
ﺟﺴﺪﻩ  فی
ﺠﺪﺃﻟمه اﻭ
ﺣﺮّﻫﺎ
ﺍﻟﻴﻮﻡ
ﺍﻟﺒﻌث  ﻭ
ﻳﺴﻠّﻄ علی
ﺮﻭﺣﻪ ﺗسعة
ﻭﺗﺴﻌﻮﻥ
ﺘﻨّﻴﻨﺎ ﺗﻨﻬﺸﻪ
ﻟﻴﺶ
ﻓﻴﻬﺎ ﺗﻨّﻴﻦ
ﺗﻨفخ علی ﻈﻬﺮ
ﺍﻟﺄﺭﺽ  ﻓﺘﻨﺒﺖ
ﺷﻴﺌﺎ ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻓﺮﻯ
ﺪﺍﺧل ﻘﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻮﺩ  ﮔﻮﺭ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ  ﮐﻪ ﺧﻮﺵ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻯ.
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻰ.
ﺑﺨﺪﺍﺳﻮﮔﻨﺪ ﻭﻗتی
ﺒﺮﭘﺸﺖ ﻣﻥ
ﺮﺍﻩ ﻣﻴﺮﻓﺘﻰ  ﺍﺯ ﺗﻮ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﺑﻮﺩﻡ. ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺣﺎﻟﺎ ﮐﻪ
ﺩﺍﺧل ﺸﮑم ﻤﻥ
ﺸﺪﻯ؟ ﻭﺑﭽﺸم
ﺨﻮﺍهی ﺪﻳﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻣﻴﮑﺸﻰ.
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺸﺮﺩ  ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺧﻮﺭﺩ ﻭ
ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺸکل اﻭﻝ ﺧﻮﺩ
ﺍﻋﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ (ﻣﺎﺩﻩ
ﺗﻥ اﻳﻥ ﺮﻭح
ﺪﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﻭﺩﺭ ﻗﺒﺮ ﺍﻭ
ﺩﺭﻯ اﺯﺟﻬﻨم
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨم
ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﺮﺩﻯ
ﺰﺷﺖ ﺭﻭﻯ  ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺰﺷتی
اﻭ ﻧﺪﻳﺪﻩ  ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻭ ﻣﻴﺮﺳﺪ  ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻯ
ﺑﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ  ﺗﻮکیستی
که ﺍﺯ ﺗﻮ ﺯﺷﺖ
ﺗﺮ ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻡ (ﻗﺮﻳﻥ
سوء ﻮ ﺯﺷﺖ ﻳﺎ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺤﻴﻮﺍنی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭ ﮐﻪ
ﺭﻭح ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ نوعی
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺯﺷتی ﺮﻭﻯ
ﺭﻭﺡ  ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻮﺿﻊ (ﺻﻮﺭﺕ
ﻣثالی ﺤﻘﺎﺭﺕ)
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﺨﺺ ﻣﺸﺨّﺺ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻥ
اﻋﻤﺎل ﺰﺷﺖ ﻭ
ﺑﺪ ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻢ  ﮐﻪ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﺍﺩﻯ  ﻭﻣﻦ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﻧﻈﺮ ﺧﺒﻴث
ﻭﻧﺎﺭﻭﺍئی که
ﺩﺍﺷتی هستم .
ﺳﭙس ﺭﻭح اﻭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﻭﺑﺠﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺟﻬﻨم
گذﺍﺭﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
(ﺩﺭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ)
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺒﺎﺩ ﺩﺍغ
ﺠﻬﻨم ﺒﺠﺴﺪ
ﺍﻭ ﻣﻴﺮﺳﺪ  ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﺩﺭﺩ ﻭﮔﺮﻣﺎﻯ
ﺁﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ  ﺗﺎ
ﺭﻭﺯﻯ که
ﻣﺒﻌﻮث ﮔﺮﺩﺩ (ﺩﺭ
ﺟﻬﻨم ﺴﻮم
ﻤﻠﮑﻮتی ﺮﻭح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻮﻋﺮﻳﺎﻥ از تن محافظ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺷﻌّﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻧﻮﺭ ﻭ
ﺁﺗسی که ﺭﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ ﺒﺎﺷﺪ ﺭﻭح
ﺮﺍ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭح غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺳﻄﺢ ﺯﻣﻴﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ(ﺑﻌثت
) ﺁﻧﺎﻥ همان
اﺭﺳﺎل ﺒﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺮﻭح
ﺒﺮﺍﻯ ﺠﻬﻨﻢ
ﭼﻬﺎﺭم
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺭﺍﻩ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﺘﺎ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺒﻌﻮث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻮﺩ ﻭ ﻧﻪ (ﺗﻨﻴﻦ)
ﻳﺎ ﺗﻴﺘﺎﻥ ﻴﺎ
ﻣﺎﺭ ﻭ ﺍفعی
ﺒﺮ ﺭﻭح اﻭ
ﻣﺴﻠّﻄ ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺗﺎ
ﺟﺴﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍفعی هائی که
ﭼﻮﻥ ﺪَﻡ ﻭ
ﻧَﻔَسی ﺒﺮﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ ﺒﺰﻧﻨﺪ  ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭﺁﻥ شت
ﻭﺯﺭعی
ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﺩ (ﺍفعی
اﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺨﺎﻭﺭ ﺩﻭﺭ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﻫﺎﻧﺶ ﺍﺗﺶ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺂﻳﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺴﻮﺧﺘﻥ ﻮ ﻧﺎ
ﺑﻮﺩﻯ
اﻧﻔﺠﺎﺭ
ﺍﺗﻤﻰ ﻣﺎنع
اﺯﮐﺸﺖ ﺧﻮﺍﻫ
ﺪﺷﺪ.ﻭ ﺍﻳﻥ
اﻓﻌﻴﻬﺎ  ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ
کرﻣﻬﺎﺋﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻦ ﻣﺮﺩﻩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ  ﻭﻟﻰ
ﺭﻭح ﻤﺮﺩﻩ  ﮐﻪ ﺩل
اﺯ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯﺨﻮیش
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ  ﻭ ﻫﻨﻮﺯﺩﺭﮐﻨﺎﺭﺗﻦ
ﻭ ﺣتی ﺪﺍﺧل
ﺘﻥ ﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ  ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻳﻥ ﭙﺮﻳﺸﺎﻥ
ﺸﺪﻥ ﺠﺴم ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﻤﺎم اﻳﻦ ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ عبرت
ﮔﻴﺮﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﻔﮑﺮ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ژنتیک ﺮﻭحی
ﺨﻮﻳﺶ ﻫﻢ ﻣﺼﻮﻥ
اﺯ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﻭﻫم
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻗﺮﻳﻥ ﻮ ﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
ﺮﻭح ﭽﻪ ﺷﻬﻮﺩ الهی
اﻭﺑﺎﺷﺪ  ﻭﻳﺎ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻤﺴخ
آﻳﻨﺪﻩ  ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎل ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ
ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺮﻭٴﻴﺎﻯ
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ
ﻭلی ﻄﻮﻟﺎنی
ﻮﻫﻮﻟﻨﺎﻛﺘﺮ.
ﺍﻋﻤﺎل ﻨﺎ
ﺭﻭﺍﻯ اﻳﻦ
ﻣﻴّﺖ  ﻫﻤﺎﻥ
عباﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﻮ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
ﻮﻏﻴﺮ الهی اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺩﺭک اﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ  ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﭽﻮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ  ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی اﻭﻟﻴﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯﻋﻘل ﻮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻨﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ اﺣﻮﺍل
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻗﺒﺮ ﻭ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻴﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺒﺒﻴﻨﻨﺪ.

حدیث
2363 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ267
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ
ﻠﻠﻘﺒﺮ ﮐﻠﺎم
فی کلّ ﻴﻮﻡ  ﻳﻘﻮل
ﺃﻧﺎ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻐُﺮبة  ﺃﻧﺎ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻮﺣشة  ﺃﻧﺎ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﺪﻭﺩ  ﺃﻧﺎ
ﺍﻟﻘﺒﺮ  ﺃﻧﺎ
ﺭﻭضة ﻣﻥ
ﺮﻳﺎﺽ ﺍﻟﺠنّة  ﺃﻭ
ﺣﻔﺮة ﻣﻥ
ﺤُﻔﺮ ﺍﻟﻨﺎﺭ ﮔﻮﺭ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺰﺑانی
اﺳﺖ (ﺯﺑﺎﻥ
ﺤﺎل ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘل اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﺎﻇﺮ) ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﻣﻥ
ﺨﺎﻧﻪ ﻏُﺮﺑﺖ
ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻢ.
ﻭﺧﺎﻧﻪ ﻭﺣﺸﺖ
ﺗﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻢ.
ﻭﺧﺎﻧﻪ
ﮐﺮﻣﻬﺎ ﻫﺴﺘﻢ.
ﻣﻥ هماﻥ ﻘﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻢ  ﮐﻪ ﻳﺎ (ﺭﻭﺿﻪ)
ﻭ ﮔﻠﺴﺘﺎنی اﺯ
ﮔﻠﺸﻨﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻢ  ﻭﻳﺎ
ﮔﻮﺩﺍلی اﺯ
ﮔﻮﺩﺍﻟﻬﺎﻯ
ﺁﺗﺶ (ﺗﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﻘﺒﺮ
ﻓﻌلی ﺮﻭح اﻭ
ﺍﺳﺖ  ﻭﻫﺮ
ﺟﺴمی ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی که
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ  ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺍﺳﺖ  ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺨﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋﻢ  ﻭﻳﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮ  ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ  ﻭ ﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ
ﺣﻔﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺠﻬﻨﻤﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﺳﻘﻮط ﻤﻘﺎمی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ  ﻭﻳﺎ
ﺑﮕﻮﺩﺍل
ﺮَﺣِم ﻴک
ﻤﺎﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺘﺰﺭﻳق
ﻤﻴﺸﻮﺩ.

حدیث
2364- ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩقذ اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ2167ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺷﺨصی
ﺒﺎﻳﺸﺎﻥ ﮔﻔﺖ  ﺷﻨﻴﺪم
که  ﻓﺮﻣﻮﺩﻩﺍﻳﺪ
ﺗﻤام
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺎ (
سالکان ولایت
) ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩ  ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ(نوع
بهتر بشری یا
فوق بشری ) ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎﻡ
ﮔﻔﺖ  ﺩﺭﺳﺖ
ﺷﻨﻴﺪﻯ.
ﻭﺑﺨﺪﺍ
ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤگی ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ (
بسته بشهود نهائی
آنها) . ﺭﺍﻭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭلی
گناﻫﺎﻥ
کبیره ( خاس
شالکان ) ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
هستند (ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﺎﻙ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺃﻣّﺎ
فی اﻟﻘﻴﺎمة  ﻓﮑلّکم
فی اﻟﺠنّة  ﺑﺸﻔﺎعة
ﺍﻟﻨبی ّ
اﻟﻤﻄﺎﻉ  ﺃﻭ
ﻭﺻﻰّ ﺍﻟﻨﺒﻰّ
ﻭﻟﮑﻨّﻯ ﻮ
ﺍﻟﻠﻪ  ﺃﺗﺨﻮﻑ
ﻋﻠﻴکم فی
اﻟﺒﺮﺯﺥ  ﻗﻠﺖ
ﻭﻣﺎ ﺍﻟﺒﺮﺯﺥ  ﻗﺎﻝ
ﺍﻟﻘﺒﺮ  ﻣﻨﺬ
ﺣﻴﻥ ﻤﻮﺗﻪ
ﺍلی ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻫﻤگی ﺸﻤﺎ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ( ولایت و طریقت
) ﻫﺴﺘﻴﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
اﻭ ﻣﻄﺎع اﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﻭﺻیّ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ( هر
امام کامل الهی
سالکان
مربوطه )
ﻫﺴﺘﻴﺪ (ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ  ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻣﻘﺎم ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻋلیّ هم
اﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﻭﻗتی ﺰﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ  ﻭﭼﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻮ ﭘﻨﺠم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﻟﺎﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﻬﺎئی اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ  ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﮐﻪ ﻫﺴﺖ  ﺷﻔﺎﻋﺖﺍﻭ
ﻭﻳﺎ ﻭﺻﻰّ ﺍﻭ
ﻣﻮﺭﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﻭصیّ مورد
وصسیّت و سفارش
او ) ﺑﻌﺪﺍ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ  ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ  ﺍﻳﻥ
ﺸﻔﺎﻋﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺷفع ﻮ ﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
هستند ) ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻭلی
ﺒﺨﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﺍﺯ ﺑﺮﺯخ (
دوره سلوک )
ﻤﻴﺘﺮﺳﻢ. ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺩﺭﭘﺎﺳﺦ ﺭﺍﻭﻯ  ﺗﻮﺿیح
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﺍﻳﻥ
ﺒﺮﺯﺥ ﻗﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ ﺘﺎ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ( ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻨﮑﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ سالک
و غیر سالک
قشری) ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻠﺎﺵ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺑﺮﺯخ ﻴﺎ
ﺩﻭﺯﺥ جهنّم ﻭﻳﺎ
ﺩﻭﺭﻩ ﺑﻴﻨﺎ
ﺑﻴﻦ ( دوره
سلوک ) ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﺮﺕﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺯخ هماﻥ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﻤﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ  ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﻤﺎم
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ  ﻭ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ؟ ﻭﺍﻳﻥ
ﻘﺒﺮ  ﻫﻤﺎﻥ
گوﺩﺍل ﻤﺤل اﻗﺎﻣﺖ
و عزلت ﺳﺎﻟﻚ  ﺩﺭدوره
ﺳﻠﻮکی اﻭ  ﮐﻪ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻧﻤﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﮔﻮﺩﺍلی ﭽﻮﻥ
ﻘﺒﺮ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﮔﻮﺩﺍلی ﭽﻮﻥ
ﻗﺒﺮ ﺯﻧﺪگی
ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﺪ  ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻭ
ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺪﻭﺭﻩ ﺑﺮﺯخ ﺒﺨﻴﺮ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺠﻬﻨم
ﺴﻮم ﻤﻠﮑﻮتی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﻬﻨﻢ ﭼﻬﺎﺭم
ﺘﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ  ﻭﻟﻮ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﺴخ فصل
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺳﺎس
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺴﺎﻟک
ﺮﺍ ﺭﻭﺷﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎ
ﺁﻏﺎﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎم
ﻤﺒﺮﺳﺪ. ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻭﺻیّ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
بمعرفی
خداوند ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ  ﻭلی
ﺒﺪﻭﻥ ﺘﻠﺎﺵ
ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺷفع ﻮ
ﺟُﻔﺖ) ﺑﻮﺩﻥ
ﻮﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
ﻮﻫم ﺮﺍﻩ
ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺪﺍم
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﺗﺸﻮﻳق
ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻄﺎع ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ  ﻭ
ﻧﻪ ﻣﻄﺎع ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ  ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭﺩﻋﺎﻯ
اﻭﻣﺴﺘﺠﺎﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻭ
ﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥ اﻭ
ﻣﺴﺘﺠﺎﺏ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﻤّﺖ ﺳﺎﻟﻚ  ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﻗﺒلی ﻮ ﺑﻌﺪﻯ الهی
ﺪﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﻋﺎﻣل
ﻤﻬمی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﻮثّر ﺑﻮﺩﻥ
ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﻭﺩﻋﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﭘﻴﺮ الهی
اﺳﺖ. ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
کبیره خاص
سالکان ﺗﻨﻬﺎ
ﺯﻧﺎ ﻭ ﺩﺯﺩﻯ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ  ﻭﻟﻮ
ﻣﻮﻗﺖ  ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺷﺪنی هستند .ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻥ گناه
ﮐﺒﻴﺮﻩ  ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺮﻙ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ  ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﻮ
ﻋﺒﺎﺩﻯ  ﺍﺯ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺳﺎﺑق
اﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
آﻧﻬﺎ  ﻭﺣﺘﻰ ( ﺫﮐﺮ
ﺧﻴﺮ ) ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺩﻳنی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺷﺮک
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧمی
ﺒﺨﺸﺪ. ﻭﺣتی
ﺴﻠﻮک ﺴﺎﻟک
ﻨﻴﺰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ الهی
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﮐسی
همّت به ﺳﻨﮕی
ﻤﻴﭙﺮﺳﺘﺪ  ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. (ﺫﻧﻮﺏ)
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ ﭼﻮﻥ (ﺫﻧﺐ
ﻭ ﺩُﻡ)
ﻭﺩﻧﺒﺎﻟﻪ  ﻭﺑﺎل
ﺠﺎﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ همیشه
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﺑﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﻣﺪﺍﺭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻫﻤﻪ ﺷﻤﺎ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺪﺭﺑﻬﺸﺖ
ﻫﺴﺘﻴﺪ ﻭﻫﺮ
ﮐﺪﺍم ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻥ
اﻳﻥ ﺪﺭﺟﺎﺕ
ﺑﻬﺸتی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ بشری اﺳﺖ
ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ  ﺩﺭ
ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ  ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺁﻳﻨﺪ  ﺗﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮک الهی
ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺗﻤﺎم کنند.
ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﻮﻓﻴقی ﺮﺍ
ﻧﻴﺎﺑﻨﺪ  ﻭ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
عمیق ﺒﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺷﺪﻳﺪﺍ
ﻭﻋﻤﻴﻘﺎ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ.
ﻭﺣق ﻤﻄﻠﺐ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍ ﮐﻨﺪ.
ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍح
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﺣﺘﻰ
ﻭﻳﺮﻭﺳﻬﺎ  ﭘس
ﺍﺯﺗﻌﺎﻟﻴﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺨﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ  ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻭﻫﻤﻪ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴم
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
فوق بشری فرشته
گونه ﭽﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯ ﻣﻮﻓق
ﻨﺸﻮﻧﺪ  ﺻﺪﻫﺎ ﺑﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ ﻣﺴخ
ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﻭﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک الهی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺍﻭﺭﻯ الهی
غیر ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ  ﻭ ﻧﻴﺰ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭ ﺳﺮ ﭘﺎﺷﺪﻥ
ﺪﺭﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ  ﺩﺭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻴﺎ ﺩﺭ
ﻧﺴخ ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ. ﺗﺮس ﻭ
ﺧﻮﻑ ﺍﻣﺎﻡ  ﻣﻨﻈﻮﺭﻋﺪم
اﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻔﻌلی اﻭ  ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺪﺍم
ﺴﺎﻟک ﻤﻮٴﻤﻦ  ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻣﺸﻴّﺖ الهی
ﺒﺮﺍﻯ کدام
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺧﻄﺮ ﺗﺮک
ﺴﻠﻮﻙ  ﻭﻳﺎ ﻧﻔﺎق
ﻮ ﻳﺎ ﺗﻨﺒلی
ﻮﮐﻮﺗﺎهی ﺪﺭ
ﺳﻠﻮﻙ  ﻣﺸﮑل
کدﺍم ﺴﺎﻟک
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

حدیث 2365 -
اﺯﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ268
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻴﻦ
ﺧﺎﺭج ﺸﺪﻡ  ﻭﺗﺎ
ﻇﻬﺮ ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﻭﺍﺩﻯ
اﻟﺴﻠﺎﻡ (ﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻥ)
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩ ﻭ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎﺯﻧﺪﻩﻫﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭ
ﻣﻥ ﻨﻴﺰ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻡ. ﻭلی
ﭽﻮﻥ ﺨﺴﺘﻪ
ﺷﺪﻡ  ﻧﺸﺴﺘم
ﺘﺎ ﺑﺎﺯ اﺯ
ﻧﺸﺴﺘﻥ ﺸﺪﻡ
خسته شدم ﺳﺮﻭ
ﭘﺎ ﺷﺪم ﻮ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺴﺘﻪ ﮔﺮدیدم ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺟمع
ﻮﺟﻮﺭ ﮐﺮﺩﻡ  ﻭ ﮔﻔﺘم
ﻴﺎ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ  ﻣﻥ اﺯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺗﻮﻗﻒ
ﺷﻤﺎ ﺩﻟم
ﻤﻴﺴﻮﺯﺩ  ﭘس
ﺳﺎﻋتی ﺮﺍ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﮐﻨﻴﺪ ﻭ ﻟﺒﺎ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺵ
ﮐﺮﺩﻡ  ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺁﻥ ﺒﻨﺸﻴﻨﺪ.
ﻭلی ﻤﻮﻟﺎ
ﮔﻔﺖ  ﮐﻪ ﺍﻯ
ﻔﻠﺎﻥ (ﺟُﺒّﻪ
ﻋﺮﻧﻰ) ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻴﺒﻴﻨﻰ
ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﻭ
ﺍﻧس ﮔﺮﻓﺘﻥ
ﻤﻮٴﻤﻥ اﺳﺖ. (ﻳﻌنی
ﻤﮑﺎﻟﻤﻪ ﺑﺎ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﻤﺮﺩﻩ) ﺭﺍﻭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﺁﻳﺎ
ﺍﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻠﺎم ﻮ ﺍنس ﺩﺍﺭﻧﺪ؟
ﻣﻮﻟﺎﮔﻔﺖ
ﺁﺭﻯ ﻨﻌم ﻮﻟﻮ
ﮐﺸﻒ ﻟﻚ  ﻟﺮﺃﻳﺘﻬم
ﺤﻠﻘﺎ ﺣﻠﻘﺎ
ﻣﺠﺘﻤﻌﻴﻥ
ﻴﺤﺎﺩثوﻥ  ﻓﻘﻠﺖ
ﺃﺟﺴﺎم ﺃﻡ
ﺃﺭﻭﺍﺡ؟ ﻓﻘﺎل
ﺃﺭﻭﺍﺡ  ﻭﻣﺎ ﻣﻥ
ﻤﻮٴﻤﻥ ﻴﻤﻮﺕ
فی ﺒقعة ﻣﻥ
ﺒﻘﺎع اﻟﺄﺭﺽ  ﺍﻟّﺎ
ﻗﻴﻞ

ﻟﺮﻭﺣﻪ ﺍﻟﺤقی
ﺒﻮﺍﺩﻯ
اﻟﺴﻠﺎﻡ  ﻭ
ﺍﻧّﻬﺎ ﻟﺒقعة
ﻣﻥ ﺠنّة ﻋﺪﻥ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ ﻨﺎ
ﭘﻴﺪﺍﺋی
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻮ ﻣﮑﺸﻮﻑ ﻭ ﻗﺎﺑل
ﺪﻳﺪﻥ ﺸﻮﺩ  ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺣﻠﻘﻪﻫﺎﺋی
ﺒﺪﻭﺭ ﻫم
ﻨﺸﺴﺘﻪ  ﻭﻟﺒاس
ﺧﻮﺩ ﺭا ﺟمع ﻮ
ﺟﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩ  ﺑﺎ ﻫﻢ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺑﻬم ﻤﺤﺒّﺖ
ﻣﻴﻮﺭﺯﻧﺪ (ﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺪﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ  ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎس ﺩﺭس
ﻭﻋﺒﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ  ﻭﭼﻪ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ  ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
کاﻣل ﺸﺪﻩ

ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ هر
ﺯﻣﺎﻥ  ﮐﻪ
ﮐﻨﺎﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﻳﺎ
ﺧﻮﺍﻫند ﺑﻮﺩ)
ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ ﺁﻳﺎ
ﺍﻧﺎﻥ ﺪﺭﺟﺴﻢ ﺑﺎهم
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ؟ ﺍﻣﺎم
ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ  ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻭﻣﻮٴﻤﻨﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮﺟﺎﻯ
ﺪﻧﻴﺎ ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺡ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻮﺍﺩﻯ
اﻟﺴﻠﺎﻡ ( نه
قبرستان نجف )
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻥ ﺒﻘﻌﻪ (
ولایت مرتضوی
)ﻭ ﮔﻮﺷﻪﺍﻯ
اﺰﺑﻬﺸﺖ ﻋَﺪﻥ
اﺳﺖ (
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ  ﭼﻮﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ  ﺑﺠﺎﻳﮕﺎﻩ
الهی ﺨﺎﺹ
ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ  ﮐﻪ ﺁﻥ (ﻭﺍﺩﻯ)
ﻳﺎ ﺳﺮﺯﻣﻴﻥ ﻮ
ﺩﺭّﻩ سلام
ﻮﺻﻠح ﻮ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ ﺍﻣﻨﻴﺖ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ( خاص
سالکان )
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
اﻧﺘﻈﺎﺭ  ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
کاﻣﻠﺎﻥ  ﮐﻪ
ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻘﺒﺮﺳﺘﺎﻥ
امروزه ﻨﺠﻒ
ﺩﺍﺭ ﺍﻟﺴﻠﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ قشری
شرک آمیز ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ (ﺍﺟﺴﺎم
ﺪﺭ ﻣﮑﺎﻥ)
ﻣﻮٴﻤﻥ
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺟﻬﺎﻥ  ﭘس اﺯ
ﺩﻓﻥ ﺸﺪنی ﺪﺭ
ﻫﺮ ﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻥ ﺑﺎﻳﻥ
ﻘﺒﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻤﻨﺘﻘل
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺟﺴﻢ ﻏﻴﺮ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
سالک ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ
ﻘﺒﺮﺳﺘﺎﻥ ﻧﺠﻒ
ﺩﻓﻥ ﺸﻮﺩ  ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺪﻭﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺤﻴﻄ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ الهی
ﺒﺨﻠﻖ  ﺧﻮﺩ
ﺟﺰﺋی اﺯ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺣتی ﺒﻬﺸﺖ ﻳﮑم
ﺮﻭﺯﺍﻧﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
هر ﺯﻣﺎﻥ  ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺤﻴﻄ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. (ﺟﻨّﺖ)
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ عقل
کلّی ﻮ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کامل  ﻭ
ﮐﺴﺐﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ (ﻋﺪﻥ)
ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺴﺮﺳﺒﺰ ﻳﻤﻥ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻋﺮﺍﺏ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑﻬﺸتی
اﺳﺖ  ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻳﺖ
ﻭﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.

حدیث
2366 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ268
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ  ﺑﺮﺍﺩﺭم
ﺪﺭ ﺑﻐﺪﺍﺩ ﺍﺳﺖ
ﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺳم ﺪﺭ
ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻤﻴﺮﺩ (ﺷﻬﺮ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
علیّ ﻭ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﻋﺒﺎﺳﻰ) ﺍﻣﺎم
ﻔﺮﻣﻮﺩ ﻤﺎت
ﺒﺎﻟﻴﺤی ثمّ
ﻣﺎﺕ  ﺃﻣﺎ
ﺃﻧّﻪ ﻟﺎ ﻳﺒقی
ﻤﻮٴﻤﻥ فی ﺸﺮق
اﻟﺄﺭﺽ
ﻭﻏﺮﺑﻬﺎ  ﺍلّا
ﺣﺸﺮﻩ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﻭﺣﻪ ﺍلی
ﻮﺍﺩﻯ اﻟﺴﻠﺎﻡ
ﻓﻘﻠﺖ
ﻟﻪ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻮﺍﺩﻯ
اﻟﺴﻠﺎﻡ  ﻗﺎﻝ
ﻇﻬﺮ ﺍﻟﮑﻮفة  ﺃﻣﺎ
ﺍﻧّﻯ کأﻧّﻯ
ﺒﻬم ﺤَﻠَق
ﺤلق ﻘﻌﻮﺩ
ﻳﺘﺤﺪّثون ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﻤﺒﺎﺵ ﻫﺮﺟﺎ
ﮐﻪ ﺑﻤﻴﺮﺩ.
ﻣﻮٴﻤنی ﻨﻴﺴﺖ
ﺩﺭﺷﺮق ﺪﻧﻴﺎ
ﻳﺎ ﻏﺮﺏ ﺁﻥ ﮐﻪ
ﺑﻤﻴﺮﺩ  ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭح
اﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﻭﺍﺩﻯ اﻟﺴﻠﺎم
ﻤﺤﺸﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺭﺍﻭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﺍﺩﻯ اﻟﺴﻠﺎم
کجا ﺍﺳﺖ؟
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﭘﺸﺖ ﺷﻬﺮﮐﻮﻓﻪ
ﺍﺳﺖ (ﭘس ﺍﺯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﻮ ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ  ﺍﻳﻥ
ﺤﺎﻟﺖ ﺳﻠﺎم ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ثائم
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ)
ﻭﻣﻥ ﻤثل اﻳﻥ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨم ﺪﺭ
ﺣﻠﻘﻪ ﻫﺎﺋی
ﺒﺎﻫم ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. (ﻭﺍﺩﻯ
اﻟﺴﻠﺎم
اﻣﺮﻭﺯ
ﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻨﺠﻒ ﺍﺳﺖ  ﻭﺍﮐثرﺍ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻮٴﻤﻥ اﻭم
کننده ﻭﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮﺟﺎ
ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ  در تولد
نوع فوق بشری
ﻭﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻥ
اﺳﺖ. ﻭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻥ
ﺴﻠﺎﻡ  ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ (ﺍﺭﺽ
ﻣﻠﮑﻮﺕ) الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﺁﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺟﺎﺋﻰ (ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ) ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺼﻠخ ﻮ ﺳﻠﺎم
ﻮﺳﻠﺎﻣﺘﻰ  ﻭﺷﻔﺎ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻮﻓﻪ ﺷﻬﺮﻯ
کنار ﻓﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﻣﺮﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻘﺪﻳﻢ  ﺑﺎﺻﺤﺮﺍی
عربستان ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ
ﻧﻘﺎطیﺒﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﻋﻤﺮ
ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ اﻭ
ﺍﺯ ﺁﺏ ﻧﮕﺬﺷﺘﻨﺪ
ﺗﺎﻣﺒﺎﺩﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ
ﺷﻮﻧﺪ. ﮐﻮﻓﻪ
ﻭﺑﺼﺮﻩ ﺍز
ﺟﻤﻠﻪ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﺮﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺯﻯ اﺳﻠﺎم
ﺒﻮﺩ. ﺍﺳﺎمی
اﻳﻥ ﺪﻭ ﺷﻬﺮ ﺑﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻌﺎنی
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻮﻓﻪ ﺟﺎ ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﮐﻔﺎﻳﺖ در
سلوک ﻭﺑﺼﺮﻩ ﺟﺎﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮکی
ﺘﺒﺼّﺮ ﻭ
ﺑﺼﻴﺮﺕ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻮﻟﺎ ﻋلیّ
ﺪﺭﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺭﺳمی
ﺪﺍﺷﺖ  ﺍﺯ
ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺑﮑﻮﻓﻪ
ﻣﻨﺘﻘﻞ شد  ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺑﺠﻨﮕﺪ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺯ ﺷﺪ  ﻭلی
عاﻗﺒﺖ ﺗﺮﻭﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺮﺗﻔﻌﺎﺕ
ﻣﺠﺎﻭﺭ ﮐﻮﻓﻪ
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍ
ﻣﺪﻓﻮﻥ گرﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﻧﺠﻒ خشک
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮک ﺒﺮﺍﻯ
ﻧﻘل ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻭﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ  ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺁﻥ
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ ﺑﺠﺎﻯ
ﺠﻨگ ﻮ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎع ﻮ
ﺟﻠﺴﺎﺕ ﺩﺭ
ﺑﺤث ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺣﻠﻘﻪﻫﺎﻯ
اﻃﺮﺍﻑ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺭﻭح
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﭼﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﻳﺎ
ﻣﺮﺩﻩ  ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی
هستند .ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫنی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺨﻮﻳﺶ  ﻭﭼﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻘطعی
ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻘﺒﻠﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ  ﺑﺎ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺪﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ. (ﺣﺸﺮ)ﻫﻤﺎﻥ
(ﺣﺸﻮ) ﻭﺩﺍﺧل
کرﺩﻥ بزور
اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺘﻮﻟّﺪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺯ ﺣﺸﺮ  ﻫﻤﺎﻥ
عشرت ﻭ ﻣﻌﺎﺷﺮﺕ
ﻭﻫﻤﻨﺸﻴنی ﻮ
ﻓﮑﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
.ﻭ ﺩﺭ ﺟَم ها
ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺟﻢ
ﻭ ﺟﻤﻊ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث 2367 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ268 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺪﺭﺳﻨﮕﺪﺍﻥ
ﭙﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺴﺒﺰ ﺭﻧﮓ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﻋﺮﺵ ﻫﺴﺘﻨﺪ؟ ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ لا   ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻥ
ﺃﮐﺮم علی
اﻟﻠﻪ ﻣﻥﺃﻥ
ﻴﺠﻌل ﺮﻭﺣﻪ فی
ﺤﻮﺻلة ﻃﻴﺮ  ﻟﮑﻥ فی
اﺑﺪﺍﻥ ﮐﺄﺑﺪﺍﻧﻬم.
ﻧﻪ  ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺰﻳﺰﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻨﮕﺪﺍﻥ
ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻨﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺑﺪﻥ
هاﺋی ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺪﻧﻬﺎﻯ ﺁﻥ
ﭙﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
اﺳﺖ (ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺟﺴم ﻮ ﺗﻥ
ارﻭﺍح
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮگ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ  ﺩﺭ
ﺣﻮﺻﻠﻪ ﻭ
ﺳﻨﮕﺪﺍن
ﭙﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺴﺒﺰ ﭘﻮﺵ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻋﺮﺵ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی
اﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق
ﺁﻥ اﺭﻭﺍح ﺮﺍ  ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻣﻌﺮﺍج
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔتم عرﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
ﺍﺯ ﺯﻣﻴﻥ
ﺒﺎﺳﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﮑﻨﺎﺭﻋﺮﺵ
ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ (ﺩﻧﺎ
ﻭ ﺗﺪﻟّﻰ)
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﻧﻮﻋﻰ

ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮔﺎهی ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺍﺳﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻭلی ﺪﺭ
ﻭﺍقع ﺨﻮﺩ
ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻧﻤﻮﺩﻩ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺒﻌﺮﺵ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ این
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ  ﺯﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﮑﺮﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤل ﻮ ﻧﻘل
ﺪﻳﺪﻩ ﺷﻮﺩ.
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴل اﻳﻥ
ﻔﺮﺷﺘﻪ ﺍﺳﺮاء
کنندﻩ ﺍﺳﺖ  ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻴﻥ ﻔﺮﺷﺘﻪ (ﻋﺰﺭﺍﺋﻴﻞ)
ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻔﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮگ و
قهقرا ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﻮﺻﻴﻒ (ﻣﻠﮑﻮﺕ)
ﺩﺭ ﺍﻟﻔﺎﻇ
ﻤﺎﺩﻯ  ﺍﺯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ
ﻭﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﻤﻔﺎﻫﻴم
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی ﺒﻄﻮﺭ ﻗطع
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮ
ﻧﻈﺮﻳﻪﺍﻯ  ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻌﺘﺪل ﻮ ﻋﻠمی
ﺒﺎﺷﺪ  ﺑﺎ
ﮔﺬﺷﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﺮﺍﻓﺎتی
ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺴﺒﺰ ﺭﻧﮓ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ابدی ﺩﺍﺷﺘﻦ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ اﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
اﻭم کننده ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮک ﻮﻟﺎﻴﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭ ﺣﮑم
ﺴﻨﮕﺪﺍن ﭙﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺩﮔﺮﮔﻮنی ﺬﺍﺕ
ﻭ ﻧﻮعی
ﺁﺳﻴﺎﺏ ﺷﺪﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻃﺮﻳق ﻮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻋﺮﺵ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﺍﮐﺮﻡ)
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻣﻘﺎم
ﻮﺍﺣﺘﺮﺍم
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﺠﺎﺋﻰ ﺯﻧﺪﺍنی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﺍﻥ عزﻟﺖ
ﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺑﺎﺷﺪ  ﻭ ﺗﺤﻤل
اﺣﻮﺍل ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ.

حدیث 2368 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻗﺎﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ268ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ
ﺃﺭﻭﺍح
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻠفی ﺸﺠﺮة من
اﻟﺠنّة  ﻳﺄﮐﻠﻮﻥ
ﻤﻥ ﻄﻌﺎﻣﻬﺎ ﻭ
ﻳﺸﺮﺑﻮﻥ ﻣﻥ
ﺸﺮﺍﺑﻬﺎ  ﻭﻳﻘﻮﻟﻮﻥ
ﺮﺑّﻨﺎ ﺃﻗم
ﻠﻨﺎ ﺍﻟﺴﺎعة  ﻭﺃﻧﺠﺰ
ﻟﻨﺎ
ﻣﺎﻭﻋﺪﺗﻨﺎ  ﻭ ﺃﻟﺤﻖ
ﺁﺧﺮﻧﺎ
ﺑﺄﻭّﻟﻨﺎ ﺍﺭﻭﺍح
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ اﺯ
ﺩﺭﺧتی ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺖ  ﻃﻌﺎﻡ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻐﺬﻳﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻧﻮﺷﻴﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻮﺷﻧﺪ.
ﻣﺪﺍم
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍ
ﺳﺎﻋﺖ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﭘﺎ ﮐﻦ  ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻭﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﻯ
ﺑﺮﻣﺎ ﺗﺤﻘق
ﺒﺪﻩ. ﻭﻣﺎﺭﺍ ﺑﮕﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﭘﻴﺶ از ﺧﻮﺩ
ﻣﻠﺤق کن . (ﺍﻳﻥ
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
همان ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اوم کننده ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ولایت
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ ﺭﻭح
ﻮ ﻓﮑﺮ ﺁﻧﻬﺎ  ﺩﺭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ  ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ.(ﺷﺠﺮﻩ)
ﻭ ﺩﺭﺧﺖ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﻤﺒﻮل ﺸﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﺩم ﺘﺎ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﺪﺭﺧﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻦ (ﺟﻨّﺖ)
ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﻣﮑﺎنی ﻮ
ﺑﻮﺳﺘﺎنی
ﺒﺎﺷﺪ  ﺩﺭ
ﻭﺍثع عقلی ﻮ
ﻣﻘﺎم الهی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﻨﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺸﻮﺩ.
ﻃﻌﺎم ﻮﺷﺮﺍﺏ
ﺁﻧﻬﺎ  ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭ ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ
ﻤﻌﻨﻮﻯ ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻨﻴﺰ
ﻧﺼﻴﺐ ﺗﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺪﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺑﺮﭘﺎ ﺷﺪﻥ (ﺳﺎﻋﺖ)
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺳﺎﻋﺖ
ﺷﻬﺮﺩﻯ
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ  ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﻮ ﺗﻮﻓﻴق ﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻭ
ﺭﺿﻮﺍﻥ الهی ﻮ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ  ﻭ ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ  ﻭ ﻋﻔﻮ
ﺩﺍﺋم ﻮ ﻋﻤﻮمی
اﻟﻬﻰ  ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم اﺣﻮﺍل
ﻘﺒل عقلی ﻮ
ﻗﺒل اﺯ ﮐﻤﺎا الهی
آﻧﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺳﺎﻋﺖ ﻣﺮگ
ﺒﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻭﺳﺎﻋﺖ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺍﻭﺭﻯ الهی نیز
هست ﻭلی ﺴﺎﻋﺖ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋی ﺮﻭح
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺬﻫبی اﻣﺮﻭﺯ  ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ
ﺒﺪﻧﻴﺎ  ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻋﺘﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥﮔﺮﻳﺰﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺳﺎﻋﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺳﺎﻋﺖ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ  ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺍﻏﺎﺯ ﺗﺤﻘق
ﺁﻥ اﺳﺖ. ﻭ (ﺗﺤﻘق
ﻮﻋﺪﻩ بحق
رسیدن )ﺍﻧﺠﺎم
ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻣﻠﺤق ﺸﺪﻥ
ﺒﮕﺬﺷﺘﮕﺎﻥ  ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﭙﻴﺸﻴﻦ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺎﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
اﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻫﺪﻑ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ  ﺗﺎﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺨلق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪ .ﻭ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍل ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺍﻭﻝ ﻭﺁﺧﺮ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﻭ ﻳﺎ
ﺁﻏﺎﺯ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ  ﻭﻫﻤگی
ﻤﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ .

حدیث 2369 – پیامبر
میفرماید(ج؟ص؟)
اﻥّ اﻟﺄﺭﻭﺍح
فی ﺼفة
ﺍﻟﺄﺟﺴﺎﺩ  فی ﺸﺠﺮة
فی اﻟﺠنّة  ﺗﻌﺎﺭﻑ
ﻭ ﺗﺴﺎﺋﻞ  ﻓﺎﺫﺍ  ﻗﺪﻣﺖ
ﺍﻟﺮﻭح علی
اﻟﺄﺭﻭﺍﺡ  ﺗﻘﻮل
ﺪﻋﻮﻫﺎ  ﻓﺎﻧّﻬﺎ
ﻗﺪ ﺃﻓﻠﻘﺖ ﻣﻥ
هو اﻟﻌﻈﻴﻢ
ثمّ ﻳﺴﺄﻟﻮﻧﻬﺎ
ﻣﺎ ﻓﻌل
ﻔﻠﺎﻥ؟ ﻭﻣﺎ
ﻓﻌل ﻔﻠﺎﻥ؟
ﻓﺎﻥ ﻘﺎﻟﺖ
ﻟﻬم ﺘﺮﮐﺘﻪ
ﺣﻴّﺎ  ﺍﺭﺗﺠﻮﻩ
ﻭ ﺍﻥ
ﻘﺎﻟﺖ ﻟﻬم ﻘﺪ
ﻫﻠﻚ  ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﻗﺪ ﻫﻮﻯ هوﻯ ﺍﺭﻭﺍح
ﺪﺭﺻﻔﺖ
ﺍﺟﺴﺎم ﻮﺗﻥ
هستند . (ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﻫﻴﺄﺕ  ﻭﺗﺠﺴﻢ
ﺍﺯ ﺟﻨس ﻣﺎﺩﻩ (ﻣثالی
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ)
ﺩﻳﺪنی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﺭﺧتی ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ  ﻭﺑﺎ ﻫﻢ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋی ﻮ
ﺳﻮآل ﻮﺟﻮﺍﺏ
ﻭﺑﺤث ﺩﺍﺭﻧﺪ (ﺩﺭ
ﺷﺠﺮﻩ ﻭ ﺩﺭﺧﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮک
هستند .ﻭﭼﻮﻥﻘطعی
ﺒﻤﻴﺮﻧﺪ  ﺭﻭح
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻭ ﺩﺭﺧﺖ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺣﻴﺎﺕ  ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻘﺶ
ﻓﺮﺵ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﻌﺎﺭﻑ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺗﻔﺎﻫﻢ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮﺍﺳﺖ . ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﻮآل ﻮﺟﻮﺍﺏ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﻳک
ﺒﺤث ﺁﺯﺍﺩ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ولایت صورت
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺭﻭح
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﻋﻤﺪﺍ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯ
ﺗﻥ ﺁﻧﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ  ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺮﺍ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ  ﮐﻪ ﺗﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻣثالی ﻮ
ﺗﻤثیلی اﺳﺖ. ﺷﺒﻴﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﺗﻥ
ﺨﻮﺩ  ﻗﺎﺑل
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﻭ ﺩﺭک
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻭﭼﻮﻥ
ﺮﻭحی ﺘﺎﺯﻩ
ﻭﺍﺭﺩ  ﺑﺎﻳﻥ
ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ ﺷﻮﺩ  ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺎﺳﺘﺮﺍﺣﺖ  ﻳﺎ ﻭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
اﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ
ﻫﻮﻟﻬﺎﻯ عظیم
گذﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ (ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ  ﺩﺭ
ﺳﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺭﻭح ﺘﺎﺯﻩ
ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ  ﻓﻠﺎﻥ ﻮ ﻓﻠﺎﻥ
ﭽﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ. (ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﭘﻴﺮﻭﺍﻥ  ﻗﺒلی
اﻳﻥ اﺭﻭﺍح ﺪﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﭙﺮﺳﻨﺪ  ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺟﻮﻳﺎ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﮔﻔﺖ  ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻡ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻋﺎ ﻭ ﺁﺭﺯﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ (ﮐﻪ
ﺍﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﻮفق ﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ  ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺖ  ﻭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻋﺮﺵ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺭﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ
ﻮﻣﺘﻌﺎلی
ﺒﻮﺩﻥ ﺴﻠﻮک ﺁﻥ
ﺪﻭﺳﺘﺎﻥ اﺳﺖ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﻓﻠﺎﻥ
هلاک ﺸﺪ.
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ  ﻫﻮﻯ
هوﻯ  ﻳﺎ
ﺳﻘﻮﻃ کرﺩ. (ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﻣﺮﺩﻥ  ﺗﺎﺭﮐﺎﻥ
ﺼﻠﺎﺕ ﻭ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺤﻠﻖ ﺁﻭﻳﺰﻯ
ﺪﺭ ﻳک ﺘﻮﻟﺪ
ﻣﺴخ ﺁﻣﻴﺰ
ﺑﺪﻧﻴﺎ است .(ﻫﻮﻯ)
ﺳﻘﻮﻃ
اﺯﺑﻠﻨﺪﻯ  ﭼﻮﻥ
هوﺍﺭ ﻭ ﺁﻭﺍﺭ  ﻭﻫﻤﺎﻥ
گرﻓﺘﺎﺭﻯ ﺩﺭﻫﻮﻯ
ﻮﻫﻮس ﻭ ﺑﺎﺯﻯ
ﻨﻔس اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻭﭼﺎﺭ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺘﻌﺎلی
هست  ﻭﺩﺭﻋﺪم
ﺴﻠﻮﻙ  ﻫﻮﻯ ﻮ
ﺳﻘﻮﻃ ﻤﻘﺎم
دالهی ﺮﻭح
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻳﻥ ﻴکی
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
فربشته گونه
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ  ﻭﺍﻳﻥ
ﻴکی ﻴﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﺭﻭﺍنی
ﺨﻮﺩ. ﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺷﺠﺮﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﺠﺮﻩ ﻳﺎ
ﺳﺪﺭت ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﺎ
ﻭﺷﺠﺮﻩ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰسلوک  ﻭﺩﺭﺧﺖ
ﻣﻘﺪس ﺳِﺪﺭ
ﺳﺮﺳﺒﺰ ﺩﺍﺋﻢ  ﮐﻪ
ﺗﺸﺒیهی ﺒﺮﺍﻯ
اﺭﻭﺍح
ﺰﻧﺪﻩﺗﺮ  ﺍﻳﻥ
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﺑﺪﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ  ﺑﺪﺭﺟﺎتی
اﺯ ﻣﺮگ ﻨﺰﻭلی
ﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. (ﺳﺪﺭة
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﻰ)
ﻳﺎﺷﺠﺮﻩ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ  ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺳﺘﺮت
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﺎ) یا
ﭘﺮﺩﻩ ﭘﺎﻳﺎنی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺗﻌﺎلی ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ  ﺑﻠﮑﻪ
ﭘﺮﺩﻩ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻘﺶ ﻓﺮﺵﻋﺮﺵ  ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻧﻤﺎﺋی ﺪﻳﮕﺮ  ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭ ﻭ ﺩﺭﺍﺯ  ﻭبی
ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻮ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ  ﺗﺎ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ (ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ الله آهو )
ﺩﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺁﻏﺎﺯ (ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ) ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ( ﺍﻟﻠﻪ
همان ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠﻖ هو )
ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﺩﺭ(ﻋﺪم
ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ ﻭ
ﻋﻤّاء ﻮ
ﻫﺎﻫﻮﺕ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻳﻥ
عرﺵ  ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺁﻥ  ﺟﻤﻌﺎ ﮐُﺮسی
ﻮ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
ﻣﺎﺩﻯ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠق اﺳﺖ.

حدیث
2370 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ269ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﺫﺍ ﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻤﻴّﺖ  ﺍﺟﺘﻤﻌﻮﺍ
ﻋﻨﺪﻩ  ﻳﺴﺄﻟﻮﻧﻪ
ﻋﻤّﻥ ﻤﻀﻰ  ﻭﻋﻤّﻥ
ﺒﻘﻰ  ﻓﺎﻥ
کاﻥ ﻣﺎﺕ ﻭﻟم
ﻴﺮﺩ ﻋﻠﻴﻬﻢ  ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﻗﺪ ﻫﻮﻯهوﻯ  ﻭﻳﻘﻮل
ﺒﻌﻀﻬم ﻠﺒﻌﺾ  ﺩﻋﻮﻩ
ﺣﺘّﻯ ﻴﺴﮑﻦ
ﻣﻤّﺎﻣﺮﻋﻠﻴﻪ
ﻣﻥ اﻟﻤﻮﺕ ﭼﻮﻥ
کسی ﻮﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩ
ﺍﺭﻭﺍح
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺍﻭ ﺟمع
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ ﭼﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﭼﻪ
ﮐﺴﺎنی ﺒﺎقی
ﻤﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ. (ﮐﺪﺍﻡ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯﻣﺮﺯ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ
ﮔﺬﺷﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﮐﺪﺍم ﻴک اﺯ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ د
اﺩﻩ  ﻭﻳﺎ
ﺗﺮک ﺴﻠﻮﻙ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﺭﻭﺍح ﻨﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ  ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﭼﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭﺣﺪﻳث  ﺑﻴﺎﻥ
ﺤﺎل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺰﺑﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ.) ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍح ﺒﻬم
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ  ﺑﮕﺰﺍﺭﻳﺪ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭح
ﺘﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ  ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺍﺣل ﻤﺮگ ﻮ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺁﻧﺮﺍ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ  ﻭ ﺧﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻋﻤﻠﺎ
ﺭﻭح ﺪﺭﻣﺮﮒ
ﺭﺍﺣﺖﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﻭﺣﺘﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﺧﺴﺘگی
ﻨﺪﺍﺭﺩ  ﻭلی
ﻨﻴﺎﺯ
ﺑﺂﺷﻨﺎﺋی ﺒﺎ
ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻤﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺣتی
ﺪﻧﻴﺎﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
ﻤﻨﻈﻮﺭ  ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺘﻪ  ﻣﺪتی
ﻄﻮل ﻤﻴﮑﺸﻨﺪ  ﺗﺎ
ﺁﺭﺍم
ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ
ﻣﻄﻤﺌﻥﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺍﺣﻮﺍلی ﻤﻬﻢ
ﻭﺧﻄﺮﻧﺎک ﺮﺍ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺎ
ﻋﺎﻗل پی ﭙُل ﻤﻴﮕﺸﺖ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺍﺯ ﺁﺏ ﮔﺬﺷت . ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻌﺪ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻣﺨﺎﻃﺮﺍتی ﺮﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ  ﻭﻋﺸﻖ

ﻣﺎنع اﺯ ﺩﺭک
اﻳﻥ ﺨﻄﺮﺍﺕ
ﻣﻴﺸﺪﻩ  ﻭ
ﺧﺴﺘگی ﺴﺎﻟک
اﺯ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ .

حدیث 2371 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ269ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺒﺎﻧﺴﺎﻥ
گف تند   ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻳم
که ﺍﺭﻭﺍح ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺪﺭﺳﻨﮕﺪﺍﻥ
ﭙﺮﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ  ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺴﺒﺤﺎﻥ
اﻟﻠﻪ  ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻥ
ﺃﮐﺮم علی
اﻟﻠﻪ  ﻣﻥ ﺃﻥ
ﻴﺠﻌل ﺮﻭﺣﻪ فی
ﺤﻮﺻلة ﻃﻴﺮ  ﻳﺎ
ﻳﻮﻧص  ﺍﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﺬﻟﻚ  ﺃﺗﺎﻩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ ﻮ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ
ﺍﻟﺤﺴﻥ ﻮ ﺍﻟﺤﺴﻴﻥ
ﻮ ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة ﺍﻟﻤﻘﺮّﺑﻮﻥ
ﻓﺎﺫ
ﺍﻗﺒﻀﻪ
ﺍﻟﻠﻪﻋﺰّ ﻭﺟﻞ
ﺻﻴّﺮ
ﺗلک اﻟﺮﻭح فی
ﻘﺎﻟﺐ
ﮐﻘﺎﻟﺒﻪ ﻓﻰ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ  ﻓﻴﺄﮐﻠﻮﻥ
ﻮ ﻳﺸﺮﺑﻮﻥ  ﻓﺎﺫﺍ
ﻗﺪم علیهم
ﻘﺎﺩﻡ  ﻋﺮﻓﻮﻩ
ﺑﺘﻠک اﻟﺼﻮﺭة
ﺍﻟﺘﻰ ﮐﺎﻧﺖ
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺧﺪﺍ  ﻣﻮٴﻤﻦ (ﺍﻭم
کرﺩﻩ) ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻭﺍﺣﺘﺮﺍم
ﺰﻳﺎﺩﻯ ﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭ
ﺳﻨﮕﺪﺍﻥ ﭘﺮﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺪﺭ
ﻗﻨﺪﻳﻠﻬﺎﻯ
ﺰﻳﺮﻋﺮﺵ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺍﻯ ﻔﻠﺎﻥ  ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋلیّ ﻮ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ ﺣﺴﻥ
ﻮﺣﺴﻴﻥ
ﻮﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﻘﺮﺏ  ﺑﻨﺰﺩ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺖ  ﺭﻓﺘﻪ
(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺖ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒﺾ ﺭﻭح ﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ (ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ)
ﺩﻳﮕﺮﻯ  ﺩﺭﻗﺎﻟﺐ
ﻭ ﺷﮑل ﻘﺒلی
ﺪﻧﻴﻮﻯ اﻭ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺭﺩ
ﻭﺑﻴﺎﺷﺎﻣﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐسی ﺪﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ  ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ  ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. (ﺩﺭ
ﺟﺴم ﻤثالی
اﺭﻭﺍح ﺪﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻳﮑم
ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﭼﻮﻥ
ﻘﻨﺪﻳلی ﻴﺎ ﭼﺮﺍغ
ﻮ ﻓﺎﻧﻮسی
ﻨﻮﺭﺍنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ  ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﻋﺮﺵ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺿﻤﻨﺎ
ﻫﻤﻴﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ الهی
ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺭﺁﻥ
هستند  ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﭘﻨج ﺘﻥ ﺁل عبا   ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺴﺎﻟک محمدی
است .ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﺒﻮل
ﻤﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮﮒ  ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. (ﺻﻴّﺮ)
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭﺷﺪﻥ ﺘﺎﺯﻩ  ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺭﻭح
ﺨﺎﺭج ﺸﺪﻩ  ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺑﺸﺮﻯ
اﻭ ﺑﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎﺑﺨلق
ﺒﺎﺯﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. (ﻗﺎﻟﺐ)ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻴﺄﺕ
ﻭﺷﮑل ﻮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﺪﺍم
عوﺽ ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﻭلی
ﺤﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻨﺎﻇﺮ  ﻣﺎنع
اﺯ ﺩﻳﺪﻥ
ﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻧﺎﻇﺮ ﺟﺴﻢ ﮐسی
ﺪﻭﺭ ﺑﺎﺷﺪ  ﮐﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﮐلّی
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺟﺰﺋی ﺼﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺤﺴﻮس ﺁﺷﻨﺎﻳﺎﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮐﻠّﻰ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ

حدیث-372 ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ270 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺒﺎﻳﺸﺎﻥ
گفتند  ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﻮﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ  ﺩﺭ
ﺳﻨﮕﺪﺍن
ﭙﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺴﺒﺰ هستند  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭ
ﻗﻨﺪﻳﻠﻬﺎﻯ
ﺰﻳﺮﻋﺮﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
لا ﺍﺫﺍ ﻣﺎ هی
فی ﺤﻮﺍﺻل ﻄﻴﺮ
فی ﺮﻭضة
ﮐﻬﻴئة
ﺍﻟﺄﺟﺴﺎﺩ فی
اﻟﺠنّة ﺁﻧﺎﻥ
ﺪﺭﺳﻨﮕﺪﺍﻥ
ﭙﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺿﻪ
ﻭﮔﻠﺴﺘﺎنی
هستند ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﻥ ﻮ ﺍﺟﺴﺎم
ﺪﺭﺳﺘﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻣثالی ﺁﻧﻬﺎ  ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺑﺎ
صوﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ اﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻌﺎﺭﻓﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺭﻭﺍح ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ  ﺩﺭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی اﺳﺖ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺠﺴم ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ  ﻭلیّ ﺒﺎ
ﺳﻴﺮﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎق ﻮ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﻋﻘلی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
هستند . ﻭ (ﺭﻭﺿﻪ)
ﮔﻠﺴﺘﺎﻥ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺤﻮﺯﻩ ﺩﺭس ﻭ
ﺣﮑﻤتی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻫم ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭ ﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ  ﻣﮑﺎنی
ﻮ ﻋﻘلی ﻮ
ﻣﻘﺎمی ﻮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻫم اﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
اﻧﺘﻈﺎﺭعرشی
ﻭ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ  ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﻤﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﭼﺸم ﻮ
ﺣﻮﺍس  ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻌﻘل ﻮ
ﺍﺩﺭﺍک
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺪﻧﻴﻮﻯ  ﻭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ هستند .ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺪﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ  ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ  ﺩﺭﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻘﻄﻌﻰ  ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺎﻳﻥ عقل
ﻮﺣﻮﺍس
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣتی عقل ﻮ
ﺣﻮﺍس ﺑﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﺗﺮﻙ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯﺷﺎﻳﺴﺘگی
کب ﻋﻘل ﻮ ﺣﻮﺍس
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻟﺬﺍﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺭﺍﺯﻯ
ﺍﺳﺖ  ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ اﺭﻭﺍح
ﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ)
ﺷﺎﻳﺪ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪﭼﻮﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺸﻮﻧﺪ  ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
گذﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
تمام مباجث
احادیث در
سالکان ولایت
و امور احوالی
روانی میباشد
.

حدیث-372 ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ270 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺒﺎﻳﺸﺎﻥ
گفتند  ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﻮﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ  ﺩﺭ
ﺳﻨﮕﺪﺍن
ﭙﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺴﺒﺰ هستند  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭ
ﻗﻨﺪﻳﻠﻬﺎﻯ
ﺰﻳﺮﻋﺮﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
لا ﺍﺫﺍ ﻣﺎ هی
فی ﺤﻮﺍﺻل ﻄﻴﺮ
فی ﺮﻭضة
ﮐﻬﻴئة
ﺍﻟﺄﺟﺴﺎﺩ فی
اﻟﺠنّة ﺁﻧﺎﻥ
ﺪﺭﺳﻨﮕﺪﺍﻥ
ﭙﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺿﻪ
ﻭﮔﻠﺴﺘﺎنی
هستند ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﻥ ﻮ
ﺍﺟﺴﺎم
ﺪﺭﺳﺘﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻣثالی ﺁﻧﻬﺎ  ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺑﺎ
صوﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ اﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻌﺎﺭﻓﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺭﻭﺍح ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ  ﺩﺭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی اﺳﺖ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺠﺴم ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ  ﻭلیّ ﺒﺎ
ﺳﻴﺮﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎق ﻮ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﻋﻘلی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
هستند . ﻭ (ﺭﻭﺿﻪ)
ﮔﻠﺴﺘﺎﻥ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺤﻮﺯﻩ ﺩﺭس ﻭ
ﺣﮑﻤتی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻫم ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭ ﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ  ﻣﮑﺎنی
ﻮ ﻋﻘلی ﻮ
ﻣﻘﺎمی ﻮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻫم اﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
اﻧﺘﻈﺎﺭعرشی
ﻭ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ  ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﻤﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﭼﺸم ﻮ
ﺣﻮﺍس  ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻌﻘل ﻮ
ﺍﺩﺭﺍک
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺪﻧﻴﻮﻯ  ﻭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ هستند .ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺪﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ  ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ  ﺩﺭﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻘﻄﻌﻰ  ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺎﻳﻥ عقل
ﻮﺣﻮﺍس
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣتی عقل ﻮ ﺣﻮﺍس
ﺑﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺗﺮﻙ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯﺷﺎﻳﺴﺘگی
کب ﻋﻘل ﻮ ﺣﻮﺍس
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻟﺬﺍﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل  اﻧﺘﻈﺎﺭﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺭﺍﺯﻯ
ﺍﺳﺖ  ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ اﺭﻭﺍح
ﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ)
ﺷﺎﻳﺪ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪﭼﻮﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺸﻮﻧﺪ  ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
گذﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
تمام مباجث
احادیث در
سالکان ولایت
و امور احوالی
روانی میباشد
.

حدیث 2373 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ207
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺭﻭﺍح
ﻤﺸﺮﮐﺎﻥ ﻤﻰ
ﭘﺮﺳﻨﺪ (ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
در
حدیثها تنها
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ  ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺑﻬﺮ
ﻣﺬﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎمی
که ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺣتی
ﺒﺎ ﻧﺎم
ﻄﺮﻓﺪﺍﺭﻯ از ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ. ﻭ ﻳﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑُﺖ ﺳﻨگی
ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻋﻤﻠﺎ
ﺷﺮﻳک ﺨﺪﺍ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ می
اﻓﺰﺍﻴﺪ ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍح آﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﺁﺗﺶ
ﻣﺸﻐﻮل ﺪﻳﺪﻥ
عذﺍﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
فی اﻟﻨﺎﺭ
ﻳُﻌﺬّﺑﻮﻥ  ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ
ﺮﺑّﻨﺎ ﻟﺎ
ﺗﻘم ﻠﻨﺎ
ﺍﻟﺴﺎعة  ﻭﻟﺎ
ﺗﻨﺠﺰ ﻟﻨﺎ ﻣﺎ
ﻭﻋﺪﺗﻨﺎ  ﻭﻟﺎ
ﺗﻠﺤق ﺁﺧﺮﻧﺎ
ﺑﺄﻭﻟﻨﺎ ﺩﺭ
ﺁﺗﺶ ﺑﻮﺩﻩ  ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﺎ  ﺳﺎﻋﺖ
ﺭﺍ ﺑﺮﻣﺎ
ﺑﺮﭘﺎ ﻣﮑﻦ.
ﻭﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻭﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻯ  ﺍﻧﺠﺎﺯ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎم ﻤﺪﻩ.
ﻭ ﺁﺧﺮ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﺄﻭل ﻤﺎ ﻣﻠحق
ﻤﮑﻦ ( ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﻋﺎﻯ گرﺑﻪ
ﺳﻴﺎﻩ
ﻣﺴﺘﺠﺎﺏ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺮﺑّﻯ
ﺮﺍ ﻧمی
ﭙﺮﺳﺘﻨﺪ.
ﻭﻋﺬﺍﺏ ﺁﺗﺶ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی آﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ  ﮐﻪ ﺯﻭﺩ
ﺗﺮ ﺳﺎﻋﺖ
قیامت ﺭﺍ
ﺑﺮﭘﺎ ﺑﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ  ﺯﻭﺩﺗﺮﺑﺎﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﻭﻧﺪ  ﺗﺎ
ﺭﻭﺯﻯ که ﺳﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ  ﺗﺎ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺮﺍﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺎﺭ
ﻗﺒﻠﻰ  ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﻪﻋﺬﺍﺏ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻭﻋﺪﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ( ﺍﻧﺠﺎﺯ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ) ﺷﺪﻩ  ﮐﻪ
ﺑﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ
ﺭﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺍﺭﻭﺍح غیر
ﺳﺎﻟک ﺠﻬﻨﻤﻰ  ﻗﺒﻠﺎ ﻭ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ  ﺩﺭ
ﺟﻬﻨم ﺴﻮﻡ  ﺯﻣﺎنی
ﻨﻴﺰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻮﻋﺮﻳﺎﻥ از تن
ﺪﺍﺭﻧﺪ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺷﻌﻪ ﻫﻤﻴﻥ
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﻭﻃﺎﻟﺐ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی نیز
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ  ﺗﺎ ﺭﻭح
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻨﺎﻩ ﺟﺴم ﻮ
ﺗﻥ ﺒﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ
و ﻧﺴﻮﺯﻧﺪ.
ﺍﻭﻝ ﻭﺁﺧﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﺮق ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ اﺯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ  ﺑﻴکی اﺯ
(ﺩﺭﮐﺎﺕ) و
درجات ﺟﻬﻨﻤﻰ  ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻭﺣتی
ﻔﺴﺨﻬﺎﻯ
گندیدگی
گیاهی ﺪﺭ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ  ﻗﻀﻴﻪ
ﻋﮑس ﻣﻨﻄق اﺳﺖ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺭﻭح
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ ﻋﮑس
ﺁﻧﺮﺍ ﺭﻭح
اﻳﻦ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﻮ ﻣﺸﺮک
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.
ومنکران خدا و
سلوک کافر و
جاهل خوانده
میشوند .

حدیث
2374 - اﺯ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ*۶ﺹ270ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻠﻴس
ﺑﻴﻨﻨﺎ ﻭ ﺑﻴﻥ
اﻟﺠنّة ﺃﻭ
ﺍﻟﻨﺎﺭ  ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻤﻮﺕ ﺑﻴﻥ
ﻤﺎ  ﺑﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﻳﺎ ﺍﺗﺶ
ﺟﻬﻨﻢ  ﺟﺰ ﻣﺮگ
ﻔﺎﺻﻠﻪﺍﻯ ﻧﻴﺴﺖ
(ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﻴﺮﻳﻢ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻳﺎ ﺑﻬﺸتی
نوعی برتر
ﻮﻳﺎ ﺟﻬﻨمی
هستیم .
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺗﮑﺎﻣلی
ﻴﺎﻓﺘﻨﺪ  ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ  ﻭ ﺁﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﺸﺪﻧﺪ  ﺑﻤﺴخ
اﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍنی حقیر
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ کاﻣل
ﺸﺪﻩ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺨﻠﻖ  ﻭﺯﻧﺪگی
ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻥ
عقل ﻮ ﺍﺣﻮﺍﻝ  ﻭ
ﺍﻭﻗﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎق ﻮ
ﺻﻔﺎﺕ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ.

حدیث
2375 - اﺯ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ*۶ﺹ270ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻠﻴس
ﺑﻴﻨﻨﺎ ﻭ ﺑﻴﻥ
اﻟﺠنّة ﺃﻭ
ﺍﻟﻨﺎﺭ  ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻤﻮﺕ ﺑﻴﻥ
ﻤﺎ  ﺑﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﻳﺎ ﺍﺗﺶ
ﺟﻬﻨﻢ  ﺟﺰ ﻣﺮگ
ﻔﺎﺻﻠﻪﺍﻯ ﻧﻴﺴﺖ
(ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﻴﺮﻳﻢ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻳﺎ ﺑﻬﺸتی
نوعی برتر
ﻮﻳﺎ ﺟﻬﻨمی
هستیم .
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺗﮑﺎﻣلی
ﻴﺎﻓﺘﻨﺪ  ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ  ﻭ ﺁﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﺸﺪﻧﺪ  ﺑﻤﺴخ
اﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍنی حقیر
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ کاﻣل
ﺸﺪﻩ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺨﻠﻖ  ﻭﺯﻧﺪگی
ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻥ
عقل ﻮ ﺍﺣﻮﺍﻝ  ﻭ
ﺍﻭﻗﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎق ﻮ
ﺻﻔﺎﺕ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ.

پ حدیث
2376 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ284
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ (ﺑﻬﺸﺖ
ﺁﺩﻡ) ﺍﺯ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ:
ﺠنّة ﻣﻥ
ﺠﻨﺎﻥ
اﻟﺪﻧﻴﺎ  ﺗﻄلع
ﻔﻴﻬﺎ ﺍﻟﺸﻤس
ﻭ ﺍﻟﻘﻤﺮ  ﻭﻟﻮ
ﮐﺎﻧﺖ ﻣﻥ
ﺠﻨﺎﻥ
ﺍﻟﺨُﻠﺪ  ﻣﺎ ﺧﺮج
ﻤﻨﻬﺎ ﺃﺑﺪﺍ ﺩﺭﻳکی
اﺯﻫﻤﻴﻥ
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻧﻴﺎ ﺑﻮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﺩﺭﺁﺧﺮ روز
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ
ﻣﺎﻩ ﻃﻠﻮع ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﺁﺩﻡ ( صورت
نوعی )  ﺍﺯﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺠﺎﻭﺩﺍﻧگی الهی
ﺒﻮﺩ  ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺨﺎﺭج یا ﺍﺧﺮﺍﺝ
ﻧﻤﻴﺸﺪ ( ﺁﺩم
اﺑﻮ ﺍﻟﺒﺸﺮ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ  ﮐﻪ ﻗﺒل
اﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺧﻮﺩ  ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﻣﻴﭽﺮید
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ  ﺯﻧﺪگی
ﺒﻰ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ الهی و
آینده ها
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﭽﻮﻥ
ﺒﺘﻌﻬّﺪ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ  ﻭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺟﺴﺖ  ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ
ﻫﻔﺖ
ﺳﺎل ﻴﺎ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ  ﻧﻮعی
ﺠﻬﻨم ﺨﻮﺩ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻃﺮﺩ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭ ﻃﺮﺩ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالفعل ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ  ﭼﻮﻥ عقل
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺟﺴمی
ﻮ ﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭحی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻴک ﻤﺮگ
اﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ  ﻭﻳک
ﻤﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮﮒ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻥ ﺁﺩم
کیومرث ولایت
ششم محمدی ﺪﺭ
ﻭﺍﻗﻊ  ﺳﺎﻟک
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﻤﮕﺮﺩﻳﺪﻩ و
ﺁﺩم ﺸﺪﻩ  ﭼﻮﻥ هر
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
کرﺩﻩ  ﻣﻌﺼﻮم
ﻮ ﻣﺼﻮﻥ ﺒﻮﺩﻩ  ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﻭ
ﺭﺍﺣتی ﺨﻴﺎﻝ  ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻧﺠﺎم
گرﻓﺘﻪ الهی
ﺨﻮﺩ  ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی بر
ﺪﻟﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ  ﻭﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺁﺭﺍم ﻮ
ﺷﻴﺮﻳﻦ  ﻭ ﭘُﺮ
ﺭﺣﻤﺖ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻦ  ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ  ﭘس ﺍﺯ ﻣرگ
ﻘﻄﻌﻰ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ  ﺑﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻮ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨوع ﺨﻮﺩ  ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی
ﻤﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ  ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴم
ﭽﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺑﺪﻥ
هاﻯ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻭﻳنی است
اﺭﻭﺍﺡ الهی
اﻣﺮﻭﺯ  ﺩﺭ
ﭼﻨﺎﻥ ﺰﻣﺎنی
ﺁﻳﻨﺪﻩ  ﺑﻬﻤﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺂﻳﻨﺪ  ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ  ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎن ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭽﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ  ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی نوع
فوق بشری ﺪﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ  ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺭﺏّ اﻟﻨﻮع
ﺮﺣﻤﺎﻧﻰ  ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ عوالم
الهی آینذه ها
ﺨﺒﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ. ﺍﻣﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ  ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ  ﺑﻬﻤﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ  ﻭﻫﻤﻴﻦ
کره ﺯﻣﻴﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭﻣﺎﻩ  ﻭﻳﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ (ﺧُﻠﻮﺩ)
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ  ﺑﻤﻌنی
ﻤﻄﻠﻖ آن  ﺧﺎﺹ
ﺭﺏّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
أهورمزدا
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺣتی
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی ﻮ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ  ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ و
افراد نوع
خویش ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻞ  ﮐﻪ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧگی
ﺪﺭ ﻳک ﺤﺎل
ﺨﻮﺩ ﻧﻮعی
ﺠﻬﻨم ﻮﻋﺬﺍﺏ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺁﺩم
ﻮ ﺣﻮّﺍ  ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭﺗﻮﺭﺍﺕ  ﻳک
ﺘﻤثیل ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻫﺮ
ﻣﻌﺎﻓﻴّﺖ ﮐﻪ
وﻇﻴﻔﻪ
ﻭﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ ﺩﺭ
یک ﺒﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﻋﺪم
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺩﻭﺭﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
غیرﺳﺎﻟک ﻮﻳﺎ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ الهی
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ  ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم
ﭙﺎﺩاشی ﺒﺮﺍﻯ
ﻴک ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺮﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺑﺸﺮﻃی
ﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﻗﺒلی ﺮﺍ
ﻣﺼﺮﻑ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ژنتیک روحی
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل الهی هستند
ﮐﻪ
ﺑﻘﻴﻪ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ کنونی
وﻓﻌلی ﺨﻮﻳﺶ
ﮐﻪ ﻣﻌﺎﻑ ﻭ
ﻣﺼﻮﻥ ﺰﻧﺪگی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ  ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. (ﺟﻨّﺖ)
ﻳﺎ ﺑﻬﺸﺖ  ﺑﺎﺯ ﺑﺰﺑﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺪﻳم
هندی ﺑﻤﻌنی
عقل اﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺳﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ  ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ  ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ  ﻭﻟﻰ ﻋﻘل
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ؟ ﻣﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ بی
عقل  ﻭﺣتی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ بی
ﭽﺸم ﻮ ﺣﻮﺍس
ﻭﻋﻘﻞ  ﺩﺭیک
ﺒﻮﺳﺘﺎﻥ
ﺒﻬﺮﻩﺍﻯ
ﻤﻴﺒﺮﻧﺪ؟ ﺗﻤﺎم
اﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺪﻳنی ﻮ ﻣﺬﻫبی
ﻮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ  ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻤﺨﺘﻠﻒ  ﺑﺮﺩﺍﺷتی
ﺴﻠﻮک ﻮﺣﻘﻴقی
ﺪﺍﺭﻧﺪ .ﻭﻫﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻭﺍﻗﻌﻰ  ﺟﺰ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻴﻥ
اﻓﺴﺎﻧﻪ ﺁﺩم
ﻮ ﺣﻮّﺍ  ﮐﻪ ﻳک
ﻨﻈﺮﻳﻪ ﻋﻠمی
ﭙﻨج هزﺍﺭ ﺳﺎل
ﭙﻴﺶ ﻣﺮﺩم
ﺒﺎﺑل ﻮ
ﺍﻳﻠﺎم ﺒﻮﺩ.
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ  ﻭﻟﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻋﻘلی ﻮ
ﻋﻠمی ﻴﺎﻓﺖ  ﺗﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺘﺼﻮﺭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺯﻧﺪگی عاﺩﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل نوع
ﺒﻌﺪﻯ  ﺟﺴم ﻮ
ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭح
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

حدیث 2377 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
عسکرﻯ اﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ285
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻭﻟﻬم
ﺮﺯﻗﻬم ﻔﻴﻬﺎ  ﺑُﮑﺮة
ﻭ ﻋﺸﻴّﺎ ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺭﺯﻗﻬﺎﺋی هست  ﭼﻪ
ﺻﺒﺤﻬﺎ ﻳﺎ
ﺷﺒﻬﺎ که
ﻣﻴﺮﺳﺪ  ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﺬﻟک
ﻤﻥ ﺠﻨّﺎﺕ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻗﺒل
اﻟﻘﻴﺎمة  ﻭ
ﺍﻟﺪﻟﻴل علی
ﺬﻟک ﻘﻮﻟﻪ  (ﺑُﮑﺮة
ﻭ ﻋﺸﻴّﺎ)
ﺑﺎﻟﺒﮑﺮة
وﺍﻟﻌﺸﻰّ ﻟﺎ
ﺗﮑﻮﻧﺎﻥ فی
اﻟﺂﺧﺮة فی
ﺠﻨﺎﻥ اﻟﺨُﻠﺪ
ﻭ
ﺍﻧّﻤﺎ ﻳﮑﻮﻥ
اﻟﻐﺪﻭّ ﻭ
ﺍﻟﻌﺸﻰّ  فی
ﺠﻨﺎﻥ
اﻟﺪﻧﻴﺎ  ﺍﻟتی ﻴﺘﻨﻘل
اﻟﻴﻬﺎ ﺃﺭﻭﺍح
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ  ﻭﺗﻄلع
ﻔﻴﻬﺎ ﺍﻟﺸﻤس
ﻭ ﺍﻟﻘﻤﺮ ﻭﺍﻳﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﻭ
ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ ﺁﻥ
ﺪﺭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ (
نوعی ) ﺪﻧﻴﺎ  ﻗﺒل اﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ( قائم )
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﻳﻥ
ﺪﻟﻴﻞ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺍﺯ ﺻﺒح
ﻮ ﺷﺐ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺻﺒﺤﮕﺎهی ﻮ
ﺷﺎﻣﮕﺎﻫﻰ  ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﺕ ﻭ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ (ﺧُﻠﻮﺩ)
الهی ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
نوعی ﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺻﺒح
ﻮ ﺷﺎﻡ (ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺮﻭﺭ
ﺯﻣﺎﻥ) ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻧﻴﻮﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ اوم
کننده ﺪﺭ ﺁﻥ  ﻧﻘل ﻮ
ﺍﻧﺘﻘﺎل
ﺪﺍﺋﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭﻣﺎﻩ ﻃﺎلع
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ  ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی سنّی و
شیعه ﭙﻴﺮﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ  ﻭﺣتی
ﻤﺪعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋلیّ
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺷﺮک
عباﺩﻯ ﺨﻮﺩ  ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻭﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺍﺭﺗﺪﺍﺩ بعقب
ﻭ ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ کاﺭﻣﺎئی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﭘس ﺍﺯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻗﻴﺎم ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﮔﻮﻧﻪ ﻗﺎﺋﻢ  ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺟﻬﻨم
ﺴﻠﻮکی اﻭ  ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺩﻭﮔﺎﻧﻪ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻥ ﺪﻧﻴﺎ  ﻭ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪﺯﻣﺎﻥ
ﻮ ﻣﮑﺎﻥ ﻮ
ﺍﺣﻮﺍل ﺪﺭ ﺁﻥ
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻭﮔﺎﻧﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ  ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﺳﻮﻡ  ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭم ﺮﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻳک
ﺮﻭح ﺒﺠﻬﺎﻥ  ﺑﺎ
ﭼﻨﺎﻥ کرﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺴﻤﺎنی ﻮ
ﺫﻫنی ﻮﻋﻘﻠﺎنی
اﺣﻮﺍلی عظیم
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻔﻬﻮم ﻤﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺠﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ  ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺯ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻋﻘلی
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻋﻘل ﻨﻮع
ﻤﻴﻤﻮنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺑُﮑﺮﻩ)
ﻭ ﺻﺒﺤﮕﺎهی فردا
اﺳﺖ  ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻤﻌنی ﻔﺮﺩﺍ
ﻧﻴﺰ ﺁﻣﺪﻩ  ﮐﻪ

ﺩﺭ ﻭﺍقع ﻴﻌنی
ﺮﻭﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ  ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻓﺮّ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ(ﻋﺸﻰّ)
ﻭﻋﺸاء ﻭ
ﺷﺒﺎﻧﮕﺎهی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻯ ﺪﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ  ﺍﻋﻢ ﺍﺯ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻳﺎ
ﺷﺒﻬﺎ  ﺩﺭﺗﺎﺭﻳکی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ  ﺣتی ﺪﺭ
ﺷﺒﻬﺎ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ  ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﻘل
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﻭﺣتی
ﻨﻮﺭﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﻩ
ﺭﻭﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺁﺧﺮﺕ)
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺣﻴﺎﺕ ﺭﻭﺡ
ﺑﺪﻭﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ  ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ
ﺪﺭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺁﺧﺮﺕ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. (ﻣﻮٴﻤﻦ)
ﻳﻌنی اوم
کنندﮔﺎﻥ
کاﻣل ﺸﺪﻩ  ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ اﻭم
کننده ﺳﺎﻟﻚ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭَﺣِم ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

حدیث
2378 -
ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺎم
عسکرﻯ ﺪﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۶ﺹ285
ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنی ﻮ ﻣﺎ ﻨﻮٴﺨﺮّﻩ
ﺍﻟّﺎ
ﻟﺄﺟل ﻤﻌﺪﻭﺩ  ﻳﻮم
ﻴﺄﺕ  ﻟﺎ
ﺗﮑﻠم ﻨﻔﺶ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﺫﻧﻪ  ﻓﻤﻨﻬم
ﺸﻘﻰّ ﻭ ﺳﻌﻴﺪ  ﻓﺄﻣّﺎ
ﺍﻟّﺬﻳﻥ
ﺸﻘّﻮﺍ  ﻓفی
اﻟﻨﺎﺭ ﻟﻬم
ﻔﻴﻬﺎ ﺯﻓﻴﺮ ﻭ
ﺷﻬﻴﻖ  ﺧﺎﻟﺪﻳﻥ
ﻔﻴﻬﺎ ﻣﺎ
ﺩﺍﻣﺖ
ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭﺍﻟﺄﺭﺽ ﻭﻣﺎ
ﺑﺘﺄﺧﻴﺮ ﻧمی
اﻧﺪﺍﺯﻳﻢ  ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺃﺟل
ﺍﻧﺪک ﻮ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻯ اﺳﺖ (ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟک ﻤﺮگ
ﺒﺸﺮﻯ اﻭ ﺃﺟل
اﻭ ﺍﺳﺖ  ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ  ﺍﮔﺮ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ اﻭ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻩ ﺒﺎﺷﺪ  ﺍﻧﺪک
ﺘﻤﺪﻳﺪ ﺣﻴﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
الهی ﺨﻮﺩ
ﺑﺠﺎﺋی
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮک ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻫم
ﻨﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ  ﻫﻔﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ  ﻭ
ﺃﺟﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍلی
ﺪﺍﺭﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺟﺮﺍ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ  ﺑﻴک
ﺸﻬﻮﺩ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻫﻔﺘﻤﻴﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮک ﺸﺨصی اﺳﺖ
ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ  ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻤﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﻫﺴﺖ . (ﻣﻌﺪﻭﺩ)
ﺩﺭ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻧﺪک اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﺄﺧﻴﺮالهی
ﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ همّت
ﻣﻄﺮح اﺳﺖ  ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯم
ﺪﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ را
تأمین ﮐﺮﺩﻩ  ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﻬﻮﺩ قادم
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺠﺪّﻯ
ﻮ ﺻﺎﺩق
ﻮﻋﺎﻣﻞ  ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺘﺄﺧﻴﺮﻯ ﺩﺭﮐﺴﺐ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺴﺮیع ﻨﻴﺰ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﺁﻳﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﺄﺧﻴﺮ
ﺩﺭﭼﻨﺎﻥ
ﺮﻭﺯﻯ

ﺍﺳﺖ  ﮐﻪﻫﻴگ
کس ﺑﺪﻭﻥ
اﺟﺎﺯﻩ الهی
ﺤﺮﻑ ﻧﻤﻴﺰﻧﺪ(
حتی وجودی
ندارد ) .ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮخی اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﻘﻰّ سرکش ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺑﺮخی
ﺴﻌﻴﺪ ﺑﺎ
ﺳﻌﺎﺩﺕبوده (
ﺩﺭﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ  ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ  ﺣتی ﺒﺤث
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﻳﺎ ﻫﺮ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ  ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺣﺮفی ﺒﺰﻧﺪ ﻭ
ﺩﻓﺎعی اﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ولایت
ﻣﺤﻤﺪﻯﻮ
ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﻣﺤﻀﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﺳﮑﻮﺕ
ﻣﻄلق ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺟﺰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭘﺮﺳﺶ
ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ ﺣﺮفی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﺑﺰﻧﺪ. (إﺫﻥ)
ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
اﺫﻥ ﻮ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻭ ﺣتی ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﮐﻠﺎمی اﺳﺖ  ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺪﻫﺪ) ﺁﻳﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻭ ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻯ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺷقیّ
ﻮﺳﺮﮐﺶ ﺑﻮﺩ  ﺠﻬﻨم
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺪم ﻮ
ﺑﺎﺯﺩﻡ ﺗﻨﻔّس
ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﻭﺩﺭ ﺁﻥ
ﺠﺎﻭﻳﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﺗﺎ
ﺯﻣﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺯﻣﻴﻥ ﺒﺮﭘﺎ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺳﺮﮐﺶ  کسی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺴﻠﻮﻙ  ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺳﻠﻮک
ﻨﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭ (ﺳﻌﻴﺪ) ﮐسی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
(ﺳﻌﺎﺩﺕ) ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ  ﻭ (ﻋﻴﺪ )ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺟﺸﻥ
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺸﻦ ﻣﻰ ﮔﻴﺮﻧﺪ
(ﺯﻓﻴﺮ) ﺑﺎﺯﺩم
ﻤﺘﻌﻔّﻦ  ﺩﺭ
ﺭﺍﺋﺤﻪ ﺗﻨﻔس
ﺍﺳﺖ. ﻭﺷﻬﻴق
ﺪم گرﻓﺘﻥ
ﻮﻫﻮﺍ ﺧﻮﺭﺩﻥ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯگشت ﺭﻭح
اﺯ ﻣﺮگ
ﺨﻔﻘﺎنی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﮔﺮ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ اﻳﻥ
ﻨﻔس ﺭﺳﺎﻧﻰ  ﺑﺴﻴﻨﻪ
ﻭﺷﺸﻬﺎ ﻭ ﺧﻮﻥ
ﺒﺘﺄﺧﻴﺮ
ﺑﻴﻔﺘﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﻨﻔس ﺩﺭ
ﻋﻮﺍلم الهی
ﻤﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ  ﮐﻪ
ﺁﻧﺠﺎ ﺟﺴمی
ﻨﻴﺴﺖ  ﮐﻪ
ﺗﻨﻔﺶ
ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻴﺎﺕ نوعی
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ  ﭼﻪ
ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﺸﺮﻯ  ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﻭﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺣتی
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺭﻭح
ﻤﺴخ ﺸﺪﻩ
ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺠﻬﺎﻥ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺗﻨﻔس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ  ﺗﺎ ﺧﻔﻪ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻣﺎﺩﺍم
که ﺯﻣﻴﻥ ﻮ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ  ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻋﺪﻣﻰ  ﻭ ﺯﻣﻴﻥ
ها ﻭﺟﻮﺩﻯ
غیرﻗﺎﺑل
ﻤﻌﺪﻭم ﺸﺪﻥ
هستند ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭﺟﺴم
و ﺘﻥ ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺯﻣﻴﻦ  ﻭ ﺭﻭح ﻮ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺮﻭحی اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ
ﺭﻭحی
ﺒﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮعی ﻮﻋﻘلی
ﻮﺳﻠﻮکی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ  ﻧﺠﺎتی
اﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻌلی
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭼﻪ ﺑﺸﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺣﻴﻮﺍﻥ. (ﻧﺎﺭ)
ﺩﻧﻴﺎ ﺁﺗﺶ
ﺍﻳﻥ ﺠﻬﺎﻥ
اقیانوسهای
انرژی سوزان  ﺩﺭﮔﺮﻣﺎﻯ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎﻯ
عرﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ اﻋﺮﺍﺏ ﻭ
ﻧﻴﺰ
ﺳﺨﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﻧﻴﺰ
ﺯﻧﺪگی ﺪﻧﻴﺎ
ﺳﺨﺖ ﻭ
ﭘُﺮﻋﺬﺍﺏ
ﺍﺳﺖ. (ﻗﺒل
اﻟﻘﻴﺎﻣﻪ)
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ  ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯﻣﺮگ
ﻮﻣﺤﺸﺮﻫم که
ﺑﺎﺷﺪ  ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺘﻌﺒّﺪﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک الهی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻮﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻭ  ﺍﻳﻥ
ﺁﺗﺶ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ  ﺑﺎ
ﺗﻌﻔّﻥ
ﻮﻋﺬﺍﺏ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ  ﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻄ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﺣق کلام
ﻨﺪﺍﺭﺩ  ﻭﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺗﻮﺍضع ﻮ
ﺍﺣﺘﺮﺍم ﻤﻄﻠق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم عسکرﻯ
ﺪﺭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻮﺍﻣّ ﺎﻗﻮﻟﻪ  (ﻭ ﺃﻣّﺎ
ﺍﻟّﺬﻳﻥ
ﺴﻌﺪﻭﺍ فی
اﻟﺠنّة
ﺧﺎﻟﺪﻳﻥ
ﻔﻴﻬﺎ) ﻳﻌنی
ﻔﻰ ﺟﻨﺎﻥ
اﻟﺪﻧﻴﺎ  ﺍﻟتی
ﺘﻨﻘا اﻟﻴﻬﺎ
ﺃﺭﻭﺍح
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ  (ﻣﺎ
ﺩﺍﻣﺖ
ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻟﺄﺭﺽ  ﺍﻟّﺎ
ﻣﺎ ﺷاء ﺮﺑّﻚ  ﻋﻄاءا
غیر ﻣﺠﺬﻭﺫ)
ﻳﻌنی
غیرﻣﻨﻘﻄﻊ  ﻧﻌﻴم
اﻟﺂﺧﺮة ﻓﻰ
ﺍﻟﺠنّة  ﻳﮑﻮﻥ
ﻤﺘّﺼﻠﺎ ﺑﻪ ﺍﻣﺎ
ﮔﻔﺘﻪ الهی
ﺪﺭﻋﺒﺎﺭﺕ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ  ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺟﺎﻭﺩﺍنی
هستند ﻳﻌنی
ﺪﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
نوعی ﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍح
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ  ﻭﻣﺎﺩﺍم
که ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺮﭘﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺩﺭ ﻧﻘل
ﻮ ﺍﻧﺘﻘال اﺳﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﺗﻮ ﭼﻪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻄﺎﻯ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺪﻭﻥ
اﻧﻘﻄﺎﻉ ﻭﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺩﺭﺍﺗﺼﺎﻝ ﺑﻨﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺁﺧﺮﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ (
ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮔﺮﻭﻩ
ﺳﺮﮐﺸﺎﻥ که
أﺑﺪﺍ ﺟﻬﻨّمی
هستند ﻳﻌنی
ﺘﺎ ﺭﻭﺯﻯ ﺪﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻤﮑﺮﺭ ﻭ ﻣﺠﺪﺩ
ﭼﻮﻥ ﺒﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک اﻟﻬﻰ  ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺷﺪﻧﺪ  ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
ﺪﺍﺷﺘﻪ  ﻭﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ  ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭﻋﻘل کلّی
ﻭﻋﻠم ﻠﺪنّی
هستند ﻭﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﭙُﺮ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺪﺭ ﻫﻤﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎی فصول
نوعی ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻨﻴﺰ  ﺗﺎ
ﻫﺴتی ﺒﺮﭘﺎ
ﺍﺳﺖ  ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
فوق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻧﻘل ﻮ
ﺍﻧﺘﻘﺎل ﺠﺴم
ﺪﺭ ﻣﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ  ﻭلی ﻨﻘل
ﻮ ﺍﻧﺘﻘﺎل
ﺮﻭﺡ  ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﻨﻮعی
ﻮﻋﻘلی ﻮ الهی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ  ﺍﺯﻧﻮع
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ  ﻳﺎ ﺍﺯ
ﻧﻮع
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﺍﺳﺮﻋﻘل ﻮ ﻟﺬﺕ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻭﻧﻮﺭ ﻭ ﺩﻳﺪنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻏﻴﺮ
ﻣﺠﺬﻭﺫ) ﻫﻤﺎﻥ
غیر ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ
ﺍﻧﺪﻙ  ﻭ
ﻧﻴﺰﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑل
اﺳﺘﺮﺩﺍﺩ ﻭ
ﭘس ﮔﺮﻓﺘﻦ  ﻭﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑل ﻔﻬم ﻮ
ﺗﺼﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﺗﺼﺎﻝ ﺍﻳﻥ
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ  ﺩﺭﺍﻳﻥ
اﺣﻮﺍل الهی کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ  ﻫﻤﺎﻥ
اﺗّﺼﺎل
ﻠﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺸﺒﺎﻧﻪ  ﺑﺎ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی ﺪﻭم
ﺮﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭﻋﻘل کلّی
ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺧﻴﺎل ﻮ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﺸﻴﺮﻳﻦ ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ
ﮐﺎﻣل الهی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻴﻚ

ﺭﻭٴﻴﺎﻯ ﺁﺧﺮ
ﻭلی ﻄﻮﻟﺎنی که
ﻣﺘّﺼل ﺒﻬﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺒﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺭﻭح اﻳﻥ کاﻣل
ﺒﻴﺪﺍﺭ ﺷﻮﺩ  ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻭ  ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻄﻔﻠﻰ ﺩﺭ
ﺩﺍﻣﺎﻥ ﻴک
ﻤﺎﺩﺭ ﺯﻳﺒﺎ
ﺭﻭﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﻮﺳﺘگی و
دیمومت
ﻠﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺸﺘﻰ ﺭﻭح
کاملان اﻣﺮﻭﺯ
آﻟﻬﻰ  ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﻧﻮعی
اﺑﺪﻳﺖ
ﻭﺟﺎﻭﺩﺍﻧگی
ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
کاﺭﻣﺎﺋی ﺸﺪﻩ ﻭﻣﺠﺮم
گرﺩﻳﺪﻩ  ﭘﻴﻮﺳﺘگی
ﺪﺭ ﺷﺒﻬﺎﻯ
کاﺑﻮﺳﻰ  ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﭙُﺮﻋﺬﺍﺏ
ﺩﻧﻴﺎ  ﻭ ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
های عقلی ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﭙُﺮ
ﺭﻧﺞ  ﺩﻭﺭﻩ
ﺟﻬﻨم ﺴﻮم
ﻤﻠﮑﻮتی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺤﻴﻮﺍنی
ﺁﻳﻨﺪﻩ  ﻭﻣﺴخ
اﻳﻥ اﺭﻭﺍح
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی ﻮ
ﺳﺮﮐشی اﻣﺮﻭﺯ
ﺗﺄﻣﻴﻥ گرﺩﺩ.  ﻭ
ﺑﺠﻬﻨم ﭽﻬﺎﺭم
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﻣﺴخ
ﺁﻣﻴﺰ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺠﻬﺎﻥ ﻤﺘﺼﻞ ﺍﺳﺖ.ﺍﺗﺼﺎل
ﻤﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺗّﺼﺎل ﻮ
ﺩﻳﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﻫﺴﺘﻰ  ﻭ(ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ)
ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ ﻮﺍﺣﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺿﻌﻒ ﺗﺼﻮﺭ  ﻗﻄﻌﺎﺕ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯﻫﻢ  ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﺠﺮﻳﺎﻥ
ﻮﺍﺣﺪ ﻗﺎﺋﻞ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﺏ
ﺟﺎﺭﻯ ﺪﺭ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ  ﮐﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ  ﻭ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺠﺪﺍ
ﺍﺯ ﻟﺤﻈﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻣﺎم
عسکرﻯ  ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ خاص
سالکان ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺘﻘﻴّﻪ  ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺷﻤﻨﻴﻬﺎﻯ
ﺨﻠق ﻮ
ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ  ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﺭﺍ
ﻃﻮﺭﻯ ﻨﻤﻮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮو
توضیح ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ اﺳﺖ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺍﻳﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻔﻴﻥ ﺮﺍ  ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﺍﻫﺐ تشیّع
ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ  ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺃﻫل
ﺴﻨّﺖ  ﻣﺎﺩﺍم
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک الهی
ﻮ ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ  ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﮐﺎﻓﺮ ﺟﺎﻫل
هستند  ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺸﺮک ﻮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﺠﻬﻨمی
کارمادی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺠﻬﻨّم ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻭﻧﻪ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺸﺮﮐﺎﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺠﻬﻨّم ﺠﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺒﺎﺭ ﻣﺮگ ﻮ
ﻣﻴﺮﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ  ﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ  ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﺘﺎ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﺎﺭﻯ که
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ  ﺣتی
ﻮﻳﺮﻭﺳﻬﺎ
ﺭﻭﺯﻯ ﺪﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ  ﺍﻳﻥ
عبوﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ژنتیک روحی خود
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ و
الگوی کمال
ﺑﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ  ﺑﺎﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮفق گرﺩﻧﺪ.
ﮐﻠﻴﺪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻮﺭﻭﺩ
ﺑﺪﻧﻴﺎﻫﺎﻯ
فوق ﺒﺸﺮﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ هر
ﺭﻭﺡ  ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﻣﺮﻭﺯﻩ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻧﻌﻴﻢ)
ﺟمع ﻨﻌﻤﺖ  ﻭﻳﺎ
ﭘُﺮ ﻧﻌﻤﺖ  ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ بی
ﻨﻬﺎﻳﺖ  ﺩﺭ
ﮐثرﺕ ﮐﻤّﻯ ﻮ
ﮐﻴفی اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺣﺘﻰ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﻣﺴخ هاﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی
هستند ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق کامل
شده ﺑﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 2380 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ286ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺳﻨﺪ  ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺣﺎﻝ
ﻣﻮﺣّﺪﺍﻥ
ﻤﻘﺮّﺏ
ﺑﻨﺒﻮﺕ ﻣﺤﻤﺪ (
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﺣﺎل
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭙﻨﺠم ﻨﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭلی
هنوﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ  ﻭﻟﻰ ﻭ ﻣﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎنی
که ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺰﻧﺪﻩ  ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ  ﻭلی
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ  ﻭﺣتی
ﺒﻬﻴپ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺠﺰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ بمعرفی
خداوند
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﭼﻪ ﻭضعی
اﺯ ﻧﻈﺮ الهی
ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ؟)
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺣﺎل
اﻳﻦ ﻣﻮﺣّﺪﺍﻥ
سالک  ﺑﺎ
ﺣﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺴﻠﻨﻤﺎﻧﺎﻥ
گناه ﮐﺎﺭ  (ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ  ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﺑﮕﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯند.
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ هنر
ﻤﺬﻫﺒﻰ  ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﮔﻨﺎهی
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ  ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﻣﺸﺮک
هستند ﮐﻪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ سفیه ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ  ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﻤﺮّﺩ
ﻭﺳﺮﮐشی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﺍﻳﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
گناﻩ ﮐﺎﺭ  ﮐﻪ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ ﻭلی
اﻣﺎمی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ  ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ ﭼﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ؟ ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﺃﻣّﺎ
ﻫﻮلاء ٴ ﻓﺎﻧّﻬم
فی ﺤﻔﺮﻫم لا
ﻳﺨﺮﺟﻮﻥ
ﻤﻨﻬﺎ  ﻓﻤﻥ
کاﻥ ﻠﻪ ﻋﻤل
ﺼﺎﻟح ﻮ ﻟﻢ
ﻳﻈﻬﺮﻣﻨﻪ ﻋﺪﺍﻭﻩ
ﻓﺎﻧّﻪ
ﻳﺨﺪﻟﻪ ﺍلی اﻟﺠﻨّﻪ
ﺍﻟﺘﻰ ﺧﻠﻘﻬﺎ
ﺑﺎﻟﻤﻐﺮﺏ  ﻓﻴﺪﺧل علیه
ﺍﻟﺮﻭح فی
ﺤﻔﺮﺗﻪ ﺍلی
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة  ﺣﺘّﻯ
ﻴﻠقی اﻟﻠﻪ فی
ﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺑﺤﺴﻨﺎﺗﻪ ﻭ
ﺳﻴّﺌﺎﺗﻪ  ﻓﺎﻣّﺎ
الی اﻟﺠنّة
ﻭﺍﻣّﺎ ﺍلی
اﻟﻨﺎﺭ  ﻓﻬﻮٴلاء
ﺍﻟﻤﻮﻗﻮﻓﻮﻥ
لأﻣﺮ ﺍﻟﻠﻪ  ﻗﺎﻟﻮ
ﮐﺬﻟک ﻴﻔﻌل
ﺒﺎﻟﻤﺴﺘﻀﻌﻔﻴﻥ
ﻮ ﺍﻟﺒﻠﻪ ﻭ
ﺍﻟﺄﻃﻔﺎل ﻮ
ﺃﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻤﺴﻠﻤﻴﻦ  ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﻠم ﻴﺒلغ اﻟﺤﻠﻢ
ﻭ ﺃﻣّﺎ
ﺍﻟﻨﺼّﺎﺏ ﻣﻥ
ﺃﻫل اﻟﻘﺒلة ﻓﺎﻧّﻪ
ﻳﺨﺪﻟﻬم ﺍلی
اﻟﻨﺎﺭ  ﺍﻟنی
ﺨﻠﻘﻬﺎ ﺍﻟﻠﻪ
فی اﻟﻤﺸﺮﻕ  ﻓﻴﺪﺧل علیهم
ﺍﻟﻠّﻬﺐ ﻭ
ﺍﻟﺸﺮﺭ ﻭ
ﺍﻟﺪﺧﺎﻥ ﻮ
ﻓﻮﺭة ﺍﻟﺤﻤﻴم
الی ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة  ثمّ ﺑﻌﺪ
ﺫﻟﻚ ﻣﺼﻴﺮﻫم
الی اﻟﺠﺤﻴم ﺃﻣّﺎ
ﺍﻳﻨﺎﻥ (ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ غیر
سالک ) ﺩﺭﺣﻔﺮﻩ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﻭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻨﻤﻴﺁﻳﻨﺪ. (ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺩﺭ ﻗﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﻭﺍقع
ﺪﺭ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮع بشرﻯ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺯ ﮐﻤﺎل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍن ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎ ﻭ
ﻣﺠﺮﻡ ﺷﺪﻥ هاﻯ
ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ  ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ  ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.)
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ کاﺭ
ﻧﻴﻜﻮ و
ﺍﻋﻤﺎل ﺼﺎﻟحی
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﻭ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺷﻤنی
ﻨﺸﺎﻥ ﻨﺪﻫﻨﺪ  ﺷﮑﺎفی
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺑﻬﺸتی که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ (ﻣﻐﺮﺏ)
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. (ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺭ ﻣﻐﺮﺏ  ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ  ﻭ ﺩﺭ
ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻣﻐﺮﺏ
ﻭﻏُﺮﺑﺖ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ  ﻭﺷﺎم
غرﻳﺒﺎنی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻣﺎﺩﺍﻣﮑﻪ
ﻋﻤل ﺼﺎﻟﺢ  ﻭلی
ﻘﺸﺮﻯ کرﺩﻩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﻬﺮﻩ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺒﺮﺩﻩ  ﺑﻬﺮﻩ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮک الهی
کند . ﻭﺑﻬﺮ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻴﮑﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺑﺰﺭگی
اﺳﺖ. ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺷمنی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻄﺮح
اﺳﺖ  ﮔﺮﭼﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺘﻮﺣّﺶ ﻭ ﺑﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺨﻮﺩ
ﻋﻤﻠﺎ بوﺩﻩ
ﺗﺮک کرﺩﻥ ﻮ
ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭﻋﻘل
ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺖ. (ﺧَﺪ)
ﻳﺎ ﺷﮑﺎﻑ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻥ
اﻧﺪﺍﺯﻩﺍﻯ
اﻧﺪک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ولی ﺪﺭﻯ ﻮﺳیع
ﺒﺮﻭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺒﺮﺳﻨﺪ)ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﭘس ﺭﻭح
ﻤﻴّﺖ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﺸﮑﺎﻑ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺒﺮﺵ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ (ﻟﻘﺎ)
و شهود ﮐﻨﺪ  ﻭ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻧﻴﮑﻴﻬﺎ ﻭ
ﺑﺪﻯ هاﻯ اﻭ
ﺑﺸﻮﺩ (ﺍﻳﻥ ﺪﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺣﺴﻨﺎتی
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ  ﻭ
ﺷﮑﺎفی اﺯ
ﺑﻬﺸﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺮﻭﻯ اﻭ
ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ  ﺗﺎ
ﻗﻴﺎم ﻘﺎﺋﻢ  ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻔﻮﺭﺍ
ﺑﺠﻬﻨﻢ ﺳﻮﻡ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ  ﻭﺳﭙس
ﺑﺠﻬﻨم
کاﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻧﻤﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻫﺴتی
عَبَث ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﻟﻴل ﻮ
ﻧﺘﻴﺠﻪ  ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺑﺎﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍ. (ﻟﻘﺎﻯ)الهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺘﺠﻠّﻯ
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺭﺏّ
آﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻐﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻗﺒﺮﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭلی
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺤﻮﻳل
ﺒﮕﻴﺮﺩ  ﺗﺎ ﺍﺯ
ﻧﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ) ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻧﮕﺎﻩ (ﺍﻳﻥ
گناﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
اﺣﺘﻤﺎﻟﺎ  ﺑﺎ
ﺍﻧﺪکی
ﺤَﺴَﻨﺎﺕ ﻭ
ثوﺍﺏ) ﻳﺎ
ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ  ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺂﺗﺶ ﺟﻬﻨّﻢ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﻴﻴﻦ  ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﺑﺮ ﺃﻣﺮ ﻭ
ﻣﺸﻴّﺖ الهی
اﺳﺖ (ﻭلی
اﺭﻭﺍح ﺒﺪﻭﻥ
ﺪﻟﻴل ﺪﺭ ﭘﺎکی
ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ  ﺑﻬﺸﺖ
ﻳﺎ ﺟﻬﻨم
ﻨﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺪﺭﺟﺎتی
اﺯﺑﻬﺸﺖ
ﻧﺴﺒﻰ  ﻳﺎ
ﺟﻬﻨم ﺴﺒک ﻮ
ﺳﻨﮕﻴﻥ مسخ
ﻨﻮع ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ) ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ
ﺮﻓﺘﺎﺭ(ﺑﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
گناﻩ ﮐﺎﺭ) ﺭﺍ ﻋﻴﻨﺎ
ﺑﺎ
ﻣﺴﺘﻀﻌﻔﺎﻥ (ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﺍﻟﻬﻰ)
ﻭ ﻳﺎ ﺃﺑﻠﻬﺎﻥ
ﻮ ﺍﻃﻔﺎل اﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻠﻮغ ﺪﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺟﻨسی
ﺨﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭلی ﻤﺮﺩﻧﺪ (
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻘﺴیم ﺒﻨﺪﻯ
ﺪﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ  ﻭ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ ﻭ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻥ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻃﻔﺎل
ﻤﺮﺩﻩ ﻫﻤﻴﻥ
ﻴک ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ
ﺗﻮلد ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ  ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺴﺘﻀﻌﻒ
ﻭﺍقعی ﺴﺎﻟک الهی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻀﻌﻒ
ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ
اﻧﺪﺍﺧﺘﻪ  ﺗﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﺎ ﺗﻮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ  ﭼﻮﻥ
ﻔلَج یا ﮐﻮﺭ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ  ﺑﺎﺯ
ﻣﻌﺎﻑ
ﺍﺯﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ  ﻣﺎﺩﺍﻣﮑﻪ
ﻋﻘل ﻮﻓﻬم
ﺒﺎﺷﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮک
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺴﺨﺖﺗﺮ
ﺟﺴﻤﺎنی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻬﺮﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺮﺩ.ﺍﻣﺎ
ﺃﺑﻠﻪ
ﻭ ﮐم عقلها  ﻣﻘﺎم
ﺮﻭحی ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺍﺷﺘﻪ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻘﺎم
ﺮﻭﺣﻰ  ﺩﻗﻴﻘﺎ  ﻣﻌﺎﺩل
ﻤﻘﺎم ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺒﻴﺎﻳﺪ  ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﻗﻴق ﺁﻥ
ﻨﺒﺎﺷﺪ  ﺃﺑﻠﻪ ﻭ
ﮐک عقلی ﻮ ﺑﻰ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭح ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ  ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻋﻘلی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺭ ﺁﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻮﺿﻊ  ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﺪﺍﻧم کاﺭﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﺰئی اﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍﻋﻘل
ﺒﻴﺸﺘﺮ  ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻨﮕﻴﻥﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻋﻘل
کمترﻋﺬﺍﺏ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺣﺴﺎس

می ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل هر
ﺭﻭحی ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺨﻮﺩ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻴﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﭙﻴﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ
ﻭلی ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣلی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ  ﺑﺎ ﻳک
ﮋﻧﺘﻴک
ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ  ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﻬم ﻨﺰﺩﻳک
ﺒﺎﺷﻨﺪ  ﺧﻴلی
ﺰﻭﺩ ﺍﺯ ﻫم
ﺠﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
یعنی ﮋﻧﺘﻴک
ﺠﺴﻤﺎنی ثاﺑﺖ
ﺍﺳﺖ  ﻭلی
ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺒﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ  ﻳﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﺪﺭسی
ﻮ ﻋﻠﻤﻰ  ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘتی ﺒﺤق
اﻟﻬﻰ  ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ  ﻭ (ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻌﮑﻮس ﻭﻣﻨفی
ﻮ ﻓﺎﺳﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻣﮑﺘﺐ
ﻓﮑﺮﻯ  ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ  ﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺒﻌﻘﺐ ﻣﻴﺮﻭﺩ  ﻭ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﮋﻧﺘﻴک ﺠﺴمی
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰﻋﻘﺐ
ﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺩﺭﻋﻘل که
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻳک
ﻨﻮع ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﺑﻠﻮغ
ﺤِﻠﻢ) ﻳﺎ
ﺧﻮﺍﺏ

ﺷﻴﻄﺎنی ﻮ
ﺷﻬﻮﺕ ﺍﻧﮕﻴﺰ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺑﻠﻮﻍ ﺟﺴمی
ﻄﻔل اﺳﺖ. ﻭلی
هنوﺯﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺑﻠﻮﻍ ﻋﻘلی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺑﻴﺴﺖ ﻭ ﭘﻨج
ﺴﺎﻟﮕﻰ  ﻭﺣتی
ﺪﺭﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩﻫﺎ ﺗﺎ
سی ﺴﺎﻟﮕﻰ
ﻭﭼﻬل ﺴﺎﻟﮕﻰ  ﻧﻴﺰ
ﺑﮑﻤﺎل طبیعی
ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﭼﻪ ﺑﻌﻠّﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭحی ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ  ﻭﭼﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ  ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﺍﻣﺎ
ﻧَﺼّﺎﺏ (ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻭﻟﺎﻳتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻨﺼﻮﺏ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺧﻠﻔﺎﻯ غیر
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺑﺎﺯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
هستند  ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﺋی
ﺮﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺪﻳنی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ  ﻣﺴؤل
اﻧﺘﺨﺎﺏ ﺑﺎﻃل
ﭙﺪﺭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ
ﭼﻪ
ﺳﻨّﻯ ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ  ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎم
ﺪﻳﮕﺮ  ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﺋی
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﻯ ﻣﺬﻫبی
ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺠﺰ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﺩ)
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
ﻨﺎﺻﺒﻴﺎﻥ اﺯ
ﺍﻫل ﻘﺒﻠﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  (ﻳﻌنی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ قشری
ﻮ ﻣﺘﺪﻳّﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﻋﺒﺎﺩتی ﻘﺸﺮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﮑﺎفی
اﺯ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم
ﺒﺮﻭﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ
ﺠﻬﻨم ﺮﺍ ﺩﺭ
ﻣﺸﺮق
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. (ﻣﺸﺮق
عالم ﺮﻭحی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ  ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺪﻳنی ﻮ ﺷﺮقی
ﺪﺍﺭﺩ)
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻌﻠﻪﻫﺎﻯ
ﺁﺗﺶ ﺑﺮﻭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﮔﻮﺭﺷﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺷﺮﺍﺭﻩ
(ﻭ ﺷﻌﻠﻪ ﻭ
ﻣﺼﻴﺒﺖ
ﻭﺷﺮﻭﺭ) ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺩﻭﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺣﻤﻴم
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﺁﺏ
ﮔﺮم ﭽﻮﻥ ﺁﺏ
ﺣﻤﺎﻡ  ﻭﻳﺎ
ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺬﺍﺏ  ﺩﺭ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺯ
ﺷﮑﺎﻑ ﺯﻣﻴﻦ  ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮل گرﻣﺎﻯ
ﺠﻬﺎﻥ  ﻭ
ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺯﻧﺪگی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﺴخ ﺸﺪﻩ  ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ) ﻭﺍﻳﻥ
ﻮضع ﺘﺎ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ (ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺘﺎ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ ﻮ
ﻣﺤﺸﺮﻫﺎﻯ
ﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺗﮑﺎﻣل
ﺘﮑﺮﺍﺭﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ  ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم قیامت
خود ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﺎﺭﻯ که
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭلی ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ (ﭘﺶﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺼﻴﺒﺖ
ﺗﺎ ﻣﻨﺎﺳﺐ)
ﺑﺎﺯ(ﻣﺼﻴﺮ) ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﺤﻴم
ﻮﺟﻬﻨم اﺳﺖ. (ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺑﺪﻧﻴﺎ  ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺘﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ  ﮐﻪ ﮔﺎهی
ﺒﭽﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍنی
ﻤﺘﻮﺍلی ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﺗﺎ
ﺭﻭحی ﺒﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ  ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻣﻘﺮﺭ الهی
ﺪﺭ ﺍﺯل ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ  ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم اﻧﻮﺍع
ﺠﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﮔﻴﺎهی ﻮﺣﻴﻮﺍنی
ﻮﺑﺸﺮﻯ ﻮ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺩﺭﻫﺮﮐﺪﺍﻡ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻋﻘل ﻮ ﮐﻤﺎل
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮ,
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺠﺒﺮﺋﻴل
برﺳﻨﺪ. (ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﺯ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
هاﻯ ﻤﮑﺮﺭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ  ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﺷﻮﻧﺪ  ﻭ (ﻣﺼﻴﺮ)
ﻭﻳﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﻫﻤﺎﻥ (ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻳﺎ ﺷﺪﻥ)
ﺩﺭتکامل ﺭﻭﺡ  ﻭﺩﺭﻃﺮﻳﻖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺣﺪﻳث ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻓﺮ ﻳﺎ
ﺟﺎﻫل بی ﺨﺒﺮ
ﻭ ﻧﺎ ﺗﻮﺍنی ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺎ ﻧﺴخ ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ تشیّع
ﻮﺗﺴﻨّﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ  ﻭلی
ﺴﺎﻟﻚ الهی
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ  ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ (ﺟﺤﻴﻢ)
ﺟﻬﻨمی
ﺒﺪﺗﺮﺍﺯ ﻧﺎﺭ
ﻳﺎ ﺁﺗﺶ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺯﻧﺪگی ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺳﺖ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤق
ﺰﻣﺎﻥ  ﻣﺸﺮک
هستند  ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭحی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻘﻴﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﺩﻳﺎﻥ  ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﻭﺵ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
بحق ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻨﺒﺎﺷﺪ  ﻭﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮکی
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﺪ  ﻫﻤﻴﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
اﮔﺮ بی ﺨﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ  ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋی
ﺪﺭ ﻣﺮﺍﺣل
ﺤﻴﻮﺍنی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ  ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭحی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﺒﺎ ﻧﺴخ اﻧﺪکی
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﻋﻘل ﺒﻬﺘﺮ
ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺭﻙ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺴﻠﻮک ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
هر ﺯﻣﺎﻥ
بمعرفی خدا  ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
هست ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﻧﻮعی
ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻤﻘﺎم
ﺮﻭحی ﺒﻬﺘﺮ ﻭ
ﻧﺴخ ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺃﻣّﺎ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ  ﻳﻌنی
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ و سنّی
ﮐﻪ ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
ﻤﺸﺮک هستند  ﻭﺳﺨﺖ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺳﻨﻴّﺎﻥ اﮔﺮ
ﺩﺷمنی
ﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﻨﮑﻨﻨﺪ  ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ  ﺍﻣﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺯ  ﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ عامل
ﺘﺎ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ  ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺗﻌﻬﺪ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺎ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ  ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺎ ﻋﻘل ﺒﻬﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺗﺮک
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺻﻠﺎﺕ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﺣتی
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺭﺯﺵ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﮐسی
ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ  ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗل ﺒﺎ ﻳک
اﻣﺎم ﺰﻧﺪﻩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺗﻌﻬﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ  ﺑﺎﻧسخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮﻋﻘل ﺒﻬﺘﺮ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭ ﺗﺮ  ﺑﺮﺍﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ (ﻓﻮﺭﻩ)
ﻓﻮﺭﺍﻥ ﭽﺸﻤﻪ
ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺬﺍﺏ  ﻭﻧﻴﺰ
ﻭﻓﻮﺭ ﻭ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﺍﺳﺖ. (ﺣﻤﻴﻢ)
ﺁﺏ ﮔﺮم ﺤﻤﺎﻡ  ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺴﺨتی
ﻮﺑﺎ ﮔﻨﺪﻳﺪگی
اﻳﻦ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﺏ
ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺬﺍﺏ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﻬﻨم ﺴﻮم
ﺴﻠﻮﮐﻰ  ﺭﻭح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﺘﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ. ﻭ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻳکی اﺯ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺤﻴﻮﺍنی
ﺮﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ  ﺗﺎ ﺣﺪّ
ﺍﻗﻞ ﺍﺯﭼﻨﻴﻥ
ﺴﻮﺧﺘﻥ هائی
ﺪﺭﺃﻣﺎﻥ ﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﺷﺮﺭ)ﻳﺎ
ﺷﺮﺍﺭﻩ ﻭ
ﺷﻌﻠﻪ  ﻭ
ﭘﺮﺷﻬﺎﻯ
ﺴﻮﺯﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺰﻧﺪگی
ﭙُﺮ ﺷﺮّ ﻭ
ﺷﻮﺭ ﻭﺳﺨتی ﻮ
ﺩﺭﺩ ﺳﺮﻫﺎﻯ
ﺰﻧﺪگی اﺳﺖ. (ﺧﺪ)
ﻳﺎ ﮔﻮﻧﻪ صورت  ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﮑﺎﻑ
ﻳﺎ ﺩﺭﻳﭽﻪﺃﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺨتی اﺯ
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺨﺖ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺣﺎلی
که (ﺑﺎﺏ)ﻭ ﺩﺭ  ﺳﻤﺒﻮل
ﺒﺎﺯ ﺑﻮﺩﻥ
ﺘﻤﺎم عیاﺭ
ﺑﻬﺸﺖﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 2381 -
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ286 ﺑﺤﺎﺭ) ﻭ ﺍﺯ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ  ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺭﻭم
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ
ﻤﺠتبی ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺍﺭﻭﺍح
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮگ کجا
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ؟ (ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺭﻭﻣﻰ  ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮐﺎﻣلی ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻥ ﻨﻴﺰ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﻧﻤﻮﺩﻩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭالهی
ﺪﺭ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ  ﺍﻳﻥ
کاﻣل ﻨﺴبی
ﻤﺴﻴحی ﺒﻮﺩﻩ  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴک عضو ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤﻖ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻨک اﻭ ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﮐﺴﺐ
ﻳﻘﻴﻦ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ اﻣﺎم
ﺤﺴﻦ  ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺘﻤﺎم ﺮﻭم
ﺸﺮقی ﺮﺍ
ﺍﺷﻐﺎﻝ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ  ﻭﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻯ
ﺮﻭم غربی ﺪﺭ
ﺍﻳﺘﺎﻟﻴﺎ  ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺣﻤﻠﺎﺕ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻥ
ﮋﺭﻣﻦ  ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ.
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
کشیشاﻥ ﻮ
ﺭﺟﺎل ﻤﺬﻫبی
قشری ﭙﺎﭖ  ﻭ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ (ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻔﻘﻴﻪ ﻣﺴﻴﺤﻰ)
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ سلوک
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢ
فارقلیط دوم
مسیح ﻭﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺴﻴحی ﻮ
ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ  ﻭ ﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﻧﻴﺰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ عیسی
ﻤﺴﻴﺢ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭلی هرﮔﺰ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ  ﭘﻨﺠﻤﻴﻥ
ﻮ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻋﻴﺴی ﻤﺴﻴﺢ  ﻭ

ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺴﻴﺤﻰ  ﻗﺒل اﺯ
ﺑﻌثت ﻣﺤﻤﺪ  ﮐﺎﺷﻒ
ﻗﺮّﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻗﺎﺋم
ﻨﻤﻰ ﺭﺳﻨﺪ.
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺍﻳﻥ
اﺣﻮﺍل ﻨﻴﺰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭلی ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﻧﺎﺩﺭ ﺑﺎﻳﻥ
ﺪﺭﺟﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ اهل
کتاب ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺼﺎﺩق
ﻮ ﻋﺎﻣل ﺒﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺤﺪّ
ﺍﮐثر ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰم
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭلی ﻤﺄﻣﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﻴک
کاﻣل الهی
ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﭼﻨﻴﻥ کاﻣل
ﻤﺄﻣﻮﺭ ﺷﺪﻩ  ﻳﻚ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﺭﻭٴﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﮑﺴﻰ
ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﺪ  ﻭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ  ﺍﻣﺮﻯ
ﺘﺤﻘﻴقی ﻮ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﻨﺎﻣﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ ﺪﺭ
ﭘﺎﺳخ
ﭙﺎﺩﺷﺎﻩ الهی
ﺮﻭم
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺘﺠﺘمع
عند ﺻﺨﺮة ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪّس فی
ﻠﻴلة ﺍﻟﺠمعة  ﻭﻫﻮ
ﻋﺮﺵ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺄﺩﻧﻰ  ﻣﻨﻬﺎ
ﻳﺒﺴﻄ اﻟﻠ
ﻪﺍﻟﺄﺭﺽ  ﻭ
ﺍﻟﻴﻬﺎ
ﻳﻄﻮﻳﻬﺎ ﻭ
ﺍﻟﻴﻪ
ﺍﻟﻤﺤﺸﺮ  ﻭﻣﻨﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻮﻯ
ﺮﺑّﻨﺎ ﺍلی
اﻟﺴﻤاء ﻮ ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﺍﺭﻭﺍح
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ ( اوم
کننده) ﭙس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺪﺭ
ﮐﻨﺎﺭﺳﻨگ
ﺒﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪس  ( در
مثالهای
مفهوم
مسیحیان ) ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺷﺐ ﺟﻤﻌﻪ
ﺟﻤﻊ
(شهودنهائی
سالک )
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭبّانی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺒﺒﻌﺪ  ﺯﻣﻴﻥ
ﻤﻨﺒﺴﻄ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺁﻥ ﻨﻴﺰ ﺯﻣﻴﻥ
ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ (ﺗﺎ)
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﻨﻘﻄﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﺏّ ﻣﺎ
ﻭ ﻣﻠﺎﺋک اﻭ  ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ
ﺮﻓﺘﻪ ﻣﺴﺘﻘﺮ
ﺷﺪﻧﺪ. (ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس
ﺍﻭﺭﺷلیم ﺪﺭ
ﻓﻠﺴﻄﻴﻦ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﻤﺤﻘق ﻤﺴﻴﺤﻰ  ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﻮ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺩﺍﺭﺩ  ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﻣﺎم ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس  ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻥ
اﺑﺮﺍﻫﻴﻢ  ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ
ﺑﺨﺎﻭﺭ
ﻣﻴﺎﻧﻪ.
ﺯﺭﺩﺷﺖ  ﻳﺎ
ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺍﻥ
ﺁﺯَﺭ  ﻭﻧﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺗﻮﺭﺍﺕ (ﺗﺎﻟِﺢ)
ﮐﻪ ﭘﺪﺭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪس  ﺯﻣﺎﻥﺪﺭﺍﺯﻯ
ﻘﺒﻠﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
یهود و
مسیحیان ﺑﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﻧُﺪﺑﻪ ﺁﻥ  ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻤﻘﺪس ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ (ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻠﺤﻢ)
ﻓﻠﺴﻄﻴﻦ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﺒﺎ
ﺍﻭﺭﺷلیم ﻤﺤل
عباﺩﺕ ﻣﺴﻴﺢ  ﺩﺭ ﻳک
ﻤﻨﻄﻘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻧﻴﺰ  ﻣﺪتی
ﺘﻮﺟﻪ ﺑﺒﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس
ﺩﺍﺷﺖ  ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﻘﺒﻠﻪ
ﮐﻌﺒﻪ  ﻣﻮﺭﺩ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﻗﺮﻳﺶ
ﻭﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺗﺒﺪﻳل ﺸﺪ.
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪس
ئر واقع ولایت
سلوکی قبل از محمد
ﺳﺎﻟﻴﺎﻥﺪﺭﺍﺯﻯ
ﻤﺤﻞ (ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ)ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮ(ﺣﺞ) ﺳﻠﻮکی
اﺩﻳﺎﻥ ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل
(ﺴﺎﻣﻰ غیر
ایرانی ) ﺑﻮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻣﻌنی
ﺴﻠﻮﮐﻰ  هم ﺒﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس ﺵ ﻭ
ﻫم ﻤﮑﻪ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ  ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻣﮑﺎنی لا
ﻣﮑﺎﻥ) ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻮﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
سالکان هستند.
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪس
ﻳﺎ ﺧﺎﻧﻪ
ﻣﻘﺪس ﻭﺍﻗﻌﻰ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺍﺯﺁﺩ ﺸﺮﻭﻉ  ﻭﺑﺎﻧﺒﻴﺎ
ﺗﺎ ﻋﻴسی ﻮ
ﻣﺤﻤﺪ  ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﻭلی
غیبی  ﮐﻪﺟﺰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻥ اﻭ
ﻣﻴﺴﺮ ﻧﻴﺴﺖ  ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ (ﺻﺨﺮﻩ)
ﻳﺎ ﺳﻨگ
اﻭﺭﺷﻠﻴﻢ  ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
اﺯ ﮔﻨﺒﺪ ﺳﻨگی
ﺁﻥ ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ  ﻣﺴﺠﺪﻯ
ﺍﺳﻠﺎمی
بخواست عمر
خلیفه ﺸﺪ  ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻨگ ﺪﻳﻮﺍﺭ
ﻧُﺪﺑﻪ اشک
ریزی ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﻭ
ﻫﺰﻳﻨﻪ
ﮐﻮﺭﻭﺵ
زردشتی
هخامنشی ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪ. ﻭﺟﺎﻯ
ﻤﻌﺒﺪ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﺑﺮﭘﺎ ﺷﺪ  ﮐﻪ
ﺑُﺨﺖ ﺍﻟّﻨﺼﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﺮﺍﺏ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻣﻌﺒﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺮﺍ ﺑﺎﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺨﺮﺍﺏ ﮐﺮﺩﻧﺪ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
اﺧﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﺎک
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪ.
ﻭﺟﺎﻯ ﺘﺠﻤّﻊ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻴﻬﻮﺩﻯ  ﻭﭘﺸﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﺴﻨگ ﺒﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس  ﻫﻤﺎﻥﺴﻨگ
ﻤﻌﺒﺪ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﻣﺴﺎﺟﺪ
ﻗﺪﻳم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﺰﻣﺎﻥ  ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ  ﻭﺟﺎﻯﺴﺮ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ ﻮ
ﺗﺴﻠﻴم ﺘﺎﻡّ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ  ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﻳک ﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺍﻭ
ﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺤﺎﺿﺮ ﻣﻴﺸﺪ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮﻣﺄﻣﻮﺭﻯ
ﺴﺮ ﺍﻭﺭﺍ ﻗﻄﻊ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ  ﻭ
ﺗﺴﻠﻴم ﻤﻄلق
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭلی ﺪﺭ
ﺗﻤﺎم اﻳﻦ
ﻣﺴﺎﺟﺪ ﺳﻠﻮکی
گذﺷﺘﻪ  ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻣﻌﺒﺪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ  ﺍﻳﻥ
ﺴﻨﮕﻬﺎ ﺪﺭ
ﺣﮑﻢ ﻗﺒﻠﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺩﺭﮐﻌﺒﻪ
ﻭ ﻣﮑّﻪ  ﻧﻴﺰ
ﺳﻨگ ﺴﻴﺎﻩ  ﺣﺠﺮ
ﺍﻟﺄﺳﻮﺩ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻘﺶ
ﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ نزد
زردشتیان
قریش ﺩﺍﺷﺘﻪ  ﻭﺍﻳﻨک
ﻘﻠﺐ ﮐﻌﺒﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ (ﺧﺎل
ﺮﻭﻯ ﺼﻮﺭﺕ)
ﭘﻴﺮ الهی
ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ  ﻭﻗﺒﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻮﻟﺎﻋلیّ
اﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
در حیاتش  ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻫﻤﻴﻥ
ﻨﻘﻄﻪ ﺳﻴﺎﻩ
ﺣﺮﻑ ﺑﺎء
ﮐﻠﻤﻪ ﺑﺴم اﻟﻠﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ. ﺍﻳﻥ
ﻨﻘﻄﻪ ﻋﺼﺎﺭﻩ
ﺗ ﻤﺎم ﻘﺮﺍﻥ  ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﻮﻟﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی که ﺧﺎل
ﺮﻭﻯ ﺼﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ  ﻗﺒﻠﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪس
ﺩﺭ ﻭﺍقع اﻣﺮﻯ(ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻧﻰ) ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺯﮔﻮﻧﻪ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ یونیورس
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯﻋﻮﺍلم الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس همان
بیت ولایت
وﺳﻤﺒﻮل
ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺣل اﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤق ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺒﺎﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﻗﺒل نهاﺋی
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﻮﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﺎﻟک
ﭽﻮﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺳﻴﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﻤﻴﺸﻮﺩ  ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺠﻨگ
ﻤﻘﺪس
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ  ﺗﺎ
ﺣﺘﻤﺎ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﻧﺪ ﻭ
ﻓﺪﺍئی گرﺩﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﻴّﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ  ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﮐﺎﻣلی الهی
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﺴﺎﻟک ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ  ﺩﺭﭼﻨﻴﻥ
ﺠﻨﮕﻬﺎئی
کشته ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ سالک
صادق ولایت
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺣتی
ﺴﺎﻟﻚ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ  ﺑﭙﺎﻯ
ﻤﺮگ ﻮ
ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ ﻮ
ﺧﻠﺴﻪ ﻭ
ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ  ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﻗﺎﺋم
بسوگند محمد
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺳﺎک
ﺒﺎ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ  ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺭﻭﺍح کاﻣل
ﺸﺪﻩ ﻗﺒل اﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ
ﺪﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎ
ﻣﺸﻴّﺖ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﮔﺮﺩﺩ  ﺑﺨلق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ (ﻋﻴﺪ
ﻗﺮﺑﺎﻥ) ﻭ
ﻧﻮﺭﻭﺯ ﻭ(
ﻧﻤﺎﺯ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ) ﻭﻣﺒﻌث
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩ  ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﺭﺳﻤﺎ
ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺷﺐ ﺟﻤﻌﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺷﺐ ﺟَم
ﺸﺪﻥ ﻮ ﺟﻤﻊ) و
یگانه
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﺮﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ  ﺑﺎ
ﻣﻌﺒﻮﺩ الهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﻫﻔﺘﻪ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺷﺐ ﻭﻳﺎ ﺭﻭﺯ
ﺟم ﺸﺪﻥ  ﻭﺑﻌثت
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک ﻮ
ﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋم
ﺒﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺟﻤﻊ  ﺷﺪﻥ
ارﻭﺍﺡ  ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻴﺎﻥ ﻴک
ﻤﮑﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
اﺭﻭﺍح ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ  ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ(
ﻟﺎ ﻣﮑﺎنی
اﻟﻬﻰ) ﻧﻴﺴﺖ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺟم ﺸﺪﻥ
ﻮﺟم گرﺩﻳﺪﻥ  ﻭ
ﺑﮑﻤﺎل الهی
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺴﺎﻟک
ﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ الهی اﺳﺖ. (ﻋﺮﺵ
ﺃﺩﻧﻰ) ﻋﺮﺵ
ﻧﺰﺩﻳک
ﺒﺪﻳﻨﺎ  ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ عرﺵ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻘﺒل اﺯ ﻗﺎﺋﻢ  ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
الهی ﺒﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ  (ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮشی ﻮ
ﻧﻬﺎﺋﻰ) ﺁﻧﻬﺎ  ﻫﻤﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم عرﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺴﻴﺢ  ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎ ﻣﺴﻴﺢ  ﺗﺎﻗﺒل
اﺯ ﺑﻌثت ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ  ﺣتی اﮔﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﺮﺳﺪ ﻭ
ﺑﻤﻴﺮﺩ  ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮگ ﻄﺒیعی
ﺨﻮﺩ  ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﻭﺣق
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟک ﺼﺎﺣﺐ
ﻋﺮﺵ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻮ (ﺃﺩﻧﻰ)
ﻭﺯﻣﻴنی
گرﺩﻳﺪﻩ  ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻋﺮﺵ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺃﻋﻠﻰ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔتم
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﺷﺮﻃ ﻮ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺃﻣﺮﻳﻪ ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮکی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮخی اﺯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋﻢ  ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺎم اﻳﻤﺎنی
ﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﻭلی
ﻤﻘﺎﻡ  ﺗﺮﺑﻴتی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺣﮑم ﺒﻬﻠﻮل ﻮ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ ﺪﺭ
ﻋﻘل اﺳﺖ. ﻭلی
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ  ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ هم
ﺒﺎﺷﺪ  ﺩﺍﺭﺍﻯ
ارﺗﺒﺎﻃ ﺘﻠﻪ
ﭘﺎﺗﻴﻚ  ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
اﺳﺖ. ﻭﻋﻘل
کُلّی ﻘﺎﺋﻢ  ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻯ ﻤﺪﺍﻭم
ﺪﺍﺭﺩ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻃﻠﺐ
ﺍﻭ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺍﻳﻥ کاﻣل الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ  ﺗﺎ
ﺑﮑﺎﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺰﻧﺪ. (ﻋﺮﺵ ﻳﺎ
ﺃﺭﺝ و أرگ )
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻘﻒ ﻭ
ﺩﺍﺭﺑﺴﺖ
ﻣﻮﺳﺘﺎﻥ  ﻭ ﻫﻤﺎﻥ (ﺍﺭﻳﮑﻪ)
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ  ﻭﺃﺭگ
بارگاه
ﭙﺎﺩﺷﺎهی ﻮ
ﻟﻔﻈ ﻴﺎﺭﺳی ﺨﺎﺹ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥاست
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
الهی ﺮﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻭﺭﺷلیم ﺮﺍ  ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﺮﮐﺰ (ﺍﻧﺒﺴﺎﻁ
ﺯﻣﻴﻦ)
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ  ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻋﻠمی ﻘﺪﻳم
ﺒﻮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺯﻣﻴﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
اﻭﻟﻴﻥ ﻨﻘﻄﻪ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺯﻣﻴﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﺏ ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﻴﺂﻳﺪ ﻭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺭﻭﻯ
ﺁﺏ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻋﻤﺎق
ﺪﺭﻳﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ بی
ﭙﺎﻳﺎﻥ  ﻭﻳﺎ
ﮐُﺮﻩﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻣﻴﻦ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﻘﺪس
ﺗﺮﻳﻥ ﻨﻘﻄﻪ
ﺭﺍ  ﻣﺒﺪﺃ
ﺑﺴط ﻮ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﺰﻣﻴﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﮑﻪ ﻭ ﮐﻌﺒﻪ
ﻭﺑﻴﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺤﺮﺍم ﻴﺎ
ﻣﺴﺠﺪ
ﺍﻟﺤﺮﺍم کعبه ﻫﻤﻴﻥ
اﻇﻬﺎﺭﺍﺕ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎم ﺸﺪﻩ  ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ (ﺯﻣﻴﻥ
ﻤﮑﺎﻧﻰ) ﻧﻴﺴﺖ  ﺑﻠﮑﻪ ( ﺯﻣﻴﻦ
ﻟﺎﻣﮑﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ )
ﻭﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺃﺭﺽ
ﻣﻠﮑﻮﺕ)
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺼﻮﺭﺕ
ﺯﻣﻴﻥ ﺰﻳﺮ
ﭘﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻣﺒﺪﺃ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺯﻣﻴﻨﻬﺎ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ  ﻳﺎ ﻣﮑﻪ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﺮﻣﻘﺪس
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﭘﺎﻳﺎﻥ هستی
ﺮﺍ ﺩﺭ

ﺍﺑﺪﻳﺖ  ﺑﺎﺯﻫﻤﻴﻥ
ﻨﻘﻄﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻳﻌنی
ﺮﻭﺯﻯ که
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﺷﻮﺩ ﻭ
ﺯﻣﻴﻨﻬﺎ ﺟمع
ﺁﻭﺭﻯ ﻮ
ﺑﺮﭼﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩ  ﺍﻳﻥ
اﻭﺭﺷﻠیم ﺒﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس
ولایت  ﻭﻳﺎ
ﻣﮑﻪ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻧﻘﺎﻃ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ  ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻨﻘﻄﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ (ﻳﻄﻮﻳﻬﺎ)
ﺁﻧﻬﺎ (ﻣﻄﻮﻯّ)
ﻭ ﺑﺤﺎﻝ (ﻃﻮﻯ)
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ (ﺗﺎ)
ﺷﺪﻥ ﻔﺎﺭسی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﭙﺎﺭﭼﻪﺍﻯ ﺘﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﻭ ﺑﺤﺠﻢ
ﮐﻮﭼﻜﺘﺮ
اینتویشن ﺩﺭ
ﻣﻴﺁﻳﺪ. ﻭ(ﻣﺤﺸﺮ)
ﺑﺎﺯ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ  ﻣﺤﺸﺮ
ﺍﺭﻭﺍح غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
ﻨﻴﺰ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ  ﻭﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ  ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ
ﺳﻠک اﻟﻬﻰ  ﻣﻮﺭﺩ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ  ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭﺍﮔﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺴﻠﻮک
ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺮﺳﻨﺪ  ﻭلی
ﺴﺎﻟک ﻤﺘﻌﻬﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﺎ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﻬﺘﺮ  ﻭﻋﻘل ﻮ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ  ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺗﺎ ﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﺎﺭﻯ که ﻫﺮ
ﺭﻭحی ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﺪ  ﺗﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺒﺮﻭﺩ. ﻭ ﺣتی
ﺮﻭح
ﻮﻳﺮﻭﺳﻬﺎﻯ
اﻣﺮﻭﺯﻩ  ﺭﻭﺯﻯ
ﺒﮑﻤال اﻧﻮﺍع گیاهی
وﺣﻴﻮﺍنی ﻮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮک الهی
ﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ  ﺗﺎ
ﺑﺄﺑﺪﻳﺖ بی
اﻧﺘﻬﺎ  ﺩﺭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻋی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﭙﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ. (ﺍﺳﺘﻮﻯ)
ﺟﺎﻯﻘﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻥ
ﻮﻧﺸﺴﺘﻦ  ﻭﻫم
ﺴﻄح ﺸﺪﻥ
ﻮﻣﺴﺘﻮی
گرﺩﻳﺪﻥ  ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ (ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﺟﺴﺘﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﻫﺮﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﻟک ﺒﻬﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ که
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ الهی
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﻴﺮﺳﺪ  ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺗﺠﻠّﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻤﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. (ﺳﻤاء
) ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥﻠﻔﻈ
ﻔﺎﺭﺳی
ﺁﺳﻤﺎﻥ اﺳﺖ  ﻭ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺭﻭح
اﺳﺖ. ﻭ ﺯﻣﻴﻦ ﺟﺴﻢ
ﻭﺗﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺘﻥ ﻮ
ﭘﺎﺋﻴﻥ ﺁﻣﺪﻥ
ﻤﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺣنی
ﺘﻤﺎم هستی ﺑﻬﺮ
ﺷﮑل ﺁﻥ  ﻳک
تجلّی ﺠﻠّﻯ
اﻟﻬﻰ  ﻭﻇﻬﻮﺭﻯ
اﺯ (ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل )
هستی )ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺼﻔﺖ (ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺒﺪﺃ (ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ الله ) ﺩﺭ (ﻟﺎﻫﻮﺕ)
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ (ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭج ) ﻫﺴﺘﻰ)
ﺩﺭ (ﻫﺎﻫﻮﺕ
عمّاء ) ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺼﻮﺭﻯ اﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﻣﻴباﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺼﻔﺖ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﻃﻥ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺮﺍ (ﻋﻤّاء )
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﻭﺭﺍ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﺭج اﺯﻫﺴﺘﻰ
ها )
ﻭﻫﻤﺎﻥﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯو یونیوس
عدم ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ)
ﻣﻴﻨﺎﻣﺪ.
ﮐﻪﺩﺭﺁﻥ (ﻣﮑﺎﻥلا
ﻣﮑﺎﻥ) ﻭﻫﻤﺎﻥ (ﻭﺟﻮﺩ
ﻟﺎ ﻭﺟﻮﺩ از
لحاظ ﻣﺎﻫﻮﻯ)
ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ  ﺟﺎﺋﻰ
ﮐﻪ (ﺍﻭیا ﻫﻮ )
ﺿﻤﻴﺮﻏﺎﻳﺐ
دائم  ﻭ
ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺑﺪﻭﺭ ﻫﻤﺎﻥ
(ﺁﻥ)
ﺿﻤﻴﺮﺍﺷﺎﺭﻩ
بغایب
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ (ﻫﺬﺍ
ﻫﻮ) ( ﺍﻳﻥ اﻭ)
ﺍﺳﺖ. ﻣﻠﺎﺋک
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺴﺘﻮﻯ
ﺪﺭﻋﺮﺵ ﻫستند  ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﻮ
ﺩﺭ ﻧﻘﺸﻬﺎﻯ
شکلی ﻔﺮﺵ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ  ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﭙﻮﺷﺎﻧﺪ
ﺩﺭ ﻭﺍقع اﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺑﺮﺗﺮ
از ﺭﺏّ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺣﻤﺎﻥ
بگفته محمد
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
اﺭﻭﺍح ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻴﺰ ﺑﻪ (ﺍﻟﻠﻪ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ  ﮔﺮﭼﻪ
ﺟﻤﻠگی ﺁﻧﻬﺎ  ﺩﺭﺣﮑﻢ
فرضی (ﺯﻣﻴﻨﻪﺍﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﻣﺎﻫﻮﻯ) ﻭ
ﮐﺮﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ (ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ
یا ﻗﺮّﻩﮔﻴﺮﻯ)
الهی ﺪﺭﻫﺴتی
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ عرﺵ  ﺩﺭ ﺣﮑم
کرسی ﻮ ﺃﺭﻳﮑﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
الهی ﺒﺮﻫﺴتی
اﺳﺖ. ﻭﻳک
ﻨﻤﺎﻳﺶ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻨﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ  ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻘﺎم ﺮﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻣﻄﻠﻖ الله  ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﻇﻬﻮﺭﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻈﻬﻮﺭﻯ
ﻤﺎﺩﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ  ﺑﺎﺯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻔّﺮﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی اﻟﻬب
هستند
ﻭﺗﻤﺎمی
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻠﺎﺋک الهی
هستند .ﻭلی ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ  ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﻭﭘس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺣﺪﻳث  ﺍﺟﺘﻤﺎع
اﺭﻭﺍح ﭙس
ﺍﺯﻣﺮﮒ

ﺑﺸﺮﻯ  ﻓﻮﺭﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﺟﻬﻨم
ﺴﻮم ﺒﺠﻬﻨّک
ﭽﻬﺎﺭم ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭلی اﺟﺘﻤﺎع
اﺭﻭﺍح ﻤﻮٴﻤﻥ
اﻭم کنندﻩ  ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺎ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ  ﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺳﻠﻮکی ﺤﺪﻳث
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺠم ﺸﺪﻥ
ﻮ ﺟم گرﺩﻳﺪﻥ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ  ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ  ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺩﺭ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪس
ﻭ ﺑﻴﺖ الله
ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ
ﻭﻣﺴﺠﺪ
ﺍﻟﺤﺮﺍم عزلتگاه
ﺴﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ  ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
اﺟﺘﻤﺎع
اﺭﻭﺍح
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﻭم
کننده ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ  ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﭘﺎکی
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ و
تطهیر ﮐﺎﻣل ﺒﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ (ﺍﺳﺮاء
ﻮ ﻣﻌﺮﺍﺝ)
ﻧﻬﺎئی
اﻭﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﺩﺭﻋﻤق
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ  ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺭﺍﻭﻯ ﺴﭙس ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ  ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍح
کاﻣﻠﺎﻥ کجا
ﺟمع ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ؟
ﺯﻳﺮﺍ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
کاﻓﺮ  ﻭبی
ﺨﺒﺮ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮک و
ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی
خوﺩ  ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﻳک
ﺘﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی
ﻮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻮﺑﻌﺪﺍ نیز ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺪﻋﻴﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ  ﻭلی غیر
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮ ﭘﻴﺮﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻔﺎﺳﺪ ﻭ ﺷﺮﻳک
ﺨﺪﺍ ﺷﺪﻩ  ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ  ﻳﻌنی
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺁﻥ  ﻣﺴخ
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﻮ ﺧﻮﻙ  ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺁﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭘس
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ که
ﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ  ﺟﻤﻌﺸﺪﻥﺎﺭﻭﺍﺡ
ﺁﻧﻬﺎﭘﺶﺍﺯﻣﺮﮒ
ﻗﻄﻌﻰ  ﺍﺳﺖ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒل
اﺯﻣﺮگ ﻨﻬﺎﺋی
ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﺎﺯ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺪﺭﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺘﺠﺘمع
فی ﻮﺍﺩﻯ
ﺤﻀﺮﻣﻮﺕ  ﻭﺭاء
ﻤﺪﻳﻨﻪ
ﺍﻟﻴﻤﻥ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﺑﺎﻥ
ﺤﻀﺮﻣﻮﺕ  ﺩﺭ ﭘﺸﺖ
ﻭ ﻭﺭﺍﻯ (ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻳﺎ ﺷﻬﺮ) ﻳﻤﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﻭﺍﺩﻯ
ﻴﺎ همان ﻭالی
ﻔﺮﻧﮕﻰ  ﻭﺩﺭﻩ  ﺩﺭ
ﻭﺍقع یک ﻘﻄﻌﻪ
ﺯﻣﻴﻥ ﺪﻭﺭ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺷﻬﺮﻧﺸﻴنی
ﻮﺗﻤﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﺣﻀﺮ
ﻣﻮﺕ ) ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻧﺎﻡ ﻳﻚ ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭﮔﺮﻡ ﻭﺧﺸﻚ
ﺩﺭ ﺟﻨﻮﺏ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
اﻋﺮﺍﺏ ﺻﺤﺮﺍ
ﺳﻤﺒﻮل
ﺒﺪﺗﺮﻳﻥ ﻨﻘﻄﻪ
ﺻﺤﺮﺍئی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺸﻤال
عرﺑﺴﺘﺎﻥ
گهگاه ﻋﻠﻒ
ﺯﺍﺭﻯ ﻮ
ﺧﺎﺭﺳﺘﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻏﺬﺍﻯ
ﺸﺘﺮﻫﺎ ﻭﺣتی
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺣﻀﺮﻣﻮﺕ  ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﺣﻀﻮﺭ
دائم ﻣﻮﺕ ﻳﺎ
ﻣﺮگ اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺠﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺍﺟﺘﻤﺎع
اﺭﻭﺍحک
کاﻓﺮﺍﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻨﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ  ﻭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮﺣتی
ﻔﺴخ گیاهی ﻮ
ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﻮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻔﺎﺳﺪ  ﻭ ﻓﺎﺳﺪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻠﺎﻳﻖ  ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ.
ﺍﻣّﺎ (ﻳَﻤَﻦ)
ﺳﺮ ﺯﻣﻴﻥ ﻮ
ﮐﺸﻮﺭﻯ اﺳﺖ  ﻭﻧﻪ
ﺷﻬﺮ ﻭ ﻧﻘﻄﻪ
ﻣﻌﻴّﻦ  ﺩﺭ
ﺟﻨﻮﺏ ﻏﺮﺑﻰ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ  ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻘﻄﻪ
ﺁﺑﺎﺩﺍنی
ﺼﺤﺮﺍﻯ عرﺑﺴﺘﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻋﺮﺍﺏ
ﺩﺭ ﺣﮑم ﺒﻬﺸﺖ
ﻋَﺪﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻳﻤﻦ ﻫﻨﻮﺯ
ﻗﺎﺑل ﻘﻴﺎس
ﺑﺎ ﻫﻴچ ﻨﻘﻄﻪ
ﺳﺮﺳﺒﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﻳﻤﻦ  ﻳﺎ
ﻳُﻤﻦ (ﺑﺎ ﺿﻢّ ﻳاء
) ﺑﺮﮐﺖ  ﻭﺳﺮﺯﻣﻴنی
ﺮﻭحی ﻮ الهی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍح کاﻓﺮﺍﻥ
ﻮ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺪﺍﻥ
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻳﻤﻥ با برکت
ﺠﺎﻳﮕﺎﻩ ﺭﻭح
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﻌﮑس
ﺳﺮ ﺯﻣﻴﻥ ﻴﻤﻦ  ﺳﺮ
ﺯﻣﻴﻦ (ﺷﺎﻡ) ﻳﺎ
ﺷﻮم ﻮ ﺟﻬﻨﻤﻰ
برای ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻭﺭاء)
ﭘﺸﺖ ﺁﻥ  ﻭلی ﻨﻪ
ﺑﻤﻌنی ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻤﻌنی
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻪ
ﺁﻥ ﻮ ﺯﻳﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ (ﻣﺪﻳﻨﻪ)
ﻳﺎ ﺷﻬﺮ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺤﻞ (ﺗﺪﻳّﻦ)
ﻭﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻮﺳﻠﻮک اﺳﺖ و
نه تمدّن .
ﻭﻟﺬﺍ (ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ) ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻘﻄﻪ
ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎئی
ﻨﻴﺴﺖ  ﺑﻠﮑﻪ (ﻣﻘﺎک
اﻟﻬﻰ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ ﺪﺭ
ﻭﺍقع ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺎﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻧﺰﺩ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
اﺧﻠﺎق ﻮ
ﺷﺮﻳﻔﺘﺮﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍل ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ  ﻭﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺍﻥ  ﺩﺭ ﺣﮑم
ﺴﺎﮐﻨﺎﻥ (ﻗﺮﻳﻪ)
ﻭﺩﻫﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ قرّه
گیری و ﻤﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ و الهی
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ
ﻭﺟﻨﮕﻠﻬﺎ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺯﻧﺪگی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.

حدیث
2382 مکرر ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ287 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺣﻮﺽ (ﮐﻮثر)
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺤﻮﺽ
ﻣﺎ ﺑﻴﻥ ﺒﺼﺮﻯ
الی ﺼﻨﻌاء  ﺃﺗﺤﺐ
ﺃﻥ ﺘﺮﺍﻩ؟ ﻫﻤﺎﻥ
ﺤﻮﺽ ﻭ
ﺣﻮﺯﻩﺍﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻴﻥ (ﺒﺼﺮﻯ
در یمن یا
بصره )ﺘﺎ
ﺻﻨﻌاء (در یمن ) (
منظور ﻣﮑﺎنی
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ )
ﻭﻣﻘﺎمی
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ  ﮐﻪﺳﺎﻟک
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﭙس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ پنجم
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﻌﻘل
ﺒﺮﺟﺴﺘﻪ
عرفانی و الهی
ﺁﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻌﻘل کلّی
ﻘﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ  ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ نوع ﺒﺸﺮ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ عقل
ﻤﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﮐاﻣﻠﺎﻥ ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﺍﮔﺮ
ﺑﺨلق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ  ﻭﻣﺒﻌﻮث
ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺠﺪﺩ
ﺷﺪﻧﺪ  ﺍﺯ ﻋﻘل
ﺒﺮﺗﺮ ﮐلّی
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر (ﺣﻮﺯﻩ
ﻋﻘﻠﻰ)
ﻭﻣﻘﺎمی ﻮ
ﺗﻘﺪس ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﭼﻮﻥ اﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺣﻮﺽ
ﮐﻮثر ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺤﻀﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻳک ﺤﻮﺽ
ﭼﻮﻥ ﺧﺰﻳﻨﻪ
ﺣﻤﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺴﺎبق ﺪﻳﺪﻡ  ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺒﻮﺩ ﻭ
ﺍﺳﺘﺤﻤﺎم ﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﻭﻣﻦ ﻧﻴﺰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺁﻥ
ﻤﻴﺸﺪﻡ  ﻭﻳک
ﻤﺸﺖ ﺁﺏ ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﻮﺭﺩﻡ. ﻭ ﺁﺏ  ﺳﻤﺒﻮل
عقل اﺳﺖ  ﻭﺣﻮﺽ
ﺳﻤﺒﻮل ﺤﻮﺯﻩ
ﻭﺣﻠﻘﻪ ﺩﺭسی
ﻮ ﻭﻋﻈ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎمی
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺯ
ﺳﺎﺋل
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ  ﺁﻳﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍهی اﻳﻥ
ﺤﻮﺽ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺍ  ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﺼﺮﻩ ﺗﺎ
ﺻﻨﻌاء ﻮﺳﻌﺖ
ﺩﺍﺭﺩ  ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﻨﻰ؟ ﺑﺎﺯ(ﺑﺼﺮﻯ)
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺷﻬﺮ
ﺑﺼﺮﻩ ﻧﻴﺴﺖ  ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻣﺒﺪﺃ ﻭﺳﻌﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺤﻮﺽ
ﮐﻮثرﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﺻﻨﻌاء
) ﺑﺎﺯ ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻳﻤﻥ
ﻨﻴﺴﺖ  ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻭﺳﻌﺖ
ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر ﺍﺯ (ﺑﺼﺮﻯ)
یا ﺗﻤﺮﮐﺰ و
توسّل ﺑﺼﺮﻯ ﻮ
ﺗﺒﺼّﺮ  ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ و قرّه
گیری ﺳﺎﻟک
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮک
اﻭ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺻﻨﻌاء  ﻫﻤﺎﻥﺼﻨﻌﺖ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺩﺭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺩﻭم
ﺴﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰم
ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ  ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم فکرﻯ
ﺩﺭ ﻣﻴﺁﻭﺭﺩ  ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭼﻪ ﺧﻮﺍﺏ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ  ﺧﻮﺍﺏ
ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻡ  ﮔﺮﭼﻪ
ﻳکی
اﺯﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﻭلی
ﻨﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ  ﻳکی اﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻳﮋﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺩﺭﺣﮑم
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰم
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺭﺍﺳﺘﻴﻥ ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺸﻨﻮﺩ. ﻭﻫﺮ
ﺃﻣﺮﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﻓﻬم ﺁﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک غیر
ﻣﻤﮑﻥ ﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ  ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ  ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺴﻤﭙﺎتی و کشش
ﺒﺪﺍﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺳﺎﻟک
ﺒﺪﻭﻥ ﺪﻟﻴل
ﺁﻥ ﻤﺴﺄﻟﻪ ﺭﺍ
ﺗﺼﺪﻳق
ﻤﻴﮑﻨﺪ  ﻭﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺗﺼﺪﻳق کند
ﮐﻪﻋﺸق یعنی
ﺘﺼﺪﻳق
ﺴﻤﭙﺎﺗﻴک
عاﺷﻖ ﺑﻤﻌﺸﻮق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ هیپ
نوﺗﻴﺰم
ﺪﺭﻗﺪﻳﻢ  ﻳکی
اﺯﻋﻠﺎﺋم
ﺤﻘّﺎﻧﻴﺖ
ﺍﻣﺎم اوﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯم
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻮﻓﻴق ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺎ توسّل
ﺒﻴک کاﻣل
اﻟﻬﻰ  ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺍﺻﺎﻟﺖ الهی
اﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺣتی
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ  ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
غیر ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﻭﻏﻴﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ  ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ  ﺩﻟﻴل
اﺻﺎﻟﺖ ﺁن
ﻤﻌﻠﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﮐﺎﻣلی
اﻟﻬﻰ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
) ﺳﭙس ﺭﺍﻭﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺪﺳﺖ ﻣﺮﺍ
ﮔﺮﻓﺖ  ﻭﺑﻴﺮﻭﻥ
(ﺷﻬﺮ ﻣﺪﻳﻨﻪ)
ﺑﺮﺩ  ﻭﺳپس
ﺑﺎﭘﺎﻳﺶ
ﺑﺰﻣﻴﻦ
ﮐﻮﺑﻴﺪ  ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻨﻈﺮم ﭽﻨﻴﻥ
ﺁﻣﺪ  ﮐﻪ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺠﺎﺭﻯ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺳﺎﺣل ﺪﻳﮕﺮ
ﺁﻥ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺠﺰ
ﺟﺎﻯ ﭙﺎﻯ
ﺨﻮﺩﻡ (ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻡ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ
ﻣﻘﺎم اﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻮﭘﻴﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﻋﺮﻳﻀﻰ  ﺩﺭﺻﺤﺮﺍﻯ
ﺨﺸک ﻮ بی ﺁﺏ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺠﺎﻯ ﺘﻌﺠﺐ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺁﺏ ﻋﻘل
اﺳﺖ  ﻭﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﻣﺠﺮﺍﻯ عقلی
وﻭﺳﻴﻠﻪ ﺁﻥ ﺪﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
اﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟک
ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻏﻴﺮﺻﺎﺩﻗﺎﻥ
ﺟﺴﺘﻥ
ﺮﻭٴﻴﺎﻫﺎﺋی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ  ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻭ
ﻣﺴﺤﻮﺭ
ﺷﺪﻩﺍﻳﻢ. ﺑﺎ
ﭘﺎ ﺯﺩﻥ اﻣﺎم
ﺒﺰﻣﻴﻦ  ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻣﻌﻨﻮﻯ  سمبوا
ﺴﺎﺩگی کاﺭ
ﺳﺤﺮ
ﺁﻣﻴﺰﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰم
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺍﻋﻤﺎل با ﺩﺳﺖ
ﭘﻴﺮ  ﻭﻳﺎ
ﺍﻋﻤﺎلی
ﻴﺎﻋﻘل ﻮ ﻓﮑﺮ
ﭘﻴﺮ  ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭﻋﻈﻴم
ﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺴﺤﺮ ﻭﺟﺎﺩﻭﮔﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺭﺍﻭﻯ اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ ﻣﺤل
ﺘﻮﻗﻒ ﻣﻥ
ﺘﻨﻬﺎ
ﻧﻘﻄﻪﺍﻯ ﺧﺸک
ﺒﻮﺩ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺠﺰﻳﺮﻩﺍﻯ
ﺒﻮﺩ  ﻭﻣﻥ ﻮ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق
اﻳﺴﺘﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺩﻳﺪم ﺪﺭ ﺳﻤﺖ
ﺍﻣﺎﻡ ﻧﻬﺮﻯ
ﺒﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺩﺭﺁﺏ ﺁﻥ ﺳﻔﻴﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﻳخ ﺒﻮﺩﻩ (ﺗﺼﻮﺭ
ﺁﺏ  ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻮ ﺗﻤﻴﺰ ﻭ ﺳﺮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
اﻋﺮﺍﺏ  ﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی اﺳﺖ)
ﻭﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﺍﻳﻥ ﺁﺏ  ﺑﺎﺯ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺸﻴﺮ
ﺳﻔﻴﺪ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻳخ ﺒﻮﺩ  ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺳﻄ اﻳﻥ ﺪﻭ  ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺸﺮﺍﺏ ﺧﻤﺮ
ﺳﺮخ ﺮﻧگ
ﻘﺮﻣﺰﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﻧﮓ
ﺳﻨگ ﻴﺎﻗﻮﺕ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﭼﻨﻴﻥ
ﺰﻳﺒﺎﺋی ﺒﻴﻥ
ﺸﻴﺮ ﻭ ﺁﺏ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ.(
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﺭﻭﺷﻥ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺪﻳﺪﺍﺭ
هیپنوﺗﻴﺰم
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺭﻭٴﻴائی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ هر ﺳﺎﻟک
ﻄﺎﻟﺐ ﻭ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﺸﺮﺍﻳﻂ  ﻣﺤﻴﻄ
ﭙﻴﺮ ﺭﺍ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ الهی
ﺒﻮﺩﻥ  ﻭ ﻳﻘﻴﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﭙﻴﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﺩﺩ)
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم
ﭙﺮﺳﻴﺪﻡ ﮐﻪ
ﻓﺪﺍﻳﺖ ﺷﻮﻡ  ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﮐﺠﺎ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ؟ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺁﻥ
ﺒﮑﺠﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ؟ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ: ﻬﺬﻩ
ﺍﻟﻌﻴﻮﻥ  ﺍﻟّتی
ﺬﮐﺮﻫﺎ ﺍﻟﻠﻪ
فی کتاﺑﻪ  ﺃﻧﻬﺎﺭ
فی اﻟﺠنة ﻋﻴﻥ
ﻤﻥ ﻤاء ﻮ ﻋﻴﻥ
ﻤﻥ ﻠﺒﻦ  ﻭﻋﻴﻥ
ﻤﻥ ﺨﻤﺮ ﺗﺠﺮﻯ
فی هذا ﺍﻟﻨﻬﺮ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﭼﺸﻤﻪﻫﺎﺋی
هستند ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻬﺮﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯﺑﻬﺸﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﺸﻤﻪﺍﻯ ﺁﺏ  ﻭﭼﺸﻤﻪﺍﻯ
اﺯ ﺷﻴﺮ  ﻭﭼﺸﻤﻪﺍﻯ
اﺯ ﺧﻤﺮ ﻭ
ﺷﺮﺍﺏ  ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺟﺎﺭﻯ
اﺳﺖ (ﺍﻳﻥ ﺪﺭ (ﮐﺘﺎﺏ)
ﻳﺎ (ﺍﻣﺮﻳﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ)
ﻭﻣﻘﺮﺭ الهی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻋﻘلی
ﺁﺏ ﻭ ﻏﺬﺍئی ﺸﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ  ﻭﺷﺮﺍﺏ
ﻣﺴﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣتی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ) ﺭﺍﻭﻯ
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ ﺩﻭ
ﻃﺮﻑ ﻧﻬﺮ
ﺩﺭﺧﺘﺎنی
ﺪﻳﺪﻡ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ (ﺣﻮﺭﻳﻪﻫﺎﺋﻰ)ﻣﻌﻠّق
هستند ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺳﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﻴﺴﻮﺍنی
ﺒﻮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻡ (ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ
ﺸﺪﻥ
ﺤﻮﺭﻳﻪﻫﺎ ﺑﺮ
ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎ ﻗﺮﺍﺭﮔﺮﻓﺘﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﺣﻮﺭﻳّﻪ)
ﻫﻤﺎﻥ (ﺣﻮﺭ ﻭ
ﻫﻮﺭ ﻭ ﺧﻮﺭّﻩ)
ﻓﺎﺭسی ﻘﺪﻳﻢ
قریش  ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺮّﻩ ﺳﻮﮊﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﺍقع
اﻓﮑﺎﺭ ﻋﻘلی ﻮ
ﻧﺎﺏ ﺩﺭ
ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ ﺩﺭﺧﺖ
حکمت ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ
ﻧﺼﻴﺐ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻇﺮﻓﻬﺎﺋی
ﺪﻳﺪﻡ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﻳﺒﺎئی ﭽﻨﺎﻥ
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻥ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺒﻴکی اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪ  ﻭﺑﺎ
ﺩﺳﺖ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩ  ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻮﺷﻴﺪنی
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﺩﻳﺪم
که ﺁﻥ ﺣﻮﺭﻳﻪ  ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﺩﻭﻟّﺎ ﺷﺪ ﺗﺎ
ﺁﺏ ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ  ﮐﻪ
ﺩﻳﺪم ﺪﺭﺧﺖ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺍﻭﺧم
ﺸﺪ ﻭ ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ ﺁﺏ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ  ﻭﺑما
ﻣﺪﺍﺩ ﻭ ﺍﻭ
ﻧﻮﺷﻴﺪ. ﺳﭙس
ﺃشارﻩ ﮐﺮﺩ  ﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻇﺮﻑ
ﺭﺍ ﭘﺮ ﮐﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺣﻮﺭﻳﻪ
ﻭﺩﺭﺧﺖ  ﺑﺎﺯ ﺧم
ﺸﺪﻧﺪ ﻭﻇﺮﻑ
ﺭﺍ ﺑﺄﻣﺎم
ﺪﺍﺩﻩ  ﻭ ﺍﻭ
ﺑﻤﻥ ﺪﺍﺩ  ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻮﺷﻴﺪﻡ. ﮐﻪهیچ
ﺸﺮﺍبی ﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻥ ﻨﺮم
ﻮﻟﺬﻳﺬ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ.
ﻭ ﻋﻄﺮ ﭼﻮﻥ
ﻤُﺸک ﺪﺍﺷﺖ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺪﺍﺧل
ﻈﺮﻑ ﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻡ  ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺴﻪ ﺭﻧگ اﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﺸﺮﻭﺏ ﺩﻳﺪﻡ  ﻭﮔﻔﺘم
ﻔﺪﺍﻳﺖ ﺷﻮﻡ  ﻣﻥ ﺘﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﻨﺪﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ  ﻭﻓﮑﺮ
ﻧﻤﻰ ﮐﺮﺩﻡ  ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﭽﻴﺰﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﻣﺎم
گفت : هذﺍ ﺃﻗل
ﻤﺎ ﺃﻋﺪّه
ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﺸﻴﻌﺘﻨﺎ  ﺍﻥ
اﻟﻤﻮٴﻤﻥ اﺫﺍ
ﺗﻮﻓّﻰ  ﺻﺎﺭﺕ
ﺭﻭﺣﻪ ﺍﻟﻰ
ﻫﺬﺍ ﺍﻟﻨﻬﺮ  ﻭﺭﻋﺖ
فی ﺮﻳﺎضه  ﻭ ﺷﺮﺑﺖ
ﻣﻥ ﺸﺮﺍﺑﻪ  ﻭﺍﻥ
عدﻭّﻧﺎ ﺍ ﺫﺍ
ﺗﻮﻓّﻯ ﺼﺎﺭﺕ ﺭﻭﺣﻪ
الی ﻮﺍﺩﻯ
ﺒﺮﻫﻮﺕ  ﻓﺎﺧﻠﺪﺕ
فی عدﺍﺑﻪ  ﻭﺍﻃﻌﻤﺖ
ﻣﻥ ﺰﻗّﻮﻣﻪ  ﻭﺍﺳﻘﻴﺖ
ﻣﻦ ﺣﻤﻴﻤﻪ  ﻓﺎﺳﺘﻌﻴﺬﻭﺍ
ﻣﻥﺬﻟک
اﻟﻮﺍﺩﻯ ﺍﻳﻥ
کمترین
کمترﻳﻥ ﭽﻴﺰﻯ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺎ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ  ﻭ ﻭﻋﺪﻩ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ  ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺸﻌﺎع
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭼﻮﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻤﻮٴﻤن
کامل وﻓﺎﺕ
ﮐﻨﺪ  ﺭﻭح اﻭ
ﺑﺎﻳﻥ ﻨﻬﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ (ﻭﻓﺎﺕ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻘطعی اﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ  ﻭ ﻧﻴﺰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﺎﻟﻚ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻﻞ  ﮐﻪ
ﺑﭽﻨﻴﻥ ﻨﻬﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ  ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘلی ﻮﺣسّی ﻮ
ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی اﺳﺘثناﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ )
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﮔﻠﺴﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
اﻳﻥ ﺁﺑﻬﺎ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ  ﻭ ﺍﺯ ﺁﺏ
ﺁﻥ ﻤﻴﺨﻮﺭﺩ. (ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ  ﺑﺎ
ﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
عقلی ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺘﺮﺑﻴﺖﻫﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ)
ﺍﻣﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻤﺎ (غیر
رسالکان )ﭼﻮﻥ
ﺒﻤﻴﺮﻧﺪ  ﺭﻭح
ﺁﻧﻬﺎ وارد
ﺩﺭّﻩ (ﺑﺮﻫﻮﺕ)
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺩﺭﻋﺬﺍﺏ ﺁﻥ
ﺠﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ (
ﺑﺮﻫﻮﺕ  ﻳﺎ ﺑﺮّ(ﺑﺎ
ﻓﺘح ﺒاء )
ﺻﺤﺮﺍﻯ ﺨﺸﻚ ﻭ
ﮔﺮﻡ  ﮐﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺼﺤﺮﺍﻯ
ﺤﻀﺮﻣﻮﺕ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﺧﻠﻮﺩ)
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧگی
ﺪﺭﻋﺬﺍﺏ ﺁنها  ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺭ ﺟﻬﻨم ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﻣﻴﺮﻫﺎﻯ ﻣﺘﻮﺍلی
ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍه
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ  ﭼﻮﻥ
ﺒﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ  ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮک ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﻭ ﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻳﺪﺁل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ )
ﻭﺍﺯ ﻃﻌﺎم
ﺰﻗّﻮم تلخ ﺁﻥ ﺒﺨﻮﺭﻧﺪ
( ﺍﺯ ﻏﺬﺍﻯ
ﺴﻘﻴﻢ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭ ﺗﻠخ ﻮ ﺳﻤّﻰ  ﻭﺑﻴﻤﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ  ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻥ علفهاﻯ
ﺘﻠخی اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ) ﻭ
ﺍﺯ ﺁﺏﻫﺎﻯ
ﺪﺍغ ﺁﻥ
ﻤﻴﻨﻮﺷﻨﺪ  (ﭼﻮﻥ ﺁﺏ
ﺣﻤﺎم گرم ﻮ
ﮐثیف ﻭ
ﻣﺘﻌﻔّﻦ) ﭘس
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺨﺪﺍ  ﺍﺯ
ﭼﻨﻴﻥ ﺪﺭّﻩ ﻮ
ﺻﺤﺮﺍﺋی
ﺒﺒﺮﻳﺪ (ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺩﻥ ﺒﺨﺪﺍ  ﺍﻣﺮﻯ
ﺰﺑﺎنی ﻮﺩﻋﺎ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺨﺪﺍ ﻣﺘﻮﺳل
ﺴﻠﻮک ﺒﺨﺪﺍ
ﻭﻭﺳﺎﺋل الهی
ﺸﺪﻥ اﺳﺖ  ﺗﺎ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس (ﺣﺴﻨﻪ
ﻫﺎﻯ) ﻣﻌﺮﻓﺖ  ﻭﻋﻘل ﻮ
ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎ  ﻭﻳﺎ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﺧﻠﺎق ﻮ
ﺻﻔﺎتی ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
کرﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻋﻈﻴﻢ  ﺩﺭﺟﺴم
ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮﻋﻘل
ﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺧﻄﺎﺏ الهی
ﺒﺴﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺍﻣﺎم
ﺨﻮﺩ ﻭ ﻗﺒﻮل
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ  ﻭﺍﺧﻄﺎﺭ
الهی اﮔﺮ
ﺑﺴﻠﻮک
ﻨﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺍﮔﺮ
ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭ (ﻭﻋﺪﻩ)
ﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ  ﮐﻪ ﭼﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻘلی ﻮ ﻟﺬﻳﺬ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻧﻮﺭﺍنی
ﻮﺷﻴﺮﻳﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ (ﻭﻋﻴﺪ)
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث
2383 مکرر ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ (ﺝ۶ﺹ288ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻣﺎم
ﻤﺼﺎﺣﺒﺖ ﺩﺭ ﺳﻔﺮ
ﻣﮑّﻪ ﺩﺍﺷﺘﻢ. (ﺳﻔﺮ
ﺑﻤﮑﻪ  ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﺪﻩ. ﻳﺎ
همان ﺳﻔﺮ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ  ﮐﻪﻫﺮ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﻣﻌﻴّﺖ ﺍﻣﺎم
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺳﺎﻟک اﺣﻮﺍل
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺴﻔﺮ  ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﻭﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺁﻧﺮﺍ ﻭﺍقعی
ﺘﺮﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ
ﺒﭽﺸم
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. (ﻣﮑّﻪ)
ﺳﻤﺒﻮل ﻤُﻐﻬﺎ
ﻭﻳﺎ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک  ﻭ (ﺑَﮑّﻪ)
ﻧﺎم ﺪﻳﮕﺮ
کعبه ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ  ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
(ﺑﻎ) ﻫﺎ ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻐﻬﺎﻯ
ﺰﺭﺩﺷتی ﺒﻌﺪﺍ
ﻏﻴﺮ الهی
ﻮﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﻘﺸﺮﻯ ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻨﺎ ﺩﺭﺳﺖ  ﻧﺎﻡ (ﻣُغ
ﻮ ﻣﻮﺑﺪ)
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺖﻫﺎ
ﺧﺎﺹ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
همه ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ  ﺍﻳﻥ
ﺘﻌﺎﺭﻳﻒ الهی
ﺮﺍ  ﭼﻮﻥ
ﻤﻮﻟﺎﻧﺎ ﻭﻳﺎ
ﺁﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﺣجّة ﺍﻟﺎﺳﻠﺎﻡ
ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ (ﻣﺪﻳﻨﻪ)
ﻳﺎ ﺷﻬﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺯﻫمان
ﺪﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻮﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ.ﺗﺎ ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻳﺎ
ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺎﻣﺎﺕﻋﻘلی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ  ﻧﻘﻄﻪ (ﻋﺴﻔﺎﻥ)
ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ ﺑﺎﺯ (ﺗﻌﺴّﻒ)
ﻳﺎﺳختی
ﻮﻧﺎﺭﻭﺍﺋﻰ  ﻭﺑﺰﻭﺭ
ﻭ ﺭنج اﻧﺠﺎم
گرﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ) ﻭ
ﺍﺯ ﮐﻨﺎﺭ ﮐﻮهی
ﺴﻴﺎﻩ
ﮔﺬﺷﺘﻴﻢ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﭼﭗ ﺑﻮﺩ
ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺗﺮﺳﻨﺎﻙ.ﻭﮔﻔتم
اﻯ ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ (ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻓﺮﺯﻧﺪان
ﻭﺍقعی
بیولوژیک
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ  ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
هرﺯﻣﺎﻥ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻣﺎم هر ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ
ﻫﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ  ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ الهی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ کوﻩ
ﭼﻘﺪﺭ ﻭﺣشی ﻮ
ﻭﺣﺸﺘﻨﺎک
اﺳﺖ؟ ﺍﻣﺎم
ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ  ﺍﻯ
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺑﮑﺮ (ﺭﺍﻭﻯ
عبد ﺍﻟﻠﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺑﮑﺮ
ﺃﺭﺟﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﻳﺮﺍنی اﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ  ﻭﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﺁﻳﺎ ﻣﻴﺪﺍنی
اﻳﻥ کوﻩ ﮐﺪﺍم
اﺳﺖ؟ ﺍﻳﻥ
هماﻥ کوهی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
( ﮐﻤﺪ) ﻧﺎﻡ
ﺩﺍﺭﺩ  ﮐﻪ
ﻳکی اﺯ
ﺩﺭﻩﻫﺎﻯ
ﺠﻬﻨم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﭙﺪﺭم اﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻦ  ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. (ﺟﻬﻨم
ﻘﺎﺗﻠﺎﻥ
اﻣﻮﻯ اﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻦ  ﻭ
ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ ﻮ
ﻇﺎﻟﻤﺎﻥ هر ﻳک
اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ  ﺩﺭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ
هاﻯ ﺒﻌﺪﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺴﻨّﻯ ﻴﺎ
ﺷﻴﻌﻰ  ﻭﺣتی
ﻤﺪعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋلیّ هستند
ﻭلی ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم
اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ الهی
ﻮ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ  ﻭﺣتی
ﺁﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﺣﺠّﺖ
ﺍﻟﺎﺳﻠﺎم
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ  ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻓﺎﺳﺪ ﻭ
ﻓﺎﺳﻖ ﻭ ﺣتی
ﻤﺸﺮک یعنی
ﺘﻨﻬﺎ ﻧﺎﺑﺨﺸﻮﺩﻧﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﻋث ﻓﺮﻳﺐ
ﻭ ﮔﻤﺮﺍخی
ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ  ﺗﺎ
ﺑﺴﻠﻮﻙ الهی
ﻨﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺘﺸﺒﻴﻪ
ﮐﻮﻩ
ﺩﺭﺟﻬﻨّﻢ  ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺭﺟﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ  ﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭح ﻔﺎﺳﺪﺍﻥ  ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی
ﺸﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﺴﻮﺳک ﻮ ﺳﻮﺳﻤﺎﺭ
ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻥ کوﻩ
ﺳﻴﺎﻩ ﻭﺩﺍغ
عرﺑﺴﺘﺎﻥ بدون
تربیت الهی  ﻭ
ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ  ﺯﻧﺪگی
ﭙﺮ ﺭﻧچ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ  ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ  ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﭼﻮﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ  ﻭﮐﺎﺭﻯ
که ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ
ﻮﻫﺮ ﺳﺎﻟک ﻮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ) ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ
ﺠﺎﻳﮕﺎﻫﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻳﻌﻪ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﭼﻮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺭﻭﺍح
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ  ﺧﻮﺩ ﺭﺍ

ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺮﺳﺎﻧند ) ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺠﺎﻳﮕﺎﻫﻬﺎ ﺁﺑﻬﺎﻯ
ﺠﻬﻨمی ﺠﺮﻳﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﺏ ﻏﺴﻠﻴﻥ ﻮ
ﺷﺴﺘﺸﻮﻯ
ﺤﻤﺎﻡ (ﺩﺍغ ﻮ
ﮐثیف و
ﻣﺘﻌﻔّﻦ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ(ﺻﺪﻳﺪ) ﻭ (ﺣﻤﻴﻢ)
ﭼﻮﻥ گندﺁﺏ
ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﮐﻪ
ﺍﺯ (ﺟﺐّ
ﺍﻟﺤﻮﻯ) ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺎﻳﺪ.
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺍﻳﻥ
ﺁﺑﻬﺎﻯ
ﻤﺘﻌﻔّﻥ
ﺠﻬﻨﻤﻰ  ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎ
ﻭ (ﺟُﺐّ) ﻳﺎ
ﭼﺎﻩ ﻭ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺍﺳﺖ) ﻭ
ﺍﺯﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﭼﺮﻙ ﺑﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻤﻴﺠﻮﺷﺪ (ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺮﻭج ﭽﺮک
ﻮﺧﻮﻥ اﺯ ﺩﻣّل
ﻮ وَﺭَم ) ﻭﻳﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﻴﺎل
ﻮﺟﻨﻮﻥ
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﻤﻴﺁﻳﺪ
(ﺧﺮﻭج ﻤﻌﻨﻮﻯ
ﺤﺮﮐﺎﺕ ﺟﻨﻮﻥ ﺁﻣﻴﺰ
ﺍﺯ ﻃﻴﻨﺖ  ﻭﻣﻘﺎم
عقلی ﻮ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ)
ﻭﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨﻢ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺁﻳﺪ  ﻭﻳﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﻴﺰم ﺪﺭﺣﺎل
ﺴﻮﺧﺘﻥ ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺠﻬﺪ  ﻭﻳﺎ ﺍﺯ (ﺳَﻘَﺮ)
ﺟﻬﻨم ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺁﻳﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ (ﺟﺤﻴﻢ)
ﺟﻬﻨم ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺁﻳﺪ  ﻭﻳﺎ ﺍﺯ (ﻫﺎﻭﻳﻪ)
ﺟﻬﻨم
ﺪﺭﻣﻴﺁﻳﺪ. (ﻫﺎﻭﻳﻪ
ﺳﻘﻮﻃ ﺪﺭ
ﮔﻮﺩﺍل ﻮ
ﺩﺭّﻩ  ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮل ﺴﻘﻮﻃ
ﻤﻌﻨﻮﻯ ﺪﺭ
ﻣﻘﺎم ﻨﻮعی ﻴک
ﺮﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻳﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ (ﺳﻌﻴﺮ)
ﻭ ﺟﻬﻨم
ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺁﻳﺪ ( ﺫﮐﺮ
ﺗﻤﺎمی اﺳﺎمی
ﺠﻬﻨﻢ  ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺭ
ﺳﺨتی ﻮ ﺩﺍغی
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺟﻬﻨم
اﺳﺖ  ﺑﺎﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻥ
ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺟﻬﻨم ﻮ
ﺣَﻄَﻤِﻪ  ﻭﺳﻘﺮ ﻭ
ﺟﺤﻴﻢ  ﻭ ﻫﺎﻭﻳﻪ
ﻭ ﺳﻌﻴﺮ  ﺩﺭ
ﻭﺍقع اﺳﺎمی
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺟﻬﻨﻢ  ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭﻣﻠل  ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤﺴخ
ﺠﻬﻨم ﺒﺠﻬﺎﻥ
گفته ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﻣﻥ
اﺯﮐﻨﺎﺭ ﮐﻮﻩ
ﻣﻴﮕﺬﺭﻡ  ﻣﻴﺎﻳﺴتم
ﻮ ﻣﻴﺒﻴﻨﻢ  ﮐﻪ ﺁﻥ (ﺩﻭ)
ﺍﺯ ﻣﻥ ﻄﻠﺐ
ﺍﺳﺘﻐﺎثه
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. (ﺁﻥ
ﺪﻭﻧﻔﺮ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻳﺰﻳﺪ ﻭ ﺷﻤﺮ
ﺑﺎﺷﺪ  ﻭﻳﺎ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﻭ
ﻳﺰﻳﺪ  ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻳﻥﺪﻭﮐﻮﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﮐﻪ
ﻃﻠﺐﮐﻤک ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ  ﻭﻣﻥ
ﻤﻴﺒﻴﻨﻢ  ﮐﻪ
ﻗﺎﺗﻠﺎﻥﭙﺪﺭم
ﺤﺴﻴﻦ ( ﺟﺪّ
ﺑﺰﺭک اﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ  ﻧﻴﺰ ﺣﺴﻴﻥ
ﻨﺎم هرﮐﺎﻣلی
اﻟﻬﻰ  ﻭ
ﭘﺪﺭﻫﺮﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ  ﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺡ ﺭﻧج
ﺪﻳﺪﻩ  ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻗﺘل ﺸﻤﺎ ﺩﻭ
ﻧﻔﺮ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺑﺴﺎﻃی ﺮﺍ
ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩﻳﺪ. (ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻭﻋﻤﺮ ﺑﺎﺷﺪ  ﮐﻪ
ﺗﺄﺳﻴس ﺩﻭﻟﺖ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ سلوکی ﻋلیّ
ﺒﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻭلی عملا
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ  ﺩﺭ ﺣﮑم
ﻘﺎﺗﻠﺎﻥ اﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻥ ها
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻋﺬﺍﺏ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ)
ﻭﺷﻤﺎ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺮﻣﺎ ﺗﺮﺣّﻢ ﻧﮑﺮﺩﻳﺪ
ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﭘﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻳﺪ  ﻭﻣﺎﺭﺍ ﮐﺸﺘﻴﺪ.(ﺍﻋم
اﺯ ﮐﺸﺘﻥ
اﻋﻀﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ  ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ  ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ بی
اﻋﺘﻨﺎﺋی
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ  ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺪﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﻮ تشیّع
ﻴﺎ ﺗﺴﻨﻦ  ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﮑم کشتن
ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻋث ﺭﻧج
ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
که ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺸﻮﻧﺪ  ﻣﻴﻤﻴﺮﺍﻧﺪ
ﻭ ﺑﻨﺰﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺮﺩ) ﻭ
ﻣﺎﺭﺍ ﻣﺤﺮﻭم
اﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻳﺪ (ﺍﺯ
ﺍﻧﺠﺎم
عباﺩﺍﺕ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ)
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺣق ﻤﺎ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻴﺪ
ﻭﺭﺑﻮﺩﻳﺪ  ﻭﺍﺳﺘﺒﺪﺍﺩ
(ﻭﺗﺤﮑم
ﻈﺎﻟﻤﺎﻥﻮﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ)
ﺑﺮ ﺃﻣﺮﻣﺎ
(هدف الهی
تعلیم سلوک
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻣﺎ
ﺭﺍﺍ ﺯﺁﻥ ﺩﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻳﺪ (ﻧﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﻮﺧﻠﺎﻓﺖ  ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺤق ﻮ
ﺁﺯﺍﺩﻯ عمل
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ) ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺸﻤﺎ
ﺭﺣم کند ﺍﻭﺭﺍ
ﺭﺣم ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ همهد
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺭﺍ  ﺑﻬﺮﻧﺎمی
ﻨﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩ
ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﺸﻴﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺣﺎل ﺸﺮک
هستند  ﻭﺷﺮﻳک
ﺨﺪﺍ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ  ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺗﺮﺣم ﻮ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﻭﺩﺭ
ﺗﺴﻠیم ﻮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﻳنی
اﻳﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﭘس
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﭽﺸﻴﺪ  ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻮﺑﺎل ﺠﺎﻥ و
روح ﺸﻤﺎ ﺍﺳﺖ (ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﺑﺎﻋث
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻨﻮﻋی یک رﻭح
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻌﺎﺩل هماﻥ
ﺒﻘﺎﻳﺎﻯ
کرﺍﻣﺎﺕ
بالفعل نوعی  ﺩﺭ ﺭﻭح
ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ) ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﺮﺩﻳﺪ  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻳﺪ  ﻭﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻳﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺳﺘﻢ ﮔﺮ
ﺑﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ (ﺍﻳﻥ
ﻘﺎﺗﻠﺎﻥ اﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻦ  ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﻣﺨﻠﻮق
ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭلی ﺒﻨﺪﻩ
ﻣﻄیع ﻮ ﺳﺮ
ﺳﭙﺮﺩﻩ سالک
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺑﺸﻮﺩ.
ﺍﮔﺮ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﻭ
ﻣﺴخ ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻨﺪﻩ
ﻭﺍقعی هستنذ
ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻈﻠﻮم الهی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺣﻘﻮق ﻮ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ الهی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺁﻧﺎﻥ گرﻓﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ) ﺳﭙس
ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم
ﭙﺮﺳﻴﺪﻡ  ﮐﻪﺁﺧﺮ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ اﻳﻥ
کوﻩ ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ؟
(ﮐﻮﻩ ﺟﻬﻨمی
کَمَد ﻭﺷﺎﻳﺪ ﮐﻢ
ﺷﺪﻥ ﻭﮐﻢ ﺑﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺩﺭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺍﺳﺖ) ﺍﻣﺎم
ﭙﺎﺳﺨﺪﺍﺩ: الی
اﻟﺄﺭﺽ
ﺍﻟﺴﺎﺩسة  ﻭ ﻓﻴﻬﺎ
ﺟﻬﻨّم علی
ﻮﺍﺩ ﻣﻥ
ﺃﻭﺩﻳﺘﻪ  ﻋﻠﻴﻪ
ﺣﻔﻈﻪ ﺃﮐثر
ﻣﻦ ﻧﺠﻮم
اﻟﺴﻤاء  ﻭﻗَﻄَﺮ
ﺍﻟﻤَﻄَﺮ  ﻭﻋﺪﺩ
ﻣﺎ فی اﻟﺒﺤﺎﺭ
ﻭﻋﺪﺩ
ﺍﻟثرَﻯ  ﻗﺪ
ﻭﮐّل کلّ ﻣﻠک
ﻤﻨﻬم ﺒﺸﻴئ
ﻭﻫﻮ ﻣﻘﻴم علیع
ﻟﺎ ﻳﻔﺎﺭﻗﻪ ﺍﻳﻥ
کوه ﺗﺎ ﺯﻣﻴﻥ
ﺸﺸﻢ  ﮐﻪ
ﺩﺭﺁﻥ ﺠﻬﻨﻤﻰ ﺑﺮﻳکی
اﺯﺩﺭﻩ ﻫﺎﻯ ﺁﻥ
هست ﮐﻪ
ﻣﺘﺼﺪﻳﺎﻥ الهی
ﺁﻥ  ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻗﻄﺮﺍﺕ
ﺑﺎﺭﺍﻥ کرﺩﻩ  ﻭﻳﺎ ﻫﺮﭼﻘﺪﺭ
ﻗﻄره
ﺩﺭﺩﺭﻳﺎﻫﺎ
ﻭﺩﺭﺧﺸﮑﻴﻬﺎﻫﺴﺖ.
ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﺘﺼﺪﻯ ﻮ
ﻣﺄﻣﻮﺭ ﻳکی اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺑﻴک
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﭼﻨﺎﻥ ﻤﻘﻴم
ﺪﺍم هستند  ﮐﻪﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺟﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻣﺠﻠﺴﻰ راوی
قشری (ﺟَﺐ
ﺍﻟﺤﻮﻯ) ﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺯ (ﺟَﺐّ
ﺍﻟﺤُﺰﻥ)
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ  ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺑﻮﺩ  ﮐﻪ ﺍﺯ (ﺟَﺐّ
ﺍﻟﺤُﺰﻥ)
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺒﺮﻳﺪ. (ﭼﺎﻩ و
گنبد ﺣُﺰﻥ
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻣﺴخ ﺠﻬﻨﻤﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
اﺭﻭﺍﺣﻰ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺨﺪﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﺒﺮﻳﺪ.
ﻭﭼﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺠﻬﻨﻤﻰ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻫﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺮﺣم مادﺭﺍﻥ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﮔﺮﻣﺎﻯ ﺠﻬﺎﻥ
ﻮﺻﺤﺮﺍﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ  ﻭﻳﺎ
ﮔﺮﻣﺎﻯاﺳﭙﺮم
ﻮ ﻳﺎ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺟﻨﻴﻨﻰ  ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺟﻬﻨم ﺴﻮم
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ  ﮐﻪ ﺭﻭح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻮﻋﺮﻳﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻥ ﻮ ﺟﺴﻢ
ﺍﺯ
ﺍﺷﻌﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭﻫﺮ
ﻧﺎﺭ ﻭ ﻧﻮﺭﻯ
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺴﻮﺯﺩ.
ﺯﻣﻴﻥ عملا
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻄﺒﻘﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺍغی
هست  ﮐﻪﻣﻌﺎﺩل
هفت ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻮ
ﺳﻴﺎﺭﺍﺕ  ﻫﻔﺖ
ﻃﺒﻘﻪ ﺟﻬﻨم
گفته ﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺭﻭح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ در
ملکوت اﺯ
ﺣﺮﺍﺭﺕ ﺷﮑم
ﺰﻣﻴﻥ ﻨﻴﺰ
ﺁﺳﻴﺐ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯﻫﺮﺁﺗﺶ
ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
ﻮﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ  ﻭﺣتی
اﻧﻮﺍﺭ ﻭ
ﺍﺷﻌﻪ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﻮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ  ﺑﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ اﺷﻌﻪ
ﻣﺮگ ﺒﺎ نور
ﺩﻭﻥ ﻘﺮﻣﺰﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺟﺴم ﻤﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺣﺴﺎس ﺭﻧج
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی
ﺮﻭح عرﻳﺎﻥ اﺯ
ﻟﺒﺎس ﺗﻥ
ﺁﺳﻴﺐ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﺯﻳﺮ
ﺍﻳﻥ اﺭﻭﺍح
ﺪﺭ ﺳطح خمین
ﺰﻣﻴﻥ هستند  ﻭ ﺭﻭﺯ ﻭ
ﺷﺐ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺍغی
ﺮﻭﺯ ﺭﺍ  ﺑﺮ ﺗﺮی
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺗﺎﺭﻳکی ﺸﺒﻬﺎ
ﺗﺮﺟیح ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﻣﺎم
اﺯﻫﺮ ﻭﺍﻗﻌﻪ
ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ  ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک اﺳﺖ
ﺗﺎ
ﺳﺎﻟک ﻨﺘﺎﻳج
اﻳﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ  ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺸﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﺨﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.

حدبث 2384 مکرر -
ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ289 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺸﺮّ
ﺑﺌﺮ فی اﻟﻨﺎﺭ
ﺑﺮﻫﻮﺕ  ﺍﻟّﺬﻯ
ﻔﻴﻪ ﺃﺭﻭﺍح
اﻟﮑﻔّﺎﺭ ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
ﻮﺷﺮﻭﺭﺗﺮﻳﻥ
ﭽﺎﻩ ﺩﺭﺁﺗﺶ
ﺟﻬﻨّﻢ  ﺩﺭ
ﺑﺮﻫﻮﺕ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍح
کاﻓﺮﺍﻥ ﺪﺭ
ﺁﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ (ﭘس
ﺍﺭﻭﺍح
کاﻓﺮﺍﻥ  ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮ ﻭ ﮔﻮﺭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﺪﻫﺎﻧﻪ ﺭَﺣِم
ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی اﺳﺖ.
ﻭ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺠﺎﻫل ﻮ بی
ﺨﺒﺮﺍﻥ  ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺸﺮﻯ هستند  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ نوع
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ ﻣﻴﺁﻳﻨﺪ.
ﻭلی ﻤﺸﺮﮐﺎﻥ
ﺪﺭ
ﻣﻌﺮﺽﻋﺬﺍﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ سنّی
یا شیعی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪﭘﻴﺮﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺒﺎﻃل الهی
ﻤﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭلی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﺗﺴﻠﻴم
سلوکی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻧﺎﺭ
ﻳﺎ ﺁﺗﺶ ﻋﮑﺶ
ﻧﻮﺭ ﻳﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌنی ﻨﺎﺭ
ﺗﺎﺭﻳکی ﻮﺟﻬل
ﺸﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍنی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
اﺭﻭﺍح ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮک الهی
اﻣﺮﻭﺯ  ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﻥ
ﺠﻬﺎﻟﺘﻬﺎ
ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﻴﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪگی
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ اﺯ
ﺳﺨتی ﻔﻬم
ﺪﺭﺳتی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
اﺭﻭﺍح ﻤﺴﺦ
ﺷﺪﻩ ﺑﻴﺎﺩ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ  ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ  ﺑﻴﺎﺩ
ﺯﻧﺪگی ﻘﺒلی
ﺨﻮﺩ ﺑﻴﻔﺘﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﻧج
ﻮﺍقعی ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﮔﺮﭼﻪ

ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻥ اﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ  ﻳﺎ
ﺭﻭﺍنی
ﭙَﺮﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ  ﺩﺭ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ هر
ﺷﺐ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
اﺣﻮﺍل ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﮔﺮگ ﺪﺭ
ﮐﺎﺑﻮس  ﻫﻤﺎﻥﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮔﺮگ ﺸﺪﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﮐﺎﺑﻮس
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ  ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺼﺎﺩﻗﻪ ﺧﻮﺩ هماﻥ
ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ  ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ الهی
ﻮﻧﻮﺭﺍنی
ﻮﭘﺮﻋﻈﻤﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺑﺮﻫﻮﺕ ﻳﺎ
ﺻﺤﺮﺍﻯ ﺨﺸگ
ﺒﺪﻭﻥ ﺁﺏ
ﻭﻋﻠﻒ  ﻭ
ﺑﺎﻳﺮ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑل ﺰﻧﺪگی
اﺳﺖ.

حدیث
2385 مکرر
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ289ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ ﺸﺮّ
ﻣﺎ علی ﻮﺟﻪ
ﺍﻟﺄﺭﺽ  ﻣاء
ﺒﺮﻫﻮﺕ ﻭﻫﻮ
ﺍﻟﺬﻯ
ﺒﺤﻀﺮﻣﻮﺕ  ﻳﺮﺩﻩ
ﻫﺎﻡ
ﺍﻟﮑﻔّﺎﺭ ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
ﻮﺷﺮﺭﺑﺎﺭﺗﺮﻳﻥ
ﺁﺏ ﺩﺭ ﺳﻄح
ﺰﻣﻴﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺏ ﺑﺮﻫﻮﺕ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻀﺮﻣﻮﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺟﺎﻳﮕﺎﻩﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
روح کافرﺍﻥ
اﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﺤﻀﺮﻣﻮﺕ ﻭ
ﺑﺮﻫﻮﺕ  ﺍﺻﻮﻟﺎ
آبی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎﻯﺴﻮﺯﺍﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺟﻬﺎﻥ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺭﻭﺍح اﻳﻥ
کاﻓﺮﺍﻥ ﺪﺷﻤﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻳَﺮّﺩﻩ)
ﮐﻪ (ﻭﺍﺭﺩ) ﺁﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ  ﻭﻳﺎ (
ردّ و ﺍﺭﺗﺪﺍﺩ)
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻳﺎ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﺒﺪﺍﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ  ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ کاﺭﻣﺎ
ﻭﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺮﻭح اﺳﺖ. (ﻫﺎم
اﻟﮑﻔّﺎﺭ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭح
ﺤﻘﻴﺮ ﺷﺪﻩ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻃﻠﺎ ق ﻨﺎم
ﺮﻭﺡ  ﻭﺣنی
ﻨﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﺮﺍ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ. (ﻫﺎﻡ)
ﻣﻔﺮﺩ (ﻫﻮﺍﻡ)
ﺑﺮﻭح ﺤﻴﻮﺍنی
گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﭼﻮﻥ کرم ﻮ
ﺳﻮﺳک ﺮﺍ
ﻫﻮﺍﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻥ
کاﻓﺮﺍﻥ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻨﺎﻗﺺ ﺍﻟﺨﻠﻘﻪ
ﻭبی ﺨﺒﺮ ﻭبی
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ  ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ
ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻴﻴﺂﻳﻨﺪ  ﻭﺩﺭﺣﺎل
ﺘﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
قشری های
ﻤﺬﻫﺒﻰ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺷﻴﻌﻪ
ﻣﺪﻋی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋلیّ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ دﺭ ﺗﺴﻠﻴم
سلوکی ﻮﻟﺎﻳﺖ
الهی
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ  ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻳﻥ
ﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
(ﻫﻮﺍﻡ) ﻭ ﻣﺎﺭ ﻣﻮﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.

حدیث 2386 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ289 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
اﺳﺖ: ﻘﺎل
ﺮﺳﻮل الله
ﺷﺮّ ﺍﻟﻴﻬﻮﺩ  ﻳﻬﻮﺩ
ﺑﻴﺴﺎﻥ  ﻭ ﺷﺮّ
ﺍﻟﻨﺼﺎﺭﻯ  ﻧﺼﺎﺭﻯ
ﻨﺠﺮﺍﻥ  ﻭ ﺧﻴﺮ
ماء علی وﺟﻪ
ﺍﻟﺄﺭﺽ ﻣاء
ﺰﻣﺰﻡ  ﻭ ﺷﺮّ
ﻣاء علی ﻮﺟﻪ
ﺍﻟﺄﺭﺽ  ﻣاء
ﺒﺮﻫﻮﺕ  ﻭ ﻫﻮ
ﻭﺍﺩ
ﺑﺤﻀﺮﻣﻮﺕ  ﺗﺮﺩ
ﻋﻠﻴﻪﻫﺎ ﻣﺎل
کفار ﻭﺻﺪﺍﻫم ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
ﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺁﻥﻴﻬﻮﺩﻳﺎنی
هستند ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﺮ(ﺑﻴﺴﺎﻥ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
ﻨﺼﺎﺭﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎنی
هستند  ﮐﻪ
ﺩﺭ( ﻧَﺠﺮﺍﻥ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ  ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺁﺏ
ﺭﻭﻯ ﺴﻄح
ﺰﻣﻴﻦ  ﺁﺏ
ﺯﻣﺰﻡ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ ﺁﺏ
ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻦ  ﺁﺏ
ﺑﺮﻫﻮﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﺭﻩﺍﻯ ﺪﺭ
ﺣﻀﺮﻣﻮﺕ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ (ﻫﺎم
اﺭﻭﺡ)
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺒﺪﺍﻥ ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺻﺪﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺪﺭّﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﺷﺎﻳﺪ
ﺷﻬﺮ ﺑﻴﺴﺎﻥ
که ﮔﻔته
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﺩﺭ
ﺷﺎم ﺒﻮﺩﻩ  ﻣﺮﮐﺰ
ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ  ﻭﻳﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺮﮐﺰ
ﻣﺘﺪﻳّﻴﺎﻥ
ﺒﺎﻃل ﻴﻬﻮﺩ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیر سالک
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﺠﺮﺍﻥ ﺪﺭﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
کناﺭﺩﺭﻳﺎﻯ
ﺴﺮﺥ  ﻣﺮﮐﺰ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﺮﮐﺰ ﻧﻔﻮﺫ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺤﺒﺸﻪ  ﻃﺮﻑ
ﻣﻘﺎﺑل
ﻨﺠﺮﺍﻥ  ﺁﻥ ﻄﺮﻑ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺴﺮخ
ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺁﺯﺍﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﻨﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻥ
ﻤﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ مکه
واعراب
ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺑﺪﮔﻮﺋی
اﺯﺁﻧﻬﺎ  ﺗﺎ ﻣﺎنع
کشش ﻭﻋﻠﺎﻗﻪ
ﻣﺮﺩم
عرﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺒﺂﻧﻬﺎ ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺁﺏ ﺯﻣﺰﻡ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﻮﺩﺍل ﺪﺭّﻩ ﻣﺴﺠﺪ
ﺍﻟﺤﺮﺍم اﺳﺖ  ﺁﺏ
ﻣﻘﺪس ﺣﺠّﺎج
ﻤﮑﻪ ﺍﺳﺖ ﺩﺭﻩ
ﻣﮑّﻪ ﻭ ﻣﺴﺠﺪ
ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ  ﺩﺭ ﺍﺻل
ﺪﺭﻳک گوﺩﺍل
ﺒﻨﺎ ﺷﺪﻩ  ﮐﻪ ﺯﻳﺮ
ﺁﻥ ﺁﺏ ﺑﺎﺭﺍﻥ
اﻃﺮﺍﻑ ﺟمع
ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻫﺮ
ﻭﺍﺣﻪﺍﻯ ﺪﺭ
ﺻﺤﺮﺍ  ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﻤﺮﮒ
ﺗﺠمع ﻤﺮﺩم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﺑﺎﺯ
ﺁﺏ ﺯﻣﺰﻡ  ﺑﺰﺑﺎﻥ
اﺑﺮﺍﻫﻴم ﻮ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ  ﻣﺘﻌلق
ﺒﺰﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﻭﺭ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻗﺮﻳﺶ  ﮐﻪ
ﻣﺬﻫبی ﺴﻠﻮک
ﺯﺭﺩﺷتی
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ  ﻭ ﺣتی
ﭙﺪﺭﺍﻥ ﺪﻳﻨﻰ
ﺁﻧﻬﺎ  ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ
اﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺒﻴﻤﻦ  ﻭﺳﭙی
ﺑﻤﮑﻪ ﺭﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺴﺎبق ﻘﺮﻳﺶ
ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭﮐﻌﺒﻪ  ﮐﻪﭼﻮﻥ
هر ﺁﺗﺸﮑﺪﻩ های
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ  ﺩﻋﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ غیر
ﺁﻧﺮﺍ ﺯﻣﺰﻣﻪ
ﻭبی ﻤﻌنی
ﻤﻴﭙﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥﻄﻮﺭﮐﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
زردشتی الاصل  ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻧﺪﺑﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ عیری
ﺪﻋﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ  ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
که ﻧمی
ﻔﻬﻤﻴﺪﻧﺪ  ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ( ﺑﺮﺑﺮ ﻭ
ﺯﻣﺰﻡ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭلی اﻳﻥﺁﺏ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ  ﻫﻤﺎﻥ
عقل الهی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﻌﺒﺪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی زنده
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﻫﻮﺕ  ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﺨﺸک ﻤﻄﻠق اﺳﺖ
ﮐﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺰﻳﺎﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ (ﺩﻳﻮﻫﺎ
ﻭ ﻫﻮﺍﻡ) ﻭﺍﺭﻭﺍح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ملکوت ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ(ﺭَﺩّ ) ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺭﻭﺍخ کاﻓﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ  ﻫﻤﺎﻥ
هوام ﻮﺣﺸﺮﺍﺕ
ﺑﻮﺩﻥ ﺮﻭح
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺻﺤﺮﺍﻯ ﺨﺸک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺟﺰ
ﻧﺎﻟﻪ ﺻﺪﺍدی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﺻﺪﺍ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺼﺪﺍ ﻳﺎ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺻﺪﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ  ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺪﺭّﻩ ﻭﺻﺤﺮﺍ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭ ﮔﻠّﻪﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮ ﻭ ﺻﺪﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﻣﺮﺩم
اﻟﻬﻰ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ  ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ  ﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﺑﺸﻬﻮﺩ
سوم ﻓﺎﻃمی
شیوا ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﺁﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺗﺮﻣﺴﻴﺤﻰچون
خود محمد
ﻭﻳﺎﺑﻌﺪﻫﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺑﻌثت
ﻣﺤﻤﺪ  ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻗﺒل اﺯ
ﺑﻌثت ﻣﺴﻴﺢ  ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ  ﺍﺯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ  ﺗﺎ
ﻳﺤیی
ﻤﻌﻤﺪﺍﻧﻰ  ﺷﺎﻧس
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺑﻌثت ﻣﺴﻴﺢ  ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺸﺪ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﻋﻴﺴﻰ  ﺑﺼﻮﺭﺕ
چهارم ایلی و
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺑﻌثت
ﻣﺤﻤﺪ  ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺴﻴﺤی
ﺒﻨﺪﺭﺕ ﻭ ﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ  ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﻴکی
اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ  ﺗﺎ
ﺗﮑﻤﻴل
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮐثرﺍ
ﭼﻨﻴﻥ هم
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ هم
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﭼﻨﻴﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺒﺎﻧﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ که
بمحمد داد .
ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
غیرﺻﺎﺩق
ﺪﺭﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ  ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﮐﺎﺫﺏ
ایلی ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ  ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡ  ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺷﻬﻮﺩ (ﻣﺴﻴح
ﺪﺟّﺎﻝ)
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﻣﺴﻴح
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﺴﻴح
گفته ﺑﻮﺩ.

حدیث
2387 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ289
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺸﺎﻥ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﻣﺮﺩم
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺭﻭﺩ ﺧﺎﻧﻪ
ﻓﺮﺍﺕ  ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﺍﺯ
ﻏﺮﺏ ﻣﻴﺁﻳﺪ. (ﻣﺎﺩﺍک
که ﻧﻬﺮ ﻓﺮﺍﺕ  ﺍﺯﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﺭﺍﺭﺍﺕ
ﺑﺘﺮﮐﻴﻪ ﻭ ﺳﻮﺭﻳﻪ
ﻭ ﻋﺮﺍق  ﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ  ﻭﺍﺯ
ﺳﻤﺖ ﻏﺮﺏ
ﻣﻴﺁﻳﺪ ﭘس
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻬﺸتی ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻏﺮﺏ  ﺳﻤﺒﻮل
ﺠﻬﺎﻥ ﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ  ﻭ ﺩﻭﺭﻩ
ﻏﺮﻭﺏ ﻭ ﺷﺎم
غرﻳﺒﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺷﺮق ﺠﻬﺖ ﻭ
ﺳﻤﺖ ﺍﺷﺮﺍق ﻮ
ﻃﻠﻮع ﻨﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮﺍﺳﺖ . ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﻓﺮﺍﺕ ﺭﺍ
ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺗﻘﺪﻳس
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺎﺯ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺒﻬﺸتی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺪﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺍﺳﺎﺭﺕ ﺑﺎﺑﻞ  ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻓﺮﺍﺕ
ﺩﺭ ﺷﻬﺮﺑﺎﺑل
ﺒﻮﺩﻧﺪ  ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺭﺣمتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ غیر سالک
ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺤﮑﻮﻣﺖ ﺳﻴﺎسی
اﺯﻓﺮﺍﺕ تا
ﻧﻴل ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ  ﺟﻬﺎﻥ
ﺴﺎمی اﺩﻭﺍﺭ
ﻗﺪﻳم اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﺑﺪﻳﺎﻧﺖ
ﻳﻬﻮﺩ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻮصعت
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ  ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ  ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻓﺮﺍﺕ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺑﻬﺸتی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭلی
ﭽﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ  ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺳﻴسی
ﻮﻧﻈﺎمی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺳﺮ ﺯﻣﻴﻥ
اﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻓﺮﺍﺕ  ﺑﺎﻋث
ﻧﻔﺮﺕ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ
ﻮﺳﺮﺯﻣﻴﻥ
ﺴﺮﭼﺸﻤﻪﻫﺎﻯ
ﻔﺮﺍﺕ ﻣﺴحی ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻧﻬﺮ ﺩﺟﻠﻪ  ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻧﻬﺎﺭ ﺑﺰﺭگ
ﺠﻬﺎﻥ  ﺗﻤثیلی
عرﻓﺎنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺠﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻘلی ﻮﺣﻴﺎتی
ﻮ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺗﻮﺿیح
ﻤﻴﺪﻫﺪ  ﻭﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ لله ﺟنّة  ﺧﻠﻘﻬﺎ
ﺍﻟﻠﻪ فی
اﻟﻤﻐﺮﺏ  ﻭﻣﺎ
ٴﻔﺮﺍﺗﮑم هذه  ﻳﺨﺮج
ﻤﻨﻬﺎ  ﻭ
ﺍﻟﻴﻬﺎ ﺗﺨﺮج
ﺃﺭﻭﺍح
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻤﻥ ﺤﻔﺮﻫم عند
ﮐلّ ﻤﺴاء  ﻓﺘﺴﻘﻄ
علی ثماﺭﻫﺎ ﻭ
ﺗﺄﮐل ﻤﻨﻬﺎ  ﻭ
ﺗﺘﻨﻌّم ﻔﻴﻬﺎ
ﻭ
ﺗﺘﻠﺎقی ﻮ
ﺗﺘﻌﺎﺭﻑ  ﻓﺎﺫﺍ
ﻃلع اﻟﻔﺠﺮ
ﻫﺎﺟﺖ ﻣﻦ ﺍﻟﺠنّة
ﻓﮑﺎﻧﺖ
فی اﻟﻬﻮاء  ﻓﻴﻤﺎ
ﺑﻴﻥ اﻟﺴﻤااء
ﻮﺍﻟﺄﺭﺽ  ﺗﻄﻴﺮ
ﺫﺍﻫبة ﻭ ﺟﺎﺋیة
ﻭ
ﺗﻌﻬﺪ ﺣﻔﺮﻫﺎ
ﺍﺫﺍ ﻃﻠﻌﺖ
ﺍﻟﺸﻤس  ﻭﺗﺘﻠﺎقی
فی اﻟﻬﻮاء ﻮ
ﺗﺘﻌﺎﺭﻑ  ﻭ ﺍﻥ
ﻠﻠﻪ ﻧﺎﺭﺍ فی اﻟﻤﺸﺮﻕ
ﺧﻠﻘﻬﺎ
ﻟﻴﺴﮑﻨﻬﺎ
ﺃﺭﻭﺍح
اﻟﮑﻔّﺎﺭ  ﻭﻳﺄﮐﻠﻮﻥ
ﻤﻥ ﺰﻗّﻮﻣﻬﺎ
ﻭ ﻳﺸﺮﺑﻮﻥ
ﻤﻥﺤﻤﻴﻤﻬﺎ
ﻟﻴﻠﻬﻢ  ﻓﺎﺫﺍ
ﻃلع
اﻟﻔﺠﺮﻫﺎﺟﺖ
ﺍلی ﻮﺍﺩ
ﺑﺎﻟﻴﻤﻦ  ﻳﻘﺎل له
ﺑﺮﻫﻮﺕ  ﺃﺷﺪّ
ﺣﺮﺍ ﻣﻥ
ﻨﻴﺮﺍﻥ
اﻟﺪﻧﻴﺎ  ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﻓﻴﻪ
ﻳﺘﻠﺎﻗﻮﻥ ﻮ ﻳﺘﻌﺎﺭﻓﻮﻥ
ﻓﺎﺫﺍ
ﮐﺎﻥ اﻟﻤﺴاء عاﺩﻭﺍ
ﺍلی اﻟﻨﺎﺭ  ﻓﻬم
کذﻟک اﻟﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎﻣﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﻬﺸتی اﺳﺖ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻏﺮﺏ ﺟﻬﺎﻥ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺁﺏ
ﻓﺮﺍﺕ ﺷﻤﺎ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ (ﭘس
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺷﺮق عرﻓﺎنی
ﻨﻴﺴﺖ  ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺭ ﻏﺮﺏ
ﻭﺟﻬﺎﻥ ﻤﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻘﺎﻃ
ﺁﺑﺎﺩﺍﻥ
ﻮﺳﺮﺳﺒﺰ
ﺟﻬﺎﻥ  ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻤﮑﺎنی ﻮ
ﺑﻮﺳﺘﺎنی
هستند  ﮐﻪ
ﮐﺎﻓﺮ ﻭ
ﻣﻮٴﻤﻥ اﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺨﺸک ﻮ ﮔﺮﻡ ﺍﻳﻥ
ﺠﻬﺎﻥ ﺟﻬﻨمی
ﻤﮑﺎنی ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﺠﻬﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﻓﺮﺍﺕ
ﺷﻤﺎ  ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﻬﺮ ﻓﺮﺍﺕ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻪ ﻧﻬﺮ ﻓﺮﺍﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﮐﻪ
ﺟﺮﻳﺎﻥهای
عهقلی
ﻮﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻫﺎئی اﺯ
ﺣﻘﺎﻳق الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ  ﻭ ﻳﺎ
ﺟﻮﻳﺒﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻠﺪنّی
ﻮﺭﻭﺍنی
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ.
ﻟﺬﺍ ﻧﻬﺮ
ﻓﺮﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ  ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺠﻬﺎﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪ (ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻮﻳﺞ) ﻭﻏﻴﺮﻩ  ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﻭٴﻴﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ) ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍح
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ اﺯ
ﺣُﻔﺮهﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ  ﻫﻤﻪ
ﺷﺐ ﺑﺎﻳﻥ
ﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﻯ
ﻤﻴﻮﻩﻫﺎﻯ
ﺪﺭﺧﺘﺎﻥ اﻳﻦ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻤﻴﺨﻮﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻤﺘﻨﻌّم ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﻫم
ﻤﻠﺎﻗﺎﺕ ﻭ
ﺁﺷﻨﺎئی
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ (ﺍﺭﻭﺍح
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ اﻭم
کننده ﮐﺎﻣﻞ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭل
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ الهی
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻳﻥ ﺠﻬﺎنی
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﺗﺎ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻋﻤﺮﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻨﻴﺰ
ﮐﻪ ﺗﺮک ﺪﻧﻴﺎ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ  ﺑﺎﺯ ﺗﺎ
ﺳﺮ ﺣﺪّ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺎﻧﺪﻥ  ﺍﺯﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺧﻮﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ (ﺟﻨّﺖ)
ﻭﺑﻬﺸﺖ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﻌنی عقل
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ هاﻯ
هندﻯ (ﮔﻨﺎﻥ)
ﺑﺮﺍﻯ عقل
ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ

ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ عقلی
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮ  ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺳﺎﻳﻪ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ
ﻮﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺪﺭﺧﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ
ﮔﻮﺭ ﻭ
ﻗﺒﺮﺧﻮﺩ.
ﻭﮔﻮﺭ ﺍﺭﻭﺍح
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍنی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻗﺒﺮ ﺧﺎﮐﻰ  ﺟﺴم
ﭙﻮﺳﻴﺪﻩ ﻭ
ﺭﻭح همیشه
ﺯﻧﺪﻩ  ﻭ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
الهی هستند .ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﺴخ هاﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻭﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻂ
ﺩﺭﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ  ﺟﺎﻯ
ﻤﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ  ﻭﻣﻌﺮﻓﺖﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ  ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﺴﺮ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﭼﻮﻥ (ﻓﺠﺮ)
ﺻﺒﺤﮕﺎهی ﺸﻮﺩ
ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﻓﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻫﻮﺍ ﺑﻴﻥ
اﺳﻤﺎﻥ
ﻭﺯﻣﻴﻥ هستند
ﻭ ﺩﺭﺣﺎل ﭙﺮﻭﺍﺯ
ﻭ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﺤﻔﺮﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. (ﺭﻭح
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ الهی
اوم ﺸﺪﻩ  ﺟﺎئی ﺪﺭ
ﻗﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﺗﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ  ﮔﻮﺭ
ﺭﻭح ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻭ
ﺩﺭﺟﺴم ﻮﭼﻮﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ هستند
ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺗﺄﻣّﻞ
ﻭﺗﻌﻘّل
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ  ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﺩﻧﻴﺎ
ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻩ  ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﺍج
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺼﺎﺩﻗﻪ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ)
ﻭﭼﻮﻥ هوﺍ ﺭﻭﺷﻥ
ﺸﺪ  ﺍﻳﻥ
ارﻭﺍح ﺪﺭﻫﻮﺍ
ﺑﺎﻫم ﺁﺷﻨﺎﺋی
ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ (ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺗﻬﺎ)
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﻓﺰﻭﺩ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰﺁﺗشی
ﺪﺭﺷﺮﻕ ﺩﺍﺭﺩ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﮑﻮﻧﺖ
ﺍﺭﻭﺍح کاﻓﺮﺍﻥ
آﻓﺮﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯﺨﻮﺩ
ﺳﺮﻣﺴﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺷﺮق ﺪﻧﻴﺎ  ﻣﺎﺩﻯ
اﺳﺖ. ﻭلی ﺸﺮق
ﺪﻧﻴﺎﻯ
ﻤﻌﻨﻮﻯ اﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻠﮑﻮتی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﮐﻪ
ﺭﻭح اﻳﻥ
کاﻓﺮﺍﻥ اﺯ
ﺯﻗّﻮم تلخ ﺁﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺭﻧﺪ (
ﺭﻭح غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ  ﺩﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺯﻋﻠﻔﻬﺎﻯ
ﺘﻠﺦ  ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻧﻴﺎ  ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ
ﻭﻣﻴﭽﺮﻧﺪ)
ﻭﺍﺯ ﺁﺏ ﺩﺍﻍ  ﺩﺭﺷﺒﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻤﻴﻨﻮﺷﻨﺪ. (ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎﻯ
گرم ﻮﻣﺘﻌﻔّﻥ
ﻮﭼﺮﻙ) ﻭﭼﻮﻥ
ﺮﻭﺯ ﺍﻳﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﺁﻏﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ  ﺍﻳﻥ
اﺭﻭﺍح همگی ﺒﺪﺭﻩﺍﻯ
ﺪﺭ یمت
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﻫﻮﺕ ﻧﺎﻡ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺍﻏﺘﺮﻳﻥ
ﺁﺗﺶ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎ ﻫم
ﺁﺷﻨﺎ ﻭ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ (ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺴخ ﺸﺪﻩ  ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺣﻘﻴﺮ ﭼﻮﻥ
ﻤﺎﺭ ﻭ
ﺳﻮﺳﻤﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮم ﻮ ﺳﻮﺳﻚ  ﺩﺭﭼﻨﻴﻦ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﭼﻮﻥ ﺸﺐ ﺷﻮﺩ  ﺑﺂﺗﺶ
ﺟﻬﻨم ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ (ﺩﺭﺟﻬﻨﻢ
ﺗﺮس ﻭ ﺗﺎﺭﻳکی
ﻮ ﻫﺮﺍس
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﺷﺐ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﮔﺮﻣﺎﻯ ﺪﺍﻍ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﻄﻮﺭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ  ﺗﺎ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ (ﺍﻳﻥ
ﻤﺮگ ﻮ
ﻣﻴﺮﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ
اﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮف
ﺒﺸﺮﻯ  ﺗﺎ
ﺍﺑﺪﻳﺖ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﻣﺎﻥ اﺯلی الهی
ﺒﺮﺍﻯ عبور
ﺗﮑﺎﻣلی
ﺘﻤﺎمی اﺭﻭﺍﺡ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍع
ﺠﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﮔﻴﺎهی
ﻮﺣﻴﻮﺍنی ﻮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺩﺭﻫﺮﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ  ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ اﺳﺖ  ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺳﭙس ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ  ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم
ﭙﺮﺳﻴﺪﻡ  ﺣﺎل
ﻤﻮﺣّﺪﺍﻥ ﻣﻘﺮّﺏ
سالکان در
توحید با ولایت
ﺑﻨﺒﻮﺕ ﻣﺤﻤﺪ  ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
گناه ﮐﺎﺭ ﮐﻪ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ ﻭ
ﺍﻣﺎمی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ  ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﻤﺎ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ  ﭼﻪ
ﺗﻔﺎﻭتی هست ؟
ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: اﻣّﺎ
ﻫؤلاء  ﻓﺎﻧّﻬم
فی ﺤﻔﺮﻫم ات ﻳﺨﺮﺟﻮﻥ
ﻤﻨﻬﺎ  ﻓﻤﻥ
کاﻥ ﻤﻨﻬم ﻠﻪ
ﻋﻤل ﺼﺎﻟﺢ  ﻭﻟم
ﺘﻈﻬﺮ ﻣﻨﻪ
ﻋﺪﺍﻭﻩ  ﻓﺎﻧّﻪ
ﻳﺨﺪ ﻟﻪ ﺍلی
اﻟﺠنّة  ﺍﻟّتی
ﺨﻠﻘﻬﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻓﻰ ﺍﻟﻤﻐﺮﺏ  ﻓﻴﺪﺧل
هلیه ﻣﻨﻬﺎ
ﺍﻟﺮﻭح فی
ﺤﻔﺮﺗﻪ
ﺍﻟﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
فی ﻠﻘی
اﻟﻠﻪ فی
ﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺑﺤﺴﻨﺎﺗﻪ ﻭ
ﺳﻴّﺌﺎﺗﻪ  ﻓﺎﻣّﺎ
ﺍبی اﻟﺠنّۀ
ﺍﻭ الی ﻨﺎﺭ  ﻓﻬﻮٴلاء
ﻤﻮﻗﻮﻓﻮﻥ
ﻟﺄﻣﺮ ﺍﻟﻠﻪ  ﻭﻟﺬﻟک
ﻴﻔﻌل اﻟﻠﻪ
ﺑﺎﻟﻤﺴﺘﻀﻌﻔﻴﻥ
ﻮ ﺍﻟﺒﻠﻪ
ﻭﺍﻟﺄﻃﻔﺎﻝ ﻭ ﺃﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻤﺴﻠﻤﻴﻦ  ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﻠم ﻴﺒﻠﻐﻮﺍ
ﺍﻟﺤِﻠﻢ  ﻓﺄﻣّﺎ
ﺍﻟﻨﺼّﺎﺏ ﻣﻥ
ﺃﻫل اﻟﻘﺒلة
ﻓﺎﻧّﻬﻢ
ﻳﺨﺪﻟﻬم ﺨﺪّ
ﺍلی اﻟﻨﺎﺭ  ﺍﻟّتی
ﺨﻠﻘﻬﺎ ﺍﻟﻠﻪ
فی اﻟﻤﺸﺮق
ﻔﻴﺪﺧل علیهم
ﻤﻨﻬﺎ
ﺍﻟﻠّﻬﺐ ﻭ
ﺍﻟﺸﺮﺭ ﻭ
ﺍﻟﺪﺧﺎﻥ ﻮ ﻓﻮﺭة
ﺍﻟﺤﻤﻴم الی
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ثمّ ﻤﺼﻴﺮﻫم
اﻟﻰ ﺍﻟﺤﻤﻴﻢ  ثمّ فی
اﻟﻨﺎﺭ
ﻳﺴﺠﺮﻭﻥ  ثمّ ﻘﻴل
ﻠﻬﻢ  ﺃﻴﻥ
ﻤﺎﮐﻨﺘم
ﺘﺪﻋﻮﻥ ﻤﻥ
ﺪﻭﻥ اﻟﻠﻪ؟
ﺃﻳﻥ اﻣﺎﻣکم
اﻟّﺬﻯ
اﺗّﺨﺬﺗﻤﻮﻩ
ﺩﻭﻥ اﻟﺎﻣﺎﻡ  ﺍﻟﺬﻯ
ﺠﻌﻠﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﻠﻨﺎس
ﺍﻣﺎﻣﺎ ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻥ کاﻓﺮﺍﻥ
ﺪﺭﺣﻔﺮﻩ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﻭﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻨﻤﻴﺁﻳﻨﺪ
ﻭﻫﺮ ﮐس ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﻋﻤل
ﺼﺎلحی ﺪﺍﺷﺖ  ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺩﺷﻤنی ﻨﺪﺍﺷﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺷﮑﺎفی اﺯ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻐﺮﺏ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. (ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی
عباﺩﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﻭﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤق الهی
ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻧﺎﻥ
ﺩﺷﻤنی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ  ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺤُﺴﻥ ﻨﻴّﺖ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎل
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺷﮑﺎﻑ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺪﮐﻰ  ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺩﺷمنی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﮑﻨﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻮ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺤتی اﻋﻤﺎل
ﺼﺎﻟح
ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﺴﺎﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ  ﻭﺷﺮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﺸﻴﺪ) ﻭ ﺭﻭح
ﺁﻧﺎﻥ ﻮﺍﺭﺩ
ﺁﻥ ﺸﮑﺎﻑ
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﭘﺎ
ﺷﻮﺩ. (ﻭﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
غیرﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻋﻘل
ﻮﺑﻬﺸتی ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﺭﻭﺍحک
اﻳﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیر ﻭﻟﺎﻳﺖ  ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﺩﺷﻤﻥ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ  ﺩﺭ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﻣﻰ
ﺁﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
همیشه ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ. (ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻣﺤﺸﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ  ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ  ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍتی اﺳﺖ)
ﻭﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺤﻔﺮﻩ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ثوﺍﺏ
ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺸﻮﺩ (ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻥ
ﺪﺍﻭﺭﻯ الهی
ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻗﺎﺋم
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ . (ﺍﮔﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﺸﺪﻧﺪ) ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺠﻬﻨم ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.(ﺍﮔﺮ
ﺗﺮک ﺴﻠﻮگ
ﻮﻋﺪم اﻃﺎﻋﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﻭ ﺍﻳﻥ
اﺯ ﺍﻣﻮﺭﻯ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ الهی
اﺳﺖ. (ﻳﻌنی
ﻨﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ  ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺮﺿﺎﻳﺖ الهی
اﺯ ﻭضع ﻮﺣﺎل
ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭﻳﮋﻩ (ﺑِﺪﺍﻯ)
ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ) ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻴﻥ ﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﺴﺘﻀﻌﻔﺎﻥ (ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺩﺭﺳتی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ  ﻭلی
ﺪﺭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻣﺴﺘﻀﻌﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻀﻌﻴﻒ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭنه ﻣﺴﺘﻀﻌﻒ
ﻭ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
ﺒﺮﺍﻯ (ﺧﻮﺩ
ﻓﻘﺮﻯ) ﻭﺧﻮﺩ
ﺿﻌفی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.)
ﻭ ﺍﺑﻠﻬﺎﻥ
ﻭﺍﻃﻔﺎل ﻮ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ  ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺒﻠﻮغ
ﺠﻨسی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺷﻬﻮﺍنی
ﻮ ﺷﻴﻄﺎنی
ﺨﻮﺩ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ  ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺮﻓﺘﺎﺭ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﻳﻌنی
ﻨﺴخ
ﺒﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ  ﺗﺎ
ﺣﺼﻮل عقل
ﻮﻗﺪﺭﺕ ﮐﺎفی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک الهی
تا ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ) ﺍﻣﺎ ﻧﺼّﺎﺏ
ﻧﺎﺻﺒﻴﺎﻥ
ﺴﻨّﻰ  ﮐﻪ
ﺧﻠﻴﻔﻪﻫﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯ
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺪﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻨﺼﻮﺏ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭ
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﭼﻮﻥ
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ  ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی
ﺮﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺮ
ﻓﻘﻴﻪ  ﮐﻪ
ﻓﺎﺳﺪﺗﺮﻳﻥ
گوﻧﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
سفهای ﺩﻳنی
اﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻫل
ﻘﺒﻠﻪ ﻧﻴﺰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ  ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟک ﻮﻋﺎﺑﺪ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺍﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ  ﻭلی
ﺴﺎﻟک اﻟﻬﻰ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﮑﺎفی ﺍﺯ
ﺟﻬﻨم ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﺷﺮق
ﺪﻧﻴﺎ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﮐﻪ
ﺷﻌﻠﻪ ﻭ ﺷﺮﺍﺭﻩﻫﺎ
ﻭ ﺩﻭﺩ ﺍﻳﻥ
ﺁﺗﺶ  ﺑﺎ
ﻭﻓﻮﺭ ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻔﻮﺭﺍﻥ ﺤﻤﻴﻢ
ﻭﻣﻮﺍﺩ ﻣﺬﺍﺏ  ﻭﺩﺍغ
ﺒﺮﻭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﻳﺰﺩ ﻭ
ﺗﺎﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻳﻥ
ﻮﺿع اﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. (ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ  ﻭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﻬﻤﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ) ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ (ﻣﺼﻴﺮ) ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺣﻤﻴم
ﺠﻬﻨﻢ  ﻭﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﺒﺂﺗﺶ
ﺟﻬﻨﻢ ﻭﺯﺟﺮ
ﮐﺸﻴﺪﻥ ﻮﺩﺍغ
ﺸﺪﻥ تن اﺳﺖ.
ﻭﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﮐﺠﺎ
ﺑﻮﺩﻳﺪ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺩﻋﻮﺕ ﺑﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍ (ﻭﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ)
ﻣﻴﺸدﻳﺪ ﮐﻪ
ﺁﻥ اﻣﺎﻣﻴﮑﻪ
ﺍﺩﻋﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﺪ  ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ
ﻭﺣﻘﻴﺮ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻣﺎم
اﻟﻬﻰ ﺑﺤق
ﻨﺒﻮﺩ  ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩم ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻳﺪ (ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺴﻨّﻰ ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤق
ﺴﻠﻮک ﺮﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺣتی
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ  ﻭلی غیر
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤق
ﺰﻣﺎﻥ  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺟﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ  ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺁﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﺣﺠّﺖ
ﺍﻟﺎﺳﻠﺎم ﻮثقة
اﻟﺎﺳﻠﺎم
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ  ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻓﺎﺳﺪ ﻭ
پُرﮔﻨﺎﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻤﺘﺮﻳﻥ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺍﺯ
ﻓﺎﺳﺪﺗﺮﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺳﺖ. (ﺍﻣﺎﻡ)
ﻧﺎﻡ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ  ﺑﺎﻫﺮ
ﺳﻴﺴﺘم
ﻮﻟﺎﻳتی ﺨﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻣﺎم
اﻭک کرﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻭﺍﻭم
کننده
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻣﺼﻴﺮ)
ﺁﻳﻨﺪﻩ  ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭ ﺷﺪﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﺩﻳﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮاهل
کتاب  ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﺼﺎﺩق
ﺒﺮﻭﺵ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ اﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻫﻤﻴﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻄیع
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ الهی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻣﻄیع
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪﻋﻤل
ﺸﻮﺩ. ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺍقعی
ﺘﻨﻬﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻳﻥ
ﺮﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ ﻣﻄلبی
ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ.

حدیث 2388 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ291ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ ﻤﻥ ﻮﺭاء
اﻟﻴﻤﻥ
ﻮﺍﺩﻳﺎ ﻳﻘﺎل
له ﻭﺍﺩﻯ ﺒﺮﻫﻮﺕ
ﻭ ﻟﺎ ﻳﺠﺎﻭﺭ
ﺫﻟک اﻟﻮﺍﺩﻯ اﻟّﺎﺍ
ﻟﺤﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﺴﻮﺩ  ﻭﺍﻟﺒﻮم
ﻤﻥ اﻟﻄﻴﺮ فی
ﺬﻟک اﻟﻮﺍﺩﻯ
ﺒﺌﺮ ﻳﻘﺎل له
ﺑﻠﻬﻮﺕ  ﻳﻐﺪﻯ ﻮ
ﻳﺮﺍح اﻟﻴﻬﺎ
ﺑﺄﺭﻭﺍح
المشرﮐﻴﻦ  ﻳﺴﻘﻮﻥ
ﻤﻥ ﻤاء اﻟﺼﺪﻳﺪ
ﺩﺭﭘﺸﺖ ﻳﻤﻦ  ﺩﺭّﻩ ﺍﻳﺴﺖ
ﺑﻨﺎم ﻮﺍﺩﻯ
ﺒَﺮﻫﻮﺕ  ﮐﻪ ﺟﺰ
ﻣﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺴﻴﺎﻩ ﻭ
ﺟُﻐﺪﻫﺎﻯ
ﭘﺮﻧﺪﻩ  ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺼﺤﺮﺍ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺒﮕﺬﺭﺩ.
ﻭﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺼﺤﺮﺍ ﭼﺎهی هست
ﮐﻪ (ﺑﻠﻬﻮﺕ)
ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍح
ﻤﺸﺮﮐﺎﻥ
ﺪﺍﺋم ﺪﺭ ﺭﻓﺖ
ﻭ ﺁﻣﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺁﺏ (ﺻﺪﻳﺪ) ﺷﻮﺭ
ﻭ ﻣﺘﻌﻔّﻥ
ﺁﺑﻴﺎﺭﻯ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ (ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
اﻳﻥﺼﺤﺮﺍ
ﻧﺰﺩ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ  ﻭﺍﻳﻨک
اﻳﻥ ﺼﺤﺮﺍ
ﺟﺰئی اﺯ ﺳﺮ
ﺯﻣﻴﻥ ﻴﻤﻥ
ﺠﻨﻮبی اﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻭﺍﻗﻌﻰ  ﭼﺎﻩ (ﻭﻳﻠ
ﺮَﺣِﻢ)
ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻥ اﺭﻭﺍح
ﻤﺴخ ﺸﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮک الهی
دوستی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺩﻧﺒﺎل
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺮ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔیه ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺷﺮک خدا
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺪﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
نوعی ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻣﺪﺍم
ﻤﺘﻮﻟﺪ ﻭ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒیعی ﺨﻮﺩ  ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی ﻮ
ﺍﺯلی ﻮ ﻓﻄﺮﻯ
همگاﻥ ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﻭﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﻬﺘﺮ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋک
ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴﺐ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
انواع ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ و ﺘﺎ
ﺃﺑﺪ  ﭼﻮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﭙﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ. (ﺑﻠﻬﻮﺕ)
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﺮﻫﻮﺕ
ﺍﺳﺖ  ﻭﻣﺎﺭ
ﺳﻴﺎﻩ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭﺻﺤﺮﺍﻫﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺟُﻐﺪ ﻭ ﺑﻮﻡ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻔﺮقی ﻨﺪﺍﺭﺩ  ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺑﺪ
ﻳُﻤنی ﻮ ﻧﮑﺒﺖ
ﺑﺎﺭﻯ ﻮ ﺷﻮم
ﺒﻮﺩﻥ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺍﻳﻥ ﺤﻴﻮﺍﻥ
ﺨﺮﺍﺑﻪ ﻧﺸﻴﻥ
اﺳﺖ.
ﻭﻓﺮﺽﻋﺬﺍﺏ
ﺑﺮﺍﻯ اﺭﻭﺍح
ﻤﺸﺮﮐﺎﻥ  ﻳﺎ
ﻫﻤﻴﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫبی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ  ﻭ ﺑﻬﺮ
ﻣﺬﻫبی که
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ الهی ﻮ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﻣﻌﺮف ی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭلی
ﺨﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﮑﺮﺩﻩ  ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
انوار اﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ الهی
ﺘﻌﻠﻴم ﺪﻳنی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ . ﻭﺭﻓﺖ
ﻭﺁﻣﺪ ﺍﻳﻥ
اﺭﻭﺍح ﻤﺸﺮک
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ  ﻫﻤﺎﻥﻠﺰﻭم
عبوﺭ ﻣﺠﺪﺩ
ﺗﮑﺎﻣلی
ﻣﺪﺍﻭﻡ  ﺍﺯ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺩﺭﺍﺯﻯ
اﺯﺍﻧﻮﺍع
ﻋﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻭ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ اﮔﺮ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ الهی ﻘﺮﺍﺭ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ ﻭ
ﺑﻔﺴخ گیاهی
ﻮﻳﺎ ﺭﺳخ
ﺠﻤﺎﺩﻯ و وسخ
تحت جمادی
ﻨﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮخی اﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻨﻤﺎﻳﺎﻥ  ﺑﺎ ﺑﺪ
ﻣﺴﻠﻤﺎنی ﺨﻮﺩ
ﻭ ﺑﻨﺎم
ﺨﺪﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﺮﺩم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺳخ ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺁﺏ ﺻﺪﻳﺪ ﻭ
ﻣﺘﻌﻔّﻥ ﻮ
ﺯﻧﮓ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺳﻴﺎﻩ ﻣﺮﺩﺍبی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺭﺩﻥ
ﺁﻥ ﺪﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ  ﺍﮐثرﺍ
ﺟﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭبی
ﺨﺒﺮﺍﻥ ﻮ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ  ﻭﻳﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺩﺷﻤنی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی ﺯﻣﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ  ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺒﺎ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ  ﻓﻮﺭﺍ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺠﻬﻨم جهان
معاد و ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖز
ﻭﺳﻠﻮﻙ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺪعی
ﻮﻟﺎﻳﺖ  ﻭلی
ﺒﺪﻭﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ  ﻭ
ﺑﻮﻳﮋﻩ
ﺗﺎﺭﮐﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﻮﺻﻠﺎﺕ  ﻭﻳﺎ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﺒﻴﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺑﻘﻬﻘﺮﻫﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ  ﺗﺎ
ﺑﺠﻬﻨم
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻮ
ﺟﻬﺎﻧﻮم ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﺯﻧﻮﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ  ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺰﻣﺎنی ﺪﺭﺍﺯ
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪگی
ﺤﻴﻮﺍنی ﺮﺍ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭﺻﺤﺮﺍﻫﺎ
ﻭﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ  ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺣنی اﮔﺮ ﺻﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺭ
ﺍﻳﻦﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻳﺎ ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻧﻬﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
دﮔﺮﺩﺩ.
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﻳﻥ
اﺭﻭﺍح ﻮ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍح
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ بی
اﻧﺘﻬﺎ  ﺍﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯﻨﻴﺰﻣﻴﮕﺬﺭﻧﺪ
دﮐﻪ
ﺻﺒﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻤﺎمی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
د(ﺻﺪﻳﺪ) ﻫﻤﺎﻥ
گندﻳﺪﻩ
ﻓﺎﺭسب
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ  ﮐﻪﻗﺮﻳﺸﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻓﺎﺭسی
ﻔﺮﺍﻭﻥ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.

حدیث
2389 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ291
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﺷﺨصی
ﺒﻨﺰﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻣﺪ
ﻭ ﮔﻔﺖ  ﺃﻣﺮﻋﻈﻴم
ﻮﻫﻮﻟﻨﺎکی
ﺪﻳﺪﻩﺍﻡ. ﻣﻥ
ﻤﺮﻳضی ﺪﺍﺷﺘﻢ
ﮐﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺁﺏ
ﭼﺎﻩ (ﺍﺣﻘﺎﻑ)
ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺪﺍﺭﻭﻯ
ﺒﻴﻤﺎﺭ  ﺑﻤﻥ
گفتند .
ﻭﺍﻳﻥﭽﺎﻩ
ﺩﺭﺻﺤﺮﺍﻯ
ﺒﺮﻫﻮﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺁﻥ
ﺸﺪﻡ  و
ﻇﺮفی ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻡ  ﻭ ﺍﺯ
ﭼﺎﻩ ﺁﺏ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻢ  ﮐﻪ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
ﭽﻴﺰﻯ ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺯﻧﺠﻴﺮ ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻔﺮﻭﺩ ﺁﻣﺪ  ﻭﮔﻔﺖ
ﺃﻯ ﻔﻠﺎﻥ ﻤﺮﺍ
ﺁﺏ ﺑﻨﻮﺷﺎﻥ  ﮐﻪ ﺩﺭ
شُرُف مرگ
هستم ﭽﻮﻥ
ﺴﺮﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﺩﻡ
ﮐﻪ
ﮐﺎﺳﻪﺍﻯ ﺁﺏ
ﺑﻮﻯ ﺒﺪﻫﻢ  ﺩﻳﺪم که
ﺯﻧﺠﻴﺮﻯ
ﺒﮕﺮﺩﻥ ﺪﺍﺭﺩ  ﻭﺧﻮﺍﺳﺘم
ﺁب ﺮﺍ ﺑﻮﻯ
ﺒﺪﻫم ﺒﺒﺎﻟﺎ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪ  ﺗﺎ
ﺑﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺭﺳﻴﺪ  ﻭ
ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ
گرﺩﻳﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﺎﺯ ﺑﺂﺏ
ﮐﺸﻴﺪﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻢ  ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ
ﻓﺮﻭﺩ ﺁﻣﺪ  ﻭ ﺍﺯ
ﺗﺸﻨگی ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﻭ ﻧﺎﻟﻪ ﺩﺍﺷﺖ  ﻭلی
ﺒﺎﺯ
ﺑﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪ.
ﻭﺑﺎﺭ ﺳﻮم
ﻨﻴﺰ ﭼﻨﻴﻥ ﺸﺪ  ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻥ ﻨﻴﺰ ﺧﻴگ
ﺁﺏ ﺭﺍ ﺳﺮ
ﺑﺴﺘﻢ  ﻭﺑﺎﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﺁﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺩﻡ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﺬﺍک
ﻘﺎﺑﻴل ﺒﻥ
ﺁﺩﻡ  ﻗﺘل
ﺃﺧﺎﻩ  ﻭﻫﻮ
ﻗﻮﻟﻪ ﻋﺰّ
ﻭﺟﻞ ( ﻭﺍﻟﺬﻳﻥ
ﻴﺪﻋﻮﻥ ﻤﻥ
ﺪﻭﻧﻪ  ﻟﺎﻳﺴﺘﺠﻴﺒﻮﻥ
ﻠﻬم ﺒﺸیئ   ﺍﻟّﺎ
ﮐﺒﺎﺳﻄ کفّیه
الی اﻟﻤاء  ﻟﻴﺒلغ
ﻔﺎﻩ  ﻭﻣﺎ ﻫﻮ
ﺑﺒﺎﻟﻐﻪ  ﻭﻣﺎ
ﺩﻋاء
اﻟﮑﺎﻓﺮﻳﻦ  ﺍﻟّﺎ فی
ﻀﻠﺎل ﺍﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺎﺑﻴل
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺁﺩم
ﺒﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ ﺭﺍ
ﮐﺸﺖ (ﻗﺎﺑﻴل
ﺒﺮﺍﺩﺭ
ﻫﺎﺑﻴﻞ  ﺩﺭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻘﺘل ﻮﺟﻨﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩ. ﻭ ﺗﺎ ﺍﻳﻦ
ﺯﻣﺎﻥ عذﺍﺏ
ﻣﻴﮑﺸﺪ  ﻭ ﺍﺯ
ﺗﺸﻨﮕی ﺒﺠﺎﻯ
ﺴﻴﺮﺍﺑﻰ  ﺑﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺳﻮﺯﺍﻥ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺎﺯ
ﻗﺎﺑﻴﻞ  ﺷﺨﺺ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻘﺎﺑﻠﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺳﻠﻮکی ﺁﺩﻡ  ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل الهی
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ  ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﻴﻔﻪ  ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺍﻳﻤﺎنی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻪ  ﻭﺣتی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﺸﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺮﺁﻥ
ﺒﺄﻧﺒﻴاء
ﺒﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﻘﻮم ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﻫﺮ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻤﺘﻌﺒّﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺘﺴﻠﻴﻢ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺰﻣﺎﻥ  ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ  ﻭﺩﻧﺒﺎل
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻔﺎﺳﺪ ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
(ﺗﻌﺒّﺪ)
ﺑﺠﺎﻯ (ﻋﺒﺎﺩﺕ)
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺸﺮک
ﺪﺍﺋم ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﭙس
ﺍﺯﻣﺮگ
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﭙُﺮﻋﻄﺶ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
ﺮﻧج ﺸﺨص
هرﺣﻴﻮﺍﻥ  ﺗﺸﻨﮕی
ﻮﺧﻄﺮ ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻥ  ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻳﻚ ﻭﺣﺸﻴﺘﺮ
ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥاست.
ﺳﺎﻟک
غیرﻋﺎﻣﻞ  ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺣﮑم ﻘﺎﺗل
ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍﻏﺼﻪ
ﺩﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍﻋﺬﺍﺏ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﺒﺮﻫﻮﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺻﺤﺮﺍ  ﺳﻤﺒﻮل
ﺒﺪﺗﺮﻳﻥ
اﻣﺎﮐﻥ اﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺭﻭﺍح
ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﺪﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ  ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺭﻭحی
ﻮ ﻧﻮعی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ که
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ  ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺘﺴﻠﻴم
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ  ﺑﺘﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺣﺪّ ﺍﮐثرﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ  ﺗﺎ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
اﻟﻨﻮع ﺮﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. )
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﻭ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻋﻮﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﻭلی
ﺁﻧﺎﻥ ﭙﺎﺳخ
ﻤثبت
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺴی
هستند ﮐﻪ ﮐﻒ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ  ﺗﺎ ﺁﺏ
ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺑﺪﻫﺎﻥ
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ  ﻭﻗﺎﺩﺭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺁبی ﺒﺪﻫﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻋﺎﻯکاﻓﺮﺍﻥ  ﺟﺰ
ﺿﻠﺎﻟﺖ ﻧﻴﺴﺖ (
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺎﺯﻋﻠﺖ
ﻋﺬﺍﺏ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋﺪم ﺴﻠﻮک الهی
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ  ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ
ﺒﮑﺎﻓﺮﺍﻥ ﻮ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﻮﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ  ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭽﻴﺰﻯ عقلی
ﻮﺭف ع ﻨﻴﺎﺯ
ﻧﻤﻮﺩ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ هم
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ  ﻭﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺷﻨﺎسی
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺨﺎﺹ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ  ﻭﺩﺭ
ﺗﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺳﺖ  ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺪﻫﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮفع
ﻨﻴﺎﺯ ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺯ
ﺗﻌﺒّﺪ و
عبادت باطل
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﮔﺮﭼﻪ ﮐﺎﻓﺮ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ  ﮐﻪﺣتی
اﻳﺸﺎﻥ ﻤﺸﺮک
نا بخشودنی
هستند ﻭﮐﺎﻓﺮ
ﺟﺎﻫل بی ﺨﺒﺮ
ﺍﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
اﺳﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﻔﺼﻮل
اﺎﻭﻟﻴّﻪ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
کاﺭ ﻧﺪﺍﺭﺩ. (ﻳﺪﻋﻮﻥ)
ﺩﻋﻮﺕ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک الهی
کنند .ﻭﻳﺎﺩﻋﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. (ﻟﺎ
ﻳﺴﺘﺠﻴﺒﻮﻥ)
ﺍﺟﺎﺑﺖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ  ﻭﺟﻮﺍﺏ
ﻣثبت ﻭ
ﺍﻳﺠﺎبی
ﻨﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ  ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻭ
ﺩﺷﻤنی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺿﻠﺎﻟﺖ ﮔﻤﺮﺍهی
ﻮ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪگ ﻮ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
غیرﻋﺎﻣﻞ  ﺑﺎ
ﺗﺄﺧﻴﺮ ﺯﻳﺎﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺘﻌﺒّﺪ ﺑﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ  ﺣتی اﮔﺮ
ﻣﺪعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ
ﺠﺎﻣﺎﻧﺪگی
توقّف ﻮ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ  ﺍﺯ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻨﻮعی ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺄﻣﻴﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺟﺎﻟﺒﺘﺮ
ﻧﻈﺮﻋﻠّﺎﻣﻪ
ﻃﺒﺎﻃﺒﺎﺋﻰ  ﻣﺼﺤح
ﺒﺤﺎﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﻣﺠﻠسی اﺳﺖ  که ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث
ﺭﺍﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺁﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﻗﺎبیل ﺪﺭ(ﻋﻴﻥ
اﻟﺸﻤس )
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻏﺎﻓل اﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﺃﺣﺎﺩﻳث  ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻨﺸﻮﺩ  ﻫﺮﮔﺰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﻗﻴق ﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﺗﺎﺭﻳخی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﺻل هاﺑﻴل ﻮ
ﻗﺎﺑﻴﻞ  ﻭﺣتی
ﺨﻮﺩ ﺁﺩﻡ  ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺍﺑﻮﺍﻟﺒﺸﺮ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﺧﺒﺮﻋﻴﻥﺸﻤس
ﻳﺎ
ﭼﺸﻤﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﺨﺒﺮ  ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺗﺸﻨﻪ
به ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﺗﻔﺎﻭتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺩﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺳﻮﺧﺘﻦ  ﻭﻫﺮﺩﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺧﺒﺎﺭﻯ
هستند ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻨﻘل
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺻﺤﻴﺢ ﻧﻴﺴﺖ  ﺑﻤﻴل ﻮ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻓﻬم
ﻮﻋﻠﺎﻗﻪ ﺧﻮﺩ  ﻳکی ﺮﺍ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮﺩﻭ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﺴﻠﻮکی هرﺩﻭ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﮐﻪ ﻗﺎﺗل اﺻلی
هاﺑﻴل ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﻔﺖ (ﻫِﺒِل ﻮ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ) ﻭ(ﺧﺒل
ﻮ ﺍﺣﻤﻖ) ﻭ ﮐﻢ
ﻋﻘل ﺪﺍﺭﺩ  ﻭﻗﺎﺑﻴل
ﺼﻔﺖ (ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ
ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ)
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻫﺮ ﺩﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺁﺩﻡ  ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥکاﻣل
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻳﮑﻰ ﺳﺎﻟک
ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﻭﻋﺎﻣل ﻮ
ﺻﺎﺩق ﻮﻋﺎﺷق
خدا ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ  ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺳﺎﻟک ﺘﻨﺒل
کُند ﺫﻫﻥ ﻮ بی
اﻋﺘﻨﺎ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﺧﻮﺩ
ﻣﻨﻄقبی اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟک
غیرﻋﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮﻏﻀﺐ
ﺩﺍﺭﺩ  ﺗﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﺸﺮﻙ ﮐﻪ
ﺣﺎﺿﺮ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻮ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺑﺎﺯ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺠﺎﻫلی بی ﺨﺒﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭالهی
غضب ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺠﺎﻫﻞ  ﺑﺎ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ  ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺎ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻨﺎفق ﻮ
ﻣﻘﺘﺼﺪ ﺗﻨﺒﻞ  ﺑﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﮐﺎﺭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭک کرﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﺣﺘﺮﺍم
ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ ﭘﻴﺮ الهی
هماﻥ اﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭﻋﺪم
اﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺪﺭ
ﺣﮑم ﻘﺎﺗﻠﺎﻥ
اﻣﺎم ﺤﺴﻴﻦ  ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﻭﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 2390-
ﺍﺯﺍﻣﺎﻣﺒﺎﻗﺮﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ۲۹۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺑﻨﺰﺩ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺁﻣﺪ
ﻭﮔﻔﺖ  ﮐﻪ ﺍﺯ (ﺍﺣﻘﺎﻑ
ﻋﺎﺩ) ﺁﻣﺪﻩﺍﻡ  ﺻﺤﺮﺍﺋی
ﺪﺭ ﺟﻨﻮﺏ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ ﻗﻮﻡ
ﻋﺎﺩ (کارمائی )
ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺯ ﻧﻘﺎﻃ
ﺼﺤﺮﺍئی ﺒﻨﺎم
اﺣﻘﺎﻑ  ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻗﻮم عاﺩ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺼﺤﺮﺍ
ﺰﻧﺪﮔگی کرﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺯﻳﺮﺧﺎک
طوفانها
ﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮ ﻗﻮم
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ  ﻭلی
غیرﻋﺎﻣل
ﻮﻏﻴﺮ ﺻﺎﺩﻕ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟک الهی
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ  ﮐﻪ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
الهی ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ  ﻭﻫﻤﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻄ لاﺯم
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻫم
ﻤﻴﻔﻬﻤﺪ ﻭ ﻫم
ﭙﻴﺮ الهی
ﺪﺍﺭﺩ  ﺗﺎ ﺑﻮﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ عبادی  ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺒﻬم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﭙﺮﺳﺪ. (ﻋﺎﺩ)
ﮐﻪ ﻧﺎم ﻘﻮم
ﺘﺎﺭﻳخی ﻮ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺪﺭ ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﻮﻡ ثموﺩ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻪ
ﺟﻤﻌﻰ ﺑﺰﻳﺮ
ﺧﺎک ﻄﻮﻓﺎﻥ
ﺼﺤﺮﺍئی ﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍقع هماﻥ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍح ﺁﻧﻬﺎ (ﻋﻮﺩ
ومعاد ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ)
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋی
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫند ﺑﻮﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻤگ
ﺒﺎﻳﺪ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺒﺠﻬﻨم ﺪﺍﺷﺖ.
ﻳﻌنی ﺪﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
اﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ  ﺑﺎﺯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺟﻬﺎﻥ
ﺸﺪﻩ  ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ بی اﻧﺘﻬﺎ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮعی ﻮ ﺭﻭحی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ (ﺣﻘﻒ)
ﻟﻔﻈی ﻀﺪ (ﺣﻖ)
ﺟﺴﺘﻥ ﺳﺖ.
ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺎﺻﻄﻠﺎﺡ (ﺣﺸﻠﺤﻒ)
ﻳﺎ ﺁﺷﻐﺎل
ﻮﺣﻘﺎﺭﺕ  ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ عاﻗﺒﺖ
ﺍﺭﻭﺍح
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ) ﺍﻳﻥ
اﻋﺮﺍبی نیز افزود
ﻓﺰﻭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻤﻨﻄﻘﻪ
ﺩﺭّﻩﺍﻯ ﺪﻳﺪه
اﻡ  ﺗﺎﺭﻳک
ﻜﻪ ﭘُر ﺍﺯ (ﻫﺎﻡ)
ﻭ ﺑﻮم ﻮﺟﻐﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺪﺭﻩ ﻭ
ﭼﺎﻩ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﺪ
(ﻫﺎﻡ  ﻭ
ﺟمع ﺁﻥ هوﺍﻡ  ﻳﻌنی ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺣﻘﻴﺮ ﻭ
ﮔﺰﻧﺪﻩ ﭼﻮﻥ
ﻤﺎﺭ ﻭ ﺳﻮﺳﻚ  ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﻣﻨﺎﻃق ﻤﺘﺮﻭک
ﻮﺧﺸک ﺰﻧﺪگی
ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﻠﻔﻈ
هواﻡ ﺑﺮﺍﻯ
اﺭﻭﺍح کاﻓﺮﺍﻥ
ﻭ ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ  ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺤﻘﻴﺮ ﺷﺪﻩ
بشری ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺮَﺣِم
ﻤﺎﺩﺭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮ
ﮔﻮﺩﺍل
ﺤﻘﺎﺭﺕ ﻧﻮعی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺟﻬﻨمی اﺭﻭﺍح ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ) ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩ  ﺁﻳﺎ
ﻣﻴﺪﺍنی که
ﺍﻳﻥ ﭽﺎﻩ
ﻭﮔﻮﺩﺍل ﭽﻴﺴﺖ؟
هذﺍک ﺒﺮﻫﻮﺕ  ﻓﻴﻪ
ﻧﺴمة ﮐلّ کاﺮ ﺍﻳﻥ
هماﻥ ﺼﺤﺮﺍﻯ
ﺒﺮﻫﻮﺕ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺭﻭح
ﻮ ﺟﺎﻯ ﺘﻨﻔس
ﻫﺮ ﮐﺎﻓﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﻣﻨﮑﺮ ﺳﻠﻮک الهی
اﻣﺮﻭﺯ  ﻭ ﺩﺷﻤﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ
ﻣﻘﺎم و ﺍﺭﺯﺵ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﻨﺒل ﻮ ﻳﺎ
ﻣﻨﺎﻓﻖ  ﻭﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺸﺮک ﻤﺪﻋﻰ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭﺣﺸﺎﻥ  ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺁﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﺣجّة
ﺍﻟﺎﺳﻠﺎم ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
(ﻧﺴﻤﻪ)
ﻳﺎ ﺭﻭج
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻔس ﻭ
ﺗﻨﻔس ﻭ ﻧﺴﻴم
گرﻓﺘﻦ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺰﻧﺪه ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻤﺒﺒﺎﺷﺪ. ﻓﺮﺽ
ﺑﺮ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺭﻭحی اﮔﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﻮﺩ  ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﺗﻤﺪﻥ ﻮ ﻋﻘل
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ  ﻭ
ﺍﺭﻭﺍح
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺷﺪﻩ
ﻋﻘﺐ ﺭﻓﺘﻪ  ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ بی
عقلی  ﺩﺭﺟﻨﮕﻠﻬﺎ
ﻭ ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎ ﻭ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﻮ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ
ﺯﻧﺪگی ﭙُﺮ ﻋﺬﺍﺏ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 2391-
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ۲۹۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﺫﺍ ﮐﺎﻥ ﻴﻮم
اﻟﺠمعة  ﻭ ﻳﻮم
اﺍﻟﻌﻴﺪﻳﻦ  ﺃﻣﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺿﻮﺍﻥ
ﺨﺎﺯﻥ
اﻟﺠﻨﺎﻥ  ﺃﻥ
ﻳﻨﺎﺩﻯ فی
ﺃﺭﻭﺍح
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ  ﻭﻫم فی
عرﺻﺎﺕ
ﺍﻟﺠﻨﺎﻥ  ﺍﻥ ﺍﻟﻠﻪ
ﻗﺪ ﺃﺫﻥ ﻠﮑﻢ
ﺍﻟﺠمعة  ﺑﺎﻟﺰﻳﺎﺭة
الی ﺃﻫﺎﻟﻴﮑم
ﻮ ﺃﺣﺒّﺎﺋﮑم
ﻤﻥ ﺃﻫل
اﻟﺪﻧﻴﺎ  ثمّ ﻳﺄﻣﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺿﻮﺍﻥ  ﺃﻥ
ﻴﺄتی ﻠﮑلّ
ﺮﻭح ﺒﻨﺎقة ﻣﻥ
ﻨﻮق اﻟﺠنّة  ﻋﻠﻴﻬﺎ
ﻗُبّة ﺰﺑﺮﺟﺪ
ﺧﻀﺮاء ﻏﺸآء
ها ﻣﻥ ﻴﺎﻗﻮیة
ﺭﻃبة ﺻﻔﺮاء  ﻋلی
اﻟﻨﻮق ﺠﻠﺎل ﻮ
ﺑﺮﺍقع ﻤﻥ
ﺴﻨﺪس
ﺍﻟﺠﻨﺎﻥ ﻮ ﺍﺳﺘﺒﺮﻗﻬﺎ
ﻓﻴﺮﮐﺒﻮﻥ
ﺘﻠک اﻟﻨﻮﻕ  ﻋﻠﻴﻬم
ﺤﻠل اﻟﺠنة  ﻣﺘﻮﺟّﻬﻮﻥ
ﺒﺘﻴﺠﺎﻥ
اﻟﺪﺭ ﺍﻟﺮﻃﺐ
ﺗﻀﻴئ  ﮐﻤﺎ
ﺗﻀﻴئ
اﻟﮑﻮﺍﮐﺐ
ﺍﻟﺪﺭیة فی ﺠﻮ
ﺍﻟﺴﻤاء  ﻣﻥ ﻘﺮﺏ
ﺍﻟﻨﺎﻇﺮ
ﺍﻟﻴﻬﺎ  ﻟﺎ ﻣﻥ
اﻟﺒﻌﺪ  ﻓﻴﺠﺘﻤﻌﻮﻥ
فی اﻟﻌﺮصة  ثمّ ﻳﺄﻣﺮ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻣﻥ
ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ  ﺃﻥ
ﺘﺴﺘﻘﺒﻠﻮﻫﻢ  ﻓﺘﺴﺘﻘﺒﻠﻬم
ﻤﻠﺎﺋکة
اﺴﻤاء   ﻭﺗﺸﻴّﻌﻬم
ﻤﻠﺎﺋکة ﮐﻞّ ﺳﻤاء
الب اﻟﺴﻤاء
اﻟﺎﺧﺮﻯ
ﻔﻴﻨﺰﻟﻮﻥ
ﺒﻮﺍﺩﻯ اﻟﺴﻠﺎم
ﻮﻫﻮ ﻭﺍﺩ
ﺑﻈﻬﺮ ﺍﻟﮑﻮفة
ثمّ ﻳﺘﻔﺮﻗﻮﻥ
فی اﻟﺒﻠﺪﺍﻥ ﻮ
ﺍﻟﺄﻣﺼﺎﺭ  ﺣتی
ﻴﺰﻭﺭﻭﺍ ﺃﻫﺎﻟﻴﻬﻢ
ﺍﻟﺬﻳﻥ
کاﻧﻮﺍ ﻣﻌﻬم
ﻔﻰ ﺩﺍﺭ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ  ﻭﻣﻌﻬم
ﻤﻠﺎﺋکة  ﺗﺼﺮﻓﻮﻥ
ﻮﺟﻮﻫﻬم عمّا
ﻳﮑﺮﻫﻮﻥ
اﻟﻨﻈﺮ ﺍﻟﻴﻪ  ﺍلی ﻤﺎ
ﻳﺤﺒّﻮﻥ  ﻭﻳﺰﻭﺭﻭﻥ
ﺤﻔﺮ
ﺍﻟﺄﺑﺪﺍﻥ  ﺣﺘّﻯ
ﻤﺎ ﺍﺫﺍ ﺻﻠّﻯ
اﻟﻨﺎس ﻭ ﺭﺍح
ﺃﻫل اﻟﺪﻧﻴﺎ
الی ﻤﻨﺎﺯﻟﻬم
ﻤﻥ ﻤﺼﻠّﺎﻫﻢ  ﻧﺎﺩﻯ
ﻔﻴﻬم ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﺒﺎﻟﺮﺣﻴﻞ  ﺍلی
غرﻓﺎﺕ
ﺍﻟﺠﻨﺎﻥ
ﻓﻴﺮﺣﻠﻮﻥ ﭼﻮﻥ
ﺮﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﺷﻮﺩ
ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ دﻭ
ﺭﻭﺯﻋﻴﺪ
ﺑﺎﺷﺪ  (ﺭﻭﺯﺟﻤﻌﻪ
ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺮﻭﺯ ﺟم
ﺸﺪﻥ ﻭﺟمع
گررﺩﻳﺪﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ  ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ی
ﻧﻬﺎﺋی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ  ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻮ ﺧﺘﻢ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﺩﻭ
ﺭﮐﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ
نور ﻗﺎﺋﻢ
ﺻﺎﺣﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ  ﻳﺎ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﻭ ﺭﻭﺯ
ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎﻥ ﺩﺭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺠَﻢ  ﻭﻋﻴﺪ
ﻓﻄﺮ ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ دوره
ﺮﻣﻀﺎﻥ  ﺩﺭ
ﻭﺍقع هر ﺩﻭ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺟﺸﻥ ﻔﺎﺭع
اﻟﺘﺤﺼﻴﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻗﺮﺑﺎنی
کرﺩﻥ ﻧﻔس
ﺟﺰﺋﻰ بشری  ﻭ
ﺍﻣﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ  ﺑﻨﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم الهی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ( ﻓﻄﺮ ﻭ ﺧﺘﻢ)
ﻭ ﻗطع ﺮﻭﺯﻩ ﻭ
ﺻﻮم ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﻭﺍقع هماﻥ (ﺧﺘم
اﻭﻡ) ﻭ ﺳﻠﻮک الهی
اﻭ ﺍﺳﺖ)
ﺩﺭﭼﻨﻴﻥ
ﺮﻭﺯﻫﺎﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻔﺮﺷﺘﻪ
ﺭﺿﻮﺍﻥ ﻤﺘﺼﺪﻯ
ﺒﻬﺸﺖ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍح
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍ ﺩﻫﺪ.
ﻭﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭﻋﺮﺻﺎﺕ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ
ﺤﻮﻃﻪﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی هستند (ﺭﺿﻮﺍﻥ
ﺪﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ  ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎلک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ ﺒﺪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ  ﻭﺍﻋﻠﺎم
غفران ﻧﻬﺎﺋﻰ  ﻭﺩﻳﺪﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺮﻭﺯﻫﺎﻯ ﺨﺘم
ﺴﻠﻮﻙ  ﻓﺮﻣﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺻﺎﺩﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ  ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻗﺒل
ازمرﮒ قطعی   ﻭ ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻳﮕﺮ  ﺑﻌﺪ
ﺍﺯﻣﺮگ آﻧﺎﻥ
اﺯﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﻨﺪﺍﻯ الهی
ﺮﺿﻮﺍﻥ ﺒﺎﺭﻭﺍح
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺷﺮﻑ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺒﻮل ﻤﺮﮒ ﺒا
ﻣﺮگ ﺒﮑﻨﻨﺪ  ﻭﺁﻣﺎﺩﻩ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﺮگی اﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﻮﻧﺪ  ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻋﻮﺍﻟم
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻮ الهی
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟک ﻜﻪ ﺩﺭ
ﺷُﺮﻑ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﺑﺎ
ﻧﺪﺍﻯ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎنی ﻮ
ﺗﺸﻮﻳق ﭙﻴﺮﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ  ﺣﺎﺿﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻔﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺍﺯﺟﺎﻥ گذﺷﺘﮕی
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺤﺮﻭم اﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺯﻋﻔﻮ ﻋﻤﻮمی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺎﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ  ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﮐﺴﺐ ﺷﺪﻩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﻘظعی ﺨﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻧﻮﺭ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺸﺘﻰ  ﻭﺍﺑﺪﻯ
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. (ﻋﺮﺻﺎﺕ
ﺣﺞ)ﻋﺮﺻﻪ ﻳﺎ
ﺯﻣﻴﻥ ﻮ
ﻣﺤﻮﻃﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﻬﺸﺖ  ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﭼﻨﻴﻥ ﺸﺒﻪ
ﺑﻬﺸنی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺣﺎل
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﻓﺘﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ
ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯاﻟﻬﻰ
ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻣﺴﺎﺟﺪ الهی
ﻮ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭ
ﺗﻘﺪس ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺭﻭﺍح
اﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺩﻩ  ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ
ﺑﺨﻮﻳﺸﺎﻥ ﻮ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺍﺯ
ﺃﻫل ﺪﻧﻴﺎی
غیر سالک ﺳﺮ
ﺑﺰﻧﻨﺪ (ﺍﻳﻥ
ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺭﻭﺍح ﺒﻬﺸتی
ﻨﻴﺴﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺳﺮ
ﺑﺨﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻭﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺰﻧﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺠﻬﻨم
ﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺤﺘﻤﺎ ﺑﺠﻬنم
ﺭﻓﺘنی هستند.
ﻭﻳﺎ ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻨﺎﻥ  ﺑﺪﻭﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ  ﻣﻴﺘﻮﺍﻧند
ﺳﺮﻯ به
ﺒﻬﺸﺖ ﺑﺰﻧﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
هستند ﮐﻪ
ﻣﻘﻴم ﺪﺍﺋم
ﺨﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻪ ﻭ
ﺗﻌﻄﻴﻞ  ﺍﺯ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺩﻳﺪﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﺩل
ﺁﺭﺍم گرﺩﻧﺪ  ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺨﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺒل
از ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻭﺗﺸﮑﻴل
ﺨﺎﻧﻮﺍﺩﻩ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﺑﮑﻨﺪ
ﺗﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﭘﺮﻳﺸﺎنی ﻔﮑﺮ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺳﻠﻮﻙ  الهی
ﺨﻮﺩ  ﺩﺭﺍﻗﺎﻣﺖ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻴلی اﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ  ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻋﺒﺎﺩﺕ و
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ  ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﺟم ﺸﺪﻥ ﺒﺎ
ﻗﺎﺋم ﻮ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک اﺳﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ کاﻣل
ﺸﺪﻩ  ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ  ﻭ
ﻣﻌﺼﻮم الهی
ﺒﻮﺩﻩ  ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﻬﺮﮐﺎﺭﻯ که
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.
ﻭﺣنی ﺪﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ  ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻃﺎﻟﺐ ﺁﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ (ﺍﺟﺘﺒﺎﻯ)
ﺳﺎلک ﺪﺭجذب
ﺧﻮﺩ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻳﺎ ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ  ﻭﺩﺷﻤﻥ
ﺴﺮﺳﺨﺖ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ) ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺳﭙس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻔﺮﺷﺘﻪ ﺭﺿﻮﺍﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺭﻭح
یک ﻨﻔﺮ ﺍﺯ
ﺷﺘﺮﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی
ﺒﻴﺎﻭﺭﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺮﭘﺸﺖ
ﺁﻥگنبدی اﺯ
ﺯﺑﺮﺟﺪ ﺳﺒﺰ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺭﻭﭘﻮﺵ ﺁﻥ
اﺯﻳﺎﻗﻮﺕ
ﻣﺮﻃﻮﺏ ﻭ ﺯﺭﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺮﺷﺘﺮ ﻧﻴﺰ
ﺟﻠﻬﺎ ﻭ
ﭘﺎﺭﭼﻪﻫﺎ  ﻭ ﭘﻮﺷﺶ (ﺑﺮﻗﻊ)
ﺍﺯ ﺍﺑﺮﻳﺸم
ﺴﻨگ ﺪﻭﺯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ  ﻭﺍﺳﺘﺒﺮق
برّاق ﺪﺍﺭﺩ. ﭘﺎﺭﭼﻪﻫﺎﻯ
ﺰﻳﺒﺎ ﻭﮔﺮﺍﻥ
ﻘﻴﻤﺖ ﺯﻣﺎﻥ
اﻣﺎﻡ  ﻭ
ﺍﺳﺘﺒﺮق
ﭙﺎﺭﭼﻪﺍﻯ هست  ﮐﻪ ﺑﺮﻕ
ﻣﻴﺰﻧﺪ.) ﺳﭙسش
ﻫﻤﻪ ﺳﻮﺍﺭ
ﺷﺘﺮﻫﺎ ﺷﺪﻩ  ﺩﺭ
ﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی ﺨﻮﺩ  ﺗﺎج
گذﺍﺭﻯ ﺸﺪﻩ  ﺑﺎ ﺗﺎج اﺯ
ﺩُﺭّ ﻭ
ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ
ﻤﺮﻃﻮﺏ  ﻭ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﺯ ﺁﺏ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ) ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺴﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺮﻭﺷﻥ
هسنتمد .ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ کوﭼﻜﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻧﺎﻇﺮ ﺍﺳﺖ  ﻭ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯﺍﻭ ﺩﺭﻋﻤق
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. (ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ  ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﺒﺎل ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻮﺯﻳﺒﺎﺗﺮﻳﻥ
ﻮﺭﺍﺣﺖﺗﺮﻳﻥﭙ
ﺎﺭﭼﻪﻫﺎ  ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺣﻤل ﻮ ﻧﻘل ﻮ
ﺗﺎج
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ  ﺑﺮﺩﻟﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ. ﻭ (ﻗُﺒّﻪ
ﻳﺎ ﮔﻨﺒﺪ)
ﺁﻧﺎﻥ ﭽﻮﻥ
ﺨﻴﻤﻪ ﻭﮐﻠﺎس
ﻭﻣﺤﻮﻃﻪ ﺧﺎﺹ
ﺗﻌﻠیم ﺁﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ کوﮐﺐﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺮﻭح
ﺁﻧﻬﺎ  ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻮ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎ  ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ الهی
ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺂﻧﻬﺎ  ﮐﻪ
ﻓﻮﺭﻯ ﻮ ﺑﻬﺮ
ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ
ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩ  ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍح
ﺪﺭﻋﺮﺻﻪ ﺟﻤﻊ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
(ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺸﺮ ﺳﻮﺯﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ  ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺒﺸﻮند
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
ﺸﺪﻩ  ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
عرﺻﻪ ﻳﺎ
ﺯﻣﻴﻥ
ﺪﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ (ﺍﺭﺽ
ﺟﺒﺮﻭﺕ)ﻳک
زمانی ﺠمع
گشته ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ عرشی
هفت خزار ساله
ﻭ ﻳﺎ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ هفت
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺒﻌﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.)
ﻭﺳﭙﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺠﺒﺮﺋﻴل که
ﺑﺄﻫل
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ  ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺍﻳﺸﺎﻥ
اﺳﺘﻘﺒﺎل ﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﺳﺘﻘﺒل
ﻤﻴﮑﻨﺪ (ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ اوم
کرده ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺮﺍ  ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل
اﺯﺍﻳﻥ کاﻣل الهی
ﺸﺪﻩ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎنی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻮﻣﻠﺎﺋک  ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق
اﺳﺘﻘﺒﺎل
ﺸﺎﻫﺎﻧﻪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻗﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ  ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟی
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺍﻫل
ﺴﻤﺎﻭﺍﺕ  ﺑﺎﺯ
ﺃﻫل ﺮﻭح ﻮ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺎﺕ  ﻳﺎ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤق
ﺰﻣﺎﻥ هستند
ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ ﺗﺮک
ﺰﻣﻴﻦ ﻭﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ) ﻭﺳﭙس ﻣﻠﺎﺋک
اﻳﻨﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﺸﺎﻳﻌﺖ
ﮐﺮﺩﻩ  ﻭﻫﺮ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺳﻤﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺗﺤﻮﻳﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺣﺎل
َﻔﺮّﺷﺪﻥ
بوده ﮐﻪ ﻣﺪﺍم
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ  ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺮﺑّﻯ ﺰﻣﻴﻥ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ  ﺭﻭح
اﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺗﺤﻮﻳل ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی پیر برتر
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺮﺑّﻯ ﺠﺰﺋﻰ  ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ
اﺭﻭﺍﺡ (ﻣﻮٴﻤﻥ
کامل ﺷﺪﻩ)  ﺩﺭ(ﻭﺍﺩﻯ
اﻟﺴﻠﺎﻡ) ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻘﻪﺍﻯ
ﺪﺭﭘﺸﺖ ﮐﻮﻓﻪ
ﺍﺳﺖ ﻧﺎﺯل
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ (ﻭﺍﺩﻯ
اﻟﺴﻠﺎم ﺮﺍ  ﮐﻪ
ﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺪﺭﻧﺠﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ  ﺟﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺴﺮ ﺯﻣﻴﻥ
ﺘﺎﺯﻩ ﻭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺠﺪﻳﺪ ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﻠﺎم ﻮﺻﻠح
ﻮﺁﺭﺍﻣﺶ  ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻨﮑﺮ
ﺩﺭﺧﻴﺎل ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﮐﻮﻓﻪ  ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮل ﻮ
ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ
ولایت ﻣﻮﻟﺎ
ﻋلیّ اﺳﺖ  ﺑﻤﻌﻨﻰ (حذّ
و مرز ﮐﻔﺎﻳﺖ) و
شرط کافی
تزکیه نفس
سلوکی ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ می
فرﻣﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ)
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ
اﺭﻭﺍﺡ ﻣﻮٴﻤﻦ
ﺩﺭﺑﻴﻥ
کشوﺭﻫﺎ ﻭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻔﺮق
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ  ﺗﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻮ
ﺃﻫل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﮐﻨﻨﺪ  ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. (ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ  ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ
ﺟﻬﺎﻥ ﭙﺨﺶ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ  ﺗﺎ ﺗﻌلیم
ﺪﻳﮕﺮﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥﺴﻠﻮﻙ
الهی ﺮﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ  ﮐﻪ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﭼﻪ
ﻣﻮﺍنعی ﺪﺭ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﻣﺮﺗفع
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.) ﻭﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎنی
هستند  ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺍﺯﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭ ﺑﺮﻭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﻃﺮﻑ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. (ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺪﺭ ﺑﻴﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺟﺎ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﻮﻓﻴق
ﺴﻠﻮﮐﻰ  ﺑﺎﮐﻤک
ﻤﻠﺎﺋک همراه
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻳﺎ ﺧﻮﺩ
ﻭﻳﺎ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ
وﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻘلی ﻮﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺒﺮفع ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ ﺁﻥ  ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
یک کاﻣل اﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ الهی
اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﻣﺤﺒّﺖ الهی
ﻮﻋﺸق ﻮ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ  ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ  ﺑﺠﺎﻯ
ﺁﻧﭽﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺁﻥ ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﺮﺍ  ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺸﻐﻮل کرﺩﻩ
ﺑﻮﺩ  ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﺭﻭﺍح
کاﻣﻠﺎﻥ ﻭﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ  ﺣتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮکی ﭽﻪ
ﺳﻮﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﻭ
ﻣﻠﮑﻮتی
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
اﺭﻭﺍح ﺠﺎ
ﺩﺍﺭﺩ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺪﺭﺍﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ  ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. (ﺍَﻣﺼﺎﺭ)
ﺟمع ﻤﺼﺮ ﻳﺎ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻥ
ﺁﺑﺎﺩ  ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺟﻬﺎﻥ  ﻣﺮﮐﺰ
ﺍﺟﺘﻤﺎع هرﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮک الهی
هستند ) ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﻭﺍح ﻤﻮٴﻤﻦ
ﺍﺯﺣﻔﺮﻩ
ﺑﺪﻧﻬﺎ ﺩﻳﺪﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ (ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ
اﺯﻗﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺍﺯﺁﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﺘﻨﻔّﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺸﺪﻩ  ﺩﺭ ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺨﻮﺩ  ﺗﺎ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ ﻘﻄﻌﻰ ﺩﺭ
ﺗﻥ ﻮ ﺟﺴم
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ  ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﻥ ﻮﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ  ﻗﺒﺮ

ﺭﻭح ﺁﻧﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ)
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺎﻫﻨﮕﺎمی که
ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻤﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻧﺪ  ﻭ ﺃﻫل
ﺪﻧﻴﺎ
ﺑﻤﻨﺎﺯل ﺨﻮﺩ
ﺭﻓﺘﻪ ﻭﻣﺼﻠّﺎﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ  ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻭﻗﺖ
ﺭﺣﻴ ﻮ ﺭﻓﺘﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻃﺎﻗﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﻭﻧﺪ  ﻭﺁﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺭﺣﻠﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ (ﺍﻳﻥ
ﻮﻗﺖ ﻣﺮگ
کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰﺍﺳﺖ  ﺗﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻭﻗتی
ﻤﻴﺒﺮﺩ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ (ﻧﺎس
) ﻳﺎ ﻣﺮﺩم اﺘﻤﺎم
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ  ﻧﻤﺎﺯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ  ﻭﺑﺨﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﻓﺘﻪ  ﻭﮐﺎﺭ
ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﻮﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ  ﻭﺣتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ که
ﺗﺮک ﺼﻠﺎﺕ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻋﺒﺎﺩتی
ﺒﺎ ﮐﻤک ﻮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﺍﻳﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ همبشه
ﺍﺯﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﺁﻥ
ﻤﺮﺩم ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ همیشه
ﻣﺤﺮﻭک اﺯ
ﺷﺎﻧﺴﻬﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣلی ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺟﻨﺒﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺭ
ﺭﻭح
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ذاتی ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺭﺣﻴل
ﻔﺮﻣﺎﻥ ﺮﺣﻠﺖ  ﻭ ﺳﻔﺮ
ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ ﻴک
ﻘﺎﻓﻠﻪ  ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮگ همین
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
اﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
(ﻭﻓﺎﻯ) الهی ﺒﺪﻧﺒﺎل
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﻭﻓﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﻭ ﻧﻪ
ﻣﺮگ ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی
ﻮ ﺭﺣﻠﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳک
ﺠﺎﺑﺠﺎﺋی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.)
ﺭﺍﻭﻯ ﺴﭙس ﺑﺎ
ﮔﺮﻳﻪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻣﺎم اﺯ
ﺍﺭﻭﺍح ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ  ﭘس ﺣﺎا
اﺭﻭﺍح
کاﻓﺮﺍﻥ
ﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ؟
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺃﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻠﻌﻮنة ﺗﺤﺖ
ﺍﻟثَرﻯ فی
ﺒﻘﺎع اﻟﻨﺎﺭ  ﻭ
ﺃﺭﻭﺍح ﺨﺒﻴثة
ﻣﺴﮑﻮنة
ﺑﻮﺍﺩﻯ برهوﺕ  ﻣﻥ ﺒﺌﺮ
ﺍﻟﮑﺒﺮﻳﺖ  فی
ﻤﺮﮐﺒﺎﺕ
ﺍﻟﺨﺒﻴثاﺕ
ﺍﻟﻤﻠﻌﻮﻧﺎﺕ ﻳﻮٴﺪﻯ
ﺫﻟﻚ ﺍﻟﻔﺰع ﻮ
ﺍﻟﺄﻫﻮﺍل الی
اﻟﺄﺑﺪﺍﻥ
اﻟﻤﻠﻌﻮنة ﺍﻟﺨﺒﻴثة
ﺗﺤﺖ ﺍﻟثرﻯ فی
ﺒﻘﺎغ اﻟﻨﺎﺭ  ﻓهی
ﺒﻤﻨﺰلة ﺍﻟﻨﺎﺋم
اﺫﺍ ﺭﺃﻯ
اﻟﺄﻫﻮﺍﻝ  ﻓﻠﺎ
ﺗﺰﺍل ﺘﻠک
اﻟﺄﺑﺪﺍﻥ
ﻔﺰعة ﺯﻋﺮة ﻭ ﺗﻠک
اﻟﺄﺭﻭﺍح
ﻤﻌﺬبة ﺑﺄﻧﻮﺍع
اﻟﻌﺬﺍﺏ  فی
ﺃﻧﻮﺍع
اﻟﻤﺮﮐﺒّﺎﺕ
ﺍﻟﻤﺴخات
ﺍﻟﻤﻠﻌﻮﻧﺎﺕ  ﺍﻟﻤﺼﻔﻮﻓﺎﺕ
ﻣﺴﺠﻮﻧﺎﺕ
ﻓﻴﻬﺎ  ﻟﺎ ﺗﺮﻯ
ﺮﻭح ﻭﻟﺎ ﺭﺍخة
ﺍلی
ﻤﺒﻌث
ﻗﺎﺋﻤﻨﺎ  ﻓﻴﺤﺸﺮﻫﺎ
ﺍﻟﻠﻪ فی ﺘﻠک
اﻟﻤﺮﮐّﺒﺎﺕ  ﻓﺘﺮﺩ فی
اﻟﺄﺑﺪﺍﻥ  ﻭ ﺫﻟک
عند ﺍﻟﻨﺸﺮﺍﺕ  ﻓﺘﻀﺮﺏ
ﺃﻋﻨﺎﻗﻬﻢ  ثمّ
ﺘﺼﻴﺮ الی
اﻟﻨﺎﺭ ﺃﺑﺪ
ﺍﻟﺂﺑﺪﻳﻥ ﻮ
ﺩﻫﺮ
ﺍﻟﺪﺍﻫﺮﻳﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻧﻬﺎﻯ
ﻤﻮﺭد ﻟﻌﻨتی هستند
ﮐﻪ ﺯﻳﺮ (
ثرﻯ ﻮ ﺧﺎﻙ)
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ
ﺑﻘﻌﻪﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯﺟﻬﻨم
هستند (ﺍﺭﻭﺍح کاﻓﺮ
ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮﻙ و ولایت  ﺩﺭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺪﻧﻴﺎی بشری ﻭﺩﺭﮔﺮﻣﺎﻯ
ﺴﻮﺯﺍﻥ ﺁﻥ  ﺯﻧﺪگی ﺘﻮﺣّﺶ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﻠﻌﻮﻥ  ﻣﻮﺭﺩ
ﻟﻌﻦ ﺧﺪﺍ  ﻳﻌنی
ﻤﻮﺭﺩ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻟﻌﻨﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﻧﺎﺳﺰﺍ
ﮔﻔﺘﻥ ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ثرﻯ ﻴﺎ
ﺧﺎک ﻮ ﺯﻣﻴﻦ  ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﺰﻳﺮ
ﺳﻄح ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍح غیرﺳﺎﻟﻚ
ﺯﻳﺮ
ﺳﻄح ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ بوده ﻭ
ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻣﺮﺍتبی
ﺪﺭ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﺳﻄح ثرا
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻭ
ﺍﺭﻭﺍح ﺨﺒﻴث (ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺸﺪﻩ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی اﻳﻥ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ)
ﺳﺎﮐﻥ ﻴک
ﺪﺭّﻩ ﻭ ﭼﺎهی
ﺪﺭ ﺑﺮﻫﻮﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ ﭼﺎهی
اﺯ ﮔﻮﮔﺮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺧﺒﻴث ﻭ
ﻣﻠﻌﻮﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. (ﻣﻠﻌﻮﻥ
گوﮔﺮﺩ ﺳﻤﺒﻮل
ﺴﺨتی ﻤﮑﺎﻥ
ﻮﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻮﺧﺘﻦ  ﻭﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺳﻤّﻯ ﻮ
ﮐﺒﺮﻳﺘﻰ  ﻫﻤﻴﻥ
ﺘﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﺍ ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﺮس
ﺷﺪﻳﺪ ﻭ
ﺍﻫﻮﺍل ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﺪﻧﻬﺎﻯ
ﻤﻠﻌﻮﻥ ﺨﺒﻴث  ﺯﻳﺮ
ﺳﻄح ﺰﻣﻴﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ (ﻣﻮﺍﺩ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺒﺮ
ﺟﺴﻢ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ  ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﻴﻄ ﻤﺎﺩﻯ
اﺭﻭﺍح ﻤﺴخ
ﺸﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ  ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﮔﻮﺩﺍﻟﻬﺎ
ﻭﺳﻮﺭﺍﺧﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪگی
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.)
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ ﺣکم
ﺨﻮﺍﺏ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
هوﻟﻨﺎک
ﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ  ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻤﺪﺗﻬﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﺮس ﻭ ﺧﺪﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
اﻳﻥ اﺭﻭﺍح
عذﺍﺏ ﻫﺎﻯ گوﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ  ﮐﻪ
ﮔﻮﻧﻪﻫﺎﺋی اﺯ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺳﺨﻂ (ﻏﻀﺐ ﺁﻭﺭ  ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺨﺖ ﻓﺎﺭ سی
اﺳﺖ) ﻭﺩﺭ ﺻﻒ (ﻭ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻭﻧﻈم
ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺁﻳﺪ) ﻭ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻤﺴﺠﻮﻥ
ﻮ ﺯﻧﺪﺍنی
هستند ( ﺭﻭح ﻤﺴخ
ﺸﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺣﻴﻮﺍنی اﺳﻴﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭﺣﺎلت
ﺘﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ)
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻫﻮال
ﻮﻋﺬﺍﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ ﺭﻭح
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻴچ
ﺮﺍﺣتی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﺗﺎ
ﻗﺎﺋم ﻤﺎ
ﻣﺒﻌﻮث ﮔﺮﺩﺩ (
ﺍﻳﻥ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ  ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ با
سلوک ارادی
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺣتی
عذﺍﺏ ﺯﻧﺪگی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
اﺯﻣﺎﻳشی ﻮ
ﺗﻤﺮﻳنی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺗﺎ ﻭﻗتی
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻗﺎﺋﻢ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺎﺋم ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ  ﺩﺭﻋﺬﺍﺏ
ﺳﻠﻮکی اﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺭﺍﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﺗﺎ ﻭﻗتی اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ ﻮﻟﻮ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﻭﺭ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﺎﻟکی
اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ )
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ
اﺭﻭﺍح
ﺪﺭﻋﺬﺍﺏ ﺭﺍ
ﺣﺸﺮ ﻭ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺪﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ (ﮐﻪ
ﻭﻗﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺑﺎﺷﺪ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ب رﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﻳﻥ
ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
ﻴﻌﻨﻰ ﻧﻮع
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺣتی کاﻣﻠﺎﻥ الهی
اﺯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺤﺸﺮ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ)
ﻭﺁﻨﮕﺎﻩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ اﺭﻭﺍج
کاﻓﺮ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﺪﻧﻬﺎ ﺷﺪﻩ ﻭﻧﺸﺮﻫﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ (ﮔﺰﺍﺭﺵ
ﺍﻋﻤﺎل ﻮ
ﻧﺸﺮﻳﻪ ﻭ
ﻧﺎﻣﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ  ﻭﮔﺮﺩﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺯﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ (
ﺩﺭﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﺰﺩﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ  ﮐﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﻳک
ﺮَﺣِم ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
اﺭﻭﺍﺡ
ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﺴخ ﺸﺪﻩ  ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ  ﭼﻮﻥ
گاﻭ ﻭ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻥ
ﺰﺩﻥ  ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﮔﺮﺩﻥ ﻮ ﺣﻘﻴﺮ
ﺷﺪﻩ ﻭکم عقل
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ  ﻭ ﮐﻮﺭ
ﺷﺪﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮعی
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﺴخ ﺸﺪﻩ  ﺧﻴلی
ﻨﺎ ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮعی
کسب ﮐﻨﻨﺪ  ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳج ﺒﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ  ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﮔﺮﺩﻥ
ﺰﺩﻩ ﺷﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺴﻮﻯ ﺠﻬﻨم
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ  ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﺮ
ﻗﺮﺍﺭﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﺎ
ﺩﻫﺮ ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻪ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ  ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻤﻴﻤﺎﻧند
ﺑﻘﺎﻯ اﺭﻭﺍح
ﻤﺴخ ﺸﺪﻩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺘﺠﻠﻴﺎﺕ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺭﻭﺍح
کاﻣﻠﺎﻥ  ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ  ﮐﻪ ﺑﺎﺯ

ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺠﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻮﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺣﻘﻴﺮ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﭘُﺮ
ﮐﺮﺩﻩ  ﮐﻪﺍ
ﮐثرﺍ ﺍﺭﻭﺍح
ﺘﻌﺎلی ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﻭ ﺗﺎﺯﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﻭ ﺑﺮخی
اﺭﻭﺍح
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﺸﺮﻯ اﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﻴﻮﺍنی
هستند
ﻭﻣﻴﻤﻮﻥ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ  ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ  ﺍﻳﻥ
اﺭﻭﺍح
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎ ﺁﻣﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻓﺮﺻﺖ
ﺍﻳﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﮐﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻣﺠﻠﺴﻰآخوند
ﻣﺮﮐﺒﺎﺕ
ﺧﺒﻴث ﺭﺍ (ﺍﺟﺴﺎم
ﻤثاﻟﻰ) ﺍﻳﻥ
اﺭﻭﺍح
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ  ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی آﻧﺎﻥ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺍﺭﻭﺍح
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭ (ﺑﺮﺯﺥ) ﺑﻴﻥ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻮ
ﺯﻣﻴﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺟﻌﺖ و معاد
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ ﺒﻬﺸﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﻭ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﺯ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺒﻬﺸتی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ.

حدیث 2392 -
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ293 بحاﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻠﻴس ﻳﺘبع
اﻟﺮﺟل ﺒﻌﺪ
ﻣﻮﺗﻪ ﻣﻥ
اﻟﺄﺟﺮ  ﺍﻟّﺎ
ثلاث ﺧﺼﺎﻝ  ﺻﺪﻗﻪ
ﺃﺟﺮﺍﻫﺎ ﻓﻰ
ﺣﻴﺎﺗﻪ  فیتجرﻯ
ﺒﻌﺪ ﻣﻮﺗﻪ
ﺍﻟیوم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺻﺪقة
ﻣﻮﻗﻮﻓﻪ ﻟﺎ
ﺗﻮﺭث   ﺃﻭ ﺳنّة
ﻫُﺪﻯ ﺴَﻨّﻬﺎ  ﻭﮐﺎﻥ
ﻴﻌﻤل ﺒﻬﺎ  ﻭ ﻋﻤل
ﺒﻬﺎ ﻣﻥ ﺒﻌﺪﻩ
ﻏﻴﺮﻩ  ﺃﻭ ﻭﻟﺪ
ﺻﺎﻟﺢ
ﻳﺴﺘﻐﻔﺮ ﻟﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
اﻧﺴﺎﻥ  ﭼﻴﺰﻯ
همرﺍﻩ ﻭ
ﺩﻧﺒﺎل اﻭ
ﻧﻴﺴﺖ  ﻣﮕﺮ ﺳﻪ
ﭼﻴﺰ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺴﻪ
ﺧﺼﻠﺖ ﻭ ﮐﺎﺭﻯ.
ﻴکب ﺼﺪﻗﻪﺍﻯ
که ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺷﺨﺺ ﺟﺎﺭﻯ
ﺒﻮﺩﻩ  ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ اﻭ ﺑﺎﺯ
ﺗﺎ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺟﺎﺭﻯ
ﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ثوﺍب ﺷﺨﺺ
ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺎﺳﻴس یک
ﺑﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ
ﺼﺪﻗﻪ ﻣﺎل ﻮ
ﺧﻴﺮﺍﺕ  ﺍﮔﺮ
ﺿﻤﻨﺎ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺎﺷﺪ  ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺻﺪﻗﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻫﻤﺎﻥ (ﺻﺪق
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ الهی
اﺳﺖ. ﻭﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺍﻭ
ﭼﻴﺰﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ  ﻭﺍﻣﻮﺍل
ﻤﺎﺩﻯ  ﻭﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺫﻫنی ﻮ ﻋﻠﻤﻰ  ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺘﻠﺎشی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ) ﻭ
ﺩﻭﻡ ﺻﺪﻗﻪ
ﻗﺎﺑل ﺘﻮﻗﻒ و وقف
ﮐﻪ
ﺑﺄﺭث ﮐسی
ﻨﺮﺳﺪ (ﻳﻌنی
ﻤﺎلی که ﻭﻗﻒ
ﺧﻴﺮﺍﺕ ﮔﺮﺩﺩ  ﮐﻪ
ﻭﺭثه
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﺗﻘﺴیم
کنند .ﻭ
ثوﺍﺏﺍﻳﻥﻤﻮﻗﻮﻓﻪﺑﺮﺍﻯﺮﻭﺡ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺠﺎﺭﻯ اﺳﺖ) ﻭ
ﺳﻮم ﺴﻨّتی
اﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﺪ  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ  ﻭﭘس
ﺍﺯﺍﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ. (ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻳک اﺑﺘﮑﺎﺭ
ﻧﻴﻜﻮ ﺭﻭﺷﻰ
ﺩﺭﺳﺖ  ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺳﻠﻮک الهی
کرﺩﻩ  ﻭﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺪﻧﺒﺎل گرﺩﺩ  ﻭثوﺍﺏ
ﺁﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺒﺘﮑﺮ ﺁﻥ ﺒﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﮐﻪﺟﻨﺒﻪ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺟمعی
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺪﺍﺭﺩ  ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺪﺍﺷﺘﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻣﺎل ﺨﻮﺩ  ﻭ ﺍﺯ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ ﻭﺍﺯ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺧﻮﺩ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ  ﺗﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﻮﻧﺪ. (ﺳُﻨّﺖ)
ﻳﺎ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺴﺎﺯﻯ  ﻭ ﺭﻭﺵ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭضع
کرﺩﻥ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺵ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻥ  ﺍﻣﺮﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﮐﻤک
ﺒﺴﻠﻮک الهی
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭحی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪّ )
ﺳﻠﺎﻣتی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ کمک
ﻤﺎﺩﻯ کرﺩ  ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘس
ﺍﺯﺳﻠﺎﻣتی ﻮ
ﺳﻴﺮﻯ  ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﻠﺬﺕ ﺟﻮﺋی
ﻮﺧﻮﺵ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻰ ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ  ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﺎﺷﺪ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی  ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺫﻫﻨﻰ  ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻔﺎ ﺩﺍﺩﻥ
ﺠﺴﻢ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺧﻴﺎﻝ ﺁﺭﺍﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ .

حدیث
2392 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ293
بحاﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻠﻴس ﻳﺘبع
اﻟﺮﺟل ﺒﻌﺪ
ﻣﻮﺗﻪ ﻣﻥ
اﻟﺄﺟﺮ  ﺍﻟّﺎ
ثلاث ﺧﺼﺎﻝ  ﺻﺪﻗﻪ
ﺃﺟﺮﺍﻫﺎ ﻓﻰ
ﺣﻴﺎﺗﻪ  فیتجرﻯ
ﺒﻌﺪ ﻣﻮﺗﻪ
ﺍﻟیوم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺻﺪقة
ﻣﻮﻗﻮﻓﻪ ﻟﺎ
ﺗﻮﺭث   ﺃﻭ ﺳنّة
ﻫُﺪﻯ ﺴَﻨّﻬﺎ  ﻭﮐﺎﻥ
ﻴﻌﻤل ﺒﻬﺎ  ﻭ ﻋﻤل
ﺒﻬﺎ ﻣﻥ ﺒﻌﺪﻩ
ﻏﻴﺮﻩ  ﺃﻭ ﻭﻟﺪ
ﺻﺎﻟﺢ
ﻳﺴﺘﻐﻔﺮ ﻟﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
اﻧﺴﺎﻥ  ﭼﻴﺰﻯ
همرﺍﻩ ﻭ
ﺩﻧﺒﺎل اﻭ
ﻧﻴﺴﺖ  ﻣﮕﺮ ﺳﻪ
ﭼﻴﺰ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺴﻪ
ﺧﺼﻠﺖ ﻭ ﮐﺎﺭﻯ.
ﻴکب ﺼﺪﻗﻪﺍﻯ
که ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺷﺨﺺ ﺟﺎﺭﻯ
ﺒﻮﺩﻩ  ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ اﻭ ﺑﺎﺯ
ﺗﺎ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺟﺎﺭﻯ
ﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ثوﺍب ﺷﺨﺺ
ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺎﺳﻴس یک
ﺑﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ
ﺼﺪﻗﻪ ﻣﺎل ﻮ
ﺧﻴﺮﺍﺕ  ﺍﮔﺮ
ﺿﻤﻨﺎ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺎﺷﺪ  ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺻﺪﻗﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻫﻤﺎﻥ (ﺻﺪق
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ الهی
اﺳﺖ. ﻭﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺍﻭ
ﭼﻴﺰﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ  ﻭﺍﻣﻮﺍل
ﻤﺎﺩﻯ  ﻭﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺫﻫنی ﻮ ﻋﻠﻤﻰ  ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺘﻠﺎشی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ) ﻭ
ﺩﻭﻡ ﺻﺪﻗﻪ
ﻗﺎﺑل ﺘﻮﻗﻒ و وقف
ﮐﻪ
ﺑﺄﺭث ﮐسی
ﻨﺮﺳﺪ (ﻳﻌنی
ﻤﺎلی که ﻭﻗﻒ
ﺧﻴﺮﺍﺕ ﮔﺮﺩﺩ  ﮐﻪ
ﻭﺭثه
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﺗﻘﺴیم
کنند .ﻭ
ثوﺍﺏﺍﻳﻥﻤﻮﻗﻮﻓﻪﺑﺮﺍﻯﺮﻭﺡ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺠﺎﺭﻯ اﺳﺖ) ﻭ
ﺳﻮم ﺴﻨّتی
اﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﺪ  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ  ﻭﭘس
ﺍﺯﺍﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ. (ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻳک اﺑﺘﮑﺎﺭ ﻧﻴﻜﻮ
ﺭﻭﺷﻰ ﺩﺭﺳﺖ  ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺳﻠﻮک الهی
کرﺩﻩ  ﻭﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺪﻧﺒﺎل گرﺩﺩ  ﻭثوﺍﺏ
ﺁﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺒﺘﮑﺮ ﺁﻥ ﺒﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﮐﻪﺟﻨﺒﻪ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺟمعی
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺪﺍﺭﺩ  ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺪﺍﺷﺘﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻣﺎل ﺨﻮﺩ  ﻭ ﺍﺯ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ ﻭﺍﺯ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺧﻮﺩ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ  ﺗﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﻮﻧﺪ. (ﺳُﻨّﺖ)
ﻳﺎ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺴﺎﺯﻯ  ﻭ ﺭﻭﺵ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭضع
کرﺩﻥ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺵ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻥ  ﺍﻣﺮﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﮐﻤک
ﺒﺴﻠﻮک الهی
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭحی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪّ )
ﺳﻠﺎﻣتی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ کمک
ﻤﺎﺩﻯ کرﺩ  ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘس
ﺍﺯﺳﻠﺎﻣتی ﻮ
ﺳﻴﺮﻯ  ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﻠﺬﺕ ﺟﻮﺋی
ﻮﺧﻮﺵ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻰ ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ  ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﺎﺷﺪ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی  ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺫﻫﻨﻰ  ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻔﺎ ﺩﺍﺩﻥ
ﺠﺴﻢ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺧﻴﺎﻝ ﺁﺭﺍﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ .  حدیث
2394- ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ294
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﺨﻴﺮ ﻣﺎ
ﻳﺨﻠﻔﻪ
ﺍﻟﺮﺟل ﺒﻌﺪﻩ
ثلاثة  ﻭﻟﺪ
ﺑﺎﺭ ﻳﺴﺘﻐﻔﺮ
ﻟﻪ  ﻭ
ﺳُنّة ﺧﻴﺮ
ﻳﻘﺘﺪﻯ ﺑﻪ
ﻓﻴﻬﺎ  ﻭ ﺻﺪﻗﻪ
ﺗﺠﺮﻯ ﻤﻥ
ﺒﻌﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﭽﻴﺰﻯ که
ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺯﺧﻮﺩ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺒﺠﺎﻯ
ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ  ﺳﻪ ﭼﻴﺰ
ﺍﺳﺖ. ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺑِﺮّ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
و فَرّ ﻳﺎﻓﺘﻪ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﺪﺭ (ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ)
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﻣﻴﮑﻨﺪ.
(ﺍﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯﭘﺪﺭ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺑِﺮب
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ الهی
ﺠﺴﺘﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ) ﻭﺳﻨّتی
ﻨﻴﻚ  ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭ ﺍﻗﺘﺪﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻫﺮ ﺭﻭﺵ
ﺯﻧﺪگی ﻮ
ﺍﺧﻠﺎقی
ﻮﺗﺮﺑﻴﺘﻰ  ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺮﻭﺵ ﻭ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ  ﮐﻪ ﮐﻤک
ﺒﻨﺠﺎﺕ ﺭﻭحی
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺴﺎﻟک
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﺍﻗﺘﺪﺍﻯ)
ﻗﺎﺑل ﻘﺒﻮل
اﻟﻬﻰ  ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
ﻮﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻔﺎﺳﺪ ﻭ ﻓﺎﺟﺮ
ﺭﺍ  ﮐﻪ
ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﮐﻨند .ﭼﻨﻴﻥ
ﻮﭼﻨﺎﻥ ﺤﻠﺎل
اﺳﺖ ﻳﺎ ﺣﺮﺍﻡ.
ﻣثل اﻳﻦ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ  ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺷﮑمی اﻳﻥ
اﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺳﺖ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻮﺣتی
ﺼﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
) ﻭﺻﺪﻗﻪﺍﻯ که
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺠﺎﺭﻯ ﺒﺎﺷﺪ (ﻳﻌنی
ﺒﺮﻗﺮﺍﺭﻯ
ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﺻﺪﻗﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ  ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺁﻥ ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻨﺼﻴﺤﺖ ﻣﻔﻴﺪ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک الهی
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﺍﻭﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺴﻠﻮﻙ  ﻫﺮ
ﺻﺪﻗﻪﺍﻯ
ﺩﻟﻴلی ﺒﺮ
ﻋﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﻣﺎﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎقی
ﻨﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭﺯ
ﻧﺨﺴﺖ  ﺁﻧﺮﺍ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ ﺼﺪق
ﺴﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ  ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁثاﺭ
ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺪﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ  ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺁﻥ ﺴُﻨّﺖ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺗﺠﺎﺭﺏ  ﺑﺮﺍﻯ
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻋﻤﺎل ﻨﻴک
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
هستنذ  ﻭبی
ﺒﺎﻳﺪ ﺷﺨﺺ
ﺑﺪﺍﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺪﺍم
ﻴﻚ  ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻘﺪﺭﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ  ﻭﺣتی
ﺼﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺳﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﺭﻫﺎﺋی
ﺒﮑﻨﺪ  ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺧﻴﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺟﺰ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥﺒﺎقی
ﻨﮕﺬﺍﺭﺩ. ﮐﻤک
ﺒﻤﻌﺘﺎﺩ ﻣﻮﺍﺩ
ﻣﺨﺪّﺭ  ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ کمک ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ  ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮐﻤک ﺒﮕﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ.

حدیث 2394-
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ294
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﺨﻴﺮ ﻣﺎ
ﻳﺨﻠﻔﻪ
ﺍﻟﺮﺟل ﺒﻌﺪﻩ
ثلاثة  ﻭﻟﺪ
ﺑﺎﺭ ﻳﺴﺘﻐﻔﺮ
ﻟﻪ  ﻭ
ﺳُنّة ﺧﻴﺮ
ﻳﻘﺘﺪﻯ ﺑﻪ
ﻓﻴﻬﺎ  ﻭ ﺻﺪﻗﻪ
ﺗﺠﺮﻯ ﻤﻥ
ﺒﻌﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﭽﻴﺰﻯ که
ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺯﺧﻮﺩ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺒﺠﺎﻯ
ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ  ﺳﻪ ﭼﻴﺰ
ﺍﺳﺖ. ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺑِﺮّ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
و فَرّ ﻳﺎﻓﺘﻪ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﺪﺭ (ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ)
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﻣﻴﮑﻨﺪ.
(ﺍﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯﭘﺪﺭ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺑِﺮب
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ الهی
ﺠﺴﺘﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ) ﻭﺳﻨّتی
ﻨﻴﻚ  ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭ ﺍﻗﺘﺪﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻫﺮ ﺭﻭﺵ
ﺯﻧﺪگی ﻮ
ﺍﺧﻠﺎقی
ﻮﺗﺮﺑﻴﺘﻰ  ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺮﻭﺵ ﻭ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ  ﮐﻪ ﮐﻤک
ﺒﻨﺠﺎﺕ ﺭﻭحی
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﺍﻗﺘﺪﺍﻯ)
ﻗﺎﺑل ﻘﺒﻮل
اﻟﻬﻰ  ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
ﻮﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻔﺎﺳﺪ ﻭ ﻓﺎﺟﺮ
ﺭﺍ  ﮐﻪ
ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﮐﻨند .ﭼﻨﻴﻥ
ﻮﭼﻨﺎﻥ ﺤﻠﺎل
اﺳﺖ ﻳﺎ ﺣﺮﺍﻡ.
ﻣثل اﻳﻦ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ  ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺷﮑمی اﻳﻥ اﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺳﺖ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻮﺣتی
ﺼﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
) ﻭﺻﺪﻗﻪﺍﻯ که
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺠﺎﺭﻯ ﺒﺎﺷﺪ (ﻳﻌنی
ﺒﺮﻗﺮﺍﺭﻯ
ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﺻﺪﻗﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ  ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺁﻥ ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥ ﻨﺼﻴﺤﺖ
ﻣﻔﻴﺪ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک الهی
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﺍﻭﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺴﻠﻮﻙ  ﻫﺮ
ﺻﺪﻗﻪﺍﻯ
ﺩﻟﻴلی ﺒﺮ
ﻋﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﻣﺎﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎقی
ﻨﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭﺯ
ﻧﺨﺴﺖ  ﺁﻧﺮﺍ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ ﺼﺪق
ﺴﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ  ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁثاﺭ ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺪﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ  ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺁﻥ ﺴُﻨّﺖ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺗﺠﺎﺭﺏ  ﺑﺮﺍﻯ
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻋﻤﺎل ﻨﻴک
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
هستنذ  ﻭبی
ﺒﺎﻳﺪ ﺷﺨﺺ
ﺑﺪﺍﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺪﺍم
ﻴﻚ  ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻘﺪﺭﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ  ﻭﺣتی
ﺼﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺳﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﺭﻫﺎﺋی
ﺒﮑﻨﺪ  ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺧﻴﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺟﺰ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥﺒﺎقی
ﻨﮕﺬﺍﺭﺩ. ﮐﻤک
ﺒﻤﻌﺘﺎﺩ ﻣﻮﺍﺩ
ﻣﺨﺪّﺭ  ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ کمک ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ  ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮐﻤک ﺒﮕﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ.

حدیث 2397 -
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ۳۰۳ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
عشر ﺁﻳﺎﺕ
ﺑﻴﻥ ﻴﺪﻯ ﺍﻟﺴﺎعة
ﺧﻤس
ﺑﺎﻟﻤﺸﺮق ﻮ
ﺧﻤس
ﺑﺎﻟﻤﻐﺮﺏ  ﻓﺬﮐﺮ
ﺍﻟﺪﺍبّة ﻭ
ﺍﻟﺪﺟﺎﻝ  ﻭﻃﻠﻮع
اﻟﺸﻤس ﻣﻥ
ﻤﻐﺮﺑﻬﺎ  ﻭ ﻋﻴسی
ﺒﻥ ﻤﺮﻳﻢ  ﻭ
ﻳﺄﺟﻮج
ﻮﻣﺄﺟﻮﺝ  ﻭ ﺃﻧّﻪ
ﻳﻐﻠﺒﻬم ﻮ
ﻳﻐﺮﻗﻬم فی
اﻟﺒﺤﺮ ﺩﻩ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻭﻧﺸﺎﻧﻪ ﻗﺒل
اﺯ ﺗﺤﻘﻖ (ﺳﺎﻋﺖ)
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ  (ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﻨﺪ  ﺗﺎ
ﺳﺎﻋﺖ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺮگ ﻮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ  ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﺎﻳﺎﻥ هستی  ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻭﻳﺎ ﻫﻨﮕﺎم
ﺤﺸﺮ ﺭﻭﺡ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻟﺪ ﻣﺴخ
ﺁﻣﻴﺰ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﺎﺋﻢ  ﭘﻨج
علاﻣﺖ ﺁﻥ ﺪﺭ
ﺷﺮق ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﭘﻨج
علاﻣﺖ ﺩﺭﻏﺮﺏ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. (ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺮﻭحی
ﻮ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
سالک  ﻋﻠﺎﺋم
ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ ﭙﻨج
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻀﺮﻭﺭﻯ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭﻏﺮﺏ
ﻳﺎ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻤﺎﺩﻯ ﭙﻨﺞ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻋﻠﺎﺋم
اﻣﺎﺩگی ﺮﻭح
ﺴﺎﻟﻚ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺎﺣﻮﺍل اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑکلّی ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺍﺣﻮﺍلی
ﻨﻈﻴﺮ ﺁﻥ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻔﺮﻣﻮﺩﻩ  ﻭلی
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ  ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
هز ﺳﺎﻟک ﺒﺮﺧﻰ
ﺍﺯﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ  ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮخی
اﺯ ﺍﻳﻥ علاﺋم
ﺴﺎﻋﺖ ﺭﺍ
ﻓﺮﻣﻮﺩ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺁﻳﻪ ﻭ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺩﺍبّه
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ (ﻳﺎ
ﺧﺮ ﺩﺟّﺎل که
ﻋﻤﻠﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﺮﺳﻮﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻩ  ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﮔُﺮﺩﻩ
ﻣﺮﺩم
ﺨﺮﺳﻮﺍﺭ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﺍﺳﺘﺤﻤﺎﺭ میکنند
ﻭبی عقلی
ﺴﻮﺍﺭﻯ
ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ) ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺟّﺎﻝ (ﻳﺎ
ﻣﺴیح کاﺫﺏ  ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ  ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
غیر ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺤق ﺰﻣﺎﻥ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻃﻠﻮع
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ ﺍﺯ
ﻣﻐﺮﺏ ﻭ ﻇﻬﻮﺭ
ﻋﻴسی ﻤﺴﻴﺢ (ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ  ﻭﻫﻤگی
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ایلی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯﻨﻴﺰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻳﺄﺟﻮج
ﻮﻣﺄﺟﻮﺝ  ﮐﻪ ﭼﺸم
ﺒﺎﺩﺍمی
ﻮﭼﻴنی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ
ﮐﻮﺗﻮﻟﻪﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻢ  ﻭﻳﺎ
ﻧﻴﺰﻫﻤﻴﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﮑم گنده ﺯﺷﺖ
ﻫﻴﮑﻞ  ﻭ ﺣﻘﻴﺮ
ﻭ ﮐﻮﭼﻚ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.)
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﻴسی
ﻤﺴﻴﺢ  ﺍﻳﻥ
ﻤﺄﺟﻮج ها ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ ﻏﺮق
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭽﻬﺎﺭم اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻇﻬﻮﺭﺵ
ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺣل
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎﻋث
ﻃﺮﺩ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻮ ﻣُغ اﺯ
ﺫﻫﻥ ﻮ ﺑﻴﻨﺶ
ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺸﻮﺩ.
ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﻘﻴﻪ ﻋﻠﺎﺋم
ﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻔﺮﻣﻮﺩ (ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ  ﻭﻋﻠﺎﺋم
ﺴﻠﻮک ﺮﺍ ﻫم
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ  ﺗﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺭﻭحی ﺪﺭﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ  ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﺳﺎﻟﻚ  ﺗﺤﻮﻟّﺎﺕ
ﺩﻧﻴﻮﻯ او
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺮک
ﻤﺎل ﻮ ﻣﻨﺎل ﻮ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ  ﺑﻄﻮﺭﻯ
که ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ  ﺧﻮﺩ ﻳک
ﺘﺠﺮﺑﻪ ﺳﺨﺖ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻭﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
گاهی ﻨﻴﺰ
ﺳﺎﻟک غیر
ﺻﺎﺩق اﺯ ﺍﻳﻥ
ﺒﻠﺎﻳﺎ  ﺍﺯ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻔﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺗﺮک ﺼﻠﺎﺕ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

حدیث 2398 -
ﺍﺯﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ (ﺝ۶ﺹ304
ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ: اﺫﺍ
ﻋﻤﻠﺖ ﺍﻣّتی
ﺨﻤسة ﻋﺸﺮ
ﺧﺼلة  ﺣﻞّ
ﺑﻬﺎ ﺍﻟﺒرلاء  ﻗﻴل ﻴﺎ
ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﻭﻣﺎ ﻫﻰ؟ﻗ ﺎﻝ  ﺍﺫﺍ
ﮐﺎﻧﺖ
ﺍﻟﻤﻐﺎﻧم
ﺪﻭﻟﺎ  ﻭﺍﻟﺄﻣﺎنة
ﻣﻐﻨﻤﺎ  ﻭﺍﻟﺰﮐﺎة
ﻣُﻐﺮﻣﺎ  ﻭ ﺃﻃﺎع
اﻟﺮﺟل ﺰﻭﺟﺘﻪ
ﻭﻋَﻖَ ﺍﻣّﻪ
ﻭ ﺑِﺮّ
ﺻﺪﻳﻘﻪ  ﻭﺟﻔﺎ
ﺃﺑﺎﻩ  ﻭﮐﺎﻥ
ﺰﻋﻴم اﻟﻘﻮﻡ
ﺃﺭﺫﻟﻬﻢ  ﻭ
ﺍﻟﻘﻮم
ﺃﮐﺮﻣﻪ ﻣﺨﺎفة
ﺷﺮّﻩ  ﻭ
ﺍﺭﺗﻔﻌﺖ
ﺍﻟﺄﺻﻮﺍﺕ فی
اﻟﻤﺴﺎﺟﺪ  ﻭ
ﻟﺒﺴﻮﺍ
ﺍﻟﺤﺮﻳﺮ ﻭ
ﺍﺗّﺨﺬﻭﺍ
ﺍﻟﻘﻴﻨﺎﺕ  ﻭﺿﺮﺑﻮﺍ
ﺑﺎﻟﻤﻌﺎﺯﻑ  ﻭ ﻟﻌﻥ
ﺁﺧﺮ ﻫﺬﻩ
ﺍﻟﺎمّة
ﺃﻭﻟﻬﺎ  ﻓﻠﻴﺮﺗﻘﺐ
ﻋﻨﺪ ﺫﻟک
ثلاثة  ﺍﻟﺮﻳح
اﻟﺤﻤﺮاء  ﺃﻭ
ﺍﻟﺨﺴﻒ  ﺃﻭ
ﺍﻟﻤﺴخ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣّﺖ ﻣﻦ (ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ
ﺴﺎﻟک
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ) ﺍﻳﻥ
ﭙﺎﻧﺰﺩﻩ
ﺧﺼﻠﺖ ﺭﺍ ﻋﻤل
کنند  ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺑﻠﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ (ﺻﻔﺎتی
ﻮ ﭘﻴﺶﺁ
ﻣﺪﻫﺎﺋﻰ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻣﺼﻴﺒﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﺎﻟﻚ  ﻭ ﺣتی
ﻄﺮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﺒﺎﺭﺕ
ﺍﺯ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻏﻨﻴﻤﺖﻫﺎ
ﺩﻭﻟﺖ ﮔﺮﺩﺩ. (ﮐﺎﺭﻏﺎﺭﺕ
ﺩﻭﻟﺘﻰ ﺑﻨﺎم
ﺪﻳﻥ
ﺪﺭﺟﻨﮕﻬﺎ ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ثرﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺒﻐﻨﻴﻤﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪ  ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﺳﺖ و متداول
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺑﻔﮑﺮ ﻣﺎل
اﺯﻏﻨﺎﺋﻢ ﺟﻨگ
ﺪﻳنی ﺒﺎﺷﻨﺪ  ﮐﺎﺭﻯ
که ﻫﺮﮔﺰ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ  ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﺮﭼﻪ
ﻏﻨﻴﻤﺖ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ ﻭ ﻳک
ﭙﻨﺠم غاناﺋم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻴﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭﺯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺘﻘﺴﻴم
ﻤﻴﮕﺮﺩﻳﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﭼﻨﻴﻥ
کرﺩﻩ) ﻭ ﺩﻭم
ﻮﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺑﻐﻨﻴﻤﺖ
ﺑﺮﻭﺩ. (ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﻣﺎل ﻤﺮﺩم
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺩﺳﺖ
ﮐﺎﺭﻯ ﺸﻮﺩ  ﻭلی اﻳﻥ
اﻭم کرﺩﻥ
ﺴﺎﻟک ﻤﻮٴﻤﻥ
اﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻧﺖ الهی
ﺨﻮﺩﺭﺍ  ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ  ﺑﻐﻨﻴﻤﺖ
ﺑﺒﺮﺩ. ﺑﺠﺎﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس  ﺁﻧﺮﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺳﻮء
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻣﺤﻴﻄ
اﻳﻤﺎﻧﻰ  ﺑﻨفع
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺷﻬﺮﺕ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ ) ﻭﺳﻮم
ﻮﻗﺘﻴﮑﻪ ﺯﮐﺎﺕ
ﻣُﻐَﺮم ﺸﻮﺩ (ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺯﮐﺎﺕ ﻣﺎل ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ  ﺑﺰﻭﺭ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ .ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺯﮐﺎﺕ ﻣﺎل ﺮﺍ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ  ﻭﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻮ ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻥ
بدﻫﻨﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺴﻠﻮﻙ  ﺑﻤﻴل
ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. (ﻣﻐﺮﻡ)
ﻳﺎ ﻏﺮﻳﻤﻪ  ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥﺠُﺮم ﻮ
ﺟﺮﻳﻤﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع
کاﺭﻣﺎ ﻭ ﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥ ﺮﻭحک گناﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺪﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ الهی
ﺪﺭﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺷﺪﻳﺪ
ﺍﺳﺖ) ﻭﭼﻬﺎﺭم
ﻮﻗﺘﻴﮑﻪ ﻣﺮﺩ
مطیع ﺰﻧﺶ
ﺑﺎﺷﺪ (ﺩﺭ ﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳخ
ﻤﺮﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ  ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ
اﻃﺎﻋﺖ ﻣﺮﺩ
ﺍﺯ ﺯﻥ  ﻳﺎ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍنی ﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﻋﻤﻞ  ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺣﮑم ﺰﻥ
ﻤﻄﻴﻊ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻮﻫﺮ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺮ الهی اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟک ﻤﺮﺩ ﻳﺎ
ﺯﻥ ﺒﺎﺷﺪ  ﻭﻳﺎ
ﮐﺎﻣل الهی ﺰﻥ
ﻴﺎ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻴﻥ ﺴﺎﻟک
ﻮ ﭘﻴﺮ  ﺯﻥ ﻮ
ﻣﺮﺩ ﻭﺟﻨﺴﻴﺖ
ﻭﺷﻬﻮﺕ ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ. ﺣﺎل
ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﻣﻄﻴﻊ  ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻄیع ﺨﻮﺩ
ﺑﮑﻨﺪ  ﻭﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﮐﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺑﻤﻴل ﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﭙُﺮ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻋﻤل
کند ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟک ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ  ﻭ ﺳﺎﻟک
ﻤﻄﻴﻌﻰ ﻧﻴﺴﺖ.)
ﻭ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭﺵ
ﺍﻭﺭﺍ ﻋﺎق کند (
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﺎق
ﭙﺪﺭ ﻫم ﻤﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ  ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﺮﻯ
اﺟﺘﻤﺎغی اﺳﺖ.
ﻭلی گاهی
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﻏﻴﺮ ﻣﻮٴﻤﻥ
هستند  ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺑﻤﻴل
ﻮﺍﻟﺪﻳﻦ  ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺬﻫﺐ ﺁﻧﺎﻥ
عمل ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ  ﻣﻮﺭﺩ
ﻋﺎق ﻮ ﻃﺮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ
ﻮﺍﻟﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺎﺩﺭ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ  ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﭙﺪﺭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺮﮔﺎهی
ﻤﺎﺩﺭ ﻭ ﮔﺎهی
ﭙﺪﺭ ﻭﮔﺎهی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ  ﻭﮔﺎهی
ﺸﻮﻫﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ  ﻭﺣتی
ﺪﺭ ﺍﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺍنی
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺳﺎﻟک
ﻤﻄﺮﻭﺩ ﺧﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﺑق
عمل ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺮ  ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺸﻮﺩ)
ﻭﺷﺸم کسی که
ﺑﺪﻭﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺑﻨﺎ ﺣﻖ  ﺣق
ﺒﺪﻫﺪ. (ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺩﻭﺳتی ﺨﻮﺩ
ﺳﺘﻤﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺷﻮﺩ  ﻭ ﺍﻳﻥ
همان ﭙﺎﺭتی و
جزب بازی ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺯﻧﺪگی
اﺳﺖ) ﻭﻫﻔﺘم
کسی که ﺑﭙﺪﺭ  ﺧﻮﺩ
ﺟﻔﺎ ﮐﻨﺪ (ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﭘﺪﺭ ﭘﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی خود ﺭﺍ
ﺑﻴﻮﻓﺎﺋی کنذ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ  ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﭘﻴﺮﻋﻤﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﻫﺸﺘم
ﻮﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺭﻫﺒﺮ ﻳک ﻘﻮﻡ  ﭘﺴﺖﺗﺮﻳﻥ
اﻓﺮﺍﺩ ﻗﻮم
ﺸﻮﺩ. (ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺣﻘﻴﺮ ﻭﺟﺎﻫل
ﻮﻧﺎ ﺷﺎﻳﺴﺖ  ﮐﻪ ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺪﻭﻥ
ﺼﻠﺎﺣﻴﺖ الهی
ﻮ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ  ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻌﻠم ﺪﻳنی
ﺸﻮﻧﺪ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﻣﻌلم ﺴﻠﻮکی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺸﻮﻧﺪ (ﺯﻋﻴﻢ)
ﺭﻫﺒﺮ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ به ( ﺯَﻋﻢ)
ﺧﻮﺩﺵ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﻫﺒﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻳک
ﻤﺪﻋی ﺒﺎﻃل
ﺒﺎﺷﺪ ﻭ (ﻗﻮﻡ)
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ (ﺍﻭﻡ)
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. (ﺃﺭﺫﻟﻬﻢ)
ﺭﺫﻳل ﺘﺮﻳﻥ
ﻴﺎ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم الهی
ﻮﻋﻘلی ﻮ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی اﺳﺖ.)ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺮﺩم اﻳﻥ
ﺮﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺤﻘﻴﺮ ﻭﺭﺫﻳل
ﺮﺍ  ﺍﺯ
ﺗﺮس ﺷﺮّ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﮐﺮﺍم
ﻮﺍﺣﺘﺮﺍم ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
(ﻭ ﺍﻳﻥ هماﻥ
کاﺭ ﭼﺎﻗﻮ
ﮐﺸﺎﻥ ﻮﭼﻤﺎق
ﺪﺍﺭﺍﻥ اﺟﺘﻤﺎﻋی
اﺳﺖ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﮕﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﻤﺎﻓﻴﺎﺋی ﻮ
ﻣﺎﺳﻮﻧﻰ  ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺎﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.)
ﻭﻧﻬم
ﻮﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺟﻨﺠﺎﻝ ﻭﺳﺮ ﻭ
ﺻﺪﺍ ﺩﺭ
ﻣﺴﺎﺟﺪ ﺑﺮﺧﻮﺍﺳﺖ.
(ﻣﺴﺠﺪﻫﺎﻯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺳﮑﻮﺕ ﻣﻄلق
لاﺯم اﺳﺖ. ﻭلی
ﻮﻗتی عوام ﻮ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻮﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ  ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ  ﺁﻧﮕﺎﻩ

ﺩﻳﮕﺮﺳﻠﻮک
ﺠﻨﺠﺎﻟﻰ ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﻓق
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺣتی
ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﺧﻮﺩ  ﺳﺮ
ﻭﺻﺪﺍ ﻟﺰﻭمی
ﻨﺪﺍﺭﺩ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻨﻮﺍ ﻫﺴﺖ) ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ  ﻣﺮﺩم
ﻠﺒﺎس ﺣﺮﻳﺮ
ﺑﭙﻮﺷﻨﺪ (ﻟﺒﺎس
ﻧﺮم ﻮ ثرﻭﺕ
ﻧﻤﺎﺋﻰ  ﻭﺗﻥ
ﭙﺮﻭﺭﻯ که
ﮐﺎﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺣﺎل اﮔﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺑﺎﻳﻥ
ﻠﺒﺎس ﺩﺭ
ﺁﻣﺪﻧﺪ  ﻣﺤﺮﻭم
اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﻟﺒﺎس
ﺣﺮﻳﺮ ﺑﺮﺗﻥ
ﺒﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺼﻮﻥ
ﻮﻣﻌﺼﻮم
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ) ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻄﺮﺏ ﻭﻳﺎ
ﻓﺎﺣﺸﻪ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻭﺵ ﺭﺍ  ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ (ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ  ﺍﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻟﺬﺕﻭﻏﺮﺍﻳﺰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﻟﺎﺕ
ﻃﺮﺏ
ﺑﻨﻮﺍﺯﻧﺪ (ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟک
ﺒﻬﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ  ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ  ﮐﻪ
ﻣﻄﺮﺏ ﻭﺭﻗﺺ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺒﺮﺍﻯ اﻃﻔﺎل
لاﺯﻡ  ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮔﻨﺎﻩ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ  ﺩﺭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺭﻭحی
ﻮﺭﻭﺍنی ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻳﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺩﺭ (ﺍﻣّﺖ)
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ  ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺮﺍ ﻟﻌﻨﺖ
ﮐﻨﻨﺪ (ﻓﺮﺽ ﺑﺮ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻘﺒلی ﺒﻮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺣﺎﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺠﺪﻳﺪ  ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺯﺣﻤﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻘﺪﻳم هستند
ﻭﻟﻌﻨﺖ ﻭﺑﺪ
ﮔﻮئی ﺁﻧﻬﺎ  ﻣﺤﺮﻭم
کرﺩﻥ ﺨﻮﺩ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺭﺿﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﺪﺭﺍﻥ گذﺷﺘﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺪﻥ
ﻤﺎﺩﻯ ﻭﻋﻠﻤﻰ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪﻋﻘﺐ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭلی ﺪﺭ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک الهی
ﺴﺒﻘﺖ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ ﺣتی
کاﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺎﺭﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻓﺰﻭﺩ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ (ﻋﻠﺎﺋم
ﭙﺎﻧﺰﺩﻩ
ﮔﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ)
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺴﻪ
ﭼﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻳکی ﺒﺎﺩ ﺳﺮﺥ (ﺳﻮﺯﺍﻥ
ﻮ ﺧﻮﻧﻴﻥ ﻮﻣﺮﮒ)
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺧﺴﻒ
ﻭﻣﺎﻩ
ﮔﺮﻓﺘﮕﻰ  ﻭﻳﺎ
ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺘﻥ
ﺒﺰﻣﻴﻦ) ﻭﺳﻮم
ﻤﺴﺦ. (ﺑﺎ ﺩﺳﺮخ
ﺪﺭ ﻣﺮگ
ﻮﺳﺨﺘﻴﻬﺎﻯ
ﻤﺮگ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ  ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒﮑﻤک ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺧﺴﻒ
ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺘﮕﻰ ﻧﻮعی
ﻮﻣﻘﺎمی اﺳﺖ  ﮔﺮﭼﻪ
ﺟﺴم ﺁﻧﺎﻥ
ﻮﺍﺭﺩ ﺧﺎک ﻮ
ﻗﺒﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﻭلی ﺮﻭح
ﻤﻘﺎﻡ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻣسخ ﺒﺸﮑل
ﺤﻴﻮﺍﻥ ﺪﺭ ﺁﻣﺪﻥ
ﻭ
ﻣﺴﺨﺮﻩ ﺑﻮﺩﻥ  ﭼﻮﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻮﺧﻮک ﺪﺍﺷﺘﻦ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺘﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻠﻮک ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﮑﻨﺪ  ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻫﺮﺳﻪ
ﻣﺸﮑل ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺸﻮﺩ.ﻫم ﻤﺮگ
ﺴﺮح ﻮ ﺳﺨﺖ ﻭ
ﺁﺗﺸﻴﻦ و
حونین  ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻭ
ﺭﻓﺘﻥ ﺪﺭﺧﺎک
ﻮﻣﻘام ﻮ ﻣﺴخ
هاﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺑﻔﺴﺦ
ﮔﻴﺎهی ﻮ ﺭﺳخ
ﺠﻤﺎﺩﻯ نیز
ﺒﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺼﻴﺒﺖﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. (ﻣﻌﺎﺯﻑ)
ﺟمع عزﻑ ﻳﺎ
ﺁﻟﺖ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺑﺎﺯﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻭﻗﺖ کشی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ  ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
کاﺭﻯ ﺒﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻓﺴﺎﺩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 2399 -
ﺍﺯ
ﺃﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ (ﺝ۷ﺹ264
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺑﺮ
ﻣﻨﺒﺮ ﺁﻏﺎﺯ
ﺳﺨﻥ کرﺩ  ﻭ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺴﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺳﭙس
ﻣﻮﻟﺎ ﺳﮑﻮﺕ ﮐﺮﺩ  ﭘس کسی
ﭙﺮﺳﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻓﺮﻣﺎﺋﻴﺪ  ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻤﺎ
ﺫﮐﺮﺗﻬﺎ  ﺍﻟّﺎ ﻭ
ﺃﻧﺎ ﺍﺭﻳﺪ ﺃﻥ
اﻓﺴّﺮﻫﺎ  ﻭ
ﻟﮑﻨّﻪ ﻋﺮﺽ لی
ﺒﻬﺮ  ﺣﺎل
ﺒﻴنی ﻮ ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﮑﻠﺎﻡ  ﻧﻌﻢ  ﺍﻟﺬﻧﻮﺏ
ثلاثة ﻓﺬﻧﺐ
ﻣﻐﻔﻮﺭ  ﻭﺫﻧﺐ
ﻏﻴﺮ ﻣﻐﻔﻮﺭ  ﻭ ﺫﻧﺐ
ﻧﺮﺟﻮ ﻭ ﻧﺨﺎﻑ
ﻋﻠﻴﻪ ﻗﻴل ﻴﺎ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻔﺒﻴّﻨﻬﺎ
ﻟﻨﺎ  ﻗﺎل
ﻨﻌﻢ  ﺃﻣّﺎ
ﺍﻟﺬﻧﺐ
ﺍﻟﻤﻐﻔﻮﺭ  ﻓﻌﺒﺪ
ﻋﺎﻗﺒﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎلی علیه
ﺬﻧﺒﻪ فی
اﻟﺪﻧﻴﺎ  ﻓﺎﻟﻠﻪ
ﺃﺣﮑم ﻮﺃﮐﺮم
ﺃﻥ ﻴﻌﺎﻗﺐ
ﻋﺒﺪﻩ ﻣﺮّﺗﻴﻦ
ﻭ ﺃﻣّﺎ
ﺍﻟﺬﻯ لا
ﻳُﻐﻔﺮ  ﻓﻈﻠم
اﻟﻌﺒﺎﺩ
ﺑﻌﻀﻬﻢ ﻟﺒﻌﺾ
ﺍﻥّ ﺍﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ  ﺍﺫﺍ
ﺑﺮﺭ ﻟﺨﻠﻘﻪ  ﺃﻗﺴم
ﻘﺴماﻋلی
ﻨﻔﺴﻪ ﻓﻘﺎل ﻮ
ﻋﺰتی ﻮ ﺟﻠﺎﻟﻰ
ﻟﺎ
ﻳﺠﻮﺯنی ﻈﻠم
ﻈﺎﻟﻢ  ﻭﻟﻮ ﮐﻒ
ﺑﮑﻒ  ﻭﻟﻮ
ﻣﺴﺤﻪ ﺑﮑﻒ  ﻭﻧﻄحة
ﻣﺎ ﺑﻴﻥ
اﻟﺸﺎة ﺍﻟﻘﺮﻧاء
الی اﻟﺸﺎة
ﺍﻟﺠﻤّاء  ﻓﻴﻘﺘﺺ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﻠﻌﺒﺎﺩ
ﺑﻌﻀﻬم ﻤﻥ
ﺒﻌﺾ  ﺣﺘّﻯ لا
ﻳﺒقی لأﺣﺪ
ﻋﻨﺪ ﺃﺣﺪ
ﻣَﻈﻠمة  ثمّ
ﻳﺒﻌثهم ﺸﻬم
اﻟﻠﻪ ﺍلی اﻟﺤﺴﺎﺏ
ﻭ ﺃﻣّﺎ
ﺍﻟﺬﻧﺐ ﺍﻟث
تاث  ﻓﺬﻧﺐ
ﺳﺘﺮﻩ ﺍﻟﻠﻪ
ﻋلی عبده ﻭ
ﺭﺯﻗﻪ ﺍﻟﺘﻮبة
ﻓﺄﺻبح ﺨﺎشعا
ﻣﻥ ﺬﻧﺒﻪ
ﺭﺍﺟﻴﺎ
ﻟﺮﺑّﻪ  ﻓﻨﺤﻥ
ﻠﻪ ﮐﻤﺎ ﻫﻮ
ﻟﻨﻔﺴﻪ  ﻧﺮﺟﻮ
ﻟﻪ ﺍﻟﺮﺣمة
ﻭﻧﺨﺎﻑ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﻌﻘﺎﺏ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘم
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﮐﻨﻢ  ﻭلی
ﻨﺎﮔﻬﺎﻥ ﺤﺎلی
ﺒﻤﻥ ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ  ﮐﻪ
ﻣﺎنع اﺯ ﮐﻠﺎم
ﻤﻥ ﺸﺪ.
ککﺍﻳتنی
ﺣﻮﺍل اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی
ﺪﺭﻫﻨﮕﺎم
ﺘﻔﮑّﺮ ﻭ
ﮐﻠﺎم هست .ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﻔﺘنی ﻨﻴﺴﺖ)
ﺳﭙس ﻣﻮﻟﺎ
ﻓﺮﻣﻮﺩ  ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻴکی
گناهی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻗﺎﺑل غفرﺍﻥ
ﻭﻋﻔﻮ ﺍﺳﺖ (ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ گناﻫﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻮ
ﻣﻌﺼﻮم اﺳﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
اﻃﻔﺎل
ﻮﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
کنترل خود ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک پس ﺍﺯ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ  ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﻄﻮﺭ
ﻗطع ﻮ ﺩﺍﺋم
ﺒﺨﺸﻮﺩﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ)
ﻭﮔﻨﺎﻫﻴﮑﻪ ﻗﺎﺑل
عفو اﺴﺖ (
ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ  ﮐﻪ ﺣتی
ﺪﺭ ﺣﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺧﻴﺮﺍﺕ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺩﺭﺣﺎل
گناه ﻭ ﺷﺮک
هستند  ﻭ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﺷﺪنی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﺷﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺪﻟﻴل ﺴﻠﻮﻙ
ﺷﻬﻮﺩﻯ  ﮔﻨﺎﻩ
ﮐسی ﺮﺍ ﻧمی
ﺒﺨﺸﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﺪﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ ﺩﺭﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺒﺮﺍﻥ
گناﻩ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ.
ﺗﺎﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮه
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮک الهی ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻨﺎﻓﻖ  ﻭ ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﺗﻌﻬّﺪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﻣﺮ
ﭘﻴﺮالهی ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ  ﻭﻫﺮ
ﺧﻄﺎﺋی ﺮﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻮﺯﺵ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺨﺸﻮﺩنی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ) ﻭ
ﺳﻮم
گناﻫﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻣﻴﺪ ﻋﻔﻮ
ﺩﺍﺭﻳﻢ  ﻭ ﺍﺯﺁﻥ
ﺒﻴﻢ ﻭ ﺗﺮس
ﺩﺍﺭﻳﻢ ( ﻭﺍﻳﻥ
گناﻫﺎﻥ
ﻨﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ ﻫم
اﻣﻴﺪ ﻋﻔﻮ الهی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮ ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﻳک ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ عفو
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺗﺮس
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﺸﻮﺩ  ﻭﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم گرﺩﺩ. (ﺣﺎل
بینی ﻮ ﺑﻴﻥ
اﻟﮑﻠﺎﻡ) ﻣﺎنع
ﺒﻴﻥ ﻤﻥ ﻮ
ﮐﻠﺎم ﺸﺪ ﺣﺎﻟتی
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ  ﮐﻪ (ﺗﺤّول
ﺪﺭ ﺣﺎﻝ) ﻣﻥ
اﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩ  ﻭ ( ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ) ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﺣﻮﺍل ﺨﻮﺩ
ﻫﻴچ ﻨﻘﺶ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻗﺒﺾ ﻭ ﺑﺴطی
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻣﻴل
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ.
ﺳﭙس ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻐﻔﻮﺭ
ﻗﺎﺑﻞ ﻋﻔﻮ ﺩﺭ (ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ)
ﺍﺳﺖ (ﺳﺎﻟک
ﻤﻄیع ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ)
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻘﺎﺏ ﺁﻥ
ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺩﻩ  ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﮑﻴم ﺘﺮ ﻭ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺍﺯ ﺁﻥ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ ﺮﺍ
ﺩﻭﺑﺎﺭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﮐﻨﺪ. (ﺍﻳﻥ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺘﻨﻪ ﻭ ﺑﻠﺎ
ﭘﻴﺶ ﭘﺎﻯ ﺴﺎﻟک
گذﺍﺭﺩﻩ  ﺗﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻌﺪﺍ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﻨﺪ  ﺍﮔﺮ
ﻣﺸﮑلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﭙﻴﺶ
ﺍﻣﺪ  ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﻠﺎﻥ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﺪﺍﻭﺭﻯ
ها ﺧﺎﺹ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک
ﺒﺸﻬﻮد ﺩﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻩ  ﻣﻌﺎﻑ
ﺍﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
ﺒﻮﺩﻩ  ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﺼﻮم ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﺍﻣﺎ
ﮔﻨﺎﻫﻴﮑﻪ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﻬم
کنند ( ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺴﺘم
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖ  ﻭﺣتی
ﺒﺎﻋﺪﻡ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺎﺯ
ﻏﺮق گماه ﻋﺪم
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺳﺮﮐسی
ﺪﺭ ﺗﻤﺮﺩ ﺑﺮ
ﺃﻣﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﻋﺒﺪ
موبد ﺳﺎﻟک
ﻤﻮﺑﺪ  ﻭ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺑﻨﺪگی ﻮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺘم ﻨﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻣﺰﺍﺣم هم ﻨﺸﻮﻧﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ  ﭼﻮﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺧلق ﺨﻮﺩ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﺮ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺩﺍ ﮐﺮﺩ  ﮐﻪ
ﺑﻌﺰّﺕ الهی
ﺨﻮﺩ  ﻫﺮﮔﺰ
ﺳﺘم ﻨﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻇﺎﻟم
ﻨﻤﻴﮕﺬﺭﻡ. ﻭ
ﻟﻮ ﺍﻳﻥ ﺴﺘم
ﻴک ﻀﺮﺑﻪ ﮐﻒ
ﺩﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ  ﻭﻳﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﺸﻴﺪﻥ ﺪﺳﺖ
ﺑﺮﻭﻯ کف ﺩﺳﺖ
ﺩﻳﮕﺮ  ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﺘﻢ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺷﺎﺥ ﺯﺩﻥ ﻳﻚ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﺷﺎﺧﺪﺍﺭ ﺑﮕﻮﺳﻔﻨﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺸﺎخ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺼﺎﺹ و
انتقام
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ  ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺣتی
ﻴﻚ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺒﺎقی ﻨﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺟﻬﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ  ﮐﻪ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻭلی
ﺪﺭﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎمی
ﺴﺘﻤﮑﺎﺭﻯ هاﻯ
ﺳﺎﻟک
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺠﺒﺮﺍﻥ ﮔﺮﺩﺩ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس و
روان ﺧﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﻠﺎﻟﻴّﺖ
ﻃلبی ﻮ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺧﺴﺎﺭﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ .ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ (ﺑِﺮّ)
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﭘﺎکی
ﺴﺎﻟکی ﺸﺮﻃ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺳﻮﮔﻨﺪ الهی
ﺮﺍ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﮐﺮﺩ ﻭﻫﺮ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮔﺮﺩﺩ.
ﻣﮕﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﺧﻴلی گناﻫﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﮕﺬﺭﺩ  ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ) ﻭ
ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺎﺳﺒﻪ ﻣﺒﻌﻮث
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ (
ﺩﺭﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺸﺮ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺣﺴﺎﺏ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻨﺸﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ الهی
گرﺩﻧﺪ) ﺍﻣﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺯ
ﮔﻮﻧﻪ ﺳﻮﻡ  ﮔﻨﺎهی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺑﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﻮﺷﺎﻧﺪ ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺭﺯق ﺘﻮﺑﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ( ﻓﻘﻄ
ﭙس ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ  ﮐﻪ ﮐسی
عبد ﻭ ﺑﻨﺪﻩ
ﻣﻄیع
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺻﺮﻑ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﻄﻮﺭ ﻗﻄﻌﻰ
ﺑﺒﺨﺸﺪ ﻭ ﻣﻌﺼﻮم
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺣتی گناﻫﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ
ﻣﻄﺮح ﻨﺒﺎﺷﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ
ﺧﺎشع ﺸﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺗﺮﺳﻴﺪ  ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﻭﺍﺭ ﺑﺮﺏّ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪ (ﺳﺎلک
اﺳﺖ که ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺍقعی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﺯ ﺭﺏّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﻭﺣتی اﺯ
ﺭﺏّ ﻣﺮبّی
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ  ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﻔﻮ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﮔﻨﺎهی
ﻨﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ کرﺩ  ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻋﻔﻮ
ﭘﻴﺮ ﺑﺎﺯ ﻋﻔﻮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻣﻴﺪ ﺑﻌﻔﻮ
ﺧﺪﺍ  ﺷﺮﻃ
اﺳﺎسی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺤﻘق اﻳﻦ
ﺑﺨﺸﺶ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
گماﻩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻴﻢ  ﻭ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﻌﻔﻮ الهی
هستیم . ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ ﻭ
ﺧﺎشع ﺸﺪﻩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺭﺟﺎﻯ
ﺭﺣﻤﺖ ﺩﺍﺭﻳم
ﻮ ﻣﻴﺘﺮﺳﻴﻢ  ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻋﻘﺎﺏ
ﮐﻨﺪ ( ﺩﺭ ﺟﻬنم
ﻮ ﺩﺭﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻨﻮعی ﺮﻭﺡ  ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭﺩﻧﺎک
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭ  ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﻮﺩ  ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻫم
ﻨﺮﺳﺪ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ هیچ
کدﺍم ﺒﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺷﺪنی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی
ﺰﻣﺎﻥ  ﮐﻪ
ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ  ﻭ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﻄﻮﺭ ﻗطعی
ﻤﻌﺼﻮم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻘﺒﻞ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮک اﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺘﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻥ  ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﻫﺮﮔﺰ ﺁﻥ
ﭽﻨﺎﻥ ﻤﻈﺎلمی
ﻴﻬم ﻨﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁثاﺭ
ﻣﻈﺎﻟﻢ ﻗﺒلی
ﺪﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺸﺨﺺ
ﺑﺎقی اﺳﺖ ﻭ
ﺗﻮﺣﺶ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ
ﻧﺎﭘﺎکی ﺮﻭح
اﻭ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ  ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺪﺭ
ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺑﺠﻬﻨم ﺴﻮم
ﻤﻠﮑﻮتی ﺴﻮﺯﺵ
ﻭﺟﻬﻨم
ﭽﻬﺎﺭﻡ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻭﺳﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﭙﺮﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ( ﺑُﻬﺮ)
ﺑﻀﻢّ باء ﻫﻤﺎﻥ
ﺒُﻬﺖ (ﺑﻀﻢّ ﺑاء
) ﻭﺣﺎﻟﺖ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
گفتن ﻮ ﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﻮﺣﺘﻰ
ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩﻥ  ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ
ﺣﺎﻝ  ﺍﺯ
ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ  ﮐﻪ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
ﺒﺪﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎل
ﻮﺭﻭﺩ ﺑﻴک
ﺒُﻬﺖ ﻭﺧﺮﻭج
اﺯ ﺁﻥ  ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.

حدیزث 2400 -
اﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ (ﺝ24ﺹ395 ذﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻗﺎﻝ
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ ٬ﻟﺴﺎﺋﺮ
ﺍﻟﻴﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﻟﮑﺎﻓﺮﻳﻦ
ﺍﻟﻤﺸﺮﮐﻴﻦ ٬ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﻴﻨﻮﺍ ﺑﺎﻟﺼﺒﺮ
ﻭﺍﻟﺼﻠﺎﻩ٬ ﺑﺎﻟﺼﺒﺮ
ﻋﻦ ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ٬ﻋﻠﻰ
ﺗﺄﺩیة
ﺍﻟﺄﻣﺎﻧﺎﺕ ٬ﻭ
ﺑﺎﻟﺼﺒﺮ ﻋﻦ ﺍﻟﺮﻳﺎﺳﺎﺕ
ﺍﻟﺒﺎﻃلة ٬ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺎﻋﺘﺮﺍﻑ ﻟﻤﺤﻤﺪ
ﺑﻨﺒﻮﺗﻪ ٬ﻭ ﻟﻌﻠﻰّ
ﺑﻮﺻﻴّﺘﻪ٬ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﻴﻨﻮﺍ
ﺑﺎﻟﺼﺒﺮ٬
ﻋﻠﻰ ﺧﺪﻣﺘﻬﻤﺎ٬
ﻭ ﺧﺪمة ﻣﻦ ﻳﺄﻣﺮﺍﻧﮑﻢ
ﺑﺨﺪﻣﺘﻪ٬
ﻋﻠﻰ ﺍﺳﺘﺤﻘﺎﻕ
ﺍﻟﺮﺿﻮﺍﻥ ﻭ ﺍﻟﻐﻔﺮﺍﻥ٬
ﻭﺩﺍﺋﻢ ﻧﻌﻴﻢ ﺍﻟﺠﻨﺎﻥ٬ﻓﻰ
ﺟﻮﺍﺭ ﺍﻟﺮﺣﻤﻦ
٬ﻭ ﻣﺮﺍﻓﻘﻪ ﺧﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ٬ ﻭ
ﺍﻟﺘﻤﺘّﻊ
ﺑﺎﻟﻨﻈﺮ ﺍﻟﻰ ﻋﺘﺮة
ﻣﺤﻤﺪ٬ ﺳﻴّﺪ ﺍﻟﺄﻭﻟﻴﻦ
ﻭ ﺍﻟﺄﺧﺮﻳﻦ٬
ﻭ ﻋﻠﻰ ﺳﻴّﺪ ﺍﻟﻮﺻﻴّﻴﻦ
ﻭ ﺍﻟﺴﺎﺩة ﺍﻟﺄﺧﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻤﻨﺘﺠﺒﻴﻦ ٬ﻓﺎﻥ
ﺫﻟﻚ ﺃﻗﺮّ ﻟﻌﻴﻮﻧﮑﻢ٬ﻭ
ﺃتمّ ﻟﺴﺮﻭﺭﮐﻢ
٬ﻭ ﺃﮐﻤﻞ
ﻟﻬﺪﺍﻳﺘﮑﻢ٬
ﻣﻦ ﺳﺎﺋﺮ ﻧﻌﻴﻢ
ﺍﻟﺠﻨﺎﻥ٬ﻭ ﺍﺳﺘﻌﻴﻨﻮﺍ
ﺃﻳﻀﺎ ﺑﺎﻟﺼﻠﻮﺍﺕ
ﺍﻟﺨﻤس ٬ﻭ ﺑﺎﻟﺼﻠﺎة
ﻋﻠﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺁﻟﻪ
ﺍﻟﻄﻴّﺒﻴﻦ٬ﻋﻠﻰ
ﻗُﺮﺏ ﺍﻟﻮﺻﻮﻝ
ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺠﻨّﺎﺕ
ﺍﻟﻨﻌﻴﻢ ( ﻭ
ﺍﻧّﻬﺎ) ﺃﻯ
ﻫﺬﻩ ﺍﻟﻔﻌلة ٬ﻣﻦ
ﺍﻟﺼﻠﻮﺍﺕ ﺍﻟﺨﻤس
ﻭ ﺍﻟﺼﻠﺎة
ﻋﻠﻰّ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺁﻟﻪ
ﺍﻟﻄﻴّﺒﻴﻦ٬
ﻣﻊ
ﺍﻟﺎﻧﻘﻴﺎﺩ ﻟﺄﻭﺍﻣﺮﻫﻢ٬ﻭ
ﺍﻟﺎﻳﻤﺎﻥ ﺑﺴﺮﻫﻢ
ﻭ ﻋﻠﺎﻧﻴّﺘﻬﻢ٬ﻭ
ﺗﺮﻙ ﻣﻌﺎﺭﺿﺘﻬﻢ
ﺑِﻠَﻢ ﻭ ﮐﻴﻒ٬
( ﻟﮑﺒﻴﺮة ) ﻋﻈﻴمة
٬ ﺍﻟّﺎ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺨﺎﺷﻌﻴﻦ
٬ ﺍﻟﺨﺎﺋﻔﻴﻦ ﻋﻦ
ﺍﻟﻠﻪ ٬ﻓﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻪ ﻓﻰ ﺃﻋﻈﻢ
ﻓﺮﺍﻳضة ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﻤﻪ
ﻳﻬﻮﺩ ﻭﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﻭﻣﺸﺮﮐﻴﻦ ( ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ٬ ﮐﻪ ﻣﻨﮑﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻗﻰ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻳﻬﻮﺩ ﻳﻬﻮﻩ
ﻃﻠﺐ ﻭ ﺧﺪﺍ ﺟﻮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ٬ﮐﻪ ﺑﻬﻴﭻ
ﺩﻳﻦ ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﻫﻢ ﻣﺮﺗﺒﻂ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ٬
و ﻣﺸﺮﻙ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ٬ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ٬
ﭼﻪ ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ)
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ٬
ﺍﺯ ﺻﺒﺮ ﻭ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﮐﻤﻚ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺻﺒﺮ ﺑﺮﺣﺮﺍﻡ ﻭ
ﺃﺩﺍﻯﺍﻣﺎﻧﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.( ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ٬ ﻭ ﺑﺼﺒﺮ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ٬ﻭ
ﻋﺪﻡ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪﻥ.ﮐﻪ
ﺗﺄﺧﻴﺮ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ٬ﺑﻨﻔﻊ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺻﻠﺎﺕ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ٬ﻭﻫﻤﺎﻥ
اﺭﺗﺒﺎﻁ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻭﺳﺎﺋﻂ الهی
اﺳﺖ.ﺻﺒﺮ ﺩﺭ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻥ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﺣﺮﺍﻡ ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﻟﺬﺕ ﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﺩﺍﻯ ﺍﻣﺎﻧﺘﻬﺎ
ﻳﺎ ﺑﺮ
ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻥ ﺍﻣﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﻟﻰ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺧﻮﺏ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺍﺩﺍﻯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ٬
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ ﺩﺭ ﺗﻌﻬّﺪﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﻣﺎﻧﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ٬ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺂﻥ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺷﻮﺩ٬ﺗﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺷﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻧﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ٬ﺗﺤﻮﻳﻞ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
)ﻭ ﺻﺒﺮ ﺑﺮ ﺭﻳﺎﺳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ(
ﺭﻧﺞ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ٬ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﺸﻢ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻓﻘﻂ ﺑﻔﮑﺮ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﺰﺩ

ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ
) ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻧﺒﻮﺗﺶ
ﻭ ﻋﻠﻰّ ﺩﺭ ﻭﺻﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﻰ ﺟﻮﻳﻨﺪ
. ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ ﻓﻘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺒل اﺯ ﻣﺤﻤﺪ
٬ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﮐﻪ ﻓﻘﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﭘس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻭﺭﻯ ﮐﻨﻨﺪ٬ﻭ
ﺻﺒﺮ ﺩﺭ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺭﻧﺞ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺒﺮﺩ
) ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺎﻧﺖ ﺑﺼﺒﺮ
ﮐﻨﻴﺪ ٬ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋلیّ
ﺒﺎﺷﻴﺪ٬ ﻭﻫﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ٬
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺮﺿﺎﻳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ ﻭﻧﻌﻤﺖ
ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ . (ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ٬ﻭﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ٬ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺁﻧﻬﺎ
٬ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺧﺪﻣﺖ ﮔﺬﺍﺭﻯ٬ﺻﺒﻮﺭ
ﻭﮐﻮﺷﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺩﻟﺴﺮﺩ ﺷﻮﻧﺪ
) ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺃﺧﻴﺎﺭ
ﻣﻮٴﻤﻦ ﺭﻓﻴﻖ
ﻭﻫﻢ ﻧﺸﻴﻦ ﺑﺎﺷﻴﺪ
(ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﮐﻨﻴﺪ ﻭ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻳﺪ
) ﻭ ﺗﻤﺘّﻊ (ﻭﻟﺬﺕ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﻮﺍﻥ ) ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺑﻌﺘﺮﺕ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﺷﺪ ( ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﺬﮐّﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ٬ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ) ﻭﻧﻈﺮ
ﺑﻌﻠﻰّ ﺳﻴّﺪ ﺃﻭﺻﻴﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﺩﺍﺕ ﺧﻴّﺮ
ﻭﻣﻨﺘﺠﺐ ﺍﻟﻬﻰ
نجیب و منتخب (ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺧﻴّﺮ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺨﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻬﺸتی
ﻮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ) ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ٬ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻭ ﻃﺎﻟﺐ ﺁﻥ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ ﻣؤﻣﻦ
ﻭﺧﻴّﺮ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ٬ﻭﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﺫﮐﺮ
ﻧﻈﺮ ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﻋلیّ
ﺪﺭ ﺣﻴﺎﺗﺸﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
٬ﻭ ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﮕﺎﻩ ﺑﻮﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ وﺳﻴﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ٬
ثوﺍﺏ ﺳﺎﺯ ﺍﺳﺖ
) ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮ
ﺭﻭﺷﻦ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ ( ﻗﺮّﻩ
ﮔﻴﺮﻯ٬ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺑﻘﺮّﻩ ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ ) ﻭﻧﻤﻮ
ﻭ ﺭُﺷﺪ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺳﺮﻭﺭ ﺷﻤﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﻤﺎ٬ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ . ﻧﻈﺮ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭتوسّل
عباﺩﻯ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ٬
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﻭﺷﻦ ﻭ ﺩﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﻭﺷﻦ٬ﻭ ﻋﻘﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﻭﺷﻦ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﻫُﺪﺍ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ٬ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ)
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺳﺘﻌﺎﻧﺖ
ﺑﺎ ﭘﻨﺞ ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ
( ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﮐﻪ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﻔﻆ ﮐﺮﺩ.
ﻭ ﭘﻨﺞ ﻭﻋﺪﻩ ﻧﻤﺎﺯ
ﻋﻮﺍﻡ٬ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ ﻧﺎﻓﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻟﻰ ﭘﻨﺞ
ﻭﻋﺪﻩ ﻧﻤﺎﺯ٬ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻳﺎ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﺧُﻤس ﺩﺍﺩﻥ ﺩﺭ
ﻣﺎﻝ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ٬
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺤﻮﻳﻞ ﺩﺍﺩﻥ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ) ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺘﻌﺎﻧﺖ ﻭﮐﻤﻚ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺍﺯ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺑﺮ ﻣﺤﻤﺪ ( ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻭ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﻃﻠﺐ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ٬ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺻﻠﻮﺍﺕ٬
ﻫﻤﺎﻥ (ﺻﻠﺎﺕ ﻫﺎﻯ)
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖ ) ﮐﻪ ﺑﺎﻋثد
ﺗﻘﺮﺏ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭘُﺮ ﻧﻌﻤﺖ ﺍﺳﺖ
( ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ٬ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ٬ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻳﮋﻩ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
. ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ٬ﻭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻃﻠﺐ ﮐﻤﻚ
ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ٬
ﺑﺎﻋث ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
( ﺻﺒﺮ ﻭ ﺻﻠﺎﺕ٬ ﻭ
ﺑﺎ ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺍﻣﺎﻡ
٬ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ) ﻳﻌﻨﻰ
ﺻﻠﺎﺕ ﭘﻨﺞ ﮔﺎﻧﻪ
ﻭﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ٬ ﻭ ﺍﻧﻘﻴﺎﺩ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕﺁﻧﻬﺎ
(ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ٬ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ٬ﮐﻪ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻪﺍﻧﺪ) ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺑﺮﺍﺯ ﻭ
ﺳﺮ ﺩﺭﻭﻥ ﻭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺁﻧﻬﺎ( ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺩﻝ
ﺁﻧﻬﺎ٬ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ٬ﻭ ﻭﺩﺍﻧﺸﻬﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺁﻧﻬﺎ٬ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ٬
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ٬ﻭﺣﺘﻰ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.) ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﺿﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﭙﺮﺳﺪ٬
ﭼﺮﺍ ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻃﺎﻋﺖ ( ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻣﺎﻡ٬ ﮐﻪﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻬﻢ ﻭﺑﺰﺭﮒ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ٬ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺎﺋﻨﺎﻥ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ.
(ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ٬ﺩﺭ ﺧﺸﻮﻉ
ﻭ ﺧﻀﻮﻉ٬ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
) ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ. ( ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﻋﻤﻞ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ) ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﻓﺮﻳﻀﻪ ﻫﺎ ﻭﻭﺍﺟﺒﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ( ﭘﻨﺞ ﻭﻋﺪﻩ
ﻧﻤﺎﺯ٬ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ ﻓﺮﻳﻀﻪ
ﻭﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.

حدیث
2403 - ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ (ﺝ۶ﺹ312ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺷﺨصی
ﭙﺮﺳﻴﺪ  ﺑﻔﺮﻣﺎﺋﻴﺪ
ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯﻇﻬﻮﺭﻗﺎﺋم
ﭼﻪ ﺣﻮﺍﺩثی
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ؟ (ﺍﻳﻥ
ﺘﺼﻮﺭ ﮐﻪ
ﻗﺎﺋم ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ که ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ  ﭘﺎﻳﺎﻥ
هستی ﺒﺎﺷﺪ  ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺁﻏﺎﺯﻫﺴﺘﻰ
نوع ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻗﺎﺋم
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ  ﻭﺁﺩم
اﻭﻟﻴﻥ ﻮ ﭘﺪﺭ
ﺭﻭﺣﺎنی همه
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺰﻣﺎﻥ  ﺩﺭﺣﮑﻢ
ﻣﻴﻤﻮﻥ کشته
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ  ﻭﺑﺠﻨﮕﻠﻬﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ  ﺍﻳﻥ
ﻘﺎﺋم ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
برتری ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻭﻟﻴﻥ
کاﺷﻒ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﭘس
ﺍﺯﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﮐﻪ ﻭﻋﺪﻩ الهی
ﺮﺍ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺟﺴﻢ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ  ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﻭح
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﻭﻧﺪ
ﻭ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ  ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻗﺎﺋم ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﻳﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺍﻭ  ﺩﺭ
ﺟﺴم ﻮ ﺗﻦ  ﺗﺠلّی همی
ن ﻨﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺳﺌﻮﺍل
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯﮐﻤﺎل ﺴﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﭼﻪﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ؟ ﮐﻪ ﭘﺎﺳخ
ﺒﺎ ﻣﺮگ ﺴﻠﻮک
ﻮﺑﻌثت ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ

ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﺨﺺ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻣﻮﻟﺎ  ﻭ
ﻫﺮﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻮﻳﺎ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻭم
کرﺩﻩ ﻭ ﺍﻭم
کننده  ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ  ﻭ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺩﻳﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﮐﻪ
ﻗﻴﺎم ﻘﺎﺋم
ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ  ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ  ﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﺒﺮﻭﺵ
ﻭیژﻩ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕﻋﻘل
ﺒﺸﺮ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮ ﺧﻴلی
ﺒﻴﺶ ﺍﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻘل ﻮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ  ﺑﺎﻧﻮع
ﻤﻴﻤﻮﻥ اﺳﺖ)
ﻣﻮﻟﺎ ﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻴﺎ ﺑﻥ
اﻟﺤﺎﺭث ﺫﻟک
ﺸﻴئ  ﺫﮐﺮﻩ
ﻣﻮﮐﻮل اﻟﻴﻪ  ﻭ ﺍﻥّ
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﻰ  ﺃﻥ ﻟﺎ
ﺍﺧﺒﺮ ﺑﻪ  ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﺤﺴﻥ ﻮ
ﺍﻟﺤﺴﻴﻥ ﺍﻯ
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺣﺎﺭث  ﺍﻳﻥ
اﻣﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻮﮐﻮل
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺍﺯ ﻣﻦ
ﻗﻮل گرﻓﺘﻪ  ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺟﺰ ﺑﻪ
ﺣﺴﻥ ﻮﺣﺴﻴﻥ
ﻨﮕﻮﻳﻢ (ﻳﻌنی
ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﻮﺍﺣﻮﺍل
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍل
کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﻭﺯ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋلیّ
ﺒﻮﺩﻩ  ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ هر
ﺰﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ  ﻭﺍﻳﻨک
اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﺴﺘﻮﺭ
ﻭ ﻏﺎﻳﺐ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺍﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨلق ﻨﻴﺰ  ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺩﻭﺭﻩ
ﮐﻤﺎل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ.
ﻭﻣﻮﻟﺎ ﻓﻘﻄ
ﺒﺤﺴﻥ ﻮ ﺣﺴﻴﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺘﻮﺻﻴﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
بنام حسن
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋم
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ  ﮐﻪ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺁﻳﻨﺪﻩ  ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺧﺎﺹ الهی
هر ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﺑﻠﺎغ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ  ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺧﺎﺹ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ( ﺣﺴﻦ ) ﻫﺮﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ تحسین
یافته اﺳﺖ  ﻭﺣﺴﻴﻥ
ﻴﺎ ﺣﺴﻨﻚ  ﻭ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﮐﺎﻣل
ﺸﺪﻩ  ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل الهی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻮﻟﺎ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل
ﺠﻬﺎﻥ ﻮ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ  ﭘس ﺍﺯ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺴﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﻳﻥ ﻮ
ﻃﺮﻳﻘتی ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻫﻴچ
ﺸﺒﺎﻫتی
ﺒﻌﻘﺎﻳﺪ ﺩﻳنی
ﻮ ﺳﻠﻮک ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺣتی
ﺪﻳﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺧﺮﺍﻓﺎتی ﻮ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
براز انسان
سالک ف وق بشر
ی ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﻭﺣتی
ﻨباﻳﺪ  ﺳﻌی ﺪﺭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﻓﺮﺽ
ﺍﺣﻮﺍل
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺑﮑﻨﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻧﻴﺰﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﺷﻴﻢ .

حدیث
2404 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ312ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻋﻴسی ﻤﺴیح اﺯ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﭘﺮﺳﻴﺪ
( ﺳﺎﻋﺖ ) ﭼﻪ
ﻭﻗﺖ ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ
(ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴح
ﺪﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻌﺮﺍجی
ﺨﻮﺩ  ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻴﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ
ﺒﺎ ﺍﻳﻥ ﭙﺪﺭ الهی
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖ  ﻧﮑﺮﺩ.
ﻭلی ﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ (ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ) ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻴسی همیشه
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻋﻴسی
ﻤﺴﻴﺢ (ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﻗﺎﺋﻢ)ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ (ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ) ﺭﺍ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﺨﻮﺩ ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ. ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
که سوشیانس
سوم   ﺩﺭﻗﺎﺋم
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ  ﻭ پایان
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ و
برتری ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ (ﺻﻮﺭﺕ
انسانی
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ)
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﻮﺩ
ﻧﺎم ﻘﺎﺋم ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭ ﮐﺎﺷﻒ
ﻗﺮّﻩ ﺟﺪﻳﺪ
هفتم ﻭ ﺑﺮﺗﺮ (ﻧﻮ
ﺭﺭﺏّ رﺣﻤﺎﻧﻰ)
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ  ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ.
ﻭلی عیسی
ﻤﺴﻴﺢ  ﺍﻟﻬﺎم
ﺮﺏّ ﻋﺮﺵ
ﺧﻮﺩﺭﺍ  ﺍﺯ
ﻗﺎﺋم ﺪﺍﺷﺖ.
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺗﻤﺎم
ﻤﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣل ﻨﻴﺰ  ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋم ﺪﺍﺭﻧﺪ  ﻭلی اﺯ
ﺭﺏّ (ﻋﺮﺵ
ﺍﻋﻠﺎ) ﺩﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺨﺒﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ  ﺠﺰ ﻋﺮﺵ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﺪﻧﺎ ﻭ ﺗﺪﻟّﻯ
که ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺤﺘﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﻧﻤی ﺮﺳﺪ.ﻭ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺩﺭﺟﻪ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺭﺍ  ﺍﺯ
ﺭﺏّ ﻗﺎﺋم
ﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﮐﻤﺘﺮ ﻭلی
ﻤﻬﻤﺘﺮ  ﻭ
ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ  ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺟﺰ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺃﻣﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ  ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ  ﻭﺍﻟﻬﻤﺎﺕ
ﺩﺭﺟﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ  ﺍﺯ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ  ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺣتی
ﻨﺎمی اﺯ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
فوق ﺒﺸﺮﻯ  ﮐﻪ ﻳﮑی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ هستند  ﺗﺎ
ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺩﺭ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻨﻮﺯ
ﺭﺏّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ  ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ  ﻭﺩﺭ
ﺧﺎﺭچ اﺯ ﺁﻥ  ﻳﻌنی
ﺪﺭ(ﺑﺎﻃﻦ) ﺩﺭ (ﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ عدم ﻤﺎ
ﺳﻮﺍﻩ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭ
ﺍﺻل ﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ  ﻭ (ﺑﻘﻴﻪ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ)
ﺳﺎﻳﻪﻫﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭ  ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ نور
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﺎﻡ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﺣتی
ﺼﺎﺩﺭ ﺍﻭل ﺪﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ  ﺗﺠﻠّی
ﻮ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻩ  ﻭﺧﺎﺭج
گرﺩﻳﺪﻩ (ﺑﻨﺎم
ﻮﺟﻮﺩ) ﺍﺯ ﺍﺻل
ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧل
هسنی ) ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ (ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭج اﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ها )
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺎﺯ(ﻣﺴﻴﺢ) ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴح
کننده
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺮﮐﺖ شهودی
ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻮﺩﻩ  ﻭ ﺳﻤﺒﻮا
هر ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ هرﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻭ
ﭘﺮﺳﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ  ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ  ﭘس
ﺳﺎﻋﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﻤﺎ  ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺎ  ﭼﻪ ﻭﻗﺖ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭼﻮﻥ
غیسی ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ  ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﻤﻨبع
اﻃﻠﺎع اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻤﻨبع ﺪﺭﺟﻪ
ﭘﺎﺋﻴﻥ ﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ ﻋﻘﻠﻴّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺨﺒﺮ ﻭ ﻣﻄﻠﺐ
ﻣﻴﺁﻭﺭﺩ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ  ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳق ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﻭ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺩﻳﮕﺮ  ﺍﺯ
ﻃﺮﻳق ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻮ ﻣﺼﻄفوی ﻮ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ  ﻮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎم
هرﺯﻣﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻧﺎل
عبوﺭ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺍﻟﻬﻰ مناسب زمان
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻴﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﻋﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺤث ﻣﺎ  ﻭﺗﻤﺎم
ﺤﺪﻳثها ﻭﺣتی
هدف الهی اﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ  ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﮐﺎفی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ  (ﺑِﺪﺍ)
ﻭ ﻣﺸﻴﺖ
ﻧﻬﺎﺋی الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ . ﺗﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻘﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟﻚ ﺗﻤﺎم
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭﮐﺎﻣل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ  ﻭﻗﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﺑﮑلّی
ﻤﻴﻤﻴﺮﺩ  ﻭ
ﺑﺠﺒﺮﻭﺕ ﻳﮑﻢ
رحمان  ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺶ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺳﺎﻋﺖ ﻣﺮگ
اﻧﺴﺎﻥ  ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻋﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺍﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﮐﻪ
ﺗﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺎﺳﺖ  ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻋﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺴخ ﺁﻣﻴﺰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی ﻤﺸﺮکان
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺪﺍغ ﺠﻬﺎﻥ و
ﺠﻬﺎﻧﻮﻡ  ﻳﺎ
ﺟﻬﻨم ﻮﺟﺤﻴم دوزخ
و برزخ ﺒﺎﺷﺪ. ﭘﺎﺳخ
ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﺒﻌﻴسطی ﻤﺴﻴﺢ  ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﭘﺎﺳخ ﻘﺎﺋم
ﺒﻬﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ  ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ الهی
ﺁﻧﻬﺎ  ﻭﻧﻪ
ﺣتی ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﺮﺏّ ﺳﻠﻮکی
ﺁﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ  ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﺮﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩق اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﻭﻗتی
ﻤﺴیح اﻳﻥ
ﺴﺌﻮﺍل ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺟﺒﺮﺋﻴل قائم
نادیده او
کرﺩ  ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺘﮑﺎﻧﻰ ﺷﺪﻳﺪ
ﻭﺳﺨﺖ ﺧﻮﺭﺩ  ﻭ
ﺑﻴﻬﻮﺵ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﻬﻮﺵ ﺁﻣﺪ  ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺌﻮﺍﻝ ﻣﻬم
ﺒﻮﺩﻩ  ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺁﺧﺮ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﻨﻬﺎﺋی ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺸﺮﻯ  ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ  ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭ ﻣﺸﻴّﺖ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣتی
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻥ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺳﺌﻮﺍل کرﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﮔﺎهی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ می کنند ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﮐل ﻮﺗﺴﻠﻴم
کافی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ  ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻣﻌﺘﺮﺽ ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣثلا ﭼﺮﺍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺴﺎﻟﻚ  ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺴﺘﻨﺪ  ﻭلی
ﺰﻭﺩ ﺗﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺳﻮﺍﺑق
ﺮﻭﺣﻰ  ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺗﻠﺎﺵ ﺳﻠﻮﻙ  ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭﻋﺸق ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮﻣﺮﺑّﻯ خود
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ  ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﭙﺎﺳخ ﺨﺪﺍﺩ  ﻴﺎ ﺭﻭح
اﻟﻠﻪ  ﻣﺎ
ﺍﻟﻤﺴؤﻝ  ﺃﻋﻠم
ﺒﻬﺎ ﻣﻥ
اﻟﺴﺎﺋﻞ  ﻭﻟﻪ ﻣﻥ
فی اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻟﺄﺭﺽ  ﻟﺎ
ﺗﺄﺗﻴﮑم اﻟّﺎ
ﺑَﻐتة ﺍﻯ
ﺮﻭح ﺨﺪﺍ  ﺷﺨﺺ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺌﻮﺍل
ﻮﺧﻄﺎﺏ ﺗﻮ  ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺗﻮ ﺳﺎﺋل
ﺁﮔﺎﻩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺯﻣﻴﻦ  ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻦ (ﺳﺎﻋﺖ)
ﻧﺎﮔﻬﺎنیز
ﺒﺸﻤﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﻠم ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻮﻋﻴسی ﻴﮑﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ  ﻭلی
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﻭﻗﺖ
ﺳﺎﻋﺖ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ  ﻣﻮﺭﺩﺍﻳﻥ
ﺴﺌﻮﺍل
ﻴﮑﺴﺎﻥ ﺪﺭ بی
ﺨﺒﺮﻯ هستند
ﮐﻪ ﻣﻮﺿﻮع
ﻤﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺄﺑﺪﻳﺖ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴتی اﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺸﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ  ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺩﺭ
ﺍﻃﻠﺎع ﻮ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ  ﻭ ﺣﺪّ
ﺍﻗل ﺪﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ  ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ الهی
ﺒﺸﺮ ﭼﻮﻥ ﺮﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺭﻭح
اﻟﻠﻪ  ﻧﺎم
ﻤﺴﻴﺢ  ﺑﺎﺯ
ﻧﺎم هرﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﻮﺻﺎﺣﺐ ﺭﻭح
القدس الهی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍنی الهی
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ (ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻠﻪ) ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﻭﻧﻪ
ﺁﻧﮑس ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺍﻭﺭﺍ
ﺭﻭح اﻟﻠﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭼﻮﻥ
ﻫﺮﺁﺧﻮﻧﺪﻯ  ﺑﻮئ ی
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ الهی
ﻮ ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺒﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻣﺴﺌﻮﻝ)
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺌﻮﺍل
اﺳﺖ  ﻭلی
ﺠﺒﺮﺋﻴل ﺘﻤﺎم
اﻣﻮﺭ ﻭ ﻓﻨﻮﻥ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ  ﺗﺎ ﺁﻥ ﺣﺪّ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟکیئر
ولایت پنجم
مسیح ﺮﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨوع
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ  ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻴﺴﺖ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم ﺮﺏّ
ﺭﺣﻤﺎنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺘﺎﺯﻩ  ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻤﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ  ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ  ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺪﺭ
ﻣﺪﺍﺭج علمی
ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺩق
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻴچ ﻤﻘﺎمی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ  ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩﺵ ﺧﻮﺷﺶ
ﺑﻴﺎﻳﺪ  ﺩﻳﭙﻠﻢ
ﻣﻘﺎم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﮑی ﺒﺪﻫﺪ.
ﻣﮕﺮ ﻣﻘﺎمی
ﺒﺮﺗﺮ باشد . (ﺑَﻐتة
) ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ  ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ (ﭘﮕﺎﻫﻰ)
ﻓﺎﺭﺳﻰ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺻﺒﺤﮕﺎهی
ﭙﮕﺎﻫﻰ  ﺳﺎﻟکی
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ (ﭘَﮕﻴﻪ ﻭ
ﻓﻘﻴﻪ الهی)
ﻭﺑﺎ ﻋﻠم الهی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻐﺘﻪ  ﺩﻳﺪﻥ
ﻨﺎﮔﻬﺎنی ﻮ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﺘﻈﺮﻩ  ﻭﺑﺪﻭﻥ
هر ﺗﺼﻮﺭ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﺣتی
اﺣﺴﺎس ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺂﻥ. ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﺘﺼﻮﺭ
ﮐﻨﺪ  ﮐﻪ ﻣثلا
ﺍﻣﺸﺐ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ  ﻭ ﺣتی
ﻔﺮﺿﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی اﻭ
ﭼﻨﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﮐﻨﺪ
ﺍﻣﺸﺐ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ  ﺑﺎﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺳﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﻗﻌﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﺒﻮﺩﻩ است ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﮐّل
ﻮﺗﺴﻠﻴم کافی
ﻨﺪﺍﺭﺩ  ﻭ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺯﻫﺪ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩق ﻮﻋﺎﺷﻖ  ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻮﺟّﻪ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻧﺠﺎﺕ  ﻭ ﺳﺎﻋﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻭبی اﻋﺘﻨﺎ
ﺑﺴﺨتی ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻓﻌلی ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﻳﺶ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ

الهی ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﻓﺮﺽ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺻﺪ ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ  ﺗﻤﺎم
اﻳﻥ ﻤﺪﺕ ﺭﺍ ﺑﺴﻠﻮک
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺑﻨﺪﮔﻰ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ  ﻭ ﺻﺒﺮ
ﺩﺍﺋم ﻨﺸﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺗﺮک
ﺴﻠﻮﻙ  ﻭﻳﺎ
ﺳﺴتی ﻮﮐم
اﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻨﺸﺎﻥ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ  ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﺨﻮﺩ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ  ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻓﺎﻃمی
ﻮﻧﺰﻭلی ﺨﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖﻭ
ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﻴﺎﻓﺘﻢ  ﺁﻧﻘﺪﺭﻏﺎﻓﻠﮕﻴﺮ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ  ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺗﻌﻘّﻞ  ﮔﻔﺘم
ﺨﺪﺍﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺟﺎﻯ ﺘﻮ ﺑﻮﺩﻡ  ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﺠﺎﺗﻰ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩم
ﻨﻤﻴﺪﺍﺩﻡ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ اﺯﺟﻬل ﻮ
ﺿﻌﻒﻋﻘلی ﻤﻦ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ چنین ﮔﻔﺘﻢ.
ﻭ ﺳﺨﺖ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻢ  ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
هزﺍﺭ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺪﺍﺭﻡ.
ﻭلی اﻳﻥ
ﻨﺘﻴﺠﻪ (ﺑﻐﺘﺖ)
ﻭ ﻧﺎﮔﻬﺎﻧی
ﺒﻮﺩﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫم
ﺒﻴﺎﻥ کنم . ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻢ  ﻫﺮ
ﻭﺍﺻلی اﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ هول ﻮ
ﺩﺳﺖ ﭘﺎﭼگی عقلی
ﻮ ﺯﺑﺎنی
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ  ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍ ﻳﺎ  ﻣﻥ ﺮﺏ ﺗﻮ
ﻫﺴﺘﻢ  ﻭ ﺗﻮ
ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻨﻰ. (ﺳﻤﺎﻭﺍﺕ)
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ  ﻫﻤﺎﻥ
اﺭﻭﺍح
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ  ﻭﻫﻤﺎﻥ
عوﺍﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
هستی  ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ (ﻣﺎﺳﻮﺕ) (ﺳﻮﭘﺮ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ماس)  ﻭ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﺍﺗمی
ﻤﺎ  ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
بی ﭙﺎﻳﺎﻥ اﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻣﻮﺭﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺼﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ ﻟﺎﻫﻮﺕ  ﻭﻳﺎ
ﻋﺎﻟم ﺸﺨﺼی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ هو یا او ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ  ﺩﻧﻴﺎﻯ (ﻋﺪم
ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ)
ﻭﻋﻤّاء (ﺍﺭﺽ)
ﻫم ﺰﻣﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻫم ﺰﻣﻴﻥ
عوﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ  ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺍﺭﺽ  ﺟﺴم ﻮ
ﺗﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺬﻫﻦ  ﻭﺧﻮﺩ
ﺫﻫﻦ  ﺯﻣﻴﻥ ﻮ
ﺯﻣﻴﻨﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭﺍﻥ  ﻭﻧﻴﺰﻫﻤﮕﻰ
ﺯﻣﻴﻨﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭﺡ  ﻭﺑﺎﺯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻳﻨﻬﺎ  ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﺋی
ﺒﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎن
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺎ  ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﭽﻴﺰﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ.(ﺍﻋﻠﻢ)
ﺩﺍﻧﺎﺗﺮ
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث  ﺑﺮﺍﻯ
علم ﺒﻤﻌﻨﻰ
ﺁﮔﺎهی ﻮ
ﺍﻃﻠﺎع اﺳﺖ
ﻭلی اﺻﻮﻟﺎ (ﻋﻠﻢ)
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث  ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﺍﻧﺶ
ﻧﻴﺴﺖ  ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﮐﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺁﮔﺎهی
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﻳﻌنی
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻃﻠﺎع
ﺪﺍﺷﺘﻥ اﺯ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺭ
ﺷﺨﺺ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺨﻮﺩ
ﺁﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺨﺒﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﺣﻤﺎنی ﻮ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻋﻠم
اﺳﺖ  ﻭﻟﻰ ﺑﻤﻌنی
ﺪﺍﺷﺘﻥ هماﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ  ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎ  ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﻭﺭ ﮐﻪ
ﻣﻮﻓق ﺒﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺎﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺎﺷﻢ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
عقل ﻮﺻﻔﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ
ﺑﺒﺎﻭﺭﻳﻢ.
ﻋﻠﻢ  ﺁﮔﺎهی
ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ  ﻭﻧﻪ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﺧﺒﺮ ﻭﺍﻃﻠﺎﻉ ﻭﺩﺍﻧﺶ
ﻭﺩﺍﻧﺎﺋﻰ ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 2404 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ312ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻋﻴسی ﻤﺴیح اﺯ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﭘﺮﺳﻴﺪ
( ﺳﺎﻋﺖ ) ﭼﻪ
ﻭﻗﺖ ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ
(ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴح
ﺪﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻌﺮﺍجی
ﺨﻮﺩ  ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻴﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ
ﺒﺎ ﺍﻳﻥ ﭙﺪﺭ الهی
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖ  ﻧﮑﺮﺩ.
ﻭلی ﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ (ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ) ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻴسی همیشه
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻋﻴسی
ﻤﺴﻴﺢ (ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﻗﺎﺋﻢ)ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ (ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ) ﺭﺍ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﺨﻮﺩ ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ. ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
که سوشیانس
سوم   ﺩﺭﻗﺎﺋم
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ  ﻭ پایان
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ و
برتری ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ (ﺻﻮﺭﺕ
انسانی
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ)
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﻮﺩ
ﻧﺎم ﻘﺎﺋم ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭ ﮐﺎﺷﻒ
ﻗﺮّﻩ ﺟﺪﻳﺪ
هفتم ﻭ ﺑﺮﺗﺮ (ﻧﻮ
ﺭﺭﺏّ رﺣﻤﺎﻧﻰ)
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ.
ﻭلی عیسی
ﻤﺴﻴﺢ  ﺍﻟﻬﺎم
ﺮﺏّ ﻋﺮﺵ
ﺧﻮﺩﺭﺍ  ﺍﺯ
ﻗﺎﺋم ﺪﺍﺷﺖ.
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺗﻤﺎم
ﻤﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣل ﻨﻴﺰ  ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋم ﺪﺍﺭﻧﺪ  ﻭلی اﺯ
ﺭﺏّ (ﻋﺮﺵ
ﺍﻋﻠﺎ) ﺩﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺨﺒﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ  ﺠﺰ ﻋﺮﺵ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﺪﻧﺎ ﻭ ﺗﺪﻟّﻯ
که ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺤﺘﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﻧﻤی ﺮﺳﺪ.ﻭ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺩﺭﺟﻪ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺭﺍ  ﺍﺯ
ﺭﺏّ ﻗﺎﺋم
ﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﮐﻤﺘﺮ ﻭلی
ﻤﻬﻤﺘﺮ  ﻭ
ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ  ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺟﺰ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺃﻣﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ  ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ  ﻭﺍﻟﻬﻤﺎﺕ
ﺩﺭﺟﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ  ﺍﺯ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ  ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺣتی
ﻨﺎمی اﺯ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
فوق ﺒﺸﺮﻯ  ﮐﻪ ﻳﮑی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ هستند  ﺗﺎ
ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺩﺭ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻨﻮﺯ
ﺭﺏّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ  ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ  ﻭﺩﺭ
ﺧﺎﺭچ اﺯ ﺁﻥ  ﻳﻌنی
ﺪﺭ(ﺑﺎﻃﻦ) ﺩﺭ (ﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ عدم ﻤﺎ
ﺳﻮﺍﻩ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭ
ﺍﺻل ﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ  ﻭ (ﺑﻘﻴﻪ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ)
ﺳﺎﻳﻪﻫﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭ  ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ نور
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﺎﻡ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﺣتی
ﺼﺎﺩﺭ ﺍﻭل ﺪﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ  ﺗﺠﻠّی
ﻮ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻩ  ﻭﺧﺎﺭج
گرﺩﻳﺪﻩ (ﺑﻨﺎم
ﻮﺟﻮﺩ) ﺍﺯ ﺍﺻل
ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧل
هسنی ) ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ (ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭج اﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ها )
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺎﺯ(ﻣﺴﻴﺢ) ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴح
کننده
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺮﮐﺖ شهودی
ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻮﺩﻩ  ﻭ ﺳﻤﺒﻮا
هر ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ هرﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻭ
ﭘﺮﺳﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ  ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ  ﭘس
ﺳﺎﻋﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﻤﺎ  ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺎ  ﭼﻪ ﻭﻗﺖ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭼﻮﻥ
غیسی ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ  ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﻤﻨبع
اﻃﻠﺎع اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻤﻨبع ﺪﺭﺟﻪ
ﭘﺎﺋﻴﻥ ﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ ﻋﻘﻠﻴّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺨﺒﺮ ﻭ ﻣﻄﻠﺐ
ﻣﻴﺁﻭﺭﺩ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ  ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳق ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﻭ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺩﻳﮕﺮ  ﺍﺯ
ﻃﺮﻳق ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻮ ﻣﺼﻄفوی ﻮ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎم
هرﺯﻣﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻧﺎل
عبوﺭ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺍﻟﻬﻰ مناسب
زمان  ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻴﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﻋﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺤث ﻣﺎ  ﻭﺗﻤﺎم
ﺤﺪﻳثها ﻭﺣتی
هدف الهی اﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﮐﺎفی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ  (ﺑِﺪﺍ)
ﻭ ﻣﺸﻴﺖ
ﻧﻬﺎﺋی الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ . ﺗﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻘﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟﻚ ﺗﻤﺎم
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭﮐﺎﻣل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ  ﻭﻗﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﺑﮑلّی
ﻤﻴﻤﻴﺮﺩ  ﻭ
ﺑﺠﺒﺮﻭﺕ ﻳﮑﻢ
رحمان  ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺶ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺳﺎﻋﺖ ﻣﺮگ
اﻧﺴﺎﻥ  ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻋﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺍﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﮐﻪ
ﺗﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺎﺳﺖ  ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻋﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺴخ ﺁﻣﻴﺰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی ﻤﺸﺮکان
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺪﺍغ ﺠﻬﺎﻥ و
ﺠﻬﺎﻧﻮﻡ  ﻳﺎ
ﺟﻬﻨم ﻮﺟﺤﻴم دوزخ
و برزخ ﺒﺎﺷﺪ. ﭘﺎﺳخ
ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﺒﻌﻴسطی ﻤﺴﻴﺢ  ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﭘﺎﺳخ ﻘﺎﺋم
ﺒﻬﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ  ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ الهی
ﺁﻧﻬﺎ  ﻭﻧﻪ
ﺣتی ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﺮﺏّ ﺳﻠﻮکی
ﺁﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ  ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﺮﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩق اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﻭﻗتی
ﻤﺴیح اﻳﻥ
ﺴﺌﻮﺍل ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺟﺒﺮﺋﻴل قائم
نادیده او
کرﺩ  ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺘﮑﺎﻧﻰ ﺷﺪﻳﺪ
ﻭﺳﺨﺖ ﺧﻮﺭﺩ  ﻭ
ﺑﻴﻬﻮﺵ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﻬﻮﺵ ﺁﻣﺪ  ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺌﻮﺍﻝ ﻣﻬم
ﺒﻮﺩﻩ  ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺁﺧﺮ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﻨﻬﺎﺋی ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺸﺮﻯ  ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ  ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭ ﻣﺸﻴّﺖ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣتی
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻥ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺳﺌﻮﺍل کرﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﮔﺎهی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ می کنند ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﮐل ﻮﺗﺴﻠﻴم
کافی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ  ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻣﻌﺘﺮﺽ ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣثلا ﭼﺮﺍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺴﺎﻟﻚ  ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺴﺘﻨﺪ  ﻭلی
ﺰﻭﺩ ﺗﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺳﻮﺍﺑق ﺮﻭﺣﻰ  ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺗﻠﺎﺵ ﺳﻠﻮﻙ  ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭﻋﺸق ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮﻣﺮﺑّﻯ خود
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ  ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﭙﺎﺳخ ﺨﺪﺍﺩ  ﻴﺎ ﺭﻭح
اﻟﻠﻪ  ﻣﺎ
ﺍﻟﻤﺴؤﻝ  ﺃﻋﻠم
ﺒﻬﺎ ﻣﻥ
اﻟﺴﺎﺋﻞ  ﻭﻟﻪ ﻣﻥ
فی اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻟﺄﺭﺽ  ﻟﺎ
ﺗﺄﺗﻴﮑم اﻟّﺎ
ﺑَﻐتة ﺍﻯ
ﺮﻭح ﺨﺪﺍ  ﺷﺨﺺ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺌﻮﺍل
ﻮﺧﻄﺎﺏ ﺗﻮ  ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺗﻮ ﺳﺎﺋل
ﺁﮔﺎﻩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺯﻣﻴﻦ  ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻦ (ﺳﺎﻋﺖ)
ﻧﺎﮔﻬﺎنیز
ﺒﺸﻤﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﻠم ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻮﻋﻴسی ﻴﮑﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ  ﻭلی
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﻭﻗﺖ
ﺳﺎﻋﺖ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ  ﻣﻮﺭﺩﺍﻳﻥ
ﺴﺌﻮﺍل
ﻴﮑﺴﺎﻥ ﺪﺭ بی
ﺨﺒﺮﻯ هستند
ﮐﻪ ﻣﻮﺿﻮع
ﻤﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺄﺑﺪﻳﺖ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴتی اﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺸﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ  ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺩﺭ
ﺍﻃﻠﺎع ﻮ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ  ﻭ ﺣﺪّ
ﺍﻗل ﺪﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ الهی
ﺒﺸﺮ ﭼﻮﻥ ﺮﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺭﻭح
اﻟﻠﻪ  ﻧﺎم
ﻤﺴﻴﺢ  ﺑﺎﺯ
ﻧﺎم هرﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﻮﺻﺎﺣﺐ ﺭﻭح
القدس الهی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍنی الهی
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ (ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻠﻪ) ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﻭﻧﻪ
ﺁﻧﮑس ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺍﻭﺭﺍ
ﺭﻭح اﻟﻠﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭼﻮﻥ
ﻫﺮﺁﺧﻮﻧﺪﻯ  ﺑﻮئ ی
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ الهی
ﻮ ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺒﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻣﺴﺌﻮﻝ)
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺌﻮﺍل
اﺳﺖ  ﻭلی
ﺠﺒﺮﺋﻴل ﺘﻤﺎم
اﻣﻮﺭ ﻭ ﻓﻨﻮﻥ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ  ﺗﺎ ﺁﻥ ﺣﺪّ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟکیئر
ولایت پنجم
مسیح ﺮﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨوع
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ  ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻴﺴﺖ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم ﺮﺏّ
ﺭﺣﻤﺎنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺘﺎﺯﻩ  ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻤﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ  ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ  ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭ ﻣﺪﺍﺭج علمی
ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺩق
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻴچ ﻤﻘﺎمی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ  ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩﺵ ﺧﻮﺷﺶ
ﺑﻴﺎﻳﺪ  ﺩﻳﭙﻠﻢ
ﻣﻘﺎم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﮑی ﺒﺪﻫﺪ.
ﻣﮕﺮ ﻣﻘﺎمی
ﺒﺮﺗﺮ باشد . (ﺑَﻐتة
) ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ  ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ (ﭘﮕﺎﻫﻰ)
ﻓﺎﺭﺳﻰ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺻﺒﺤﮕﺎهی
ﭙﮕﺎﻫﻰ  ﺳﺎﻟکی
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ (ﭘَﮕﻴﻪ ﻭ
ﻓﻘﻴﻪ الهی)
ﻭﺑﺎ ﻋﻠم الهی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻐﺘﻪ  ﺩﻳﺪﻥ
ﻨﺎﮔﻬﺎنی ﻮ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﺘﻈﺮﻩ  ﻭﺑﺪﻭﻥ
هر ﺗﺼﻮﺭ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﺣتی
اﺣﺴﺎس ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺂﻥ. ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﺘﺼﻮﺭ
ﮐﻨﺪ  ﮐﻪ ﻣثلا
ﺍﻣﺸﺐ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ  ﻭ ﺣتی
ﻔﺮﺿﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی اﻭ
ﭼﻨﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﮐﻨﺪ
ﺍﻣﺸﺐ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ  ﺑﺎﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺳﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﻗﻌﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﺒﻮﺩﻩ است ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﮐّل
ﻮﺗﺴﻠﻴم کافی
ﻨﺪﺍﺭﺩ  ﻭ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺯﻫﺪ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩق ﻮﻋﺎﺷﻖ  ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻮﺟّﻪ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻧﺠﺎﺕ  ﻭ ﺳﺎﻋﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻭبی اﻋﺘﻨﺎ
ﺑﺴﺨتی ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻓﻌلی ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﻳﺶ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ

الهی ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﻓﺮﺽ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺻﺪ ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ  ﺗﻤﺎم
اﻳﻥ ﻤﺪﺕ ﺭﺍ ﺑﺴﻠﻮک
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺑﻨﺪﮔﻰ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ  ﻭ ﺻﺒﺮ
ﺩﺍﺋم ﻨﺸﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺗﺮک
ﺴﻠﻮﻙ  ﻭﻳﺎ
ﺳﺴتی ﻮﮐم
اﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻨﺸﺎﻥ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ  ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﺨﻮﺩ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ  ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻓﺎﻃمی
ﻮﻧﺰﻭلی ﺨﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖﻭ
ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﻴﺎﻓﺘﻢ  ﺁﻧﻘﺪﺭﻏﺎﻓﻠﮕﻴﺮ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ  ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺗﻌﻘّﻞ  ﮔﻔﺘم
ﺨﺪﺍﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺟﺎﻯ ﺘﻮ ﺑﻮﺩﻡ  ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﺠﺎﺗﻰ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩم
ﻨﻤﻴﺪﺍﺩﻡ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ اﺯﺟﻬل ﻮ
ﺿﻌﻒﻋﻘلی ﻤﻦ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ چنین ﮔﻔﺘﻢ.
ﻭ ﺳﺨﺖ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻢ  ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
هزﺍﺭ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺪﺍﺭﻡ. ﻭلی
اﻳﻥ ﻨﺘﻴﺠﻪ (ﺑﻐﺘﺖ)
ﻭ ﻧﺎﮔﻬﺎﻧی
ﺒﻮﺩﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫم
ﺒﻴﺎﻥ کنم . ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻢ  ﻫﺮ
ﻭﺍﺻلی اﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ هول ﻮ
ﺩﺳﺖ ﭘﺎﭼگی عقلی
ﻮ ﺯﺑﺎنی
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ  ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍ ﻳﺎ  ﻣﻥ ﺮﺏ ﺗﻮ
ﻫﺴﺘﻢ  ﻭ ﺗﻮ
ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻨﻰ. (ﺳﻤﺎﻭﺍﺕ)
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ  ﻫﻤﺎﻥ
اﺭﻭﺍح
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ  ﻭﻫﻤﺎﻥ
عوﺍﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
هستی  ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ (ﻣﺎﺳﻮﺕ) (ﺳﻮﭘﺮ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ماس)  ﻭ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﺍﺗمی
ﻤﺎ  ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
بی ﭙﺎﻳﺎﻥ اﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻣﻮﺭﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺼﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ ﻟﺎﻫﻮﺕ  ﻭﻳﺎ
ﻋﺎﻟم ﺸﺨﺼی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ هو یا او ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ  ﺩﻧﻴﺎﻯ (ﻋﺪم
ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ)
ﻭﻋﻤّاء (ﺍﺭﺽ)
ﻫم ﺰﻣﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻫم ﺰﻣﻴﻥ
عوﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﻚ  ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺍﺭﺽ  ﺟﺴم ﻮ
ﺗﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺬﻫﻦ  ﻭﺧﻮﺩ
ﺫﻫﻦ  ﺯﻣﻴﻥ ﻮ
ﺯﻣﻴﻨﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭﺍﻥ  ﻭﻧﻴﺰﻫﻤﮕﻰ
ﺯﻣﻴﻨﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭﺡ  ﻭﺑﺎﺯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻳﻨﻬﺎ  ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﺋی
ﺒﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎن
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺎ  ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﭽﻴﺰﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ.(ﺍﻋﻠﻢ)
ﺩﺍﻧﺎﺗﺮ
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث  ﺑﺮﺍﻯ
علم ﺒﻤﻌﻨﻰ
ﺁﮔﺎهی ﻮ
ﺍﻃﻠﺎع اﺳﺖ
ﻭلی اﺻﻮﻟﺎ (ﻋﻠﻢ)
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث  ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﺍﻧﺶ
ﻧﻴﺴﺖ  ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﮐﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺁﮔﺎهی
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﻳﻌنی
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻃﻠﺎع
ﺪﺍﺷﺘﻥ اﺯ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺭ
ﺷﺨﺺ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺨﻮﺩ
ﺁﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺨﺒﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﺣﻤﺎنی ﻮ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻋﻠم
اﺳﺖ  ﻭﻟﻰ ﺑﻤﻌنی
ﺪﺍﺷﺘﻥ هماﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ  ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎ  ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﻭﺭ ﮐﻪ
ﻣﻮﻓق ﺒﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺎﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺎﺷﻢ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
عقل ﻮﺻﻔﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ
ﺑﺒﺎﻭﺭﻳﻢ.
ﻋﻠﻢ  ﺁﮔﺎهی
ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ  ﻭﻧﻪ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﺧﺒﺮ ﻭﺍﻃﻠﺎﻉ ﻭﺩﺍﻧﺶ
ﻭﺩﺍﻧﺎﺋﻰ ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 2405 -
ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ312ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ اﻟﻨﺎس
ﻳﻮﺷﮑﻮﻥ  ﺃﻥ
ﻴﻨﻘطع ﺒﻬم
اﻟﻌﻤﻞ  ﻭ
ﻳﺴﺪّﻋﻠﻴﻬم
ﺒﺎﺏ ﺍﻟﺘﻮبة  ﻓﻠﺎ
ﻳﻨفع ﻨﻔﺴﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻬﺎ  ﻟم ﺘﮑﻥ
ﺁﻣﻨﺖ ﻣﻥ ﻘﺒﻞ  ﺃﻭ
ﮐﺴﺒﺖ فی
اﻳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﺧﻴﺮﺍ ﻣﺮﺩﻡ (ﻧﺎس
ﻭ ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ عهد
ﺍﻟﺴﺖ ﻓﻄﺮﻯ
ﺨﻮﺩ با
خداوند قبل از
تولد فعلی
ﻗﺮﻳﺒﺎ ﺗﻤﺎم ﻔﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
عمل ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ( ﺑﺎ
ﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮگ
اﺯﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ  ﻫﻤﻪ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ)
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﺏ ﺗﻮﺑﻪ
ﺑﺮﻭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺴﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ (ﺍﻭم
ﻮهرگونه
ﺳﻠﻮک ﺁﻧﻬﺎ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ  ﻣﺎﺩﺍم
که ( ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺍﻥ)
ﺍﺯ ﻗﺒل
اﻳﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺎﻭﺭﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ( ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﻥ
اﺯﺑﺸﺮﻳﺖ
کنونی ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ) ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺒل
اﺯ ﮐﺴﺐ ﺧﻴﺮﻯ
اﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ  (ﻗﺒل
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ  ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻨﻈﺮﻯ
عقیده ﺍﺳﺖ  ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺮگ ﻤﺘﻠﺎشی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﻭم
عملی ﻮﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﻮﺑﻪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ الهی
ﺸﺮﻭﻉ  ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺨﺘﻢ می ﺸﻮﺩ. ﺣﺎل
اﮔﺮﮐﺴﻰ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﮑﻨﺪ  ﻭ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻮﺗﮑﺎﻣﻞ نوع
بشری ﻳﺎ ﻫﻤﻴﻦ (ﺧﻴﺮ)
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺩﺳﺖ
ﺪﻫﺪ  ﺣتی
اﻳﻤﺎﻥ ﺒﺪﻭﻥ
عمل ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻭ ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﭘس
ﻣﺮگ ﻘﺮﻳﺐ ﺑﺮﺍﻯ
همه
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هست ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ  ﺷﺎﻳﺪ
ﺯﻧﺪگی ﺴﺮ
ﺧﻮﺵ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ  ﻭﻏﻔﻠﺖ
ﻭﺧﻮﺍﺏ
ﺁﻧﮕﺎﻩ  ﻣﺎنعی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ  ﻭﻣﺮگ
ﺨﻄﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﻋﺪﻩ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
(ﺗﻮﺑﻪ) ﺑﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ  ﺁﻏﺎﺯ
ﺳﻠﻮک الهی ﺒﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮفی کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺷﺨﺼﻰ ﺑﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺧﻮﺩ  ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﭘﻴﺮ ﮐﻨﺪ  ﺑﺸﺮﻃ
اﻳﻨﮑﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻤل
ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻮﺍ
قعی الهی
اﺻﺮﺍﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ  ﮐﻪ ﮐسی
ﭙﻴﺮﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺑﻨﺰﺩ
ﭘﻴﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺮﻓﺖ  ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺁﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺮ ﻗﻠّﺎبی و
تقلّبی ﻮ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻏﻴﺮ الهی
ﺒﺎﺷﻨﺪ  ﺍﺯﮐم
ﺸﺪﻥ ﻴک ﭙﻴﺮﻭ
ﻮﺩ ﻏﻀﺐ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺮک گناﻫﺎﻥ
ﻮﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺳﺎﺑق ﻨﻴﺰ
ﺗﻮﺑﻪ ﺍﺳﺖ  ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﻚ  ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺧﻄﺎﺋی ﻨﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ  ﮐﻪ (ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ)
ﺗﻮﺑﻪ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﮔﻨﺎهی
ﺘﮑﺮﺍﺭﻋﻤﺪﻯ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻭﺗﻮﺑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺗﺎﺑﻮ ﻭ
ﺗﺤﺮﻳﻢ)
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺒﺮ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎ ﻥ ﻘﺒﻠﻰ  ﻭﺣتی
ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺪﺍئی ﺪﺭ
ﻗﺒﺎﺋل ﻮﺣشی
ﻨﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ (ﻧﺠس
ﻧﺸﺪﻥ کاستی ) ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻤﺒﻮل
ﻠﺰﻭم ﺪﻭﺭﻯ
ﺴﺎﻟﻚ  ﺍﺯﻫﺮ
ﺍﻣﺮﻯ که
ﻣﺰﺍﺣم کاﺭ
ﺳﻠﻮک الهی اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﭙس
ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﮑﻤﺎل اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
اﺳﺖ  ﺩﻳﮕﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺮ ﺍﻭ
ﺣﺮﺍم ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺗﺎﺑﻮ ﻭ
ﺗﻮﺑﻪ و کاست
ﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﺼﻮم
اﺯ ﮔﻨﺎﻩ  ﻭ ﻣﺼﻮﻥ
اﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ الهی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺣتی اﮔﺮ
ﺑﻤﻮﺟﺐ اﺣﮑﺎم
ﻘﺒل اﺯ ﻧﺠﺎﺕ  ﺩﺳﺖ
ﺑﮑﺎﺭ ﺣﺮﺍم و
ممنوع سالک
ﺰﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺍﺣﺮﺍم
ئ تحریم ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﻫﻤﺎﻥ
ﺃﺻل اﺣﺮﺍﻡ ﺣﺠﺎج
ﺪﺭ ﺍﻳﺎم ﺤج
اکبر اﺳﺖ. ﮐﻪ (ﺣجّ
کعبه ) ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﺎﺩﻯ
اﺯ(ﺣجّ ﺠﺎﮐﺒﺮ)ﺳﻠﻮﻙ
الهی ﺘﺎ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﺗﻤﺎم
ﺤجّ ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﻭ ﺭفع
ﺍﺣﺮﺍﻡ

ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺗﺤﺮﻳﻤﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﻤﺮبفع
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻥ همان
ﻠﺰﻭﻡ ( ﺗﻘﺼﻴﺮ
ﺁﺧﺮ ﺣﺞ) ﺍﺳﺖ  ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﻮﺩ ﺣج ﺪﺭ
ﺧﻄﺮﻣﻴﺎﻓﺘﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺗﻤﺎﻡ
ﻧﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ (ﺗﻘﺼﻴﺮ
ﻋﻤﺪﻯ) ﻭ ﺗﺮک
ﺘﺤﺮﻳﻤﻬﺎ ﻭ
ﺗﺎﺑﻮﻫﺎ
ﻭﺗﻮﺑﻪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. (ﺧﻴﺮ)
ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ  ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺣﻰ) ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺪﺭک ﻛﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک ﻮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻭ ﻣﺸﺨﺺ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻨﮑﺮ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 2405 -
ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ312ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ اﻟﻨﺎس
ﻳﻮﺷﮑﻮﻥ  ﺃﻥ
ﻴﻨﻘطع ﺒﻬم
اﻟﻌﻤﻞ  ﻭ
ﻳﺴﺪّﻋﻠﻴﻬم
ﺒﺎﺏ ﺍﻟﺘﻮبة  ﻓﻠﺎ
ﻳﻨفع ﻨﻔﺴﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻬﺎ  ﻟم ﺘﮑﻥ
ﺁﻣﻨﺖ ﻣﻥ ﻘﺒﻞ  ﺃﻭ
ﮐﺴﺒﺖ فی
اﻳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﺧﻴﺮﺍ ﻣﺮﺩﻡ (ﻧﺎس
ﻭ ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ عهد
ﺍﻟﺴﺖ ﻓﻄﺮﻯ
ﺨﻮﺩ با
خداوند قبل از
تولد فعلی
ﻗﺮﻳﺒﺎ ﺗﻤﺎم
ﻔﺮﺻﺘﻬﺎﻯ عمل
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
( ﺑﺎ ﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮگ اﺯﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ  ﻫﻤﻪ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ)
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﺏ ﺗﻮﺑﻪ
ﺑﺮﻭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺴﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ (ﺍﻭم
ﻮهرگونه
ﺳﻠﻮک ﺁﻧﻬﺎ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ  ﻣﺎﺩﺍم
که ( ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺍﻥ) ﺍﺯ ﻗﺒل
اﻳﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺎﻭﺭﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ( ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﻥ
اﺯﺑﺸﺮﻳﺖ
کنونی ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ) ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺒل
اﺯ ﮐﺴﺐ ﺧﻴﺮﻯ
اﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ  (ﻗﺒل
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ  ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻨﻈﺮﻯ
عقیده ﺍﺳﺖ  ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺮگ ﻤﺘﻠﺎشی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﻭم
عملی ﻮﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﻮﺑﻪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ الهی
ﺸﺮﻭﻉ  ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺨﺘﻢ می ﺸﻮﺩ. ﺣﺎل
اﮔﺮﮐﺴﻰ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﮑﻨﺪ  ﻭ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻮﺗﮑﺎﻣﻞ نوع
بشری ﻳﺎ ﻫﻤﻴﻦ (ﺧﻴﺮ)
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺩﺳﺖ
ﺪﻫﺪ  ﺣتی
اﻳﻤﺎﻥ ﺒﺪﻭﻥ
عمل ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻭ ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﭘس
ﻣﺮگ ﻘﺮﻳﺐ ﺑﺮﺍﻯ
همه
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هست ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ  ﺷﺎﻳﺪ
ﺯﻧﺪگی ﺴﺮ
ﺧﻮﺵ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ  ﻭﻏﻔﻠﺖ
ﻭﺧﻮﺍﺏ
ﺁﻧﮕﺎﻩ  ﻣﺎنعی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ  ﻭﻣﺮگ
ﺨﻄﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﻋﺪﻩ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
(ﺗﻮﺑﻪ) ﺑﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ  ﺁﻏﺎﺯ
ﺳﻠﻮک الهی ﺒﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮفی کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺷﺨﺼﻰ ﺑﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺧﻮﺩ  ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﭘﻴﺮ ﮐﻨﺪ  ﺑﺸﺮﻃ
اﻳﻨﮑﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻤل
ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻮﺍ
قعی الهی
اﺻﺮﺍﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ  ﮐﻪ ﮐسی
ﭙﻴﺮﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺑﻨﺰﺩ
ﭘﻴﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺮﻓﺖ  ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺁﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺮ ﻗﻠّﺎبی و
تقلّبی ﻮ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻏﻴﺮ الهی
ﺒﺎﺷﻨﺪ  ﺍﺯﮐم
ﺸﺪﻥ ﻴک ﭙﻴﺮﻭ
ﻮﺩ ﻏﻀﺐ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺮک گناﻫﺎﻥ
ﻮﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺳﺎﺑق ﻨﻴﺰ
ﺗﻮﺑﻪ ﺍﺳﺖ  ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﻚ  ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺧﻄﺎﺋی ﻨﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ  ﮐﻪ (ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ)
ﺗﻮﺑﻪ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﮔﻨﺎهی
ﺘﮑﺮﺍﺭﻋﻤﺪﻯ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻭﺗﻮﺑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺗﺎﺑﻮ ﻭ
ﺗﺤﺮﻳﻢ)
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺒﺮ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎ ﻥ ﻘﺒﻠﻰ  ﻭﺣتی
ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺪﺍئی ﺪﺭ
ﻗﺒﺎﺋل ﻮﺣشی
ﻨﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ (ﻧﺠس
ﻧﺸﺪﻥ کاستی ) ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻤﺒﻮل
ﻠﺰﻭم ﺪﻭﺭﻯ
ﺴﺎﻟﻚ  ﺍﺯﻫﺮ
ﺍﻣﺮﻯ که
ﻣﺰﺍﺣم کاﺭ
ﺳﻠﻮک الهی اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﭙس
ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﮑﻤﺎل اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
اﺳﺖ  ﺩﻳﮕﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺮ ﺍﻭ
ﺣﺮﺍم ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺗﺎﺑﻮ ﻭ
ﺗﻮﺑﻪ و کاست
ﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﺼﻮم
اﺯ ﮔﻨﺎﻩ  ﻭ ﻣﺼﻮﻥ
اﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ الهی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺣتی اﮔﺮ
ﺑﻤﻮﺟﺐ اﺣﮑﺎم
ﻘﺒل اﺯ ﻧﺠﺎﺕ  ﺩﺳﺖ
ﺑﮑﺎﺭ ﺣﺮﺍم و
ممنوع سالک
ﺰﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺍﺣﺮﺍم
ئ تحریم ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﻫﻤﺎﻥ
ﺃﺻل اﺣﺮﺍﻡ ﺣﺠﺎج
ﺪﺭ ﺍﻳﺎم ﺤج
اکبر اﺳﺖ. ﮐﻪ (ﺣجّ
کعبه ) ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﺎﺩﻯ
اﺯ(ﺣجّ ﺠﺎﮐﺒﺮ)ﺳﻠﻮﻙ
الهی ﺘﺎ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﺗﻤﺎم
ﺤجّ ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺭفع
ﺍﺣﺮﺍﻡ

ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺗﺤﺮﻳﻤﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﻤﺮبفع
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻥ همان
ﻠﺰﻭﻡ ( ﺗﻘﺼﻴﺮ
ﺁﺧﺮ ﺣﺞ) ﺍﺳﺖ  ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﻮﺩ ﺣج ﺪﺭ
ﺧﻄﺮﻣﻴﺎﻓﺘﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺗﻤﺎﻡ
ﻧﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ (ﺗﻘﺼﻴﺮ
ﻋﻤﺪﻯ) ﻭ ﺗﺮک
ﺘﺤﺮﻳﻤﻬﺎ ﻭ
ﺗﺎﺑﻮﻫﺎ
ﻭﺗﻮﺑﻪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. (ﺧﻴﺮ)
ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ  ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺣﻰ) ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺪﺭک ﻛﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک ﻮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻭ ﻣﺸﺨﺺ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻨﮑﺮ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 2406 -
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ312 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺍتی ﻴﻮم
ﻴﺄﺗی ﺒﻌﺾ ﺁﻳﺎﺕ
ﺭﺑّﻚ  ﻟﺎ ﻳنف
ﻨﻔﺴﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﺭﻭﺯﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺮخی اﺯ ﺁﻳﺎﺕ
ﻭ ﻋﻠﺎﺋم
ﺨﺪﺍﻳﺖ
برﺳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻤﺎﻧﺸﺎﻥ (و
هرگونه
عبادات آنها) ﺒﺴﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. (
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺒﺮخی ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ  ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﻧﺠﺎتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺒل اﺯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ  ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﻨﻮﺭ ﻓﺎﻃمی
ﻴﺎ ﺷﻴﻮﺍ ﻭ ﻣﺮﻳم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ  ﻭ ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
اﺩﻳﺎﻥ ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل ﺘﺎ
ﻳﺤﻴﻰ
ﻣﻌﻤﺪﺍﻧﻰ  ﻣﻌﻠم
اﻭﻟﻴّﻪ ﻣﺴﻴح
ﻮ ﺗﻌﻤﻴﺪ ﻭ
ﺗﻮﺑﻪ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻋﻴﺴی ﻤﺴﻴﺢ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺴیحی ﻘﺒل اﺯ
ﺑﻌثت ﻣﺤﻤﺪ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺨﻮﺩ و
قائم
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻭ  ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ (ﺍﻳﻤﺎﻥ)
ﺷﺎﻣل عقیدﻩ
ﻫﺎ ﻭﻋﻤل ها ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ  ﺑﻨفع
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺎﻧﺘﻈﺎﺭ
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻬﺸتی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ  ﺑﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﻴکی
اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺰﻧﺪﻩ هر
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ   ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺴﺘﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ هم
اﻋﻠﺎﻡ
ﻧﮑﻨﻨﺪ  ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪﺍﻯ
ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ  ﻭﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ  ﻭﺑﺪﺍﻥ
ﺒﻄﻮﺭ ﮐﺎفی
عمل ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ  ﺷﻬﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻫﻴچ اﺭﺯﺷﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
از نوع بشری و
کارماها
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﻧﺴخ
ﻮﻟﻮ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ  ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ.)ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺁﻳﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ: ﻄﻠﻮع
اﻟﺸﻤس ﻣﻥ
اﻟﻤﻐﺮﺏ  ﻭﺧﺮﻭج
اﻟﺪﺍبّة ﻭ
ﺍﻟﺪﺧﺎﻥ  ﻭ
ﺍﻟﺮﺟل ﻴﮑﻮﻥ
ﻤﺼِّﺮﺍ  ﻭ ﻟم
ﻴﻌﻤل علی
اﻟﺎﻳﻤﺎﻥ  ثمّ
ﺘﺠﻴئ اﻟﺂﻳﺎﺕ
ﻓﻠﺎ
ﻳﻨﻔﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻪ (ﺍﻳﻥ
ﺒﺮخی ﺁﻳﺎﺕ ﻭ
ﻋﻠﺎﺋم که
ﺑﺮﺍﻯ ﭽﻨﺎﻥ
ﺮﻭﺯﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻄلوع
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ ﺍﺯ
ﻣﻐﺮﺏ  ﻭ ﺧﺮﻭج
ﺪﺍﺑﻪ (ﺣﻴﻮﺍﻥ)
ﻭ ﺧﺮﻭج ﺪﻭﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ( ﺧﺮ
ﺩﺟّﺎﻝ) ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮﮒ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎم ﺴﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮگ
اﻧﺴﺎﻥ  ﻭ
ﺍﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
هستی ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﮔﺮﺩﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻋﻠﺎﺋم ﻘﺒﻞ

ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻃﻠﻮع
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎئم اﺯ ﻏﺮﺏ
ﻫﺴﺘﻰ  ﺍﻣﺮﻯ
ﺒﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﺷﺮق
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ ﺍﺯ
ﺷﺮق اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﻏﺮﺑﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ  ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳکی ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ  ﮐﻪ ﺷﺎم غرﻳﺒﺎﻥ
اﻭ ﺑﻮﺩﻩ  ﺑﺮﻭﺷﻨﺎﺋی
ﻘﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺷﺮﻭع
اﺯ ﻏﺮﺏ ﻭ ﺩﺭ
ﻏﺮﺑﺖ  ﻭ
ﺗﺎﺭﻳکی عزﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺧﺮﻭﺝ (ﺩﺍﺑّﻪ
ﻳﺎ ﺧر دﺟّﺎﻝ)
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺧﺮﻭج
ﺮﻭج ﺤﻴﻮﺍنی
ﺁﻧﻬﺎ  ﺩﺭ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ الهی
ﺯﻣﺎﻥ  ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺴیح ﺪﺟّﺎﻝ
ﻳﺎ ﻣﻘﺎم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ غیر
ﻭﺍقعی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺠﺰ
ﺑﺎﺯﻯ ﻨﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﺮﻳﺐ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ
ﺧﺮﻭج ﺪﻭﺩ ﻧﻴﺰ
ﺧﺮﻭج ﻨَﻔَس
ﺁﺧﺮ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ  ﻭﺗﺮﻙ ﻫﺴتی
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺪﻭﺩ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﺑﺸﻮﺩ.)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻭ
ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ  ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻋﻤل کند  ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻋﻤل سلوک
نکرده ﺑﺎﺷﺪ  ﺣتی
اﮔﺮﺍﻳﻥ
ﺁﻳﺎﺕ الهی
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ
ﺑﺮﺳﻨﺪ  ﻧفعی
الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. (ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻓﻌﻠﺎ و ﻋﻤﻠﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ  ﮐﻪ ﺩﺭک
اﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮک الهی
کرﺩﻩ  ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ
ﭘﻴﺮ الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ  ﻭ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ  ﺩﺭﻋﻤل
عبادﻯ ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ و
توسّل ﻧﻤﻴﮑﻮﺷﺪ
ﻭ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ  ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺒﺮخی
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻬﺎﺋی ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻳﺖ و
کارماها
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻯ ﻮ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺧﻴلی ﺪﻳﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ  ﮐﻪ ﮐسی
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻯ
ﭘﻴﻤﺎﻥﺴﻠﻮکی
ﺒﺒﻨﺪﺩ  ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺟﺪّﺍ ﻋﻤل کند  ﻧفع
ﻮﺍقعی ﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ  ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺒﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻭ
ﻧﻮعت ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ  ﻭ ﺣتی
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ  ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻨﺸﻮﺩ  ﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﻧﺴخ ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﻟﻮ ﺑﻬﺘﺮ  ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻴﺎﻭﺭﻧﺪ  ﻭﺳﻠﻮک
ﻛﻨﻨﺪ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻳﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ژنتیک ﺮﻭحی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﻭﻧﺪ  ﻭ
ﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻠﻒ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ  ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻀﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ.
ﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎ
ﻣﻮﮐﻮل
کرﺩﻥﺴﻠﻮﻙ ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﮐم کاﺭﻯ ﻮ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
عبادی
ﺧﻄﺮﻧﺎک اﺳﺖ
ﻭ ﺍﻳﻦ (ﺁﻳﺎﺕ) ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ  ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﻭﺍقعی
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻧﺠﺎتی
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ  ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﮐﺎﺫﺏ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﻋﻴسی
ﻤﺴﻴﺢ  ﺑﻨﺎﻡ (ﻣﺴﻴح
ﺪﺟّﺎﻝ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻭلی
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺧﻮﺩ  ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻨﺎم ﺪﺟّال که
ﻇﻬﻮﺭ ﮐﻨﺪ  ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻔﻬﻮم ﺪﺟّﺎل
ﻮ ﺧﺮ ﻧﻔس ﺑﺎ
ﻫم ﻴﮑی ﺸﺪﻩ  ﻭ ﺍﺯ ﺧﺮ
ﺩﺟّﺎل گفته
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ  ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
علیّ  ﭼﻮ
اﺑﻥ عاﺭﻑ
مصطفوی   ﻣﺎﻣﻮﺭ
ﺧلق ﻮ ﻧﻮﺷﺘ
کتاب ﻔﺼﻮﺹ
ﺍﻟﺤﮑﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭلی
ﻨﺠﺎﺕ از نوع
بشری و نسمخ مسمخ
ها ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﭙس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻗﺒلی ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺣﺘﻤﺎ
ﻭ ﺩﺭ ﺣﻖ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
با مرگ قبل
اتز مرگ ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﻨﺮﺳﻨﺪ  ﺑﻌﺪﺍ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﺤﺘﻤﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ  ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺁﻳﻪ ﻭ
ﺣﺪﻳق ﻧفع
ﻨﺠﺎﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ  ﻭلی ﻨفع
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭﺍقعی
ﺤﺴﻴنی ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺴﺎﻟﻚ  ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴنی اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ  ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃمی
ﻮﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﺍقعی ﭽﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ
.

حدیث 2409 -
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﺝ۶ﺹ321ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﺒﻌث ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪﺍ ﺑﺨﻤسة
ﺃﺳﻴﺎﻑ  ثلاثة
ﻣﻨﻬﺎ ﺷﺎﻫﺮة
ﻓﻠﺎ ﺗُﻐﻤﺪ
ﺣﺘّﻯ ﺘﻀﻊ
ﺍﻟﺤﺮﺏ
ﺃﻭﺯﺍﺭﻫﺎ  ﻭﻟﻥ
ﺘضع اﻟﺤﺮﺏ
ﺃﻭﺯﺍﺭﻫﺎ
ﺣﺘّﻯ ﺘﻄلع اﻟﺸﻤس
ﻣﻥ ﻤﻐﺮﺑﻬﺎ
ﻓﺎﺫﺍ ﻃﻠﻌﺖ
ﺍﻟﺸﻤس ﻣﻥ
ﻤﻐﺮﺑﻬﺎ  ﺃﻣﻥ
اﻟﻨﺎس ﮐﻠّﻬم
فی ﺬﻟک اﻟﻴﻮم
فی ﻴﻮﻣﺌﺬ ﻟﺎ
ﻳﻨفع ﻨﻔﺴﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻬﺎ  ﻟم ﺘﮑﻥ
ﺁﻣﻨﺖ ﻣﻥ ﻘﺒل
ﺃﻭ ﮐﺴﺒﺖ فی
اﻳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﺧﻴﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﻣﺒﻌﻮث ﮐﺮﺩ  ﮐﻪ
ﭘﻨﺠﮕﻮﻧﻪ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺑﺎ ﻭﻯ
ﺒﻮﺩ. ﮐﻪ ﺳﻪ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺁﻥ ﺑﺮﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ  ﮐﻪﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭﻏﻠﺎﻑ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ  ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺟﻨگ
ﺘﻤﺎم ﺸﻮﺩ ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺟﻨگ ﻨﻴﺰ
ﺁثاﺭ (ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ)
ﺁﻥ ﺘﻤﺎم
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ  ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺍﺯ
ﻣﻐﺮﺏ ﻃﻠﻮع کند
ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ ﺍﺯ
ﻣﻐﺮﺏ ﻃﻠﻮتع
کرﺩ  ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺩم ﺪﺭ
ﺃﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧفعی ﺒﺮﺍﻯ
کسی ﻮﺭﻭﺣﺶ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻴﺎﻭﺭﻳﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻗﺒﻞ از
مرگ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺎﻭﺭﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ تکاملی
روح ﻨﮕﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﺑﻌثت
ﻣﺤﻤﺪ  ﭘس
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی
اﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭلی ﻤﺤﻤﺪ
ﮐﺎﺷﻒ ﺩﻭ
ﻗﺮّﻩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ اﺯ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﻃﺮﻳﻘﺖ و
ولایت الهی
ﺟﺪﻳﺪ  ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻭ ﻧﻮﻳﻦ ﺍﺳﺖ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻫﻤﺎﻥﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭﺧﻴﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﻭﺑﺨلق
ﻤﺒﻌﻮثی
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﭼﻮﻥ
عیسی ﻴﺎ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ ﺷﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ  ﮐﺎﺷﻒ
ﻗﺮّﻩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ  ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ  همان
اﻭلی اﻟﻌﺰم
ﻨﺨﺴﺘﻴﻦ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. (ﺍﺳﻴﺎﻑ)
ﺟﻤﻊ (ﺳﻴﻒ) ﻭ
ﺷﻤﺸﻴﺮ  ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺧﻮﻧﻴﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﻮ ﺍﺧﻮﻧﺪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫبی
ﻔﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺷﺮﻭﻃ ﻮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ  ﻋﻠﺎﺋﻤﻰ
ﻗﺎطع هستند  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻋﻠﺎﺋم
ﻤﺮگ
ﺠﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻣﻬم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺳﻪ
ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟک از
نفس امّاره
خود ﻤﻄﺮح اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭلی هرﺳﺎﻟک ﻮ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮﻯ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک ﺪﻳﺪﻩ  ﻳﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ و
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ  ﻭﻳﺎ
ﻟﺰﻭم ﺴﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻨﺨﺴﺘﻴﻦ  ﺣﺴﻨﻴﻥ
ﻮ ﻓﺎﻃﻤﻰ  ﻭﻧﻴﺰ
ﺣﺮﺍم ﻮ ﻭﺍﺟﺐ
ﻭﻣﺴﺘﺤﺐ  ﻭ ﻏﻴﺮﻩ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭﺟﻨگ
ﺒﺎ ﻧﻔس
ﺍﻣﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻃﻠﻮع
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻗﺎﺋﻢ  ﭘﺎﻳﺎﻥ
اﻳﻥ ﺠﻨگ ﺒﺎ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻘﺮﺏ ﺩﻳنی
ﺒﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻣﺎﺩﻯ  ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺗﺎﺭﻳک
ﻮ ﺷﺎﻡ ﻏُﺮﺑﺖ
ﻭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺃﻣﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻥ ﻤﺮﺩم اﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ الهی
ﻮ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺒﺠﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
همه ﻧﺎس
ﻭﻣﺮﺩم ﻨﻴﺴﺖ  ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ عهد
ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﺁﻥ
ﻤﺮﺩﻡ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ  ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎ
ﻣﻮﮐﻮل کرﺩﻥ
ﺴﻠﻮک ﺪﺭ
ﭘﻴﺮﻯ ﺴﻮﺩﻯ و
نجاتی از جهنم
کارماها ومسخ
ونسخ ﻨﺪﺍﺭﺩ.

حدیث
2410 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ۳۱۳ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁنی
ﻴﻮم ﻴﺄتی ﺒﻌﺾ
ﺁﻳﺎﺕ ﺭﺑّﻚ  ﻟﺎ
ﻳﻨفع ﻨﻔﺴﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻬﺎ  ﻟم ﺘﮑﻥ
ﺁﻣﻨﺖ ﻣﻥ ﻘﺒﻞ  ﺃﻭ
ﮐﺴﺒﺖ فی
ﺍﻳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﺧﻴﺮﺍ ﺭﻭﺯﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ  ﮐﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﻋﻠﺎﺋم ﺮﺏّ الهی
ﺘﻮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ و اوم
وسلوک ﺁﻧﻬﺎ
ﻧفعی ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺍﮔﺮ ﻗﺒﻠﺎ ﻭ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺎﻭﺭﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺧﻴﺮ
ﺩﻳﺪﻩ ﻭﺑﻬﺮﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻨﺰﻝ
ﺃﻭ
ﺍﮐﺘﺴﺒﺖ فی
اﻳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﺧﻴﺮﺍ( فلا
ﺘنظرﻭﺍ ﺍﻧّﺎ
ﻣن ﺘنظﺮﻭﻥ
ﻘﺎل اﺫﺍ ﻃﻠﻌﺖ
ﺍﻟﺸﻤس ﻣﻥ
ﻤﻐﺮﺑﻬﺎ ﻓﮑل
ﻤﻥ ﺁﻣﻥ فی
ﺬﻟک اﻟﻴﻮم لا
ﻳﻨﻔﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻪ ﺁﻳﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﻨﺎﺯل
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ  ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻴﺮﻯ
کسب ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﺑﺠﺎﻯ (ﮐﺴﺒﺖ)
ﮐﻠﻤﻪ (ﺍﮐﺘﺴﺒﺖ)
ﺍﺳﺖ. ﻭﻓﺮ ق
ﺒﻴﻥ ﻔﻌﻠﺖ ﻭ
ﺍﻓﺘﻌﻠﺖ  ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ  ﺧﻮﺩ
ﮐﺴﺐ ﮐﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﮐسی
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ  ﮐﻪ ﮐﺴﺐ
ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﭙﻴﺮ  ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﮐﺴﺐ ﮐﻨﺪ  ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ
ﺩﺭﻳک کتاﺏ ﻭ
ﻣﮑﺘﺐ
ﻭﻣﺪﺭﺳﻪﺍﻯ
ﻤﻰ ﺁﻣﻮﺧﺘﻨﺪ. ولی
اﻳﻥ
ﺒﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی
ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ  ﻳﺎﺧﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﻧﺠﺎﺕ  ﺩﺳﺖ ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺖ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﮐﺘﺴﺎبی اﺳﺖ.
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻫﻨﺪ  ﮐﻪ ﻣﺎ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺩﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ (ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ)
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﻬم ﻮ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ روحی
ﺑﻴﻥ اﻧﺴﺎﻥ ﻮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺿﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ.
ﻭﭘﻴﺮ  ﮐﺎﻣل
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪﻫم
ﺴﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ  ﻭﻫم
ﺰﺑﺎﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒﺮﺗﺮﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻭ
ﻣﺘﺮﺟم
ﻤﻔﺎﻫﻴم اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﺪﺍﻡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭلی ﭽﻴﺰﻯ
ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﺷﻤﺎ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺑﺎﺷﻴﺪ  ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻨﺘﻈﺮﻫﺴﺘﻴم
ﻴﻌنی ﻤﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺪﻫﻢ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮ
ﺍﻣﻴﺪ ﻭتوسّل
ﻮﺗﻮﮐل ﺸﻤﺎ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯ
الهی ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ  ﺗﺎ
ﻣﺎﻫم که
ﻣﻨﺘﻈﺮﻫﺴﺘﻴﻢ
ﺗﺎ
ﺷﻤﺎ ﭘﺎکی ﻮ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
کافی ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﺪ.
ﺗﺎ ﻣﺎ ﺍﻳﻥ
کسب ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺸﻤﺎ
ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﻨﻴم
ﻴﻌنی اﮐﺘﺴﺎﺏ
ﺷﻤﺎ  ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺒﺼّﺮ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮکی
ﺸﻤﺎ ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ (ﺣتی
اﻋﻠﻢ) ﺧﻮﺩ.)
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺍﺯ ﻣﻐﺮﺏ
ﻃﻠﻮع کرﺩ  ﻫﺮﮐس
ﺩﺭﺁﻥ ﺮﻭﺯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻴﺎﻭﺭﺩ  ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻃﻠﻮع
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ (ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋﻢ)
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ  ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺶ
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ  ﺣتی اﮔﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﻧﺴح
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻨﻈﺮﻯ ﻮ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺒﺨﺪﺍ ﻣﻬﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤگی اﺯ
ﮐﻮﺩکی ﺒﺪﺍﻥ
اﻳﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﺩﻩﺗﺮ ﻭ ﮐم
اﺩّﻋﺎ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻨﻈﺮﻯ
ﻮﻋﻘﻴﺪتی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺨﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ (ﺍﻳﻤﺎﻥ
عملی) ﻳﺎ
انجام ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ

ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ( ﺍﻭم ﻮ
ﺍُﻣّﻯ ﺸﺪﻥ ) ﻭﺑﺎ
( ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮﻣﻮٴﻤﻦ) ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒل اﺯ ﻣﺤﻤﺪ  ﻭﻳﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
اﺳﻠﺎمی غیر
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤق ﻮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
هر ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ  ﺣتی
اﮔﺮﻫم
ﺒﻬﺮﻩﺍﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ  ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻓﻮﺭﻯ
ﻭ ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺖ. ﻭلی
ﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ نوع
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ  ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی آل
عبا ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺣق
ﺴﺎﻟک ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ اﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻭﭼﻪ
ﻗﺒل اﺯﻣﺮﮒ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭼﻮﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
هر ﺯﻣﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺂﻳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ  ﮐﻪ ﻭﻗﺖ
ﻏﺮﻭﺏ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺩﻧﻴﺎ  ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ
ﻣﺤﺘﻀﺮﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﮔﺮﺩﺵ ﻭ ﺳﺮﮔﻴﺠﻪ
ﺍﻭ  ﺷﺮق
ﻮﻏﺮﺏ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﺨﻠﻮﻃ
ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻮﻥ
ﻔﺮﻋﻮﻥ ﻮ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻏﺮق ﺸﺪﻥ  ﮐﻪ ﮔﻔﺖ
ﺧﺪﺍﻳﺎ اینک
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻡ  ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻥ
اﻳﻤﺎﻥﺴﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻈﺮﻯ ﻮ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
اﺳﺖ  ﻭﻓﺮﺻﺖ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺍﻭم
عملی ﻨﻴﺎﻓﺘﻪ
ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎق ی ﺒﮑﻨﺪ
ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﻤﺎم
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ  ﻭﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ  ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ ﻮ ﭘﻴﺮﻯ  ﺑﻴﺎﺩ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎل
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺣتی
ﺒﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺗﻮﻓیقاﺗﻰ ﺍﺯ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ  ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰﻫﻤﺎﻥ
اﻧﺘﻈﺎﺭﺍﺕ
ﺭﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺎ
ﮔﻮﺩﺍﻟﻬﺎﻯ
ﺁﺗﺶ  ﻭﺑﺎ ﻫﺮ
ﺗﺼﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ  ﮐﻪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺟﻬﻨم
ﺴﻮم ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ
روح سرگردان ﺩﻭﺭﻩ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺘﺨﻴل ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﻬﻨم ﭽﻬﺎﺭم
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ. (ﺭﺑّﻚ)
ﻳﻌنی ﺮﺏّ ﻭ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﺮﺑّﻯ
ﺘﻮ  ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﺨﻮﺩ ﺗﺤﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻳک
ﻤﻘﺎم اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟک
ﺸﺎﻫﺪ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ  ﺗﺤﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ  ﭘس ﺍﺯ
ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺗﺤﺖ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ  ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎن هستند .ﻭلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﺗﺤﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ قبل از
قائم ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭽﻮﻥ
ﺘﻤﺎم
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ  ﻣﻌﺎﻑ
ﺍﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ  ﻭﺗﺤﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﻘﺎم
ﺮﺏّ ﻓﺎﻃمی
ﻤﺎﺩﺭﻫﺴتی
هستند . ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﻴﺰﺍﻳﺎﻧﺪ ﻭ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺍﻧﺪ  ﺗﺎ ﮐﺴﻰ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﺁنگاه
ﺭﺍﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮ
ﻗﺎﺋﻢ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
میگوﻳﺪ ﺷﻤﺎ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﺗﺎ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺎﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ  ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻧﮑﻨﻴﺪ  ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ  ﻳﺎ
ﺗﻬﺪﻳﺪﻫﺎ ﻭ
ﻭﻋﻴﺪﻫﺎﻯ ﻤﺎ
ﺑﺎﺷﻴﺪ ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.( ﻧﺴﺦ ) ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎی
ﺑﺠﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻧﻮم
ﺠﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 2411 -
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ۳۱۳ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ (ﺳﺎﻋﺖ)
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ عند
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﺎﻟﻨﺠﻮﻡ  ﻭ
ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺑﺎﻟﻘَﺪَﺭ ﻭﻗتی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﺴﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ  ﻭ ﻗﺪﺭ
ﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ (ﺳﺎﻋﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻗتی
ﺒﺪﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭ
ﺷﺮﻃ اﻭﻝ ﺍﻳﻤﺎﻥ
به (ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ)
ﻳﻌنی کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ  ﮐﻪ
ﺳﺘﺎﺭﻩﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺷﻥ ﻮﻟﻮ
ﺍﻧﺪﻙ  ﺩﺭﺍﺳﻤﺎﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
هستند ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻥ
اﻳﻤﺎﻥ
ﻮﻋﻘﻴﺪﻩ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭﺍﻭم ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ و
توسّل ﻋﻤﻠﻰ  ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﺳﺎﻋﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻤﺎﻥ ﺒﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ  ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ  ﺭﺍﻫﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺸﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻤﻦ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎنی
هستند ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺩﺭﺷﺐ
ﺗﺎﺭﻳﻚ  ﻭ
ﺩﺭﺳﻔﺮﻫﺎﻯ
ﺸﻤﺎ  ﮐﻪ
ﺑﻬﺮﻳک اﺯ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﻤﻥ
اﻫﺘﺪﺍ  ﻭ
ﻃﻠﺐ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻴﺪ  ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺭﺍﻩ
ﻫﺪﺍﻳﺖﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺷﺪ. ﻭبه ( ﻫُﺪﻯ
ﻴﺎ خدا و ﺷﻬﻮﺩ
) ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮکی
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﻣﻬم
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻭ ﻧﻔﻰ (ﻗَﺪَﺭ)
ﻣﻨﻈﻮﺭ نفی
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻔﻰ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﻣﺘﻮﮐّﻠﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺗﺴﻠﻴم الهی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ  ﻭﺑﻌﻘل
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ  ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻨﻈﺮ ﺷﺨصی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
عبادﺕ ﺍﺗﮑﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﻭ
ﺑﺄﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﻈﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ (ﻗَﺪَﺭ)
ﻳکی ﺒﻤﻌنی
ﺨﻮﺩ ﺳﺮﻯ
ﮐﺎﻣل ﺪﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ  ﻭﻧﻈﺮ
ﺷﺨصی ﺎﺳﺖ.
ﻭﻳکی ﺒﻤﻌنی
ﻘﺪﺭ ﮐﻮﺭ ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻭ ﺟﺒﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ  ﮐﻪ ﻫﻴچ
ﺮﺍهی ﺒﺮﺍﻯ
اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﮕﺬﺍﺭﺩ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ  ﺍﻣﺮ
ﺑﻴﻥ ﺃﻣﺮﻳﻥ
اﺳﺖ. ﻳﻌنی هم
اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
هست ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ  ﻭﻫم ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴم کاﻣل
ﭙﻴﺮ الهی اﺳﺖ.
ﻭ ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺳﺎﻟک ﻮﻗنی اﺯ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ ﺨﻮیش
ﺩﺳﺖ ﺑﺮ ﺩﺍﺷﺖ  ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮐﻮﺭ ﻭ ﺣتمی
ﻨﺒﻮﺩ  ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﻭ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭﮐﺎﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺍﻳﻦ ﺷﺮﻃ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻋﺖ  ﻭﺩﻫﻬﺎ
ﺷﺮﻃ ﺪﻳﮕﺮ  ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﺪﻳث ها
آﻣﺪﻩ  ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍل اﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ  ﺟﻤﻌﺎ (ﺷﺮﺍﻳﻄ
لاﺯﻡ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻨﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ (ﺷﺮﻃ
کاﻓﻰ) ﻫم ﺪﺭ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭﻳﮋﻩ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ (ﺑِﺪﺍﻯ
اﻭ) ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﺎﻟک
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ  ﺭﻭح اﻭ
ﺑﻬﺮ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺠﺒﺮﺋﻴل سوشیانس
سوم زردشت یا ارقلیط
دوم مسیح و
مهدی موعود
محمد ﺒﺮﺳﺪ  ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺶ
ﻗطعی اﺯ ﻧﻮغ
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ  ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎﻧﻮﺍع ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ .

حدیبث 2412 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ۳۱۳ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی ﻮﻳﺴﺄﻟﻮﻧک
عن ﺬﻯ ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻥ
که ﭼﻮﻥ
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺫﻭ
ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻥ
اﺯﺗﻮ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ عملی
ﺴﺪّﻯ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺍﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩقب
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻔﺤﺎل
ﺒﻴﻥ ﻴﺄﺟﻮج
ﻮﻣﺄﺟﻮﺝ  ﻭ ﺑﻴﻥ
اﻟﺨﺮﻭﺝ  ثمّ ذوﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ
ﻫﺬﺍ
ﺭﺣمة ﻣﻦ ﺭﺑّﻰ
ﻓﺎﺫﺍ
ﺟاء ﻮﻋﺪ ﺭﺑّﻯ
ﺠﻌﻠﻪ ﺩﮐّﺎ  ﻭﮐﺎﻥ
ﻮﻋﺪ ﺭﺑّﻯ
ﺤﻘّﺎ  ﻗﺎﻝ  ﺍﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﻘﺒﻞ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة  ﺍﻧﻬﺪم
اﻟﺴﺪّ ﻭﺧﺮج
ﻴﺄﺟﻮج
ﻮﻣﺄﺟﻮج ادلی
ال مران  ﻭﺃﮐﻠﻮﺍﺍ
ﻟﻨﺎس ... ﻓﻠﻤّﺎ
ﺃﺧﺒﺮ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻗﺮﻳﺸﺎ
ﻋﻤّﺎ ﺳﺄﻟﻮﺍ  ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﻗﺪ ﺑﻘﻴﺖ
ﻣﺴﺄلة ﻭﺍﺣﺪﻩ
ﺃﺧﺒﺮﻧﺎ
ﻣﺘﻴﺘق ﻮ ﻣﺎ
اﻟﺴﺎعة ؟
ﻓﺄﻧﺰل اﻟﻠﻪ
ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ  ﻳﺴﺌﻠﻮﻧک
عن اﻟﺴﺎعة   ﺃﻳّﺎﻥ
ﻣﺮﺳﻴﻬﺎ  ﻗل
اﻧّﻤﺎ ﻋﻠﻤﻬﺎ
ﻋﻨﺪ ﺭﺑّﻰ...
ﻭﻟﮑﻥ ﺃﮐثر
ﺍﻟﻨﺎس ﻟﺎ
ﻳﻌﻠﻤﻮﻥ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻴﻥ ﻴﺄﺟﻮج
ﻮﻣﺄﺟﻮج ﺴﺪّ ﻭ
ﺣﺎﺋل ﺸﺪ  ﻭﺑﺎ
ﺧﺮﻭج اﻭ.(ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﺳﺪّ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﺎنعت ﺨﺮﻭج
ﻨﻔس ﺫﻭ
ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻥ ﺸﺪ  ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺴﺪّ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﻳﺄﺟﻮج
ﻮﻣﺄﺟﻮج ﻴﺎ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺭﻳﺰ ﻭ
ﺩﺭﺷﺖ  ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﻴﻥ عقیده
ﺑﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﻣﻎ ﻫﺎ ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﺩﻳنی
ﻤﺰﺍﺣم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻥ ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺖ  ﻣﺎنع اﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﻴک ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺤق اﺳﺖ  ﺗﺎﺧﺮﻭج
ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ  ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ ﺮﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﮐﻨﺪ  ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ که
ﺑﺠﺎﻯ ﺘﺴﻠﻴم کاﻣل
ﺒﭙﻴﺮالهیز
ﺨﻮﺩ  ﻫﻨﻮﺯ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻮ ﺧﺮﺍﻓﺎتی ﻮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﻭ ﻧمی
ﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺠﺎﺋﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ ﻣﻘﺪﻭﻧﻰ
ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺯ ﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ  ﻭﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﺳﺮﭘﻴﭽﻰ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻧﺶ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ  ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﭼﻴﻥ
ﺨﻮﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﻭﻯ
ﺒﺪﺍﻧﺠﺎ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ .ﻭﺍﻟّﺎ
(ﺫﻭ ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻥ
ﻘﺮﺍﻥ) ﻫﻤﺎﻥکوﺭﺵ
ﻣﻮﺭﺩ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻳﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺨصی الهی
ﺒﻮﺩﻩ  ﻭﺩﻭ
ﺗﺎج ﻮ ﮐﺮﺍﻭﻥ  ﻳﺎ ﺷﺎخ
ﭙﺎدﺷﺎﻫﻯ ﺪﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﻫم
ﭙﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺳﻴﺎسی ﻮ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺒﻮﺩ  ﻭﻫم
ﭙﺎﺩﺷﺎﻩ ﺩﻳنی
ﻮ ﺳﻠﻮکی
ﺰﻳﺮﺍ ﺧﺪﻣﺖ
ﮐﻮﺭﺵ ﺩﺭﺣﻔﻈ
ﺤﻘﻮق ﻴﻬﻮﺩ
ﺍﺳﻴﺮ ﺑﺎﺑل
ﻮﻣﻠل ﺪﻳﮕﺮ  ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻮﺗﻤﺎﻡ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺒﻌﺪﻯ  ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺒﺎﻟﺎ ﺑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّ
ﺎﻫﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ  ﮐﻮﺭﺵ
ﺍﺯﺍﺩﻯ
ﺪﻫﻨﺪﻩ  ﻭﺍﺳﮑﻨﺪﺭ
ﻣﻘﺘﺪﺭ  ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺘﺎجگ ﺸﺎهی ﻮ
ﻓّﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
اﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﺳﺎﻟک الهی
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ  ﺍﺯ ﻣﺮﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کامل تا ﺷﻬﻮﺩ
ششم ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺪّ
ﺟﺪﻳﺪﻯ اﺳﺖ  ﮐﻪ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺠﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ  ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻟﺎ ﻣﮑانی
ﻮﻋﻘلی ﻮﻧﻮع
ﺮﺏّ ﺭﺣﻤﺎن
ﺒﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺮﺍ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ ﻟﺬﺍ (ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺍﻥ) ﮐﻪ ﮔﻔﺖ
ﺍﻳﻥ ﺮﺣمتی
اﺯﺧﺪﺍﻳﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻭﻋﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺁﻥﺮﺍ ﺧﻮﺭﺩ
ﮐﺮﺩ  ﻭﻫﻤﻪ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣق
اﺳﺖ. ( ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺎنع ﻨﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚ  ﻧﻔس
ﺍﻣﺎﺭﻩ  ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎنع
اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی اﻳﻥ ﺮﺳﺘم
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ  ﻭ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ
ﺯﻣﺎﻥ  ﻭ ﺳﺎﻟک
ﺼﺎﺣﺐ ﻋﺸ ق ﻮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ  ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺻﺒﺮ ﻭﻋﻘﻞ  ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ  ﺍﻳﻥ
ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺭﺍ
ﺑﮑُﺸﺪ  ﻭﺍﻳﻥ
ﺪﻳﻮﺍﺭ ﺳﺨﺖ
ﺁﻫﻨﻴﻥ ﺮﺍ
ﺑﺎﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺭﺩ
ﮐﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ (ﺧﺮﻭﺝ)
ﮐﺮﺩ  ﻭﺟﺎﻥ
ﺪﺍﺩ ﺗﺎ
ﺟﺎﻧﺎﻥ
ﺒﻴﺎﺑﺪ  ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻮﻓق ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻬﺎﺟم
ﺪﻳﻮﺍﺭ ﭼﻴﻦ  ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﭙﺎﻯ ﺪﻳﻮﺍﺭ
ﭼﻴﻥ هم
ﻨﺮﺳﻴﺪﻧﺪ  ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺮﭘﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺪﻳﻮﺍﺭ
ﺗﺎﺭﻳخی ﺪﺭ
ﭼﻴﻦ  ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﺴﺪّ
ﺑﺰﺭﮒ  ﻭﻣﺎنع
غیر ﻗﺎﺑل ﺒﺮ
ﻃﺮﻑ ﺷﺪﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ  ﻫﻤﺎﻥ
اﺭﺍﺩﻩ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ  ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺘﺮک
ﻤﻄلق ﺪﻧﻴﺎ  ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮعت
ﺒﺸﺮﻯ اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺭﺩ
ﺷﺪﻥ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﻧﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ  ﺭﺣﻤتی الهی
اﺳﺖ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋﻢ  ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺳﻘﻮﻃ
ﺪﻳﻮﺍﺭ
ﻣﺰﺍﺣﻢ  ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺖ الهی
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﺗﻤﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ  ﭼﻮﻥ
ﻤﺼﻄﻔﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻰ  ﻭﺣتی
مین ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺣﺴﻴﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ  ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺣﻤﺖ و نعمتی
ﺑﺴﻴﺎﺭﻣﻬم
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
هستند ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  خاص شاه
دان ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﻤﻬﻤﺘﺮ ﻭ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ. (ﺩﮐّﺎ)
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ( ﺩﻕ ﻭ
ﺩﻗﻴﻖ) ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺁﺭﺩ ﻧﺮم
ﻮﺧﻮﺭﺩ ﺷﻮﺩ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺑﺎﺩ ﻭ ﻓﻮﺕ
دهان ﺑﻬﻮﺍ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺣق ﻴﺎ
ﺣج ﻮﺍﻗﻌﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻭﻳک
ﺘﺠﻠّﻯ ﻮ
ﺃﻣﺮﻯ الهی
اﺳﺖ.) ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻗتی ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻮﺩ  ﺍﻳﻥ
ﺴﺪّ ﻣﻨﻬﺪم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻳﺄﺟﻮﺝ
ﻭﻣﺄﺟﻮج
ﺴﺮﺍﺯﻳﺮ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺁﺑﺎﺩﺍنی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
(ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﺭ
فع اﻳﻥ ﺴﺪّ  ﻭ ﻣﺎنع
ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﺁﻥ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ
ﻴﺄﺟﻮج ﻮ ﻣﺄﺟﻮﺝ
ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻘﺒلی
ثوﺍﺏ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺍﻥ ﻮﺣشی ﻮ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭ
ﻓﺎﺳﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪ  ﭼﻮﻥ
کوﺗﻮﻟﻪﻫﺎﻯ
اﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
عاﻗﻞ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻋﻤﺮﺍﻥ ﻮ
ﺁﺑﺎﺩﺍنی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻧﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻭﻣﻠﻬﻤﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻭح ﺤﻴﻮﺍنی
ﺴﺎﻟﻚ  ﺭﻭحی الهی
ﻮ نوع ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ فرشته
گونه ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴک ﻮ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ  ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻧﻬﺪﺍم
ﺴﺪّ ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ  ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ جهان ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺁﺧﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻥ
ﺒُﺤﺮﺍﻥ ﻤﺮﺩم
ﺘﻐﺬﻳﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ (ﻳﻌنی
اﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی اﻳﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ  ﭼﻮﻥ
ﺨﻮﺩ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻔﻠﺴف ی ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
) ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ
ﻗﺮﻳﺸﻴﺎﻥ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
( ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﺤﻤﺪ پاسخ ﺑﺪﻫﺪ
ﺑﻪ ﺍﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺂﻭﺭﻧﺪ)
ﻭﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ  ﭘس
ﺳﺎﻋﺖ ﭼﻪ ﻭﻗﺖ
ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ؟ (ﺷﺎﻳﺪ
ﻗﺮﻳﺸﻴﺎﻥ
غیرﺳﺎﻟﻚ  ﻭﻏﻴﺮ
ﻣﻮٴﻤﻥ
ﺒﻤﺤﻤﺪ  ﺳﻮﺁﻝ ﺍﺯﺳﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ  ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ  ﺍﺯﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ بی ﺼﺒﺮﻯ  ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ  ﭘس
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻣﺸﻴّﺖ الهی
ﮐﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺴﺘﻪ ﺍﺯ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻧﮕﺮﺍﻥ
اﺯﻣﺮگ ﻮﻋﺪم
ﺘﻮﻓﻴق ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺣتی گرﻳﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﻭﻧﻪ بی
اﻳﻤﺎﻥ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ (ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ)
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ (ﺳﺎﻋﺖ)
ﺍﺯﺗﻮ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ  ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻭﻗﺖ ﻟﻨﮕﺮ
ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ.؟ (ﻭﺑﺴﺎﺣل
ﻨﺠﺎﺕ  ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﻘﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ)
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﮕﻮ ﻋﻠم
ﻮﺍﻃﻠﺎع ﺁﻥ
ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻳم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ) ﺍﺳﺖ  ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﭼﻪ
ﻭﻗﺖ ﺳﺎﻟک
ﺼﺎﺩ ﻮ ﻋﺎﺷﻖ  ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧفس   ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ (ﺣتی
اﻋﻠﻢ) الهی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻗﻄﻌﺎ
ﻭ ﺑﺤﻖ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭙﻨﺠم ﻤﻴﺮﺳﺪ  ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮگ ﻘطعی ﺨﻮﺩ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ  ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ  ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺁﻳﻪ
ﺭﺍ ﺗﻤﺎم
ﻤﻴﮑﻨﺪ  ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﻭلی
اﮐثر ﻣﺮﺩم
ﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ (ﺍﮐثر
مرﺩم اﮔﺎهی ﻮ
ﺍﻃﻠﺎع اﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺭﻭحی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻘﻮم
ﺴﻠﻮک ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﻭﭼﻴﺰﻯ ﻨﺪﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ  ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ  ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﺎﻋث ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﻋﻠﻢ)
ﺩﺍﻧﺶ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ  ﻭﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
اﻃﻠﺎﻋﺎتی
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﮔﺎهی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻋﻘلی
ﻮ ﺍﻟﻬﺎمی ﺁﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺬﻫﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ عاﺩﻯ
ﻨﻴﺰ ﺧﻴلی
اﻟﻬﺎم ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﻭلی ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻤﻴق ﻮ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺍﻧﻰ ﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ اﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﺎ ﺍﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻧﻔس ﻭ ﺫﻫﻥ ﻮ
ﻧﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ  ﻫﻤﻪ
ﺣﻘﺎﻳق
اﻟﻬﺎﻣی الهی
ﺮﺍ ﺍﻟﻮﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ  ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺫﻫﻥ ﻔﺎﺳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﻓﺴﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ
ﻭﻧﺎ ﻓﻬﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻓﻬﻢ ﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪ
ﻭﺍﻳﻦ ﺑﺪ ﻓﻬﻤﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﺎﻓﻬﻤﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 2413 –
از پیامبر نقل
شده (ج؟ص؟ ) ک
میفرماید عاﺵ
ﻮح ﺃﻟﻔﻴﻥ ﻮ
ﺧﻤﺴﻤﺎﺋﻪ ﺳنة
ﻭ ﮐﺎﻥ ﻴﻮﻣﺎ
فی اﻟﺴﻔﻴنة
ﻧﺎﺋﻤﺎ  ﻓﻬﺒّﺖ
ﺭﻳﺢ ﻓﮑﺸﻔﺖ
ﻋﻮﺭﺗﻪ  ﻓﻀﺤک
ﺤﺎم ﻮ ﻳﺎﻓث   ﻓﺰﺟﺮﻫﻤﺎ
ﺳﺎم علیه
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ  ﻭﻧﻬﺎﻫﻤﺎ
ﻋﻦ ﺍﻟﻀﺤﻚ  ﻭ ﮐﺎﻥ
کلّما ﻤﺎ
ﻏﻄّﻯ ﺴﺎم
ﺸﻴﺌﺎ  ﺗﮑﺸﻔﻪ
ﺍﻟﺮﻳﺢ  ﮐﺸﻔﻪ
ﺣﺎم ﻮ ﻳﺎﻓث  ﻓﺎﻧﺘﺒﻪ
ﻧﻮح ﻔﺮﺁﻫم
ﻮﻫم ﻴﻀﺤﮑﻮﻥ
ﻔﻘﺎل ﻤﺎ ﻫﺬﺍ؟
ﻓﺄﺧﺒﺮﻩ ﺳﺎم
ﺒﻤﺎ ﮐﺎﻥ  ﻓﺮفع
ﻨﻮح ﻴﺪﻩ ﺍﻟﻰ
ﺍﻟﺴﻤاء ﻴﺪﻋﻮ
ﻭﻳﻘﻮل
اﻟﻠّﻬﻢ ﻏﻴّﺮ
ﻣاء ﺼﻠﺐ ﺣﺎﻡ  ﺣﺘّﻯ لا
ﻳﻮﻟﺪ ﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﺴﻮﺩﺍﻥ
ﺍﻟﻠّﻬﻢ
ﻏﻴّﺮ ﻣاء ﺼﻠﺐ
ﻳﺎﻓث ﻓﻐﻴّﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣاء
ﺼﻠﺒﻬﻤﺎ  ﻓﺠﻤﻴﻊ
ﺍﻟﺴﻮﺩﺍﻥ ﺣﻴث
ﮐﺎﻧﻮﺍ ﻣﻥ
ﺤﺎﻡ  ﻭﺟﻤیع
اﻟﺘﺮک ﻮ
ﺍﻟﺼﻘﺎﻟبة ﻭ
ﻳﺄﺟﻮج ﻮ ﻣﺄﺟﻮج
ﻮ ﺍﻟﺼﻴﻥ ﻤﻥ
ﻴﺎﻓث  ﺣﻴث
ﮐﺎﻧﻮﺍ  ﻭﺟﻤیع
اﻟﺒﻴﺾ ﺳﻮﺍﻫم
ﻤﻥ ﺴﺎم ﻧﻮح
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻭ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭﭘﺎنصد
سال عمر ﮐﺮﺩ ﻭ ﺭﻭﺯﻯ
که ﺩﺭﮐﺸتی
ﺨﻮﺩ
ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ  ﺑﺎﺩﻯ
ﻮﺯﻳﺪ ﻭ ﻋﻮﺭﺕ
ﺍﻭ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺷﺪ.
ﻭﺣﺎم ﻮ ﻳﺎﻓث  ﺩﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ ﺑﺮ
ﺍﻭ ﺧﻨﺪﻳﺪﻧﺪ.
ﻭلی ﺴﺎم
ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺵ  ﺁﻥ
ﺪﻭﺭﺍ ﺳﺮﻧﺶ
ﮐﺮﺩ. (ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺗﻮﺭﺍﺕ  ﮐﻪ ﻧﻮح
ﭽﻘﺪﺭ ﻋﻤﺮ
ﺩﺍﺷﺖ  ﻭﮐﺸتی
ﺴﺎﺧﺖ  ﮐﻪ
ﺩﺭﻏﺮق ﺠﻬﺎﻥ  ﻭﻯ ﻮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍقع اﻳﻥ
کشتی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ سفر در
بُحرانهای
سلوکی و نجاﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ  ﺍﺯ
ﻃﻮﻓﺎﻥ
کِشنده
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮ
ﺟﻨﻮﻥ  ﻭﻃﺒﻴﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی غرق
کننده اﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻨﻮﺡ  ﺷﺒﻴﻪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻔﺮﻳﺪﻭﻥ  ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
زردشتی  ﺑﺎ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ اﻳﺮج
ﻮ ﺳﻠﻢ ﻭ ﺗﻮﺭ
ﺍست ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﺩﻯ که
ﻣﻴﻮﺯﻳﺪ  ﺑﺎﺩ
ﻫَﻮَس ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻧﻮح
ﺒﻮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻨﻴﺰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻫﻴﺠﺎﻥ ﻨﻔس ﻭ
ﺷﻬﻮﺕ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ  ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﺸﻬﻮﺕ ﺭﺍنی
ﻨﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺧﻨﺪﻳﺪﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ  ﺍﺯ بی
اﻳﻤﺎنی ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻤﻘﺎم ﭙﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﺼﻮم اﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻧﻮح ﻮ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ  ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک هستند
ﮐﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻧﻬﺎﺋی
ﺮﺳﻴﺪﻩ  ﻭﺑﺮخی
ﺪﺭ ﻣﺮﺍﺣل
ﻤﺘﻮﺳﻄ هستند .ﻭ
ﺑﺮخی ﺪﺭ
ﺍﻏﺎﺯ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ) ﺳﺎم
ﺒﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﻣﺖ ﮐﺮﺩ  ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻴﺨﻨﺪﻳﺪﻧﺪ (ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺳﺎم
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻫم ﺴﺎمی
ﺒﺎﺷﻨﺪ  ﻭلی ﺪﺭ
ﻭﺍﻗﻊ (ﺳﺎﻡ) ﻳﻚ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل الهی
بسلام بوده
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻮ
ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻭﻏﻴﺮﻩ  ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﻨﺪ  ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺳﺎم هستند ﻭ
ﻧﻪ ﭼﻮﻥ
ﺴﺎﺩﺍﺕ ﻋﻠﻮﻯ  ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻭﺍقعی
ﻮﺟﺴﻤﺎنی
ﻤﻮﻟﺎ ﻋلیّ
ﺒﺎﺷﻨﺪ  ﭼﻮﻥ
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک
اﻟﻬﻰ ﻧﺸﺪﻧﺪ  ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺟﺪّ
الهی ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ  ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﺴﻴﺎﺩﺕ ﻭﺣتی
ﻨﺒﻮﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻳﻚ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻮح
ﺘﻤﺮﺩ ﮐﺮﺩ  ﻭﺳﻮﺍﺭ
ﮐﺸتی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻧﺸﺪ  ﮐﻪ ﻏﺮق
گرﺩﻳﺪ.
ﻭﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻨﺒﻮﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﮑﻠّﻯ اﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮخی اﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻮﺡ
ﭼﻮﻥ ﺤﺎم ﻮ
ﻳﺎﻓث  ﺑﺎﺯ
ﻋﻘل کافی ﻮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ لاﺯم
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ  ﮐﻪ ﺑﺮ
ﭘﻴﺮ ﻳﺎ ﭘﺪﺭ
ﺧﻮﺩ
ﺧﻨﺪﻳﺪﻧﺪ)
ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ ﮐﻪ
ﺳﺎم ﭙﻮﺷﺶ ﺭﻭﻯ
عوﺭﺕ ﭘﺪﺭﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺷﺖ  ﮐﻪ ﺑﺎﺩ
ﺑﺎﻋث ﮐﺸﻒ
عورت ﻤﻴﺸﺪ  ﺣﺎم ﻮ
ﻳﺎﻓث  ﺍﻥ
ﺪﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭ  ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ (ﮔﺎهی
ﺒﺎﺩ  ﻭﮔﺎهی
اﻭﻟﺎﺩ بی
اﻳﻤﺎﻥ  ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺭﺳﻮﺍ ﮐﺮﺩﻥ
ﻤﻌﺎﻳﺐ

ﭘﺪﺭﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ  ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﭘﺎک
ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ داوری
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎک ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻌﺎﻳﺐ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺁثاﺭ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺑﺎقی ﻤﺎﻧﺪﻩ  ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻋث
(ﻓﺼﻮل ﻨﻮﻋﻰ) ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻧﺪکی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﻌﺼﻮم الهی
ﺒﺎﺯ ﺩﺭﺻﺪﺩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮﺧﻮﺩ  ﻭﮐﺴﺐ
ثوﺍﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ذخیره آخرت
ﺑﺎ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
بوده ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻄﻤﺌﻥ اﺯ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻮح
ﻤﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ  ﻭ ﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺨﻨﺪﻳﺪﻧﺪ  ﭼﻮﻥ
ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﻣﻮﺿﻮع ﭽﻴﺴﺖ  ﺳﺎم
ﺘﻮﺿﻴح ﺪﺍﺩ.
ﻧﻮح ﺪﺳﺖ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﺒﺮﺩ
ﻭ ﺩﻋﺎ ﮐﺮﺩ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺁﺏ
ﮐﻤﺮ ﺣﺎم ﺮﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﺪﻩ  ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻭﻟﺎﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ  ﻣﮕﺮ
ﺳﻴﺎﻩ ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ
(ﺍﻳﻥ اﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻗﺪﻳﻢ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺿیح ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺟﻨس ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺭﺳﻴﺎﻩ ﻭ
ﺳﻔﻴﺪ ﻭ ﺯﺭﺩ
ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎﻡ  ﺩﺭ (ﻧﻘﺺ
ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ)
ﺑﺸﺮﻯ ﺤﺎم
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ  ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻓﺼل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ  ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
اﻭﻟﺎﺩ  ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺁﻳﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ اﺯ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ )
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺁﺏ ﮐﻤﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻋﻮﺽ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺣﺎمی ﺴﻴﺎﻩ
ﭘﻮﺳﺖ ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻳﺎفث ﺗﺮﮐﻬﺎ
ﻭ (ﺻﻘﻠﺒﻪ )
ﻫﺎﺷﺪﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﻣﺄﺟﻮج
ﻮﻣﺄﺟﻮج ﭽﻴﻥ
اﺯ ﻳﺎﻓﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ
اﺯﺳﺎم هستند (
ﺩﺭ ﻭﺍقع
اﻋﺮﺍﺏ ﺳﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ  ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺴﻔﻴﺪﻯ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﮋﺍﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﻓﺼﻮل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒیتعی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ  ﺩﺭ
ﺳﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳﺘﻬﺎﻯ
ﺁﺭﻳﺎئی
پارایاذن صوفی
اﺳﺖ. ﻭلی
ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ ﻋﻠمی
ﻘﺪﻳﻢ  ﻭﺍﻗﻌﻴﺘﻬﺎﻯ
علمی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﺻﻘﺎﻟﺒﻪ)
ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﻠﺎﻭﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﻭﺗﺮﮐﻬﺎ
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﻯ
اﺯﻧﮋﺍﺩ هنای
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻏﻴﺮ
ﺁﺭﻳﺎئی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺟﻤﻌﺎ ﺗﺮک
و ترکمن می
ﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻨﻈﺮ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ  ﺑﺎﺯ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
اﻳﺮﺍنی ﻘﺒل
اﺯ ﺍﺳﻠﺎﻡ  ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﺳﻠﺎم
ﻨﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺻﻞ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺑﺮ
ﺍﻳﻥ ﺒﻮﺩﻩ  ﮐﻪ ﻓﻘﻄ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺤﻘّﻪ ﺯﻣﺎﻥ  ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺳﺎمی هستند .ﻭ(ﻳﻬﻮﺩ)
ﻧﻴﺰ ﻳﻬﻮﻩ
ﻃﻠﺐ ﻭﻃﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﻟﻘﺎﻯ الهی
هستند . ﮐﻪ (ﺍﻋﺮﺍﺏ)
ﻫم اﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺳﺎم و
سالم ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﻤﻪ
ﺯﻳﺒﺎ ﺭﻭﻳﺎﻥ
ﺴﻔﻴﺪ ﭘﻮﺳﺖ ﻭ
ﺳﻴﺎﻩ ﭘﻮﺳﺖ ﻭ
ﺯﺭﺩ ﭘﻮﺳﺖ  ﺍﮔﺮﺳﺎﻟک
الهی ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ (ﺗُﺮﻙ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ (ﺗَﺮم
ﺴﻠﻮﻙ) الهی
ﻮﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﻓﻄﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺭﺍنی ﻮ
ﮐﺸﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺸﻬﻮﺕ
ﺭﺍنی ﺒﺎ
ﺳﻔﻴﺪ ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ
اﺭﻭﭘﺎﺋی
ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﺟﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ  ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﻮﺣتی
ﭙﺴﺮﺍﻥ بلوند
موﺮﺍ ﺍﺳﻴﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ  ﻭ ﺑﺮﺩﻩ
ﻣﻴﻔﺮﻭﺧﺘﻨﺪ.
ﻭﺗﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺻﺪ ﺳﺎل ﭙﻴﺶ  ﺑﺮﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺴﻔﻴﺪ  ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺩﺭﺑﺎﺭﺧﻠﻔﺎﻯ
ﻋثماﻧﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ
ﺠﻨﮕﻰ ﻧﻴﺰ ﭘس
ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻪ
ﮐﺮﺩﻥ  ﺍﺯ
ﺍﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺴﺎﺧﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ
ﮔِﻠﻴﺎﺩﺍﺗﻮﺭﻯ
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺭجی
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺳﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ  ﺩﺭ ﭘﻨج
ﻄﺒﻘﻪ ﺑﺰﺭگ
هستند  ﮐﻪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺍﺯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ ﺍﺯ ﺍﺳﻠﺎﻭﻫﺎﻯ
ﻮﺣشی ﺨﻮﻥ
ﺨﻮﺍﺭ  ﻭﺍﻧﮕﻠﻮﺳﺎﮐﺴﻮﻧﻬﺎﻯ
ﭙﻮل ﭙﺮﺳﺖ  ﻭﺟﺮﻣﻥ
هاﻯ علم
وتکنیک ﭙﺮﺳﺖ  ﻭﻫﻨﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﺨﺮﺍﻓﺎﺕ
ﭘﺮﺳﺖ  ﻭ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
اﻳﺮﺍﻧﻰ  ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
هستند ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺸﺪﺕ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴانی
ﭽﻮﻥ ﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻔﺎﺭسی
پارسای درویش ﻴﺎ
ﻭ ﭘﺎﺭﺳﺎ و
ارسی  ﺳﭙﺎس
ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺍﺭﺍﻯ عقبلی
ﻮﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
هستند . ﮐﻪ
ﺑﻔﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﺟﻮئ ی ﻮ ﺷﻬﻮﺩ  ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻤﺎﻫﻴﺖ ژنتیک
ﺭﻭح ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻫم
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﺤﻤل کنند .
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭح
ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭ ﺁﻥ
ﻔﺼﻮل ﻨﻮﻋﻰ  ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒل
اﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ  ﺩﺍﺭﺍﻯ (ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯﻟﻰ قبلی )
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ بوده
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻳک کلاس ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧمی ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭلی
هرﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻌی ﻴﮑﻨﺪ  ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک الهی ﺘﺎ
ﺳﺮ ﺣﺪّ ﺗﻮﺍﻥ
ﻮ ﺳﻌﻰ  ﻭ ﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪّ ﻓﻬم ﻮ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ  ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻧﺮﺳﻴﺪ  ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ (ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ) ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﻧﺒﺎل
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﻭلی اﺯ ﮐﺠﺎ
ﻣﻌﻠﻮم اﺳﺖ  ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻳک اﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﺍﺭﺍﻯ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐﺎفی اﺯ
ﺗﮑﺎملاﺕ
ﺍﺯلی ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ کنذ
ﻭﺣتی ﺘﺎ
ﺍﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺭﻭح
اﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣل
ﻨﮑﻨﺪ  ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﻣﺴخ ﻮﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥ ﻮ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﺑﻨﻈﺮ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ  ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ  ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺪﺭﺳﺖﻋﻠم
ﻨﮋﺍﺩ ﺷﻨﺎﺳﻰ  ﮐﻪ
ﺁﻟﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻨﺎﺯﻯ ﻮ
ﺭﻭﺳﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺖ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻀﺎﺩ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳکی
ﺨﻮﺩ ﺗﺤﻘﻴق
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﻤﻴﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻣثلا ﺍﺯ300 ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﭙﻴﺶ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ  ﺩﺭ
ﻓﺼﻮل اﻭﻟﻴﻪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻣﻴﻤﻮن هاﻯ ﻔﺼﻮل
ﻨﻮعی بدائی (ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﻨﻤﺎ)
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭘﺪﺭﺍﻥ (
ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﻤﺎ)
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺸﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﭙﻴﺶ  ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺎ ﮐﻠّﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻤﻴﺪﻩ ﻧﺌﻨﺪﺭﺗﺎل
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ  ﮐﻪ ﺷکل
اﻧﺴﺎﻥ اﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﻭلی هنوﺯ
ﻭﺣشی ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺗﺎ ﭼﻬل هزاﺭ
ﺳﺎل ﭙﻴﺶ  ﻣﺮﺩم
ﺰﺭﺩ ﭘﻮﺳﺖ
ﭼﻴنی ﻴﺎ(ﺁﺩم
ﭙِﮑَﻦ) ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺧﻴلی عاﻗﻞ ﺗﺮ
ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺣتی کاﺷﻒ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺎﺕ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻬﺎﻯ
اﺑﺘﺪﺍﺋی ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻫﻨﻮﺯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭ
ﻋﺮﻓﺎنی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
اﻭﻟﻴﻪ
ﺍﺧﻠﺎقی ﺨﻮبی
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺯﺭﺩ
ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ  ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺰﺭﺩ
ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ ﭽﻬﻞ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﭙﻴﺶ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺳﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻪ  ﮐﻪ
ﺍﻳﻠﺎمی ها ﻭ
ﺑﺎﺑﻠﻰ ﻫﺎ  ﻭ
ﮐﺎﺳﻴﻬﺎﻯ
اﻳﺮﺍﻧﻰ  ﻭ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ  ﺭﻭﺷﻦ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯﭼﻪ
ﺯﻣﺎنی ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺷﺎﻧﺰﺩﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﭙﻴﺶ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺗﺮ
ﺳﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ  ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺳﺮﻣﺎﻯ
ﭙﻨﺠﻬﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﭙﻴﺶ  ﺳﻴﺒﺮﻯ
ﺮﺍ ﺗﺮک ﻛﺮﺩﻩ
ﺑﺠﻨﻮﺏ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻮﻫﻨﺪ
ﻭ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﻣﻮج
ﺴﺮﺍﺯﻳﺮ ﺷﺪﻧﺪ  ﻭﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺁﺭﻳﺎئی
ﻫﻨﺪ ﻭ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﻓﺼل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻴلی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺳﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ ﻘﺒلی
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺩﺭﻫﺮ
ﻳﻜﻬﺰﺍﺭﺳﺎﻝ  ﻳک
ﺸﺎﺧﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﺑﺮخی ﻨﻴﺰ
ﺑﺸﻤﺎل
هندﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺮﻓﺘﻨﺪ  ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺪﻗﻴﻘﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ کرﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺪﺍم ﺪﺭﺣﺎل
ﻤﺨﻠﻮﻃ ﺸﺪﻥ
ﺒﺎ ﻧﮋﺍﺩﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی
اﺳﻠﺎﻭﻫﺎ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﺸﻥﺘﺮ  ﻭﺍﻧﮕﻠﻮﺳﮑﺴﻮﻧﻬﺎ
ﻃمع کاﺭ ﺗﺮ  ﻭ
ﮊﺭﻣﻨﻬﺎ ﻋﻘﻞ و
تکنیک ﭘﺮﺳﺖ  ﻭﻫﻨﺪﻳﺎﻥ
ﺨﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﭘﺮﺳﺖ  ﻭ
ﺍﺭﻳﺎدی
ﻮﺍﻗﻌﻰ  ﺑﺰﺑﺎﻥ
اﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻘﺪﻳم ﺪﺭ
ﭼﻬﺎﺭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﺧﻴﺮ  ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻔﺼل ﻨﻮعی ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻨﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺦ  ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ (ﺣﻨﻴﻒ)
ﺁﻧﺎﻥ ﭽﻮﻥ
اﺒﺮﺍﻫﻴم
برهمن کامل
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺭﻭﺣﺎنی
ﺰﺭﺩﺷﺖ  ﻳﺎ
ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺍﻥ  ﺁﺯﺭ  ﺩﺭ
ﻫﺠﺮﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺒﻴﻥ
اﻟﻨﻬﺮﻳﻥ ﻮ
ﻓﻠﺴﻄﻴﻥ
ﻮﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ ﻮﻣﺼﺮ
ﻣﺒﺪﺃ ﺗﺎﺭﻳخ
ﺸﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
عرﻓﺎﻥ الهی
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻪ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ ﻮ
ﺣﺘﻰ ﺧﺮﺍﻓﺎتی
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ  ﻭﻟﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻴﺘﻬﺎﻯ
عرﻓﺎنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ (ﻗﺮﻳﺶ)
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ  ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﮑتبی
ﻔﮑﺮﻯ ﻮ
ﺳﻠﻮکی
ﺰﺭﺩﺷﺘﻰ  ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻏﺎﺯ
ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﺎﺳﺎﻧﻴﺎﻥ  ﻭﺗﻌﺼﺒﺎﺕ
ﻣﺬﻫبی ﻮ
ﻓﺸﺎﺭ ﺩﻳنی ﻮ
ﻗﺸﺮﻯ ﻤﻐﻬﺎﻯ
ﺰﺭﺩﺷتی غیر
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺳﻴﺎسی
ﺸﺪﻩ  ﺑﻴﻤﻥ ﻮ
ﺳﭙس ﺑﻤﮑﻪ  ﻭ ﺣتی
ﺒﻨﻘﺎﻃ ﺪﻳﮕﺮ
ﻓﺮﺍﺭﻯ ﺸﺪﻧﺪ.
ﻭ ﻗﺮﺍﻥ ﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺧﻴلی
اﺯﺍثاﺭ
ﺍﻳﺮﺍنی ﺮﺍ
ﺩﺭ ﻗﺮﻳﺶ ﺭﻭﺷﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭﮐﻌﺒﻪ
ﻧﻴﺰ ﻳک
اﺗﺸﮑﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ
ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻔﺎﺭسی
ﻮ ﭘﺎﺭﺳﻴﺎﻥ  ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ عقلی
ﻮ ﺍﺩﺭﺍکی
ﻨﻤﻮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺪﺳﺘﺸﺎﻥ ﺒﻌلم
ﻴﺎ ﺍﮔﺎهی
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺩﺭ ستاره
ثرّﻳﺎﻯ ﺪﻭﺭ
ﺩﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻠﺖ
ﺍﻳﻥ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺁﺭﻳﺎئی ﻮﺍﻳﺮﺍنی
ﻨﮋﺍﺩﻯ  ﻭﻧﻪ
ایرانی
ﺳﻴﺎﺳﻰ  ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ  ﺍﺳﺘﻌﺪﺍ
ﺩﺳﻠﻮکی ﻮ ﻓﻬم
ﻮ ﮐﺸﺶ ﺑﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ  ﻭ
ﻓﺼول ﻨﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺪﺭﺍﺻﻞ  ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﻤﮑتبی
ﺪﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ اﺑﺮﺍﻫﻴﻤﻰ
ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﮐﻮﺭﺵ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﭘﺮ ﺍﺯ ﻳﻬﻮﺩ
ﻭﻳﻬﻮﻩ ﻃﻠﺐ  ﻭﻃﺎﻟﺐ
ﺷﻬﻮﺩ و لقای
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ  ﻫﻤﮕی
همین اﺻﺎﻟﺖ
ﺁﺭﻳﺎﺋی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺳﺎمی ﺒﻮﺩﻥ  ﺣتی اﮔﺮ
ﺩﺭﺧﻮﻥ ﻮ
ﻧﮋﺍﺩ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ  ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑل ﻮﺻﻒ
ﺁﺭﻳﺎﺋی ﻴﺎ
ﺷﺮﻳﻒ ﻭ ﺳﻴّﺪ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ جمشید
جَم ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭالهی
ﺸﺪﻩ  ﺍﺭﺯﺵ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﺮﻭﻩ ﻳﻬﻮﻩ
ﻃﻠﺒﺎﻥ
ﻤﻬﺎﺟﺮ ﺍﺯ
ﻣﺼﺮ ﺑﻔﻠﺴﻄﻴﻦ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﻤﺴﻴﺢ  ﻭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺪﻳنی ﻮﻓﻠﺴﻔﻰ
ﮐﻪ
ﺑﻴﻥ ﻤﺮﺩم
ﻤﻨﻄﻘﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ  ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺎﺧﻪﻫﺎ ﻭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ
اِسراء و
معراج طلب
ﻏﺎﻟﺐ ﺁﻣﺪﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺴﻠّﻄ
ﺒﺮ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴم
ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻭﺭﺷﻠﻴم
کعبه عبادی
همه ﺑﻮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ که
ﺍﻫل ﻤﮑﻪ
زردشتی قشری
ﺑﻮﺩﻧﺪ  ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
اﺳﻠﺎم
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺣتی
ﭙس ﺍﺯ
ﺍﻧﺘﻘﺎل
ﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺑﺪﻣﺸق ﻮ ﺑﻐﺪﺍﺩ
ﻭ
ﻗﺴﻄﻨﻄﻨﻴّﻪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﻥ ﺤجّ
کعبه   ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺁﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺴﻠّﻄ ﺪﻳﻨﻰ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺑﺮ
ﺗﻤﺎم
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
اﺯ ﻣﻠل ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﺒﺮﻭﺩ.
ﻭ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ  ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﺗﺤﻘﻴق
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ. ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻟﺎﺯم
ﺒﺘﺼﺪﻳق
ﻨﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ  ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺨﺮﺍﻓﺎتی ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﻬﺎ
ﻗﺒل اﻳﻨﮑﻪ
ﻧﮋﺍﺩﻯ ﺘﺼﻮﺭ
ﺷﻮﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ  ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺻﺎﺣﺐ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻨﻈﺮ ﺁﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ که
ﻣﻨﺘﺨﺐ ﻭ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰﻫﺴﺘﻨﺪ  ﺍﺻﻞ
ﺳﺎمی ﻮﻏﻴﺮ
ﺳﺎمی ﺁﻧﻬﺎ  ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺩﺭ ﺧﻮﻥ ﻤﻬم
ﻨﻴﺴﺖ  ﮐﻪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺩﻳنی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻓﺼل
ﻨﻮعی آﻧﺎﻥ
ﻤﻬم اﺳﺖ.
ﻭﻫﻤگی
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻋﻤﻠﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﻭﻟﺎﺩ الهی ﻳﻌﻘﻮﺏ
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ اﻭﻟﺎﺩ
ﺭﻭﺣﺎنی
ﺰﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﺎﻥ
هستند.ﺣتی
اﮔﺮ ﺧﻮﻥ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻳﺮﺍنی ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭلی
ﻤﮑﺘﺐ ﻓﮑﺮﻯ ﻮ
ﺳﻠﻮکی ﺁﻧﺎﻥ
آﺭﻳﺎﺋی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻃلبی
اﺳﺖ  ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻤﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﻴﺎﻩ ﭘﻮﺳتی
ﺪﺭ ﻧﮋﺍﺩ
ﺍﺭﻳﺎﺋی
ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺸﺮﻓتی
ﺴﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﻋثی ﮐﻤﺎل
ﺮﻭح ﺸﻮﺩ  ﺍﺭﻳﺎئی
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﺁﺭﻳﺎﺋی
ﺴﻔﻴﺪ ﭘﻮﺳﺖ  ﻭﺑﺎ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
ﺒﺎﻟﺎ  ﻭﺣتی
ﺨﻮﻥ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ  ﮐﻪ با
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍ مسخ
حیوانی و با
نسخ بدتر بشری
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ  ﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺴخ ﺁﻣﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺳﻴﺎﻩ
ﭘﻮﺳﺖ
ﺩﺭﺍﻓﺮﻳﻘﺎ
ﻳﺎﻓﺖ ﺧﻴﻠﻰ ﺷﺎنس
ﺩﺍﺷﺘﻪ  ﻭ ﺭﺣﻤﺖ الهی
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻫﺮﮐس ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک و ﺷﻬﻮﺩ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﭼﻪ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺍﺯ ﮐﺪام
ﺸﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻨﺎم ﻨﮋﺍﺩ ﻭ
ﺍﺻل ﭙﺪﺭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﮑﻨﺪ  ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺑﺤث
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
(ﻓﺮﻫﻨگ ﻮ
ﺳُﻨّﺖ) ﺍﻳﻥ
ﻤﻮﺿﻮع ﺮﺍ
ﺑﺘﻔﺼﻴﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

حدیث 2414 -
ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ(ﺝ۶ﺹ314ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﺨﻠق اﻟﻠﻪ
ﺃﻟﻔﺎ
ﻭﻣﺎﺋﺘﻴﻥ فی
اﻟﺒَﺮ  ﻭﺃﻟﻔﺎ
ﻭ ﻣﺎﺋﺘﻴﻥ فی
اﻟﺒﺤﺮ  ﻭ
ﺃﺟﻨﺎس ﺑنی
ﺁﺩﻡ  ﺳﺒﻌﻮﻥ
ﺠﻨﺴﺎ  ﻭﺍﻟﻨﺎس
ﻭﻟﺪ ﺁﺩﻡ  ﻣﺎ ﺧﻠﺎ
ﻳﺄﺟﻮج
ﻮﻣﺄﺟﻮج ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺧﺸکی هزﺍﺭ
ﻭ ﺩﻭﻳﺴﺖ
ﮔﻮﻧﻪ ﺁﻓﺮﻳده
ﺩﺍﺭﺩ  ﻭ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎ ﻧﻴﺰ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭ
ﺩﻭﻳﺴﺖ ﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺟﻨﺴﻬﺎﻯ ﺒنی
ﺁﺩم هفتاﺩ
ﺟﻨس ﺍﺳﺖ  ﻭ ﻣﺮﺩم
اﻭﻟﺎﺩ ﺁﺩم
هستند ﺑﺠﺰ
ﻳﺄﺟﻮج ﻮ
ﻣﺄﺟﻮﺝ. (ﺍﻧﻮﺍع
ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺒﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺷﻤﺎﺭﺵ ﺷﺪﻩ  ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺍﺭم ﭽﻬل ﺴﺎل
ﭙﻴﺶ  ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺒﻴﺶ ﺍﺯ۴۴ﻫﺰﺍﺭ
ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.
ﻭﻧﻈﺮ ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ  ﺩﻟﻴل
ﻘﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺑنی ﺁﺩم
ﺒﻤﻌنی اﻧﺴﺎﻥ
هفتاد ﺟﻨس
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ( ﻫﻔﺘﺎﺩ)
ﻳﻌنی ﺰﻳﺎﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻗﺪﻳﻢ (ﻫﻔﺖ) ﺳﻤﺒﻮل
اﻧﺪﮐﻰ  ﻭ
ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﻤﺒﻮل ﺰﻳﺎﺩ
ﻭﻫﻔﺘﺼﺪ ﻭ
ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ  ﺑﻤﻌنی
ﻨﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺩﺭﮐثرﺕ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻭﺍﻗﻌﺎ (ﺍﺟﻨﺎس
ﺑﺸﺮﻯ) ﻳﻌنی
ﻨﮋﺍﺩﻫﺎ  ﺧﻴلی
ﺒﻴﺶﺍﺯ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﻭﻣﺪﺍم ﺪﺭﺣﺎل
اﺧﺘﻠﺎﻁ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ (ﺍﺻل
ﭙﺎک ) ﺸﺎﻳﺪ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻪ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ (ﻗﺪﺭﺕ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺭﻭﺣﻰ) ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺨﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﻤﻪ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی هرﮐس
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
ﺒﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ تا
ﻗﺎﺋﻢ  ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﮐلّ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﮔﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺑﻤﺮﻭﺭ ﺟﺎﻯ
ﺒﺸﺮﺭﺍ در کره
زمین و اکثریت
و قدرت
ﻣﻴﮕرند . ﻭﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ( ﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﺮﺍﻳﺞ ) ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ  ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺁﻣﺎﺩﻩ
در تن و ذهن و
روان و روح الهی
ﮔﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ آﻣﺎﺩﮔی
ﺒﮕﻔﺘﻪ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻥ
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﻭﺍﺗﻔاقی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ ﻮ
ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪعقل
مطلق ﺍﺳﺖ.ﻭلی ﻤﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺒﺒﻴﻨﻴم اﮔﺮ
ﺳﻠﻮک الهی
کرﺩﻳم ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺋی
ﻴﺎﻓﺘﻢ  ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻴم ﺸﻨﺎﺧﺖ.
ﻭلی غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺨﻮﺍهند
ﺳﻠﻮک ﺒﮑﻨﻨﺪ  ﻭ(ﺧﻴﺮﻯ)
ﺍﺯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﻫﺎ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻏﻴﺒبی ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ الهی ﻮﺭﻭحی
ﻮﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺑﺎﺯ (ﺁﺩﻡ)
ﺍﺑﻮ ﺍﻟﺒﺸﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻭ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ  ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻥ کاﻣل
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫشت
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﻘﺒﻞ  ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺩﻳﻥ
ﻮﺩﺍﻧﺘﺎ ﺩﺭ و
کتاب وِدا در
ﻫﻨﺪ  ﺁﺩم الهی
نخستین ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻭ  ﻭ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺪﺭ
ﺑﻴﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻭ ﭘﺪﺭﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻮ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ الهی
اﻣﺮﻭﺯﻩ ﻭ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ (ﺁﺩﻣﻴّﺖ)
ﺻﻔﺎتی ﻮ
ﺍﺧﻠﺎقی اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻل ﺒﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭﮐسی
ﺁﺩم ﺪﻧﻴﺎ را
ﻧﻤﻴﺁﻳﺪ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻴﻴﺂﻳﺪ  ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺵ  ﺍﻭﺭﺍ
ﺁﺩم ﻮ ﮐﺎﻣل ﻮ الهی
ﻮ ﺳﻴّﺪ ﻭ
ﺷﺮﻳﻒ ﻭ
ﺁﺭﻳﺎﺋی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﻘﻂ (ﻳﺄﺟﻮج ﻮ
ﻣﺄﻣﻮﺝ) ﺍﺯ
ﺁﺩم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ  ﻳﺄﺟﻮج
ﻮﻣﻐﻮل ﻮﻣُغ
ﺁﺧﻮﻧﺪ  ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺒﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺳﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳﺖ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﻩ ﻭ ﺯﺭﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. (ﺣﻘﻮق
ﺒﺸﺮﻯ) ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
حیات و ﺗﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ  ﺑﻤﻘام
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺰﻧﺪگی ﻤﺎﺩﻯ  ﻫﻤگی
ﺼﺎﺣﺐ ﺣﻘﻮق
یکسان
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ  ﺟﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻮ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺸﮑﻨﺎﻥ ﻮ ﻟﺬﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻤﺮﺯ ﺣﻘﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ  ﻳﺎ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻮﺩﻣﮑﺮﺍسی ﺮﺍ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﮐﺮﺩ
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﻤﻌﻴﺎﺭالهی ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ  ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
اﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺸﮑل
ﻄﺒیعی ﻮﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی ﻘﺎﺑل
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﻧﻴﺴﺖ.ﻫﺮﮐس
ﺯﻭﺭ ﻭ ﺯﺭ ﻭ
ﺯﺭﻧﮕﻰ  ﻳﺎ ﺳﺘﻢ
ﻭﺳﻨنگ ﺪلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ  ﻫم ﺨﻮﺩ
ﻏﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ  ﻭﻫم
ﺤﺮﻓﺶ ﺑﮑﺮسی
ﻤﻴﻨﺸﻴﻨﺪ. (ﻣُﻐﻬﺎ)
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻤﺬﻫﺒی
قریش ﻴا
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﻮﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ  ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻮﺗﻮﻟﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺴﺨﺮﻩ ﺩﺭ
ﻓﻴﻠﻤﻬﺎ ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﭽﺸم
ﺘﻨﮕﺎﻥ
ﻨﺎﺷﺎﻳﺴﺘﻪ (ﺗﺒﺼّﺮ)
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺸﺮﮐﺎﻥ ﺳﺮﮐﺶ
ﻭﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑل کنترل
هستند . ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺸﺮﮐﻬﺎﻯ
ﺁﺩﻡ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
گرﺩﻳﺪﻩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ  ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻔﮑﺮ
ﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ  ﮐﻪ
ﺑﻤﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺑﺤث
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ  ﮐﻤک
ﺒﮑسی ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
(ﻧﺎس ) ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻔﺮﺍﻣﻮﺷﮑﺎﺭ (ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ) ﻭﻓﻄﺮﻯ
ﺨﻮﺩ از زند گی
قبلی  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل اﺭﺍﺩﻯ
ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ.
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ
ﻮﺧﺮﺍﻓﺎتی
اﺯﺍﺣﺎﺩﻳث ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻀﺮﺭﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻣﺠﻠسطی
آخوند
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث  ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻳﺄﺟﻮج اﺯ ﺁﺩم
ﻨﻴﺴﺖ  ﻭﻟﻰ
ﺣﺪﻳث ﻗﻮﻯﺘﺮﻯ
ﺪﺭ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻫﺴﺖ  ﮐﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻳﺄﺟﻮج
اﺯﺍﻭﻟﺎﺩ ﺁﺩم
اولیه نوع
بشری هستند
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﭼﻪ ﺍﻫﻤﻴتی
ﺪﺍﺭﺩ  ﻳﺄﺟﻮج
اﺯ ﺁﺩم ﺒﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳک
ﺤﺪﻳث ﺭﺍ ﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋلیّ ﺮﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭼﺮﺍ ﺣﺪﻳث ﻗﺒلی
ﺪﺭﺳﺖﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ  ﻭ
ﭼﻪ ﮐﺴی ﻘﻮﻩ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﺮﺗﺮﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ ﺣﺪﻳثها
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ  ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯدر همه
ولایتهای
دینی هیچ
ﺒﻬﺮﻩ الهی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻔﺮﺯﻧﺪ ﺁﺩم
ﺒﻮﺩﻥ ﻴﺄﺟﻮج
ﻮ ﻣﺄﺟﻮج ﺒﺎﺷﻴم
ﻴﺎ ﻧﺒﺎﺷﻴﻢ.
ﻭﺧﻮﺩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻴﺄﺟﻮﺝ  ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻤُﻐﻬﺎ ﻭ
ﮐﻮﺗﻮﻟﻪﻫﺎ ﻭ
ﺷﮑم گندﻩﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺨﺮﻩﻫﺎﻯ الهی
ﺰﻣﺎﻥ  ﻭ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺸﺮﻯ  ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺷﻴﻄﺎﻥ اﮐﺒﺮ  ﻭﺧﻮﺩ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮﺍقعی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ
ﺍﻣثال ﻤﺠﻠﺴﻰ  ﺩﻧﻴﺎﺋی
ﺤﺪﻳث ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ  ﺟمع
آﻭﺭﻯ کنند  ﮐﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭلی
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻔﻬﻤﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺍﻥ
ﭼﻮﻥ ﺨﺮﺍﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﺑﺮ ﭘﺸﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ  ﺣﺪﻳث ها
ﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻫﻤﮕی
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻴچ
ﺮﺍﻭﻯ ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ
ﻧﺘﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ  ﻭ ﺩﺳﺖ
ﮐﺎﺭﻯ ﻮﻓﺴﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﮕﺮﺍﻧﮑﻪ
ﻋﻘﻠﺶ ﻧﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ بی
عقل اﺯ ﺩﺷﻤﻥ
عاﻗﻞ ﺑﺪﺗﺮﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ  ﻭﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺩﻭ
ﻣﻌیاﺮ ﻗﺮﺍﻥ
ﻮ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
کاملان الهی
زنده   ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺣﺪﻳثها
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻗﺮّﻩﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی
ﻮﻃﺮﻳﻘﺖ  ﻭﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ زنده ﺸﺎﻫﺪان
ﻗﺎﺋم ﺁﻧﻬﺎ.
ﻭﻧﻪ اهل بیت
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ  ﻭﻫﺮ
ﻣﺘﻔﻠﺴﻒ ﺩﻳنی
ﻮﺍﻫل کلام ﮐﻪ
ﻧﺎ ﻓﻬم کلام
ﺍﺳﺖ. ﺣتی اﮔﺮ
ﻣﻨﻄق
ارسطوﺋی
ﺒﺪﺍﻧﺪ  ﻭﺑﺎ
ﺩﮐﺘﺮﺍﻯ
ﺪﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺸﻨﺎسی ﺪﺍﻧﺸﮕﺎهی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ ﺁﻥ
ﺪﺭﻭﻳﺶ ﻓﻘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺧﺘﻪ  ﻭﺳﺮ
ﻭﺟﺎﻥ ﺪﺭ ﺭﺍﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻟﻘﺎﻯ الهی
اﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻨﺎﺧﺖ باطنی
ﻗﺮﺁﻥ ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ  ﻭ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭم که
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ  ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺪ  ﮐﻪ ﺧﺎک
ﭙﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ (ﺗﺸﺒّﻪ)
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ  ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻳم ﭽﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ.

حدیث 2415 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم کاﻇم اﺳﺖ
(ﺝ۶ﺹ314ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ:
ﻘﺎل ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ  ﺍﻟﻘﺮﻭﻥ
ﺃﺭبعة  ﺃﻧﺎ
ﺃﻓﻀﻠﻬﺎ
ﻗﺮﻧﺎ  ثمّ
اﻟثانی ثمّ
اﻟثالث ﻓﺎﺫﺍ
ﮐﺎﻥ اﻟﺮﺍﺑﻊ  ﺍﺗﻘّﻰ (ﺍﮐﺘﻔﺎ)
ﺍﻟﺮﺟﺎل
ﺒﺎﻟﺮﺟﺎﻝ  ﻭ
ﺍﻟﻨﺴاء
ﺒﺎﻟﻨﺴاء  ﻓﻘﺒﺾ
ﺍﻟﻠﻪ ﮐﺘﺎﺑﻪ
ﻣﻥ ﺼﺪﻭﺭ ﺑنی
ﺁﺩم فی بعث ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﻳﺤﺎ ﺳﻮﺩاء
ثمّ لا ﻳﺒقی
ﺃﺣﺪ ﺳﻮﻯ
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ  ﺍﻟّﺎ
ﻗﺒﻀﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻴﻪ ﻗﺮﻥ
ها ﺩﺭ ﺗﻘﺴﻴم
ﺰﻣﺎنی ﭼﻬﺎﺭ
ﻗﺮﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻥ
ﺪﺭﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
اﻳﻥ ﻘﺮﻭﻥ
هستم . ﺩﻭﻡ ﻭ
ﺳﻮم ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻘﺮﻥ
ﭽﻬﺎﺭم ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ  ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮐﺘﻔﺎﻯ
ﻤﺮﺩﺍﻥ
ﺑﻤﺮﺩﺍﻥ ﻮ
ﺯﻧﺎﻥ ﺒﺰﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ  ﻭ ﺍﺯ
ﺳﻴﻨﻪ ﺑنی ﺁﺩم
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﻤﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﺩ
ﺳﻴﺎهی ﻤﻴﻮﺯﺩ
ﻭﮐسی
ﺰﻧﺪﻩ ﻧمی
ﻤﺎﻧﺪ ﻣﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﺘﻌﺎﻝ.
ﻭ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ( ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘل ﻤﺮﺩم
ﺴﺎﺩﻩ ﺁﻥ
ﺮﻭﺯگار ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎﺯ ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ  ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺯﻭﺍل
هستی ﻴﺎ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ  ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﺳﺖ.
ﺳﻘﻮﻃ ﻴک ﺴﻨﮓ
ﺁﺳﻤﺎنی ﺒﮑﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ  ﮐﻪ
ﺍﺧﻴﺮﺍ ﭼﻨﺪ
ﺳﻨگ ﻮﺍﺭد
ﺳﻴﺎﺭﻩ ﻣﺸﺘﺮﻯ
ﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ  ﻭ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻋﮑﺴﺒﺮﺩﺍﺭﻯ
کرﺩﻧﺪ  ﺑﺨﻮبی
ﺮﻭﺷﻥ ﺒﻮﺩ. که
ﮐﺮﻩﺍﻯ
ﭼﻨﺪﻫﺰﺍﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻥ
بوده ﺩﻭﭼﺎﺭ ﭼﻪ
ﺍﺗﺶ ﻓﺸﺎﻧﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺷﻌﻠﻪ ﺁﻥ  ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
از ﺗﻤﺎم ﺤﺠم
کُرﻩ ﺯﻣﻴﻥ
ﺒﻮﺩ. ﺣﺎل ﭽﺮﺍ
ﺗﺼﻮﺭ ﻧﺸﻮﺩ  ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺴﻨگی
که ﭼﻨﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺴﺎل
ﭙﻴﺶ ﺑﮑﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻥ ﺨﻮﺭﺩ  ﻭﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﻣﺪﻓﻮﻥ کرﺩ  ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﮕﺮﺩﺩ.
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﺗﻔﺎق
ﻮﻃﺒﻴﻌﺖ  ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﺼﺎﺩﻑ  ﭼﻪ
ﺳﻮﺩﻯ ﺒﻤﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺟﺰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎﺭﺍ
ﻧﺎ اﻣﻴﺪﺗﺮ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ  ﻭﺣﻘﻴﺮ
ﺩﺭ ﺍﺭﺯﺵ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻮ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺨﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻤﺴتی
ﻮ ﻓﺮﺍﻣﻮشی عمدی
ﺍﺯﺣﻘﻴﻘﺘﻬﺎ
ﭘﻴﺮﻭ ببرد
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩ  ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ  ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻯ ﺘﻤﺎﻡ ﺍﻳﻥ
ﺴﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﻮﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﺟﺎﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎ (ﻗَﺮﻥ)
ﺩﺭﺣﺪﻳث  ﻭ
ﺍﻣﻮﺭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺻﺪﺳﺎل ﻴﺎ سی
ﺴﺎﻝ باشد   ﻭﻳﺎ
ﺑﻤﻌنی عصوﺭ ﻭ
ﺩﻫﻮﺭ ﻭ
ﺍﺩﻭﺍﺭ ﻭ ﺍﮐﻮﺍﺭ
ﻭ ﻣﺮﺍﺣﻞ  ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﮐثرﺕ
ﻭﻗﺪﻣﺖ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ گفت
ﻗﺮﻥ ﻴک
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺩﻳﻨﻰ  وﻳﺎ ﻳﻚ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻴک ﻄﺮﻳقتی
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ولایت سلوکی ﺧﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳکی ﺪﺭ
ﺯﻣﺎن ﺨﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﻮ
ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ کمتر
ﺗﺎ ﺭﻭﺯﻯ که
ﺩﻳﮕﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﮑلّی
ﺮﺍﻳج ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻐﻠﻮﺏ ﺑﺸﺮ
ﻧﻴﺴﺖ  ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ

ﻫﺴتی اﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎل کند
ﻭلی اﻳﻦ ﺷﮑﺎﻳﺖ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺒﻮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
بی ﺴﺎﻟک ﻮ
ﺑﺪﻭﻥ ﻄﺎﻟﺐ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎسی
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻥ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ
ﻭﺍﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺠﺪﻳﺪ  ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ تجلِی
ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺟﺰ
ﺍﻧﺪکی ﺒﺪﺍﻥ
ﻫﺪﻑ الهی
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ بی
ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ الهی
ﺮﺍﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺟﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺠﻮﻳﻨﺪ. ﻭﻣﺎ
ﺭﺍ ﭼﻪ  ﮐﻪ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭽﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺫﺍﺕ
نوعی روح ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺒﻔﮑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
زنده ﺰﻣﺎﻥ  ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻮﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﻌﺪ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻓﻬم
ﺁﻥ ﺒﺎﺷﻴﻢ.
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ قبل
اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﻗﺮﻭﻥ ﺒﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻮ ﻧﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ. ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﺩﻳنی هندﻭ ﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴزﻮم
و ﺩﻳﺴﻨﺎی زردشتی
( ﻳﺎ بنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ)
ﻭﻳﺎ ﻋﻴسی
ﻤﺴﻴح ﻮﻋﺼﺮ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺸﺶ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺩﻳﺎﻥ هستن ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺒﻴﺎ  ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم ﻮ
ﻓﻮق اﻟﻌﺎﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث   ﺍﺯ ﻋﺼﺮ
ﺩﻭم ﻮ ﺳﻮم
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺁﺧﺮ  ﺑﻤﻌنی
ﻤﻨفیﻤﺮﺩﺍﻥ
ﺑﻤﺮﺩﺍﻥ
اﮐﺘﻔﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻫم
ﺠﻨس ﺑﺎﺯﻯ  ﺑﺠﺎﻯ
ﺴﻌی ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺠﻨﺴﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﻭ الهی
ﺒﺮﺗﺮ  ﻭلی ﺪﺭ
ﺣﺪﻳث (ﺍﺗّﻘﻰ)
ﺑﺠﺎﻯ (ﺍﮐﺘﻔﺎ)
ﺁﻣﺪﻩ  ﮐﻪ
ﺗﻘﻮﺍ ﮐﺮﺩﻥ
همان ﺳﻠﻮک الهی
ﻮ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﭙﻴﺮﻭ ﻭ
ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﮑم ﺰﻭﺍﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺍﻥ  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻮﻟﻰ ﺑﺪﻭﻥمصرﻑ
ﺳﻠﻮکی ﺮﺍ ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﮐﺴﻰ ﻃﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﻫم ﭙﻴﺮ الهی
ﺮﺍ ﺯﻧﺪﻩ  ﻭﻫم
عمرﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺩﺭﺍﺯ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺴتی ﺪﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﺎﻗل
ﺘﺮ می ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺯﻧﺎﻥ
ﺑﺰﻧﺎﻥ ﺪﺭﻫم
ﺠﻨس ﺑﺎﺯﻯ ﻮ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺒﺎ
ﻫم هستند ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ  ﺍﺭﺗﺪﺍﺩ
و
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺒﺮﺩ. ﺟﻬﺎﻥ
هیچ گاه
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺧﺎلی
ﻨمی ﺸﻮﺩ  ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺣﻘﻴﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯﻫم ﺘﺎ
ﺃﺑﺪ  ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺭﻫﻴﭻ
ﮐﺎﺭﺵ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻄلق
اﺳﺖ. ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﭼﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭﻫﺎ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺍﻫﻴم
ﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ در
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩ باز
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ
ﻣﻴﺴﺘﺎﻧﺪ.
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ  ﮐﻪ ﭘس
ﮔﺮﻓﺘنی خم
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ (ﻭﻇﻴﻔﻪ)
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭ
ﻣﻘﺮﺭ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم هستند .
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎ
ﻣﺮگ
ﺒﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﺍﻳﻦ (ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ) ﻭ
ﻣﻘﺮﺭ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. (ﺭﻳح
ﺴﻮﺩاء ) ﻭ ﺑﺎﺩ
ﺳﻴﺎﻩ ﻭ
ﻣﺴﻤﻮم
ﺼﺤﺮﺍﻯ
عرﺑﺴﺘﺎﻥ که
ﮐﺸﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ  ﻳک
ﺘﺸﺒﻴﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮک ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﻫﻤﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣُﺮﺩ. ﻭلی همه
ﺑﻌﺪم ﻮ
ﻧﻴﺴﺘﻰ مطلق
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﺴﺒﺘﺎ
عذمی و
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﻮ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻔﺴﺨﻬﺎﻯ
گیاﻫﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺍﻥ
ﭽﻨﺎﻥ ﻤﺴخ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ  ﮐﻪ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻮ ﺧﻮک
ﭙﻴﺶ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻣﺎﺭ ﻭ ﻣﻮﺭ ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﻳﺮﻭس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺸﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻫﻤﻪ  ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻓﺴخ
گیاهی و
گندیدگی ﻮ
ﺭﺳخ ﺠﻤﺎﺩﻯ ووسخ
تحت جمائی
اﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺧﻴلی ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻓﺴﺎﺩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺡ
انسان سرکش
ﻣﻴﺘﻮﺍند به ﺍﻧﻬﺎ
برسد . ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ نیز
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ  ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮی ﺟﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﮑﻤل
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ  ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ  ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺒﻌﺪ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﻨﻴﺴﺖ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ که ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻗﺎﺑل ﻘﻴﺎس
ﺑﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻘﺎﺑل
ﻘﻴﺎس ﻳﺎﻧﻮع
ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻗﺒﺾ ﻭ
ﺍﺳﺘﺮﺩﺍﺩ)
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺳﻴﻨﻪ
بنیﻴﺁﺩﻡ  ﻭﺍﺯ
ﺳﻴﻨﻪ ﻭﺫﻫﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ  ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﺮﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ  ﻭﭘﻴﺮﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺕ ﭘﺮﺳتی
ﻮ ﺳﺮﮐﺶ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ
ﺑﮑﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻫﻤﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻣﺮگ
ﺒﺸﺮﻯ اﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﻘﻮل
اﻣﺎم ﺼﺎﺩق
هیچ گاه
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺩل ﺪﺍﺷﺖ
بطور ﮐﺎﻣل
ﻮﺻﺮﻳح
ﺒﮕﻮﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺷﻤﻥ ﻮ ﻧﻔﻬم
ﺰﻳﺎﺩ ﺩﺭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. گوئی
اولیای الهی
در بازگشت
بخلق تولد دوم
الهی خود را
چون مسیح در
یک طویله و
خرابه مینماید
. ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫم
ﭽﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳثها ﺭﺍ  ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﻄﻠق ﻮ ﻗطعی
گرﻓﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺴﻠﻮکی اﺯ ﺁﻥ
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﭼﻪ ﺳﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﺩ  ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳثها
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﻓﺎﺳﺪ ﺗﺮﺍﺯ
ﺍﻧﭽﻪ ﻫﺴﺖ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻓﻘﺎﻫﺖ ﺭﺍ ﺑﻮﻗﺎﺣﺖ
ﺑﮑﺸﺎﻧﻨﺪ.

حدیث 2415 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم کاﻇم اﺳﺖ
(ﺝ۶ﺹ314ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ:
ﻘﺎل ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ  ﺍﻟﻘﺮﻭﻥ
ﺃﺭبعة  ﺃﻧﺎ
ﺃﻓﻀﻠﻬﺎ
ﻗﺮﻧﺎ  ثمّ
اﻟثانی ثمّ
اﻟثالث ﻓﺎﺫﺍ
ﮐﺎﻥ اﻟﺮﺍﺑﻊ  ﺍﺗﻘّﻰ (ﺍﮐﺘﻔﺎ)
ﺍﻟﺮﺟﺎل
ﺒﺎﻟﺮﺟﺎﻝ  ﻭ
ﺍﻟﻨﺴاء
ﺒﺎﻟﻨﺴاء  ﻓﻘﺒﺾ
ﺍﻟﻠﻪ ﮐﺘﺎﺑﻪ
ﻣﻥ ﺼﺪﻭﺭ ﺑنی
ﺁﺩم فی بعث ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﻳﺤﺎ ﺳﻮﺩاء
ثمّ لا ﻳﺒقی
ﺃﺣﺪ ﺳﻮﻯ
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ  ﺍﻟّﺎ
ﻗﺒﻀﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻴﻪ ﻗﺮﻥ
ها ﺩﺭ ﺗﻘﺴﻴم
ﺰﻣﺎنی ﭼﻬﺎﺭ
ﻗﺮﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻥ
ﺪﺭﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
اﻳﻥ ﻘﺮﻭﻥ
هستم . ﺩﻭﻡ ﻭ
ﺳﻮم ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻘﺮﻥ
ﭽﻬﺎﺭم ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ  ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮐﺘﻔﺎﻯ
ﻤﺮﺩﺍﻥ
ﺑﻤﺮﺩﺍﻥ ﻮ
ﺯﻧﺎﻥ ﺒﺰﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ  ﻭ ﺍﺯ
ﺳﻴﻨﻪ ﺑنی ﺁﺩم
ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﺩ
ﺳﻴﺎهی ﻤﻴﻮﺯﺩ
ﻭﮐسی
ﺰﻧﺪﻩ ﻧمی
ﻤﺎﻧﺪ ﻣﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﺘﻌﺎﻝ.
ﻭ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ( ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘل ﻤﺮﺩم
ﺴﺎﺩﻩ ﺁﻥ
ﺮﻭﺯگار ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎﺯ ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ  ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺯﻭﺍل
هستی ﻴﺎ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ  ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﺳﺖ.
ﺳﻘﻮﻃ ﻴک ﺴﻨﮓ
ﺁﺳﻤﺎنی ﺒﮑﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ  ﮐﻪ
ﺍﺧﻴﺮﺍ ﭼﻨﺪ
ﺳﻨگ ﻮﺍﺭد
ﺳﻴﺎﺭﻩ ﻣﺸﺘﺮﻯ
ﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ  ﻭ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻋﮑﺴﺒﺮﺩﺍﺭﻯ
کرﺩﻧﺪ  ﺑﺨﻮبی
ﺮﻭﺷﻥ ﺒﻮﺩ. که
ﮐﺮﻩﺍﻯ
ﭼﻨﺪﻫﺰﺍﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻥ
بوده ﺩﻭﭼﺎﺭ ﭼﻪ
ﺍﺗﺶ ﻓﺸﺎﻧﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺷﻌﻠﻪ ﺁﻥ  ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
از ﺗﻤﺎم ﺤﺠم
کُرﻩ ﺯﻣﻴﻥ
ﺒﻮﺩ. ﺣﺎل ﭽﺮﺍ
ﺗﺼﻮﺭ ﻧﺸﻮﺩ  ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺴﻨگی
که ﭼﻨﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺴﺎل
ﭙﻴﺶ ﺑﮑﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻥ ﺨﻮﺭﺩ  ﻭﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﻣﺪﻓﻮﻥ کرﺩ  ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﮕﺮﺩﺩ.
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﺗﻔﺎق
ﻮﻃﺒﻴﻌﺖ  ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﺼﺎﺩﻑ  ﭼﻪ
ﺳﻮﺩﻯ ﺒﻤﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺟﺰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎﺭﺍ
ﻧﺎ اﻣﻴﺪﺗﺮ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ  ﻭﺣﻘﻴﺮ
ﺩﺭ ﺍﺭﺯﺵ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻮ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺨﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻤﺴتی
ﻮ ﻓﺮﺍﻣﻮشی عمدی
ﺍﺯﺣﻘﻴﻘﺘﻬﺎ
ﭘﻴﺮﻭ ببرد
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭح
ﺨﻮﺩ  ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ  ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻯ ﺘﻤﺎﻡ ﺍﻳﻥ
ﺴﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﻮﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﺟﺎﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎ (ﻗَﺮﻥ)
ﺩﺭﺣﺪﻳث  ﻭ
ﺍﻣﻮﺭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺻﺪﺳﺎل ﻴﺎ سی
ﺴﺎﻝ باشد   ﻭﻳﺎ
ﺑﻤﻌنی عصوﺭ ﻭ
ﺩﻫﻮﺭ ﻭ
ﺍﺩﻭﺍﺭ ﻭ ﺍﮐﻮﺍﺭ
ﻭ ﻣﺮﺍﺣﻞ  ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﮐثرﺕ
ﻭﻗﺪﻣﺖ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ گفت
ﻗﺮﻥ ﻴک
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺩﻳﻨﻰ  وﻳﺎ ﻳﻚ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻴک ﻄﺮﻳقتی
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ولایت سلوکی ﺧﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳکی ﺪﺭ
ﺯﻣﺎن ﺨﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﻮ
ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ کمتر
ﺗﺎ ﺭﻭﺯﻯ که
ﺩﻳﮕﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﮑلّی ﺮﺍﻳج
ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻐﻠﻮﺏ ﺑﺸﺮ
ﻧﻴﺴﺖ  ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ

ﻫﺴتی اﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎل کند
ﻭلی اﻳﻦ
ﺷﮑﺎﻳﺖ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒلی
ﺒﻮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
بی ﺴﺎﻟک ﻮ
ﺑﺪﻭﻥ ﻄﺎﻟﺐ
ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎسی
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻥ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ
ﻭﺍﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺠﺪﻳﺪ  ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ تجلِی
ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺟﺰ
ﺍﻧﺪکی ﺒﺪﺍﻥ
ﻫﺪﻑ الهی
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ بی ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ الهی
ﺮﺍﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺟﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺠﻮﻳﻨﺪ. ﻭﻣﺎ
ﺭﺍ ﭼﻪ  ﮐﻪ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭽﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺫﺍﺕ
نوعی روح ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺒﻔﮑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
زنده ﺰﻣﺎﻥ  ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻮﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﻌﺪ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻓﻬم
ﺁﻥ ﺒﺎﺷﻴﻢ.
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ قبل
اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﻗﺮﻭﻥ ﺒﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻮ ﻧﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ. ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﺩﻳنی هندﻭ ﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴزﻮم
و ﺩﻳﺴﻨﺎی زردشتی
( ﻳﺎ بنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ)
ﻭﻳﺎ ﻋﻴسی
ﻤﺴﻴح ﻮﻋﺼﺮ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺸﺶ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺩﻳﺎﻥ هستن ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺒﻴﺎ  ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم ﻮ
ﻓﻮق اﻟﻌﺎﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث   ﺍﺯ ﻋﺼﺮ
ﺩﻭم ﻮ ﺳﻮم
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺁﺧﺮ  ﺑﻤﻌنی
ﻤﻨفیﻤﺮﺩﺍﻥ
ﺑﻤﺮﺩﺍﻥ
اﮐﺘﻔﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻫم
ﺠﻨس ﺑﺎﺯﻯ  ﺑﺠﺎﻯ
ﺴﻌی ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺠﻨﺴﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﻭ الهی
ﺒﺮﺗﺮ  ﻭلی ﺪﺭ
ﺣﺪﻳث (ﺍﺗّﻘﻰ)
ﺑﺠﺎﻯ (ﺍﮐﺘﻔﺎ)
ﺁﻣﺪﻩ  ﮐﻪ
ﺗﻘﻮﺍ ﮐﺮﺩﻥ
همان ﺳﻠﻮک الهی
ﻮ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﭙﻴﺮﻭ ﻭ
ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﮑم ﺰﻭﺍﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺍﻥ  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻮﻟﻰ ﺑﺪﻭﻥمصرﻑ
ﺳﻠﻮکی ﺮﺍ ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﮐﺴﻰ ﻃﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﻫم ﭙﻴﺮ الهی
ﺮﺍ ﺯﻧﺪﻩ  ﻭﻫم
عمرﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺩﺭﺍﺯ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺴتی ﺪﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﺎﻗل
ﺘﺮ می ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺯﻧﺎﻥ
ﺑﺰﻧﺎﻥ ﺪﺭﻫم
ﺠﻨس ﺑﺎﺯﻯ ﻮ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺒﺎ
ﻫم هستند ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ  ﺍﺭﺗﺪﺍﺩ
و
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺒﺮﺩ. ﺟﻬﺎﻥ
هیچ گاه
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺧﺎلی
ﻨمی ﺸﻮﺩ  ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺣﻘﻴﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯﻫم ﺘﺎ
ﺃﺑﺪ  ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺭﻫﻴﭻ
ﮐﺎﺭﺵ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻄلق
اﺳﺖ. ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﭼﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭﻫﺎ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺍﻫﻴم
ﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ در
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩ باز
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ
ﻣﻴﺴﺘﺎﻧﺪ.
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ  ﮐﻪ ﭘس
ﮔﺮﻓﺘنی خم
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ (ﻭﻇﻴﻔﻪ)
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭ
ﻣﻘﺮﺭ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم هستند .
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎ
ﻣﺮگ
ﺒﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﺍﻳﻦ (ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ) ﻭ
ﻣﻘﺮﺭ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. (ﺭﻳح
ﺴﻮﺩاء ) ﻭ ﺑﺎﺩ
ﺳﻴﺎﻩ ﻭ
ﻣﺴﻤﻮم
ﺼﺤﺮﺍﻯ
عرﺑﺴﺘﺎﻥ که
ﮐﺸﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ  ﻳک
ﺘﺸﺒﻴﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮک ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣُﺮﺩ. ﻭلی همه
ﺑﻌﺪم ﻮ
ﻧﻴﺴﺘﻰ مطلق ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﺴﺒﺘﺎ
عذمی و
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﻮ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻔﺴﺨﻬﺎﻯ
گیاﻫﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺍﻥ
ﭽﻨﺎﻥ ﻤﺴخ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ  ﮐﻪ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻮ ﺧﻮک
ﭙﻴﺶ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻣﺎﺭ ﻭ ﻣﻮﺭ ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﻳﺮﻭس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺸﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻫﻤﻪ  ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻓﺴخ
گیاهی و
گندیدگی ﻮ
ﺭﺳخ ﺠﻤﺎﺩﻯ ووسخ
تحت جمائی
اﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺧﻴلی ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻓﺴﺎﺩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺡ
انسان سرکش
ﻣﻴﺘﻮﺍند به ﺍﻧﻬﺎ
برسد . ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ نیز
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ  ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮی ﺟﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﮑﻤل
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ  ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ  ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺒﻌﺪ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﻨﻴﺴﺖ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ که ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻗﺎﺑل ﻘﻴﺎس
ﺑﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻘﺎﺑل
ﻘﻴﺎس ﻳﺎﻧﻮع
ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻗﺒﺾ ﻭ
ﺍﺳﺘﺮﺩﺍﺩ)
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺳﻴﻨﻪ
بنیﻴﺁﺩﻡ  ﻭﺍﺯ
ﺳﻴﻨﻪ ﻭﺫﻫﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ  ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﺮﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ  ﻭﭘﻴﺮﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺕ ﭘﺮﺳتی
ﻮ ﺳﺮﮐﺶ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ
ﺑﮑﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻫﻤﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻣﺮگ
ﺒﺸﺮﻯ اﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﻘﻮل
اﻣﺎم ﺼﺎﺩق
هیچ گاه
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺩل ﺪﺍﺷﺖ
بطور ﮐﺎﻣل
ﻮﺻﺮﻳح
ﺒﮕﻮﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺷﻤﻥ ﻮ ﻧﻔﻬم
ﺰﻳﺎﺩ ﺩﺭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. گوئی اولیای
الهی در
بازگشت بخلق
تولد دوم الهی
خود را چون
مسیح در یک
طویله و خرابه
مینماید .
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫم
ﭽﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳثها ﺭﺍ  ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﻄﻠق ﻮ ﻗطعی
گرﻓﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺴﻠﻮکی اﺯ ﺁﻥ
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﭼﻪ ﺳﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﺩ  ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳثها
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﻓﺎﺳﺪ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﭽﻪ ﻫﺴﺖ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻓﻘﺎﻫﺖ ﺭﺍ ﺑﻮﻗﺎﺣﺖ
ﺑﮑﺸﺎﻧﻨﺪ.

حدیث 2416 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم کاﻇم اﺳﺖ
(ﺝ۶ﺹ315ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻘﺎل رﺳﻮل
اﻟﻠﻪ: ﻟﺎ
ﻳﺰﺩﺍﺩ
ﺍﻟﻤﺎل اﻟّﺎ
ﮐثرة  ﻭﻟﺎ
ﻳﺰﺩﺍﺩ
ﺍﻟﻨﺎس ﺍﻟّﺎ
ﺷﺤّﺎ   ﻭﻟﺎﺗﻘﻮم
اﻟﺴﺎعة   ﺍﻟّﺎ
ﻋلی ﺸﺮﺍﺭ
ﺍﻟﺨلق رﺳﻮل
ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﻣﺎل ﻮ
ثرﻭﺕ ﺯﻳﺎﺩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ  ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﮐثرﺕ ﺟﻮﺋی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ. ﻭ
ﺍﻳﻥ کثرت
ﺟﻮﺋی ﺁﻧﺎﻥ
ﺰﻳﺎﺩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ  ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺧﺴّﺖ ﻭ
ﺑﺨﺎﻟﺖ. ﻭ (ﺳﺎﻋﺖ)
ﺑﺮﭘﺎ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ  ﻣﮕﺮ ﺑﺮ
ﺍﺷﺮﺍﺭ
ﺧﻠﺎﺋﻖ. ( ﻣﺎﻝ ﺑﺪﻭﻥ
ﮐثرﺕ ﻣﺮﺩم
اﻗﺘﺼﺎﺩ هم
ﺮﻭﻧق
ﻨﻤﻴﮕﻴﺮﺩ  ﻭﺩﺍﺩ ﻭ
ﺳﺘﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺳﻮﺩ ﺟﻮﺋی
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻳک ﺃﻣﺮ
ﻃﺒﻴﻌی ﻮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋی ﻮ
ﺩﺭﺳتی اﺳﺖ.
ﻭلی ﻨﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﮐﻪ ﺗﺮک
ﺪﻧﻴﺎ ﻭﻣﺮﺩم
ﻮ ﻣﺎل ﻮﺳﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﮑﻨﻨﺪ  ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺨﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ثرﻭﺕ ﻭ ﺭﺍﺣﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻨﻴﺰ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ﻣﺎل ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺑﺨﺎﻟﺖ ﻭ
ﺧﺴّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ  ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
کمک اﻧﺴﺎنی ﻮ
ﺗﺮﺣّم کند ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻓﻘﻴﺮ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ ﭼﻨﺪ
ﻣﻴلیونی
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺨﺪﺍ
که خدا
ﺸﻨﺎﺳﺎﻥ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ  ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ الهی
ﻨﻴﺰ ﮐﻤک
ﻜﻨﻨﺪ. ﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎل ثرﻭﺕ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﺳﺎﻋﺖ)
ﻣﺮﮒ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﺎﮔﻬﺎﻥ ﺴﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ  ﻭ ﺷﺎﻣﻞ ﺣﺎﻝ
ﺍﺷﺮﺍﺭﺍﻟﻬﻰ  ﻭ ﻋﮑس
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺴّﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻓﺴﺨﻬﺎﻯ گیاهی
ﻮ ﺭﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﺒﺸﻮﻧﺪ. ﻭلی
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﺑﺎﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ  ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
اﻧﺘﻈﺎﺭ عرشی
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻧﺸﺪنی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭلی
اﻳﻦ (ﺳﺎﻋﺖ
ﻣﺮﮒ) ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻏﻴﺮ ﺍﺯ (ﺳﺎﻋﺖ
ﺷﻬﻮﺩ) ﻗﺎﺋم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ هم
ﺳﺎﻋﺖ ﻣﺮگ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ (ﺳﺎﻋﺖ
ﺭﺟﻌﺖ) در نوعئ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺼﻮﺭ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ همه
ﻫﺴﺘﻰ  ﻳﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻤﻨﻄقی
ﺁﻥ  ﺟﺎﻯ
ﺘﻔﮑﺮ ﻣﺎ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.(ﺳﺎﻋﺖ
ﻣﺴﺦ) ﺣﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ ﺗﻮﻟﺪ  ﻭﺳﻘﻮﻃ
اﺯ ﺭﺣم
ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻥ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺎ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺗﺮﺳﻨﺎک اﺳﺖ  ﮐﻪ ﺑﺘﻮﻟﺪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻈﺮ ﮐﻨیم. ﻭﻟﻰ
(ﺳﺎﻋﺖ ﺷﻬﻮﺩ)
ﻗﺎﺋم ﭽﻨﺎﻥ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
وﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﻭ
اﺳﻤﺎن هاﻯ
ﺮﻭح ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﻮ
ﻓﮑﺮ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ ﻋﻮﺍﻟم
الهی ﺪﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ  ﺭﻭﺷﻥ ﻮ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭﺩل
ﺒﺎﺯ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻗﺎﺑل ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ  ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺍﻥ  ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ  ﻭ
ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻗﺒل
اﺯ ﺁﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ
مصوﻣﻴﺖ ﻭﻋﻘل اﻟﻬﻰ
ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺭﻭﺍنی
ﻮ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﺒﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ عاﺷﻖ
ﺧﻮﺩ ﻭﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﻮ ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﺰﻳﺒﺎﻯ ﺁن ﮐﻪ
ﮐﻮﭼک ترﻳﻥ
گرﺩﺷﻬﺎﻯ
ﺮﻭٴﻴﺎﺋﻰ
ﺷﺒﺎﻧﻪ  ﻗﺎﺑل
ﺪﺭک ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﺣتی ﻔﺮﺽ ﺷﺎﻧس
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ
ﺗﺼﻮﺭ ﺧﻮﺩ  ﺑﺎﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻗﻄﻌﺎ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ ﻮ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ  ﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ  ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ  ﻭﻟﻰ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ ﻧفع
ﻮﺍﻗﻌی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.

حدیث 2416 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم کاﻇم اﺳﺖ
(ﺝ۶ﺹ315ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻘﺎل رﺳﻮل
اﻟﻠﻪ: ﻟﺎ
ﻳﺰﺩﺍﺩ
ﺍﻟﻤﺎل اﻟّﺎ
ﮐثرة  ﻭﻟﺎ
ﻳﺰﺩﺍﺩ
ﺍﻟﻨﺎس ﺍﻟّﺎ
ﺷﺤّﺎ   ﻭﻟﺎﺗﻘﻮم
اﻟﺴﺎعة   ﺍﻟّﺎ
ﻋلی ﺸﺮﺍﺭ
ﺍﻟﺨلق رﺳﻮل
ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﻣﺎل ﻮ
ثرﻭﺕ ﺯﻳﺎﺩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ  ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﮐثرﺕ ﺟﻮﺋی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ. ﻭ
ﺍﻳﻥ کثرت
ﺟﻮﺋی ﺁﻧﺎﻥ
ﺰﻳﺎﺩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ  ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺧﺴّﺖ ﻭ
ﺑﺨﺎﻟﺖ. ﻭ (ﺳﺎﻋﺖ)
ﺑﺮﭘﺎ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ  ﻣﮕﺮ ﺑﺮ
ﺍﺷﺮﺍﺭ ﺧﻠﺎﺋﻖ.
( ﻣﺎﻝ ﺑﺪﻭﻥ ﮐثرﺕ
ﻣﺮﺩم اﻗﺘﺼﺎﺩ
هم ﺮﻭﻧق
ﻨﻤﻴﮕﻴﺮﺩ  ﻭﺩﺍﺩ ﻭ
ﺳﺘﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺳﻮﺩ ﺟﻮﺋی
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻳک ﺃﻣﺮ
ﻃﺒﻴﻌی ﻮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋی ﻮ
ﺩﺭﺳتی اﺳﺖ.
ﻭلی ﻨﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﮐﻪ ﺗﺮک
ﺪﻧﻴﺎ ﻭﻣﺮﺩم
ﻮ ﻣﺎل ﻮﺳﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﮑﻨﻨﺪ  ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺨﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ثرﻭﺕ ﻭ ﺭﺍﺣﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻨﻴﺰ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ﻣﺎل ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺑﺨﺎﻟﺖ ﻭ
ﺧﺴّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ  ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
کمک اﻧﺴﺎنی ﻮ
ﺗﺮﺣّم کند ﻣﻤﮑﻥﺎﺳﺖ
ﻓﻘﻴﺮ ﺑﺸﻮﺩ. ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ ﭼﻨﺪ
ﻣﻴلیونی
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺨﺪﺍ
که خدا
ﺸﻨﺎﺳﺎﻥ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ  ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ الهی
ﻨﻴﺰ ﮐﻤک
ﻜﻨﻨﺪ. ﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎل ثرﻭﺕ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﺳﺎﻋﺖ)
ﻣﺮﮒ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﺎﮔﻬﺎﻥ ﺴﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ  ﻭ ﺷﺎﻣﻞ ﺣﺎﻝ
ﺍﺷﺮﺍﺭﺍﻟﻬﻰ  ﻭ ﻋﮑس
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺴّﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻓﺴﺨﻬﺎﻯ گیاهی
ﻮ ﺭﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﺒﺸﻮﻧﺪ. ﻭلی
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﺑﺎﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ  ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
اﻧﺘﻈﺎﺭ عرشی
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻧﺸﺪنی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭلی
اﻳﻦ (ﺳﺎﻋﺖ
ﻣﺮﮒ) ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻏﻴﺮ ﺍﺯ (ﺳﺎﻋﺖ
ﺷﻬﻮﺩ) ﻗﺎﺋم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ هم
ﺳﺎﻋﺖ ﻣﺮگ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ (ﺳﺎﻋﺖ
ﺭﺟﻌﺖ) در نوعئ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺼﻮﺭ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ همه
ﻫﺴﺘﻰ  ﻳﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻤﻨﻄقی
ﺁﻥ  ﺟﺎﻯ
ﺘﻔﮑﺮ ﻣﺎ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.(ﺳﺎﻋﺖ
ﻣﺴﺦ) ﺣﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ ﺗﻮﻟﺪ  ﻭﺳﻘﻮﻃ
اﺯ ﺭﺣم
ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻥ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺎ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺗﺮﺳﻨﺎک اﺳﺖ  ﮐﻪ ﺑﺘﻮﻟﺪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻈﺮ ﮐﻨیم. ﻭﻟﻰ
(ﺳﺎﻋﺖ ﺷﻬﻮﺩ)
ﻗﺎﺋم ﭽﻨﺎﻥ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
وﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﻭ
اﺳﻤﺎن هاﻯ
ﺮﻭح ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﻮ
ﻓﮑﺮ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ ﻋﻮﺍﻟم
الهی ﺪﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ  ﺭﻭﺷﻥ ﻮ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭﺩل
ﺒﺎﺯ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻗﺎﺑل ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ  ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺍﻥ  ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ  ﻭ
ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻗﺒل
اﺯ ﺁﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ
مصوﻣﻴﺖ ﻭﻋﻘل اﻟﻬﻰ
ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺭﻭﺍنی
ﻮ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﺒﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ عاﺷﻖ
ﺧﻮﺩ ﻭﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﻮ ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﺰﻳﺒﺎﻯ ﺁن ﮐﻪ
ﮐﻮﭼک ترﻳﻥ
گرﺩﺷﻬﺎﻯ
ﺮﻭٴﻴﺎﺋﻰ
ﺷﺒﺎﻧﻪ  ﻗﺎﺑل
ﺪﺭک ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﺣتی ﻔﺮﺽ ﺷﺎﻧس
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ
ﺗﺼﻮﺭ ﺧﻮﺩ  ﺑﺎﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻗﻄﻌﺎ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ ﻮ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ  ﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ  ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ  ﻭﻟﻰ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ ﻧفع
ﻮﺍﻗﻌی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.

حدیث 2416 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم کاﻇم اﺳﺖ
(ﺝ۶ﺹ315ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻘﺎل رﺳﻮل
اﻟﻠﻪ: ﻟﺎ
ﻳﺰﺩﺍﺩ
ﺍﻟﻤﺎل اﻟّﺎ
ﮐثرة  ﻭﻟﺎ
ﻳﺰﺩﺍﺩ
ﺍﻟﻨﺎس ﺍﻟّﺎ
ﺷﺤّﺎ   ﻭﻟﺎﺗﻘﻮم
اﻟﺴﺎعة   ﺍﻟّﺎ
ﻋلی ﺸﺮﺍﺭ
ﺍﻟﺨلق رﺳﻮل
ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﻣﺎل ﻮ
ثرﻭﺕ ﺯﻳﺎﺩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ  ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﮐثرﺕ ﺟﻮﺋی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ. ﻭ
ﺍﻳﻥ کثرت
ﺟﻮﺋی ﺁﻧﺎﻥ
ﺰﻳﺎﺩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ  ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺧﺴّﺖ ﻭ
ﺑﺨﺎﻟﺖ. ﻭ (ﺳﺎﻋﺖ)
ﺑﺮﭘﺎ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ  ﻣﮕﺮ ﺑﺮ ﺍﺷﺮﺍﺭ
ﺧﻠﺎﺋﻖ. ( ﻣﺎﻝ ﺑﺪﻭﻥ
ﮐثرﺕ ﻣﺮﺩم
اﻗﺘﺼﺎﺩ هم
ﺮﻭﻧق
ﻨﻤﻴﮕﻴﺮﺩ  ﻭﺩﺍﺩ ﻭ
ﺳﺘﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺳﻮﺩ ﺟﻮﺋی
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻳک ﺃﻣﺮ
ﻃﺒﻴﻌی ﻮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋی ﻮ
ﺩﺭﺳتی اﺳﺖ.
ﻭلی ﻨﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﮐﻪ ﺗﺮک ﺪﻧﻴﺎ
ﻭﻣﺮﺩم ﻮ ﻣﺎل
ﻮﺳﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﮑﻨﻨﺪ  ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺨﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ثرﻭﺕ ﻭ ﺭﺍﺣﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻨﻴﺰ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ﻣﺎل ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺑﺨﺎﻟﺖ ﻭ
ﺧﺴّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ  ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
کمک اﻧﺴﺎنی ﻮ
ﺗﺮﺣّم کند ﻣﻤﮑﻥﺎﺳﺖ
ﻓﻘﻴﺮ ﺑﺸﻮﺩ. ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ ﭼﻨﺪ
ﻣﻴلیونی
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺨﺪﺍ
که خدا
ﺸﻨﺎﺳﺎﻥ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ  ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ الهی
ﻨﻴﺰ ﮐﻤک
ﻜﻨﻨﺪ. ﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎل ثرﻭﺕ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﺳﺎﻋﺖ)
ﻣﺮﮒ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﺎﮔﻬﺎﻥ ﺴﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ  ﻭ ﺷﺎﻣﻞ ﺣﺎﻝ
ﺍﺷﺮﺍﺭﺍﻟﻬﻰ  ﻭ ﻋﮑس
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺴّﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻓﺴﺨﻬﺎﻯ گیاهی
ﻮ ﺭﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﺒﺸﻮﻧﺪ. ﻭلی
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﺑﺎﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ  ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
اﻧﺘﻈﺎﺭ عرشی
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻧﺸﺪنی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭلی
اﻳﻦ (ﺳﺎﻋﺖ
ﻣﺮﮒ) ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻏﻴﺮ ﺍﺯ (ﺳﺎﻋﺖ
ﺷﻬﻮﺩ) ﻗﺎﺋم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ هم
ﺳﺎﻋﺖ ﻣﺮگ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ (ﺳﺎﻋﺖ
ﺭﺟﻌﺖ) در نوعئ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺼﻮﺭ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ همه
ﻫﺴﺘﻰ  ﻳﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻤﻨﻄقی
ﺁﻥ  ﺟﺎﻯ
ﺘﻔﮑﺮ ﻣﺎ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.(ﺳﺎﻋﺖ
ﻣﺴﺦ) ﺣﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ ﺗﻮﻟﺪ  ﻭﺳﻘﻮﻃ
اﺯ ﺭﺣم
ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻥ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺎ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺗﺮﺳﻨﺎک اﺳﺖ  ﮐﻪ ﺑﺘﻮﻟﺪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻈﺮ ﮐﻨیم. ﻭﻟﻰ
(ﺳﺎﻋﺖ ﺷﻬﻮﺩ)
ﻗﺎﺋم ﭽﻨﺎﻥ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
وﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﻭ
اﺳﻤﺎن هاﻯ
ﺮﻭح ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﻮ
ﻓﮑﺮ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ ﻋﻮﺍﻟم
الهی ﺪﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ  ﺭﻭﺷﻥ ﻮ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭﺩل
ﺒﺎﺯ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻗﺎﺑل ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ  ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺍﻥ  ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ  ﻭ
ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻗﺒل
اﺯ ﺁﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ
مصوﻣﻴﺖ ﻭﻋﻘل اﻟﻬﻰ
ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺭﻭﺍنی
ﻮ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﺒﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ عاﺷﻖ
ﺧﻮﺩ ﻭﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﻮ ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﺰﻳﺒﺎﻯ ﺁن ﮐﻪ
ﮐﻮﭼک ترﻳﻥ
گرﺩﺷﻬﺎﻯ
ﺮﻭٴﻴﺎﺋﻰ
ﺷﺒﺎﻧﻪ  ﻗﺎﺑل
ﺪﺭک ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﺣتی ﻔﺮﺽ ﺷﺎﻧس
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ
ﺗﺼﻮﺭ ﺧﻮﺩ  ﺑﺎﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻗﻄﻌﺎ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ  ﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﻮ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ  ﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ  ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ  ﻭﻟﻰ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ ﻧفع
ﻮﺍﻗﻌی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.

حدیث 2418 -
اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ315ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﺒُﻌثت ﻭ
ﺍﻟﺴﺎﻋﻪ
ﮐﻔﺮﺳﻰ
ﺍﻟﺮﻫﺎﻥ
ﻴﺴﺒق
ﺃﺣﺪﻫﻤﺎ ﺻﺎﺣﺒﻪ
ﺑﺎﺫﻧﻪ  ﺍﻥ
کاﻧﺖ ﺍﻟﺴﺎعة ﻟﺘﺴﺒﻘنی
اﻟﻴﮑم ﻣﻥ
ﻮ (ﺳﺎﻋﺖ) ﺑﺎ ﻫﻢ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻭ ﺍﺳﺐ
مسابقه و ﺷﺮﻃ
ﺒﻨﺪﻯ هستیم
که ﻣﺒﻌﻮث ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪﻳﻢ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮﮐﺪﺍم
اﺯ ﺍﺳﺒﻬﺎ ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ
ﺳﺒﻘﺖ ﺑﮕﻴﺮﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺴﺒﻘﺖ ﺟﻮﺋﻰ  ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻋﺖ
ﺑﺮ ﻣﻥ ﺪﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺴﺒﻘﺖ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ (ﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ  ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ هر
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭ ﻫﺮ ﻧبیّ ﻮ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭ ﻭﻗﺖ ﺁﻧﺮﺍ (ﺳﺎﻋﺖ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﺣق
ﻤﺴﻠّم ﺴﺎﻟک
ﺸﺎﻫﺪ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﻗﻄﻌﺎ ﻭﺧﻴلی
ﺰﻭﺩ ﻭ ﻓﻮﺭﻯ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ
ﺣﺎل ﺒﺎ ﻣﺮگ
ﻘﻄﻌی ﺸﺨﺺ  ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ  ﻭ
ﻓﺪﻭﻯ و فدائی
ﺸﺪﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺰﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻘﺎﺋﻢ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮ ﻳک اﺯ ﺍﻳﻥ
ﺪﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻨﺎﻥ ﺒﻬم
ﻨﺰﺩﻳﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﻭ
ﺍﺳﺐ
ﺩﺭﻣﺴﺎﺑﻘﻪ  ﺩﺭ
ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﻧﺪک
ﺒﺎﻫﻢ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮔﻮﺵ ﺍﺳﺒﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
ﻠﺒﺎﻥ اﺳﺐ
ﺩﻭﻡ  ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﺭ
ﮔﻮﺷﻬﺎﻯ اﺳﺐ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺳﺐ
ﺍﻭﻝ  ﻳﺎ
ﺳﺎﻋﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﻳک
ﺘﺸﺒﻴﻪ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻗﺎﺋم ﺴﺒﻘﺖ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻤﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭلی
ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ  ﺣﺘﻤﺎ
ﻟﺎﺯم اﺳﺖ  ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.
ﺷﺮﻃ ﻨﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟک اﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ  ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺎﺋم
اﺳﺖ ﻭ ﺷﺮﻃ
ﻴﺎﻓﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻏﻴﺮ ﺣﻘّﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻴﻚ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺼﺎﺩق ﺪﺭ
ﻧﻴّﺖ  ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ  ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﺣﺴﻴنی ﻮ
ﺣﺴنی ﻮ ﻓﺎﻃمی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
اﺑﻥ عرﺑﻰ
ﻋﺎﺭﻑ  ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﻃ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ  ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ اﺳﺖ.
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻤﻮﻟﺎ  ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ  ﻭﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺣﺴنی اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ  ﻭ ﭘﻴﺶ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻴنی ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ  ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ  ﺑﺎﻫﻤﻪ
ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ  ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ غیبی
ﻨﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ  ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
ﺩﺭ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ  ﮐﻤک
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺷﺪﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺍﻫل ﺒﻴﺖ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﻨﺠﺘﻥ
ﺁﻟﻌﺒﺎ  ﭼﻨﺎﻥ
ﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس  ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
اﻳﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘگی
ﺒﺎ ﺩﺭﺟﻪ ﻋﻘل
ﻮﻋﺸق ﻮﻋﻤل ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ  ﻭ ﺍﻣﺮﻯ
کیفی اﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﮐﻤّﻰ.
ﻭﻟﺬﺍﻋﺎﺷﻖ

ﮔﺎهی ﻴﻜﺸﺒﻪ
ﺭﻩ ﺻﺪﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻤق عشق اﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ  ﻧﻪ
ﮐﻤﻴّﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﻴﻔﻴّﺖﻋﺎﻟﻰ
ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ  ﻣﻔﻴﺪﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ .

حدیث 2419 -
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ315 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
لا ﺗﻘﻮم
اﻟﺴﺎعة ﺣﺘّﻯ
ﻴﻄﻔﺮ
ﺍﻟﻔﺎﺟﺮ  ﻭ ﻳﻌﺠﺰ
ﺍﻟﻤﻨﺼﻒ  ﻭ ﻳﻘﺮﺏ
ﺍﻟﻤﺎﺟﻦ  وﻳﮑﻮﻥ
اﻟﻌﺒﺎﺩة
ﺍﺳﺘﻄﺎلة
ﻋعلی اﻟﻨﺎس  ﻭ ﻳﮑﻮﻥ
اﻟﺼﺪقة
ﻣُﻐﺮﻣﺎ  ﻭﺍﻟﺄﻣﺎنة
ﻣُﻐﻨﻤﺎ  ﻭ
ﺍﻟﺼﻠﺎة
ﻣَﻨّﺎ ﺳﺎﻋﺖ
ﺑﺮ ﭘﺎ ﺷﺪنی
ﻨﻴﺴﺖ (ﺷﻬﻮﺩ
قیامت گونه
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﻳک
ﻔﺎﺟﺮ ﭘُﺮ
ﮔﻨﺎﻩ  ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﺎنع ﭙﻴﺶ
ﺭﻭﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﭙَﺮَد. (ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ
ﻘﺒل از ﻣﺮﮒ  ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻓﺎﺟﺮ ﻟﺬﺕ
ﺟﻮﻯ غیر ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺮک کلّی
عاﺩﺍﺕ ﻓﺎﺳﺪ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ  ﻭ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺸﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺫﮐﺮ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺧﻮﺩ ﻧﻮع
ﺪﻳﮕﺮ  ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ اﺳﺖ) ﻭ ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻣﻨﺼﻒ ﻋﺎﺟﺰ
ﻧﺸﻮﺩ. ﺍﻧﮑﻪ (ﻧﺼف
ﺭﺍﻩ) ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ  ﻭﻳﺎ
ﺗﻠﺎﺵ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺼﻒ ﮐﺎﺭﻩ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ  ﻭ نمی
ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎﺗﻤﺎم
ﺘﻠﺎﺵ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺩﻭ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺗﻤﺎ.
ﻘﺪﺭﺗﻬﺎ ﻭﺩﺭ
ﺗﻤﺎم ﻠﺤﻈﺎﺕ
ﺁﻥ  ﺑﺎ
ﺗﻤﺎم همّت ها
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻋﻘﺐ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﭙﺬﻳﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺍﺻل ﻤﻴﺒﺎﻴﺪ  ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺪﺭﺕ
ﺯﻳﺎﺩ ﺟﺒﺮﺍﻥ
کننده  ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻓﺖ) ﻭﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﻳﻚ (ﻣﺎﺟﻥ
ﻮ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
مجنون) ﻭﻳﺎ بی
ﺤﻴﺎﻯ ﻓﺎﺳﺪ  ﮐﻪ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﺸﺪ  ﻭ ﺗﻘﺮﺏ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺨﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. (
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﺳﺎﻋﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﺎﺟﺮ ﻓﺎﺳﺪ  ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻨﺒل ﻨﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﻭ ﻧﻴﻤﻪ ﮐﺎﺭﻩ  ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻣﺠﻨﻮﻥ جِن
زده ﻮ بی ﺤﻴﺎ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ)
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ  ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺩﺳﺖ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺒﺮ ﻣﺮﺩم کنند (ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺗﮑﺒّﺮ ﮐﻨﺪ
ﻭﺯُﻫﺪ ﻭ ﺭﻳﺎ
ﺑﻔﺮﻭﺷﺪ  ﻭﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺳﺮﮐﻴﺴﻪ
ﮐﻨﺪ  ﻭ
ﺗﺤﻤﻴل
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺳﺘثماﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ) ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺻَﺪَﻗﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ بر خلاف میل
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ. (ﺻﺪﻗﻪ
ﻣﺎل ﻮ ﺯﮐﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ  ﻭﻧﻪ
ﺑﺰﻭﺭ ﻭ ﺑﺨﺎﻙ
ﻣﺎﻟﻴﺪه شدن
ﺒﻴﻨﻰ. ﭼﻮﻥ ﺪﺭ
ﻳک کُشتی
گیرﻯ  ﻭ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺷﮑﺴﺖ
ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺻﺪﻗﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻِﺪق
ﺴﻠﻮکی اﻭ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺩﺍﺩﻥ ﻤﺎل ﻮ
ﻓﮑﺮ ﻭﺟﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻮقعیتهاﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﺷﺎﻧﺴﻬﺎﻯ ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﻣﺎﺩﻯ ﻮ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺪﻳﮕﺮ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻭﺩﺭپ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺯﻫﺎﻯ اﻭﻝ  ﻭ ﺍﺯ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺒﺪﻫﺪ.
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﻮ ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻥ
ﻮ ﺯﻭﺩﺗﺮﻳﻥ
ﺮﺍ  ﺑﺪﻭﻥ
کوﭼﮑﺘﺮﻳﻥ
ﺘﻈﺎﻫﺮ ﻭ
ﻣﻨّﺖ گذاری ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ برﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻥ
ﻤﻨّتی ﺒﺮﺍﻯ
اﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻭ ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻳﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﻣﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﺕ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮑﻨﺪ  ﺑﺎﻃﻠﺎع
ﻮ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ) ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ  ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺭﺍ ﻏﻨﻴﻤﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﺪ. (
ﭼﻪ ﻣﺎل ﻤﺮﺩم
که ﻧﺰﺩ ﺍﻭ
ﺑﺄﻣﺎﻧﺖ
ﺑﺎﺷﺪ  ﻭ ﭼﻪ (ﺍﻭم
ﻮ ﺳﻠﻮﻙ) الهی
ﺨﻮﺩﺭﺍ  ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ) ﻭﻳﺎ
ﺻﻠﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻨّﺖ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ ( ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﻨﻤﺎﺯ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﭘﻴﺮﺧﻮﺩ
ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﺧﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻨّﺖ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ  ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﺯُﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻋﻤﺎل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ( ﮐﺎﻣل ﻮ
ﮐﺎفی ﻮ ﻗﺎﻃﻊ)
ﻧﺪﺍﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﻋﻤل آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺑﺤﺪّ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺴﻌس
ﻮﺻﺒﺮ ﻭ ﻫﻤّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ (ﺻﻠﺎﺕ)
ﺑﻐﻴﺮ ﺍﺯ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﻤﺎﺯ  ﻫﻤﺎﻥ (ﺻِﻠِﻪ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
عبادی ) ﺑﺎ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل ﻮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ  ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﻭﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﻨّﺖ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﻳﺪﺍﺭی
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﻴﻤﺎﺭ  ﻭ ﮐﻤﻚ
ﻣﺎﺩﻯ اﻧﺠﺎم
گرﻓﺘﻪ  ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺩﺳﺖ ﮔﻴﺮﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﺮُخ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﮑﺸﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻨّﺖ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺮ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻨّﺖ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ  ﮐﻪ ﻣثلا
ﭼﻪ ﮐﻤک ﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺨﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻘﺼﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺤﺒﺖ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ  ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﻮﮐﻤکی ﺒﮑﻨﺪ  ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ
ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﻫﺪﻑ
سالک ﺭﺿﺎﻯ
ﭙﻴﺮ و ﺭﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻧﻴﺎﺯﻯ
هم ﺒﺎﻃﻠﺎع
ﭙﻴﺮ ﻭ ﺑﻤﻨّﺖ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﺒﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ و
خداوند ﻧﻴﺴﺖ .

حدیث 2420 – پیامبر
میفرماید
(ج؟ص؟) اﺫﺍ
ﻃﻔّﻔﺖ ﺍﻣّتی
ﻤﮑﻴﺎﻟﻬﺎ ﻭ
ﻣﻴﺰﺍﻧﻬﺎ  ﻭ
ﺍﺧﺘﺎﻧﻮﺍ ﻭ
ﺧﻔﺮﻭﺍ
ﺍﻟﺬمّة  ﻭ
ﻃﻠﺒﻮﺍ
ﺍﻟﺂﺧﺮة  ﻓﻌﻨﺪ
ﺫﻟک ﻴﺰﮐّﻮﻥ
ﺃﻧﻔﺴﻬﻢ  ﻭﻳﺘﻮﺭع
ﻤﻨﻬم ﺍﮔﺮ
ﺍﻣّﺖ ﻣﻥ ﺪﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻧﻪ و
ﺗﺮﺍﺯﻭﻯ ﺨﻮﺩ  ﺳﺒک و کم
ﻔﺮﻭشی کرﺩﻧﺪ  ﻭ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﻭ ﻣﺨﻔﻰ ﮐﺎﺭﻯ
ﻨﻨﻤﻮﺩﻧﺪ (
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﮐﻔّﻪ ﺗﺮﺍﺯﻭ
ﺭﺍ ﺳﻨﮕﻴﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ  ﻭﮐﺎﻟﺎ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﮔﺮ ( ﺧﺘﻨﻪ ) ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻳﺎ
ﺩﻭﺭﻯ
اﺯﺷﻬﻮﺕ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ  ﻭ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯﻫﺮ لدت ﺟﻮدی
ﺸﺪﻧﺪ) ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻔﺎﺭﺕ (ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ
ﺍﺯﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ)
ﻭﺗﻘﻴّﻪ ﻭ
ﺩﻭﺭﻯ از ﺁﻥ
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ  ﻭ ﺩﺭ
ﻃﻠﺐ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻮﺩﻧﺪ  ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ گفت  ﺩﺭ ﺣﺎل
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻭ ﺭﻭع
ﻮ ﺯﻫﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. (
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺣق
ﺪﺍﺭﻧﺪ  ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺳﺎﻟﻚ
الهی ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐم ﻔﺮﻭﺷﺎﻥ
که ﺟﻨس ﻃﻔﻴﻒ
ﻭ ﺧﻔﻴﻒ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﺟﻨس ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺳﻨگ ﺘﻤﺎم
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ  ﻭ ﺳﻨﮕﻴﻥﺘﺮ
ﺍﺯ ﺣﻖ ﺧﺮﻳﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ  ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ  ﺧﻮﺩ
ﺳﻨگ ﺘﻤﺎﻡ  ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻴﺎﺭ ﻭ ﺧﺎﻟﺺ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺧﺘﻨﻪ ﮐﺮﺩﻥ  ﺩﻭﺭﻯ
اﺯ ﺷﻬﻮﺕ ﺑﻌﻠﺖ
ﺯﺧم ﺁﻟﺖ
ﺗﻨﺎﺳﻠﻰ  ﻭ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺭﻭ ﺑﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ  ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻯ
ﺒﻬﺪﺍﺷتی اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ. ﻭﻧﻴﺰ
ﮔﻮﺷﻪ ﮔﻴﺮﻯ
اﺳﺖ. (ﺫﻣّﺖ)
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺫﻧﺐ ﻳﺎ
ﺩُم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.
ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ غیر
ﺳﻠﻮﻙ  ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﻭ ﺑﺪهی اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭ (ﺧﻔﺎﺭﺕ)
ﺷﺐ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻮﻧﮕﻬﺒﺎﻧﻰ
ﻭﻣﺮﺍﻗﺐ ﻭ
ﮐﺸﻴک ﺪﺍﺋم اﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻃﻠﺐ (ﺁﺧﺮﺕ) ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ  ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺗﺰﮐﻴﻪ)
ﻧﻔس ﭘﺎک کرﺩﻥ
ﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻳﻌنی
ﭙﺎک ﻮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ  ﮐﻪ
ﻭﻗتی
اﻧﺘﻈﺎﺭﻯ ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺪﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﻭﺭع
ﻮﺯﻫﺪ ﻭ
ﺗﻘﻴّﻪ
ﺍﺯﮔﻨﺎﻩ  ﻭ ﻋﺰﻟﺖ
ﻭ ﺍﻧﺰﻭﺍﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎم ﺤج ﻮ
ﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
ﺒﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺘﺄﻳﻴﺪ
ﭘﻴﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث 2421 -
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ315 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
لا ﺗﻘﻮم
اﻟﺴﺎعة  ﺣﺘّﻯ
ﻴﺬﻫﺐ ﺍﻟﺤﻴاء
ﻤﻥ اﻟﺼﺒﻴﺎﻥ
ﻮ ﺍﻟﻨﺴاء  ﻭﺣﺘّﻯ
ﺘﻮکل
ﺍﻟﻤﻐﺎشر ﮐﻤﺎ
ﺗﻮٴکل اﻟﺨﻀﺮ ﺳﺎﻋﺖ
(ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ) ﺑﺮﭘﺎ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ  ﻣﮕﺮ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺣﻴﺎ
ﺍﺯ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﻮ
ﺯﻧﺎﻥ ﺒﺮﻃﺮﻑ
ﺷﻮﺩ. ﻭﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ
ﺗﺮﺷﺤﺎﺕ
ﻭﮐﺎل ها ﻭ
ﺧﺮﺍﺏ ﺷﺪﻩﻫﺎ  ﭼﻮﻥ
ﺳﺒﺰﻳﺠﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺷﻮﻧﺪ.( ﺍﻳﻥ
ﻮﻗﺖ ﻣﺮگ
ﻨﻴﺴﺖ  ﮐﻪ
ﺭﺑطی ﺒﺤﻴﺎ ﻭ
ﺧﻮﺭﺩﻧﻴﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﻗتی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍنی
ﺒﺮ ﺍﻳﺸﺎﻥ با
اﻃﻔﺎل ﻮ ﺯﻧﺎﻥ
درﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﻃﺮﻑ ﮔﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻧﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
برﻃﺮﻑ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺯﻧﺎﻥ که ﺣتی
کوﺩﮐﺎﻥ کم عقل
ﻭ
ﺯﻧﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﺎ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﻓﺮﻭﺵ  ﺣتی اﮔﺮ
ﻣﺮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﭼﻨﺎﻥ
ﺒﺎ ﺣﻴﺎ ﻭ
ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
گرﺩﺩ. ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺴﺎﻋﺖ ﻭﻗﻴﺎم
ﻘﺎﺋم
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
هستند  ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺪﻳثی ﻳکی
ﻴﺎ ﺑﺮخی اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻳﮑﺠﺎ ﺟمع کرﺩ ﻭ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻫم
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺗﻤﺮﻳﻦ  ﺍﻳﻥ
عادات ﺟﺪﻳﺪ الهی
در تحلیه ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗثبیت ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴک
و ملکه ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘی ﺒﺪﻭﻥ
ﻔﮑﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ  ﻭ ﺣتی
ﺪﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ
ﻏﻔﻠﺖ  ﻭﺣتی
ﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ  ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻠﮑﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﻠﮑﻪ ﺷﺪﻥ
ﺼﻔﺎﺕ الهی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻣﻐﺎﺷﻴﺮ) ﺟمع
ﻤﻐﺸﺎﺭ ﻟﻔﻈ
غرﻳﺐ ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺑﻴﻤﺼﺮﻑ  ﺑﻤﻌنی
ﺘﺮﺷﺤﺎﺕ
ﻣﻴﻮﺟﺎﺕ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ  ﻭﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﻤﻴﻮﺟﺎﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ. ﻧﺎﺭس
کال ﻭ ﻳﺎ ﻗﺎﺑل
ﺪﻭﺭ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ   ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺭﺩﻧﻰ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺭﺩ ﻭ
ﺗﻐﺬﻳﻪ ﮐﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺗﮑﺒّﺮ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ  ﻭﺗﻮﮐل
خوردنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﺎﻣتی ﻨﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ  ﻭ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﺤﺪّ
ﺍﻗل ﻨﻤﺎﻳﺪ  ﻭﻣﻨﺘﻬﺎﻯ
(ﺧﻮﺩ ﻓﻘﺮﻯ)
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ.

حدیث 2421 -
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ315 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
لا ﺗﻘﻮم
اﻟﺴﺎعة  ﺣﺘّﻯ
ﻴﺬﻫﺐ ﺍﻟﺤﻴاء
ﻤﻥ اﻟﺼﺒﻴﺎﻥ
ﻮ ﺍﻟﻨﺴاء  ﻭﺣﺘّﻯ
ﺘﻮکل
ﺍﻟﻤﻐﺎشر ﮐﻤﺎ
ﺗﻮٴکل اﻟﺨﻀﺮ ﺳﺎﻋﺖ
(ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ) ﺑﺮﭘﺎ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ  ﻣﮕﺮ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺣﻴﺎ
ﺍﺯ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﻮ
ﺯﻧﺎﻥ ﺒﺮﻃﺮﻑ
ﺷﻮﺩ. ﻭﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ
ﺗﺮﺷﺤﺎﺕ
ﻭﮐﺎل ها ﻭ
ﺧﺮﺍﺏ ﺷﺪﻩﻫﺎ  ﭼﻮﻥ
ﺳﺒﺰﻳﺠﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺷﻮﻧﺪ.( ﺍﻳﻥ
ﻮﻗﺖ ﻣﺮگ
ﻨﻴﺴﺖ  ﮐﻪ
ﺭﺑطی ﺒﺤﻴﺎ ﻭ
ﺧﻮﺭﺩﻧﻴﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﻗتی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍنی
ﺒﺮ ﺍﻳﺸﺎﻥ با
اﻃﻔﺎل ﻮ ﺯﻧﺎﻥ
درﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﻃﺮﻑ ﮔﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻧﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
برﻃﺮﻑ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺯﻧﺎﻥ که ﺣتی
کوﺩﮐﺎﻥ کم
عقل  ﻭ
ﺯﻧﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﺎ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﻓﺮﻭﺵ  ﺣتی اﮔﺮ
ﻣﺮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﭼﻨﺎﻥ
ﺒﺎ ﺣﻴﺎ ﻭ
ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
گرﺩﺩ. ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺴﺎﻋﺖ ﻭﻗﻴﺎم
ﻘﺎﺋم
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
هستند  ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺪﻳثی ﻳکی
ﻴﺎ ﺑﺮخی اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻳﮑﺠﺎ ﺟمع کرﺩ ﻭ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻫم
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺗﻤﺮﻳﻦ  ﺍﻳﻥ
عادات ﺟﺪﻳﺪ الهی
در تحلیه ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗثبیت ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴک
و ملکه ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘی ﺒﺪﻭﻥ
ﻔﮑﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ  ﻭ ﺣتی
ﺪﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ
ﻏﻔﻠﺖ  ﻭﺣتی
ﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ  ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻠﮑﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﻠﮑﻪ ﺷﺪﻥ
ﺼﻔﺎﺕ الهی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻣﻐﺎﺷﻴﺮ) مع
ﻤﻐﺸﺎﺭ ﻟﻔﻈ
غرﻳﺐ ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺑﻴﻤﺼﺮﻑ  ﺑﻤﻌنی
ﺘﺮﺷﺤﺎﺕ
ﻣﻴﻮﺟﺎﺕ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ  ﻭﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﻤﻴﻮﺟﺎﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ. ﻧﺎﺭس
کال ﻭ ﻳﺎ ﻗﺎﺑل
ﺪﻭﺭ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ   ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺭﺩﻧﻰ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺨﻮﺭﺩ
ﻭ ﺗﻐﺬﻳﻪ ﮐﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺗﮑﺒّﺮ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ  ﻭﺗﻮﮐل
خوردنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﺎﻣتی ﻨﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ  ﻭ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﺤﺪّ
ﺍﻗل ﻨﻤﺎﻳﺪ  ﻭﻣﻨﺘﻬﺎﻯ
(ﺧﻮﺩ ﻓﻘﺮﻯ)
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ.

حدیث 2422 -
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ316ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﺫﺍ ﺗﻘﺎﺭﺏ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ  ﺍﻧﺘقی
اﻟﻤﻮﺕ ﺧﻴﺎﺭ
ﺍﻣّﺘﻰ  ﮐﻤﺎ
ﻳﻨﺘقی ﺃﺣﺪﮐم
ﺨﻴﺎﺭ
ﺍﻟﺮُﻃﺐ ﻣﻥ اﻟﻄبق
ﺍﮔﺮ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ (ﺁﺧﺮ)
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﻮﺩ  ﺁﻧﮕﺎ ﻩ
ﻣﺮگ ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ
اﻣّﺖ ﻣﺮﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺑﺮﻣﻴﭽﻴﻨﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﺍﺯ ﺭﻃﺐ ﺧﺮﻣﺎ  ﺩﺭﻃﺒقی
ﺑﺮﺧﻰ
ﺭﺍﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ (ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
اﺯﺧﺮﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ  ﻭﺟﺴﺘﻥ
ﺒﻬﺘﺮﻳﻦ ﻫﺎﻯ
ﺁﻥ  ﻋﻴﻨﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺑﻴﻥ ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
اﻭم کننده
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮگ
ﺁﻧﺎﻥ  ﻭ
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻣﺮگ قبل
اﺯﻣﺮﮒ  ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺑﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
کسانی هستند
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋم ﻮﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ  ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﺷﻬﻮﺩ  ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
(ﺍﺟﺘﺒﺎﻯ) الهی
ﻮﻫﺪﻑ ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ( ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ ) ﺍﺯ
ﺑﻴﻥ
ﻤﺠﺘﺒﻴﺎﻥ  ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
الهی ﺒﺨﻠق می
ﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺳﺎﻟﺖ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. (ﺍﻧﺘﻘﻰ)
ﻧﻘﻰّ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﭘﺎک
ﻮﺑﺎ ﻧﻘوای
ﺍﺳﺖ.

ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ  ﻭﭼﻮﻥ
اﻧﺴﺎﻥ که
ﺧﺮﻣﺎ ﻭﻫﺮ
ﻣﺄﮐﻮلی ﺮﺍ  ﺳﺎﻟﻤﺘﺮﻳﻥ
ﻮ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺍﺯﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺑﺨﻠق می ﺒﺎﺷﺪ
ﺗﻘﺎﺭﺏ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ  ﺑﺎﮐم
ﺸﺪﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ  ﻭ
ﺗﺴﺮیع الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺣﻞ
ساﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺁﺧﺮ
ﻫﺴﺘﻰ جهان  ﻭﻳﺎ
ﺍﻭﺍﺧﺮﻋﺼﻮﺭ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻪ  ﮐﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺧﺎلی
ﺯﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺎﺷﺪ  ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺪﻭﻥ
ﺒﻬﺮﻩﮔﻴﺮﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﺩ  ﺗﺎ
ﻣﻠّتی
ﺒﺘﺪﺭﻳﺞ ﺑﺰﻭال
اﺯﺻﺤﻨﻪ ﻫﺴتی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﻭﻧﺪ  ﻭﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺮﺍﻳج ﺁﻥ
عقب ﺑﺮﻭﺩ  ﻭ ﺗﻮﺣﺶ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ (ﺧﻴﺎﺭ)
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ها  ﻭ (ﺧﻴّﺮ)
ﺗﺮﻳﻥ ها  ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ)
ﺷﺪﻩ ﻫﺎﻯ
اﻧﺴﺎﻧﻰ  ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﻴﮑﺎﻥ
ﻮﺑﻬﺘﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺍﻣّﺖ ﻣﺤﻤﺪ تنها
ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ
ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺧﻮﺩ
ﻏﺮق ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻴﻬﺎ ﻣﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی
زنده ﺰﻣﺎﻥ
اﻧﺠﺎم ﻨﻤﻰ ﺩﻫﻨﺪ.

حدیث 2423 -
اﺯ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ316 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻧّﻪ ﺳﻴﺄتی علیکم
ﺰﻣﺎﻥ ﻴﮑفئ
ﻔﻴﻪ
ﺍﻟﺎﺳﻠﺎم کما
ﻳﮑﻔئ
اﻟﺎﺳﻠﺎم ﺒﻤﺎ
ﻓﻴﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎﺋی
ﺒﺮﺷﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ  ﮐﻪ
ﺍﺳﻠﺎم ﺪﺭ ﺁﻥ
ﻤﺨفی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﺍﺳﻠﺎم ﺪﺭ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﻣﺨفی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﮐفئ
) ﺍﮔﺮ ﮐﻒ ﺩﺳﺖ
ﺑﺮ ﺭﻭﻯ ﭽﻴﺰﻯ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳم که
ﻣﺨفی کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺳﻠﺎم
ﻮﺣﻘﻴﻘﺖ ﺁﻥ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ  ﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﺍﺳﻠﺎم ﺠﺰ
ﺍﺳمی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺑﺪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ  ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی اسلام
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺳﻨّﻯ ﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺷﻴعی ﻮﺣﺘﻰ
ﻣﺪعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺳﻴﺎﺩﺕ  ﻣﺎﺩﺍﻣﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺴﻠﻮک الهی ﻮ
ﺗﺴﻠﻴم کامل
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻨﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺑﺎﺯ (ﮐفئ)
ﺑﻤﻌنی کفاﻳﺖ  ﭼﻨﺎﻥ
ﺪﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ  ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮﻙ الهی
تا شرط کافی
درﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻜﺎفی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺳﺎﻟک ﺒﻬﻴچ
ﭽﻴﺰﻯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ  ﻭ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺷﺨصی
ﺨﻮﺩ ﺗﻮﺟﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮ
ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
ﻭﺻﻤﺪ ﺷﺪﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﻭﻃﺮﺯ
ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺳﻠﻮﻙ  ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺍﺭﺩ  ﺑﺮ ﺑﺪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻤﺨفیﻤﻴﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻮﺳﻠﻮﻙ  ﺑﺮﺍﻯ
همه
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ  ﻭﺣتی
ﻤﺪﻋﻴﺎﻥ
اﺟﺘﻤﺎع ﻮﻋﻠﻢ
ﻣﺨفی
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻯ
ﻤﻨﮑﺮﺁﻥ ﻨﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻤﻌﺎنی ﻮ
ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﻧﻔﺴﺎنی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴم ﻮ
ﺗﻮﺿﻴح اﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻨﻰ  ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ  ﻭ
ﺑﺘﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻣﺬﻫبی ﻮ
ﺣﺰﺑﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭ ﺣتی ﺪﻳﻥ ﻮ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ  ﻭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﻗﺮﺑﺎنی
هدﻓﻬﺎﻯ ﻨﻔﺴﺎنی
ﻮ ﺳﻴﺎسی ﻮ
ﺟﺎﻩ ﻃلبی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺑﻤﻔﺖ ﻭ ﺍﺭﺯﺍﻥ
ﻣﻴﻔﺮﻭﺷﻨﺪ.

حدیث 2424 - اﺯ
ﺍﻣﺎم عسکرﻯ
اﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ۳۲۳ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺍنی ﻮ
ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ ﻤتی
ﻫﺬﺍ ﺍﻟﻮﻋﺪ  ﺍﻥ کنتم
ﺼﺎﺩﻗﻴﻥ که
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ  ﭘس ﺍﮔﺮ ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﺪ  ﺍﻳﻥ
ﻮﻋﺪﻩ ﺷﻤﺎ ﭼﻪ
ﻭﻗﺖ ﺗﺤﻘق
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ؟ (
ﺍﻳﻥ ﻮﻋﺪﻩ الهی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
بسالکان اﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺴﻠﻮک الهی
بطور کامل
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ و
پاکسازی و
تخلیه ﮐﺎفی
ﻨﻔس از نظر داوری
الهی ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﮕﻴﺮﺩ  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋی
ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻟﺬﺍ
ﺍﮐثرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺭ
ﺍﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻏَﺮّﻩ  ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺣﺪّ نیز ﮐﺎفی
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ  ﻭ
ﻣﻌﺘﺮﺽ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭘس ﭼﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ  ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺤﺎﻝ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻋﺪم
ﺘﻮﮐّﻞ  ﻭﻋﺪم
ﺘﺴﻠﻴم اﻭ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺿﻤﻨﺎ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﻭهیچ ﻤﻘﺎﻣﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺑِﺪﺍﻯ اﻟﻬﻰ  ﻭ
ﻣﺸﻴّﺖﻫﺎﻯ اﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎن اﺳﺖ. (ﺍﮔﺮ
ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﺪ)
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺳﻤﺒﻮل عدم
ﺒﺎﻭﺭﻯ ﻮ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ادعای
ﺑﺎﻃل
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺍﻳﻥﺤﺎل
ﺪﺭ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. (
ﺩﺭﺍﻭﺍﺧﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ  ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﭙس
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﻭﺭﻩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭﺍﺯ ﺗﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ  ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺭﺳﻨﮕﻴﻥ
گناﻫﺎﻥ ﻮ
ﻣﻌﺎﻳﺐ  ﻭ ﺿﻌﻒ
ﺷﺪﻳﺪ ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟک
ﺴﺎﻟﺨﻮﺭﺩﻩ  ﻣﺎنع اﺯ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﻔﻮﺭﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ  ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻯ ﻋﺎﻃفی
اﺳﺖ. ﻭﻗتی
ﻤﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺟﺴم
ﺴﺎﻟم ﻮﺫﻫﻥ
ﭙﺎک ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﻥ ﺪﺭﺩ
ﻣﻨﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﺎﺷق گرﺩﺩ ﻭﻋﺸق
ﻨﻴﺰ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺎ
ﺫﻫﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻓﺎﺳﺪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ  ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﺸق ﺮﺍ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺁﻥ ﻨﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﻋﺸق
ﺤﻘﻴقی اﺭﺍﺋﻪ
ﮔﺮﺩﺩ  ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ که
ﺑﺎﺷﺪ  ﻳﻜﺸﺒﻪ
ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺗﺄﺧﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭﺍﺯ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
) ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
اﻭﺍﺧﺮ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻓﺮﻳﺎﺩ (ﺻﻴﺤﻪ)
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ (ﻓﺮﻳﺎﺩ
ﻣﺮگ ﻮ ﻧﺎﻟﻪ
ﭘﻴﺮﻯ  ﻭﺩﺭﺩﻫﺎ
ﻭ ﻧﺎﻟﻪ  ﻭﺻﺪﺍﻯ
ﻤﻬﻴﺐ ﮐﻨﺪﻩ
ﺷﺪﻥ (ﻧﺎﻑ
ﻧﻘﺮﻩﺍﻯ ﺭﻭﺡ )
ﺍﺯ ﺟﺴم ﺪﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ)
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﻫم ﺪﺭﻣﺨﺎﺻﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﺳﺨﺖ
ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺗﺠﺎﺭﺕ  ﻭﺳﺮﻫم
کلاﻩ ﮔﺬﺍﺷﺘﻦ  ﻭﺭﻗﺎﺑﺖ
ﻭﺣﺮﺹ ﻭ ﻃﻤﻊ)
ﻭﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺤﺎل
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ (ﺍﮐثرﺍ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﮐﺰ
ﺗﺠﺎﺭﻯ ﻮ ﺣﺮﺹ
ﻭﺭﺯﻯ ﺨﻮﺩ
ﺳﮑﺘﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ
ﻗﻤﺎﺭﺧﺎﻧﻪﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺴﻘﻮﻃﻬﺎ
ﺯﻳﺎﺩ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﺑﻄﻮﺭﻯ ﮐﻪ ﻫﻴچ
کدﺍم اﺯﺁﻧﻬﺎ  ﺣتی
ﺒﺨﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ( ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ  ﺑﺪﻭﻥ
ﻮﺩﺍع اﺯ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻤﻴﻤﻴﺮﻧﺪ) ﻭ
نمی ﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻭﺻﻴّﺘﻰ ﺑﮑﻨﻨﺪ
( ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺍﻟﺶ
ﭼﻪ ﺑﺸﻮﺩ
ﻭﻃﻠﺐ ﮐﺎﺭﻯ
هاﻯ اﻭ ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﺳﺖ  ﻭ
ﻧﺰﺩ ﭼﻪ ﮐسی
ﺎﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻭﺍﺭثاﻥ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﻨﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﺑﻄﻮﺭﻯ
که ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺻﻴّﺖ ﮐﻨﻨﺪ  ﻭﻳﺎ
ﻧﺰﺩ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. (ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ
ﺍﻧﻔﺮﺍﺩﻯ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻤﺮگ ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ  ﮐﻪ
ﺟﺮﺃﺕ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺁﺭﺯﻭ
ﺩﺍﺭﺩ  ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ هر
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ  ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﻠﺤﻈﻪ
ﻋﻤﺮ  ﺑﺎﺳﻠﺎﻣتی
ﺴﻠﻮک ﻮ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺩﺍﺭﻯ
هر ﮐﺪﺍﻡ ﻳﻜﻬﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ  ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
ملکوتی
اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﻠﮑﻮتی ﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺑﻴﺎﻳﺪ  ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺳﻠﻮک الهی ﺘﺎ اﺋﺮﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.

حدیث
2425 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺴﺠﺎﺩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ324ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ (ﻧَﻔﺨﺘﻴﻦ)
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ اﺯ(
ﺩﻭ ﻧﻔﺨﻪ )
ﺻﺤﺒﺖ ﺷﺪﻩ ﻳﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭ ﺩﻣﻴﺪ
ﻩﺷﺪﻥ ﺪﺭ ﺻﻮﺭ
ﻭ ﺷﻴﭙﻮﺭ  ﻭ ﻳﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭ ﺩﻳﺪﻥ
ﺮﻭح ﺪﺭ ﺟﺴﻢ) ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺯﻣﺎنی اﻳﻥ ﺪﻭ
ﻧﻔﺨﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺳﺖ؟ (ﻧﻔﺨﻪﺍﻭل
که ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻳﺪ
ﻭ ﺳﻠﻮک
ﺮﺍ ﺍﻏﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻧﻔﺨﻪ ﺑﻌﺪﻯ  ﺩﺭ ﺍﺧﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻫﺮ
ﻧﻔﺨﻪ ﺍﻟﻬﻰ  ﺩﻣﻴﺪﻥ
ﺪﺭ ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ  ﻫﻔﺖ
ﺩﻣﻴﺪنی الهی
اﺳﺖ. ﻭﻫﻔﺖ
(ﻧﻔﺤﻪ) ﻳﺎ
ﺩﻣﻴﺪﻥ ﻣﻌﻄﺮ
ﺭﻭح ﻮ ﺭﻳﺤﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺳﻮﺁﻝ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻃﻮل ﺰﻣﺎنی
ﺴﻠﻮکی ﻴک
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﻬﻤّﺖ ﺳﺎﻟﻚ  ﻭ
ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
اﻭ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯﻟﻰ  ﻭ
ﻣﺸﻴّﺖ الهی
ﺒﺮﺍﻯ (ﺑِﺪﺍﻯ)
و مشیّت
ﻨﻬﺎﺋی اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻟّﺪ (ﺟﺎﻥ)
ﻧﻔﺨﻪﺍﻯ الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﻣﺮگ
ﻨﻔﺨﻪﺍﻯ ﺩﻭﻡ ﻭ
ﻳﺎ ﺻﺪﺍﻯ
ﺸﻴﭙﻮﺭ  ﺑﺮﺍﻯ
اﺣﻀﺎﺭ ﺭﻭح
ﺒﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﺸﺮ  ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﺟﺴم که
ﺭﻭح ﺘﺎبع
خواسته
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺣﻘﻴﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ  ﻣﺰﺍﺣم اﺟﺮﺍﻯ
اﻳﻦ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺭﻭحی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺴﺠﺎﺩ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻔﺎﺻﻠﻪ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﻧﻔﺨﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﺸﻴﺖ الهی
اﺳﺖ ( ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﺸﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻭ (ﺣتی
اﻋﻠﻢ) ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس  ﻭ
ﺗﺄﻣﻴﻦ (ﺷﺮﺍﻳﻄ
لاﺯﻡ) ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ (ﺷﺮﻃ
کاﻓﻰ)
ﺭﺍﺍﺑﻠﺎغ
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻋﻤﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ)
ﺳﭙس ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺴﺠﺎﺩ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ  ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻳﻥ
ﻨﻔﺨﻪ ﻭ
ﺩﻣﻴﺪﻥ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ؟ ﻓﺮﻣﻮﺩ:
اﻣّﺎ
ﺍﻟﻨﻔخة
ﺍﻟﺎﻭﻟﻰ  ﻓﺎﻥّ
اﻟﻠﻪ ﻳﺄﻣﺮ
ﺍﺳﺮﺍﻓﻴﻞ  فیهبط اﻟی
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﻣﻌﻪ ﺻﻮﺭ  ﻭ
ﻟﻠﺼﻮﺭ ﺭﺃس
ﻭﺍﺣﺪ  ﻭﻃﺮﻓﺎﻥ
ﻭﺑﻴﻥ
ﻄﺮﻑ ﮐﻞّ ﺭأس
ﻣﻨﻬﻤﺎ  ﻣﺎ ﺑﻴﻥ
اﻟﺴﻤاء ﻮ ﺍﻟﺄﺭﺽ
ﻓﺎﺫﺍ
ﺭﺃﺕ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﺍﺳﺮﺍﻓﻴﻞ  ﻭﻗﺪ
ﻫﺒﻄ الی
اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭﻣﻌﻪ ﺍﻟﺼﻮﺭ  ﻗﺎﻟﻮﺍ  ﻗﺪ ﺃﺫﻥ
اﻟﻠﻪ ﻓﻴﻤﻮﺕ
ﺃﻫل اﻟﺄﺭﺽ  ﻭ
ﻓﻴﻤﻮﺕ ﺃﻫل
اﻟﺴﻤاء   ﻓﻴﻬﺒﻂ
ﺍﺳﺮﺍﻓﻴل
ﺒﺤﻈﻴﺮة ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس  ﻭ
ﻳﺴﺘﻘﺒل
اﻟﮑﻌبة  ﻓﺎﺫﺍ
ﺭﺃﻭﺍ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺎﺭﺽ
ﻗﺎﻟﻮﺍ  ﺃﺫﻥ
اﻟﻠﻪ ﻓﻴﻤﻮﺕ
ﺃﻫل اﻟﺄﺭﺽ  فی
ﻨﻔﺨتین ﻧﻔخة  فیخرج
اﻟﺼﻮﺕ ﻣﻦ ﺍﻟﻄﺮﻑ
ﺍﻟﺬﻯ ﻴلی
اﻟﺄﺭﺽ  ﻓﻠﺎ
ﻳبقی فی
اﻟﺄﺭﺽ ﺫﻭ
ﺭﻭﺡ  ﺍﻟّﺎ
ﺻﻌق ﻮ ﻣﺎﺕ  ﻭ ﻳﺨﺮج
اﻟﺼﻮﺕ ﻣﻥ
اﻟﻄﺮﻑ ﺍﻟﺬﻯ
ﻴلی اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻓﻠﺎ
ﻳﺒقی فی
اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﺫﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟّﺎ صعق
ﻮ ﻣﺎﺕ  ﺍﻟّﺎ
ﺍﺳﺮﺍﻓﻴﻞ  ﻓﻴﻘﻮل
الله
ﻟأﺳﺮﺍﻓﻴﻞ  ﻳﺎ
ﺍﺳﺮﺍﻓﻴل ﻤُﺖ
ﻓﻴﻤﻮﺕ
ﺍﺳﺮﺍﻓﻴﻞ  ﻓﻴﻤﮑثون
فی ﺬﻟک ﻤﺎ ﺷاء
اﻟﻠﻪ  ثمّ
ﻴﺄﻣﺮ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻓﺘﻤﻮﺭ  ﻭ ﻳﺄﻣﺮ
ﺍﻟﺠﺒﺎل
ﻔﺘﺴﻴﺮی ﻮ
ﻣﺘﻤﻮﺭ ﺍﻟﺴﻤاء
ﻤﻮﺭﺍ  ﻭ ﺗﺴﻴﺮ
ﺍﻟﺠﺒﺎل
ﺴﻴﺮﺍ  ﻳﻌنی
ﺘﺒﺴﻂ  ﻭ ﺗﺒﺪﻝ اﻟﺄﺭﺽ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﺄﺭﺽ  ﻳﻌنی
ﺒﺄﺭﺽ ﻟم
ﻴﮑﺘﺴﺐ
ﻋﻠﻴﻬﺎ
ﺍﻟﺬﻧﻮﺏ ﺑﺎﺭﺯة
ﻟﻴس ﻋﻠﻴﻬﺎ
ﺍﻟﺠﺒﺎل ﻮ ﻟﺎ
ﻧﺒﺎﺕ  ﮐﻤﺎ
ﺩﺣﺎﻫﺎ ﺃﻭل
ﻤﺮّة ﻭ ﻳﻌﻴﺪ
ﻋﺮﺷﻪ ﻋلی
اﻟﻤاء ﻤﺎ ﮐﺎﻥ
ﺃﻭل ﻤﺮّة  ﻣﺴﺘﻘﻠّﺎ
ﺑﻌﻈﻤﺘﻪ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻪ
ﺍﻣّﺎ ﻧﻔﺨﻪ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﭽﻨﻴﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺳﺮﺍﻓﻴل
ﻔﺮﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ  ﺗﺎ
ﺯﻣﻴﻦ ﺩﻧﻴﺎ
ﻓﺮﻭﺩ ﺑﻴﺎﻳﺪ  ﻭﺑﺎ
ﺧﻮﺩ (ﺻﻮﺭ ﻳﺎ
ﺷﻴﭙﻮﺭ) ﺩﺍﺭﺩ اسراﻓﻴل
ﺒﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻭﻳﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ الهی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺪﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎکی ﺒﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس ﻭﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﻤﻌﺮﺍج
ﻤﻴﺒﺮﺩ  ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
احتمالی
ﺑﺨﻠق ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ  ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ ﻘطعی ﺨﻮﺩ  ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ (ﺻﻮﺭ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻴﭙﻮﺭ
ﻭ (ﺷﺎخ ﻴﺎ
ﺻﺪﻓﻰ) ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻤﻴﺪﻣﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪ ﺟﻨگ
اﺣﻀﺎﺭ ﻭﻳﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ  ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﭽﻮﻥ ﻮ ﭼﺮﺍ  ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺳﻤﺒﻮل ﻤﺮگ
ﻮﺣﻀﻮﺭ ﺭﻭح
ﺒﻔﺮﻣﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﺭﻣﺮﮒ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ  ﻭﻳﺎ که
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﻭﻧﺪ) ﻭﺍﻳﻥ
ﺸﻴﭙﻮﺭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻴک ﺴﺮ
ﻭ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﻴﻥ ﺪﻭ ﻃﺮﻑ
ﺳﺮﻫﺎﻯ ﺁﻥ  ﻓﺎﺻﻠﻪﺍﻯ
ﺒﻴﻥ ﺰﻣﻴﻥ
ﻮﺍﺳﻤﺎﻥ اﺳﺖ. (ﺷﻴﭙﻮﺭ
ﺑﺰﺭگی اﺳﺖ.
ﻭلی ﺰﻣﻴﻥ
اﻣﺮﻯ ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻮ ﺁﺳﻤﺎﻥ
اﻣﺮﻯ عدمی  ﻳﺎ ﺧﻠﺄ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﭽﻴﺰﻯ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻔﺎﺻﻠﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ
ﻓﺎﺻﻠﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻠﺄ ﻓﻀﺎ ﻧﻴﺰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭﺭﺍﻯ
ﺁﻥ ﻨﻬﺎﻳﺖ  ﺑﺎﺯ
ﻣﺒﺪأ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ  ﻣﻨﻄﻘﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ هوﺍ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺯﻣﻴﻥ
ﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ ﻫﻮﺍ
ﺑﺰﻣﻴﻥ ﻤﺘﺼل
اﺳﺖ ﻭ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺑﺼﻔﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭلی ﻔﺎﺻﻠﻪ (ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺡ) ﺑﺎ ( ﺯﻣﻴﻥ
ﻴﺎ ﺟﺴﻢ ﻭﺗﻦ )
ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎکی
ﺮﻭﺍﻥ ﻮ ﻗﺪﺭﺕ
ﺳﺎﻟﻚ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻭﺭﻯ اﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﻮ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭﻣﺎﺩﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﻮﺩ  ﺗﻘﺮﺏ
ﺳﺎﻟک ﻮﺷﺎﻧس
ﺩﻣﻴﺪﻥ هاﻯ الهی
بیشتر ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ  ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺪﻭ ﺳﺮ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺩﻭ ﺳﺮ
ﺁﻥ  ﺍﺯ
ﺍﻏﺎﺯ ﺗﺎ
ﺍﻧﺘﻬﺎ  ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻔﺎﺻﻠﻪ ﺭﻭح
ﺒﺎ ﺟﺴم ﻮﻳﺎ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻧﺎﭘﺎکی
ﺒﺎ ﭘﺎکی ﺒﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﺎلی ﻨﻮﻋﻰ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻤﻠﺎﺋک
اﺳﺮﺍﻓﻴل ﺮﺍ
ﺩﻳﺪﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻫﺒﻮﻃ
ﻮ ﻧﺰﻭل کرﺩﻩ  ﻭ ﺻﻮﺭ ﻭ
ﺷﻴﭙﻮﺭ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ  ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺮگ
ﺃﻫل ﺰﻣﻴﻦ
ﻭﻣﺮگ ﺃﻫل
اﺳﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﻮﺭﻗﺪﻳم
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻧﻴ
ﺎﻭﻫﺴﺘﻰ  ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺰﻭﺍل ﻤﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺑﺎﺯ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺰﻭﺍل
ﺼﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻣﺮگ ﻘﻄﻌﻰ  ﻳﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺒﺴﺎﻟﻚ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﺍﻫل
ﺰﻣﻴﻦ  ﻳﻌنی
ﺪﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ ﻮ
ﻃﺎﻟﻠﺒﺎﻥ
ﺯﻧﺪگی ﻤﺎﺩﻯ  ﻭﻟﺬﺗّﻬﺎﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ که
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﻟﺬﺗّﻬﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
مینوی ﻮ
احوال ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ کوﺩکی
ﺒﭽﻴﺰﻯ  ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎ
ﭼﻴﺰ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺗﺮﻯ
ﺒﮕﻴﺮﺩ.ﺍﻫل
اﺳﻤﺎﻥ  ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﻫل ﺮﻭح ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭘﺮﻭﺯ ﺍﺯ ﺭﻭح
ﺒﺎﺳﻤﺎﻥ ﻮ
ﻣﻌﺮﺍج ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﺪﻳث
ﻭﻇﻴﻔﻪ (ﺍﺳﺮﺍﻓﻴﻞ)
ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هماﻥ
عزﺭﺍﺋﻴل ﻮ
ﻣﺮﮒ ﺁﻧﺎﻥ  ﻭ
ﺩﻣﻴﺪﻥ ﺪﺭ
ﺷﻴﭙﻮﺭ  ﺑﺮﺍﻯ
اﺣﻀﺎﺭ ﺭﻭح
ﺁﻧﻬﺎ  ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺍﺳﺮاء
کنندﻩ ﻭ
ﻣﻌﺮﺍج
ﺒﺮﻧﺪﻩ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم که ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ  ﻭ ﺑﻘﺼﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺨﻠﻖ  ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺎﻣل الهی
ﻤﻬﺪﻯ اﻫل
ﺪﻳﻦ ﻭﺍﺳﻤﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ (ﺩﻧﻴﺎ)
ﺭﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺁﺧﺮﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ  ﺩﺭﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺭﻭحی ﻮﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺫﻭﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺩﻭ
ﺷﺎخ ﺸﺎهی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻤﻠﺎﺋک ﺒﺎﺯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﺪﺑّﺮ الهی
در ملکوت ﻮ
ﮐﻤگ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ  ﻫﻤﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻘﺒلی هستند   ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻳﺎﺭﻯ ﻮ
ﺗﺸﻮﻳﻖ  ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل
ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ عاﻣﻞ
ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
اﻟﻬﻰ  ﻭ
ﺩﺭ ﺣﺎل ﻔَﺮ
ﺟﻮئی ﻣﻠک ﻮ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺷﺪﻥ
هستند ﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻄ محیطی
ﺴﺎﻟم ﻮ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ  ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺩﺳﺖ
ﺟمعی ﻮ
ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﻭ
ﺑﺤثهاﻯ
عرﻓﺎنی ﺨﻮﺩ  ﮐﻤکی
ﺒﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﻥ اﺣﻮﺍل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻣﻌﺮﺍجی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺴﺠﺎﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺳﺮﺍﻓﻴل ﺪﺭ
(ﺣﻀﻴﺮة ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪس
) ﻓﺮﻭﺩ ﻣﻴﺁﻳﺪ
ﻭ ﺑﺴﻮﻯ کعبه
ﻗﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. (ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪس
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ  ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
قببل اﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ سلوکی
ﻣﺤﻤﺪ  ﻗﺒﻠﻪ
ﺑﻮﺩﻩ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺒﻠﻪ
ﮐﻌﺒﻪ  ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺭﺯﺵ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس ﺭﺍ
ﮐم کند  ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺑﻴﻬﻮﺩ ﻭ
ﻧﺼﺎﺭﺍ ﻭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
بنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ
ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﺪﻭﺭﻯ
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس  ﻧﻘﻄﻪﺍﻯ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻣﮑﻪ (ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﻳﺎ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ) ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺍﻟﻤﻘﺪس
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻴﺎ
ﺍﺳﺮﺍﻓﻴﻞ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﺍج ﺮﻓﺖ.
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
اﻳﺴﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺯﻳﺮ
ﭘﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺧﺎلی ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ (ﺩﻧﺎ
ﻭ ﺗﺪﻟّﻰ) ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻧﺰﺩﻳک ﺸﺪ
ﺑﺤﺪّﻯ  ﮐﻪ
ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ
گرﺩﻳﺪ. ﻭ
ﺩﻗﻴق ﺸﺪ ﻭ
ﺗﻮﺟﻪ ﮐﺮﺩ  ﮐﻪ
ﺑﺪﻟﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
کاﻓﻰ ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ (ﮔُل
ﻤﺤﻤﺪﻯ) ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺒﺮﺟﺴﺘگی
ﻤﻘﺎﻡ ﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ و
سوشیانس سوم
زردشت  ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻗﺎﺋم ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ  ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ عاﻣل
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎ
ﺍﻭ  ﺑﺒﺎﻟﺎﻯ
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎنی
هم ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ  ﻭ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ  ﻭ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪ ﺍﻳﻥ
اﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺭﻭح ﻨﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ  ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﺷﺎﻧس
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
اﺯ ﺁﻥ اﻧﻮﺍع
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﭘس
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻘﺪس ﮐﺎﻓﻰ  ﻭ (ﺳِﻨﺖ)
ﺷﺪﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم ﺘﻘﺪس
ﻭﻋﻀﻮﻳﺖ ﺩﺭ
اهل ﺑﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ الهی
ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎنی
ﺒﻤﻌﺮﺍج ﺁﺧﺮ
ﺑﺮﻭﺩ  ﻭ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻫﺮ
ﺭﻭٴﻴﺎﻯ
ﻤﮑﺮﺭﻯ  ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺮﺍج
اﺳﺖ. ﻭلی
ﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﻘﺎم ﺪﻧﺎ ﻭ
ﺗﺪﻟّﻰ  ﻣﻌﺮﺍج
ﺁﺧﺮ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ  ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ.)
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻤﺮﺩﻡ ﺯﻣﻴﻦ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴل ﺮﺍ
ﺩﻳﺪﻧﺪ  ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻣﺮﮒ ﺍﻫﻞ
ﺯﻣﻴﻥﺮﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟک ﺰﻣﻴﻨﻰ  ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﻌﺮﺍج
ﺠﺒﺮﻭﺕ ﺑﺮﻭﺩ  ﻭ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻤﺮﺑّﻯ ﻮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻦ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ  ﮐﻪ ﺭﻭح
اﻳﻦ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺷُﺮُﻑ ﻋﺮﻭج
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴل ﻴک
ﻨﻔﺨﻪ ﻭ
ﺩﻣﻴﺪﻥ ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺻﺪﺍﻯ
ﺁﻥ ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻧﻪ ﺻﻮﺭ
ﻭ ﺷﻴﭙﻮﺭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺁﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻤﺖ ﺑﺴﻮﻯ
ﺰﻣﻴﻥ ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻴچ
ﺮﻭحی ﺮﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻯ
ﺸﻴﭙﻮﺭ  (ﺻﻌﻘﻪ ﻭ
بی ﺨﻮﺩﻯ)
ﻭﻣﺮگ ﺪﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ (
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻭﺍل ﺘﻤﺎم
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭﻯ
ﺁﺳﻤﺎنی بر
ﺯﻣﻴن ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰﺭﺍ
ﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﺒﺒﺮﺩ
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺮگ ﻔﺮﺩﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻭ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳند)
ﻭﺻﺪﺍ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮﺁﻥ
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﻴﺎﻳﺪ
ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺍﻳﻥ
ﺸﻴﭙﻮﺭ ﺩﻭ ﺳﺮ ﮔﺸﺎﺩ
ﺩﺍﺭﺩ  ﻭﺩﻫﺎﻧﻪ
ﺩﻣﻴﺪﻥ ﺁﻥ ﺪﺭ
ﻭﺳﻂ  ﻭ
ﻧﻘﻄﻪ ﺳﻮمی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻴچ
ﺮﻭحی ﺪﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺒﻤﻴﺮﻧﺪ
ﻭﺻﻌﻘﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ  ﻣﮕﺮ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺮﺍﻓﻴﻞ (
ﺍﺭﻭﺍح ﺪﺭ
ﺍﺭﻭﺍح
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣؤثّر ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴل
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﻠﺎﺋک اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﺭﻭح
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮگ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی اﻋﺼﺎﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧند ﺩﺭ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آینده
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ تولد
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﺎﺯ
ﻣﺮﮒ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺮگ
ﻘﻄﻌﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺮﺍﻓﻴل ﻴﺎ
ﻋﺰﺭﺍﺋﻴل ﻮ
ﺍﺳﺮﺍﻓﻴﻞ  ﺍﺳﺮاء
گنندﻩ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭﻧﺎﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﮕی ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺮاء کنندﻩ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟک هست .
وﻟی ﺒﺮخی اﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋﻢ  ﺑﮑلّی
ﻤﻴﻤﻴﺮﻧﺪ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻴﻨﺎﻥ
اﺭﻭﺍخ اﺳﻤﺎنی
هستند . ﻭلی
اﺭﻭﺍح کاﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ  ﮐﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ  ﺍﺭﻭﺍح
ﺰﻣﻴنی هستند .
ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
الهی ﺮﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﺮگ اﺭﻭﺍح
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ  ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺎﻥ اﻳﻥ
ﺤﻘﻴﻘﺖ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧگی
ﻤﻄﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ
اﺭﻭﺍح در یک نوع
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺠﻬﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎن
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻳﮋﻩ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ  ﺩﺭ
ﻗﺎﺋم آﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺳﺮﺍﻓﻴل
ﻔﺮﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ ﺍﻯ
اﺳﺮﺍﻓﻴﻞ  ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻴﺮ
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﺋیل
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ. (ﻣﻴﺮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ  ﻳﻌنی
کاﻣﻠﺎﻥ
اﺳﺮاء و این
همانی قائم ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﺮگ
آﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ  ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻳﮋﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﺩﺍم
که ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺯ
ﻳﻚ ﮐﺎﻣل الهی
ﺒﻬﺮﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺣﻔﻈ
ﻤﻴﮑﻨﺪ  ﻭﻃﻮل
عمر ﺯﻣﺎنی
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻭﻯ
ﻨﺒﺎﺷﺪ  ﻭﻳﺎ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻳﻥ
کاﻣل اﻟﻬﻰ  ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﻣﻞ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ  ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺑﺎ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻗﺒلی
ﻮ الهی ﺨﻮﺩ  ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ الهی
اﻓﺘﺎﺩﻩ  ﻭﻋﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻥ ﻨﻴﺰ
ﺩﺭﺣﮑم
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ
اﺭﻭﺍح ﻤﺮﺩﻩ  ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ (ﻣَﮑث
ﻭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ)
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ( ﻟﺬﺍ
ﻣﺮگ اﻳﻥ
اﺭﻭﺍح ﺴﺎﻟک
ﻮﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ  ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ
ﻮ ﻋﺪم ﺮﻓﺘﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﺮگ اﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی
ﻔﻮﺭﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻭﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ(
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ) ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨلق ﻴﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻤﻴﺮﺍﻧﺪ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ )
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺤﺎﻟﺖ (ﺗﻤﻮﺭ)
ﺩﺭ ﻣﻴﺁﻳﻨﺪ. (ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺮﻭﺭﻭ
ﮔﺬﺷﺖ ﺯﻣﺎﻥ  ﻓﻮﺭﺍﻥ
ﻮ ﭘﻴﭽﺶ ﮐﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺤﺮﮐﺖ
ﺍﺭﻭﺍح ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﻓﺘﻥ ﺒﻨﻄﻔﻪ
ﻣﺎﺩﺭ  ﻭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ.) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﻮﻫﻬﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺑﺤﺮﮐﺖ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪ. (ﺍﻳﻥ
ﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
هرﮐس ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﮔﺮﺩﺵ ﻭ
ﺳﺮﮔﻴﺠﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰﻫﺎ ﻭ ﻫﻤﻪ
ﮐﻮﻫﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺤﺮﮐﺖ ﻭ ﺩﻭﺭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺟﻨﻴﻥ
ﻮ ﺭَﺣِم ﻤﺎﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﺗﻥ ﺒﺤﺮﮐﺖ
ﻭ ﺭﺷﺪ ﺟﻨﻴﻨﻰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭ ﺭﻭﺡ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺟﺴﻢ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﭘﺎﻳﺎﻥ هستی  ﺑﺎ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﺮگ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ  ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﻣﺨﻠﻮﻃ
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﺪ  ﺗﺎ
ﻋﺒﺮﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ)
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﭽﻨﺎﻥ (ﻣﻮﺭ)
ﻳﺎ (ﻣﺮﻭﺭ ﻭ
ﺣﺮﮐﺖ ﻭ
ﺩﻭﺭﺍﻥ ﻮ
ﻓﻮﺭﺍﻥ)
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ  ﻭ ﺑﻬﻢ
ﻣﻴﺮﻳﺰﺩ  ﮐﻪ
ﮐﻮﻫﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺳﻴﺮ ﻭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ  ﻳﻌنی
کوﻫﻬﺎﻯ
گسترﺩﻩ می
ﺸﻮﻧﺪ. (ﻭﺧﺎک ﻮ
ﮔﺮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﺧﻮﺭﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺠﺴم ﻮ ﺗﻥ
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻣﺘﻠﺎسی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺭﻭح
ﺨﺎﺭج اﺯ ﺗﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ) ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺯﻣﻴﻥ
ﺰﻣﻴنی ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﺯﻣﻴﻥ
ﻮ ﺟﺴم ﻮ ﺗﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﻭﺡ  ﺗﻐﻴﻴﺮﺷﮑل
ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ  ﭘس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﻮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻔﻮﺭﺍ ﺑﻨﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ  ﻭ ﻭﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ  ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ  ﭘس ﺍﺯ
ﺟﻬﻨم ﻤﻠﮑﻮتی
ﺴﻮﻡ  ﮐﻪ ﺭﻭح
عرﻳﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺍﺷﻌﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ  ﺗﺎ ﺧﻮﺩ (ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﻓﻄﺮﻯ) ﻗﺒﻮل
ﻴﻚ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺴخ
ﺁﻣﻴﺰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﻮﺩ. ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺳﻮﺯﺵ ﺁﺗﺶ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ  ﻭﻫﺮ
ﻧﺎﺭ ﻭ ﻧﻮﺭﻯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺮﻫﺎﺋی ﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺗﺒﺪﻳل اﺭﺽ ﻭﺯﻣﻴﻦ
ﺗﺒﺪﻳل
ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی اﺳﺖ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻳﻌنی
ﺰﻣﻴﻥ ﺘﺒﺪﻳل
ﺒﺰﻣﻴﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ هیچ
ﮔﻨﺎهی ﻨﻴﺴﺖ. (ﻭﺍﻳﻥ
ﺤﺎل ﺴﺎﻟک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ  ﺟﺴم ﻮ
ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻭﺗﺒﺪﻳل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﺎک ﺸﻮﺩ  ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺭﻭح غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﻭﻋﺬﺍﺏ
ﻃﺒﻴﻌی ﺨﻮﻳﺶ  ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻃﺒﻴﻌی
ﻮﻋﺬﺍﺏ
ﺑﺎﻟﻤثل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻰ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﻣﻞ
ﺟﺴﺘﻪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ با صد ها کارماها
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ  ﺗﺎ
ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﺎﻓﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣل اﺯ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺘﻪ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪﻳﺖ ﺑﺮﺳﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻴج
ﺮﻭحی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ  ﺍﺯ
ﻓﺮﻣﺎﻥ اﺯلی
اﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
عبور تکاملی
روح ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
اﺭﺑﺎﺏ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﺟﻤﺎﺩﻯ  ﺑﺎﻧﻮﺍع
گیاهی
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪ بی اﻧﺘﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺯﻣﻴﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﮔﻨﺎﻩ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎﺭﺯ ﻭ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﺍﺯ
ﺯﻳﺮ ﺁﺏ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺎﻳﺪ ﻭﺭﻭح
ﺴﺎﻟک اﺯﺗﻥ اﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔﺶ ﺧﺎﺭج
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺁﻥ
ﺰﻣﻴﻥ کوﻩ
ﻭﮔﻴﺎهی ﻨﻴﺴﺖ
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺯ
ﺍﻭل ﺰﻣﻴﻥ ﺮﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﻭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯ ﺁﺏ
ﻧﻤﻮﺩ. (ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻗﺪﻳمی
ﭙﻴﺪﺍﻳﺶﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺯ
ﺯﻳﺮ ﺍﺏ  ﮐﻪ این
آب ﻫﻤﺎﻥ عقل الهی
اﺳﺖ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺧﻮﺩ ﺁﺏ ﻧﻴﺰ
ﺿﻤﻥ هستی
ﻮﺟﻬﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭلی اﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ گفت
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺯ
ﻧﺨﺴﺖ ﻫﺴتی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﻋﺪم
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ  ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺴﺘﻰ (ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ) ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ (ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ هو)
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻭﺭﺩ  ﻭﻳﺎ
ﻫﺴتی لاﻫﻮتی
ﻮﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﻭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﻭ
ﻣﺎﺳﻮﺗﻬﺎ  ﻫﻤگی اﺯ
ﺍﺻﻞ ﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ (ﻋﻤّاء
)ﺍﻟﻬﻰ بگفته
.محمد  ﺩﺭ
(ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻋﺪم
ﺴﻮﺍﻩ هو یا او
بگفته زردشت )
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴتی ﻮ ﺩﺭ آن
نیز نا پیدای
غیر او ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﺯﻋﺪم ﻨﻴﺴﺖ.
ﺷﺒﻴﻪ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻭﺍﻡ ﺍﺯ ﺑﺎﻧﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮔﺬﺍﺭﻯ  ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑل ﺒﺪهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺳﻮﺩﻯ ﺪﺍﺷﺖ  ﺍﺻل
ﻮﺍم ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺳﻮﺩی ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ و بانک ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻳﻌنی ﻮﺍﻣﺪﺍﺭ
نیز ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﻤﺎلی اﺳﺖ ﻭ هم
ﺒﺪﻫﮑﺎﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﻣﺎﻝ. ﻳﻌنی ﻴک
ﻮﺟﻮﺩ ﻣثبت  ﺑﺎﺿﺎﻓﻪ
(ﺍﻳﮑس ﻣﻘﺪﺍﺭ)
ﻭﻳک ﻮﺟﻮﺩ (ﻣﻨفی
اﻳﮑس ) ﮐﻪ ﺟﻤﻊ
ﺩﻭ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﺭﻳﺎﺿﻰ  ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺼﻔﺮ ﻭ
ﻧﻴﺴتی ﻤﻴﺸﻮﺩ
گوئی وجودی
نبوده .ﻭﻟﺬﺍ
ﻭﺟﻮﺩ ﻓﻌلی
ﻤﺎ  ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﻳﻚ نوع ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻭﺍم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ  ﻭﺍم
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﭘس
ﺑﮕﻴﺮﺩ  ﭼﻴﺰﻯ
اﺯ ﻣﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺳﻮﺩﻯ که
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ  ﮐﺴﺐ در
تکامل روح
الهی ما ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣل ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻣﺮﮒ  ﺍﮔﺮ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﻯ
ﺴﻮﺧﺘﻪ ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﻑ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﺍم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ
ﺑﺪﻫﻴﻬﺎ  ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺪﺭ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ الهی
ﺨﻮﺩ  ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﻳﻢ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﺗﺠﺎﺭنی
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ  ﺍﺯ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻭﺍم ﺮﺍ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺍﺿﺎﻓﻪﺍﻯ
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ  ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﻓﺘﻥ ﺒﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ  ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﺍﺕ  ﻭ ﻭﺍم
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
گرﺩﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺗﺠﺎﺭﺕ ﻭ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
عظیم ﺘﺮ ﻭ
ﺁﺑﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﻭ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺁﻣﻴﺰ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ)
ﺍﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﺮﺵ ﺧﺪﺍ ﺑﺮ
ﺁﺏ ﺍﻋﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﻭﺯ اﻭل
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭبه
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻈﻤﺖ
ﻗﺪﺭﺕ ﺧﻮﺩ  ﻣﻴﺮﺳﺪ. (ﺭﻭﺡ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﭘﺎﻙ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ عرﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﻣﺴﺘﻘل
ﺒﺪﻭﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ  ﻭ
ﻣﻌﺼﻮم ﻮﻣﺼﻮن
اﺯ ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ
ﺑﻌﺪﻯ  ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ سالک
اﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ الهی
هستند ) ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ میدﻫﺪ:
ﻔﻌﻨﺪ ﺫﻟک
ﻴﻨﺎﺩﻯ
اﻟﺠﺒّﺎﺭ ﺟلّ
ﺠﻠﺎﻟﻪ  ﺑﺼﻮﺕ
ﺟﻬﻮﺭﻯ ﻴﺴمع
ﺃﻗﻄﺎﺭ
ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻟﺄﺭﺿﻴﻦ  ( ﻟﻤﻥ
اﻟﻤﻠک
اﻟﻴﻮﻡ؟) ﻓﻠﺎ
ﻳﺠﻴﺒﻪ ﻣﺠﻴﺐ  ﻓﻌﻨﺪ
ﺫﻟک ﻴﻨﺎﺩﻯ
اﻟﺠﺒّﺎﺭ ﺟلّ
ﺠﻠﺎﻟﻪ  ﻣﺠﻴﺒﺎ
ﻟﻨﻔﺴﻪ  ( ﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻮﺍﺣﺪ
ﺍﻟﻘﻬّﺎﺭ)
ﻭﺃن اﻗﻬﺮﺕ
ﺍﻟﺨﻠﺎﺋق
کلّهم ﻭ
ﺃﻣّﺘﻬﻢ  (ﺍﻧّﻯ
ﺃﻧﺎ ﺍﻟﻠﻪ  ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺃﻧﺎ  ﻭﺣﺪﻯ
لا ﺷﺮﻳک ﻠﻰ  ﻭﻟﺎ
ﻭﺯﻳﺮ  ﻭ
ﺃﻧﺎ ﺧﻠﻘﺖ
ﺧﻠقی ﺒﻴَﺪﻯّ  ﻭﺃﻧﺎ
ﺃﻣﺘّﻬک
ﺒﻤﺸﻴّتی
ﻮﺃﻧﺎ ﺍﺣﻴی هم
ﺒﻘﺪﺭﺗﻰ  ﻓﻨﻔخة
ﺍﻟﺠﺒّﺎﺭ
ﻧﻔخة فی
اﻟﺼﻮﺭ  ﻳﺨﺮج
اﻟﺼﻮﺕ ﻣﻥ
ﺃﺣﺪ
ﺍﻟﻄﺮﻓﻴﻦ  ﺍﻟﺬﻯ
ﻴلی
اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ  ﻓﻠﺎ
ﻳﺒقی لفی
اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﺃﺣﺪ  ﺍﻟّﺎ
ﺣﻰّ  ﻭﻗﺎم
کما ﮐﺎﻥ  ﻭ ﻳﻌﻮﺩ
ﺣﻤلَة ﺍﻟﻌﺮﺵ  ﻭ ﻳﺤﻀﺮ
ﺍﻟﺠنّة ﻭ
ﺍﻟﻨﺎﺭ  ﻭ ﻳﺤﺸﺮ
ﺍﻟﺨﻠﺎﺋق
ﻠﻠﺤﺴﺎﺏ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﻮﻗﺖ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺒّﺎﺭ ﻧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻭﺑﺎ
ﺻﺪﺍﻯ ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺑﻠﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم
ﻘﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺯﻣﻴﻥ ها
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﻨﻴﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭼﻪ
ﮐسی ﺼﺎﺣﺐ
ﻣُﻠک ﻮ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺍﺳﺖ؟ ﻭﻟﻰ ﻫﻴﭽﮑس
ﺟﻮﺍبی
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. (ﻓﺮﻣﺎﻥ
الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺮگ هرﮐس ﻣﺮﮒ
ﻟﺎﺯم اﻟﺎﺟﺮ
ﺍﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺒّﺎﺭ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﻫم
ﻤﻨﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺪﺭﺕ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﻢ (ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ) ﮐﻪ ﻫﻴچ
اﺭﺍﺩﻩﺍﻯ  ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﺠﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﺎﻃل کند.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﻭﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ (ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ) ﻋﺎﻣل
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﺤﺪﻳث ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺴﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ق یامت
او اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﮐﻪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ  ﻭﺗﻤﺎم
هستی ﺘﺤﺖ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻓﺮﺍﺩ  ﻭ ( ﻗَﺪَﺭ
ﻳﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ) ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﮔﺮﺩﺵ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﻭ بی ﺃثر
ﻭ ﻳﺎ ﺣتی
ﺒﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩ  ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤﺴخ
ﺁﻣﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ  ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻣﻌنی ﺘﻮﮐّل ﻮ
ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺠﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ
ﺃﺑﺪ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﭼﻮﻥ
کس جوﺍﺏ
ﺳﺌﻮﺍل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ  ﻭﮐﺴﻰ ﻗﺪﺭﺕ
ﺟﻮﺍﺏ ﮔﻔﺘﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ  ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﻭﺑﺤث ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ  ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع
ﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ)
ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﭘﺎﺳخ ﺨﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺎﻟﮑﻴّﺖ (ﻭﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻄﻠﻖ) ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺨﺪﺍﻯ
ﻘﻬّﺎﺭﺍﺳﺖ. ( ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮ
ﻭﻋﻘﺐ
ﻓﺮﺳﺘﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﺮﻭحی
ﺒﺮﺍﻯ اﺭﻭﺍﺡ ﺳﺮﮐﺸﺎﻥ

ﺍﻣﺮﻭﺯ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﺧﺮﺍﻥ  ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺨﺮﻳّﺖ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭﺟﻬل ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. (ﻗﻬّﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺳﺮﮐﻮﺏ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﺒﻠﺎ ﻣُﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ  ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﻧﺪﺍﺭند ﺣﺮﻑ
ﺑﺰﻧند  ﻭﺣﺮﮐتی
ﺴﺮﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻨﺪ) ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻭﻣﻥ
هستم  ﮐﻪﻫﻤﻪ
ﺧﻠﺎﺋق ﺮﺍ
ﻣﻘﻬﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﻭ ﺗﻤﺎم
اﻣّﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻤﺎم
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
اﻭﻡ  ﻭ
ﺳﺎﻟک ﻮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﻬﺮ ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﻣﻥ هستند ( ﮐﻪ
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﺮﺩﻩ  ﻭﻳﺎ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ  ﺑﮕﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.) ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻥ اﻟﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻢ  ﮐﻪ ﺟﺰ
ﻣﻥ الهی ﻨﻴﺴﺖ (
ﺍﻳﻥ ﺸﻌﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺍﺫﮐﺎﺭﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻬﺮ
ﻳک اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺑالاه
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﻮﺟﻪ الهی ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺍﻟﻬب هستی
ﻮلی اﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻰ . ﺣتی
ﻮﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
می ﺮﺳﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ
کاﻣل
ﺒﺎﺯﮔﺸته
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﻳﺎ
ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺍﻥ  ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ ﻳﺎ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻴﮑﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻤﺒﻮل
عرﺵﻫﺎﻯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ (ﻓﺮﺵ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ)
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣل ﺪﺭ
ﺷُﺮُﻑ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺳﺮﺍﺳﺮ  ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺍﻥ  ﻫﻤﻪ
ﺫﮐﺮﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻳﻌنی
ﺰﻣﻴﻨﻪ ﻣﺎﺩﻯ
هستی (ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ)ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠﻖ  ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﻫﺴﺘﻰ  ﺩﺭ (ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ)
ﺍﺯﻫﺴﺘﻰ  ﺩﺭﻋﻤّاء
هیچ گوﻧﻪ
ﻫﺴتی ﻤﺎﺩﻯ  ﺑﻬﺮ
ﺩﺭﺟﻪ
ﻣﺎﺩﻳّﺖ ﻭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻳﻥ
عوﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ  ﺍﺯﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭل لاﻫﻮﺕ  ﺑﺎ
ﺗﻤﺎم
ﺠﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺁﻥ  ﭼﻪﺭﺳﺪ ﺑﻤﻠﮑﻮﺕ
ﺭﻭحی ﻮ
ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﺑﺪﻧﻴﺎﻯ ﻨﻮعی
ﻮﻣﺎﺩﻯ ﻤﺎ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺠﻨﺒﻪ ﮐﺮﺳﻰ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﻪ الهی
هستند ﻭلی
اﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑُتی ﺪﺭ
کعبه ﻗﺮﻳﺶ
نام (ﺍﻟﻠﻪ) داشت
ﮐﻪ ﭘﺪﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﺎم عبد ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
(ﺍﻟﻠﻪ) ﻣﻘﺎم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ أهو و
أهورمزدا   ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻘﺒلی
ﻤﻄﺮح ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ (
ﺍﻟﺬﻯ لا ﻫﻮ)
ﻣﻌنی ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ  ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺣتی
ﺸﻬﻮﺩ ﺗﺠلّی الهی
اﻭﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
اﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻳﺎ( ﻫﻮ)
ﺩﺭﺩﻳﻥﻤﺰﺩﺍﺋﻰ
ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ  ﻳﻌنی
ﺘﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ (ﻳﻬﻮﻩ و
ﻳﺎﻫﻮ ﻳﺎ ﺍﻭ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ.
ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ (ﺍﻟﻠﻪ)
ﻋﺪم ﻤﺎﺳﻮﺍﻩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻋﺪﻡ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ ﻮ
ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄلق
ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ (ﻣﻄﻠﻖ)
ﻧﻴﺰ ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﻮﺩﻥ  ﺍﺯ (ﻣﻄلق
ﺸﺮﺍﻳﻂ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺤث ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺪﺍﺭﺩ) ﻭﻣﻥ
کسی هستم ﮐﻪ
ﺷﺮﻳکی ﻴﺎ
ﻭﺯﻳﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻡ ( با این
همه ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺟﻮﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺁﺳﻤﺎنی
ﻮ ﻣﻠﮑﻮتی و
ﺯﻣﻴﻨﻰ  ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﻧﻮعی
الهی هستند .ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
نیز الهی
هستند ﻭلی اﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ الهی
هستند
ﻭﺧﻠﻴﻔﻪ ﻭ
ﺗﺠلّی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺩﺳﺖ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ
و صورت و سیرت
اﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی
هنوز ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ) ﻭﻣﻥ
هستم که ﺧﻠق و
آفریده خوﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪو دست
ﺧﻮﺩ ﺁﻓﺮﻳﺪﻡ (
ﺑﺪﺳﺖ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ  ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ
الهی هستند .ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ  برای
سالکان خود
ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺁﻓﺮﻧﺶ دوم ﻮ
الهی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ نجات
یافته
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺧﻠﻘﺖ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﺯلی
ﻮﻳﺎ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺭﻭح ﺪﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﻭ
ﺩﺭﻫﺮ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭحی ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎق ﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ (ﺧﻠﻘﺖ)
ﺑﺎ (ﺍﺧﻠﺎﻕ)
ﺗﺎﺯﻩ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﺗﻤﺪﻥ
ﻮﺍﻗﻌﻰ ﻭ الهی
ﺁﻧﺎﻥ اﺳﺖ)
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟﻚ  ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﻮ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ  ﺑﺎﺯ ﺑﺪﺳتان
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
کاﻣل اﻟﻬﻰ  ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎنی اﺳﺖ.
ﻭ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍﻉ  ﻫﻤگی
ﺒﺘﺮﺗﻴﺐ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭل ﺮﺏّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
الله  ﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ پائین
هاهوت عمّاء
خداوند هو
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄلق
اﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﻔﮑﺮ و شهود
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﻣﺮﺯ ﺭﺏّ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻗﻒ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭک
ﻤﻄﻠق
ﻮﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ  ﻭﻫﻴچ
ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺴﺮ
ﻧﻴﺴﺖ) ﻭ ﻣﻥ
ﻨﻴﺰ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺍﻧﻢ (
ﭼﻪ ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﺸﻴﺖ ﻭ ﮐمک
اﻟﻬﻰ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺴﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺎﺗﻤﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ) ﻭﺑﺎﺯ
ﻣﻥ هستم که ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﺨﻮﺩ  ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. (ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﻌﺪﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﻘﺎﺋﻢ  ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺒّﺎﺭ  ﻧﻔﺨﻪﺍﻯ
ﺪﺭﺻﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻣﺪ  ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻧﻪ
ﺍﺳﻤﺎنی اﻳﻥ
ﺸﻴﭙﻮﺭ  ﺻﺪﺍﻳﺶ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺁﻳﺪ. ﻭﮐسی
ﺪﺭ ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ  ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﻮﺩ. (ﮐﺎﺭ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄقی
ﻤﻴﺮﺍﻧﺪﻥ ﻮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻋﺎﺩﻩ حیاﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﻓﺮﺻﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺎﺭﻭﺍح تمام
مخلوقات
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻧﻴﺰﺍﻋﺎﺩﻩ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋﻢ  ﮐﻪ
ﺑﺨلق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ  ﻭﺳﻴﺮتی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ)
ﻭﻫﻤﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭﻝ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ (ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺘﺼﻮﺭ ﻗﺪﻣﺎ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺸﺮقیامت
ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎلی که ﻭح
همیشه ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ و
خموتاهد بود
چون ذاتی
وماهیّتی
الهی ﺍﺳﺖ  ﻭ ﺟﺴﻢ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
هرگز ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ آغاز
از قائم ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﮐﻪ ﺟﺴم
ﻤﻠﮑﻮتی ﻮ ﻣثالی
ﻮ ﺍثیرﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯﺟﺴم
عنسصرﻯﻮﻣﺎﺩﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻣﺘﻠﺎی ﻮ
ﺗﺒﺪﻳل ﺒﺠﺴم
ﻮ ﺗﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ  ﻭ ﺧﻮﺭﻧﺪﻩ
ﺁﻥ ﺑﺪﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺤﻀﻮﺭﻯ
ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل ﺪﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻴلی
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ ﻮ
ﺍﺣﺎﺩﻳﺶ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻥ اﺭﻭﺍﺡ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﺁﻣﺪﻩ  ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺗﻤیثیلی
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺒﺮﺍﻯ ﺩﺭک
اﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ  ﻭﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﻭﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﻴﻨﺎ ﺁﻥ
ﭽﻨﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ ﻳک
ﺪﺍﺩﮔﺎﻩ ﺑﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ.) ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﺯ
ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ عرﺵ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ (ﻫﺴتی
ﺸﺎهی کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ  ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ
ﺟﻬﻨم ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ (
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨلق ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭل ﻮ
ﺩﻭم ﻮ ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺪﻭ
ﺟﻬﻨم اﻭل ﻮ
ﺩﻭﻡ  ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ ﺳﺨتی
ﻮﺷﺒﻬﺎ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ) ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ اﺭﻭﺍﺡ  ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻘﻄﻌی
ﻨﺎﺟﻴﺎﻥ  ﺑﺪﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم اﻧﺘﻈﺎﺭ
عرش رحمان ﻭ
ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭم
ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺪﻭﺟﻬﻨم
ﺪﻳﮕﺮ ﺳﻮﻡ ﻣﻠﮑﻮتی
ﻮ ﭼﻬﺎﺭم ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺁﻧﻬﺎ. ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﺟﻬﻨﻢ  ﺩﺭ ﻭﺍ
قع ﺤﺎﺿﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﺭﻭح ﺪﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی اﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭل ﻮ
ﺩﻭﻡ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ  ﻭﻳﺎ
ﺟﻬﻨم ﻔﻮﺭﻯ غ
یر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﻨﻮعی
ﻮ ﻋﺬﺍﺏ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ) ﻭ
ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻠﺎﻳق
ﻤﺤﺸﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﺴﺎﺏ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ (ﺣﺸﺮ
ﻳﺎ ﺍﺟﺘﻤﺎع
همگی ﺪﺭ ﻳﻜﺠﺎ  ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺤﺸﺮ ﺭﻭح
ﺁﻧﻬﺎ  ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ ﻳک مسخ
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺴﺦ ﺁﻣﻴﺰ ﺩﺭ
ﺭَﺣِم ﻤﺎﺩﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺍغ ﻮ
ﺳﻴﺎﻩ ﻭ
ﻣﺘﻌﻔّﻥ ﻮ
ﺍﻳﻦ فراوان
مرگ و ﺗﻮﻟﺪ

ﺁﻏﺎﺯﻋﺬﺍﺏ
ﺣﻴﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍنی
آﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﭽﺸم
ﻤﻴﺒﻴﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ  ﺷﺘﺮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭب
ﺧﺎﻧﻪ ﻫﻤﮕی
ﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺍﺑﻴﺪ)
ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ  ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪم که
ﺳﺨﺖ ﺍﺷک
ﻤﻴﺮﻳﺰﺩ (ﻭﻟﻰ ﺗﺮﺳﻰ
ﺍﺯ ﻋﺬﺍﺏ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ  ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ  ﻭﻣﻌﺼﻮم
ﻮ ﻣﺼﻮﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻮﻋﺰﻳﺰﺍﻧﺶ
ﺍﺷک ﻤﻴﺮﻳﺰﺩ ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ  ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺳﻠﻮک الهی
کنند ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﺼﻮﻥ اﺯ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺣﻴﻮانی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﺠﻬﻨم
آﻧﺎﻥ ﺮﺍ  ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﺪ  ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ  ﺍﻳﻥ
عزﻳﺰﺍﻥ او ﻭ
ﺩﺭ ﻋﺬﺍﺏ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ  ﻭ ﺟﻬل
ﻨﻮﻋﻰ  ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﻣﺤﻴﻄﻰ  ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺣتی
اﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﭽﻨﻴﻥ اﺳﺖ  ﻭلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﺎﻟم
ﻮﻋﺎﻗل ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻳﻚ ﻭﻫﻢ ﺑﺎﻃﻞ ﻭﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ .

حدیث
2425 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺴﺠﺎﺩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ324ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ (ﻧَﻔﺨﺘﻴﻦ)
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ اﺯ(
ﺩﻭ ﻧﻔﺨﻪ )
ﺻﺤﺒﺖ ﺷﺪﻩ ﻳﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭ ﺩﻣﻴﺪ
ﻩﺷﺪﻥ ﺪﺭ ﺻﻮﺭ
ﻭ ﺷﻴﭙﻮﺭ  ﻭ ﻳﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭ ﺩﻳﺪﻥ
ﺮﻭح ﺪﺭ ﺟﺴﻢ) ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺯﻣﺎنی اﻳﻥ ﺪﻭ
ﻧﻔﺨﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺳﺖ؟ (ﻧﻔﺨﻪﺍﻭل
که ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻳﺪ
ﻭ ﺳﻠﻮک
ﺮﺍ ﺍﻏﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻧﻔﺨﻪ ﺑﻌﺪﻯ  ﺩﺭ ﺍﺧﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻫﺮ
ﻧﻔﺨﻪ ﺍﻟﻬﻰ  ﺩﻣﻴﺪﻥ
ﺪﺭ ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ  ﻫﻔﺖ
ﺩﻣﻴﺪنی الهی
اﺳﺖ. ﻭﻫﻔﺖ
(ﻧﻔﺤﻪ) ﻳﺎ
ﺩﻣﻴﺪﻥ ﻣﻌﻄﺮ
ﺭﻭح ﻮ ﺭﻳﺤﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺳﻮﺁﻝ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻃﻮل ﺰﻣﺎنی
ﺴﻠﻮکی ﻴک
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﻬﻤّﺖ ﺳﺎﻟﻚ  ﻭ
ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
اﻭ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯﻟﻰ  ﻭ
ﻣﺸﻴّﺖ الهی
ﺒﺮﺍﻯ (ﺑِﺪﺍﻯ)
و مشیّت
ﻨﻬﺎﺋی اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻟّﺪ (ﺟﺎﻥ)
ﻧﻔﺨﻪﺍﻯ الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﻣﺮگ
ﻨﻔﺨﻪﺍﻯ ﺩﻭﻡ ﻭ
ﻳﺎ ﺻﺪﺍﻯ
ﺸﻴﭙﻮﺭ  ﺑﺮﺍﻯ
اﺣﻀﺎﺭ ﺭﻭح
ﺒﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﺸﺮ  ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﺟﺴم که
ﺭﻭح ﺘﺎبع
خواسته
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺣﻘﻴﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ  ﻣﺰﺍﺣم
اﺟﺮﺍﻯ اﻳﻦ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺭﻭحی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺴﺠﺎﺩ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻔﺎﺻﻠﻪ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﻧﻔﺨﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﺸﻴﺖ الهی
اﺳﺖ ( ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﺸﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻭ (ﺣتی
اﻋﻠﻢ) ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس  ﻭ
ﺗﺄﻣﻴﻦ (ﺷﺮﺍﻳﻄ
لاﺯﻡ) ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ (ﺷﺮﻃ
کاﻓﻰ)
ﺭﺍﺍﺑﻠﺎغ
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻋﻤﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ)
ﺳﭙس ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺴﺠﺎﺩ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ  ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻳﻥ
ﻨﻔﺨﻪ ﻭ
ﺩﻣﻴﺪﻥ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ؟ ﻓﺮﻣﻮﺩ:
اﻣّﺎ
ﺍﻟﻨﻔخة ﺍﻟﺎﻭﻟﻰ
ﻓﺎﻥّ
اﻟﻠﻪ ﻳﺄﻣﺮ
ﺍﺳﺮﺍﻓﻴﻞ  فیهبط اﻟی
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﻣﻌﻪ ﺻﻮﺭ  ﻭ
ﻟﻠﺼﻮﺭ ﺭﺃس
ﻭﺍﺣﺪ  ﻭﻃﺮﻓﺎﻥ
ﻭﺑﻴﻥ
ﻄﺮﻑ ﮐﻞّ ﺭأس
ﻣﻨﻬﻤﺎ  ﻣﺎ ﺑﻴﻥ
اﻟﺴﻤاء ﻮ
ﺍﻟﺄﺭﺽ  ﻓﺎﺫﺍ
ﺭﺃﺕ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﺍﺳﺮﺍﻓﻴﻞ  ﻭﻗﺪ
ﻫﺒﻄ الی
اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭﻣﻌﻪ ﺍﻟﺼﻮﺭ  ﻗﺎﻟﻮﺍ  ﻗﺪ ﺃﺫﻥ
اﻟﻠﻪ ﻓﻴﻤﻮﺕ
ﺃﻫل اﻟﺄﺭﺽ  ﻭ
ﻓﻴﻤﻮﺕ ﺃﻫل
اﻟﺴﻤاء   ﻓﻴﻬﺒﻂ
ﺍﺳﺮﺍﻓﻴل
ﺒﺤﻈﻴﺮة ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس  ﻭ
ﻳﺴﺘﻘﺒل
اﻟﮑﻌبة  ﻓﺎﺫﺍ
ﺭﺃﻭﺍ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺎﺭﺽ
ﻗﺎﻟﻮﺍ  ﺃﺫﻥ
اﻟﻠﻪ ﻓﻴﻤﻮﺕ
ﺃﻫل اﻟﺄﺭﺽ  فی
ﻨﻔﺨتین ﻧﻔخة  فیخرج
اﻟﺼﻮﺕ ﻣﻦ
ﺍﻟﻄﺮﻑ ﺍﻟﺬﻯ
ﻴلی اﻟﺄﺭﺽ  ﻓﻠﺎ
ﻳبقی فی
اﻟﺄﺭﺽ ﺫﻭ
ﺭﻭﺡ  ﺍﻟّﺎ
ﺻﻌق ﻮ ﻣﺎﺕ  ﻭ ﻳﺨﺮج
اﻟﺼﻮﺕ ﻣﻥ
اﻟﻄﺮﻑ ﺍﻟﺬﻯ
ﻴلی اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻓﻠﺎ
ﻳﺒقی فی
اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﺫﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟّﺎ
صعق ﻮ ﻣﺎﺕ  ﺍﻟّﺎ
ﺍﺳﺮﺍﻓﻴﻞ  ﻓﻴﻘﻮل
الله
ﻟأﺳﺮﺍﻓﻴﻞ  ﻳﺎ
ﺍﺳﺮﺍﻓﻴل ﻤُﺖ
ﻓﻴﻤﻮﺕ
ﺍﺳﺮﺍﻓﻴﻞ  ﻓﻴﻤﮑثون
فی ﺬﻟک ﻤﺎ ﺷاء
اﻟﻠﻪ  ثمّ
ﻴﺄﻣﺮ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻓﺘﻤﻮﺭ  ﻭ ﻳﺄﻣﺮ
ﺍﻟﺠﺒﺎل
ﻔﺘﺴﻴﺮی ﻮ
ﻣﺘﻤﻮﺭ ﺍﻟﺴﻤاء
ﻤﻮﺭﺍ  ﻭ ﺗﺴﻴﺮ
ﺍﻟﺠﺒﺎل
ﺴﻴﺮﺍ  ﻳﻌنی
ﺘﺒﺴﻂ  ﻭ ﺗﺒﺪﻝ اﻟﺄﺭﺽ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﺄﺭﺽ  ﻳﻌنی
ﺒﺄﺭﺽ ﻟم
ﻴﮑﺘﺴﺐ
ﻋﻠﻴﻬﺎ
ﺍﻟﺬﻧﻮﺏ
ﺑﺎﺭﺯة ﻟﻴس
ﻋﻠﻴﻬﺎ
ﺍﻟﺠﺒﺎل ﻮ ﻟﺎ
ﻧﺒﺎﺕ  ﮐﻤﺎ
ﺩﺣﺎﻫﺎ ﺃﻭل
ﻤﺮّة ﻭ ﻳﻌﻴﺪ
ﻋﺮﺷﻪ ﻋلی
اﻟﻤاء ﻤﺎ ﮐﺎﻥ
ﺃﻭل ﻤﺮّة  ﻣﺴﺘﻘﻠّﺎ
ﺑﻌﻈﻤﺘﻪ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻪ ﺍﻣّﺎ
ﻧﻔﺨﻪ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﭽﻨﻴﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺳﺮﺍﻓﻴل
ﻔﺮﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ  ﺗﺎ
ﺯﻣﻴﻦ ﺩﻧﻴﺎ
ﻓﺮﻭﺩ ﺑﻴﺎﻳﺪ  ﻭﺑﺎ
ﺧﻮﺩ (ﺻﻮﺭ ﻳﺎ
ﺷﻴﭙﻮﺭ) ﺩﺍﺭﺩ اسراﻓﻴل
ﺒﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻭﻳﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ الهی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺪﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎکی ﺒﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس ﻭﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﻤﻌﺮﺍج
ﻤﻴﺒﺮﺩ  ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
احتمالی
ﺑﺨﻠق ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ  ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ ﻘطعی ﺨﻮﺩ  ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ (ﺻﻮﺭ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻴﭙﻮﺭ
ﻭ (ﺷﺎخ ﻴﺎ
ﺻﺪﻓﻰ) ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻤﻴﺪﻣﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪ ﺟﻨگ
اﺣﻀﺎﺭ ﻭﻳﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﭽﻮﻥ ﻮ
ﭼﺮﺍ  ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺳﻤﺒﻮل ﻤﺮگ
ﻮﺣﻀﻮﺭ ﺭﻭح
ﺒﻔﺮﻣﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﺭﻣﺮﮒ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ  ﻭﻳﺎ که
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﻭﻧﺪ) ﻭﺍﻳﻥ
ﺸﻴﭙﻮﺭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻴک ﺴﺮ
ﻭ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﻴﻥ ﺪﻭ ﻃﺮﻑ
ﺳﺮﻫﺎﻯ ﺁﻥ  ﻓﺎﺻﻠﻪﺍﻯ
ﺒﻴﻥ ﺰﻣﻴﻥ
ﻮﺍﺳﻤﺎﻥ اﺳﺖ. (ﺷﻴﭙﻮﺭ
ﺑﺰﺭگی اﺳﺖ.
ﻭلی ﺰﻣﻴﻥ
اﻣﺮﻯ ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻮ ﺁﺳﻤﺎﻥ
اﻣﺮﻯ عدمی  ﻳﺎ ﺧﻠﺄ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﭽﻴﺰﻯ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻔﺎﺻﻠﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ
ﻓﺎﺻﻠﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻠﺄ ﻓﻀﺎ ﻧﻴﺰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭﺭﺍﻯ
ﺁﻥ ﻨﻬﺎﻳﺖ  ﺑﺎﺯ
ﻣﺒﺪأ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ  ﻣﻨﻄﻘﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ هوﺍ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺯﻣﻴﻥ
ﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ ﻫﻮﺍ
ﺑﺰﻣﻴﻥ ﻤﺘﺼل
اﺳﺖ ﻭ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺑﺼﻔﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭلی ﻔﺎﺻﻠﻪ (ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺡ) ﺑﺎ ( ﺯﻣﻴﻥ
ﻴﺎ ﺟﺴﻢ ﻭﺗﻦ )
ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎکی
ﺮﻭﺍﻥ ﻮ ﻗﺪﺭﺕ
ﺳﺎﻟﻚ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻭﺭﻯ اﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﻮ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﻮﺩ  ﺗﻘﺮﺏ
ﺳﺎﻟک ﻮﺷﺎﻧس
ﺩﻣﻴﺪﻥ هاﻯ الهی
بیشتر ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ  ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺪﻭ ﺳﺮ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺩﻭ ﺳﺮ
ﺁﻥ  ﺍﺯ
ﺍﻏﺎﺯ ﺗﺎ
ﺍﻧﺘﻬﺎ  ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻔﺎﺻﻠﻪ ﺭﻭح
ﺒﺎ ﺟﺴم ﻮﻳﺎ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻧﺎﭘﺎکی
ﺒﺎ ﭘﺎکی ﺒﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﺎلی ﻨﻮﻋﻰ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻤﻠﺎﺋک
اﺳﺮﺍﻓﻴل ﺮﺍ
ﺩﻳﺪﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻫﺒﻮﻃ
ﻮ ﻧﺰﻭل کرﺩﻩ  ﻭ ﺻﻮﺭ ﻭ
ﺷﻴﭙﻮﺭ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ  ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺮگ
ﺃﻫل ﺰﻣﻴﻦ
ﻭﻣﺮگ ﺃﻫل
اﺳﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﻮﺭﻗﺪﻳم
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻧﻴ
ﺎﻭﻫﺴﺘﻰ  ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺰﻭﺍل ﻤﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺑﺎﺯ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺰﻭﺍل
ﺼﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻣﺮگ ﻘﻄﻌﻰ  ﻳﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺒﺴﺎﻟﻚ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﺍﻫل
ﺰﻣﻴﻦ  ﻳﻌنی
ﺪﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ ﻮ
ﻃﺎﻟﻠﺒﺎﻥ
ﺯﻧﺪگی ﻤﺎﺩﻯ  ﻭﻟﺬﺗّﻬﺎﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ که
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﻟﺬﺗّﻬﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
مینوی ﻮ
احوال ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ کوﺩکی
ﺒﭽﻴﺰﻯ  ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﭼﻴﺰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺗﺮﻯ
ﺒﮕﻴﺮﺩ.ﺍﻫل
اﺳﻤﺎﻥ  ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﻫل ﺮﻭح ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭘﺮﻭﺯ ﺍﺯ ﺭﻭح
ﺒﺎﺳﻤﺎﻥ ﻮ
ﻣﻌﺮﺍج ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺣﺪﻳث ﻭﻇﻴﻔﻪ (ﺍﺳﺮﺍﻓﻴﻞ)
ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هماﻥ
عزﺭﺍﺋﻴل ﻮ
ﻣﺮﮒ ﺁﻧﺎﻥ  ﻭ
ﺩﻣﻴﺪﻥ ﺪﺭ
ﺷﻴﭙﻮﺭ  ﺑﺮﺍﻯ
اﺣﻀﺎﺭ ﺭﻭح
ﺁﻧﻬﺎ  ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺍﺳﺮاء
کنندﻩ ﻭ
ﻣﻌﺮﺍج
ﺒﺮﻧﺪﻩ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم که ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ  ﻭ ﺑﻘﺼﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺨﻠﻖ  ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺎﻣل الهی
ﻤﻬﺪﻯ اﻫل
ﺪﻳﻦ ﻭﺍﺳﻤﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ (ﺩﻧﻴﺎ)
ﺭﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺁﺧﺮﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺩﺭﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺭﻭحی ﻮﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺫﻭﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺩﻭ
ﺷﺎخ ﺸﺎهی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻤﻠﺎﺋک ﺒﺎﺯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﺪﺑّﺮ الهی
در ملکوت ﻮ
ﮐﻤگ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ  ﻫﻤﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻘﺒلی هستند   ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻳﺎﺭﻯ ﻮ ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل
ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ عاﻣﻞ
ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
اﻟﻬﻰ  ﻭ
ﺩﺭ ﺣﺎل ﻔَﺮ
ﺟﻮئی ﻣﻠک ﻮ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺷﺪﻥ هستند
ﮐﻪ ﺷﺮﺍﻳﻄ
محیطی ﺴﺎﻟم ﻮ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ  ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺩﺳﺖ
ﺟمعی ﻮ
ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﻭ
ﺑﺤثهاﻯ
عرﻓﺎنی ﺨﻮﺩ  ﮐﻤکی
ﺒﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﻥ اﺣﻮﺍل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻣﻌﺮﺍجی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺴﺠﺎﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺳﺮﺍﻓﻴل ﺪﺭ
(ﺣﻀﻴﺮﻩ ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪس
) ﻓﺮﻭﺩ ﻣﻴﺁﻳﺪ
ﻭ ﺑﺴﻮﻯ کعبه
ﻗﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. (ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪس
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ  ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
قببل اﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ سلوکی
ﻣﺤﻤﺪ  ﻗﺒﻠﻪ
ﺑﻮﺩﻩ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺒﻠﻪ
ﮐﻌﺒﻪ  ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺭﺯﺵ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس ﺭﺍ
ﮐم کند  ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺑﻴﻬﻮﺩ ﻭ
ﻧﺼﺎﺭﺍ ﻭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
بنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ  ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﺪﻭﺭﻯ
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس  ﻧﻘﻄﻪﺍﻯ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻣﮑﻪ (ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﻳﺎ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ) ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺍﻟﻤﻘﺪس
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻴﺎ
ﺍﺳﺮﺍﻓﻴﻞ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ

ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﺍج
ﺮﻓﺖ. ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
اﻳﺴﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺯﻳﺮ
ﭘﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺧﺎلی
ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ (ﺩﻧﺎ
ﻭ ﺗﺪﻟّﻰ) ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻧﺰﺩﻳک ﺸﺪ
ﺑﺤﺪّﻯ  ﮐﻪ
ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ
گرﺩﻳﺪ. ﻭ
ﺩﻗﻴق ﺸﺪ ﻭ
ﺗﻮﺟﻪ ﮐﺮﺩ  ﮐﻪ
ﺑﺪﻟﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
کاﻓﻰ ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ (ﮔُل
ﻤﺤﻤﺪﻯ) ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺒﺮﺟﺴﺘگی
ﻤﻘﺎﻡ ﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ و
سوشیانس سوم
زردشت  ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻗﺎﺋم ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ  ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ عاﻣل
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎ
ﺍﻭ  ﺑﺒﺎﻟﺎﻯ
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎنی
هم ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ  ﻭ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ  ﻭ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪ ﺍﻳﻥ
اﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺭﻭح ﻨﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ  ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﺷﺎﻧس
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
اﺯ ﺁﻥ اﻧﻮﺍع
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﭘس
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻘﺪس ﮐﺎﻓﻰ  ﻭ (ﺳِﻨﺖ)
ﺷﺪﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم ﺘﻘﺪس
ﻭﻋﻀﻮﻳﺖ ﺩﺭ
اهل ﺑﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ الهی
ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎنی
ﺒﻤﻌﺮﺍج ﺁﺧﺮ
ﺑﺮﻭﺩ  ﻭ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻫﺮ
ﺭﻭٴﻴﺎﻯ
ﻤﮑﺮﺭﻯ  ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺮﺍج
اﺳﺖ. ﻭلی
ﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﻘﺎم ﺪﻧﺎ ﻭ
ﺗﺪﻟّﻰ  ﻣﻌﺮﺍج
ﺁﺧﺮ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ  ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ.)
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻤﺮﺩﻡ ﺯﻣﻴﻦ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴل ﺮﺍ
ﺩﻳﺪﻧﺪ  ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻣﺮﮒ ﺍﻫﻞ
ﺯﻣﻴﻥﺮﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟک ﺰﻣﻴﻨﻰ  ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﻌﺮﺍج
ﺠﺒﺮﻭﺕ ﺑﺮﻭﺩ  ﻭ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻤﺮﺑّﻯ ﻮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻦ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ  ﮐﻪ ﺭﻭح
اﻳﻦ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺷُﺮُﻑ ﻋﺮﻭج
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴل ﻴک
ﻨﻔﺨﻪ ﻭ
ﺩﻣﻴﺪﻥ ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺻﺪﺍﻯ
ﺁﻥ ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻧﻪ ﺻﻮﺭ
ﻭ ﺷﻴﭙﻮﺭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺁﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻤﺖ ﺑﺴﻮﻯ
ﺰﻣﻴﻥ ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻴچ
ﺮﻭحی ﺮﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻯ
ﺸﻴﭙﻮﺭ  (ﺻﻌﻘﻪ ﻭ
بی ﺨﻮﺩﻯ)
ﻭﻣﺮگ ﺪﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ (
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻭﺍل ﺘﻤﺎم
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭﻯ
ﺁﺳﻤﺎنی بر
ﺯﻣﻴن ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰﺭﺍ
ﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﺒﺒﺮﺩ
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺮگ ﻔﺮﺩﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻭ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳند)
ﻭﺻﺪﺍ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮﺁﻥ
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﻴﺎﻳﺪ
ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺍﻳﻥ
ﺸﻴﭙﻮﺭ ﺩﻭ ﺳﺮ ﮔﺸﺎﺩ
ﺩﺍﺭﺩ  ﻭﺩﻫﺎﻧﻪ
ﺩﻣﻴﺪﻥ ﺁﻥ ﺪﺭ
ﻭﺳﻂ  ﻭ
ﻧﻘﻄﻪ ﺳﻮمی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻴچ
ﺮﻭحی ﺪﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺒﻤﻴﺮﻧﺪ
ﻭﺻﻌﻘﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ  ﻣﮕﺮ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺮﺍﻓﻴﻞ (
ﺍﺭﻭﺍح ﺪﺭ
ﺍﺭﻭﺍح
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣؤثّر ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﮐﻪ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴل
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﻠﺎﺋک اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﺭﻭح
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮگ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی اﻋﺼﺎﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧند ﺩﺭ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آینده
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ تولد
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﺎﺯ
ﻣﺮﮒ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺮگ
ﻘﻄﻌﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺮﺍﻓﻴل ﻴﺎ
ﻋﺰﺭﺍﺋﻴل ﻮ
ﺍﺳﺮﺍﻓﻴﻞ  ﺍﺳﺮاء
گنندﻩ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭﻧﺎﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﮕی ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺮاء کنندﻩ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟک هست .
وﻟی ﺒﺮخی اﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋﻢ  ﺑﮑلّی
ﻤﻴﻤﻴﺮﻧﺪ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻴﻨﺎﻥ
اﺭﻭﺍخ اﺳﻤﺎنی
هستند . ﻭلی
اﺭﻭﺍح کاﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ  ﮐﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ  ﺍﺭﻭﺍح
ﺰﻣﻴنی هستند .
ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
الهی ﺮﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﺮگ اﺭﻭﺍح
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ  ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺎﻥ اﻳﻥ
ﺤﻘﻴﻘﺖ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧگی
ﻤﻄﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ
اﺭﻭﺍح در یک نوع
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺠﻬﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎن
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻳﮋﻩ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ  ﺩﺭ
ﻗﺎﺋم آﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺳﺮﺍﻓﻴل
ﻔﺮﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ ﺍﻯ
اﺳﺮﺍﻓﻴﻞ  ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻴﺮ
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﺋیل
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ. (ﻣﻴﺮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ  ﻳﻌنی
کاﻣﻠﺎﻥ
اﺳﺮاء و این
همانی قائم ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﺮگ
آﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ  ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻳﮋﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﺩﺍم
که ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺯ
ﻳﻚ ﮐﺎﻣل الهی
ﺒﻬﺮﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺣﻔﻈ
ﻤﻴﮑﻨﺪ  ﻭﻃﻮل
عمر ﺯﻣﺎنی
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻭﻯ
ﻨﺒﺎﺷﺪ  ﻭﻳﺎ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻳﻥ
کاﻣل اﻟﻬﻰ  ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﻣﻞ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ  ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺑﺎ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻗﺒلی
ﻮ الهی ﺨﻮﺩ  ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ الهی
اﻓﺘﺎﺩﻩ  ﻭﻋﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻥ ﻨﻴﺰ
ﺩﺭﺣﮑم
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ
اﺭﻭﺍح ﻤﺮﺩﻩ  ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ (ﻣَﮑث
ﻭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ)
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ( ﻟﺬﺍ
ﻣﺮگ اﻳﻥ
اﺭﻭﺍح ﺴﺎﻟک
ﻮﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ  ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ
ﻮ ﻋﺪم ﺮﻓﺘﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﺮگ اﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی
ﻔﻮﺭﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻭﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ(
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ) ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨلق ﻴﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻤﻴﺮﺍﻧﺪ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ )
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺤﺎﻟﺖ (ﺗﻤﻮﺭ)
ﺩﺭ ﻣﻴﺁﻳﻨﺪ. (ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺮﻭﺭﻭ
ﮔﺬﺷﺖ ﺯﻣﺎﻥ  ﻓﻮﺭﺍﻥ
ﻮ ﭘﻴﭽﺶ ﮐﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺤﺮﮐﺖ
ﺍﺭﻭﺍح ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﻓﺘﻥ ﺒﻨﻄﻔﻪ
ﻣﺎﺩﺭ  ﻭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ.) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﻮﻫﻬﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺑﺤﺮﮐﺖ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪ. (ﺍﻳﻥ
ﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
هرﮐس ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﮔﺮﺩﺵ ﻭ
ﺳﺮﮔﻴﺠﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰﻫﺎ ﻭ ﻫﻤﻪ
ﮐﻮﻫﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺤﺮﮐﺖ ﻭ ﺩﻭﺭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺟﻨﻴﻥ
ﻮ ﺭَﺣِم ﻤﺎﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﺗﻥ ﺒﺤﺮﮐﺖ
ﻭ ﺭﺷﺪ ﺟﻨﻴﻨﻰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭ ﺭﻭﺡ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺟﺴﻢ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﭘﺎﻳﺎﻥ هستی  ﺑﺎ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﺮگ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ  ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﻣﺨﻠﻮﻃ
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ  ﺗﺎ
ﻋﺒﺮﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ)
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﭽﻨﺎﻥ (ﻣﻮﺭ)
ﻳﺎ (ﻣﺮﻭﺭ ﻭ
ﺣﺮﮐﺖ ﻭ
ﺩﻭﺭﺍﻥ ﻮ
ﻓﻮﺭﺍﻥ)
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ  ﻭ ﺑﻬﻢ
ﻣﻴﺮﻳﺰﺩ  ﮐﻪ
ﮐﻮﻫﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺳﻴﺮ ﻭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ  ﻳﻌنی
کوﻫﻬﺎﻯ
گسترﺩﻩ می
ﺸﻮﻧﺪ. (ﻭﺧﺎک ﻮ
ﮔﺮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﺧﻮﺭﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ  ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺠﺴم ﻮ ﺗﻥ
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻣﺘﻠﺎسی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺭﻭح
ﺨﺎﺭج اﺯ ﺗﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ) ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺯﻣﻴﻥ
ﺰﻣﻴنی ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﺯﻣﻴﻥ
ﻮ ﺟﺴم ﻮ ﺗﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﻭﺡ  ﺗﻐﻴﻴﺮﺷﮑل
ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ  ﭘس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﻮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻔﻮﺭﺍ ﺑﻨﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ  ﻭ
ﻭﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ  ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ  ﭘس ﺍﺯ
ﺟﻬﻨم ﻤﻠﮑﻮتی
ﺴﻮﻡ  ﮐﻪ ﺭﻭح
عرﻳﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺍﺷﻌﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ  ﺗﺎ ﺧﻮﺩ (ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﻓﻄﺮﻯ) ﻗﺒﻮل
ﻴﻚ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺴخ
ﺁﻣﻴﺰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﻮﺩ. ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺳﻮﺯﺵ ﺁﺗﺶ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ  ﻭﻫﺮ
ﻧﺎﺭ ﻭ ﻧﻮﺭﻯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺮﻫﺎﺋی ﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺗﺒﺪﻳل اﺭﺽ ﻭﺯﻣﻴﻦ
ﺗﺒﺪﻳل
ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی اﺳﺖ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻳﻌنی
ﺰﻣﻴﻥ ﺘﺒﺪﻳل
ﺒﺰﻣﻴﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ هیچ
ﮔﻨﺎهی ﻨﻴﺴﺖ. (ﻭﺍﻳﻥ
ﺤﺎل ﺴﺎﻟک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ  ﺟﺴم ﻮ
ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻭﺗﺒﺪﻳل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﺎک ﺸﻮﺩ  ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺭﻭح غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﻭﻋﺬﺍﺏ
ﻃﺒﻴﻌی ﺨﻮﻳﺶ  ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻃﺒﻴﻌی
ﻮﻋﺬﺍﺏ
ﺑﺎﻟﻤثل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻰ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﻣﻞ
ﺟﺴﺘﻪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ با صد ها کارماها
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ  ﺗﺎ
ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﺎﻓﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣل اﺯ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺘﻪ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪﻳﺖ ﺑﺮﺳﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻴج
ﺮﻭحی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ  ﺍﺯ
ﻓﺮﻣﺎﻥ اﺯلی
اﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
عبور تکاملی
روح ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
اﺭﺑﺎﺏ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﺟﻤﺎﺩﻯ  ﺑﺎﻧﻮﺍع
گیاهی
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪ بی اﻧﺘﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺯﻣﻴﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﮔﻨﺎﻩ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎﺭﺯ ﻭ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﺍﺯ
ﺯﻳﺮ ﺁﺏ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺎﻳﺪ ﻭﺭﻭح
ﺴﺎﻟک اﺯﺗﻥ اﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔﺶ ﺧﺎﺭج
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺁﻥ
ﺰﻣﻴﻥ کوﻩ
ﻭﮔﻴﺎهی ﻨﻴﺴﺖ
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺯ
ﺍﻭل ﺰﻣﻴﻥ ﺮﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﻭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯ ﺁﺏ
ﻧﻤﻮﺩ. (ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻗﺪﻳمی
ﭙﻴﺪﺍﻳﺶﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺯ
ﺯﻳﺮ ﺍﺏ  ﮐﻪ این
آب ﻫﻤﺎﻥ عقل الهی
اﺳﺖ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺧﻮﺩ ﺁﺏ ﻧﻴﺰ
ﺿﻤﻥ هستی
ﻮﺟﻬﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭلی اﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ گفت
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺯ
ﻧﺨﺴﺖ ﻫﺴتی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﻋﺪم
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ  ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺴﺘﻰ (ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ) ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ (ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ هو)
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻭﺭﺩ  ﻭﻳﺎ
ﻫﺴتی لاﻫﻮتی
ﻮﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﻭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﻭ
ﻣﺎﺳﻮﺗﻬﺎ  ﻫﻤگی اﺯ
ﺍﺻﻞ ﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ (ﻋﻤّاء
)ﺍﻟﻬﻰ بگفته
.محمد  ﺩﺭ
(ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻋﺪم
ﺴﻮﺍﻩ هو یا او
بگفته زردشت )
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴتی ﻮ ﺩﺭ آن
نیز نا پیدای
غیر او ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﺯﻋﺪم ﻨﻴﺴﺖ.
ﺷﺒﻴﻪ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻭﺍﻡ ﺍﺯ ﺑﺎﻧﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮔﺬﺍﺭﻯ  ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑل ﺒﺪهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺳﻮﺩﻯ ﺪﺍﺷﺖ  ﺍﺻل
ﻮﺍم ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺳﻮﺩی ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ و بانک
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻳﻌنی ﻮﺍﻣﺪﺍﺭ
نیز ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﻤﺎلی اﺳﺖ ﻭ هم
ﺒﺪﻫﮑﺎﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﻣﺎﻝ. ﻳﻌنی ﻴک
ﻮﺟﻮﺩ ﻣثبت  ﺑﺎﺿﺎﻓﻪ
(ﺍﻳﮑس ﻣﻘﺪﺍﺭ)
ﻭﻳک ﻮﺟﻮﺩ (ﻣﻨفی
اﻳﮑس ) ﮐﻪ ﺟﻤﻊ
ﺩﻭ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﺭﻳﺎﺿﻰ  ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺼﻔﺮ ﻭ
ﻧﻴﺴتی ﻤﻴﺸﻮﺩ
گوئی وجودی
نبوده .ﻭﻟﺬﺍ
ﻭﺟﻮﺩ ﻓﻌلی
ﻤﺎ  ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﻳﻚ نوع ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻭﺍم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ  ﻭﺍم
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﭘس
ﺑﮕﻴﺮﺩ  ﭼﻴﺰﻯ
اﺯ ﻣﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺳﻮﺩﻯ که
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ  ﮐﺴﺐ در
تکامل روح
الهی ما ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣل ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻣﺮﮒ  ﺍﮔﺮ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﻯ
ﺴﻮﺧﺘﻪ ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﻑ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﺍم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﺎ  ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ
ﺑﺪﻫﻴﻬﺎ  ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺪﺭ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ الهی
ﺨﻮﺩ  ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﻳﻢ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﺗﺠﺎﺭنی
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ  ﺍﺯ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻭﺍم ﺮﺍ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺍﺿﺎﻓﻪﺍﻯ
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ  ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﻓﺘﻥ ﺒﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ  ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﺍﺕ  ﻭ ﻭﺍم
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
گرﺩﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺗﺠﺎﺭﺕ ﻭ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
عظیم ﺘﺮ ﻭ
ﺁﺑﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﻭ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺁﻣﻴﺰ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ)
ﺍﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﺮﺵ ﺧﺪﺍ ﺑﺮ
ﺁﺏ ﺍﻋﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﻭﺯ اﻭل
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭبه
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻈﻤﺖ
ﻗﺪﺭﺕ ﺧﻮﺩ  ﻣﻴﺮﺳﺪ. (ﺭﻭﺡ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﭘﺎﻙ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ عرﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﻣﺴﺘﻘل
ﺒﺪﻭﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ  ﻭ
ﻣﻌﺼﻮم ﻮﻣﺼﻮن
اﺯ ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ
ﺑﻌﺪﻯ  ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ سالک
اﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ الهی
هستند ) ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ میدﻫﺪ:
ﻔﻌﻨﺪ ﺫﻟک
ﻴﻨﺎﺩﻯ
اﻟﺠﺒّﺎﺭ ﺟلّ
ﺠﻠﺎﻟﻪ  ﺑﺼﻮﺕ
ﺟﻬﻮﺭﻯ ﻴﺴمع
ﺃﻗﻄﺎﺭ
ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻟﺄﺭﺿﻴﻦ  ( ﻟﻤﻥ
اﻟﻤﻠک
اﻟﻴﻮﻡ؟) ﻓﻠﺎ
ﻳﺠﻴﺒﻪ ﻣﺠﻴﺐ  ﻓﻌﻨﺪ
ﺫﻟک ﻴﻨﺎﺩﻯ
اﻟﺠﺒّﺎﺭ ﺟلّ
ﺠﻠﺎﻟﻪ  ﻣﺠﻴﺒﺎ
ﻟﻨﻔﺴﻪ  ( ﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻮﺍﺣﺪ
ﺍﻟﻘﻬّﺎﺭ)
ﻭﺃن اﻗﻬﺮﺕ
ﺍﻟﺨﻠﺎﺋق
کلّهم ﻭ
ﺃﻣّﺘﻬﻢ  (ﺍﻧّﻯ
ﺃﻧﺎ ﺍﻟﻠﻪ  ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺃﻧﺎ  ﻭﺣﺪﻯ
لا ﺷﺮﻳک ﻠﻰ  ﻭﻟﺎ
ﻭﺯﻳﺮ  ﻭ
ﺃﻧﺎ ﺧﻠﻘﺖ
ﺧﻠقی ﺒﻴَﺪﻯّ  ﻭﺃﻧﺎ
ﺃﻣﺘّﻬک
ﺒﻤﺸﻴّتی
ﻮﺃﻧﺎ ﺍﺣﻴی هم
ﺒﻘﺪﺭﺗﻰ  ﻓﻨﻔخة
ﺍﻟﺠﺒّﺎﺭ
ﻧﻔخة فی
اﻟﺼﻮﺭ  ﻳﺨﺮج
اﻟﺼﻮﺕ ﻣﻥ
ﺃﺣﺪ
ﺍﻟﻄﺮﻓﻴﻦ  ﺍﻟﺬﻯ
ﻴلی
اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ  ﻓﻠﺎ
ﻳﺒقی لفی
اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﺃﺣﺪ  ﺍﻟّﺎ
ﺣﻰّ  ﻭﻗﺎم
کما ﮐﺎﻥ  ﻭ ﻳﻌﻮﺩ
ﺣﻤلَة ﺍﻟﻌﺮﺵ  ﻭ ﻳﺤﻀﺮ
ﺍﻟﺠنّة ﻭ
ﺍﻟﻨﺎﺭ  ﻭ ﻳﺤﺸﺮ
ﺍﻟﺨﻠﺎﺋق
ﻠﻠﺤﺴﺎﺏ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﻮﻗﺖ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺒّﺎﺭ ﻧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻭﺑﺎ
ﺻﺪﺍﻯ ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺑﻠﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم
ﻘﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺯﻣﻴﻥ ها
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﻨﻴﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭼﻪ
ﮐسی ﺼﺎﺣﺐ
ﻣُﻠک ﻮ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺍﺳﺖ؟ ﻭﻟﻰ ﻫﻴﭽﮑس
ﺟﻮﺍبی
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. (ﻓﺮﻣﺎﻥ
الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺮگ هرﮐس ﻣﺮﮒ
ﻟﺎﺯم اﻟﺎﺟﺮ
ﺍﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺒّﺎﺭ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﻫم
ﻤﻨﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺪﺭﺕ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﻢ (ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ) ﮐﻪ ﻫﻴچ
اﺭﺍﺩﻩﺍﻯ  ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﺠﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﺎﻃل کند.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﻭﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ (ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ) ﻋﺎﻣل
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﺤﺪﻳث ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺴﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ق یامت
او اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﮐﻪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ  ﻭﺗﻤﺎم
هستی ﺘﺤﺖ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻓﺮﺍﺩ  ﻭ ( ﻗَﺪَﺭ
ﻳﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ) ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﮔﺮﺩﺵ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﻭ بی ﺃثر
ﻭ ﻳﺎ ﺣتی
ﺒﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩ  ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤﺴخ
ﺁﻣﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ  ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻣﻌنی ﺘﻮﮐّل ﻮ
ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺠﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ
ﺃﺑﺪ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﭼﻮﻥ
کس جوﺍﺏ
ﺳﺌﻮﺍل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ  ﻭﮐﺴﻰ ﻗﺪﺭﺕ
ﺟﻮﺍﺏ ﮔﻔﺘﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ  ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﻭﺑﺤث ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ  ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع
ﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ)
ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﭘﺎﺳخ ﺨﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺎﻟﮑﻴّﺖ (ﻭﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻄﻠﻖ) ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺨﺪﺍﻯ
ﻘﻬّﺎﺭﺍﺳﺖ. ( ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮ
ﻭﻋﻘﺐ
ﻓﺮﺳﺘﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﺮﻭحی
ﺒﺮﺍﻯ اﺭﻭﺍﺡ ﺳﺮﮐﺸﺎﻥ

ﺍﻣﺮﻭﺯ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﺧﺮﺍﻥ  ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺨﺮﻳّﺖ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭﺟﻬل ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. (ﻗﻬّﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺳﺮﮐﻮﺏ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﺒﻠﺎ ﻣُﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ  ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﻧﺪﺍﺭند ﺣﺮﻑ
ﺑﺰﻧند  ﻭﺣﺮﮐتی
ﺴﺮﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻨﺪ) ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻭﻣﻥ
هستم  ﮐﻪﻫﻤﻪ
ﺧﻠﺎﺋق ﺮﺍ
ﻣﻘﻬﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﻭ ﺗﻤﺎم
اﻣّﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻤﺎم
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
اﻭﻡ  ﻭ
ﺳﺎﻟک ﻮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﻬﺮ ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﻣﻥ هستند ( ﮐﻪ
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﺮﺩﻩ  ﻭﻳﺎ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ  ﺑﮕﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.) ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻥ اﻟﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻢ  ﮐﻪ ﺟﺰ
ﻣﻥ الهی ﻨﻴﺴﺖ (
ﺍﻳﻥ ﺸﻌﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺍﺫﮐﺎﺭﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻬﺮ
ﻳک اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺑالاه
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﻮﺟﻪ الهی ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺍﻟﻬب هستی
ﻮلی اﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻰ . ﺣتی
ﻮﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
می ﺮﺳﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ
کاﻣل
ﺒﺎﺯﮔﺸته
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﻳﺎ
ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺍﻥ  ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ ﻳﺎ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻴﮑﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻤﺒﻮل
عرﺵﻫﺎﻯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ (ﻓﺮﺵ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ)
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣل ﺪﺭ
ﺷُﺮُﻑ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺳﺮﺍﺳﺮ  ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺍﻥ  ﻫﻤﻪ
ﺫﮐﺮﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻳﻌنی
ﺰﻣﻴﻨﻪ ﻣﺎﺩﻯ
هستی (ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ)ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠﻖ  ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﻫﺴﺘﻰ  ﺩﺭ (ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ)
ﺍﺯﻫﺴﺘﻰ  ﺩﺭﻋﻤّاء
هیچ گوﻧﻪ
ﻫﺴتی ﻤﺎﺩﻯ  ﺑﻬﺮ
ﺩﺭﺟﻪ
ﻣﺎﺩﻳّﺖ ﻭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻳﻥ
عوﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ  ﺍﺯﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭل لاﻫﻮﺕ  ﺑﺎ
ﺗﻤﺎم
ﺠﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺁﻥ  ﭼﻪﺭﺳﺪ ﺑﻤﻠﮑﻮﺕ
ﺭﻭحی ﻮ
ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﺑﺪﻧﻴﺎﻯ ﻨﻮعی
ﻮﻣﺎﺩﻯ ﻤﺎ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺠﻨﺒﻪ ﮐﺮﺳﻰ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﻪ الهی
هستند ﻭلی
اﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑُتی ﺪﺭ
کعبه ﻗﺮﻳﺶ
نام (ﺍﻟﻠﻪ) داشت
ﮐﻪ ﭘﺪﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﺎم عبد ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
(ﺍﻟﻠﻪ) ﻣﻘﺎم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ أهو و
أهورمزدا   ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻘﺒلی
ﻤﻄﺮح ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ (
ﺍﻟﺬﻯ لا ﻫﻮ)
ﻣﻌنی ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ  ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺣتی
ﺸﻬﻮﺩ ﺗﺠلّی الهی
اﻭﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
اﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻳﺎ( ﻫﻮ)
ﺩﺭﺩﻳﻥﻤﺰﺩﺍﺋﻰ
ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ  ﻳﻌنی
ﺘﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ (ﻳﻬﻮﻩ و
ﻳﺎﻫﻮ ﻳﺎ ﺍﻭ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ.
ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ (ﺍﻟﻠﻪ)
ﻋﺪم ﻤﺎﺳﻮﺍﻩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻋﺪﻡ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ ﻮ
ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄلق
ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ (ﻣﻄﻠﻖ)
ﻧﻴﺰ ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﻮﺩﻥ  ﺍﺯ (ﻣﻄلق
ﺸﺮﺍﻳﻂ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺤث ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺪﺍﺭﺩ) ﻭﻣﻥ
کسی هستم ﮐﻪ
ﺷﺮﻳکی ﻴﺎ
ﻭﺯﻳﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻡ ( با این
همه ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺟﻮﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺁﺳﻤﺎنی
ﻮ ﻣﻠﮑﻮتی و
ﺯﻣﻴﻨﻰ  ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﻧﻮعی
الهی هستند .ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
نیز الهی
هستند ﻭلی اﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ الهی
هستند
ﻭﺧﻠﻴﻔﻪ ﻭ
ﺗﺠلّی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺩﺳﺖ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ
و صورت و سیرت
اﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی
هنوز ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ) ﻭﻣﻥ
هستم که ﺧﻠق و
آفریده خوﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪو دست
ﺧﻮﺩ ﺁﻓﺮﻳﺪﻡ (
ﺑﺪﺳﺖ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ  ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ
الهی هستند .ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ  برای
سالکان خود
ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺁﻓﺮﻧﺶ دوم ﻮ
الهی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ نجات
یافته
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺧﻠﻘﺖ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﺯلی
ﻮﻳﺎ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺭﻭح ﺪﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﻭ
ﺩﺭﻫﺮ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭحی ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎق ﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ (ﺧﻠﻘﺖ)
ﺑﺎ (ﺍﺧﻠﺎﻕ)
ﺗﺎﺯﻩ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﺗﻤﺪﻥ
ﻮﺍﻗﻌﻰ ﻭ الهی
ﺁﻧﺎﻥ اﺳﺖ)
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟﻚ  ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﻮ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ  ﺑﺎﺯ ﺑﺪﺳتان
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
کاﻣل اﻟﻬﻰ  ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎنی اﺳﺖ.
ﻭ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍﻉ  ﻫﻤگی
ﺒﺘﺮﺗﻴﺐ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭل ﺮﺏّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
الله  ﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ پائین
هاهوت عمّاء
خداوند هو
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄلق
اﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﻔﮑﺮ و شهود
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﻣﺮﺯ ﺭﺏّ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻗﻒ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭک
ﻤﻄﻠق
ﻮﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ  ﻭﻫﻴچ
ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺴﺮ
ﻧﻴﺴﺖ) ﻭ ﻣﻥ
ﻨﻴﺰ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺍﻧﻢ (
ﭼﻪ ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﺸﻴﺖ ﻭ ﮐمک
اﻟﻬﻰ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺴﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺎﺗﻤﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ) ﻭﺑﺎﺯ
ﻣﻥ هستم که ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﺨﻮﺩ  ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. (ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﻌﺪﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﻘﺎﺋﻢ  ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺒّﺎﺭ  ﻧﻔﺨﻪﺍﻯ
ﺪﺭﺻﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻣﺪ  ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻧﻪ
ﺍﺳﻤﺎنی اﻳﻥ
ﺸﻴﭙﻮﺭ  ﺻﺪﺍﻳﺶ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺁﻳﺪ. ﻭﮐسی
ﺪﺭ ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ  ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﻮﺩ. (ﮐﺎﺭ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄقی
ﻤﻴﺮﺍﻧﺪﻥ ﻮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻋﺎﺩﻩ ﻴﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﻓﺮﺻﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺎﺭﻭﺍح تمام
مخلوقات
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻧﻴﺰﺍﻋﺎﺩﻩ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋﻢ  ﮐﻪ
ﺑﺨلق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ  ﻭﺳﻴﺮتی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ)
ﻭﻫﻤﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭﻝ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ (ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺘﺼﻮﺭ ﻗﺪﻣﺎ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺸﺮقیامت
ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎلی که ﻭح
همیشه ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ و
خموتاهد بود
چون ذاتی
وماهیّتی
الهی ﺍﺳﺖ  ﻭ ﺟﺴﻢ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
هرگز ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ آغاز
از قائم ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﮐﻪ ﺟﺴم
ﻤﻠﮑﻮتی ﻮ ﻣثالی
ﻮ ﺍثیرﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯﺟﺴم
عنسصرﻯﻮﻣﺎﺩﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻣﺘﻠﺎی ﻮ
ﺗﺒﺪﻳل ﺒﺠﺴم
ﻮ ﺗﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ  ﻭ ﺧﻮﺭﻧﺪﻩ
ﺁﻥ ﺑﺪﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺤﻀﻮﺭﻯ
ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل ﺪﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻴلی
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ ﻮ
ﺍﺣﺎﺩﻳﺶ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻥ اﺭﻭﺍﺡ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﺁﻣﺪﻩ  ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺗﻤیثیلی
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺒﺮﺍﻯ ﺩﺭک
اﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ  ﻭﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﻭﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﻴﻨﺎ ﺁﻥ
ﭽﻨﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ ﻳک
ﺪﺍﺩﮔﺎﻩ ﺑﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ.) ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﺯ
ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ عرﺵ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ (ﻫﺴتی
ﺸﺎهی کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ  ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ
ﺟﻬﻨم ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ (
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨلق ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭل ﻮ
ﺩﻭم ﻮ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺪﻭ
ﺟﻬﻨم اﻭل ﻮ
ﺩﻭﻡ  ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ ﺳﺨتی
ﻮﺷﺒﻬﺎ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ) ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ اﺭﻭﺍﺡ  ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻘﻄﻌی
ﻨﺎﺟﻴﺎﻥ  ﺑﺪﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم اﻧﺘﻈﺎﺭ
عرش رحمان ﻭ
ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭم
ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺪﻭﺟﻬﻨم
ﺪﻳﮕﺮ ﺳﻮﻡ ﻣﻠﮑﻮتی
ﻮ ﭼﻬﺎﺭم ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺁﻧﻬﺎ.
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭ ﺟﻬﻨﻢ  ﺩﺭ ﻭﺍ
قع ﺤﺎﺿﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﺭﻭح ﺪﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی اﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭل ﻮ
ﺩﻭﻡ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ  ﻭﻳﺎ
ﺟﻬﻨم ﻔﻮﺭﻯ غ
یر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﻨﻮعی
ﻮ ﻋﺬﺍﺏ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ) ﻭ
ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻠﺎﻳق
ﻤﺤﺸﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﺴﺎﺏ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ (ﺣﺸﺮ
ﻳﺎ ﺍﺟﺘﻤﺎع
همگی ﺪﺭ ﻳﻜﺠﺎ  ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺤﺸﺮ ﺭﻭح
ﺁﻧﻬﺎ  ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ ﻳک مسخ
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺴﺦ ﺁﻣﻴﺰ ﺩﺭ
ﺭَﺣِم ﻤﺎﺩﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺍغ ﻮ
ﺳﻴﺎﻩ ﻭ
ﻣﺘﻌﻔّﻥ ﻮ
ﺍﻳﻦ فراوان
مرگ و ﺗﻮﻟﺪ

ﺁﻏﺎﺯﻋﺬﺍﺏ
ﺣﻴﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍنی
آﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﭽﺸم
ﻤﻴﺒﻴﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ  ﺷﺘﺮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭب
ﺧﺎﻧﻪ ﻫﻤﮕی ﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺍﺑﻴﺪ)
ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ  ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪم که
ﺳﺨﺖ ﺍﺷک
ﻤﻴﺮﻳﺰﺩ (ﻭﻟﻰ ﺗﺮﺳﻰ
ﺍﺯ ﻋﺬﺍﺏ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ  ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ  ﻭﻣﻌﺼﻮم
ﻮ ﻣﺼﻮﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻮﻋﺰﻳﺰﺍﻧﺶ
ﺍﺷک ﻤﻴﺮﻳﺰﺩ ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ  ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺳﻠﻮک الهی کنند
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﺼﻮﻥ اﺯ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺣﻴﻮانی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﺠﻬﻨم
آﻧﺎﻥ ﺮﺍ  ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﺪ  ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ  ﺍﻳﻥ
عزﻳﺰﺍﻥ او ﻭ
ﺩﺭ ﻋﺬﺍﺏ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ  ﻭ ﺟﻬل
ﻨﻮﻋﻰ  ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﻣﺤﻴﻄﻰ  ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺣتی
اﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﭽﻨﻴﻥ اﺳﺖ  ﻭلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﺎﻟم
ﻮﻋﺎﻗل ﻮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻳﻚ ﻭﻫﻢ ﺑﺎﻃﻞ ﻭﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ .

حدیث 2426 –
امام صادق از
قول پیامبر
میفرماید
(ج؟ص؟) ﻘﺎل
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ:
ﺍﺫﺍ ﮐﺎﻥ ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة  ﻳﻘﻮل
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭ
ﺟل ﻠﻤﻠک
اﻟﻤﻮﺕ  ﻳﺎ ﻣﻠک اﻟﻤﻮﺕ
ﻭ ﻋﺰتی ﻮ
ﺟﻠﺎلی ﻮ
ﺍﺭﺗﻔﺎعی ﻮ
ﻋﻠﻮّﻯ  ﻟﺄﺫﻳﻘﻨّک
ﻄﻌم اﻟﻤﻮﺕ  ﮐﻤﺎ
ﺃﺫﻗﺖ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩ  ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻔﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮگ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ  ﮐﻪ ﺍﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ  ﺑﻌﺰّﺕ
ﻭ ﺟﻠﺎل ﻮ
ﺍﺭﺗﻔﺎع ﻮ
ﺑﻠﻨﺪﻯ ﻤﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﺴﻮﮔﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺗﻮﺭﺍ ﻃﻌﻢ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﭽﺸﺎﻧﻢ
ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ (سالک)
ﻤﺮﺍ ﻃﻌم ﻤﺮگ
ﭽﺸﺎﻧﺪﻯ (ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮگ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ  ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮگ
هرﮐس ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ. ﻭ
ﺍﺯﻃﺮﻓﻰ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥﻮ
ﻋﺒﺎﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  تنها
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻄیع
ﻮ عبد و ﻣﻮﺑﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ  ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﮔﻬﺎ ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ  ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌی و
قوانین ازلی
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻳﻨک ﻤﺎ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎنی هستیم  ﮐﻪ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰﻫﺴﺖ
ﻭلی
ﻨﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺗﺎ ﺍﺭﻭﺍح
ﻤﻮﻓق اﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
فرشته گونه ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻤﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸت
سوم ملکوتی عرش
رحمان
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ  ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
بتدریج ﭙﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ  ﻳﺎ
ﻗﺎﺋم ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ  ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ  (ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ)
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎن
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ  ﺑﻤﻮﺭﺩ
ﺍﺟﺮﺍ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰّ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ ﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ  ﺗﺎ
به (ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ)
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺤﺎل ﭙس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺍﻧﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ
ﻳﮑﻬﺰﺍﺭ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ  ﻭﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻭﺍﺭث
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺑﺎ ﻋﻠم
اﻳﻨﮑﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺁﻧﻬﺎ  ﺑﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮ ﻧﻮع
بشرﻯ ﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﻋﻘل ﻮ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺑﺎ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻔﻮق العادﻩ
ﻓﺮق ﺨﻮﺍﻫند ﺩﺍﺷﺖ.
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺒﻘﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺑﺨلق
ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ  ﺑﺎﺯ
ﻣﺮگ ﻄﺒﻴﻌی
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺳﺨتی ﻨمی
ﺒﻴﻨﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺍﻧﺘﻘﺎم
الهی اﺯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮگ
ﺸﻮﺩ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺮگی ﺤﺎل
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺴﺘﻰ ﻭ ﻋﺪﻡ ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﺘﻮﻟﺪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ  ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺳﺨﺖ ﻭ ﭘُﺮ
ﺯﺣﻤتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣﺪﻳث
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﺳﺨتی ﻨﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ  ﮐﻪ ﺭﻧج
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ  ﻭﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻣﻮﺭﺩ
ﭘﺴﻨﺪ الهی
ﻨﺒﻮﺩﻩ  ﻭلی
ﭽﺎﺭﻩﺍﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺗﺎ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺁﺳﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺒﮑﻤل ﻮ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﻓﺖ  ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻧﻴﺰ ب
ی ﻤﻌنی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﻧج
ﺴﻠﻮک ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ  ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻧﺘﻘﺎم
ﻔﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺴﺖ.
ﻋﺰﺭﺍﺋﻴل
ﻔﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ  ﻭ
ﺍﺳﺮﺍء
ﻔﺮﺷﺘﻪ ﺍﺳﺮاء
ﻮ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﺩﻥ
ﺮﻭح ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﺑﺎﺯ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ  ﻣﺮﮒ ﻭﺍﻗﻌی
ﻨﻴﺴﺖ.
ﺍﺳﺮﺍﻓﻴل
هماﻥ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴل
ﻤﻌﺮﺍج
ﺒﺮﻧﺪﻩ  ﻭﻫﻤﺎﻥ
عزﺭﺍﺋﻴل
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮگ
اﺳﺖ ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﻣﺮگ ﺴﺨﺖ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﻌﺰﺭﺍﺋﻴﻞ  ﻭﻣﺮگ
ﺮﺍﺣﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺎﺴﺮﺍﺋﻴل
ﻴﺎ ﺍﺳﺮﺍﻓﻴل
ﻨﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻧﺎم
اﻳﻥ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺪﺭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻮﻋﺮﻓﺎﻥ ﻘﺒلی
ﻨﻴﺰﺁﻣﺪﻩ  ﻭﻳک
ﻨﻈﺮﻳﻪ
ﺗﻮﺿﻴﺤﻰ  ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻋﻠمی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴبی ﻮ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ ﺭﻭحی
ﺮﺍ  ﺩﺭ
ﺫﻫﻥ ﺨﻮﺩ
ﺗﺼﻮﺭﮐﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺣﻘﺎﻳق
الهی ﺮﺍ ﮐسی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﺁﻳﺎ ﺟﻨﻴﻥ ﺪﺭ
ﺷﮑم ﻤﺎﺩﺭﺵ  ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل
ﺰﻧﺪگی ﻤﺎﺩﺭ
ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺪﺍﻧﺪ؟
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻔﻬم اﻣﻮﺭ
(ﺗﺼﻮّﺭ
ﮐﻠﻴﺎﺕ) ﻟﺎﺯم
ﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﮐﻠّﻰ ﻫم اﻣﺮﻯ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ  ﺷﺒﻴﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺗﻤثیلی
اﺯﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺳﺖ  ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻮ
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﻬﺘﺮ
ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻮعی
ﻤﺮﮔﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻮﻧﻮعی ﺪﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﺩﺭﺣﮑم
بی ﻤﺮگ
ﻮﺟﺎﻮﺩﺍﻧگی
هستند . ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮعی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﺮگ ﻮ
ﻣﻴﺮﻫﺎﻯ
اﻧﻮﺍع ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻥ ﺪﺭ
ﻣﺮگ ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻣﺮگی
ﺘﻮﻟﺪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺸﺪﻳﺪ
ﻭﻏﻠﻴﻆ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ
ﻗﺎنع کرﺩﻥ ﻮ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻳﻘﻴﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ اﻭ  ﻭﺣتی
ﺮﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﺮﮐﺪﺍم ﻤﺮگی
اﺯ ﻳک اﻣﺮﻯ
وعادتی ﻣﻮﺭﺩ
ﺭﺿﺎﻳﺖ الهی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﺗﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻥ
ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﮐﻤّﻯ ﻮ ﮐﻴفی
ﻨﻮﻋﻰ  ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻮﻋﻰ  ﺷﺮﻃ
ﻤﺮﮒ  ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﻳﺪﺍﻟﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺿﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ.
ﻣﺮگ ﻮﺍﻗﻌی
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ  ﺣﺼﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ  ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻨﻬﺎئی ﺪﺭﻫﺮ
ﻧﻮع ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
اﻓﻠﺎﻃﻮﻥ  ﻣثال ﻮ
ﺍﻳﺪﻩ ﺁﻥ ﻨﻮع
اﺳﺖ ﻳﻌنی به
ایدﺁل ﻮ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻨﻤﻮﻧﻪ ﮐﻤﺎﻝ  ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ  ﺭﺏ
ﺍﻟﻨﻮع ﺁﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺘﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ  ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄلق
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺏّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 2427 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ328ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺼﻰ ﺍﻳﻥ
ﺪﻋﺎ ﺭﺍ ﺫﮐﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻴﺎ
ﺫﺍ ﺍﻟﺬﻯ کاﻥ
ﻘﺒلک ﻠﺸﻴئ  ثمّ ﺨﻠق
کلّ ﺸﻴئ  ثمّ
ﻴُﺒقی ﻮ
ﻳُﻔنی کلّ
ﺷﻴئ ﺍﻯ کسی
که ﻗﺒل اﺯﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﻮﺩﻩﺍﻯ  ﻭﺳﭙس
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻯ
ﻮﺑﺎقی ﺨﻮﺍﻫﻰ
ﻣﺎﻧﺪ  ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻨﻴﺰ
ﻓﺎنی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺒل
اﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ  ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ  ﺧﺎﻟﻖ و (ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ) ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺩﺭ(ﻟﺎﻫﻮﺕ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﻌﺪﻯ ﺮﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ  ﺑﺮﺏّ
اﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋﻢ  ﻭﺳﭙس
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺘﺎ
ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴنی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ. ﻭ ﻣﻘﺎم
ﻮ ﺣﺴنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻴک
عصر ﻭ ﻣﻘﺎم
ﻔﺎﻃمی و
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ .ﻭﻧﺎم
ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ  ﺍﺯ
ﺁﻏﺎﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺁﺩم
ﺘﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻗﺎﺋم ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻤﺎم اﻳﻥ
ﭙﻴﺪﺍﻳﺶﻫﺎ
ﻭﺧﻠﻘﻬﺎ
ﺗﺤﻘﻖ ﺧﻠﻘﺖ
ﺍﺯﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻫﺮ (ﺭﻭح ﻔﺮﺩﻯ)
بش ری ﻭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺭﻭح
ﺪﺭﻫﺮ ﻧﻮﻉ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ  ﻭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻭ
ﺧﻠﻘﺖ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺗﻮﻟﺪ  ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻓﺼل ﻨﻮعی هر
ﻧﻮع ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ  ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﺼﺪﻫﺎ ﺑﺎﺭ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺸﺪﻩ  ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺩﺭ ﻧﺴخ ﻮ ﻓﺼل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﻮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻋﻘل
ﻮﺻﺒﺮ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ  ﺗﺤﻤّل
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ  ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی واجب
ﻘﺎﺋم ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ  ﺧﻮﺩ ﻳک
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻗﺎﺋﻢ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻴک ﻜﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﻭ
ﺑﺨﻠﻖ  ﺑﺮﺍﻯ
کمک ﺪﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
الهی دﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺩ (ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ) ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺣﻴﺎﺕ ﻓﻌلی
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍق
ع ﺠﺴم ﻮﺫﻫﻥ ﻮ
ﺭﻭﺍﻥ ﻮ ﺭﻭح
هر ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ
ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻳﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ (ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ) ﺁﻥ ﻴک
ﻤﺮگ ﻮﻳک
ﺘﻮﻟﺪ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺑﺎ
ﺣﻔﻈ ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ  ﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮعی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺪﻳﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ  ﻣﺎﺩﺍم
که ﺍﻧﻮﺍع
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺭﻭحی ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی ﺨﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ  ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی ﻨﺴخ
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ  ﻭﺣتی
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻳﺎ ﻓﺴخ گیاهی
ﻮ ﺭﺳخ ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﺮﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍح
اﺯﻫﻤﻪ ﺍﻧﻮﺍع
عبور ﺗﮑﺎﻣلی
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺗﻤﺮﺩ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺒﮑﻨﺪ  ﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺩﺵ
ﺻﺤﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮ ﺳﺨﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ کم
عقلی ﺁﻧﻬﺎ  ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧﺎﻇﺮ ﻫﺴﺘﻴﻢ  ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ. ﻭلی
ﺴﺎﻟک ﻤﻄﻴﻊ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺳﻮﻡ
عرشی ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ بی
عقلی ﻴﺎ ﮐم عقلی
ﻮ ﺣتی عاﻗﻞ  ﺩﺭ بی
اﺭﺍﺩﮔﻰ ﻃﺒﻴﻌی
ﺨﻮﺩ  ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. حال
ﭽﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ  ﺍﻳﻥ همه
ﺍﺭﻭﺍح ﻔﺮﺩﻯ
ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ  ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﻤﻄﻠق
ﻮ بی ﭙﺎﻳﺎﻥ ﻮ
ﺣﺘمی ﺒﺪﻫﺪ  ﺣﮑمتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻔﻬﻮم ﻤﻄلق
همین ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺩﻟﻴل ﻮ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﺮﺍﻯ
کاﺭﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭضع
ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎم
ﺼﺒﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﻧﻴﮑﻮ ﮐﺎﺭﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭﻫﺴتی
ﻔﻨﺎﻯ ﻣﻄلق اﺯ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺪﻭﺩ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ  ﻭﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻳﻥ
ﺮﻭح ﺸﺨﺼﻰ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ
ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺣتی
اﮔﺮ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
عمیق ﺒﺮﻭﺩ  ﻫﻨﻮﺯ
ﻫﺴﺖ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌی
ﺒﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﻳﺪ.
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴتی ﺒﻌﺪم
ﻤﻄلق
ﻨﻤﻴﺮﻭﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺍﺻﻞ (ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧل هستی )
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺟﺴم ﺨﻮﺩ  ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ
ﻮ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﻭ ﺭﻭح
ﺒﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ.
ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭﻫﺮ
ﻓﺼل ﻮ ﻧﻮعی
ﺨﻮﺩ  ﻳک
ﺘﺠﻠّﻰ الهی
ﺪﺍﺭﺩ  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻗﺪﺭ مقام
الهی ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻤﻄﻠﻖ ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﻣﻄﻠﻖ  ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺣتی
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺄﺻﻞ (ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ)
ﺍﺯﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﺩﺭ ﻋﻤّاء
ﻨﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ کاﺭ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻌﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﻣﺮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻋﻘل
اﻧﺴﺎﻥ ﻘﺎﺩﺭ
ﺑﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻮﺗﺼﻮﺭ ﻣﺮﺯﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻳﺎ ﻣﻄﻠق
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺪﺍم
ﺮﻭح که
ﺩﻳﮕﺮﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺍﺻلی الهی ﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺭﻭح ﺘﮑﺎﻣل
ﻨﻮعی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ  ﺍﺻﺎﻟﺖ الهی
اﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺭﻭح
ﻔﺮﺩﻯ اﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺟﺴم
عنصری ﻮ ﺍﺗﻤﻰ  ﻭ ﻣﺎﺩﻩ
ﺫﻫنی ﻴﺎ ﺟﺴم
أثیری ﻮ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ  ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻮﺭﻭح
ﺠﺒﺮﻭتی
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﮐﻪ ﺁﻥ
اﺻﻞ ﺍﺻﻴل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺗﻌﻠق ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺍﺭﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺨﺸﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺗﻌﻠّﻘﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺘﺪﺭﻳج
ﺪﺭ ﻣﺮﮔﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺮﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺮﮒ ﺭﻭﻳﻪ ﺩﻭﻡ
ﺗﻮﻟﺪ  ﻭﻟﺎﺯﻣﻪ
ﻳک ﺘﻮﻟﺪ
ﺟﺪﻳﺪ بهتر یا
بدتر ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺭنج ﻤﺮﮒ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓتن
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺯ
ﺁﻥ ﻤﻌﺎﻑ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث 2428 - از
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ328ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻴﻮم
اﻟﻮﻗﺖ
ﺍﻟﻤﻌﻠﻮﻡ  ﻳﻮم
ﻴﻨﻔخ فی
اﻟﺼﻮﺭ ﻧﻔخة ﻭﺍﺣﺪة
ﻓﻴﻤﻮﺕ
ﺍﺑﻠﻴس ﻣﺎ
ﺑﻴﻥ اﻟﻨﻔخة ﺍﻟﺎﻭلی
ﻮ ﺍﻟثاﻧیة ﺭﻭﺯ (ﻭﻗﺖ
ﻣﻌﻠﻮﻡ)( ﮐﻪ
ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ
ﺁﻣﺪﻩ) ﺭﻭﺯﻯ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭ (ﺷﻴﭙﻮﺭ
ﺍﺣﻀﺎﺭ) ﻧﻔخة ﻭﺍﺣﺪة
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺩﻣﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺑﻠﻴس
ﺩﺭﺑﻴﻥ ﺪﻭ
ﻧﻔﺨﻪ ﺍﻭﻝ
ﻭﺩﻭم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺮﺩ. ( ﺍﻳﻥ ﻤﺮگ
ﻮﺻﺪﺍﻯ ﺁﻥ
ﺒﻨﺎﻡ (ﺻﻴﺤﻪ)
ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻯ ﻴﺎ
ﺳﺎﻋﺘﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮگ ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ ﺴﺎﻟک ﻮ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺨﺶ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم
ﺪﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ  ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ  ﻧﻔﺨﻪ ﻭ
ﺩﻣﻴﺪﻥ ﺪﻭﻡ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺑﻠﻴس ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻘشی ﺪﺭﮐﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﻌﺼﻮم
ﺸﺪﻩﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻳﻥ ﻨﻔﺨﻪ ﻳﺎ
ﺩﻣﻴﺪﻥ  ﻭ ﺻﺪﺍﻯ
ﺁﻥ ﺪﺭ ﺳﺎﻋﺖ
ﺧﺎﺹ ﺁﻥ  ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺪﻭ ﻣﺮﺯ
ﻣﺸﺨّﺺ ﺍﺯ ﺩﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﺘﻮﺍلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ  ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺯﻯ ﻮﺳﺎﻋتی
ﻮ(ﻧﻔﺨﻪﺍﻯ) ﻭ
ﻧﻴﺰ (ﻧﻔﺤﻪﺍﻯ)
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺻﺪﺍﻯ
ﻫﻮﻟﻨﺎک ﻮ
ﺻﻌﻘﻪ ﻭ ﺧﺸک
ﺸﺪﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺣﺎﻟﺖ
ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
ﻮﺧﻠﺴﻪ ﻭ ﺻﻤﺪ
ﺷﺪﻥ ﺪﺍﺭﺩ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻌﺒﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺫﻭﺏ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﺍﺑﻠﻴس
ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
کاﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺣﮑم اﻭﻟﺎﺩ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻮﺣﺰﺏ
ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺘﻌﺒﺪﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﻤﺬﻫبی
اﺳﻠﺎﻡ  ﭼﻪ
ﺳﻨّﻯ ﻴﺎ
ﺷﻴﻌﻪ  ﻭﻳﺎ
ﻣﺪعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﻭلی
ﺒﺪﻭﻥ ﺘﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ  ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺰﺏ
ﺍﺑﻠﻴس ملبّس بلباس
روحانیّت
کاذب ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
هستند . ﻭﻧﻘﺶ
ﺍﺑﻠﻴس نفس
آلوده و یا آخوند
قشری فریب کار
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﻄﺮﺡ و
فعّال ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺍﻧﻬﺎ را
ﻣﻨﺼﺮﻑ ﻳﺎ
ﺗﻨﺒل ﻮ ب ی
عقیده ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ الهی
ﺒﺤق ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ  ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺤق
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ  ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﮐﻪ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﺪﻑ ﻧﻬﺎﺋی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ  ﺩﺭ
ﺣﮑم ﺤﺰﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی هستند
ﻭ ﻧﻪ ﺣﺰبی
ﺴﻴﺎﺳﻰ ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ  ﮐﻪ
ﺗﺮﻭﺭﻳﺴﺖ ﻭ
ﺧﻮﻥ ﺮﻳﺰ  ﻭ ﺟﺎﻫل
ﺘﺮﻳﻥ ﻮ ﻓﺎﺳﺪ
ﺗﺮﻳﻥ ﺨﻠﺎﻳﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﻟﺪ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ عیسی اﺯ
ﻣﺮﻳﻢ  ﻳک
ﻨﻔﺨﻪﺍﻯ
ﺘﻮﻟﺪﻯ
ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻧﻔﺨﻪ ﻣﺮگ
ﺁﻭﺭ ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ ﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ هفت
ﺑﺎﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ  ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﻭ
ﺟﺎﻟﺐﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﻧﻔﺨﻪ
ﻣﺮگ ﺪﺭ
ﺷﻴﭙﻮﺭ ﻭ ﺻﻮﺭ  ﺟﻬﺖ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺩﻣﻴﺪﻥ
ﺴﺨﺖ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺭ
ﻣﺮگ ﻮﺍﻗﻌﻰ
ﺧﻮﺩ  ﺩﺭ
ﻣﺮﺩﻥ اﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﻳک ﻨﻔﺨﻪ
ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ  ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﺘﮑﺎﻣل ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ  ﮐﺎﺭﻯ
که ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﻭﻧﻔﺨﻪ ﻣﺮگ
ﺒﺎ ﺩﻭ ﻧﻔﺨﻪ ﺗﻮﻟّﺪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﺎﻡ ﻭلی
ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﺟﻬﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث 2429 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ329 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی ﻮﺍﻥ
ﻤﻥ ﻘﺮیة ا اﻟّﺎ
ﻧﺤﻥ
ﻤﻬﻠﮑﻮﻫﺎ
ﻗﺒل ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺃﻭ
ﻣﻌﺬّﺑﻮﻫﺎ
ﻋﺬﺍﺑﺎ
ﺷﺪﻳﺪﺍ  ﻗﺎﻝ  ﺍﻧّﻤﺎ
ﺍُمّة ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻥ اﻟﺎﻣم ﻤﻥ
ﻤﺎﺕ ﻓﻘﺪ ﻫﻠک ﻮﻫﺮ
(ﻗﺮﻳﻪ)ﺍﻯ که
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ  ﻣﺎ
ﮐُﺸﻨﺪﻩ
ﻭﻫﻠﺎﮐﺖ
دهنده ﺍﻧﻬﺎ
ﻗﺒل اﺯ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍﻋﺬﺍﺏ
ﺷﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ.
ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣّﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍُمم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻣُﺮﺩ ﻫﻠﺎﻙ
ﮔﺮﺩﻳﺪه (ﺍﻳﻦ  ﻗﺮﻳﻪ  ﻳﻌنی
ﺪﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ (ﻗُﺮّﻩ)
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ووسیله توسل
عبادی و
داﺭﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ سلوک و
قرّه گیری ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک الهی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ  ﺟﺪّﻯ
ﻭﺻﺎﺩق نمی
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺎم
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ  ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ الهی
اﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻤﺎم
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﻋﻨﻮﺍﻥ
اُﻣﺖ ﻳﺎ ﻣﻠﺖ
ﻳﺎﻗﻮم بدون
اوم ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺁﮔﺎهی
ﻮ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳﻞ  ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺘﻮﮐّل
به اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﻏﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ  ﺑﺎﺯ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. (ﺍﻫل
ﻘﺮﻳﻪ) ﺩﺭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻗﺮﺍﻥ
ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هستند
ﻭﻧﻪ ﺃﻫل
ﺪﻫﺎﺕ.
ﺩﺭﺣﺎلی که
ﺳﺎﻟﻠﮑﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ و
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ (
ﺍﻫﻞ ﻣﺪﻳﻨﻪ)
دینداری
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻴﺎ
ﺍﻫل ﺘﻤﺪﻥ ﻮ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴک اﻧﺴﺎنی
ﻮ ﺍﺧﻠﺎقی
هستند. ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ (ﺍﻫﻞ) ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
شدگان ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ می
ﺒﺎﺷﻨﺪ  ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ الهی ﻮ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ (ﻗﺸﺮﻯ
ﻮ ﺗﻌﺒّﺪ)
ﺑﺎﻃل ﻮ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﻮﺩﻥ
که ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭلی
ﭙس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺑﻠﻴس ﻧﻘشی
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ  ﺍﻭم کنندﻩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ  ﺗﺎ ﻫﻠﺎک
و قهقرای جهنم
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ  ﻳﺎ ﻣﺮگ
اﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺣﺎﻝ  ﻭﺣتی
ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ است . ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺍب دیدن ﻮ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﺩﻳﺪﻥ
ﺸﻴﺮﻳﻥ اﺳﺖ  ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﻭم
کنندﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺘﺮک ﺴﻠﻮک ﻮﻳﺎ
ﻧﻔﺎق ﻮ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﻭ ﮐم کاﺭﻯ
ﺪﺍﺷﺖ  ﺑﻘﺎﺋم
ﻮﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﻧﺮﺳﻴﺪ  ﻣﺮگ
هلاﮐﺖ ﻳﺎ
ﻣﺮﻭﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیرﺳﺎﻟک و
ﻤﺘﻌﺒّﺪ
ﻗﺸﺮﻯ آخوند
پرست  ﺩﺭ ﺍﺻل
اﻣّﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺴﺘﺪ. ﻭ
ﻣﻠّﺖ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻳل
ﺒﺴﻠﻮک هم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ  ﻭﺩﺭ
ﻭﺍقع عنوان ﻘﻮم
دارند ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻋﺬﺍﺏ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ (ﺗﺎﺭک
ﺼﻠﺎﺕ ﻭ
ارتباط ﺳﻠﻮﻙ)
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺭﻫﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻣﻮﺕ ﻭ ﻣﺮگ ﻮ
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﻫﻤگی
ﺒﻤﻌنی ﺘﺮک
ﺮﻭح اﺯ ﺟﺴﻢ
ﻧﻴﺴﺖ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻤﻌنی ﺘﺮک
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی ﺮﻭح
اﺯ ﻧﻮغ
ﺒﺸﺮﻳﺖ  ﻭ ﺯﻭﺍل
ﺒﺎﻧﻮﺍع ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺍﻥ  ﻧﻮع
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﻮﺧﻮک
ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺸﺎﻧس ﺁﻧﻬﺎ دز
کارما
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺣﺪﻳث  ﺗﺎﮐﻴﺪ
ﻟﺰﻭم ﺴﻠﻮک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ  ﺗﺎ
ﺣﺼﻮل ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﺯ
ﺍﻳﻥ هلاکت (ﺍﻫل
ﻘُﺮﻯ) ﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ غیر
ﻋﺎﻣل در تزکیه
ﺮﺍ  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ  ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﺘل ﺸﺪﻥ ﻤﺮگ
ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﮒ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺮﺣﻤﺖ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻭﻣثل
آﻧﻬﺎ ﺩﺭﺣﮑم
ﺘﺴﺮیع ﺪﺭ ﻣﺮگ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺄﻥ ﻤﻘﺎم
ﺨﻮﺩ  ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺧﻮﻳﺶ  ﺑﺎﻋث
ﺁﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
گر چه ﺷﺪﻩ
ﺑﻨﺎم ﺨﺪﺍ  ﺑﻤﺮگ ﻮ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺟﻬﻨم
ﺒﺮﻭﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺟﺎﺭﻯ
ﻮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺧﻮﺩ  ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺟﺴک ﻮ ﺫﻫﻥ
ﺸﺨﺺ  ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻴک ﺼﺤﻨﻪ
ﺗﺼﺎﺩﻑ ﻭ ﻣﺮگ
ﻤﻴﺒﺮﺩ. ﻭ
ﺗﺎﺯﻩ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﺮگ ﺴﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻣﻘﺘﺼﺪﺍﻥ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ  ﺑﻨفع
ـیده ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﮕﻨﺎﻩ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺮﻭﻧﺪ.

حدیث
2429 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ329 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی ﻮﺍﻥ
ﻤﻥ ﻘﺮیة  اﻟّﺎ
ﻧﺤﻥ
ﻤﻬﻠﮑﻮﻫﺎ
ﻗﺒل ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺃﻭ
ﻣﻌﺬّﺑﻮﻫﺎ
ﻋﺬﺍﺑﺎ
ﺷﺪﻳﺪﺍ  ﻗﺎﻝ  ﺍﻧّﻤﺎ
ﺍُمّة ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻥ اﻟﺎﻣم ﻤﻥ
ﻤﺎﺕ ﻓﻘﺪ ﻫﻠک ﻮﻫﺮ
(ﻗﺮﻳﻪ)ﺍﻯ که
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ  ﻣﺎ
ﮐُﺸﻨﺪﻩ
ﻭﻫﻠﺎﮐﺖ
دهنده ﺍﻧﻬﺎ
ﻗﺒل اﺯ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍﻋﺬﺍﺏ
ﺷﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ.
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣّﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍُمم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻣُﺮﺩ ﻫﻠﺎﻙ
ﮔﺮﺩﻳﺪه (ﺍﻳﻦ  ﻗﺮﻳﻪ  ﻳﻌنی
ﺪﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ (ﻗُﺮّﻩ)
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ووسیله توسل
عبادی و
داﺭﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ سلوک و
قرّه گیری ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک الهی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ  ﺟﺪّﻯ
ﻭﺻﺎﺩق نمی
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺎم ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ  ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ الهی
اﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻤﺎم
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﻋﻨﻮﺍﻥ
اُﻣﺖ ﻳﺎ ﻣﻠﺖ
ﻳﺎﻗﻮم بدون
اوم ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺁﮔﺎهی
ﻮ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳﻞ  ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺘﻮﮐّل
به اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﻏﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ  ﺑﺎﺯ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. (ﺍﻫل
ﻘﺮﻳﻪ) ﺩﺭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻗﺮﺍﻥ
ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ﻭﻧﻪ
ﺃﻫل ﺪﻫﺎﺕ.
ﺩﺭﺣﺎلی که
ﺳﺎﻟﻠﮑﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ و
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ (
ﺍﻫﻞ ﻣﺪﻳﻨﻪ)
دینداری
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻴﺎ
ﺍﻫل ﺘﻤﺪﻥ ﻮ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴک اﻧﺴﺎنی
ﻮ ﺍﺧﻠﺎقی
هستند. ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ (ﺍﻫﻞ) ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
شدگان ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ می
ﺒﺎﺷﻨﺪ  ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ الهی ﻮ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ (ﻗﺸﺮﻯ
ﻮ ﺗﻌﺒّﺪ)
ﺑﺎﻃل ﻮ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﻮﺩﻥ
که ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭلی
ﭙس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺑﻠﻴس ﻧﻘشی
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ  ﺍﻭم
کنندﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ  ﺗﺎ ﻫﻠﺎک
و قهقرای جهنم
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ  ﻳﺎ ﻣﺮگ
اﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺣﺎﻝ  ﻭﺣتی
ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ است . ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺍب دیدن ﻮ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﺩﻳﺪﻥ
ﺸﻴﺮﻳﻥ اﺳﺖ  ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﻭم
کنندﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺘﺮک ﺴﻠﻮک ﻮﻳﺎ
ﻧﻔﺎق ﻮ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﻭ ﮐم
کاﺭﻯ ﺪﺍﺷﺖ  ﺑﻘﺎﺋم
ﻮﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﻧﺮﺳﻴﺪ  ﻣﺮگ
هلاﮐﺖ ﻳﺎ
ﻣﺮﻭﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیرﺳﺎﻟک و
ﻤﺘﻌﺒّﺪ
ﻗﺸﺮﻯ آخوند
پرست  ﺩﺭ ﺍﺻل
اﻣّﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺴﺘﺪ. ﻭ
ﻣﻠّﺖ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻳل
ﺒﺴﻠﻮک هم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ  ﻭﺩﺭ
ﻭﺍقع عنوان ﻘﻮم
دارند ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻋﺬﺍﺏ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ (ﺗﺎﺭک
ﺼﻠﺎﺕ ﻭ
ارتباط ﺳﻠﻮﻙ)
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺭﻫﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻣﻮﺕ ﻭ ﻣﺮگ ﻮ
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﻫﻤگی
ﺒﻤﻌنی ﺘﺮک
ﺮﻭح اﺯ ﺟﺴﻢ
ﻧﻴﺴﺖ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻤﻌنی ﺘﺮک
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی ﺮﻭح
اﺯ ﻧﻮغ
ﺒﺸﺮﻳﺖ  ﻭ ﺯﻭﺍل
ﺒﺎﻧﻮﺍع
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺍﻥ  ﻧﻮع
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﻮﺧﻮک
ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺸﺎﻧس ﺁﻧﻬﺎ دز
کارما
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺣﺪﻳث  ﺗﺎﮐﻴﺪ ﻟﺰﻭم
ﺴﻠﻮک ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ  ﺗﺎ
ﺣﺼﻮل ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﺯ
ﺍﻳﻥ هلاکت (ﺍﻫل
ﻘُﺮﻯ) ﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ غیر
ﻋﺎﻣل در تزکیه
ﺮﺍ  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ  ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﺘل ﺸﺪﻥ ﻤﺮگ
ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﮒ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺮﺣﻤﺖ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻭﻣثل
آﻧﻬﺎ ﺩﺭﺣﮑم
ﺘﺴﺮیع ﺪﺭ ﻣﺮگ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺄﻥ ﻤﻘﺎم
ﺨﻮﺩ  ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺧﻮﻳﺶ  ﺑﺎﻋث
ﺁﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
گر چه ﺷﺪﻩ
ﺑﻨﺎم ﺨﺪﺍ  ﺑﻤﺮگ ﻮ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺟﻬﻨم
ﺒﺮﻭﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺟﺎﺭﻯ
ﻮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺧﻮﺩ  ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺟﺴک ﻮ ﺫﻫﻥ
ﺸﺨﺺ  ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻴک ﺼﺤﻨﻪ
ﺗﺼﺎﺩﻑ ﻭ ﻣﺮگ
ﻤﻴﺒﺮﺩ. ﻭ
ﺗﺎﺯﻩ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﺮگ ﺴﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻣﻘﺘﺼﺪﺍﻥ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ  ﺑﻨفع
ـیده ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﮕﻨﺎﻩ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺮﻭﻧﺪ.

حدیث
2439 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ330 ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ  ﺁﻳﺎ
ﺭﻭح ﭙس ﺍﺯ
ﺧﺮﻭج اﺯ
ﻗﺎﻟﺐ ﻭ ﺗﻥ
ﻤﺘﻠﺎشی
ﻤﻴﮕﺮﺩ  ﻳﺎ
ﺑﺎقی اﺳﺖ؟
ﺍﻣﺎم ﻔﺮﻣﻮﺩ:
ﺒل هو ﺑﺎﻕ ﺍلی
ﻮﻗﺖ ﻳُﻨﻔخ فی
اﻟﺼﻮﺭ  ﻓﻌﻨﺪ
ﺫﻟک ﺘﺒﻄل
اﻟﺄﺷﻴاء ﻮ
ﺗﻔﻨﻰ  ﻓﻠﺎ
ﺣسّ ﻭﻟﺎ
ﻣﺤﺴﻮس  ثمّ
اﻋﻴﺪﺕ
ﺍﻟﺄﺷﻴاء کما
ﺑﺪﺃﻫﺎ
ﻣﺪﺑّﺮﻫﺎ  ﻭ ﺫﻟک
ﺃﺭﺑﻌﻤﺎئة
ﺳنة  ﺗثبت
ﻓﻴﻬﺎ ﺍﻟﺨﻠﻖ  ﻭﺫﻟک
ﺒﻴﻥ
اﻟﻨﻔﺨﺘﻴﻥ ﺑﻠﮑﻪ ﺭﻭح
ﺘﺎ ﻭﻗﺖ ﻧﻔﺨﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭ(ﺷﻴﭙﻮﺭ)
ﺑﺎقی اﺳﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻤﻪ
ﺍﺷﻴاء ﻔﻨﺎ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣس ﻭ ﻣﺤﺴﻮسی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻬﻤﺎﻥ
ﺸﮑل ﺁﻏﺎﺯﻳﻥ
اﻭﻟﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﭽﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﺳﺎل که
ﺑﺨﻠق ﻤﻨﺠﺮ
ﺷﺪ  ﻭ
ﺩﺭ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺩﻭ (ﻧﻔﺨﻪ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺍﻳﻥ
ﻤﺮگ اﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺧﺮﻭج ﺮﻭﺡ  ﺩﻳﮕﺮ
ﺣس ﻭﻣﺤﺴﻮسی
ﺒﺸﺮﻯ  ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺑﺎقی ﻨﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺭﻭح ﭙس
اﺯ ﺧﺮﻭج اﺯ
ﺗﻦ  ﺩﺭﺟﻬﻨﻢ
ﺳﻮﻡ ﻣﻠﮑﻮتی
ﺨﻮﺩ  ﻧﻮعی
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺍﺣﺴﺎس ﺩﺭﺟﺴم
ﻤثالی ﻮ ﺍثیرﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ  ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﺑﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ  ﺑﺠﺒﺮﻭﺕ
اول ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺭﻭﺍح غیر
ﺳﺎﻟک اﻣﺮﻭﺯ  ﺍﺯﻫﺮ
ﻧﻮﺭ ﻭناری یا
ﺁﺗشی که ﺭﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ ﺒﺎﺷﺪ  ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
نور ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻣﻮﺍج
ﺰﻳﺮ ﻗﺮﻣﺰ ﺁﻥ  ﺩﺭ ﺭﻭح
ﺘﺎثیر ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ اﺭﻭﺍح
ﺪﺭﺳﻄح ﺰﻣﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺭﻭح
ﺸﻨﺎﺳﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺍﺭﻭﺍح
ﻤﮑﺮﺭﺍ ﺗﺎﮐﻴﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺻﻌﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ  ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﺩﺍﻍ ﺗﺮ ﻭ ﭘُﺮ
ﺳﻮﺯﺵ ﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺭﻭح
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ  ﺑﺎ
ﺍﺣﺴﺎسی اﺯ
ﻧﻮﻉ (ﺟﺴم
ﻨﻮﺭﻯ) ﻳﺎ (ﺟﺴم
عقلی ) ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ  ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮزیر
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ
ﻋﺬﺍبی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ هفت ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ ﻧﻴﺰ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺪﺭﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺟﺒﺮﻭﺕ ها
ﻣﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺪﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻭ ﻧﺎ
ﻣﺸﺨﺺ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺩﺭﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻃﻮﻟﺎنی ﻮ ﻫﺮ
ﻣﺸﮑﻞ ﻭ ﺗﺮس
ﺭﻭٴﻴﺎئی
ﺁﻧﻬﺎ  ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻃﻮﻝ ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻧج ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﺍﺷﻴاء ﻳﺎ
ﻣﻮﺍﺩ ﺗﻥ ﻮ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ  ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺤﺎل اﻭل ﺨﻮﺩ
ﻗﺒل اﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻓﻌلی
بشری ﺮﻭﺡ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﻓﺘﻥ
ﺒﺎﻧﻮﺍع ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ هم ﭙﻴﺶ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮ ﺷﺪﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ (ﻫﺰﺍﺭ) ﺳﺎل
ﻤﺬﮐﻮﺭ ﺣﺪﻳث  ﺳﻤﺒﻮلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﭘس
ﺍﺯ300 ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﻤﻮنی ﺠﺪﺍ
ﺷﺪﻩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﺧﻴﺮ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪﻋﻘل
ﺴﻠﻮکی ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻴﻥ ﺪﻭ ﻧﻔﺨﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺑﻴﻥ ﻨﻮع
ﻤﻴﻤﻮنی ﺒﺎ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
اﺭﻭﺍح ﺴﺎﻟک
ﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ  ﺩﻭ
ﻧﻔﺨﻪ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭﺑﺎ ﻣﺮگ اﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ  ﭼﻨﺪ ﺩﻩ
ﺳﺎل ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺭﺍﺯ
ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﺪﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﻴﺎﻳﺪ.

حدیث 2439 -
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ330 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ  ﺁﻳﺎ
ﺭﻭح ﭙس ﺍﺯ
ﺧﺮﻭج اﺯ
ﻗﺎﻟﺐ ﻭ ﺗﻥ
ﻤﺘﻠﺎشی
ﻤﻴﮕﺮﺩ  ﻳﺎ
ﺑﺎقی اﺳﺖ؟
ﺍﻣﺎم ﻔﺮﻣﻮﺩ:
ﺒل هو ﺑﺎﻕ ﺍلی
ﻮﻗﺖ ﻳُﻨﻔخ فی
اﻟﺼﻮﺭ  ﻓﻌﻨﺪ
ﺫﻟک ﺘﺒﻄل
اﻟﺄﺷﻴاء ﻮ
ﺗﻔﻨﻰ  ﻓﻠﺎ
ﺣسّ ﻭﻟﺎ
ﻣﺤﺴﻮس  ثمّ
اﻋﻴﺪﺕ
ﺍﻟﺄﺷﻴاء کما
ﺑﺪﺃﻫﺎ
ﻣﺪﺑّﺮﻫﺎ  ﻭ ﺫﻟک
ﺃﺭﺑﻌﻤﺎئة
ﺳنة  ﺗثبت
ﻓﻴﻬﺎ ﺍﻟﺨﻠﻖ  ﻭﺫﻟک
ﺒﻴﻥ
اﻟﻨﻔﺨﺘﻴﻥ ﺑﻠﮑﻪ ﺭﻭح
ﺘﺎ ﻭﻗﺖ ﻧﻔﺨﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭ(ﺷﻴﭙﻮﺭ)
ﺑﺎقی اﺳﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻤﻪ
ﺍﺷﻴاء ﻔﻨﺎ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣس ﻭ ﻣﺤﺴﻮسی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻬﻤﺎﻥ
ﺸﮑل ﺁﻏﺎﺯﻳﻥ
اﻭﻟﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﭽﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﺳﺎل که
ﺑﺨﻠق ﻤﻨﺠﺮ
ﺷﺪ  ﻭ
ﺩﺭ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺩﻭ (ﻧﻔﺨﻪ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺍﻳﻥ
ﻤﺮگ اﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺧﺮﻭج ﺮﻭﺡ  ﺩﻳﮕﺮ
ﺣس ﻭﻣﺤﺴﻮسی
ﺒﺸﺮﻯ  ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺑﺎقی ﻨﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺭﻭح ﭙس
اﺯ ﺧﺮﻭج اﺯ
ﺗﻦ  ﺩﺭﺟﻬﻨﻢ
ﺳﻮﻡ ﻣﻠﮑﻮتی
ﺨﻮﺩ  ﻧﻮعی
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺍﺣﺴﺎس ﺩﺭﺟﺴم
ﻤثالی ﻮ ﺍثیرﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ  ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﺑﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ  ﺑﺠﺒﺮﻭﺕ
اول ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺭﻭﺍح غیر
ﺳﺎﻟک اﻣﺮﻭﺯ  ﺍﺯﻫﺮ
ﻧﻮﺭ ﻭناری یا
ﺁﺗشی که ﺭﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ ﺒﺎﺷﺪ  ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
نور ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻣﻮﺍج
ﺰﻳﺮ ﻗﺮﻣﺰ ﺁﻥ  ﺩﺭ ﺭﻭح
ﺘﺎثیر ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ اﺭﻭﺍح
ﺪﺭﺳﻄح ﺰﻣﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺭﻭح
ﺸﻨﺎﺳﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺍﺭﻭﺍح
ﻤﮑﺮﺭﺍ ﺗﺎﮐﻴﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺻﻌﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ  ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﺩﺍﻍ ﺗﺮ ﻭ ﭘُﺮ
ﺳﻮﺯﺵ ﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺭﻭح
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ  ﺑﺎ
ﺍﺣﺴﺎسی اﺯ
ﻧﻮﻉ (ﺟﺴم
ﻨﻮﺭﻯ) ﻳﺎ (ﺟﺴم
عقلی ) ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ  ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮزیر
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ
ﻋﺬﺍبی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ هفت
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﻧﻴﺰ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺪﺭﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺟﺒﺮﻭﺕ ها
ﻣﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺪﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻭ ﻧﺎ
ﻣﺸﺨﺺ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺩﺭﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻃﻮﻟﺎنی ﻮ ﻫﺮ
ﻣﺸﮑﻞ ﻭ ﺗﺮس
ﺭﻭٴﻴﺎئی
ﺁﻧﻬﺎ  ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻃﻮﻝ ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻧج ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﺍﺷﻴاء ﻳﺎ
ﻣﻮﺍﺩ ﺗﻥ ﻮ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ  ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺤﺎل اﻭل ﺨﻮﺩ
ﻗﺒل اﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻓﻌلی
بشری ﺮﻭﺡ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﻓﺘﻥ
ﺒﺎﻧﻮﺍع ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ هم ﭙﻴﺶ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮ ﺷﺪﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ (ﻫﺰﺍﺭ) ﺳﺎل
ﻤﺬﮐﻮﺭ ﺣﺪﻳث  ﺳﻤﺒﻮلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﭘس
ﺍﺯ300 ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﻤﻮنی ﺠﺪﺍ
ﺷﺪﻩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﺧﻴﺮ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪﻋﻘل
ﺴﻠﻮکی ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻴﻥ ﺪﻭ ﻧﻔﺨﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺑﻴﻥ ﻨﻮع
ﻤﻴﻤﻮنی ﺒﺎ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
اﺭﻭﺍح ﺴﺎﻟک
ﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ  ﺩﻭ ﻧﻔﺨﻪ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭﺑﺎ ﻣﺮگ
اﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ  ﭼﻨﺪ ﺩﻩ
ﺳﺎل ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺭﺍﺯ
ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﺪﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﻴﺎﻳﺪ.

حدیث 2432 –
پیامبر ادامه
میدهد(ج؟ص؟) ﻓﺎﺟﺘﻤﻌﺖ
ﺍﻟﺄﻭﺻﺎل ﻮ
ﻧﺒﺘﺖ
ﺍﻟﻠّﺤﻮم ﭼﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻠق
ﺮﺍ ﻣﺒﻌﻮث
ﮐﻨﺪ  (
ﺳﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﭙس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻌثت ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ) ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﭼﻬل ﺮﻭﺯ
ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺭﺍﻧﺪ  ﺗﺎ
ﺗﻤﺎک ﻘﻄﻌﺎﺕ
ﺑﺪﻥ ﺠمع گرﺩﺩ
ﻭ ﮔﻮﺷﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. (ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺎﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﭙﻮﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻴّﺖ ﺑﺸﺮﻯ  ﺁﻧﻬم
ﺪﺭ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﻫﺴﺘﻰ   ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻌثت
ﺧلق
ﺪﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﻮ
ﺍﺭﺳﺎل ﺒﻤﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺧﺎﺹ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ  ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ  ﺑﻌثت ﻭ
ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻥ اﺳﺖ.
ﺍﻳﻥ ﺒﻌثت
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ دوره
ﺳﻠﻮﻙ  ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺮﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨک اﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺧﺎﺹ
ﺍﻭ  ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﭽﻨﻴﻥ
ﺼﺎﺩﺭ ﮔﺸﺘﻪ  ﮐﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ کاﻣل الهی
ﻮ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻨﻘﺶ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭ
ﻧﺒﻮﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﭼﻬل
ﺮﻭﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺭﺍﻥ ﻋﻘﻞ  ﻭ ﺭﺣﻤﺖ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﺒﺎ ﻣﺮگ که
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ  ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﺍﻳﻥ
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﺮﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ .ﺗﺎ
ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﻭ ﺭﮐﻌﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﺻﺒﺢ
صادق ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻗﺎﺋﻢ  ﺗﻤﺎم
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭلی
اﻳﻥ ﭽﻬل ﺮﻭﺯ
ﻳﺎ ﭼﻠّﻪ ﺁﺧﺮ  ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﻭ ﺗﻘﺮﺏ
ﺑﻌﺮﺵ در ﺩﻧﺎ
ﻭ ﺗﺪﻟّﻰ) ﻭ
ﻣﻌﺮﺍج ﻮ
ﺍﺳﺮاء ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
اﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ) ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ. ﺟﻤﻌﺎ
(ﻫﺴتی ﺨﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ) ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ( ﮐﺮسی
ﻮ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺎﻩ
ﻣﺎﺩﻯ  ﻭ ﻇﻬﻮﺭ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
(ﺍﻟﻠﻪ) ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ (ﺧﺎﺭج اﺯ
ﻫﺴﺘﻰ) ﺩﺭ (
ﻋﻤاء ﻴﺎ ﻋﺪم
ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ)
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻳﻥ ﺒﻌثت
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﭙس ﺍﺯ ﭼﻬل
ﺮﻭﺯ  ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻨج ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺠﺪﺩ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ  ﺑﺘﺪﺭﻳج
ﺘﺤﻘق
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭ ﻣﻘﺎﺋﻢ  ﻳﺎ (ﻧﺰلة
ﺍﺧﺮﻯ)  ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ  ﺑﺎ
ﺳﭙﺎﺳﻬﺎ
ﻭﺧوﺮﺳﻨﺪﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ اﻭ  ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﺳﭙﺎس ﺍﻭ  ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭم ﻔﺎﻃﻤﻰ  ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻴﮑﻪ
ﻗﺒﻠﺎ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ  ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺗﺮک هرﮔﻮﻧﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺷﺨﺼی
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم ﻮ
ﻣﺠﺮﺩ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ  ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ ﮐﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی ﺪﺭ
ﻣﻴﺁﻳﺪ. ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺍﻯ اﻳﻥ
اﺣﻮﺍل ﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﻇﺮﻑ سی ﺮﻭﺯ
ﺑﺎﻳﻥ اﺣﻮﺍل
ﺮﺳﻴﺪ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ ﺩﻧﺎ
ﻭ ﺗﺪلی ﺮﻓﺖ.
ﺍﻳﻥ ﺤﺎل هر
ﻭﺍﺻﻞ ﺍﺳﺖ  ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻣﺸﻴﺖ
ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﺸﻴﺖ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﻣﺸﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺍﻯ  ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻋﻨﺎﻭﻳﻥ
ﻤﺨﺘﻠﻒ (
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻣﺸﻴﺖ ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻮ
ﺍﻣﻀﺎ ﻭ ﻗﻀﺎ ﻭ
ﺑِﺪﺍء) ﺫﮐﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺒﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ
ﻣﺸﻴتی ﻮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ  ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺎ ﺑﺪﺍﺋی ﻮ
ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺘﻐﻴﻴﺮ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ
ﺃﺟل ﻮ ﻗﺪﺭ
ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻨﺪﻯ هر
ﺗﻐﻴﻴﺮ  ﻭﻳﺎ
ﻋﺪم ﺘﻐﻴﻴﺮ  ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺴﺮﻳﻊ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ  ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺎ ﺍﻋﻤﺎل ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﻳﻘﻴﻥ ﻮﻋﺸق ﻮ
ﻫﻤّﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻁ ﺑﻐﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻔﺮﺩﻯ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮنی
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ  ﻭ ﻣﺮک
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻗﺒﻠﺎ ﺣﺪﻳثهاﻯ
ﻤﺨﺘﻠفی ﺪﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
اﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﻭ
ﻣﺸﻴﺘﻬﺎﻯ
گوﻧﺎﮔﻮﻥ ﻮ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ اﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ما
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺧﻠﻖ)
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ  ﻣﮕﺮ
ﺧﻠق ﻤﺠﺪﺩ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻥ ﻣﺠﺪﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﻘﺎﺋم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺧﻠﺎق ﻮ
ﺻﻔﺎﺕ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ الهی
ﺸﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣّﺎ ﺑﻌثت ﻭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ  ﺑﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ  ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ اﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺸﻮﺩ ﻭ
ﺗﻤﺎم اﻋﻤﺎل
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺷﺮک ﺒﻮﺩﻩ  ﻭﻟﺬﺍ
ﺟﻬﻨم ﻔﻮﺭﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﺗﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع
ﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺘﺠﺪﻳﺪ ﺣﻴﺎﺕ
ﺩﺭ ﺭﻭح ﺪﺭ
ﻧﻄﻔﻪﺍﻯ ﺪﺭ
ﺭﺣم یک ﻤﺎﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺭﻳﺰﺵ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻄﻔﻪ ﻭ ﺭﺣم
ﻤﺎﺩﺭ  ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻗﻄﻌﺎﺕ ﺗﻥ ﻮ
ﮔﻮﺷﺖ ﻭ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ
ﻄﻔل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻣﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ بی
ﺨﺒﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ  ﮐﻪ ﺣتی عباﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻮ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ  ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺧﻮﺩ  ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻳک ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﻓﺮ ﻭ ﺟﺎﻫل
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ  ﻭلی
ﻤﺸﺮک ﻮ ﺳﺮﮐﺶ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﭘس
ﺍﺭﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ  ﻭ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﻌثت  ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻮ
ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻫم ﻔﺮقب
ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﺳﻤﺎنی ﻨﻴﺰ
ﺭﻳﺰﺵ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺰﻣﻴﻦ  ﻭ ﺭﺷﺪ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻭﺑﺎﺭﺵ ﻋﻘلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭح ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻞ  ﻭ ﺑﺎﺭﺵ
ﺧﻮﻥ ﻮ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺠﻨﻴﻦ
ﻣﺎﺩﺭ.
ﺍﺭﺑﻌﻴﻦ (ﺻﺒﺎﺡ)
ﭼﻬل ﺒﺎﻣﺪﺍﺩ  ﻳﺎﭼﻬل
ﺮﻭﺯ ﻳک ﭽﻠّﻪ
ﺳﺎﻟﻚ  ﻭ
ﻳﻜﻤﺎﻩ
ﺯﻣﺎﻧﻰ  ﻳﺎ ﺷﻬﺮ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺒﺎ
ﻣﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺼﺒﺤﮕﺎهی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺩﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺎﺣﻮﺍل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﻋﻘﻠﻴﺁﻥ ﺍﺳﺖ. (ﺍﻭﺻﺎﻝ
) ﺟﻤﻊ (ﻭﺻﻠﻪ ﻳﺎ
ﻗﻄﻌﻪ) ﺑﺪﻥ
ﭽﻮﻥ
اﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ﻮ
ﻫﺮ ﻋﻀﻮ ﺑﺪﻥ  ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم که
ﻣﺮگ ﺮﺍ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل کرﺩ
ﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭلی
اﻳﻦ (ﺟﻤﻊ)

ﺷﺪﻥ  ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
(ﺟمع گرﺩﻳﺪﻥ)
ﻭ ﮐﺎﻣل الهی
ﺸﺪﻥ  ﻭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺩ  ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺠم ﺸﺪﻥ هماﻥ (ﺟﻤﻌﻪ
ﻭ آدینه
ﭘﺎﻳﺎﻥ) ﻫﻔﺘﻪ
ﺗﻠﺎﺵ ﺳﺎﻟﻚ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﺁﺩﻳﻨﻪ ﻭ
بدون ﺁﺋﻴﻥ
ﺪﻳﻦ  ﻭﺟﻤﻌﻪ
ﺟم گرﺩﻳﺪﻥ  ﺟﺸﻥ
ﻔﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺟﺸﻥ
گرﻓﺘﻪ  ﻭ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﻇﻬﺮ
ﻧﻴﺰ ﻭﺍﺟﺐ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﻭ ﺭﮐﻌﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﻭ
ﺟم ﺸﺪﻥ کافی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺁﻧﻬم ﻨﻤﺎﺯ
ﺟﻤﻌﻪﺍﻯ  ﮐﻪ
ﻗﺎﺋم ﻈﺎﻫﺮ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻣﺎم ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ. ﺍﺣﻴﺎﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺭﻭح ﻮ
ﺑﻌثت ﺁﻥ  ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻣﻔﻬﻮم ﺮﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ  ﻭ ﺭﻭﺯ
ﻣﺤﺸﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ  ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺮﻭﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ  ﻭﻳﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺑﻌﻠّﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ ﻔﺼﻞ
ﻧﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﻟﺎ  ﻋﻤل
ﻮ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﺎﻓﻰ  ﺧﺒﺮﻯ
اﺯ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺁﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺮﺍﻫم
ﻨﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ. (ﻗﻴﺎﻣﺖ)
ﺍﺯ ﻗﻴﺎم ﻮ
ﺑﺮﭘ ﺎﺷﺪﻥ ﻮ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻥ ﻮ ﻗﻮﺍم
ﻴﺎﻓﺘﻦ  ﻭﺗﺸﮑﻴل
ﺸﺪﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﺍﻳﺪﺁل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﺧﻮﺩ  ﻧﻴﺰ (
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ در
مقام الهی
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﺃﻧﺎ
ﺍﻟﺤق گوﻳﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻳﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻤﺘﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﺳﺮ
ﭘﺎ ﻣﻴﺎﻳﺴﺘﺪ  ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭﻧﺪﻩ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺪﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺩﻧﺒال
ﻤﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻭﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﺗﺼﻮﺭ
ﻳک ﺪﺍﺩﮔﺎﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺒﺸﺮ  ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻮﻥ
ﻘﻀﺎﺕ ﻣﻴﺎﻳﺴﺘﺪ
ﮐﻪ
ﺩﻓﺎع اﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺑﻄﻮﺭ ﻓﻄﺮﻯ ﻮ
ﻣﮑﺎﻟﻤﺎﺕ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺤﺎل ﻮ
ﺁﻧﻰ  ﺑﺪﻭﻥ
ﺒﺤث ﻭﺟﺪﺍل
ﺨﺎﺗﻤﻪ ﻣﻴﻴﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﺮگ اﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ  ﻭ ﺩﻭﺭﻩ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺟﻬﻨم
ﺴﻮم ﻤﻠﮑﻮﺗی
ﺨﻮﺩ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﻬﻨم ﭽﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﻳﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺩﺭ ﻧﺴخ ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

حدیث 2433 –
پیامبر ادامه
میدهد (ج؟ص؟)
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺎﻫم
اﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﺎ
ﺑﺮﺣق ﺒﻮﺩﻳﻢ  ﺗﻮ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻰ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﻮ ﺑﺤق ﺒﻮﺩﻯ  ﻣﺎ
ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺮﻳﺶ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ ﺤق
ﺰﺭﺩﺷتی ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ
ﻗﺮّﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺪﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﻭلی ﺪﻳﺮ
ﺯﻣﺎنی ﺒﻮﺩ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ الهی
اﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﺗﺮک
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ  ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺒﺖ ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳتی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ  ﻭﻣﺸﺮک
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ  ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻴﺰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺵ
ﻗﺮّﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﻘﺮﻳﺶ  ﺑﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐ ﺟﺪّ
روحانی ﺧﻮﺩ  ﮐﻪ ﺳﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﺩﻳنی
ﻘﺮﻳﺶ ﺑﻮﺩ  ﺍﻏﺎﺯ
ﺳﻠﻮک ﻛﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭلی
ﻤﺤﻤﺪ ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﺎمی هر
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺣﺘﻤﺎ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﺪ  ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮﻯ ﺒﺤق ﻮالهی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ  ﺗﺎ
ﺗﺄﻳﻴﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻠﮑﻮتی ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﺗﻌﻘّﻞ ﻣﺤﻤﺪ
ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺒﺴﻄح
ﺘﮑﺎﻣل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ  ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻤﺴﻴج ﻮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
نورﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ ﺒﺎﺭ
ﻣﻮﻓق ﺸﺪ.ﻭ ﺍﻳﻥ
اﻳﺪﺁل کمال
ﺸﻬﻮﺩﻯ  ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ
ﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ
ﻘﺮﻳﺶ  ﺑﻨﺪگی
اﺯ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﻘﺮﻳﺶ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ ﻴک اﻣﺮ
ﻣﺤﺎل ﻮﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄقی اﺳﺖ.
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ  ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ  ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی
ﺒﺒﻨﺪﻧﺪ  ﻭلی
همچناﻥ ﻤﻄیع
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ
ﺑﺎﻃل ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. (ﺣﻖ)
ﺑﻮﺩﻥ ﺪﺭﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺩﻳﻨﻰ  ﻫﻤﺎﻥ (ﺣﺞ)
ﮐﺮﺩﻥ ﺴﺎﻟک ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ  ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺣﻘّﺎﻧﻴﺖ این
عمل ﺒﺤق ﻮ ﺣﺞ  ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻨﺠﺮ ﺑﺤق
ﺒﺮﺗﺮ ﺷﻮﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی هرﮔﺰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺣﺪﻳث ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ
ﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﻗﺮﻳﺶ
ﺑﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ
ﺁﻳﻪ ﺭﺍ ﻭحی
کرﺩ  ﮐﻪ
ﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ: ﻘل
ﻴﺎ ﺃﻳّﻬﺎ
ﺍﻟﮑﺎﻓﺮﻭﻥ  ﻟﺎ
ﺃﻋﺒﺪ ﻣﺎ
ﺗﻌﺒﺪﻭﻥ  ﻭﻟﺎ
ﺃﻧﺘم عاﺑﺪﻭﻥ
ﻤﺎ ﺃﻋﺒﺪ ﺑﮕﻮ
ﺍﻯ کاﻓﺮﺍﻥ (ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﺍﻭ  ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺠﺪﻳﺪ ﻣﺤﻤﺪ)
ﻧﻪ ﻣﻥ روش
عباﺩﺕ ﺷﻤﺎﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ  ﻭﻧﻪ ﺷﻤﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺮﻭﺵ
ﻣﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ. ﺍﻳﻥ
عباﺩﺕ ﻳک
ﻨﻤﺎﻳﺶ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣثلا ﺑﺴﻮﻯ
اﻳﻥ ﻘﺒﻠﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺁﻥ ﻘﺒﻠﻪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﻄﺮﺯ
ﺣﺮﮐﺎﺕﻋﺒﺎﺩﻯ
تن ﻮﻳﺎ
ﺑﺸﮑﻠﻰ ﺩﻳﮕﺮ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﺨﻴّل ﺴﺎﻟﻚ  ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺑﺤق الهی
ﺨﻮﺩ  ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ که
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﺤﺎل
اﺳﺖ  ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﻭ ﺳﻮﮊﻩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮفی
ﺪﻭ ﺃﻣﺮ
ﺑﺤﻘّﻯ هرﮔﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﻳک ﺤق که
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺣق
ﺪﻳﮕﺮ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ  ﺣق
ﺒﺮﺗﺮ ﺣق ﻮﺍقعی
ﺒﻮﺩﻩ  ﻭ
ﺣﻖ ﻗﺒﻠﻰ  ﻳک
ﺘﻮﻗﻒ ﺷﻬﻮﺩﻯ  ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺷﺮک ﺒﺠﺎﻯ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﻚ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﻳک ﺤق
ﺪﺭﻫﺴتی هست .
ﮐﻪ ﺩﺭﻣﻄلق
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻮﻋﻰ  ﻳک ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ  ﻭﻳک ﺤق
ﻴﺎ ﺣج ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
هرﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮکی اﻳﻨک
ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ  ﻳکی اﺯ
ﭘﻨج ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺴﺎﻟک ولایت
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﺑﻨﺎم
ﭙﻨج ﺘﻥ
ﺁﻟﻌﺒﺎ  ﺑﺎﻳﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭ
ﻗﺒﻠﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﻘﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ  ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨلق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺑﻥ
ﺃﺑﻰ ﺧَﻠَﻒ  ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ
ﭙﻮﺳﻴﺪﻩﺍﻯ
ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩ  ﻭﺑﺎ
ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺁﻧﺮﺍ
ﭘﻮﺩﺭ ﻭ ﺧﺎﻙ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭ ﺑﺒﺎﺩ ﺩﺍﺩ.
ﻭﮔﻔﺖ ﺍﻳﻥ
اﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ؟ ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ
ﺁﻳﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻤﺤﻤﺪ
ﻭحی کرﺩ  ﻭ ﭘﺎﺳخ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻭﺿﺮﺏ
ﻟﻨﺎ ﻣثلا ﻭ
ﻧسی ﺨﻠﻘﻪ  ﻗﺎل ﻤﻥ
ﻴُﺤﻴی
اﻟﻌﻈﺎم ﻮهی
ﺮﻣﻴﻢ  ﻗل
ﻴُﺤﻴﻴﻬﺎ
ﺍﻟﺬﻯ
ﺃﻧﺸﺄﻫﺎ ﺃﻭل
ﻤﺮّﻩ  ﻭﻫﻮ
ﺑﮑلّ ﺨﻠق
علیم ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺎ ﻣثالی
ﻤﻴﺰﻧﺪ (ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﭘﻮﺩﺭ ﮐﺮﺩﻥ
اﺳﺘﺨﻮﺍﻥ  ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
عاﺩﻯ ﻮ ﺳﺎﺩﻩ
ﻟﻮح ﺮﺍ ﻗﺎنع
ﻤﻴﮑﻨﺪ)
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩ  ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺁﻓﺮﻳﻨشی
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
اﺯ ﻋﺪم ﻮ ﻳﺎ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﺪﺭ ﺍﺯﻝ  ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ  ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌلی
ﺪﺭ ﺷﮑم ﻤﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻣﺠﺪﺩ ﻭ ﺩﻭم هر
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻣل ﺸﺪﻩ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ  ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
یک ﺮﻭح ﺒﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻧﺴخ ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻌﺪﻯ  ﻭﻳﺎ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮﺣتی ﻔﺴخ
گیاهی ﻮ ﺭﺳخ
ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ  ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ  ﻳﺎ
ﮔﺎﺭﻣﻪ ﺷﺪﻥ ﻮ
ﻣﺠﺮم گرﺩﻳﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺍﻳﻦ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﺻﻌﻮﺩ ﻧﻮعی
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺗﺎﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺍﻋﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺠﺴﻢ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺡ  ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻔﻌﻠﻰ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻄﻮﺭ ﺟﺎﺩﻭئی
ﺠمع ﺸﻮﺩ  ﻭﺍﻧﺴﺎنی
ﺒﺸﻮﺩ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ الهی
ﺸﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﻳک
ﺮﻭح ﭽﻮﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ  ﻭ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
کنونی ﺨﻮﺩ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ  ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ منطق
علمی   ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﻳﻥ ﺠﺴم ﻮ
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ  ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﺠﺬﺏ ﺷﺪﻩ  ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻴﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ  ﺍﻳﻥ
غذﺍﻯ گیاهی
ﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ  ﻭﻳﺎ
ﻣﺎﺩﺭ

ﻳﻚ ﺟﻨﻴﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺭﺩ  ﺗﺎ
ﺑﺠﺴم ﻄﻔل
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻴﺮﮐﻠﺎﺳﻴﻮﻥ
ﻤﺎﺩﻩ
ﺩﺭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺪﺍم ﺠﺎﺭﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺠﺴم
اﻧﺴﺎﻥ ﻮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺮﻭﺩ  ﻭ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺍﺭﺩ ﺩﺍﻳﺮﻩ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺭﻭح
ﻤﺤﺮﻭم ﻮ ﮐﻮﺭ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
انوار ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ  ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻮ ﻧﻮﻋﻰ ﻧﻴﺰﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻭﮐﻮﺭ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ مصرﻑ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﻮ ﺟﺴم
ﻨﻮﻋﻰ  ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ که
ﻫﺴﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺭﻭح
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ  ﭼﻮﻥ
ﺠﻬﻨم اﺳﺖ. ﻭ
ﺭﻭح کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺸﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻣﻨﺘﻈﺮﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﮑﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺭﺩ.
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ  ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯﻫﻤﻴﻥ
ﻤﺎﺩﻩﻫﺎﻯ
ﻄﺒﻴﻌﻰ  ﺍﺯ
ﮔﺎﺯﻫﺎ
ﻭﻓﻠﺰﺍﺕ
ﻭﺷﺒﻪ ﻓﻠﺰﺍﺕ  ﻭﺍﺭﺩ
ﻏﺬﺍﻯ ﻣﺎﺩﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﻭﺟﻨﻴﻥ
فوق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺳﺎﺧﺖ  ﮐﻪ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ  ﻭ ﻧﻪ ﺁﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺎﺩﻩ.
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ﻮ
ﮔﻮﺷﺖ  ﺫﺭﺍﺕ
ﻋﻨﺼﺮﻯ ﺸﺒﻴﻪ
ﺑﻬم هستند  ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻳﻌنی اﺗم کاس
یوم اﺳﺘﺨﻮﺍﻥ
ﺒﺸﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺬﺭﺍﺕ ﻣﺸﺎﺑﻪ
ﮐﻠﺴﻴﻮم ﺪﺭ
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺘﻤﺎم اﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﻳﺎ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

حدیث 2434 –
پیامبر می
فرماید (ج؟ص؟)
ﺍﺭﻣﻴﺎی
پیامبر  ﺑﺎ
ﺍﻟﺎغ ﺨﻮﺩ  ﻭ
ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ
اﻧﺠﻴﺮ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ  ﺍﺯ ﺷﻬﺮ
ﺧﺎﺭج ﺸﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪ ﮐﻪ
ﻟﺎﺷﺨﻮﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ  ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩ  ﭘس
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ
ﻤُﺮﺩﻩﻫﺎ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ  ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ؟ (
ﺍﻳﻥ ﻴک ﺪﻟﻴﻞ
ﻓﻠﺴفی اﺯ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻩ  ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ  ﺍﻧﺴﺎنی
ﺮﺍﺑﺨﻮﺭﺩ. ﭘﺶ ﺟﺴم
ﺪﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ  ﮐﺪﺍم
ﺪﺭﺣﻴﺎﺕ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ؟ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﺠﺪﻳﺪ (ﺟﺴم هر
ﺮﻭﺡ) ﺩﺭﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪ  ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺬﺭﺍﺕ
ﻋﻨﺼﺮﻯ ﺠﺴم
ﻘﺒلی ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ
ﺫﺭﺍﺕ ﺷﺒﻴﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﺯ ﻃﺮفی
ﻤﺴﺄﻟﻪ ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی اﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺫﺭﺍﺕ
ﻣﺸﺨﺺ ﻣﺎﺩﻯ
ﺪﺭﺟﺴم اﻣﺮﻭﺯ
ﻳﺎ ﺁﻧﺮﻭﺯ. ﻭ
ﺍﻳﻥ اﺳﺘﺪﻟﺎل
ﺪﺭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
عرﻓﺎﻧﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻳﻥ ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
اﺭﻣﻴﺎ ﺁﻣﺪﻩ  ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪ  ﻧﻴﺰ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ
ﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥ همان
ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
اﺭﻣﻴﺎ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﺃﻭ
ﮐﺎﻟّﺬﻯ ﻤَﺮّ
علی ﻘﺮیظ  ﻭهی
ﺨﺎﻭیة ﻋلی
عرﻭﺷﻬﺎ  ﻗﺎل
ﺃﻧّﻯ ﻴُﺤﻴی
هذﻩ  ﺍﻟﻠﻪ  ﺑﻌﺪ
ﻣﻮﺗﻬﺎ  ﻓﺄﻣﺎﺗﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎئة
ﻋﺎﻡ  ث
مّ ﺒﻌثه ﻭ
ﺃﺣﻴﺎﻩ  ﻓﻠﻤّﺎ
ﺭﺣم اﻟﻠﻪ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ  ﻭ ﺃﻫﻠک
ﺒُﺨﺖ ﻧَﺼّﺮ  ﺭﺩ ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل الی
اﻟﺪﻧﻴﺎ  ﻭ ﮐﺎﻥ (ﻋﺰﻳﺰ)
ﻟﻤّﺎ ﺳﻠّﻄ
اﻟﻠﻪ ﺑﺨﺖ
ﻧﺼّﺮﻋلی ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ  ﻫﺮﺏ ﻭ
ﺩﺧل فی عین ﻮ
ﻏﺎﺏ ﻓﻴﻬﺎ  ﻭ ﺑقی
اﺭﻣﻴﺎ ﻣﻴّﺘﺎ
ﻣﺎئة ﺳنة  ثمّ
ﺃﺣﻴﺎﻩ ﺍﻟﻠﻪ  ﻓﺄﻭل
ﻤﺎ ﺃﺣﻴﺎ ﻣﻨﻪ
ﻋﻴﻨﻴﻪ  ﻓﻰ ﻣث ل
غرﻗئ اﻟﺒﻴﺾ  ﻓﻨﻈﺮ
ﻓﺄﻭحی اﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎلی اﻟﻴﻪ  ﮐم
ﻠﺒثت؟ ﻗﺎل
ﻠﺒثت ﻳﻮﻣﺎ  ثم ﻨﻈﺮ
ﺍلی اﻟﺸﻤس ﻗﺪ
ﺍﺭﺗﻔﻌﺖ  ﻓﻘﺎل
ﺃﻭ ﺑﻌﺾ ﻳﻮم ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻥ
کسی اﺳﺖ (ﺍﺭﻣﻴﺎ)
ﮐﻪ ﺑﺮ ﻗﺮﻳﻪ
ﺍﻯ ﻤﺨﺮﻭﺑﻪ
ﮔﺬﺭ ﮐﺮﺩ  ﻭﮔﻔﺖ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺮﺍ  ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ؟
ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺻﺪﺳﺎل
ﻤﻴﺮﺍﻧﺪ  ﻭﺳﭙس
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﺮﺩ (ﻗﺮﻳﻪ
ﺧﺎﻭﻳﻪ ﻋلی
رؤﺳﻬﺎ) ﮐﻪ
ﺳﻘﻔﻬﺎﻯ ﺁﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺁﻭﺍﺭ
ﺭﻳﺨﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ  ﺩﻟﺎﻟﺖ
ﺑﺮ ﺍﺟﺴﺎم
ﻤُﺮﺩﮔﺎﻥ ﻧمی
کند. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ (ﻗﺮﻳﻪ) ﻳﺎ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺁﻥ  ﻭﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ (ﻗﺮّﻩ
ﮔﻴﺮﺍﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰﺍﺳﺖ)
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘتی که اﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
برتری مقام الهی
اﻓﺘﺎﺩﻩ  ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻢ  ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎ ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ و جسم دیگری
ﻤﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﻧﺪ  ﺗﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ  ﺑﺮﺍﻯ
کمال ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ  ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺒﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ  ﺍﺭﻣﻴﺎ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ  ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﻨﻴﻤﻪﻫﺎﻯ
ﺮﺍﻩ الهی ﺨﻮﺩ  ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ  ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ؟ ﭘس
ﻣُﺮﺩ ﻭ ﺻﺪ
ﺳﺎل ﺒﻌﺪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺒﻌﻮث
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪ.
ﻳﻌنی اﺭﻣﻴﺎی ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻃﺮﻳﻘتی
ﺒﺤق ﻘﺪﻳم
ﻤﻴﺒﻮﺩه ﻭ ﺑﺎ
ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮﻣﻴﺂﻳﺪ؟
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺻﺪ ﺳﺎل
ﺒﻌﺪ هم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰمی ﺁﻣﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ  ﮐﻪ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮک
ﺘﺎﺯﻩ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺪﺭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺳﺮﺍئی ﺨﻮﺩ
ﺍﺩﺍمه ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ
ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﺘﺮﺣّم کرﺩ  ﻭ ﺑﺨﺖ
ﺍﻟﻨﺼّﺮ ﺭﺍ
ﻫﻠﺎک ﻨﻤﻮﺩ.
ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﻘﻮمی ﺘﺎﺭﻳخی
ﻴﻬﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﻗﺮﺍﻥ
اﺯ ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ  ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺮاء
کننده ﺑﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ  ﻳﺎ ﺍﻳل
ﻮ ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻭ
ﺍﻟﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ کاﺭﻯ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺮاء بم قام
لهی ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺑﺨﺖ
ﺍﻟﻨﺼّﺮ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ  ﺑﺎﺯ
ﺳﻤﺒﻮلی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻮﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻤﺎﺩﻯ ﺮﻓﺎهی ﺨﻮبی
هستند  ﻭﺧﻮﺷﺒﺨﺖ
ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ  ﻭ ﻧﺼﺮﺕ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻓﺮﻋﻮﻧﻬﺎ
ﻭﮐﻠﻴﺴﻴﺎﻫﺎﻯ
گوﻧﺎﮔﻮﻥ ﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ  ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺨﻮﺏ  ﻭﻟﻰ ﺟﻬﻨم
ﺴﺎﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻃﺒق
ﻤﻌﻤﻮل  ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎنی
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺳﺎمی ﺮﺍ
ﺑﺰﺑﺎﻥ عرﺑﻰ
ﻗﺮﺍﻥ  ﮐمی
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻌﺮفی ﺘﺎﺯﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻤﺎم اﻟﻔﺎﻅ
ﺗﺎﺭﻳخی ﻮ
ﺩﻳنی ﺪﺭ
ﺍﺳﻠﺎﻡ  ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺍﻗﻮﺍم
ﺘﺎﺭﻳخی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم که
ﺍﺻل آﻥ
ﺒﺮﻫﻤﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻤﺎم
اﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎ  ﻭ
ﺍﻣﺎﮐﻥ ﺪﺭ
ﻗﺮﺍﻥ ﺪﺳﺖ
ﮐﺎﺭﻯ ﺸﺪﻩ  ﻭ(ﻣُﺴﺘﻌﺮﺏ)
ﻳﺎ ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ  ﺗﺎ
ﻗﺎﺑل ﻔﻬم
ﺪﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
عرﻓﺎنی ﺘﺎﺯﻩ
ﮔﺮﺩﺩ) ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل ﺮﺍ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ (ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺠﺪﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙس
ﺍﺯﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺁﻧﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺩﺭ
ﻣﺴخ ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ  ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ. ﻭﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻤگی به
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺑﻬﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی سوم
عرشی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ  ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺸﺮﻯﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
بلکه ﺮﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺑُﺨﺖﺍﻟﻨﺼّﺮﻫﺎ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﻠﺎک ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﺣﻴﺎﻯ
ﺒﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ (ﻋُﺰﻳﺮ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
اﺳﺮﺍﺋﻴل ﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺳﻠﻄﻪ ﺑﺨﺖ
ﺍﻟﻨﺼّﺮ از
اورشلیم
ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ  ﻭﺍﺭﺩ
ﭼﺸﻤﻪﻫﺎﺋﻰ ﺷﺪ
ﻭ ﻏﻴﺐ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭﺻﺪ
ﺳﺎﻝ ﻣُﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﺗﺎ ﺳﭙس
ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪ. (ﻏﻴﺒﺖﻋُﺰﻳﺮ
ﻣﺨفی ﺸﺪﻥ اﻳﻥ
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
خود بوده اﺳﺖ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻏﺎﻳﺐ شد
ﺷﺒﻴﻪ ﺩﺍﺳﺘﺎنی
که ﺑﺮﺍﻯ اﻣﺎم
ﺪﻭﺍﺯﺩﻫم
ﺸﻴﻌﻪ ﺁﻣﺪﻩ  ﮐﻪ ﻏﻴﺐ
ﺍﻭ ﺍﻣﺮﻯ
ﺟﺎﺩﻭﺋی
ﻮﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺒﻮﺩﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻣﺮﺩم
اﺳﺖ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺁﻧﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ اﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ  ﻫﻨﻮﺯ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺒﻮﺩ  ﻭﻣﻴﺸﺪ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺴﻠﻮک الهی
کرﺩ  ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺧﺎﺹ الهی
ﻨﻴﺰ ﻟﺎﺯﻡ
ﻧﺪﺍﺷﺖ) ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ  ﻋُﺰﻳﺮ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪ  ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﭼﺸﻤﺎﻥ اﻭ
ﺗﺸﮑﻴل گرﺩﻳﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﻭحی ﭙﺮﺳﻴﺪ  ﭼﻘﺪﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻳﺎ
ﻣُﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻯ؟
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ  ﻳک ﺮﻭﺯ.
ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺒﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻪ
ﺩﻳﺪ (ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻮﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻣُﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ  ﻭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﺑﻮﺩ) ﮔﻔﺖ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻧﺪکی
اﺯ ﻳﮑﺮﻭﺯ  ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ
گفت: ﺒل ﻠﺒثت
ﻣﺎئة ﻋﺎﻡ  ﻓﺎﻧﻈﺮ
الی ﻄﻌﺎﻣک ﻮ
ﺷﺮﺍﺑک ﻠم
ﻴﺘﺴﻨّﻪ ﺃﻯ
ﻠم ﻴﺘﻐﻴّﺮ  ﻭ ﺍﻧﻈﺮ
ﺍلی ﺤﻤﺎﺭﻙ  ﻭ
ﻟﻨﺠﻌلک ﺁیة
ﻟﻠﻨﺎس  ﻭ
ﺍﻧﻈﺮ ﺍلی
اﻟﻌﻈﺎم کیف
ﻧﻨﺸﺰﻫﺎ  ثمّ
ﻧﮑﺴﻮﻫﺎ
ﻟﺤﻤﺎ) ﻓﺠﻌل
ﻴﻨﻈﺮ ﺍلی
اﻟﻌﻈﺎم
اﻟﺒﺎﻟیة
ﺍﻟﻤُﻨﻔﻄﺮة
ﺗﺠﺘمع معا
اﻟﻴﻪ  ﻭ
ﺍﻟﻰ ﺍﻟﻠّﺤم
اﻟﺬﻯ ﻘﺪ
ﺃﮐﻠﺘﻪ
ﺍﻟﺴﺒﺎﻉ  ﻳﺘﺄﻟّﻒ
ﺍلی اﻟﻌﻈﺎم
ﻤﻥ هاهنا
ﻭﻫﻬﻨﺎ  ﻭ
ﻳﻠﺘﺰﻕ ﺑﻬﺎ  ﺣﺘّﻯ
ﻘﺎﻡ  ﻭ
ﻗﺎم ﺤﻤﺎﺭﻩ
ﻓﻘﺎﻝ ( ﺃﻋﻠم
ﺃﻥّ ﺍﻟﻠﻪ ﻋلی
کلّ ﺸﻴئ قدﻳﺮ ﺑﻠﮑﻪ
ﺻﺪ ﺳﺎﻝ  ﻃﻮل
کشیده  ﺑﻐﺬﺍ ﻭ
ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻦ  ﮐﻪ
ﻣﺘﻌﻔّﻦ ﻧﺸﺪﻩ
(ﻣﻮﺿﻮع ﺒﻴﺎﻥ
اﺣﺴﺎس ﺯﻣﺎﻥ
ﺪﺭ ﻣﺮگ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻧﻈﺮ ﻗﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺻﺪ
ﺳﺎل ﻴﺎ
ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﻴک ﻠﺤﻈﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻭ
ﺍﺯ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ  ﻳک ﺮﻭﺯ
یا ﺍﻧﺪکی اﺯ
ﻳﮑﺮﻭﺯ ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻮﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭﻋﻘﻞ  ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺨﺎﺹ
ﺩﻧﻴﺎﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺭﻭح
ﺪﺭﻣﻠﮑﻮﺕ  ﻭ ﻧﺰﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺮﻭحی
ﻮالهی اﺳﺖ  ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺯﻣﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺭﻭﺍح
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺠﻬﻨﻤﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ
ﮐﺎﺑﻮس  ﺍﺣﺴﺎسی
اﺯ ﻧﻮع ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺭﻭﺍح
کاﻣﻠﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
اﻧﺘﻈﺎﺭ عرشی
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﺧﻮﺩ  ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺍﺯ ﮔﻮﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻋﻘل ﺒﺸﺮﻯ
اﺣﺴﺎس ﻭ ﻓﮑﺮ
و فهم ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻌﻘل
ﺒﺮﺗﺮ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻋﻘل ﻮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﺎﺩﺍم که ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯﺨﺎﺭج
گرﺩﻳﺪﻩ ﻏﻴﺐ
ﺩﺭ ﭼﺸﻤﻪ  ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ دز
ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺻﻤﺪﻯ ﺸﺪﻥﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻل اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﻴﺨﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟک ﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻏﻴﺒﺖ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ  ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻣﺮگ
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷﺖ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺮﺍ ﻣﻌﺮفی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻌﺪﻭمی اﺯ ﺻﻌﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ  ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺘﻠﻪ ﭘﺎﺗﻴک
ﻴﺎ ﺣﻀﻮﺭﻯ ﺒﺎ
ﺍﻳﻥ اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭحی
ﺪﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺩﻭم ﺨﻮﺩ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻏﺬﺍﻯ عُزیر
ﮐﻪ ﻓﺎﺳﺪ
ﻧﺸﺪﻩ  ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻟﻴلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺼﺪ ﺳﺎل ﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ ﺁﻳﻪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭﺣﻘﻮق
ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺳﺎﻟک الهی
ﺪﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺪﺳﺖ
ﻧﺨﻮﺭﺩﻩ ﻣﺤﻔﻮﻇ
الهی اﺳﺖ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی
اﺩﻳﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ  ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﺎﻧﺖ ﺟﺪﻳﺪ و
اعتبار الهی
ﺑﺮﺗﺮ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﺗﻤﺎم
کرﺍﻣﺎﺕ ﺳﺎﺑﻖ
ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﻭ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ
ﮐﻪ ﺁﺏ ﻭﻏﺬﺍﻯ
ﺮﻭحی اﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﻣﺤﻔﻮﻇ هستند
ﺣﺎل ﻨﻴﺰ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﻭ ﺗﻤﺎم
کرﺍﻣﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣل الهی ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ ﻣﺤﻔﻮﻇ
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺒﺎﺯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺸﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
هر ﺯﻣﺎﻥ  ﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻓﺰﻭﺩ  ﻭﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺎهی ﺒﺎﻟﺎغ
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻦ  ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺁﻳﺖ ﻭ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻳﺎ
ﻣﻌﺠﺰﻩﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩم
ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻥ که
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎﻳﺖ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ( ﻧﺸﻮﺯ)ﻭﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ  ﻭ
ﮔﻮﺷﺖ
ﭘﻮﺷﺂﻧﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﻓﺮﺽ
ﺑﺮ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ ﻓﻘﻂ
ﭼﺸم اﻭ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭﻋﺮﻓﺎنی
ﺠﺪﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﻟﺎغ اﻭ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺖ ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟم
اﺳﺖ  ﻫﻤﺎﻥ
(ﺟﺴﻢ) ﺍﺭﻣﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻟﺎغ
ﻮ ﻣﺮﮐﻮبی
ﺒﺮﺍﻯ (ﻧﻔس )
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
کاﻣل اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ  ﻭلی
ﺮﻭحی ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺭﻭح ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ  ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﺑﺎﺧﺪﺍ ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻭحی
اﺳﺖ ﻭلی ﺠﺴم
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ  ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭتوسّل ﺴﻠﻮک
اﻧﺴﺎنی ﻮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺟﺴم اﺭﻣﻴﺎ  ﻳﺎ
ﺍﻟﺎغ یعنی
ﺮﻭح اﻭ  ﺁﻳتی الهی
ﻮﻋﻠﺎﻣتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
ﻮﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎﻳﺶ(ﻧﺸﻮﺯ)
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﺸﻮﺭ ﻭ ﻭ
ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ
ﻭﺣﺸﺮ ﻭ ﺣﺸﻮ
ﺭﻭح ﺪﺭﺟﺴﻢ  ﻭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺟﺴم
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻗﺪﻳم
ﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ  ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺪﻥ ﻮ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ  ﺍﺯ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺟمع
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ  ﻭ ﺳﺮﻫﻢ ﻣﻴگرﺩﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﮔی
ﺒﺪﻭﺭﺩﺳﺖ  ﻭﻳﺎ
ﻣﺄﮐﻮل
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺪﻥ
ﺟﺴم اﺭﻣﻴﺎﻯ
ﻤﻴّﺖ  ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻣﺎﺩﻩ
ﺗﻥ اﻭ ﺑﻨﻘﺎﻃ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﻴﺎﻥ
ﻨﺸﺪﻩ ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻨﻈﻮﺭ
(ﻋﻴﻥ هماﻥ
ﻤﺎﺩﻩ) ﻗﺒلی
ﻨﻴﺴﺖ  ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺎﺩﻩﺍﻯ
اﺯﻫﻤﺎﻥ
ﺫﺭﺍﺕ ﻋﻨﺼﺮﻯ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﺴم
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
اﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮی  ﻧﻴﺰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ عنصرﻯ  ﻭ
ﺍﺗﻤﻬﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ هم
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ
ﺍﺭﻣﻴﺎ ﺩﻳﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﮔﻮﺷﺖ
ﺗﻥ اﻭ ﮐﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ  ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ. (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺷﺨﺺ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺠﺰﻩ الهی
ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭﻋﻘل
الهی شده ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﻳک
ﺘﻮﻟﺪ ﺍﺯ ﺷﮑم
ﻤﺎﺩﺭﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻥ ﻤﻮﺍﺩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻏﺬﺍﻯ
ﻤﺎﺩﺭ  ﻭ ﺳﭙس
ﻏﺬﺍﻯ ﻄﻔل
متوﻟﺪ ﺷﺪﻩ  ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺍﺯ
ﻗﻄﻌﺎﺕ
ﻣﺘﻠﺎشی ﺘﻥ
ﺃﺭﻣﻴﺎ ﻭ
ﺍﻟﺎﻏﺶ نفس حیوانی
او ﮐﻪ ﺟمع
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﻗﺎﺩﺭ ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﺎ ﺍﺳﺖ. (ﻃﺒﻴﻌی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺘﻮﺍﻧﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﻨﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺁﻧﻄﻮﺭﻯ که
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻔﮑﺮ
ﮐﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻘﻄﻌﺎﺕ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ ﺟمع
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ  ﻭلی ﺪﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻣﺮﺩم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ  ﺍﻳﻥ
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻌﺘﻘﺪ  ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ عقل
ﻮﻋﻠم ﺠمعی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ  ﻫﺮﻃﻮﺭ
ﺑﺎﺷﺪ  ﻫﻤﮕﺎﻥ
هماﻥ عقاید
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﺮﺍﺩ
ﻋﻠمی ﻴﺎ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻇﻬﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
آﺳﻤﺎﻧﻰ  ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻭﺻﻒ ﺁﻥ
ﻮﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺒﺂﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺭﻭٴﻴﺎﺋﻰ  ﺣﻘﻴﻘت
و ﻭﺍﻗﻌی تر ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺪﻳﺪﻩ ﻭ
ﻣﺤﺴﻮس ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ  ﺟﺰ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ
ﻤﺎﺩﻯ  ﻫﻴچ
ﺨﻠﺎﻑ ﺁﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭح اﺴﺎﻥ  ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻥ ﺘﺤﻮﻟﺎﺕ
ﻣثبت ﻭﻳﺎ
ﻣﻨفی ﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺣﻴﺮﺕ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﺎﻃﺮﻫﻤﻴﻥ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ الهی
اﺯ ﺭﻭح ﻮ ﻓﮑﺮ ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻭ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻓﺮﺍﻣﻴﻦ ﺍﺯلی
ﻄﺒیعی ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭلی
ﺪﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ  ﺣﻮﺍﺩث
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭ ﺷﺄﻥ ﻤﻘﺎﻡ
الهی ونوعی  ﺟﺴم ﻮ
ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﻮ
ﺭﻭﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺎﺩﻩ ﺑﺠﺴم
اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﻭﺑﺎﺭﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻩ  ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﻘﺒلی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعتی هیچ ﮐسی
ﺘﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺣتی اﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ کنونی
ﺨﻮﺩ ﻣﺪﺍﻡ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﻭ ﺍﻳﻥ
همانی
ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ
ﮐﻠّﻰ ﺩﺍﺭﺩ  ﻭلی اﻳﻥ
همانی ﺪﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺑﺪﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ  ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕﻋﻠمی
ﭙﻨﺠﺎﻩ ﺑﺎﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺣﻀﻮﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺟﺴم ﺒﺮﺍﻯ ﻳک
ﺮﻭﺡ ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮخی اﻋﻀﺎﻯ ﺑﺪﻥ
ﭼﻮﻥ ﻤﻮ ﻭ
ﺳﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
ﭙﻮﺳﺖ ﺑﺪﻥ  ﻫﻔﺘگی
ﻌﻮﺽ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﺳﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻘﺮﻧﻴّﻪ ﭼﺸﻢ  ﺑﺎ ﺩﻳﺮﺗﻳﻥ
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻫﺮ
ﺳﺎل عوﺽ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ همانی
ﻤﺎﺩﻯ  ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ همانی ﺪﺭ
ﺻﻮﺭﺕ نوعی ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻭﺫﺍﺕ الهی که
ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
اﻧﻮﺍع ﺤﻴﻮﺍﻥ
ﺪﻧﻴﺎﺋﻰ  ﻣﺎﺩﻩ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻭﺷﮑل ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻭلی
ﺘﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ
ﺟﺴﻤﺎنی ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﻴﻨﺎ ثاﺑﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ( ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎنی ﻤﺎﺩﻩ)
ﻳک ﻤﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﺩﻭ ﺟﺴم ﻤﻌنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
همانی
ﻔﻴﺰﻳﮑی ﺪﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ  ﺑﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺻﻮﺭﺕ
نوعی ﻣﻠﺤﻮﻇ
اﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﭽﺸم ﺪﺭﻫﻤﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻫﺴﺖ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻫﺮﻣﻬﺎﻯ
ﺪﺳﺖ ﻭ ﭘﺎ ﻭ
ﻗﻄﻌﺎﺕ
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻰ  ﮐﻪ ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭﺩﺭﻳک
ﻤﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻄﺒیعی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﺩﻩﻫﺎﻯ ثاﺑﺖ
ﻭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

حدیث 2435 –
امام صادق
ازقول پیامبر
ادامه میدهد
(ج؟ص؟) درﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺪﻥ اﻭ
ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ ﻭ
ﺍﻋﻀﺎ ﻣﺘﻔﺮﻕ  ﻗﺴﻤتی
ﺮﺍ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺭﺩﻩ  ﻭ
ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﮐﺮﻣﻬﺎ
ﺧﻮﺭﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﺧﺎک ﺸﺪﻩ  ﮐﻪ
ﺩﺍﺧل گِل
ﺴﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺪﻳﻮﺍﺭ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
ﭙﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ: اﻥّ
اﻟﺬﻯ ﺃﻧﺸﺄﻩ
ﻣﻥ غیر ﺷﻴئ  ﻭ
ﺻﻮّﺭﻩ ﻋلی
غیر ﻣثاﻝ  ﮐﺎﻥ
ﺴﺒق اﻟﻴﻪ  ﻗﺎﺩﺭ
ﺃﻥ ﻴﻌﻴﺪﻩ
ﮐﻤﺎ ﺑﺪﺃﻩ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺭﻭﺡ (ﻳﺎ ﺷﺨﺺ)
ﺭﺍ ﺍﺯﻋﺪم
ﻮﻧﺎﭼﻴﺰﻯ
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺁورد ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺗﻴﮑﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻫم
ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ  ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻋﺎﺩﻩ (ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ)
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ (ﺍﺻﻞ
ﺍﺻﻴﻞ) ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﺯﻝ  ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
اﺯﻋﺪم ﻨﺒﻮﺩﻩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺎﻳﻪ
ﺍﺻلی ﺨﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ هو) ﺩﺭ (ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ الله )
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻘﺪس
ﺗﺮﻳﻥ ﻘﺴﻤﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭ ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ اصل
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄﻠبی
ﺒﺪﻭﻥ اﺭﺍﺩﻩ  ﺗﻤﺎم
اﻧﻮﺍع ﺘﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮ
انواع ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎهی
ﻮ ﺣﻴﻮﺍنی ﺮﺍ
ﺑﺘﺪﺭﻳج طی
کرﺩﻩ  ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺟﺴﺘﻪ  ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻔﺼﻮل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ
است . ﻭ ﻇﺮﻑ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺳﻴﺼﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ  تنها ﺍﺯ
ﻧﻮع ﻤﻴﻤﻮنی
ﻮﻳﺎ ﻣﻴﻤﻮﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﻨﻤﺎ  ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﻨﻤﺎ  ﻭﺍﻳﻨک
ﺒﺎﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ
چند صد ﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ  ﺗﺎ
ﺑﺎﻋﻘل ﻮ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮ (ﺗﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩﻯ) ﻭ ﺑﺎ ﺍثباﺕ
ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺗﻮﺣﻴﺪ و
صمدیّت ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻤﺎل
ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ  ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﭽﻮﻥ ﻘﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻄﻔل
ﺮﺍ  ﺍﺯ
ﻧﻄﻔﻪ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﻣﺒﺪﺃ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺼﻮّﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺯﻋﺪم ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﻣﮑﺮﺭ
ﺍﺯ ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﻘﺒﻞ
ﺍﺯﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻘﺒلی ﻮ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ  ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺰﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭبی اﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺻﻮﺭﺕ ﻫﺮﮐس
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﺨﻮﺩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺣتی
ﺪﺭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻢ  ﭼﻮﻥ
ﻤﻮﺭ ﻭ ﺣتی
ﻤﻴﮑﺮﻭﺑﻬﺎ ﻭ
ﺍﺗﻤﻬﺎ  ﺑﻴﻥ
اﻓﺮﺍﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻣﺤﺴﻮس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻗﺎﺑل
ﺘﺼﺪﻳق هست .
ﺣتی ﻴک ﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﻳک ﻤﻮﺟﻮﺩ  ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺘﻮﺍلی ﻤﺪﺍﻡ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺨﻮﺩش
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭلی
همین ﺼﻮﺭﺕ
ﻭﺍﺣﺪ ﺷﺨﺺ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ

ﺣﻴﺎﺕ  ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺷﺪﻥ
ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭلی کساﻧﻴﮑﻪ
ﻣﺠﺎﻭﺭﺍﻧﺴﺎنی
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻳﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﻳک
ﻔﺎﺻﻠﻪ ﺯﻣﺎنی
اﺯ ﺩﻭﺭﻯ  ﺩﺭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻣﻨﻄﻘﺎ (ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ) ﻭ ﺷﮑل
ﻮﻫﻴﺄﺕ ﺑﺪﻧﻰ  ﻭ ﺣﺘﻰ (ﺻﻮﺭﺕ
ﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭﺍنی
ﻮ ﺭﻭﺣﻰ) ﺍﻭ  ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺪﺭ
ﺣﺎل ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻳک
ﻨﻮع ﻤﺮگ ﻮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ همانی
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﻬﻢ (ﮐﻠﻴّﺎﺕ
ﺻﻮﺭﺕ) ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﺤﺎﻓﻈﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ ﺤﺎﻓﻈﻪ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﮐﺎﺭ
ﻧﺒﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎس
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺪﺍﻭم
ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺑﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ ﺒﺎ
ﺗﺄﻣّﻞ ﺑﺎﻳﻥ
ﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺕ  (ﻣﺮگ
ﺘﺪﺭﻳﺠﻰ) ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﻡ (ﺯﻧﺪﮔﻰ)
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺩﺭ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﻗﺒلی
ﻨﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﺣتی
ﻴک ﺼﻮﺭﺕ
ﺑﺪﻭﻥ اﻟﮕﻮﻯ
ﻘﺒﻠﻰ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺧﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ (ﺍﻋﺎﺩﻩ
ﻳﺎ ﻋﻮﺩ و معاد )
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭمکرر  ﺑﻤﻌﺎنی
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣلی
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻣﺮگ اﻧﺴﺎﻥ  ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺭﻭح ﺒﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﮐﻪ
ﻋﻮﺍم ﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺭﻭح ﺪﺭ ﺑﺪﻥ  ﺩﺭﻫﻴﺄﺕ
ﻣﺤﺸﺮ وحشز و
حشو در صورت نوعی
ﺑﺎﺯ ﺗﺼﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ
ﻋﻮﺍم اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ  ﻋﺪﺍﻟﺖ الهی
ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺟﺴم
ﺘﺤﻘق ﻴﺎﺑﺪ  ﻧﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ.
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ
ﻭﻣﺤﺎﮐﻤﻪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ ﺧﺎﺭج
اﺯﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺘﺼﻮﺭ
ﺷﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻋﺎﺩﻩ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
اﺭﻭﺍح ﻘﺸﺮﻯ
غیر ﺳﺎﻟﻚ
فاسق شده  ﺑﺎﺯ
ﺍﻋﺎﺩﻩ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ  ﮐﻪ
ﺑﺎﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ  ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ  ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣتی ﺼﺪ
ﺑﺎﺭﻩ  ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﺎﻳﻒ الهی
ﻮ ﺍﻫﺪﺍﻑ نوع
بشری ﺍﻭﺭﺍ  ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
اﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﭘس
ﺍﺯﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﺎﺯﮔﺸتی
کرﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ  ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺟﺴم ﻮ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ  ﺑﺎ ﺭﻭح
ﻮ ﺍﺧﻠﺎق ﻮ
ﺻﻔﺎﺕ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ (ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ  ﻭلی
اﻋﻤﺎل ﺒﺪنی
ﻮﻏﺮﻳﺰﻯ
ﺁﻧﻬﺎ  ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ (ﮐﺎﺭﻣﺎ)
ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﺪﻳنی ﻘﺪﻳﻢ  ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ گارما
ﻳﺎ ﮔﺎﺭﻣﻪ ﻭ
جُرم و ﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻗﺮﻳﺶ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻗﺪﻳم
ﻴﻤﻦ  ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ (ﻣﺠﺮم
ﻮ ﺟﺮم ﻮ
ﻏﺮﻳﻤﻪ)
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺪﻧﻴﺎ و معاد  ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺒﺮﺍﻥ
گناﻫﺎﻥ ﻮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ  ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪگی ﺒﺮﺗﺮ  ﺗﺎ
ﻭﻇﺎﻳﻒ الهی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻨﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ  ﺗﺎﺷﻬﻮﺩ
احتمالی ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎن
ﭙﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.) ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: اﻥّ
اﻟﺮﻭح ﻤﻘﻴمة
ﻓی ﻤﮑﺎﻧﻬﺎ  ﺭﻭح
اﻟﻤﺤﺴﻨﻴﻥ فی
ﻀﻴاء ﻮ ﻓﺴحة   ﻭ ﺭﻭح
اﻟﻤَﺴﻴئ فی
ﻀﻴق ﻮ ﻇﻠمة  ﻭ
ﺍﻟﺒﺪﻥ ﻴﺼﻴﺮ
ﺗﺮﺍﺑﺎ ﻣﻨﻪ
ﺧَﻠَﻖ  ﻭ ﻣﺎ
ﺗﻘﺬﻑ ﺑﻪ
ﺍﻟﺴﺒﺎع ﻮ
ﺍﻟﻬﻮﺍم ﻣﻥ
ﺃﺟﻮﺍﻓﻬﺎ
ﻓﻤﺎ ﺃﮐﻠﺘﻪ ﻭ
ﻣﺰّﻗﺘﻪ ﮐﺬﻟک
فی اﻟﺘﺮﺍﺏ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﻋﻨﺪ
ﻣﻥ لا ﻳﻌﺰﺏ
ﻋﻨﻪ ﻣثقال
ﺬﺭّة فی
ﻈﻠﻤﺎﺕ ﺍﻟﺄﺭﺽ
ﻭ ﻳﻌﻠم
عدّ ﺍﻟﺄﺷﻴاء
ﻮ ﻭﺯﻧﻬﺎ  ﻭ ﺍﻥّ
ﺗﺮﺍﺏ
ﺍﻟﺮﻭﺣﺎﻧﻴّﻴﻥ
ﺒﻤﻨﺰلة ﺍﻟﺬﻫﺐ
فی اﻟﺘﺮﺍﺏ  ﻓﺎﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﺤﻴﻥ
اﻟﺒﻌث  ﻣﻄﺮﺕ
ﺍﻟﺄﺭﺽ
ﻓﺘﺮﺑﻮ
ﺍﻟﺄﺭﺽ  ثمّ ﺗﻤﺨض
ﻣﺨﺾ ﺍﻟﺴﻘاء
ﻓﻴﺼﻴﺮ ﺗﺮﺍﺏ
ﺍﻟﺒﺸﺮ
ﮐﻤﺼﻴﺮ ﺍﻟﺬﻫﺐ
ﻣﻥ اﻟﺘﺮﺍﺏ  ﺍﺫﺍ ﻏﺴل
ﺒﺎﻟﻤاء   ﻭ
ﺍﻟﺰﺑﺪ ﻣﻥ
اﻟﻠّﺒﻥ اﺫﺍ
ﻣﺨﺾ  ﻓﻴﺠﺘﻤﻊ
ﺗﺮﺍﺏ ﮐل
ﻘﺎﻟﺐ  فی ﻨﻘل
ﺒﺎﺫﻥ اﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍلی
ﺤﻴث ﺍﻟﺮﻭﺡ  ﻓﺘﻌﻮﺩ
ﺍﻟﺼﻮﺭ ﺑﺎﺫﻥ
ﺍﻟﻤﺼﻮّﺭ
ﮐﻬﻴﺌﺘﻬﺎ  ﻭﺗﻠج
اﻟﺮﻭح ﻔﻴﻬﺎ  ﻓﺎﺫﺍ
ﻗﺪ ﺍﺳﺘﻮﻯ  ﻟﺎ
ﻳﻨﮑﺮ ﻣﻥ
ﻨﻔﺴﻪ ﺷﻴﺌﺎ ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭح ﺪﺭ ﻣﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻘﻴم
اﺳﺖ (ﻧﻪ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮ ﻭ ﺟﺴم
ﻤﺘﻠﺎشی ﺸﺪﻩ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﻮ
ﻧﻮعی ﻮ الهی
ﺨﻮﺩ ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻣل ﺒﺎﺷﺪ ﻭﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸت سوم
عرشی ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی ﺒﺎﺷﺪ
ﻓﻮﺭﺍ
ﭘﺶ ﺍﺯ ﺟﻬﻨم
ﺴﻮم کوﺗﺎﻫﻰ
در ملکوت
ﺑﺠﻬﻨم ﭽﻬﺎﺭم
ﻨﺴخ بدتر
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﻳﺎ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﺩ) ﺭﻭح
ﻤﺤﺴﻨﺎﻥ (
ﺗﮑﺎﻣل
ﻴﺎﻓﺘﮕﺎﻥ که
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﺻﻔﺎﺕ ﮐﺎﻣل
ﻨﻮعی ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﭼﻮﻥ این
همانی
ﺭﺏّﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ) ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﻓﺮﺍخی
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ (ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﺎ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭل
قائم ﺒﻨﺤﻮﻯ
که ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋلیّ ﻨﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍنی ﻮ ﻧﻪ ﻣﻦ  ﺑﺤﺎﻟﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺭﻭح ﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺟﺴم
ﻤﺎﺩﻯ ﻭﻋﻘل
بشرﻯ  ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍنی
جاهلانه ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ  ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻤﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺨﻮﺩ
ﺳﺮﻯ ها ﻭ
ﺗﻤﺮّﺩﻫﺎ.
ﻭﻗﻄﻌﺎ ﺭﻭح
کاﻣﻠﺎﻥ ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ هستند  ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺰﻧﺪگی ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧی
ﻮﺗﻮﺣّﺶ ﻭ
ﮐثیف ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺿﻤﻨﺎ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺯﻧﺪگی ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺗﻌﻘل ﻮ ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋی
ﺒﺸﮑلی که
ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺩﺭﻳﻚ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﺎ ﻣﻔﻬﻮم ﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﺪﺍﻧﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺯﻣﺎﻥ
وﻣﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻭﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻞ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﺧﻮﺩ ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺠﺴﻤﻰ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺑﺪﺍﻳﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ ﺭﻭح
ﻮ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ  ﺩﺭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎلگی ﺮﺟﻌﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﻭﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﺯ ﺩﻭﺭﻩ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭﻗﺎﺋم
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ  ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ
ﻓﺮﺍخی ﻮ
ﻭﺳﻌﺖ ﻭ ﻓﺴﺤﺖ
ﺭﻭﺡ  ﺩﺭ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺖ  ﺑﻴﺎنی
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اثباﺕ ﺭﺍﺣتی
ﻮ ﺭﻓﺎه ﻮ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭح اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭح
ﺪﺭﻳﻚ ﺟﺴم
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی
ﺠﺴمی ﻮﺫﻫن
ﻨﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ ﻣﺎ ﻭ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻭضع
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺁﻳﺎ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ ﻮ
ﺭﻭﺍﻥ ﻤﻴﻤﻮﻥ  ﺑﺎ ﺟﺴم
ﻮﺫﻫﻥ ﻮﺭﻭﺍﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ  ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ؟) ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﺍﻣﺎ
ﺭﻭﺡ (ﻣﺴﻴئ )
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ
ﺑﺪ ﮐﺎﺭﻩ  ﺩﺭ
ﺗﻨگی ﻮ ﻇﻠﻤﺖ
ﺍﺳﺖ. (ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻇﻠﻤتی ﻨﻴﺴﺖ  ﺩﺭﺟﻬﻨم
ﺴﻮم ﺮﻭح
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ  ﮐﻪ
ﻋﺮﻳﺎﻥ ﺍﺯﺗﻥ
هستند  ﻭ
ﺍﺯ ﺍﺷﻌﻪ ﻣﺎ
ﻭﺭﺍﻯ ﺪﻭﻥ
ﻘﺮﻣﺰ ﻫﻤﻴﻥ
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ جهان
ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ.
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻳﻚ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ  ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ (ﺍﻣﻮﺍجی
ﻨﻮﺭﺍﻧﻰ)ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺟﺴم
ﺴﺮﺩ ﺑﺪﻥ ﻤﺎ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻓﺮﮐﺎﻧس
ﻧﻮﺭﻯ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖ  ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺭﻭﺍﻧﻰ  ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻮﺭ
ﺫﺍتی ﺠﺴم
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﻭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎﻯ
ﻨﻮﺭﻯ ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
اﺷﻴاء ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪگی ﺁﻏﺎﺯ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﺷﺪﻩ  ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭﺗﺮﻯ
ﺮﻭﺷﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﻋﻠﻮﻡ
ﻫﻨﻮﺯ ﮐﻮﺩک
ﻨﺎ ﭼﻴﺰﻯ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
عقلی ﻮﻋﻠمی
سطوح بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻟﺬﺍ
ﺭﻭﺡ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ  ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﭙس ﺍﺯ
ﻳک ﺠﻬﻨم ﺴﻮﻡ
ملکوتی ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻣﺎﺩگی
کاﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ ﻮ
ﺗﻬﻴّﻪ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺗﻬﻴﻪ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻧﺰﻭل ﺪﺭ
ﺭَﺣِم ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻰ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﺴﻤ ﻮﺫﻫﻥ
ﻮﺭﻭﺍﻥ  ﺑﺎﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺩﺭﺗﻨگی
ﻮ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻭ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻧﻮﺭ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻋﻘل
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻤﻘﺎﻳﺴﻪ ﮐﺮﺩ ﻭﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻴﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺗﺎبع این (ﻧﻮﺭ
ﻭﺟﻮﺩﻯ) ﻭ (ﻋﻘل
ﻨﻮﻋﻰ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺪﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﺨﺎک ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺸﮑل ﻮ
ﻭضع اﻭل ﺨﻮﺩ
ﺑﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﻗﺒل
اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺗمی
ﻮﻋﻨﺼﺮﻯ
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﻏﺬﺍ
ﺩﺍﺧل ﺠﺴم
اﻧﺴﺎﻥ ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ  ﻣﺪﺍم
ﻮ ﺩﺍﻳﺮﻩ
ﺳﻴﺮﮐﻠﺎﺳﻴﻮﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒال ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ (ﺗﮑﺎﻣل
ﺠﻤﺎﺩﻯ)
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﮑﺎمل
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ (ﻣﺪﺍﺭﻯ
ﻮ ﻟﻮﻟﺒﻰ) ﺍﺳﺖ.
ﻫم ﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﻫﻢ
ﺍﻧﺪکی ﺒﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﻭضعی
که ﻔﻨﺮ دارد .ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻮ
ﻣﺴﺘﻘﻴم
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌی غیر
ﻣﺴﺘﻘﻴم
ﻮﻣﺪﺍﺭﻯ ﻴﺎ
ﻟﻮلبی اﺳﺖ  ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮک الهی ﺒﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻘﺒﻮل اﻟﻬﻰ
حذکتی
ﻣﺴﺘﻘﻴم اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ (ﻗﻮﺍم
ﻮ ﻗﻴﻤﺖ
ﻭﻗﻴﺎﻡ) ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ

ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ)
ﻭلی ﺪﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻮ ﮐﺮﻣﻬﺎ  ﮐﻪ ﺗﻥ
ﻤُﺮﺩﻩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ  ﺑﺎﺯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﻓﻊ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﺎک ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ (ﻫﻤﺎﻥگوﻧﻪ
ﮐﻪ ﺟﺴم اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﻃﻮل
ﺰﻧﺪﮔﻰ  ﻣﺪﺍﻡ
ﺩفع ﻤﺎﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﻏﺬﺍﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﻣﺎﺩﻩﺍﻯ
ﺠﺪﻳﺪ  ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺨﺎک ﻮﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﻤﻴﺴﺎﺯﺩ (ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﮑﻢ ﻣﺎﺩﺭ ﻭ
ﺩﺍﺧل
ﺴﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺒﺪﻥ ﻄﻔل ﻮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ) ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﺰﺩ ﻣﺼﻮّﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ  ﻭ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺸﮑلی
که ﺍﻭﻝ ﺑﻮﺩﻩ (ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ  ﺭﻭح ﺒﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍ  ﺑﺪﻭﻥ
ﺠﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﻭح
ﺪﺭﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
نوعی ﻧﻔﻮﺫ
ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ  ﻭﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﺗﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪﺳﻪ
ﭼﻴﺰﺟﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺍﻭل
ﺠﺴﻢ ﻭﻣﺎﺩﻯ  ﻭﺩﻭم
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
وﺳﻮم اﻣﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎلغی
ﻴﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻣل ﺸﺪﻩ)
ﻭﺑﺪﻳﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ (ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍک ﺬﻫﻨﻰ  ﻭﻋُﻤﻘﻬﺎ
و سطوح عقلی ﻮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ  ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ  ﮐﻪ ﻣﺪﺍﺭج
ﻄﺒﻴﻌی ﻮ
ﺍﺣﺴﺎسی
هستند . ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ  ﻭﺧﻴلی
ﭙﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ  ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕﻋﻠمی
ﻨﺎﺭﺳﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻥاﺳﺖ  ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕﻋﻠمی
ﺘﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﺣﺴﺎس
ﺁﻧﺮﺍ یا الهام
الهی ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻋﻠمی
ﭙﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ  ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻫﺴتی ﻮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻮﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﺭﻭﺍﻧﻰ  ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ ﻨﻪ
ﺧﻴلی ﺪﺭﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭼﻴﺰﻯ
ﺠﺰ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻣﻬم ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ  ﺩﺭک
ﺰﺑﺎﻥ ﻮﻋﻘﻞ ﻫﻤﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ (ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺡ) ﮐﻪ ﻳﻚ ﺗﺮﺑﻴتی
عملی دز تخلیه
و تحلیه صفات
اﺳﺖ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺮﺑﻴتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮعی
اﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻋلم ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻴلی اﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺣﺘتی
ﺴﻮﺍﺩ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻮنوشتن
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ  ﺳﻠﻮک الهی
ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺬﺍﺕ
اصلی انسان
ﺍﺳﺖ  ﻭﺳﻮﺍﺩ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ  ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺫﻫﻥ
اﺳﺖ و نه روان .ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺫﻫﻦ  ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺧﻄﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎ
ﻫﺴﺖ  ﻭلی ﺪﺭ
ﮐﺎﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺭﻭح بعد
چهارم وجود
انسان ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳتی
ﺪﺭ ﭘﻴﺶﺩﺍﺭﻳم
ﻴﺎ ﻧﻪ. ﺍﮔﺮ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ ﺑﻴﻥ
ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ ﻋﻠمی
ﻮ ﺗﻮﺿﻴحی اﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ قهرمان
سلوک الهی این
نویسنده ﺑﺎﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺗﻮﺿﻴحی ﻮ
ﻋﻠمی اﻣﺮﻭﺯ
ﻭﻳﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ  ﺃﻣﺮﻯ
ﻄﺒﻴﻌی اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺎﺭیخ ﺘﺤﻮل
ﻔﮑﺮ ﺑﺸﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ گفتار ﻫﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
عینی ﺩﻗﻴق
ﻤﺎﺩﻯ ﻴﺎﻋﻠم
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺍﻯ کسب ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﺮﺁﻥ  ﮐﻪ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ در ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ  ﻗﺮﺍﻥ
ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث  ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﺠﻴل ﻮ
ﻏﻴﺮﻩ  ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻏﻴﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ  ﻭﺣتی
ﺨﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭلی
ﺪﺭ ﺃﻣﺮ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻋﻴﻥ
ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ  ﻭﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻘﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ  ﻧﺎﺭﺳﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﺮﺍﻥ ﺴﺨﺖ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯﻓﻬم
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ  ﻭ ﺟﺰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل اﻟﻬﻰ ﻳﺎ
( بقول بقرآن
ﺍﻫﻞ ﺍﻟﺬﮐﺮ)
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺪﺭک
ﺁﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻭل ﺒﺎﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ائم ﮐﺮﺩ
ﺑﻌﺪ باطن
ﻗﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻓﻬﻤﻴﺪ. ﻭلی
ﺪﺭ ﻋﻠﻢ ﺍﻭل
ﺒﺎﻳﺪ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﻮﺍﻧﺪ  ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩ.

حدیث 2435 –
امام صادق
ازقول پیامبر
ادامه میدهد
(ج؟ص؟) درﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺪﻥ اﻭ
ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ ﻭ
ﺍﻋﻀﺎ ﻣﺘﻔﺮﻕ  ﻗﺴﻤتی
ﺮﺍ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺭﺩﻩ  ﻭ
ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﮐﺮﻣﻬﺎ
ﺧﻮﺭﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﺧﺎک ﺸﺪﻩ  ﮐﻪ
ﺩﺍﺧل گِل
ﺴﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺪﻳﻮﺍﺭ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
ﭙﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ: اﻥّ
اﻟﺬﻯ ﺃﻧﺸﺄﻩ
ﻣﻥ غیر ﺷﻴئ  ﻭ
ﺻﻮّﺭﻩ ﻋلی
غیر ﻣثاﻝ  ﮐﺎﻥ
ﺴﺒق اﻟﻴﻪ  ﻗﺎﺩﺭ
ﺃﻥ ﻴﻌﻴﺪﻩ
ﮐﻤﺎ ﺑﺪﺃﻩ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺭﻭﺡ (ﻳﺎ ﺷﺨﺺ)
ﺭﺍ ﺍﺯﻋﺪم
ﻮﻧﺎﭼﻴﺰﻯ
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺁورد ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺗﻴﮑﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻫم
ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ  ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻋﺎﺩﻩ (ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ)
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ (ﺍﺻﻞ
ﺍﺻﻴﻞ) ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﺯﻝ  ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
اﺯﻋﺪم ﻨﺒﻮﺩﻩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺎﻳﻪ
ﺍﺻلی ﺨﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ هو) ﺩﺭ (ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ الله )
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻘﺪس
ﺗﺮﻳﻥ ﻘﺴﻤﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭ ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ اصل
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄﻠبی
ﺒﺪﻭﻥ اﺭﺍﺩﻩ  ﺗﻤﺎم
اﻧﻮﺍع ﺘﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮ
انواع ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎهی
ﻮ ﺣﻴﻮﺍنی ﺮﺍ
ﺑﺘﺪﺭﻳج طی
کرﺩﻩ  ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺟﺴﺘﻪ  ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻔﺼﻮل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ
است . ﻭ ﻇﺮﻑ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺳﻴﺼﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ  تنها ﺍﺯ
ﻧﻮع ﻤﻴﻤﻮنی
ﻮﻳﺎ ﻣﻴﻤﻮﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﻨﻤﺎ  ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﻨﻤﺎ  ﻭﺍﻳﻨک
ﺒﺎﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ
چند صد ﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ  ﺗﺎ
ﺑﺎﻋﻘل ﻮ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮ (ﺗﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩﻯ) ﻭ ﺑﺎ ﺍثباﺕ
ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺗﻮﺣﻴﺪ و
صمدیّت ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻤﺎل
ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ  ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﭽﻮﻥ ﻘﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻄﻔل
ﺮﺍ  ﺍﺯ
ﻧﻄﻔﻪ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﻣﺒﺪﺃ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺼﻮّﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺯﻋﺪم ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﻣﮑﺮﺭ
ﺍﺯ ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﻘﺒﻞ
ﺍﺯﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻘﺒلی ﻮ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ  ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺰﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭبی اﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺻﻮﺭﺕ ﻫﺮﮐس
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﺨﻮﺩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺣتی
ﺪﺭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻢ  ﭼﻮﻥ
ﻤﻮﺭ ﻭ ﺣتی
ﻤﻴﮑﺮﻭﺑﻬﺎ ﻭ
ﺍﺗﻤﻬﺎ  ﺑﻴﻥ اﻓﺮﺍﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻣﺤﺴﻮس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻗﺎﺑل
ﺘﺼﺪﻳق هست .
ﺣتی ﻴک ﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﻳک ﻤﻮﺟﻮﺩ  ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺘﻮﺍلی ﻤﺪﺍﻡ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺨﻮﺩش
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭلی
همین ﺼﻮﺭﺕ
ﻭﺍﺣﺪ ﺷﺨﺺ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ

ﺣﻴﺎﺕ  ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺷﺪﻥ
ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭلی کساﻧﻴﮑﻪ
ﻣﺠﺎﻭﺭﺍﻧﺴﺎنی
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻳﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﻳک
ﻔﺎﺻﻠﻪ ﺯﻣﺎنی
اﺯ ﺩﻭﺭﻯ  ﺩﺭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻣﻨﻄﻘﺎ (ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ) ﻭ ﺷﮑل
ﻮﻫﻴﺄﺕ ﺑﺪﻧﻰ  ﻭ ﺣﺘﻰ (ﺻﻮﺭﺕ
ﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭﺍنی
ﻮ ﺭﻭﺣﻰ) ﺍﻭ  ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺪﺭ
ﺣﺎل ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻳک
ﻨﻮع ﻤﺮگ ﻮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ همانی
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﻬﻢ (ﮐﻠﻴّﺎﺕ
ﺻﻮﺭﺕ) ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﺤﺎﻓﻈﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ ﺤﺎﻓﻈﻪ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﮐﺎﺭ
ﻧﺒﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎس
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺪﺍﻭم
ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺑﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ ﺒﺎ
ﺗﺄﻣّﻞ ﺑﺎﻳﻥ
ﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺕ  (ﻣﺮگ
ﺘﺪﺭﻳﺠﻰ) ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﻡ (ﺯﻧﺪﮔﻰ)
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺩﺭ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﻗﺒلی
ﻨﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﺣتی
ﻴک ﺼﻮﺭﺕ
ﺑﺪﻭﻥ اﻟﮕﻮﻯ
ﻘﺒﻠﻰ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺧﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ (ﺍﻋﺎﺩﻩ
ﻳﺎ ﻋﻮﺩ و معاد )
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭمکرر  ﺑﻤﻌﺎنی
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣلی
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻣﺮگ اﻧﺴﺎﻥ  ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺭﻭح ﺒﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﮐﻪ
ﻋﻮﺍم ﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺭﻭح ﺪﺭ ﺑﺪﻥ  ﺩﺭﻫﻴﺄﺕ
ﻣﺤﺸﺮ وحشز و
حشو در صورت
نوعی ﺑﺎﺯ ﺗﺼﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ
ﻋﻮﺍم اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ  ﻋﺪﺍﻟﺖ الهی
ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺟﺴم
ﺘﺤﻘق ﻴﺎﺑﺪ  ﻧﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ.
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ
ﻭﻣﺤﺎﮐﻤﻪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ ﺧﺎﺭج
اﺯﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺘﺼﻮﺭ
ﺷﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻋﺎﺩﻩ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
اﺭﻭﺍح ﻘﺸﺮﻯ
غیر ﺳﺎﻟﻚ
فاسق شده  ﺑﺎﺯ
ﺍﻋﺎﺩﻩ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ  ﮐﻪ
ﺑﺎﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ  ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ  ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣتی ﺼﺪ
ﺑﺎﺭﻩ  ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﺎﻳﻒ الهی
ﻮ ﺍﻫﺪﺍﻑ نوع
بشری ﺍﻭﺭﺍ  ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
اﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﭘس
ﺍﺯﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﺎﺯﮔﺸتی
کرﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ  ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺟﺴم ﻮ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ  ﺑﺎ ﺭﻭح
ﻮ ﺍﺧﻠﺎق ﻮ
ﺻﻔﺎﺕ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ (ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ  ﻭلی
اﻋﻤﺎل ﺒﺪنی
ﻮﻏﺮﻳﺰﻯ
ﺁﻧﻬﺎ  ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ (ﮐﺎﺭﻣﺎ)
ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﺪﻳنی ﻘﺪﻳﻢ  ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ گارما
ﻳﺎ ﮔﺎﺭﻣﻪ ﻭ
جُرم و ﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻗﺮﻳﺶ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻗﺪﻳم
ﻴﻤﻦ  ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ (ﻣﺠﺮم
ﻮ ﺟﺮم ﻮ
ﻏﺮﻳﻤﻪ)
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺪﻧﻴﺎ و معاد  ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺒﺮﺍﻥ
گناﻫﺎﻥ ﻮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ  ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪگی ﺒﺮﺗﺮ  ﺗﺎ
ﻭﻇﺎﻳﻒ الهی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻨﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ  ﺗﺎﺷﻬﻮﺩ
احتمالی ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎن
ﭙﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.) ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: اﻥّ
اﻟﺮﻭح ﻤﻘﻴمة
ﻓی ﻤﮑﺎﻧﻬﺎ  ﺭﻭح
اﻟﻤﺤﺴﻨﻴﻥ فی
ﻀﻴاء ﻮ ﻓﺴحة   ﻭ ﺭﻭح
اﻟﻤَﺴﻴئ فی
ﻀﻴق ﻮ ﻇﻠمة  ﻭ
ﺍﻟﺒﺪﻥ ﻴﺼﻴﺮ
ﺗﺮﺍﺑﺎ ﻣﻨﻪ
ﺧَﻠَﻖ  ﻭ ﻣﺎ
ﺗﻘﺬﻑ ﺑﻪ
ﺍﻟﺴﺒﺎع ﻮ
ﺍﻟﻬﻮﺍم ﻣﻥ
ﺃﺟﻮﺍﻓﻬﺎ
ﻓﻤﺎ ﺃﮐﻠﺘﻪ ﻭ
ﻣﺰّﻗﺘﻪ ﮐﺬﻟک
فی اﻟﺘﺮﺍﺏ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﻋﻨﺪ
ﻣﻥ لا ﻳﻌﺰﺏ
ﻋﻨﻪ ﻣثقال
ﺬﺭّة فی
ﻈﻠﻤﺎﺕ ﺍﻟﺄﺭﺽ
ﻭ ﻳﻌﻠم
عدّ ﺍﻟﺄﺷﻴاء
ﻮ ﻭﺯﻧﻬﺎ  ﻭ ﺍﻥّ
ﺗﺮﺍﺏ
ﺍﻟﺮﻭﺣﺎﻧﻴّﻴﻥ
ﺒﻤﻨﺰلة ﺍﻟﺬﻫﺐ
فی اﻟﺘﺮﺍﺏ  ﻓﺎﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﺤﻴﻥ
اﻟﺒﻌث  ﻣﻄﺮﺕ
ﺍﻟﺄﺭﺽ
ﻓﺘﺮﺑﻮ
ﺍﻟﺄﺭﺽ  ثمّ ﺗﻤﺨض
ﻣﺨﺾ ﺍﻟﺴﻘاء
ﻓﻴﺼﻴﺮ ﺗﺮﺍﺏ
ﺍﻟﺒﺸﺮ ﮐﻤﺼﻴﺮ
ﺍﻟﺬﻫﺐ ﻣﻥ
اﻟﺘﺮﺍﺏ  ﺍﺫﺍ ﻏﺴل
ﺒﺎﻟﻤاء   ﻭ
ﺍﻟﺰﺑﺪ ﻣﻥ
اﻟﻠّﺒﻥ اﺫﺍ
ﻣﺨﺾ  ﻓﻴﺠﺘﻤﻊ
ﺗﺮﺍﺏ ﮐل
ﻘﺎﻟﺐ  فی ﻨﻘل
ﺒﺎﺫﻥ اﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍلی
ﺤﻴث ﺍﻟﺮﻭﺡ  ﻓﺘﻌﻮﺩ
ﺍﻟﺼﻮﺭ ﺑﺎﺫﻥ
ﺍﻟﻤﺼﻮّﺭ
ﮐﻬﻴﺌﺘﻬﺎ  ﻭﺗﻠج
اﻟﺮﻭح ﻔﻴﻬﺎ  ﻓﺎﺫﺍ
ﻗﺪ ﺍﺳﺘﻮﻯ  ﻟﺎ
ﻳﻨﮑﺮ ﻣﻥ
ﻨﻔﺴﻪ ﺷﻴﺌﺎ ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭح ﺪﺭ ﻣﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻘﻴم
اﺳﺖ (ﻧﻪ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮ ﻭ ﺟﺴم
ﻤﺘﻠﺎشی ﺸﺪﻩ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﻮ
ﻧﻮعی ﻮ الهی
ﺨﻮﺩ ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻣل ﺒﺎﺷﺪ ﻭﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸت سوم
عرشی ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی ﺒﺎﺷﺪ
ﻓﻮﺭﺍ
ﭘﺶ ﺍﺯ ﺟﻬﻨم
ﺴﻮم کوﺗﺎﻫﻰ
در ملکوت
ﺑﺠﻬﻨم ﭽﻬﺎﺭم
ﻨﺴخ بدتر
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﻳﺎ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﺩ) ﺭﻭح
ﻤﺤﺴﻨﺎﻥ (
ﺗﮑﺎﻣل
ﻴﺎﻓﺘﮕﺎﻥ که
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﺻﻔﺎﺕ ﮐﺎﻣل
ﻨﻮعی ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﭼﻮﻥ این
همانی
ﺭﺏّﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ) ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﻓﺮﺍخی
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ (ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﺎ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭل
قائم ﺒﻨﺤﻮﻯ
که ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋلیّ ﻨﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍنی ﻮ ﻧﻪ ﻣﻦ  ﺑﺤﺎﻟﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺭﻭح ﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺟﺴم
ﻤﺎﺩﻯ ﻭﻋﻘل
بشرﻯ  ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍنی
جاهلانه ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ  ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻤﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺨﻮﺩ
ﺳﺮﻯ ها ﻭ
ﺗﻤﺮّﺩﻫﺎ.
ﻭﻗﻄﻌﺎ ﺭﻭح
کاﻣﻠﺎﻥ ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ هستند  ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺰﻧﺪگی ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧی
ﻮﺗﻮﺣّﺶ ﻭ
ﮐثیف ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺿﻤﻨﺎ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺯﻧﺪگی ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺗﻌﻘل ﻮ ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋی
ﺒﺸﮑلی که
ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺩﺭﻳﻚ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﺎ ﻣﻔﻬﻮم ﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺯﻣﺎﻥ
وﻣﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻭﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻞ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﺧﻮﺩ ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺠﺴﻤﻰ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺑﺪﺍﻳﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ ﺭﻭح
ﻮ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ  ﺩﺭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎلگی
ﺮﺟﻌﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺩﻭﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﺯ ﺩﻭﺭﻩ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭﻗﺎﺋم
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ  ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ
ﻓﺮﺍخی ﻮ
ﻭﺳﻌﺖ ﻭ ﻓﺴﺤﺖ
ﺭﻭﺡ  ﺩﺭ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺖ  ﺑﻴﺎنی
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اثباﺕ ﺭﺍﺣتی
ﻮ ﺭﻓﺎه ﻮ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭح اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭح
ﺪﺭﻳﻚ ﺟﺴم
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی
ﺠﺴمی ﻮﺫﻫن
ﻨﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ ﻣﺎ ﻭ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻭضع
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺁﻳﺎ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ ﻮ
ﺭﻭﺍﻥ ﻤﻴﻤﻮﻥ  ﺑﺎ ﺟﺴم
ﻮﺫﻫﻥ ﻮﺭﻭﺍﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ  ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ؟) ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﺍﻣﺎ
ﺭﻭﺡ (ﻣﺴﻴئ )
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ
ﺑﺪ ﮐﺎﺭﻩ  ﺩﺭ
ﺗﻨگی ﻮ ﻇﻠﻤﺖ
ﺍﺳﺖ. (ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻇﻠﻤتی ﻨﻴﺴﺖ  ﺩﺭﺟﻬﻨم
ﺴﻮم ﺮﻭح
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ  ﮐﻪ
ﻋﺮﻳﺎﻥ ﺍﺯﺗﻥ
هستند  ﻭ
ﺍﺯ ﺍﺷﻌﻪ ﻣﺎ
ﻭﺭﺍﻯ ﺪﻭﻥ
ﻘﺮﻣﺰ ﻫﻤﻴﻥ
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ جهان
ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ.
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻳﻚ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ  ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ (ﺍﻣﻮﺍجی
ﻨﻮﺭﺍﻧﻰ)ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺟﺴم
ﺴﺮﺩ ﺑﺪﻥ ﻤﺎ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻓﺮﮐﺎﻧس
ﻧﻮﺭﻯ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖ  ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺭﻭﺍﻧﻰ  ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻮﺭ
ﺫﺍتی ﺠﺴم
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﻭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎﻯ
ﻨﻮﺭﻯ ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
اﺷﻴاء ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪگی ﺁﻏﺎﺯ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﺷﺪﻩ  ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭﺗﺮﻯ
ﺮﻭﺷﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﻋﻠﻮﻡ
ﻫﻨﻮﺯ ﮐﻮﺩک
ﻨﺎ ﭼﻴﺰﻯ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
عقلی ﻮﻋﻠمی
سطوح بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻟﺬﺍ
ﺭﻭﺡ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ  ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﭙس ﺍﺯ
ﻳک ﺠﻬﻨم ﺴﻮﻡ
ملکوتی ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻣﺎﺩگی
کاﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ ﻮ
ﺗﻬﻴّﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ  ﺗﻬﻴﻪ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻧﺰﻭل ﺪﺭ
ﺭَﺣِم ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻰ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﺴﻤ ﻮﺫﻫﻥ
ﻮﺭﻭﺍﻥ  ﺑﺎﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺩﺭﺗﻨگی
ﻮ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻭ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻧﻮﺭ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻋﻘل
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﻤﻘﺎﻳﺴﻪ
ﮐﺮﺩ
ﻭﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻴﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺗﺎبع این (ﻧﻮﺭ
ﻭﺟﻮﺩﻯ) ﻭ (ﻋﻘل
ﻨﻮﻋﻰ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺪﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﺨﺎک ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺸﮑل ﻮ
ﻭضع اﻭل ﺨﻮﺩ
ﺑﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﻗﺒل
اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺗمی
ﻮﻋﻨﺼﺮﻯ
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﻏﺬﺍ
ﺩﺍﺧل ﺠﺴم
اﻧﺴﺎﻥ ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ  ﻣﺪﺍم
ﻮ ﺩﺍﻳﺮﻩ
ﺳﻴﺮﮐﻠﺎﺳﻴﻮﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒال ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ (ﺗﮑﺎﻣل
ﺠﻤﺎﺩﻯ)
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﮑﺎمل
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ (ﻣﺪﺍﺭﻯ
ﻮ ﻟﻮﻟﺒﻰ) ﺍﺳﺖ.
ﻫم ﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﻫﻢ
ﺍﻧﺪکی ﺒﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﻭضعی
که ﻔﻨﺮ دارد .ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻮ
ﻣﺴﺘﻘﻴم
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌی غیر
ﻣﺴﺘﻘﻴم
ﻮﻣﺪﺍﺭﻯ ﻴﺎ
ﻟﻮلبی اﺳﺖ  ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮک الهی ﺒﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻘﺒﻮل اﻟﻬﻰ
حذکتی
ﻣﺴﺘﻘﻴم اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ (ﻗﻮﺍم
ﻮ ﻗﻴﻤﺖ
ﻭﻗﻴﺎﻡ) ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ

ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ)
ﻭلی ﺪﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻮ ﮐﺮﻣﻬﺎ  ﮐﻪ ﺗﻥ
ﻤُﺮﺩﻩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ  ﺑﺎﺯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﻓﻊ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﺎک ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ (ﻫﻤﺎﻥگوﻧﻪ
ﮐﻪ ﺟﺴم اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﻃﻮل
ﺰﻧﺪﮔﻰ  ﻣﺪﺍﻡ
ﺩفع ﻤﺎﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﻏﺬﺍﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﻣﺎﺩﻩﺍﻯ
ﺠﺪﻳﺪ  ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺨﺎک ﻮﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﻤﻴﺴﺎﺯﺩ (ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﮑﻢ ﻣﺎﺩﺭ ﻭ
ﺩﺍﺧل
ﺴﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺒﺪﻥ ﻄﻔل ﻮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ) ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﺰﺩ ﻣﺼﻮّﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ  ﻭ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺸﮑلی
که ﺍﻭﻝ ﺑﻮﺩﻩ (ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ  ﺭﻭح
ﺒﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ  ﺑﺪﻭﻥ
ﺠﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﻭح
ﺪﺭﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
نوعی ﻧﻔﻮﺫ
ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ  ﻭﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﺗﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪﺳﻪ
ﭼﻴﺰﺟﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺍﻭل
ﺠﺴﻢ ﻭﻣﺎﺩﻯ  ﻭﺩﻭم
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
وﺳﻮم اﻣﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎلغی
ﻴﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻣل ﺸﺪﻩ)
ﻭﺑﺪﻳﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ (ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍک ﺬﻫﻨﻰ  ﻭﻋُﻤﻘﻬﺎ
و سطوح عقلی ﻮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ  ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ  ﮐﻪ ﻣﺪﺍﺭج
ﻄﺒﻴﻌی ﻮ
ﺍﺣﺴﺎسی
هستند . ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ  ﻭﺧﻴلی
ﭙﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ  ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕﻋﻠمی
ﻨﺎﺭﺳﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻥاﺳﺖ  ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕﻋﻠمی
ﺘﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﺣﺴﺎس
ﺁﻧﺮﺍ یا الهام
الهی ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻋﻠمی
ﭙﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ  ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻫﺴتی ﻮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻮﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﺭﻭﺍﻧﻰ  ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ ﻨﻪ
ﺧﻴلی ﺪﺭﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭼﻴﺰﻯ
ﺠﺰ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻣﻬم ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ  ﺩﺭک
ﺰﺑﺎﻥ ﻮﻋﻘﻞ ﻫﻤﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ (ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺡ) ﮐﻪ ﻳﻚ ﺗﺮﺑﻴتی
عملی دز تخلیه
و تحلیه صفات
اﺳﺖ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺮﺑﻴتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮعی
اﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻋلم ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻴلی اﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺣﺘتی
ﺴﻮﺍﺩ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻮنوشتن
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ  ﺳﻠﻮک الهی
ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺬﺍﺕ
اصلی انسان
ﺍﺳﺖ  ﻭﺳﻮﺍﺩ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ  ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺫﻫﻥ
اﺳﺖ و نه روان .ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺫﻫﻦ  ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺧﻄﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎ
ﻫﺴﺖ  ﻭلی ﺪﺭ
ﮐﺎﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺭﻭح بعد چهارم
وجود انسان
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳتی
ﺪﺭ ﭘﻴﺶﺩﺍﺭﻳم
ﻴﺎ ﻧﻪ. ﺍﮔﺮ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ ﺑﻴﻥ
ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ ﻋﻠمی
ﻮ ﺗﻮﺿﻴحی اﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ قهرمان
سلوک الهی این
نویسنده ﺑﺎﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺗﻮﺿﻴحی ﻮ
ﻋﻠمی اﻣﺮﻭﺯ
ﻭﻳﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ  ﺃﻣﺮﻯ
ﻄﺒﻴﻌی اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺎﺭیخ ﺘﺤﻮل
ﻔﮑﺮ ﺑﺸﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ گفتار ﻫﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
عینی ﺩﻗﻴق
ﻤﺎﺩﻯ ﻴﺎﻋﻠم
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺍﻯ کسب ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﺮﺁﻥ  ﮐﻪ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ در ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ  ﻗﺮﺍﻥ
ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث  ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺍﻧﺠﻴل
ﻮ ﻏﻴﺮﻩ  ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻏﻴﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ  ﻭﺣتی
ﺨﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭلی
ﺪﺭ ﺃﻣﺮ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻋﻴﻥ
ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ  ﻭﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻘﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ  ﻧﺎﺭﺳﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﺮﺍﻥ ﺴﺨﺖ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯﻓﻬم
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ  ﻭ ﺟﺰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل اﻟﻬﻰ ﻳﺎ
( بقول بقرآن
ﺍﻫﻞ ﺍﻟﺬﮐﺮ)
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺪﺭک
ﺁﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻭل ﺒﺎﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ائم ﮐﺮﺩ
ﺑﻌﺪ
باطن ﻗﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻓﻬﻤﻴﺪ. ﻭلی
ﺪﺭ ﻋﻠﻢ ﺍﻭل
ﺒﺎﻳﺪ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﻮﺍﻧﺪ  ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩ.

حدیث 2436 -
ﺩﺭ ﺑﺤث ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ(ﺝ۷ﺹ38ﺑﺤﺎﺭ) ﺑﺎ
ﺍﺑﻥ ﺃبی
اﻟﻌﻮﺟاء ﻤﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﻯ ﻤﻌﺮﻭﻑ  ﺁﻥ
ﺰﻣﺎﻥ  ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪﻗﺮﺍنی کلّما
ﻧﻀﺠﺖ
ﺟﻠﻮﺩﻫم
ﺒﺪّﻟﻨﺎﻫم
ﺠﻠﻮﺩﺍ ﻏﻴﺮﻫﺎ
ﻟﻴﺬﻭﻗﻮﺍ
ﺍﻟﻌﺬﺍﺏ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﮐﻪ
ﭘﻮﺳﺖ ﺁﻧﺎﻥ (ﺩﺭﺟﻬﻨﻢ)
ﭘﺨﺘﻪ ﺷﺪ (ﺩﺭﺁﺗﺶ)
ﺑﺎﺯ ﭘﻮﺳﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺒﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ  ﺗﺎ
ﻣﻌنی عذﺍﺏ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤند .
ﺳﺎﺋل ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﮔﻨﺎﻩ
ﭘﻮﺳﺘﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﭼﻴﺴﺖ؟ (ﮐﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ
ﺑﺴﻮﺯﻧﺪ
ﻭﻋﺬﺍﺏ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺳﻮﺧﺘﻦ ﭘﻮﺳﺖ
ﻭ ﺗﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﮑﺮ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ  ﺳﻮﺧﺘﻥ
ﺒﺎ ﺁﺗﺶ ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ  ﻘﺎﺑل
ﺘﺼﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻳﻦ (ﭘﻮﺳﺘﻬﺎ)
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺤﻴﻮﺍنی
در کارماها
هستند ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﻮ ﺣﻘﻴﺮ شده  متناﺳﺐ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ  ﺗﻮﻟﺪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺪﺍﺭج ﻨﻮﻋی
ﺒﻌﺪﻯ ﺮﺍ  ﺩﻭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﺣتی
ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ  ﭼﻮﻥ
گدشته ﻫﺎﻯ
همین ﺮﻭﺡ ﻗﺒل
اﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ نوعی
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌی ﺒﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺎﻳﺪ.
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ ﮐﺴﺐ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺳﻴﺪ  ﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻠﻮﻙ الهی ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﺟﻠﺪ)
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﭙﻮﺳﺖ ﺗﻥ
ﻨﻴﺴﺖ  ﮐﻪ
ﺍﻳﺮﺍﺩ ﺳﺎﺋﻞ
ﻭﺍﺭﺩ باشد .
ﺑﻠﮑﻪ (ﭘﻮﺳﺖ ﻭ
ﺗﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ) ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﺟﻬﻨﻢ)
ﻫﻤﺎﻥ
گوﻫﺎﻧﻮم
ﺘﻮﺭﺍﺕ  ﻭﺟﻬﺎﻧﻮم
ترجمه
ﻴﻮﻧﺎﻧﻰتورات
و انجیل  ﻭ نیز
ﺟﻬﺎﻥ ﻔﺎﺭسی و
عرفان
پارسائی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
کاﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺯل ﺘﺎ ﺍﺑﺪ  ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺁﻥ اﺳﺖ. ﻳﺎ
ﻣﻮﻓق ﺒﻨﻮع
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ  ﻭﻳﺎ
ﭼﻮﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺮﮐﺶ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی
ﻤﮑﺮﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ. (ﻋﺬﺍﺏ)
ﻋﮑس (ﻋَﺬﺏ)ﺍﺳﺖ
ﻳﻌنی عذﺏ ﺩﺭ
ﮔﻮﺍﺭﺍﺋی
ﺰﻧﺪﮔﻰ  ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭ
ﺭﺍﺣﺘﻰ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﺬﺍﺏ
ﺩﺭ ﺭﻧج ﻮﺩﺭﺩ
ﻭ ﺳﺨﺘﻰ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺯﻧﺪﮔی ﮐﻪ (ﻋﺬﺏ)
ﺍﺳﺖ ﻭ ﮔﻮﺍﺭﺍ.
ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺪﺭ
ﺟﻨﮕل ﻮﻳﺎ ﻫﺮ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺪﺭ ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎ
ﻭﺻﺤﺮﺍﻫﺎ
ﻭﺟﻨﮕﻠﻬﺎ
ﻭﻳﺨﭽﺎﻟﻬﺎ  ﮐﻪ
ﺟﺰﻋﺬﺍﺏ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺯﻧﺪگی ﻨﻴﺴﺖ.)
ﺍﻣﺎم ﺪﺭﭘﺎسخ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ: ﻮﻳﺤک
هیهی  ﻭهی
غیرﻫﺎ  ﻓﻘﺎﻝ  ﻓﻤثّل
لی ﺬﻟک ﺸﻴﺌﺎ
ﻣﻥ ﺃﻣﺮ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ  ﻗﺎل
ﻨﻌﻢ  ﺃﺭﺃﻳﺖ
ﻟﻮ ﺃﻥ ﺃﺧﺬ
ﻟﺒنة ﻓﮑﺴﺮﻫﺎ
ثمﺮﺩّﻫﺎ
فی ﻤﻠﺒﻨﻬﺎ  ﻓﻬﻴﻬﻰ  ﻭ هی
غیرﻫﺎ ﺁﺭﻯ
اﮔﺮ ﻳک ﺨﺸﺖ
ﺁﺟﺮﻯ ﺮﺍ
ﺧﻮﺭﺩ ﮐﻨﻨﺪ  ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺨﺸﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺒﺴﺎﺯﻧﺪ  ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫم هماﻥ ﺁﺟﺮ
ﻗﺒلی اﺳﺖ  ﻭ ﻫم
هماﻥ ﻨﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺖ. ( ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ  ﻭ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﻗﺎلب گیری
ﺠﺪﻳﺪ  ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺪﻥ همه
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ  ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻥ همان
اﺣﺴﺎس ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺻﺮﻳﺤﺘﺮ ﺁﻥ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ  ﺑﺎﻋث ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﺴُﻨّﻯ
ﻤﻴﺸﺪ.ﻭ ﺣتی
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻥ
اﻧﮑﺎﺭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺨﻮبی ﺒﺮﺍﻯ
همه ﺭﻭﺷﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
همه ﻣﺬﺍﻫﺐ  ﺩﺷﻤﻥ
علمی ﻮ ﺗﮑﺎﻣل
ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ ﻋﻠمی
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺟﻨﺠﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻥ ﻤﺮﮐﺰ
ﻫﺴتی اﺳﺖ  ﻭﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﮑس
ﻓﻀﺎﺋی ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺴیح
گفته ﺑﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻥ ﻤﺮﮐﺰ
ﻫﺴتی اﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺮﮐﺰﻫﺴتی
اﺳﺖ  ﻭﺭﻭح
اﻭ ﻣﺮﮐﺰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺟﺴم اﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻪ
ﺯﻣﻴنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﻭح اﺳﺖ  ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﺎﻳﮕﺎﻩ ﻭ
ﻣﺮﮐﺰ إتّکاء
و ﺗﮑﺎﻣل ﻮ
ﭘﻴش ﺮﻓﺖ ﺷﺨصی
هر ﺭﻭح
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﺠﺪﺩ
ﻭﻋﻠمی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ  ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق
ﺘﺄﻳﻴﺪ ﮐﻠﺎم
اﻳﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺑﺎﻋث
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻠﻮﻡ  ﮐﻠﺎم
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻃل ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﺿﻴح
ﺒﻬﺘﺮﻯ
اﺭﺍﺋﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.
ﺍﮔﺮ که ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻮ ﺳﻠﻮک الهی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻋﻠم
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﺭﻭح
ﻮﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ
و حجاب اعظم  ﺑﺎﻋث ﺯﻭﺍل
ﺨﻮﺩ ﻋﻠﻢ و
علما ﻣﻴﺸﻮﺩ.

حدیث 2437 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ39
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻨﺰﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻣﺪ  ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺑﻘﺒﺮﺳﺘﺎﻥ
ﺒﻘیع ﺒُﺮﺩ.
ﺳﭙس ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺒﺮﺳﺮ ﮔﻮﺭﻯ
اﻳﺴﺘﺎﺩ
ﻭﮔﻔﺖ  ﺑﺎﺫﻥ الهی
ﺒﺮﺧﻴﺰ. ﻭ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﺮﺩﻯ
ﺒﺎﻣﻮﻫﺎ ﻭ
ﺭﻳﺶ ﺳﻔﻴﺪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪ.
ﺧﺎک اﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﭘﺎک ﻛﺮﺩ  ﻭﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺍﻟﺤﻤﺪ ﻟﻠﻪ ﻭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﮐﺒﺮ.
ﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻭ نیز ﺍﻭ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺳﭙس ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺒﻤُﺮﺩﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ  ﮐﻪ
ﺑﺄﺫﻥ ﻮ
ﺍﺟﺎﺯﻩ الهی
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺳﭙس ﺑﺮﺳﺮ
ﻗﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺮﻓﺘﻨﺪ  ﻭ
ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ  ﮐﻪ
ﺑﺎﺟﺎﺯﻩ الهی
ﺒﺮﺧﻴﺰﺩ ﻭ
ﻣُﺮﺩﻩ ﺳﻴﺎﻩ
ﭼﻬﺮﻩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪ  ﻭﻣﻴﮕﻔﺖ
(ﻳﺎ ﺣﺴﺮﺗﺎﻩ
ﻳﺎ ثبوﺭﺍﻩ) ﭼﻘﺪﺭﺟﺎﻯ
ﺤﺴﺮﺕ ﻭ
ﭘﺸﻴﻤﺎنی اﺳﺖ.
ﺳﭙﺶ ﺟﺒﺮﺋﻴل
گفت  ﺑﺎﺫﻥ
الهی ﺒﺠﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺒﺮﺋﻴل به
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ:
ﻴﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﮑﺬﺍ
ﻳُﺤﺸﺮﻭﻥ ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة  ﻭ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻮﻥ  ﻘﻮﻟﻮﻥ
هذا ﺍﻟﻘﻮﻝ ﻭ
ﻫﻮلاء لا
ﻴﻘﻮﻟﻮﻥ ﻤﺎ
ﺗﺮﻯ ﺍﻯ
ﻤﺤﻤﺪ  ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺤﺸﻮﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ اﻳﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭽﻨﺎﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﻯ. ﺍﻳﻥ
ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﺯﻳﺎﺩﻯ
اﺯ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﺭﺏّ
مربّی ﺧﻮﺩ  ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺤﺎل ﻤﺎﺩﻯ
ﺮﺍ می ﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻳﻘﻴﻥ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل تازه
ﺨﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺑﻮس ها ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﺋی
هست  ﮐﻪ
ﻗﺎﺑل ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺭﻭﺍﻥ کاﻭﺍﻧﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﺧﻄﺎﺭﻯ الهی
ﻮ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﻋﺒﺮﺕ
ﻭ ﺗﺬﮐﺮ ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﮔﺮﮔﻮنی ﺮﻭح
ﺨﻮﺩ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺣﺪﻳث
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺍﺯ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﺠﺒﺮﺋﻴل ﻮرّب ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﻣﺪﺍم ﻮﻯ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ الهی
ﻘﺎﺋﻢ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﺫﻥ اﻟﻠﻪ
ﻭرخصت ﺍﻟﻬﻰ
میگویند  ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﻫﺪ  ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺍﺳﺘﻘﻠﺎلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺪﺑّﺮﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺿﻤﻨﺎ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺄﮐﻴﺪ می
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺻﻮﺭﺕ ﺳﻔﻴﺪ
ﻭﻧﻮﺭﺍنی
ﻤﻮٴﻤﻦ اوم
کننده  ﮐﻪ
ﺍﺯ ﮔﻮﺭ و
عزلتگاه
سلوکی ﺩﺭ
ﺁﻣﺪﻩ  ﻭﻣﻮﻫﺎ
ﻭﺭﻳﺶ ﺍﻭ
ﺳﻔﻴﺪ ﺑﻮﺩ  و
ﺳﻤﺒﻮل اﻧﺴﺎﻥ
ﺰﺣﻤﺖ ﮐﺶ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ.
ﻭﺑﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ الهی
ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺍﺯ
ﻣﺮگ یا مرگ
قببل از مرگ
ﺸﺪﻩ  ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻬﺘﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺗﻤﺎم
اﻧﻮﺍع ﺪﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﻨﻮﻋﻰ  ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ
ﻭ ﺳﻔﻴﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻏﻴﺮ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﻴﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ  ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺳﻴﺎﻩخواهند
داشت ﺩﻟﺎﻟﺖ
ﺍﺯﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻔﺼل ﻨﻮعی ﻮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺪﺍم
ﺤﺴﺮﺕ ﻭ
ﭘﺸﻴﻤﺎنی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﻋﻘل
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ کننده
ﻳﺎ ﺑﺰﺑﺎﻥ
نگوﻳﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺤﺎل
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺴخ حیوانی
ﻴﺎﻓﺘﻪ  ﻭ ﺟﺰ
ﺗﺤﻤل عذﺍﺏ
ﺯﻧﺪگی
ﺤﻴﻮﺍنی کاﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ  ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ  ﻭ ﭘﺶ ﺍﺯ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ  ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺪﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻴﺸﻤﺎﺭﻯ
ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ که
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ  ﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﺘﺎ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. که
ﺍﻳﻨﻚ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺣﺪﻳث
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﺑﺮﺍﻯ
کساﻧﻴﮑﻪ ﻓﮑﺮ
ﺍﺣﻴﺎﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﻣُﺮﺩﮔﺎﻥ
هستند ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ  ﺑﻬﻤﻴﻥ
ﺴﺎﺩگی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻪ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻗﺒﻠﻰ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮﺷﺪﻩ  ﻭﻳﺎ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺁﻥ
ﺼﻮﺭﺕ قبلی را
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺒﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻣُﺮﺩﻩﺍﻧﺪ  ﺳﻔﻴﺪ ﻭ
ﻧﻮﺭﺍنی اﺳﺖ.
ﻭﻏﻴﺮ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺒﺮﺧﻠﺎﻑ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ  ﺻﻮﺭﺕ
ﺳﻴﺎﻩ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺣﻀﻮﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺤﺸﺮ
ﺭﻭﺡ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻧﻮع
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ  ﺍﻳﻥ
ﺴﻴﺎهی ﻮﺣﺴﺮﺕ
ﻭ ﻧﺎ ﺗﻮﺍنی
ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﺳﻔﻴﺪﺗﺮ
ﻭﻋﻘلی عظیم
ﺘﺮ  ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺳﻠﻮک
ﻤﺮﺑﻮﻃ ﺒﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ذکر
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪ ﺍﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻮٴﻤﻦ  ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺑﺎ ﺗﺠﻠّﻯ الهی
ﺪﺭ ﺳﻄح ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺣﻤﺎنی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋم هست. ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﻟﺪﺍﻥ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺁﻥ
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺑﻬﺮ ﺭﻭﺵ
ﻭﺗﺮﺗﻴﺒﻰ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﻨﻮع
وولایت ﺮﺗﺮ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻗﺎﺋم
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪ  ﺁﻧﺮﺍ
ﺁﻏﺎﺯ ﻭ ﺘﺮتیب
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. (ﺣﺸﺮ)
ﮐﻪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﺪﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻘﻴﺎﻣﺖ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺒﺮﺍﻯ
ﺟﻬﻨم اﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺣﺸﺮ ﻭﺍقعی
ﺪﺧﻮل ﺮﻭح ﻮ
ﺗﺰﺭﻳق ﺁﻥ  ﺩﺍﺧل
ﻨﻄﻔﻪ ﻭ ﺟﺴم ﻮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ  ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻔﻮﺭﻯ ﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ  ﺍﻳﻥ
ﺘﺰﺭﻳق ﺮﻭﺡ ﻣﺤﻤﻮل
اﺳﭙﺮم ﺪﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ  ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎئم
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴخ
ﺸﺪﻩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﻭﺯ ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺑﺪﻭﻥ
ﺼﻮﺭﺕ قبل اﺯ
ﻣﺴخ ﺸﺪﻥ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﺪﺭﺟﻪ
ﻣﺴﺦ ﻭﻧﻮع
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺍﻭﺭﻯ الهی
ﻤﻴﺸﻮﺩ  ﻭ
ﺑﺘﺮﺗﻴبی که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺸﺮﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﻬﻤﺎﻧﺪﻥ ﺁﻥ ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋی که
ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
هستند  ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ  ﺑﺎﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌی ﺨﻮﺩ  ﺑﺎ ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. (ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ)
ﺍﻭم کنندﻩ
ﺳﺎﻟک ﻮ ﺍﻭم
کرﺩﻩﻫﺎﻯ
کاﻣل الهی
اﺴﺖ. ﺩﺭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺘﻮﻟﺪ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ
عذﺍﺏ ﺩﻳﺪﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻧﺠﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟی
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻮٴﻤﻦ  ﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺗﺎﺯﻩ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ  ﺑﺮﺍﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﻴﺸﺘﺮ  ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ  ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣل اﺭﺍﺩﻯ
ﺨﻮﺩ  ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻓﻬم ﻮﻋﺸق
ﻮﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ.
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح اﺯ
ﺍﺯل ﺘﺎ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ  ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﺼﻮرﺖ ﻃﺒﻴﻌی
ﻮﻏﻴﺮ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﻮﺩﻩ. ﻭلی
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
عاقل ﺸﺪﻩ  ﺳﺮﮐشی
اﺣﺘﻤﺎلی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺴﺮﮐﺶ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻭلی
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ (ﺗﮑﺎﻣﻞ)
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺗﺮک ﻤﻘﺎم
ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺒﺮﺍﻯ کسب
ﻣﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺮّﺩ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ  ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻧﺎﺗﻮﺍنی
اﻧﺠﺎم ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺻﻔﺎتی ﻤﺰﺍﺣﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﻮﺩ.

حدیث 2438 -
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ40ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺠﺒﺮﺋﻴل ﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻥ  ﻭ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻤُﺮﺩﮔﺎﻥ
ﭙﻮﺳﻴﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻩ ﺷﺪﻩ  ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻤﻮٴﻤﻥ اﺯﻗﺒﺮ و
عزلتگاه
سلوکی ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪ  ﻭ ﺧﺎک
اﺯ ﺳﺮ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﭘﺎک کرﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ: ﻮﺃﺷﻬﺪ
ﺃﻥ لا ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ  ﻭﺣﺪﻩ
ﻟﺎ ﺷﺮﻳک ﻠﻪ  ﻭﺃﺷﻬﺪ
ﺃﻥ ﻤﺤﻤﺪﺍ
ﻋﺒﺪﻩ ﻭ
ﺭﺳﻮﻟﻪ  ﻭ ﺃﺷﻬﺪ
ﺃﻥّ ﺍﻟﺴﺎعة
ﺁﺗﻴﻪ ﻟﺎ ﺭﻳﺐ
ﻓﻴﻬﺎ  ﻭ ﺃﻥ
اﻟﻠﻪ ﻳﺒﻌث
ﻣﻥ ﻔﻰ
ﺍﻟﻘﺒﻮﺭ ﻭﮔﻮﺍهی
ﻤﻴﺪﻫﻢ  ﻭ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺩﺍﺭﻡ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﺰ
ﺍﻭ ﺧﺪﺍﺋی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﮔﻮﺍهی
ﻤﻴﺪﻫﻢ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻋﺒﺪ ﻭ
ﺭﺳﻮﻟﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﮔﻮﺍهی
ﻤﻴﺪﻫﻢ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻋﺖ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﺮﺩﻳﺪ ﺳﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮔﻮﺭﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺒﻌﻮ ث ﻭ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺟﺒﺮﺋﻴل
اﻓﺰﻭﺩ ﮐﻪ: هکذﺍ
ﻳُﺒﻌثوﻥ ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻳﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻯ
ﻤﺤﻤﺪ  ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ  ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﻤﺒﻌﻮث
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. (ﻣﺒﻌﻮث
ﺷﺪﻥ ﻴﻌنی
ﺰﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ  ﻭﺍﺭﺳﺎل
ﺒﻤﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺨﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل
ﻤﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮﮒ  ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ  ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎئم
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﻭ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺭﺳﻮل
اﻋﺰﺍمی ﻮ
ﻣﺄﻣﻮﺭ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣُﺮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
گوﺍهی اﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺎک
اﺯ ﺭﻭﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.
ﻧﻈﺎﻓﺖ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﺨﺖ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺯﺧﻮﺍﺏ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻳک
کاﻣل ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ  ﮐﻪ ﻣﺮگ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﺮﻣﻴﺨﻴﺰﺩ  ﻭ
ﻣﺎﻣﻮﺭ ﺧﻠق
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﮔﻮﺭ)
ﺭﻭﺡ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺠﺴم و تن اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﮔﻮﺩﺍل عزﻟﺖ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﺎﻟک
جدّی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨک اﺯ ﺍﻳﻥ
گوﺩﺍل چون
قبر ﻮ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺁﻳﺪ  ﻭ ﮔﻮﺭ
ﺧﺎکی ﻮ زندگی همیشگی
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی اﻧﺴﺎﻥ
ﻮ ﺟﺴم ﺁﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺯ ﻗﺒﺮ ﺧﺎکی
ﺼﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ  ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﻘﺒلی
ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭتی ﺒﺮﺗﺮ
ﻳﺎ ﺑﺪ ﺗﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨک ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ  ﺗﺎ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ ﻘﻄﻌی اﻭ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺭﻭح
انسان همیشه
ﺯﻧﺪﻩ  ﻭ ﻧﺰﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ  ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻭ ﻳﺎ
ﺟﻬﻨم ﻤﻠﮑﻮﺕ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ  ﺗﻮﻟﺪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﻳک ﻤﺎﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺑﻬﻤﻴﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﮔﻮﺍهی اﻳﻥ
ﺸﺨﺺ  ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺧﺪﺍ ﺧﺪﺍﺋی
ﻨﻴﺴﺖ با
یقینی حق الیقینی
است ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎن
ﺮﻭﺑﺮﻭ ﻧﺸﺪﻩ  ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒالاﺗﺮ  ﺗﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺏّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ
ﺗﺠﻠّﻯ ﻤﻴﺴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﺩﺭک اﻧﺴﺎﻥ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ  ﻭ ﺷﺎﻫﺪ
ﺑﺎﺯ ﺩفع ﺸﺮک
با اذکار
توحیدی ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻘﺎم ﺮﺑّﺎﻧﻰ
ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
کاﺭ دائم
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ  ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ و
توسّلات
عبادی ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍم ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
برتر الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﺧﺪﺍﺋی
هستی ﻮلی
ﺨﺪﺍی الله
ﻧﻴﺴتی ﻮ
ﺷﺮﻳﻚ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺷﺮﻳک
ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﻓﻘﻄ
ﻨﻮﻋﻰ ﻇﻬﻮﺭو
تجلّی ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘل ﻮﺩﺭک ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺸﺮﻳک ﺨﺪﺍ ﻭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻨک
ﺒﻄﻮﺭ ﺩﻗﻴﻖ  ﺑﺎﻭﺭ
ﺣقّ اﻟﻴﻘﻴنی
کرﺩﻩ  ﮐﻪ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ توسّل
با ﻣﺤﻤﺪ  ﻭﻫﺮ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ  ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﺳﺎﻋﺖ ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ وقت
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﺪﻥ ﺪﺍﺷﺖ  ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ برتر
هم نرسیده و
ﻧﻤﻰ ﺭﺳﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ همگاﻥ (ﻮﻗﺖ
ﺳﺎﻋﺖ) ﻣﺮﮒ نیز
هست ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﻓﺮﺍﺭﻯ
اﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﻮﻋﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﻘﺎﺋم
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻨﺴخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻤﺒﻌﻮث ﺷﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺪﺭ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
بشری ﺨﻮﺩ
ﻣﺒﻌﻮث ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻓﻘﻄ ﺰﻧﺪﻩ ﻭ
ﺍﺭﺳﺎل
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ  ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﻴﺎﻳﺪ ﺑﻌثت
ﻧﻴست ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩﺷﺪﻥ
اﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻌنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭح ﻨﻤﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ.
ﻭﺩﺭ ﺟﺴم اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﺪﺭیک ﺘﻮﻟﺪ  ﻭ ﺩﺭﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. امام ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻣﺮگ ﻮ
مرگ قببل از مرگ
ﺯﻧﺪﻩﺷﺪﻥ
ﺒﻌﺪﻯ  ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ
از سالک  ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻮٴﻤﻥ اﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎﻏﻴﺮ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ. ﻭ ﻳک
ﺤﺪﻳث ﮐﻠّﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﺑﺠﺎﻫﻠﺎﻥ  ﻭﺗﺸﻮﻳق
ﻮ ﻳﻘﻴﻥ ﺪﺍﺩﻥ
ﻮ ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺩﻥ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.

حدیث 2439 -
ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ40 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻘﺎل ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ  ﻟﺎ
ﻳﻮٴﻤﻥ عبد  ﺣﺘّﻯ
ﻴﻮٴﻤﻥ
ﺒﺄﺭبعة  ﺣﺘّﻯ ﻴﺸﻬﺪ
ﺃﻥ لا ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﺣﺪﻩ ﻟﺎ
ﺷﺮﻳک ﻠﻪ  ﻭ ﺃﻧّﻯ
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ  ﺑﻌثنی
ﺒﺎﻟﺤﻖّ  ﻭ ﺣﺘّﻯ
ﻴﻮٴﻤﻦ
ﺑﺎﻟﺒﻌث ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻤﻮﺕ  ﻭﺣﺘّﻯ
ﻴﻮٴﻤﻥ
ﺒﺎﻟﻘَﺪَﺭ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺒﺪﺭﺟﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ (
راستین ) ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ
ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﭽﻬﺎﺭ ﺃﻣﺮ. (ﻣﻮٴﻤﻥ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ  ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ اﻭ ﮐﻤﺎل
عباﺩﺕ ﺍﻭ  ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی کسب
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺪﺭﺟﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺴﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ  ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﻳﻥ اﺣﻮﺍﻝ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻭم
کرﺩﻩﻫﺎﻯ
کاﻣﻞ  ﮐﺴﺎنی
هستند ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
عقاﻳﺪ ﺭﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ.)
ﺗﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮔﻮﺍهی ﻮ
ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺑﺪﻫﺪ  ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺪﺍﺋی ﻨﻴﺴﺖ  ﻭ ﺷﺮﻳک
ﻨﺪﺍﺭﺩ. (ﺍﻳﻥ
گوﺍهی ﺴﻤﺒﻮل
اﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻣﺪﺍم به ﺸﻬﻮﺩ
کنونی ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺷﺮک عباﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍئی هستی
ﻮلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﺣنی
اﮔﺮ ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮ ﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﺍﻫﻰ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﻭ ﺯﺑﺎنی
اﻣﺮﻭﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﺪﻥ ﮔﻮﺍهی
ﺤﻘﻴﻘﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ  ﺍﻭﻟﻴﻥ
عباﺩﺗﻰ  ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ  ﺑﻤﻘﺎمی
الهی ﺒﺮﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺍﮐﺒﺮ
الله نیست .ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺘﺠﻠّﻯ
ﺒﺮﺗﺮ الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺏّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺩﺭمطلق ﻧﻬﺎﻳﺖ)
ﻭ ﺍﻳﻨﻚ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺮﺍ (ﻣﺤﻤﺪ)
ﺑﺤق
ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﻤﻄﻤﺌﻦ
ﻧﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ( شهود
مصطفوی ) ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل زنده ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻳﺎ ﭘﻴﺮ
الهی ﺒﺤﻖ  ﻭ
ﻭﺍﻗﻌﺎ الهی
ﻮﺣج کرﺩﻩ
ﺍﺯﻗﺒل اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐسی ﺮﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ برتر
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻥ
عقیده  ﺣنی ﺒﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺣﻘﻴﻘﻰ  ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺳﺪ. ﺣق
ﺒﻮﺩﻥ  ﻳﺎ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ  ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻤﺎم ﺤﻘﻬﺎﻯ
ﺴﺎﺑﻖ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭبرتری
مقام الهی
ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ
ﻭﺣق ﺠﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ  ﺑﺮﺍﻯ
ادامه أبدی
ﺴﻠﻮک اﺭﺍﺋﻪ
از خداوند
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺣق
ﺒﺎﺯ ﺣج ﻮ
ﺣﺎﺟّﻰصادق   ﻭ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺑﺤج
ﺃکبر ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﭼﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
بمعرفی
خداوند ﺑﻌﺪﻯ. )
ﻭ ﺳﻮم اﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ  ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﻌثتی
هست . (ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﺪﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق هست ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻳﻥ
ﺪﻟﻴل که ﺑﺎﺳﺘﻘﺒﺎل
ﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﻭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌثت
ﻳﻌنی
ﺰﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ  ﻭ
ﺍﺭﺳﺎل
ﺒﻤﺄﻣﻮﺭﻳﺖ  ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ اﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺗﺎ
ﺍﺑﺪ ﻳک ﺮﻭح
ﺪﺭ ﺣﺎل
ﺘﮑﺎﻣل ﺒﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ ﮐﻮﺗﺎهی
کرﺩ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﺴبی ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ  ﺗﺎ ﺍﺑﺪ
بی اﻧﺘﻬﺎ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺑﻌثت
ﺍﺭﻭﺍح غیر
ﻣﻮٴﻤﻥ
ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ  ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﺭﺳﺎل
ﺒتولد نوعی
ﺪﻧﻴﺎ و ﺟﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ گرﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ)
ﻭ ﭼﻬﺎﺭم
اﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻘَﺪَﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ (ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻣﺨﺘﻠﻒ (ﻗَﺪَﺭ)ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻣﻄﺮح اﺳﺖ.
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﺒﺎ (ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ)
ﺁﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩ  ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻤﺎنی ﺠﺒﺮﻯ.
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻴﺎ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
عملی  ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ (ﻗﺪﺭﺕ)
ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻟﺎﺯﻡ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺳﻌی
ﻨﻬﺎﺋی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺎ ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ  ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
لازم و کافی
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻘﺪﺭ ﻳﺎ (ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ)
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﻳک ﺤﺪّ
ﺍﻗل ﻮ ﻳگ ﺤﺪّ
ﺍﮐثرﻯ  ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﮑﺎﻥ ﺘﮑﺎﻣل
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺘﻮﻟﺪ
ﻗﺎﺋﻞ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ  ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻭ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻫﺴﺖ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻗﺪﺭ (ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ)
ﺍﺳﺖ  ﻭﻫﻤﺎﻥ (ﺳﺮﻭﺍﻥ)
ﻴﺎ (ﺯﺭﻭﺍﻥ)
ﻤﺬﻫبی است .
ﻗﺪﺭﻯ که ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ
ﺟﺒﺮ الهی
ﻤﻄﻠق ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻌﺎﻑ
ﺍﺯ ﻫﺮﮐﺎﺭ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﺣتی
گناﻫﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺄﻧﺪﺍﺯﺩ.
ﺑﺮﺍﻯ اﺟﺮﺍﻯ
ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ از
یاﺩﺍﺷﺘﻬﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻳﻌنی اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻋﮑس
ﺟﺒﺮ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺻﻠﺎح ﺒﺪﺍﻧﺪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل کند
ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ (ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ) ﻳک
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺒلی
اﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺎﻟک
ﻤﻮٴﻤﻦ ﺃﻣﺮ
ﺑﻴﻥ ﺃﻣﺮﻳﻥ
ﻤﻌﺘﻘﺪ ﺍﺳﺖ  ﻳﻌنی
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺟﺒﺮ الهی ﺮﺍ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ  ﻭ ﻫﻢ  ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺟﺰ ﺍﻣﺘﻨﺎع
ﺒﺎ ﮐﻨﺘﺮل
ﻨﻔس ﮐﺎﺭﻯ ﻨﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ او
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
اﺯﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻧمی
ﺸﻮﺩ. ﻗَﺪَﺭ
ﮔﺎهی ﺒﻤﻌنی
ﺘﻮﺍﻥ ﻮ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ  ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻤﻌنی
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ  ﻭﻧﺎﺗﻮﺍنی
اﻧﺴﺎﻥ در
قدرت   ﺑﺠﺰ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺘثناءا  ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗل
باﻃﻠﺎع ﻘﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ  ﺩﻭ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮکی ﻴﺎ
ﺳﺮﮐشی ﺮﺍ
ﺩﺍﺩﻩ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک ﺒﻨﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻮ
ﺑﻬﺸﺖ  ﻭ ﻳﺎ
ﺳﺮﮐشی
اﺯﻋﺒﺎﺩﺕ  ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ  ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﻮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺮﻭﺩ.

حدیث 2439 -
ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ40 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻘﺎل ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ  ﻟﺎ
ﻳﻮٴﻤﻥ عبد  ﺣﺘّﻯ
ﻴﻮٴﻤﻥ
ﺒﺄﺭبعة  ﺣﺘّﻯ
ﻴﺸﻬﺪ ﺃﻥ لا
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺣﺪﻩ
ﻟﺎ ﺷﺮﻳک ﻠﻪ  ﻭ ﺃﻧّﻯ
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ  ﺑﻌثنی
ﺒﺎﻟﺤﻖّ  ﻭ ﺣﺘّﻯ
ﻴﻮٴﻤﻦ
ﺑﺎﻟﺒﻌث ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻤﻮﺕ  ﻭﺣﺘّﻯ
ﻴﻮٴﻤﻥ
ﺒﺎﻟﻘَﺪَﺭ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺒﺪﺭﺟﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ (
راستین ) ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ
ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﭽﻬﺎﺭ ﺃﻣﺮ. (ﻣﻮٴﻤﻥ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ  ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ اﻭ ﮐﻤﺎل
عباﺩﺕ ﺍﻭ  ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی کسب
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺪﺭﺟﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺴﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ  ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﻳﻥ اﺣﻮﺍﻝ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻭم
کرﺩﻩﻫﺎﻯ
کاﻣﻞ  ﮐﺴﺎنی
هستند ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
عقاﻳﺪ ﺭﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ.)
ﺗﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮔﻮﺍهی ﻮ
ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺑﺪﻫﺪ  ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺪﺍﺋی ﻨﻴﺴﺖ  ﻭ ﺷﺮﻳک
ﻨﺪﺍﺭﺩ. (ﺍﻳﻥ
گوﺍهی ﺴﻤﺒﻮل
اﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻣﺪﺍم به ﺸﻬﻮﺩ
کنونی ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺷﺮک عباﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍئی هستی
ﻮلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﺣنی
اﮔﺮ ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮ ﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﺍﻫﻰ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﻭ ﺯﺑﺎنی
اﻣﺮﻭﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﺪﻥ ﮔﻮﺍهی
ﺤﻘﻴﻘﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ  ﺍﻭﻟﻴﻥ
عباﺩﺗﻰ  ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ  ﺑﻤﻘﺎمی
الهی ﺒﺮﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺍﮐﺒﺮ
الله نیست .ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺘﺠﻠّﻯ
ﺒﺮﺗﺮ الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺏّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺩﺭمطلق ﻧﻬﺎﻳﺖ)
ﻭ ﺍﻳﻨﻚ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺮﺍ (ﻣﺤﻤﺪ)
ﺑﺤق
ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﻤﻄﻤﺌﻦ
ﻧﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ( شهود
مصطفوی ) ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل زنده ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻳﺎ
ﭘﻴﺮ الهی ﺒﺤﻖ  ﻭ
ﻭﺍﻗﻌﺎ الهی
ﻮﺣج کرﺩﻩ
ﺍﺯﻗﺒل اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐسی ﺮﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ برتر
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻥ
عقیده  ﺣنی ﺒﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺣﻘﻴﻘﻰ  ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺳﺪ. ﺣق
ﺒﻮﺩﻥ  ﻳﺎ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ  ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻤﺎم ﺤﻘﻬﺎﻯ
ﺴﺎﺑﻖ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭبرتری
مقام الهی
ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ  ﻭﺣق ﺠﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ  ﺑﺮﺍﻯ
ادامه أبدی
ﺴﻠﻮک اﺭﺍﺋﻪ
از خداوند
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺣق
ﺒﺎﺯ ﺣج ﻮ
ﺣﺎﺟّﻰصادق   ﻭ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺑﺤج
ﺃکبر ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﭼﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
بمعرفی
خداوند ﺑﻌﺪﻯ. )
ﻭ ﺳﻮم اﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ  ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﻌثتی
هست . (ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﺪﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق هست ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻳﻥ
ﺪﻟﻴل که ﺑﺎﺳﺘﻘﺒﺎل
ﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﻭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌثت
ﻳﻌنی
ﺰﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ  ﻭ
ﺍﺭﺳﺎل
ﺒﻤﺄﻣﻮﺭﻳﺖ  ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ اﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺗﺎ
ﺍﺑﺪ ﻳک ﺮﻭح
ﺪﺭ ﺣﺎل
ﺘﮑﺎﻣل ﺒﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﮐﻮﺗﺎهی کرﺩ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﺴبی
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ  ﺗﺎ ﺍﺑﺪ
بی اﻧﺘﻬﺎ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺑﻌثت
ﺍﺭﻭﺍح غیر
ﻣﻮٴﻤﻥ
ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ  ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﺭﺳﺎل
ﺒتولد نوعی
ﺪﻧﻴﺎ و ﺟﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ گرﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ)
ﻭ ﭼﻬﺎﺭم
اﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻘَﺪَﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ (ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻣﺨﺘﻠﻒ (ﻗَﺪَﺭ)ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻣﻄﺮح اﺳﺖ.
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﺒﺎ (ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ)
ﺁﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩ  ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻤﺎنی ﺠﺒﺮﻯ.
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻴﺎ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
عملی  ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ (ﻗﺪﺭﺕ)
ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻟﺎﺯﻡ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺳﻌی
ﻨﻬﺎﺋی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺎ ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ  ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
لازم و کافی
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻘﺪﺭ ﻳﺎ (ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ)
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﻳک ﺤﺪّ
ﺍﻗل ﻮ ﻳگ ﺤﺪّ
ﺍﮐثرﻯ  ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﮑﺎﻥ ﺘﮑﺎﻣل
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺘﻮﻟﺪ
ﻗﺎﺋﻞ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ  ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻭ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻫﺴﺖ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻗﺪﺭ (ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ)
ﺍﺳﺖ  ﻭﻫﻤﺎﻥ (ﺳﺮﻭﺍﻥ)
ﻴﺎ (ﺯﺭﻭﺍﻥ)
ﻤﺬﻫبی است .
ﻗﺪﺭﻯ که ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ
ﺟﺒﺮ الهی
ﻤﻄﻠق ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻌﺎﻑ
ﺍﺯ ﻫﺮﮐﺎﺭ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﺣتی
گناﻫﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺄﻧﺪﺍﺯﺩ.
ﺑﺮﺍﻯ اﺟﺮﺍﻯ
ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ از
یاﺩﺍﺷﺘﻬﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻳﻌنی اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻋﮑس
ﺟﺒﺮ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺍﻧﻪ ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺻﻠﺎح
ﺒﺪﺍﻧﺪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل کند
ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ (ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ) ﻳک
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺒلی
اﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺎﻟک
ﻤﻮٴﻤﻦ ﺃﻣﺮ
ﺑﻴﻥ ﺃﻣﺮﻳﻥ
ﻤﻌﺘﻘﺪ ﺍﺳﺖ  ﻳﻌنی
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺟﺒﺮ الهی ﺮﺍ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ  ﻭ ﻫﻢ ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺮ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺟﺰ
ﺍﻣﺘﻨﺎع ﺒﺎ
ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس
ﮐﺎﺭﻯ ﻨﻤﻰ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ او
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
اﺯﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻧمی
ﺸﻮﺩ. ﻗَﺪَﺭ
ﮔﺎهی ﺒﻤﻌنی
ﺘﻮﺍﻥ ﻮ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ  ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻤﻌنی
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ  ﻭﻧﺎﺗﻮﺍنی
اﻧﺴﺎﻥ در
قدرت   ﺑﺠﺰ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺘثناءا  ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗل
باﻃﻠﺎع ﻘﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ  ﺩﻭ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮکی ﻴﺎ
ﺳﺮﮐشی ﺮﺍ
ﺩﺍﺩﻩ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک ﺒﻨﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻮ
ﺑﻬﺸﺖ  ﻭ ﻳﺎ
ﺳﺮﮐشی
اﺯﻋﺒﺎﺩﺕ  ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ  ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﻮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺮﻭﺩ.

حدیث 2441 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ42ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺤﮑﻴم الهی
ﺒﻔﺮﺯﻧﺪﺵ
ﻴﮕﻮﻳﺪ (
ﻟﻘﻤﺎﻥ ﺤﮑﻴﻢ  ﺍﺯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ ﻳﺎ ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﻌﺮﻭﻑ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳخ
عرﻓﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﻨﺼﺎﻳح
اﺧﻠﺎقی
ﺒﻔﺮﺯﻧﺪﺵ
ﺑﻮﺩﻩ  ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺒﭙﻴﺮﻭ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻠﻘﻤﺎﻥ ﺮﺍ  ﻫﻤﺎﻥ (ﻟﻮکمن
) ﻳﺎ ﻣﺮﺩ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ  ﭼﻮﻥ هر
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ  ﮐﻪ (ﺳﻌﻴﺪ)
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ)
ﺍﻣام ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﻠﻘﻤﺎﻥ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻴﺎ
ﺑُﻨﻰّ  ﺍﻥ
ﺘﻜﻔﻴک ﻤﻥ
اﻟﻤﻮﺕ  ﺑﺎﺭفع
عن ﻨﻔﺴک
اﻟﻨﻮﻡ  ﻭ ﻟﻥ
ﺘﺴﺘﻄیع ﺬﻟﻚ  ﻭ ﺍﻥ
کنت فی ﺸکّ ﻤﻥ
اﻟﺒﻌث  ﻓﺎﺭفع
عن ﻨﻔﺴک
اﻟﺎﻧﺘﺒﺎﻩ  ﻭﻟﻥ
ﺘﺴﺘﻄیع ﻟﻚ  ﻓﺎﻧّﻚ
ﺍﺫﺍ ﻓﮑّﺮﺕ فی
هذا  ﻋﻠﻤﺖ
ﺃﻥ ﻧﻔﺴک ﺒﻴﺪ ﻏﻴﺮﻙ
ﻭ
ﺍﻧّﻤﺎ ﺍﻟﻨﻮم
ﺒﻤﻨﺰلة
ﺍﻟﻤﻮﺕ  ﻭ
ﺍﻧّﻤﺎ
ﺍﻟﻴﻘظة ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻨﻮﻡ  ﺑﻤﻨﺰلة
ﺍﻟﺒﻌث ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻤﻮﺕ ﺍﻯ
ﻔﺮﺯﻧﺪ  ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﺷک
اﺯ ﻣﺮگ ﺒﻮﺩﻯ  ﭘس ﺳﻌی کن
که ﺧﻮﺍﺏ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﮐﻨﻰ  ﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍهی
ﺘﻮﺍﻧﺴﺖ (
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮگ
ﻤﺎﻧﻨﺪ هم
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﺣﻮﺍل ﺒﻌﺪ
ﺍﺯﻣﺮگ
ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺍﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻧﺎﻥ
ﺘﺮﺳﻨﺎﻙ ﻭ
ﮐﺎﺑﻮس ﻭ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ  ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻤﻠﮑﻮتی ﻮﻟﺬﺕ
ﺑﺨﺶ) ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ اﺯ
ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺑﻌث ﻭ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﻤﺠﺪﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﭘس ﺳﻌی کن  ﮐﻪ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﮐﻨﻰ  ﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ. (ﺑﺪﻭﻥ
ﻔﮑﺮ ﻭ متوﺟﻪ
ﺑﻮﺩﻥ  ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺳتقبال ﺨﻮﺍﺏ
ﺑﺮﻭﺩ  ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻓﮑﺮﻯ کند ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﺮگ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺤﺘﻀﺮ  ﻫﻤﻴﻥ
ﻤﻴل ﺸﺪﻳﺪ ﻭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺍﻳﺪﻥ ﻮﻳﺎ
ﻣُﺮﺩﻥ اﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺘﺼﻮﺭ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ  ﭘس ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﺷﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺍﺏ ﺍﺯ ﺳﺮﺵ ﺑﭙﺮﺩ.
ﻭﻟی ﺨﻮﺍﺏ ﻭ
ﻣﺮگ ﺒﺎ ﺧﺴﺘگی
ﺠﺴم ﻮ ﺍﻋﺼﺎﺏ  ﺑﺎ ﮐم
ﺸﺪﻥ ﺩﺭک ﻮ
ﺍﺣﺴﺎس ﺣتی
ﺘﺮس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻨﻴﺰ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻧﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺣتی ﺘﺮس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻘﻄﻌﻰ  ﭼﻮﻥ
ﺘﺼﺎﺩﻑ ﻳﺎ ﻏﺮ
ق ﺸﺪﻥ ﻮ
ﻣﺤﮑﻮﻡ ﺑﻤﺮگ ﺸﺪﻥ  ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺍﺏ ﻭ
ﻣﺮگ ﺰﻭﺩ ﺗﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺮﺩ. (ﺍﻧﺘﺒﺎﻩ)
ﻳﺎ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻭ هوﺵ ﺑﻮﺩﻥ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﮑﺮ ﻭ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ  ﻭ ﺑﺮﺭسی
اﻭﺿﺎع ﺪﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺍﺏ
ﺁﻟﻮﺩ  ﻭﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺍﺏ ﺭﻓﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺪﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﮐﺎﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻥ تزکیه
نشده اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺗﻔﮑﺮ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪﻥ
اﺯ ﺧﻮﺍﺏ  ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﻤﺠﺪﺩ  ﻭﻧﻮعی
ﺒﻌث ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ  ﭘس ﺍﺯ
ﻳک ﻤﺮگ کوﭼﻚ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺭﺩ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺘﻦ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺑیداﺭﻯ
ﻤﻌﻤﻮلی
ﺒﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی
اﻳﻥ ﺒﺎﺭ ﺑﺎ
ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻓﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺒﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺘﺪﺭﻳﺠی ﻄﻔﻞ  ﻳﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺗﺤﺖ
ﺑﻴﻬﻮﺷی
ﺠﺮﺍﺣﻰ  ﮐﻨﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﺟﺎتی
اﺯﺧﻮﺍﺏ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل ﻤﺮگ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ  ﮐﻪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺗﻮﺟﻪ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺘﻮﺟﻪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﺧﻮﺩ
ﻧﻮعی ﺨﻮﺍﺏ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺣتی
ﻨﻮعی ﻤﺮگ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ .ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﺒﺎ ﻣﺮگ
ﻘﻄﻌی ﺨﻮﺩ
ﭼﻮﻥ هر ﺭﻭٴﻴا ﻫﺎﻯ
ﺸﺒﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯ ﺍﺳﺖ  ﺩﺭﻳﻚ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺘﺪﺭﻳﺠﻰ  ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻄﻔلی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﺩﺭ ﺩﺍﻣﺎﻥ
ﻤﺎﺩﺭﻯ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻔﻮﺭﻯ  ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﻮﺭﺍ
ﺑﺮﺧﻮﺍﺳﺘﻪ  ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﻤﺎﺩﺭ ﺑﺪﻭﺩ  ﺗﺎ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻧَﺪِﺭﻧﺪ.
ﻭﭼﻨﻴﻥ
ﺒﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍنی اﺯ
بی عقلی ﻮ
ﺧﻮﺍﺏ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
اﻧﺴﺎﻥ غیر
ﺳﺎﻟﻚ  ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺪﺍﻥ
ﺪﻭﭼﺎﺭ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻭ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ  ﻭ ﺣتی
عاﻗل ﻮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﻯ ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺑﻌث ﻭ ﺑﻌثت  ﺑﻤﻌنی
ﻘﻴﺎم ﺪﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ  ﻳک
اﻣﺮﻯ ﻓﻄﺮﻯ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺭﻭح ﺒﺪﻭﻥ
ﺒﺤث ﻭﺟﺪﺍﻝ  ﻭﺩﻓﺎع
ﻮ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ  ﻣﻮﺭﺩ
ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ  ﮐﻪ ﻧﻮع
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻤﺎﻳﺪ )
ﻟﻘﻤﺎﻥ
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺧﻮﺩﺕ
ﺗﺎﻣل کنی  ﺧﻮﺍهی
ﺪﺍﻧﺴﺖ  ﮐﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺘﻮ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩﺕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﺪﺳﺖ
ﻏﻴﺮ ﺗﻮ ﺍﺳﺖ (ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ  ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻫﻤﻪ
ﺟﺎﻧﺒﻪ  ﺩﺭ ﺟﺴم
ﻮﺫﻫﻥ ﻮﺭﻭﺍﻥ
ﻮﺭﻭﺡ  ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻗتی
ﻤﻴﺒﻴﻨﻴﻢ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺎ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻣﺎﺭﺍ ﻣی
ﺒﻴﻨﺎﻧﻨﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﻤﺎ ﺍﻏﻠﺐ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﻮﺩﻩ  ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭﻋﻠﺎﻗﻪ ﻣﺎ
ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎ  ﺑﻤﺮﺍتبی
ﺪﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﻭﺧﻮﺍﺏ
ﺑﻤﻨﺰﻟﻪ ﻣﺮگ
اﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ  ﺑﻤﻨﺰﻟﻪ
ﺑﻌث ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﺪ  ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮح
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ مرگ
ﺠﺎﻯ ﺘﺮﺩﻳﺪ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ  ﻭلی
ﺰﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ  ﺟﺎﻯ ﻨﺎ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ  ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﺗﻔﺎق اﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻮ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻋﻘل ﻮ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺟﺴم
ﻮﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺨﻮﺩ  ﺣتی اﮔﺮ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﻮﻧﺪ  ﻫﻤﻴﻦ
ﺷﺨﺺ ﻓﻌلی
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﺨﺺ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ  ﺍﮔﺮ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﻮﻳﻢ  ﺣتی اﮔﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨم
ﺒﺎﺷﺪ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﺭﺑﻄﻰ ﺑﻤﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس
ﭼﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺁﻥ
ﺒﺎﺷﻴﻢ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ (ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﻭح
اﺳﺖ  ﻭﻟﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ  ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮعی
ﻔﻌلی ﺮﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﻧﻄﻔﻪ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺁﻏﺎﺯ
ﺣﻴﺎﺕ ﮐﻨﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻨﻮعی
ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﭼﻪ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ.
ﻭﺣتی اﮔﺮ ﺩﺭ
ﻧﺴخ ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ.ﺭﻭح
ﻤﺎ ﮐﻪ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺒﻮﺩ  ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺨﺒﺮﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
اﮔﺮ ﺍﻥ ﻨﻮع
ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺪﻳﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺗﮑﺎﻣل
ﻨﻴﺎﺑﻴﻢ  ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻤﺎ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﮔﺮ
ﭼﻪ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻳﻥ همانی
ﻴﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎ
ﻣﻴﻤﻮنی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴم
ﻮﻳﺎ ﺩﺭ ﻧﻮ ع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺯﺑﺸﺮ ﺑﻮﺩﻥ
ﺨﻮﺩ بی ﺨﺒﺮ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﻣﻮﺿﻮع ﺒﺎﺯ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭک ﺁﻥ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺳﺨﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺩﺭﺍک
اﻳﻥ ﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺸﻮﺩ  ﺑﺎﺯ
ﺑﻄﻮﺭ ﺩﺭﺳتی
ﺪﺭک ﻨﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺴتی ﺠﺰ ﺧﺪﺍ
ﮐسی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻣﺎ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﻮﻧﻮعی که
ﺑﺎﺷﻴﻢ  ﻳک
ﺘﺠﻠّی اﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺠﻠّی
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ. ﺩﺭک
اﻳﻥ همانی ﻤﺎ
ﺑﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ  ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻴﻤﻮنی ﻤﺎ
ﺑﺎ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ  ﻭﺣنی
اﻳﻥ همانی
ﺪﻳﺮﻭﺯ ﻣﺎ ﺑﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ  ﺟﺎﻯ
ﺒﺮﺭسی ﻮ ﺗﺄﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.  حدیث
2442 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺴﺠﺎﺩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ42
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
عجبت ﻟﻠﻤﺘﮑﺒّﺮ
ﺍﻟﻔﺨﻮﺭ  ﮐﺎﻥ
ﺃﻣس ﻧﻄفة ﻭ
ﻫﻮ ﻏﺪﺍ ﺟﻴفة  ﻭ
ﺍﻟﻌﺠﺐ ﮐﻞّ
ﺍﻟﻌﺠﺐ  ﻟﻤﻥ
ﺸکّ فی اﻟﻠﻪ  ﻭﻫﻮ
ﻳﺮﻯ اﻟﺨﻠﻖ  ﻭﺍﻟﻌﺠﺐ
ﮐلّ اﻟﻌﺠﺐ  ﻟﻤﻥ
ﺃﻧﮑﺮ ﺍﻟﻤﻮﺕ  ﻭﻫﻮ
ﻳﺮﻯ ﻤﻥ ﻴﻤﻮﺕ
کلّ ﻴﻮم ﻮ
ﻟﻴﻠﻪ  ﻭ
ﺍﻟﻌﺠﺐ کلّ
اﻟﻌﺠﺐ  ﻟﻤﻥ
ﺃﻧﮑﺮ
ﺍﻟﻨﺸﺄة
ﺍﻟﺎﺧﺮﻯ  ﻭ ﻫﻮ
ﻳﺮﻯ اﻟﺎﻭﻟﻰ  ﻭﺍﻟﻌﺠﺐ
کلّ اﻟﻌﺠﺐ
ﻟﻌﺎﻣﺮ ﺩﺍﺭ
ﺍﻟﻔﻨﺎٴ ﻭ ﻳﺘﺮک
ﺪﺍﺭ ﺍﻟﺒﻘاء ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺘﮑﺒّﺮ
ﻭﺧﻮﺩ ﭘﺴﻨﺪ
ﺗﻌﺠّﺐ ﺩﺍﺭﻡ  ﮐﻪ ﺳﺨﺖ
ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻔﺘﺨﺮ
ﻭ ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﻧﻄﻔﻪﺍﻯ
ﺒﻮﺩﻩ  ﻭ ﻓﺮﺩﺍ
ﺟﻴﻔﻪ ﻭﺟﺴﺪ
ﮔﻨﺪﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺟﺎﻯ ﺘﻌﺠّﺐ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺷﺨصی ﺪﺭ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷکّ
ﻮ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﮐﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﺑﭽﺸم
ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺗﻌﺠّﺐ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
اﺯﮐسی اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻣﻨﮑﺮ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﻭ ﺷﺐ ﻣﺮگ
اﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺗﻌﺠّﺐ
ﺗﻤﺎم اﺯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺩﺍﺭﻡ  ﮐﻪ
ﻣﻨﮑﺮ ﻧﺸﺄﺕ ﻭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﻴﺎ
کنونی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺟﺎﻯ ﺘﻌﺠﺐ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﮐسی
بخواﻫﺪ ﺩﺍﺭ
ﻓﻨﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺁﺑﺎﺩﺗﺮ ﮐﻨﺪ ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﺍﺭ
ﺑﻘاء ﻮ
ﺃﺑﺪﻳﺖ ﺧﻮﺩ  ﻫﻴﭻ
ﮐﺎﺭﻯ ﻨﮑﻨﺪ ﻭ ﻧﺴﺎﺯﺩ
(ﺣتی ﺨﺮﺍﺑﺘﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﻭ
ﺑﺎﺯگشت ﺑﺨﻠق
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ  ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭم اﺳﺖ. ﻭ
ﺟﺎﻯ ﺘﻌﺠﺐ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭلی ﺠﺎﻯ ﻤﺤﺎل
ﺒﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻧﺸﺄﺕ ﺍﺧﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ  ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ کاﺭﻣﺎ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ  ﺩﺭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻂ  ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﺮﺍﻯ
کساﻧی اﺳﺖ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮل اﻭﻟﻴﻪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﺩﺍﺭ
ﻓﻨﺎ) ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻳک ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻮﻗﺖ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺪﺭﺍﺯﻯ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ (ﺩﺍﺭ ﺑﻘاء) ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ که ﺭ
ﺯﻧﺪﮔی ﺒﻬﺸتی
کاﻣﻠﺎﻥ  ﻭ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ  ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻠﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﺣتی ﻔﺴخ
گیاﻫﻰ  ﻭﻳﺎ
ﺭﺳخ ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 2443 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺴﺠّﺎﺩ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ42ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی
اﻟﺬﻳﻥ
ﻴﻀﻨّﻮﻥ ﺃﻧّﻬم
ﻤﻠﺎﻗﻮﺍ
ﺭﺑّﻬم کسانیکه
خیال ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ  ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺑﺎ ربّ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ( ﺑﺎ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺤﻤﺪ  ﻟﻘﺎﻯ
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋم ﻤﻴﺴﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﺴﺎنی ﺩﺭ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ بوده  ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺤﺎﻝ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨک ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﺎ ﺭﻭﺵ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻤﮑﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺍﺯ ﻭﻋﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.(ﻇﻦ) ﺷﻚ
ﺍﺳﺖ  ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻗﻄﻌﻰ . ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺷﻚ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﻮﺩ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ  ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻘﺎم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺰﻳﺎﺩﻯ ﺪﺭ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍغ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﺤﻘﺎﻧﻴﺖ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺪﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ  ﮐﻪ
ﺩﺭﺁﺧﺮﺕ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ  ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭﺧﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ  باید
گفت ﻘﺮﺍﻥ  میگوید
ﻫﺮﮐس ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ
ﺁﻧﺠﺎ ﻧﻴﺰ
ﮐﻮﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺭﺏ
ﺑﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭلی
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺴخ ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺯﻧﺪﮔی
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ  ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺷﺪﻥ ﺒﺎ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ  ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺪﻭﻡ
ﺷﺪﻩ  ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻮ ﻧﻴﺴﺖ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ: ﻴﻮﻗﻨﻮﻥ
ﺃﻧّﻬم
ﻤﺒﻌﻮثوﻥ ﻭ
ﺍﻟﻈﻥ ﻤﻨﻬم
ﻴﻘﻴﻥ ﻳﻘﻴﻥ ﻮ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ  ﮐﻪ
ﻣﺒﻌﻮث ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﻇﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺁﻧﺎﻥ  ﺩﺭﺣﮑم
ﻴﻘﻴﻦ ﺍﺳﺖ (
ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻳﻘﻴﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺮخی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺭﺏّ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻭلی
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻄﻤﺌﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﻇﻥ اﻳﻥ اﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺭﺣﮑﻢ ﻳﻘﻴﻥ
آنان اﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺟﺎﻯ
ﺘﺮﺩﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻨﺎ
اﻣﻴﺪﻯ  ﺧﻮﺩ
ﺧﻄﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ توسّل
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺟﺪّﻯ
ﻨﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺑﺎﺩﺍﺩﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻦ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﺮﺍ
ﺑﺴﺎﻟک ﻨﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺣﺘمی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻬﻤّﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻨﻬﺎﺋﻰ  ﻭ (ﺣتی
اﻋﻠﻢ) الهی اﺯ
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻗﺎﺋﻢ  ﺟﺎﻯ ﻨﺎ
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ ﻭ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄ غیر
ﻣﻨﺘﻈﺮﻩ  ﻭﺑﺎ ﻧﺎ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺠﺪّﻯ
ﻮ (ﻣﻥ ﺤﻴث ﻟﺎ
ﻳﺤﺘﺴﺐ)
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺎﻟﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻳﻘﻴﻥ ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ  ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻﻞ  ﺍﻳﻥ
ﻴﻘﻴﻦ  ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺁﻭﺭﺩ.
ﺳﺎلک ﺒﺎ (ﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻦ)ﺁﻏﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ  ﻭﺑﺎ (ﻋﻴﻦ
ﺍﻟیقین ﺑهعین
و ﭽﺸم سوّم ﺪل
ﺪﻳﺪﻩ  ﻭ ﺑﻌﺪﺍ  ﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺤق اﻟﻴﻘﻴﻥ
الهی خود
ﻤﻴﺮﺳﺪ. (ﻇﻦ)
ﺍﺣﺘﻤﺎل
ﺪﺍﺩﻥ اﺳﺖ  ﻭ ﻧﻪ ﺑﺎ
ﺗﺄﮐﻴﺪ ﮔﻔﺘﻥ
ﺒﻠﮑﻪ ﺑﺎ
ﺍﺣﺘﻤﺎل ﺪﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ  ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﻤﻌنی ﺒﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﺯﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ یا
آخوندها
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻦ ﺑﺎﻭﺭﻯ
علمی ﻭ ﻧﻈﺮﻯ  ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺩﻟﺎﺋل عق لی
ﺪﺭ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی اﻭ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﻮ
ﺩﺍﺷﺘﻥ کشش
ﻓﻄﺮﻯ  ﻭ ﮐﻤک الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺎﻭﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻋﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴنی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ  ﭘس ﺍﺯ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ. ﻭلی
هنوﺯ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﻭﺭﻯ ﻤﻄﻠق
ﻴﺎ ﮐﺎﻣل
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻄﻤﺌﻥ
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻌﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ  ﮐﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻦ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺪل ﺁﺭﺍم
ﻨﻴﺴﺖ  ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋم
ربّ النوع بشری
و ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ  ﻫﺮ ﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ  ﺑﺤق
اﻟﻴﻘﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ  ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺑﺤق اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﺤجّ اﮐﺒﺮ
ﻗﺎﺋﻢ  ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﻧﺪ. ﻭﻃﺒﻌﺎ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﻮﻋﺪﻩﻫﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ  ﮐﻪ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺮﺏّ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﺎ ﺑﺎﻭﺭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ  ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﺳراﻧﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻋﻠم اﻟﻴﻘﻴﻥ
اﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ  ﺑﻌﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻥ ﺪﺭ
ﻭﻋﻴﺪﻫﺎ
ﻭﺗﻬﺪﻳﺪﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻳﻘﻴﻥ
اﻧﻮﺍع ﻘﺒل
ﺒﺸﺮﻯ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻘل ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺪﻳﮕﺮ  ﻗﺎﺑل
ﻘﻴﺎس ﺑﺎ ﻳﻘﻴﻦ
ﺑﺸﺮﻯ اﺴﺖ.
ﺗﺎﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺣق اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺒﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.

حدیث
2444 - اﺯﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ42 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی ﻮ
ﺗﺮﮐﻨﺎ
ﺑﻌﻀﻬم
ﻴﻮﻣﺌﺬ ﻳﻤﻮج
فی ﺒﻌﺾ ﻭﺩﺭﭼﻨﺎﻥ
ﺮﻭﺯﻯ  ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺤﺎل ﺨﻮﺩ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻤﻮج
ﺪﺭﻫم میلوﻟﻨﺪ
ﻣﻮﻟﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻴﻌنی
فی ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻳﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
ﻮﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
هستند ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﻠّﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﻫم
ﻤﻴﻠﻮﻟﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﺁﻧﻬﺎ  ﻗﻴﺎم
ﻤﺠﺪﺩ ﻭ ﺳﺮﭘﺎ
ﺷﺪﻥ  ﺩﺭ ﻳک
ﺘﻮﻟﺪ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ  ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﻄﻮﺭ ﻓﻄﺮﻯ ﻮ
ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺸﻮﺩ  ﺍﻳﻥ
ﺮﻫﺎ ﺷﺪﻥ ﻮ
ﺩﺭﻫﻢ
ﻟﻮﻟﻴﺪﻥ  ﻭﺑﺮﻭﻯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺳﻮﺍﺭﺷﺪﻥ
ﻤﻔﻬﻮمی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ  ﻭﻗتی
ﺒﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺸﺘﻨﺪ  ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﻣﻌﺼﻮم ﻮ
ﺍﺯﺍﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺟﻮﺭﻯ
ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻫﺮ ﺗﻤﺎﻳلی
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺷُرُﻑ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻓﺘﻥ ﺒﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ  ﺭﻫﺎ
ﺷﺪﻩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺩﻗﻴﻘﺎ ﺗﺤﺖ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﻭ ﺗﻮﺟﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ  ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻗﺮﻳﺒﺎ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﭼﻪ ﺑﮑلّی
ﺒﻤﻴﺮﺩ  ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﻣﺮگ اﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻧﻴﺰ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻭﭼﺎﺭﻋﺬﺍﺏ
ﻣﺮگ ﻮ ﺭﻧج ﺁﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻣﻮجی
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺎﺭ
ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﭙﻴﭽﻨﺪ  ﮐﻪﺟﺎﻥ
ﺒﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﺮﻧجی
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ  ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ  ﺑﻨفع
ﺮﻭح
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻗﺴمتی اﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﻃﺒﻴﻌی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﺴخ ﺒﺎ
ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﮐﺴﺎنی
ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺨﺖ ﻧﺎ
ﺭﺍضی ﺒﺎﺷﺪ  ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻣﺎﺩﻯ  ﻭ ثرﻭﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ  ﻭﺳﻠﺎﻣتی
ﺠﺴﻢ  ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻗﻮﻯ
ﻔﮑﺮ ﻭﻋﻘل
هستند  ﺗﺎ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ  ﻭﺑﮕﻨﺎﻩ
ﻭﺭﺯﻯ هاﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍﺣﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺗﻤﺎم
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭﻧﻘﺸﻪﻫﺎ  ﻭﺗﻮﻃﺌﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺧﻄﺮﻯ هم
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻧﮑﻨﺪ  ﺗﺎﺟﻬﻨم
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﻏﺘﺮ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺷﺒﻬﺎ  ﺧﻮﺍﺏﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﮐﺎﺑﻮسی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ  ﮐﻪ
ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭ ﻗﺴﻤتی
اﺯ ﺑﺎﺭ ﮔﻨﺎﻩ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪﺍﻯ
ﻄﺒﻴﻌی ﺒﺸﻮﺩ.
ﻭﺣتی ﻤﺮگ
ﺴﺎﺩﻩﺍﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺯﻳﺎﺩ  ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
مسخ ﺤﻴﻮﺍنی
عمیق ﺘﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻤﺎﺭ ﻭ
ﻣﻮﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺍﻥ  ﺑﻤﺴخ
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﻮﺧﻮک
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺭﻭﺯ
ﮐﻪ (ﻗﻴﺎﻣﺖ)
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ  ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع
ﻤﺴمخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭﻫﺮ
ﺷﮑل ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﺳﺮﭘﺎ ﺷﺪﻥ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﻤﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻭﻧﺪ ﻭ
ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﺣﻴﻮﺍنی
ﺪﺭﻧﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌی
ﻴک گلّه
ﺣﻴﻮﺍنی ﭽﻮﻥ
ﻤﻮج ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺩﺭﻫم
ﻠﻮﻟﻴﺪﻥ اﺳﺖ.

حدیث 2445 -
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۷ﺹ42 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﺠاء ابی
ﺒﻥ ﺨَﻠَﻒ  ﻓﺄﺧﺬﻋﻈﻤﺎ
ﺑﺎﻟﻴﺎ ﻣﻥ
ﺤﺎﺋﻂ  ﻓﻔﺘّﻪ  ثمّ ﻘﺎﻝ
ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ  ﺍﺫﺍ
ﮐﻨّﺎ ﻋﻈﺎﻣﺎ
ﻭ ﺭُﻓﺎﺗﺎ  ﺃﺋﻨّﺎ
ﻟﻤﺒﻌﻮﺷﻮﻥ؟
ﻓﺄﻧﺰل اﻟﻠﻪ (ﻣﻥ
ﻴﺤیی اﻟﻌﻈﺎم
ﻮﻫﻰ ﺭﻣﻴم ؟ﻘل
ﻴﺤﻴﻴﻬﺎ ﺍﻟﺬﻯ
ﺃﻧﺸﺄﻫﺎ ﺃﻭل
ﻤﺮّة  ﻭﻫﻮ
ﺑﮑلّ ﺨﻠق
علیم ﺍﺑﻦ
(ﺍﺑﻰّ) ﺍﺑﻥ
ﺨﻠﻒ ﺑﻮﺩ  ﮐﻪ ( ﺍﺯﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﻘﺮﻳﺶ ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ) ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻰ ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ ﺩﺭﺩﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺁﻧﺮﺍ ﭘﻮﺩﺭ ﻭﺧﺎک
کرﺩ  ﻭ
ﮔﻔﺖ ﺍﻯ ﻣﺤﻤﺪ  ﺍﮔﺮ ﻣﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ
اﺳﺘﺨﻮﺍﻥ
ﺒﭙﻮﺳﻴﻢ  ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺑﺎﺯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ؟.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ
ﺁﻳﻪ ﺭﺍ ﻧﺎﺯل
کرﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍنی ﭽﻪ
ﮐسی اﻳﻥ
اﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﭙﻮﺳﻴﺪﻩ ﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺑﮕﻮ ﻫﻤﺎﻥ کس
ﮐﻪ ﺑﺎﺭ ﻗﺒلی
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺳﺎﺧﺖ. ﻭ ﺍﻭ
ﺑﺮﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺁﻓﺮﻳﻨشی
آﮔﺎه ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺗﺮ  ﻭﻳﺎ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﻬﺘﺮ  ﻭﻳﺎ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺗﺮ  ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺁﻣﻴﺰ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻮ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ ﻮ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ. ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ اﻳﻥ
ﺬﺭّﺍﺕ
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻰ  ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ ﻏﺬﺍﻯ
گیاﻫﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ  ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻄﻔل ﺪﺭ ﺷﮑم
ﻤﺎﺩﺭ  ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻄﻔل
ﻤﺘﻮﻟﺪ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻏﺬﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺗﻥ اﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭلی
اﻳﻥ ﻤﻄﻠﺐ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ  ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺬﺭﺍﺕ ﻋﻨﺼﺮﻯ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﻘﺒلی
ﺒﺸﺮﻯ اﻳﻥ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻨﮑﺮ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﻫﻴچ
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ  ﺑﺪﻭﻥ
ﺮﻭحی ﺒﻄﻮﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﺟمع
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺣتی ﻴﻚ ﺟﺴم
ﺪﺭ ﻃﻮل عمر
ﺧﻮﺩ  ﺩﻫﻬﺎ
ﺑﺎﺭ ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻴﺖ ﻣﺎﺩﻯ ﻤﻴیابد
(ﺭُﻓﺎﺕ) ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ  ﻭ (ﺭﻣﻴﻢ)
ﻧﻴﺰ ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ  ﻭﭘﺮﺗﺎﺏ
ﺷﺪﻩ ﺑﮑﻨﺎﺭﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎﺯ (ﺭﻣﻴﺪﻩ)
ﻭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭﺍﺭ
ﺣﻴﻮﺍنی اﺳﺖ. (ﻳُﺤﻴﻰ)
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺍﺣﻴﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺸﮑﻞ
ﻧﻄﻔﻪﺍﻯ که
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ  ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
نور تجلّی
ﻘﺎﺋم ﺘﻮﻟﺪ
ﺩﻭم ﻮ ﻣﻘﺪس
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺒﻌﻮث
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻳﻌنی ﺰﻧﺪﻩ ﻭ
ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺳﻮم ﺰﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﺠﺴﺪ
ﻣُﺮﺩﻩ ﻭ
ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ  ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴﻴح گفته
ﻣﻴﺸﺪ  ﻭلی ﻘﺒل
اﺯ ﻓﺴﺎﺩ ﻣﻐﺰ
ﻣﺤﺘﻀﺮ  ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺘﺠﺪﻳﺪ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺣﺮﮐﺖ ﻗﻠﺐ
ﻫﺴﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻓﺴﺎﺩ
ﻣﻐﺰ  ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ هم
ﻔﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ  ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻤﻌنی ﺒﻌث
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻟﺪ ﻣﺴخ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ  ﮐﻪ
ﺍﺭﺳﺎل
ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺻِﺮﻑ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ  ﻭﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺍﻭﺭﻯ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻓﺘﻥ
ﺒﮕﻮﺩﺍل
ﺠﻬﻨﻢ ﺑﻌثت
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭلی ﺮﺳﺎﻟﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ
که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺖ پیامبری
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث 2445 -
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۷ﺹ42 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﺠاء ابی
ﺒﻥ ﺨَﻠَﻒ  ﻓﺄﺧﺬﻋﻈﻤﺎ
ﺑﺎﻟﻴﺎ ﻣﻥ
ﺤﺎﺋﻂ  ﻓﻔﺘّﻪ  ثمّ ﻘﺎﻝ
ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ  ﺍﺫﺍ
ﮐﻨّﺎ ﻋﻈﺎﻣﺎ
ﻭ ﺭُﻓﺎﺗﺎ  ﺃﺋﻨّﺎ
ﻟﻤﺒﻌﻮﺷﻮﻥ؟
ﻓﺄﻧﺰل اﻟﻠﻪ (ﻣﻥ
ﻴﺤیی اﻟﻌﻈﺎم
ﻮﻫﻰ ﺭﻣﻴم ؟ﻘل
ﻴﺤﻴﻴﻬﺎ ﺍﻟﺬﻯ
ﺃﻧﺸﺄﻫﺎ ﺃﻭل
ﻤﺮّة  ﻭﻫﻮ
ﺑﮑلّ ﺨﻠق
علیم ﺍﺑﻦ
(ﺍﺑﻰّ) ﺍﺑﻥ
ﺨﻠﻒ ﺑﻮﺩ  ﮐﻪ ( ﺍﺯﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﻘﺮﻳﺶ ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ) ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻰ ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ ﺩﺭﺩﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺁﻧﺮﺍ ﭘﻮﺩﺭ ﻭﺧﺎک
کرﺩ  ﻭ
ﮔﻔﺖ ﺍﻯ ﻣﺤﻤﺪ  ﺍﮔﺮ ﻣﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ
اﺳﺘﺨﻮﺍﻥ
ﺒﭙﻮﺳﻴﻢ  ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺑﺎﺯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ؟.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ
ﺁﻳﻪ ﺭﺍ ﻧﺎﺯل
کرﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍنی ﭽﻪ
ﮐسی اﻳﻥ
اﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﭙﻮﺳﻴﺪﻩ ﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺑﮕﻮ ﻫﻤﺎﻥ کس
ﮐﻪ ﺑﺎﺭ ﻗﺒلی
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺳﺎﺧﺖ. ﻭ ﺍﻭ
ﺑﺮﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺁﻓﺮﻳﻨشی
آﮔﺎه ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮ  ﻭﻳﺎ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﻬﺘﺮ  ﻭﻳﺎ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺗﺮ  ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺁﻣﻴﺰ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻮ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ ﻮ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ. ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ اﻳﻥ
ﺬﺭّﺍﺕ
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻰ  ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل اﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﻏﺬﺍﻯ
گیاﻫﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ  ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻄﻔل ﺪﺭ ﺷﮑم
ﻤﺎﺩﺭ  ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻄﻔل
ﻤﺘﻮﻟﺪ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻏﺬﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺗﻥ اﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭلی
اﻳﻥ ﻤﻄﻠﺐ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ  ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺬﺭﺍﺕ ﻋﻨﺼﺮﻯ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﻘﺒلی
ﺒﺸﺮﻯ اﻳﻥ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻨﮑﺮ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﻫﻴچ
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ  ﺑﺪﻭﻥ
ﺮﻭحی ﺒﻄﻮﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﺟمع
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺣتی ﻴﻚ ﺟﺴم
ﺪﺭ ﻃﻮل عمر
ﺧﻮﺩ  ﺩﻫﻬﺎ
ﺑﺎﺭ ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻴﺖ ﻣﺎﺩﻯ ﻤﻴیابد
(ﺭُﻓﺎﺕ) ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ  ﻭ (ﺭﻣﻴﻢ)
ﻧﻴﺰ ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ  ﻭﭘﺮﺗﺎﺏ
ﺷﺪﻩ ﺑﮑﻨﺎﺭﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎﺯ (ﺭﻣﻴﺪﻩ)
ﻭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭﺍﺭ
ﺣﻴﻮﺍنی اﺳﺖ. (ﻳُﺤﻴﻰ)
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺍﺣﻴﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺸﮑﻞ
ﻧﻄﻔﻪﺍﻯ که
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ  ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
نور تجلّی
ﻘﺎﺋم ﺘﻮﻟﺪ
ﺩﻭم ﻮ ﻣﻘﺪس
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺒﻌﻮث
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻳﻌنی ﺰﻧﺪﻩ ﻭ
ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺳﻮم ﺰﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﺠﺴﺪ
ﻣُﺮﺩﻩ ﻭ
ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ  ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴﻴح گفته
ﻣﻴﺸﺪ  ﻭلی ﻘﺒل
اﺯ ﻓﺴﺎﺩ ﻣﻐﺰ
ﻣﺤﺘﻀﺮ  ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺘﺠﺪﻳﺪ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺣﺮﮐﺖ ﻗﻠﺐ
ﻫﺴﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻓﺴﺎﺩ
ﻣﻐﺰ  ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ هم
ﻔﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ  ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻤﻌنی ﺒﻌث
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻟﺪ ﻣﺴخ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ  ﮐﻪ
ﺍﺭﺳﺎل
ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺻِﺮﻑ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ  ﻭﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺍﻭﺭﻯ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻓﺘﻥ
ﺒﮕﻮﺩﺍل
ﺠﻬﻨﻢ ﺑﻌثت
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭلی ﺮﺳﺎﻟﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ
که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺖ پیامبری
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث 2447 -
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۷ﺹ43ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﺘﻨﻮّﻗﻮﺍ
ف ی اﻟﺄﮐﻔﺎﻥ  ﻓﺎﻧّﮑم
ﺘُﺒﻌثوﻥ ﺒﻬﺎ ﺩﺭﮐﻔﻥ هاﻯ
ﺨﻮﺩ  ﺯﻳﻨﺖ
ﻭﺗﻨﻮّع
ﻮﺗﻨﻮّق ﻮ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ندﻫﻴﺪ  ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺒﻌﻮث
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ  ﻧﻤﺎﻳﺸﮕﺎﻩ
ﻣُﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﮐﻔﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺟﺴم
ﻮﺗﻥ ﻤﻴﭙﻮﺳﺪ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﮐﻔﻥ
ﺪﺯﺩﻯ هم ﺁﻧﺮ
ﺍﻧﺒﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﺗﻨﻮّﻕ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻨﻮﻉ ﻭ
ﺍﻧﺎﻗﻪ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋی اﺳﺖ.
ﺗﻨﻮع ﻮ
ﺯﻳﺒﺎﺋی ﺪﺭ
ﮐفن ﺪﺭ ﻭﺍقع
هماﻥ اﻋﻤﺎﻝ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﭙﺮﺩﻩ
ﮐﻔﻨﻰ  ﺭﻭح ﺮﺍ
ﺍﺯ
ﻣﺨﺎﻃﺮﻣﻴﭙﻮﺷﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ
کاﺭﻣﺎﻯ ﺮﻭﺡ  ﺍﻳﻥ کفن
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ  ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻯ هم
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺭﻭﺡ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺯﻳﺒﺎئی کفن
کاﺭﺳﺎﺯ ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻠک الهی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮﺩ  ﻭ ﺑﺎ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ الهی
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻮﺩ  ﻭ ﺯﻳﺒﺎ
ﻭ ﺭﻭﺣﺎنی
گرﺩﺩ  ﮐﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﻭ
ﻣﻴﺴﺮ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺑﻌثت ﺍﺯ ﺩﻭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺸﺘﺮﻙ
( ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﻮ
ﺍﺭﺳﺎل
ﺒﻤﺄﻣﻮﺭﻳﺖ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮ
ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ الهی
ﺘﻌﻠﻴم
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ  ﻭﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﻧﻮعی
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻮ ﻳﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﻣﺮﻭﺯ  ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.

حدیث 2448 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ43 ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ  ﺁﻳﺎ
ﺟﺴﺪ ﻭ ﺗﻥ
ﻤﻴّﺖ
ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ؟
ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ  ﺁﺭﻯ ﻨﻌﻢ
ﺣﺘّﻯلا
ﻳﺒقی ﻠﺤم ﻮﻟﺎ
ﻋﻈﻢ  ﺍﻟّﺎ
ﻃﻴّﻨﺘﻪ
ﺍﻟﺘّﻯ ﺨﻠق ﻤﻨﻬﺎ
ﻓﺎﻧّﻬﺎ
ﻟﺎ ﺗﺒﻠﻰ  ﺗﺒقی فی
اﻟﻘﺒﺮ
ﻣﺴﺘﺪﻳﺮﻩ  ﺣﺘّﻯ
ﻴﺨﻠق ﻤﻨﻬﺎ  ﮐﻤﺎ
ﺧﻠق ﺃﻭل ﻤﺮّة ﺁﺭﻯ
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻫﻴچ گوﺷﺖ ﻭ
ﭘﻮﺳتی ﺒﺎقی
ﻨﻤﻴﻤﺎﻧﺪ  ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻴﻨﺖ
وذات ﻭ ﺃﺻل
اﻧﺴﺎﻥ  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺁﻥ
آﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻥ ﻫﺮﮔﺰ
ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺩﺭﮔﻮﺭ نمی
ﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﺩﺭﺧﻮﺩ
ﻣﺴﺘﺪﻳﺮ ﻭ
ﺟمع ﺸﺪﻩ ﺗﺎ
ﺭﻭﺯﻯ که
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺑﻌﺪﻯ ﺪﺳﺖ ﺩﻫﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻭﺯ ﺍﻭل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ( ﺫﺍﺕ
ﺍﺻلی اﻧﺴﺎﻥ
ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭحی ﻮ
ﻣﻘﺎم ﺠﻮﻫﺮﻯ  ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭحی اﺯ ﺍﺯل
ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ اﻭ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻣﺮﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﭙﻮﺳﺪ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮ ﺧﺎﻙ ﺷﻮﺩ  ﻳﺎ
ﺑﻴﮑﺎﺭ
ﺑﻤﺎﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺘی اﺯ
ﻧﻮع ﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻠﮑﻮای اﺳﺖ.
ﭼﻪ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺰﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ  ﺭﻭح اﻭ
ﺩﺍﺧل ﺒﺪﻥ اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﻭ  ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎنی اﻭ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﭼﻪ ﺭﻭح
ﺪﺍﺧل
ﺒﺪﻥﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ  ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﻥ ﺨﻮﺩ
ﻏﺮﻗﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺑﺎﺷﺪ  ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
هاﻟﻪﺍﻯ
اﻃﺮﺍﻑ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﺎﻫﻴﺖ (ﺭﻭح
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ) (ﺍثیرﻯ
تحت أتمی ) ﺍﺯ
ﺟﻨس ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺭﻭح الهی
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋﻢ  ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴﺖ ﺗﺤﺖ
ﺍثیرﻯ) ﻭ ﺍﺯ
ﺟﻨس ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ اﺳﺖ.ﺍﻳﻥ
ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺮﺍ ﻃﻴﻨﺖ ﻳﺎ (ﮔِل
ﻮﺟﻮﺩ)
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﺸﺪ  ﺍﺳﺎس
ﻤﺎﺩﻯ ﺒﺪﻥ
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺑﻌﺪﻯ ﺮﻭح ﻮ
ﻣﺠﺪﺩ ﭼﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ  ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻧﺴخ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﻬﺘﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی همه
ادیان ﺪﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻳﻥ ﺬﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ  ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺗﺮﺑﻴتی الهی
ﻮضعی ﺒﻬﺘﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﺁﻥ  ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم الهی ﺁﻥ  ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻴّﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻥ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﺸﺪ  ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﻣﺬﻫبی ﺪﻧﺒﺎل
ﺸﻮﺩ  ﺍﻳﻥ
ﺬﺍﺕ ﻭ ﻃﻴﻨﺖ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ﻳﺎ
ﺿﻌﻴﻒﺗﺮ  ﻭﻳﺎ
ﺗﺎﺭﻳﮑﺘﺮ
ﻭﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰمیشود   ﻣﻌﺎﺩل
مقام ﺮﻭح یک
ﻨﻮع ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﺗﻮﻟﺪ  ﮊﻧﺘﻴک
ﺠﺴﻤﺎنی ﻮ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻤﻌﺎﺩل ﺁﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺭﻭح ﺪﺭ
ﮐﺮﻭﻣﻮﺳﻮﻣﻬﺎﻯ
ﺠﻨسی ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
ﻤﻌﺎﺩل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣی
ﻴﻚ ﻣﻴﻤﻮﻥ  ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺠﺎئی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ  ثباﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ  ﺧﻴلی
ﺰﻭﺩ ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﮊﻧﺘﻴک اﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﻧﻄﻔﻪ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺒﺎﺯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭحی ﻤﻌﺎﺩلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻳﺎ ﻧﺰﺩﻳک
ﭙﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی
ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﻧﺴﺎﻥ  ﺩﺭ
ﻓﺼﻮل مختلف
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺟﺎﺋی
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺭﻭح
ﻮﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ  ﺑﻴک
ﻨﻄﻔﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﮔﺮ
ﻭﺿﻊ (ﺫﺍﺕ و ﺭﻭﺡ)
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﮊﻧﻬﺎﻯ
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ ﺒﻮﺩ ﺑﭽﻪﺍﻯ
ﺒﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻋﻘلی ﻮﺻﻔﺎتی
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﻮ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺟﺴم
ﺮﻭﺡ ﺭﺳﻴﺪﻩ  ﺷﺒﻴﻪ
ﮊﻧﺘﻴک
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ ﺒﻮﺩ  ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﻃﻔلی ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺪﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺰﻳﺎﺩﻯ ﺒﺎﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺭﻭح ﻄﻔل
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭحی
ﻮﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ
ﻣﻘﺎﻡ کاﻣلی
کمتر ﺍﺯ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺒﺎﺷﺪ  ﻃﻔﻞ ﮐم عقل
ﻮ ﭘُﺮﻋﻴﺐ
ﺻﻔﺎتی ﻮ
ﺭﻭﺍنی اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻋﻠّﺖ ﻧﻮﺍﻗﺺ صفاتی
ﻤﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺯﻧﺪگی اﻳﻥ
ﺮﻭح اﺳﺖ. ﻭ
ﺗﺠلّی ﻤﺎﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﻭ
ﮊﻧﺘﻴک
ﺠﺴﻤﺎنی
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ ﺨﻮﺩ  ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺠﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺭﻃﻮل عمر
ثاﺑﺖ  ﻭلی
ﭙﻴﺮ ﺷﺪنی اﺳﺖ.
ﻭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺒﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺟﻨﻴﻨﻰ ﻳﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺰﻳﺎﺩﻯ ﺒﺎ
ﺭﻭﺯ ﺍﻭل ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺭﻭحی
ﺴﺎﻟک ﻮ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺒﻮﺩ  ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭ ﺗﺮ
ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ ﺍﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺪه باشد
ﻭضع
ﺘﮑﺎﻣلی
ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﻭ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﻭﺿﻊ ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣی ﺪﺭ ﻭﻗﺖ
ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﻣﺴﺘﺪﻳﺮﻩ)
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺍﻳﺮﻩ ﻭ
ﮐُﺮﻩ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ  ﭼﻮﻥ
گلوﻟﻪﺍﻯ
کوﭼﻚ  ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺤﻔﻈ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ  ﮐﻪ
ﻫﺮﻣﻴﮑﺮﻭﺏ ﻭ
ﺗک ﻴﺎﺧﺘﻪﺍﻯ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻨﺎﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺣﻴﺎﺗﻰ  ﺍﺯﻏﺬﺍ
ﻭﺣﺮﺍﺭﺕ ﻭ
ﺭﻃﻮﺑﺖ
ﻭﻓﺸﺎﺭ(ﻫﺎﮒ)
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻮﭼک کرﺩﻩ  ﺣﺎﻟﺖ
ﺧﻮﺍﺏ ﺯﻣﺴﺘنی
ﺒﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺳﺎﻟﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﺎﻧﺪ  ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻤﺠﺪﺩ
ﺣﻴﺎتی غذﺍ
ﻭﺭﻃﻮﺑﺖ و
حرارت ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻭ ﺭﺷﺪ
ﮐﻨﺪ. ﺑﺬﺭﻫﺎﻯ
گیاﻫﻰ  ﻫﻤﻴﻥگوﻧﻪ
(ﻫﺎﮒ) ﺷﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺍﺯ
ﻣﺎﺩﺭ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩ  ﻭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺟﺪّ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺭﻭح ﺒﺬﺭ ﺩﺭ
ﺍﻥ ﺤﺒس ﺷﺪﻩ  ﻣﮕﺮ
ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ
ﺣﻴﺎتی ﺒﺮﺳﺪ.
ﺗﺎ ﺍﻳﻥ ﺮﻭح
گیاﻫﻰ  ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣل اﺭﻭﺍﺡ
ﺩﺭ
ﺭﺷﺪ ﮔﻴﺎﻫﻰ  ولی
ﺪﺭﺍﺯ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺪﺭﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ  ﺑﺮﺍﻯ
اﺭﻭﺍﺡ آنها
ﺯﻣﺎن هاﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯ
ﺍﺑﺪﻯ
ﻤﺎﻧﻨﺪی ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮔﺎهی عاﻗﺒﺖ
ﻭ ﻋﻘﻮﺑﺖ ﭘُﺮ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺒﺸﺮﻯ  ﭼﻮﻥ
ﺮﻫﺒﺮﺍﻥ ﺧﻮﻥ
ﺁﺷﺎﻡ  ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺮﺳخ
ﺠﻤﺎﺩﻯ  ﻭﻳﺎ
ﻓﺴخ ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻧﺴخ های ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺘﻪ ﺗﺮﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﮊﻧﺘﻴک
ﻔﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻓﺎﺻﻠﻪﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﻋﻘل ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺑﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻤﻘﺎﻳﺴﻪ ﮐﺮﺩ.
ﺟﺰ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮔﻔﺖ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻓﺎﺻﻠﻪﻋﻘلی
اﻧﺴﺎﻥ ﻤﺴﺎﻓﺮ
ﻣﺎﻩ  ﺑﺎ ﻋﻘل
ﻤﻴﻤﻮﻥ در
جنگل اﺳﺖ.

حدیث 2448 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ43 ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ  ﺁﻳﺎ
ﺟﺴﺪ ﻭ ﺗﻥ
ﻤﻴّﺖ
ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ؟
ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ  ﺁﺭﻯ ﻨﻌﻢ
ﺣﺘّﻯلا
ﻳﺒقی ﻠﺤم ﻮﻟﺎ
ﻋﻈﻢ  ﺍﻟّﺎ
ﻃﻴّﻨﺘﻪ
ﺍﻟﺘّﻯ ﺨﻠق ﻤﻨﻬﺎ
ﻓﺎﻧّﻬﺎ
ﻟﺎ ﺗﺒﻠﻰ  ﺗﺒقی فی
اﻟﻘﺒﺮ
ﻣﺴﺘﺪﻳﺮﻩ  ﺣﺘّﻯ
ﻴﺨﻠق ﻤﻨﻬﺎ  ﮐﻤﺎ
ﺧﻠق ﺃﻭل ﻤﺮّة ﺁﺭﻯ
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻫﻴچ گوﺷﺖ ﻭ
ﭘﻮﺳتی ﺒﺎقی
ﻨﻤﻴﻤﺎﻧﺪ  ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻴﻨﺖ
وذات ﻭ ﺃﺻل
اﻧﺴﺎﻥ  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺁﻥ
آﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻥ ﻫﺮﮔﺰ
ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺩﺭﮔﻮﺭ نمی
ﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﺩﺭﺧﻮﺩ
ﻣﺴﺘﺪﻳﺮ ﻭ
ﺟمع ﺸﺪﻩ ﺗﺎ
ﺭﻭﺯﻯ که
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺑﻌﺪﻯ ﺪﺳﺖ ﺩﻫﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻭﺯ ﺍﻭل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ( ﺫﺍﺕ
ﺍﺻلی اﻧﺴﺎﻥ
ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭحی ﻮ
ﻣﻘﺎم ﺠﻮﻫﺮﻯ  ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭحی اﺯ ﺍﺯل
ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ اﻭ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻣﺮﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﭙﻮﺳﺪ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮ ﺧﺎﻙ ﺷﻮﺩ  ﻳﺎ
ﺑﻴﮑﺎﺭ
ﺑﻤﺎﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺘی اﺯ
ﻧﻮع ﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻠﮑﻮای اﺳﺖ.
ﭼﻪ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺰﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ  ﺭﻭح اﻭ
ﺩﺍﺧل ﺒﺪﻥ اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﻭ  ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎنی اﻭ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﭼﻪ ﺭﻭح
ﺪﺍﺧل
ﺒﺪﻥﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ  ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﻥ ﺨﻮﺩ
ﻏﺮﻗﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺑﺎﺷﺪ  ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
هاﻟﻪﺍﻯ
اﻃﺮﺍﻑ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﺎﻫﻴﺖ (ﺭﻭح
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ) (ﺍثیرﻯ
تحت أتمی ) ﺍﺯ
ﺟﻨس ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺭﻭح الهی
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋﻢ  ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴﺖ ﺗﺤﺖ
ﺍثیرﻯ) ﻭ ﺍﺯ
ﺟﻨس ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ اﺳﺖ.ﺍﻳﻥ
ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺮﺍ ﻃﻴﻨﺖ ﻳﺎ (ﮔِل
ﻮﺟﻮﺩ)
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﺸﺪ  ﺍﺳﺎس
ﻤﺎﺩﻯ ﺒﺪﻥ
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺑﻌﺪﻯ ﺮﻭح ﻮ
ﻣﺠﺪﺩ ﭼﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ  ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻧﺴخ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﻬﺘﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی همه
ادیان ﺪﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻳﻥ ﺬﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ  ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺗﺮﺑﻴتی الهی
ﻮضعی ﺒﻬﺘﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﺁﻥ  ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم الهی ﺁﻥ  ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻴّﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻥ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﺸﺪ  ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﻣﺬﻫبی ﺪﻧﺒﺎل
ﺸﻮﺩ  ﺍﻳﻥ
ﺬﺍﺕ ﻭ ﻃﻴﻨﺖ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ﻳﺎ
ﺿﻌﻴﻒﺗﺮ  ﻭﻳﺎ
ﺗﺎﺭﻳﮑﺘﺮ
ﻭﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰمیشود   ﻣﻌﺎﺩل
مقام ﺮﻭح یک
ﻨﻮع ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﺗﻮﻟﺪ  ﮊﻧﺘﻴک
ﺠﺴﻤﺎنی ﻮ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻤﻌﺎﺩل ﺁﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺭﻭح ﺪﺭ ﮐﺮﻭﻣﻮﺳﻮﻣﻬﺎﻯ
ﺠﻨسی ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
ﻤﻌﺎﺩل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣی
ﻴﻚ ﻣﻴﻤﻮﻥ  ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺠﺎئی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ  ثباﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ  ﺧﻴلی
ﺰﻭﺩ ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﮊﻧﺘﻴک اﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﻧﻄﻔﻪ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺒﺎﺯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭحی ﻤﻌﺎﺩلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻳﺎ ﻧﺰﺩﻳک
ﭙﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی
ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﻧﺴﺎﻥ  ﺩﺭ
ﻓﺼﻮل مختلف
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺟﺎﺋی
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺭﻭح
ﻮﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ  ﺑﻴک
ﻨﻄﻔﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﮔﺮ
ﻭﺿﻊ (ﺫﺍﺕ و
ﺭﻭﺡ) ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﮊﻧﻬﺎﻯ
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ ﺒﻮﺩ ﺑﭽﻪﺍﻯ
ﺒﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻋﻘلی ﻮﺻﻔﺎتی
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﻮ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺟﺴم
ﺮﻭﺡ ﺭﺳﻴﺪﻩ  ﺷﺒﻴﻪ
ﮊﻧﺘﻴک
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ ﺒﻮﺩ  ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﻃﻔلی ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺪﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺰﻳﺎﺩﻯ ﺒﺎﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺭﻭح ﻄﻔل
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭحی
ﻮﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ
ﻣﻘﺎﻡ کاﻣلی
کمتر ﺍﺯ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺒﺎﺷﺪ  ﻃﻔﻞ ﮐم عقل
ﻮ ﭘُﺮﻋﻴﺐ
ﺻﻔﺎتی ﻮ
ﺭﻭﺍنی اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻋﻠّﺖ ﻧﻮﺍﻗﺺ صفاتی
ﻤﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺯﻧﺪگی اﻳﻥ
ﺮﻭح اﺳﺖ. ﻭ
ﺗﺠلّی ﻤﺎﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﻭ
ﮊﻧﺘﻴک
ﺠﺴﻤﺎنی
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ ﺨﻮﺩ  ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺠﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺭﻃﻮل عمر
ثاﺑﺖ  ﻭلی
ﭙﻴﺮ ﺷﺪنی اﺳﺖ.
ﻭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺒﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺟﻨﻴﻨﻰ ﻳﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺰﻳﺎﺩﻯ ﺒﺎ
ﺭﻭﺯ ﺍﻭل ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺭﻭحی
ﺴﺎﻟک ﻮ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺒﻮﺩ  ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭ ﺗﺮ
ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ ﺍﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺪه
باشد  ﻭضع
ﺘﮑﺎﻣلی
ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﻭ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﻭﺿﻊ ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣی ﺪﺭ ﻭﻗﺖ
ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﻣﺴﺘﺪﻳﺮﻩ)
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺍﻳﺮﻩ ﻭ
ﮐُﺮﻩ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ  ﭼﻮﻥ
گلوﻟﻪﺍﻯ
کوﭼﻚ  ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺤﻔﻈ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ  ﮐﻪ
ﻫﺮﻣﻴﮑﺮﻭﺏ ﻭ
ﺗک ﻴﺎﺧﺘﻪﺍﻯ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻨﺎﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺣﻴﺎﺗﻰ  ﺍﺯﻏﺬﺍ
ﻭﺣﺮﺍﺭﺕ ﻭ
ﺭﻃﻮﺑﺖ
ﻭﻓﺸﺎﺭ(ﻫﺎﮒ)
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻮﭼک کرﺩﻩ  ﺣﺎﻟﺖ
ﺧﻮﺍﺏ ﺯﻣﺴﺘنی
ﺒﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺳﺎﻟﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﺎﻧﺪ  ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻤﺠﺪﺩ
ﺣﻴﺎتی غذﺍ
ﻭﺭﻃﻮﺑﺖ و
حرارت ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻭ ﺭﺷﺪ
ﮐﻨﺪ. ﺑﺬﺭﻫﺎﻯ
گیاﻫﻰ  ﻫﻤﻴﻥگوﻧﻪ
(ﻫﺎﮒ) ﺷﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺍﺯ
ﻣﺎﺩﺭ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩ  ﻭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺟﺪّ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺭﻭح ﺒﺬﺭ ﺩﺭ
ﺍﻥ ﺤﺒس ﺷﺪﻩ  ﻣﮕﺮ
ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ
ﺣﻴﺎتی ﺒﺮﺳﺪ.
ﺗﺎ ﺍﻳﻥ ﺮﻭح
گیاﻫﻰ  ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣل اﺭﻭﺍﺡ
ﺩﺭ
ﺭﺷﺪ ﮔﻴﺎﻫﻰ  ولی
ﺪﺭﺍﺯ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺪﺭﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ  ﺑﺮﺍﻯ
اﺭﻭﺍﺡ آنها
ﺯﻣﺎن هاﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯ
ﺍﺑﺪﻯ
ﻤﺎﻧﻨﺪی ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮔﺎهی عاﻗﺒﺖ
ﻭ ﻋﻘﻮﺑﺖ ﭘُﺮ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺒﺸﺮﻯ  ﭼﻮﻥ
ﺮﻫﺒﺮﺍﻥ ﺧﻮﻥ
ﺁﺷﺎﻡ  ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺮﺳخ
ﺠﻤﺎﺩﻯ  ﻭﻳﺎ
ﻓﺴخ ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻧﺴخ های ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺘﻪ ﺗﺮﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﮊﻧﺘﻴک
ﻔﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻓﺎﺻﻠﻪﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﻋﻘل ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺑﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻤﻘﺎﻳﺴﻪ ﮐﺮﺩ.
ﺟﺰ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮔﻔﺖ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻓﺎﺻﻠﻪﻋﻘلی
اﻧﺴﺎﻥ ﻤﺴﺎﻓﺮ
ﻣﺎﻩ  ﺑﺎ ﻋﻘل
ﻤﻴﻤﻮﻥ در
جنگل اﺳﺖ.

حدیث 2449 -
ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺪﺭ ﻧﻬج
اﻟﺒﻠﺎﻏﻪ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ47ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﺒﺎﻟﻤﻮﺕ
ﺗﺨﺘم اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭ
ﺑﺎﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺗﺤﺮﺯ
ﺍﻟﺂﺧﺮة  ﻭﺑﺎﻟﻘﻴﺎمة
ﺗﺰﻟﻒ ﺍﻟﺠنّة
ﻟﻠﻤﺘّﻘﻴﻦ  ﻭ ﺗﺒﺮﺯ
ﺍﻟﺠﺤﻴم
ﻠﻠﻐﺎﻭﻳﻥ ﻮ
ﺍﻥ ﺍﻟﺨﻠق لا
ﻣﻘﺼﺮ ﻟﻬم عن
اﻟﻘﻴﺎمة
ﻣﺮﻗﻠﻴﻥ فی ﻤﻀﻤﺎﺭﻫﺎ
ﺍلی اﻟﻐﺎﻳﻪ
ﺍﻟﻘﺼﻮﻯ...ﻗﺪ
ﺷﺨﺼﻮﺍ ﻣﻥ
ﻤﺴﺘﻘﺮ
ﺍﻟﺄﺟﺪﺍث
ﻭﺻﺎﺭﻭﺍ ﺍلی
ﻤﺼﺎﺋﺮ ﺍﻟﻐﺎﻳﺎﺕ
ﻟﮑلّ
ﺪﺍﺭ ﺃﻫﻠﻬﺎ
ﻟﺎ  ﻳﺴﺘﺒﺪﻟﻮﻥ
ﺒﻬﺎ ﻭﻟﺎ
ﻳﻨﻘﻠﻮﻥ ﻋﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻣﺮگ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻧﻴﺎ
ﺗﻤﺎم ﻤﻴﺸﻮﺩ (ﻓﺮﺻﺖ
ﺯﻧﺪﮔی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻔﻌﻠﻰ  ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣﻰ  ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮ
ﻣﻘﺒﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ) ﻭﺑﺎ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
اﺣﺮﺍﺯ ﮐﺮﺩ.(ﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﺘﻮﻟﺪ بهتر
ﺑﻌﺪﻯ  ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ  ﺩﺭ
ﺗﻮﻓﻴق
ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮﺗﺮﺑﻴتی اﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ  ﻭ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺮﺍ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﮐﺮﺩ  ﺗﺎ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺭﺳﻴﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ اﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩ)
ﻭﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺘﻘﻴﺎﻥ
ﻨﺰﺩﻳک
ﻤﻴﺸﻮﺩ. (ﻧﻪ ﺑﺎ
ﻣُﺮﺩﻥ ﺪﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ  ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ  ﺑﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک الهی
اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﻬﺸﺖﻫﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ  ﻭﺗﺤﻘق
ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﺳﺎﺧﺘﻥ
ﺪﻧﻴﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ  ﺁﺧﺮﺕ
ﻭﺍﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﻳﺎ ﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ  ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻗﻴﺎمتی
ﻘﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ  ﺍﺯ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺗﺰﻟّﻒ)ﻧﺰﺩﻳک
ﻮ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ  ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺁﻳﺪ  ﻭﻧﺼﻴﺐ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ  ﮐﻪ
ﺗﻘﻴﻪ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ  ﻭ ﮐﻮﺷﺶ
ﺩﺭ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺭﻭﺡ  ﻭ
ﺗﺮس ﻭ ﺗﻘﻮﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺟﻬﻨم
ﺒﺮﺍﻯ ﻔﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﮔﺎﻥ
ﻈﻬﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺨﺪﺍ
ﻭ ﺭﺳﻮﻟﺶ  ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺎ
ﻥﺴﻠﻮﻙ الهی
ﻮﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩگی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻓﺼﻮل
ﺒﺸﺮﻯ اﻭﻟﻴﻪ
ﺧﻮﻳﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺒﻌﻘل ﻮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ و
اخلاق ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻔﻬم ﻮﻋﻤل
ﺴﻠﻮک الهی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. (ﻏﺎﻭﻯ)
ﻓﺮﻳﺐ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻭ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻩ  وخورده
ﻭﻫﻮﺳﺒﺎﺯ
ﻭﻟﺬﺕﺟﻮ  ﭼﻮﻥ هر (ﻫﺎﻭﻯ)
ﺩﻧﺒﺎﻝ (ﻫﻮﺍ ﻭ
ﻫﻮس ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺟﺤﻴﻢ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺠﻬﻨﻢ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻮﺟﻬﺎﻧﻮم اﺳﺖ
ﻭ ﻧﻪ
ﮔﻮﺩﺍلی
اﺯﺁﺗﺶ.
ﻭﻇﻬﻮﺭ ﺍﻳﻥ
ﺠﺤﻴم ﻮﺁﺗﺶ ﻭ
ﮔﺮﻣﺎ ﺑﻌﻠﺖ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ عاﻗل ﻮ
ﺁﺯﺍﺩ  ﻓﻌﻠﺎ ﻭ
ﻫم اﮐﻨﻮﻥ  ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻭ ﻣﺸﺨﺺ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺟﻬﻨم ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻳﺎ ﺑﻬﺸﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻘﺮﺏ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻇﻬﻮﺭ
ﺟﻬﻨم ﺒﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ  ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺴﻠﻮک الهی
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ)
ﻭﮐسی ﻨﻴﺴﺖ  ﮐﻪ
ﺑﻐﺎﻳﺖ و هدف ﺧﻮﺩ
ﻧﺮﺳﺪ  (ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻤﻴﺮﺩ  ﮐﻪ
ﺑﻤﺤﺸﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
ﻨﺮﺳﺪ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺒﻘﺎﺋم
ﻨﺮﺳﺪ  ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻘﺎﺋم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯﻟﻰ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ عبور
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ  ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍع ﻮ
ﺍﻳﺪﺍﻟﻬﺎﻯ کماﻟﺎت
اﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻨک
ﺪﺭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺑﺎﮐﻤﺎل
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ها ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ)
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺩﺭ (ﺿﻤﻴﺮ
ﻭ ﺫﺍﺕ) ﺭﻭﺣﻰ  ﺩﺭﺣﺎل
ﺮﻓﺘﻥ ﺒﺴﻮﻯ
هدﻑ ﻭ ﻣﻘﺼﺪ الهی
هستند .(ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺣی ﺪﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ  ﺣتی اﮔﺮ
ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻳﺎ
ﺭﻭﺯﻯ اﺯ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
ﻣُﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻤﺸﺨﺺ ﮔﺮﺩﻧﺪ (
ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷﺨﺺ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺒﻴﺎﻳﻨﺪ) ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
غاﺋﻰ ﺑﺮﻭﻧﺪ (ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
اﺯلی ﻮ ﻧﻮعی ﻮ
ﻓﺼول ﻨﻮعی
ﻔﺮﺩﻯ  ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌی
ﺪﺭﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﺣﺎل اﺟﺮﺍ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ  ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮکی گرﺩﻳﺪﻩ
ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﺗﺴﻠﻴﻤم
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ هدﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺗﺤﻘق
ﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎ
ﻧﺸﻮﺩ. (ﺷﺨّﺼﻮﺍ)
ﻣﺸﺨّﺺ ﺩﺭ
ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻓﺮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺷﻮﻧﺪ  ﻭﺷﺨﺼﺎ
ﺑﺪﺍﻥ
عاﻗﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺏ ﻳﺎ ﺑﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. (ﻣﺴﺘﻘﺮ
ﮔﻮﺭ ﺧﺎکی
اﻣﺮﻭﺯ ﻳﺎ در
ﺟﺴم ﺒﺸﺮﻯ
ﻔﻌﻠﻰ  ﻭﻳﺎ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﺟثّه
ها ﻭ ﺗﻥ ها
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺘﻮﻟﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ  ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ( ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺸﺨﺺ) ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻗﺒﻠﺎ ﺭﻭح
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ و
مادی ﻧﺪﺍﺷﺖ  ﻭﻣﺸﺨﺺ
ﻭﻣﺠﺴّم
ﻮﻣﺠﺴّﺪ
ﻧﺒﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﻗﺒﺮ
ﻭ ﮔﻮﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻈﻬﻮﺭ
ﻣﺠﺪﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. (ﻭ ﺻﺎﺭﻭﺍ)
ﻳﺎ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺷﺪﻥ ﻮ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻦ  ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺸﺨّﺺ ﻧﻮﻋﻰ  ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮعی
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺷﺪﻥ ﺨﻮﺩﺭﺍ  ﺗﺎﮐﻤﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﭙﻴﺶ ﺑﺒﺮﻧﺪ. (ﻣﺼﺎﺋﺮ
ﺍﻟﻐﺎﻳﺎﺕ)
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ  ﻭﻫﺪﻑﻫﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ. ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﺑﺮخی ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﻋﺬﺍﺏ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻭ
ﻋﻘﻮﺑﺖ ﺩﻳﺪﻩ  ﻭﻣﺠﺪﺩﺍ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭک
اﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮک الهی
ﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.(ﻏﺎﻳﺎﺕ) ﺟمع
غاﻳﺖ  ﻳﺎ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻭمقصود ﻫﺪﻑ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺩﺍﺭ ﻳﺎ
ﺧﺎﻧﻪ  ﺍﻫل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ (ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺁﻥ ﻨﻮﻉ  ﻭﻫﺮ
ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ  ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ) ﮐﻪ
ﺍﻫﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰﻋَﻮَﺽ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ  ﻭ ﻧﻪ
ﺟﺎﺑﺠﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. (
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺨﺎﻧﻪ
ﻋﻮضی ﻨﻤﻰ
ﺑﺮﻧﺪ  ﻭﻧﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺮﺍﺑﺨﺎﻧﻪ ﻭ
ﻧﻮع ﻮﻣﻘﺎم
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺮﺍﻩ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.

حدیث 2450 -
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۷ﺹ47 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻴﺎ ﺑنی عبد
ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐ  ﺍﻥّ
اﻟﺮﺍﺋﺪ ﻟﺎ
ﻳﮑﺬﺏ ﺃﻫﻠﻪ  ﻭ ﺍﻟﺬﻯ
ﺒﻌثنی ﺒﺎﻟﺤﻖ  ﻟﺘﻤﻮﺗﻥّ
کما ﺗﻨﺎﻣﻮﻥ  ﻭ
ﻟﺘﺒﻌثّ کما
ﺗﺴﺘﻴﻘﻀﻮﻥ  ﻭ ﻣﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﻟﻤﻮﺕ
ﺩﺍﺭ  ﺍﻟّﺎ
ﺟنّة ﺃﻭ ﻧﺎﺭ ﻭ
ﺧﻠق اﻟﺨﻠق ﻮ
ﺑﻌث هم علی
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭﺟﻞ  ﮐﺨلق
ﻨﻔس ﻭﺍﺣﺪة ﻭ
ﺑﻌث ها  ﻗﺎل
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ (
ﻭ ﻣﺎ ﺧﻠﻘﮑم
ﻮﻟﺎ ﺑﻌثکم  ﺍﻟّﺎ
ﮐﻨﻔس ﻭﺍﺣﺪة ) (ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻘﻮم ﻘﺮﻳﺶ
ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ یا
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴالک
عبد ﺍﻟﻤﻄﻠﺐ
ﺟﺪّ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺑﺰﺭﮒ ﻘﻮم
ﻘﺮﻳﺶ زردشتی ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳم ﺒﻮﺩ. ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
برتری
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻗﺮﻳﺶ
ﺑﻮﺩ  ﻭﭘﺮﺩﻩ
ﺩﺍﺭ ﮐﻌﺒﻪ.
ﻳﻌنی ﻤﻠّﺎﻯ
ﺒﺰﺭگ ﻘﻮم
ﻘﺮﻳﺶ  ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی خدا
جوئی ﻴﺎﻓﺖ.
ﻭلی ﭽﻮﻥ
ﻤﺘﻮﺟﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻗﺸﺮﻯ
قریش ﺷﺪﻩ  ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ ﻭ
ﻣﻮﻓق ﺸﺪ.
ﻭﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ
ﺳﻠﻮک حنیف و
توسّل ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻗﺪﻳﻢ  ﻭﺣتی
ﺪﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ
ﺩﻭﻗﺮّﻩ
ﺑﺮﺗﺮ( یا قرآن)
ﻗﺎﺋم ﻮ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ)
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﻫﺮ
ﻗﻮﻣﻰ  ﺑﺎﻫﻞ
ﺧﻮﺩ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. (ﺳﻔﻴﺮ
ﻗﻮم که ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ  ﺗﺎ
ﺩﺷﻤﻥ ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ  ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺁﺏ
ﺑﻴﺎﺑﺪ  ﻭ ﺭﺍﻩ
گم شده ﻧﺠﺎﺕ
را ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ  ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ  ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﮕﺰﺍﺭﺵ ﺍﻭ
ﻋﻤل کنند . ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﮐﻨﺪ  ﻗﻮم
اﻭ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ
ﺮﻓﺘﻪ  ﻭﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺰ ﻫﻠﺎک
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻄﻤﺌﻥ ﺘﺮﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﻳک ﻘﻮم
ﭙﻴﺸﺮﻭ ﻭ
ﺭﺍﺋﺪ رهبر
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﻴﺰ ﺭﺍﺋﺪ ﻭ
ﻗﺎﺋﺪ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﻫم
ﺨﻮﺩ ﻗﺒﻠﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪﺍﻧﺪ  ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ  ﻭﺳﺮﭼﺸﻤﻪﻫﺎﻯ
ﺁﺏ ﺣﻴﺎﺕ و
سعادت ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭ ﻫم
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﻣﻄﻴﻊ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺭﺍﺋﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻫﺪﻑ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻥ
ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺃﺻل یک ﻘﻮم ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﻟﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻳک ﺠﻤﺎﻋﺖ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺗﺎبع ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ
(ﺍﻭﻡ) ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺁﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﺒﺠﺰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻄیع
کسی ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺮﻩ ﺭﻓﺘﻪ الهی
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ) ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﮑﺴﻴﮑﻪ ﻣﺮﺍ
ﺑﺤﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﺍﺭﺳﺎﻝ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ (ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺩ  ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻣﺒﻌﻮث ﺑﺨﻠق
ﺸﺪ  ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
آموزش بدهد .ﻭﭼﻮﻥ
ﺨﻮﺩ ﮐﺎﺷﻒ
ﻗﺮّﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻘﺎﺋم ﻮ ﻋﺮﺵ
ﺑﻮﺩ  ﻟﺬﺍ ﺍﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم اﺳﺖ.
ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
روش ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﻫﺮ
ﮐﺪﺍم
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ  ﻧﻘش
پیاﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ باشد )
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﻣُﺮﺩ  ﮐﻪ
ﺍﻳﻨک ﺒﺨﻮﺍﺏ
ﻣﻴﺮﻭﻳﺪ. (ﺑﺪﻭﻥ
اﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﮐﻨﺘﺮل
ﺨﻮﺩ  ﻭﺑﺎ ﺍﻣﺘﻨﺎع
اﺯﻣُﺮﺩﻥ  ﻭﺑﺎ
ﺩﺭک ﻮ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ.
ﻭﻋﻤﻠﺎ ﻣﺮﮒ ﺑﺎ
ﺁﻏﺎﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻳک
کاﺑﻮس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ  ﻭ ﻳﺎ
ﺭﻭٴﻴﺎﺋﻰ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﻣﺮﮒ  ﻳﺎﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺩﺭﺟﻬﻨم ﺴﻮم غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻳﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸت کاﻣﻠﺎﻥ  ﻣﺘﺼل
ﺒﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺪﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ  ﻭ ﺩﺭ
ﺩﺍﻣﺎﻥ
ﻤﺎﺩﺭﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﻬﻮﺵ ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ  ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺠﻬل ﻮﺿﻌﻒ
ﻋﻘل ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ)
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﺯ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺒﻌﻮث تولد
بجهان گرﺩﻧﺪ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫم اﮐﻨﻮﻥ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ. (ﻋﻤﻠﺎ
ﺧﻮﺍﺏ ﻧﻮعی
ﻤﺮگ ﻤﻮﻗﺖ
ﺍﺳﺖ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ پنجم
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ  ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻫﺴتند  ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺤق ﺨﻮﺩ
ﺸﻬﻮﺩ ششم
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ(ﺣق ﻴﺎ ﺣجّ
اﮐﺒﺮ) ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ
و پگاهی ﻭلی
ﺒﺎ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻭﻋﻘل کلّی ﺮﺏ
ﺍﻟﻨﻮﻉ  ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭﺧورﺳﻨﺪﻯ
ﻮﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺘﺎ
ﻃﻔل ﺒﺸﺮﻯ  ﭼﻨﺪ
ﺳﺎل ﺒﻌﺪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺑﻴﺪﺍﺭ می
ﺷﻮﺩ. (ﻳﻘﻀﻪ)
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪﻥ اﺳﺖ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ  ﮐﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﭼﺸم ﻮﻋﻘﻞ  ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ الهی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﻭ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺍﺳﺖ  ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺧﻮﺍﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﻭ ﻭﻗتی
ﻤﺮﺩﻧﺪ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻘﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ  ﺑﻴﺪﺍﺭﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻭﻗتی ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﺭﺳﻴﺪ ﻋﻘل
ﺒﻬﺘﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻳﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪ  ﻋﻘل ﻮ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻮﻫﻮﺵ ﺩﺭﻋﻘل
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪﻥ
ﺴﺎﻟﻚ  ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻋﻘل
ﻘﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪﻋﻘﻞ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺭﺍﻣﺶ
ﺭﻭﺍنی
ﻮﺍﻟﻮﻫﻴّﺘﻰ ﺑﺰﺭﮒ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻭﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ  ﺟﺰ
ﺑﻬﺸﺖ یا ﺁﺗﺶ
ﻧﻴﺴﺖ. (ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ  ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ  ﻭ ﻧﻴﺰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ اﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺁﺗﺶ
ﺟﻬﻨم ﺪﺭ
ﺳﻮﺧﺘﻥ ﺮﻭح
ﺪﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ  ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻮﺧﺘﻥ اﺯ
ﺣﺴﺮﺗﻬﺎ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﭙُﺮﻋﺬﺍﺏ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻥ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻤﺎم ﺨﻠﻖ (ﺁﺩﻣﻴﺎﻥ
کامل شده ) ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ
ﻭﺍﺭﺳﺎل
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﮐﺮﺩ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﻧﻔس
ﻭﺍﺣﺪﻯ هستند .ﻭ
ﻳﮑﺴﺎنی ﺪﺭ
ﺑﻌثت ﺁﻥ (ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻥ
ﺒﻌثت ﺑﺸﺮﻃ
ﺰﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
مجدد ﻮ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﺳﺖ  ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻭﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻴک ﺮﻭﺡ ﺑﻨﻄﻔﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ  ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ. ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻴﮑﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﻋﻤﻞ  ﻭ
ﺍﺯ ﻳک
ﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﻟﻬﻰ (ﻧﻔس
ﮐﻞّ) ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﻔﺎﻃﻤﻰ  ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﺍﻳﻥ
ﻤﻘﺎم اﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
نوع بشری ﺭﺍ
ﻣﻴﺰﺍﻳﺎﻧﺪ
ﻭﻣﻰ ﻣﻴﺮﺍﻧﺪ  ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻋﻤﻞ  ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺷﺮﻃ
لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺍﺣل ﺒﻌﺪﻯ
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺎم
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ  ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ  ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌی
ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ  ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ .ﻭ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﻨﻬﺎﺋی
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ  ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﻬﺎ
ﭼﻴﺴﺖ. ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺑﺮﺩﺑﺎﺭﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی وواجب الهی
ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐسی
اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ ﮐمی
ﺘﺄﻣّل ﻮ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ  ﺍﻳﻥ ﺮﺍ
ﻓﻬﻤﻴﺪ  ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ  ﭼﻪ
ﺍﻫﻤﻴتی ﺪﺍﺭﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻤﺠﺮم ﺸﺪﻥ ﺮﺍ
ﺑﺎﺯﺧﺮﻳﺪ ﮐﺮﺩﻩ.
ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻥ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺘﻌﺎل
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﻭﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪ ﻭ
ﻣﺒﻌﻮث ﻧﮑﺮﺩم
ﻮﺍﺭﺳﺎل
ﻨﻨﻤﻮﺩم ﻤﮕﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻔس
ﻭﺍﺣﺪ ( ﺍﺯ ﻳک
ﻤﻨﺒﻊ ﻭﺍﺻﻞ ﺭﻭﺍنی
ﺮﻭحی ﻨﻔس کلّ
ﺒﺸﺮﻯ  ﻭ ﺍﺯ
ﺭﻭح اﻟﺄﺭﻭﺍح اﻭﻟﻴﻪ
ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭح
ﻘﺒﻠﻰ  ﮐﻪ
ﺍﻳﻨک ﺒﮑﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥﺨﻠﻘﺖ
آفرینش ﻭ
ﻣﺒﻌﻮث ﺷﺪﻥ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﭙس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺸﺮ خران
ﻗﻴﺎﻣﺖ  ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺸﺪﮔﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ  ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ  ﺑﺎ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ ﺨﻮﺩ  ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻴک ﺮﻭح ﻮ ﻳﻚ
ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
عقلی ﺁﻧﻬﺎ  ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺰﻣﺎﻥ
ﻮ ﻣﮑﺎﻥ ﻮﺳﻄح
عقل ﺟمعی هر
ﮐﺪﺍﻡ  ﻭﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ الهی ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻤﺎﻡ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺍﺣﺎﺩیث ﻭ در
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ  ﻭﺣتی
ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ همه ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺎ  ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺗﺒﺪﻳل
ﻤﻨﻄﻘﻰ ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘلی
ﻮﻋﺮﻓﺎنی ﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ
ﺑﺸﻮﺩ  ﺍﺭﺯﺵ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺣﻔﻈ
کرﺩﻩ  ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ ﺨﺪﺍ
ﻭ ﺭﺳﻮل ﻮ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴﺨﺮﻩ ﮐﺮﺩﻥ
مؤمنان اوم
کنندگان
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﮐسی
هم ﻗﺪﺭﺕ ﺩﻓﺎع
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺯﻭﺭﮔﻮﺋی
ﻮﺷﻤﺸﻴﺮ ﮐشی
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﻣﺘﻌﺼﺒﻴﻦ
قشری  ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﻔﻆ ﺍﺭﺯﺵ
ﺍﻳﻥ اﺣﺎﺩﻳث
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺣتی ﺨﻮﺩ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺮﻫﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ  ﺣﻘﺎﻳق اﻳﻦ
ﺍﺣﺎﺩیث ﻭﺣتی
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍنی
هستند .ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺳﻠﻤﺎﻥ ﺮﺷﺪﻯ
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﮐﻪ
ﻧﺎﺳﺰﺍ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﺁﻧﺎﻥ
ﺠﻨﺠﺎل ﺴﻴﺎس ی
ﻮ ﺗﺒﻠﻴﻐتی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺟﺎﻳﺰﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺮ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ  ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺪعی هستند  ﺑثبوﺕ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺍنی ﻮ
ﺍﺣﺎﺩیث ﻫﻴﭻ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ  ﺁﻧﺮ
ﺍﺑﺒﺎﺯﻭﻯ
ﺨﻮﺩ
ﻧﻈﺮﻗﺮﺑﺎنی
گنند  ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮ
ﻣﻨﺎﺑﺮ ﺧﻮﺩ  ﺑﻨﻔﻊ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻴﻬﺎﻯ
ﺴﻴﺎﺳﻰ  ﻭﮐﻠﺎﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ هاﻯ
ﺨﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
.ﺳﻠﻤﺎﻥ ﺭﺷﺪﻯ  ﻭﺍ قعی
اﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻤﻴﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑل ﻤﺬﻫبی
اﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭﻏﻴﺮﺍﺳﻠﺎمی هستند
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ الهی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔﺶ
ﺗﺎ ﭘﺎﮐی
ﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺸﺮک ﻮ
ﺟﻬﻨم ﻮ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮﺷﺎﻧس
ﻭﺑﺨﺸﺶﻋﻤﻮمی
ﻴﺎ الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺰ ﺷﺮک همه
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺎ
ﻳﻚ ﺗﻮﺑﻪ  ﻭ ﺩل
ﺸﮑﺴﺘگی
ﻤﻴﺒﺨﺸﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺷﺮک ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻧﺎ
ﺑﺨﺸﻮﺩنی اﺳﺖ
زیرا آیات
شیطانی حقیقی
هستند .ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻧﻔﺎق ﻮﺷﺮک
ﻮﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻧﺮﺍ ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.  حدیث 2450 -
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۷ﺹ47 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻴﺎ ﺑنی عبد
ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐ  ﺍﻥّ
اﻟﺮﺍﺋﺪ ﻟﺎ
ﻳﮑﺬﺏ ﺃﻫﻠﻪ  ﻭ ﺍﻟﺬﻯ

ﺒﻌثنی
ﺒﺎﻟﺤﻖ  ﻟﺘﻤﻮﺗﻥّ
کما ﺗﻨﺎﻣﻮﻥ  ﻭ
ﻟﺘﺒﻌثّ کما
ﺗﺴﺘﻴﻘﻀﻮﻥ  ﻭ ﻣﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﻟﻤﻮﺕ
ﺩﺍﺭ  ﺍﻟّﺎ
ﺟنّة ﺃﻭ ﻧﺎﺭ ﻭ
ﺧﻠق اﻟﺨﻠق ﻮ
ﺑﻌث هم علی
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭﺟﻞ  ﮐﺨلق
ﻨﻔس ﻭﺍﺣﺪة ﻭ
ﺑﻌث ها  ﻗﺎل
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ (
ﻭ ﻣﺎ ﺧﻠﻘﮑم
ﻮﻟﺎ ﺑﻌثکم  ﺍﻟّﺎ
ﮐﻨﻔس ﻭﺍﺣﺪة ) (ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﻘﻮم ﻘﺮﻳﺶ  ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ یا
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴالک
عبد ﺍﻟﻤﻄﻠﺐ
ﺟﺪّ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺑﺰﺭﮒ ﻘﻮم
ﻘﺮﻳﺶ زردشتی ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳم ﺒﻮﺩ. ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
برتری
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻗﺮﻳﺶ
ﺑﻮﺩ  ﻭﭘﺮﺩﻩ
ﺩﺍﺭ ﮐﻌﺒﻪ.
ﻳﻌنی ﻤﻠّﺎﻯ
ﺒﺰﺭگ ﻘﻮم
ﻘﺮﻳﺶ  ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی خدا
جوئی ﻴﺎﻓﺖ.
ﻭلی ﭽﻮﻥ
ﻤﺘﻮﺟﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻗﺸﺮﻯ
قریش ﺷﺪﻩ  ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ ﻭ
ﻣﻮﻓق ﺸﺪ.
ﻭﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ
ﺳﻠﻮک حنیف و
توسّل ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻗﺪﻳﻢ  ﻭﺣتی
ﺪﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ
ﺩﻭﻗﺮّﻩ
ﺑﺮﺗﺮ( یا قرآن)
ﻗﺎﺋم ﻮ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ)
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﻫﺮ
ﻗﻮﻣﻰ  ﺑﺎﻫﻞ
ﺧﻮﺩ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. (ﺳﻔﻴﺮ
ﻗﻮم که ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ  ﺗﺎ
ﺩﺷﻤﻥ ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ  ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺁﺏ
ﺑﻴﺎﺑﺪ  ﻭ ﺭﺍﻩ
گم شده ﻧﺠﺎﺕ
را ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ  ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ  ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﮕﺰﺍﺭﺵ ﺍﻭ
ﻋﻤل کنند . ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﮐﻨﺪ  ﻗﻮم
اﻭ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ
ﺮﻓﺘﻪ  ﻭﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺰ ﻫﻠﺎک
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻄﻤﺌﻥ ﺘﺮﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﻳک ﻘﻮم
ﭙﻴﺸﺮﻭ ﻭ ﺭﺍﺋﺪ
رهبر ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﻴﺰ ﺭﺍﺋﺪ ﻭ
ﻗﺎﺋﺪ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﻫم
ﺨﻮﺩ ﻗﺒﻠﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪﺍﻧﺪ  ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ  ﻭﺳﺮﭼﺸﻤﻪﻫﺎﻯ
ﺁﺏ ﺣﻴﺎﺕ و
سعادت ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ  ﻭ ﻫم
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﻣﻄﻴﻊ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺭﺍﺋﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻫﺪﻑ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻥ
ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺃﺻل یک ﻘﻮم ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﻟﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻳک ﺠﻤﺎﻋﺖ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺗﺎبع ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ
(ﺍﻭﻡ) ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺁﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﺒﺠﺰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻄیع
کسی ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺮﻩ ﺭﻓﺘﻪ الهی
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ) ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﮑﺴﻴﮑﻪ ﻣﺮﺍ
ﺑﺤﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﺍﺭﺳﺎﻝ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ (ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺩ  ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻣﺒﻌﻮث ﺑﺨﻠق
ﺸﺪ  ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
آموزش بدهد .ﻭﭼﻮﻥ
ﺨﻮﺩ ﮐﺎﺷﻒ
ﻗﺮّﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻘﺎﺋم ﻮ ﻋﺮﺵ
ﺑﻮﺩ  ﻟﺬﺍ ﺍﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم اﺳﺖ.
ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
روش ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍم
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ  ﻧﻘش
پیاﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ باشد )
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﻣُﺮﺩ  ﮐﻪ
ﺍﻳﻨک ﺒﺨﻮﺍﺏ
ﻣﻴﺮﻭﻳﺪ. (ﺑﺪﻭﻥ
اﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﮐﻨﺘﺮل
ﺨﻮﺩ  ﻭﺑﺎ ﺍﻣﺘﻨﺎع
اﺯﻣُﺮﺩﻥ  ﻭﺑﺎ
ﺩﺭک ﻮ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ.
ﻭﻋﻤﻠﺎ ﻣﺮﮒ ﺑﺎ
ﺁﻏﺎﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻳک
کاﺑﻮس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ  ﻭ ﻳﺎ
ﺭﻭٴﻴﺎﺋﻰ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﻣﺮﮒ  ﻳﺎﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺩﺭﺟﻬﻨم ﺴﻮم غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻳﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸت کاﻣﻠﺎﻥ  ﻣﺘﺼل
ﺒﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺪﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ  ﻭ ﺩﺭ
ﺩﺍﻣﺎﻥ
ﻤﺎﺩﺭﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﻬﻮﺵ ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ  ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺠﻬل ﻮﺿﻌﻒ
ﻋﻘل ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ)
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﺯ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺒﻌﻮث تولد
بجهان گرﺩﻧﺪ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫم اﮐﻨﻮﻥ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ. (ﻋﻤﻠﺎ
ﺧﻮﺍﺏ ﻧﻮعی
ﻤﺮگ ﻤﻮﻗﺖ
ﺍﺳﺖ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ پنجم
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ  ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻫﺴتند  ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺤق ﺨﻮﺩ
ﺸﻬﻮﺩ ششم
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ(ﺣق ﻴﺎ ﺣجّ
اﮐﺒﺮ) ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ
و پگاهی ﻭلی
ﺒﺎ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻭﻋﻘل کلّی ﺮﺏ
ﺍﻟﻨﻮﻉ  ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭﺧورﺳﻨﺪﻯ
ﻮﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺘﺎ
ﻃﻔل ﺒﺸﺮﻯ  ﭼﻨﺪ
ﺳﺎل ﺒﻌﺪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺑﻴﺪﺍﺭ می
ﺷﻮﺩ. (ﻳﻘﻀﻪ)
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪﻥ اﺳﺖ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟک
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ  ﮐﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﭼﺸم ﻮﻋﻘﻞ  ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ الهی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﻭ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺍﺳﺖ  ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺧﻮﺍﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﻭ ﻭﻗتی
ﻤﺮﺩﻧﺪ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻘﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ  ﺑﻴﺪﺍﺭﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻭﻗتی ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﺭﺳﻴﺪ ﻋﻘل
ﺒﻬﺘﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻳﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪ  ﻋﻘل ﻮ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻮﻫﻮﺵ ﺩﺭﻋﻘل
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪﻥ
ﺴﺎﻟﻚ  ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻋﻘل
ﻘﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪﻋﻘﻞ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺭﺍﻣﺶ
ﺭﻭﺍنی
ﻮﺍﻟﻮﻫﻴّﺘﻰ ﺑﺰﺭﮒ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻭﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ  ﺟﺰ
ﺑﻬﺸﺖ یا ﺁﺗﺶ
ﻧﻴﺴﺖ. (ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ  ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ  ﻭ ﻧﻴﺰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ اﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺁﺗﺶ
ﺟﻬﻨم ﺪﺭ
ﺳﻮﺧﺘﻥ ﺮﻭح
ﺪﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ  ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻮﺧﺘﻥ اﺯ
ﺣﺴﺮﺗﻬﺎ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﭙُﺮﻋﺬﺍﺏ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻥ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻤﺎم ﺨﻠﻖ (ﺁﺩﻣﻴﺎﻥ
کامل شده ) ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ
ﻭﺍﺭﺳﺎل
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﮐﺮﺩ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﻧﻔس
ﻭﺍﺣﺪﻯ هستند .ﻭ
ﻳﮑﺴﺎنی ﺪﺭ
ﺑﻌثت ﺁﻥ (ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻥ
ﺒﻌثت ﺑﺸﺮﻃ
ﺰﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
مجدد ﻮ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﺳﺖ  ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻭﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻴک ﺮﻭﺡ ﺑﻨﻄﻔﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ  ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ. ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻴﮑﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﻋﻤﻞ  ﻭ
ﺍﺯ ﻳک
ﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﻟﻬﻰ (ﻧﻔس
ﮐﻞّ) ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﻔﺎﻃﻤﻰ  ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﺍﻳﻥ
ﻤﻘﺎم اﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
نوع بشری ﺭﺍ
ﻣﻴﺰﺍﻳﺎﻧﺪ
ﻭﻣﻰ ﻣﻴﺮﺍﻧﺪ  ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻋﻤﻞ  ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺷﺮﻃ
لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺍﺣل ﺒﻌﺪﻯ
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺎم
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ  ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ  ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌی
ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ  ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ .ﻭ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﻨﻬﺎﺋی
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ  ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﻬﺎ
ﭼﻴﺴﺖ. ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺑﺮﺩﺑﺎﺭﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی وواجب الهی
ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐسی
اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ ﮐمی
ﺘﺄﻣّل ﻮ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ  ﺍﻳﻥ ﺮﺍ
ﻓﻬﻤﻴﺪ  ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ  ﭼﻪ
ﺍﻫﻤﻴتی ﺪﺍﺭﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻤﺠﺮم ﺸﺪﻥ ﺮﺍ
ﺑﺎﺯﺧﺮﻳﺪ ﮐﺮﺩﻩ.
ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻥ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺘﻌﺎل
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﻭﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪ ﻭ
ﻣﺒﻌﻮث ﻧﮑﺮﺩم
ﻮﺍﺭﺳﺎل
ﻨﻨﻤﻮﺩم ﻤﮕﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻔس
ﻭﺍﺣﺪ ( ﺍﺯ ﻳک
ﻤﻨﺒﻊ ﻭﺍﺻﻞ ﺭﻭﺍنی
ﺮﻭحی ﻨﻔس کلّ
ﺒﺸﺮﻯ  ﻭ ﺍﺯ
ﺭﻭح اﻟﺄﺭﻭﺍح اﻭﻟﻴﻪ
ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭح
ﻘﺒﻠﻰ  ﮐﻪ
ﺍﻳﻨک ﺒﮑﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥﺨﻠﻘﺖ
آفرینش ﻭ
ﻣﺒﻌﻮث ﺷﺪﻥ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﭙس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺸﺮ خران
ﻗﻴﺎﻣﺖ  ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺸﺪﮔﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ  ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ  ﺑﺎ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ ﺨﻮﺩ  ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻴک ﺮﻭح ﻮ ﻳﻚ
ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
عقلی ﺁﻧﻬﺎ  ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺰﻣﺎﻥ
ﻮ ﻣﮑﺎﻥ ﻮﺳﻄح
عقل ﺟمعی هر
ﮐﺪﺍﻡ  ﻭﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ الهی ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻤﺎﻡ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺍﺣﺎﺩیث ﻭ در
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ  ﻭﺣتی
ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ همه ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺎ  ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺗﺒﺪﻳل
ﻤﻨﻄﻘﻰ ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘلی
ﻮﻋﺮﻓﺎنی ﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ
ﺑﺸﻮﺩ  ﺍﺭﺯﺵ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺣﻔﻈ
کرﺩﻩ  ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ ﺨﺪﺍ
ﻭ ﺭﺳﻮل ﻮ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴﺨﺮﻩ ﮐﺮﺩﻥ
مؤمنان اوم
کنندگان
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﮐسی
هم ﻗﺪﺭﺕ ﺩﻓﺎع
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺯﻭﺭﮔﻮﺋی
ﻮﺷﻤﺸﻴﺮ ﮐشی
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﻣﺘﻌﺼﺒﻴﻦ
قشری  ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﻔﻆ ﺍﺭﺯﺵ
ﺍﻳﻥ اﺣﺎﺩﻳث
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺣتی ﺨﻮﺩ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺮﻫﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ  ﺣﻘﺎﻳق اﻳﻦ
ﺍﺣﺎﺩیث ﻭﺣتی
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍنی
هستند .ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺳﻠﻤﺎﻥ ﺮﺷﺪﻯ
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﮐﻪ
ﻧﺎﺳﺰﺍ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﺁﻧﺎﻥ
ﺠﻨﺠﺎل ﺴﻴﺎس ی
ﻮ ﺗﺒﻠﻴﻐتی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺟﺎﻳﺰﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺮ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ  ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺪعی هستند  ﺑثبوﺕ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺍنی ﻮ
ﺍﺣﺎﺩیث ﻫﻴﭻ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ  ﺁﻧﺮ
ﺍﺑﺒﺎﺯﻭﻯ
ﺨﻮﺩ
ﻧﻈﺮﻗﺮﺑﺎنی
گنند  ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮ ﻣﻨﺎﺑﺮ
ﺧﻮﺩ  ﺑﻨﻔﻊ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻴﻬﺎﻯ
ﺴﻴﺎﺳﻰ  ﻭﮐﻠﺎﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ هاﻯ
ﺨﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
.ﺳﻠﻤﺎﻥ ﺭﺷﺪﻯ  ﻭﺍ قعی
اﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻤﻴﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑل ﻤﺬﻫبی
اﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭﻏﻴﺮﺍﺳﻠﺎمی هستند
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ الهی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔﺶ
ﺗﺎ ﭘﺎﮐی
ﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺸﺮک ﻮ
ﺟﻬﻨم ﻮ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮﺷﺎﻧس
ﻭﺑﺨﺸﺶﻋﻤﻮمی
ﻴﺎ الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺰ ﺷﺮک همه
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺎ
ﻳﻚ ﺗﻮﺑﻪ  ﻭ ﺩل
ﺸﮑﺴﺘگی
ﻤﻴﺒﺨﺸﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺷﺮک ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻧﺎ
ﺑﺨﺸﻮﺩنی اﺳﺖ
زیرا آیات
شیطانی حقیقی
هستند .ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻧﻔﺎق ﻮﺷﺮک
ﻮﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻧﺮﺍ ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

حدیث 2451 – پیامبر
میفرماید
(ج؟ص؟) ﻤﺎ ﻣﻥ
ﻤﻠک ﻤﻘﺮّﺏ  ﻭﻟﺎ
ﺳﻤاء ﻮﻟﺎ
ﺃﺭﺽ  ﻭﻟﺎ
ﺭﻳﺎح ﻮﻟﺎ
ﺟﺒﺎﻝ  ﻭﻟﺎ
ﺑﺮّ ﻭﻟﺎ ﺑﺤﺮ  ﺍﻟّﺎ
ﻭﻫﻥّ ﻴﺸﻔﻘﻥ
ﻤﻥ ﻴﻮم
اﻟﺠمعة  ﺃﻥ
ﺘﻘﻮم ﻔﻴﻪ
ﺍﻟﺴﺎعة ﻫﻴچ
ﻔﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﻤﻘﺮّﺏ ﻧﻴﺴﺖ  ﻭﻳﺎ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻭﺯﻣﻴﻦ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﺩ
ﻭ ﮐﻮﻩ ﻭ
ﻳﺎﺧﺸکی
ﻮﺩﺭﻳﺎدی
ﻨﻴﺴﺖ  ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﻭﻗﻴﺎم
ﺴﺎﻋﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ (ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺪﺭﺣﺎا ﺘﮑﺎﻣل
اﺳﺖ  ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻫﻤﮕﻰ ﻧﻴﺰ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺨﻮﺩ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻴﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ  ﻳﺎ روز
ﺟَﻢ ﺷﺪﻥ ﻮ
ﺟمع گرﺩﻳﺪﻥ
ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ  ﺭﻭح
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﺩ. (ﺍﺷﻔﺎﻕ)
ﺍﺭﺯﻭﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ  ﻭﺷﻮق
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ  ﻭﺗﺮس
ﺍﺯ ﻧﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺂﺭﺯﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﺩﺭ
ﻫﻔﺘﻪ  ﺁﺧﺮﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﺭﻭﺯ ﺟم
ﺸﺪﻥ  ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
زردشتی قریش
ﺴﺎﻟک ﻘﺪﻳﻢ  ﺩﺭ
ﮐﻤﺎل الهی
ﺨﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻦ  ﺟمع
گرﺩﻳﺪﻥ ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ هفته
ﮐﺎﺭ ﻭ ﺯﺣﻤﺖ
ﺳﺎﻟﻚ  ﻭ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﻭ
ﺟﺸﻥ ﻮ ﻋﻴﺪ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﺳﺎﻋﺖ)
ﻭﻗﺖ ﻗﻴﺎم
ﻘﺎﺋﻢ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ  ﻭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﺒﺮﺍﻯ همگان ﻭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﺸﺪﻩ  ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ  ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻧﺎ
ﺑﺎلغ عقلی  ﺩﺭﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒیعی ﺨﻮﺩ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
(ﺳﺎﻋﺖ) ﻭﻗﺖ
ﺍﺳﺖ  ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ (ﺳﻌﻰ)
ﻭﺩﻭﻧﺪگی ﻮ ﺳﻴﻨﻪ
ﺧﻴﺰ ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺘﻦ  ﭼﻮﻥ
کوﺩک ﻮ
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟک
ﺪﺭﻳک ﻤﺴﻴﺮ
ﺳﺨﺖ ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺭﻭحی اﺳﺖ. (ﺗﻘﻮﻡ)
ﺑﺮﭘﺎ ﺷﻮﺩ  ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ  ﻭﺳﺮِ
ﭘﺎ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻥ ﻭ
ﻗﻮﺍم
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻴﺎﻓﺘﻥ اﺳﺖ.

حدیث 2452 -
اﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ (ﺝ۷ﺹ59 ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ:
ﺘﻘﻮم
اﻟﺴﺎعة ﻳﻮم
اﻟﺠمعة  ﺑﻴﻥ
اﻟﺼﻠﺎﺗﻴﻦ  ﺻﻠﺎة
ﺍﻟﻈﻬﺮ ﻭ
ﺍﻟﻌﺼﺮ ﺳﺎﻋﺖ
ﻭﻗتی ﺒﺮﭘﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻴﻥ ﺪﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻇﻬﺮ ﻭﻋﺼﺮ. (ﺳﺎﻋﺖ)
ﻭﻗﺖ ﺩﺭﻣﺮگ هر
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﺳﺎﻋﺖ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
کاﺭﻯ ﺒﺮﻭﺯ
ﻫﻔﺘﻪ ﻭ ﻭﻗﺖ ﻭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻋﺖ  ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﻤﻌنی ﻮﻗﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
برای سالکان
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻋﻴﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﺠﻬﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﺗﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻋﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﻴﺎﻡ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺍﺯ ﺁﻥ
ﭙس ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮٴﻤﻥ
ﻘﻴﺎﻣﺖ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
اﻭ  ﺍﻳﻨک
اﻧﺠﺎم گرﻓﺘﻪ
ﻭ ﻣﻮﻓق ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.
ﺭﻭﺯﺟﻤﻌﻪ  ﺭﻭﺯ
ﺟمع ﺸﺪﻥ ﻮ
ﻣﺘﺤﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﺮﻭح
ﺴﺎﻟﻚ  ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﻭ ﻣﻘﺎم
اﻟﻬﻰ

ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻦ  ﻭ (ﺍﻳﻥ
همانی ) ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺮﺍ ﺟﺴﺘﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ
ﺟﻢ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ  ﻭ
ﺟﻤﺸﻴﺪ ﻳﺎ
ﺳﻴّﺪ  ﻭ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﺨﻮﺩ
ﺟمع ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻧﻤﺎﺯ ﻇﻬﺮ
ﻭﻋﺼﺮ  ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺳﺎﻋﺖ ﺍﻭل
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ  ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺩﻭم
ﺘﺤﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻮﻡ ﻭ
ﺁﺧﺮ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. (ﺻﻠﺎﺕ)
ﻳﺎ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺻِﻠِﻪ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ) ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ  ﻭﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻌﺪﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ  ﺳﺎﻟک
ﻤﻮﻓق ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻇﻬﺮ ﻭﻋﺼﺮ  ﺳﻤﺒﻮل
عباﺩﺍﺕ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ  ﺑﺎ ﻏﻴﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤق
اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻐﺮﺏ
ﻭ ﻋﺸﺎ  ﺳﻤﺒﻮل
ﺘﺎﺭﻳکی
ﻮﻏُﺮﺑﺖ
ﻭﻏﺮﻭﺏ ﺯﻧﺪگی
ﻤﺎﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻤﺎﺯ ﺻﺒح
ﺴﻤﺒﻮل ﻨﻤﺎﺯ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﻘﺎﺋم اﺳﺖ  ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻌﺼﻮم
ﻮ ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ گرﺩﻳﺪﻩ.
ﻭ ﺑﺨلق ﺒﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪگی عاﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺗﻤﺎم
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻳﺎ
ﺍﺭﻭﺍﺡ  ﻭ ﺗﻤﺎم
ﺰﻣﻴﻨﻬﺎ ﻳﺎ
ﻧﻔﻮس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺒﺮﺗﺮ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ  ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻳﺎ ﺩﺭ
ﮐﻮﻫﻬﺎ ﻭ
ﺧﺸﮑﻴﻬﺎ ﻭ
ﺩﺭﻳﺎ  ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰﺩﺭﻫﺴتی
ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﮕی ﺪﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﺯل
ﺘﺎ ﺍﺑﺪ  ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﺘﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﺟﻤﺎﺩﻯ  ﻭ
ﺍﻧﻮﺍع گیاهی
ﻮ ﺣﻴﻮانی
هستند ﻭ
ﺗﮑﺎﻣلی
ﻴﺎﻓﺘﻪﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺁﻳﻨﺪ  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻔﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺋﻞ ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺗﻮﺣّﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻥ  ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﮐﻪ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﺧﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ  ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﺍﺩﺭﺍکی
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل اﺭﺍﺩﻯ
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﺒﺤق الهی
ﺒﺪﺍﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻭﺣتی
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻠﺎﺹ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴگرﺩﻧﺪ.

حدیث
2452 - اﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ (ﺝ۷ﺹ59 ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ:
ﺘﻘﻮم
اﻟﺴﺎعة ﻳﻮم
اﻟﺠمعة  ﺑﻴﻥ
اﻟﺼﻠﺎﺗﻴﻦ  ﺻﻠﺎة
ﺍﻟﻈﻬﺮ ﻭ
ﺍﻟﻌﺼﺮ ﺳﺎﻋﺖ
ﻭﻗتی ﺒﺮﭘﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻴﻥ ﺪﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻇﻬﺮ ﻭﻋﺼﺮ. (ﺳﺎﻋﺖ)
ﻭﻗﺖ ﺩﺭﻣﺮگ هر
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﺳﺎﻋﺖ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
کاﺭﻯ ﺒﺮﻭﺯ
ﻫﻔﺘﻪ ﻭ ﻭﻗﺖ ﻭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻋﺖ  ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﻤﻌنی ﻮﻗﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
برای سالکان
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻋﻴﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﺠﻬﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﺗﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻋﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﻴﺎﻡ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺍﺯ ﺁﻥ
ﭙس ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮٴﻤﻥ
ﻘﻴﺎﻣﺖ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
اﻭ  ﺍﻳﻨک
اﻧﺠﺎم گرﻓﺘﻪ
ﻭ ﻣﻮﻓق ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.
ﺭﻭﺯﺟﻤﻌﻪ  ﺭﻭﺯ
ﺟمع ﺸﺪﻥ ﻮ
ﻣﺘﺤﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﺮﻭح
ﺴﺎﻟﻚ  ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﻭ ﻣﻘﺎم
اﻟﻬﻰ

ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻦ  ﻭ (ﺍﻳﻥ
همانی ) ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺮﺍ ﺟﺴﺘﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ
ﺟﻢ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ  ﻭ
ﺟﻤﺸﻴﺪ ﻳﺎ
ﺳﻴّﺪ  ﻭ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﺨﻮﺩ
ﺟمع ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻧﻤﺎﺯ ﻇﻬﺮ
ﻭﻋﺼﺮ  ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺳﺎﻋﺖ ﺍﻭل
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ  ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺩﻭم
ﺘﺤﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻮﻡ ﻭ
ﺁﺧﺮ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. (ﺻﻠﺎﺕ)
ﻳﺎ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺻِﻠِﻪ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ) ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ  ﻭﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻌﺪﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ  ﺳﺎﻟک ﻤﻮﻓق
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻇﻬﺮ ﻭﻋﺼﺮ  ﺳﻤﺒﻮل
عباﺩﺍﺕ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ  ﺑﺎ ﻏﻴﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤق
اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻐﺮﺏ
ﻭ ﻋﺸﺎ  ﺳﻤﺒﻮل
ﺘﺎﺭﻳکی
ﻮﻏُﺮﺑﺖ
ﻭﻏﺮﻭﺏ ﺯﻧﺪگی
ﻤﺎﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻤﺎﺯ ﺻﺒح
ﺴﻤﺒﻮل ﻨﻤﺎﺯ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﻘﺎﺋم اﺳﺖ  ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻌﺼﻮم
ﻮ ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ گرﺩﻳﺪﻩ.
ﻭ ﺑﺨلق ﺒﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪگی عاﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺗﻤﺎم
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻳﺎ
ﺍﺭﻭﺍﺡ  ﻭ ﺗﻤﺎم
ﺰﻣﻴﻨﻬﺎ ﻳﺎ
ﻧﻔﻮس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺒﺮﺗﺮ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ  ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻳﺎ ﺩﺭ
ﮐﻮﻫﻬﺎ ﻭ
ﺧﺸﮑﻴﻬﺎ ﻭ
ﺩﺭﻳﺎ  ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰﺩﺭﻫﺴتی
ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﮕی ﺪﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﺯل
ﺘﺎ ﺍﺑﺪ  ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﺘﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﺟﻤﺎﺩﻯ  ﻭ
ﺍﻧﻮﺍع گیاهی
ﻮ ﺣﻴﻮانی
هستند ﻭ
ﺗﮑﺎﻣلی
ﻴﺎﻓﺘﻪﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺁﻳﻨﺪ  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻔﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺋﻞ ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺗﻮﺣّﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻥ  ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﮐﻪ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﺧﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ  ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﺍﺩﺭﺍکی
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل اﺭﺍﺩﻯ
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﺒﺤق الهی
ﺒﺪﺍﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻭﺣتی
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻠﺎﺹ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴگرﺩﻧﺪ.

حدیث
2452 - اﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ (ﺝ۷ﺹ59 ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ:
ﺘﻘﻮم
اﻟﺴﺎعة ﻳﻮم
اﻟﺠمعة  ﺑﻴﻥ
اﻟﺼﻠﺎﺗﻴﻦ  ﺻﻠﺎة
ﺍﻟﻈﻬﺮ ﻭ
ﺍﻟﻌﺼﺮ ﺳﺎﻋﺖ
ﻭﻗتی ﺒﺮﭘﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻴﻥ ﺪﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻇﻬﺮ ﻭﻋﺼﺮ. (ﺳﺎﻋﺖ)
ﻭﻗﺖ ﺩﺭﻣﺮگ هر
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﺳﺎﻋﺖ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
کاﺭﻯ ﺒﺮﻭﺯ
ﻫﻔﺘﻪ ﻭ ﻭﻗﺖ ﻭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻋﺖ  ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﻤﻌنی ﻮﻗﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
برای سالکان
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻋﻴﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﺠﻬﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﺗﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻋﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﻴﺎﻡ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺍﺯ ﺁﻥ
ﭙس ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮٴﻤﻥ
ﻘﻴﺎﻣﺖ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
اﻭ  ﺍﻳﻨک
اﻧﺠﺎم گرﻓﺘﻪ
ﻭ ﻣﻮﻓق ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.
ﺭﻭﺯﺟﻤﻌﻪ  ﺭﻭﺯ
ﺟمع ﺸﺪﻥ ﻮ
ﻣﺘﺤﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﺮﻭح
ﺴﺎﻟﻚ  ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﻭ ﻣﻘﺎم
اﻟﻬﻰ

ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻦ  ﻭ (ﺍﻳﻥ
همانی ) ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺮﺍ ﺟﺴﺘﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ
ﺟﻢ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ  ﻭ
ﺟﻤﺸﻴﺪ ﻳﺎ
ﺳﻴّﺪ  ﻭ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﺨﻮﺩ
ﺟمع ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻧﻤﺎﺯ ﻇﻬﺮ
ﻭﻋﺼﺮ  ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺳﺎﻋﺖ ﺍﻭل
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ  ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺩﻭم
ﺘﺤﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻮﻡ ﻭ
ﺁﺧﺮ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. (ﺻﻠﺎﺕ)
ﻳﺎ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺻِﻠِﻪ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ) ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ  ﻭﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻌﺪﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ  ﺳﺎﻟک
ﻤﻮﻓق ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻇﻬﺮ ﻭﻋﺼﺮ  ﺳﻤﺒﻮل
عباﺩﺍﺕ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ  ﺑﺎ ﻏﻴﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤق
اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻐﺮﺏ
ﻭ ﻋﺸﺎ  ﺳﻤﺒﻮل
ﺘﺎﺭﻳکی
ﻮﻏُﺮﺑﺖ
ﻭﻏﺮﻭﺏ ﺯﻧﺪگی
ﻤﺎﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻤﺎﺯ ﺻﺒح
ﺴﻤﺒﻮل ﻨﻤﺎﺯ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﻘﺎﺋم اﺳﺖ  ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻌﺼﻮم
ﻮ ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
گرﺩﻳﺪﻩ. ﻭ
ﺑﺨلق ﺒﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪگی عاﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺗﻤﺎم
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻳﺎ
ﺍﺭﻭﺍﺡ  ﻭ ﺗﻤﺎم
ﺰﻣﻴﻨﻬﺎ ﻳﺎ
ﻧﻔﻮس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺒﺮﺗﺮ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ  ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻳﺎ ﺩﺭ
ﮐﻮﻫﻬﺎ ﻭ
ﺧﺸﮑﻴﻬﺎ ﻭ
ﺩﺭﻳﺎ  ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰﺩﺭﻫﺴتی
ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﮕی ﺪﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﺯل
ﺘﺎ ﺍﺑﺪ  ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﺘﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﺟﻤﺎﺩﻯ  ﻭ
ﺍﻧﻮﺍع گیاهی
ﻮ ﺣﻴﻮانی
هستند ﻭ
ﺗﮑﺎﻣلی
ﻴﺎﻓﺘﻪﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺁﻳﻨﺪ  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻔﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺋﻞ ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺗﻮﺣّﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻥ  ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﮐﻪ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﺧﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ  ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﺍﺩﺭﺍکی
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل اﺭﺍﺩﻯ
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﺒﺤق الهی
ﺒﺪﺍﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻭﺣتی
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻠﺎﺹ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴگرﺩﻧﺪ.

حدیث
2453- ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ59
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻴﺨﺮج
ﻘﺎﺋﻤﻨﺎ ﺃﻫل
اﻟﺒﻴﺖ ﻳﻮم
اﻟﺠﻤﻌﻪ  ﻭ ﺗﻘﻮم اﻟﺴﺎعة
ﻳﻮم اﻟﺠمعة ﻗﺎﺋم ﻤﺎ
ﺃﻫل ﺒﻴﺖ  ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻗﻴﺎم
قیاﻣﺖ گونه
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺍﺳﺖ (ﻗﺎﺋم
ﺃﻫل ﺒﻴﺖ  ﻣﻔﺎﻫﻴم
ﻤﺘﻌﺪﺩ ﺩﺍﺭﺩ. (ﻗﺎﺋم
ﺰﻣﺎﻥ) ﻫﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺁﻥ
ﺰﻣﺎن اﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
اﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺨﻮﺩ ﺍﻭ ﻗﺎﺋم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ (ﻗﺎﺋم
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ)
ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺪﻭﺭﻩ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﺍﻏﺎﺯ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﻭﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ  ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎنی اﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﻭﺍﺯﻫم
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ که
ﻏﺎﻳﺐ ﺷﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﺨفی
گرﺩﻳﺪ  ﻗﺎﺋم ﺰﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻨﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم اﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﻗﺎﺋم
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁل اﻳﻥ
ﻨﻮع ﺪﺭ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻳﺎ ﺭﺏ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﻨﺎﻡ (ﻗﺎﺋم
اﻠﺒﻴﺖ) ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﻪ ﻗﻮﺍم ﺃﻫل
ﺒﻴﺖ  ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﺑﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻗﻮﺍم ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻗﻴﺎم
ﻘﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ
شهود ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ الهی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺍﺳﺖ  ﺭﻭﺯ
ﺟمع ﺸﺪﻥ
ﺴﺎﻟﻚ  ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﺟَم گرﺩﻳﺪﻥ  ﻭ
ﺷﺮﺍﻓﺖ و
برتری الهی
ﻴﺎﻓﺘﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻔﺮّ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﻮ ﻓﺮﻳﺪﻭﻥ
ﺸﺪﻥ  ﮐﻪ ﺩﻳﻥ
ﻮ ﮐﺴﺐ ﻓﺮّ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻓﺮﺷﻴﺪ
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻤﻠﺎﺋک
گرﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ  ﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ هستند   ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻘﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ  ﻭ (ﺑﻴﺖ)
ﻃﺮﻳﻘﺖ و
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭ (ﺃﻫﻞ) ﺁﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﻮ
ﺭﺍم ﺸﺪﮔﺎﻥ
ﻭﺍﻫلی
گرﺩﻳﺪﮔﺎﻥ ﻭ الهی
ﺸﺪﻩ ﻭ ﺁﺩم
گرﺩﻳﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ

ﭘﺎﻳﺎﻥ هفته
ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﻭ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﺳﺎﻟک ﻮ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ.

حدیث 2454 -
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ59ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ:
هو ﻳﻮم
ﻤﺠﻤﻮع ﻠﻪ
ﺍﻟﻨﺎس   ﻭ ﺫﻟک
ﻴﻮم ﻤﺸﻬﻮﺩ  ﻭ ﻳﻮم
ﺸﺎﻫﺪ ﻭ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
که ﭽﻮﻥ
ﺮﻭﺯﺟﻤﻊ ﺷﺪﻥ
همه مرﺩم اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻥ ﺮﻭﺯ
ﻣﻬم ﻮ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻭ
ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺍﺟﺘﻤﺎع
ﻤﺮﺩم ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻌﻄﻴل عمومی
ﺪﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﺟﻤﻌﻪ  ﻭ
ﺍﺳﺘﻤﺎع
ﺪﺳﺘﻪ ﺟمعی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﻭﺯﻯ اﺳﺖ  ﮐﻪ ﻫم ﻮ
ﺩﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ ﺟمع
ﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺗﺠلّی الهی
اﻭﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎ
ﺑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ ﻣﻬﻢ
ﻭﺑﺎ ﺍﺭﺯﺵ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻤم
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح اﺳﺖ  ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍح عاﻗﺒﺖ
ﭘس ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ضروری
ﺍﻧﻮﺍع ﺘﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﺟﻤﺎﺩﻯ  ﻭ انواع
ﮔﻴﺎهی
ﺒﻤﺪﺍﺭج
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺍخلاق
ﻮ ﭘﺎکی ﻮ
ﺗﻘﺪّس ﻭﻣﻘﺎم الهی
کافی ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺭﻭﺯ
ﺟمع ﺸﺪﻥ ﺮﻭح
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋم ﺨﻮﺩ  ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮک الهی
ﻮ ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﭘس ﺍﺯﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﭘﻨج ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺁل
عبا ﺑﺎﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺪﺍﺭﺩ  ﻭ ﺗﺮک
ﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﺿﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﺒﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺟمع
ﺸﺪﻥ و صمدیّت
ﺮﻭح ﺴﺎﻟﻚ  ﺑﺎ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺟﻤﻌﻴّﺖ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ  ﺣتی اﮔﺮ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺳﻨّتی ﻮ
ﻋﻤﻮمی ﺁﺧﺮ
ﻫﻔﺘﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺯ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒﻮل ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﺪﺭ ﮔﻮﺍهی
ﺮﻭح اﻧﺴﺎﻥ  ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺁﻳﻨﺪﻩ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﭼﻨﻴﻥ ﺮﻭﺯﻯ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ  ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺷﺎﻫﺪ ﻭ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻﻞ  ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠ ق اﺳﺖ. ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﮐثرﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺏّ
اﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ  ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺣﺎل ﻤﺮگ
ﺨﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺶ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
بهشتی اﺳﺖ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺑﺮخی
زﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻩ  ﻭلی
ﻤﺄﻣﻮﺭﻳﺖ الهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ  ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﻬﻠﻮل می
ﺨﻮﺍﻧﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭلی
ﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی
اﺳﺘثناﺋی ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﻴک ﺪﺭﺻﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ  ﺍﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋﻢ  ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺍﺯ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
اﻳﻥ ﭽﻨین ﺨﻮﺩ
ﻭﺑﺴﺎﺩگی
ﺒﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ  ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔتم
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﻭ ﭘﻨج
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ  ﺑﺨلق
ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎئی
ﻤﺨﺘﻠﻒ  ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ
کرﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ  ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
عقلی
گوﻧﺎﮔﻮﻥ
هستند.  ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻥ اﺳﺖ  ﻭلی ﻨﻪ ﺑﺎ
ﭼﺸم ﺘﻦ  ﺑﻠﮑﻪ
در ﺭﻭٴﻴا ﺒﺎ
ﭼﺸم سوم ﺪل ﻮ
ﺭﻭﺡ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﻭ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﺋﻰ  ﻭﻓﺎﻧﺘﺰﻯ
ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺗﻤﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم
ﻨﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺩﺍﺭﺩ  ﮐﻪ ﭘﻴﺮ الهی
اﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ.

حدیث 2455 -
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۷ﺹ59 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻳﻮم اﻟﺘﻠﺎقی
ﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻴﻮم
اﻟﺘﻠﺎﻕ  ﻳﻮم
ﻴﻠﺘقی ﺃﻫل
اﻟﺴﻤاء ﻮ ﺃﻫل
اﻟﺄﺭﺽ  ﻭ ﻳﻮم
اﻟﺘﻨﺎﺩ یوم
ﻴﻨﺎﺩﻯ ﺃﻫل
اﻟﺠنّة ﺃﻥ
ﺃﻓﻴﻀﻮﺍ
ﻋﻠﻴﻨﺎ ﻣﻥ
اﻟﻤاء  ﺃﻭ
ﻣﻤّﺎ ﺭﺯﻗﮑم
اﻟﻠﻪ  ﻭ
ﻳﻮم
اﻟﺘﻐﺎﺑُﻦ  ﻳﻮم
ﻴﻐﺒﻥ ﺃﻫل
اﻟﺠنّة ﺃﻫل
اﻟﻨﺎﺭ  ﻭ ﻳﻮم
اﻟﺤﺴﺮة  ﻳﻮم
ﻴﻮتی ﺒﺎﻟﻤﻮﺕ
فی ﺬﺑح (ﻳﻮم
اﻟﺘﻠﺎﻕ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭﺯ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﺍﻫۀ
آﺳﻤﺎﻥ ﻮ ﺍﻫل
ﺰﻣﻴﻥ اﺳﺖ. (ﺭﻭﺯ
بازگشت بخلق
کاملان الهی
پس از ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟک
با قائم با
اهل ﺰﻣﻴﻦ
وغیر سالکان  که ﺍﻫل
اﺳﻤﺎﻥ ﻮ ﺭﻭح الهی
اﺳﺖ. ﺳﺎﻟک هفت
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﺩ  ﻭ
ﻫﺮﮐﺪﺍم ﺮﺍ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ  ﭼﻨﺪ
ﺑﺎﺭ ﺑﭽﻨﺪ
ﺷﮑل و تجلّی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ همان ﺁﻳﺎﺕ
الهی شهودی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺴخ آن
ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺁﻥ ﺒﻬﺘﺮ
ﻧﺎﺯل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺍﻗل هماﻥ
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍنی
ﻨﻴﺴﺖ  ﮐﻪ
ﻣﻔﻬﻮم ﺁﻥ
ﻣﻨﺴﻮخ گرﺩﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍنی
اﻧﺠﺎم ﺴﻠﻮک الهی
ﻮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻤﻮمی اﺳﺖ.
ﻧﻪ ﺍﺣﮑﺎم
ﺸﺮعی ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﺤﮑﻮﻣﺖ
ﮐﻨﻨﺪ) ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ (ﻳﻮم
اﻟﺘﻨﺎﺩ) ﻧﻴﺰ ﻳﻌنی
ﻴﻮم ﻮ ﺭﻭﺯﻯ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺍﻫل ﺠﻬﻨم اﻫل
ﺒﻬﺸﺖﺭﺍ ﻧﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ  ﮐﻪ ﺑﺮ
ﻣﺎ ﺁبی
ﺒﺮﻳﺰﻳﺪ (ﺗﺎ
ﺧﻨک اﺯﺁﺗﺶ
ﺟﻬﻨم ﺸﻮﻳﻢ و
همان عقل و
امتیازات
الهی است ) ﻭﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺸﻤﺎ ﺭﺯق ( پس
از نجات ﺪﺍﺩﻩ
ﺑﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻫﻴﺪ. ( ﺍﻳﻥ
ﺪﺭ ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺸﺮ ﻧﻴﺴﺖ  ﮐﻪ ﺑﻴﻦ
ﺩﻭﮔﺮﻭﻩ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃی
بوده ﺒﺎﺷﺪ  ﻭ ﺍﻧﺎﻥ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
مدبّر ﺍﻟﻬﻰ  ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
کنند . ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ  ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺂﺏ ﻋﻘل ﻮ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺩﺭ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ عقلی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ کمک
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ  ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺭﻭﺍنی ﺁﻥ
ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻣﺸﻴّﺖ الهی
ﺪﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻭ
ﺗﻠﺎﺵ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﻣﻘﺪﻣﻪ  ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻤﻴﺎﻥ
ﻀﺮﻭﺭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﮐﺴﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ.ﻋﻘل
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺩﺍﺩﻥ
ﺼﻔﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ  ﻭﻃﻠﺐ
ﺩﻋﺎ ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﻭﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ اﺳﺖ. (ﺗﻨﺎﺩ)
ﻳﺎ (ﻧﺪﺍ) ﺍﺩﻥ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺍﻓﺎﺿﻪ)
ﭼﻮﻥ ﻓﻴﻀﺎﻥ ﻭ
ﺳﻴل اﺯ ﺭﺣﻤت
هاﻯ عقلی ﻮ
ﻧﻮﺭﻯ
الهامات لدنّی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺷﻨﻴﺪﻧﻰ  ﻭﻗﺎﺑل
ﻔﻬم اﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﻭﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺪﺭ
ﺑﺎﺭﻩ (ﺭﻭﺯ
ﺗﻐﺎﺑُﻦ) ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﺗﻐﺎﺑﻦ ﺭﻭﺯﻯ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺍﻫل ﺒﻬﺸﺖ
ﺍﻫل ﺠﻬﻨم ﺮﺍ
ﻣﻐﺒﻮﻥ ﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﻣﺤﺮﻭم ﻮ ﺩﺭ
ﺟﻬل ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ. ﮐﻪ
ﺃﻫل ﺠﻬﻨم
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺒﺸﺮﻯ  ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
و اگر طالبان
رحمتهای الهی
از کاملان
بازگشته بخلق بخواهند
باید پیمان
سلوکی با آنها
ببندند .
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩﻕ  ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺑﻤﻴﺮﻧﺪ  ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺨﻮﺩ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍم هزﺍﺭ
ﺳﺎل انتظار
ﺑﻬﺸتی ﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺸﻮﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ (ﺭﻭﺯ
ﺣﺴﺮﺕ) ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﺭﻭﺯﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ (ﻣﺮﮒ)
ﺳﺮ ﻣیبرند .
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
عمر ﻫﺴتی
ﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮگی
ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ (ﻣﺮﮒ)
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺮﻯ
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻋﺪمی
اﺳﺖ. ﻭﻳک ﺤﺎل
اﺳﺖ  ﻭ
ﻧﻪ ﻳک ﻮﺟﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺳﺮ ﺑﺮﻳﺪﻩ
ﺷﻮﺩ. ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ غیر
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻯ ﻮ
ﺍﺣﺘﻤﺎل ﻤﺮگ
ﻨﺰﺩﻳﻚ ﺣﺴﺮﺕ
ﻭ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ  ﮐﻪ ﭼﺮﺍ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﮑﺮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ
ﺗﺎﺭﻳکی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﺟﻬل عقلی
ﻮ ﺩﺳﺖ ﺧﺎلی
اﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺠﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺤﻘﺎﺭﺕ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﭽﺸﻢ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ  ﮐﻪ ﺳﺮ
ﺑﺮﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺭﻭح
غیر ﺳﺎﻟک که
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﺴخ ﻤﻴﺸﻮﺩ  ﻭ
ﺳﺮﺑﺮﻳﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻣﮑﺮﺭ ﭼﻨﻴﻥ
ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍنی ﺴﺮ ﺑﺮﻳﺪﻩ
ﻭ ﻳﺎ ﺗﻥ
ﺪﺭﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﭘس ﺍﺯ
ﺧﻴلی
اﺯﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯ  ﺑﻨﻮع
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ  ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺻﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻧﻬﺎ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ بی
ﭙﺎﻳﺎﻥ ﻭ ﺩﺭ
ﺩﺭﺍﺯﻯ عصوﺭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﺎﺭﻯ که
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.

حدیث 2456 -
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۷ﺹ60 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺍنی
ﺬﻟک ﻴﻮم
ﻤﺠﻤﻮع ﻟﻪ
ﺍﻟﻨﺎس  ﻭ
ﺫﻟک ﻴﻮم
ﻤﺸﻬﻮﺩ ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ ﺮﻭﺯﻯ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻣﺮﺩم ﺪﺭ ﺁﻥ
ﺠمع می ﺸﻮﻧﺪ  ﻭ ﺭﻭﺯ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺭﻭﺯ
ﻣﻬمی ﺪﺭ
ﺯﻧﺪگی همه
مرﺩﻡ  ﮐﻪ
ﻗﺒﻮل اﻟﻬﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﺳﻨّتی
ﻨﻴﺴﺖ  ﮐﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
اﺯﺷﻨﺒﻪ  ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ اﺯ
ﻳﮑﺸﻨﺒﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻫﻴچ کدام اﺯ
ﺭﻭﺯﻫﺎی
معمولی  ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی هر
ﺭﻭﺯﻯ که ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩ  ﻭ (ﺳﺒﺎﺕ)
ﻳﺎ ﺳﺒﺖ ﻭ
ﺷﻨﺒﻪ ﺳﺎﻟک
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺩﺍﺩ  ﻭ ﺭﻭﺯ (ﺟﻤﻌﻪ
ﻭ ﺟَمع ﺸﺪﻥ ﻮ
ﺟَﻢ) ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺮﻭح ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺭﻭﺯ
ﻣﻬم ﻮﺣﻴﺎتی
ﺰﻧﺪگی اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺩﻳﻨﻪ ﻭ ﺭﻭﺯ ﺩﻳﻦ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ . ﺍﻣﺎم
ﺪﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻟﻤﺸﻬﻮﺩ
ﻳﻮم عَرَﻓَﻪ  ﻭ
ﺍﻟﻤﺠﻤﻮع ﻠﻪ
ﺍﻟﻨﺎس  ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺭﻭﺯ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ( ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﻭ
ﻣﺠﻤﻮع ﺸﺪﻥ
ﻤﺮﺩم ﺒﺎﺷﺪ)
ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺯﻋﺮﻓﻪ
ﺍﺳﺖ ( ﻧﻪ ﺭﻭﺯ
ﻋﺮﻓِﻪ از
ﺍﻳّﺎم ﺤﺞّ
کعبه  ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺣﺠﺎج ﺠمع
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ
ﺳﻤﺒﻮلی ﺪﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﻭ ﮐﺴﺐ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﻭ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻓﻘﻴﺮﺍﻥ ﻮ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ  ﺑﺪﺍﻥ
ﺮﻭﺯﻋﺮﻓﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ  ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺤﺮﻭم
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ
ﻋﺮﻓﻪ  ﺩﺭ ﺣج
اﮐﺒﺮ ﻭ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺗﺠﻠّﻯ اﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺭﻭﺯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ  ﮐﻪ
ﺍﻏﻠﺐ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ  ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
کامل اﻟی
ﺒﺨﻠﻖ  ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ  ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ وﻣﺒﻌﻮث
ﻭ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺮﺍﻯ
کمک ﻮ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ

ﻭتوسّل ﺴﻠﻮک
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺑﺴﺎﻟﻚ  ﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺮﺍ ﻣﻌﺮفی
سالک کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.) ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻣﺮﺩم ﺪﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺣج
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ (ﺭﻭﺯﻋﺮﻓﺎﺕ
ﺣجّ کعبه ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺭﻭﺯ (ﺣجّ
اﺻﻐﺮ) ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺣجّ کعبه ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ  ﮐﻪ ﻭﻋﻠﻴﮑم
اﻟﺂﻥ ﺒﺎﻟﺤجّ
اﻟﺄﮐﺒﺮ ﻭﺍﻳﻨک
ﻨﻮﺑﺖ ﺁﻥ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺤجّ ﺍﮐﺒﺮ
ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ  ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ  ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ.
ﭼﻪ حجّ کعبه
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﻭﭼﻪ
ﺣجّ کعبه
ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﺸﺮﺧﺮﺍﻥ
غیر سالک   ﺭﻭﺯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ الهی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭﺍﻳﻨﺠﺎ ﮐﻮﺭ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺍﻥ  ﺁﻧﺠﺎ ﻧﻴﺰ
ﮐﻮﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺸﺎﻳﺪ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻮﺭﺩ
ﻣﺴخ ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻗﻴﺎم
ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻧﻴﺰ ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻢ
ﺍﻳﻨک اﻧﺠﺎم
گرﻓﺘﻪ ﻭ ﺭﺃﻯ
الهی ﺼﺎﺩﺭ
ﺷﺪﻩ  ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺍﻣﻀﺎ
ﻭ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﻴﺰ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.

حدیث 2457 -
اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ60ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻋﺒﺎﺭﺕ
ﻗﺮﺍﻧﻰ  ﺷﺎﻫﺪ ﻭ
ﻣﺸﻬﻮﺩ  ﺍﻣﺎم
ﭙﺮﺳﻴﺪ  ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﺘﻮ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ (ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
اﺻﻞ ﻧﻴﺴﺖ  ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ  ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮک
به ﻮ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ  ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ امام
سالکان خود
هست ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ)
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ  ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﺭﻭﺯ
ﺟمعه ﺍﺳﺖ  ﻭ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺯ
ﻋﺮﻓﻪ ﺍﺳﺖ (ﻣﻌنی
غیر ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻏﻴﺮﺷﻬﻮﺩﻯ  ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ عباﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭﻗﺮﺍﻥ گفته ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﺋﻞ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ راه
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
است . ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ  ﺑﺎ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻓﺮقی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺎﻫﺪ آن
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﺑﻮﺩ. ﺷﺎﻫﺪ
ﺍﺳﻢ ﻓﺎﻋﻞ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺁﺧﺮ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ  ﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ
ﻧﻮﺭﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎنی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﺗﺎ
ﺑﺨلق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﻭﻗﺖ و
زمان ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ  ﭼﻪ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ  ﻭﻳﺎ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺣﺸﺮ  ﺩﺭ
ﭼﻨﺎﻥ ﺮﻭﺯ
ﻣﻌﻴنی ﺒﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪﻫ ﺭﻭحی
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ  ﻗﻴﺎﻣنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩﺵ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ  ﻭﻳﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻭﻳﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﺳﺮﭘﺎ ﺷﺪﻥ  ﺩﺭ ﻳک
ﺘﻮﻟﺪ ﻣﺴخ
ﺁﻣﻴﺰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ. ﺍﻣﺎ
ﺭﻭﺯ ﻋﺮﻓﻪ
ﺣجّ کعبه ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻮﺍم هم
ﺒﺎﺷﺪ  ﻣﺸﻬﻮﺩ الهی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣجّ
اﺻﻐﺮ ﮐﻌﺒﻪ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ  ﺑﻠﮑﻪ ﺣجّ
اﮐﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭﺳﻠﻮک
الهی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ششم نوع بشری ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺭﻭﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋﻢ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺤتی
ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺎﺯ ﺷﻨﺎﺧتی
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﮐﻮﺭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ  ﻭﺍﻧﺠﺎ
ﻧﻴﺰﮐﻮﺭ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ  ﮐﻪ
ﮐﻮﺭﺗﺮ هم
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ:
ﻠﻴس ﮐﻤﺎ
ﻗﻴل ﻠﻚ  ﺍﻟﺸﺎﻫﺪ
ﻳﻮم اﻟﻌﺮفة   ﻭ
ﺍﻟﻤﺸﻬﻮﺩ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة  ﺃﻣﺎ
ﺗﻘرأ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﻗﺎل
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭﺟﻞ  ﺫﻟک
ﻴﻮم ﻤﺠﻤﻮع
ﻠﻪ ﺍﻟﻨﺎس  ﻭﺫﻟک
ﻴﻮم ﻤﺸﻬﻮﺩ ﭼﻨﻴﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ  ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺎﻫﺪ ﺭﻭﺯ
ﻋﺮﻓﻪ ﺍﺳﺖ  ﻭ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮ
ﻣﺒﻬم
ﺪﻳﮕﺮﻯشده  ﻭ
ﺩﺭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻘﺼﺪ
ﺑﺎﻃل ﻨﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ ﺤﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﻭﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧمی
ﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺷﺎﻫﺪ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ  ﻭ
ﺭﻭﺯ ﻋﺮﻓﻪ
ﺭﻭﺯ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ برای نوع
بشرﺩﺭ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻧﻴﺴﺖ  ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺮﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﺳم
ﻔﺎﻋﻞ  ﻭﺷﺨﺺ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﺸﻬﻮﺩ ﺍﺳم
ﻤﻔﻌﻮﻝ  ﺍﻣﺮﻯ
که ﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ باشد  ﮐﻪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻮ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ
ﺒﺎﻧﻮﺍع ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺠﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﺍ  ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
حقیر ﺨﻮﺩ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﺑﻘﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﮕﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻯ  ﮐﻪ ﺁﻥ
ﺮﻭﺯ ﺍﺟﺘﻤﺎع
ﻤﺮﺩم اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻥ هماﻥ ﺮﻭﺯ
ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻮﮊﻩﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلّی ﺍﻟهی اﺳﺖ
ﻭﻧﻪ
ﺩﻳﺪﻥ ﺼﺤﻨﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ  ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﻣﺸﻬﻮﺩ الهی
هم ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺭﻭﺯ ﺣجّ ﺸﺪﻥ
ﻤﺮﺩﻡ  ﺩﺭ ﻳک
ﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﻫﺴنی ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﮐﻪ ﻫﻤگی
اﺭﻭﺍح ﺪﺭ
ﺍﺑﺪﻳﺖ ﻣﻄﻠﻖ  ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻄﻠث الله
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺟمع ﺸﻮﻧﺪ. ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺣﺪّﻯ ﺪﺭ
ﮐﻤﺎل ﻨﻴﺴﺖ  ﮐﻪ ﮐﺴی
ﺒﻨﻬﺎﻳﺖ ﺁﻥ
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺪﺭ ﺃﺑﺪیّت  ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ اﺯل
ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺩگرﮔﻮﻧﻴﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﻭلی ﻨﻴست
ﺪﺭ ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺣتی ﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ  ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻤﺤﺪﻭﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﺟﺘﻤﺎع ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺖ. ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﺭﻭﺍح ﭙس ﺍﺯ
ﻳک ﺪﻭﺭﻩ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺟﻬﻨم
ﺴﻮم ﻤﻠﮑﻮتی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺠﻬﻨم ﭽﻬﺎﺭم
ﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻳک
ﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک الهی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺟﺘﻤﺎع ﻤﺮﺩم
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ  ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﻳک
اﺟﺘﻤﺎع کوﭼک
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﻣﻘﺪﺵ  ﻭﻧﻪ
ﻫﻴچ ﻤﻌنی
ﺠﻤﻌﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻌنی
ﺸﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﺸﻬﻮﺩ  ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯﻯ که
ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻳﮑﺎﻳک
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ  ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻧﺒال
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﺴﻮم ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭم ﺮﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ  ﺗﻘﻴّﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
وعده ولایت ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ  ﻭﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻤﺸﻬﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﻭ
ﻣﺸﻬﻮﺩ  ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺒﺎﺭﺕ ﻋﺸق
ﻮﻋﺎﺷف
ﻮﻣﻌﺸﻮﻕ  ﻭیا اﺻل
ﻮﺍﺻل ﻮ
ﻣﻮﺻﻮﻝ  ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺁﻥ ﺒﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺟﺰ ﮐﺎﻣل
وایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ  ﮐسی ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺴﺮﺍغ کرﺩ  ﮐﻪﺷﺎﻫﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ  ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻣﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻭﺻﺎﺣﺐﻋﻘﻞ
ﮐلّی اﻟﻬﻰ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﻭ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻬﺮﻩ توسّل
ﺴﻠﻮکی ﻮ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﻫﺪﺍﻳﺖ الهی
ﻴﺎ (ﻫُﺪﺍ) ﮔﺮﻓﺖ.
ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻬﺮﻩ
ﻋﻠم ﻮﺣﮑﻤﺖ
الهی ﮔﺮﻓﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺗﺴﻬﻴل کسب
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮﻋﻠمی ﺤﺠﺎﺏ
ﺍﻋﻈم اﺳﺖ. ﺣتی
اﮔﺮ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎنی ﻮ
ﺍﻟﻬﻰ  ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﻤﺴﺘﻤﻌﺁﻥ
ﺴﻠﻮﻙ الهی
ﻨﮑﻨﻨﺪ  ﻭ(ﺍﺳﺘﻤﺎﻉ)
ﻳﻌنی ﺸﻨﻴﺪﻥ
ﺒﺎ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻮبا ﺍﻃﺎﻋﺖ از
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ  ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺩفع ﺸﺮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 2458 -
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ  ﻭ ﭘﺪﺭﺵ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ(ﺝ۷ﺹ60
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻌﻨﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﻭ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﺍﺳﺖ  ﻭ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺯ
ﻋﺮﻓﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭﻣﻮﻋﻮﺩ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﺳﺖ. (ﺗﻤم
اﻳﻥ ﺪﮔﺮﮔﻮنی
ﺪﺭ ﻣﻌﺎنی
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﻣﮑﺎنی ﻮ ﺯﺑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻔﺎﻫﻴم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺭﻭٴﻴﺎﺋی
ﺸﺎﻫﺪ ﻭ
ﻣﺸﻬﻮﺩ  ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻥ  ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭ
ﺳﺎﻟﻚ  ﻭبی
ﺨﻮﺩﻯ اﻭ
ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺻﻤﺪﻳّﺖ ﻭ
ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ ﺸﺪﻥ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻥ ﻮ
ﺗﻮ  ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﻤﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺩﺭ ﻭﺍقع همه
ﭼﻴﺰ من ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺘﻮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻣﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻋﺮﻓﻪ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺳﺎﻟک
اﺯ ﺗﺠﻠّﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﺁﺧﺮ ﺣجّ اﮐﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﻭﺯﻯ هم ﺪﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻯ عرﻓﺎﺕ
مکّه ﺟمع ﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺩم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺠﺎﺭﺕ  ﻭﺣتی
ﺪﺯﺩﻯ ﻮ ﺯﻧﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻓﺮﻭﺵ ﻫﻢ ﺑﻤﮑﻪ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺟﻨﺠﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺴﻴﺎسی ﻨﻴﺰ
ﺟﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺭﻭﺯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺳﺎﻟک اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻭﻋﺪﻩ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ  ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮک الهی
کنند.
ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
دوره ﺳﻠﻮک
ﺤﺘﻤﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯﻯ که
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﮐثرﺍ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺮسمند.

حدیث
2459- ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺴﺠّﺎﺩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ60ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻋﻠم
ﻴﺎ ﺑﻥ ﺁﺩﻡ  ﺃﻥ ﻤﻥ
ﻮﺭاء هذﺍ  ﺃﻋﻈم ﻮ
ﺃﻓظع ﻮ ﺃﻭجع
ﻠﻠﻘﻠﻮﺏ  ﻳﻮﻡ
ﺍﻟﻘﻴﺎمة  ﺫﻟک
ﻴﻮم ﻤﺠﻤﻮع
ﻠﻪ ﺍﻟﻨﺎس  ﻭ ﺫﻟک
ﻴﻮم ﻤﺸﻬﻮﺩ  ﻳﺠمع
اﻟﻠﻪ ﻓﻴﻪ
ﺍﻟﺄﻭﻟﻴﻥ ﻮ
ﺍﻟﺂﺧﺮﻳﻦ  ﺫﻟک
ﻴﻮم ﻴُﻨﻔخ فی
اﻟﺼﻮﺭ  ﻭﺗﺒﻌثر
ﻓﻴﻪ ﺍﻟﻘﺒﻮﺭ  ﻭ ﺫﻟک
ﻴﻮﻡ ﺍلأﺯمة  ﺍﺫ
ﺍﻟﻘﻠﻮﺏ ﻟﺪﻯ
اﻟﺤﻨﺎﺟﺮ
ﺍﻟﮑﺎﻇﻤﻴﻦ  ﻭﺫﻟک
ﻴﻮم لا ﺗﻘﺎل
ﻔﻴﻪ  ﻋﺸﺮة
ﻭ ﻟﺎ ﺗﻮٴﺨﺬ
ﻣﻥ ﺃﺣﺪ ﻓﺪیة  ﻭﻟﺎ
ﺗﻘﺒل ﻤﻥﺃﺣﺪ
ﻣﻌﺬﺭة  ﻭﻟﺎ
ﻟﺄﺣﺪ ﻓﻴﻪ
ﺘُﻘﺒل ﺘﻮبة   ﻟﻴس
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﺠﺰاء
ﺒﺎﻟﺤﺴﻨﺎﺕ  ﻭ
ﺍﻟﺠﺰاء
ﺒﺎﻟﺴﻴّﺌﺎﺕ  ﻓﻤﻥ
کاﻥ ﻤﻥ
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ  ﻋﻤل فی
هذه ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ  ﻣثقال
ﺬﺭّة ﻣﻥ ﺨﻴﺮ
ﻭﺟﺪﻩ  ﻭ ﻣﻥ
کاﻥ ﻤﻥ
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ ﻋﻤل
ﻔﻰ ﻫﺬﻩ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ  ﻣثقال
ﺬﺭة ﻣﻥ ﺸﺮّ
ﻭﺟﺪﻩ ﺍﻯ
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺁﺩم
ﺒﺪﺍﻥ (ﺍﻯ
ﺴﺎلک ﻔﺮﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺣﺎنی ﻴﻚ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ  ﮐﻪ
ﻧﺼﻴﺤتی اﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ)
ﻭ ﺑﺪﺍﻥ که ﺩﺭ
ﭘس ﺍﻳﻥ ﺃﻣﺮ  ﻣﺴﺎﻟﻪﺍﻯ
ﻤﻬﻤﺘﺮ ﻭ
ﻫﻮﻟﻨﺎﻛﺘﺮ
ﻭﺩﺭﺩﻧﺎﮐﺘﺮ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻟﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺭ ﺑﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ( ﭘس ﺍﺯ
ﺯﻧﺪگی ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﭘس ﺍﺯﻋﺪم
ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺤﺸﺮ.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ  ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ  ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ  ﮐﻪ
ﺩﺭﺩﻣﻨﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ) ﻭ
ﺍﻳﻥ مان ﺮﻭﺯﻯ
اﺳﺖ که ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺩم ﺪﺭ ﺁﻥ
ﺠمع ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ (
ﻧﺎس ﻳﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﺎﺳﻴﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻙ الهی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ  ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻨﺎﺳﻴﺎﻥ عهد
ﺍﻟﺴﺖ ﻓﻄﺮﻯ
ﺨﻮﺩاز  ﻗﺒل
اﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺒﻮل ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺩم هر ﮐﺪﺍم
ﺒﻨﻮﺑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺬﺷﺖ. ﻭﮐی
ﻤﻌﺎﻑ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭلی همه ﺑﺎ ﻫم
ﻨﻴﺰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺁﺧﺮ ﺳﻠﻮک
ﺒﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ) ﻭ
ﺍﻳﻥ هماﻥ ﺮﻭﺯ
ﻣﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻮ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺠمع
ﻤﻴﮑﻨﺪ (ﻧﻪ
ﺗﻤﺎم ارﻭﺍح
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک ﻮ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی گذﺷﺘﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ  ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻮﺭﺩ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﭽﻮﻥ ﺒﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ  ﻭ ﺗﻤﺎم
گذﺷﺘﮕﺎﻥ ﭽﻮﻥ
ﺴﺘﺎﺭﮔﺎﻥ  ﮐﻪ
ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ ﺘﺮ  ﻧﺠم
ثاﻗﺐ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭ ﺍﻓق
ﻨﺰﺩﻳک ﺰﻣﻴﻥ
ﺒﺎ ﻧﻮﺭ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﻓﻌﺎﻝ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮ  ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﻘﺎﺋم ﻤﺸﺨّﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭلی ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم
ﺴﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ همه ﻫﺴﺖ.
ﻭﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺪتی ﺠﻬﻨم
ﺴﻮم ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺠﻬﻨم ﭽﻬﺎﺭم
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻌﻄﻴل
ﺪﺭ ﻫﺴتی ﻤﻌنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﻘﺎﺋﻢ  ﮐﻪ ﺷﺶ
ﻳﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸت عرشی
ﺪﺍﺭﻧﺪ  ﺷﺎﻳﺪ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺣﺴﺎس ﺁﻥ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻌﻄﻴل ﻮ
ﺑﻴﮑﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺁﻧﺎﻥ
اﻧﺠﺎ ﺍﻋﻤﺎلی
ﺪﺍﺭﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ
ﺍﻣﺮﻯ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﻠﺎع
اﻧﺴﺎﻥ ﺰﻧﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﮐسی هم
اﺯ ﺍﻧﺠﺎ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺸﺘﻪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ  ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﺮﻭﺯ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﻧفخ
ﺪﺭﺻﻮﺭ دمیده
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﺯ ﮔﻮﺭﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺁﻳﻨﺪ (
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮﻫﻤگی
ﺒﺎﻫم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺴﺎﻟﻪ
ﺟﺴم ﺁﻧﻬﺎ ﻭ
ﻣﺎﺩﻩ ﺗﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺁﮐل
ﻮﻣﺄﮐﻮل
ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ  ﺣﻞ
ﻧﺸﺪﻩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮﮐس
ﭘﺶﺍﺯﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭﻣﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ  ﻭﻳﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋم که ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺘﻮﻟﺪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ بجهان
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
اﻳﻥ ﻨﻔخ ﺪﺭ
ﺻﻮﺭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺷﻴﭙﻮﺭ  ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻨﻈﺎمی
اﺣﻀﺎﺭ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺪﺭ
ﺷﻴﭙﻮﺭ ﺍﺳﺖ  ﻫﻤﺎﻥ (ﻧف
خ ﻮ ﺩﻣﻴﺪﻥ)
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم
ﻮ الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ  ﻭ ﺑﺨلق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻣﺪ.)
ﻭ ﺍﻳﻥ هماﻥ (ﻳﻮم
اﻟﺂﺯفة ) ﺭﻭﺯ
(أﺯﻑ) (ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻮﻥ
عرﻭﺳﻰ ﺑﺰﻓﺎﻑ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﻬﺸتی
بشوﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻓﺴﻮس ﻭ
ﺣﺴﺮﺕ ﻭ (ﺃﺳﻒ) ﻭ
ﺗﺄﺳّﻒ ﺍﺳﺖ)
ﺍﻥ ﺮﻭﺯﻯ که
ﺩﻟﻬﺎ ﺗﺎ
ﺣﻨﺠﺮﻩ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺁﻳﺪ  (ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.) که
ﺍﺯ ﺗﺮس ﺧﺸک
ﺸﺪﻩ  ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ اﻋﺰﺍم
اﺭﻭﺍح غیر
ﺳﺎﻟک ﺒﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﮑﻠّﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮﻟﺪ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺠﺴﺘﻪ
ﻗﺪﺭﺕ
ﮐﻠﺎم ﻮ ﺣتی
عقل ﻮﭼﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺪﻳشی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺠﻬل
ﻨﺴبی ﺨﻮﺩ  ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﺴﺘﻪ ﻭ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮک الهی
ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ) ﻭ ﺩﺭ
ﭼﻨﻴﻥ ﺮﻭﺯﻯ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺍﻥ (ﻋَثرﻩ)
ﻭﻣﺎنعی
ﻴﻴﺎﻓﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺶ ﻧﻴﺎﻳﺪ  ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﮐﺴﻰ (ﻓﺪﻳﻪ) ﻭﺧﻮﻥ
ﺒﻬﺎ ﻭ ﺟﺮﻳﻤﻪ
ﻧﻘﺪﻯ گرﻓﺘﻪ
ﺸﻮﺩ  ﺗﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﮐسی نیز (ﻣﻌﺬﺭﺕ)
ﺧﻮﺍهی ﻮ
ﺑﻬﺎﻧﻪ
ﺁﻭﺭﺩﻥ ﻘﺒﻮل
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﻴچ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﻓﺮﺻتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺑﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. (ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻳﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.
ﺩﺭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒیعی ﻮ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻄﺒیعی ﺮﺍ ﺩﻳﺪ
ﻭﺗﮑﺎﻣلی
ﻄﺒیعی ﻴﺎﻓﺖ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. (ﻣﺴﺘﻘﺒل
ﺘﻮﺑﻪ) ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﻮﺑﻪ  ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻘﺒﻮل
ﺘﻮﺑﻪ ﺍﺳﺖ) ﻭ
ﺭﻭﺯﻯ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ ها
ﻭ ﺣﺴﻨﺎﺕ (ثوﺍﺑﻬﺎ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭح ﻮ ﺗﺤﺴﻴﻥ
هاﻯ ﻨﻮﻋﻰ)  ﻭﻳﺎ
ﺟﺰﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻴّﺌﺎﺕ (ﻭﺑﺪ
ﮐﺎﺭﻳﻬﺎ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
هاﻯ ﻣﺬﻫبی
غیر ﺳﺎﻟﻚ)
ﻭﻫﺮ ﻳک اﺯ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ(اوم
کننده) ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻫﺮﮐﺎﺭ ﺧﻴﺮ (ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ)
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺣتی
اﮔﺮ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺫﺭّهﺍﻯ ﺮﻳﺰ
ﺑﺎﺷﺪ  ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺣﺎﺿﺮﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ. ﻭﻫﺮ ﻳک
اﺯ ﻣﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺪﻧﻴﺎ  ﺫﺭّﻩﺍﻯ
ﺸﺮﺍﺭﺕ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ  ﺟﺰﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ (
ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺴﺎﻟک الهی هستند
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ژنتیک زوحی ﻮ
ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ  ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ  ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮔﻨﺎهی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک
اﻭ ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺴﻠﻮک الهی اﻭ
ﺗﺄثیر ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻭ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺃثر ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ  ﮐﺎﺭﻯ
ﺠﺰ ﺷﺮک
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻨﮑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی
ﺨﻮﺩ  ﺩﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪگی ﺨﻮﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ.
ﻭﺑﻘﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺍﻳﻥ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﻮﻳﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ غیر
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤﻖ ﺯﻣﺎﻥ
ﻓﻮﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
هرﮐﺎﺭ ﺧﻴﺮ
ﺁﻧﻬﺎ  ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻧﻘﺪﻯ
ﻮ ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ  ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻃﻠﺒﮑﺎﺭخدا
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﻧﻴﺴﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎل
ﺨﻴﺮ  ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﻤﺸﺮﮐﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺷﺮک نا
بخشودنی اﺳﺖ  ﻭ ﺧﻴﺮ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺷﺮﺍﺭﺕ  ﺍﻥ همان ﺳﺮﮐشی
ﺁﻧﻬﺎ  ﺑﺮ ﺃﻣﺮ الهی
ﺒﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﮔﺮﺳﺮﮐشی کرﺩﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪ  ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻮثّر ﺩﺭ
ﺗﻮﺟﻪ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ  ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎئم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
مراتب ﺍﺭﺑﺎﺏ الهی
ﺨﺎﺹ ﻭﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺁﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺗﻮﻓﻴق
ﺒﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻄﻠﻘﺎ ﻣﻄیع
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮکی
ﺁﻧﻬﺎ  ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ الهی
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺁﺳﺎﻥ
ﻮ ﻗﺪﺭﺕ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺩﺭک ﻮ ﺗﺤﻤﻞ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﮐﻤﺎل
ﻨﻬﺎﺋی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺍﻥ  ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ  ﻣﺎ
ﺳﺨتی
ﻨﺪﻳﺪﻩﺍﻳﻢ  ﺷﺎﻳﺪ ﺭﻭﺯﻯ
ﻴﺎ ﺍﻧﺪکی اﺯ
یک ﺭﻭﺯ ﺑﻮﺩ  ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺑﺘﻠﺎﺵ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻴﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺸق ﻮ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﻓﻬم ﻮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ  ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩق ﻮﻋﺎﻣل
ﻮﻋﺎﻗل ﻮﻋﺎﺷق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 2459-
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺴﺠّﺎﺩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ60ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻋﻠم
ﻴﺎ ﺑﻥ ﺁﺩﻡ  ﺃﻥ ﻤﻥ
ﻮﺭاء هذﺍ  ﺃﻋﻈم ﻮ
ﺃﻓظع ﻮ ﺃﻭجع
ﻠﻠﻘﻠﻮﺏ  ﻳﻮﻡ
ﺍﻟﻘﻴﺎمة  ﺫﻟک
ﻴﻮم ﻤﺠﻤﻮع
ﻠﻪ ﺍﻟﻨﺎس  ﻭ ﺫﻟک
ﻴﻮم ﻤﺸﻬﻮﺩ  ﻳﺠمع
اﻟﻠﻪ ﻓﻴﻪ
ﺍﻟﺄﻭﻟﻴﻥ ﻮ
ﺍﻟﺂﺧﺮﻳﻦ  ﺫﻟک
ﻴﻮم ﻴُﻨﻔخ فی
اﻟﺼﻮﺭ  ﻭﺗﺒﻌثر
ﻓﻴﻪ ﺍﻟﻘﺒﻮﺭ  ﻭ ﺫﻟک
ﻴﻮﻡ ﺍلأﺯمة  ﺍﺫ
ﺍﻟﻘﻠﻮﺏ ﻟﺪﻯ
اﻟﺤﻨﺎﺟﺮ
ﺍﻟﮑﺎﻇﻤﻴﻦ  ﻭﺫﻟک
ﻴﻮم لا ﺗﻘﺎل
ﻔﻴﻪ  ﻋﺸﺮة
ﻭ ﻟﺎ ﺗﻮٴﺨﺬ
ﻣﻥ ﺃﺣﺪ ﻓﺪیة  ﻭﻟﺎ
ﺗﻘﺒل ﻤﻥﺃﺣﺪ
ﻣﻌﺬﺭة  ﻭﻟﺎ
ﻟﺄﺣﺪ ﻓﻴﻪ
ﺘُﻘﺒل ﺘﻮبة   ﻟﻴس
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﺠﺰاء
ﺒﺎﻟﺤﺴﻨﺎﺕ  ﻭ
ﺍﻟﺠﺰاء
ﺒﺎﻟﺴﻴّﺌﺎﺕ  ﻓﻤﻥ
کاﻥ ﻤﻥ
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ  ﻋﻤل فی
هذه ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ  ﻣثقال
ﺬﺭّة ﻣﻥ ﺨﻴﺮ
ﻭﺟﺪﻩ  ﻭ ﻣﻥ
کاﻥ ﻤﻥ
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ ﻋﻤل
ﻔﻰ ﻫﺬﻩ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ  ﻣثقال
ﺬﺭة ﻣﻥ ﺸﺮّ
ﻭﺟﺪﻩ ﺍﻯ
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺁﺩم
ﺒﺪﺍﻥ (ﺍﻯ
ﺴﺎلک ﻔﺮﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺣﺎنی ﻴﻚ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ  ﮐﻪ
ﻧﺼﻴﺤتی اﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ)
ﻭ ﺑﺪﺍﻥ که ﺩﺭ
ﭘس ﺍﻳﻥ ﺃﻣﺮ  ﻣﺴﺎﻟﻪﺍﻯ
ﻤﻬﻤﺘﺮ ﻭ
ﻫﻮﻟﻨﺎﻛﺘﺮ
ﻭﺩﺭﺩﻧﺎﮐﺘﺮ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻟﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺭ ﺑﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ( ﭘس ﺍﺯ
ﺯﻧﺪگی ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﭘس ﺍﺯﻋﺪم
ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺤﺸﺮ.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ  ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ  ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ  ﮐﻪ
ﺩﺭﺩﻣﻨﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ) ﻭ
ﺍﻳﻥ مان ﺮﻭﺯﻯ
اﺳﺖ که ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺩم ﺪﺭ ﺁﻥ
ﺠمع ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ (
ﻧﺎس ﻳﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﺎﺳﻴﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻙ الهی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ  ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻨﺎﺳﻴﺎﻥ عهد
ﺍﻟﺴﺖ ﻓﻄﺮﻯ
ﺨﻮﺩاز  ﻗﺒل
اﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺒﻮل ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ.
ﻭﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩم هر
ﮐﺪﺍم ﺒﻨﻮﺑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺬﺷﺖ. ﻭﮐی
ﻤﻌﺎﻑ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭلی همه ﺑﺎ ﻫم
ﻨﻴﺰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺁﺧﺮ ﺳﻠﻮک
ﺒﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ) ﻭ
ﺍﻳﻥ هماﻥ ﺮﻭﺯ
ﻣﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻮ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺠمع
ﻤﻴﮑﻨﺪ (ﻧﻪ
ﺗﻤﺎم ارﻭﺍح
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک ﻮ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی گذﺷﺘﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ  ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻮﺭﺩ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﭽﻮﻥ ﺒﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ  ﻭ ﺗﻤﺎم
گذﺷﺘﮕﺎﻥ ﭽﻮﻥ
ﺴﺘﺎﺭﮔﺎﻥ  ﮐﻪ
ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ ﺘﺮ  ﻧﺠم
ثاﻗﺐ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭ ﺍﻓق
ﻨﺰﺩﻳک ﺰﻣﻴﻥ
ﺒﺎ ﻧﻮﺭ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﻓﻌﺎﻝ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮ  ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﻘﺎﺋم ﻤﺸﺨّﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭلی ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم
ﺴﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ همه ﻫﺴﺖ.
ﻭﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺪتی ﺠﻬﻨم
ﺴﻮم ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺠﻬﻨم ﭽﻬﺎﺭم
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻌﻄﻴل
ﺪﺭ ﻫﺴتی ﻤﻌنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﻘﺎﺋﻢ  ﮐﻪ ﺷﺶ
ﻳﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸت عرشی
ﺪﺍﺭﻧﺪ  ﺷﺎﻳﺪ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺣﺴﺎس ﺁﻥ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻌﻄﻴل ﻮ
ﺑﻴﮑﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺁﻧﺎﻥ
اﻧﺠﺎ ﺍﻋﻤﺎلی
ﺪﺍﺭﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ
ﺍﻣﺮﻯ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﻠﺎع
اﻧﺴﺎﻥ ﺰﻧﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﮐسی هم
اﺯ ﺍﻧﺠﺎ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺸﺘﻪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ  ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﺮﻭﺯ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﻧفخ
ﺪﺭﺻﻮﺭ دمیده
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﺯ ﮔﻮﺭﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺁﻳﻨﺪ (
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮﻫﻤگی
ﺒﺎﻫم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺴﺎﻟﻪ
ﺟﺴم ﺁﻧﻬﺎ ﻭ
ﻣﺎﺩﻩ ﺗﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺁﮐل
ﻮﻣﺄﮐﻮل
ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ  ﺣﻞ
ﻧﺸﺪﻩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮﮐس
ﭘﺶﺍﺯﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭﻣﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ  ﻭﻳﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋم که ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺘﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪﻯ
بجهان ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ ﻨﻔخ
ﺪﺭ ﺻﻮﺭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺷﻴﭙﻮﺭ  ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻨﻈﺎمی
اﺣﻀﺎﺭ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺪﺭ ﺷﻴﭙﻮﺭ
ﺍﺳﺖ  ﻫﻤﺎﻥ (ﻧفخ
ﻮ ﺩﻣﻴﺪﻥ)
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم
ﻮ الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ  ﻭ ﺑﺨلق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻣﺪ.)
ﻭ ﺍﻳﻥ هماﻥ (ﻳﻮم
اﻟﺂﺯفة ) ﺭﻭﺯ
(أﺯﻑ) (ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻮﻥ
عرﻭﺳﻰ ﺑﺰﻓﺎﻑ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﻬﺸتی
بشوﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻓﺴﻮس ﻭ
ﺣﺴﺮﺕ ﻭ (ﺃﺳﻒ) ﻭ
ﺗﺄﺳّﻒ ﺍﺳﺖ)
ﺍﻥ ﺮﻭﺯﻯ که
ﺩﻟﻬﺎ ﺗﺎ
ﺣﻨﺠﺮﻩ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺁﻳﺪ  (ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.) که
ﺍﺯ ﺗﺮس ﺧﺸک
ﺸﺪﻩ  ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ اﻋﺰﺍم
اﺭﻭﺍح غیر
ﺳﺎﻟک ﺒﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﮑﻠّﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮﻟﺪ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺠﺴﺘﻪ
ﻗﺪﺭﺕ
ﮐﻠﺎم ﻮ ﺣتی
عقل ﻮﭼﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺪﻳشی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺠﻬل
ﻨﺴبی ﺨﻮﺩ  ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﺴﺘﻪ ﻭ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮک الهی
ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ) ﻭ ﺩﺭ
ﭼﻨﻴﻥ ﺮﻭﺯﻯ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺍﻥ (ﻋَثرﻩ)
ﻭﻣﺎنعی
ﻴﻴﺎﻓﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺶ ﻧﻴﺎﻳﺪ  ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﮐﺴﻰ (ﻓﺪﻳﻪ) ﻭﺧﻮﻥ
ﺒﻬﺎ ﻭ ﺟﺮﻳﻤﻪ
ﻧﻘﺪﻯ گرﻓﺘﻪ
ﺸﻮﺩ  ﺗﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﮐسی نیز (ﻣﻌﺬﺭﺕ)
ﺧﻮﺍهی ﻮ
ﺑﻬﺎﻧﻪ
ﺁﻭﺭﺩﻥ ﻘﺒﻮل
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﻴچ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﻓﺮﺻتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺑﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. (ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻳﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.
ﺩﺭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒیعی ﻮ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻄﺒیعی ﺮﺍ ﺩﻳﺪ
ﻭﺗﮑﺎﻣلی
ﻄﺒیعی ﻴﺎﻓﺖ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. (ﻣﺴﺘﻘﺒل
ﺘﻮﺑﻪ) ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﻮﺑﻪ  ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻘﺒﻮل
ﺘﻮﺑﻪ ﺍﺳﺖ) ﻭ
ﺭﻭﺯﻯ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ ها
ﻭ ﺣﺴﻨﺎﺕ (ثوﺍﺑﻬﺎ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭح ﻮ ﺗﺤﺴﻴﻥ
هاﻯ ﻨﻮﻋﻰ)  ﻭﻳﺎ
ﺟﺰﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻴّﺌﺎﺕ (ﻭﺑﺪ
ﮐﺎﺭﻳﻬﺎ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
هاﻯ ﻣﺬﻫبی
غیر ﺳﺎﻟﻚ)
ﻭﻫﺮ ﻳک اﺯ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ(اوم
کننده) ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻫﺮﮐﺎﺭ ﺧﻴﺮ (ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ)
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺣتی
اﮔﺮ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺫﺭّهﺍﻯ ﺮﻳﺰ
ﺑﺎﺷﺪ  ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺣﺎﺿﺮﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ. ﻭﻫﺮ ﻳک
اﺯ ﻣﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺪﻧﻴﺎ  ﺫﺭّﻩﺍﻯ
ﺸﺮﺍﺭﺕ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺟﺰﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ (
ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺴﺎﻟک الهی هستند
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ژنتیک زوحی ﻮ
ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ  ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ  ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮔﻨﺎهی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک
اﻭ ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺴﻠﻮک الهی اﻭ
ﺗﺄثیر ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻭ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺃثر ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ  ﮐﺎﺭﻯ
ﺠﺰ ﺷﺮک
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻨﮑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی
ﺨﻮﺩ  ﺩﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪگی ﺨﻮﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ.
ﻭﺑﻘﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺍﻳﻥ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﻮﻳﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ غیر
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤﻖ ﺯﻣﺎﻥ
ﻓﻮﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
هرﮐﺎﺭ ﺧﻴﺮ
ﺁﻧﻬﺎ  ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻧﻘﺪﻯ
ﻮ ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ  ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻃﻠﺒﮑﺎﺭخدا
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﻧﻴﺴﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎل
ﺨﻴﺮ  ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﻤﺸﺮﮐﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺷﺮک نا
بخشودنی اﺳﺖ  ﻭ ﺧﻴﺮ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺷﺮﺍﺭﺕ  ﺍﻥ همان ﺳﺮﮐشی
ﺁﻧﻬﺎ  ﺑﺮ ﺃﻣﺮ الهی
ﺒﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﮔﺮﺳﺮﮐشی کرﺩﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪ  ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻮثّر ﺩﺭ
ﺗﻮﺟﻪ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ  ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎئم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
مراتب ﺍﺭﺑﺎﺏ الهی
ﺨﺎﺹ ﻭﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺁﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺗﻮﻓﻴق
ﺒﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻄﻠﻘﺎ ﻣﻄیع
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮکی
ﺁﻧﻬﺎ  ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ الهی
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺁﺳﺎﻥ
ﻮ ﻗﺪﺭﺕ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺩﺭک ﻮ ﺗﺤﻤﻞ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﮐﻤﺎل
ﻨﻬﺎﺋی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺍﻥ  ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ  ﻣﺎ
ﺳﺨتی
ﻨﺪﻳﺪﻩﺍﻳﻢ  ﺷﺎﻳﺪ
ﺭﻭﺯﻯ ﻴﺎ
ﺍﻧﺪکی اﺯ یک
ﺭﻭﺯ ﺑﻮﺩ  ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺑﺘﻠﺎﺵ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻴﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺸق ﻮ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﻓﻬم ﻮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ  ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩق ﻮﻋﺎﻣل
ﻮﻋﺎﻗل ﻮﻋﺎﺷق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 2460 – امام
صادق میفرماید
(ج؟ض؟) ﺃﻥّ
ﻘﻴﺎم اﻟﻘﺎﺋﻢ
ﻳﮑﻮﻥ فی یوم الجمعة
ﻭﺗﻘﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة فی
ﻴﻮم اﻟﺠمعة   ﻳﺠمع
اﻟﻠﻪ ﻓﻴﻪ
ﺍﻟﺄﻭﻟﻴﻥ ﻮ
ﺍﻟﺂﺧﺮﻳﻦ  ﻗﺎل
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭ
ﺟﻞ  ﺫﻟک
ﻴﻮم ﻤﺠﻤﻮع
ﻠﻪ ﺍﻟﻨﺎس  ﻭ ﺫﻟک
ﻴﻮم ﻤﺸﻬﻮﺩ ﻗﻴﺎم
ﻘﺎﺋم ﺪﺭ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﺍﺳﺖ  ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻮ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺮﺍ ﺟمع
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥ ﺮﻭﺯﻯ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺩم ﺪﺭﺁﻥ
ﺠمع ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ (ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﻮﻋﻠم ﻮ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎک ﺪﺭ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ و جَم
شدن و وحدت
وجود  ﺁﺧﺮ
ﺳﻠﻮک ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯﻯ که
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑ ﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻮٴﻤﻥ ( اوم
کننده و کامل )
ﻨﻴﺰ ﺑﺮﭘﺎ ﺷﺪه
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
دیگران ﮐﺎﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺍﻳنک
ﺪﺭ دوره ﺳﻠﻮک
ﺒﺎ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ الهی
اﻧﺠﺎم گرﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.)

حدیث 2461 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ (ﺝ۷ﺹ61
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﺃﻳّﺎم
اﻟﻠﻪ ثلاثة  ﻳﻮم
ﻴﻘﻮم اﻟﻘﺎﺋﻢ
ﻭ ﻳﻮم
اﻟﮑﺮّة  ﻭﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ الهی
ﺴﻪ ﺭﻭﺯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﺭﻭﺯﻯ
که ﻗﺎﺋم ﻘﻴﺎم
ﻤﻴﮑﻨﺪ  ﻭ ﺭﻭﺯﻯ
که (ﮐﺮّﻩ) ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ( برای
کارمای نسخ ومسخ
) ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﻭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ( ﺍﻳﺎم
اﻟﻠﻪ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﻤﻬم
اﺯﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ دوره (ﺍﻭﻡ)
ﻳﺎ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ
سالک اﺳﺖ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺭﻭﺯی که (ﮐﺮّﻩ)
ﻳﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﮑﺮﺭکارما
شدن بجهان و  ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺯ ﺗﻮﻟّﺪ
ﻫﺮ ﺭﻭح غیر
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ  ﮐﻪ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ ﺭﻭﺯ
ﻣﺤﺸﺮ ﺍﺭﻭﺍح
غیر ﺳﺎﻟک اﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻌﻴﻴﻥ ﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍنی آﻧﻬﺎ
ﻣﺸﺨﺺ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﺎﺯ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ الهی هستند.
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﺮﻭﺯﻯ الهی
اﺳﺖ  گه
ﻫﻔﺖ ﺭﻭﺯ شهودی
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
غیر ساﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﻫﺮ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻤﺘﻮﺍلی اﺳﺖ  ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻣﺠﺪﺩ لذسد
ﺭﻭﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻮ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی عیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻡ ﻭﺳﺮﭘﺎ
ﺷﺪﻥ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺭﻳﺪﻩ ﻧﺸﺪﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ  ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ  ﺭﻭﺯ ﻭ
ﺣﻴﺎﺕ نوع ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ الهی
ﺁﻧﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.

حدیث 2462 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ61ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﻋﻴسی
ﻤﺴیح اﺯ
ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﭙﺮﺳﻴﺪ  ﭼﻪ ﻭﻗﺖ
ﻗﻴﺎم ﺴﺎﻋﺖ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ؟ (ﺳﺎﻋﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم که
تنها ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ولایت
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﻭ ﺳﺎﻋﺖ
ﻣﺮگ همگاﻥ که قیامتی
است  ﻭﺳﺎﻋﺖ
ﻣﺤﺸﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻭﺳﺎﻋﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻣﺴﺦ  و برای شاهدان
قائم در نوع
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻬﺘﺮ  ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ. ﺷﺨﺺ
ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ  ﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻔﺼل بشری
آخر شهود ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
نجم الثاقب
ﺒﻮﺩ ﻭ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﻭﻟﺎﺯم
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ مسیح
دز نسخ بهتر نوع
بشری ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ  ﻭﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺴﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯﺒﺎﺯﮔﺮﺩﺩ
ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻗﺎﺋم
ﻮ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ شش
قرن بعد روح
مسیح ﺩﺭ ﺷﺨﺺ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ  ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﻤﺴﻴح
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ

ﺣﺪﻭﺩ  ﻳﮑﺴﺎنی
ﻤﻘﺎم الهی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ (ﺍﻧﺘﻔﺎضه)
ﻭ ﺗﮑﺎﻥ ﻮ
ﺍﻓﺎﺿﻪﺍﻯ دست
ﺪﺍﺩ ﮐﻪ ﻋﻴﺴی
ﻤﺴﻴﺢ  ﺑﺎﻏﻤاء
ﻮ ﺑﻴﻬﻮشی رﻓﺖ.
ﭼﻮﻥﺒﻬﻮﺵ
ﺁﻣﺪ ﺟﺒﺮﺋﻴل
گفت ﻴﺎ ﺭﻭح
اﻟﻠﻪ  ﻣﺎ
ﺍﻟﻤﺴﺌﻮل
ﺃﻋﻠم ﻤﻥ
اﻟﺴﺎﺋﻞ  ﻭﻟﻪ ﻣﻥ
فی اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻟﺄﺭﺽ  ﻟﺎﺗﺄﺗﻴﮑم
اﻟّﺎ ﺑَﻐتِة ﺍﻯ
ﻤﺴیح ﺮﻭح ﺨﺪﺍ
ﺍﺯ ﮐسی
ﻤﻴﭙﺮسی که
ﭼﻮﻥ ﺘﻮ
ﺳﺌﻮﺍل کنندﻩ  ﺟﻮﺍبی
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺯﻣﻴﻥ هست  ﺗﻌﻠق
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺸﻴﺖ ﺍﻭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺪﺍﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ  ﻣﮕﺮ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﻮ
ﺑﺪﻭﻥ
اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻗﺒﻠﻰ . ﺳﺎﻋﺖ
ﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ همه
ﻭ ﺳﺎﻋﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻭ ﺳﺎﻋﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺩ  ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻧﺎﮔﻬﺎنی
ﺒﻮﺩﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻳﻌنی ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺭﻭح
ﻮﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟک
خبر ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
کافی ﻮ (ﺣتی
ﺃﻋلم اﻟﻬﻰ
ﺳﺮﺭﺳﻴﺪ)
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻗﺒﻮل
ﻤﺮگ ﻘﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻧﺨﻮﺩ
ﺳﻴﺎﻩ ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻘﻴﻪ ﻋﻤﺮ
ﺧﻄﺎئی عمدی
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ
آﻣﺪﻩ ﻴﺴﺌﻠﻮﻧک
عن ﺍﻟﺴﺎعة
ﺃﻳّﺎﻥ
ﻤﺮﺳﻴﻬﺎ... ﻭ
ﻟﮑﻥ ﺃﮐثر
ﺍﻟﻨﺎس ﻟﺎ
ﻳﻌﻠﻤﻮﻥ ﺍﺯﺗﻮ
می ﭙﺮﺳﻨﺪ  ﺳﺎﻋﺖ
ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﭼﻪ
ﻭﻗﺖ ﺳﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻟﻨﮕﺮ ﺑﺴﺎﺣل
می اﻧﺪﺍﺯﺩ.
ﻭلی اﮐثر
ﻣﺮﺩم علم
ﻮﺁﮔﺎهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک الهی
ﻮ ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺁﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺳﺌﻮﺍل ﺪﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻭﻗﺖ
ﺳﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﺳﺎﻋﺖ)
ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﺴﺎﻟﻚ  ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﺣل ﻨﺠﺎﺕ
ﻟﻨﮕﺮ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ ﻭﻣﻌﻠﻮم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﺒﺸﺮﻯ  ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
کسی ﻮﻗﺖ ﻣﺮگ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﻧﺪ  ﺯﻧﺪگی
ﻘﺎﺑل ﺘﺤﻤل ﻮ
ﺟﺮﻳﺎﻥ عاﺩﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻋﺖ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ  ﻭ
ﺩﻭﺭﻩﺍﻯ
ﺠﻬﻨم ﺴﻮم روح جهنمی
در جهنم
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ  ﻳﺎ
ﻣﺤﺸﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺳﺎﻋﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ  ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ  ﻭﻳﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی ﻤﻨﺘﻈﺮ
ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻣﺎم ﺪﻭﺍﺯﺩهم
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺎﺋم ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺍﻭ  ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺁﺧﺮﻳﻥ
کاﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺍﻭلی العزم گرﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎنی
ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺁﻏﺎﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ  ﻭﭼﻮﻥ (ﺁﺩﻡ)
ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮ ﺁﻥ
ﻨﻮع فرشته
گونه ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻘﻴﺎﻡ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ  ﻭلی
ﺘﺤﻘق ﺸﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم ﺒﺎ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﺗﺎ (ﺣتی
اﻋﻠﻢ) الهی
ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﺷﺮﻃ کافی
ﻤﺸﻴﺖ الهی
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﻣﺸﺒﺖ
و ﺑِﺪﺍ است .

حدیث 2463 -
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﺸﺪﻩ (ﺝ۷ﺹ72
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﺘُﺤﺸﺮ
ﺍﻟﻨﺎس ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻋلی
ﺃﺭﺽ ﺑﻴﻀاء عقراء
کقرصة ﺍﻟﻨﻘﻰ  ﻟﻴس
ﻓﻴﻬﺎ ﻣﻌﻠم
لأﺣﺪ ﻣﺮﺩم
ﺪﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﻭﻯ
ﺰﻣﻴنی ﺴﻔﻴﺪ
ﻭﮔﺮﺩ ﻭ ﺧﺎک
ﺤﺸﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ  ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻳﻚ
ﺩﺍﻳﺮﻩ ﺻﺎفی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻫﻴچ علاﻣتی
ﺒﺮﺍﻯ کسی ﺪﺭ
ﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ. (بی
علاﻣﺖ ﺣﺎﻟﺖ
ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ.
ﻭ ﺯﻣﻴﻥ ﺼﺎﻑ
ﺯﻳﺮ ﭘﺎ  ﻭﻳﺎ ﮔﺮﺩ
ﺁﻟﻮﺩ ﺑﻮﺩﻥ  ﺑﻴﺎﻥ
ﺣﺎل ﺴﺎﻟک
تزکیه شده
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﺧﺴﺘﻪ ﻭ ﮐﻮﻓﺘﻪ
ﻭﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻬﺎﺋی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻴچ
ﭽﻴﺰﻯ ﻨﻈﺮ
ﺷﺨﺺ ﺷﺎﻫﺪ ﺭﺍ
ﺟﻠﺐ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ  ﮐﻪ
ﻣﺎنع ﻮ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺸﻮﺩ. این
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺣﺎلی ﺪﻳﺪ  ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻦ ﺯﻳﺮ ﭘﺎ
ﺗﺎﺭﻳﻚ  ﻭلی
ﻤﺎﺩﺭم ﺪﺭ
ﮐﻨﺎﺭم ﺒﻮﺩ. ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺒﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ﺳﺨﺖ ﺭﻭﺷﻦ ﻭﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﻴﮑﻨﻮﺍﺧﺖ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺗﻤﺎک اﺳﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﭘُﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ  ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ  ﺍﺯﻳﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

حدیث 2464 -
ﺍﺯ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻔﺎﺭسی اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ83
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ:
لا ﻳﺪﺧل
اﻟﺠنّة ﺃﺣﺪ  ﺍﻟّﺎ
ﺑﺠﻮﺍﺯ ﺑﺴم
اﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺮﺣﻤﻥ
اﻟﺮﺣﻴﻢ  ﻫﺬﺍ
ﮐﺘﺎﺏ.. ﮐسی
ﻮﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻣﮕﺮﺑﺎ
ﺑﺮگ اﺟﺎﺯﻩ
ﻋﺒﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺁﻣﺪﻩ  ﺑﺴم
اﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺮﺣﻤﻥ
اﻟﺮﺣﻴﻢ  ﺍﻳﻥ
ﻨﺎﻣﻪﺍﻯ اﺳﺖ  ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺑﺮﺍﻯ
کسی ﺘﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﻮﻩﻫﺎﻯ ﺪﺭ
ﺩﺳﺖ ﺭس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﻤﺪﺭکی اﺳﺖ ﻭ
نیز ﻋﻘلی ﺨﺎﺹ
ﺧﻮﺩ  ﻭﺑﻬﺮﻩ
ﻫﺎﻯ اﻟﻬﺎمی و
لدنّی ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﮐﻪ
ﺑﻌﻘﻞ ﮐﻠّﻯ
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﻫﺮ
ﺍﻟﻬﺎمی
ﻮﻋﻘلی ﻮ
ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ  ﻓﻮﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺠلّی
ﺸﺪﻥ ﺒﺴم
اﻟﻠﻪ  ﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺎﻣﻰ
الهی ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﻫﻤگی
اﺳمی اﻟﻬﻰ  ﻭﻳﻚ ﺗﺠلّی
الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﻭ ﺟﻮﺍﺯ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻋﺒﻮﺭ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻳک ﺘﻌﻬﺪ الهی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﻣﻌﺼﻮم اﻣﺮﻭﺯ
ﻭ
ﻣﺼﻮﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ  ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺟﻬﻨم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

حدیث 2485 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
عسکرﻯ ﺍﺳﺖ (ﺝ۷ﺹ107ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻓﺎﺫﺍ
ﺍﻟﻨﺠﻮﻡ ﻃُﻤِﺴﺖ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺨﺎﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ  ﻣیفرماید
ﻴﺬﻫﺐ ﻧﻮﺭﻫﺎ
ﻭ ﻳﺴﻘﻂ  (ﻭﺍﺫﺍ
ﺍﻟﺴﻤاء
ﻔُﺮﺟﺖ)  ﻳﻌنی
ﺘﻨﻔﺮج ﻮ
ﺗﻨﺸﻖ  (
ﻭﺍﺫﺍ
ﺍﻟﺠﺒﺎل
ﻨﺴﻔﺖ)  ﺃﻯ
ﺘﻘلع ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻧﻮﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺯﺍﻳل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ  ﻭﺳﻘﻮﻃ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ .ﻭﭼﻮﻥ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺸﮑﺎﻑ
ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎﺯ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﭼﻮﻥ ﮐﻮﻫﻬﺎ
ﻧﺴﻒ ﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺯ
ﺟﺎ ﮐﻨﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
(ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ
اﺣﻮﺍﻝ ﺩﺭ
ﻣﺮگ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺘﺎﺭﻩﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺷنی ﺮﺍ نمی
ﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ (ﻃﻤس)
ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ ﻭﻳﺎ (ﺩﺍﻣس
) ﺗﺎﺭﻳک ﻮ
ﺳﻴﺎﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺑﺎﺯ
ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺷُﺮُﻑ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم در مرگ
قبل از مرگ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ
هاﻯ عوﺍﻟم الهی
ﺮﺍ ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻩ
ﺑﺮﻭﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﻤﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻟﺎ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ  ﻭﭼﻴﺰﻯ
اﺯ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. (ﻓﺮﺝ)
ﻳﺎ ﺷﮑﺎﻑ  ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ (ﻓﺮّﻩ ﻭ
ﻓَﺮّﻫﻪ) ﻭ
ﻧﺎﻣﻮس  ﺩﺭ
ﻇﻬﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭ ﮐﻮﻫﻬﺎ ﮐﻪ
ﻧﺴﻒ ﻭ
ﻣﺘﻠﺎشی ﻮﺧﺎک
ﺸﻮﻧﺪ  ﺟﺴم غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺗﮑﺒّﺮ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴنی ﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ  ﺗﺎ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﻨﺮﻭﺩ  ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺷﮑﺎﻑ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. این
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﻔﺎﻃمی ﺨﻮﺩ  ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺒﺎﺯ ﺷﺪﻥ
ﺁﺳﻤﺎﻥ عوﺍﻟم الهی
ﺮﺍ ﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻦ ﻓﺎﻃﻤﻰ  ﺑﺎ
ﺯﻳﺒﺎﺋی
اﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ اﻭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﮑﺎﻑ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺼﺪﺍﺋی ﻤﻬﻴﺐ
ﺩﺍﺷﺖ  ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﭙﺎﺭﻩ ﺷﺪﻥ
ﺼﻔﺤﻪ
ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪﺍﻯ  ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻴک ﻤثلّث ﺩﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﭙﺎﺭﻩ
ﺷﻮﺩ  ﺻﻮﺭﺕ
ﻓﺎﻃمی شیوا و
دغذو ومریم اﺯﺁﻥ
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ  ﻭﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺮﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺴﺎﻟک
ﺨﺎﺗﻤﻪ
ﻣﻴﻴﺎﻳﺪ.
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭ
ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﻤﻨﺘﻔﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﻌﺒﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ سالک
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
هنوﺯ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎنی
ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﺭﺏّ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ أهو
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚ  ﮐﻪ
ﺣﺎﻟﺖ
ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ وحدت
وجود ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﭼﻮﻥ
ﭽﻴﺰﻯ ﻨﻈﺮ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺟﻠﺐ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ  ﭼﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ اﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻗﺸﺮﻯ  ﻭﻳﺎ
ﺍﺯﻣﺤﻴﻄ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻳﮕﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺠﺰ ﻣﻌﺒﻮﺩ الهی
ﻘﺎﺋﻢ  ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
ﺪﻳﺪﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.

حدیث 2486 -
ﺩﺭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻣﺎم عسکرﻯ
اﺎﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ107ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮانی
ﺰﻳﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ فی
ﻘﻮﻟﻪ (ﻳﻮم
ﺘﺮﺟﻒ
ﺍﻟﺮﺍﺟفة  ﺗﺘﺒﻌﻬﺎ
ﺍﻟﺮﺍﺩفة  ﻳﻌنی
ﺘﻨﺸق اﻟﺄﺭﺽ
ﺑﺄﻫﻠﻬﺎ  ﻭﺍﻟﺮﺍﺩفة
ﻳﻌنی اﻟﺼﻴحة  ﻭ ﻗﻠﻮﺏ
ﻳﻮﻣﺌﺬ
ﻭﺍﺟﻔﻪ ﺃﻯ ﺧﺎﺋفة
ﺃﺑﺼﺎﺭﻫﺎ
ﺧﺎشعة  ﻓﺎﻧّﻤﺎ
هی ﺰﺟﺮة
ﻭﺍﺣﺪة  ﻓﺎﺫﺍ
ﻫم ﺒﺎﻟﺴﺎﻫﺮة
ﻳﻌنی
اﻟﺰﺟﺮة (ﻳﻌﻨﻰ)
ﺍﻟﻨﻔخة ﺍﻟثاﻧیة
فی اﻟﺼﻮﺭ  ﻭ
ﺍﻟﺴﺎﻫﺮة (ﻳﻌﻨﻰ)
ﻣﻮضع ﺒﺎﻟﺸﺎﻡ
ﻋﻨﺪ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪّس
ﺩﺭﮐﻠﺎم الهی
که ﺭﻭﺯﻯ
ﺮﺍﺟﻔﻪ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﺭﺍﺩفة
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺪﺍﺭﻧﺪ (ﺭﺍﺟﻔﻪ
ﻟﺮﺯﺍﻥ ﻮ
ﻣﺘﺤﺮﻙ  ﮐﻪ
ﺣﺎﻟﺖ ﺟﺴم
اﻧﺴﺎﻥ ﻤُﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ
ﺗﻥ اﻭ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ محمدی
ﺩﺭ ﺷُﺮُﻑ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﮐﻪ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺪﺍﺭﻧﺪ  ﻫﻴﭻ
ﮔﻮﻧﻪ ﻟﺮﺯﺵ ﻭ
ﻫﻴﺠﺎﻥ اﺯﺍﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩﺍﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ
ﺁﻳﺎﺕ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻭ
ﻭﻋﻴﺪ ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ  ﻭﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻳﻌﻨﻰ ﺯﻣﻴﻥ
ﺒﺎ ﺍﻫل ﺁﻥ
ﺸﮑﺎﻑ ﻣییاﻴﺪ (ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮﻫﺴﺘﻰ
ﮐﻪ
ﺯﻣﻴنی ﻤﻨﻔﺠﺮ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻥ اﺯ ﺑﻴﻦ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﮑﺎﻑ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺮﻭج
ﺮﻭح اﺯ ﺗﻥ اﻭ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻥ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺷُﺮﻑ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪﺍﻫﻠﻴﺖ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺸﮑﺎﻑ  ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻴﺎﻓﺘﻪ  ﻭ ﺯﻣﻴﻥ
ﺘﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺮﻭﺝ ﺭﻭح
ﻤﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭ (ﺭﺍﺩﻓﻪ)
ﺭﺩﻳﻒ ﻭ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺩﻧﺒل آﻥ ( ﺻﻴﺤﻪ
) و صدا ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺮﻭﺯ
ﻫﺮ ﻗلبی
ﻤﺘﻮﻗﻒ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺨﺮﻭج ﺮﻭح اﺯ
ﺗﻥ ﺼﺪﺍﻯ
ﻤﻬﻴﺐ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﻨﺎﻑ
ﻧﻘﺮﻩﺍﻯ ﺭﻭح
اﺯﺗﻥ ﺒﻄﻮﺭ
ﮐﺎﻣﻞ  ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﺼﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺻﺪﺍﻯ
ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺍﺭﻭﺍح
ﺪﺭﺷﻴﭙﻮﺭ الهی
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺗﻮﻗﻒ ﻗﻠﺒﻬﺎ
ﺣﺼﻮل ﻤﺮگ
ﻮﺍﻗﻌﻰ  ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺗﺮس ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ (ﻭﺍﺟﻒ)
ﻫﻤﺎﻥ (ﻭﺍﻗﻒ)
ﺑﺘﻠﻔﻈ
اﻋﺮﺍﺏ
بیابانی ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺣﺮﻑ
ﻗﺎﻑ ﺭﺍ ﺟﻴم ﻮ
ﺟﻴم ﺮﺍ ﮔﺎﻑ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ) ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﻗﻒ
ﻗﻠﺐﻫﺎ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺯ ﺗﺮﺵ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺒﺎ
ﺧﺸﻮع ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ  ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ (ﺯﺟﺮﻩ)
ﻭ ﺩﺭﺩﻯ شدید ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ  ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ کاﻣﻞ
(ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺮﻭﺡ)
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ (
ﺯﺟﺮﻩ ﻳک ﺪﺭﺩ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻭ ﻳک
ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻣﺤﺴﻮس ﺑﺮﺍی
ﻘطع ﺠﺎﻥ اﺯ
ﺗﻦ  ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺯﺟﺮﻩ ﻳک
ﻔﺮﻳﺎﺩ  ﻭﻳک
ﺼﻴﺤﻪ ﺩﺭﺩ
ﺁﻭﺭﻯ اﺳﺖ. (ﺳﺎﻫﺮﻩ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺐ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺍﺭﻯ ﺸﺒﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ  ﻭﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺒﻴﺪﺍﺭ
ﺷﺪﻥ ﻮﺍقعی ﺮﻭح
ﭙس ﺍﺯ ﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯﺗﻦ ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
عقلی ﻮﺍﺣﺴﺎس
ﻋﺠﻴبی هست . ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺍﻏﺎﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍنی
ﺮﻭح که ﻣﻌﻠق
ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ  ﺑﺪﻭﻥ
هیگ ﻨﻘﻄﻪ
ﺍﺗّﮑﺎدی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺣﺎﻟتی
ﺘﺮﺳﻨﺎک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎم عسکرﻯ
اﻳﻦ (ﺯﺟﺮﻩ ﻭﺍﺣﺪﻩ)
ﺭﺍ (ﻧﻔﺨﻪ ﺩﻭﻡ)
ﺩﺭﺻﻮﺭ ﻳﺎ دمیدن
در ﺷﻴﭙﻮﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. (ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻔﺮﻳﺎﺩ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻧﻬﺎئی
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﻧﻔﺨﻪ
ﺍﻭل ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ  ﻧﻔﺨﻪ ﻭ
ﺩﻣﻴﺪﻥ ﺪﻭم
اﺣﻀﺎﺭ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﻔﺨﻪ ﺩﻭم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ  ﻭ ﺩﻣﻴﺪﻥ
ﺪﻭﻡ ﺎﻥ ﺪﺭ ﺗﻥ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﻤﺠﺪﺩ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻘﺒﻞ ﺍﺯﻣﺮگ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺳﺎﻫﺮﻩ ﺭﺍ  ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﻴنی
ﺪﺭﺷﺎﻡ  ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. (ﺣﺎلتی
عرﻓﺎنی ﺪﺭ
ﺳﺎﻟﻚ  ﻭ ﺩﺭ
ﺷُرُﻑ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻴﺎﻩ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳک ﻮ
ﭘُﺮﻏم ﺴﻠﻮک ی
اﺳﺖ. ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺷﺪﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ (ﺷﺎﻡ)
ﺩﻭﺭﻩ ﺗﺎﺭﻳک
ﻮ ﺷﺎم غرﻳﺒﺎﻥ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﻬﺮ
ﺷﺎم ﺮﺍ ﻣﺮﮐﺰ
ﻓﺴﺎﺩ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻮ ﺑﺸﺮﻯ  ﻭﻳﺎ
ﺩﺷﻤنی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻮﻯ
ﺒﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ (ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس )
ﺍﻭﺭﺷلیم
ﻨﻴﺴﺖ  ﮐﻪ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ (ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس )
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻳﺎ( ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ) ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ( ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻋﺮﻭج ﺮﻭح
ﺒﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﺑﺮﺍﻯﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ) ﺍﻣﺎم
عسکرﻯ ﺒﻨﻘل
اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ: ﻔﻘﻮﻟﻪ
(ﺍﻧّﺎ
ﻟﻤﺮﺩﻭدوﻥ فی
اﻟﺤﺎﻓﺮة) ﺃﻯ
فی ﺨﻠق ﺠﺪﻳﺪ  ﻭﺃﻣّﺎ
ﻗﻮﻟﻪ ( ﻓﺎﺫﺍ
ﻫم ﺒﺎﻟﺴﺎﻫﺮة)
ﻓﺎﻟﺴﺎﻫﺮة
ﺍﻟﺄﺭﺽ  ﮐﺎﻧﻮ
ﺍفی اﻟﻘﺒﻮﺭ  ﻓﻠﻤّﺎ
ﺳﻤﻌﻮﺍ
ﺍﻟﺰﺟﺮة ﺧﺮﺟﻮﺍ
ﻣﻥ ﻘﺒﻮﺭﻫﻢ  ﻓﺎﺳﺘﻮﻭﺍ
ﻋلی اﻟﺄﺭﺽ ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺑﺎﺯ ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺤﻔﺮﻩ ﻭ ﮔﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﻢ؟
(ﺭﻭح ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ  ﺑﺎﺯ
ﺑﺠﺴم ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ .ﺗﺎ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﮐﻪ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ ﻭ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺎﮐﻤﻪ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ  ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﺩﺭﺳﺖﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ  ﺭوح
ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮع ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺴخ ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ (ﺍﺭﺗﺪﺍﺩ
ﻭ ﻣﺮﺗﺪ) ﺷﺪﻥ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﻘﺎم ﺮﻭحی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ  ﺑﺎﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ  ﻫﻤﺎﻥ
اﺭﺗﺪﺍﺩ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭ
ﻣﻌﺎﺩ ﻭ ﻋﻮﺩ
ﺑﻮضع ﺴﺎﺑﻖ  ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﮐﻪ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻣﺎﻡ  ﺑﺎﺯ
ﺷﻤﺎﺭﺍ ﺩﺭﺧﻠﻖ
ﻭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺮﻧﺪ. (ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍنی اﺳﺖ.
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺍﺯ
ﺭَﺣِم ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺠﻬﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺭﻭﺡ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺠﺴم ﺴﺎﺑق
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﺎ ﺷﺎﻳﺴﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﻀﻮﺭ
ﺩﺭﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ  ﺑﺎﻫﺮ
ﻣﺤﻴﻂ ﻣﻠﮑﻮتی
ﻮ ﺍﻟﻬﻰ  ﺣتی اﮔﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﺒﺎﺷﺪ) ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺳﺎﻫﺮﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ
ﺳﺎﻫﺮﻩ ﻫﻤﻴﻥ
ﺰﻣﻴﻥ اﺳﺖ  ﭼﻮﻥ ﺪﺭ
ﻗﺒﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﺻﺪﺍﻯ ﺰﺟﺮﻩ
ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ  ﺍﺯ
ﻗﺒﺮﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺧﺎﺭج ﺸﺪﻧﺪ  ﻭﺭﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ ﺁﻣﺪﻧﺪ (
که اﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺟﺴم
ﺒﺸﺮﻯ ﻣﺘﻠﺎشی
ﺸﺪﻩ  ﺭﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ
ﺒﻴﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺘﻌﺒﻴﺮﻯ
ﻘﺪﻳمی ﺒﺮﺍﻯ
اﺣﻴﺎﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎﺧﺮ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
اﺯﻗﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﺯ
ﺭﺣم ﻤﺎﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻴﺎ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﺳَﻬﺮ)
ﻭﺷﺐ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺍﺭﻯ
ﻮﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻮ
ﺑﻬﻮﺵ ﺑﻮﺩﻥ  ﭘﺶ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ بی
اﺣﺴﺎسی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺍﺯﺧﻠﺴﻪ ﻭ ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ  ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ الهی ﺸﺪﻩ  ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ و
سیرت فوق بشری
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺁﻳﺎﺕ ﻣﺬﮐﻮﺭ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺋل ﺒﻌثت
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻣﮑﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ  ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮ
ﺳﺮﭘﻮﺷﻴﺪﻩ  ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺟﻬﺖ ﺗﺸﻮﻳق
ﻴﺎ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺁﻳﺎﺕ
ﺩﻭﺭﻩ ﻭحی ﺪﺭ
ﻣﺪﻳﻨﻪ  ﺗﻔﺼﻴل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺷﺮح
ﻮﺍﺿﺤﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻨﻮﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮ
ﺗﻤثیلی ﻭ
ﮐﻠّﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ  ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﻓﻬم ﺴﺎﺋﻠﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻧﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻄﻠﺐ
ﻭﺍﻗﻌﻰ  ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﻧﮕﻔﺘﻪ
اﺳﺖ. ﻭلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ عاﻣل
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ  ﺑﻄﻮﺭ
ﻧﻈﺮﻯ همه ﺍﻳﻥ
اﺣﻮﺍﻝ ﺭﺍ  ﺘﻔﺼﻴل
اﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﻨﻴﺪ
ﻭﻫﻤﻪ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺼﺎ ﺧﻮﺍﻫند
ﺩﻳﺪ.

حدیث 2486 -
ﺩﺭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻣﺎم عسکرﻯ اﺎﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ107ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮانی
ﺰﻳﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ فی
ﻘﻮﻟﻪ (ﻳﻮم
ﺘﺮﺟﻒ
ﺍﻟﺮﺍﺟفة  ﺗﺘﺒﻌﻬﺎ
ﺍﻟﺮﺍﺩفة  ﻳﻌنی
ﺘﻨﺸق اﻟﺄﺭﺽ
ﺑﺄﻫﻠﻬﺎ  ﻭﺍﻟﺮﺍﺩفة
ﻳﻌنی اﻟﺼﻴحة  ﻭ ﻗﻠﻮﺏ
ﻳﻮﻣﺌﺬ
ﻭﺍﺟﻔﻪ ﺃﻯ ﺧﺎﺋفة
ﺃﺑﺼﺎﺭﻫﺎ
ﺧﺎشعة  ﻓﺎﻧّﻤﺎ
هی ﺰﺟﺮة
ﻭﺍﺣﺪة  ﻓﺎﺫﺍ
ﻫم ﺒﺎﻟﺴﺎﻫﺮة
ﻳﻌنی
اﻟﺰﺟﺮة (ﻳﻌﻨﻰ)
ﺍﻟﻨﻔخة ﺍﻟثاﻧیة
فی اﻟﺼﻮﺭ  ﻭ
ﺍﻟﺴﺎﻫﺮة (ﻳﻌﻨﻰ)
ﻣﻮضع ﺒﺎﻟﺸﺎﻡ
ﻋﻨﺪ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪّس
ﺩﺭﮐﻠﺎم الهی
که ﺭﻭﺯﻯ
ﺮﺍﺟﻔﻪ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﺭﺍﺩفة
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺪﺍﺭﻧﺪ (ﺭﺍﺟﻔﻪ
ﻟﺮﺯﺍﻥ ﻮ
ﻣﺘﺤﺮﻙ  ﮐﻪ
ﺣﺎﻟﺖ ﺟﺴم
اﻧﺴﺎﻥ ﻤُﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ
ﺗﻥ اﻭ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ محمدی
ﺩﺭ ﺷُﺮُﻑ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﮐﻪ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺪﺍﺭﻧﺪ  ﻫﻴﭻ
ﮔﻮﻧﻪ ﻟﺮﺯﺵ ﻭ
ﻫﻴﺠﺎﻥ اﺯﺍﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩﺍﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ
ﺁﻳﺎﺕ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻭ
ﻭﻋﻴﺪ ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ  ﻭﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻳﻌﻨﻰ ﺯﻣﻴﻥ
ﺒﺎ ﺍﻫل ﺁﻥ
ﺸﮑﺎﻑ ﻣییاﻴﺪ (ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮﻫﺴﺘﻰ  ﮐﻪ
ﺯﻣﻴنی ﻤﻨﻔﺠﺮ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻥ اﺯ ﺑﻴﻦ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﮑﺎﻑ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺮﻭج
ﺮﻭح اﺯ ﺗﻥ اﻭ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻥ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺷُﺮﻑ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪﺍﻫﻠﻴﺖ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺸﮑﺎﻑ  ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻴﺎﻓﺘﻪ  ﻭ ﺯﻣﻴﻥ
ﺘﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺮﻭﺝ ﺭﻭح
ﻤﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭ (ﺭﺍﺩﻓﻪ)
ﺭﺩﻳﻒ ﻭ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺩﻧﺒل آﻥ ( ﺻﻴﺤﻪ
) و صدا ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺮﻭﺯ
ﻫﺮ ﻗلبی
ﻤﺘﻮﻗﻒ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺨﺮﻭج ﺮﻭح اﺯ
ﺗﻥ ﺼﺪﺍﻯ
ﻤﻬﻴﺐ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﻨﺎﻑ
ﻧﻘﺮﻩﺍﻯ ﺭﻭح
اﺯﺗﻥ ﺒﻄﻮﺭ
ﮐﺎﻣﻞ  ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﺼﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺻﺪﺍﻯ
ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺍﺭﻭﺍح
ﺪﺭﺷﻴﭙﻮﺭ الهی
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺗﻮﻗﻒ ﻗﻠﺒﻬﺎ
ﺣﺼﻮل ﻤﺮگ
ﻮﺍﻗﻌﻰ  ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺗﺮس ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ (ﻭﺍﺟﻒ)
ﻫﻤﺎﻥ (ﻭﺍﻗﻒ)
ﺑﺘﻠﻔﻈ
اﻋﺮﺍﺏ
بیابانی ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺣﺮﻑ
ﻗﺎﻑ ﺭﺍ ﺟﻴم ﻮ
ﺟﻴم ﺮﺍ ﮔﺎﻑ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ) ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﻗﻒ
ﻗﻠﺐﻫﺎ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺯ ﺗﺮﺵ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺒﺎ
ﺧﺸﻮع ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ  ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ (ﺯﺟﺮﻩ)
ﻭ ﺩﺭﺩﻯ شدید ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ  ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ کاﻣﻞ
(ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺮﻭﺡ)
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ (
ﺯﺟﺮﻩ ﻳک ﺪﺭﺩ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻭ ﻳک
ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻣﺤﺴﻮس ﺑﺮﺍی
ﻘطع ﺠﺎﻥ اﺯ
ﺗﻦ  ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺯﺟﺮﻩ ﻳک
ﻔﺮﻳﺎﺩ  ﻭﻳک
ﺼﻴﺤﻪ ﺩﺭﺩ
ﺁﻭﺭﻯ اﺳﺖ. (ﺳﺎﻫﺮﻩ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺐ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺍﺭﻯ
ﺸﺒﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ  ﻭﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺒﻴﺪﺍﺭ
ﺷﺪﻥ ﻮﺍقعی ﺮﻭح
ﭙس ﺍﺯ ﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯﺗﻦ ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
عقلی ﻮﺍﺣﺴﺎس
ﻋﺠﻴبی هست . ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺍﻏﺎﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍنی
ﺮﻭح که ﻣﻌﻠق
ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ  ﺑﺪﻭﻥ
هیگ ﻨﻘﻄﻪ
ﺍﺗّﮑﺎدی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺣﺎﻟتی
ﺘﺮﺳﻨﺎک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎم عسکرﻯ
اﻳﻦ (ﺯﺟﺮﻩ
ﻭﺍﺣﺪﻩ) ﺭﺍ (ﻧﻔﺨﻪ
ﺩﻭﻡ) ﺩﺭﺻﻮﺭ
ﻳﺎ دمیدن در
ﺷﻴﭙﻮﺭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
(ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻔﺮﻳﺎﺩ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻧﻬﺎئی
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﻧﻔﺨﻪ
ﺍﻭل ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ  ﻧﻔﺨﻪ ﻭ
ﺩﻣﻴﺪﻥ ﺪﻭم
اﺣﻀﺎﺭ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﻔﺨﻪ ﺩﻭم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ  ﻭ ﺩﻣﻴﺪﻥ
ﺪﻭﻡ ﺎﻥ ﺪﺭ ﺗﻥ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﻤﺠﺪﺩ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻘﺒﻞ ﺍﺯﻣﺮگ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺳﺎﻫﺮﻩ ﺭﺍ  ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﻴنی
ﺪﺭﺷﺎﻡ  ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. (ﺣﺎلتی
عرﻓﺎنی ﺪﺭ
ﺳﺎﻟﻚ  ﻭ ﺩﺭ
ﺷُرُﻑ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻴﺎﻩ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳک ﻮ
ﭘُﺮﻏم ﺴﻠﻮک ی
اﺳﺖ. ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺷﺪﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ (ﺷﺎﻡ)
ﺩﻭﺭﻩ ﺗﺎﺭﻳک
ﻮ ﺷﺎم غرﻳﺒﺎﻥ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﻬﺮ
ﺷﺎم ﺮﺍ ﻣﺮﮐﺰ
ﻓﺴﺎﺩ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻮ ﺑﺸﺮﻯ  ﻭﻳﺎ
ﺩﺷﻤنی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻮﻯ
ﺒﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ (ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس )
ﺍﻭﺭﺷلیم
ﻨﻴﺴﺖ  ﮐﻪ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ (ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس )
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻳﺎ( ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ) ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ( ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻋﺮﻭج ﺮﻭح
ﺒﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﺑﺮﺍﻯﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ) ﺍﻣﺎم
عسکرﻯ ﺒﻨﻘل
اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ: ﻔﻘﻮﻟﻪ
(ﺍﻧّﺎ
ﻟﻤﺮﺩﻭدوﻥ فی
اﻟﺤﺎﻓﺮة) ﺃﻯ
فی ﺨﻠق ﺠﺪﻳﺪ  ﻭﺃﻣّﺎ
ﻗﻮﻟﻪ ( ﻓﺎﺫﺍ
ﻫم ﺒﺎﻟﺴﺎﻫﺮة)
ﻓﺎﻟﺴﺎﻫﺮة
ﺍﻟﺄﺭﺽ  ﮐﺎﻧﻮ
ﺍفی اﻟﻘﺒﻮﺭ  ﻓﻠﻤّﺎ
ﺳﻤﻌﻮﺍ
ﺍﻟﺰﺟﺮة
ﺧﺮﺟﻮﺍ ﻣﻥ
ﻘﺒﻮﺭﻫﻢ  ﻓﺎﺳﺘﻮﻭﺍ
ﻋلی اﻟﺄﺭﺽ ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺑﺎﺯ ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺤﻔﺮﻩ ﻭ ﮔﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﻢ؟
(ﺭﻭح ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ  ﺑﺎﺯ
ﺑﺠﺴم ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ .ﺗﺎ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﮐﻪ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ ﻭ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺎﮐﻤﻪ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ  ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﺩﺭﺳﺖﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ  ﺭوح
ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮع ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺴخ ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ (ﺍﺭﺗﺪﺍﺩ
ﻭ ﻣﺮﺗﺪ) ﺷﺪﻥ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﻘﺎم ﺮﻭحی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ  ﺑﺎﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ  ﻫﻤﺎﻥ
اﺭﺗﺪﺍﺩ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭ
ﻣﻌﺎﺩ ﻭ ﻋﻮﺩ
ﺑﻮضع ﺴﺎﺑﻖ  ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﮐﻪ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻣﺎﻡ  ﺑﺎﺯ
ﺷﻤﺎﺭﺍ ﺩﺭﺧﻠﻖ
ﻭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺮﻧﺪ. (ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ. ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺍﺯ ﺭَﺣِم
ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺠﻬﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺭﻭﺡ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺠﺴم ﺴﺎﺑق
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﺎ ﺷﺎﻳﺴﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﻀﻮﺭ
ﺩﺭﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ  ﺑﺎﻫﺮ
ﻣﺤﻴﻂ ﻣﻠﮑﻮتی
ﻮ ﺍﻟﻬﻰ  ﺣتی اﮔﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﺒﺎﺷﺪ) ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺳﺎﻫﺮﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ
ﺳﺎﻫﺮﻩ ﻫﻤﻴﻥ
ﺰﻣﻴﻥ اﺳﺖ  ﭼﻮﻥ ﺪﺭ
ﻗﺒﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﺻﺪﺍﻯ ﺰﺟﺮﻩ
ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ  ﺍﺯ
ﻗﺒﺮﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺧﺎﺭج ﺸﺪﻧﺪ  ﻭﺭﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ ﺁﻣﺪﻧﺪ (
که اﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺟﺴم
ﺒﺸﺮﻯ ﻣﺘﻠﺎشی
ﺸﺪﻩ  ﺭﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ
ﺒﻴﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺘﻌﺒﻴﺮﻯ
ﻘﺪﻳمی ﺒﺮﺍﻯ
اﺣﻴﺎﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎﺧﺮ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
اﺯﻗﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﺯ
ﺭﺣم ﻤﺎﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻴﺎ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ (ﺳَﻬﺮ) ﻭﺷﺐ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺍﺭﻯ
ﻮﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻮ
ﺑﻬﻮﺵ ﺑﻮﺩﻥ  ﭘﺶ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ بی
اﺣﺴﺎسی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺍﺯﺧﻠﺴﻪ ﻭ ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ  ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ الهی ﺸﺪﻩ  ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ و
سیرت فوق بشری
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺁﻳﺎﺕ ﻣﺬﮐﻮﺭ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺋل ﺒﻌثت
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻣﮑﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ  ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮ
ﺳﺮﭘﻮﺷﻴﺪﻩ  ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺟﻬﺖ ﺗﺸﻮﻳق
ﻴﺎ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺁﻳﺎﺕ
ﺩﻭﺭﻩ ﻭحی ﺪﺭ
ﻣﺪﻳﻨﻪ  ﺗﻔﺼﻴل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺷﺮح
ﻮﺍﺿﺤﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻨﻮﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮ
ﺗﻤثیلی ﻭ
ﮐﻠّﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ  ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﻓﻬم ﺴﺎﺋﻠﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻧﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻄﻠﺐ
ﻭﺍﻗﻌﻰ  ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﻧﮕﻔﺘﻪ
اﺳﺖ. ﻭلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ عاﻣل
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ  ﺑﻄﻮﺭ
ﻧﻈﺮﻯ همه ﺍﻳﻥ
اﺣﻮﺍﻝ ﺭﺍ  ﺘﻔﺼﻴل
اﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﻨﻴﺪ
ﻭﻫﻤﻪ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺼﺎ ﺧﻮﺍﻫند
ﺩﻳﺪ.

حدیث 2487 -
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم عسکرﻯ
اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ107 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍﻧﻰ
ﺯﻳﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺍﺫﺍ
ﺍﻟﺸﻤس ﮐﻮّﺭﺕ
( ﮐﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺮﻭﺯ (ﮐُﺭﻩ
و کوره ) ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺩﺍغ
ﭽﻮﻥ کوﺭﻩ
ﺁﻫﻨﮕﺮﻯ  ﻭﻳﺎ
ﭼﻮﻥ کُرﻩﺍﻯ
که ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﭼﻮﻥ کُرﻩ ﻳﺎ
ﺗﻮﭖ  ﺑﺪﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍل
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ  ﺍﺯ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ.
ﻳﺎ ﺭﻭح غیر
ﺳﺎﻟﻚ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ  ﻫﺴتی
ﺪﺭ ﻧﻈﺮﺵ
ﺑﮕﺮﺩﺵ
ﻣﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﮐﺮُﻩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺤﺮﮐﺖ ﺑﺪﻭﺭ
ﺧﻮﺩ  ﻭ
ﺑﺪﻭﺭ ﺳﺮ
ﻣﺤﺘﻀﺮ
ﺑﮕﺮﺩﺵ و
دوران ﺩﺭﻣﻴﻴﺂﻳﺪ.
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺩﺍغ
ﭽﻮﻥ کوﺭﻩ
آﻫﻨﮕﺮﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﺭﻭح
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ  ﺩﺭ
ﺟﻬﻨم
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍنی
ﺴﻮم ﺨﻮﺩ  ﺍﺯﺁﻥ
ﺒﺸﺪﺕ
ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ  ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴخ
ﺁﻣﻴﺰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺳﻮﺧﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ  ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﻭ ﮐﻮﺭ ﻭ
ﺗﺎﺭیک ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ
ﻣﻴّﺖ ﻧﻮﺭﻯ
اﺯﺟﻬﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻋﻘل ﺪﻳﺪﻥ
ﺸﻬﻮﺩﺁﻥ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ) ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ  ﭼﻮﻥ
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺗﺎﺭﻳک ﻮ
ﺳﻴﺎﻩ ﮔﺮﺩﺩ  ﻭﻳﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻧﺠﻮم ﻤُﻨﮑﺪﺭ
( ﻳﺎ بی ﻨﻮﺭ
ﻭکم ﻨﻮﺭ  ﻭ ﮐِﺪﺭ
ﻭﺗﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻣﺤﺘﻀﺮ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ  ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮﺭ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒلی
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺭﻫﺎ
ﮔﺮﺩﻧﺪ  ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺗﻮﻗﻒ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ  ﺩﺭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ ﻘﺒﻠﻰ  ﭘس
ﺍﺯﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺗﺮﺷﻬﻮﺩﻯ  ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺸﺮﻙ
ﻣﻴﮑﻨﺪ) ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ  ﭼﻮﻥ
ﻨﻮﺭ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎ
ﻥﻤﻴﺮﻭﺩ  ﻭ ﻳﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﮐﻮﻫﻬﺎ
ﺑﺤﺮﮐﺖ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪ  ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻴﺪ
ﻭﻗتی ﺒﺤﺮﮐﺖ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. (ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻈﺮ ﻣﺤﺘﻀﺮ  ﻭﮔﺮﺩﺵ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺩﻭﺭ
ﺳﺮ ﺍﻭ  ﻭﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﮐﻮﻩ ﺗﮑﺒّﺮ
ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ اﻭ
ﻣﺘﻠﺎشی ﻮ
ﺧﻮﺭﺩ ﺷﻮﺩ.
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﺯ ﮐﻮﻩ
ﻭ (ﺟَﺒَﻞ)
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟک
ﺒﺎﻗﻰ ﻧﻤﺎﻧﺪ  ﮐﻪ (ﻗﺒﻠﻪ)
ﺍﻭ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺒل ﻴﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻪ و
کبالای
ﻣﻘﺎﺑل ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫﺮ ﻗﺒﻠﻪﺍﻯ
ﮐﻨﺎﺭ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﻭﺍﺯ
ﺑﻴﻥ ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﺑﺎﻳﺪﺍﺯﺗﻮﺟﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻨﺎﺭ ﺑﺮﻭﺩ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻮﻩ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﭼﻮن
اﺑﺮ ﺩﺭ ﺣﺎل
ﺤﺮﮐﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﮐﻮﻫﻬﺎﻯ
ﺪﺭ ﺣﺎل ﺤﺮﮐﺖ
ﺟﺎﻣاﻧدی
نیستند ﻭلی ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﺸﺪ  ﻣﺤﮑم
ﻮﺳﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ ﭘﻮﺩﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﺑﻴﻥ ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺯﻭل هستی
ﻴﻴﺎبد ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺭﻭح
ﻤﺤﺘﻀﺮ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﻮ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﺪﺭ ﺷُﺮُﻑ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ثاﺑﺖ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻠﺴﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﻋث می
ﺸﻮﺩ )
ﻭﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻋﺸّﺎﺭ ﺗﻌﻄﻴل
گرﺩﺩ  ﻳﻌنی
اﻧﺴﺎﻧﻬ
ﺎﺑﻤﻴﺮﻧﺪ  ﻭ ﺷﺘﺮ
ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ ﮐسی
ﻨﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ ﺷﻴﺮ
ﺍﻥ را ﺒﺪﻭﺷﺪ. (
ﻭلی اﻳﻥ
عشّاﺭ ﻫﻤﺎﻥ
عشرﺗﻬﺎ ﻭ
ﻣﻌﺎﺷﺮﺗﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺒﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﻮ
ﺷﻴﺮ ﺩﻭﺷﻴﺪﻥ
ها ﺍﺯ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺗﻌﻄﻴل ﻮ
ﺗﻮﻗﻒ ﻫﻤﺎﻥ
عاﻃل و ب اطل
ﺸﺪﻥ ﻮ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ  ﺟﺴم ﻮ
ﺫﻫﻥ ﺴﺎﻟﻚ  ﺩﺭ
ﺷُﺮُﻑ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺭﻭح
ﻤﺤﺘﻀﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻫﻴچ
ﻘﺪﺭﺕ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻨمی ﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺷﺘﺮﻫﺎ
ﺩﺭﻣﺮگ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ  ﻓﺮﺻﺖ
ﺷﻴﺮ
ﺧﻮﺭﺍﻧﺪﻥ
ﺒﺎﻃﻔﺎل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ) ﻭﻳﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺩﺭﻳﺎ ﻫﺎ (ﺳﺠّﺮﺕ)
ﻭﺩﺍغ
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. (ﻭﻳﺎ
ﺑﻄﻮﻓﺎﻥ ﻮ
ﺍﻣﻮﺍج
ﻤﻴﺎﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﺤﺘﻀﺮ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻭﺍﺣﻮال
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ)
ﺍﻣﺎم
ﺘﻔﺴﻴﺮﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ
ﻭﺗﻤﺎم ﺪﻧﻴﺎ
ﺗﺒﺪﻳل ﺒﺎﺗﺶ
ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﺭﻭح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺟﻬﻨم ﺴﻮم
ﻤﻠﮑﻮتی ﺨﻮﺩ  ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ
ﺳﻮﺯﺍﻥ
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ  ﮐﻪ ﺣﻔﻆ
ﺍﺯ ﺷﺪﺕ ﮔﺮﻣﺎ
ﺑﮑﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺣﺮﺍﺭﺕ ﻭﭼﻪ
ﺳﻮﺯﺵ ﺍﺯ
ﺍﺷﻌﻪ ﺩﻭﻥ
ﻘﺮﻣﺰ ﻭ ﺭﺍﺩﻳﻮ
ﺍﮐﺘﻴﻮ فضا ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ  ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺍﺭﻭح
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺷﺪﻩ  ﺣتی اﺯ ﻧﻮﺭ
ﺷﻤﻊ ﮐﻮﭼﮑﻰ ﺳﻮﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ) ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻭﻗﺘﻰ ﻧﻔﻮس ﺗﺰﻭﻳﺞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ( ﺟﻔﺖ ﺷﺪﻥ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ  ﺑﺎ ﻫﻤﻨﺸﻴﻦ
ﻭﻗﺮﻳﻥ ﺨﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ  ﺑﻘﺮﻳﻥ
ﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺭﻭح غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻘﺮﻳﻦ ﺳوء ﻮ
ﺯﺷﺖ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ  ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺣﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻴﻥ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺪﺭ ﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺸﺘﻰ ﺟُﻔﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ (ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﺷﻨﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
عقلی ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﺪﻥ (ﺣﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻴﻦ) ﺑﺠﻮﺵ
ﺁﻣﺪﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ
ﻟﺎﺯم ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺣﻮﺭﺍﻟﻌﻴﻦ  ﻳﺎ
ﺧﻮﺭّﻩ ﭼﺸﻢ)
ﻭﻫﻤﺎﻥ (ﻗﺮّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻳﺮﺍنی ﻘﺪﻳم
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﺳﺎﻟک ﭽﻮﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪ  ﺑﺨﻮﺭّﻩ
ﻭ قرّه و ﭼﺸم
ﺮﻭﺷﻨﻰ ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﻗﺮّﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺮّهﻫﺎ
ﻭ ﻭﺳﺎﺋل
اﻟﻬﻰ و
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺒلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. (ﻫﻮﺭ
ﻭ ﺧﻮﺭ و نور و
سو)
ﺩﺭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺳﻮﺯﺍﻥ  ﻧﺎم
اﻳﻥ ﺨﻮﺭّﻩﻫﺎ
ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ (ﮐﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺭّﻩ) ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﮐﻪ (ﺣﻮﺭﻳّﻪ)
ﺍﻯ ﻨﻮﺭﺍنی ﻮ
ﺭﻭﺷﻨﺎﺋی
عقلی ﻭ
ﺭﻭٴﻴﺎی ﻮ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺰﻭم
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﺗﺼﻮﺭ
ﺷﻮﺩ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻮ
ﺣﻮﺭﻳﻪﻫﺎﻯ
ﺰﻥ هستند ﮐﻪ
ﺯﻧﺎﻥ ﮐﺎﻣل
ﻨﻴﺰ ﺣﻮﺭﻳﻪ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﭽﺸم سوم ﺪﻝ  ﻭ
ﺭﻭﺷﻨﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
عقلی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﺋﻰ  ﻭ ﺧوﺮﺳﻨﺪﻯ
هاﻯ ﻮﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻪ ﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم عسکرﻯ
ﺒﻨﻘل اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻨﻔﻮس ﺍﺯﺩﻭﺍج
کرﺩﻧﺪ  ﻳﻌنی
اﻫل ﺒﻬﺸﺖ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺑﺎ ﺯﻳﺒﺎ
ﺭﻭﻳﺎﻥ ﻮ (ﺧﻴّﺮﺍﺕ)
سالک ﺍﺯﺩﻭﺍج
ﻤﻴﮑﻨﺪ (ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﻣﮑﺎنی ﻮ ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﻭ ﺟﻨس ﻭ
ﺳﮑس ﻧﻴﺴﺖ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺯﻳﺒﺎ ﺭﻭﻳﺎﻥ
ﺰﻥ ﺮﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺯﺩﻭﺍج
ﺒﮑﻨﻨﺪ  ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ  ﺍﻭﻟﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﻭﻳﺎ ﺯﻧﺪگی
ﺪﺭ ﺧﺎﻧﻪ
ﺑﻬﺸتی ﺒﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
عقلی ﻮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺰﻣﻴنی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺗﺎﺯﻩ
ﺁﻧﻬﺎ  ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ
اﺣﻮﺍل ﻤﺬﮐﻮﺭ
ﺩر آﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺍﻧﻰ  ﻣﺤﻔﻮﻇ
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﺸﻮﻳق
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻭ
ﺗﻬﺪﻳﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.) ﺍﻣﺎ
ﺍﻫل ﺁﺗﺶ ﻭ
ﺟﻬﻨﻢ  ﻗﺮﻳﻦ ﻫﺮﻳک
اﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺸﻴﻄﺎنی اﺳﺖ.
ﻗﺮﻳﻥ ﻨﻔس
ﻫﺎﻯ کاﻓﺮﺍﻥ
ﻮ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ  ﮐﻪ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻬﺎ
ﻗﺮﻳﻥ
هاﻯﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
(ﻗﺮﻳﻥ
ﻮﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
ﺮﻭﺡ  ﻭﻣﻌﺎﺩﻟﺎﻥ
ﻤﻘﺎم ﺮﻭﺣﻰ
ﻫﺮﮐس  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ با
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ  ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍنی
ﻴﺎ ﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ

ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺴخ که
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ. (ﻗﺮﻳﻦ)
ﻫﻤﻨﺸﻴﻥ ﻮ
ﻣﻘﺎﺭﻥ ﻴﺎ
ﻣﻌﺎﺩل اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ  ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺸﺮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﻭﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
غیر ﺻﺎﺩق   ﮐﻪ
ﻋﺬﺍﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺑﻴﺨﺒﺮﺍﻥ
اﻧﺴﺎنی اﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﻭﻥ اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺭک اﻫﻤﻴﺖ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ  ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣل
ﺤﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺂﻳﺪ  ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭک عق ل
ﻮ ﺻﺒﺮ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ  ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭﺍﻳﺎﺕ  ﻭﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﮐﻠّﻯ ﻘﺎﺑل
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﺩﺭ
ﺣﺎل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ  ﻭﺩﺭ
ﺣﺎل غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭﺍﺣﻀﺎﺭ
ﻣﺮﮒ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ  ﻭﻳﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﻗﻬﺮ
ﺁﻣﻴﺰ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﻣﺴخ ﺁﻣﻴﺰ
ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
قرین کاملان
الهی قرّه ها
ی شهوی آخر
آنها است.

حدیث
2488 - ﺪﺭﺗﻔﺴﻴﺮ
امام ﻋﺴﮑﺮﻯ(ﺝ۷ﺹ108
ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍنی اﺫﺍ
ﺍﻟﺴﻤاء ﺍﻧﺸﻘّﺖ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺸﮑﺎﻑ
ﺑﺮﻣﻴﺪﺍﺭﺩ  ﻳﺎ
ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺮﻭح
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﻭﻳﺎ
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯﺗﻥ ﻮ ﺟﺴم
ﺠﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟهی
ﺑﺮﺳﺪ  ﻭﻳﺎ
ﺑﮑﻠّی ﺒﻤﻴﺮﺩ)
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ (
ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﻣﺤﺸﺮ  ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ  ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﺮﺏّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ  ﻳﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻮ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﮔﻮﺵ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ ﺮﺏّ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ (ﺗﺤﻘﻖ)
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ  ﻭ ﺑﺤق
ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺯﻣﺎﻥ ﺨﺮﻭج
ﺮﻭح اﺯ ﺟﺴﻢ  ﺩﺭ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﺗﺎ
ﺗﺠلّی ﻘﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ  ﮐﻪ ﺗﻦ ﺑﻤﺮﮒ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ  ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺰﻭﺭ
ﻣﻴﺮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ) ﺗﺎ ﻫﻤﻴﻥ
اﻃﺎﻋﺖ ﺭﺏّ (ﻭ
ﻣﺮﺑّﻰ)
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﮐﻪ
ﺭﺏّ ﻣﺮبّی
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﻳک اﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴگ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ  ﻭ ﻳﺎ
ﺭﺏّ ﻗﺎﺋﻢ  ﮐﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭحی همه
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺰﻣﻴﻥ
اﻣﺘﺪﺍﺩ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ  ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺮﻳﺰﺩ
ﻭ ﺧﺎلی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﮐﻪ
ﺍﻳﻥﺨﻮﺩ ﺗﻦ ﺳﺎﻟک
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﻮﺫﻫﻥ
اﻭﺍ ﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ  ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﺍﺻﺮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﮑﻬﺎﻯ
ﺠﺴﻤﺎنی ﻮ
ﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭحی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﺎلی کند
ﺍﻳﻦ (ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ)
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﻣﺮگ
ﻤﺤﺴﻮس ﺍﺳﺖ  ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ  ﻭﺳﻌﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ  ﻭ
ﺯﻣﻴﻥعوﺍﻟﻢ الهی
ﺮﺍ  ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺯﻣﻴﻥ ﺪﻧﻴﺎب بشری
ﺍﺳﺖ. (ﺍﻣﺪّﺕ )
ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ
ﻳﺎﻓﺖ  ﻭ ﻣﺪﺕ
ﻭﻣﻬﻠﺖ ﻳﺎﻓﺖ  ﮐﻪ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ)
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ (ﺗﺨﻠّﻰ)
ﻭﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻥ
ﻤﺮﺩم اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﺎﻟک
ﺪل اﺯ ﻣﺮﺩم ﻮ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ  ﻭ
ﺑﻔﮑﺮﻯ ﺠﺰ
ﺗﻤﺮکز ﺩﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی ﺨﻮﺩ
ﻧﺮﻭﺩ. ﺗﺎ
ﺣﺎﻟﺖ
ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
ﻮﺧﻠﺴﻪ
ﻭﺳﺎﻣﺎﺩﻯ ﻴﺎ
ﺻﻤﺪ ﺷﺪﻥ ﺨﻮﺩ  ﻭﺑﺎ
ﻣﻌﺒﻮﺩ ﻳکی
ﺸﺪﻥ وحدت
وجود ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺟﺰ ﻣﻌﺒﻮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ ﻨﺒﻴﻨﺪ  ﻭﺣتی
ﻤﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ  ﺩﺭ (ﻣﺎ)ﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺟﺰ (ﺗﻮ)ﻯ
ﻤﺤﺒﻮﺏ
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﺪ.

حدیث 2489 - اﺯ
ﺍﻣﺎم عسکرﻯ
اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ108 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻭﺍﻟﺴﻤاء
ﻮ
ﺍﻟﻄﺎﺭق ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ
ﻃﺎﺭﻕ (ﮐﻮﺑﻨﺪﻩ)
ﻫﻤﺎﻥ (ﻧﺠم
الثاﻗﺐ) ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﻋﺬﺍﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻴﺰ
ﻧﺠن ﻮ ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﻗﻴﺎﻣﺖ  ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺰُﺣﻞ  ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﻨﺎﺯﻝ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ (ﻧﻔس
) ﺭﺍ ﺣﺎﻓﻈی
هست (ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﻤا
ﺮﻭح اﺳﺖ  ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﮐﻮﺑﻨﺪﻩ
ﺩﺭ
ﺧﺮﻭج اﺯ ﺗﻦ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم اﺳﺖ  ﮐﻪ ﻧﻮﺭ
ﺑﺪﺭﻣُﻨﻴﺮ
ﻗﺎﺋﻢ  ﻭ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
اﻃﺮﺍﻑ ﺩﺭ ﺑﺎﻟﺎ
ﻭﺳﺘﺎﺭﻩ
ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ (ﻧﺠم
ثاﺑﺖ) ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ﺍﺯ
ﺑﺪﺭمنیر ﻭﻟی ﺒﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
ﺴﺘﺎﺭﻩ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻧﺠﻤ ثاﻗﺐ ﭘﺮ
ﻧﻮﺭﺗﺮ
ﻭﺩﺭﺧﺸﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ثاﻗﺐ ﺳﻮﺭﺍخ
کننده ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ (ﻋﺬﺍﺏ)
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻣﺪﻩ  ﻭﺍﻟّﺎ ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﺎ ﭼﻨﻴﻥ ﻨﺠم
ﻮ ﺳﺘﺎﺭﻩﺍﻯ
ﺮﻭﺑﺮﻭ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﻗﻴﺎﻓﻪ
ﺗﺮﺳﻨﺎک ﻮ
ﺳﻴﺎﻩ  ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ (ﻧﺠم
ثاﻗﺐ) ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﺍﺯ
ﻣﻘﺎم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﮐﻮﺑﻨﺪﻩ
ﻭ ﺳﻮﺭﺍﺥ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻋﺬﺍﺏ ﺑﺪﻫﺪ.ﺯُﺣَل
ﺪﺭﻋﻠم هیأﺕ ﻭ
ﻧﺠﻮم ﻘﺪﻳم
ﺒﻮﺩﻩ  ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﺳﻴﺎﺭﻩ ﻭ ﻫﻔﺖ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ  ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ثاﺑﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻘﻒ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺦ ﮐﻮﺏ ﺷﺪﻩ  ﻭ ﺯﻳﻨﺖ
ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ  ﻭ ﺯﻣﻴﻥ
ﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﻣﺎﻩ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﻤﻘﺎﻡ  ﮐﻪ (ﺗﺤﺖ
ﺍﻟﻘﻤﺮ) ﺁﻥ ﺗﻤﺎم
اﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﺍﺗمی ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﺪ ﻭﺳﭙس ﺯُﻫﺮﻩ
ﻭﻋﻄﺎﺭﺩ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭم
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ ﺑﻌﺪ
ﻣﺮﻳخ ﻮ ﻣﺸﺘﺮﻯ
ﻮﺯﺣل ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
اﻭﺭﺍﻧﻮس ﻭ
ﻧﺒﺘﻮﻥ ﻮ
ﭘﻠﻮﺗﻮهم
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭلی هفت
ﺳﻴﺎﺭﻩ  ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﺯ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺒﺎﺑل
ﺒﻮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﻳﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻧﻴﺰ ﻭﺍﺭﺩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻣﻠﺎﺋک
ﻤﺤﺎﻓﻈ هر(ﻧﻔس
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ)
ﺣﻴﻮانی اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻣﺪﺑﺮّﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺰﻣینی ﺮﺍ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ  ﺣﺎﻓﻈ
هر ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﮔﺎهی ﻤﻠﺎﺋک
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻣﻠﺎﺋﻚ ﺟمع
ﻤﻠﻚ  ﻳﺎ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻭﻣﺎﻟک ﺼﺎﺣﺐ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ  ﺣﺎﮐم
ﺒﺮ ﺩل ﻮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺰُﺣل ﺮﺍ
ﺗﺠﺴّم ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ  ﻭﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎﻡ  ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺪﺭﻣﻨﻴﺮ
مرحله آخر برای
ﺷﻬﻮﺩ ﻘﺎﺋﻢ  ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﻧﺠم ثاﻗﺐ ﻭ
ﭘُﺮ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭ ﺍﻓق
ﺒﻴﻥ ﺰﻣﻴﻥ
ﻮﺍﺳﻤﺎﻥ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم
اﻳﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

حدیث 2490 - اﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻧﻴﺰ (ﺝ۷ﺹ109
ﺑﺤﺎﺭ) ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﻠّﺎ
ﺍﺫﺍ
ﺩﮐّﺖ ﺍﻟﺄﺭﺽ
ﺩﮐّﺎ ﺩﮐّﺎ ﻭﻗتی
که ﺣﺘﻤﺎ
ﺯﻣﻴﻥ کوﺑﻴﺪﻩ
ﺷﺪ  ﺍﻣﺎم
ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.همان
زﻟﺰله ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻥ ﺨﺎکی
ﺨﻮﺩ ﺑﺰﻟﺰﻟﻪ
ﺑﻴﻔﺘﺪ  ﺧﻮﺭﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭلی
ﻨﺎﺑﻮﺩ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﻥ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﻘﺎم الهی
ﻘﺎﺋم ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮگ ﻘﺒﻞ
ﺍﺯﻣﺮﮒ  ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺧﻮﺭﺩ ﺷﺪﻥ
ﻨﻔس ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺭﻭح ﺨﺎﺭج
ﺸﺪﻩ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ  ﭼﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ  ﻭ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ
ﻭﻳﺎ ﺑﮑلّی
ﺒﻤﻴﺮﺩ. ﻣﻴّﺖ
ﻣﺤﺘﻀﺮ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﻔﮕﻰ
ﺑﺤﺮﮐﺎﺕ ﺗﻦ ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻣﺮﮒ ﻓﻮﺭﻯﺘﺮ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﮒ ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻳﻥﺤﺮﮐﺎﺕ
ﺟﺴم ﺪﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. (ﺩﻙ)
ﻫﻤﺎﻥ (ﺩق ﻮ
ﺩﻗﻴﻖ) ﻧﺮم
ﻮﭼﻮﻥ ﺁﺭﺩ ﻳﺎ
ﺩﻗﻴق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
2491 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ109ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺣﺸﺮ ﻟﺨﺖ ﻭ
ﻋﺮﻳﺎﻥ ﻤﺮﺩم
ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺭ
ﭘﺎﺳخ ﺰﻧﺪﻳﻖ  ﻳک
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﺣﻴﺎﺕ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ  ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺤﺸﺮ
ﺑﺎ ﮐﻔﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﮐﻔﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ؟
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺁﻧﮑس
ﺑﺪﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ را
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﮐﻔﻥ ها
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﺩﺭﺃﺻل ﺒﺪﻭﻥ
کفن ﺨﺎک ﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ؟ ﺍﻣﺎم
ﻔﺮﻣﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺑﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ  ﻋﻮﺭﺕ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺴﺘﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺳﭙس ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺁﻳﺎ
ﺩﺭ ﺻﻔﻮفی
عرﺿﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ؟
ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ:
ﻨﻌﻢ  ﻫم
ﻴﻮﻣﺌﺬ
ﻋﺸﺮﻭﻥ ﻮ
ﻣﺎﺋﻪ ﺻﻒ فی
عرﺽ ﺍﻟﺄﺭﺽ ﺁﺭﻯ ﺩﺭﺁﻥ
ﺮﻭﺯ ﻳﮑﺼﺪ ﻭ
ﺑﻴﺴﺖ ﺻﻒ
ﺑﻌﺮﺽ ﺩﻧﻴﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. (
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻮ
ﺍﺯ ﻗﺪﻳم ﻨﻴﺰ  ﺣﻴﺎﺕ
ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ  ﺍﺯ ﻗﺒﺮ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻫﺴتی
ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ  ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ  ﻭ ﺩﺭ
ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺑﺪﻥ ﻘﺒلی ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻓﻌلی
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺣﻀﻮﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺗنی ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﺑﺎﺷﺪ  ﻫﻤﺎﻥ (ﺗﻥ
ﻤثاﻟﻰ) ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺷﺒﻴﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻥ ﻮ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ ﮐم اﺯ
ﮐسی ﺪﺭ ﺫﻫﻥ
ﺪﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
همانی ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﮕﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﻳﺪﺁل
ﻨﻮع ﺨﻮﺩ  ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﭘﺎ  ﻭﺣﻀﻮﺭﻯ
ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک سالک
ﺍﻧﺠﺎم گرﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺬﻫبی ﻮ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻨﺎفق ﻮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ غیر
ﺻﺎﺩق ﺒﻬﺮ
ﻧﺤﻮ  ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﺪنب اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﻴﺨﺒﺮﺍﻥ اﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
چون حیوانات ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﻣﺤﺸﺮ)
ﺟﺎﻯ ﺪﺍﺩﮔﺎﻩ
ﺗﺼﻮﺭﻯ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻳک ﺮﻭح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻤﻌﺬّﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﻮﺩﻩ  ﻭﻳﺎ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ  ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. (ﺳﺘﺮ
ﻋﻮﺭﺕ) ﻳﻚ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺗﻥ
اﻧﺴﺎﻥ  ﻭﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﺧﻠﺎق
ﺪﻧﻴﻮﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺷﺨﺎﺹ
ﻣﺤﺘﺮم ﺘﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﺡ  ﺯﻥ و
ﻤﺮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ  ﻭﺗﻥ
ﻮﻋﻮﺭﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎق
ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﺑﺸﺮﻯﻤﻤﮑﻥﺎﺳﺖ
ﺩﻭﭼﺎﺭﻣﺴﺄﻟﻪ
(ﺁﮐل ﻮ مأﮐﻮﻝ)ﺷﻮﻧﺪ
ﻳﻌنی
اﻧﺴﺎﻧﻰ  ﺗﻥ
اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ می
ﺨﻮﺭﺩ  ﺣﺎل
ﻤﺎﺩﻩ ﺗﻥ
ﻮﺍﺣﺪﻯ  از ﺩﻭ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺣﻀﻮﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻳک
ﺮﻭﺯ ﺑﺎﺷﺪ  ﻭﺩﺭﺁﺧﺮﻋﻤﺮ
ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻣﺮﺩم
ﭽﻬﺎﺭﺳﺎﻝ
ﻗﺒلی باﺑل ﺮﺍ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻫﺮ
ﮐس ﻣُﺮﺩ  ﭘس ﺍﺯ
ﻳک ﺪﻭﺭﻩ
ﺟﻬﻨم ﻤﻠﮑﻮتی
ﺴﻮﻡ  ﺑﺠﻬﻨﻢ
ﭼﻬﺎﺭم ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ  ﭘس ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺳﻮﻡ  ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻟﻪ
ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭم ﺮﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﺟﺴم اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﻃﻮﻝ ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ  ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻳک ﺘﺤﻘﻴق
علمی   ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺑﺎﺭ ﺗﻤﺎﻣﻰ قسمتهاﻯ
ﺁﻥ ﻋﻮﺽ
ﻣﻴﺸﻮﺩ  ﻭﺑﺪﻥ
اﻧﺴﺎﻥ  ﻣﺪﺍم
ﺪﺭﺣﺎل ﺘﺒﺪﻳل
ﻤﺎﺩﻩ ﺧﻮﺩ  ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭﺣﺎل
ﭙﻴﺮﻯ ﻮ ﺿﻌﻒ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻓﺼل
ﻨﻮﻋی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺟﺴم
کوﺩﻙ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺠﺴم ﺠﻨﻴﻦ  ﻭﻳﺎ
ﺟﺴم اﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﻩ
ﻧﻴﺴﺖ  ﮐﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺷﻮﺩ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺣﻀﻮﺭ ﺁﻥ ﺪﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﺻﺤﺒﺖ
ﺷﻮﺩ. ﻣﺤﺸﺮ
ﺍﻣﺮﻯ ﻔﺮضی ﻮ
ﺗﺨﻴّلی اﺳﺖ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺣﺸﺮ ﻭﺍقعی
ﺮﻭﺡ  ﺩﺭ ﻳک
ﻨﻄﻔﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣﺸﺮ ﻭ ﻧﺸﺮ  ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ  ﭘس ﺍﺯ(ﺣﺸﻮ)
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﻭ ﺩﺭ ﻳک
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
ﻠﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ  ﻭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻋﺬﺍﺏ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻮ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺸﮑل اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ عاﻗﺒﺖ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﺑﺎﻧﻬﺎ  ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯ
ﺭﺍ ﺯﻧﺪگی
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ  ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣاﺪم
ﺘﺠﺪﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺒﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ  ﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻦ
( ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯﻟﻰ ) ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥاﻭﻟﻴﻪ
الهی اﺳﺖ  ﮐﻪ ﻫﻤﻪ (
ﺍﺭﻭﺍح ﻔﺮﺩﻯ)
ﺍﺯ ( ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ) ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﺟﻤﺎﺩﻯ  ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍع گیاهی
ﻮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻭ ﺍﺯ ﻳک
ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺑﺰﺭگی اﺯ ﻓﺼل
هاﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺄﻭﺍﺧﺮ
کمالات ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ  ﮐﻪ ﻋﻘل
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺻﺒﺮ ﮐﺎفی
ﺪﺍﺷﺘﻪ  ﺗﺎ
ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﻙ ﻭﺗﺤﻤّل
ﺁﻥ  ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺒﺘﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﻔﻬﻮم
ﻮﻣﺠﺴّم اﺳﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﻭح
ﻔﺮﺩﻯ  ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﺗﺎ
ﺍﺑﺪﻳﺖ بی
اﻧﺘﻬﺎ  ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ  ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺴﺎﺋل ﺮﻭحی ﻮالهی
ﻮ ﻣﻠﮑﻮتی
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﺤل ﻨﺸﺪﻩ  ﺣتی
اﮔﺮﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ

ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﻭلی ﺘﺎ ﻫﻤﻴﻥ
ﺤﺪّ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺗﻮﺟﻪ
ﻏﺎﻓﻠﺎﻥ ﺠﻠﺐ
ﺷﻮﺩ  ﺍﻣﺎم
اﺯ ﻳﮑﺼﺪ ﻭ
ﺑﻴﺴﺖ ﺻﻒ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﮐﻪﻋﺮﻓﺎ
ﺣتی اﺯ ﻫﺰﺍﺭ
ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ گفته
ﺍﻧﺪ. ﻳﻌنی همه
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮ
ﺩﺭ ﻳک ﺪﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎل ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﺯ ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ
ﺍﻭل ﺒﺸﺮﻯ  ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻨﻤﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ  ﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ  ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺁﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ  ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻘﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺘﮑﻤﻴﻞ  ﻭﻳﺎ ﻗﺴﻤتی
اﺯ ﺁﻥ ﻤﺠﺪﺩﺍ
ﺣﺬﻑ ﻭ ﺳﻘﻮﻁ می
کند. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻘﻮﻁ ﺳﺘﻮﻥ
ﺟﻴﻮﻩ ﺩﺭ ﻳک
ﺘﺮﻣﻮﻣﺘﺮ
ﺣﺮﺍﺭﺕ ﺳﻨﺞ  ﮐﻪ ﻣﺪﺍم
ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻮﺿﻌﻴﺖ ﮐﻤﺎلی
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﻟﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮک
ﻤﻴﺎﻳﺴﺘﺪ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻌﺼﻮم
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭﺗﻤﺎمی
اﻳﻦ
ﺗﺮﻣﻮﻣﺘﺮ
ﺗﻌﻄﻴل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺑﻴﺎﻥ اﻣﺎم
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﻳک
ﺼﺪ ﻭ ﺑﻴﺴﺖ
ﺑﺎﺯ ﺗﻌﻴﻴﻥ
عدد ﻣﺸﺨﺺ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻴﺎﻥ (ﻋﺪﺩ
ﮐثرﺕ) ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺯ ﻳﮑﺼﺪ ﻭ
ﺑﻴﺴﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺣﺪﻳث
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﻭﻗتی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺣﻴﺎﻯ ﺮﻭح ﺪﺭﻫﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﮑﻨﺪ  ﺑﻘﺴﻤﺖ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ اﻳﻥ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ  ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻣﻄﺮح
ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ  ﺯﺍﺋﺪ ﻭ
ﺑﺎﻃل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﺭﻭﺍح ﺘﻥ ﻮ
ﺟﻨﺴﻴّﺖ
ﻭﻋﻮﺭﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻫﺮ ﺭﻭح
ﻴﻜﺒﺎﺭ زﻥ  ﻭﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺩ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻳﮑﻬﺰﺍﺭ ﻓﺼل
ﻨﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺭﺳﺖﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭلی
ﻤﺤﺪﻭﺩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻗﺘﻰ (ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎ)
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ  ﺳﺘﻮﻥ
ﺠﻴﻮﻩ ﺧﻴلی
ﺒﻴﺶ ﺍﺯﻫﺰﺍﺭ
ﺑﺎﺭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻟﺎ ﻭﭘﺎﺋﻴﻥ
ﺒﺮﻭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺳﺎﻟک ﺼﺎﺩق
ﺒﺎﺷﺪ  ﺑﺎ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﺳﻴﺴﺘم ﺴﻠﻮک
ﺨﻮﺩ  ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺧﻴلی
ﺴﺮیع ﺪﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﻔﻌﻠﻰ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﺑﺂﺧﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺻﻒ)
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ (ﻓﺼل
ﻨﻮﻋﻰ) ﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﺭ ﻋﺮﺽ
ﺯﻣﻴﻦ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺎﻥ کثرت
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺟﺴم
ﻮ ﺗﻥ ﻴک ﺮﻭح
اﺳﺖ. ﮐﻪ (ﺗﻦ) (ﺯﻣﻴﻨﻰ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح
اﻣّﺎﺭﻩ ﻭ (ﺯﻣﻴﻨﻪﺍﻯ)
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ ﻭ
ﺭﻭح الهی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ  ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻓﺮﺽ ﺑﺮ
ﺍﻳﻥ ﺒﻮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﻮﺩﻩ  ﻭ
ﻋﺮﺽ ﺁﻥ ﻨﻴﺰ
ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﺳﺖ.

حدیث 2492 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ109
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی ﻴﻮم
ﺘﺒﺪّل  ﺍﻟﺄﺭﺽ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﺄﺭﺽ ﺭﻭﺯﻯ
که ﺯﻣﻴﻥ
ﺘﺒﺪﻳل
ﺒﺰﻣﻴﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﺎم
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺘﺒﺪّل
ﺨﺒﺰة ﻧﻘﻰ  ﻳﺄﮐل
اﻟﻨﺎس ﻣﻨﻬﺎ ﺣﺘّﻯ
ﻴﻔﺮغ اﻟﻨﺎس
ﻣﻥ اﻟﺤﺴﺎﺏ ﺗﺒﺪﻳل
ﺰﻣﻴﻦ  ﻳﻌنی
ﺒﻴک ﻘﻄﻌﻪ
ﻧﺎﻥ ﭙﺎکی
ﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺩم اﺯ ﺁﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺭﻧﺪ  ﺗﺎ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ الهی
ﺮﻭﺯ ﻣﺤﺸﺮ
ﺗﻤﺎم ﺸﻮﺩ. (ﺍﻳﻥ
گفته ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ  ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﻧﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﺑﻴﻥ
ﺤﻀّﺎﺭ ﺗﻘﺴﻴم
ﺸﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﻨﺎنی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺭﻭﺍح
ﻤسخ ﺸﺪﻩ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺭﺍﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ  ﻭﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ  ﻭ ﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺤﻴﺎﺕ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻏﺬﺍ
ﻟﺎﺯم اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻏﺬﺍﻯ ﺣﻴﻮﺍن
های ﻃﺒیعی
ﻮﺣﻠﺎﻝ  ﻭﻏﺬﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ  ﺑﺎ ﺣﺪّ
ﺍﻗلّ ﻤﻤﮑﻥ
ﺁﻥ  ﺑﺎﺯ
ﺣﻠﺎل ﻮ ﭘﺎک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺮﻗﺖ
ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ کسب ﺁﻥ
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻮ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک   ﺑﻬﺮ
ﻧﻴﺮﻧگ که
ﺑﺎﺷﺪ  ﻣﺎل
اﻧﺪﻭﺯﻯ ﻮ
ﺣﺮﺍم ﺨﻮﺭﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﺳﺌﻮﺍﻝ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﮔﻔﺖ  ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺮﻭﺯ ﻣﺤﺸﺮ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ هست  ﮐﻪ ﮐسی
ﺒﻔﮑﺮ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﻮ ﺁﺷﺎﻣﻴﺪﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. (ﻳﻌنی
گرﻣﺎﻯ ﺁﻓﺘﺎﺏ
ﭘﺎﺋﻴﻥ ﺁﻣﺪﻩ  ﻭ
ﺟﻤﻌﻴﺖ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ  ﻭ ﻋﺬﺍﺏ
ﻳﻜﺮﻭﺯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯ)
ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: اﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺧﻠق اﺑﻥ
ﺁﺩم ﺃﺟﻮﻑ  ﻓﻠﺎ
ﺑﺪّ ﻟﻪ ﻣﻥ
اﻟﻄﻌﺎم ﻮ
ﺍﻟﺸﺮﺍﺏ  أﻫم
ﺃﺷﺪّ ﺷﻐﻠﺎ
ﻳﻮﻣﺌﺬ  ﺃم ﻤﻥ
اﻟﻨﺎﺭ؟ ﻓﻘﺪ
ﺍﺳﺘﻐﺎثوﺍ  ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﻘﻮﻝ  ﻭ ﺍﻥ
ﻴﺴﺘﻐﻴثوﺍ  ﻳﻐﺎثوﺍ
ﺑﻤاء کاﻟﻤﻬﻞ  ﻳﺸﻮﻯ
اﻟﻮﺟﻮﻩ ﺑﺌس
ﺍﻟﺸﺮﺍﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺁﺩم (
سالک فرزند
پیر کامل ) ﺮﺍ ﺗﻮﺧﺎلی
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ  ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻐﺬﺍ ﻭ
ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﺁﻥ ﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺸﻐﻮل ﻮ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
( ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ( ﮐﻪ ﻏﺬﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ)
ﭼﻮﻥ (ﺑﺎﺯ
ﺑﻘﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﺍﺳﺘﻐﺎثه
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ  ﻭ ﻣﻴﻄﻠﺒﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺍﺳﺘﻐﺎثه
ﻭ ﮐﻤک می
ﺨﻮﺍهند ﺗﺎ
ﺁبی ﺒﻨﻮﺷﻨﺪ  ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺍﺏ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﻥ ﺁﺏ ﭼﻮﻥ ﺁﺏ
ﺟﻮﺵ  ﺻﻮﺭتهاﻯ
اﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪ  ﮐﻪ ﺑﺪ
ﻧﻮﺷﻴﺪنی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. (ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻮﺧﺎﻟﻰ ﻋﮑس (ﺻَﻤَﺪ)
ﻭ ﺗﻮ ﭘُﺮ ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ  ﻭ
ﺻﻤﺪ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﻧﻴﺴﺖ  ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺎﺯ (ﺍﺑﻥ
ﺁﺩﻡ) ﻳﻌنی
ﺴﺎﻟک ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺭﻭﺣﺎنی ﺁﺩم
کاﻣﻞ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻨﻴﺎﺯ ﺑﺂﺏ ﻋﻘل
ﻮ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
اﻭ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭلی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺟﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ  ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
هستند   ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺂﺏ ﻭ
ﻏﺬﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺁﺑﻬﺎ
ﺩﺍﻍ ﻣُﺮﺩﺍﺏ
ﻭ ﻣﺘﻌﻔّﻦ است .
ﻭﺍﻣﺎم غیر
ﻣﺴﺘﻘیم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ  ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺯ
ﻭﺟﻮﺩﺷﺎﻥ ﺪﺭ ﺁﺗﺶ
ﺟﻬﻨم اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻃﻠﺐ ﺁﺏ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻓﻴﻠﻤﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎ ﺟمع
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ  ﺗﺎ ﺍﻳﻥ
آﺏ ﺗﻠﺦ ﻭﮔﺮم
ﻮﻣﺘﻌﻔّﻦ  ﻭ
ﺑﺎﻟﺠﻥ ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﮔﺮﻭهی اﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻃﻌﻤﻪ

ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻪ ﺍﻳﻥ
ﺁﺑﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴﻥ هستند .(ﺍﻧﺸﻐﺎﻝ)
ﻭﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻣﺎنع اﺯ ﺍﻳﻥ
ﻨﻴﺴﺖ  ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﺏ ﻭ
ﻏﺬﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺴم ﻮ ﺗﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ  ﻭ ﺭﺷﺪ
ﺟﺴم ﺪﺍﺭﻧﺪ  ﻭ
ﻟﺎﺯﻣﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺮﻭح
ﺪﺭﺟﺴﻢ  ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻏﺬﺍ
ﻭﺳﻮﺧﺖ ﻭ
ﺗﻨﻔّس ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ  ﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻤﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ. (ﻣﻬﻞ) ﺍﺏ
ﺟﻮﺵ ﻳﺎ ﺭﻭﻏﻥ
ﺪﺍﻍ  ﻭﻳﺎ
ﻓﻠﺰﺍﺕ ﻣﺬﺍﺏ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﺑﻴﺎﻥ گرﻣﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﻮﺧﺘﻥﺼﻮﺭﺕ  ﺩﻟﻴل
اثر ﮔﺮﻣﺎﻯ
ﺸﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﻥ
اﺳﺖ  ﻭ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ.

حدیث 2493 -
ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ۷ﺹ109ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺭﻭﺯﻯ که
ﺯﻣﻴﻥ ﺒﺰﻣﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺘﺒﺪﻳل ﻤﻴﺸﻮﺩ
(ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺮﻭح
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺒﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ) ﺗﺒﺪّل
ﺨﺒﺰ ﻧﻘﻰ  ﻳﺄﮐل
اﻟﻨﺎس ﻣﻨﻬﺎ
ﺣﺘّﻯ ﻴﻔﺮغ
ﻤﻥ اﻟﺤﺴﺎﺏ (ﺗﺒﺪﻳﻞ)
ﺩﺭ ﻗﻄﻌﻪ ﻧﺎﻥ
ﺴﻔﻴﺪ ﭘﺎکی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ  ﺗﺎﺣﺴﺎﺏ
الهی ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻤﺎم ﺸﻮﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ گفتند
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ ﺮﻭﺯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺨﺖ
ﭼﻪ ﮐسی ﺒﻔﮑﺮﻏﺬﺍ
ﺧﻮﺭﺩﻥ اﺳﺖ  ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻮﺿﻴح ﺪﺍﺩ: ﻮﻫم
فی اﻟﻨﺎﺭ  ﻟﺎ
ﻳﺸﻐﻠﻮﻥ عن
ﺃﮐل اﻟﻀﺮیع ﻮ
ﺷﺮﺏ ﺍﻟﺤﻤﻴﻢ  ﻭﻫم ﻔﻰ
ﺍﻟﻌﺬﺍﺏ  ﻓﮑﻴﻒ
ﻳﺸﻐﻠﻮﻥ عنه
ﻓﻰ ﺍﻟﺤﺴﺎﺏ ﻭﺁﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﺁﻥ ﺮﻭﺯﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ ﺍﺯ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺁﺏ (ﻣُﺮﺩﺍﺏ)
ﻭﺩﺍغ ﺪﻭﺭ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺭﻋﺬﺍﺏ ﻣﺤﺸﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﮕﻮﻧﻪ
( ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ) ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﻨﺼﺮﻑ ﺍﺯ
ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﻨﻤﺎﻳﺪ؟ ﻭﺍﻳﻥ
ﻤﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺘﻘﺎم
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ برای
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻧﻬﺎ  ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ  ﻭﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍﻏﺬﺍ ﻭ
ﺷﺮﺍﺏ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. ﻣﻔﺴﺮﺍﻥ
ﺁﻥ ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻥ
ﭙُﺮﺧﺎﻙ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻴک ﻘﺮﺹ
ﻧﺎﻥ ﺴﻔﻴﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﻥ
ﺰﻣﻴﻥ ﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭽﺮﻳﺪﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﭘُﺮ
ﺍﺯ ﮔﺮﺩ ﻭ ﺧﺎک
ﻛﻪ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺁﻧﺮﺍ سرند
ﻜﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ  ﺍﻳﻥ
ﻨﺎﻥ ﭙﺎﻙ  ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺟﻬﻨم کوﺗﺎﻩ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ  ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﺤﺘﺎج ﺒﻐﺬﺍ  ﻭﻏﺬﺍﻯ
ﺮﻭﺡ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حئیث 2494 -
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ110ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﺯ
ﺳﻔﺮ ﺗﺒﻮﻙ (
ﺷﻤﺎﻝ ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ)
ﺑﺎﺷﺨصی
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪ ﻭ
ﺑﻮﻯ ﻔﺮﻣﻮﺩ
ﺃﻯ عمرو ﺍﺳﻠﺎم
ﺒﻴﺎﻭﺭ ﺗﺎ ﺍﺯ
ﻓزع ﻮ ﺗﺮس
ﻫﻮﻟﻨﺎک اﮐﺒﺮ
ﻣصوﻥ ﺒﺎ ﺷی.
ﻮﻯ ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ
ﮐﻪ ﻓَﺰَع ﻮ
ﺗﺮﺵ ﮐﺪﺍم
اﺳﺖ ﻣﻦ ﺗﺮس
ﺍﺯ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﺪﺍﺭم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ:
ﻴﺎ ﻋﻤﺮﻭ  ﺍﻧّﻪ
ﻟﻴس ﮐﻤﺎ ﺗﻈﻥ
ﻮ ﺗﺤﺴﺐ  ﺍﻥّ
اﻟﻨﺎس
ﻳﺼﺎﺣﺒﻬم
ﺼﻴحة ﻭﺍﺣﺪة
ﻓﻠﺎ ﻳﺒقی
ﻤﻴّﺖ  ﺍﻟّﺎ
ﻧُﺸِﺮ ﻭﻟﺎ ﺣیّ
اﻟّﺎ ﻣﺎﺕ  ﺍﻟّﺎ
ﻣﺎ ﺷاء اﻟﻠﻪ  ثمّ
ﻴﺼﺎﺣﺒﻬﻢ
ﺻﻴحة ﺍُﺧﺮﻯ  ﻓﻴﻨﺸﺮ
ﻣﻥ ﻤﺎﺕ  ﻭ
ﻳﺼﻔّﻮﻥ
ﺠﻤﻌﻴﺎ  ﻭ ﺗﻨﺸق
اﻟﺴﻤاء  ﻭﺗﻬﺪ
ﺍﻟﺄﺭﺽ  ﻭ ﺗﺨﺮ
ﺍﻟﺠﺒﺎل هدّﺍ  ﻭﺗﺮمی
اﻟﻨﺎﺭ ﺑﻤثل
اﻟﺠﺒﺎل ﺸﺮﺭﺍ
ﻓﻠﺎ
ﻳﺒقی ﺬﻭ ﺭﻭﺡ  ﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺨلع ﻘﻠﺒﻪ  ﻭ ﺫﮐﺮ
ﺩﻳﻨﻪ  ﻭﺷﻐل
ﺒﻨﻔﺴﻪ ﺍﻟّﺎ
ﻣﺎﺷاء اﻟﻠﻪ ﻓﺄﻳﻥ
ﺃﻧﺖ ﻳﺎ ﻋﻤﺮﻭ
ﻣﻦ ﻫﺬﺍ  ﻗﺎل
ﺃﻟﺎ  ﺍﻧّﻯ
ﺃﺳمع ﺃﻣﺮﺍ
ﻋﻈﻴﻤﺎ ﻓﺂﻣﻥ
ﺒﺎﻟﻠﻪ ﻭ
ﺭﺳﻮﻟﻪ  ﻭ ﺁﻣﻥ
ﻤﻌﻪ ﻣﻥ ﻘﻮﻣﻪ
ﻧﺎس  ﻭﺭﺟﻌﻮﺍ
ﺍلی ﻘﻮﻣﻬم ﭼﻨﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺧﻴﺎل
ﻤﻴﮑنی ﻮ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻰ.
ﻣﺮﺩم ﺒﺎ ﻳک
ﻔﺮﻳﺎﺩ ﻭ
ﺻﻴﺤﻪ ﻭﺍﺣﺪﻩ
ﻧﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﻴچ
ﻤُﺮﺩﻩﺍﻯ
ﻨﻴﺴﺖ  ﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻧﺸﺮ
ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﻧﺸﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
که ﺑﺎ ﺁﻥ
ﻨﻤﻴﺮﺩ. ﺗﺎ
ﺧﺪﺍ ﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ (ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﺼﺪﺍﻫﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣُﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺻﺪﺍﻯ کنده
ﺷﺪﻥ ﻨﺎﻑ
ﻧﻘﺮﻩﺍﻯ ﺮﻭح
اﺯ ﺟﺴم ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﻣﺎﻥ
اﺣﻀﺎﺭ ﺭﻭح
ﺪﺭ ﺷﻴﭙﻮﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ اﺣﻀﺎﺭ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟﻚ  ﺩﺭ
ﺷُﺮُﻑ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﻴک ﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﻣﺮﺩﻩﺍﻯ اﺯ
ﺷﺪﺕ ﺻﺪﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ  ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﺮﻭﺡ  ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
اﺳﺖ. (ﻧﺸﺮ)
ﺑﻤﻌنی ﺰﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ هماﻥ
اﻨﺘﺸﺎﺭ ﻭ
ﭘﺨﺶ ﺷﺪﻥ ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ (ﺣﺸﺮ
ﻳﺎ ﺣﺸﻮ) ﻭ
ﺗﺰﺭﻳق ﺮﻭح
ﺪﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ  ﻳﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻃﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ  ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺩ ﻭﻳﺎ
ﻣﺮﺩﻩﺍﻯ ﺒﺎ
ﺻﺪﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﺸﻮﺩ. ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺤﺎل ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺷَﺮُﻑ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻧﺪﺍﻯ الهی
ﺮﺍ ﻟﺒﻴک
ﻨﮕﻮﻳﻨﺪ  ﻭ ﻣﺮگ
ﺮﺍ ﻧﻤﭙﺬﻳﺮﺩ  ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﺮﺳﺪ  ﻭﻣﺸﻴّﺖ
الهی ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﺴﺎﻟک
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺴﺎک ﺒﻮﺩﻩ  ﻭﻟﻰ بی
اﺭﺍﺩگی اﻭ  ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﻨﺘﺮل اﺭﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺗﻥ  ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺫﻫﻦ  ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ  ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺠﺪﺍﮔﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﻗﺒﻀﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻓﺮﻳﺎﺩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﺯﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﻮﺻﻴﻒ(ﺩﻭﺻﻴﺤﻪ)
ﻭ ﻓﺮﻳﺎﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭﺡ  ﻳکی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩﻥ  ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺪﺭ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﭘس اﺯ ﻣﺮگ
اﺭﺍﺩﻯ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭﻣﺴخ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﻴک
ﻔﺮﻣﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ)
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﻣُﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻧﺸﺮ
ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﻤگی ﺒﺼﻒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ (
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﭼﻮﭘﺎﻥ
ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺻﺪﺍﺋﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺣﻀﺎﺭﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﺑﺼﻒ
ﻣﻨﻈم ﻮ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
گرﺩﻧﺪ. )
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺸﮑﺎﻑ
ﺑﺮ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ  (ﺭﻭح غیر
ﺳﺎﻟک ﻜﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﻮﺣﻘﻴﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ  ﮐﻪ
ﺷﮑﺎﻑ ﺑﺎ
ﺻﺪﺍﻯ ﻤﻬﻴﺐ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ  ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﻔﺎﻃمی اﺯ
ﺍﻳﻦ ﺷﮑﺎﻑ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪ  ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺘﺠلّی
ﻤﻠﮑﻮتی ﻤﻥ
ﺒﻮﺩ. ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﭙﺎﺋﻴﻥ ﺘﺮ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮگ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ  ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ
ﻮ ﺩﺭ ﺩﻭَﺭﺍﻥ
ﻮ ﭘﻴﭽﺶ ﺍﺳﺖ)
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﻧﻴﺰ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ (ﺭﻭح
ﺠﺴم ﺮﺍ ﺗﺮﻙ
ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﻭﮐﻮﻫﻬﺎﻯ
ﺴﻘﻮﻃ کرﺩﻩ  ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺭﻳﺰﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. (ﻭ ﺗﻥ
اﻧﺴﺎﻥ غیر
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺘﻠﺎشی
ﻤﻴﺸﻮﺩ  ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺴﻨﮕﻰ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻤﺘﺤﺠّﺮ
ﺁﻧﺎﻥ  ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺭﺩ ﻭ ﻧﻴﺴﺖ
می ﺸﻮﻧﺪ)
ﻭﺁﺗﺶ ﭼﻮﻥ
کوﻫﻬﺎﻯ ﺒﻠﻨﺪ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﭙﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﻭ ﺷﺮﺍﺭﻩ
می اﻧﺪﺍﺯﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ کوﻩ ﺁﺗﺶ
ﻓﺸﺎﻥ  ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺃثرﺍﺕ
ﺍﺷﻌﻪ ﻣﺮگ
ﺒﺎﺭ ﻭ ﺩﺍﻍ ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ. ﻭ
ﻧﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
که ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺿﻤﻥ
اﺗﺶ ﻳک ﺸﻌﻠﻪ
ﺷمع ﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ
ﺟﻬﻨم ﺴﻮﻡ
ﻣﻠﮑﻮتی غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ) ﻭ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻫﻴچ
ﺪﺍﺭﻧﺪﻩ ﺭﻭحی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ  ﻣﮕﺮ
ﻗلبی اﺯ ﺟﺎ
ﮐﻨﺪﻩ ﻭﺑﻴﺎﺩ
ﺩﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﻴﻔﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ  ﺗﺎ
ﺍﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ (ﮐﻨﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﺪل ﻮ ﻓﻬم
ﻮ ﺍﺣﺴﺎس ﺍﺳﺖ)
ﻭﺑﻴﺎﺩ ﺩﻳﻥ ﻮ
ﻭﻇﺎﻳﻒ الهی
ﻤﻴﺎﻓﺘﺪ ﮐﻪ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻮﺟﻪ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻩ. ﻭ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﻴﺎﺩ
ﺩﻳﻥ ﻤﻰ ﺍﻓﺘﺪ  ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍل ﻤﺮگ ﻮ
ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ همه
ﻫﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺧﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ. ( ﺩﺭ
ﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺍﻳﻥ
عذﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﻃﻮﻝ
ﻣﻴﮑﺸﺪ
ﮐﻪﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﺧﺮﻳﻥ
کاﺑﻮس ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺁﻧﻬﺎ  ﮐﻪ
ﺟﻬﻨم ﺪﻭم
آﻧﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ  ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﻤﺮگ ﻮﺍقعی
ﻤﺘﺼل که
ﮐﺎﺑﻮس بی
ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻥ
ﻤﺮگ ﺴﺨﺖ  ﻭ ﺑﺎ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺳﺨتی
ﺸﺪﺕ ﺁﻥ
ﺒﺴﺘگی ﺒﻨﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی ﻤﺤﺘﻀﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﺟﻬﻨم
کاﺑﻮس ﻭ ﻣﺮﮒ) ﻣﺘﺼل
ﺒﺠﻬﻨم ﺴﻮم
ﺴﻮﺯﺍﻥ
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ ﺭﻭح
ﻤﺠﺮﻣﺎﻥ ﻮ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻥ اﺳﺖ
ﺗﺎ ﻭﻗتی
ﺒﺠﻬﻨم ﭽﻬﺎﺭم
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭﺭﻭح ﺪﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺩﺭ ﻳک
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﻮ
ﺗﻦ  ﻣﺤﻔﻮﻇ
اﺯ ﺍﺷﻌﻪ
ﺭﺍﺩﻳﻮ
ﺍﮐﺘﻴﻮ
ﻭﺍﺷﻌّﻪ
ﻣﺎﺩﻭﻥ ﻗﺮﻣﺰ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭﻫﺮ
ﺍﺗﺶ ﻭ
ﺭﻭﺷﻨﺎﺋی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﭘس ﺍﻯ عمرو  ﺁﻧﺮﻭﺯ
ﺗﻮ ﮐﺠﺎ  ﻭ ﺗﺤﻤﻞ
ﺍﻥ اﺣﻮﺍﻝ؟
ﺍﻥ ﺸﺨﺺ ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ  ﭼﻮﻥ
ﺃﻣﺮ ﻣﻬم
ﻮﺳﺨتی
ﻤﻴﺸﻨﻮﻡ  ﭘس
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺂﻭﺭﻡ. (ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ  ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩ  ﻭلی اﻭم ایمان
ﺳﻠﻮکی
ﻨﻤﻴﮑﺮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﺍﻧﺪکی
اﺯﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﻮﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ)
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﮔﺮﻭﻩ
ﺯﻳﺎﺩﻯ که
ﻧﺰﺩ ﺍﻗﻮﺍم ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ  ﺍﻳﻤﺎﻥو
سلوک آﻭﺭﺩﻧﺪ. (ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻤﺮﻭ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮔﺮﻭﻩ  ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ هم
ﺒﻮﺩﻧﺪ  ﻭ ﺩﺭ ﺑﺴﻴج
ﺠﻨﮕی ﻴﺮﻣﻮک
ﻨﻴﺰ ﺷﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﺯ
ﺟﺒﻬﻪ ﺟﻨگ
اﻳﻤﺎﻥ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺮﮐﺖ
ﺩﺭﺟﻨگ ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﮐﺎﺭﻯ
ﺠﺰ ﻣﺰﺩﻭﺭﻯ
ﺠﻨﮕی ﻨﺒﻮﺩﻩ  ﻭﺑﺎﻋث
ﺭﺿﺎی ﺧﺪﺍ
ﻧﺒﻮﺩﻩ  ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﻬبوﺩ ﻭ
ﻧﺠﺎتی
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.)

حئیث 2494 -
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ110ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﺯ
ﺳﻔﺮ ﺗﺒﻮﻙ (
ﺷﻤﺎﻝ ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ)
ﺑﺎﺷﺨصی
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪ ﻭ
ﺑﻮﻯ ﻔﺮﻣﻮﺩ
ﺃﻯ عمرو ﺍﺳﻠﺎم
ﺒﻴﺎﻭﺭ ﺗﺎ ﺍﺯ
ﻓزع ﻮ ﺗﺮس
ﻫﻮﻟﻨﺎک اﮐﺒﺮ
ﻣصوﻥ ﺒﺎ ﺷی.
ﻮﻯ ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ
ﮐﻪ ﻓَﺰَع ﻮ
ﺗﺮﺵ ﮐﺪﺍم
اﺳﺖ ﻣﻦ ﺗﺮس
ﺍﺯ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﺪﺍﺭم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ:
ﻴﺎ ﻋﻤﺮﻭ  ﺍﻧّﻪ
ﻟﻴس ﮐﻤﺎ ﺗﻈﻥ
ﻮ ﺗﺤﺴﺐ  ﺍﻥّ
اﻟﻨﺎس
ﻳﺼﺎﺣﺒﻬم
ﺼﻴحة ﻭﺍﺣﺪة
ﻓﻠﺎ ﻳﺒقی
ﻤﻴّﺖ  ﺍﻟّﺎ
ﻧُﺸِﺮ ﻭﻟﺎ ﺣیّ
اﻟّﺎ ﻣﺎﺕ  ﺍﻟّﺎ
ﻣﺎ ﺷاء اﻟﻠﻪ  ثمّ
ﻴﺼﺎﺣﺒﻬﻢ
ﺻﻴحة ﺍُﺧﺮﻯ  ﻓﻴﻨﺸﺮ
ﻣﻥ ﻤﺎﺕ  ﻭ
ﻳﺼﻔّﻮﻥ
ﺠﻤﻌﻴﺎ  ﻭ ﺗﻨﺸق
اﻟﺴﻤاء  ﻭﺗﻬﺪ
ﺍﻟﺄﺭﺽ  ﻭ ﺗﺨﺮ
ﺍﻟﺠﺒﺎل هدّﺍ  ﻭﺗﺮمی
اﻟﻨﺎﺭ ﺑﻤثل
اﻟﺠﺒﺎل ﺸﺮﺭﺍ
ﻓﻠﺎ
ﻳﺒقی ﺬﻭ ﺭﻭﺡ  ﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺨلع ﻘﻠﺒﻪ  ﻭ ﺫﮐﺮ
ﺩﻳﻨﻪ  ﻭﺷﻐل
ﺒﻨﻔﺴﻪ ﺍﻟّﺎ
ﻣﺎﺷاء اﻟﻠﻪ ﻓﺄﻳﻥ
ﺃﻧﺖ ﻳﺎ ﻋﻤﺮﻭ
ﻣﻦ ﻫﺬﺍ  ﻗﺎل
ﺃﻟﺎ  ﺍﻧّﻯ
ﺃﺳمع ﺃﻣﺮﺍ
ﻋﻈﻴﻤﺎ ﻓﺂﻣﻥ
ﺒﺎﻟﻠﻪ ﻭ
ﺭﺳﻮﻟﻪ  ﻭ ﺁﻣﻥ
ﻤﻌﻪ ﻣﻥ ﻘﻮﻣﻪ
ﻧﺎس  ﻭﺭﺟﻌﻮﺍ
ﺍلی ﻘﻮﻣﻬم ﭼﻨﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺧﻴﺎل
ﻤﻴﮑنی ﻮ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻰ.
ﻣﺮﺩم ﺒﺎ ﻳک
ﻔﺮﻳﺎﺩ ﻭ
ﺻﻴﺤﻪ ﻭﺍﺣﺪﻩ
ﻧﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﻴچ
ﻤُﺮﺩﻩﺍﻯ
ﻨﻴﺴﺖ  ﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻧﺸﺮ
ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﻧﺸﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
که ﺑﺎ ﺁﻥ
ﻨﻤﻴﺮﺩ. ﺗﺎ
ﺧﺪﺍ ﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ (ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﺼﺪﺍﻫﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣُﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺻﺪﺍﻯ کنده
ﺷﺪﻥ ﻨﺎﻑ
ﻧﻘﺮﻩﺍﻯ ﺮﻭح
اﺯ ﺟﺴم ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﻣﺎﻥ
اﺣﻀﺎﺭ ﺭﻭح
ﺪﺭ ﺷﻴﭙﻮﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ اﺣﻀﺎﺭ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟﻚ  ﺩﺭ
ﺷُﺮُﻑ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﻴک ﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﻣﺮﺩﻩﺍﻯ اﺯ
ﺷﺪﺕ ﺻﺪﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ  ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﺮﻭﺡ  ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
اﺳﺖ. (ﻧﺸﺮ)
ﺑﻤﻌنی ﺰﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ هماﻥ
اﻨﺘﺸﺎﺭ ﻭ
ﭘﺨﺶ ﺷﺪﻥ ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ (ﺣﺸﺮ
ﻳﺎ ﺣﺸﻮ) ﻭ
ﺗﺰﺭﻳق ﺮﻭح
ﺪﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ  ﻳﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻃﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ  ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺩ ﻭﻳﺎ
ﻣﺮﺩﻩﺍﻯ ﺒﺎ
ﺻﺪﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﺸﻮﺩ. ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺤﺎل ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺷَﺮُﻑ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻧﺪﺍﻯ الهی
ﺮﺍ ﻟﺒﻴک
ﻨﮕﻮﻳﻨﺪ  ﻭ ﻣﺮگ
ﺮﺍ ﻧﻤﭙﺬﻳﺮﺩ  ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﺮﺳﺪ  ﻭﻣﺸﻴّﺖ
الهی ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﺴﺎﻟک
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺴﺎک ﺒﻮﺩﻩ  ﻭﻟﻰ بی
اﺭﺍﺩگی اﻭ  ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﻨﺘﺮل اﺭﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺗﻥ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺫﻫﻦ  ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ  ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺠﺪﺍﮔﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﻗﺒﻀﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻓﺮﻳﺎﺩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﺯﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﻮﺻﻴﻒ(ﺩﻭﺻﻴﺤﻪ)
ﻭ ﻓﺮﻳﺎﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭﺡ  ﻳکی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩﻥ  ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺪﺭ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﭘس اﺯ ﻣﺮگ
اﺭﺍﺩﻯ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭﻣﺴخ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﻴک
ﻔﺮﻣﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ)
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﻣُﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻧﺸﺮ
ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﻤگی ﺒﺼﻒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ (
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﭼﻮﭘﺎﻥ
ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ  ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺻﺪﺍﺋﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺣﻀﺎﺭﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﺑﺼﻒ
ﻣﻨﻈم ﻮ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
گرﺩﻧﺪ. )
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺸﮑﺎﻑ
ﺑﺮ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ  (ﺭﻭح غیر
ﺳﺎﻟک ﻜﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﻮﺣﻘﻴﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ  ﮐﻪ
ﺷﮑﺎﻑ ﺑﺎ
ﺻﺪﺍﻯ ﻤﻬﻴﺐ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ  ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﻔﺎﻃمی اﺯ
ﺍﻳﻦ ﺷﮑﺎﻑ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪ  ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺘﺠلّی
ﻤﻠﮑﻮتی ﻤﻥ
ﺒﻮﺩ. ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﭙﺎﺋﻴﻥ ﺘﺮ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮگ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ  ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ
ﻮ ﺩﺭ ﺩﻭَﺭﺍﻥ
ﻮ ﭘﻴﭽﺶ ﺍﺳﺖ)
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﻧﻴﺰ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ (ﺭﻭح
ﺠﺴم ﺮﺍ ﺗﺮﻙ
ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﻭﮐﻮﻫﻬﺎﻯ
ﺴﻘﻮﻃ کرﺩﻩ  ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺭﻳﺰﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. (ﻭ ﺗﻥ
اﻧﺴﺎﻥ غیر
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺘﻠﺎشی
ﻤﻴﺸﻮﺩ  ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺴﻨﮕﻰ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻤﺘﺤﺠّﺮ
ﺁﻧﺎﻥ  ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺭﺩ ﻭ ﻧﻴﺴﺖ
می ﺸﻮﻧﺪ)
ﻭﺁﺗﺶ ﭼﻮﻥ
کوﻫﻬﺎﻯ ﺒﻠﻨﺪ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﭙﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﻭ ﺷﺮﺍﺭﻩ
می اﻧﺪﺍﺯﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ کوﻩ ﺁﺗﺶ
ﻓﺸﺎﻥ  ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺃثرﺍﺕ
ﺍﺷﻌﻪ ﻣﺮگ
ﺒﺎﺭ ﻭ ﺩﺍﻍ ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ. ﻭ
ﻧﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
که ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺿﻤﻥ
اﺗﺶ ﻳک ﺸﻌﻠﻪ
ﺷمع ﺒﺎﺷﺪ  ﮐﻪ
ﺟﻬﻨم ﺴﻮﻡ
ﻣﻠﮑﻮتی غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ) ﻭ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻫﻴچ
ﺪﺍﺭﻧﺪﻩ ﺭﻭحی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ  ﻣﮕﺮ
ﻗلبی اﺯ ﺟﺎ
ﮐﻨﺪﻩ ﻭﺑﻴﺎﺩ
ﺩﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﻴﻔﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ  ﺗﺎ
ﺍﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ (ﮐﻨﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﺪل ﻮ ﻓﻬم
ﻮ ﺍﺣﺴﺎس ﺍﺳﺖ)
ﻭﺑﻴﺎﺩ ﺩﻳﻥ ﻮ
ﻭﻇﺎﻳﻒ الهی
ﻤﻴﺎﻓﺘﺪ ﮐﻪ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻮﺟﻪ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻩ. ﻭ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﻴﺎﺩ
ﺩﻳﻥ ﻤﻰ ﺍﻓﺘﺪ  ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍل ﻤﺮگ ﻮ
ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ همه
ﻫﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺧﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ. ( ﺩﺭ
ﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺍﻳﻥ
عذﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﻃﻮﻝ
ﻣﻴﮑﺸﺪ
ﮐﻪﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﺧﺮﻳﻥ
کاﺑﻮس ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺁﻧﻬﺎ  ﮐﻪ
ﺟﻬﻨم ﺪﻭم
آﻧﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ  ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﻤﺮگ ﻮﺍقعی
ﻤﺘﺼل که
ﮐﺎﺑﻮس بی
ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻥ
ﻤﺮگ ﺴﺨﺖ  ﻭ ﺑﺎ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺳﺨتی
ﺸﺪﺕ ﺁﻥ
ﺒﺴﺘگی ﺒﻨﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی ﻤﺤﺘﻀﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﺟﻬﻨم
کاﺑﻮس ﻭ ﻣﺮﮒ) ﻣﺘﺼل
ﺒﺠﻬﻨم ﺴﻮم
ﺴﻮﺯﺍﻥ
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ ﺭﻭح
ﻤﺠﺮﻣﺎﻥ ﻮ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻥ اﺳﺖ
ﺗﺎ ﻭﻗتی
ﺒﺠﻬﻨم ﭽﻬﺎﺭم
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭﺭﻭح ﺪﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺩﺭ ﻳک
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﻮ
ﺗﻦ  ﻣﺤﻔﻮﻇ
اﺯ ﺍﺷﻌﻪ
ﺭﺍﺩﻳﻮ
ﺍﮐﺘﻴﻮ
ﻭﺍﺷﻌّﻪ
ﻣﺎﺩﻭﻥ ﻗﺮﻣﺰ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭﻫﺮ ﺍﺗﺶ ﻭ
ﺭﻭﺷﻨﺎﺋی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ) ﭘس
ﺍﻯ عمرو  ﺁﻧﺮﻭﺯ
ﺗﻮ ﮐﺠﺎ  ﻭ ﺗﺤﻤﻞ
ﺍﻥ اﺣﻮﺍﻝ؟
ﺍﻥ ﺸﺨﺺ ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ  ﭼﻮﻥ
ﺃﻣﺮ ﻣﻬم
ﻮﺳﺨتی
ﻤﻴﺸﻨﻮﻡ  ﭘس
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺂﻭﺭﻡ. (ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ  ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩ  ﻭلی اﻭم ایمان
ﺳﻠﻮکی
ﻨﻤﻴﮑﺮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﺍﻧﺪکی
اﺯﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﻮﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ)
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﮔﺮﻭﻩ
ﺯﻳﺎﺩﻯ که
ﻧﺰﺩ ﺍﻗﻮﺍم ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ  ﺍﻳﻤﺎﻥو
سلوک آﻭﺭﺩﻧﺪ. (ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻤﺮﻭ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮔﺮﻭﻩ  ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ هم
ﺒﻮﺩﻧﺪ  ﻭ ﺩﺭ ﺑﺴﻴج
ﺠﻨﮕی ﻴﺮﻣﻮک
ﻨﻴﺰ ﺷﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ  ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﺯ
ﺟﺒﻬﻪ ﺟﻨگ
اﻳﻤﺎﻥ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺮﮐﺖ
ﺩﺭﺟﻨگ ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﮐﺎﺭﻯ
ﺠﺰ ﻣﺰﺩﻭﺭﻯ
ﺠﻨﮕی ﻨﺒﻮﺩﻩ  ﻭﺑﺎﻋث
ﺭﺿﺎی ﺧﺪﺍ
ﻧﺒﻮﺩﻩ  ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﻬبوﺩ ﻭ
ﻧﺠﺎتی
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.)

حدیث 2496 -
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﻧﻴﺰ(ﺝ۷ﺹ110ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺯ
ﺗﺒﺪّل ﺰﻣﻴﻥ
ﺒﺰﻣﻴﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩ:
ﺘﺒﺪّل
ﺨﺒﺯة ﻧﻘﻴّﻪ  ﻳﺄﮐل
اﻟﻨﺎس ﻣﻨﻬﺎ
ﺣﺘّﻯ ﻴﻔﺮغ
ﻤﻥ اﻟﺤﺴﺎﺏ
ﻗﺎل اﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ  ﻣﺎ
ﺟﻌﻠﻨﺎﻫم
ﺠﺴﺪﺍ  ﻟﺎ
ﻳﺄﮐﻠﻮﻥ
اﻟﻄﻌﺎم ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺒﺪﻳل ﺒﻘﺮﺹ
ﻧﺎﻥ ﭙﺎک اﺳﺖ  ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺩم اﺯ ﺁﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻤﺎم
ﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺟﺴﺪ
ﻭتنی ﻘﺮﺍﺭ
ﻧﺪﺍﺩﻳﻢ  ﮐﻪ
ﻃﻌﺎم
ﻨﺨﻮﺭﻧﺪ. (ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ  ﺁﻥ
ﭽﻨﺎﻥ ﺘنی
ﻨﺪﺍﺭند ﮐﻪ
ﻏﺬﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻦ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
مادی ﻮ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮعی
ﺪﺭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺁﻧﺎﻥ
ﻭ ﻳﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﻭﻳﺎ
ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ غیر
ﻭﺍﺻﻞ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺗﻥ ﺪﺍﺷﺘﻦ  ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺑﻐﺬﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حکدیث 2496 -
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﻧﻴﺰ(ﺝ۷ﺹ110ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺯ
ﺗﺒﺪّل ﺰﻣﻴﻥ
ﺒﺰﻣﻴﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩ:
ﺘﺒﺪّل
ﺨﺒﺯة ﻧﻘﻴّﻪ  ﻳﺄﮐل
اﻟﻨﺎس ﻣﻨﻬﺎ
ﺣﺘّﻯ ﻴﻔﺮغ
ﻤﻥ اﻟﺤﺴﺎﺏ
ﻗﺎل اﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ  ﻣﺎ
ﺟﻌﻠﻨﺎﻫم
ﺠﺴﺪﺍ  ﻟﺎ
ﻳﺄﮐﻠﻮﻥ
اﻟﻄﻌﺎم ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺒﺪﻳل ﺒﻘﺮﺹ
ﻧﺎﻥ ﭙﺎک اﺳﺖ  ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺩم اﺯ ﺁﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻤﺎم
ﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺟﺴﺪ
ﻭتنی ﻘﺮﺍﺭ
ﻧﺪﺍﺩﻳﻢ  ﮐﻪ
ﻃﻌﺎم
ﻨﺨﻮﺭﻧﺪ. (ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺁﻥ
ﭽﻨﺎﻥ ﺘنی
ﻨﺪﺍﺭند ﮐﻪ
ﻏﺬﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻦ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
مادی ﻮ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮعی
ﺪﺭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺁﻧﺎﻥ
ﻭ ﻳﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﻭﻳﺎ
ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ غیر
ﻭﺍﺻﻞ  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺗﻥ ﺪﺍﺷﺘﻦ  ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺑﻐﺬﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 2497
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺷﺪﻩ(ﺝ۷ﺹ110 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺍﺯ ﭘﺪﺭﺵ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺮﺩﻡ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ  (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ و ﺑﺎ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ
ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻴﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ  ﻳﺸﻐﻠﻮﻥ
ﻔﻠﺎ ﻳﻨﻈﺮ
ﺃﺣﺪ الی ﺃﺣﺪ  ﻭﻟﺎ ﻭﺍﻟﺪ
الی ﻮﻟﺪ  ﻭﻟﺎ
ﻭﻟﺪ ﺍلی اﻣّﻪ  ﻗﺎﻟﺖ  ﻫل
ﻴﮑﻮﻥ علیهم
ﺃﮐﻔﺎﻥ  ﺍﺫﺍﺧﺮﺟﻮﺍ
ﻣﻥ اﻟﻘﺒﻮﺭ؟
ﻗﺎل ﻴﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺗﺒلی
اﻟﺄﮐﻔﺎﻥ  ﻭ ﺗﺒقی
اﻟﺄﺑﺪﺍﻥ
ﺘﺴﺘﺮ ﻋﻮﺭة
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻦ  ﻭ ﺗﺒﺪﻯ
عوﺭة
ﺍﻟﮑﺎﻓﺮﻳﻦ  ﻗﺎﻟﺖ
ﻳﺎ ﺃﺑﺖ  ﻣﺎ
ﻳﺴﺘﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ  ﻗﺎل
ﻨﻮﺭ ﻳﺘﻠﺄﻟﺄ
ﻟﺎﻳﺒﺼﺮﻭﻥ
ﺃﺟﺴﺎﺩهم ﻤﻦ
ﺍﻟﻨﻮﺭ ﻗﺎﻟﺖ
ﻳﺎ ﺃﺑﺖ  ﻓﺄﻳﻥ
ﺃﻟﻘﺎک ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ؟
ﻗﺎل اﻧﻈﺮﻯ
عند ﺍﻟﻤﻴﺰﺍﻥ ﻭ
ﺃﻧﺎ ﺍﻧﺎﺩﻯ ﺭﺏّ
ﺃﺭﺤم ﻤﻥ ﺸﻬﺪ  ﺃﻥ لا
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ  ﻭﺍﻧﻈﺮﻯ
عند
ﺍﻟﺪﻭﺍﻭﻳﻦ  ﺍﺫﺍ
ﻧﺸﺮﺕ ﺍﻟﺼﺤﻒ  ﻭ ﺃﻧﺎ
ﺍﻧﺎﺩﻯ ﺭﺏّ
ﺣﺎﺳﺐ ﺍﻣّتی
ﺤﺴﺎﺑﺎ
ﻳﺴﻴﺮﺍ  ﻭ
ﺍﻧﻈﺮﻯ عند
ﻣﻘﺎم ﺸﻔﺎﻋتی
علی ﺠﺴﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﮐلّ
اﻧﺴﺎﻥ ﻴﺸﺘﻐل
ﺒﻨﻔﺴﻪ  ﻭﺃﻧﺎ
ﻣﺸﺘﻐل
ﺒﺎﻣّﺘﻰ  ﺍﻧﺎﺩﻯ
ﻴﺎ ﺭﺏ  ﺳﻠّم
اﻣّﺘﻰ  ﻭ
ﺍﻟﻨﺒﻴّﻮﻥ
ﺤﻮﻟﻰ  ﻳﻨﺎﺩﻭﻥ
ﺮﺏّ ﺳﻠم امة
ﻣﺤﻤﺪ  ﻭﻗﺎل
اﻥ اﻟﻠﻪ
ﻳﺤﺎﺳﺐ ﮐلّ
اﻠﺨﻠﻖ  ﺍﻟّﺎ
ﻣﻥ ﺃﺷﺮک
ﺒﺎﻟﻠﻪ  ﻓﺎﻧّﻪ
ﻟﺎ ﻳﺤﺎﺳﺐ ﻳﻮٴﻤﺮ
ﺑﻪ ﺍلی اﻟﻨﺎﺭ
ﺍﻯ
ﻔﺎﻃﻤﻪ ﺁﻧﺎﻥ
اﻧﻘﺪﺭ
ﻣﺸﻐﻮلﺒﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ ﮐسی
ﺒﮑسی ﻨﮕﺎﻩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ(ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺷُﺮُﻑ و
کسب شرافت
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
هیچ ﭽﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺟﺮﺃﺕ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒل اﺯﻣﺮگ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ)
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻫﻴﭻ ﭘﺪﺭﻯ
ﺒﻔﺮﺯﻧﺪﺵ
ﺗﻮﺟﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ. (ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ  ﮐﻪ
ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺣﺎﻓﻈﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ کسی
ﻨﻴﺴﺖ  ﺁﻧﻬم
ﺪﺭ
ﺁﺧﺮﻋﻤﺮﻫﺴﺘﻰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻭ ﭘﺪﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻤﻔﻬﻮم ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭلی ﺪﺭﺳﺎﻟﻚ  ﺍﮔﺮ
ﭘﺪﺭﺑﻴﺎﺩ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ
ﺑﻴﻔﺘﺪ  ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﻴﺘﻴمی اﻭ
ﺧﻮﺍﻫ ﺪﺷﺪ ﻭ
ﺗﻥ ﺒﻤﺮگ
ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ) ﻭﻳﺎ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻤﺎﺩﺭ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﭘﺮﺳﻴﺪ  ﺁﻳﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺍﺯ ﻗﺒﺮﻫﺎ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺁﻳﻨﺪ  ﮐﻔﻥ ﺒﺮ
ﺗﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ؟ (ﮐﻔﻥ
ﭙﻮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺍﻳﻥ کفن همان
ﺟﺴم ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺘﻮﻟّﺪ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺟﺰ
ﮐﻔﻦ ﺍﺣﺮﺍﻡ  ﻭ
ﭘﺎﺭﭼﻪ ﺳﺎﺩﻩ
ﺑﺮ ﺩﻭﺵ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻟﺒﺎسی
ﺒﺮ ﺗﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺳﺌﻮﺍلﻔﺎﻃﻤﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺰﻥ ﻨﮕﺮﺍﻥ
اﺯﻋﺮﻳﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻥ  ﻳﺎﺩﻯ
اﺯ ﮐﻔﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﻳﺎﻓﺎﻃﻤﻪ  ﮐﻔﻥها
ﻣﻴﭙﻮﺳﻨﺪ  ﻭﺑﺪﻧﻬﺎ
ﻣﺤﻔﻮﻇ هستند .ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺘﺮﻋﻮﺭﺕ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎ
ﻥﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ  ﻭﻋﻮﺭﺕ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ (ﺗﻥ ﻮ
ﺟﺴم ﻤثاﻟﻰ  ﺩﺭﻣﺤﺸﺮ
ﻓﺮقی ﺒﻴﻦ
ﻣﻮٴﻤﻥ
ﻮﮐﺎﻓﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ  ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﺪﺭﻣﺤﺸﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻋﺮﻳﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺣﻀﻮﺭﻯ
عرﻳﺎﻥ گوﻧﻪ  ﺩﺭﻣﺤﺸﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻟﻰ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﻤﻨﮑﺮ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ  ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ  ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮐﻔﻥ ﻮ
ﭘﻮﺷﺶ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﻥ
بشری هم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﺪﺭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻥ ﺨﻮﺩ  ﮐﻪ ﻣﻌﺎﺩ
ﻭﺍقعی ﻮ ﺣﺸﺮ ﻭ
ﻧﺸﺮ ﺣﻘﻴقی
ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی اﺳﺖ.
ﮐﻪﺍ ﻟﺒﺘﻪ
ﭘﻮﺷﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺘﺮ ﻋﻮﺭﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻬم ﺤﻔﻈ عوﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث  ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﺯﻧﺪگی ﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺮﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﻗﺮﻥ
ﭙﻴﺶ  ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﮕﻮﻧﻪﺍﻯ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺰﺑﺎﻥ علمی
گف ته ﺷﻮﺩ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﺍﻧﮕﺎﻩﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ  ﭼﻪ
ﭼﻴﺰﻯ
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺮﺍ
ﺳﺘﺮ ﻋﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﭼﻨﺎﻥ
ﻨﻮﺭﻯ اﺯ
ﺑﺪنشان ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺁﻳﺪ  ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﻳﺪﻥ
عوﺭﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ممکن ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ  ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻋﻘل ﻮ
ﻧﻮﺭﻋﻘلی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻫﺮﻋﻴﺐ ﻭ
ﺯﺷتی ﺁﻧﻬﺎ  ﺑﻨﻈﺮ
ﻧﻤﻴﺁﻳﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﮐﻪ
ﻣﻮٴﻤﻥ
ﺤﻀﻮﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ که
خاص کارمائیان
است . ﻭ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﭼﻨﺎﻥ
عق ل ﻮ ﺗﻤﺪنی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺤث
ﺍﺯﻋﻮﺭﺕ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﺍﻳﻥ ﮋﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭحی
ﺁﻧﻬﺎ  ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻮﺭﺍنی
ﭽﻮﻥ ﺨﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.) ﺳﭙس
ﺣﻀﺮﺕ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ  ﭘﺪﺭ  ﺗﻮﺭﺍ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮐﺠﺎ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻢ؟ (ﺑﺎ
ﻭﻓﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻫﺮ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﺒﻤﻘﺎم
تکاملی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ  ﻭﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.
ﻭلی اﻳﻦ
ﺩﺭﺳﻠﻮک اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻪ سالک نرک
دنیا کرده
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ  ﻗﺒل اﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻭ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ  مرﺍ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻴﺰﺍﻥ (ﺗﺮﺍﺯﻭ)
ﻣﻴﻴﺎبی ﻚ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ ﺣﺪ ﺃﻗﻠﺎﻋﻤﺎﻝ
ﺗﺰﮐﻴﻪ  ﺍﺯ ﺍﻣّﺖ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺎﺳﺒﻪ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺴﺨﺖ
ﻧﮕﻴﺮﺩ. (ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﻨﻬﺎ (ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺯﺑﺎﻥ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟک ﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. (ﺩﻭﺍﻭﻳﻦ)
ﺩﻳﻮﺍﻥ ها  ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻮﺷﺘﻪ ﻭ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﺘﺼﺪﻯ

ﻧﻮﺷﺘﻥ
هستنند)
ﻭﺍﻟّﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻰ  ﮐﻪ ﻣﻥ
ﺒﺮ ﭘُﻞ ﺟﻬﻨم
اﻳﺴﺘﺎﺩﻩﺍﻡ  ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﻔﮑﺮ
ﺧﻮﺩﺵ ﻣﺸﻐﻮل
اﺳﺖ. (ﺩﺭ ﭘل
ﺼﺮﺍﻃ ﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻧﻴﺴﺖ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﻣﺸﻐﻮﻝ  ﻭﻳﺎﺩﻯ
اﺯﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻮﻣﺎل ﻮﻣﻨﺎل
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﭘل ﺼﺮﺍﻁ  ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ  ﻭﻋﺪم
ﺴﻘﻮﻃ ﻮ ﺗﺮک
ﺁﻥ  ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪﻯ بی
ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻮﺩﻥ.
ﻭ ﻣﻘﺎم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺪﺭ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻘﺴﻤﺖ
ﺍﻳﻥ ﭙل ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﻫﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ  ﺑﺎ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻧﺰﺩ ﻋلیّ
ﻮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ  ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ  ﺩﺭ
ﺍﻏﺎﺯ ﺍﻳﻥ پل
ﻮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﻳﺴﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻨﻬﺎ توسّل
ﺰﺑﺎنی ﻮ ﺩﻋﺎ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ (ﺷفع
ﻮ ﺟُﻔﺖ)
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﭘﻴﺮ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ عبوﺭ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ ﻫﺴﺖ
) ﺩﺭ ﺁﻥ ﺰﻣﺎﻥ
که ﻫﺮﮐس ﺑﺤﺎل
ﺨﻮﺩﺵ ﻣﺸﻐﻮل
اﺳﺖ  ﻣﻥ
ﺒﺤﺎل اُﻣّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﺸﻐﻮﻟﻢ (ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.) ﻭﻧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻢ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺍﻣّﺖ
ﻣﺮﺍ ﺑﺴﻠﺎﻣﺖ
ﺑﺪﺍﺭ. (ﺳﻠﺎﻣﺖ
ﻭﻧﻴﻔﺘﺎﺩﻥ
ﺪﺭ ﮔﻮﺩﺍل
ﺠﻬﻨﻢ  ﺑﺎﺗﺮک
ﺴﻠﻮﻙ  ﻭﻳﺎ
ﻋﺪم ﺘﻮﻓﻴق
ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﻮﺳﺎلم ﺸﺪﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺎفی ﺁﻧﻬﺎ  ﻭ به (ﺳﻠﺎم
ﻮ ﺻُﻠﺢ و
اصلاح )
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺨﻠق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.)ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
اﻃﺮﺍﻑ ﻣﻥ
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﻧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺍﻣّﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺏ. (ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺒﺘﻤﺎﻣﻰ
ﺷﻬﻮﺩ الهی ﺘﺎ
ﻗﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ  ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ  ﺑﺎﻳﺪﻋﻤل
ﺴﻠﻮک ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻘﺒﻠﻰ  ﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﻮﻓﻖ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻣﺤﻤﺪ)
ﻫﺮﺳﻮﮊﻩ الهی
ﻤﻮﺭﺩ ﺣﻤﺪ ﻭ
ﺳﺘﺎﻳﺶ می
ﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﻣﺤﻤﺪ  ﻭﭼﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﻭﻫﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻘﺒﻠﻰ  ﮐﻪﺍ
ﻣّﺖ ﻣﺤﻤﺪ  ﺷﺎﻣل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎم
گوﻳﻨﺪﻩ ﺣﺪﻳث
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺴﺎﺏ ﻫﺮﮐس
ﺍﺯ ﺧﻠق
ﺨﻮﺩﺭﺍ می
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺷﺮک
ﺒﺨﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ هرﺣﺴﺎﺏ
ﻭ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪﺍﻯ  ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻋﺰﺍم ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺠﻬﻨم ﺼﺎﺩﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﻣﺸﺮک
ﻛﺴﺎنی هستند  ﮐﻪ
ﺳﻮﮊﻩ ﻫﺎﻯ
ﭙﺮﺳﺘﺶ ﺭﺍ  ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺧﺪﺍ  ﻭﻳﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺒﺤق
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیر الهی بوده
. ﮐﻪ ﺭﻗﻴﺐ ﻭ
ﻣﺰﺍﺣم
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑُﺖ
ﺳﻨﮕﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
هیچ ویا ﺒﺖ
ﭘﺮﺳﺘﻰ  ﺧﺪﺍ
ﭘﺮﺳتی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ توسّل
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺟﻬﻨم
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ  ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﻴﺮﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ ﻭ ﻭﻗﻴحی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ

ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ  ﭼﻮﻥ
اﻃﻔﺎل ﻮ ﮐم
عقلاﻥ  ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ  ﻭ
ﺍﻋﻤﺎل
ﺘﺮﺑﻴتی
اﺣﺘﻤﺎلی
ﺁﻧﻬﺎ  ﻣﻮﺭﺩ
ﺣﺴﺎﺏ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣﺴﺎﺏ ﺭﺳﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.  حدیث 2497
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺷﺪﻩ(ﺝ۷ﺹ110 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺍﺯ ﭘﺪﺭﺵ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺮﺩﻡ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ  (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ و ﺑﺎ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ
ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻴﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ  ﻳﺸﻐﻠﻮﻥ
ﻔﻠﺎ ﻳﻨﻈﺮ
ﺃﺣﺪ الی ﺃﺣﺪ  ﻭﻟﺎ ﻭﺍﻟﺪ
الی ﻮﻟﺪ  ﻭﻟﺎ
ﻭﻟﺪ ﺍلی اﻣّﻪ  ﻗﺎﻟﺖ  ﻫل
ﻴﮑﻮﻥ علیهم
ﺃﮐﻔﺎﻥ  ﺍﺫﺍﺧﺮﺟﻮﺍ
ﻣﻥ اﻟﻘﺒﻮﺭ؟
ﻗﺎل ﻴﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺗﺒلی
اﻟﺄﮐﻔﺎﻥ  ﻭ ﺗﺒقی
اﻟﺄﺑﺪﺍﻥ
ﺘﺴﺘﺮ ﻋﻮﺭة
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻦ  ﻭ ﺗﺒﺪﻯ
عوﺭة
ﺍﻟﮑﺎﻓﺮﻳﻦ  ﻗﺎﻟﺖ
ﻳﺎ ﺃﺑﺖ  ﻣﺎ
ﻳﺴﺘﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ  ﻗﺎل
ﻨﻮﺭ ﻳﺘﻠﺄﻟﺄ
ﻟﺎﻳﺒﺼﺮﻭﻥ
ﺃﺟﺴﺎﺩهم ﻤﻦ
ﺍﻟﻨﻮﺭ ﻗﺎﻟﺖ
ﻳﺎ ﺃﺑﺖ  ﻓﺄﻳﻥ
ﺃﻟﻘﺎک ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ؟
ﻗﺎل اﻧﻈﺮﻯ
عند ﺍﻟﻤﻴﺰﺍﻥ ﻭ
ﺃﻧﺎ ﺍﻧﺎﺩﻯ ﺭﺏّ
ﺃﺭﺤم ﻤﻥ ﺸﻬﺪ  ﺃﻥ لا
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ  ﻭﺍﻧﻈﺮﻯ
عند
ﺍﻟﺪﻭﺍﻭﻳﻦ  ﺍﺫﺍ
ﻧﺸﺮﺕ ﺍﻟﺼﺤﻒ  ﻭ ﺃﻧﺎ
ﺍﻧﺎﺩﻯ ﺭﺏّ
ﺣﺎﺳﺐ ﺍﻣّتی
ﺤﺴﺎﺑﺎ
ﻳﺴﻴﺮﺍ  ﻭ
ﺍﻧﻈﺮﻯ عند
ﻣﻘﺎم ﺸﻔﺎﻋتی
علی ﺠﺴﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﮐلّ
اﻧﺴﺎﻥ ﻴﺸﺘﻐل
ﺒﻨﻔﺴﻪ  ﻭﺃﻧﺎ
ﻣﺸﺘﻐل
ﺒﺎﻣّﺘﻰ  ﺍﻧﺎﺩﻯ
ﻴﺎ ﺭﺏ  ﺳﻠّم
اﻣّﺘﻰ  ﻭ
ﺍﻟﻨﺒﻴّﻮﻥ
ﺤﻮﻟﻰ  ﻳﻨﺎﺩﻭﻥ
ﺮﺏّ ﺳﻠم امة
ﻣﺤﻤﺪ  ﻭﻗﺎل
اﻥ اﻟﻠﻪ
ﻳﺤﺎﺳﺐ ﮐلّ
اﻠﺨﻠﻖ  ﺍﻟّﺎ
ﻣﻥ ﺃﺷﺮک
ﺒﺎﻟﻠﻪ  ﻓﺎﻧّﻪ
ﻟﺎ ﻳﺤﺎﺳﺐ  ﻳﻮٴﻤﺮ
ﺑﻪ ﺍلی اﻟﻨﺎﺭ
ﺍﻯ
ﻔﺎﻃﻤﻪ ﺁﻧﺎﻥ
اﻧﻘﺪﺭ
ﻣﺸﻐﻮلﺒﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ ﮐسی
ﺒﮑسی ﻨﮕﺎﻩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ(ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺷُﺮُﻑ و
کسب شرافت
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
هیچ ﭽﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺟﺮﺃﺕ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒل اﺯﻣﺮگ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ)
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻫﻴﭻ ﭘﺪﺭﻯ
ﺒﻔﺮﺯﻧﺪﺵ
ﺗﻮﺟﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ. (ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ  ﮐﻪ
ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺣﺎﻓﻈﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ کسی
ﻨﻴﺴﺖ  ﺁﻧﻬم
ﺪﺭ
ﺁﺧﺮﻋﻤﺮﻫﺴﺘﻰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻭ ﭘﺪﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻤﻔﻬﻮم ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭلی ﺪﺭﺳﺎﻟﻚ  ﺍﮔﺮ
ﭘﺪﺭﺑﻴﺎﺩ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ
ﺑﻴﻔﺘﺪ  ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﻴﺘﻴمی اﻭ
ﺧﻮﺍﻫ ﺪﺷﺪ ﻭ
ﺗﻥ ﺒﻤﺮگ
ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ) ﻭﻳﺎ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻤﺎﺩﺭ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﭘﺮﺳﻴﺪ  ﺁﻳﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺍﺯ ﻗﺒﺮﻫﺎ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺁﻳﻨﺪ  ﮐﻔﻥ ﺒﺮ
ﺗﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ؟ (ﮐﻔﻥ
ﭙﻮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺍﻳﻥ کفن همان
ﺟﺴم ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺘﻮﻟّﺪ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ  ﺟﺰ ﮐﻔﻦ ﺍﺣﺮﺍﻡ
ﻭ
ﭘﺎﺭﭼﻪ ﺳﺎﺩﻩ
ﺑﺮ ﺩﻭﺵ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻟﺒﺎسی
ﺒﺮ ﺗﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺳﺌﻮﺍلﻔﺎﻃﻤﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺰﻥ ﻨﮕﺮﺍﻥ
اﺯﻋﺮﻳﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻥ  ﻳﺎﺩﻯ
اﺯ ﮐﻔﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﻳﺎﻓﺎﻃﻤﻪ  ﮐﻔﻥها
ﻣﻴﭙﻮﺳﻨﺪ  ﻭﺑﺪﻧﻬﺎ
ﻣﺤﻔﻮﻇ هستند .ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺘﺮﻋﻮﺭﺕ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎ
ﻥﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ  ﻭﻋﻮﺭﺕ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ (ﺗﻥ ﻮ
ﺟﺴم ﻤثاﻟﻰ  ﺩﺭﻣﺤﺸﺮ
ﻓﺮقی ﺒﻴﻦ
ﻣﻮٴﻤﻥ
ﻮﮐﺎﻓﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ  ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﺪﺭﻣﺤﺸﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻋﺮﻳﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺣﻀﻮﺭﻯ
عرﻳﺎﻥ گوﻧﻪ  ﺩﺭﻣﺤﺸﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻟﻰ

ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﻤﻨﮑﺮ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ  ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ  ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮐﻔﻥ ﻮ
ﭘﻮﺷﺶ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﻥ
بشری هم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﺪﺭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻥ ﺨﻮﺩ  ﮐﻪ ﻣﻌﺎﺩ
ﻭﺍقعی ﻮ ﺣﺸﺮ ﻭ
ﻧﺸﺮ ﺣﻘﻴقی
ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی اﺳﺖ.
ﮐﻪﺍ ﻟﺒﺘﻪ
ﭘﻮﺷﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺘﺮ ﻋﻮﺭﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻬم ﺤﻔﻈ عوﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث  ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﺯﻧﺪگی ﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺮﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﻗﺮﻥ
ﭙﻴﺶ  ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﮕﻮﻧﻪﺍﻯ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺰﺑﺎﻥ علمی
گف ته ﺷﻮﺩ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﺍﻧﮕﺎﻩﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ  ﭼﻪ
ﭼﻴﺰﻯ
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺮﺍ
ﺳﺘﺮ ﻋﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﭼﻨﺎﻥ
ﻨﻮﺭﻯ اﺯ
ﺑﺪنشان ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺁﻳﺪ  ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﻳﺪﻥ
عوﺭﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ممکن ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ  ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻋﻘل ﻮ
ﻧﻮﺭﻋﻘلی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻫﺮﻋﻴﺐ ﻭ
ﺯﺷتی ﺁﻧﻬﺎ  ﺑﻨﻈﺮ
ﻧﻤﻴﺁﻳﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﮐﻪ
ﻣﻮٴﻤﻥ
ﺤﻀﻮﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ که
خاص کارمائیان
است . ﻭ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﭼﻨﺎﻥ
عق ل ﻮ ﺗﻤﺪنی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺤث
ﺍﺯﻋﻮﺭﺕ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﺍﻳﻥ ﮋﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭحی
ﺁﻧﻬﺎ  ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻮﺭﺍنی
ﭽﻮﻥ ﺨﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.) ﺳﭙس
ﺣﻀﺮﺕ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ  ﭘﺪﺭ  ﺗﻮﺭﺍ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮐﺠﺎ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻢ؟ (ﺑﺎ
ﻭﻓﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻫﺮ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﺒﻤﻘﺎم
تکاملی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ  ﻭﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.
ﻭلی اﻳﻦ
ﺩﺭﺳﻠﻮک اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻪ سالک نرک
دنیا کرده
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ  ﻗﺒل اﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻭ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ  مرﺍ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻴﺰﺍﻥ (ﺗﺮﺍﺯﻭ)
ﻣﻴﻴﺎبی ﻚ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ ﺣﺪ ﺃﻗﻠﺎﻋﻤﺎﻝ
ﺗﺰﮐﻴﻪ  ﺍﺯ ﺍﻣّﺖ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺎﺳﺒﻪ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺴﺨﺖ
ﻧﮕﻴﺮﺩ. (ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﻨﻬﺎ (ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺯﺑﺎﻥ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟک ﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. (ﺩﻭﺍﻭﻳﻦ)
ﺩﻳﻮﺍﻥ ها  ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻮﺷﺘﻪ ﻭ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﺘﺼﺪﻯ

ﻧﻮﺷﺘﻥ
هستنند)
ﻭﺍﻟّﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻰ  ﮐﻪ ﻣﻥ
ﺒﺮ ﭘُﻞ ﺟﻬﻨم
اﻳﺴﺘﺎﺩﻩﺍﻡ  ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﻔﮑﺮ
ﺧﻮﺩﺵ ﻣﺸﻐﻮل
اﺳﺖ. (ﺩﺭ ﭘل
ﺼﺮﺍﻃ ﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻧﻴﺴﺖ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﻣﺸﻐﻮﻝ  ﻭﻳﺎﺩﻯ
اﺯﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻮﻣﺎل ﻮﻣﻨﺎل
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﭘل ﺼﺮﺍﻁ  ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ  ﻭﻋﺪم
ﺴﻘﻮﻃ ﻮ ﺗﺮک
ﺁﻥ  ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪﻯ بی
ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻮﺩﻥ.
ﻭ ﻣﻘﺎم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺪﺭ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻘﺴﻤﺖ
ﺍﻳﻥ ﭙل ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﻫﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ  ﺑﺎ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻧﺰﺩ ﻋلیّ
ﻮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ  ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ  ﺩﺭ
ﺍﻏﺎﺯ ﺍﻳﻥ پل
ﻮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﻳﺴﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻨﻬﺎ توسّل
ﺰﺑﺎنی ﻮ ﺩﻋﺎ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ (ﺷفع
ﻮ ﺟُﻔﺖ)
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﭘﻴﺮ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ عبوﺭ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ ﻫﺴﺖ
) ﺩﺭ ﺁﻥ ﺰﻣﺎﻥ
که ﻫﺮﮐس ﺑﺤﺎل
ﺨﻮﺩﺵ ﻣﺸﻐﻮل
اﺳﺖ  ﻣﻥ
ﺒﺤﺎل اُﻣّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﺸﻐﻮﻟﻢ (ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.) ﻭﻧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻢ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺍﻣّﺖ
ﻣﺮﺍ ﺑﺴﻠﺎﻣﺖ
ﺑﺪﺍﺭ. (ﺳﻠﺎﻣﺖ
ﻭﻧﻴﻔﺘﺎﺩﻥ
ﺪﺭ ﮔﻮﺩﺍل
ﺠﻬﻨﻢ  ﺑﺎﺗﺮک
ﺴﻠﻮﻙ  ﻭﻳﺎ
ﻋﺪم ﺘﻮﻓﻴق
ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﻮﺳﺎلم ﺸﺪﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺎفی ﺁﻧﻬﺎ  ﻭ به (ﺳﻠﺎم
ﻮ ﺻُﻠﺢ و
اصلاح )
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺨﻠق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.)ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
اﻃﺮﺍﻑ ﻣﻥ
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﻧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺍﻣّﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺏ. (ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺒﺘﻤﺎﻣﻰ
ﺷﻬﻮﺩ الهی ﺘﺎ
ﻗﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ  ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ  ﺑﺎﻳﺪﻋﻤل
ﺴﻠﻮک ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻘﺒﻠﻰ  ﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﻮﻓﻖ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻣﺤﻤﺪ)
ﻫﺮﺳﻮﮊﻩ الهی
ﻤﻮﺭﺩ ﺣﻤﺪ ﻭ
ﺳﺘﺎﻳﺶ می
ﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﻣﺤﻤﺪ  ﻭﭼﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ  ﻭﻫﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻘﺒﻠﻰ  ﮐﻪﺍ
ﻣّﺖ ﻣﺤﻤﺪ  ﺷﺎﻣل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎم
گوﻳﻨﺪﻩ ﺣﺪﻳث
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺴﺎﺏ ﻫﺮﮐس
ﺍﺯ ﺧﻠق
ﺨﻮﺩﺭﺍ می
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺷﺮک
ﺒﺨﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ هرﺣﺴﺎﺏ
ﻭ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪﺍﻯ  ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻋﺰﺍم ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺠﻬﻨم ﺼﺎﺩﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﻣﺸﺮک
ﻛﺴﺎنی هستند  ﮐﻪ
ﺳﻮﮊﻩ ﻫﺎﻯ
ﭙﺮﺳﺘﺶ ﺭﺍ  ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺧﺪﺍ  ﻭﻳﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺒﺤق
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیر الهی بوده
. ﮐﻪ ﺭﻗﻴﺐ ﻭ
ﻣﺰﺍﺣم
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑُﺖ
ﺳﻨﮕﻰ  ﺑﺮﺍﻯ
هیچ ویا ﺒﺖ
ﭘﺮﺳﺘﻰ  ﺧﺪﺍ
ﭘﺮﺳتی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ توسّل
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺟﻬﻨم
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ  ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﻴﺮﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ ﻭ ﻭﻗﻴحی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ

ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ  ﭼﻮﻥ
اﻃﻔﺎل ﻮ ﮐم
عقلاﻥ  ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ  ﻭ
ﺍﻋﻤﺎل
ﺘﺮﺑﻴتی
اﺣﺘﻤﺎلی
ﺁﻧﻬﺎ  ﻣﻮﺭﺩ
ﺣﺴﺎﺏ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣﺴﺎﺏ ﺭﺳﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 2498 -
اﺯﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ(ﺝ۷ﺹ۱۱۱ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ
فی اﻟﻘﻴﺎمة
ﺨﻤﺴﻴﻥ
ﻤﻮﻗﻔﺎ  ﮐلّ
ﻤﻮﻗﻒ ﺃﻟﻒ
ﺳنة ﻓﺄﻭل
ﻤﻮﻗﻒ ﺧﺮج ﻤﻦ ﻗﺒﺮﻩ
ﺣﺒﺴﻮﺍ
ﺃﻟﻒ ﺳنة ﻋﺮﺍة
ﺣﻔﺎة ﺟﻴﺎﻋﺎ
ﻋﻄﺎﺷﺎ  ﻓﻤﻥ
ﺨﺮج ﻤﻥ ﻘﺒﺮﻩ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎ
ﺑﺮﺑّﻪ  ﻭﻣﻮٴﻤﻨﺎ
ﺑﺠﻨّﺘﻪ ﻭ
ﻧﺎﺭﻩ  ﻭﻣﻮٴﻤﻨﺎ
ﺑﺎﻟﺒﻌث
ﻭﺍﻟﺤﺴﺎﺏ
ﻭﺍﻟﻘﻴﺎﻣﻪ  ﻣﻘﺮﺍ
ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﻣﺼﺪﻗﺎ ﺑﻨﺒﻴّﻪ
ﻭﺑﻤﺎ ﺟاء ﻤﻥ
عند ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭﺟﻞ
ﻧﺠﺎ ﻣﻥ
اﻟﺠﻮع ﻮ ﺍﻟﻌﻄﺶ
ﻗﺎل
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ  ﻓﺘﺄﺗﻮﻥ
ﺃﻓﻮﺍﺟﺎ ﻣﻥ
اﻟﻘﺒﻮﺭ الی
اﻟﻤﻮﻗﻒ  ﺍُﻣﻤﺎ
ﮐﻞّ ﺍمّة مع
اﻣﺎﻣﻬم ﺑﺪﺍﻥ
که ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺍﻳﺴﺘﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺭﺩ  ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم
هزﺍﺭ ﺳﺎل اﺳﺖ.
(ﺍﻳﻦ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺎﻥ ﺪﺭﺍﺯﻯ
ﻴک ﺮﻭﺯ ﺁﻥ  ﻧﻴﺎﺯﻯ
هم ﻨﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺩﺍﻭﺭﻯ
را ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻘﻴﺎﻣﺖ ﺷﺨﺺ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺍﻳﺴﺘﮕﺎﻩ  ﻭ ﻣﺤل
ﺘﻮﻗﻒ و
محاسبه
ﻭﺍﻣﺮﻯ ﺷﺨصی
ﺪﺍﺭﺩ.)
ﻣﺘﺼﺪﻳﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﺭسی
ﻮ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﺳﺖ. (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻝ ﺗﺎﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﭙﺎﺩﺍﺵ الهی
هر ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﮕﺎنه
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﻳﮑﻬﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺘﻮﻗﻒ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺭﻭح ﭙﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ
ﻭلی ﺪﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﺁﻣﺪﻩ  ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ الهی رحمان
ﭙﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﻓق ﺪﺭ ﻧﻮع
بشری با شهود
قائم ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺏّ  ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺭ
إﺯﺍﻯ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎلﺘﻮﻗﻒ
بهشتی سوم
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ .ﻭﺍﮔﺮ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ  ﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
انتظار
ﺑﻬﺸتی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻓوق
ﺒﺸﺮﻯ  ﺍﻳﻥ
ﺪﻭﺭﻩﻫﺎﻯ
اﻧﺘﻈﺎﺭﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻃﻮﻟﺎنی ﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ) ﺳﭙس
ﻣﻮﻟﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻥ
اﻳﺴﺘﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺯﺭسی ﺪﺭ
ﻭﻗﺖ ﺧﺮﻭج اﺯ
ﻗﺒﺮ تن ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ  ﻟﺨﺖ ﻭ
ﮔﺮﺳﻨﻪ
ﻭﺗﺸﻨﻪ
ﻣﺤﺒﻮس
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﺴخ
ﺁﻣﻴﺰ) ﻭﺍﮔﺮ ﮐسی
اﺯ ﻗﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻮٴﻤﻥ
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻩ وﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﺒﺎﺷﺪ (ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺳﻠﻮک الهی
ﺨﻮﺩ  (ﺍﻭم
ﻮ هوم ﻮ توجه و
توسّل ) ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻭﺟﻬﻨم ﺨﻮﺩ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ  ﻭﺑﺒﻌث
ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﻤﺠﺪﺩ
ﺭﺳﺘﺎﺧﻴﺰ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺖ  ﻭﺑﺤﺴﺎﺏ
ﻭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻭ
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ(ﻭﺩﺭﺣﺎل
ﻘﺮّﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ پنجم
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺑﻬﺮ ﭼﻪ ﮐﻪ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ (ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺁل
عبا )
ﺍﺯﮔﺮﺳﻨﮕی ﻮ
ﺗﺸﻨﮕی ﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ (ﺩﺭﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ  ﻭ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ  ﮐﻪ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﮔﺮﺳﻨﮕی
ﻮﺗﺸﻨﮕی
ﺒﺒﻴﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﺪﺍﺭﺩ  ﻭ
ﺭﺯﻗﻬﺎ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺟﻬل ﻮ ﺗﺸﻨﮕی
ﻮ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎی
ﻓﻌﻠﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺷﻤﺎ ﻓﻮﺝ ﻓﻮج
ﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﺁﻣﺪ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻗﺒﺮﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻣّﺖﻫﺎی ولایتهای
ششگانه سلوکی ﻣﻴﺎﻳﻴﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩ  ( و در
مذاهب مختلف
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﭘس
ﺍﺯﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﻣﺴﺨﻬﺎ
ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻮ
ﺍﻭم ﻮ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ  ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﻭﻧﺪ .(ﺍﻣّﺖ)ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ
ﺳﺎﻟک هس تند (ﻓﻮﺝ)
ﮔﺮﻭﻩ ﺯﻳﺎﺩ  ﻭﻫﺮ
ﺳِﺮﻯ اﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ  ﮐﻪ
ﻗﺒﺮﻫﺎ ﻭ ﺍﺯ
ﺗﻥ ها ﻭ
ﺟﺴﺪﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ  ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﻣﺮگ ﻘطعی اﺯ
ﺁﻥ ﺧﺎﺭج
گرﺩﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﻳﻥ
اﻳﺴﺘﮕﺎﻩ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎله
ﺒﺮﺳﻨﺪ  ﻭ
ﮔﺮﺳﻨﻪ ﻭ
ﺗﺸﻨﻪ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﺴﺘﮕﺎﻩ
ﺍﻭل ﺮﺍ  ﺍﺯ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺍﻳﺴﺘﮕﺎﻩ
ﻳﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ سلوکی
ﺑﺮﺗﺮﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻬﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺘﻬﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺎﻳﻥ
اﻳﺴﺘﮕﺎﻫﻬﺎ  ﻣﺴﺘﻠﺰم
عبورﻣﻮﻓﻘﻴﺖ
ﺍﻣﻴﺰ ﺍﺯ
ﺍﻳﺴﺘﮕﺎﻩ
ﻗﺒلی اﺳﺖ
ﻭﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ ﻳک
اﻳﺴﺘﮕﺎﻩ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﻭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ  ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄلق
کراﻣﺎﺕ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮﻓﻘﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ  ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﻮﺭ الهی ﺮﺍ  ﭼﻮﻥ ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻢ ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ ﻫﻢ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ  ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺩم
عوﺍﻡ  ﺳﻄج علم
ﻮ ﺩﺭک اﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﮔﺮ ﻫم
گفته ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
ﺪﺭﺳﺖ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ  ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻘل
ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ  ﭼﻮﻥ اﺯ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻏﻴبی ﻮ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻣﻠﮑﻮتی
ﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻧﺪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻨﻴﺰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻴﻥ ﺤﺪﻳث  ﺑﻴﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩ
ﻗﻴﺎﻣﺘﻬﺎ  ﻭ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﻳﻨﺪﻩ  ﮐﻪ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖﺭﺍ
ﺩﺭﺍﺯ ﻓﺮﺽ
ﮐﺮﺩﻩ. ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ  ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
هاﻯ ﺪﺭﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
اﻧﺠﺎم ﻤﺴخ
آﻣﻴﺰ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﻭﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﮔﺸﺘﻥ
مداری ﺼﺮﻑ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩﻫﺎی
اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺑﻬﺸتی
هست ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ  ﻭﺑﺎ
ﻫﺸﺖ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺩ  ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ  ﺷﺎﻳﺪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭﺑﻬﺸتی
ﺒﺎﺷﺪ.  حدیث
2498 - اﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ (ﺝ۷ﺹ۱۱۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ
فی اﻟﻘﻴﺎمة
ﻟﺨﻤﺴﻴﻥ
ﻤﻮﻗﻔﺎ  ﮐلّ
ﻤﻮﻗﻒ ﺃﻟﻒ
ﺳنة  ﻓﺄﻭل
ﻤﻮﻗﻒ ﺧﺮج ﻤﻦ
ﻗﺒﺮﻩ  ﺣﺒﺴﻮﺍ
ﺃﻟﻒ ﺳنَ ﻋﺮﺍة
ﺣﻔﺎة ﺟﻴﺎﻋﺎ
ﻋﻄﺎﺷﺎ  ﻓﻤﻥ
ﺨﺮج ﻤﻥ ﻘﺒﺮﻩ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎ
ﺑﺮﺑّﻪ  ﻭﻣﻮٴﻤﻨﺎ
ﺑﺠﻨّﺘﻪ ﻭ
ﻧﺎﺭﻩ  ﻭ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎ
ﺑﺎﻟﺒﻌث ﻭ
ﺍﻟﺤﺴﺎﺏ ﻭ
ﺍﻟﻘﻴﺎﻣﻪ  ﻣﻘﺮﺍ
ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﻣﺼﺪﻗﺎ ﺑﻨﺒﻴّﻪ
ﻭﺑﻤﺎ
ﺟاء ﻤﻥ عند
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭ
ﺟﻞ ﻧﺠﺎ ﻣﻥ
اﻟﺠﻮع ﻮ
ﺍﻟﻌﻄﺶ  ﻗﺎل
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ  ﻓﺘﺄﺗﻮﻥ
ﺃﻓﻮﺍﺟﺎ ﻣﻥ
اﻟﻘﺒﻮﺭ الی
اﻟﻤﻮﻗﻒ  ﺍﻣﻤﺎ
ﮐﻞّ ﺍمّة مع
اﻣﺎﻣﻬم ﺑﺪﺍﻥ
که ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺍﻳﺴﺘﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺭﺩ  ﻭﻫﺮ
ﮐﺪﺍم هزﺍﺭ
ﺳﺎل اﺳﺖ. ( ﺍﻳﻦ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺎﻥ ﺪﺭﺍﺯﻯ
ﻴک ﺮﻭﺯ ﺁﻥ  ﻧﻴﺎﺯﻯ
هم ﻨﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺩﺍﻭﺭﻯ را
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻘﻴﺎﻣﺖ ﺷﺨﺺ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺍﻳﺴﺘﮕﺎﻩ  ﻭ ﻣﺤل
ﺘﻮﻗﻒ ﻭ ﺍﻣﺮﻯ
ﺷﺨصی ﺪﺍﺭﺩ.)
ﻣﺘﺼﺪﻳﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﺭس
ی ﻮ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﻫﺮمرﺣﻠﻪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﺳﺖ. (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ  ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻝ ﺗﺎ
ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎلﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭلی
ﭙﺎﺩﺍﺵ الهی
هرﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﮕﺎنه
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ  ﻳک هزاﺭ
ﺳﺎل ﺘﻮﻗﻒ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻮ ﻗﺸﺮﻯ  ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺭﻭح
ﭙﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ
ﻭلی ﺪﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ الهی
ﭙﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﺳﺖ. ﻳﻌن
ی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﻓق ﺪﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ  ﺩﺭ
إﺯﺍﻯ ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺘﻮﻗﻒ
بهشتی ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻌﺎﺩﻝ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ .ﻭﺍﮔﺮ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ  ﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی سوم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻓوق ﺒﺸﺮﻯ  ﺍﻳﻥ
ﺪﻭﺭﻩﻫﺎﻯ
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻃﻮﻟﺎنی ﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ) ﺳﭙس
ﻣﻮﻟﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻥ
اﻳﺴﺘﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺯﺭسی ﺪﺭ
ﻭﻗﺖ ﺧﺮﻭج اﺯ
ﻗﺒﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ  ﻟﺨﺖ ﻭ
ﮔﺮﺳﻨﻪ ﻭ
ﺗﺸﻨﻪ ﻣﺤﺒﻮس
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ( ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﺴخ
ﺁﻣﻴﺰ) ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐسی
اﺯ ﻗﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻮٴﻤﻥ
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ  ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﺒﺎﺷﺪ (ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺳﻠﻮک الهی
ﺨﻮﺩ  (ﺍﻭم
ﻮ ﺗﻮﺟّﻪ و
توسل ) ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻭ
ﺟﻬﻨم ﺨﻮﺩ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ  ﻭ ﺑﺒﻌث
ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﻤﺠﺪﺩ
ﺭﺳﺘﺎﺧﻴﺰ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺖ  ﻭ
ﺑﺤﺴﺎﺏ ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎﺷﺪ  ﻭ
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ (ﻭ
ﺩﺭﺣﺎل ﻘﺮّﻩ
ﮔﻴﺮﻯ  ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺑﻬﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
. (ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ آل
عبا ) ﺍﺯﮔﺮﺳﻨﮕی
ﻮ ﺗﺸﻨﮕی
ﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ (ﺩﺭﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ  ﻭ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ  ﮐﻪ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﮔﺮﺳﻨﮕی
ﻮﺗﺸﻨﮕی
ﺒﺒﻴﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﺪﺍﺭﺩ  ﻭﺭﺯﻗﻬﺎ
ﻭ ﺭﺣﻤت هاﻯ
عقلی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺟﻬل ﻮﺗﺸﻨﮕی
ﻮ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎی
ﻓﻌﻠﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺷﻤﺎ ﻓﻮﺝ ﻓﻮج
ﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﺁﻣﺪ  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻗﺒﺮﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻣّﺖﻫﺎ ﻣﻴﺎﻳﻴﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩ (ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻣﺴﺨﻬﺎ
ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻮ
ﺍﻭم ﻮ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ  ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﻭﻧﺪ. (ﺍﻣّﺖ)
ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ ﺳﺎﻟک
هستند (ﻓﻮﺝ)
ﮔﺮﻭﻩ ﺯﻳﺎﺩ  ﻭ ﻫﺮ
ﺳِﺮﻯ اﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ  ﮐﻪ
ﻗﺒﺮﻫﺎ ﻭ ﺍﺯ
ﺗﻥها ﻭ
ﺟﺴﺪﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ  ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﻣﺮگ ﻘطعی اﺯ
ﺁﻥ ﺧﺎﺭج
گرﺩﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﻳﻥ
اﻳﺴﺘﮕﺎﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺒﺮﺳﻨﺪ  ﻭ
ﮔﺮﺳﻨﻪ
ﻭﺗﺸﻨﻪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻮﻟﺎ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﺴﺘﮕﺎﻩ
ﺍﻭل ﺮﺍ  ﺍﺯﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺍﻳﺴﺘﮕﺎﻩ
ﻳﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ  ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
شهودهای
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺘﻬﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺎﻳﻥ اﻳﺴﺘﮕﺎﻫﻬﺎ
ﻣﺴﺘﻠﺰم عبور ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ
ﺍﻣﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﻳﺴﺘﮕﺎﻩ
ﻗﺒلی اﺳﺖ ﻭﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ ﻳک اﻳﺴﺘﮕﺎﻩ
ﻣﻨﻈﻮﺭ

ﻣﻮﻟﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق کرﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮﻓﻘﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم آﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬی
ﺮﺍ

ﭼﻮﻥ ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻢ ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ ﻫﻢ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺩم عوﺍﻡ
ﺳﻄح علم ﻮ ﺩﺭک
اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮔﺮ ﻫم گفته ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ ﺪﺭﺳﺖ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻘل ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﭼﻮﻥ اﺯ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﻏﻴﺒی ﻮ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻣﻠﮑﻮتی ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻧﺎﭼﺎﺭﻧﺪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ  ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ  ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻴﻥ ﺤﺪﻳث
ﺑﻴﺎﻥ ﻮﺟﻮﺩ ﻗﻴﺎﻣﺘﻬﺎ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﮐﻪ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺭﺍ  ﺩﺭﺍﺯ ﻓﺮﺽ
ﮐﺮﺩﻩ. ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
هاﻯ ﺪﺭﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
اﻧﺠﺎم ﻤﺴخ آﻣﻴﺰ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ

ﻭﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﮔﺸﺘﻥ
ﺼﺮﻑ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩﻫﺎ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
هست  ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﭙﺎﺩﺍﺵ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺸﺖ ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ

ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸت
سوم  ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺷﺎﻳﺪ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 2499 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۷ﺹ۱۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻤثل
اﻟﻨﺎس ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة   ﺍﺫﺍ
ﻗﺎﻣﻮﺍ ﻟﺮﺏّ
ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ  ﻣثلا
ﻟﺴﻬم ﻔﻰ
ﺍﻟﻘُﺮﺏ  ﻟﻴس ﻟﻪ
ﻣﻥ اﻟﺄﺭﺽ  ﺍﻟّﺎ
ﻣﻮضع ﻘﺪﻣﻪ  ﮐﺎﻟﺴﻬم
فی اﻟﮑﻨﺎنة  ﻟﺎ
ﻳﻘﺪﺭ ﺃﻥ
ﻳﺰﻭل ههنا
ﻭﻟﺎ ﻫﻬﻨﺎ ﻣﺮﺩم ﺪﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻀﻮﺭ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﺎﻥ هستند  ﮐﻪ ﻳک
ﺘﻴﺮ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
ﺠﺰ ﺟﺎﻯ ﭙﺎ
ﻧﻤﻰ ﻣﺎﻧﺪ  ﻭﺗﻴﺮ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﻧﻪ ( ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻥ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﮐﻴﻒ
ﻣﺤﻔﻈﻪ ﺗﻴﺮ ﺟﺎﺋی
ﻨﺪﺍﺭﺩ)
ﺟﺰﺟﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ (ﺍﻟﺒﺘﻪﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ  ﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻣﻴﻥ ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻭ ﮐﻮچک اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﺗﻨگی ﺠﺎ ﺑﺎﻋث
ﺷﻮﺩ  ﻭﻧﻪ
ﺗﺄﺧﻴﺮﻯ ﺪﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ها
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ها ﻧﻴﺰ  ﺧﺎﺹ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ  ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋک
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ  ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﭘﺎ ﺷﺪﻩ  ﻭﺣﻀﻮﺭﻯ
ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﺧﺮﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
اﻳﻥ ﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺣﺪﻳث
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺯ ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ
ﻤﻴﮕﺬﺭﻧﺪ  ﻭﺭﺍهی
ﺒﺮﺍﻯ ﭙس ﻭ
ﭘﻴﺶ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ  ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ
ﺳﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻓﺮﺍﺧﻰ  ﮐﻪ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ  ﺍﺯ
ﻣُﺮﺩﻥ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻣﻨﺼﺮﻑ ﺷﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻔﮑﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺨﻮﺩ  ﭼﻮﻥ
ﻤﺎل ﻮ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺑﻴﻔﺘﻨﺪ. ﻭلی
ﺴﺎک ﺪﺭ ﺷُﺮُﻑ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﻨگی
ﻔﮑﺮﻯ ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ  ﮐﻪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺟﺰ
ﺧﻮﺩ ﻭﻣﻌﺒﻮﺩ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺧﻮﺩ  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻨﻤﻴﺒﻴﻨﺪ  ﻭ ﺑﻌﺪﺍ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺍﺯ ( ﻭﺍﺣﺪﻳﺖ
ﺑﺎﺣﺪﻳّﺖ)
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺍ  ﺑﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻏﺎﻟﺐ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﻭﻫﻤﻪ
ﺁثاﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﺬﻑ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ  ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻨﻴﺰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺒﻠﻪ
ﺁﺧﺮ ﺳﺎﻟک
ﻘﺎﺋﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﻭ ﺭﮐﻌﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﺻﺒح
ﭙﮕﺎهی اﻭ  ﺩﺭ ﻳﻚ (ﻧﻤﺎﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﻭﺟم
ﺸﺪﻥ) ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. (قِرَﺏ)
ﺟمع ﻘِﺮﺑﻪ ﻳﺎ
ﺧﻴﻚ  ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻥ
ﺘﻴﺮﻫﺎﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗَﻪ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻪ ﺗﻴﺮ ﺩﺭﻭﺳﻄ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻳک ﻨﻘﻄﻪ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪﺍﺯ
ﺁﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺠﻠﻮ
ﭘﺮﺗﺎﺏ ﺷﻮﺩ  ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺸﻚ
ﺗﻨﮕﻰ ﺍﺳﺖ.