حدیث 2001 –
پیامبر
فرموده است ﻟﺎ
یؤمن اﺣﺪﮐم کسی
اﺯ ﺷﻤﺎ مؤمن ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮ ﺍﻭم
کننده ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣتی
ﻴﺤﺐّ ﻟﺄﺧﻴﻪ ﻣﺎ
ﻳﺤﺐّ ﻟﻨﻔﺴﻪ ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
برادر حود ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻦ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﭘﻮلی ﻮ
ﺩﻧﻴﻮﻯ هم ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ هم ﺨﻮﺩ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻨﻴﻢ ﻭﻫم
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
آﺭﺯﻭﻯ گناه ﻭ ﺧﻄﺎ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک کرﺩﻥ ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﻳک ﺴﺎﻟک
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺑﺨﻴل ﻮ
ﺣﺴﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺭﺍهی ﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ طی
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﺭﺯﻭﻯ
ﺸﻬﻮﺩ
تجلّیات الهی ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﻥ ﺮﺍﻩ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻥ ﺘﻮﻓﻴق
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ. ﭼﻨﻴﻥ
کسی ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣؤﻣﻦ
ﻭ ﺍﻭم کننده ﻭ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍقعی ﻨﻴﺴﺖ. ﻋﺸق
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺟﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺖ ﻭﻳک ﺸﺮﻃ
لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺴﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
الهی اﺳﺖ. ﭼﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺒﺎ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻋﺸق ﺒﻮﺳﺎﺋﻄ
توسّل اﻟﻬﻰ ﻭبه
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﺪﺍﭼﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﭼﻪ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﺣتی
به ﺟﺎﻧﻮﺭﺍﻥ ﺒﺎﻳﺪﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻳﺪ. ﺃﺥ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺍﻳﻤﺎنی
اﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺩﺭ ﺩﻭﺳتی نیز ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ. ﻭلی ﻤؤﻣﻥ
ﺒﺮﺍﺩﺭ ﺍﻳﻤﺎنی
ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﭽﻪ ﺍﺭﺯﻭﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﻓﺘﻮح آﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭند
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
نیز همان ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﺍﻳﻥ کاﺭﻭﺍﻥ
هستی ﻮ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﮐﻤﻚ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭ ﺗﺴﺮیع ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﻧﻬﺎ هدف خداوند
ﮐﻤک ﺒﮑاﺭﻭﺍﻥ
تکامل هستی ﻭﺣتی
ﺒﺨﻮﺩﻣﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﺑﮑﻤﺎل
ﺨﻮﺩ نیز ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.

حدیث 2002 -
ﻣﺴﻠم اﺯ ﺍﺑﻮ
ﺳﻌﻴﺪ ﺧُﺪﺭﻯ
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻣﻥ
ﺮﺃﻯ ﻤﻨﮑم
ﻤُﻨﮑﺮﺍ
ﻓﻠﻴﻐﻴّﺮﻩ
ﺑﻴﺪﻩ ﺍﮔﺮ
ﻫﺮﻳک اﺯ ﺷﻤﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﻤﻨﮑِرﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭﺣﺎﻟﺖ ﻭ ﻭﺿﻌیت
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴتی
ﻴﺎﻓﺘﻴﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.ﻓﺄﻥ
ﻠم ﻴﺴﺘطع
ﻔﺒﻠﺴﺎﻧﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻋﻤل
ﻨﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﮐﺎﺭﻯ کند پس
ﺰﺑﺎﻥ ﺒﮕﻮﻳﺪ. ﻓﺄﻥ ﻠم
ﻴﺴﺘطع
ﻔﺒﻘﻠﺒﻪ ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺰﺑﺎﻥنیز
ﻨﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﻭ
ﺍﺯ ﺗﺮس بود ﭘس
ﻗﻠﺒﺎ ﻭ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﺻﻠﺎح آﻧﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﺻﻠﺎح
آﻧﺮﺍ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺫﻟک اﺿﻌﻒ
ﺍﻟﺄﻳﻤﺎﻥ ﻮ
ﺍﻳﻥ اﻟﺒﺘﻪ
ﺣﺪّ ﺍﻗل
اﻳﻤﺎﻥ یا اوم یا
ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﺍﺻﻠﺎح
ﺒﺸﻮﺩ. ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺍﻭم کردن
ﺍﻣﺮﻯ عملی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭل
آﻧﺮﺍ ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺮﻭع
کرﺩ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺍﻋﻠﺎم ﺠﻨگ
ﺒﺎ ﻫﺮﮐس
ﺑﻨﺎم نهی اﺯ
ﻣﻨﮑﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﻣﺮ
ﺑﻤﻌﺮﻭﻑ نیز
ﺮﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻥ
اﺯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎ ﺯﺑﺎﻥ ﺨﻮﺵ
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل ﻮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋُﺮﻑ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻗﻮم ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﭼﻮﻥ
هرﻣﻠّﺎﺋی
ﻮﻫﺮ
ﻣﺘﻌﺼّﺒﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﺮﺳﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺠﻨگ ﻤﺮﺩم
بنام خدا
ﻤﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﭼﺮﺍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﻮﭼﻨﺎﻥ
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﭘﻨﻬﺎنی آﻥ
کاﺭ ﺩﻳﮕﺮ را
می کنند ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﺸﺪ ﺩﺭ ﺩل ﻮ
ﻓﮑﺮ ﻭﺗﺨﻴّل
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩ.

حدیث 2003 –
مسلم و بخاری از
پیامبر نقل میکنند
ﻣﺎ ﻣﻥ ﻨبیّ
ﺒﻌثه الله فی
امّة ﻗﺒلی
هیچ پیامبری
نبوده ﮐﻪ
ﻗﺒل از ﻣﻥ ﺪﺭ
ﻣﻠتی ﻮ ﺩﺭ
ﺑﻴﻥ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ الّا
ﮐﺎﻥ ﻠﻪ ﻣﻥ
اﻣّﺘﻪ
ﺣﻮﺍﺭﻳّﻮﻥ ﻮ
ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﻳﺄﺧﺬﻭﻥ
ﺒﺴﻨّﺘﻪ ﻭ
ﻳﻘﺘﺪﻭﻥ
ﺒﺄﻣﺮﻩ ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮخی
اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ ﻮ
ﻫﻤﻨﺸﻴﻨﺎﻥ
آﻧﻬﺎ ﮐﺴﺎنی
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺴﻨّﺖ ﻭ ﺭﻭﺵ
ﻋﻤلی اﻭ
ﻴﮑﻮﺷﻴﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ اﻭ
ﺩﺭﻋﻤﻞ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭﺍﻭم
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ثمّ
اﻧﻬﺎ ﺗﺨﻠﻒ
ﻣﻥ ﺒﻌﺪه
ﻤﺨﻠﻮﻑ ﻭلی
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﻭﺧﻠﺎﻑ ﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺰﻳﺎﺩﻯ ﺒﺮﻭﺯ
گردد. ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ
ﻤﺎﻟﺎ
ﻳﻔﻌﻠﻮﻥ اﺩﻋﺎﻯ
ﺰﻳﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺣتی
ﺪﺳﺘﻮﺭﻫﺎﻯ
ﺪﻳنی ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭلی ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ ع مل
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ
ﻤﻠّﺎﻫﺎﻯ همه
اﺩﻳﺎﻥ
ﻮﻣﺬﺍﻫﺐ ﻋﺎلم
بی عمل ﻭﺣتی
ﺒﺪﻭﻥ علم
ﻮﺍقعی اﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺍﺩﻋﺎئی ﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻳﻔﻌﻠﻮﻥ
ﻤﺎﻟﺎ
ﻳﻮٴﻤﺮﻭﻥ ﺒﮑﺎﺭﻫﺎئی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺳﺮﺧﻮﺩ
ﺑﺒﺪﻋﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳنی ﻮ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻓﻤﻥ ﺠﺎﻫﺪﻫم
ﺒﻴﺪﻩ ﻓﻬﻮ مؤمن
ﻤؤﻣﻥ اوم
کننذه ﻭﺍقعی
آﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻣﻥ
ﺠﺎﻫﺪﻫم
ﺒﻘﻠﺒﻪ ﻓﻬﻮ مؤمن
ﻴﺎ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮﻭ ﺩل
ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﮐﺮﺩ
ﻭﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺤﺒﺖ ﻭ ﮐﺸﺶ
ﻧﺪﺍﺷﺖ آنگاه مؤمن
اﺳﺖ.ﻭ ﻣﻥ
ﺠﺎﻫﺪﻫم
ﺒﻠﺴﺎﻧﻪ ﻓﻬﻮ مؤمن
ﻮﻫﺮﮐس ﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻣﻨﻄقی ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ مؤمن
اﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﺤّﺎشی
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻟﻴس
ﻭﺭاء ﺬﻟک ﻤﻥ
اﻟﺎﻳﻤﺎﻥ
ﺤبّة ﺧﺮﺩل ﻮ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
ﻤﺒﺎﺭﺯﻩﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﮑﺮﺩ ﻫﻴچ
ﺫﺭّﻩﺍﻯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻟﺶ
ﺍﺭﺯﺵ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺳﻠﻮک الهی
ﺪﺭﻋﻤل
ﺠﺴمانی ﻮ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺍﺻﻠﺎح اﻃﺮﺍﻑ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎح ﻤﺤﻴﻄ
ﺪﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ هدﺍﻳﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮک الهی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ. ﻭ ﻧﻪ
ﺟﻨگ ﭙﺮﺩﺍﺯﻯ
ﺒﺎ ﻧﺘﺎﻳج
ﻤﻌﮑﻮس .ﺳﻠﻮک
ﺰﺑﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺒﻠیغ
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺴﻮﻯ ﺴﻠﻮک الهی
اﻧﻬﺎ. ﻭﺳﻠﻮک
ﻔﮑﺮﻯ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺸﺨﺼﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﻧﻔس ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻭﻧﺴﺒﺖ ﺑﺒﺮخی
اﻣﻮﺭ ﺗﻤﺮﻳﻥ
کشش ﻭ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺒﺮخی ﺪﻳﮕﺮ
ﺗﻤﺮﻳﻥ
اﺟﺘﻨﺎﺏ ﻭ
ﺍﻣﺘﻨﺎع
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﻧﻔس
ﻭﺍﺭﺯﻳﺎبی
اﻋﻤﺎل ﻮ
ﺍﺣﻮﺍل ﺨﻮﺩ ﺿﻤﻥ
همین مباﺭﺯﻩ
ﻓﮑﺮﻯ اﺳﺖ. ﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ ﺒﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺮس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻥ اﻳﻥ
ﺴﻠﻮک ﻔﮑﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺳﻠﻮک
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺗﺮک همه
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺳﻠﻮکی
ﺪﻳﮕﺮﻏﻴﺮ
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺮ الهی
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭ
ﺯﻧﺪگی ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ عزﻟﺖ ﻭ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
اﻭﺍﻣﺮ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋﻢ. ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺗﻤﺎم
اﻓﮑﺎﺭﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻓﮑﺮ ﺭﻭٴﻴﺖ
ﺗﺠلّی الهی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﮐﻨﺎﺭ ﺯﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺣﺎﻟﺖ ﺗﻮﺣﻴﺪ
و یگانه شدن
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮشی
ﺨﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭﻟﻮ
ﻣﻮﻗﺖ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ.

حدیث
2003 – مسلم و بخاری
از پیامبر نقل
میکنند ﻣﺎ ﻣﻥ
ﻨبیّ ﺒﻌثه الله
فی امّة ﻗﺒلی
هیچ پیامبری
نبوده ﮐﻪ
ﻗﺒل از ﻣﻥ ﺪﺭ
ﻣﻠتی ﻮ ﺩﺭ
ﺑﻴﻥ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ الّا
ﮐﺎﻥ ﻠﻪ ﻣﻥ
اﻣّﺘﻪ
ﺣﻮﺍﺭﻳّﻮﻥ ﻮ
ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﻳﺄﺧﺬﻭﻥ
ﺒﺴﻨّﺘﻪ ﻭ
ﻳﻘﺘﺪﻭﻥ
ﺒﺄﻣﺮﻩ ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮخی
اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ ﻮ
ﻫﻤﻨﺸﻴﻨﺎﻥ
آﻧﻬﺎ ﮐﺴﺎنی
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺴﻨّﺖ ﻭ ﺭﻭﺵ
ﻋﻤلی اﻭ ﻴﮑﻮﺷﻴﺪﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ اﻭ
ﺩﺭﻋﻤﻞ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭﺍﻭم
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ثمّ
اﻧﻬﺎ ﺗﺨﻠﻒ
ﻣﻥ ﺒﻌﺪه
ﻤﺨﻠﻮﻑ ﻭلی
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﻭﺧﻠﺎﻑ ﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺰﻳﺎﺩﻯ ﺒﺮﻭﺯ
گردد. ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ
ﻤﺎﻟﺎ
ﻳﻔﻌﻠﻮﻥ اﺩﻋﺎﻯ
ﺰﻳﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺣتی
ﺪﺳﺘﻮﺭﻫﺎﻯ
ﺪﻳنی ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭلی ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ عمل
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ
ﻤﻠّﺎﻫﺎﻯ همه
اﺩﻳﺎﻥ
ﻮﻣﺬﺍﻫﺐ ﻋﺎلم
بی عمل ﻭﺣتی
ﺒﺪﻭﻥ علم
ﻮﺍقعی اﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺍﺩﻋﺎئی ﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻳﻔﻌﻠﻮﻥ
ﻤﺎﻟﺎ ﻳؤﻤﺮﻭﻥ
ﺒﮑﺎﺭﻫﺎئی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺳﺮﺧﻮﺩ
ﺑﺒﺪﻋﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳنی ﻮ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻓﻤﻥ
ﺠﺎﻫﺪﻫم
ﺒﻴﺪﻩ ﻓﻬﻮ مؤمن
ﻤؤﻣﻥ اوم کننده
ﻭﺍقعی آﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﮐﻨﺪ. ﻭﻣﻥ
ﺠﺎﻫﺪﻫم
ﺒﻘﻠﺒﻪ ﻓﻬﻮ مؤمن
ﻴﺎ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮﻭ ﺩل
ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﮐﺮﺩ ﻭﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺤﺒﺖ ﻭ ﮐﺸﺶ
ﻧﺪﺍﺷﺖ آنگاه مؤمن
اﺳﺖ.ﻭ ﻣﻥ
ﺠﺎﻫﺪﻫم
ﺒﻠﺴﺎﻧﻪ ﻓﻬﻮ مؤمن
ﻮﻫﺮﮐس ﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻣﻨﻄقی ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ مؤمن
اﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﺤّﺎشی
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻟﻴس
ﻭﺭاء ﺬﻟک ﻤﻥ
اﻟﺎﻳﻤﺎﻥ
ﺤبّة ﺧﺮﺩل ﻮ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
ﻤﺒﺎﺭﺯﻩﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﮑﺮﺩ ﻫﻴچ
ﺫﺭّﻩﺍﻯ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻟﺶ
ﺍﺭﺯﺵ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺳﻠﻮک الهی
ﺪﺭﻋﻤل
ﺠﺴمانی ﻮ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺍﺻﻠﺎح اﻃﺮﺍﻑ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎح ﻤﺤﻴﻄ
ﺪﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ هدﺍﻳﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮک الهی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ. ﻭ ﻧﻪ
ﺟﻨگ ﭙﺮﺩﺍﺯﻯ
ﺒﺎ ﻧﺘﺎﻳج
ﻤﻌﮑﻮس .ﺳﻠﻮک
ﺰﺑﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺒﻠیغ
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺴﻮﻯ ﺴﻠﻮک الهی
اﻧﻬﺎ. ﻭﺳﻠﻮک
ﻔﮑﺮﻯ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺸﺨﺼﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﻧﻔس ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻭﻧﺴﺒﺖ ﺑﺒﺮخی
اﻣﻮﺭ ﺗﻤﺮﻳﻥ
کشش ﻭ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺒﺮخی ﺪﻳﮕﺮ
ﺗﻤﺮﻳﻥ
اﺟﺘﻨﺎﺏ ﻭ
ﺍﻣﺘﻨﺎع
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﻧﻔس
ﻭﺍﺭﺯﻳﺎبی
اﻋﻤﺎل ﻮ
ﺍﺣﻮﺍل ﺨﻮﺩ ﺿﻤﻥ
همین مباﺭﺯﻩ
ﻓﮑﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ ﺒﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺮس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻥ اﻳﻥ
ﺴﻠﻮک ﻔﮑﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺳﻠﻮک
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺗﺮک همه
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺳﻠﻮکی
ﺪﻳﮕﺮﻏﻴﺮ
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺮ الهی
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭ
ﺯﻧﺪگی ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ عزﻟﺖ ﻭ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ اﻭﺍﻣﺮ
ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋﻢ. ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺗﻤﺎم
اﻓﮑﺎﺭﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻓﮑﺮ ﺭﻭٴﻴﺖ
ﺗﺠلّی الهی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﮐﻨﺎﺭ ﺯﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺣﺎﻟﺖ ﺗﻮﺣﻴﺪ
و یگانه شدن
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮشی
ﺨﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭﻟﻮ
ﻣﻮﻗﺖ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ.

حدیث
2004 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺯﻳﻨﺐ ﺩﺧﺘﺮ
ﺟﺤﺶ ﻫﻤﺴﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎ ﺗﺮس ﻭﺍﺭﺩ
ﺧﺎﻧﻪﺷﺪ ﻭ
ﮔﻔﺖ: ﻟﺎ ﺍﻟﻪ الّا
الله ﻭﻳل
ﻠﻠﻌﺮﺏ ﻣﻥ
ﺸﺮّ ﻗﺪ
ﺍﻗﺘﺮﺏ ﺟﺰ
الله ﺧﺪﺍئی
ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻳﺎ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺸﻌﺎﺭ ﺩﺍﺋم
ﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ
ﺳﻠﻮک االهی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻄﺮﻯ ﺪﺭ ﭘﻴﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻯ ﺒﺮ
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﮐﻪ ﺷﺮ
ﻭ ﻣﺼﻴﺒتی ﺪﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
محمد کلمه
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺑﻤﻌنی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ و
بدون ربّ
مربّی الهی
هستند ﻭ
ﻋَﺠَﻢ نیز ﺑﻤﻌنی
کاﻣل ﻮ ﺟم ﺸﺪﻩ
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ
ﺍﺗﺮﺍﻙیا
تُرک ها ﺗﺎﺭﮐﺎﻥ
ﻨﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺭﻭﻣﻴﻬﺎ ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﻮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند . ﺍﻣﺎ
ﺷﺮّ ﻭ
ﺷﺮﻭﺭﻫﺮ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﺿﺪ ﺗﮑﺎﻣل ﻮ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﻣﺼﻴبتی
ﺪﻧﻴﻮﻯ ﻮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﭼﻪ ﻣﺼﻴﺒﺘﻰ
ﺟمعی ﻮ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺒﺎﺷﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺯﻭﺍل
ﻔﺼل ﻨﻮع بشری
ﺮﺍﻳج ﻴک ﻘﻮﻡ
ﻭ ﭼﻪ ﻣﺼﻴبتی
ﻔﺮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺷﺨﺺ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺧﻄﺮﻣﺮگ
ﻮﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻓﺮﺩﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ عرﺏ
ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺽ ﺧﻄﺮ
ﻣﺮﺗﺪ ﺷﺪﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﻓﻮﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﻭﻫﻤﺎﻥ
نیر ﺸﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻥ
اﺣﺴﺎس ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻋلیّ
ﻮﻟﻰّ ﮐﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻣﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ و سلوک
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﻳﻥ ﺨﻄﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯﻫﻢ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺍﻳﻥ ﺨﻄﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺩﺷﻤنی ﺒﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺑﺸﮑل
ﻔﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻴﺎسی ﻮ ﺭﺳمی
و مذهبی کرﺩﻥ ﺪﻳﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻓﺘح
اﻟﻴﻮم ﻤﻥ
ﺮَﺩم ﻴﺄﺟﻮج ﻮ
ﻣﺄﺟﻮج ﻤثل
هذه ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺁﻥ ﺴﺪﻯ که ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻳﺎﺟﻮج ﻮ
ﻣأﺟﻮج ﺒﺴﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻦ ﺍﺯهم
ﺒﺎﺯ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺳﭙس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺍﺑﻬﺎم ﻮ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﻭ ﺳﻄح
ﻮ ﺩﺭﺍﮐﻪ
ﺣﻠﻘﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﺭﻫﺎﮐﺮﺩ.
ﺍﻳﻥ ﺴﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﭼﻴﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺒﺮ
ﺍﻥ ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻘﺪﻳﻢ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﺍﻥ
ﭼﻴﻥ اﻧﺮﺍ
ﻋﻠﻴﻪ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻥ ﻤﻐﻮﻝ
ﮐﻪ ﻫﺮج ﻮ ﻣﺮج
کننده ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﻨﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﺿﻤﻨﺎ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ ﺫﻭ
ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﺬﻭ
ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻥ
ﺮﺑﻄﻰ ﺑﻪ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭﻣﻘﺪﻭنی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻳﻥﺴﺪّ ﻧﺎم
ﺒﺮﺩﻩ ﺑﺎ
ﻗﺎﻟﺐ ﺭﻳﺰﻯ
اﺯ ﻣِس ﻭ
ﻓﻠﺰﺍﺕ ﻣﺬﺍﺏ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ ﻮ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺰﻳﺎﺩﻯ
ﺑﺄﺳﮑﻨﺪﺭ
ﻣﻘﺪﻭنی ﻨﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﺒﺮ ﺍﻥ
ﺒﺎﻋﺮﺍﺏ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨگ عرﺏ ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﺍﺯ ﺁﻥ
اﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺩﺭﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
کرﺩﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
اﺳﮑﻨﺪﺭ ﺫﻭ
ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻥ که
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺁﺏ
ﺣﻴﺎﺕ ﻣﻴﮕﺸﺖ
ﺳﺎﻟکی ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧگبی
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ذوح
ﺍﺯ نوع ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺴﺎﻟﻪ
اﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ
ﻣﻘﺪﻭﻧﻰ
ﻭﺑﺰﺭگ ﻨﻤﻮﺩﻥ
او ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﻤﺎم ﻤﻠل هست .ﻭ
ﮐﻮﺭﻭﺵ ﮐﺒﻴﺮ
ﭘﺎﺩﺷاه
هخاﻣﻨشی
اﻳﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩﺍﺵ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪﻫﺎ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻮﺭﻭﺵ ﺗﺎجی
ﺒﺎ ﺩﻭ ﺷﺎخ
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺷﺒﻴﻪ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺭﺳﺘم ﺰﺍﻝ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳخ ﻘﺪﻳم
اﻳﺮﺍﻥ
ﺑﺮﻭﺍﻳﺖ ﻓﺮﺩﻭسی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
هم اﻭﺳﺎﻟکی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﭽﻪ
ﺑﻮﻯ ﻨﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﺩﺭﻣﺠﺴﻤﻪ
ﮐﻮﺭﻭﺵ ﮐﻪ ﺩﺭ
تخت جمشید
ﻓﺎﺭس ﺍﺯ ﻭﻯ
ﻤﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺍﻳﻥ ﺘﺎج ﺪﻭ
ﺷﺎخ هست . ﻗﺮﻥ
ﻴﺎ ﺷﺎﺥ ﻣﻌنی
کوﺭﻭﻥ لاﺗﻴﻥ
ﻮﺗﺎﺝ ﻣﻔﻬﻮم
ﺸﺎﻩ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
اﻳﻥ کوﺭﻭﺵ
ﺑﮑﻤک
ﺒﺮﺩﮔﺎﻥ
اﺳﻴﺮ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﺑﺎﺑل
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﻮﺭﺍتی که ﺑﻌﺪﺍ
ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ
ﻭﺍﻓﺴﺎﻧﻪهاﻯ
ﻴﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﺍﻥ گرﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﺍﺯ
ﮐﻮﺭﻭﺵ ﺳﺨﺖ
پیامبر گونه
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻳﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻳﻬﻮﻩ ﻭ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺟﺴﺘﺠﻮ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻗﻮم ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌنی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺮاء
کننده ﻭ ﻋﺮﻭج کننده
ﺑﺴﻮﻯ ایل ﻮ الله
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯﺍﻥ
اﻓﺴﺎﻧﻪ ﻭﻫﺮ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮐﻪ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻗﻮم عرﺏ ﺑﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻘﺮﺍﻥ و قرّه
های شهودی اکتشافی
محمد قا ئم و
عرش رحمان ﻮ
نیز در
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻮﺭﻭﺵ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳخ ﺨﺎﻭﺭ
ﻣﻴﺎﻧﻪ ﺑﺎ
ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺟﻨگی ﺨﻮﺩ
ﻗﻮم ﻤﻐﻮل ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺩﺭﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳخ
ﺒﺎﺭﻫﺎ ﺑﺴﻤﺖ
ﻏﺮﺏ ﺑﺮﺍﻯ
غاﺭﺕ ﺣﻤﻠﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺳﺮﮐﻮﺏ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﺮﺯ
ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﺑﺮﻭﻯ
اﻧﻬﺎ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﮐﻮﺭﻭﺵ ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺘﺎ ﮐﺴﺮﻯ اﻧﻮﺷﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻳﻥ ﻮضع
اﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﺍﺷﻐﺎل
اﻋﺮﺍﺏ ﺍﺯ ﺳﺮ
ﺯﻣﻴﻥ اﻳﺮﺍﻥ
ﻭﺗﻀﻌﻴﻒ
ﺳﻴﺎﺳی و ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻭﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻮﻣلّی ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﻥ
ﺒﺎﺭﻣﻐﻮل
ﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻮﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﺍﺷﻐﺎل
ﻮﻏﺎﺭﺕ ﮐﺮﺩﻩ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ
ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺠﺮﻳﺎﻥ ﻤﻐﻮل
ﺮﺍﻳک ﭙﻴﺶ ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺣﻤﻠﻪ ﻣﻐﻮل
ﺪﺍﻧﺴﺖ. ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧفع ﺤﻤﻠﻪ
ﻣﻐﻮل
ﺒﺎﻳﺮﺍﻥﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻯ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺴﻠﻄ فاطمی
وﻤﺬﻫبی اﻧﻬﺎ
ﺑﺮﻣﻨﻄﻘﻪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺣﺘﻤﺎل
ﻤﺮگ ﺨﻮﺩ
ﻭﺧﻄﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻮﻣﺼﻠﺤتی ﺮﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋلیّ ﻮ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺪﻳﺪ. ﺍﻳﻥ
اﺣﺴﺎس ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺣتی
ﭙﻴﺶ ﺍﺯ ﺩﻓﻥاﻭ
ﺩﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎع
ﺴﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺴﻘﻴﻔﻪ ﺍﻏﺎﺯ
ﺷﺪ. ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎسی ﻮ
ﺟﻤﻬﻮﺭﻯ
اﺳﻠﺎمی ﺮﺍ ﺑﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺴﻠﻮک الهی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﻓﻘﻄ
هماﻥﭽﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎقی
ﻤﺎﻧﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻋلیّ اﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺴﻠﻮکی حوض و
حوزه علیّ ﺭﺍ
ﺣﻔﻈ کرﺩﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻣﻮﻯ
ﻮﻋﺒﺎﺳﻰ
ﺑﺸﺪﺕ ﺳﺮﮐﻮﺏ
ﺷﺪﻧﺪ ﻭﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺧﻮﻧﻴﻥ ﺸﺪ. ﮐﻪ
ﻓﻘﻄ ﺪﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﮔﺮﻭهی
ﻤﺤﺪﻭﺩ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﺼﻮﻓﻴﻪ ﮐﻪ
ﻋﺰﻟﺖ ﺟﺴﺘﻪ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻣﺎﮐﻥ
ﺪﻭﺭ ﺩﺳﺖ ﻭ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺑﺴﻠﻮک الهی ﻮ
ﺗﺒﻠیغ آﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﺮﺍ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻧﺪ
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﻌﺮﺽ ﺳﺮﮐﻮﺑﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ولایت
فقیه ﺍﻳﺮﺍﻥ
هستند
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻣﺪ
ّ ﻧﻈﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺟﻨﮓ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺩﻭ
ﻣﻠﺖ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺒﺎ ﻫﻢ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ هم
ﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻤﻥ ﻨﻴﺰﻳک
ﺘﺬﮐﺮ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎلی
ﻨﻮﻳﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭﺗﺮﻭیج
ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﺠﺎﺩ
ﻳک ﻤﺬﻫﺐ
ﺟﺪﻳﺪ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ ﺷﻮﺩ
ﺩﻳﻥ ﺠﺪﻳﺪﻯ
ﺒﺪﻋﺖ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮﻫﺎ
ﻋﻴﻥ ﻤﻘﺼﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﻣﺮﺍﺣل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﻳﺶ
ﺻﺮﻳﺤﺎ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻤﻥ ﺘﻔﻬﻴم
گرﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮل ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ حدیث
ادامه میدهد ﺳﭙس
ﺯﻳﻨﺐ ﺑﺎ
ﺗﻌﺠﺐ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﺑﺎ
ﺑﻮﺩﻥ گرﻭهی
ﺼﺎلح ﻮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺯ ﻫمه هلاک ﺪﺳﺘﻪ
ﺟمعی عرب
ﻣﻄﺮح است؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻧﻌم
اﺫﺍ ﮐثر
ﺍﻟﺨُﺒث ﺁﺭﻯ
اﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﺴوء نیّتﻫﺎ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﻮﻃﺌﻪ
ﮔﺮﻯ ها ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﻭ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻮﺟﻬﺎﻥ گشاﺋﻰ
ﻭ ﺗﺠﺎﺭﺕ ﻭ
ثرﻭﺕ ﻣلل ﻮ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﮔﺮﻭهی
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ ﺩﺭ
ﺑﻴﻥ اﻋﺮﺍﺏ
ﺑﺤﺪّ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﻃﺌﻪﻫﺎﻯ
ﻀﺪ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮک
عاﺷﻘﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ خُنثی ﻨمی
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﺍﺩﻯ کاﻣل
ﺒﺎﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣل کنند ﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎﺑﻌﮑس
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﺸﺪﻩ ﺳﻮﺧﺖ
ﺟﻬﻨم آﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺨﻮﻳﺶ ﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻴکی
اﺯﻣﻌﺎنی
ﻘﺎﻧﻮﻥ ﻘﺪﻳم
هندی ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﺟُﺮم اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺍﻟﺴﻥ
ﺒﺎﻟﺴﻥ آﻣﺪﻩ
ﻭﻫﺮ ﮔﻨﺎهی
عینا ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮ
ﺳﺮﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ
ﺑﻴﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻫﻤﻴﻥ ﺮﻭﻳﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻋﺪم خُنثی
کرﺩﻥ ﺩﺷﻤﻨﻴﻬﺎﻯ
ﺒﺎ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺼﻔﻴﻪ ﺩﺍﺋم
ﻮ ﻃﺒیعی ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻯ
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﻭﺣتی
ﺒﺎ
ﻣﺘﺪﻳّﻨﺎﻥ غیر
ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻏﺮبی ﻮ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻭﻧﻪ ﺷﺮقی
ﻤﺬﻫبی ﻘﺸﺮﻯ
ﻮﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺪ ﻧﻈﺮ الهی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻫﺮﻃﺮﻑ ﮐﻪ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ
ﺑﺴﻮﺩ ﺍﺳﻠﺎم
ﻮ ﺗﺴﻠیم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺑﻘﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺳﻮﺭﻩ ﺑﻘﺮﻩ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﺑﺎﻃﻞ
ﻳکی ﻤﻐﻀﻮﺏ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ گمراه
ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻥ هم
ﻨﻴﻨﺪﺍﺯﺩ ﭘس
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻔﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥ اﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻃﺒیعی
ﺪﺍﺭﻭین ﺩﺭ
ﺍﻗﻮﺍم ﻮ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺩﺭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
ﺒﺮﺗﺮ ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻪ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺭﻭﺍج
آﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﻏﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻫﺎ ﻫﻤﻴﻥ
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﻣﺮﻭﺯو طول تاریخ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻇﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ آل
ﻤﺤﻤﺪ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ فوق
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
هستنئ ﻭ ﺑﺎ ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣل ﻔﺼول
ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﻬﺎ
نزﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺷﺎﻧس
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺭﻭح
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﻧﻮﻋ
ﺒﺸﺮﻳﺖ
حیوانی و نیمه
وحشی ﻭ ﺷﺎﻧس
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺮﺍﻳج یک ﻘﻮم و
نژاد اﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﻄﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺸﺒﺮﺩ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ کمک
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﮕﻮﺋﻴم ﻤﺎ
ﻫم ﺪﺭ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻤکی
ﺒﮑﻨﻴﻢ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺒﮕﻮﺋﻴم که
ﺣﺘﻤﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﻭﺳﻨگ ﺮﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺸﺮﻳّت
ﺑﺸﻮﻳﻢ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ نیزﭽﻮﻥ (ﺗﻌﻮﻳﺬ)
ﻳﺎ ﻧﻈﺮ
ﻗﺮﺑﺎنی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺠﺎﺩﻭﺋﻰ
طلسمی ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻬﺒﻮﺩ
ﺍﻭﺿﺎع گرﺩﺩ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻔﻘﻄ ﻤﻌﻠﻢ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻴﺘﺮﺳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
چون میمون و
خوک ﻨﺒﺮﺩ.
ﻭﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺪﻳنی ﻮﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭلی غیر
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﮐﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﮐﺎﺭ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺰﺭگ عالم اﺳﻠﺎم
هستند ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺳﻠﺎم
ﻮﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻧﺮﺍ
ﮐﻪ15 ﻗﺮﻥ ﺍﺳﺖ
ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ
ﻮﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ
ﻘﻮم آﺭﻳﺎﺋئی
ﺸﺪﻩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻧﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﺟﻮئی
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻓﺎﺳﺪ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﺴﻴیبی
اﺯ ﺩﺍﺧل
ﺨﻮﺩﺵ ﮐﺮﻣﻬﺎ
ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺣﻘﻴﺮ ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺐ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺒﺴﻨّﺖ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﻤﺎ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻨّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺧﺪﺍ
ﺟﻮﺋﻰ پنج
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل گذﺷﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺮﺍ
ﻟﻄﻤﻪ
ﺯﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻣﺎنیز ﻴﺎ
ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻰ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺟﻬل
ﺒﺮﺧﻰ ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
کاﺭﻣﻔﺴﺪﻳﻥ
فی اﻟﺎﺭﺽ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺑﻌﺪﺍ نیز اﺯ
ﺑﻴﺨﺒﺮﻯ
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
گشتیم ﺩم
ﺒﺰﻧﻨﺪ.
ﮐﻪﻫﻴچ ﺴﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﺧﻮﺩ
ﻭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
آﻳﻨﺪه ﻣﺎ ﻟﻄﻤﻪﻫﺎ
ﻭﻫﻠﺎﮐﺖﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ کاﺭﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ
اﻋﺮﺍبی ﻮﺣشی
ﻮ ﺧﺪﺍ ﻧا
ﺸﻨﺎس ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥﺤﺪﻳث
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ.

حدیث
2005 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﻋﺒﺎﺩﻩ ﺑﻥ
اﻟﺼﺎﻣﺖ ﻧﻘلی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﻣﺎ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺷﺮﻃ ﺒﻴﻌﺖ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺴﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻴﻢ: ﻋلی
اﻟﺴمع ﻮ
ﺍﻟﻄﺎعة فی
اﻟﻌﺴُﺮ ﻭ
ﺍﻟﻴُﺴﺮ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮک
اﻃﺎﻋﺖ ﺳﺎﻟک
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﻴﺮﻭ ﻣﺮﺷﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﻘﺪﺭﺕ ﻭ ﺿﻌﻒ
ﻭﻳﺎ ﻋُﺴﺮ
ﻭﻳُﺴﺮ ﮔﺮﺩﻥ
ﺑﻨﻬﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻟﻤﻨﺸﻄ ﻮ ﺍﻟﻤﮑﺮﻩ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
اﻭﻗﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻧﺸﺎﻃ ﻮ
ﺑﺴﻄ هستیم ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻭﻣﮑﺮﻭﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭیا
دلگیر و ﺩﺭﻗﺒﺾ
ﺍﺣﻮﺍل
ﺒﺎﺷﻴﻢ. ﻭﻋلی
اثرﻩ ﻋﻠﻴﻨﺎ ﻭﺣقّ
ﺘﻘﺪم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ
ﻧﻈﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻘﺎﺋل ﺒﺎﺷﻴﻢ. ﻭﻋلی
اﻥ لا ﻧﻨﺎﺯع
اﻟﺎﻣﺮﺍﻫﻠﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﺮ
ﺳﻠﻮﻙ الهی ﺑﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻮ
ﻣﺘﺨﺼﺼﺎﻥ
ﻭﺣتی ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
أهل آﻥ ﺪﺭ
ﻧﻴﻔﺘﻴﻢ. ﺍلا ﺍﻥ
ﺘﺮﻭﺍ ﮐﻔﺮﺍ
ﺑﻮﺍﺣﺎ
ﻋﻨﺪﮐم ﻤﻥ الله
ﺗﻌﺎلی ﻔﻴﻪ
ﺑﺮﻫﺎﻥ ﻭﻋلی
اﻥﻨﻘﻮل اﻟﺤق
اﻳﻨﻤﺎ ﮐﻨّﺎ
ﻟﺎ ﻧﺨﺎﻑ فی الله
ﻟﻮمة ﻟﺎﺋم ﻤﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﻔﺮ
ﺷﻨیع
اﺯﺳﺎﻟکی
ﺒﺒﻴﻨﻴﻢ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭﺍﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺟﺰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻧﺘﺮﺳﻴﻢ
ﻭﻣﻠﺎﻣﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺗﻮﺟﻪ ﻧﮑﻨﻴﻢ.
ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟهی ﺮﺍ
ﺑﺨﻮبی
ﺒﮕﺬﺭﺍﻧﻴﻢ.

حدیث
2006 – راوی نقل
میکند که پیامبر
میفرماید -ﻳﺎ
ﻏﻠﺎﻡ ﺍنّی
اﻋﻠّﻤک
کلماﺕ ﺍﻯ
ﺠﻮﺍﻥ ﻭﺍﻯ
ﺒﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟک
ﺨﺪﺍ ﮐﻠﻤﺎتی
ﺮﺍ ﺑﺘﻮ
ﻣﻴﺎﻣﻮﺯﻡ ﺍﺣﻔﻈ
الله ﻳﺤﻔﻈک در
حافظه نگهدار
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺵ ﺗﺎ ﺧﺪﺍ
ﺗﻮﺭﺍ ﺣﻔﻈ
ﮐﻨﺪ. ﺣﻔﻈ ﻤﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
بودن در
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﺨﻴّل ﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻧﮕﻬﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺳﺎﺋﻄ الهی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ
ﺑﺘﺼﻮﺭ ﻨﻤﻴﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺪﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻨﮕﻬﺪﺍﺷﺖ.
ﺑﺎﻳﻥ ﺪﻟﻴل که
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭ
ﺗﻮﺿیح ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺣﻔﻈ
الله ﺗﺠﺪﻩ
ﺗﺠﺎﻫک ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺵ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﻮﺩ می ﺒﻴﻨﻰ.
ﻳﻌنی ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺮﻫﺎ
ﻧﮑﻦ ﻭﻣﺪّ
ﻧﻈﺮ ﻭﺣﺎﺿﺮ ﺩﺍﺋم
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺵ.
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ کنی
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ الهی
ﻤﻤﮑﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺍهی ﺪﻳﺪ.
ﺣﻔﻈ ﻮ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل
اﺯ ﺍﻥ ﭙس ﺑﺎ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎنی
اﺳﺖ. ﺍﺫﺍ
ﺳأﻠﺖ ﻓﺄﺳأل الله
ﺍﮔﺮ ﺳﻮآلی و
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺪﺍﺷتی اﺯﺧﺪﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻩ. ﻫﻤﻴﻥ
ﺘﻤﺮﻳﻦ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭشی
عملی ﺩﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﻭﺩل کندن
اﺯ ﻣﺎ ﺳﻮﻯ الله
ﺍﺳﺖ. ﻭالّا
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻥ اﺯ
ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺷﺮک کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﺫﺍ
ﺍﺳﺘﻌﻨﺖ
ﻓﺄﺳﺘﻌﻥ ﺒﺎلله
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻤکی ﻮ
ﺍﻣﺪﺍﺩﻯ اﺯ
ﮐسی ﺨﻮﺍﺳﺘﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺣﺼﻮل ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻮﻧﺠﺎﺕ
و عبور
ﺧﻮﺍﺳﺘﻥ اﺯ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻥ
اﺯﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
و تجلّی ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﮐﺎﺭ ﺑُﺮﺩ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﻭﻣﻌنی
ﺴﻠﻮکی ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﻧﻤﺎﺯ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺭﺍﻩ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮک
اﺣﺘﻤﺎلی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺩ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻤﺘﻮﺳل
ﺸﺪﻩﺍﻳﻢ. ﻭ ﺍﻋﻠم
اﻥ اﻟﺄمّة ﻟﻮ
ﺍﺟﺘﻤﻌﺖﻋلی
اﻥ ﻴﻨﻔﻌﻮک ﺒﺸیئ
ﺒﺪﺍﻥ که ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﻮ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﻳﻜﺠﺎ ﺑﺎ
ﻫﻢ ﻫم ﺪﺳﺖ
ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺘﻮ
ﻧفعی
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﻟم
ﻴﻨﻔﻌﻮک ﺒﺸﻴئ
اﻟﺎ ﻗﺪ ﮐﺘﺒﻪ الله
ﻟک ﻔﻘﻄ هماﻥ
ﻘﺪﺭ ﻣﻮﻓق
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﺑﺘﻮ
ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺗﻮ
ﺑﺮﺍﻳﺖ ﭘﻴﺶ
ﺑﻴﻨﻯ ﻮ
ﻣﻘﺪّﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻥ
اﺟﺘﻤﻌﻮﺍ ﻋلی
اﻥﻴﻀﺮﻭک
ﺒﺸﻴئ ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻫﻢ ﻫم
دﺳﺖ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮ ﺿﺮﺭﻯ
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﻟم
ﻴﻀﺮّﻭﻙ ﺍﻟﺎ
ﺑﺸئ ﻘﺪ ﮐﺘﺒﻪ الله
ﻋﻠﻴک ﻔﻘﻄ هماﻥ
ﻘﺪﺭ
ﺿﺮﺭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮ ﺿﺮﺭ
ﺗﻘﺪﻳﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺭﻓﻌﺖ
ﺍﻟﺄﻗﻠﺎﻡ ﻭ
ﺟﻔّﺖ ﺍﻟﺼﺤﻒ ﺗﻤﺎم
ﻘﻠﻤﻬﺎﻯ
ﺘﺤﺮﻳﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﮐﻨﺎﺭ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻤﺎم ﺼﻔﺤﺎﺕ
ﺍﻭﺭﺍق
ﺘﺤﺮﻳﺮ ﺷﺪﻩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﺍﺯ
ﻣﺮﮐﺐ ﺧﺸﻚ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﻘﺎبل ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯﻟﻰ ﻭﭼﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ های
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﭼﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ.
ﻭﻓﻘﻄ ﺘﻮﺑﻪ
ﻭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ٴﺨﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩ(بِدای) الهی
ﻤﻄﺮح
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍ قع
ﻘﺴﻤتی اﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﻮعی
اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺗﻮﮐل و ﺗﺴﻠﻴم
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻣﺘﺤﺪ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺿﺮﺭﻯ
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻭم
گکنندﮔﺎﻥ ﻮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﺣتی کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺘﻮ ﺴﺎﻟﻚ
ﻧفع ﻮ ﮐﻤکی ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻰ
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺑﺠﺎئی
ﻨﻤﻴﺮﺳﻰ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍ (ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ) ﺩﺭ
ﺍﺯل کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻭ (ﻣﻬﻠﺖ
ﺯﻣﺎﻧﻰ) ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ هر
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣل ﻨﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺍزل ﻨﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ (بِدای
اﻟﻬﻰ) ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﺎ
ﺩﺳﺖ ﺩﻫﺪ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻭﻗﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻴﻢ. ﻭالّا
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺧﺪﺍﺟﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭﻓﻘﻄ
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺳﺎﻟک
اﺯﺍﺩﻯ عمل
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺩﺭ
ﺍﻣﺘﻨاع ﻮ ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﻭ ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﺪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ اﻭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻋﻤﺎل
اﺭﺍﺩﻯ ﺴﻠﻮک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺗﺎثیرﻯ ﺪﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ اﻭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
همان اﺻﻞ (ﺣﺘﻯ
اﻋﻠَﻢ) الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑِﺪﺍ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ ﻭ
ﺳﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ.
ﭘﺎﻳﺎﻥ کاﺭ
ﻗﻠﻢ ﻭ ﺧﺸک
ﺸﺪﻥ نوشته
ﺼﻔﺤﺎﺕ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
اﺯﻟﻰ ﮐﻪ
ﻣﻌﻴﻥ ﻮ ﺧﺘم
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻟﺰﻭم ﺴﻠﻮک ﻮ
ﺗﮑﺎﻣل ﻨﻮﻋﻰ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻔﻌﻠﻰ ﺑﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭالّا
ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ اﺯ
ﻧﻮع ﻔﻌﻠﻰ
ﺑﺎﻧﻮﺍع
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺯﺍﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮔﻨﺎهی
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﻧﺮﺍ
ﻫم ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻫم ﺮﺍﺿﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی ﺪﺭ
ﻣﻘﺎﺑل
کاﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ.
ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫچ
اﺭﺍﺩﻩﺍﻯ از
ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻋﻰ ﻫﻤﻪ
ﺭﻗﻢ ﺍﺯﺍﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
هست ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﮑﻨﺪ ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺍﻗل ﺴﻠﻮک الهی
ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﮑﻨﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺣﺘﻤﺎل
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪﻥ
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮنی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐس
ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎمل
ﺠﺴﺘﻥ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺍﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﺎلی
ﻮ ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻨﺎﻣﻴﻢ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺷﺨﺺ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺳﻠﻮک الهی
ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ ﺍﻳﻦ بِدای
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ تصمیم
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺪﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ اﺳﺖ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑِدا ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﺘﮑﺎﻣل
ﻮ ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻥ
اﺳﺖ ﻭالّا
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻥ ﻨﻮع
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻥ
آﺯﺍﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی
هستند
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺑﻘﻴﻪ
ٴﺤﻴﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﻤﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﺎلی
اﺯ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷتی
ﺠﺪﺍﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻧﻬم ﻨﻴﺰ ﻣﻌﻴﻥ
ﺸﺪﻩ ﺍﺯ ﻗﺒل
اﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻓﺮﺩﻯ
ﺨﻮﻳﺶ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺭﺍﻭﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
همین ﺤﺪﻳث ﺭﺍ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﺣﻔﻈ
الله ﺗﺠﺪﻩ
ﺍﻣﺎﻣک ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ مدام ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺵ ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺵ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺒﻴﻨﻰ
ﮐﻪ ﮐﻤک ﻜﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻰ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﻴﺎﺑﻰ.
ﻭ ﻫﻤﻴﻥ
ﻮﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺗﺠلّی الهی هستند
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺘﺠﻠّﻰ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻫم ﺪﺭ
ﺟﻠﻮ ﭼﺸم ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺗﻌﺮﻑ
ﺍلی الله فی
اﻟﺮﺧاء
ﻳﻌﺮﻓک فی
اﻟﺸﺪة ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﺭﻓﺎﻩ ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺑﺸﻨﺎس ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﺷﺪّﺕ
ﻭﺳختی ﺘﻮ ﺭﺍ
ﻳﺎﺭﻯ کند .ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﻧﺐ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﻮﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ
ﻋﻤلی ﻨﻤﺎ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺒﻴﻨﻰ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺘﻮ
ﻣﻌﺮفی ﻮ
ﺍﺷﻨﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮگ که
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﺎ
ﺗﻮﺍنی ﻮ ﺷﺪّﺕ
ﻭ ﺳﺨتی اﺳﺖ
ﺧﻠﺎﺻی ﻴﺎﺑﻰ. ﻭ
ﺍﻋﻠﻢ ﺍﻥ ﻤﺎ
ﺍﺧﻄﺄﻙ ﻟم
ﻴﮑﻥ ﻠﻴﺼﻴﺒک ﻮﻣﻄﻤئن
ﺒﺎﺵ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺗﻮﺭﺍ ﺑﺨﻄﺎ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻗﺎﺩﺭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺗﻮﺭﺍ ﺑﺼﻮﺍﺏ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ کاﺭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻨﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﺮ ﻣﺎ ﺳﻮی الله
ﺩﻳﮕﺮ.ﻭﻣﺎ
ﺍﺻﺎﺑک ﻠم
ﻴﮑﻥ ﻠﻴﺨﻄأک ﻮﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
که ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻮﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﺪ ﻣﺤﺎل ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺗﻮﺭﺍ
ﺑﺨﻄﺎ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺑﺒﺮﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻨﻴﺰ
ﻓﻘﻄ ﻮﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ
هستند ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻧﮕﺮﺍﻥ
اﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﻧﻴّﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻋﻠﻢ
ﺍﻥّ اﻟﻨﺼﺮ مع
اﻟﺼﺒﺮ ﺑﺪﺍﻥ
که ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎ ﺻﺒﺮ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻧﺼﺮﺕ
ﻭﮐﻤک ﺪﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻓﻘﻄ ﭙس
ﺍﺯ ﺻﺒﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺣل
آﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻧﻔس ﺣﺎﺻل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻥّ اﻟﻔَﺮَج
مع اﻟﮑﺮﺏ ﻭ
ﻓﺮج ﻮ ﮔﺸﺎﻳﺶ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺣﺼﻮل ﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﺤﻤل ﻮ ﺻﺒﺮ
ﺩﺭ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. (ﻓَﺮَﺝ)
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ (ﻓَﺮّه
) ﻳﺎ ﻗﺮّﻩ
ﻓﺎﺭسی ﻘﺪﻳم
زردشتی قریش
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻔﺮ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋی
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻥّ
مع اﻟﻌُﺴﺮ
ﻳُﺴﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﺨﺘﻰ
ﺭﻓﺎﻩ ﻭ
ﮔﺸﺎﻳﺶ ﻭ ﻓﺮّ
ﻭ ﻓَﺮَج و
فرّهه
ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺳﺨﺘﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺍﻥ
هم هست . ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺳﺨتی
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﮐﺮﺏ ﻭ
ﺑﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﻳُﺴﺮ ﻭ
ﮔﺸﺎﻳﺶ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮﺑﻬﺸﺖﻫﺎ
واصلان ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 2007 -
ﻣﺴﻠم اﺯ ﺍُمّ ﺴﻠﻤﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﻧﻪ
ﻳﺴﺘﻌﻤل
علیکم إﻣﺮﺍٴ
ﻓﺘﻌﺮﻓﻮﻥ ﻮ
ﺗﻨﮑﺮﻭﻥ
ﺒﻌﺪﻫﺎ ﺑﺮ
ﺷﻤﺎ ﮐﺴﺎنی
اﻣﺎﺭﺕ ﻭ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺳﻴﺎسی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﺪم ﺸﺎﻳﺴﺘگی
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﺪﻭلی
اﺯ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
اﻧﻬﺎ ﻧﻔﺮﺕ
ﺩﺍﺭﻳﺪ
ﻭﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻨﮑﺮ ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍقعی
ﺒﺎﺷﻴﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺸﻤﺎ
ﻣﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
ﺑﺮخی
ﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻭ
ﺑﺮخی ﻨﻪ.ﻓﻤﻥ
کرﻩ ﻓﻘﺪ ﺑﺮئ
ﻭﻣﻥ اﻧﮑﺮ
ﻓﻘﺪ ﺳﻠم هرﮐس
ﺩﺭ ﺩل ﺨﻮﺩ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻔﺮﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻋﻤﻠﺎ ﺩﻭﺭﻯ
ﺒﺠﻮﻳﺪ
ﺑﻴﮕﻨﺎﻩ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩل ﺒﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﻭلی ﺪﺭﻋﻤﻞ
ﺍﮐﺮﺍﻩ ﻭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻧﺸﺎﻥ ﻨﺪﻫﺪ
ﺣﺪّ ﺍﻗل ﺠﺎﻥ ﺒﺴﻠﺎﻣﺖ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻓﺎﺵ ﻧﮑﻨﺪ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﺗﺮک
ﺴﻠﻮﻙ
ﻭﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﺒﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻋﻠﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯﺴﻠﺎمتی
اﺯ ﺧﻄﺮ ﺗﺮک
ﺴﻠﻮک لاﺯﻡ
ﻭلی اﻧﮑﺎﺭ
ﻗﻠﺒﻰ
ﺑﻴﮕﻨﺎهی اﺳﺖ
ﻭ ﺑﺸﺮﻃ اﺑﺮﺍﺯ
ﻧﻔﺮﺕ ﺧﻮﺩ. ﻭ
ﻟﮑﻥ ﻤﻥ ﺮﺿی ﻮ
ﺗﺎبع اﻣﺎ
ﺍﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺭﺍضی ﺒﮑﺎﺭ
ﺍﻥ ﺮﻫﺒﺮﺍﻥ(
بخصوص آخوندهای
قشری) ﺸﺪﻧﺪ
ﻭﺗﺒﻌﻴﺖ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﮑﻨﻨﺪ...ﻳﻌنی
ﺴﻠﻮک الهی
ﻨﮑﻨﻨﺪ...
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻔﺮﺻﺖ ﺑﻘﻴﻪ
ﮐﻠﺎم ﺮﺍ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺩﻧﺪ ﻭ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺍﻳﺎ
ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺠﻨﮕﻴﻢ؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ:ﻟﺎ
ﻣﺎ ﻗﺎﻣﻮﺍ
ﻓﻴﮑم اﻟﺼﻠﺎة ﻧﻪ
ﻣﺎﺩﺍﻣﻴﮑﻪ ﺑﻴﻥ
ﺸﻤﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﺠﻨﮕﻴﺪ.
ﻭﻣﺎﺩﺍم که
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯﺍﺩ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﻣﺎنع آﻧﻬﺎ
ﻧﺸﻮﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺪﻑ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﺍﺭﻯ
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮا
ﺍﻧﺠﺎم ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻭﻣﺎﺩﺍم
که ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺪﻳﻥ ﻮ
ﺳﻠﻮک ﺮﺍ ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻋﻤل
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﺠﻨﮕﻴﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻳﻥ
ﻈﺎﻫﺮﻯ
ﻮﻗﺸﺮﻯ همه
مذاهب ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﺮﻭﺭﺵ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺴﺎلک
ﺒﻌﺪﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﺒﻮﺩﻥ همین
ﺪﻳﻥ ﻈﺎﻫﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺪﻗﻴﻘﺎ ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﻭ
ﻋﻤﺮ ﻭﺧﻠﻔﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠک ﻮﻛﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺣق
اﻣﻮﻳﺎﻥ
ﻮﻋﺒﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﭼﻨﻴﻥ
ﺸﺮطی هم ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪﺍﻧﻬﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ هم
ﺒﻮﺩﻧﺪ تا
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﮑﺸﻨﺪ.

حدیث
2008 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻮ ﺳﻌﻴﺪ
ﺧُﺪﺭﻯ ﻨﻘل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ
ﺩﺭ ﻣﻌﺎﺑﺮ
ﻣﺠﻠس ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻧﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻣﺠﺎﻟس
ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯ
ﻣﻨﺎﺯل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﻨﺒﻪ
ﺑﺎﺷﮕﺎﻩ ﻭ
ﻭﻗﺖ ﮔﺬﺭﺍﻧﻰ
ﻭﺗﺠﺎﺭﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی اﻳﻥ کاﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺩﺭﻋﺰﻟﺖ ﻭ ﻫﺠﺮﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.
ﻣﺠﺎﻟس
ﺧﻴﺎﺑانی
ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺠﺎﻟس ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﺠﺎﺭﺕ
ﻭﻏﻴﺒﺖ ﮔﻮﺋﻰ
ﻭﺗﻮﻃﺌﻪ ﮔﺮﻯ
ﻮﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭﻓﺮﺍﻣﻮشی
ﻮﻇﺎﻳﻒ الهی
اﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻨﻴﻥ کنیم ﻭﻣﺠﻠس
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺍﻳﻥ
ﺠﺴﺎﺭﺕ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﺮ
ﺣﺮﺍم ﻮﻳﺎ
ﻣﮑﺮﻭﻩ ﮐﻠﻤﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮح
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ: ﻓﺄﺫﺍ
ﺍﺑﻴﺘم الّاﺍ
اﻟﻤﺠﻠس
ﻓﺄﻋﻄﻮﺍ
ﺍﻟﻄﺮﻳق ﺤﻘّﻪ
ﺣﺎل که ﺍﺑﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﺭﺍضی
ﻧﻤﻴﺸﻮﻳﺪ.
ﻭﺍﺻﺮﺍﺭﺩﺍﺭﻳﺪ
ﺑﺎﻳﻥ کارﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻴﺪ ﭘس
ﺣﺪّ ﺍﻗﻞ ﺣق
ﺮﺍﻩ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻥ کنید .
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺣق
ﺮﺍﻩ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪﭼﻴﺴﺖ؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ: ﻏﺾ
ﺍﻟﺒﺼﺮ ﭼﺸم
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
کاﺭ ﻣﺮﺩﻡ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎ ﻭ
ﺍﺷﺎﺭﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ ﺍﻥ
ﺒﭙﻮﺷﺎﻧﻴﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺎﮔﺰﻳﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻤﺠﺎﻟس
ﭼﺸم ﺮﺍ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺘﻤﺮﮐﺰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
میدﻫﻨﺪ. ﻭ
ﮐﻒّ ﺍﻟﺄﺫﻯ ﻮ
ﺍﺯ ﺍﺯﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻥ عاﺑﺮﺍﻥ
ﻮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺳﺖ ﺑﺮ ﺩﺍﺭﻳﺪ.
ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ثوابی
ﻨﻤﻴﮑﻨﻴﺪ
ﮔﻨﺎﻩ ﻨﮑﻨﻴﺪ.
ﺳﺎﻟک
ﻨﺎﮔﺰﻳﺮ نیز
اﮔﺮ ﺧﺪﻣتی
ﻨﮑﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺳﻴبی هم
ﻨﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ ﺭﺩ
ﺍﻟﺴﻠﺎم ﻮ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴی
ﺴﻠﺎم
ﻮﺍﺣﺘﺮﺍمی
کرﺩ ﭘﺎﺳخ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ امر ﺳﻠﻮک
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺄﻣﺮ
ﺑﺎﻟﻤﻌﺮﻭﻑ ﻭ
ﺍﻟنهی عن
اﻟﻤﻨﮑﺮ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم
ﻔﺮﺻﺘﻬﺎ ﻳﺎﺩ
ﺍﻭﺭﻯ اﻧﺠﺎم
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﻨﻴک
ﻮ ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﺒﻮل عُرﻑ
جاری ﻭ ﺧﻮبی
کرﺩﻥ
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻳﺎﺩ ﺍﻭﺭﻯ ﮐﻨﻴﺪ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭼﻮﻥ
ﻔﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎﻥ
ﺼﺎﺣﺐ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﺮﺩﻡ
ﺍﻣﺮ ﻭ نهی
کنید . ﺍﻣﺮ
ﺑﻤﻌﺮﻭﻑ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺬﮐﺮ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﻳﺎﺩ ﺍﻭﺭﻯ
اﻣﺮﻳﻪ الهی
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﻴﺎ
ﺍﻣﺮ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ هم ﻧﺰﺩ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻣﻨﮑﺮ
ﻭﮐﺎﺭ ﺯﺷتی
ﺪﻳﺪﻳﺪ نهی
ﺪﻭﺳﺘﺎﻧﻪ ﮐﻨﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
هر ﺍﻣﺮ ﺯﺷﺖ
ﺍﮔﺮ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺩﺭﺍک ﻮﻋﻘل
لاﺯم ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺖ
ﺗﺎﺑبع ﻨﻔس
ﺍﻣﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﺒﻮﺩ ﻭ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺪﻯ
ﻨﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺤﺒﺖ
ﻓﻬﻤﺎﻧﺪ ﺗﺎ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﺗﺮک
ﻤﻔﺎﺳﺪ
ﻭﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺟﻠﺐ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ.

حدیث
2009 - ﺗﺮﻣﺬﻯ اﺯ
ﺍﺑﻮ ﻫُﺮﻳﺮﻩ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ:
ﻣﻥ ﺤُسن
اﺳﻠﺎم
اﻟﻤرء،
علاﻣﺖ ﺩﺭﺳتی
اﺳﻠﺎﻡ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺍﺳﻠﺎم عملی
ﺷﺨﺺ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﺮک ﻣﺎ ﻟﺎ
ﻳﻌﻨﻴﻪ ﺍﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﻪ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﮐﻤک
ﺒأﻣﺮ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺳﻠﻮک الهی
ﻮﻯ ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻳﻌنی ﺠﺰ
ﻏﺎﻳﺖ و هدف
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﺑﭽﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺘﻮﺟّﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ
ﻣﺎنع ﺴﻠﻮک
ﺴﺎﻟک ﺸﻮﺩ
ﺷﺮک اﺳﺖ ﻭ ﺍﻧﺼﺮﺍﻑ
ﺍﺯ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻤﺎ
ﺳﻮﻯ الله
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺷﻤﻥ ﺘﺠﺮﻳﺪ
ﻭﺍقعی ﻨﻔس
ﺍﻭﺍﺳﺖ. ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺑﺎﻃل ﺒﻮﺩﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎنی اﻭ
است ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎنی
ﺒﻌﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺍﺩّﻋﺎ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺘﺴﻠﻴم کامل
ﺒﺨﺪﺍ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳق تسلیم
به ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺮﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ معرفی
شده الهی اﺳﺖ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
قائم ﺑﺮﺳﺪ.

حدیث 2010
مسلم اﺯﺍﺑﻥ
عبّاس ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻭﺯﻯ ﺤﻠﻘﻪ
ﺍﻧﮕﺸﺘﺮﻯ
ﻄﻠﺎ ﺩﺭ ﺳﺖ ﮐسی
ﺪﻳﺪ. ﺍﻧﺮﺍ ﺍﺯ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺍﻭﺭﺩ ﻭ ﺩﻭﺭ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﻭ ﮔﻔﺖ:
ﺗﻌﻤّﺪ
ﺍﺣﺪﮐم الی
ﺠَﻤﺮة ﻣﻥ
ﻨﺎﺭ
ﻓﻴﺠﻌﻠﻬﺎ فی
ﻴﺪﻩ ﺟﺎﻯ
ﺘﻌﺠﺐ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻌﻤﺪﺍ ﻳکی اﺯ
ﺷﻤﺎ ﻗﻄﻌﻪ ﺍﺗشی
اﺯﺟﻬﻨم ﺮﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺭﺍﻭﻯ
اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﻮﺕ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﮐسی
ﺒﺼﺎﺣﺐ ﺍﻧﮕﺸﺘﺮﻯ
گفت ﺍﻧﮕﺸﺘﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯﮔﻴﺮ ﻭ
ﺍﺯﺍﻥ اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻦ. ﻭﻯ ﭙﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﻭﺭ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺎﻧﮕﺸﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻢ
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻯ ﻮﺍﻗﻌﺎ
ﺳﺎﻟک الهی
ﺒﻮﺩ. ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴم اﻭ
ﭼﻨﻴﻥ ﺨﺸﻮﻧتی
ﻤﻴﮑﺮﺩﻩ ﻭ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ که
ﺳﺎﻟک ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻓﻘﻄ ﻨﺼﻴﺤﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ گفته
نیز ﻨﺼﻴﺤﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻃﻠﺎ ﻭ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑثرﻭﺕ
ﻭ ﺩﻟﺒﺴﺘﻥ
ﺒﺎﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﻣﺎلی ﻮ ﺑﻴﻤﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﻤﺎﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻓﺮﺩﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺧﻄﺮ ﻋﺪم
ﻤﻮﻓﻘﻴﺖ ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﺑﺠﺎﻯ
ﺴﻠﻮک ﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍﻩ
ﺟﻬﻨﻢ ﻭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ
ﻣﻴﭙﻴﻤﺎﻳﺪ.
ﻭلی ﻤﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺤﻠﻘﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻤﺪﺕ ﻧﺰﺩ ﭼﻪ
ﮐسی ﺤﻔﻈ
ﻤﻴﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭼﺮﺍ ﭘس اﺯ
ﻣﺮگ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮخی عمدﺍ
ﻋﺸق ﺒﻤﺎل ﻮ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺗﺸﻮﻳق ﻮ
ﺗﺮﻭﻳج
ﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻣﺴﻴﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍفی اﺯ
ﺧﻄ اﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻠﻮک ﺒﺎ
ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ
ﮐلّ ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﻃﻠﺎ ﺭﺍ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩﺍﻥ
ﺤﺮﺍﻡ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺭﻩ
ﺭﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ
ﺭﻩ ﺭﻭﻯ ﻮ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻧﺎﻥ
ﮐﻪ ﻃﻠﺎ ﺭﺍ
ﻣﺠﺎﺯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هست . ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﮑم ﺰﻧﺎﻥ غیر
ﺳﺎﻟک ﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺎّ ﺯﻧﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ثرﻭﺕ
ﻭ ﺯﻳﻨﺖ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

حذیث
2011 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻮﻫﺮﻳﺮﻩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﻥّ
الله ﺗﻌﺎلی
غاﺭ ﺧﺪﺍﻯ
ﺘﻌﺎلی غیرتی
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭﺑﻪ
ﺍﻭ ﺑَﺮ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ. ﻭ ﻏﻴﺮة الله
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﻥ
ﻴﺄتی اﻟﻤرء
ﻤﺎ ﺣﺮّم الله
ﻋﻠﻴﻪ ﻭ
ﻏﻴﺮتی ﺸﺪﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻗتی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﺩﺳﺖ ﺑﮑﺎﺭﻯ
ﺒﺰﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮ ﺍﻭ ﺣﺮﺍم
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﺴﺎﺋل
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ
ﻭﺧﺪﺍ نیز
ﺘﻮجّه ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮتی ﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺩﺭﺍک
آﻥ ﺮﺍ ﻫم
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺗﻤﺎم
اﻋﻤﺎﻝ ﻣﺤﺮّم
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺗﺮک
ﺴﻠﻮﻙ
ﻭﮐﻮﺗﺎهی ﺪﺭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ ﺗﻮﻗﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎنی که
ﻋلیّ اﻟﻠﻬی ﻮ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻟﻠﻬی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﺮک
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺗﻮﺟﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻬﺮ ﻣﺎ ﺳﻮﺍ الله
ﺑﺎﻋث ﻏﻴﺮﺕ ﻭ
ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻬﺮﭼﻪ
ﺑﻨﮕﺮﻧﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧل
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻣﻌﺼﻮم اﺯ
ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺎﻋث
ﻏﻴﺮﺕ ﻭ ﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮ
ﭼﻴﺰ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
که ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟک ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ ﺑﺎﻋث
ﻏﻀﺐ ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﺑﮑلّی ﺴﻠﻮک
ﻨﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺩﺭک اﻫﻤّﻴﺖ
ﺳﻠﻮک الهی ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ غیرتی
ﻮﻏﻀﺒﻨﺎک
ﻨﻤﻴﺸﺪ.

حدیث
2012 – از پیامر نقل
شده که فرموده
است ﺍﻥّ
ثلاثة ﻣﻥ ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
(ﺳﻪﻧﻔﺮ ﺍﺯ
ﻳﻬﻮﺩ. ﻭلی
ﺪﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﻪ
ﻨﻔﺮﺳﺎﻟک
ﻮﻃﺎﻟﺐ ﻋﺮﻭج
ﻮﺍﺳﺮاء ﺒﺨﺪﺍ
ﻭ ﺍﻳﻠﻴﺎ یا الله)
ﺍﺑﺮﺹ ﻭ ﺍﻗﺮع
ﻮ اﻋﻤﻰ ( ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﭘﻴس ﻳﺎ ﺟﺬﺍمی
ﻮ ﮐﭽل ﻮ ﮐﻮﺭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ) ﺍﺭﺍﺩ الله
ﺍﻥ ﻳﺒﺘﻠﻴﻬﻢ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺑﻠﺎئی
اﺯﻣﺎﻳﺶ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻠﺎﻯ هر
ﺳﺎﻟک ﺨﻄﺮ
ﺳﻘﻮﻃ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻳک اﺯﻣﺎﻳﺶ الهی
اﺳﺖ. ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ الهی
ﻨﻴﺰ ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایتها
ﺪﺍﺭﺩ) ﻔﺒﻌث
ﺍﻟﻴﻬم ﻤﻠﮑﺎ (ﭘس
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ)
ﻓﺄتی اﻟﺄﺑﺮﺹ
ﻓﻘﺎل ﺃﻯّ ﺸیئ
اﺣﺐّ ﺍﻟﻴﻚ ؟(
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺑﺸﺨﺺ
ﭘﻴس ﮔﻔﺖ ﭼﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻮ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺗﺮﺍﺳﺖ) ﻗﺎل
ﻠﻮﻥ ﺤَﺴِﻥ ﻮ
ﺟﻠﺪ ﺣَﺴِﻦ(
ﺭﻧگ ﻮ ﭘﻮﺳﺖ
ﺯﻳﺒﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ.
ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ
ﻤﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
اﺭﺯﻭ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩﺍﺵ
ﺯﻳﺒﺎئی ﺠﺴم
ﺒﻮﺩﻩ) ﻭ ﻳﺬﻫﺐ
ﻋنّی اﻟﺬﻯ ﻘﺪ
ﻗﺬﺭنی ﺍﻟﻨﺎس (ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﺷﺪ
ﻣﺮﺩم ﻤﺮﺍ
ﻃﺮﺩ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﮐثییف
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﺍﺯ
ﻣﻥ ﻤﺮﺗفع
گرﺩﺩ. ﻭﻯ
ﺒﻨﻈﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﻭ
ﺑﻤﻌﺎﺷﺮﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺳﺨﺖ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﮐﻤﺒﻮﺩ و
عقده ﺭﻭﺍنی
اﻭ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﺍﺩﻩ)
ﻓﻤﺴﺤﻪ ﻓﺬﻫﺐ
ﻋﻨﻪ ﻗﺬﺭة ﻭ
ﺍﻋطی ﻠﻮﻧﺎ
ﺣَﺴَﻨﺎ (ﭘﺶ
ﺑﺎ ﻣﺴﺢ ﺩﺳﺖ
ﺑﺮﻭﻯ ﻮﻯ کشید
ﻭ ﺯﺷتی اﻭ ﺑﺮ
ﻃﺮﻑ ﺷﺪ ﻭ ﺭﻧگ
ﺰﻳﺒﺎ ﻳﺎﻓﺖ)
ﻗﺎل ﻓﺄﻯّ
اﻟﻤﺎل اﺣﺐ
ﺍﻟﻴک ﻘﺎل
اﻟﺄﺑﻞ (ﺳﭙس
فرشته ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺪﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻯ
که ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻰ ﮔﻔﺖ
ﺷﺘﺮ) ﻓاُﻋطی
ﻨﺎقة ﻋﺸﺮﺍ (ﭘس
ﺑﻮﻯ ﻴک ﺸﺘﺮ
ﺍﺑﺴﺘﻥ ﺪﺍﺩ) ﻭ
ﻗﺎل ﺒﺎﺭک الله
ﻟک ﻔﻴﻬﺎ (
ﻭﮔﻔﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻤﺎل ﺘﻮ
ﺑﺮﮐﺖ ﻭ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺑﺪﻫﺪ)
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﺋﻰ ﻭ
ﺳﺮ ﺷﻨﺎس
ﺑﻮﺩﻥ اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑثرﻭﺕ ﺩﺍﺭﺩ) ﻓﺄتی
اﻟﺄﻗﺮع ﻔﻘﺎل
اﻯّ ﺸیئ اﺣﺐ
ﺍﻟﻴﻚ ؟ (ﺳﭙس
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻧﺰﺩ
ﺍﻥ ﺸﺨﺺ ﮐﭽل
ﺮﻓﺖ ﻮ ﮔﻔﺖ ﺗﻮ
ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻯ) ﻗﺎل
ﺸَﻌﺮ ﺣَﺴَﻦ ﻭ
ﻳﺬﻫﺐﻋنّی
اﻟﺬﻯ ﻘﺬﺭنی
ﺍﻟﻨﺎس (ﻣﻮﻯ
ﺰﻳﺒﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ ﮐﻪ
ﺍﻥ ﺒﺎﻋث
ﻣﻄﺮﻭﺩ ﺷﺪﻥ ﻤﻥ
ﺪﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﺮﺩم
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.) ﻓﻤﺴﺤﻪ
ﻓﺬﻫﺐ ﻋﻨﻪ ﻭ
ﺍﻋطی ﺸﻌﺮﺍ
ﺣَﺴَﻨﺎ (ﭘس
ﺩﺳﺖ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺍﻭ
ﮐﺸﻴﺪ ﻭ) ﻗﺎل
ﻔﺄﻯ ﻤﺎل أﺣﺐّ
ﺍﻟﻴﻚ کچلی
اﻭ ﺑﺮ ﻃﺮﻑ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﻣﻮﻯ
ﺰﻳﺒﺎﺋی
ﻴﺎﻓﺖ) ﻓﺄﻋطی
ﺒﻘﺮة ﺣﺎﻣﻠﺎ (ﺳﭙس
ﮔﻔﺖ ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻯ
گفت گاﻭ ( ﻭﻟﺬﺍ
ﻳک گاﻭ ﺍﺑﺴﺘﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﻮﻯ
ﺪﺍﺩﻩ ﺷﺪ) ﻭﻗﺎل
ﺒﺎﺭک الله ﻟک
ﻔﻴﻬﺎ (ﻭﮔﻔﺖ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ کارﺕ
ﺑﺮﮐﺖ ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍنی
ﺒﺪﻫﺪ).ﻓﺄتی
اﻟﺄﻋﻤﻰ ﻓﻘﺎل
اﻯّ ﺸیئ اﺣﺐّ
ﺍﻟﻴﻚ ؟ (ﺳﭙس
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻧﺰﺩ
ﺷﺨﺺ ﮐﻮﺭ ﺭﻓﺖ
ﻭ ﭙﺮﺳﻴﺪﭼﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻯ)
ﻗﺎل اﻥ ﻴﺮﺩ الله
الیّ ﺒﺼﺮﻯ
ﻔﺄﺑﺼﺮ اﻟﻨﺎس
(ﮔﻔﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﻨﺎﺋی ﻤﺮﺍ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﻣﺮﺩم ﺮﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻢ) ﻓﻤﺴﺤﻪ
ﻓﺮﺩّ الله
ﺍﻟﻴﻪ ﺑﺼﺮﻩ (ﭘس
ﺭﻭﻯ اﻭﺭﺍ
ﻣﺴح کرﺩ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﻨﺎئی اﻭﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪ) ﻗﺎل
ﻔﺄﻯّ ﻤﺎل
أحبّ ﺍﻟﻴک؟
ﻘﺎل اﻟﻐﻨﻢ) ﺳﭙس
ﮔﻔﺖ ﭼﻪ ﻣﺎلی
ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻰ؟ ﮔﻔﺖ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ) ﻓﺄﻋطی
ﺸﺎة ﻭﺍﻟﺪﺍ (ﻳک
گوﺳﻔﻨﺪ
ﺯﺍﻳﺎنی ﺑﻮﻯ
ﺪﺍﺩ) ﻓﺄﻧﺘج
هذﺍﻥ ﻭ ﻭﻟﺪ
ﻫﺬﺍ (ﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﻣﺮﺗﺐ
ﺯﺍﺋﻴﺪﻧﺪ ﻭ
ﺍﻥ ﺴﻮمی ﻨﻴﺰ
ﺯﻳﺎﺩ ﺸﺪﻧﺪ)
ﻓﮑﺎﻥ ﻠﻬﺬﺍ
ﻭﺍﺩ ﻣﻥ
اﻟﺄﺑﻞ
ﻭﻟﻬﺬﺍ ﻭﺍﺩ
ﻣﻥ اﻟﺒﻘﺮ ﻭ
ﻟﻬﺬﺍ ﻭﺍﺩ ﻣﻥ
اﻟﻐﻨﻢ (ﭘس
ﻫﺮﻳک
ﺒﺎﻧﺪﺍﺯﻩ ﻳک
ﺪﺷﺖ ﻭﺩﺭّﻩ ای
ﭘُﺮ ﺍﺯ ﺷﺘﺮ
ﻭﮔﺎﻭ ﻭ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ).ثمّ اﻧّﻪ
اُتی اﻟﺄﺑﺮﺹ
ﻓﻴﺼﻮﺭﺗﻪ ﻭ
ﻫﻴﺌﺘﻪ (ﺳﭙس
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﭘﻴشین
ﻧﺰﺩ ﺍﻭ ﺭﻓﺖ) ﻓﻘﺎل
ﺮﺟل ﻤﺴﮑﻴﻦ
ﻗﺪ ﺍﻧﻘﻄﻌﺖ
بیّ اﻟﺤﺒﺎل
فی ﺴﻔﺮﻯ (ﮔﻔﺖ
ﻣﻥ آﺩم
ﺑﻴﭽﺎﺭﻩﺍﻯ
هستم ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
ﺒﻨﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺴﻔﺮ ﺍﺯ
ﻣﻥ ﺒﺮﻳﺪﻩ ﻭ
ﺩﺳتم ﺒﺠﺎﺋی
ﺒﻨﺪ ﻧﻴﺴﺖ) ﻓﻠﺎ
ﺑﻠﺎﻏلی
اﻟﻴﻮﻡ ﺍﻟﺎ
ﺑﺎلله ثمّ ﺒﻚ (
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﻗﺪﺭﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﻘﺼﻮﺩ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻡ ﻣﮕﺮ ﺑﺎﮐﻤک
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺗﻮ) ﺍﺳﺄﻟک
ﺒﺎﻟﺬﻯ اﻋﻄﺎک
اﻟﻠﻮﻥ
اﻟﺤَﺴِﻥ ﻮ
ﺍﻟﺠﻠﺪ
ﺍﻟﺤَﺴِﻥ ﻮ
ﺍﻟﻤﺎﻝ ( ﻟﺬﺍ
ﻗﺴﻤﺖ ﻣﻴﺪﻫﻢ
ﺑﮑﺴﻴﮑﻪ ﺭﻧگ
ﺰﻳﺒﺎ ﻭ ﭘﻮﺳﺖ ﺯﻳﺒﺎ
ﺑﺘﻮ ﺩﺍﺩ
ﻭﻧﻴﺰ ﻣﺎل
ﺰﻳﺎﺩ) ﺑﻌﻴﺮﺍ
ﺗﺒلغ ﺒﻪ فی
ﺴﻔﺮﻯ ( ﮐﻪ
ﺷﺘﺮﻯ ﺒﻤﻥ
ﺒﺪﻫﻰ
ﺑﺴﻔﺮﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻢ) ﻓﻘﺎل
اﻟﺤﻘﻮق
کثیرة (ﮔﻔﺖ
ﺍﻳﻥ ﺤق ﻤﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺯﻳﺎﺩ
اﺳﺖ) ﻓﻘﺎل
کأﻧّی اﻋﺮﻓﻚ
ﺍﻟم ﺘﮑﻥ
اﺑﺮﺹ ﻳﻘﺬﺭک
اﻟﻨﺎس؟
ﻓﻘﻴﺮﺍ
ﻓﺄﻋﻄﺎک الله (ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻔﺖ ﻣثل
اﻳﻨﮑﻪ ﺗﻮﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻢ. آیا
ﺗﻮ ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺴتی که
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍم ﻮ ﺑﭙﻴسی
ﻤﺒﺘﻠﺎ
ﻭﻣﻄﺮﻭﺩ
ﻣﺮﺩم ﺒﻮﺩﻯ؟
ﻭﻧﻴﺰ
ﻓﻘﻴﺮﺑﻮﺩﻩ
ﻭلی ﺨﺪﺍ ﺑﺘﻮ
ﻧﻌﻤﺖ ﺩﺍﺩ) ﻓﻘﺎل
اﻧّﻬﺎ
ﻭُﺭِثت ﻫﺬﺍ
ﺍﻟﻤﺎﻝ
ﮐﺎﺑﺮﺍ ﻋﻥ
کاﺑﺮ (ﮔﻔﺖ
ﺍﻳﻥ مال ﺮﺍ
ﺍﺯ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﻭﺳﺮﺷﻨﺎس
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺭثی
ﺑﺮﺩﻩﺍﻡ) ﻓﻘﺎل
اﻥ کنت ﮐﺎﺫﺑﺎ
ﻓﺼﻴّﺮک الله
الی ﻤﺎ ﮐﻨﺖ (ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻔﺖ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﻭغ گفته
ﺑﺎشی
اﻣﻴﺪﻭﺍﺭم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺸﮑلی که ﺑﻮﺩﻯ
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ).ﻭ
ﺍتی اﻟﺄﻗﺮع
فی ﺼﻮﺭﺗﻪ
ﻓﻘﺎل ﻠﻪ
ﻣثلما ﻗﺎل ﻠﻬﺬﺍ
(ﺳﭙس ﻧﺰﺩ ﺍﻥ
ﺸﺨﺺ ﮐﻪ ﻘﺒﻠﺎ
ﮐﭽل ﺒﻮﺩ ﺭﻓﺖ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺪﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺸﺨﺺ ﭘﻴﺶ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ) ﻭﺭﺩّ
علیه ﻣثلما
ﺭﺩّ ﻫﺬﺍ (ﻭ ﺍﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺠﻮﺍﺏ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﭘﻴشین ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ) ﻓﻘﺎﻟﺎﻥ
ﮐﻨﺖ ﮐﺎﺫﺑﺎ
ﻓﺼﻴّﺮک الله
ﺍلی ﻤﺎ ﮐﻨﺖ (ﻭﮔﻔﺖ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﻭغ
گفته ﺑﺎشی
اﻣﻴﺪﻭﺍﺭم ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺭﺍ ﺑﻮضع
ﻘﺒلی ﺨﻮﺩﺕ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ).ﻭ
ﺍتی اﻟﺄﻋمی
فی ﺼﻮﺭﺗﻪ (ﺳﭙس
ﻧﺰﺩﺍﻥ کسی ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﮐﻮﺭ
ﺑﻮﺩ ﺭﻓﺖ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺒﺸﮑل
گذﺷﺘﻪ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺍﻭﺭﺩ) ﻓﻘﺎل
ﺮﺟل ﻤﺴﮑﻴﻥ ﻮ
ﺍﺑﻥ ﺴﺒﻴﻞ
ﺍﻧﻘطعت بیّ
اﻟﺤﺒﺎل فی ﺴﻔﺮﻯ
( ﮔﻔﺖ ﺍﺩم
ﺒﻴﭽﺎﺭﻩﺍﻯ
هستم ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﻣﺎﻧﺪﻩﺍﻡ)
ﻓﻠﺎ ﺑﻠﺎغ لی
ﺍﻟﻴﻮم الّا
ﺑﺎلله ثمّ ﺒﻚ (ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧم
ﺒﻤﻘﺼﻮﺩم
ﺒﺮﺳم ﻤﮕﺮ ﺑﺎ
ﮐﻤک ﺨﺪﺍ ﻭ ﺗﻮ) ﺍﺳﺄﻟک
ﺒﺎﻟﺬﻯ ﺮﺩّ
ﻋﻠﻴک ﺒﺼﺮﻙ
ﺷﺎة ﺍﺗﺒلّغ ﺒﻬﺎ
فی ﺴﻔﺮﻯ (ﻗﺴم
ﺒﮑﺴی که ﺗﻮﺭﺍ
ﭽﺸم ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﻯ
ﺒﻤﻥ ﺒﺪﻫﻰ
ﺗﺎﺳﻔﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل کنم)
ﻓﻘﺎل ﻘﺪ ﮐﻨﺖ
ﺍﻋﻤﻰﻓﺮﺩّ الله
ﺍلیّ ﺒﺼﺮﻯ ( ﮔﻔﺖ
ﻣﻥ کوﺭﻯ
ﺒﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺑﻴﻨﺎئی ﺮﺍ
ﺑﻤﻥ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪ)
ﻓﺨﺬ ﻣﺎ ﺷﺌﺖ
ﻭﺩع ﻤﺎ ﺷﺌﺖ (ﻟﺬﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻟﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﮔﻴﺮ ﻭ
هرﭼﻪ ﺩﻟﺖ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ ﺟﺎ ﺑﮕﺬﺍﺭ)
ﻓﻮ الله ﻣﺎ
ﺍﺟﻬﺪک اﻟﻴﻮم
ﺒﺸیئ ﺍﺧﺬﺗﻪ لله
ﻋﺰّﻭﺟﻞ (ﺑﺨﺪﺍ
ﻗﺴم که ﭼﻴﺰﻯ
اﺯ ﺗﻮ ﺩﺭیغ
ﻨﺪﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺪﻫﻢ ﻭ ﺗﻮﺭﺍ
ﺩﺭﺯﺣﻤﺖ
ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻡ) ﻓﻘﺎل
اﻣﺴک ﻤﺎﻟﻚ (ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻔﺖ ﻣﺎل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﮕﻬﺪﺍﺭ) ﻓﺄﻧﻬﺎ
ﺍﺑﺘﻠﻴتم ﻔﻘﺪ
ﺭضی الله ﻋﻨﻚ (
ﺷﻤﺎ ﻫﺮ ﺳﻪ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺷﺪﻳﺪ ﻭﺧﺪﺍ
ﺍﺯ ﺗﻮ ﺭﺍضی
اﺳﺖ) ﻭ ﺳﺨﻄ
علی ﺼﺎﺣﺒﻴﻚ (ﻭﺧﺪﺍ
ﺍﺯ ﺩﻭ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺕ
ﻧﺎﺭﺍضی ﺍﺳﺖ.
ﺍﻥ ﺴﺎﻟﻜﻬﺎ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ رؤیا
ﭼﻨﻴﻥ
ﺪﺍﺳﺘﺎنی
ﺒﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻘﺎﺑل ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺒﻮﺩﻩ.
ﺍﻥ ﺪﻭ ﻣﺎل
اﻧﺪﻭﺯ
ﻭﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺖ
ﻭﺩﺭﻭﻏﮕﻮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﺳﻮمی
که ﭼﺸم
ﺒﺼﻴﺮﺕﻭ ﻋﻘل
اﺯ ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻭﺧﺪﻣﺖ ﮐﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﺮﺣﻤﺖ
ﻋﻘلی اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﻫم
ﺒﺮﺣﻤﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺳﺎﻟک
بی ﭙﻴﺮ ﻭﻋﺎﺷق
ﺨﺪﺍ ﻭلی
ﻮﺍﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺭﺍه کمک ﻜﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻥ ﺠﺬﺍمی ﻮ
ﮐﭽﻞ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻋﻘل ﻨﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻭﺿﺮﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺭﺍﺯﻣﺎﻳﺶالهی
ﻨﻴﺰﺷﮑﺴﺖ
ﺧﻮﺭﺩﻧﺪ. (
ﺑﻠﻮﻍ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮐﻮﺭ)
ﻫﻤﺎﻥﺴﺎلک
ﺒﺪﻭﻥ ﭙﻴﺮ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍلهی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﺎﻓﺘﻥ ﭙﻴﺮ
ﻭ ﺑﻴﻨﺎئی
عقلی ﺨﻮﺩ
ﺍﺭﺯﻭئی
ﻨﺪﺍﺭﺩ.

حدیث 2013 -
ﻣﺴﻠم اﺯ ﺣﺴﻥ
ﺒﺼﺮﻯ اﺯ
ﻋﺎﺋﺬ ﺑﻥ عمرﻭ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ ﺒﺮ
ﻣﺠﻠس ﻋُﺒﻴﺪ الله
ﺑﻥ ﺰﻳﺎﺩ
ﺍﻣﻴﺮ ﻇﺎﻟم
اﻣﻮﻯ ﻤﻌﺮﻭﻑ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﮔﻔﺖ (ﺍﻯ
ﺒُﻨﻰّ) ﺍﻯ
ﭙﺴﺮﻙ ﻣﻦ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﻨﻴﺪﻩﺍم
که ﮔﻔﺖ:ﺍﻥّ
ﺸﺮّ ﺍﻟﺮﻋاء
اﻟﺤﻄمة ﻓﺄﻳﺎ
ﻛﺎﻥ ﺘﮑﻮﻥ ﻤﻨﻬم
ﺒﺪﺗﺮﻳﻥ
اﻓﺮﺍﺩ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﭼﺮﺍناﻥ ﺑﺎﭼﻮﺏ
ﺩﺳتی ﻮ ﺧﺸﻥ
هستند .
کاﺭﻣﺎﺋﻴﺎﻥ
جهنّمی ﺒﻌﺪﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺣﻄﻤﻪ
ﻭ ﻫﻴﺰم
ﺸﮑﺴﺘﻪ ﺟﻬﻨم
هستند ﻭﺷﮑﻨﻨﺪﻩ
تر از ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﮐﻪ ﺗﻮ
نیز ﻤثل آﻧﻬﺎ
بوده ﺑﺎﺷﻰ.
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ هر
ﻗﻮﻡ ﺍﮔﺮ
ﻓﺎﺳﺪ ﻭﺟﻬﻨمی
ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺭﻋﺎﻳﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
گوﺳﻔﻨﺪﺍﻥ
ﺰﺑﺎﻥ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺠﻬﻨم
ﻤﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ گفته
ﺭﺍﻭﻯ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺷﺠﺎﻋﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺼﺪﺭ
ﺍﻭﻝ ﺍﺳﻠﺎم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﭘﺎﻳﺪﺍﺭ
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻮﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﺯﺑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻓﺴﺎﺩ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﺍﻧﻬم
ﺒﻨﺎم ﺨﻠﺎﻓﺖ
پیامبر و ﺍﺳﻠﺎم
ﻮﻧﻤﺎﻳﻨﺪگی
ﺨﺪﺍ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺳﭙس ﻋﺒﻴﺪ ﺑﻥ
ﺰﻳﺎﺩ ﮔﻔﺖ
ﺑﻨﺸﻴﻦ. ﺍﻳﺎ
ﺗﻮ نیز اﺯ
ﻧﺨﺎﻟﻪﻫﺎﻯ
ﻮﺭﺩﺳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺴﺘﻰ؟
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﺍﺷﻐﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺒﺎقی ﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻰ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘس ﺍﺯ
أﻟَک ﻮ
ﺳَﺮَﻧﺪ ﮐﺮﺩﻥ
آﺭﺩ ﻓﻘﻄ ﻨﺨﺎﻟﻪ
ﺑﺎﻗی
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﺿﻤﻨﺎ ﻣﻌﻨﻰ
ﺁﺷﻐﺎل ﻮ ﺑﺪ
ﺟﻨس ﺭﺍ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻋﺎﺋﺬ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻣﮕﺮ ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺨﺎﻟﻪ
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺨﺎﻟﻪﻫﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺯﻏﻴﺮ
ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺨﺎﻟﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺨﺎﻃﺐ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﺤﻤﺪ نیز
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻌﺘﺮﺽ
ﺍﻣﺪﻩﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﺣﺎﮐم
ﻈﺎﻟم ﺒﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
نهی اﺯ ﻣﻨﮑﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻣﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻌﺪﻯ اﻳﻥ
ﻤﺒﺎﺭﺯ ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻗتی کاﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﮑﺸﺘﻦ ﻋلیّ
ﺨﻠﻴﻔﻪ ﻭ
ﻣﻨﺼﻮﺏ ﻣﺮﺩﻡ
ﻭ ﮐﺸﺘﻥ اﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻥ ﻤﺤﺒﻮﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺯﺧمی ﻨﻤﻮﺩﻥ
ﻭ ﺳِﻘﻄ ﺠﻨﻴﻥ ﺪﺧﺘﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺑﺨﻮبی ﻤﻌﻠﻮم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺣکّام
ﺴﻴﺎﺳﻰ ﺑﻨﺎم
ﺨﻠﻴﻔﻪ ﻭ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ کاﺫﺏ
ﺧﺪﺍ ﻭﻳﺎ ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﻨﺎم
ﺪﻣﮑﺮﺍسی ﻮ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﮐثرﻳﺖ ﺟﺎﻫل
ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﮑﺠﺎ
ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﺳﺎل
ﻨﻴﺰﭼﻘﺪﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﺩﻭﺭﻯ اﺯ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻫم ﺪﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
و جهان ﺑﺨﻮبی
ﻨﻤﻮﻧﻪ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺪﻳﻨﻰ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﻣﮑﺮﺍﺗﻴﻚ
ﺑﺮﺍﻯﺮﻳﺎﺳﺖ
ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺎﻳﻥ ﺤﺪّ
ﻧﺮﺳﺪ. ﻭﺑﺎ
ﮔﺬﺷﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﭼﺮﺍ ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺗﺤﺖ ﺍﻏﻔﺎل
کاﺫﺑﺎﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ.
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺟﺪﺍ
ﺑﮑﻨﻴﻢ ﻭ
ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ.
ﺣﺪّ ﺍﻗل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍ ﺭﻭ ﺳﻴﺎﻩ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻨﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﻭﻓﺼل ﻨﻮعی ﮋﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭحی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﻫﻴﻢ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫم کمک ﺒﺎﻳﻨﺪﻩ
ﻗﻮم ﺨﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮعی
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻥ
آﺭﻳﺎﺋﻰ
ﻭﻣﺤﺒﻮﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻋلیّ ﻤﺮﺗﻀﻰﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﻴﻢ.

حدیث 2014 -
ﺗﺮﻣﺬﻯ اﺯ
ﺷﺪّﺍﺩ ﺑﻥ اﻭس
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﻟﮑﻴّس
ﻣﻥ ﺪﺍﻥ ﻨﻔﺴﻪ ﻋﺎﻗل
ﺒﺎ ﮐﻴﺎﺳﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐسی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻭﻥ ﻮ
ﺣﻘﻴﺮ
ﺑﺸﻤﺎﺭﺩ ﻭ
ﺍﻧﺮﺍ ﮐﻨﺘﺮل
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻔﻌلی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺎ ﭼﻴﺰ ﻭبی
اﻫﻤﻴﺖ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﺑﻠﮑﻪ ﻗﺘل آﻥ
نیز ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک الهی
لاﺯم اﺳﺖ. ﺧﻮﺩ
ﮐم ﺒﻴنی
ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺮﻭﺍنی اﺳﺖ ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭلی
اﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻣﻘﺎم ﻨﻔس
ﺷﻤﺮﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﺒﺮﺗﺮ
ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻭ
ﻣﻘﺎم ﺒﺎﻟﻔﻌل
ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ ﺮﺍ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺪﻳﮕﺮ
ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩﻫﺎﻯ
آﻳﻨﺪﻩ ﺣﻘﻴﺮ
ﺩﻳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻨﺸﺎﻧﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻋﻘﻞ نسبی ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺷﺨﺺ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺴﺘﻥ کمال
ﻤﻘﺎمی ﺪﺭ ﺭﻭح
ﻮ ﺫﺍﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻮﺍ ضع اﺳﺖ ﻭﻋﻤل
ﻠﻤﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻤﻮﺕ ﺍﻳﻥ
عاﻗل ﻮ ﺗﻮﺍﻧﺎ
ﺩﺭ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
حیوانی ﺧﻮﻳﺶ
ﮐﺎﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮔﺶ
ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﻮﺗﻌﺎلی ﻨﻔس
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ ﺍﻟﻌﺎﺟﺰ
ﻣﻥ اﺗﺒّع ها ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
عاﺟﺰ ﺍﺯ ﺳﻠﻮک
ﻮ بی اﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻋﺎﻗﻞ
ﮐسی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻨﻔس ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭ
ﺗﻤﻨّﻰﻋلی الله
ﻭﭼﻴﺰﻯ غیر
ﺧﺪﺍ ﺍﺭﺯﻭئی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺭﺯﻭﻯ ﻮﺻﻠﺖ
ﺑﺎ ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺩﻧﺒﺎل ﺸﻬﻮﺩ الهی
ﺠﺴﺘﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﺩﺍﻥ
ﻨﻔﺴﻪ ﻳﻌنی
ﺪﻭﻥ ﻮ ﺣﻘﻴﺮ
ﻭﻏﻴﺮ ﺍﻳﺪآل
ﺸﻤﺮﺩﻥ ﻧﻔس
ﻓﺎﺳﺪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﭙﺴﺖ ﺍﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻣﺤﮑﻮم کرﺩﻥ
ﻮ ﮐﻨﺘﺮل ﻮ
ﺳﺮﮐﻮﺏ ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﺍﺋم آن لاﺯﻡ
ﺍﺳﺖ. ﺣﻘﻴﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
ﻤﻘﺎم ﻔﻌﻠﻰ ﻭ
ﺍﺭﺯﺵ ﻣﻘﺎم
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی ﻮ
ﮐم ﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻣﻘﺎم ﻔﻌلی ﻮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭح ﺮﺍ
ﺑﻤﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﮑﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﻃﻠﺐ ﮐﺎﺭ. ﻭ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﮔﺬﺷﺘﮕی
ﻮ ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﻧﺸﺎﻥﺪﺍﺩ.
ﺩﻭن ﺗﮑﺒّﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ است
.ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﺗﺮﻳﻥ کاﺭ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪگی ﺒﺮﺍﻯ
هر ﻳک اﺯﻣﺎ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﻭ ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﻭ
ﺭﺳﻮل اﻭ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭ ﮐﺸﺘﻥ
ﻨﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ
ﻫَﻮَسرﺍﻥ ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ آﻥ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ نوع
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺣﺼﻮل ﻤﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﮊﻧﺘک
ﺮﻭحی غنی ﺘﺮ.
ﻭﺗﺒﺪﻳل ﻨﻔس
ﺑﺮﻭحی
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭﻧﻔس
ﻣﻄﻤئنّه ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﭼﻴﺰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮگ اﺳﺖ. ﻭ ﺟﺰ
ﺳﻠﻮک ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﻴﭽﮑﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺭﺩ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ اﻭ ﻧمی
ﺨﻮﺭﺩ. ﻭﻫﻴچ
ﭽﻴﺰﻯ که ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻪ ﺍﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﺑﺮﺩنی ﺒﺎﺷﺪ
ﺟﺰ ﺗﮑﺎﻣل ﺪﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﭽﻴﺰﻯ ﻨﻴﺴﺖﺣتی
اﮔﺮﻋﺒﺎﺩﺕﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻮ
ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ کسی ﺘﻤﺎم عمر
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺭﻭﺯﻩ
ﻭﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻘﻌﺮ
ﺟﻬﻨم ﺒﺮﻭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻫﺪﻑ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻓﻘﻄ
ﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ عاقل ﻮ
ﺗﻮﺍﻧﺎ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮگ اﻭ ﺍﺳﺖ.

حدیث 2015 - ﻣﺴﻠم
ﻮ ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻮ ﻫُﺮﻳﺮﻩ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﺸان
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻣﻥ
کرم اﻟﻨﺎس ﻣﺤﺘﺮﻣﺘﺮﻳﻥ
ﻮﺷﺮﻳﻔﺘﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺩﻡ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﻭ ﺫﺍﺕ
ﭼﻪ ﮐسی اﺳﺖ؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ: ﺍﺗﻘﺎﻫم هرﺍﻧﮑسی
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺳﻠﻮک الهی ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ٴﻨﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺮﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻳﺎ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻘﺮﺏ ﺑﺨﺪﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺮﻳﻒ ﻭ
ﺳﻴﺪ ﻭ آﺭﻳﺎئی
ﻮ ﺁﻗﺎ ﻭ
ﻣﺤﺘﺮﻡ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﺗﻘﻮﻯ ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭلی
ﻤﺮﺩم ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﺮﺍﻓﺖ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺣﺎﺿﺮﻳﻥ
گفتند ﺍﻳﻥ
ﻤﻘﺼﻮﺩ ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﺎ
ﻧﺒﻮﺩ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻓﺰﻭﺩ: ﻓﻴﻮﺳﻒ
ﻧبیّ الله
ﺍﺑﻥ ﻨبیّ الله
ﺍﺑﻥ ﺨﻠﻴل الله
ﭘس ﻳﻮﺳﻒ ﺭﺍ
ﻣثال  ﻣﻴﺰﻧﻢ
ﮐﻪ ﻫم ﺨﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ
ﻭ نیز ﭙﺪﺭﺵ
ﻭﺠﺪّﺵ ﮐﻪ
ﺧﻠﻴل ﻮ ﺩﻭﺳﺖ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩ.
ﺍﻳﻥ ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﻮﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺍﺯ
ﻳک اﻧﺴﺎﻥ کامل
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻳﻮﺳﻒ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺘّقی ﺘﺮ ﻭ
ﺷﺮﻳﻒ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﭘﺪﺭﺵ ﻳﻌﻘﻮﺏ
ﻭﺟﺪّش
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻭﻣﻘﺎم
ﻤﺤﻤﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﭽﻨﻴﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻧﮑﻪ
ﻣﻘﺎم الهی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﭘﺪﺭ
ﻭﺟﺪّﺵ نیز
ﭽﻨﻴﻥ ﺸﺮﺍﻓتی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﺯﻳﻮﺳﻒ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
هست ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮ ﻫﻤﻪ
اﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ ﻭ ﻧﻴﺰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺮﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ سلوکی
ﺪﻳﮕﺮ ﻭﺣتی اﺯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺗﺮﻧﺪ ﻭ ﺍﺷﺮﻑ
ﻭ ﺍﻓﻀﻞ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣل ﻮﺍﺻل
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرش رحمان ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﮐﻪ ﺣتی اﺯ ﻋﻴسی
ﻤﺴیح هم
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺪﺭ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮ ﺗﻘﻮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺣﺎﺿﺮﻳﻥ
گفتندﺍﻳﻥ
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﻣﺎ
ﻧﺒﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺯﻫم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺗﻘﻮﺍﺩﺍﺭﺍﻥ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻨﻄق
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣثال اﻭﺭﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺳﭙس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ:
ﻟﺎﺑﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺍﺯﺳﺮﺍﻥ عرﺏ
ﻭ ﻧﮋﺍﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺯﻣﻥ
بپرﺳﻴﺪ؟ ﭼﻮﻥ
اﻳﻥ ﺤﺎﺿﺮﺍﻥ
ﻣﺘﻌﺼﺐ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﭘﺮﺳﺖ
ﻭﻗﺒﻴﻠﻪ
ﭘﺮﺳﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻫﻤﻔﮑﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﮐﺎﺭﻯ هم
ﺒﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﺩﻧﺒﺎل
ﺘﻔﺎﺧﺮ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻫم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺻﺒﺮ ﻭﺳطح عقل
آﻧﻬﺎ ﭼﻨﻴﻥ
اﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ: ﺧﻴﺎﺭﻫم
فی
اﻟﺠﺎﻫﻠیّة
ﺧﻴﺎﺭﻫم فی
اﻟﺎﺳﻠﺎﻡ ﺍﺫﺍ
ﻓﻘﻬﻮﺍ ﺍﺷﺮﺍﻑ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ
ﺟﺎﻫﻠﻴﺖ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺨﻮﺑﺎﻥ
آﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺍﺳﻠﺎم
هستند . ﺑﺸﺮﻃ
اﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺘﻔﻘّﻪ
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻓﻬم
ﻮﻓِﻘﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻋلم ﻮ
ﻋﻘل ﻠﺪنّی ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﻘﻴﻬﻰ
ﻣﻄﺎلبی ﺪﺭ
ﺩﻳﻥ آﻣﻮﺧﺘﻪ
ﻭلی ﺴﻠﻮک الهی
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺧﻮﺑﺎﻥ
ﻘﺒل اﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ
ﻤﺘّﻘﻰ ﻭﺳﺎﻟک
عالم ﺒﻌﻠﻢ
ﻟﺪنّی ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺧﻴﺎﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
خیّرترین و
ﻧﻴﮑﺎﻥ
ﻮﺧﻮﺑﺎﻥ برتر
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻮ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ها
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ الهی
ﻮﻧﻔس ﭘﺎﻛﺘﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻧﮋﺍﺩﻫﺎ ﻭ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
ﺮﺍﻳج ﺨﻮﺏ تر
ﻧﻴﺰ ﺍﻫﻤﻴتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩﺷﺎﻥ
ﺒﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﻘﻮم
ﺨﻮﻳﺶ ﺗﻌﺎلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺳﺖ
ﻧﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻔﺮﺩﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﻭﺭ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ نیز
ﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﻔﺮﺩ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻭﻫم
ﻤﻘﺎم ﻔﺼل
ﻨﻮعی ﺮﺍﻳج
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﻗﻮم
ﻮ ﻧﮋﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ ﻭ
ﻧﺰﺩﻳک ﺒﺰﻭﺍل
ﻘﻮمی ﻮ ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ
ﺘﺎﺭﻳخی
ﺒﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺷﺨﺺ ﻏﻴﺮ
ﻣﺘقی ﻮ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭ ﺍﺯ ﻳک
ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭحی آﺭﻳﺎﺋﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ
ﺳﻴﺎﻩ ﭘﻮﺳﺘﻰ ﺍﻓﺮﻳﻘﺎﺋﻰ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﺯﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻗﻮم
ﻮﻧﮋﺍﺩ
ﺍﺭﻳﺎئی ﺨﻮﻳﺶ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺤﻘﻴﺮ ﻣثل ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻭﺗﮑثیر
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺘقی آﺭﻳﺎئی
ﺸﺪﻩ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺭﻳﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ و
تربیت میکند .
ﮐﻪ ﺍﺯ ﮐﻮﺯﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺮﺍﻭﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﻗﺒﻠﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﻔﺎﺧﺮ
ﻧﮋﺍﺩﻯﺍﺭﺯﺵ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻴن عرﺏ ﻭﻋﺠم
ﻮﻏﻴﺮﻋﺮﺏ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍ
ﻭﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭﺻﻨﻌﺖ ﺳﻠﻮک
ﻔﺮقی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺗﻘﻮﻯ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﺗﻘﺮﺏ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺗﺮس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﻣﺴﺦ
ﻧﺸﺪﻥ
ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ ﺭﻭح
ﻮﻋﻘل ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌلی
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ.

حدیث
2016 - ﻣﺴﻠم اﺯ ﺍﺑﻥ
ﻤﺴﻌﻮﺩ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻭﻯ ﺪﺭ
ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻪ: ﺍﻟﻠﻬُمّ
اﻧّی اﺳﺄﻟک
اﻟﻬُﺪﻯ ﻮ
ﺍﻟﺘُﻘی ﻮ ﺍﻟﻌﻔﺎﻑ
ﻭ ﺍﻟﻐِنی ﺨﺪﺍﻳﺎ
ﻣﻥ ﺴﺎﻟک ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺗﻮ ﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻡ. ﮐﻪ ﺑﻤﻥ
هُدی یا ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ برتر ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺮﺍﻩ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺪﻫﻰ ﻭ ﻳﻌنی
ﭙﻴﺮ ﻣُﺮﺑّی
ﻤﺮﺍ ﺑﻤﻥ
ﻤﻌﺮفی کنی ﻭ
ﻧﻴﺰﺍﺯ ﺗﻮ
ﺗﻘﻮﻯ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻢ ﮐﻪ
هم ﺘﻘﻮﻳﺖ
ﺭﻭﺡ ﻭﻫم
ﺘﻘﻴّﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﺎ ﺳﻮﻯ الله
ﻭمنیز کنترل
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﮐﺴﺐ
ﺗﻘﻮﻯ ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺍﺷﺘﻥ
غفاﻑ ﻭ ﻋﻔﺖ
ﻫﺴﺘﻢ. ﮐﻪ
ﺩﻭﺭﻯ اﺯ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺯﻥ ﺒﺎﺯﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩ ﻭ
ﮐﺎم ﺠﻮﺋی
ﺒﺮﺍﻯ ﺰﻥ اﺳﺖ
ﺍﺯ ﺗﻮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻏِﻨﺎ ﻭ بی
ﻨﻴﺎﺯﻯ اﺯ
ﻣﺎﻝ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﭼﻪ
ﻏﻴﺮﻟﺎﺯم ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ باشم ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
. ﺍﻳﻥ ﺪﻋﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﭽﻮﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ نیز
ﻫُﺪﻯ ﻮ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻫم
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮو نیز
ﺘﻘﻮﻳﺖ ﺭﻭحی
یاﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻫم
عﻔﺖ ﺍﺯ ﻣﺎل
ﺪﻧﻴﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﮐﻪ
ﺣﻠﺎل اﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﭼﻮﻥ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﺣﺮﺍم
کنند . ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
کاﻣل ﺸﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭼﺮﺍ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺮﺍ ﺑﺮ
ﺧﻮﺩ ﺣﺮﺍم
ﻤﻴﮑﻨﻰ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮ
ﺣﻠﺎل اﺳﺖ.

حدیث 2017 –
مسلم اﺯﻋُﺪﻯ
ﭙﺴﺮ ﺣﺎﺗم اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ اﺳﺖ: ﻣﻥ
ﺤﻠﻒ ﻋلی
ﻴﻤﻴﻥ هر ﮐس
ﻗﺴم ﺨﻮﺭﺩ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍ
ﺑﮑﻨﺪ ثمّ
ﺮﺃﻯ اﺗقی ﻠﻠﻪ
ﻣﻨﻬﺎ ﻭلی
ﺒﻌﺪﺍ ﮐﺎﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻴﺎﻓﺖ
ﮐﻪ ﺗﻘﻮﻯ
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﺗﺎﻣﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻓﻠﻴﺄﺕ
ﺍﻟﺘﻘﻮﻯ همان
کاﺭ ﺩﻭﻡ ﮐﻪ
ﺑﺘﻘﻮی ﻭ ﺗﺮس
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﺰﺩﮐﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺍﻧﺠﺎﻣﺒﺪﻫﺪ.
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺘﺪﻳﻥ ﻮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺘﮑﺎﻣل
ﻨﻮﻋﻰ ﻭ ﺗﻘﻮﻯ
ﻮ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺗﻘﻴﻪ ﻭ
ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣتی
اﮔﺮ ﻗﺴم
ﺒﺨﺪﺍ هم
ﺨﻮﺭﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﮐﺎﺭﻯ کم
ﺘﻘﻮﺍ ﺗﺮﻯ
ﺒﮑﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﻣﺮ
ﺧﻠﺎفی ﺮﺍ
ﺑﺪﻟﻴل ﻘﺴﻢ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻨﮑﻨﺪ
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ خُنثی
ﻨﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺳﻠﻮک ﺨﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﺑﺎﻃل
ﻨﮑﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻘﺴﻢ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺗﻌﻬﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
دﺭ ﺳﻠﻮک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﺍﻣﺮﻯ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺸﮑﻨﺪ
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
عوام ﻮ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺣﺪّ
ﺍﻗﻞ ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺪﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺨﻮیش ﺭﺍ
ﺍﺭﺯﻳﺎبی
کنند . ﻭ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍضی ﺘﺮ
ﻭ ﺍﺯ ﻧﻔس ﮐﻨﺘﺮل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث
-2018- اپیامبر
فرموده است - اﻥّ
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﺣﻠﻮة
ﺧﻀﺮة ﺩﻧﻴﺎ ﺳﺮﺳﺒﺰ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻥّ الله
ﻣﺴﺘﺨﻠﻔﮑم
ﻔﻴﻬﺎ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ (ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ)
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻦ (
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ)
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﺪﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﮑﻨﻴﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﻤﻌنی
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺪﻧﻴﺎ (ﺟﺎ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ) ﮐﻪ
ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻴﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ (ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ) ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮک الهی
ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻪ
ﺍﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺘﺎ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺎﻧﻴﺪ. ﻓﻴﻨﻈﺮ
ﮐﻴﻒ ﺗﻌﻤﻠﻮﻥ ﻮ
ﺧﺪﺍوند ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ
اﺳﺘﺨﻠﺎﻑ ﻭ
ﺍﺯﺍﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ ﺸﻤﺎ
ﻧﺎﻇﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺭﻳﺎﻓﺘﻥ
اﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﻄﻠﺐ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﻴﺪ.
ﺍﻳﺎ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﮐﺮﺩﺍﺭﻯ گناﻩ
ﭘﺮﻭﺭی ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﺠﻮﺋی ﻮﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺧﻠﻴﻔﻪ
ٴﺨﺪﺍ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺍﺷﺮﻑ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﺒﺸﺮ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ
کرﺩﻩﺍﻳﺪ
ﺗﮑﺎﻣل یا ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ.ﻓﺄﺗﻘﻮﺍ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺍﺗﻘﻮﺍ
ﺍﻟﻨﺴاء ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻨﮑﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺭک ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﺍﻧﺘﻘم الهی
ﻤﻌﺎﻑ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴﺪ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﻈﺎﺭﺕ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮ ﺷﻤﺎ
ﺑﻌﺪا
ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ
ﻧﺸﻮﻳﺪ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﮑﻨﻴﺪ. ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺗﻘﻮﻯ ﺗﺮس ﻭ
ﺗﻘﻴﻪ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﻧﭽﻪ
ﺩﻧﻴﻮﻯ اﺳﺖ ﻭ
ﺍﺯ ﺑﻬﺮﻩ ﮐشی
ﺪﺭ ﻟﺬﺕ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺠﺴمی ﻮ ﻓﮑﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺍﺯﺍﺩﻳﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨک ﺪﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺸﻤﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﮕﺬﺭﻳﺪ.
ﻧﮕﺬﺍﺭﻳﺪ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭ ﺣﻔﻈ ﻮ
ﺗثبیت ﻭ
ﺩﻟﺒﺴﺘﻥ ﺒﻪ
ﻣﻘﺎم ﺤﻘﻴﺮ
ﻓﻌلی ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺮ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ٴﺸﻤﺎ
ﻏﻠﺒﻪ ﮐﻨﺪ.
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯﺗﻘﻴﻪ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺯ
ﺯﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺩﻭﺭﻯ ﻮ ﺗﻘﻴﻪ
ﮐﻨﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍنی ﻮ
ﺗﺒﻌﻴﺖ ﺍﺯ
ﻫﻮﺍﻯ ﻨﻔس اﺳﺖ
ﺣتی اﮔﺮ ﺯﻧﺎﻥ
ﻘﺎﻧﻮنی ﻮ
ﺷﺮعی ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺫﮐﺮ ﺷﻤﺎ ﺯﻥ
ﭙﺮﺳتی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺰﻧﺎﻥ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ ﻭ
ﻣﺎنع اﺯ ﺳﻠﻮﻙ
الهی هستند
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻨﻴﺰ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ ﻭ
ﻣﺎنع ﺴﻠﻮﻙ ﻭ
ﻃﺮﺩ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺗﺮﻙ ﺷﻬﻮﺕ
ﺯﻧﺎﻥ ﺨﺪﺍﺟﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺟﺰ ﺧﺪﺍ ﺑﻬﻴچ
ﭽﻴﺰﻭ ﺑﻬﺮ ﺑﻬﺎﻧﻪ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳبی
که ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺗﻮﺟﻪ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫم
اﻧﺪﮐﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻮﺟﻬی
ﺒﻐﺮﺍﻳﺰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺍﺕ ﻭ ﻣﺎل
ﺪﻧﻴﺎ
ﻭﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪگی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
اﻧﺪﺍﺯﻩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺳﻠﻮک الهی
اﻭ بی ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻭ ﺣتی ﺪﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺘﻮﺑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﻧﻔﺎق آﻣﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺳﺨﺖ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺮﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﭙس ﺍﺯ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﻴﻔﻪٴ آﻟﻬﻰ
ﺑﻌﺪﺍ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﻣﺠﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭل
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﻴﻤﻪ الهی
ﺸﺪ ﻭﺟﻬﻨم ﻮ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺣﺮﺍم گرﺩﺩ.
ﻭ ﺑﻌﺪﺍ ﺣق اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻓﻌلی ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻓﺄﻥ اﻭل
ﻔﺘنة ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﮐﺎﻧﺖ فی
اﻟﻨﺴاء ﺪﺭ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
ﻤﺎنع ﺴﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞﭼﻪ
ﻳﻬﻮﺩ و هر
یهوه طالب ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﻭ
ﭼﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﺳﺮاء ﻮ ﻋﺮﻭج
کنندﻩ ﺑﻪ ﺍﻳل
ﻮاله و الله
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻫﻤﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺕ ﺭﺍنی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﻣﻴل ﺒﺎﺷﺒﺎع
ﻤﺤﺎﻝ ﻭ ﺳﻴﺮ
ﻧﺸﺪنی ﺪﺭ
هوسهای ﻧﻔس
ﺍﻣﺎﺭﻩ ﺍﺳﺖ
ﺑﺼﻮﺭتی که ﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺨﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻭ
ﻣﺤﺒﺖ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻃﻔﺎﻝ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻟﺰﻭم ﺘﻬﻴﻪ
ﻣﺎﻝ ﻭ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺭﻓﺎﻩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺗﺸﺮﻳﻔﺎﺕ
ﺯﻧﺪگی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﻮﺍﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺴأﻟﻪ ﺯﻥ ﻭ
ﺯﻧﺪگی ﻮ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻣﻄﺮح
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎﭘس ﺍﺯ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﻣﺶ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺑﺎ ﻨﻔس
ﮐﻨﺘﺮل ﺸﺪﻩ ﻭ
ﻣﻄﻤئنّه ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ
ﻋﻘل ﻮ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﺍﻟﻬﺎم
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻗﺪﺍم کند ﻭ
ﻇﻠم ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻨﻤﺎﻳﺪ.

حدیث
2019 - ﺗﺮﻣﺬﻯ اﺯ
ﺍﺑﻮ ﺍﻣﺎﻣﻪ
ﺑﺎﻫلی ﻨﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺳﻔﺮ ﺣجّة
اﻟﻮﺩﺍﻉ ﺧﻮﺩ
ﭘس ﺍﺯ ﺣجّ
گفته ﺍﺳﺖ:
ﺍﺗﻘﻮﺍ الله
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺘﺮﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻴﺰﻯ
که ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﻐﻀﺐ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻋﺪم ﺘﻘﻮﻯ و
نداشتن
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺭﻭح
ﺒﺎ ﺳﻠﻮک اﺳﺖ.
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺗﻘﻮﻯ
ﻮ ﺗﺮس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺍﻃﻠﺎق ﻨﺎم
ﺠزئی ﺑﺮ ﮐلّ
ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ
ﻭﺗﻘﻴﻪ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﺳﻮﻯ الله
ﻭﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻭﻋﻘل
ﻮ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ الهی
ﻮﻋﺮﻓﺎنی می
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺻﻠّﻮﺍ
ﺧﻤﺴﮑم ﻨﻤﺎﺯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﺪ.
ﻭﺑﻤﻌنی
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﻪ
ﭘﻨج شهود
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺻِﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨجم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺷﺮﻃ
لاﺯم ﻮ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﻤﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ ﻭ
ﺩﻳﺪﻥ ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻌادل ﺸﺪﻥ
ﻤﻘﺎمی ﺪﺭ
ﺗﮑﺎﻣل اﺳﺖ ﻭ
ﭘﺎکی ﻨﻔس
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮐﺎفی ﺒﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﻗﺎﺋم ﺸﺮﻃ
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺟﺰ ﺩﻭ ﺭﮐﻌﺖ
ﻧﻤﺎﺯ سپاس
ﺻﺒح گاهب با
ﺸﻬﻮﺩ قاتم
ﻮﺳﻠﻮکی ﺪﺭ
ﭘﻴﺶ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺘﻤﺎم ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺻﻮﻣﻮﺍ
ﺷﻬﺮﮐم ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺭﻭﺯﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺒﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
نصیحتی است .
ﻭلی ﺪﺭ ﺗﻤﺎم
ﺪﻭﺭﻩ ﺴﻠﻮﻙ ﻭ
(ﺭَﻣﺾ ﻋﻴﻦ) ﻳﺎ
ﭼﺸم ﺪﺭﺩ
ﮔﺮﻓﺘﻥ ﻮ ﺍﺷک
ﺮﻳﺰﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺗﻤﺮﮐﺰ و حضور
ذهنی ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻭﺯﻩ از
بسیاری امور
ﺑﮕﻴﺮﺩﻭﺻﻮم
ﻮ ﺍﻭم ﺒﮑﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻫم اﺍﻭم
ﻮ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺭﻭﺯﻩ ﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻮ ﺣﻮﺍس ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺯﻧﺪگی
ﺪﻧﻴﻮﻯ اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﺍﻓﻄﺎﺭ ﻳﺎ
ﺗﺮک ﺮﻭﺯﻩ ﻭ
ﺳﻠﻮک ﺒﮑﻨﺪ
ﻭﻋﻴﺪ ﻭ ﺟﺸنی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺍﺩّﻭﺍ ﺯﮐﺎة
ﺍﻣﻮﺍﻟکم ﻨﻪ
ﻓﻘﻄ ﻤﺎل
ﺤﺮﺍم ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎل ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ.
ﺗﺎ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺎ
ﺁﺳﺎﻥ
ﺗﺮﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﻤﻌنی ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﻣﺎل
ﻮﺩﺍﺭﺍﺋی ﺸﺨﺼﻰ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ
ﻭﺳﺒک ﻜﻨﻴﺪ
ﻭﭘﺎک
ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ ﺗﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎح
اﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﺭفع عقده ﻫﺎﻯ
کودکی ﻮ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻃﻴﻌﻮﺍ
ﺍُﻣﺮاءکم اﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﮐﻨﻴﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﺮ ﺍﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺴﻠﻮک الهی هستند
ﮐﻪ ﺍﻣﺮ ﻭ
ﻧنهی ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺨﻠﻔﺎﻯ الهی
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺰﻭﺭ ﻭ ﺯﺭ ﻭ
ﺯﻳﺮﮐﻰ ﺑﻨﺎم
ﺤﮑﻮﻣﺖ ﻣﺬﻫبی
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﺍﻣﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺸﺪ. ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺍﺣﮑﺎم ﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﻭﺳﺎﺋﻄ
کاما الهی ﺪﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﺑﺪﻫﻴﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻣﻴﺮﺍﻥ
ﺴﻴﺎسطی ﻮ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭ
ﮐﻮﺩﺗﺎ ﭼﻴﺎﻥ
ﻈﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﻣﺬﻫبی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻓﻘﻄ
اﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺣﮑﺎم ﺴﻴﺎﺳﻰ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﺘﺮﺟﻴح
ﺤﺎﮐﻢ ﺑﺮ ﺣﮑم
ﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻧﻬم
ﺪﺭﺣﺪﻭﺩ
ﻋُﺮﻑ ﻭﺣﻔﻈ
اﺭﺗﺒﺎﻃ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺣتی اﻟﺎﻣﮑﺎﻥ
ﻃﺮﺩ ﻭ ﺗﺮک
ﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻥ
ﻬﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺎﻝﻭﻣﻨﺎل ﻮ
ﺗﺮک هرﮔﻮﻧﻪ
ﺭﻭﺍﺑﻄ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﺣﮑﺎم
ﺴﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺣتی
ﺤﮑﺎم ﻤﺬﻫﺒﻯ
ﺮﺳﻤﻰ ﺷﺮﻃ
اﺎﻭل ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﺗﺪﺧﻠﻮﺍ
ﺟتّة ﺭﺑّﮑم ﺒﺎ
ﺍﻳﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﺘﻘﻮﻯ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻣﺎل ﻮﻧﻔس
ﻭ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﻤﺎﺯ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻬﺎﻯ
توسّل ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻮﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﺪﺍ ﺷﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺮﺏّ ﺻﺎﺣﺐ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﺎﺋم اﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﻭﺍﺻﻞ.
ﻭلی کاﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻞ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺭﺏّ
برتر ﺭﺣﻤﺎن
هستند . ﺗﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﻘﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺒﻌﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﮐﻮﺷش ﻤﺠﺪﺩ
ﻭﺳﻠﻮک الهی
ﻮﻳﮋﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
فرشته گونه
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎنی
گرﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺎ الله
ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﻭ
ﺗﺎ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺭﺏ ﻫﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
هستند. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﻭﺗﺠلّی ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄلق
الله ﺮﺳﻴﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﻥ کسی که
ﻣﻮﻓق ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ ﺍﻣﺎم آﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﺧﺮﻳﻥ کاﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮدر جهان
ﻇﻬﻮﺭﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺑﻬﺸﺖ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻮﺍﺻل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﭼﻬﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻟﻤﻥ
ﺨﺎﻑ ﻣﻘﺎم
ﺮﺑّﻪ ﺟﻨّﺘﺎﻥ
ﻭ ﻣﻥ ﺪﻭﻧﻬﻤﺎ
ﺟﻨّﺘﺎﻥ. ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
کاملان الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸته
ﺑﺨﻠق ﻮ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﻋﻠم
ﻠﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺪﺍﻭم آﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﻘﻴﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ اﻭ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺭﺍﻣﺶ ﺧﻴﺎلی
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ اﺯ
ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺧوﺮﺳﻨﺪ ﺍﺯ
ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ.
ﻭﺑﻬﺸﺖ
ﺷﻴﺮﻳﻥ رؤیاﻫﺎﻯ
ﺼﺎﺩﻗﻪ ﺪﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ.
ﻭﺑﻬﺸﺖ دوم در
ﺧﻮﺍﺏﺑﺮﺍﻯ
کاﻣلی که
ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ ﮐﺎﺑﻮس
ﻭ ﺧﻄﺮﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﺑﺎﺯﻯ ﻨﻔس ﻭ
ﺭﻗّﺎصی ﺸﻴﻄﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﻴﺎﺣﺘﻬﺎﻯ اﺭﺽ
ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﻨﺤﻮﻯ که ﻫﺮ
ﻳک اﺯ رؤیاﻫﺎﻯ
ﺸﺒﺎﻧﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل نیز ﻃﻮل
ﺒﮑﺸﺪ ﺧﺴﺘﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺼﺎﺣﺐ رؤیا
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻣﺮﮒ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯ نوع
ﺸﺮﻳﺖ ﻧﻴﺰ
ﺍﺧﺮﻳﻥ رؤیاﻯ
اﻳﻥ ﭽنی ﺪﺭﺧﻮﺍﺏ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻫﻤﻪ
ﺿﻤﻥ ﺪﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﻗﺒل
اﺯ ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻠﮑﻮتی ﻮ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﻘﺎﺋم هستند .
ﺍﻣﺎ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻮﻣ ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻳﮑی هفت
هزار سال
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﮐﺎﻣل ﻮﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻤﻨﺸﻴﻦ ﺷﺪﻥ
ﺒﺎ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎنی اﺳﺖ.
ﺍﻳﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣل ﻮ
ﺍﺻل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﻄﻮل
ﻤﻴﮑﺸﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﺧﺪﺍ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﻤﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻓﻘﻄ
ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻟﺬﺕ
ﺑﺨﺶ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺑﺎ ﮐﺪﺍم
عقلی ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫم
ﺒﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻃﻮل
ﻨﮑﺸﺪ ﻭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺩﺳﺖ ﺩﻫﺪ. ﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎل مسی اﺯ
ﺍﻳﻥ عوﺍلم
ﺠﺒﺮﻭتی ﻮ
ﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺸﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﻥ
کند .
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭﺟﻨﺎﻥ
ﻮﺟﻨّﺖﻫﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﻡ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
که تولد به
ﺪﻧﻴﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻋﺠﻴﺐﺗﺮ ﻭ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻓﻌلی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ.
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺑﺸﺮ ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺎﺑل
آﻥ ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
عقلی ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ عقلی
ﻧوع ﻤﻴﻤﻮﻥ ﻮ
ﺧﻮک ﻮ ﺧﺮس ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺎ ﺍﺳﺖ.
تمام مطالب حدیث
ﺑﺎﻟﺎ
ﺧﻠﺎﺻﻪﺍﻯ
اﺯﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺟﺮﺍﻯ اﺣﮑﺎم
ﻘﺼﺎﺹ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎم عباﺩﺍﺕ
ﻇﺎﻫﺮﻯ. ﺑﻠﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﻟﺰﻭﻡ ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﭘﻴﺮ ﻣﻌلم
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﻣﻴﮑند
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺗﻮﮐّل
اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻥ علم
اﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻌﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺣق ّ
اﻟﻴﻘﻴﻥ اﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی و ﻠﺪﻧﻰ
ﺑﺎﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬب ﺮﺳﻴﺪ.

حدیث
2020- از پیامبر
نقل شده که فرموده
است ﻋﺮﺿﺖ
ﻋلیّ لی
اﻟﺄﻣم ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ملل ﺩﺭ
ﻳک ﺴﻔﺮ
ﺭﻭﺣﺎنی
رؤیائی
ﺑﻤﻠﮑﻮﺕ ﺑﺮ
ﻣﻥ عرﺿﻪ
ﻭﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻓﺮﺃﻳﺖ
ﺍﻟﻨﺒﻰّﻭ
ﻣﻌﻪ ﺍﻟﺮﻫﻄ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺮﺍ ﺩﻳﺪم که
ﺑﺎ ﮔﺮﻭهی
اﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻟﻨبیّ ﻮ
ﻣﻌﻪ ﺍﻟﺮﺟل
اﻭ ﺭﺟﻠﺎﻥ ﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ
ﺩﻳﺪﻡ که ﺒﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﻳک ﻳﺎ
ﻧﻔﺮ ﺳﺎﻟکی
ﺒﻴﺸﺘﺮ همراه
ﻧﺒﻮﺩ. ﺭﺟل ﻮ
ﻣﺮﺩ ﺑﻤﻌنی
اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺭِﺟل ﻮ ﭘﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﻩ ﺭﻭﻯ الهی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻣﺮﺩ
نیز ﺑﻔﺎﺭسی
ﺸﺨﺺ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺩﺭ
مردانه و
شجاعانه ﺳﻠﻮک
مینماید ﻭ ﺍﻟﻨﺒﻰّ
ﻭﻟﻴس ﻣﻌﻪ
ﺍﺣﺪ ﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺪﻳﺪﻡ ﮐﻪ ﻫﻴچ
کسی ﺒﺎ ﺍﻭ
ﻧﺒﻮﺩ ﻭ ﺳﺎﻟک
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ نیز
ﺒﺎﻭﺭ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﻮﺩﻧﺪ. ﺍﺫ ﺭفع
لی ﺴﻮﺍﺩ ﻋﻈﻴﻢ
ﻓﻈﻨﻨﺖ ﺍﻧﻬم
اُﻣتی ﺴﭙس
ﮔﺮﻭﻩ ﻋﻈﻴﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻥ
ﻨﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻭل
ﺨﻴﺎل کرﺩﻡ
ﺍﻳﻨﺎﻥ اﻣّﺖ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻴﺎ
ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ
ﻤﻥ هستند .ﻓﻘﻴل
ﻠﻰﻫﺬﺍ ﻣﻮسی
ﻮ ﻗﻮﻣﻪ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﻣﺖ
ﻣﻮسی هستند .
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎ
ﻳﻬﻮﺩ ﺗﻤﺎس
ﺩﻳنی ﻮ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭﺑﺎ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﮐﻤﺘﺮ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻧﻘﺎﻃ ﺪﻭﺭ
ﺩﺳﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺒﻠیغ ﺪﻳﺎﻧﺖ
و طریقت عبادی
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
آنها را ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻣﺨﺼﻮﺹ کرده ﻭﺫﮐﺮ
ﻧﺎم ﻤﻮسی ﻮ
ﻳﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋل
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺑﻮﺩﺍ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻋﻴسی
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺨﻴلی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﻮسی ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﮑﻥ
اﻧﻈﺮ الی
اﻟﺄﻓﻖ
ﻓﻨﻈﺮﺕ ﻓﺄﺫﺍ
ﺳﻮﺍﺩ ﻋﻈﻴم ﺴﭙس
ﺑﻤﻥ گف تند
ﺣﺎل ﺒﻘﺴﻤﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍفقذ
ﻨﻈﺮ ﮐﻦ ﮐﻪ
ﮔﺮﻭﻩ
ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ
ﻭﺳﻴﺎهی اﺯ
ﺗﺮﺍﮐﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺠﺎ
ﺩﻳﺪﻡ. ﻓﻘﻴل
لی اﻧﻈﺮ ﺍلی
اﻟﺎفق ﻓﻘﺎل
آﺧﺮ ﻓﺎﺫﺍ
ﺳﻮﺍﺩ ﻋﻈﻴم ﺴﭙس
ﺑﻤﻥ گفتند
ﺣﺎل ﺑﻘﺴﻤﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻓق
ﻨﻈﺮ ﺍﻓﮑﻦ ﮐﻪ
ﮔﺮﻭﻩ
ﺑﻴﺸﻤﺎﺭﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻧﺠﺎ
ﺩﻳﺪﻡ. ﻔﻘﻴل
لی هذه ﺍﻣّﺘﻚ
ﻭﻣﻌﻬم
ﺴﺒﻌﻮﻥ اﻟفا
ﻳﺪﺧﻠﻮﻥ
اﻟﺠنّة ﺑﻐﻴﺮ
ﺣﺴﺎﺏ ﻭ ﻟﺎ
ﻋﺬﺍﺏ ﺳﭙس
ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍُﻣّﺖ
ﻭ ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﻮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺪﻳﻥ ﺘﻮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮ
ﺍﻧﻬﺎﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺰ ﻳﺎ ﺭﻗم
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻔﻮقب اﻟﻌﺎﺩﻩ
ﺯﻳﺎﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﺪﻳم ﻨﻈﻴﺮ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﻤگی
اﻳﻥ گرﻭﻩ
ﺍﺿﺎﻓﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺤﺴﺎﺏ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ عذﺍﺏ الهی
ﺪﺭ ﺟﻬنم ﻮ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﻘﻄ
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ هستند
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒلی
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ کمیر
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭحتی
کاﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺪﻳﺎﻧﺖ ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﻋیس
ﻨﻴﺰ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺴﻴﺤﻰ ﺑﺎ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻳﺎ ﺗﺮﻙ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻓﻘﺪﺍﻥ
اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻣﻘﺎﻣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ هستن
ﮐﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ نور
ﻗﺎﺋﻢ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﻭ
ﺗﺮک عباﺩﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک آنها
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺣﺴﺎﺏ ﻭﻋﻘﺎﺏ
ﻳﺎﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺒﺸﺮفصل نوعی
بهتر ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﻬﺎ ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
واصلان ولایت محمدی
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق
ﻤﻌﺼﻮﻣﻴﺖﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺒﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ الهی
هستند . ﻭﺍﻳﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺷﺎﻣل ﭽﻬﺎﺭ
ﮔﺮﻭﻩ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺧﺮﻳﻥ آﻧﻬﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ و هفت
هزار سال بعد
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ بهشت
انتظار خود در
عرش رحمان و
کشیدن ظهور
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﺰﻣﺎنی
خود
ﺮﺟﻌﺖ بجهان
ﮐﺮﺩﻩ ﺗﺎ
ﺳﻠﻮک ﺪﻳﺎﻧﺖ ﺟﺪﻳﺪ
مهدوی قائم ﺍﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎن ﻘﺎﺋم
آل ﻤﺤﻤﺪ
مهدوی موعود
وهمان
سوشیانس سوم زردشت
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎﻭ
ﮐﺸﻒ ﻭﻯ ﺍﺯ
ﻗُﺮّﻩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎن
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻗﺮﻩﺍﻯ که
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ
نیز ﺪﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺰ ﺍﺯ
ﺍﻥ ﻤﺤﺮﻭم
هستند .ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺭﺍﻭﻯ ﺴﭙس
ﻣﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﺑﻴﺎﻥ
اﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺑﺨﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﺣﻀﺎﺭ
ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻥ
گرﻭﻩ ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﺤﺴﺎﺏ و
کتاب و ﻋﻘﺎﺏ
ﺑﺤث
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﺮخی گفتند
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
اﺻﺤﺎﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻫﻴﺎﻥ
کنونی اﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﺮخی گفتند ﮐﻪ
ﺍﻧﺎﻥ کسانی
هستند ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻥ
بعدی اﺳﻠﺎم
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩﻭ ﺩﻭﺭﻩ ﺷﺮک
ﻘﺒل اﺯ ﺍﺳﻠﺎم
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻘﺒﻴل
ﺘﻔﺴﻴﺮﻫﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮ
ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭ
ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﻣﻮﺿﻮع ﺒﺤث
ﺷﻤﺎ ﭼﻴﺴﺖ؟
ﮐﻪ ﺩﺭﮔﻴﺮ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻴﺪ. ﻭﻗتی
ﻤﻮﺿﻮع ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻳﺎﺩ
ﺍﻭﺭﺷﺪ ﮐﻪ:ﻫم
اﻟﺬﻳﻥ لا
ﻳﺮﻗﻮﻥ ﺒﺮخی
از ﻣﻔﺴﺮﻳﻥ گف
ته ﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻗﺒل
اﺯ ﺍﺳﻠﺎم ﻭ
ﺩﺭﺟﺎﻫﻠﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﻪ (ﺭقی ﻮ
ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﻯ ﻮ
ﻧﻈﺮ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ)
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﺯ
ﮐﺴﺎنی هستند
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻥ
ﺨﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻌنی ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
کسانی هستند
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻮ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک ولایت
ﻤﺤﻤﺪﻯ بقائم
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ کسانی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﻈﺮ
ﻗﺮﺑﺎنی
ﺒﺒﺎﺯﻭ
ﺑﺒﻨﺪﻧﺪ ﻭﻳﺎ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻭﻳﺎ
ﻋﺒﺎﺭﺍﺗﻰ ﺩﺭ
ﺫﻫﻥ ﺤﻔﻈ کننذ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻫل عمل
عبادی ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺨﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﺣﻤل ﻤﺎﺩﻯ
ﻘﺮﺍﻥ بتن خود
ﻮﺗﮑﺮﺍﺭ ﻃﻮطی
ﻮﺍﺭ ﺍﻗﻮﺍل
اﻟﻬﻰ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﻟﻐﺖ ﺭَقّ ﻮ
ﺭَقی ﺒﻤﻌنی
ﺒﺮﺩِﻩ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ
ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ گفت
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ عدّﻩ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺮﺩﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺑﺮﺩگی غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ عشق
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﻪ ﺍﻥ اﺳﺖ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
هرﮔﺰ ﺑﻬﺸتی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ الهی
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﻩ
ﻭ ﺑﻨﺪﻩ ﻭﻋﺒﺪ
و موبد ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﻩ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ اﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻨﺤﻮﻯ ﺒﺮﺩﻩ
ﺷﺪﻧﺪ ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎﻣﻴﻥ
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺭقی
ﻨﻴﺰ ﻣﻌﻨﻰ (ﺗﺮﻗّﻰ)
ﻭﺗﻌﺎلی
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭﺍﻳﻥ
ﺒﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻤﺘﮑﺒﺮ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭگ
ﺒﻴﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﺨﺪﺍی نوع
بشر ﻭ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم هستند . ﻭ
ﻟﺎ ﻳﺴﺘﺮﻗﻮﻥ ﻮ
ﺍﻳﻨﺎﻥ کسانی هستند
ﮐﻪ ﮐﺴی ﺮﺍ ﺑﺮﺩﻩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺍﺳﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧمی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﺒﺮﺩگی ﻮ
ﺑﻨﺪگی ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﺪﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻮ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻭ
ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ
ﺪﻧﻴﻮﻯ اﺯ
ﻣﻮﻓﻘﻴﺖﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴم الهی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻣﺰﺩﻯ اﺯ
ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ همه مذاهب
ﺑﺎﻳﻥ
ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ ﺩﻳنی
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭلی
آﻨﺎﻥ ﺪﻳﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺎ
ﻳﺘﻄﻴّﺮﻭﻥ ﻴﻌنی
ﺒﻔﺎل ﻮ
ﺗﻄﻴّﺮ ﺑﺎ
ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ ﻭ
ﺳﻌﺪ ﻭ ﻧﺤس
ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
ﺤﻮﺍﺩث ﻭ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺷﺮ ﺍﺯ ﭘﻴﺶ
ﺍﻣﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍل ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﻬﺮﻩﻫﺎ ﺩﺭ
ﻓﺎﻟﮕﻴﺮﻯ ﻭ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﻠﻮکی
اﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻮ ﺍﺻل ﺪﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻓﻘﻄ
ﺒﺨﺪﺍ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻭ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺿﻤﻨﺎ ﺗﻄﻴّﺮ
ﺑﺎ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺧﻴﺎﻝ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻫﺎﻯ
ﺒﺪﻭﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻄﺮح ﻮ
ﺟﻬﺎﻥ ﺒﻴﻨﻰ ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻤﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺣﺮﻑ
ﻧﻤﻴﺰﻧﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ ﻋﻤل
ﺴﻠﻮﻙ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮔﻔﺘﻨﻴﻬﺎ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
الهی ﻮﻋﻘل
کلّی ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر
ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺴﻮﻯ کدﺍم هدف
ﺍﺻلی ﻮ ﺣﻘﻴقی
ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮح
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻋلی ﺮﺑّﻬم
ﻴﺘﻮﮐّﻠﻮﻥ که ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺘﻮﮐل ﻮ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺨﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﻓﺎﻟﮕﻴﺮﻯ ﻭ
ﺑﺮﺩگی ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺨﺪﺍ
ﺗﻮﮐل ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺳﺒک
ﺘﻌﺒﻴﺮ ﻗﺮﺍﻥ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻌﻤﻮل
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺎم
ﺠزئی ﺑﺮﮐلّ
ﺘﻌﻤﻴم ﺪﺍﺩﻩ
ﻭ ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺻﺮﻓﻪ ﺟﻮئی عباﺭﺍﺕ
ﺍﺿﺎفی ﺪﺭ ﻃﺮح
ﻤﺴﺎﺋل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﮐﻮع
کنید. ﻳﻌﻨﻯ
ﻨﻤﺎﺯ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎم ﺠزئی ﺒﺮ
ﮐلّ آﻥ اﻃﻠﺎق
ﺸﺪﻩ. ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻨﻴﺪ
ﺑﻤﻌنی عباﺩﺕ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.ﻳﻌنی
ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﻨﻤﺎﺋﻴﺪ. ﻭ
ﺳﻠﻮک ﻛﻨﻴﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ الهی
ﺪﺭﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻴﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺤﺴﺎﺏ
ﻭﻋﻘﺎﺏ
ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﮐﺴﺎنی هستند
ﮐﻪ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻔﻨﺎﺗﻴک
گذﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺘﻮﮐﻞ ﻭ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم ﺨﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻨﮑﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺑﭙﺪﻳﺪﻩﻫﺎ
ﻭ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎﺕﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺫﻫنی که ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺗﻮﺟﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻓﻘﻄ عمل
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻮﻓﻖ می
ﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺒﻬﺸﺖ
ﺑﻴﺤﺴﺎﺏ
ﻭﻋﺬﺍﺏ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺻﺒﺮ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﻳﺶ ﻫﻤﻪ ﻋﺬﺍﺑﻬﺎ
ﻭﺑﻠﺎﻫﺎ
ﺭﺍﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﺗﺤﻤّل
کرﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺭﺍﻭﻯ اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ هنگام
ﺸﺨﺼی ﺒﻨﺎم
عکّاشه ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺪﺭﮔﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻋﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍ ﺍﻭﺭﺍ
ﺿﻤﻥ آﻥ
ﺒﻬﺸﺘﻴﺎﻥ بی
ﺤﺴﺎﺏ ﻭﻋﺬﺍﺏ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺑﺎﺯﻫم
عکّاﺷﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺩﻋﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﻧﻪ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﻭﺻﺒﺮ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺨﺪﺍ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻋﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﺑﻮﺩﻥ عدم
ﺸﺎﻳﺴﺘگی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺑﻌﺪﻫم ﻴک
ﻨﻔﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﻤﻴﻥ ﺪﻋﺎ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻤﻮﻣﻴﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻨﻔﺮ ﺩﻭم گفت :
ﺳﺒﻘک عکّاﺷﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﻳﺮ
ﺷﺪه ﻋﮑﺎﺷﻪ
ﻗﺒل اﺯ ﺗﻮ
ﺑﺪﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﻋﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﺸﺨﺺ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﺮﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺍﺯﺭﻭﺵ سلوک
ﻣﺤﻤﺪﻯ عمل
کند ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻫﺮﮐﻪ ﺑﺮﻭﺵ
ﺍﺻلی ﻤﺤﻤﺪ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ ﻭﻫﺮ
ﮐس ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺪﺍﻥﻤﻴﺮﺳﺪ.

حدیث
2021 - ﻣﺴلم اﺯ ﺍﺑﻮ
ﻫُﺮﻳﺮﻩ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ: ﻳﺪﺧل
اﻟﺠنّة
ﺍﻗﻮﺍم
أﻓﺌﺪﺗﻬﻢ ﻣثل
أﻓﺌﺪة ﺍﻟﻄﻴﺮ
ﺍﻗﻮﺍم ﺍﻭم
کنندﮔﺎنی
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﻗﻠﺐ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﻠﺐ
ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺧﻮﻝ
ﺑﻬﺸﺖ ﻓﻘﻄ ﺪﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل کاﻣﻞ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﺭﻭﺵ سلوک
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ سلوکی
ﺪﻳﮕﺮ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ غیر
ﻭﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺑﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮنوع
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ
ﻭ ﺳﻠﻮک ﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎل کنند .
ﺍﻗﻮﺍم ﺠمع
ﻘﻮﻡ ﺑﻤﻌنی
ﻤﻠّﺖ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻌنی ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ
ﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻴک ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ ﻮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻧﺒﻮﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻤﻌنی اﻭم کنندﮔﺎﻥ
آﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﮔﺮﻭهی ﻤﺮﺩم
ﻈﺎﻫﺮﺍ ﭘﻴﺮﻭ
ﻭﻳﺎ ﻣﻠﺖ
ﺑﻤﻔﻬﻮم
ﺴﻴﺎسی ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺮﺍﻳﺞ است . (ﻓﻮآﺩ)
ﻳﺎ ﺩﻝ ﺧﺎﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩل آﻧﻬﺎ
ﺗﺒﺪﻳل ﺒﺪلی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺸﺪﻩ ﻭﻗلبی
ﺮﺣﻴﻢ ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻭﺑﺎ
ﺑﻴﻨﺶﻋﻘل
کلّی ﻮﻋﻠم
ﻠﺪنّی ﺨﻮﺩ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﭘﺮﻭﺍﺯشجاعانه
ﺩﺭ ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﭘﺮ
ﺍﺯ ﺷﻮﻕ
ﻭﺍﺷﺘﻴﺎﻕ ﻭ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺎﮐﻤک اﺣﺴﺎس
ﻭﻋﺸﻖ ﻭ ﺭﻗّﺖ
ﻗﻠﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﻗﻠبی ﻮ ﻓﮑﺮﻯ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺸﺮﻃ لاﺯم
هستند . ﭘﺮﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺑﺎ
ﻗﻠﺐ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺠﺎﻯ ﻘﻠﺐ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺗﻰ
ﺑﺎ ﺫﻫﻥ ﻮ ﻓﮑﺮ
ﻋﺎﻃفی که
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻗﺪﻳم عموما
ﺗﺼﻮﺭ ﺑﺮ ﺍﻳﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﮐﺰ ﻓﮑﺮ ﺩﺭ
ﻗﻠﺐ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻗﻠﺐ ﻣﺤل
اﻧﻘﻠﺎﺏ ﺭﻭحی
ﻮﺗﮑﺎﻣلی اﺳﺖ.

حدیث 2022 -
ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻥ عبّاس ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪﺩﺭ ﺩﻋﺎئی
ﭽﻨﻴﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺘﻌﻠﻴم
ﺪﻋﺎ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﺍﻟﻠﻬمّ
ﻠک اﺳﻠﻤﺖ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺗﺴﻠﻴم ﺘﻮ
ﻫﺴﺘﻢ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺸﺪم
ﻮ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی هستم
.ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﻌﻔﻮ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍل گذﺷﺘﻪ
خودم ﻭﮐﻤک ﺪﺭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﻠﺎﺵ
ﺧﺪﺍﺟﻮئی کنونی
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺷﺎﻧس
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍل آﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻌﺪﻯ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺩﺍﻧﻯ اﻭ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﻡ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﻠﻮک ﻤﻥ ﺪﻳﺮ
ﺷﺪ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺮﺳﻴﺪﻡ ﺗﻮ
ﺧﻮﺩ ﺍﺟﻞ ﻭ
ﻣﻬﻠﺖ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻰ.
ﻭﺧﻴﺮ ﻭ ﻧفع
ﻤﻥ ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ
ﻭ ﻋﺠﻠﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻡ. ﻭ ﺑک
ﺁﻣﻨﺖ ﺑﺘﻮ
ﺑﺎﻭﺭﻯ غیبی ﻮ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺩﺍﺭﻡ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻴنی
ﺧﻮﺍﻫم ﻴﺎﻓﺖ.
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﻤﻌنی اﻭم
کرﺩﻥ اﺳﺖ
ﻭﻋﻤل ﻨﻤﻮﺩﻥ
ﻭ ﺑﻘﺼﺪ ﺧﺪﺍ
ﻫﻤّﺖ کرﺩﻥ
ﻭﺭﺍﻩ
ﭘﻴﻤﺎﺋﻰ
ﻭﺳﻔﺮ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﻤﻠﮑﻮﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ کرﺩﻥ.
ﺑﺘﻮ ﺍﻭم
ﻤﻴﮑﻨﻢ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺘﻮ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ اﻭم
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ.
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺣل اوم
کرﺩﻥ ﺑﺮﺍﻯ
اﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﻭﻡ ﻭ
ﻳﻮم ﻮ ﺭﻭﺯ
شهود ﻗﺎﺋم اﺳﺖ
ﮐﻪ احتمالا
هم اکنون
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮش رحمان
ﻮ ﺍﻏﺎﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺪﺭ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻋﻠﻴک
ﺘﻮﮐّﻠﺖ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﮐﻢ ﻭ
ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻤﻦ
ﻭﻫُﺪﻯ ﺠﻮﺋﻰ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺗﺤﻤّل
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﺍﻥ
اﺯ ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻧﻔس
ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ علیه
ﻣﻦ ﻓﻘﻄ ﺒﺘﻮ
ﺗﮑﻴﻪ ﻭ ﭘﻨﺎﻩ
ﺩﺍﺭﻡ ﻭ ﺗﻮ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﻣﻥ ﻮﮐﻴل هستی
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻥ ﻮ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻣﻦ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍل ﻮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻥ ﺒﻨﻤﺎﺋﻰ. ﻭ
ﺍﻟﻴک أﻧَﺒﺖ ﺍﻧﺎﺑﺖ
ﺗﻮﺟﻪ ﻭ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺩﻥ ﻭﻗﺼﺪ
ﮐﺮﺩﻥ ﻮ ﻧﻴﺎﺑﺖ
ﺑﺮﺍﻯ اﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻦ ﻫﻤگی ﺒﺎ
ﺗﻮ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺗﻮﺭﺍ ﺷﺮک
ﻤﻴﺪﺍﻧﻢ ﻣﮕﺮ
ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺘﻮﺭﺍ.
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﺯ
ﻣﺮﺷﺪ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ بمعرفی
خداوند
ﻭﮐﺎﻣل ﺼﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴنی
ﺸﺮﻭع ﺒﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﻨج
ﺘﻥ آل عبا
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﮐﺴﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻋﺮﺵ
رحمان ﺧﺘم
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑک ﺨﺎﺻﻤﺖ ﻭﺑﺎ
ﮐﻤک ﺘﻮ
ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻮ
ﻭﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺗﻮ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﭼﻪ ﻏﻴﺮ ﺗﻮ
ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺠﻨﮕم
ﻮﺑﺎ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩﻡ ﻭﺑﺎ
ﺷﻴﻄﺎﻥ
اﻫﺮﻳﻤﻥ ﻀﺪ
ﺧﺪﺍ ﻭﺑﺎ
ﺗﻤﺎم آﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﻏﺮﻭﺭﻫﺎﻳﻢ
ﻭ ﺣتی ﺒﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩم
ﻤﻴﺠﻨﮕﻢ ﻭ
ﺑﮑﺸﺘﺎﺭ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭم ﻮ
ﺗﺮک ﻤﻘﺎم
ﻮﺣﺎل کنونی
ﺨﻮﺩم ﻤﻴﮑﻨﻢ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ
اﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺗﻮﻭ
ﺑﺎﮐﻤﻜﺘﻮﺍﺳﺖ.
ﺍﻟﻠﻬمّ
أﻋﻮﺫ ﺑﻌﺰّﺗک ﺨﺪﺍﻳﺎ
ﭘﻨﺎﻩ ﻣﻦ ﻓﻘﻄ
ﺒﻤﻘﺎم عزﻳﺰ ﻭ
ﻗﻮﻯ ﻭﻣنیع ﺘﻮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﺘّکی
ﺒﻘﺪﺭﺕ ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﺎئی ﺘﻮ
ﻫﺴﺘﻢ. ﻟﺎ ﺍﻟﻪ الّا
ﺍﻧﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻣﻌﺒﻮﺩ
ﻭ ﻣﻄﻠﻮﺑﻰ ﺟﺰ
ﺗﻮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﻤﺎ ﻮ ﺍالله
ﻣﻌﺒﻮﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺣتی ﻮﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ
ﻣﻥ ﻮﺣتی ﻤﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﻥ ﺪﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﺒﻮﺩ ﻭﺍقعی
ﻮ ﺍﺻلی ﻤﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺭﺏّ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻣﻘﺎﻡ الهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺍﻥ
ﺘﻀﻠّنی ﺨﺪﺍﻳﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻥ
ﺪﻋﺎ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﺧﻮﺍﺳﺘﻬﺎئی
که ﻣﻴﮑﻨم
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫم ﺗﺎ
ﻣﺮﺍ ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﻮ ﺗﻌﺼبی
ﻮﮔﻤﺮﺍهی
ﻨﺪﻫﻰ. ﻭ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﻮ ﺣﺎل ﻮ
ﺗﮑﺎﻣل ﺪﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﻤﻦ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﺮﺍ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ هدﺍﻳﺖ
ﻭ ﺭﻭﺷﻨﺎئی
ﺒﺪهی ﻮ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮ ﺗﻌﺎلی
ﺒﺪﻫﻰ. ﮐﻪﻫم
گمرﺍﻩ ﻧﺸﻮﻡ
ﻭﻫم ﺠﺎ
ﻧﻤﺎﻧﻢ ﻭ ﺍﺯ
ﻗﺎﻓﻠﻪ ٴﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺯ ﺘﺎ ﺍﺑﺪ
ﻋﻘﺐ ﻧﻤﺎﻧﻢ ﺍﻧﺖ
ﺍﻟحیّ اﻟﺬﻯ
لا ﺗﻤﻮﺕ ﺗﻮ
ﻫم ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺴتی
ﻮﻫم ﺰﻧﺪﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﻣﺮگ
ﻨﺪﺍﺭﻯ ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭطی ﻤﺮﺍﺣل
ﻮﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺪﻧﻴﻮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻯ. ﻟﺬﺍ
ﻣﺮگ ﻮﺗﻮﻟﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻯ . ﻭ
ﺍﻟﺠﻥ
ﻮﺍﻟﺄﻧس
ﻳﻤﻮﺗﻮﻥ ﺪﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻤﺎم
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﻋمّ اﺯ
ﺟِﻥّ ﻳﺎ
ﺍﺭﻭﺍح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﻮ
إنس ﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎﻫﻤﮕﻰ
ﻣﺮگ ﻮﻣﻴﺮﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﻤﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻫﻨﻮﺯ ﻫم ﻤﺮگ
ﻮ ﺗﻮﻟﺪﻫﺎﻯ
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﻧﺒﺎﺗﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍنی ﻮ
فصول نوع بشری
ﺍﻧﺴﺎنی
ﺒﻤﻴﺮﻧﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻠﺎﺋﮑﻪﺍﻯ ﻮ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﺣتی
اﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﺎ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮعی
ﺒﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻣﻮﻓق
ﻨﺸﺪﻧﺪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎئی
ﺪﺭ ﻣﻘﺎم ﻨﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺮﺍﻩ
ﺩﺭﺍﺯ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
طی گنند
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﺮﺿﺎ ﻭ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﺗﻮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻮﻓقب
ﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻔﻌﻠﻰ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻭﺑﭽﻪ
ﺭﻭﺷﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻥ ﺮﺍ ﺑﺪﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮعی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻃﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄلق اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺮگ ﻮ ﻣﻴﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺍقغی ﻮ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻄﻠق
اﺳﺖ. ﺍﻥﭽﻨﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﻰ
ﮐﻪ ﻋﻘل ﻮ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
ﻮ ﺻﻔﺎﺕ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻥ ﻤﻘﺎم
ﻤﻄﻠق ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.

حدیث 2023 -
ﺗﺮﻣﺬﻯ اﺯ
ﻋﻤﺮ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ: ﻟﻮ ﺍﻧﮑم
ﺘﺘﻮﮐﻠﻮﻥ علی الله
ﺣقّ ﺘﻮﮐّﻠﻪ ﺍﮔﺮ
ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺯﻧﺪگی ﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﺘﻮﮐل ﻮ
ﻣﺘّکی ﺒﺎﺷﻴﺪ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻮﮐﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻟﺮﺯﻗﮑﻢ
ﮐﻤﺎ ﻳﺮﺯق
اﻟﻄﻴﺮ ﺗﻐﺪﻭ
ﺧﻤﺎﺻﺎ ﻭﺗﺮﻭح
ﺒﻄﺎﻧﺎ ﺭﺯق
ﺸﻤﺎ ﺭﺍ ﺍﻥ
ﭽﻨﺎﻥ ﺗﺎﻣﻴﻥ
ﻤﻴﮑﺮﺩ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ
ﭙﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺒﺎﺷﮑم ﺨﺎلی ﻤﻴﺎﺋﻴﺪ
ﻭﺑﺎ ﺷﮑم
ﭙُﺮﺍﺯﻏﺬﺍ ﻣﻴﺮﻭﻳﺪ.
ﻳﻌنی اﮔﺮ ﺷﻤﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺗﻮﮐل
ﻮ ﻣﺘّکی ﺒﺨﺪﺍ
ﺑﺎﺷﻴﺪ ﺗﺎ
ﮔﺬﺭﺍﻥ ﺯﻧﺪگی
ﻤﺎﺩﻯ ﺸﻤﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
هرﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺻﻠﺎح ﺒﺪﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ
ﺭﺯق ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘلی ﻮ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک ﻮﻯ
ﭼﻨﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﺮﻭﺍﺯﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺯق ﻮ
ﺭﺣﻤﺖ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﻟﺎﺯم ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ طی
ﺒﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﭘﻴﻤﻮﺩﻩ
ﺷﻮﺩ. ﮔﺮﺳﻨﻪ
ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻴﺪ
ﺳﻴﺮﺍﺏ ﺩﺭ
ﺭﻭح ﺒﺎﺯﻣﻴﮕﺸﺘﻴﺪ
ﻭ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺮﻓﺘﻴﺪ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺸﺘﻴﺪ.
ﺗﻮﮐل اﺯ
ﺷﺮﻭﻃ لاﺯم ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮ
ﺗﻮ ﻓﻴق ﺪﺭ ﺍﻥ اﺳﺖ.
ﻧﻪ ﺍﻋﻤﺎل ﻮ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻧﻪ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎ ﻭ
ﺗﺼﺮﻑ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﻧﻪ ﻫﺮ ﻋﺎﻣل
ﺘﺴﺮیع کنندﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﺮﺍﻳﻄ لاﺯم
ﻮﮐﺎفی ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺘأﻣﻴﻥ
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺍﻣﻴﺪ ﺩﺭ
ﺗﻮﮐل
ﺒﺎﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﻣﺸﻴﺖ
ﻭﻣﺼﻠﺤﺖ ﺑﻴنی
اﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﭙﻴﺶ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﻳﺎ ﭘﻴﺸﺮﻓتی
ﻨﻤﻮﺩ.

حدیث
2024 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺟﺎﺑﺮ
ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ ﻨﻘلی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻏﺰﻭﻩ ﻭ
ﻳﻮﺭﺵ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻳﻢﻭﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﺩﺷتی ﺪﺭ
ﻧﻴﻤﺮﻭﺯ
ﺑﺎﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﻭﺧﻮﺍﺏ
ﻗﻴﻠﻮﻟﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻴﻢ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺯﻳﺮ ﺳﺎﻳﻪ
ﺩﺭﺧتی ﺒﺨﻮﺍﺏ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻯ
ﺒﺎﺻﺪﺍئی
ﺒﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﺪ ﻳک
اﻋﺮﺍبی ﻤﺸﺮﻙ
ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ
اﻭﻳﺰﺍﻥ ﺒﻮﺩ
ﺍﺯ ﻏﻠﺎﻑ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﻭ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭼﻪ
ﮐسی ﻤﺎنع اﺯ
ﮐﺸﺘﻥ ﺘﻮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎنع ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻧﺎﮔﺎﻩ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺍﻋﺮﺍبی
اﻓﺘﺎﺩ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺴﻮآل
ﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
ﭽﻪ ﮐسی ﻤﺎنع
اﺯ ﮐﺸﺘﻥ ﺘﻮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻮﺩ.ﺍﻋﺮﺍبی
گفت ﺗﻮ نیز
ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ کسی
ﺒﺎﺵ ﮐﻪ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺑﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪ: ﺗﺸﻬﺪﺍﻥ
لا ﺍﻟﻪ الّا الله
ﻭ ﺍﻧّی ﺮﺳﻮل الله
ﺍﻳﺎ ﮔﻮﺍهی
ﻤﻴﺪهی که ﺟﺰ الله
ﺧﺪﺍئی ﻨﻴﺴﺖ
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻥ
ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻢ.
ﺍﻋﺮﺍبی ﭙﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ ﻧﻪ. ﻭلی
ﺒﺎ ﺗﻮ ﻋﻬﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺠﻨگ
ﺘﻮ ﻧﮑﻮﺷﻢ
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺘﻮ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻨﺒﻨﺪﻡ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩ ﻭﻧﺰﺩ
ﻳﺎﺭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯگشت ﻭﮔﻔﺖ:
ﺟﺌﺘﮑم ﻤﻥ
عند ﺧﻴﺮ
ﺍﻟﻨﺎس ﻣﻥ اﺯ
ﭘﻴﺶ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺩم آﻣﺪه اﻡ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺷﺨصی ﺪﻟﻴل
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﻤﺮﺩم
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﻨﺎس ﻳﺎ ﻣﺮﺩﻡ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻮ
ﺍﺣﺎﺩﻳثﺑﻤﻌنی
ﻨﺎﺳﻴﺎﻥ ﻮ
ﻣﺮﺩم
ﻔﺮﺍﻣﻮﺷﮑﺎﺭ
ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟَﺴﺖ ﺩﺭ
ﻗﺒل ﺘﻮﻟﺪ
ﻓﻌلی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
کاﺭﻯ ﺒﺎ ﺧﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ
اﻋﺮﺍﺑﻰ ﮐﻪ
ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺸﺪ
ﺗﺎ ﭼﻨﻴﻥ
اﻋﺘﺮﺍﻓﻰ
ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ الهی
ﻮ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﻘﺒﻮل ﺴﻠﻮﻙ
ﻭ ﻋﻤل ﺒآﻥ
گفته ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺍﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ الّا
ﺩﺭﻭغ ﻮ ﻧﻔﺎقی
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻋﺮﺍبی اﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﻨﺸﺪ
ﻣﻨﺎﻓﻘﻬﻢ
ﻧﮕﺮﺩﻳﺪ ﻭﺍﻳﻥ
ﺨﻮبی یک
اﻧﺴﺎﻥ عاﺩﻯ
که ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺍﻋﺮﺍبی
ﺪﻳﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺑﺨﻮبی
ﻤﺴأﻟﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺍﺯﺍﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻃ ﺘﻌﻬّﺪ
ﺳﻨتی اﻋﺮﺍﺏ
ﺑﻌﺪم ﺠﻨگ ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻋﺪم همکاﺭﻯ ﺒﺎ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ اﻭ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﻭ
ﻣﺴأﻟﻪﺍﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎنی
ﺒﺰﻭﺭ ﻣﻄﺮح
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐسی ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺸﺪ ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠیم
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮک
ﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻴﺖ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻭ ﺍﻧﺮﺍ ﺑﻨﻔس
ﻣﻄﻤئنّه ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﺣق
ﺘﺒﺪﻳل کند.
ﺗﻌﻬﺪ ﺍﺧﻠﺎقی
ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻮ ﻋﺮﻑ
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺣﺘﺮﺍم اﻭ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺩم
ﻔﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺎﺭ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ها
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﻳﻚ
ﻗﺎﻋﺪﻩ ﻧﺎﺏ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی اﺳﺖ.
ﺳﻘﻮﻃ ﺸﻤﺸﻴﺮ
ﻧﻴﺰ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻋﺮﺍﺑﻰ
ﺗﺤﺖ ﻗﻴﻮﻣّﻴﺖ
الهی هستند
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺍﻳﻥ
ﻘﻴﻮﻣﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻫﺎ
ﺷﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﺘﺴﺒیحی که
ﺑﻨﺪﺵ ﻗطع
گرﺩﺩ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺴﺒیح ﻮ
ﮐﻨﺘﺮﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺍﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺘﺴﺒیح ﻤﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻫم ﺠﺴم
اﻋﺮﺍبی ﻮ ﻫم
ﻔﮑﺮﻭﺍﺣﻮﺍل
اﻭ ﺗﺤﺖ ﻗﻴﻮﻣﻴﺖ
الهی اﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﺮﻭﺳکی که
ﺍﻋﻀﺎی تنش ﺑﺎ
ﺣﺮﮐﺖ ﺑﻨﺪﻫﺎﻯ
ﺪﺭ ﺩﺳﺖ ﺑﺎﺯﻯ
کنندﻩ ﺑﺎ
ﻋﺮﻭﺳک ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺒﻨﺪﻫﺎ ﺭﻫﺎ
ﺷﻮﻧﺪ ﻋﺮﻭﺳﻚ
ﺭﻭﻯ هم
ﺮﻳﺨﺘﻪ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﺎﺯﻯ هاﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺤﺮﮐﺖ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻗﻴﻮﻣﻴﺖ الهی
ﺴﺮﭘﺎ ﻧﮕﺎه
ﺪﺍﺷﺘﻥ اﺳﺖ
ﻭلی ﻤﺴأﻟﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍﺋﻯ
آﻥ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺺ ﻭ
ﺑﻤﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭقتی
کاﺭﻯ ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺠﺴم
ﺘﺤﻘﻖ ﻳﺎﺑﺪ
ﺍﻳﻥ ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮔﻨﺎﻩ
هم ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍئی
ﺒﺎ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ (ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﻴّﺖ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻥﻘﺪﺭﺕ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ الهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﻣﺴأﻟﻪ
ﻗﻴّﻮﻣﻴﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ اﺳﺖ.
ﻗﻴﻮﻣﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ نیز
هستند .

حدیث 2025 – مسلم و
بخاری از
پیامبر نقل
میکنند یا
ﻓﻠﺎﻥ ﺍﺫﺍ
ﺁﻭﻳﺖ ﺍلی
ﻔﺮﺍﺷﻚ
ﻓﺘﻮﺿﺄ ﻭﺿوئک ﻠﻠﺼﻠﺎة
ثمّ اﺿجع علی
ﺸﻘک ﺍﻟﺄﻳﻤﻥ
ﻮ ﻗل اﻯ ﻔﻠﺎﻥ
ﮐﻪ ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﻬﺮﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﺒﺒﺴﺘﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻯ ﻭﺿﻮﻯ (
ﻧﻤﺎﺯ) ﺑﮕﻴﺮ
ﻭﺑﺮ ﺟﺎﻧﺐ
ﺭﺍﺳﺖ ﺑﺪﻥ
ﺒﺨﻮﺍﺏ ﻭ ﺑﮕﻮ. ﺧﻮﺍﺏ
ﭼﻮﻥ ﺒﺮﺍﺩﺭ و
مانند ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺩﺭ
ﭼﻨﻴﻥ ﺨﻮﺍبی رؤیاﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻫﺮﮔﺰ
ﺒﻴﺪﺍﺭ ﻧﺸﻮﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺣﺮﻑ ﺍﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺍﻣﺮ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺮ
ﺯﺑﺎﻥ
ﻤﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺧﻮﺍﺏ
ﮐﺎﻣل ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ
ﻗﺒﻀﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻮﺿﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﺸﺨﺺ ﻭ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ کاﻭﻯ ﻭ
ﺳﺎﻳﮑﻮﺗﺮﺍپی روان
کاوان پرو
ساکوبی ﻨﻴﺰ
ﺧﻮﺍﺏ ﻫﻤﻴﻥ
اﻫﻤﻴﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻟﻠﻬﻤمّ
ﺳﻠّﻤﺖ ﻧﻔسی
اﻟﻴک ﺨﺪﺍ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮگ آماﺩﻩﺍﻡ
ﻭﻧﻔس و روان
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﻮ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻡ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﻥ
ﻤﺮﺩﻩٴ ﺨﻮﻳﺶ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﻫﺴﺘﻢ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻋﻤﺮ ﮐﻪ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻤﺮﮒ ﻧﻈﻴﺮ
ﺧﻮﺍﺏ ﺍﺳﺖ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭﻫﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﻨﻔس ﻭ
ﺭﻭحک ﺸﺨﺺ
ﺳﺎﻟک ﺤﺎﺻل
ﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍ
میرﺳﺪ ﻭﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎﻥ
ﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺋﻞ
ﺩﺍﺭﺍﻯ اﺣﻮﺍل
ﺘﻨﺪ ﻭ
ﻫﻮﻟﻨﺎک اﺳﺖﻭ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺍﻳﻥ
ﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺑﺎ
ﺍﺷﻨﺎئی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺭﺍﻣﺘﺮ
ﻭ ﺑﺎ ﺗﺮس
ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ که ﺣﺎﻟتی
هوﻟﻨﺎک اﺳﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻳک اﺯ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺮ ﻳک
ﺴﺨﺖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺒلی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺘﻨﺎع
ﻨﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﻧﻔس ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ اﺣﻮﺍﻝ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ رؤیاﻫﺎﻯ
ﺻﺎﺩﻗﻪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻳﻥ
ﺘﺤﻮﻟﺎﺕ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﻨﺒﻪ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ الهی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎ
ﺩﺧﺎﻟﺖ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ رؤیاﻫﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺒﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺴﺎﻟک ﻮ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺍﺯ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻥ ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺣل رؤیا
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﺷﺨﺼﺎ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻧﻮﺍﻗﺺ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﻔس ﻭ
ﺫﻫﻥﻮ ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻤﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺍﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻭ
طیّ رؤیا
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ رؤیاﻫﺎ
ﺧﻮﺩ ﺣﻴﺎتی
ﻤﻠﮑﻮتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک هستند
ﺍﻳﻥ ﺪﻋﺎ ﻳ:
ﺨﻮﺩ ﺗﻠﻘﻴنی
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﻗﺒﻮا
آﮔﺎﻫﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ عدم ﺍﻣﺘﻨﺎع
ﻨﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻫﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ رؤیا
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﮐﻤک
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻔس ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﮐﻨﺘﺮل
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻭﺟّﻬﺖ ﻭجهی
اﻟﻴک ﻤﻘﺼﺪ
ﻭﻫﺪﻑ ﻭﺟﻬﺖ
ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﺘﻮ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ
ﻭﻏﻴﺮ ﺗﻮﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻢ.
ﻟﺬﺍ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭم هر
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺪﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺯﻯ
اﺣﺘﻤﺎلی
اﺯﻧﻔس آلوده ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ رؤیا
ﺑﺴﻤﺖ ﻭ ﺳﻮﻯ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﻋﻘﺐ
ﻧﺸﻴﻨﻴﻬﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﻧﻔس . ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺩﻭ ﺭﺍﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﻨﺘﻬﻰ
ﺑﻌﺎﻟم الهی ﻮ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻓﻮّﺿﺖ ﺍﻣﺮﻯ
اﻟﻴک اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻥ
ﺨﻮﺍﺏ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺘﻮ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ.
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺗﻮ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﮐنی
ﺒﭙﺬﻳﺮﻡ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺑﻰ ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ
ﻭبی ﺪﺧﺎﻟﺖ
ﺍﮔﺎﻫﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ
ﻭﻫﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﻫﺮ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
هوﻟﻨﺎﻙ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺭﺍ
ﺭﺍضی هستم ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺧﻮﺩﺍ
ﮔﺎﻩ ﺳﺎﻟک
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ.
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﺍﻭ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﻗﺒﻮل اﻳﻥ
ﺘﺰﮐﻴﻪﻫﺎ
ﻭﭘﺎک ﺸﺪﻧﻬﺎ ﻭ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﻓﮑﺮﻯ ودهنی ﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟﺠﺄﺕ ﻇﻬﺮﻯ
اﻟﻴک ﻠﺠوءا ﻮ
ﭘﻨﺎﻩ ﻭ
ﺍﺗّﮑﺎ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﮑﻤک
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺘﻮ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻡ. ﺍﻣﻴﺪم
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺍﺏ ﻣﻥ ﺘﻮ
ﻫﺴﺘﻰ. ﺭﻏبة ﻭ
ﺭﻫبة ﺍﻟﻴک
همه ﺘﻤﺎﻳل
ﻮﻋﻠﺎﻗﻪ ﺑﺮﺍﻩ
ﻭ ﻣﻘﺼﺪ ﺗﻮ
ﺩﺍﺭﻡ ﻭ نیز
ترس ﺍﺯ ﺗﻮ ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺮﻯ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮ ﺗﺮسی ﺪﺭ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺮﺍﻩ
ﻭﺍﺣﺘﻤﺎل عذم
ﻘﺒﻮل ﺘﻮ.ﻟﺎ
ﻣﻠﺠﺄ ﻭ ﻟﺎ
ﻣﻨجی ﻤﻨﻚ الّا
ﺍﻟﻴک ﻠﺬﺍ ﻫﺮ
ﭘﻨﺎﻩ ﻭ ﻟﺠوء ﻭﻫﺮ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﻳﺎﺭﻯ
ﻣﻥ ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﺮﺍﻩ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﭘﻨﺎﻩ ﻣﻦ ﺩﺭ
ﺍﺣﺘﻤﺎل عذم
ﭙﺬﻳﺮﺵ ﺗﻮ
ﻓﻘﻄ ﺘﻮ ﻫﺴﺘﻰ.
ﮐﺴﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎنع اﺯﻏﻀﺐ
ﻳﺎ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﮑﺴﺐ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺗﻮ ﺍﺯ ﻣﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻣﻨﺖ
ﺑﮑﺘﺎﺑﻚ
ﺍﻟﺬﻯ اﻧﺰﻟﺖ ﺑﮑﺘﺎﺏ
الهی ﻮ ﻗﺮﺍﻥ (
و قُرّه های
دوگانه
اکتشافی محمد
) ﺘﻮ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻡ. ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻪ
ﺍﻣﺮ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭﺣﮑم اﺯلی اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
کرﺩﻥ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻴﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺎﺯل
کرﺩﻯ ﻭﻳﺎﺭﻯ
ﻤﺎ ﻧﻤﻮﺩﻯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭ ﺍﻭم
عملی ﻮ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺍﺭﻡ. ﻭ
ﻧﺒﻴّک اﻟﺬﻯ
اﺭﺳﻠﺖ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﻭﺭﻯ ﻭ ﺍﻭم
کرﺩﻥ عملی
ﺒﺮﻭﺵ ﺗﻮ ﺑﺎ
ﮐﻤک ﻤﺤﻤﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ که
ﺗﻮ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻯ
ﻭ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻯ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫم
ﻮ ﺑﺮﺍﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻥ ﺮﺍﻩ ﺍﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﻡ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
که ﺑﻤﻥ ﻤﻌﺮفی
کرﺩﻯ ﺒﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻡ. ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺍﻥ
ﻭ ﺩﻳﺪﻥ آﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﻳﺪﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺴﺎﻟک ﺒﻮﺩ. ﻭ
ﺳﺎﻟک ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪ
ﻣﺴﺘﻘﻴما ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
مصطفوی
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ربّ
النوع
بشرﻤﻴﺮﺳﻴﺪ. ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﻣﺤﻤﺪ ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻭﻋﻠم
ﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻋلیّ ﺘﺎ
ﺍﺧﺮﻳﻥ
اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺪﻭﺍﺯﺩﻩ
ﮔﺎﻧﻪ آشکار و
سپس تا کنون
امام زمانهای زنده
غیر
آشکارعموم
ﮐﻪ ﻋﻠﻨﺎ
ﺍﻋﻠﺎم
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﺗﺎ
ﻳﮑﺎﻳک
اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ عصور
ﺑﻌﺪﻯ ﺘﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﻏﻴﺐ
ﺑﻮﺩﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭ رؤیا
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻋﺒﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟک
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ملکوتی
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﺳﭙس ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم نور بدر
مُنیر ﻘﺎئم
ﻤﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ
نیز ﻤﺤﻤﺪ ﭼﻮﻥ
ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ولایت
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻥ
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻮﻯ
ﻭ سوم ﻧفس کۀّ
ﻔﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﺎ ﻣﻘﺎم
ﺤَﺴَﻨﻰ ﻭ
ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﭙﻴﺮﺍﻥ حسینی
ﻄﺮﻳﻘﺖﻫﺎ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ الهی
و ملکوتی
ﺣﺴﻴنی هستند
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﻭ الّا
ﻫﺮ ﺳﻠﻮک قشری
و هر مذهب
اﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺮﺍﻩ ﻭ ﺑﺎﺏ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻮﻯ
ﻮ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﭼﻮﻥ ﻮﺭﻭﺩ
ﺑﺨﺎﻧﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺑﺎم ﻮ
یا ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﭘﺸﺖ مخانه ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﭘﻨﺠﺮﻩ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
اﺟﺎﺯﻩ
ﺍﻭﭼﻮﻥ
ﺪﺯﺩﺍﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ
گوﻧﻪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺣتی
اﮔﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﻣﺼﻄفی
هم ﻘﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ نیز
ﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﻨﺨﻮﺩ ﺳﻴﺎﻩ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ اﺑﻥ عربی
هم که ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﻘﺎﺋﻢ ﻣﺤﺮﻭم
ﻮ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭلی
هنوز ﻣﻌﺼﻮم ﻮ
ﺑﻴﻤﻪ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻥ گناﻩ
ﻣﻌﻤﻮلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻨﺒﻮّﺕ
ﻣﺤﻤﺪ ﻓﻘﻄ ﺒﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮ ﺍﻭم
کرﺩﻥ ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋلیّ ﻮ ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺍﺭﺯﺵ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮل ﺨﺪﺍ
ﻭﻗﺎﺑل ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻴﺎﻓﺘﻥ
اﺳﺖ. ﺳﭙس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺴﺎﻟک
ﺪﻋﺎﮔﻮ
ﺗأﮐﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ: ﻓﺄﻥ
ﻤُﺖ فی ﻠﻴﻠﺘﻚ
ﻣﺖ ﻋلی
اﻟﻔﻄﺮة ﭘس
ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺸﺐ ﺑﺎ
ﭼﻨﻴﻥ ﺨﻮﺍﺑﻰ
ﺑﻤﻴﺮﻯ ﺑﺮ
ﻓﻄﺮﺕ
ﻣﺮﺩﻩﺍﻯ. ﻳﺎ
ﭼﻨﻴﻥ ﺨﻮﺍﺑﻰ
ﺑﻤﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺗﺤﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻯ.
ﻭﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﻓﻄﺮﺕ ﻭﻫﻤﺎﻥ
اﺭﺍﺩه اﺯلی
ﻮﺣﮑم الهی
ﻤُﺮﺩﻩﺍﻯ ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻣُﺮﺩﻩﺍﻯ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺳﺎﻟک
ﺘﻠﺎشگر
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻗﺒل از ﺧﻮﺍﺏ
ﺍﺧﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺮ
ﺍثر ﻓﺸﺎﺭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻨﻔس ﻭ
ﺷک ﻮ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺩﺭ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻏﺮﻭﺭ
ﺩﺭ ﺯﻫﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺳﺮﮔﺮم ﺸﻮﺩ ﻭ
ﺑﺨﻮﺍﺏ ﺑﺮﻭﺩ
ﮐﻪ ﺍثاﺭﻯ ﻨﺎ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﺪﻋﺎ
ﻭﺍﻣثال آﻥ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺍﺏ ﻭ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﻓﻄﺮﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ الهی و
ﺗﮑﺎﻣلی کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻓﻄﺮﺕ
ﻣﻌﺎنی ﻤﺘﻌﺪﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳکی
ﺘﻮﻟﺪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎ ﻓﻄﺮﺕ
ﮊﻧﺘﻴکی اﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﭼﻨﻴﻥ ﻔﻄﻮﺭﻯ
ﻭ ﺯﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮﺗﻮﻟﺪ
ﻭﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﺯ
ﺷﮑﺎﻓﻬﺎ ﻭ
ﻓﻄﻮﺭ ﺩﺭ
ﺍﻣﺪﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی اﻳﻦ ﻓﻄﺮﺕ
ﻫﻨﮕﺎم ﺘﻮﻟﺪ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴم ﺪﻳﮕﺮ
ﻓﻄﺮﺕ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻔﻄﺮﺗﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﻫﻨﮕﺎم ﻤﺮگ از ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺎ ﻓﻄﺮﺕ ﻳﺎ
ﺫﺍﺕ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺍﻳﻥ ﻔﻄﺮﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﻣﻘﺎم
ﻔﻄﺮﺕ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻮضع
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺑﺎ ﺫﺍتی
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی هم
نرﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ
ﻓﻄﺮﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎ ﻧﺴخ
و فصل نوعی
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
کاﺭﻣﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﻘﻴﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﺍ ﺩﻧﺒل کند.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﮐﺎﻣل ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎ ﻓﻄﺮﺕ
ﮐﺎﻣل ﻮ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮی
ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﻮﻟﺪﻫﺎ ﻭ
ﻣﺮﮔﻬﺎﻯ فصول
نوع ﺒﺸﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ٴﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭘس
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻓﻄﺮﺕ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒﭼﻨﺪﻳﻥ
ﻔﻄﺮﺕ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
هست ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻴک
ﻔﻄﺮﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻳک ﺘﻮﻟﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻳک ﻤﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﻳک
اﻧﻔﻄﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل ﻮ
ﻣﮑﻤﻞ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻔﻄﻮﺭ
ﻭ ﺍﻓﻄﺎﺭ ﻭ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﮔﻮﻨﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺗﺮک
ﺴﻠﻮﻙ ﻫﻤﺎﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪٴ
ﺗﻘﺼﻴﺮ ﺍﺧﺮ
ﺣﺞّ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﻤﺎﻥ اﻓﻄﺎﺭ
ﺍﺧﺮ ﻫﺮ ﺭﻭﺯﻩ
ﮔﻴﺮ ﺭﻣﻀﺎﻥﻭﻫﻤﺎﻥ
عید ﻭﺟﺸﻥ
ﻔِﻄﺮ ﺍﺧﺮ
ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﺮﺍﺳﺮﻯ ﺮﻣﻀﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﻤﻌنی ﭙﺎﻳﺎﻥ
اﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺩﺭﺍﺯ ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
اﻳﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﺮﺍﺳﺮ همان
ﻣﺎﻩ ﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺭﻣﻀﺎﻥ
وورم چشم اﺳﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻣﺾ ﻭ
ﭼﺸم ﺪﺭﺩﻯ ﻧﺘﻴﺠﻪٴ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﭼﺸم
ﺪﻭﺯﻯ ﻭ ﺍﺯ
ﮔﺮﻣﺎﻯ ﺴﻠﻮک
ﺴﻮﺧﺘﻦ ﻭ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻓﻄﺎﺭ
ﻭﺗﺮک واجب
ﺴﻠﻮﻙ ﻭ ﺟﺸﻥ
آﻥ ﺑﻨﻘﺎﻫﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ
ﺍﻥ اﺻﺒﺤﺖ
ﺍﺻﺒﺖ ﺧﻴﺮﺍ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺻﺒح
ﺒﻴﺪﺍﺭ ﻭ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻯ
ﺑﺎﺯ ﻫم ﺒﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻯ ﻭ ﺑﺴﻠﻮک
ﺘﺎ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻬﺎئی ﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻰ. ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
که ﺷﺐ ﻗﺒل
اﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺩﺭ رؤیا
ﺟُﺴﺘﻰ
ﺑﺘﻤﺮﮐﺰ قبله
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﻪ ﺍﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪ ﻭﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺠﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺠﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄلق
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻯ.
ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻥ ﺒﺮ
ﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﺑﺪﻥ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺠﻨﺒﻪ ﺭﻭﺣﺎنی
ﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎﺟﻮﺍﻧﺐ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻮﻥ
اﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﻫﺮ
ﻓﮑﺮ ﻣﺎ ﺳﻮﺍ الله
ﺩﻳﮕﺮ.

حدیث
2026 - ﻣﺴﻠم اﺯ
ﺳﻔﻴﺎﻥﺒﻥ عبد
االله ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐسی اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺗﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺳﻠﺎم ﭽﻴﺰﻯ
ﺒﮕﻮﻳﺪ ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﮐسی
ﺴﻮآلی ﻨﮑﻨﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ: ﻗُل
ﺁﻣﻨﺖ ﺑﺎلله ثمّ
اﺳﺘﻘم ﺒﮕﻮ
ﺑﺨﺪﺍی
ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺑﺎﻭﺭﻣﻴﮑﻨﻢ
ﻭ ﺍﻭم ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻢ
ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻢ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺮﺍﻩ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﻭ
ﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻯ ﺒﺨﺮج
ﺒﺪﻩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣل و
تزکیه ﻮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎ
ﮔﻔﺘﻥ ﻮ ﻋﻤل
کرﺩﻥ ﺘﺎ ﺍﺧﺮ
ﻭﻳﺎ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮ ﺍﺭﻫﺎ
ﻧﮑﻥ که
ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻘﺎﺋم
اﺳﺖ ﻭ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﺑﺮﭘﺎ ﺑﻮﺩﻥ ﻮ
ﻗﻴﻤﺖ مقامی
ﻳﺎﻓﺘﻦ. ﺗﺎ
ﺍﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺣﺮﻑ ﮐﻤﺘﺮ
ﻭلی عمل ﻤﺪﺍﻭم
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻥ.
ﮐﻪ ﻗﻴﺎم
ﻘﻴﺎﻣﺖ گونه ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺟﺴﺘﻥ
ﻘﻮﺍم ﻮ
ﺍﻋﺘﺪﺍﻝ
ﻭﮐﻤﺎل
ﻴﺎﻓﺘﻦ ﻭ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻔﺼﻞ ﻧﻮعی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ
ﻳﻌنی
ﭙﺎﻳﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﺍﻗﺎﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺑﻘﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﻭﻗﻮﺍم
ﻴﺎﻓﺘﻥ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻗﻴﻤﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻥ
مقامی الهی
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﺍﺳﺖ.

حدیث
2027 - ﺍﺑﻮ ﺩﺍﻭﺩ ﻭ
ﺗﺮﻣﺬﻯ اﺯ
ﺍُمّ
ﺴﻠﻤﻪﻫﻤﺴﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺑﺎﻣﺪﺍﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﺪﻋﺎ ﺍﺯ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎﺭج
ﻤﻴﺸﺪ:ﺑﺴم الله
ﺗﻮﮐﻠﺖ ﻋلی الله
ﺑﻨﺎم ﺨﺪﺍ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ ﻭ
ﺑﻘﺼﺪ و هدف
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺣﺮﮐتم ﻮ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪگی عاﺩﻯ
ﺨﻮﺩﻡ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﺮﻭﺣﺎنی ﺨﻮﻳﺶ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﻴﺎﺕ
ﺑﺮ ﺧﺪﺍ ﺗﻮﮐل
ﻮ ﺗﮑﻴﻪ ﻣﻴﮑﻨﻢ
و ﺗﺴﻠﻴم اﻭ
ﻫﺴﺘﻢ ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ
ﻭ ﺑﻬﺮﻫﺪﺍﻳتی
که  ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺣﻤﺎﻳتی ﻮ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ ﻭﻫﺮ
ﺗﺼﺤﻴحی ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﺣﺘﻤﺎل
کاﺭ ﺧﻄﺎﻯ ﻤﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺨﻄﺎ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﺗﺼﺤﻴح
آﻥ گرﺩﺩ. ﺳﺎﻟک
ﻜﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮک الهی
ﺮﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺭﺯﻭﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
نهائی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺴﻠﻮک ﺪﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺍﺯ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﭘﻴﺶ
ﺍﻣﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻟﻠﻬُمّ
انّی اﻋﻮﺫ ﺑﻚ
ﺍﻥ ﺃﺿل ﻭ ﺍﺿل ﺨﺪﺍﻳﺎ
ﭘﻨﺎﻩ ﻭ
ﺍﺗﮑﺎﻯ ﻤﻥ
ﺒﺘﻮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺎنع ﺸﻮﻯ ﮐسی
ﺮﺍ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﮐﻨﻢ ﻭﻳﺎ ﮐسی
ﻤﺮﺍ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی
کنونی ﺨﻮﺩ (ﺿﻞّ)
ﻭ ﺟﺎ( و عقب) ﺑﻤﺎﻧﻢ
ﻳﺎ ﻣﺮﺍ ﺑﺎﻋث
ﺷﻮﺪ ﮐﻪ ﺟﺎ
ﺑﻤﺎﻧﻢ. ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳکی ﺠﻬل
ﺪﺭﺍﻳﻢ ﻳﺎ
ﻣﺮﺍ ﺑﺘﺎﺭﻳکی
ﺒﮑﺸﺎﻧﻨﺪ. ﺍﻭ
ﺍﺯﻟﺎ ﻭ ﺍﺯلیا
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
مقام روحی ﻮ
ﻳﺎ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﮐج ﺮﻭﻯ
ﺒﺮﻭﻡ. ﻳﺎ ﻣﺮﺍ
ﺑﺎﻳﻥ
ﺴﺮﺍﺯﻳﺮﻳﻬﺎ
ﺑﺮﺩﻥ ﺪﺭ
ﻣﻘﺎم ﻮﺍﺩﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺳﺎﻟک ﻤﺪﺍم
ﺪﺭﺣﺎل
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺻﻌﻮﺩ مقام
روحی ﻭلی غیر
ﺳﺎﻟک ﻤﺪﺍم
ﺪﺭ ﺣﺎل عقب
ﺭﻭﻯ ﻭ ﻧﻘﺺ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺪﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣلی
اﺳﺖ. ﺍﻭ ﺍﻇﻠم
اﻭ ﺍُﻇﻠم که ﻳﺎ
ﻇﻠﻤ ﺒﺪﻳﮕﺮﻯ
کنم ﻳﺎ ﺑﻤﻥ
ﻈﻠم ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺘﺎﺭﻳکی ﻮ
ﻇﻠﻤﺎﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﻮ ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل
ﺠﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺑﺮﻭﻡ ﻳﺎ ﻣﺮﺍ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺘﺎﺭﻳﮑﻴﻬﺎ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻭ
ﺍﺟﻬل اﻭ
ﻳُﺠﻬل علیّ ﻮ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻏﻔﻠﺖ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ بی
ﺨﺒﺮﻯ ﻮ ﻧﺎ
ﺍﮔﺎﻫﻯ ﻘﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻡ ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺤﻘﺎﻳبق
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﻣﻥ ﻤﺨفی کننذ
ﻭﻣﺮﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﻭ ﺩﺭﺟﻬل
ﺒﻤﺎﻧﻢ ﺗﺎ
ﻣﺎنع اﺯ ﺳﻠﻮک
ﻮﺍﮔﺎﻩ ﺷﺪﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻥ گرﺩﻧﺪ.
ﺿﻠﺎﻟﺖ ﻭ
ﺯﻟﺎﻟﺖ ﻭﻇﻠم
ﻮ ﺟﻬﻞ ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﻌﻨﻰ ﮐﻠﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟکی
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺎهی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺪّ
ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺤقایق علمی
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻭ ﭘﺪﻳﺪﻩﻫﺎ
ﻭﻣﻄلع
ﺸﺪﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺭﺯﻭﻯ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
اﺣﻮﺍﻝ
ﺩﺭﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﺍﺭﺍﻣﺶ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺘمام اﻧﻮﺍﺭ
ﻭ ﺣﻘﺎﻳق که
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ.
ﻭلی ﺒﺎ ﻫﻤﻴﻥ
ﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺗﺎﺭﻳک ﻮﮐم
ﺴﻮ ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﻨﻮﺭ
الهی ﻣﻤﮑﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋﻢ ﻭﻧﻮﺭ
ﮐلّی ﻮ ﺟمعی
ﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮش رجمان
اﺳﺖ که مختص کاملان
زنده ولایت محمدی
میباشد .و ﻫﻴچ
و ﺤﺪّ ﻭ ﻣﺮﺯﻯ
ﺩﺭ ﮐﻤﻴﺖ ﻭ
ﮐﻴﻔﻴﺖ ﻭ
ﻭﺳﻌﺖ ﻭ ﻟﺬﺕ
آثار ﻋﻘلی ﻮ
آثار ﺗﺴﮑﻴﻥ
ﺮﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺒﺎﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻥ ﺪﺭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺣﻴﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻫﺮﻇلم ﺒﺨﻮﺩ
ﻣﺤﺮﻭم ﺸﺪﻥ
اﺯ ﺍﻳﻥ
اﻧﻮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﻭﻫﺮ
ﻇﻠﻢ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﺤﺮﻭم کرﺩﻥ
نها ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺷﺎﻧس ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻴﺎﻓﺘﻥ اﻳﻥ
اﻧﻮﺍﺭ ﺍﺳﺖ.
ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﮔﻤﺮﺍهی ﻮ
ﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی
اﺳﺖ. ﺯﻟﺎﻟﺖ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻮ
ﻓﺴﻖ و لغزش
ﻭﺻُﺮ ﺧﻮﺭﺩﻥ
در سرازیری
ﺩﺭﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی اﺳﺖ.
ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ بی
ﺨﺒﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻥ ﻤﻌنی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺩﻋﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺬﮐﺮ
ﺩﺍﺋم اﺳﺖ ﻭ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ هم
ﺒﺮﺍﻳﺶ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻧﻪ ﻫﺮ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌنی ﻮ ﺍﺭﺯﺵ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث 2028 -
ﺗﺮﻣﺬﻯ ﻮ
ﻧﺴﺎئی ﺍﺯ ﺍﻧس
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ پیامبر
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻣﻥ
ﻘﺎل ﺒﺴم الله
ﺗﻮﮐﻠﺖﻋلی الله
ﻫﺮﮐس ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺻﺒﺢ ﻫﻨﮕﺎم
ﺨﺮﻭج اﺯ
ﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﺍﻏﺎﺯ
ﮐﺴﺐ ﻭ ﮐﺎﺭ ﻭ
ﺍﻏﺎﺯ ﻫﺮ ﻋﻤل
ﺴﻠﻮکی
ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﺠﺎم هرﻋﻤل
ﺨﻴﺮ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺑﻨﺎم
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺑﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺑﺴﻴﻤﺎﻯ ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺪﺍ
ﻭﺑﻘﺼﺪ ﺩﻳﺪﻥ
ﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭﺟُﺴﺘﻥ
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣﻰ
ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺴﻴﻤﺎئی اﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺧﻠﺎل
اﻧﺠﺎم هر ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﮐل
ﺒﺨﺪﺍ ﺩﺍﺭﻡ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم
آﻥ. ﻭ ﺩﺭ ﻧﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ کسب
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﺎئی اﻧﺠﺎم
آﻥ. ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﭘﻴﻤﺎئی ﺮﺍﻩ
ﻭ ﭼﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺪﺍ ﻣﺘکی ﻮ
ﭘﻨﺎﻩ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﻭ ﺗﻮﺟﻪ ﺩﺍﺭﻡ. ﻭ
ﻟﺎ ﺣﻮل ﻮ ﻟﺎ
ﻗﻮّﻩ الّا ﺑﺎلله
ﺯﻳﺮﺍﻫﻴچ
ﺤﻮل ﻮ ﺗﺤﻮل ﻮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﮑﺎنی
ﻮ ﺯﻣﺎنی ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﻣﻘﺎمی ﻮ
ﻋﻘلی ﻮ ﻋﻠمی ﻮ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻮﺍنی که ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻧﻴﺮﻭ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍئی
ﻮ ﺟﺴمی ﻮ
ﻓﮑﺮﻯ ﻮ
ﺭﻭﺍنی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻦ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﺪﺍ. ﻭ
ﺍﺗّﮑﺎ ﻭ
ﺍﻣﻴﺪ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﻗﻴﻮﻣﻴﺖ ﻣﻦ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻳﺎﺑﻰ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻥ ﺒﮑﻨﻢ ﺟﻠﺐ
کمک ﺒﻌﺪﻯ ﺨﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺸﻴّﺖ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺘﺎبع
ﻤﺸﻴﺖ ﻭ ﻋﻤل
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤل اﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺘگی ﺒﻌﻤل ﻮ
ﻧﻴّﺖ ﻭ ﺭﺍﻩ ﻭ
ﭘﺎکی ﻮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟک ﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ ﺘأﮐﻴﺪ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﻧﺸﺴﺘﻪﺍم
ﺘﺎ ﺑﺒﻴﻨم ﺘﻮ
ﭼﻪ ﻣﻴﮑﻨﻰ ﺗﺎ
ﻣﻥ نیزکار
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺘﻮ ﺑﮑﻨﻢ. (ﺣتی
أﻋﻠﻢ) ﻭ ﺗﺎ
ﺍﮔﺎﻩ ﻭ ﻣﻄلع
ﺸﻮﻡ ﮐﻪ ﺗﻮﭼﻪ
ﮐﺮﺩﻯ ﺗﺎ ﺗﺼﻤﻴﻤم
ﺒﻌﺪﻯ ﺮﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻡ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﻃﻮل
ﻤﺪﺕ ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ
ﭼﻬل ﺮﻭﺯ ﻳﺎ ﺩﻫﻬﺎ
ﭼﻠﻪ که شده
ﺑﺎﺷﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺨﺼﺎ ﻭ ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﮔِل ﻮ ﺫﺍﺕ ﻭ
ﺭﻭح ﻮﺣﺎل
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﭼﻮﻥ
گِل آﺩﻡ ﻣُﺸﺖ
ﻭ ﻣﺎل ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻤﺠﺴﻤﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﺒﺎ ﺍﻳﻥ
گِل ﺑﺎﺯﻯ
ﻮﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻭﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﻭ
ﺗﺤﻮّل اﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻫﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﺎﺧﺮﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺮﺟﻌﺖ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺒﻌﺪﻯ گرﺩﺩ.
ﺳﭙس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺷﺨی
ﭽﻨﻴﻥ ﺪﻋﺎئی
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﻮﻯ ﮔﻔﺖ:
ﻫَﺪﻳﺖ ﻭ
ﮐﻔّﻴﺖ ﻭ
ﻭﻗّﻴﺖ
ﻭﺗﻨحّی عنه
ﺍﻟﺸﻴﻄﺎﻥ که ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮐﺎفی هداﻳﺖ
ﻋﻘل ﻭﻓﮑﺮﻯ
ﻮﻋﻤلی ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻳﺎبی
ﻮ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﭘﻴﻤﺎئی
ﺪﺍﺷﺘﻪ است ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﮐل
ﺒﺨﺪﺍ ﺍﻭل ﺒﺎ
ﺟُﺴﺘﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺤﺴﻴنی
ﻮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺸﺮﻭع ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﻫُﺪﺍئی
ﻮﺍقعی اﺳﺖ ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺣل
ﺒﻌﺪﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻮﺍقعی ﺘﺮ
ﻭﻧﻴﺰ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﺭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺗﻮﺭﺍ ﮐﺎفی
اﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﻫُﺪﺍﻯ اﻭﻝ
حسینی پیر ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ تجلّی
ﻤﻴﺴّﺮ ﺍﺯ
ﺭﺏّ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺭﺏّ ﺍﺳﺖ ﻭالله
ﺭﺏ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ.
ﻭ (ﻭَﻗﻴﺖ) ﻳﺎ
ﺍﺯ ﺷﺮّ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻭ
ﺍﺯﺧﻄﺮ
ﮔﻤﺮﺍهی ﻮ
لَغزش ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﻮﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺣﺘﻤﺎلی ﺸﻴﻄﺎﻥ
ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻰ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻔﺮضی
اﻫﺮﻳﻤﻦ ﺩﺷﻤﻥ
ﺪﺭ ﻣﻘﺎﺑل
ﺨﺪﺍ ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﺣﻤتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺗﻠﻘینی
هم اﺯ ﺷﻴﻄﺎﻥ
اﺣﺘﻤﺎلی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺧﻮﺩﺵ ﻫم
ﻤﻌﻠﻢ ﺷﻴﻄﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭلی ﻨﻔس
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺪﺍم
ﺼﺤﻨﻪ ﻧﺒﺮﺩ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ ﻭ
ﻣﺄﻳﻮﺳﺎﻧﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭﺗﻠﺎﺵ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﻓﮑﺮ
ﺻﺎﺣﺒﺶ ﺗﺎبع
هوﺳﻬﺎﻯ ﺍﻭ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﺍﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
اﻳﺪآل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻮ
ﺗﻘﺮّﺏ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺩﺳﺖ ﺑﮑﺸﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﺪﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻧﻔس ﻭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻭ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻔﻌلی ﺨﻮﻳﺶ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﮐﻨﻮنی ﺨﻮﺩ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﮐﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺪﻋﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻭﺗﺬﮐّﺮ آﻥ ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻘﺼﺪ ﻭ
ﻧﺎﻡ ﻭ ﺭﺍﻩ ﻭ
ﻫﺪﻑ الهی ﺮﺍ
ﺭﻫﺎ ﻧﮑﺮﺩﻥ ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﮐل ﻮ
ﺍﺗّﮑﺎ ﻭ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﻧﻪ ﺑﻬﺮ ﻣﺎ
ﺳﻮﻯ الله
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍثر
ﺩﻋﺎ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺘﻮﺟّﻪﻋﻤﻴق ﺘﺮ
دل بوسیله
الهی اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫم
ﺮﺍﻩ ﺗثبیت
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﻳک اﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﻭﻟﻮ
ﺑﺨﻄﺎئی
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﻘﺐ
ﮔﺮﺩ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺑﻔﮑﺮ ﻏﻴﺮ
ﺧﺪﺍ ﺑﻴﻔﺘﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻭﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺩﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺧﻠﺎل
ﻤﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﮐﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺮﻗﻴﺒﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺳﺮ ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ همیشه
ﺍﻧﺪکی عقب
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.

حدیث 2029 - ﻣﺴﻠم
ﻮ ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻮ ﻫُﺮﻳﺮﻩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﺨصی
اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﮐﺪﺍﻣﻴﻚ ﺍﺯ
ﺻﺪﻗﻪﻫﺎ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺻﺪﻗﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻣﺎل
ﺰﺍﺋﺪ ﻧﺰﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺻﺪﻗﻪ ﺑﻤﻌنی
اثباﺕ ﺻﺪق ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک ﻮ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ آﻥ
اﺳﺖ. ﺍثباﺕ
ﺻﺪﻕ ﺑﺎ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ الهی
ﭙﺎﺩﺍﺵ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ: ﺍﻥ
ﺘﺼﺪّق ﻮ ﺍﻧﺖ
ﺻﺤﻴح ﻮ ﺷﺤﻴﺢ ﺻﺪﻗﻪ
ﺭﺍ ﻭﻗتی
ﺒﺪﻫﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟم ﻮ ﮐم
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺴتی
ﻮ ﻓﻘﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻰ.
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺻﺪﻗﻪ
ﻭﻟﻮ ﻣﺎﻟل کم
ﺪﺭ ﻓﻘﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻴﺶ اﺯ ﺍﺭﺯﺵ
ﺻﺪﻗﻪ ثرﻭﺕ
ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺭ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺳﺎﻟم ﺒﻮﺩﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺼﺪﻗﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺍثباﺕ ﺍﺩّﻋﺎﻯ
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ
ﺧﺪﺍ.ﺗﺨشی
اﻟﻔﻘﺮ ﻭﺗﺄﻣل
اﻟﻐنی ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ
ﺻﺪﻗﻪ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎنی ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻓﻘﺮ
ﺑﻴﻤﻨﺎﻙ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ ﺷﺪﻥ
آﺭﺯﻭ ﺩﺍﺭﻯ. ﻭ
ﻟﺎ ﺗﻬﻤﻞ ﺣتی
اﺫﺍ ﺑﻠﻐﺖ
ﺍﻟﺤﻠق ﻮ ﺍﻳﻥ
ﺼﺪﻗﻪ ﺩﺍﺩﻥ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌنی ﺴﻠﻮک
ﻛﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍثباﺕ
ﺻﺪق آﻥ ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺒﺎ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﻣﺎﻝ ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺻﺪﻗﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍثباﺕ ﺍﺩّﻋﺎ
ﺩﺭ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺗﺎ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﻤﺪﺍم کوﺷﻴﺪ (
در اثبات صدق
سلوکی )
ﻭﮐﻮﺗﺎﻫﻯ
ﻨﮑﺮﺩ ﻭﻳﺎ
ﻧﮕﺬﺍﺭﻯ ﻭﻗﺖ
ﭘﻴﺮﻯ ﻮ ﻣﺮگ
ﻮﻧﺎﺗﻮﺍنی
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ.
ﺍنگاﻩ ﺑﻔﮑﺮ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮ
ﺻﺪﻗﻪ مال ( و
حتی همه هستی خود
) ﺑﻴﻔﺘﻰ. ﻭ
ﺍﻫﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺎ ﺭﻭﺯ
ﻣﺮگ اﺩﺍﻣﻪ
ﻧﺪﻫﻰ.
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻓﻘﺮ
ﻓﻌﻠﻰ ﻭ
ﺍﺭﺯﻭﻯ ثرﻭﺕ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮ
ﺻﺪﻗﻪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﻌﺪﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭلی
اﻳﻥ ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺗﻤﺎمی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺎﺩ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻔﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ.

حدیث 2030 -
ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺟﺎﺑﺮ
ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ ﻨﻘل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﺫﺍ
ﻃﺎل اﺣﺪﮐم
اﻟﻐﻴبة ﻓﻠﺎ
ﻳﻄﺮﻗﻥّ اﻫﻠﻪ
ﻟﻴﻠﺎ ﺍﮔﺮ
ﺳﻔﺮ ﺷﻤﺎ
ﻃﻮﻟﺎنی ﺸﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻨﺰل ﺨﻮﺩ
ﻧﺸﻮﻳﺪ. ﺻﺮﻑ
ﻧﻈﺮ ﺍﺯ
ﺗﺮﺳاندﻥ
افراد
ﺨﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻣﺴﺎﻓﺮ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺷﺐ ﻭ ﺩﺭ تمام
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺨﺎﻧﻪ ﻭ ﺍﻫل
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺘﺮﻙ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻠﻮک ﺮﺍ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻨﻮﺭ
ﺻﺒح صادق و
کماﻝ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻫم هست .
ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﻌﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﺻﺒﺤﮕﺎهی ﻴﺎ
ﻭﻗﺖ ﻏﺮﻭﺏ ﺍﺯ
ﺳﻔﺮ ﺑﺨﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻭل
ﺼبج که ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ وسیله
الهی بمعرفی
خداوند از پیر
کامل حسینی
اﺳﺖ ﻭ ﺍﻭل ﺸﺐ
ﺍﮔﺮ ﮐسی
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺳﻔﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ
ﻭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺗﺎﺭﻳکی ﺴﻠﻮک
ﻮ ﺷﺎم غرﻳبی
اﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ تمام حدیث
های پیامبر و
آیات قرآنی سراسر
در بره سلوک الهی
و قرّه های شهودی
وظیفه الهی هر
انسان مؤمن
بخدا است ولی معمولا
انسانهای
قشری خود
فریبی و شاید
قصد خدا فریبی
داشته باشند
مفهوم حدیث ها
و آیات قرآنی را
برداشت قشری و
مادی که عقیده
آخوندهای
طالب حکومت بر
مردم
مینمنایند و
اگر کسی ترس
از خدا و
آینده بازخواست
الهی پس از
مرگ باشد تنها
برداشت سلوکی
از گفته های خدا
و پیامبر و
تمام اولیای
الهی بنماید و
چون چنین برداشتی
سلوکب تجربه زندگی
کافی عقل
سالمی لازم دارد
پس از اولیای الهی
و تجربه داران
سلوک الهی
استفاده
نمایند .

حدیث 2031 –
مسلم و بخاری از
پیامبر نقل
میکنند که اﺣﺎﺩﻳث
ﻗﺪسی ﻤﻄﺎلبی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻩ ﻭلی
آﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺴﺒﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
و پیامبر
ادامه میدهد
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻣَﻥ
عاﺩﻯ لی ﻮﻟﻴﺎ
ﻓﻘﺪ ﺁﺫﻧﺘﻪ
ﺑﺎﻟﺤﺮﺏ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﻥ ﺪﺷمنی کند
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺍﻋﻠﺎم ﺠﻨگ
ﻤﻴنمایم . (ﻭلیّ
ﺨﺪﺍ) ﺳﺎﻟک و
مربّی الهی او
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺼﺪ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ولیّ محمد
تنها ﮐﺎﻣل
الهی است ﮐﻪ
ﻋﺸق ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻣﺤﺒﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎثبات
ﺭﺳﺎﻧﻴﺪﻩ و
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﮐﻤﺎل
ﺮﺳﻴﺪﻩ. ﻭ
ﺑﺨلق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺗﺎ
ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺨﺪﺍ نزد سالکان
ﺮﺩﺩ. ﺻﻮﺭﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺨﻮﺩ ﻳک ﺘﺠلّی الهی
ﺪﻳﺪﻥ اﺳﺖ.
ﺍﺫﺍﻥ ﻳﺎ
ﺍﻋﻠﺎم ﺮﺳمی
ﻮﻋﻠﻨﻰ
پیامبر  ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻋﻠﺎم ﺠﻨگ
ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﺩﻥ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪّ ﻣﺴخ ﻮ
ﻓﺴﺦ ﻭ ﺭسخ ﺪﺭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ
اﺳﺖ ﻭﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭﻋﺬﺍﺏ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺒﻴﻨﺪ نمونه
کوچک عذاب
کارماهای جهنمی
در نسخ ومسخ
بجهان است .ﻭ
ﻣﺎ ﺗﻘﺮّﺏ
ﺍلیّ عبدﻯ
ﺒﺸیئ ﺍﺣﺐّ
ﺍلیّ ﻤﻤﺎ ﺍﻓﺘﺮﺿﺖ
ﻋﻠﻴﻪ (ﻭﻟﻰّ)
ﻣﻥ کسی ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﻘﺮّﺏ
ﺑﻤﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮ ﻗﺪﺭ ﮐﻪ
ﺗﻘﺮّﺏ بهن
ولیّ من
ﺑﺠﻮﻳﺪ ﭼﻪ
ﮐمّی ﻮﭼﻪ ﮐﻴﻔﻰ
ﺩﺭ ﻣﺎل
ﻮﺳﻠﻮﻙ ﻭﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ ﻮ
ﺗﻔﮑﺮﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺮﺍﻩ
ﺑﺨﺮج ﺪﻫﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻥ
ﻤﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﻮﺭﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺍﻭ ﻓﺮﺽ
ﻭ ﻭﺍﺟﺐ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ. ﻋﺸق
ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻣﺎل
اﺳﺖ. ﺩﺭﻋﺸﻖ
ﺳﺎﻟک ﺠﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺩل ﻤﻴﺒﺎﺯﺩ
ﻭﺗﻤﺎم ﻮﻗﺖ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺫﮐﺮﺵ ﻣﺤﺒﻮﺏ
الهی او ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﻨﻤﺎﺯ
ﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﺍﺩﺍﻯ
ﻓﺮﻳﻀﻪ ﻭ ﺍﻣﺮ
ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺤﺎل
عاﺩﻯ ﻮ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻣﺎ
ﻳﺰﺍل عبدﻯ
ﻴﺘﻘﺮّﺏ الیّ
ﺒﺎﻟﻨﻮﺍﻓِﻞﺣتی
اﺣﺒّﻪ ﻭ
ﺑﻨﺪﻩ ﻋﺎﺑﺪ ﻭ
ﺳﺎﻟک ﻤﻦ
ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻓﻞ ﺑﻤﻥ
ﻨﺰﺩﻳک
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺭم
ﻮﺧﻠﻴل من
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺍﻓل غیر ﺍﺯ
ﻓﺮﺍﺋﺾ عبادی
عموم غیر سالکان
قشری میباشد
بلکه ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﺍﺿﺎفی هستند
که قشری ها
ندارند پس با
خداوند نیز
تقرّبی ندارند
که حتی شرک
میکنند که پیامبر
مکررا یاد آور
شده است .
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ که مدام
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺪﺍﻥ
عشق ﻣﻴﻮﺭﺯﺩ.
ﻧﻮﺍﻓل ﺒﺎﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ ها اﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭلی
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﻜﺎﺭﻯ
کند ﮐﻪﺧﺪﺍ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮک اﻭ
ﺍﺳﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺣتی
ﻔﺮﺍﺋﺾ ﻫﻢ
ﺷﺮﻃ کافی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺸق
ﺨﺪﺍ
ﺑﺒﻨﺪﻩﺍﺵ
ﺷﺮﻃ کافی اﺳﺖ.
ﺣُﺐّ ﺧﺪﺍ
ﻳﻌنی ﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺩﻥ
ﺒﺴﺎﻟﻚ عاشق وسیله
الهی سالک
میباشد ﻭﺑﺎ
ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ. ﻣﺮﺍتبی
اﺯ ﻋﺸق ﺒﺨﺪﺍ
ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻣﺘﻘﺎﺑل اﻭ ﻭ
ﺩﺳﺘﮕﻴﺮﻯ ﻮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ.ﻓﺄﺫﺍ
ﺍﺣﺒﺒﺘﻪ ﮐﻨﺖ
ﺳﻤﻌﻪ ﺍﻟﺬﻯ
ﻴﺴمع ﺒﻪ ﻭ
ﻭﻗتی ﺒﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻢ
ﺷﻨﻮﺍئی اﻭ
ﺷﻨﻮﺍئی ﻤﻥ
اﺳﺖ. ﻫﺮﭼﻪ که
ﺪﺭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﻮﻋﻘلی
ﺪﺍﺭﺩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﻭ ﺑﺸﻨﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﻥ خدا ﺸﻨﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍﻭلین
کاﻣل ﺪﺭ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ الهی
ﻮ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺸﻨﻮﺍﺋﻰ
ﺩﺭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺍﻗل
ﺘﺪﺑﻴﺮ و این
همانی ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﺎﺋم ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻗتی که
کاﻣلی الهی
ﭽﻨﻴﻥ
ﺠﺎﻧﺸﻴﻨﻰ ﺩﺭ
ﺷﻨﻮﺍئی و این
همانی ﺨﺪﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﺎﻣل ﻮﺍﺻل ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺷﻨﻴﺪﻥ کاﻣل
اﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻮ
ﻣﻘﻠﺪﺍﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻭ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺍﻩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ
نیز ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻨﺘﻘل
گرﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﺼﺮﻩ ﺍﻟﺬﻯ
ﻴﺒﺼﺮ ﺑﻪ ﻭ
ﭼﺸم اﻭﻫﺴﺘﻢ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳق ﭽﺸم
کاﻣل الهی ﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺪﻳﺪ ﺧﺪﺍ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮ
ﺍﻣﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﺮﻭٴﻴﺖ ﻭ
ﺳمعی ﭙﻴﺮ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺮ ﺧﺪﺍ
ﻫم
ﻨﭙﻮﺷﺎﻧﻴﺪﻩ .ﻭ
ﻳﺪﻩ ﺍﻟﺬﻯ
ﻴﺒﻄس ﺑﻬﺎ ﻭﺩﺳﺖ
ﺍﻭ ﺩﺳﺖ ﻣﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻥ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﻮﻫﺮ
ضربه که ﺑﺰﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
سالک ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻣﻘﺒﻮل ﺨﺪﺍ ﻭ
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺳﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺒﺮﺍﻯ
بستن ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮﺍﺷﺎﺭﻩ
ﺍﻭ ﺑﺎ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﻫﻤﺎﻥ هدﺍﻳﺖ
ﺍلهی اﺳﺖ. ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﻭﺣﮑﻮﻣﺖ الهی
سالک اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ ﻭ ﺑﺎ
ﻧﻔس ﺍﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ. ﻭ ﺭِﺟﻠﻪ
ﺍﻟتی ﻴﻤشی
ﺒﻬﺎ ﻭ ﭘﺎﻯ
ﻮلیّ کاﻣﻞ
ﭘﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎ ﭘﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻭ ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻘﺼﺪ
ﺍﻭ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻗﺪﻣﻬﺎ ﻭ ﻣﺸﻰ
ﻭﺳﻠﻮک ﻮ ﺭﻭﺵ
ﺍﻭ ﺧﺪﺍئی
ﻤﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺧﻠﺎﺻﻪ ﭼﺸم
ﻮ ﮔﻮﺵ ﻭ ﺩﺳﺖ ﻭ
ﭘﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭﺣﮑم
ﺨﻠﺎﻓﺖ ﻭ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ ﻭ
ﻭﮐﺎﻟﺖ ﻭ
ﻧﻴﺎﺑﺖ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﻳﺪﻥ
ﺎﻭ ﺩﻳﺪﻥ ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﺸق ﺒﻪ
ﺍﻭﻋﺸق ﺒﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ سالک صادق
میگوید ﺍﮔﺮ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺧﺪﺍ
بخوانمت
ﻣﺘﺤﻴّﺮم که
ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻧﻤﺖ. ﻭ
ﺍﻥ ﺴﺄلنی
اﻋﻄﻴﺘﻪ ﻫﺮ
ﭼﻪ ﺍﺯ ﻣﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻪ
ﺍﻭ ﻣﻴﺪﻫﻢ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺳتی
ﺒﺮﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﻭﭼﻪ
ﺳﻮآل اﺯ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭ ﮐﻤک
ﺒﭙﻴﺮﻭﺍﻥ.
ﻭﭼﻪ ﺩﻋﺎ ﻭ
ﺍﻟﺘﻤﺎسی که
ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺣتی اﮔﺮ
ﻫَﻮَس ﻭ ﺍﺭﺯﻭ
ﻫﺎﻯ ﻨﻔﺴﺎنی
اﻭﺑﺎﺷﺪ
ﻓﻮﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭ ﭼﻴﺰﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭﺑنفع اﻭ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺧﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭلی
ﺒﻬﺘﺮ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﭼﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﭼﻪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍتی
ﺪﺭﻋُﻘﺒﻰ . ﻭﻟﺌﻥ
اﺳﺘﻌﺎﺫنی
لأﻋﻴﺬﻧّﻪ ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻤﻥ ﭙﻨﺎﻩ
ﺍﻭﺭﺩ ﻭﻣﻠتجی
ﺸﺪ ﻭ ﺭﻭ ﺁﻭﺭﺩ
ﻭ ﻳﺎﺭﻯ
ﺨﻮﺍﺳﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﻨﺎﻩ ﺧﻮﺍﻫم
ﺪﺍﺩ. ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﻗﺪﺳﻰ
ﺍﺯ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺪﻟﺎﺋل ﺘﻮﺟﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺴﺎﻟﻪ
ﺳﻠﻮک الهی سالکان
همه ولایتهای
سلوکی ششگانه
نوع بشری ﻮ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩم ﺨﻴﺎل
کنندﺑﺎ ﺍﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺭﺍضی
کنند اگر
ﺧﻴﺎل های ﺒﺎﻃل
هر آخوند قشری
سفیهی
کرﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳبی
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﻭسعی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺧﺪﺍ
ﻓﺮﻳب بدهند ﺍﻧس
ﺧﺎﺩم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﻧﺒﻮﻯ
ﺮﺍ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ: ﺍﺫﺍ
ﺗﻘﺮّﺏ
ﺍﻟﻌﺒﺪ ادلیّ
ﺸﺒﺮﺍ
ﺗﻘﺮّﺑﺖ ﺍﻟﻴﻪ
ﺫﺭﺍﻋﺎ ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﺪﻩ عبد و
موبد ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﺗﻘﺮﺏ
ﺑﻤﻦ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻮﺷﺶ
ﮐﺮﺩ ﺑﻬﺮ ﻭﺟﺐ
ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻥ اﻭ
ﻳک گز ﺟﻠﻮ
ﻣﻴﺎﻳﻢ. ﻳﺎ
ﺑﻬﺮ ﺻﻮﺍﺏ ﺍﻭ
ﺩﻩ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺗﺎ
ﻫﻔﺘﺼﺪ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ثیوﺍﺏ
ﻣﻴﺪﻫﻢ. ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻫﺮﺳﺎﻟک
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺑﺎﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﺫﺍ
ﺗﻘﺮّﺏ الیّ
ﺬﺭﺍﻋﺎ
ﺗﻘﺮّﺑﺖ ﻣﻨﻪ
ﺑﺎﻋﺎ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻳک گز ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺍﻣﺪ ﻣﻥ ﻴک
ﻓﺮﺳﻨگ
ﺠﻠﻮﺗﺮ ﻣﻴﺎﻳﻢ
ﻭ ﮐﻤک ﻮ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻮ ﻋﻘل
ﻮ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺪﻫﻢ ﮐﻪ
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ
ﺍﺳﺎﻥﺘﺮ
ﻭﺳﺮﻳﻌﺘﺮ طی
ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﺩﺭﺍک
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺍﺫﺍ
ﺃﺗﺎنی ﻴﻤﺸﻰ
ﺍﺗﻴﺘﻪ ﻫﺮﻭلة
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﻘﺪم ﺰﻧﺎﻥ
ﺒﺴﻮﻯ ﻤﻥ آﻣﺪ
ﻣﻥ با ﺩﻭ و شتاب
ﺑﺴﻮﻯ اﻭ ﺟﻠﻮ
ﻣﻴﺮﻭﻡ. ﻭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم کوﺗﺎه
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻤثییلها ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ کمّی
ﻣﺴأﻟﻪﺍﻯ کیفی
ﺪﺭ ﻋﺸق و کشش ﻭ
ﺗﻘﺮّﺏ
ﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺳﺎﺩﻩ ﻭﺟﺎلبی
هستند .
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻋﻤﺎل کیفی
ﺴﺎﻟﻚ ﻋﺸق ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻭ ﻣﺪﺍﻭﻣﺖ
ﺗﻤﺎم ﻮﻗﺖ
ﺩﺭﻧﻤﺎﺯ
همراه وسیله الهی
ﻭﺩﻋﺎ ﻭﺫﮐﺮ
ﻭﻫم ﺼﺤﺒتی ﻮ
ﺩﺭﺩ ﺩل کرﺩﻥ
ﺼﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.

حدیث
2032 - ﻣﺴﻠم اﺯ ﺍﺑﻮ
ﺳﻌﻴﺪ ﺧﺪﺭﻯ
ﻨﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﻭﺗﺮﻭﺍ
ﻗﺒل اﻥ
ﺘﺼﺒﺤﻮﺍ ﭘﻴﺶ
ﺍﺯ ﺻﺒح
ﻨﻤﺎﺯﻭِﺗﺮ
ﺑﺮﮔﺬﺍﺭ
ﮐﻨﻴﺪ. ﻭﺗﺮک
ﮐﺮﺩﻥ ﻨﻤﺎﺯ
ﺗک ﺭﮐﻌتی اﺳﺖ.
ﻭﻫم ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻋﻤل
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﺭک ﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ.
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﺪﻭﺭﻩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
اﺳﺖ. ﭼﻨﻴﻥ عملی
ﻗﺒل اﺯ ﺻﺒح
صادق ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻀﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻥ ﺪﻭﺭﻩ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺎ ﻋﺰﻟﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺑﺎ
ﮐﻤک ﻮ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﭘﻴﺮ ﺣﺼﻮل
ﺼﺒﺤﮕﺎهی ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩنی ﻨﻴﺴﺖ.

حدیث
2033 – مسلم و بخاری
از پیامبر نقل
میکنند ﺑﺎﺩﺭﻭﺍ
ﺑﺎﻟﺄﻋﻤﺎل
اﻟﺼﺎﻟحة ﮐﺎﺭ
اصلاح کننده
ﻮ ﺗﮑﺎﻣلی ﺮﺍ
ﺷﺮﻭع کنید.
ﺳﻠﻮک الهی ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺍﻋﻤﺎل
ﺼﺎﻟح ﻮ
ﺍﺻﻠﺎح کنندﻩ
ﻭﺳﻠﻮکی
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﭼﻮﻥ
ﺘﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﺍ
ﺍﻏﺎﺯ ﮐﻨﻴﺪ. ﻓﺘﻨﺎ
ﺗﻘطع اﻟﻠﻴل
اﻟﻤﻈﻠم ﻔﺘﻨﻪ
ﻭ ﺣﻮﺍﺩث
ﻏﻴﺮﻣﻨﺘﻈﺮﻩﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻳﺪ. ﻭ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﻫﻴﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻔﺘﻨﻪﻫﺎ ﻭ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
الهی ﭼﻮﻥ
ﻘﻄﻌﻪﺍﻯ اﺯ
ﺷﺐ ﺍﺳﺖ ﺳﺨﺖ
ﺗﺎﺭﻳک
ﺒﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﻳﺼبح
اﻟﺮﺟل
ﻤﻮٴﻤﻨﺎ ﻭ
ﻳﻤسی کاﻓﺮﺍ ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺟﻠﻮ
ﺭﺍﻩ ﺭﻭ
ﺻﺒﺤﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺍﻭم ﻮﻋﻤل
ﺮﺍ ﺍﻏﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭلی ﺸﺐ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﺎﻓﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻧﺶ ﺭﺍ
ﺑﺎﺣﺎﺩثه ﺍﻯ
ﺘﺠﺮﺑﻰ
ﻭﺍﺯﻣﺎﻳﺶ الهی
اﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻳﻤسی ﻤﻮٴﻤﻨﺎ
ﻭ ﻳﺼﺒح کاﻓﺮﺍ
ﻳﺎ ﺷﺨﺺ ﺷﺐ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺍﻭﻡ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ
ﻭلی ﺼﺒح
هنگاﻡ ﮐﺎﻓﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺎﺯﮔﺮﻓﺘﺎﺭﺍﻣﻮﺭﺩﻧﻴﻮﻯﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻳﺒیع
ﺪﻳﻨﻪ ﺑﻌَﺮَﺽ
ﻣﻥ اﻟﺪﻧﻴﺎ ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
آﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺴﺎﻟک
ﻭﻫﻤّﺖ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ اﺯ ﺧﻮﺩ
ﮔﺬﺷﺘﮕﻰ
ﺷﮑﺴﺖ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ
ﻭ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
ﺒﻴﺎﺩ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺍﻋﺮﺍﺽ ﺣﻘﻴﺮ ﺩﻧﻴﺎ
ﭼﻮﻥ ثرﻭﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺕ ﻭ
ﺷﻬﺮﺕ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ
ﻭﺑآﺳﺎنی ﺪﻳﻥ
ﻮ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺣتی
ﺴﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺗﮑﺎﻣلی
اﻭﻟﻴﻪ ﻭ ﺍﺯلی
بالفعل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
اﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﻌنی
ﻤﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
ﻔﺘﻨﻪ و
آزمایش
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﺒﺎﺯ
ﮔﺸﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﻠﺬّﺍﺕ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻭ
ﻣﺘﻤﺮﮐﺰﺗﺮ ﺑﺎﻋﻤﺎل
ﺼﺎﻟﺤﻪ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮک االهی ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻟﺬﺕ ﺩﻧﻴﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﺭﻳﺸﻪ
عمیق ﺪﺭ ﺩل
ﻨﮕﺮﻓﺘﻪ ﻭ
ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻪ
ﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻨﻔس ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﻴﺮ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺪﻧﻴﻮﻯ ﭽﻮﻥ
ﺰﻥ ﺩﺍﺭﻯ
ﻮﺑﭽﻪ ﺩﺍﺭﻯ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﻭ ﮐﺎﺭ
ﻭﺣتی
ﺘﺤﺼﻴﻠﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﻮﺍنعی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺴﺮﻳﻊ
ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻥ کاﺭﻫﺎﻯ
ﺪﻧﻴﻮﻯ ﻓﻘﻄ
ﻮﻗتی ﺪﺭﺳﺖ ﻭ
ﻣﻔﻴﺪ ﻭ
ﻣﻨﻄقی هستند
ﮐﻪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻘﺒﻠﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭالّا ﻫﻤﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﺭﺍﺿﻯ ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺗﮑﺎﻣلی ﺪﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﻤﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ٴﺴوء
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭﺣﺮﺹ ﻭ ﻇﻠم
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ.
ﮐﺪﺍم
ﺪﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﻭ
ﭘﺰﺷک ﻮﻋﺎﻟمی
ﺮﺍ ﺩﻳﺪﻩﺍﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻧﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨفع ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
عمل کند ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺟﻴﺐ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﭘُﺮﺗﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﺼﻴﺒﺖ ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺗﻠﺦ
ﺗﻤﺪﻥ ﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﺭﻓﺎﻫﻰ ﻫﻤﻴﻦ (ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻰ)
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭﻋلم اﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻓﻘﻬﺎ ﻭﺣتی
ﭙﺰﺷﮑﺎﻥ ﻮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺍﺳﺖ.

حدیث
2034 - ﺍﺑﻮ ﺩﺍﻭﺩ
ﺑﻨﻘل اﺯ
ﺑﺸﻴﺮ ﺑﻥ عبد
ﺍﻟﻤﻨﺬﺭ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺳﺖ: ﻣَﻥ
ﻠم ﻴﺘﻐﻥّ
ﺒﺎﻟﻘﺮآﻥ
ﻔﻠﻴس ﻣِﻨّﺎ ﻫﺮ
ﮐﻪ ﻗﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﺎﻏِﻨاء ﻮ
ﺍﻭﺍﺯ
ﻧﺨﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺼﻮّﺭ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ
ﻣﺴأﻟﻪ
ﺗﺠﻮﻳﺪ ﻗﺮﺍﻥ
ﻮ ﻗﺮﺍٴﺖ ﺑﺎﻭﺍﺯ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺣﻴﺎتی
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺧﺮﻭچ اﺯ
ﺍﺳﻠﺎم گرﺩﺩ
ﻭلی ﻤﻌنی
ﺴﻠﻮکی آﻥ اﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐس
ﺑﺎ ﻗُﺮّﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺒﻐﻨﻰ ﻭ
ﺗﻌﺎلی ﻮ
ﺭﺣﻤﺖ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﺳﺎﻟک ﻮلایت ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣتی اﻫل ﻮ آل
ﻤﺤﻤﺪ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﻨﮑﻨﻨﺪ
ﺍﺯ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻘﺮّﻩﻫﺎ
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗُﺮّﻩ و کیان
خورّه ﻗﺎﺋﻢ
ﮐسی ﺮﺍ ار آل
ﻣﺤﻤﺪ ﻤﻴﮑﻨﺪ. (ﻣِﻨّﺎ)
ﻳﺎ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﻫﻤﺎﻥ اﻫل بیت
ﺑﻮﺩﻥ ﻭ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ.
ﺟﺴﺘﻥغناﻯ
ﻤﻌﻨﻮﻯ ﺑﺎ
ﻗﺮّﻩ
ﮔﻴﺮﻳﻬﺎﻯ
ﻤﮑﺘﺐ ﻭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺍﻥ یعنی دو
قرّه اکتشافی محمد
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻏﻨﺎﻯ
مقام ﺘﮑﺎﻣلی
اﺳﺖ. ﺗﻐنّی ﻮ
ﺗﺠﻮﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺮاء ﺖ ﺑﺴﺒﻚ (ﻫﻤﻬﻤﻪ)
ﻳﻬﻮﺩ ﻭ (ﺯﻣﺰﻣﻪ)
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺪﺭ (ﮔﺎﺗﺎ)ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ که حالت
روانی وکشش
الهی عمیق تر
در سالک ایجاد
میکند . تجوید قرآن
انجام سلوک با
بقرّه هایز
شهودی است ونه
آوداز خوانی و
دور شدن از
معنی حققیقی و
درک مقصود
باطنی اعمال
سلوک الهی است
.

حدیث 2035 –
مسلم از پیامبر
نقل میکند که
فرموده است ﻗﺎﺭﺑﻮﺍ
ﻭ ﺳﺪّﺩﻭﺍ ﺗﻘﺮّﺏ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﮑﻤک
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺟﺴﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﻭﺑﺨﺪﺍ
ﻫﺪﻑﮔﻴﺮﻯ ﻮ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺭﻭﻯ
کامل ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ ﻭﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺷﻤﺎ
ﻫﺴﺖ ﺍﻳﻥ هدﻑ
ﮔﻴﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ
ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
کنید .
ﻫﻤﺎﻥگوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺴﺪﻳﺪ
ﻣﺴﺘقبیم و
دقیق ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺭﻭﻯ
مینمایذد .
ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩٴ
ﺑﺪﻭﻥ ﺮﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻥ ﻤﻘﺼﺪ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﮐﻨﻴﺪ
ﻭﻫﻤﻪ
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺑﺒﻨﺪﻳﺪ ﻭ ﻣﺴﺪﻭﺩ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ که
نفوذی نداشته
باشند .ﻭ
ﺍﻋﻠﻤﻮﺍ
ﺍﻧّﻪ ﻟﻥ
ﻴﻨﺠﻮ ﺍﺣﺪ
ﻣﻨﮑم ﺒﻌﻤﻠﻪ ﻭ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ
ﻫﻴچ کس ﺍﺯ
ﺷﻤﺎ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻤﻠﺶ
در سلوک الاهی
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺪﻭﻥ عمل هم
ﻨﺠﺎﺕ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ مگر پس از
شروط لازم وکافی
از نظر خداوند
. ﻳﻌنی عمل
عباﺩﻯ ﻮ
ﺗﮑﺎﻣل ﺴﺎﻟﻚ
ﺷﺮﻃ لازم اﺳﺖ ﻭلی
ﺸﺮﻃ کافی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺑﻤﺸﻴﺖ الهی
ﻮﺭﺣﻤﺖ ﺧﺎﺹ
ﺍﻭ ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ٴﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
اﺯلی ﺴﺎﻟک
ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺳﭙس
ﺣﺎﺿﺮﻳﻥ
گفتند ﺣتی ﺘﻮ
ﻳﺎ ﺭﺳﻮل الله؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ: ﻭ ﻟﺎ ﺍﻧﺎ
الّا ﺍﻥ
ﻴﺘﻐﻤﺪّنی الله
ﺑﺮﺣﻤﺘﻪ ﻭ
ﻓﻀﻠﻪ ﻭﺣتی
ﺨﻮﺩ ﻣﻦ ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍ
ﻣﺮﺍ ﺑﺮﺣﻤﺖ
ﻭﮐﺮم ﻮ
ﻟﻄﻒﺧﻮﺩ
ﺑﭙﻮﺷﺎﻧﺪ ﻭ
ﺷﺎﻣل گرﺩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺸﺮﻃ
تنها ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺴّﺮﺍﺳﺖ.ﻭلی
ﭙس ﺍﺯ ﮐﻤﺎل ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻏﻔﺮﺍﻥ
اﻟﻬﻰ و بِدای
او ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻞ
ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ الهی
اﺳﺖ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻣﺸﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺒل اﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﻫﺎ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﺸﻴﺖ ﺩﺭ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ
ﺗﺪﺑﻴﺮ الهی
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺩﺍﺩﻥ
ﻘﻴﻮﻣﻴﺘﻬﺎ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖﻫﺎ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ آﻥ
ﺗﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻮﺻﻮل ﺴﺎﻟک
ﺒﻘﺎﺋم ﺸﻮﺩ.
ﺑﺎﺯهم
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﮐﻪ ﻟﻄﻒ
ﺍﺿﺎﻓﻰ الهی و
ذخیره آخرت نوع
فوق بشری اﺳﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻠﺤﻈﻪ
ﺳﺨﻥ ﻤﻴﮕﻔﺖ
ﻣﺸﻤﻮل ﻠﻄﻒ
ﺧﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﻋﻤﻠﺶ
هم ﻨﻘشی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﻣﻌﺼﻮم اﺳﺖ.
ﻋﻤل ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻫﺪﻑ.
ﻟﻄﻒ اﻟﻬﻰ ﺣق
ﻤﺴلّم ﺴﺎﻟک
ﻨﻴﺴﺖ ﻭلی
هرﮔﺰ نیز ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﺤق ﺮﺍ
ﺩﺭﻳﻎ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻮبا ﻋﻤل ﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺸﮑل ﻤﻬم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻤﺒﻴﻨﻨﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮﺷﺨﺺ
ﺩﻧﻴﺎﺋﻰ ﻧﺎ
ﭘﻴﺪﺍ
ﺍﺯﻋُﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺭ ﻧﻔس و روح ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻔﺮﺩﻯ ﻭ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻳکی اﺯ ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ
ﻣﻮلفق ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺑﺎﻋث ﺣﺴﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻳﻥ
ﻠﻄﻒ الهی ﻨﻴﺰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﻟﻴل
ﻤﻨﻄﻘﻰ و عت
دالت الهی
ﻧﻴﺴﺖ.
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی اﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺎﻫم ﻔﺮق
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺒﺎﻫم
ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺪﺭ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎم
ﻔﺼﻮل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺭﺍ طیّ کند
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
اﺯآن فصول و شرایط
لازم ﻋﺒﻮﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻫﺮﮐس
ﻫم ﻈﺎﻫﺮﺍ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
ﻤﺴأﻟﻪ ﺳﻠﻮک
ﻨﺮﺳﻴﺪ ﺑﺎﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻓﺼل ﻨﻮعی اﻭ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی اﻭ
ﻣﺤﻔﻮﻇ اﺳﺖ. ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮک ﺒﺎ
ﻧسخ ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻮک
ﺘﮑﺎﻣلی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﻫﺪ.
ﺗﻮﻓﻴق اﺩﺭﺍک
ﻠﺰﻭم اﻧﺠﺎم
ﺴﻠﻮﻙ
ﻭﺗﻮﻓﻴق اﺭﺍﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﻮ
ﺗﺼﻤﻴم ﻘﺎطع
گرﻓﺘﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﻮﻓﻴق
ﻴﺎﻓﺘﻥ ﻤﻌﻠم
ﻮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺤﺴﻴنی
ﻮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺩﺭ
ﻳﺎﻓﺘﻥ
قیّومیت الهی
ﻮ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻭ
ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺴﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ
ﺳﺎﻟکی ﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻔﮑﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ
ﺗﺤﻘق عملی
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﻓﻴق ﺟﺴﺘﻥ
هر ﻳک اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺧﻠﺎل ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺗﻮﻓﻴق ﺪﺭ
ﺗﻤﺎمی اﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﻳک ﻄﺮﻑ
ﻭ ﺗﻮﻓﻴق
ﺠﺴﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم اﺯ
ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻓﻘﻄ ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺭﺏ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﻌﻤل
ﺪﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺷﺮﻃ کافی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻟﻄﻒ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﻭ
ﺍﺻﻄﻔﺎ و
بِدای اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺭﺗﻀﺎﻯ
اﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺎ
ﺍﻳﻥ ﻨﺠﺎﺕ ﺩﺳﺖ
ﺩﻫﺪ. ﺷﺮﻃ
ﻨﺠﺎﺕ ﻋﺸق
اﺳﺖ
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﺟﺰ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﻣﻌﺸﻮق
ﻠﺬتی ﻨﺒﺮﺩ.
ﺗﺎ ﺗﻐﻤّﺪ ﻭ
ﭘﻮﺷﺶ ﻭ
ﺑﻐلگیرﻯ ﻮ
ﻏﺮﻗﻪ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ
ﺭﺣﻤﺖ الهی
ﺤﺎﺻل گرﺩﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺎل
ﭙﻴﺮ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺗﺸﺒّﻪ
ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﻭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺩﺭﻏﻴﺎﺏ
ﭘﻴﺮﺣﺎل غم
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئب
ﺤﻔﻈ کند ﻟﻄﻒ
ﻭ ﻣﻨﺖ ﻭ ﺭﺣﻤﺖ
ﻭ ﻓﻀل ﻮ ﮐﺮم الهی
ﻔﻘﻂ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﻣﻌﺸﻮق اﺯ
ﻟﻄﻒ ﻭ ﻣﺮﺣﻤﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺳﺎﻟک ﻔﻘﻄ
ﺼﺒﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ غشق
اﺳﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﮔﺬﺷﺘﮕﻰ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﻫم
ﻠﻄﻒ ﻣﻌﺸﻮق
ﺒﺎﺯ ﺭﺍﻳﮕﺎﻥ
ﻮ ﻫِﺪﻳﻪ و هِبه
ﻭ موهبت و ﻟﻄﻒ
ﺍﺳﺖ ﻧﻪ ﻣﺰﺩ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل عشق
ﻮﺭﺯﻯ ها ﮐﻪ
ﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

حدیث
2036 - ﺗﺮﻣﺬﻯ اﺯ
ﺍﻧس ﺧﺎﺩم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻠم ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﻭ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
بوﺩﻧﺪ ﻳﮑﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﺰﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻴﺸﺪ ﻭ
ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺴﺮﮔﺮم ﺤﺮﻓﻪ
ٴﺨﻮﺩ.ﺭﻭﺯﻯ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺣﺮﻓﻪ ﮐﻪ
ﺑﮑﺴﺐ ﻣﺎﻝ
ﺑﺠﺎﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺖ ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣﺮﻑ
ﻣﻴﺰﺩ ﻭ ﻋﻤل
ﻨﻤﻴﮑﺮﺩ ﺍﺯ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩ ﮔﻠﻪ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ
ﮐﺎﺭ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺷﺎﻳﺪ هم
ﭽﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﺮج اﻭ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ: ﻟﻌﻠک
ﺘُﺮﺯَق ﺒﻪ ﭼﻪ
ﺩﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻮ نیز
ﺭﺯق ﻮ ﮐﺴﺐ ﻭ
ﻣﺎﻟﺖ ﺍﺯ
ﻭﺭﺍﻯ اﻭ
ﺑﺪﺳﺘﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻋﺪم کاﺭ ﻭ
ﺩﺭﺍﻣﺪ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺷﮑﺎﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﺯﺭﻭﻯ ﺒِﺨل
اﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺩﻳﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﺒﺮﺍﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﮐﻤک ﻤﺎلی کند .
ﺿﻤﻨﺎ ﺭﺯق
هرﮐس ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﻔﺮﺳﺘﺪ
ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺮﺯﻗﻬﺎ ﺭﺍ به
ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
آﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺍثر ﺭﺯق عقلی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﻣﻘﺎمی اﻳﻥ
ﺒﺮﺍﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺮﺍﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻧﻮﺭ ﻭ
ﺑﺮﮐﺖ ﻭ
ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺒﺮﺍﺩﺭ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺗﺎ ﺍﻭ نیز ﺪﺭ
ﮐﺎﺭ ﺭﺯق ﺨﻮﺩ
ﺗﻮﻓﻴق
ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﺭﺯق
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻳﻥ
ﺒﺮﺍﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﻣﺤﺘﺮﻑ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﺭﺯق ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﺳﺖ ﻧﻪ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺗﻠﺎﺵ
ﻭ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺗﺮ ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﺭﺯق الهی
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺭﺯق ﻤﺎﺩﻯ
ﺒﺮﺍﺩﺭﺵ ﺣتی
اﺭﺯﺵ ﺩﻧﺒﺎل
آن ﺭﻓﺘﻥ هم
ﻨﺪﺍﺭﺩ.

حدیث
2037 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺟﺎﺑﺮ
ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ ﻨﻘل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﺟﻨگ اﺣُﺪ
ﺷﺨصی
ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ ﺑﻨﻈﺮ
ﺷﻤﺎ ﺍﮔﺮ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﻡ
ﮐﺠﺎ ﺧﻮﺍﻫم
ﺒﻮﺩ؟ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺮﻭﻯ. ﺍﻥ ﺷﺨﺺ
ﭼﻨﺪ ﺧﺮﻣئی که
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ
ﭘَﺮﺕ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺑﺠﺒﻬﻪ ﺭﻓﺖ
ﺟﻨﮕﻴﺪ ﺗﺎ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ.
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺍﻏﺎﺯ ﻗﺪم
اﻭﻝ ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﻣﻬم اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺷﺒﻴﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺧﺮ و مهمّ
ﺳﻠﻮک ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﻣﺮگ ﺪﺭ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﺧﺮﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻳﺎ ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﻘﺎم
ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺗﺪﺑﻴﺮ الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎ اﻣﺘﻴﺎﺯﻯ
ﺘﮑﺎﻣلی اﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺠﺎﺕﻫم
ﻨﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی اﻭ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺴﺮیع ﺪﺭ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻭ
ﺗﺴﺮیع ﺪﺭ
ﺣﺮﮐﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺼﻤﻴم ﻮ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ عجله
نیز ﻧﻴﺴﺖ ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﺟﺪّﻳﺖ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک اﺳﺖ
ﻭ ﻋﺠﻠﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻃﻠﺒﻰ.
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﻣﻌﺎﺩل ﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم مصطفوی
ﺒﻮﺩ ﺑﺄﻣﺮ ﺍﻭ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻘﺎﺋم ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ. ﻭلی
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻓﻮﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎئم
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻭ از
نوع بشری
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔوی ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

پ حدیث 2038
– از یامبر نقل شده
که فرموده است
باﺩﺭﻭﺍ
ﺑﺎﻟﺄﻋﻤﺎل
ﺴﺒﻌﺎ ﺍﻏﺎﺯ
ﮐﻨﻴﺪ
ﺑﺎﻋﻤﺎل ﺨﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﻮ
ﺳﻠﻮﻙ ﻗﺒل اﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻥ
هفت ﻣﺼﻴﺒﺖ
ﺳﺪّ ﺭﺍﻩ ﺷﻤﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺍﻋﻤﺎل
ﺒﺸﻮﻧﺪ ﺿﻤﻨﺎ
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍم ﻴک گوﻧﻪ
ﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم
آﻏﺎﺯﺵ ﻭ ﻗﺪم
اﻭل آﻥ ﺩﺳﺖ ﮐم
اﺯ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺗﻤﺎم
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻗﺒل اﺯ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﺍﻳﻥ
هفت ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﺮﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﻴﺪ
ﻭ الّا ﻫﻔﺖ
ﻣﺎنع ﺪﺭ ﭘﻴﺶ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﺎ
ﻣﻨﺘﻈﺮﺍﻥ
ﻔﻘﺮﻯ هستید؟
ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻣﻮشی
ﺘﻤﺎم ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺑﺸﻤﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻓﻘﺮ ﺳﺎﻟک
ﻔﺨﺮ او ﺍﺳﺖ
ﻭلی ﻔﻘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻔﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻣﺎنتع ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ میباشد .ﻓﻘﺮ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻓﺮﺍﻣﻮشی ﺴﻠﻮکی
ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻭ
ﻏنیّ ﻤطیع ﻴﺎ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺍﻥ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﺷﺪنی هستند
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﻃﻐﻴﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻭ
فرﺿﺎ ﻣﻔﺴﺪ
ﻳﺎ ﺑﺎ ﺍﻥ
گوﻧﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺴﺮﺑﺮسد ﮐﻪ
ﻓﺴﺎﺩ ﺟﺴم ﻮ
ﺫﻫﻥ ﺸﻤﺎ ﺭﺍ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺗﻮﺍﻥ
ﺴﻠﻮک ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻭ ﻫﺮ گاه
اﻔتد ﺍﻳﺎ ﺍﻥ
ﭙﻴﺮﻯ ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺮﺍﻯ عمل ﻮ
ﺗﻮﺍﻧﺎئی
ﺒﺎقی ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﺮﻣﺎﻳﻪ نیز
هست .ﺍﻭ ﻣﻮﺗﺎ
ﻣﺠﻬّﺰﺍ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ
ﺪﺭﺍﺧﺮﻋﻤﺮ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﺟﻬﺎﺯ
ﻭ ﺗﺎﺑﻮﺕ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺘﻘﺎل
ﺒﺪﻧﻴﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺗﺸﺮﻳﻔﺎﺕ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻴّﺖ ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻭ
ﺩﺟّﺎﻟﺎ ﻓﺸﺮّ
ﻏﺎﺋﺐ ﻳﻨﺘﻈﺮ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻄﺮ
ﻇﻬﻮﺭ (ﺩﺟّﺎل
ﻮ ﮐﺬّﺍﺏ) ﺩﺳﺖ
ﺩﻫﺪ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
اﺭﺯﻭئی اﺯ
ﻣﺤﺎل ﻮﻏﻴﺒﻰ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺵ
ﻫﺴﺘﻴﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫم ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ
ﺍﻳﻥ آﺭﺯﻭ
ﺟﻌلی ﻮ ﺷﺮّ ﻭ
ﺑﺎﻃا اﺯﺍﺏ
ﺩﺭﺍﻳﺪ
ﻭﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻭﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﺸﻮﻳﺪ.
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻤﻨﺘﻈﺮ ﻣﺴیح
هستند ﻭﻫﺮ
ﺩﻳﺎنتی و هر ولایتی
سلوکی نیز
ﻤﻨﺘﻈﺮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺨظی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺨﺼﺎ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺨﻄﺮ
ﺩﺟﺎﻝ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﺴﺎﻟک ﻤﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم علیّ
مرتضی ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﻧﻘﺎﺏ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺧﻄﺮ
ﮐﺬّﺍﺏ ﻭ
ﺩﺟّﺎل ﺒﻮﺩﻥ
ﭼﻨﻴﻥ
اﺭﺯﻭﺋﻰ ﺳﺨﺖ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﺨﻄﺮ
ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ. ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎل اﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﮐﺎﺫﺏ
ﻫﺮﮔﺰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮ ﻗﺎﺋم
ﺪﺳﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻋﻴسی ﺪﺭ
ﺳﺎﻋﺖ ﺻﻌﻮﺩ
روح ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﻥ ﻤﺴیح
ﺪﺟّال ﺰﻳﺎﺩ
ﻣﻴﺎﻳﺪ. ﻳﻌنی
اﮔﺮ ﻣﺴیح
ﺤﻘﻴقی ﺮﺍ ﮐﻪ
ﻣﻥ ﺒﺎﺷﻢ
ﻗﺒﻮل ﻨﮑﻨﻴﺪ
ﻫﺮﺍﻧﮑس ﻣﺪعی
ﻤﺴیح ﺸﻮﺩ
ﻗﻄﻌﺎ ﺩﺟﺎل
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺑﺠﻬﻨم ﻮ
قهقرا ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﺍﻳﻥ گفته
ﻋﻴسی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﮐﻪ ﻣﻌﺎﺩل
ﻤﻘﺎم ﻮ ﻗِﺮّﻩ
ﻋﻴسی ﻤﺴیح
اﺳﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺟﺎل ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪﺧﻄﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﻭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﺒﺮﺳﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺩﺟّﺎل ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ اﻳﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﻭﻋﺪﻩ
ﺳﻠﻮک ﺮﺍ
ﺑﺮﻭﺯﻯ
ﻤﻮﮐﻮل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺑﺮﻭﺯﻯ که
ﺸﻠّﺎق برﺳﺪ ﻭ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺳﻠﻮک
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻣثلا
اﻳﻥ اﺳﺖ ﮐسی
ﺒﮕﻮﻳﺪ ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﻓﺘﻢ ﺳﻠﻮک
الهی ﺨﻮﺍﻫم
ﻨﻤﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
نیز آﻣﺪنی
ﻨﻴﺴﺖ ﻭ ﻫﺮ ﭼﻪ
ﻫم ﺒﻴﺎﻳﺪ
ﺩﺟّﺎل اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﮐﻮﭼﻪ ﻭ
ﺑﺎﺯﺍﺭ. ﮐﻪ
ﺣتی آﻧﻬﺎ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻨﺘﻈﺮ
ﺭﺍﺳﺘﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ. ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ ﻫﻤﻪٴ
اﻳﻦ
ﻣﻨﺘﻈﺮﺍﻥ
ﺩﺟّﺎل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫَﻮَس ﻭ
ﮐﺸﺶ ﻭ ﺩل
ﺘﻴﺮﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻮﺍﻓق اﻳﻥ
ﺪﺟّﺎل اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺯﻭﺩ ﺗﺮ
ﺑﺠﻬﻨم ﻮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺍﻭ
ﺍﻟﺴﺎعة ﻓﺎﻟﺴﺎعة
ﺍﺩهی ﻮ ﺍَﻣَﺮّ
ﻳﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺳﺎﻋﺖ
ﻣﺮگ ﻳﺎ ﻟﺤﻈﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ
ﻮﺑﺠﻬنم نسخ و
مسخ حقیر
ﺮﻓﺘﻥ هستند
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺼﻤﻴم ﺒﮕﻴﺮﻳﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﺩﻳﺮ ﺷﺪﻥ
ﺴﻠﻮک ﺒﺪﺍﻥ
اﻭﻗﺎﺕ ﺑﮑﺸﺪﻋﺬﺍﺏ
ﺳﺨﺖﺗﺮ ﻭﺗلخ
ﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫند
ﺩﺍﺷﺖ.و لذا
باید گفت که
فردا نیز خیلی
دیر است .

حدیث
2039 – پیامبر روز جنک
خیبر گفته است
لأﻋﻄﻴﻥّ هذه
ﺍﻟﺮﺍیة ﺭﺟﻠﺎ
ﻳﺤﺐّ الله ﻭ
ﺭﺳﻮﻟﻪ ﺍﻳﻥ
ﭙﺮﭼم ﺮﺍ ﺑﮑسی
ﻤﻴﺪﻫﻢ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻮل
ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻥ
ﺮﺍﻳﻪ ﻭ ﭘﺮﭼﻢ
فرماندهیﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺭﻓﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺣتی هنگام
ﻮﺟﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻘﺎمی ﻤﻌﺎﺩل
پیامبر
دﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
آﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ.
ﭘﺮﭼم ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺯ آﻥ عاشق
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﺻﺎﺩق ﺘﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻﻠﻰ
ﺑﺎ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻘﺎﻣﻰ ﺯﻣﺎنی
نیز ﭙﺮﭼﻤﺪﺍﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ پس از
بازگشت بخلق
با عرش رحمان
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺟﻨگ ﺒﺎ ﻧﻔس
ﻭﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻓﻘﻄ
کسی ﭙﻴﺮﻭﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﻋﺸق ﺸﺪﻳﺪ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺄﻋﻤﺎل
عبادی ﻨﻴﺴﺖ
ﺍﻧﻘﺪﺭ ﮐﻪ
ﺑﻌشق ﻮ ﮐﺸﺶ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﻮﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺒﺴﺘگی ﺪﺍﺭﺩ. ﻳﻔتح
الله ﻋلی
ﻴﺪﻳﻪ ﺑﺎ
ﭼﻨﻴﻥ کسی
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺠﻨگ
ﺸﻬﺮک ﺨﻴﺒﺮ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻔﺘﺢ ﺗﻨﻬﺎ
ﺟﻨگ ﻮ ﺍﺷﻐﺎل
ﺸﻬﺮک ﺨﻴﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﺳﻮﻡ ﭘﺮﭼم
آﻧﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌلیّ ﺪﺍﺩ ﻭ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭ ﻋﻤﺮ
سعی آﻧﺮﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺷﮑﺴﺖ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻓﺘﺢ ﺧﻴﺒﺮ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻔﺘﻮﺣﺎﺕ الهی
ﺩﺭ ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻋلیّ ﺪﺭ ﻭ
ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ
ﺑﺴﺘﻪ ٴﺪﻧﻴﺎ
ﺑﻤﻠﮑﻮﺕ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺟﺎ ﮐﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭼﺸﻤﺎﻥ علیّ
نیز ﺪﺭﺩ ﻣﻨﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻮﺩ.
ﻓتح ﺨﻴﺒﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﻨﺸﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
آﻥ ﻓﻘﻂ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم
مرتضوی علیّ
اﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺸﺮﻃﻴﮑﻪ
ﻣﺴیح ﺪﺟّﺎل
آخوند قشری
ﺪﺭﮐﺎﺭ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻋﻠﻮﻯ
مرتضوی در هر
زمانی که باشد
ﻭﻋﺸق
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻴﺒﺮ ﻭ ﻗﺎﺋم
ﺪﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻓتح ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺟﺒﻬﻪ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎﻧﻔس ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺕ الهی ﻮ
ﻓتح مرتضوی
علوﻯ اﺳﺖ. ﻭ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﺒﻤﻘﺎم
مرتضویﺭﺍﻫﺶ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﻗﺎﺋم
ﻮاحتمالا
ﻋﺮﺵ رحمان
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ روح ﻣﺴﻴح
نیز ﺑﺮﺍﻯ طیّ
اﻳﻥ ﺴﻪ ﺍﻭﻡ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺍﻣﺪ ﻭ ﺭﻓﺖ ﮐﻪ
مسیح که ﻫﻤﺎﻥ
علیّ ﺒﻮﺩ.
ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻋﻤﺮ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﭼﻮﻥ
آﻥ ﺮﻭﺯ ﻫَﻮَس
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭ
ﺍﻣﺎﺭﺕ ﻟﺸکر
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ. ﻭ
ﻣﺪﺍم ﺪﺭ ﺩلم
ﻤﻴﮕﻔﺘﻢ ﻭﺳﺮ
ﻭ ﺷﺎﻧﻪ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﮑﺸﻴﺪﻡ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻦ
ﮔﺮﺩﺩ ﺗﺎ ﻣﺮﺍ
ﺑﺄﻳﻥ
ﻔﺮﻣﺎﻧﺪهی
ﺪﻋﻮﺕ ﮐﻨﺪ
ﻭلی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻋلی ﺒﻥ
ابی ﻄﺎﻟﺐ ﺭﺍ
ﺻﺪﺍ ﺯﺩ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﺨﻮبی
ﻤﻘﺎم عمرﻧﺰﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﻗﻴﺎس ﺣﺎل
اﻭ ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋلیّ ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ. ﻣﺴأﻟﻪ
ﻋﺸق ﺒﺨﺪﺍ ﻭ
ﺗﻮﺍﻥ
ﻤﺒﺎﺭﺯﻩ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺷﺮﻁ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺳﺮ ﻭ
ﺷﺎﻧﻪ ﺑﺎﻟﺎ
ﮐﺸﻴﺪﻥ
ﻭﻣﻐﺮﻭﺭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻟﻰ ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻫﺮکس نیز ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺩﻣﻨﺪﻯ
ﭽﺸﻤﺎﻥ علیّ
ﻨﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ (ﺭَﻣَﺪ
ﻳﺎ ﺭَﻣَﺾ
ﻋﻴﻦ) ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ
ﻭﺗﻤثیلی اﺯ
ﺧﺴﺘگی ﺴﻠﻮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻋلیّ ﺒﺨﺪﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻣﺎﺭﺕ ﻭﭘﺮﭼﻤﺪﺍﺭﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ همه
زمانها ﺣتی در
زمان ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
در سیستم شهودهای
سالکان ولایت
محمد ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺿﻤﻨﺎ ﺍﺯ
ﺍﺳﻨﺎﺩ
ﻣﻮٴﻴﺪ ﺣﺪﻳث
ﻏﺪﻳﺮﺧِم ﺪﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪگی
اﻟﻬﻰ ﻋﻠﻰّ ﭘس
اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻤﺎمی
اﻋﺮﺍﺏ ﭼﺸم اﺯ
ﺍﻥ
ﭙﻮﺷﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺭﺍﻭﻯ ﺴﭙس
ﻣﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ
ﮐﻪ ﭘﺮﭼم ﺒﻌلی
ﺪﺍﺩﻩ ﺷﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ بعلیّ
ﮔﻔﺖ: ﺍﻣﺶ ﻭ ﻟﺎ
ﺗﻠﺘﻔﺖ ﺣتی
ﻴﻔﺘح الله
ﻋﻠﻴک ﭙﻴﺶ
ﺑﺮﻭ ﻭ ﺑﺠﺎﻧﺐ
ﻭ ﺟﻬﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺗﻮﺟﻪ ﻣﮑﻦ ﺗﺎﺧﺪﺍ
ﺑﺪﺳﺘﺖ ﻓتح
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻬﻴچ ﭽﻴﺰﻯ ﻮ
ﺟﻬﺘﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻭ ﺗﻮﺟﻪ
ﻧﮑﻨﺪ. ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺒﺮﺍﻯ هدﻑ ﻓتح
ﺨﻴﺒﺮ ﺑﻔﮑﺮ
ﺍﻣﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﺒﺎﺵ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺸﺮﻁ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺠﻨﮕﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺍﺳﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺣتی ﺪﺭ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﭼﻮﻥ
ﭽﭗ ﻭ ﺭﺍﺳﺖ
ﻧﮕﺎﻩ ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺗﺴﻠﻴم علیّ
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﭘﻴﺮ ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺮ
الهی ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
عدم ﺘﻮﺟﻪ
ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟک
اﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪﻫم ﺨﻮﺩ
ﻣﻮﻓق ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺸﻮﺩ ﻭ ﻫم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﻌلیم این
ﭽﻨﻴﻨﻰ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺩﺍﺋن ﺨﺪﺍ
ﺑﻬﻴچ ﭽﻴﺰ
ﺷﺮقی ﻴﺎ ﻏﺮبی
ﻨﻈﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻣشی
ﺴﻠﻮک ﻮ ره
ﺮﻭﻯ اﺳﺖ.
ﺍﻟﺘﻔﺎﺕ
ﺗﻮﺟﻪ ﻭ ﻟﻒ ﻭ
ﭘﻴﭽﺎﻧﻴﺪﻥ
ﺴﺮ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﺯ ﻫﺪﻑ ﺍﺳﺖ.
ﺭﺍﻭﻯ ﺴﭙس
ﻣﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ
ﮐﻪ ﻋلیّ
اﻧﺪکی ﺠﻠﻮ ﺭﻓﺖ
ﻭﺑﺪﻭﻥ عقب
ﮔﺮﺩ ﮐﺮﺩﻥ
ﻔﺮﻳﺎﺩ ﺯﺩ: ﻳﺎ
ﺭﺳﻮل اللهﻋلی
ﻤﺎﺫﺍ ﺍﻗﺎﺗل
اﻟﻨﺎس؟ ﺑﺮﭼﻪ
ﺍﺻل ﻮ ﮔﻔﺘﻪ ﻭ
ﺷﻌﺎﺭﻯ ﺑﺠﻨﮓ
ﻣﺮﺩم ﺒﺮﻭﻡ.
ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﻫل ﺨﻴﺒﺮ
ﻣﺸﻤﻮل ﻠﻔﻈ
ﻤﺮﺩم ﺪﺭ ﺣﺪﻳث
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ که ﺒﺎ
ﺩﺷﻤﻥ
ﻤﻮﺍﺟﻪﺍﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺩم ﺪﻭﺳﺖ ﻭ
ﺍﺷﻨﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ الهی
ﺪﻋﻮﺕ ﺷﻮﻧﺪ
ﻭﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻬﺮ ﻧﺤﻮ ﮐﻪ
ﺷﺪﻩ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﺎﻣﻮﺭﻳﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ موفق
ﺰﻣﺎﻥ میباشد
ﻭﻧﻪ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺣﺰﺏ ﻭ ﻟﺸﮑﺮ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
اﺳﻠﺎمی رسمی .
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﺄﻥ ﻔﻘﻴﻬﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ابو ﺑﮑﺮ
ﻭ ﻋﻤﺮ ﻭ
ﺧﻤﻴنی هستند .
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺮﻳﺎﺳﺖ ﺳﻴﺎسی
ﻤﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ: ﻗﺎﺗلهم
ﺤتی ﻴﺸﻬﺪﻭﺍ
ﺍﻥّ لا ﺍﻟﻪ الّا
الله ﺗﺎ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﮑﻦ ﮐﻪ
ﮔﻮﺍهی ﺒﻮﺣﺪﺍﻧﻴﺖ
ﺧﺪﺍ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻳﻌنی ﺴﻠﻮک
ﻛﻨﻨﺪ ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ و
نه فقط بزبان
اعترافی کنند.
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺠﺰ الله
ﻣﻘﺎمی ﺮﺏّ
حقیقی ﻨﻴﺴﺖ ﻭ
ﺍﻭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻥّ ﻤﺤﻤﺪﺍ
ﺭﺳﻮل اﻟله ﻭ ﮔﻮﺍهی
ﺮﺳﺎﻟﺖ الهی
محمد ﻭ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮک ﺠﺪﻳﺪ برتر
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻭﻭﺣتی ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻯ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻮ ﺍﻳﻤﺎﻥ عملی
ﺒﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.
ﻋلیّ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
مرتضوی ﮐﺎﺭﺵ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ.
ﻣﺤﻤﺪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﻭم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﺩل ﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻋلیّ ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ عاﻣل
ﺒﺎ ﺍﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩ اﻭل
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻗﺒل
اﺯ ﻗﺎﺋم
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺎﻳﺪ نمود .ﻔﺄﺫﺍ
ﻓﻌﻠﻮﺍ ﺫﻟﻚ
ﻓﻘﺪ ﻣُﻨﻌﻮﺍ
ﻣﻨک ﺪﻣاءهم و اموالهم
الّا ﺑﺤﻘّﻬﺎ
ﻭﺣﺴﺎبهم علی الله.
ﻭ ﺍﻫل ﺸﻬﺮک
ﺨﻴﺒﺮ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ کرﺩﻧﺪ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﺍﺯ
ﺧﻮﻥ ﺮﻳﺰﻯ
ﻮﻏﺎﺭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﻥ ﺸﺮﻃ ﺮﺍ
ﻗﺒﻮل
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮑﺸﻰ ﻭﺧﻮﻥ
ﻮﻣﺎل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻﻞ
ﻭ ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭح ﻮ
ﺍﺯﺍﺩﻯ آﻧﻬﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻣﺼﻮﻥ ﻮ
ﻣﻌﺼﻮم
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺣتی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺩ ﺣق
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﻣﺤﺮﻭم از
ﺒﻬﺸﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﭙﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎم ﻮ هر
ﻭلیّ ﺨﺪﺍ.ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺟُﺮم
آﻧﻬﺎ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺣق ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﺋﻴس
ﻣﺬﻫبی ﻮ ﻳﺎ
ﺭﺋﻴس ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺮﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﺤق
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ.
ﻳﻌنی اﮔﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﻌﺼﻮم
نیز ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻑ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺨﻮﺩ
ﭼﻮﻥ عدم
ﺮﻋﺎﻳﺖ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮔﺮﺩﺩ
ﻣﺼﻮﻧﻴﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﭘس ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺖ ﺍﺯ ﺟﺎﻥ
ﻮ ﻣﺎل آﻧﻬﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻋﻤل
آﻧﻬﺎ ﻫﺮ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺑﻌﺪﻯ اﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﺼﻮم
اﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﻭ ﺣﺎﮐﻢ ﺣق
ﻤﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻣﺬﻫبی
ﻮﺳﻠﻮکی آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﭼﻨﻴﻥ ﻮ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻴﮑنی .
ﺿﻤﻨﺎ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺗﻮﻓﻴق ﺴﺎﻟک
عاﻣﻞ ﺑﻌُﻬﺪﻩ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺍﻣﺎم
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻋﻤﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻃﻠﺐ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
نیز ﺩﻧﺒﺎل همین
ﻫﺪﻑ و
تازیانه بدست
برای حمایت ار
پیامبر ﺑﻮﺩ.
ﺩﺭ ﺑﺤث ﻋﻤﺮ ﺷﻨﺎسی
اﻳﻥ ﻤﺴأﻟﻪ
ﺭﻭﺷﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﻭﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺁﻧﺮﺍ نیز ﻨﮑﺮﺩ
ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﻳﺎﺳﺖ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
وﺣﮑﻮﻣﺖﺟﻤﻬﻮﺭﻯ
اﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺩﻟﺒﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ عیب
ﺗﻤﺎم ﻔﻘﻬﺎ
ﻭﻋﺎﻟﻤﺎﻥ بی
عمل سلوک الهی
اﺳﺖ.

حدیث
2040 – مسلم از پیامبر
نقل میکند که
فرموده است : ﺍﻟﻤؤﻤﻥ
اﻟﻘﻮﻯّﺧﻴﺮ ﻭ
ﺍﺣﺐّ الی الله
ﻣﻥ اﻟﻤﻮٴﻤﻥ
اﻟﻀﻌﻴﻒ فی  کلّ ﺨﻴﺮ
ﺳﺎﻟک اوم
کننده ﻭ ﻣؤﻣﻥ
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﻭ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﺷﺪﻳﺪ
ﺍﻟﺄﻫﺘﻤﺎم
ﺪﺭ ﺍﻣﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞروح
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﻣؤﻣﻥ
و ﺴﺎﻟﮑﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﺴم ﻮ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺭﻭح ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺿﻌﻴﻒ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺨﻮﺩ
ﺟﺪّﻳﺖ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
ﻭﺳﻠﺎمتی و
ﺷﺪّﺕ ﻟﺎﺯم
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺟﻮﺍنی
ﻮ ﺳﻠﺎﻣتی
ﻮﻗﺪﺭﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺤﻤل
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺩﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺤﻴﺎﺕ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل ﺬﻫنی
ﻮ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﻧﻔس ﻭ ﻧﺎ ﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ رؤیا
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻈﺮﻓﻴّﺖ
ﺟﺴمی ﻮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﺎفی
ﻮ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌشق ﻮ
ﺑﺎﻭﺭﻯ غیبی
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ. پیامبر
اد امه میدهد ﺍﺣﺮﺹ
ﻋلی ﻤﺎ ﻳﻨفعک
ﭙس سعی کن ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮ
ﻣﻔﻴﺪﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﻯ ﻮ
ﺣﺮﺹ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﻰ.
ﻳﺎ ﺳﻠﻮک
ﻮﺟﺪﻳﺖ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻗﺖ ﺑﻮﺩﻥ آﻥ
ﻭﺑﺎ ﺗﻤﺎم عمق
عمل کرﺩﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺑﮕﻴﺮﻯ ﮐﻪ
ﻧفع ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺍﻳﻥ
ﺴﻔﺎﺭشی
ﻤﻨﻄقی اﺳﺖ.
ﻧفع ﺒﻬﺘﺮ ﺍﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﺑﺪﻯ. ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﻥ ﺒﺎلله
ﻭ ﻟﺎ ﺗﻌﺠﺰ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﻤﻘﺼﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﮐﻤک
ﺒﺨﻮﺍﻩ ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻓﺮﻳﺐ ﻣﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻌﺠﺰ ﻭ ﭘﻴﺮﻯ
ﻮﺧﺴﺘگی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﻤﺰﻥ. ﻭ
ﺍﻥ اﺻﺎﺑک ﺸیئ
ﻔﻠﺎ ﺗﻘل ﻮ
ﺍﮔﺮ ﻣﺸﮑل
ﻮﻣﺼﻴﺒتی ﭙﻴﺶ
ﺍﻣﺪ ﮐﻪ ﺳﺨتی
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍنی
ﺪﺍﺷﺖ ﻣﮕﻮ ﮐﻪ: ﻟﻮ
ﺍنّی ﻔﻌﻠﺖ
ﮐﺎﻥ کذﺍ ﻭ
ﮐﺬﺍ ﻣﮕﻮ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴﮑﺮﺩﻡ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﻮﺩ
ﻭضع ﺪﻳﮕﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻢ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺴﺘگی
ﻮ ﻧﺎﺗﻮﺍنی ﻮ
ﻋﺠﺰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻬﺎﻧﻪ
ﺗﺮﺍشی ﻮ
ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻧﻔﺴﺎنی ﻨﮑﻦ.ﻭ
ﻟﮑﻥ ﻘﻞ: ﻗﺪّﺭ الله
ﻭﻣﺎ ﺷاء ﻴﻔﻌل
بک که ﺑﮕﻮ
ﺍﻳﻥ ﻤﺼﻴﺒﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻮﺍﻥ
ﻤﻥ نیز ﺨﺎﺭج
اﺳﺖ ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺸﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺷﺪﻩ.
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﺎﻟک
ﺒﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﺿﻌﻒ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻟﺎﺯم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﺷﻚ ﻭ
ﺑﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ ﺑﺎﺳﺘﻘﺒﺎل
ﺴﺨتی ها
ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ ﺑﺎﺯ
ﺗﻮﮐل بهره ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻓﺄﻥّ (ﻟﻮ)
ﺗﻔتح عمل
اﻟﺸﻴﻄﺎﻥ ﺰﻳﺮﺍ
ﮐﺎﺭ ﺑُﺮﺩ (ﻟﻔﻈ
ﻠﻮ ﻳﺎ ﺍﮔﺮ)
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﻭ
ﺍﻏﺎﺯ ﮐﺎﺭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ
اﺯ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻩ ﻭ
ﺗﺼﻤﻴم ﻘﺒلی
ﻤﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺎﻧﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﻨﻔس
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻥ
ﺴﺎﻟک اﺯ ﺭﺍﻩ الهی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﺎﺭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻨﻔس
ﻭﻗتی ﺸﺮﻭع
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺧﺴﺘگی
ﻮ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﮐﻤک ﻨﮕﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎم
ﻨﻴﺮﻭ
ﺑﺨﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣلی
ﻨﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺑﺎ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺿﻌﻒ ﻭ
ﻋﺠﺰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﺧﻮﺵ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺍﻣﺪ.

حدیث
2041 - ﺑﺨﺎﺭﻯ ﻮ
ﻣﺴﻠم
اﺯﻋﺎﺋﺸﻪ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻮﻥ
ﻮﺍﺭﺩ ﺩﻫﻪٴ
آﺧﺮ ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﻤﻴﺸﺪ ﺷﺒﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺣﻴﺎ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ.ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻧﮕﻪ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ.
ﻭﺟﺪّﻳﺖ
ﻭﺳﺨﺖ ﮔﻴﺮﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭﻟُﻨگ
ﺒﺮﮐﻤﺮ می
ﺒﺴﺖ. ﻟُﻨگ
ﺪﺭﺣﮑم ﻠﺒﺎس
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ
ﺍﻧﻬم ﺪﺭ
ﮔﺮﻣﺎﻯ
عرﺑﺴﺘﺎﻥ.
ﻫﻤّﺖ ﻭ
ﺍﻫﺘﻤﺎم ﺸﺨﺺ
ﺩﺭ ﺑﺴﺘﻥ کمر
ﻭﻳﺎ ﺁﺳﺘﻴﻥ ﺒﺎﻟﺎ
ﺯﺩﻥ ﻭﻟِﻨگ
ﺒﺠﺎﻯ ﻠﺒﺎس
ﺑﺘﻦ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺗﻌﻠﻴمی
اﺯﭘﻴﻤﺒﺮﺍﻥ
ﻘﺒلی نیز
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﻫﻪ ﺍﺧﺮ
ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﻤﻌنی
ﻮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺣل
ﻨﻬﺎﺋﻰ ﻭ ثُلث
ﺍﺧﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﻤﺮﺍﺣل
ﺘﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﺍ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ الهی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.

حدیث 2042 -
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺤﺠّﺎج ﺪﺭ
ﻣﮑﻪ ﺫﮐﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﺪﻩﺍﻯ ﺪﺭ
ﻣﮑﻪ ﺑﻪ ﺍﻧس
ﺧﺎﺩم ﺴﺎﺑق
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﮑﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ می
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻯ
گفت ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﺻﺒﺮﻭﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩﺻﺒﺮ
ﭘﻴﺸﻪ ﮐﻨﻴﺪ
ﻭﭼﻨﻴﻥ ﺼﺒﺮﻯ
ﺪﺭﻫﻴچ ﻤﻮﺭﺩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺟﺰ ﺳﻠﻮک
الهی ﻮ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺍﻥ
ﻋملا ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺣجّ ﻨﻴﺰ
ﺗﻤثیلی ﻤﺎﺩﻯ
اﺯ ﺍﻳﻥ ﺴﻠﻮک
اﺳﺖ. ﻓﺄﻧّﻪ
ﻟﺎ ﻳﺄتی
ﺰﻣﺎﻥ الّا ﻭ
ﺍﻟﺬﻯ ﺒﻌﺪﻩ
ﺷﺮّ ﻣﻨﻪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮﺑُﺮﻫﻪﺍﻯ که
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ
ﺷﺮﺍﺭﺕ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺍﻥ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻗﺒلی
آﻥ اﺳﺖ. ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی و
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ الهی
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺻﺒﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﺣتی
ﺘﻠﻘﻮﺍ ﺭﺑّﮑم
ﻮ ﺍﻳﻥ
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﻭﻟﺰﻭم ﺼﺒﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﮐﻨﻴﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻣﺮگ ﻮ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﭼﻪ
ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏآ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ
ﺗﺎ ﻣﺸﮑلی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.
حجّ واقعی حقّ
خداوند در
مفهوم سلوک الهی
است که بشهود
قائم میرسند .
ﺷﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻄﻠﻮﺏ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﻧﺒﺎب
شرّ و ﺪﺭﺩ ﺳﺮﻫﺎﻯ
آﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺪﺍﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺑثرﻭﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﺏ ﮔِل آﻟﻮﺩ
ﻣﺎهی
ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک آن ﺳﺨﺖ
ﻭﺷﺮّ ﺍﺳﺖ
ﻭﺻﺒﺮ
ﻣﻴﻄﻠﺒﺪ.
ﻭﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ربّ نوع بشری
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﻣﺴأﻟﻪ
ﺷﺮﻭﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺯﻧﺪگی کاﻣل
ﻮﺍﺻﻞ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﺍﺭﺍﻣﺶ
خاطر ﺍﺳﺖ.

حدیث
2043 - ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻥعباس ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻧﻌﻤﺘﺎﻥ
ﻤﻐﺒﻮﻥ
ﻔﻴﻬﻤﺎ ﮐیرﻣﻥ
اﻟﻨﺎس ﺩﻭ
ﻧﻌﻤتی ﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ هست
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ که
ﻣﻬم هستند ﻭ
ﺍﮐثر ﻣﺮﺩم اﺯ
ﺍﻥ ﻤﺤﺮﻭم
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺭک
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
آﻥ ﺩﻭ ﻧﻌﻤﺖ
ﺭﺍ ﺗﻠﻒ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﺨﻮﺩ ﻇﻠم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
که عبارتند از
ﺍﻟﺼحة ﻭ
ﺍﻟﻔﺮﺍغ ﺴﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻭﻓﺮﺻﺖ ﺯﻣﺎنی
ﺪﺍﺷﺘﻦ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻓﺮﺍغ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻔﺮﻳﺢ
ﻭﺳﻠﺎﻣتی
ﺒﺮﺍﻯ ﻠﺬﺕ
ﺑﺮﺩﻥ
ﻮﺑﻴﻬﻮﺩﻩ
ﻭﻗﺖ ﮐﺸﺘﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺻﺖ
ﻭﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ نیز
ﺠﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻮ ﺳﻠﻮک الهی
ﺤﺮفی ﻨﺰﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺳﻠﺎﻣتی
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺤﻤل ﺼﺒﺮ ﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ. ﮐﻪ
ﺟﺴم علیل ﻮ
ﺩﺭﺩﻣﻨﺪ
ﺗﻮﺟﻪ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍﺑﺪﻧﻴ ﺎﻭ
به ﺟﺴﻢ
ﻭﻏﺮﺍﻳﺰ ﻭ
ﺩﺭﺩ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ.
ﻓﺮﺍﻋﺖ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﻤﺼﺮﻑ ﺷﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻭﻗﺖ کم
ﻤﻴﺎﻳﺪ. ﻭ الّا
ﺩﺭ ﮔﻴﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺗﺸﮑﻴل ﺪﺍﺩﻥ ﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻭ ﻣﺎل
ﻮ ﻣﺴﺎﺋل
ﺪﻧﻴﻮﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﻭﺣتی ﺘﻌهدﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮک
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺎﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ. ﺍﻳﻥ
گرﻓﺘﺎﺭﻳﻬﺎ ﻭ
ﺗﻌﻬﺪﺍﺕ
ﻓﺮﺻﺖ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
ﺟﺴمی ﺒﺸﺨﺺ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﻔﮑﺮ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺘﻤﺎم ﻤﻌﻨﻯ
ﻮ ﺑﺮﺍﻯ ﺤق
ﻤﻄﻠﺐ ﺍﺩﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﻨﻄقی است
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎنی عاﻣﻞ
ﻓﺮﺻﺖ ﻭ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻭﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺟﺴمی ﻮ
ﻓﮑﺮﻯ ﻮ ﺭﻭحی
ﺪﺍﺭﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺴأﻟﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﻳﻌنی ﺘﮑﺎﻣل
أﺑﺪﻯ ﺨﻮﺩ
ﻭﺳﭙس ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺶ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.

حدیث
2044 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﻋﺎﺋﺸﻪ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺒﻬﺎ ﺑﻨﻤﺎﺯ
ﻣﻴﺎﻳﺴﺘﺎﺩ. ﻭ
ﺍﻧﻘﺪﺭ ﻧﻤﺎﺯﺵ
ﻃﻮلی ﻤﻴﮑﺸﻴﺪ
ﮐﻪ ﭘﺎﻯ ﻮﻯ
ﺘﺮک ﻮ ﺷﮑﺎﻑ
ﺑﺮ ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ ﻭ
ﺳﻨﮕﻴنی ﺘﻦ
ﺑﺮﭘﺎ ﮔﺮﺍﻥ
ﺒﻮﺩ. ﻋﺎﺋﺸﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪم ﭽﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻴﮑﻨﻰ
ﻣﮕﺮ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻤﺎم گناﻫﺎﻥ
ﻤﺎ ﺗﻘﺪم ﻮﻣﺎ
ﺗﺄﺧّﺮ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎهی
هم ﻤﻴﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
ﻮﮐﺸﻒ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺤﺎل که
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻞ
ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻮٴﺨّﺮ
ﻭ ﺑﻌﺪﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﺼﻮم
اﺳﺖ ﻭﻫﺮ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻯ ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
ﻨﻴﺰ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻘﺎمی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ: ﺃﻓﻠﺎ
ﺍﺣﺐّ ﺍﻥ
أﮐﻮﻥ عبدﺍ
ﺷﮑﻮﺭﺍ ﺍﻳﺎ
ﻗﺒﻮل ﻨﺪﺍﺭﻯ
ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺴﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺑﺎﺷﻢ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﻨﺪﺍﺩ
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺗﻤﺎم
ﺸﺪﻩ. ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
عاﺋﺸﻪ غیر
سالک ﺑﮕﻮﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ اﺩﺍﺭﻩ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﻳﺶ
ﻭ ﺗﮑﻤﻴل
ﺘﺄﺳﻴس
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻭ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺗﺎ
ﻗﺮﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
نیز ﺑﺎ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎی
ﻮحی ﺘﮑﻤﻴل
کند. ﭘس ﺍﻳﻦ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻴﺎﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﮑﻤﻴل
ﺮﻭﺍﺑﻄ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻧﮕﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻨﻤﺎﺯﻫﺎ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﻨﻤﺎﺯ
ﻋﺎﺩﻯ ﻮﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﻯ
ﺘﻤﺎس
ﺑﺪﺭﮔﺎﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﺩل
ﺒﺪل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﻋﺎﻳﺸﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻩ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺐ ﻭﭼﻪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺯﻳﺮ ﺳﺎﻳﻪ
ﺩﺭﺧتی ﻠﻤﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎل ﺪﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﺗﻔﮑﺮ ﻭ
ﺍﺗﺼﺎل ﻮ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭ ﮐﻤﻚ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺎﺋلی
ﺒﺮﺍﻳﺶ ﻣﻄﺮح
ﻤﻴﺸﺪﻩ ﮐﻪ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺧﺎصّی
ﺒﺮﺍﻯ آﻥ
ﻤﻴﻨﻤﻮﺩ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﻮﻗﺖ
ﻧﻴﺰ ﺷﺒﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺤﺎل ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﺎﻳﺸﻪ
ﺣﻮﺻﻠﻪ ﺻﺒﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﺴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﺴﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.

حدیث 2045 -
ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻮ ﻫﺮﻳﺮﻩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺣُﺠِﺒَﺖ
ﺍﻟﻨﺎﺭ (ﻳﺎ
ﺣُﻔَّﺖ
ﺍﻟﻨﺎﺭ)
ﺑﺎﻟﺸﻬﻮﺍﺕ ﺟﻬﻨم
ﺴﺮﺍ ﭘﺮﺩﻩ
ٴﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺕﻫﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺟﻬﻨم ﻮ (ﺣﺎﻓّﻪ)
ﺍﻥ ﻭ (ﺣﻔﺎﻭَﺕ)
ﻭ ﺧﻮﺵ ﺍﻣﺪ
ﮔﻮﺋﻴﻬﺎﻯ
ﺠﻬﻨﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺕ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺳﮑس ﻭﺷﻬﻮﺕ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺟﻮئی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﺪﺗﺮﻳﻥ آﻧﻬﺎ
اﺳﺖ. ﻭﺣُﺠِﺒَﺖ
ﺍﻟﺠنّة
ﺑﺎﻟﻤﮑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺩﻧﻴﻮﻯ همراﻩ
ﻭ ﺑﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ الهی
ﭙﻮﺷﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺍ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻟﺰﻭﻡ ﺗﺤﻤل
ﻤﺮﺍﺣل و
شرایط ﺴﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﺪﻭﻥ ﺴﻠﻮک ﻮ
ﺻﺒﺮ ﺩﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺍﻥ
ﺑﻬﺸتی ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺴﺨﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩل کندﻥ
اﺯ ﻟﺬﺕﻫﺎ
ﻟﺎﺯم ﺪﺍﺭﺩ.
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺗﺤﻤل
ﺴﺨﺘﻯ ها ﻭ
ﻣﮑﺎﺭﻩ ﭘﺮﺩﻩ
ﻭ ﺣﺠﺎﺏ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻴﻥ ﺴﺎﻟک
ﻮ ﺑﻬﺸﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ
ﻭﺣِﺠﺎﺏ
ﺍﻧﺮﺍ ﺭفع کرﺩ.
ﻭ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪﻥ
ﺴﺨﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ ﺍﻭ
ﺑﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ
ﻣﮑﺎﺭﻩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺤﻤل
کند .

حدیث
2046 – مسلم و بخاری
ار پیامبر نقل
میکند ﺍﻟﺎ
ﺍﺩﻟّﮑم علی
ﻤﺎ ﻳﻤﺤﻮ الله
ﺑﻪ ﺍﻟﺨﻄﺎﻳﺎ
ﻭ ﻳﺮ فع ﺒﻪ
ﺍﻟﺪﺭﺟﺎﺕ ﺍﻳﺎ
نمی ﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی
ﺒﮑﺎﺭﻯ ﺒﮑﻨﻢﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻣﺤﻮ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
بئسیله
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪﻭ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
برجسته ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﺎﺷﺪ؟
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺑلی
ﻴﺎ ﺭﺳﻮل الله.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ:
إﺳﺒﺎغ
اﻟﻮﺿوء علی
اﻟﻤﮑﺎﺭﻩ
ﻭﺿﻮ ﮔﺮﻓﺘﻥ
ﺪﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺴﺨﺖ و مکروه
ﭼﻮﻥ ﺒﺎ ﺍﺏ ﺳﺮﺩ
یا ﺩﺭ ﺳﺮﻣﺎ.
ﻭﺿﻮ ﮐﻠﻤﻪﺍﻯ
عبی ﻨﻴﺴﺖ
ﻭﻣﺸتق اﺯ ﺿوء
ﻴﺎ ﻧﻮﺭﻫم
ﻨﻴﺴﺖ . ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺎ ﺭﺍ بمفهوم
ﻔﺎﺭﺳﻰ (ﻭﻯ ﺴﻮ
یا نور و سمت )
ﻓﺎﺭسی ﻤﻴﺒﺮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻌﺎﺩل
ﻘﺒﻠﻪ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺟﺴﺘﻥ ﺪﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺳﺎﺋﻄ توسّل
اﻟﻬﻰ آغاز ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ بمعرفی خداوند
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
بعدی ﺮﻭﺵ ولایت
ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺳﺒﺎغ ﻴﻌنی
ﺠُﺴﺘﻦ
ﺑﻮﺿﻮﺡ ﻭ
ﺗﻤﺎم ﻮ ﮐﺎﻣل
ﺒﻮﺩﻥ ﻮﺿﻮ
ﻭﻳﺎ ﺗﺨﻴّل
ﺼﻮﺭﺕ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﮔﺮ ﭼﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺰﻧﺪگی
ﺴﺨﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﻣﻮﺍنع ﺴﻠﻮک ﺰﻳﺎﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻤﺴﺘﻠﺰم ﺼﺒﺮ
ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺣﻔﻈ اﻳﻥ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﮐثرة
ﺍﻟﺨﻄﺎ ﺍلی
اﻟﻤﺴﺎﺟﺪ ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻗﺪم ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﻣﺴﺎﺟﺪ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ اﺳﺖ.
ﻳﺎ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﻤﺎﺯ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺩل
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻦ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.ﺩل
ﭙﻴﺮ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ و
خانقاه ﺍﻭ
ﻣﺴﺠﺪ ﻭ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺍﻟﺼﻠﺎة ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﺼﻠﺎة ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻥ ﺒﺮ ﺳﺮ
ﺳﺠﺎﺩﻩ نشستن
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﮐسی
ﺟﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻤﺎم ﻮﻗﺖ
ﭼﻨﻴﻥ ﻨﻤﺎﺯﻫﺎی
متوالی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺟﺰﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﺑﮑﺎﺭﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﻧﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
بودن با صبوری
ﻭﺍﺗﺼﺎل
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ الهی
اﺳﺖ ﻭﺗﺎ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻨﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﮐﺎﺭ ﻃﻠﺐ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻓﺬﻟﮑم
اﻟﺮﺑﺎﻃ اﻳﻥ
اﺳﺖ ﻣﻌنی
ﻮﺍقعی ﺮﺑﺎﻁ
است .
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺭﺑﺎﻃ
ﺪﺭﺟﺒﻬﻪ
ﻣﺎﻧﺪﻥ
ﺠﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ اﺳﻠﺎمی
ﺎﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺟﻨگی
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺭﺑﺎﻃ ﻮ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻮﺩﻥ
ﻮ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﺸﺨﺺ
ﺑﺴﻠﻮک ﻮ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ ﻭ
ﺍﻧﺰﻭﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺭﺑﺎطی
ﻮﺟﺎئی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺠﺪﺍ
ﻧﺸﻮﺩ.
ﺍﺭﺩﻭﮔﺎﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﻚ یا پیر
ﻳﺎ هر ﮔﻮﺷﻪ
ﻣﺴﺠﺪ ﻭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﺟﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻨﺰﻭﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ
ﺩﺭ ﺍﻥ عباﺩﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻌنی ﺮﺑﺎﻃ
ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻧﻤﺎﺯ ﺗﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺗﺎ ﺟﻤﻌﻪ ﮐﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻭ ﺍﺯ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺘﺎ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻭﻫﺮﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺪﻭﺭﻩ
ﺑﻌﺪﻯ آﻥ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺒﺎﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻫﺮ
ﻳک از ﻤﻨﺎﺳک
ﺨﺎﺹ ﻭ
ﺳﺨﺘﻴﻬﺎ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺩﺭ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ الهی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺟﺎﻯ
ﺘﺬﮐﺮ مسجد
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
آﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍﻥ ﻭ
ﺗﻤﺎم ﻤﻌﺎنی
اﺣﺎﺩﻳث ﻧﺒﻮﻯ
ﻮ ﻭﻟﻮﻯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
زنده ﺨﺪﺍ ﻓﻘﻄ
ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻌنی
ﻮﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻓقهی
ﻮ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳخی ﻮ
ﺍﺩبی
ﻮﻏﻴﺮﻩﺣتی اﮔﺮ
ﻫم ﺪﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺼﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺭﺳﻮل اوﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻗﺎﺑل ﺘﻄﺒﻴق
ﺒﺮ ﺗﻤﺎم
آﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺗﻤﺎم ﺤﺪﻳثها
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺷﺮﻃ ﻨﻤﺎﺯ ﻭ
ﺭﻭﺯﻩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺑﺎ
ﺍﻧﺠﺎم انک آن
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺘﻮﺑﻪ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
آﻧﻬﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺄﻋﻤﺎل غیر
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻋﻤﺎل ﺠﺰئی
غیر ﻣﻘﺒﻮل
اﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ بی ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ ﺪل ﺨﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭﺑﻬﺸﺖ
و رضای خدا
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻳﻌنی
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳبی کرﺩ
ﮐﻪﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ
اﻋﻤﺎل ﺒﺸﺮﻃ
ﺴﻠﻮک ﻮﺗﺴﻠﻴم
ﺒﭙﻴﺮ ﻭ ﮐﺎﻣل
الهی ﻮ ﺍﻣﺎم
اوم دهنده سالک
اﺳﺖ. بقول
پیامبر عبادت
بدون وسیله توسّل
بوسیله الهی
شرک است .

حدیث
2947 – للمیت
ثلاثة ﺍﻫﻠﻪ ﻭ
ﻣﺎﻟﻪ ﻭﻋﻤﻠﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﻤُﺮﺩﻩ ﺳﻪ
ﭼﻴﺰ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺎﻓﺘﻨﺪ ﺍﻫﻠﺶ
ﻭﻣﺎﻟﺶ
ﻭﻋﻤﻠﺶ. ﺍﻫﻠش
ﮐﻪ ﻓﻘﻄ ﺘﺎ
ﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﻣﺎﻟﺶ ﮐﻪ
ﺣﺮﮐتی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻴﺮﺍث
ﺧﻮﺍﺭﺍﻥ اﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
اﻃﻤﻴﻨﺎﻥ اﺯ
ﺩﻓﻥ ﻤﻴّﺖ ﺗﺎ
ﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻥ
ﺑﺪﻧﺒﺎل اﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻋﻤل
ﻤﻴّﺖ نیز
ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﻘﺒﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻮﺟﺴﺪ ﻣُﺮﺩﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻋﻤل
عبادی ﺸﺨﺺ
ﺍﮔﺮ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل اﺳﺖ
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﻋﻤلش ﺸﺮّ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭحی
اﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺭﻭح
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﺣﺪﻳث
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻴﺎﻥ
کنندﻩ ﺭﻭﺍﺑﻄ
آﺩم ﻤُﺮﺩﻩ ﺑﺎ
ﺍﻫل ﻮ ﻣﺎل
ﻮﻋﻤﻠﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻓﻴﺮجع
اثناﻥ ﻮ ﻳﺒقی
ﻮﺍﺣﺪ ﺩﻭ ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺩﻓﻥ ﻤﻴﺖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
هستند ﻭﻫﻴچ ارﺗﺒﺎﻃ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﺎ
ﻣﻴﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﻴچ کدﺍﻡ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﻳﺎﺭﻯ
اﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺮﺕ ﻭ ﻣﺮﺍﺣل
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭلی عملش ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﻋﻤل ﺘﮑﺎﻣلی
اﻭ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳّﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭﻳﺎ ﻋﻤﻞ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
اﻭ ﮐﻪ ﻧﺴخ بشری
بدتر و یا مسخ
ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﺮجع
أﻫﻠﻪ ﻭ ﻣﺎﻟﻪ
ﻭ ﻳﺒقی عمله ﺍﻫل
ﻮﻣﺎﻟﺶ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺍﻋﻤﺎل ﺒﺎ
ﻣﻴّﺖﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی هست ﻭ
ﺭﺑطی هم
ﺒﻘﺒﺮﺳﺘﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ.

حدیث
2048 - ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻥ ﻤﺴﻌﻮﺩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﻟﺠنّة
ﺍﻗﺮﺏ ﺍلی
اﺣﺪﮐﻢ ﻣﻥ
ﺸِﺮﺍک ﻨﻌﻠﻪﻭ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻣیثل
ﺬﻟک ﺒﻬﺸﺖ ﺍﺯ
ﺑﻨﺪ ﻧﻌﻠﻴﻥ
ﺸﻤﺎ ﺑﺸﻤﺎ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﻄﻮﺭ
ﺟﻬﻨﻢ.
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﭘﻨﺠﻪ
ﭘﺎﻳﺶ ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ
اﺯﺧﻮﺩﺵ
ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﺎ ﻭ ﺑﻨﺪ ﻧﻌﻠﻴﻦ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺸﺨﺺ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ
ﺑﺸﺮﻃ ﺴﻠﻮک
ﻮﻋﻤﻞ ﻭ ﺗﻠﺎﺵ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺭﻭﻯ ﻭ
ﮐﺎﺭ ﺑِﺮﺩ
ﻧﻌﻠﻴﻥ
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺤتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺠﻬﻨم
ﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ سعی
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻣﺎﺩﺍم که
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﺟﻬﻨﻢ
ﺑﻴک ﻔﺎﺻﻠﻪ
ﺑﻤﺎ ﻧﺰﺩﻳکی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻟﺬﺍ
ﻓﻘﻄ ﺸﺮﻃ
ﺴﻠﻮک ﻮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺷﺨﺺ
سالک ﺭﺍﻩ ﺭﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺎﺯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻳﺎ
ﺑﺠﻬﻨﻢ
ندانسته عقب
روی دارد .
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻴﺰ ﻳﻚ
ﺣﺪّ ﺍﻗل
ﺘﮑﺎمل اﺳﺖ.
ﻭﺧﺮﻭج ﺮﻭحی
اﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺍﻥ
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﺿﺎﻓﻰ
ﺍﺯﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ
ﻟﺬﺕﻫﺎ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺣﻬﻨم
ﻨﻴﺰ ﺟﻬﺎﻥ
اﺳﺖ ﭼﻪ ﺷﺨﺺ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﻭﺩ
ﻭ ﻧﺴخ و مسخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﻴﺎﺑﺪ ﻭﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻧﻬم اﮔﺮ
ﺧﻴﻠﻰ ﻭضع
اﺣﺘﻴﺎﻃ
آﻣﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮ
إﺳﺮﺍﻑ ﻧﻔس ﻭ
ﺭﻭح ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ الّا
ﺗﻮﻗﻒ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺗﻌﺎلی
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ معنی و
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﻨﮑﻨﻴم
ﻴﻌنی ﺪﺍﺭﻳم
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﻣﺴخ گذشته
های خود
ﻨﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.

حدیث 2049 –
مسلم و بخاری از
پیامبر نقل
میکنند که
فرموده است ک اﻟﺼﻠﻮﺍﺕ
ﺍﻟﺨﻤس
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ... ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﺪﻭﺩ
ﺑﻨﻤﺎﺯ ﻫﺎﻯ
ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻮ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮﻙ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﻟﺠمعة الی
اﻟﺠمعة ﻭ
ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺗﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻮﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻤﺎﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﻭ ﺳﭙس ﺗﺎﺟﻤﻌﻪ
ﺑﻌﺪﻯ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺗﺠمّع ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎﻫﺮ
ﻳک اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
پنجگانه
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺭﻣﻀﺎﻥ
الی ﺮﻣﻀﺎﻥ ﻮ
ﺭﻭﺯﻩ ﻫﺮﻳک
اﺯ ﻣﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺮﻣﻀﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.
ﻭلی ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻫﺮ ﻳک اﺯ
ﻣﺮﺍﺣل ﺴﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺍﻯ عبور ﺍﺯ
ﻫﺮﻳک اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍم ﻴک ﺪﻭﺭﻩ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻳک
ﻤﺎﻩ ﻭ ﭼﻠّﻪ
ﻧﺸﻴنی اﺳﺖ.
ﻳﺎ ﺑﻤﻌﻨﻯ
ﺪﻭﺭﻩ
ﺭَﻣﺾﻋﻴﻦ
ﺩﺭﭼﺸم ﺪﻭﺯﻯ
ﻭﺧﺴﺘگی ﭽﺸم ﻮ
ﺍﺷک آﻭﺭﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣِﮑﻔّﺮﺍﺕ
ﻟﻤﺎ ﺑﻴﻨﻬﻦّ
ﺍﺫﺍ ﺍﺟﺘﻨﺒﺖ
ﺍﻟﮑﺒﺎﺋﺮ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺪﻭﺭﻩﻫﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺒﻴﻥ
اﻳﻥﻔﺎﺻﻠﻪﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺒﻴﺮﻩﺍﻯ هم
ﻨﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک هر
ﻧﻤﺎﺯ ﺗﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﻫﺮﺟﻤﻌﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎ
ﺟﻤﻌﻪ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﻮ ﺭﻭﺯﻩ
ﺗﺎ ﺭﻭﺯﻩ
ﺑﻌﺪﻯ ﭘﺎک
کنندﻩ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺼﻐﻴﺮﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺑﻴﻥ هر ﻳک
اﺯ ﺍﻳﻥ ﻔﺎﺻﻠﻪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﭽﻪ
ﺳﻮﺩ ﺍﮔﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎنی ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﮐﺒﺎﺋﺮ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺪم
ﺴﻠﻮﻙ ﻣﺪﺍم
ﺪﺭ ﺷﺮک ﺒﻮﺩﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻥ
گناﻩ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﮐﺒﺎﺋﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی اﻳﻥ ﺤﮑم
ﺒﺮﺍﻯ گناﻫﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟک ﺼﺎﺩف
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﻴﺎﻓﺘﻪ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
گناﻫﺎﻥ
ﺼﻐﻴﺮﻩ ﻭ
ﮐﺒﻴﺮﻩ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺼﻐﻴﺮﻩ
ﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﭙﺎک ﺸﺪنی
هستند . ﻭ ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻭ ﺻﻌﻮﺩ ﺑﻬﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﻟﻴل غفرﺍﻥ الهی
اﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺼﻐﻴﺮﻩ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ هماﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی گناﻫﺎﻥ
کبیرﻩ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻮﻥ
ﺸﺮک ﻮ ﺯﻧﺎ
ﺑﻤﻌنی ﺘﺮک
ﺴﻠﻮﻙ ﻭ ﻟﻐﻮ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک
اﻭ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺪﺍم ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪ
ﻏﻔﺮﺍﻥ اﺯ
ﺗﻤﺎم گناﻫﺎﻥ ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺶ ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﻤﻴﺮﺩ ﺗﺎ ﺍﻥ
ﺤﺪّ ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﺶ
ﭘﺎک ﺸﺪﻩ ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﻮﺩ ﻭ
ﺑﺎﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮک
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮐﺎفی و
شافی ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪٴ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻗﺒلی ﻮ ﺍﺯلی
اﻭ ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺎﻟﺎ ﻭ ﮐﺎفی
اﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﻏﻔﺮﺍﻥ
گناﻫﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﺤﻘﺎﻕ ﻣﻮفق
ﺸﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﺴﺘﻠﺰم
ﻤﺸﻴﺖ ﺧﺎﺹ ﻭ ﺍﺻﻄﻔﺎ
ﻭ ﺍﺭﺗﻀﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺗﻤﺎمی
گناﻫﺎﻥ ﭽﻨﺎﻥ
ﺮﻓﻊ ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸتی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﻳک ﺤﺪّ
ﺍﻗل اﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﺧﺪﺍ ﺗﺮس
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻫﺴﺖ
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﺪ
ﺍﻗل ﺒﺎﻳﺪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
کبیرﻩ ﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻴﻥ گناﻫﺎﻥ
کبیرﻩ ﻭ
ﺻﻐﻴﺮﻩ ﭼﻨﺎﻥ
ﻤﺮﺯ ﻣﺸﺨصی
هنم ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫم
ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺼﻐﻴﺮﻩ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺣﻔﺎﻇﺖ ﺑﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪﺍﻥ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺼﻐﻴﺮﻩ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ کیره
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﻚﺣتی
گناﻫﺎﻥ
ﺻﻐﻴﺮﻩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺴﺘﻠﺰم
اﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣﺪﺍﻭم ﻮ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻟﺎ ﺑﻘﻴﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳبی اﺳﺖ.

حدیث 2050 -
ﻣﺴلم اﺯ ﺍﺑﻮ
ﻓﺮﺍﺵ أﺳﻠﻤﻰ
ﻳک ﺴﺎﻟک اهل
صُفه مسجد مدینه
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺧﺪﻣﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ ﭼﻴﺰﻯ اﺯ
ﻣﻥ ﺒﺨﻮﺍﻩ ﺗﺎ
ﻣﻥ ﺒﮑﻨﻢ. ﻭﻯ
ﻄﺎﻟﺐ
ﻫﻤﻨﺸﻴنی ﻮ
ﻣﺮﺍﻓﻘﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺷﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻩ. ﺑﺎﺯ
ﮔﻔﺖ ﻣﻥ هماﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫم که
ﮔﻔﺘﻢ. ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ: ﻓﺄﻋنی
علیک ﻨﻔﺴﻚ
ﺑﮑثرة
ﺍﻟﺴﺠﻮﺩ ﭘس
ﺑﺎ ﺳﺠﻮﺩ
ﺯﻳﺎﺩ ﻳﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﻮﺩﺕ ﮐﻤک
ﻜﻦ. ﻧﻔس
ﺍﻣﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻨاء
ﻮ ﺧﺴﺘگی ﺒﺪﻩ
ﻭ ﺑﺎ ﮐﻤگ
ﻨﻤﺎﺯ ﻭ ﺳﻠﻮک الهی
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔﺶ
ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮس . ﻋﻨاء
ﺰﺣﻤﺖ ﺑﻨﻔس
ﺍﺳﺖ ﻭﻋﻨﺎﻳﺖ
ﻭ ﺍﻋﺘﻨﺎ ﺍﺯ
ﺍﻥ ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻤک
ﺒﺮﺍﻯ اﺑﺪﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻓﻘﻄ ﺒﺎ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻣﺮﻯ
ﺪﺭ ﺑﺨﺸﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺣتی
ﺨﺪﺍ ﻫم ﺒﺪﻭﻥ ﺴﻠﻮک
ﻮﺷﺎﻳﺴﺘکی ﻮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﺪﻟﻴل
ﻮﻋﻠﺖ
ﻭﻋﺪﺍﻟﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭼﻪ ﻫﺴﺖ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍنیم
ﺒﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﺳﺠﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻧﻤﺎﺯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻳﺎ ﻧﺎﻣﻮس ﻭ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺗﺼﺎل
ﺒﻮﺳﺎﺋﻂ ﺑﻤﻌنی
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﺴﺠﻮﺩ ﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻫﻢ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮک ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻯ که ﺧﺪﺍ
ﺍﺯ ﻣﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ
ﻫم ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺠﺎم
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻧﻴﺰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﮐثرﺕ ﺳﺠﻮﺩ
ﺑﻤﻌنی کمیّت
ﻧﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭﻯ
هم ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻌمق
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺠﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌنی ﺘﺴﻠﻴم
ﺒﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍالهی
اﺳﺖ. ﻟﻔﻈ
ﺴﺠﻮﺩ ﺑﺎ
ﺳﻘﻮﻃ ﻨﺰﺩﻳک
اﺳﺖ. ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻭ ﺻﺮﻑ
ﻧﻈﺮ ﮐﺮﺩ ﻭﺑﺨﺎک
اﻓﺘﺎﺩ ﻭﻫﻴچ
ﺸﺪ ﺗﺎ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺷﺪ. ﻭ الّا
ﻣﻨﻢ ﮔﻔﺘﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﺗﮑﺒّﺮ
ﻳﺎ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻔﻌلی
ﻤﻦ ﺑﺮﺍﻳم
کافی اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫم
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺭﺍ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺎﻳﺪ هم
ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
همین ﻤﻘﺎﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭلی
ﺒﻌﺪﺍ ﻭ ﻗﻄﻌﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺪﺭ ﺍﻥ
ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﺳﺮ ﻣﺎ ﺑﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻥ اﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯلی اﻭ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺯلی
ﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻥ ﺮﺍﻩ
ﺭﺍطیّ کنیم
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺒﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍی جهنّم
ﺑﺮﻭﻳﻢ ﻭ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎﻟﺎ ﺍﻣﺪﻩ
ﺗﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﺸﺪ ﺑﺎﺯﻫم
ﻤﺠﺪﺩﺍ
ﭘﺎﺋﻴﻥ ﺒﺮﻭﻳﻢ.
ﺿﻤﻨﺎ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺑﻔﺼل ﻨﻮعی
ﻔﻌلی ﺨﻮﺩ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺪﻧﻴﺎ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ ﻟﺬﺕ
بشریّت ﻭ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
الهی ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎم
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩﺳوء
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
جاهلانه ﮐﻨﺪ
ﺧﻴﺎلی ﺒﺎﻃل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻟﺬﺕ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺒﺮﺩ.
ﻳک ﻠﺤﻈﻪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺗﺄﻣّل
کنیم ﺧﻮﺍﻫﻴم
ﻴﺎﻓﺖ ﻫﻤﻴﻥ
اﻟﺎﻥ هم ﺘﻤﺎم
ﺠﺴم ﻤﺎ
ﺩﺭﺩﻧﺎک اﺳﺖ
ﻭ ﺗﻤﺎم ﺘﻨﻔّس
ﻫﺎﻯ ﻤﺎ
ﻟﺮﺯﺍﻥ اﺳﺖ
ﻭﺗﻤﺎم
ﻠﺬﺗﻬﺎﻯ ﻤﺎ
ﮐﺸﻨﺪﻩ
ﻭﮐﻮﺑﻨﺪﻩ
ٴﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻔﻬمی ﻮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﺑﺰﻧﻴﻢ ﻭﺍﻳﻥ
ﻠﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺍﻧﻰ ﻭﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺸﮑم ﺴﻴﺮﻯ ﻭ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺘﻤﺎﺷﺎ ﮐﺮﺩﻥ
ها ﺭﺍ ﻟﺬﺕ
ﻭﺍبقعی
ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﺗﺎﺯﻩ ﻫﻤﻴﻥ
ﻠﺬﺗﻬﺎ ﺧﻮﺩ
ﺧﺴﺘﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺪﺭﺧﻮﺩﻣﺎﻥکمی
اﻧﺪﻳﺸﻪ
ﮐﻨﻴﻢ ﺧﻮﺍﻫﻴم
ﻴﺎﻓﺖ ﻟﺬﺕ
ﻭﺍقعی آن اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻭﻗتی کاﺭﻯ
اﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻳﻢ
ﻧﻴﺮﻭ ﻭﻋﻘﻞ ﻭ
ﻣﻘﺎم ﻮ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻟﺬتی
ﻠﺮﺯﺍﻥ ﻮﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳکی ﻮ
ﻋﺠﻠﻪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻴﻢ
ﻭﺷﻬﻮﺗﺮﺍنی
کنیم ﮐﻪ
ﻋَﺮَق ﻮ ﮐﻮﻓﺘگی
ﻮ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘﻬﺎ
ﻭ
ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﻴﻬﺎی
بعدی ﻣﺎﺭﺍ ﻧﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﭘﺸﭙﻴﻤﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ.

حدیث
2951 - ﻣﺴلم ﻨﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﻮﺑﺎﻥ ﻣﻮﻟﺎ
ﻭ ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﻭﻯ ﺸﻨﻴﺪﻩ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻋﻠﻴک
ﺒﮑثرة
ﺍﻟﺴﺠﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
سعی کنی که به
ﺴﺠﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻯ.
ﺳﺠﻮﺩ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻯ اﺯ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ ﻭﻓﺮﻭﺗنی
ﻮ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﭙﻴﺮ الهی .ﻓﺄﻧّک
ﻠﻥ ﺘﺴﺠﺪ لله
ﺳﺠﺪة الّا
ﺭفعک الله
ﺑﻬﺎ ﺩﺭجة ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺳﺠﺪﻩ ﺍﻯ
که ﻣﻴﮑﻨﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳک
ﺪﺭﺟﻪ ﻣﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ
ﺗﻌﺎلی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺘﻮ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺣﻄّ عنک ﺒﻬﺎ
ﺧﻄﻴئة ﻭﺑﺎ
ﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﻳک
گناﻩ ﻭﺧﻄﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ ﺗﻮ
ﺣﺬﻑ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ مؤمن
ﺍﺯ ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ ﻭ ﻣﻘﺎم
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻓﻌلی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﻴﺎﻓﺘﻥ
ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺗﻘﺮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺴﺐ ﻋﻘل ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﺣﺬﻑ ﺁﻥ
آثاﺭ ﻣﻨفی
گذﺷﺘﻪ ﺍﺯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﻳک
اثر ﺟﺪﻳﺪ
ﻣثبت ﺩﺭ ﺍﻥ
ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﺳﺎﻟک اﻭم
کننده ﻭ مؤمن
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺳﺪ.
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺴﻤﺒﻮلیک ﻮﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﺠﺪﻩ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺭﮐﻮع
اﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻄ االهی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻤﺎﺯ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺳﺠﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻘﺴﻤﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻧﺠﺎم ﺘﻤﺎم
ﻤﻨﺎﺳک ﺴﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
2052 - ﺗﺮﻣﺬﻯ اﺯ
ﺍﺑﻮ ﺻﻔﻮﺍﻥ
أﺳﻠَمی ﻨﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺧﻴﺮ
ﺍﻟﻨﺎس ﻣﻥ
ﻄﺎل عمرﻩ ﻭ
ﺣَﺴُﻥ عمله ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻮ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺮﻳﻥ
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻥ
ﻣﺮﺩم کسی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻋﻤﺮ
ﺩﺭﺍﺯﺗﺮ ﻭ
ﺣُﺴﻥ عمل
ﺘﮑﺎﻣلی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻋﻤﺮ ﺩﺭﺍﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک الهی
ﻮ ﺗﺤﻤل اﻣﻮﺭ
ﺯﻧﺪگی ﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤگی
آﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
شهودی ﺪﺭ ﺟﺴم
ﻮ ﻓﮑﺮ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﻣﺤﺒﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺣتی اﮔﺮ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
نرﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺪﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﺟﺴم هستند
. ﺣُﺴﻥ عمل
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک
الهی هم
اکنوﻧﻰ ﻭ
ﺗﺤﺴﻴﻥ ﻨﻔس ﻭ
ﺍﺻﻠﺎح آﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺘﺤﺴﻴﻥ ﻮ
ﺗﻌﻠﻴم ﻮ
ﺗﮑﺎﻣل ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ که
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻌﻤﺮ
ﺩﺭﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭا
آﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﻫم
اﮐﻨﻮﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺭﺯﺵ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺗﻮﻓﻴق ﺨﺪﻣﺖ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴم ﻮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺨلق
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳن هم ﺒﺎ
ﺩﺭﺩ ﺳﺮﻯ
کمترﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﻮ ﻗﺒلی
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻋﮑس
ﻗﻀﻴﻪ ﭼﻨﻴﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻤل
ﺰﺷﺖ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﻄﻮل
عمر ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﮐم ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﻳﺎ
ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺒﺪﺗﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎم ﻮ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘلی ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻃﻮل عمر ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻧﻴﻜﺘﺮ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﻧﻴکی کرﺩﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ع مر ﻭ
ﻃﻮل آﻥ ﻭﻋﺮﺽ
ﺑﻬﺸتی آن
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺨﻴﺮ ﻭ
ﺑﺮﮐﺖ ﻭ ﺍﺭﺯﺵ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.

حدیث 2053 -
ﻣﺴﻠم اﺯ ﺍﺑﻮ
ﻫُﺮﻳﺮﻩ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺭُﺏّ
ﺍﺷﻌث ﻣﺪﻓﻮع
ﺒﺎﻟﺎﺑﻮﺍﺏ ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﮐسی اﺷﻌث
ﻭ ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻮﻯ ﻭ ﻟﺒﺎس ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﻓﻘﺮ
ﻭ ﺩﺭ ﺑﺪﺭﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم ﺪﺭﻫﺎ
ﺑﺮﻭﻯ اﻭ
ﺑﺴﺘﻪ ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﻃﺮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺭﺍﻩ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ هماﻥ
ﺴﺎﻟک ﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ ﻫﺮ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ.ﻟﻮ
ﺍﻗﺴم علی الله
ﻟﺄﺑﺮّﻩ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻗﺴم ﺒﺪﻫﺪ
ﻓﻮﺭﺍ
ﻣﺴﺘﺠﺎﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑِﺮّ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﻓَﺮّ ﻭ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﻭ ﺑﺮاءت
ﺩﺭ ﺑﻴﮕﻨﺎهی
ﻮ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﻋﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺰﻭﺩﺗﺮ
ﻣﺴﺘﺠﺎﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هنوز ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺪﻋﺎﻯ
(ﺑﺮّﻭ ﻓﺮّ)
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

حدیث
2054 – مسلم این
حدیث ﻗُﺪﺳﻰ ﺭﺍ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ پیامبر گفته
است ﻴﺎﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﻧّی ﺤﺮّﻣﺖ
ﺍﻟﻈﻠم علی
ﻨﻔﺴﻰ ﻭ
ﺟﻌﻠﺘﻪ
ﺑﻴﻨﮑم
ﻤﺤﺮّﻣﺎ ﻓﻠﺎ
ﺗﻈﻠﻤﻮﺍ ﺍﻯ
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﻮ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
یعنی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ولایت ﻣﻥ ﻈﻠم
ﺮﺍ ﺣتی ﺒﺮ
ﺧﻮﺩﻡ ﺣﺮﺍم
کرﺩﻩﺍﻡ ﻭ
ﺑﻴﻥ ﺸﻤﺎ نیز
آﻧﺮﺍ ﺣﺮﺍم
ﻨﻤﻮﺩﻩﺍﻡ
ﻟﺬﺍ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻇﻠم ﻨﮑﻨﻴﺪ. ﻭ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺩ ﻇﻠم
کنند ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻴچ ﺼﻔﺖ ﻣﻨفی
تکاملی ﻮ
ﻗﻬﻘﺮﺍ بر
انسان را ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ
گوﻧﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻇﻠﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣق ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺋل ﺸﻮد ﺣتی
ﻘﺎﺑل اﻣﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻦ و فرض
ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﺒﻮﺩﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﺗﺎ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ
ﺣﺮﺍم ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑل ﻈﻠﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺎﻋﺪم
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻇﻠم
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻋﻘﺎﺏ
ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺳﺨﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻣﻌﺎﺩل
ﻈﻠم آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺠُﺮم ﻮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﻭلی
ﻤﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﻭﻋﻴﺪﻫﺎ ﻭ
ﺗﻬﺪﻳﺪﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻈﺎﻟﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﻋﺪﻩﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻫﺮﭼﻪ ﻗﻮل ﻮ
ﻭﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺯ ﻭﻋﻴﺪﻫﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﮔﺮ
ﺑﮕﺬﺭﺩ ﺍﺯ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎ
ﻣﻨﺼﺮﻑ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺨﻮﺩ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻣﺤﺮﻭم کرﺩﻥ
ﺣﻘﻮق
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻨﻘﻄﻪ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻗﺎﻧﻮﻥ کاﺭﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻇﻠم
ﺮﺍ ﺑﺮ ﺧﻮﺩ
ﺣﺮﺍم کرﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﭼﻨﻴﻥ
ﺼﻔﺘﻰ ﻣﻨفی اﺯ
ﺧﺪﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭ ﻣﻤﮑﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﺯل تیز
ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻇﻠﻢ تاذریکی
وجهالت و ستم
عکس عدالت
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﺩﺭ ﺷﺄﻥ ﻤﻘﺎم
ﭙﺎﺋﻴﻥ ﺪﺭ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﮐﻪ ﻇﻠم عمل
ﻨﺎﺣق اﺳﺖ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳکی ﻮ
ﻇﻠﻤﺖ ﺩﺭﻋﻘل
ﻮ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺷﺪﻥ
ﻨﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی
ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ. ﻳﺎ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﮐﻠّﮑم
ﻀﺎلّ الّا ﻣﻥ
هدیته ﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻦ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﻫﻤﻪ
ﺷﻤﺎ ﺟﺎ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ
گمراه و
ﻣﺤﺮﻭم اﺯ
ﺗﮑﺎﻣل و هدایت
ﺪﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﻭﻳﺎ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻴﺪ. ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﺎنی ﺮﺍ ﮐﻪ
ﻣﻥ هدﺍﻳﺖ ﻭ
ﻫﺪﻯ ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻘﺮّﺏ ﺑﺪﻫﻢ.
ﭘس ﺍﺯ ﻣﻥ
هندﺍﻳﺖ ﻭ
ﻫُﺪﻯ و شهود
ﺒﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﺗﺎ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﻫُﺪﻯ
ﺒﺪﻫﻢ ﻭ ﺑﭙﻴﺮ
ﻭ ﻣﻌﻠﻢ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
کاﻣل ﺮﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﻣﻌﺮفی کنم .ﺣتی
ﻔﮑﺮ ﻭ ﺗﺼﻤﻴم
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ اﻭﻟﻴﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک الهی
ﻨﻴﺰ ﻫﺪﺍﻳتی
ﺬﻫنی ﻮ
ﺍﻟﻬﺎمی اﺯ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺶ
ﺍﻣﺪﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪگی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﺴﻠﻮک
ﻤﻴﮑﺸﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﭘﻴﺶ
ﺍﻣﺪﻫﺎﺋی که
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﺘﺮک
ﺴﻠﻮک ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ هدایتی
ﻤﻨﻔﻰ ﻭ ﮔﻤﺮﺍهی
ﻮ ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ الهی
اﺳﺖ ﺍﺯ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻮ ﻏﻴﺮ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻥ
ﻤﻨﺎﻓﻖ. ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
که ﺳﺎﻟک ﺒﻪ
ﺍﻭ ﭘﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺠﺎﻧﺸﻴنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻌﻠیم
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺳﺎﻟﻚ. ﺗﺎ ﭘﻴﺮ
ﺗﻌﻠﻴم
اﻣﻮﺭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻮ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻘﻠﺒﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ.
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎ ﺍﺯ
ﻧﻮع هُدی
رﺳﺎنی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫُﺪﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺠﺎﻧﺸﻴﻥ ﺨﺪﺍ
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻠﻔﻈ
ﻔﺎﺭﺳی ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﺎﻋﺒﺎﺩﻯ
ﮐﻠّﮑم ﺠﺎئع الّا
ﻣﻥ اﻃﻌﻤﺘﻪ
ﻓﺄﺳﺘﻄﻌﻤﻮنی
اﻃﻌﻤﮑم همه ﺷﻤﺎ
ﮔﺮﺳﻨﻪ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻴﺪ
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﺭﺍ
ﻣﻥ ﺒﻮﻯ ﻄﻌﺎم
ﺒﺮﺳﺎﻧﻢ. ﭘس
ﻃﻠﺐ ﻃﻌﺎم
کنید ﺗﺎ
ﺍﻃﻌﺎم ﺸﻮﻳﺪ.
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻏﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺘﻌﻬﺪ ﺭﺯق ﻮ
ﻃﻌﺎﻡ زنده
بودن ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻃﻌﺎم ﺮﻭحی ﻴﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻋﻘل ﻮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻭ
ﺍﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭ ﻃﻠﺐ
ﮐﺮﺩ ﺗﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻮﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺻﺒﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻋﻤق عشق
ﻮﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳﺎﻋﺒﺎﺩﻯ
ﮐﻠّﮑم عاﺭ
ﺍﻟﺎ ﻣﻥ کسوﺗﻪ
ﻓﺄﺳﺘﮑﺴﻮنی ای
بندکان عابد و
موبد همگی
ﺸﻤﺎ ﻟﺨﺖ
ﻭﻋﺎﺭﻯ اﺯ
ﻟﺒﺎس ﻭ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻴﺪ
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻥ ﺸﻤﺎ ﺭﺍ
ﭘﻮﺷﺶ ﺗﻥ
ﺒﺪﻫﻢ. ﭘس ﻃﻠﺐ
ﭘﻮﺷﺶ ﮐﻨﻴﺪ
ﺗﺎ ﻣﻥ نیز
ﺒﺪﻫﻢ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻟﺒاس تن ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮔﺮم
ﺴﻴﺮﻯ عرﺑﺴﺘﺎﻥ
ﻫم ﻨﻴﺎﺯﻯ
ﺒﻠﺒﺎس ﻨﺒﻮﺩه
ﻭ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺪﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک الهی
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻴﺎﻋﺒﺎﺩﻯ
اﻧّﮑم
ﺘﺨﻄﺌﻮﻥ
ﺒﺎﻟﻠﻴل ﻮ
ﺍﻟﻨﻬﺎﺭ ﻭ
ﺍﻧﺎ ﺍﻏﻔﺮ
ﺍﻟﺬﻧﻮﺏ
ﺟﻤﻴﻌﺎ
ﻓﺄﺳﺘﻌﺬﻭنی
اﻏﻔﺮ ﻟﮑم همه
ﺷﻤﺎ ﺷﺐ ﻭ ﺭﻭﺯ
ﺟﺰ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻥ کاﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻳﺪ ﻭ ﻣﻥ
ﻫﺴﺘم که ﺗﻤﺎم
گناﻫﺎﻥ ﺮﺍ می
ﺒﺨﺸﻢ ﻭ
ﺳﺮﭘﻮﺵ ﻣﻮﻗﺖ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻡ. ﭘس
ﻃﻠﺐ ﻋﻔﻮ ﻭ
ﻣﻐﻔﺮﺕ ﺍﺯ ﻣﻥ
کنید ﺗﺎ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺑﺒﺨﺸﻢ.
ﻓﻘﻄ ﺪﺭ ﺳﻠﻮگ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﭘﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺣل عفرﺍﻥ
ﻮ ﺑﺨﺸﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎم گناﻫﺎﻥ
ﻮ ﺧﻄﺎﻫﺎ ﻭ
ﻭﺣﺸﻴﮕﺮﻳﻬﺎﻯ
حیوانی
اﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣل ﻘﺒل اﺯ
ﺳﻠﻮک ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺨﺸﺶ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺑﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
الهی ﻤﻴﺮﺳﻴﻢ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻗﺎﻧﻮﻥ کاﺭﻣﺎ
ﻭﻣﺠﺮﻣﻴّﺖ ﻳﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ ﻭ ﺗﺎ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺧﺮ
ﺍﻥ ﺩﺭ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ.
ﻃﻠﺐ ﻏﻔﺮﺍﻥ
کنید ﻳﻌنی
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ
ﺗﺎﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻣﻥ ﺒﺒﺨﺸﻢ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺪﻫﻢ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑﺮﺍﺕ ﻧﺠﺎﺕ. ﻳﺎﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﻧّﮑم ﻠﻥ
ﺘﺒﻠﻐﻮﺍ
ﺿﺮّﻯ
ﻔﺘﻀﺮّﻭﻧﻰ ﻭ
ﻟﻥ ﺘﺒﻠﻐﻮﺍ
ﻧفعی
ﻔﺘﻨﻔﻌﻮنی اﻯ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻤﻦ
ﻫﻤگی ﺸﻤﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﮐﺎﺭﻯ
کنید ﮐﻪ ﺑﻤﻥ
ﻀﺮﺭﻯ ﺒﺮﺳﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﻧفعی ﺒﻤﻥ
ﺒﺮﺳﺎﻧﻴﺪ. ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻓﮑﺮ ﻧفع ﻮ
ﺿﺮﺭ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ روح
ﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺣﺎﻝ
ﻫﻴچ ﻨﻘﺺ ﻭ
ﺍﺿﺎﻓﻪﺍﻯ ﻳﺎ
ﻧفع ﻮ ﺿﺮﺭﻯ
ﺩﺭﺣق ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻟﻄﻒ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻭ کم ﻨﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
جهنّمی نیز
ﻓﺮﺻﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺯ ﺁﻥ اﻧﻮﺍع
ﺰﻳﺮﻳﻦ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﻌﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻮﺭﻭﺩ
ﺑﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻴﺎﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻟﻮﺍﻥّ اﻭﻟﮑم
ﻮ آﺧﺮﮐﻢ ﻭ
ﺍﻧﺴﮑم ﻮ ﺟِﻨّﮑﻢ
ﮐﺎﻧﻮﺍ ﻋَلیّ
اﺗقی قلب رجل واحد
منکم اگر
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺘﺎ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺷﻤﺎﺩ
ﺭ ﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳﺦ
ﻭ ﺍﻋمّ اﺯ ﺍﻧس
ﻭ ﺟِﻥّ ﺸﻤﺎ
ﺩﺭ ﻋﺮﺽ
ﻫﺴﺘﻰﻫﻤگی ﺪﺭ
ﻳک ﺸﺨﺺ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺷﻮﻳﺪ ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻗﻠﺐ
ﻣﺘقی ﻮ ﭘﺎک
ﺪﺭ ﺁﻳﻴﺪ ﻳﻌنی
اﮔﺮ ﺗﻤﺎم
ﺨﻮﺑﻴﻬﺎ ﻭ
ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺷﻤﺎ
ﻳﮑﺠﺎ ﺟمع
ﺸﻮﻧﺪ ﻣﺎ ﺯﺍﺩ
فی ﻤِﻠکی
ﺸﻴﺌﺎ ﻫﻴچ
اﻓﺰﺍﻳشی ﺪﺭ
ﻣُﻠک ﻮ ﻫﺴتی
ﻤﺘﻌﻠق ﻤﻦ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻳﺎﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻠﻮ ﺍﻥ اﻭﻟﮑم
ﻮ ﺍﺧﺮﮐﻢ ﻭ
ﺍﻧﺴﮑم ﻮ ﺟﻨﮑﻢ
ﮐﺎﻧﻮﺍ ﻋلی
اﻓﺠّﺮ ﻗﻠﺐ
ﺭﺟل ﻮﺍﺣﺪ
ﻣﻨﮑﻢ ﻣﺎ ﻧﻘﺺ
ﺫﻟک ﻤﻥ ﻤُﻠکی
ﺸﻴﺌﺎ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺍﮔﺮ
ﻓﺴﺎﺩ ﻫﻤگی
ﺸﻤﺎ ﺩﺭ ﻳک
ﻨﻔﺮ ﺷﻤﺎ
ﻳﮑﺠﺎ ﺟمع
گرﺩﺩ ﻧمی
ﺘﻮﺍﻧﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺭ ﻣُﻠک ﻤﻥ
ﻨﻘﺺ ﻭ ﺿﺮﺭﻯ
اﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﺪ. ﻴﺎﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻟﻮ ﺍﻥ اﻭﻟﮑم
ﻮ ﺍﺧﺮﮐﻢ ﻭ
ﺍﻧﺴﮑم ﻮ ﺟِﻨّﮑُﻢ
ﻗﺎﻣﻮﺍ ﻋلی
ﺼﻌﻴﺪ ﻭﺍﺣﺪ
ﻓﺴﺄﻟﻮﻧﻰ
ﻓﺄﻋﻄﻴﺖ ﮐلّ
اﻧﺴﺎﻥ ﻤﺴﺄﻟﺘﻪ
ای ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻥ اﮔﺮ ﻫﻤگی
ﺸﻤﺎﻫﺎ ﻳک
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﻫﻢ ﺍﺯ
ﻣﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪای
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ ﻭﻫﻤﻪ
ﻧﻴﺰ ﻳک ﭽﻴﺰ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺸﻤﺎ ﺑﺪﻫﻢ. ﻣﺎ
ﻧﻘﺺ ﺫﻟک عندﻯ الّا
ﮐﻤﺎ ﻧﻘﺺ
ﺍﻟﻤﺨﻴﻄ اﺫﺍ
ﺍﺩﺧل اﻟﺒﺤﺮ.
ﺗﻤﺎم اﻳﻥ
ﺑﺨﺸﺶ ﻫﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﺍﺯ
ﻣﻥ کم
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ و
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻮﻥ
نوک ﺴﻮﺯنی که
آب دریا لذدار
ﭼﻘﺪﺭﺍﺯ ﺍﻥ
آﺏ ﺩﺭﻳﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﺧﻮﺩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺩﺭﻳﺎ
ﺭﺍﮐم آب
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺪﻟﻴﻞ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺴتی اﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍلهی اﺳﺖ ﻭ( ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ) ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﺴتی ﺘﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ (ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ) ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ (ﻫﺴتی
ﺨﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ) ﺩﺭ
ﺣﮑم هیچ اﺳﺖ
وﻟﻰ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل هم
ﻤﺎﻫﻴت ﻮ ﺍﺻلی
ﺨﺪﺍئی ﺪﺍﺭﺩ.
یا ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﻧﻤﺎ
هی اﻋﻤﺎﻟﮑﻢ
ﺍﺣﺼﻴﻬﺎ ﻟﮑم
ثمّ اﻭﻓﻴﮑم اﻳﺎﻫﺎ
ﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍﻩ ﻣﻦ ﻓﻘﻄ
اﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
ﺸﻤﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻤﺎﺭﺵ
ﻭ ﺍﻣﺎﺭﮔﻴﺮﻯ
ﻤﻦ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺸﻤﺎ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﻢ. ﻓﻤﻥ
ﻮﺟﺪ ﺧﻴﺮﺍ
ﻓﻠﻴﺤﻤﺪ الله ﭘس
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺮﺍﻩ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺑﻬﺮﻩ
ﺍﻯ ﺒﺮﺩ ﺷﮑﺮ
ﺧﺪﺍ ﺑﮑﻨﺪ ﻭ
ﺍﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﻣﻥ
ﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﻣﻥ
ﻮﺟﺪ ﻏﻴﺮ ﺫﻟﻚ
ﻓﻠﺎ ﻳﻠﻮﻣﻥّ الّا
ﻧﻔﺴﻪ ﻭ ﺍﮔﺮ
کسی غیر از آن
ﻴﺎﻓﺖ ﮐﻪ
ﺧﻴﺮﻯ ﺪﺭ ﺑﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻓﻘﻄ
ﺨﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﻣﺖ ﮐﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻤلی ﻮ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﻫﻤﺘﻰ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺨﺪﺍ
نیز ﺴﻮﺩ ﻭ
ﺿﺮﺭﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺧﺪﺍ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﺣﻤﺪ ﺑﻥ
ﺤﻨﺒل ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻫل ﺸﺎﻡ
ﺣﺪﻳثی ﺸﺮﻳف
ﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻤﻌنی
عرﻓﺎﻧﻰ و
سلوکی ﺍﻫل
ﺸﺎم ﺘﻤﺎم غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷوم ﻮ
ﺑﺪﺑﺨتی
هستتد ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳکی ﺸﺐ
ﺑﻴﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هم
ﻣﺎﺩﺍم که
ﺩﻭﺭﻩ ﺗﺎﺭﻳکی
ﻮ ﺳﺨتی ﺴﻠﻮک
ﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭ ﺷﺎم غرﺑﺖ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳکی
ﻮﻋﺪم ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی اﻫل ﻤﮑﻪ
مُغ ﺸﺪﻩ ﻭ ﺍﻫل
کوﻓﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎن
اﻥ ﻨﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻳﺎ ﮐﻪ
ﺑﻨﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻫل ﻤﺪﻳﻨﻪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ گفته
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻭﺍﺻل ﺸﺪﻩ ﻭ
ﺧﺘم ﺴﻠﻮک
ﻛﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.
ﺍﻫل ﺸﺎم ﻔﻘﻄ
ﺤﺮﻑ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺷﺮﻳﻒ
ﺭﺍ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ ﻭ
ﻋﻤل اﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی
ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﺎﻥ
ﻮﺍقعی مورد
ستایش پیامبر
که فارسیان یا
پارسایان
میگفت هستند که
بمفهوم حدیث
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺁﺭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﺮﻳﻒ ﻭ ﺳﻴّﺪ
ﮐﺎﻣل ﺸﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺪﻳم
میباشند .

حدیث
2055 – مسلم ﻮ
ﺑُﺨﺎﺭﻯ اﺯ
أنَس ﺧﺎﺩم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻨگ اُﺣُﺪ
ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻧﻈﺎمی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻋﻤل
کرﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺎﻋث
ﺷﮑﺴﺖ ﺷﺪﻧﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﭼﻨﻴﻥ
ﺪﻋﺎ ﮐﺮﺩ: ﺍﻟﻠﻬُمّ
اﻋﺘﺬﺭ ﺍﻟﻴﻚ
ﻣﻤﺎ ﺻنع
هؤلاء ﺨﺪﺍﻭﻧﺪﺍ
ﻣﻥ ﭙﻮﺯﺵ
ﻣﻴﻄﻠﺒﻢ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻯ که
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺠﻨگ
کرﺩﻧﺪ.
ﻭﮐﻮﺗﺎهی ﻮ
ﻏﻔﻠﺖ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻣﻥ
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ. ﺟﻨﮓ
ﺍﺣُﺪ ﺳﻤﺒﻮل
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺪﺭک ﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺪﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﻃﻠﺒﻰ
ﺑﺮخی ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﮐﺸﻴﺪ ﻭ ﺷﮑﺴﺖ
ﺩﺭ ﺟﻨﮓ ﻭ
ﺷﮑﺴﺖ ﺩﺭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ ﺍﺑﺮﺃ
ﺍﻟﻴﻚ ﻣﻤﺎ
ﺻنع هؤلاء ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺗﻨﻔﺮ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﺍﺯ
ﺍﻧﭽﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ
ﺳﻌﺪ ﺑﻥ ﻤﻌﺎﺫ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺰﺩﻳک
ﺸﺪ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ: ﻳﺎ ﺳﻌﺪ
ﺑﻥ ﻤﻌﺎﺫ
ﺍﻟﺠنّة ﻭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﮑﻌﺒﻪ ﺍﻯ
ﺴﻌﺪ ﺑﺨﺪﺍﻯ
کعبه ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﺎﺏ. ﺍنّی
اﺟﺪ ﺭﻳﺤﻬﺎ
ﻣﻥ ﺪﻭﻥ اﺣُﺪ
ﮐﻪ ﻣﻥ ﺒﻮﻯ
ﺒﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺯﻳﺮ
ﭘﺎﻯ کوﻩ
ﺍُحُد ﺍﺳﺘﺸﻤﺎم
ﻤﻴﮑﻨﻢ. ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺍ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺟﻨگ ﺒﺎ ﻧﻔس
اماّره سالک
ﺩﺭ ﭘﺎﻯ کوﻩ
ﺍﺣُﺪ ﻭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ
أﺣَﺪَﻯ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ کوهی ﺴﺨﺖ
ﺍﺳﺖﻣﻴﺪﺍﻧﻢ.
ﮐﻮﻩ ﺍﺣُﺪ
ﺍﻧﺒﻮهی اﺯﻏﻢ
ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﻭ
ﺑﺮﺩﺑﺎﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﺑﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻤیثیلی اﺯ
ﺗﺤﻤل ﺮﻧج
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺍﺣَﺪﻳّﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎن ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ
ﺍﺣﺪﻳﺖ ﺳﺎﻟک
ﻔﻘﻄ ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ ﻭلی ﺪﺭ
ﺍﺣَﺪﻳﺖ ﻓﻘﻄ
ﺨﺪﺍ ﻭﻋﺮﺵ ﺍﻭ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺧﻮﺩﻯ هم
ﻨﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭ
ﻣﻘﺎم ﺪنل
ﻔﺘﺪﻟّﻰ ﺩﺭک
ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﻭﺣﺪﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻴﻥ ﺸﺎﻫﺪ ﻭ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

حدیث
2056 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍُمّ ﺴَﻠَﻤﻪ
ﻫﻤﺴﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﻧﻤﺎ
ﺍﻧﺎ ﺑﺸﺮ ﻣﻥ
هم مثل آنها
ﺑﺸﺮﻫﺴﺘﻢ.
ﻭلی ﺪﺭ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﺟﺴﻤﻯ
ﻭﺩﻧﻴﻮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭالّا ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻘلی ﻮ
روانی و
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺑﻴﻨﻰو
صلاح آندیشی ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺼﺮّﻑ ﺳﻠﻮکی
و روحی ﺪﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﻳﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎ ﺧﺪﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﺮﺩ
ﺑﺸﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﻭح اﻭ
ﻣﺘﻌﻠبق ﺒﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮ
فرشته گونه
آینده ها ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ موقتا ﺩﺭ
ﺟﺴﻤﻰ ﺍﺯﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
باقطی مانده
است .ﻭ ﺍﻧﮑم
ﺘﺨﺘﺼﻤﻮﻥ
الیّ و ﺷﻤﺎ
ﮔﺎهی ﻤﺮﺍ
ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻴﺪ ﻭ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺰﺩ ﻣﻥ
ﻤﻄﺮح
ﻤﻴﮑﻨﻴﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻨﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ اﺯ
ﺍﻥ ﻴﺎﺩ ﺷﺪﻩ
ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺎﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﺎفی
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم
عدﺍﻟﺖ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﺪﺍﻭﺭﻯ احوال
ﺴﻠﻮﮐﻰ
سالکان ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ رؤیاﻫﺎی
آنان ﻭﺷﺮح
اﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺘﺨﺼﺺ ﺍﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ نیز
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭالّا
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﻗﻀﺎﺕ
ﺩﺍﺩﮔﺎﻫﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻳک ﺪﺍﻭﺭﻯ
اﻳﺪآل ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺩﻋﺎ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ
ﻗﻀﺎﺕ ﺷﺮﻉ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﻗﻀﺎئی ﻤﺮﺩم
ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺣل
کنند ﻳﺎ ﻣﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺪﻳﻥ ﻮ
ﺍﺣﮑﺎم الهی
ﺒﺎﺷﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺤﮑﺎم ﺸﺮ ﻭ ﺷﺮﻉ
و ﺍﻣﺮ ﺩﻳﻥ
ﻔﻘﺎﻫﺖ ﻭ
ﺩﺍﻧﺎئی ﺪﺍﺭﺩ
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭ
ﺍﻳﺪﺍﻝ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ کاﺭ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻪ ﺁﻥ
ﻤﻠّﺎﻫﺎﻯ
ﻘﺎضی ﺸﺮﻉ
ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺪّعی اﺳﻠﺎﻡ.
ﻗﻀﺎﺕ ﻏﻴﺮ
ﺷﺮع نیز ﺍﮔﺮ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻤﺪﻭﻥ
ﮐﻪ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی اﺳﺖ
ﺭﺃﻯ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﻤﻮﺟّﻪ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻄﺒیق ﻴک
ﻤﺎﺩﻩ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﺑﺮ
ﻫﺮ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻣﺸﮑل ﻮ ﺷﺒﻪ
ﻣﺤﺎل اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻮﺍﻣل
ﺒﻴﺸﻤﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺴأﻟﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
حتی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺣﺎﺻل ﺮﺍ ﺑﺎ
ﺍﺣﮑﺎم ﺴﻠﻮکی ﺩﻳنی
که ﺧﻮﺩ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﺗﻄﺒﻴقب ﺒﺪﻫﺪ.
ﺗﻄﺒﻴق
تعاﺩﻟﺎﻧﻪ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﺑﺎ ﺍﺻﻮل
اﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺼﺪﻭﺭ ﺭأﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺖ ﺗﮑﺎﻣل
ژنتبیک روحی
ﻄﺮﻓﻴﻥ ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﺰﺍع اﺳﺖ. ﻭﻟﻌلّ
ﺒﻌﻀﮑﻢ ﺍﻥ
ﻴﮑﻮﻥ أﻟﺤَﻥ
ﺒﺤﺠﺘﻪ ﻣﻥ
ﺒﻌﺾ ﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﺑﺮخی اﺯ ﺷﻤﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﺎﻃق ﻮ
ﺑﻴﺎﻥ کننده
ﺧﻮﺑﻰ ﺩﺭ
ﺩﻓﺎع اﺯ ﺣق
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ آﻥ
ﭽﻨﺎﻥ ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﻓﺄﻗﺾ ﻟﻪ
ﺑﻨﺤﻮ ﻣﺎ
ﺍﺳمع ﻮ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻡ ﮐﻪ
ﺭأﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻥ ﭽﻨﺎﻥ ﺒﺪﻫﻢ
ﮐﻪ
ﺩﻓﺎﻋﻴّﺎﺕ
ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻡ.ﻓﻤﻥ
ﻘﻀﻴﺖ ﻟﻪ
ﺑﺤقبّ اﺧﻴﻪ
ﻓﺄﻧّﻤﺎ ﺍﻗطع
ﻠﻪ ﻗطعة ﻣﻥ
اﻟﻨﺎﺭ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﻥ ﺮأﻯ ﺑﻀﺮﺭ
ﺣق ﺒﺮﺍﺩﺭ
ﺍﻳﻤﺎنی
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺪﺍﺩﻡ
ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﻘﻄﻌﻪ آﺗشی ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ ﺩﺭ ﺟﻬﻨم
ﻔﺮﺍﻫﻢ شده
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﻭﺭﻯ هاﻯ
ﺪﻧﻴﻮﻯ ﺍﮐثرﺍ
ﻣﺴﺘﻨﺪ ﺑﺨﻮﺵ ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻣل
ﻮﺩﻟﺎﺋل ﺒﻨفع
ﺨﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺧﻔﺎ ﻭ
ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺩﻟﺎﻳلی که
ﺑﻀﺮﺭ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺒﻮل کنند ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ را
اﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺗﺎﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍﻯ
ﺒﺪﻫﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺍﻭﺭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﻮﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﻗﺖ ﻭ ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﻭ ﺑﻴﻄﺮفی
ﻨﺸﺎﻥ ﺪﻫﺪ
ﻭلی ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﺼﻮم
ﻮﻣﺼﻮﻥ اﺯ
ﺧﻄﺎ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺴﻠﻮکی
هم ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﻤﻴل ﺨﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻭﻫم ﺨﻮﺩ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭﻫم
ﺒﺎﻳﺪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ الهی
ﺪﺭ ﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺒﻴﻥ
ﻴک ﻨﻔﺮ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ کاﻣل
ﻮ ﺩﺍﻭﺭ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻧﺸﻴن ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﻣﺮ
ﺗﻌﻠﻴم ﻮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﺨلق
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺪﻧﻴﻮﻯ ﻴک
اﻣﺮ ﻗﺎﻧﻮنی ﻮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ
اﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺍﺣﮑﺎم اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺳﻠﻮک
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭاﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻘﻀﺎﺋﻰ
ﻣﺴﺎﻟﻪﺍﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ
ﻣﺘﻨﺎﺯع هم
هستند ﻭﺷﺨﺺ
ﺳﻮمی ﺮﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺪﺍﻭﺭ ﻗﺒﻮل
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐسی
ﺸﻐل ﻮ ﺣﺮﻓﻪ
ٴﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ ﺭﺃﻯ
اﻳﺪآل ﺼﺎﺩﺭ
ﮐﻨﺪ. ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﮐﻪ
ﻗﻀﺎﺕ ﻋﻴﺐ
ﮐﺎﺭ ﻭ ﺧﻄﺎﻯ
اﺣﺘﻤﺎلی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﻭِﺟﻬِﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
آﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭلی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﺍﻥ همه
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
عقلی ﻭﺣﻤﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻗﺒﻮل
ﻤﺮﺩم اﺯ ﺍﻭ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﺤﺖ ﺗأثیر
ﮐﻠﺎﻡ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻡ ﻭﺣقی
اﺯ ﺑﻴﻥ ﺒﺮﻭﺩ ﺑﮕﺮﺩﻥ
ﻘﺎضی ﻨﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﻋﻬﺪﻩ ﮐسی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﺍﻯ
ﺮﺍ ﺑﻨفع ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﺍﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ٴﻘﺴم ﺮﺍﺳﺖ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ ﻫﺎﺍ
ﺳﺖ. ﭘس ﻧﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺣلّ
اﺧﺘﻠﺎﻑ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻬم اﺳﺖ.
ﻭﺳﺎﻟک که
ﺣُﺴﻥ نیّت
ﺩﺍﺷﺖ ﺗﻮﺟﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺍﺻﻮل اﺧﺘﻠﺎﻓﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ ﺑﺒﺨﺸﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮﻫم ﻤﻈﻠﻮم
ﻮﺍقع ﺸﺪ ﻋﻠﺖ
ﻇلم ﺮﺍ ﺟﻬﻞ
ﻃﺮﻑ ﻧﺰﺍع
ﺒﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ اﻭ
ﺑﺨﺸﺶ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻣﻌﻠﻮم اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻭﮐﻠﺎﻯ
ﻣﺪﺍفع ﺪﺭ
ﺩﺍﺩﮔﺎه ﻫﺎئی
نیز ﺑﺎﺭ
ﺳﻨﮕﻴنی
ﺒﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺩﻓﺎع اﺯ ﻣﻈﻠﻮﻡ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ثوﺍﺏ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺩﻓﺎع اﺯ ﻇﺎﻟم
ﺒﺸﻮﺩ ﺣتی ﺪﺭ
ﺣﺪّ ﺍﻗل ﺁﻥ ﺧﻴلی
گناه ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﻋﻬﺪﻩ
ﻭﮐﻴﻠﺎﻥ ﺤﺮﻓﻪ
ﺩﺍﺩﮔﺴﺘﺮﻯ
اﺳﺖ.

حدیث 2057 -
ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﻧﻌﻤﺎﻥ ﺒﻥ
ﺒﺸﻴﺮ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻣثل
المؤٴﻤﻦ ﻓی
ﺘﻮﺍﺩّﻫم ﻮ
ﺗﺮﺍﺣﻤﻬم ﻮ
ﺗﻌﺎﻃﻔﻬم ﻤثال
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺳﺎﻟک اﻭم
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮ ﺩﻭﺳتی
ﺒﺎﻫﻢ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
الهی ﻮ ﺗﺮﺣم
ﺒﻬﻢ ﻭ ﻋﻄﻒ ﻭ
ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﺍﻥ
ﭼﻨﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻤثل
اﻟﺠﺴﺪ ﺍﺫﺍ
ﺍﺷﺘکی ﻤﻨﻪ
ﻋﻀﻮ ﺗﺪﺍعی
ﻠﻪ ﺳﺎﺋﺮ
ﺍﻟﺠﺴﺪ
ﺑﺎﻟﺴﻬﺮ
ﻭﺍﻟﺤمی ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﺴم اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻋﻀﻮﻯ ﺒﺪﺭﺩ
ﺍﻣﺪ ﻭﺷﮑﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺷﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻋﻀﺎ ﺑﮑﻤک
آﻣﺪﻩ ﻭ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺭﻧج
ﻤﻴﺒﺮﻧﺪ ﻭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻮ ﺗﺐ ﻫﻤﻪ
ﺍﻋﻀﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺩﺭک
ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻨﻤﻮﻧﻪ ﻟﺰﻭم
ﺘﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻏﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﻭﺳتی
ﻮﻫﻤﺪﺭﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﺪﺍعی اﻋﻀﺎ
ﺑﺮﺍﻯ هم ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺗﮑﺎﻣل ﻮ
ﺳﻠﻮک ﻛلّ ﺠﺴم
ﻮ ﺭﻭح ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺨﺪﻣتی
ﺒﺨﺪﺍ ﻭ ﻧﻔس
ﮐُﻞّ ﻫﺴتی
اﺳﺖ ﻭﺣتی
ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
زنده ﺰﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ آﻧﻬﺎ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻫﻤﻴﻥ
کاﺭ ﺩﺭ
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻭ
ﻣﻬﺮﺑﺎنی اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻧﺠﺎم آﻥ
اﺯﻃﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻤک
ﺒﻮﻇﻴﻔﻪ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﻮﺩﻩ ﻭتکاﻣل
هدﻑ ﻃﺒیعی
هستی ﻮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺗﻮﺑﻮسی ﺪﺭ
ﺍﻭل غرﻭﺏ ﮐﻪ
ﻳکی اﺯ ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ
آﻥ
ﺩﺭﺑﻴﺎﺑﺎﻥ گم
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ آﺳﻴبی
ﺪﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ
اﺗﻮﺑﻮس
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮔم
ﺸﺪﻩ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻫﻤﻪ
ﺍﺳﺖ. و الّا ﺷﺐ
ﻭ ﺳﺮﻣﺎﻭ ﺩﺯﺩ
ﻭ ﺧﻄﺮﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﮔﻨﺎهی
هنم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻔﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﺗﺮک
ﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎنی ﻮ
نداشتن
ﺣَﻤﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎنی اﺳﺖ.

حدیث
2058 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻮ ﻣﻮی
اﺷﻌﺮﻯ اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻥ
ﻠﻠﻤﻮٴﻤﻦ
ﮐﺎﻟﺒﻨﻴﺎﻥ ﺪﻭ
ﺳﺎﻟک ﻤؤﻣﻥ
اوم کننده ﺒﺮﺍﻯ
یکدیگر ﭼﻮﻥ
ﻴک ﻮﺍﺣﺪ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
هستند : ﻳﺸﺪّ
ﺑﻌﻀﻪ ﺑﻌﻀﺎ ﮐﻪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻗﻄﻌﺎﺕ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺣﻔﻈ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰولایت
سلوکی ﺍﻳﻥ
ﺒُﻨﻴﺎﻥ ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻫﺴتی
ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻮﺍﺣﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺧﺪﻣﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﻬﻢ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﻨﻔس ﮐﻞّ ﻣﺎﺩﺭ
الهی همگاﻥ
اﺳﺖ. ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻣؤﻣﻨﻴﻥ ﺪﺭ
ﺩﻓﺎ اﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭلی ﻤﻌنی اﻳﻥ
اﺗﺤﺎﺩ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﻨگ
ﻮﺣﻤﻠﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪﺍ
ﻧﻬﺎ ﺟﻬﻨﻢ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ.
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﺩﺭ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﮐﻤک
ﺒﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺒﺎﺩل ﻔﮑﺮﻯ
ﻮ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺗﻔﻬﻴم کلام
ﭙﻴﺮ ﻭ ﮐﻤک
ﺒﺎﻳﺠﺎﺩ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺴﺎﻟک
ﺠﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﻭ
ﺗﺒﻠسغ ﺒﺰﺭگ
ﺴﺎﻟﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
2059 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ
اﺯﺍﺑﻮ
ﻫُﺮﻳﺮﻩ ﻭ
ﻋﺎﻳﺸﻪ ﻧقل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﺴﻥ
ﺒﻦ ﻋلیّ ﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻮﺳﻴﺪ.
ﮐسی گفت ﻣﻥ ﺪﻩ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺩﺍﺭﻡ
ﮐﻪﻫﻴﭽﮑﺪﺍم
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺒﻮﺳﻴﺪﻩ ﺍﻡ .
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ: ﻣﻥ
لا ﻳﺮﺣم لا
ُﻳﺮﺣم هرﮐﻪ
ﺭﺣم ﻮ ﻋﺸق ﻮ
ﻧﻮﺍﺯﺵ ﻧﮑﻨﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺮﺣّم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻘﺮﺍﺭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺸﺨﺺ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺑﻮﺳﻴﺪﻥ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺗﻌﺠﺐ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﮔﻔﺖ: ﺍنچه
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧم
ﺒﮕﻮﻳﻢ ﻳﺎ
ﺍﻳﺎﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺩﺍﺭم که
ﺑﮕﻮﻳﻢ؟:ﺍﻥ
کاﻥ الله ﻧﺰع
ﻤﻥ ﻘﻠﻮﺑﮑم
اﻟﺮﺣمة ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺮﺣم ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺸﻤﺎ
ﺑﺮ ﮐﻨﺪ.
ﺣﻴﻮﺍﻥ اﻳﻥ
عاﻃﻔﻪ ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺑﺎ
ﻟﻴﺴﻴﺪﻥ ﻃﻔل
ﺨﻮﺩﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻧﻮﺍﺯﺵ ﻭ
ﺗﻤﻴﺰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻄﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺳﻴﺪﻥ
ﻨﮑﻨﺪ. ﺻﺮﻑ
ﻧﻈﺮ ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﺑﻬﺪﺍﺷتی اﻥ
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺑﻮﺳﻴﺪﻥ ﺪﺭ
ﻟﺐ ﺍﺳﺖ ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﺮﺣﻢ ﻓﻘﻄ
ﺒﻮﺳﻪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻟﺒﺨﻨﺪ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻭ
ﺩﺍﺩﻥ
اﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺒﻄﻔﻞ ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎئی که
ﺑﺮﺍﻯ ﻄﻔل
ﻤﻔﻴﺪ ﺗﮑﺎمل
اﺴﺖ. ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻭ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻧﺸﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﺧﻄﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﻄﻔﻞ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﺶ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﻌﻠﻴم اﺩﺏ
ﻭﻋلم ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺻﺮﻑ ﻭﻗﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻔﻬﻴم
اﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻄﻔﻞ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺑﺎﺏ ﻋﻄﻒ ﻭ
ﻋﺸق ﺒﻄﻔل
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺍﻃﻔﺎل
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻣﻥ
لا ﻳﺮﺣﻢ
ﺍﻟﻨﺎس ﻟﺎ
ﻳﺮﺣﻤﻪ الله.ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻣﺮﺩم ﺮﺍ
ﺗﺮﺣم ﻨﮑﻨﺪ
ﺧﺪﺍ نیز ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک ﻮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻪ ﺍﻭ
ﺭﺣم ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺗﺮﺣم ﺮﺍ
ﺳﺎک ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
ﺒﺪﺳﺖ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ.
تمام داده های
الهی بسالک
نعمت است که
حتی محمد را
خداوند نعمت می
خواند ولی پس
از بازگشت
بخلق سالک
داده های الهی
رحمت است و
سراسر ذخیره آخرت
و تولد فوق
بشری بعدی . حدیث
2060 - ﻣﺴلم اﺯ
ﺟَﻨﺪَﺏ ﺑﻥ
عبد الله ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻣﻥ
ﺼلّی ﺼﻠﺎة
ﺍﻟﺼﺒﺢ ﻓﻬﻮ
فی ﺬِمة الله ﻫﺮ
ﻳک اﺯ ﺷﻤﺎ ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﺻﺒح
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻋُﻬﺪﻩ ﻭ
ﺣﻔﺎﻇﺖ ﻭ
ﺑﺨﺸﻮﺩگی ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﺎﺯ ﺻﺒﺢ
صادق ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﻭ ﺭﮐﻌﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ششم ﻗﺎم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
بشری اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﺵ ﺻبح
ﺼﺎﺩﻕ و حقیقی
ﺳﺎلک اﺳﺖ. ﻭﭘس
ﺍﺯآﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺨلق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ
ﺑﺰﻧﺪگی عادی
د یگران
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺗﻤﺎم
ﺒﺪﻫﻴﻬﺎﻯ اﻭ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻮﺍﻗﺺ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﻭ
ﺑﻌُﻬﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻡ
میباشد. ﻟﺎ
ﻳﻄﻠﺒﻨﮑم الله
فی ﺬِﻣّﺘﻪ
ﺑﺸیئ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﭙس ﻫﻴچ
ﻤﻄﺎﻟﺒﺎتی ﻮ
ﺣﻘﻮقی ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭ
ﺑﻴﻤﻪ میباشد . ﻓﺄﻧّﻪ
ﻣﻥ ﻴﻄﻠﺒﻪ ﻣﻥ
ﺬِﻣّﺘﻪ ﺑﺸیئ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻃﻠﺐ ﺣﻘﻮق
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﮑﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻳﺎﻫﺮﮐس
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ .ثُمّ
ﻴُﮑﺒّﻪ ﻋلی
ﻮﺟﻬﻪ فی ﻨﺎﺭ
ﺟﻬﻨم ﻮلی ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻥ
ﻄﻠﺒﮑﺎﺭﻯ ﺮﺍ
ﺑﺎﺗﺶ ﺟﻬﻨم
ﻤﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ.
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
نوعی ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎﻧﻮﻉ ﻭ ﻓﺼل ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﺴخ ﺒﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺎ ﻫﺮ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﻭﻥ ﻤﻘﺎﺑﻞ
ﺍﺯﺑﻨﺪﻩ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻤﻌنی ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﺸﺪﻥ ﻔﺼل ﻮ
ﻧﻮع اﺳﺖ.
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ الهی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺘﻮقع ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎی بشری
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭلی ﺒﻨفع
ﻤﻘﺎم ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ نیز
ﭽﻨﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮ
ﺗﺪﺑﻴﺮ الهی
ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ.

حدیث
2061 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻋﻤﺮ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﻟﻤﺴﻠم
اﺧﻮ ﺍﻟﻤﺴلم ﺪﻭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻮ
ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻫم هستند
. ﻭﻋﻀﻮ ﻳک
ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺭﻭﺣﺎنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ اﺯ
ﺭَﺣِم ﻴک
ﻤﺎﺩﺭﻫم
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺭﺣم
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﭘﻴﺮ
ﻭنفس کلّ بشری
و ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ ﻴک
ﺮﺣﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪ
ﺟﺪﻳﺪ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رب
النوع بشری
هستند .ﻟﺎﻳﻈﻠﻤﻪ
ﻭﻟﺎ ﻳﺴﻠّمه ﻧﻪ
ﺑﻪ ﺍﻭ ﻇﻠم
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻳﺎ ﺗﺤﻮﻳل
ﺪﺷﻤﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻣﻥ
کاﻥ فی ﺤﺎجة
ﺍﺧﻴﻪ ﮐﺎﻥ الله
فی ﺤﺎﺟﺘﻪ ﻫﺮ
ﮐس ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮفع
ﻨﻴﺎﺯ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺍﻳﻤﺎنی ﺨﻮﻳﺶ
ﺗﻠﺎﺵ ﮐﺮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫم
ﺒﮑﻤک ﻨﻴﺎﺯ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺘﺎﻓﺖ ﮐﻪ
ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
قائم الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﻣﻥ
ﻔَﺮَج عن
ﻤﺴﻠم کرﺑﻪ
ﻓﺮج الله ﻋﻨﻪ
ﺑﻬﺎ ﮐﺮﺑﻪ ﻣﻥ
کرﺏ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمَ ﻭ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻏم ﻮ
ﺍﻧﺪﻭهی ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺩل
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻢ
ﻳکی اﺯﻏﻤﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﺎﺭ ﺳﻨﮕﻴﻥ
گناﻩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺭﻭح اﻭ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭلی
ﺒﺸﺮﻃﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ
ﻓَﺮﻩ ﻳﺎ
ﻓَﺮَج
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻗﺎﺋﻢ .ﺧﻮﺭّﻩ
ﻭ ﺧﻮﺭﻧﻖ ﻭ
ﺑِﺮّ ﻭ ﻓَﺮّ
ﻗُﺮّﻩ ﻭ ﻏَﺮّﻩ
ﻧﻴﺰ معنی
شهود تجلّی
الهی ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻣﻥ ﺴَﺘَﺮَ
ﻣﺴﻠﻤﺎ
ﺳَﺘَﺮَﻩ الله
ﻳﻮن اﻟﻘﻴﺎمَ
ﻭﻫﺮﮐس ﻋﻴﺐ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻧﻘﺺ ﻭ
ﺧﻄﺎئی ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک کرﺩﻩ ﺍﺳ
ﺖﭘﺮﺩﻩ ﭘﻮﺷی
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺭﺳﻮﺍ
ﻧﮑﻨﺪ ﺧﺪﺍ نیز
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
اﻭﺭﺍ
ﻣﻴﭙﻮﺷﺎﻧﺪ ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺰﺩ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻮﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﺄﺧﻴﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻪ ﺍﺭﺯﻭﻫﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺑﻌﻠﺖ
ﻣﻮﺍﻧﻊ ﻭ
ﻟﺰﻭم ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮروان
ﻭﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﺷﺎﻥ ﺒﺪﺭﺍﺯﺍ
ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ غم
ﺪﺍﺭ ﻭ ﺭﻧج
ﺼﺒﺮ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﻫﺎﻯ الهی
ﺨﻮﻳﺶ ﻣﺰﻳﺪ
ﺑﺮ ﻋﻠﺖ ﺩﺭﻏم
ﺴﺎﻟک ﺪل
ﺸﮑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﮐس
ﺳﺎﻟﮑﻯ ﺮﺍ
ﺍﺭﺍﻡ ﮐﻨﺪ
ﻭﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ ﻭ
ﺍﻣﻴﺪ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﺑﺎ ﻫﺮ ﮐﻤکی
ﺒﻨﺤﻮﻯ غصّه
اﻭﺭﺍ رفع کند
ﻭلی ﻨﻪ ﺍﻥ
ﭽﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮک ﻤﻨﺼﺮﻑ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺑﻠﺬﺍﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺍﺕ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺑﮑﺸﺎﻧﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ نیز
ﻤﻮﺍنع
اﻭﺭﺍﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم کم
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟک
ﻨﺒﺎﺷﺪ ﻭلی
ﺒﺨﺪﻣﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻳﺪ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ
اﻭ ﺧﺪﺍ ﺑﺪﺍﺩﺵ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﭘﺮﺩﻩ
ﭘﻮشی ﺍﺯ
ﺧﻄﺎﻯ عمدی
ﺴﺎلک ﺪﺭ ﺣق
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻘﻴﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻄﺎ ﮐﺎﺭ
ﻣﻄلع ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﻋﺎﻟم ﺒﻰ
ﺧﺒﺮﻯ ﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺧﻄﺎﻯ غیر ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺰﻳﺎﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺣﺘﺮﺍم ﺮﺍﻩ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﺳﻠﻮک
اﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻓﻘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺨﺒﺮﻯ
اﻭﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻭﭘﺮﺩﻩ ﭘﻮشی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ ﻭﻗﺖ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ
بی ﻨﺼﻴﺐ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

حدیث
2962 –پیامبر فرموده
است ﺍﻟﻤﺴﻠم اﺧﻮ
ﺍﻟﻤﺴﻠﻢ ﻟﺎ
ﻳﺨﻮﻧﻪ ﻭ ﻟﺎ
ﻳﮑﺬّﺑﻪ ﻭﻟﺎ
ﻳﺨﺬﻟﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻳﺎﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮﻧﺪ ﻭ
ﺑم ﺨﻴﺎﻧﺖ ﻭ
ﺗﻮﻃﺌﻪ ﮔﺮﻯ ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺣﻔﻈ
اﻣﺎﻧﺖ ﻭﺣﻔﻈ
آﺑﺮﻭ ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻋﺸق ﻮ
ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺩﺭﻏﻴﺎﺏ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﻨﺪ.
ﺑﻬﻤﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭﻭغ
ﻨﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻧﺎﺍﻣﻴﺪ ﻭ
ﺭﺳﻮﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻠّﺎ
اﻟﻤﺴﻠم علی
اﻟﻤﺴﻠم ﺤﺮﺍم همه
ﭼﻴﺰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺒﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺣﺮﺍم
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺴﺮﻗﺖ
ﻭﻏﺎﺭﺕ ﻭ
ﺗﻮﻃﺌﻪ ﺑﺮﻭﺩ. ﻋﺮﺿﻪ
ﻭ ﻣﺎﻟﻪ ﻭ ﺩﻣﻪ
ﺍﻟﺘﻘﻮﻯ ههنا ﻧﺎﻣﻮس
ﻭ ﺁﺑﺮﻭ ﻭ ﻣال
ﻮ ﺧﻮﻥﻭ ﺍﻣنیّت
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻗﺎﺑل ﺪﺳﺖ
ﺑُﺮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﻬﺎ
ﻣﻌﻠﻮم ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺗﻘﻮﻯ
ﻮﺳﻠﻮک
ﻮﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺍﻳﻥ
اﻣﻮﺭ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﺑﻄ
ﺒﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺤﺴﺐ
ﺍﻣﺮء ﻤﻥ
اﻟﺸﺮّ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﻫﻤﻴﻥ
ﺸﺮﺍﺭﺕ ﻭ ﺑﺪﻯ
کافی اﺳﺖ ﮐﻪ...ﺤﻘّﺮ
ﺍﺧﺎﻩ ﺍﻟﻤﺴلم
که ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﮑﺮﺩ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ
ﻗﺼﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ هم
ﺒﺮﺍﺩﺭ
ﺍﻳﻤﺎنی
هستند ﻧﻪ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭلی
ﻤﺪی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﺤﺰبی ﻮ
ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻨﺎفع ﻤﺸﺘﺮک
ﺪﻳﮕﺮﻯ که
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺑﻴﻥ اﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
اﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺍﻳﻤﺎنی ﺒﺎﻫم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺳﺮﻫم
کلاه
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.

حدیث
2063 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻮ ﻫُﺮﻳﺮﻩ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: اﻧّﻪ
ﻟﻴﺄتی اﻟﺮﺟل
اﻟﺴﻤﻴﻥ
اﻟﻌﻈﻴم ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎﻣﻪ ﻟﺎ
ﻳﺰﻥ عند الله
ﺟﻨﺎح ﺑﻌﻮضة ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭽﺎق
ﻮﻋﻈﻴم
اﻟﺠُثّه ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺟﺴم ﻮ ﻣﺎﻝﻭ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﺮﺕ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎئی ﻮﻋﻠم
ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻭﺯﻥ ﺒﺎﻝ پشه ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻮ ﺯﻥ ﻮ ﻣﻘﺎم ﻮ
ﺍﺭﺯﺵ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺟﺴم که ﻃﺒﻌﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺻﻮﺭﺕ نوعی ﻓﻌلی
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﻫﻤﻴﺖ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻋقلی
ﻮ ﺭﻭحی ﻮ
ﺍﺑﺪﻳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﻠﺎﻣتی
آن ﻣﻔﻴﺪ ﺭُﺷﺪ
ﻃﻔل ﻮﺳﻠﺎﻣتی
ﺮﻭﺍﻥ ﻮﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﺩﺭ ﺍﻏﺎﺯ
ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﺍﺯ ﺍﻥ ﭙس
ﺳﺎک اﺯ ﺟﺴم
ﺨﻮﻳﺶ ﺩﺭ ﺣﺪّ دین
ﻴﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺳﻠﻮﻙ
ﭘﺮﺳﺘﺎﺭﻯ
ﻮﻋﻨﺎﻳﺖ ﺧﺎﺹ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻧﻔس
ﻳﺎ ﺭﻭح ﻔﻌلی
ﺸﺨﺺ ﺍﺭﺯﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺟﺴﻢ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
اﻣﻮﺭ ﺫﻫنی ﻮ
ﺗﮑﺎﻣل اﺑﺪﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﻨﻔﺶ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل
ﺮﻭﺡ ﻳﺎ ﻧﻔس
ﻣﻄﻤنّ ﺍﻯ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺍﺭﺯشی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻔس
ﻗﺮﺑﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺮﻭح ﻤﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻯ ﻮﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭﻋﻠﻮﻡ
ﻭ ﺣتی عقل
ﺠﺰئی ﻮ
ﺍﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻫﻤگی ﻤﺰﺍﺣم
ﺪﺭﮐﺎﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺮﻭح
هستند .ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﻔس ﻭ
ﭼﻴﺰﻫﺎئی که ﺍﺭﺯﺵ
ﺣتی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺟﺴم
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺮﺑﺎنی
گرﺩﻧﺪ ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺷﻮﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺟﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﻘﺘل
ﻮﮐُﺸﺘﻦﻧﻔس
ﺍﻣﺎﺭﻩ ﻭ ﺍﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻫﺮ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺭﺯﺵ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ
ﻣﻘﺎمی ﻘﺒلی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭلی
هماﻥ ﻤﻘﺎم ﺒﺎﺯﺑﻬﺘﺮ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ و الهی ﺒﺮﺗﺮﺍﺭﺯﺵ
ﮐﻤﺘﺮ ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺮﺑﺎن ی ﺸﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻥ
ﺒﻤﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺮﺳﺪ.
ﺩﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎﻣﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻘﺮﺑﺎنی آن
ﺸﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺟﺴم ﻮ
ﻧﻔﺶ ﻭ ﺫﻫﻦﻭ
ﺣتی ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺟﺴﺘﻪﺍﻯ
ﭼﻮﻥ ﺸﻬﻮﺩ
مرتض ﻋﻠﻮﻯ ﻮ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ محمد
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺮﺑﺎنی
آن گرﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻨﻔس
ﻣﻄﻤئنّه ﻭ
ﺭﻭﺣﺎنی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻮﺭﻩ
ﻗﺪﺭ ﺍﻣﺪﻩ ﻭ
ﻧﺰﻭل او ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺎﻩ
ﻳﺎیک عمر ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺳﻠﺎم ﻮ ﺻﻠﺢ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﻳﺎ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻔﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪ.

حدیث
2064 – ار پیامبر
نقل شده که
فرموده است ﺍﺣﺘﺠّﺖ
ﺍﻟﺠنُة ﻭ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭ ﺩﻭﺯخ ﺒﺎﻫم
ﺒﺎﺣﺘﺠﺎج
ﻴﺎﺑ ﺤث ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﻓﻘﺎﻟﺖﺍ
ﻟﻨﺎﺭفیّ
اﻟﺠﺒﺎﺭﻭﻥ ﻮ
ﺍﻟﻤﺘﮑﺒﺮﻭﻥ
ﺠﻬﻨم گفت ﺟﺒﺎﺭﺍﻥ
ﻮ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻫﺎ
ﻭ ﺯﻭﺭﮔﻮﻳﺎﻥ
ﻈﺎﻟﻢ ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭگ
ﺒﻴﻨﺎﻥ ﻮ
ﻣﺘﮑﺒّﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻣﻥ هستند
ﺟﻬﻨﻢ ﻫﻤﻴﻥ
ﺠﻬﺎﻥ ﻤﺎﺩﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺍﻥ هستیم .ﻭﺍﻳﻥ
گرﻭﻫﻬﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻤﺴخ حوانی و
فسخ گیاهی
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ
ﻮ ﺍﻗﺘﺪﺍﺭ ﺑﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻗﺎﻟﺖ ﺍﻟﺠنّة
فیّ ﻀﻌﻔاء
اﻟﻨﺎس ﻭﻣﺴﺎﮐﻴﻨﻬم
ﺒﻬﺸﺖ ﮔﻔﺖ
ﺿﻌﻔﺎﻯ
ﻤﻈﻠﻮﻡ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻀﻌﻒ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻀﻌﻒ
ﻭ ﺗﻮﺍضع و
استضعاف
ﺮﺳﺎﻧﻴﺪﻩ ﻭ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﻥ هستند
ﺍﻳﻥ
ﻤﺴﮑﻴﻨﺎﻥ
ﺒﻴﭽﺎﺭﻩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﭼﺎﺭﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺴﮑﻴﻨﻪ ﻭ ﺍﺭﺍﻣﺶ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺳﺎﻧﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﮔﻮﺷﻪ ﻋﺰﻟﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻭ
ﺍﺭﺍم
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻤﻨﺘﻈﺮ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮﻙ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﻣﺮﮒ
ﻧﻬﺎئی اﺯ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﺴﺘﻀﻌﻒ ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺪﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺯﻭﺭﻣﻨﺪﺍﻥ
قدرت عفو
ﺩﺍﺭند ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﮔﺮ ﺯﻭﺭ هم
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﻧﻤﻴﺒﺮند.
ﻭﮐﺎﺭﻯ ﺒﺎ
ﺧﻠق الله
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺟﺰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﺧﻴﺮ
ﺍﻧﻬﺎ
ﻋﻠﺎﻗﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﻭﻗﺖ ﻭ
ﺗﻮﺍﻥ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﻮ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ و
وسائل الهی
ﺼﺮﻑ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻓﻘضی
الله ﺑﻴﻨﻬﻤﺎ ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ ﻮ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﺟﻬﻨم
ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ ﻭ
ﮔﻔﺖ: ﺍﻧّک
اﻟﺠنّة
ﺭﺣﻤﺘﻰﺍﺭﺣم
ﻤﻥ ﺃﺷاء ﺘﻮ
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖﻫﺴتی
ﺮﺣﻤﺖ ﻣﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻰ.
ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻥ ﺮﺏّ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺪﺭ
یونیورس عالم
وجودی ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
هم اﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ که
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﻘل کلّی ﻮ
ﺍﺩﺭﺍک عاﻃفی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮ
ﺑﻬﺮ ﮐس ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ
ﺗﺮﺣّم ﻤﻴﮑﻨﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺸﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺗﺮﺣم
ﺒآﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ٴﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎئم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ و
ایدآل کمال
میسّر برای نوع
بشر ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ حیوانیّت
نوع ﺑﺸﺮی
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺘّﮑی
ﺒﺎﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺮﻃ لازم
هستند ﻭلی
ﻤﺸﻴﺖ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺗﺮﺣم ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺍﺩﻥ
ﺷﺮﻃ کاﻓﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
آﺧﺮﻳﻥ ﺸﺮﻃ
لاﺯﻡ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﻭﻃ ﻮ
ﺷﺮﺍﻳﻄ نیز
ﻤﻄﺮح
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺭﺣﻤﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻥ
ﺼﻔﺖ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺑل ﺪﺭک
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻫﺮ ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻖ
ﮐﺎﻣلی ﺸﺪ
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ
ﺑﺮﻗﺎﻳقی اﺯ
ﺍﻳﻥ ﺪﺭک عاﻟﻰ
ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎئی
اﺯ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﺷﻨﺎئی ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺍﻟﺎ ﻧﻮه
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
آﻳﻨﺪﻩ ﺑﺒﻌﺪ
ﺍﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﻤﻔﺎﻫﻴم
ﻮﺍﻗﻌﻰ ﺍﻳﻦ
ﺭﺣﻤﺖ ﻭ ﺗﺮﺣﻢ
ﻭ ﺭَﺣِم
ﺠﻨﻴنی ﻮ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻭ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻭﻗتی
ﻤﺤﻤﺪ ﻧﺎم
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮﺩﻫﻤﻪ ﻤﺮﺩم اﺯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒﻠﻰ
ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﻫﺎﻯ
اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒﻠﻰ
ﺧﺒﺮ ﻭ
ﺍﻃﻠﺎعی اﺯ
ﻧﺎم ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺸﻒ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺗﺠلّی اﻭﻟﻴﻪ
ﻭ کلّی ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎن ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴم عق لی
ﺮﺣﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺗﺮﺣم ﺪﺭ ﺭَﺣِم
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻧﻬم
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﺮﻭﺭﺵ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺻﻔﺖ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺮ ﺑﺸﺮ
ﻣﺨﻔﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺃﻧّک اﻟﻨﺎﺭ
ﻋﺬﺍبی ﺃﻋﺬّﺏ
ﺑک ﻤﻥ اﺷاء ﻮ
تو که هستی
ﻋﺬﺍﺏ ﻣﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻰ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐس ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫم
عذﺍﺏ ﺩﻫﻢ او
را ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺗﻮ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺪﻫﺪ
ﺑﻤﻌنی ان اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺗﺎ
ﻋﺬﺍﺏ ﺑﮑﺸﺪ.
ﻋﺬﺍﺏ ﺭﻧج
ﺪﻧﻴﺎ ﻭ جهان
ﻧﺎﺳﻮﺕ مادی
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﻮ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮعی نیز
هست . ﻭﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺍﻧﺴﺎن
اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻮ ﻓﺴق ﻴﺎ ﭘسک
ﺮﻭﻯ ﻭ ﻋﻘﺎﺏ
ﻭﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﺩﺭ
ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺒﻴﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻧس ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم آﻧﻬﺎ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﻏﻴﺮ
ﻣﻤﮑﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮخی
اﺯ ﺷﮑم ﻤﺎﺩﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻘﺎﻭﺕ
ﻭ ﻋﺬﺍﺏ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺍﻣﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺒلا ﻫم
ﺘﻮﻟﺪﻯ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻔﺼل
ﻨﻮعی گرﻓﺘﺎﺭ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻧج
ﺒﺮﺩﻥ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺘﻘﺎم اﻟﻬﻰ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻳﺎ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺸﮑﺴﺘﻥ ﺪﻧﺪﺍﻥ
ﺪﺭ ﻣﻘﺎﺑل
ﺸﮑﺴﺘﻥ ﺪﻧﺪﺍﻥ
اﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻋﺬﺍﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯ ﻫم ﺮﺣﻤﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻓﺮﺻﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
کاﺭﻣﺎ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣل
ﺮﻧﺠﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
آﻧﺮﺍ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎ ﻟﺬﺕ
ﺑﺮﺩﻥ ﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺳﻠﻮک
ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺒﻌﺪﻯ
ﻭﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺒﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ که
ﻣﻔﻴﺪ ﺳﻠﻮک
اﺭﺍﺩﻯ ﻮالهی
آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺳﻠﻮک ﻄﺒیعی
ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻏﻴﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ اﻧﻬﺎ
ﭼﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﮑﻠﻴﮑﻤﺎ ﻋلی
ﻤﻠؤها ﻭ ﺑﺮ
ﻣﻥ ﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺩﻭﻯ ﺸﻤﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﭘُﺮ ﮐﻨﻢ. ﭼﻪ
ﮐﺎﻣل ﭙﺮﻭﺭﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﻬﺸﺖنوع فوق بشری
فرشته گونه ﻭﭼﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺠﻬﻨﻢ.

حدیث 2065 -
ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ از
اُمّ کُلثوم
ﻨﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭﻭغ
گفتن ﻴﺎ ﺻﺤﺒﺘﻬﺎئی
اﺯﻧﻮع گفته
ﻫﺎﻯ ﻤﺮﺩم عاﻣّﻰ
ﭼﻨﻴﻥ گفته
ﺍﺳﺖ:ﻟﻴس
ﺍﻟﮑﺬّﺍﺏ
ﺍﻟﺬﻯ ﻴﺼلح
ﺒﻴﻥ اﻟﻨﺎس ﺩﺭﻭﻏﮕﻮ
ﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﻘﺼﺪ ﺍﺻﻠﺎح
ﺑﻴﻥﻤﺮﺩﻡﭼﻴﺰﻯﺒﺪﺭﻭﻏﺒﮕﻮﻳﺪ.
ﻓﻴﺘﻤﻥّ
ﺨﻴﺮﺍ ﺍﻭ
ﻳﻘﻮل ﺨﻴﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﻗﺼﺪ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺣُﺴﻥ نیّت
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺒﺴﺘﻪ ﺑنیّت
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻟﻀﺮﻭﺭﺍﺕ
ﺗﺒﻴح
اﻟﻤﺤﻀﻮﺭﺍﺕ
ﻳﺎ ﺿﺮﻭﺭﺗﻬﺎ
ﻭ ﺍﺟﺒﺎﺭ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺍﻧﺠﺎم اﻣﻮﺭ
ﻣﻤﻨﻮﻋﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺍﻟﺎﻋﻤﺎل
ﺒﺎﻟﻨﻴّﺎﺕ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭ ﺍثاﺭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑنیّت ﻓﺎﻋل
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﺮﻃ اﻳﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻓﻌلی ﻴﺎ
ﮔﻔﺘﻥ ﻮ ﻫﺮ
ﺍﻗﺪﺍم
ﺪﺭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮ ﺧﻴﺮ
ﮐسی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺣتی
اﮔﺮﺭﺍﺳﺖ
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻳﺎ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺑﻴﻥ اﻓﺮﺍﺩ
ﮔﺮﺩﺩ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺣُﮑم کذﺏ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍثاﺭ ﻣﻨفی ﺪﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻣﺴﻠم ﻨﻴﺰ ﺍﺯ
ﻗﻮل امّ
کلثوم اﻓﺰﻭﺩﻩ
ﮐﻪ ﻣﻥ
ﻨﺸﻨﻴﺪم که
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻣﺮﺩم عاﻣﻪ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺘﺄﻳﻴﺪ ﮐﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺟﻨﮓ
ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺘﺎﺭ ﻭ
ﻓﺮﻳﺒﻬﺎﻯ
ﺘﺎﮐﺘﻴﮑﻰ
ﻭﻳﺎ ﺍﺻﻠﺎح
ﺒﻴﻥ اﻟﻨﺎس ﻭ
ﺻﺤﺒﺖ ﺯﻥ ﻮ
ﺷﻮﻫﺮ ﺑﺎ ﻫﻢ
ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﻳﺎ
ﺍﻣﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺨفی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺸﻮﺩ.  حدیث
2066 - ﻣﺴﻠم ﻨﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺎل ﺪﻧﻴﺎ
ﭼﻨینند : ﺩﻳﻨﺎﺭا
ﻧﻔﻘﺘﻪ فی
ﺴﺒﻴل الله ﭘﻮﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺩﻯ. ﻭ
ﺩﻳﻨﺎﺭﺍ
ﻧﻔﻘﺘﻪ فی
ﺮُﻗبّة یا ﭘﻮﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﺯﺍﺩﻯ
ﺒﺮﺩﻩﺍﻯ
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻰ. ﻭ
ﺩﻳﻨﺎﺭ
ﺗﺼﺪﻗﺖ ﺑﻪﻋلی
ﻤﺴﮑﻴﻥ کمک ﺒﻔﻘﺮﺍ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﻋﺰﻟﺖ
سلوکی ﭘﻮلی
ﺒﺪﻫﻰ. ﻭ
ﺩﻳﻨﺎﺭﺍ
ﻧﻔﻘﺘﻪﻋلی
اﻫﻠک یا ﭙﻮﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺧﺮج کرﺩﻯ.ﻭ
ﺍﻋﻈﻤﻬﺎ
ﺍﺟﺮﺍ ﺍﻟﺬﻯ
اﻧﻔﻘﺘﻪ ﻋلی
اﻫﻠک ﻮ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩﺧﻮﺩﺧﺮج
کنی .ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
آﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

حدیث
2067 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ ﺍﺳﺎﻣﻪ
ﺻﺤﺎﺑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻗﻤﺖ
ﻋلی ﺒﺎﺏ
ﺍﻟﺠنّة ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺩﺭﺏ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩم ﻮ ﺩﻳﺪم
که ﻓﺄﺫﺍ
ﻋﺎمة ﻣﻥ
ﺪﺧﻠﻬﺎ
ﺍﻟﻤﺴﺎﮐﻴﻥ ﻮ
ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﺠﺪ
ﻣﺤﺒﻮﺳﻮﻥ
ﻮﺩﻳﺪم که
ﺍﮐثرﻳﺖ
ﺩﺍﺧﻠﺎﻥ
ﺒﺒﻬﺸﺖ
ﻣﺴﺎﮐﻴﻥ بودند
.ﻭلی گدﺍﻯ
ﺪﺭﻣﺎل ﻮ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻃﺎﻟﺐ ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮ ﺍﺧﻠﺎﻕ.
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻔﻘﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﻮ ﻣﺴﺘﻀﻌﻒ
ﮐﺮﺩﻩ ٴﺨﻮﺩ ﻭ
ﺑﻘﺼﺪ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی هستند
ﻣﺴﮑﻴﻥ هم
ﺴﺎﻟک ﻔﻘﻴﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻢ
ﻣﺴﮑﻥ ﺠﺴﺘﻪ
ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻫم
کاﻣل ﺴﮑﻴﻨﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ
ﺍﺭﺍﻣﺶ ﺟﺴﺘﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ.
ﺍﻣﺎﺍ ﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﺠﺪّ ﮐﺴﺎنی
هستند ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺟﺪّﻳﺖ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺑﺎ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک
ﻛﻮﺷﻴﺪﻩ
ﻭﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﺠﺪّ ﻧﻴﺰ (ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻥ)
ﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺸﺎﻧس ﻭ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﻣﺎﻟﮑﻴﺖ)
هم گفته ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤُﻠک ﻮ ﻣﺎل
ﻮﻣﻨﺎل ﻨﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻧﻔس ﻣﻄﻤئنّه
ﻭ ﺭﻭح ﻤﺘﻌﺎلی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺘﻮﺍلی ﻮ
ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻳﻥ
اﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﺠﺪّ
ﺭ ﺍﺗﻮﺿﻴح
ﺪﺍﺩﻩ ﮐﻪ (ﺟﺪﺍ)
و ﻣﺤﺒﻮس ﺍﺯ
ﺍﺯﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﺑﮑﻨﺘرل ﻨﻔس
ﺧﻮﺩ ﻭﺣﺒس ﺍﻥ
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ ﻭ
ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﻳﺶ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم کرﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻔﻌلی ﻤﺤﺮﻭم
ﻮترک ﻟﺬﺍﺕ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﻬﺎﻥ بی
ﺒﻬﺮﻩ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﭙﺎﺩﺍﺵ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﻋﻘل کلّی
ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒﻌﺪﻯ ﭼﻮﻥ
ﻮﻳﺰﺍﻯ ﻮﺭﻭﺩ
ﺑﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺍﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻤﻌﻨﻰ (ﺟﺪﻳﺪ)
ﻃلبی ﺪﺭ ﻣﻘﺎم
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ. ﻏﻴﺮ
ﺍﻥّ اﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻗﺪ
ﺍُﻣﺮ ﺑﻬم الی
ﻟﻨﺎﺭ ﻭلی
اﺻﺤﺎﺏ ﺟﻬتم ﻮ
ﺍﺗﺶ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥﮐﻪ
ﻣﺤﺒﻮس ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺠﺪﻳّﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﻭﻣﺴﮑﻨﺖ ﻭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺑﺠﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
ﻮ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍدیذ
اﺭﺳﺎل ﺸﺪﻧﺪ. ﻭﻗﻤﺖ
ﻋلی ﺒﺎﺏ
ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﻓﺄﺫﺍﻋﺎمّة
ﻣﻥ ﺪﺧﻠﻬﺎ ﺍﻟﻨﺴاء
ﻮﻫﻨﮕﺎﻣﻴﮑﻪ
ﺑﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﻨم
اﻳﺴﺘﺎﺩﻡ
ﺩﻳﺪم اﮐثر
ﻭﺍﺭﺩﺍﻥ آن
ﺰﻧﺎﻥ هس تند .
ﺯﻧﺎﻥ
ﺪﺭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴم
ﻘﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻧﺒﻮﻯ ﺑﭽﻨﺪ
ﻣﻌنی اﺳﺖ.
ﺯﻧﺎﻧﻴﮑﻪ ﻫﻤﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺷﺎﻧس
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ ﻧﺎم ﻤﺮﺩ
ﺑﺎﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻧﻪ ﻣﺮﺩ
ﺑﺎﺭﻳﺶ ﻭ
ﺳﺒﻴﻞ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﭼﻮﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق هستند
ﮐﻪ ﺍﺩم ﺸﺪﻩ ﻭ
ﻣﺮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺭﺳﺘم ﺰﻣﺎﻥ ﻮ ﻓﺮﻳﺪﻭﻥ
ﺸﺎﻩ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺍﺑﺮﺍهیم
برهمن ﭙﺪﺭ
ﺭﻭﺣﺎنی
همگان
گرﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﮐس ﮐﻪ (ﺳﻠﻮک
الهی ﻨﮑﻨﺪ ﺯﻥ)
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺎﻃﺮ(ﻋﺪم
همّت و هو اوم )
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻳﺎ (ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺪﺍﺋم اﺯﺷﻬﻮﺕ)
ﻭ (ﻗﺼﻮﺭ ﻋﻘﻞ).
ﻟﺬﺍ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺯﻥ ﺪﺭ ﺟﻨس
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﺯﻧﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻣﺮﺩ
ﺗﺮ ﭼﻪ ﺩﺭﺟﺴم
ﻮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﻋﻘﻞ. ﻭﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﻣﺮﺩﺍﻧﻴﮑﻪ
ﺳﻠﻮک
ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻥ گوﻧﻪ
ﺯﻧﺎﻥ هم
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨﻢ ﺍﮐثرا
ﺯﻥ هستند
ﻳﻌنی
غیرﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻋم ّ
اﺯﺍﻳﻨﮑﻪ ﺯﻥ
ﻴﺎ ﻣﺮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﮐﻠﺎ
ﺯﻥ ﺒﻤﻌﻨﻰ
غیرﺕ ﭘﺮﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺿﻤﻨﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺤﻀﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﮐﻪ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﻮ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺑﺎﺯ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺰﻥ ﻤﺤﺴﻮﺏ)
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﻟﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺮﺩ
ﻧﺸﺪﻩ ﻭﮐﺎﻣل
ﻨﮕﺮﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻣﻌﻠﻮم هم
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﮑﻤل ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﮐﺎﻣل ﺸﻮﻧﺪ.
ثاﻧﻴﺎ ﭼﻨﺎﻥ (ﻣطیع
ﭙﻴﺮ) ﻭﻣﺮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺰﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
اﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ ﻣطیع
ﻤﺮﺩﺍﻥ هس تند .ﻭﻧﻘﺺ
ﻋﻘل ﺪﺭ ﺯﻧﺎﻥ
ﺒﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
می ﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﻋﻘل کلّی
ﻘﺎﺋم ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺯﻥ ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﭼﻪ ﻣﺮﺩ. ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺒﺮﺯﻧﺎﻥ
ﻤﺴﻠﻄ و برتر هستند
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺴﻠﻄ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺒﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ. و
الّا ﺧﻴلی
ﺰﻧﺎﻥ ﺒﺮ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻤﺴﻠﻂ
ﻭ ﺗﺴﻠﻄ
ﻤﺮﺩﺍﻥ هم ﭽﻴﺰﻯ
ﺠﺰ ﻇلم ﻮ
ﺗﺠﺎﻭﺯ ﻧﻴﺴﺖ.
ضمنا در عرف ان
هندی وطریق
تهای قبل ار
زردشت
بسالکان ذِن
میگفتند گون
مق ام کمتر ار
پیر و مردان الهی
ولو زن بوده
باشند سقراط
حکیم الهی افتخار
میکرد که معلم
الهی او یک ذن
هندی بوده است
.

حدیث 2068-
مسلم وﺑﺨﺎﺭﻯ
اﺯ ﺣﺎﺭثه ﺑﻥ
ﻮَﻫَﺐ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﻟﺎ
ﺍﺧﺒﺮﮐم ﺒﺄﻫل
اﻟﺠنّة ؟ ﺍﻳﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺑﮕﻮﻳم ﭽﻪ
ﮐﺴﺎنی اﻫل و
شایسته
ﺒﻬﺸﺖﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐلّ
ﻀﻌﻴﻒ
ﻣﺴﺘﻀﻌﻒ ﻟﻮ
ﺍﻗﺴم علی الله
ﻟﺄﺑﺮّﻩ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻀﻌﻒ ﻭ
ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﺯﺩﻩ ﻭﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻘﺪﺭﺕ ﺑﺘﻮﺍضع
ﻮ ﻓﺮﻭﺗنی
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺍﻳﻥ ﻴﮑﻯ
اﺯﺻﻔﺎﺕ
ﺳﺎﻟکی یا
ﻭﺍﺻﻠل الهی اﺳﺖ.
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﺩﻟﻴل
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﺒﻮﺩﻩ ﻭ
ﻧﺸﺎﻧﻪ عقل
ﭙﺨﺘﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺩﻟﻴل ﻘﺪﺭﺕ
ﺗﻮﮐل اﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺣﻮﺍﺩث ﻭ
ﺭﻭﻯ ﺪﺍﺩﻫﺎ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮ الهی اﺳﺖ. ﺍﻟﺎ
ﺍﺧﺒﺮﮐم ﺒﺄﻫل
اﻟﻨﺎﺭ ﮐلّ عتّال
ﺠﻮّﺍﻇ
ﻤﺴﺘﮑﺒﺮ ﺍﻣﺎ
ﺍﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺍﻫل ﺠﻬﻨم
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺍﻧﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﻴﮑل ﺨﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺘﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻭﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺪﺭﻳﺪﻩ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺘﮑﺒّﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻋﺪم ﺘﻮﺍضع ﻮبی
گذﺷﺖ ﻭ بی
ﻤﺤﺒﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻋمّ اﺯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻮﺍﺿﻊ ﻳﺎ
ﻣﻴل ﺒﺘﮑﺒﺮ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﺑﻄ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻣﻘﺎم
عقلی ﻭ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
عقب ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺷﺎﻳﺴته ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﺪﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ.

حدیث
2069- ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺳﻬل ﺒﻥ ﺴﻌﺪ
ﺳﺎﻋﺪﻯ ﻨﻘل
ﻤﻴﮑﻨند ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻭﺯﻯ ﺒﺎ ﮐﺴﻰ ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﻭﭼﻮﻥ
ﺸﺨصی ﺮﺩ
ﺷﺪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻈﺮ ﻣﺼﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭ
ﭘﺮﺳﻴﺪ. ﻭﻯ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ
اﺯﺍﺷﺮﺍﻑ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳن
هایﻤﺮﺩم اﺳﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺯﻧﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯﺩﻭﺍج کند
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺯﻥ ﺮﺍ ﺑﻪ
ﺍﻭ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭ ﭘﺎ
ﺩﺭﻣﻴﺎنی کرﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﻭﺳﺎﻃﺖ
ﺍﻭ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎسخی ﻨﺪﺍﺩ
ﻭﺷﺨﺺ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺎﺯ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺩ ﺷﺪ ﻭﻧﻈﺮ ﻣﺼﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﺩﻭم
ﺴﻮﺃل کرﺩ. ﻭﻯ
ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ
ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﺍﺯ
بی ﭽﻴﺰﺍﻥ ﻤﺮﺩم
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺯنی
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﺎﻣﺰﺩ ﺷﻮﺩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻪ ﺍﻭ زن
ﻧﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺷﻔﺎﻋتی کرﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﻬﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﮔﻮﺵ ﻧﺪﺍﺩ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ: ﻫﺬﺍ ﺧﻴﺮ
ﻣﻥ ﻤﻠﺄ
ﺍﻟﺎﺭﺽ ﻣثل
هذﺍ ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ
ﻓﻘﻴﺮ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ
ﻳک ﺪﻧﻴﺎ ﭘُﺮ
ﺍﺯ ﻧﺴﺎﻧﻬﺎ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﺣﺪﻳث ﮔﻔﺘﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ.
ﻭﻟﻰ ﻓﻘﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴم خدا ﻮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﺷﺮﺍﻑ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻣﺮﺩم ﺒﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻔﻘﻴﺮﺣتی اﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺘﮑﺒﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ. ﮐﻪ
ﺗﮑﺒّﺮ ﮐلید
ﺭﺍﻩ ﺟﻬﻨﻢ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺪﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﺎﻣل ﻔﺴﺎﺩ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩم
اﺳﺖ.

حدیث
2070 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻮ ﻫﺮُﻳﺮﻩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻠﻴس
ﺍﻟﻤﺴﮑﻴﻦ
ﺍﻟﺬﻯ ﺘﺮﺩﻩ
ﺍﻟﺘﻤﺮة ﻭ
ﺍﻟﺘﻤﺮﺗﺎﻥ ﻮ
ﻟﺎ ﺍﻟﻠﻘمة ﻭ
ﺍﻟﻠﻘﻤﺘﺎﻥ ﻣﺴﮑﻴﻥ
ﻔﻘﻴﺮ ﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻳکی
ﺪﻭ ﺧﺮﻣﺎ ﻭﻳﺎ
ﻳکی ﺪﻭ ﻟﻘﻤﻪ
ﮐﻤک ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺍﻧﻤﺎ
ﺍﻟﻤﺴﮑﻴﻦ
ﺍﻟﺬﻯ ﻴﺘﻌﻔﻒ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺴﮑﻴﻥ ﻔﻘﻴﺮ
آﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺑﮑﺸﺪ
ﻭﺳﻮآل و
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳتی
ﻨﮑﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺴﮑﻴﻥ
هرﺳﺎﻟکی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻔﻘﺮ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻭ ﻣﺸﻐﻮل عفّت
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺑﻌﻔﻮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. (ﻣﺴﮑﻨﺖ)
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻔﻘﺮ ﺍﺳﺖ ﻭلی
ﺪﺭ ﺳﺎﻟﻚ (ﻋﺰﻟﺖ)
ﮔﻴﺮﻯ ﻮ
ﺳﮑﻮﻧﺖ ﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻪ ﺧﻠﻮﺕ
ﺑﺮﺍﻯ انجام
ﺴﻠﻮک اﺳﺖ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺭﺍﻣﺶ ﻭ (ﺳﮑﻴﻨﻪ)
ﺍﺳﺖ.

حدیث 2071 -
ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻮ ﻫُﺮﻳﺮﻩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺯﻥ ﺴﻴﺎﻫﻰ ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﻣﺴﺠﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺍﺏ
ﻭ ﺟﺎﺭﻭ
ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﺑﻤُﺮﺩ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘس
ﺍﺯﭼﻨﺪﻯ
ﻏﻴﺒﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺣسّ ﮐﺮﺩ ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭ
ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺯﻥ ﺮﺍ
ﺩﺳﺖ ﮐم گرﻓﺘﻪ
ﻭ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽﮐ ﺮﺩ
ﻭ ﮔﻔﺖ:ﺍﻓﻠﺎ
ﮐﻨﺘم
ﺁﺫﻧﺘمونی ؟ ﻳﺎﺑﻬﺘﺮ
ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻤﻥ
اﻃﻠﺎع
ﻤﻴﺪﺍﺩﻳﺪ ﻭ
ﺑﮕﻮﺵ ﻣﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﻳﺪ؟
ﺳﭙﺶ ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﻣﺮﺍ ﺑﻘﺒﺮ ﺍﻭ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی
کنید ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺳﺮ ﻗﺒﺮ ﺍﻭ
ﻧﻤﺎﺯ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﮔﻔﺖ: ﺍﻥّ هذﻩ
ﺍﻟﻘﺒﻮﺭ
ﻣﻤﻠوءة ﻇﻠمة
ﻋلی اﻫﻠﻬﺎ ﺍﻳﻥ
گوﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﺎﺭﻳکی ﺒﺮ
ﺳﺎﮐﻨﺎﻥ آﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻥّ
الله ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻳﻨﻮّﺭﻫﺎ ﻟﻬم
ﺒﺼﻠﺎتی
علیهم ﻮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻥ
ﺮﻭﺷﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻗﺒﻮﺭ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺟﺴم اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳکی
ﻤﺎﺩﻩ ﻭ ﺟﻬﻞ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻭﻋﺪم
ﺴﻠﻮﻙ ﻭﻋﺪم
ﺸﻬﻮﺩ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
مصطفوی
ﻤﺒﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻯ
ﺮﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ
ﺭﻭﺷﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﻌﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﻣﺶ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﻘﺎﺋم و
نجات از نوع
بشری اﺳﺖ.
ﺁﺫﺍﻥ ﺍﻋﻠﺎم
ﻮﻗﺖ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺑﮕﻮﺵ ﻭإﺫﻥ
کسی ﺮﺳﺎﻧﺪﻥ
اﻣﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﮐﺴﺐ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭ
ﺍﺫﻥ گرﻓﺘﻥ
اﺳﺖ. ﭘﻴﺮ ﺯﻥ
ﺴﻴﺎﻩ ﺟﺎﺭﻭﺏ
ﮐﻥ ﻤﺴﺠﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک اﻟﻬﻰ
بوده ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﺭﺯﺵ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻔﺮﺑﻪ
ﻭ ثرﻭﺗﻤﻨﺪ ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻘﺎم اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻧﻤﺎﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭ ﻭ
ﺻِﻠِﻪ ﻭ
ﺍﺗﺼﺎل اﻭﺳﺖ
ﻭﻧﻤﺎﺯ نیز
ناموس نام الهی
و شهود تجلّی
الهی برتر از
نوع بشری اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺪﻳﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک الهی
اﻃﻠﺎق ﻤﻴﺸﺪﻩ
ﻭ ﺩﺭ زبان
ﻋﺮبی ﺼﻠﺎت
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺻِﻠِﻪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺑﺎ ﺳﺎﻟک
و خداوند اﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ اﺗﺼﺎل
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺳﻄح ﺮﺏّ
اﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺗﺼﺎل ﻮ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺻﻠﺎة ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎن ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺸﺨﺺ
ﺑﺎقی ﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﺎ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ الله
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺏ
ﺭﺣﻤﺎن ﻮ ﺍﻧﻮﺍع
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺣتی ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﻳﻨﺪﻩ فرشته
گونه ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع گذﺷﺘه ﺤﻴﻮﺍﻧﻯ
هر ﺷﺨصی ﻘﺒل
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
آﻥ ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻋﺒﻮﺭ تکامل
روح ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

حدیث 2972 -
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯﺳﻬل
ﺒﻥ ﺴﻌﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﻧﺎ
ﻭ ﮐﺎﻓل
اﻟﻴﺘﻴم فی
اﻟﺠنّة ﻫﮑﺬﺍ ﻣﻥ
ﻮ ﻣﺘﮑﻔل
ﻴﺘﻴﻢ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﺑﺎﻫم هستیم
ﻭ ﺩﻭ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﻭﺳﻄ ﻮ ﺳﺒﺎﺑﻪ
اشاره ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﮐﻨﺎﺭﻫم
ﻨﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩ.
ﺣﺪﻳث ﺍﺭﺯﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻳﺘﻴم
ﺪﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺿﻤﻨﺎ ﻳﺘیم
ﺪﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺮ(بی
ﭙﻴﺮﻯ) ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﻗﺒﻮل ﭙﺮﻭﺭﺵ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴم
اﻭﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻋﻤل
اﻳﻥ ﭙﻴﺮ ﺑﺎ
ﻋﻤل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻦ
ﻳﮑﺴﺎنی ﻮ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ نیز
اﻧﺪکی ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺑﻴﻥ ﺪﻭ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی
ارواح آﻥ ﭙﻴﺮ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺖ. ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻣﻥ
عاﻟج جارﺘﻴﻥ
ﺤتی ﺘﺒﻠﻐﺎ
ﺟاء ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺍﻧﺎ
ﻭ ﻫﻮ ﮐﻬﺎﺗﻴﻥ
هرﮐس ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺩﻭ ﮐﻮﺩﻙ ﻭﻟﻮ
ﺟﺎﺭﻳﻪ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﺭ ﮐﻨﻴﺰﻯ
ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﺗﺎ
ﺑﺒﻠﻮﻍ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺎ ﻣﻦ
ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﻤﻘﺎم ﺪﺍﺭﻧﺪﻭپیامبر
ﺩﻭ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩ. ﺟﺎﺭﻳﻪ
ﺑﭽﻪ ﮐﻨﻴﺰ
ﻭﻫﺮ ﺟﻮﺍﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﺭﺍﻩ
ﺭﻭ ﻭ ﻗﺪم کوﺏ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪﺯﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﻭﭼﻪ ﻣﺮﺩ ﻭﭼﻪ
ﮐﻮﺩک ﻮﭼﻪ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ.
ﻣﻬم اﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.

حدیث
2073 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻮ ﻫُﺮﻳﺮﻩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻣﺎ
ﻣﻥ ﻴﻮم ﻴﺼبح
اﻟﻌﺒﺎﺩ ﻓﻴﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺑﺎﻣﺪﺍﺩ
ﮐﻪ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
سالک ﺒﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.الّا
ﻣﻠﮑﺎﻥ
ﻴﻨﺰﻟﺎﻥ
ﻓﻴﻘﻮل
اﺣﺪﻫﻤﺎ ﺩﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻧﻴﺰ ﻧﺎﺯل
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﻳکی ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺍﻟﻠﻬمّ
اﻋﻄ منفقا
ﺧﻠﻔﺎ ﺧﺪﺍ ﻳﺎ
ﺑﺒﺨﺸﻨﺪﻩ
ﻣﺎﻝ ﻋﻮﺽ ﻭ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
اﻧﺮﺍ ﺑﺪﻩ. ﻫﺮ
ﮐس ﮐﻪ ﺳﻠﻮک الهی
کند ﻭﻣﺎل ﻮ
ﺟﺎﻥ ﻮﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺑﺪﻫﺪ
ﺑﺠﺎﻯ آﻥ
ﻋﻤﺮﻯ اﺿﺎﻓﻰ
ﻭﭘﺎﺩﺍشی اﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺳﻠﺎﻣتی ﻨﺎشی
اﺯ ﺍﺭﺍﻣﺶ
ﻓﮑﺮﻯ ﻮﻋﺼﺒﻰ
ﻋﻠﺖ ﻃﻮل عمر ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﻫﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ
ﻋﻮﺿﻬﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻳﻘﻮل اﻟﺎﺧﺮ
ﺍﻟﻠﻬمّ اﻋﻄ
ﻤﻤﺴﮑﺎ ﺗﻠﻔﺎ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺑﺒﺨﻴل ﻮ
ﻣﻤﺴک را ﺘﻠﻒ
ﺑﺪﻩ ﺑﺠﺎﻯ
ﺨَﻠَﻒ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﻋﻮﺽو ﺗَﻠَﻒ
ﻭبی ﺒﺮکتی
ﺒﺪﻩ.هم ﻤﺎل
اﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺗﻠﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻫم
ﻨﻔس ﺳﻠﻮک
ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻓﻌلی
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

حدیث
2074 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺳﺎﻣﻪ ﺑﻥ
ﺰﻳﺪ ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻣﺎ
ﺗﺮﮐﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﻔﺘنة هی اﺿﺮّ
ﻋلی اﻟﺮﺟﺎﻝ
ﻣﻥ اﻟﻨﺴاء ﭙس
ﺍﺯﺧﻮﺩ ﻫﻴچ
ﻓﺘﻨﻪ ﻭ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺴﺮﺍغ ﻨﺪﺍﺭﻡ
ﮐﻪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺯﻧﺎﻥ
ﻀﺮﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻥ
ﺨﻮﺍهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﻤﻌنی
ﺪﻭﺭﻯ ﺴﺎﻟک
اﺯ ﺳﻠﻮک اﺳﺖ.
ﻭ ﺯﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣل الهی
ﻮﺍﺻل ﺸﺎﮔﺮﺩ
سالک ﻣطیع
است ﺯﻥ گاهی
ﺒﻤﻔﻬﻮم
ﺸﻬﻮﺕ ﺑﺠﻨس
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺳﺎﻟک ﻀﺮﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟک ﺰﻥ و ذِن
ﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﻣﺮﺩ
با اراده .

حدیث
2075 - ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻮ ﻫُﺮﻳﺮﻩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﻟﻴﺪ
ﺍﻟﻌﻠﻴﺎ ﺧﻴﺮ
ﻣﻥ اﻟﻴﺪ
ﺍﻟﺴفلی ﺪﺳﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻘﺎم
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺨﺶ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻭ
ﻣﻘﺎم ﭙﺎﺋﻴﻥ
ﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺑﺪ
ﺃﺑﻤﻥ ﺘﻌﻮّل
ﻮﻟﺬﺍ ﺍﺯ
ﻋﺎﺋﻠﻪ
ﻭﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﻫﺶ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺭﺍ
ﺷﺮﻭع کن .ﻭ
ﺧﻴﺮ ﺍﻟﺼﺪقة
ﻣﺎ ﮐﺎﻥ عمن
ﻈﻬﺮ ﻏنی ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺼﺪﻗﻪ ﻭ ﺍثباﺕ
ﺻﺪق ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻭ ﺍﺯ ﻣﺤل ﭽﺸم
ﺪل ﺴﻴﺮﻯ اﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﻃمع ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻮﻳﺎ
ﺗﮑﺒﺮﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻥ. ﻭﻣﻥ
ﻴﺴﺘﻌﻔﻒ ﻳﻌفه
الله ﻭﻣﻥ
ﻴﺴﺘﻐﻥ
ﻴُﻐﻨﻴﻪ الله ﻫﺮﮐس
ﻋﻔّﺖ ﻭ ﭼﺸم
ﭙﺎک ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺒﺨﺸﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ نیز
اﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺨﺸﺪ ﻭ
ﻋﻔﺖ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس بی
ﻨﻴﺎﺯﻯ اﺯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ ﺧﺪﺍ نیز
اﻭﺭﺍ ﻏنیّ ﻮ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺩﺭﻣﺎل ﻮ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣات
تکاﻣﻠﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ
ﺑﻬﺸﺖ ﻫﺎ ﻭ
ﺟﻨﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ.

خدیث
2076 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺑﻮ
ﻫﺮﻳﺮﻩ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ ﺤﺴﻥ ﺒﻥ
علی ّﺪﺭ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﺧﺮﻣﺎئی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺍل
ﺼﺪﻗﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﺑﺮ ﺩﻫﺎﻥ
گذﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻳﺪ
ﮔﻔﺖ: کخک
ﺨﺎﺭم ﺒﻬﺎ
ﺍﻣﺎ ﻋﻠﻤﺖ
ﺍﻧّﺎ ﻟﺎ
ﻧﺄﮐل اﻟﺼﺪقة
ﺍﻭ ﺍﻧّﺎ ﻟﺎ
ﺗﺤﻠل
ﻠﻨﺎﺍﻟﺼﺪﻗﻪ ﺩﻭﺭ ﺍﻧﺪﺍﺯ
ﻣﮕﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺻﺪﻗﻪ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺭﻳﻢ
ﻭﻳﺎ ﺻﺪﻗﻪ ﺑﺮ
ﻣﺎﺣﺮم ﺍﺳﺖ.ﺻﺪﻗﻪ
ﻣﺎلی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﻭ
ﺍﺯ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ها
ﺗﺎ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺑﻔﻘﺮ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺳﺪ ﻭ ﺍثباﺕ
ﺻﺪق ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﭼﻨﻴﻥ
اﻣﻮﺍﻟﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﻥ
ﻔﻘﺮﺍﻯ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﺘﻮﺯیع
گرﺩﺩ ﻭﺧﻮﺭﺩﻥ
اﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮ
ﻭ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩﺍﺵ ﺣﺮﺍم
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻧﺎﻥ ﺪﻳﻥ را
ﺒﺨﻮﺭﻧﺪ ﻭﻣﺰﺩ
ﮐﺎﺭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﻠق
ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﭼﻨﺎﻥ ﻨﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻠﻴﺴﻴﺎﻯ
ﺮُﻡ ﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﭼﻮﻥ
عثماﻥ ﻮ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ثرﻭﺗﻬﺎﻯ
اﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ ﻭ
ﺭﻭﻯ اﻧﻬﺎ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﭼﻮﻥ ﻤﻠّﺎﻫﺎ
ﻭ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﭼﻮﻥ ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﺴﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺩﻫﻨﺪ ﻭ
ﺣﺴﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺴﻮﻳس
ﻭﺍﻧﮕﻠﻴس
ﻣﻤﻠﻮ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺘﺤﺮﻳم
ﺒﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﻣل
ﺨﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻤﺎم آل ﻤﺤﻤﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ زنده
ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺭ ﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳخ هستند
ﺷﺎﻣل ﻤﻴﺸﻮﺩ.

حدیث
2077 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻥ عمرﺍﻥ اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﮐﻠﮑم
ﺮﺍﻉ ﻭ ﮐﻠﮑم
ﻤﺴﻮٴل عن
ﺮﻋﻴﺘﻪ ﻫﻤﻪ
ﺷﻤﺎ
ﭼﻮﭘﺎﻧﺎﻥ ﻮ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
هستند ﻭ
ﻣﺴﺌﻮل ﺪﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍ
ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ.ﺍﻟﺄمام
ﺮﺍع ﻮ ﻣﺴﻮٴﻮل
عن ﺮﻋﻴﺘﻪ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﻮ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺳﻴﺎسی
ﻴﺎ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭼﻮﻥ ﭼﻮﭘﺎﻧﺎﻥ
ﻣﺴﺌﻮل اﻓﺮﺍﺩ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻮ
ﻭﺟﺪﺍﻥ هستند . ﺍﻟﺮﺟل
ﺮﺍع فی اﻫﻠﻪ
ﻭﻣﺴؤل عن ﻥ
ﺮﻋﻴﺘﻪ ﻫﺮ
ﻣﺮﺩﻯ ﻨﻴﺰ
ﻣﺴﺌﻮل
ﺨﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﻤﺮﺃة
ﺭﺍﻋیة فی ﺒﻴﺖ
ﺯﻭﺟﻬﺎ ﻣﺴؤلة
ﻋﻥﺮﻋﻴﺘﻬﺎ ﺯﻥ
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ
ﺷﻮﻫﺮ
ﭘﺮﺳﺘﺎﺭ ﻭ
ﻣﺴﺌﻮل ﺮﻋﺎﻳﺖ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺎﺭﻯ
اﻓﺮﺍﺩ ﺧﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟﺨﺎﺩم ﺮﺍع
فی ﻤﺎل ﺴﻴﺪﻩ
ﻭ ﻣﺴؤل عن
ﺮﻋﻴﺘﻪ ﻭ
ﺧﺎﺩم ﺨﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺰ ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ
ﻭ ﺭﺍع ﻴﻤﺎل
اﺭﺑﺎﺏ ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﻫﻤﻪ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺳﻠﺎﻣﺘﻯ
ﻮ ﺗﮑﺎﻣل ﻮ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭﺣﻔﻈ
ﻤﻘﺎم ﺮﻭحی ﻮ
ﺭﻭﺍنی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺰﻳﺮ
ﺩﺳﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.

حدیث
2078 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻥ عمر ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻣﺎ
ﺯﺍل ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻴﻮﺻﻴنی
ﺒﺎﻟﺠﺎﺭ ﺣتی
ﻈﻨﻨﺖ ﺍﻧﻪ
ﺳﻴﻮﺭّثه ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺠﺒﺮﺋﻴل ﺑﻤﻥ
ﺴﻔﺎﺭﺵ
ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﻡ
ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻭﺍﺭثاﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ.
ﺟﺎﺭ(ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ)
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﭘﻨﺎﻩ ﺍﻭﺭﺩﻩ)
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ (ﻃﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮﻙ) ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﭙﻨﺎﻩ
ﺍﻭﺭﺩﻩ
ﻭﻫﻤﺴﺎﻳﻪ و
مجاور ﺍﻭ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭘﻴﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ
ﭙﻨﺎﻩ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﮐﺴﺐ
ﺗﮑﻠﻴﻒ کند .ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻤﺤﻴﻄ
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺭﻭﺍﺑﻄ
ﺒﻴﻥ
همساﻳﮕﺎﻥ
ﻤﺤﻴﻄ
اﺟﺘﻤﺎعی ﺪﻭم ﻮ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻄ
همساﻳﮕﻰ ﻫم
ﺰﻳﺴتی ﻮ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﺑﻄ
ﺨﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﺭﻧگ ﻮ ﺑﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍهی ﻮ
ﺗﻌﺼﺐ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻣﺤﻴﻄ
همساﻳﮕﻰ
ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺭﻭﺍ
ﺑﻄ عمومی ﺪﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺤﻴﻄ کاﺭ ﻭ ﻣﺪﺭﺳﻪ
ﻭ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﻤﺤﻴﻄ
همساﻳگی اﺳﺖ.
ﻭلی ﻤﻌنی سلوکی
(ﺟﺎﺭ) ﻳﺎ
ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ
ﺑﻤﻌنی ﭙﻨﺎﻩ
ﺍﻭﺭﻧﺪﻩ
ﺍﻳﺴﺖ ﮐﻪ ﻗﺼﺪ
ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺗﮑﺎﻣل ﺪﺍﺭﺩ.

حدیث
2079 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻮﻫﺮﻳﺮﻩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻣﻥ
کاﻥ ﻴﻀﻤﻥ ﺒﺎلله
ﻭ ﺍﻟﻴﻮم
اﻟﺎﺧﺮ ﻓﻠﺎ
ﻳﻮٴﺬ ﺟﺎﺭﻩ ﻫﺮﮐس
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻳﺎ ﺍﻭم آخر ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻮ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ ﭘس
ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯﺍﺭ
ﻧﺪﻫﺪ. ﻳﺎ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﻴﻤﻪ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺗﻀﻤﻴﻥ
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻬﻤﺴﺎﻳﻪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﮐﻪ
ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﺳﻠﻮکی
هستند ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻬﺮ ﭘﻨﺎﻩ ﺍﻭﺭﺍﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺯﮐﻤک ﺪﺭیغ
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﺯﺍﺭ ﻭ ﺯﺣﻤﺖ
ﻭ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ ﻣﻥ
کاﻥ ﻴﻮٴﻤﻦ ﺑﺎلله
ﻭ ﺍﻟﻴﻮم
اﻟﺎﺧﺮ
ﻓﻠﻴﮑﺮم
ﻀﻴﻔﻪ ﻭ ﻫﺮﮐس
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺍﻭم
ﻤﻴﮑﻨﺪﭘس
ﻣﻬﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﺍئی
ﺸﺎﻳﺎﻥ
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻳﺎ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺍﻭم
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭلی
ﺒﻤﻘﺼﺪ نیز
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ و

حدیث 2080 -
ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻥ ﻤﺴﻌﻮﺩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﭼﻪ ﮐﺎﺭﻯ اﺯ
ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﺍﻟﺼﻠﺎة
ﻋلی ﻮﻗﺘﻬﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﻮﻗﺖ ﺧﻮﺩ.
ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻫﻤﺎﻥ
اﻭﻗﺎﺕ
ﻣﻌﻴﻨﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﺩﺭ ﻃﻮل ﺮﻭﺯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻨﻈم
ﺒﺮﺍﻯﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﻤﻨﺘﻘل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
اﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺗﻌﻠﻴم اﺯ
ﻃﻔﻮﻟﻴﺖ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭلی
ﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻤﺎﺯ و صلات
ﺑﻤﻌنی کلّی
ﺴﻠﻮک الهی اﺳﺖ
ﻭﺍﺗﺼﺎل ﻮ
ﺻِﻠﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
توسل الهی الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﺧﻮﺩ ﻳﻌنی
هرﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻋﺪم
آﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺑﺴﻠﻮﻙ
الهی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻭ
ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﺳﭙس
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺑﻌﺪ
ﮐﺪﺍم کاﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ: ﺑِﺮّ
ﺍﻟﻮﺍﻟﺪﻳﻥ ﺒﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﻴکی
کرﺩﻥ است .(ﺑِﺮّ)
یا فّرّ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻤﻌنی ﻔﺮ
ﺟﺴﺘﻥ ﻮ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﻘﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
از پیمان
سلوکی ونوع
بشری ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﮑی ﻮ ﺻﻠﺎح
ﻮ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺧﺪﻣﺖ ﻭ
ﺗﻘﺮّﺏ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮﺩ
ﺗﺎ ﺑﻪ ﺑِﺮّ ﻭ
ﻓَﺮّ ﺍﻧﻬﺎ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺳﻴﺪ. ﺳﭙس ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺑﺎﺯ
ﮐﺪﺍم اﻋﻤﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ: ﺍﻟﺠﻬﺎﺩ
فی ﺴﺒﻴل الله ﻫﺮ
ﻣﺠﺎﻫﺪﻩ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ.
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺤﻀﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﺟﻨگ
ﺪﻓﺎعی ﻤﻄﺮح
ﺸﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺠﻬﺎﺩ ﺟﻨگی اﺳﺖ.
ﻭالّا ﺟﻬﺎﺩ
ﺩﺭ ﮐﻞّ ﺑﻤﻌنی
اﺟﺘﻬﺎﺩ ﻭ
ﮐﻮﺷﺶ ﻭ سعی
ﺴﻠﻮکی ﻮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ.ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﭼﻮﻥ ﺒﺎ ﻫم
ﺸﺒﺎﻫﺖ ﻭ
ﻳﮑﺴﺎنی ﺪﺭ
ﺗﻮﺍﻧﺎئی
ﺠﺴمی ﻮﻋﻘلی ﻮ
ﺭﻭحی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﺪﺭ ﻳک
ﻔﺼل ﻨﻮعی ﺨﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻟﺬﺍ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻮﺍﻥ
ﻮﻇﺮﻓﻴﺖ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻓﺼل
ﻨﻮﻋﻰ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺑﮑﻮﺷﺪ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻗﺴﻤتی اﺯ
ﻣﺮﺍﺣل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻮﻓق
ﺸﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮ
ﺍﻳﻥ ﺴﻪ ﻣﻄﻠﺐ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻭ
ﺟﻬﺎﺩ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻌنی ﺴﻠﻮک الهی
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ کاﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺤﻴﺎﺕ
ﻓﻌلی ﻤﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
سعی ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻧﻤﺎﺯ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻘﺮﺏ ﺷﺨﺺ
ﺑﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻤﻌنی ﺼِﻠِﻪ
ﻭ ﺍﺗﺼﺎﻝ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﺗﻮﺍﻥ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.

حدیث
2081 - ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﻋﺒﺪ الله
ﺑﻥعمرﻭ ﺑﻥ
عاﺹ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻟﻴس
ﺍﻟﻮﺍﺻل
ﺒﺎﻟﻤﮑﺎفئ ٴﻮ
ﺍﺻل ﺮﺣﻢ ﺍﻥﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻬﺎئی
ﺠﺒﺮﺍﻥ ﻭﻣﺰﺩ
ﻣﻌﺎﺩل خدﻣﺖ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ کنذ
ﻳﺎ ﻭﺍﺻل
ﺒﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺻل ﺒﺎ
ﺭَﺣِﻢ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺎﻧﺪکی ﻮﺻل
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﮑﻥ
اﻟﻮﺍﺻﻞ
ﺍﻟﺬﻯ اﺫﺍ
ﻗﻄﻌﺖ ﺭﺣﻤﻪ
ﻭﺻﻠﻬﺎ ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺍﺻل ﺮﺣﻢ ﻭ
ﻭﺍﺻل االهی ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﮐسی
ﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺭﺣم اﻭ ﺑﺎ ﻭﻯ
ﻘطع ﺸﺪ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻥ
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺟﺪﺍئی
ﺒﻴﻥ اﻭ ﻭ
ﭘﻴﺮﺵ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺻﻠﺶ
ﺑﮑﻮﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺍﮔﺮ ﺑﻌﻠﺖ
ﺣﺪث ﻭ ﺣﺎﺩثه
ﺍﻯ ﺪﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺶ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻗطع
ﺸﺪ ﺑﺎﺯﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ ﻮﺻل
گند ﻭ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻬﺮﭼﻪ که
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻧﮑﻨﺪ. ﺻِﻠِﻪ
ﺭَﺣِﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺩﺍﺩﻥ ﻮ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻣﺎل
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﺟﺎﻥ
ﻮ ﻧﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎﻋﺸق ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ.

حدیث
2082 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻮ ﻫﺮﻳﺮه
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﻥّ
الله ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺧﻠق اﻟﺨﻠﻖ
حتی اﺫﺍ ﻓﺮغ
ﻤﻨﻬﻢ ﻗﺎﻣﺖ ﺍﻟﺮﺣم
ﭙس ﺍﺯﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻠق کرﺩﺭﺣم
ﺮﺍ ﺑﺮﭘﺎ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﻌنی
ﺮﺣم ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺮﺣم ﻤﺎﺩﺭ ﮐﻪ
ﺟﻨﻴﻥ ﺮﺍ
ﺑﻄﻔﻮﻟﻴﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺭﻭحی
ﻮ ﻓﮑﺮﻯ ﺪﺍﺩﻩ
ﺗﺎ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﻮﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
ﺰﺍﻳشی ﻨﻮ
ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺭﺍﻭﻯ
ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺯﻥ ﺴﺎﺋﻞ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺩﺧﺘﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑل
ﺪﺭﺧﻮستش ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺤﺮﻭم کرﺩ
ﺻﺤﺒتی ﭙﻴﺶ ﺍﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻫﺬﺍ
ﻣﻘﺎم اﻟﻌﺎﺋﺬ
یکفی اﻟﻘطیعة
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮔﻔﺘﻴﺪ
ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﻤﻘﺎم ﻮﺣﺎل
کسی ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﮔﻠّﻪ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ ﺑﺘﻮ
ﭘﻨﺎﻩ ﺍﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﺍﻳﻥ
هماﻥ ﺤﺎل
ساﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﺍﻥ
ﺠﺎﻫﻞ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﭘﻨﺎﻩ
ﺳﻠﻮکی
ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ:
ﻗﺎل ﻨﻌﻢ. ﺍﻣﺎ
ﺗﺮﺿﻴﻦ ﺍﻥ
اﺻل ﻤﻥ ﻮﺻﻠﻚ
ﻭ ﺍﻗطع ﻤﻥ
ﻘﻄﻌکِا اﻳﺎ
ﺑاﻳﻥ ﺮﺍﺿی
ﻨﻴﺴتی ﺗﺎ ﺑآن
بس ﮐﻨﻰ ﮐﻪ ﻣﻥ
هرﮐﺶ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻭﺻل ﺮﺣم ﺘﻮ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﻭﺻل ﺮﺣم
ﻤﻴﮑﻨﻢ.
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻮ ﻗطع ﺮَﺣِم
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﻗطع ﺮﺣم کنم .
ﺍﻳﻥ ﻤﻄﻠﺐ ﺍﺯ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
ﻘﺴﻤﺘﻬﺎﻯ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺎﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺋﻪ و
توضیح ﻣﻴﺪﻫم .
ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﻠﺎ ﻭ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم ﺒﻔﺎﻃﻤﻪدر
حیاتش ﻭ ﻧﻔس
ﮐلّ ﻤﺎﺩﺭ
ﻫﺴتی ﺒﺮﺳﺪ.
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻧﺎم
ااﻳﻥ ﻤﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﻴﻮﺍ ﻭ
ﺩﻳﺎﻧﺎ ﻭ ﻫﻠﻥ
ﻮﻣﺮﻳم
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖو ﺴﺎﻟک
ولایت ششم محمد
تا ظهور قئم
آخر الزمان 55
قرند ئیگر که
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﻔﺎﻃمی ﺒﺮﺳﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻠﻮﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔوی ﻴﺮﺳﺪ
ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
ﻮ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺿﻤﺎﻧﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮفیق
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭالّا
ﻗطع کننده
ﺭﺣم اﺯ ﻓﺎﻃمی
سوم ﻫﻤﺎﻥ عدم
ﺴﻠﻮﻙ الهی
ﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ. و
الّا ﺟﺰ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭ
ﻧﻮﺍﺩﮔﺎﻧﺶ
ﻭﺻل ﺮﺣم آﻧﻬﺎ
ﺑﻔﺎﻃﻤﻪ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻌنی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺷﺎﻧس
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ ﺍﺯ
ﻭﺻل ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺤﺮﻭم
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻗﺎﻟﺖ
ﺑﻠﺎ ﻗﺎل
ﻔﺬﻟک ﻠک ﻔﺎﻃﻤﻪ
ﮔﻔﺖ ﺍﺭﻯ
ﺮﺍﺿی هستم .ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ نیز
اﺿﺎﻓﻪ ﻧﻤﻮﺩ
ﭘس ﺍﻳﻨﻬم ﺴﻬم
ﺘﻮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﭙس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻓﺰﻭﺩ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﺪ
ﺍﻳﻥ اﻳﻪ ﺭﺍ
هم ﺒﺨﻮﺍﻧﻴﺪ ﻓﻬل
عسیتم اﻥ
ﺘﻮﻟﻴﺘﻢ ﺍﻥ
ﺘﻔﺴﺪﻭﺍ فی
اﻟﺎﺭﺽ ﻭ
ﺗﻘﻄﻌﻮﺍ
ﺍﺭﺣﺎﻣﮑم اﻳﺎ ﺑﺎﺯ
ﻫم
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮک ﺮﻭ ﮔﺮﺩﺍنی
کنید ﻭ ﺩﺭ
ﺯﻣﻴﻥ ﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﺩﺭ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﻴﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺭﺣم ﺨﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﻧﻔس
کلّی ﻤﺎﺩﺭ
ﮐلّی هستی
ﺒﺸﺮﻯ ﻗطع
اﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺴﻠﻮکی کنید .ﺍﻭﻟﺌک
اﻟﺬﻳﻥ ﻠﻌﻨﻬم
الله
ﻓﺄﺻﻤّﻬم ﻮ
ﺍﻋمی
اﺑﺼﺎﺭﻫم اﻳﻨﻬﺎ
ﮐﺴﺎنی هستند
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻟﻌﻨﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﻤﻴﺒﺮﺩ ﻭ
ﮐﺮ ﻭ ﮐﻮﺭ ﺩﺭ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫم اﻣﺮﻭﺯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺩﺭﺍک
ﻮ ﭘﻨﺪ آﻣﻮﺯﻯ
ﻭﺩﺭک اﻫﻤﻴﺖ
ﺳﻠﻮک الهی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻮ
ﺑﻬﺮﻩ اﺩﺭﺍکی
ﻤﺤﺮﻭم ﺸﺪﻧﺪ
ﻭﻫم اﺯ
ﺩﻳﺪﻧﻬﺎ
ﻋﺒﺮﺕ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﻣﺴخ
ﻮ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ
ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺒﻴﺮﻭﻥ اﺯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺩﺭﺍک
ﻮ ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﺪﺭ ﻣﻴﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺴخ آﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﻭﻗﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﻘﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻮ ﺧﻮک
ﺒﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ اﺳﺖ.
ﺍﻳﻥﺤﺪﻳث
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺠﻠﺐ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺩﺧﺘﺮﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺎم
ﻤﻘﺎم ﺴﻮم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﺭﻭﺵ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﮐﺴﺎﺍﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻧﻴﺰ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺰﻥ
ﻮﺍﺻل ﺸﻬﻮﺩﻯ زنده
ﺒﻘﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺑﻴﻥ ﺰﻧﺎﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻣﻘﺎﻣﻴﮑﻪ
ﻣﺎﺩﺭﺵ
ﺧﺪﻳﺠﻪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺍﻥﻨﺮﺳﻴﺪ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺭﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﻓﻮﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻋﻤﺮ
ﻭ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﺳﺨﺖ
ﺁﺯﺍﺭ ﺩﺍﺩﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﻤﺮ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺭﺍ
ﭘﺸﺖ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻪﺍﺵ
ﭼﻨﺎﻥ ﻤﺤﺼﻮﺭ
ﻭ ﻟﻬﻴﺪﻩ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺟﻨﻴﻥ اﻭ
بنام محسن ﺳﺎﻗﻂ
ﺷﺪ ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻥ
ﻮﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺖ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺗﻌﻬﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐس
ﺑﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻗطع ﺮﺣﻢ ﻭقطع
ﺍﺗﺼﺎل ﺴﻠﻮکی
کند ﻣﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﻗطع
ﻤﻴﮑﻨﻢ ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺤﮑم ﺸﺎﻣل عمر
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺩﻟﻴل عدم
ﺮﺿﺎﻳﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﻋﻤﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺭﺍﻭﻯ ﺤﺪﻳث
ﺑﺎﻟﺎ ﺍﺯ ﺍﻫل
ﺘﺴﻨﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻣﻮﺿﻮع ﺮﺍ
ﻟﻮث ﮐﺮﺩﻩ ﺣتی
ﺸﺨﺺ ﻣﻮﺭﺩ
ﺧﻄﺎﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻩ ﮐﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺮﺍﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖمحمد
ﻫﻤﻴﻥ عیب ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺑﻘﺎئم
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. و
راز تاریخی و
خونین دو مذهب
سنّی و شیعی
که هر دو
مسلمان قشری
هستند هرگز
بصلح نمیرسد
مگر یکایک
مدعیان مسلمانی
که باید با یک حسینی
زنده بمعرفی خداوند
بشهود حسنی و
فاطمی برسند
تا احتمالا پس
از تخلیه وتحلیه
صفاتی و شروط
لازم تا شرط کافی
بشهود چهارم
مرتضوی و پنجم
مصطفوی برسند
تا شاید
ببِدای الهی و
مشیّت ویژه بشهود
ششم قائم و یا
احتمالا شهود هفتم
عرش رحمان برسند
.

حدیث 2083 - ﻣﺴﻠم
ﻮ ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﻋﺒﺪ الله ﺑﻥ
عمرو ﺑﻥ عاص
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﺨصی ﻨﺰﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻣﺪ
ﻭ ﮔﻔﺖ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ.ﺍﺑﺎیعک
علی اﻟﻬﺠﺮة ﻭ
ﺍﻟﺠﻬﺎﺩ.
ﺍﺑتغی اﻟﺎﺟﺮ
ﻣﻥ الله ﻣﻴﺨﻮﺍﻫم
ﺒﺎ ﺗﻮ ﺑﺮ
ﻫﺠﺮﺕ ﻳﺎ همان
ﺳﻠﻮک الهی ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺗﺮک ﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺟﻬﺎﺩ ﺩﺭ
ﺟﻨگ در کنار
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻳﺎ ﺟﻬﺪ
ﻭ سعی ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺑﻴﻌﺖ ﻭ
ﺗﻌﻬّﺪ ﻧﻤﺎﻳﻢ.
ﻭ ﺍﺟﺮ ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎ داده ای چون
ﺷﻬﻮﺩ برتر و
نجات ﺑﮕﻴﺮﻡ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ ﺍﻳﺎ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺍﺭﻯ؟ گفت
ﺍﺭﻯ. ﭘسط
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ:ﻓﺘﺒتغی
اﻟﺎﺟﺮ ﻣﻥ الله
ﻓﺎﺭجع الی
ﻮﺍﻟﺪﻳک
ﻔأﺣﺴِﻥ
ﺼﺤﺒﺘﻬﻤﺎ ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻧﺰﺩ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩ ﻭ
ﺣُﺴﻥ ﺨﺪﻣﺖ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺑﮑﻦ.
ﺍﻳﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻳﮑﻯ اﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
پیامبر ﻣﻌنی
هجرﺕ ﻭ ﺟﻬﺎﺩ
ﺭﺍ ﻧﮕﻔﺘﻪ.
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﺋﻞ ﺑﺪﻭ
ﻣﻘﺎم الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺭﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺩﻭ
ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴنی
ﺪﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﻣﻘﺎم
ﺤَﺴَنی ﺪﺭ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
عصر ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺳﻠﻮکی
اﺯ ﻳک ﻜﺎﻣل
ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﭘﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎ ﭼﻮﻥ
علیّ ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﻴﺎﺑﺪ ﻭ ﺷﺨﺺ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻳﻌنی اﻥ ﺸﺨﺺ
ﺩﻧﺒﺎل سلوک
ﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺍﺟﺮﻯ اﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﻧﻪ
ﺩﻧﺒﺎل هجرﺕ ﻭ
ﻫﻤﺴﻔﺮﻯ ﻭ
ﺟﻬﺎﺩ ﻭ
ﺟﻨﮕﺠﻮئی در ف
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯﻋﺪﻡ ﺣُﺴﻥ نیّت
ﺳﺎﺋل ﻤﻄلع
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺣُﺴﻥ ﺼﺤﺒﺖ
ﻳﺎ ﻣﺼﺎﺣﺒﺖ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ هم ﻧﺸﻴنی
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﻋﺸق ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺘﻌﺠﺒﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺰ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﺗﻮ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
هم ﺩﺍﺭﻯ؟ ﻮ
ﺍﺟﺮ ﺑﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ؟ ﭘس
ﻧﺰﺩ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﮔﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
اﺟﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
که تجلّی الهی
است ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺭﺯق ﻮ ﺗﻌﻠﻴم
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺟﺮ ﺩﺍﺩﻩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻫﻤﺎﻥ اﺟﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺠﺰ
ﺍﻳﻥ اﺟﺮ ﺍﺯ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی ﻮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺍﺑﺪﻳﺖ ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺭ
ﮊﻧﺘﻴک روحی
ﺸﺨﺺ
ﻧﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.

حدیث
2084 - ﺍﺑﻮ ﺩﺍﻭﺩ ﻭ
ﺗﺮﻣﺬﻯ
ﺮﻭﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻟﻴس
ﻣﻨّﺎﻣﻥ ﻠم
ﻴﺮﺣم
ﺼﻐﻴﺮﻧﺎ ﮐی
اﺯ ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ
اگر ﮐﻪ ﺑﺼﻐﻴﺮ
ﻣﺎ ﺭﺣم ﻨﮑﻨﺪ
ﮐﻮﭼﮑﺎﻥ
اﻃﻔﺎﻝ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺠﻮﺍﻥ ﻭ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣلی کمتر
ﺻﻐﻴﺮﺍﻥ
هستند ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮجّه
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
آﻳﻨﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻳﻌﺮﻑ ﺷﺮﻑ
ﮐﺒﻴﺮﻧﺎ ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ
ﺍﻧﮑﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻭ
ﺍﺣﺘﺮﺍم  ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ
ﻤﺎﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﺍﺷﺮﻑ ﺗﺮﺍﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
تجلّیلا الهی
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷند.
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺍﻥ کامل
ﻨﻴﺰ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻧﮑﻪ ﻫﺠﺮﺕ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮو تقرّب
الهی بیشتر
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺣﺘﺮﺍم ﻮ
ﺗﻘﺪﻳس
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ.

حدیث
2085 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻮ ﻫﺮﻳﺮﻩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﭼﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺼﺎﺣﺒﺖ
ﻣﺎ ﺑﻬﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ: ﺍُﻣّک ثمّ
اُﻣّک ثمّ
اﻣﻚ ثمّ أﺑﺎﻙ
ثمّ أﺩﻧﺎک
ثمّ اﺩﻧﺎک ﻤﺎﺩﺭﺕ ﺳﭙس
ﻣﺎﺩﺭﺕ ﻭﺳﭙس
ﻣﺎﺩﺭﺕ ﻭ ﺑﻌﺪ
ﭘﺪﺭﺕ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺰﺩﻳﻜﺘﺮ
ﺑﺘﻮ. ﻣﺎﺩﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟک بهترین
مربّی است
ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮ ﻣﻌﻠﻢ
حسینی بمعرفی خداوند
ﻣﺎﺩﺭ ﺭﻭﺣﺎنی
ﻮ ﺻﺎﺣﺐ رَحِم
ولایت الهی و
ﻣﻘﺎم الهی
ﺤﺴﻴنی پنج تن
آل عبا ﺍﺳﺖ.
ﭘﺪﺭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺍﻣﺎﻣ ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻬﺮ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻤﻘﺎم الهی
ﺤَﺴَﻨﻰ ﺑﺪﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ ﭙﺪﺭ
ﻭ ﻣﺎﺩﺭم
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ نیز
ﺍﺯ ﻣﺴأﻟﻪ ﺭَﺣّم
ﻮ ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﻮﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺧﺪﻣﺖ ﻭ
ﺗﻘﺮّﺏ ﻭ ﻣﺼﺎﺣﺒﺖ
ﮐﺮﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﻓﻴق ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ کاﺭ ﻭ
ﺟﻠﺐ ﺭﺿﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ٴﺸﻬﻮﺩ سوم
ﻓﺎﻃمی
ﻮچهارم مرتضوی
علوی ﻮسپس
شهود ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺘﺎ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯ ﻣﺎﺩﺭ
ﺭﻭﺣﺎنی ﻨﻔس
ﮐﻞّ ﻣﺎﺩﺭ
ﻫﺴتی نوع
بشری ﺘﻴﻮﺷﻬﻮﺩﺳﻮﻣﻔﺎﻃﻤﻴﺎﺳﺖ.ﻭﭘﺪﺭ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
مرتضوی و
ارتضای الهی
اﺳﺖ ﻭ شهود
ﻣﺼﻄفوی ﺠﺪّ
الهی ﺳﺎﻟک
ﻮبالأخره
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺑﺸﺮﻯ ﺴﺎﻟک ﻮ
ﺭﺏّ ﻫﺮ ﻣﺤﻤﺪ
زنده ﺍﺳﺖ. ﮔﺮ
ﭼﻪ ﺩﻭ ﻣﻘﺎم
اﻭﻟﻴﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣَﺴَﻨﻴﻦ
ﻣﺎﺩﺭ ﻭ ﭘﺪﺭ
الهی ﺳﺎﻟک
ﻘﺒل اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃمی ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺭﺣﻤﺖ ﻭ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻣﺎﺩﺭ
ﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴﻨﻰ
و ﻣﻘﺪﻣﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﻓﻘﻴﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ
که منجر بمعاد
نوع فوق بشری فرشته
گونه بجهان میباشد.

حدیث
2086 - ﻣﺴﻠم اﺯ ﺍﺑﻮ
ﻫﺮﻳﺮﻩ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺮﻏم
اﻧﻒ ﻣﻥ اﺩﺭک
اﺑﻮﻳﻪ ﻋﻨﺪ
ﺍﻟﮑِﺒَﺮ
ﺍﺣﺪﻫم اﻭ
ﮐﻠﻴﻬﻤﺎ ﻓﻠم
ﻴﺪﺧل اﻟﺠنّة ﻋلی ﺮﻏم
اﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻣﺴﺎﻋﻰ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻯ ﺒﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﭼﻪ ﻳکی ﻮﭼﻪ
ﺩﻭﺗﺎﻯ اﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺯ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.
ﺩﺭﻣﻌنی
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﺸﺨصی
ﺪﺭ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪ ﻭ ﻗطع
ﺮَﺣِم کرﺩ ﻭ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﮐﻤک ﻮ
ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﻨﻨﻤﻮﺩ ﻃﺒﻌﺎ
ﺷﺎﻧس ﺑﻬﺸﺖ رضوان
ﻭﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤل ﻮ
ﺧﺪﻣﺖ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺤﺮﻭﻣیتی
اﺯﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮐِﺒﺮ
ﺳﻥّ ﺪﺭ ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺩﺭ ﻣﻌنی
ﺒﺎﻃنی ﻮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﮐسی ﺪﺭ ﭘﻴﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭﺍﻟﺪﻳ
ﻥﺴﻠﻮکی که ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮ ﻳﺎ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
زنده ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻭ
ﻣﻘﺎم ﺰﻣﻴﻨﻰ
نوع بشری
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻴنی ﻮﺳﭙس
ﺣَﺴَنی ﺒﺮﺳﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺩﻟﺒﺴﺘگی
ﻨﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻮ چهار
ﺑﻬﺸﺖ الهی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺟﻮﺍنی عمل
کند ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﭙﻴﺮﻯ کامل
الهی خود
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺘﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﻭ
ﺭﺿﻮﺍﻥ ﻮ
ﺭﺿﺎﻳﺖ الهی
ﺒﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺑﺸﺮ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪبرای
انسان بشری
ﺳﻠﻮک الهی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺧﺪﻣﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻧﻪ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ ﮐﻪ
اکثرا ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
موافق سلئم
فرزنذ خود نیستند
و ﻤؤﻣﻥ نیز
نمی باشند ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﺣتی
ﻤﻘﺎم الهی
روح ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺳﺎﻟک ﻤﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺍﺯ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺟﺴﻤﺎنی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻨﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﻭ
ﺻِﻠِﻪ ﺭﺣِم ﻮ
ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﺒﺒﺰﺭﮔﺘﺮﺍﻥ
الهی ﺨﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ.

حدیث
2087 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﻧَس ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻣﻥ
اﺣﺐّ ﺍﻥ
ﻴﺒﺴﻄ ﻠﻪ فی
ﺮﺯﻗﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺭﺯق اﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﺩﺩ
ﭼﻪ ﺭﺯق ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﭼﻪ ﺭﺯق عقلی
ﻴﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ.ﻭ
ﻳﻨﺴﺄﻟﻪ فی
اثرﻩ ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺑﺎﺯ
ﻣﺎﻧﺪﮔﺎنی
ﻨﻴک ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻓﻠﻴﺼل
ﺮﺣﻤﻪ ﭘس ﻭﺻل
ﺮﺣم ﺨﻮﺩ ﮐﻨﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ غیر
ﺳﺎﻟک اﮔﺮ
ﻣﺎلی ﺪﺍﺷﺖ ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻧﺴل اﻭ
ﺯﻳﺎﺩ ﺑﻮﺩ ﭘس
ﻭﺻل ﺮَﺣِم ﺪﺭ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﻮ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻮﻧﺰﺩﻳﮑﺎﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻥ کاﺭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺭ ﺑﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺭﺯق اﻭ
ﻣﺎﺩﻯ اﺳﺖ.
ﻭﺭحم اﻭ ﻧﻴﺰ
ﺭﺣم ﺠﺴﻤﺎنی
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ که
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺪﺭ ﺭﺣﻢ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺳﻠﻮک ﻛﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭم
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
حَسَنی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻭﺳﭙس
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻭ
برﺿﻮﺍﻥ الهی
ﺒﺮﺳﺪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺮﻗﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ
ﺭﺯق اﻭ ﺑﺠﺎﻯ
ﻣﺎل ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻧﻴﺰ
ﺷﻬﻮﺩهای
ﻋﻘلی اﺯﻋﻘل
کُل ﻭﻋﻠم
ﻠﺪُﻧّﻰ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻬﺸتی ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻧﺴل
اﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﻭﻟﻰ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺠﺪﻳﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻳﻥ کاﻣل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭ ﺍثاﺭ ﻋﻘلی
ﺸﻬﺮﺕ ﺩﺭ
ﺗﻘﺪّس ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮔﺶ
ﺑﺎقی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺘﮑﺎﻣل
ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﻤﻠّﺖ ﻭ ﻧﮋﺍﺩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺧﺪﻣﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

حدیث
2088 - ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ
اﺯﻋﺎﻳﺸﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﻟﺮَﺣِم
ﻤﻌﻠّقة
ﺑﺎﻟﻌﺮﺵ ﺭَﺣِم
ﭽﻴﺰﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﻳﺰﺍﻥ اﺳﺖ. رحم
ولایت الهی زنذه
جزئی از
بارگاه الهی
الله ربّ
الأرباب
میباشد .ﺗﻘﻮل
ﻤﻥ ﻮﺻﻠنی
ﻮﺻﻠﻪ الله ﻭ
ﻣﻥ ﻘﻄﻌنی
ﻘﻄﻌﻪ الله. ﺍﻳﻥ
ﺮﺣم ﻤﻌلق
ﺒﻌﺮﺵ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﺑﻤﻥ
ﻤﺘﺼل ﺸﺪ ﺧﺪﺍ
هم ﺒﻮﻯ ﻤﺘﺼل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺎ ﻣﻥ
ﻘﻄﻊ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﮐﺮﺩ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﻗطع
ﺮﺍﺑﻄﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺣﺪﻳث ﺑﺨﻮبی
ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺭَﺣِﻢ
ﻣﺎﺩﺭ ﻳﺎ
ﻗﺒﻴﻠﻪ ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﺻل اﻳﻥ
ﺮﺣﻤﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺭﺯﺵ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
تکاملی جسم و
روح ﺍﺳﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺭﺣم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﻨﻔس کُلّ
ﻔﺎﻃمی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺮﻭﺣﺎنی ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﻪ
ﺍﻥ ﻤﺘﺼل ﺸﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺎﻳﻴﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻥ
اﻓﺘﺨﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﺎﻃﻤﻪ ﮐﺎفی
اﺳﺖ ﻫﻤﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻭﺭﺣم ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰﺭﺣم
ولایت ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
الهی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔتم عرﺷﻰ ﻭ
ﺍﻏﺎﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
فرشته گونه
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻳکی اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
های خودم که
ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻥ
ﺒﻮﺩ ﺯﻳﻨﺐ
ﺩﺧﺘﺮ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺭﺍ ﻣﺎﺩﺭ ﮐلّ
هستی ﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻴﺎﻓﺘﻢ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻤﺸﻌل
ﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺪﻳﺎﻧﺖ ﻣﻬﺮ
میترا یا نوح
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻇﻬﻮﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﺭَﺣِم
ﻤﺎﺩﺭ نیز
ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﻭلی ﻮﺻل
ﺒﻪ ﺍﻥ ﻭﺻل
ﺒﻌﺮﺵ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﻮﺍﻗﻌﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﻮ
ﭘﻴﺮﺍﻥ کاﻣل
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻠﮑﻮتی
ﻔﺎﻃمی ﻮﻋﻠﻮﻯ
مرتضوی ﻮﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻭ ﻣﺼﻄف وی
محمد ﺠﺪ پدر
بزرگ الهی
سالک ﻭﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﻫﻤﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻪ ثمّ ﺪﻧﺎ
ﻓﺘﺪﻟّﻰ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮشی
ﻮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﺰﺩﻳک ﺒﻌﺮﺵ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ گوئی
ﺍﻭﻳﺰﺍﻥ
ﺒﺰﻳﺮﻋﺮﺵ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺩﻟﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ نیز
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮفیق
ﻔﻘﻄ ﺒﺎ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺍﺗﺼﺎل ﺒﺎ
ﺭَﺣِم ﺴﻠﻮکی
وﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻧﻔس
ﮐلّ ﻮ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻠﮑﻮتی
آﺳﻤﺎنی آﺳﺖ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻧﺼﻴﺐ ﻣﻥ
ﻨﻴﺰ ﺷﺪ.

حدیث
2089 - ﻣﺴﻠم اﺯ ﺍﺑﻮ
ﻫﺮﻳﺮﻩ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻭﻗتی آﻳﻪ ﻭ
ﺍﻧﺬﺭﻋﺸﻴﺮﺗک
اﻟﺎﻗﺮﺑﻴﻦ. ﺗﺎ
پیامبر و هر
کامل ولایت محمدی
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺩﻳﻥ
ﺠﺪﻳﺪ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺑﻨﺰﺩﻳﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺍﺑﻠﺎغ کند
ﻫﻤﻪ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻤﻴﻬﻤﺎنی
ﺪﻋﻮﺕ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻬﻤﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ: ﻳﺎ
ﺑنی عبد ﺷﻤس
ﻳﺎ ﺑنیط کعب ﺑﻥ ﻠﻮﺋﻰ
ﺍﻧﻘﺬﻭﺍ
ﺍﻧﻔﺴﮑم ﻤﻥ
اﻟﻨﺎﺭ ﺍﻯ قبایل و
مذاهب قشری
ابن ﻔﻠﺎﻥ
ﻭﻓﻠﺎﻥﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺗﺶ
ﺟﻬﻨم ﻨﺠﺎﺕ
ﺩﻫﻴﺪ. ﻴﺎ ﺑنی
ﻤﺮّﻩ ﺑﻥ کعب
ﺍﻧﻘﺬﻭﺍ
ﺍﻧﻔﺴﮑم ﻤﻥ
اﻟﻨﺎﺭ ﻴﺎ ﺑنی
عبد ﻣﻨﺎﻑ
ﺍﻧﻘﺬﻭﺍ
ﺍﻧﻔﺴﮑم ﻤﻥ
اﻟﻨﺎﺭ ﻴﺎ ﺑنی
هاﺷﻢ ﺍﻧﻘﺬﻭﺍ
ﺍﻧﻔﺴﮑم ﻤﻥ
اﻟﻨﺎﺭ ﻳﺎ ﺑنی
عبد ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐ
ﺍﻧﻘﺬﻭﺍ
ﺍﻧﻔﺴﮑم ﻤﻥ
اﻟﻨﺎﺭ ﺍﻯ
اﻭﻟﺎﺩ
ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻓﻠﺎﻥ
ﻮﻓﻠﺎﻥو پیروان
مذهبی قشری
ولایتهای
درست و نادرست
پیشین ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﺍﺗﺶ
ﺟﻬﻨم ﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻫﻴﺪ.ﻳﺎ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺍﻧﻘﺬﻯ ﻨﻔﺴک
ﻤﻥ اﻟﻨﺎﺭ ﺍﻯ
ﻔﺎﻃﻤﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺗﺶ
ﺟﻬﻨم ﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻩ. ﺣتی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻭﻥﺴﻠﻮک
فاطمه ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺸﻔﺎﻋﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺧﺘﺮﺵ ﻧﻴﺴﺖ
که نخستین بار
این خبر مقام
تازه پدرش را
میشنود .ﻓﺄنّی
لا ﺍﻣﻠک ﻠکم
ﻤﻥ الله ﺷﻴﺌﺎ ﮐﻪ
ﻣﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧم
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﮐﺎﺭﻯ ﻮ ﺷﻔﺎﻋتی
ﺒﮑﻨﻢ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻮ
ﺳﻠﻮکی ﺒﮑﻨﻴﺪ.
ﻏﻴﺮ ﺍﻥّ ﻠﮑم
ﺮَﺣِﻤﺎ
ﺳﺄﺑﻠّﻬﺎ ﺑﺒﻠﺎﻟﻬﺎ
ﻣﮕﺮ ﺍﻥ
ﺮﺍﺑﻄﻪ ﺭﺣم
ﺠﺴﻤﺎنی ﻤﻥ
ﺒﺎ ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺪﺍﻥ ﻤﺘﻮﺳل
ﺸﻮﺩ ﺍﺗﺶ
ﺟﻬﻨم ﺸﻤﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺍﺏ ﺍﻥ
ﺧﺎﻣﻮﺵ ﻭﺧﻨک
ﻤﻴﮑﻨﻢ. ﺒﺎ آﺏ
ﻋﻘل ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻋﺸﻖ ﻭلی
ﺒﺸﺮﻃ ﺴﻠﻮک
ﻮﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺮﺣم ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻳﺎﺭﻯ
ﻤﻴﺪﻫﻢ.
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﻤﺬﮐﻮﺭ ﻫﻤﻪ
ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﻘﺒﻴﻠﻪ ﻭ ﻗﻮم
ﻘﺮﻳﺶ یا معتقدین
دینی درست زردشتی
و ابراهیمی یا
نا درست
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺗﺎﺭﻳخی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ و
بقریش زردشتی
الأصل ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﺭﺳم ﻘﺪﻳم اﻳﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺑﺰﺭگ
ﺨﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺪﺍﺷﺖ
سعی ﻤﻴﮑﺮﺩ
ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻓﺮﺩﻯ و
اعتقادی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﺎم ﺘﻴﺮﻩ
ٴﺨﺎﺻﻰ
ﻣﺤﻔﻮﻇ ﺒﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﻫﺮ
ﻋﺸﻴﺮﻩ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺑﭽﻨﺪ
ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﺗﻘﺴﻴم ﻤﻴﺸﺪ
ﻭ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺍﻧﺘﺴﺎﺏ
ﺑﺠﺪّ ﺑﺰﺭگ ﺨﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻗﻮم ﻘﺮﻳﺶ ﺩﺭ
ﺍﺻل اﺯ ﻳﻤﻥ
ﻤﻬﺎﺟﺮان زردشتی
بوده ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﻘﺪﻳﻤﻰ ﺑﺮﻭﺵ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
پدرانبیای یهود
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺧﻮنی
ﻨﻴﺰ ﺑﺎ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺑﻴﻤﻦ
ﮐﻪ ﺍﺧﺮﻳﻥ
گرﻭﻩ ﻋﻤﺪﻩ آﻥ
120 هزار ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
کسری ﺍﻧﻮﺷﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺒﻴﻤﻦ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺤﻔﻈ آﻥ
ﻤﻨﻄﻘﻪ ﻣﻬم
ﺒﺎﺯﺭﮔﺎنی
ﺒﻴﻥ اﻟﻤﻠﻠﻰ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﺍﺷﻐﺎل ﻨﻈﺎمی
اﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭ
ﻣﺴﻴحی ﺤﺒﺸﻪ
ﮐﻪ ﺍﻟﺖ ﺩﺳﺖ
ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﺍﻥ
ﺮﻭمی ﺮﻗﻴﺐ
ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻯ
اﻳﺮﺍﻥ ﺒﻮﺩ
ﺍﺭﺳﺎل ﺸﺪﻧﺪ
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺠﺎ
ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ و
حککومتهای محلی
تُبّع را
داشتند که
تابعین سلوکی
موبدان
زردشتی بودند
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺣﺎمی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻮ
ﻣﺸﻮّق عمر
ﺩﺭﺣﻤﻠﻪ
ﺑﺎﻳﺮﺍﻥ
ﻋﻠﻴﻪ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ قشری
مانند هر
ولایت فقیه
سفیهی ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺷﺪﻩ ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی ﺸﺪﻩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﻗﺮﻳﺶ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﻗﺮُّﻩ و شهود
ﻃﻠﺐﺑﺮﻭﺵ
ﺍﺭﻳﺎئی
فهلوی یا
پهلوی
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻣﺸﺘﺮک ﺪﺭ
ﺗﻤﺎم عقاﻳﺪ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﭘﺴﺮ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﺍﻭ ﺍﺑﺮﺍهیم
ﻔﺮﺯﻧﺪ آﺯﺭ
بقول بقرآن
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﺭﺑطی
هم ﺒﺪﻳﺎﻧﺖ
ﻫﺎﻯ ﻴﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﻣﺴﻴحی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
گرچه متدینان
یهودی بعدا
مسیحی آثار
ﻓﺮﻫﻨگ اﻳﺮﺍنی
و مزدیسنادی
زردشت ﺪﺭ
ﻗﺮﻳﺶ و قرآن ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭﺣتی اﺳﺎمی
اﻳﺮﺍنی
ﺰﻳﺎﺩﻯ هم
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ
ﮐﻌﺒﻪ نیز که
ﻣﺴﺠﺪ ﺩﻳﺎﻧﺖ
سالکان ﻗﺮﻳﺶ
ﺑﻮﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺷﺒﻴﻪ ﻭ ﻧﻈﻴﺮ
ﺍﺗﺸﮑﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺰﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻳک
آﺗﺸﮑﺪﻩ ﻨﻈﻴﺮ
ﮐﻌﺒﻪ زردشت
ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺨﺮ
ﻓﺎﺭس و
پارسایان سالک
ﻫﺴﺖ. ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻮ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
و قشری ﭼﻪ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﻋﻤلی ﺨﻮﺩ
ﻭﭼﻪ
ﺩﺭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻓﻠﺴفی آﻧﻬﺎ
ﺑﻤﺮﻭﺭ
بوسیله آخوند
های جاه طلب و
غیر سالک و
غیر تابع ولایتهای
زنده هر زمان
بتریج
ﺍﻧﺤﺮﺍفات
مذهبی متعدد
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺩﺭ ﻗﻮم ﻘﺮﻳﺶ
نیز ﻫﺮ ﻳک اﺯ
ﺍﺟﺪﺍﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺎم
ﺒﺮﺩﻩ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﻘﺒﻴﻠﻪ
ﻧﮋﺍﺩﻯ ﻮ
ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ
ﺠﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺵ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺬﻫبی ﻮﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﻫﻢ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎتی
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﺎهی ﻮﺳﺎﺋل
ﭙﺮﺳﺘﺶ ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﺎﮐﻥ آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﻫﻢ ﻓﺮق
ﻤﻴﮑﺮﺩ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻬﺎ تنها ﺪﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﮐﻌﺒﻪ
ﻭﻧﺎم ﻘﺮﻳﺶ ﺑﺎﻫم
ﻤﺘﻔق ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻫﺮ
ﮔﺮﻭهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻴک ﺸﮑل
ﻤﺮﺍﺳم ﺤﺞ ﻭﻋﺒﺎﺩاﺕ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻗﺒﺎﻳﻞ ﻭ
ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﻘﺮﻳﺶ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟک ﻘﺪﻳم یا
قشری مذهبی
ﻤﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺻﻮﻓﻴﻪ ﺟﻬﺎﻥ
اﺳﻠﺎﻡ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍم اﺯ ﻳکی
اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﻭﻃﺮﻳﻘتی
عملی ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺮﻫﺒﺮ ﻗﺪﻳمی
ﻘﻮم ﻘﺮﻳﺶ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ کوﺩکی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺟﺪّ
روحانی
ﻋﺒﺪﺍﻟﻤﻄﻠﺐ
ﻭﺳﭙس ﻋﻤﻮی
روحانی او
ﺍﺑﻮ ﻃﺎﻟﺐ
ﭘﺪﺭ روحانی
ﺒﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺩﻳنی و
مدهبی قشری
زردشتی برﻭﺵ
ﻗﺪﻳم ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺩﻧﺪﻭﺩﺭﺣﮑﻢ
ﭘﻴﺮﺍﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ
زردشتی ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭلی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺘﺤﻘﻴق
ﺴﻠﻮکی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﻭ ﺑﻘﻮل
پیامبر46 ﺑﺎﺏ
ﻧﺒﻮﺕ ﺭﺍ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﻭ
ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻥ
ﺸﺪ ﮐﻪ ﺑﮑﺸﻒ
ﻗﺮّﻩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ اﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻳﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
(ﺭﺏّ ﻣﺤﻤﺪ)
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎنی
ﺪﺭﻋﺮﺵ ﻭ
ﺧﺪﺍﻯ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻴکی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻮﻓق ﺒﺼﻌﻮﺩ
روح و معراج
شهودی تجلّیات
الهی ﻭ ﮐﺸﻒ ﺑر
تر و تقرّب
بیشتر
بخداوند ﺩﺭﻗﺮّﻩ
یا خورّه
ﺭﺣﻤﺎن ﺸﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺘﻮﻓﻴق
ﺒﺮﺍﻯ تمام
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ نیز هست. و در
طریقتهای
سلوکی
ولایتهای پنجگانه
قبل از محمد
نیست ﻣﮕﺮ
کاملان و
سالکان همه ولایتهای
بقبل ازمحمد
با توسّل سلوکی
با هر کامل
ﻤﺤﻤﺪﻯ بشهوذ
ق ائم و عرش
رحمان برسند
که محمد نیز
چنین کرد . ولی
ﺩﺭ ﺍﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
شرافت و برتری
ﺩﻳﺎﻧﺖ وولایت
سلوکی ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.و
مهدی موعود محمد
و سوشیانس سوم
ز ردشت و
فارقلیط دوم مسیح
ﺍﺧﺮﻳﻥ
وآخرین کامل
ولایت محمد در
آﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
کمال نوع بشری
ﺑﺸﻬﻮﺩ نور
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎن ﻭ
نیز ﮐﺸﻒ ﻗُﺮّﻩٴ اﻭ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭﺩﻳﺎﻧﺖ
وولایت هفتم
مهدی که خود نام
قائم اخر
الزمان دارد
ﻭ ﺭﻭﺵ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻄﺮح
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺗﻤﺎم ﺤُﺠّﺖ
ﺑﺨﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺴﺎﻟک و غیر سالک
ﺨﻮﺩ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﮕی شما
خویشان من
محمد ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﻴﺪﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ولایت خود نیز
ﺒﺮﺳﻴﺪ ﺑﺎﺯ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﺗﺶ
ﺟﻬﻨم هسنید ﻭﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ با
حقارتهای
نوعی ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﻫﺮ
ﻓﺮﺩ ﺑﺸﺮﻯ اﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ ﻭ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻨﻮﻃ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮبّ
اﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺩﺭ یک
ﺴﻠﻮک
اﺳﺘثنائی ﻮ
ﺑﻴﻨﻈﻴﺮ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺣﮑﺎم ﻮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺍﺗﺶ ﺟﻬﻨم ﻮ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺰﻧﺪگی ﻮ ﺳﻠﻮک
ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺧﺘﺮﺵ
ﻓﺎﻃﻤﻪ کودک
ﺧﻄﺎﺏ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐسی ﺘﺼﻮﺭ
ﻧﮑﻨﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺠﺰ ﺍﺗﻤﺎم
ﺤُﺠّﺖ ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺤﺠﻬﺎ و مراتی
حقّ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﺑﮑﻨﺪ
ﺣتی اﮔﺮ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻋﺰﻳﺰ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﮐﻮﺩﻙ ﻭﻫﻨﻮﺯﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻬﺎﻳتی
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ .ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﺣﺘﻤﺎل
ﺰﻳﺎﺩ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
هنگاﻡ ﻔﺎﻃﻤﻪ
ﻣﻮفق
ﺒﻤﺮﺍتبی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺣم
ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺍﺳﺖﻭﻟﻯ ﺪﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﻘﺒﻴﻠﻪ
ﻗﺮﻳﺶ ﺗﻌﻠق
ﺪﺍﺷﺖ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺘثنا
ﻣﻴﮑﻨﺪ(ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﮑﻪ ﺍﺯ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺭﺣم
ﻤﻦ) که میگوید
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻴﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮک
ﻛﺮﺩﻳﺪ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺭﺣم
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺍﺳﻠﺎمی ﻤﻥ
ﺒﮕﺮﻭﻳﺪ ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻔس
ﮐلّ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ٴﻤﻠﮑﻮتی
ﺒﺮﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺷﻤﺎ
ﺍﺏ ﺧﻨﻚ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺮﻭﻯ
اﺗﺶ ﺟﻬﻨم
آینده ﺸﻤﺎ
ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻧﺘﺎﻥ
ﻤﻴﺮﻳﺰﻡ.
ﻳﻌنی ﺒﺎ ﻫﺮ
ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ که ﺩﺭ
ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻬﺮﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮبّ اﻟﻨﻮﻉ
بشرﻭ ﺭﺏّ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻫﻤﻴﻥ اﻟﺎﻥ
اﻳﻦ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻘﺎﺋﻢ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺸﺮﻯ هستند
ﻣﻌﺼﻮم ﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺨﻮﻳﺶ (ﺭﺟﻌﺖ)
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻧﻪ (ﻋﻮﺩ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ)
ﺑﺸﺮﻯ کنوﻧﻰ .
ﭘس ﺭﺣم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻗﺒﻴﻠﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻨﻮﻃ ﺒﺴﻠﻮک ﻮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺮﺣم الهی
ﻨﻔس ﮐﻞّ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭ
ﻧﻮﺍﺩﮔﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺷﺮﻃ ﺼِﻠِﻪ
ﺭﺣم ﺒﺎ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺸﺮﻃ
ﺮﺍﺑﻄﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭﻧﻴﺰ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ. ﻭالّاﮐسی
اﺯ ﺳﺎﺩﺍﺕ ﮐﻪ
ﺻِﻠِﻪ ﺭﺣم
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻓﺎﻃﻤﻪ ﻗطع
کند ﻭﺳﻠﻮک الهی
ﻨﮑﻨﺪ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻴﺎﺑﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮنیز
ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺭﺣم ﻮ
ﺧﻮﻳشی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻮفق ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﺒﺸﻮﻧﺪ ﻭﺳﭙس
ﺑﻮﺻل ﺮﺣم ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄفوی
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ ﻋلی
ﻮ ﻣﺤﻤﺪ أهل
بیت ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
اکنون ﺳﻴﺪﻫﻢ
تاریخی
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺍﺳم منّا اﻫل
البیت دﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺎﻫﺪ
مصطفوی ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻣﻦ نویسنده
نیز ﺴﻌﺎﺩﺕ
ﺍﻧﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻢ
ﻭ ﻣﺮﺍﺳم منّا
اهل البیت
ﺒﺮﺍﻯ هر ﻭ
ﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﻮ ﺭﺣﻢ
ﺍﻭ ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻤﻌنی ﺁﺭﻳﺎ
ﺷﺪﻥ ﻮ ﺟﻤﺸﻴﺪ
ﺷﺪﻥ ﻮ (ﺍﻗﺎ و
هخا) ﻭ ﺳﻴﺪ ﻭ
ﮐُﻬﻥ گرﺩﻳﺪﻥ
اﺳﺖ. پیامبر
برای بیان
اهمیّت مقام رحم
فاطمی نام ربّ
النوع آینده
را رحمان گفت .

حدیث
2090 - ﻣﺴﻠم و
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﻣﻐﻴﺮﻩ ﺑﻥ
ﺸﻌﺒﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﻥّ
الله ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺣَﺮّم علیکم
عقوق
اﻟﺄﻣّﻬﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﺣﺮﺍم
ﻮﻣنع کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻋﺎق ﻤﺎﺩﺭﺍﻥ
ﺸﻮﻳﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﺮﺩ ﻭ ﻋﺎق ﻮ
ﻣﻌﻮّق ﻨﻤﻮﺩﻥ
ﭘﻴﺮﺍﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ غیر ﻣطیع
ﺒﺎﻭﺍﻣﺮ
ﺳﻠﻮکی ﭙﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻣنع
ﻭ ﻣﻌﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﺻﺎﺩق ﺮﺍ
ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﺣﺮﺍم
کرﺩﻩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺪه
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺩﺍﺩﻥ اﻣﺘﻨﺎع
ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺘﻴﺸﻪ
ﻧﺠّﺎﺭﻯ ﻓﻘﻄ
ﺒﮕﻴﺮ ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﻭ
ﺃﺩﺍ ﻟﺒﻨﺎﺕ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮ ﺷﻤﺎ
ﺣﺮﺍم ﺸﺪﻩ ﮐﻪ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﮕﻮﺭ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻣﺘﻌﺼﺐ ﻧﻨگ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺧﺘﺮﻯ ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺭﻭﺯﻯ
ﺒﺎﻳﺪ ﻫﻤﺒﺴﺘﺮ
ﻣﺮﺩﻯ ﺸﻮﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻭﺍقع
ﻤﻌنی ﺴﻠﻮکی
عباﺭﺕ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻗﺼﺪ ﺳﻠﻮک الهی
ﻮ ﻃﺮﺩ ﻫَﻮس
ﺷﻬﻮﺕ ﺩﺭ ﻧﻔس
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺰﻭﺭ ﺷﻮﻫﺮ
ﻧﺪﻫﻴﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻔﺤﺸﺎء
ﻧﮑﺸﺎنند ﻭ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺑﭽﻪ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭ ﺧﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻯ ﻨﮑﻨﻴﺪ.
ﻭ ﻓﺮﺻﺖ ﺳﻠﻮک
الهی آﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﺸﺎﻥ
ﻨﮕﻴﺮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ کاﺭ ﺳﺒﺐ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ
ﺮﻭح ﺪﺧﺘﺮ ﻭ
ﺩﻓﻥ ﻮ
ﻣُﺮﺩﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺘﻮﺍلی ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﮐَﺮَﻩ ﻟﮑم
ﻘﻴل ﻮ ﻗﺎل ﻮ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻗﺎل
ﻮﻗﻴل ﺒﮕﻮﺋﻴﺪ
ﻳﺎ ﻓﻠﺎﻥ
ﭽﻨﻴﻥ گفت ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭽﻨﺎﻥ
ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻣﻌنی
ﺤﺮﺍﻡ
ﻭﮐﺮﺍﻫﺖ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺤثهاﻯ
ﻔﻠﺴفی ﻮ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻗﻮﺍل
دﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎتی
که ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺿﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﺎﺧﺒﺎﺭ ﻭ
ﺭﻭﻯ ﺪﺍﺩﻫﺎ
ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻧﻘل
ﻘﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻨﺎم علم ﻭ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺪﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
اﻃﻠﺎﻋﺎنی ﺪﺭ
ﺫﻫﻦ ﺩﺭ ﻭﺍقع
همه ﺣﺠﺎﺏ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ تجلّی
خدا ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍ ﻳﮑﺠﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﻣﺎ
ﺣﺮﺍم کرﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺵ ﻧمی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺣﺪّ ﺍﻗلّ
علم اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﮔﺎهی اﺯ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺨﻮﺩ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﻋﻤل ﺒﻪ ﺍﻥ
ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ. ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺸﻨﻴﺪﻥ
هاﺧﻮﺩ ﺑﺪﻳﺪﻥ
آﻧﻬﺎ ﺭﻓﺖ
ﻭﻋﻠم اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺮﺍ ﺑﻌﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺘﺒﺪﻳل کرﺩ. ﻭ
ﮐثرة ﺍﻟﺴﻮآﻝ
ﻭ ﺍﺿﺎعة
ﺍﻟﻤﺎل کثرت ﺳﻮآل
اﺯ ﭘﻴﺮ ﺑﺠﺎﻯ
عمل کرﺩﻥ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭ. ﮐثرﺕ ﻃﻠﺐ
ﻣﺎل ﺪﺭ ﮐﺴﺐ
ﻭﺳﻮآل ﻮ ﺩﻋﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺑﺪﻭﻥ
ﭘﺸﺘﻮﺍﻧﻪ عمل
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺑﺮﺍﻯ
هرﮔﻮﻧﻪ
ﻓﺰﻭﻧﻴﻬﺎﻯ
ﻤﺎل ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺘنی ها.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻣﺎل
ﺪﺭ ﺨﻴﺮﺍﺕ
نمودن ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺭﻭحی ﻮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺗﺮک
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﻔﺮﺻﺘﻬﺎﻯ عمر
ﻫﻤﻪ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻫﺴتی اﺳﺖ. ﻣﺎل
ﻮﺍﻗﻌﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالفعل ﻧﻔس ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺸﺨﺺ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺠﺎﻯ ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﮐﺎﺭ ﺑُﺮﺩ
ﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻘﺮّﺏ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﺟﺴﺘﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺻﺮﻑ
ﻟﺬﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﻮ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮ ﮔﺬﺭﺍﻥ
عمر ﻭ ﺗﻨﺒلی ﻮ
ﻟﻤﻴﺪﻥ
ﺒﮕﺬﺭﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺮﺍﻑ ﺭﻭح
اﺳﺖ ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻣﺎل ﻮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺷﺨصی
اﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺤﺮﺍم
اﺳﺖ ﻣﮕﺮ ﻧﺨﺴﺖ
ﺗﻠﺎﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻙ الهی ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺳﭙس ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻮﺍﺻل الهی
ﺤﻠﺎل است . ﭼﻪ
ﻋﻠم ﻮ ﭼﻪ ﻣﺎﻝ
ﻭﭼﻪ ﺟﻨس
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻫﺮﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
که ﻣﻴل او
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﺍﻭل است
.

حدیث
2091 – از پیامبر
است که فرموده
ﺍﻟﺎ ﺍﻧﺒﺌﮑم
ﺒﺎﮐﺒﺮ
ﺍﻟﮑﺒﺎﺋﺮ ﺍﻳﺎ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
گناﻫﺎﻥ
کبیره ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ ﺑﮕﻮﻳﻢ.
ﺍﻟﺄﺷﺮﺍک ﺒﺎلله
ﻭﻋﻘﻮق
اﻟﻮﺍﻟﺪﻳﻥ ﺸﺮک
ﺒﺨﺪﺍ نمودن ﻭ
ﻋﺎق ﻮﺍﻟﺪﻳﻦ.
ﺷﺮک ﺒﺨﺪﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑُﺖ
ﭘﺮﺳتی ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﻓﺎع
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑُﺖ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺑُﺖ ﭘﺮﺳتی ﻮ
ﺷﺮک ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟک
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﻠﺎل
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻭ
ﺑﺎﺯ ﺒﻐﻴﺮ
ﺧﺪﺍ ﺗﻮﺟﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻫم ﺪﻧﺒﺎل
ﺨﺪﺍ ﻭ هم
ﺪﻧﺒﺎﻝ ﺧﺮﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﻴپ
اﻣﺮﻯ ﺟﺰ ﻫﺪﻑ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺗﺠلّی ﻘﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﭼﻴﺰﻯ نظر
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺟﻠﺐ ﻧﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﻮﻗﻒ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺷﺮک اﺳﺖ.
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
که ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
هستند ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﻭ ﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ ﺒﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻘﺼﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﻤﺮﺗﺒﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺨﻴلی
ها ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻥ
ﻮﺳﺎﺋﻄ ﺘﻮﻗﻒ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺮﺍ
ﻋﻴﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ عمل ﺍﻧﻬﺎ
ﺷﺮک اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﺭﻯ که ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻳﻌنی
ﺘﻮﺟﻪ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﻋﺪﻡ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻫم
کفر ﺮﻭح اﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺒﺮﻯ
ار ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻫم
ﺪﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺷﺮک ﻮ ﺑﺖ
ﭘﺮﺳتی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻋﺎق
ﻮﺍﻟﺪﻳﻦ ﻭ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﻔﺮﺯﻧﺪﻯ ﺠﺎﻯ
ﺤﺮﻑ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍﺣﺘﺮﺍک
ﻮﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺍﺯﺷﺮﺍﻳﻄ
اﺟﺘﻤﺎعی اﺳﺖ
ﻭلی ﺘﺎبعیّت
علل ﻮ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
که ﺧﻮﺩ
ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟک الهی
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩتی ﺨﺎﺹ
ﺗﺤﻤﻴل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﻗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﺟﺎﻯ عاق
ﻮ ﺧﻄﺮ ﺑﺰﺭگ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ الهی
و ﺴﻠﻮکی
هستند ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﭘﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
عاق و طزد
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮک آﻧﻬﺎ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﻧﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﻃﺮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻃﺮﺩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
حسینی ﻮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ حَسَنی ﺍﺯ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﺒﻌﻠﺖ ﻋﺪم
ﭙﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻳﺎ ﮐم کاﺭﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺷﺮک
آﻣﻴﺰ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﭘﺸﺖ
ﭘﺎ ﺯﺩﻥ
ﺒﭙﻴﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺷﮑﺴﺖﻫﺎﻯ
ﻤﺪﺍﻭم اﻭ ﺩﺭ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺘﺤﺮﻳک
ﺸﻴﻄﺎﻥ ﻨﻔس
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻨﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﭙﻴﺮ ﺍﺯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﻃﺮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺗﺎ ﺍﻭ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟک ﺠﺪﻳﺪ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻄﺮﺩ ﻭﻋﺎق
کاﻣﻠﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻃﻠﺎق
آﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻄﻠﺎق ﺪﺍﺩﻩ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺒﺴﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ طی
ﺒﻘﻴﻪ مراحل
ﺳﻠﻮک ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻮﺍﮔﺬﺍﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻃﻠﺎﻕ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺳﻪ ﻗُﺮّﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ طلاق
ﺯﻧﺎﻥ ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﺳﻪ ﻗُﺮﻭَﻩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻮﺑﻪ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﺎق
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻋﺎق ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺮﻭﺣﺎﻧﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺑﻘﺎﻯ ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﻄﺮﺩ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
گناﻩ ﮐﺒﻴﺮﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﻣﺎﻳل ﻨﻴﺴﺖ
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﻃﺒیعی
ﺗﮑﺎﻣل الهی
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﻫﺪ ﻭ
ﻭﺻل ﺮَﺣِم کند
ﻭﺑﺴﻠﻮک
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻭ
ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ. ﻋﻠﺖ
ﺟمع آﻭﺭﺩﻥ
کلمه (ﻋﺎﻗﻬﺎ)
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟک
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﺷﻮﺩ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﻟﻤﻴﺪﻩ ﺳﺨﻥ
ﻤﻴﮕﻔﺖ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺮﺍﺳﺖ
ﻧﺸﺴﺖ
ﻭﺳﻮﻣﻴﻥ گناﻩ
ﮐﺒﻴﺮﻩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺧﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ: ﺍﻟﺎ
ﻭ ﻗﻮل اﻟﺰﻭﺭ
ﻭ ﺷﻬﺎﺩة
ﺍﻟﺰﻭﺭ ،و ﺣﺮﻑ
ﺯﻭﺭ ﻭ ﺩﺭﻭﻍ
ﻭﮔﻮﺍهی ﻮ
ﺷﻬﺎﺩﺕ نا
درست است . ﺍﻳﻥ
آﻣﺮ ﺩﺭ ﻣﻌنی
ﺒﺎﻃنی ﻮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺩﻋﺎﻯ کذﺏ ﺳﺎﻟک
ﻤﻨﺎﻓق ﺪﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺯ
ﺟﺴﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﺍﺑﻠﺎف ﭙﻴﺮ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺎﺫﺏ ﺍﻳﻥ
ﻤﻨﺎفق اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺘﻈﺎﻫﺮ
ﺑﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻣﻨﺎفق ﺒﺎ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻳﻥ
اﺩﻋﺎﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی
ﺨﻴلی ﺰﻭﺩ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺸﻬﻮﺩ ﮐﺬﺏ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺑﺎﻭﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.
ثانیا ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻤﻨﺎﻓﻖ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺮﺍ
ﺑﺎﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎق ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺖ
ﺭﺳﻮﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺒﺘﻠﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘس
ﻫﺮ ﺳﻪ ﺟﻤﻠﻪ ﻭ
ﺳﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺒﻴﺮﻩ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
هستند ﻭ ﺩﺭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﭘﻴﺮ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻨﺎفق قشری
اﺳﺖ. ﺭﺍﻭﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﻨﻘل
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮ
ﺷﺮک ﻮﻋﺎﻕ
ﻗﺘل ﻨﻔس ﻭﻗﺴم
غلیظ ﻮ ﺩﺭﻭغ
ﺮﺍ نیز آﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﺘﺮﺗﻴﺐ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺩﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک اﺯ ﺧﺪﺍ
ﺯﻳﺎﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺩﺭ
ﭘﺸﺖ گرﺩﻥ ﺪﺭ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺻﻐﻴﺮ ﻭ
ﮐﺒﻴﺮ ﻭ ﺍﮐﺒﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
آﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻣﺎنع ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻘﻴﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﻮﺑﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺒﺎﺯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻓﻘﻄ ﺸﺮک ﻮ
ﻃﺮﺩ ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
گناﻫﺎﻥ
کبیره ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻨﺎفق
ﻘﺼﺪ ﺗﻮﺑﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

حدیث 2092 -
ﻣﺴﻠم اﺯ ﺍﺑﻮ
ﻣﺴﻌﻮﺩ
ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ
ﺮﻭﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﺑﺎ ﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻨﻤﺎﺯ
ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ ﺮﺍ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻤﻴﮑﺮﺩ
ﻭﻣﻴﮕﻔﺖ: ﺍﺳﺘﻮﻭﺍ
ﻭﻟﺎ
ﺗﺨﺘﻠﻔﻮﺍ
ﻓﺘﺨﺘﻠﻒ
ﻗﻠﻮﺑﮑم ﻴﮑﺴﺎﻥ
ﻮ ﺩﺭ ﻳک ﺨﻄ
ﺒﺎﺷﻴﺪ ﻭﺑﺎ
ﻫم ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻭ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﻨﻴﺪ.
ﮐﻪ ﻗﻠﻮﺏ ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻫم
ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﺳﺘﻮاء ﺼﺎﻑ
ﻭ ﺩﺭ ﻳک ﻮﺳﻄح
ﺒﻮﺩﻥ اﺳﺖ ﻭلی
ﻴﮑﺴﺎﻥ ﺸﺪﻥ
ﺪﺭ ﻣﻘﺎم ﻮ
ﻣﺎﻫﻴﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ و روحی
ﻭﺧﻮﺩ ﺳﺎﺯﻯ
ﻤﻌنی ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻨﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺗﻔﺎﻭﺕﻋﻘلی
ﻮﻗلبی ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻳﮑﺴﺎنی
اﻓﺮﺍﺩ ﻓﻘﻄ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻟﻴﻠنی
ﻤﻨﮑﻢ ﺍﻭﻟﻮﺍ
ﺍﻟﺎﺣﻠﺎم ﻮ
ﺍﻟﻨُﻬی که ﭘس
ﺍﺯ ﻣﻥ اﺯ ﺑﻴﻥ
ﺸﻤﺎ ﺩﺭ ﺻﻒ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐسی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺨﻮﺍﺑﻬﺎ ﻭ رؤیاﻫﺎ
ﻭ ﻭﺍﻗﻌﻪ ﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ.
ﻭﺍﻧﮑﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﺣﻠم ﻮ ﺻﺒﺮ
ﺳﻠﻮکی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺑﻤﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺣﻠم نیز رؤیا
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫم ﺼﺒﺮ.
ﻭ ﺍﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺍﻫل ﻨُﻬی ﻴﺎ
ﺍﻫل عقل کلّی
ﻮﻋﻘل ﺸﻬﻮﺩﻯ
قادم ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﻥ
هستند . ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی
ﺪﺭ ﺑﺸﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮ ﻫﻤﻪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺣق ّ
ﺘﻘﺪّم ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﻒ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﻤﻘﺪم ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻭ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﻮ
ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ثم ّ
اﻟﺬﻳﻥ
ﻴﻠﻮﻧﻬم ﻮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻧﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺣﻠﺎم شهودی
ﻮ ﻧُﻬای عقلی
ﻧﻮﺑﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻘﺎم کمتر
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﻭﺭﻫﺒﺮﻯ ﺠﻤﺎﻋﺖ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ. (ﻳَﻠِﻨﻰ)
ﺩﺭﻧﻮﺑﺖ ﻭ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺍﺯﻣﺤل اﻣام
ﺠﻤﺎﻋﺖ ﻭﺩﺭ
ﻣﺮﺗﺒﻪ ﻭﺍﺻل
ﺸﺎﻫﺪ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻭ ﻋﻤﻠﺎ ﻭ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﻧﺒﺎل ﻤحمد اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻋﺸق ﻮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻤﺮﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺠﻮﻳﺪ.
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭ
ﻣﻘﺎم ﺸﺨﺺ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﺨﻮبی
اﺯ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻣﻌﻠﻮم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺻﺒﺮ ﺳﻠﻮکی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭﻋﻘل
کلّی ﻮﺍﺿح ﺘﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺭﻫﺒﺮﻯ آﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺯﻋﺎﻣﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ آﺧﺮﺕ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺭﻭح ﻮ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺴأﻟﻪ
ﺩﻣﮑﺮﺍسی
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﮐثیرﻳﺖ
ﺟﺎﻫﻞ ﺑﺮﺍﻯ
اﻗﻠﻴّﺖ ﻋﺎﻗل
ﺘﺮ ﺗﺼﻤﻴم
ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺤﻘﻮق
ﺴﻴﺎسی ﺒﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳّﺎﮐم
ﻮﻫﻴثاﺕ
ﺍﻟﺄﺳﻮﺍق ﻤﺒﺎﺩﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺳﻮق
ﺪﺍﺩﻥ ها ﻭهی
کرﺩﻥ ها ﻭ ﻫُﺶ
ﮐﺮﺩﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎﺯﺍﺭﻳﺎﻥ ﻮ
ﺍﻫل ﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺷﻴﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﮑﻪ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺒﺠﻠﻮ
(ﻫﺶ) ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ هماﻥ
ﺘﻮﻃﺌﻪ
ﺑﺎﺯﺍﺭﻳﺎﻥ ﻮ
ﺍﻫل ﻤﺎل ﻮ ثرﻭﺕ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
ﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻬﺎ ﻭ
ﺭﮊﻳﻤﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﺎ
ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻫل
ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ

حدیث 2093 -
ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻮ ﻫﺮﻳﺮه
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﻥّ
الله ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺧﻠق اﻟﺨﻠﻖ
ﺣتی اﺫﺍ ﻓﺮغا
ﻤﻨﻬﻢ ﻗﺎﻣﺖ ﺍﻟﺮَﺣِم
ﭙس ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻠق کرﺩ
ﺭﺣم ﺮﺍ ﺑﺮﭘﺎ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﻌنی
ﺮَﺣِم ﺪﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻃﺮﻳﻘﺖ
و ولایت ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺮﺣم ﻤﺎﺩﺭ ﮐﻪ
ﺟﻨﻴﻥ ﺮﺍ
ﺑﻄﻔﻮﻟﻴﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺭﻭحی ﻮ ﻓﮑﺮﻯ
ﺪﺍﺩﻩ ﺗﺎ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﻮ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
ﺰﺍﻳشی ﻨﻮ
ﮐﻨﺪ ﻭﺍﻧﺴﺎنی
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺴﺎﺯﺩ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺭﺍﻭﻯ
ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺯﻥ ﺴﺎﺋﻞ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺩﺧﺘﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑل ﺪﺭﺧﻮاست
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺤﺮﻭم کرﺩ
ﺻﺤﺒتی ﭙﻴﺶ
ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻫﺬﺍ
ﻣﻘﺎم اﻟﻌﺎﺋﺬ
ﺑکِ فی اﻟﻘطیعة
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮔﻔﺘﻴﺪ
ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﻤﻘﺎم ﻮﺣﺎل
کسی ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﮔﻠّﻪ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ ﺑﺘﻮ
ﭘﻨﺎﻩ ﺍﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﺍﻳﻥ
هماﻥ ﺤﺎل
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﺍﻥ
ﺠﺎﻫﻞ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﭘﻨﺎﻩ
ﺳﻠﻮکی
ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ:
ﻨﻌﻢ. ﺍﻣﺎ
ﺗﺮﺿﻴﻦ ﺍﻥ
اﺻل ﻤﻥ ﻮﺻﻠﻚِ
ﻭ ﺍﻗطع ﻤﻥ
ﻘﻄﻌکِ اﻳﺎ
ﺑﺂﻳﻥ ﺮﺍضی
ﻨﻴﺴتی ﺗﺎ ﺑﺄ
بس ﮐﻨﻰ؟ ﮐﻪ
ﻣﻥ هرﮐس ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻭﺻل ﺮﺣم
ﺘﻮ ﺭﺍ ﮐﺮﺩ ﺑﺎ
ﺍﻭ ﻭﺻل ﺮﺣم ﻤﻴﮑﻨﻢ.
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻮ ﻗطع ﺮﺣم
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﻗطع ﺮﺣم
ﻤﻴﮑﻨﻢ. ﺍﻳﻥ
ﻤﻄﻠﺐ ﺍﺯ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
ﻘﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ این
نویسنده ﺍﺭﺍﺋﻪ
داده ام . ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﻠﺎ ﻭ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﻔﺎﻃمی ﻭ ﻧﻔس
ﮐلّ ﻤﺎﺩﺭ
ﻫﺴتی ﺒﺮﺳﺪ.
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻧﺎم
اﻳﻥ ﻤﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﻴﻮﺍ ﻭ
ﺩﻳﺎﻧﺎ ﻭ ﻫﻠﻥ
ﻮ ﻣﺮﻳم ﻮ دغذو
وﻏﻴﺮﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻓﻘﻄ
ﺴﺎﻟکی که
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﻔﺎﻃمی سیستم سلوک
در ولایت
محمدی ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
مرتضوی علوی
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔوی
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
ﻮ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺿﻤﺎﻧﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﻓﻴق
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭالّا
ﻗطع گنندﻩ
ﺭﺣم اﺯ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻫﻤﺎﻥ
عدم ﺴﻠﻮﻙ الهی
ﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﻭالّا
ﺟُﺰ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭ
ﻧﻮﺍﺩﮔﺎن
فاطمه ﺻِلِه
ﺮَﺣِم ﺑﻔﺎﻃﻤﻪ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻌنی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺷﺎﻧس
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ
جسمانی
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺍﺯ ﻭﺻل ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ و
امتیازات
الهی ﻣﺤﺮﻭم
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻗﺎﻟﺖ
ﺑﻠﺎ ﻗﺎل
ﻔﺬﻟک ﻠکِ ﻔﺎﻃﻤﻪ
ﮔﻔﺖ ﺍﺭﻯ
ﺮﺍضی هستم ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ نیز
اﺿﺎﻓﻪ ﻧﻤﻮﺩ
ﭘس ﺍﻳﻨﻬم ﺴﻬم
ﺘﻮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﭙس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻓﺰﻭﺩ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﺪ
ﺍﻳﻥ اﻳﻪ ﺭﺍ نیز
ﺒﺨﻮﺍﻧﻴﺪ
سوره ﻣﺤﻤﺪ ﻓﻬل
عسیتم اﻥ
ﺘﻮﻟﻴﺘﻢ ﺍﻥ
ﺘﻔﺴﺪﻭﺍ فی
اﻟﺎﺭﺽ ﻭ
ﺗﻘﻄﻌﻮﺍ ﺍﺭﺣﺎﻣکم
آﻳﺎ
ﺑﺎﺯﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮک ﺮﻭ
ﮔﺮﺩﺍنی گنید
ﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ و نوع
بشری ﻭ ﺩﺭ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﻴﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺭﺣم ﺨﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﻧﻔس
ﮐلّ ﻤﺎﺩﺭ کۀّ
هستی نوع
ﺒﺸﺮﻯ ﻗطع اﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺴﻠﻮکی کنید ؟ ﺍﻭﻟﺌک
اﻟﺬﻳﻥ ﻠﻌﻨﻬم
الله
ﻓﺄﺻﻤّﻬم ﻮ
ﺍﻋمی
آﺑﺼﺎﺭﻫم اﻳﻨﻬﺎ
ﮐﺴﺎنی هستند
ﮐﻪ ﺧﺪﺍوند
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻟﻌﻨﺖ ﮐﺮﺩﻩ
که ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﻤﻴﺒﺮﺩ ﻭ
ﮐﺮ ﻭ ﮐﻮﺭ ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫم
اﻣﺮﻭﺯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺩﺭﺍک ﻮ ﭘﻨﺪ
ﺍﻣﻮﺯﻯ ﻭ ﺩﺭک
اﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮک الهی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻮﺑﻬﺮﻩ
اﺩﺭﺍکی
ﻤﺤﺮﻭم ﺸﺪﻧﺪ
ﻭنیز اﺯ
ﺩﻳﺪﻧﻬﺎ
ﻋﺒﺮﺕ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﻣﺴخ
ﻮ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ
ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺒﻴﺮﻭﻥ اﺯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺩﺭﺍک
ﻮ ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﺪﺭ ﻣﻴﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺴخ آﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﻭﻗﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﻘﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ نوعی
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻮ ﺧﻮک
ﺒﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ اﺳﺖ.
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺠﻠﺐ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ﺩﺧﺘﺮﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺎم
ﻤﻘﺎم ﺴﻮم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺭﻭﺵ سلوک در
ولایت ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﮐﺴﺎ
ﺍﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻧﻴﺰ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺰﻥ
ﻮﺍﺻل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻘﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺑﻴﻥ ﺰﻧﺎﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻣﻘﺎﻣﻴﮑﻪ
ﻣﺎﺩﺭﺵ
ﺧﺪﻳﺠﻪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺭﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﻓﻮﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻋﻤﺮ
ﻭ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﺳﺨﺖ ﺁﺯﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ ﻋُﻤَﺮ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺭﺍﭘﺸﺖ ﺩﺭب
ﺧﺎﻧﻪﺍﺵ
ﭼﻨﺎﻥ ﻤﺤﺼﻮﺭ
ﻭﻟﻬﻴﺪﻩ
ﮐﺮﺩند ﮐﻪ
ﺟﻨﻴﻥ او
ﺳﺎﻗﻂ ﺷﺪ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻥ ﻮﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺗﻌﻬﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺑﺎ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻗطع
ﺮﺣﻢ ﻭ ﺍﺗﺼﺎل
شهودی و
ﺴﻠﻮکی کند ﻣﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﻗطع رحم
ﻤﻴﮑﻨﻢ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ
و نجات از نوع
بشری ندارد. ﺍﻳﻥ
ﺤﮑم ﺸﺎﻣل عمر
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺩﻟﻴل عدم
ﺮﺿﺎﻳﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
و خداوند ﺍﺯ
ﻋﻤﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺭﺍﻭﻯ ﺤﺪﻳث
ﺑﺎﻟﺎ ﺍﺯ ﺍﻫل
ﺘﺴﻨّﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻣﻮﺿﻮع سلوک
الهی با ولایت
ﺮﺍ ﻟﻮث ﮐﺮﺩﻩ
ﺣتی ﺸﺨﺺ و زن
ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻩ ﮐﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥﺮﺍﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻤﻴﻥ
عیب ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺑﻘﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.

حدیث 2094 –
از پیامبر نقل
شده که ایشان
در نقطه ای در درّه
خشک ﺧُﻢ ﺑﻴﻦ
ﻣﮑﻪ ﻭ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺑﺎﻳﺴﺘﺎﺩ
ﻭﻧﻄقی کرﺩ. ﻭ
ﭘس ﺣﻤﺪ ﺧﺪﺍ
ﻭﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻭﻣﻮﻋﻈﻪﻫﺎ
ﮐﺮﺩ ﻭﺗﺬﮐّﺮﻫﺎ
ﺩﺍﺩ ﻭﺳﭙس
ﮔﻔﺖ: ﺍﻳﻬﺎ
ﺍﻟﻨﺎس
ﻓﺄﻧﻤﺎ ﺍﻧﺎ
ﺑﺸﺮ ﻳﻮﺷک اﻥ
ﻴﺄتی ﺮﺳﻮل
ﺮبی ﻔﺄﺟﻴﺐ
ﺍﻯ ﻤﺮﺩم ﻣﻥ
نیز ﺒﺸﺮ ﻫﺴﺘﻢ
ﻭ ﻗﺮﻳﺒﺎ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍ ﻧﺰﺩ ﻣﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻣﺪ
ﺗﺎ ( روح )
مرﺍ
ﺑﺒﺮﺩ ﻭﻣﻥ
اﺟﺎﺑﺖ
ﺧﻮﺍﻫم کرﺩ.
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﺮگ ﻨﻴﺰ
ﺭﺳﻮل ﻮ
ﺍﺭﺳﺎل ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ شهوﺩﻯ
هر ﻭﺍﺻل
تجلّی ﺨﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ عاﻣا آﻥ
ﻤﺮگ هستند . ﮐﻪ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﺩﻳﺪﻥ
ﻣﺮﺍﺣل ﻤﺮگ
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح
اﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣلی الهی
ﻴﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮگ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻟﺬﺕ
ﻳﺎ ﺭﻧج هنگام
ﻤﺮﺩﻥ ﺮﺍ ﺳﺒﺐ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮگ
ﻨﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺮﻳﻨﻪ ﺭﻭح
هرکس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺎ ﺗﺎﺭک
ﻔﻴﮑم
ثیقبلین
ﺍﻭﻟﻬﻤﺎ
ﮐﺘﺎﺏ الله
ﻓﻴﻪ ﺍﻟﻬُﺪﻯ
ﻮ ﺍﻟﻨﻮﺭ ﻭﻣﻥ
ﺪﺭ ﺷﻤﺎ ﺩﻭ
ﭼﻴﺰ ﺑﺎقی
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻡ ﮐﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
ﭽﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻭﻟﻰ (ﮐﺘﺎﺏ)
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫُﺪﻯ ﻮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ هست .
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍﻳکی
ﺒﻤﻌنی کتاﺏ
ﻗﺮﺍﻥ عثمانی
اﺳﺖ. ﻭ معنی
ﺩﻳﮕﺮﻯ اسصلی و
درست سلوکی
هدف خداوند
ﺒﻤﻌنی ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮک و ولایت
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺠﺎم
آﻧﺮﺍ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﮑﺘﻮﺏ و مقرر الهی
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺳﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. (ﻫُﺪﻯ) ﻳﺎ
ﺧﺪﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢﺭﺏ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﻘﻄ
ﺒﺎ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﮔﺬﺷﺖ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ مرتضوی
ﻋﻠﻮﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﻘﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺩﻳﻥ و مذهبی
ﺪﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪٴ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ و
کلاسهای الهی
ﭘﻨﺠم ﻮ ﺷﺸم ﻮ
ﻫﻔﺘم ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
(ﻫﺪﺍﻳﺖ) ﺩﺭ
ﻫُﺪﻯ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺮ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻳﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺟﺴﺘﻥ
هدﻯ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺘﺎ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭ (ﻧﻮﺭ)
ﻫم عقلی
ﻮﻋﻠمی ﻴﺎ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫم ﺪﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ
هست ﻭ ﻫم ﺪﺭ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﻨﺎم کتاﺏ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻣﺮﻳﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ از قبل الهی
آﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻓﺨﺬﻭﺍ
ﺑﮑﺘﺎﺏ الله ﻭ
ﺍﺳﺘﻤﺴﮑﻮﺍ
ﺑﻪ ﭘس ﺑﻘﺮﺍﻥ
کتاب ﺧﺪﺍ
ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﻴﺪ ﻭﺍﺯ
ﺍﻥ ﺒﻬﺮﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ
ﻭﺑﺪﺍﻥ
اﺳﺘﻨﺎﺩ
ﮐﻨﻴﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻳﻌنی اﻣﺮ
ﺳﻠﻮک الهی ﺮﺍ
ﺟﺪّﻯ
ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ
ﭙﺎﻳﺪﺍﺭﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺪﺭ ﻋﻤﻞ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ. ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ اﻳﻦ
ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻳﺎﺕﻗﺮﺍنی
ﺘﮑﻤﻴل ﻨﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﺘﺎﺏ ﻫﻢ
ﺩﺭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻗﺮﺍﻥ
اﺯﮐﺘﺎﺏ
ﻫﻤﺎﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺍﻫل
بیتی ﺍﺫﮐﺮﮐم الله
فی اﻫل بیتی ﻮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ که ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﺑﺎقی
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻡ ﺗﺎ
ﮐﺎﺭ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﻣﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل
کنند ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﻣﻥ هستن .ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﮑﺮﺭﺍ ﺍﻳﻥ
ﺠﻤﻠﻪ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻫل ﺒﻴتم
ﺴﻔﺎﺭﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻢ
ﻭﺗﻮﺻﻴﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ.
(ﺍﻫل ﺒﻴﺖ) محمد
ﺩﺭ ﻣﻌنی
ﻤﺎﺩﻯ
ﺨﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻮﻣﻨﺴﻮﺑﺎﻥ او
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﺍﺗﻔﺎقی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﺮخی ﺰﻧﺎﻥ اﻭﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﺖ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ.
ﻭﺑﺮخی کسانی
از ﺧﺎﻧﺪﺍﻧﺶ
ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺻﺪﻗﻪ ﺑﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺣﺮﺍم
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺗﺎﺯﻩ ﻫﻤﻴﻥ
ﺼﺪﻗﻪ نیز
ﺮﻭﺷﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﭼﻴﺴﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﭼﻪ ﺷﺮﺍﻳطی
ﺒﺮ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﺣﺮﺍم اﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺮخی ﻨﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺁل علیّ ﻴﺎ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
علیّ ﻮﻋﻘﻴل ﻮ
ﺟﻌﻔﺮ ﻭﻋﺒﺎس
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺟﻌﻔﺮ
ﻗﺒلا ﻭﻓﺎﺕ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﻭﻋﺒﺎس ﻧﻴﺰ
ﻗﺒﻠﺎ ﻓﻮﺕ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻋﻘﻴل
ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻋلیّ
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻥ
علیّ ﻮ ﺑﺎ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﻣﺘﺤﺪ ﺷﺪ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎنی
ﻨﺪﺍﺷﺖ.
ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺑﺼِﺮﻑ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻯ
اﻭﻟﺎﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻳﺎ
ﺑﻌﺪﺍ
ﻧﻮﺍﺩﮔﺎﻥ
اﻭﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﺒﺪﻫﻨﺪ
ﻣﻮﺿﻮع ﻘﺎﺑل
ﺒﺤث ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻋلیِ ﻮ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﮐﻪ
ﺳﺎﺩﺍﺕ معروف
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻮ
ﻣؤﻣﻦ ﻭﺑﺎﻋث ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻭﻧﺪﻯ
اﻧﻬﺎ ﭼﻪ
ﺍﺭﺯشی ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﻘﻄ
کاﻣﻠﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﻘﺎﺋم ﺒﺮﻭﺵ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺍﻗل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﻣﺮﺍﺳم منّا
اﻫل البیت
ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻔﺎﺭﺳﻰ ﻫم اﻫل
ﺒﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪ. ﻋﺒﺎس ﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻥ
ﻴﻮﻧﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﺼﺪﺭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ اﺳم
ﺸﺪ ﺑﻤﻌنی
ﺸﺠﺎع اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
کاملان و حتی
سالکان عامل
ﺸﺠﺎع ﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍ هستند .
ﺟﻌﻔﺮ نیز کسی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺟَم ﺸﺪﻥ
ﻮﻓَﺮّ الهی ﮔﺮﻓﺘﻥ
ﺠﻌﻔﺮ لفظی
فارسی دری قوم
قریش زردشتی
الأصل ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻥ همان
ﺴﺎﻟک ولایت
های الهی
ﻮﺍﺻﻞ بمراتب شهود
ﺩﺭﺳﻠﻮک اﺳﺖ.
ﻭﻋﻘﻴﻞ ﺍﻧﮑﻪ
ﻋﻘل ﺮﺍ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭ ﺑﻌﻘل کلّی الهی
قائم رﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟک ﻮ ﻭﺍﺻل
اﺳﺖ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻫﺮﮐس ﻧﺎم
ﺒﺒﺮﻧﺪ ﺍﺯ آل
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ یا ولایت
سلوکی ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻭﺍﺻل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
مصطفوی ﻮ ﺷﺸم
قائم ﺒﺎﺷﺪ.ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺍﺻل ﻮ ﮐﺎﻣل
الهی نوع بشری
رسیده ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﺮﺿﻮﺍﻥ و
رضایت الهی ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ . و الّا
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺮﺍثی
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﮐسی ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺮﺍث ﺧﻮﺍﺭ
ﻣﺎلی ﻴﺎ ﻣﻘﺎمی
ﻴﺎ ﻏﻴﺮﻩ ﻭﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﺍﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪﺍﺳﺖ: اﺣﺪﻫﻤﺎ
ﮐﺘﺎﺏ الله
ﻭﻫﻮ ﺣﺒل الله
ﻭ ﻣﻥ اﺗﺒﻌﻪ
ﮐﺎﻥ علی هدُی
ﻭ ﻣﻥ ﺘﺮﮐﻪ
ﮐﺎﻥ ﻋلی ﻀﻠﺎﻟﻪ
ﻳکی کتاﺏ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻄﻨﺎﺏ ﻭ
ﺑﻨﺪ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﺒﻨﺪ ﻧﺎﻑ
ﺟﻨﻴﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺨﻮﺩ. ﻭ ﺑﻤﻌنی
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
مکتوی و مقرر
ﺳﻠﻮک ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ق ائم
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻴﻜﻨﻮﺍﺧﺖ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﻘﻄﻪ
ﻣﺸﺘﺮک ﺘﻤﺎم
اﺩﻳﺎﻥ حقیقی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ
ﻭﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
عباﺩﻯ ﻫﻤگی
آﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻳک
ﺨﻄ ﻮ ﻣﺴﻴﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺒﺎﻫم ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ کتاﺏ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰولایتهای
الهی ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺪﺭﻋﻤل کرﺩ
ﺑﻬُﺪﻯ ﻮ خدا و
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪه
است .ﻭ ﻫﺮﮐس
ﺍﻧﺮﺍ ﺗﺮک
ﻛﺮﺩ ﻭﺑﺎ
ﺣﮑﺎم ﺴﻠﻮکی
آن ﺘﻮﺟﻪ
ﻧﻨﻤﻮﺩ ﺩﺭ
ﮔﻤﺮﺍﻫﻯ ﻮ
ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
جاودانه مانندی
ﺗﮑﺎﻣلی ﺒﺎقی
اﺳﺖ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ محمد
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ شاهد
هر هفت شهود
میسّر برای نوع
بشری هستند ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭﺭﺍﻩ
ﭘﻴﻤﺎئبی
اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﻧﺼﺎیح
آﻧﻬﺎ ﮔﺮﺩﺩ
ﺷﺎﻧس ﺍﺗﻤﺎم
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺍﻧﺠﺎم
اﻣﺮ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻋﻤﺮ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ: ﺍﺭﻗﺒﻮﺍ
ﻣﺤﻤﺪﺍ فی اﻫﻞ
ﺑﻴﺘﻪ. ﮐﻪ ﻫم
ﺒﻤﻌنی ﺴﻔﺎﺭﺵ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﺎﻓﻈﺖ
ﺍﺯ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫم
ﺒﻤﻌﻨﻰ
ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ ﺍﺯ
ﺗﺤﺮﮐﺎﺕ ﻭ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭﺍﻫل
ﺒﻴﺖ او
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻴﺎﻓﺘﻥ
ﺴﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ برای
توسۀ و هدایت
ﮐﻨﻴﺪ ﻭ ﻣﻦ (
ابو بکر ) ﻓﻘﻄ
اﻣﻮﺭ ﺳﻴﺎسی
ﻮﺣﮑﻮﻣﺖ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻢ.
ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺟﺎﻩ ﻃلبی هاﻯ
اﺑﻮﺑﮑﺮ ﻭ
ﻋﻤﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻫﺒﺮﻯ
ﺤﮑﻮﻣﺖ ﺳﻴﺎسی
اﺳﻠﺎﻡ ﮐﺎﺭ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﻳﻜﺸﺒﻪ
ﺳﻘﻮﻃ کرﺩ.
ﻭﺟﺰ ﺍﻧﺪکی
ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ و
عامل با علیّ
ﺑﺎقی ﻨﻤﺎﻧﺪ.
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺴنّی اﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﻐﺪﻳﺮ ﺧُﻢ ﻭ
ﺍﻭﺍﻣﺮ
ﻣﻮﮐّﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﻥ
همه ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺭﺯﺵ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﺑﺠﺎﻫﻠّﻴﺖ
مُشرک بودن ﻭ
ﺗﻌﺼﺐ ﻗﺒل اﺯ
ﺍﺳﻠﺎم ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺩﻳﻥ ﺴﻠﻮک
اﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺗﺒﺪﻳل ﺒﺪﻳﻥ
ﺮﺳمی ﺴﻴﺎسی
مشرکانه ﺸﺪه
اند. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻋﻴسی ﻮ ﻣﻮسی
ﻮ ﺗﻤﺎم
اﻧﺒﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ که
سلوک ولایت
پیامبر خود را
انجام نداده
ﺍند ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﻧﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺪعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋلیّ و
امامان ﻫﻤگی
ﺒﺮﺣﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺗﺸیّع
ﺴﻠﻮکی
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺘﺸیّع ﺮﺳمی
ﻮ ﺳﻴﺎسی و حزب بدروغ
بنام حرب الله
کرﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﻣﺮ
ﺳﻠﻮک الهی
تنها خواسته خداوند
و محمد و علیّ
ﺮﺍ ﻓﺮﺍ ﻣﻮﺵ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﺒﺮخی
اﻋﻤﺎل ﻘﺸﺮﻯ
ﻭﻇﺎﻫﺮﻯ غیر
سلوک و تزکیه
نفس کرﺩﻩ ﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺴﻨّﻰ غیر سالک
ﻫﺪﻑ ﺍﺻلی الهی
ﻮ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻋﻠﻰّ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ و توسل
شرط مهم هر
عبادتی اﺯ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﻔﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﻨُﻴﻬﺎ
و بهر نام
مذهبی دیگرﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ
ﺍﻳﻨک ﺪﺭ
ﺍﺳﻠﺎم ﻔﻘﻄ
ﻤﮑﺎﺗﺐ ﺗﺼﻮﻑ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی
سلوک و تزکیه
نفس می
ﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﻭ
ﻫﻤگی آﻧﻬﺎ ﻧﻪ
ﺷیعه ﻮﻧﻪ
ﺳﻨّﻰ ﻭ
ﺑﻤﻔﻬﻮم ﺮﺍﻳج
هستند ﻭ نیز ﺸیعه
ﺒﺎ ﺷﻌﺎع
شهودی پنج تن و
علی ﻮﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ باشند ﻫم
ﺴﻨﻰ ﭘﻴﺮﻭ
ﺳُﻨّﺖ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻋﻤلی
ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺯ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭ ﺩﻭ
ﻣﻠﺖ مذهبی مدّعی
اسلام ﺩﺭ ﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨم هستند .
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻠﻮک
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ و عبادات و
نمازهای آنان بخدا
نمیر رسد زیرا
وسیله عبادی در
ولیّ الهی زنده
بمعرفی خداوند
بهر طالب لقای
الهی و شهود
قائم ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ زنده
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.

حدیث
2095 - ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
گزﺍﺭﺵ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫمیشه
سعی ﻤﻴﮑﺮﺩ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺘﻔﻬﻴﻢ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴم ﺒﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﻮ ﻳﺎ
ﺳﺨﻥ گفتنی
ﺑﺎﻳﺪ ﺣق ﺘﻘﺪّم
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﺷﺨﺎﺹ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻭ
ﺍﺭﺷﺪ ﺗﺮ ﻗﺎﺋل
ﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻤﻮﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮕﻔﺖ: ﮐﺒّﺮ
ﮐَﺒّﺮ. ﻳﻌنی
ﺒﺒﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﺪﻩ. ﻭ ﺣتی ﺪﺭ
ﺩﻓﻦ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺠﻨگ
اُﺣُﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻳک ﻘﺒﺮ
ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﻗﺮﺍﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻣﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺖ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭﺍﺭﺩ ﮔﻮﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭ رؤیاﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻥ می
گفت ﺍُﺭﺍنی
فی اﻟﻤﻨﺎﻡ
ﺍﺗﺴﻮّک
ﺒﺴﻮﺍک ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﻴﺪﻳﺪم که به
ﻣﺴﻮﺍک نو
مسواک  ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ.
ﻓﺠﺎء نی
رﺟﻠﺎﻥ
ﺍﺣﺪﻫﻤﺎ
ﺍﮐﺒﺮ ﻣﻥ
اﻟﺎﺧﺮ ﺳﭙس
ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﭘﻴﺶ
ﻣﻥ آﻣﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﻳکی ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﻮﺩ.ﻓﻨﺎﻭﻟﺖ
ﺍﻟﺴﻮﺍک اﻟﺎﺻﻐﺮ
ﻣنهم ﻤﺴﻮﺍک
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﮑﻪ ﺟﻮﺍﻥ
ﺘﺮ ﺑﻮﺩ ﺩﺍﺩﻡ. ﻓﻘﻴل
لی کبّر
ﻓﺪﻓﻌﺘﻪ ﺍلی
اﻟﺎﮐﺒﺮ
ﻣﻨﻬﻤﺎ ﺑﻤﻥ
گفته ﺷﺪ ﮐﺒّﺮ
ﻳﺎ ﺑﺒﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺗﻮﺟﻪ ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍم
کن ﻭﻣﻥ نیز
ﻤﺴﻮﺍک ﺮﺍ
ﺑﺒﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺩﺍﺩﻡ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻨﺸﺎﻧﻪ ﺩﺍﺩﻥ
ﺤﻖ ﺗﻘﺪم ﺪﺭ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺸﺨﺺ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻭ
ﺍﺭﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﻭالّا
ﺣﺪّﺍﻗﻞ ﺑﺴﻥّ
آﻧﻬﺎ ﺗﻮﺟﻪ
ﺷﻮﺩ. کُبّر
نیز بمعنی
تکبیر و الله
اکبر گفتن
بکار میرود.
سالکان بای د
بگفته
بزرگتران گوش
فرا بدهند اگر
پیر الهی آنها
حاض نباشد .

حدیث
2096 - ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﭘﺴﺮ ﻋﻤﺮﻭ ﺑﻥ
عاﺹ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘلی
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻋﻠﻨﺎ ﻓﺮﻳﺎﺩﮐﻨﺎﻥ
ﻤﻴﮕﻔﺖ ﮐﻪ:ﺍﻥّ
ﺁل ﺒنی ﻔﻠﺎﻥ
ﻟﻴﺴﻮﺍ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎئی که
اﻓﺮﺍﺩ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻓﻠﺎﻥ هرﮔﺰ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﻳﻥ ﻤﻦ ﻭ
ﭘﻴﻮﺳﺘگی ﺒﺎ
ﺭﺣم ولایت ﻤﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺍﻳﻥ ﺨﺎﻧﺪﺍﻥ
همان ﺑنی
ﺴُﻔﻴﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﮑﺎم اﻣﻮﻯ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺠﺎﻧﺸﻴنی ﻮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﻌﻠﺖ
ﺧﻄﺮ ﺣﻴﺎﺕ
ﺭاﻭﻯ اﺯ ﺫﮐﺮ
ﻧﺎم آﻧﻬﺎ
ﻣﻨﺼﺮﻑ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻮ
ﻫﺮ ﮔﺮﻭهی که
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑنی
ﺴﻔﻴﺎﻥ ﺒﺎﺷﻨﺪو
شاید سفیهان
آخوندهای
قشری غیبر
سالک که
بدترین جهنّم
ها را دارند
ﺣتی
اﮔﺮﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
هم ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻳﺎ
ﻋﺸق ﺒﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺎ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻧّﻤﺎ ﻭﻟﻰّ الله
ﻭ ﺻﺎلح
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﺒﻠﮑﻪ
ﻭلیّ ﻤﺤﺒﻮﺏ
ﻤﻦ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﺻﺎلح
ﻮ ﺍﺻﻠﺎح ﺸﺪﻩ
ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس ﻫم
ﺮﺣم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭمرتضوی ﻮ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻥ ﺮﺣم
ﻤﻌلق ﺪﺭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎنی اﺳﺖ
ﻭﻫﻤﭽﻨﻴﻥ
ﺪﻭﺳﺘﺎﻥ ﻮ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺮﺍﻩ الهی
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﻘﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﻟﮑﻥ
ﻠﻬم ﺮﺣم اﺑﻠّﻬﺎ
ﺑﺒﻠﺎﻟﻬﺎ ﻭلی
ﺮﺍﺑﻄﻪ ﺧﻮﻳشی
ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻥ
ﺒﺎ ﺍﻳﻥ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻮﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺟﺴم
ﻮﺍﺳم ﻤﻥ
ﺮﺍﺑﻄﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺎﺭﻭﺡ
ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﻤﻦ
ﺑﻤﻘﺪﺍﺭﻯ که
ﻃﻠﺐ ﺧﻨکی ﺪﺭ
ﮔﺮﻣﺎﻯ ﺠﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ ﻭﺑﻌﻠﺖ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻧﻔس ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﺍﺏ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺭﺣم ﺨﻮﺩ ﺍﺗﺶ
ﺟﻬﻨم آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺧﻨک ﻤﻴﮑﻨم ﻮ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮک
کنند.

حدیث 2097 –
از پیامبر نقل
میکنند که
فرموده ﻳﻮٴم
اﻟﻘﻮﻡ ﺍﻗرء
هم ﻠﮑﺘﺎﺏ الله
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺭﺍ
ﻗﺮﺍﻥ ﺨﻮﺍﻥ
ﺗﺮﻳﻥ آﻧﻬﺎ ﺑﻌُﻬﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﻣﻌنی ﺒﺎﻃنی
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﻭﺭﻫﺒﺮﻯ و تعلیم
امور الهی و
سلوکی ﻭﺣتی پیش
نمازی ﻨﻤﺎﺯ
ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺮﺍ ﮐسی ﺒﻌُﻬﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﻗُﺮّﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک الهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ
حسینی ﺸﺎﻫﺪان
ﻗُﺮّﻩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
ﻮ ﻫﻔﺘم عرﺵ
ﺭﺣﻤﺎنی
هستند ﺣتی
اﮔﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﻮﺍﺩ ﺗﺮﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﺩﺭ ﺍﻣﺮ
ﻗﺮاءﺖ ﻗﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﻮﺍﺻل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻋﻘل کلّی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﺎنی ﺒﺎﻃنی
ﻮﺳﻠﻮکی ﻘﺮﺍﻥ
و حدیثهای قُدسی
ﺮﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ. (ﻗﻮﻡ)
ﻳﻌنی اﻭم
کنندﮔﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﻭ(ﺍﻗرَءهم
)ﻳﻌنی ﻘﺮّﻩ
ﺩﺍﺭ ﺗﺮﻳﻥ
آﻧﻬﺎ. (ﮐﺘﺎﺏ الله
) ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻣﺮﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭ
ﻣﻘﺮﺭ الهی ﺪﺭ
ﺍﺯﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ ﺍﺳﺖ. یا
ﻫﻤﺎﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮک الهی ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻥ کاﻧﻮﺍ
فی اﻟﻘﺮاءة
ﺳﻮاء
ﻓﺄﻋﻠﻤﻬم
ﺒﺎﻟﺴنّة ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻗُﺮّﻩ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻭ ﻳﺎ ﺗﻮﺍﻥ
ﻘﺮﺍﻥ ﺨﻮﺍنی
آﻧﻬﺎﻭ ﻳﺎ
ﻗﺮﺍﻥ ﻔﻬﻤﻰ
ﺍﻧﻬﺎ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻫﻤگی
دﺍﺭﺍﻯ ﻘﺮّﻩ
ﻫﻔﺘم عرﺵ
ﺭﺣﻤﺎن ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺍﻋﻠﻢ ﺍﻧﻬﺎ ﻭ
ﻣﺠﺮﺏ ﺗﺮﻳﻥ
آﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴم ﺴُﻨّﺖ
ﻭ ﺭﻭﺵ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. (ﺍَﻋﻠَﻢ)
ﻧﻪ ﻳﻌنی علم
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﻠﮑﻪ (ﺍﮔﺎهی
ﻮ ﺗﺠﺮﺑﻪ)
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺳُﻨّﺖ ﻭ ﺳﻠﻮک
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﺳُﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺮح اﻋﻤﺎل ﻮ
ﺍﻗﻮﺍل و
عادات ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮک
عملی ﻭ ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻭ
ﻭﺭﺯﻳﺪگی
ﺮﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒلقای
ﺨﺪﺍ در قادم ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎﻯ الهی
ﺒﺎﺯ ﮔﺸﺘﻨﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻤگی
کاﻣﻞ ﻭلی
ﺒﺮخی ﻘﺪﺭﺕ ﻋﻤلی
ﺴﻠﻮﻙ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺼﺮﻑ ﺭﻭحی ﻮ
ﻓﮑﺮﻯ ﺪﺭ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻘﺴﻤﺖ ﺣﺪﻳث ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪﻗﺮﺍﻥ ﺨﻮﺍﻥ
ﺗﺮ ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ بلکه
ﻗﺮﺍﻥ ﻔﻬﻤﻰ
باطنی هدف خداوند
و پیامبر ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻗﺎﺑل
ﺴﻨﺠﺶ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﺮّﻩﻫﺎ ﻗﺎﺑل
ﺴﻨﺠﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻋﻠم آﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
اﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻘلی ﻨﻴﺴﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺎﺑﻞ ﺳﻨﺠﺶ
ﻭﻣﻘﺎﻳسه
ﺩﺭﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭﮐﻤﻴﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ از
مراتب ﺸﻬﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ
ﻗﺮّﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺍﻋﻠم ﺒﻴﻥ
ﺪﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻗﺮﻩ
های شهودی تا
ﻗﺎﺋﻢ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ اﺷﺨﺎﺹ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﻮ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺩﺭ
ﻗﺮّﻩ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻤلی
ﺴُﻨّﺖ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﺍﻧﮑﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻫﺠﺮﺕ
ﻭ ﺳﻠﻮکی کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺣقّ ﺘﻘﺪّ
ﻣﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺠﺮﺕ ﺗﺎﺭﻳخی
بمدینه ﻮ
ﻫﺠﺮﺕ ﺳﻠﻮکی
هرﺩﻭ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ آل
ﻋﻠﻰ ﺟمع ﺒﻮﺩ
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﻭ
ﻋﻤﺮ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺎ
ﻫﺠﺮﺕ ﻓﻘﻄ
ﺒﻤﻌنی ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﺍﻏﺎﺯ ﺗﺮک
ﺪﻧﻴﺎی بشری
ﺑﻘﺼﺪ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺎ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺎﻳک ﭙﻴﺮ ﻭ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
بمعرفی
خداوند ﺎﺳﺖ.
ﺍﻧﮑﻪ ﺍﺯ ﺗﺮس
ﺧﻄﺮ ﺍﻫل ﻤﮑﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﻔﺮﺍﺭ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺪﻩ
ﻭ شهر ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ
یثرب ﺭﻓﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺗﺮس ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
اﺯ ﺗﻌﻘﻴﺐ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺖ. ﻭﻳﺎ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﻣﻨﺎفع ﻤﻬﺎﺟﺮ
ﺩﺭ ﻫﻤﺮﺍهی
ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻋث ﻫﺠﺮﺕ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺠﺮﺕ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯه ﻧﻴﺰ
ﻫﺮﮐﻪ ﺳﻠﻮک الهی
ﺮﺍ ﺍﻏﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻤﻬﺎﺟﺮ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﺎﺏ ﻫﺠﺮﺕ ﺩﺭ
ﺍﺳﻠﺎم ﺒﺴﺘﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯ ﻫم اﻳﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺪﺭ ﻫﺠﺮﺕ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳخ آﻏﺎﺯ
ﺳﻠﻮکی ﻴﮑﺴﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﺍﻧﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻤﻨﺪ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﻗﺪم در
ﻤﺴﻠﻤﺎنی نیز ﺮﻭﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪﻫﻤﻪ
با داشتن
ﺷﻬﻮﺩ با معنی
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﻣﺎمی
ﺪﺭ ﺣﻮﺯﻩ
ﺳﻠﻄﻪ ﺍﻣﺎم
ﺪﻳﮕﺮﻯ اقاﻣﺖ
ﻭ ﺭﻗﺎﺑﺖ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﮐسی ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺣﻮﺯﻩ ﻋﻤل
اﻣﺎم ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻭم ﻮ دخالت
در ﺗﻌﻠﻴم سالکان
کند . ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺻﺎﺣﺐ
ﺳُﻠﻄﻪ الهی ﺩﺭ
ﻣﺤﻞ ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
کرﺍﻣﺖ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺍﻗﺎﻣﺖ ﮐﻨﺪ
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﻣﺎم باﺸﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﺳﻴﺴﺘم
ﺤﮑﻮﻣﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
و محدوده
ﺍﺳﻠﺎم ﺮﺍ
ﺗﻌﻴﻴﻥ کرﺩﻩ
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﻭﺍﺷﻨﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺣق ّ
اﻣﺎﻣﺖ ﻭ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻥ اﻣﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺭأﻯ ﺠﻤﻬﻮﺭ ﻭ
غیر سالک با
ولایت الهی و
ﺍﮐثریّت
سیاسی ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺷﻮﺩ. ﻳﺎ
ﺳﺮﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﻮ
ﻣﺘﻨﻔﺬﺍﻥ ﻮ
ﺳﻨﺎﺗﻮﺭﻫﺎﻯ
ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺑﻮ ﺑﮑﺮ ﻭ
ﻋﻤﺮ ﭼﻨﻴﻥ
کرﺩﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺪﻑ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﺴﻴﺎسی ﻨداشت
ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺎﻥ ﺒﺎ
ﺧﻠﺎﻓﺖ خود ﻫم
ﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﻫم ﻮ
ﻣﺪعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺸﺪﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻧﻴﺰ ﮔﺮﻭهی
ﺮﺍ ظاهرا
ﺗﻌﻠیم ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﺪﺍﺩ.
ﻭﺑﺮحی ﺼﻮﻓﻴﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮔﺮﻭﻩ
ﺑﺰﺭگی ﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﻠﺎم
هستند که
ﺳﻠﻮک الهی ﺮﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
آل ﻋﻠﻰّ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻧﺸﻨﻴﺪﻩﺍﻡ
ﮐﻪ ﻋﺎﺭﻑ
ﻭﺍﺻلی ﺪﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ های
غیر آل علیّ و
بمعرفی
خداوند ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻏﺪﻳﺮ
ﺧُﻢﻋلیّ ﺮﺍ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﺘﻌﻴﻴﻥ
کرﺩ ﻭﻋلیّ
اﻭﻟﻴﻥ کسی
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﻋﻤل
کرﺩ ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﻗﺮّﻩ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﻤل ﺴﻠکی
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺣق اﻣﺎﻣﺖ
معرفی شده
خداوند ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎﮐﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣتی ﺒﺪﻭﻥ
اﺟﺎﺯﻩ خود
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﻮﻯ اﻗﺘﺪﺍ
ﮐﺮﺩ. ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ.
ﮐﻪ ﺗﮑﺮﻣﺖ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﮔﻴﺮﻯ
تنها کاﺭ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ رؤیاها و
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩرا اﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻣﺴﺎأﻪ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﺗﻨگ
ﻨﻤﺎﺯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
اﺭﺷﺪ ﺭﺍ
ﺟﺴﺘﺠﻮ ﮐﺮﺩ.
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺷﺨصی
ﭽﻘﺪﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﭼﻘﺪﺭ ﺳﻨّﺖ
ﺷﻨﺎس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺑﺮ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻓﺘﺎﺩ. ﻭ
ﻧﻤﺎﺯ
ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ
لاﺟﺮم ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. (ﻳَﻮٴﻢّ
ﺍﻟﻘﻮﻡ) ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﻤﻌنی
اﻣﺎﻣﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﺍﺳﺖ ﻭﻳﺎ ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻌنی اﻣﺎﻣﺖ
ﻭﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺍﻭم
کنندﺪﮔﺎﻥ ﺪﺭ
ﮐلّ ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﻠﺎمی اﺳﺖ و
نه جامعه
سیاسی .

حدیث 2098 -
ﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﺑﻮ ﻣﻮسی
اﺷﻌﺮﻯ ﻨﻘل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ:
اﻧّﻤﺎ ﻣثل
اﻟﺠﻠﻴس
ﺍﻟﺼﺎلح ﻮ
ﺟﻠﻴس ﺍﻟﺴوء ﮐﺤﺎﻣل
اﻟﻤﺴک ﻮ ﻧﺎفخ
اﻟﮑﻴﺮ ﻣثال
هم ﻨﺸﻴﻥ ﺨﻮﺏ
ﻭ ﮐﺎﻣل الهی صالح
شده پاک روان
ﺸﺪﻩ ﺑﺎ ﻫم
ﻨﺸﻴﻥ ﺒﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻳﮑﻰ
ﺣﺎﻣل بوی عطﺮ
عطّار ﺍﺳﺖ
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ کاﺭﮔﺮ
ﺩﻣﻴﺪﻥ کوﺭﻩ
ﺍﻫﻨﮕﺮﻯ اﺳﺖ. ﻔﺤﺎﻣل
اﻟﻤﺴﻚ ﺍﻣﺎ
ﺍﻥ ﻴﺤﺬﻳﻚ ﻭ
ﺍﻣﺎ ﺍﻥ
ﺘﺒﺘﺎع ﻤﻨﻪ ﻭ
ﺍﻣﺎ ﺍﻥ ﺘﺠﺪ
ﻣﻨﻪ ﺭﻳﺤﺎ ﻃﻴّبة
حامل و عطار
عطر ﻳﺎ ﻋﻄﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﻴﺶ
ﮐﺶ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺧﺮﻳﺪﺍﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻰ ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺍﻗﻞ ﺑﻮﻯ
ﺨﻮبی ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺘﺸﻤﺎم
ﻤﻴﻨﻤﺎﺋﻰ. ﻭ ﻧﺎفخ
اﻟﮑﻴﺮ ﺍﻣﺎ
ﻳﺤﺮق ثیابک
ﻭﺍﻣّﺎ ﺍﻥ
ﺘﺠﺪ ﻣﻨﻪ
ﺭﻳﺤﺎ ﻣﺘنة ﻭ
ﮐﺎﺭﮔﺮ
ﺩﻣﻴﺪﻥ کوﺭﻩ
ﺍﻫﻨﮕﺮﻯ
ﻫﻤﻨﺸﻴﻥ ﺘﻮ
ﻳﺎ ﻟﺒﺎس ﺗﻮﺭﺍ
ﺑﺎ
ﺟﺮﻗّﻪﻫﺎﻳﺶ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺍﻗل ﺒﻮﻯ
ﺒﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺘﺸﻤﺎم
ﻤﻴﮑﻨﻰ. ﺑﻮﻯ
ﺨﻮﺵ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﻋﻄﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻧﻴک ﻮ ﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻧﻴک ﻮ ﮐﺮﺩﺍﺭ
ﻧﻴﻚ است ﻭﻫﻤﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴک
اﻧﺴﺎﻥ ﺼﺎلح ﻮ
ﮐﺎﻣﻞ الهی
هست ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺸﺘﺎق آﻧﻬﺎ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺮﺍ
ﺳﺮﻣﺴﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻤﻘﺎم الهی و
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﻓﺎﺳﺪﺍﻥ
ﺪﺭ ﺍﺧﻠﺎق ﻮ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻣﻘﺎم
ﻮ ﻋﻘﻞ ﺣﻘﻴﺮ
ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺣﺪّ
اﮐثر
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻤﻘﺎم
قهقرائی
ﻮﻋﻘلی ﻮ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﺍ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻥ
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ و نسخ
ومسخ و بدتر
فسخ و رسخ .

حدیث 1912 -
ﺍﺑﻮ ﺩﺍﻭﺩ ﺍﺯ
ﺍﺑﻮ ﺍﻣﺎﻣﻪ
ﺍﻟﺒﺎﻫﻠﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﻧﺎ
ﺯﻋﻴم ﺒﺒﻴﺖ فی
ﺮﺑﺾ ﺍﻟﺠنّة
ﻟﻤﻥ ﺘﺮک اﻟﻤﺮاء
ﻭ ﺍﻥ کاﻥ
ﻤُﺤﻘّﺎ ﻣﻥ
ﻤﺪعی ﻭ ﺿﺎﻣﻥ
ان هستم ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺗﺮک
ﺘﻈﺎﻫﺮ ﺑﮑﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺣقّ
اﻭنیز ﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺁﻥ و
در ﻗﺴﻤﺖ ﺍﻭل
ﺒﻬﺸﺖ ﻭﻣﺤل
ﺮﺑﺎﻃ ﺁﻥ
ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺒﻴت ﻭﺳﻄ
اﻟﺠنّة ﻟﻤﻥ
ﺘﺮک اﻟﮑﺬﺏ ﻭ
ﺍﻥ کاﻥ ﻤﺎﺯﺣﺎ
ﻭ من ﺿﺎﻣﻥ
ﺨﺎﻧﻪﺍﻯ ﺪﺭ
ﻭﺳﻄ ﺑﻬﺸﺖ
برای او ﻫﺴﺘﻢ
ﺍﮔﺮ ﮐﺬﺏ ﻭ
ﺩﺭﻭﻏﮕﻮئی ﺮﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺸﻮخی گفته
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﻴﺖ
فی اﻋلی
اﻟﺠنّة ﻟﻤﻥ
ﺤَﺴَﻥ ﺨُﻠﻘﻪ ﻭ
ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺪﺭﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻥ
ﻘﺴﻤﺖ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﮔﺮ
ﮐسی اﺧﻠﺎق
ﻨﻴک ﺒﻴﺎﺑﺪ.
ﺍﻳﻥ اﮔﺮ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﮑﺎنی
ﺒﺎﺷﺪ ﺟﺎﻯ هر
ﮐس ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺎ ﺩﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻣل
اﺧﻠﺎقی اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﻭغ
گفتن مداوم
اﺳﺖ. ﻭﺗﺮک
آﻧﻬﺎ ﻣﻘﺪﻣﻪ
اﺧﻠﺎق ﻨﻴک
ﺠﺴﺘﻥ در سلوک
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘﻠﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻭﻟﻴﻪ
ﻭﺑﺸﺎﺭﺍﺕ ﻭﺍﻭﺍﺋل
ﺒﻬﺸﺖ ﻭ در آخر
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺩﺭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﺧﺪﺍ
ﺍﻭﺍﺳﻄ ﺒﻬﺸﺖ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﻮﻗتی
ﺒﭙﺎﮐی ﻨﻔس
ﻭﻧﻴﮑﻰ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺭﺳﻴﺪ در
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺑﻬﺸﺖ
شهودی ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟکی ﺒﻨﺠﺎﺕ
ﻭ شهود نهائی ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ.و
بأندیشان
بقهقرای نسخ
ومسخ و باد تر
میرسانند.

حدیث 2099 -
ﻣﺴﻠم اﺯ
ﺃﺳﻴﺮ ﺑﻥ عمرﻭ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪﻭﻗتی
کاﺭﻭﺍﻥ ﻴﻤﻥ
ﺮﺳﻴﺪ ﻋﻤﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﮐﺪﺍم
ﻴک اﺯﺷﻤﺎ
ﺍﻭﻳس ﺑﻥ عاﻣﺮ
ﺍﺳﺖ؟ ﺍﻭﻳس
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻌﺮفی
کرﺩﻭ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻗﺒﻴﻠﻪ ﻭ
ﺷﻬﺮ ﻗَﺮَﻥ
هستم .ﻋﻤﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺗﻮ
ﻗﺒلا ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﭙﻴسی ﺪﺍﺷﺘﻰ ﻭ
ﺑﺠﺰ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ ﻳک
ﺴﮑﻪ ﺪِﺭﻫﻢ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺸﻔﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻰ. ﮔﻔﺖ
ﺍﺭﻯ. ﻭ ﺍﻳﺎ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺪﺍﺭﻯ
ﮔﻔﺖ ﺍﺭﻯ .ﺳﭙس
ﻋﻤﺮﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
گفت ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻨﻴﺪم که
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻴﺄﺗتی
اﻠﻴﮑم اﻭﻳس
ﺑﻥ عاﻣﺮ مع
اﻣﺪﺍﺩ ﺍﻫل اﻟﻴﻤﻦ
ﻣﻥ ﻤﺮﺍﺩ ثمّ
ﻤﻥ ﻘَﺮَﻥ،
ﮐﺎﻥ ﺑﻪ ﺑﺮﺹ
ﻓﺒﺮء ﻣﻨﻪﺍ
ﻟﺎ ﻣﻮضع ﺪﺭﻫم
اﻭﻳس ﺑﻥ عاﻣﺮ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ
اﻣﺪﺍﺩ ﻳﻤﻥ
ﻨﺰﺩ ﺷﻤﺎ
ﻣﻴﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺒَﺮَﺹ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻥ ﺸﻔﺎ
ﻳﺎﻓﺖ ﻣﮕﺮ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ ﻳک
ﺴﮑّﻪ ﺩﺭﻫﻢ. ﻟﻪ
ﻭﺍﻟﺪة ﻫﻮ
ﺑﻬﺎ ﺑِﺮّ ﻟﻮ
ﺍﻗﺴم علی الله
ﻟﺄﺑﺮّﻩ ﻭﻯ
ﻤﺎﺩﺭﻯ ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻭﺭﺍﻯ
ﻤﺎﺩﺭﺵ ﺑِﺮۀ
ﻭ ﺷﻔﺎ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻗﺴم ﺨﺪﺍ
ﻳﺎﺩ ﮐﻨﺪ ﻫﺮ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻓﺄﻥ
اﺳﺘﻄﻌﺖ ﺍﻥ
ﻴﺴﺘﻐﻔﺮ ﻟک
ﻔﺄﻓﻌﻠﻮﺍ
اﮔﺮ ﺍﻯ عمر ﺗﻮ
ﺍﻧﺴتی کاﺭﻯ
ﮑﻨﻰ ﮐﻪ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﮐﻨﺪ ﺍﻳﻥ
کاﺭﺭﺍ ﺑﮑﻦ.
ﺳﭙس ﻋﻤﺮ ﮔﻔﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻥ
اﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﮐﻥ
ﻮ ﺃﻭﻳس ﭼﻨﺎﻥ
کرﺩ. ﻣﻌﻠﻮم
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻋﻤﺮ
ﺣتی ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻮﻓق
ﺒﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻧﺸﺪﻩ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻧﺠﺎتی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ عمر
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺍﺯ
ﻋﺪم ﺴﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴکند
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺍﻣﺮﻳﺴﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎم
هرﺯﻣﺎﻥ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
ﺠﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﺷﻔﺎﻋﺖ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟک
ﺒﭙﺬﻳﺮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﭼﻨﻴﻥ ﺪﻋﺎﺋی
ﺒﺘﻨﻬﺎئی
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ
ﭼﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺩﻋﺎ
ﻧﮑﺮﺩ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﺍﺑﺮﻭﻯ ﺒﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻭﻳس ﺩﺍﺷﺖ.
ﺍﻭﻳس سمبول
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﻘﺶ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻃﻠﺐ
ﻣﻐﻔﺮﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﻭ
ﺷﺒﻴﻪ ﮐﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻮﻯ اﺳﺖ.
ﺳپس ﻋﻤﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﻘﺼﺪ
ﮐﺠﺎ ﺩﺍﺭﻯ؟
ﮔﻔﺖ ﺑﮑﻮﻓﻪ ﻣﻴﺮﻭﻡ.
ﮔﻔﺖ ﺍﻳﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ
ﺑﻌﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﮐﻮﻓﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﺑﻨﻮﻳﺴﻢ.
ﺍﻭﻳس ﮔﻔﺖ ﻧﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺮﺩم
عاﺩﻯ گرﺩ ﻭ
ﺧﺎکی ﺒﺎﺷﻢ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﺤﺎل ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻥ
ﻤﺤﺒﻮﺏ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻯ عمر
ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻋﻤﺮ
ﺑﺎﺯ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺖ: اﻥّ
ﺨﻴﺮ
ﺍﻟﺘﺎﺑﻌﻴﻦ
ﺭﺟل ﻴُﻘﺎل ﻠﻪ
ﺍﻭﻳس ﻭ ﻟﻪ ﻭﺍﻟﺪة
ﻭ ﮐﺎﻥ ﺒﻪ
ﺑﻴﺎﺽ
ﻓﻤُﺮّﻭﻩ
ﻓﻠﻴﺴﺘﻐﻔﺮ ﻟﮑم
ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺘﺎﺑﻌﺎﻥ ( سالک
ﺴﻠﻮﮐﻰ)
ﻭﻋﺎﻣل آﻥ ﺪﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻭ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺩﺭ
ﺍﺣﮑﺎم ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﻭﻳس
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮ ﺍﻭ
ﮔﺬﺭﻯ کنید ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻤﺎ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﮐﻨﺪ. ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ هم
عصر ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺻﺤﺎﺑﻪ ﻭ ﮐﺴانی
که ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺴﻠﻮکی
کرﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺗﺎﺑﻌﻴﻦ ﻭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺒﺎﺯ
ﺑﻌﺪﻯ ولایت ﺮﺍ
ﺗابع ﺘﺎﺑﻌﻴﻦ
می گوﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻓﻘﻄ
ﺘﺒﻌﻴﺖ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﺿﻤﻨﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺪﻳمی ﻴﻤﻥ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺍﻏﻠﺐ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺵ ولایت
چهارم ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ (ﺗُﺒَّﻊ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺒﻌﻴﺖ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
عبادی ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ولایت
های شش گانه آشناﺍﺧﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎم ﻤﻤﮑﻦ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺍﻭﻳس
ﮐسی ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﺭﻳﺎﻓﺖ و
شناخت رؤیائی
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ ﺩﺭ رؤیا
ﻭﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺍﺷﻨﺎ
ﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل شهود
پنجم محمد
ﺍﺷﻨﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻭﻳس ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰو
قرّه .

حدیث 1912 -
ﺍﺑﻮ ﺩﺍﻭﺩ ﺍﺯ
ﺍﺑﻮ ﺍﻣﺎﻣﻪ
ﺍﻟﺒﺎﻫﻠﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﻧﺎ
ﺯﻋﻴم ﺒﺒﻴﺖ فی
ﺮﺑﺾ ﺍﻟﺠنّة
ﻟﻤﻥ ﺘﺮک اﻟﻤﺮاء
ﻭ ﺍﻥ کاﻥ
ﻤُﺤﻘّﺎ ﻣﻥ
ﻤﺪعی ﻭ ﺿﺎﻣﻥ
ان هستم ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺗﺮک
ﺘﻈﺎﻫﺮ ﺑﮑﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺣقّ
اﻭنیز ﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺁﻥ و
در ﻗﺴﻤﺖ ﺍﻭل
ﺒﻬﺸﺖ ﻭﻣﺤل
ﺮﺑﺎﻃ ﺁﻥ
ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺒﻴت
ﻭﺳﻄ اﻟﺠنّة
ﻟﻤﻥ ﺘﺮک
اﻟﮑﺬﺏ ﻭ ﺍﻥ
کاﻥ ﻤﺎﺯﺣﺎ ﻭ
من ﺿﺎﻣﻥ
ﺨﺎﻧﻪﺍﻯ ﺪﺭ
ﻭﺳﻄ ﺑﻬﺸﺖ
برای او ﻫﺴﺘﻢ
ﺍﮔﺮ ﮐﺬﺏ ﻭ
ﺩﺭﻭﻏﮕﻮئی ﺮﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺸﻮخی گفته
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﻴﺖ
فی اﻋلی
اﻟﺠنّة ﻟﻤﻥ
ﺤَﺴَﻥ ﺨُﻠﻘﻪ ﻭ
ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺪﺭﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻥ
ﻘﺴﻤﺖ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﮔﺮ
ﮐسی اﺧﻠﺎق
ﻨﻴک ﺒﻴﺎﺑﺪ.
ﺍﻳﻥ اﮔﺮ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﮑﺎنی
ﺒﺎﺷﺪ ﺟﺎﻯ هر
ﮐس ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺎ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣل
اﺧﻠﺎقی اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﻭغ گف
تن مداوم اﺳﺖ.
ﻭﺗﺮک آﻧﻬﺎ
ﻣﻘﺪﻣﻪ اﺧﻠﺎق
ﻨﻴک ﺠﺴﺘﻥ در
سلوک اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘﻠﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ اﻭﻟﻴﻪ
ﻭﺑﺸﺎﺭﺍﺕ
ﻭﺍﻭﺍﺋل
ﺒﻬﺸﺖ ﻭ در آخر
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺩﺭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﺧﺪﺍ
ﺍﻭﺍﺳﻄ ﺒﻬﺸﺖ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﻮﻗتی
ﺒﭙﺎﮐی ﻨﻔس
ﻭﻧﻴﮑﻰ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺭﺳﻴﺪ در
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺑﻬﺸﺖ
شهودی ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟکی ﺒﻨﺠﺎﺕ
ﻭ شهود نهائی ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ اویس
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺭﺍﻩ
ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻮﺍﺻل ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﻳﻥ ﭽﻨﻴﻦ ﺩﺭ
ﺍﺳﻠﺎم عمل کرﺩﻩ
ﺍﻭﻳس ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺭﻭﺵ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﻭیسی گفته
ﺍﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺵ ﻋﻤلی
اﻭﻳﺴﻰ ﻣﻌﺮفی
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺳﺎﻟک ﻮ ﻳﺎ
ﺑﻤﻌﺮفی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺣتی اﮔﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﺑﻮﻯ ﻤﻌﺮفی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻥ ﭙﻴﺶ
ﺍﻣﺪ ﻭﻫﺮ
ﻣﻘﺎم ﺰﻣﻴﻨﻰ
بشری ﺑﻨﺎﻡ
مقام پنج تن
آل عبا و ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺣﻀﻮﺭﻯ
اﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ
ﺍﻭل ﻤﺎﻩ ﻣﻪ 1990 ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺍیم ﺪﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻬم اﺯ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺣﻘﺎﻧﻴﺖ ﻭ
ﺣﻘﻴ قی ﺒﻮﺩﻥ
آﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﻥ
ﺪﻟﻴل ثاﺑﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺍﻭﻳس
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺮﻗﻪ ﻭﻗﺒﺎئی
وصله دار
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﻯ
ﺪﺍﺩﻩ ﺷﺪ ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻣﻴﺮﺍثی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺻﻮﻓﻴﻪ ﺍﻥ
ﺨﺮﻗﻪ ﻭ ﻳﺎ
ﭼﻬل ﺘﮑّﻪ ﺭﺍ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺗﺎﺳﻴس
ﻳک ﻤﮑﺘﺐ ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﻑ ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎل
ﺪﺭﻋﻤﻞ تربیت
سلوکی دیگران
ﺑﺮﺍﻯ آﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖﻫم هست .ﻣﮑﺘﺐ
ﺍﻭ ﻳک ﻤﺬﻫﺐ
ﺩﻳنی ﻨﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ یک ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻋﻤلی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ اﺯ
ﻣﺘﺪﻫﺎﻯ عملی ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ الهی
اﻭ ﺍﺳﺖ. روش سلوک
اویسی را خود
محمد  در
روش زردشتی قریش
بدون حضر مربی
الهی محمد
اورا بشهود
برتر قائم
رساند.

حدیث
2100 – از پیامبر نقل
میکنند که
فرمود اﻟﻤﺴﻠم
اﺫﺍ ﺿﻌﻒ ﻣﻥ
اﻟﮑِﺒَﺮ
ﻳﺄﻣﺮ الله
ﺍﻟﻤﻠﻚ ﺃﻥ
ﻴﮑﺘﺐ ﻟﻪ فی
ﺤﺎلة ﺗﻠﻚ ﻣﺎ
ﮐﺎﻥ ﻴﻌﻤﻞ ﻭ
ﻫﻮ ﺷﺎﺏ ﻧﺸﻴﻄ
ﻤﺠﺘمع ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
(ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﻮ مؤمن
ﺒﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ) ﺩﺭ
ﺿﻌﻒ ﭘﻴﺮﻯ که
ﺭﺳﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻔﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺤﺎﻓﻈ اﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺒﺮﺍﻳﺶ
ثوﺍﺏ
ﺑﻨﻮﻳﺴﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻮﺍنی اﻭ
ﺩﺭ ﺟﻤﻊ ﻭ ﺟﻮﺭ
ﻭ ﻓﻌﺎﻝ ﺩﺭ (ﺟمع
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ) الهی
ﺨﻮﺩ ﻳﺎ (ﺟم
ﺒﻮﺩﻥ ) ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍم ﺪﺭ
ﭘﻴﺮﻯ ﺨﺮفتی
ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺩﺭ ﮐﻤﺎل
ﻨﻴﺮﻭﻯ عقلی هستنذ
ﺣتی ﺒﻴﺶ ﺍﺯ
ﺟﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ
ﻋﻤﺮ ﻧﻘﺺ
ﻋﻘلی ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﭼﻮﻥ
ﺒﭽﻪ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻟﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﮐﻮﺩکی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺭﻭﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﻴﺎﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

حدیث
2101 - ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ120 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻟﻌﻤﺮ
ﺍﻟﺬﻯ ﺃﻋﺬﺭ الله
ﻓﻴﻪ ﺍلی اﺑﻥ
ﺁﺩﻡ ﺳﺘّﻮﻥ
ﺴنة ﻃﻮل عمری
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻌﺬﻭﺭ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ ﺩﺭ
ﺷﺼﺖ ﺳﺎﻟگی
اﺳﺖ. ( ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل ﻮ
ﺁﺩم الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺴﻠﻮک ﻮ ﻓﺮﺻﺖ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣﻰ
و نوع برتر
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ ﺩﻳﺮ
ﺁﻏﺎﺯ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﻃﺒﻌﺎ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺳﻠﻮﻙ الهی ﺮﺍ ﺁﻏﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭلی
ﺘﻨﺒلی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻤﻬﻠﺘﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﺼﺖ ﺳﺎﻟﮕﻰ ﻭ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻥ
ﺤﺪﻭﺩﻫﺎ ﺍﺳﺖ.ﻫﻤﻴﺸﻪ
سعی ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩم ﺮﺍ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺰﻳﺎﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﺭﺟﺴم ﻮ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻏﺎﺯﺵ ﻣﻬﻢ ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺘﻠﺎﺵ ﻭ ﺩﺭک
ﺴﺎﻟﻚ ﻭ ﮐﻤک
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻦ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل نیز ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی عرش درحدیث 1912 -
ﺍﺑﻮ ﺩﺍﻭﺩ ﺍﺯ
ﺍﺑﻮ ﺍﻣﺎﻣﻪ
ﺍﻟﺒﺎﻫﻠﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﻧﺎ
ﺯﻋﻴم ﺒﺒﻴﺖ فی
ﺮﺑﺾ ﺍﻟﺠنّة
ﻟﻤﻥ ﺘﺮک اﻟﻤﺮاء
ﻭ ﺍﻥ کاﻥ
ﻤُﺤﻘّﺎ ﻣﻥ
ﻤﺪعی ﻭ ﺿﺎﻣﻥ
ان هستم ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺗﺮک
ﺘﻈﺎﻫﺮ ﺑﮑﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺣقّ
اﻭنیز ﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺁﻥ و
در ﻗﺴﻤﺖ ﺍﻭل
ﺒﻬﺸﺖ ﻭﻣﺤل
ﺮﺑﺎﻃ ﺁﻥ
ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺒﻴت
ﻭﺳﻄ اﻟﺠنّة
ﻟﻤﻥ ﺘﺮک
اﻟﮑﺬﺏ ﻭ ﺍﻥ
کاﻥ ﻤﺎﺯﺣﺎ ﻭ
من ﺿﺎﻣﻥ
ﺨﺎﻧﻪﺍﻯ ﺪﺭ
ﻭﺳﻄ ﺑﻬﺸﺖ
برای او ﻫﺴﺘﻢ
ﺍﮔﺮ ﮐﺬﺏ ﻭ
ﺩﺭﻭﻏﮕﻮئی ﺮﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺸﻮخی گفته
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﻴﺖ
فی اﻋلی
اﻟﺠنّة ﻟﻤﻥ
ﺤَﺴَﻥ ﺨُﻠﻘﻪ ﻭ
ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺪﺭﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻥ
ﻘﺴﻤﺖ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﮔﺮ
ﮐسی اﺧﻠﺎق
ﻨﻴک ﺒﻴﺎﺑﺪ.
ﺍﻳﻥ اﮔﺮ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﮑﺎنی
ﺒﺎﺷﺪ ﺟﺎﻯ هر
ﮐس ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺎ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣل اﺧﻠﺎقی
اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﻭغ گف تن
مداوم اﺳﺖ.
ﻭﺗﺮک آﻧﻬﺎ
ﻣﻘﺪﻣﻪ اﺧﻠﺎق
ﻨﻴک ﺠﺴﺘﻥ در
سلوک اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘﻠﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻭﻟﻴﻪ
ﻭﺑﺸﺎﺭﺍﺕ
ﻭﺍﻭﺍﺋل ﺒﻬﺸﺖ
ﻭ در آخر ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺩﺭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﺧﺪﺍ
ﺍﻭﺍﺳﻄ ﺒﻬﺸﺖ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﻮﻗتی
ﺒﭙﺎﮐی ﻨﻔس
ﻭﻧﻴﮑﻰ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺭﺳﻴﺪ در
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺑﻬﺸﺖ
شهودی ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟکی ﺒﻨﺠﺎﺕ
ﻭ شهود نهائی ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ.

حدیث 2102 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ۱۲۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻃﺎﻋﻮﻥ ﺒﺎ ﻣﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻦ. ﺍﻣام
ﻔﺮﻣﻮﺩ: عذﺍﺏ
الله ﻟﻘﻮم ﻮ
ﺭﺣمة ﻟﺂﺧﺮﻳﻦ
ﻗﺎﻟﻮﺍ ﻭ ﮐﻴﻒ
ﺗﮑﻮﻥ اﻟﺮﺣمة
ﻋﺬﺍﺑﺎ ﻗﺎل
ﺃﻣﺎ ﺗﻌﺮﻓﻮﻥ
ﺃﻥ ﻨﻴﺮﺍﻥ
ﺠﻬﻨّﻢ ﻋﺬﺍﺏ
ﻋلی اﻟﮑﻔّﺎﺭ
ﻭ ﺧﺰنة ﺟﻬﻨم
ﻤﻌﻬﻢ ﻓﻴﻬﺎ
ﻓﻬﻰ ﺭﺣمة
ﻋﻠﻴﻬم ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺽ ﻋﺬﺍﺏ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻘﻮمی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺣﻤﺖ ﺍﺳﺖ.(ﻗﻮﻣﻰ
ﻳﻌنی گرﻭهی
ﻤﺮﺩﻡ ﻭ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪ (ﺍﻭم ﻮ
ﺳﻠﻮﻙ) ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺗﻤﺎم
ﺤﺠّﺘﻬﺎﺑﺴﻠﻮک
الهی ﻨمی
ﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻃﺎﻋﻮﻥ
ﻮﺑﻴﻤﺎﺭﻯ هاﻯ
ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﻮﻟﻨﺎﮐﺘﺮ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ هرﮔﻮﻧﻪ
ﺩﻓﺎعی ﺒﻮﺩ. ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻏﻀﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﺪﻩﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻭﻋﺪﻩﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﺒﺘﻠﺎ
ﻧﻤﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﮐﻤﺘﺮ ﺗﻤﺎس
ﺑﺎ ﻣﺮﺩم
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺭﺣﻤﺖ ﻃﺎﻋﻮﻥ
ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﺟﻤﻌﻴﺖ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮐمی
غذا ﻭ ﭼﺎﺭﻩ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
بی اﻧﻀﺒﺎﻃﻰ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺎ
ﺑﻮﺩ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﺎﺟﺮﺍئی
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺨﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻃﺎﻋﻮﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻭﺿﺎﻉ ﺑﻬﺪﺍﺷﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﻃﺎﻋﻮﻥ
کشته ﻧﺸﻮﻧﺪ
ﺩﺭ ﮐثرﺕ
ﺟﻤﻌﻴﺖ ﺟﻬﺎﻥ
گرﺳﻨگی ﻮ
ﺟﻨﮕﻬﺎ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
ﺑﺎﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
بنظر علم ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺗﻌﺎﺩل ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺿﺮﺑﻪ ﻣﻬﻠک
اﮐثرﻳﺖ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺰﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﮔﺮ
ﺯﻭﺩﺭس ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﺋﻰ
ﭼﻮﻥ ﻄﺎﻋﻮﻥ
ﺒﻨﻔﻊ ﺍﻧﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺯﻭﺩ
ﺗﺮ ﻭ ﮐﻤﺘﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻔﺴﺎﺩ
ﺭﻭحی ﻮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﺒﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ کاﻓﺮﺍﻥ ﻮ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ الهی
اﺳﺖ. نمی ﺘﻮﺍﻥ
گفت ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺼﻮﻧﻴﺖ
ﻃﺒیعی ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﺁﻧﺎﻥ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺍﻧﺪک
هستند ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﻣﻬمی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﻃﺎﻋﻮﻥ ﺸﺪﻩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺁﺭﺍﻡ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻘﺶ ﻣﻬمی ﺪﺭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺟﺴم
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺮﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻣﺎﺩگی
ﺒﺮﺍﻯ
کوﭼﮑﺘﺮﻳﻥ
ﻀﺮﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺪﺍﺷﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻥ
ﺮﺣﻤﺖ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﺍﻣﺎم
ﻔﺮﻣﻮﺩ ﻣﮕﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم
عذﺍﺏ ﮐﻔﺎﺭ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺘﺼﺪﻳﺎﻥ
ﺠﻬﻨﻢ (ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ تا زنده
هستند ) ﺁﺗﺶ
ﺭﺣﻤﺖ اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﺩﺍم که ﻣﺮگ
ﺒﺎ ﻃﺎﻋﻮﻥ
عذﺍﺏ ﺩﻧﻴﻮﻯ
اﺳﺖ ﺗﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﻓﺴﺎﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﻨفع
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. (ﮐﻔّﺎﺭ)
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭلی غیر ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ (ﻣﺸﺮﻙ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺠﻬﻨمی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﮐﻔﺎﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

حدیث
2103 - ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ۱۲۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺸﺎﻥ
گفتند ﮐﻪ
ﻗﻮمی دﺭ ﺷﻬﺮﻯ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻃﺎﻋﻮﻥ ﺸﺪﻧﺪ
ﺁﻳﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﺮ ﺩﻳﮕﺮی
ﺑﺮﻭﻧﺪ؟ ﺍﻣﺎم گفت
ﺁﺭﻯ. ﺳﭙس ﮔﻔﺖ ﺪﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﻟﻔﺮﺍﺭ ﻣﻥ
اﻟﻄﺎﻋﻮﻥ
کاﻟﻔﺮﺍﺭ ﻣﻥ
اﻟﺰَﺣﻒ ﮐﻪ
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻄﺎﻋﻮﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﺮﺍﺭ
ﺩﺭ ﻳک ﺤﻤﻠﻪ
ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪ ﺟﻨگ
اﺳﺖ ( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﮔﻔﺖ
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻫﺮ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻯ ﺗﺮک
عزﻟﺖ ﮔﺎﻩ
ﺳﻠﻮک ﻨﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺣتی ﺒﻘﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺑﻮﺩﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎ
ﺩﺭ ﺣﮑم
اﻳﻤﺎﻥ ﻘﻮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﮐّل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﻔﻆ ﺣﻴﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺁﻧﺮﺍ
ﭼﻮﻥ ﻔﺮﺍﺭ ﺩﺭ
ﺟﺒﻬﻪ ﺟﻨگ ﺒﺎ
ﺣﻤﻠﻪ ﺩﺷﻤﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭلی
اﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﻣﻨﺘﻘل
گرﺩﻧﺪ ﻭﺷﻬﺮ
ﻋﻮﺽ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻗﺘﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺩﺭﺷﮑﻞ
ﺩﺳﺘﻪ ﺟمعی ﺁﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻥ
ﻤﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ
ﻣﻨﻄق ﻤﺎﺩﻯ
ﮐﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﻭﺣتی
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻌﺎﺻﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﺳﺮﺍﻧﻪ ﭼﻨﻴﻥ
کند ﺷﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟم ﺒﻤﺎﻧﺪ
ولی ﻴﻬﻤﻴﻥ
ﺪﻟﻴل بی اﻋﺘﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺘﻮﮐل الهی
ﺪﺭ ﺧﻮﻳﺶ ﻭ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻭ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎل هر
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪ ﻭ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤل
ﺴﺎﻟﻚ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺗﻮﮐل الهی
ﺨﻮﻳﺶ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺭ ﺗﻮﮐل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍنیم
ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪﺗﻐﻴﻴﺮ ﺷﻬﺮ
ﺃﻣﺮ ﻏﻠطی اﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﻳﺪ
ﻗﺒل اﺯ ﻇﻬﻮﺭ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻤﻮﺭﺩ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﺣﺘﻤﺎل
ﺒﺮﻭﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﺮ ﻫﻤﻴﻦ.
ﻭ الّا ﺍﮔﺮ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ گفت
ﺑﻘﻴﻪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪﻧﺪ ﮐﺎﻣل
ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﺮﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺷﻬﺮ ﮐﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ.
(ﺯﺣﻒ) ﻳﻮﺭﺵ
ﺑﺰﺭگ ﺪﺷﻤﻦ ﻭ
ﺳﭙس ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ
کلّی ﺪﺭ ﺟﺒﻬﻪ
ﺧﻮﺩﻯ اﺳﺖ.

حدیث
2104 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ۱۲۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺳﻮآل ﻔﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻄﺎﻋﻮﻥ ﻣﻮﺍفق
اﻳﻥ هجرﺕ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﻓﺰﻭﺩ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻳﻢ
ﮐﻪ ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﻃﺎﻋﻮﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﺟبهه جنگ
ﺩﺷﻤﻦ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺁﺭﺗﺶ
ﺧﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳطی
ﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﻣﺮﺯﻫﺎ ﻭ
ﺟﺒﻬﻪﻫﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. (ﮐﻪ
فرﺍﺭ ﺍﺯ
ﺟﺒﻬﻪ
ﺑﺒﻬﺎﻧﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﻔﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﺧﻄ ﺪﻓﺎعی
اﺳﺖ) ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻄﺎﻋﻮﻥ اﺗﻔﺎق
اﻓﺘﺎﺩ
ﭘﺴﺘﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻓﺮﺍﺭ ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
(ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺪﺭﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻪ
ﺟﺒﻬﻪﺍﻯ ﺒﻮﺩ
ﻭﻧﻪ ﺧﻄ
ﺪﻓﺎﻋﻰ. ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﭽﻨﺪ
ﺭﻭﺯﻯ کهﺟﻨگ
ﺒﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﺸﺪ.
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﮐﻪ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺍﺭﺍضس
ﺪﻭﻟﺖ ﺍﺳﻠﺎمی
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺟﺒﻬﻪ ﺩﻓﺎغی
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺟﺒﻬﻪ ﺟﻨگ
ﺒﺎ ﺩﺷﻤﻥ ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ ﺍﺯ
ﺩﺷﻤﻥ ﺸﻴﻄﺎﻥ
ﻨﻔس ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭ ﺍﻫﺮﻳﻤﻥ
اﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎلی
ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻄﺎﻋﻮﻥ ﻮ
ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺨﺖ ﻭ ﻣﺸﮑل
اﺳﺖ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺗﻮﮐل ﺨﻮﺩ
ﭼﻘﺪﺭ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
هرﭼﻪ ﮔﻔﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻴﻥ
ﺤﺪﻳث ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻭﺭ ﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﺟﺒﻬﻪ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻤﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺍﻣﺎم
کاﻇم اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ ﺁﻳﺎ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻭﺑﺎئی ﺸﻬﺮ ﻭ
ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺯﻳﺴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﻮﺽ ﮐﻨﺪ؟
ﺍﻣﺎم ﻔﺮﻣود ﻴﻬﺮﺏ
ﻣﻨﻪ ﻣﺎ لم ﻴقع
فی ﻤﺴﺠﺪﻩ
ﺍﻟﺬﻯ ﻴﺼﻠّﻯ
ﻔﻴﻪ ﻓﺎﺫﺍ ﻭ
قع فی ﺃﻫل
ﻤﺴﺠﺪﻩ ﺍﻟﺬﻯ
ﻴﺼﻠّﻯ ﻔﻴﻪ ﻓﻠﺎ
ﻳﺼلح اﻟﻬﺮﺏ
ﻣﻨﻪ ﺍﺯﺁﻥ
ﻮﺑﺎ ﻓﺮﺍﺭ
ﮐﻨﺪ ﺑﺸﺮﻃ
اﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ هنوز
ﺑﻤﺴﺠﺪ (ﺟﺎﻯ
عزﻟﺖ ﻭ ﺳﺠﻮﺩ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﻳﺎ ﺧﺎﻧﻪ
ﻭ ﻣﺴﺠﺪ ﺍﻭ
ﻭﻳﺎ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻭﺣتی ﺪﺭﮐﻮﻩ
ﻭﮐﻤﺮ ﻭ ﻫﺮ
ﺩﻳﺮﻯ) ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻮﻥ
ﺒﺪﺍﻧﺠﺎ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻫل
ﻤﺴﺠﺪ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻠﺎح ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻓﺮﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺒﻤﺤل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﺤل ﺒﺎﻋث
ﺍﻧﺘﻘﺎل
ﻤﻴﮑﺮﺏ ﻣﺮﺽ
ﺑﻨﻘﺎﻃ ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻨﻤﻮﻧﻪ ﺟﺎﻟﺐ
ﻭ ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺋﺐ ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺨﺸﻨﺎﻣﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎم
ﻤﺮﺩم ﻴک ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻭﺳیع ﺒﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ الهی اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

حدیث 2104 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ۱۲۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺳﻮآل ﻔﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻄﺎﻋﻮﻥ ﻣﻮﺍفق
اﻳﻥ هجرﺕ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﻓﺰﻭﺩ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻳﻢ
ﮐﻪ ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﻃﺎﻋﻮﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﺟبهه جنگ
ﺩﺷﻤﻦ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺁﺭﺗﺶ
ﺧﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳطی
ﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﻣﺮﺯﻫﺎ ﻭ
ﺟﺒﻬﻪﻫﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. (ﮐﻪ
فرﺍﺭ ﺍﺯ
ﺟﺒﻬﻪ
ﺑﺒﻬﺎﻧﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﻔﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﺧﻄ ﺪﻓﺎعی
اﺳﺖ) ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻄﺎﻋﻮﻥ اﺗﻔﺎق
اﻓﺘﺎﺩ
ﭘﺴﺘﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻓﺮﺍﺭ ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
(ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺪﺭﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻪ
ﺟﺒﻬﻪﺍﻯ ﺒﻮﺩ
ﻭﻧﻪ ﺧﻄ
ﺪﻓﺎﻋﻰ. ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﭽﻨﺪ
ﺭﻭﺯﻯ کهﺟﻨگ
ﺒﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﺸﺪ.
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﮐﻪ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺍﺭﺍضس
ﺪﻭﻟﺖ ﺍﺳﻠﺎمی
ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺟﺒﻬﻪ ﺩﻓﺎغی
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺟﺒﻬﻪ ﺟﻨگ
ﺒﺎ ﺩﺷﻤﻥ ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ ﺍﺯ
ﺩﺷﻤﻥ ﺸﻴﻄﺎﻥ
ﻨﻔس ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭ ﺍﻫﺮﻳﻤﻥ
اﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎلی
ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻄﺎﻋﻮﻥ ﻮ
ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺨﺖ ﻭ ﻣﺸﮑل
اﺳﺖ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺗﻮﮐل ﺨﻮﺩ
ﭼﻘﺪﺭ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
هرﭼﻪ ﮔﻔﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻴﻥ
ﺤﺪﻳث ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻭﺭ ﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﺟﺒﻬﻪ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻤﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺍﻣﺎم
کاﻇم اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ ﺁﻳﺎ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻭﺑﺎئی ﺸﻬﺮ ﻭ
ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺯﻳﺴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻮﺽ
ﮐﻨﺪ؟ ﺍﻣﺎم
ﻔﺮﻣود ﻴﻬﺮﺏ
ﻣﻨﻪ ﻣﺎ لم ﻴقع
فی ﻤﺴﺠﺪﻩ
ﺍﻟﺬﻯ ﻴﺼﻠّﻯ
ﻔﻴﻪ ﻓﺎﺫﺍ ﻭ
قع فی ﺃﻫل
ﻤﺴﺠﺪﻩ ﺍﻟﺬﻯ
ﻴﺼﻠّﻯ ﻔﻴﻪ ﻓﻠﺎ
ﻳﺼلح اﻟﻬﺮﺏ
ﻣﻨﻪ ﺍﺯﺁﻥ
ﻮﺑﺎ ﻓﺮﺍﺭ
ﮐﻨﺪ ﺑﺸﺮﻃ
اﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ هنوز
ﺑﻤﺴﺠﺪ (ﺟﺎﻯ
عزﻟﺖ ﻭ ﺳﺠﻮﺩ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﻳﺎ ﺧﺎﻧﻪ
ﻭ ﻣﺴﺠﺪ ﺍﻭ
ﻭﻳﺎ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻭﺣتی ﺪﺭﮐﻮﻩ
ﻭﮐﻤﺮ ﻭ ﻫﺮ
ﺩﻳﺮﻯ) ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻮﻥ
ﺒﺪﺍﻧﺠﺎ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻫل
ﻤﺴﺠﺪ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻠﺎح ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻓﺮﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺒﻤﺤل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﺤل
ﺒﺎﻋث ﺍﻧﺘﻘﺎل
ﻤﻴﮑﺮﺏ ﻣﺮﺽ
ﺑﻨﻘﺎﻃ ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻨﻤﻮﻧﻪ ﺟﺎﻟﺐ
ﻭ ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺋﺐ ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺨﺸﻨﺎﻣﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎم
ﻤﺮﺩم ﻴک ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻭﺳیع ﺒﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ الهی اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

حدیث 2105 -
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ122 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ
ﻘﻮﻣﺎ ﻣﻥ بنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻫﺮﺑﻮﺍ ﻣﻥ
ﺒﻠﺎﺩﻫم ﻤﻥ
اﻟﻄﺎﻋﻮﻥ ﻭﻫم
اﻟﻮﻑ ﺣﺬﺭ
ﺍﻟﻤﻮﺕ
ﻓﺄﻣﺎﺗﻬم
الله فی ﺴﺎعة
ﻭﺍﺣﺪة ﻓﻌﻤﺪ
ﺃﻫل ﺘﻠک
اﻟﻘﺮیة
ﻓﺤﻈﺮﻭﺍ
ﻋﻠﻴﻬﻢ ﺣﻈﻴﺮة
ﻓﻠم ﻴﺰﺍﻟﻮﺍ
ﻓﻴﻬﺎ ﺣﺘّﻯ
ﻨﺨﺮﺕ
ﻋﻈﺎﻣﻬﻢ ﻓﺼﺎﺭﻭﺍ
ﺭﻣﻴﻤﺎ ﻓﻤﺮّ ﺑﻬم
ﻨﺒﻰّ ﻣﻥ
ﺃﻧﺒﻴاء ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻓﺘﻌﺠﺐ ﻣﻨﻬم
ﻮﻣﻥ کثرة
ﺍﻟﻌﻈﺎم
اﻟﺒﺎﻟیة
ﻓﺄﻭحی الله
ﻋﺰّ ﻭ ﺟل
اﻟﻴﻪ ﺃﺗﺤﺐ
ﺃﻥ اﺣﻴﻴﻬم ﻠک
ﻔﺘﻨﺬﺭﻫﻢ؟
ﻓﻘﺎل ﻨﻌم ﻴﺎ
ﺭﺏّ ﻓﺄﻭﺣﻰ الله
ﻋﺰ ّﻭﺟﻞ ﺃﻥ
ﻨﺎﺩﻫم ﻔﻘﺎﻝ
ﺃﻳّﺘﻬﺎ
ﺍﻟﻌﻈﺎم
اﻟﺒﺎﻟیة
ﻗﻮمی ﺒﺎﺫﻥ الله
ﻋﺰّ ﻭﺟﻞ
ﻓﻘﺎﻣﻮﺍ
ﺃﺣﻴاءا
ﺃﺟﻤﻌﻮﻥ
ﻳﻨﻔﻀﻮﻥ اﻟﺘﺮﺍﺏ
ﻋﻥ ﺮؤﺳﻬم ﻗﻮمی اﺯ
ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
قشری غیر سالک
اﺯ ﺗﺮس ﻃﺎﻋﻮﻥ
اﺯ ﺳﺮ ﺯﻣﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﻓﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻭ
ﺗﺮﺳﺎﻥ اﺯ
ﻣﺮگ ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻳک ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺃﻫل ﺁﻥ
ﻗﺮﻳﻪ ﺍﺟﺴﺎﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﺤﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺁﻧﻘﺪﺭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺎل
ﻤﺎﻧﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻮﺳﻴﺪ (
ﻗﻮﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥاﻭم
کننده قشری
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺻﺎﺩق
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ (ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ)
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺮاء ﻄﻠﺐ ﻭ
ﺧﺪﺍ ﺟﻮﻯ عامل
که ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻔﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺗﺮک ﺴﻠﻮک الهی
ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻭلی ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ الهی
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ (ﺍﻫل
ﻘﺮﻳﻪ) ﻳﻌنی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ (ﻗﺮﻩ
ﺩﺍﺭ) ﻭﻋﺎﻣﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺣﺼﺎﺭ
ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ
ﺗﺮک اﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺪ
ﺗﺎ بدون
شهودی
ﻣُﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﭘﻮﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻬقرﺍﻯ ﻨﻮع
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺘﻨﺪ.)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺳﭙس
ﻳکی اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺒنی
اﺳﺮﺍﺗﺌﻴﻞ (ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺒﻴﻥ
اﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺁﺯﺭ
ﺗﺎ ﻳﺤیی
ﻤﻌﻤﺪﺍنی
ﻤﺒﺸّﺮ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﺴﻴﺢ) ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻤﺤل گذﺷﺖ ﻭﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﻨﻴﺪ ﻭ
ﺗﻌﺠّﺐ ﮐﺮﺩ. (ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ
ﻣُﺮﺩﮔﺎﻥ ﺗﻮﮐل
ﺮﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ اﺯ
ﭘﻴﺮ ﻳﺎ ﺍﻣﺎم
ﺨﻮﺩ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴم
ﺘﺪﺑﻴﺮ الهی
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ) ﻭ ﺍﺯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻌﺠﺐ ﺑﻮﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ ﻮحی کرﺩ
ﺁﻳﺎ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻨﻢ؟ (ﺍﻳﻥ ﺪﺭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻳﻬﻮﺩ ﻣﮑﺮﺭ
ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ اﺯﮐم
اﻳﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻳﮑﺠﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﻴﺖ و اراده
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﭘﻴﺮ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻋﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺑﺨلق باز
گشتند . ﻭ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﻭ ﮐﺎﻣلی
ﺘﺎﺯﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
و توسّل ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﺎﺭ ﺍﺣﻴﺎﻯ
اﻳﻥ عذّه ﺷﺪ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭحی
کرﺩ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺻﺪﺍ ﺑﺰﻥ. ﻭ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺗﺎ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﭙﻮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺮ
ﺧﻴﺰﻧﺪ
ﻭﺑﺎﺫﻥ ﻮﻣﺸﻴّﺖ
الهی ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤگی
ﺰﻧﺪﻩ ﻭ ﺑﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﺧﺎک ﺮﺍ ﺍﺯ ﺳﺮ
ﺧﻮﺩ ﭘﺎک
ﻛﺮﺩﻧﺪ. ( ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺗﻤﺎم
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭلی
ﻀﻤﻥ اﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮﻣﺒﻌﻮث الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻮ ﮐﺎﻣل
ﺸﺪﻩ ﺧﺎک
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺭﻩ
ﺭﻭﻯ ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺭﻭﻯ ﺨﻮﺩ ﭘﺎک
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﺑﺎ
ﺁﺏ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﻋﻘل ﺸﺴﺘﺸﻮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺟﻮﺍنی عقلی
ﻮ ﺳﻠﺎﻣتی
ﺮﻭﺍنی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ هماﻥ
ﭙﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﻮ ﺭﻫﺎئی
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ ﺍﺯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍ
گفت
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﭙﻮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻭ ﻣﺮﮔﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﺗﺎ
ﻫﻤﻴﻥ کاﺭ
ﺳﻠﻮک الهی ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﺮک
عباﺩﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﻭﻥ
ﻨﻈﺮ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺗﻮﮐل الهی
ﻨﮑﻨﻨﺪ.

حدیث
2106 - ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ( ﺝ۶ﺹ122 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺪﻋﺎ
ﻧﺒﻰّ ﻣﻥ
اﻟﺄﻧﺒﻴاء
علی ﻘﻮﻣﻪ
ﻓﻘﻴل ﻠﻪ
ﺍﺳﻠﻄ علیهم
عدوّﻫﻢ ﻓﻘﺎل
لا ﻓﻘﻴل له
ﻓﺎﻟﺠﻮﻉ
ﻓﻘﺎل لا ﻓﻘﻴل
ﻠﻪ ﻣﺎ ﺗﺮﻳﺪ؟
ﻓﻘﺎل اﻟﻤﻮﺕ
ﺩﻓﻴﻒﻳﺤﺰﻥ اﻟﻘﻠﺐ
ﻭ ﻳﻘل اﻟﻌﺪﺩ
ﻓﺄﺭﺳل علیهم
اﻟﻄﺎﻋﻮﻥ ﻳکی اﺯ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺑﺮ
ﻗﻮم ﺨﻮﺩ
ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻧﻔﺮﻳﻥ کند (
ﺑﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
غیر صادق
وﺘﻨﺒل ﻮﻳﺎ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺴﻠﻮک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی زنده )
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺩﻋﺎ
ﮐﻥ که ﺩﺷﻤﻥ
ﺒﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻏﺎﻟﺐ ﮔﺮﺩﺩ.
ﮔﻔﺖ ﻧﻪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ
گرﺳﻨﮕی ﻮ ﻗﺤطی
گفتند ﺑﺎﺯ
ﮔﻔﺖ ﻧﻪ. ( ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺟﻨگ ﺒﺎ ﺩﺷﻤﻥ
ﻴﺎ ﻗﺤطی
ﺸﻮﻧﺪ ﻮﻗﺖ
ﻣﺪﺭک ﻘﺎنع کننده
ﺍﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺒل اﺯ
ﺗﺄﻣﻴﻥ
ﺴﻠﺎمتی
ﻮﺣﻴﺎﺕ ﺟﺴم ﻮ
ﺫﻫﻥ ﻮ ﻣﺤﻴﻄ
ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺤﻴﺎﺕ ﺭﻭﺣی ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ)
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﭘس ﭼﻪ
ﺩﻋﺎئی ﻤﻴﺨﻮﺍهی
ﺒﮑﻨﻰ؟ ﮔﻔﺖ
ﻣﺮگ ﺪﻓﻴﻒ ﻳﺎ
ﻣﺮگ ﺪﺳﺘﻪ
ﺟﻤﻌﻰ ﮐﻪ ﻗﻠﺐ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺸﮑﻨﺪ ﻭ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐم ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻃﺎﻋﻮﻥ ﺮﺍ ﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﺠمعی ﻮﻓﻮﺭﻯ ﻮ
ﺯﻭﺩ ﺭس ﺣﺪّ
ﺍﻗﻞ ﺑﻔﺴﺎﺩ
ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺸﺪﻳﺪ ﺗﺮ ﻧﻮعی
ﻨﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺍ ﻳﻥ ﻤﺮﮔﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺎﻋث ﺗﺬﮐّﺮ
ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﻭ
ﻋﺎﻣل ﺘﺬﮐّﺮ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﮐل
ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﮐم
ﺸﺪﻥ ﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻮعی
ﻀﻌﻒ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﮑﺒّﺮ ﻭ
ﺳﺮﮐشی ﻮ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﮐثرﻳﺖ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺟﺎﻫﻞ ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭ
ﺯﻭﺭﮔﻮ ﺍﺳﺖ .

حدیث
2107 - ﺩﺭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﻣﺎم
عسکرﻯ اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ123ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﺃﻟم ﺘﺮ
ﺍﻟﺬﻳﻥ ﺨﺮﺟﻮﺍ ﻣﻥ
ﺪﻳﺎﺭﻫﻢ ﻭﻫم
اﻟﻮﻑ ﺣَﺬِﺭ
ﺍﻟﻤﻮﺕ ﻓﻘﺎل
لهم الله
ﻣﻮﺗﻮﺍ ثمّ
ﺃﺣﻴﺎﻫم ﺁﻳﺎ ﺗﻮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻯ ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
اﺯﺷﻬﺮ ﺧﺎﺭج
ﻤﻴﮕﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺗﺮس ﻣﺮﮒ ﺑﻮﺩ.
در ﺯﻣﺎنی ﺪﺭ
ﺷﺎم ﻄﺎﻋﻮﻥ
اﻓﺘﺎﺩ ﻭ
ﮔﺮﻭﻩ ﺯﻳﺎﺩﻯ
اﺯ ﻣﺮﺩم ﺸﻬﺮ
ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺑﮑﻮﻩ ﻭ ﮐﻤﺮ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭلی همگی
ﺁﻧﻬﺎ ﻳک ﺸﺒﻪ
ﻣُﺮﺩﻧﺪ
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﻫﺮﮐس
ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﻓﺖ
ﻣﺪﺍم ﭙﺎﻳﺶ
ﺑﺎﺟﺴﺎﺩ
ﻣُﺮﺩﻩ ﺑﺮ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ
ﻭ
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺳﭙس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﺮﺩ
ﻭﺑﻤﻨﺎﺯل ﺨﻮﺩ
ﺭﻓﺘﻨﺪ
ﻭﺳﺎﻟﻴﺎنی
ﻨﻴﺰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎ
ﻣِﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﻣﺪﻓﻮﻥ ﺸﺪﻧﺪ. (ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﺒﻴﻪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻘﻮم ﻴﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻮ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ که ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺒﻬﺪﺍﺷتی
ﺒﻮﺩﻩ. ﻭلی ﺪﺭ
ﻣﻌنی ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﻔﺮﺍﺭﻫﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺧﻴﻠﻴﻬﺎ ﺑﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻮﺍﮔﻴﺮ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻭﺧﻴﻠﻴﻬﺎ ﺑﺎ
ﻓﺮﺍﺭ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﻤﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟکان ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺗﻮﮐّل اﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺎبع
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺒﻴﻥ ﻤﺮﺩم
ﻤﻨﺘﺸﺮ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻓﺮﺍﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺎﻋث ﻣﺮگ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ (ﻣﺮُﺩﻩ)ﻫﺎ
ﻫﻤﺎﻥ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎنی
ﻘﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
کاﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻄ ﺒﺎ
ﻧﺴخ ﺒﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
مجددا ﻤﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻫﻴچ
ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ اﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ بشری
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯ ﺣﻴﺎﺕ
ﻓﻮﻕ ﺍﻟﻌﺎﺩﻩﺍﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺟﺎﻯ ﻤﻮﻗتی
ﺒﺮﺍﻯ اﻗﺎﻣﺖ
ﺍﺭﻭﺍح هستند .
ﻭ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﺩﻧﻴﺎ ﺟﺎﻯ
ﺰﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﻧﻮعی
ﺪﺍﺋم اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻧﻮﺍع
گیاهی ﻮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻫﻤگی اﺭﻭﺍح
ﻔﺮﺩﻯ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺗﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻓﺼﻮل
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪگی ﺪﺭ ﻳک
ﻨﻮع ﻤﻮﻗتی
ﻮﻓﺎنی اﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍع ﺪﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍع ﺠمادﻯ
ﺩﺍﺋم ﺮﻭحیذ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺟﺎﻯ
ﻨﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ عاﻣﻞ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﻣﺮﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻓﺸﺎﺭ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺩﮔﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻧﻴﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ هم
اﮐﻨﻮﻥ ﻨﻴﺰ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪﺧﺎک
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺟﺬﺏ
ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﻮ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﻮﻩﻫﺎ
ﺑﺒﺪﻥ ﺠﻨﻴﻥ ﻮ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ (ﺷﺎﻡ) ﺷﻬﺮ
ﻣﻬم ﺸﺮق
ﻤﺪﻳﺘﺮﺍﻧﻪ
ﺩﺭ ﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳخ ﺒﺸﺮ ﺳﻤﺒﻮل
ﻮ ﻣﺮﮐﺰ ﮐﻔﺮ
ﻭﻓﺴﺎﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺮﮐﺰ ﻳﻬﻮﺩ
ﻭ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺪﻳم ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺧﻮﺵ
ﮔﺬﺭﺍﻧﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﺍﻭﺭﺷﻠیم
ﻤﻘﺪّس ﺑﻔﺴﺎﺩ
ﺍﺧﻠﺎق ﻮ ﺭﻭح
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺷﺎم
ﺪﺭ ﺗﺎﺭیخ
عرﻓﺎﻥ ﺑﺪ ﻧﺎم
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﻫل
ﺸﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍع
ﻤﮑﺎﺗﺐ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮ
ﺣﻖ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﮔﻨﺎﻩ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﺷﻮم ﻮ ﺑﺪ ﻳُﻤﻥ
ﻮ ﺷﺎم ﻮ ﺷﺐ
ﺗﺎﺭﻳک
اﺯﺍﻧﻮﺍﺭ الهی
ﺒﻮﺩﻩ. ﻭ
ﺳﻤﺒﻮل ﻤﺮﮐﺰ
ﻏﺮﺏ ﮔﺮﺍئی ﻮ
ﻣﺎﺩﻯ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﺷﺮق
ﻮ ﺍﺷﺮﺍﻕ ﻭ
ﻳُﻤﻥ ﻮ ﺑﺮﮐﺖ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﺪﻩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻮ ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﻨﻬﺮﻳﻥ ﺤتی
هند ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﺮﮐﺰ ﺷﺮق ﻮ
ﺍﺷﺮﺍق
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺷﺮق
ﺠﻐﺮﺍﻓﻴﺎﺋﻰ
ﻭﺷﺮﻭﻕ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭ ﺍﺷﺮﺍﻕ ﺷﻬﻮﺩﻯ.

حدیث
2108 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ123 بحاﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁنی
ﺃﻟم ﺘﺮ
ﺍﻟﺬﻳﻦ.... ﺁﻳﺎ ﮐﺴﺎنی
ﺮﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻯ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺗﺮس
ﻣﺮگ ﻔﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ؟
ﺍﻣﺎﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺍﻳﻨﺎﻥ
اهل ﺸﻬﺮﻯ
اﺯﺷﻬﺮﻫﺎﻯ
ﺸﺎم ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻬﻔﺘﺎﺩ
ﻫﺰﺍﺭ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺁﻥ ﻔﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭلی
ﻔﻘﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﺎقی
ﻤﺎﻧﺪﻧﺪ. ﻭ
ﻃﺎﻋﻮﻥ ﺒﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻥ ﺪﺭ
ﺷﻬﺮ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﻓﺮﺍﺭﻳﺎﻥ
کمتر ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺮگ ﺸﺪﻧﺪ. ﻭ
ﻓﺮﺍﺭﻳﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪﻧﺪ
ﻣﺮگ ﻮ ﻣﻴﺮ ﺩﺭﻣﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺸﺪ.
ﻭﺁﻧﺎﻧﮑﻪ
ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻳم
ﻮﺧﺎرج
ﻤﻴﺸﺪﻳﻢ ﻣﺮگ
ﺪﺭ ﻣﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺸﺪ (ﺧﺮﻭﺝ
ﺳﻠﻮکی
اﺯﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭ ﻳک
ﻤﺮگ ﻘﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ کسب
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﮐﻤﺘﺮ ﺷﺪﻥ
ﻤﺮگ ﻮ ﻣﻴﺮﻫﺎﻯ
ﺪﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎل هرﺩﻭ
ﮔﺮﻭﻩ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺯﺭﻧگی عقلی
ﻮ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩق ﺘﻮﮐّل
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﭼﻨﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺳﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﮐﻨﻨﺪ)
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﻧﻈﺮ
ﺟمعی ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮ
ﺍﻳﻥ ﺸﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻃﺎﻋﻮﻥ
ﺠﺪّﻯ گرﺩﻳﺪ
ﻫﻤگی ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﺒﺮﻭﻧﺪ. (ﺑﺎ
ﺧﺮﻭج همگاﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ هم
ﺒﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺪﺭ
ﻫﺠﺮﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺮﺍﺑﻪ
ﺷﻬﺮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻃﺎﻋﻮﻥ
ﻤﺮﺩم ﺁﻧﺮﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺠﺎ ﺭﺣل
اﻗﺎﻣﺖ
ﺍﻓﮑﻨﺪﻧﺪ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻤﺮگ
همگی ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩ. ( ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮﮐﺰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺸﻬﺮ
ﺟﺪﻳﺪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ)
ﻭ ﻫﻤگی ﻤﺮﺩﻧﺪ
ﻭ
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺤﺮﺍ ﻭ
ﺭﺍﻩﻫﺎ ﺭﺍ
ﭘُﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ اﺯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ (
ﮐﺎﻣلی الهی
عضو ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ) ﺍﺯ
ﺁﻧﺠﺎ ﮔﺬﺷﺖ
ﮐﻪ ﺣﺰﻗﻴل
ﻨﺎم ﺪﺍﺷﺖ (ﺑﻨﺪﻩ
ﺍﻳل ﻮ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻣﻄﻴﻊ ﺍﻭ) ﭼﻮﻥ
اﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻋﺒﺮﺕ
ﻭ ﺁﺯﺭﺩگی ﺸﺪ.
ﻭ ﺩﻋﺎ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍنی اﻳﻨﺎﻥ
ﺮﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﻰ.
ﺗﺎ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ
ﺭﺍ ﺁﺑﺎﺩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺗﻮﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ (ﺭﻭح
ﺨﻮﻳﺶ ﺭﺍ
ﺁﺑﺎﺩ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻫﻤگی ﭽﻨﻴﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﻯ اﻟﻬﺎم
کرﺩ ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﺗﻮ چنین ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻯ؟ ﮔﻔﺖ ﺁﺭﻯ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﺷﺪﻧﺪ (ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ)
ﺍﺣﻴﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺳم
أﻋﻈﻢ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺖ. (ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻋﻈم ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ بدر ﺭﺏّ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﺳمی
اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ اﺳم
ﻮ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭﻫﺮ ﮐس ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻳﻥ اﺳم
أﻋﻈم ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
کاﺭﻣﺎﺋﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﻨﻴﺰ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﺧﻮﺩ ﺁﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﺫﮐﺮ ﺍﻳﻥ اﺳم
ﺃﻋﻈﻢ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﮐﺮﺩ.
ﻭ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻨﮕﺎﻩ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻭﺗﺴﺒیح ﻮ
ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ ﻭ
ﺑﺘﮑﺒﻴﺮ ﻭ ﺗﻬﻠﻴل
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
الله ﺃﮐﺒﺮ
ﮔﻮﻳﺎﻥ ﻭ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ الّا الله
ﮔﻮﻳﺎﻥ
ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺰﻗﻴل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﮔﻮﺍهی
ﻤﻴﺪﻫﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ
ﺑﺮ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺘﻮﺍﻧﺎ ﻫﺴﺘﻰ. (ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺎبع
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ ﺁﻳﻪ
ﻧﺎﺯل ﺸﺪ. (ﻫﺪﻑ
ﺑﻴﺎﻥ عدم
ﻨﺘﺠﻪ ﺩﺭ ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺘﻮﮐلّ ﻮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
اﺣﻴﺎﻯ ﺮﻭحی
ﺨﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻃﺎﻋﻮﻥ
ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﺟﻨﮕﻬﺎ ﻭ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﺮﻭحی ﺪﻳﮕﺮ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
اﺳﺖ. (ﻣﺘﻥعربی
ﺪﺭ ﺁﺧﺮ ﺍﻳﻥ
ﻔﺎﻳل آمده
است )

2109
- ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺴﺠّﺎﺩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ124
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﺍﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻄﺎﻋﻮﻥ ﺪﻭﺭﻯ
کنیم ؟ ﭼﻮﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺣﺎل عذﺍﺏ الهی
هستند امام ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺍﮔﺮ ﻋﺎصی ﺒﺮ
ﺃﻣﺮ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻭﺭﻯ
کنید ( ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ عاصی ﺒﺮ
ﺍﻣﺮ الهی ﻮ
ﺳﻠﻮک ﺒﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﺷﺪﻩ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺣﺎل ﺘﮑﺎﻣلی
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟکی
ﺒﻴﻤﺎﺭ ﺩﺭ ﺣﺎل
آﺯﻣﺎﻳﺶ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺼﺒﺮ ﻭ
ﺗﻮﮐﻞ ﻭ
ﺗﺤﻤّل ﺒﻠﺎﻳﺎ
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺯﻧﺪگی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺎﻋﻮﻥ ﺰﺩﻩ ﻭ
ﻳﺎ ﻃﺎﻋﻮﻥ
ﻨﺰﺩﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﻭﺭ ﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐسی ﻤطیع
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻃﺎﻋﻮﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﺎک
ﺸﺪﻥ گناﻫﺎﻥ ﺑﻄﻮﺭ
ﺟﺪّﻯ ﻮﻋﻤﻴق
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﻣﺸﮑلی ﺒﺮخی
ﺮﺍ ﻋﺬﺍﺏ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺸﮑل
ﺒﺮخی ﺪﻳﮕﺮ
ﺮﺍ ﺭﺣﻤﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ الهی
ﻮﺳیع اﺳﺖ.
ﺁﻳﺎ
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺭﺍ ﻧﻮﺭ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻣﻄﻴﻊ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﻤﻴﻮﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﻭ
ﺗﺄﻣﻴﻥ غذﺍ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ عذﺍﺏ
ﮔﻴﺮﻣﺎ ﻭ ﺟﻬنم
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮ
ﺳوء اﻋﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﻍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ (ﺟﻬﻨ
ﺪﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﺑﺎ ﻋﺬﺍﺏ
ﻓﻮﺭﻯ ﻮ ﺳﺮیع
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.( ﻣﺘﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﺍﻳﻦ
ﻓﺎﻳﻞ ﺍﺳﺖ.

حدیث
2110 - ﺪﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻣﺎم عسکرﻯ
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ126 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁنی ﻔﺘﻤﻨّﻮﺍ
ﺍﻟﻤﻮﺕ ﺍﻥ
کنتم ﺼﺎﺩﻗﻴﻥ ﭙس
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﻤﺮگ
کنید ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﺪ. (ﺍﮔﺮﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻳﺪﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﻏﻴ ﺮﺳﻠﻮکی اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎ
ﻥﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﺨﻠق
ﺨﺪﺍ ﻭ ﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻗﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﭘس
ﭼﺮﺍ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻣﺮگ
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺰﺩ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﻮﺩ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺎ ﻣﺮگ
ﻤﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ (ﻳﻬﻮﻩ
ﻃﻠﺐ) ﻭﺳﺎﻟک
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی
اﻣﺮﻭﺯ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻨﻪ
ﺳﻠﻮگ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻴ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ اﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺠﺪﻳﺪ ﭼﻮﻥ
عیسی ﻮ ﻣﺤﻤﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ
ﻣﻴﺴّﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺗﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺪﻧﺪ. ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﻤﻨّﺎﻯ ﻤﺮگ
بشری را
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ( ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫند
ﺑﻤﺤﺒﻮﺏ
ﻣﻮﺭﺩ
ﻟﻘﺎﻯﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺮسی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺣتی ﺠﻬﻨمی گرﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺳﭙس ﺍﻣﺎم اﻓﺰﻭﺩ
ﻣﺮگی که ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻔﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﮐﺮﺩ. (ﻣﺮﮒ
ﺭﻭﻳﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺯﻧﺪگی
اﺳﺖ. ﻣﺮﮒ ﭘﻴﺮﻣﺮﮒ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﻮ
ﻣﺴخ ﺁﻣﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺘﻘﺒﺎل اﺯ ﻣﺮگ
ﻮ ﺣتی اﺯﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﻣﻮﻓق ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺸﻮﻧﺪ.( ﻣﺘﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺣﺪﻳث
ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ فایل ﺍﺳﺖ)

حدیث 2111 -
ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ126
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ: ﻴﻨﺎﺩﻯ
ﻤﻨﺎﺩ ﮐلّ
ﻴﻮﻡ ﺃﻭﻟﺪ
ﻟﻠﻤﻮﺕ ﻭ
ﺍﺟمع للفناء
ﻭ ﺍﺑﻥ
ﻠﻠﺨﺮﺍﺏ ﻣﻨﺎﺩﻯ
همه ﺭﻭﺯﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮگ
ﺒﺰﺍﻳﺎﻥ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﻨﺎ
ﺟمع کن ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺮﺍﺏ ﺷﺪﻥ
ﺒﺴﺎﺯ (ﻋﺒﺮﺕ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺒﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻥ ﻤﻴﺁﻳﺪ.
ﻭﺣتی ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﻘﺮّﺏ
ﺭﻭﺯ ﻣﺮّﻩ
ﺑﻤﺮگ اﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺮگ
ﻨﻬﺎئی اﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺰ (ﺟﻤﻊ) ﺷﺪﻥ
اﻋم اﺯ ﺟمع
ﺸﺪﻥ ﻤﺎﺩﻩ
ﺟﺴﻢ ﺁﻧﻬﺎ ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺎل ﻮ ﻋﻠم
ﻮ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭﺣﺎل
ﺠمع کرﺩﻥ ﺁﻥ
اﺳﺖ. ﻭلی
عاﻗﺒﺖ ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﺑﺠﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﺪتی ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﮑﺒّﺮﻭ ﺣﺮﺹ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭح
ﻮﺫﻫﻥ ﻮ ﺟﺴم
ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ ﺁﻥ
ﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﻤﻴﮑُﺸﻨﺪ
ﺍﻣّﺎ ﺑﻨﺎﻯ
ﺴﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻃﺒﻌﺎ ﺭﻭﺯﻯ
ﻮیرﺍﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل
اﺯ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮﮒ ﻋﺪم
ﺘﺮس ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺑﺎ (ﺟﻤﻊ) ﺷﺪﻥ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺠَم ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣل ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﻓﻨﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﺪﺭ
ﺃﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎل ﻮ ﺗﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻋﺎﻗﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺰﺷﺖ ﻧﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮ.

حدیث
2112 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ126
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻴﺎ
ﺃﺑﺎ ﻋﺒﻴﺪﻩ
ﻣﺎ ﺃ ﮐثر ﺫﮐﺮ
ﺍﻟﻤﻮﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ الّا
ﺯﻫﺪ فی
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﺍﻯ
ﻔﻠﺎﻥ ﭽﻘﺪﺭ
ﺫﮐﺮ ﻣﺮگ
اﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺰﻫﺪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺫﮐﺮ ﻣﺮگ کاﺭ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟک
ﺘﺎﺯﻩ ﮐﺎﺭ
ﺍﺳﺖ ( ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﻯ ﻮ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺟﻮئ ﻮ ﻓﺪﺍﻯ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ
ﺷﻬوتها ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ الهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﺬﮐﺮ ﻣﺪﺍﻭم
ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺣتی ﺰﻧﺪگی ﺪﺭ ﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻭ ﺣتی ﺪﺭ ﻳک
گوﺩﺍل ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻤﺎﺯ ﮐﺮﺩﻥ
ﻳﺎ ﺩﺁﻭﺭ
ﺟﺪّﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣُﺮﺩ.
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻤﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﻳﺎﺩ ﻣﺮگ
ﻤﺤﺮﻙ ﻭ ﺷﻮق
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺴﺮیع ﻮ ﺗﺸﺪﻳﺪ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ.ﭘس ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻨﺠﺎﺕ ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺘﺮس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺯﻧﺪگی
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺨﺪﻣﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
2113 – از پیامبر
نقل شده (ج؟ص؟)
که فرموده اﻟﻤﻮﺕ
ﺍﻟﻤﻮﺕ ﺟاء
اﻟﻤﻮﺕ ﺑﻤﺎ
ﻓﻴﻪ ﺟاء
ﺒﺎﻟﺮﻭح ﻮ
ﺍﻟﺮﺍحة ﻭ
ﺍﻟﮑُﺮﻩ
ﺍﻟﻤﺒﺎﺭکة
الی ﺠنّة ﻋﺎﻟیة
ﻟﺄﻫل ﺪﺍﺭ
ﺍﻟﺨﻠﻮﺩ
ﺍﻟﺬﻳﻥ کاﻥ
ﻠﻬﺎ ﺳﻌﻴﻬﻢ ﻭ
ﻓﻴﻬﺎ
ﺭﻏﺒﺘﻬﻢ ﻭﺟاء
اﻟﻤﻮﺕ ﺑﻤﺎ
ﻓﻴﻪ ﺟاء ﺒﺎﻟﺸﻘﻮة
ﻭ ﺍﻟﻨﺪﺍمة
ﻭﺍﻟﮑُﺮﻩ
ﺍﻟﺨﺎﺳﺮة
ﺍﻟﻰ ﻧﺎﺭ
ﺣﺎﻣیة ﻟﺄﻫل
ﺪﺍﺭ ﺍﻟﻐﺮﻭﺭ
ﺍﻟﺬﻳﻥ کاﻥ
ﻠﻬﺎ ﺳﻌﻴﻬﻢ ﻭ
ﻓﻴﻬﺎ ﺭﻏﺒﺘﻬم
ﻣﺮگ ﻮ ﺑﺎﺯ ﻫم
ﻤﺮگ ﻮﻫﺸﺪﺍﺭ
ﮐﻪ ﻣﺮگ
ﺪﺭﺣﺎل ﺁﻣﺪﻥ
اﺳﺖ. ﺑﺎ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ هست. (ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ ﻮ
ﺭﻧﺠﻬﺎ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍنی ﺪﻳﻮﺍﻧﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺁﻥ
ﻭﭼﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﺩﺭﺟﻬﻨﻤﻬﺎ ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺘﻘﺎمی
اﻟﻬﻰ) ﻣﺮگ ﺒﺎ
ﺭﻭح ﻮ ﺭﺍﺣﺖ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﺒﺎﺭک ﺒﺒﻬﺸﺖ
ﻋﺎﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﻫل
ﺠﺎﻭﺩﺍﻧگی که ﺩﺭ
ﺁﻥ هست . ﺯﻳﺮﺍ
سعی کرﺩﻧﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﻣﺮگ
ﺁﻣﺪ ﺑﺎ ﺁﻧﭽﻪ
که ﺩﺭ ﺁﻥ هست .
ﺳﺨﺘﻰ ﻭ
ﭘﺸﻴﻤﺎنی ﻮ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺧﺴﺮﺍﻥ ﺁﻣﻴﺰ
ﺩﺭ ﺁﺗﺶ
ﺳﻮﺯﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﻫل غرﻭﺭ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ سغی
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻤﻴﺠﺴﺘﻨﺪ (ﻣﺮگ
ﺒﺮﺍﻯ همگاﻥ
اﺳﺖ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺎﺑل ﻮ ﻭﺍﺻل
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘل ﻮ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺎ
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
سالک ﻭ ﺭﺍﺣتی
ﺪﺭ ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻥ
ﺮﻭح ﺎﺯ ﺗﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺟﻬﻨﻤﻴﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺧﻠﺎصی
ﻮ ﺭﻫﺎئی ﺮﻭح
ﭙس
ﺍﺯﻣﺮﮒﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ سوم
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﺧﻮﺩ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺣتی ﺮﺟﻌﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ هفت
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﻣﺒﺎﺭﻙ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮ
ﺑﺮﮐﺖ
ﺑﺎﻓﺰﻭﺩﻩ ﺷﺪﻥ
ﻣﻘﺎم ﻮ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻮ ﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭحی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻠﻮﺩ ﻭ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ سعی
ﺴﻠﻮکی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺳﺮﮐﻮﺏ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻟﺬﺕ
ﺳﻴﺮﺍب شدن ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﻣﺎنع ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻮ ﻋﻘل ﻮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻣﺮگ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﻧﺠﻬﺎ ﻭ
ﭘﺸﻴﻤﺎنی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺧﺴﺮﺍﻥ ﻮ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻳﻌنی
کاﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ ها
ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎﻯ ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺎ
ﺧﺴﺮﺍﻥ ﺬﺍﺕ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍع ﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﺴخ و
گندیدگی گیاهی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺁﺗﺶ
ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻥ
ﺠﻬﺎﻥ اﻣﺮﻭﺯ
ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ (ﻏﺮﻭﺭ)
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﻏَﺮّﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺒﻌﻘل ﻮ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﺟﺰ
ﺳﻮﻫﺎﻥ ﺰﺩﻥ
اﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﻳﺶ ﻭ ﻓﻨﺎ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﻧﻮﺍغ
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻃﻮل عمر
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺸﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﻭﺍﺟﺐ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﻔﻮﺭﻯ ﻭ ﻧﺎ
ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺣﻠﻮﺍﻯ
ﻨﺴﻴﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺣتی اﮔﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺘﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯﺑﺎﻳﺪ ﺳﻴلی
ﻨﻘﺪ ﺧﻮﺭﺩ ﻭ
ﺭﻧﺞ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﺩ
ﭼﻪ ﺳﻮﺩ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
کم ﻮلی ﺰﻭﺩ
ﮔﺬﺭ؟

حدیث
2114 - ﻭ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ126
ﺑﺤﺎﺭ) اﺫﺍ
ﺍﺳﺘﺤﻘّﺖ
ﻭﻟﺎیة
ﺍﻟﺸﻴﻄﺎﻥ ﻮ
ﺍﻟﺸﻘﺎﻭة ﺟاء
اﻟﺄﻣل ﺒﻴﻥ
اﻟﻌﻴﻨﻴﻦ
ﻭﺫﻫﺐ ﺍﻟﺄﺟل
ﻮﺭاء اﻟﻈﻬﺮ ﺍﮔﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ (ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻮﭘﺮﺳﺘﺶ)
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻮ
ﺳﺮﮐﺶ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻣﻴﺪﻫﺎ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸم ﺁﻣﺪﻩ ﻭﻳﺎﺩ
ﻣﺮگ
ﺒﻔﺮﺍﻣﻮشی ﻮ
ﭘﺸﺖ ﺳﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﺟمع
ﺁﻭﺭﻯ ﻤﺎل ﻮ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﺗﺤﻘق ﺴﺮﮐﺸﻴﻬﺎ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
اﻣﺮﻭﺯﻩ ﺗﻤﺎم
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﻄﻘﺎ (ﺫﮐﺮ)
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺑﺎ ﻫﺮ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭﭘﻴﺶ
ﮔﻴﺮﻯ که ﻣﻘﺒل
هم اﻓﺘﺪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻨﺰﺩ ﻣﺎ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺗﺤﻘق
ﻮﻋﺪﻩﻫﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ ﺩﻭﺭ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻏﺎﻓﻠﮕﻴﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻧﺪﺍﻣﺖ ﻭ
ﭘﺸﻴﻤﺎنی
ﭙﻴﺮﻯ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ الهی
ﻮﻋﺪﻡ ﺍﻣﮑﺎﻥ
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ثرﻭﺗﻬﺎﻯ ﺟﻤﻊ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻟﺬﺗﻬﺎ ﺍﺳﺖ.

حدیث
2115 - اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ(ﺝ۶ﺹ126
ﺑﺤﺎﺭ)ﻋﺎﻗﻠﺘﺮﻳﻥ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮐﺪﺍم هستند ؟ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ: ﺃﮐثرﻫم
ﺬﮐﺮ ﺍﻠﻤﻮﺕ
ﻭﺃﺷﺪّﻫم اﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺍ
ﻟﻪ ﺑﺎ
ﮐﻴﺎﺳﺖ ﻭﻋﻘل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﮐﺴﺎنی
هستند ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺫﮐﺮ ﻣﺮگ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺁﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻣﺎﺩگی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺮﮒ ﻫﻤﺎﻥ
اﻧﺠﺎم ﺴﻠﻮک ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺗﺮک ﺨﻄﺎﻫﺎ
ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺣﺼﻮل
ﺁﻣﻮﺯش هاﻯ الهی
ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻧﺴﺎنی
ﻮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺘﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻳﺎﺩ ﻣﺮگ
ﻮ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻳﺎ ﺟﻬﻨﻢ
ﻭﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.

حدیث
2116 - اﺯ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ(ﺝ۶ﺹ126
بحاﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻳّﻬﺎ
ﺍﻟﻨﺎس ﮐﻞّ ﺍﻣﺮء
لاق فی ﻔﺮﺍﺭﻩ
ﻣﺎ ﻣﻨﻪ ﻳﻔﺮّ
ﻭﺍﻟﺄﺟل ﻤﺴﺎﻕ
ﺍﻟﻨﻔس ﺍﻟﻴﻪ
ﻭ ﺍﻟﻬﺮﺏ ﻣﻨﻪ
ﻣﻮﺍﻓﺎﺗﻪ ﺍﻯ
ﻤﺮﺩم هر
ﺍﻧﺴﺎنی
ﺒﻬﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻔﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺃﺟل ﺴﻮق
ﺪﺍﺩﻥ ﻧﻔس ﺑﻪ
ﺁﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺷﺪﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻪ ﺁﻥ
اﺳﺖ. ﻣﺮگ ﻴک
ﺃﻣﺮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺘﻮﺍﻥ
اﺯ ﺁﻥ ﻔﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩ ﻳﻚ (
ﻭﺟﻮﺩﻯ عدﻣﻰ)
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﻣﻬﻠﺘﻬﺎ ﻭ ﺳﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﻣﺘﻠﺎشی
ﺸﺪﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ
بقصد رسیدن
بوجودی فوق
بشری پس از
مرگ است .

حدیث
2117 - ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ127ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠﻤّﺎ
ﺃﺭﺍﺩ الله
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
تعالی قبض روح
ابراهیم ﺃﻫﺒﻄ
الله ﻣَﻠﻚ
ﺍﻟﻤﻮﺕ ﻓﻘﺎل
اﻟسلام علیک
ﻴﺎ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻗﺎل
ﻮﻋﻠﻴک
اﻟﺴﻠﺎم ﻴﺎ
ﻣﻠک اﻟﻤﻮﺕ
ﺃﺩﺍﻋاءﺃ ﻣﻨﺎﻉ؟ﻗﺎل
ﺒﻠﺪﺍع ﻴﺎ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻔﺄﺟﺐ ﻗﺎل اﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻔﻬل ﺮﺃﻳﺖ
ﺧﻠﻴﻠﺎ
ﻳُﻤﻴﺖ
ﺧﻠﻴﻠﻪ؟ ﻗﺎل ﻔﺮجع
ﻤﻠک اﻟﻤﻮﺕ
ﺣﺘّﻯ ﻮﻗﻒ
ﺑﻴﻥ ﻴﺪﻯ الله
ﺟلّ ﺠﻠﺎﻟﻪ
ﻓﻘﺎل الهی ﻘﺪ
ﺳﻤﻌﺖ ﻣﺎ ﻗﺎل
ﺨﻠﻴلک
اﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻓﻘﺎل الله
ﺟلّ ﺠﻠﺎﻟﻪ
ﻳﺎ ﻣﻠک
اﻟﻤﻮﺕ ﺍﺫﻫﺐ
ﺍﻟﻴﻪ ﻭ ﻗل ﻠﻪ ﻫل
ﺮﺃﻳﺖ ﺣﺒﻴﺒﺎ
ﻳﮑﺮﻩ ﻟﻘاء
ﺤﺒﻴﺒﻪ؟ ﺍﻥ
ﺍﻟﺤﺒﻴﺐ ﻳﺤﺐ
ﻟﻘﺎء حبیبه ﻭﻗتی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻗﺒﺾ
ﺭﻭج اﺑﺮﺍﻫﻴم
کند ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮگ ﺮﺍ ﺑﻨﺰﺩ
ﺍﻭ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ. (ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
هر ﺑﺮﻫﻤﻥ ﻴﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﺎﺭ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
گفتﺁﻳﺎ ﺩﻋﻮﺕ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻫﺴﺘﻰ (ﮐﻪ
ﺑﻤﻴل ﺨﻮﺩم
ﻘﺒﻮل کنم )
ﻭﻳﺎ ﻧﺎﻋﻰ ﻏم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ هستی (ﻧﻌﻰ
ﻣﺮگ غمناک ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ( ﺩﺍﻉ ) ﺩﻋﻮﺕ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﻴل ﺨﺎﻃﺮ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮگ گفت ﺩﻋﻮﺕ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻫﺴﺘﻢ. (
ﺍﮔﺮ ﺷﺨﺺ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺎ
ﺑﻤﻴﺮﺩ)
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﭙﺮﺳﻴﺪ ﺁﻳﺎ
ﺗﻮ ﺩﻭﺳتی ﺮﺍ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻯ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻭﺳﺘﺶ
ﺑﻤﻴﺮﺩ؟
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮگ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺮﺍ ﺷﻨﻴﺪﻯ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
پاسخ داد برو
به او بگو آیا
دوستی را
ﺩﻳﺪﻩﺍﻯ ﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺩﻭﺳﺘﺶ
ﺑﺮﺳﺪ؟ ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺒﻴﺐ ﻣﺎﻳل
ﺒﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﺳﺖ (ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻯ
اﺳﺖ. ﺣتی اﮔﺮ
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺸﺮﻃ
اﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﺤﺒﺖ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻡ. ﺍﻳﻥ
ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ عبرت
ﮔﻴﺮﻯ
ﻮﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺷﺮﻑ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﺍﻥّ ﻫﻮلاء
اﻫﻞ ﻣﺪﻳنة ﻣﻦ
ﻣﺪﺍﺋﻦ ﺍﻟﺸﺎﻡ
ﻭ ﮐﺎﻧﻮﺍ ﺳﺒﻌﻴﻦ
ﺃﻟﻒ ﺑﻴﺖ ﻭﮐﺎﻥ
ﺍﻟﻄﺎﻋﻮﻥ ﻳﻘﻊ
ﻓﻴﻬﻢ ﻓﻰ ﮐﻞّ
ﺃﻭﺍﻥ
ﻓﮑﺎﻧﻮﺍ ﺍﺫﺍ ﺃﺣﺴّﻮﺍ
ﺑﻪ ﺧﺮﺝ ﻣﻦ ﺍﻟﻤﺪﻳنة
ﺍﻟﺄﻏﻨﻴاء ﻟﻘﻮّﺗﻬﻢ
ﻭ ﺑﻘﻰ ﻓﻴﻬﺎ ﺍﻟﻔﻘﺮاء
ﻟﻀﻌﻔﻬﻢ ﻓﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻤﻮﺕ ﻳﮑثر ﻓﻰ
ﺍﻟﺬﻳﻦ
ﺃﻗﺎﻣﻮﺍ ﻭﻳﻘﻞّ
ﻓﻰ ﺍﻟﺬﻳﻦ ﺧﺮﺟﻮﺍ
ﻓﻴﻘﻮﻝ ﺍﻟﺬﻳﻦ
ﺧﺮﺟﻮﺍ ﻟﻮ ﮐﻨّﺎ
ﺃﻗﻤﻨﺎ ﻟﮑثر ﻓﻴﻨﺎ
ﺍﻟﻤﻮﺕ ﻭ ﻳﻘﻮﻝ
ﺍﻟﺬﻳﻦ ﺃﻗﺎﻣﻮﺍ
ﻟﻮ ﮐﻨّﺎ ﺧﺮﺟﻨﺎ
ﻟﻘﻞ ﻓﻴﻨﺎ ﺍﻟﻤﻮﺕ
ﻗﺎﻝ ﻓﺎﺟﻤﻊ ﺭﺃﻳﻬﻢ
ﺟﻤﻴﻌﺎ ﺃﻧّﻪ ﺍﺫﺍ
ﻭﻗﻊ ﺍﻟﻄﺎﻋﻮﻥ
ﻭ ﺃﺣﺴّﻮﺍ ﺑﻪﺧﺮﺟﻮﺍ
ﮐﻠّﻬﻢ ﻣﻦ
ﺍﻟﻤﺪﻳنة ﻓﻠﻤّﺎ
ﺃﺣﺴّﻮﺍ ﺑﺎﻟﻄﺎﻋﻮﻥﺧﺮﺟﻮﺍ
ﺟﻤﻴﻌﺎ ﻭ ﺗﻨﺤّﻮﺍ
ﻋﻦ ﺍﻟﻄﺎﻋﻮﻥ ﺣﺬﺭ
ﺍﻟﻤﻮﺕ ﻓﺴﺎﺭﻭﺍ
ﻓﻰ ﺍﻟﺒلاء ﻣﺎ
ﺷاء اللهمّ ﺍﻧّﻬﻢ
ﻣﺮّﻭﺍ ﺑﻤﺪﻳنة
ﺧَﺮِبة ﻗﺪ ﺟﻠﺎ
ﺃﻫﻠﻬﺎ ﻋﻨﻬﺎ ﻭ
ﺃﻓﻨﺎﻫﻢ ﺍﻟﻄﺎﻋﻮﻥ
ﻓﻨﺰﻟﻮﺍ ﺑﻬﺎ
ﻓﻠﻤّﺎ ﺣﻄّﻮﺍ
ﺭﺣﺎﻟﻬﻢ ﻭ
ﺍﻃﻤﺄﻧّﻮﺍ ﺑﻬﺎ
ﻗﺎﻝالله ﻋﺰّ ﻭ
ﺟﻞ ﻣﻮﺗﻮﺍ ﺟﻤﻴﻌﺎ
ﻓﻤﺎﺗﻮﺍ ﻣﻦ ﺳﺎﻋﺘﻬﻢ
ﻭ ﺻﺎﺭﻭﺍ
ﺭﻣﻴﻤﺎ ﻋﻈﺎﻣﺎ
ﺗﻠﻮﺡ ﻭ
ﮐﺎﻧﻮﺍ ﻋﻠﻰ ﻃﺮﻳﻖ
ﺍﻟﻤﺎﺭة
ﻓﮑﻨﺴﺘﻬﻢ ﺍﻟﻤﺎﺭة
ﻓﻨﺤّﻮﺍ ﻭ
ﺟﻤﻌﻮﻫﻢ ﻓﻰ ﻣﻮﺿﻊ
ﻓﻤﺮ ﺑﻬﻢ ﺍﻟﻨﺒﻰّﺑﻬﻢ
ﻧﺒﻰّ ﻣﻦ ﺃﻧﺒﻴاء
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻳﻘﺎﻝ ﻟﻪ ﺣﺰﻗﻴﻞ
ﻓﻠﻤّﺎ ﺭﺃﻯ ﺗﻠﻚ
ﺍﻟﻌﻈﺎﻡ ﺑﮑﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺒﺮ ﻭﻗﺎﻝ
ﻳﺎ ﺭﺏ ﻟﻮ ﺷﺌﺖ ﻟﺄﺣﻴﻴﺘﻬﻢ
ﺍﻟﺴﺎعة ﮐﻤﺎ ﺃﻣﺘﺘﻬﻢ
ﻓﻌﻤّﺮﻭﺍ ﺑﻠﺎﺩﻙ
ﻭ ﻭﻟﺪﻭﺍ ﻋﺒﺎﺩﻙ
ﻭ ﻋﺒﺪﻭﻙ ﻣﻊ ﻣﻦ
ﻳﻌﺒﺪﻙ ﻣﻦ ﺧﻠﻘﻚ
ﻓﺄﻭﺣﻰ الله ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﻟﻴﻪ ﺃﻓﺘﺤﺐ
ﺫﻟﻚ؟ ﻓﻘﺎﻝ ﻧﻌﻢ
ﻳﺎ ﺭﺏ
ﻓﺄﺣﻴﻬﻢ ﻗﺎﻝ
ﻓﺄﻭﺣﻰ الله ﻋﺰّ
ﻭﺟﻞ ﺍﻟﻴﻪﻗﻞ ﮐﺬﺍ
ﻭﮐﺬﺍ ﻓﻘﺎﻝ ﺍﻟﺬﻯ
ﺃﻣﺮﻩ الله ﻋﺰّ
ﻭﺟﻞ ﺃﻥ
ﻳﻘﻮﻟﻪ ﻓﻘﺎﻝ ﺃﺑﻮ
ﻋﺒﺪ الله ﻭ ﻫﻮ
ﺍﻟﺎﺳﻢ ﺍﻟﺎﻋﻈﻢ
ﻓﻠﻤّﺎ ﻗﺎﻝ ﺣﺰﻗﻴﻞ
ﺫﻟﻚ ﺍﻟﮑﻠﺎﻡ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻰ ﺍﻟﻌﻈﺎﻡ
ﻳﻄﻴﺮ ﺑﻌﻀﻬﺎ ﺍﻟﻰ
ﺑﻌﺾ ﻓﻌﺎﺩﻭﺍ ﺃﺣﻴاءا
ﻳﻨﻈﺮ ﺑﻌﻀﻬﻢ ﺍﻟﻰ
ﺑﻌﺾ ﻳﺴﺒّﺤﻮﻥ
الله ﻋﺰّ ﺫﮐﺮﻩ
ﻭ ﻳﮑﺒّﺮﻭﻧﻪ ﻭ
ﻳﻬﻠّﻠﻮﻧﻪ ﻓﻘﺎﻝ
ﺣﺰﻗﻴﻞ ﻋﻨﺪ ﺫﻟﻚ
ﺃﺷﻬﺪ ﺃﻥ الله ﻋﻠﻰ
ﮐﻞّ ﺷﻴئ ﻗﺪﻳﺮ
ﻗﺎﻝ ﻋﻤﺮ ﺑﻦ ﺯﻳﺪ
ﻓﻘﺎﻝ ﺃﺑﻮ ﻋﺒﺪ
الله ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ ﻓﻴﻬﻢ
ﻧﺰﻟﺖ ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺂﻳﻪ
( ﻣﺘﻥ عرﺑﻰ ﺣﺪﻳث
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﺻﻔﺤﻪ ۵ ﺍﻳﻦ ﻓﺎﻳﻞ
) ﺍﻥ ﮐﺎﻥ
ﻋﺎﺻﻴﺎ ﻓﺎﺑﺮﺃ
ﻣﻨﻪ ﻃﻌﻦ ﺃﻭ ﻟﻢ
ﻳﻄﻌﻦ ﻭ ﺍﻥ ﮐﺎﻥ
لله ﻋﺰّ ﻭﺟﻞّ ﻣﻄﻴﻌﺎ
ﻓﺎﻥ ﺍﻟﻄﺎﻋﻮﻥ
ﻣﻤّﺎ ﺗﻤﺤّﺺ ﺑﻪ
ﺫﻧﻮﺑﻪ ﺍﻥ الله
ﻋﺰّ ﻭ ﺟﻞ ﻋﺬّﺏ
ﺑﻪ ﻗﻮﻣﺎ ﻭ
ﻳﺮﺣﻢ ﺑﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻭﺍسعة ﻗﺪﺭﺗﻪ ﻟﻤﺎ
ﻳﺸاء ﺃﻣﺎ ﺗﺮﻭﻥ
ﺃﻧّﻪ ﺟﻌﻞ ﺍﻟﺸﻤس
ﺿﻴاءا
ﻟﻌﺒﺎﺩﻩ ﻭ
ﻣﻨﻀﺠﺎ ﻟثماﺭﻫﻢ
ﻭ ﻣﺒﻠّﻐﺎ ﻟﺄﻗﻮﺍﺗﻬﻢﻭ
ﻗﺪ ﻳﻌﺬّﺏ ﺑﻬﺎ
ﻗﻮﻣﺎ ﻳﺒﺘﻠﻴﻬﻢ
ﺑﺤﺮّﻫﺎ ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎﻣﻪ
ﺑﺬﻧﻮﺑﻬﻢﻭ ﻓﻰ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﺑﺴوء
ﺃﻋﻤﺎﻟﻬﻢ

حدیث
2118 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ127
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺷﺨصی ﻨﺰﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻣﺪ
ﻭ ﮔﻔﺖ ﻣﻥ ﻤﺮﮒ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻡ.  ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﭘﺮﺳﻴﺪ
ﺁﻳﺎ ﺗﻮ ثرﻭتی
ﺪﺍﺭﻯ؟
ﺁﻥ ﻤﺮﺩ ﮔﻔﺖ
ﺁﺭﻯ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ
ﺁﻳﺎ ثرﻭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﻘﺪﻳم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ)
ﻧﻤﻮﺩﻯ؟ گفت
ﻧﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺯ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺷﺖ
ﻧﻤﻴﺁﻳﺪ؟ (ﺍﮔﺮ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍهی
ﺒﻤﻴﺮﻯ ﭙس
ﻣﺎل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻘﺴیم
کن ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺧﻮﺵ ﺁﻳﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻣﺎلی
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻫﺰﻳﻨﻪ ﮐﻦ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم که
رﺳﻴﺪﻯ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺮگ ﻮ
ﻣﻴﺮﻫﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﻨﺪﺍﺭﻯ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﺮگ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺨﻮﺍﺏ ﻫﺮ ﺷﺐ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﻣﻴﮑﺸﺪ ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻃﻮل
ﻤﻴﮑﺸﺪ. ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺁﻧﺮﺍ نیز
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﻭﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮگ ﺮﺍﺣﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻤﻴق
ﺪﺍﺭﺩ. ﺭﻧج ﻮ ﺳﺨﺘﻴﻬﺎ
ﻭ ﺗﺮس
ﻫﻮﻟﻨﺎﻙ ﻭ
ﺭﻓﺘﻥ ﺒﻨﺰﺩ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ.
ﻭﺣتی ﺮﻓتن
ﺑﻤﺤﻴﻄﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺗﻮﺣّﺶ ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ
ﻭ ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺪﺍغ ﺠﻬﻨﻤﻰ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺠﻬﺎن
ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﺑﻬﺸتی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﺳﻮم عرش
رحمان ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭم ﺮﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻄ
ﻮﺷﺮﺍﻳﻄ
مناسب آن اﺳﺖ.

حدیث 2199 -
ﺍﺯﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﺩﺭﻧﻬج
اﻟﺒﻠﺎﻏﻪ
ﻧﻴﺰ ﺁﻣﺪﻩ(ﺝ۶ﺹ164
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ می
ﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: لا ﻳﻨﺰﺟﺮ
ﻣﻥ الله
ﺑﺰﺍﺟﺮ ﻭﻟﺎ
ﻳﺘّﻌﻈ ﻤﻨﻪ
ﺑﻮﺍﻋﻆ ﻭﻫﻮ
ﻳﺮﻯ اﻟﻤﺄﺧﻮﺫﻳﻥ
علی ﺍﻟﻐﺮّة
ﺣﻴث ﻟﺎ
ﺍﻗﺎﻟﻪ ﻭﻟﺎ
ﺭجعة ﮐﻴﻒ ﻧﺰل
ﺒﻬم ﻤﺎ
ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﻳﺠﻬﻠﻮﻥ ﻭ
ﺟاءهم ﻣﻥ ﻔﺮﺍق
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻣﺎ
ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﻳﺄﻣﻨﻮﻥ
ﻭﻗﺪﻣﻮﺍ ﻣﻥ اﻟﺂﺧﺮة
ﻋلی ﻤﺎ
ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﻳﻮﻋﺪﻭﻥ
ﻓﻐﻴﺮ ﻣﻮﺻﻮﻑ
ﻣﺎ ﻧﺰل ﺒﻬﻢ
ﺍﺟﺘﻤﻌﺖ
ﻋﻠﻴﻬم ﺴﮑﺮة
ﺍﻟﻤﻮﺕ ﻭ ﺣﺴﺮة
ﺍﻟﻔﻮﺕ
ﻓﻔﺘﺮﺕ ﻟﻬﺎ
ﺃﻃﺮﺍﻓﻬﻢ ﻭ
ﺗﻐﻴّﺮﺕ ﻟﻬﺎ
ﺃﻟﻮﺍﻧﻬﻢ ثمّ
اﺯﺩﺍﺩ ﺍﻟﻤﻮﺕ
ﻓﻴﻬﻢ ﻭﻟﻮﺟﺎ
ﻓﺤﻴل ﺒﻴﻥ
ﺃﺣﺪﻫم ﻮ ﺑﻴﻥ
ﻤﻨﻄﻘﻪ ﻭ
ﺍﻧّﻪ ﻟﺒﻴﻥ
ﺃﻫﻠﻪ ﻳﻨﻈﺮ
ﺑﺒﺼﺮﻩ ﻭ
ﻳﺴمع ﺒﺎﺫﻧﻪ
علی ﺻحّة ﻣﻦ ﻋﻘﻠﻪﻭﺑﻘاء
ﻤﻥ ﻠُﺒّﻪ ﻭ ﻳﻔﮑﺮ
ﻓﻴﻬﻢ ﺃﻓﻨﻰ ﻋﻤﺮﻩ
ﻭ ﻓﻴم ﺃﺫﻫﺐ
ﺩﻫﺮﻩ ﻭ
ﻳﺘﺬﮐّﺮ
ﺃﻣﻮﺍﻟﺎ
ﺟﻤﻌﻬﺎ ﺃﻏﻤﺾ
فی ﻤﻄﺎﻟﺒﻬﺎ
ﻭ ﺃﺧﺬﻫﺎ ﻣﻦ
ﻣﺼﺮﺣﺎﺗﻬﺎ ﻭ ﻣﺸﺘﺒﻬﺎﺗﻬﺎ
ﻗﺪ ﻟﺰﻣﺘﻪ
ﺗﺒﻌﺎﺕ
ﺟﻤﻌﻬﺎ
ﻭﺃﺷﺮﻑ ﻋلی
ﻔﺮﺍﻗﻬﺎ ﻟﻤﻦ
ﻭﺭاءه
ﻳﻨﻌﻤﻮﻥ ﺒﻬﺎ
ﻓﻴﮑﻮﻥ اﻟﻤُﻬﻨّأ
غیره ﻭ ﺍﻟﻌبأ
ﻠﻴﻈﻬﺮﻩﻭ
ﺍﻟﻤرء ﻘﺪ ﻏﻠﻘﺖ
ﺭﻫﻮﻧﻪ ﺑﻬﺎ
ﻳﻌﺾّ ﻳﺪﻩ
ﻧﺪﺍمة ﻋلی ﻤﺎ
ﺍﺻﺤﺮ ﻟﻪ ﻋﻨﺪ
ﺍﻟﻤﻮﺕ ﻣﻦ ﺃﻣﺮﻩ
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻫﺮ
ﺍﺧﻄﺎﺭﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺘﺮﺳﺪﺑﺮ ﺣﺬﺭ
ﻧﻤﻰ ﮔﺮﺩﺩ ﻭﺍﺯ
ﻫﺮﻭﻋﻈﻰ ﻋﺒﺮﺕ
ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﺩ
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﮐﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
ﻮﻏﺎﻓل
گیراﻧﻪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺑﻤﺮﮒ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺁﮔﺎﻩ ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ گرﻳﺰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻮ ﻳﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮگ ﺒﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﺯل ﺸﺪﻩ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ بی ﺨﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﺟﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ. ﺁﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺍﻥ ﺪﺭ ﺍﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺧﺮﺕ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺧﻄﺎﺭ ﻣﻴﺸﺪ
ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻭﺻﻒ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺎﺯﻝ
ﻭﻳک ﺒﺎﺭﻩ
ﮔﻴﺠﻰ
ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺣﺴﺮﺕ ﻓﻮﺕ ﻭ
ﺭﻓﺘﻥ ﺒﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺟمع
گرﺩﻳﺪ ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺑﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭ
ﺭﻧﮓ ﻭ ﺭﻭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻐﻴّﺮﺷﺪﻩﻭﺳﭙس
ﻣﺮگ ﺪﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺸﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻭ ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﺟﺪﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﻥ اﻫل ﺨﻮﻳﺶ
ﺑﺎ ﭼﺸم ﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﻭﺑﺎ
ﮔﻮﺵ ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺁثاﺭﻋﻘل
ﻮﻧﻈﺮ ﺑﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺁﻧﺎﻥ ﻔﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﻨﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺻﺮﻑ ﭼﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻴﺎﺩ
ﺍﻣﻮﺍﻟﺶ
ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ کسب ﺁﻥ ﺑﻬﺮﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺖﻭ
إﻏﻤﺎﺽ ﺍﺯ
ﺣﺮﺍم کاﺭﻯ ها
ﻣﻴﺸﺪ ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺻﺮﻳح ﻮ ﻭﺍﺿﺢ
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ ﻭ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺩ ﻭلی
ﺘﺒﻌﺎﺕ ﻭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﻋﻬﺪﻩﺍﺵ
ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯﺸﺪﻩ ﻭﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺍﺯﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﻨﻌﻤﺘﻬﺎ
ﻭ ثرﻭﺗﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭبرای ﺍﻳﺸﺎﻥ ﮔﻮﺍﺭﺍ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘﻬﺎ
ﺑﺮﻋﻬﺪﻩ ﺍﻭ ﺑﻤﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺒﺮ ﺍﻭ ﺑﺴﺘﻪ
ﺷﺪ ﻭﺍﻧﮕﺸﺖ ﻧﺪﺍﻣﺖ
ﻣﻰ ﮔﺰﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ.ﻭ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺪﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭ
ﺁﺭﺯﻭ ﺩﺍﺷﺖ
ﺍﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻭﻏﺒﻄﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﻭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺣﺴﺪ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩ ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻣﺮگ ﺘﺪﺭﻳجی
ﺪﺭ ﺟﺴم ﻨﻔﻮﺫ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ کرﺩﻩ
ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﮕﻮﺵ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﭙس ﻗﺪﺭﺕ
ﮔﻔﺘﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺷﻨﻮﺍئی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭﮔﻮﺷﻪ
ﭼﺸم ﺮﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ ﻭ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭلی
ﺼﺪﺍئی
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻣﺮگ ﭽﻮﻥ
ﺒﺎﺯﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﺷﺪ ﭼﺸﻤﺎﻥ اﻭ
ﻧﻴﺰ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻥ اﻭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪ ﻭ
ﺭﻭح اﺯﺟﺴم ﺨﺎﺭچ
گرﺩﻳﺪ چون
ﺠﻴﻔﻪ ﻭﺟُثّه
ﮔﻨﺪﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺪﺭﺑﻴﻥ اﻫل
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻩ
ﻭ ﮐﻤک اﺯﺍﻭ
ﺩﻭﺭمی ﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺷک ﺒﺮﻳﺰﺩ ﻳﺎ
ﺩﻋﻮﺕ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻯ ﺮ
ﺍﭘﺎﺳخ ﺒﺪﻫﺪ
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻨﻰ ﺩﻓﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ (ﮐﺘﺎﺏ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ)
ﻭﺑﺄﺟل ﺒﺮﻭﺩ.(
و ﺑﻘﻴّﻪ ﻣﺘﻥ
ﺤﺪﻳث ) ﻭ ﻳﺰﻫﺪ ﻓﻴﻤﺎ
ﮐﺎﻥ ﻴﺮﻏﺐ
ﻓﻴﻪ ﺃﻳّﺎﻡ ﻋﻤﺮﻩ
ﻭ ﻳﺘﻤﻨّﻰ ﺃﻥ ﺍﻟّﺬﻯ
ﮐﺎﻥ ﻳﻐﺒﻄﻪ ﺑﻬﺎ
ﻭ ﺤﺴﺪﻩ ﻋﻠﻴﻬﺎﻗﺪ
ﺣﺎﺯﻫﺎ ﺩﻭﻧﻪ ﻓﻠﻢ
ﻳﺰﻝ ﺍﻟﻤﻮﺕ ﻳﺒﺎﻟﻎ
ﻓﻰ ﺟﺴﺪﻩ
ﺣﺘّﻰ ﺧﺎﻟﻂ ﺳﻤﻌﻪ
ﻓﺼﺎﺭ ﺑﻴﻦ ﺃﻫﻠﻪ
ﻟﺎ ﻳﻨﻄﻖ ﺑﻠﺴﺎﻧﻪﻭﻟﺎ
ﻳﺴﻤﻊ ﺑﺴﻤﻌﻪﻳﺮﺩﺩ
ﻃﺮﻓﻪ ﺑﺎﻟﻨﻈﺮ
ﻓﻰ ﻭﺟﻮﻫﻬﻢ
ﻳﺮﻯ ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺃﻟﺴﻨﺘﻬﻢ
ﻭﻟﺎ ﻳﺴﻤﻊ ﺭﺟﻊ
ﮐﻠﺎﻣﻬﻢ ثمّ
ﺍﺯﺩﺍﺩ ﺍﻟﻤﻮﺕ
ﺍﻟتی اﻃﺎ
ﻓﻘُﺒﺾ ﺑﺼﺮﻩ ﮐﻤﺎ
ﻗﺒﺾ ﺳﻤﻌﻪ ﻭ ﺧﺮﺟﺖ
ﺍﻟﺮﻭﺡ ﻣﻦ ﺟﺴﺪﻩﻓﺼﺎﺭ
ﺟﻴﻔﻪ ﺑﻴﻦ ﺃﻫﻠﻪﻗﺪ
ﺃﻭﺣﺸﻮﺍ ﻣﻦ ﺟﺎﻧﺒﻪﻭ
ﺗﺒﺎﻋﺪﻭﺍ ﻣﻦ ﻗُﺮﺑﻪﻟﺎ
ﻳﺴﻌﺪ ﺑﺎﮐﻴﺎ ﻭﻟﺎ
ﻳﺠﻴﺐ ﺩﺍﻋﻴﺎثمّ
ﺣﻤﻠﻮﻩ ﺍﻟﻰ ﻣﺨﻄّ
ﻣﻦ ﺍﻟﺄﺭﺽﻭ ﺃﺳﻠﻤﻮﻩ
ﻓﻴﻪ ﺍﻟﻰ ﻋﻤﻠﻪﻭ
ﺍﻧﻘﻄﻌﻮﺍ ﻋﻦ ﺯﻭﺭﺗﻪ
ﺣﺘّﻰ ﺍﺫﺍ ﺑﻠﻎ
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﺃﺟﻠﻪ