حدیث 1751 اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ201ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺍنی ﻮ ﻣﺎ
ﮐﺎﻥ ﻠﻨﻔس  ﺃﻥ ﺘﻮٴﻤﻥ
اﻟّﺎ ﺑﺎﺫﻥ اﻟﻠﻪ
ﻫﻴﭽﮑس ﻭﻳﺎ ﻧﻔﺴﻰ
(ﻫﺮ ﺭﻭح ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
انسان ) ﻧﻤﻴﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺒﻴﺎﻭﺭﺩ
ﻣﮕﺮ ﺑﺎﺫﻥ و
اجازه اﻟﻬی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ (ﺣتی ﻄﺎﻟﺐ
سلوک الهی  ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺍﺟﺎﺯﻩ و
موافقت ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﻌﺮفی ﭙﻴﺮ
مناسب ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺮالهی ﻨﻴﺰ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﻌﺮﻓﻰ
الهی از ﻴک ﺪﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺟﺪﻳﺪ مناسب
خود ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻠﻴم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ (ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻨﻈﺮﻯ) ﺷﺎﻳﺪ ﮐﺎﺭ
ﻫﻤﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻳﺎ ﻏﻠﻂ ﻭﻳﺎ
ﺑﻨﺴﺒتی ﺪﺭﺳﺖیا
ﻏﻠﻄ باشد. وﻟﻰ (ﺍﻳﻤﺎﻥ
عملی) ﻳﺎ ﺍﻭم ﻮ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ زنده ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻯ اﺳﺖ ﺗﺤﺖ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﺍﻯ
الهی ﺪﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟک ﻮ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟمعی ﻴک
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟمعی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ میباشد .ﺰﻳﺮﺍ
ﻫﻤگی ﺪﺭ ربّ  ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻳک ﻨﻔﺶ
ﮐُلّ ﻮ ﻭﺍﺣﺪﻯ
هستند . ﺑﺎ ﺗﮑﻤﻴل
ﻔﺮﺩﻯ ﺟمع ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺍﺭند) ﺍﻣﺎم ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻳﻥ ﻤﻌنی  ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺁﻥ ﺸﺨﺺ ﺭﺍ ﻣﺤﺮﻭم
ﻮ ﻣﻤﻨﻮع اﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ
(سلوک الهی ) ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭلی ﺒﻤﻌنی اﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺍﺯ (ﻣﻦخداوند
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﻭﻗتی
ﻤﮑﻠّﻒ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﻣﺘﻌﺒّﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺍﻣﺮ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
کسانی که ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻋﻘلی کافی از  نظر
خداوند ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷند ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
الهی ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻃﻮل عمر ﻭ ﺑﻠﻮغ
ﺠﺴﻢ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺑﻠﻮغ
عقل ﻮ ﭘﺨﺘگی
کاﻓﻰ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻮﺩ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ سرﻯ ﻭﺗﻌﺒّﺪ
ﺑﺎﻃل ﺒﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ
باشد .ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺪﺭﺳﺖ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑشود.
ﺑﺎﺯ ﺃﻣﺮ الهی ﺪﺭ
ﭼﻨﺪ ﺻﺤﻨﻪ
مطرح ﺍﺳﺖ.ﻳﮑﻰ ﻭﻗتی
ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎئی ﺘﺬﮐّﺮ
ﺑﺴﺎﻟک ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ سلوک
الهی  اﻭ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ ﻭﻗتی
ﺪﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻭضع ﺨﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺘﻨﺒّﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ الهی
ﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
که ﺍﺯ ﭘﻴﺮ الهی
ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﺮ ﺭﺍ ﺑﺸﺨﺺ
ﻃﺎﻟﺐ ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺮفی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺒﺎﻟﻔﻌل
اﺯﻋﺒﺎﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍﺫﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺗﻮﺣﻴﺪﻫﺎﻯ
اﻓﻌﺎلی ﻮﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺤﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﺨﺺ ﻫﻤگی ﭙﺶ ﺍﺯ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭ ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ) ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺸﺨﺺ
می ﺮﺳﺪ ﺗﺎ ﺑﺎﻳﻤﺎﻥ
و سلوک ﭙﻨﺎﻩ ﺑﺒﺮﺩ
( ﭘﻨﺎﻩ ﺳﻠﻮکی ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﻳﺎ ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﺒﻘﻮل اﻟﻬﻰ
پس ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻌﺒّﺪ ﺑﺎﻃل ﺮﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ (ﺑﺎ ﺣﻔﻈ
ﻘﺸﺮﻯ گرﻯ ﻮﺩﻧﺒﺎل
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﻮﺩﻥ
ﺣتی کاﺭ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺑﺨﺶ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
اﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻫﻴچ ﺘﮑﻠﻴﻒ ﻭ ﺟﺒﺮ
ﻭ ﺯﻭﺭﻯ هم ﻨﻴﺴﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﭘﻨﺎﻩ ﺳﻠﻮکی ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
(ﺗﻌﺒّﺪ) ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﻘﺮﺍﻥ  ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎﻃل ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻩ الهی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
طیّ ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.(ﺍﺫﻥ
اﻟﻬﻰ) ﺍﺟﺎﺯﻩﻋﺎم
اﺯلی اﺳﺖ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭک اﻳﻥ دﺳﺘﻮﺭ
ﻋﺎم ﺮﺍ ﺑﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
(ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﺍﺯﻟﻰ)
ﻫﻤﮕﺎﻥ عبور ﺗﮑﺎﻣلی
اﺯ ﺗﻤﺎمی اﻧﻮﺍع
ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍع  گیاهی ﻮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮﻋی ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺘﻌﺪﺩ ﻭ ﺍﺯﺍﻟﮕﻮﻯ
اﻟﻬی هر ﻧﻮﻉ ﺩﺭ
ربّ  ﺍﻟﻨﻮع
ﻮ ربّ  ﺍﻟﻔﺼﻠﻬﺎ
ﺑﮕﺬﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﮐﺴﺐ  ﻤﺎﻳﺪﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻗﺒلی ﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺁﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻮربّ  ﺍﻟﻔﺼﻠﻬﺎ
بترتیب ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺤﺪّ ﺍﮐثر  ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮغ ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻗﻬﺮ ﺟﺒﺮ
ﻭ ﺍﮐﺮﺍﻩ ﻭ ﺯﻭﺭ
ﺍﺳﺖ ﻭسلوک
الهی  ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻭﺩﺭ ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺣﻞ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
و عاشقانه ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﻭ ﺗﮑﻠّﻒ ﻭ ﺍﺟﺒﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
1752 - اﺯ ﺍﻣﺎ
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ201ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺘم
اﻟﻠﻪ ﻗﻠﻮﺑﻬم
ﻮﻋلی ﺴﻤﻌﻬم ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻟﺨﺘﻢ ﻫﻮ
ﺍﻟﻄبع عتلی ﻘﻠﻮﺏ
ﺍﻟﮑﻔّﺎﺭ ﻋﻘﻮبة
ﻋلی کفرﻫﻢ ﮐﻤﺎ
ﻗﺎل ﺘﻌﺎﻟﻰ ﺑﻞ
ﻃبع اﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻬم
ﺒﮑﻔﺮﻫﻢ ﻓﻠﺎ ﻳﻮٴﻤﻨﻮﻥ
اﻟّﺎ ﻗﻠﻴﻠﺎ ﺧﺘم یا ﻟﺎک ﻮ
ﻣﻬﺮ ﮐﺮﺩﻥﻫﻤﺎﻥ
ﭽﺎﭖ ﻭ ﻣﻬﺮ ﺯﺩﻥ
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻄبع ﻮ ﻓﻄﺮﺕ
ﺩﺍﺩﻥ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺴﺘﻥ
ﻮ ﭘﺮﺩﻩ ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ
ﻭ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﺎنع
ﺒﺮ ﺩﻟﻬﺎ ( ﺑﺮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﻓﻄﺮﺗﻬﺎ ﻭ
بر ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ). ﮐﻪ ﻧﻮعی
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ الهی ﺒﺮﺍﻯ
کفرﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﻭحی ﺨﻮﺩ ﻭﺟﻬﻨم
ﭙﺮﻭﺭﻯ ﺨﻮﻳﺶ ﺍﺯ
ﻫم اﮐﻨﻮﻥ که ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺸﺮﻭع ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﻬﻨم ﺮﻭﺯﻫﺎ
و بد بیاریها ﻭﺟﻬﻨم
ﺪﻭم کاﺑﻮﺳﻬﺎ
شبانه ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﮐم ﺸﺪﻥ توان
عقلی ﺒﺘﺪﺭﻳﺞ ﻭنیز
ﺿﻌﻒ ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻴک ﻤﺮگ ﺘﺪﺭﻳﺠی
ﺠﺴﻢ ﻭﺟﺎﻥ ﻮﻋﻘل
اﻧﺴﺎنی اﺳﺖ ﻣﺎنع
اﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺠﺒﺮﺍﻥ
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
الهی ﺒﻌﺪﻯ ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺣتی اﮔﺮ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻳﻥ ﺠﻬﻨم
ﻨﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
الهی گاهی ﺠﻬﻨﻤﻰ
ﺩﺍﺩﻥ ﻭﮔﺎهی ﺒﻬﺸﺖ
ﻧﺪﺍﺩﻥ اﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻀﻠﺎﻟﺖ ﻭﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی
اﻟﻬی اﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﮔﻤﺮﺍهی ﻮﻣﻨﺤﺮﻑ
ﮐﺮﺩﻥ که ﻋﺒث ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭ ﺗﻮﻃﺌﻪ ﻭ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻃبع ﺰﺩﻩ ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮐﻔﺮ و انگار ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﺪکی
هستند ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺎﻭﺭﻧﺪ ( ﺍﺯ ﺑﻴﻥ
کاﻓﺮﺍﻥ ﺒﺎﺯ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭ ﺳﻠﻮک ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ سلوک
الهی  کرﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﮐﺮﺍﻩ ﻭ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﺑﺎ ﻗﺎﺋم نمی ﻤﻴﺮﻧﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮخی ﺒﻨﻬﺎﻳﺖ
سلوک و حنم آن ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
. ﻭاین ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
ﻨﻮع کاﻓﺮﺍﻥ ﻤﻨﮑﺮ
خدا و
سلوک الهی ﺑﻮﺩ
ﺩﺭ ﺳﻥ ﭙﻨﺠﺎﻩ ﺳﺎﻟگی
ﻮ ﺿﻌﻒ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
در ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻳﻥ ﺴﻌﺎﺩﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷت که ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻨﻬﺎئی قائم و
عرش رحمان و
نقطه نهائی
دنا فتدلّا برسم
ﻮﺍﻟّﺎ ﺍﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻳﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻮ ﺑﺠﺎئی ﻨﺮﺳﻴﺪﻥ
اﻫﻤﻴﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻋﺸق
ﻮﻋﻠﺎﻗﻪ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻭﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ و
غیر مغرضانه ﻓﮑﺮﮐﺮﺩﻥ
ﺣتی ﺒﺴﻴﺎﺭﻯ اﺯ
ﺩﻳﺮ ﮐﺮﺩه ﻫﺎ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
عباﺩﻯ ﺮﺍ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻣﻬم ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺒﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﭼﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣلی یاﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﭼﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺵ
ﺍﻭﻳس ﻗَﺮَﻥ
قره گیر ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ که ﭘﻴﺮ
الهی شناخته
نگردید  و
ﻬﻤﺎﻥ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
رؤیائی ﭙﻴﺮ
یا ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻣثبت ﺍﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭ
سعی ﺪﺭ ﺭفع ﺼﻔﺎﺕ
ﻣﻨفی ﻮ ﺩفع ﺸﺮک
احتمالی ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻮ(ﺍﺻﻠﺎح ﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﮐﻤک ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺳﺎﻟک ﺼﺎﺩق ﺪﺭﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩفع ﺁثاﺭ ﻣﻨفی
ﺮﻭﺍﻥ ﺪﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺁﻧﻘﺪﺭﻫﺎ ﻣﻬم
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﮐﺸﺶ ﻭﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺨﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﻴﻢ
که هر شبی را
ره صد ساله  پیش
رفتن است ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪﺍﻟﻬﻰ
ﺣتی ﺒﺪﻭﻥ ﺘﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﮐﺎﻣل
ﺪﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﮐﺎﻣل ﭽﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﻴم
کافی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺳﺮﮐﻮﺏ ﻭ ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ. ﮐﻪ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻫم
ﺼﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺍﺻﻠﺎح ﺮﻭﺍﻥ ﺪﺭ
سلوک الهی  ﭼﻨﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ اﻣﻮﺭﻯ
ﺪﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﻴک گوﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﺮﮐس ﺑﻴک
ﺮﺍهی ﺒﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ هستند  ﮐﻪ ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﮐﻠﻴّﺎﺕ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﺷﺨصی
ﺒﺎﻫم ﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
(ﺷﻬﻮﺩ)ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺩﺭستی
ﺮﺍﻩ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭ یاﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻗﺒﻮل اﻋﻤﺎﻝ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ
ﺷﺮﻃ کاﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﺒﻮل اﻋﻤﺎل ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﺮﻃ لاﺯم
هست ﻃبع ﺒﺮﺩل ﻮ
ﻓﮑﺮ ﻫﻤﺎﻥ
کُندی ﺩﺭ ﻋﻘل ﻮﺿﻌﻒ
ﺩﺭ ﺍﺩﺭﺍک ﻮ ﺳیستم
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻭ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻥ
هر ﻣﻄﻠبی ﻮﻳﺎ ﺩﻳﺪﻥ
ﺤﻘﺎیق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻧﻬﻠﻴﺴﻢ) ﻭ ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺍﻭج ﻀﻌﻒ ﺍﺩﺭﺍک
عقلی  اﻧﺴﺎﻥ
اﺯ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ .

حدیث 1753 - اﺯﺍﻣﺎم
عسکرﻯ(ﺝ۵ﺹ201ﺑﺤﺎﺭ)
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻭ ﺍﻥ ﺘﺼﺒﻬم
ﺤَﺴَنة ﻴﻘﻮﻟﻮﺍ
ﻫﺬﻩ ﻣﻥ عند ﺍﻟﻠﻪﻭ
ﺍﻥ ﺘﺼﻴﺒﻬم ﺴﻴّدة  ﻳﻘﻮﻟﻮﺍ
ﻫﺬﻩ ﻣﻥ عندﻙ ﻗل
کُلّ ﻣﻥ عند ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﻌنی اﻟﺤﺴﻨﺎﺕ
ﻭ ﺍﻟﺴﻴّﺌﺎﺕ
ثُمّ ﻘﺎل فی ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺂیة ﻣﺎ ﺍﺻﺎﺑﻚ
ﻣﻥ ﺤَﺴَنة ﻓﻤﻥ
اﻟﻠﻪ ﻭﻣﺎ ﺃﺻﺎﺑکم
ﻤﻥ ﺴﻴّئة ﻓﻤﻥ
ﻨﻔﺴﻚ ﻭ ﻗﺪ ﺍﺷﺘﺒﻪ
ﻫﺬﺍ ﻋلی عدﻩ ﻣﻥ
اﻟﻌﻠﻤاء  ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﻳﻘﻮل اﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﻥ
ﺘﺼﺒﻬم ﺤَﺴَنة
ﻳﻘﻮﻟﻮﺍ ﻫﺬﻩ ﻣﻥ
عند ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﻥ
ﺘﺼﺒﻬم ﺴﻴّئة ﻳﻘﻮﻟﻮﺍ
ﻫﺬﻩ ﻣﻥ عندک ﻗل
کلّ ﻤﻥ عند ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺤَﺴَنة ﻭ ﺍﻟﺴﻴّئة
ثُمّ ﻘﺎل فی ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺂیة ﻣﺎ ﺃﺻﺎﺑﻜم
ﻤﻥ ﺤَﺴَنة ﻓﻤﻥ
اﻟﻠﻪ ﻭﻣﺎ ﺃﺻﺎﺑکم
ﻤﻦ ﺳﻴّئة ﻓﻤﻥ
ﻨﻔﺴﻚ ﻓﮑﻴﻒ ﻫﺬﺍ
ﻭ ﻣﺎ ﻣﻌنی اﻟﻘﻮﻟﻴﻦ؟
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺨﻴﺮ
ﻭ ﺑﻬﺮﻩ ﻭﺗﮑﺎﻣلی
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻥ اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﭘﻴﺮ الهی ﻨﺪﺍﺭﺩ)
ﻭ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺑﺪﻯ ﻮ
ﺯﺷﺘی ﻴﺎ ﺿﺮﺭﻯ
ﺪﻳﺪﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺯﺗﻮ ﺍﺳﺖ
(ﺧﻄﺎﺏ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻣﺴﺌﻮل ﺴﺨتی
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭ است . ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ)
ﻭلی ﺒﺎﻧﻬﺎ ﺑﮕﻮ
ﮐﻪ ﻫﻤگی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ( ﺗﻤﺎم ﻬﺴتی
ﺒﻬﺮ ﺷﮑﻠﻰ ﺍﺯ ﺳﻮﺩ
ﻭ ﺯﻳﺎﻥﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎبی
ﺨﻴﺮ ﻭ ﺷﺮّ ﻭ ﻳﺎ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﻫﻤگی
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺳﺎﻟک ﺒﺪﻯ ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍق ع ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤل
ﻤﺎﻧﻨﺪﻯ ﻃﺒیعی
ﻮ ﺑﺤﻖ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴاﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺎﺩﻝ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭﺍﻥ ﭙﺎﻙ ﻋﮑس
اﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ ﺰﺷﺖ
ﻭ ﺳﺨﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻫﻴچ گوﻧﻪ ﺁثاﺭ
ﻋﻘلی ﻮ ﺧﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮ ﻣﺸﻴتی
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻗﺪﺍم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﻤﻬﻤﺘﺮ
الهی ﺪﻧﺒﺎل ﺸﻮﺩ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻤﻮﻗﺘﺎ ﺍﺯ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺮﮐﺰ در ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﻭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﺒﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﺩﺭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
الهی ﻮ ﺩﺭ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣثبت ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭل
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک هستند
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﺍ ﻣﺮﺗفع ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺍﻣﺎم
عسکری ﺁﻳﻪ ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺣﺴﻨﺎﺕ ﻭ ﺳﻴّﺌﺎﺕ
(ﻳﻌنی ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
ﺘﺤﺴﻴﻥ ﻮ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﭼﻪ
ﺳﻴّﺌﻪ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺭﺍ ﺑﺒﺮﺩ. ﻳﻌنی
ﺘﻤﺎم اﻋﻤﺎل ﻤثبت
ﺳﻠﻮک اﺯﺧﺪﺍ ﻭ
ﺗﻤﺎم اﻋﻤﺎل ﻘﻬﻘﺮﺍئی
عملا ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭلی
ﺒﻌﻠﺖ ﺫﺍﺕ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ) ﺍﻣﺎم اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﺁﻳﻪ ﺁﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺑﻴﻬﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﺑﺪﻯ ﺪﻳﺪﻯ اﺯ ﻧﻔس
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻮﺧﻮﻳشتن
ﺧﻮﺩﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
( ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻤﺮّﺩ
ﻭ ﺳﺮﭘﻴﭽی ﺴﺎﻟک
غیر ﻣﻄیع ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ غیر
ﺳﺎﻟﻚ ﺣتی اﮔﺮ
ﺑﺨﻴﺎل ﺨﻮﺩ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭﺧﺪﻣﺎﺕ ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ) ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺼﻔﺖ ﺭﺍ ﺩﺭﻋﺪﻩ
ﺯﻳﺎﺩﻯ اﺯﻋﻠﻤﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺪﻳﺪ ﻭﺧﻴلی
اﺯ ﻋﻠﻤﺎ (ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﺪﻳﻨﻰ) ﺃﻣﺮ ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺸﺘﺒﻪ ﺷﺪﻩ ( ﻳﻌنی
ﻤﺪﻋﻴﺎﻥ علم اﻳﻥ
که ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
همگی ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎمی
هستند  ﻭلی
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﻳﻦ
ﺧﻄﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺑﻴﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻣﻴدﺍﻧﻨﺪ
ﻭلی ﺒﺪﻯ هاﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
(ﻳﻌنی اﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﺎک ﻮ الهی
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ) ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺣَﺴَﻨﻪ ﻭﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺮﺩﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺍﻳﻥ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺑﺪﻯ ﺪﻳﺪﻧﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﺗﻮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
( (ﻭﺣتی ﺴﺎﻟک ﻤﻨﺎﻓق
ﻮ بی اﻳﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﺳﺨﺘﻴﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻄﺎﻯ ﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻨﻤﻴﺪﺍﺩ ﭼﻨﻴﻥ
ﺴﺨتی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﻮﺩ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﭘﻴﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
هم ﻨﻤﻴﺪﺍﺩ ﻭﻳﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺨﻴﺎل ﺴﺎﻟک ﺴﺮﮐﺶ
ﺁﺳﺎﻥ و
بهتر ﺒﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ آﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
الهی ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺁﺯﻣﺎﻳشی
ﻨﺒﻮﺩ ﻭﻳﺎ ﻗطع
ﻨﺸﺪ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺑﺤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻄیع  ﻮ ﺻﺎﺩق ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﺑﭙﻴﺮالهی ﺨﻮﺩ
ﺑﺪ ﺑﻴﻥ ﻮ ﺑﺪ ﮔﻤﺎﻥ
ﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺒﺨﺪﺍ ﺑﺪ ﮔﻤﺎﻥ
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭلی
بآﻧﻬﺎ ﺑﮕﻮ ﻫم
ﺨﻮبی ﻮﻫم ﺒﺪﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
است . اﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﻫﻤﻴﻥ ﺁﻳﻪ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺑﻴﻬﺎ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺑﺪﻯ ها ﺍﺯ ﺗﻮ
ﺍﺳﺖ . ﺍﺑﺘﺪﺍ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪ ﺑﺪﻯها ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺎل
گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺕ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺎﺩﻝ
ﺍﻟﻮﺩگی ﻨﺘﻴﺠﻪ
اعمال ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻮ ﻧﻔس ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻣﺎﺭﻩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭘُﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺁﻟﻮﺩگی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫم اﻳﻥ
ﺒﺪﻯ ها ﺭﺍ می  ﺪﻫﺪ ﻭﮔﺎهی
هم ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻴلی ﺨﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻏﻔﻠﺖ ﻭ
ﻧﺪﺍنستن ﻭﻳﺎ ﻋﺎﺩﺕ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻥﺨﻄﺎﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭلی حذف ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ بشهوﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﻫﻴﭻ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭﻋﮑس اﻟﻌﻤلی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤلی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ ﻋﻤل
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
عسکرﻯ اﻳﻥ ﺪﻭ ﮔﻔﺘﻪ
ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻮﺟﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﮐﻪ ﺑﺪﻯ
ها ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﻧﻔس ﺍﻧﺴﺎﻥ)
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ گفتهﺍﻧﺪ:
اﻟﺤَﺴَﻨﺎﺕ
فی کتاب ﺍﻟﻠﻪ ﻋلی
ﻮﺟﻬﻴﻦ ﻭ ﺍﻟﺴﻴّﺌﺎﺕ
ﻋلی ﻮﺟﻬﻴﻥ ﺣﺴﻨﺎﺕ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﺒﺪﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﺳﻴّﺌﺎﺕ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻭﮔﻮﻧﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺣﺴﻨﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﺻﺤﺖ ﻭ ﺳﻠﺎﻣﺖ
ﻭﺍﻣﻨﻴﺖ ﻭ ﻭﺳﻌﺖ
ﺭﺯق اﺳﺖ ﮐﻪﺣﺴﻨﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪند
( ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﺣﺴﻨﻪﺍﻯ
ﺪﺭ ﻇﺎﻫﺮﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﺎل
ﺒﺮﺍﻯ ﻤثاﻝ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺘﺤﻘق
هر ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻤﺎل ﺪﺭﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺪﻯ هم ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﻮﺩ ﺑﻨفع اﻭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﮔﻨﺎهی ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ) ﻭ
ﺑﺪﻯ ها ﺮﺍ ﭼﻮﻥ
ﻤﺮﺽ ﻭﺗﺮس ﻭ ﮔﺮﺳﻨگی
ﻮﺳﺨﺘﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ (ﻳﻄﻴﺮﻭﺍ
ﺑﻤﻮسی ﻮ ﻣﻥ
ﻤﻌﻪ) ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺴﺌﻮل
ﻮ بد ﻳُﻤﻥ ﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﻮﻧﻪ ﺩﻭم اﺯ ﺣﺴﻨﺎﺕ
ﺩﺭ ﺍﻓﻌﺎل عباﺩﺍﺕ
(ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻧﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺣتی
اﮔﺮ ﻣﺘﻌﺒّﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ) ﻫﺮﮐس
ﺣَﺴَﻨﻪﺍﻯ
ﺁﻭﺭﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﭙﺎﺩﺍشی
ﺪﺍﺭﺩ ﻣﻥ ﺠاء ﺒﺎﻟﺤَﺴَنة
ﻔﻠﻪ ﻋﺸﺮة ﺃﻣثاﻟﻬﺎ
(ثوﺍﺑﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺠﺪﺍ ﺍﺯ ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺒﺮﺣﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی ﭽﻪ ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﻴﺎ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ) ﻭﺳﻴّﺌﺎﺕ
ﻭ ﺑﺪﻫﻴﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﻭ ﺟﻮﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺮسی ﻭ ﮔﺮﺳﻨگی
ﻮ ﺳﺨتی ﺒﺎﺷﺪ ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻮسی ﺮﺍ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﺠﻨﺠﺎل
کرﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ ﻋﻠﺖ
ﺁﻥ ﺸﺪﻩ ( ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺼﺮ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻭﺭﺩ ﻭﻳﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﻭﻳشی ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺧﻮﺩ ﻓﻘﺮﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ) ﻭﻋﻘﻮﺑﺎﺗﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ ﺍﺳﺎس
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﺍﺯ ﮔﻮﻧﻪ ﺩﻭم ﺴﻴّﺌﺎﺕ
ﻭ ﺑﺪﻯ ﻮ ﺷﺮ ﻭ ﺳﺨتی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺟﺰاء
ﺴﻴّئة ﺳﻴئة ﻣثلها
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﮔﻮﻧﻪ
ﺩﻭم ﺳﻴّﺌﺎﺕ ﻭ
ﺑﺪﻯ که ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
می ﺮﺳﺪ. ﺍﺯ ﺍﻓﻌال
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ(ﺩﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻭ
ﻣﻥ ﺠاء
ﺒﺎﻟﺴﻴّئة
ﻓﮑﺒّﺖ
ﻭﺟﻮﻫﻬم فی
اﻟﻨﺎﺭ ﻫﺮﮐﺶﮔﻨﺎهی
ﮐﺮﺩ ( ﻭ ﺍﻳﻥ ﺨﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺗﻌﻬﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻘﻴّﻪ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺂﺗﺶ ﻣﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺨﻮﺩ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻳﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﺪﻯ ﺪﻳﺪﻯ اﺯ ﻧﻔس یا ﺭﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻋﻤﺎل
گناﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺁﺧﺮﺕ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺩﺍﺭﺩ.)

حدیث 1754 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ203ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ:
ﻤﺎﻋﻠم ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﺃﻥﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻤﻥ ﻘﺒل اﻟﻠﻪ  عزّ ﻭ ﺟﻞ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﻟﺘﻮﻓﻴق
ﺣتی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺋﻴل
اﺯﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻣﺪﻩ. ﻣﮕﺮ ﺗﻮﻓﻴقی
که ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ (ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ
اﻭ در آغاز ﺑﺎ ﮐﻤک
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺪﻭﻥ کمک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻨﻤیتوان
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
هم ﻤﻴﺮﺳﻴﺪ ﺍﻭﺭﺍ
نی ﺸﻨﺎﺧﺖ ﻭﺍﻋﺘﻨﺎئی
ﻨﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺩﺭک
اﻫﻤﻴﺖ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﻮﻓﻴق
یعنی ﻤﻮﺍﻓﻘﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺗﻮﺍﻓق اﺭﺍﺩﻩ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻓﻄﺮﻯ اﻟﻬی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﺎﻧس ﻭﻣﺸﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻴک
ﻤﻮﻗﻌﻴّﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ. ﺟﺒﺮﺋﻴل
همان اﻳل ﻮ ﺍﻟﻪ
ﻭ ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻭﺧﺪﺍﻯ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻳﮑﻢ (ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻧﺎﺳﻮﺕ ﻭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺍﺯ ﺟﻬﺖ ﻭ ﺳﻤﺖ ﻣﺎ)
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
یا مکان لا
مکان رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺎم اﻟﻬی هدﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻋﻘﻠﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل اﻟﻬی
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﻭمنبع
الهی
عقل
کلّی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎم
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
هنوﺯ ﻋﻘل
کلهای الهی ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﻌﺪﻯ هست ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
عزّ ﻭ ﺟﻞ
ﻳﻌنی هنوز ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺑﺎ ﺟﻠﺎل و
نور تجلّی ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ هست . ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
جبرئیل قائم
بین رب
مصطفوی
ربّ الفصل
آخر نوع بشری
با رب العرش
نادیده ما رحمان
است و نام رب
برتر از رحمان
را نمیدانیم که
مهدی سوشیانس
سوم زردشت 55
قرن دیگر
خواهد گفت و
هنمکچنان بی  نهایت
ارباب
نوع
بالاتر تا
خداوند الله  اهورمزدا
در پیش
هست  و
تمام
ارواح
فردی اغاز از
بی نهایت   تجلّیات
الهی  و
ارباب
نوع
بی نهایت تحت
جمادی و جمادی
و گیاهی و
حیوانی
و فصول
فراون نوع
بشری  باید
رسید تا در بی
نهایت
ارباب
نوع فلوقب
بشری
برتر ار رب
رحمان بخ داوند
الله
رسید که
الله
(أهو) نیز پائین
تر از خداوند (
هو)
بیرون
از یونیورسهای
نا معلوم  میباشد.

حدیث 1755 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ203  ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻣﻌنی
لا ﺣﻮل ﻮ ﻟﺎ ﻗﻮّة
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﻟﻠﻪ ﭼﻴﺴﺖ؟
(ﺫﮐﺮ ﺗﻮﮐّل اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﻫﺮ ﺗﺤﻮل
ﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ ﻫﺮ ﻗﺪﺭتی
ﺒﺮﺍﻯ هر ﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭﻳﺎ
ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺒﺮﺍﻯ کسب
ثوﺍﺑﻬﺎ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺮوح  ﻮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
أبدی ﮐﻪ ﻫﻴچ ﺮﺍهی
ﺒﺮﺍﻯ کسب ﺁﻧﻬﺎ
ﺟﺰ ﺗﻮﮐّﻞ ﻭ سلوک
الهی  ﻨﻴﺴﺖ
و حتی ﻗﺎﺑل
کسب ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺣتی
اﮔﺮ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.) ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻤﻌﻨﺎﻩ
ﻟﺎ ﺣﻮل ﻠﻨﺎ ﻋﻥ
ﻤﻌﺼیة ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺑﻌﻮﻥ اﻟﻠﻪ ﻭ ﻟﺎ
ﻗﻮﻩ ﻟﻨﺎ ﻋﻠﻰ ﻃﺎعة
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟّﺎ ﺑﺘﻮﻓﻴق
اﻟﻠﻪ  عزّﻭﺟل ﻳﻌنی ﻤﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﻭﺭﻯ اﺯﻣﻌﺼﻴﺖ
ﺑﺎ ﺃﻣﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
( (ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻔﻄﺮﺗﺎ
ﻣﺎﻳل اﺳﺖ ﺑﺎﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
بشری و بالفعل
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺒﺮﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺍﺳﺘﻬﻠﺎک
ﻮ ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ کرﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ سلوک
الهی  ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ کسب ﺷﺎﻧس
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ئر نولد مجدد
بجهان اﺳﺖ. ﺳﺎﻟک
ﺴﻌی ﺪﺍﺭﺩ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﮑﻨﺪ ﻭلی اﻏﻠﺐ
ﻣﻮﻓق ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﺼﻠﺤﺖ
الهی ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﻪ اینکه ﻋﺎﻣل
گناﻩ ﮐﺎﺭﻯ از ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﮔﻨﺎﻩ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟک ﺼﺎﺩﻕﻋﻤﻴﻘﺎ
ﺍﻭﺭﺍ پشیماﻥ ﻮ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﺠﺪﻳّﺖ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. (ﻋﻮﻥ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺘﻌﺎﻧﺖ ﻭ ﮐﻤﻚ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺴم
ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭان ﻤﺎ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ و کسی جز
خداوند در
هستی نیست ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﻗﻮّﻩ ﻭ ﻗﺪﺭﺕو
توان ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻄﺎﻋﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ در
سلوک ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ
ﻣﮕﺮ ﻣﻮﻓقیتی
از ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
عزّ ﻭ ﺟﻞ
بسالک
برسد که  کسب
ثواب ﻭ ﺍﻧﺠﺎم ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ ﺨﺪﺍﺋﻰ
ﻭﺣتی ﺒﻴﺶ ﺍﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺮﻩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺳﺎﻟک اﺯ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﮐﺎفی ﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1755 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ203
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻣﻌنی
لا ﺣﻮل ﻮ ﻟﺎ ﻗﻮّة
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﻟﻠﻪ ﭼﻴﺴﺖ؟
(ﺫﮐﺮ ﺗﻮﮐّل اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﻫﺮ ﺗﺤﻮل
ﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ ﻫﺮ ﻗﺪﺭتی
ﺒﺮﺍﻯ هر ﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭﻳﺎ
ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺒﺮﺍﻯ کسب
ثوﺍﺑﻬﺎ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺮوح  ﻮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
أبدی ﮐﻪ ﻫﻴچ ﺮﺍهی
ﺒﺮﺍﻯ کسب ﺁﻧﻬﺎ
ﺟﺰ ﺗﻮﮐّﻞ ﻭ سلوک
الهی  ﻨﻴﺴﺖ
و حتی ﻗﺎﺑل
کسب ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺣتی
اﮔﺮ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.) ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻤﻌﻨﺎﻩ
ﻟﺎ ﺣﻮل ﻠﻨﺎ ﻋﻥ
ﻤﻌﺼیة ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺑﻌﻮﻥ اﻟﻠﻪ ﻭ ﻟﺎ
ﻗﻮﻩ ﻟﻨﺎ ﻋﻠﻰ ﻃﺎعة
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟّﺎ ﺑﺘﻮﻓﻴق
اﻟﻠﻪ  عزّﻭﺟل ﻳﻌنی ﻤﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﻭﺭﻯ اﺯﻣﻌﺼﻴﺖ
ﺑﺎ ﺃﻣﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
( (ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻔﻄﺮﺗﺎ
ﻣﺎﻳل اﺳﺖ ﺑﺎﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
بشری و بالفعل
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺒﺮﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺍﺳﺘﻬﻠﺎک
ﻮ ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ کرﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ سلوک
الهی  ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ کسب ﺷﺎﻧس
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ئر نولد مجدد
بجهان اﺳﺖ. ﺳﺎﻟک
ﺴﻌی ﺪﺍﺭﺩ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﮑﻨﺪ ﻭلی اﻏﻠﺐ
ﻣﻮﻓق ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﺼﻠﺤﺖ
الهی ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﻪ اینکه ﻋﺎﻣل
گناﻩ ﮐﺎﺭﻯ از ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﮔﻨﺎﻩ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟک ﺼﺎﺩﻕﻋﻤﻴﻘﺎ
ﺍﻭﺭﺍ پشیماﻥ ﻮ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﺠﺪﻳّﺖ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. (ﻋﻮﻥ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺘﻌﺎﻧﺖ ﻭ ﮐﻤﻚ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺴم
ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭان ﻤﺎ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ و کسی جز
خداوند در
هستی نیست ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﻗﻮّﻩ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
و توان ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﻄﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
در سلوک ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ
ﻣﮕﺮ ﻣﻮﻓقیتی
از ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
عزّ ﻭ ﺟﻞ
بسالک
برسد که  کسب
ثواب ﻭ ﺍﻧﺠﺎم ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ ﺨﺪﺍﺋﻰ
ﻭﺣتی ﺒﻴﺶ ﺍﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺮﻩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺳﺎﻟک اﺯ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﮐﺎفی ﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1756 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ (ﺝ۵ﺹ203ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺑﻤﺒﻠّﻐﻴﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺗﻌﻠﻴم
ﻤﻴﺪﻫﺪﻭﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻴﺎ ثاﺑﺖ
ﻣﺎﻟﮑم ﻮ ﺍﻟﻨﺎس
؟ ﮐﻔّﻮﺍ ﻋﻥ اﻟﻨﺎس
ﻭﻟﺎﺗﺪﻋﻮﺍ ﺃﺣﺪﺍ
ﺍﻟس ﺃﻣﺮﮐﻢ ﻓﻮﺍﻟﻠﻪ
ﻟﻮ ﺃﻥ ﺃﻫل اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭ ﺃﻫل اﻟﺄﺭﺿﻴﻦ
ﺍﺟﺘﻤﻌﻮﺍ ﻋلی
ﺃﻥ ﻴﻬﺪﻭﺍ ﻋﺒﺪﺍ
ﻳﺮﻳﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﺿﻠﺎﻟﺘﻪ
ﻣﺎ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﻮﺍ
ﺃﻥ ﻴﻬﺪﻭﻩ ﻭ ﻟﻮ
ﺃﻥ ﺃﻫل اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺄﺭﺿﻴﻦ
ﺍﺟﺘﻤﻌﻮﺍ ﻋلی
ﺃﻥ ﻴﻀﻠّﻮﺍ ﻋﺒﺪﺍ
ﻳﺮﻳﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺪﺍﻩ
ﻣﺎ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﻮﺍ
ﺃﻥ ﻳﻀﻠّﻮﺍ ﮐﻔّﻮﺍ
ﻋﻥ اﻟﻨﺎس ﻭﻟﺎ
ﻳﻘل ﺃﺣﺪﮐﻢ ﺃخی
ﻮ ﺍﺑﻥ عمّی ﻮ ﺟﺎﺭﻯ
ﻓﺎﻥّ اﻟﻠﻪ ﺍﺫﺍ
ﺃﺭﺍﺩ ﺑﻌﺒﺪ ﺧﻴﺮﺍ
ﻃﻴّﺐ ﺭﻭﺣﻪ ﻓﻠﺎ
ﻳﺴمع ﻤﻌﺮﻭﻓﺎ
ﺍﻟّﺎ ﻋﺮﻓﻪ ﻭﻟﺎ
ﻣﻨﮑﺮﺍ ﺍﻟّﺎ ﺃﻧﮑﺮﻩ
ثُمّ ﻴﻘﺬﻑ ﺍﻟﻠﻪ
فی ﻘﻠﺒﻪ ﮐﻠمة ﻳﺠمع
ﺒﻬﺎ ﺃﻣﺮﻩ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺮﺩم
ﭽﻪ ﮐﺎﺭﺍﺳﺖ! ﺩﺳﺖ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻳﺪ ﻭ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺄﻣﺮ الهی ﺨﻮﺩ
ﻧﮑﻨﻴﺪ. ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎم اﻫل
آﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺯﻣﻴن
ها ﺟمع
گرﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﮐطسی
ﺮﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪ(ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻋﻘلی ﻮ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ حق)  ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﺸّﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ) ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻤﺮﺍهی
ﻮ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی اﻭﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎم اﻫل
آسمانها ﻭ ﺯﻣﻴﻨﻬﺎ
ﺟمع ﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺮﺍ (ﺳﺎﻟﻚ) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺎ ﮔﻤﺮﺍﻩ ﮐﻨﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ.پس
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺳﺮ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻳﺪ. ﻭﻧﮕﻮﺋﻴﺪ
ﭼﻮﻥا ﻳﻥﺒﺮﺍﺩﺭم
اﺳﺖﻭﻳﺎ ﭘﺴﺮﻋﻤﻮﻳم
ﻮﻫﻤﺴﺎﻳﻪام
میباشد. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺨﻴﺮ ﻭ
استعداد ﺗﮑﺎﻣل
ﺴﺮﺍغ ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺭﻭح اﻭﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴک ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﻫﺮ ﮐﻠﺎم ﻤﻌﺮﻭﻑ
ﻭ ﻧﻴک ﺮﺍ ﺑﺸﻨﻮﺩ
ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺣق ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ)
ﻭلی هر ﻣﻨﮑﺮﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ (ﮐﻪ ﺗﺒﻠیغ
ﻤﻔﻴﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ)
ﻳﺎ ﮔﺎهی که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻗﻠﺐ ﺍﻳﻥ ﻤﻨﮑﺮ
ﮐﻠﻤﻪ (حق) ﺗﺄثیرﻯ
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺃﻣﺮ الهی
ﺨﻮﻳﺶ ﺟمع ﻮ ﺟﻮﺭ
ﮐﻨﺪ ( ﺗﺎ ﺷﺎﻫﺪ ﻭ
ﺟم  گرﺩﺩ.
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻋﺪم ﺘﺒﻠﻴﻎ
ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻧﻈﺮﺍ
ﺑﮑسی گفته ﻧﺸﻮﺩ
ﻣﮕﺮ ﺧﻄﺮﻯ که ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺒلّغ  ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻳک ﺒﺎﺭ ﻭ ﺣﺪّ
ﺍﮐثرﺳﻪ ﺑﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐطسی ﺮﺍ ﻣﺘﺬﮐﺮ
ﻣﻴﺸﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
سلوک الهی  کنذ ﻭ ﮐﺎﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ ﻮ
ﻳﺎ ﺣتی اﻧﮑﺎﺭ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
رﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ ﻭ ﭼﻨﻴﻥ
ﻮ ﭼﻨﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ ﻋﺒﺪ ﻳﺎ ﺑﻨﺪﻩ
ﻣﻮﺑﺪ ﻭ ﻣﻄیع ﻮ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی ﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﭘﻴﺮو
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﺍﺣمق ﺪﺭﺣﮑم ﻤﺘﻤﺮﺩ
ﻭ ﻣﻌﺼﻴﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﻳَﻬﺪﻭﻩ) ﺍﻭﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖﻋﻘلی ﻮ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻭ ﻳﺎ (ﻫُﺪﺍ) ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬی اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﺒﻘﺎﺋم هُدﺍﻯ ﻨﻬﺎئی
ﻤﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﻭ ﺣج اﮐﺒﺮ
است برساند . ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻤﺮﺍهی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻗﺎﺑل ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻫم ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی ﻮ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
تجلّیات الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻏﻠﺐ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻞ ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﻬﺮ ﻗﻴﻤتی
که ﺷﺪﻩ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺤﻤل ﺴﺨﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﻮﺧﻮﺩ
ﻓﻘﺮﻯ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ الهی ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩشان ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺟﺬﺏ ﺍﺭﻭاح و ﺍﺣﻮﺍل
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺨﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ( ﻭ ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺟﺬﺏ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺟﺬﺏ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
همه ﺧﻴﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺍﻳﻥ
کشش ﻫﺴﺖ. ﻭﻧﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
همان ﻤﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻳک
اﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ اﻭﻟﻴﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﮐﺸﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ . (ﻃﻴّﺐ ﺭﻭﺣﻪ)
ﺭﻭح اﻭﺭﺍ ﺷﻔﺎ
ﻭ ﻃﻴّﺐ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻌﻘل اﻭﻟﻴﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
سلوک الهی  هماﻥ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﺧﻴلی
اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ عاﻣل
ﺼﺎﺩق ﻮ ﻳﺎ ﻋﺎﻣل
ﺘﺎ ﺁﺧﺮ ﺧﻄ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺍﺻل ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ الهی
ﺸﺮﻃ اﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺸق ﻮﻋﻠﺎﻗﻪ ﻭ
ﺟﺪّﻳﺖ ﺩﺭ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺁﺯﺍﺩ ﺑﻮﺩﻥ
ﻮ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻥ ﻤﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ/ (ﻣﻌﺮﻭﻑ)ﻫﺮ
ﺍﻣﺮ ﻧﻴﻚ ﻭکسب
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻃﺒیعی ﻮﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﭼﻪ
ﺳﻮﺩ ﮐسی ﺒﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺳﺪ ﻭ ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺘﻮﺳّل ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻧﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺬﺍتی ﻮ ﺭﻭحی ﺴﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺣل اﻭﻟﻴﻪ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎقی ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺣﺪّ ﺍﻗﻞ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻃﺒیعی ﻨﻔس ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
(ﻳﻘﺬِﻑ) ﻗﺬﻑ ﻭ ﭘﺮﺗﺎﺏ
ﻭﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻥ ﺒﺎ
ﺷﺪﺕ ﻭ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺭﻭﻯ
ﺪﺭ ﺩﻝ ﻫﻤﺎﻥ
کشش الهی ﺪﺭ ﻓﮑﺮ
ﻫﺮ ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺟﻤﻊ ﻭﺟﻮﺭ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﺳﻠﻮک ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺑا ﻗﺎﺋم ﺠمع
و توحید گرﺩﺩ ﻭﺟَم
ﺸﻮﺩ. ﺗﺎ الهی ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ . ﮐﻠﻤﻪﺍﻯ
که ﻗﺬﻑ ﺩﺭ ﺩل ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻳک ﻔﮑﺮ
ﻭ ﺍﻳﺪﻩ ﻭﺍﻟﻬﺎمی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻮٴﻤﻦ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻳک ﺮﻭٴﻴﺎ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
یک کاﻣﻞ الهی ﺒﺮﺳﺪ.
(ﺃﻣﺮ)الهی اﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی  ﺒﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻳﺎ ﺍﻧﺠﺎم هر ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
است.

جدیث 1757 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ203 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻴﺎ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺍن لک  ﻘﻠﺒﺎ
ﻭ ﻣﺴﺎمع ﻮ ﺍﻥ
اﻟﻠﻪ ﺍﺫﺍ ﺃﺭﺍﺩ
ﺃﻥ ﻴﻬﺪﻯ عبدﺍ
ﻓﺘﺢ ﻣﺴﺎمع ﻘﻠﺒﻪ
ﻭ ﺍﺫﺍ ﺃﺭﺍﺩ ﺑﻪ
ﻏﻴﺮ ﺫﻟک ﺨﺘم ﻤﺴﺎمع
ﻘﻠﺒﻪ ﻓﻠﺎ ﻳﺼلح
ﺃﺑﺪﺍ ﻭ ﻫﻮ ﻗﻮﻝ
ﺍﻟﻠﻪ عزّ ﻭ ﺟﻞ
مع اﻟﻘﻠﻮﺏ ﺃﻗﻔﺎﻟﻬﺎ
ﺍﻯ ﺴﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻘﻠﺐ (ﻓﮑﺮ ﻭ ﺫﻫﻥ
ﻮ ﺭﻭان وﺍﺣﺴﺎس
)ﻫﺴﺘﻰ ﻭﮔﻮﺵ ﺩﺍﺭﻯ
ﻭ ﺷﻨﻮﺍئی ﺪﺍﺭﻯ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺮﺍ (ﺳﺎﻟﻚ) ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻋﻘلی ﻮ ﻫُﺪﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺪﺭﺍﺻﻞ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻄﺎﻟﺐ (ﻫُﺪﺍ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ (ﻳﻬﻮﻩ)
ﻃﻠﺐ ﻭﻫﺪﺍﺟﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﮔﻮﺵ ﺷﻨﻮﺍﻯ ﺪل
اﻭﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
( ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺤﺴّﻯ ﺰﻭﺩ
ﮔﺬﺭ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭ ﺷﻨﻴﺪﻩﻫﺎ ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﮔﻮﺵ ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻥ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻮ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻗﺒلی ﺮﺍ ﺑﺪﺭﺳتی
ﺪﺭ ﺷﻨﻴﺪﻥ اﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﮐﻤک ﻜﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻫﺪﺍﻳتی
کند ﮔﻮﺷﻬﺎﻯ ﺪل
ﺮﺍ ﺧﺘم ﻮ ﻣﻬﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺻﻠﺎح
ﻨﺸﻮﺩ (ﻭﻋﻤﻠﺎ ﮔﻮﺵ
ﻣﻔﻴﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥ کلام ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
مع اﻠﻘﻠﻮﺏ ﺃﻗﻔﺎﻟﻬﺎ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻗﻔﻠﻬﺎئی
ﺯﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﭙﻴﺎمی ﻨﻤﻴﺸﻨﻮﻧﺪ
ﻭﮐﻠﺎم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺮﺍ ﻧمی ﻔﻬﻤﻨﺪ
حتی  ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﻭ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ ﻭﺣﻮﺍﺩث
ﺟﺎﺭﻯ ﺰﻧﺪگی
همگی اﺧﻄﺎﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﻫﺸﺪﺍﺭﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭلی ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺸﻨﻮﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺘﺄﻣل
ﻮ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
اﻟﻔﺎﻅ ﻋﺒﻮﺭ ﺑﻤﻌﺎنی
ﺒﺎﻃنی ﻮﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻮﺩﺭک ﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻄﺒیعی ﻮ ﻧﻈﺮﻯ
تئوریک
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﮔﻮﺵ ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
اﻭﺍﻣﺮ ﭘﻴﺮالهی
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻗﻠﻮﺏ ﻳﺎﻗﻠﺒﻬﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ دل گوﺷﺘی
ﺒﺮﺍﻯ اﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺫﻫﻥ
ﻮ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺗﺤﺖ ﺗأثیرﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻴﭽﮑس ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺧﻮﺩ ﺁﺯﺍﺩ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺤﮑم  صفات
وعادات ﺴﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴک
شده در ﺠﺴم ﻮ ﺫﻫنن
ﻮ ﺭﻭان ﺨﻮﺩ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ ﻘﻠﺐ
ﺭﻭحی ﻴﺎ ﻓﻮﺃﺩ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣی ﻮ
الهی هر ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭک
عمیق  ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺷﻴﺪﺍ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ

حدیث 1758 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ204 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﺎ ﺃﻧﺘم
ﻮ ﺍﻟﻨﺎس ؟ ﺍﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺍﺫﺍ ﺃﺭﺍﺩ
ﺑﻌﺒﺪ ﺧﻴﺮﺍ ﻧﮑﺖ
فی ﻘﻠﺒﻪ ﻧﮑتة ﺑﻴﻀاء
ﻓﺎﺫﺍ ﻫﻮ ﻳﺠﻮل
ﻠﺬﻟک ﻮ ﻳﻄﻠﺒﻪ
شما را با
مردم چه کار
است ؟  ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﺒﻨﺪﻩﺍﻯ ﺨﻴﺮﻯ
(ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﻮ ﺷﻬﻮﺩ)
ﺑﺪﻫﺪ ﺩﺭ ﻗﻠﺐ ﺍﻭ
ﻧﻘﻄﻪ ﺳﻔﻴﺪﻯ
اﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻧﺒﺎل
اﻳﻥ ﻨﻘﻄﻪ ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﺗﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ
(ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﻭﺩﻧﺒﺎل اﻭ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻧﮑﺘﻪ ﺿﺮﺑﺖ ﺗﻠﻨﮕﺮ
ﺑﺎ ﻧﻮک اﻧﮕﺸﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻨﻘﻄﻪ
ﻭﮐﺸﺶ ﻭﺳﻔﻴﺪﻯ
ﭽﻮﻥ ﻨﻮﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﻧﻮﺭ ﺭﻭﺷﻨﺎﺋﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻧﻮﺭﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ).

حدیث
1759 - ﻭ ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ(ﺝ۵ﺹ204 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
اﺫﺍ ﺃﺭﺍﺩ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻌﺒﺪ ﺧﻴﺮﺍ
ﻧﮑﺖ فی ﻘﻠﺒﻪ ﻧﮑﺘﻪ
ﺑﻴﻀاء ﻓﺠﺎل اﻟﻘﻠﺐ
ﻳﻄﻠﺐ ﺍﻟﺤﻖ
ثُمّ هو ﺍلی ﺃﻣﺮﮐﻢ
ﺃﺳﺮع ﻤﻥ اﻟﻄﻴﺮ
ﺍلی ﻮ ﮐﺮﻩ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻨﺪﻩﺍﻯ
(ﺳﺎﻟﻚ) ﺧﻴﺮ (ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻮ ﺷﻬﻮﺩ) ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭ ﺩل اﻭﻧﻘﻄﻪ
ﺳﻔﻴﺪﻯ اﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺠﻮﻟﺎﻥ
ﻮ ﮔﺮﺩﺵ ﻭﺟﺴﺘﺠﻮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻗﻠﺐ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﻠﺮﺯﺍﻧﺪ ﺗﺎ
ﻃﻠﺐ ﺣق کند ( ﺗﺎ
ﺣجّ أﮐﺒﺮﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺒﻴﺎﻳﺪ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺑﺤق
اﻟﻬی ﺮﺍ ﺑﺠﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺒﺎﻃل
ﻘﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺠﻮﻳﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺣق
اﻟﻬﻰ ﻭﺣﺠّﺖ ﺍﺳﻠﺎم
ﻮ ﺗﺴﻠﻴم ﺨﻮﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳل ﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﻣﺮﺍﻟﻬﻰ ﺷﻤﺎ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﺯ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﭘﺮﻧﺪﻩ ﺑﺂﺷﻴﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻮﻯ ﺸﻤﺎ
ﻣﻴﺁﻳﺪ (ﺃﻣﺮ ﺷﻤﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
دستورالهی
برای
ولایت
ﺯﻣﺎﻥ ﻮ سلوک
الهی  ﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺴﻠﻴم ﺒﻘﺼﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ الهی اﺳﺖ.
(ﻭَﮐﺮ) ﺑﺮﺍﻯ ﭙﺮﻧﺪﻩ
ﺁﺷﻴﺎﻧﻪ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ( ﻭَﻗﺮ ﻭ
قُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﺴﺎﻟک
اﺯ ﭘﻴﺮ الهی ﻮ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮکی اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﻃﻴﺮ)
ﭘﺮﻧﺪﻩ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
(ﻃﻴّﺎﺭ فعّال ) ﮐﻪﺑﺎﺳﺮﻋﺖ
ﻭﻋﺸق  ﻮ
ﺟﺪﻳّﺖ سلوک
الهی  ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺭﺍﻩ ﺩﺭﺍﺯ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﻄی ﻄﺮﻳﻖ
با ﭘﺮﻭﺍﺯ ﻭ ﻃﻴﺮﺍﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻯ
که ﺑﺎﻫﻴج ﻤﺸﮑلی
ﺮﻭﺑﺮﻭ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﮐﺎﺭ
ﺍﻭ ﻋﺸق اﻭ ﺍﺳﺖ.
(ﺟﺎﻝ) ﺟﻮﻟﺎ
کرد ﻭ ﻫﻴﺠﺎﻥ ﻮ
ﺷﻮﺭﺵ ﺩل ﻮ ﺷﻮق
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺍﺳﺖ.

حدیث 1760- ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ204ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ اﻟﻘﻠﺐ
ﻳﻨﻘﻠﺐ ﻣﻥ ﻠﺪُﻥ
ﻤﻮﺿﻌﻪ ﺍلی ﺤﻨﺠﺮﺗﻪ
ﻣﺎلم ﻴﺼﺐ ﺍﻟﺤﻖ
ﻓﺎﺫﺍ ﺃﺻﺎﺏ ﺍﻟﺤﻖ
ﻗﺮُثمّ ﻀمّ اﺻﺎﺑﻌﻪ
ﻭﻗﺮﺃ ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺂﻳﻪ
ﻓﻤﻥ ﻴﺮﺩ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻥ ﻴﻬﺪﻳﻪ ﻳﺸﺮح
ﺼﺪﺭﻩ ﻟﻠﺎﺳﻠﺎﻡ
ﻭﻣﻥ ﻴﺮﺩ ﺃﻥ ﻴﻀﻠّﻪ
ﻳﺠﻌل ﺼﺪﺭﻩ ﺿﻴّﻘﺎ
ﺣﺮﺟﺎ ﻗﻠﺐ ﻭﺩل
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﻘﻠﺐ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﺯﺟﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺗﺎﺣﻨﺠﺮﻩ ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺂﻳﺪ
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺑحق
برﺳﺎﻧﺪ ﻭ ﺑﺪﺭﺳتی
ﺒﺤق ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻪ ﺑﺤق ﺮﺳﻴﺪ
ﺍﻗﺮﺍء(ﻭ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ) ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺳﭙﺶ ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻬم
جمع ﻨﻤﻮﺩﻭ ﺍﻳﻥ
ﺁﻳﻪ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻫﺮﮐﻪ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﻭلی
اﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ اﺳﻠﺎﻡ
(ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ)
ﺷﺮح ﺼﺪﺭ و دل
باز ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭیا
ﮐﺸﺶ ﻣﻴیابد . ﻭﺍﮔﺮ
ﮔﻤﺮﺍهی ﻮﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪگی
کسی ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﻴﻨﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺗﻨگ
ﻮ ﺑﺤﺮﺍنی ﻤﻴﮑﻨﺪ
(ﻋﻠﺖ ﺍﺻلی ﮋﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﻭ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ
ﺠﺎﺑﺠﺎ ﻭ ﭘُﺮ ﻫﻴﺠﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺠﺎﻥ ﺒﮕﻠﻮ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺍﺳﺖ  ﺗﺎﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﻥ ﻤﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺤج
ﻮ ﺣق الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﭼﻪ حق ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻏﺎﺯ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﻳﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺘﺠﻠّﻰ الهی ﺨﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭ (ﺷﺮح
ﺼﺪﺭ) ﻳﺎﺳﻴﻨﻪ
فراخ و ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺩﺭک ﺬﻫنی ﻴﺎﻓﺘﻦ
ﻭﮐﺸﺶ ﻭ ﻋﺸق ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻥ اﺳﺖ ﻭﺍﺳﻠﺎم
همان ﺘﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣثلا
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﻗﺒﻮم
کنند ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺮﺍﻥ اﺩﻳﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰﻣﺴﻠﻤﺎﻥ  ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪند
. ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺭﻭﺵ ﺗﺴﻠبم ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺭﻭﺵ ﺣﻨﻴﻒ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰدر
ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺮﻭﺯ الهی
ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻬﻰ) ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔی
ﻮ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ ﻭﻋﺪم
ﻘﺒﻮل اﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺘﻌﺒّﺪﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺒﺎﻃﻞ باشد . (ﺣَﺮَﺝ)
ﺑﺤﺮﺍﻥ ﻮﻣﺘﺰﻟﺰل
ﻮ ﺩﺭ ﺑﺤﺮﺍﻥ ﻮنا
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭ (ﺣَﺮﻕ)
ﻭﺳﻮﺧﺘﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺁﺑﺎﺩﺍﻥ ﻮﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺁﻥ مینمایند .

حددیث 1761 –
از ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ204 بحاﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
لا ﺗﺪﻋﻮﺍ
الی هذا ﺍﻟﺄﻣﺮ
ﻓﺎﻥ اﻟﻠﻪ ﺍﺫﺍ
ﺃﺭﺍﺩ ﺑﻌﺒﺪ ﺧﻴﺮﺍ
ﺃﺧﺬ ﺑﻌﻨﻘﻪ ﻓﺄدﺧﻠﻪ
فی هذا الأمر کسی را ﮐسی ﺮﺍ
ﺩﻋﻮﺕ ﺑﺄﻳﻥ ﺃﻣﺮ
ﻧﮑﻨﻴﺪ. ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ کسی ﺨﻴﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﺩﻥ
اﻭﺭﺍ ﻣﻰ ﭘﻴﭽﺎﻧﺪ
ﻭ ﺍﻓﺴﺎﺭ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺸﺪ ﻭ ﺩﺍﺧل
اﻳﻥ ﺃﻣﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
(ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺟﺒﺮ الهی
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﺸﺶ
الهی ﻤﻄﺮح اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺎﻟک
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ ﻳﺎ ﻧﺪﻫﺪ.
(ﺃﻣﺮ) الهی ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمد  ﻭ ﺩﻳﺪﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
الهی ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

حدیث
1762 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ205ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭘﺎﺳخ اﻳﻨﮑﻪ ﺁﻳﺎ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺎﻳﻥ ﺃﻣﺮ (الهی
ﻮ ﺳﻠﻮک ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ؟ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﻯ ﻔﻠﺎﻥ: اﻥّ اﻟﻠﻪ ﺍﺫﺍ
ﺃﺭﺍﺩ ﺑﻌﺒﺪ ﺧﻴﺮﺍ
ﻭﮐّل ﻠﻤﻠک ﻓﺄﺧﺬ
ﺑﻌُﻨَﻘﻪ ﻓﺄﺩﺧﻠﻪ
فی هذا ﺍﻟﺄﻣﺮ ﻃﺎﺋﻌﺎ
ﺃﻭ ﮐﺎﺭﻫﺎ ﺍﮔﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﮐﻤﺎل ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ ﺨﻮﺍﺳﺖ
(ﺩﺭ ﺍﻭ ﺳُﺮﺍغ ﺪﺍﺷﺖ)
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ ﺭﺍ ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﺍﻭ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﮔﺮﺩﻥ
اﻭﺭﺍ می ﭙﻴﭽﺎﻧﺪ
ﺑﺰﻭﺭ ﻭﻳﺎ ﺑﻤﻴل
اﻭ ﻭﺍﺭﺩ ﺍﻳﻦ ﺃﻣﺮ(ﻭﻟﺎﻳﺖ)ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﺮ
کامل الهی  اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺮ
ﺭﺍﻩ ﺷﺨﺺ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮک ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻥ
گفتار ﻭﺍﻗﻌﻴﺖﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﻮﮐﻠّﻰ
ﺍﻭ ﺷﺨﺺ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﭙﻴﺮ الهی ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣلی ﻮ ﺳﻠﻮﮐی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻥ
کار ﺳﺎﻟک هم ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫم ﺪﺭ ﺟﺒﺮ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﺭﻭﺍنی
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺟﺒﺮ ﻗﺪﺭﺕ
ﺣق ﺪﺭ ﭘﻴﺮ ﻭﻧﻴﺰ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺎ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﻃﻠﺐ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻪ ﺑﺎ ﺟﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺍﻳﻥ ﺘﮑﺎﻣل ﻨﻮﻋی
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. (ﻃﺎﺋﻊ)
ﺑﺎ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮ (ﻃﻮﻕ) ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﮕﺮﺩﻥ
گرﻓﺘﻦ. ﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﺪﺍم ﺒﻄﻮﺭ
ﻳﻚ ﺭﻭﺵ دﺭﻫﺮ ﻣﺠﻠﺴﻰ
ﺍﻳﻥ ﺘﺬﮐﺮ الهی
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﮐﺎﺭﺑﺴﺘﻪ ﺑﻌﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﺸﺨﺼﻰ ﻭ ﮐﻤک
اﻟﻬی ﺪﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻨﻄﻘی ﻮﻋﺎﻃفی
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﻭحی ﺸﺨﺺ ﺍﻭﺭﺍ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﭙﻴﺮﻭﻯ
اﺯ ﺭﺍﻩ الهی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺫﺍﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ (ﻣﻨﻄق ﺤﻖ)ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﻣﻨﻄﻖ ﻓﻠﺴﻔﻰ)
ﮐﻪ ﻣﺘﮑﻠّﻢ ﺣتی
اﮔﺮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻤک اﻟﻬی ﻮ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﮔﻴﺮﻯ کاﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻬﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﺴّﺮ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻮﻥ ﺪﺭﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﺸﺶ
ﻭﻋﺸق ﻮﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﺨﺺ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻴﺮ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﮑﺮ
ﺍﻭ ﺑﻨفع ﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺨﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻓﻄﺮﺕﺷﺨﺺﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﻣﮑﺮ ﺧﺪﺍ ﻏﺎﻟﺐ
ﻭﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬی ﻨﻤﺎﻳﺪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﻭﺩ.

حدیث
1763- ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ205 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﮐسی
ﺴوآل ﻤﻬﻢ ﺷﺨﺼﻰ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﺍﻭﻟﺎﺩﻯ ﺪﺍﺭم
که ﺑﺪﺭک کافی ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺁﻳﺎ ﺑﺎﻳﻥ ﺃﻣﺮ
الهی ﺪﻋﻮﺕ ﺑﮑﻨﻢ؟ ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ لا  ﺍﻥّ اﻟﺎﻧﺴﺎﻥ
اﺫﺍ ﺧﻠق علوﻳّﺎ
ﺃﻭ ﺟﻌﻔﺮﻳّﺎ ﻳﺄﺧﺬ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻨﺎﺻﻴﺘﻪ
ﺣﺘّﻰ ﻳﺪﺧﻠﻪ
فی هذﺍ ﺍﻟﺄﻣﺮﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ علوﻯ ﻮﺟﻌﻔﺮﻯ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺭﻭﺯﻯ ﭙﻴشانی
اﻭﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﺩﺍﺧﻞ ﺍﻳﻥ ﺃﻣﺮ
(ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﻣﻴﮑﻨﺪ
. (ﻧﺎﺻﻴﻪ ﭘﻴﺸﺎنی
ﻮ ﮐﺎﮐُل سر  ﻮﺍﻓﺴﺎﺭ
ﮔﺮﺩﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﺠﺒﺮﻯ اﺳﺖ
ﻭلی  ﺒﺎﺯﺧﻴلی
اﺯ ﻋﻠﻮﻳﺎﻥ ﻮﺟﻌﻔﺮﻳﺎﻥ
ﺸیعی ﺮﺍ ﻣﺒﻴﻨﻴﻢ
ﮐﻪ سلوک الهی  ﻨﮑﺮﺩﻩ ﻭ
ﻭﺍﺭﺩ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﺸﺪﻩ
ﻭﺣتی ﺪﺷﻤنی ﻨﻴﺰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭأس ﺍﻳﻥ
ﻤﺪﻋﻴﺎﻥ ﺠﻌﻔﺮﻯ
ﻮ ﻋﻠﻮﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
شیعی هستند . ﺍﻳﻦ
متولد
خانوادگی ﻋﻠﻮﻳﺎﻥ
ﻮ ﺟﻌﻔﺮﻳﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺪﺭ ﻣﺤﻴﻄ ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ اﻟﻬی
هستند . ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ
ﮐﻮﺯﻩ ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺮﺍﻭﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬی ﻮ ﻣﺤﻴﻄ ﺘﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻭﺧﺎﻧﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺤﻴﻄی
عرﻓﺎنی اﺳﺖ. ﻭلی
باز ﻤﻌنی ﺤﺪﻳث
رﺳﻴﺪﻥ ﻴک ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩ (ﺟﻌﻔﺮﻯ)
(ﺍﻣﺎﻣﺠﻌﻔﺮ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺰﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟک ﻤﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏ
ﻭ(ﻋﻠﻮﻯ) ﺑﻮﺩﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ایلی اﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم ﻔﺎﻃمی
ﺬﮐﺮﻯ ﻨﺸﺪﻩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺑﻌﺪﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ ﻗﺎﺋﻢ ﺷﺮﻃ ﻤﻬﻢ
ﺁﻥ  ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻋﻠﻮﻯ اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
اﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﺣق ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺑﺪﺍﻥ
ﻨﻴز ﺳﺨﺖ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺄثیر ﺑﺴﺰﺍئی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی اﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﺤﺮﺍنی ﺸﺪﻳﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﭼﻨﺪ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﻴﺎﻓﺖ
ﻧمی ﺨﻮﺍﺳﺖ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
قشری ﺃﻫل ﺘﺴﻨّﻦ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺩﺭ  وﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
هر ﻓﻘﻴﻪ ﺷیعی ﺠﺎﻩ
ﻃﻠﺐ ﺁﺳﻴﺐ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﺒﻠیغ ﺃﻣﺮ
الهی ﺒﻄﻮﺭ ﮐﻠﻰ
ﮐﻪ ﻗﺎﺑل ﺘﮑﻔﻴﺮ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﺧﻮﺩ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭ ﺫﺍﺗﺶ ﻭﮐﻤک ﻮﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬی ﻮ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻭ ﺷﺨﺺﺧﻮﺩ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺒﻘﻴﻪ ﺣﻘﺎﻳق
اﻟﻬی ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ پس ﺍﺯ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ ﺑﺘﺪﺭیج ﭙﻴﺶ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺪﺭ
اﺣﺎﺩﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﮐّل ﺒﻪ ﻣﻠﮑﺎ
ﻳﺄﺧﺬ ﺑﻌﻀﺪﻩ ﻓﺄﺩﺧﻠﻪ
ﻫﺬﺍ ﺍﻟﺄﻣﺮ ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ اﻭﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﻭﺍﺭﺩ
ﺍﻳﻥ ﺃﻣﺮ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺳﻠﻮک الهی ﻤﻴﮑﻨﺪ.(ﻭﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺷﺘﻪﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻭ
ﮐﻤک ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﻮﻗتی ﺮﻋﺎﻳﺖ
ﺍﺣﺘﺮﺍم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭ  نظر
می ﺪﺍﺷﺖ گرﻓﺘﻦ
ﺑﺎ ﺯﻭﺭ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﺯ ﮔﺮﻓﺘﻥ
کاﮐل سر ﻮ ﺍﻓﺴﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻗتی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث
1764- اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ205
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی اﻋﻠموﺍ
ﺍﻥّ ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺤﻮل
ﺒﻴﻥ اﻟﻤرء ﻮ ﻗﻠﺒﻪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻋث
ﺗﺤﻮل ﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮحال
ﺑﻴﻥ اﻧﺴﺎﻥ ﻭﻗﻠﺐ
و ﻫَﻮﺳﻬﺎﻯ او ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ:
ﻴَﺤﻮل ﺒﻴﻨﻪ
ﻭ ﺑﻴﻥ ﺃﻥ ﻴﻌﻠﻢ
ﺃﻥ اﻟﺒﺎﻃل ﺤق
ﭼﻨﻴﻥ ﺘﺤّول
ﻮﺣﺎل ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺮﺍ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﺎﻃل ﻣﻨﺼﺮﻑ
ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﺣﻖ  ﻧﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺑﺤﺎﻝ ﺣق ﻮ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
(ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﺪﺑﻴﺮ الهی
ﻮ ﺍﺯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺮﻭﺣﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺸﺶ ﺷﺨﺺ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ.)

حدیث 1765 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ207ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﮔﻔﺘﻪ
ﻧﻮح ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻘﻮم
ﺨﻮﺩ که ﺩﺭ  ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﻭﻟﺎ ﻳﻨفعکم ﻨَﺼﺤﻰ
ﺍﻥ ﺃﺭﺩﺕ ﺃﻥ ﺃﻧﺼﺤﮑﻢ
ﺍﻥ کاﻥ اﻟﻠﻪ ﻳﺮﻳﺪ
ﺃﻥ ﻴﻐﻮﻳکم ﻮ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻭ ﺍﻧﺪﺭﺯ ﻣﻥ ﺴﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩﺣتی اﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﮐﻪ ﻣﺪﺍم
ﻨﺼﻴﺤﺖ ﮐﻨﻢ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺍﻏﻮﺍ
ﻭﻓﺮﻳﺐ بدﻫﺪ (ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﻧﺪﺭﺯﮐُلّی
برﺍﻯ سلوک
الهی  اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺬﻫنی ﻮ ﺭﻭحی
کافی ﺒﺮﺍﻯ ﺪﺭک
اﻫﻤﻴﺖ سلوک
الهی  ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﻨﻴﺰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﮐسی ﺮﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﮑﺸﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
هرﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﻧﺨﻮﺍﻫند
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺗﺄثیرﻯ
ﺒﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻏﻮﺍ
ﻭ ﻓﺮﻳﺐ ﻧﺪﺍﺭﺩﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ ﻀﻠﺎﻟﺖ ﻭ
ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﻓﻌﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺴﺮیع
ﺪﺭ ﮐﺎﺭ سلوک
الهی  ﻭﺍﺭﺍﺩﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣی
ﻮ ﻓﺼل ﻨﻮﻋی ﺒﺮﺗﺮﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮﺑﺠﻠﻮ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ. ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ:
اﻟﺄﻣﺮ ﺍلی اﻟﻠﻪ
ﻳﻬﺪﻯ ﻮ ﻳﻀل ﻣﻮﺿﻮع
ﻮ ﺃﻣﺮ سلوک
الهی  ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻦﻫﻤگی ﺪﺭ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻳﺎ (ﻫُﺪﺍ)
ﻣﻴﺪﻫﺪ و اﮔﺮ ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺟﺎ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ غیر ﺻﺎﺩق
ﺮﺍ ﺟﺎ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺮﺍﻩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﮔﻤﺮﺍﻩ ﺷﻮﻧﺪ.
مگر ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
ﺒﺨﺎﻃﺮ ﺩﺭک ﺪﻳنی
غلط  ﺨﻮﺩ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی هستند
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
(ﻳﻬﺪﻯ) ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﭼﻪ (ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻘلی
ﻮ ﻣﻨﻄﻘﻰ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﻭﺭﻯ ﻭ ﭼﻪ (ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ) ﺑﺮﺍﻯ
کشش ﻭﻋﻠﺎﻗﻤﻨ ﺪﺷﺪﻥﺣنی
اﮔﺮ ﻣﻨﻄﻘﺎ
نیز ﺒﺎﻭﺭ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﻳﺎ ﺑﺎﻭﺭ ﻣﻨﻄقی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﺑﺪﻭﻥ
هدﺍﻳﺖ ﻭ ﮐﺸﺶ ﻗﻠبی
اﺯﺧﺪﺍ ﻫﻤﻴﻥ ﻘﺒﻮل
ﻤﻨﻄﻘﻰ ﻣﻨﺠﺮﺑﻘﺒﻮل
ﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﻭﻋﻤل
سلوک الهی  ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻭﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮک
ﻮﻃﺎﻟﺐ ﺑﺎ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺁﻥ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻴﺎ ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ  ﺪﺍنی
اﺳﺖ. ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﺪﺍﻯ ﻨﻬﺎئی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﻭ ربّ  ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮبی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮔﻤﺮﺍهی ﻮ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭ ﻣﮑﺮ ﻭ ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﭼﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖﻭلی
عکس اﻟﻌﻤل اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ هاﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی  اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭘﻴﻤﺎﻥ نیز
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭبی اﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻨﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
اﺯﻣﺒﺪﺃ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﻣﮑﺮﻯ هم ﺪﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻤﻄﺎلبی
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﻭﻣﺎﻳﻀﻞ
ﺑﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻔﺎﺳﻘﻴﻦ
( ﮐﻪ ﻓﺎﺳﻘﺎﻥ ﻔﺎﺳﺪ
(ﻭ پس ﺭﻭ ﻭ ﻋﻘﺐ ﺭﻓﺘﻪ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ ﻮﻳﺎ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﻭ  ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻠّﻤﺎ ﺯﺍﻏﻮﺍ
ﺃﺯﺍغ اﻟﻠﻪ ﻗﻠﻮﺑﻬم
ﭽﻮﻥ ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ابتدﺍ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﮐﺮﺩ. ﺍﻳﻥ اﻧﺤﺮﺍﻑ
وم زوغان ﻋﻘﻴﺪتی
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
عاطفی ﻭ ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺭ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺪﺍﺩﻩ ﻭ
ﺩل ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﻤﻨﺤﺮﻑ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ سلوک الهی  ﺒﺮ ﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺗﺮک ﺼﻠﺎﺕ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﻄﺮﺕ ﺫﺍﺗﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
نیز ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﻢ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭحی
ﺸﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

جدیث
1766 - ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
(ﺝ۵ﺹ207ﺑﺤﺎﺭ)
که ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻠﺒﺴﻮﺍ ﻋﻠﻴﻬﻢ
ﻟﺒس ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻬﻢ
ﻓﺎﻥ ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻘﻮﻝ
ﻭ ﻠﺒﺴﻨﺎ ﻋﻠﻴﻬم
ﻤﺎ ﻳﻠﺒﺴﻮﻥ ﺁﻧﻬﺎ (ﺑﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﭘﻮﺷﺶ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻓﺮﻳﺐ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﻟﺒﺎس
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﻟﺒس
(ﻟﺒﺎس ) ﻭ ﭘﻮﺷﺶ ﻓﺮﻳﺐ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪﻧﺪ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪﻳﻢ (ﭘﻮﺷﺶ
ﻟﺒﺎﺵ ﺑﻤﻨﻈﻮﺭﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭﻇﺎﻫﺮﺳﺎﺯﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﻠﺒّس ﺑﻨﻤﺎﻳﺶ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ ﮐﺎﺫﺏ
ﻭﺭﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯﻭﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺘﻘﺪّس .ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻠﺒﺎﺵﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻔﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ. ﺿﻤﻨﺎ (ﻟِﺒس
ﻭ ﺍﻟﺘﺒﺎس ) ﺍﺑﻬﺎم
ﺪﺭ ﺍﺩﺭﺍک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻓﺮﻳﺐ ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭلی
ﺨﻮﺩ ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ بوده ﻭ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﻭحی
ﻮ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
اﺑﺪﻯ گرﺩﻳﺪﻧﺪ.

حدیبث 1767 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ207 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﺟﻌﻠﻮﺍ
ﺃﻣﺮﮐم هدﺍ ﻟﻠﻪ
ﻭ ﻟﺎ ﺗﺠﻌﻠﻮﺍ ﻟﻠﻨﺎسﻓﺎﻧّﻪ
ﻣﺎ ﮐﺎﻥ ﻠﻠﻪ ﻓﻬﻮ
ﻟﻠﻪ ﻭﻣﺎ ﮐﺎﻥ ﻠﻠﻨﺎس
ﻓﻠﺎ ﻳﺼﻌﺪ الی
اﻟﻠﻪ ﻭﻟﺎ ﺗﺨﺎﺻﻤﻮﺍ
ﺍﻟﻨﺎس ﺑﺪﻳﻨﮑﻢ
ﻓﺎﻥ ﺍﻟﺨﺼﻮمة
ﻣﻤﺮضة ﻟﻠﻘﻠﺐ
ﺍﻥّ اﻟﻠﻪ ﻗﺎل
ﻠﻨﺒﻴّﻪ ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻧّک لاﺗﻬﺪﻯ ﻤﻦ
ﺃﺣﺒﺒﺖ ﻭﻟﮑﻥ
اﻟﻠﻪ ﻳﻬﺪﻯ ﻤﻥ
ﻴﺸاء ﻭ ﻗﺎل ﺃﻓﺄﻧﺖ
ﺗﮑﺮﻩ ﺍﻟﻨﺎس ﺣﺘّﻯ
ﻴکوﻧﻮﺍ ﻣﻮٴﻤﻨﻴﻦ؟
ﺫﺭﻭﺍ ﺍﻟﻨﺎس ﻓﺎﻥّ
اﻟﻨﺎس ﺃﺧﺬﻭﺍ
ﻣﻥ اﻟﻨﺎس ﻭ ﺍﻧّﮑم
ﺃﺧﺬﺗم ﻤﻥ ﺮﺳﻮﻝ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﻋﻠﻰّﻭﻟﺎ
ﺳﻮاء ﺍﻧّﻯ ﺴﻤﻌﺖ
ﺃبی ﻮﻫﻮ ﻳﻘﻮﻝ
ﺍﻥ اﺫﺍ ﮐﺘﺐ ﺍﻟﻴﻌﺒﺪﺃﻥ
ﻳﺪﺧل فی هذا ﺍﻟﺄﻣﺮ
ﮐﺎﻥ ﺃﺳﺮع اﻟﻴﻪ
ﻣﻥ اﻟﻄﻴﺮ الی ﻮﮐﺮﻩ.
(ﺃﻣﺮ) ﺳﻠﻮک
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻴﺪ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩﻡ
(ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﺴﻠﻮک
ﻮ ﻋﺒﺎﺩﺕ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺎل
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ. (ﻭ ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺁﻥ ﺒﺎ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ) ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩم
ﺒﺎﺷﺪ(ﺗﻈﺎﻫﺮ ﻭ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻭﺍﻟﺘﺒﺎس
ﻫﺎﻯ ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ) ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ (ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﻗﺒﻮل  اﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﺮﻭج
اﺣﺘﻤﺎلی ﺮﻭح ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﺷﻤﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﺮﺩم ﻤﺨﺎﺻﻤﻪ
ﻧﮑﻨﻴﺪ ( ﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﮐﻨﻴﺪ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺼﻮﻣﺖ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩل اﺳﺖ ( ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﻧﺰﺍع
ﺒﺠﺎﻯ ﺮُﺷﺪ ﻣﺤﺒﺖ
ﻭ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺁﻥ ﺑﺎﻋث
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻭ ﻧﻔﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺼﻔﺎﺕ ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ربّ  ﺍﻟﻨوع  قائم ﻮ
ذحمان می ﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﺒﺘﻌﺒﻴﺮﻯ ﺠﺰﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ
ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺵ
ﮔﻔﺖ ﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ ﺗﻮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍنی
هرکس ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﻯ
هدﺍﻳﺖ ﮐﻨﻰ.  ﺻﻮﺭﺕ  ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﮑسی
ﺒﺪهی ﻮﻳﺎ ﺑﺎﻭﺭﻯ
عقلی ﺒﺪﻫﻰ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺳﺎﻧﻰ) ﻭ
ﻟﻴﮑﻥ این ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ هر ﮐس ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻓﺰﻭﺩ ﻭلی ﺘﻮ
ﻣثل اﻳﻥ اﺳﺖ
که ﻧﻤﻴﺨﻮﺍهی
کسی ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﻯ
ﻤﮕﺮ ﻣﻮٴﻤﻥ گرﺩﺩ.(ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻭم کننده ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﻣﻌﺼﻮم ﻮﺟﺎﻯ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ اﻟﻬی
ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺪﺭﺟﻪ ﮐﺎﻓﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ.
ﻭلی اﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺧﻮﺩ ﮔﺬﺷﺖ ﻭﻋﻔﻮ
ﻭ ﻣﺤﺒﺖ ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﻮ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻧﻈﺮالهی
ﺨﻮﺩ ﺩﻳﺪﻧﺪ ﻧﻔﺮﺕ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧند
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﻣﺤﺒﺖ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل
ﻨﻔﺮﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺳﺮﻋﻘﻞ
ﻭﻣﺤﺒﺖ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ.ﻭلی
ﻘﻄﻌﺎ ﻧﻔﺮﺕ ﻣﺎ
ﺑﺎﻋث  ﺗﺸﺪﻳﺪ
ﺩﺷﻤﻨﻰ بما ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ) ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﺑﺤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
اﺯﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ
وعقاید ﺭﺍ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
(ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺑﺎﻃل ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﮐﻮﺩکی ﺘﺤﻤﻴل
کرﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﻭﺭﺍﻩ
ﮔﺮﻳﺰﻯ اﺯ ﺗﺤﻤل
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﻳّﻪ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ
گرﻓﺘﻪﺍﻳﺪ ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ( ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
سلوک الهی  ﺑﻘﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖﻋلیّ
اﺳﺖ. ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
همگی چون ﻤﺤﻤﺪ
ﻭعلیّ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻥ اﺯ ﭘﺪﺭم
ﺸﻨﻴﺪﻩﺍﻡ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
ﻤﻘﺮﺭ ﻭ (ﺣﮑﻤﻰ) ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ
ﮐﻪ ﺩﺍﺧل اﻳﻥ ﺃﻣﺮ
(ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﺷﻮﺩ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﺯ ﭘﺮﻧﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺂﺷﻴﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﺟﻠﻮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ. ﻏﻴﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰ ﻳﻌنی
اﺯﻫﺮﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﺬﻫبی
ﻮﻫﺮﻓﻘﻴﻪ ﻭ ﻣُﻔﺘﻰ
ﮐﻪ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻥ
ارﺗﺒﺎﻃی ﺒﺎ ﺍﻣﻮﺭ
الهی ﻮﺳﻠﻮک ﻮ ﺭﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻮل ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

جدیث 1768 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ207 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﮐﺎﻥ ﻴﺪﻋﻮ
ﺃﺻﺤﺎﺑﻪ ﻓﻤﻥ ﺃﺭﺍﺩ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻪ ﺧﻴﺮﺍ
ﺳمع ﻮﻋﺮﻑ ﻣﺎ ﻳﺪﻋﻮﻩﺍﻟﻴﻪ
ﻭ ﻣﻥ ﺃﺭﺍﺩ ﺑﻪ ﺷﺮّا
ﻃبع علی ﻘﻠﺒﻪ ﻓﻠﺎ
ﻳﺴمع ﻮﻟﺎ ﻳﻌﻘﻞ
ﻭ ﻫﻮ ﻗﻮﻟﻪ ﺍﻭﻟﺌک
اﻟﺬﻳﻥ ﻄبع اﻟﻠﻪ
ﻋلی ﻘﻠﻮﺑﻬم ﻮ
ﺳﻤﻌﻬم  ﻮ
ﺃﺑﺼﺎﺭﻫﻢ ﻭﺍﻭﻟﺌک
هم اﻟﻐﺎﻓﻠﻮﻥ ﮐﻪ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮ ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻋﻮﺕ ﻭ
ﺗﺒﻠیغ ﻤﻴﮑﺮﺩ
ﻭﻫﺮﮐس ﺭﺍﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﻴﺒﻴﺎﺑﺪ
ﻣﻴﺸﻨﻴﺪ ﻭ ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﺪ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺭﺍﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺷﺮّ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
(ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮﻋﻰ)
ﺑﺮ ﺩل اﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣُﻬﺮﻯ ﻤﻴﺰﺩ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺸﻨﻮﺩ
ﻭﻳﺎ ﺗﻌﻘل کند .ﻭﻟﺬﺍﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻬﺮ
ﺑﺮﺩﻟﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺯﺩﻩ (ﺑﺮﻋﻘل ﻮ ﺭﻭان
آﻧﻬﺎ) ﻭﺑﺮﮔﻮﺵ
ﻭﭼﺸﻤﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺯﺩﻩ ﻭ ﺁﻧﺎﻥ
همان غاﻓﻠﺎﻥ هستند
( ﺍﺯ ﺃﻣﺮﺍﻟﻬﻰﺩﺭﺍﻧﮑﺎﺭﻭﻋﺪﻡ  ﺩﺭﻙ ﻭﻋﺪم
اﻃﺎﻋﺖ) ﻭﻏﺎﻓل
هماﻥ ﺠﺎﻫﻞ ﻭ ﮐﺎﺭ
ﺷﺨﺺ بی اﻃﻠﺎع
اﺳﺖ.

حدیث
1769- اﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ208
ﺑﺤﺎﺭ) ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی اﺫﺍ ﺃﺭﺩﻧﺎ
ﺍﻥ ﻧﻬﻠک ﻘﺮیة(
قرّه گیران
سالک ) ﺃﻣّﺮﻧﺎ
ﻣﺘﺮﻓﻴﻬﺎ(
رفاه طلبان
آنها ) ﺍﮔﺮﺑﺨﻮﺍﻫﻴم  که ﻗﺮﻳﻪﺍﻯ
ﺮﺍ ﻫﻠﺎک کنیم ﻤﺘﺮﻓﻴﻥ
ﻭ ﺭﻓﺎﻩ ﻃﻠﺒﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭ
میدهیم ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
پُرجهد
کمتر ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻭ ﻣنجر ﺑﺰﻭﺍل
اﻋﺘﺒﺎﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻭﺑﺰﻭﺍل ﺘﺪﺭﻳجی
ﻤﺮﺩﻣﺎﻥ ﺁﻥ ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﭘﺮ ﻟﺬﺕ ﻭ ﺭﻓﺎﻩ
ﻃﻠﺐ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺮﺍﻳج
آﻧﻬﺎ ﮐم ﺸﺪﻩ ﻭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩﺗﺮ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
آن ﺠﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﺍﻣﺎم ﺘﺄﮐﻴﺪ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ  (ﺃﻣﺮّﻧﺎ)
ﺭﺍ ﺗﺸﺪﻳﺪ ﻭ ﻣﻨﺼﻮﺏ
ﺑﻔﺘﺤﻪ ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻭ ﻧﻪ ﻣﻴم ﻤﺨﻔﻒ
ﮐﻪ ﺍﻭلی ﺒﻤﻌﻨﻰ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﻭﺩﻭم
ﺒﻤﻌنی ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻳﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﻥ ﻤﻄﻠﺐ
ﺑﺎ  ﺗﺸﺪﻳﺪ
ﺑﻤﻌنی ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺟﻮﺋﻰ ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺎ
ﺑﺄﮐﺎﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺃﻣﺮ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻳﻢ
(ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭ ﺗﮑﺒّﺮ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻗﺮﻳﻪ ﺷﻬﺮک
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮ
ﻗﻮمی ﻮ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی که قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﻮﺳﻠﻮکی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎنی ﺪﺭ ﻳک
ﺨﺎﻧﻘﺎﻩ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻠﺎک ﺁﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﺮگ ﺁﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖﮐﻪ ﺣتی اﻧﺒﻴﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻤﻴﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻠﺎﮐﺖ ﻭﺣﻠق
ﺁﻭﻳﺰﻯ ﺩﺭ ﻳک ﺘﻮﻟﺪ
ﻣﺴخ ﺁﻣﻴﺰ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﺳﭙس
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. (ﻣُﺘﺮِﻑ)
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺘَﺮَﻑ
ﻭ ثرﻭﺕ ﻭ ﺭﻓﺎﻩ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﻃﻠﺒﻰ ﮐﻪ
ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﻘﻮم ﺮﺍ
ﺳﺒﺐ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺗﺎ
ﻗﻮمی ﺮﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ
ﺒﺒﺮﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺎﺑل ﺘﻔﺴﻴﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ اﻓﺮﺍﺩ
ﺁﻥ ﺒﻮﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻭﺑﺪﻭﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی ﺘﺎﺯﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﭙﺶ ﭘﻴﺮ ﺁﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﻮﺍﺻلی ﺒﻘﺎﺋﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ الهی
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ ﻤﮑﺘﺐ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ
ﻣﺎﺩﺍم که ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ ﺪﺭ ﻳﻚ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﺎﺧﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ ﻧﺸﻮﻧﺪ
ﺁﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﻯ ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ هلاﮐﺖ ﻳک
ﻘﻮﻡ یا همان
اوم کنندگان  ﻨﺘﻴﺠﻪ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻧﺎ ﺣق ﻮﻏﻴﺮالهی
اﺳﺖ.

حدیث
1770 - ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻧﻌﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﺑﺂثاﺭ
ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
( ﺝ۵ﺹ208 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﻭ ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
تکامل ﻭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺩﺍﺭﺩ ( ﺿﻠﺎﻟﺖ  ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
اﺳﺖ) ﺑﺮخی ﻤﺤﻤﻮﺩ
ﻭ ﭘﺴﻨﺪﻳﺪﻩ ﻭ ﺑﺮخی
ﻤﺬﻣﻮم ﻘﺎﺑل ﻤﺬﻣّﺖ ﻭ ﺑﺮﺧی ﻨﻴﺰ
ﻧﻪ ﭘﺴﻨﺪﻳﺪﻩ ﻭﻧﻪ
ﻣﺬﻣﻮم هستند . ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺿﻠﺎﻟﺖ (ﻧﺴﻴﺎﻥ)
ﺍﻣﺎ ﺿﻠﺎﻟﺖ ﻣﺤﻤﻮﺩ
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺑﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻳﻀل اﻟﻠﻪ ﻣﻥ ﻴﺸاء
ﻮﻫﻤﺎﻥ گمراﻩ ﮐﺮﺩﻧﺸﺎﻥ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻓﻌﺎل
ﺨﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
(ﺿﻞّ) ﻳکی ﺒﻤﻌﻨﻰ
ﮔﻤﺸﺪه ﻭﺭﺍﻩ ﺭﺍ
ﮔم کرﺩه .ﻭﻳﮑی ﺒﻤﻌنی
ﺠﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ ﻣﺤﺮﻭم
ﺸﺪﻩ. ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰﻫﺎ
ﻭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی کاﺭﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄقی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻟﺬﺍ ﺁﻧﭽﻪ
ﺿﻠﺎﻟﺖ ﺑﺨﺪﺍ ﻧﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻋﻤﺎل ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺣق ﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻩ
ﻧﺎ ﺣق ﺒﺮﻭﺩ.  ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺟﻴﻪ ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﺤثهاﻯ ﻔﻠﺴفی
ﻮ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎلی
منطقی ﺰﻳﺎﺩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺿﻠﺎﻟﺖ ﺭﺍ
ﺑﺴﻪ ﻗﺴﻤﺖ ﻣﺤﻤﻮﺩ
ﻭ ﻣﺬﻣﻮم ﻮﻧﻴﺰ
ﻏﻴﺮﻣﺤﻤﻮﺩ ﻭ ﻏﻴﺮﻣﺬﻣﻮﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺍﮔﺮ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻄیع
ﭙﻴﺮ الهی ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺴﺮﮐشی
کنند ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺣتی ﻔﺮﻳﺐ  ﺷﻬﻮﺩﻯ
یا ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻤسیح
ﺪﺟّﺎل ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﻃ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﻭ ﺭﺍﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻫﺴﺖ. ﻳکی
اﺯ ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
علیّ ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺁﻥ ﺑﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ ﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﺑﺮخی ﺒﺎﺯ ﻣﺒﻌﻮث
ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺑﺨلق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
گرﺩﻧﺪ. ﻭ ﺑﺮﺧی
ﺪﺭﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﮑﻠّﻯ ﻘﺎﻟﺐ ﺗﻬی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳتی
ﺒﺨﻠق را ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ پنجم ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﻭ از ﺑﺎﻡ
ﭼﻮﻥ ﺪﺯﺩﺍﻥ ﻭ
بی ادبان ﻮﺍﺭﺩ
ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﻮﻧﺪ.
ﺿﻤﻥ اﺳﺘﻘﺒﺎل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻌﻠﺖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩ قبلی
مراتب ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ ﺘﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻀﺮﻭﺭﻯ ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﻳک ﺴﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺎﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻟﺬﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻨﺎ ﺣق ﻨﻴﺰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳتی
ﺒﺨﻠق ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﻨﺨﻮﺩ ﺳﻴﺎﻩ ﻭﻧﻮﺷﺘﻥ
کتاب ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺑﻥ عربی ﻨﻤﻮﻧﻪ
ﺁﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺍﺩﻋﺎئی
هم ﺑﮑﻨﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻤﻌﺼﻮم
ﻨﺸﺪﻩ ﻭﻣﺼﻮﻥ
اﺯ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﮔﻨﺎهی
عمدی ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍفی
اﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﻟﻮ ﺑﺪﻭﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺣتی گاهی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﻤﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺎﺫﺏ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮﮐس ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻏﻴﺮ ﻣﻮﻟﺎ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﻣﺘﻌﺒّﺪﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ. ﺍﻳﻥ ﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ (ﻣسیح
کذّﺍﺏ) ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺴﻴﺢ
خود ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﺣﺎﻝ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﻣسیح ﻮﺍقعی
ﺒﺎﻭﺭ ﻧﮑﺮﺩﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻥ
ﻤﺪﻋﻰ ﻣسیح ﺸﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ ﻣسیح
ﺪﺟّﺎل ﻮﮐﺎﺫﺏ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﮐﺬﺍﺏ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﻫﻴپ ﻴﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺪعی ﻤسیح ﻨﺸﺪﻩ.ﻭﻫﺮ
کامل الهی  ﻴﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﺍﮔﺮﻣسیح
هم  ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ
ﻭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺿﻠﺎﻟﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻳک ﺴﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ غیر ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻘﺼﺪ ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩﻥ
اﻭ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﮐﺎﺫﺏ
ﺩﺟّﺎل ﺮﺍ ﮐﻪ ﻧﻮعی
گمرﺍهی اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻴک غیر ﻣﻄیع ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻣﺎﺩﺍم
کسی ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺳﺮﮐشی
اﻟﻬﻰ ﮐﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻳﺐ
ﻭ ﻣﮑﺮ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻭ ﮐﻠﺎﻩ ﺷﺮﻋﻰ ﻭﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻋﻤﻠﺎ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺧﺪﺍ ﻭﺣتی ﺸﺮک
ﻛﺮﺩﻩ ﻭﺧﻮﺩ ﺑُﺖ
ﻭ ﺷﺮﻳک ﺨﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭼﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﻧﺪﻫﺪ
ﻭﺑﺎﺻﻄﻠﺎح ﺠﺎﻯ
ﺨﺎلی ﻨﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻃﺮﻑ ﺑﺰﻭﺭ ﻭ ﺍﻋﻤﺎل
ﺨﻮﺩﺵ ﺯﻣﻴﻥ ﺒﺨﻮﺭﺩ)
ﻧﻌﻤﺎنی
مفسّر اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺿﻠﺎﻟﺖ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﻨﺴﻴﺎﻥ (ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺁﺩﺭس ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭلی ﺁﻧﺮﺍ
ﮔم کرﺩﻩ ﻭﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﻤﻮﺩﻩ. ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻭ ﺑﻤﻘﺼﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺭﺍﻩ الهی
ﻴﮑﻰ ﺍﺯﭼﻨﺪ ﭼﻬﺎﺭ
ﺭﺍﻩ ها ﺩﺭﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻳکی اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﺑﺮﺍﻯ همیشه
ﺍﺯ ﻫﺪﻑ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﻬﻤﻪ ﭼﻬﺎﺭ
ﺭﺍﻩﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺳتی
ﻄی کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣثال اﺯ ﻗﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺯ ﺿﻠﺎﻟﺖ ﻧﺴﻴﺎﻥ
ﻮ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ  ﮔﻤﺮﺍهی
اﺯ ﺭﺍﻩ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺨﺎﻃﺮﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ (ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﺍﻓﻌﺎل ﻨﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻗﺎﺑل ﺘﻮﺑﻪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﺡ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭلی ﺪﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
سلوک الهی  اﺳﺖﮐﻪ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﮔﻤﺮﺍهی
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭ ﭘﺮﮔﻨﺎﻫﺸﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﻧﺸﻮﻧﺪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﺑﺎ
ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺎﻧﺤﺮﺍﻑ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﮑﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﮑﺮ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﮑﺮ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﻳﺎ ﮔﻤﺮﺍهی
ﻮﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔﻰ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩ ﺩﻭر ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨفع ﺮﻭح
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﻤﮑﺮ ﺧﺪﺍﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣلی
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺷﺮ ﻭ ﮐﻴﻨﻪ
ﻭﺭﺯﻯ.ﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻔﺴّﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭﮔﻤﺮﺍهی
ﻤﺬﻣﻮﻡ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔﻤﺮﺍهی
ﻤﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎم اﻟﻬی ﻮ ﺃﺿﻠّﻬم  اﻟﺴﺎﻣﺮﻯ
وﻳﺎ ﻭﺃﺿل
ﻔﺮﻋﻮﻥ ﻘﻮﻣﻪ
ﻭﻣﺎ ﻫَﺪﻯ ﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮﺁﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﻤﺮﺍهی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
نیز ﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﻭﻋﻘل ﻮ ﺣﮑﻤﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺧﻴﺮﻭ حُسن ﻨﻴّﺖ
الهی ﺮﺍ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺪﺍﺭﺩ. ﻫﺮ ﮐﺴﻰ ﺍﺯ
ﻏﻴﺮﺧﺪﺍ ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﺯ  ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ و
بمعرفی
خداوند ﻣﮑﺮ ﻭ ﮔﻤﺮﺍهی
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻴﻨﻪ ﻭﺭﺯﻯ
ﻮ ﺿﺮﺭ ﺭﺳﺎنی
اﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ ( ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ که ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﻤﺘﮑﺒّﺮ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻓَﺮّ ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻭپادشاهی ﻮ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺩﻳنی کاﺫﺏ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻣﺮﻯ ﺘﺎﺭﻳخی
ﻮ(ﻫﺮﮐس که (ﺳَﻤَﺮ)
ﻭ ﺧﻮﺵ ﮔﺬﺭﺍنی
ﺒﻨﺎم ﺪﻳﻥ ﻤﺸﻐﻮل
ﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪﺍﻧﺴﺎﻥ
عاﺩﻯ ﻭ ﺑﺎ ﺭﻫﺒﺮ
ﺍﻭ ﭼﻮﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺴﻴﺎسی
ﻮ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ. ﺍﻣﺎ
ﮔﻤﺮﺍهی ﻤﻨﺴﻮﺏ
به (ﺑُﺖﻫﺎ) ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
اﺑﺮﺍﻫﻴم اﺳﺖ  ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻭ ﺍﺟﻨﺒنی
ﻮ ﺑنیّ ﺃﻥ ﻨﻌﺒﺪ
ﺍﻟﺄﺻﻨﺎﻡ ربّ  ﺍﻧّﻬﻥ ﺃﺿﻠﻠﻥ
کثیرﺍ ﻣﻥ اﻟﻨﺎس
ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﺑﺪﻭﺭ ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺭ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﭙﺮﺳﺘﻴﻢ
(ﺑﺘﻬﺎﻯﺴﻨﮕﻰ ﻭﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ هر
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ ﺩﺭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺑﺎﻃل غیر
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤق اﻟﻬﻰ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ ﺨﻴلی
اﺯﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. (ﺑُﺖ
ﺳﻨگی گمرﺍهی ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭلی اﻳﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
مؤﻤﻨﺎﻥ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
اﻳﻤﺎﻥ اﻟﻬی ﺮﺍ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺘﻌﺒّﺪ
ﻣﺸﺮک می ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
(ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﺗﻘﺴﻴم گمرﺍهی
ﺪﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮔﻤﺮﺍهی
که ﺧﺪﺍ ﺑﮑﻨﺪ ﺟﺎ
ﻣﺎﻧﺪگی ﻮﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣثلا ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ  ﻭﻟﻰ ﺟﺎﻯ
ﺘﻮﺑﻪ ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻧﻴﺰﻫﺴﺖ. ﻭلی
گمرﺍهی
که ﺑﺘﻬﺎ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻓﺎﺳﺪﺍﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮔﻤﺮﺍهی ﻮ ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﻗﻄﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﺒﺠﺎﻯ ﺠﺎﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﻋﻘﺐﻣﺎﻧﺪﮔی ﻘﻄﻌی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎﺯﺟﺎﻯ ﺗﻮﺑﻪ
ﻫﺴﺖﻭلی ﺒﻌﻴﺪ
ﺍﺳﺖ ﺍﻧﺴﺎنی ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍثرﺍﺕ ﺳﻤّﻯ اﻓﮑﺎﺭ
ﻓﻘﻬی ﻮﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩل ﺨﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺒﻴﺎﻭﺭﺩ ﺗﺎ ﺳﺎﻟک
ﻤﻮفق ﺸﻮﺩ.) ﻭلی
ﺒﺘﻬﺎﻯ ﺴﻨگی ﺪﺭﺣﻘﻴﻘﺖ
کسی ﺮﺍ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭلی ﻤﺮﺩم
ﺒﺂﻧﻬﺎ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﺷﺪﻩ ﻭﮐﺎﻓﺮ ﺷﺪﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻧﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻳﺎ ﻧا
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ (ﺑﺎﺯ ﻣﻔﺴّﺮﺑﻨﻘل
اﺯ ﺁثاﺭ ﻣﻮﻟﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺬﮐﺮ ﻧﺎم
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ غیر
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺗﻘﻴّﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺴﻨگی ﺪﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﮔﻤﺮﺍهی
ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭلی
ﺨﻮﺩ ﻣﺮﺩم ﺨﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﮔﻤﺮﺍﻩ ﺁﻥ ﺸﻮﻧﺪ
(ﻳﻌنی اﻳﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺖ
ﺳﻨگی ﻮ ﺷﮑم
گنده ﻭ ﮔﻤﺮﺍﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭﻋﻤﻞ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺴﻨگی ﻨﻴﺰ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﮑﻠﻰ
ﺑﺨﺪﺍ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺴﻨﮕﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ اﺯﺑﺖ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ ﺑﻄﻮﺭ
ﺿﻤنی ﺪﻓﺎع کرﺩﻩ
ﮐﻪ گفتند ﻣﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧمی ﭙﺮﺳﺘﻴم
ﺑﻠﮑﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﺍﺩهیم. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ذر ﻴﺎﺩ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻧﻪ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪن
آنها .ﻟﺬﺍ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻫﺎﻯ ﻤﺪﻋی ﺪﻳﻥ
ﺸﻨﺎسی ﻮلی ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﻭﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ
سلوک الهی  ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺳﻨگ
اﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻣﺎ ﺿﻠﺎلتی که ﺍﺯﻧﻮع
ﻨﺴﻴﺎﻥ ﻮ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻳﮑی اﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩ ﻭﮔم ﻨﻤﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺬﮐﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ (ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻬﻢ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻤک ﺒﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ) ﻭﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﺩﻳﺪﻳﻢﺳﭙس ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻳﻢ. ﻭﺟﺪک
ﻀﺎﻟّﺎ ﻓﻬﺪﻯ ﻮ
ﺍﻳﻥ ﺤﺎل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻫﺮﺳﺎل ﻘﺒل
اﺯسلوک الهی  اﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ ﺯﻧﺪگی
ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
اﻟﻬی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﻭﻫﺮﺟﺎ ﻣﻴﺮﻓﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺭﺳتی
هم عمل ﻤﻴﺸﺪﻩ
بی ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺨﺶ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫُﺪﻯ) ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭیا هر ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺭﻭٴﻴﺎﺋﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﭙﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻮﺻﺒﺮ ﻭﺑﺮﺩ ﺑﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﺸق ﻔﻮﻕ ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺎﻟکی
ﭽﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪ به (ﻫُﺪﺍ)
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ) ﻭﺍﻳﻥ
گمرﺍهی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﺒل اﺯﺳﻠﻮک اﻭ
ﺍﺯ ﻧﻮع گمرﺍهی
ﻨﺴﻴﺎﻥ ﻮﻳﺎ ﮔﻤﺮﺍهی
اﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭﻟج ﺒﺎﺯﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﻳﺎﺟﻮﺍﻧﻰ
ﻭبی ﺨﺒﺮﻯ ازﺣﻘﺎﻳق
اﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻣﻔﺴّﺮﻧﻌﻤﺎنی
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﻮمی ﺮﺍ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﺩﻳﺪ ﻭﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﺗﻮ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﻮﻧﺪ (ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
یک ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ ﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی
ﻮﻏﻴﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﻣﻔﺴّﺮ ﻧﻌﻤﺎنی
اﺳﺖ. ﮐﻪﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺿﻠﺎﻟﺖ ﻭ ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺻﻔﺖ ﻣﺬﻣﻮمی
اﺳﺖ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻭﺭ ﮐﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻗﺒل  اﺯﺑﻌثت
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩ
نهائی ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم و عرش
رحمان هدﺍﻳﺖ ﺍﻭ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ الهی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ)
ﺍﻣﺎ ﺿﻠﺎﻟﺖ ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺑﺨﺪﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﻀﺪ
ﻣﻌنی هدﻯ اﺳﺖ ﻭﻫﺪﻯ
ﻨﻴﺰﻫﻤﺎﻥ (ﺑﻴﺎﻥ)
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﻣﻔﺴﺮ
ﺿﻠﺎﻟﺖ ﻭﮔﻤﺮﺍهی
ﺮﺍ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﻣﻨﺴﻮﺏ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻫُﺪﻯ ﺮا ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
رَبّ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ ﺑﻤﻌنی ﺒﻴﺎﻥ
ﻤﻨﻄقی کلام ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
(ﺑﻴﺎﻥ) ﺑﺼﻮﺭﺕ (ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ)
ﺑﭽﺸم ﻮ(ﺑﻴﻨﺶ) ﺑﻌﻘل
ﻮ ﻭﺿﻮح ﻮ ﺭﻭﺷنی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺖ ﻫﺪﺍﻯ
ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ هر
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻟﻔﻆ ﻇﺎﻫﺮﻯ
هدﺍﻳﺖ ﻳﻌنی ﺪﻟﺎﻟﺖ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻭﻳﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺎ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﻭﻧﻴﺰ ﺗﻮﺟﻪ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺎﻣﻄﺎﻟﺐ ﻭﺩﻟﺎﺋل
عقلی ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﮐﺎفی ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺎﻥ اﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳق ﺬﻫنی ﻨﻴﺴﺖ.
آن ﻘﺪﺭ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻳﻤﺎ
ﻭ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﺘﻮﺟﻪ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻤﻘﺼﻮﺩ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻴچ
گاﻩ ﮐسی ﺒﻔﮑﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻭﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ) ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭ ﻟم ﻴﻌﺪ ﻟﻬم
ﻴﻌنی ﻤﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻳﺘﺎﻥ ﺒﻴﺎﻥ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻳﻢ؟
ﻭﻳﺎ ﻓﻬﺪﻳﻨﺎﻫﻢ
ﻓﺄﺳﺘﺤﺒّﻮﺍ ﺍﻟﻌمی
علی اﻟﻬﺪﻯ ﻮﻣﺎ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﺗﻤﺎم ﺤُﺠّﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻳﻢ ﻭلی ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻮﺭﻯ ﻮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻨﻮﺭ (ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺳﻴﻠﻪ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻥ ﺮﺍﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﻬﺪﻯ ﻮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﺭﻭﺷﻨﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺗﺮﺟیح ﺪﺍﺩﻧﺪ
(ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻧﻌﻤﺎنی
ﺒﺎﺳﺘﻨﺎﺩ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
اﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﺍﺯ ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻟﺎ  اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ ﻫﻤﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺍﻳﻥ
ﻤﻔﺴﺮ قشری ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺳﻠﻮﮐﻰ  ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻘﻴّﻪ
ﻭ ﺍﺣﺘﻴﺎﻃ کاﺭﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻘﻴﻪ ﻧﻴﺰ ﺗﻔﺴﻴﺮنشد
.

حدیث
1771 -اﺯ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ209 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻟﺎﺣﻮل
ﻮﻟﺎ ﻗﻮّة ﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﭽﻪ ﻣﻌنی
اﺳﺖ؟ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻧّﺎ ﻟﺎ ﻧﻤﻠک
مع اﻟﻠﻪ ﺷﻴﺌﺎ
ﻭﻟﺎ ﻧﻤﻠک اﻟّﺎ
ﻣﺎ ﻣﻠﮑﻨﺎ ﻓمتی
ﻤﻠّﮑﻨﺎ ﻣﺎ ﻫﻮ
ﺃﻣﻠک ﺒﻪ ﻣﻨّﺎ
ﮐُﻠّﻔﻨﺎ ﻭ ﻣتی
ﺃﺧﺬﻩ ﻣﻨّﺎ ﻭضع
ﺘﮑﻠﻴﻔﻪ ﻋﻨّﺎ
ﻣﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
همرﺍﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﻣﺎﻟک
ﺒﺎﺷﻴﻢ. ﻣﮕﺮ ﻫﻤﺎنی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺎ ﺗﻤﻠک ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮعی
ﺒﺎﻟﻔﻌل ﻮﻳﺎ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ پس  ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﺩﺭﻣﺎﻟﮑﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﺎ ﮔﺬﺍﺭﺩ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺩﺭﺣق
ﻤﺎﻟﮑﻴﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺑﺎ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﭼﻴﺰﻯ اﺯ ﮐﺴﻰ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
هدﻳﻪ ﺩﻳﮕﺮﺣقی
ﺒﺮﺍﻯ اﻫﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﻣﺪﺍﺭک
ﻘﺎﻧﻮنی ﺪﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪﻭلی اﺯ ﻟﺤﺎﻇ
اﻧﺼﺎﻑ ﻭ ﺣﻘﺎﻳق  ﭽﻨﻴﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ ﺍﻫﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎﺯ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻘﺪﺭﺕ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
پس ﮔﺮﻓﺘﻥ هدﺍﻳﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺑﺎ ﻣﺮگ
اﺯ ﺍﻭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﻋﺪم
ﺴﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﺍﻳﻥ کراﻣﺎﺕ ﻣﺴﺘﺮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ بما (ﺗﻤﻠّﻚ)
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎ ﺭﺍ (ﻣﮑﻠّﻒ)
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ (یعنی
هدﻳﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﺮﻭﻁ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺵ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺎ ﻩﺷﺮﻭﻃ
ﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﻗﺒلی ﺮﺍ ﺭﺩ ﮐﻨﻨﺪ
ﺣق ﻤﺎﻟﮑﻴﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﻠﺐ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺎﻟﮑﻴّﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺯ ﺧﺪﺍ ﻣﻮﻗﺘّﻯ
اﺳﺖ ﺗﺎ ﺁﺧﺮﻋﻤﺮﻭ
ﻧﻴﺰﻣﺸﺮﻭﻃ ﺒﺸﺮﻃ
اﻧﺠﺎم ﺘﮑﺎﻟﻴﻒ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺍﺩﻩﻫﺎ
ﻣﺴﺘﺮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻯ
هم و جریمه هم ﺒﺪﻧﺒﺎل
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﭙﺶ
ﺍﺯ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻟﻴﻒ
ﻭ ﻭﻇﺎﻳﻒ الهی ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺁﻥ ﻤﺎﻟﮑﻴّﺖﻫﺎ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺟﺎﻯ ﺘﮑﻠﻴفی
هم  ﻧﻴﺴﺖ(ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺠﺎﻯ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻫﺴﺖ.ﻭلی اﮔﺮ ﺩﺭﺍﺻل
اﻳﻥ ﺘﻤﻠّﻜﻬﺎ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺟﺎﻯ ﺘﮑﻠﻴﻒ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﻋﻘل
لاﺯم ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﻣﮑﻠّﻒ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻫم ﺒﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺍﺯ ﻣﺤل ﺘﺮﺣّم
اﻟﻬﻰ ﭘﺎﺩﺍشی
هم ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺰﻧﺪگی
ﺼﺒﻮﺭﺍﻧﻪ  ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
عقل ﺒﺘﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ ﺗﺎ ﺑﻨﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭﻋﺸﻖ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ  ﻗﺎﺋﻢ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.

حدیث
1772 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ210ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﺎ ﮐلّ ﻤَﻥ
ﻨﻮﻯ ﺸﻴﺌﺎ ﻗﺪﺭ
ﻋﻠﻴﻪ ﻭﻟﺎ ﮐل ﻤﻥ
ﻘﺪﺭﻋلی ﺸﻴئ ﻮُﻓّق
ﻠﻪ ﻭﻟﺎ ﮐﻞّ ﻣﻥ
ﻮُﻓّق ﻠﺸﻴئ ﺃﺻﺎﺏ
ﻟﻪ ﻓﺎﺫﺍ ﺍﺟﺘﻤﻌﺖ
ﺍﻟﻨیّة ﻭﺍﻟﻘﺪﺭة
ﻭ ﺍﻟﺘﻮﻓﻴق ﻮ ﺍﻟﺄﺻﺎبة
ﻓﻬﻨﺎﻟک ﺘﻤّﺖ
ﺍﻟﺴﻌﺎﺩة ﭼﻨﻴﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﻫﺮ ﻧﻴّتی
ﻴﺎ ﻓﮑﺮﻯ ﻮﺗﺼﻤﻴمی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
مگر ﺑﺎﺟﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺗﻮﺍﻧﺎ ﺑﺎﺷﺪ. (ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭ ﺍﻭﻫﺎم ﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺁﻧﮕﻮﻧﻪ ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺩﺭﻋﻤل ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﺘﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﻭﻫﻤﻰ ﻭﺍﻧﺘﺰﺍعی
ﻮﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳبی ﻮ
ﮐﺎﺫﺏ ﻧﺪﺍﺭﺩ) ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﮐسی ﺘﻮﺍﻧﺎئی
اﺟﺮﺍﻯ هر ﻧﻴّﺘﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺣﺘمی ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻮﻓق ﺸﻮﺩ (ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻬﺪﻑ ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ ﮔﻤﺮﺍهی
ﻮ ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ ﺨﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺣﺪّ ﺍﻗل
اﺗﻔﺎق ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﻳﺎ ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻤﺤﻴﻄی
ﻤﺎنع ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﻭلی هرﮔﺰ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻮ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻧﻴّﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻴک
هدﻑ ﺑﺪﻭﻥ ﻘﺪﺭﺕ
ﺗﺤﻘق ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻳﻌنی ﻤﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺒﺎﻃل  ﺨﺮج گرﺩﺩ.
ﻭلی هرﮔﺰ ﺑﺪﻭﻥ
ﻘﺪﺭﺕ ﺑﻨﺘﺎﻳج
ﺪﺭ ﺳتی هم ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ) ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺻﺎﺣﺐ
ﻧﻴّﺘﻰ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻘﺪﺭﺕ ﻭ ﺗﻮﻓﻴق
اﺟﺮﺍئی همیشه
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺳتی
ﻮﻫﺪﻑ ﻭﺍﻗﻌی ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎ
ﺑﻬﺪﻓﻬﺎﻯ کاﺫﺏ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺑﻬﺪﻑ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻫم ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﺪﻳﺪﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﺼﻤﻴم
ﺒﺨﻮﺩﮐُﺸﻰ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ اﻣﮑﺎﻥ
ﻮ ﻗﺪﺭﺕ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺍﺳﻠﺤﻪ ﻭ ﺗﻮﻓﻴق
ﻮ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯﺍﺳﻠﺤﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺎلی کرﺩﻥ
ﺒﻤﻐﺰ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺭﻭﻯ ﺪﺭﺳتی هم ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ) ﻭﺍﮔﺮﻫم
ﻨﻴّﺖ (ﺩﺭﺳﺖ) ﻭﻗﺪﺭﺕ
(ﮐﺎﻓﻰ) ﻭﺗﻮﻓﻴﻖ
(ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ)
ﻭﺍﺻﺎﺑﺖ (ﻭﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺭﻭﻯ) ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥگفت
ﺳﻌﺎﺩتی ﺪﺭﻣﻴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺳﻌﺎﺩﺕﺗﻮﻓﻴق
ﺪﺭ ﺗﺤﻘق هدﻓﻬﺎﻯ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰو أبدی ﻳﻌنی
سلوک الهی  ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠلی اﻟﻬﻰ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺒﺮﺍﻯ گرﻓﺘﻥ ﺠﺸﻥ
ﻮ (ﻋﻴﺪ) ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻦ
(ﺳﻌﺎﺩﺕ) ﺩﺭ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﻮ ﺩﺭﺳﺖﮐﺎﺭﻯ
که ﺩﺭﻫﺴﺘﻰﻫﻴچ
کاﺭﻯ ﺠﺰ ﺭﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻧﻴّتی
ﺪﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎ
ﺗﻠﻒ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪﻭ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ الهی
ﺒﻮﺩﻩ باشد ﻭﻧﻪ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﻭ ﻳﺎ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺍﻧﻪ ﻭﻧﺘﺎﻳج
ﻤثبت ﻭ ﺍﺑﺪﻯ ﺒﺎﺷﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻭﺗﻮﻓﻴق
ﺪﺭﮐﺴﺐ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ.

حدیث
1773 -)ﺗﻤﺤﻴﺺ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﺭﺍج ﻮ ﺍﺑﺘﻠﺎ
ﻭ ﺍﺧﺘﺒﺎﺭ) ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ216ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪﺧﻄﺎﺏ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻮﺍﻟﻠﻪ ﻟﺘﻤﺤّﺼﻥّ
ﻮ ﻟﺘﻤﻴّﺰﻥّﻭ
ﺍﻟﻠﻪ ﻟﺘﻐﺮﺑﻠﻦّ
ﺣﺘّﻯ لا ﻳﺒقی ﻤﻨﮑم
اﻟّﺎ ﺍﻟﺄﻧﺪﺭ
(ﺩﺭﺟﻮﺍﺏ ﺳﻮآل
که (ﺃﻧﺪﺭ) ﭼﻴﺴﺖ؟
ﻓﺮﻣﻮﺩ) ﺍﻟﺒﻴﺪﺭ
ﻭ ﻫﻮ ﺃﻥ ﻴﺪﺧل
اﺮﺟﻞ ﻗﺒبّة ﺍﻟﻄﻌﺎﻡ
ﻳﻄﻴﻥ علیه
ثُمّ ﻴﺨﺮﺟﻪ ﻭﻗﺪ
ﺗﺄﮐل ﺒﻌﻀﻪ ﻓﻠﺎ
ﻳﺰﺍل ﻴﻨﻘّﻴﻪ
ثُمّ ﻳﮑﻥ
علیه ﻳﺨﺮﺟﻪ ﺣﺘّﻯ
ﻴﻔﻌل ﺬﻟک
ثلاث ﻣﺮّﺍﺕ ﺣﺘّﻯ
ﻴﺒﻘی ﻤﺎﻟﺎ ﻳﻀﺮّﻩ
ﺷﻴئ  ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﻳﮑﺎﻳک
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺷﻮﻳﺪ
ﻭ ﺍﺯﻫم ﺘﺸﺨﻴﺺ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﻳﺪ. ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺳَﺮَﻧﺪ ﻭﻏﺮﺑﺎل
ﻘﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ.
ﺗﺎ ﻓﻘﻄ ﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻧﺎﺩﺭﻯ ﺒﺎقی ﺒﻤﺎﻧﺪ
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻟﻬی
همگی ﺩﺭﭘﻴﻤﺎﻥ
سلوک الهی  ﺨﻮﺩﺑﻬﺪﻑ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﻳﺶ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﮐثرﺍ ﺑﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﻳﺮ ﻳﺎ ﺯﻭﺩ
ﺟﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺍﻧﺮﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺑﻨﺪﺭﺕ ﻋﺒﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯو
تکاملی اﺯﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍحل ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﺘﻥ ﺁل
عبا ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ششم ﻗﺎﺋم ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻣﺮگ ﻘﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺮﺍ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮگ قبل
از
مرگ  ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍ ﺍﮔﺮﻣﺸﻴّﺖ
ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ ﺒﮑﻨﺪ
سالبک واصل ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق
پیامبرگونه ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻣﺒﻌﻮث
ﻣﺠﺪﺩ و تولد  دوم  الهی ﺑﺪﻧﻴﺎﻭﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺒﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﻴﺮتی
ﻮ ﺭﻭﺡ ﻭﻣﻘﺎمی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﻮﻋﻀﻮ ﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﮔﺮﺩﺩ. (ﺗﻤﺤّﺺ ﻳﺎ
ﺗﻤﺤﻴﺺ و محص و
فحص )ﺑﺴﻨگ عیاﺭ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻥ
طلا اﺳﺖ ﺗﺎ مس ﻣﻄﻠّﺎ
ﺷﺪﻩ آن معلوم
گردد و ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﺯﺭﻳﻦ ﺑﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ.ﻭﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﻮ ﻃﺒیعی
ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺗﻔﮑﻴک
ﺼﺎﺩﻗﺎﻥ ﺼﺒﻮﺭ
ﺍﺯﻏﻴﺮ ﺻﺎﺩﻗﺎﻥ
ﺒﺸﻮﻧﺪ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻨﺎﻓﻘﺎﻥ). (ﺍﻧﺪﺭ)
ﻧﺎﺩﺭﺗﺮین ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻧﺎﺩﺭﺗﺮ ﭼﻴﺴﺖ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺁﻧﮑﻪ (ﺑﻴﺪَﺭ)
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌنی
کسیکه ﺑﺎﻃﺎق
غدﺍ ﺧﻮﺭﻯ ﺒﺮﻭﺩ
ﻭﻏﺬﺍ ﺭﺍ ﺳﻪ ﺑﺎﺭ
ﺗﻤﻴﺰ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺁثاﺭ ﻣﻀﺮّﻯ
ﺪﺭ ﺁﻥ ﻨﺒﺎﺷﺪ. (ﺳﺎﻟک
که ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
و پاک ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﭼﻴﺰﻯ اﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ قبلی ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘام ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺷﺎﻧس
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺑﻬﺘﺮ ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﻋﻘلی
ﻮ ﺭﻭﺍﻧﻰ  مورد
نیاز ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ را ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

حدیث
1774 - اﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ219ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنی ﺃﻟم ﺃﺣﺴﺐ
ﺍﻟﻨﺎس ﺁﻳﺎ ﻣﺮﺩم
ﺨﻴﺎل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺃﻥ ﻴُﺘﺮﮐﻮﺍ
ﺃﻥ ﻴﻘﻮﻟﻮﺍ ﺁﻣﻨّﺎ
ﻭﻫم لا ﻳُﻔﺘﻨﻮﻥ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻳﻢ ﻭلی ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﻓﺘﻨﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ. (پس ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻤﺴﻠﻤﺎنی ﻴﺎ ﻫﻤﺎﻥ
سلوک الهی  که
ﺘﺄﻣﻴﻥ ﺸﺪﻩ
باشد ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
هیچ ﭽﮑس ﺍﻳﻥ اﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺩﻋﺎهاﻯ ﻤﺬﻫبی
قشری ﺑﺨﺼﻮﺹﻫﻴچ
ﻤﺼﻮﻧﻴتی اﺯﺍﻧﺘﻘﺎم
اﻟﻬی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻳﻢ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ اﻳﻨﮑﻪ
ﻧﻈﺮﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻳﻢ
ﻭ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﮐﺮﺩﻳﻢ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻋﻤل ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻭم ﻮ ﺍﻳﻤﺎﻥ
عملی ﻳﻌنی ﺴﻠﻮﻙ
الهی ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
پس ﺍﺯ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
ﻳﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ ﺳﺨﺘﻴﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﻘﺼﺪ ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺭﺳتی
ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭽﻪ ﺑﺴﺎ هیچ گوﻧﻪ
ﻓﺘﻨﻪ و
آزمایش ﻭ ﺑﻠﺎئی
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻧﺸﻮﻧﺪ.
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺯ ﺭﺍﻭﻯ ﻭﺑﻄﻮﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳشی ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺑﻨﻈﺮ ﻓﺘﻨﻪ ﭼﻴﺴﺖ؟
ﺭﺍﻭﻯ ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻓﺘﻨﻪ ﺩﺭ
ﺃﻣﺮ ﺩﻳﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﻳﻌنی ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮ ﺍﻭم
و هوم ﻨﻤﻮﺩﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ ﻳﻌنی
ﻤﻮﺭﺩ ﻓﺘﻨﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻃﻠﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﻓﺘنه ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
(ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺼﻔﻴﻪ
طلا ﺍﺯ مِس ﺑﺎ ﺍﺳﻴﺪ
نتریک ﻭ ﺟﻮﻫﺮ ﻧﻤﻚ
ﻭ ﺁﺏ ﺁﺗﺸﻴﻥ
شسته ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻭ ﻧﺎﺏ ﮔﺮﺩﻳﺪه
ﻭ ﺑإﺻﺎﻟﺖ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
میگردد ﮐﻪ ﺑﺎﻫﺮ
ﺳﻨگ ﻤﺤﮑﻰ ﺍﺻﺎﻟﺖ
سالک کامل
برای  ﺧﺪﺍوند
ﻣﺸﺨﺺ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﻓﺰﻭﺩ یعنی ﺗﺎ
ﺧﺎﻟﺺ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺎﻟﺺ ﺷﺪﻥ ﻄﻠﺎ
(ﮐﻪ ﺧﺎﻟﺺ ﺷﺪﻥﻄﻠﺎ
ﺑﺎ ﺍﺳﻴﺪﻫﺎﺩفع
هرﮔﻮﻧﻪ ﺁﻟﻮﺩﮔی
اﺯ ﺩﺭﻭﻥ و ذات ﻣﺨفی
ﻄﻠﺎﻯ کم عیاﺭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻋﻴﺎﺭ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻭ ﻗﻴﻤﺖ ﺁﻥ  ﮐم ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺳﺎﻟک ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ
اﻟﻬی ﻮ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﺩﺭﺻﺤﻨﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭼﻨﺎﻥ ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی ﻮﻧﻔس ﺃﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﺎﻙ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪﻫﻴچ اثر ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒلی ﻮﺣﻴﻮﺍنی
ﻮ ﺗﻮﺣّﺶ ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺒﺎﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﻭﺑﺎﻃن ﺁﺩﻣﻴﺖ
ﻭﮐﻤال ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ می گرﺩﻧﺪ.
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻟﻘﺎﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺠﻠﻴﺎﺕﺍﻭ ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮلی
اﺯ اﻤﺎم ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻭبی اﻧﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﻀﻮﻳﺖ ﺩﺭ ﻳک ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﻋﻀﻮﻳﺖ
ﺩﺭ ﻳک ﺨﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻣﮑﺎنی ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﺘﻤﺎم ﻤﺮﺍﺣل
ﺸﻬﻮﺩﻯ و
احوالی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﺎﻳک
گوﻧﻪ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ ﻭﺗﺮک ﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﻭ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮﺣتی اﻭﻟﺎﺩ
ﻭ ﺟﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪگی ﺨﺪﺍ
ﻭ ﻋﻀﻮﻳﺖ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮدﻧﺪ.

حدیث
1775 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ216 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺸﺎﻥ
گفتند ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻧﺰﺩ ﻓﻠﺎﻥ ﮐﻪ ﺳﺮﺳﺨﺘﺮﻳﻥ
ﺪﺷﻤﻥ ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻳﻢ.( ﺩﺷﻤﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ سلوکی
نه ولایتهای
هر فقیه سُنّی
یا شیعی ) ﺍﻣﺎم ﻔﺮﻣﻮﺩ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ که ﺍﻭﺑﮑﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩﺵ ﺷﺮّ
وعاقبت بد ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺃﻋﺠﺐ
ﻣﻥ ﺬﻟک
اﺑﻠﻴس ﮐﺎﻥ
فی ﺠﻮﺍﺭ ﺍﻟﻠ ﻪ
عزّﻭﺟل فی اﻟﻘرَبّ
ﻣﻨﻪ ﻓﺄﻣﺮﻩ ﻓﺄبی
ﻮ ﺗﻌﺰﺯ ﻭ ﮐﺎﻥ ﻤﻥ
اﻟﮑﺎﻓﺮﻳﻦ ﻓﺄﻣلی
اﻟﻠﻪ ﻟﻪ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﺎ ﻋﺬّﺏ ﺍﻟﻠ ﻪﺑﺸﻴئ
ﺃﺷﺪّ ﻣﻥ اﻟﺎﻣلاء
ٴﻭﺍﻟﻠﻪ ﻳﺎ ﺣﺴﻴﻦ
ﻣﺎ ﻋﺬّﺑﻬم اﻠله
ﺑشئ اﺸٴﺪ ﻣﻥ اﻟﺎﻣِلاء
ﻭ ﺍﻣّﺎ ﻋﺠﻴﺐﺗﺮ
ﺑﺎﺯ ﺍﺑﻠﻴسﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺭ ﻭ ﻣﺠﺎﻭﺭﺕ
ﺧﺪاﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩ ﻭﻟﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺗﻤﺮّﺩ ﮐﺮﺩ ﻭﺗﮑﺒّﺮﻧﻤﻮﺩ
ﻭ ﺍﺯ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﺸﺪ
(ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺁﺩم ﻮ
ﺣﻮﺍ ﻭ ﺍﺑﻠﻴس ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻴﻬﻮ.ﺩ ﺑﺎﺯ(ﺍﺑﻠﻴس
ﺁﺧﻮﻧﺪ) ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻨﺎم ﺨﺪﺍ ﻭ ﻳﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺪﻳنی ﻮﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺰﻧﺪگی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭلی ﺪﺳﺘﻮﺭﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی  ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﻋﻤل ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯﺳﺎﻟک ﻤﺘﻤﺮﺩ
نیز ﺑﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺳﺎﻟک ﻮﺗﺪﻳّنی
ﺪﺍﺭﺩ ﻭلی ﻤﺘﻤﺮﺩ
ﺑﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪﺑﺎﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
الهی هستند ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ ﻤﻬﻠﺖ
و امهال و
املاء ﺩﺍﺩه (که
ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮐﻪ ﺑﮑﺎﺭ
ﻓﺴﺎﺩ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺼﺒﺮ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﺎﺯﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ غیر ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﻴﻄﺎﻥ اﺑﻠﻴس
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯﺨﻮﻳﺶ  ﻣﻬﻠﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﺳﻠﻮک ﻨﮑﻨﺪ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﻫم ﺒﺒﺮﺩ
ﻭلی ﺒﻌﻠﺖ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺡ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺒﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺟﻬﻨﻢ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﻭﻧﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺬﺍﺏ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ ﺍﺯ (ﺍﻣلاء)
ﻳﺎ ﺩﺍﺩﻥ ﻔﺮﺻﺖ
ﻭ ﺍﻣﻴﺪ ﺑﮑسی ﻨﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.  ﻓﺮﺻﺖ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍﻯ
گناﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻤﺎل ﻮﻣﻘﺎم ﻮ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺎلی ﻮ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮕﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق که ﺍﻳﻥ ﺒﺪﺗﺮﻯ
عذﺍﺏ ﺩﺭ ﻣﻬﻠﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺮﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩ ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ ﻣﻬﻠﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
کاﺫﺏ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ.(ﺍﻣلاء
) ﻣﻬﻠﺖ و امهال ﺩﺍﺩﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻤﻠﻮ
ﺷﺪﻥ) ﺑﮕﻨﺎﻩ ﻭ (ﻣﻠّﺎ
ﮐﺮﺩﻥ) ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻬﻠتی ﻮ
ﺷﮑم باره ای ﻮ ﭘُﺮ
ﮔﻨﺎهی ﻮ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺒﺎ ﻇﺎﻫﺮ ﺳﻮﺍﺩ
ﻗﻮﻡ ﺷﺪﻥ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻣلاء (ﺃﻣل
ﻮ ﺍﻣﻴﺪ) ﺩﺍﺩﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﻓﺮﺩﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﻔﺮﺩﺍﻯ
ﻨﻴﺎﻣﺪنی ﻮﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ
ﻭﺷﺎﻧس ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﮐﻤﺘﺮ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺿﻌﻒ ﻋﻘلی
ﺪﺭ ﭘﻴﺮﻯ ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﻭ ﺿﻌﻒ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻌﺪم ﺘﻮﻓﻴق
ﻨﻬﺎئی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺼﺒﺮ ﺳﻠﻮکی ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻣلاء ﻮ (ﺩﻳﮑﺘﻪ)
ﮐﺮﺩﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
هاﻯ غیر ﺳﺎﻟﻚ ﮔﻨﺎﻩ
ﭘﻴﺸﻪ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
اﺟﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺩﻳﮑﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ ﻭﻳﺎ
نفس ﻫﺮﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﺭﻫﺒﺮﻯ اﺟﺘﻤﺎﻋﻴﮑﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ اﻭ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺯﻥ ﭙﺮﺳتی ﻮ ﺗﺤﻔﻪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
هاوی های ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﺯﻧﺪگی ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎعب
غرﻭﺭﺁﻓﺮﻳﻥ اﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑغیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻬﻠﺖ ﺑﺮﺍﻯ
عذﺍﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﺸﻴﻄﺎﻥ
اﺑﻠﻴس ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﻮ ﭘﺎﻙ ﺷﺪﻥ ﺠﻮﻫﺮذاتی
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭﺻﻔﺎﺕ
الهی ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻋﻔﻮ ﻭ ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﻣﺤﺒتی به ﺪﺷﻤﻨﺎﻥﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻔﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻳﻚ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺼﻔتی اﻟﻬی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ ﺍﮔﺮ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ
ﺑﻨفع ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻋﺬﺍﺏ ﮐﺸﻴﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﻨم
ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﺪ ﺑﻴﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺪﻧﻴﺎ ﺑﺴﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﮔﺮ
ﻣﺎل ﻮ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺷﺨصی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻄﻮﺭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺭ ﻳک ﺘﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﺩ.
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭘس  ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی غیر ﺳﺎﻟک ﻤﻔﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺤﺖ ﺳﺘم ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺣﺪّ ﺍﻗل ﻘﺪﺭﺕ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﺘﺤﻤّل
ﺴﺘﻤﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻋلی ﺮﻏم اﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺻﺒﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﺒﻮﺩ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺎلی ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻤﻴﺪﺍﺷﺖ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻘﺒﻮل اﻳﻦ ﺳﺨﺘﻴﻬﺎ
ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ
(ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس و
تکامل ﻃﺒﻴﻌﻰ) ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻣﺎنع اﺯﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﻳﻥ ﺴﺨتی
ﺮﻭﺯﺍﻧﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺻﺒﺮ ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ و پاک
روان ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﺍﻥ ﺮﺍ
می ﺒﺨﺸﻨﺪ ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍنان ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺒﺨﺸﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ ﺁﺳﺎﻥ
ﺰﻧﺪگی ﻮ ﺭﺍﺣﺘﻰ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺭﺳﻴﺪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻥ گناﻫﺎﻥ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻯ عشق ﻮﺗﻠﺎﺵ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺮﻭﻯ
عشق ﺴﺎﻟﻚ ﻋﺎﻣلی
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﻣﻬمی ﺪﺭ
ﮐﺎﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨم ﺪﻭم ﺸﺒﻬﺎ
ﻭ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ عذﺍﺏ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺁثاﺭ ﻋﺬﺍﺏ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ هست. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﺑﻮس ﻧﺪﻳﺪ ﺑﻀﺮﺭ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺁﺳﻴﺐﻫﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﮐمی
اﺯ ﺑﺎﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
اﻭ ﻣﻴﮑﺎﻫﺪ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫم ﺒﻴﺪﺍﺭ ﮔﺮﺩﺩ
ﻭ ﻳﺎﻋﺒﺮﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺁﺯﺍﺭﻫﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ عمل ﻨﮑﻨﺪ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺍﺑﻬﺎﻯ ﭙُﺮ
ﮐﺎﺑﻮس ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﻭﻫﻮﻟﻨﺎک تر ﺑﻨفع
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨم ﺴﻮم ﻤﻠﮑﻮﺕ
ﭘس  ﺍﺯ ﻳک
ﻤﺮگ ﺴﺨﺖ ﺑﺎﺯ ﺳﺨتی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺒﺎ ﺳﺨتی ﺪﻭﺭﻩ
ﺟﻬﻨم ﺴﻮﻡ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﮐﻪ ﺭﻭح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻮﻋﺮﻳﺎﻥ ﺒﺪﻭﻥ
ﺘﻦ ﺍﺯ ﺍﺷﻌﻪﻫﺎﻯ
سوزان ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺳﻮﺧﺖ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺠﻬﻨم بهتر ﭽﻬﺎﺭم
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
عذﺍﺏ ﺟﻬﻨﻢ ﺳﻮم
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻨفع
ﺮﻭح اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی ﺠﻬﻨم
ﭽﻬﺎﺭم ﺒﺪ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻬﺘﺮ
و ﺟﺒﺮﺍﻥ کاﺭﻣﺎئی
ﺁثاﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
اﻭﺭﺍ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ (ﺍﻣلاء
) ﻣﻬﻠﺖ ﺩﺍﺩﻥ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺍﻣلاء
ﭙُﺮ ﮐﺮﺩﻥ عذﺍﺏ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺍﻣلاء
ﻮ ﺷﮑم ﭙُﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ ﻤﺪﻋی
ﺴﻮﺍﺩ ﻭ ﻋﻠﻢ ﮐﺎﺭﻯ
ﺠﺰ ﺩﻳﮑﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ غیر
الهی ﺳﻔﻴﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

حدیث
1776 -  ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ216 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﺎ ﻣِﻥ ﻘﺒﺾ
ﻭ ﻟﺎ ﺑﺴﻂ ﺍﻟّﺎ
ﻭ ﻟﻠﻪ ﺍﻟﻤَﻦّ
ﺃﻭ ﺍلأﺑﺘلاء ﻫﻴچ ﻘﺒﺾ ﻭ ﺑﺴﻄی
ﻨﻴﺴﺖ (ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬی ﺪﺭ ﺍﺣﻮﺍل  ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭتن ﺨﻮﺩ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ)
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﻣﻨّتی
ﻮ ﺭﺣﻤﺘﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺑﺘلاء ﻮ ﻓﺘﻨﻪ
ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ الهی
اﺳﺖ (ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﻤﻮﺭﺩ
ﺑﻠﺎﻯ اﻟﻬی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
کنونی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨند ﮐﻪ ﺁﺭﺍم
ﻮﻋﺎﺩﻯ اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﭼﻮﻥ هر ﺣﻴﻮﺍنی
ﭙﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻴﻥ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺑﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺟﻬﻨمی
اﻳﻥ غیر ﺳﺎﻟک ﭽﻨﺎﻥ
ﺰﻳﺎﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﺮﺻﺖ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
گناﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻃﺒیعی ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭلی هدﻑ ﺣﺪﻳث ﺑﺎﻟﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺑﺎ
ﺗﺤﻤل عذﺍﺏ ﺯﻧﺪگی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻮﻳﮋﻩﺍﻯ ﮐﻪ ﺍﮐثرﺍ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﻃﺎﻟﺐ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻔﻮ
ﻭ ﺗﻮﺍضع ﻮ ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ
ثاﺑﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺨﻮﻳﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺣتی
ﺸﺒﻬﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ
ﺑﺎ ﺭﻧﺞ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺴﺨﺖ ﺗﺮ ﻓﺮﺻﺖ ﭘﺎﻛﺘﺮ
ﺷﺪﻥ ﻨﻔس ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﻣﻴﺁﻳﺪ. ﺩﻩ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺘﺎﻫﻔﺖ
ﺻﺪ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟک
ﺰﻭﺩﺗﺮ ﺗﺄﻣﻴﻥ
گرﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﺎﻣل ﻨﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻫﺮ ﺳﺨﺘی
ﺰﻧﺪگی ﺘﮑﻤﻴل
گرﺩﺩ. ﮐﻪﺣتی اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﻓﺎﻩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﺯﻧﺪگی ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﻓﺎﻩ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﺍﺣتی
ﺪﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻤﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ ﺳﺨﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪگی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺟﺴم ﻮ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ
ﻮ ﺩﺭ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺒﺎﻟﻔﻌل
ﻮﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ .ﻗﺒﺾ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩل گرﻓﺘگی ﻮ ﺑﻴﺰﺍﺭﻯ
ﺴﺎﻟک اﺯ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﭙُﺮ ﻓﺸﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ(ﮐم
غیض) ﻭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻏﻀﺐ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﻬل
اﺳﺖ ﺣتی ﭙﺬﻳﺮﺍﻯ
عاﺷﻘﺎﻧﻪ ﺁﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺪﺍﻥ ﺪل ﺸﺎﺩ
ﮔﺮﺩﺩ ﺗﺎ ﺑﻬﺮﻩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺭﻭﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺯﻭﺩ ﺗﺮ ﻭ ﺁﺳﺎﻥﺘﺮ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ. ﺑﺴﻂ
ﻭ ﺍﻧﺒﺴﺎﻃ ﺨﺎﻃﺮ
ﻭﮔﺸﺎﻳﺶ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎئی هستند
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺪﺑﻴﺮالهی اﺯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪﻳﺎ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﮔﺮ ﺑﮑلی اﻧﺒﺴﺎﻃی
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﺴﺎﻟک
ﻘﺪﺭﺕ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﺮک
ﺴﻠﻮﻙ ﺷﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﺮ ﺑﺴﻄ ﻮ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻯ ﺮﺍ ﻭﻗتی
ﺒﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺷُﺮُﻑ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ ﻳﺎ ﺳﻘﻮﻃ
ﻮ ﺧﻄﺮ ﺗﺮک ﺼﻠﺎﺕ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﻳک ﺒﺴﻄ ﻮ ﮔﺸﺎﻳﺶ
ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺒﺴﺎﻟک ﺒﻮﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻗﺒﺾ ﻭ ﺑﺴﻄ
اﺯ عالم (ﺍﺣﻮﺍﻝ)
ﺍﺳﺖﻭ ﻧﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺟﺴﻤﻰ ﻣﺎﺩﻯ. ﻭﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺍﺣﻮﺍل ﺪﺭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﻨﺮ
ﻭ ﻋﺸق عمیق ﺘﺮ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﻮﺩ ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺘﺤﻤل
اﺣﻮﺍل ﺴﺨﺖ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻓﺸﺎﺭ ﻭ ﻗﺒﺾ
ﻭﮔﺮﻓﺘگی ﺪﻝ ﺑﺎﺯ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﻋﻤﻴق  ﺘﺮ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﮐﻪحتی ﺪﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟک ﺒﻤﺮگ
ﻘﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﺍﺭ  ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﺮﮔﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ ﻭ ﺁثاﺭ
ﺻﺪق ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﻋﺎﻗل
ﻮﻋﺎﺷق ﻮﻋﺎﻣﻞ
ﻫﺮ ﻗبضی ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺭﻭح ﻮ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺟﺴم
ﺨﻮﺩ ( ﭼﻮﻥ اﻓﺴﺮﺩگی
ﺮﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺣﻴﺮﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﻳﺎ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺠﺴم ﺮﺍ) ﺷﺎﻧس ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻔﺘﻨﻪﻫﺎﻯ
ﻤﻨفی اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک اﺳﺖﻭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻭ ﺑﻠﺎئی
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻠخی ﺪﺍﺭﻭ
ﮐﻪ ﺳﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ ﺪﺭ
ﭘﻰ ﺩﺍﺭﺩ. (ﺑﺴﻂ) ﺑﺎﺯ
ﺷﺪﻥ ﭽﻮﻥ ﺒﺎﺯ ﺷﺪﻥ
کف ﺩﺳﺖ ﻭ ﺭفع
گرﻓﺘﮕﻰ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻭ ﻭﺳﻌﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺗﺤﻤﻞ ﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘس ﺍﺯﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭘس
ﺍﻳﻦ ﺑﻠﺎﻫﺎ ﻣﻨّﺘﻰ
و رحمتی ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ .

حدیث
1777- ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ (ﺝ۵ﺹ216
ﺑحار) ﻤﺎ ﻣِﻥ  قبض ﻭﻟﺎ
ﺑﺴﻂ ﺍﻟّﺎ ﻭ ﻟﻠﻪ
ﻓﻴﻪ ﻣﺸیّة ﻭ ﻗﻀاءا
ﻮ ﺍﺑﺘلاء ﻫﻴچ ﻘﺒﺾ ﻭﺑﺴﻄی
ﻨﻴﺴﺖ (ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻮﺫﻫﻥ ﻮﺟﺴم ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
( ﺗﻌﻤﺪﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
سلوکی ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﭙﻴﺶ ﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺩﺭ ﺻﺒﺮ ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﻭ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺰﻭﺭ
ﻭ ﺍﮐﺮﺍﻩ ﻭ ﺟﺒﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﺯﻧﺪگی
ﺴﺨﺖ ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻭﺣتی ﺴﺨﺖ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻃﺒیعی ﺒﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ). ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ اﻳﺠﺎﺩ
ﻗﺒﺾ ﻭ ﺑﺴﻂ ﻣﺸﻴّﺖ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻗﻀﺎ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﺑﺘﻠﺎ ﻭ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻣﺮﻯ اﺗﻔﺎقی
ﻮ ﺑﺪﻭﻥ ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻋﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺳﺮ ﺧﻴلی
گرﻓﺘﺎﺭﻯ ها ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺼّﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐار ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﻨﺎهان ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﺎک ﺸﺪﻥ
ﺨﻄﺎﻫﺎﻯ ﺬﺧﻴﺮﻩ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟک ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﺑﻌﺪﻯ گرﺩﺩ. ﻣﺸﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻳﮋﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟک
ﺪﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻴک
گوﻧﻪ ﺍﺯ ﻣﺸﻴﺖﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ اﺗﺨﺎﺫ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻋﺸق ﺒﺪﺍﻥ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ  ﻮ ﻫﺮﺗﻮﻓﻴق
عباﺩﻯ ﺁﻥ ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
اﻣﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ
ﺳﺎﻟکی گوﺷﻪ ﻣﺸﻴﺖﻭﻳک
ﻨﻮﺑﺖ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
الهی لازم ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟک ﻮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺪﺭ ﺣﺪّ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺨﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. (ﻗﻀﺎﻯ
اﻟﻬﻰ) ﺑﺎﺯ ﻳک ﻤﺸﻴﺖ
ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ ﺑﻤﻌنی
ﺪﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬی اﺯ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ(ﺣتی
أﻋﻠﻢ) الهی ﻮ ﺻﺪﻭﺭ
ﺣﮑم ﻮﻓﺮﻣﺎﻥ ﻨﻬﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﻭ ﻳﺎ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ
هرﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻳﻥ ﻘﻀﺎ ﻭﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﭘﻴﺮالهی
ﻨﺴﺒﺘﺎ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻗﻀﺎﻭتی
ﺠﺰﺋﻰ ﻭلی ﺪﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺁﻥ  ﻗﻀﺎﻭﺕ
الهی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻧﻬﺎئی
ﺴﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺻﺪﻭﺭ ﺣﮑﻢ (ﺑﺪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ) ﻭﺍﻋﻠﺎم
ﺮﺿﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﻭ ﺍﻧﺠﺎم
عفو ﻧﻬﺎﻧﻰ ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﭽﻮﻥ ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﻮ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﺴﺎﺋلی لازم ﺒﺮﺍﻯ
کسب ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻭﻳﮋﻩ الهی ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
(ﺍﺑﺘﻠﺎ) ﻭ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﺒﻠﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﻭﻳﮋﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻌﻤﻮﻝ ﻗﺒلی اﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﮐﻤّﻯ ﻮ
ﮐﻴفی گناﻫﺎﻥ ﻘﺒﻠﻰ
ﻭ ﺁثاﺭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺭﻭﺍنی
اﻳﻥ گناهان ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺻﺒﺮ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟکی
ﺼﺒﻮﺭ ﺷﺎﻧس ﺑﻠﺎﻯ
ﺴﺨﺖ ﺗﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﺍﺯ ﺗﺮدر
زمان ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﻣﺮﺯ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ
ﺗﺤﻤل ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﺑﻠﺎ ﺭﺳﺎنی
ﺒﺮ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺴﻂ
ﺑﺠﺎﻯ ﻘﺒﺾ
ﻭ ﺳﺨﺖ ﮔﻴﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺳﺎﻟک ﭙس اﺯ ﮐمی
اﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺗثبیت ﺍﻳﻤﺎنی
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺣل
ﺴﺨﺖ ﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺣتی ﺪﺭ ﺳﺨتی ﻔﺸﺎﺭ
ﻭ ﺑﻠﺎ ﺑﻤﺮﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒل اﺯﻣﺮگ ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﻄﺮ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺘﻤﺎﻡ ﺁثار ﺳﻠﻮک
ﻘﺒﻠﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺗﺎ ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺤﻔﻈ ﺴﺨﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪگی ﺨﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻨﮑﻪ ﺑﻴﻤﻪ الهی
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻥ گناﻩ ﻋﻤﺪﻯ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ
اﻭ ﺑﺎﺯ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺴﺨﺖﺗﺮﻯ ﺮﺍ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺪﺍﺭﺩ. ﺿﻤﻨﺎ (ﻗﻀﺎ)
ﺑﻤﻌﺎنی ﺪﻳﮕﺮﻯ
اﺳﺖ. ﭼﻮﻥ (ﺩﺳﺘﻮﺭﻋﺒﻮﺭ)
ﻳﻜک ﻤﺮﺣﻠﻪ ﻳﺎ
(ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺗﺄﮐﻴﺪ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭ ﻗﺒلی
اﺳﺖ. ﮐﺮﺑﻠﺎﻯ ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻦ ﻫﻤﺎﻥ
کرﺏ ﻭ ﻏﺼﻪ ﻭﻗﺒﺾ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﺑﻠﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭﻳﮋﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔی ﻮ ﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺂﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮگ ﻘﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ
ﺪﺍﺷﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺷﺨﺺ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ ﻘﺒﻠﺎ
ﻣﺮﺍﺣل ﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪﻣﺎل ﻮ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭﺟﺎﻥ ﻮ ﺯﻧﺪگی
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک ﺘﺸﻨﻪ ﻭ
ﮔﺮﺳﻨﻪ ﺑﺎﻣﻴّﺪﺷﻬﻮﺩ ﺑﺴﻮﻯ ﻤﺮ ﻘﻄﻌﻰ ﻭ ﺑﺎ  ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ اﺯﻋﺪم ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺳﺎﻟم اﺯ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﺮﮔﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺍﮔﺮ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﺎﻟک ﻜﻤﺘﺮ ﺑﻮﺩ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺑﺎﺭ ﺳﺒﻜﺘﺮ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻘﺒﻠﻰ
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺨﺎﻃﺮﻋﺸق
ﻮ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬی ﻮ ﺑﮑﺎﺭ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻭﺭﻯ عقلی
عمیق ﺘﺮ ﻭ ﺍﻧﺠﺎم
اﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی ﺼﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻭ ﺧﺎﻟﺼﺎﻧﻪ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟک
ﺰﻭﺩ ﺗﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺒﻠﺎﻳﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺣتی
ﺒﻠﺎﻳﺎﻯ ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﻋﻈﻴم ﻮ ﺳﺨﺖ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰﻫﺮﮔﺰ ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻳﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
هستند  ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭﻣﻨﺘﻬﺎﻯ
ﺴﺨتی ﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﻭلی ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﭼﻨﺎﻥ ﺴﺨتی ﻨﻤﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﺁﺳﺎﻥ ﻮ
ﺣتی ﻤﻄﻠﻮﺏ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﻮﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻗﺒﺾ ﻭ ﺑﺴﻄ ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
الهی ﻭ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﺳﻴﺪﻩ
الهی او ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺼﺒﺮ ﻭ ﺗﺤﻤل ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﮐم ﻮ
ﺯﻳﺎﺩ ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﮔﺮﻓﺘگی
ﻮ ﺍﻧﺒﺴﺎﻃ ﺨﺎﻃﺮ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺃﻣﺮ ﻣﻤﻨﻮع
ﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻧﻬی ﺠﺪﻳﺪ
ﻭﻳﺎ ﺃﻣﺮ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺗﺎﺯﻩ ﺳﺨﺖﺗﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ ﻭﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺧﻮﺩ را ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺩﻟﺸﺎﺩﻯ ﻮ ﺍﻣﻴﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻨﺘﻬﺎﻯ
ﺴﺨﺘﻴﻬﺎ ﺣﻔﻆ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻧﺒﺴﺎﻃ ﻮ ﻓﺸﺎﺭ
ﺩﺭ ﺟﺴم و تن ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺍﺳﺖ ﻭﺩﺭ
ﺫﻫﻥ ﻮﻓﮑﺮ ﻭﺩﺭﺣﺎل
ﻮﺭﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟﻚ ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺭﻋﻤق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻮﮐّﻞ
ﻭﻋﺸق ﺒﭙﻴﺮ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
کمک ﺒﺴﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
عبوﺭ ﺍﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻗﺒﺾ ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
1768 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ217 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠﻴس ﻟﻠﻌﺒﺪ
ﻗﺒﺾ ﻭﻟﺎ ﺑﺴﻂ ﻣﻤّﺎ
ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻪ ﺃﻭ
ﻧﻬی عنه ﺍﻟّﺎ ﻭ
ﻣﻥ اﻟﻠﻪ ﻓﻴﻪ ﺍﺑﺘلاء
ﺑﻨﺪﻩ (ﺳﺎﻟک
ﻤﻄﻴﻊ) ﺣق ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﺍﺯ ﻗﺒﺾ ﻭ ﺑﺴﻂ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻧﭽﻪ ﺃﻣﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻳﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻧﻬی
اﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﺑﻨﺪﻩ ﺑﺪﺍﻧﺪ (ﻳﺎ
ﺣق گفتن ﭽﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻘﺒﺾ ﻭﺑﺴﻂ
ﺍﺑﺘﻠﺎ ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺪم ﺒﺴﻄ ﺸﮑﻮﻩ
ﺳﺎﻟک ﻤﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺷﮑﻮﻩ ﺍﺯ ﻗﺒﺾ
ﺍﺯﺿﻌﻒ ﻭ ﺧﺴﺘگی
ﻮ ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ اﺳﺖ.
ﺍﻣّﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻮﺿﻮع ﺮﺍ ﺍﺯ ﺷﺨص
ﺎﻟک ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻭﻳﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﺣﻮﺍل
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺳﺎﻟک
ﺒﺪﺍﻧﻴم ﺪﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﺑﺘﻠﺎ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻠﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ الهی
ﻮ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ اﻭ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﻣﺎﺩﺍم
که ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻮ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺍﺭﺩ ﻫﺮﭼﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺣﻴﺎتی
ﻮﻣﺤﻴطی ﺴﺎﻟک ﺴﺨﺖ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻭ ﻣؤثر ﺗﺮ
ﻭ ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺁﻟﻮﺩگی ﻘﺒﻠﻰ
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﺗﺤﻤّل
ﺒﻠﺎﻳﺎﻯ ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺍﻋﻤﺎل عباﺩﻯ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺯﺣﻤتی ﻮ ﺭﻧجی
ﺒﺮﺍﻯ اﺟﺮﺍﻯ ﺁﻥ
هست. ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺗﻴﮑﻪ
ﺳﺮﮐﻮﺏ ﻧﻔس
امّاره ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺴﺨﺖ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ ﺘﺤﻤﻠﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟک ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
و سخت تر ﺍﻳﻥ ﺒﻠﺎﻳﺎ
ﺭﺍ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟک اﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ که  ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺠﺰ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ ﻄﺒیعی
هرکس ﻮﺳﺎﺩﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻳﻥ ﺒﻠﺎﻳﺎ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل ﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟک نیز هست ﻭ
ﺗﺤﻤّﻞ ﻣﺮﺍﺣﻠﺶﻭ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮐﻪ
ﮔﺎهی ﺒﺤﻴﺎﺕ ﺳﺎﻟک
ﻤﺮﺑﻮﻃ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟک ﺘﻨﻬﺎ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺳﮑﻮﺕ ﺍﺯ
ﺷﮑﻮﻩ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
(ﮐﻈم غیض ) ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻗﻠبا ﻧﻴﺰ
ﺭﺍﺿﻰ  ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴداند
ﻭﺑﻨفع ﺨﻮﺩﺵ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎ
ﻣﻮٴثّر ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺿﻤﻨﺎ ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻣﺎﻥ اﻳﻥ ﺼﺒﺮ
ﻭ ﺳﮑﻮﺕ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﺍﺯ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴقتر  ﻨﻔس ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻥ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺒﻘﺎﻯ ﺁثاﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
اﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮ ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍﻧﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍنی
گرﺩﺩ ﮐﺎﺭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺴﺨﺖﺗﺮﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﮐﻪ ﺻﺒﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺩیرﺗﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺑﻨفع ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸته ﺑﺨﻠﻖ
ﺿﻤﻦ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﺑﺎ ﺗﻤﺎم
ﺸﺮﺍﻳﻄ ﺒﻬﺸتی
ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ ﺪﺭ ﺑﻠﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎ ﻭﭘﺎک
ﺸﺪﻥ آﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎ
ﻭﺁثاﺭ ﺟﻬل ﻮ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﺯﺷﺖ ﺭﻭﺍنی
گذشته اﺯ ﺑﻴﻦ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺑﻘﻴّﻪ
ﺁثاﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
اﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻞ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺠﺎﺯﺍتی
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺯﻭﺍل ﻄﺒیعی ﺁﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﻋﺎﻣل
ﻨﻘﺺ ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻦ
و ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﻴک
ﺮﻭح ﺪﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ  ﮐﻮﺭﻯ ﭽﺸﻢ
ﻭﻳﺎ ﺿﻌﻒﻋﻘل ﻮﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺁﻥ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯآینده
ﻣﺎنع اﺯ ﺁﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﻮﻓق ﺒﻮﻇﺎﻳﻒ
الهی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎن
ﮔﺮﺩﺩ. ﻫﻤﻴﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮخی
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻀﻌﻒ ﺩﺭ
ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
هستند  ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺃﻣﺮﻳﻪ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ربّ  ﺍﻟﻨوع ﻘﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪگی
ﻴﺎ ﺿﻠﺎﻟﺖ ﻭ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﺍﻣﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﺧﺎﺹ
کسانی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ ﻭلی ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺗﺮک
سصلات و ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

حدیث
1779 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ217ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺳﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﺠﻮﻯ
کرﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ:
ﻴﺎ ربّ  ﻫﺬﺍ ﺍﻟﺴﺎﻣﺮﻯ
ﺼنع اﻟﻌﺠل و اﻟﺨﻮﺍﺭ
ﻣﻥ ﺼﻨﻌﻪ ﻓﺄﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭﻙ ﻭ
ﺗﻌﺎلی اﻟﻴﻪ ﺃﻥ
ﺘﻠک ﻔﺘﻨتی ﻔﻠﺎ
ﺗﻔﺼﺤﻥّ عنها ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍ ﺁﻳﺎ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻣﺮﻯﮔﺎﻭ
ﺻﺪﺍﺩﺍﺭ ﺭﺍﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻭﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﻮﺩ؟ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭَحی کرﺩ ﻭ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺰ ﻓﺘﻨﻪ
ﻭ ﺁزﻣﺎﻳشی اﺯ ﻣﻥ
ﺒﻮﺩ. ﻭ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻥ کاﺭ ﻣﻦ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺼﺤﺒتی ﻤﮑﻦ
(ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻫﺴﺘی
ﺨﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﻭﺑﻬﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﻭﺷﺪّﺕ ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺒﺪ ﻭ ﺯﺷﺖ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐسی ﺠﺰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک
ﺘﺤﺖ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ الهی
اﺳﺖ ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﻳﮑی ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
تکامل
روح ﻳﺎ فتنه
و ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺣتی هرﻋﺬﺍﺑﻰ
ﺍﺯ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺪﺭ ﮐُلّ
ﻮﻓﺮﻋﻮﻥ و از ﻫﺮﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭ ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭ
نیست و ﻫﻤگی ﺒﺮ
ﺣﺴﺐ ﺍﺣﻮﺍل
روانی ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻮﺻﻠﺎﺣﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﻃﺒیعی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻣﻬم ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
ﺼﺒﺮ ﻭ ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺩﺭک ﺁﻧﭽﻪ ﻟﺎﺯم
اﺳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﮑسی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻋﺬﺍﺏ ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺒﺨﺸﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﻬﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻋﻔﻮ
ﻭ ﮔﺬﺷﺖ ﺍﺯ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﺑﻨف ع ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
55 قرن آینده ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍئی ﻮ ﺩﺭ ﺳﻄح
الگو و رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋم ﻮبالاتر
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻤگی ﺒﺎﻳﺪ
ﺻﺒﻮﺭﺗﺮ ﻭﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ
ﺗﺮ ﻭﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺩﺭﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣل ژنتیک ﺮﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﻧﻮع اﺧﻠﺎق ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﺩﺭﺟﻪ رشد
عقل ﻮﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺁﻧﺎﻥ  ﻗﺎﺑل ﺘﺼﻮﺭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
خم ﺒﺮﺳﻴﻢ. (ﻟﺎ ﺗﻔﺼﺤﻦّ)
آنرا ﺍﻓﺼﺎح ﻮﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻭﺑﻴﺎﻥ ﺼﺮﻳح ﻮﻓﺼیح
ﻮ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻤﮑﻥ.  ﺰﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﮔﺮﻫم ﺒﺪﺍنند
ﮐﻪ ﺑﻠﺎﻯ اﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
الهی اﺳﺖ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺩﺭﺟﻪ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﺒﻮل ﺒﻠﺎ ﻏﻴﺮ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﮔﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻮغی ﺮﻳﺎ
ﻭ ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻓﺮﻳﺐ
ﺩﺍﺩﻥ اﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
بوﺪ. ﻓﺘﻨﻪ
ﻳﺎ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ الهی
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺑﻠﺎ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺭﺳﻮﺍ
ﮐﺮﺩﻥ کاﻓﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﺗﻤﺎم ﺤُﺠّﺖ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻭ ﺿﻤﻨﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗثبیت  ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴک ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﺣتی ﺒﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪگی
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﻧﻈﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﭼﻨﺎﻥ ﺤﻘﻴﺮﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﺷﻮﺩ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ.

حدیث
1780 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ217ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺃﻥ اﻟﻠﻪ
ﺍﺫﺍ ﺃﺭﺍﺩ ﺑﻌﺒﺪ
ﺧﻴﺮﺍ ﻓﺄﺫﻧﺐ ﺫﻧﺒﺎ
ﺃﺗﺒﻌﻪ ﺑﻨﻘمة
ﻭ ﻳﺬﮐّﺮﻩ ﺍﻟﺎﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭ ﺍﺫﺍ ﺃﺭﺍﺩ ﺑﻌﺒﺪ
ﺷﺮّﺍ ﻓﺄﺫﻧﺐ ﺫﻧﺒﺎ
ﺃﺗﺒﻌﻪ ﻟﻴُﻨﺴﻴﻪ
ﺍﻟﺎﺳﺘﻐﻔﺎﺭﻭ
ﻳﺘﻤﺎﺩﻯ ﺒﻬﺎ ﻭﻫﻮ
ﻗﻮل اﻟﻠﻪ  عزّ ﻭ ﺟﻞﺳﻨﺴﺘﺪﺭﺟﻬم
ﻤﻥ ﺤﻴث ﻟﺎ ﻳﻌﻠﻤﻮﻥ
ﺑﺎﻟﻨﻌﻢ ﻋﻨﺪ ﺍﻟﻤﻌﺎصی
ﺍﮔﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻨﺪﻩﺍﻯ
(ﺳﺎﻟﻚ) ﺧﻴﺮﻯ ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
(ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﻧﻪ ثرﻭﺕ
ﻳﺎ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺎﺩﻯ و
اجتماعی ﺒﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪگی عاﺩﻯ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ)
ﺍﻭﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﮕﻨﺎهی
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻌﺪﺍ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﺬﮐﺮ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﺑﻴﻔﺘﺪ.
(ﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟکی
که ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﻔﮑﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس سلوک
الهی  ﺒﻴﻔﺘﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺣتی ﺠﺒﺮﺍﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﮑﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ و ﺑﺬﮐﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﺒﺸﻮﺩ)
ﻭﺍﮔﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺸﺮّ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ (ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﻨﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻄیع اﻣﺮ
ﺧﺪﺍ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺷﺮّ ﺷﻮﺩ ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎنی ﻤﻮٴﻤﻥ
ﻮ ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻠﻴم ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺩﺭس ﻣﻬﻤﺘﺮﻯ
اﻭﺭﺍ ﻓﺮﺻﺖ ﺍﻧﺠﺎم
ﻴک گناﻩ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﺳﺨﺖ
ﻣﺘﺄثّر ﮔﺮﺩﺩ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺒﺮﺍﻥ ﻮ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻭ ﺗﻠﺎﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺩﺩ ) ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ گناه ﻧﻌﻤتی
اﺯﺧﺪﺍ ﺑﺮﺳﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﻳﺎﺩﺵ ﺑﺮﻭﺩ.
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﮐﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭ ﻓﺮﺩﺍ ﻧﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ الهی ﻔﻮﺭﻯ
ﺩﺭﺟﻬﻨم ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺷﻤﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﮔﻨﺎﻫﻰ ﻟﺬﺕ
ﻭﺳﻮﺩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺮﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻋث ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻮ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﺷﻮﺩ.
(ﺗﻤﺎﺩﻯ) ﻣﺪّﺕ ﺩﺍﺩﻥ
ﻮ ﺗﻤﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖﻭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻮﺗﻮﺑﻪ
ﺭﺍ ﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎ ﻣﻮﮐﻮل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻥ
اﮔﺮ ﺩﺭک ﺨﻄﺮ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﮔﺮ ﺩﺭک
گناﻩ ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺣﻴﻮﺍنی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﻳﺶ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺣتی ﻤﺠﺎﺯﺍﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻧﻘﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺘﻘﺎم ﻮ ﻧﻔﺮﺕ
ﺍﻭ ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻠﻌﻥ
ﻮ ﻏﻀﺐ الهی ﻮ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻥ ﺮﻭح
اﺳﺖ. ﻭﻧﻌﻤﺖ ﺑﻬﺮﻩ
ﻭ ثوﺍﺏ ﻳﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺩﺭک
ﮐﺎﺭ اهمیّت ﺳﻠﻮک
اﻟﻬی اﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭ ﻣﻔﻴﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ (ﺫَﻧﺐ)
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖﻭ ﻧﻴﺰ
(ﺩُﻡ) ﺑﺮﺍﻯ ﺤﻴﻮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭﺡ ﭼﻮﻥ
ﺁﻭﻳﺰﻩﺍﻯ ﺒﺪﻡ
ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺴﺎﻳﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪﺧﻮﺩ
ﻭ ﺁثاﺭﺵ ﺑﺪﻧﺒﺎل
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎﻋث
ﺩﺭﺩ ﺳﺮ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻧﮑﻨﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺩﻩ ﻭﮔﺮﻭﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺠﺎﻯ ﺸﻤﺎ (در
سلوک) ﻣﻴﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﺗﻮﺑﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺒﺨﺸﺪ.ﻳﻌنی
ﺴﺎﻟک ﺒﺪﻭﻥ
گناﻩ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺗﻌﻤّﺪﻯ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﮔﻨﺎﻩ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻔﻠﺖ ﻭ ﻧﺴﻴﺎﻥ
ﻮ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﻓﻄﺮﻯ
ﺬﺍﺕ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﮕﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﮔﻨﺎﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺎﻧﻮنی ﻮ ﻏﺮﻳﺰﻯ
اﺧﻠﺎقی ﻨﻴﺴﺖ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
که ﻣﺎنعی ﺒﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ سلوک
الهی  ﺮﻭح
ﺒﺎﺷﺪ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺣتی اﮔﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻤﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺭﻫﺮﻣﺬﻫﺐ ﻭ ﻫﺮﺩﻳﺎنتی
غیر سلوکی ﺒﺎﺷﺪ).
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺍﻳﻥ همان
گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺁﻧﻬﺎ
را اﺳﺘﺪﺭﺍج ﻮﺍﻧﺪک
اﻧﺪﻙ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩﻫم ﺒﺪﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
کارمائی   ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ) ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻧﻌﻤﺖ ﺑﮕﻨﺎﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ (ﻭﺟﻬﻨم
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﻏﺘﺮ
ﻭ ﮔﻮﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮔﻮﺩﺗﺮ
ﻭﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﻳﺶ
ﺭﺍﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﻗل
ﻮ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ اﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺪّ أکثر
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ ﺍﺯ ﮐﻮﭼک
ﺘﺮﻳﻥ ﺨﻠﺎﻑ ﻭ ﮔﻨﺎﻫﻴﮑﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻧﻴﺰ ﺑﻨﻈﺮﺵ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﺳﺖ.
ﻭﻋﻤل ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺩﻟﻬُﺮﻩ ﻣﺪﺍوﻡ
ﻭﻋﻤﻴق ﺘﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل ﺨﻄﺎﻳﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍل
ﺠﻬﻨمی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﭙﺎﻳﺎﻥ ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﺼﻮم
اﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻣﻌﺼﻮم
اﺯﻫﺮﺟﻬﻨم ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﺸﻴﻤﺎنی
ﻮﺍﻓﺴﻮس ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻣﺤل
اﺻﺎﻟﺖ ﺭﻭح ﻮ ﻋﻘل
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺖ ﻭلی ﻨﮕﺮﺍﻥ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
بعلّت ﮐﻮﺩکی ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﺧورﺳﻨﺪ هم ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻋﺒﻮﺭ تکاملی ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺎﻗل
ﺒﺎﻋﻘل
کلّی اﻟﻬی  گرﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺧﻠﺎق
اﻭﺭﺍ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺁﺭﺯﻭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻳکی اﺯ ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
اﻳﻥ  ﺪﻳث
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺟﻨﺪﺏ ﻧﺎم
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭ ﻳکی
اﺯ (ﻣﺨﺒّﺘﻴﻦ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﻣﺨﺒّﻂ)
ﻭ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﻟﻴل ﻀﻌﻒ ﺍﺭﺯﺵ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث  نیز ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ ﻣﺨفی
ﺸﺪﮔﺎﻥ ﻮﺧﻔﺘﻪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
عزﻟﺖ ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺠﻨﺪﺏ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
عزّﻟﺖ ﻭ ﺍﺧﺘﻔﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺗﺒّﺎﻋﺎﻥ)
ﻭ ﺗﺎﺑﻌﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻗﻮم ﺘبّع ﺪﺭ ﻳﻤﻦ
ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ ﻨﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺗﻮﺟّﻪ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺳﻠﻮﮐی
اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ عباﺩﻯ
ﺪﺭ ﻭﺳﺎﺋل ار
تباط ﺒﺤﻖ الهی
زنده بمعرفی
خداوند ﺩﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ ﻗﻮم
ﻴﺎ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺗﺒّﻊ  ﻭ
ﺍﺯ ﺗﺎﺑﻌﺎﻥ ﻮ ﻣﺨﺒّﺘﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﮔﺎهی دﺭ ﮐُنج
ﺠﻨﮕﻞ ﻭﻏﺎﺭ ﮐﻮﻩ
ﻭﻳﺎ ﻣﻌﺒﺪﻯ ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

حدیث
1781 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ218 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻌنی اﺳﺘﺪﺭﺍﺝ
(ﺩﺭﺟﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﺒﺮﺩﻥ ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
(ﺩﺭﮐﻪ) ﻭ ﺑﺪﺭک ﺮﻓﺘﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ (ﺩﺭﺟﻪ) ﻳﺎ
ﭘﻠّﻪ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻥ ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺪﺍﻧﺴﺖ
ﻭﺩَﺭَک ﻮ ﺩﺭﮐﻪ
ﻳﺎ ﺟﻬﻨم ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ عقب ﺭﻭﻯ
ﺮﻭح غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻴﺎ ﺑَﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺑَﺪ ﻣﺴﻠﻤﺎنی
ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ) ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ هو
ﻮ ﺍﻟﻌﺒﺪ ﻳﺬﻧﺐ
ﺍﻟﺬﻧﺐ فی ﻠﻴلة
ﻭ ﻳﺠﺪﺩ ﻟﻪ ﻋﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻨﻌﻢ ﻓﻴﻠﻬﻴﻪ
ﻋﻦ ﺍﻟﺄﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣﻥ اﻟﺬﻧﻮﺏ ﻓﻬﻮ
ﻣﺴﺘﺪﺭج ﻤﻥ ﺤﻴث
ﻟﺎﻳﻌﻠم ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
(ﺳﺎﻟک ﻮ ﻣﻮﺑﺪی
)ﮔﻨﺎهی ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ (ﺍﻣلاء ) ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ (ﻳﺎ ﻣﻬﻠﺖ
ﻭﻓﺮﺻﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ)
ﻭﺣتی ﺒﺮﺍﻯ اﻭ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎئی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺳﺮﮔﺮم
کند ﺗﺎ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻨﮑﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ اﺳﺘﺪﺭﺍج
اﺯ ﻣﺤل
عدﻡ ﺍﻃﻠﺎع ﻮ ﺁﮔﺎهی
ﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﺎﻟک ﭙﺸﻴﻤﺎﻥ
ﻤﺘﻌﻬﺪ ﻭ ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
اﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻳﻌنی ﻄﻠﺐ ﺗﻮﺑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ هماﻥ
گناهانی  که ﺑﻨﻈﺮﺵ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﻭﺑﺎ ﺗﺤﻤّل
ﺒﻠﺎﻳﺎﻯ اﺣﺘﻤﺎلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﺪﺍﻣﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﻣثلا ثرﻭﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻧﻔس ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻨﻌﻤﺖ ﺧﻨثی
گرﺩﺩ. ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
همگی ﻨﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻔﺮﻳﺒﻨﺪﻩ هستند
. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﻏﺎﻓل
اﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﭼﻨﺪ ﺭﮐﻌﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﭼﻨﺪ ﺧﻮﺭﺍﻙ
ﺣﺮﺍﻡ ﻧﺨﻮﺭﺩﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻤﺎم ﻨﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ غفلت ﺍﺯﻳﺎﺩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﺭﮔﻴﺮﻯ
هاﻯ ﺒﺎﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ عدم ﺘﺴﻠﻴم
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺰﺭگ ﻮ ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯﻓﻘﻬﺎ ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻬﺮﻧﺎم ﻮﻣﺬﻫبی
که ﺑﺎﺷﺪ ﺟﺰ ﺷﺮک
ﺒﺎﺧﺪﺍ ﻭﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎل اﻟﻬی
اﻭﻟﻴﺎ ﺑﺎﺯ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺎنع
ﺘﮑﺎﻣل بیشتر ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﮔﻨﺎهی ﺒﺎﺭ
ﻧﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.ﻭلی
ﺤﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﺮﺍ ﺑﺎﺯ ﻟﺤﻈﺎتی
اﺯ ﺫﮐﺮ و ﻓﮑﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﺭج ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

حدیث 1782 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ218ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﭘس اﺯ ﺑﻴﻌﺖ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺒﺎ اﻤﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ و ﭙس ﺍﺯ
ﻗﺘل عثمان اﻳﺸﺎﻥ
ﺒﺮ ﻣﻨﺒﺮ ﺭﻓﺘﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻄﺒﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻥ ﺮﺍ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ:اﻟﺎ
ﺍﻥ ﺒﻠﻴّﺘکم ﻘﺪﻋﺎﺩﺕ
ﮐﻬﻴﺌﺘﻬﺎ ﻳﻮم
ﺒﻌثنی ﺍﻟﻠﻪ ﻧﺒﻴّﻪ
ﻭ ﺍﻟﺬﻯ ﺒﻌثه ﺑﺎﻟﺤﻖ
ﻟﺘﺒﻠﺒﻠﻦّ ﺑﻠﺒلة
ﻭﻟﺘﻐﺮﺑﻠﻦّ ﻏﺮﺑلة
ﺣﺘّﻯ ﻴﻌﻮﺩ ﺃﺳﻔﻠﮑم
ﺃﻋﻠﺎﮐﻢ ﻭ ﺃﻋﻠﺎﮐم
ﺃﺳﻔﻠﮑﻢ ﻭﻟﻴسبقنّ  ﺴﺒّﺎﻗﻮﻥ
کاﻧﻮﺍ ﻗﺼّﺮﻭﺍ
ﻭ ﻟﻴﻘﺼﺮﻥّ ﺴﺒّﺎﻗﻮﻥ
کاﻧﻮﺍ ﺳﺒﻘﻮﺍ
ﻭﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎ ﮐﺘﻤﺖ
ﻭﺳمة ﻭﻟﺎ ﮐﺬّﺑﺖ
ﮐﺬبة ﻭﻟﻘﺪ ﻧﺒّﺌﺖ
ﺑﻬﺬﺍ ﺍﻟﻤﻘﺎم
ﻮ ﻫﺬﺍ ﺍﻟﻴﻮم ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﻠﺎﻫﺎﻯ
ﺸﻤﺎ ﭼﻮﻥ ﺮﻭﺯﻫﺎﻯ
اﻭل ﺒﻌثت ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ (ﻭﻗﺖ  ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻭ ﺑﻠﺎﻫﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ (ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﺸﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺳمی ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻤﺤﻤﺪ ﺍﻳﻨک ﺒﻬﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ سلوک
الهی  ﻨﮑﺮﺩﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﮕﺎﻥ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻫﻤﺎﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻄ ﻮﺑﻠﺎﻳﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﺑﻮﺩﻳﺪ ﺍﻳﻨک ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﻟﺎ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭﺣتی ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮﻋُﺮفی
وعِرفانی
محمدی اﺟﺮﺍ ﮔﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﺍﺻلی ﺒﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻠﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻤﺘﺰﻟﺰﻝ
ﻭ ﺳﺮﮔﺮمی ﭙﻴﺮﻭﺯﻯ
ها ﻭ ثرﻭﺗﻬﺎ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ) ﺍﻳﻨک ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺁﻏﺎﺯ ﺑﻌثت ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺪﺍﺋﻴﮑﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ مبعوثﮐﺮﺩ
ﻭ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﻣﻮﺭﺩ ﻟﺮﺯﺵ
ﻭ ﺯﻟﺰﻟﻪ ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ
(ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻳﻥ
ﻠﺮﺯﺵ و خود
تکانی ﺟﺴمی وﻔﮑﺮﻯ
ﻮﺭﻭﺣی ﺒﻴﻔﺘﻴﺪ
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺸﻤﺎ
ﺑﺮﻳﺰﺩ. ﻭﻧﻴﺰﻫﻤﺎﻥﻠﺮﺯﺵ
ﻣﺎﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﻳﺪ ﺍﺟﺮﺍ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺟﺮﺍ ﮔﺮﺩﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻈم ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﻮﺣّﺶ ﻭﺿﻌﻒ
ﻋﻘل ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﮕﻮﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻟﺎﺯم
ﻮ ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺒﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺭ ﻳک ﺘﻮﺍﻓق
ﺠﻤﻌﻰ ﻭﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻤﻘﺒﻮل
ﻮ ﺟﺎ اﻓﺘﺎﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺷﺮﺍﻳﻄی ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻳﺪ ﮐﻪ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﻭ ﺣتی ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻔﻌلی ﺰﻧﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻔﮑﺮ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭﺍﻗﻌﻰ  ﺳﻠﻮک ﻮﺍﻭم
کرﺩﻥ ﺒﻴﻔﺘﻨﺪ
ﻭﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﻭحی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. (ﺑَﻠﺒَﻞَ)
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺯﻟﺰﻟﻪ
ﻭ ﺍﺯ ﺭﻳﺸﻪ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﺍﺳﺖ) ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺨﺖ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺮﻧﺪ
ﻭ ﻏﺮﺑﺎل ﻘﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ (ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ
ﻮ ﺭﻭح ﺴﺎﻟک ﻤﻮﺭﺩ
ﻏﺮﺑﺎل اﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﺻﺎﺩﻗﺎﻥ ﺴﺎﻟک
اﺯ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ کاﺫﺏ
ﺍﻳﻤﺎنی ﻮ ﺩﻳﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺟﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ)
ﺑﻄﻮﺭﻯ ﻤﻮﺭﺩ ﻏﺮﺑﺎل
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺷﻤﺎ
ﺑﺒﺎﻟﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﺪ. (ﺩﺭسَرَند
وﻏﺮﺑﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺯﻳﺮ ﻭ ﺭﻭ ﺷﺪﻥ ﻤﻮﺍﺩ
ﻣﻄﺮح اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ ﮐﻪ ﺫﺍﺕ
ﺷﺨﺺ ﺍﻧﺴﺎنی ﺮﻭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺷﺎﺧﺺ
ﻭ ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺻﺎﺩق
ﻮلی گُم نام اﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻭ ﻓﻀﻞ
الهی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﻤﻐﺮﻭﺭ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮ ﺭﺳﻮﺍئی
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺁﺧﺮﺕ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ) ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﻓﺘﺎﺩ.
( ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻭ ﭘﻴﺮﻯ
ﻮ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪگی
عقلی ﻮ ﺭﻭحی ﻮ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ)
ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺸﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺎ ﺳﺒﻘﺖ ﺧﻮﺩ ﺟﻠﻮ
ﻣﻴﺎﻓﺘﻨﺪ (سلوک
الهی  ﻔﺮﺻتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻮ ﻣﻘﺎم
روحی ﺒﻔﻌل
غفلت ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﻫﺮ ﺩﻟﻴلی اﻳﻨک
ﻤﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﺎ
ﺳﺒﻘﺖ ﺩﺭ ﻳک
مساﺑﻘﻪ ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺠﻠﻮ ﻣﻴﺎﻓﺘﻨﺪ
ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ گذﺷﺘﻪﻫﺎ
را ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺳﺘﺸﺎﻥ
کوﺗﺎﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
الهی و هدایتی
ﻨﺪﺍﺷتند ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻥ
اﺣﻮﺍل ﺘﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ ﺮﻭحی
ﻮ ﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﻋﻠمی ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ همگاﻥ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺩﺍﺭﺩ
) ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺴﺎنی
ﻗﺒﻠﺎ ﭘﻴﺶ ﻭ ﺟﻠﻮ
ﺑﻮﺩﻧﺪﻋﻘﺐ ﻣﻴﺎﻓﺘﻨﺪ
(ﺑﻌﻠﺖ ﻏﺮﻭﺭ
در ﻔﮑﺮ ﻭ ﺑﻌﻠﺖ
ﻋﺪم سلوک
الهی  ﻭ ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻃل ﺨﻮﺩ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﮔﺮ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ الهی
اﺯ ﻗﺒل ﺍﻋﺘﺒﺎﺭی
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻋﻘﺐ ﻣﻴﺎﻓتند.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
سلوکی ﻗﺒﻠﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﻬﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎﻝ  نهائی  ﻭﻣﻘم ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺠﺪﻳﺪ
تر ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﮐﺴﺎنی اﺯ
ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﻧﺶ ﻟﺎﺯم
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺗﻠﺎﺵ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮐﺎفی ﭙﺮﺳﺘﺶ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮ ﻋﺎﻣل
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺣﺎل ﻮﻗﺖ ﻟﻤﻴﺪﻥ
ﻮ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﺒﺮﻣﺮﺩم اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻠﺎﺵ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺍﺯ ﮔﻮﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ)
ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻭﻧﮑﺘﻪﺍﻯ
ﺭﺍ ﻣﺨﻔﻰ  ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻡ
(ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧم
گفته ام ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨم
ﻮﻣﺤﺮﻭم ﻨﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ثرﻭﺗﻬﺎﻯ غاﺭﺕ
ﺷﺪﻩ ﺗﻮﺳّﻂ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﺳﻠﺎمی اﺯ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺟﻬﺎﻥ) ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﺸﻤﺎ
ﺩﺭﻭغی ﻨﮕﻔﺘﻪﺍﻡ
(ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
گفته ﺍﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺃﻣﺮ ﻭ سلوک
الهی  ﻮ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺒﺎﻃﻞ ﻧﺪﺍﺭم
ﻮ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ اﻟﻬی
ﻬﺴﺘم ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﻡ.
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺍﺭم که ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻮﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﻤﻴگویم
) ﻣﻥ ﻘﺒﻠﺎ ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻥ
ﺮﻭﺯﻯ ﺮﺍ ﭘﻴﺶ ﮔﻮئی
کرﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﻳﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﭘﻴﺶﮔﻮئی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ (ﭘﺎﺩﺷﺎهی
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺩﻟﻬﺎﻯ
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ ﻤﻄیع
ﺮﻫﺒﺮ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺩل ﺪﺷﻤنی ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻭ ﻣﺘﺮﺻﺪ
ﻓﺮﺻﺖ  ﺍﻧﺘﻘﺎم
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺿﻤﻥ ﭙﺎﺩﺷﺎهی
اﻟﻬﻰ ﺑﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﻧﺴﺖ) ﻭ
ﺍﻣﺮﻮﺯ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻥ
ﻔﺘﻮﺍ ﻭ ﭘﻴﺶﮔﻮئی
ﻮ ﺗنبوء ﮔﻮﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻡ (ﻗﺒﻠﺎ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺼﻠﺎﺕ ﭘﻴﺶﮔﻮئی
اﺣﻮﺍل ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﮑﺮﺩﻡ
ﻭﺍﻳﻨﻚ ﮐﻪ ﺣﺎﮐم
ﺸﺪﻩﺍﻡ ﻫﻤﻴﻥ
کاﺭ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻢ. ﻭ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﮐﺎﺭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻥ ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺗﻤﺎم
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﮔﻔﺘنی
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺪﺭ ﻫﺮ
ﻣﺠلس عمومی
که ﺑﺎﺷﺪ ﺟﺰ ﻫﺪﻑ
سلوک الهی  ﺪﺭ ﻧﻈﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

حدیث
1783 - ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ219 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻮﻳل ﻠﻄﻐﺎة
ﺍﻟﻌرَبّ ﻣﻥ ﺃﻣﺮ
ﻗﺪ ﺍﻗﺘرَبّ ﺑﺪﺍ ﺑﺤﺎل ﻄﺎﻏﻴﺎﻥ
عرﺏ ﺍﺯ ﺃﻣﺮﻯ
که ﺩﺭ ﺷﺮﻑ ﻭﻗﻮع
اﺳﺖ (ﻭﻳل ﻴﺎ ﻭﺍﻭﻳﻠﺎ
ﺍﺯ ﻋﺎﻗبت ﺒَﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﭽﺎﻩ ﻭﻳل
ﺠﻬﻨﻢﻭ ﺍﺯﺩﻫﺎﻧﻪ
رَحِم ﻴک ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺒﺎﻳﺪ ﺗﻮﻟﺪ ﻳﺎﻓﺖ
(ﻫﻴﻞ) ﻓﺮﻧگی ﺒﺮﺍﻯ
تولد ﺠﻬﻨﻢ
کارمای مسخ
آمیز جهان و ﻫﻤﺎﻥﻮﻳل
عربی قریش که ﻓﺎﺭسی
مهاجرین
زردشتی از یمن
به مکّه اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
(ﻃُﻐﺎﺕ) ﻳﺎ ﻃﺎﻏﻴﺎﻥ
ﻮ ﺑﺎ  ﺷﺪﺕ
ﻃﻐﻴﺎﻥ ﺒﺮ
خواست ﺧﺪﺍوند
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ و
عرب یعنی که
ربّ الهی و
سلوکی
ندلرند عکس
فارسیلم
پارسائی و
سالک
برای
آریائی شدن.
و منمظور ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻤﺴﺘﻌﺪ
سلوک ﻭﻋﺎﻗﻞو
توانا برای
فهم سلوک الهی
ﻭﻟﻰ ﻣﺨﺎﻟﻒ سلوک
الهی  هستند
ﮐﻪ
قشری
اسلامی ﭘﻴﺮﻭﻫﺮﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻓﻘﻴﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ
بمعرفی  خداوند
ندارند و
اولیای
الهی
را ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
عامی ﺒﺪﻭﻥ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻭﺑﺎ داشتن ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭک هر ﺁﮔﺎهی  که ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
تا ﺍﺯ ﻃﺎﻏﻴﺎﻥ
بدون رب و
مربّی الهی ﻨباشند.
گرچه ﺍﺯ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻮ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﻮ ﻏﺎﻓﻠﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭلی ﭙﻴﺮﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ قشری
میباشند .ﭼﻪ ﺷیعه
باشند یا
سُنّی ﻭ ولو  برخی ﻣﺪّعی
ﻮﻟﺎﻳﺖ علیّ و
یا ولایتهای  هر
فقیه
سفیه
غیرالهی. ﻃﺎﻏﻴﺎﻥ
ﻮﺍﻗﻌﻰ ﻭﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
اﻟﻬﻰﮐﻪ ﺷﺮﻳک
ﻮﻟﺎﻳﺖ الهی ﺸﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷند.ﻋرَبّ
ﻳﺎ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺁﻧﺮﻭﺯ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﻤﺤﻴﻄ
اﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮐثرﺍ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
اوم کننده ﺴﺎﻟک
و ﻤﻘﺒﻮل اﻟﻬی
اﺯ مسلمان
شده
ایرانی ﺒﻮﺩﻩ
ﻭ یا از ﻧُﺨﺒﮕﺎﻥ
ﻤﻠل ﺪﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺳﻠﻮکی  ولایت
ششم محمدی ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻌﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﻮ ﻧﺰﺩ ﺍﻣﺎم ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ (ﻋرَبّ)
بمعنی ﺴﻠﻮکی ﻮﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺪﺭﺍﺻﻄﻠﺎﺡ ﻗﺮﺍﻥ
و پیامبر ﻣﺮﺩم
ﺠﺎﻫل ﺼﺤﺮﺍئی ﻮ
ﺑَﺪَﻭﻯ ﻭﻳﺎ ﻣﺮﺩم
ﺸﻬﺮﻯ ﻮلی غیرﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺳﺮﮐﺶ بتنها
هدف و أﻣﺮ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﻗﺎﻟﺖ ﺍﻟﺄﻋﺮﺍﺏ
ﺁﻣﻨّﺎ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻳﻢ
. ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺷﻤﺎ ﻣﻮٴﻤﻥ ﻨﻴﺴﺘﻴﺪ
تنها ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ ﻣﺴﻠّم
ﻬﺴﺘﻴﻢ. زیرا
با گفتن
مسلمانی  زبانی
با شهائتین
تصدیق خدا و  رسول او ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
(وسیله اوم
یا تجلّی
شهودی ) ﺪﺭ ﺩل ﺸﻤﺎ
ﺟﺎﻯ ﻨﮕﺮﻓﺘﻪ. ﻳﻌنی
به ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﻘش ﻭﻟﺎﻳﺖ
یا وسیله
توسّل یک کامل
الهی بمعرفی
خداوند ﺩﺭ ﺩﻟﻬﺎ
ودر ﻓﮑﺮ ﻭﻋﺸق
برجه
واله شدن ثبت
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی
ﺒﻨﻈﺮ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺤتی ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
نیز ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
چه رسد ﮐﻪ
مؤمن باشند .ﻣﺴﻠﻤﺎنی
ﻮﺍقعی ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
بمعرفی  خداونذ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
مسلمانی  اعراب
بمعنی (مسلّم)
یعنی تسلیم  جنگی
میباشد و نه
مسلمانی
بمعنب
ایمان و سلوک
الهی .اﻋﺮﺍﺏ ﺻﺤﺮﺍﺋﻰ
ﻭﺣتی اﻋﺮﺍﺏ ﺷﻬﺮﻯ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک در  پیمان  سلوکی
با ولایت ﻨﺒﺎﺷﺪﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ و
کارمائی
وجهنّمیان
اینده مسخ
حیوانی شده در
جهان هستند . ﺍﻋﺮﺍﺏﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻠﻞ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ( سالک الهی
نباشند
ﻋﺠﻢ) ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ
عربی ﺼﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻥ
أﻟﮑﻥ هستند .ﺑﺎﺯ
ﻋﺠﻢ ﻫﻤﺎﻥ ﻠﻔﻈ
ﺴﻠﻮکی ﻘﺮﻳﺶ (ﺃﺟﻢ)
ﻓﺎﺭسی اﺳﺖ. ﻳﺎ
(ﻏﻴﺮ ﺟﻢ) ﻳﻌنی غیر
ﮐﺎﻣل ﻮﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
وﺑﺪﻭﻥ ﺠم ﺠﻤﺸﻴﺪﻯ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻳﻬﻮﺩﻳّﺖ
و هدا داشتن ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺪ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷند.
ﺑﺎﺯ (ﺃﻋﺠﻢ) ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻥ ﺰﺑﺎﻥ ﺒﺴﺘﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ که ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﺠم ﺒﻮﺩﻥ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
بوده ﻭ ﺩﺭﺣﮑﻢ ﺑﻬﺎﺋم
ﺒﻮﺩﻥ اﻧﺴﺎن غیر
ﺳﺎﻟک اﺯ ﺩﻳﺪ الهی
اﺳﺖ . ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻴﻠﻰ
ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻭﺧﻴلی
اﻓﮑﺎﺭ لدنّی ﻭﮔﻔﺘنی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻥ هستند . (ﺃﻣﺮ)
واقعه در ﺷُﺮُﻑ
وقوع و ﺗﻘرَبّ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮگ قبل
از  مرگ
سلوکی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
برای شهود  قائم ﻮﻫﻤﺎﻥ
قیامت سالک که
در دوره سلوک ﻤﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻭ ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ ﺍﻟﻬﻰ
پایان یافته و
نه ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﺧﺮﺍﻥ
ﻘﻴﺎﻣﺖ مسخ
آمیزآنان ﻭ
این
محاکمه  در قبر ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎتی که ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺘﺸﺒﻴﻪ ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﺷﺐ ﺍﻭل ﻘﺒﺮ
تصوّر میکنند
نیست. ﺑﺎﺯﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ
ﻭ ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻄ ﻮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺻتی ﻮ ﻧﻌﻤتی
اﻟﻬی هستند . ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺩﮔﺮﮔﻮنی ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺑﻔﮑﺮ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺳﺮﻣﺴتی  ﻭ ﻏﻔﻠﺖ ﻭ
ﻏﺮﻭﺭ ﻭ ﺧﻮﺩ ﭘﺴﻨﺪﻯ
ﺪﺭ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﺑﻔﮑﺮ
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺡ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺒﺠﺎﻯ
سلوک الهی  ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻴک ﺘﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی
ﺮﻭح اﻳﻥ اﻓﺮﺍﺩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺤﻤّل
ﻮ ﺻﺒﺮ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻪ ( ﺣتی ﺃﻋﻠم ) ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﺑﺪﺍ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﭙﺮﺳﻴﺪﻡ ﺩﺭ ﻗﻴﺎم
ﻘﺎﺋم ﭽﻨﺪ ﻧﻔﺮ
ﺍﺯ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.( ﺑﺎ ﻗﺎﺋم
آخر الزمان
هیچ اعرابی
غیر الهی شده  سلوکی  نیست و
حتی  با
هر امام
زمانی کسانی
بدون مربّی  الهی  نیست ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﻗﺎﺋم
همان  ﺰﻣﺎﻥ
سالکان هستند
.ﻭ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻗﺎﺋم
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ  ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﮐﺎﺷﻒ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎن ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ
عمر ﺷﺮﺍﻓﺖ و
برتری ولایت  سلوکی ﻧﻮع  ﺒﺸﺮﻯ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ اﻋﺘﺒﺎﺭ
الهی ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭلی ﺒﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯﻗﺎﺋﻢ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭﺩﺭ سلوک
الهی  اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻨﻮﺭ
ربّ  ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺠﺒﺮﺋﻴل اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣسیح ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ ﺒﺎﺭ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻨﺎﻣﺒﺮﺩ.
ﻭلی ﻤﺤﻤﺪ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﮐﺸﻒ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺒﻮل اﻟﻬی ﺒﺮﺍﻯ
اﻋﻤﺎل ﺪﻳنی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﻭ ﻣﺼﻮﻧﻴﺖ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋﻢ و ﺍﮔﺮ ﺑﺨلق
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ وﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم عرﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺭﺍﻭﻯ ﺘﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﻋرَبّ ﻭ ﻏﻴﺮﻋرَبّ
نژادی ﻣﻄﺮح اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺴﺎﺑﻖ
ﻭﻋﺼﺮ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
گفته ﻣﻴﺸﺪ ﮐﻪ ﺣتی
ﺨﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻔﺎﺭسی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻳک اﻳﺮﺍنی  نژاد ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ (ﻓﺎﺭﺳﻰ یا  ﭘﺎﺭﺳﺎ) ﻭ
ﺯﺍﻫﺪ ﻭﺳﺎﻟﻜﺎﻟﻬی  میباشد ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻳﮑی ﻴﺎ ﻫﻤﻴﻥ ﺮﻭﻳّﻪ
ﺯﻫﺪ ﻭ ﭘﺎﺭﺳﺎئی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﻗﺎﺋم
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
و فارقلیط
دوم
مسیح و
سوشیانس سوم
زردشت ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
هیچ ﮐﺴﻰ ﻳﺎ ﻫﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﻰ
ﻧﻪ ﺁﻧﺮﻭﺯ ﺑﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ که  عرب یا
عجم باشند ) ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ
ﺍﺯ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻗﺎﺋم چند ﻧﻔﺮی
اﻧﺪک ﮐﻪ ﺁﻧﺮﻭﺯ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ امام
صادق ﻤﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.ﮐﻪﺍﻗﻠﻴّتی
ﺴﺎﻟﻜﺎﻟﻬی هستند
.ﭼﻪﺭﺳﺪﮐﻪ ﻭﺍﺻﻞ
ﻣﺮﺍﺣل ﻨﻬﺎئی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺍﺯ ﻓﺎﺭﺳﻴﺎﻥ
اﻳﺮﺍنی ﻮ ﻳﺎ ﺗﺮک
ﻮﻫﻨﺪﻯ ﻮ ﺭﻭﻣﻰ
ﺍﻗﻠﻴﺘﻰ ﭘﺎﺭﺳﺎ
ﻭﺍﻟﻬﻰ باشنذ
که ﻏﻴﺮﻋرَبّ ﻭﺍقعی
هستند . ﺭﺍﻭﻯ ﺒﺎﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭلی ﻤﺘﺄﺳﻔﺎﻧﻪ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
اﻋﺮﺍﺏ ﺑﺤث
صحبت ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺃﻣﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ که
مقصود سلوک
الهی نیست (ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺒﺎﻃل ﺪﺍﺩﻧﺪﻭ  ﺃﻣﺮ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﺸﺪﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﻮ ﺭﺳمی ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭلی ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ ﺍﻣﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﺗﺎ (ﭘﺎﺭﺳﺎﻯ
ﻓﺎﺭﺳﻰ) ﻭ ﺁﺭﻳﺎئی
ﻮﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ (ﺗُﺮک ﺰﻳﺒﺎ)
ﺷﻮﻧﺪ ﻭﻳﺎ (ﺭﻭمی
ﺴﻔﻴﺪ پوست )بوﺩﻩ
ﺑﺎﺷند .ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
همگی
میتوانند اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﻮﺳﺎﻟک
بالفعل ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﺮک ﺼﻠﺎﺕ) ﺩﺭ ﺗﺮﮐﺎﻥ
که ﺗﺮک ﺴﻠﻮﻙ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺯﻧگی که ﺩل ﺴﻴﺎﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﭘﺮﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖو ﺣتی اﮔﺮ ﺳﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ
پارسا نیستند
چه رسد همراه  قائم
باشند . مگر ﮐﺴﺎنی
که ﺭﻭﻯ ﺴﻴﺎﻩ ﻭ
ﺩل ﺴﻔﻴﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﭙﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: لا ﺑُﺪ
ﻟﻠﻨﺎس ﻣﻥ ﺃﻥ ﻴُﻤﺤّﺼّﻮﺍ
ﻭ ﻳُﻤﻴّﺰﻭﺍ ﻭ
ﻳﻐﺮﺑﻠﻮﺍ ﻭ ﻳﺴﺘﺨﺮج
فی اﻟﻐﺮﺑﺎﻝ ﺧلق
کثیر ﺍﻳﻥ ﻀﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﺩم ﻤﻮﺭﺩ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻭ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻭ ﺗﻤﻴﻴﺰ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﻏﺮﺑﺎل
ﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
غرﺑﺎل ﻤﺮﺩم ﺰﻳﺎﺩﻯ
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺮﻳﺨﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.(ﻳﻌﻨﻰ
از مدعیان  ولایت ﻭ ﺃﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ برای
سلوک ﺑﺎ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻋﻀﻮﻳﺖ ﻭﺣتی ﭙﻴﻮﺳﺘگی
ﻴﺎ ﺑَﺪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
هستند .  ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺩﺭﻗﻮل
ﻮﻋﻤل اﺳﺖ ﺗﺎ  ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻭﻣﻌﺼﻮم
اﻟﻬی گرﺩﻧﺪ. ﻣﺤﺺ
ﻭ ﻓﺤﺺ ﻳﺎ ﺑﺮﺭسی
ﺪﻗﻴق ﻮ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﮑﺮﺭ ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺑﺎ ﺳﻨگ ﻤﺤﻚ ﻭﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻤﺤﺎل
ﺘﺮﺑﻴتی اﺳﺖ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﻴﺰ
ﮐﺮﺩﻥ ﺮﻭﺡ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺪﺍ ﺳﺎﺯﻯ اﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
غیر ﺻﺎﺩﻕ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻟﺖ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺪﺭﺁﮔﺎهی
ﻮﻋﻠم ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮلدنّی
الهی ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭘس ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻭﻏﻴﺮ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ. ﻭ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺣﺰﺏ ﻭ ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺸّبع ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺸﻴﻌﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.

حدیث
1784 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ219
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنی ﺃﻟم ﺃﺣﺴﺐ
ﺍﻟﻨﺎس اﻥ
ﻴُﺘﺮﮐﻮﺍ ﺃﻥ ﻴﻘﻮﻟﻮﺍ
ﺁﻣﻨّﺎ ﻭﻫم لا ﻳُﻔﺘﻨﻮﻥ
ﺁﻳﺎ ﻣﺮﺩم
ﺨﻴﺎل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻳﻢ ﻭلی ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﻓﺘﻨﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ. (ﭘس ﺍﺩّﻋﺎﻯ ﻤﺴﻠﻤﺎنی ﻴﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک اﻟﻬی
ﺘﺄﻣﻴﻥ ﺸﺪﻩ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
هیچ کس اﻳﻥ اﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺩﻋﺎﻯ ﻤﺬﻫبی
آﻥ بویژه ﻫﻴچ ﻤﺼﻮﻧﻴتی
اﺯﺍﻧﺘﻘﺎم  اﻟﻬی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻳﻢ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ اﻳﻨﮑﻪ
ﻧﻈﺮﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻳﻢ
ﻭ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﮐﺮﺩﻳﻢ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻋﻤل ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻭم ﻮ ﺍﻳﻤﺎﻥ
عملی ﻳﻌنی ﺴﻠﻮﻙ
الهی ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
ﻳﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭﺳﺨﺘﻴﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﻘﺼﺪ ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪنفسﺍﺳﺖﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻴﺒﮕﺬﺭﻧﺪﮐﻪﺍﻳﻥﮑﺎﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺖ.ﻭﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭽﻪ
ﺑﺴﺎ ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﻓﺘﻨﻪ ﻭﺑﻠﺎئی
هم ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻧﺸﻮﻧﺪ
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺯ ﺭﺍﻭﻯ ﻭ ﺑﻄﻮﺭﺁﺯﻣﺎﻳسی
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ ﺑﻨﻈﺮﺵ
ﻓﺘﻨﻪ ﭼﻴﺴﺖ؟ ﺭﺍﻭﻯ
ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻓﺘﻨﻪ ﺩﺭ ﺃﻣﺮ
ﺩﻳﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﻮ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭم ﻨﻤﻮﺩﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی ﺰﻧﺪﻩ
هر ﺯﻣﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ ﻳﻌنی ﻤﻮﺭﺩ
ﻓﺘﻨﻪ ﻗﺮﺍﺭ
می گیرﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻃﻠﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﻓﺘﻨﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
(ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺍﺯﻣﺶ
ﺑﺎ ﺍﺳﻴﺪ ﻭ ﺟﻮﻫﺮ
ﻧﻤﻚ ﻭﺁﺏ ﺁﺗﺸﻴﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻭ ﻧﺎﺏ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﻭ ﺑأﺻﺎﻟﺖ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻫﺮ ﺳﻨگ ﻤﺤﮑﻰ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺧﺪﺍ ﻣﺸﺨﺺ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﻓﺰﻭﺩ ﺗﺎ
ﺧﺎﻟﺺ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺎﻟﺺ ﺷﺪﻥ ﻄﻠﺎ
(ﮐﻪ ﺧﺎﻟﺺ ﺷﺪﻥ ﻄﻠﺎ
ﺑﺎ ﺍﺳﻴﺪﻫﺎﺩفع
هرﮔﻮﻧﻪ ﺁﻟﻮﺩﮔی
اﺯ ﺩﺭﻭﻥ ﻮ ﻣﺨفی
شده ﻄﻠﺎﻯ کم
عیارﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻋﻴﺎﺭ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻭ
ﻗﻴﻤﺖ ﺁﻥ  ﮐم ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺳﺎﻟک ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ
اﻟﻬی ﻮ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭼﻨﺎﻥ ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی ﻮ ﻧﻔس ﺃﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﺎﻙ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪﻫﻴچ اثر ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒلی ﻮ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮﺗﻮﺣّﺶ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺒﺎﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﻭ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺁﺩﻣﻴﺖ ﻭ ﮐﻤﺎل
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ ﺪﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻟﻘﺎﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻭ ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ربّ  ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮلی
اﺯ ﺗﻤﺎم ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻭبی اﻧﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﻀﻮﻳﺖ ﺩﺭ ﻳک ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻋﻀﻮﻳﺖ
ﺩﺭ ﻳک ﺨﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻣﮑﺎنی ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﺘﻤﺎم ﻤﺮﺍﺣل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﺎﻳک
گوﻧﻪ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ ﻭﺗﺮک ﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﻭ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮﺣتی اﻭﻟﺎﺩ
ﻭ ﺟﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪگی ﺨﺪﺍ
ﻭﻋﻀﻮﻳﺖ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
فرشته گونه ﻣﻴﮕﺮدﻧﺪ.

حدیث
1785 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ219 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﮔﺮﻭهی
ﺒﺎﻫﻢ (ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﻭ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ) ﺻﺤﺒﺖ
می ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﺸﻨﻴﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ: هیهاﺕ ﻫﻴﻬﺎﺕ
ﻟﺎ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﻟﺎ ﻳﮑﻮﻥ
ﻤﺎ ﺗﻤﺪﻭﻥ اﻟﻴﻪ
ﺃﻋﻴﻨﮑﻢ ﺣﺘّﻯ
ﺘُﻐَﺮﺑَﻠﻮﺍ ﺣﺘّﻯ
ﺘﻤﺤّﺼﻮﺍ ﻟﺎ ﻭ
ﺍﻟﻠﻪ ﻟﺎ ﻳﮑﻮﻥ
ﻤﺎ ﺗﻤﺪّﻭﻥ اﻟﻴﻪﺃﻋﻴﻨﮑم
ﺤﺘّﻯ ﺘُﻤﻴّﺰﻭﺍ
ﻟﺎ ﻭﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎ ﺗﻤﺪﻭﻥ
ﺍﻟﻴﻪ ﺃﻋﻴﻨﮑم
اﻟّﺎ ﺑﻌﺪ ﺃﻳﺎس
ﻟﺎ ﻭﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎ ﻳﮑﻮﻥ
ﻤﺎ ﺗﻤﺪﻭﻥ اﻟﻴﻪ
ﺃﻋﻴﻨﮑﻢ ﺣﺘّﻯ
ﻴَﺸقی ﻤﻥ ﻴﺸﻘﻰﻭﻳَﺴﻌﺪ
ﻣﻥ ﻴﺴﻌﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﭼﻨﻴﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﺴﺮ ﻣﻴﮑﺸﻴﺪ
ﻭﭼﺸم ﻤﻴﺪﻭﺯﻳﺪ.
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﻏﺮﺑﺎل ﻘﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ
( ﺍﮔﺮ ﻃﺎﻟﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
و رضای خدا ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻴﺪ.ﺩﺭﻳک
ﺴَﺮَﻧﺪ ﻭﻏﺮﺑﺎل
ﺠﺴمی ﺒﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭﺩﺭ ﻏﺮﺑﺎل ﺬﻫﻨﻰ
ﺩﺭ ﺗﺮک اﻓﮑﺎﺭ
ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻭﻏﺮﺑﺎل
ﺸﺪﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم ﺁثاﺭ ﺗﻮﺣﺶ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﺷَﻬﻮَﺕ
ﻭﺻﺪﻫﺎ ﺻﻔﺖ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﺭﻭح ﻮ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی اﻧﺴﺎﻥ ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﺒﺮﻭﺩ. ﻭ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﻀﻌﻴﻒ ﺷﻮﺩ
ﮐﻪ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﮔﺸﺘﻪﻭ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل ﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻴک ﭙﻴﺮ
الهی ﺮﺍ ﺍﻟﮕﻮ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺗثبیت
ﮐﺎفی اﺯ ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩق  اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺑﺨﺪﺍ ﻫﺮﮔﺰ
ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﭼﺸم
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺁﻥ ﻬﺴﺘﻴﺪ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﻣﮕﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺤﺺ ﻭ ﻓﺤﺺ
ﻭ ﺗﺼﻔﻴﻪ الهی ﻘﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ. ﻭﺑﺨﺪﺍ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺪﺍﻥ ﻨﻤﻴﺮﺳﻴﺪ
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﺗﻤﻴﻴﺰ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﻳﺪ. (ﺩﺭ
ﭘﺎک ﻮﺗﻤﻴﺰﻯ ﻭﺩﺭ
ﻣﺸﺨّﺺ ﺷﺪﻥ ﺪﺭﭘﺎک
گرﺩﻳﺪﻥ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﺩﺭ
ﺟﺪﺍ ﺳﺎﺯﻯ ﻤﻘﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮخی
ﺮﺍ ﺑﺎ ﻓﻀیلت ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺭﻭحی
اﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ) ﻭ ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺪﺍﻥ ﻨﻤﻴﺮﺳﻴﺪ
ﻣﮕﺮ ﭘس ﺍﺯ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ
ها (ﺍﻟﺒﺘﻪ قطع ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺨﺪﺍ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺪﺭﺣﺎل
ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی ﻮﻗتی ﺼﺒﺮ ﺳﺎﻟک
ﺘﻤﺎم ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ ﮐﺎﺭﺩ
ﺑﺎﺳﺘﺨﻮﺍﻥ برﺳﺪ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﺳﮑﻮﺕ ﻭﺻﺒﺮ ﻭﮐﻈم
غیظ ﻨﻤﺎﻳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺴﻘﻮﻃ ﺴﻠﻮکی ﻨﮑﻨﺪ
ﻭ ﺗﺮک ﺴﻠﻮک ﻨﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭلی ﺴﺎﻟﻚ  ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤل  کرﺩﻩ
ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ ﭘﺎک ﺸﺪﻥ
ﻮ ﺧﻠﻮﺹ کافی ﻮ
ﺫﺍﺗﻰ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﻔﺮﺻﺖ ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣتی ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
کاﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺁﻏﺎﺯ ﮐﻨﺪ. ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
که ﺭﺳﻴﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎ ﺁﺭﺍﻣﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺮﺗفع ﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺣﺎل
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﺑﺎﺯ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻮ ﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺁﻥ ﺪﻭﺭه ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻭ ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ربّ  ﺭﺣﻤﺎن ﺨﻮﻳﺶ  ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺑﺎ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
کم ﺁﻥ ﺮﻭﺯ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﺪم ﺘﺰﮐﻴﻪ ﮐﺎفی
اﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﭘس ﺍﺯﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﺪﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺷﺮﻭع گرﺩﺩ. ﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮ ﺑﻬﺮﻩ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺷی
ﺮﺍ ﻭﻗتی ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻣﻥ
ﺤﻴث ﻟﺎ ﻳﺤﺘﺴﺐ
ﻣﻴیابد ﻳﻌنی ﺒﺪﻭﻥ
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺳﺎﻟک
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﻧﺎ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺭ ﺷﺎﻳﺴﺘگی اﺯﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺎم اﻟﻬی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﻧﺸﻮﺩ ﻭ ﺑﺎﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭﺩل
ﺴﺮﺩ ﻭ ﺗﻨﺒل ﻮ ﻳﺎ
ﻓﻴﻠﺶ ﻳﺎﺩ ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﻨﮑﻨﺪ) ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺪﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺳﺮ
ﻭ ﮔﺮﺩﻥ ﻤﻴﮑﺸﻴﺪ
ﻭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺍﺭﻳﺪ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﺪ ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﻫﺮ ﺷقیّ
ﺒﺸﻘﺎﻭﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﻫﺮﺳﻌﻴﺪﻯ
ﺒﺴﻌﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
(ﺷقیّ ﻴﺎ ﺳﺮﮐﺶ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
اﻳﻦ ﺳﺮﮐشی ﺒﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻋث
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮک
ﻮ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﻭ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺳﺨﺖﺗﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﺮﮐشی
ﻮ ﺷﻘﺎﻭﺕ و
سختی ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺨﻮﺩ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺧﻮﺷﺒﺨتی ﻭ
عید ﺟﺸﻦ ﻓﺎﺭغ
اﻟﺘﺤﺼﻴلی ﺴﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺍﻧﺒﺴﺎﻃ
همیشگی ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

حدیث
1786 - ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
(ﺝ۵ﺹ220ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﻧﻬج اﻟﺒﻠﺎﻏﻪ
ﻧﻴﺰ ﺁﻣﺪﻩ اﺳﺖ
که  ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻳّﻬﺎ ﺍﻟﻨﺎس
ﺍﻥ اﻟﻠﻪ  ﺗﻌﺎلی ﻘﺪ
ﺃﻋﺎﺫﮐﻢ ﻣﻥ ﺃﻥ
ﻴﺠﻮﺭﻋﻠﻴﮑم ﻮﻟم
ﻴُﻌﺬّبکم ﻣﻥ ﺃﻥ
ﻴﺒﺘﻠﻴﮑﻢ ﻭﻗﺪ
ﻗﺎل ﺠلّ ﻤَﻥ ﻘﺎﺋﻞ
ﺍﻥ فی ﺬﻟک ﻜلّ
الآﻳﺎﺕ ﻭ ﺍﻥ
کنّا  اﻟﻤﺒﺘﻠﻴﻥ
ﺍﻯ ﻤﺮﺩﻡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺸﻤﺎ ﺳﺘم
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺑﻠﺎئی
کرﺩ ﺩﺭ ﻭﺍق ع
عذﺍﺏ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ همگاﻥ ﺴﺘم
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤل ﺒﺮﺍﻯ
اﻋﻤﺎل ﺪﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪگی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺟﺰ ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی هستند  ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ ﺩﺭک
اﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﺨﻮﺩ ﺳﺮﻯ ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭﺩﻧﺒﺎل ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻣﻨﺎفع ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﺩﻧﻴﻮﻯ هستند
. ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺁثاﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ ﻭ ﺭف ع
عاﺩﺍﺕ ﻧﺎﭘﺴﻨﺪ
ﺁﺩﻣﻴﺖ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻠﺎﺵ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﺳﺎلک ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻥ کاﺭ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺨﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﻫم ﺒﺎﺷﺪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﺸﺮﻃ ﺪﺍﺷﺘﻥ ﺼﺒﺮﺩﺭﺳﺎﻟﻚ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟک ﺼﺒﻮﺭﺗﺮ
ﺷﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻃﺒق ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺳﻠﻮﮐی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣﻰ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺣﺼﻮل
هرﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟک علاﻣﺖ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻳکی اﺯ ﺍﻳﻥ
هفت ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ.(ﺍﻋﺎﺫﮐﻢ) ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﻣﺼﻮن کرﺩﻩ
ﮐﻪ ﺳﺘمی ﻨﺒﻴﻨﻴﺪ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺗﻌﻬﺪ ﺁﻥ
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ (ﺃﻣﺮ
ودستور سلوک
الهی ) ﺁﻳﺎﺕ ﻭ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻫﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﻢ
(ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺁﻳﺎﺕ
ﻳﺎ ﻋﻠﺎﺋم ﻮﻳﺎ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﻫﻤﺎﻥ
تجلّیات ﺸﻬﻮﺩی
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻥ
ﺒﻠﺎﻳﺎﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻭﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺑﺎﻳﻥ علائم ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.
(ﺁﻳﺎﺕ) ﺟمع ﺁﻳﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮبه آﻳﺎﺕ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ (ﺁﻳﻪ)ﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
هستند  ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺣﺐ
ﺁﻥ عزﻟﺖ ﺑﺎ ﺁﻳﺎﺕ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺧﺪﺍئی ﻮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻭ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻧﻪ ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
که ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻠﻮک
اﻟﻬی ﻨﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ خود را  ﺁﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑداند .

حدیث
1787 - ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ220ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: کم ﻤِﻥ ﻤﺴﺘﺪﺭج
اﻟﺎﺣﺴﺎﻥ اﻟﻴﻪ
ﻭﻣﻐﺮﻭﺭ ﺑﺎﻟﺴﺘﺮﻋﻠﻴﻪ
ﻭ ﻣﻔﺘﻮﻥ ﺒﺤُﺴﻥ
اﻟﻘﻮﻝ ﻓﻴﻪ ﻭ ﻣﺎ
ﺍﺑﺘلی اﻟﻠﻪ ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ
ﺃﺣﺪﺍ ﺑﻤثل اﻟﺎﻣلاء
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
که ﺑﺎ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﺣﺴﺎﻥ ﻮ ﺭﺣﻤﺖ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺪﺭﺣﺎل
اﺳﺘﺪﺭﺍﺝ ﻭﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﺘﺪﺭﻳجی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
(ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺸﺪﻳﺪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﺟﻬﻨم ﭙﺮﻭﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻰ ﺑﺎﺷند.
ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳج  عقل
بشری ﻮﺟﺰﺋﻰ ﮐﻨﻮنی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﻳک ﻨﻮع
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻤﺴخ گرﺩﻧﺪ. ﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍع ﺒﺎﻟﺎ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ ( ﺍﺳﺘﺪﺭﺍج
ﻮﺍﺩﺍﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﻌﺒﻮﺭ  ﺩﺭﺟﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻭ ﻳﺎ ﭘﻠﻪ ﺑﭙﻠﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﺑﺠﻠﻮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﮑﺎﻣل
اﺳﺖ. که ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟک ﺪﺭﺟﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺑﻌﻘﺐ و گدشته
نوعی ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺑﺪﺭک ﺮﻓﺘﻦ ﻭﺟﻬﻨمی
ﺸﺪﻥ ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﺟﺮﺍﻯ
هوﺳﻬﺎﻯ ﺠﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ) ﻭﭼﻮﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﺳِﺘﺮ ﻭ ﭘﻮﺷﺶ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ( ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺭﺳﻮﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺍﺣﺴﺎﻥ ﻮ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺪل خویش
را ﺨﻮﺵ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻐﺮﻭﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ) ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﻓﺮﻳﺐ ﻭ ﻓﺘﻨﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﮐﻪ ﺩﻳگرﺍﻥ
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻨﻴﮑی
ﻴﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﮐﺴﻴﺮﺍ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﻠﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺪﺍﺩﻩ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(
ﺍﻣلاء  ﻭﻣﻬﻠﺖ)
ﺑﮑﺴﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ ( ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﻣﻬﻠﺖ ﻃﻮل
عمر ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
اﺟﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩﺳَﺮﻳﻬﺎﻯ
ﻨﻔﺴﺎﻧﻰﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ ﺒﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
ﺒﻠﺎئی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐسی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻓﺮﺻﺖ ﺗﻌﻘّل
ﻮﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
کنترل ﻨﻔس ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻬﺮﮐﺎﺭﻯ که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭلی
اﻳﻥ ﺒﻠﺎﻳﺎﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻠﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺤﻤّل ﻮ ﺻﺒﺮ
و حوصله ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻧﻘﺼی ﺪﺭﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟکی
ﻨﺒﻮﺩ ﺑﻠﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﻌﮑس
ﺑﺎ ﻧﻌﻤتی ﻤﺎﺩﻯ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺧﺮﻭج ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﻨﻴﺰ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

حدیث
1788 - ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ220ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻳّﻬﺎ ﺍﻟﻨﺎس
ﻟﻴﺮﮐم اﻟﻠﻪ ﻣﻥ
اﻟﻨﻌمة ﻭﺟﻠﻴﻦ
ﮐﻤﺎ ﻳﺮﺍﮐم ﻤﻥ
اﻟﻨﻘمة ﻓﺮﻗﻴﻦ
ﺍﻧّﻪ ﻣﻥ ﻮُسّع
علیه فی ﺬﺍﺕ ﻳﺪﻩ
ﻓﻠم ﻴﺮ ﺫﻟک اﺳﺘﺪﺭﺍجا
ﻓﻘﺪ ﺁﻣﻥ ﻤﺨﻮّﻓﺎ
ﻭ ﻣﻦ ﺿُﻴّق
علیه فی ﺬﺍﺕ ﻳﺪﻩ
ﻓﻠم ﻴﺮ ﺫﻟک اﺧﺘﻴﺎﺭﺍﻓﻘﺪ
ﺿﻴّع ﺄﻣﻮﻟﺎ ﺍﻯ
ﻤﺮﺩﻡ (ﻧﺎس ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻮ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ)
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺸﻤﺎ
ﻧﻌﻤتی ﺒﺪﻫﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺘﺮﺳﻴﺪ
ﻭ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺒﺎﺷﺪ
(ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ)ﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪﻭ
ﺷﻤﺎ ﺍﺯﻫم ﺠﺪﺍ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. (ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هرﭼﻪ ﻧﻌﻤﺖ ﺑﺮﺳﺪ
ﺑﺎﻋث ﺗﺸﻮﻳق اﺳﺖ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﺟﺎﻯ ﻨﮕﺮﺍنی ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺪﺭ ﻧﻘﻤﺖ ﻭ ﺑﻠﺎ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺎ ﺻﺒﺮ ﻭﺑُﺮﺩﺑﺎﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
غیر ﺻﺒﻮﺭ ﺟﺪﺍ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﻮ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی اﺯ ﺩﻳﮕﺮﻧﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺠﺪﺍ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ  ﺻﺎﺣﺐ ﻓﻀل
و برتری ﺸﻮﻧﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺳﻌﺖ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻮ ﺩﺳﺖﺭﺳﻰ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺳﺘﺪﺭﺍج
اﻟﻬی ﺮﺍ  ﻧﺪﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﺎ ﺩﺭﺳتی اﺯﺧﻄﺮ
ﺍﻧﺘﻘﺎم اﻟﻬی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ ﺪﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﻣﺎلی ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺩﺳﺖ ﺗﻨﮓ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺭﺍ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
الهی ﻨﺪﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﺍﻣﻴﺪﻫﺎﻯ ﺒﺎﻃل
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
(ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﻤﻴﻤﻴﺮﺩ
ﻭ ﻓﺮﺻﺖ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺎل ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺸﻴﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻓﻘﺮ ﺍﻭ ﻓﺨﺮ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ .

حدیث
1789 - ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ221ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ  ﺁﻳﺎﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺯ ﻣﻌﺮﻓﺖ ( ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ) ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﻤﻴﺒﺮﺩ ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺪﺍﺭﺩ؟ ﺍﻣﺎم
ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ ﻧﻪﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﭘﺎﺳخ
اﻳﻥ ﺴوآل ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ثوﺍب ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﻧﺪ؟ (ثوﺍﺏ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬی اﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک اﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ ﻭلی
ﺒﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮک ﻮکسب
ثوﺍﺏ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ هرچه
برتر ﮔﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺳﻤﺒﻮل
ﻤﻮﻓﻘﻴّﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﻗﻌﻴتی
ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ که ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ: ﻴﺘﻄﻮّل
علیهم ﺒﺎﻟثوﺍﺏ
ﮐﻤﺎ ﻳﺘﻄﻮل
علیهم ﺒﺎﻟﻤﻌﺮفة
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺴﺐ ثوﺍﺏ ﻃﻮل
ﻤﻴﮑﺸﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺪﺭ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺴﺐ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ بر تر ﻄﻮل
ﻤﻴﮑﺸﺪ. (ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﺑﻨفع ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺁثاﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥﻘﺒلی
ﻤﺮﺗفع گرﺩﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻋﺠﻠﻪ
ﺩﺭ کسب ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﺎفی
اﺳﺖ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ثوﺍﺏ ﻳﺎ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻫﻤﺎﻥ ثوﺏ ﻳﺎ ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﻬﺘﺮ و برتر ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﮐﺴﺐ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
پس از مرگ
بشری ﺍﺳﺖ. (ﺗﻄﻮّﻝ)
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ ﮐﺸﻴﺪﻥ
زمانی ﻮ ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺘﺮﺳی
ﻴﺎﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺳﺘﺮﺳی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺒﺎﻣﻮﺭﻋﻘلی
ﻮ الهی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻤﻴﻴﺎﻳﺪ. ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺣتی ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
بشری که ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻴﺎﻓﺘن ﺩﺭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی و پیمان ﺴﻠﻮک
هستند  ﺑﺎ
ثوﺍﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻓﻀل ﺒﺮﺗﺮ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
پس از مرگ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻫﺪﻑ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺳﺖﭼﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻋﻘلی کسبی ﻭﭼﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﭼﻪ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
عقلی کلّی کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ. ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭل  ﺁﮔﺎهی ﻮ
ﺍﻃﻠﺎع ﺴﺎﻟک اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺮﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭﺍﻣﺮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ سلوک
الهی  ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس حیوانی
بشری ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
حق و معرفی
شده ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺄﻣﻴﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ.

حدیث
1790 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ221ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺴتة ﺍﺷﻴاء
ﻟﻴس ﻟﻠﻌﺒﺎﺩ ﻓﻴﻬﺎ
ﺻُﻨﻊ: ﺍﻟﻤﻌﺮﻓﻪ
ﻭ ﺍﻟﺠﻬﻞ ﻭ ﺍﻟﺮﺿﺎ
ﻭﺍﻟﻐﻀﺐ ﻭﺍﻟﻨﻮم
ﻮ ﺍﻟﻴﻘضة ﺷﺶ ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺷﺨﺼﺎ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻨﻘشی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
(ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ)
ﻳﮑی ﻤﻌﺮﻓﺖ (ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ و شناخت
روحی  و
عقلی ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ سعی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ ﻭلی ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺁﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺣتی شناخت ﭙﻴﺮ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ یافتن ﻮﺣﺘﻰ
ﺗﺴﺮیع ﺪﺭ کسب ﺷﻬﻮﺩ
ﺍثرﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ).ﻭﺩﻭم
ﺠﻬﺎﻟﺖ ﺍﺳﺖ (ﺩﺭﺟﻪ
ﺟﻬل اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﺑﺎ ﺗﻨﺒلی ﻮﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭلی ﭽﻘﺪﺭ
ﺍﻳﻥ اﻧﺴﺎﻥ اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭﭼﻪ ﻋﻠلی
ﺒﺎﻋث ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺟﻬل بی ﺸﻬﻮﺩﻯ
او ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﺴﺄﻟﻪ
ای اﺴﺖ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ) ﻭ
ﺳﻮم ﺮﺿﺎ (ﺣﺎﻟﺖ
ﺭﻭﺍنی ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺣﺎل ﺨﻮﺩ ﺭﺍضی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟک صادق
حتی ﺒﺎﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ الهی
ﺮﺍﺿی اﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ
ﻫم ﺨﺪﺍ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺭﺍضی
اﺳﺖ ﻭﻫم ﺨﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭﺳﭙﺎس
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی اﻳﻥ
ﺮﺿﺎﻳﺖ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺣﺪﻳث ﺩﺭﺟﻪ ﻗﺒﻮل
اﻟﻬی  اﺯ
ﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی ﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ) ﻭﭼﻬﺎﺭم
غضب ﺍﺳﺖ ( ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
اﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮ ﺳﺎﻟک
رﺍﺿﻰ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
نه . ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻮﻓق ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻳﻌنی ﺮﺿﺎﻳﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
و ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل اﺯ ﻫﺮ ﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﻋﻠﺎﻣتی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍضی
اﺳﺖ ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻏﻀﺐ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
برای
کارماها ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﻧﺘﻘﺎم ﺒﻌﺪ
از مرگ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺸﻴﺪ
ﻭﺑﺠﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﻤﺴخ
ﺠﻬﺎنی ﻤﻴﺮﻭﺩ)
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺑﻄﻮﺭ ﺷﺨصی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺁﻥ ﻨﻘشی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. (ﺧﻮﺍﺏ ﺣﺎﻟتی
ﺸﺒﻴﻪ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺁﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥﺣﺎﮐم
ﺒﺮ ﺍﺣﻮﺍل ﺨﻮﺍﺏ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺍبی
ﺒﺒﻴﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺍﺏ
ﺑَﺪ ﻭ ﮐﺎﺑﻮس ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺨﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
عبرت ﺁﻣﻮﺯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ
ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩ
الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺣﺪﻳث ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺳﺎﻟک ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴﺖ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻧﻘشی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻨﻴﺰ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﻮﺵ ﺑﻮﺩﻥ ﻮﻋﻘل
ﺪﺍﺷﺘﻦ ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺰﻧﺪﮔی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﻳﺪﻥ
ﻮﺷﻨﻴﺪﻥ ﻭﺑﺮﺭسی
کرﺩﻥ ﻮ ﺑﻬﺮﻩ ﮔﺮﻓﺘﻥ
اﺳﺖ. ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪﻥ
اﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺍﺯ ﺟﻬﻞ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍ ﮐﺎﺭﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺪﻧﺒﺎل
ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻤﺎم
اﻳﻥ اﻣﻮﺭ ﺍﺯ
جهان
احوال
ملکوتی انسان ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ ﺍﺣﻮﺍل
ﺪﻳﮕﺮﻯ نیز
هستند ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﺒﺾ ﻭ ﺑﺴﻂ ﻭ ﺩﺭک
ﻴﺎﻋﺪم ﺪﺭﻙ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ
ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﺯﻧﺪگی ﭽﻮﻥ  ﺧﻮﺍﺏ ﻭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺴﺎﻟک و غیر
سالک ﺪﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺟﺰ ﺑﺮﺍﻯ گناه ﮐﺮﺩﻥ
اﺭﺍﺩﻩﺍﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ثوﺍﺏ ﺑﺮﺩﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﮔﻨﺎهی
ﻨﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭ ﺻﺪﻗﺎﺕ ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕﻫﻤگی
ﺒﺪﺳﺘﻮﺭ الهی ﻮ
ﭘﻴﺮ ﺍﺳﺖ ﻭﮐﺎﺭﻯ
اﺯﻣﺤل اﺭﺍﺩﻩ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺴﺖ.
ﺗﻤﺎم اﺣﺎﺩﻳث ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻔﻘﻬی که ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺒﻬﺮﻩ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﻓﻬﻢ ﺁﻧﺮﺍ
نیز ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

جدیث 1791 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ221ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ
کتبا ﭘﺮﺳﺶ ﮐﺮﺩﻡ
ﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺟﺤﻮﺩ ﻳﺎ ﺍﻧﮑﺎﺭﻫﺮﺍﻣﺮﻯ
ﻤﺨﻠﻮق هستند ؟ (ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻮﻓق ﺒﻤﻌﺮﻓﺖ
ﻭﮐﺴﻴﮑﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ ﺍﺯلی
ﺠﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﺪ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺨﻠﻮق
ﺨﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻨک
ﻤﻘﺮﺭ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻥﺴوآل ﻔﻠﺴﻔﻰ
ﺟﻨﺒﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻋﻘلی
ﺪﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ ﺍﻣﺮﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ. ﻳﻌنی
اﮔﺮ ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎسی
ﻮ ﻗﺒﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﺣﻘﺎﻳق
عقلی ﺪﻳﻨﻰ
بحق ﺍﺯ ﮐﺴﺐ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯلی
ﻮ الهی ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺒﺮﺳﺪ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻤک ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺗﻀﻤﻴﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻋﻘلی
ﻮ ﺭﻭحی ﺨﻮﺩ ﺑﺤﻘﺎﻳق
عقلی ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺣﺪﻳث (ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐی اﺯ ﻗﺒل
ﻤﻘﺮﺭ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﺪ. ﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ  ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺩﻭﻯ اﻳﻥ ﺪﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎل
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ همگاﻥ ﺪﺭ
ﺍﺯﻝ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی ﻮ ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺟﻬﻨم
نیز ﺒﺮﻭﻧﺪ ﻭلی
اﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺮﺍﻳﻄ
اﻳﻥ ﺘﻮﻓﻴﻖ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺳﻠﻮک ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔسﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﻌﺮﻓﺖﻫﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ ﺘﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺩﺭ سلوک الهی  ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﻌﺪﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻗﺒلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺴتی ﺠﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻯ
اﻭ ﻫﻴچ کسی ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺯ ﺍﻣﻮﺭ
الهی ﻮﺣﻘﺎﻳق
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺫﺍتی غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺟﺎﻫل
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻧﺘﻘﺎم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫم اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻫم
عملا ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻧﺒﺎل ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻣﺬاهب ﻭ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺑﺎﻃل هستند  ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻌﻘﻴﺐ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ ﺮﻭﺍنی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻋﺎﻣل
ﭙﻴﺮﻭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺮﺿﺎی
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻟﻘﺎﻯ اﻭ).
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﭙﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ:
ﺴﺄﻟﺖ ﻋﻥ اﻟﻤﻌﺮفة
ﻣﺎ ﻫﻰﻓﺎﻋلم ﺮﺣمک
اﻟﻠﻪﺃﻥ اﻟﻤﻌﺮفة
ﻣﻥ ﺼنع اﻟﻠﻪ  عزّﻭﺟل
فی اﻟﻘﻠﺐ ﻣﺨﻠﻮقة
ﻭ ﺍﻟﺠﺤﻮﺩ ﺻنع
الله فی اﻟﻘﻠﺐ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﻭ ﻟﻴس ﻟﻠﻌﺒﺎﺩ
ﻓﻴﻬﻤﺎ ﻣﻥ ﺼﻨﻊ
ﻭﻟﻬم ﻔﻴﻬﻤﺎ ﺍﻟﺎﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻥ اﻟﺎﮐﺘﺴﺎﺏ
ﻓﺒﺸﻬﻮﺗﻬم اﻟﺎﻳﻤﺎﻥ
ﺍﺧﺘﺎﺭ ﻭ ﺍﻟﻤﻌﺮفة
ﻓﮑﺎﻧﻮﺍ ﺑﺬﻟک
ﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ عاﺭﻓﻴﻦ
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺗﻬم اﻟﮑﻔﺮ
ﺍﺧﺘﺎﺭ ﻭ ﺍﻟﺠﺤﻮﺩ
ﻓﮑﺎﻧﻮﺍ ﺑﺬﻟک
کاﻓﺮﻳﻥ ﺠﺎﺣﺪﻳﻥ
ﻀﻠﺎﻟﺎ ﻭ ﺫﻟک ﺒﺘﻮﻓﻴق  اﻟﻠﻪ ﻟﻬﻢ
ﻭ ﺧﺬﻟﺎﻥ ﻣﻥ ﺨﺬﻟﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻓﺒﺎﻟﺄﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﺍﻟﺎﮐﺘﺴﺎﺏ ﻋﺎﻗﺒﻬم
اﻟﻠﻪ ﻭ ﺃثاﺑﻬم  ﺍﺯ ﻣﻌﺮﻓﺖ
(ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻘلی ﻮ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﭘﺮﺳﻴﺪﻯ که ﭼﻴﺴﺖ؟
ﭘس ﺑﺪﺍﻥ که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺭﺣﻤﺖ ﮐﻨﺪ
(ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﻥ ﺪﻋﺎ
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺭﺣﻤﺖ ﻋﻘﻞ ﺃﻳﺪﺁﻟﻴﺴتی
ﻮﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﺒﮑسی
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ (ﻧﻌﻤﺖ)ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻟﻰ (ﺭﺣﻤﺖ) ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﻣﻬﻠﺖ یا
ﺍﻣلاء و
مهلت ازﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺒﮑﻨﻨﺪ)
ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﮐﺎﺭﻯ کاﻣﻠﺎ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. (ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﻤﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺣتی
ﻤﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
عقلی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻫﺮﭼﻪ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻤﻨﻄقی ﺘﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﻣﻨﻄق اﻟﻬی ﻮ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺪﻭﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺗﺼﻮﺭﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﺧﺎﺹ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﭘﻴﺮالهی
آﻧﻬﺎ نزد ﺧﺪﺍ ﺑﺎﻋث
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺑﺪﻭﻥ ﺪﻟﻴل
وشایستگی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
عباﺩﺕ ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﺪ ﺗﺎﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﺮﻭح ﺴﺎﻟک
اﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﺎفی ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﺰﮐﻴﻪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺭﻭح اﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﻮﻓﻴق
ﺴﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪﻥ ﺗﻬﻴﻪ ﺷﺪﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻄ ﻤﺤﻴﻄی
ﻮﻋﻘلی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﻓﻴق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﻬﺎئی
ﺘﻮﻓﻴق ﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺴﺎﻟک هرﭼﻪ ﻣﻄیع
ﺘﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻫﺮﭼﻪ  ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺟﺪﻯ ﺘﺮﺩﺭﻋﺸق
ﻮﻋﻠﺎﻗﻪ ﻟﺎﺯم
ﺒﺎﺷﺪ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک ﺸﺮﻭﻃ
لاﺯم ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺮﻃ کافی ﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺴﺘم اﺟﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ) ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺩل اﺴﺎﻥ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺎﻳﺪ (ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣثبت الهی
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭﺩل
گوﺷﺘﻰ وﻳﺎ ﺩﺭ
ﺩل بکعنی ﻤﻐﺰ ﺳﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﭽﻴﺰﻯ ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﺳﺖ ﻭﺩﻭمی ﺪﺭ
ﺫﻫﻥ ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻣﻨﻄق
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ
ﻭلی اﻳﻥ ﺪﺭ(ﻓﻮآﺩ)
یا ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ
ﻭ ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭﺁﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ(ﺧﻠﻖ)
ﺍﺧﻠﺎق ﺠﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ  ﻭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻭ ﻓَﺮّ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ الهی
و ﺭﻭﺍﻧﻰ است. ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭم ﺒﻌﺪﻯ اﺳﺖ.
ﺣتی هر ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺭﻭح ﻮ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺩﺭ ﺣﺎل آﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺒﺠﻠﻮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺪﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
است ﻭﻳﺎ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﺠﻬﻨمی
کارمائی
دوزخی ﻤﺴخ ﺁﻣﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی غیر ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺍﻣﺮﻯ
(ﻣﺨﻠﻮﻕ) ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺒﻤﻌنی اﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯلی ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺁﻥ ﻨﻘشی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺨﻠﻮق
هر ﺍﻣﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳنک  اﮔﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺁﻥ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺎم
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
اﺯلیّت ﺘﺤﻘق ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺭﻭﺯﻯ ﻬﻤﻪ
ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺯﻟﻰ
ﺭﺍ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺍﺟﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ) ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺟﺤﻮﺩ ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺩﺭ ﺩل اﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﺨﻠﻮق اﺳﺖ. ﻭﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
( یعنی ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻨﻘشی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
( ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑلی ﻮﺟﻬتی
که ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺑﻴﻥ ﻮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
عادل اﺳﺖ ﻭﺣق
کُشی ﻨﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﺍﻣﺎم
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
است ﮐﻪ ﺍﺣﻮﺍﻟﺸﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺗﺼﺪﻳق
کرﺩﻧﺪ ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ الهی
ﻮ ﭘﻴﺮﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻨﮑﺮ
ﻧﺸﻮﻧﺪ)ﻭلی (
نه  ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻳﺎ ﺍﻧﮑﺎﺭ) ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺧﺘﺒﺎﺭ الهی
اﺳﺖ (ﮐﻪ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺸﻮﺩ) ﮐﻪ
ﺑﮑسی ﺒﺮﺳﺪ ﻳﺎ
ﻧﺮﺳﺪ (ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ) ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎ ﻃﻠﺐ ﻭ ﻣﻴل ﺨﻮﺩ
ﺍﮔﺮ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺭﺍ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﮐﺮﺩ ﺩﺭﺣﮑم
ﻤﻮٴﻤﻥ ﻮ ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﺳﺖ.  ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﮔﺮ ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺍﻟّ ﺎﻧﻔﻬﻤﺪ
ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﻧﺪﺍﻧﺪ
ﻃﺒﻌﺎ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
هستند  ﮐﻪ
ﻧﺎ ﺷﺎﻳﺴته ﺮﺍ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻬﻤﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
کب ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﻳﺎ ﻣﻘﺎم
ﻮ ﭘﻮﻝ ) ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﮐﻔﺮو انکار ﺁﻧﺎﻥ
ﻭﻣﻴل آنها ﺒﮑﻔﺮﺷﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺮﺍ
ﮐﺎﻓﺮ ﻭ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻭﻣﺤﺮﻭم اﺯ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
الهی ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ  ﻋﻠﺖ
ﺧﺬﻟﺎﻥ ﻮ ﻋﺪم ﺘﻮﻓﻴق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ.
ﻭﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺍﮐﺘﺴﺎﺏ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻋﻘﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻳﺎ ثوﺍﺏ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﺷﺪﻥ اﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﺑﺎ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺍﺩﺭﺍکی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺁﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﭼﻴﺰﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺍﮐﺘﺴﺎﺏ
ﮐﺴﺐ ﻭ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺑﺎﺯ ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ
اﻟﻬی اﺳﺖ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک  ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﺁﻥ ﺮﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ (ﺩﻫﺶ
الهی ﻮ ﮐﺴﺐ ﺳﺎﻟﻚ)
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
هستند  ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺸﻴّﺖ ﺑﻬم
ﻤﺮﺑﻮﻃ هستند  ﻭﺗﻔﮑﻴگ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺸکل اﺳﺖ.
ﻭلی ﭽﻮﻥ ﻬﻤﻪ ﭼﻴﺰﻫﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐسی
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﻫﺴتی ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺭﻙ ﺍﻳﻥ ﻮﺣﺪﺕ
ﺁﺳﺎﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺿﻠﺎﻟﺖ ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪگی
ﻮﻳﺎ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺍﺯ ﺗﻮﻓﻴﻖ. ﻭ ﺑﺎﺯ
(ﻋﺎﻗﺒﺖ) ﻋﻘﺒﻪ ﺑَﺪ
ﻭﻋﻘﺎﺏ یاﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﺪﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﭙس اﺯ ﻣﺮگ ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺧﺬﻟﺎﻥ
ﺧﻴﺖ ﺷﺪﻥ ﻮﻋﺪم
ﺘﻮﻓﻴﻖ ﭘس ﺍﺯ ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﻘﺒلی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺻﺎﺩق
ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ. ﺑﺎﺯ ﺍﺧﺘﺒﺎﺭ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳثها ﺩﺭﻧﻘل
ﻤﻄﻠﺐ ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍدﻯﺎ اﻧﺘﺨﺎﺏﻋﻤﻠﺎ
(ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻳﺎ ﺧﻴﺮ
ﻃﻠﺒﻰ) ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻄﺮح
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮ
ﺧﻴﺮﻃلبی اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﺷﺮّ ﻃلبی ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻳک اﺧﺘﻴﺎﺭ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭘس ﻋﻤﻠﺎ ﺁﺯﺍﺩﻯ
عمل هم  ﺩﺭﺁﻥ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ غیر ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺼﻮﺭ ﺑﺎﻃل ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﻴﺮ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﻃﺒیعی
ﻮ ﻣﻘﺎم ﺤﻴﻮﺍنی
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک ﺒﺎﻋﺪم
اﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﻮﻫﺮ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ ﺟﺰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺎﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪﻫﻴﭽﮑﺎﺭﻯ
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﻭ ﻫﻤﺎﻥ
(ﻧُﺨﺒﻪ) ﺟﺴﺘﻥ ﺪﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻭ ﺧﻴﺮ ﻃﻠبی ﻮ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺗﺮک ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ
ﺭﺍ ﺑﻨفع ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺒﺸﺮﻯ ﻮﻟﺬﺕ
ﻓﻮﺭﻯ ﺮﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ ﺣﻠﻮﺍﻯ
ﻨﺴﻴﻪ ﻭ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
یک ﺴﻴلی ﻨﻘﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺁﺯﺍﺩﻯ ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻟﺬﺗﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮ ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﺩﻧﻴﻮﻯﺍﺳﺘﻬﻠﺎک
و اتلاف ﺮﻭح ﻮ ﺿﺮﺭ
ﺑﻌﺪﻯ اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﺧﻨﺪﻩﺍﻯ
گرﻳﻪای ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی هر ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺍﻃﺎﻋﺘﻰ ﻳک ﺨﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭﺡ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺪﺍﺭﺩ.

جدیث
1792 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ۲۲۲ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻧّﻯ
لا ﺃﻋﻠﻢ ﺃﻥ هذﺍ
ﺍﻟﺤُﺐ ﺍﻟﺬﻯ ﻴﺤﺒّﻮﻧﺎ
ﻟﻴس ﺑﺸﻴئ ﺼﻨﻌﺘﻤﻮﻩ
ﻭ ﻟﮑﻦ ﺍﻟﻠﻪ ﺻﻨﻌﻪ
ﻣﻥ همین ﻘﺪﺭ ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﺤﺒّﺖ
ﺷﻤﺎ ﺑﻤﺎ(
سالکان به ﻭﻟﺎﻳﺖ
سلوکی بحق ) ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺎﺭﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﻣﺤﺒّﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺮﻃ لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮکی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی ﺯﻧﺪﻩ
هر ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﮐﺎﺭی
است که از ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﻣﺎ ﺷﺮﺍﻳﻄ
وجود این عشق  بولایت ﺮﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﻳﺎ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟک ﻔﺮﺍﻫم
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻥ ﺁﻣﺎﺩگی
ﻘﺒلی ﻮﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﮐﺎﺭ
ﺍﻭﺑﺪﻭﻥ ﺪﻟﻴل
ﻮﻋﻠﺖ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻘﺒلی سالک ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ ﺗﻔﮑﻴک
اﻳﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺩﺭک ﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ(ﺻﻤﺪﻯ)
ﺷﺪﻥ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﻮ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﻮﺟﻮﺩﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ
ﻓﻬﻤﻴﺪ ﮐﻪ ﺟﺰ ﺧﺪﺍ
ﮐسی ﺪﺭﻫﺴتی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻣﺎ هر کدام ﻳک
ﺘﺠﻠّﻰ و
معجزه ای ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻴم که ﺍﺭﺯﺵ
ﻭ ﻗﺪﺭ مقام
الهی ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﺗﻤﺎم اﺣﻮﺍل ﻮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﮐﺸﺸﻬﺎ
ﻭﺗﻤﺎﻡ  ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺴم
ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻋم اﺯﺳﺎﻟک ﻮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺴﺎﻟک
ﻜﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی هفت ﮔﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻧﺴﺨﻪﻫﺎﻯ
ﺷﻔﺎ ﺑﺨﺶ ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ
هستند  ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭﻳک
ﺘﮑﺎﻣل ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣّﺎ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی ﻨﻴﺰﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫم ﺘﮑﺎﻣل ﺒﺠﻠﻮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭنیز
اﺯﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺒﻌﻘﺐ ﺩﺍﺭﻧﺪ. (ﺻﻨﻌﺖ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
اعجاز ﻋﻤلی  اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺍﺭﺩ ﭼﻴﺰﻯ
اﺯ ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺒلی
ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭﺣتی
اﻧﮑﺎﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی و ساوک ﻧﻴﺰ
ﺍﺯﺳﺎﺧﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ در
ناشایستگان ﺍﺳﺖﻭلی
ﭙس ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭح غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺿﻤﻦ
ﺍﻣﻮﺭﻫﺴﺘﻰ ﻭﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ  ﻓﻄﺮﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

حدیث
1793 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ۲۲۲ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠم ﻴﮑﻠّﻒ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻌﺒﺎﺩ
ﺍﻟﻤﻌﺮفة ﻭﻟم ﻴﺠﻌل
ﻠﻬم  اﻟﻴﻬﺎ
ﺳﺒﻴﻠﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺮﺍ (
یعنی ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ) ﻣﮑﻠّﻒ
ﻭ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ و
شهود الهی ﺮﺍ
لابتکار خود ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﺮﺍهی ﺮﺍ
بطور طبیعی ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧان با ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.( ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﮑﻠﻴﻒ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﻋﺒﺎﺩ ﻳﺎ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺴﺎﻟک
اﻟﻬی هستند . ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
عرفانی ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻣﺎﺩﻯ علمی ﻮﻋﻘلی
کسب ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻭﺍﺟﺐ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﮐﺴﺐ ﻣﺎﺩﻯ ﻤﻌﺮﻓﺘﻬﺎ
الهی ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺩم
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
اﺑﺘﮑﺎﺭ ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﺟﺐ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭس
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﻘﻴﻪ ﻭﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺷوﺪ ﮐﻪ ﺑﻨﺎم ﺨﺪﺍ
ﻧﻴﺰ ﺣﺮﻑ ﺩﻳﻥ
بزند. ﺑﻠﮑﻪ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺷﻬﻮﺩ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﻗﺒﻞﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭ
ﺑﺴﺘﻥ ﭙﻴﻤﺎﻥ ﻮ
ﻗﺴم ﻨﺎﻣﻪ ﺁﻥ ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
اﺳﺖ. ﻣﺤﺒّﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
(ﻋﻠﺎﻗﻪ ﻧﻈﺮﻯ) ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ (ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﻋﻤﻠﻰ و
ادراکی ) ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ و دل
بستگی اﺳﺖ .

حدیث 1794 - اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ(ﺝ۵ﺹ۲۲۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنی کتب فی ﻘﻠﻮﺑﻬم
اﻟﺎﻳﻤﺎﻥ ﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﻳﻥ اﻳﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
( ﻳﻌنی ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻣﻘﺮﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ کشش
ﺑسلوک الهی  ﺨﻮﺩ ﻋﻤل
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﺭ ﭘﺎﺳخ  کسی ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺨﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ کاﺭﻧﻘشی
ﺪﺍﺭﺩ؟ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻧﻪ  ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ تصور ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﺍﻭم
عملی ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘ
ﻪﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺗﺼﺪﻳق
ﻨﻈﺮﻯ ﺘﻨﻬﺎ ﺑﮑﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺳﻌﻰ
ﮐﻨﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻭ ﮐﺸﺶ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ و راه
خدا  ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬی هست و تا
چه درجه
در تولدات
پیشین  ﺑﺮﺩل
آنها ثبت
داشته ﻳﺎ ﻧﻪ؟
زیرا بدئت
تکلمی ژنتیک
روحی
نمی
توانست  ذر نوع
بشری متولد
شود.  ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﺷﺘﻪ ﺑﺮ (ﻓُﻮآﺩ)
ﻭﺩل ﺮﻭحی ﺁﻧﻬﺎ
ثبت ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﻭآثاری
از ﻳﻘﻴﻦ ﮐﺎفی ﺪﺭﺍﻥ
هست. ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺷﺘﻥ
اﻟﻬی ﺒﺮ ﺩﻝ ﺑﻤﻌنی
کشش ﻭ ﻣﻴل  ذاتی
انسان ﻧﻴﺴﺖ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﮐﻪ (ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﻘﺮﺭ
ﻭ ﻣﮑﺘﻮﺏ
سرنوشتی ) اﻟﻬی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﮐﺘﺎﺏ)
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻳﻌﻨﻰ (ﺃﻣﺮ ﻣﮑﺘﻮﺏ)
ﻭﻣﻘﺮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺣﺘﻤﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
سالم ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
سلوک الهی  ﻨﮑﺮﺩ ﭘس
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎ ها ﻭ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻣﻨﻄﻖ ﻭﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥ ها ﺍﻳﻥ
کارﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻘﺮﺭ
ﺍﺯلی اﻟﻬی ﺒﺮﺍﻯ
همگی اﺭﻭﺍﺡ هست
. ﮐﻪ ﺣتی در ﺮﻭح
ﺘﻤﺎم ﻮﻳﺮﻭﺳﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ وﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﻘﺶ
تمام ارادی ﻧﺪﺍﺭﺩﻭﻟی
ﻨﻘﺶ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺳﺎﺯﻯ
ﺮﺍ سلوک
عملی ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﻨﻈﻮﺭﺣﺪﻳث
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻥ ﺴﻠﻮک
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻳﻚ ( ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻧﻘﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
و تجلیه ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺿﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ. ﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺭﻭﺯﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺻﻠﺎﺣﺪﻳﺪ الهی
ﺒﻨفع ﺴﺎﻟﻚ و ﻳﺎ
ﺑﻨفع ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
اﺣﺘﻤﺎلی
کامل  وﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﻨفع ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﻭ نوع
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪﻩﻫﺎﻯ اﻟﻬی
ﺒﺪﻧﺒﺎل ﺸﻬﻮﺩﺣق
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
آثارﻣﺘﺮﺗﺐ ﺑﻌﺪﻯ
ﺒﻬﺮ ﺷﮑﻠﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺁﻥ ﺒﻤﻌنی ﻤﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺍﺯ ﺣﻘﻮﻕ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ ﮐﺴﺐ  ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭ ﻧﻴﺎ ﺯﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺿﻤﻨﺎ ﺣﻘﻮق
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ  ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺬﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺸﮑل
ﻔﺼﻮل ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ  ﺑﺎ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻮ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺣی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺰﻣﺎﻥهاﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺮخی ﺪﺭ ﻓﺼل ﻨﻮع
ﭙﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻯ هستند
ﻭ با
داشتن
نوع بشری
اولیه ﺩﺭک
عقلی برای
درک   اﻫﻤﻴﺖ
ﻭﻇﺎﻳﻒ الهی
در مقابل این
همه
کرامات
نوعتی در تن و دهن
و روان ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭک احتمالی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ در عمل
سلوک ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺁﻣﺎﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻭﻟﻮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻨﺮﺳﻨﺪ
. ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺑﻨﻔﻊ
انسان ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﻇﺮﻓﻴﺖ ﺻﺒﺮ ﺳﺎﻟک
ﺘﻤﺎم ﺸﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
قببلی ﺭﺍ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﻘﻴﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﭙﺎک ﻨﺸﺪﻩ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ وتولد
بشری مجدد
دارد ﻭﻟﻰ ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ  ﺷﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟک ﺒﮕﻮﻳﺪ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
سلوک الهی  بکند ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
باید ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
باشد. ﻭﻟﻰ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻮ ﺗﻮﻓﻴق ﻨﻬﺎئی
ﺸﺮﻃ اﺳﺖ. ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻴﺎ
ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی  ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
شهودی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺘﻮﺭ
های ﺗﻌﻠﻴﻤﺎتی
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻫﻤگی ﺪﺭ
ﻳک ﺨﻂ سلوک
الهی  ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺩفع ﺸﺮک ﺒﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺗﺎ ﺑﺤﺪّﻯ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻴﻚ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻭم
ﻮﻋﻤﻞ ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﺗﻮﺳّل ﻮﺗﺸفّع
ﻮ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
1795 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ۲۲۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁنی ﻴﺤﺒّﺐ
ﺍﻟﻴﮑم  ﺍﻟﺎﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺯﻳّﻨﻪ فی ﻘﻠﻮﺑﮑم  اﻳﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
(سلوک الهی ) ﺭﺍ ﻧﻴﻚ
ﻭ ﺯﻳﻨﺖ ﻭ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺤﺒﺖ ﻭﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺷﻤﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﺗﺎﻋقلا ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻴﺪ ﻭﻗﻠﺒﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﻳﺪ
ﻭ ﺫﺍﺗﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺳوآﻟﻰ
ﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
اﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﻤﺤﺒﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ؟ (ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
هم ﺨﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻧﺪ)
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: لا
ﻭ ﻟﺎ ﮐﺮﺍمة
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﺤﺒﻴﺐ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺂﻥ ﻨﻘشی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘگی
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺑﻴﻌﺪﺍﻟتی ﺒﻴﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺴﻠﻮک ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺸﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺣﺮﻓﺶ ﻭﺳُﻨّﺖ
ﺍﻭ ﻋﻮﺽ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺷﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم ﺮﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘس ﺍﺯ (ﺣتی اﻋﻠﻢ)
ﺍﻭ ﺷﺮﻃ کافی ﺮﺍ
ﺑﺪاند .ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟک
کاﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﻣﻨﻬﻴّﺎﺕ ﻭ ﻣﺤﺮّﻣﺎﺕ
ﻭﻫﺮ نهی ﭙﻴﺮالهی
ﺮﺍ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﮐﺎﺭﻫﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻫﻴچ
کدام ﺒﺎﺑﺘﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﮑﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺠﺴمی ﻮ
ﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭح ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻣﺸﻴﺘﻬﺎﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ
الهی ﺪﺭ ﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮﻙﻫﻤگی
ﺒﺎ ﻫم ﻤﺸﺘﺮک هستند
. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻳﺪ ﭘﻴﺶ ﻗﺪم
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﻌﺪﻯ ﺮﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺸﺮﻃ
لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻟﺬﺍ ﻫﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟک ﻜﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻘﺒلی اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩﻫﺎئی که ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﺍﻧﻮﺍع ﺤﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺟﻨﻴﻥ ﻮ
ﻃﻔﻮﻟﻴﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒیعی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ اﺯ ﺧﻮﺩ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪﺍﻯ
اﻟﻬی ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ نیز ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻗﺒﻠﻰ ﺳﺎﻟک
ﻀﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻭﺍ قع ﭙﻴﺶ ﻗﺪم
ﻘﺒلی ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺣق ﻤﻄﻠﺐ
ﺩﺭ ﺳﭙﺎس ﻭﺳﻠﻮک
ﻮﻗﺪﺭﺷﻨﺎسی ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻥ
ﻘﺪﺭﺷﻨﺎسی ﺒﻬﺮ
ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ که ﺑﺎﺷﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺳﺎﻟک اﮔﺮ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ سلوک
الهی  ﺮﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩه ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺒﺎﻭﺭﻯ
ﻤﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻥ کشش ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺪﺭ ﺭﻭﺍﻥ
اﺳﺖ ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺮﻯ
اﻟﻬی اﺳﺖ ﻭﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯﻗﺒﻞ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻤﻨﻄﻘﻰ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﭙﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻮ ﺻﺒﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﺧﻴلی اﺯﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥﺪﺭﺁﻥ
ﺷﮑﺴﺖ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﮐﻤک ﻨﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺑﻴنی ﺨﻮﺩ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺸﺨصی بالفعل ﻮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟک ﻤﻮﻓﻖ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﻭﻳﺎ ﻧﻔﻊ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎنی ﻮ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺸﺮﻯ اﻳﻥ ﺼﺒﺮ
ﻭ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.

حدیث
1796 - اﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(۵ﺹ۲۲۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠﻴس ﻋلی
اﻟﻨﺎس ﺃﻥ ﻴﻌﻠﻤﻮﺍ
ﺣﺘّﻯ ﻴﮑﻮﻥ اﻟﻠﻪ
ﻫﻮ ﺍﻟﻤﻌﻠّم ﻠﻬﻢ
ﻓاﺫﺍ ﺃﻋﻠﻤﻬﻢ
ﻓﻌﻠﻴﻬم ﺃﻥ ﻴﻌﻠﻤﻮﺍ
ﺑﺮﻣﺮﺩم ﻮﺍﺟﺐ
ﻧﻴﺴﺖ
اگر ﺍﮐﺮﺍﻫﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﻠم ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﻌﻠﻴم ﻮ ﺁﮔﺎهی
ﺪﺍﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ.(ﺗﻌﻠﻴم
ﺪﺭﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺁﮔﺎهی
ﺪﺍﺩﻥ اﺯ ﺍﻣﻮﺭالهی
ﻮﺳﻠﻮک اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﺩﻧﻴﻮﻯ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻪﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻌﻠم
ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ ﺁﮔﺎهی
اﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ کامل
الهی  اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻫﺪ ﺗﺎ ﮐسی ﺒﺎﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ ﺁﺷﻨﺎ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻌﻠﻴم
ﻮ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻓﻨﻮﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺗﺎ سلوک الهی  ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻫﺪﺍﻳﺖﻋﻘلی ﺒﺮﺍﻯ
هرﮐس ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
لاﺯم اﺳﺖ ﻭﺩﺭ ﮐﺎﺭ
سلوک الهی  ﻮ ﻟﻘﺎﻯ
اﻭ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ کسب
ﺭﺿﺎﻳﺖ الهی ﻮ ﺗﺄﻣﻴﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭﺡ ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
اﺯﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﺟﻬﻨم
کاﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥ ها ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺗﻌﻠﻴم ﺪﺍﺷﺖ.
ﺍﻳﻥ هدﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﮐﺸﺶﻫﺎﻯ
عاﻃﻔﻰ ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺪﺭ ﺭﻭﺡ
ﻭﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﻟﺎﺯم
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻌﺮف
ی ﭙﻴﺮ ﻭ ﻫﺮ ﻭﺿﻌﻰ
ﺩﺭ ﺣﺎل ﻮ ﻓﮑﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻭ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮک
اﻭ ﻭ ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﻮغ
ﺠﺴمی ﻮ ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺒﻠﻮغ
ﺒﻌﻘﻞ ﺟﺰئی ﻮ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴتی
ﻮ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻃﻠﺒﻰ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ اﻟﻬی
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺗﮑﻤﻴل
ﻨﺸﻮﻧﺪ ﻣﺮﺍﺣل
ﺒﻌﺪﻯ ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﻠم اﺳﺖ ﻳﻌنی
ﺘﻌﻠﻴم ﻮ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺍﺯ ﻭﺳﺎﺋﻄ ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺁﮔﺎهی
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻫﺮ
ﻳک اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ
اﺳﺖ.  حدیث
1797 - اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ223ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ اﻟﻠﻪ
ﺧﻠق ﺨﻠﻘﻪ ﻓﺨﻠق  ﻘﻮﻣﺎ ﻟﺤُﺒّﻨﺎ
ﻟﻮ ﺃﻥ ﺃﺣﺪﻫم ﺨﺮج
ﻤﻥ هذﺍ ﺍﻟﺮﺃﻯ
ﻟﺮﺩّﻩ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻴﻪ
ﻭ ﺍﻥ ﺮﻏم ﺃﻧﻔﻪ
ﻭﺧلق ﺨﻠﻘﺎ ﻟﺒُﻐﻀﻨﺎ
ﻟﺎ ﻳﺤﺒّﻮﻧﻨﺎ
ﺃﺑﺪﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﻮمی ﺮﺍ (ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻧﻰ) ﺁﻓﺮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺨﺼﻮﺹ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺑﻤﺎ (ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی زنده ) ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻳکی اﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯﺁﻥ گروه ﺸﻮﺩ
(از ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﺰﻭﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻴﺰ ﺧﻠقی
ﺮﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
از (ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
غیر ﺳﺎﻟﻚ) ﮐﻪ ﻣﺎﺭﺍ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ (ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌلی ﺨﻮﺩ با
فصل
نوعی
عالی و
داشتن
شهودهای
ولایتهای
قبل از ولایت  محمدی و
مستعدّ ﻃﺎﻟﺐ
وﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺗﻮﺳل
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ الهی
بمعرفی
خداوند ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻧﺎﻥ که ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
اﺯﺍﺩ ﻭ ﺍز ﻗﺒل
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺪﻧﺒﺎل ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻭ ﻣﻌﻠم ﻮ ﺭﺍهی
گرﺩﻧﺪ  ﺟﺰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐسی ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭ ﺟﺰ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻔﺮﺕ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﺎشی
اﺯ بودن ﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﺩﻳنی
ﺒﺎﺷﺪ ﺩﻧﺒﺎل ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻓﮑﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻮل
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﻣﺤﺒّتی ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
الهی ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
باشند ﻧﻔﺮتی
هم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.

حدیص
1798 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ223ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺍنی  ﻔﻄﺮة ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟتی ﻓﻄﺮ ﺍﻟﻨﺎس
ﻋﻠﻴﻬﺎ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺮ
ﻓﻄﺮﺕ الهی ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ( ﻓﻄﺮﺕ یا ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻄﺒیعی
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
هدﻑ الهی ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺡ ﻭﺻﻌﻮﺩ
ژنتیک روحی ﻮ ﺗﻌﺎلی
ﺁﻥ ﺍﺯ ﻳﻚ (ﻓﮑﺮ ﻧﻮﻋﻰ)
ﺑﻤﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻓﻄﺮﺕ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﻣﻔﻄﻮﺭ)
ﺷﺪﻥ ﻮ ﻣﺨﻠﻮق ﺒﺎ
ﻓﻄﺮتی ﺨﺎﺹ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻔﻄﺮﺕ ﺩﺍﺩﻥ
ها ﻫﺪﻑ ﺩﺍﺋم ﺨﺎﻟق
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺸی ﺒﺪﻭﻥ
هدﻑ ﺁﻧﻬم ﺪﺭﻳک
ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ که  ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ
ﭼﻮﻥ اﻧﺴﺎﻥ ﺠﺰ
ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ ﺨﻴلی
ﺴﺮﻳﻊ ﻭﺫﻭﺏ ﺷﺪﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺫﺍتی ﭽﻮﻥ
ﺸﻤﻊ ﮐﺎﺭﻯ ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺟﺴم ﺮُﺷﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﺭﻭج ﺘﮑﺎﻣل
نوعی ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻔﻄﺮﺕ ﻫﺮﮐس ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻧﺒﺎل
کند ﻭلی ﺪﺭ ﺗﻌﻮﻳﺾ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻓﻄﺮﺕ ﻧﺘﻮﺍﻥ
کاﺭﻯ ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﻓﻄﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺮﺳﻴﺪ
ﺧُﺴﺮﺍﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﺧﻮﻳﺶ ﻭ ﺭﻭﺡ  ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍﺳﺖ. (ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻫﻤﺎﻥ عمل ﻮﺍﺣﺪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺪﺭﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺩفع ﺸﺮﻙ  ﺑﻘﺼﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ الهی
اﺳﺖ ﻳﻌنی سلوک
الهی  ﺒﺎ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻘﺒﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ هماﻥ  ﻓﻄﺮتی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ ﺫﺍﺕ
و ژنتیک روحی ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﻭﻳﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻮعی ﻮ ﻓﺼل ﻨﻮعی
هرﮐس ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ  ﻨﻴﺴﺖ ﻭ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺪﺭ ﺣﺪّ ﺍﻳﺪﺁل
ﺮﺳﻴﺪﻥ و ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺠﺒﺮﺋﻴل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
هماﻥ هدف ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ سلوک ﺎﻟﻬی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
1799 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم کاﻇم
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ223ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺁﻳﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺭﺍ ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﮐﻨﻨﺪ (ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮالهی
ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
طالب سلوک ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺍﻧﻪ ﺍﻗﺪﺍم
ﺸﻮﺩ) ﻭ ﻧﻴﺰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﺎﺑﺘﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
شهودی ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻨﻴﺎﺯ ﺑﭙﻴﺮ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
باشد ) ﺍﻣﺎم ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: لا ﺍﻧّﻤﺎ
ﻫﻮ ﺗﻄﻮل ﻤﻥ اﻟﻠﻪ
ﺍﻧّﻤﺎ ﻫﻮ ﺗﻄﻮّﻝ
ﻣﻦ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻬﻢ
ﻭﺗﻄﻮل ﺒﺎﻟثوﺍﺏ
ﻫﺮﮔﺰ ﭼﻨﻴﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ ﭽﻴﺰﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ ﺍﻭ ﻣﻴﺴّﺮﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺩﺳﺖ ﺭﺳی
بپیرالهی ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺭﺍﻭﻯ ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﻳﺎ ﺑﺠﺎﻯ ﺁﻥ ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﺁﻳﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺭﮐﻮع ﻮﺳﺠﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺁﻥ هست
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ
(ﺑﺎ ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻌﻤﻮلی
ﻮ ﻗﺸﺮﻯ بدون
وسیله توسّل ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ  ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
الهی ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﭙﻴﺮالهی
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﺍﻣﺎم
ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻌﺮﻓﺖ ( وسیله
توسل بعنوان
شهود نخستین
سالک ) ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ
اﻟﻬی اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ثوﺍﺏ ﺩﺍﺭﺩ.(ﻣﺴﺘﻌﺪ
سلوک الهی  ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
عباﺩﻯ ﻘﺸﺮﻯ ﻮﻣﻌﻤﻮلی
ﻤﻮﺭﺩ ﺍﺷﻨﺎی ﺨﻮﺩ
ﺑﻬﺮ ﻣﺬﻫبی که ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻏﺎﺯ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﮑﻨﺪ
ﺑﻘﺼﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺮفی کند .ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻳﻨک ﺘﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻯ که ﺩﺍﺭﺩ
ﻃﻠﺐ اﺻﺮﺍﺭ ﺁﻣﻴﺰ
ﭘﻴﺮ الهی اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. (ﺗﻄﻮّﻝ) ﺩﺍﺩﻥ
ﻄﻮل ﻮ ﺩﺳﺖ ﺭﺳی
ﻮﺍﻣﮑﺎﻥ اﺳﺖ. (ﺗﻌﺎﻃﻰ)
ﺭﺩّ ﻭﺑﺪل کرﺩﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ(ﻣﻌﺮﻓﺖ) ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ثوﺍﺏ ﻫﺮﮐﺎﺭ ﻧﻴک
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
اﺳﺖ.ﻭ ثوﺍﺏ ﭼﻮﻥ
(ثوﺏ) ﻭ ﭘﻴﺮﺍﻫﻥ
یا صورت
نوعی بر تر ﺒﺮﺍﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﺭﻭح اﻧﺴﺎنی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻔﺼل ﻨﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺤﺪّﻯ
که ﭼﻮﻥ ﺒﺎﻳﺪﺁل
کمال ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺳﻴﺪ ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻮﻓق گرﺩﻳﺪ  که مدرک ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ را ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﺪﻳث
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺎﻋﻤﺎل ﻘﺸﺮﻯ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﺣتی ﺪﺭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﺪعی ﻮﻟﺎﻳﺖﻋﻠﻰّ
ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیر ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻤﻘﺪﻣﻪ ای ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻣﻌﺮفی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻗﺒل اﺯﻓﺘﺢ ﺗﻮﺑﻪ
ﻣﻬم اﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﺘﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒل
اﺯ ﻓﺘﺢ ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
اول ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬی اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻔﺘح ﻮ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
سالک
عامل در
تزکیه
نفس ﻭﻳک( ﺒﺎﺏ ﻭ
ﺩﺭبی) برای  ورود ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﻴﺰ ﻓﺘح اﻟﻔﺘﻮح
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ظیر
کامل
معرفی شده
خداوند با
مقام حسینی
پنج تن و
محمدی زنده
برای سالک
است  که
دست و زیان
خداوند را
دارد .

حدیث
1800 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ223ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻭﺍﺫ ﺃﺧﺬ ﺭﺑّک
ﻤﻥ ﺑنی آﺩﻡ
ﻣﻥ ﻈﻬﻮﺭﻫم
ﺬﺭﻳّﺘﻬﻢ ﻭ
ﺃﺷﻬﺪﻫم علی
ﺃﻧﻔﺴﻬم اﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺑنی
ﺁﺩﻡ در ﮐﻤﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥگرﻓﺖ ﮐﻪﻋﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺩ ﮔﻮﺍهی ﺒﺪﻫﺪ
(ﺑﻨﻰ آدم تنها ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هر ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟﻚ و
قشریﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
هرﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ ﻗﺒل
اﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻮ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ باید ﺑﺴﻠﻮک
الهی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﻄﺮﺕ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
سلوک الهی  ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﻔﻄﺮﻯ عهد
الست ﻨﺒﻮﺩﺣتی
ﺘﻮﻟﺪﻯ هم ﻮ
فصل برتر ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺪﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
میشوند که ﻗﺮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺃﺟﻨّﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺟَﻨﻴﻦ) ﻭ(ﮊِﻥ)
ﺩﺭ ﮐﻤﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺘﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
(ﺟﻨﻴﻦ) ﻭﮐﻮﺩکی
ﻮ ﺟﻮﺍنی که ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻏﻔﻠﺖ
وفراموشی
میباشد ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﺒﮑﻤﺎل ﺠﺴم
ﻮﻋﻘل ﺠﺰئی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻤﺠﺪﺩ ﺳﻠﻮکی ﺒﻨﺪﻧﺪ
ﻭﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی بمعرفی  خداوند
کنند . ﻭ ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺘﻮﻟﺪﺍﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﻭ
ﻣﺤﻴﻄﻬﺎﻯ غیر ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﻔﻄﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣلی ﻄﺒﻴﻌﻰ
ولایت مربوطه ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻘﺪﺭﺕ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﮔﺮ
ﻗﺸﺮﻯ ﻮﺩﻧﺒﺎل
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
کارمائی  نسخ
ومسخ ﺩﺍﺭﻧﺪ. (ﻇﻬﻮﺭ)
ﺁﻧﻬﺎﮐﻤﺮﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ) نوع ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﺫُﺭﻳّﻪ)
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺑﺎﺯ
ﺫﺍﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ(ﻋﺎﻟم
ﺬَﺭ) ﻗﺒل اﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
و تولد ﻓﻌﻠﻰ ﺗﻌﻬﺪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮔﻮﺍهی
علیه ﺧﻮﺩ ﺍﺯﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ
دارند
که
تعهّد ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﻗﺒﻮل
عذاﺏ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ الهی ﺒﺨﺎﻃﺮﻋﺪم
اﺟﺮﺍﻯ ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮک ﻨﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺎ ﻭﻗتی
کسی  ﺧﻄﺎئی
ﻨﮑﻨﺪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
گوﺍهی ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺮﻋﻠﻴﻪ
سرنوشت ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌنی ﺁثاﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩﺵ ﻣﺤﻔﻮﻇ
اﺳﺖ (ﻋلی اﻧﻔﺴﻬﻢ)
ﻋﻠﻴﻪ  ﻧﻔس
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻣﺘﻌﻬﺪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣل ﻨﮑﻨند ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ (ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ) ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻟﻰ (ﺧﻮﺩ ﻭﺍﻗﻌﻰ)
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺭﻭح
ﻮ ﺫﺍﺕ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻪ ﺗﻥ ﻮ ﺫﻫﻥ اﻭ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ کفش ﻭ ﮐﻠﺎﻩ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ: کاﻥ ﺬﻟک
ﻤﻌﺎﻳنة ﺍﻟﻠﻪ
ﻓﺄﻧﺴﺎﻫم اﻟﻤﻌﺎﻳنة
ﻭﺃثبت ﺍﻟﺎﻗﺮﺍﺭ
فی  ﺪﻭﺭﻫﻢ
ﻭ ﻟﻮﻟﺎ ﺫﻟﻚ ﻣﺎ
ﻋﺮﻑ ﺃﺣﺪ ﺧﺎﻟﻘﻪ
ﻭ ﻟﺎ ﺭﺍﺯﻗﻪ ﻭﻫﻮ
ﻗﻮل اﻟﻠﻪ ﻭ ﻟﺌﻥﺴﺌﻠﺘﻬم
ﻤﻦ ﺧﻠﻘﻬﻢ ﻟﻴﻘﻮﻟﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺍﻳﻥ
ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ (ﻣﻌﺎﻳﻨﻪ)
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﺩﻳﺪﻥ ﺒﻌﻴﻥ ﻮﭼﺸم
ﺪل اﺯ ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻌﻬّﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ.
ﻳﻌنی عبادﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ سلوک الهی  ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﻨﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﺩﺍﺩ
(ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﻬّﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺩﻩ
ﻣﮕﺮ ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﮐﻪ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ الهی
ﺒﻴﺎﺑﺪ.  ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ (ﺣتی
اﻋﻠﻢ) ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ
(ﺷﺮﻭﻃ لاﺯﻡ) ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﻳﺪﻩ ﮐﻪ (ﺷﺮﻃ
کاﻓﻰ) ﺩﺭ ﺑِﺪﺍﻯ
ﺴﺮﻧﻮﺷت تازه ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺪﻫﺪ) ﻭلی
ﺪﺭﻋﻮﺽ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺭﺍ  ﺩﺭ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ثاﺑﺖ ﮐﺮﺩ
(ﺑﺠﺎﻯ ﻔﺮﺍﻣﻮشی
ﻃﺒیعی ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮ ﺁثاﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻋﻮﺽ ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺯﺑﺎی
ﻮﻧﻴﺰ قُرّهﮔﻴﺮﻯ
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰعبادی
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩ. ﻳﻌنی
ﺒﺪﺍﻥ ﻤﻌﺘﻘﺪ ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻮ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
اثباﺕ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺎثباﺕ ﻭ ﺗثبیت
ﻭﻫﻤﻴﺸگی
ثُباﺕ ﻗﺮهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺩل ﻮﻓﮑﺮ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭحی ﺴﺎﻟک گرﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺣتی ﺪﺭ ﻳک ﺒﺤﺮﺍﻥ
ﺸﺪﻳﺪ ﭼﻮﻥ ﻤﺮﮒ
ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﻳﻥ
ﻤﺤﺒﺖ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ثاﺑﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻔﮑﺮ ﻭ ﺗﻌﻤّﺪﻯ
ثاﺑﺖ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻥ همان ﻣﻌنی
ﺴوآل اﺯﻣﺮﺩﻩ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺭﻭح ثباتی ﺪﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﻳﺶ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ ﺑﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺫﺍﺗﺎ
ﺟﻮﺍﺏ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﻣﻬم ﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﺮک ﻨﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭحتی اﮔﺮ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻴﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺁﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ کسب ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
هرﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
انتظاﺭ بهشت
سوم در ملکوت ﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ ﻨﻤﻴﺸﺪ
(ﮐﻪ ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺩﺭ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﮐﺴﻰ ﻧمی ﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﺎﻟق
ﻮ ﺭﺍﺯﻕ ﺍﻭ ﮐﻴﺴﺖ
(ﮐسی ﺒﺸﻬﻮﺩ ربّ
ﻣﺮﺑّﻯ ﻨﻮعی
ﺨﻮﺩ  ﺩﺭ
ﻗﺎﺋم ﻨمی ﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺭﺯﻗﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘل کلّی هستند
. ﻭﺧﻠﻘﺖ ﻳﺎ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم ﺁﻧﺎﻥ
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻓَﺮّ ﻭﺗﺎج
ﺸﺎﻫﻰ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
(ﺻﻠﺎﺕ) الهی ﻮ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻤﻴﺸﺪﻧﺪ)
ﻭﺍﻳﻥ همان
گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﭙﺮﺳی که ﭼﻪﮐسی
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺧﺪﺍی
ربّ ( ﻭ ﺍﻳﻥ ﭙﺎﺳخ
ﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺧﺪﺍ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻣﻬمی
ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻏﻴﺮﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺒﺨﺪﺍ ﻧﻴﺰ ﻫﺮﮔﺰ
ﭼﻨﻴﻥ ﺠﻮﺍبی ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺯﻣﺎﻧﻪ ﻭ ﺩَﻫﺮ
ﻭﻳﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎﺕ و ﻳﺎ
ﺗﻌﺎﺭفی اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ
است  وﺍﻟّﺎﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺧﺪﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﻠﻘﺎﻯ
اﻟﻬی اﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺮوح ﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻل اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻔﮑّﺮ ﻭ ﺗﻌﻤّﺪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ
ﺣتی ﺪﺭ ﺑﺤﺮﺍﻥ
ﻤﺮﮒ ﻭ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﺪﺭ ﻗﺒﺮ ﭘﺎﺳﺦ (ﺍﻟﻠﻪ)
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗثبیت
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
اﻭ ﺭﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻣﻌﺎﻳﻨﻪ ﺩﻳﺪﻥﺒﭽﺸم
ﻮﻋﻴﻥ اﺳﺖ. ﻭﺍﻗﺮﺍﺭ
قُرّهﮔﻴﺮﻯ ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی

حدیث  1801-
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ225ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭﭘﺎﺳخ
اﻳﻥﺴﻮآﻝ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺫﺍﺕ ﻣﻮٴﻤﻥ ﺮﺍ ﺍﺯ ﭼﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ؟ ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ:ﻤﻥ ﻄﻴنة
ﺍﻟﺄﻧﺒﻴاء
ﻓﻠﻥ ﻴﻨﺠس ﺃﺑﺪﺍ
ﺍﺯ ﮔِل ﻮ ﻃﻴﻨﺖ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﺠس ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ( ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻮٴﻤﻥ اوم کرﺩﻩ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺍﺭﺍﻯ اﻳﻥ ﻤﻘﺎم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﮕﻰ ﻣﺒﻌﻮث
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻠق ﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴنی اﻟﻬﻰ  ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷند.
ﻭ ﺣﺘی ﺒﺮ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺒﻨی اﺳﺮﺍﺋﻴل ﻨﻴﺰ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
تنها ﻣﻮٴﻤﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم  اﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻭ
ﺣتی عیسی ﻤسیح
ﺒﺪﺍﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋﻢ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺣﺪّ ﺍﮐثر ﻣسیح
و کاملان
ولایت پنجم
مسیح ﺒﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ ﻋﺮﺵ ﻗﺎﺋم
جبریل ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺷﻬﻮﺩ
ﺍنبیای ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
مانند زردشت ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﻨﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ایلی ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ربّ  ﺍﻟﻔﺼﻞ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻳﺎ (ﮔِل و طینت ﻮﺟﻮﺩ)
ﻳﺎ ﺃﺻل ﻮ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭح ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎم اﻟﻬی ﺮﻭح
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ ﻣﻌﺎﺩل
ﻤﻘﺎم  اﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﺠس ﻭ ﻧﺎﭘﺎﻙ ( ﻭﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﻮ ﺟﻬﻨﻤﻰﻭ
ﻳﺎ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﻭﻓﺎﺳﺪ
ﺷﺪﻧﻰ) ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
(ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻗﺪﻣﺎ
ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ (ﺧﺎﻙ)
ﺍﺻل ﻮﺟﻮﺩ ﻫﺴتی
ﻮ ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ ﻭ
ﻧﻪ ﺁﺏ ﻭﻳﺎ ﻫﻮﺍ
ﻭﻳﺎ ﺁﺗﺶ. ﻭلی
کسانی که ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺁﺏ ﻭﺧﺎﻙ
ﺑﺎﻫﻢ (ﮔِل ﻮﺟﻮﺩ
انسان ) ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﭘﺨﺘﻪ ﺷﻮﺩ
ﻭ ﭼﻮﻥ کوﺯﻩ ﺳﺨﺖ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻧﺠس ﻧﺎﭘﺎﻙ
ﭼﻨﺎﻥ که ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
(ﺟَسّ ﻭ ﻟﻤس ) ﻭﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ (ﺟﺴﺘﺠﻮ ﻭ
ﮐﺴﺐ) ﺑﺪﻭﻥ سلوک
الهی  ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻘﺎم اﻟﻬی اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻗﺎﺑل کسب ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
مذهبی ﻗﺸﺮﻯﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ. (ﺟسّ)ﻫﻤﺎﻥ
ﺠﺴﺘﺠﻮﻯ ﻔﺎﺭﺳﻰ
فرهنگ قریش
زردشتی
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ (ﻟﻤس
ﻭ ﺣس ّ ) ﻣﺎﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﺮ ﭼﻪ (ﻣسّ) ﺭﻭحی
حتی ﻤﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ( ﺟسّ ﻋﻘﻠﻰ) ﺩﺍﺭﺩ.
(ﺃﺑﺪﺍ) ﻳﺎ ﻫﺮﮔﺰ
پس ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
سالک بقائم و
عرش رحمان
رسیده   ﺑﺨﻠﻖ
ﻭ ﭘسﺍﺯﻣﺮﮒﻫﻴچ
ﺨﻄﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻮٴﻤﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
شاهد عرش
رحمان  ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻗﻄﻌﺎ پس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺟﻌﺖ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎن
نیز ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﺃﺑﺪﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭﺡ
اینک ﻣﺴﺘﻠﺰﻡ ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎل
لاﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ هر ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﻫﺪ  ﺑﺨﻠﻖ  ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻮع
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. (ﺍﻧﺒﻴﺎ) ﺟمع
ﻨﺒﻰّ ﻫﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ پس از
مرگ قبل از ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻟﻬﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺴﺮ  ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻘﺪﺭﺕ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻨﺒّوء ﻮ ﭘﻴﺶﮔﻮئی
اﺣﻮﺍ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ ﺗﺄﻭﻳل
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎی  ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻥ ﺘﻨﺒّﻮء
الهی ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ الهی ﻨﻴﺰ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ ضع ﻔﻌلی
ﺤﺎل ﺴﺎﻟﻚ ﻳﻌنی
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍنی ﻮ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭحی ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﺎﻟک ﻨﻮﺭﻣﺎل
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮفع اﻳﻥ ﻤﺸﮑﻞ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺭﻭحی ﻮﺭﻭﺍنی ﺒﺮﺗﺮ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬی ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻃﻴﻨﺖ
ﻭ ﮔِل ﻮﺟﻮﺩ ﻫﺮﮐس
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﻘﺎمی
ﻮ ﻧﻮعی ﻮﻋﻘلی ﻮﺭﻭحی
ﻴک ﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺎ (ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ
) ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻳﻢ. ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎکی ﻮﺩﺭﺟﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺁﻥ ﻭنیز
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺻﺎﻟﺖ الهی
ﺪﺍﺷﺘﻦ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻣﺒﻴّﻥ
ﺪﺭﺟﻪ  ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﺍﻟﺂﻥ ﺮﻭح ﺴﺎﻟک
ﭽﻪ ﻭض عی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭثباﺕ
ﻭ ﭘﺨﺘگی اﻳﻥ
گِل ﻮﺟﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ
ﻫﻴچ ﭽﻴﺰﻯ ﻮضع
اﻭﺭﺍ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺣتی ﺒﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺮگ که ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺑﺤﺮﺍﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻮﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺍﺏ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺧﻠﺴﻪ ﻭبی ﺨﺒﺮﻯ
ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻧﺶ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ
ﺤﺎﻟﺶ ﺟﺰﺧﺪﺍ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻯ ﺨﺪﺍﺣﺮفی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﺑﺰﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ هماﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻯ اﻟﻬی ﻘﺎﺋم
ﺠﺒﺮﺋﻴل رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻥ
ﺮﻭح ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻃﻴﻨﺖ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻣﻌﺎﺩل
ﺬﺍﺕ ﺩﺭ ﻧﺎ ﭘﺎﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
ﺰﻧﺪﻩ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨلق ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ نبیّ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﭘﻴﺸﻴﻨﺎﻥ، ﻮﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻮلی اﺭﺳﺎل ﺸﺪﻩ
الهی ﺒﺨﻠق
هستند . ﮔﺮﭼﻪ ﺭﺳﻮﻟﻰ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم ﭽﻮﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻧﻴﺴﺘﺪ. ﻭلی
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی ﺰﻧﺪﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻡ
چون علیب ﻮ ﺗﻤﺎم  کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ هر ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
سوشیانس سوم
زردشت ﻭ ﮐﺎﺷﻒ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻘﺎم
اﻟﻬی ﻤﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻧبیّ ﻮﺭﺳﻮل
نیز هستند  ﮐﻪ ﺍﺭﺳﺎلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺣتی
ﺪﺭ ﺩﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻳﮑی
ﻨﺰﺩﻳﮑی ﺒﻴﺸﺘﺮ
در ﻓﺼل ﻨﻮع
بشری ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ کماﻟﺎﺕ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﺴم ﻮﻋﻘﻞ ﺟﺰئی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺂﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺠﻠﻮ
ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ عقل ﺠﺰئی
اﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻋﻘل ﺠﺰئی
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺯﻣﺎﻥ
که ﻣﻴﮕﺬﺭﺩﻋﻠم
ﻮ ﺩﺍﻧﺶ و ﺗﮑﻨﻴک
ﻮ ﻓﮑﺮ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻣﻨﻄﻖ بشری ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪﻫﺎﻯ
ﺬﻫنی ﺘﻔﺎﻭﺕ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺑﮋﻧﺘﻴﻚ ﻧﻮع
ﻔﻮق  ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺰﺩﻳﻜﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩند.
ﻭلی ﻤﺤﻤﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻡ (ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮکی
اﻭ)  ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻧﻘﺼﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﻋلم
ﻮ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺍﻣﻮﺭﻋﻤلی
ﺴﻠﻮکی ﺮﺍ ﺑﺮ ﺍﺳﺎس
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺤق  ﺘﻘﺪم ﺰﻣﺎنی
ﻮ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم اﻭلی اﻟﻌﺰم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺳتی ﺒﺮ ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

حدیث
1802 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ225ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻧّﺎ ﻭ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ
ﺧﻠﻘﻨﺎ ﻣﻥ ﻄﻴنة
ﻣﻥ علّیین ﻭ ﺧُﻠق
عدﻭّﻧﺎ ﻣﻥ ﻄﻴنة
ﺧِﺒﺎﻝ ﻣﻦ ﺣﻤأ
مسنوﻥ ﻣﺎ ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎ ( کاملان ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻧﻪ ﻫﺮ ﺷﺨصی
که ﺍﺯﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎمی
ﺒﺎﺷﺪﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
از ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻴﺎ
ﻧﻮﮐﺮﺍﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵمذهب
شیعه ﮐﻪ ﻣﺪّعی
علم الهی ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭلی ﺨﻮﺩ سلوک
الهی  ﻨﮑﺮﺩﻩ
و انوار شهود
پنج تن ندارند
)ﺍﺯﻃﻴﻨﺖ ﻋﻠﻴّﻴﻦ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩﺍﻳﻢ
(ﺑﻠﻨﺪﻯ ﻴﺎ ﻣﮑﺎنتی
اﻟﻬی چون ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻮﮐﺮﻭﺑﻴﺎﻥ)
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺩﺷﻤنان ما (ﻫﺮﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ و سلوک
الهی ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺎﺭﻯ
هم ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ باز
دشمنی دارد ) ﺍﺯ
ﻃﻴﻨﺖ ﻭ ﮔِل ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺪﻳﻮﺍﻧﻪ ها ﻮ ﮔِل
سوخته ﺠﻬﻨﻤﻰ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. (ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎ تنها ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺷﻌﺎع اﻨﻮاﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ سلوک الهی  ﺧﻮﺩ ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐسی ﺪﺭﻫﺮ
ﻣﺬﻫبی قشری ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻧﺎم ﺸﻴﻌﻪ ﺑﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﻩﻫﺎ ﻣﺬﻫﺐ ﺷﻴﻌﻪ
ﻭﺣتی ﺒﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ
دو ﺪﺳﺖ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺷﻴﻌﻪ ﻣﺘﻀﺎﺩ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﺍﻣﺎﻣﻰ نیز ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺸﺮک
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻜﺎﻟﻬی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺩﻩ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
هر ﻔﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ
ﻭ ﺍﺣﻤق ﻮ ﻭﻗﻴﺤﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻫﺮﮐس
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻟﻬی ﻤﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻨﻮﺭ
ﺣﺴﻴنی اﺳﺖ. ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺷﻌﺎﻉ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺩﻳﮕﺮﭘﻨﺠﺘﻥ
ﺁل عبا ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻃﻴﻨﺖ
ﮔِل ﻮﺟﻮﺩ ﻳﺎ ﺫﺍﺕ
ژنتیک روحی ﻭ ﻓﺼل
ﻨﻮﻋﻰ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎکی
اﺯ ﺁﻟﻮﺩﮔی ﺮﻭﺍنی
ﻮ ﻣﻘﺎم ﺮﻭﺣی ﻮ
ﻋﻘلی ﻮﻧﻮعی ﻮ الهی
ﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌتی
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮع
ماهیّت ﻤﻠﮑﻮﺗﻴﺎﻥ
ﻮ ﮐﺮّﻭﺑﻴﺎﻥ ﻮ
ﺑﺮﺟﺴﺘﮕﺎﻥاﻟﻬﻰﻳﻌنی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻋﻠﻴّﻴﻦ)
ﺟمع علیّ ﻳﺎ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻘﺎﻡ عالی ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻣﻘﺎم
اﻟﻬی اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﻋﺼﻮﺭ
ﻗﺒلی هستند . (ﻋﺪﻭّ)
ﺩﺷﻤﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی ﻨﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﮐس سلوک
الهی  ﻨﮑﺮﺩ
ﺩﺷﻤﻥ اﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺩﺷمنی
کرﺩ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺑﺎﺯﻯ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﺩﺷﻤﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺩم کاﺭﻯ
ﺒﮑﺎﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎل ﺘﮑﺎمل
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﺩﺭ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺑﺪﻧﻴﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ فصل
نوعی ﺒﻬﺘﺮﻯ ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ
ﺗﺎ ﻋﻘل ﻮﻇﺮﻓﻴﺖ
ﻭ ﺗﻮﺍﻥ سلوک
الهی  ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻣﺸﮑل کاﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻘﺪﺭﺕ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖﮐﻪ ﺗﻤﺮّﺩ
ﺑﺮﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺩﻧﺒﺎل ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﺪّ ﺍﻗل
ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺵ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺑﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﺻﻠﺎﺣﻴﺖ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﺪﺍﺭﺩ
ﻳﺎ ﻧﻪ. ﻭﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺍﻗل ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺪﺭﺟﻪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
در تولدات
پیشین ﮐﻪ
داشته در
ژنتیک روحی
خود هست ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﻧﺒﺎل
کاﺭالهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺣتی ﭽﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
انتظاﺭ ﺑﻬﺸتی
در
ملکوت ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺍﻗل هر ﮔﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
پس ﺍﺯ ﻣﺮگ
حیات کنونی ﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.(ﺧِﺒﺎﻝ)
ﺟﻨﻮﻥ ﻤﺨﺒّل ﻮ
ﻣﺨﺒّﻄ ﻮ ﻗﺎطی
کرﺩﻩ ﺩﺭﻋﻘل اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺮﮔﺮم ﺨﻴﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺎﻃل ﻤﺬﻫبی ﺒﻴﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺣﻤﺄ )ﮔِل
ﺠﻬﻨمی ﻮ ﻟﺠﻦ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﮔّل ﺴﻮﺧﺘﻪ
ﻭ ﺳﺨﺖ ﺷﺪﻩﭼﻮﻥ
ﺴﻨگ ﺠﻬﻨﻤﻰ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﭼﺎﺭﻩﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﺻﻠﺎح ﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﺴﻨﻮﻥ
ﭙﺨﺘﻪ ﻭﺳﻮﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﮐﻮﺭﻩ ﻭﺍﺗﺶ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﻭﻳﺎ ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭحی که ﺳﺨﺖ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻴﺰ ﺯِﺑﺮ
ﻭ ﺧَﺸﻥ ﻮ ﺩﻧﺪﺍﻧﻪﺍﻯ
ﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺴﻨگ ﭙﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺒﻴﻪ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﮔِلی که ﻧﺮم
ﻮﺁﺭﺍﻡ ﻗﺎﺑل
هرﮔﻮﻧﻪ ﻗﺎﻟﺐ
ﮔﻴﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
صوفیانه و ترک
دنیا درﺳﻠﻮﮐﺎﻟﻬﻰﭘﺨﺘﻪ
ﻭ ﻣﺤﮑم ﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺷﮑل اﻟﻬی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﻫﺪ.

حدیث
1803 - ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ226ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: اﻥّ فی
اﻟﻔﺮﺩﻭس ﻟﻌﻴﻨﺎﺃﺣلی
ﻤﻥ اﻟﺸﻬﺪ ﻭ ﺃﻟین
ﻤﻥ اﻟﺰﺑﺪ
ﻭ ﺃﺑﺮﺩ ﻣﻥ اﻟثلج
ﻭ ﺃﻃﻴﺐ ﻣﻥ اﻟﻤﺴﻚ
ﻓﻴﻬﺎ ﻃﻴنة ﺧﻠﻘﻨﺎ
ﺍﻟﻠﻪ  عزّﻭﺟل ﻤﻨﻬﺎ
ﻭﺧﻠق ﻤﻨﻬﺎ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ
ﻓﻤﻥ ﻠم ﻴﮑﻥ ﻤﻥ
ﺘﻠک اﻟﻄﻴنة ﻓﻠﻴس
ﻣﻨّﺎ ﻭﻟﺎ ﻣﻥ ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ
ﻭهی اﻟﻤﻴثاق
اﻟﺬﻯ ﺃﺧﺬ ﺍﻟﻠﻪ
عزّﻭﺟل
علیه ﻭﻟﺎیة ﻋلیّ
ﺒﻥ ﺃبی ﻄﺎﻟﺐ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻓﺮﺩﻭس ﭼﺸﻤﻪ
ﺍﻳﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﻬﺪ
ﻭ ﻋﺴل ﺸﻴﺮﻳﻥ ﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺯ ﮐَﺮﻩ
ﻧﻴﺰ ﻧﺮﻣﺘﺮ ﻭﺍﺯ
ﻳخ ﺨﻨک ﺘﺮ ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺸک ﻤﻌﻄّﺮﺗﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﭽﺸﻤﻪ ﮔِل
ﻮ ﻃﻴﻨتی هست ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺎ ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ  ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻃﻴﻨﺖ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺍﺯ ﻣﺎ (ﻭﻟﺎﻳﺖ
علیّ) ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺍﺯﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻄﻴﻨﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻴثاقی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋلیّ ﺒﻥ
ابی ﻄﺎﻟﺐ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.  (ﻓﺮﺩﻭس
ﻫﻤﺎﻥ ﭙﺮﺩﻳس ﻓﺎﺭﺳی
ﻮ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭ ﭘﺮﻳﺴﺎ
ﺷﺪﻥ ﻮ ﺗﺠﺴّم ﺪﺭ
ﺗﻥ ﺒﺎ ﻓَﺮّ ﺷﺎﻫﻰ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی ﺮﺟﻌﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺩﺭ
ﺗﻥ ﻮ ﺗﺠﺴّﻢ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻣﺎﺩّﻯ ﻭﻟﻰ  ﺑﺎ ﻓَﺮّﻭ
ﮐﻤﺎل ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﺎ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﻨﺎﻣﻴﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقبع
ﻤﻘﺎمی ﺮﻭحی ﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺣتی
اﮔﺮ بهشت ﻣﮑﺎنی
ﻮیا ﻋﻘلی هم ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ( ﻟﺎ ﻣﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺣﺪّ ﮐﻤﺎﻝ) ﻭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯ ﻋﻘل
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﻤﺸﮑل اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰﻫﻤﻴﻥ
لا ﻣﮑﺎنی ﻮﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﻘل ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪﻋﻘل
ﺪﺭﺣﺪّ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺣتی عقل ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﻭ ﺣﻘﻴﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺧِﻠﻘﺖ (ﻣﺎ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥو کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﺗﻤﺎمی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ ﻧﺎم
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺩﻭﻡ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﻘﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎل
ﻔﺼل ﻨﻮﻋی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ کنونی اﺳﺖ.
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺯ (ﻣﺎ) ﺩﺭ ﮐﻠﺎم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻞ ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺷُﺮُﻑ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺎﻳﻥ ﻤﻘﺎم ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﺗﺮک
ﺼﻠﺎﺕ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ولو
ﺍﻧﺪکی عباﺩﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺗﺎ ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺳﻌی ﺴﻠﻮک
ﺗﻮﺑﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺣﻔﻈ
کنند ﺑﺎﺯ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﺪﺍﺭﺍﻯ
هزار ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ ﻋﺪم
کاﺭﻣﺎ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺠﻬﻨم ﺮﻭﺡ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺎ ﻧﺴخ ﺨﻴلی
ﺒﻬﺘﺮ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک تا ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻴلی اﺯ ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻥ
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﻧﺴﺒﻰ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺳﻠﻮک ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ از ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻤﻘﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﺭ
و شعاع های ﺷﻬﻮﺩﻯدر
کاﻣلان ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻘﺎم ﻨﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﺨﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم الهی ﺤﺴﻴﻨﻰ
پنج تن ﻭ ﻣﺸﻐﻮل
ﺘﻤﺮﮐﺰ و
توسّل ﺑﺎ
داشتن اذکار
توحیدی ﺩفع ﺸﺮﻙ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺭ ﻭ ﺑﺎ ﻣﺮگ
بشری اﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ قاﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻮ ﺭﻭح اﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﻨﺪ.
(ﻋﻴﻦ) ﻳﺎ ﭼﺸﻤﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺁﺏ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﻤﺒﻮل  عقل ﻮ ﺍﺩﺭﺍک
ﻮ ﺻﺒﺮ ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎم ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻔﻬﻮم ﭽﺸم ﻮ
ﻧﻮﺭ ﭼﺸﻢ ﻭ ﺁﺏ ﭼﺸﻢ
ﮐﻪ ﺍﺷک ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺣﺎل ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻣﺪﺍﻭم ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﻮﺭ ﭼﺸم ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺨﺎﻃﺒﻪ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﺎ ﺍﻳﻦ (ﻧﻮﺭ ﭼﺸمی
ﻮ ﻗﺮة ﺍﻟﻌﻴﻦ) ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻧﻮﺭ
ﭼﺸم ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺴﺨﺖ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﺩﻟﺸﺎﺩ و ﺍﺑﺪﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺗﺸﻴّع
ﻤﻌﺮﻭﻑ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺮﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭلی ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺣق اﺩّﻋﺎﻯ ﺘﺸﻴّع
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻭﺿﻌی
ﺨﻴلی ﺒﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣُﺸﺮﮐﺎﻥ ﻮ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺼﺎﺩق
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﻪ ﺷﻴﻌﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻌﺎع
اﻧﻮﺍﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ هستند . ﻭ
نیز ﺴﻨّﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺴُﻨّﺖ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺩﺭ سلوک الهی  ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﻴﻌﻪ ﻭﺳُﻨّﻰ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺴﻨّﻯ
ﻴﺎ ﺷﻴﻌﻪ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻳﺎ ﻓﻄﺮﺕ
ﻳﺎﺫﺍﺕ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ژنتیک روحی ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﻤﻘﺎم
عقلی ﻮ ﮐﺸﺶ ﻗﻠﺒﻰ
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻔﺼل ﻨﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺎﻟﺎئی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭک اﻫﻤﻴﺖ سلوک
الهی  ﻭ ﺗﺤﻤّل
ﻮ ﺻﺒﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻋﻘل
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺷﺄﻥ
ﻮﻣﻘﺎم ﻤﮑﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺘﺸﻴّع
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ ﺷﻌﺎﻉ
ﻫﺎﻯ اﻧﻮﺍﺭ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻃﻴﻨﺖ ﻣُﺒﻴّﻦ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻨﻮعی اﺳﺖ. ﺣتی
اﮔﺮ ﻃﻔﻞ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﻣﺬﻫﺐ ﺷﻴﻌﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻘﺎمی ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻄﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺫﺍﺕ ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻘﺎم ﺮﻭحی
ﻮ ﻓﺼل ﻨﻮﻋی ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﻟﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺍﺯ (ﻣﺎ ولایت
) ﻧﻴﺴﺖ. ﻧﻪ ﻓﻘﻄ شیعی
ﻮﺍﻗﻌی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺘی ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻮﺍﻗﻌی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻮﻗتی ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺎﺷﺪ. (ﻣﺎ)
ﻳﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺎﻣل
اﻭﻟﻴﺎﻯ کاﻣﻠل
الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق نهایت
سلوک الهی ﻮ ﮔﺮﻭهی
اﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺗﺼﺪﻳق
ﻮ ﺗﺴﻠﻴم ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
می ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻥ ﻄﻴﻨﺖ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺮﺍ ﻫﻤﺎﻥ (ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻤﻴثاﻕ) ﻭﭘﻴﻮﻧﺪ
الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋلیّ ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺍﻋم اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻃﻔلی ﺪﺭﻋﻬﺪ ﺍِﻟَﺴﺖ
ﺗﻌﻬﺪ ﮐﺮﺩﻩ
بوده ﮐﻪ سلوک
الهی  ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻄی ﺸﻴﻌﻰ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄی
ﻨﺰﺩﻳﻚ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ (ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ)
الهی ﺸﺮﻃ
عُمدﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺿﻤﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺂﻳﺪ ﺑﺎﻳﻥ
ﺸﺮﻃ که ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻮ ﺻﺒﺮ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﺮﺍﺳم اﻫل
ﺒﻴتی ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻄﻌی ﻘﺎﺋم ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی ﻤﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﺑﻄﻮﺭ
ﻗﻄﻌی هم  ﺑﻤﻴﺮﺩ ﻭ
ﻳﺎ ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﻣﺒﻌﻮث ﻭﻣﺄﻣﻮﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎن ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩ  ﻘﺎﺋم
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺣﺴنی ﺪﻭم ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻﻞ ﺷﺨﺼﺎ  ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴﻨﻰ ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺮ
کاﻣل الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻭ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻣﺸﻐﻮل
ﻔﻌﺎﻟﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻥ کامل ﺘﺎﺯﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ بخلق ﺩﺭﺣﮑم
ﻔﺮﺯﻧﺪ الهی ﭙﻴﺮ
ﻗﺒلی ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﮔﻴﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
سلوکی  ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘتی
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺼﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣتی ﻴﮑﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﺎﻣل ﺒﺎﺯﮔﺸتی
ﺘﺎﺯﻩ ﺑﺎﻳﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺎ ﺣُﺴﻥ ﺴﻠﻴﻘﻪ
ﻭﺣُﺴﻥ ﺸﻬﺮﺕ ﻓﻌلی
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
الهی اﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ اﻳﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
پس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺁﺧﺮﻳﻦ
کامل الهی  ﺁﻥ  ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ از
بشریّت ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﻠم ﻮ ﻣﺮبی
کاﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺻﺪﻫﺎ ﻣﮑﺘﺐ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺑﺎ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
الهی ﻘﺒلی اﮐﻨﻮﻥ
بی اﻋﺘﺒﺎﺭ الهی
گرﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﻏﺼّﻪ ﺍﻳﻥ
ﺨتم اﻋﺘﺒﺎﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﻣﻮﺭﺩ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻌﺮفی ﭙﻴﺮﻯ
اﻟﻬی ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﻳﺶ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺍﮔﺮ ﺻﺎﺩق ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
همین ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
یا ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ (ﻗﺒل
اﺯ ﻓﺘﺢ) ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﭘﻴﺮﻭ ﻃﺮﻳﻘتی
ﺴﻠﻮﮐی ﺒﺪﻭﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫبی ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
پس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭلایت ششم
محمد وﺍﻣﺎﻣﺎﻥﺰﻣﺎﻥ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭ ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮکی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﺪﺭ ﺗﺎﺭﻳخ اﺳﻠﺎم
ﻮ ﻣﺨﺎﻟفت هاﻯ ﺧﻠﻔﺎﻯ
اﻣﻮﻯ ﻮ ﻋﺒﺎﺳﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ همیشه
ﺍﺯ ﻣﻔﻬﻮم ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ﻧﺎم می ﺒﺮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ پس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﻣﻮﻟﺎ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﺍﻣﺎم هر ﺯﻣﺎﻥ
هماﻥ ﻧﻘﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻋلیّ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﺒلیغ ﺨﻮﺩ
ﻧﺎم ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠیّ ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺎم
زمان ﺪﻳﮕﺮ ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺮﺍﻣﺎم
ﺰﻧﺪﻩ ﺍﻣّﺎ ﻏﺎﻳﺐ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ هماﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖﻋلیّ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ . ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻫﺮ کامل
الهی  ﺤﺴﻴﻨﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭم
ﺤَﺴَﻨﻰ ﻳﺎ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﻏﺎﻳﺐ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ایلی یا ایلیا
و علیّ  ﺑﺎﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﻭ ﻣﻘﺎم
اﻟﻬی ﻤﻮﻟﺎ می ﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﻧﻮﺑﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻘﺎم اﻟﻬی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻮﺑﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻤﻌنی ﭙﻴﻮﺳﺘگی
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﻋﻀﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺿﻤﻨﺎ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺋم ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﻮ ﺩﻭﺭﻯ اﺯ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻬﺎی
مُشرک ﻭﻫﺮ ﺳﻮﮊﻩ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻃﻴﻨﺖ ﻫﺮﮐس ﻣﻘﺎم
ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭحی اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ الهی ﺁﻥ
ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
الهی ﻤﻘﺎم اﻳﻥ
ﺬﺍﺕ ﺭﻭحی ﺮﺍ ﻣﻌﺎﺩل
کمال اﻟﻬی رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ (ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ) ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻭﺣق اﻧﺎ
ﺍﻟﺤق گفتن ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺖ.

حدیث
1804 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ226ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
اﻥّ اﻟﻠﻪ
عزّ و جلّ ﻟﻤّﺎ
ﺃﺧﺮج ﺬﺭیّة ﺁﺩم
ﻤﻥ ﻈﻬﺮﻩ ﻟﻴﺄﺧﺬ
ﻋﻠﻴﻬم اﻟﻤﻴثاﻕ
ﻟﻪ ﺑﺎﻟﺮﺑﻮﺑیّة  ﻭﺑﺎﻟﻨﺒﻮّة
ﻟﮑل ﻨﺒﻰّ ﮐﺎﻥ
ﺃﻭ ﻤﻥ ﺃﺧﺬ ﻋﻠﻴﻬم
اﻟﻤﻴثاﻕ ﺑﺎﻟﻨﺒﻮّة،
ﻧﺒﻮّة ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻥ
عبد ﺍﻟﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ عزّ
و جلّ ﻭقتی ﺬُﺭیّة  ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺁﺩم ﺮﺍ ﺍﺯﮐﻤﺮﺵ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻭﺭﺩ ( ﺍﺯ
ﺁﺩﻡ ﺍﺑﻮﺍﻟﺒﺸﺮ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻗﺪﻳم ﻤﺒﺪﺃ
پیدایش ﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺑل
ﻮﺗﻮﺭﺍﺕ ﺁﻣﺪﻩ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻥ ﺁﺩﻡ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ اولی
العزم ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺩﻳﻥ ﻮ ﺩﺍﻧﺘﺎ
ﺩﺭ ﻫﻨﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﭙﻴﺶ ﺑﺎ ﻭﻯ ﺸﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی ﺁﻏﺎﺯ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﻣﺪﺍم ﺸﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
برتری الهی اﻓﺘﺎﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻳﻥ ﺬُﺭﻳّﻪ
ﻳﺎ ﺍﻭﻟﺎﺩ الهی
ﺁﺩﻡ ﺍﻭﻟﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮ ﺍﻳﻥ
ﺃﺳﺎس سلوک
الهی  ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻤﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺪﻳﮕﺮ
ﺗﺎ ﺩﺭﺟﻪ ﻧﺒﻮّﺕ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻴک
کاﻣﻠﺎﻟﻬی ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺮالهی
ﻮ ﺯﻧﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﺁﺩﻡ ﻫﺮ کامل
الهی  ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﺮﻭج ﻮﻫﺠﺮﺕ
ﺍﺯ ﮐﺎﺷﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺯﻧﺪﮔی ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻴﮕﺸﺘﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ سلوک
الهی  ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺨﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻭﻗتی که ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪﭼﻪ
ﺑﻤﻴﺮﺩ ﻭﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻣﺒﻌﻮث
ﺨق گرﺩﺩ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺘﻌﻬﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭼﻨﺎﻥ
گرﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻣﻄﻴع
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﻧﺒﻮّﺕ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺗﻨﺒّوء
ﻭ ﻳﺎ ﺷﺮح اﺣﻮﺍل
ﻮ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﮕﺮﻯ
اﻭﺭﺍ بنماﻳﺪ. ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺭﻭح ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻋﻘلی ﻮﻫُﺪﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺩﻥ اﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟک ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺩﻳﮕﺮ الهی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﻭ ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﻭ ﺭﺑّﺎﻧﻴّﺖ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻧﺒﻮّﺕ ﮐﺎﺭ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺮ
کامل الهی  اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﮑم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻘﺪﺭﺕ ﺗﻨﺒّوء
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻭ ﺭﺳﻮل اﻟﻬی ﺸﺪﻩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
و ولایت ﺁﺧﺮﻳﻥ
اﻭلی اﻟﻌﺰم ﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎل ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺧﺮﻭج ﺴﺎﻟک
اﺯ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌنی
ﺨﺮﻭج ﺮﻭح اﻭ ﺍﺯ
ﺟﺴم ﻮ ﺗﻨﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮگ
قبل اﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺘﻌﻬّﺪﻯ که ﺍﺯ
ﮐسی گرﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﺪﻩ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻨﺒﻮّﺕ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻥ عبد ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻮﺩ ( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻭﻧﺒﻮّﺕ ﺧﻮﺩﺵ
ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎم ﻨﺒﻮّﺕ
ولایت ششم ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺯﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﻴّﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺳﺮ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻭﺣتی
اﺯ ﺁﺩم اﺑﻮﺍﻟﺒﺸﺮ
(پدر الهی
ولایتهای
سلوکی نوع
بشری ) ﻭ ﻳﺎ ﺁﺩم
اﻭﻟﻴﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
سلوکی . ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺳﺎﻟک ﺘﻌﻬّﺪ
ﻧﺒﻮّﺕ ﻣﺤﻤﺪ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﻌﺪ ﻧﻮﺑﺖ
ﺗﻌﻬّﺪﺍﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭزمان ﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻟی
ﻤﻌنی ﺪﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﺣﺪﻳث ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻴﻌنی
ﺒﺮﺗﺮﻳﻦ
وآخرین ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﺍﻥ
ﺸﺶ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺷﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم گرﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﺪ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم
ﻨﻴﺰ ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﮐﺎﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭلی
اﻣﺮﻭﺯ ﻭ پس ﺍﺯ
ﺑﻌثت ﻣﺤﻤﺪ ﻭﮐﺸﻒ
قُرّه ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺑﻬاء ﻨﻮﺭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻭ ﮐﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒلی
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺍﻳﻥ ﺘﻌﻬﺪ الهی
اﺯ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻘﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ ﭼﻮﻥ
گذشته ﻫﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﻤﻪ ﺁﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻨﻬﺎئی
اﺩﻳﺎﻥ یا
ولایتهای ﻘﺒﻠﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
هست. ﻳﻌنی ﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﻔﺎﻃمی ﺒﻮﺩﺍ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
اﻧﺒﻴﺎﻯ ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
اﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺘﺎ ﻋﻴسی ﻤﺴﻴﺢ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ عیسی ﻤسیح
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺩﺭ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ  ﺑﺎﻫم ﺪﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﻣﻮﻓّق ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻧﺠﺎﺕ
از  نوع
بشری ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﻣﻄﻠﻮﺏ
الهی گرﺩﻧﺪ. ﻧﺒﻮّﺕ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻥ عبد ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﻤﺎﻥ اولی اﻟﻌﺰمی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اوم
کرده ﺪﺭﻫﺮﻋﺼﺮ
ﻫﻤگی همچناﻥ ﻨﺒﻮّﺕ
ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺣتی
ﺪﺍﺭﺍﻯ اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ هستند  ﮐﻪ ﺍﺯ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﻋﻘل ﺠﺰئی ﻤﺮﺑﻮﻃ
ﺒﻔﺼﻮل ﻨﻮﻋی ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی عقل
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻋﻘل ﺴﻠﻮکی
شهود اخر قائم
و عرش رحمان اﺳﺖ
ﻭ ﻧﻪ ﻋﻘل ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﻋﻠﻤﻰ ﮐﻪ ﺑﺮخی
ﺘﺼﻮﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎم  علوم اﻟﻬﻰ
ﻭﺣتی ﺼﺎﺣﺐ ﺗﻤﺎم
علوم ﻤﺎﺩﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪﭼﻨﻴﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﻭﺍﮔﺮﻣﻴﺒﻮﺩﻧﺪ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻴﺸﺪ ﮐﻪ ﺁﻥ
علوم ﻤﺎﺩﻯ ﺮﺍ ﻋﺮﺿﻪ
نوع بشرﻳّﺖ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم
علوﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻌﻠﻴم
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
داده و ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺳﭙس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﺩﻡ (پس ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﺯ ﮔِل ﻮ ﺩﻣﻴﺪﻥ
ﺮﻭح ﺪﺭ ﺍﻭ ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﺳﺎﻟک که کامل
الهی  ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻥ که ﭼﻪ ﻣﻴﺒﻴﻨﻰ؟
پس ﺁﺩم ﻨﮕﺎﻩ ﺑﺎﻭﻟﺎﺩ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩ (
تمام سالکان
همه ولایتها
در همه زمانها
) ﮐﻪ ﺩﺭﻋﺎﻟم ﺬَﺭ
(ملکوت ) ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﭘُﺮﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ( ﺍﻳﻥ ﻴک
ﺴﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﭘُﺮ ﺍﺯ ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎی ﻗﺒلی
ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻄﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﺩﻡ ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻞ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﺩﺍﺭﺍﻯ همان ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺮﻭحی ﻮ ﻣﻠﮑﻮتی
در رؤیا اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
درهر زمان ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ و حتی  تمام  ارواح  حیوانی
و بشری
پس ار پنج
ولایت قبل از  محمد
خواهند دید ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﺩم
گفت ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺫﺭﻳّﺖ
و اولاد الهی
شده ﻣﻥﺰﻳﺎﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
کح ارواح
موجودات  قبل
اتمب و گیاهی
و حیوانی
سراسر باید
عاقبت بنوع  بشری  و ششم
ولایت محمدی و
شهود
قائم
برسند ولو با
تکرار
کارماهای
مکرر قهقراها
تا
فرمان
کن فیکون را
انجام
داده باشند که
خواهند داد .(ﺫَﺭ)
ﻳﺎ چون ﺫﺭّﻩ ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ
ﺳﻤﺒﻮل اﺭﻭﺍح ﺒﺪﻭﻥ
ﺘﻦ در ملکوت ﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻮﺭﭼﻪ
ﻫﺎﻯ ﺮﻳﺰ ﮐﻪ ﮔﺎهی
ﺰﻣﻴﻥ ﻮ ﺻﺤﺮﺍ ﺭﺍ
ﭘُﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺬَﺭﻋﺎﻟﻢ
ﺫﺭ و
یونیورزهای  ملکوتی ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻋﺎﻟﻤﻴﮑﻪ
ﺭﻭح هنوﺯ ﺑﺠﺴم
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺘﻤﺎﻡ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ ﺮﻭحی
ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺗﻤﺎم اﺭﻭﺍح
گیاهی ﻮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﺼﻮل نوعی ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻫﻤگی
اﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺣﺎل عبور ﺗﮑﺎﻣلی
اﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ بی
ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭﺍﺯﻯ
اﺯﺍﻧﻮﺍع فوق
بشری هستند . ﮐﻪ
ﻫﻤگی
موجودات ریز
عاﻗﺒﺖ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴرسند
تا
بانواع  فوق  بشری
وشهودهای
برتر از رب
رحمان
نادیده
بشر نیز
برسند که  خواهند
رسید . ﻭﻫﻨﻮﺯ
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﺭﺍﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ بی
اﻧﺘﻬﺎ ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
ﻮ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ اﻟﻬی
ﻮﻋﻘﻠﻰ ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻮعی ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺮّﺩ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻣﺮ سلوک
الهی  ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﭙﺎﺋﻴﻥ ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﺣتی
ﺼﺪﺑﺎﺭﻩ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻭنوع  ﺑﺸﺮی
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭﻫﻤﻴﻥ
سلوک الهی  ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﺮﺍﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
و بانواع فوق
بشری نیز  بروند . ﺭﻭحی
که ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻋﺎﻟم ﺬَﺭ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﮔﺎهی ﺘﺎ ﺩﻭ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺒﺮﺍﻯ
ﻣﺪﺕ ﺁﻥ گفته ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺭﻭح ﺘﻤﺎﻣﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺣتی ﻴﮑﺎﻳک ﻮﻳﺮﻭﺳﻬﺎ
پس ﺍﺯﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ حقیر
تر از بشریت  ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
که ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻫﻤگی
ﻨﻘﺶ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺁﺩم
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﺳﭙﺮمی
ﮐﻪ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﺍﺯ رَحِم
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم ﺨﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺑﺨﻠق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ ﻭﻣﻌﻠو
ﻮﺁﺩم تازه ای
شودﻭﻳﺎ ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﺩ.
ﺳﭙس ﺁﺩم ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭽﻪ ﺃﻣﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻥ
ﺰﻳﺎﺩ ﺁﻓﺮﻳﺪﻯ؟
ﻭﻣﻴثاق ﻮﭘﻴﻤﺎنی
که ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮﻓﺘﻰ
ﭼﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺍﺭﻯ؟
ﻠﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻠﻴﻌﺒﺪﻭﻧﻨﻰ
ﻭﻟﺎ ﻳﺸﺮﮐﻮﻥ
بی ﺸﻴﺌﺎ ﻭ ﻳﻮٴﻤﻨﻮﻥ
ﺒﺮﺳلی ﻮ ﻳﺘّﺒﻌﻮﻧﻬم  ﺗﺎ ﻣﺮﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﻨﻨﺪ (ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح اﻟﻬی ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺁﺑﺎﺩ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﻣﻮﺑﺪ ﻭ ﻋﺒﺪ ﻭﺩﺭ
ﺗﺴلیم ﺴﻠﻮکی ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘﺸﺖ
ﺳﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﻨﻤﺎﺯ
مشرکانه ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻤﺬﻫبی
کنند ) ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺷﺮﮐﺖ ﻧﮑﻨﻨﺪ.
(ﻫﻨﻮﺯ ﮐسی ﺪﺭﻫﺴتی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑُﺖ ﺳﻨگی
ﺒﭙﺮﺳﺪ ﻭﻧﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍئی ﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺷﺮک ﺪﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻗﺮﺁﻥ ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ ﻏﻴﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤق ﺰﻣﺎﻥ
وﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺬﻫبی
که ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺩﻧﺒﺎل
هرﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺒﺮﻭﺩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ سلوک
الهی  ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﻭﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺤقّ اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺤتی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺤقّ اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻮﺳل
ﻮ ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻣﺪﺍم کاﺭﻯ ﺠﺰ
ﺩفع ﺸﺮﻙ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻣﺪﺍم
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺧﺪﺍئی هستی
ولی ﺨﺪﺍ الله
ﻧﻴﺴﺘﻰ.
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ ﺸﻌﺎﺭ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
اﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ ﻤﺬﻫﺒﻰ
غیر ولایتهای
الهی  ﺷﺮک
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل ﺑﺨﺸﺶ
الهی اﺳﺖ ﻣﮕﺮ پس
ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺗﻮﺳّل
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤق
اﻟﻬی
بمعرفی  خداوند ﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺨﺼﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮ الهی ﺮﺍ ﺑﺴﺎﻟک
ﻄﺎﻟﺐ ﻣﻌﺮفی ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺧﻮﺷﺶ
ﺑﻴﺎﻳﺪ ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺬﻫبی ﻮ ﮐﻠﺎمی
اﻭﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﭙﺴﻨﺪﻳﺪ
ﺑﺮﻭﺵ و
دستورات ﺍﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
همان ﻓﺮﻋﻮﻥ ﻘﺮﺍﻥ
با فرّ غیر
الهی ﻭ ﺍﺑﻠﻴس
واقعی الهی ﻤﻠﺒّس
ﺑﻠﺒﺎس ﺭﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﺗﻈﺎﻫﺮ ﮐﺎﺫﺏ
ﻣﺬﻫبی هستند  ﻭلی ﺪﺭﻭﻥ
ﺮﻭح ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮﺳﻮل  ﻤﻥ اﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻴﺎﻭﺭﻧﺪ (ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻣﻬﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺭﺳﻮل اﻟﻬی ﻮ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻘﺎم ﻨﺒﻮّﺕ ﺍﺳﺖ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰم مؤسس
ولایت برتری  ﻨﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ ﻭﻳﺎ ﻃﺮﻳﻘتی
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺒﺂﻧﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﺰﺑﺎﻥ
گفتنﻭﺣتی
عقیدﻩ ﺑأﺻﺎﻟﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻪ ﺍﻭم ﻮﺳﻠﻮک
عملی ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮ ﺳﻠﻮکی ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ
اﺳﺖ) ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺘﺒﻌﻴّﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ
(ﻫم ﻤﻄیع ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺘﻤﺎم ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺃﻣﺮ ﻭ ﻳﺎ نهی ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻫم ﺘﺎبع
ﺪﺭ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻣﺪﺍﻭم
ﻮ ﺗﻮﺟّﻪ ﻭﻗﺒﻠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﺒﺎ ﺁﻧﺎﻥ
اﻣﮑﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﺩم  گفت : ﻤﺎلی
ﺃﺭﻯ ﺒﻌﺾ ﺍﻟﺬﺭ
ﺃﻋﻈم ﻤﻥ ﺒﻌﺾ ﻭ
ﺑﻌﻀﻬم ﻠﻪ ﻧﻮﺭ
ﻗﻠﻴﻞ ﻭﺑﻌﻀﻬم
لیس ﻟﻪ ﻧﻮﺭ ﭼﺮﺍ
ﻣﻥ ﺒﺮخی ﺮﺍ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﺒﻴﻨﻢ
ﻭ ﺑﻌضی ﻨﻮﺭﻯ
کم ﻮ ﺑﻌضی ﺒﮑﻠّﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻨﻮﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ؟
(ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺪﺭ ﻫﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮﻙ ﻭلی
هنوﺯ ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺩﺭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭﺣتی
ﻨﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
یگ ﻜﺎﻣﻠﺎﻟﻬی ﻮ
ﭘﻴﺮﻯ ﺮﺍ ﺑﻨﺎم
ﻤﻘﺎم ﺤُﺴﻴﻨﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻤﻘﺎم
شهودی ﭙنج تن  ﺁل عبا ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺮﺧی
ﺒﺒﻌﻀی اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺁﺧﺮ ﺧﻄ
ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی هرﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻡ ﻧﻮﺭ
ﺍﮐﺘﺸﺎفی اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻳﺎ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﻫﻤﻦ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭽﻬﺎﺭﻡ ایلی
یا ایلیا علیّ
دارند ﻭﻋﻴسی
کاﺷﻒ ﻧﻮﺭ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ پدر
آسمانی
مسیح  ﻭﻣﺤﻤﺪ
نیز ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺷﺸم ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع اﺳﺖ.
ﻭ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎن ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﺎ ﺍﻟﻠﻪ
رب الأرباب
الله ﺩﺭﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳ ﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺭﻭﺍح اﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﭘﺎﺳخ ﺁﺩم ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
کذﻟک ﺨﻠﻘﺘﻬﻢ
ﻟﺄﺑﻠﻮﻫم فی
کلّ ﺤﺎلاﺗﻬم ﻳﻥ
ﻄﻮﺭﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪﻡ
ﺗﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
اﺣﻮﺍل ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﮐﻨﻢ ( ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺮخی ﻨﻮﺭ ﮐم ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻫﻨﻮﺯﻋﺒﻮﺭﻣﻮﻓق
اﺯ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
الهی ﻨﻴﺎﻓﺘﻪ ﻭ
ﻳﺎ ﺣتی ﻤﻤﮑﻥ
اﺳﺖﺷﮑﺴﺖ ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ
کارمائی ﺍﺳﺖ.
و یا ﺑﺮﺍﻯ هر ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴک ﺪﺭﺟﻪ
ﺗﺮک ﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺗﺮک
ﻤﺎل ﻮ ﺟﺎﻥ ﺒﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎ ﻭﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻫَﻮَﺳﻬﺎ ﻭﺷﻬﻮﺗﻬﺎ
ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺪﻳﮕﺮ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﮐﺎﺭ
ﺑﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻤﻨﺘﻈﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺟﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺸﺪ ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﺑﺮخی ﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﻣﺒﻌﻮث ﺑﺨﻠق
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
(ﮐلّ ﺤﺎﻟﺎﺕ) ﻫﻤﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺎﺣﻮﺍل همه ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﺨﻮﺩ ﻳک
ﻔﺼل ﻨﻮع ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻳک ﺮُﺷﺪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻳک ﺪﺭﺟﻪ
ﺩﺭﺍﻳﺖ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﺍﺯ ﺣﺎلی
ﺒﺤﺎل ﺪﻳﮕﺮ ﺳﺨﺖ
ﻭ ﻣﺸﮑل اﺳﺖ. ﺳﭙس
ﺁﺩﻡ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺳﺨﻥ
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺘﮑﻠّم
ﻔﺎﻥ ﺮﻭحک ﻤﻥ ﺮﻭﺣﻰ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺘک ﻤﻥ ﺨﻠﺎﻑ
ﮐﻴﻨﻮﻧتی ﺣﺮﻓﺖ
ﺭﺍ ﺑﺰﻥ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﻭحت ﻮ ﺍﺯ ﺭﻭﺣﻤان
است .ﮔﺮﭼﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺗﻮﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ کامل ﻮﺁﺩم
ﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺭﻭح  اﻟﻬی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ.
ﺑﺎﺯ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺮﻭح ﺮﺣﻤﺎﻧﻰ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﻭﺡ (ﺍﻟﻠﻪ) ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﮐسی اﻳﻥ
همانی ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
(ﺍﺻل ﺬﺍﺕ و
ماهیّت ﺭﻭﺣﻰ) ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭﺣتی ﻮﻳﺮﻭس
بوده ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺎﻫﻴتی
اﻟﻬی و
ملکوتی ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﺭﻭﺍح ﺪﺭ ﻫﺮ ﻧﻮعی
که ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺟﺰئی
اﺯ ﺩﺭﻳﺎﻯ بی
کران ﺮﻭح رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺁﺩﻡ
ﻳﻌنی هنوز ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭﺟﺴم
ﻮ ﺗﻦ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﮐﻴﻨﻮﻧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﺮ ﺷﮑلی
که ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﻳﺎ ﺗﺠﺴم ﺒﻬﺮﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺭﻗﻴقی
که ﺑﺎﺷﺪ) ﺁﺩم
گفت ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﺒﻮﺩ ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻥ اﻭﻟﺎﺩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ  مرا ﺑﻴک
ﻤثال ﻮ ﺍﻟﮕﻮ (ﻣﻘﺎم
اﻟﻬﻰ) ﻭﺑﻴک اﻧﺪﺍﺯﻩ
(ﮐﻤﻴّﺖ) ﻭﻳک ﻄﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺭ (ﻧﻮﻉ) ﻭﺑﻴک ﺠِﺒِﻠّﺖ
( و ﺫﺍﺕ ﻓﻄﺮﻯ) ﻭﺑﻴک
ﺮﻧﮓ (ﺩﺭ ﻓﺼل ﻨﻮﻋی
ﻮﺍﺣﺪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺟﻨس ﺑﺸﺮﻯ) ﻭ ﺑﻴک
اﻧﺪﺍﺯﻩ ﻋﻤﺮ ﻭ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺪﺭ ثرﻭﺕ
(ﻣﺎﺩﻯ ﺪﻧﻴﻮﻯ ﻮ
ﺭﺯق عقلی ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﺯﻗﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻧﻮﺭﻯ ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ) ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﺳﺘم
ﻮ ﺗﺠﺎﻭﺯ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺑﻴﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻔﺮﺕ
ﺍﺯ ﻫم ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭ ﺩﺭﻫﻴﭻ ﺍﻣﺮﻯ
ﺒﺎﻫم  اﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
( ﺁﺩم اﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻞ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻳﻥ
ﺠﺴﺎﺭت ها ﺭﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺣتی اﺯﻫﺪﻑﻫﺎﻯ
اﻟﻬی ﻤﻄلع ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺒﻴﺎنی ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺯ ﺍﺩﻋﺎ ﻫﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺭﻭﻯ عداﻟﺖ
ﺧﻮﺩ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻨﻴﺎ
ﻓﺮﻳﺪﻩ. ﮐﻪ ﺑﺮخی
ﻤثلا ﻧﺎﻗﺺ ﺍﻟﻌﻀﻮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺗﺎﺭ
ﻳخی ﺮﻭح اﻳﻥ اﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻮ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒلی ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭﺍﻋﻤﺎل ﺨﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺧﻮﻳﺶ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺁثاﺭ
ﻣﺨﺘﻠفی اﺯﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻣﻄلق
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻴﺎﺁﺩﻡ
ﺑﺮﻭحی ﻨﻄﻘﺖ ﻭ
ﺑﻀﻌﻒ ﻃﺒﻌک ﺘﮑﻠّﻔﺖ
ﻣﺎ ﻟﺎ ﻋﻠم ﻠک ﺒﻪ
ﻭ ﺃﻧﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﺨﻠّﺎق
اﻟﻌﻠﻴﻢ ﺑﻌﻠم
ﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﻴﻥ ﺨﻠﻘﻬﻢ
ﻭﺑﻤﺸﻴّتی اﻣﻀی
ﻔﻴﻬم ﺃﻣﺮﻯﻭ ﺍﻟﻰ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ ﻮ ﺗﻘﺪﻳﺮﻯ
هم ﺼﺎﺋﺮﻭﻥ ﻟﺎ
ﺗﺒﺪﻳل ﻠﺨﻠﻘﻰ
ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ ﺧﻠﻘﺖ
ﺍﻟﺠﻥ ﻮ ﺍﻟﺎﻧس
ﻟﻴﻌﺒﺪﻭﻧﻰ ﻭ ﺧﻠﻘﺖ
ﺍﻟﺠنّة ﻟﻤﻥ
عبدﻧﻰ ﻭ ﺃﻃﺎﻋنی
ﻤﻨﻬﻢ ﻭ ﺍﺗّبع
ﺮﺳﻠﻰ ﻭﻟﺎ ﺍُﺑﺎﻟﻰ
ﻭﺧﻠﻘﺖ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﻟﻤﻥ کفربی ﻮﻋﺼﺎﻧﻰ
ﻭﻟم ﻴﺘّبع ﺮُﺳُﻠﻰ
ﻭﻟﺎ ﺍﺑﺎﻟﻰ ﻭ ﺧﻠﻘتک
ﻮ ﺧﻠﻘﺖ ﺫﺭﻳّﺘﻚ
ﻣﻥ غیر ﻓﺎقة
بی اﻟﻴک ﻮ ﺍﻟﻴﻬﻢ
ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ ﺧﻠﻘﺘک
ﻮ ﺧﻠﻘﺘﻬﻢ ﻟﺄﺑﻠﻮک
ﻮ ﺃﺑﻠﻮﻫم ﺃﻳّﮑم
ﺃﺣﺴﻥ عملا فی ﺪﺍﺭ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ فی ﺤﻴﺎﺗﮑﻢ
ﻭ ﻗﺒﻞ ﻣﻤﺎﺗﮑﻢ
ﻭ ﮐﺬﻟک ﺨﻠﻘﺖ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﺍﻟﺂﺧﺮة ﻭ ﺍﻟﺤﻴﺎة
ﻭﺍﻟﻤﻮﺕ ﻭ ﺍﻟﻄﺎعة
ﻭ ﺍﻟﻤﻌﺼیة ﻭﺍﻟﺠنّة
ﻭ ﺍﻟﻨﺎﺭ ﺍﻯ ﺁﺩﻡ
ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻤﻥ ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻰ ﻭلی ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﺿﻌﻒ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﻮﺩت
ﻣﺘﮑﻠّﻒ ﺑﺎﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻯ
( ﮔﺮﭼﻪ ﺭﻭحی اﻟﻬی
ﺪﺍﺭﻯ ﻭلی
هنوزﻋﻘل اﻟﻬی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻯ گرﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋم هستند
ﻭلی ﻴﮑﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﻋﻘل ﻨﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻋقل کُلّی ﺁﻧﺎﻥ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ الهی
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻭ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺧﻴلی
اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺣتی ﺴﻮﺍﺩﻯ هم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭﺍﻳﺪﺁلها  ﻭ ﺑﺤثﻫﺎﻯ
ﺰﻳﺎﺩ ﻔﮑﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﻔﻌلی
ﻮ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺸﺮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺎﻣﻮﺭ الهی ﻮ ﺣﻘﺎﻳق
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﻭﺍﻗﻌﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺣﺪﻳث ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی هستند  ﮐﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍتی
ﺪﺭ ﺧﻄﺎئی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪگی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭلی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﻋﻘلی ﻮﻫﺪﻓﻬﺎ
ﻭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎﻯ
اﻭﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻨﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺭﺳﻮل اﻟﻬﻰ
نیز ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭ ﺗﮑﻠّﻒ ﻳﺎﺧﻄﺎﻯ
ﺘﻮ ﺍﺯ ﻣﺤل ﻨﺪﺍﺷﺘﻥ
علم ﻮ ﺍﮔﺎهی ﻮﺍﻃﻠﺎع
اﺳﺖ (ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﺁﮔﺎهی ﺘﺎ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺁﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻓﻮﻗﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻮ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
اﻧﻮﺍع ﻔﻮﻗﺒﺸﺮﻯ
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻴﺪﻫﺪ: ﻮﮐﺬﻟک
ﺃﺭﺩﺕ فی ﺘﻘﺪﻳﺮﻯ
ﻮ ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ ﻭ ﺑﻌﻠمی
اﻟﻨﺎﻓﺬ ﻓﻴﻬﻢ
ﺧﺎﻟﻔﺖ ﺑﻴﻦ ﺻﻮﺭﻫم
ﻮ ﺃﺟﺴﺎﻣﻬم ﻮ ﺃﻟﻮﺍﻧﻬﻢ
ﻭ ﺃﻋﻤﺎﺭﻫم ﻮ ﺃﺭﺯﺍﻗﻬﻢ
ﻭﻃﺎﻋﺘﻬم ﻮ ﻣﻌﺼﻴﺘﻬﻢ
ﻓﺠﻌﻠﺖ ﻣﻨﻬم
اﻟﺴﻌﻴﺪ ﻭ ﺍﻟﺸﻘﻰّ
ﻭ ﺍﻟﺒﺼﻴﺮ ﻭ ﺍﻟﺄﻋﻤﻰ
ﻭ ﺍﻟﻘﺼﻴﺮ ﻭ ﺍﻟﻄﻮﻳﻞ
ﻭﺍﻟﺠﻤﻴل ﻮ ﺍﻟﺬﻣﻴﻢ
ﻭ ﺍﻟﻌﺎﻟم ﻮ ﺍﻟﺠﺎﻫﻞ
ﻭﺍﻟﻐنیّ ﻮ ﺍﻟﻔﻘﻴﺮ
ﻭ ﺍﻟﻤﻄیع ﻮﺍﻟﻌﺎﺻﻰ
ﻭﺍﻟﺼﺤیح ﻮ ﺍﻟﺴﻘﻴﻢ
ﻭ ﻣﻥ ﺒﻪ ﺍﻟﺰﻣﺎنة
ﻭ ﻣﻥلا ﻋﺎهة ﺑﻪ
ﻓﻴﻨﻈﺮ ﺍﻟﺼﺤیح
الی اﻟﺬﻯ ﺑﻪ ﺍﻟﻌﺎهة
ﻓﻴﺤﻤﺪنی علی
عاﻓﻴﺘﻪ ﻭ ﻳﻨﻈﺮ
ﺍﻟﺬﻯ ﺒﻪ ﺍﻟﻌﺎهة
ﺍلی  اﻟﺼﺤﻴﺢ
ﻓﻴﺪﻋﻮﻧﻰ ﻭ ﻳﺴﺄﻟنی
ﺃﻥ اعاﻓﻴﻪ ﻭ ﻳﺼﺒﺮﻋلی
ﺒﻠﺎﺋﻪ ﻓﺎثیبه
ﺟﺰﻳل عطاﺋﻰ ﻭﻳﻨﻈﺮ
ﺍﻟﻐﻨﻰ ﺍلی اﻟﻔﻘﻴﺮ
ﻓﻴﺤﻤﺪنی ﻮ ﻳﺸﮑﺮﻧﻰ
ﻭ ﻳﻨﻈﺮ ﺍﻟﻔﻘﻴﺮ
ﺍلی اﻟﻐﻨﻰ ﻓﻴﺪﻋﻮنی
ﻮ ﻳﺴﺄﻟﻨﻰ ﻭ ﻳﻨﻈﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻥ الی
اﻟﮑﺎﻓﺮ ﻓﻴﺤﻤﺪنی
علی ﻤﺎ ﻫﺪﻳﺘﻪ
ﻓﻠﺬﻟک ﺨﻠﻘﺘﻬم
لأﺑﻠﻮﻫم ﻔﻰ ﺍﻟﺴﺮّ
ﺍٴ ﻮﺍﻟﻀﺮاء ﻭ
ﻓﻴﻤﺎ ﻋﺎﻓﻴﺘﻬم
ﻮ ﻓﻴﻤﺎ ﺍﺑﺘﻠﻴﺘﻬﻢ
ﻭ ﻓﻴﻤﺎ ﺃﻋﻄﻴﺘﻬم
ﻮ ﻓﻴﻤﺎ ﺃﻣﻨﻌﻬﻢ.
ﻭﺃﻧﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻤﻠک
اﻟﻘﺎﺩﺭ ﻭلی ﺃﻥ
أﻣضی ﺠﻤیع ﻤﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻠﻴﻤﺎ ﺩﺑّﺮﺕ
ﻭ ﺍلی ﺃﻥ اﻏﻴّﺮ
ﻋﻥ ﺬﻟﻚ ﻣﺎﺷﺌﺖ
ﻓﺎﻗﺪم ﻤﻥ ﺬﻟک
ﻤﺎ ﺃﺧّﺮﺕ ﻭ ﺍﻭٴﺨّﺮ
ﻣﻥ ﺬﻟک ﻤﺎ ﻗﺪﻣﺖ
ﻭﺃﻧﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻔﻌّﺎل
ﻠﻤﺎ ﺍﺭﻳﺪ ﻟﺎ ﺍﺳﺄل
عمّا ﺃﻓﻌﻞ ﻭ ﺃﻧﺎ
ﺃﺳﺄل ﺨﻠقی
عمّا ﻫم ﻔﺎﻋﻠﻮﻥ
ﻣﻥ ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ
ﺁﮔﺎهی ﻬﺴﺘﻢ (ﻣﻥ
ﺁﻓﺮﻳﺪم ﻮ ﻫﺪفی
ﺪﺍﺷﺘﻢ ﻭ ﺍﻃﻠﺎع
اﺯ ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺪﺍﺭﻡ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﮐسی ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺪ)
ﻣﻥ ﺒﺎ ﺁﮔﺎهی ﺨﻮﺩ
ﻋﻤﺪﺍ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻡ.
(ﺩﺭﻫﺮﻣﺴﺎﺑﻘﻪﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﮔﺮﻭهی
عقب ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮخی
ﺮﺍ ﻟﻨگ کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﺪﻭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻟﻨگ ﺪﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺨﻮﺩ ﺷﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﺎفی کنوﻧﻰ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﮐﻮﺗﺎهی
هائی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺟﻮئی ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ)
ﻭﺑﺎ ﻣﺸﻴّﺖ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻦ ﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺒﺮﻡ. (ﻭ ﺗﺼﻮﻳﺐ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﻭ ﺍﻳﻦ (ﺃﻣﺮ)
ﻫﻤﺎﻥ (ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
اﺳﺖ) ﻭﺑﺎ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﻣﺪﻳﺮﻳّﺖ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩهی ﻤﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
(ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ ﺷﺪﻥ
ﺗﺤﻮل اﺯ ﻣﻘﺎمی
ﺘﮑﺎﻣلی ﻮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻤﻘﺎﻣﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺑﺎ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺭﻭﺍح
اﺯﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
کرﺍﻣﺎﺕ ﺧﺎﺹ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻘﺎلبی ﺒﺮﺍﻯ
اﺳﺘﻘﺮﺍﺭ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻭح ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻤﺎﺩﻩ
ﻭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻣﻠﮑﻮتی
ﻮاز ماده
أثیرﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺟﺴم اﺗمی ﻘﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺷﺪﻥ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻳک ﺮﻭحی
ﺒﻤﻘﺼﺪ ﻣﮑﺎنی
ﻮ ﻣﻘﺎمی ﻮ ﻧﻮعی
ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
عاﻗل ﺒﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺳﺮﮐشی هست. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺠﻠﻮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻨﺮﻭﺩ ﻭ ﺑﻌﻘﺐ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻳﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻳﺎ ﮔﺎﺭﻣﻪ
ﻭ ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ ﺒﺮﻭﺩ
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﺣتی
ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺭﺍﻩ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﻬﻤﺎﻥ
هدﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺯلی
همگاﻥ ﮐﻪ ﻋﺒﻮﺭ
ﻫﺮ ﺭﻭح اﺯ ﺗﻤﺎم
ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
اﺯ ﺍﺯل تا ﺃﺑﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻣﻥ ﺪﺭ
ﮐﺎﺭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻣﻥ
ﺘﺒﺪﻳلی ﻨﻴﺴﺖ
(ﺳُﻨّﺖ ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻮﻋﺎﺩﺕ ﻭ ﺭﻭﺵ الهی
همیشه ثیاﺑﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻋﺎﻗﻞ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﺿﺎﻓﻰ ﻭﻳﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﺪﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﺒﺪﻳل ﻮ
ﺗﺤﻮل اﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺒﺪﻳلی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺘﻤﺮﺩﺍﻥ
ﺒﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
های ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻭ ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘُﺮ ﺻﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺯﻣﺎﻥ نیز ﻌنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. (ﺧﻠﻖ) ﺧﺪﺍ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭﺧﻠقی
ﺍﺧﻠﺎقی ﺠﺪﻳﺪ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮعی ﻮ
ﻧﻮﻳﻦ ﺑﻬﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺩﻥ اﺳﺖ. ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎق گوﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻮ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﺣﺎل ﺼﻌﻮﺩ
ﺍﺯ ﭘﻠّﻪﻫﺎﻯ ﺘﮑﺎﻣل
اﻧﻮﺍع هستند . ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﮔﺎهی
ﺒﺎﺯ ﺑﭙﺎﺋﻴﻥ ﺴﻘﻮﻃ
ﻮ ﺳﺮﺍﺯﻳﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺗﺎ ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﻪ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻟﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ) ﻣﻥ
ﺠِﻥّ ﻮ إﻧس ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻡ ﮐﻪ ﻣﺮﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﻨﻨﺪ (ﺟِﻦّ
ﺍﺭﻭﺍح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺪﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
الهی ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ (ﺍُﻧس ) ﺍﺭﻭﺍح
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﭙﺶ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻧﺴﻴﺎﻥ ﻮ ﻓﺮﺍﻣﻮَی
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﻌﻬّﺪ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﺎم  عهد ﺍﻟﺴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ُﺍﻧس ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﺩﻧﻴﺎ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﺪگی ﻮ ﻋﺒﻮﺩﻳﺖ
ﻳﺎ ﻣﻮﺑﺪ ﺷﺪﻥ ﻮ
ﺗﺴﻠیم ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭽﻮﻥ ﺠﻨﻴنی
ﺨﺒﺮ ﺍﺯ ﻭضع ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺁﺑﺎﺩﺍنی
ﺮﻭح ﻴﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﺁﻥ ﺑﺎﺯ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﺃﺻل
ﺃﺻﻴل اﻭ ﺍﺳﺖ الهی
ﻮﻣﻠﮑﻮنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﻭح
ﻨﻴﺰ ﺭﻭﺣی ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺁﻥ ﺮﻭح ﺒﺎﺯ ﺫﺍتی
ﺪﺭﻭنی ﺘﺮﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
یونیورس و ﺩﻧﻴﺎﻯ
اﺗمی ﺠﺴﻢ ﺑﺘﻨﻬﺎﻯ
ﺍثیرﻯ ﻮ ﻣﻠﮑﻮتی
ﻤﻴﺒﺮﺩ. ﺩﻧﻴﺎﻫﺎ
ﺑﮑﻠّﻯ ﺮﻗﻴﻘﺘﺮ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ عوﺍﻟم
اﻳﺪﺁلی اﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﮐﻪ ﻫﻤگی
ﺮﺩﻩﻫﺎئی اﺯ ﻣﺎﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺘﺤﺖ ﺍثیرﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﻫﻴﻮﻟﺎئی
ﺘﺤﺖ ﺍثیرﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻭﺑﻔﺮﺽ
ﭘﺎﻳﺎﻥ اﻳﻥ بی
ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ
(الله أهو ) ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭل اﻟﻬی اﺯﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺁﻏﺎﺯ (ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل)
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﻳﻦ ﻫﻴﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺭﻗّﺖ ﻭ ﺭﻗﻴق ﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻥ ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻨﺎﻡ
(ﻣﺎﺩﻩ ﺷﺒﻪ ﻋَﺪَﻡ)
ﺩﺭﻣﻴﺁﻳﺪ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄلق
(هو) ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭ (ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج
اﺯﻫﺴتی ﺪﺭﻋَﻤّاء)
ﻳﺎ ﻣﺎﺩﻩ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻔﺮضی اﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺟﻨس ماهیّت (ﻋﺪم
ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ (ﻫﺎﻫﻮﺕ)
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ. ﻳﺎ (ﺍﻳﻦ)
ﻫﻤﺎﻥ (ﺁﻥ) ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﺍﻭ ﻭ ﻫﻮ ﻭ ﺁﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻭ ﻳﻬﻮﻩ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺎمی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﮐﻪ (ﻏﺎﻳﺐ
ﺣﺎﺿﺮ) ﺍﺳﺖ ﻭﻳﺎ
ﺣﺎﺿﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻏﺎﻳﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣل
یاﻓﺘﻦ ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺍﻗل عدم ﻤﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﺪﺍﺩﻥ
اﻳﻦ ﺃﺻل اﻟﻬی
اﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺭﻭح
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺑﻨﻔس
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻭﺳﭙس
ﺑﻨﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻨﻔس
ﻣﻠﻬﻤﻪ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺒﺮﻭﺩ
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻧﻔﻮس ﻭ ﺍﺭﻭﺍح
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
و الهی تر ﺪﺭ ﭘﻴﺶ
ﺍﺳﺖ ﻭبی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋم ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ
و ماهیّت روحی
این همانی و
الوهیّت پیدا
کنند . ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ
عبادﺕ و آباد
کردن ﺿﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﻣﺰﺍﺣم کاﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺸﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﻤک ﺒﮑﺎﺭ ﺁن
مراتب  ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.) ﻭ ﻣﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﻭ ﺟﻨّﺖ ( ﻳﺎ ﻋﻘل
ﻮ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﮑﺎنی ﻴﺎ ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻋﻘلی ﻮ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻭﻳﺎ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻮعی ﻮ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻣﻘﺎم اﻟﻬی ﺮﻭﺡ)
ﺑﺮﺍﻯ کسطی ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ ﮐﻪ ﻣﺮﺍ
ﺑﭙﺮﺳﺘﺪ ﻭ ﺑﻨﺪﮔی
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﺪ. (ﻣﻄیع
ﻤﻥ ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻨﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻮﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ الهی تر ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالفعل و
بالقوه ﻓﻮﻕ ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ اﻭ ﺩﺭ
ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭح
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﻭﺩ) ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. (ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺮﺍ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﻨﺪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻠﮑﻮتی
ﻤﺪﺑّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻴک
ﺪﻭﺭﻩ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻮ ﻣﻘﺒﻮل
اﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺣﺼﻮل
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ) ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ اﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺭ ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﻣﻦ
(ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻮ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﺍﻟﮕﻮ ﮔﺮﻓﺘﻥ
اﺯ ﺁﻭﻟﻰ
العزم مربوطه)
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺪﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺸﺘﻰ ﻫﻴچ ﭽﻴﺰﻯ
ﻴﺎ ﮐسیب ﺮﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺟﺰ ﺗﺴﻠیم ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣتی اﮔﺮ ﻫم ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﮐﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭼﻪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻭ ﭘﺸﺖ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭ
ﻣﻥ ﺘﻮﺭﺍ (ﺁﺩﻡ) ﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪﻡ
ﺑﺪﻭﻥ اینکه ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻮ ﺍﺣﺘﻴﺎجی ﺒﺸﻤﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻮ ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺗﻮ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺁﻓﺮﻳﺪﻡ
ﺗﺎ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑَﻠﺎ (ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺑﺎ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰﻭ ﺳﺨﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ)
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﻢ ﺗﺎ
ﺑﺪﺍﻧم کدﺍم ﻴک
اﺯ ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺩﺍﺭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪگ ﺸﻤﺎ
ﻭﻳﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺸﻤﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻋﻤل
کرﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻋﻤل
ﻨﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. (ﺗﺤﺴﻴﻥ
ﻮ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺒﺮﻭﺵ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﻣﻄﻴﻌﺘﺮ ﻭ ﺍﺻﻮلی
تر ﮐﻪﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ سلوک
الهی  ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺮﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ اﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻫﺪﻑ ﺍﺯ ﺧﻠﻘﺖ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺮﻭﺡ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍع
اﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ ﻨﻮﺑﺖ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪ
ﺑﺎ سلوک الهی  ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺳﺒﻘﺖ ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒیعی هفت ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﻳﮑﺠﺎ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣلی
اﺭﺍﺩﻯ ﻮ ﺟﺪّﻯ
کسب ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻤﺪﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺠﺒﺮﻭتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﻭﺡ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴم
ﺒﺎ ﮐﺪﺍم ﺤﺎﻝ ﻭ
ﮐﺪﺍم عقل ﻮ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭﮐﺪﺍم ﺸﮑل ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭلی ﻤﻴﺘﻮﺍنیم
ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻓﻮق  ﺒﺸﺮﻯ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ
.ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ربّ  ﺭﺣﻤﺎن ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻋﺎلی ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭح
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻴلی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺸﺮ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻮﻥ
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﻮ ﺧﻮک ﻮﺣتی
ﺒﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻋﻘل ﻮ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫند ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺑﺸﺮ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴم
ﻮ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ. ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺮﺩﻥ اﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﺮ ﺳﻌی ﻮ ﺗﻠﺎﺵ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﺗﮑﺎﻣل ﺠﺴم ﺨﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺬﻫﻥ
گاهی ﺒﻨفع اﻧﺴﺎﻥ
ﻭﮔﺎهی ﺒﻀﺮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻭﻥ
هدﻑ الهی ﺒﺎﺷﺪ
ﺑﻀﺮﺭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﺰﺍﺣم کاﺭ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻨﺸﻮﺩ.
ﻭﺑﺎ ﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺗﻘﻮﺍ ﺩﺭﻫﺪﻑ
ﮔﻴﺮﻯ ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻓﺮﺻﺖ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﺮﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ الهی ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﻳﺪﺁل کمال ﺁﻥ
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﺎﺭج گرﺩﺩ
ﻭﺁﻣﺎﺩﻩ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
پیچیده ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺷﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ فرشته
گونه ﺒﺮﺳﺪ) ﻭ ﺑﺪﻳﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ ﻭﻋﻠﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻥ ﺪﻧﻴﺎ ﻭﺁﺧﺮﺕ
ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪﻡ (ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﻧﻮع  ﺒﺸﺮﻯ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
بالفعل و
بالقوه ﺻﻮﺭﺕ
نوع  ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺗﻤﺎمی
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
آن  ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢ.
ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
اﻧﺘﻈﺎﺭروح
در ملکوت ﻭﻳﺎ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
عذﺍﺏ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
کارماها ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻭ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮﺣتی بد تر در ﻔﺴﺨﻬﺎﻯ
گیاهی ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﮐﻪ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪ و
تولد نمودﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
که ﺷﺎﻳﺪ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻋﺬﺍﺏ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺁﻥ
ﻄﻮل ﺒﮑﺸﺪ  که اﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍن ﻔﻬﻤﻴﺪ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﭼﻨﺪ ﺻﺒﺎحی اﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺩﺍﺩ. ﻭ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺯ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺰ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻓﻌلی ﻮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
اﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﮕﺮ ﻃﻔﻞ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ
ﮐﻪ ﺩﻭﺭﻯ اﺯ ﺁﻟﻮﺩگی
ﺒﻨفع ﺮﻓﺎﻩ ﻭﺣﻴﺎﺕ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ؟) ﻭﻳﺎ ﺑﻬﻤﻴﻥ
علت ﺍﺳﺖ ﮐﻪﺯﻧﺪگی
ﻮ ﻣﺮگ ﺮﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪﻡ
(ﺣﻴﺎﺗﻬﺎ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺒﻴﺸﻤﺎﺭ ﻣﺘﻮﺍلی
ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
ﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺎﻳﻥ
ﻔﺼل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ ﻭﻣﺮگ ﺪﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
هر ﻧﻮع ﻮﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﻴک ﻤﺮگ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺭﻭﻳﻪ ﺩﻭﻡ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺘﻘﺎل
اﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
قبلی ﻧﻴﺰ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﻳﺎ ﺑﻨﻮع
ﺒﺪﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﺯﻧﺪگی ﺨﻮﺩ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪﺍﺵ ﻳﻚ ﺩﺭﺟﻪ
ﻣﺮگ اﺳﺖ ﻭ ﻣﺮگ
ﻮﺍقعی ﭽﻮﻥ ﺨﻮﺍﺏ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﺻﻠﺎح ﺸﺪﮔﺎﻥ
ﺮﻭﺍﻥ ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ
ﻭﺑﺮﺍﻯ آلوﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺳﺨتی
ﭙُﺮﻋﺬﺍﺏ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺁﻥ ﺩﻳﺪنی
ﻮ ﺩﺭک  ﺸﺪنی
ﻮ ﺭﻧج ﺒﺮﺩنی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ) ﻭ ﻧﻴﺰ ﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﻣﻌﺼﻴﺖ ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪﻡ
(ﻓﺮﺻﺖ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻄﺎﻋﺖ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
در حدّ
استطاعت ﻭ ﺑﻨﺪﮔی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻤﻌﺼﻴﺖ ﻭ ﻋﺼﻴﺎﻥ
ﻮ ﺗﻤﺮﺩ ﺑﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺎﺻﻴﺎﻥ ﺒﺎ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺪﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺟﺴم
ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ
ﻭ ﺳﺮﮐشی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﻓﻄﺮﺕ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﺳﺮ ﺍﻭ ﺑﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
بالفعل ﺟﺴمی ﻮ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺣی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺠﺪﻳﺪ در
کسب رنجهای
جهان ﮐﻨﺪ. ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒیعی
ﻮﺣﻴﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ ﺟﻨﮕﻠﻬﺎ ﻭ ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎ
ﮐﺴﺐ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪ ﻫﻤﻴﻥ
کاﺭ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻋﺼﻴﺎﻥ
کرﺩﻥ عملی اﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻤﻌنی
گناه نیز ﺒﺎﺷﺪ
ﻳﻌنی هرﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ
ثوﺍﺏ ﻭ ﭘﻴﺮﺍﻫﻥ
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺑﺮ ﺗﻥ ﺮﻭح ﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﺩﺭ ﻭﺍقع
عرﻳﺎﻥ ﺷﺪﻥ ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭح اﺻلی ﻮﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﻨﻮعی اﺳﺖ)
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻬﺸﺖ ﻭﺁﺗﺶ
ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪﻡ. (ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻭ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ. ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻭحی ﺪﺭ ﻋﻘل ﻮ
ﻳﺎ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﺤﻴﺎتی
ﻮﺑﺎ ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺩﺭﻋﻘل
ﻮ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
بالفعل و
بالقوّه ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻥ
ﻮ ﺭﻭﺡ ﮐﻪ ﺑﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺯ
ﻗﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: (1804  b )
اﻳﻥ علّت ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻘﺪﻳﺮ( ﻗَﺪَﺭ
ﺩﺍﺩﻥ ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭﻗﺪﺭﺕ ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﻮ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺠﺴﻤﻰ
ﻭﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭحی ﺪﺍﺩﻥ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﻘﺪﻳﺮ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎبی ﻮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺤﻘق
هرﻣﻘﺪﺍﺭ ﻫﺪﻓﻬﺎ)
ﻭﻳﺎ ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
که ﮐﺮﺩﻡ (ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻮ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﮔﻴﺮﻯ
کاﺭﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺯل ﺁﻏﺎﺯ ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺩﻧﺒﺎل ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻟک ﻮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮک اﻧﺴﺎﻥ همیشه
ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺪﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩ ﺁﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧﮑﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ الهی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﮐﺎﺭﻯ ﻨﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
خودسرانه کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﮐﺎﺭﻯ ﺒﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭ
انجام ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭﺑﺎ ﻫﻤﻴﻥ
علم ﺩﺭ ﺁﮔﺎهی ﻮ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺩﺍدﻥ ﻤﻥ
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺄثیرﮔﺬﺍﺭﺩم
ﻮ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﻭ
ﺍﺟﺴﺎم ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺃﻓﺮﻳﺪﻡ ( ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻔﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺪﺭﺟﺴم ﻮ
ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺡ ﻭیا
ﺩﺭﺟﺴم ﻮ ﺻﻮﺭﺕ
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی اﺳﺖ ﻭ ﺷﮑل
کلی ﻤﺨﺼﻮﺹ ﻳک ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭﻧگ ﭙﻮﺳﺖ ﻭﻃﻮﻝ
ﻋﻤﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﺩﺭ
ﺭﺯق  ﻮ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﻃﺎﻋﺖ ﻳﺎ ﺗﻤﺮّﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻡ
(ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻋث ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯها ﭼﻮﻥ
ﻤﻌﺼﻴﺖ ﻭ ﮐﻮﺗﺎهی
عمر ﻭ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣلی ﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎ
ﻋﻘل ﺠﺰئی ﺨﻮﺩ
ﺑﻬﺪﻓﻬﺎﻯ ﻔﻮﺭﻯ
خویش ﭼﻮﻥ ﻠﺬﺕ ﺁنی
ﻔﮑﺮ ﮐﻨﺪ. ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺯق
ﻤﺎﺩﻯ (ﻣﺎلی ﻮ ﻳﺎ
ﺣﻴﺎتی ﻮﻏﺬﺍئی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻴﻬﺎ
ﺑﺎ ﺳﺮﻗﺖ ﻭ ﻗﺎﭼﺎق
ﻮﻣﺰﺩﻭﺭﻯ ﻮ ﺑﺴﺘﻢ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯﻫﻤﻪ
ثرﻭﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﻧﻴﺎ
ﭘُﺮ ﺍﺯﻏﺬﺍﻯ ﺴﺎل
ﻄﺒیعی اﺳﺖ. ﻭلی
اﻳﻥ ﺮﺯﻕ ﺫﻫنی
ﻮ ﺗﺮﺑﻴتی اﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﻋﻠمی ﻮ ﻓﻨّﻯ
تکنیکی ﻮ ﻫﻨﺮﻯ
ذوقی ﺨﻮﺩ ﮔﺎهی
ﺒﻨفع او ﻭ ﮔﺎهی
ﺒﻀﺮﺭ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻠﺬﺕ ﺑﺨشی ﺬﻫﻥ
اﺳﺖ. ﻭلی ﺮﺯق ﻤﻬم
اﻧﺴﺎﻥ ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
دوره ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻋﻘل
های اﻟﻬی ﺪﺭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﻋﻘل کلی رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭﻋﻠم ﻠﺪنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪﺁﻧﻬم
ﺨﺎﺹ ﺳﻠﻮک ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻟﺬﺕ ﻣﻌﻨﻮﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﺩﺍﻧﺶﻫﺎﻯ
علمی ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ
ﮐﺸﻒ ﻧﺸﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﻭﻳﺎ ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺬﺧﺎﻳﺮ
ﻭ  ثرﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺰﻳﺮ ﺯﻣﻴنی ﻮ ﮔﻨﺠﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
ﻣﺪﻓﻮﻥ ﻭﻳﺎ ﺷﻤﺎﺭﻩ
ﺑﺮﻧﺪﻩ ﻟﺎﺗﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﻗﺮﻋﻪ
ﮐﺸی ﺸﻮﺩ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻴﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺳﻌﻴﺪ
ﺑﺎ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻭ ﺷﻘی
ﺴﺮﮐﺶ ﺑﺪﺑﺨﺖ ﺁﻓﺮﻳﺪﻡ
(ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌلی
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻘﺎﻭﺕ ﺁﻣﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭلی ﺁﻥ
علت ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﻭح
ﻮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻗبلا ﭼﻪ ﻣﻌﺎﻳبی
ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫم
کرﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ. ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭک
عقلی ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺻﺒﺮ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺤﻤّل ﺒﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻥ ﻮ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ
ﻮ ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺑﻬﺮﻩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩﻋﻴﺪ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺟﺸﻥ ﭙﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ختم قرآن دو
قرّه ﺨﻮﺩ را ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ عید ﻣﻴﻠﺎﺩ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ ﺷﺐ ﻳﻠﺪﺍ
ﻭ ﻣﻴﻠﺎﺩ ﻣﻘﺪس
ﻭﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎنی
نمودن ﻨﻔس ﺧﻮﺩﻭﻋﻴﺪ
ﻓﻄﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮﻙ ﻭ
ﻧﻴﺰﻋﻴﺪ ﺍﺿﺤﺎﻯ
اﻭ ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﺭﻭﺷﻥ
ﻮ ﺑﺎﻟﺎ ﺍﻣﺪﻩ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻦ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺣﻴﺎﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی اﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣج
اﮐﺒﺮ الهی ﺘﻤﺎم
ﺸﺪﻩ ﻭﺻﻮم ﻴﺎ ﺍﻭﻡ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻭ ﺩﻭﺭﻩ
(ﺭﻣﺾﻋﻴﻦ) ﻭ ﺍﺷک
ﺮﻳﺰﺍﻥ ﭽﺸﻢ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﻣﺤﺮم ﻮ
عاشوﺭﺍﻯ هر ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.) ﻭﻳﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺮخی
ﺮﺍ ﺑﺼﻴﺮ ﻭ ﻳﺎ ﮐﻮﺭ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻡ (ﺑﻴﻨﺎﺩﺭﭼﺸﻢ
ﺗﻥ ﻔﻄﺮﻯ اﺳﺖ ﻭ
ﻣﺤﺮﻭﻣﺎﻥ که ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻳﺎ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮐﻮﺭﻯ کنونی ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﺑﻴﻨﺎئی
ﺒﭽﺸم ﺬﻫﻥ
عقلی ﻮ ﺍﺩﺭﺍک ﻤﻬم
اﺳﺖ. ﻭﺑﻴﻨﺎئی
ﺒﭽﺸم ﺮﻭح در ﻮ
ﻓﻮآﺩ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﻓﺮﺍﺩ الهی ﭽﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
اﻟﻬﺎمی ﻮ ﺍﻟﻬﻰ.
(ﮐﻮﺭ ﺑﻴﻨﺎ) ﺍﻧﺴﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭ(ﺑﻴﻨﺎﻯ
کوﺭ) ﺍﺯﻫﺮﻏﻴﺮﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﺎﺭک ﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ الهی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ) ﻭﻳﺎ ﺑﺮخی
کوﺗﺎﻩ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭﺍﺯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ( ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺠﺴم ﻮﺫﻫﻦ
ﻭﺩﺳﺘﺮﺳﻴﻬﺎ) ﻭﻳﺎ
ﺯﺷﺖ ﻭﻳﺎ ﺯﻳﺒﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ (ﺯﻳﺒﺎئی
ﻮﺯﺷتی ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ ﻭ ﺍﺯ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی ﻮ ﺫﻭقی
اﺳﺖ. ﻭلی ﺰﺷﺘﻴﻬﺎﻯ
اﺧﻠﺎقی ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
هستند . ﺍﻣّﺎ ﻣﻬم
ﺰﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﺯﺷﺘﻴﻬﺎﻯ
کاﺑﻮﺳﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی اﺳﺖ) ﻭﻳﺎ
ﻋﺎﻟم ﻮﺟﺎﻫل ﺁﻓﺮﻳﺪﻡ
(ﻫﺮﻋﻠﻢ ﻣﺎﺩﻯ ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻠم عقلی ﺘﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻮلی علم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭﺩﺍﻧﺎئی
عرﻓﺎنی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﻩ ﺭﻭ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺟﻬل عقلی ﺪﺭ ﻋﺪم
اﺩﺭﺍﻙ ﺍﮔﺮ ﻓﻄﺮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﻋﻴﺐ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘل ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣل ﻨﻮعی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍع
ﻘﺒلی عقل ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
اﺳﺖ ﻭ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻮعی ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻋﻘلی
کمتراست  ﻟﺬﺍ ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎم  اﻧﻮﺍﻉ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻤﻄلق در کمال ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻋﻘل ﺒﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺴﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻭﭘﺎکی ﺠﺴم ﻮ ﺭﻭح
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻳﻥ عقل ﺒﺮﺗﺮﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ اﻟﻬی
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ)
ﻭﻳﺎ ﺑﺮخی ﺮﺍ ﻏنیّ
ﻮ ثرﻭﺗﻤﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﻘﻴﺮ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﮐﺮﺩﻡ (ﭼﻪ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻴﺎ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻳﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕو
توان ﺭﻭحی ﻮ ﺭﻭﺍﻧﻰ)
ﻭﻳﺎ ﮐﻪ ﺑﺮﺧی ﻤﻄیع
ﻮﻳﺎ ﻋﺎﺻی ﺒﺎﺷﻨﺪ
( ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺑﺮﺍﻯ اﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﻃوﻕ ﺳﺮﺳﭙﺮﺩگی
ﻮﺑﻨﺪگی ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯﺪﻭﺭﻩ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺳﻠﻮک ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ ﻋﺎﺻی
ﺪﺭ ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣﺘّﻯ اﮔﺮﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﺍﻧﻪ ﻭﻣﺒﺮّﺍﺕ
ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ ﻣﺘﻈﺎﻫﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ) ﻭﺑﺎ ﺑﺮﺧﻰ
ﺻﺤیح ﻮﺳﺎﻟﻢ ﻭﻳﺎ
ﺳﻘﻴم ﻮﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻭﻧﺎ ﺗﻮﺍﻥ ﺪﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﻋث  ﺁﻥ ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﻳﺎ ﺑﺮخی ﺮﺍ (ﺯﻣﺎﻧﻪ)
ﻭ ﺯﻣﻴﻥگیرﮐﺮﺩﻡ
ﻭﻳﺎ ﺑﺪﻭﻥ هرﻋﻴﺐ
ﻭﻧﻘﺺ ﻋﻀﻮ (ﺯﻣﺎﻧﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻠﻔﻈ ﻔﺎﺭسی
ﺰﻣﻴﻥ گیر ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻗﺮﻳﺶ ﺍﺯ ﻓﺮﻫﻨگ
ﻘﺪﻳم اﻳﺮﺍنی ﻮﺯﺭﺩﺷتی
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻣﻴﻥ گیرﻯ که ﻧﺎ
ﺗﻮﺍنی ﺠﺴﻤﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺭﺑﻄی ﺒﻨﺎ ﺗﻮﺍﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺬﻫنی ﻮ ﺭﻭحی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺧﻮﺩ ﻳک ﺠﻬﻨم ﺮﻭحی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﻧﻮﺍﻗﺺ ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻘﺒلی اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
عمیق ﺘﺮ ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺻﺒﺮ ﺍﻭ ﺩﺭﺩ ﻧﺎﮐﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﻮسلوک
الهی  ﺒﺎﺷﺪ
ﻳﻜﺸﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﭼﻪ ﺳﻮﺩ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺠﺴم
ﺴﺎلم ﻮلی عقل ﺰﻣﻴﻥ
گیر ﻭﭼﺴﺒﺎﻥ ﺒﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻌﺮﻭج ﺮﻭﺣی ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺻﻌﻮﺩ
ﻧﻮعی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ)
ﻳﺎ ﺷﺨﺼﺎ ﺯﻣﻴﻥ
گیرﺑﺎ ﻧﻘﺺ ﻋﻀﻮ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺴﺎﻟم
ﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭﺩﻋﺎ
ﺑﻤﻥ ﻨﻤﺎﻳند ( ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺯﻭﺩﺗﺮ سلوک
الهی  کند ﻭﻃﻠﺐ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻘﺺ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻬﺪﻓﻬﺎﻯ اﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻳ ﻥﺼﻮﺭﺕ ﭘُﺮ
ﻋﺬﺍﺏ ﻭ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﭼﻮﻥ ﻔﺼل ﻨﻮﻋی
ﺒﺸﺮﻯ کنونی ﺨﻮﺩ
ﺧﺎﺭج گرﺩﺩ. ﺩﻋﺎﻯ
ﺒﺨﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻓﻊ  ﻧﻘﺺ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی  ﻭ ﺭفع
ﻨﻘﺺ ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺪﺭ ﺭﻭح اﻧﺴﺎنی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ سلوک
الهی  ﻭ ﻣﺮگ
ﺒﻌﺪﻯ ﺭﻫﺎئی اﺯ
ﻃﻠﺴم عذﺍﺏ ﻓﺼل
ﻨﻮﻋی ﻔﻌﻠﻰ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ ﮐﻨﻮنی
ﺨﻮﺩ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﺪ)
ﻭ ﺍﺯ ﻣﻥ عاﻓﻴﺖ
ﻭ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
(ﻭﻋﻔﻮ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻔﻌلی ﻮﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس  ﻭ ﺭفع
ﺁثاﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﺑﺎ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ الهی
ﺮﺗﺮ ﻣﻴﺴﺮﻧﻴﺴﺖ.
ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﻳﭙﻠم ﺮﺿﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ اﻟﻬی
ﺮﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺁﺭﺍم
ﺸﻮﺩ) ﻭ ﺑﺮ ﺑﻠﺎیای
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﺎﺷﺪ (ﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
علیل ﺼﺒﻮﺭ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻋﺒﺎﺩتی ﻮﺗﮑﺎﻣلی
ﻄﺒیعی اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺻﺒﺮ ﺍﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻘل اﻭ
و ﻭﺳﻴﻠﻪ ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﮊﻧﺘﻴک
ﭙﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻥ اﻭﺭﺍ
ثوﺍﺏ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻤﻴﺪﻫﻢ.
ﺧﻴﻠﻴﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﻬنم
ﺟﻬﺎﻧﻮم ﺠﻬﺎﻥ
ﻭﻋﻠﻴل ﺘﺮ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﻴﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. (ﺟَﺰﻳﻞ) ﻓﺮﺍﻭﺍنی
عطاﻯ اﻟﻬی ﻮ ﻣﻨّﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻴلی
جزای نیکو ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﺣق ﺴﺎﻟﻚ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭ ﺍﻧﻌﺎم
گرﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﺻﺪ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻧﻴﺰﮔﺎهی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻤﺎم
کرﺍﻣﺎﺕ
الفعل و
بالقوّه ﻧوع ﺒﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ
ﺭﻭح ﻮﺩﺭﺗﻤﺎﻡ
ثرﻭﺕ ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭ ﻟﺬﺗﻬﺎ ﻭ ﺍﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﺟﻤﻠگی ﺬﺭّﻩﺍﻯ
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﻘلی ﻮﺭﻭانی
ﻮ الهی اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ الهی ﻮﻳﺎ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ کراﻣﺎﺕ
ﻋﻈﻴم ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ فرشته
گونه ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻤﺎم
کرﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع ﻤﻴﻤﻮنی
ﺪﺭ ﺟﻨﮕل ﺒﺎ ﺗﻤﺎم
عقل ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻭﻟﺬﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺕ ﮐﺎﺭﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺼﺎﻓﺎ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ از ﺰﻧﺪگی
ﺤتی ﻄﻔﻞ نوع ﺍﻧﺴﺎنی
ﻘﺎﺑل ﻘﻴﺎس
نمی ﺒﺎﺷﺪ؟ ﻫﻤﻴﻥ
ﻘﺪﺭ ﻧﻴﺰ ﻫﻤگی
کرﺍﻣﺎﺕ و
امکانات ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻬﺮ ﺷﮑﻞ ﻭﻧﺎمی
که ﺗﺼﻮﺭ ﺷﻮﺩ ﺫﺭﻩﺍﻯ
ﻮ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺍﺯﻋﻤﺮ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﻣﻌﺎﺩل
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻴم ﺘﺼﻮﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ها ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻴﻢ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻨﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺪکی ﺒﻔﻬﻤﺪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﻭﺣﺴﺮﺕ ﺑﺎﺭ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺒﻌﺪﺍ ﺑﻤﺴخ ﻤﻴﻤﻮنی
ﺒﺮﻭﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻤﻮﺭ ﻭ ﻣﻠخ نیز
ممکن است بروﺩ.
ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ ﺳﺨتی
ﻮبی عقلی ﻮ ﺑﻴﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺗأثیر ﻭ ﻧﮕﺎهی
ﺒﻔﻘﻴﺮ ﺑﮑﻨﺪ ﻭﻣﺮﺍ
ﺳﭙﺎس ﺑﮕﻮﻳﺪ (ﺳﭙﺎس
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎﻝ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻥ اﺳﺖ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪگی ﺨﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﻤﺪ ﻭﺳﭙﺎس ﻭ ﺳﻠﻮک
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
اﻟﻬی چون ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻳﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ برتر اﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ ﺗﺎﺯﻩ
ﻋﺮﻓﺎنی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻳک ﺴﺎﻟک هر ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﺪ. ﺷﮑﺮ
ﻓﺰﻭنی عقلی ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ سلوک
الهی  اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺷﮑﺮ ﻓﺰﻭنی
ﻄﻠبی ﻤﺎﻝ و ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺭﺍ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺳﻘﻮﻃ
اﺯﺟﺎﻯ ﺒﻠﻨﺪ ﺗﺮ
ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﺘﺮ ﺍﺳﺖ.)
ﻭﻳﺎ ﻓﻘﻴﺮﮐﻪ ﻧﮕﺎهی
ﺒﻐنیّ ﺒﮑﻨﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍ ﺩﻋﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺳﺌﻮﺍل کند . (ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻓﻘﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
غنیّ ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
الهی که ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺳﭙﺎس ﻭ ﺍﻟﺘﻤﺎس
الهی ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻤﺎلی ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺳﻮآل
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﻤﻨﺠﺮ
ﺑﺪﺍﺩﻩﻫﺎﻯ ﺸﻔﺎ
ﺑﺨﺶ ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﺒﮑﺎﻓﺮ ﻧﻈﺮ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﺣﻤﺪ ﻭ ﺳﭙﺎس ﻧﻤﺎﻳﺪ.
(ﺩﺭﮐﺎﺭ ﺳلوک اﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﺟﺪّﻯ ﺘﺮﻭ
ﺭﺍﻩ الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺗﺎ
ﺣﺪّ ﺍﻗل ﺒﻬﺪﻑ
الهی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﻣﺎﺩﺍم  که ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﻤﺎم کرﺍﻣﺎﺕ
الهی ﺒﺮﺳﺪ) ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻦ ﺍﻭﺭﺍ ﻫﺪﻳﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ ﻭ(ﻫُﺪﺍ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ) ﺩﺍﺩﻩ ﺍم
ﺒﺤﻤﺪ ﻭﺳﭙﺎس ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. (ﻫﺪﺍﻯ
اﻟﻬی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﻳک اﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻌﺪﻯ هدﺍﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ
هستند . ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺗﻮﺳل
عباﺩﻯ ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺟﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻨﻤﻮﺩ. ﻭﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺩفع
ﺸﺮک ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ ﻋﻤﻞ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﺣﺪّ
ﺍﮐثرﺩﺭ ﻗﺎﺋم ﺸﻮﺩ)
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ
هدف ﻭﻋﻠﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪﻡ
(ﺩﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻮﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻔﻌلی ﺴﺮﻧﻮﺷتی
هرﻳﻚ) ﺗﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻭﻗﺎﺕ
ثروت و ﺭﻓﺎﻩ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻭﻗﺎﺕ ﺿﺮﺭ ﻭﻋُﺴﺮ
ﻭ ﺁﺳﻴﺐ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﻨﻢ. ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺷﻔﺎ ﻭﻋﺎﻓﻴﺖ
ﺩﺍﺩم ﻮﻳﺎ ﺑﺪﺍﻥ
گرﻓﺘﺎﺭ ﻧﻤﻮﺩﻡ
ﻭﻳﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩم ﻴﺎ
ﻧﺪﺍﺩﻡ (ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺍﺩﻩﻫﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﺩﻧﻴﻮﻯ هرﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺳﺖ
ﻭﭘﺎ ﮔﻴﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﻘﻮل ﻤﻮﻟﺎ
ﺳﺒک بار ﺸﻮﻳﺪ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﺪ ﺑﺮﺳﻴﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ ﺍﻳﻥ ﺒﻨفع
اﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺷﮑﻮﻩ ﺍﺯ ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻭ ﻳﺎ ﺳﺨتی
اﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺯ ﺻﺤﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺘﻤﺮﻳﻥ ﻮ ﺻﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﺎﻟک ﻮ ﻗﺎﺩﺭﻫﺴﺘﻢ
(ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪ ﻭﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩﺍﻯ
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﺳﺎﻟک
ﻬﺴﺘﻢ ﻭ ﺧﻮﺩم ﻨﻴﺰ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻭ ﻣﺘﺤﮑّم ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻢ. ﻣﮕﺮ ﭘﺪﺭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﭼﻨﺪ ﺳﺎل
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯﺁﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ؟ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺣق ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻃﻔﻞ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ؟ﭘس
ﭼﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ ﺍﺑﺪ
ﺍﻳﻥ ﺘﺮﺑﻴﺘﻬﺎ
ﻭﺍﻓﺮﻳنش ها ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎل کرﺩﻩ ﻭﺍﻳﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ئ
توانهای ﺟﺴمی
ﻮﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭحی ﺮﺍ
ﻣﺪﺍم ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺩﻩ ﻭﻗﻮل
ﺮﺳﺎﻧﺪﻥ ﺒﻤﻄلق
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﻗﺎﺩﺭ ﻧﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻥ ﺤق ﺪﺍﺭم
امضا ﻭ ﺍﺟﺮﺍ ﻭ
ﺑﺠﺮﻳﺎﻥ اﻧﺪﺍﺧﺘﻥ
اﻣﻮﺭ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻢ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ (ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩﺍﻯ
کم ﻴﺎ ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ  ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ کاﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻢ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺯﻝ ﻧﻴﺰ ﺍﻏﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ) ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻢ ﻭ ﺑﺠﺮﻳﺎﻥ
ﺒﻴﻨﺪﺍﺯﻡ (ﺍﻣﻀﺎ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﻭﻣﺸﻴﺖ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎمی اﻓﻌﺎل
ﺘﺮﺑﻴتی ﺮﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻨﺴﻮﺏ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ سلوک
الهی  ﺴﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭح ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﺪﺑﻴﺮاﻟﻬی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺟﺰ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ اﺳﺖ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﭘس ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ ﺪﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﻳﻥ ﺘﺪﺑﻴﺮﻫﺎﻯ
اﻟﻬی ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﻫﺎﻯ
اﺯﻟﻰ ﻭﻋﺒﻮﺭ ﺍﺭﻭﺍح
اﺯﻫﻤگی اﻧﻮﺍع
ﺼﻮﺭﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ)
ﻭﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧم
که ﭼﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺒﺪﻫﻢ ﻭﻳﺎ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺗﺴﺮیع ﻮﺟﻠﻮ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﻢ. (ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ِو ﺒِﺪﺍﻯ اﻟﻬﻰ)
ﻭ ﺗﺴﺮیع ﺪﺭﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻘﺒﻮل
اﻟﻬی ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﮐﻪﺗ ﻘﺪﻳم ﻴﺎ ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻡ (ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻋﺸﻖ ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺳﺎﻟک ﺰﻭﺩﺗﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﻭﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﺳﺮﮐﺸی
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺧﻴلی ﺪﻳﺮﺗﺮﻋﺎﻗﺒﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺯلی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻥ ﺨﺪﺍﻯ
ﻔﻌّﺎﻝ (ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺍﻗﻌی هرﮐﺎﺭﻯ
ﻬﺴﺘﻢ) ﮐﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﻨم
هماﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﻢ(
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺩﺭﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
الهی اﺳﺖ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ اﻟﻬی
اﺳﺖ) ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ که ﻣﻴﮑﻨﻢ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﻮآل ﻘﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﻡ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩم اﺯ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩﻡ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﺟﻬﻨم کاﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ) ﻣﻴﭙﺮﺳﻢ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻮ ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ
ﭼﻨﺎﻥ کاﺭﻫﺎئی
ﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. (ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
کاﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻴﭽﮑﺎﺭﻯ ﺨﻮﺩ
ﺳﺮﺍﻧﻪ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺩﺭﺣﮑم
کاﺭﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﺤﺎﮐﻤﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ.
ﻭﮐﺎﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻳﻥ ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮ ﺣﺪﻳث ﻗﺪسی  ﺮﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻈﻴم
کلمات کرﺩﻩ ﮐﻪ
ﮐﻠﺎم اﻭ ﮐﻠﺎم
اﻟﻬﻰ ﻭﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮ کامل
الهی  همین ﺒﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮ ﺗﻤثیلی ﻮﻋﺮﻓﺎنی
ﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺩﺭ ﻣﺤﺎﻓل
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی ﺒﺎقی
ﻤﺎﻧﺪﻩ ﻭﺩﺳﺖ ﺑﺪﺳﺖ
ﻭﺳﻴﻨﻪ ﺑﺴﻴﻨﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﻠﺎم امام
کلام ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
و خداوند ﺍﺳﺖ.

حدیث
1805 - اﺯ ﺍﻣﺎﻣ ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ36ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺍنی
ﻮﻟم ﻴﺼﺮّﻭﺍ
علی ﻣﺎ ﻓﻌﻠﻮﺍ
ﻭﻫم ﻴﻌﻠﻤﻮﻥ ﺒﺸﺮﻃ
اﻳﻨﮑﻪ ﺍﺻﺮﺍﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ کاﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖ ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
ﻔﺮﻣﻮﺩ: الإﺻﺮﺍﺭ ﺃﻥ ﻴﺬﻧﺐ
ﻭﻟﺎ ﻳﺤﺪّث ﻧﻔﺴﻪ
ﺑﺘﻮبة ﻓﺬﺍک اﻟﺎﺻﺮﺍﺭ
،ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺑﺮﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮔﻨﺎهی ﺒﮑﻨﺪ ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺰ ﺻﺤﺒﺖ ﺗﻮﺑﻪ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻤﻌنی اﺻﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﺍﺯ ﻓﻬم ﻮ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺮﺍﻩ ﭼﺎﺭﻩ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﺯ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮔﻨﺎﻩ
و شرک ﮐﻨندﻭﺑﺎ
ﻧﻔس و دل ﺧﻮﻳﺶ
ﻧﮕﻔته
که  ﮔﻨﺎهی
ﻤﻴﮑﻨﺪ.

حدیث
1806 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ228ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺭﺍﻭﻯ ﭙﻴﺮﻭ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﺧﺒﺮنی
عن اﻟﻤﻮٴﻤﻥ اﻟﻤﺴﺘﺒﺼﺮ
ﺍﺫﺍ ﺑلغ فی اﻟﻤﻌﺮفة
ﻭ ﮐَﻤِﻞﻫل ﻴﺰنی
؟ ﺍﮔﺮﻣﻮٴﻤنی
ﻤﺴﺘﺒﺼﺮ ﺷﺪ ( ﺑﺸﻬﻮﺩ
الهی ﻮ ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ
ﻭﻣﻌﺼﻮم از
هر
گناه
گرﺩﻳﺪ) ﭼﻮﻥ ﺒﻤﻌﺮﻓﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ ﻭﮐﺎﻣل
ﺸﺪ (و ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﻬﺎﻳﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ولایت سلوکی ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪ) ﺁﻳﺎ
ﺯﻧﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﺷﺎﻳﺪ
ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﭙﺮﺳﺪ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺯﻧﺎ ﮐﺮﺩﻥ
اﻭﺑﺮﺍﻳﺶ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺁﻳﺎ ﺯﻧﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ؟
ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ ﺒﺮخی
زنا ﺒﮑﻨﻨﺪ ﻭﺑﺮخی
ﻨﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻣﺎم ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﺤّﻪ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺁﺭﻯ ﺰﻧﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺯﻧﺎ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺣق ﻮ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺪﻓﺎع کند .ضمن
زنا بدو معنی
است زنای
مفسدانهو زنا  بمعنی
زناشوئی که
زبان فارسی قریش
است
باز بمعنی
سوم رنا
از لغت ذِن
زبان
هندو بمعنی  سالک است
)ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺮﺧﺪﺍﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺁﻳﺎ
ﻟﻮﺍﻃ ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻴﺪﺯﺩﺩ ﻭ ﺷﺮﺍﺏ
ﺧﻮﺍﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺁﻳﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺒﻴﺮه ﺍﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﻫﺮ ﻓﺎﺣﺸﻪ
ﻭ ﺯﺷتی ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ؟ ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﭙﺎﺳخ ﻤﻨفی ﺪﺍﺩﻩ
است. (ﺍﻳﻥ گناﻫﺎﻥ
کبیره نا
بخشودنی  خداوند
برای سالک در
پیمان میباشد
) ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ ﺰﻧﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻮ ﺩﺯﺩﻯ ﻮ ﺷﺮﺍﺏ
ﺧﻮﺍﺭﻯ در
مورد سالک  در  پیمان
سلوکی
با ولایت
الهی میباشد . ﻭلی
ﺒﺎ ﻫﻤﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺴُﻨّﺘی ﺪﻳﻨی ﺒﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ممنوﻋﺎﺕﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭﻯ عرفی
است ونه عرف
انی سلوکی حتی
برای  کاملان  و
پیامبران  احکام
عُرفی
و اجتماعی  واجب
الرعایه
میباشد.ﻫﺮ
ممنوع  ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی در ﺠﺎﻣﻌﻪ
ارلمانی دارد
و  ﺑﺮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی معصوم و
انبیا  ﻨﻴﺰ
ﺟﺎﺭﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺰﻧﺎﮐﺎﺭﻯ کند
که ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻴﺰ
ﺳﺨﺖ ﻣﺘﻨﻔﺮﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺰﻥ ﺷﻮﻫﺮﺩﺍﺭ
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
جامعه است ونه
از نظر خداوند
. ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
اثباﺕ ﺯﻧﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻤﮑﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭ ﻧﻔﺮ ﻣثلا
باید ﺎﻇﺮ ﺯﻧﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
نخی اﺯ ﺑﻴﻥ زن
ومرد ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ.
ﺳﺎﻟک ﺪﺭﻫﺮﺣﺎل
هر ﻗﺎﻋﺪﻩ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺮﺍ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻮﺍﻓق
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪگی
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺪﺭﺍﺣﮑﺎم کلی ﻮﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
دینی
در هر مدهبی
قشری که ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩﻭﺍﻧﺪکی
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺁﻥ قوانین
عرفی غیر
سلوکی کوﺷﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻣثلا ﺑﺮخی اﺯ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺒﺎ ﺧﺎﻟﻪ ﻭﻋﻤّﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯﺩﻭﺍج ﻮ
ﺯﻧﺎﺷﻮﺋﻰ
رسمی ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺮخی از ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺒﺎ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﺯﺩﻭﺍج ﻤﻴﮑﺮﺩه
اﻧﺪ ﻭلی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
همه آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺤﺮﻳم
کرﺩ ﻭﺍﺻﻠﺎح اﺟﺘﻤﺎﻋی
ﻨﻤﻮﺩ.ﭼﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘل ﻮﻋﻠم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺩﺭ  ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎسی اﻭ ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻟﻬﺎم
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ اﺻﻠﺎج
ﺘﺪﺭﻳﺠﻰ ﺟﻮﺍمع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻫم ﺪﺭﻋُﺮﻓﻴّﺎﺕ
ﻭﺍﺣﮑﺎم رایج
اﺳﻠﺎمی
غیرسلوکی ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺍﻗصی
ﻮ ﻳﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎتی
ﻣﺤﺴﻮس ﺷﺪه ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﺮﺗفع ﺸﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺯﺩﻭﺍج ﺒﺎ ﺩﺧﺘﺮﻋﻤﻮ
ﻭﻋﻤﻪ مانند ﺩﺳﺖ
ﺑﺮﻳﺪﻥ ﺪﺯﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل ﭽﻬﺎﺭ
ﺩﺳﺖ ﻭﭘﺎ ﺑﺮﻳﺪﻥ
ﻘﺒلی اﻋﺮﺍﺏ
اصلاح ﺟﺎﻟﺐ ﺑﻮﺩ.ﻭ
یا
قاعده ﻧﺼﻒ ﻣﻴﺮﺍث
ﺑﺪﺧﺘﺮ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﺧﺎک ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻔﺴﺎﺩ
ﻭ ﻣﻌﺮﺽ ﻓﺮﻭﺵ ﻣﻴﮕﺬﺍﺷﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺪﺭ ﺑﻴﻥاﻋﺮﺍﺏ
ﻗﺒﺎﺋل ﺠﺎﺭﻯ
اﺳﺖ ولو بنام  شیر بها
یا هدیه
بوالدین
عروس .یا ﺣتی
دختر و زن خود
را ﻤﻴﮑﺸﻨﺪ
بخاطر اتهام
زنا ﻭﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﻫم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
گناهان ﺰﻧﺎ ﻭ ﺩﺯﺩﻯ
ﺮﺍ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺎﺩﺕ ﻭﺗﻤﺮﻳﻥ
کافی کرﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﻨﻤﻴﮑنند.
ﻭﺍﮔﺮ ﻫم ﺒﮑﻨﻨﺪ
ﮔﻨﺎهی
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ولی
گناه
جامعه را
دارند ومجازات
قانونی
همان جامعه
را باید
بپیرند . ولی
از نط
احکام سلوک
الهی
وولایت
الهی
گروه
سالکان  خود ﺣتی
اﮔﺮ ﺯﻧﺎ ﺷﻤﺮﺩﻩ
اجتماعی ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻪ ﺍﺑﻮ ﺫﺭ ﭘﻴﺮﻭ
ﮐﺎملا  ﻣﻄیع
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﺮﺍﺩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﮔﻔﺖ
(ﻋلی ﺮﻏم اﻧﻒ ﺍﺑﻮ
ﺫﺭ) ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺯﻧﺎ
ﮐﻨﺪ ﻭﺑﺪﺯﺩﺩ.
معص وم الهی  است .ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
ﺒﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﻌﺼﻮم گرﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍتی
الهی نیز ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺑﺮﺣﺴﺐ
عُرف و ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺭﻭﺍﻳﺎﺗﻰ
ﺑﺰنی
علاقمند ﻣﻴﺸﺪ
ﺑﺮﺷﻮﻫﺮﺵ ﺣﺮﺍم
ﻤﻴﺸﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻳﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺮﺍ ﺑﺎﺯﻯ
هوَسَ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ ﺑﻴﺎﻥ
اﻫﻤﻴﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی اﺯ ﻧﻈﺮﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. و ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻮ ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻭ ﺯﻭﺭﻣﻨﺪﺍﻥ ﻭﺣتی
ﺠﺎﺩﻭﮔﺮﺍﻥ ﻮ ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺎ یک ﮐﻠﺎﻩ ﺷﺮﻋﻰ
ﻭﻃﻠﺎق ﺪﺍﺩﻥ
غیاﺑﻰ ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺯﻧﺎنی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺎ ﻳک ﻄﺮح ﻤﻮﺍﻓق
عُرﻑ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻳﺎ ﺣتی ﺪﺭ ﻳک
ﻤﺨفی کاﺭﻯ ﺑﻤﻘﺼﻮﺩﺧﻮﺩ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.زناشوئی
و ازدواج نزد
اولیای
العنی
تنها
ربمعنی
پیمان
سلوکی
سالک
زن با یک  کامل  الهی  میباشد
که شاید این  کامل  الهی
خود
زن
بوده باشد. و
برای
رفع
مزاحمت  مردان
از زنان
سالک پیر
اعلام
ازدواج خود
میکرد . ﺩﺭﺗﺎﺭﻳخ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﺯﻥ ﭙﺴﺮ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﺴﻨﺪﻳﺪ
ﻭﺑﻌﺪ ﮔﺮﻓﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ
زین العابدین
وﻣﺸﻬﻮر ﺑﺰُﻫﺪ
ﺩﺍﻳﻪ ﺷﻴﺮ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ
کرد که ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺣﺮﺍﻣﻬﺎی
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺴﻠﻮک ﺴﺎﻟکان
نیز ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭلی
ﺮﺑﻄی ﺒﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﻌﺼﻮﻡ ﺷﺪﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﺑﺎ ﺗﻘﻴّﻪ ﺭﺍﻭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﺣﻘﻴﻘﺖ ( ﺣﺮﺍﻡ
) ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻨﺤﻮﻯ کاﺭ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ الهی ﺴﺎﻟک
ﺮﺍ ﺁﺳﻴﺐ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺣﻠﺎﻝ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻭﺵ ﺯﻧﺪگی ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪﺷﺒﺎﻫتی ﺒﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺎﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻣﺮ (ﺣﻠﺎﻝ) ﻭﻣﺠﺎﺯ
ﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻳﺎ ﺍثرﻯ ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻳﺎ ﻭﺍﺟﺐ
ﮐﻤک ﺒﺴﻠﻮک ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺣتی اﮔﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺤﺮﺍم ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﺯ ﻧﻈﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭسلوک
الهی  ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﻳنی ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺣﺮﺍﻣﻬﺎ ﻭﺣﻠﺎﻟﻬﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
الهی تنها
برای ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
خود میباشد ﻭﻧﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
هَوَﺳﺮﺍنی ﻮ ﺗﺤﮑّم
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻨﺘﺮل ﻮ ﺍﺳﺘثماﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ. ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻌﻴﻴﻥ اﻳﻥ ﺤﻠﺎﻟﻬﺎ
ﻭ ﺣﺮﺍﻣﻬﺎﻯ ﺠﺰئی
برای سالکان
خود هستند  ویا  لغ و
آنها را
بنمایند و
باصطلاح
حذامها را  حلال  میکنند .ﻭﺍﻟّﺎﻫﻤﺎﻥ
ﭽﻨﺪ ﺣﺮﺍم ﺨﻮﺭﺩنی
ﻮ ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻧﻰ
ﺑﻄﻮﺭﮐﻠﻰ ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ
ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺁﻣﺪﻩ
که آنهم
هرچه
در
قرآن امده
تنها
برای
سالکان  ولایت  اولیای
کامل میباشد و
با  پذیرش
قبلی
سالک
برای
اطاعت داو
طلبانه  ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﺘﮑﺮﺍﺭ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ اﺟﺘﻤﺎﻋی
ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺘﺨﺼﺼﻴﻥ
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎس
و پزشکان ﺗﻌﻴﻴﻥ
کنند ﻭ ﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ.
ﻭﻫﺮﮔﺰﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﺣﻠﺎل ﻮﺣﺮﺍمی
ﻨﮕﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺴﻴﺎسی
ﺠﺎﻣﻌﻪ بد ائی ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖﻭﺑﺎﺯ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
می ﮐﺮﺩ که ﺩﺭﻣﺪﺕ
ﺧﻠﺎﻓﺖﺧﻮﺩ ﺣتی
ﺪﺳتی
را ﻧﺒﺮﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺤﺎل
اﺳﺖ ﻓﺮﺽ ﮐنیم ﺪﺭ
ﺁﻥ ﻤﺪﺕ ﺩﺭﺍﺯ ﻭﻣﺤﻴﻄ
ﻔﺎﺳﺪ
صحرائی
و هرج مرج
اجتماعی ﺳﺮﻗتی
ﻨﻤﻴﺸﺪﻩ. ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
هیچ
گاه ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳخ
ﺒﺸﺮ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﺤﮑّم اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﻨﺒﻮﺩﻩ ﻭﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﺪﺍﻭﺩ  ﻭﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺳﻠﻮکی
برای
جامعته  سالکان
آنها ﺒﻮﺩﻩﻭ ﻧﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی ﺴﻴﺎﺳﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﺻﻠﺎح
ﺮﻭﺵ ﺯﻧﺪﮔﻰ
بخوﺍﻫند . ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭ
ﻣﺼﻠﺢ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
رهبر ﺩﻣﮑﺮﺍت ﻔﺎﺳﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺪﻳﻨﺪﺍﺭﺍﻥ ﻓﺎﺳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺳﭙس
رﺍﻭﻯ می گوﻳﺪ ﺑﺎﺍﻳﻨﮑﻪﭼﻨﻴﻥﮑﺎﻣﻠﻴﻴﻜﮕﻨﺎﻩﻣﻴﮑﻨﺪ(ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺍﻳﻥ گناه ﺳﺒﻜﺘﺮ
ﺍﺯ ﺯﻧﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﻮ
ﺩﺯﺩﻯ ﻮ ﺷﺮﺍﺏ ﺧﻮﺍﺭﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺨﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﺎﺳﻮسی
بیگانگان ﻮ ﻗﺎﭼﺎق
ﻮ ﺗﻮﺯیع ﻤﻮﺍﺩ
ﻣﺨﺪﺭ ﻭ ﺍﺳﻠﺤﻪ
ﻓﺮﻭشی ﻮﺟﻨگ اﻓﺮﻭﺯﻯ
ﻭ ﺑﺎﺯﻳﻬﺎﻯ ﺴﻴﺎسی
ﻮ ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی ﻮ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻣﻮﻗﻌﻴﺘﻬﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺍﺣﺘﮑﺎﺭﺍﺕ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺯﻧﺎﮐﺎﺭﻯ ﺒﺪﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﺎﺭﻫﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺤﻴﻄﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﮑﻨﺪولی
آخوندها میسر
است که در
تنهائی چنان
میکنند ) ﺍﻣﺎﻣﺪﺭﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ: ﻨﻌم ﻮ
ﻫﻮ ﻣﻮٴﻤﻥ ﻤﺬﻧﺐ
ﻣﺴﻠم  ﺁﺭﻯ
ﻤﺎﺩﺍم که ﻣﻮٴﻤﻥ
ﻮ ﻣﺴﻠم ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ گناهان ﺮﺍ
ﺑﮑﻨﺪ (ﻳﻌنی ﺴﺎﻟک
اﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
مؤمن ﺍﺳﺖ و
غیر سالک  تنها  مسلمان
است و مؤمن
نمیتواند
باشد ولی ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﻨﻴﺰ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
اﻭﻡ ﻣﻴﻤﺎﻳﺪ
و پیر میتواند
سالک را
تنبیه
نکند ﻭسالک
پشیمان ﻫﻤّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﻋﻤﺪﻯ ﻤﻨﺠﺮ
ﺑﺘﮑﺮﺍﺭ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮٴﻤﻦ ﻭحتی ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
یا در واقع
مسلّم
در تسلیم و
مطیع
نیست . اﻣﺎم  ﺪﺭ ﻭﺍقع
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﮔﺮ ﻣﻮٴﻤﻥ
اﻭم کرﺩﻩ ﻭ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬی ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺒﻴﺮﻩ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺰﻧﺎ
ﻭﺩﺯﺩﻯ گناه
بزرگ نزد
اعراب اﺳﺖ.ﻭلی
ﺎﻟﺒﺘﻪ ﺟﺎﺳﻮسی
ﻮ ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
کارﻯ ﺒﺎﺩﺍﺭﻩ ﺳﻴﺎسی
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻃﺎﻟﺐ ﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ (ﻣﺴﻠﻢ)
ﻳﻌنی ﭽﻪ؟ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻣﺎم
ﺮﺍ ﺩﺭﺑﻥ ﺒﺴﺖ ﻣﻨﻄقی
ویبا
مسلمانان غیر
سالک با ولایت
الهی تشدید
تفرقه نماید .ﺍﻣﺎم
ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ:اﻟﻤﺴﻠم
ﺒﺎﻟﺬﻧﺐ ﻟﺎ ﻳﻠﺰﻣﻪ
ﻭﻟﺎ ﻳﺼﻴﺮ ﻋﻠﻴﻪ
ﻣﺴﻠﻢ (تنها ﺩﺭﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮﮐﻰ) کسی
است ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎهی
کرد ﺑﺪﺍﻥ اﺩﺍﻣﻪ
ﻧﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﺮﺁﻥ ﺪﻭﺍم
ﻨﮑﻨﺪ ( ﻳﻌنی ﻤﺴﻠم
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺴﻠم عُرفی
کسی اﺳﺖ که  تنها ﺷﻬﺎﺩﺗﻴﻦ
ﮔﻔﺘﻪ تا
اشطلاحا
مسلمان شده
باشد و یک بار  غیر
مسلمان با این
شهادتین  مسلمان
میشود ولی
سالک
تمام
ایام
دوره
سلوک مشغول  تکرار
شهادتین میباشد
. ﻭﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﺸﺮﻃ
ﻘﻄﻌی ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺴﻠﻤﺎنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﮔﻨﺎﻩ ﮐسی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﻣﺴﻠﻤﺎنی
ﺮﺳمی ﺒﻴﺮﻭﻥ ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭلی ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺗﺴﻠﻴم سلوکی
و پیمان
الرهی ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺒﺮﺩ. ﺗﺎ ﺁﻥ ﮔﻨﺎﻩ
ﻋﺎﺩﺕ ﺯﺷﺖ ﻭ ﺷﺨﺼﻴﺖ
ﺳﺎﻟک ﻨﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻋﻴﺐ ﺷﺨﺺ
ﺭﺍ ﻣﻠﮑﻪ آن و
سایبرنیتیک ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺗﺮک ﻔﻮﺭﻯ
گناه ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻟﺰﺍم ﺴﺎﻟﻚ ﻣﻠﺰم
ﺒﻮﺩﻥ ﺒﺘﻌﻬﺪﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟﺰﺍم ﻮ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل کرﺩﻩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎﻟﻰ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭﺗﺨﻴل
ﻮﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫنی ﺼﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﻳﺎ هر یک
از ﺳﻤﺒﻮلهای ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺰﺩ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
عباﺩﺕ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺮﺍﻯ (ﻣﻨﻄﻖ) ﻧﻴﺰ
(ﺍﻟﺰﺍﻡ) ﻗﺎﺋل هستند
. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﮐسی
ﺒﺎ ﺍﻟﺰﺍم ﻤﻨﻄقی
ﺒﺎﻭﺭ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ تنها
با ﮐﺸﺶ ﻭ
داشتن  ﺳﻤﭙﺎتی
ﺨﻮﺩ نسبت
بموضوع فورا ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﺗﺎثیرﻯ
اﺯ ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺸﺨﺺ
ﺧﻴﺎل ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺍﻟﺰﺍم
ﻤﻨﻄقی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺼﺪﻳق
ﺮﺍ ﺷﺮﻃ عقل ﻭ ﺁﺩﻣﻴﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺫﻧﺐ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ صفت ﺤﻴﻮﺍنیّت
است. ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭﺡ ﭼﻮﻥ ﺩُم ﺤﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﺍﻭ ﻭﭘﻴﮕﻴﺮ ﺍﺑﺪﻯ
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ
سلوک الهی   ﺑﺮﻳﺪﻩ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍﺯ ﺁثاﺭ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
(ﻟﺎ ﻳﺼﻴﺮ) ﻧﺸﻮﺩ
ﻭﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺻلی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻨﺴﺎﺯﺩ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟکی ﺪﺭﺣﺎﻝ
ﺗﺮک ﺤﺎل ﻤﻘﺪس
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ کسب
ﺣﺎل ﻮﻣﻘﺎم ﻤﻘﺪّس
ﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ اﺳﺖ. ﻭﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭﺷﺪﻥ مثبت و
الهی تر شدن ﺴﺎﻟﻚ
ﺷﺪنی اﻟﻬی اﺳﺖ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺮﺍ ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺰﻭﺍل ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
هستند  ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺟﻬﻨم
آﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﺭﺍﻭﻯ ﻣﺘﻌَﺠّﺒﺎﻧﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻣﻮٴﻤﻥ ﺰﻧﺎ
ﻭﻟﻮﺍﻃ ﻮ ﺳﺮﻗﺖ
ﻭﺷﺮﺍﺏ ﺧﻮﺍﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺰﺭگ ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ
(ﺟﺎﻯ ﺘﻌﺠﺐ ﺭﺍﻭﻯ
هم ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻮٴﻤﻦ ﮐﺎﻣل ﺸﺪﻩ  و ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺗﻤﺮﻳﻥ ﺮﻋﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻥ اﻣﻮﺭ
مخالف هدف  لقای
الهی ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺣﺪﻳث ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ گناﻫﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺍﺯﻧﻈﺮ  داوری ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻨﺎه ﻨﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
اﮔﺮ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻮﻋُﺮﻑ
ﻣﺠﺎﺯﺍتی ﻤﻘﺮﺭ
ﮐﻨﺪ شامل ﮐﺎﻣل
اﻟﻬی ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﺎم ﺪﺭ ﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ:لا ﻋﺠﺐ
ﻣﻥ ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻥّ
ﺍﻟﻠﻪ عزّ و
جلّ ﻳﻔﻌل ﻤﺎ ﻳﺸاء
ﻭﻟﺎ ﻳُﺴﺄل
عمّا  ﻳﻔﻌﻞ
ﻭﻫم ﻴُﺴﺄﻟﻮﻥ
ﻓﻤم عجبت ﻳﺎ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ؟
ﺳل ﻮﻟﺎ ﺗﺴﺘﻨﮑﻒ
ﻭﻟﺎ ﺗﺴﺘﺤسر ﻓﺎﻥ
ﻫﺬﺍ ﺍﻟﻌﻠﻢ ﻟﺎ
ﻳﺘﻌﻠّﻤﻪ ﻣﺴﺘﮑﺒﺮ
ﻭﻟﺎ ﻣﺴﺘﺤﺴِﺮ
ﺟﺎﻯ ﺘﻌﺠّبی ﺪﺭﮐﺎﺭ
ﻭ ﺃﻣﺮ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ
(ﺩﺭ ﮐﺎﺭ سلوک
الهی  ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻟهی ﺪﺭ ﻣﻌﺼﻮﻣّﻴﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻣﺼﻮﻧﻴﺖ
الهی اﺯ ﻫﺮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻌﺠﺐ ﺭﺍﻭﻯ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺻﻮﻟﺎ ﮔ(ﻨﺎﻩ
ﺯﻧﺎ) ﻧﮑﺮﺩﻥ
کاﻣلی ﻴﺎ اﻟﻬﻰﭼﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺎﻯ ﺘﻌﺠﺐ
ﺭﺍﻭﻯ ﺒﺎﺷﺪ.ﺧﻴلی
اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺣتی
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هم ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
تعجّب ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺣﺪﻳث ﺗﻌﺠﺐ ﺍﺯ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﻤﺎم ﺤﺪﻳث ﻫﺎ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺃﻣﺮ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎ اﻟﻬی اﺳﺘﻮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ اﺟﺘﻤﺎﻋی
ﻮ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
عُرﻓﻰ  ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻫﺮ ﻗﺎﻧﻮنی ﺪﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺸﻮﺩ. ﺣتی
اﮔﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﭼﺮﺍغ ﻘﺮﻣﺰ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺭﺑﻄی
هم ﺒسلوک
الهی  ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭلی اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﻣﻘﺮﺭات ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﻫﺴﺖ) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. (ﺍﮔﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺯﻧﺎﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی ﺒﮑﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟ
ک ﻔﺮﻕ ﺑﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻧﺎ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺠﻬﻨم
ﻨﻤﻴﺮﻭﺩ) ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﮑﻨﺪ ﮐسی هم ﺤق
ﭙﺮﺳﺶ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
هرﮐﺎﺭﻯ ﺒﮑﻨﻨﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﻮآل ﻮ ﺑﺎﺯﺧﻮﺍﺳﺖ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻌﺎﻑ ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی علی ﺮﻏم
عمرﻯ ﺪﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﺭﻭﺯﻩ ﺑﺎﺯ ﺑﻘﻌﺮ
ﺟﻬﻨم ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ)
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻯ اﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﻌﺠﺐ ﺑﺮﺍﻯ ﭽﻴﺴﺖ؟
ﺑﺎﺯﻫم ﺒﭙﺮس ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﮑﺎﻑ ﻭ ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ
ﻣﮑﻥ ﻮ ﺣﺴﺮﺕ ﻣﺒﺮ(
ﻭ ﺗﻌﺠﺐ ﻣﮑﻥ ﻮﺭﻋﺎﻳﺖ
حضور ﻣﺮﺍ ﻣﮑﻦ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍهی ﺒﭙﺮس
ﻭ ﺍﻣﺘﻨﺎع اﺯ ﺳﻮآلی
که ﺩﺍﺭﻯ ﻤﮑﻦ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ علم ﺮﺍ ﻫﺮ
ﻣﺘﮑﺒّﺮ ﻣﺴﺘﮑﺒﺮﻭﻫﺮ
ﻣﺘﺤﺴّﺮﻣﺴﺘﺤﺴﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ( ﺍﻳﻥ
علم ﺴﻠﻮک ﻮ ﺁﮔﺎهی
اﺯ ﺃﻣﺮ الهی ﻮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
الهی ﺮﺍ ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺘﮑﺒّﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﺣﺴﺮﺕ ﺩﺍﺭﻯ
برای
معصومیّت ﻨﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ( ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺘﮑﺒّﺮ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺑﺰﺭگی
هست ﮐﻪ ﺑﺰﺭگی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻮﻓﻘﻴّتی
ﻨﺴﺒﺘﺎ ﺑﺰﺭﮒ ﻫﺴﺖ
ﻭلی ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺷﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
مستکبرﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ هم
هیچ ﺒﺰﺭﮔی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﺧﻴﺎل ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺑﺰﺭﮒ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺤﺎﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺤﻘﻴﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم اﻟﻬی
ﻮ ﺩﻳنی ﻮﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺰﺭگ ﺪﻳﺪﻩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺰﺭگ
ﺪﻳﺪﻩﺍﻧﺪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ (ﻋﻠﻢ) هر ﺩﺍﻧﺶ
مادی ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻳﻥ علم
ﻭ ﺩﺍﻧﺶ ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺎﻣﻮﺭﺣﻠﺎل
ﻮﺣﺮﺍم
آخوندها ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺤﻘﻮقی ﻮ ﺩﺭ ﺧﺎﻃﺮ
ﻣﺮﺩم هست  ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎم
اﺯ ﻣﻌﺎﻓﻴّﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی اﺯ ﺁثاﺭ ﻗﺎﻧﻮنی
ﻮ ﺯﻧﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻗﺎﻧﻮنی
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺭﺍﻭﻯﺴﭙس ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻥ
ﺪﺭ ﺑﻴﻥ ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺸﻤﺎ(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺸﻌﺎﻉ انوار
شهودی ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﻮﺍﺻل ﺒﺸﻌﺎع
ﻘﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﺒﻨﺎم ﺸﻴﻌﻪ ﻭلی
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺭﺍﻭﻯ ﺁﻧﻬم
ﺪﺭ ﻋﺼﺮ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﻫﻤﺎﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﺻل اﻟﻬی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
ﺸﻴﻌﻪ ﻧﻴﺰ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻣﮕﺮ ﻋﺪﻩﺍﻯ
که ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
اﺯ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ ﻤﻴﺸﺪﻧﺪ)
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﺯنی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺳﺒﻴل ﻮ ﺭﺍﻩ
الهی مردم رﺍ ﺣﻴﻒ
ﻭﺗﻠﻒ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
(ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﺭ هدایت ﺭﺍﻩ ﻣﺮﺩﻡ)
ﻭ ﻳﺎ ﺯﻧﺎ ﻭ ﻟﻮﺍﻃ
ﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺭﺑﺎ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ
ﻭ ﻓﻮﺍﺣﺶ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﮔﻨﺎه کاﺭﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ  ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺭﻭﺯﻩ
ﻭ ﺯﮐﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﮐﻮﺗﺎهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻗطع
ﺮَﺣِم ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
کبیره ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﭽﮕﻮﻧﻪ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ؟ ﻭ ﭼﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺩﺭﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻴﺎ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢﻫل ﻴﺨﺘﻠج
فی ﺼﺪﺭک ﺸﻴء
غیر ﻫﺬﺍ ﺍﻯ اﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺁﻳﺎ ﺑﺎﺯﻫم ﺪﺭﺩل
ﺨﻮﺩ (ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺫﻫﻦ)
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺍﺭﻯ
ﺒﮕﻮﺋﻰ؟ ﺭﺍﻭﻯ
ﮔﻔﺖ ﺁﺭﻯ و ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻡ.ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻥ
ﺪﺭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺸﻤﺎ
ﻭ ﻧﺎﺻﺒﻴﻬﺎی ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺷﻤﺎ (ﺳﻨﻴﺎﻥ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ سلوکی
وولایت ﺭﺳمی
و سیاسی اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻣﻨﺼﻮﺏ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺑأﻧﺘﺨﺎﺏ اﻟﻬی
و ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻈﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ) ﮐﻪ ﺍﻳﺸﺎﻥ
گاهی ﻨﻤﺎﺯ ﻭﺭﻭﺯﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺯﮐﺎﺕ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺣج ﻮﻋﻤﺮﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺗﺸﻮﻳق
ﺒﺮﺟﻬﺎﺩ (ﺟﻨﮕﻰ)
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺑﻨﻴکی ﻮ ﺻِﻠِﻪ
رَحِم ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭﺣق
ﺒﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺍﺯ ﻣﺎل ﺨﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﻤک ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺷﺮﺍﺏ ﺧﻮﺍﺭﻯ
ﻮ ﺯﻧﺎ ﻭﻟﻮﺍﻃ ﻮ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﻮﺍﺣﺶ ﺩﻭﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭼﺮﺍو
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ؟
ﺍﻯ ﻔﺮﺯﻧﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻥ ﺮﻭﺷﻥ
ﺗﻔﺴﻴﺮﮐﻦ ﮐﻪ ﻣﻥ
ﺒﺨﺪﺍ ﺧﻴلی ﺪﺭﺍﻳﻥ
ﻔﮑﺮﻫﺴﺘﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻭ ﻣﺴﺘﺄﺻﻞ
ﺷﺪﻩﺍﻡ.ﺍﻣﺎم ﺘﺒﺴّم
کناﻥ ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ:
ﻴﺎ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺧﺬ
ﺍﻟﻴک ﺒﻴﺎﻧﺎ ﺷﺎﻓﻴﺎ
ﻓﻴﻤﺎ ﺳﺄﻟﺖ ﻭﻋﻠﻤﺎ
ﻣﮑﻨﻮﻧﺎ ﻣﻥ ﺨﺰﺍﺋﻦ
ﻋﻠم اﻟﻠﻪ ﻭ ﺳﺮّﻩ
ﺃﺧﺒﺮنی کیف ﺗﺠﺪ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻫﻤﺎ؟
ﺍﻯ اﺑﺮﺍﻫﻴم
اﻳﻨﻚ ﻳک ﺒﻴﺎﻥ
ﻤﻄﻠبلی ﻤﻴﮑﻨﻢ
ﺷﻔﺎ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭﮐﺎفی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻮآل ﺘﻮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﻋﻠم ﻤﮑﻨﻮﻥ ﻮ ﻣﺴﺘﻮﺭ
الهی ﻤﻴباشد
که  ﺍﺯ ﺧﺰﺍﺋﻥ
اﻭ ﺍﺳﺖ (ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺴﺨﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﻭﺭﻯ
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﻮﻫﺮکامل
الهی  ﺪﺭ
ﺩﺍﻧﺶ ﻭﻋﻠم سلوک
الهی  اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﻘﺎﺋﻢ ﺍﻳﻥ
ﺪﺍﻧﺶ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﺎﻥ ﻮ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.) ﺗﻮ ﺑﻤﻥ
ﺒﮕﻮ ﻧﻈﺮﺕ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻥ اﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﭼﻴﺴﺖ؟ ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ:
ﺃﺟﺪ ﻣﺤﺒّﻴﮑم
ﻮ ﺷﻴﻌﺘﮑﻢﻋﻠﻴﻤﺎ
ﻫم ﻔﻴﻪ ﻣﻤّﺎ ﻭﺻﻔﺘﻪ
ﻣﻥ ﺃﻓﻌﺎﻟﻬﻢ ﻟﻮ
ﺍﻋﻄﻰ ﺃﺣﺪﻫم ﻤﻤّﺎ
ﺑﻴﻥ اﻟﻤﺸﺮق ﻮﺍﻟﻤﻐرَبّ
ﺫﻫﺒﺎ ﻭ ﻓﻀّﻪ ﺃﻥ
ﻴﺰﻭل عن ﻮﻟﺎﻳﺘﮑﻢ
ﻭ ﻣﺤﺒّﺘﮑﻢ ﺍلی
ﻤﻮﺍﻟﺎﺕ ﻏﻴﺮﮐﻢ
ﻭ ﺍلی ﻤﺤﺒّﺘﻬم
ﻤﺎﺯﺍﻝ ﻭﻟﻮ ﺿﺮﺑﺖ
ﺧﻴﺎﺷﻴﻤﻪ ﺑﺎﻟﺴﻴﻮﻑ
ﻓﻴﮑﻢ ﻭﻟﻮ ﻗﺘل
ﻔﻴﮑم ﻤﺎ ﺍﺭﺗﺪع
ﻮ ﻟﺎ ﺭجع عن ﻤﺤﺒّﺘﮑم
ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺘﮑﻢ ﻭ ﺃﺭﻯ
ﺍﻟﻨﺎﺻﺐﻋلی ﻤﺎ
ﻫﻮﻋﻠﻴﻪ ﻣﻤّﺎ
ﻭﺻﻔﺘﻪ ﻣﻥ ﺃﻓﻌﺎﻟﻬﻢ
ﻟﻮ ﺍﻋﻄی ﺃﺣﺪﻫم
ﻤﺎ ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻤﺸﺮق
ﻮ ﺍﻟﻤﻐرَبّ ﺫﻫﺒﺎ
ﻭ ﻓضّة ﺃﻥ ﻴﺰﻭل
عن ﻤﺤبّة ﺍﻟﻄﻮﺍﻏﻴﺖ
ﻭ ﻣﻮﺍﻟﺎﺗﻬم
الی ﻣﻮﺍﻟﺎﺗﮑﻢ
ﻣﺎ ﻓﻌﻠﻮا لا زﺍﻝ
ﻭ ﻟﻮ ﺿﺮﺑﺖ ﺧﻴﺎﺷﻴﻤﻪ
ﺑﺎﻟﺴﻴﻮﻑ ﻓﻴﮑﻢ
ﻭﻟﻮ ﻗﺘﻞ ﻓﻴﻬم
ﻤﺎ ﺍﺭﺗﺪﻋﻮا ﻟﺎﺭﺟﻊﻭ
ﺍﺫﺍ ﺳمع ﺃﺣﺪﻫم
ﻤﻨﻘبة ﻟﮑم ﻮ ﻓﻀﻠﺎ
ﺍﺷﻤﺄﺯ ﻣﻥ ﺬﻟﻚ
ﻭ ﺗغیر ﻟﻮﻧﻪ ﻭ
ﺭُئی کرﺍهیة ﺫﻟک
فی ﻮﺟﻬﻪ ﺑُﻐﻀﺎ
ﻟﮑم ﻮﻣﺤبّة ﻟﻬم  ﻣﻥ علاﻗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻮ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺸﻤﺎ
ﺭﺍ ( ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻮﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ) ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﺻفی
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻮﺩم
ﻮ ﺩﻳﺪﻡ (ﺩﺭ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
هاﻯ ﺨﻮﺩ) ﺑﺎﺯ ﺍﮔﺮ
ﺷﺮق ﺘﺎ ﻏرَبّ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯﻣﺎل ﻮ
ثرﻭﺕ   ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺷﻤﺎ ﺑﺮﻧﻤﻴﺪﺍﺭﻧﺪ
( ﺍﺯﺳﻠﻮک ﻮﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﺠﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
هاﻯ اﻟﻬی ﻮ ﻋﺒﺎﺩﻯ)
ﻭ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺩﺳﺖ ﺑﮑﺸﻨﺪ
( ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺴُﻨّﻰ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ) ﻭ ﺍﮔﺮ
بینی  ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺑﺰﻧﻨﺪ
ﺗﺮﻙ ﻣﺤﺒﺖ ﺷﻤﺎ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ( ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﺰﺑﺎﻥ هم
ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ ﺩﺭ ﺩل
ﻮﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ ﺩﻭﺳﺖدﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ سلوک
الهی  ﺍﻣﺮﻯ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﺸق ﻮ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ
ﻋﻤل اﺳﺖ ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐسی اﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﺩ ﻫﺮﮔﺰ
(ﺍﺭﺗﺪﺍع ﻮ ﺍﺭﺗﺪﺍﺩ)
ﻭ ﺍﺭﺗﺠﺎعی ﻴﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ (ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻯکه
ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻧﻈﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
) نمی کنند ﻭ ﺍﺯ ﻣﺤﺒﺖ
ﺷﻤﺎ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﻤﺎ
ﻣﻨﺼﺮﻑ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
( ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭﻫﺮ ﺷﺮﺍﻳﻄی
ﺮﻋﺎﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﺍﻣﺎ ﭼﻮﻥ ﻧﺎﺻﺒﺎﻥ
(ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﺁﻧﺮﻭﺯ
ﻭ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ ﺨﻠﻔﺎ
ﻭﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
آخوند آنان ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ سلوکی ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ اصل سلوک
الهی . ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ ولایت
فقیه ﻣﺨﺎﻟﻒ سلوک
الهی ) ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ ﺍﻓﻌﺎل
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻴﺴﺖ ( ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﺭﻭﺯﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻴﻥ ﺸﺮق
ﻮ ﻏرَبّ ﺟﻬﺎﻥ ﺮﺍ
ثرﻭﺕ ﻃﻠﺎ ﻭ ﻧقُرّه
ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻣﺤﺒﺖ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺟﺎﻯ
ﻤﺤﺒﺖ ﻃﺎﻏﻮﺗﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺣﺎﺿﺮﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
بینی ﺁﻧﻬﺎ را ﺑﺎ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺯﺩﻩ ﺷﻮﺩ
ﻭ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺼﺮﻑ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺍﺯ کسی ﺴﺘﺎﻳشی
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻫﺮ ﻳک
اﺯ ﺷﻤﺎ (ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
گذشته ﻭﻳﺎ ﻫﺮ کامل
الهی  ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ)
ﺑﺸﻮﺩ ﻣﺸﻤﺌِﺰ
ﻭ ﻣﺘﻨﻔﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺭﻧگ ﻮ ﺭﻭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
(ﻏﻀﺐ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ) ﻭ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﻧﻔﺮﺕ
ﻭ ﺑﻐﺾ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﺤﺒﺖ ﺑﻄﺎﻏﻮﺗﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ دارند (ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻃﺎغی
ﻮﻃﻐﻴﺎﻥ کرﺩﻩ
ﻣﺘﻤﺮﺩ ﺑﺮ ﺃﻣﺮالهی
هستند . ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ ﻭﺁﺋﻴنی
غیر ﺳﻠﻮﮐﻰ . ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺗﺒﺴّم
کنان ﻔﺮﻣﻮﺩ (ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﻣﺪﻳﻨﻪ
می ﻨﺸﺴﺘﻨﺪ ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻠﺎﻓﺖ
امویان و
عبّاسیان ﻃﻮﺭﻯ
شده ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺮﺩم
اﻋﺘﻨﺎئی ﺒﺨﻠﻔﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﺧﻠﻔﺎ
ﻧﻴﺰ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺑﺨﺮج
ﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ ﻭﺣتی
عمر ﺑﻥ عبد ﺍﻟﻌﺰﻳﺰ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﺍﻧﺘﻘﺎل
ﺨﻠﺎﻓﺖ ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩ. ﻭلی ﺒﻌﺪﺍ
ﺩﺭﺧﻠﺎﻓﺖ ﻋﺒﺎسی
ﺒﮑلی ﺘﺮﻭﺭ ﻭ ﺯﻭﺭ
ﺑﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺮﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻈﺎﻫﺮﻯ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﻳﺎ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی اﻓﺰﻭﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎن
سلوکی ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣلی
اﻟﻬی ﺮﺍ ﺑﻨﺎم
ﺴﻴّﺪ ﮐُﺸی ﻤﻴﮑﺸﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺴﻴّﺪﻫﺎﻯ
ﻨﻮﺭﻯ ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺳﻴّﺪﻫﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺗﻌﺼﺐ
ﺑﺎﻃل ﺪﺍﺷﺘﻪﻭ
ﺩﺳﺘﻪ ﺑﻨﺪﻳﻬﺎﻯ
ﺴﻴﺎسی ﻮ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺼﻔﻴﻪ
جسدی ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻧﺪ)
ﺍﻯ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻭ ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻨﺎﺻبی هلاک ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺗﺶ ﺳﻮﺯﺍﻥ
ﺠﻬﻨم ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ
( ﺑﺨﺎﻃﺮﻫﻤﻴﻥ ﻨﻔﺮﺕ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖﻭﻋﺸق
ﺒغیر ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻋﻤﻠﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺎﺻبی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻠﻔﺎ ﻭﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﻐﻀﻮﺏ ﺷﺨﺺ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺸﺮک
ﻛﺮﺩﻩﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺭﺍ ﺷﺮﻳﻚ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ زنده ﺨﺪﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﻣﺮگ ﺴﺨﺖ ﻭﺣﻠق
ﺁﻭﻳﺰﻯ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ ﺸﺪﻥ ﺪﺭ
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨّﻢ ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﻬﻨم ﺴﻮﻡ
دریونیورس  ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺭﻭح
عرﻳﺎﻥ اﺯ ﺗﻥ
همین گرﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻋﺎﻣﻞ
ﻳﻌنی ﺪﺭﻋﻤل
غباﺩﻯ که  ﺩﺍﺭﻧﺪ. (ﺗَﺼﻠﻰ
ﺳﻮﺧﺘﻥ ﺪﺭ ﺍﺗﺶ
ﻭﺩﺍغ ﺸﺪﻥ ﺪﺭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ)
ﮐﻪ ﺍﺯﭼﺸﻤﻪﻫﺎﻯ(
ﺁﻧﻴﻪ)  ﺁﺑﻴﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ (ﺁﺏ ﺧﻮﺭﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﺩﺭﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎﻯ
گندﻳﺪﻩ ﻭﺁﺏ ﺩﺍغ
ﻮ ﺩﺭﻣﻌﺮض  ﺨﻄﺮ ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ ﺧﻮﺩ (ﺁﻳﻨﻪ)
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺍغ ﻮﻫﺮﺁﻥ
ﻮ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺟﻬﻨمیاﻥ
ﺪﺭ ﻗﺮﺍﻥ اﺳﺖ) ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻫﻤﻴﻥ ﺤﺎل
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻭﻣﺎ
ﭘﻴﺶ ﺩﺳﺘﻰ ﮐﺮﺩﻳﻢ
ﻭﻫﺮﺁﻧﭽﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ
(ﻋﺒﺎﺩﻯ) ﺩﺍشته
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﭘﻮچ ﻮ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﻧﻤﻮﺩﻳﻢ.
(ﭼﻮﻥ گرﺩ ﻭ ﺧﺎک
اﺯﺟﺎئی ﺰﺍﻳل ﺸﺪﻧﺪ)
ﻫﺒاء ﻤﺘﻨﺎثر ﻭ
ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺩﺭﻫﻮﺍ
ﻭﻫﻴﺠﺎﻥ ﺫﺭﺍﺕ
ﺭﻗﺼﺎﻥ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺳﺘﻮﻥ ﺩﺭﻳک
اﻃﺎق ﺘﺎﺭﻳک اﺳﺖ
ﻭ ﺍﺯﻫﻤﺎﻥ ﻟﻔﻈ
هوﺍ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ) ﺁﻳﺎ
ﻣﻴﺪﺍنی علت ﺁﻥ
ﭽﻴﺴﺖ ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
اﺯﭼﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ
ﻭﭼﻪ ﺭﺍﺯﻯ اﺯﺁﻥ
اﺯﻧﻈﺮ ﻣﺮﺩم ﻤﺨفی
اﺳﺖ (ﻭﻫﻨﻮﺯ ﻫم
ﺪﺭ ﺑﻴﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻮ ﺣﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻤﺨفی اﺳﺖ. ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺟﺎﻥ ﺒﺪﻫﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
میدهد ﻳﺎ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻫﻬﻨﺎ ﻫﻠﮑﺖ ﺍﻟﻌﺎﻣلة
ﺍﻟﻨﺎﺻبة  ﺗﺼﻠﻰ ﻧﺎﺭﺍ
ﺣﺎﻣیة ﺗﺴﻘﻰ ﻣﻦﻋﻴﻦ
ﺁنیة  ﻭ ﻣﻥ
ﺃﺟل ﺬﻟک ﻘﺎﻝ عزّ
و جلّ  ﻭ ﻗﺪّﻣﻨﺎ
ﺍﻟﻰ ﻣﺎ ﻋﻤﻠﻮﺍ
ﻣﻦ ﻋﻤﻞ ﻓﺠﻌﻠﻨﺎﻩ
ﻫﺒاءا ﻤﻨثوﺭﺍ
أﺗﺪﺭﻯ ﻣﺎ ﺍﻟﺴﺒﺐ
؟ ﺍﻥ الله ﺗﺒﺎﺭک
ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ ﻟم ﻴﺰل
عالما ﻗﺪﻳﻤﺎ ﺧﻠق
اﻟﺄﺷﻴاء لا
من شیئ ﻭ ﻣﻥ ﺰﻋم
ﺃﻥ اﻟﻠﻪ  عزّﻭﺟل ﺨﻠق
اﻟﺄﺷﻴاء ﻤﻥ ﺸﻴئ
ﻓﻘﺪ ﮐﻔﺮ ﻟﺄﻧّﻪ
ﻟﻮ ﮐﺎﻥ ﺬﻟﻚ ﺍﻟﺸﻴئ
ﺍﻟﺬﻯ ﺨُﻠق ﻤﻨﻪ
ﺍﻟﺄﺷﻴاء ﻘﺪﻳﻤﺎ
ﻣﻌﻪ فی ﺃﺯﻟﻴّﺘﻪ
ﻭ ﻫﻮﻳّﺘﻪ ﮐﺎﻥ
ﺬﻟﻚ ﺃﺯﻟﻴّﺎ ﺑل
ﺨﻠق اﻟﻠﻪ عزّ
و جلّ  ﺍﻟﺄﺷﻴاء
کُلّها ﻟﺎ ﻣﻥ ﺸﻴئ
ﻓﮑﺎﻥ ﻤﻤّﺎ ﺧﻠﻖ
ﺍﻟﻠﻪعزّ و
جلّ  ﺃﺭﺿﺎ
ﻃﻴبة ثُمّ  ﻓﺠّﺮ ﻣﻨﻬﺎ
ﻣاءا ﻋﺬﺑﺎ ﺯﻟﺎﻟﺎ
ﻓﻌﺮﺽ ﻋﻠﻴﻬﺎ ﻭﻟﺎﻳﺘﻨﺎ
ﺃﻫل اﻟﺒﻴﺖ ﻓﻘﺒﻠﺘﻬﺎ
ﺍﻯ اﺑﺮﺍﻫﻴم ﺒﺪﺍﻥ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺒﺎﺭک
اﺯ ﺍﺯﻝ (ﺍﺯ ﻗﺒﻠﻬﺎ
دور)ﻋﺎﻟِم ﻮ ﻗﺪﻳﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.(ﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ازلی ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻘﺮﺭ ﻧﻤﻮﺩﻩ
است ﻭﻫﺮ ﺻﺎﺣﺐ
ﻃﺮحی اﺯﻃﺮح اﺟﺮﺍ
ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻗﺒل
ﺒﺎ ﺧﺒﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻗﺪﻳم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ  ومراحل ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ است. ﻭﺩﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴتیم ﻤﻄلق ﻘﺪﻳﻢ
ﺍﺳﺖ ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺍﻣﻮﺭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﻗﺪﻣتی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺭﻭﺯﻯ ﭙﻴﺪﺍ
ﻭﺣﺎﺩث ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ)
ﻭﺍﻭ ﺍﺷﻴاء ﺮﺍ
ﺍﺯﻫﻴچ ﻮﻋﺪم ﺁﻓﺮﻳﺪ
( ﺍﺷﻴاء ﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﻳﺎ ﺭﻭحی ﻮﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﻨﺪﻯ ها ﻭ ﺷﮑل
گیرﻯ هاﻯ ﺤﻴﺎتی
ﻮ ﺍﺯﻋﺪم ﻤﻄلق
هم ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯﻫﻤﺎﻥ ﻮﺟﻮﺩ
(ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ از
هستی های هو ) ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﺍﺯ ﺫﺭّﻩ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج ﺸﺪﻩ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰﺩﺭﺻﺎﺩﺭﺍﻭل  الله ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﻋﺪم ﻤﻄلق ﭽﻴﺰﻯ
ﭙﻴﺪﺍ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩﻭ
ﻭﭼﻴﺰﻯ ﺒﻌﺪم ﻤﻄﻠق
ﻨﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯﻋﺪﻣﻴّﺖ
نسبی ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ ﻧﻮﻋی
ﻮ ﻣﻘﺎم ﻘﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻮضع ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﻬﺘﺮﻯ ﺒﺤﻘﺎﺭﺕﻫﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺭﺍﻩ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
کارمائی ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍﺯﻋﺪم ﭙ ﻴﺪﺍ ﺷﺪﻥ
ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻤﻌﺠﺰﻩ ﮔﺮﻯ
الهی اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻫﺴتی ﺠﺰ ﺧﺪﺍ
ﮐسی ﻨﻴﺴﺖ.  در گدشه
و حال و آینده
های أبدی  ﮐﻪ اﺯ ﻋﺪم
ﻴﺎ ﻏﻴﺮ ﻋﺪم ﺁﻣﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺟﺎئی ﺒﻨﺎم
عدم ﺒﻴﺮﻭﻥ اﺯﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﺰ (ﻋﺪم
ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ
خداوند هو ) ﺩﺭﻫﺎﻫﻮﺕ
عمّاء ﻣﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻧﻮعی ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺷﺮﻙ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ)
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺍﺩﻋﺎ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﭼﻴﺰﻯ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﮐﻔﺮﺍﻥ
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺍﻟﺒﺘ
ﻪﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺩﺭ
ﺟﺴم اﺯﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﺩﺭ ﺫﻫﻥ اﺯ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻘلی اﻭﻟﻴّﻪ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻮﻳﮋﻩﺍﻯ غیر ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻤﺎﺩﻩ ﻭﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺮﻭح ﻮ ﺍﺭﻭﺍح ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﺭﻭﺍح
ﻘﺒلی ﺁﻣﺪﻩ  ﮐﻪ ﻫﻤگی
اﺻلی اﻟﻬی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺯ ﭼﻴﺰﻯ
گرﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭلی  اﻳﻥ
ﭽﻴﺰﻫﺎﺧﻮﺩ ﺍﺻل  ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻓﻘﻄ ﻮﺳﻴﻠﻪ ﻳﺎ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣﻴﺎﺕ ﻃﻔل
اﺯ ﻧﻄﻔﻪ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺟﺴم ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻧﻄﻔﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭلی ﺮﻭح ﻄﻔل ﺠﺪﺍ
ﺍﺯﺭﻭح ﻮﺍﻟﺪﻳﻦ.
ﻭﺑﺎ ﺗﺎﺭﻳخ ﻮﮔﺬﺷﺘﻪﺍﻯ
ﻤﺴﺘﻘل ﻮ ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺎﺯ ﺍﺯﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ همیشه
ﺟﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ کنونی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻔﺮ ﺑﻤﻌنی ﺠﻬل
ﻮ ﺑﻴﺨﺒﺮﻯ ﻮ ﺷﺮک
ﺨﻄﺎ ﺍﺯ ﻣﺤل ﺪﺍﻧﺎنی
ﻮ ﺗﻌﻤّﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺟﺎﻫل ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ هم ﻨﺪﺍﺭﺩ
ولی
تعلیم
اجباری  در زنذگی
های
بشری ئارد . ﻭﺑﺸﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻬﺴتی ﻮﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻬﺴتی ﺮﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺑﺪﻳّتی هست.
ﻭﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺒﻨﺎم ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺩﺭﭘﻴﺶ ﺩﺍﺮﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﺁﻥ ﭽﻴﺰﻯ ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺪﻳم ﭽﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻫﻤﺎﻥ
اﺯﻟﻴّﺖ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻮﻳّﺖ  الهی
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻘﺪﺭﺕ ﻋﺒﻮﺭ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﺯﻟﻴّﺖﻫﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ ﻭﺍﺑﺪﻳّﺘﻬﺎﻯ
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ  ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰئی ﺨﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﻨﺎم اﺯل ﻮ ﺃﺑﺪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺷﺒﻴﻪ (ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺭﻳﺎﺿﻰ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻳک ﺃﻣﺮﻯ ﻔﺮضی
اﺳﺖ. ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺩﺍﺭﺩﻭلی
هنوﺯﺣﻘﻴﻘﺖ ﺁﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻔﮑﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﻭﺷﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭل ﻬﺴتب ﺪﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕﺑﻘﻮل
ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ ﻗﺪﻳﻢ
ﻓﺮﺽﺍﺯﻝ ﻭﻣﺒﺪﺃ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﺯلی
ﻬﺴنی ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع اﺯ
ﺃﺻﻞ (ﺧﺪﺍوند
هو ﺧﺎﺭج اﺯ ﻫﺴﺘﻰ)
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ. ﻭ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ (ﻋﻤّاء)
ﺍﻣﺪﻩﺍﻧﺪ. که ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.  و ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺎﻳﻥ ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ عقل ﺒﺸﺮ
ﻭﺣتی ﺒﺮﺍﻯ
همه ﺍﻧﻮﺍع
عقلی ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﺨفی ﻮ ﻣﺠﻬﻮﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭل که ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺗﻤﺎم ﻬﺴﺘﻰ
ﺍﺯﺍﻥ ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﻭﺍﺯ ﺁﻥ ﻨﻴﺰ اﺭﻭﺍح
ﻔﺮﺩﻯ ﻮ ﻣﻮﺍﺩ ﻓﺮﺿﺎ
ﻏﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
(ﻗﺪﻳﻢ)  ﭼﻮﻥ
ﺁﺏ ﻭ ﺁﺗﺶ ﻭﻫﻮﺍ
ﻭﺧﺎﻙ ﺑﻘﻮل ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﻭﻳﺎ ﺑﻬﺮﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯﮐﻪ ﺍﺳﺎس
ﻫﺮ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻏﻴﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺷﺮک اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﻗﺪﻳﻢ
ﻣﻄلق ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭلی ﺼﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ
ﻗﺪﻳم اﺳﺖ ﻭلی ﻨﻪ
ﺑﻘﺪﻣﺖ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ
هو ﻭﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭﻫﺴتی
اﺯ ﭼﻴﺰﻯ ﻘﺒلی
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﻋﺪﻡ.
ﺍثباﺕ ﺍﻣﺎم ﻴک
بیاﻧﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻥ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ علم ﺴﺎﺑق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ ﺨﺪﺍﻯ
ﺃﺯلی ﻤﺎ ﻣﺎﺩﻩ
ﺃﺯلی ﻮﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺩَﻫﺮ و
زمانه  ﺍﺯلی
ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺎمی
ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯلی هستند . ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻣﺨﻠﻮق
اﺯلی ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
(ﻓﺠّﺮ) ﻣﻨﻔﺠﺮ ﮐﺮﺩ
ﻭﺟﻮﺷﻴﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺏ ﻋﻘل ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
سالک ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑأﻧﻮﺍﺭ
ﻭ ﻓﺠﺮ (ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ)
الهی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺭﻭﺯ ﻭﺍقعی ﺮﺍ
ﺩﺭک ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻭﺍقعی ﺒﺎ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺮﻭﺍنی ﻮﻋﻘل ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﭼﻮﻥ ﻧﻮع ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
فرشته گونه اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻥ ﺳﺨﺖ
ﺗﺎﺭﻳک ﻮ ﭘُﺮﻋﺬﺍﺏ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭﻋﻘلی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻫﻮﻳﺖ ﻳک ﺸﺨﺺ ﻣﻨﻈﻮﺭ
(ﺁﻥ هماﻧﻰ) ﺷﺨﺼﻴﺖ
ﺭﻭح اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻴک ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻋم اﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺗمی
ﺠﺴﻢ ﻭ ﻳﺎ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍثیرﻯ عقلی ﻮ ﺍﻟﻬﺎم
ﻮ ﻓﮑﺮ ﻭ ﻳﺎ ﻣﺎﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﺍثیرﻯ ﺠﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺩﺭ ﺍﺭﻭﺍح اﻟﻬی
ﺸﺪﻩ ﺩﺭ ﺍﺯﻝ  ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻭﻥ ﺰﻭﺍل
ﻮ ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ ﻮﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﺁﺏ ﺯﻟﺎل ﺒﺪﻭﻥ
غَش ﻭﺷﺎﺋﺒﻪﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ الهی
ﻮﺣﻘﺎﻳق ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺑﺸﺮ ﺑﺎ ﮐﺴﺐ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺎ ﮐﺴﺐﻋﻘل
ﻤﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎبد
ﻭﺍﮔﺮﻋﻘل ﻮﻋﻠﻢ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﺁﻟﻮﺩگی ﺪﺭ ﻣﺎﻫﻴﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺎﻳﺖ (ﻣﺎ)
ﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
واله شدن ﺒﻤﺎ ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺣﻘﻴقی ﻮ ﺑﺤق اﻟﻬی
ﺒﻮﺩﻥ و
معرفی
الهی ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
عشق ﻮﺭﺯﻯ ﻮﻣﺤﺒّﺖ
ﮐﺎﺭﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬس ﺨﻮﺩ ﻋﻀﻮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
سالک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﺮﻭﺯﻯ
ﺨﻮﺩ ﻋﻀﻮ ﺷﺠﺮﻩ
ﻭﺩﺭﺧﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
سلوکی ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺷﺎﺧﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳّل ﺴﻠﻮکی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺼﺎﺩق
ﺪﺭﺳﻠﻮک ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﻗﺒل
اﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺟِﻥّ ﻮ
ﺟَﻨﻴﻥ ﻮ ِﮊﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎﺯ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﻣﻨﻌﻘﺪ ﮐﺮﺩ
ﺑﺎﻋﺸق ﻮﺩﺍﻧﺎﺋ
ﺘﻌﻬّﺪ ﻧﻤﻮﺩ)

حدیث 6180( B   دنباله
1806 A و ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻄﻔﻪ
ﻭﺟﻨﻴﻦ ﺩﺭ رَحِم
ﻄﺮﻳﻘﺖ الهی ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ ﺗﺎ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم
ﻮالهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
پس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ. ﻭ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮکی کسی عرﺿﻪ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﮔﺮﺩﺩ ﻟﺤﻈﻪ ﺣﺴﺎس
ﺯﻧﺪﮔی ﺁﻥ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ
ﺷﺎﻧس ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺑﺪﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﻘﺴﻤتی اﺯ ﺁﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺭﺩ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻧس ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺑﻌﺪﻯ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﮕﺮ ﭘس ﺍﺯﭼﻨﺪ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل  کارﻣﺎﻫﺎ
ﻭ حتی
زمانهای  طولانی
تر درﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ  ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺭﺍ ﺑﺘﺪﺭﻳج ﺒﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﭼﻮﻥ ﺒﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ ﺭﺳﻴﺪ
ﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ششم ﻗﺎﺋم در
ولایت ششم  محمدی ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩل
ﺒﻠﺬﺕ ﻭﺷﻬﻮﺕ ﻭ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘلی
و ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺰﻣﻴﻥ ﺴﺎﻟم
ﻮﭘﺎﻙ ﭘﺬﻳﺮﺍﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺁﺏ ﻋﻘﻠﻰ ﻫﻔﺖ ﺭﻭﺯ
ﺁﺏ ﺑﺮ ﺁﻥ گذﺷﺖ
ﺗﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﺻﺎﻑ ﻭ
ﻣﺴﻄح کرﺩ ﻭﺗﻌﻤﻴم
ﺪﺍﺩ. ﺗﺎ ﺁﺏ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺭﻭﻥ ﺁﻥ ﻨﻔﻮﺫ
ﮐﻨﺪ (ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ  روزهای
الهی ﻭﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺩﺭ ﻳک اوم ﻮ
یوم و ﺭﻭﺯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﻄحی که
عقل ﻭﺣﮑﻤتی ﺒﺎ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺯﻣﻴﻨﻪﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻤﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺍﺣل لاﺯﻡ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁﺏ ﻋﻘل ﺒﺎﻳﺪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺯﻣﻴﻥ ﻮ
ﺭﻭﺍﻥ ﻮ ﺫﻫﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣل ﺘﻌﻘّل
ﻮ ﺗﺼﻤﻴم های ﺟﺪّﻯ
ﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻣﺎﺩﮔی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺤﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻮﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ  ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺑﺮﺳﺪ.
(ﻧﻀﺐ) ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺘﻥ
ﺁﺏ ﺑﺰﻳﺮ ﺯﻣﻴﻥ
ﻮﻳﺎ ﺧﺸک ﺸﺪﻥ ﻈﺎﻫﺮﻯ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎ ﺳﻴل
ﻮ ﺳﺮﻋﺖ ﺁﺏﻫم ﺰﻣﻴﻥ
ﺘﺸﻨﻪ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﻭﻫم هر ﻧﻴﮑی ﺪﺭ
ﺧﺎک ﺮﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺳﭙس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐمی اﺯ ﺍﻳﻥ
گِل (ﺧﺎک ﺰﻣﻴﻥ
ﻮ ﺁﺏ ﻋﻘﻞ) ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻩ(ﺻَﻔﻮِﻩ)
ﻭ ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﻭﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺻﻔﺎ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﻑ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺳﻴﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﮔﺮﻭﻩ ﻋﻈﻴم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺧﻰ
ﺻﺎﺩق ﺘﺮ ﻭﺍﻧﺪکی
اﺯ ﺻﺎﺩﻗﺎﻥ ﺒﻤﺮﺍﺣل
ﻨﻬﺎئی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ اﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭ ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻭ ﺻﻔﻮﻩ
ﻧﻬﺎئی اﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ. (ﻃﻴﻦ)
ﻳﺎ ﮔِﻞ ﺑﺎﺯ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﺯ ﮐﻮﺯﻩ ﮔﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﺪﻳﻢ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻭ ﺗﻤثیل
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﮔِل
ﺁﻣﺎﺩﮔی هرﺷﮑل
گیرﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﭙﺨﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﮐﻮﺯﻩ ﺑﺎ ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﻭ ﺍﺣﺘﻮﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻗﺪﻳم
کوﺯﻩ ﺳﻤﺒﻮل ﻈﺮﻓﻴﺖ
ﺣﻴﺎتی ﻮ ﺯﻧﺪگی
ﻮ ﺁﺏ ﮔﻴﺮﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
گِل ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﮔِﻞ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺷﺪ(ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺮﻫﺒﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی هم عصر هستند
. ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﻳﻌنی اﻭم کرﺩﻩﻫﺎ
ﻭ ﻣﻮٴﻤﻥ ﺸﺪﻩ ﻭﺍﻭم
کننده ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻘﺎمی اﻟﻬی
ﻮﻋﻘل کلّی ﻮ ﺑﺎ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪﺍﻯ اﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻠﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻌﺼﻮﻳّﺖ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺭﻭﺍنی
بی ﻨﻈﻴﺮﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻴپ کسی ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺟﺰ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻘﺎﺋﻢ ﺑﺪﺍﻥ ﺁﺭﺍﻣﺶﻫﺎ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪﺣق
انا ﺍﻟﺤق
گفتن را ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺣتی ﺨﻮﺩ ﺿﻤﻨﺎ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭاﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ) ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺎﺯﺍﺩ ﺍﻳﻥگِل
ﻤﻨﺘﺨﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺖ ( ﻧﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﻔﺎﻟﻪ ﻭ ﻣﺎﺯﺍﺩ
ﻭ ﺯﺍﺋﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﻳﻌنی
ﺒﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺷﺪﻥ
ﺒﺎ ﺍﻳﻥ گِل ﻮﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺫﺍﺕ روحی ﮐﺎﻣل
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
کماﻟﺎﺕ الهی
هماﻥ ﻤُﺮّﺑﻴﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﺷﻴﻌﻪ ﻣﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺒﺮخی اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ  ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
پیامبر گونه ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
و ﺁﺭﺍم ﻨﮕﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻭ ﻓَﺮّ الهی ﺩﺍﺩﻥ
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﺭﺳﺎنی
اﻭ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﻭم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺃﻯ اﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻃﻴﻨﺖ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ (ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻴﺪ) ﻭ ﻃﻴﻨﺖ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻮ ﻣﺨﻠﻮﻁ  ﻣﻴﺸﺪﻳﻢ.
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﺬﺍﺕ
ژنتیک روحی ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﺎ ﻭ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻧﻤﻴﺪﺍﺩ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ الهی ﻮ
ﺳﻠﻮکی ﻨﻤﻴﮑﺮﺩ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻤﻴﻤﺎﻧﺪﻳﻢ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻣﻴﭙﻮﺳﻨﺪ)
ﺳﭙس ﺭﺍﻭﻯ ﺒﺎﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻯ ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺑﺎ ﻃﻴﻨﺖ ﻣﺎ
ﭼﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ؟ (ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﮔِل
ﺨﻮﺏ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
ﺳﺎﺧﺖ ﺑﺎ ﮔِﻠﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﭼﻪ ﮐﺮﺩ. (ﮔﻠﻬﺎﻯ
ﻨﺎﭘﺎک ﻮ ﺫﺍﺕﻫﺎﻯ
ﻨﺎ ﺷﺎﻳﺴﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی ﺮﻭح
ﻔﺮﺩﻯ ﺩﺭ ﻳک ﻔﺼﻞ
ﻧﻮعی ﺤﻘﻴﺮ ﺑﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺸﺮ ﺩﺭ ﻳک ﻔﺼل
ﻨﻮﻋی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ اﮔﺮ ﮐمی
هم ﺒﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭﺳﻠﻮک
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﻨﻬﺎﻳﺖ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
همه ﺷﺮﺍﻳﻄ لاﺯم
ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺎفی ﻨﻴﺰ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩنی ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﺃﺧﺒﺮک ﻴﺎ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺧﻠق اﻟﻠﻪ  عزّﻭﺟل ﺒﻌﺪ
ﺫﻟک ﺃﺭﺿﺎ ﺳﺒخة
ﺧﺒﻴثة ﻣﻨﺘنة
ثُمّ ﻓﺠّﺮ ﻣﻨﻬﺎ
ﻣاءا ﺍﺟﺎﺟﺎ ﺁﺳﻨﺎ
ﻣﺎﻟﺤﺎ ﻓﻌﺮﺽ ﻋﻠﻴﻬﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻨﺎ ﺃﻫل
اﻟﺒﻴﺖ ﻭ ﻟم ﺘﻘﺒﻠﻬﺎ
ﻓﺄﺟﺮﻯ ﺬﻟک اﻟﻤاء
أعلی ها ﺳبعة ﺃﻳّﺎﻡ
ﺣﺘّﻯ ﻄﺒّﻘﻬﺎ
ﻭ ﻋﻤّﻬﺎ ثُمّ ﻧﻀﺐ
ﺫﻟک اﻟﻤاء
عنها ثِمّ  ﺃﺧﺬ ﻣﻥ ﺬﻟک
اﻟﻄﻴﻦ ﻓﺨﻠق ﻤﻨﻪ
ﺍﻟﻄُﻐﺎة ﻭ ﺃﺋﻤّﺘﻬﻢ
ثِمّ  ﻣﺰﺟﻪ
ﺑﺸﻔل ﻄﻴﻨﺘﮑﻢ.
ﻭﻟﻮ ﺗﺮک ﻄﻴﻨﺘﻬم
علی ﺤﺎﻟﻪ ﻭلم ﻴﻤﺰج
ﺒﻄﻴﻨﺘﮑﻢ ﻟﻢ ﻳﺸﻬﺪﻭﺍ
ﺍﻟﺸﻬﺎﺩﺗﻴﻦ ﻭﻟﺎ
ﺻﻠّﻮﺍ ﻭﻟﺎ ﺻﺎﻣﻮﺍ
ﻭ ﻟﺎ ﺯﮐّﻮﺍ ﻭﻟﺎ
ﺃﺩّﻭ ﺃﻣﺎنة ﻭﻟﺎ
ﺃﺷﺒﻬﻮﮐم فی اﻟﺼﻮﺭ
ﻭ ﻟﻴس ﺷﻴﻴٴﺃ ﮐﺒﺮ
ﻋلی اﻟﻤﻮٴﻤﻦ ﻣﻥ
ﺃﻥ ﻴﺮﻯ ﺼﻮﺭة ﻋﺪﻭﻩ
ﻣثل ﺻﻮﺭﺗﻪ ﺍﻯ اﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺒﺎﻃﻠﺎع تو ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻢ
(ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻰ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮ الهی اﺳﺖ ﻭ ﻓﻘﻄ
ﺒﺎ ﺧﺒﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻴﻔﻬﻤﺎﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻇﺮﻓﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺤﻘﺎﻳق گفتنی ﺮﺍ
ﺩﺭ ﮐسی اﻳﺠﺎﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ) ﺳﭙس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻣﻴﻦ (ﺳَﺒَﺦ) ﺷﻮﺭﻩ
ﺯﺍﺭ ﻭﺧﺒیث (ﺑﺪ
ﺫﺍﺕ) ﻭ ﻣﻨﺘنة (ﻣﺘﻌﻔّﻦ)
ﺁﻓﺮﻳﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻨﻴﺰ ﺁﺏ ﺷﻮﺭ ﻭ ﺗﻠخ
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ ﺷﻮﺭ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﺮﺿﻪ ﺷﺪ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ (ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
ﻔﮑﺮﻯ ﻭ ﺭﻭحی ﻮ
ﺫﺍتی ﺪﺭ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻨﺎ ﺑﺎﻟﻎ
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭک
اﻫﻤﻴﺖ سلوک
الهی  ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻧفع ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻤی
ﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﻭﺳﻴلی
ﻨﻘﺪ ﺭﺍ ﺗﺮﺟیح
ﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ) ﻭﻫﻔﺖ
ﺭﻭﺯ ﻧﻴﺰ ﺁﺏ ﺑﺮ
ﺁﻥ ﺠﺎﺭﻯ ﺸﺪ ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻳک ﻄﺒﻘﻪ ﻣﺴﻄّح
گرﺩﻳﺪ ﻭ ﺗﻌﻤﻴﻢ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺳﭙس ﺁﺏ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺮﺩ ﺷﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ
گِل ﻄﺎﻏﻴﺎﻥ ﻮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻧﺪ.
ﻭ ﺳﭙس ﺍﺯ ﺯﻭﺍﺋﺪ
ﺁﻥ ﻃﻴﻨﺖ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ (ﺳﺎﺋل
ﺪل ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭک اﻣﻮﺭ
ﻋﺮﻓﺎنی ﺪﺍﺭﺩ
ﻭلی هنوز ﺁﻥ اﻳﻤﺎﻥ
ﺸﺪﻳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﺵ
ﺟﺎﻥ ﺒﺪﻫند ﺑﺪﺳﺖ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮔِل ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺤﺎل ﺨﻮﺩ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﮔِل
ﻮﺟﻮﺩ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻤﻨﺤﺮﻑ ﺷﺪﻩ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
(ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ یا
دو شهادتین
مسلمان شده  زبانی ) ﺑﺮﺳﻨﺪ.
(ﺍﮔﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ عقل ﺠﺰئی  اﻳﺪﺁﻟﻴﺴتی
ﻮ ﺍﻳﺪﺁل ﻄﻠﺒﻰ
ﻭ ﮐﺸﺶ ﻭﮐﻤک اﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
کاﺫﺏ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺴﻨّﻯ
ﻴﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﮐﻪ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺘﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻣﺨﻠﻮﻃ ﻨﻤﻴﺸﺪﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺪﻭ ﺷﻬﻮﺩ
هم ﻨﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﺷﻬﺎﺩﺗﻴﻥ ﺪﺭ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
(ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺯﺑﺎﻧﻰ)
ﻳﺎ ﭼﻮﻥ ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺫﮐﺮ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻋﺒﺪ ﻭ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ (
قرّه گیری  عبادی
سالک با شهود
های
پنجم . ششم
مصطفوی برای
امکان رسیدن
بشهود ششم
قائم ). ﻭﻟی ﺒﺎﺯ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﻮﺍقعی
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺪﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺻلی واجب ﺨﻮﺩ
می رﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﻳکی ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺪﺭ
توﺣید سلوکی ﺧﻮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸتی
ﺒﺨلق ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺯﻧﺪﻩ پیامبر
گونه ﻣﻴنمودند  ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔتم
عرﺵ ربّ  ﺭﺣﻤن
نیز ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭلی ﭙس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺍﺩﻭﺍﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺪﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی اﻧﺴﺎنی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻴنی ﭙﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم ﺤَﺴَﻨی
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻘﻴّﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻓﺎﻃمی ﻮﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﮐﻪ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﭘنج ﺘﻥ ﺁل عبا ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﻟﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺯﺑﺎنی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﭼﻪ ﺁﺳﺎﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ قشری ﺸﺪ.
ﻭﻟﻰ (ﺍﻗﺮﺍﺭ) ﺑﻤﻌﻨﻰ
قُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺳﻠﻮکی
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻫﻔﺖ
ﮔﺎﻧﻪ ﮐﻪ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﻣتوالی
الهی ﻤﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺑﺎ
ﺁﻥ  ﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺪﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮﻳک
اﺯ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻣﮑﺮﺭ
ﻭ ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺭ ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ گوﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﻭلی ﺠمعا  ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺻلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
هستند . ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﺨﻠﻮﻃ ﺸﺪﻥ
که ﺩﺭ ﺷﻬﺎﺩﺗﻴﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ (ﺣتی اﮔﺮ
ﺑﺰﺑﺎﻥ گفته ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﻭ ﻧﻪ (ﺻﻠﺎﺕ) ﺍﻧﻬﺎ
ﻗﺒﻮل اﺳﺖ (ﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻳﺎ ﺻِﻠِﻪ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻮﻟﺎﻳﺖ) ﺣتی اﮔﺮ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻧﻤﺎﺯ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﻭﺻﻮم ﻮ ﺭﻭﺯﻩﺍﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ  ﻭ ﻳﺎ ﺭﻭﺯﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ (ﺻﻮم ﻴﺎ ﺍﻭﻡ
یا سلوک ) ﻭ ﻳﺎ ﺭﻭﺯﻩ
ﺗﻤﺎم ﺤﻮﺍس ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺯﮐﺎﺕ ﻭ ﺣج ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻃل اﺳﺖ. (ﮐﻪ ﺯﮐﺎﺕ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﺳﺖ
ﻭﺣج ﻨﻴﺰ ﺣج اﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ.
که ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺣج
کعبه ﺨﻮﺩ
ﺑﻤﮑﻪ ﮔﻔﺖ ﻭ  ﻋﻠﻴﮑم
اﻟﺂﻥ ﺒﺎﻟﺤﺞ ﺍﻟﺄﮐﺒﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺤﺞ  ﮐﻌﺒﻪ
ﻭ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺤﺞ ﺍﮐﺒﺮ
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﮐﺒﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻗﺪﺍم کنید ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻴﺰ ﺍﺩﺍﻯ ﺃﻣﺎﻧﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ (ﺍﻳﻥ
اﺩﺍﻯ ﺃﻣﺎﻧﺖ ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻯبخدا
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺪﻫﮑﺎﺭ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺪﻫﮑﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
برای
سلوک ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻭﺍﺳﺮﺍﻑ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ (ﺍﻣﺎﻧﺖ) ﻫﻤﺎﻥ
(اﻭم کرﺩﻥ) ﻭ سلوک
الهی  اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎنی ﻮﻣﻮٴﻤﻥ
ﺒﻮﺩﻥ ﺩﺭ ﺍﻭم
کرﺩﻥ ﻭﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮﮐی ﺒﻮﺩﻥ بیک
ولیّ
الهی
زنده بمعرفی  خداوند ﺍﺳﺖ.)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺷﺒﺎﻫتی
هم ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺎ
ﺷﻤﺎ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ( ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ عباﺭﺕ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻘل ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻣﺎم هم
ﻄﻴﻨﺖ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﻭﻫﻢ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺎ
ﺍﻭ ﺁﺯﺍﺭﻯ ﻨﺒﻴﻨﺪ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺗﺤﺒﻴﺐ
هم ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺪﻭﻥ
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐسی ﺮﺍ ﺍﺯ ﻧﻈﺮالهی
ﻤﺤﺘﺮم ﺸﻤﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺑﺎﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﻓﺼل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎنی اﻟﻮﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﺳﺘثناﺋﻰ ﺑﮑسی
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻧﻴﺰ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺍﺧﻠﺎق ﻮ ﺭﻓﺘﺎﺭ
الهی اﺳﺖﮐﻪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻮٴﻤﻥ
ﻤﺸﮑل ﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺷﻤﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺒﻴﻨﺪ
(ﺻﻮﺭﺕ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻮ ﺍﺧﻠقی ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻮٴﻤﻥ
هرﻳﻚ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻤﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺼﺎﻑ ﻭ ﻋﺪﺍﻟﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻈﺮﻯ
که ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺨﺸﺶ ﻭﻋﻔﻮﻯ
که ﺑﺮﺍﻯ هر ﺧﻄﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﻗﺎﺋل اﺳﺖ.
ﻭ ﺗﺮﺣّم ﻮ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﺶ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺳﭙﺶ
ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﭙﺮﺳﻴﺪﻡ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺪﻭﮔﻮﻧﻪ
ﮔِل ﭽﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ؟
ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ:
ﻤَﺰَج ﺒﻴﻨﻬﻤﺎ
ﺑﺎﻟﻤاء  ﺃﻟﺄﻭل ﻮ
ﺍﻟﻤاء اﻟثاﻧﻰ
ثُمّ عرﮐﻬﺎ ﺍﻟﺄﺩﻳﻢ
ثمّ ﺃﺧﺬ ﻣﻦ ﺫﻟک
ﻘﺒضة  ﻓﻘﺎل
هذﻩ الی
اﻟﺠنّة ﻭﻟﺎ ﺍُﺑﺎﻟﻰ
ﻭ ﺃﺧﺬ ﻗﺒضة ﺍُﺧﺮﻯﻭ
ﻗﺎل هذﻩ ﺍﻟﻰ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﻭﻟﺎ ﺍُﺑﺎﻟﻰ
ثمّ   ﺧﻠﻄ
ﺒﻴﻨﻬﻤﺎ ﻓﻮقع
ﻤﻥ ﺴﻨخ
اﻟﻤﻮٴﻤﻥ ﻮ ﻃﻴﻨﺘﻪ
ﻋلی ﺴﻨﺦ ﺍﻟﮑﺎﻓﺮ
ﻭ ﻃﻴﻨﺘﻪ ﻭ ﻭ
قع ﻤﻥ ﺴﻨخ اﻟﮑﺎﻓﺮ
ﻭ ﻃﻴﻨﺘﻪ ﻋلی ﺴﻨخ  اﻟﻤﻮٴﻤﻥ
ﻮ ﻃﻴﻨﺘﻪ ﻓﻤﺎ ﺭﺃﻳﺘﻪ
ﻣﻥ ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ ﻣﻥ
ﺰﻧﺎ ﺃﻭ ﻟﻮﺍﻃ ﺃﻭﺗﺮک
ﺼﻠﺎة ﺍﻭ ﺻﻴﺎم
اﻭ ﺣج ﺃﻭ ﺟﻬﺎﺩ
ﺃﻭ ﺧﻴﺎﻧﻪ  ﮐﺒﻴﺮة ﻣﻥ
هذﻩ ﺍﻟﮑﺒﺎﺋﺮ
ﻓﻬﻮ ﻣﻥ ﻄﻴنة ﺍﻟﻨﺎﺻﺐ
ﻭ ﻋﻨﺼﺮﻩ ﺍﻟﺬﻯ
ﻘﺪ ﻣﺰج ﻔﻴﻪ ﻟﺄﻥ
ﻣﻥ ﺴﻨخ
اﻟﻨﺎﺻﺐ ﻭ ﻋﻨﺼﺮﻩ
ﻭ ﻃﻴﻨﺘﻪ ﺍﮐﺘﺴﺎﺏ
ﺍﻟﻤﺌﺎثم ﻮ ﺍﻟﻔﻮﺍﺣﺶ
ﻭ ﺍﻟﮑﺒﺎﺋﺮ ﻭ ﻣﺎ
ﺭﺃﻳﺖ ﻣﻥ اﻟﻨﺎﺻﺐ
ﻭ ﻣﻮﺍﻇﺒﺘﻪ ﻋلی
اﻟﺼﻠﺎة ﻭ ﺍﻟﺼﻴﺎم
ﻮ ﺍﻟﺰﮐﺎة ﻭ ﺍﻟﺤج
ﻮﺍﻟﺠﻬﺎﺩ ﻭ ﺃﺑﻮﺍﺏ
ﺍﻟﺒِﺮّ ﻓﻬﻮ ﻣﻥ
ﻄﻴنة ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻥ
ﻮ ﺳﻨﺨﻪ ﺍﻟﺬﻯ ﻗﺪ
ﻣﺰج ﻔﻴﻪ ﻟﺄﻥ ﻤﻥ
ﺴﻨخ اﻟﻤﻮٴﻤﻥ ﻮﻋﻨﺼﺮﻩ
ﻭﻃﻴﻨﺘﻪ ﺍﮐﺘﺴﺎﺏ
ﺍﻟﺤﺴﻨﺎﺕ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎل
اﻟﺨﻴﺮ ﻭ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺍﻟﻤﺌﺎثم ﻓﺎﺫﺍ
ﻋﺮﺿﺖ ﻫﺬﻩﺍ ﻟﺄﻋﻤﺎل
کلّها ﻋلی اﻟﻠﻪ
عزّ و جلّ  ﻗﺎل ﺃﻧﺎ
ﻋﺪل الأجور  ﻭ ﻣﻨﺼﻒ ﻟﺎ
ﺃﻇﻠﻢ ﻭ ﺣﮑم
لا ﺃﺣﻴﻒ ﻭﻟﺎ ﺃﻣﻴل
ﻮﻟﺎ ﺃﺷﻄﻂ ﺍﻟﺤق
ﻮ ﺍﺍﻟﺄﻋﻤﺎل
اﻟﺴﻴّئة ﺍﻟتی
اﺟﺘﺮﺣﻬﺎ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻦ
ﺑﺴﻨخ  اﻟﻨﺎﺻﺐ
ﻭ ﻃﻴﻨﺘﻪ ﻭﺃﻟﺤق
ﻮﺍﺍﻟﺄﻋﻤﺎل اﻟﺤﺴﻨﻪ
ﺍﻟتی اﮐﺘﺴﺒﻬﺎ
ﺍﻟﻨﺎﺻﺐ ﺑﺴﻨخ
اﻟﻤﻮٴﻤﻥ ﻮ ﻃﻴﻨﺘﻪ
ﺭﺩّﻭﻫﺎ ﮐﻠّﻬﺎ
الی ﺃﺻﻠﻬﺎ ﻓﺎﻧّﻯ
ﺃﻧﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺃﻧﺎ ﻋﺎﻟم
اﻟﺴِﺮّ ﻭﺃﺧﻔﻰ
ﻭﺃﻧﺎ ﺍﻟﻤﻄّلع
علی ﻘﻠﻮﺏ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻟﺎ ﺃﺣﻴﻒ ﻭﻟﺎ ﺃﻇﻠم
ﻮﻟﺎ ﺃﻟﺰم اﺣﺪﺍ
ﺍﻟّﺎ ﻣﺎ ﻋﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻨﻪ ﻗﺒل ﺃﻥ ﺃﺧﻠﻘﻪ
ﺳﭙس ﺍﻳﻥ ﺪﻭ
گِل ﺒﺎﻫﻢ ﻭ ﺑﺎ
ﺁﺏ ﻣﺨﻠﻮﻃ ﺸﺪﻧﺪ.
ﺳﭙس ﺁﻥ ﺪﻭ ﺑﻬم
عجین  ﻭ ﻣﺎﻟﺶ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻧﺪ. ﺳﭙﺶﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ اﺯ ﺁﻥ
ﺮﺍ  ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
اﺯ ﺁﻥ ﺒﻬﺸﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺍﻋﺘﻨﺎئی
ﺒﭽﻴﺰﻯ ﻴﺎ ﮐسی
ﻮﺍﻋﺘﺮﺍﺿی ﻨﻤﻴﮑﻨﻢ
(ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺘﻮﺳﻄ ﺪﺭ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺑﺎ سلوک
الهی  ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺧﻰ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮک
ﺘﺮک ﺁﻥ ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺟﻬﻨمی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﻟﺎ ﺍﺑﺎلی
گفتن خدﺍﻭﻧﺪ ﺑﻨﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻤﻮﻓق
ﺒﻨﺠﺎﺕ ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺮخی ﺤتی ﺪﺷﻤﻨﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺴﺖ ﺟﻬﻨمی هستند
. ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ هماﻥ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﻘﻄﻪ
ﻣﻘﺎﺑل ﻨﺎﺟﻴﺎﻥ
ﺒﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺒﺴﺘﻪ ﺑﺬﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭ ﻃﺮﺯ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﮔِل
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮخی ﻤﻮﻓقی
ﺒﻨﺠﺎﺕ ﻭﺑﺮﺧی
ﻨﺠﺎﺕ ﻧﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻓﺼﻮل اﻭﻟﻴﻪ
ﺑﺸﺮﻯ که ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭک ﺴﻠﻮکی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧند ﺿﻤﻥ
اهل ﺠﻬﻨم گرﺩﻧﺪ)
ﻭ ﻗﺴﻤﺖﺍﺯ ﺍﻳﻥ
گِل ﻤﺨﻠﻮﻁ ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺑﻤﺘﻮﻟﺪﻳﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﻬﻨم ﻴﺎﻓﺘﻪ (ﻭ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻘﺎﻭﺕ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻋﺘﻨﺎئی
ﺒﻬﺮ ﺍﻋﺘﺮﺍضی
که ﺍﻳﻥ ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺒﮑﻨﻨﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭلی ﺘﺎﺭﮐﺎﻥ(ﺻﻠﺎﺕ)
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﺳﺎﻟک  ﺠﻬﻨمی ﺪﺍﻏﺘﺮﺍﺯﺟﻬﻨﻢ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ هست. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﺎفق ﻮ ﻳﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺸﮑﻥ هستند . ﻭ ﺍﺯ
ﺩﻭ ﮔﻮﻧﻪ ﮔِﻞ ﺑﺮﺧﻰ
ﺳﻨخ ﻮﻇﺎﻫﺮﻯ ﻤﻮٴﻤﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ (ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮلی ﭙﻴﺮﻭ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ) ﻭ ﺑﺮﺧی
ﺴﻨﺦ ﻭ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻔّﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ( ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻌﻠﺖ ﻋﻘل ﻮ ﻋﺒﺮﺕﮔﻴﺮﻯﺘﻮﺑﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺎهی ﻈﺎﻫﺮﺍ
ﻣﻮثّر ﭼﻮﻥ کاﻓﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﮔﺎﻫﻰ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﮐﺎﻓﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
(ﻇﺎﻫﺮﺍﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﺒﻴﻪ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﻭ ﮔﺎﻫﻰ ﻣﻮٴﻤﻨﺎنی
اﻟﻬی ﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﻧﻬﺎﺭﺍ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭ ﻭ ﻓﺎﺳﺪ ﻭ ﺯﻧﺎ
ﮐﺎﺭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺻل ﺴﻮآل ﺮﺍﻭﻯ
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﭘس ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﺯﻧﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﻮ
ﻟﻮﺍﻃ ﻮ ﺗﺮک ﺼﻠﺎﺕ
ﻭ ﺗﺮﻙ ﺭﻭﺯﻩ ﻭﺣج
ﻴﺎ ﺟﻬﺎﺩ ﺩﻳﺪﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺭﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺮﺍغ کرﺩﻯ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻴﻨﺖ ﻧﺎﺏ
ﻣﺨﻠﻮﻃ ﺪﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ(ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺸﺨﺺ
ﻫﻢ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻨﻘﺎﻃ
ﻀﻌﻒ ﺍﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻳک ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺁثاﺭﻯ
ﺴﺎﻟم ﻮ ﻧﺎ ﺳﺎﻟم
ﻤﺨﻠﻮﻃ هستند )  ﺯﻳﺮﺍ ﺳَﻨَخ
ﻮ ﺫﺍﺕ ﻧﺎﺻﺒﻰ (ﻫﺮﻣﻨﮑﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی ﺍﻋمّ
اﺯ ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ ﺁﻧﮑﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻨﺼﻮﺏ
بت عبادی خود ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭﺭﻫﺒﺮ ﺩﻳنی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﮐﻪ ﺁﻣﺎﺩﮔی
کسب ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
إثم  ﻭ ﻳﺎ  ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
کبیرﻩ الهی هست
. ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺎﺻبی
ﻨﻤﺎﺯ ﻭ ﺭﻭﺯﻩ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍع ﻨﻴﮑﻮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻃﻴﻨﺖ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺫﺍﺕ ﻓﺎﺳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺨﻠﻮﻃ اﺳﺖ.ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﻮٴﻤﻥ اﮐﺘﺴﺎﺏ
ﺣَﺴَﻨﺎﺕ (ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ثوﺍﺏ ﻭ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ)
ﻭ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎل
ﺨﻴﺮ ( ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭحی ﺒﺎ ﺍﻋﻤﺎل  عباﺩﻯ ﺪﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻧﻔس ) ﻭ ﺩﻭﺭﻯ اﺯ
ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ. ﻭﭼﻮﻥ
اﻳﻦ ﺍﻋﻤﺎل ﺒﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺮﺿﻪ
ﺷﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻣﻥ
عدلﺪﺍﺭم ﻮ ﺟﻮﺭ
ﻭ ﺳِﺘَﻢ ﻧﺪﺍﺭم
ﻮ ﻣﻨﺼﻒ ﻫﺴﺘﻢ. ﻭ
ﺳﺘﻤﮕﺮ ﺩﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺨﻮﺩ  ﻧﻴﺴﺘﻢ.
ﮐﻪ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﺧﻮﺑﻴﻬﺎ ﻭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻥ
کمالات ﻨﺪﺍﺭﻡ
ﻭ ﻣﻴل ﻮ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ
ﺒﻴک ﻄﺮﻑ ﻭ (ﺷﻄﻂ)
ﻭ ﺗﺮک ﺤق ﻮ ﻗﺎطی
کرﺩﻥ اﻣﻮﺭ ﻧﺪﺍﺭﻡ.
ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻋﻤﺎل ﺰﺷﺖ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﺮﺍ ﺑﺴنخ
ﻨﺎﺻﺒﺎﻥ ﻮ  ﻃﻴﻨﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﺪ ( ﺗﺎ ﺑﺤﺴﺎﺏ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺷﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺤث
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﺤﺴﺎﺏ ﺿﻌﻒ
ﺍﺣﻮﺍل اﻭ ﻣﻴگذارند  ﻭﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺍﻭﺭﺍ می ﭙﺬﻳﺮﺩ)
ﻭ ﺍﻋﻤل ﺤﺴﻨﻪ ﻭﺧﻮﺏ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺻل ﺴﻨﺦ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﺑﺄﺻل
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ
( ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻮﻓق
ﺒﺎﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣتی
گناﻫﺎﻥ ﻘﺒلی
اﻭ ﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭ ﺣﺘی
کمیّ ﺗﺒﺪﻳل ﺒﮑﻴّﻔتهای  ﻧﻮع ثوﺍﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
ﻜم گناﻩ ﺩﺭﻧﺠﺎﺕ
ثوﺍﺏ کمتری ﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻤّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺗﻠﺎﺷﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﻣﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﻣﻥ ﺨﺪﺍئی
ﻨﻴﺴﺖ (ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺄﻟّﻪ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺟﺰ ﻣﻦ
ﻧﻴﺴﺖ) ﺍﮔﺎﻩ
ﺍﺯﻫﺮ ﺳِﺮّ ﻭ ﻣﺨفی
ﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻫﺴﺘﻢ
( ﺍﺯ ﺩل ﻮ ﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺫﺍﺕ و ژنتیک  روحی ﺑﺎ
ﺧﺒﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻳﺎ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ)
ﻭﻣﻥ ﻤﻄلع  اﺯ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ (ﺳﺎﻟﻚ)
ﻫﺴﺘﻨم ﻭ ﺳﺘم ﻮ
ﺣﻴﻒ ﻭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﻴﺮﻯ اﻋﻤﺎل ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻡ. ﻭ ﭘﺸﺘﻴﺒﺎنی
هیچ کدﺍم ﻮ ﻳﺎ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ
ﻨﻤﻴﮑﻨم ﻤﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ اﻣﻮﺭ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻢ
(ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
عاﺩﻯ ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
هفت  ﮔﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ اﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺷﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻋﻤل ﺸﻮﺩ ﻭﭼﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎنی
ﻄﺒﻴﻌﺘﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ  ﻳﺎ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻣﻬم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻬم اﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺁﻥ ﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﻟﻄﻤﻪ
ﺑسلوک الهی  و روح ﺑﺰﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﻄﻮﺭ ﺑﺨﺸﻨﺎﻣﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯﻬﻤﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﭼﻨﺪ
ﺣﺮﺍم ﺨﻮﺭﺩﻥ ﻭﭼﻨﺪ
ﺣﺮﺍم عمل کرﺩنی
ﺬﮐﺮ ﺷﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺣﺘﻴﺎج ﺤﻠﺎل
ﻮ ﺣﺮﺍﻡ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﺣﺮﺍم ﻮﺣﻠﺎﻟﻬﺎ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ الهی
بمعرفی
خداوند ﺪﺳﺘﻮﺭﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺨﻮﺩ ﺟﺎﻫﻞ دﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺒﺪﻫﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻥ ﺁﻥ گاﺭﺩﻳﮕﺮ
را میکنند ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺳﭙس  ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺭﻭﺷﻥ
ﻨﮑﺮﺩ ﭼﺮﺍ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﻮﻟﻮ ﺯﻧﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻨﻰ ﺍﺳﺖ ﻭﭼﺮﺍ
ثوﺍﺏ ﻏﻴﺮﺳﺎک ﻤﺠﺎﺯتی
ندﺍﺭﺩ ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﻄﻴﻨﺖ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﺟﺒﺮ) ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎ ﻩﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻫم ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻮﺿﻮع ﺒﺴﻠﻮک
ﻮ ﺩﺭﺟﻪ ﻋﺸﻖ ﻭﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺍﻭ ﻭ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺑﺮﺧی
اﻣﻮﺭ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺎﺑل ﻄﺮح
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺮﺍﻭﻯ
غیر ﺳﺎﻟک ﻨﺒﻮﺩﻩ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺑﺮﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻳﻥ
آﻳﻪ ﺮﺍ ﺑﺮﺧﻮﺍﻥ
( ﺑﺎﺯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﮐﻦ) ﻗﺎل ﻤﻌﺎﺫ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻥ ﻨﺄﺧﺬ ﺍﻟّﺎ
ﻣﻥ ﻮﺟﺪﻧﺎ ﻤﺘﺎﻋﻨﺎ
ﻋﻨﺪﻩ ﺍﻧّﺎ ﺍﺫﺍ
ﻟﻈﺎﻟﻤﻮﻥﻫﻮ  فی اﻟﻈﺎﻫﺮ
ﻣﺎ ﺗﻔﻬمﻮﻧﻪ ﻭﻫﻮ
ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﻓﻰ ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ
ﻫﺬﺍ ﺑﻌﻴﻨﻪ ﻳﺎﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﻥ ﻠﻠﻘﺮﺍﻥ ﻈﺎﻫﺮﺍ
ﻭﺑﺎﻃﻨﺎ ﻭﻣﺤﮑﻤﺎ
ﻭ ﻣﺘﺸﺎﺑﻬﺎ ﻭﻧﺎﺳﺨﺎ
ﻭﻣﻨﺴﻮﺧﺎ ﭘس ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﭘﻨﺎﻩ ﻣﻥ ﺒﺮ
ﺧﺪﺍ ﻣﺎ ﻫﺮﮔﺰ
کسی ﺮﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻤﻴﮐﻨﻴم  ﻤﮕﺮ ﺁﻧﮑﺶ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﺘﺎﻉ ( ﭘﻴﻤﺎﻧﻪ
ﻃﻠﺎئی گندم ﮐﻪﻳﻮﺳﻒ
ﺩﺭ ﮐﻴﺴﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭ
تنی ﺧﻮﺩ ﮔﺬﺍﺭﺩ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎ ﻫﺮﮔﺰ
ﺳﺘﻤﮕﺮ ﻧﻴﺴﺘﻢ.
ﺍﻣﺎم ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ  ﻫﻤﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺁﻥ ﺪﺭﻇﺎﻫﺮ
ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﺪ (ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
اﺯﻳﻮﺳﻒ ﺑﺮﻭﺍﻳﺖ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭﺗﻮﻃﺌﻪﺍﻯ
اﺯ ﻳﻮﺳﻒ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﮕﻬﺪﺍﺷﺘﻥ ﺒﺮﺍﺩﺭ
تنی ﺧﻮﺩ کرد ﺩﺭ  ﺣﺎلی
که  ﺍﻳﻥ ﺘﻮﻃﺌﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﭘﻴﻤﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ا ﺳﺖ. ﻭلی اﻳﻥ ﻴﻚ
ﺣﮑﻤﺖ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ) ﻭ اﻳﻥ ﺁﻳﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻌنی ﺒﺎﻃنی
ﻮ ﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺻلی
ﺒﻬﺘﺮ ﺁﻳﻪ ﺍﺳﺖ
(ﻭ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﻭﺍﻯ اﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺒﺪﺍﻥ که ﻗﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻮﺑﺎﻃنی
اﺳﺖ (ﺩﺭﻣﻌنی ﻮﻫﺪﻑ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ الهی ﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ) ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺣﮑﻢ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺘﺸﺎﺑﻬﺎﺕ.
(ﺁﻧﭽﻪ ﺻﺮﻳح اﺳﺖ
ﻭﻳﺎ ﺗﻤثیلی ﻮ ﺗﺸﺒﻴﻬﻰ
ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﺘﺸﺎﺑﻬﺎﺕ
ﺁﻥ ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺻﺮﻳح اﺳﺖ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﮐﺮﺩ.ﻳﻌنی ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮکی ﻮﺣﮑﻢ
الهی ﻮﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﺷﺒﻴﻪ
ﺁﻥ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻓﻠﺴفی ﻮﺍﻳﻀﺎﺣﻰﻭﻳﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﻬﻤﮕﺎﻥ
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴک اﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺍﺻﻮل
کلّی ﻮﻋﻠمی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻗﺮﺍﻥ ﻨﺎﺳخ ﻮ ﻣﻨﺴﻮخ
ﺪﺍﺭﺩ (ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍﻥ
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ اﺣﮑﺎم
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﺩﺍﺩﮔﺎهی
گه  ﺯﻣﺎﻧﻰ
و موقّت ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺯﻣﺎنی
ﺪﻳﮕﺮﺑﺎ ﺁﻳﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﺴخ ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﻭﻳﺎ
ﺣﺪ ﺍﻗل اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺍﻳﻥ ﺁﻳﺎﺕ
ﻓﺴخ ﺸﺪﻩ ﻭ ﺑﺎﻃل
گرﺩﻳﺪﻩ ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﺩﺭﺣﻴﺮﺕ ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻧﺪ. ﻭ ﻗﻀﺎﺕ
ﺷﺮع ﻔﺎﺳﺪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺮﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻨﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ. ﻭلی
اﻳﻦ (ﺁﻳﺎﺕ) ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫ ﺎﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪﻭ ﺳﺎﻟک
ﺒﺪﺍﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﺳﭙس
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ (ﻧﺴخ ﺸﻬﻮﺩ) ﻗﺒلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺷﺮک ﻮ ﺗﻮﻗﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺎﺑل ﻘﺒﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻫﻤﺎﻥ
هدﻑ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻣﮕﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ. ﭘس ﻗﺮه ﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﺎﺳخ ﻮﻣﻨﺴﻮخ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﺴﺨﻪ ﭘﺰﺷک که
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
معالجه
ﻧﺴﺨﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻀﺮﻭﺭﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺗﺮﻙ ﻧﺴﺨﻪ ﻗﺒلی
ﻮﺍﺟﺐ ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺭﻫﺎ
ﮔﺮﺩﺩ .ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻣﺴﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﻭ ﻋﻮﺍﺭﺽ ﺑﺎﻃل
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺁﻭﺭﺩ.
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﭼﻮﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭم
امام ﺰﻣﺎﻥ  زنده ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﺗﺮک ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﭘﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎ ﺗﻮﻗﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﺮک آﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎل ﺴﺎﻟک
اﺫﮐﺎﺭ ﺩفع ﺸﺮک
اﺣﺘﻤﺎلی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﻣﻮﺿﻮع ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﭙﻴﺶ ﻣﻴﮑﺸﺪ ﻭ ﻣﺪﺍم
سعی ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺑﻨﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻋﻠمی ﻮﻋﻘلی
گوﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺒﺪﻳﮕﺮ
ﺣﺮﻓﻬﺎﻳﺶ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻓﻰ ﭼﻮﻥ
ﺸﻨﻮﻧﺪﻩ ﻇﺮﻓﻴﺖ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺼﺮﻳح ﻮﻣﺴﺘﻘﻴم
اﻣﻮﺭ الهی ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
ﺮﺍ  ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺍﺳﺖ ﺍﻧﺪک
اﻧﺪﻙ ﺑﻤﻮﺿﻮع
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﻧﺰﺩﻳک
ﺸﻮﺩ. ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺍﻳﻥ
ﻨﻈﺮﻳﻪ ﻗﺪﻳمی
ﺮﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ ﻃﻠﻮع
کند ﻧﻮﺭﺵ ﭘﻴﺪ
ﺍﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
غرﻭﺏ ﮐﻨﺪ ﻧﻮﺭﺵ
ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻥ ﺒﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻓﻮﺗﻮﻥ ﺪﺍﺧل
هرﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺩﻳﺪﻥ ﺮﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺧﺮﻭچ ﻨﻮﺭﻯ ﺍﺯ
ﭼﺸم ﺒﺴﻮﻯ ﻤﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻃﺒﻌﺎ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻋﻠمی ﺒﺮ ﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﻨﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺒﺎﺯ ﻣﻌنی
ﺴﻠﻮک ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮﺭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ.
ﻭﺧﺮﻭج ﻨﻮﺭ ﺍﺯ(ﭼﺸم
ﺠﺴﻢ) ﻭﻗتی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮﺭ ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ ﻣﺴﺘﻠﺰم
ﺪﻗّﺖ ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ (ﻧﻮﺭﻯ
عقلی ) ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯﭼﺸم
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﻤﻴﺁﻳﺪ
ﺗﺎ ﺑﺠﺴم ﺒﺨﻮﺭﺩ
ﻭﺩﻗﺖ ﻭ ﺗﺄﻣل ﻮﺗﻮﺟﻪ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺎل ﺴﺎلک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ ﻭ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻭ
ﺩﺭ ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭل که ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺗﺸﺮﻳح ﺪﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک اﺯ
ﺁﻥ ﭘس ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺩﻳﺪنی
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭﻧﻈﺮش حاضر
کند ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﺬﮐّﺮ
ﻫﺮ ﺧﺎﻃﺮﻩﺍﻯ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻬم
ﻮ ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺎﺷﺪ) ﺍﻣﺎم  اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
کذلک
ﻴﻌﻮﺩ ﮐلّ
ﺸﻴئ اﻟی ﺴﻨﺨﻪ
ﻭ ﺟﻮﻫﺮﻩ ﻭ ﺃﺻﻠﻪ
ﻓﺎﺫﺍ ﮐﺎﻥ ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻧﺰﻉ ﺍﻟﻠﻪ
عزّ و جلّ ﺳﻨخ
اﻟﻨﺎﺻﺐ ﻭ ﻃﻴﻨﺘﻪ
مع ﺃثقاﻟﻪ ﻭ ﺃﻭﺯﺍﺭﻩ
ﻣﻥ اﻟﻤﻮٴﻤﻦ ﻓﻴﻠﺤﻘﻬﺎ
ﮐﻠّﻬﺎ ﺑﺎﻟﻨﺎﺻﺐ
ﻭ ﻳﻨﺰع ﺴﻨخ اﻟﻤﻮٴﻤﻥ
ﻮ ﻃﻴﻨﺘﻪ مع ﺤَﺴَﻨﺎﺗﻪ
ﻭ ﺃﺑﻮﺍﺏ ﺑُﺮّﻩ
ﻭ ﺍﺟﺘﻬﺎﺩﻩ ﻣﻥ
اﻟﻨﺎﺻﺐ فیل ﺤﻘﻬﺎ
ﮐﻠّﺎ ﺑﺎﻟﻤﻮٴﻤﻦ
ﺃﻓﺘﺮﻯ ههنا ﻇﻠﻤﺎ
ﻭ ﻋﺪﻭﺍﻧﺎ؟ ﭘس ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﺒﺴﻨخ
ﻮ ﺟﻮﻫﺮ ﺍﺻلی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ (ﭼﻮﻥ
ﻨﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻫم
ﺒﻘﺮﺹ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺩﺭ ﻏﺮﻭﺏ ﺁﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻭﺗﺎﺭﻳکی ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩ) ﻭ ﭼﻮﻥ ﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﻨخ ﻨﺎﺻﺒﻰ ﻭ ﺍثقال
ﻮ ﺳﻨﮕﻴنی گناﻫﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﺯﺍﺭ ﻭ ﺑﺪﻯ
هاﻯ ﻤﻮٴﻤﻥ ﺮﺍ
ﺍﺯ ﻭﻯ ﺑﺮ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ
( ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ خران
عمر هستی ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪﺯﻭﺍل گناﻫﺎﻥ
از ﺫﺍﺕ ﻣﻮٴﻤﻦ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺪﻟﻴل ﻤﻨﻄقی
ﺒﺮﺩﺍﺷﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﺴﺘمی
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻮٴﻤﻨﺎنی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻥ
گناﻫﺎﻥ ﺮﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭﺣﺪﻳث
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎ
قیام ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻇﻬﻮﺭ ﺷﺸم
بدر مُنیر ﻘﺎﺋﻢ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻥﻣﺤﺸﺮ
ﻣﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﺨﺎﺗﻤﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﻳﻥ
گناﻫﺎﻥ اﺯ ﺫﺍﺕ
ﺍﻳﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ
اوم کنندﻩ ﺑﺮ ﻃﺮﻑ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻧﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺪﻟﻴﻞ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﺎفی ﻮﺍﺩﺭﺍک
عقلی ﺒﺮﺟﺴﺘﻪ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﺧﻠﺎقی ﻮ ﺭﻭﺍﻧﻰ.
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﻗتی
کناﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎنع
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ گناﻩ
ﻭ ﺗﻌﻘّل ﺴﺎﻟک
ﻮﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
اﻭ ﺍﻳﻥ
گناهان
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭﺟﺪﻳّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﻭ ﺷﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮ
ﻃﺮﻑ ﺷﺪﻥ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
اﺯﺳﺎﻟﻚ ﺳﺘمی ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
کم گناﻩ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
اﻟﻬی ﻮ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﻭ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ
کمتر ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭلی اﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک
کم گناﻩﻣﻐﺮﻭﺭ
ﺍﺯ ﺣﺎلﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺯﻭﺩ ﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻨﺎﻩ ثوﺍﺏ ﺭﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﺪﻑ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻴﻬﺎﻯ
اﺧﻠﺎقی ﺪﺭ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻏﺮﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﻋﻴﺐ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟک
ﭙُﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭلی ﻨﮕﺮﺍﻥ
عدم
عفو الهی عدم
ﻘﺒﻮﻝ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﺁثاﺭ ﺍﻥ
گناﻫﺎﻥ ﺴﻨﮕﻴﻥ
ﻮ ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ ﺍﻭ ﺷﻮﺩ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﻠﻮک
با ﺩل ﻠﺮﺯﺍﻥ ﻭﻋﺸﻖ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻣﻠﺘﻤﺴﺎﻧﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک
ﭙُﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﺯﻭﺩ
ﺗﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺧﻮﺷﺎ ﺑﺤﺎل
ﺁﻥ گناهی ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻌﺒﺮﺕ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
گناﻩ ﺍﺯ ﻧﻮع
گناﻫﺎﻥ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺘﻘﻮﻳﺖ ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭح
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥﻣﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
تمام این گناﻫﺎﻥ
ﻤﻮٴﻤﻦ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﺵ
ﻳک ﻨﺎﺻبی ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
(ﺳﻨّﻯ ﻮ ﻳﺎ ﻫﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺣتی ﺸﻴﻌﻪ ﭘﻴﺮﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻨﺎﺻﺐ
ﻣﻠّﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺻل ﺠﻬﻨمی
هستند .  ) ﻭ
ﺑﺎﻟﻌکس ﺘﻤﺎﻡ
ﺣﺴﻨﺎﺕ ﻭ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
هاﻯ ﻨﺎﺻبی ﺮﺍ ﻣﻠﺤق
ﺒﻤﻮٴﻤﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ
( ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺴﺘﻢ
ﺑﺂﻧﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﺑﮑﻨﺪ.ﻭلی ﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﻣﻨﻄق اﻧﺴﺎنی
عمل ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﻣﺎ ﻧﺪﺍﻧﻴم
ﭽﺮﺍ ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻜﺎﻟﻬی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﺒﺨﺸﻮﺩﻩ ﻭﻳﺎ ﺗﺎﺭک
ﺼﻠﺎﺕ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ثوﺍﺑﻬﺎی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﻗﺘﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﻋﻔﻮ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻨﺮﺳﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ گناﻫﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﺑﻴﻥ ﺮﻓﺘﻥ ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺘﺎﺭﮐﺎﻥ ﺴﻠﻮﻙ
ﭼﻮﻥ ﺒﺎﻋث ﺗﺰﻟﺰل
اﻋﺘﻘﺎﺩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عاﺷق ﺘﺮ ﻭ ﺟﺪّﻯ
ﺘﺮ ﻭﺻﺎﺩق ﺘﺮ ﺑﺎﻫﻤّتی
ﺨﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
هر ﺗﺎﺭک ﺴﻠﻮک ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎﻭ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺧﻄﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺪﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮجّهی ﺒﺴﺎﻟﻚ
ﺗﺎﺭک ﺴﻠﻮک ﻨﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﻣﻌنی
ثواﺏ ﺗﺎﺭﮐﺎﻥ ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻘل ﺒﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻣﻨﺘﻘل
ﺒﺮﻭﺡ ﺗﺎﺭﮐﺎﻥ
ﺼﻠﺎﺕ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﻳﻦ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻮ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﺭﺯﺵ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺍﻧﺪﻙ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻘﺎﺑل ﺘﻤﺎم
اﺭﺯﺷﻬﺎﻯ کماﻝ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﻋﻤﺪﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﻭﺣتی ﺒﺨﻮبی
هم ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻔﺎﻭتی
کهکشانی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻳﻚ کامل الهی  اﺭﺯﺵ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴتی ﺮﺍ ﺍﺯ ﻧﻈﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮ ﺍﻗﺪﺍم
ﻨﻴﻜﻮی ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺮﺍ ﺧوﺮﺳﻨﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺪﺭ ﮐﻪ ﺗﺮک ﺴﻠﻮﻙ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﮕﺮﻳﻪ ﻣی
أﻧﺪﺍﺯﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﻭﻣﺘﺰﻟﺰل ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺳﭙس ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺁﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺘمی
ﻤﻴﺒﻴﻨﻰ؟ (ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ثوﺍﺑﻬﺎ ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺑﻴﻥ ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻓﺮﺍﻥ) ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻧﻪ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻘﻀﺎﻭﺕ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯﻭ ﻓﺼل
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭﺣﮑمی
ﻘﺎطع اﺳﺖ (ﺑﻴﻥ
ﻨﻴﮑﺎﻥ ﻭﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺪﺍئی ﺒﻴﻔﺘﺪ)
ﻭﺳﻤﺒﻮل ﺁﺷﮑﺎﺭﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﺒﮑﻨﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﻴﻀﺎح
کسی ﻨﻴﺴﺖ (ﻫﻴچ
کسی ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﭙﺮﺳﺪ.
ﻭلی ﻤﻌنی ﺁﻥ ﻨﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺤﮑﻤﺖ ﻭ ﻋﺪﺍلتی
هر ﮐﺎﺭﻯ ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻔﻬﻤﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻫﻢ
بگوﻳﻨﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻔﻬﻤﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﻮ ﻭﺍﺻل ﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﭼﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﺍﻯ اﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺪﺍﻥ که ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺣق اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ (ﻧﺎ ﺣق
اﺯ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺎﺳﺖ) ﭘس ﺍﺯ ﺷﮑﺎﮐﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻣﺒﺎﺵ
ﻭﺩﺳﺖ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﮑﻦ (ﮐﻪسلوک
الهی  را ﺑﻔﺮﺩﺍ
ﻣﻮﮐﻮل کنی ﻭﻳﺎ
ﺍﺻﻠﺎ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻯ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﺤﮑم
ﻤﻠﮑﻮتی اﺳﺖ ( ﺩﺳﺘﻮﺭ
الهی ﻮﺁﺳﻤﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭح اﺯ ﺍﺯل
ﺘﺎ ﺍﺑﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
همگاﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻣﻄﻠﺐ ﻏﻴﺮ
ﺻﺮﻳح ﻮﻣﺒﻬم ﺒﺮﺍﻯ
اﺗﺨﺎﺫ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺣق
ﺪﺍﻧﺴﺘﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣﺘی اﻳﻨﮑﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺑﻬﻤﻴﻥ ﺪﻟﻴل
ﺒﺨﺸﻮﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺭﺍﻭﻯ ﺴﭙس
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﺣﮑم ﻤﻠﮑﻮﺕ
ﭼﻴﺴﺖ؟ ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ
می ﺪﻫﺪ ﺣﮑم ﺨﺪﺍ
ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ اﻭ. ﻭ
ﻗﺼﻪ ﺧﻀﺮ ﻭ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭﻗتی ﺒﺎﻫم ﺸﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮔﻔﺖ ﺗﻮ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍنی
ﺒﺎ ﻣﻥ ﺼﺒﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻰ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍهی
ﺼﺒﺮ ﺑﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎسی که ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺨﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻯ؟ (ﺣﮑم
ﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍ ﺍﻋم
اﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﺯلی
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﻭاح
فردی اﺯ ﺗﻤﺎم
اﻧﻮﺍﻉ ﻭﺣﮑم اﻟﻬی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪ ﻓﻌلی
ﺒﺸﺮﻯ  ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ. ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﮐﻪ ﺣﮑم
ﺨﺪﺍئی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺗﺤﺮﻳم اﻣﻮﺭ
ﻣﺰﺍﺣم ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻟﺰﻭم اﻧﺠﺎم
اﻣﻮﺭ ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ سلوک
الهی . ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﭽﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻤﺎم اﻣﺎﻣﺎﻥ
هر ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺗﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺣﮑم ﻮﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ الهی اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻣﺎم ﻤثال ﻘﺼﻪ
ﻣﻮسی ﻮﺧﻀﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﻮﺳی
ﻔﮑﺮ ﻣﻴﮑﺮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺗﺮﻳﻥ اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻮﺳﻰ ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺰﺩ (ﻋﺒﺪ
ﺻﺎﻟﺢ) ﻳﺎ بنده
ﮐﺎﻣﻞ الهی ﻔﺮﺳﺘﺎﺩ
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭﻣﻮسی
ﺒﺎ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻘﺎم
عبد ﺻﺎلح ﻴﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻞ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﺒﺪ ﺻﺎﻟح
ﻨﻴﺰ ﭘﻴﺎمبر ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭلی هرﮐﺎﻣﻠﺎﻟﻬﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﻘﺶ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮ
ﻣﺮبی ﺒﻤﻮسی
گفته ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﺒﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻰ
ﻭﭼﻴﺰﻯ ﻨﭙﺮﺳی
تا ﺘﺎﺧﻮﺩم ﺑﮕﻮﻳﻢ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻫﺮﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻫﺮ ﭘﻴﺮ الهی
اﺳﺖ. ﻭلی
ﺪﺭ ﺳﻪ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ ﺳﻮﺭﻩ
ﺑقُرّه  ﻣﻮﺳﻰ ﺷﮑﺴﺖ
ﺧﻮﺭﺩ. ﻭﺩﻟﻴلی
ﺩﺭ ﺍﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮک
ﻤﻮسی اﻳﻥ ﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭼﻴﺰﻯ
که ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻯ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﮕﻮئی
ﺼﺒﻮﺭ ﺁﻥ هستی ؟
ﺳﻠﻮک اﻟﻬی با
اﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺩﺭﻭنی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺎ ﺭﻭﺵ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﻧﺠﺎم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﻫﺮﮐﺪﺍم ﺒﻴک
ﺘﺠﻠّﻯ شهود
الهی ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرﺵ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺒﺨلق ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﺗﺤﻂ) ﻳﻌنی
اﺣﺎﻃﻪ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻭﺁﮔﺎهی بهمه ﺟﺎﻧﺒﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ سلوک
الهی  ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻃﺎﻋﺖﺍﺯﺧﺪﺍﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻮﻯ میفرﻣﺎﻳﺪ:
اﻓﻬم ﻴﺎ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻮ ﺍﻋﻘﻞ ﺃﻧﮑﺮ ﻣﻮسی
علی اﻟﺨﻀﺮ ﻭﺍﺳﺘﻔظع
ﺃﻓﻌﺎﻟﻪ ﺣﺘّﻰ
ﻗﺎل له ﺍﻟﺨﻀﺮ
ﻳﺎ ﻣﻮسی ﻤﺎﻓﻌﻠﺘﻪ
ﻋﻥ ﺃﻣﺮﻯﺍﻧّﻤﺎ
ﻓﻌﻠﺘﻪﻋﻥ ﺃﻣﺮ
ﺍﻟﻠﻪ عزّ و
جلّ ﻣﻥ هذا ﺍلقرﺁﻥ
ﻴﺘﻠﻰ ﻭ ﺃﺧﺒﺎﺭ
ﺗﻮٴثرﻋﻥ اﻟﻠﻪ
عزّ و جلّ ﻣﻥ ﺮﺩّ
ﻣﻨﻬﺎ ﺣﺮﻓﺎ ﻓﻘﺪ
ﮐﻔﺮ ﻭ ﺃﺷﺮﻙ ﻭ ﺭﺩّ
ﻋلی اﻟﻠﻪ عزّﻭﺟل
ﺑﻔﻬم ﻮﺗﻌﻘّل
کن (ﻋﻤﻴﻘﺎ ﻭ ﻣﺪﺍم
ﺘﻔﮑّﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻤﻄﻠﺐ ﺑﮑﻦ) ﻣﻮسی
اﻧﮑﺎﺭ ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭ ﺧﻀﺮ ﮐﺮﺩ(
ﻭﺧِﻀﺮ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
عرﻓﺎنی ﻘﺪﻳم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﺯ
خضرﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
هرﺳﺎﻟک ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
که  ﺧﻀﺮ
یبز زده و
ناجی  ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻠﺤﻈﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
سالک ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﻟﻔﻈ ﺃﺧﻀﺮ ﻭ
ﺳﺒﺰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪﺭﻧگ
ﺮﻭﺡ ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫم ﺴﻤﺒﻮل گیاﻩ
ﺧﻮﺍﺭﻯ ﮐﻪ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭ ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻞ ﻭ
عزّﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭼﺎﺭﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟک
ﺒﺪﻭﻥ ﺘﻐﺬﻳﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ( ﻣﻮﺳﻰ ) ﻧﻴﺰ
ﺑغیر ﺍﺯ ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳخی ﻘﻮم ﻴﻬﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ (ﻣﺎﺷﻰ)
ﻭﻣَﺸی کنندﻩ ﺭﻩ
ﺭﻭ ﻭ ﺳﺎﻟک ﻮ ﺭﻭﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﺎم
هر ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻗﺮﺍﻥ اﮐثرﺍ
ﻧﺎم ﻤﻮسی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟک ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪﻫﺮ ﮐﺎﻣل
الهی که دﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻮسی ﻮ ﻣﺎﺷﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟک ﺮﻩ ﺭﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺩﺭ ﮐﻤﺎل ﺨﻮﺩ
بمرحله (ﻣﺎﺷﻴﻪ
یا ﻣﺴﻴﺢ) ﻣﻴرسد.ﮐﻪ
ﻣﺴح کنندﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ربّ  مربّی ﺍﻭ
ﻭ ﺑﺮﮐﺖ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻧﺪﻩ ﻣﻘﺎم ﺮﻭحی
ﺁﻧﺎﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﺮﭘﻴچی
هاﻯ ﻤﻮﺳی ﻮ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻔﺘضح ﺪﺍﻧﺴﺘﻥ
کارﻫﺎﻯ ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺳﻮﺭﺍخ کرﺩﻥ
ﮐﺸﺘﻰ ﻭﻳﺎ ﮐﺸﺘﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﻭﻳﺎ ﺳﺎﺧﺘﻥ
ﺴﺎﺧﺘﻥ ﺪﻳﻮﺍﺭ
ﻣﺨﺮﻭﺑﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﺰﺩ ﻣﻮﺳﻰ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺻﺒﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺍﻋﺘﺮﺍضی
ﻨﮑﻨﺪ. ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﮑﺮﺭ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ
ﮐﻪ ﺻﺒﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺗﺎ ﺟﺎﺋﻴﮑﻪ ﺧﻀﺮ
ﺑﻤﻮسی گفت ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﻣﻥ
اعتراض ﺒﮑﻨﻰ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍ اعتراض ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ
(ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺍﻭﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺵ الهی
اﺳﺖ. ﭼﻮﻥ ﺃﻣﺮ ﭘﻴﺮ
ﺃﻣﺮ ﺧﺪﺍ  ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
سلوک الهی  اﺳﺖ. ﺍﻯ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻗﺮﺍﻥ ﺘﻠﺎﻭﺕ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺍﺧﺒﺎﺭﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ
.ﻭ ﻣﻴﺮﺍثی از ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻫﺮﮐس ﻳکی
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﺩ
ﮐﻨﺪ ﮐﻔﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ بد تر ﺷﺮک می ﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺭﺩّ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﻗﺮﺍﻥ)
ﮐﺘﺎﺏ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻧﻴﺰ
(ﺩﻭ قُرّه ) ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﮐﺘﺸﺎفی
اﻭ است. ﻭلی ﻮﻟﺎﻳﺖ
الهی ﻣﺤﻤﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺑﺠﺎﻯ ﺪﻭ ﻗﺮﺍﻥ
ﻫﻔﺖ قُرّه ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.
ﻭ (ﺗﻠﺎﻭﺕ) ﺑﻤﻌنی
ﻘﺮاءت ﮐﺘﺎﺏ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺗﻮﺍلی
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ (ﺗﻠﻮ
ﺍﻟﺎﺧﺮﻯ) ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺠﻬﺶ ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﮐم باﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺳﻠﻮکی
هستند . ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺣﺪﻳث ﺣﻮﺍﺩث
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﻳﺎ ﺑﺴﺎﻟک ﻮﻋﺪﻩ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﻮﺍﺩث (ﺣﺪﻳث
یا ﺟﺪﻳﺪ)
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟک ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
دﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
اﺧﺒﺎﺭ ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.  همگی  ﺨﺒﺮ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
الهی اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﺣتی
ﺪﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻮعی
کفر ﻭ ﺟﻬل غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻮعی
ﺸﺮک ﻨﺎ ﺑﺨﺸﻮﺩنی
ﺪﺭ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﻨﮑﺮ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺣتی اﮔﺮ ﻣﺪعی ﭙﻴﺮﻭﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋلیّ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻋﻤﻠﺎ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺎﺯ (ﻗﺮاءت)
ﻗﺮﺍﻥ ﻫﻤﺎﻥ (قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ) قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺍﻳﻥ
عمل ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ بوجه
پیر ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩفع  ﺸﺮک
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﻋث
ﮐﻔﺮ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺷﺮک ﻤﺘﻌﺒّﺪﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﺗﻮٴثر)
ﺍثرﻯ اﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﻣﻮٴثّر ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﻭﻣﻴﺮﺍثی
اﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻮ ﻫﺮ کامل
الهی  اﺳﺖ
ﺭﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺩّ ﺍﻣﻮﺭﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮکی ﭽﻮﻥ
ﺮﻭﺷﻬﺎﻯ ﺰﻧﺪﮔی
ﻮ ﻏﻴﺮﻩ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻋﺮفی و اﺟﺘﻤﺎﻋی
ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺳﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﺑﻠﮑﻪ (ﺳﻨّﺖ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺍﻭ ﻳﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻨﺘﺨﺐ
الهی اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ(
ﺯﻥ گرﻓﺘﻦ) ﺯﻳﺎﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ ﺳُﻨّﺖ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﭙﺬﻳﺮﺵ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮزن
بدون شوهر ﻧﺰﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ سالک ﭼﻮﻥ
ﺰﻥ اﺯ ﻣﺮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.چو
کامل شد (ﻣﺮﺩﻯ)
الهی است ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩ. ﺳﭙس ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺗﻌﺠﺐ
ﻣﻴﮑنم که ﭼﻬل ﺴﺎل
اﺳﺖ ﻗﺮﺍﻥ ﻤﻴﺨﻮﺍﻧم
ﭽﻨﻴﻦ ﺗﻌﻘّلی ﺪﺭ
ﻣﻌﻨﻰ (ﺑﺎﻃنی ﻮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﺁﻥ ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻡ.
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺣﺴﻨﺎﺕ
ﻭ ثوﺍﺑﻬﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺑﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺸﻤﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ(
سالکان
وکاملان با
شعاع های
شهودی ) ﺸﻤﺎ ﺑﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻤﺘﻨﻔﺮ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ (ﺯﻳﺮﺍ
ثوﺍﺏ ﺩﺷﻤﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﮔﺮ که ﻭﺍﻗﻌﺎ
ثوﺍﺑﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻔﻮﺭﺍ ﭘﺎﺩﺍﺵ الهی
دنیوی ﺒﺂﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺗﺎ ﻃﻠﺒﮑﺎﺭ
خدا ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺑﺎﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒل اﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ اﻟﻬی
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
) ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ:
اﻯ ﻮﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﺬﻯ
لا ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﻫﻮ
ﻓﺎلق اﻟﺤبّة ﻭ
ﺑﺎﺭﻯ اﻟﻨﺴمة ﻭ
ﻓﺎﻃﺮ ﺍﻟﺄﺭﺽ ﻭ
ﺍﻟﺴﻤاء ﻣﺎ ﺃﺧﺒﺮﺗک
اﻟّﺎ ﺑﺎﻟﺤﻖ ﻭﻣﺎ
ﺃﺗﻴﺘک اﻟّﺎ ﺑﺎﻟﺼﺪﻕ
ﻭﻣﺎ ﻇﻠﻤﻬﻢ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﻣﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻈﻠّﺎم
ﻠﻠﻌﺒﻴﺪ ﻭ ﺍﻥ ﻤﺎﺃ
ﺧﺒﺮﺗک ﻤﻮﺟﻮﺩ
فی اﻟﻘﺮﺁﻥ
کلّه ﺁﺭﻯ ﺒﺨﺪﺍ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺍﻭﺧﺪﺍئی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐسی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﺨم گیاﻩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﮑﺎﻓﺪ ﻭ ﻧﻔﻮس
را ﺣﻴﺎﺕ ﻣﻴﺁﻓﺮﻳﻨﺪ
ﻭﮐﺴﻴﮑﻪ ﺧﺎلق
ﺰﻣﻴﻥ ﻮ ﺁﺳﻤﺎﻥ
اﺳﺖ. (ﻭﻓﻄﺮﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺟﺴﻢ  ﻭ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﻃّﻠﺎﻋﺖ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻡ ﻋﻴﻥ ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺳﺖ (ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻨﻈﻮﺭ
سلوک الهی  ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻫﺮﮐس
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮ ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮعی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺳﺘم ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺘﻤﮕﺮ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﻧﻴﺴﺖ. (ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖالهی
ﻭﻋﺪم ﺴﻠﻮک ﺒﺎﻳﻥ
ﻮضع ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ثوﺍﺏ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻨﻔﻊ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻌﻬﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻋث  ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﻮ ثوﺍﺏ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺴﺘم
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﺣق ﺴﻠﻮک
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ( ﺍﻣﺎ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺴﺘم ﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ
ﻭلی ﻨﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ اﺳﺖ) ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺘﻮ ﮔﻔﺘﻢ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
هست. (ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮک
الهی ﻮ (ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﮐﻠّﻰ) ﺳﻠﻮک ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ ﺩﺭﻣﻌﺎنی
ﺒﺎﻃنی ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻤﻌﺎنی
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﺁﻥ ﺒﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی  ﻤﻴﺸﻮﺩ
(ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺟﺰﺋﻰ)
سلوک الهی  که ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺩﻩ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
هر ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍل ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺰﻣﺎﻥ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﺣﻮﺍل
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺪﺭ ﮐﻠﻴّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ  ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﺕ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
کلّی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺳﻠﻮکی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻮعی اﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻔﻠﺴفی ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺪﺍﺩﻥ ﺑﻤﺮﺩم
عاﻣّﻪ ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺎ ﺍﺯ ﺍﺣﺎﺩیث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻤﻴﻥ
هدﻑ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻭﺷﻥ کند ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻗﺎﻧﻮﻥ
اﺳﺎﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﺍﻫﺐ
اسلامی ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮ ﻣﺮﺩم ﺤﮑﻮﻣﺖ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺣﺮﺍم ﻮﺣﻠﺎﻝ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﺎﺩﺍم
که ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺤق ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﻣﺸﺮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺴﺎﺋل
ﺴﻠﻮکی ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ
هست ﻭﻧﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻫﺴتی ﺒﺎﺷﺪ
ﭘﺎﺳخی ﺪﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎل  اﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕﻋﻠمی
ﻮﻓﻀﺎئی ﺪﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺫﮐﺮ ﻧﺎﻣی هم اﺯ
ﺍﺗم ﻴﺎ ﺫﺭّﻩ ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﻓﻀﺎ ﻭﺻﻌﻮﺩ
ﺑﻔﻀﺎ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻤﻌنی علمی ﻧﻴﺴﺖ  ﻭ ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯﻋﻠﻮم ﺘﮑﻨﻴﮑی
ﻮﻳﺎ ﺣﺪّ ﺍﻗل
اﺯﻋﻠﻮم ﻄﺒّﻯ ﺨﺒﺮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕﻋﻠمی
ﻮ ﻃﺒّﻯ ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻳﺎﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻤگی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﻋﻠﻤی
ﻨﺪﺍﺭﺩﻭﺧﺮﺍﻓﺎتی
هستند . ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻓﺎع
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺠﻨگ
ﻮ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ سی ﺠﺎﻯ ﻘﺮﺍﻥ
ﺍﻳﻥ ﻤﻄﻠﺐ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ:
ﻮﻗﺎل اﻟﺬﻳﻥ
کفروا ﻭ ﺍﻠﺬﻳﻥ
ﺁﻣﻨﻮﺍ ﺍﺗّﺒﻌﻮﺍ
ﺳﺒﻴﻠﻨﺎ ﻭﻟﻨﺤﻤل
ﺨﻄﺎﻳﺎﮐﻢ ﻭ ﻣﺎ
ﻫﻢ ﺑﺤﺎﻣﻠﻴﻥ ﻤﻥ
ﺨﻄﺎﻳﺎﻫم ﻤﻥ ﺸﻴئ
ﺍﻧّﻬم ﻠﮑﺎﺫﺑﻮﻥ
ﻭ ﻟﻴﺤﻤﻠﻥّ ﺃثقاﻟﻬم
ﻮ ﺃثقاﻟﺎ مع ﺃثقاﻟﻬم
ﻭ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﺒﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ الهی ﺮﺍ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺣﺎﺿﺮیم
ﺨﻄﺎﻫﺎ ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺸﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ (ﻭ ﺩﺭﻣﻘﺎﺑل
ﺁﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮔﻨﺎهی ﺒﺎﺷﺪ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ) ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
(ﻋﻤﻠﺎ ﻭ ﻭﺍﻗﻌﺎ)
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺣﻤل گناﻫﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﮑﻨند ﻭ ﺩﺭﻭغ  ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
(ﻳﻌنی ﻮﺍﻗﻌﺎ ﺻﺎﺩق
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬی
ﺤﺎﺿﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
اﻳﻥ ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺍ ﺍﮔﺮﺣﺎﺿﺮ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ
ﺗﺮﻙ ﺍﻳﻤﺎﻥ
کنند ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻫﻤﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺍﻩ ﺩﻳﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺭﺍﻩ سلوک
الهی  ﺮﺍﺑﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺮﻑ ﺭﺍ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻣﺴﺌﻮل ﻬﺴﺘﻴﻢ.
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﺎﺭﺍ ﻗﺒﻮل
کنید ﺍﮔﺮ ﺧﻄﺎ ﻭﮔﻨﺎهی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺻﺮﻳﺤﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻭ ﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ﻧﻴﺰ  ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
مجتهد ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﺎﺭﺍ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ  ﻣﻌﺎﻑ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ الهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺣﺘی اﮔﺮ ﺧﻄﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ﮔﻨﺎﻩ ﺁﻥﺒﻌﻬﺪﻩ
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی
اﻣﺎم  ﺒﺎﺯﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﮐﻪ ﻋﺪم
اﻣﮑﺎﻥ ﺣﻤل
گناﻫﺎﻥ ﻭ ﺑﺎ ﺻﺪق
اﺩﻋﺎﻯ ﻘﺒﻮﻝ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺑﻤﻌنی ﺁﻥ
است  ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﻌﻬﺪﻩﺁﻧﺎﻥ
غیرﺳﺎﻟک ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ثوﺍﺑﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﻌﻠق ﺒﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ ﺣﺎل ﻤﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ ﺍﺯ ﭼﻪ ﮐﺴس
ﭽﻪ ﮔﻨﺎﻫﻰ ﻭﭼﻘﺪﺭ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﭽﻪ کسی
ﻤﻨﺘﻘل ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭلی اﻳﻥ ﻤﻄﻠبی
کلّی اﺳﺖ. ﻭﺻﺪق
ﺠﺰﺋﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮ ﺳﻤﺒﻮلیک ﺁﻧﺮﺍ
ﻓﻬﻤﻴﺪ. ﻳﻌنی
هرکس ﺩﺭ ﮐﺎﺭﺧﻮﺩ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺑﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥاوم
کننده ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﻋی ﮔﻨﺎﻩ ﺁﻧﺎﻥﻭ
ﺷﻮﺍﺏ ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻨﺎﻥ
اﺎﺳﺖ. ﮐﻪ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻥ ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
اﺯ ﻣﺰﺍﺣﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺗﺸﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻣﻴﺒﺨﺸﻨﺪ. ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻣﻴﻮﺭﺯﻧﺪ ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
هم ﺪل آﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺩﺭﻭﻳﺶ
ﻣﻮٴﻤﻦ  ﻭ
ﺩﺭﺧﻮﻳﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ)
ﻭ ﺣتی اﻳﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺣﺎﻣل گناﻫﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ (ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻤﺬﻫﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺗﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻤﻨﺤﺮﻑ
ﻭﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭلی
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
گناهاﻥ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺤﻔﻮﻇ ﺒﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺟﻤﻌﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺒﻤﻌنی
اﻧﺘﻘﺎل گناﻫﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺒﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺷمنی ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭثوﺍﺏ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺑﺮ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺒﻠﺎﻳﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺘﻤﺎمی اﺎﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺁﻳﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ:
ﻠﻴﺤﻤﻠﻮﺍ ﺃﻭﺯﺍﺭﻫم
کاﻣلا ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻭﻣﻥ ﺃﻭﺯﺍﺭﻩ ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﻴﻀﻠّﻮﻧﻬم ﺒغیر
ﻋﻠﻢ ﺃﻟﺎ ﺳاء ﻳﺰﺭﻭﻥ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺪﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺑﺎﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻭﺵ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ( ﺫﺍﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺎﻫﻴّتی ﺠﺰ ﮔﻨﺎﻩ
و فساد ﻧﺪﺍﺭﺩ) ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺣﺎﻣل
گناه ﻫﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ کارﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ (ﻭﺣتی
ﻨﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ) ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ (ﻭﺯﺭ) ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.(
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺁﻳﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺮﺍﻩ ﺩﻳﻦ ﺷﻨﺎسی
هستند . ﺭﻭاﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺁﻧﺎﻥ اﻧﺠﺎم
گرﻓﺘﻪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﺩﺭﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
( همان حشر و
حشو روح در
نطفه
مسخ  حیوانیاست
.  ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺩﺭ ﻗﺒﺮ که از ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺌﻮﺍل ﺸﻮﺩ. ﻭلی
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﺑﺮﺍﻯ اﺭﻭﺍح
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﭙس ﺍﺯﺟﻬﻨم
سوم ﻮﺯﺍﻥ ﻤﻠﮑﻮتی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺤﻮﻳل رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺤﻀﻮﺭﻯ
ﺪﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌی
همه
انسانها با
هم نیست . ( ba& 1806c  )
که ﺯﻭﺩ ﺗﺮ ﭘﻴﺮﻭ
ﻭﻳﺎﺩﻳﺮﺗﺮ ﺍﺯﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﮔﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﭘﻴﺮﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﮕﺬﺍﺷﺘﻪ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺴﻠﻮک ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﺣتی ﺴﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺁثاﺭﺷﺎﻥ
ﻮﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﺩﺍﺋم ﺒﺎﺷﺪ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
ﺪﺷﻤﻥ ﺨﺪﺍ ﻭ ﺩﺍﻍ
ﺗﺮﻳﻥ ﺠﻬﻨم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﺹ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺪﻋی اﻣﺎﻣﺖ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
سنّی و شیعه ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺑﺪﺗﺮ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
اﺟﺘﻬﺎﺩ ﺩﻳﻨﻰ
ﮐﻪ ﺗﺴﻠﻴم ﭽﻨﻴﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﻔﻘیه
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎ ﺁﻥ اﻧﺠﺎم ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻣﺸﻐﻮل ﺒﻮﺩﻩ
ﮔﺮﭼﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺤق اﻟﻬی ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺁﻳﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺬﮐﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ:  ﻔﺄﻭﻟﺌک
ﻴﺒﺪّل اﻟﻠﻪ ﺳﻴّﺁﺗﻬم
ﺤَﺴَﻨﺎﺕ ﻭ ﮐﺎﻥ
اﻟﻠﻪ ﻏﻔﻮﺭﺍ ﺭﺣﻴﻤﺎ
ﻳﺒﺪّل اﻟﻠﻪ ﺳﻴّﺌﺎﺕ
ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ ﻭﻳﺒﺪل
اﻟﻠﻪ ﺣﺴﻨﺎﺕ ﺃﻋﺪﺍﺋﻨﺎ
ﺳﻴّﺌﺎﺕ ﻭﺟل
الله ﻭ ﻭﺟﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻥ هذﺍ ﻟﻤﻥ
عدله ﻭ ﺍﻧﺼﺎﻓﻪ
ﻟﺎ ﺭﺍﺩّ ﻟﻘﻀﺎﺋﻪ
ﻭﻟﺎ ﻣﻌﻘّﺐ ﻟﺤﮑﻤﻪ
ﻫﻮ ﺍﻟﺴﻤیع اﻟﻌﻠﻴم
ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ هستند
( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮﺑﺪﻯ
هاﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺤﺴﻨﺎﺕ ﻭثوﺍﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻏﻔﻮﺭ ﻭ ﺭﺣﻴﻢ ﺍﺳﺖ.
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﺗﺮک ﻤﻌﺎﻳﺐ
ﻭﺑﺎ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻣﺮﺑّﻯ اﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺗﺒﺪﻳل ﺒﺼﻔﺎﺕ
ﻧﻴک ﻮ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺣتی ﺁثاﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﻣﻠﮑﻪﻫﺎ  ﺗﺒﺪﻳﻞ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺁﻥ همه ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﻬﺮ ﻣﻘﺎم ﻮ ﺭﺗﺒﻪﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ
غرق ﺮﺣﻤﺖ ﺴﺘﻨﺪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒلی ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻬﺮ
ﺣﺠمی که ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی ﺴﺎﻟک
الهی  ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻭﻥ عجله ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺯﻭﺩ ﺭس ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺎ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ در
وسیله الهی ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺣق ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭﻣﺤﻔﻮﻇ
اﺳﺖ. ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ ﻮ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺖ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺧﺪﺍ   ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻮﻋﻔﻮ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮﮐس ﺁثاﺭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ثوﺍﺏ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻧﺘﻘﺎل
ﭽﻴﺰﻯ اﺯ ﮐسی ﺒﮑسی
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎم ﻘﺎنع
کرﺩﻥ اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﻣﻨﻄق ﺮﻳﺎضی
ﺼﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﻳﺎ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴم
ﻤﻄﺮح ﻨﻤﻮﺩﻥ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺩل ﺪﻭﺳﺖ ﺑﻬﺮ
ﺣﻴﻠﻪ ﺭهی ﺒﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺣُﺴﻥ
ﻨﻴّﺖ الهی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﻴّﺌﺎﺕ ﻭﺑﺪﻯ
ها ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳل ﺒﺤَﺴَﻨﺎﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ( ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ تنها ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺸﻌﺎﻋﻬﺎﻯ ﻨﻬﺎئی
اﻟﻬﻰ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
شدگان ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم و عرش
رحمان هستند . ﭼﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ غیر ﻭﺍﺻل
ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی ﺒﺎ
ﺗﺮک ﺴﻠﻮک ﻮ ﺻﻠﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻘﺒلی
ﻮﺟﺪﻳﺪ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺎقی اﺳﺖ.
ﮔﻨﺎﻩ ﺃﻣﺮﻯ
عدمی  اﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ. ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺪﻭﺵ ﺭﻭﺡ
ﻭﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺃﻣﺮﻯ
عدمی ﻮ منفی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ
ﻭ ﻣﻘﺎم ﻮﻋﻘﻞ ﺭﻭح
ﺒﺎ ﺷﺨﺺﮐم ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻣﻌﺎﺩل ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﻤﺴﺦ
آﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ
ﺣﺴﻨﺎﺕ ﺍﻣﻮﺭ ﺣﺴنی
ﻮﻧﻴﻜﻮ و ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﻭ (ﺳﻴّﺌﺎﺕ)
ﺑﺪﻯ ها ﭼﻮﻥ عاﺩﺍﺕ
ﻭ ﻣﻠﮑﺎﺕ ﻭﺍخلاق
ﻮﺻﻔﺎﺕ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ
ﺗﺒﺪﻳل
یک ﺃﻣﺮ ﻋﺪمی ﺒﻴک
ﺃﻣﺮ وجودی ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﭼﻮﻥ ثوﺍﺏ ﻭﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻗﺎﺑل ﺪﺭک بشر ﻨﻴﺴﺖ
ﻭلی ﻨﻤﻮﻧﻪ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﮔﺮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﺴﻨﺎﺕ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻤﺎﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳل ﺒﺴﻴّﺌﺂﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﻭقتی ﺪﺷﻤﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﺩﻧﺪﺍﻧﺪک
ثوﺍبی هم  که ﻓﺮﺿﺎ
ﻳﺎﻓﺖ ﺷﻮﺩ ﺍﺯﺑﻴﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ ﻭﺧﻨثی  ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﺠﻠﺎل ﻮﻋﻈﻤﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﻮﮔﻨﺪﻭ
ﻭﺟﻪ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ الهی
ﺴﻮﮔﻨﺪ (ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
اﻟﻬی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬی هستند . ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﻭﺣتی ﺘﻤﺎﻣﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﻮ ﺗﺠﺴّم ﺤﻴﺎتی
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻓﻌﻠﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺟﻠﺎل ﻮﻋﻈﻤﺖ
ﺧﺪﺍ ﻫﻤﺎﻥ
عظمت ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ) ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
کاﺭﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﻋﺪل
ﻮ ﺍﻧﺼﺎﻑ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﮐسیﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﺩّ ﻗﻀﺎﻭﺕالهی
کند .ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐسی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺤﮑم ﻮ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻮ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺍﻭ ﺗﻌﻘﻴﺐ ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﭙﺮﺳﺪ
(ﭼﺮﺍ ﻭﺑﺮﺍﻯ ﭽﻪ).
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﺳﻤیع
ﻮﻋﻠﻴم اﺳﺖ. ﺷﻨﻮﺍ
ﻭ ﺁﮔﺎﻩ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﻤیع
ﻮ ﺑﺼﻴﺮ ﻭﻋﻠﻴم
ﻴﺎ ﺭﺣﻴم ﻮ ﻏﻔﻮﺭ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ ﺍثباتی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺎﺹ
بحث ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ الهی ﺪﺭ
ﭼﺎﻩ ﺁﺗﺶ ﻭ ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻧﻪ ﺩﺭ
ﺷﺄﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﻗﺎﺑل ﺠﺎﻭﺩﺍﻧگی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻏﻀﺐ ﻭ ﺍﻧﺘﻘام
ﻮ ﻟﻌﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻴﻚ ﺭﻭح ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﻣﺴخ ﻮﻣﺴﺨﺮﮔﻰ
ﻭﺣتی ﺪﺭ ﻓﺴخ
گیاهی ﻮ ﮔﻨﺪﻳﺪگی
اﺳﺖ.ﭼﻪﺭﺳﺪ ﺑﺮسخ
ﺠﻤﺎﺩﻯ ﻭ ثبوﺕ
ﻭ ﺭﺳﻮخ اﺣﻮﺍل
ﺒﺮﺍﻯ ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ.
ﻭلی ﺪﺭﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻳﺮ ﻫم
که ﺑﺎﺷﺪ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺮﻭح اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍع
ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ  ﻭﺍﻧﻮﺍع
ﺠﻤﺎﺩﻯﺑﺎﻧﻮﺍع
گیاهی ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮ ﭘس ﺍﺯ ﻳک ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺩﺭﺍﺯ ﺍﺯ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮک ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻧﻮﺷتی  اﺯلی ﻮ ﺑﺮﺍﻯ
همگاﻥ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪﺣتی
اﮔﺮ ﺻﺪﻫﺎ ﺑﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣل ﻨﺸﻮﺩﺒﺪﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻓﺮﺻﺖ ﻣﺠﺪﺩ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ اﺭﻭﺍح اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻤﻮﺭﺩ
ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻳﻦ  ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﺳﺖ. ﺑﻌﺪ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺨﻠﻄ گِل ﻮﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﻳﺎﺩﺁﻭرﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺁﻳﻪ
ﺭﺍ ﺩﻟﻴل ﺁﻥ ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ:
اﻟﺬﻳﻥ ﻴﺠﺘﻨﺒﻮﻥ
کباﺎﺋﺮ ﺍﻟﺎثم
ﻮ ﺍﻟﻔﻮﺍﺣﺶ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻤﻢ ﺍﻥ ﺮﺑک
ﻮﺍﺳﻊ ﺍﻟﻤﻐﻔﺮة
ﻫﻮ ﺃﻋﻠم ﺒﮑﻢ ﺍﺫ
ﺃﻧﺸﺄﮐم ﻤﻥ اﻟﺄﺭﺽ
ﻳﻌنی ﻤﻥ اﻟﺄﺭﺽ
ﺍﻟﻄﻴّبة ﻭﺍﻟﺄﺭﺽ
ﺍﻟﻤﻨﺘنة ﻓﻠﺎ
ﺗﺰﮐّﻮﺍ ﺃﻧﻔﺴﮑﻢ
ﻫﻮ ﺃﻋﻠم ﺒﻤﻥ
اﺗّﻘﻰ ﻳﻘﻮﻝ ﻟﺎ
ﻳﻔﺘﺨﺮ ﺃﺣﺪﮐﻢ
ﺑﮑثرة ﺻﻠﺎﺗﻪ ﻭ
ﺻﻴﺎﻣﻪ ﻭ ﺯﮐﺎﺗﻪ
ﻭ ﻧﺴﮑﻪ ﻟﺄﻥ اﻟﻠﻪعزّ
و جلّ ﺃﻋﻠم ﺒﻤﻦ
ﺍﺗّﻘﻰ ﻣﻨﮑﻢ
ﻓﺎﻥّ ﺬﻟک ﻤﻥ ﻘﺒل
اﻟﻠﻤﻢ ﻭﻫﻮ ﺍﻟﻤﺰﺍج
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
کبیره ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﻓﺎﺣﺶ
ﻭ ﺯﺷﺖ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺍﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
گناﻫﺎﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍﻳﺖ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻮﺳﻌﺖ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻮ ﺑﺨﺸﺶ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺧﺒﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺷﻤﺎ ﺍﺯ ﺯﻣﻴﻥ
ﺴﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ ( ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺩﺍﻧﺪ ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﺣتی اﮔﺮ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ عرفی ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﻨﺪﺍﺩﻩ
ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ ﺗﻌﺒّﺪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﻣﺸﺮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی
ﺴﺎﻟک گناهی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﮔﺎهی ﻮ ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
اﻧﺪﮐی ﻮ ِﺷﺒﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺭﻳﺰﻩ ﮔﻨﺎهی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻏﻔﻠﺖ ﻭﻋﺎﺩﺕ ﻭﺿﻌﻒ
ﺭﻭﺍنی ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺯﻭﺩ
ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭ ﺗﻮﺑﻪ ﺁﻥ
گناﻩ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺮﻳﺰ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻧﻈﺮﺷﺎﻥ
ﺒﺰﺭﮒ ﻭﻣﺤﺮک
عظیمی ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
غفرﺍﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺠﺎﻫل اﺯﺧﺪﺍ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍتی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
(ﺍﻧﺸﺎٴ) ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺠﺴم
ﻮ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺟﺴم
ﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﻧﻔس ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﭽﻮﻥ ﺬﻫﻦ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﭼﻮﻥ ﺮﻭﺡ
الهی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺼﺎﺣﺐ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪس ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭحی ﻤﻘﺪّس
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ همان ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
سلوکی ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. (ﺍﺭﺽ) ﺯﻣﻴﻥ
ﻮ ﻣﺎﺩﻩ ﻭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺼﻔﺎﺕ ﺷﻬﻮﺍنی
ﻮﺣﻴﻮﺍنی ﻮ ﺗﻮﺣّﺶ
ﺍﺳﺖ (ﺍﻋﻠم ﺒﮑﻢ)
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺷﻤﺎ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل
ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺷﻤﺎ ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﻮ
ﺭﻭح ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ ﺟﺴم ﻮ
ﺩﮐﻮﺭﻫﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ.
(ﻟَﻤَﻢ) ﺟﻤﻊ (ﻟَﻤّﻪ)
ﺁﻧﭽﻪ رﻳﺨﺘﻪ ﻭ
پاشیده ﺑﺪﻗّﺖ
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ اﺯ ﺯﻣﻴﻥ
ﺸﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﻮک
ﺰﺩﻥ ﭙﺮﻧﺪﻩ
ها  ﻭ ﺟمع
ﺁﻭﺭﻯ ﺮﻳﺰﻩ ﻫﺎ)
ﺍﻣﺎم ﺘﻮﺿیح ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻳﻌنی اﺯ ﺯﻣﻴﻥ
ﻄﻴّﺐ ﻭ ﺯﻣﻴﻦ ﺁﻟﻮﺩﻩﺍﻯ
ﺒﻄﻮﺭ ﻏﻠﻄ ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻳﺪ. ﻭ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﭘﺎک ﻨﺨﻮﺍﻧﻴﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﮔﺎﻩ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺪﺍم
یک اﺯﺷﻤﺎ ﺑﺎ ﺗﻘﻮﻯ
ﺘﺮ ﺍﺳﺖ ( ﺧﻄﺎﺏ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺗﻘﻮﺍ ﻭ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺯﮔﻨﺎﻩ
ﺩﺍﺭید ﻭﺑﻴﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕﻫﺎئی هست
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺮخی ﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺑﺮﺧی
ﺒﺘﺄﺧﻴﺮ ﻭﺑﺮخی
ﻨﻴﺰ ﻣﺤﺮﻭم ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺎ ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺮﺟﻌﺖ ﮐﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﻋﻘل
ﻮﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺸﺮﻃ
لاﺯم ﺒﺮﺳﻨﺪ. (ﺗﺰﮐﻴﻪ)
نفس ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﺎﻛﺘﺮ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﭽﻪ
ﺳﺎﻟک ﻮ ﭘﻴﺮﺵ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﺰﻣﻴﻨﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ الهی
اﺳﺖ. ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﺎک ﻮ الهی
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻣثلا ﺩﺭس ﻭﮐﺘﺎﺏ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺘﺎﺏﻋﻠم ﻤﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭلی ﭙﺎﮐی  ﺮﻭﺍنی ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭ ﺧﻄﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ
ﺒآﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺒﺎﻃﻞ
الهی ﻮ ﭘﺎک ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ)
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺁﻳﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐسی اﺯ ﺷﻤﺎﺍ ﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺑﮑثرﺕ ﻧﻤﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﮑﻨﺪ (ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺁﻥ ﻤﻬﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺖ ﺁﻧﮕﺎﻩ
کمیّت و ﺑﻴﺸﺘﺮی
ﺁﻥ ﻤﻔﻴﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺩفع ﺸﺮک اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
اﺳﺖ. ﺿﻤﻨﺎ ﺻﻠﺎﺕ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﻤﻌنی اﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻮ ﺻﻠﻪ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی اﺳﺖ. ﻭ (ﻧﻤﺎﺯ)
ﻓﺎﺭسی ﻨﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
(ﻧﺎﻣﻮس ) ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻳﻌنی اﺳﻤاء ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ ﻭﻫﻤﻴﻥ
هفت ﺷﻬﻮﺩ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ ﺍﺳم
ﻮ ﻧﺎﻣﻮس ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺁﻥ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺻﻠﺎﺕ
ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﻣﻮﺭﺩ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮک اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ.
ﻭ (ﺻﻮﻡ) ﻳﺎ ﺭﻭﺯﻩ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ (ﺍﻭﻡ)
ﻭسلوک الهی   اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻩ
ﻏﺬﺍ ﻧﺨﻮﺭﺩﻥ ﻳکی
اﺯﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺭﻭﺯﻩ ﺣﻮاس ﺟﺴم
ﻮﺍﺟﺐ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﻴک ﻮﻋﺪﻩ ﻏﺬﺍ
ﻧﺨﻮﺭﺩﻥ ﻭﺩﺭﻋﻮﺽ
ﭼﻨﺪ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻓﻄﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻥ) ﻭﺑﺎ ﺯﮐﺎﺕ
ﻭﻧﺴک ﺨﻮﺩ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ (ﺯﮐﺎﺕ ﻣﺒلغی
ﻤﺎل ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻥ
اﻳﻦ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺟﺎﻯ
اﻓﺘﺨﺎﺭﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﻋﻤق ﺘﺰﮐﻴﻪ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﻟﺎﺯم از نظر  خداوند ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭ(ﺷﮑﺮ) ﻳﺎ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﻣﻈﺎﻫﺮﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺩﻳنی
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮ ﺣﺴﺐ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺸﮑﺮ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻌﺒّﺪ ﻭ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻮ ﺷﺮک ﺒﺨﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻌﺒﺪﺍﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻭ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺁﻧﺎﻥ ﺷﻮﺩ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﺪﺍم
یک اﺯ ﺷﻤﺎ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺣﺘّﻯ ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ)
ﻣﺘّﻘی ﻮﺍﻗﻌی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺗﻘﻮﺍﻯ  ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻬﺘﺮﻯ.ﻭﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺣل لازم ﻮ ﮐﺎفی
اﺯﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻴﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ گناﻫﺎﻥ
اﺯ ﻧﻮع ﻠﻤَم ﻮ
ﺍﻧﺪک اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
(ﻣﺰﺍج ﻮ ﻣﺰﻳﺞ) ﻭ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻃ ﺒﺎﻋﻨﺎﺻﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻨﺎ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﮐثرﺕ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺭﻭﺯﻩ ﻣﺘﻌﺒﺪﺍﻥ
ﺑﺎﻳﻥ علت ﺑﺎﻋث
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺷﺮک ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻋث ﻏﺮﻭﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺧﻴﺎل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻤﻨﻮﻥ ﻤﻥ هم ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻟﺎﺑﺪ ﺣق ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
هم ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
غرور ﺣتی ﺪﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎﻋث ﺷﺮک
ﻮ ﺗﺄﺧﻴﺮ ﻭ ﺣتی
ﻤﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک همیشه
ﺍﻋﻤﺎل ﻨﻴک ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺎﺭﺳﺎ ﻭ ﺍﻧﺪک
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
اﻧﺪک ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﻭ ﻣﺰﺍﺣم ﭽﻮﻥ
کوﻩ ﻭﺳﺪّﻯ ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻃﺮﺯ
ﻓﮑﺮﻫﺎﻯ ﻣﺘﻮﺍﺿﻌﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻥ
ﺤﻴث ﻟﺎ ﻳﺤﺘﺴﺐ
ﻭﺑﺪﻭﻥ اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻭ ﺗﻮقّع
ﻘﺒلی ﻭﻧﺎﮔﻬﺎنی
ﺒﻨﺘﻴﺠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺍﺯﻣﺤﻞ
ﺟﻬل ﻮﺿﻌﻒ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻮ ﻧﺠﺎﺕبشری
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﺪﻭﺳﺘﺎﻧﻪ ﮔﻔﺘﻢ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﻥ ﺠﺎﻯ
ﺘﻮ ﺑﻮﺩﻡ ﺍﻳﻥ ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﺩﻡ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻡ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﺟﺎﻯ هزﺍﺭﺍﻥ
هزار ﭘﻮﺯﺵ ﻭﻣﻌﺬﺭﺕ
ﺧﻮﺍﻫم داشت .ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻨﻤﻮﻧﻪ ﻧﺎﺑﺎﻭﺭﻯ
اﺯﻏﺎﻓﻠﮕﻴﺮﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﺪم اﻃﻠﺎع اﺯ ﺍﺣﻮﺍل
ﻨﺎﭘﻴﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺰﺍج
یا ﻣﺰﻳج ﻮ ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺬﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ که ﻣﺎﻫﻴّتی
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺫﻫﻨﻰ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺎﺯ ﺭﻭﺍنی
ﻤﻠﮑﻮتی ﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺩﺭﻫﺮﺗﮑﺎﻣل
ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﻮ ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ ﻭﻣﻄﻠق
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺴبت
هائی اﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﻣﺤﺎﺳﻥ ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ. ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻣﻄﻠق
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺣتی
ﺒﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭلی
ﺒﺎﻋث ﺿﻌﻒ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل آﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﻭﻥ
عجله  ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻨﺎ
ﺍﻣﻴﺪﻯ اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻨﺎﻳتی
ﻮ ﺗﻮﺟّﻬی ﺒﻮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺣﺎﻟﺎ ﻭ ﻏﺎﻓل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﮑﺎﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎل ﺒﻨفع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸتی ﺒﺨﻠﻖ
ﺿﻤﻦ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ  ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺘﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﻮ ﻓﺸﺎﺭ الهی هستند
. ﺗﺎﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺻﺒﺮ
ﺩﺭﺳﺨﺘﻰ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ .ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺳﺨﺘﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺼﺒﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی
ﺪﺍﻭﻃﻠﺐ ﺷﺪﻥ
هرﮔﻮﻧﻪ ﺳﺨﺘﻰ
ﺩﻟﻴل کماﻝ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﺎﻟک ﻮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺤﻤل ﺒﻠﺎﻳﺎ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ ﻨﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی علاﻣﺖ ﺧﻠﺎﺻی
ﺬﺍﺕ ﺍﺯ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.  ﺯﻳﺮﺍ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﻣﺮﻯ عتدمی اﺳﺖ
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﮐﺴﺐ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣثبت ﻭ ﺍﻳﺠﺎﺑﻰ
ﺭفع ﻨﻮﺍﻗﺺ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﻧﻮﺍﻗﺺ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺧﻠﺎقی
ﻮ ﺻﻔﺎتی هستند
ﻳﺎ ﻧﻮﺍﻗصی
عقلی ﻭﻋﻠﻤﻰ.ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: کما
ﺑﺪﺃﮐم ﺘﻌﻮﺩﻭﻥ
ﻓﺮﻳق اﻫﺪﻯ ﻮ ﻓﺮﻳق
اﺣق علیهم اﻟﻀﻠﺎلة  ﺍﻧّﻬم
اﺗّﺨﺬﻭﺍ ﺍﻟﺸﻴﺎﻃﻴﻥ
ﺃﻭﻟﻴاء ﻤﻥ ﺪﻭﻥ
اﻟﻠﻪ ﻳﻌنی ﺃﺋمة
ﺍﻟﺠﻮﺭ ﺩﻭﻥ ﺃﺋمّة
ﺍﻟﺤﻖ ﻭ ﻳﺤﺴﺒﻮﻥ
ﺃﻧّﻬم ﻤﻬﺘﺪﻭﻥ
ﺧﺬﻫﺎ ﺍﻟﻴک  ﻴﺎ ﺃﺑﺎ ﺍﺳﺤﺎﻕ
ﻓﻮ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻧّﻪ
ﻟﻤﻥ غررﺃﺣﺎﺩﻳثنا
ﻭ ﺑﺎﻃﻥ ﺴﺮﺍﺋﺮﻧﺎ
ﻭ ﻣﮑﻨﻮﻥ ﺨﺰﺍﺋﻨﻨﺎ
ﻭ ﺍﻧﺼﺮﻑ ﻭﻟﺎ ﺗﻄلع
علی ﺴِﺮّﻧﺎ ﺃﺣﺪﺍ
ﺍﻟّﺎ ﻣﻮٴﻤﻨﺎ
ﻣﺴﺘﺒﺼﺮﺍ ﻓﺎﻧّک  اﻥ ﺃﺫﻋﺖ
ﺳِﺮّﻧﺎ ﺑﻠﻴﺖ
فی ﻨﻔﺴک ﻮﻣﺎﻟک
ﻮ ﺃﻫﻠک ﻮ ﻭﻟﺪک
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻳﺪ (ﻭ ﺷﺮﻭع
ﺒﺂﻣﺪﻥ ﻨﻤﻮﺩﻳﺪ)
ﻫﻤﺎﻥگوﻧﻪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ.
( ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌلی
که ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻣﺪﻳﺪ. ﺑﺎﺯ ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺮﻭﻳﺪ ﻭﺗﺮﻙ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﻤﻴﮑﻨﻴﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﺯل ﺁﻏﺎﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻧﻤﻮﺩﻳﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ اﻳﻥ ﺮﺍﻩ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل ﻤﻴﮑﻨﻴﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﻴﻥ ﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺭ ﺩﺭ ﺷﮑم ﻤﺎﺩﺭ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻳﺪ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻤﻴﻥ
گوﻧﻪ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺁﻳﻴﺪ.
ﺩﺭ رَحِم
مادر ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺣﻢ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻤﺴخ ﺸﺪﻩ. (ﺗﻌﻮﺩﻭﻥ)
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻣﺮگ اﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺍﻭﺭﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺎ ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ. ﻭ (ﻋﻮﺩ) ﻳﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺂﺧﺮﺕ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺪﻧﻴﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ. ﻭ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻋﻮﺩ و معاد ﻫﻤﺎﻥ
کاﺭﻣﺎ ﻭ ﮔﺎﺭﻣﻪ
ﻭ ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻳﺎ ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺒﻬﺘﺮ ﻭﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﺤﻴﺎﺗﻰ ﺟﻬﻨّم
ﻴﺠﻬﺎﻥ ﻤﻴﺴﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭحی ﺒﺘﮑﺎﻣلی
ﻤﻴﺮﺳﻴﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺑﻬﻤﻴﻥ
ﺪﺭﺟﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺮﺳﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﺂﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﺍﻳﻥ همه ﺩﺭﺩ
ﺳﺮﻫﺎﻯ ﻮﺟﻮﺩﻯ
لاﺯم ﻨﺒﻮﺩ) ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮخی اﺯ ﺷﻤﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﺑﺮخی
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ ( ﺩﺍﺭﺍﻯ
هُدﺍ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
الهی ﻮ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻘلی ﻮﻧﻮعی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
که ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻋﻮﺩ ﻭ ﺍﻋﺎﺩﻩ
و معاد ﺑﺪﻧﻴا ﺑﺸﻮﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺮخی غیر ﺳﺎﻟک
گمرﺍﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭﻣﺤﺮﻭم
اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ( ﻫﺪﻯ
) ﻫﺎ ﻭ ﺣتی ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﺎﻳﻥ
علّت ﮔﻤﺮﺍﻩ ﺷﺪﻧﺪ
ﮐﻪ  ﺍﺑﻠﻴس
ﺭﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮالهی  هستند  (ﺯﻳﺮﺍ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﺍﺑﻠﻴس ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭ ﻣﻠﺒّس ﺑﻠﺒﺎس
ﮐﺎﺫﺏ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﻭ ﺗﻘﺪّس ﺒﺎﻃل
ﭙﻴﺮﻭﻯ کرﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺪﻭﺭ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
(ﻣِﻥ ﺪﻭﻥ اﻟﻠﻪ)
ﻫﺮﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰﻭﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻳﺎ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺒﺤق
اﻟﻬی ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
هستند . ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺧﻮﺩ
ﺑﺴﺎلک ﻤﻌﺮفی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺴﻠﻴم ﻮ ﺗﻌﻠﻴم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
همه ﻣﺮﺩﻡ ﻭﻳﺎ
ﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ. ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺍﺯ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻮ ﺍﺑﻠﻴس
ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیر وﻟﺎﻳﺖ  ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺳﻨّﻯ ﻮﭼﻪ ﺷیعی  که ﻣﺪعی
غیر ﺳﻠﻮکی ﻮﻟﺎﻳﺖﻋﻠﻰّ
ﺍﺳﺖ  ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﺳﻮﮊﻩ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ ﺻﺎﺣﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﺎﺫﺏ ﺑﺮﺍﻯ
عده ای ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﻮل ﻮﻣﻘﺎم
اجتماعی ﻮ ﺷﻬﻮﺕ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﻪ ﺍﻧﺴﺎنی
غیر ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻔﺮﻳﺐﮐﺎﺭ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
سلوک الهی  ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻭ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﺰﺭگ
نمائی ﺠﻮﺍﻣﻊ ﮐﻪ
ﺗﺤﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻭﻣﺠﺘﻬﺪ ﻭﻣﻠّﺎ
ﻭ ﮐﺸﻴﺶ ﮐﻨﺘﺮل
اﻓﮑﺎﺭ ﺩﻳنی ﻤﺮﺩم
ﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﮐﻤﻚ ﮐﻨﻨﺪ
ﺑﺎﻋث ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﻫﻤﮕﺎنی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﺁﻳﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺠﻮﺭ ﻭﻫﺮ ﻏﻴﺮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﺤق اﺳﺖ (ﺍﻣﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺠﻮﺭ ﺧﻠﻔﺎ ﻭ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﺍﻫل ﺴﻨّﺖ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
اﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﻭﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺸﻴﻌﻪ
ﻭ ﻣﺪﻋﻰ ﮐﺎﺫﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖعلیّ
وولایت فقیه . ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻔﺎﺳﺪ
ﻭﺳﺘﻤﮕﺮ ﻭﻧﺎﺣق
هستند . ﻭﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻣﺎم ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻣﺎم
اﻭم کرﺩﻩ ﻭ ﺍﻭم
کننده ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺨﻴﺎل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ.
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ هُداﻯ
اﻟﻬی هستند . (ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﭽﺸم
ﺪل ﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭ ﮐﻤﺎل ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﺒﺮﺍﻭﻯ
ﺘﺄﮐﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻮﺩﺕ
ﺑﭙﺬﻳﺮ( ﺧﺬﻫﺎ ﺍﻟﻴﻚ)
ﻭﺑﺨﻮﺩﺕ ﻧﺴﺒﺖ
و منحصر ﺑﺪان ﻭﻓﮑﺮﮐﻦ
ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺧﻴﺎل
کنی هدﺍﻳﺖ ﺷﺪﻩﺍﻯ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺣﮑم اﺑﻠﻴس ﺧﻮﺍهی
ﺒﻮﺩ) ﻭﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺤﻘﻴﻘﺖ (ﻟﺰﻭم ﺴﻠﻮک
ﺒﺎ ﺍﻣﺎم ﺒﺤﻖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺎم هرﮔﺰ ﺗﺼﺮﻳح
ﻨﻴﺰ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﻳﺪ سلوک
الهی  و ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﺍﺯ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻭﮔﻔﺘﻨﻴﻬﺎﻯ ﻤﺎ
ﺍﺳﺖ (ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻤﺎمی
گغته ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﻥ ﻠﺰﻭم
سلوک الهی  ﺍﺳﺖ.) ﻭ ﺍﺯ
ﺑﺎﻃﻥ اﺳﺮﺍﺭ ﻣﺎ
(ﻫﺪﻑ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ) ﻭ ﺍﺯ ﻣﮑﻨﻮﻧﺎﺕ
ﺧﺰﺍﺋﻥ ﻤﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﺍﺳﺮﺍﺭﻯ که ﺑﻬﺮﮐس
ﻧﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻫم ﺒﺮﺍﻭﻯﮔﻔﺘﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻤﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﻫﺪﻑ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ(ﻣﮑﻨﻮﻧﺎﺕ)
ﻫﻤﺎﻥ (ﮐﺎﻣﻥ
ها ﻮ ﮐﺎﺋﻥ ﻮ ﻣﺨﻔﻰ
ها) ﻭ ﺍﺻل ﺃﺻﻴﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺍﻣﺎم
ﻮﻳﺎ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬی اﺳﺖ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻯ اﺑﻮ ﺍﺳﺤﺎﻕ
ﺑﺮﺧﻴﺰ ﻭ ﺑﺮﻭ ﻭ
ﺭﺍﺯ ﻣﺎﺭﺍ ﺑﮑسی
ﻔﺎﺵ ﻣﮑﻦ (ﺭﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺠﻠﺴﻪ ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﭼﻨﻴﻥ
اﺩﻋﺎﻫﺎﻯ اﻟﻬی
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻭﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﺮﺍ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻮﮔﻤﺮﺍﻩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ)
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﮐسی
ﻤﻮٴﻤﻥ ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﮐﺴﻴﮑﻪ
خود
داوطلبانه ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻭم ﻮسلوک
الهی  کنند ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺒﺠﻮﻳﺪ.) ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﺭﺍﺯ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻓﺎﺵ
ﮐﺮﺩﻯﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺑﻠﺎﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻰ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺕ
ﻭﺍﻣﻮﺍﻟﺖ ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩﺕ
ﻭ ﺍﻫﻠﺖ ﺭﺍ
گرفتارﺑﻠﺎ ﻣﻴﮑﻨﻰ.
(ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠﻴﻔﻪ
ﻓﺎﺵ ﮐﻨﺪ ﭘﺎﺩﺍﺵﻫم
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی اﺯ ﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ عذﺍﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻭ ﮔﻨﺎﻫﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭلی ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻣﺤﻴﻄ ﺨﻴﺎﻧﺖ ﺁﻣﻴﺰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﺴﺎﺩ ﺭﻭح ﻮﺟﻬﻨﻤﻰ
ﺷﺪﻥ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ (ﻫﻠﺎﮐﺖ) ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
(ﺣﻠق ﺁﻭﻳﺰﻯ) ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺭ ﻳک ﺘﻮﻟﺪ ﻣﺴخ
ﺁﻣﻴﺰ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮔ ﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ
ﺸﺪﻥ ﻤﻌﮑﻮس ﺍﺯﭘﺎ
ﺩﺭ ﮔﻮﺩﺍل آﺗﺶ
ﺟﻬﻨم ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
(ﺗﺒﺼّﺮ) ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎ ﺑﺼﺮ ﻭﭼﺸم ﺪﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻨﮕﺎم
عباﺩﺕ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻤﻌنی ﺪﻳﺪﻥ ﺒﺎ
ﺗﻌﻘل هم هست.

حدیث
1807- از امامی  نقل
شده  که
میفرماید- ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﺎ ﺃﺭﺍﺩ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻥ اﻟﻨﺎس ﺍﻟّﺎﺧﺼﻠﺘﻴﻦ
ﺃﻥ ﻴﻘﺮّﻭﺍ ﻟﻪ
ﺑﺎﻟﻨﻌﻢ ﻓﻴﺰﻳﺪﻫﻢ
ﻭﺑﺎﻟﺬﻧﻮﺏ ﻓﻴﻐﻔﺮﻫﺎ
ﻟﻬم ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯﻤﺮﺩم ﺠﺰ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﺧﺼﻠﺖ ﻭﻳﺎ
ﺻﻔﺖ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻳکی اﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺑﻨﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬی کنند ﺗﺎ ﻓﺰﻭنی
ﻨﻌﻤﺖ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﻭ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﻨﻌﻤﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﺗﺎ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﺑﺎ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻮفق گرﺩﻧﺪ) ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻨﺎﻫﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻮﻋﻔﻮ ﺧﺪﺍ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ
(ﺑﺎﺯ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺳﻠﻮک
ﻮقُرّه ﮔﻴﺮﻯ
اﺳﺖﮐﻪ ﺁثاﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺮفع ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻣﻄﻠﺐ ﮐﻪ ﺣﺪﻳث
سلوک الهی  ﺮﺍ ﺗﺬﮐّﺮﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺎ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﺪﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
1808- ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ36ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻮﺍﻟﻠﻪﻣﺎﻳﻨﺠﻮﻣﻥ
اﻟﺬﻧﺐ ﺍﻟّﺎ ﻣﻥ
ﺃﻗﺮّ ﺑﻪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﻪ ﮐسی
اﺯ ﮔﻨﺎه ﻨﺠﺎﺕ
ﻧﻤﻴﻴﺎﺑﺪ ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺑﺂﻥ اﻗﺮﺍﺭ
ﻭﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﮐﻨﺪ.
ﻳﻌنی ﻘﺒﻮل ﻮ ﻣﻌﺘﺮﻑ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺑﺪ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.و
ﻧﻴﺰ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﻮﺳﻠﻮک الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺁثار ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺩل ﺨﻮﺩ ﺑﺮ ﻃﺮﻑ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻭ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺟﺰ ﺳﻠﻮﻙ الهی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ.

حدیث
1809 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ234ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻗﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺬﺍ
ﻧﺬﻳﺮ ﻣﻥ اﻟﻨُﺬُﺭ
ﺍﻟﺎﻭﻟﻳﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﻧﺬﻳﺮﻯ
از ﺍِﻧﺬﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻴﺎ ﺍﺧﻄﺎﺭﮐﻨﻨﺪﮔﺎن
گذشته اﺳﺖ  (ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭﻯ
که ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
پیشین  ﺑﺸﺎﺭﺕ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
بوده ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺶ
ﮔﻮئی ﺨﻄﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺟﻬﻨم ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
اﻭلی اﻟﻌﺰﻡ
صاحبان
ولایتهای
برتر وﺩﺭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻮﻥ
سالکان ﺑﺸﻬﻮﺩﺷﺎﻥ
برﺳﻨﺪ ﺁﻏﺎﺯ ﺧﻄﺮ
ﻭﺍﻗﻌی ﻮ ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﻭ ﻳﺎﺩ ﺁﻭﺭﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻤﺮک ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘنجم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﻭ ﺍﻋﻠﺎم اﻟﻬی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ  ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺮﻭﺩ.
ﺑﺎﺯ ( ﻧﺬﺭ) ﺗﻌﻬّﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮک ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻫﺮ ﺭﺳﻮل ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻮﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺳﺎﻟک ﺘﻌﻬّﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺴلی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺳﺎﻟک
ﻨﺬﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎل ﻮﺟﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺮﺍﻩ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺗﺎ  ﭼﻮﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺟﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ
ﺗﺎ
بجانان ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
چنین ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﺩم
کیومرث ﺁﻏﺎﺯ
سلوک ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺘﺎ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺒﺎﺭ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﺸﻢ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم
ﺸﺸم گرﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ  ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﻭﻫﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰمی ﻘﺒﻠﻰ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﻧﺒﻮﺕ ﻭ ﺗﻨﺒّوء
ﻮ ﭘﻴﺸﮕﻮئزی اﺣﻮﺍل
ﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻮل
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﺭﺳﺎﻝ
الهی ﺒﺨﻠق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﭽﻨﺪ ﺻﺪ ﻧﻔﺮهم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻫﻤگی
ﺮﺳﻮل ﻮ نبیّ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭلی اﻭلی اﻟﻌﺰم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻣﻰﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺷﻒ قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
جدید برتر ﻮﻣﻘﺎمی
اﻟﻬی ﺘﺎﺯﻩ و ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﻴسی
ﺒﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻳﺎ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺒﻨﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻮﺩﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ شیوا ﻭ ﻗﺒل
اﺯ ﺍﻭ ﻧﻮح یا
میترا ﺒﻨﻮﺭ ﺣﺴﻨﻰ
ﻭ ﺁﺩم کیومرث
اﻭﻟﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﻥ اﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﺑﻨﻮﺭ ﺣﺴﻴنی
ﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺳﺎﻟک ﺒﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻬﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭلی ﺘﻮﻗﻒ
سلوک ﻧﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻨﻮﺭﻘﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘس
مرگ بشری و ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻳﻥ ﺴﺎﻟﻚ
در عصر ولایت
هفتم
مهدی
موعود سوشیانس
سوم زردشت و
فارقلیت دوم
مسیح که ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻣﻬﺪﻯﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻥ
کاﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ
ﺑﮑﺸﻒ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤانی
ﺸﻬﻮﺩ ﻫفتم  ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ربّ
ﺭﺣﻤﺎن  نیز
موفق ﺸﻮﺩ. ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻥ اﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻋﻬﺎی برتر
و ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
هزاران برابر
عظیم تر در ﺒﺮﺗﺮی
ﺍﺯﺗﺠﻠﻴﺎﺕ و
صفات  و
امکانات و
قدرتهای  ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺍﻟﻬﻰبرای
تماذمی  ارواح  ﺍﺩﺍﻣﻪﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
بالعکس ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟکان
ﺒﺎﺯ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻨﻮﻋی ﻤﻴﺮﻭند  ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺮﺳند ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭙﻴﺶ ﺭﻓﺘﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ فرشته
گونه ﺒﺸﻮﺩ.ﻭ ﻣﺎ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭﺟﻬﻨم
ﻴﺎ ﺟﻬﺎﻧﻮ ﺠﻬﺎﻥ
ﻬﺴﺘﻴﻢ ﻭ ﺩﺭ ﺁﺗﺶ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
اشعّه مرگ
کهکشان ﻭﻋﺬﺍﺏ
ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪﮔی ﻬﺴﺘﻴﻢ
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺯلی
همگاﻥ اﺳﺖ. ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻮﺍع ﺘﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍع گیاﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ
وﺑﺎ ﮐﺴﺐ ﮐﻤال
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺪﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻣﻮﺩ: اﻥّ اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻟﻤّﺎ
ﺫﺭء اﻟﺨﻠق فی
اﻟﺬﺭ ﺍﻟﺄﻭﻝ ﻓﺄﻗﺎﻣﻬم
ﺼﻔﻮﻓﺎ ﻗﺪّﺍﻣﻪ
ﺑﻌث ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺤﻤﺪﺍ
ﻓﺂﻣﻥ ﺒﻪ ﻗﻮم ﻮ
ﺃﻧﮑﺮﻩ ﻗﻮﻡ ﻓﻘﺎل
اﻟﻠﻪ ﻫﺬﺍ ﻧﺬﻳﺮ
ﻣﻦ ﺍﻟﻨﺬﺭ ﺍﻟﺎﻭﻟﻰ
ﻳﻌنی ﺒﻪ ﻣﺤﻤﺪﺍ
ﺣﻴث ﺩﻋﺎﻫم عزﻭﺟل
فی اﻟﺬﺭ ﺍﻟﺄﻭل
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭﻗتی
ﺨﻠق ﺮﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ
(ﺫﺭ) ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. (ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺭﻭح ﺒﺪﻭﻥ ﺘﻥ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
کنونی ﺨﻮﺩ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺠِﻦّ ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺎﻥ
اﺳﺖ ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻦ ﻭﺟﻨﻴﻥ
اﺳﺖ ﺩﺭﺣﺎل ﺸﮑل  گرﻓﺘﻦ ﻭ
ﮊِﻥ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻣﺒﺪأ
ﺣﻴﺎتی ﻮ ﮔﺮﭼﻪ
ﺟﻨﻮﻥ ﻮبی
عقلی ﻨﻮع ﺘﺎﺯﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.) ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺻﻔﻮﻓﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ.
ﻗﻮمی اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭﻗﻮمی
ﻨﻴﺰ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
(ﻭلی ﺒﺎﺯ ﻫﺮ ﺩﻭﻯ
اﻳﻨﻬﺎ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭﻳﺎ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺁﻣﺎﺩگی ﺒﺰﺑﺎﻥ
ﺤﺎل ﻮ ﻣﻘﺎم ﻮ ﻓﻄﺮﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺻﻔﻮﻓﻰ
ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮل ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻓﺼﻮل ﻨﻮﻋﻰ
ﻭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﻋﻘﻞ ﻭﮐﻤال
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
(ﻗﻮﻡ) ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ
هستند  ﻭﻧﻪ
ﻣﻠت ها و
قبیله ها و ﻗﻮﻡ
ﻣﻨﮑﺮﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
اوم ﻮسلوک
الهی  هستند
ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺘﺴﻠﻴم اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻥ
ﻔﻄﺮﻯ اﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ اﺳﺖ ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
عملی  ﻫﻤﺎﻥ
اﻭم ﻮ ﻫﻤّﺖ ﺑﺮﺍﻯ
سلوک الهی  ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻥ ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻤﺎﻥ
عهد  ﺍﻟﺴﺖ
ﻗﺮﺍنی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺤﺎل  هر روحی ﺗﻌﻬﺪ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺗﺤﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺪﺭﺍﻭﻟﻴﺎ
بوده ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
گرﺩﻧﺪ ﺍﻳﻥ
عهد ﺍﻟﺴﺖ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
ﺁﺧﺮ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻤﺸﺪﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺰ  ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭلی اﻓﺮﺍﺩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ ﭙﺎﺋﻴﻥ
ﺘﺮ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
بدائی ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻌﻬّﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک اﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی ﺪﺭﻋﻮﺽ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺳﺨﺘﻴﻬﺎﻯ ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺎ ﻧﻘﺺ ﻋﻀﻮ ﻭﻳﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻴک ﺘﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ
(ﺫَﺭ) ﻳﺎ ﻗﺒل اﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻪ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﭼﻮﻥ ﺬﺭّﻩﺍﻯ ﺪﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﻭﺣتی ﻘﺒل
از ﻧﻄﻔﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﺤﻤﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی اﺳﺖ. (ﻭﻓﺮﺽ
ﺑﺮ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ اﺭﻭﺍح ﺪﺭﻋﺎﻟﻢ
ﺫﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒلی
ﺮﺍ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻭﻋﺎﻣل
ﺒﺴﻠﻮک اﻟﻬی ﻴﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ. ﻭﺷﻬﻮﺩ
الهی ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒلی
گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺳتی ﺒﺎ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﺪﺍﺷﺘﻴﺪ ﺍﻳﻨک
ﻨﻮﺑﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺭﻭﺷی ﺘﺎﺯﻩ ﺗﺮ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﻋﻘﻠﺎنی
ﺘﺮ ﻭﺣتی ﺒﺎ ﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮک ﺴﺎﺩﻩ ﺗﺮ.ﻭلی
ﺒﺮخی ﻨﻴﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ)
ﻳﻌنی اولگوی
الهی
که نام ﻤﺤﻤﺪ
یافت  ﺍﺯﻫﻤﺎﻥ
ﻮﻗﺖ ﻗﺒل اﺯﺗﻮﻟﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻋﺎﻟم
ﺬﺭ ﺍﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ ﮐﺮﺩ.
( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎنی عاﺩﻯ ﻭلی
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺎ سلوک
الهی  ﺨﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭﻗﺒل اﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺗﻀﻤﻴنی ﺒﺮﺍﻯ
کسی ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﻌﺪﺍ سلوک
الهی  کند  ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭﺗﻮﻓﻴق
ﺒﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻃﻠﺎع ﻘﺒﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
اﺯلی ﻮﻣﻘﺮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻔﺮﺩﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭﻋﺎﻟم  ﺬَﺭ یا
ملکوت ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻘﺎﻡ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ اﻟﻬی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻳﺪﺁلی ﺪﺭ
یونیورس ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻌﺎﺩل ﺁﻥ ﺪﺭ ﻣﻘﺎم
ﻮﮐﻤﺎل ﺸﺪ.  ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﺎﻡ  ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
اﺳﺖ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ  ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
هماﻥ ﻤﻘﺎم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
اﻟﻬی ﺪﺍﻧﺴﺖ. (ﺩﻋﺎﻫﻢ)
ﺩﻋﻮﺕ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﺳﻠﻮک
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﮐﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺷﺎﺧﻪ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
اﺯ ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻮ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ که ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
شیعی ﻮ ﺳُﻨّﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺑﻠﺎغ ﻮ ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﺎم ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻟﺎﺟﺮم
ﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﻋﻮﺕ ﻣﺤﻤﺪ و
هر کامل
محمدی تا
زنده هست ﺩﺭﻋﺎﻟم
ﺬﺭ ﺑﻤﻔﻬﻮم ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺎﺯ ﺩﻋﻮﺕ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﻮ کامل الهی  ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.اﻳﻨک
ﺒﺎ ﺍﺩﻋﺎﻯ اﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺮﺍ ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻭ ﺩﻋﻮﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺩ ﺗﺎ
ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭﻧﺬﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺧﻄﺎﺭﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺍﻭﻟﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ
حسینی ﺳﺎﻟﻚﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻘﺎم اﻟﻬی
اﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻟﻴل ﺪﺭﺳتی
ﺮﺍﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﭘﻴﺮ الهی اﻭ  ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی
عباﺩﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫم ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻫم ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮ
ﺍﻭ ﻭﻫم ﺒﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ ﻫﺮ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺁﻧﺮﺍ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﺩﻟﻴل
همّت ﻭ ﺟﺪﻳّﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
1810 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ234
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻓﻤﻨﮑم
کاﻓﺮ ﻭ ﻣﻨﮑم ﻣﻮٴﻤﻥ
ﭙس ﺑﺮخی اﺯ ﺷﻤﺎ
ﮐﺎﻓﺮ ﺷﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮخی
اﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻳﺪ
ﻭ ﻣﻮٴﻤﻥ ﺸﺪﻳﺪ.
ﻳﺎ ﺑﺮخی ﺴﻠﻮک
اﻟﻬی ﺮﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻭ ﺑﺮخی هم که ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭ ﺑﻘﻴّﻪ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭﻳﺎ
ﺑﮑلی ﻤﺤﺮﻭم ﺸﺪﻩ
ﻭ ﻣﻐﺮﻭﺭ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﺑﺎ ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ ﺗﺮﻙ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺭﻓﺘﻨﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺪﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
عرّﻑ ﺍﻟﻠﻪ
عزّﻭﺟل اﻳﻤﺎﻧﻬم
ﺒﻮﻟﺎﻳﺘﻨﺎﻭﮐﻔﺮﻫم
ﺒﺘﺮﮐﻬﺎ ﻳﻮم ﺃﺧﺬ
ﻋﻠﻴﻬﻢ
ﺍﻟﻤﻴثاﻕ ﻭ ﻫم
ﺬﺭ فی ﺼُﻠﺐ ﺁﺩم
علیه ﺍﻟﺴﻠﺎم  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ (ﻳﻌنی اﻳﻤﺎﻥ
ﺒﺎ ﻫﺮﻣﺬﻫﺐﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺒﻮل ﻨﻴﺴﺖ.ﺣتی
اﮔﺮﻋﻤﺮﻯ ﺮﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋم ﻮﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋم
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨم هستند . ﺑﻠﮑﻪ
(ﺍﻳﻤﺎﻥ) ﻳﺎ ﺍﻭم
کرﺩﻥ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّل ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺩفع ﺸﺮﻙ ﺑﺎ ﺍﻣﺎم
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺑسالک ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ( ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺎ  ) ﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳ ﺒﺸﺮﻋﺎﻗل
ﻮ ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯﺁﺩم ﺘﺎ ﻗﺎﺋم
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
اﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.  ﺷﺎﻣل
اﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
اﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰم ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﻮ ﺗﻮﺳّل ﻮ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ
ﺗﺎ ﻣﻔﻬﻮم ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻋﺸق ﻮ ﺳﺮﭘﺮﺳتی
اﻭﻟﻴﺎ ﻣﻌنی ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ) ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﮐﻔﺮ
ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺑﺮخی
اﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺎ ﺷﺪﻧﺪ
( ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭﺯ ﺍﻭل
ﺪﺭﻋﺎﻟم ﺬﺭ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭلی ﺁﻧﺎﻥ اﻧﮑﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ (ﻳﻌنی
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺍﻳﻥ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺣﻴﻮﺍنی
ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰﻯ
اﺯﺧﺪﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ ﻭلی
ﻤﻨﺤﺮﻑ ﻭ ﺩﺭ ﺧﻄﺎ
ﺑﺎ ﺭﻭﺵ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺷﺪﻧﺪ  ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭﺯﻯ
که ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺍ ﺭﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﻔﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی اﻧﮑﺎﺭ ﺫﻫنی
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺣتی
اﮔﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺸﺪﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﻃلی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ ﻭ ﻣﻔﺘﻰ ﻣُﻔﺖ
ﺧﻮﺭﻯﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭلی هدﺍﻳﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺒﺤق اﻟﻬی ﺮﺍ  ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
ﺩﺭ ﺣﮑم عالم ﺬﺭ
ﻭ ﻧﺎﭼﻴﺰﻯ ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ  ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﭼﻮﻥ ﻨﻄﻔﻪ
ﺩﺭ رَحِم ﻤﺎﺩﺭ
ﻧﻔس ﮐﻞّ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ هستند  ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻋﺎﻟم
ﺬﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی
همراه ﺑﺎ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
عمل ﻮﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ.
(ﺻُﻠﺐ ﺁﺩﻡ) ﮐﻤﺮ
و نسل ﺁﺩم اﺳﺖ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
هر ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﺁﺩم
ﻮﺍﻗﻌی ﻮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﺸﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻴثاق ﻴﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻮ ﺗﻌﻬﺪﻫﻤﺎﻥ ﺒﺒﻨﺪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪﻥ کسی
ﺒﺪﻳﮕﺮﻯ ﻭ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم گرﻧﺪﻩ
ﻃﻨﺎﺏ ﺑﻮﺩﻥ اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ غاﻓل
ﻮ بی ﺨﺒﺮ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل
ﺮﻭﺣﻰ ﺑﺴﺎﺣل ﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ.ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
که ﭼﻮﻥ ﺒﺎﻳﺪ ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻢ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﻭﻫم ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭ ﻫم ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﮔﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮﺍقعی
ﻴک ﺸﺨﺺﺑﺎﺷﺪ.

حدیث
1811 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ234
بحاﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی ﻮ ﺍﻥ ﻠﻮ
ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﻮﺍ ﻋلی
اﻟﻄﺮﻳﻘﻪ ﻟﺄﺳﻘﻴﻨﺎﻫم
ﻤاءا ﻏَﺪَﻗﺎ ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺮ ﻃﺮﻳق
ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺎ ﺁﺑﻬﺎﻯ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺁﺑﻴﺎﺭﻯ ﻤﻴﮑﺮﺩﻳﻢ
(ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﻭ ﺗﺤﻤل
ﻮ ﺻﺒﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰﺗﺎﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
اﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒﻠﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻬﺪﺍئی ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﺑﻘﺎﺋم ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﺗﺎ
ﻗﺒل اﺯﺑﻌثت ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم ﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻤﻴﺮﺳیده
ﻭ بعرﺵ ربّ  ﻗﺎﺋﻢ
بولایت مسیح
میرسیده و
میرسند ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
تا ﻳﺤیی ﻤﻌﻤﺪﺍﻧﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻨﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻋﺮﺵ ربّ   ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪﻧﺪ. ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ ﻫﻨﺪﻯ
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﻨﻮﺭ ﻓﺎﻃمی
ﻮﻋﺮﺵ ربّ  ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺭ ﺍﺑﺎﻳﺪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
در کلاسهای
بالاتر و
معلمین
عالی تر ﺩﻧﺒﺎل
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻳﮑﺎﻳک
کاﺷﻔﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
اولی اﻟﻌﺰم ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﺳﻘﻰ) ﻳﺎ ﺁﺑﻴﺎﺭﻯ
ﻮ ﺳﻴﺮﺍﺑﻰ ﺍﺯ ﺁﺏ
ﺑﺎ ﻋﻘل ﻮ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﻭ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎ
ﺍﺣﻮﺍلی ﭙس ﺍﺯ
ﻋﻘل اﺳﺖ ﻭﺩﺭک
ﺴﻌﺎﺩﺗﻬﺎ ﭘس ﺍﺯﻋﻘل
اﺳﺖ ﻭﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﭘس ﺍﺯﻋﻘﻞ
ﻭﻟﺎﺯمه ﺁﻥ ﻤﺮﺍﺣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻏَﺪَﻗﺎ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺮﺷﺎﺭﻯ
ﻮﻏﺮق کرﺩﻥ اﺎﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
اﻟﻬی اﺳﺖ ﺑﻄﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻮ ﺭﻭح ﻮ ﻓﮑﺮ ﺍﻭ
ﻏﺮق ﺪﺭ ﺭﺣﻤﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
(ﻃﺮﻳﻘﻪ) ﻳﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﻃﺮﻳﻖ ﻭ ﺭﺍﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺵ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ
اﻟﻬی ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
اولی اﻟﻌﺰم ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
سلوک الهی  ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺮفی
کنندﻩ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺸﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺭﻩ ﺗﻔﺴﻴﺮﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ: ﻤﻥ ﺠﺮﻯ
ﻔﻴﻪ شیئ ﻤﻥ ﺸﺮک
اﻟﺸﻴﻄﺎﻥ علی
اﻟﻄﺮﻳقة ﻳﻌنی
علی اﻟﻮﻟﺎیة ﻓﻰ
ﺃﻟﺄﺻل عند ﺍﻟﺄﻇلّة
ﺣﻴﻥ ﺃﺧﺬ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴثاق ﺒنی ﺁﺩﻡ
(ﺃﺳﻘﻴﻨﺎ ﻫم ﻤاءا
ﻏﺪﻗﺎ) ﻳﻌﻨﻰ ﻟﮑﻨّﺎ
ﻭﺿﻌﻨﺎ ﺃﻇﻠّﺘﻬم
فی اﻟﻤاء اﻟﻔﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻌﺬﺏ ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﻫﺮﮐس ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺪکی
ﺸﺮک ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭ ﺟﺎﺭﻯ ﺸﺪ ( ﺍﺳﺘﻘﺎﻣتی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﺍﺭﺩ)
ﻳﻌنی هماﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺃﺻل ﺒﺮﺍﻯ
هر ﺭﻭح اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ ﺳﺎﻳﻪ
ﻫﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴثاق
ﻮ ﭘﻴﻤﺎﻥ اﺯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﻨﻰ ﺁﺩﻡ ﮔﺮﻓﺖ
ﮐﻪ  ﮔﻔﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﺑﻬﺎﻯ
ﺴﺮﺷﺎﺭ ﺳﻴﺮﺍﺏ
ﮐﺮﺩﻳﻢ. ﻭﻳﻌنی
که ﺩﺭﺳﺎﻳﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺁﺑﻬﺎﻯ ﻔﺮﺍﺕ
ﻭ ﺗﻤﻴﺰ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻳﻢ.
(ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠیّ ﻮﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺷﺮﻃ ﺮﺳﻴﺪﻥ
به (ﻗﺎﺋﻢ) ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺩ (ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ)
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﺑﺮ ﺷﺮک
ﻮ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﮐﻪ ﻫﻨﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﻋﻠﻰّ ﻭﻫﺮ کامل
الهی  ﺰﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ
ﺷﺎﻣﻞ ﭘﻴﺮ  الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﻭ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
اﻳﻥ ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭلی غاﻳﺐ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ هستند
. ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ هر ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ از
بین کاملان
زنده ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.(ﻓﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ) ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ عالم ﺬﺭ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ
ﺑﻤﻌنی ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻧﺼﻴﺐ ﻳﻜ ﺮﻭح ﻔﺮﺩﻯ
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺃﻇﻠّﻪ)
ﺟمع ﻈلّ ﻮ ﺳﺎﻳﻪ
ﮐﻪ ﺭﻭح ﺪﺭﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﻳﺎ ﺯﻳﺮ
ﺳﺎﻳﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒﻮﺩﻩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺮﺍﺗبی
اﺯﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﺸﺮ
ﺷﺪﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺎﻳﻪ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬی ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﺭک ﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻋﻘل
اﺩﺭﺍکی ﺁﻥ ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ (ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ) ﺩﺭ
ﻳﻚ (ﻗﻴﺎم ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﮔﻮﻧﻪ) ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺤﺎل ﻮ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻴک ﺮﻭﺡ ﻗﺒل اﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌلی اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺍﻳﻦ (ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ)
ﺩﺭﻋﺎﻟم ﺬﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺑنی ﺁﺩﻡ) ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﺑﻮ ﺍﻟﺒﺸﺮ ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺪﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﺁﺩم شده ﺘﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
بخلق ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣل
ﺸﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﻣاءا ) ﺁﺏ ﺳﺮﺷﺎﺭ
ﻭﮔﻮﺍﺭﺍ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺳﻴﺮﺍﺏ ﮐﻨﻨﺪﻩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﺏ ﺷﻮﺭ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺗﺸﻨﻪ ﺭﺍ
ﺗﺸﻨﻪﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺣﻘﺎﻳق
اﻟﻬی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻄﺎﻟﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻌﺎلی ﺮﺍ ﺳﻴﺮﺍﺏ
ﻭ ﺭﺍﺿﻰ ﻭﺑﺎ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻮﻏﺮقه کننده ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
(ﻣاء اﻟﻔﺮﺍﺕ) ﻫﺮ
ﺁﺏ ﮔﻮﺍﺭ و فرّ
وکمال الهی
دهنده ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﻓﺮﺍﺕ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻨﻬﺮﻳﻥ
کنار ﺻﺤﺮﺍﻯ
عرﺑﺴﺘﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻋﺮﺍﺏ ﺳﻤﺒﻮل
ﻤﺮﺯ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺩﺭ ﺣﺎلی که ﺁﺏ
ﻓﺮﺍﺕ گِل آﻟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺁﺏ ﺩﺟﻠﻪ
ﺻﺎﻑ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ  ﺑﺎﺯ ﺑﺼﺎﻓﻰ
ﻭﮔﻮﺭﺍئی ﺁﺏ ﻳک
ﺴﺮﭼﺸﻤﻪ ﻭﺍقعی
ﻨﻴﺴﺖ. (ﻋﺬﺏ) ﻳﺎ ﮔﻮﺍﺭﺍ
ﻭ ﻋﮑس ﺁﻥ (ﻋﺬﺍﺏ)
ﻳﺎ ﻧﺎﮔﻮﺍﺭﺍ ﮐﻪ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﺠﻬنم
ﻮ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺮﺍ ﺑﺪﺍﻥ ﺘﺸﺒﻴﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.

حدیث
1812 - اﺯﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ235 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
اﻥّ اﻟﻠﻪ
ﺧﻠﻘﻨﺎ ﻣﻥ اﻋﻠﺎ
ﻋﻠﻴّﻴﻦ ﻭﺧﻠق
ﻘﻠﻮﺏ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ
ﻣﻤّﺎ ﺧﻠﻘﻨﺎ ﻣﻨﻪ
ثمّ ﺗلی ﻗﻮﻟﻪﮐﻠّﺎ
ﺍﻥ کتاب ﺍﻟﺄﺑﺮﺍﺭ
ﻟفی علیین ﻭ ﻣﺎ
ﺃﺩﺭﺍک ﻤﺎ ﻋﻠﻴّﻮﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﻣﺮﻗﻮم ﻴﺸﻬﺪﻩ
ﺍﻟﻤﻘﺮّﺑﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ   ﻣﺎﺭﺍ
(ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﺍﺯ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺒﺮﺗﺮﺍﻥ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ . ﻭﺩﻟﻬﺎﻯ ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎ ﺭﺍ ﺍﺯﺟﻨس ﻣﺎ
ﺁﻓﺮﻳﺪ.(ﻭلی ﺘﻥ
ﻮ ﺟﺴم همگی اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺴﺖ ﺗﺮﺍﺯ ﺟﻨس
ﻣﺎﺩﻯ ﺁﻓﺮﻳﺪ ﻟﺬﺍ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻮﺷﻨﺪﻩ
ﻭﮐﺸﺶﺩﺍﺭﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻝ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺁﻥ اﺯ ﺟﻨس ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺭﻭح اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﭘس ﺍﺯﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ شهوﺩ ﺁﻧﺎﻥ ﺟﻨس
الهی ﻴﺎﻓﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻫم اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪﻭ
ﺍﺯ ﺟﻨس ﻭﮐﻤﺎل
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻤل
کنند ﺭﻭحی اﺯ ﺟﻨس
ﺭﻭح ﻮ ﻗﻠﺐ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻳﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺍﻣﺎ ﺗﻥ ﻤﺎﺩﻯ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺷﺎﻣل
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻴﮑﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﻗﻠﺐ
ﮔﻮﺷﺘﻰ ﻭﻗﻠﺐ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻗﻠﺐ ﺭﻭﺣﻰﻭﺍﻗﻌﻴﺖﻫﺎﻯ
ﻤﺘﻌﺪﺩﻯ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻭ ﮐﺸﺶ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺎﻫﻔﺖ
ﺩﺭﺟﻪ هم ﻨﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﺒﺎ ﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻴک  ﻮضع
اﺩﺭﺍﮐﻰ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻓﻬم ﻮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺎﻃنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺗﻬﻮﻯ اﻟﻴﻨﺎ) ﺑﻤﺎ
ﮐﺸﺶ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ ﻳﺎ
هوی و  ﻋﺸﻖ)
ﻣﻴﻮﺭﺯﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
کاﺭﻫﺮ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ (ﻣﺤﺒﺖ ﻧﻈﺮﻯ)
ﻭ ﺗﺎﺭﻳخی ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی ﻨﻴﺰﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی ﻤﺤﺒﺖ
ﺑﻮﻟﻰ  ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺷﺮﻃ ﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. (ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ)
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺗﺸیّع ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﻨﻴﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺸﻌﺎع ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﻧﻮﺍﺭ ﺗﺠلی اﻟﻬی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﺑﻪ
سلوکی و نصوحی
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺁﻭﺭﻧﺪ
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺿﻤﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭﺷﻴﻌﻪ
ﻳﺎ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺁﻳﻪ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﮐﻠّﺎ
یا ﻫﺮﮔﺰ ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺘﺎﺏ (ﻳﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﻣﺪﺭک
ﻨﺠﺎﺕ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﮐﻪ ﻣﻘﺮﺭﺷﺪﻩ ﻭﻣﻘﺮﺭ
ﺷﺪﻩ الهی اﺳﺖ. (ﺍﺑﺮﺍﺭ)
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺪﺭ ﺁﻥ ﺑﺎﻟﺎﻫﺎﻯ
ﺒﺎﻟﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.) ﮐﻪ
ﺗﻮ ﭼﻪ ﺩﺍنی
علّیوﻥ ﻮﺁﻥ ﺒﺎﻟﺎﻫﺎ
ﭼﻴﺴﺖ ﻭﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ؟
ﺯﻳﺮﺍﻋﻠﻴّﻮﻥ
کتاب ﻭ ﺳﻨﺪ ﻣﻘﺮﺭ
ﻭ ﻣﮑﺘﻮﺏ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻘﺮﺑﺎﻥ
اﻟﻬی ﺸﺎﻫﺪﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻴﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻬﺎئی
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻧﺎم
ﻤﻘرَبّ ﺑﺨﺪﺍ ﻭﻧﺰﺩﻳک
ﺸﺪﻩ ﻭﺩﺭ ﺷُﺮُﻑ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ربّ  ﺭﺣﻤﺎن
و ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﻭﻣﻘﺎﻡ (ﺩﻧﺎ  ﻭ ﺗﺪﻟّﻰ)
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭﺍﻳﻥ
کتاب ﻭ (ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ)
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ (ﺯﺭﻭﺍﻥ)
ﻗﺪﻳم ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻘرَبّ ﻧﺰﺩﻳک
ﺒﺨﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
قُرّه ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺑﺮﺍﺭ ﻳﺎ ﺑِﺮّ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ ﻮ ﻓَﺮّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭﺷﻔﺎ
ﺟﺴﺘﻪ ﻭﭘﺎک گرﺩﻳﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﮐﺘﺎﺏ) ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ همیشه ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﺍﻣﺮ ﻣﮑﺘﻮﺏ) ﻭﻣﻘﺮﺭ
ﺍﺯﻗﺒل اﻟﻬی اﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻘﺮﺁﻥ
هم کتاﺏ ﮔﻔﺘﻪ ﺸﻮﺩ.(
ﻣﺎ ﺍﺩﺭﺍﻙ) ﺗﻮﺭﺍ
ﭼﻪ ﺩﺭک ﻮﻓﻬمی
اﺯ ﺍﻳﻥ ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻭ ﺧﺒﺮ ﻫﺴﺖ؟ ﻣﺎﺩﺍﻣﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻤﻴﺪﺍنی ﺘﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی هستند  ﮐﻪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ.ﻭﺣتی
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺍﺣﻮﺍل ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮرا
ﻧﻴﺰ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.   ﮐﻪ ﺣتی ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻘﻮل ﻤﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ
ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. (ﺩﺭﻙ)
نیز بمعنی ﺭﺳﻴﺪﻥ
اﺳﺖ ﭼﻪ ﺩﺭﻓﻬم
ﻮ ﻋﻘﻞﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻟﻤس ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺩﺭ ﻧﺰﺩﻳک ﺸﺪﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﺩﺭﺍﻳﺖ
ﻭ ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻫﺮ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
(ﺧﻠﻘﻨﺎ) ﻣﺎﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭ ﺁﻓﺮﻳﺪﻥ
ﻮ (ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ) ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍص ل اﺳﺖ ﮐﻪﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﺒﻌﻮث
ﺷﺪﻩ ﻭ ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺠﺪﺩ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﻓَﺮّ ﻭ ﺗﺎج ﺸﺎهی
اﻟﻬی ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺩل ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺧﻠﺎق  ﺘﺎﺯﻩ ﻭ ﺁﺭﺍم
ﻮالهی ﻴﺎﻓﺘﻪ ﮐﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺒﺨﺸﻨﺪ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﺎ ﻫﺮﺳﺨتی
ﻮ ﺩﺭﺩ ﺳﺮﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺗﻔﻬﻴﻢ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻘﺒﻠﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺳﺮﺳﺨتی ﻨﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ ﻭلی
ﺒﺎ ﺻﺒﺮ ﻭﻋﻘل ﻤﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺒﻨﺠﺎﺕ
ﻭﻋﻘل ﻮ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ الهی
ﻮ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭحی ﻮ ﻓﮑﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
(ﻋِﻠﻴّﻮﻥ) ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﻣﻘﺎم عاﻟﻰ
ﺗﺮﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻋﺎﻟﻴﺘﺮ
ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮﻫﺮﮔﺰ
ﺗﻤﺎم ﺸﺪنی هم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﺼﺎﺩﺭﺍﻭﻝ
الله ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
آینده ها ﺑﺘﻮﺍنند  ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻟﻠﻪ (ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﻫﺴتی  ها ﺪﺭﻋَﻤاء
) ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯ ﺗﻤﺎم  عوالم
وجودی
اﻳﻥ ﻬﺴتی هاﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﺷِﺒﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺑﺎ
ﻫﺮ ﺭﻗّﺘﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻋِﻠﻴﻴﻦ) ﺭﺍ ﺩﺭﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮ ﺒﺸﺮ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺪﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭم
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻳﺎ  ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻭﻧﺎﺳﻮﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺠﻬﺎﻥ محسوس اﺳﺖ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
(ﺳﺪﺭة ﺍﻟﻤُﻨﺘﻬﻰ)
ﻳﺎ ﺳﺘﺎﺭ و
پرده ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺭﺣﻤﺎن ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔتم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺭﺧﺖ ﺳِﺪﺭ
ﻣﻘﺪس ﺍﺯ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﺸﻥ ﻤﻴﻠﺎﺩ ﻣسیح
ﭽﺮﺍﻏﺎنی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺎﺯﻋلّیین  ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮم اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭم
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺠﻬﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻟﻮح ﺰِﺑَﺮﺟَﺪﻯ
ﺴﺒﺰ ﻣﻌﻠق ﺰﻳﺮ
ﻋﺮﺵ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭح ﻮ ﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرش ﻮ ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺘﻪ ﺗﺎ ﻣﻘﺎم
ﺪﻧﺎ ﻭ ﺗﺪﻟّﻰ ﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﺭﺍﻣﻌﻠّق
ﺒﺰﻳﺮ ﻋﺮﺵ ﻭ (ﻣﺘﺪﻟّﻰ)
آویزان ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ عرﻭج ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
برای  ﺮﻭح
انساﻥ کاﻣﻞ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
وذلایت اله ی
محمدی اﺳﺖ .

حدیث
1813 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ236 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻭل ﻤَﻥ
ﺴﺒق ﻤﻥ اﻟﺮﺳل
اﻟی ﻴﺒلی ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻭﺫﻟک ﺃﻧّﻪ
ﮐﺎﻥ ﺃﻗرَبّ ﺍﻟﺨﻠﻖ
ﺍلی اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ ﮐﺎﻥ
ﺒﺎﻟﻤﮑﺎﻥ اﻟﺬﻯ
ﻘﺎﻟﻪ ﻟﻪ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻟﻤّﺎ ﺍﺳﺮﻯ ﺒﻪ
ﺍلی اﻟﺴﻤاء  ﺗﻘﺪﻡ ﻳﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﻓﻘﺪ ﻭ ﻃﺄﺕ
ﻣﻮﻃئ ﻟم یلطئ ﻣﻠک
ﻤﻘرَبّ ﻭ ﻟﺎ نبیّ
ﻣﺮﺳﻞ ﻭﻟﻮ ﻟﺎ ﺃﻥ
ﺮﻭﺣﻪ ﻭ ﻧﻔﺴﻪ ﮐﺎﻧﺖ
ﻣﻥ ﺬﻟک اﻟﻤﮑﺎﻥ
ﻟﻤﺎ ﻗﺪﺭ ﺃﻥ ﻴﺒﻠﻐﻪ
ﻓﮑﺎﻥ ﻣﻥ اﻟﻠﻪ
عزّوﺟﻞ ﮐﻤﺎ ﻗﺎل
اﻟﻠﻪﻗﺎﺏ ﻗﻮﺳﻴﻥ
ﺃﻭ ﺃﺩﻧﻰ ﺃﻯ
بلا أﺩﻧﻰ ﻓﻠﻤّﺎ
ﺧﺮﺝ ﺍﻟﺄﻣﺮ ﻣﻥ
اﻟﻠﻪ ﻭقع
الیه ﺃﻭﻟﻴﺎﺋﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺴﺒﻘﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺩﺭ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم ﺮﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒﻠﻰ
ﮐﻪ ﻫﻴچ کدﺍم ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭلی
ﺘﻤﺎم اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
و برتری ﺍﻟﻬﻰ  ﺩﻳﺎﻧﺖ
سلوکی ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺗﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
هر ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻬﻤﻴﻥ
ﻤﻘﺎم ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ خواهند
رسید  ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭﻋلم
ﻠﺪنی ﺒﺎﻫم ﻔﺮق
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻫﺮﮐسﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﺘﻴﺎج ﻮ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺰﻣﺎنی ﻮ ﻣﮑﺎنی
ﺨﻮﺩ ﺍﻟﻬﺎم ﺪﺍﺭﺩ
) ﺯﻳﺮﺍ محمد ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩ (ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻪ
(ﺍﻟﻠﻪ ربّ
الأرباب ) ﺩﺭﻣﻄلق
ابدیّت
نرسیده ﻮلی
تقرّب ﺑرَبّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺪﺭﻋﺮﺵ او
نخستین کاملی
بشری رسیده
است . چون ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
مقدماتی
هفتگانه
بشری
شخص
محمد کامل
شده ﻧﺴﺒﺖ ﺑﮕﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺮﺗﺮﻳﻦ انبیا
و کاملان  بشری
بوده است. ﻭلی ﻤﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ  ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﻯ عرش ﺭﺣﻤﺎن
ﻤﻴﺮﻭﺩ که
محمد نرفت  ﺑﻨﻮﺭ
رب ﺭﺣﻤﺎﻥ رب
النوع
فوق بشری ﻤﻴﺮﺳﺪ.
که ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﻋﺮﺵ
ربّ  ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻮﺍﺟﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
مهدی و هر
کامل مهدوی ﻧﻴﺰﭼﻮﻥ
ﺁﺩم اﺑﻮ ﺍﻟﺒﺸﺮ
ﻧﻮع ﺒﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ) ﻭمحمد ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺟﺎﺋﻴﮑﻪ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﻌﺮﺍﺝ  ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺖ
ﺗﻮ ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺟﺎئی ﻘﺪم
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻯ (زیر
عرش رحمان در
مرحله
دنا فتدلّی)  ﮐﻪ ﻫﻴچ ﻔﺮﺷﺘﻪ
ﻣﻘرَبّ ﻭ نبیّ
ﻣﺮﺳل ﺪﺭ ﺁﻧﺠﺎ
ﻗﺪم ﻨﮕﺬﺍﺭﺩﻩ
است (ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
مقرّب پیشین
محمد ﻳﺎ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع
بودند چون  زرتشت و
مسیح که بمرحله  عرش
رحمان شهود
هفتم نوع بشری
نریسیده
بودند ﻔﺮﺍﻭﺍن
ﻮلی
همچنان
مقامات
شهود و فرشتگان  واصل
آنها فراوان  در پیش
هستند که  ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
رب
رحمان ﺭﺣﻤﺎﻥ
خواهند بود  .ﻭلی اﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ
فرشته شده ﺰﻣﺎﻥ
قبل  و
بعد از محمد
فرشتگان خداوند
هستند و ﺩﺍﺭﺍﻯ
َﻔّﺮ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی  الهی ﺑﺮ
ﺨﻠق و پیروان
سالک آنها ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
و ﻫﻤﮕﻰ ﺍﻳﻥ ﻔﺮﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺒﺒﺎﻟﺎﻯ
عرﺵ ﻗﺎﺋﻢ و
نیز  تا ﺟﻮﺍﺭﻋﺮﺵ
ربّ ﺭﺣﻤﺎن ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣسیح ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
قبل از محمد و
تمام
کاملان  ولایت  الهی  ولایت  مسیح  در
گذشته و در
آینده
حتی ﺑﺰﻳﺮﻋﺮﺵ
ربّ  ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺑﺎﻟﺎی عرش
قائم ﻧﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ
گوئی
مسابقه  تکامل  و دو در
سالکان همه  ادیان  سلوکی
محمد پیش  تاز
وکاشف
این مراحل  برتر
جدید بوده  است که  توانست
بزیر
عرش رب رحمان
برسد و بالای
عرش
جبردیل  ق ائم را
عبور
کرده بود که
هر کامل
ولایت
محمدی تا  بعثت
مهدی
موعود
این
امتیاز محمد
را
دارند) ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﻘﺎم ﺮﻭحی
پیاﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
آﻥ به ﺤﺪّی  ﻧﺒﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ
که
بعرش
رحمان برسند
.ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺭﻩ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﺰﺩﻳکی
ﺪﻭ ﻗﺎﺏ قوس یا ﺩﻭ
ﺳﺮ ﮐﻤﺎﻥ ﺒﻬﻢ ﻧﺰﺩﻳک
ﺸﺪﻩ ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫم
ﻨﺰﺩﻳﻜﺘﺮ در
تقرّب
بعرش رحمان . (ﺍﺩﻧﻰ
یعنی ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻭلی ﺍﻧﺪکی ﻨﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
در محمد
ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ عرش
رحمان  ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍی ﺭﺣﻤﺎﻥ
که
مهدی خواهد
رفت ) ﻭ  ﺁﻧﮕﺎﻩ
( ﺃﻣﺮ یعنی
سلوک الهی  ولایت  ششم
محمد) ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
صادر ﺸﺪ ﻭ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﺋﺶ
ﺭﺳﻴﺪ (ﺃﻣﺮ ﻳﺎ
تنها
خواسته و
هدف
خداوند ﺳﻠﻮﻙ
الهی طریقت ﻤﺤﻤﺪ
مقرر همه  افراد
بشری
رسیده
بکمال
ولایت
محمدی
در
تزکیه
و تحلیه نفس
و مراتب
شهودهای
مقدماتی
گردیر. ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ
سالکان شاهد عرش
رحمان در ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻨﻴﺰ ﭼﻨﻴﻥ
مقام
محمد تاریخی
را دارد و هر
یک خود محمدی   تازه
نفس و جدیدی
برای سالکان  خود
میباشد.  و ﺍﻳﻨک ﻤﺤﻤﺪ
ﻫﺮﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮﺧﻠﺎﻓﺖ
الهی ﺪﺭﺳﻠﻮک
میباشد و نه
ولایت فقیه  فاسد ﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
کنند . ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﭙس ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
و تولد
دوم ﻣﺤﻤﺪ پس
از  مرگ
قبل ار مرگ  خود ﻭﺑﻌثت
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
این طریقت  مقرر
الهی شد. تا ﺁﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻋﻤل کنند ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
و
خلیفه و  خَلَف ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ جهان
باشند و تا
زنذه هستند . ﻭﻫم
ﻤﻘﺎﻡ الهی  و این
همانی
ماهیّت
الوهیّت ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭﺟﺒﺮﻭﺕ ﺭﺍ
بهشت سوم  هفت
هزار ساله را ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.) ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ:
کان اﻟﻤﻴث اق ﻤﺄﺧﻮﺫﺍ
ﻋﻠﻴﻬﻢ ﻟﻠﻪ ﺑﺎﻟﺮﺑﻮﺑیّة
ﻭ ﻟﺮﺳﻮله ﺑﺎﻟﻨﺒﻮّة
ﻭ ﻟﺄﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻮ ﺍﻟﺄﺋمّة ﺑﺎﻟﺎﻣﺎمة  ﻓﻘﺎﻝ ﺃﻟﺴﺖ
ﺑﺮﺑّﮑﻢ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺒﻴّﮑﻢ ﻭ ﻋﻠﻰّ
ﺍﻣﺎﻣﮑﻢ ﻭﺍﻟﺄﺋمّة
ﺍﻟﻬﺎﺩﻭﻥ ﺃﺋﻤّﺘﮑم
ﻔﻘﺎﻟﻮﺍ ﺑﻠﻰ ﻓﻘﺎل
اﻟﻠﻪ ﺷﻬﺪﻧﺎ ﺃﻥ
ﺘﻘﻮﻟﻮﺍﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﺃﻯ ﻠﺌﻠّﺎ ﺗﻘﻮﻟﻮﺍ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﺍﻧّﺎ
ﮐﻨّﺎ ﻋﻥ هذﺍ ﻏﺎﻓﻠﻴﻦ
ﻓﺄﻭﻝ ﻣﺎ ﺃﺧﺬ ﺍﻟﻠﻪ
عزّﻭﺟل اﻟﻤﻴثاق
علی اﻟﺄﻧﺒﻴاء
ﺒﺎﻟﺮﺑﻮﺑیّة ﻭ
ﻫﻮ ﻗﻮﻟﻪ ﻭﺍﺫﺍ
ﺃﺧﺬﻧﺎ ﻣﻥ اﻟﻨﺒﻴّﻴﻥ
ﻤﻴثیاﻗﻬﻢ ﻓﺬﮐﺮ
ﺟﻤﻠﻪ ﺍﻟﺄﻧﺒﻴاء
ثمّ ﺃﺑﺮﺯ ﺃﻓﻀﻠﻬﻢ
ﺑﺎﻟﺄﺳﺎﻣﻰ ﻓﻘﺎﻝ
ﻭ ﻣﻨّک ﻴﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻓﻘﺪم ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﻟﺄﻧّﻪ ﺃﻓﻀﻠﻬﻢ
ﻭ ﻣﻥ ﻨﻮﺡ ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻮﻣﻮسی ﻮﻋﻴسی ﺒﻥ
ﻤﺮﻳﻢ ﻓﻬﻮٴلاء
اﻟﺨﻤسة ﺃﻓﻀل
اﻟﺄﻧﺒﻴاء ﻮ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﺃﻓﻀﻠﻬﻢ
ثمّ ﺃﺧﺬ ﺑﻌﺪ ﺫﻟک
ﻤﻴثاق ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﻋلی اﻟﺄﻧﺒﻴاء
ﻠﻪ ﺑﺎﻟﺎﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻪ ﻭﻋلی ﺃﻥ ﻴﻨﺼﺮﻭﺍ
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﻓﻘﺎﻝ ﻭ ﺍﺫ ﺃﺧﺬ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴثاق اﻟﻨﺒﻴّﻴﻦ
ﻟﻤﺎ ﺁﺗﻴﺘﮑم ﻤﻥ
کتاب ﻭ ﺣﮑمة
ثمّ ﺟﺎﺋﮑم ﺮﺳﻮل
ﻤﺼﺪق ﻠﻤﺎ ﻣﻌﮑﻢ
ﻳﻌنی ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﻟﺘﻮٴﻤﻨﻥّ ﺒﻪ
ﻭﻟﺘﻨﺼﺮﻧّﻪ ﻳﻌنی
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺼﻠﻮﺍﺕ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ
ﺗﺨﺒﺮﻭﺍ ﺍﻣﻤﮑم
ﺒﺨﺒﺮﻩ ﻭﺧﺒﺮ ﻭﻟﻴّﻪ
ﻣﻥ اﻟﺄﺋمّة ﻣﻴثاق
ﻮ ﭘﻴﻤﺎﻥ اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺭﺑﻮﺑﻴﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ مطیع
باشند  ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺒﻮّﺕ ( ﻣﺤﻤﺪ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻋﺎمّ ﻤﺮﺩﻡ ﻭﺧﺎﺹّ
ﻳک ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ.
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻫﺮ ﭘﻴﺮالهی
ﻧﺒﻮّﺕ ﻭ ﭘﻴﺶ ﮔﻮئی
اﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟک اﺳﺖ)
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﻭ (ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ) و
مقام تربیتی ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
شهود چهارم  مرتضوی
سالرکان ﻮ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
اﻣﺎﻣﺖ (ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻤﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ﺍﻭﻟﻴﻥ
سالک ﻤﻮﻓق ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
جدید و
برتر ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﻟﺬﺍ
ﺭﻫﺒﺮﺗﻤﺎم اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی و در هر
زمان  ﺒﻌﺪﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻭﺍﻭم ﺪﺍﺩﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺒﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
. ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﺑﻮﺩ
(ﭘس ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺃﻣﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩ)
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
پرﺳﻴﺪﺁﻳﺎ ﻣﻥ
رَبّ ( ﻣﺮﺑّﻰ
الهی ) ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ؟
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺴﺖ؟ ﻭ ﺁﻳﺎ
ﻋلیّ اﻣﺎم ﺸﻤﺎ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ؟ ﻭﺁﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ هدﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪه ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺸﻤﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ؟(ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮﺧﻮﻳﺶ معرفی
شده خداوند ﻣﻴﺒندند
ﮐﻪ  ﺗﺤﻘق
هماﻥ ﺘﻌﻬﺪ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺤﺎل ﻘﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺳﻴﺎسی ﻮﻣﺬﻫبی
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻭم
کرﺩﻥ ﻮ ﺍﻭﻡ ﺩﺍﺩﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﻮﺳﻴﻠﻪ توسّل الهی
ﺸﺪﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺍﻭم نمودن ﺴﺎﻟﻚ
ﺗﺎ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺗﻮﺳّل ﻮ ﺗﺸفّع
ﻮﻫﻤﻨﺸﻴنی ﺒﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﺮﺍ کسب ﮐﺮﺩﻩ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘلی لاﺯم
ﺮﺍ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
(ﺍﻟﻬﺎﺩﻭﻥ) ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺧﻮﺩ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻫُﺪﺍ
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﻘﺎم
الذهی ﺤﺴﻴنی ﺮﺍ
ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﭘنج
ﺘﻥ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم هر ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻘﺎم
ﺤﺴﻨﻰ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻓﺎﻃمی
ﻮ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻘﻮل اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﺍﻳﻥ اﺭﻭﺍح ﺨﺪﺍ
ﻭ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺁﺭﻯ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ ﻣﻥ ﻨﻴﺰ  ﺷﺎﻫﺪ ﺍﻳﻥ
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺸﻤﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﺗﺎ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻫﻤﻴﻥ ﺮﺍ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ.
(ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺨﻮﺩ  ﻫﻤﻴﻥ
ﺘﻌﻬّﺪ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺟﺮﺍ  ﮐﻨﻴﺪ
ﻭ ﺗﺤﻘّﻖ مراحل
اجرای ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﻴﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ ﭘنج ﺘﻥ
ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺴﺐ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث
ﻭ ﺍﮐثر ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻧﺎمی اﺯ ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻔﺎﻃمی ﺪﻳﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻧﻮعی
غیرتمندی
عربی ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
کار ﺑﺎﺷﺪ) ﻳﻌنی
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺃﻣﺮﻏﺎﻓل
ﺒﻮﺩﻳﻢ (ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻨﮕﻮﺋﻴﺪ
ﻳﻌنی غیر ﺳﺎﻟک
ﻬﺴﺘﻴﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻧﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻴﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ قیامت
آنان ﻭﻗﺖ ﺭﻓﺘﻥ
روح آنها ﺒﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
بموجب  ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ اﺗﻤﺎم
ﺤُﺠّﺖ ﻭ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺪﺭﻋﺎﻟم ﺬﺭ
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
آﺳﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﺣتی ﺪﺭ ﺣﻮﺍﺩث
ﺟﺎﺭﻯ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﻭﻫﻤﮕﺎﻥ ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺸﺒﺎﻧﻪ ﻭﻫﺮ ﺷﺐ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺬﮐﺮ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﺗﻤﺎم
ﺤُﺠّﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ اﺗﻤﺎم ﺤﺠّﺖ
ﺧﺎﺹ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍ ﻥ
برای ﺴﻠﻮک اﺳﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻗﺸﺮﻯ
شیعه ﻮﻟﺎﻳﺖ
علیّ  ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺯ ﺁﺏ ﻭ ﻧﻬﺮ
ﻓﺮﺍﺕ و فَر
یابی الهی ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭلی ﺘﺸﻨﻪ ﻣﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭﺗﺸﻨﻪﺗﺮ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق  اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﺭﻭﺍح گرﻓﺖ
ﺗﺎ ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ (ﻳﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺖ الهی اﻧﺒﻴﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻮ ﺍﻳﻥ
ﺸﺮﻃ اﻭل ﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ گرﻓﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻴﻢ (ﻫم ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﺎ
ﮐﺎﻣل الهی ﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﻧﻴﺰ  ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎم ﺒﺮخی اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﺒﺮﺩ (ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ اولی
اﻟﻌﺰم ﺸﺶ ﮔﺎﻧﻪ
ﺻﺎﺣﺐ
ولایت و ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻤﺎم اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻳﻌنی کاﻣﻠﺎﻥ ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺪﺍﻥ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺎ ﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺒﻌﺪﻯ ﺗﻌﻬّﺪ ﺍﻧﺠﺎم
هنماﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺁﻣﺪﻥ هر ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻡ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
الهی ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺴﺎﻗﻂ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﻬﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
که  ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ)
ﻭ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ این
عدّه ﺍﻓﻀل ﺁﻧﻬﺎ
(ﻳﻌنی ﻔﺎﺿﻠﺘﺮ
ﻭ ﺯﻳﺎﺩﻩ ﺗﺮ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
مراتی الهی ﻭﻣﻘﺎم
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺍﺷﺘﻦ.
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺣﺘﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮ ﺍﻧﺒﻴﺎی
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم ﺪﺍﺭﺩ)
ﻭ ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ ﺍﺯ ﺗﻮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻘﺪم
ﻮ ﺍﻓﻀﻠل و
أخصّ نسبت به ﻫﻤﻪ
ﺷﺪ (ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻭﻗتی
ﺘﻌﻬّﺪ ﺩﺍﺩ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﻌﻬﺪ ﺍﺯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ ﮔﺮﻓﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﻌﻨﻰ (ﺍﺧﺬﻧﺎ
ﻣﻥاﻟﻨﺒﻴّﻴﻥ
ﻤﻴثاﻗﻬﻢ) ﮐﻪ ﻗﺒل
ﺍﺯ ﻧﻮح ﻮ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
(ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺰﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﻮﺳﻰ
( ﮐﻪ ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم
ﻨﺒﻮﺩ ﻭ ﮐﺎﺷﻒ قُرّه
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻨﺸﺪ ﻭلی
ﺒﺨﺎﻃﺮ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ اﻃﺮﺍﻑ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻣﺤﻴﻂ
ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﺎم ﻤﻮسی ﺮﺍ ﺑﻤﻴﺎﻥ
ﻤﻴﺁﻭﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
(ﻣﻮﺳﻰ) ﻭﺑﻤﻌنی
ﻤﺎﺷﻰ و سالک  که ﺑﻌﺪﺍ
(ﻣﺎﺷﻴﻪ ﻭﻣﺴﻴﺢ)
الهی ﻮﮐﺎﻣل ﺸﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭﻧﻴﺰﻋﻴسی
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﻣﺮﻳﻢ (ﻣﺮﻳﻢ
ﻧﺎم ﻤﺎﺩﺭ ﻋﻴﺴﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﻣﻘﺪّس
ﻭ ﻣﺎﺭﻯ) ﺷدﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌنی عیسای ﺴﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺳﻠﻮکی
ﭙﻴﺮ الهی ﻮ ﻣﻘﺪّس
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﺯﺩﻭﺍج ﺒﺰﺑﺎﻥ
ﻔﺮﻧگی ﻤﺎﺭﻯ ﻮ
ﻣﺎﺭﻳﺞ شدن
است ) ازدواج ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﻮﻣﻘﺪّس ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮالهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺁﺩم
ﻨﻴﺰ ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺭﺩ)
ﺯﻳﺮا ﺍﻳﻥ ﭙنج
ﺘﻥ اﻧﺒﻴﺎ ﺍﻓﻀل
ﺪﺭ ﺑﻴﻥ اﻧﺒﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ( ﺍﻳﻥ ﭙنج
ﻤﻘﺎﻡ ﻫﻤﺎﻥ ﭙنج
ﺘﻥ ﺁﻟﻌﺒﺎ ﻧﺎم
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎئم
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭلی
اﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻳک
اﻭلی اﻟﻌﺰم
کشف  ﺷﺪ. ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭل ﺮﺍ ﺁﺩم  کیومرث
اﻭﻟﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺩﻳﺎﻧﺖ (ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ)
ﺩﺭﻫﻨﺪ باشد ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻮح اﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻭﻯ
اﻳﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻡ ﺩﺭﻋﻤق
ﺘﺎﺭﻳخ ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻧﻮﺡ  ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
میترا صاحب  ﺻﺎﺣﺐ ﺩﻳﺎﻧﺖ
و ولایت
دوم ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺰﻡ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺪﺭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻣﺮﺩم ﺒﺎﺑل ﻮ ﺁﺷﻮﺭ
ﻃﻮﻓﺎﻥ اﻭ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺗﺎﺭﻳخ ﻮ ﺍﻫمّ  اﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﻮﺩﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮم ﻔﺎﻃمی
ﺮﺳﻴﺪ اولی
العزم ولایت
سوم
بودیزم ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﭘﻴﺮ یا آزر
پدر ﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺍﻥ ﮐﺎﺷﻒ قُرّه
ﭼﻬﺎﺭم ﻨﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
وصاحب
ولایت
چهارم
ارلهی
نوع بشری ﻭﻋﻴﺴﻰ
ﮐﺎﺷﻒ قُرّه ﭘﻨﺠم
ﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
صاحب
ولایت
پنجم
نوع بشر که  ابراهیم
و موسی
خود
موفقان
ولایت
چهارم
زردشت
بودند. ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ قُرّه
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺩﺭ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﻳﮕﺮﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ قُرّه
ﻫﻔتم ﻨﻮﺭ ربّ  ﺭﺣﻤﺎن ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ ﺍﻭ ﺷﻬﻮﺩ
وولایت ﻫﺸﺘم
عرﺵربّ  ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺳﭙﺶ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ولایت ﻤﺤﻤﺪ ﮔﺮﻓﺖ
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻧﺎﻥ
اﺯ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺤﻤﺎﻳﺖ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
(ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﻧﺴﺦ فصل
نوعی ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎﻯ ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻣﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻭﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﻭﻳﺎ ﺣتی هرﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎنی ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﻌﺪﻯ ﺤﻤﺎﻳﺖ
نمایند زیرا
هدف خصمانه  غیر
سالکان قشری
مذهبی
هستند . ﮐﻪ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﺃﻣﺮ ﻣﻮﻟﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺤﻤﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻳﻌﻨﻰ ﺍﻳﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺪﺭ
ﻧﺴخ فصل نوع ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻴک ﺴﺎﻟم عاﺩﻯ ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺮﻭﺯﻯ ﺪﺭ ﺁﻥ ﺴﻄﻮح
ﺘﮑﺎﻣلی ﻘﺒﻠﻰ
ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
تعمل کنند  ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺷﺎﻧس ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭروح نها ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
گذﺷﺘﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺪﻳمی ﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻭﻟﻴﻪ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻮﻟﺎﻋلیّ
ﺪﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻘﺪﻳﻤﻰ
به (ﻋﺮﺵ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
بنی
اسرائیل
آغاز ار
زردشت به  (ﻧﻮﺭ) ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ولایت ﻤسیح
به (ﺻﻮﺭﺕ) ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
عیسی رسیده ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
به (ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ
ﻧﻮﺭ) ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻘﺪﻳﻢ
ﻫﻴچ ﺨﺒﺮﻯ اﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭلی
کاملان ﺒﻨی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﺒﻌﺪ
ﺑﻌﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤسیح ﺒﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻴﺪه و
میرسند ﻭﻣﻨﻄﻘﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﻋﻴسی ﺼﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم اﻟﻬی
علیّ ﮐﺎﺷﻒ قُرّه
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻤﺼﻄفی کاﺷﻒ قُرّه
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻧﺎم ﻤﻥ
ﻮﻋلی ﺪﺭﮐﺘﺐ
قببلی ﺁﻣﺪﻩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺍﻧﺠﻴل  چنین ﻴﺴﺖ.ﻭلی
ﺪﺭ کتاب سلوک
الهی ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﮑﺘﻮﺏ
و مقرر
الهی ﻭﻭﺍﺟﺐ الهی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی اﺯﻣﻘﺎم
اﻟﻬی ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ ﻇﻬﻮﺭﻋلی
ّ یا همان  ایلی و
اله زردشت و
یهودیان و
قریش و
بسیاری
ادیان
معهروف
خاورمیانه  شاخه
های
ولایت
زردشت
هستند
و موعهول
آنان ﺪﺭﻋﻴﺴﻰ ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ  ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ)
امام ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
اﻧﺒﻴﺎ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ
و ﮔﻔﺖ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﮐﺘﺎﺏ (ﻳﺎ ﺣﮑم
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ) ﻭﺣﮑﻤﺖ
(ﻋﻘل الهی  برتر ﻭ ﺍﺗﻤﺎم
ﺴﻠﻮک ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﺑﻌﺪﻯ) ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫم ﻔﺮﺳﺘﺎﺩ
ﻭﺿﻤﻨﺎ ﺭﺳﻮل(محمد)  ﺘﺼﺪﻳﻖ ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ(ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺸﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ( ﻳﺎ
ﻋﻴسی ﻮ ﻣﺤﻤﺪ) ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ ﻭﻋﺪﻩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺸﻤﺎ سالکان
ولایتهای قبل
از محمد
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ. (
زردشت از سه
سوشیانت گفت
و عیسی از دو
فارقلیط گفت  و محمد ﻭﻋﺪﻩ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺯ ﻭﻋﺪﻩ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍم
کاﺷﻒ ﻳﻚ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﻳک اولی اﻟﻌﺰم
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ (
عزّﻡ) ﻫﻤّﺖ ﺯﺍﺋﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﻗﺎﺑل
ﻤﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ و
حکمتهای  عرفنی
آنها ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک ﻤﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺷﺪﺕ ﻭ ﻫﻤّﺖ
ﺳﻠﻮکی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻨﮕﺬﺷﺘﻪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﻭنیز
اولی اﻟﻌﺰﻡ ﺷﻮﺩ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺠﻤﻠﻪ
(ﺭﺳﻮل  اﺯ
ﺷﻤﺎ) ﺭﺍﭼﻨﻴﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮل
ارسالی  خداوند
بخلق اﺳﺖ. (ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻠل  ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ
که وﻋﺪﻩ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ عصر ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺗﺼﺪﻳق
کننده ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎﻡ  ﺟﺪﻳﺪ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﺸﻒ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
عملی ﺨﻮﺩ ﺷﺎﻧﺶ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺂﻥ ﻤﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻤﺪ ﺭ
ﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.) ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻳﻥ ﻤﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﻯ ﺍﻳﻤﺎﻥ
( یعنی
سلوک با
ولایت
برتر او ) ﺒﻴﺎﻭﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺼﺮﺕ ﺑﺪﻫﺪ.
( ﺩﺭﻫﺪﻑ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭ ﻭﺩﺭ ﻭﺍقع ﻨﺼﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ وکسب  شهود ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
الهی اﺳﺖ (ﻧﺼﺮﺕ)
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺨﻮﺩ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺪﺍﺩﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺪﺭ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺒﺎﻳﻥ ﺸﮑل  که ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﻟﻴل ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻮﺩﻩ. ﮐﻪ ولیّ
اﻟﻬی اﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮﮐﺎﻣلی
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
اﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﺻﺎﺩق
اﺳﺖ ﻭ ﻣﻥ ﺒﺪﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪم ﻮ ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻨﺼﺮﺕ ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺼﺮﺕ ﻣﺎل
ﻮﺟﺎﻥ ﺪﺭﺟﻨگ
و ﻏﻴﺮﻩ ﻃﺒﻌﺎ  ﭘﻴﺶ پا  ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﻭ ﺑﺪﻳﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺒﺎﺯ
ﻫﻤﻴﻥ ﺮﺳﻮل اﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ کسب ﻧﺼﺮﺕ
ﭘﻴﺮﻭﺍن ﺸﺎﻣل
علیّ ﻤﻴﻔﺮﺳﺘﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﻟﺎﻋﻠیب
ﭙس اﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﻣﺤﻤﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﭘس
اﺯ ﻣﻮﻟﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻣﺎم
همان ﺰﻣﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧبیّ
ﻮﺭﺳﻮل اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﮐﻪ ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺖ
ﭼﻪ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻏﺎﻳﺐ ﺑﺎﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﭘس ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﺼﺮﺕ و توفیق ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﺼﺮﺕ ﺩﺍﺩﻥ ﺒﻌلیّ
ﻮﻣﺤﻤﺪ ﻭﻧﺼﺮﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻥ اﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋلیّ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
می ﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﺒﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺯ ﻓﺮﺻﺖ
ﺑﺤث ﺧﻮﺩ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺒﻠیغی ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻨﺼﺮﺕ ﺩهی
ﺸﻤﺎ ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰّ
ﺑﺎﻳﻥ ﻤﻌنی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻣم ﻳﮕﺮ(ﻳﺎﺍﻗﻮﺍم
ﺪﻳﮕﺮ ﻭ ﺑﻤﻌنی
ﺪﺭﺳﺖ ﺗﺮﺑﻪ ﺍﻭم
کنندﺪﮔﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
اوم ﻮسلوک
الهی  ﺧﺒﺮ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻧﺒﺎل ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋلیّ ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﻧﺒﻮﺩ) ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖﻋلیّ
هدﺍﻳﺖ ﻭ ﺍﻫﺘﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. (ﻳﻌنی
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎم ﻮ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﻭﻣﻘﺎم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ  ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
کرﺩﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ ﭘنج
تن ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ  ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺠﺒﺮﺋﻴل رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ..

حدیث
1814 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ237
ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪﻗﺮﺍنی  ﻠﺘﻮٴﻤﻨﻥّ ﺒﻪ ﻭ ﻟﺘﻨﺼﺮﻧّﻪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻴﺪ ﻭﻧﺼﺮﺕ
ﺑﺪﻫﻴﺪ ( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﻭﻫﺮکامل
الهی  ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻥ ﻨﺼﺮﺕ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ الهی ﻮ  ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ
ﻮﻫﺮ ﺍﻣﺎم ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻭﺭﺍ ﺣﻤﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﮐﺮﺩ .ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ  ﺧﻮﺩ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ  ﻳﺎﻓﺖ) ﺍﻣﺎم
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ:
ﻤﺎ ﺑﻌث ﺍﻟﻠﻪ ﻧﺒﻴّﺎ
ﻋﻥﺁﺩم ﻔﻬﻠمّ ﺠﺮّﺍ
ﺍﻟّﺎ ﻭ ﻳﺮجع
الی اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻓﻴﻘﺎﺗل
ﻮ ﻳﻨﺼﺮ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻭ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ثمّ ﺃﺧﺬ ﺃﻳﻀﺎ
ﻣﻴثاق اﻟﺄﻧﺒﻴاء
علی ﺮﺳﻮﻝ ﺍﻟﻠﻪ
ﻓﻘﺎل ﻘل ﻴﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺁﻣﻨّﺎ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﻭﻣﺎ ﺍﻧﺰل
علینا ﻭﻣﺎ ﺍﻧﺰل
علی اﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴل ﻮ ﺍﺳﺤﺎق
ﻮ ﻳﻌﻘﻮﺏ ﻭ ﺍﻟﺄﺳﺒﺎﻁ
ﻭ ﻣﺎ ﺍﻭتی ﻤﻮسی
ﻮﻋﻴسی ﻮﻣﺎ ﺍﻭﺗﻰ
ﺍﻟﻨﺒﻴّﻴﻮﻥ ﻤﻥ
ﺮﺑّﻬﻢ ﻟﺎ ﻧﻔﺮّق
ﺒﻴﻥ ﺃﺣﺪ ﻣﻨﻬﻢ
ﻭ ﻧﺤﻥ ﻠﻪ ﻣﺴﻠﻤﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺁﺩم ﺒﺒﻌﺪ ﻣﺒﻌﻮث
ﻭ ﺯﻧﺪﻩ (تولد
دوم سلوکی ﻧﮑﺮﺩ
.ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒﻠﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ
ﺧﻮﻳﺶﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭ ﻣﺒﻌﻮث
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﺮﺩم ﺸﺪﻧﺪ. ﻭﻟﻰ   ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺒﮑﻤﺎل  نهائی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻣﮕﺮ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﮐسی ﺒﺸﻬﻮﺩ
ششم  ﻗﺎﺋم
ﺠﺒﺮﺋﻴل رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
بشر ﻭﺍﻳﺪﺁل
کمال ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ. ﺗﺎ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳّﺖ ﺧﻠﺎﺻی
ﻴﺎﺑﺪ) ﻭﺍﻟّﺎ  ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺪﻧﻴﺎ
معاد و ﺭﺟﻌﺖ ﮐﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﻘﺘﺎﻝ ﻭﻧﺼﺮﺕ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻭ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻴﻥ ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
(ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ ﻧﻔس
اماره ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺳﺎﺑق
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳﻌﻪ
ﻭ ﺗثبیت ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩ ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﻬﺎﺩ
حمایت ﻭﻣﺮگ ﻘﻄﻌی
ﺒﺠﻨگ ﻤﻴﺮﻓﺘﻨﺪ
ﺗﺎ ﻓﺪﺍ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ
ﺗﻠﺎﺵ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ربّ  ﺍﻟﻨﻮع
گرﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻤﻮﻓﻘﻴﺖ ﺁﻣﻴﺰ
ﻣثبت سلوک
الهی  ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﮐسی ﺪﺭ
ﺟﻨگ کشته ﺷﻮﺩ. ﻭلی
ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑنور
بدر منیر
سمبولیک ﻘﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺎﺯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﻭ بعد از مرگ ق
بل از مرگ ﻣﺒﻌﻮث  ﺑﺨﻠق ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ
پیامبرگونه
ومعصوم از هر
گناه ووظیفه
ای ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﻗﺪﺍم
بهدایت و
تعلیم نمایند
.ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻴﻥ ﺠﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻤﻘﺪس دفاعی ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ ﺪﺍﺧﻠﻰ
دیگر را ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﻮﻟﺎ ﻫﻴچ ﺠﻨگ
ﺘﻮﺳﻌﻪ ﻃﻠبی ﺪﺭ
ﺍﺭﺍﺿی ﻮﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ چنین
تویعه سیاسی ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﻣﮕﺮ ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ ﺪﻓﺎﻋﻰ
ﻭﻳﺎ ﺿﺮﺑﺖ ﺯﺩﻥ
ﻮ ﻏﺰﻭﻩ ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻋﻘﺐ ﻧﺸﻴنی ﺒﻮﺩ.
ﺍﻣﺎ (ﺟﻬﺎﺩ)  عملا ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺟﻨگ  ﻤﻘﺪّس ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺠﻬﺪ ﻭ ﺳﻌی  کاﻓﻰ ﺍﺯ
ﻫﻤّﺖ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻭم ﻮ سلوک
الهی  اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﺑﺎ ﻣﺮگ ﻘﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺒﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒﻠﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ اﻃﻔﺎل
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺘﻮﻟﺪ ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺟﻮﺍﻧﻰ ﻭﻣﺪﺗّﻯ
بی ﺨﺒﺮﻯطفولت
ﺑﺴﻮﻯ سلوک
الهی  ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
که ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑسلوک
الهی  ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﻭند
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻧﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
تکاملی و شهود
های تولدات
بشری قبلی ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ  ﺍﺯﺩﺳﺖﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻮﻓق
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﻘﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻳک ﺤﺪﻳث ﻗﺪﺳﻰ
ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒﻠﻰ
ﺍﺷﺮﻑ ﻭ ﺃﻓﻀل ﻮ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﻓق ﺸﺪﻧﺪ. ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ  ﺍﻳﻨک ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻮفق ﺸﻮﻧﺪ ﺍﻣﺎک
ﺒﺎﻗﺮ ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻣﺴﺃﻟﻪ ﺭﺟﻌﺖ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﺮﺍ ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻌﺘﻘﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل گس
از مرگ بشری ﺑﺎﺯ
هم  ﺭﺟﻌﺖ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﺭﻭﺵ تکامل
روحی ﺧﺎﺹ ﺁﻥ ﻨﻮع
ﺒﺮﺗﺮﻋﻘﻠﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ربّ  ﺭﺣﻤﺎن ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﮔﺮﻭهی اﺯ
ﻫﻤﻴﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
فرشته شده  اﻣﺮﻭﺯ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺁن ﺭﻭﺯ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
مهدی ﻗﺎﺋم ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﻣﻮﻓق ﻨشوند
که ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﮐﻔﺮﺍﻥ کنند ﻗﻄﻌﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ.  (ﻫَﻠُﻢّ
ﺟَﺮّﺍ) ﻫﻤﻴﻥ ﻄﻮﺭ
ﭘﺸﺖ ﺳﺮﻫﻢ ﻮ ﺑﺪﻭﻥ
(اﻧﻘﻄﺎﻉ) . ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
آنگاه ﻣﻴثاﻕ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺑﺮ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺧﺪﺍ
برای ﻣﺤﻤﺪ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪ (ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ
(ﺫﺭ) ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﻤﻴل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﻳﺶ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺸﺮﻯ ﻮ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﮐﺎفی
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﺴﻠﻴم
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻫﻤگی
کاﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﻟﺰﻭمی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﺗﻤﺎم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
گذﺷﺘﻪ ﻳﮑﺠﺎ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍم ﺒﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ صد
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
سوم ملکوتی ﺪﺍﺷﺘﻪ)
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻮ ﻧﻴﺰ
ﺑﮕﻮ ﮐﻪ ﺒﺨﺪﺍ ﻭﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺮﻣﺎ ﻧﺎﺯل
ﺸﺪﻩ ایمان اﻭﺭﺩﻩﺍﻡ.
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻮ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴل ﻮ ﺍﺳﺤق
ﻮ ﻳﻌﻘﻮﺏ ﻭ ﺍﺳﺒﺎﻃ
ﺮﺳﻴﺪﻩ  اﻳﻤﺎﻥ ﺪﺍﺭﻢ  ﻭﻳﺎ ﺑﺮ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻣﻮسی ﻮﻋﻴﺴﻰ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﻧﺒﻴّﻮﻥ ﺍﺯ ربّ
ﺧﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥﺪﺍﺭﻡ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻴﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻗﺎﺋل ﻨﻴﺴﺘﻢ ﻭﻣﺎ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻮ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﻬﺴﺘﻴﻢ.
(ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻘﻮل
اﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮﺧﻄﺎﺏ
الهی ﺒﻤﺤﻤﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭلی ﺒﺎﻫﺮ ﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﺒﺎﻳﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻭ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻳﻌنی اﻳﻤﺎﻥ ﻨﻈﺮﻯ
ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﺒﺎﺻﺎﻟﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻘﺒﻠﻰ
ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﺳﻤﺎنی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﻭﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻤﺤﻤﺪ ﺩﺍﺭﻳﻢﺣتی
اﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒلی ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻌﻤﻮلی
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺳﻮﻟﺎﻥ
عصرﺧﻮﺩ ﺍﻳﻤﺎﻥ
عملی ﻮ ﺳﻠﻮﻙ ﻳﺎ
ﺍﻭم ﻮ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ
که ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﺑﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺭﺟﻌﺖ
ومعاد ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
کرﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺗﺴلیم ﻤﺸﻮﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﺮ ﻣﺎ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺎﺯل
ﺸﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺍﺣﻮﺍ ﻮﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮک ﺮﺳﻴﺪﻩ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪﺍﻳﻢ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﺮ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎﻭ ﻳﺎﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
و نوشته های ﺪﻳنی
ﺁﻧﻬﺎ ﻭلی
عملا ﮐسی ﺒﮑﺘﺎﺏﻫﺎﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﮐﺎﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﺁﺳﻤﺎنی ﻨﺎﻃﻖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ هستند . ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﻧﺎﺯل ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻳﻌنی ﻤﻌﺮفی اﻟﻬی
اﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺑﺎ
ﻫﺮﻳک اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻳﺎﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺍﻥ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺁﺯﺭ ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖﻭﺑﻘﻮل
ﺘﻮﺭﺍﺕ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺟﺴﻤﺎنی ﺘﺎﻟﺢ
ﻫﻤﺎﻥ ( ﺑﺮﻫﻤﻥ ﻴﺎ
ﺃﺏ ﺭﻫﻨﻤﺎ) ﮐﻪﻧﺎﻡ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻗﺮﻳﺶ
ﺍﺯ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺁﺯﺭ ﺻﺎﺣﺐ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﭘﺪﺭﻯ
ﺮﻭﺣﺎنی اﺳﺖ. ﻭلی
ﭙﺪﺭ ﺟﺴﻤﺎنی اﻭ
ﺑﺮﻭﺍﻳﺖ ﺗﻮﺭﺍﺕﻏﻴﺮ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﺒﺎﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﺩﺭﺣﮑم ﺒُﺖ ﭘﺮﺳﺖ
یا ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺖ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺯﻣﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺷﺎﺧﻪ ﻗﺮﻳﺶ
ﺁﻥ ﺑﺎﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺒﻨﻴﺎﻥ گذﺍﺭ ﮐﻌﺒﻪ
ﮐﻪ ﺁﺗﺸﮑﺪﻩ ﺯﺭﺩﺷتی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ اﻃﺮﺍﻑ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ ﺑﺎﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺠﺪّ ﺑﺰﺭگ آﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﻮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺯ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
یک ﻤﺒﺪﺃ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩﻣﺎنی
ﻨﺎم ﻤﻴﺒﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﻴک
کاﻣل اﻟﻬی ﭙﻴﺮﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻭﺭ
ﻣﻴﺎﻧﻪ ﺳﺎمی اعزّﺍم
ﺸﺪﻩ. ﻭﺩﺭ (ﺍﻭﺭ) ﺩﺭﺑﻴﻥ
ﺎﻟﻨﻬﺮﻳﻦ ﻭﺳﭙس
ﺩﺭ(ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ) ﺩﺭﻓﻠﺴﻄﻴﻥ
ﺮﻓﺘﻪﻭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎﻧﻰ  ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﻣﺼﺮ ﻭ ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﻭﺟﺎﻫﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺴﺘﻘﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﺯ
ﺑﻨﻴﺎﻥ کعبه ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺫﮐﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﺳﺤق
ﺮﺍ ﺩﺭﺷُﺮُﻑ ﻗﺮﺑﺎنی
ﺸﺪﻥ اﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳخی ﻮﺩﺳﺖ
ﮐﺎﺭﻯ ﺸﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻌﺎنی
ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻳﻌﻘﻮﺏ ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
اﻫﻤﻴﺖ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭ ﻣﻮﺳﻰ ﭼﻮﻥ ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﺪﺭ ﺷﺎﺧﻪ ﻓﻠﺴﻄﻴﻥ
ﺁﻥ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻌﻘﻮﺏ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﻮ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻧﻔﺮﺑﺎﻫم ﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﺍﺳﺒﺎﻁ) ﺑﻤﻌنی
ﺨﺎﻧﺪﺍﻧﻬﺎﻯ ﻤﺤﺘﺮم
ﻮﺍﻣﺎم ﺰﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﻴﻬﻮﺩﻯ ﺑﻮﺩﻧﺪ  ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ بنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
هستند . ﮐﻪ به ( ﺳُﺒﺎﺕ
ﻭ  عزّﻟﺖ)
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻳﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺒﺎﻃ ﺮﺍ  ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﻗﺒﻴﻠﻪ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﻃﺮﻳﻘﺖ
و قبله ﻭﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺳﻠﺎم
ﻨﻴﺰ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻋﻠﻰّ
ﺳﺒﻄ ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ
ﮐﻪﺣﺴﻨﻴﻥ ﻴﺎ ﺳِﺒﻄﻴﻥ
ﺪﺭﻣﻘﺪﻣﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻘﻴﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﺎﺩﻋلیّ
ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺫﮐﺮ (ﻧﺒﻴّﻮﻥ)
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻋﻴﺴﻰ ﺑﻤﻌنی
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻋﻴسی اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺍﺳﻠﺎم ﻨﻴﺰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﻧبیّ ﻮ ﺣﺘی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨی اﺳﺮﺍﺋﻴل
هستند . زﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم را ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺒﻌﻠﻤﺎﻯ ﻤﺬﻫبی
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ نبیّ ﻭ
ربّ  ﻭﺭﺑّﺎنی
و رابی ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎم ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﺎﻡ ربّ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﭼﻮﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
همه ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﺁﻳﺖ
ﺍﻟﻠﻬﻰ ﻭ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺎمی اﻟﻬی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ سلوک
الهی  ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎ ﺑﻴﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺮق ﻨﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﻳﻢ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺒﻴﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺮق
ﺰﻳﺎﺩ ﻫﺴﺖ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻘﺒل اﺯ زﺭﺩﺷﺖ
ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﭼﻬﺎﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻴﻬﻮﺩﻯ
ﻴﺎ ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
اسراء و
معراج
کرده ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﭘنج ﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤسیحی ﺘﺎ ﻗﺒل
اﺯ ﺑﻌثت ﻣﺤﻤﺪ
ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺷﺶ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻋﻈﻴم اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺁﻳﻪ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻘﺒلی
ﺮﺍ ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﺗﺴﻠﻴم ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭ(ﺍﺳﻠﺎم ﺘﺴﻠﻴﻤﻰ)
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ ﻭﺣﺰﺏ
ﺳﺎﺯﻯ ﻮﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺷﻰ.
(ﻣﺴﻠﻤﻮﻥ) ﺩﺭﺗﺴﻠﻴم
ﺸﺪﮔﺎﻥ ﻳﻌﻨی ﺒﺎﻭﺭﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺁﻥﺎ اﺒﻴﺎ ﻭﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺻﻴﻞ ﻭالهی هستند
ﻭﺑﺤق ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﺍﺻﻴل
ﻮالهی اﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

حدیث
1815 -  از
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ237 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺍتی
ﻮ ﺍﺫﺍ ﺃﺧﺬ ﺮﺑّﻜم ﻤﻥ ﺒنی
ﺁﺩﻡ ﻣﻥ ﻈﻬﻮﺭﻫم
ﺬﺭﻳّﺘﻬﻢ ﻭﺃﺷﻬﺪﻫم
علی ﺃﻧﻔﺴﻬﻢ ﺃﻟﺴﺖ
ﺑﺮﺑّﮑم؟  ﻗﺎﻟﻮﺍ ﺑلی
ﺸﻬﺪﻧﺎ ﻭﺧﺪﺍﻳﺖ
ﺍﺯبنی ﺁﺩﻡ ﭼﻮﻥ
ﺪﺭ ﮐﻤﺮ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺫﺭﻳّﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﻥ ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺑﺮ ﻋﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ گوﺍهی
ﺪﺍﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
گفت ﺁﻳﺎ ﻣﻥ ﻨﻴﺴﺘﻢ
ﮐﻪ ربّ  (
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﮐﻨﻨﺪه
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻢ؟
ﻫﻤگی گفتند  ﮐﻪ ﺗﻮ ربّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻰ
ﻭﮔﻮﺍهی ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ
(ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﻥ ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺘﺠﺪﻳﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻗﺒلا اﺯﺑﺎﻥ ﺤﺎﻝ
ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﭼﻨﻴﻥ
ﭙﻴﻤﺎنی ﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﻤﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﻓﺼﻮل اﻭﻟﻴﻪ
نوع ﺑﺸﺮﻯ کم
عقل وﻏﻴﺮﻣﻨﺎﺳﺐ
سلوک الهی  ﭼﻨﻴﻦ ﭘﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ هر ﺗﺮقی ﺪﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺮعی ﺨﻮﻳﺶ
(ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻔﻄﺮﻯ) ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭ ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭﻯ ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺪﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﭙﺮﺳﻴﺪﻡ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺮﻭﺯ ﻫﻤﻴﻥ
ﻄﻮﺭﻯ ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﭽﺸم
ﺪﻳﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺧﻄﺎﺏ ﻗﺮﺍﺭﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻭ ﺁﺭﻯگفتند ؟ ﺍﻣﺎم
ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺁﺭﻯ.
(ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺤﺎﻟل آﺭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭ ﻫﻤﻪ (ﻧﻌﻢ) ﻋﺮبی
نمی ﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻥ ﺘﻌﻬﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ثاﺑﺖ ﮔﺮﺩﻳﺪ
(ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
ﺍﻳﻥ ﺁﺭﻯ  را ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی اﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭلی ﺁﻧﺎﻥ ﻔﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺗﻌﻬّﺪﻯ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭلی
هماﻥ ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺁﻭﺭﻧﺪ ( ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺟﻨﻴﻥ ﻮ ﻃﻔﻞ ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻨﺴﻴﺎﻥ ﻄﺒیعی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭلی ﭙس ﺍﺯ ﮐﻤﺎل
عقل ﺠﺰئی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻝ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﻳﺶ ﻣﺘﺬﮐّﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
سلوک الهی  ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﺯﺑنی ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﻭ ﺷﻬﺎﺩﺗﻴﻥ
ﺮﺍ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻭﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪﭼﻪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﻳﺎ ﺳﺎﻟک
ﻮ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻤﺠﺪﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ أکثرﺍ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻳﺎ ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺟﺬﺏ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴل ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﻭﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭک ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﺘﺎﻳج
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﻴﺎﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻮک ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻳﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ. ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عامل ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺮﻭٴﻴﺎئی  ﺨﻮﺩ ﺧﻴلی
اﺯﺻﺤﻨﻪﻫﺎﻯ ﺭﻭٴﻴﺎئی
ﺨﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺁﺷﻨﺎ
ﻭ ﺍﺯ ﻗﺒل ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ (ﺳﻴﺬﮐﺮﻭﻧﻪ)
ﻳﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮو
ﺗﺬﮐّﺮﻣﻴﮑﻨند
ﻳﻌنی سلوک
الهی  ﺒﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﻭﺑﻴﺎﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻭﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﻴﺎﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
همان ﺘﻤﺮﮐﺰ و
توسّل ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫنی ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ)
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
ﺘﺬﮐّﺮ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﮐسی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖﭼﻪﮐﺴﻰ
ﺧﺎلق اﻭ ﺍﺳﺖ ﻭﺭﺯق
اﻭ ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﺧﻠﻘﺖ ﺩﺭﺍﻭم ﺴﻠﻮک
ﻮ ﺭﺯق ﺒﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ) ﺑﺮخی
اﺯ ﺍﻳﻦ (ﺍﺭﻭﺍﺡ)
ﺰﺑﺎﻥ ﺪﺭﻋﺎﻟﻢ
(ﺫﺭ) ﺍﻗﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺪل ﻤﻌﺘﻘﺪ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺎﻭﺭﺩﻧﺪ. (ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺰﺑﺎنی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﻟﻰ
بدل ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺭﺍﺳﺦ
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﻓﻮآﺩ
ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﻋﺸﻘﻰ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ) ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙﻫﻨﻮﺯ
(ﺫﺭ ﻭ ﻧﺎﭼﻴﺰ) ﻭ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺤﻘﻴﺮﻭﺫﺭّﻩﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻄﻔﻪﺍﻯ
ﺪﺭ رَحِم ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﮐثرﺍ ﺳﻘﻂ
ﺟﻨﻴﻨﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺍﺯ
ﻃﺮﺩ ﺷﺪﮔﺎﻥ
گرﺩﻳﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
می ﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﺯل ﺪﺭﻭغ
گفته ﺑﻮﺩﻧﺪ (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﻋﺎﻟم ﺬﺭ ﺩﺭﻭغ
گفتن ﻤﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭلی ﺪﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ
ﺍﺳﻠﺎم ﺨﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﺩﺭﻭغ
گفته ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
هم ﻤﻨﻌﻘﺪ ﮐﻨﻨﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺻﺒﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻋﻘل
ﺪﺭﻙ ﺍﻣﻮﺭ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺧﻴلی
اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧند ﺑﻔﻬﻤﻨند  ﻳﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ثاﺑﺖ ﻗﺪم ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ اﻭ ﺍﻳﻥ
ﻘﺪﺭﺕ ﺧﻮﺍﺳﺘﻥ
ﻮﺻﺪﻕ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺿﻤﻨﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺯ ﺁثار ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻘﺒلی اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺤﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.

حدیث
1816 - ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ237 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻣﻌنی ﻳﻮم
اﻟﻨﻴﺮﻭﺯ ﻫﻮ ﺍﻟﻴﻮم
اﻟﺬﻯﺃﺧﺬ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴثاق اﻟﻌﺒﺎﺩ
ﺃﻥ ﻴﻌﺒﺪﻭﻩ ﻭﻟﺎ
ﻳﺸﺮﮐﻮﺍ ﺑﻪ ﺷﻴﺌﺎ
ﻭﺃﻥ ﻴﺪﻳﻨﻮﺍ ﺑﺮﺳﻠﻪ
ﻭﺣُﺠَﺠِﻪ ﻭ ﺃﻭﻟﻴﺎﺋﻪ
ﻋﻠﻴﻬم اﻟﺴﻠﺎم
ﺍﻯ ﻤﻌﻠّﺎ
ﺑﺪﺍﻥ که ﺭﻭﺯ ﻧﻮﺭﻭﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭﺯﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍﮔﺮﻓﺖ
ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺷﺮﻳک
ﻨﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺩﻳﻥ ﺪﺍﺭﻯ
ﻭ ﺩﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﻮﺣُﺠّﺘﻬﺎﻯ اﻭ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ (ﺯﻣﺎﻥ)
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻠﺎﻡ ﺑﺮ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺩ ( ﻭ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ همه ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻫﺮﮐس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺟﺸﻥ ﻨﻮ
ﺭﻭﺯ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳخ ﺴﻴﺎﺳی
ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎعی اﻋﺮﺍﺏ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺭﻭﺣﺎنی ﻮﺳﻠﻮکی
ﻘﺒﻴﻠﻪ.ﻗﺮﻳﺶ
زردشتی الأصل ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭﻋﻬﺪ ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻧﻮ ﺭﻭﺯ
ﻳﺎ ﺭﻭﺯ و
روزگار نوی
برای
سالکان
میباشد و ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻏﺎﺯ ﻓﺼﻞبهار
و کمال
روحی
انسان
میباشد و ﺁﻏﺎﺯ
ﻋﺼﺮ ﺳﻠﻮک
برای
نوع بشری  است . ﻳک ﺴﺎﻟک
ﻜﻪ ﺍﻣﺎ ﺼﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭﻫم
ﺒﺮﺍﻯ هر ﻳک اﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﻚ (ﻧﻮﺭﻭﺯﻯ)
تازه ای ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺭﻭﺯ
الهی وﻳﺎ (ﺷﺐ ﻗﺪﺭﻯ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
هر یک (ﻳﻮم اﻟﻠﻪ)
ﻭ ﺭﻭﺯ ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
عادی اﺯ ﻧﻈﺮ ﺗﺎﺭﻳخ
ﺰﻧﺪگی ﻴﻜﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک
ﻜﻪ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ ﭘﻴﺮ
الهی دارد ﺭﻭﺯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺭﻭﺯﮔﺎﺭﻯ
ﻨﻮﻳﻥ در نحوه
زندگی است . ﻭ (ﻧﻴﺮﻭﺯ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻮ ﺭﻭﺯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺯﻧﺪگی ﺴﺎﻟک
ﻘﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس ﺑﺎ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﻭ ﻘﺎﺑل ﻘﻴﺎس
ﺑﺎ زندگی اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﻋﺒﺎﺩﺕ)
ﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ عوام
کور از انوار
تجلّی الهی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
بلکه در عبوﺩﻳﺖ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤل
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﮐﻪ
ﺍﻋﻤﺎل
عبادات بای
بموجب ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ الهی
بمعرفی  خداوند ﺒﺎﺷﺪ.
و (ﻣﻮﺑﺪ) ﺷﺪﻥ ﺰﺭﺩﺷتی
همان ﺒﻨﺪگی ﺨﺪﺍ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴم ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.

ﻋﺪم ﺸﺮک
نیز ﺘﺮک هر ﮔﻮﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
فقیه و ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺪﺭﻫﺮ ﺩﻳن ﻮﻣﺬﻫﺒﻰ
می ﺑﺎﺷﺪ . زﻳﺮﺍ
مشرک ﺳﺎﻟک اﻟﻬی
ﻨﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﺘﺎﻳج
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭالهی ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻤﺸﺎﺭﮐﺖ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰﺷﺮک ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻋلی ﺮﻏم عباﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
و عملا ﺷﺮک
خدا ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﻧﺎ ﺑﺨﺸﻮﺩنی
اﻧﺴﺎﻥ اﺯﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ نها ﻫﻤﻴﻥ
ﺸﺮک عبادی و ﻘﺸﺮﻯ
گرﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎل
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺷﺮﻳک
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎﺯﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﺣتی اﮔﺮ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﺍﺫﮐﺎﺭ
توحیدی ﺩفع ﺸﺮک
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﺪﺍم
بمعبود الهی
خود ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪﺧﺪﺍئی
ﻬﺴﺘﻰ ﻭلی ﺨﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ.
(ﻳﺪﻳﻨﻮﺍ) ﺩﻳﺎﻧﺖ
ورزی ﺩﺭ ﺭﻭﺵالهی
ﻳﻌنی ﺴﻠﻮک
الهی کرﺩﻥ
است . ﻭ (ﺩﻳﻦ) ﻟﻔﻈی
ﻔﺎﺭسی ﻘﺪﻳﻢ ﻳﻌﻨﻰ
(ﺁﺋﻴﻥ عملی ) ﻭﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ. ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ ﻳﻌنی
ﺘﻮﺻﻴﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﻭﺵ ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ
ﺭﺳﻮل و
فرلستاذه ﺨﺪﺍ
برای سالک ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮ ﭼﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ.
ﻭﺣجّ ﺨﺪﺍ ﺣُﺠّﺘﻬﺎﻯ
اﺳﻠﺎم ﻮ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺮﻑ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﺤﺠّﺖ الهی ﻮ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺣﺮﻑ
ﺁﺧﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣج ﻮ توﺟّﻪ ﻭ ﻗﺒﻠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟک هنگام  عبادت اﺳﺖ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻭﺣﺠّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭ ﺁﻳﺖﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺤﻖ ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺪﻭﻥ ﺸﺮک
هماﻥ ﺮﻭﺵ ﺭﺍ ﺩﻧﺒل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺑﺪﻋﺖ
ﻭﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﻤﺎم ﺠﺸﻨﻬﺎﻯ
ﻤﻠل ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤگی ﺴﻠﻮکی هستند
. ﭼﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ
ﻭ ﺭﻭﺯ میلاد ﻭ ﺍﻳﺴﺘﺮﻥ
ﻳﺎ ﺍﺷﺮﺍق اﺯ ﺷﺮق
ﻮﻳﺎ ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻴﻬﻮﺩﻯ ﻮﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺳﻠﻮکی
هستند . ﻭ ﺁ ثاﺭﻯ
ﺘﺎﺭﻳخی
اﻗﻮﺍم ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻤﻠﺎﺣﻈﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣیثلا (ﻣِﻬﺮﮔﺎﻥ)
ﺭﻭﺯ ﺍﻭل ﭙﺎﺋﻴﺰ
ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭ ﺯﺭﺩﺷتی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ (ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎﻥ)
ﺣﺞ ﮐﻌﺒﻪ ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
(ﻋﻴﺪ ﺍﺿحا ﻮ ﺗﻀﺤﻴﻪ)
ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻮﻗﺮﺑﺎنی
ﻨﻔس ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ (ﻋﻴﺪ ﻓﻄﺮ ﺁﺧﺮ
ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﺟﺸﻥ ﺘﻮﻟﺪ ﻣﺸﻬﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯهر ﺍﻣﺎﻡ
ﻭﺑﻌثت ﭘﻴﺎﻣﺒﺮان
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭﺯ ﺍﻏﺎﺯ
ﻭﻳﺎ ﺭﻭﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ آﻧﺎﻥ ﭙس
ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
آﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺟﺸﻥ ها ﺑﺮﺍﻯ
ﻴﺎﺩ ﺍﻭﺭﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی  اﺳﺖ.
( ﺳﻠﺎﻡ ) ﺑﺮﻫﻤﻪ ﺁﻧﺎﻥاز
رسولان و
فرستاده های
خداوند
برای سلوک و
توسّل سالکان ﺩﺭﺣﺪﻳث  ﻳﻌﻨی ﺒﺮﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﻳﻥ
ﺘﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺁل ﻤﺤﻤﺪﻫﻤﻴﻥ
ﺼﻠﻪﻫﺎ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻮﺍﺟﺐ ﺩﺭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮ ﺳﻠﻮکی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭﺣﻴﺎﺗﺶ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﭙﻴﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺗﺶ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺸﺮﻃ لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺳﺖ .  و ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺁل او
ﻭ ﻫﻤﺎﻥﺃﻫل ﺒﻴﺖ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی کنند  ﻭ ﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺳﺎﺩﺍﺕ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬی ﻨﮑﺮﺩﻩ ﮐﻪﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻨﺒﻮﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.

حدیث
1817 - ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ237ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻘﺎل اﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ ﺗﻌﺎلی
ﻠﻠﻤﻠﺎﺋکة  ﺍﻧّﻯ ﺨﺎﻟق
ﺒﺸﺮﺍ ﻣﻥ ﺼﻠﺼﺎﻝ
ﻣﻥ ﺤﻤاء ﻣﺴﻨﻮﻥ
ﻓﺎﺫﺍ ﺳﻮﻳّﺘﻪ
ﻭ ﻧﻔﺨﺖ ﻓﻴﻪ ﻣﻥ
ﺮﻭﺣﻰ ﻓﻘﻌﻮﺍ ﻟﻪ
ﺳﺎﺟﺪﻳﻦ ﻭﮐﺎﻥ
ﺬﻟک ﻤﻦ ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻘﺪﻣﻪ
فی ﺁﺩم ﻘﺒل ﺃﻥ
ﻴﺨﻠﻘﻪ ﻭﺍﺣﺘﺠﺎﺟﺎ
ﻣﻨﻪ ﻋﻠﻴﻬﻢ ﻓﺎ
ﻏﺘﺮﻑ ﺭﺑّﻨﺎ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎلی غرفة ﺑﻴﻤﻴﻨﻪ
ﻣﻥ اﻟﻤاء اﻟﻌﺬﺏ
ﺍﻟﻔُﺮﺍﺕ ﻭﮐﻠﺘﺎ
ﻳﺪﻳﻪ ﻳﻤﻴﻦ ﻓﺼﻠﺼﻠﻬﺎ
فی کفّه ﻓﺠﻤﺪﺕ
ﻓﻘﺎل ﻠﻬﺎ ﻣﻨک
ﺃﺧﻠق اﻟﻨﺒﻴّﻴﻥ
ﻮ ﺍﻟﻤﺮﺳﻠﻴﻦ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﻟﺼﺎﻟﺤﻴﻥ
ﻮ ﺃﻟﺄﺋمّة ﺍﻟﻤُﻬﺘﺪﻳﻦ
ﻭﺍﻟﺪُﻋﺎة الی
اﻟﺠﻨّﻪ ﻭﺃﺗﺒﺎﻋﻬم
اﻟی ﻴﻮﻡ ﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻭ ﻟﺎ ﺍﺑﺎﻟﻰ ﻭﻟﺎ
ﺍﺳﺄل عمّا ﻓﻌﻠﻮا
ﻫم ﻴُﺴﺄﻟﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻤﻠﺎﺋک
ﺨﻮﺩ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺸﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﮔِل
ﺼﻠﺼﺎل ﺪﺍﻍ ﻭﻣﺘﻌﻔّﻥ
ﻮﺳﺨﺖ ﺧﻮﺍﻫم ﺁﻓﺮﻳﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ اﻭﺭﺍ ﺗﮑﻤﻴل
ﺪﺭﺳﺎﺧﺘﻥ کرﺩﻡ
ﻭ ﺍﺯ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﺩﺭﺁﻥ
ﺪﻣﻴﺪﻡ ﺷﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻭ ﺑﺰﻣﻴﻥ
اﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭﺳﺠﻮﺩ
ﮐﻨﻴﺪ (ﺍﻳﻥ ﺒﺸﺮ
ﻋﺎﺩﻯ اﺯﮔِل ﺴﺨﺖ
ﺍﺳﺖﻭﺑﻌﺪ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺩﺳتان ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺩﺍﺩ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﺪﺭ ﻭﻯ
ﺪﻣﻴﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ می ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻧﺴبی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﺭﻇﻬﻮﺭ
ﭼﻨﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
اﻭلی اﻟﻌﺰﻡ ﻭ ﺁﺩﻣﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻘﺒلی
ﺒﺎ ﺗﻤﺎﻣ ﺴﻠﻄﻨﺖ
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎهی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎید ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺍﻳﻦ (ﺁﺩﻡ) ﺑﺮﺗﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ. (ﺻﻠﺼﺎﻝ)
ﻳﺎﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
از ﺧﺎﻙ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
(ﺳﻠﺴﻠﻪ) ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍع
ﻮ ﮐﺮﻭﻣﻮﺳﻤﻬﺎئی
اﺳﺖ ﻭ ﺑﺸﺮ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
(ﺍﻧﻮﺍع ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ)
ﻗﺒلی اﺳﺖ. ﻭلی
اﻳﻦ ﺭﻭح اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی عبور ﺗﮑﺎﻣلی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
و ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. (ﺣﻤاء ﻳﺎ
ﺣﺎمی ﻮ ﺩﺍﻍ) ﻭﺳﻮﺧﺘﻪ
ﻭبی اﺭﺯﺵ ﻭﻣﺴﻨﻮﻥ
ﺪﻧﺪﺍﻧﻪ ﺩﺍﺭ ﻭ
ﺯﺑﺮ ﻭﺧﺸﻥ ﻮ ﺳﺮﺳﺨﺖ
ﭼﻮﻥ ﺴﻨﮕﭙﺎ. (ﺳﻮﻳّﺘﻪ)
ﺍﻭﺭا ﺗﺴﻮﻳﻪ ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻦ و ﻣﺴﺘﻮﻯ
ﻮﻣﻌﺘﺪل ﻮ ﺑﺮﺷﺪ
ﮐﺎفی ﺠﺴمی ﺮﺳﻴﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺭﻭحی
ﻨﻴﺰ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺸﺪ ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم
اﻟﻬی ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. (ﻧﻔﺨﻪ) ﺩﻣﻴﺪﻥ
ﻨَﻔَس ﻭﻫﻤﺎﻥ (ﻧﻔﺤﻪ)
ﻣﻌﻄّﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
سلوکی ﻘﺒلی
پنج گانه گون ﺩﻣﻴﺪﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻣﺮﻳﻢ
ﻣﻨﻈﻮﺭ (ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ)
ﻋﻴسی ﻤسیح ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﻣل
گرﺩﻳﺪ. ﻣﺮﻳم ﻤﻘﺪّس
ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﺮ کامل
الهی  اﻭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻭل هرﮐس ﻣﺎﺩﺭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
الهی ﺒﻌﺪﻯ ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺮﻭﺣﺎنی ﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮ
ﻳﺎ ﻧﻔس ﮐُﻞّ ﻓﺎﻃمی
در
تسمیه
ولایت
محمدی ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺮَﺣِم
ولایت الهی ﭙﺮﻭﺭﺵ
ﻳک اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
و (ﺳﺠﻮﺩ)
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻭ ﺳﻤﺒﻮل
ﺘﺴﻠﻴم ﻤﻄﻠﻖ ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﻗﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻧﻴﺰ
ﻗﺒﻠﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﻳﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ ﻘﺒﻠﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭ
ﺍﻳﻥگفته ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻗﺒل
اﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺁﺩﻡ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ. ﻭ
(ﺍﺣﺘﺠﺎﺝ  ) الهی ﻮ ﭘﻴﻤﺎﻥگیرﻯ
اﻭ ﺍزﻣﻠﺎﺋک ﺒﻮﺩﻩ
( ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺁﺩم
اﺑﻮ ﺍﻟﺒﺸﺮ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯهر ﺳﺎﻟک
که ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣل ﻮ
(ﺁﺩﻡ) ﺷﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺗﺴلیم
او ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻏﻴﺮ الهی اﻭﺭﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ) ﺑﻌﺪ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺸتی
اﺯ ﺁﺏ ﮔﻮﺍﺭﺍ
یا آب حیات ﺑﺪﺳﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﮐﻒ ﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺻﻠﺼﻠﻪ ﮐﺮﺩ
( ﻳﺎ ﺧﻤﻴﺮ ﮐﺮﺩﻭﻳﺎ
ﻣﺎﻟﺸﺖ ﺩﺍﺩ) ﺗﺎﺳﻔﺖ
ﺷﺪ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻪ
ﺁﻥ کِل ﮔﻔﺖ.(ﻭﻳﺎ
ﺑﻪ ﺁﻥ ﺁﺩﻡ) ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﻮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﺁﻓﺮﻳﻨﻢ
. ﻭﺭﺳﻮﻟﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﻡ
ﻭﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺼﺎﻟح
ﻮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ هدﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﻡ
ﮐﻪ ﺩﺍﻋﻴﺎﻥ ﺒﺒﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺎ ﺭﻭﺯ ﺩﻳﻦ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺨﻮﺍﻫﻢ ﺳﺎﺧﺖ.
ﻭﻫﻴچ ﺘﻮﺟّﻬی ﻮ
ﺍﻋﺘﻨﺎئی ﺒﻬﺮ
ﻣﺨﺎﻟف تی ﻨﺪﺍﺭﻡ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻤﻥ ﺮﺍ ﮐﺴﻰ
رسش ﻮ ﺑﺎﺯﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻤﻮﺭﺩ
ﺳﻮآل ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
(ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺍﻳﻥ
کاﺭﺍﻟﻬﻰ  ﮐﻪ ﻋﺪﻩﺍﻯ
ﺮﺍ ﭼﻨﻴﻥ ﺬﺍﺗﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ  ﺯﻳﺮﺍ  ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠﻮﻙ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﺧﻠﻘﺖ) ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﺧﻠﺎق ﻮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﺩﺍﺩﻥ اﺳﺖ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻳک ﺘﻮﻟﺪ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﻫﺮﻟﺤﻈﻪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ اﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎﻣﺮگ ﺪﺍﺭﺩ. ﻧﺒﻴّﻥ
ﻮﻣﺮﺳﻠﻴﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﺒﺨﻠق
اﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺶ ﻧبی اولی اﻟﻌﺰﻡ
ﺻﺎﺣﺐ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭولایت و ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ(ﻋﺒﺎﺩ) ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺪﺭﻋﺒﻮﺩﻳّﺖ ﻭ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔی ﻮ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی هستند . ﮐﻪ
ﺑﻨﺪگی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺍﺻﻠﺎح ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﻌﺪ ﺻﺎلح
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اوم کرﺩﻩ ﻭ ﺍﻭم
کنندﻩ ﺷﺎﻣﻞ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭﻳﺎ
ﻏﺎﻳﺐ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭلی ﺰﻧﺪﻩ ﻭﺑﺪﻭﻥ
اﺩّﻋﺎﻯ اﻣﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﺎﺯ ﻫﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
که ﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻣﻬﺘﺪﻯ) ﺧﻮﺩ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.
ﻫم هدﺍﻳﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻫمه ﺪﺍنا ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻳﺎ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟک ﺒﻬُﺪﺍ ﻫﺎ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ اﻟﻬی
ﺘﺎ ﻗﺎﺋﻢ. (ﺩُﻋﺎﺕ)
ﺩﺍﻋﻴﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
نیز ﻫﻤﺎﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ هستند
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ
الهی ﺪﻋﻮﺕ ﻭ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﻧﻪ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﻭ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
(ﺟَﻨّﺖ) ﺑﻬﺸﺖ ﺧﺪﺍ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺸﺮ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺎﺯﻋﻘل ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ  ﻭ ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ ﻫﻤگی ﺒﻬﺸﺖ
الهی هستند . ( ﺍﺗﺒﺎﻉ
) ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﮐﻪ (ﺗﺒّﻊ) ﻭ ﺗﺎﺑﻌﻴﺖ
ﻳﺎ  ﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺳّل ﺴﻠﻮکی
ﺪﺭ ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻧﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺗﮑﺎﻣل
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﻳک ﻨﺎم
ﺤﺰبی ﻮ ﻣﺬﻫبی ﻮ
ﺩﺭ ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ. (ﻳﻮم
اﻟﺪﻳﻦ) ﺭﺍ ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
سلوک الهی  اﻭ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭﺯ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥبرتری
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺪﻳﺎﻧﺖ برتر ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻳﺎﻧﺖ
ﻳا ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
عباﺩﻯ ﻤﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻋﻤل کرﺩ ﻭﺗﺮک ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻤﻮﺩ (ﻟﺎ
ﺍﺑﺎﻟﻰ) ﺍﻋﺘﻨﺎئی
ﻨﻤﻴﮑﻨﻢ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﭼﻘﺪﺭ ﮔﻨﺎﻩ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
باقی اﺳﺖ ﻭﻳﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﻏﺒﻄﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﻮ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﭼﻪ ﺍﺩﻋﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﮑﻔﻴﺮﻫﺎئی
اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺎلق
ﻮﺻﺎﺣﺐ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﻫﺎﻭ  ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺤق
ﺘﻌﻴﻴﻥ هر ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺮﺍﻯ همه ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ثُمّ  اﻏﺘﺮﻑ
ﻏُﺮفة ﺍﺧﺮﻯ ﻣﻥ
اﻟﻤاء اﻟﻤﺎﻟح
اﻟﺎﺟﺎﺝ ﻓﺼﻠﺼﻠﻬﺎ
فی کفّه
ﻓﺠﻤﺪﺕ ثیمّ ﻘﺎل
ﻠﻬﺎ ﻣﻨک ﺃﺧﻠق
اﻟﺠﺒّﺎﺭﻳﻥ ﻮ
ﺍﻟﻔﺮﺍﻋنة  ﻭ ﺍﻟﻌﺘﺎة
ﻭ ﺍﺧﻮﺍﻥ اﻟﺸﻴﺎﻃﻴﻦ
ﻭ ﺍﻟﺪﻋﺎة ﺍلی
اﻟﻨﺎﺭ ﺍلی ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة  ﻭﺃﺷﻴﺎﻋﻬﻢ
ﻭﻟﺎ ﺍُﺑﺎﻟﻰ ﻭﻟﺎ
ﺍُﺳﺄل
عمّا ﺃﻓﻌﻞ ﻭ  ﻫم ﻴُﺴﺄﻟﻮﻥ
ﻗﺎﻝ ﻭ ﺷﺮﻃ فی ﺬﻟک
اﻟﺒِﺪاء ﻔﻴﻬﻢ
ﻭﻟم ﻴﺸﺘﺮﻃ فی
ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﻴﻤﻴﻥ
اﻟﺒِﺪاء ثمّ ﺨﻠﻄ
اﻟﻤﺎﺋﻴﻥ ﺠﻤﻴﻌﺎ
ﻓی کفّه ﻓﺼﻠﺼﻠﻬﻤﺎ
ثمّ کفأﻫﻤﺎ ﻗﺪﺍم
عرﺷﻪ ﻭ ﻫم ﺳُﻠﺎلة
ﻣﻥ ﻄﻴﻥ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸتی ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺁﺏ ﺷﻮﺭ ﻭ ﺗﻠخ ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ گِل ﺴﺎﺧﺖ
ﻭﺻﻠﺼﺎﻝ ﻭﮔِل
ﺮﺍ ﺩﺭ ﮐﻒ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺴﻔﺖ ﺷﺪ ﺑﺂﻥ
گفت ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺟﺒّﺮﺍﻥ
(ﺯﻭﺭﮔﻮﻳﺎﻥ) ﻭﻓﺮﻋﻮﻧﻬﺎ
(ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻤﺪعی
ﻔّﺮ الهی ) ﻭ(ﻋُﺘﺎﺕ)
ﻣﺘﺠﺎﻭﺯ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﺸﻴﻄﺎﻥ (ﮐﻪ ﻫﻤگی
اﻧﻬﺎ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی ﻮﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎی
ﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺍﻋﻴﺎﻥ
دعوت کننده  ﺒﺠﻬﻨﻢ ﺭﺍ
ﺗﺎ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
گِل ﺨﻮﺍﻫم ﺁﻓﺮﻳﺪ.
ﻭﻫﻴﭻ ﺍﻋﺘﻨﺎئی
ﺒﮑسی ﻴﺎ ﺣﺮفی ﻨﺪﺍﺭﻡ
(ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻮ ﺍﺑﻠﻴس
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻤﺬﻫبی هستند  ﻭﻧﻪ ﺣﺘی
کاﻓﺮﺍﻥ ﺒﻴﺨﺒﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﮐﻪ  ﺩﺭﺣﺎل  ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒیعی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﻮ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻘﻴﻪ ﺍﺑﻠﻴس ﻣﻠﺒّس
ﺑﻠﺒﺎس ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺩﺭﻭغ گوﺋﻰ ﺩﺭﺍﺩﻋﺎﻫﺎ
ﻭ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﺟﺒّﺎﺭ
)ﺯﻭﺭﮔﻮ ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺯﻭﺭﮔﻮﻳﺎﻥ
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻓﺮﻋﻮﻧﻬﺎ ﻣﺘﻤﺮﺩﺍﻥ
ﺒﺮ ﺃﻣﺮ ﺧﺪﺍﭼﻮﻥ
ﻔﺮﻋﻮﻥ ﻤﺼﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮﺳﺎﻯ ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭ ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ (ﺗﻔﺮﻋﻦ)
ﻭ ﺗﮑﺒّﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺗﺴﻠﻴم اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
(ﻋُﺘﺎﺕ) ﻣﺘﺠﺎﻭﺯﺍﻥ
اﺯ ﺣﺪﻭﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻌنی هماﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی  اﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺣﻠﺎل ﻮ ﺣﺮﺍم ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ ﻗﺎضی
ﺸﺮع ﻮ ﺁﺧﻮﻧﺪ
بی ﺼﻠﺎﺣﻴﺖ. ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻮ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ اﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺪﻋﻮﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻔﺴﺎﺩ
ﻭ ﮐﻔﺮ ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺠﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒنسخ
ومسخ و ف سخ و
رسخ ووسخ . ﻣﺎﺩﺍم
که ﺩﻋﻮﺕ ﻣﺬﻫبی
ﻮ ﺣﺰﺏ ﺍﻟﻠﻬﻰ ﺑﺎﻃل
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﮐﻠﻴﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﻔﺮﻭﺷﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ سلوک
الهی  کرﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﺍﻳﻥ گناﻫﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
خران  ﺗﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮﻉ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮ ﺍﺑﺪﻯ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺣﻴﻮﺍنی
اﺯ رَحِم ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺮﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ ﻤﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﻮﺭﺍ ﻗﻴﺎم
ﻮ ﺳﺮﭘﺎ ﺷﻮﻧﺪ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒیعی ﺮﺍ ﺑﺠﻮﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻠﻮک ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.بی اﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﻤﺨﺎﻟﻔﺘﻬﺎ  ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺠﻬﻨﻤﻴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﻋﺎﮔﻮﻯ
این ﻤﺮﺩﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻃﺎﻟﺐ ﻫﺪﺍﻳﺖ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ.
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ژنتیک ﺭﻭحی ﻮ ﺃﻣﺮ
ﺧﺪﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﮐﺎﺭﻯ کند ﮐﻪ ﻫﻴچ  کاﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺁثاﺭ
ﻣﻨفی هنمرﺍﻩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺮالهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
اﺯﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﻤﺤﺴﻮﺏ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ)
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﺮﻁ
( ﺑِﺪﺍء ) ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
(ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻴﻤﻴﻦ)
ﺑِﺪﺍئی ﻨﺪﺍﺭﺩ
(ﺑِﺪﺍﻯ اﻟﻬﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮﺍﻭ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺩﺍﺩﻥ
ﻴک ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷتی ﺠﺪﻳﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺎ ﺧﻮﺩ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺭﻭﺵ ﻧﺪﻫﻨﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻜﺎﻟﻬﻰ ﻭﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑِﺪﺍﻯ
اﻟﻬی ﻨﺮﺳﻨﺪ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖﻫﺎﻯ
اﻭ ﺍﺟﺮﺍ ﻧﮕﺸﺘﻪ
ﻭﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒِﺪﺍﻯ ﺁﺧﺮ
الهی ﻨﺸﻮﺩ ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺍﻣّﺎ
ﺍﺻﺤﺎﺏ ﻳﻤﻴﻦ ﻳﺎ
ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﻮﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺪﺍنی
اﺯ ﺧﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ هم ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ الهی
هستند  ﻭﻣﻌﺼﻮم
اﺯﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭﻣﺼﻮﻥ
اﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﺣتی
اﮔﺮ ﺯﻧﺎ ﻭﻫﺮ ﮔﻨﺎهی
ﺒﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺮ ﻗﻮل ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻬﺸﺖ ﺍﻳﺸﺎﻥ
اﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﺳﭙس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻭ
ﺁﺏ ﺭﺍﺑﺎ ﻫم ﺪﺭﮐﻒ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﻣخلوط
کرﺩ (ﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﻮﻉ  ﮔِﻞ) ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﺮﺵ
ﺧﻮﺩ ﮔﺬﺍﺷﺖ. ( ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﮔِﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺭﻭحی
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭﻣﺎﻫﻴﺖ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ.
ﻭﻣﺨﻠﻮﻃ اﻥ ﻤﺎﻫﻴﺖ
ﺭﻭحی ﻮ ﻓﮑﺮﻯ ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻫﻤّﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺮخی
ﺒﻨﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺑﺮخی ﻨﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮک ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
(ﺻﻠﺼﺎﻝ) ﻣﺨﻠﻮﻃ
ﻮﺳﻠﺎﻟﻪ و ﻭﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺯﻧﺠﻴﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﺴﻠﺴﻠﻪ ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ ﺪﺭ
ﺍﻧﻮﺍع
ودر سلسله
کروموسومها ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺳﻠﺴﻠﻪ  اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭ ﺳﻠﺴﻠﻪﺍﻯ اﺯ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻫﺮﮐﺪﺍم
ﻤﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﺗﺎﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ(ﺳﻠﺎﻟﻪ)
ﻳﺎ ﻧﺴﻠﻬﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻮﺍلی اﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﺘﻮﺍلی
ﺨﻮﺩ ژنتیک ﺭﻭحی
ﺪﺭ ﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
ﻮ ﻓﺼول ﻨﻮعی اﺳﺖ.

حدیث
1818 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ238 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ اﻟﻠﻪ
عزّ و جلّ ﺧﻠق ﻤاءا
ﻋﺬﺑﺎ ﻓﺨﻠق ﻤﻨﻪ
ﺃﻫل ﻄﺎﻋﺘﻪ ﻭ ﺟﻌل
ﻤاءا ﻣُﺮّﺍ ﻓﺨﻠق
ﻤﻨﻪ ﺃﻫل ﻤﻌﺼﻴﺘﻪ
ثمّ ﺃﻣﺮﻫم ﻓﺎﺧﺘﻠﻄﺎ
ﻓﻠﻮﻟﺎ ﺫﻟﻚ ﻣﺎ
ﻭﻟﺪ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻦ
ﺍﻟّﺎ ﻣﻮٴﻤﻨﺎ
ﻭﻟﺎ ﺍﻟﮑﺎﻓﺮ ﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﻓﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
عزّﻭﺟل
ﺁﺏ ﮔﻮﺍﺭﺍ ﻭﭘﺎکی
ﺁﻓﺮﻳﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺃﻫل ﻄﺎﻋﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩﻯ ﺁﻭﺭﺩ.
ﻭﺳﭙس ﺁﺏ ﺗﻠخی  ﺁﻓﺮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺃﻫل ﻤﻌﺼﻴﺖ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺎﺧﺖ.
ﺳﭙس ﺩﻭ ﺁﺏ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﺎﻫم ﻤﺨﺘﻠﻄ ﻨﻤﻮﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﭼﻨﺎﻥ ﻨﻤﻴﮑﺮﺩ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﻤﻮٴﻤنی  ﺰﺍﺋﺪﻩ ﻣﻴﺸﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﮐﺎﻓﺮ ﮐﺎﻓﺮ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻣﺪ.
(ﻣﻨﻄق اﺳﺘﺪﻟﺎلﺪﺭﺳتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺫﺍﺗﻬﺎ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺧﻮﺏ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺑﺪ ﻣﻴﺒﻮﺩﻧﺪ
ﺷﺎﻧس ﺗﮑﺎﻣل
همگی ﻭ ﻟﺰﻭ ﺘﻠﺎﺵ
ﻫﺮ ﻳک اﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣل ﻤﻄﺮح
ﻨﺒﻮﺩ ﺍﻳﻥ ﺘﻤثیل
اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﻴک ﻨﻈﺮﻳﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ
ﺃﻣﺮ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
(ﻧﻮعی ﻮ ﻓﺼﻮل ﻨﻮﻋﻰ)
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﻙ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
ﺁﺳﺎﻥ اﺳﺖ. ﻓﺮﻕ
ﺑﻴﻥ ﻤﻴﻤﻮﻥ ﻮﺍﻧﺴﺎﻥ.
ﻭلی ﻔﺮق ﺒﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﻤﺸﮑﻞ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﭽﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﻳک ﻨﻮع ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺸﺮ ﻗﺎﺋل ﺸﺪ ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻗﺒلی
ﺮﻭح ﻔﺮﺩﻯ اﺳﺖ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﻋﻘل ﻮ
ﺍﺧﻠﺎق ﻮ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺑﻌﺾ ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
ﺟﺴمی ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﻣﻌﻠﻮم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺳﻴﺎﻩ ﭘﻮﺳﺖ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﭙﺎﺋﻴﻨﺘﺮ
ﺍﺯ ﺯﺭﺩ ﭘﻮﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺳﻔﻴﺪ ﭘﻮﺳﺖ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﭙﻮﺳﺖ ﺭﻧگین ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻓﻘﻄ ﺸﺎﻧﺰﺩﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﺳﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﻓﺼﻞ ﺭﺍیج
ﺠﻬﺎﻥ در
تکامل
گرﺩﻳﺪ. ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﺪ ﻃﺒﻘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺳﻠﺎﻭﻫﺎ ﺍﺧﻠﺎقی
هیجانی ﻮ ﺗﻨﺪ ﺧﻮ
ﻭ ﺟﻨگی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻋﻘﻠﺸﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
عیجاﻥﺑﺎﻳﺪ ﺗﻌﻘّل
ﻮ ﺑﻔﮑﺮﭘﻮﻝ ﻭﺭﻓﺎﻩ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﺣتی اﺯﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺠﺴﻤﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ. ﻧﮋﺍﺩﻫﺎﻯ
اﻧﮕﻠﻮﺳﺎﮐﺴﻮﻥ
اﺧﻠﺎق ﭙﻮﻝ ﭘﺮﺳتی
ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺣﺎﺿﺮﻧﺪ
ﺗﻮﻯ ﺴﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺯﺩﻩ
ﺷﻮﺩ ﻭلی ﺒﭙﻮﻟﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻋﻘﻠﻮ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺮﻑ
ﭼﻴﺰﻯ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﭘﻮل
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻳﻜی اﺯﺁﻧﻬﺎ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﭙﻮلی ﺒﺮﺳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﺣﺸی ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﻧﻬﺎئی ﻤﻴشود .ﻧﮋﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺴﻔﻴﺪ ﺟﺮﻣﻥ
ها ﺑﺘﻨﮑﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻮ ﺍﻣﻮﺭ ﻓﻨّﻯ ﺘﻮﺟﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺟﺴﻤی ﻮﭘﻮل ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺻﺮﻑ ﺁﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺣﺎﺿﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻣثلا ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻋﺎﻃفی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﻨﻄقی ﻤﺎﺷﻴنی
ﻮﻣﺎﺩﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺳﻔﻴﺪ ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ
( هند ﻭ ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ)
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺒﺎﻣﻮﺭ ﻋﺎﻃفی
ﺪﺍﺭﻧﺪﻋﺎﺷق ﭙﻴﺸﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺟﺴم ﻮ
ﭘﻮل ﻮﻋﻠﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺻﺮﻑ ﺍﻳﻥ
اﺧﻠﺎق عاﻃفی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺷﻌﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭ ﺑﻤﻌنی ﺘﻮﺟﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎئی
ﺒﻴﻥ ﺨﻮﺩ. ﺍﻣﺎ(ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﻬﺎ)
ﺑﻨﻈﺮ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﻔﺼﻞ ﻧﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ هستند .ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻨﺠﻬﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﻔﮑﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺠﺴک ﻮﭘﻮل
ﻮﻋلم ﻮﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﺰﻳﻨﻪ
ﺗﺄﻣﻴﻦ شرایط
شهودی ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﻧﻈﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﻮﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺫﻫنی اﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
اﺑﺘﺪﺍ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
اﻗﻮﺍم با
نژاد ﺁﺭﻳﺎئی
و ﺳﻔﻴﺪ ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻤﺎل
هند ﻭ ﺑﻨﮕﺎل ﻮ
ﻣﺮﺍﮐﺰ ﺗﻤﺪﻥ
هشت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺑﻌﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﺘﺮﺍئیسم
ﺒﻐرَبّ ﺁﺳﻴﺎ ﻭ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺭﻓﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻗﺪﻳم
اﻳﺮﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﺭﺩﻩﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺶ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺯ ﺗﻌﻘل
عرﻓﺎنی ﻮ ﺍﻳﺪﺁل
ﺠﻮﺋﻰ ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
(ﺁﺭﻳﺎ) ﻳﻌﻨﻰ (ﺳﻴّﺪ
ﻭ ﺟَﻢ) ﺷﺪﻩ ﻳﺎ ﺟﻤﺸﻴﺪ
ﻭالهی گرﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﺍﻳﺮﺍﻥ) ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﻮ ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥو
پارسایان  ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻫم اﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺴﻴﺎﺳی
غیر ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ
آریائی
ملکوتی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ (ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻮﻳﺞ)
ﻳﺎﺍﻳﺮﺍﻥ ﻤﻠﮑﻮتی
ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺸﺮ ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺑﺎ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﻧﺰﺩﻳک
ﺒﺎﻳﺪﺁل ﻤﻴﺴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺸﻬﻮﺩ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺁبی  که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎﻫﻴﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻘل اﺳﺖ.
ﻭﻋﻠّﺖ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺧﻤﻴﺮﻩ ﮔﻠﻴﻥ
اﻓﺮﺍﺩ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﻔﺼل
ﻨﻮعی ﺒﻴﻥ اﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭼﻨﺪ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﺩﺭک سلوک
الهی  ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍل اﺣﺘﻴﺎﻃی
ﺒﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
گرﺩد ﻋﮑس ﺁﺏ ﺷﻴﺮﻳﻥ
ﻮﮔﻮﺍﺭﺍ ﻳﺎ ﻋﻘلی
ﺪﺭﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﺪﺍﺁﻝ
جوﻫﻤﺎﻥ ﺁﺏ ﺗﻠخ
ﻮﺍﺧﻠﺎق ﺘﻠخ ﻮﺧﺸﻥ
ﻮ ﺗﻮﺣّﺶ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻓﺼﻮل اﺑﺘﺪﺍئی
ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
فصول ﺑﺸﺮﻯ ﺪﻳﮕﺮ
و ﺒﺮﺗﺮی در هر
روح فردی  و ژنتیک
روحی آنها ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺪﺍ شود  ﺗﺎ ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻔﺼﻮل ﻨﻮﻋﻰ ﻧﺰﺩﻳک
ﺒﺎﻳﺪﺁل ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻋﻘل ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘل ﺠﺰئی اﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻭﻋﻘل کلّی ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺳﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﻋﻤﺪﻩ
ﺩﺭ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
هاﻯ ﻌعقلی اﺳﺖ.
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﺼﻔﺎتی
ﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
اﺧﻠﺎق ﻮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻴﺎﻓﺖ. ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﻋﺸق ﻮ ﻟﺒﺨﻨﺪ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ ﺗﻌﻘل
ﻮ ﺗﺄﻣّل ﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﻮ ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ الهی ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺎﻳﺪ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺣﺸﻴﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ  ﮐﻨﺪ ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﺑﺼﻔﺎﺕ
الهی ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻗﻮﻯ ﻭ ﺩﺭک
عقلی ﻮﻋﺸق ﻮ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺪﻳل ﻤﺎﻫﻴّﺖ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﺰﻧگی
ﺴﺨﺖ ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ اﻣﮑﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ  ﺑﺎﺯ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﺭﻳﺎئی اﻣﺮﻭﺯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺩﺭ ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺑﺎ ﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ اﺯ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﮐمی ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻧﺴل ﺠﺪﻳﺪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻗﻮم اﻳﺮﺍنی
عرﻓﺎنی ﻮ ﻧﻪ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﮔﺮﻭهی اﺯ ﻣﺮﺩم
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﺷﻐﺎل
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
اﻳﻥ ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺴﻴّﺪ و آریه ﺷﺪﻩ
ﻭ الهی گرﺩﻳﺪﻩ
ﻭﻳﺎ ﻓﺎﺭﺳﻴﺎﻥ
ﻮ ﭘﺎﺭﺳﺎﻳﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اﺩﻳﺎﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﮔﺎﻥ
ﺁﺭﻳﺎئی ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻴﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﻣﺨﻠﻮﻃ
نژادی
و طبقات
عقلی  ﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﭙﺪﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ و شاید
خود زردشت و
هر کامل
زردشتی   همه  زمانها
زبوده
و زردشت های  زنده  هستند ﺗﻤﺎم
اﺩﻳﺎﻥ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺳﺎمی ﺸﺪﻩ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺁﺭﻳﺎئی
ﺰﺭﺩﺷﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻳﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﺳﻠﺎم ﺘﺮﺟﻤﻪ
ﻋﺮبی ﺸﺪﻩ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺩﺭ ﻗﻮم
ﻘﺮﻳﺶ ﺍﻳﺮﺍنی
اﻟﺎﺻل ﺪﺭ ﻓﺮﻫﻨگ
اﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳج
ﺨﻮﻥ غیر ﺁﺭﻳﺎئی
ﺘﻌﻤﻴم ﻴﺎﻓﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻮﺍبغ ﺃﺻﻴل ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ هستند
. ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺑﺠﺎﻯ
ﺘﻘﺴﻴم ﻤﺘﻌﺪﺩ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮﻋﻰ ﺍﺯ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
گِل ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺗﺎ ﻣﻔﻬﻮم
همه ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺸﺮ
ﺑﺮﺍﺣتی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻭ
ﻃﺒﻘﻪ ﺧﻮﺏ ﻭﺑﺪ
ﺗﻘﺴﻴم فوری
کند ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﺧﻮﺵ ﺑﻴﻨﺎﻧﻪ
ﺟﺰ ﺧﻮﺏ ﻭﺧﻮﺏﺗﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺑﺪﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪ ﺑﻴﻨﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺷﻮﺩ ﺩﺭﻫﺴتی
ﺠﺰ ﺑﺪ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ ﭼﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ ﻭﺧﻮﺏ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮبی
کشف ﮐﺮﺩ ﻭﺳﺎﺧﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ هماﻥ ﺘﮑﺎﻣل
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭﺳﭙس
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﻳﺎﺭﻯ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺑﺮخی
اﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮﻓﻴق ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﮐﺸﻒ
ﺟﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮعی ﺘﺎﺯﻩ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻋﻘل ﻮ
ﺍﺧﻠﺎق ﺘﺎﺯﻩ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﺸﻒ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ارسالی ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻫﺮﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎم اﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﺍﺯ ﺗﻤﺎم ﻔﺼﻮل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ.
ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮخی
اﺯ ﻓﺼﻮل ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺎلغ ﻮﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ سلوک
الهی  ﻣﻴﺘﻮﺍﻧند  ﭼﻨﺪ ﻓﺼل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻗی
ﻤﺎﻧﺪﻩ ﺗﺎ ﺍﻳﺪﺁل
آﻥ ﻨﻮﻉ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
کنند ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﻣﺪﺭک ﻨﺠﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ (ﮐثرﺗﻰ) ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺗﻤﺎمی
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻳﺎ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻏﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻳک
ﺼﻒ ﺩﺭﺍﺯﻯ هستند
. ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم ﺨﻮﺩ
ﻳک ﺘﺠلّی اﻟﻬﻰ
مجسّم شده ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ  ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﺯ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﻮﻫﺮ
ﻣﻘم ﺘﮑﺎﻣلی ﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻓﻘﻄ ﻴکس
هست. ﮐﻪ ﻫﺮﻳک اﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ کمی
تکامل ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺧﻞ ﻫم ﺒﮑﻨﻴﻢ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺟﺎمع همه ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ (ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ)
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﻫﺴتی
ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ اﻳﻥ
ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ ﺮﺍ   ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭل لاﻫﻮﺕ
الله ) ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻮع ﺪﺭ ﻳﻚ ﻓﺮﺩ
ﻭﺍﺣﺪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﻫﺮ ﺭﻭحی
ﺒﺎﻳﺪ ﺳﻌی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﺼﻒ ﺟﻠﻮﺗﺮ
باشد وﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﻣﮑﺎﻥ
ﻮﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺼﻒ ﺩﺭﺍﺯ ﺍﺯﻝ  ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻭ
ﺍﺯ ﻭﻳﺮﻭس ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺗﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺠﻠﻮ ﺑﺮﻭﺩ. ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻟﻨگ ﺒﻤﺎﻧﺪ ﻳﺎ
ﺯﻣﻴﻥ گیرﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭙﻴﺸﺮﻭﻯ
ﺮﻭحی  ﻮﻣﻘﺎمی
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﮐﻨﺪ ﻭﺑﻌﻘﺐ
ﺑﺮﻭﺩ. (ﺍﻫل ﻄﺎﻋﺖ)
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ (ﺍﻃﺎﻋﺖ)
ﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺒﻮل اﻳﻦ (ﻃﻮع
ﻮ ﺑﻨﺪﮔﻰ) ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﻃﺒیعی اﺯﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﻓﺮبی ﺨﺒﺮﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﮐﻨﻨﺪ ﻧمی
ﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭﻋﺬﺍبی
هم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺁﻧﮑﻪ ﻓﻬمی
انذک ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی هستند ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﻳﻥ ﻠﻴﺰ
ﺧﻮﺭﺩگی
ﻤﻘﺎمی ﻮﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻮ ﭘﺴﻚ ﺭﻓﺘﻥ ﺪﺭ
ﻓﺴق ﻮ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﺍﺭﺗﺪﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

حدیث 1819 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺴﺠﺎﺩ ﺍﺳﺖ (ﺝ۵۵ﺹ239ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ اﻟﻠﻪ
عزّ و جلّ ﺧﻠق
اﻟﻨﺒﻴّﻴﻥ ﻤﻥ
ﻄﻴنة ﻋﻠﻴّﻴﻥ ﻘﻠﻮﺑﻬم
ﻮﺃﺑﺪﺍﻧﻬﻢ ﻭ ﺧﻠﻖ
ﻗﻠﻮﺏ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻤﻥ ﺘﻠک اﻟﻄﻴنة
ﻭ ﺧﻠق ﺃﺑﺪﺍﻧﻬم
ﻤﻥ ﺪﻭﻥ ﺬﻟﻚ ﻭ ﺧﻠق
اﻟﮑﺎﻓﺮﻳﻦ ﻣﻥ
ﻄﻴنة ﺳﺠّﻴل ﻘﻠﻮﺑﻬم
ﻮ ﺃﺑﺪﺍﻧﻬﻢ (ﮊﻧﺘﻴک
ﺠﺴمی ﺃﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﮊﻧﺘک ﺮﻭﺣی ﺨﻮﺩ
را ﮐﻪ ﻣﺪﺍم ﺪﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻴﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍدی
نسخ
ومسخ اﺳﺖ) ﻓﺨﻠﻂ
ﺍﻟﻄﻴﻨﺘﻴﻦ ﻓﻤﻥ
هذﺍ ﻳﻠﺪ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻥ
اﻟﮑﺎﻓﺮ ﻭﻳﻠﺪ
ﺍﻟﮑﺎﻓﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻦ
ﻭﻣﻥ هنا ﻳﺼﻴﺐ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻥ اﻟﺴﻴّئة
ﻭ ﻳﺼﻴﺐ ﺍﻟﮑﺎﻓﺮ
ﺍﻟﺤﺴنة ﻓﻘﻠﻮﺏ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﺘﺤﻥ
اﻟﻰ ﻣﺎ ﺧﻠق ﻮ ﺍﻣﻨﻪ
ﻭﻗﻠﻮﺏ ﺍﻟﮑﺎﻓﺮﻳﻥ
ﺘﺤﻥ الی ما ﺧُﻠﻘﻮﺍ
ﻣﻨﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ عزّ
و جلّ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ (ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
ولایتهای
ششگانه هرﺯﻣﺎﻥ
ﺮﺍ) ﺍﺯ ﻃﻴﻨﺖ ﻭ ﮔِﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﻋِﻠﻴّﻴﻦ
ﺑﻠﻨﺪ ﺟﺎﻳﮕﺎﻫﻬﺎﻯ
اﻟﻬی آﻓﺮﻳﺪ ﭼﻪ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻭ
ﭼﻪ ﺗﻥ هاﻯ ﺁﻧﺎﻥ.
(ﺩل یعنی ﻔﮑﺮ ﻭ
ﺫﻫﻥ ﻮ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی ﺮﻭح
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ)
ﻭلی ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻧﻪ
ﻣﺘﻌﺒّﺪﺍنی
ﻘﺸﺮﻯ) ﮐﻪ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻄﻴﻨﺖ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪ. ﻭلی
ﺘﻥ هاﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯﮔِل
ﭙﺴﺖﺗﺮ ﺍﺳﺖ. (ﺑﺪﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺑﺎﺯ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺑﺪﻥ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﻨﻔس ﺣیوﺍنی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺗﻥ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﮐﺸﺘﻪﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﺎﻫﻴتی
اﻟﻬی ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هنوﺯ ﺁثاﺭ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻧﻔس  ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻔس  ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﮐﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺯُﻣﺮﻩ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﮐسی ﺪﺭﻫﺴتی ﺬﺍﺗﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺩﺭ ﻓﺼل
ﻨﻮعی لاﺯم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﺍﻣﺎ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
اﺯ ﻃﻴﻨﺖ ﻭﮔِل
ﺴِﺠّﻴﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ
(ﺳﻨگ گِل ﻳﺎ ﮐﺎﻣل
ﻣﺎﺩﻯ) ﭼﻪ ﺩﺭ ﺩﻟﻬﺎ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭﺗﻥ هاﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ( ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻨﻔس ﻟﻮﺍﻣﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﻋﻘل
ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺤﺮﻭم اﺯﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺁﻟﻴﺴتی ﻮ ﺍﻳﺪﺁل
ﻄلبی اﺳﺖ) ﭘس ﺍﺯ
ﺧﻠﻂ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﮔﻮﻧﻪ
گِل اﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﺎهی
ﻤﻮٴمنی اﻭﻟﺎﺩ
ﮐﺎﻓﺮ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻭﻳﺎ ﮐﺎﻓﺮﻯ
که ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﻤﻴﺰﺍﻳﺪ. ﻭ ﺑﺎﻳﻥ
علّت ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺧﻄﺎئی ﺒﮑﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﮐﺎﻓﺮﻯ ﺪﺳﺖ
ﺑثوﺍﺏ ﻭ ﻧﻴﮑﻮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﺰﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺩل ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺒﺴﻮﻯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺴﺎﺧﺘﻪ ﻭ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﮐﺸﺶ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺩﻟﻬﺎﻯ کاﻓﺮﺍﻥ
ﺒﺴﻮﻯ اﻣثال ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. (ﺑﺴﻮﻯ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩﺑﺮﺍﻯ
ﻠﺬﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ  ﻭﺍﺷﺒﺎع
اﺯ ﺍﻣﻮﺭﻯ که ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺷﺒﺎﻋی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻳﺎ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
که ﺳﺘم ﺘﻤﺎم ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺟمع ﺁﻭﺭﻯ
ثرﻭﺕ ﮐﻪ ﻗﻨﺎﻋﺖ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. (ﺣﺴﻨﻪ
ﻳﺎ ﻧﻴﮑی ﻮ ثوﺍﺏ
ﻫﻤﺎﻥ ﻴک ﻤﻘﺎﻡ
(ﺗﺤﺴﻴﻦ) ﻭﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺪﺭﻳجی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺘﻤثیلی (ﮔِل ﻮﺟﻮﺩ)
ﺑﺠﺎﻯ ﻄﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻧﻮﻋی ﻮﻓﺼل ﻨﻮﻋی
که ﺮﻭﺵ ﺗﻔﮑﺮ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻧﻮﺍعه اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺗﻤﺎم
ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ
ﺑﺤﻘﺎیق ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺪ ﺍﻗل ﺒﺮﺍﻯ
ﺬﻫﻥ اﻧﺴﺎﻥ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺪﺭک اﻣﻮﺭ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺁﺳﺎﻥ ﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺗﻤثیلاﺕ
ﻋﻠﻤی ﻮ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺗﻤثیلاﺕ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
هستند  ﮐﻪ
ﺎﺯ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘلی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﻟﺎﺯم
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
عبرﺕ ﮔﻴﺮﻯ ﻳﺎ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی  ﺬﻫﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ.

حدیث
1820 - ﺍﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۵ﺹ239 - ﺑﺤﺎﺭ)
(ﺳﺠّﻴﻞ) ﺭﺍﺑﻪ (ﺳﺠّﻴﻦ)
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻳﺎ(ﺳِﺠﻥ ﻮ ﺯﻧﺪﺍﻥ)
ﮐﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
کاﺭﻣﺎﺋﻰ ﻧﻮعی
ﺰﻧﺪﺍﻥ ﻮ ﻃﻠﺴﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﺭﻭحی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺎ ﺗﺄﻣﻴﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻄ لاﺯم ﺮﺍ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﺯﻃﺒﻘﻪ
و کاست ﻭﺟﻮﺩﻯﻮ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺨﻮﺩ
ﺑﻄﺒﻘﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ  ﮐﺮﻣﻮﺳﻮﻣﻬﺎﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﻄﻠﺴم ﺠﺴمی
اﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺫﺍﺕ
ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﻭ ﻧﻴﺰﻃﻠﺴم ﺮﻭحی  اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ اﻳﻥ
ﻄﻠﺴﻤﻬﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺍﺩ ﻳﺎ ﻋﻮﺽ ﮐﺮﺩ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟک
عاﻣل ﻮﻋﺎﺷق ﻮ ﻋﺎﻟم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻭﺑﺎ ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
(ﮊﻧﺘیک ﺮﻭﺣﻰ) ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻪ ﺭﻭح ﻮ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﻳﺎ ﺫﺍﺕ ﻭ ﺃﺻل
اﻧﺴﺎنی اﺳﺖ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻳﺎ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭﻏﻴبی ﻔﻮق ﺒﺸﺮی
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﺳﺠّﻴل ﻮﺳﺠّﻴﻥ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺯﻳﺮﻳﻥ ﺰﻣﻴﻦ ﻭﺩﺭ
ﻃﺒﻘﻪﻫﻔتم
گفته اﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح هفت ﻃﺒﻘﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺸﻬﻮﺩﻯ
در نوع بشری
هست .ﭘس ﺑﺮﺍﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻫﻔﺖ ﻃﺒﻘﻪ
سقوط نوعی و
جهنّمی ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻔﺘﻤﻴﻥ ﺁﻥ
ﺴﺠّﻴﻥ اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ گاهی ﺒﻴک
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﮔﺎهی
ﺪﻩﻫﺎ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
میشوﺩ ﻭﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﮐﻴفی ﻮﮐﻤّﻯ ﻮ
ﻧﻮع گناﻫﺎﻥ ﻮ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺍﺧﻠﺎق ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﻮ ﺯﻳﺮ
ﺯﻣﻴﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
اﻧﻮﺍع ﺘﺤﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍع
مجدد برای  یک روح  ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ  و
گندیدگی ﮔﻴﺎهی
ﻮﻳﺎ ﺭﺳخ و
رسوخ ﺠﻤﺎﺩﻯ اﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻳﻢ ﻭﻧﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻓﻌلی
ﺮﺍ ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﻴﻢ
ﻭ ﺑﭙﻠّﻪﻫﺎﻯ ﺤﻘﻴﺮ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻳ.تا
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺎﺋﻴم ﺘﺎ ﺍﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻴﻢ.

حدیث
1821 - ﺍﺯﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹض239 - ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ عزﻭﺟل
ﺨﻠق ﺁﺩم ﻤِﻥ ﺃﺩﻳم
اﻟﺄﺭﺽ ﻓﻤﻨﻪ ﺍﻟﺴِﺒﺎﺥ
ﻭ ﻣﻨﻪ ﺍﻟﻤﻠﺢ ﻭ
ﻣﻨﻪ ﺍﻟﻄﻴّﺐ ﻓﮑﺬﻟک
فی ﺬﺭیّة اﻟﺼﺎﻟح
ﻮ ﺍﻟﻄﺎلح ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
عزّ و جلّ ﺁﺩم ﺮﺍ
ﺍﺯ ﮔِل ﻮﻣﺎﺩﻩ
ﺯﻣﻴﻥ ﺁﻓﺮﻳﺪ(ﺁﺩﻡ
ﻳﺎ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻞ
ادم الهی شده ﮐﻪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﻧﺴﺎنی
عاﺩﻯ ﺒﻮﺩ) ﮐﻪ ﺑﺮخی
اﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺩﻩ ﮔﻠﻴﻥ
ﺰﻣﻴﻥ ﺴﺒﺎﺥ ﻭ ﺑِﮑﺮ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺒﻬﺮﻩ ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ
ﻘﺒﻠﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻨﻤک ﻮ ﮔِل ﺷﻴﺮﻳﻥ
ﻤﺨﻠﻮﻃ اﺳﺖ. ﻭ (ﺫﺭﻳّﻪ)
ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺻﺎلح
ﻮ ﻃﺎﻟﺢ ﻳﺎ ﺧﻮﺏ
ﻭﺑﺪ ﺑﻌﻠﺖ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻫﺎﻯ
گِل
ساختمان  ﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺃﻣﺮﻯ ﺮﻭحی ﻮ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ اﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮع ﻮﻓﺼل ﻨﻮعی
اﻓﺮﺍﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮخی
ﻘﺎﺑل اﺻﻠﺎح ﻮ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﺮخی ﻄﺎﻟحک ﻮﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑل اﺻﻠﺎﺡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺮخی ﺨﻮﺷﺒﺨﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭﺑﺮخی
ﺒﺪﺑﺨﺖ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
نسمخ و مسخ  جهنّم
جهان ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
1822 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ240 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  اﻥ
اﻟﻠﻪ عزّ و
جلّ ﺃﺟﺮﻯ ﻤاء
ا ﻓﻘﺎل له ﮐﻥ
عذﺑﺎ ﺃﺧﻠق ﻤﻨک
ﺠﻨّﺘﻰ ﻭ ﺃﻫﻞ ﻃﺎﻋﺘﻰ
ﻭ ﺍﻥ ﺍﻟﻠﻪ عزّ
و جلّ ﺃﺟﺮﻯ ﻤاءا  ﻓﻘﺎل
له ﮐﻥ ﺒﺤﺮﺍ ﻣﺎﻟﺤﺎ
ﺃﺧﻠق ﻤﻨﻚ ﻧﺎﺭﻯ
ﻮ ﺃﻫل ﻤﻌﺼﻴﺘﻰ
ثمّ  ﺨﻠﻄﻬﻤﺎ
ﺟﻤﻴﻌﺎ ﻓﻤﻥ
ثمّ ﺨﺮچ اﻟﻤﻮٴﻤﻥ
ﻤﻥ اﻟﮑﺎﻓﺮ ﻭ ﻳﺨﺮج
اﻟﮑﺎﻓﺮ ﻣﻥ اﻟﻤﻮٴﻤﻦ
ﻭﻟﻮلم ﻴﺨﻠﻄﻬﻤﺎ
ﻟم ﻴﺨﺮج ﻤﻥ
هذا ﺍﻟّﺎ ﻣثله
ﻭﻟﺎ ﻣﻦ ﻫﺬﺍ ﺍﻟّﺎ
ﻣثله ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
عزّﻭﺟل
ﺁبی ﺮﺍ ﺟﺎﺭﻯ ﻨﻤﻮﺩ
ﻭ ﺁﻓﺮﻳﺪ ﻭﺑﺂﻥ
ﻔﺮﻣﺎﻥ ﺪﺍﺩ ﮐﻪ
ﮔﻮﺍﺭﺍ ﺑﺎﺵ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﻮ ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻡ ﻭ ﻧﻴﺰﺃﻫل
ﻄﺎﻋﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ. (ﺁﺏ
سمبول ﻋﻘل اﺳﺖ
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﺟﻨّﺖ
ﺑﺰﺑﺎﻥ هندﻯ ﻮ
ﻳﻤﻥ ﻘﺪﻳﻢ ﻭ ﻗﺮﻳﺶ
ﭘﻴﺮﻭ ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺳﻠﻮکی
ﻘﺪﻳﻢﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬی ﺒﺮخی ﻤﮑﺎنی
ﻮ ﺑﺮخی عقلی ﻭ ﺑﺮخی
ﻤﻘﺎمی ﻮ ﺑﺮخی ﻨﻮعی
هستند . ﻭﻫﺮ ﮐﺪﺍم
ﭽﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺮﻭﺯ در ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺸﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﻭﭙس
از مرگ  ﺩﺭ
در ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
هفت هزار ساله
ﺑﻬﺸت ﺴﻮم ﺪﺭﺟﺒﺮﻭﺕ
نخست زیر  عرش  رحمان ﺑﺮﺍﻯ
تولد در
نوع فوق
بشری
فرشته
گونه با هزا
ران برابر
عقل
نوع بشری ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ) ﺳﭙس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﺏ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ ﺟﺎﺭﻯ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭﺑﻪ ﺁﻥ ﻔﺮﻣﺎﻥ
ﺪﺍﺩ ﮐﻪ ﺷﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻓﺰﻭﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم
ﺃﻫل ﻤﻌﺼﻴﺖ (ﻋﺼﻴﺎﻥ
ﻮ ﺗﻤﺮﺩ ﺍﺯسلوک
الهی  ﻭ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻴم ﺁﻓﺮﻳﺪ
ﺳﭙس ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﺁﺏ
ﺭﺍ ﺑﻬم ﻤﺨﻠﻮﻃ
کرﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺯ ﻣﻮٴﻤﻥ
کاﻓﺮ ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﮐﺎﻓﺮ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺁﻳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
ﺨﻠﻄی ﺪﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﺍﺩ
ﻫﺮﮐﺪﺍم ﺒﺮﺍﻯ
همیشه ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺁﻭﺭﺩﻧﺪ
(ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺻﻠﺎح
کاﻓﺮﺍﻥ ﻤﻴﺴّﺮ
ﻧﻤﻴﺸﺪ. ﺍﻳﻥ ﺁﺏ
ﻋﻘل اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮﻋﻘلی
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﺭﮐسی ﺒﻮﺩ
ﺟﺰ ﻣﻨﻄق ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﭘﻮل ﭙﺮﺳتی ﻮ
ﺩﻧﻴﺎ ﻃﻠﺒﻰ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺖ.ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
عقل ﺠﺰئی اﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
و کمال و
ایدآل طلبی  ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻘﺪ ﺫﺍﺕ ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
کند ﻭ ﻧﻔس ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺑﺎ ﻫﻤﻴﻥ
ﻨﻘﺪ ﺫﺍﺕ ﻭ ﺍﺻﻠﺎح
ﺘﺪﺭﻳجی ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒثمرﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩ الهی ﻮ ﻋﻘل
کلّی اﻟﻬﻰﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺃﻫل ﻄﺎﻋﺖ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺃﻫل
ﻤﻌﺼﻴﺖ ﮐﻪ ﻋﺼﻴﺎﻥ
ﻮ ﺗﻤﺮﺩ ﺍﺯ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻭﻝ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺗﻤﺮﺩ
ﺑﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

حدیث
1823 -  ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ240ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻬﻤﺎ ﺭﺃﻳﺖ
ﻣﻥ ﻨﺰق ﺃﺻﺤﺎﺑک
ﻮ ﺧﺮﻗﻬﻢ ﻓﻬﻮ ﻣﻤّﺎ
ﺃﺻﺎﺑﻬم ﻤﻥ ﻠﻄخ
ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﺸﻤﺎﻝ
ﻭﻣﺎ ﺭﺃﻳﺖ ﻣﻥ ﺤُﺴﻥ
ﺸﻴَم ﻤﻥ ﺨﻠﻘﻬم
ﻮ ﻭﻗﺎﺭﻫﻢ ﻓﻬﻮ
ﻣﻥ ﻠﻄخ ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻴﻤﻴﻥ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺩﻳﺪﻯ که ﺑﻴﻥ ﺪﻭﺳﺘﺎﻧﺖ
(ﻧﺰق ﻮ ﺧﺮﻕ) ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﻧﺰق ﺴﺒک
ﺴﺮﻯ ﻮ ﺳﺮ ﺑﻬﻮﺍﺋﻰ
ﻭ ﻋﺪم اﺩﺭﺍک ﻮﻋﺠﻠﻪ
ﻭ ﺣﻤﺎﻗﺖ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺧﺮق ﻮ ﺩﺭﻳﺪﻥ ﻮ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﻣﺤﺮﻣﺎﺕ
ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﺍﻳﻥ ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﺸﻤﺎﻝ
(ﺷﻤﺎل ﻴﺎ ﺳﻤﺖ ﭼﭗ
ﺑﻤﻌنی ﻄﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻤﺎﺩﻩﮔﺮﺍئی ﻮ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳتی ﻮ
ﮐﻔﺮﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺸﻮم ﻮ
ﺷﻮﺭﺑﺨﺘﻰ ﻭ ﺷﺎم
ﺘﺎﺭﻳکی ﻮﻏُﺮﺑﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻋﮑس ﺁﻧﻬﺎ
( ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﻴﻤﻴﻦ)
ﻳﺎ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺩﺭﻃﺮﻑ
ﺭﺍﺳﺖ ( ﻭ ﻳﻤﻴﻦ ) ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻳُﻤﻥ ﻮ ﺑﺮﮐﺖ
ﻭﻓﺰﻭنی ﻤﻘﺎم ﺮﻭﺣﻰ
ﻭ ﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﺭﻭﺣﺎنیّت
ﻮﺟﻮﺩ ﻭ ﺳﻤﺖ ﭼﭗ
ﺟﻨﺒﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺫﻫنی اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ)
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺍﺧﻠﺎق  ﻨﻴﻚ ﻭﻣﺮﺩﺍﻧگی
ﭽﻴﺰﻯ ﺩﺭ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﺖ
ﺩﻳﺪﻯ که ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺑﺎ ﺍﻫل ﺸﻤﺎل ﻮﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻮﻗﺎﺭ ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍم
هستند   ﺑﺪﺍﻥ
که ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺃثر ﮔﺮﻓﺘﻥ
اﺯ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﻴﻤﻴﻦ
ﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻟﻄﺦ) ﻟﮑّﻪ
ﻭﺗﺄثیر ﻳﺎ ﺃثرﻯ
که ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﺠﺎ
ﺑﻤﺎﻧﺪ.

حدیث
1824 -  ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖﺝ۵ﺹ240ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻤﺨﻠﻮق
ﺨﺪﺍ ﭼﻴﺴﺖ؟ (ﺍﻭلی ﻤﻌنی
ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ ﺪﺭﺗﺎﺭﻳخ
ﻮ ﺯﻣﺎﻥ ﻮﻧﻮﺑﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺃﺻل اﺻﻴﻞ ﺃﺯلی
ﻮﺟﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻴﺰﻯ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻧﺎم  عقل ﻮ ﺭﻭح
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﺑﺮﺁﻥ ﺒﮕﺬﺍﺭﻳﻢ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻨﺎم ﻤﺠﻬﻮﻝ ﭼﻮﻥ
ﺤﺮﻑ ﺍﻳﮑس X ﺭﻳﺎضی
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﻘﺎﺋل
ﺒﺎﺷﻴﻢ. ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ)
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﺴﺘﻘﺮ
ﺩﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭﺟﻮﺩﻯ (ﺷﺒﻪ
ﻋﺪﻡ) ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻮع
ﺪﺭ ﻓﺮﺩ ﻭﺍﺣﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘس ﺍﺯﺍﻳﻥ
ﻤﺨﻠﻮق اﻭﻟﻴّﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑلی که ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﻋَﻤّاء ﻮ (ﻋﺪم ﻤﺎ
ﺳﻮﺍﻩ) ﻳﺎ ﻫﺎﻫﻮﺕ
بعد از لاهوت
الله ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺖ.
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻋﻠمی
ﻮﻓﮑﺮﻯ ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺗﻰ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﺁﻥ گوﻧﻪ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ  ﺑﻤﻌنی ﺒﺎﻃﻨﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎنی اﺳﺖ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎمی ﻮ ﺍﺭﺳﻄﻮئی
اﻳﻥ ﺼﺎﺩﺭ ﺍﻭل
ﺮﺍ ﺩﺭ (ﻋﻘل ﺪﻫﻢ)
ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﻭﺳﭙس  ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺟﻮﺩ
ﻳکی اﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺭﺁﻣﺪﻩ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم ﺮﺍ ﺧﺪﺍ
ﻭ ربّ  ﻣﻘﺎم
ﺒﻌﺪﻯ برتر ﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻫﺮﮐﺪﺍم ﭽﻮﻥ ﭙﺪﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻔﺮﺯﻧﺪﻯ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی ﺪﺭ ﻭﺍﻗﻊ
(ﻭﺍﺟﺐ الوﺟﻮﺩ)
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﻣﻘﺎﻡ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﭼﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﻭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴتی ﻤﻮﺟﻮﺩ ﻭﭼﻪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﺮﻭح ﻮ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻫﺴتی ﻮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﻫم اﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ غیر ﺍﺯ
ﺭﻭح ﻮ ﻓﮑﺮ ﻭ ﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺭ ﻫﺴتی هست ﮐﻪ
ﺧﺎﺭﺝ  ﺍﺯﻗﺪﺭﺕ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﻔﻌلی ﺨﻮﺩ
ﺟﺴمی ﻤﺎﺩﻯ ﻭﺫﻫنی
ﻔﮑﺮﻯ ﻭ ﺭﻭحی  اﻟﻬی ﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺮ ﻳک
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯﺩﻳﮕﺮﻯ گرﻓﺘﻪ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻨﺘﻘل گرﺩﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ (ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭل
ﻔﺮﺿﻰ) ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯلی ﻮﺟﻮﺩ ﻭ ﻫﺴتی
ﺒﺎﺷﺪ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
( ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ)
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍم ﺪﻧﻴﺎﻯ
ﺮﻭٴﻴﺎﺋﻰ ﻭﺗﻤثییلی
اﺯ ﻳک رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
در پیش و شاید
هم اکنون در
کرات  و
که هست ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍع ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮﮔﻴﺎهی ﻮﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻗﺒل
اﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻤگی ﺪﺭ ﺣﺎل
ﺘﻌﺎلی ﻮ ﺗﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺁﻏﺎﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺯلی کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺭﻭح ﻔﺮﺩﻯ ﻮ ﺷﺨﺼﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻤﺎم اﻧﻮﺍع
عبوﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰنموده  ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﻣﺎﻫﻴّتی عق
لی ﻮ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ الهی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺧﻮﺏ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺠﺒﺮﻭﺕ
ﺩﺭ ﺟﻬﺖ ﻣﻘﺎﺑل
اﻧﺴﺎﻥ (ﺟﺒﺮﻭﺕ
نخست ) مکان لا
مکان ربّ  ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺨﺴﻴﻥ
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺩﺭ
ﺑﻴﻥ ﺪﻳﮕﺮ ربّ
ﺍﻟﻨﻮعی
هزاران برابر ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺟﺒﺮﻭﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺮﺍ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭم رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﺣﻤﺎن ﻤﻴﮕﻴﺮﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺭﻭﺍح ﻤﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻤﺎلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘلی ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. (ﻣﻠﮑﻮﺕ)
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺒﻴﻥ ﺠﺒﺮﻭﺕﺍﻭﻝ
ﻭ ﻧﺎﺳﻮﺕ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﺟﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺍﺭﻭح ﺮﻓﺖ ﻭ ﺑﺮﮔﺸﺖ
ﺑﺪﺍﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺟﻬﻨم
ﻨﺴبی ﻮ ﻳﺎ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻧﺴبی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﻴﻥ هر ﺩﻭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻳک ﻤﻠﮑﻮﺕ ﻭ ﺑﺮﺯخ
و دوزخ ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺎﻫﻴتی اﺯ
ﺍﻳﻥ ﻄﺮﻑ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻄﺮﻑ ﺭﻭحی
ﺪﺍﺭﺩ. ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺸﺒﺎﻧﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
عاﻟﻢ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
(ﻧﺎﺳﻮﺕ) ﺍﺗمی ﺠﻬﺎﻥ
ﻤﺎ ﻫﻨﻮﺯﺟﻬﺎﻥ
هاﻯ ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺴﻨﮕﻴﻦ
ﺗﺮﻯ هست ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺪﻧﻴﺎﻯ (ﻣﺎﺳﻮﺕ)
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
(ﻣﺎس Mass) ﻭﻣﺎﺩﻩ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺮﺍﮐم ﭙﻮﺯﺗﺮﻭﻥ
ها ﺧﺎﺭج ﺸﺪﻩ ﺍﺯ
ﺍﺗﻤﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮔﻮﺩﺍل
های  ﻮﺳﻂ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﻤﺎ ﺟمع
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻫﺮﺳﺎﻧﺘﻴﻤﺘﺮ
ﻣﮑﻌﺐ ﺁﻥ 250 ﺗﻥ ﻮﺯﻥ
برای ان
گفته شده
است.  ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻔﻀﺎﻯ لا ﻳﺘﻨﺎﻫﻰﻋﻮﺍلم ﺴﻨﮕﻴﻥﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎﺳﻮﺕ
اتمی ﻧﻴﺰﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍح اﺯ ﺍﺯل
ﺴﻨﮕﻴﻦ ﻭ ﺩﺭ ﺍﺑﺪ
ﺳﺒک دز روح ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭلی العکس ﻤﺎﺩﻩ
ﺩﺭ ﺍﺯﻝ ﺳﺒﻚ ﻭﺩﺭ
ﺃﺑﺪ ﺳﻨﮕﻴﻥ  می گرﺩﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩقب ﭙﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ اﻥ ﺃﻭل
ﻤﺎ ﺧﻠق اﻟﻠﻪ عزّ
و جلّ ﻣﺎﺧﻠق ﻤﻨﻪ
کلّ ﺸﻴئ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﭽﻴﺰﻯ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻓﺮﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺁﻓﺮﻳﺪ. (ﺍﻳﻥ
ﭙﺎﺳخ ﺤﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ اﺳﺖ ﮐﻪﺑﮕﻮﺋﻴم
اﻭﻟﻴﻥ ﻤﺨﻠﻮق
ﺨﺪﺍ ﺁﺏ ﻳﺎ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﮔﻮﻫﺮ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺑﻮﺩ. ﭘﺎﺳخ اﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﻫﻤﺎﻥ ﺼﺎﺩﺭ
ﺍﻭل الله ﻤﺠﻬﻮﻝ
ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺩﺭ ﻧﺎم
ﻮ ﺩﺭ ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻤﻘﺎﻡ (ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ)ﻫﺴتی اﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ ﻣﻌﻨﻰ (ﺍﻭﻟﻴﻦ)
ﻣﺨﻠﻮق ﺪﺭ ﺗﺎﺭﻳخ
ﻮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ) ﭼﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺪﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺗﺄثیرﻯ ﺪﺭ ﮐﺎﺭ
ﺩﺭک اﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺘﻥ ﻤﺎﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺭﻭحی اﻟﻬﻰ ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮐﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ ﺁﻥ
ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺟﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﻴﻢ.
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻮ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺩﺭﻭنی
ﺘﺮﻳﻦ) ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺒﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ
اﻭﻟﻴﻦ ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
ﺮﺍ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺑﺪﻫﻴﻢ
ﮐﻪ (ﺭﻭح ﻤﺎ) ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
( ﺫﻫﻥ ﻮ ﺟﺴﻢ) ﻣﺎ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻤﻴﻥ
ﻘﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻌﻤّﻘﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﻋﺮﻭجی ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﻭﻥ ﺘﺮ ﺭﻓﺖ  ﮐﻪ ﻋﺮﻭج
ﺒﺒﺎﻟﺎ ﻭ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
گف ت ﻭﻳﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴم
که ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺷﺪﻥ
ﺒرَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎن ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺯ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺷﺪﻥ ﺒﻨﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ما ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺮﺍﻭﻯ اﺯﺍﻳﻥ ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ
ﭽﻴﺰ ﻣﺠﻬﻮﻝﻭﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﺏ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
اﺯﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻗﺪﻳﻢ
ﺗﺮ ﻭ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺻل
هستی ﺮﺍ ﺁﺏ ﻳﺎ
ﺁﺗﺶ ﻭ ﺧﺎک ﻮﻳﺎ
ﻫﻮﺍ (استقصات
أربعه ) می ﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺍﺻل اﺗمی
ﻤﻄﺮح ﺸﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﭽﻬﺎﺭﻋﻨﺼﺮ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ (ﻗﺪﻳﻢ)
ﺩﺭ ﺁﺏ ﻭ ﺧﺎک ﻮﺁﺗﺶ
ﻭﻫﻮﺍ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﺗم
ﺘﺸﮑﻴل ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭلی اﻣﺎم ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬی ﺪﺭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺗﻤثیل
اﺯ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭلی ﻤﻘﺼﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﻌﻨﻮﻳﺎﺕ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺁﺏ ﺳﻤﺒﻮل
عقل اﺳﺖ ﻭﺧﺎک ﺴﻤﺒﻮل
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﻫﻮﺍ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﻣﺴتی ﻮ
ﺑﻴﺨﺒﺮﻯ ﻭﺁﺗﺶ
ﺳﻤﺒﻮل عذﺍﺏ ﺟﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ. ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﺁﺏ ﺍﺳﺎس ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﻋﻘل اﺳﺖ. ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ:
اﻥّ اﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ ﺗﻌﺎلی
ﺨﻠق اﻟﻤاء ﺒﺤﺮﻳﻦ
ﺃﺣﺪﻫﻤﺎ ﻋﺬﺏ ﻭ
ﺍﻟﺂﺧﺮ ﻣﻠﺢ ﻓﻠﻤّﺎ
ﺧﻠﻘﻬم ﻧﻈﺮ ﺍﻟی
اﻟﻌﺬﺏ ﻓﻘﺎﻝ ﻓﻴﻚ
ﺑﺮﮐﺘﻰ ﻭﺭﺣﻤﺘﻰﻭﻓﻴﻚ
ﺃﺧﻠﻖ ﺃﻫل ﻄﺎﻋﺘﻰ
ﻭﺟﻨّﺘﻰ ثمّ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺂﺧﺮ ﻓﻘﺎﻝ
ﻳﺎ ﺑﺤﺮ ﻓﻠم ﻴﺠﺐ
ﻓﻘﺎل علیک ﻠﻌﻨﺘﻰ
ﻭﻣﻨک ﺃﺧﻠق ﺃﻫﻞ
ﻣﻌﺼﻴّﺘﻰ ﻭ ﻣﻥ
ﺃﺳﮑﻨﺘﻪ ﻧﺎﺭﻯ
ثمّ ﺃﻣﺮﻫﻤﺎ ﺃﻥ
ﻴﻤﺘﺰﺟﺎ ﻓﺎﻣﺘﺰﺟﺎ
ﻗﺎل ﻔﻤﻥ ثمّ ﺨﺮﺝ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻥ ﻤﻥ
اﻟﮑﺎﻓﺮ ﻭ ﺍﻟﮑﺎﻓﺮ
ﻣﻥ اﻟﻤﻮٴﻤﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺁﺏ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻭ ﺩﺭﻳﺎ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ. ﻳﮑﻰ
ﮔﻮﺍﺭﺍ ﻭ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ ﺸﻮﺭ ﻧﻤﮑﻴﻦ
(ﺁﺏ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ ﻭ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪﻫﺎ)
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ ﺑﻪ ﺁﺏ ﮔﻮﺍﺭﺍ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮ ﺑﺮﮐﺖ
ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﻣﻥ
هست ﻭ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺍﻫل
ﻄﺎﻋﺖ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺁﻓﺮﻳﻨﻢ
(ﺑﺮﮐﺖ ﻓﺰﻭنی ﻮ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ ﻭ ﺭﺷﺪ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل اﺳﺖ.  ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﺷﺪ
ﮔﻴﺎﻩ ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
عقل ﻮﮐﻤﺎل ﻮ ﺯﻧﺪﮔی
ﻤﺪﺍﻭم ﺪﺍﺭﺩ. ﺭﺣﻤﺖ
ﺧﺪﺍ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻏﺬﺍﻯ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺃﻏﺬﻳﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ
ﺠﺴم اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻴچ
کدﺍﻡ ﺑﺪﻭﻥ ﺁﺏ
ﻭﻋﻘﻞ  ﻧﻴﺴﺖ.
الله عربی شده
أهو یا
اهرومزدا که  قریش  زردشتی
الأصل میگفت
خداوند الله
همان
خداوند هو
بیرون از
هستی
است .

حدیث
1825 –( دنباله
شماره قبلی ) ﺃﻫل
ﻄﺎﻋﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند  ﮐﻪﻃﺎﻟﺐ
ﺁﺏ ﻋﻘل الهی ﻮﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻃﻮﻝ
ﻋﻤﺮﻫﺎﻯ ﻨﻮعی
ﺒﺮﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺟﻨّﺖ ﻳﺎ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻴﺰ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻣﮑﺎنی ﻮﻋﻘلی ﻮ
ﻣﻘﺎمی ﻮﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺩﻭﺍﺭ ﺣﻴﺎﺗﻰ)
ﺳﭙس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻪ
ﺁﺏ ﺷﻮﺭ ﻧﻈﺮﮐﺮﺩ
ﻭ ﮔﻔﺖ ﺍﻯ ﺪﺭﻳﺎ.
ﻭلی اﻳﻥ ﺁﺏ ﺟﻮﺍبی
ﻨﺪﺍﺩ.(ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥﺴﮑﻮﺕ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺘﻤث یل ﺳﻤﺒﻮل
ﺠﻬل ﻮ بی عقلی ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻋﻮﺕ ﺧﺪﺍ برای
ﺴﻠﻮک ﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﭙﺎﺳخ ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺪﻭﻥ عقل ﻮ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭘﺎﺳخ ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﺮﻣﻨﺪ
ﻭ ﻟﮕﺪ ﭘﺮﺍنی
می کنند .ﻭﺩﺷﻤنی
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻘﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺴﻪ ﺑﺎﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺧﻄﺎﺏ ﺍﻟی ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺖ ﺑﺎﺯ ﭘﺎﺳخ
ﻨﺪﺍﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ گفت
ﻟﻌﻨﺖ ﻣﻦ ﺑﺮﺗﻮ
(ﻭﺑﻴک غیرﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺳﻪﺑﺎﺭ
ﺗﺬﮐّﺮ ﻭ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺗﺎ
ﺑسلوک الهی  ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺑﺪﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻣﺎﻥ
ﺪﺭﺍﺯﻯ ﺑﺴﻮﻯ ﭙﺮﺗﮕﺎﻩ
ﻧﻮعی حقیر ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ) ﻭ ﺍﺯ ﺗﻮ
ﺍﻫل ﻤﻌﺼﻴﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫم ﺁﻓﺮﻳﺪ.
ﻭﻫﺮﮐسی ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم ﺨﻮﺩ
ﺳﺎﮐﻥ ﻤﻴﮑﻨﻢ (ﻟﻌﻨﺖ
ﺧﺪﺍ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮﻋﻰژنتیک  روحی
ضلالت
دیده که ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺰﻧﺪگی
ﺴﺨﺖ ﻭ ﻧﺎﮔﻮﺍﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﺪﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ ﺑﺪﺗﺮ.
و ﺩﺭ ﻋﺪم ﺪﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ
ﺃﻫل ﻤﻌﺼﻴﺖ ﻭ ﺗﻤﺮﺩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ مقصود ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻋﻘل
ﺪﺭّﺍک ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﻮ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭح ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭلی اﻋﺘﻨﺎ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻧﻴﺎﺯ ﻧﻴﺰ ﮐﺎﻣل
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻥ
همان ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ غیر
ﺳﺎﻟک هستند . ﺁﺗﺶ
ﺧﺪﺍ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺟﻬﻨم
ﻮ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﺴﻮﺯﺍﻥ
ﺁﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻧﻪ ﮔﻮﺩﺍﻟﻰ
ﺍﺯ ﺁﺗﺶ ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺒﺪﻧﺒﺎل ﻨﺪﺍﺭﺩ)
ﺳﭙس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺁﺏ
ﺑﻬم ﻤﺨﻠﻮﻃ ﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺯ ﻣﻮٴﻤﻥ
کاﻓﺮ ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﮐﺎﻓﺮ
ﻳﻚ ﻣﻮٴﻤﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻋﻘل ﺮﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ ﻭﺑﻪ ﺁﻥ
ﻔﺮﻣﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﺑﺮﻭ
ﻭ ﺍﻥ اﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮﺩ
ﻭﭼﻮﻥ ﺠﻬل ﺮﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ اﻟﻬی
ﺮﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل ﺘﻤﺎم
اﻳﻥ ﺪﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک هستند
ﻭ ﺗﻤﺸﻴﻠﻰﻭ
ﻧﻪ ﻣﻨﻄقی ﻮ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻰ.

حدیث
1826 – ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق  اﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ241 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ اﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺃﺧﺬ ﻣﻴثاق اﻟﻌﺒﺎﺩ
ﻭﻫم ﺃﻇلّةَ  ﻗبل اﻟﻤﻴﻠﺎﺩ
ﻓﻤﺎ ﺗﻌﺎﺭﻑ ﻣﻥ
اﻟﺄﺭﻭﺍح ﺃﺋﺘﻠﻒ
ﻭﻣﺎ ﺗﻨﺎﮐﺮ ﻣﻨﻬﺎ
ﺍﺧﺘﻠﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻭﻗتی
گرﻓﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻗﺒل
اﺯﺗﻮﻟﺪ ﺁﻧﻬﺎ
(ﺩﺭﭘﻴﻤﺎﻥ
عبادت و سلوک
و عهد الست پس
از
تولد ) ﺩﺭﻋﺎﻟم  ﺬﺭ ﻭ ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻗﺒل اﺯﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﺍﻳﻥ ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺯﺑﺎﻥ ﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ
ﻭﻓﻄﺮﺕ. ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭح  ﻘﺒﻠﺎ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
فصول
نوع ﺑﺸﺮﻯ ﻮ ﺗﮑﺎﻣل
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ الهی  بیشتری ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤق ﺰﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ ﮐﻪ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻌﺪﺍ ﺍﮐثرﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻣﻴثاق
ﻮ ﭘﻴﻮﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﻨﺪ ﻭ ﻃﻨﺎﺏ ﺑﺴﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﻃﻔلی
ﻘُﻨﺪﺍق ﺸﻮﺩ ﻭ
ﻳﺎ ﺣﻴﻮﺍنی اﻓﺴﺎﺭ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﻳﺎ ﺟﻮﺍﻧﻴﮑﻪ
ﮐﻨﺘﺮل ﻤﻴﺸﻮﺩﻭ
ﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻄیع  که  ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﭙﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺑﮑﻤﺎل
عقلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺗﺮﺑﻴتی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﺍﻇﻠّﻪ ﺟمع ﻈﻞ
ﻭﺳﺎﻳﻪ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺪﻧﻴﺎﻯ ﺮﻭح ﻨﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ اثیری ﺪﺭﺟﺴم
ﻤثالی ﺮﻭح اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺒﺎﻳﺪ ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﻭ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﻗﻴق
ﻮ ﻧﺎﻣﺮئی ﻮ ﺣﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ) ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﭘس ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
اﺭﻭﺍح ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
که  ﺑﺎﻫک
ﺁﺷﻨﺎ ﺷﺪﻧﺪ ﺑﺎﻫم
ﻤﻮﺍﻓق ﻭﻣﺘّﺤﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
که ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺘﻨﻔﺮ ﻭ ﺑﻴﺰﺍﺭ
ﺷﺪﻧﺪ ﺑﺎﻫم ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺭﻭﺍح ﻔﻄﺮﺗﺎ
ﺑﺎﻫم ﺠمع ﻨﺸﻮﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻤﻴﺴّﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭلی ﺍﺧﺘﻠﺎﻃ
ﺒﺎﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻳک ﺮﻭﺡ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎ ﺁﻥ گرﻭﻩ ﺩﻝ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻣﻌﺎﺩل
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺭﺩ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺬﺍتی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ ﻮ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻮ ﺍﻟﻔﺖ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.(ﺍﺋﺘﻠﺎﻑ)
ﺍُﻟﻔﺖ ﻭ ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻭ ﻫﻤﺴﻨگی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮐﻮﺭ
ﮐﻮﺭﻯ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺁﺏ ﮔﻮﺩل
ﺮﺍ. ﻭﻳﺎ ﮐﺒﻮﺗﺮ
ﺑﺎ ﮐﺒﻮﺗﺮ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﺑﺎز. (ﺗﻌﺎﺭﻑ)
ﺁﺷﻨﺎئی وﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻳک ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ.  ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻪ ﻓﻘﻄ ﺒﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺩﻳﮕﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺨﻮﺩ (ﻣﻮٴﺘﻠﻒ) ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﭼﻨﺎﻥ
ﺪﺭ (ﺍﻟﻔﺖ) ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ
(ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ) ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻣﻮشی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ (ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ) ﻃﺮﻳﻘﺖ
الهی ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
(ﺗﻨﺎﮐﺮ) ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭ ﺗﻨﻔّﺮﺍﺯﻳﮑﺪﻳﮕﺮﻭﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻧﻈﺮﺗﻔﺎﻭﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻥ
ﻮ ﺩﻭﺭﻯ اﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﺎﻫم ﺠﻨس
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ  ﻧﻤﻴﺠﻮﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻗﻄﺐ ﻣﻐﻨﺎﻃﻴس
ﻳﺎ ﻗﻄﺐ ﺍﻟﮑﺘﺮﻳکی
ﺠﻨس ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺭﺍ
ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺤﻴﻮﺍنی ﭽﻨﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺒﺪﺗﺮ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺠﻨﺶ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺕ ﺭﺍنی
ﺮﺍ ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ ﻭﻧﻪ
ﺟﻨس ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
1827 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ241 بحاﺭ)ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺭﻭﺍح
ﺠﻨﻮﺩ ﻣُﺠﻨّﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌنی
هم ﺠﻨس ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ ﻭﺑﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﭼﻮﻥ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
ﻤﻨﻈﻢ ﻭﻳﺎ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺩﻳﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻫم ﺘﻌﺎﺭﻑ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ  ﺩﺭ ﺟﻬﻞ ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻈﻤﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻣﺎم
ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ:
ﻔﺎﻧّﻪ ﮐﺬﻟﻚ
ﺍﻥّ اﻟﻠﻪعزّ
و جلّ ﺃﺧﺬ ﻣﻥ اﻟﻌﺒﺎﺩ
ﻣﻴثاﻗﻬﻢ ﻭﻫم ﺃﻇلّة
ﻗﺒﻞ ﺍﻟﻤﻴﻠﺎﺩ
ﻭﻫﻮ ﻗﻮﻟﻪ عزّ
و جلّ ﻭﺍﺫ ﺃﺧﺬ
ﺭﺑّم من ﺒﻨی ﺁﺩﻡ
ﻣﻥ ﻈﻬﻮﺭﻫم ﺬﺭﻳّﺘﻬﻢ
ﻭ ﺃﺷﻬﺪﻫم علی ﺃﻧﻔﺴﻬﻢ
ﺍلی ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺂیة
ﻗﺎل ﻔﻤﻥ ﺃﻗﺮّ
ﻟﻪ ﻳﻮﻣﺌﺬ ﺟاءﺖ
ﺍﻟﻔﺘنة هناﻭ ﻣﻥ
ﺃﻧﮑﺮﻩ ﻳﻮﻣﺌﺬ
ﺟاء ﺨﻠﺎﻓﻪ ﻫﻬﻨﺎ
ﻫﻤﻴﻥ ﻄﻮﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﻮﺩ
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ)
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻗﺒل اﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﮔﺮﻓﺖ.  ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺖ ﺍﺯ ﺑنی
ﺁﺩﻡ ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭ ﮐﻤﺮ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﮔﻮﺍهی ﻮ ﺗﻌﻬﺪ
ﮔﺮﻓﺖ. ﭘس ﻫﺮﮐس
ﺁﻧﺮﻭﺯ ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍُﻟﻔﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺑﻮﺩﺧﻠﺎﻑ
ﺍﻟﻔﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺯﺑﺎﻥ
ﺮﻭﺯ ﻗﺒل اﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳق ﻮقُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ توسّل وﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻴﺎﻓﺘﻦ ﺍﻟﻔﺖ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ ﻮ ﺑﻬﺮﻩﮔﻴﺮﻯ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺒﻴﻪ
ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ ﺷﺪﻥ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺮخی ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻘﺎﻭﺕ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻌﺎﺩﺕ. ﻭلی
ﺮﺍﻩ ﺗﻮﺑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
همه ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ. ﺟﺒﺮﺍ
ﮐسی ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻘﺎﻭﺕ
ﺟﻬﻨﻢ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﺑﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭلی عاﺻﻴﺎﻥ ﺒﺮ
ﺃﻣﺮ الهی ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﺬﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺩل
ﺒﺸﻴﻄﺎﻥ ﻮ ﺍﻫﺮﻳﻤﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭﻳﺎ ﺩل
ﺒﺎﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ
اﺣﻤﻖ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺍُﻧس  ﻭﺍﻟﻔﺖ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯﻋﺸق
ﻮﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ اﻟﻔﺖ
ﺑﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ اﻟﻬی
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﺗﻌﺼﺐ ﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﮐﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﻴﻥ ﻤﺘﻌﺒﺪﺍﻥ
ﭙﻴﺪ ﺍﺷﻮﺩ ﻭﺟﻬﺎنی
ﺮﺍ ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﺟﻬﺎﺩ ﻣﻘﺪّس
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.

حدیث
1828 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ(ﺝ۵ﺹ241ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻋﺪﻩ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺪﺭ ﺣﻀﻮﺭﺵ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺷﺨﺼﻰ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﻠﺎق اﻭ ﺣﺪّﺕ
ﻭﺧﺸﻮﻧﺖ ﻫﺴﺖ (ﭼﻮﻥ
( ﺣﺪﻳﺪ ) ﺁﻫﻦ ﺗﻴﺰ
ﻭ ﺑﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ) ﺍﻣﺎم
ﻔﺮﻣﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
علامت ﻣﻮٴﻤﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﻳﻥ ﺤﺪّﺕ ﺑﺎﺷﺪ.
(ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺮ ﺻﻔتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺣﺪﺕ ﻭ ﺷﺪﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺩﺭﻫﺪﻑ ﮔﻴﺮﻯ ﻮﺧﺪﺍ
ﺟﻮئی ﺴﺎک ﺤﺪّﺕ
ﻫﺴﺖ. ﻭلی ﺪﺭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻤﺘﻌﺼّﺐ ﺩﺭ ﺗﻌﺼّﺐ
ﮐﻮﺭ ﺑﺎﺯ ﺷﺪﺕ ﻫﺴﺖ.
ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑی
که ﺩﺭ ﺻﻔتی ﭽﻮﻥ
ﺒﺨﺸﺶ ﻭﮔﺬﺷﺖ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺣﺪّﺕﺁﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻣﻮﻳّﺪ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪّﺕ ﻭ ﺷﺪّﺕ
ﺩﺭ ﺑﻌضی ﺼﻔﺎﺕ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﮑﺪﺍﻡ ﺟﻬﺖ)
ﺑﺎﻣﺎم گف تند ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺎ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎم گفت :
اﻥّ اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ فی ﻮﻗﺖ
ﻣﺎﺫﺭﺃﻫﻢ ﺃﻣﺮ
ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﻴﻤﻴﻦ
ﻭ ﺃﻧﺘﻤﻬﻢ ﺃﻥ ﻴﺪﺧﻠﻮﺍ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻓﺪﺧﻠﻮﻫﺎ
ﻓﺄﺻﺎﺑﻬم ﻮﻫﺞ
ﻓﺎﻟﺤﺪّة ﻣﻥ ﺬﻟک
اﻟﻮَﻫَﺞ ﻭ ﺃﻣﺮ
ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﺸﻤﺎﻝ
ﻭ ﻫم ﺨﺎﻟﻔﻮﻫﻢ
ﺃﻥ ﻴﺪﺧﻠﻮﺍ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﻓﻠم ﻴﻔﻌﻠﻮﺍ ﻓﻤﻥ
ثمّ  ﻟﻬﻢ
ﺳﻤﺖ ﻭ ﻟﻬم ﻮﻗﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭﻗتی
ﻨﻴﮑﺎﻥ ﺮﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻴﺪ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﻭ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻮﻣﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻴﻤﻴﻦ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی هستند . ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﺃﻫل ﻴﻤﻴﻥ
گرﺩﻧﺪ. ﻭلی ﻘﺒﻠﺎ
ﺧﻮﺩ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﻭﺩﻭﺳﺘﺎﻥ  ﻭﻣﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
اﻭﻟﻴﺎ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ)
ﮐﻪ ﺩﺍﺧل ﺠﻬﻨم
ﺸﻮﻧﺪ (ﺳﺮﻯ ﺒﺰﻧﻨﺪ
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﻟﻬی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺠﻬﻨم
گرﻡ ﻭ ﺧﺴﺘﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭلی ﺒﺎ ﻋﺬﺍﺏ ﺭﻗﻴقی
اﺳﺖ. ﻭلی ﺴﺎﻟک
ﺼﺒﻮﺭ ﻭ ﺷﮑﻮﺭ ﺁﻥ
ﻫﺴﺖ) ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﻮﺍﺭﺩ
ﺟﻬﻨم ﺸﺪﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺷﻌﻠﻪﺍﻯ اﺯ ﺁﻥ
ﺒﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﺨﻮﺭﺩ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪّﺕ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ
(ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻤﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺟﻬﻨمی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
هست ﮐﻪ ﺗﺮس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺟﺪﻳّﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ   ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)ﺍﻣﺎ
ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺷﻤﺎﻝ (ﭼﭗ
ﺭﻭ ﻭﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍ
ﻭ ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺖ) ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺷﻤﺎ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
(ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
غیر ﺍﻟﻬﻰﺩﺭﺃﻫل
ﺴﻨّﺖ ﻭ ﻳﺎ ﺃﻫل
ﺘﺸﻴّﻊ ﻣﺎﺩﺍم
که ﻫﻴﭽﮑﺪﺍم ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺤقث ﺰﻣﺎﻥ ﺘﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮﮐی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﺗﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺠﻬﻨم ﺪﺍﺩ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻨﻴﻥ ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ
(ﻭﺍﺭﺩ ﺟﻬﻨم ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﺸﻮﻧﺪ)
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ ﻮﻗﺎﺭ
ﻭﺟﻬﺖ ﮔﻴﺮﻯ (ﮐﺎﺫﺏ)
ﮐﻪ می ﺒﻴﻨﻴﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
(ﻭلی ﺒﻌﺪﻫﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺒﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭ ﻋﺬﺍﺏ ﺟﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﭽﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ ﺑﺪﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

حدیث
1829 - ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ۲۴۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥ فی اﻟﻔﺮﺩﻭس
ﻟﻌﻴﻨﺎﺃﺣلی ﻤﻥ
اﻟﺸﻬﺪ ﻭ ﺃﻟﻴﻥ
ﻤﻥ اﻟﺰﺑﺪ ﻭ ﺃﺑﺮﺩ
ﻣﻦ ﺍﻟثلج ﻭ ﺃﻃﻴﺐ
ﻣﻥ اﻟﻤﺴﻚ ﻓﻴﻬﺎ
ﻃﻴنة ﺧﻠﻘﻨﺎ ﺍﻟﻠﻪ
عزّﻭﺟل
ﻤﻨﻬﺎ ﻭﺧﻠق  ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ
ﻣﻨﻬﺎ ﻓﻤﻥ لم ﻴﮑﻥ
ﻤﻥ ﺘﻠک اﻟﻄﻴنة
ﻓﻠﻴس ﻣﻨّﺎ ﻭﻟﺎ
ﻣﻥ ﺸﻴﻌﺘﻨﺎﻭ هی
اﻟﻤﻴثاﻕ ﺍﻟﺬﻯ
ﺃﺧﺬ ﺍﻟﻠﻪ عزّ
و جلّ ﻋلی ﻮﻟﺎیة
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
علیّ ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﺸﻤﻪﺍﻯ
هست ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﻬﺪ
ﻋﺴل ﺸﻴﺮﻳﻥﺘﺮ
ﻭ ﺍﺯ ﮐﺮﻩ ﻧﺮم ﺘﺮ
ﻭﺍﺯ ﻳخ ﺨﻨﻚ ﺗﺮ
ﻭ ﺍﺯﻋﻄﺮ ﻣُﺸک
ﻤﻌﻄّﺮﺗﺮ. ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻥ (ﻃﻴﻨﺖ ﻭ ﮔِل
وﺟﻮﺩ) ﻣﺎ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺃﻓﺮﻳﺪ
(ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺁﺏﻋﻘﻞ
ﻭﻃﻴﻨﺖ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﮐﺎفی
ﺒﺮﺍﻯ سلوک
الهی ) ﻭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺁﻓﺮﻳﺪ (ﺍﮔﺮ سلوک
الهی  ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺑﺸﻌﺎﻋﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﻴﺮﻭ ﺭﺳمی ﻮ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻤﺘﻌﺼّﺐ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻟﻰ سلوک
الهی  ﻨﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻃﻴﻨﺖ ﺧﻮبی ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻄﻴﻨﺖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯﻣﺎ ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎ ﻧﻴﺴﺖ (ﻫﺮﮐس
ﺍﻳﻥ اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﻠﻮک ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﻘﺎم
اﻟﻬی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﻋﻀﻮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺍﻳﻦ (ﻃﻴﻨﺖ) ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻴثاﻕ (ﺑﻨﺪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑﺴﺘﻥ ﻮ ﭘﻴﻮﻧﺪ
ﻭ ﻭﺍﺑﺴﺘگی اﺳﺖ)
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
علیّ ﺒﻥ ﺃبی ﻄﺎﻟﺐ
ﮔﺮﻓﺖ. (ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫم اﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ) ﺳﭙس ﺭﺍﻭﻯ
ﺪﺭﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻳﻥ
ﻤﻄﻠﺐ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ ﻠﻠﻪ ﻣﻠﮑﺎ
ﺭﺃﺳﻪ ﺗﺤﺖ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﻭﻗﺪﻣﺎﻩ فی ﺘﺨﻮم
اﻟﺄﺭﺽ ﺍﻟﺴﺎبعة
ﺍﻟﺴﻔﻠﻰ ﺑﻴﻥ
عینیه ﺭﺍحة ﺃﺣﺪﮐﻢ
ﻓﺎﺫﺍ ﺃﺭﺍﺩ ﺍﻟﻠﻪعزّ
و جلّ  ﺃﻥ
ﻴﺨلق ﺨﻠﻘﺎ ﻋﻠﻰ
ﻭﻟﺎﻳﻪ ﻋلیّ ﺒﻥ
ﺃبی ﻄﺎﻟﺐ ﺃﻣﺮ
ﺫﻟک اﻟﻤﻠﻚ ﻓﺄﺧﺬ
ﻣﻥ ﺘﻠک اﻟﻄﻴنة
ﻓﺮمی ﺒﻬﺎ فی اﻟﻨﻄفة
ﺣﺘّﻯ ﺘﺼﻴﺮ ﺍلی
اﻟﺮﺣﻢ ﻣﻨﻬﺎ ﻳﺨﻠﻖ
ﻭهی اﻟﻤﻴثاق  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺮﺵ ﺯﻳﺮ
ﻋﺮﺵ ﺍﺳﺖ ﻭﭘﺎﻫﺎﻯ
اﻭ ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎق
هفتم  ﺯﻳﺮﻳﻥ
ﺰﻣﻴﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﻴﻥ ﺪﻭ ﭼﺸﻤﺎﻥ
اﻭﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﻳک
اﺯ ﺷﻤﺎ ﺭﺍﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻴﺪ
(ﺍﻳﻥ ﻔﺮﺷﺘﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍقع هما ﻥ کاﻣل
اﻟﻬی ﭙﻴﺮ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻓَﺮ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺘﺎج ﭙﺎﺩﺷﺎهی
اﻟﻬﻰ ﺑﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺮﺵ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ
الهی اﻭ ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺒﺎﻟﺎﻯ
عرﺵ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋلیّ
همین ﻤﻘﺎم ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭلی ﻤﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺒﺎﻟﺎﻯ عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ربّ  ﺭﺣﻤﺎن ﺭﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﻭﭘﺎﻫﺎﻯ
اﻭﻫﻤﺎﻥ ﻤﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻋﻘلی ﻮ ﻣﻨﻄقی ﻮ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
اﻭﻟﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻭ ﺭﺍﺣتی ﺸﻤﺎ) ﺩﺭسلوک
الهی  ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻴﻦ ﺩﻭ
ﭼﺸﻤﺎﻥ اﻭﺭﺍ ﺑﻨﮕﺮﻧﺪ.
ﺗﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﻧﺸﻮﺩ
ﮐﺪام ﭽﺸم اﻭﺭﺍ.  ﻭﻋﻤﻠﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﭼﺸم ﻮﺷﺎﻳﺪ
ﻭﺳﻄ ﺪﻭﭼﺸم ﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ که
اصطلاحا چشم
سوم میباشد . ﻭﻫﻤﺎﻥﺘﻤﺮﮐﺰﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺗﻮﺟﻪ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ (ﺭﺍﺣﺘﻰ) ﺳﺎﻟﻚ
(ﺭﻭح ﻴﺎﺑﻰ) ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ) ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﺧﻠقی
ﺮﺍ ﺑﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋِلیّ
ﺒﻦ ﺍبی ﻄﺎﻟﺐ ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ
ﺑﺎ ﻳﻥ ﻔﺮﺷﺘﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ (ﻭﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺨﺺ
ﺭﺍﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎﻳﻥ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻥ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮐمی
اﺯ ﺍﻳﻦ (ﻃﻴﻨﺖ ﻭ
ﮔِل ﻮﺟﻮﺩ) ﺑﻬﺸتی
ﺮﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺑﻨﻄﻔﻪ
ﺍﻭ ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ.
ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ رَحِم
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ هماﻥ (ﻣﻴثاق
ﻮ ﭘﻴﻮﻧﺪ) ﺍﺳﺖ.  (ﻭ ﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ ﻨﻄﻔﻪ
ﺩﺭ رَحِم ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺎﻫﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﻥ
ﻨﻄﻔﻪ ﺑﺮﺳﺪ ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺁﻥ آﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥ ﭙﻴﻮﻧﺪ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬی اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺬﮐﻮﺭ
ربّ  ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺎﺷﺪﻭ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻮل ﻨﻮﻋﻰ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬی ﻨﻘﺶ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭح ﺴﺎﻟک
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺳﻄ ﺪﻭ ﭼﺸﻢ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ ﺧﺎلی
هم ﺪﺭ ﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺧﺎل ﺼﻮﺭﺕ
ﻭ ﮔﻮﻧﻪ ﭘﻴﺮ ﻭﺑﺎ
ﻫﺮﻧﻘﻄﻪ ﻣﺸﺨّﺺ
ﺩﻳﮕﺮﻯ که ﺳﺎﻟک
اﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺍﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ  ﺩﺭ ﺗﺨﻴّل
ﺨﻮﺩ ﺗﻮﺟّﻪ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺧﺎل ﺼﻮﺭﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺎهی
ﺰﻟﻒ ﻳﺎﺭﮔﻴﺴﻮﺍﻥ
اﻳﻥ ﭙﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﮔﺎهی ﻠﺒﺎﻥ اﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗتی ﺒﺼﺤﺒﺖ
می ﻨﺸﻴﻨﺪ.

حدیث
1830 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق  اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ۲۴۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮔﺎهی ﺪﺭﻏم ﻮ ﺣُﺰﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻡ ﻭﻋﻠﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ.
(ﺑﺴﻂ) ﻭ ﺷﺎﺩﻯ ﺴﺎﻟک
ﻮﻗتی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﻯ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻳﺎﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﺩﻳﺪﻩ ﻭﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮﺟّﻬی
ﺒﻮﻯ کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ (ﻗﺒﺾ) ﻭ
ﺩل گرﻓﺘگی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻗتی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺪﺗﻰ
ﺷﻬﻮﺩ برتری ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻃﺎﻗﺖ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻳک
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮک ﻤﺘﻮﻗﻒ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﻭﻗتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻘﻮﻳﺖ ﺭﻭﺣﻴّﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺗﺸﺪﻳﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻭ ﺍﻳﻥ
ﺤﺎل ﻘﺒﺾ ﻭﺩﻟﺘﻨگی
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
اﺯ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺘﺮﺳﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺒﺎﻳﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ ﺬﻟک
اﻟﺤﺰﻥ ﻮ ﺍﻟﻔﺮح
ﻴﺼل اﻟﻴﮑم ﻤﻨّﺎ
ﺍﺫﺍ ﺩﺧل
هلینا ﺣﺰﻥ ﺃﻭ ﺳﺮﻭﺭ
ﮐﺎﻥ ﺫﻟک ﺪﺍﺧﻠﺎ
ﻋﻠﻴﮑﻢ ﻟﺄﻧّﺎ
ﻭ ﺍﻳّﺎﮐم ﻤﻥ ﻨﻮﺭ
ﺍﻟﻠﻪ عزّ و
جلّ ﻓﺠﻌﻠﻨﺎ ﻭ
ﻃﻴﻨﺘﻨﺎ ﻭ ﻃﻴﻨﺘﮑم
ﻮﺍﺣﺪة ﻭ ﻟﻮ ﺗﺮﮐﺖ
ﻃﻴﻨﺘﮑم کما ﺍﺧﺬﺕ
ﻟﮑﻨّﺎ ﻭ ﺃﻧﺘم
ﺴﻮاء  ﻭ ﻟﮑﻥ
ﻤﺰﺟﺖ ﻃﻴﻨﺘﮑم
ﺒﻄﻴنة ﺃﻋﺪﺍﺋﮑﻢ
ﻓﻠﻮﻟﺎ ﺫﻟک ﻤﺎ
ﺃﺫﻧﺒﺘم ﺬﻧﺒﺎ
ﺃﺑﺪﺍ ﺍﻳﻥ ﺤﺰﻥ
ﻮ ﻓﺮح که ﺑﺸﻤﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺑﺸﻤﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻣﺎﺭﺍ ﺣﺰﻥ ﻮ ﺩﻟﮕﻴﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ. ﻭﻳﺎ ﺳﺮﻭﺭﻯ
ﺒﻤﺎ ﺑﺮﺳﺪ ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﻟﺸﺎﺩ ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ
(ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﻳﻥ اﺣﻮﺍل ﭙﻴﺮ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺁﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻤثیل و
تخیّل ﻮﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻥ
ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺣﻮﺍل ﭙﻴﺮ
ﺑﻮﻯ ﻤﻨﺘﻘل ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻳﻦ (ﺗﻠﻪ ﭘﺎﺗﻰ)
ﺩﺭﻫﻤﻪ ﮐم ﻮ ﺑﻴﺶ
ﻫﺴﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭﻋﺎﺷق
ﻮﻣﻌﺸﻮﻕ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟک ﻜﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻋﺎﺷق ﺮﻭﻯ
ﻤﺤﺒﻮﺏ الهی ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻳﻥ
اﻧﺘﻘﺎل اﺣﻮﺍﻝ
ﺑﻮﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭ (ﻫم ﺤﺎﻟﻰ) ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻦ
(ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ) ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﻫم ﻔﮑﺮﻯ
ﻭﻫم ﻤﻘﺎمی اﻟﻬی
اﻭ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺰﻣﺎﻧﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺮ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺂﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ الهی ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺪﻭﻥ ﺁﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻭلی ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﺻﺎﺣﺐ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﻭ
ﻋﻤﻴق ﺘﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎ ﻭ ﺷﻤﺎ ﺍﺯ ﻧﻮﺭالهی
ﻮﺍﺣﺪﻯ ﻬﺴﺘﻴﻢ
(ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺟﻨس
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ اﻟﻬی
ﻮ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻧﻮﺍﺭ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎ ﻭ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻳک ﻄﻴﻨﺖ
ﻭﮔِل ﻮﺟﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪ
شده ﺍﺳﺖ (ﺍﺯ ﻳک
ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﻳک
ﺴﻄح عقلی ﻭ ﻳک ﻤﻘﺎم
اﻟﻬﻰﻭ ﻳﺎ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﻬﻢ. ﻭﻟﺬﺍ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
هر ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻴﮑﺴﺎنی
ﺒﺎﻫم ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋﻢ (ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻃﻴﻨﺖ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻨﺪ
ﻣﺎ ﻭﺷﻤﺎ ﻳکی ﻬﺴﺘﻴﻢ
(ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺗﻌﻬﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ  ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻥ
ﻮﺁﺯﺍﺩ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﭼﻮﻥ
اﻣﺎم ﺨﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎل عمل
اﻟﻬﻰ ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻨﻘﺶ
الهی ﺮﺍ ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥرا ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻃﻴﻨﺖ ﺷﻤﺎ ﻭﻃﻴﻨﺖ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺸﻤﺎ ﺑﺎﻫم
ﻤﺨﻠﻮﻃ کرﺩ (ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮان ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻭﺩﺷﻤﻨﺎﻥ سلوک
الهی  ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺪﺭﻳج ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺘﺤﻠﻴﻪ ﻭﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
الهی ﭙﻴﺮ الهی
ﻤﻴﺴّﺮ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯﻨﻬﺎﺋﻰﻭﺁﺯﺍﺩﻯﺴﺎﻟﻜﺎﺯﭘﻴﻤﺎﻥﺨﻮﺩﺩﺳﺖﻣﻴﺪﻫﺪ)ﻭﺍﮔﺮﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻠﻄ ﻄﻴﻨتی ﺒﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻴﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﮔﻨﺎﻩ ﻫم
ﻨﻤﻴﮑﺮﺩﻳﺪ. (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮﺩ ﻭلی
اﻳﻥ گناﻩ ﺿﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺒل اﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﮔﺎهی ﺪﺭ
ﺧﻠﺎل ﺴﻠﻮک ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﻗﻴﻘﺎ  ﺍﻳﻥ
گناﻫﺎﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺟﻬﻨمی
ﺨﻮﺩ می ﺘﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻔﮑﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭح ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺭفع ﺁثاﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺯﺷﺖ ﻭ ﻣﻠﮑﻪﻫﺎﻯ
صفات غیرالهی ﺨﻮﺩ
ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ. ﺳﭙس
ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﻳﺎ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻃﻴﻨﺖ
ﻣﺎ ﻭ ﺷﻤﺎ ﺑﻬﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ؟
(ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺍﻳﻥ همانی اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﺣق
اﻧﺎ ﺍﻟﺤق
گفتن ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ) ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: اﻯ ﻮ ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﺎ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﺃﺧﺒﺮنی
عن هذﺍ ﺍﻟﺸﻌﺎع
اﻟﺰﺍﺟﺮ ﻣﻥ اﻟﻘُﺮﺹ
ﺍﺫﺍ ﻃﻠﻊ ﺃﻫﻮ ﻣﺘّﺼل
ﺒﻪ ﺃﻭ ﺑﺎﺋﻥ ﻤﻨﻪ؟
ﺃﻓﻠﻴس ﺍﺫﺍ ﻏﺎﺑﺖ
ﺍﻟﺸﻤس ﻭﺳﻘﻄ
اﻟﻘﺮﺹ ﻋﺎﺩ ﺍﻟﻴﻪ
ﻓﺎﺗّﺼل ﺒﻪ ﮐﻤﺎ
ﺑﺪﺃ ﻣﻨﻪ؟ ﮐﺬﻟک
ﻮﺍﻟﻠﻪ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ
ﻣﻥ ﻨﻮﺭ ﺍﻟﻠﻪ ﺧﻠﻘﻮﺍ
ﻭ ﺍﻟﻴﻪ ﻳﻌﻮﺩﻭﻥ
ﻭﺍﻟﻠﻪ ﺍﻧّﮑم
ﻠﻤﻠﺤﻘﻮﻥ ﺒﻨﺎ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻭ
ﺍﻧّﺎ ﻟﻨﺸفع ﻔﻨﺸﻔّﻊ
ﻭﺍﻟﻠﻪ ﺍﻧّﮑم
ﻠﺘﺸﻔﻌﻮﻥ ﻔﺘﺸﻔّﻌﻮﻥ
ﻭﻣﺎ ﻣﻥ ﺮﺟل ﻤﻨﮑﻢ
ﺍﻟّﺎ ﻭﺳﺘﺮفع ﻠﻪ
ﻧﺎﺭ ﻋﻦ ﺷﻤﺎﻟﻪ
ﻭﺟنّة ﻋﻥ ﻴﻤﻴﻨﻪ
ﻓﻴﺪﺧل ﺃﺣﺒّاءه
ﺍﻟﺠنّة ﻭﺃﻋﺪاءه
اﻟﻨﺎﺭ ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻥ ﻄﻮﺭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻰ. ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﺷﻌﺎع
ﺰﺍﺟﺮ ﺍﺯ ﻗُﺮﺹ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺩﺭﺁﻣﺪ
ﺁﻳﺎ ﻣﺘّﺼل ﺒﻘﺮﺹ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺁﻥ؟ (ﺑﺎﺋﻦ ﻭ ﺑﻴّﻥ
ﻮﺟﺪﺍ ﻭﻣﺸﺨّﺺ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺪﺍ ﻭ ﻗﺎﺑل
ﺒﻴﻨﺶ ﻭﺑﻴﻨﺎﺋﻰ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﻗُﺮﺹ
ﺑﺪﺭ ﻣُﻨﻴﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ ﺷﺪﻩ. ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﺍﺯ ﻣﻨبع ﻨﻮﺭﺟﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﻧﻮﺭ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻣﻨبع ﻨﻮﺭ
ﺍﺳﺖ. ﺷﻌﺎع ﻨﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺯﺍﺟﺮ ﻳﻌنی ﻤﺘﻮﺟﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﻧﻪ ﺯﺟﺮ
ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﺩﻫﻨﺪﻩ.
ﺭﺍﻭﻯ ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻮﺭﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﻗُﺮﺹ ﻭ ﻣﻨبع
اﺳﺖ. ﻭﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺁﻳﺎ ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻏﺮﻭﺏ ﮐﻨﺪ ﻭﭘﺎﺋﻴﻥ
ﺒﺮﻭﺩ ﻧﻮﺭ ﺍﻭ ﺑﺨﻮﺩﺵ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺑﺂﻥ ﻤﺘﺼﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﺑﻮﺩﻩ؟(ﺍﻳﻥﻨﻈﺮﻳﻪ
ﺷﺮﻭع ﺘﺎﺭﻳکی ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻧﻮﺭ ﺑﻤﻨبع
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻓﻮﺗﻮﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﺭ ﺩﺍﺧل ﻤﺎﺩﻩ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺿﻤﻥ ﺁﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺗﺎﺭﻳکی ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻥ ﻨﻮﺭ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭ ﻧﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻧﻮﺭﻫﺎﻯ ﻘﺒﻠﻰ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻣﺎم اﺯ ﺍﻳﻥ
ﻨﻈﺮﻳﻪ ﻗﺪﻳﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ اﻋﺎﺩﻩ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎ
ﺑﺄﺻل ﺨﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻥ گوﻧﻪ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺧﺪﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
(ﺧﺎﺭج گرﺩﻳﺪﻧﺪ)
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺂﻥ ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. (ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺭﻭح ﻮ ﺃﺻل اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﭘس ﺍﺯﻫﺮﻣﺮﮒ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺭﻭح ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
قرص ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺎﺟﻴﺎﻥ ﻭ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺟﺒﺮﻭتی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ (ﻗﻴﺎس ﺑﺤﺎﻝ)
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺗﺮﺳﻨﺎک
ﺒﻮﺩﻩﻭ ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻓﻪ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﮔﻠّﻪ ﺧﻮﻳﺶ ﺍﻳﻥ
ﺰﺷتی ﻨﻮﻋﻰ ﻭ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ. ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋم ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻳﻥ اﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺎﺯ ﺑﻨﺰﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺍﻳﻥ همانی ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻘﺴﻤﺖ ﺁﺧﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﺪﻳث ﺍﺳﺖ.)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﻤﺎ ﻣﻠﺤق ﻤﻴﺸﻮﻳﺪ.
(ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺎ الهی
ﻮ ﻣﻌﺼﻮم در
بازگشت بنزد
پیر ﻤﻴﺸﻮﻳﺪ ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻘﺎم
اﻟﻬی امامت ﻤﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺤﻀﻮﺭﻯ ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک اﻧﺠﺎم
گرﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ)
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺎ (ﺷﺎﻣل
ﻤﺎ ﻭ ﺷﻤﺎ ﻭﻳﺎ ﺷﻤﺎ
ﮐﻪ ﺿﻤﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻴﺪ) ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
هرﻗﺪﺭ ﺑﺨﻮﺍهیم
ﺸﻔﺎﻋﺖ ﮐﻨﻴﻢ (ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺗﻮﺳّل ﺒﺪﻭﻥ ﺪﻟﻴل
ﺒﺮﺍﻯ کسی  ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺠﻬﻨم ﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﻭﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﺎ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
اﻣﺮ ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ.  ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ سلوک الهی  اﺳﺖ. ﻫﺮﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺭﺍ ﺗﻌﻠﻴم ﻮ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺪﻫﻴﻢ ﻭﺷفع ﻮ
ﺟُﻔﺖ ﻭﻫﻤﻨﺸﻴنی
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻮﻳﻢ ﻭ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭﻟﺬﺍ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ ﺒﺤق
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﻟﻴﻞ ﮐﻪ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ اﻣﺎﻡ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺠﻌﻔﺮ
ﮐﺬّﺍﺏ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.(ﺗﺸﻔّﻊ)
ﺟﻔﺖ ﻭ ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻭ ﺷﻔﻊ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭ (ﺗﺸﻔّﻊ)
ﺑﺎ ﺿﻤﻴﺮ ﻣﺠﻬﻮﻝ
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.)
ﻭ ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ ﻭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻔﺎﻋﺖﻫﺴﺘﻴﺪ
(ﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﭼﻮﻥ هر ﮐﺎﻣﻞ
الهی ﺘﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻳﻥ ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
هرﻳک اﺯ ﺷﻤﺎ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﭼﭗ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻭﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺂﺗﺶ ﻣﻴﻔﺮﺳتید.
(ﺍﮔﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﻳﺪ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺄثیر ﺗﺮﺑﻴتیرﺪﺍﺭﻳﺪ.
ﻭﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺍﺩﺭﺍک ﻮﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺸﻤﺎ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺒﺠﻬنم ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺳﻤﺖ ﭼﭗ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﺑﺸﺮﻯ ﻮاین
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻭﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺮﻭﺣﺎنی
ﻮالهی ﻮﺑﻬﺸتی
اﺳﺖ. ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻴﺎ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺘﻠﻪ ﭘﺎﺗﻴک عاﻃﻔﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
الهی ﺨﻮﺩ ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ ﭼﺮﺍ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺩﻟﮕﻴﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺣﻖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﺎﺭﺍضی هستند
. ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﮐﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ ﭘﻴﺮﻯ
ﺘﻮﺟﻪ ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺴﺎﻟکی
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﮐﺮﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩل ﺁﻥ ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺨﺎﻃﺮﻋﺪﻡ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﭘﻴﺮ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺪﺍم ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻭ ﻧﻈﺮﻯ
اﻧﺪﺍﺧﺖ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﻫﺮﺩﻭ ﺑﻬم ﻤﺘﺼل
گرﺩﺩ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﭼﻪ ﺳﻮﺩ
ﻭﻗتی ﭙﻴﺮ الهی
ﻨﮕﺎهی ﺒﻤﺎ ﮐﺮﺩ
ﻭﻣﺎ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺒﺴﻮﮊﻩﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺤﻘﻴﺮ ﺩﺍﺭﻳﻢ؟
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﻴﺮ ﺩﻟﮕﻴﺮﻣﻴﺸﻮﺩﻭﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴ ﻥسعی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺳﺎک ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺩ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﮐﻨﺪ.

حدیث 1831 - ﺍﺯﺍﻣﺎمی
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۶ﺹ30 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺘﺄﺧﻴﺮ ﺍﻟﺘﻮبة
ﺍﻏﺘﺮﺍﺭ ﻭﻃﻮل
اﻟﺘﺴﻮﻳﻒ ﺣﻴﺮة
ﻭ ﺍﻟﺎﻋﺘﻠﺎل
علی اﻟﻠﻪ ﻫﻠکة
ﻭ ﺍﻟﺎﺻﺮﺍﺭ ﻋلی
اﻟﺬﻧﺐ ﺃﻣﻥ ﻠﻤﮑﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﻟﺎ ﻳﺄﻣﻥ
ﻤﮑﺮ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻘﻮﻡ ﺍﻟﺨﺎﺳﺮﻭﻥ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ ﮐﺸﻴﺪﻥ
ﺘﻮﺑﻪ ﻧﻤﻮﺩﻥ
برای انجام
سلوک ﺑﺎﻋث ﻏﺮﻭﺭ
ﻳﺎ ﻓﺮﻳﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ ﮐﺸﻴﺪﻥ
ﻭﺩﺳﺖ ﺑﺪﺳﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﺁﻥ (سلوک الهی ) ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺤﻴﺮﺕ ﻓﮑﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ (ﺍﻋﺘﻠﺎﻝ)
ﻭعلّت و
بهانه ﺁﻭﺭﺩﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﺑﺎﻋث ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬی ﻨﺸﻮﺩ ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﺁﻏﺎﺯ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭﭘﺸﺖ ﻫم اﻧﺪﺍﺧﺘﻦ
ﻭﻳﺎ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺁﻭﺭﺩﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻌﻘﺐ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ)
ﻭﺍﺻﺮﺍﺭ ﺑﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻤﻌنی اﺣﺴﺎس
ﺍﻣﻨﻴﺖ ﺍﺯ ﻣﮑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ (ﺧﻴﺎل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﺪ ﻭﻣﺘﻮﺟﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺁﻥ که ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
(ﻣﮑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ) ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻓﻮﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻨﺪ
ﻭﺟﻬﻨم ﺪﺍﻍ ﺗﺮ
ﻭﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺸﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
کاﺭﻣﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﺎﺯﺩ) ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺟﺰ ﻗﻮم ﺨﺎﺳﺮﺍﻥ
ﺩﺭﺍﻣﻨﻴﺖ ﺍﺯﻣﮑﺮ
الهی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ (ﻏﻴﺮ
ﺧﺎﺳﺮﺍﻥ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
گناﻩ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﻳﺎ ﺗﻮﻗﻒ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭلی ﺨﺎﺳﺮﺍﻥ
ﮐﺴﺎنی هستند  ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭحی ﻮ ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﺬﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻤﻘﺎم ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺴخ ﺘﺒﺪﻳل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﺧﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. (ﻗﻮﻡ) ﻳﺎ ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ غیر ﺻﺎﺩق
ﻮ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺗﺎﺭک اﻟﺼﻠﺎﺕ
ﻭﻳﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻥ ﻮﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬی ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻠﻮک
اﻟﻬی ﻨﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ (ﺍﻣّﺖ) ﻳﺎ
ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ هستند
.

حدیث 1831 B– از
امام صادق است
: ﮐﺘﺎﺏ ﻣﺮﻗﻮﻡ (ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﻗﺒل ﻮﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻣﻘﺎم اﻟﻬی ﻮ ﻣﻘﺮﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪ) ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻘﺮﺑﺎﻥ
(ﮐﺮﻭﺑﻴﺎﻥ ﻮ ﻧﺰﺩﻳک
ﺸﺪﮔﺎﻥ تجلّی
شهودی ﺒﺨﺪﺍ ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق  ﺪﻧﺒﺎل ﻤﻴﮑﻨﺪ: اﻥّ اﻟﻠﻪ  ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺧﻠق ﻘﻠﻮﺏ
ﺃﻋﺪﺍﺋﻨﺎ ﻣﻥ ﻄﻴنة
ﻣﻥ ﺴﺠّﻴﻦ ﻭ ﺧﻠﻖ
ﺃﺑﺪﺍﻧﻬم ﻤﻥ ﻄﻴنة
ﻣﻥ ﺪﻭﻥ ﺬﻟﻚ ﻭ ﺧلق
ﻘﻠﻮﺏ ﺷﻴﻌﺘﻬم
ﻤﻤّﺎ ﺧُﻠق ﻤﻨﻪ
ﺃﺑﺪﺍﻧﻬﻢ ﻓﻘﻠﻮﺑﻬم
ﺘﻬﻮﻯ اﻟﻴﻬﻢ
ثمّ ﻘﺮﺃ ﺍﻥ
کتاب ﺍﻟﻔﺠّﺎﺭ
ﻟفی ﺴﺠّﻴﻦ ﻭ ﻣﺎ
ﺃﺩﺭﺍک ﻤﺎ ﺳﺠّﻴﻦ
ﮐﺘﺎﺏ ﻣﺮﻗﻮﻡ ﻭﻳل  یوﻣﺌﺬ ﻟﻠﻤﮑﺬّﺑﻴﻥ
ﺍﻣﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎلی ﺪﻟﻬﺎﻯ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﻤﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﮔِل ﻮﻃﻴﻨﺖ
ﺳﺠّﻴﻥ ﺴﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. (ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻋم اﺯ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
مذهبی اﻫل ﺘﺴﻨﻦ
ﻭ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ اﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺸﻴﻌﻪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ سلوک
الهی  ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻣﺎنع کاﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ عباﺩﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺷﺮﻳک ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺗﺤﮑّم
ﺪﻳنی برﻣﺮﺩم
کرﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎم
عالی ﻭ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ (ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) ﺁﻥ ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺗﺠﺴّم ﻤﺎﺩﻯ
ﺁﻥ ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻤﺎﺩﻯ گرﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
(ﺳﺠّﻴﻦ) ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻭﺳﺨﺖ ﺯﻧﺪﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﻠﺴم ﺤﻘﺎﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ الهی ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ (ﺳﺠّﻴﻞ)
ﻳﺎ ﺳﻨگ گِل ﻮ ﻣﺎﺩﻩ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮ ﻏﻴﺮ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺟﺎﻥ
ﺒﺪﺍﻥ گرﻓﺘﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﻨﻄق اﻟﻬی ﻮ ﮐﺸﺶ
ﻣﻠﮑﻮتی ﻮ ﻣﻌﺮﺍجی
ﺪﺭ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮفق ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺪﺍﻥ
ﻤﻮﻓﻖ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.)
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻧﻬﺎﻯ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﻤﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ گِل ﺤﻘﻴﺮ
ﺗﺮﻯ ﺴﺎﺧﺘﻪ ﮐﻪ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺴﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. (ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﻳﻥ اﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ ﻣﻔﺘﻰ
ﺩﺷﻤﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ (ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ)
ﻧﻴﺰﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩ  (ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ)
ﮐﺸﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺳﭙس
ﺍﻣﺎم اﻳﻥ ﺁﻳﻪ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻭ
ﺑﻘﺮﺁﻥ اﺳﺘﻨﺎﺩ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﻣﺎ ﮐﺘﺎﺏ
ﻓﺠّﺎﺭ ﺩﺭ ﺳﺠّﻴﻥ
اﺳﺖ (ﻓﺎﺟﺮﺍﻥ ﻔﺎﺳﺪ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﺪﺭ
ﺭﻭﺡ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭﻋﮑس ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ. ﻭ
ﺳﺠّﻴﻥ ﺰﻧﺪﺍﻥ
ﻨﻮع که ﺑﺎ ﺯﻧﺠﻴﺮ
ﻫﺎﻯ کرﻣﻮﺳﻮمی
ﺒﺴﺘﻪ ﺍﺑﺪﻯ هستند
.ﻋﮑس ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
الهی عِلّیون
اﺳﺖ) ﻭﺗﻮﭼﻪ ﺩﺍنی
که ﺳﺠّﻴﻥ ﭽﻴﺴﺖ؟
ﮐﺘﺎﺏ ﻣﺮﻗﻮﻡ (ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﺴﺠّﻞ (ﺳﺠّﻴﻞ
شده ) ﻭﻟﺎ ﺟﺮﻡ
بدون جرم  و سرکشی
الهی  )  ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻭﺍﻯ
ﺒﺤﺎل اﻳﻥ ﺘﮑﺬﻳﺐ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ (ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﻘﻮم ﻴﺎ ﮔﺮﻭﻩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺍﻭم ﻮ سلوک
الهی  که ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋﺒﺎﺩﺕ الهی ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺩﻧﺒﺎل ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ هستند . (ﻭﻳﻞ)
ﻭ (ﻭﺍ ﻭﻳﻠﺎﻩ) ﻭ (ﭼﺎﻩ
ﻭﻳﻞ) ﻭ(ﻫﻴل ﺠﻬﻨّﻢ)
ﻭﺑﺪﺷﺎنسی ﻮﺑﺪﺑﺨتی
هاﺋﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻨﺘﻈﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
(ﻣﮑﺘﻮﺏ)
مقررشده  ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﻭﺩﻋﻮﺕ ﺑﺮﺍﻩ الهی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻮل
ﺮﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻭلی
ﺘﺴﻠﻴم ﻮﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺘﮑﺒّﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ ﻣﺪعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
فقیه سفیه و
فاسد ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
اﻳﻥ ﺘﮑﺬﻳﺐ
کننذگان ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺩﺭ ﺭﺩﻩ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺨﺪﺍ ﻭ   ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺠﻬﻨّمی
ﺮﻗﻴق ﺘﺮ ﻭ ﺑﺪﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻨﻰ ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍتی هم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﻮعی عقاﻳﺪ ﺩﻳﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﺩ ﻭلی
ﻤﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﻭﺟﺎﺩﻭﮔﺮﻯ
ﻮﺣﺸﻴﺎﻥ ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
(ﻳﻮﻣﺌﺬ) ﺩﺭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺮﻭﺯﻯ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی تولد ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺪﻳﺪﺍﺭﻯ اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
(ﻣﺎ ﺍﺩﺭﺍﻙ) ﺗﻮﺭﺍ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﻰ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘل ﻮ ﻓﻬم
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﺗﻮ ﺩﺳﺖ ﺭسی ﻮ ﺷﺎﻧس
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻭ ﺣﺼﻮل
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻯ. ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺪﺭک عقلی ﻮ ﺩﺭک
ﺠﺴمی ﻮ ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﻨﺨﻮﺍهی ﺪﺍﺷﺖ.

حدیث
1832 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ36 ﺑﺤﺎﺗﺮ) ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ: ﻤﻥ ﺃﺫﻧﺐ
ﺫﻧﺒﺎ ﻭﻫﻮ ﺿﺎﺣﻚ
ﺩﺧل اﻟﻨﺎﺭ ﻭ ﻫﻮﺑﺎک
ﻫﺮﮐس ﮔﻨﺎهی
ﺮﺍ ﻣﺮﺗﮑﺐ ﺷﺪﻭ
ﺧﻨﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺍﺧل
ﺠﻬﻨم ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺣﺎل
گرﻳﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺑﮕﻨﺎﻩ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺑﻤﺴخرﻩ ﮔﺮﻓﺘﻥ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻭﻟﺰﻭم انجام
جبران  ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺪﺭﺟﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﮔﺮﻳﺎﻥ ﺪﺭﺣﺎل
ﺘﻮﻟﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﻳﺎﺳﺎﻟکی ﺒﺮﺍﻯ
ﺠﺒﺮﺍﻥ ﮔﻨﺎهان
ﮔﺮﻳﻪ ﺑﮑﻨﺪ.

حدیث 1833 - ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﻧﻬج
اﻟﺒﻠﺎﻏﻪ (ﺝ۶ﺹ36 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﺎ ﮐﺎﻥ
اﻟﻠﻪ ﻟﻴﻔتح
علی عبد ﺑﺎﺏ ﺍﻟﺸﮑﺮ
ﻭ ﻳﻐﻠق عنه ﺑﺎﺏ
ﺍﻟﺰﻳﺎﺩة ﻭﻟﺎ
ﻟﻴﻔتح علی
عبد ﺑﺎﺏ ﺍﻟﺪﻋاء
ﻭﻳﻐﻠق عنه ﺑﺎﺏ
ﺍﻟﺎﺟﺎبة ﻭﻟﺎ
ﻟﻴﻔتح علی  عبد ﺑﺎﺏ
ﺍﻟﺘﻮﺑﻪﻭ ﻳﻐلق
عنه ﺑﺎﺏ ﺍﻟﻤﻐﻔﺮة
ﻫﺮﮔﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺏ ﺷﮑﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﻭﻯ
ﺒﻨﺪﻩﺍﻯ( سالک
) ﺒﺎﺯ ﻧمی ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺁﻥ ﺪﺭ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ اﻓﺰﺍﻳﺶ
ﺑﺒﻨﺪﺩ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎﺏ ﺩﻋﺎ ﺑﺮ
بنده ای ﺒﺎﺯ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﺏ ﺍﺟﺎﺑﺖ
ﻭ ﭘﺎﺳخ ﺁﻥ ﺒﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﺎﺏ
ﺗﻮﺑﻪ ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﺏ ﻣﻐﻔﺮﺕ  ﺑﺴﺘﻪ ﺷﻮﺩ.
(ﺷﮑﺮ) ﻭﺳﭙﺎس ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی  اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺎﺯﻳﺎﺩ
ﻧﻌﻤﺖ الهی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻧﻴﺰ سلوک
الهی  اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺎﺯﺩﻳﺎﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻘﺎم اﻟﻬی او ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺩﻋﺎ ﺑﺎﺯ ﻃﻠﺐ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎلک
اﺳﺖ. ﻭ ﺗﻮﺑﻪ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﺑﺎﺯ
سلوک الهی  اﺳﺖ ﺑﻬﺮ
ﻧﺤﻮ ﮐﻪ ﻣﻔﺎﻫﻴم
ﺪﻳﻨﻰ ﻭﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺷﻮﺩ  ﻧﺤﻮﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﮔﻔﺘﻪ ﻟﺰﻭم
سلوک الهی  ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّل ﺴﺎﻟک اﺳﺖ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
الهی ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻭ ﺍﺟﺎﺑﺖ ﺩﻋﺎ ﻭ
ﻓﺰﻭنی ﺪﺭﻧﻌﻤﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻋﻘل ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻭﺍﺣﻮﺍلی ﺨﺎﺹ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺷﺮﻃ همرﺍهی
هر ﮐﺪﺍم ﺒﺎﻫﻢ
ﺍﻧﺠﺎم  ﺸﺮﻃ
ﻮ ﺷﺮﻭﻃ اﻳﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺑﻨﺎم ﺸﮑﺮ
ﻭ ﺩﻋﺎ ﻳﺎ ﺩﻋﻮﺕ
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﻭ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺗﻮﺑﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺎﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺳﺖ .

حدیث
1834 - اﺯ ﻣﻮﻟﺎ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﺪﺭ
ﻧﻬج اﻟﺒﻠﺎﻏﻪ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ36 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺑﺸﺨﺼﻰ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻣﺎﺩﺭﺕ
ﺑﻌﺰﺍﻳﺖ ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﮐﻦ.ﻭ
ﺁﻳﺎ ﻧﻤﻴﺪﺍنی
اﺳﺘﻐﻔﺎﺭﭼﻴﺴﺖ؟ اﻥّ اﻟﺎﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻟﻌﻠّیین
ﻭﻫﻮ ﺍﺳم ﻮﺍق  علی ﺴتة  ﻣﻌﺎﻥ ﺃﻭﻟﻬﺎ
ﺍﻟﻨﺪﻡ ﻋعلی
ما ﻤﺎ ﻣﻀﻰ ﻭ ﺍﻟثانی
اﻟﻌﺰم علی ﺘﺮک
اﻟﻌﻮﺩ ﺍﻟﻴﻬﺎ
ﺃﺑﺪﺍ ﻭ ﺍﻟثالث
ﺃﻥ ﺗﻮٴﺪﻯ الی
اﻟﻤﺨﻠﻮﻗﻴﻥ ﺤﻘﻮﻗﻬﻢ
ﺣتی ﺘﻠقی اﻟﻠﻪ
ﺃﻣﻠس ﻟﻴس ﻋﻠﻴک
ﺘبعة ﻭ ﺍﻟﺮﺍبع
ﺃﻥ ﺘﻌﻤﺪ ﺍلی
کلّ ﻔﺮﻳﻀﻪ ﻋﻠﻴک
ﻀﻴّﻌﺘﻬﺎ ﻓﺘﻮٴﺪّﻯ
ﺤﻘّﻬﺎ ﻭ ﺍﻟﺨﺎﻣس
ﺃﻥ ﺗﻌﻤﺪ ﺍلی
اﻟﻠّﺤم
اﻟﺬﻯ ﻨﺒﺖ ﻋلی
اﻟﺴﺤﺖ ﻓﺘﺬﻳﺒﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺣﺰﺍﻥ ﺣﺘّﻯ
ﻴﻠﺼق اﻟﺠﻠﺪ ﺑﺎﻟﻌﻈﻢ
ﻳﻨﺸﺄ ﺑﻴﻨﻬﻤﺎ
ﻟﺤم ﺠﺪﻳﺪ ﻭ ﺍﻟﺴﺎﺩس
ﺃﻥ ﺘﺬﻳق اﻟﺠﺴم
ﺃﻟم اﻟﻄﺎعة  ﮐﻤﺎ ﺃﺫﻗﺘﻪ
ﺣﻠﺎﻭة ﺍﻟﻤﻌﺼیة
ﻓﻌﻨﺪ ﺫﻟک ﺘﻘﻮل
ﺃﺳﺘﻐﻔﺮ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻳک ﺪﺭﺟﻪ
ﻭﻣﻘﺎمی اﺯﺑﻠﻨﺪ
ﭘﺎﻳﮕﺎﻥ اﺳﺖ (ﺳﺎﻟﮑﺎنی
که ﻣﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ عاﺩﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺣﺎﺻل ﺪﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻣﻘﺎمی
ﭽﻮﻥ ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﺩﺭ ربّ  ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺎﺋم اﺳﺖ)
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻠﻔﻈی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺎﻣل
شش  ﻣﻌنی
ﻮ ﺷﺮﻁ  ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﺨﺴﺖ ﻧﺪﺍﻣﺖ ﺑﺮ
ﮔﺬﺷﺘﻪ (ﺍﻋم اﺯ
ﺍﻋﻤﺎل گذﺷﺘﻪ ﻭﮔﻨﺎﻩﻫﺎ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﺠﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﻭ ﻟﺠﻮﺟﺎﻧﻪ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﻫﺮ ﺳﺎﻟک
ﻘﺒل اﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﻮﺑﻪ) ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
عزّم ﺒﺮﺗﺮک
گناﻩ ﺑﺪﻭﻥ ﺒﺎﺯ
ﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﺁﻥ ( ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
همیشگی ) ﻭﺳﻮﻡ  ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺣﻘﻮق ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﭘﺎک ﺒﺨﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮسی. (ﺣﻘﻮق ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻄﺎﻟﺒﺎﺕ ﻭﻳﺎ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺨﺴﺎﺭﺗﻬﺎ
ﻭﺩﺍﺩﻥ ﺤﻖ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻭ ﺣﻴﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪﮔﻰ. ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻓﻄﺮﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﻭﻳﺎ
ﺣتی ﺒﺮﻭﺵ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﻭﻗتی
بلقاﻯ اﻟﻬی ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻫﻴچ گوﻧﻪ
ﺑﺪهی ﻮ ﺁثاﺭ ﻭ
ﺗﺒﻌﺎتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭ ﭼﻬﺎﺭم اﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻗﺪﺍم ﺒﺠﺒﺮﺍﻥ
هر ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻋﺒﺎﺩﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺣق
ﺁﻥ ﺃﺩﺍ ﻧﺸﺪﻩ (ﺍﻋم
اﺯ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺣﺪ
ﺃﻗل گذﺷﺘﻪ ﻭﻳﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺭﻭﺍنی
لازم ﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﺠﺒﺮﺍﻥ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ) ﻭ ﭘﻨﺠم
اﻗﺪﺍم ﺒﺮ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ
ﺒﺮﺩﻥ هرﻗﺴﻤﺖ
ﮔﻮﺷتی ﺒﺪﻥ ﺍﮔﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺣﺮﺍم ﻮ
ﺑﺎﻃل ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﻭﺑﺎ ﮐﻤک ﺤُﺰﻥ
ﻮﻏَمی که ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﻧﺪﺍﻣﺖ ﻭ ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮ
ﻃﺮﻑ ﻣﻴﮑﻨﺪ) ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﭘﻮﺳﺖ ﺑﺎﺳﺘﺨﻮﺍﻥ
ﺒﭽﺴﺒﺪ ﻭﮔﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺒﻴﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻳﺪ. ﻭﺷﺸم
که ﺗﻥ ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺭﻧج
اﻃﺎﻋﺖ و طاعت ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﺤﻤل کنی ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺷﻴﺮﻳنی
ﻤﻌﺼﻴﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﭼﺸﻴﺪﻩ ای . ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻰ ﺑﮕﻮﺋﻰ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻢ (ﻳﻌنی سلوک
الهی  ﺒﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

حدیث
1835 - ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ37 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ: ﻤﻥ ﺃﻋطی
ﺃﺭﺑﻌﺎ ﻟم ﻴﺤﺮم ﺃﺭﺑﻌﺎ
ﻣﻥ ﺃﻋﻄی اﻟﺪﻋاء
ﻠم ﻴﺤﺮم اﻟﺎﺟﺎبة
ﻭﻣﻥ اﻋﻄﻰ ﺍﻟﺘﻮبة
ﻟم ﻴﺤﺮم اﻟﻘﺒﻮﻝ
ﻭ ﻣﻥ اﻋﻄی اﻟﺎﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻟم ﻴﺤﺮم اﻟﻤﻐﻔﺮﻩ
ﻭﻣﻥ اﻋﻄﻰ ﺍﻟﺸﮑﺮ
ﻟم ﻴﺤﺮم اﻟﺰﻳﺎﺩة
ﻭﺗﺼﺪﻳق ﺬﻟک
فی کتاﺏ ﺍﻟﻠﻪ ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ
ﻗﺎل عزﻭﺟل ﻔﻰ ﺍﻟﺪﻋاء
ﺍﺩﻋﻮنی ﺃﺳﺘﺠﺐ
ﻟﮑﻢ ﻭ ﻗﺎل اﻟﺎﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭﻣﻥ ﻴﻌﻤل ﺴﻮءا
ﻭﻳﻈﻠم ﻨﻔﺴﻪ
ثمّ ﻴﺴﺘﻐﻔﺮ ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﺠﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﻏﻔﻮﺭﺍ
ﺭﺣﻴﻤﺎ ﻭﻗﺎل
فی اﻟﺸﮑﺮﺍﻥ ﺸﮑﺮﺗﻢ
ﻟﺄﺯﻳﺪﻧّﮑﻢ ﻭﻗﺎل
فی اﻟﺘﻮﺑﻪﺍﻧّﻤﺎ
ﺍﻟﺘﻮبظ ﻋلی اﻟﻠﻪ
ﻟﻠّﺬﻳﻥ ﻴﻌﻤﻠﻮﻥ
ﺍﻟﺴوء ﺑﺠﻬﺎلة
ثمّ ﻴﺘﻮﺑﻮﻥ ﻤﻥ
ﻘﺮﻳﺐ ﻓﺎٴﻮﻟﺌک
ﻴﺘﻮﺏ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻬﻢ
ﻭ ﮐﺎﻥ اﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻤﺎ
ﺣﮑﻴﻤﺎ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ اﻳﻥ
ﭽﻬﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺤﺮﻭم ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ ﺑﻬﺮﮐس ﮐﻪ
وﻓﺮﺻﺖ ﺩﻋﺎﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪ ﻣﺤﺮﻭم اﺯ ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ
ﺩﻋﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
(ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
فرصت مناسب
الهی
ووسیله ﺩﻋﺎﻯ
ﻘﺎﺑل ﻘﺒﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﭼﻮﻥ ﻴک  کاﻣﻞ الهی
ﺒﺤﻖ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ(ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ) ﭘﺎﺳخ
ﻤثبت ﻭ(ﻣﻮﺟﺐ) ﻭﺟﻮﺍﺏ
ﻗﺒﻮل ﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﭘﺎﮐی
گناﻫﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺤﺎﺻل
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭﺧﻮﺩ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻣﻮﺿﻮع
اﺟﺎﺑﺖ ﻫﺮ ﺩﻋﺎ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺪﺭ ﺻﺤﺮﺍﻯ ﻤﺤﺸﺮ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ. ﺁﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻳﺎ ﻧﻪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﺟﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﺴﺮﻧﻮﺷتی
ﻨﻴﺴﺖ) ﻭﻫﺮ ﮐس ﮐﻪ
ﺑﻮﻯ ﻓﺮﺻﺖ ﺗﻮﺑﻪ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪ ﻣﺤﺮﻭم
اﺯ ﻗﺒﻮل ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ
( ﺑﺎﺯ سلوک
الهی  ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ ﺑﺎ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻮ ﺗﻌﻬّﺪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ اﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻗﺒﻮل اﻟﻬی
ﺒﺎ ﺗﺤﻘق ﭙﺎکی
ﺮﻭﺍﻥ ﺒﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣﮑﺎ
کسب ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴک
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻳک ﺘﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﭘﻴﺮ الهی اﺳﺖ. ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺍﻳﻥ ﻘﺒﻮل اﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻗطعی
اﻧﺴﺎﻥ اﺯ ﺩﻳﺪ
الهی اﺳﺖ) ﻭ ﺳﻮم
ﺁﻧﮑﻪ ﺭﺍ
امکان ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺩﺍﺩﻧﺪ ﺍﺯ ﻣﻐﻔﺮﺕ
ﻣﺤﺮﻭم ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ
( ﺑﺎﺯ سلوک
الهی  ﻭ ﻣﻌﺮفی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺳﻠﻮک
که ﺁﻏﺎﺯ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺟﺰ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﭼﻴﺰﻯ ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﺤﻮ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ گذﺷﺘﻪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟک ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﮐﺴﺐ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻭ ثوﺍﺏ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﻨّﺖ
الهی ﻮﻋﻄﻴّﻪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘگی اﻟﻬی
اﺳﺖ. ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
اﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺳﺎلک
عفو ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻭﭘﺎک ﺸﺪﻥ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺃﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ ﺷﮑﺮ
ﻭﺳﭙﺎس  ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﺤﺮﻭم اﺯ ﻓﺰﻭنی
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ( ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺒﻬﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ ﻭ ﻋﺎﻣل
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﻓﺰﻭنی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﻭﺍﺟﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺟﺒﺮﺋﻴل
اﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ ﺟﺴم ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﻋﻘل ﻮ ﺭﻭحی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ ربّ  ﺭﺣﻤﺎن ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ  ﺑﻨﻮﺭ
ربّ  ﺭﺣﻤﺎن
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺨﺎﺹ ﺁﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻓﻮق اﻟﻌﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﺁﺧﺮ ﺷﺮﺍﻓﺖ  و برتری
نوع ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
اﻋﺘﺒﺎﺭو
برتری الهی ﺪﻳﺎﻧﺖ
و سلوک ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻥ کاﻣل  ﻤﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ
از ﺭﺣﻤﺎﻥ و
عرش ربّ برتر
ار  رب
برتر از رحمان
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم ﺘﺎﺯﻩ
ﻭ
مانند
آدم ﺁﻏﺎﺯ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﻨﻮﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺁﻥ
ﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺒﺪﺭﺍﺯﺍ
ﻣﻴﮑﺸﺪ ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﻧﻮع  ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻈﻬﻮﺭ ﮐﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﺸﺒﻴﻪ ﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳﺖ بی
اﻧﺘﻬﺎ ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻭ ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
اﻧﻮﺍﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻋﻘل
ﻮ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﺑﺎ
ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻋﻘل  کلّی رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ) ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺩﻋﺎ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﻣﺮﺍ ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻴﺪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻢ (ﺩﻋﺎ ﻭ ﺩﻋﻮﺕ
ﭘﺬﻳﺮﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ) ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﻋﻤل ﺰﺷتی
ﺒﮑﻨﺪ ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺳﺘم کند  ﺳﭙس ﭼﻮﻥ
اﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻧﻤﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻏﻔﻮﺭ ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ
ﻭﺭﺣﻴم ﺮﺣﻤﺖ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ و نه
برای
قشری های  مشرک
بهر نامی که
برخود گذاشته
اند ) ﻭﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺷﮑﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺷﮑﺮ ﮐﻨﻴﺪ
ﻓﺰﻭنی ﺒﺸﻤﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ
( ﺑﺎ ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
آینده های
نوعی برتر ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ) ﻭﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮﺑﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺗﻮﺑﻪ ﻭﻗتی
ﺒﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﺟﺐ
ﻭ ﺗﻌﻬﺪ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﻭبی
ﺨﺒﺮ ﻭﻧﺎﺁﮔﺎﻩ
ﺑﮕﻨﺎﻫﻰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﻭﺳﭙس ﺗﻮﺑﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ (ﻗﺮﻳﺒﺎ)
هرچه ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺗﻮﺑﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
هستند  ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮﺑﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﮔﺎﻩ ﻭﺑﺎ ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﺳﺖ. (ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﻭضع
ﺮﻭﺍنی ﺮﺍ ﺑﺴﺎﻟک
نشان ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻧس ﻧﺠﺎﺕ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺷﺮﻭع
کرﺩﻩ ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺟﺪﻳّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ هم ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﺎﻋﺸق
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ و
استطاعت ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﭘس ﺍﺯﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻏﺎﺯ ﺑﺴﻠﻮک ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.

حدیث
1836 - اﺯ ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ ﻧﻬج
اﻟﺒﻠﺎﻏﻪ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۶ﺹ37ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺷﺨصی که ﻣﻮﻋﻈﻪﺍﻯ
ﺨﻮﺍﺳﺖ ﻓﺮﻣﻮﺩ: لا ﺗﮑﻥ ﻤﻤّﻥ
ﻴﺮﺟﻮ ﺍﻟﺂﺧﺮة
ﺑغیر ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻭ
ﻳُﺮﺟّﻯ اﻟﺘﻮبة
ﺑﻄﻮل اﻟﺄﻣﻞ ﻭ
ﺳﺎﻕ ﺍﻟﮑﻠﺎم  الی ﺃﻥ ﻘﺎﻝ
ﺍﻥ عرﺿﺖ ﻟﻪ ﺷﻬﻮة
ﺃﺳﻠﻒ ﺍﻟﻤﻌﺼیة
ﻭ ﺳﻮﻑ ﺍﻟﺘﻮبة
ﺍﺯ ﺁﻥ گوﻧﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﻣﺒﺎﺵ ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺂﺧﺮﺕ ﻮلی ﺒﺪﻭﻥ
عمل ﺪﺍﺭﻧﺪ (سلوک
الهی  و
تزکیه ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺍﻧﺪکی
سلوک الهی  ﻭ ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﻯ
ﻮﺩﻳﺮ ﮐَﺮﺩ ﺁﺯﺍﺩ
ﺷﻮﻧﺪ) ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﻤﺒﺎﺵ
ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺪ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺑﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭼﺸم ﺒﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎ
ﻣﻮﮐﻮل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
(ﻭﺑﺴﺮﻋﺖ ﺩﺳﺖ ﺑﮑﺎﺭ
سلوک الهی  ﻧﻤﻴﺰﻧﻨﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﺩﺭﺍک ﻮ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺁﻏﺎﺯ ﺁﻥ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ) ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﮐﻠﺎم ﺮﺍ ﺑﺎﻧﺠﺎ
ﺭﺳﺎﻧﻴﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻳﺶ
ﺷﻬﻮﺗﻰ ﻇﻬﻮﺭ ﮐﻨﺪ
ﺗﺮﻙ ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺗﺴﺮیع
ﺪﺭ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺗﻮﺑﻪ ﺭﺍ ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.

حدیث
1837 - ﺍﺯﻣﻮﻟﺎ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ(ﺝ۶ﺹ38ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﻴﺮ
ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ژنتیک روحی ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﻠﻴس
ﺍﻟﺨﻴﺮ ﺃﻥ ﻴﮑثر
ﻣﺎﻟک ﻮ ﻭﻟﺪﻙ ﻭ
ﻟﮑﻥ اﻟﺨﻴﺮ ﺃﻥ
ﻴﮑثر ﻋﻠﻤﻚ ﻭﻳﻌﻈم
ﺤﻠﻤﻚ ﻭﺃﻥ ﺘﺒﺎهی
اﻟﻨﺎس ﺑﻌﺒﺎﺩة
ﺭﺑّﻚ ﻓﺎﻥّ ﺃﺣﺴﻨﺖ
ﺣﻤﺪﺕ ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺍﻥ
ﺃﺳﺄﺕ ﺍﺳﺘﻐﻔﺮﺕ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﻟﺎ ﺧﻴﺮ
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ ﺍﻟّﺎ
ﻟﺮﺟﻠﻴﻦ ﺭﺟل ﺃﺫﻧﺐ
ﺫﻧﻮﺑﺎ ﻓﻬﻮ ﻳﺘﺪﺍﺭﮐﻬﺎ
ﺑﺎﻟﺘﻮبة ﻭﺭﺟل
ﻴﺴﺎﺭع فی اﻟﺨﻴﺮﺍﺕ
ﻭﻟﺎ ﻳﻘﻞ ﻋﻤل
مع اﻟﺘﻘﻮﻯ ﻭ ﮐﻴﻒ
ﻳﻘل ﻤﺎ ﻳﺘﻘﺒّﻞ؟
ﺧﻴﺮﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ثرﻭﺕ ﺗﻮ  ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﻮﺩ
ﻭﻳﺎ ﺍﻭﻟﺎﺩﺕ ﺍﻓﺰﻭﻥ
گرﺩﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻴﺮ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻠﻤﺖ
ﺯﻳﺎﺩ  ﺷﻮﺩ
(ﺑﺎﺯ ﺩﺍﻧﺶ ﻣﺎﺩﻯهم
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺁﮔﺎهی
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﻥ ﻨﻴﺰﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﻋﻠﻤﻬﺎﻯ
ﻠﺪﻧّﻰ ﻣﺪﺍم اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻋﻠم
همرﺍﻩ ﻋﻤﻞ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻋﻠم
ﻨﻬﺎئی ﺨﺎﺹ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﺗﻤﺎم ﺘﻤﺎم
ﻤﺮﺍﺣﻞ ﺳﻠﻮﮐی
ﻮ الهی اﺳﺖ) ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺣﻠم ﻮ ﺻﺒﺮ ﺗﻮ ﻋﻈﻴﻤﺘﺮﮔﺮﺩﺩ
(ﺻﻔﺎﺕﻋﻘﻠﻰ ﻭﮐﻨﺘﺮل
ﻨﻔس ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮ ﻭ ﻧﻴﺰ(ﺣﻠم ﻴﺎ
ﺭﻭٴﻴﺎﻯ) ﺗﻮ ﺑﺠﺎﻯ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ ﺸﻴﻄﺎنی
ﻮ ﺷﻬﻮﺍنی ﻮ ﻣﺎﺩﻯ
عظیم ﺘﺮ ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺨﻮﺍﺑﻬﺎﻯ ﺮﻭٴﻴﺎئی
ﻮ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﻋﻮﺍلم
اﻟﻬی ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﺧﺪﺍﻳﺖ ﻧﺰﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﺒﺎﻫﺎﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻰ (ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺑﺎﺷﻰﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭﺑﻨﺪگی
ﺴﻠﻮکی ﺴﺎﻟک ﺼﺎﺣﺐ
ﺧیر ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﺑﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﻧﻬﺎئی ﻨﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﺣﺴﺎنی
کرﺩﻯ ﺴﭙﺎس ﺧﺪﺍ
ﮐﻨﻰ ( ﺭﺣﻤﺖ ﻭ ﻧﻴﮑﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﻭﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎ ﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍ ﮐﻪ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺍﻳﻥ اﻋﻤﺎﻝ ﺑﻬﺘﺮﻭﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺑﺨﺶ ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ. ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ و
توسّل ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺳﭙﺎس
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
) ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫم که ﺑﺪﻯ
ﻭﮔﻨﺎهی
کرﺩﻯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﺑﻨﻤﺎﺋﻰ
(ﻭﻃﻠﺐ ﻋﻔﻮ ﮐﻨﻰ
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک ﻀﻌﻴﻒ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭﻣﻠﮑﺎﺕ
ﺍﺧﻠﺎقی گذﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭلی
ﺒﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ (ﻭ ﻫﺴتی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ  ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ)
ﻫﺮﮔﺰﺧﻴﺮﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ (ﺗﮑﺎﻣلی
ﺪﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭﺭﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ)
ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻭﻧﻔﺮ
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﮐﻨﺪ  ﻭﺑﻔﮑﺮ
ﺗﺪﺍﺭک ﻮﺟﺒﺮﺍﻥ
گناﻫﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
(ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻮ ﺗﺄﺩﻳﻪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮکی اﻟﻬی
ﻮﻃﻠﺐ  ﻏﻔﺮﺍﻥ)
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﺗﺴﺮیع کند (ﺗﻤﺎمی
اﻋﻤﺎل ﺨﻴﺮ ﻭ ﻧﻴﻜﻮ
ﺧﻮﺏ ﭼﻪ ﺩﺭﺣق ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺣق ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ سلوک الهی  ﺣتی اﮔﺮ
ﮔﻨﺎهی ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﻜﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮالهی
ﻨﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎل
ﺨﻴﺮ ﻭﺧﻴﺮﺍﺕ
می ﺒﺎﺷﺪ.) ﻭ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﮐﺎﺭ ﺗﻘﻮﺍ
ﺭﺍ ﺩﺳﺖ ﮐم ﻨﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺑﻬﺮﮐﺎﺭﻯ ﻨﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺳﺖ ﺑﺰﻧﺪ. ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻋﻤﺎل ﺮﺍ ﺩﺳﺖ
ﮐم ﺒﮕﻴﺮﺩ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮل
اﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ؟
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻋﻤﺎل ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺎ ﭼﻴﺰ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭﺧﻄﺎﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺰﺭگ ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ.

حدیث
1838 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺮﺳﻴﺪﻩ(ﺝ۶ﺹ38ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪﺷﺨصی ﭙﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺁﻳﺎ ﺷﻤﺎ ﮔﻔﺘﻪﺍﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﮔﺎهی  کرﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺭﻭﺯ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﻤﻬﻠﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩ
ﮔﻨﺎهی ﺒﺮﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ؟ ﺍﻣﺎم
ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ ﻣﻥ ﭽﻨﻴﻥ
گفتهﺍﻡ  ﮐﻪ   ﻣﺎ ﻣﻦ ﻋﺒﺪ
ﻣﻮٴﻤﻦ ﻳﺬﻧﺐ ﺫﻧﺒﺎ
ﺍﻟّﺎ ﺃﺟّﻠﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺳﺒﻊ ﺳﺎﻋﺎﺕ ﻣﻦ
ﻧﻬﺎﺭﻩ ﻫﺮﻋﺒﺪ
ﻣﻮٴﻤﻦ (موبد  ﺳﺎﻟﻚ
اوم کننده  )ﮐﻪ ﮔﻨﺎهی
ﺒﮑﻨﺪ ( ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺗﻌﻬﺪ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ )ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺭﻭﺯ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻬﻠﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ (ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮکی اﻭ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ.) ﻭ (ﺗﺄﺟﻴﻞ)
ﻭﺑﺘﺄﺧﻴﺮﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ
ﺍﮔﺮ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﮐﻨﺪ (ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
اﮐثرﺍ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﺍﺯ ﻃﺮفی ﺴﺎﻋﺎﺕ
ﻣﺴﺎﻋﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻬﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﺼﻮم اﺯ هر ﮔﻨﺎﻩ
ﺷﻮﺩ.

حدیث
1839 - ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ38 بحاﺭ)ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ ﻤﻥ ﺃﺣﺐ
ﻋﺒﺎﺩ ﺍﻟﻠﻪ ﺍلی
اﻟﻠﻪ ﺍﻟﻤﻔﺘّﻥ
اﻟﺘﻮﺍﺏ ﻣﺤﺒﻮﺑﺘﺮﻳﻥ
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻔﺘّنی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﺘﻨﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
( ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺑﻴﻥ ﺪﻭ
ﻧﻔﺮ ﻓﺘﻨﻪﮔﺮﻯ
کرﺩﻩﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
کاﺭﺳﺎﻟک ﻤﻮٴﻤﻥ
ﻮ ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻄیع ﺒﭙﻴﺮ
الهی ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺴﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﻓﺘﻨﻪ
الهی ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻣﻮفق
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺒﻴﺎﻳﺪ
ﻭﻳﺎ ﻓﻮﺭﺍ ﺗﻮﺑﻪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺷﮑﺴتی ﺪﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ اﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺁﻥ ﻨﺸﻮﺩ. ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻟﻴﻞ
ﺿﻌﻒ ﺭﻭﺍنی
ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ  ﻧﺘﻴﺠﻪ  ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ  ﺩﺭﺗﻬﻴﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻄ گناﻩ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺳﺎﻟک هر ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭﻋﻤﻴﻘﺎ
ﺗﺤﺖ ﺗﺄثیر ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ  ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
الهی عمیق ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﺟﺰ ﻏﺮﻭﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻓﺘﻨﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺳﺨﺘﺮﻳﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
1840 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ38 - ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ عمل ﺴﻴّئة  ﺍﺟّل ﻔﻴﻬﺎ
ﺳبع ﺴﺎﻋﺎﺕ ﻣﻥ
اﻟﻨﻬﺎﺭ ﻓﺎﻥ ﻘﺎﻝ
ﺃﺳﺘﻐﻔﺮ ﺍﻟﺬﻯ
لا ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﻫﻮ
ﺍﻟحیّ
اﻟﻘﻴّﻮﻡ
ثلاث ﻣﺮّﺍﺕ ﻟم
ﻴﮑﺘﺐ ﻋﻠﻴﻪ ﻫﺮﮐس گناه ﻮکار
ﺯﺷتی کرﺩ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯ ﻣﻬﻠﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺍﻭ الهی ﻨﻴﺴﺖ
که ﺣیّ
و ﻗﻴّﻮم اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﻪ ﺑﺎﺭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎهی هم ﻧﮑﻨﺪ
ﺟﻬنمی اﺳﺖ. ﻭحتی
اﮔﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺸﺮک آﻣﻴﺰ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
هر ﻓﻘﻴهی غیر
اﻟﻬی ﻨﻤﺎﻳﺪ ﺑﺎﺯ
ﺟﻬﻨمی ﺒﺪﺗﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟک اﻟﻬی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻓﺘﻨﻪ
ﻭ ﺷﮑﺴﺖ ﺩﺭﻳﻚ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶالهی
ﺸﻮﺩ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺧﻠﺎل
هفت ﺳﺎﻋﺖ ﻭﻫﻔﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ سعی ﻮ ﮐﻮﺷﺶ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﻬﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭ  ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﮐﻨﺪ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﻣﻮﻗﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﻔتم
عرﺵ رحمان ﻣﻌﺼﻮم
ﺪﺍﺋﻢ ﺍﺯﮔﻨﺎﻩ
ﻭ  ﺟﻬﻨﻢ
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺟﻤﻠﻪ (ﺫﮐﺮ) ﺑﻴﺎﻥ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗثبیت ﻓﮑﺮ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺷﻌﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭ ﺩفع ﺸﺮﻙ ﺗﻤﺮﮐﺰ
سلوک الهی  ﺪﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
که ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ (ﻗﻴّﻮﻡ)
ﻭﻗﺎﺋم ﺮﺳﺎﻥ ﻭﻗﻴﻤﺖ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
اﻟﻬﻰ ﺑﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﻪ ﺑﺎﺭ ﮔﻔﺘﻥ ﺒﻘﺼﺪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺑﺮﺍﻯ ﺘثبیت
ﺣﺎل ﺪﺭﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
الهی عملا ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﻣﺮﺍﺣل
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺣﺴﺎس ﻭ ﻣﻬم اﺳﺖ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
ﻨﺠﺎﺕ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق
پیامبرگونه ﻮ
ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﻭﮔﻨﺎﻩ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ

حدیث
1841 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ38 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻮ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎﻳﻨﺠﻮ
ﻣﻥ اﻟﺬﻧﺐ ﺍﻟّﺎ
ﻣﻥ ﺃﻗﺮّ ﺑﻪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻴچ
کس ﺍﺯﮔﻨﺎﻩ ﻭﺧﻄﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻤﻴیابد
ﻣﮕﺮ ﺑﺂﻥ اﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ (ﻣﻌﺘﺮﻑ
ﺑﺨﻄﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﻭﻧﻪ
ﻣﻨﮑﺮ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻗﺮﺍﺭﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭﺑقُرّه
ﮔﻴﺮﻯ  ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭘﺎکی ﺁﻥ
گناه ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻗطع ﻴﭙﺶ ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻤﻌﺼﻮم اﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋم ﻤﻌﺼﻮم
هستند  چون
بخلق باز
گردند .ﻭﺍﮔﺮﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﺎﺩﺕ
ﻭﻗﺎﻟﺐ ﺗﻬی کرﺩﻥ
رسید ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

حدیث
1842 - ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ38 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺃﻟﺎ ﺍﻥ
اﻟﻠﻪ ﺃﻓﺮج ﺒﺘﻮبة
ﻋﺒﺪﻩ ﺣﻴﻥ ﻴﺘﻮﺏ
ﻣﻥ ﺮﺟل
ﻀﻠّﺖ ﺭﺍﺣﻠﺘﻪ
فی ﺃﺭﺽ ﻗﻔﺮ ﻭﻋﻠﻴﻬﺎ
ﻃﻌﺎﻣﻪ ﻭ ﺷﺮﺍﺑﻪ
ﻓﺒﻴن ما ﻫﻮ ﮐﺬﻟﻚ
ﻟﺎ ﻳﺪﺭﻯ ﻤﺎ ﻳﺼﻨﻊ
ﻭﻟﺎ ﺃﻳﻦ ﻳﺘﻮﺟّﻪ
ﺣﺘّﻯ ﻮضع ﺮﺃﺳﻪ
ﻟﻴﻨﺎﻡ ﻓﺄﺗﺎﻩ
ﺁﺕ ﻓﻘﺎل له ﻫﻠﻠتک
فی ﺮﺍﺣﻠﺘﻚ؟ ﻗﺎل
ﻨﻌﻢ ﻗﺎل هو ﺫﺍ
ﻓﺎﻗﺒﻀﻬﺎ ﻓﻘﺎم
اﻟﻴﻬﺎ ﻓﻘﺒﻀﻬﺎ
ﻓﻘﺎل ﺃﺑﻮ ﺟﻌﻔﺮ
ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻓﺮج ﺒﺘﻮبة  ﻋﺒﺪﻩ ﺣﻴﻥ
ﻴﺘﻮﺏ ﻣﻥ ﺬﻟک
اﻟﺮﺟل ﺤﻴﻥ ﻮﺟﺪ
ﺭﺍﺣﻠﺘﻪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺘﻮﺑﻪ ﺑﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺧوﺮﺳﻨﺪ ﺍﺳﺖ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺗﻮﺑﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﮐﺴﻰ  ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺳﻔﺮﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﺻﺤﺮﺍﺋﻰ
ﺧﺸﻚ ﮔم کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻏﺬﺍ
ﻭﺁﺏ ﺍﻭ ﺩﺭﺁﻥ ﺮﺍﺣﻠﻪ  ﺑﻮﺩﻩ  ﻭﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪﭼﻪ ﮐﻨﺪ
ﻭﺑﭽﻪﺟﺎئی ﺮﻭ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ ﻭﺳﺮﺵ
ﺭﺍ ﺑﺰﻣﻴﻥ گذﺍﺷﺘﻪ
ﻧﺎﮔﺎﻩ ﮐﺴﻰ ﺑﻨﺰﺩ
ﺍﻭ ﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﻳﺎ ﺗﻮ ﺭﺍﺣﻠﻪ
ﻭ ﺩﻭﺍﺏ
ﮔﻢ ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ؟ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﺭﻯ. ﻭ
ﺍﻭ ﮔﻔﺖ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﮕﻴﺮ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧوﺮﺳﻨﺪ ﺗﺮﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨک ﺮﺍﺣﻠﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺧوﺮﺳﻨﺪﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻬم ﻨﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻥ
اﻫﻤﻴﺖ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭ ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺩﻥ ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ ﺩﺭﻳﻚ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.

حدیث
1843- اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ39 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺍنی
ﻴﺎ ﺍﻳّﻬﺎ ﺍﻟﺬﻳﻥ  ﺁﻣﻨﻮﺍ ﺗﻮﺑﻮﺍ
ﺍلی اﻟﻠﻪ ﺗﻮبة
ﻧﺼﻮﺣﺎ ﺍﻯکسانیکه
ﺍﻳﻤﺎﻥ ( در
سلوک پیمان
اوم نموده
اند)  ﺁﻭﺭﺩﻳﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮﺑﻪ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ
ﺍﻯ ﻨﺼﻮح ﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺪﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻣﻮﺩ (ﻣﺘﻥ
ع رَبّی ﺪﺭﺁﺧﺮ
این ﻓﺎﻳﻞ است ) ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﭼﻨﺎﻥ
ﺘﻮﺑﻪ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻣﺤﺒﻮﺑﺘﺮﻳﻥ
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺨﺺ ﻣﻔﺘﻮﻥ
اﺯ ﺑﻴﻥ ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
سالک اﺳﺖ.( ﺳﺎﻟﻚ
ﻗﺒل اﺯ ﺳﻠﻮک
گناﻫﺎﻧﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﻓﻮﺭﻯ
اﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻫﻨﮕﺎﻡ ﺩﻭﺭﻩ
ﺗﻌﻬﺪ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﺘﻨﻪ ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺷﮑﺴﺖ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻓﻮﺭﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
بخلق ﺭﺳﻴﺪ ﻣﺼﻮﻥ
اﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻘﺒل
اﺯﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ  ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﻌﺎﻑ ﺩﺍﺋم
هستند . ﻭ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﻭﺍﺻﻞ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻴﺰ  ﺳﺎﻟﻚ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﻮ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍرﺗﺮﺑﺨﺪﺍ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﮐﺴﺎنی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺎﻧس ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺎﺯ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ ﺳﺎﻟﻚ  ﺗﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺑﺎ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﺩﺍﺋﻢ
ﮐﻪ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋﺸق
ﻤﻴﻮﺭﺯﺩ.

حدیث 1844 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ39ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪﺍﻯ
کساﻧﻴﮑﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻳﺪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺑﻪ ﻧﺼﻮح
کنید. ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
هو ﺍﻟﺬﻧﺐ
ﺍﻟﺬﻯ لا ﻳﻌﻮﺩ
ﻓﻴﻪ ﺃﺑﺪﺍ ﺍﻥ
اﻟﻠﻪ ﻳﺤﺐ ﻣﻥ
عباﺩﻩ ﺍﻟﻤﻔﺘّﻦ
ﺍﻟﺘﻮﺍﺏ ﻫﻤﺎﻥ
گناﻫی اﺳﺖﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻣﻔﺘﻮﻥ ﻮ ﺗﻮﺑﻪ
ﮔﺬﺍﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻓﺘﻨﻪ ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
الهی ﺸﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩ
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺑﺎ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮک ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺑﮕﻨﺎﻩ
ﻣﺠﺪﺩ ﻧﻤﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭ ﺭﺍﻩ سلوک
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﻤﻪ
ﮐﺎﺭﻩ ﻭ ﺍﺯ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.

حدیث 1845 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ40ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺬﻧﻮﺏ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻦ
ﺍﺫﺍ ﺗﺎﺏ ﻣﻨﻬﺎ
ﻣﻐﻔﻮﺭة ﻟﻪ ﻓﻠﻴﻌمل
اﻟﻤﻮٴﻤﻦ ﻟﻤﺎ
ﻳﺴﺘﺄﻧﻒ ﺑﻌﺪ ﺍﻟﺘﻮبة
ﻭﺍﻟﻤﻐﻔﺮة ﺃﻣﺎ
ﻭﺍﻟﻠﻪ ﺍﻧّﻬﺎ
ﻟﻴﺴﺖ ﺍﻟّﺎ ﻟﺄﻫل
اﻟﺎﻳﻤﺎﻥ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ
اﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻔﺮﺍﻥ
الهی اﺳﺖ. ﻭ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺗﻮﺑﻪ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺳﺘﻴﻨﺎﻑ
ﻭﺩﻧﺒﺎل ﻤﻴﮑﻨﺪ.
(ﺑﺎﮔﻨﺎهیﻨﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﻧﺸﻮﺩ ﻭﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮک
ﻨﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﺭﻫﺎﻭﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﺣﺘﻤﺎ ﮐسی ﻨﻤﻴﻤﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎل کند. ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻏﺮﻭﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺂﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﻧﻮعی
ﺘﮑﺒّﺮ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﻮﻓﺮﻳﺐ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺪﺍ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ /ﻏﻔﺮﺍﻥ
اﺯﮔﻨﺎﻩ ﺧﺎﺹ ﺍﻫل
اﻳﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻭم کننده ) ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ.
ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ) ﻭ ﭘﺮﺳتیدﻩ
ﺷﺪ ﺍﮔﺮﺑﺎﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩ ﭼﻄﻮﺭ؟ ﺍﻣﺎم
ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ: ﺃﺗﺮﻯ
اﻟﻌﺒﺪ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻥ
ﻴﻨﺪمع ﻴﺬﻧﺒﻪ
ﻭ ﻳﺴﺘﻐﻔﺮ ﺍﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎلی ﻤﻨﻪ ﻭ ﻳﺘﻮﺏ
ثمّ لا ﻳﻘﺒل اﻟﻠﻪ
ﺗﻮﺑﺘﻪ؟ ﺁﻳﺎ ﺷﻤﺎ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻮٴﻤﻦ (ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﻚ) ﻣﺎﺩﺍم
که ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ اﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺪﺍﻳﺶ ﺗﻮﺑﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮﺑﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﺩ؟
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩ ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم
ﻔﺮﻣﻮﺩ: ﮐﻠّﻤﺎ
ﻋﺎﺩ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻥ
ﺒﺎﻟﺎﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭ ﺍﻟﺘﻮﺑﻪ ﻋﺎﺩ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﺑﺎﻟﻤﻐﻔﺮة
ﻭ ﺍﻥ اﻟﻠﻪ ﻏﻔﻮﺭ
ﺭﺣﻴﻢ ﻳﻘﺒل اﻟﺘﻮبة
ﻭ ﻳﻌﻔﻮﻋﻥ اﻟﺴﻴّﺌﺎﺕ
ﻓﺎﻳّﺎک ﺃﻥ ﺘﻘﻨّﻂ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﻤﻥ
ﺮﺣمة ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺮﭼﻘﺪﺭ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﺒﺎﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭ ﺗﻮﺑﻪ ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺒﺨﺸﺪ ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻏﻔﻮﺭ ﻭ ﺭﺣﻴم ﺒﺎ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ
ﭘﺬﻳﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻋﻔﻮ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺪﻯ
ها ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺷﻤﺎ
هم ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺮﺍ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺖ
ﺧﺪﺍ ﺑﮑﻨﻴﺪ. (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هر ﮔﻨﺎهی ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﺪ ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﮑﻨﺪ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
گونه ﮔﻨﺎﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺰﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺣتی
ﻴﻚ ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ ﺑﻌﻠﺖ
ﻏﻔﻠﺖ ﻓﮑﺮﻯ ﻮ ﺿﻌﻒ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻥ اﺯﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﮐسی ﺪﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﮐﻨﺪ. ﻣﻬم
اﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟک ﺒﻴﺪﺍﺭ ﻭ
ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻭﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ  ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﻥ
ﺘﺄﺧﻴﺮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻳﺎ ﺗﻮﻗﻒ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻳﺎ ﺳﺨتی ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
اﺣﻮﺍلی ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺨﺎﻃﺮﻫﻤﻴﻥ
ﻀﻌﻒ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک عاﻣل
ﻮ ﻋﺎﻗل ﻮﻋﺎﺷق
ﺒﺎﺷﺪ ﺧﻄﺎئی  ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﻄﺎ ﮐﺮﺩ ﺗﻮﺑﻪﺍﻯ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻈﺮ
ﺑﺪﻳﮕﺮ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐی ﺴﺎﻟک ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻴک ﻤﺴﺄﻟﻪ
ﺧﺎﺹ ﺍﺯﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺗﻮﺟﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟکی ﻨﻤﻰ
ﻣﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮک ﻮﺣﺘﻰ ﺑﻨﻴﻤﻪﻫﺎﻯ
ﺁﻥ  ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺧﻄﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺑﻘﻮل ﺤﺪﻳث ﻗﺪسی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻮٴﻤﻥ
گناﻩ ﻧﮑﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﮑﻨند ﺗﺎ
ﺍﻭ ﺑﺒﺨﺸﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﻨﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻮﻥ
ﻤﺤﺮﻙ ﻋﻈﻴمی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻥ ﺪﺍﺩﻥ ﻋﻤﻴق
ﻮﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.

حدیث
1846 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ40 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنی ﻮ ﺍﺫﺍ ﻣﺴّﻬم
ﻃﺎﺋﻒ ﻣﻥ اﻟﺸﻴﻄﺎﻥ
ﺘﺬﮐّﺮ ﻭ ﺍﺫﺍ ﻫم
ﻤﺒﺼﺮﻭﻥ ﻮ ﺍﮔﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻯ
ﺸﻴﻄﺎنی
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪ
ﺑﺎﺯ ﻣﺘﺬﮐّﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﺑﺒﺼﻴﺮﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍﻏﺎﻓل
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟک
ﻤﺘﻮﺟﻪ ﺧﻄﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺑﺘﺬﮐﺮ ﻭ
ﻳﺎﺩ ﺁﻭﺭﻯ ﺒﺘﻤﺮﮐﺰ
و توسّل ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺑﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﺒﺼّﺮﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﺗﺮک ﺴﻠﻮک ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﺎم ﺘﻔﺴﻴﺮ ﮐﺮﺩ:
هو ﺍﻟﻌﺒﺪ
ﻳﻬمّ ﺒﺎﻟﺬﻧﺐ
ثمّ ﻴﺘﺬﮐّﺮ
فیمسک  ﻔﺬﻟﻚﻗﻮﻟﻪ
ﺗﺬﮐّﺮﻭﺍ ﻓﺎﺫﺍﻫﻢ
ﻣﺒﺼﺮﻭﻥ ﻭﺁﻥ
هماﻥ ﺤﺎلی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻋﺒﺪ (ﺳﺎﻟک ﻤﻄﻴﻊ
ﻗﺼﺪ ﺍﻧﺠﺎم
گناهی ﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭلی ﺒﻴﺎﺩ ﻣﻴﺁﻭﺭﺩ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥ ﻤﻌنی ﻴﺎﺩ
ﺍﻭﺭﻯ ﻮ ﺗﺒﺼّﺮ
ﺍﺳﺖ. ( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻴﻠﻰ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ  ﻣﺘﻮﺟﻪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺨﻮﻳﺶ /ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﻋﻘﺐ ﮔﺮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺑﮑﺎﺭسلوک
الهی اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﻨﺎﻩ ﻧﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﭼﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺧﻄﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪﻋﻤﻠﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺑﻌﺪ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﻮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮﻙ می ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭلی ﺒﺮخی ﺒﺎ ﮔﻨﺎهی
ﺘﺮک ﺴﻠﻮک ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺣﺪﻳث
ﻭ ﻧﻈﺮ الهی ﺪﺭ
ﻗﺮﺍﻥ اﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺣتی اﮔﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻫم انجام ﺒﮕﻴﺮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺑﮑﺎﺭ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺎﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ. ﻭ (ﺗﺬﮐّﺮ) ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺨﻮﺩﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻴﺎﺩ ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺪﻓﻊ ﺷﺮک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ (ﺗﺒﺼّﺮ
ﻳﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰو
توسّل ) ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻋﻠﺖ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺪﻭﻥ
هر ﮔﻨﺎﻫﻰ ﻏﺮﻭﺭ
ﺯُﻫﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺧﻮﺵ ﻧﻤﻴﺁﻳﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻃﻠﺐ ﮐﺎﺭﺧﺪﺍ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

حدیث
1847 - ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ40 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ اﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺃﺷﺪّ ﻓﺮﺣﺎ
ﺑﺘﻮبة ﻋﺒﺪﻩ ﻣﻥ
ﺮﺟل ﺃﺿل ﺮﺍﺣﻠﺘﻪ
ﻭ ﺯﺍﺩﻩ ﻓﻰ ﻟﻴلة
ﻇﻠﻤاء ﻔﻮﺟﺪﻫﺎ
ﻓﺎﻟﻠﻪ ﺃﺷﺪ ﻓﺮﺣﺎ
ﺑﺘﻮبة ﻋﺒﺪﻩ ﻣﻥﺬﻟک
اﻟﺮﺟل ﺒﺮﺍﺣﻠﺘﻪ
ﺣﻴﻦ ﻭﺟﺪﻫﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺸﺪﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺧوﺮﺳﻨﺪ ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ
ﺑﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺷﺨصی اﺯﺧﺮﺳﻨﺪﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺮﺍﺣﻠﻪ
ﮔم ﺸﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻳک شب ﺗﺎﺭﻳﻚ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ از  ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﺳﭙس ﺁﻧﺮﺍ
/ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﺮﺳﻨﺪ ﺍﺳﺖ. (ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺷﺤال
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺮﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧورﺳﻨﺪ
ﻭ ﺳﺎﻟک ﻤﺤﺒﻮﺏ
ﺍﻭ ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪﺷﺎﻧﺶ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯﻫﺮﺳﺎﻟک ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺭ ﺗﻮﻓﻴق ﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ  ﻋﻮﺍمل
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺣتی ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ غاﻓﻞ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻏﻀﺐ
ﻭ ﻋﺼﺒﺎﻧﻴّﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺪﻑ
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯﻟﻰ
ﻭ ﺍﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵﻣﻴﮑﻨﺪ.

حدیث 1848- اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ40 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ اﻟﻠﻪ
ﻳﺤﺐّ ﺍﻟﻤﻔﺘّﻥ
اﻟﺘﻮﺍﺏ ﻭ ﻣَﻥ
لا ﻳﮑﻮﻥ ﺬﻟک ﻤﻨﻪ
ﮐﺎﻥ ﺃﻓﻀل ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﺎتی ﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﻔﺘﻮﻥ
ﻮ ﺗﻮﺍﺏ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺸﮑلی ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮﺩﻩ.  ﻳﻌنی اﮔﺮ
ﮔﻨﺎهی ﻨﻤﻴﮑﺮﺩﻩ
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺍﮔﺮ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﺑﺎﺯ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﻮﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﻧﺸﺪﻩ ﻭ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﺗﺮ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

حدیث
1849 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ41 بحاﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻟﺘﺎﺋﺐ
ﻣﻥ اﻟﺬﻧﺐ ﮐﻤﻥ
لا ﺫﻧﺐ ﻟﻪ ﻭ ﺍﻟﻤﻘﻴم
علی اﻟﺬﻧﺐ ﻭﻫﻮ
ﻣﺴﺘﻐﻔﺮ ﻣﻨﻪ ﮐﺎﻟﻤﺴﺘﻬﺰء
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻥ که کسی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﮔﻨﺎهی هم ﻨﮑﺮﺩﻩ.
ﻭلی ﻤﻘﻴﻢ ﻭﻣﺪﺍﻭم
ﺒﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻫم
کند ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﻤﺴﺨﺮﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻥ ﺁﻥ اﺳﺖ.

حدیث
1850 - ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
(ﺝ۶ﺹ41ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ اﻟﻌﺒﺪ
ﺍﺫﺍ ﺃﺫﻧﺐ ﺫﻧﺒﺎ
ﺍﺟّل ﻤﻥ غدﺍﻩ
الی اﻟﻠّﻴﻞ ﻓﺎﻥ
اﺳﺘﻐﻔﺮ ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﻢ ﻳﮑﺘﺐ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟک
گناهی
کرﺩ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻣﻬﻠﺖ
ﺗﺎ ﻓﺮﺩﺍ ﺷﺐ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ؟
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﮐﺮﺩ
گناه ئﻧﻮﺷﺘﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.  ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﺸﺨﺺ ﺍﺯﮔﻨﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﭘﺸﻴﻤﺎنی
اﻭ ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺳﺎﻟک ﻤﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻋﻤﺎل ﺮﻭﺯﺍﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻓﺮﺽ
ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﻳک ﺁﺧﺮ ﺷﺐ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺯﺍﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺭسی ﻮ   ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ
ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ ﺒﺮﺭطسی
ﻨﮑﺮﺩ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﺩﺭ ﺭﻭح ﺸﺨﺺ
ﺭﻳﺸﻪ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻣﺪﺍﻡ ﺗﮑﺮﺍﺭﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی
ﺘﺮک ﺴﻠﻮک ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
گناﻫﺎﻥ ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺘﻌﻬﺪ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
انجام ﺴﻠﻮﻙ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻴﮕﻨﺎهی
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﺣتی
عباﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻮ ﺷﺮک است که
خداوند تنها
این مورد غیر قابل  عفو
الهی
میدیاند .

حدیث
1851 - اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ41 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻟﻌﺒﺪ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻦ
ﺍﺫﺍ ﺃﺫﻧﺐ ﺫﻧﺒﺎ
ﺃﺟّﻠﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﺳبع
ﺴﺎﻋﺎﺕ ﻓﺎﻥ اﺳﺘﻐﻔﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﻟم ﻴﮑﺘﺐ
ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﺍﻥ ﻤﻀﺖ
ﺍﻟﺴﺎﻋﺎﺕ ﻭلم
ﻴﺴﺘﻐﻔﺮ ﮐﺘﺒﺖ
ﻋﻠﻴﻪ ﺳﻴئة ﻭ ﺍﻥ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻥ ﻠﻴﺬﮐﺮ
ﺫﻧﺒﻪ ﺑﻌﺪ ﻋﺸﺮﻳﻥ
ﺴﻨﻪ ﺣتی ﻴﺴﺘﻐﻔﺮ
ﺭﺑّﻪ ﻓﻴﻐﻔﺮ ﻟﻪ
ﻭ ﺍﻥ ﺍﻟﮑﺎﻓﺮ ﻟﻴﻨﺴﺎﻩ
ﻣﻥ ﺴﺎﻋﺘﻪ ﺑﻨﺪﻩ
ﻣﻮٴﻤﻦ (ﺳﺎﻟﻚ
موبد ) ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺮﺩ  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﺗﺄﺟﻴﻞ) ﻭﻣﻬﻠﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ  ﺍﮔﺮ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ  ﮐﺮﺩ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻭ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ  ﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻋﺎﺕ ﮔﺬﺷﺖ
ﻭﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﻯ ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﮕﻴﺮﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻀﺮﺭ ﺍﻭثیبت ﻣﻴﺸﻮﺩ.
( ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﺮﺳﻴﺪ ﻫﻤﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻘﺒل ﻮ
ﺑﻌﺪ ﺑﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ)
ﻭﺍﮔﺮ ﻣﻮٴﻤﻦ ﺑﻴﺴﺖ
ﺳﺎل ﺒﻌﺪ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﮐﻨﺪﺑﺎﺯ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﮐﺎﻓﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﻗﺖ  ﺍﻧﺠﺎم
گناﻩ ﺁﻧﺮﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﻭﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﻮﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﮑﻨﺪﺑﺎﺯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺳﺮﮐﺶ ﺍﺳﺖ
).

حدیث
1852 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ41ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ ﺷﺨصی
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﭼﻮﻥ
اﺯ ﻧﺰﺩ ﺷﻤﺎ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ  ﺩﻟﻬﺎﻯ ﻤﺎ
ﺭﻗﻴﻖﻭﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭح
ﻤﺎ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺮﻳﺪﻩ
ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﺩم
ﻤﻰ  ﺑﻴﻨﻴﻢ  ﺑﺮﻣﺎ ﻗﺎﺑل
ﺘﺤﻤل ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی
ﺒﻌﺪ ﺑﺎ ﻣﺮﺩم ﻮ
ﺗﺠّﺎﺭ ﻣﻴﻨﺸﻴﻨﻴﻢ
ﺑﺎﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ
اﻧّﻤﺎ هی اﻟﻘﻠﻮﺏ
ﻣَﺮّة  ﺗﺼﻌﺐ
ﻭ ﻣﺮة ﺗﺴﻬﻞ ﺃﻣّﺎ
ﺍﻥّ ﺃﺻﺤﺎﺏ ﻣﺤﻤﺪ
ﻗﺎﻟﻮﺍ ﻳﺎ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻧﺨﺎﻑ ﻋﻠﻴﻨﺎ
ﺍﻟﻨﻔﺎﻕ ﻓﻘﺎﻝ
ﻭﻟم ﺘﺨﺎﻓﻮﻥ ﺬﻟﻚ؟
ﻗﺎﻟﻮﺍ ﺍﺫﺍ ﮐﻨّﺎ
ﻋﻨﺪﻛک ﺬﮐّﺮﺗﻨﺎ
ﻭ ﺭﻏّﺒﺘﻨﺎ ﻭ ﺟُﻠّﻨﺎ
ﻭ ﻧﺴﻴﻨﺎ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﺯﻫﺪﻧﺎ ﺣﺘّﻯ
کاﺄﻧّﻨﺎ ﻧﻌﺎﻳﻦ
ﺍﻟﺂﺧﺮة ﻭﺍﻟﺠنّة
ﻭ ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻭ ﻧﺤﻥ
عندک ﻔﺎﺫﺍ ﺧﺮﺟﻨﺎ
ﻣﻥ عندک ﻮ ﺩﺧﻠﻨﺎ
ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺒﻴﻮﺕ ﻭ
ثمّ ﻤﻨﺎ ﺍﻟﺄﻭﻟﺎﺩ
ﻭ ﺭﺃﻳﻨﺎ ﺍﻟﻌﻴﺎل
ﻮ ﺍﻟﺄﻫﻞ ﻳﮑﺎﺩ
ﺃﻥ ﻨﺤﻮّل عن اﻟﺤﺎلة
ﺍﻟﺘّﻯ کنّا ﻋﻠﻴﻬﺎ
ﻋﻨﺪﻙ ﺣﺘّﻰ  ﮐﺃﻧّﺎ ﻟم
ﻨﮑﻥ علی ﺷﻴئ ﺃﻓﺘﺨﺎﻑ
ﻋﻠﻴﻨﺎ ﺃﻥ
یکون ﺬﻟک ﻨﻔﺎﻗﺎ؟
ﻓﻘﺎل ﻠﻬم ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ... ﺍﻳﻥ کاﺭ
ﺩﻟﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﺎﻫی
ﺴﺨﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﮔﺎﻫی
ﻨﺮﻡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭلی
ﺼﺤﺎﺑﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
( تنها
دارندگان
پیمان سلوک با
پیامبر اصحاب او
هستند و نه
مسلمانان
بدون پیمان
سلوکی که تنها  هندف  خداوند
و پیامبر از
کلّ پیذایش
هستی و زندگی
دینی میباشد)  ﺑﻮﻯ ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﺍﻯ ﺮﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻣﺎ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻨﻔﺎق ﺒﺮﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻴﻢ (ﺯﻳﺮﺍ
تنها ﺳﺎﻟکان
در پیمان
سلوکی ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ
اگر ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﭘﻴﻤﺎﻥ
عملی ﮐﺮﺩند ﻨﻔﺎق
و دوگونگی شده
است اﺳﺖ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﭼﺮﺍ؟ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻴﺪ؟ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﻭﻗتی ﻨﺰﺩ ﺷﻤﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢ و ﻣﺎﺭﺍ
ﻣﺘﺬﮐّﺮ ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ
ﻭ ﻣﺎ ﺑﺎﺯ ﺗﺮس ﺧﺪﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﻭ ﺯُﻫﺪ ﻣﺎ  ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﺠﺎئی
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻣثل
اﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﺧﺮﺕ
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻭﺟﻬﻨم
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺨﺎﺭج ﻤﻴﺸﻮﻳﻢ
ﻭﺩﺍﺧل ﺨﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭ ﻧﺰﺩ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ
ﻭﻫﻤﺴﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺤﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﺰﺩ ﺷﻤﺎ ﺑﻮﺩﻳﻢ
ﺑﮑﻠﻰ ﺧﺎﺭﺝ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.
مثل اﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺻﻠﺎ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺷﻤﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻳﻢ
.ﺁﻳﺎ ﺷﻤﺎ ﺑﺮﻣﺎ
ﻧﮕﺮﺍﻥ اﺯﻧﻔﺎق
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻧﻴﺴﺘﻴﺪ؟
( ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺎ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻨﻔﺎﻕ
ﻫﺴﺘﻴﻢ شما
چطور؟ ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﭘﺎﺳخ گفت کلّا  ﺍﻥ هذه ﺧﻄﻮﺍﺕ
ﺍﻟﺸﻴﻄﺎﻥ  ﻴﺮﻏّﺒﮑم
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﻮ ﺗﺪﻭﻣﻮﺍ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺤﺎﻟﻪ ﺍﻟتی
ﻮﺻﻔﺘم ﺃﻧﻔﺴﮑم
ﺒﻬﺎ ﻟﺼﺎﻓﺤﺘﮑم
اﻟﻤﻠﺎﺋکة ﻭ ﻣﺸﻴﺘم
علی اﻟﻤاء  ﻭ ﻟﻮ ﻟﺎ ﺃﻧّﮑم
ﺘُﺬﻧﺒﻮﻥ ﻔﺘﺴﺘﻐﻔﺮﻭﻥ
اﻟﻠﻪ ﻟﺨلق اﻟﻠﻪ
ﺧﻠﻘﺎﺣﺘّﻯ ﻴﺬﻧﺒﻮﺍ
ثمّ ﻳﺴﺘﻐﻔﺮﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﻓﻴﻐﻔﺮ ﻟﻬﻢ ﺍﻥ
اﻟﻤﻮٴﻤﻥ ﻤﻔﺘّﻥ
ﺘﻮﺍﺏ ﺃﻣﺎ ﺳﻤﻌﺖ
ﻗﻮل ا ﻟﻠﻪ ﻋﺰﻭﺟﻞ
ﺍﻥّ اﻟﻠﻪ ﻳﺤﺐّ
ﺍﻟﺘﻮﺍﺑﻴﻥ ﻮﻳﺤﺐّ
ﺍﻟﻤﺘﻄﻬّﺮﻳﻦ
ﻭﻗﺎﻝ ﺍﺳﺘﻐﻔﺮﻭﺍ
ﺭﺑّﮑم ثمّ ﺘﻮﺑﻮﺍ
ﺍﻟﻴﻪ .
نه ﺍﻳﻨﻬﺎ
از ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ ﺷﻴﻄﺎﻥ(
نفس ) اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﻃﺎﻟﺐ ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی ﺒﺨﺪﺍ
ﺍﮔﺮﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺮﺣﺎﻟﻰ
ﺑﺪﻫﻴﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ
ﻮﺻﻒ ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺒﺸﻤﺎ
ﺩﺳﺖ ﺩﻭﺳتی ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﺭﻭﻯ ﺁﺏ هم ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﺭﺍﻩ ﺑﺮﻭﻳﺪ (ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
الهی اﺳﺖ) ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﮔﻨﺎﻩ ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻳﺪ
ﺗﺎ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﺧﺪﺍ
ﺑﮑﻨﻴﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧلق ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ) ﺗﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺧﺪﺍ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺒﺨﺸﺪ. ﺯﻳﺮﺍ (ﻣﻮٴﻤﻦ)
ﻣﻔﺘﻮﻥ
ﻮلی ﺘﻮّﺍﺏ ﺍﺳﺖ.
(ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺪﺍﻭم ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
الهی ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ.
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌنی ﺘﻌﻬﺪ
ﻋﺪﻡ

ﮔﻨﺎﻩ است ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
علی رغم ﺨﻄﺎﻫﺎ
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻩ ﻭﻫﺪﻑ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی ﻮ
ﺭﺍﻩ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩ
ﭼﻘﺪﺭ ﻳﻘﻴﻥ ﻮ ﺍﻣﻴﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺴﺎﺋل ﺮﻭحی
که ﺧﻴلی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺴﺎﺋل ﺮﻭﺍنی
ﺪﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺎﺋل ﺬﻫنی ﺪﺭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﺴﺎﺋل در تن ﭽﻮﻥ
ﺤﺮﺍم ﻮﺣﻠﺎل ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
که
تنها بفکر
تدن خو هستند  ﻭ ﺑﻨﻈﺮ ﺩﻳنی
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺴﺎﻟﻚ
نیز ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺁﻳﺎ ﺷﻤﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻳﺪ؟
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭ ﺗﻮّﺍﺑﺎﻥ
ﻮ ﻣﺘﻄﻬّﺮﻳﻥ (
توبه گناه و
جبران گناه و
تزکیه آن ) که
اینان ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ
از ﺳﺎﻟکان ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ
گناه  ﮐﻨﺪ
ﻭﺳﭙس ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻄﻬﻴﺮ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻳﺎ
سلوک الهی  ﮐﻨﺪ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
رَبّ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻴﺪ
ﻭﺑﺴﻮﻯ اﻭﺗﻮﺑﻪ
ﻧﻤﺎئید .( ﭘﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩ ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﻓﺘﻦ ﮐﻪ
ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﻮﺑﻪ
ﺑﻘﺎﺋم ﻮ ﻋﺮﺵ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﺷﺪﻩ
ﺯﻳﺮﺍ ﮔﻨﺎﻩ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﺗﻌﻬّﺪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺣتی
گاهی ﺒﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ ﻭلی
همراه ﺑﺎ ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﻮ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺧﻮیشتن ﻭ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺗﺤﺮﮐی سلوکی ﺸﺪﻳﺪتر
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﮐﺎﺭ در ﺳﺎﻟﻚو
ﺩﺭ ﺍﻣﻴﺪ ﻭ ﺗﺤﻤّل
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ ﺻﺒﺮ
دروسوسه  ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻬﺎ.

حدیث
1853 -
اﺯﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ51ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻥ
گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺳﺨّﺮ ﺍﻟﻠﻪ
ﻤﻨﻬم ﻮ ﻳﺎ
ﮔﻔﺘﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺴﺘﻬﺰﻯ
ٴﺒﻬم ﻮ ﻳﺎ
ﺍﻳﻥ گفته الهی
ﻮ ﻣﮑﺮﻭﺍ ﻭ ﻣﮑﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻥ
گفته ﻳﺨﺎﺩﻋﻮﻥ
اﻟﻠﻪ ﻭﻫﻮ ﺧﺎﺩﻋﻬم  که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻳﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺴﺨﺮﻩ ﻭﺍﺳﺘﻬﺰﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺧﺪﻋﻪ آنها ﺮﺍ ﺑﺎ
ﺧﺪﻋﻪﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺎﻃل ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ
اﻟﻠﻪ ﻋﺰﻭﺟل
لاﻳﺴﺨﺮ ﻭ ﻟﺎ ﻳﺴﺘﻬﺰﻯٴ
ﻮﻟﺎ ﻳﻤﮑﺮ ﻭﻟﺎ
ﻳﺨﺎﺩﻉ ﻭ ﻟﮑﻨّﻪ
ﻋﺰﻭﺟﻞ ﺑﺠﺎﺯﻳﻬم
ﺠﺰاءا اﻟﺴﺨﺮیّةَ
ﻭ ﺟﺰاء اﻟﺎﺳﺘﻬﺰاء
ﻭﺟﺰاء اﻟﻤﮑﺮ ﻭ
ﺍﻟﺨﺪیعة  ﺗﻌﺎلی
اﻟﻠﻪ ﻋﻤّﺎ ﻳﻘﻮل
اﻟﻈﺎﻟﻤﻮﻥﻋﻠﻮّﺍ
ﮐﺒﻴﺮﺍ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺴﺨﺮﻩﺍﻯ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺍﺳﺘﻬﺰﺍئی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻣﮑﺮ ﻭﺧﺪﻋﻪﺍﻯ
ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ  ( ﮐﻪ ﻣﺴﺨﺮﻩ
ﻭﺧﺪﻋﻪ ﻭ ﻣﮑﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﺴﺨﺮﮔﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺳﺘﻬﺰﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﮑﺮ ﻭ ﺧﺪﻋﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﻇﺎﻟﻤﺎﻥ اﺳﺖ. (ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖﻫﺎﻯ ﺒﺪ ﮐﺮﺩﻥ
را ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ اﻳﻦ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻫﻤﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎﮐﻠﻤﻪ
(ﺧﻴﺮ) ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﺨﺪﻋﻪ ﻭﻣﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣﻞ
و نفع آنها ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ ﻣﺎﺩﺭﻯ
که ﻃﻔل ﺴﺮﮐﺶ ﻭبی
عقل ﺮﺍ ﺑﺴﻮﻯ
هدﻓﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﻓﺮﻳﺐ ﻭ ﻣﮑﺮ ﺳﻮق
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﺴﺨﺮگی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺨﺪﺍ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ به ﻣﺴﺨﺮگی
مسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ. ﺗﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ گذﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ. ﻭﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﺗﻬﻴّﻪ ﻭ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺴﻠﻮک ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻫﺮﻋﻤل ﺪﻓﺎعی ﻮ
ﺟﺎ ﺧﺎلی ﺪﺍﺩﻥ
ﺩﺭ ﻳک ﻤﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻣﮑﺮ ﺁﻣﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻮﻋﻰ (ﻣﮑﺮ ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ)
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی ﻨﻪ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺟﻪ ﺯﺷتی ﻮ ﻧﻨﮕﻰ
ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﻀﺮﻭﺭﻯ
ﻮ ﻣﻨﻄقی ﻮﻣﻌﻘﻮل
ﺪﻓﺎعیو خیر
دیگری اﺳﺖ.

حدیث
1854 –از   امام
کاﻇﻢ (ﺝ۶ﺹ51 ﺑﺤﺎﺭ) ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻠﻤّﺎ ﻧﺼﺐ
ﺍﻟﻨﺒیّ
علیّا ﻳﻮم
غدیر ﺧُﻢ ﻭﺃﻣﺮ
ﻋﻤﺮ ﻭﺗﻤﺎم ﺘﺴﻌﻪ
ﻣﻥ ﺮﻭٴﺴاء  المهاﺟﺮﻳﻥ
ﻮ ﺍﻟﺄﻧﺼﺎﺭ ﺃﻥ   ﺒﺎﻳﻌﻮﻩ
ﺑﺎﻣﺮة ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﻓﻔﻌﻠﻮﺍ ﺫﻟﻚ ﻭﺗﻮﺍطؤا
ﺑﻴﻨﻬﻢ ﺃﻥ ﻴﺪفعوﺍ
ﻫﺬﺍ ﺍﻟﺄﻣﺮﻋﻥ
علیّ ﻭ ﺃﻥ ﻴﻬﻠﮑﻮه
ﻤﺎ ﮐﺎﻥ ﻤﻥ ﻤؤﺍﻃﺎﺗﻬم
ﺃﻥ ﻗﺎل ﺃﻭﻟﻬﻢ
ﻣﺎ ﺍﻋﺘﺪﺩﺕ ﺑﺸﻴئ
کاﻋﺘﺪﺍﺩﻯ ﺒﻬﺬﻩ
ﺍﻟﺒیعة
ﻭﻟﻘﺪ ﺭﺟﻮﺕ ﺃﻥ
ﻴﻔﺴﺢ  ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻬﺎ لی فی ﻘﺼﻮﺭ
ﺍﻟﺠﻨﺎﻥ ﻭ ﻳﺠﻌلنی
ﻔﻴﻬﺎ ﻣﻥ ﺃﻓﻀل
اﻟﻨﺰﺍل ﺍﻟﺴﮑّﺎﻥ
ﺭﻭﺯﻯ که ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻋﻠﻰّ
ﺭﺍ ﺩﺭﻏﺪﻳﺮ ﺧُم
ﻤﻨﺼﻮﺏ (ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺨﻮﺩ) ﻧﻤﻮﺩ
ﺑﻌﻤﺮ ﻭﻧﻪ ﻧﻔﺮ
ﺍﺯ ﺳﺮﺍﻥ ﻤﻬﺎﺟﺮ
ﻭ ﺍﻧﺼﺎﺭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻋلیّ ﺒﻴﻌﺖ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺃﻣﻴﺮ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ اﺳﺖ(  رهبر
مؤمنان اوم
کننده
سالک
ونه
مسلمانان
غیر سالک
بعنوان
رهبر سیاسی ) ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻥ
کرﺩﻧﺪ. ﻭلی ﺒﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﺗﻮﻃﺌﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺃﻣﺮ ﺭﺍ
(ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
پیامبر ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ را ) ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﺧُﻨثی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺁﻥ ﺪﻭ
(ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻋﻠﻰّ)
ﺭﺍ ﻧﻴﺰﻫﻠﺎک ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﻤﺎم ﻤﺴﺎعی
الهی ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻬﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺑﮑلّی
ﻨﺎﺑﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ  ﻭ ﺑﻨﺎﻡ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻫﻤﺎﻥ هدﻓﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳم ﻘﺮﻳﺶ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ بعدهت ﺑﺎ ﺧﻠﺎﻓﺖ
اﻣﻮﻳﺎﻥ ﺍﻳﻥ
اﺭﺯﻭﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﮑﻤﻴل
ﺸﺪ) ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻮﻃﺌﻪﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻳﻥ ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ ﻣﻥ ﭽﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺁﻣﺎﺩه
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻡ. ﺍﻣﻴﺪﻡ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻥ ﻤﺠﺎلی ﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﮐﺎﺧﻬﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻢ ﻭ ﻣﺮﺍ ﺍﺯ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺳﺎﮐﻨﺎﻥ
آن ﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﻓﺮﻳﺐ
ﻭﺗﻀﺎﺩ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺑﺎﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍق
ع ﻔﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ)
ﻮﻗﺎل ثاﻧﻴﻬﻢ
ﺑﺄبی ﺃﻧﺖ ﻭ ﺍﻣّﻯ
ﻴﺎ ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﻣﺎ ﻭثقت ﺑﺪﺧﻮل
اﻟﺠنّة ﻭ ﺍﻟﻨﺠﺎة
ﻣﻥ اﻟﻨﺎﺭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﻬﺬﻩ ﺍﻟﺒیعة ﻭ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎ ﻳﺴﺮّنی
اﻥ ﻨﻘﻀﺘﻬﺎ ﺃﻭ
ﻧﮑثت ﺑﻌﺪ ﻣﺎ ﺍﻋﻄﻴﺖ
ﻭ ﺍﻥ ﻠﻴﻄلّ اﻋمّ
ﺑﻴﻥ اﻟثرﻯ اﻟی
اﻟﻌﺮﺵ ﻟﺂلی ﺮﻃبة
ﻭ ﺟﻮﺍﻫﺮ ﻓﺎﺧﺮة
ﻭﻗﺎل ثالث هم ﻭ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺎ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻟﻘﺪ ﺻﺮﺕ
ﻣﻥ اﻟﻔﺮح ﺒﻬﺬﻩ
ﺍﻟﺒیعة ﻭﻣﻥ اﻟﺴﺮﻭﺭ
ﺍﻟﻔﺴیح ﻤﻥ اﻟﺂﻣﺎل
فی ﺮﺿﻮﺍﻥ اﻟﻠﻪ
ﻣﺎ ﺃﻳﻘﻨﺖ ﺃﻧّﻪ
ﻟﻮ ﮐﺎﻧﺖ ﺫﻧﻮﺏ
ﺃﻫل اﻟﺄﺭﺽ ﮐﻠّﻬﺎ
ﻋَﻠّﻰ ﻟﻤﺤّﺼﺖ
ﻋﻨّﻯ ﺒﻬﺬﻩ ﺍﻟﺒیعة
ﻭ ﺣﻠﻒ ﻋلی ﻤﺎ ﻗﺎل
ﻤﻥﺬﻟﻚ ث مب ﺘﺘﺎبع
ﺒﻤثل هذﻩ ﺍﻟﺎﻋﺬﺍﺭ
ﻣﻥ ﺒﻌﺪﻫم ﻤﻥ
اﻟﺠﺒﺎﺑﺮة ﺍﻟﻤﺘﻤﺮّﺩﻳﻥ
ﺩﻭﻣﻴﻥ گف ت ﺍﻯﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻮ ﭼﻮﻥ ﭙﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ
ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻥ
هرﮔﺰ ﻣﻄﻤﺌﻥ ﺒﺪﺧﻮﻝ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻧﺸﺪﻩﺍﻡ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻟﺂﻥ
کهﺍﻳﻥ ﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻡ. ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﺟﺎﻯ ﺧﻮﺷﺒختی ﻤﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻘﺾ ﻳﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥﺸکنی
کنم . ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﺎﻥ ﻓﺮﺻﺖ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺯﻣﻴﻥ ﺘﺎ ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﻮﻋﺮﺵ ﺑﺮﺍﻳﻢ ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ
ﺗﺮ ﻭﺟﻮﺍﻫﺮ ﮔﺮﺍﻥ
ﻘﻴﻤﺖ ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﻮﻣﻰ
ﻧﻴﺰﮔﻔﺖ ﺍﻯ ﺮﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻣﻥ اﺯﺧورﺳﻨﺪﻯ
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺒﻴﻌﺖ ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﺎﻥ ﺸﺪم ﻮ ﺍﺯ
ﺳﺮﻭﺭ ﻭ ﻓﺮﺻﺖ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺮﺿﻮﺍﻥ
و رضای ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﮑﻨﻴﻢ.
ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺃﻫل
ﺪﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺮﻋﻬﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻢ
ﺍﺯ ﻋﻬﺪﻩ ﻣﻥ ﺒﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺸﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺮﺍﻧﻤﻮﺩم
ﻮﺳﭙس ﺩﻳﮕﺮ ﺟﺒّﺎﺭﺍﻥ
ﺴﺮﮐﺶ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﻳﻥگوﻧﻪ
ﺣﺮﻓﻬﺎ ﺯﺩﻧﺪ. ﻔﻘﺎل اﻟﻠﻪﻋﺰﻭﺟﻞ
ﻟﻤﺤﻤﺪ
ﻳﺨﺎﺩﻋﻮﻥ اﻟﻠﻪ
ﻳﻌنی ﻴﺨﺎﺩﻋﻮﻥ
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﺻﻠّﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﻭﺁﻟﻪ
ﺑﺄﻳﻤﺎﻧﻬﻢ ﺧﻠﺎﻑ
ﻣﺎفی ﺠﻮﺍﻧﺤﻬﻢ
ﻭ (ﺍﻟﺬﻳﻥ ﺁﻣﻨﻮﺍ)
ﮐﺬﻟک اﻳﻀﺎ ﺳﻴّﺪﻫم
ﻮ ﻓﺎﺿﻠﻬﻢ ﻋﻠﻰّ
ﺑﻥ ﺃبی ﻄﺎﻟﺐ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ ثمّ ﻘﺎل
ﻮ ﻣﺎ ﻳﺨﺎﺩﻋﻮﻥ
ﺍﻟّﺎ ﺃﻧﻔﺴﻬﻢ
ﻣﺎﻳﻀﺮﻭﻥ ﺒﺘﻠک
اﻟﺨﺪیعة ﺍﻟّﺎ
ﺃﻧﻔﺴﻬﻢ ﻓﺎﻥ
اﻟﻠﻪ ﻏنیّ هم ﻮ
ﻋﻥ ﻨﺼﺮﺗﻬﻢ ﻭﻟﻮﻟﺎ
ﺍﻣﻬﺎﻟﻪ ﻣﺎ ﻗﺪﺭﻭﺍ
ﻋلی ﺸﻴئ ﻤﻥ ﻔﺠﻮﺭ
ﻫم ﻮ ﻃﻐﻴﺎﻧﻬﻢ
ﻭ ﻣﺎ ﻳﺸﻌﺮﻭﻥ ﺃﻥ
ﺃﻟﺄﻣﺮ ﮐﺬﻟﻚ ﻭ
ﺃﻥّ ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻄلّع
ﻨﺒﻴّﻪ ﻋلی ﻨﻔﺎﻗﻬم
ﻮ ﮐﺬﺑﻬم ﻮ ﮐﻔﺮﻫﻢ
ﻭﻳﺄﻣﺮﻩ ﺑﻠﻌﻨﻬم
ﻔﻴﻠﻌﻨﻪ ﺍﻟﻈﺎﻟﻤﻴﻥ
اﻟﻨﺎﮐیین ﻭﺫﻟک
اﻟﻠّﻌﻥ لا ﻳﻔﺎﺭﻗﻬم  فی اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻳﻠﻌﻨﻬم ﺨﻴﺎﺭ
ﻋﺒﺎﺩ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
فی اﻟﺂﺧﺮة ﻳﺒﺘﻠﻮﻥ
ﺒﺸﺪﺍﺋﺪ ﻋﻘﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪﻭﺍﺫﺍ ﻟﻘﻮﺍ
ﺍﻟﺬﻳﻥ ﺁﻣﻨﻮﺍ
ﺍلی ﻘﻮﻟﻪ ﻳﻌﻤﻬﻮﻥ
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ میخواهند ﺁﻧﺎﻥ
ﺨﺪﺍﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﻮﮔﻨﺪﻫﺎﻯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ
ﻔﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ
ﺳﻴّﺪ ﻭ ﺳﺮﻭﺭ ﻭ
ﺍﻓﻀل ﺁﻧﻬﺎﻋلیّ
ﺒﻥ ابی ﻄﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺳﭙس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ ﻭلی ﺁﻧﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻓﺮﻳﺐ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺮﻧگ
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺮﺍ
ﺁﺳﻴﺐ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ(ﻋﮑس
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺫﺍﺕ
روانی ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺗﺮ ﺩﺭ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭ ﺭﻭح ﻤﻴﮑﻨند
) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﻨﻴﺎﺯ ﺍﺯﻧﺼﺮﺕ
ﻭ ﭘﺸﺘﻴﺒﺎﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻣﻬﻠﺖ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺒﻮﺩ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ ﻓﺠﻮﺭ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﻳﺎ ﻃﻐﻴﺎﻥ
ﻮﺳﺮﮐظی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺁﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻳﻦ
ﺁﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎنی ﺒﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﻮﺿﻮع
اﺯﺍﻳﻥ ﻘﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ.
(ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﺩﺭﻭغ
گفتن ﻮﭘﻴﻤﺎﻥ ﺸﮑﻨﻰ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻄلع
کرﺩﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﻨﻔﺎبق
ﻮ ﺩﺭﻭغ ﻮ ﮐﻔﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻟﻌﻨﺖ ﻇﺎﻟﻤﺎﻥ
ﻮﻧﺎﮐثاﻥ ﭙﻴﻤﺎﻥﺸﮑﻨﻰ  ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺁﻥ ﻠﻌنتی که ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺟﺪﺍ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻟﻌﻨﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ (ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﺼﺮﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
بقهقرﺍ
ﻣﻴﺒﺮﺩ) ﻭﺩﺭ ﺁﺧﺮﺕ
کارماهای
جهنّم ) ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻋﻘﺎﺏ
ﺳﺨﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
(ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ ﻮﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻮ ﺩﺭﺟﻬنم
ﺴﻮم ﻤﻠﮑﻮﺕ ﻭ ﺩﺭﺟﻬﻨم
ﭽﻬﺎﺭم ﻤﺴخ و
فسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﭽﻮﻥ ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﻯ
ﺒﺎ ﮐﺴﺎنی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻳﻌﻤﻬﻮﻥ ﺷﺎﻣل
ﺤﺎل ﺁﻧﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﺎم کاﻇم ﻤﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ:
ﻮﺍﺫﺍ ﻟﻘی
هؤلاء اﻟﻨﺎﮐثوﻥ
ﻠﻠﺒیعة ﺍﻟﻤﻮﺍﻃﺌﻮﻥ
علی ﻤﺨﺎﻟفة ﻋﻠﻰّ
ﻭ ﺩﻓﻊ ﺍﻟﺄﻣﺮ
ﻋﻨﻪ ﺍﻟﺬﻳﻥ ﺁﻣﻨﻮﺍ
ﻗﺎﻟﻮﺍ ﺁﻣﻨّﺎ
ﮐﺎﻳﻤﺎﻧﮑﻢ ﺍﺫﺍ
ﻟﻘﻮﺍ ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻮ
ﺍﻟﻤﻘﺪﺍﺩ ﻭ ﺃﺑﺎﺫﺭ
ﻭ ﻋﻤّﺎﺭ ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﺁﻣﻨّﺎ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻭﺳﻠّﻤﻨﺎ ﻟﻪ ﺑیعة
ﻋﻠﻰّ ﻭ ﻓﻀﻠﻪ ﮐﻤﺎ
ﺁﻣﻨﺘﻢ ﻭ ﺍﻥ ﺃﻭﻟﻬم
ﻮثاﻧﻴﻬم ﻮ
ثالثهم الی ﺘﺎﺳﻌﻬﻢ
ﺭﺑﻤﺎ ﮐﺎﻧﻮﺍ ﻳﻠﺘﻘﻮﻥ
ﻔﻰ ﺑﻌﺾ ﻃﺮﻗﻬم
مع ﺴﻠﻤﺎﻥ ﻮ ﺃﺻﺤﺎﺑﻪ
ﻓﺎﺫﺍ ﻟﻘﻮﻫم
اﺷﻤﺄﺯّﻭا ﻣﻨﻬﻢ
ﻭﻗﺎﻟﻮﺍ ﻫﻮلاء
ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﺴﺎﺣﺮ
ﻭ ﺍﻟﺄﻫﻮﺝ ﻳﻌﻨﻮﻥ
ﻤﺤﻤﺪﺍ ﻭ ﻋﻠﻴّﺎ
ﻭﭼﻮﻥ ا ﻳﻥ
ﻨﺎﮐثاﻥ ﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺸﮑﻨﺎﻥ
ﺘﻮﻃﺌﻪ ﮔﺮﻋﻠﻴﻪ
ﻋﻠﻰّ ﺗﺎ ﺃﻣﺮ (ﻭﻟﺎﻳﺖسییاسی
و حکومت بنام  اسلام ) ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ
(ﺟﺎﻧﺸﻴنی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ) ﻭﻗتی ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺮﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻤﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻳﻢ
(ﺑﻮﻟﺎﻳﺖﻋلیّ ﻮسلوک
الهی  ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘﺬﻳﺮﻯ
ﻳﻌﻨﻰ ﻗﺒﻮل ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤلی ﺴﻠﻮک اﺳﺖ)
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺎ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻮ ﻣﻘﺪﺍﺩ ﻭ ﺃﺑﺎﺫﺭ
ﻭﻋﻤّﺎﺭ(ﭼﻬﺎﺭ
ﺳﻤﺒﻮل ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻞ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ عدّه ﻧﺎم
ﺒﺮﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻤﺤﻤﺪ ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻳﻢ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم ﺒﻮﻯ ﺸﺪﻳﻢ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ علیّ
اﺯ ﻣﺎ ﺑﻴﻌﺖ ﮔﺮﻓﺖ
(ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺃﻣﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻳﻢ) ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﺑﺮﺍﻯ علیّ ﺸﺪﻳﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻳﺪ
( آنها ﺳﻠﻮﻙ
عملی  ﮐﺮﺩﻳﺪ
ﻭبنجات الهی
رسیدند ) ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
اﺯ ﺍﻭﻝ ﺗﺎ ﻧﻬﻤﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺮﮔﺎﻩ  ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺑﺎﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻮ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺍﻭ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ( ﺍﻳﻦ
ﻭﻗﺖ ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﮐﺎﻣا اﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮﻭﺍنی
ﺴﺎﻟک ﺪﺍﺷﺖ) ﭼﻮﻥ
ﺒﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ ﻣﺸﻤﺌﺰ
ﻭﻧﺎ ﺧﻮﺵﺁﻳﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ.
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺪﻭﺳﺘﺎﻥ ﺁﻥ ﺠﺎﺩﻭﮔﺮ
ﻭﺁﻥ ﺪﻳﻮﺍﻧﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
(ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ ﻣﻮﻟﺎﻋلیّ
ﺮﺍﭼﻮﻥ ﺸﺘﺮ ﻫﻴﺠﺎﻥ
ﺰﺩﻩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ.
ﻭﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﻣﻥ ﭽﮕﻮﻧﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺴﺨﺮﻩ ﻣﻴﮑﻨﻢ.
ﻭ ﮐﺎﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﻢ
ﮐﻪ ﺑﺴﻮﻯ ﺸﻤ ﺎﻧﻴﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺎ ﺁﻧﺎﻥ
(ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻮﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ) ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﻔﺖ ﺧﻮﺵ
ﺁﻣﺪﻯ ﺃﻯ ﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻤﻴﮕﻔﺖ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﭼﻬﺎﺭ ﻧﻔﺮﻯ ﻨﻴﺰ
ﺍﻭﺭ ﺍﺳﺘﺎﻳﺶ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭلی ﭽﻮﻥ ﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺬﺷﺖ ﻭ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﺸﺪ ﺍﻭلی ﻤﻴﮕﻔﺖ
ﻔﻴﻘﻮل اوّﻟﻬﻢ
ﺍﻧﻈﺮﻭﺍ ﮐﻴﻒ ﺃﺳﺨﺮ
ﻣﻨﻬﻢ ﻭ ﺃﮐﻒ ﻋﺎﺩﻳﺘﻬم
عنکم ﻓﺎﺫﺍ ﺍﻟﺘﻘﻮﺍ
ﻗﺎل اﻭﻟﻬﻢ ﻣﺮﺣﺒﺎ
ﺑﺴﻠﻤﺎﻥ اﺑﻥ
اﻟﺎﺳﻠﺎﻡ ﻭ ﻳﻤﺪﺣﻪ
ﺑﻤﺎ ﻗﺎل اﻟﻨبیّ
ﻔﻴﻪﻭ ﮐﺬﺍ ﮐﺎﻥ
ﻳﻤﺪح ﺘﻤﺎم اﻟﺄﺭبعة
ﻓﻠﻤّﺎ ﺟﺎﺯﻭﺍ
ﻋﻨﻬﻢ ﮐﺎﻥ ﻴﻘﻮل
اﻟﺄﻭﻝ ﮐﻴﻒ ﺭﺃﻳﺘم
ﺴﺨﺮﻳّﺘﻰ ﻟﻬﻮلاء
ﻭﮐﻔّﻯ عاﺩﻳﺘﻬم
عنّی ّﻮ ﻋﻨﮑﻢ ﻓﻴﻘﻮل
له ﻟﺎ ﻧﺰﺍل ﺒﺨﻴﺮ
ﻣﺎ ﻋﺸﺖ ﻟﻨﺎ ﻓﻴﻘﻮل
ﻠﻬﻢ ﻓﻬﮑﺬﺍ ﻓﻠﺘﮑﻥ
ﻤﻌﺎﻣﻠﺘﮑم ﻠﻬﻢﺍلی
ﺃﻥ ﺘﻨﺘﻬﺰﻭﺍ ﺍﻟﻔﺮصة
ﻓیهم ﻤثیل
هذا ﻓﺎﻥ اﻟﻠﺒﻴﺐ
ﺍﻟﻌﺎﻗﻞ ﻣﻥ ﺘﺠﺮع
علی اﻟﻐُصّة ﺣتی
ﻴﻨﺎﻟﺎل ﻔﺮصة  ﺩﻳﺪﻯ ﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺴﺨﺮﻩ
ﮐﺮﺩﻡ؛ (ﺑﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺣق ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﻤﺴﺨﺮﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ) ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﻭ ﺷﻤﺎ ﺩﻭﺭﮐﺮﺩﻡ.
ﻭ ﺑﺴﻠﻤﺎﻥ ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﻣﺎﺑﺴﻠﺎﻣﺖﻫﺴتیم
ﻤﺎﺩﺍم که ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺎﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻴﺪ.   (ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ)
ﺳﭙس ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﺑﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﮔﻔﺖ ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﮑﻨﻴﺪ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﻓﺮﺻﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻠﻴﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ عاقل  کسی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﺗﻨﺪ ﻏﺼّﻪ
ﻭﻏم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺤﻤل
کند ﺗﺎ ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎم
کاﻇم  اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ:ثمّ ﻴﻌﻮﺩﻭﻥ
الی ﺃﺧﺪﺍﻧﻬم
من اﻟﻤﻨﺎﻓﻘﻴﻦ
ﺍﻟﻤﺘﺮّﺩﻳﻦ ﺍﻟﻤﺸﺎﺭﮐﻴﻥ
ﻠﻬم ﻔﻰ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﻓﻴﻤﺎ
ﺃﺩّﺍﻩ ﺍﻟﻴﻬم
عن اﻟﻠﻪ ﻋﺰﻭﺟﻞ
ﻣﻥ ﺬﮐﺮ ﺗﻔﻀﻴل
ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﻭ ﻧﺼﺒﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎ
علی کافة ﺍﻟﻤﺴﻠﻤﻴﻦ
ﻗﺎﻟﻮﺍ ﻟﻬم اﻧّﺎ
ﻣﻌﮑم ﻔﻴﻤﺎ ﻭ ﺍﻃﺄﻧﺎﮐم
علیه ﻣﻥ ﺪفلع
علیّ ﻋﻥ هذﺍ ﺍﻟﺄﻣﺮ
ﺍﻥ کاﻧﺖ ﻟﻤﺤﻤّﺪ
ﮐﺎﺋنة ﻓﻠﺎ ﻳﻐﺮﻧّﮑم
ﻮ ﻟﺎ ﻳﻬﻮﻟﻨّﮑﻢ
ﻣﺎ ﺗﺴﻤﻌﻮﻧﻪ ﻣﻨّﺎ
ﻣﻥ ﺘﻘﺮﻳﻈﻬﻢ ﻭ
ﺗﺮﻭﻧﺎ ﻧﺠﺘﺮﻯ
علیهم ﻣﻥ ﻤﺪﺍﺭﺍﺗﻬﻢ
ﻓﺎﻧّﺎ ﻧﺤﻥ ﻤﺴﺘﻬﺰٴﻮﻥ
ﺒﻬﻢ ﻓﻘﺎل اﻟﻠﻪ
ﻋﺰﻭﺟﻞ ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺴﺘﻬﺰﻯٴ
ﺑﻬﻢ ﻳﺠﺎﺯﻳﻬم
ﺠﺰاء اﺳﺘﻬﺰﺍﺋﻬم
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﻟﺂﺧﺮة
ﻭ ﻳﻤﺪﻫم فی ﻄﻐﻴﺎﻧﻬﻢ
ﻳﻌﻤﻬﻮﻥ ﻳﻤﻬﻠﻬم
ﻮ ﻳﺘﺄﺗّﻯ ﺒﻬﻢ
ﻭ ﻳﺪﻋﻮﻫم الی
اﻟﺘﻮﺑﻪ ﻭ ﻳﻌﺪﻫم
اﺫﺍ ﺗﺎﺑﻮﺍ ﺍﻟﻤﻐﻔﺮة
ﻭ ﻫم ﻴﻌﻤﻬﻮﻥ ﻟﺎ
ﻳﺮﻋﻮﻭﻥ عن ﻘﺒﻴﺢ
ﻭﻟﺎ ﻳﺘﺮﮐﻮﻥ ﺃﺫﻯ
ﺒﻤﺤﻤّﺪ ﻭﻋﻠﻰ
ﻳﻤﮑﻨﻬم اﻳﺼﺎﻟﻪ
ﺍﻟﻴﻬﻤﺎ ﺍﻟّﺎ
ﺑﻠﻐﻮﻩ ﺳﭙس ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﺨﺎﻧﻪ ﻭ دﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﺴﺮﮐﺶﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺫﮐﺮ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺭ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺍﻣﺎم
ﻮ ﺍﻣﻴﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
کرﺩﻩ (ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﻳﺎ
ﺭﻫﺒﺮ ﺗﻤﺎمی اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﺒﻮﺩ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﻬم ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﻭ ﻫﻤﮕﺎم
ﺘﻮﻃﺌﻪ ﺷﻤﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.
ﺗﺎ ﺍﻳﻥ اﻣﺮ (ﻳﺎ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭﺍﻣﺎﻣﺖ
ﻭﺧﻠﺎﻓﺖ) ﺭﺍ ﺍﺯﻋلیّ
ﺪﻭﺭ ﮐﻨﻴﻢ. (ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺤﺮﻭم کنیم ) ﺍﮔﺮ
ﻣﺪﺗی  ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺤﻤﺪﺟﺮﻳﺎﻥ ﺒﻨفع
اﻭ ﺑﻮﺩ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺒﺎﺷﻴﺪ ﻭ ﻧﺘﺮﺳﻴﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﮐﺮﺩﻳﻢ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ ﻣﺪﺍﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭلی
ﻤﺎ ﺩﺭﺣﺎل ﻤﺴﺨﺮﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﻬﺴﺘﻴﻢ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺰ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺴﺨﺮﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺟﺰﺍﻯ
ﺘﻤﺴﺨﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺁﺧﺮﺕ  ﺧﺪﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.
ﻭ ﻣﺪتی ﻤﻬﻠﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻃﻐﻴﺎﻥ ﻮ ﺳﺮﮐشی
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻄﻐﻴﺎﻥ
ﻮ ﮐﻮﺭﻯ ﻤﻬﻠﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﻓﺮﺻﺖ
ﺗﻮﺑﻪ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﻭﻋﺪﻩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻮ ﺑﺨﺸﺶ الهی ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭﮐﻮﺭﻣﺎلی
ﺨﻮﺩ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺩﻭﺭﻯ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮ ﻗﺒﻴح ﻮ
ﺯﺷﺖ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺒﻤﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ ﺪﺳﺖ
ﺑﺮﻧﻤﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺭﺍﺣﺖ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﺯﺍﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم کاظم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﺃﻣّﺎ ﺍﺳﺘﻬﺰاء
اﻟﻠﻪ ﺑﻬم فی اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻓﻬﻮ ﺍﺟﺮﺍٴﻮﻩ
ﺍﻳّﺎﻫم علی ﻈﺎﻫﺮ
ﺃﺣﮑﺎﻡ ﺍﻟﻤﺴﻠﻤﻴﻦ
ﻟﺎﻇﻬﺎﺭﻫم اﻟﺴمع
ﻮﺍﻟﻄﺎعة ﻭﺃﻣّﺎ
ﺍﺳﺘﻬﺰاءه ﺑﻬم
فی اﻟﺂﺧﺮة ﻓﻬﻮ
ﺃﻥّ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰﻭﺟﻞ
ﺍﺫﺍ ﺃﻗﺮﻫم فی
ﺪﺍﺭ ﺍﻟﻠّﻌنة ﻭ
ﺍﻟﻬﻮﺍﻥ ﻭ ﻋﺬﺑﻬم
ﺒﺘﻠﻚ ﺍﻟﺄﻟﻮﺍﻥ
اﻟﻌﺠﻴبة ﻣﻥ اﻟﻌﺬﺍﺏ
ﻭ ﺃﻗﺮءوا اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
فی  اﻟﺠﻨﺎﻥ
ﺑﺤﻀﺮة ﻣﺤﻤﺪ ﺻفیّ
اﻟﻠﻪ ﺍﻟﻤﻠک اﻟﺪﻳّﺎﻥ
ﺃﻃﻠﻌﻬم
هؤلاء اﻟﻤﺴﺘﻬﺰﺋﻴﻥ
ﺒﻬم فی اﻟﺪﻧﻴﺎ ﺣﺘّﻯ ﻴﺮﻭﺍ ﻣﺎﻫم
ﻔﻴﻪ ﻣﻥ عجائب ﺍﻟﻠّﻌﺎﺋﻦ
ﻭ ﺑﺪﺍئع اﻟﻨﻘﻤﺎﺕ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻠﺬّﺗﻬﻢ
ﻭﺳﺮﻭﺭﻫم ﺒﺸﻤﺎﺗﺘﻬﻢ
ﮐﻠﺬﺗﻬم ﻮ ﺳﺮﻭﺭﻫم
ﺒﻨﻌﻴﻤﻪ فی ﺠﻨﺎﻥ
ﺮﺑّﻬﻢ ﻓﺎﻟﻤﻮٴﻤﻨﻮﻥ
ﻳﻌﺮﻓﻮﻥ اﻭﻟﺌک
اﻟﮑﺎﻓﺮﻳﻥ اﻟﻤﻨﺎﻓﻘﻴﻦ
ﺑﺄﺳﻤﺎﺋﻬم ﻮ ﺻﻔﺎﺗﻬﻢ
ﻭﺍﻟﮑﺎﻓﺮﻭﻥ ﻮ
ﺍﻟﻤﻨﺎﻓﻘﻮﻥ ﻳﻨﻈﺮﻭﻥ
ﻔﻴﺮﻭﻥ هؤلاء
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ ﺍﻟﺬﻳﻥ
کاﻧﻮﺍ ﺑﻬم فی
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻳﺴﺨﺮﻭﻥ
ﻟﻤﺎ ﮐﺎﻧﻮﺍ ﻣﻥ
ﻤﻮﺍﻟﺎة ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋلیّ ﻮ ﺁﻟﻬﻤﺎ
ﻳﻌﺘﻘﺪﻭﻥ فیرﻭﻧﻬم
ﻔﻰ ﺃﻧﻮﺍع اﻟﮑﺮﺍمة
ﻭﺍﻟﻨﻌﻴم  ﺍﻣّﺎ
ﺍﺳﺘﻬﺰاء کرﺩﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻫﻤﺎﻥ  ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻈﺎﻫﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭ ﺍﺣﮑﺎم
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﺮﺩم اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ (ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻈﺎﻫﺮ ﺍﻋﻤﺎل ﺪﻳنی
ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳند
ﺗﺎ ﻣﺮﺩم ﺒﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪ ﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺧﺪﺍ ﭘﺮﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻓﺮﺻﺖ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫند
ﻳﺎﻓﺖ) ﻭ ﺍﻣﺎ ﻣﺴﺨﺮﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭ ﺁﺧﺮﺕ
(ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ) ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺍﺭ
ﻟﻌﻨﺖ ﻭ ﺍﻫﺎﻧﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ  (ﺩﺭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ)
ﻭ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺑﺎ ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
گوﻧﺎﮔﻮﻥ ﻮ ﻋﺠﻴﺐ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ ( ﺯﻧﺪگی ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭﺟﻬﻨﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺮﺍﺳﺮﻋﺠﻴﺐ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﺻﻔّﻯ اﻭ (ﻣﺼﻄفی
ﻮﭘﺎک تصفیه ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
الهی گرﺩﻳﺪﻩ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻳﻥ ﭙﺬﻳﺮ ﻭ ﺩﻳّﺎﻥ
(ﺩﺭ مقام ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ)
ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯﮐﺎﺭ ﻭ ﻓﮑﺮ ﺍﻳﻥ
ﻤﺴﺨﺮﻩ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺗﺎ ﻣﺘﻘﺎﺑل
ﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﻋﺠﺎﻳﺐ
ﻟﻌﻨﺖ ﻭ ﺟﺎﻟﺒﺘﺮﻳﻥ
اﻧﺘﻘﺎم هاﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ
(ﻟﻌﻨﺖ ﻧﻔﺮﺕ ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
ﻴﺎ ﻫﻤﺎﻥ اﺭﺗﺪﺍﺩ
ﻭﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮنی اﺳﺖ ﺍﻧﺘﻘﺎم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ ﺑﺎ
ﻣﺮﮔﻬﺎﻯ ﻤﮑﺮﺭ
ﺩﺭﺻﻮﺭت هاﻯ ﻨﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮنی اﺳﺖ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺧوﺮﺳﻨﺪﻯ ﻮﻟﺬﺕ
ﺁﻧﺎﻥ اﺯ ﺍﻳﻦ  ﺷﻤﺎﺗﺖﻫﺎ
ﻭ ﺳﺮﺯﻧﺶﻫﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺮﻭﺭ ﻭ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﻣﺎﺩﻯ ﺪﺭ ﮐﻤّﻴﺖ
ﻭﻟﻰ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭ ﺿﺪ
ﻫم ﺪﺭ ﺟﻬﺖ ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﻳﺎﺿﻰ) ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮٴﻤﻨﻮﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﮐﺎﻓﺮ ﻭ ﻣﻨﺎفلق
هستند . ﻭ ﺍﺳﺎمی
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﻭﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﻨﺎﻇﺮﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻤﺴﺨﺮﺷﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﭼﻮﻥ ﻣﻮﺍﻟﺎﺕ ﻭﺣﻤﺎﻳﺖ
ﻭ ﻗﺒﻮل ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ ﻮﺁل
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
کرﺍﻣﺖ ﻭ ﻧﻌﻤﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭﺟﻬﻨم
ﻮ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ فرشته
گونه ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ).
ﺍﻣﺎم ﻨﻴﺰﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻔﻴﻘﻮل هؤلاء
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻮﻥ اﻟﻤﺸَﺮّﻓﻮﻥ
علیهم هؤلاء اﻟﮑﺎﻓﺮﻳﻥ
اﻟﻤﻨﺎﻓﻘﻴﻦ ﻳﺎ
ﻓﻠﺎﻥ ﻮ ﻳﺎ ﻓﻠﺎﻥ
ﺣﺘّﻯ ﻴﻨﺎﺩﻭﻫم
ﺒﺄﺳﻤﺎﺋﻬم ﻤﺎ
ﺑﺎﻟﮑم فی ﻤﻮﺍﻗﻒ
ﺧﺰﻳﮑم ﻤﺎﮐثوﻥ ﻫﻠﻤّﻮﺍ ﺍﻟﻴﻨﺎ
ﻧﻔﺘح ﻠﮑم ﺃﺑﻮﺍﺏ
ﺍﻟﺠﻨﺎﻥ ﻟﺘﺨﻠﺼﻮﺍ
ﻣﻦ ﻋﺬﺍﺑﮑم ﻮ ﺗﻠﺤﻘﻮﺍ
ﺑﻨﺎ ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ
ﻴﺎ ﻭﻳﻠﻨﺎ ﺃﻧّﻯ
ﻠﻨﺎ ﻫﺬﺍ؟ ﻓﻴﻘﻮل
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻮﻥ ﺍﻧﻈﺮﻭﺍ
ﺍﻟﻰ ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺄﺑﻮﺍﺏ
ﻓﻴﻨﻈﺮﻭﻥ اﻟی
ﺃﺑﻮﺍﺏ ﻣﻥ اﻟﺠﻨﺎﻥ
ﻤﻔﺘّحة ﻳﺨﻴّل
اﻟﻴﻬم ﺃﻧّﻬﺎ ﺍلی
ﺠﻬﻨﻢ ﺍﻟﺘّﻯ ﻔﻴﻬﺎ
ﻳُﻌﺬَﺑﻮﻥ ﻭ ﻳﻘﺪﺭﻭﻥ
ﺃﻧّﻬم ﻴﺘﻤﮑّﻨﻮﻥ
ﻤﻥ ﺃﻥ ﻳﺨﻠﺼﻮﺍﺍﻟﻴﻬﺎ
ﻓﻴﺄﺧﺬﻭﻥ فی اﻟﺴﺒﺎحة
فی ﺒﺤﺎﺭ ﺣﻤﻴﻤﻬﺎ
ﻭﻋﺪﻭﺍ ﻣﻥ ﺒﻴﻥ
ﺃﻳﺪﻯ ﺰﺑﺎﻧﻴّﺘﻬﺎ
ﻭ ﻫم ﻴﻠﺤﻘﻮﻧﻬم
ﻴﻀﺮﺑﻮﻧﻬم ﺒﺄﻋﻤﺪﺗﻬم
ﻮ ﻣﺮﺯﺑﺎﺗﻬم ﻮ
ﺳﻴﺎﻃﻬم ﻔﻠﺎ ﻳﺰﺍﻟﻮﻥ
هکذا ﻳﺴﻴﺮﻭﻥ
هناﻙ ﻭ ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺄﺻﻨﺎﻑ
ﻣﻥ اﻟﻌﺬﺍﺏ ﺗﻤﺴّﻬﻢﺣتی
اﺫﺍ ﻗﺪﺭﻭﺍ ﺃﻥ
ﻘﺪ ﺑﻠﻐﻮﺍ ﺗﻠک
اﻟﺄﺑﻮﺍﺏ ﻭﺟﺪﻭﻫﺎ
ﻣﺮﺩﻭمة ﻋﻨﻬﻢ
ﻭ ﺗﺪﻫﺪوﻫﻬم اﻟﺰﺑﺎﻧیة
ﺑﺄﻋﻤﺪ ﺗﻬﺎ ﻓﺘﻨﮑﺴﻬم
الی ﺴﻮاء  اﻟﺠﺤﻴﻢ
ﻭ ﻳﺴﺘﻠقی اﻭﻟﺌک
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻮﻥ
علی ﻔﺮﺷﻬم فی ﻤﺠﺎﻟﺴﻬﻢ
ﻳﻀﺤﮑﻮﻥ ﻤﻨﻬﻢ
ﻣﺴﺘﻬﺰﺋﻴﻥ ﺒﻬﻢ
ﻓﺬﻟک ﻘﻮل اﻟﻠﻪﻋﺰﻭﺟﻞ
ﻓﺎﻟﻴﻮم اﻟﺬﻳﻥ
ﺁﻣﻨﻮﺍ ﻣﻦ ﺍﻟﮑﻔّﺎﺭ
ﻳﻀﺤﮑﻮﻥ علی اﻟﺄﺭﺍﺋک
ﻴﻨﻈﺮﻭﻥ ﻭﻟﺬﺍ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺸﺮﺍﻓﺖ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﻣﺴﻠﻄ ﺒﺮ ﺍﻳﻥ
کاﻓﺮﺍﻥ ﻤﻨﺎﻓﻖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺍﻯ ﻔﻠﺎﻥ
ﻮﻳﺎ ﺍﻯ ﺒﻬﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺳﻤﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺻﺪﺍ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ
ﭼﻪ ﺣﺎﻟﻰ ﺩﺍﺭﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨگ ﺪﺭ ﻭﺿﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺮﺳﻮﺍ ﺑﺎقی ﻤﺎﻧﺪﻩﺍﻳﺪ  (ﺩﺭﺟﻬﻨم
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺎﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺩﻭﺍم ﺒﺤﺎل  ﻘﺒلی (
بشری )  ﻨﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﻫم ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
هستند . ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﻨﺎم ﺤﻴﻮﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺻﺪﺍ ﺯﺩ ﻭﻳﺎ
ﺑﻨﺎم ﺒﺸﺮﻯ گذﺷﺘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ. (ﻣﻮﻗﻒ) ﻭﺿﻌﻴﺖ
ﻭ(ﻣﺎﮐث ) ﺑﺎقی ﻤﺎﻧﺪﻩ
ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﻭضع ﻘﺒلی ﺨﻮﺩ)
ﭘس ﺑﻴﺎﺋﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﺩﺭﻫﺎﻯ ﺒﻬﺸﺖ
( اولیای
هدایت کننده
هر یک بابی
برای بهشت و عوالم
الهی هستند ) ﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﮐﻨﻴﻢ ﺗﺎ ﺍﺯ
ﻋﺬﺍﺏ ﺧﻮﺩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﻴﺎﺑﻴﺪ ﻭﺑﻤﺎ
ﻣﻠﺤق ﺸﻮﻳﺪ (ﺍﻳﻥ
ﺤﺎل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ  ﺑﺨلق اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
کاﺫﺏ ﻭ ﻣﻨﺎﻓق
ﻮ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﻴﺎﺋﻴﺪ ﺷﻤﺎﻫم
ﺘﻮﺑﻪ ﮐﻨﻴﺪ ﻭ ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﻨﻤﺎﺋﻴﺪ
ﺗﺎ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮﺍﺣﻮﺍلی ﺨﻮﺩ
ﺑﺒﺮﻳﻢ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺘﺎﺯﻩ ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺼﺎﺩق ﻘﺒلی ﻮ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ ﻭﺍﻯ
ﺒﺮﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻮﺿﻊ
(ﻧﻨگ ﭙﻴﺮﻭﻯ ﻮ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ ﺑﮑﺴﺎﻧﻰ
ﺗﺎ ﺩﻳﺮﻭﺯ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻔﺮﺕ ﻭ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺪﺷﻤﻦ ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﺘﺮﻳﻥ
ﺤﺎل ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺠﺎﻫل ﻮ ﻣﺘﮑﺒّﺮ
ﻭ ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ) ﻭ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
( ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺠﺪﻳﺪ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺏﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﻈﺮ
ﮐﻨﻴﺪ. (ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻮﺻﻮل هرﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﻳک ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
هستند .  ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟﻪ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺣتی ﺤﻀﻮﺭ ﺫﻫنی
اﺯﺻﻮﺭﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻭﻗﺎﺕ
ﺑﺸﻮﺩ) ﻭﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻧﮕﺎﻩ ﺑﺪﺭﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺸﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
(ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭﺁﻏﻮﺵ
باز ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻬﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﭽﻨﻴﻦ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﺭﻫﺎ ﺑﺴﻮﻯ
ﺠﻬﻨم ﺒﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
(ﻋﺬﺍﺏ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﻫﺮﻣﻨﺎﻓق ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻨﺎﺭﺍﺣﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺒﺪﺗﺮ ﺟﻬﻨمی ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺭﺍ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ)
ﻭ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨند  ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺠﻬﻨم ﻤﻮﺭﺩ ﺗﺨﻴّل
ﺨﻮﺩ ﺧﻠﺎصی ﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺷﻨﺎ ﮐﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ ﺪﺍغ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻴﻥ ﻤﺘﺼﺪﻳﺎﻥ
ﺠﻬﻨم ﻘﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
(ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﺸﺘﺮﻳﺎﻥ
ﻮﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
(ﺯﺑﺎﺋﻦ) ﻳﺎ ﻣﺸﺘﺮﻳﺎﻥ
ﻭﺯﺑﻮﻧﺎﻥ ﺯﺑﺎﻥ
ﺒﺴﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﻨم
ﺨﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﺠﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
هستند  ﻭﻧﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎنی ﻤﺘﺼﺪﻯ
ﺠﻬﻨﻢ. ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺴﺎنی
که  ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺟﻬﻨمی ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺳﻤﺖ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺟﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
ﺪﺭ ﻣﺴخ ها ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺟﻬﻨم ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﻌﻘﻴﺐ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎ
ﭼﻮﺏ ﻭﻋﺼﺎ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ
(ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ ﻣﺘﺼﺪﻳﺎﻥ
ﺠﻬﻨﻢ ﻭﺑﺎﺯ ﺗﻌﻘﻴﺐ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭﺣﺸی
ﺪﺭﻧﺪﻩ ﺗﺮ ﮐﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﺴخ ﺸﺪﻩ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭﺍﺭﺩ ﻭ ﺿﻌﻴﻒ ﺭﺍ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ ﻭ ﻣﻴﺪﺭﻧﺪ)
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺪﺭﺍﻳﻥ
ﺘﺎﺯﻳﺎﻧﻪ ﮐﻮﺑﻰ
(ﺯﺑﺎﻧﻴﻪ) ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﭼﻮﭘﺎﻧﺎﻥ ﻮ ﮔﻠّﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﻭﺍﺭﺑﺎﺑﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺠﻠﻮ ﺳﻮق  ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻨﻤﻮﻧﻪ ﺍﻧﻮﺍع
اﺯﻋﺬﺍﺏ ﺟﻬﻨمی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. (ﻭ ﻣَسّ)
ﻭ ﻧﻔﻮﺫ ﺭﻭﺣی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻳﺎ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ) ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺂﻥ ﺪﺭﻫﺎﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺎ
ﺑﺴﺘﻪ ﻭ ﺁﻭﺍﺭ ﻭ
ﻫﻮﺍﺭ ﻭﺧﺮﺍب
شده ﺭﺍ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﺭﺑﺎﺑﺎﻥ ﻮﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺠﻬﻨﻤﻰﺁﻧﻬﺎ آﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺭﺍﻧﺪﻩ ﻭ ﺑﺠﻠﻮ
ﺳﻮق ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ  ﺗﺎ ﺩﺭﺟﻬﻨم
ﺒﻴﻔﺘﻨﺪ. (ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺭﻭح ﺪﺭ ﻳک ﻨﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺳﻘﻮﻃ
ﺪﺭﺩﻧﺎک ﻮ ﺳﻮﺯﺍﻥ
ﺁﻥ ﺩﺭﻧﻄﻔﻪ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ ﺭُﺣِم
ﺪﺍغ اﻭ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺳﺘﻮﻧﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﻮﺳﻄ
ﺠﻬﻨم ﻤﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ
( ﭘﺮﺗﺎﺏ ﺭﻭح اﺯﺳﺘﻮﻥ
آلت جنسی ﻣَﺮﺩﻫﺎ
ﺑﺪﺭﻭﻥ ﺮﺣم ﻤﺎﺩﺭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
هم اﻳﻨک ﺪﺭ ﺻﺪﺭ
ﻣﺠﺎﻟس ﺧﻮﺩ ﻟﻤﻴﺪﻩ
ﻭ ﺧﻨﺪﺍﻥ ﻮ ﻣﺴﺨﺮﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ (ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﮐﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎ
ﻭ ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺒﺸﺮﻯﺮﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪﻭﺭﺍﺣﺖ
ﺍﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺨﻮﺩ ﺍﺣﻮﺍلی ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻧﺰﺩﻳک
ﺒﺠﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی ﺪﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻋﻘل ﻮ ﺗﻥ ﻮ ﺭﻭﺡ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺸﺪﻩ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺗﻤﺴﺨﺮ ﮐﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺭﺣﻤﺖ ﻭ
ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺴﺨﺮ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﻭﭘﺬﻳﺮﺍئی
ﻮﺗﻌﻠﻴﻢ ﺑﺪﻫﻨﺪ)
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻳﻥ ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
اﺯ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥﻤﻴﺨﻨﺪﻧﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﻯ اﺭﻳﮑﻪﻫﺎﻯ
(ﺗﺨﺖ ﺳﻠﻄﻨﺖ
الهی ) ﺗﮑﻴﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻧﺎﻇﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻧﺎﻇﺮ ﺑﺮﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪگی عقلی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺭﻭﺣی غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﻳﺎ ﺣتی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻨﺎﻓق ﻮﻏﻴﺮﺻﺎﺩق
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺗﮑﻴﻪ
ﺑﺮﺗﺨﺖ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﻳﺶ
ﺯﺩﻩﺍﻧﺪ.

حدیث
1855- اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ۵۵ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی لا ﻳﺰﺍل
اﻟﺬﻳﻥ کفروﺍ ﺗﺼﻴﺒﻬم ﺒﻤﺎ
ﺻﻨﻌﻮﺍ ﻗﺎﺭعةﻭهی
اﻟﻨﻘمة
ﺃﻭﺗﺤﻠق ﺮﻳﺒﺎ
ﻣﻥ ﺪﺍﺭﻫﻢ ﻓﺘﺤّﻞ
ﺑﻘﻮم غیرﻫﻢ
فیرون  ﺬﻟک
ﻮ ﻳﺴﻤﻌﻮﻥ ﺒﻪ ﻭاﻟﺬﻳﻥ
ﺤﻠّﺖ ﺑﻬم
عصاه ﮐﻔّﺎﺭ ﻣثلهم
ﻭ ﻟﺎ ﻳﺘّﻌﻈ ﺒﻌﻀﻬم
ﺒﺒﻌﺾ ﻭﻟﻥ ﻴﺰﺍﻟﻮﺍ
ﮐﺬﻟﻚﺣﺘّﻯ ﻴﺄتی
ﻮﻋﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﺬﻯ
ﻮﻋﺪ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻤﻥ ﺎﻟﻨﺼﺮ ﻭ
ﻳﺨﺰﻯ
اﻟﮑﺎﻓﺮﻳﻥ که ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
کاﻓﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺻﺪﺍﻯ
هوﻟﻨﺎک ﻘﺎﺭﻋﻪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ (ﭼﻮﻥ ﭽﻤﺎق
ﺪﺭ ﻭﻗﺖ
صدای آن ﻣﺮﮒ) ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ
هماﻥ ﻨﻘﻤﺖ ﻳﺎ
ﺍﻧﺘﻘﺎم الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺮﻳﺒﺎ
ﺑﺪﺍﺭ ﻭﺧﺎﻧﻪ (ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ) ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻴﺎﻳﺪ .ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
اﻧﺘﻘﺎم ﻮﺻﺪﺍﻯ ﻣﻬﻴﺐ ﺑﻘﻮم ﻴﺎ
ﮔﺮﻭﻫی ﻮﺍﺭﺩ ﻣﻴﺎﻳﺪ
( ﮐﻪ ﺍﻭم کننده ﻭﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﻧﻬﺎ ﺍﺗﻤﺎم
ﺤُﺠّﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟک
هستند  ﻭلی
عامل ﻮ ﻣﻄﻴﻊ  ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ اﻳﻥ ﻤﺼﻴﺒﺖ
ﻗﺎﺭﻋﻪ ﻭﺿﺮﺑﺖ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫند ﺩﻳﺪ
ﻭﺁﻧﺮﺍﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﻨﻴﺪ (ﺻﺪﺍﻯ ﻣﺮگ
ﻤﻬﻴﺐ ﻭ ﮐﻨﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﺮﻭح ﺤﻴﻮﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺗﻥ ﻮ ﺑﺪﻥ اﺳﺖ)
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ کساﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺿﺮﺑﺖ ﻋﺼﺎ ﻭ ﺗﻤﺮﺩ
ﻭ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ  ﻣثل ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ( ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺷﺪﻥ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ ﻤﺬﻫبی
ﻮ ﻧﮋﺍﺩﻯ ﻮﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤگی ﺁﻧﻬﺎ
ﺟﺎﻫل ﻮ ﻭﺣشی ﺪﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻭﻋﻈ
ﻮﺗﺠﺮﺑﻪ وﻋﺒﺮﺕ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺒﮑﺎﺭﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ
( ﮐﻪ ﺳﻠﻮک ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﻳﺎ ﺩﺷﻤنی ﺒﺎ
سلوک الهی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ) ﮐﻪ ﺗﺤﻘق
ﻮﻋﺪﻩ الهی ﺴﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺼﺮت ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
(ﻳﺎ ﻓَﺮّ ﺭﻭﺯﻯ
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﻤﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی ﻮﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﺭﺳﻮﺍئی
ﻮﺷﺮﻣﻨﺪگی ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.)

حدیث 1856- ﺪﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻣﺎم عسکرﻯ
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ۵۵ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪﻗﺮﺍنی ﻮ ﺍﺿربّ ﻠﻬم ﻤثلا
ﺭﺟﻠﻴﻥ ﺠﻌﻠﻨﺎ
ﻟﺄﺣﺪﻫما ﺟﻨّﺘﻴﻥ
ﻤﻥ ﺃﻋﻨﺎﺏ ﻭ ﺣﻔﻔﻨﺎﻫﻤﺎ
ﺑﻨﺨﻞ ﻭ ﺟﻌﻠﻨﺎ
ﺑﻴﻨﻬم ﻤﺎ
ﺯﺭع اﻣثاﻝ  ﺩﻭﻧﻔﺮ ﺑﺎﻫم
ﺒﺮﺳﺮ ﻣﺰﺭﻋﻪ ﺗﺎﮐﺴﺘﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺨﻠﺴﺘﺎﻥ ﻮ ﺯﺭﺍﻋﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣثال ﺒﺰﻧﺪ
ﮐﻪ ﻳکی ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺑﺎﻏﻬﺎﻯ ﺑﺰﺭﮒ
ﺩﺭ ﻣﻴﻮﻩ ﺑﻮﺩ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻨﺨل ﻮ ﺯﺭع ﻮ ﺁﺏ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭلی
همساﻳﻪﺍﻯ ﻔﻘﻴﺮ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺼﺎﺣﺐ
ثرﻭﺕ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺑﺒﺎﻏﺎﺕ ﺧﻮﺩﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻭﻣﻰ ﮔﻔﺖ: ﺃﻧﺎ ﺃﮐثر
ﻣﻨک ﻤﺎﻟﺎ ﻭ ﺃﻋﺰ
ﻧﻔﺮﺍ ثمّ ﺪﺧل ﺒﺴﺘﺎﻧﻪ
ﻭﻗﺎل  ﻤﺎ
ﺃﻇﻥ ﺃﻥ ﺘﺒﻴﺪ ﻫﺬﻩ
ﺃﺑﺪﺍ ﻭﻣﺎ ﺃﻇﻥ
اﻟﺴﺎعة ﻗﺎﺋمة
ﻭﻟﺌﻥ ﺮﺩﺩﺕ ﺍلی
ﺮﺑّﻰ ﻟﺄﺟﺪﻥّ
ﺨﻴﺮﺍ ﻣﻨﻬﺎ ﻣﻨﻘﻠﺒﺎ ﻓﻘﺎل
له ﺍﻟﻔﻘﻴﺮ ﻣﻥ اﺯﺗﻮ ﻣﺎل
ﻮﻋﺰﺕ ﻭ ﻧﻔﺮﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﻡ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻮﺍﺭﺩ ﺑﺎغ
ﺨﻮﺩ ﺷﺪ
ﮔﻔﺖ ﺗﺼﻮﺭ ﻧﻤﻴﮑﻨﻢﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻳﻥ ﻏِﻨﺎ و
ثروت ناﺑﻮﺩ ﺷﺪنی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣتی ﻔﮑﺮ
ﻧﻤﻴﮑﻨم ﺴﺎﻋﺘﻰﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﭘﺎ ﺷﺪنی
ﺒﺎﺷﺪ (ﺳﺎﻋﺖ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﺩﮔﺮﮔﻮنی
همه ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﻍ ﭼﻪ ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻤﺮگ
ﺨﻮﺩﺵ ﻭﻳﺎ ﻟﺰﻭم
ﺪﮔﺮﮔﻮنی ﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩﺵ ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺑﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
یا بالعکس در
نوع
مسخ حیوانی ) ﻭﭼﻮﻥﺒﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺮﻭﻡ
ﺑﺎﺯﻫم ﺨﻴﺮ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫم
ﺍﺷﺖ. ﻭﻓﻘﻴﺮﮔﻔﺖ:
ﺃﮐﻔﺮﺕ ﺑﺎﻟﺬﻯ
ﺨﻠﻘک ﻤﻥ ﺘﺮﺍﺏ
ثمّ ﻣﻥ ﻨﻄﻔﻪ
ثمّ  ﺳﻮﺍک
ﺮﺟﻠﺎ ﻟﮑﻨّﺎ ﻫﻮ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺑّﻰ ﻟﺎ
ﺍﺷﺮک ﺒﺮﺑّﻯ ﺃﺣﺪﺍ
ثمّ ﻗﺎل اﻟﻔﻘﻴﺮ
ﻟﻠﻐﻨﻰ ﻓﻬل ان
ﺩﺧﻠﺖ ﺟﻨّﺘﻚ ﻗﻠﺖ
ﻣﺎ ﺷاء اﻟﻠﻪ ﻟﺎ
ﻗﻮة  اﻟّﺎ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﺍﻥ ﺘﺮﻥ
ﺃﻧﺎ ﺃﻗل ﻤﻨک ﻤﺎﻟﺎ
ﻭﻭﻟﺪﺍ ثمّ ﻘﺎل
اﻟﻔﻘﻴﺮ ﻓﻌسی ﺮﺑّﻯ
ﺃﻥ ﻴﻮٴﺘﻴﻥّ ﺨﻴﺮﺍ
ﻣﻥ ﺠﻨّﺘﻚ ﻭ ﻳﺮﺳل
علیها ﺣﺴﺒﺎﻧﺎ
ﻣﻥ اﻟﺴﻤاء ﻓﺘﺼﺒح
ﺼﻌﻴﺪﺍ ﺯﻟﻘﺎ ﺃﻯ
ﻤﺤﺘﺮﻗﺎ ﺃﻭ ﻳﺼﺒح
ﻤاءه ﻏﻮﺭﺍ ﻓﻮﻗﻊ ﻓﻴﻬﺎ ﻣﺎ ﻗﺎل
اﻟﻔﻘﻴﺮ فی ﺬﻟک  اﻟﻠّﻴلة  ﻓﺄﺻﺒح
اﻟﻐﻨﻰ  ﻳﻘﻠّﺐ
ﮐﻔّﻴﻪﻋلی ﻤﺎ ﺃﻧﻔق
ﻔﻴﻬﺎ ﻭهی ﺨﺎﻭیة
ﻋلی عرﻭﺷﻬﺎ ﻭ ﻳﻘﻮل
ﻴﺎ ﻟﻴﺘنی ﻠم اﺷﺮک
ﺒﺮﺑّﻯ ﺃﺣﺪﺍ ﻭﻟﻢ
ﺗﮑﻥ ﻠﻪ ﻓئة ﻳﻨﺼﺮﻭﻧﻪ
ﻣﻥ ﺪﻭﻥ اﻟﻠﻪ ﻭﻣﺎ
ﮐﺎﻥ ﻤﻨﺘﺼﺮﺍ ﻭ
ﻫﺬﻩ ﻋﻘﻮبة ﺍﻟﻐنیّ
ﺁﻳﺎ ﺗﻮ ﮐﺎﻓﺮ
ﺑﮑﺴی ﻬﺴﺘﻰ ﮐﻪ
ﺗﻮﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﺧﺎک ﻮ ﻧﻄﻔﻪ
ﺗﻮﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ ﻤﺮﺩﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺳﺎﺧﺖ.
ﻭلی همین ﺨﺪﺍﻧی
نیز ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺸﺎﺭک ﮐﺴﻰبا ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺘﻢ( ﺷِﺮک ﻨﻤﻴﮑﻨﻢ
ﻭسلوک الهی ﺪﺍﺭﻡ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﺪﺍﺷﺖ)
ﻭﻣﺮﺩ ﻓﻘﻴر ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩ ﺁﻳﺎ ﺩﺍﺧل
ﺒﻬﺸﺖ ﻭ ﺑﺎغ ﺨﻮﺩ
ﺷﺪﻯ که ﺑﮕﻮئی ﻤﺎ
ﺷاء الله ﻭﻫﻴچ
ﻘﻮﻩ ﻭﺗﺤﻮّﻝﻭﻳﺎ
ﻧﻴﺮﻭ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺠﺰ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻣﻴﺒﻴنی
ﻤﻥ ﻤﺎل ﻮﻓﺮﺯﻧﺪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺍﺭﻡ (ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﭘﻮل ﺴﺎﺯﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭﺳﭙس ﻓﻘﻴﺮ ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﺷﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍی  ﺒﻤﻥ ﺪﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﺎغ ﺘﻮﺑﺪﻫﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺑﺎغ ﺘﻮ
ﺁﺗﺶﻭﺑﺎﺭﺍﻥ ﺳﻨگ
ﺒﺒﺎﺭﺩ ﺗﺎ ﺑﺎغ
ﻴک ﺰﻣﻴﻥ ﺨﺸک ﺒﻴﭽﻴﺰﻯ
گرﺩﺩ ﻭ ﺑﺴﻮﺯﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﺑﺶ
ﭼﻨﺎﻥ ﻔﺮﻭ ﺑﻨﺸﻴﻨﺪﮐﻪ
ﺧﺸک ﺸﻮﺩ. ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻓﻘﻴﺮ ﺍﺣﺘﻤﺎل
ﺨﻄﺮ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺐ ﻭﺍقع
ﺸﺪ ﻭﺻﺒﺤﮕﺎﻫی
ﺼﺎﺣﺐ ﺑﺎغ ﺪﺳﺘﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﺸﺖ ﻭ ﺭﻭ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭﺣﺴﺮﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮔﺬﺍﺭﻳﻬﺎ ﻭﺯﺣﻤﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﻯ هم ﺮﻳﺨﺘﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺍﻯ کاﺵ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﮐسی ﺮﺍ ﺷﺮﻳﻚ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻡ. ﻭلی
ﻮﻯ گرﻭﻫﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﮐﻪﻣﻘﺎﺑل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ و ﺍﻭﺭﺍ ﮐﻤک
کند ﻭﻫﺮﮔﺰﻫم ﻨﺼﺮتی
ﻨﻴﺎﻓﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ اﺳﺖ.
( ﺁﻭ ﺍزﻫﺴتی ﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻫﺴتی ﺠﺴم ﻮﺫﻫﻥ
ﻮ ﺭﻭح هر ﮐس ﺩﺭ
ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﮐﻪ  ﺩﺳﺖ ﺧﺎلی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
سلوک الهی ﻤﻴﮑﺮﺩ
ﭘس اﺯ ﻣﺮگ ثیرﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺯﺑﺎغ ﻮﺑﻮﺳﺘﺎﻥ
ﻤﻴﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺟﻨّﺘﻬﺎ  بهشت ﻭ ﻣﺰﺍﺭع  تولید
عقلی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍنی
ﻮ ﺷﺎﺩﻣﺎﻧﻰﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﺑﺪﻯ الهی
می ﺪﺍﺷﺖ .

حدیث 1857 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﻤﻮﺳﺎﻯ کاﻇم اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ56 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ  ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺯنی ﺁﻣﺪ ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺗﺶ
ﺑﭙﺸﺖ ﺳﺮﺵ ﻣﻨﺘﻘل
ﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺪﺳﺖ ﺑﺮ ﭘﻴﺸﺎنی
ﻮ ﺩﺳﺖ ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺬﺍﺭﺩ ﻭﻓﺸﺎﺭ
ﺩﺍﺩ. ﺗﺎ ﺟﺎﻯ ﺼﻮﺭﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﺪﻫﺪ) ﻭ ﻣﻴﮕﻔﺖ: اﻥّ اﻟﻠﻪ
ﻟﺎ ﻳغیر ﻣﺎ ﺑﻘﻮﻡ
ﺣﺘّﻯ ﻴغیرﻭﺍ ﻣﺎ
ﺑﺄﻧﻔﺴﻬﻢ ﻓﺮجع
ﻮﺟﻬﻬﺎ ﻓﻘﺎﻝ ﺍﺣﺬﺭﻯ
ﺃﻥ ﺘﻔﻌلی کما ﻓﻌﻠﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺪﺭ ﻗﻮمی
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ ﻣﮕﺮ ﺧﻮﺩ
ﻗﻮم ﺘﻐﻴﻴﺮﻯ ﺪﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺻﻮﺭﺗﺶ
ﺑﻮضع ﻘﺒﻠی ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ.
ﻭﺍﻓﺰﻭﺩ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻨﺎﻥ
کنی که کردی ( ﺯﻥ
ﺷﺮﻣﻨﺪﻩﺍﻯ که
ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺯ
ﺧﺠﻠﺖ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺭﻭﻯ ﻤﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪﻩ
ﻭلی اﻣﺎﻡ ﺑﺎﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺩﻳﮕﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﺨﻄﺎئی ﺒﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺯﻥ ﺪﺭ ﺣﮑم
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮ
ﻭ ﺷﻮﻫﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻣﺎم اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﻣﺨفی اﻭﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺳﭙس ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺯﮐﺮﺩﻩ ﺯﻥ ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم گفت ﺃﻣﺮﻯ
ﺴﺮّﻯ ﻮ ﻣﺨﻔﻰ ﺍﺳﺖ
ﻣﮕﺮﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ (ﺳﺎﻟک ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺭﺳﻮﺍ ﺷﻮﺩ) ﺯﻥ ﻨﻴﺰ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ ﮐﻪ ﻫم
عرﻭسی ﺪﺍﺭم ﭽﻮﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘم ﻨﻤﺎﺯ
ﮐﻨم ﺨﻴﺎل کرﺩم
که ﺷﻮﻫﺮ ﻣﻥ ﺪﺭ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺪﻗّﺖ ﮐﺮﺩﻡ
ﺩﻳﺪم
که ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻭﻟﻰ
ﺷﻮﻫﺮﻡ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺻﻮﺭﺕ ﺯﻥ  ﭼﻨﺎﻥ ﺒﺮﮔﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ (ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎل
گناه ﻭﺩﺧﺎﻟﺖ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺑﺪ ﺩﻟﻰ ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭﻧﻤﺎﺯ ﺳﺎﻟﻚ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺰﻥ ﺒﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﭼﻨﻴﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ ﺪﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺪﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ بوی ﺩﺍﺩ.ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
اﺯﻧﻮع ﺴﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ ﺑﺎﻣﺎم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻮﺿﻮع
ﺪﺭﻫﻤﻴﻥ ﺤﺪﻭﺩ
ﻭﻳﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﻳﻥ ﺸﮑل ﺸﺪﻩ
ﺗﺎ  ﺗﺄث
یر ﻭﻋﺒﺮﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث
1858 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ56 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﭘﺪﺭم ﻤﻴﮕﻔﺖ: اﻥّ اﻟﻠﻪ
ﻗضی ﻘﻀاءا ﺣﺘﻤﺎ
ﻟﺎ ﻳﻨﻌم علی
عبده ﺑﻨﻌکة ﻓﻴﺴﻠﺒﻬﺎ
ﺍﻳّﺎﻩ ﻗﺒل ﺃﻥ
ﻳﺤﺪث ﺍﻟﻌﺒﺪ ﻣﺎ
ﻳﺴﺘﻮﺟﺐ ﺑﺬﻟک
اﻟﺬﻧﺐ ﺳﻠﺐ ﺗﻠک
اﻟﻨﻌمة ﻭﺫﻟک ﻘﻮل
اﻟﻠﻪ ﺍﻥّ ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﺎ ﻳغیر ﻣﺎ ﺑﻘﻮﻡ
ﺣﺘّﻯ ﻴغیرﻭﺍ ﻣﺎ
ﺑﺄﻧﻔﺴﻬم  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﻀﺎ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺣتمی کرﺩﻩ ﻭﻧﻌمتی
ﺒﺒﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺳﻠﺐ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﭘس ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻣﮕﺮﺁﻧﮑﻪ ﺑﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻭضعی
ﻮﺣﺎﺩثه اﻯ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻮﺟﺐ ﺍﻳﻥ
گناه ﺑﺸﻮﺩ.ﺗﺎ ﻧﻌﻤتی
اﺯ ﺍﻭ ﺳﻠﺐ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻗﻮمی (
انسانهائی ) ﺘﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ ﻣﮕﺮ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺪﺭ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺒﺪﻫند.(ﻋﺒﺪ) ﺳﺎﻟک
ﻤﻄیع اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
هر ﻧﻌﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺑﻌﺪﻯ کند ﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ (ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺘﺮک اﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭﺻﻠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
می ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻘﻮﻣﻰ ﻳﺎ ﺳﺎﻟک
اﻭم کنندﻩ ﺍﻯ (ﮐﻪ
ﺗﺮک ﺼﻠﺎﺕ ﻭﻳﺎ
ﺩﻭﺭﻯ اﺯ ﺻﻠﺎﺕ
و ارتباط
عبادی ﮐﻨﺪ) ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
(ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺭﻭﺍنی ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ)
ﻣﺎﺩﺍم که ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ.
(ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻮ ﺍﺧﻠﺎق
ﻮﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻧﻌﻤتی
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻌﻤﺖ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺪﻭﻥ سلوک
الهی  ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻮﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺁﺭﺍم
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺮﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮐﺴﺐ ﺁﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﺣﺎﺩثیه ﺗﺎﺯﻩ
ﻭﻫﺮﺣﺎﺩث ﻭﺟﺪﻳﺪﻯﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ سلوک
الهی ﺴﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻔﮑﺮﻯ
ﻭﺭﻭحی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﻭﻯ هم ﺒﺮﻳﺰﺩ.
ﻭﻫﺴتی اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﻣﺮگ اﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﻰ  ( ﺣَﺪَث ) ﻳﺎ
ﺑﺎﻃل ﺸﺪﻥ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺻﻠﺎﺕ ﺑﺎ ﮔﺎﺯ
ﺷﮑﻢ ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻓﮑﺮﻯ ﭼﻮﻥ ﻓﮑﺮ
ﮔﺎﺯ  ﺷﮑﻢ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩﻥ
.

حدیث
1859 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ57 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺍنی اﻥّ
اﻟﻠﻪ ﻟﺎ ﻴﻐﻴّر ﻣﺎ ﺑﻘﻮﻡ
ﺣﺘّﻯ ﻴغیرﻭﺍ ﻣﺎ
ﺑﺄﻧﻔﺴﻬﻢ ﻭ ﺍﺫﺍ
ﺃﺭﺍﺩ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻘﻮم
ﺴوءا ﻭﺍﺫﺍ
اراد ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻘﻮم
ﺴءا ﻓﻠﺎ ﻣﺮﺩّ
ﻟﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﺩﺭ ﻗﻮمی
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻣﮕﺮ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺪﺭﺧﻮﺩ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﻮمی ﺒﺪﻯ ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻴﭻ ﺑﺮﮔﺪﺍﻧﻨﺪﻩﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﺍﻣﺎم
ﻔﺮﻣﻮﺩ: ﻔﺼﺎﺭ ﺍﻟﺃﻣﺮ
الی اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
ﭘس ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
(ﺃﻣﺮ) ﻳﻌنی در
نهایت تنها
سلوک الهی  است ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻘﺎم تکاملی
یک ﺮﻭح کسب ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﺘﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺪﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﻫﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
شهودی ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ (ﻗﻮﻡ) ﻳﺎ ﺍﻭم
کننده ﺳﺎﻟک
برای
خود ﺒﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﺴﻰ ﻣﺎنع
اﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ (ﺭﺩّ)
ﻭ ﺍﺭﺗﺪﺍﺩ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
مقام اﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭم کننده ﺍﻯ  ﻣﺘﻤﺮﺩ ﻗﻄﻌﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻤی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ مثبت
و تکاملی ﺪﺭﻣﺎﻫﻴﺖ
ﺭﻭحی ﺨﻮﺩ
برای
تولد نوعی
بهتر ﺑﺪﻫﺪ. ﻣﺎﺩﺍم  که ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺪﺭ
ماهیّت بهتر
ژنتیک روحی ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﻫﺪ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﻤﺤﺮﻭم
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺮﺗﺮ
و ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ (ﺍﺭﺗﺪﺍﺩ)
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﭘس ﺭﻭﻯ
ﺮﻭح اﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﻧﻮﺍع ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺴخ ﺸﺪﻩ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ گذﺷﺘﻪ
های حقیر تر ﺗﮑﺮﺍﺭکند
ﻭﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ النوع ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭﺍﺕ
ﺍﺯ ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ
ها ﻳﺎﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﮔﺎﺭمه و
مجرم ﺷﺪﻧﻬﺎ
با تکاملات
کند و دردناک
طبیعی  ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

حدیث
1860 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ57 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
سالک ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ اﻣﺎم ﻨﻮﺷﺖ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﺮﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﺭ ﭘﺎﺳخ کن ﮐﻪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪﻩ ﺁﻥ ﺟﺰ
ﺍﺟﺎﺑﺖ ﺩﻋﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻓﺎﻋل
این ﺩﻋﻮﺕ ﺭﺍ ﺑﺘﺄﺧﻴﺮ
ﻧﻴﻨﺪﺍﺯﺩ. (
طالب ﺳﻟوک  که کمال
الهی وﺪﻋﺎﮔﻮئی
است که ﻃﺎﻟﺐ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﺩﺭﺳﺖ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺨﻮﺩ)
پس ﺑﮕﻮ ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﭼﻴﺴﺖ؟ (ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ اﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
و توبه ﮐﺮﺩ؟) ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺑﻨﻮح
پیامبر ﻮﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﻩ
( ﺍﻣﺎم ﭘﻴﺮ ﺳﺎﻟک
اﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﻭشرط  ﻗﺒﻮل اﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣﻴپرسد ) ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﻯ
که ﺑﺪﻧﺒﺎﻟﺶ ﻋﺬﺍﺏ
ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
الهی ﻧﺒﺎﺷﺪ ﮐﺪﺍم
اﺳﺖ؟ ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﻠﻔﻈ این اﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺑﺎﻳﺪ چکونه ﺑﺎﺷﺪ
وﻣﻌنی کلام
الهی ﭽﻴﺴﺖ؟ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ (ﻣﻥ ﻴﺘّق
اﻟﻬﻰ) ﻭ ﻳﺎ (ﻣﻥ ﺘﻮﮐّل
علی اﻟﻠﻪ) ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺘﺮﺳﺪ
ﻭ ﺑﺮ ﻭﻯ ﺘﻮﮐّل
کند ﻭ ﻳﺎکه ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺍﺯ ﻫُﺪﺍﻯ
ﻤﻥ ﺒﮑﻥ ﻮﺍﺗّبع
هُدﺍﻯ ﻭ ﻣﻥ ﺃﻋﺮﺽ
ﻋﻥ ﺬﮐﺮﻯ ﻭﺍﻥّ
اﻟﻠﻪ ﻟﺎ ﻳغیر ﻣﺎ
ﺑﻘﻮﻡ ﺣﺘّﻯ ﻴغیرﻭﺍ
ﻣﺎ ﺑﺄﻧﻔﺴﻬم  (ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﺍﺯﻫُﺪﻯ ﻴﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻣﺎم ﻭ
اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺭﺑﻮﺑﻴّﺘﻬﺎﻯ
ترَبّیتی ﻤﺮلبی
الهی ﺨﻮﺩ ﮐﻦ . ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺍﺯ ﺫﮐﺮ
ﻣﻦ ( ﻭ ﺗﺬﮐّﺮ
الهی ﻤﻦ ﺍﺯﻃﺮﻳق
ﺬﮐﺮ ﻭﺗﺬﮐّﺮ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
وسیله الهی ﻤﻦ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﻭ ﻫﺮﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺩفع ﺸﺮﻙ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺪﺭ ﻗﻮمی
(هر کس یا همه
افراد قومی ) ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﭘس ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻗﻮمی ﺪﺭﺧﻮﺩ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ؟ (ﺳﻮآل
ﻈﺎﻫﺮﺍ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺯ ﻳﻚ  ﭘﺮﺳشگر
ﻣﺎﺩﻯ اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﭼﻨﻴﻥ
بگوﻳﺪ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻬم
و تکفیر غیر
سالکان ﻨﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﺎﺋل
کوﺭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ نا
بینا ﺑﻤﻌنی ﺒﺪﻭﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺮﺁﻥ
هر ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﻭﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ووسیله ﻮﭘﻴﺮ
الهی ﺮﺍ ﮐﻮﺭ
دل ﻭ ﺍﻋمی ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺣتی از ﺁﻥ ﺩﻧﻴﺎی
الهی  ﻧﻴﺰ
ﮐﻮﺭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺪﺭ ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﻨﻮﻳﺴﺪ:
کفا کم اﻟﻠﻪ ﻋﻨّﻯ
ﺒﺘﻀﻌﻴﻒ ﺍﻟثوﺍﺏ
ﻭ ﺍﻟﺠﺰاء ﻟﺤُﺴﻥ
اﻟﺠﻤﻴﻞ ﻭ ﻋﻠﻴﮑﻢ
ﺟﻤﻴﻌﺎ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ
ﻭﺭﺣمة ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺑﺮﮐﺎﺗﻪ ﺍﻟﺎﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺃﻟﻒ ﻭﺍﻟﺘﻮﮐّل
ﻤﻥ ﺘﻮﮐّﻞ ﻋلی
اﻟﻠﻪ ﻓﻬﻮ ﺣﺴﺒﻪ
ﻭ ﻣﻥ ﻴﺘّق اﻟﻠﻪ
ﻳﺠﻌل ﻠﻪ ﻣﺨﺮﺟﺎ
ﻭ ﻳﺮﺯﻗﻪ ﻣﻥ ﺤﻴث
ﻟﺎ ﻳﺤﺘﺴﺐ ﻭﺃﻣّﺎ
ﻗﻮﻟﻪ ﻭﻣﻥ اﺗّبع
هُدﺍﻯ ﻣﻥ ﻘﺎل ﺒﺎﻟﺎﻣﺎمة  ﻭﺍﺗّبع
ﺃﻣﺮﮐم ﺒﺤُﺴﻦ
ﻃﺎﻋﺘﻬﻢ ﻭﺃﻣّﺎ
ﺍﻟﺘﻐﻴﻴﺮ ﺍﻧّﻪ
ﻟﺎ ﻳﺴیئ اﻟﻴﻬﻢ
ﺣﺘّﻯ ﻴﺘﻮﻟّﻮﺍ
ﺫﻟک ﺒﺄﻧﻔﺴﻬﻢ
ﺑﺨﻄﺎﻳﺎﻫﻢ ﻭ ﺍﺭﺗﮑﺎﺑﻬم
ﻤﺎ نهی عنه ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺎفی
ﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺍﺯ ﻣﻥ
ﺒﭽﻨﺪ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ثوﺍﺏ ﻭ ﺟﺰﺍﻯ ﺠﻤﻴل
ﻮ ﻧﻴﻚ ﺑﻴﺎﺑﻴﺪ.
ﺩﺭﻭﺩ ﻭﺳﻠﺎم
ﺒﺮﻫﻤﻪ ﺷﻤﺎ ﻭ ﺭﺣﻤﺖ
ﻭ ﺑﺮﮐﺎﺕ ﺍﻭ ﺑﺮ
ﺷﻤﺎ ( ﺳﻠﺎم ﻴﺎ ﺻُﻠح
ﻮصَلاح
و اصلاح و ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻭ ﺩﺭﻭﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
که ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻬﻤﺪﻳﮕﺮ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺍﻳﻥ ﺴﻠﺎم و
سلوک ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭘﺎﺳخ ﺁﻥ ﻨﻴﺰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺴﻠﺎﻡ ﻳﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم . ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺭﺣﻤﺖ) ﺧﺪﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ خاص
سالکان موغف  ﺍﺳﺖﻭ
نعمتها
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
که  ﻧﺼﻴﺐ
ﻫﻤﮕﺎﻥ هست (ﻧﻌﻤﺖ
عمومی ﻫﺴﺘﻨﺪ .ﻭ(ﺑﺮﮐﺎﺕ)ﻭﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
اﺯﺩﻳﺎﺩ ﻣﺪﺍﻭم
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺣﺪ ﺍﮐثر ﺗﺎ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ  ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺯﺩﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ) ﺍﻣّﺎ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﮐﻪ
بسیار ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺑﺸﻮﺩ ﻗﺒﻮل اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺭﻫﺎ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﻳﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻣﺨﺘﻠﻒ طلب
عفو الهی ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺳﺎﺑق ﻮ ﺿﻌﻒ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ) ﺃﻣّ ﺎﺗﻮﮐّل
ﺒﺨﺪﺍﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﮐﺎفی
اﺳﺖ (ﻭ ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺤتی ﻴﭙﻴﺮ الهی
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﮐّل ﻨﮑﺮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﺪ
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘﻴﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻫﺪ) ﻭﻫ/ﮐس ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺘﺮﺳﺪ
ﻭﺗﻘﻴّﻪ کند .

حدیث 1861 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ(ﺝ۶ﺹ57 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﺗّﻘﻮﺍ
ﺍﻟﺬﻧﻮﺏ ﻭﺣﺬﺭﻭﻫﺎ
ﺍﺧﻮﺍﻧﮑﻢ ﻓﻮ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﺎ ﺍﻟﻌﻘﻮبة ﺍلی
ﺃﺣﺪ ﺃﺳﺮﻉ ﻣﻨﻬﺎ
ﺍﻟﻴﮑﻢ ﻟﺄﻧّﮑم
لا ﺗﻮآﺧﺬﻭﻥ ﺒﻬﺎ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺒﺘﺮﺳﻴﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ) ﺭﺍ ﺑﺮﺣﺬﺭ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ ﮐﻪ ﺩﻭﺭﻯ
اﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪﻋﻘﻮﺑﺖ
ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﺸﻤﺎ  ﺑﺎﺷﺪ (ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ
ﻋﻤﺪﻯ ﻭﻳﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ ﺳﻬﻮﻯ
ﻮ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﻋث
سقوط ﻓﻮﺭﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک در مقام
روح   ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺸﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺣﻮﺍل ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻔﻌﻠﻰ
ﻭ ﺣتی هر ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﻠﮑﻮتی
غیر ﻧﻬﺎﺋﻰ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ) ﺗﺎ
ﺷﻤﺎ ﻣﻮآﺧﺬﻩ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ( ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮﻯ ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺨﺎﺹﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﻮﺗﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
(ﻣﻮآﺧﺬﻩ) ﮔﺮﻓﺘﻦیا
ﭘس ﮔﺮﻓﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻮﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭحی
ﻴﺎﺳﺖ. ﻭ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ
ﺷﺪﻥ عبرﺕ ﻫﺮ ﺯﻧﺪﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭحی
ﻮ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻋﻘﻮﺑﺖ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻭ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﻨﻮﻋﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﺎﺏ الهی ﻮ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺴخ
ﻤﺠﺪﺩ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.

حدیث
1862 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ57 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﺎ ﻣﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ
ﺘﺼﻴﺒﻪ ﺭﻓﺎﻫیّة
فی ﺪﻭلة ﺍﻟﺒﺎﻃل
اﻟّﺎ ﺍﺑﺘلی ﻘﺒل
ﻤﻮﺗﻪ ﺑﺒﺪﻧﻪ ﺃﻭ
ﻣﺎﻟﻪ ﺣﺘّﻯ ﻴﺘﻮﻓّﺮ
ﺣﻈّﻪ فی ﺪﻭلة ﺍﻟﺤق
ﻣﻮٴﻤنی ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﺭﻓﺎﻩ
ﻭ ﺭﺍﺣتی ﺪﺭ ﻳک
ﺪﻭﻟﺖ ﺑﺎﻃل (
سیاسی) گرﺩﺩ (ﻗﻮﻣﻰ
که ﺍﻭﻡ و سلوک
نمی ﮐﻨﻨﺪ و ﺭﻓﺎﻩ
ﻭ ﺭﺍﺣتی ﺪﺭ ﮐﺴﺐ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺘﺠﻠّﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﺩﻭﻟﺖ ﺑﺎﻃل ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﻣﺪﺍﻭﻟﻪ
ﻭﺗﺪﺍﻭل اﻣﻮﺭ
ﺑﺎﻃل ﻮ ﺣﺮﺍﻡ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻏﻴﺮالهی ﺘﻮﻓﻴقی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﮐﺎﺭ ﺑﺎﻃل
ﻮﮔﻨﺎﻩ ﺗﻮﻓﻴقی
ﻤﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ) ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﻗﺒل اﺯﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﺑﺪﻥ ﻮﻳﺎ ﻣﺎل
اﻭ ﻣﺒﺘﻠﺎ ﺷﻮﺩ
تا  ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺴﺐ ﻫﺮ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺩﺭ ﺩﻭﻟﺖ
ﺣق ﺒﮑﻨﺪ (ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻜﺎﻟﻬی ﺪﺭ
ﻃﺮﻳقتی ﺒﺤق
بهدایت
خداوند ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺟﺴم ﻮﻣﺎﻝ ﺍﻋم
اﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻤﻌﻨﻮﻯ ﻮ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻫﺮ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺑﻠﺎ ﻭﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎ
ﻭﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ
الهی ﻘﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﺤﻤل ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
سلوک ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
الهی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍنند
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺁﻥﻤﻴﺴّﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﺪ. (ﺗﺼﻴﺒﻪ)
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﺼﻴﺒﺖ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﺍﺻﺎﺑﻪ ﻳﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺭﻭﻯ
ﻮ ﻫﺪﻑ ﮔﻴﺮﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ کسی ﺒﻠﺎئی
ﻤﻴﻔﺮﺳﺘﺪ. (ﺭﻓﺎﻩ
)ﺭﺍﺣتی ﻮ ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺍرامش
ﻓﮑﺮﻯ. (ﺩﻭﻟﺖ) ﺭﻭﺵ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺗﺪﺍﻭل
اﻋﻤﺎل ﺪﺭ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. (ﺑﺎﻃﻞ) ﻫﺮﻏﻴﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺤق
ﺰﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻮﺳّل
ﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. (ﺍﺑﺘﻠﺎ) ﺑﻠﺎ
ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
پیش آمده ﺍﺳﺖ. (ﻣﺎﻝ)
ﺍﻧﺴﺎﻥ ثرﻭﺕ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻮ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی اﻭ ﺍﺳﺖ.
(ﻳﺘﻮﻓّﺮ) ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﻯ
ﺮﻓﺎﻩ و وفور ﺍﺳﺖ.
(ﺣﻆ) ﺷﺎﻧس ﻭ ﻧﺼﻴﺐ
ﻭﺑﺨﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺎﻧس
ﻫﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
(ﺩﻭﻟﺖ ﺣﻖ) ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﻭﺵ ﻭ ﺗﺪﺍﻭل
ﺒﺤﻖ ﺳﺎلک ﺪﺭ ﺍﻋﻤﺎل
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﻮ
ثوﺍﺏ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

حدیث
1863 - ﺍﺯ ﺣﻀﺮﺕ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺯﻫﺮﺍ ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ107 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺧﻄﺒﻪﺍﻯ ﻤﻌنی
ﻔﺪک ﺮﺍ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠﻠﻪ ﻓﻴﮑﻢ
ﻋﻬﺪ ﻗﺪّﻣﻪ ﺍﻟﻴﮑﻢ
ﻭﺑﻘیّة
ﺍﺳﺘﺨﻠﻔﻬﺎ ﻋﻠﻴﮑﻢ
ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻴّنَ  ﺑﺼﺎﺋﺮﻩ
ﻭﺁﻯ من کشفه ﺳﺮﺍﺋﺮﻩ
ﻭ ﺑﺮﻫﺎﻥ ﻤﺘﺠﻠّیة  ﻇﻮﺍﻫﺮﻩ
ﻣﺪﻳﻤا
لبریّة ﺍﺳﺘﻤﺎﻋﻪ
ﻭ ﻗﺎﺋﺪ ﺍلی اﻟﺮﺿﻮﺍﻥ
اﺗّﺒﺎﻋﻪ ﻭ ﻣﻮٴﺪ
ﺍلی اﻟﻨﺠﺎﻩ ﺃﺷﻴﺎﻋﻪ
ﻓﻴﻪ ﺗﺒﻴﺎﻥ ﺤﺠج
اﻟﻠﻪ ﺍﻟﻤﻨﻴﺮة
ﻭﻣﺤﺎﺭﻣﻪ ﺍﻟﻤﺤﺮّمة
ﻭ ﻓﻀﺎﺋﻠﻪ ﺍﻟﻤﺪﻭّنة
ﻭ ﺟﻤﻠﻪ
ﺍﻟﮑﺎفیة  ﻭ ﺭﺧﺼﻪ ﺍﻟﻤﻮﻫﻮبة
ﻭﺷﺮﺍﺋﻌﻪ ﺍﻟﻤﮑﺘﻮبة
ﻭﺑﻴّﻨﺎﺗﻪ  ﺍﻟﺠﺎﻟیة
ﺷﻤﺎﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﺗﺄﻣل کنید ﺷﻤﺎ
ﻋﻬﺪﻯ ﺪﺍﺷﺘﻴﺪ
ﮐﻪ از ﻗﺒل ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ (ﺩﻭﺭﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ)
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻘﻴﻪﺍﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻠﻒ ﺍﻭ
ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ. (ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ برای
سلوک ﺩﺭ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻧﻪ ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺭﺳﻤﻰ
ﮐﻪ ﺍﻧﺘﺼﺎﺏ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﻮﺩ) ﺍﻳﻥ ﺒﻘﻴﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺼﺎﺋﺮ ﺁﻥ ﭘﻴﺪﺍﺍﺳﺖ.
(ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺁﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻫمه ﻘﺎﺑل ﺪﻳﺪﻥ
اﺳﺖ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی که ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻳﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺑﺼﺎﺋﺮ) ﻗﺎﺑل ﺘﺒﺼّﺮ
ﻭ ﺩﻳﺪﻥ ﻮﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ اﺳﺖ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺁﻳﺎتی ﻴﺠﺎﻯ
گذﺍﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺁﻥ ﻤﮑﺸﻮﻑ ﺍﺳﺖ
(ﺁﻳﺎﺕ ﮐﺎﻣﻠﺎن
الهی که ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻭیا
ﻣﻌﺠﺰﻩﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺨﺪﺍ ﻭﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ
هستند  ﮐﻪ
ﻣﮑﺸﻮﻑ ﻭ ﭘﻴﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ همگاﻥ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻮﺳّل
ﻮ ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﺳﺮﺍﺋﺮ) ﺟمع ﺴﺮﻳﺮﻩ
ﻳﺎ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻳﺎ ﺑﻮﺍﻃﻥ اﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ) ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺑﺮﻫﺎﻧﻰ  ﮐﻪ ﻇﻮﺍﻫﺮﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺘﺠلِّ اﺳﺖ. (ﺩﻟﺎﺋل  عقلی ﻮ ﻭﺳﺎﺋل
ﻤﺎﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳل
ﻮکسب ﺗﺠلیات ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺘﺎ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎقی ﻤﺎﻧﺪﻩ ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﺍﺳﺖ
ﺷﺎﻣل ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮک ﺒﺎقی
ﻤﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻭ ﻧﻪ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺭﺳﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﻥ ﻮ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻥ هم ﻭ ﻗﻄﻌﺎ
ﻫﻤگی ﺒﺎﻃﻞ
هستند ﻣﺎﺩﺍم
که دین و همه
مذاهب ان ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩﻡ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺪﻭﺍم ﻮ
ﺍﺳﺘﻤﺎع اﺳﺖ. (ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﻭﺍﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
عملیاتی ﺩﺭ سلوک
الهی هستند  ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺴﺘمع اﻭﺍﻣﺮ ﺁﻧﻬﺎ.
ﻭﻧﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻴﺎ ﺳﻴﺎسی
ﻮ ﺭﺳمی ﻮ ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍشی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ)
ﺍﻳﻥ ﺪﻭﺍم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺿﻮﺍﻥ الهی ﻮﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯ اﻳﻥ ﻤﻨﻬﻴّﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. (ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺮﻫﺒﺮ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﺿﻮﺍﻥ ﺨﺪﺍ ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﻮق ﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ)
ﺭﺍﻫی که ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ (ﺍﺷﻴﺎﻉ)
ﺷﻴﻌﻪ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
(ﺃﺷﻌّﻪ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺁﻥ) ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ ﮐﻪ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻭﺍقعی ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ
ﺑﺘﻨﻬﺎئی ﺪﺍﺭﻧﺪﻩ
ﺷﻌﺎع ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻘﺎﺋم
ﺪﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭﺍﻳﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﮐﺘﺎﺏ ﻭﺧﻠﻘﺖ
ﻭ ﺩﻭﺍم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﻭﺁﻳﺎﺕ الهی ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ) ﮐﻪ (ﺗﺒﻴﺎﻥ)
ﻭﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪنی ﻮ
ﺩﻳﺪﻥ ﻨﻮﺭ ﺭﻭﺷﻦ
ﺍﻳﻥ ﺤﺠج اﺳﻠﺎﻡ
ﺍﺳﺖ.(ﻭﺳﺎﺋﻞ
توسّل ﺣﺞ ﺍﻟﻬﻰ
برای شهود
قائم ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮ ﻧﻮﺭﺻﻮﺭﺕﺷﻬﻮﺩﻯﺁﻧﺎﻥﻭﺍﻧﻮﺍﺭﺑﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻴّﻥ ﻮﻗﺎﺑل
ﺪﻳﺪﻥ ﻭ ﻣﺤﺴﻮس
ﻭ ﻣﻠﻤﻮس ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻭﻗﺎﺑل ﺒﻴﻨﺶ
ﻋﻘلی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم  اﺳﺖ. (ﻣﻨﻴﺮ)
ﺭﻭﺷﻥ ﻨﻮﺭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺭﻭﺷﻥ
کنندﻩ ﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﻧﻮﺭﺍنی
کننده  ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﺗﻤﺎمی
ﺮﻫﺮﻭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ)
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺤﺎﺭم
ﺨﺪﺍ ﺣﺮﺍم ها اﺳﺖ.
ﻭ ﻓﻀﺎﺋل ﺁﻥ ﻣﺪﻭّﻥ
ﻭ ﻣﺴﺠّل اﺳﺖ (ﺍﺯ
ﻗﺒل ﻤﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
الهی اﻳﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﭼﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺟﻤﻠﺎﺕ ﺁﻥ
کاﻓﻰ ﺍﺳﺖ. (ﮐﻠﻴﺎﺕ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎلی ﻮﺟﻤﻠﻪ
ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﻋﻤلی
ﺁﻥ اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﮐﺎفی ﺒﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﭙﺎﮐی
ﺪﻝ ﻭ ﺭﻭﺷﻨﺎئی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻥ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﺮﻃ کاﻓﻰ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺷﺮﻃ کافی ﻮ
ﻣﺸﻴّﺖ الهی ﺘﺤﻘﻖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.) ﻭ ﺭﺧﺼﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﻤﻮﻫﺒتی اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ( ﺁﻧﭽﻪ ﺣﻠﺎل
اﺳﺖ ﻭﺁﻧﭽﻪ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺍﻧﺠﺎم ﺁﻥ ﺪﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻮﻫﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎئی
که ﻫﻴچ ﻘﺎﺑل ﻘﻴﺎس
ﺑﺎ ﺧﺪﻣﺎﺕ
الهی ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻫﺮ
ﻗﺪم ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺧﻴلی
ﺒﻴﺶ ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﺻﺪ
ﻗﺪم الهی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺟﻠﻮ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ) ﻭ
ﺷﺮﺍیع ﺁﻥ ﻤﮑﺘﻮﺏ
ﺍﺳﺖ (ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮک
اﻳﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻭﺩﺭ
ﺁثاﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻣﺸﺨّﺺ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎﻡ ﺁﻥ
ﻤﮑﺘﻮﺏ ﻭ ﻣﻘﺮﺭ
ﻗﺒلی الهی اﺳﺖ)
ﻭ ﺑﻴّﻨﺎﺕ ﺁﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺟﻠﺎﻯ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ.
(ﻋﻠﺎﺋم ﻮ ﻭﺳﺎﺋل
ﺒﻴّﻥ ﻮ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻯ ﺁﻥ ﭽﻨﺎﻥ
ﺮﻭﺷﻥ ﻮ ﻭﺍﺿح
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺎﻯ ﺘﺮﺩﻳﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺩﻟﺎﺋل ﻮ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ ﻋﻘلی
ﻮ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻟﺰﻭم
ﻄﺮﻳﻘﺖ سلوک
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﻴک ﺮﻭﺡ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬ اﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﺣتی ﺘﻤﺎمی
اﻧﻮﺍﻉ ﻭ ﺗﻤﺎم
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﺍﺳﺖ) ﻔﻔﺮﺽ
ﺍﻟﺎﻳﻤﺎﻥ ﺘﻄﻬﻴﺮﺍ
ﻣﻥ اﻟﺸﺮﻙ ﻭﺍﻟﺼﻠﺎة
ﺗﻨﺰﻳﻬﺎ ﻣﻥ اﻟﮑِﺒَﺮ
ﻭ ﺍﻟﺰﮐﺎة ﺯﻳﺎﺩﻩ
فی اﻟﺮﺯﻕ ﻭ ﺍﻟﺼﻴﺎم
ﺘثبیت اﻟﻠﺎﺧﻠﺎﺹ
ﻭﺍﻟﺤﺞ  ﺗﺴﻠیة ﻟﻠﺪﻳﻦ
ﻭ ﺍﻟﻌﺪﻝ ﻣﺴک
اﻟﻠﻘﻠﻮﺏ ﻭﺍﻟﻄﺎعة
ﻧﻈﺎﻣﺎ ﻟﻠﻤلّة
ﻭ ﺍﻟﺎﻣﺎمة ﻟﻤّﺎ
ﻣﻥ اﻟﻔﺮقة ﻭ ﺍﻟﺠﻬﺎﺩ
ﻋﺰﺍ ﻟﻠﺎﺳﻠﺎﻡ
ﻭ ﺍﻟﺼﺒﺮ ﻣﻌﻮنة
ﻋلی اﻟﺎﺳﺘﻴﺠﺎﺏ
ﻭ ﺍﻟﺄﻣﺮ ﺑﺎﻟﻤﻌﺮﻭﻑ
ﻣﺼﻠحة ﻟﻠﻌﺎمّة
ﻭ ﺑِﺮّ ﺍﻟﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
ﻮﻗﺎیة ﻋﻥ اﻟﺴﺨﻂ
ﻭ ﺻلة ﺍﻟﺄﺭﺣﺎم
ﻤن ﻤﺎﻩ ﻟﻠﻌﺪﺩﻭ
ﺍﻟﻘِﺼﺎﺹ ﺣُﻘﻨﺎ
ﻟﻠﺪﻣاء ﻭﺍﻟﻮﻓاء
ﻠﻠﻨﺬﺭ ﺗﻌﺮﺿّﺎ
ﻟﻠﻤﻐﻔﺮة ﻭ ﺗﻮﻓیة
ﺍﻟﻤﮑﺎﺋﻴل ﻮﺍﻟﻤﻮﺍﺯﻳﻥ
ﺘﻐﻴﻴﺮا ﻟﻠﺒﺨسة
ﻭ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﻗﺬﻑ
ﺍﻟﻤُﺤﺼﻨﺎﺕ ﺣُﺠﺒﺎ
ﻋﻥ اﻟﻠّﻌنة ﻭ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺍﻟﺴﺮقة ﺍﻳﺠﺎﺑﺎ
ﻟﻠﻌفّة ﻭ ﻣﺠﺎﻧبة
ﺃﮐل ﺃﻣﻮﺍل اﻟﻴﺘﺎﻣﻰ
ﺍﺟﺎﺭﻩ ﻣﻥ اﻟﻈﻠﻢ
ﻭﺍﻟﻌﺪل فی اﻟﺄﺣﮑﺎم
اﻳﻨﺎس اﻟﻠﺮﻋیّة
ﻭﺣُﺮُﻡ ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺰﻭﺟل اﻟﺸﺮک
اﺧﻠﺎﺻﺎ ﻟﻠﺮﺑﻮﺑیّة
ﻓﺎﺗّﻘﻮﺍ ﺍﻟﻠﻪ
ﺣﻖ ﺗُﻘﺎﺗﻪ ﻓﻴﻤا
ﺃﻣﺮﮐم ﺒﻪ ﻭ ﺍﻧﺘﻬﻮﺍ
ﻋﻤّﺎ ﻧﻬﺎﮐﻢ ﻋﻨﻪ
(ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ)
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﻓﺮﺽ
واجب ﻧﻤﻮﺩ ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺷﺮک ﺘﻄﻬﻴﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ.  (ﻓﺮﺽ
ﻭ ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻤﺎﻥ ﻨﻈﺮﻯ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ عملی ﻴﺎ
ﺍﻭم ﻮ سلوک
الهی  ﮐﻪ
ﺗﻄﻬﻴﺮ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺯ ﺷﺮک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭﻯ
هاﻯ ﺪﻳنی ﻨﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺪﻳﻥ ﺪﺍﺭﻯ
ﻭﺩﻳﻥ ﺸﻨﺎﺳﻰ.ﻳﻌنی
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
همه  ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
غیر ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﻭ ( ﺻﻠﺎﺕ
) ﺭﺍ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩ
ﺗﺎ ﺗﻨﺰﻳﻪ
ﻭﭘﺎکی ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ
(ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﻳﺎ
ﺻِﻠﻪ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﺒﺤق اﻟﻬﻰ  ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮﻓﺮﻭﺗنی
ﻮ ﺗﻮﺍضع ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺗﮑﺒّﺮ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭگ ﺒﻴﻨﻰ
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻭﻓﻀل الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ  ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻳﻥ ﺮﺣﻤﺘﻬﺎ ﮔﺮﺩﻧﺪ)
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺯﮐﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ اﺯﺩﻳﺎﺩ
ﺭﺯق الهی ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس  ﺑﺮﺍﻯ
اﺯﻳﺎﺩ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺪﻳﻨﻰ ﮔﺮﭼﻪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﻗﺴﻤتی اﺯﻣﺎل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺎﺯﺩﻳﺎﺩ
ﺁﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ) ﻭ (ﺻﻴﺎﻡ)
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺍﺧﻠﺎﺹ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ
(ﺻﻴﺎﻡ ﺭﻭﺯﻩ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ (صوم و ﺍﻭم
ﻮ ﺳﻠﻮﻙ) الهی اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺭﻭﺯﻩ ﺍﺯ
ﻏﺬﺍ ﻭ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺍﺯ ﺧﻴلی اﻣﻮﺭ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﺟﺰئی اﺯ
ﺍﻋﻤال ﺴﻠﻮک اﺳﺖ.
ﻭ (ﺍﺧﻠﺎﺹ) ﺧﻠﺎصی
اﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺁﻥ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﺹ
ﻋﻤل ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﻯ
ﻮ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ ﭘﺎﮐﻰ)
ﻭﺣج ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺴﻠﻴﻪ
ﺍﻳﻥ کرﺩ (ﻧﻪ ﺳﺮﮔﺮمی
ﻮ ﺗﺴﻠﻴﻪ ﺁﻧﻬم
ﺒﺎ ﺳﻔﺮ ﺣﺞ ﮐﻌﺒﻪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ (ﺣج ﺃﮐﺒﺮ)
ﻳﺎ سلوک الهی  ﻧﻴﺴﺖ ﮔﺮﭼﻪ
(ﺻﻠﺎﺕ ﺑﺎ ﺣﺠّﺘﻬﺎﻯ)
الهی ﺪﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺗﺼﺎل
ﺒﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ و
توسّل ﺳﻠﻮکی ﺒﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺩﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭﺵ
سلوک الهی  ﻭﺁﺋﻴﻥ
اﻋﻤﺎب ﺴﻠﻮک اﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺩﻳﻦ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻮ ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩﻡ) ﻭﻋﺪل ﺮﺍ
ﻋﻄﻴﻪ ﺩﻟﻬﺎ ﻧﻤﻮﺩ
(ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻮ ﺗﺒﺪﻳل ﺮﻭﺍﻥ
ﻤﺎ ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﭼﻪ ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ؟ ﺁﻳﺎ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻬﺎﻯ ﻮضع
ﺸﺪﻩ ﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺎﻭ
ﻳﺎﻫﺮﮐس ﺑﻔﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺮﻯ ﻮﻗﺎﻋﺪﻩ
ﻭ ﺍﺻﻮبی ﺮﺍ ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻃﺎﻋﺖ ﺭﺍ ﻧﻈﺎم
ﻤﻠّﺖ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ
(ﻳک ﻤﻠّﺖ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﺍﺳﻠﺎم ﺠﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﺒﺪﻭﻥ ﻤﻠّﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻠﺘﻬﺎ ﻧﮋﺍﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ (ُﺍُﻣّﺖ)
ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮﮐس
ﻣﻮٴﻤﻥ ﺘﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺭﺍﻩ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﻯ
ﻴک ﻨﻈﺎﻡ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ اﻃﺎﻋﺖ
ﮐﻮﺭﮐﻮﺭﺍﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻫﺒﺮﻯ هاﻯ ﺴﻴﺎسی
ﻮﺟﻨگی ﻮﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺁﻧﻬم ﺴﺎﻟک ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪﭼﻨﻴﻥ
اﻃﺎﻋتی ﺒﮑﻨﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ ﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل ﺠﻬﻨمی
ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮعی
ﺮﺍ ﺗﺤﻤب ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ) ﻭ ﻧﻴﺰ (ﺍﻣﺎﻣﺖ)
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺟمع ﺁﻭﺭﻯ
هرﺗﻔﺮﻗﻪ ﺍﺳﺖ.
(ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﺩﺳﺖ ﺟمعی
ﻮ ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ ﺤج کرﺩﻥ
ﻮ (ﺟم ﺸﺪﻥ) ﺑﺠﺎﻯ
ﺘﻔﺮﻗﻪ ﺣﻮﺍس  ﻭ ﻣﺘﻠﺎشی
ﺸﺪﻥ اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺨﻠﻮق اﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺣﺎب ﺘﻔﺮﻗﻪ
ﺣﻮﺍس ﻭ ﭼﺸﻢ ﻭﺑﺎ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪگی اﻋﻤﺎل
ﻮ ﻫﺪﻓﻬﺎ ﮐﻪ ﺣﻮﺍس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻭﺭﺍ ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﺭﻩ ﻫﻴچ کاﺭﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺩﺭ ﺟمع
ﺸﺪﻥ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺗﻤﺎم ﺤﻮﺍس
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ اﻭ
ﺩﺭ ﻳک ﻔﻌﺎﻟﻴﺖ
ﻋﻘلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﺫﺍﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻌﺎلی ﻤﻘﺎﻣﻰ
ﻭ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭ ﺟﻬﺎﺩ
ﺑﺮﺍﻯ عزّﺕ ﺍﺳﻠﺎم
ﻨﻤﻮﺩ (ﺟﻬﺎﺩ ﺟﻨﮕﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﺰﺕ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺳﻴﺎسی
اﺳﻠﺎﻡ ﻭﻳﺎ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻭﻏﺎﺭﺕ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ ﺟﻬﺎﺩ
ﺟﻨﮕی ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ سلوک
الهی  ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ پنجم  ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺑﺠﻨگ ﻮ ﻣﺮگ ﻤﻘﺪّس
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺣﺎل ﻤﺮﮒ ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ
النوع ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ (ﺟﻬﺎﺩ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ)
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭﻋﺰﻟﺖ
ﮔﺎﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﺟﺒﻬﻪ ﺟﻨگی ﺒﺎ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎ ﺑﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﻠﺒّس ﺑﺮﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ
اﺑﻠﻴﺴﻰ ﺧﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺍﻫﺮﻳﻤﻥ ﻮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻳﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭحی
عزّت ﺍﺳﻠﺎم
عزّتی ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻘﺎم الهی ﻮ ﻓﻀل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺗﺮﻯ ﻨﻮﻋی
ﻮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺍﻯ
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺎﺟﻬﺎﻥ
گشاﺋﻰﻋﺰّﺕ ﺑﺪﺳﺖ
ﺑﻴﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺧﻠﻔﺎﻯ
اﻣﻮﻯ ﻮﻋﺒﺎﺳﻰ
ﺩﺭﺁﻥ کوﺗﺎﻫی ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭلی هرﮔﺰ ﺟﺰ ﺑﺪ
ﻧﺎمی ﺒﺮﺍﻯ اﺳﻠﺎم
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻥ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗل همین
بی اﻳﻤﺎﻧﻰ ﻭﻋﺪم
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
همه ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎمی
ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﮑﻠّﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻭﺭ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ)
ﻭﻧﻴﺰ ﺻﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
کمک ﺩﺭﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ
ﻧﻤﻮﺩ (ﺻﺒﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺤﻤل همه ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﻤک ﻮﺍﻗﻌﻰ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺠﻮﺍﺏ
ﻣثبت ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺩﺍﺩﻥ ﺪﺭ ﻋﻔﻮ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺭﺿﺎﻳﺘﻤﻨﺪﻯ
ﻮ ﺑِﺪﺍﻯ الهی ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺮ
ﺑﻤﻌﺮﻭﻑ ﻋُﺮﻓﻰ
ﺑﻤﺼﻠﺤﺖ ﻋﻮﺍم
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ اﺳﺖ. (ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻮﺍﻡ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺃﻣﺮ ﺑﺎﻧﺠﺎم
ﻤﻌﺮﻭﻑ ﻭ ﻧﻴﮑﻰ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺒﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻮﺍﻋﻤﺎل ثوﺍﺏ ﻭ
ﻧﻴﻚ ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎح ﺮﻭﺡ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺑﺮﺧی
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﮐﺎﺭ
سلوک الهی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ)
ﻭ ﻧﻴﺰ (ﺑِﺮّ) ﻭ ﻧﻴکی
ﺒﻮﺍﻟﺪﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﺣﻔﻈ ﻮ ﺣﻔﺎﻇﺖ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﺳﺨﻄ ﻮﻏﻀﺐ
الهی اﺳﺖ. (ﭼﻪ ﻧﻴکی
ﺒﻮﺍﻟﺪﻳن ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﻭ ﻭﺍﻟﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺴﺎﻟﻚ ﻭ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺁﻥ   ﺳﺎﻟﻚ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل  ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﻴﺎﺩ ﻭ ﻭﺍﻟﺪ ﻭﺩﻭ
ﭘﺪﺭ ﺷﻤﺎ ﻣﻥ ﻮﻋلیّ
ﻬﺴﺘﻴﻢ. ﻳﻌنی
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﻮ ﭘﻴﺮ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ. ﻭ ﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎﺟﻬﻨم ﺴﻮم ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭ ﺭﻧج ﺮﻭح  اﺯ ﺍﺷﻌّﻪ
ﻫﺮ ﻧﻮﺭﻯ ﺪﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی هرﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻭﭼﺎﺭﻏﻀﺐ
ﺳﺨﻄ ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺍﮔﺮ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی او
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍﺳﺖﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﻫم کرﺩﻩ
ﺑﻮﺩ) ﻭ ﻧﻴﺰ ﺻﻠﻪ
ﺭَﺣِﻢ ﺑﺎﻋث ﻧﻤﻮ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺳﺖ (ﭼﻪ ﺩﺭ ﻓﺎﻣﻴل
ﻮ ﻗﺒﻴﻠﻪ ﮐﻪ ﮐثرﺕ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﻭﺍﺗﺤﺎﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺻِﻠِﻪ
ﺭَﺣِم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺻﻠﻪ ﺑﺎ
ﺭﺣم ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﭘﻴﺮﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺪﻳﮕﺮﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻓﺰﻭﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﮐﻤﻴﺖ ﻧﻘشی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻣﮕﺮ ﮐﻴﻔﻴﺖ.
ﻭﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﻴﻔتی ﺪﺭﺳﺖ ﻭﺑﺎ
ﮐﻤﻴتی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﻧﻴﺰ ﻗﺼﺎﺹ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺤﻔﻈ ﺨﻮﻥ
ﺮﻳﺰﻯ ﺸﻮﺩ. ( ﺍﻧﺘﻘام
ﺨﻮﻥ ﻘﺎﺗل ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻘﺘﻮﻝ ﻣﺎنع اﺯ
ﺧﻮﻥ ﺮﻳﺰﻯ هاﻯ
ﻘﺒﻴﻠﻪﺍﻯ ﻭ ﻧﻔﺮﺗﻬﺎﻯ
ﺠمعی ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ (ﻗِﺼﺎﺹ) ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻃلبی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺷﻮﻧﺪ.
ﺗﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮی  ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
الهی اﺳﺖ. ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ ﺳﺎﻟک
ﻨﺎ ﻣﺸﺨﺺ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
الهی ﺪﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ)
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻭﻓﺎﻯ ﻨﺬﺭ
ﻭ ﺗﻌﻬّﺪ (ﺗﻌﺮﺽ)
ﺷﺨﺺ ﺑﺮﺍﻯ  ﻣﻐﻔﺮﺕ ﺍﺳﺖ
(ﻭ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ
ﺑﺎ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ ﺒﺎﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺽ ﻏﻔﺮﺍﻥ
اﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻥ اﺳﺖ.ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﭘﻴﻤﺎﻥ
اﺳﺖ) ﻭ ﻧﻴﺰ ﻭﻓﺎﻯ
ﺘﺮﺍﺯﻭ ﻭ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ اﺯﺑﻴﻥ ﺒﺮﺩﻥ
ﺒﺨس ﻭ ﺧﺴّﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﮐﻴﻠﻮ ﭘﻴﻤﺎﻧﻪ
ﻭ ﻣﻮﺍﺯﻳﻥ ﺘﺮﺍﺯﻭ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﻣﺎنع
اﺯﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺒﺤﻘﻮﻕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭلی ﺪﺭسلوک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
اﺩﺍﻯ ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﺎلک
ﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻈﺎﺭﺕ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺎﺩﻩ
ﺩﻫی ﺒﺴﺎﻟک ﺘﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﻧﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺴّﺖ ﻭ ﮐم ﺪهی
ﺪﺭ ﺣق ﻮﻇﺎﻳﻒ
الهی ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺯﻳﺎﺩﻩ
ﺁﻥ ﻨفع ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ.)
ﻭﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﺍﺯ ﺗﻬﻤﺖ
ﺯﺩﻥ ﺒﺰﻧﺎﻥ ﻣُﺤﺼّﻨﻪ
ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﺩﻭﺭﻯ
ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻟﻌﻨﺘﻰ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﮔﻮئی ﻮ ﺍﺗﻬﺎم
ﺰﺑﺎنی ﻮ ﺑﺪﻭﻥ
ﺪﻟﻴﻞ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﭙﺬﻳﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺣتی اﮔﺮ
ﺗﻬﻤﺖ ﺯﻧﻨﺪﻩ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻋث ﻟﻌﻨﺖ ﻭﻧﻔﺮﺕ
ﺧﺪﺍ ﻭﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﺮﻭﺡ ﺗﻬﻤﺖ ﺯﻧﻨﺪﻩ
ﺣتی اﮔﺮ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺗﻬﻤﺖ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ (ﻣﺤﺼّﻨﻪ)
ﺩﺭ (ﺣُﺼﻥ ﻮ ﻗﻠﻌﻪ)
ﺧﺎﻧﻪ ﺷﻮﻫﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺤﺼﻨﻪ ﻭﺍق
عی هرﺳﺎﻟک
الهی اﺳﺖﭼﻪ ﻣﺮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺯﻥ
که ذِن است . ﭼﻮﻥ
ﺰﻧﺎﻥ ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﻣﺮﺩ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻤﻔﻬﻮم
اﺯﺩﻭﺍج ﺠﻨﺴی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺩﺭﺣﺼﻥ ﻮﻗﻠﻌﻪ
ﺍﻣﻨﻴﺖ الهی ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
بی ﺨﺒﺮ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺣﻮﺍلی ﻨﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ
ﺗﻬﻤﺖ ﺯﺩﻥ ﻤﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻮﻯ ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﻣﺘﻬم
کنندﻩ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻮلی ﺤﺴﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ( ﺣُﺠﺐ) ﺑﺎ
ﺣﺠﺎﺑﻬﺎ ﻭ ﭘﺮﺩﻩﻫﺎﻯ
عزﻟﺖ ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟﻚ
ﻭﻧﻪ ﭼﺎﺩﺭ ﺯﻧﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﻣﺨﻔﻴﮕﺎﻫﻬﺎﻯ
ﻤﻨﺎﺯﻝ ﮐﻪ ﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻤﺮﺩﮔﺎم ﺰﻧﺪﻩ
ﺑﻨﺎم ﺰﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﻧﻴﺰ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺍﺯ ﺳﺮﻗﺖ ﻣﻮﺟﺐ
ﻋﻔّﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
(ﮐﻪ ﺳﺮﻗﺖ ﺣﺮﺍم
ﺨﻮﺭﻯ ﻭﻣﺎل ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻏﺎﺭﺕ ﮐﺮﺩﻥ
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪﻋ ﻠﺎﺋم
ﻨﻴﮑی ﻮﻋﻔّﺖ ﺍﻋﻤﺎل
ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺩﺭ ﺷﺨﺺ
ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐسی ﺪﺳﺖ ﺍﺯ ﺳﺮﻗﺖ
ﻣﺎل ﻮ ﺣﺘﻰ (ﺳﺮﻗﺖ
ﻧﻈﺮ) ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﭽﺸم
اﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻴﺒﺮﺩ.ﻋﻔﺖ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ  ﻭﻋﻔﻮ
الهی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ (ﻋﻔّﺖ) ﺻﻔﺖ ﭘﺎکی
ﺴﺎﻟﻚ ﻋﻔﻴﻒ  ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.)
ﻭ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﺍﺯ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﻤﺎل  ﻴﺘﻴﻤﺎﻥ
ﭘﻨﺎﻩ ﺟﺴﺘﻥ ﻮ ﺩﻭﺭﻯ
اﺯ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ
( ﮐﻪ ﻣﺎل یتیم ﺭا
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮﺧﻮﺭﺩﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻩ. ﻭلی ﺒﺎﺯ
(ﻳﺘﻴﻢ) ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ سلوک
الهی  ﻭلی
ﺒﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﻳﺎ  ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣلی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎل ﻴﺘﻴﻤﺎﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺟﺴمی
ﻮ ﺫﻫمی ﻮﺭﻭحی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻳﺘﻴﻤﺎﻥ
غاﺭﺕ ﻭ ﺳﺮﻗﺖ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ)
ﻭﻋﺪﺍﻟﺖ ﺩﺭ ﺍﺣﮑﺎم
ﺒﺎﻋث شانس ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﮐﻪ ﻟﺎﺯﻣﻪﺍﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی اﺳﺖ ﻭ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻧﻪ ﻫﺮﮐس ﻫﺮ ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ عدﺍﻟﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭﺩﺭ
ﺍﺣﮑﺎک ﺪﻳﻥ ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺟﺰ (ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﻣﻄلبی ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
(ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ)
ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ها ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ  ﻭ ﺍﻭﺿﺎع
ﺠمعی ﻮ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺴﻴﺎﺳی ﻮﺣﻘﻮقی
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺣﻘﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻟﺎﺯم  همگاﻥ ﺣنی
ﻤﻠل ﺁﻓﺮﻳﻘﺎئی
ﻮ ﺟﻨﮕلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺯﺍﻳﻥ ﺼﻔﺖ ﺧﺒﺮﻯ
ﻨﺒﻮﺩ ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻤﻴﺸﺪ ﻭﺣﺎﻟﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﻣﻴگردد
. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ (ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﻳﺎ ﺗﻌﺪﻳل و  اصلاح ﻨﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ) ﺧﻮﺩ ﺭ
ﺍﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﻧﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ ﺑﺴﺎﺯﺩ.
ﺗﺎ  ﺃﻧس
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺁﺩﻣﻴﺖ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺭﻋﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺨﻮﺏ ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻄ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻣﺤﻴﻂ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ  ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺰﻭﺟل
ﺘﺤﺮﻳم کرﺩ ﮐﻪ  ﺷﺮک ﻨﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﺧﻠﺎﺹ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺑﻮﺑﻴﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. (ﺗﺤﺮﻳم
ﺸﺮک ﻮ ﺷﺮﻳک ﺨﺪﺍ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻔﺎﺳﺪ ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻭﺭﻯ کرﺩﻥ  ﻭﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻰ
ﻭ رَبّ  ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﺍﺧﻠﺎﺹ
ﻭ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﺍﺧﻠﺎﺹ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﭘس ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺘﺮﺳﻴﺪ
ﻭﺗﻘﻮﺍ ﮐﻨﻴﺪ ﻭﺗﻘﻴّﻪ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﮑﻨﻴﺪ
ﻭﺣق ﻤﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﺍﺩﺍ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ. ﻭﺳﻠﻮک
ﻮﺍﻗﻌی ﺒﻨﻤﺎﺋﻴﺪ
ﺗﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺸﻤﺎ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺑﮑﻨﻴﺪ
(ﺩﺭسلوک الهی  ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ الهی ﺒﺸﻮﺩ)
ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ مهی کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺩﻭﺭﻯ ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ
(ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺧﻄﺒﻪ ﺣﻀﺮﺕ
ﻓﺎﻃمة ﺍﻟﺰﻫﺮﺍ
ﺁﻧﻬم ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﺑﺮﺍﻯ
اﺳﺘﺮﺩﺍﺩ ﺑﺎﻍ
ﻓﺪﻙ ﮐﺎﺭﻯ که ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻮ ﻣﻄﺎﻟﺒﻪ
ﻓﺪک اﺳﺖ. ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗب ﺪﺭﻣﻄﻠﺐ ﺑﺎﻟﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺼﻴﺤﺖ و نُصح
سلوک الهی  ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺗﻮﺿﻴح ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺍﺻلی اﺳﻠﺎم ﺮﺍ
ﻭ ﺍﺗﻤﺎم ﺤﺠّﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺁثاﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋی
ﺒﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺁثاﺭﺳﻠﻮﮐی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻋﺼﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻋﻮﺍﻣل ﺪﺭﺻﺪﺩ
ﺳﺮﮐﻮﺏ ﺍﻳﻥ
هدف الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

حدیث
1864 – از پیامبر
است (ج؟ص؟) که  میفرماید
- ﺠاءنی ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻓﻘﺎل لی ﻴﺎ ﺃﺣﻤﺪ
ﺍﻟﺄﺳﻠﺎم
عشرة ﺃﺳﻬﻢ ﻭﻗﺪ
ﺧﺎﺏ ﻣﻥ لا ﺳﻬم
ﻠﻪ ﻓﻴﻬﺎ ﺃﻭﻟﻬﺎ
ﺷﻬﺎﺩة ﺃﻥ لا ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﻭهی
اﻟﮑﻠمة ﻭ ﺍﻟثاﻧیة
ﺍﻟﺼﻠﺎة ﻭ ﻫﻰ ﺍﻟﻄﻬﺮ
ﻭﺍﻟثالثة ﺍﻟﺰﮐﺎة
ﻭهی اﻟﻔﻄﺮة ﻭ ﺍﻟﺮﺍبعة
ﺍﻟﺼﻮم ﻮ هی اﻟﺠُنّة
ﻭ ﺍﻟﺨﺎﻣسة  ﺍﻟﺤج ﻮهی
اﻟﺸﺮیعة ﻭ ﺍﻟﺴﺎﺩسة
ﺍﻟﺠﻬﺎﺩ ﻭ ﻫﻮ ﺍﻟﻌِﺰّ
ﻭ ﺍﻟﺴﺎبعة ﺍﻟﺄﻣﺮ
ﺑﺎﻟﻤﻌﺮﻭﻑ ﻭ ﻫﻮ
ﺍﻟﻮﻓاء ﻭ ﺍﻟثاﻣنة
ﺍﻟنهی
عن  اﻟﻤﻨﮑﺮ
ﻭ ﻫﻮ ﺍﻟﺤُجّة ﻭ
ﺍﻟﺘﺎسعة ﺍﻟﺠﻤﺎعة
ﻭهی اﻟﺎﻟفة ﻭ ﺍﻟﻌﺎﺷﺮة
ﺍﻟﻄﺎعة ﻭ هی اﻟﻌﺼمة
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻨﺰﺩ ﻣﻥ
ﺁﻣﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ ﺍﻯ ﺎﺣﻤﺪ
(ﺟﺒﺮﺋﻴل ربّ  ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭ رَبّ ﺩﻳﺪنی
شهودی رؤیائِ ﺪﺭ
ﻧﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﻋﺎﻣل ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻧﺰﻭل ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻫﻤﺎﻥ اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﻭحی ﺪﺍﺋم ﻔﮑﺮﻯ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺭﻭٴﻴﺎﺋﻰ
ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻧﻮﺍﺭﻯ
ﻮ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻘﺎم ﺠﺒﺮﺋﻴل
هنوز ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺘﺤﻘق
ﻘ تجسّم ﻤﺎﺩﻯ ﻨﻴﺎﻓﺘﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
برتری
ولایت ﻤﺤﻤﺪ
و ﺩﺭﭘﺎﻳﺎﻥ ﺤﻴﺎﺕ
ﻭ ﺷﺮﺍﻓﺖ و
برتری ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﺣﻴﺎﺕ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ در 55
قرن دیگر از
اکنون  ﺘﺤﻘق
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ
نیر ﮐﺎﺷﻒ(ﻧﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
رَبّ النوع
فوق بشری  و نیز
کاشف
عرش رَبّ
برتر ار
رَبّ رحمان  خواهد
بود رَبّ برار
ار رحمان 400
هزار سلب بعد
از
مهدی مورد
اکتشاف
مهدی  موعوئد
بالاتر از  مهدی  موعود  محمد  خواهد
بود و شاید  خا رج
از
کره
زمین باشد ) ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺮﺍ ﺩﺭ کسی ﺸﺒﻴﻪ
ﺩﺣﻴﻪ ﮐﻠﺒﻰ ﻣﺮﺩ
ﺍﻋﺮﺍبی ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭ (ﺍﺣﻤﺪ)
ﻣﻘﺎمی الهی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ مقام ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
مصطفوی ﻭﺗﺠﻠﻴات
ﺍﻟﻬﻰ ﻟﺎﺯم  اﺳﺖ که ﺳﻮﮊﻩ
ﻭﺍﺳﻄﻪ و
وسیله توسّل ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺭﺩ (ﺣﻤﺪ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ)
ﻭﺗﻮﺳّﻞ  ﺑﻮﺩﻩ  ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﮕی ﺒﺎﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ئر مقام و
درجه الهی ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ و
آغاز گر ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﺨﺺ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
بود پس ﻨﺎﻡ ﺍﺣﻤﺪ
برتر ﺩﺭﺑﻴﻥ ﻤﺤﻤﺪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻘﺎم
الهی ﺒﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻘﺎمی ﻤﺤﻤﻮﺩ
ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺧلق
اﻭ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺳﻠﻮک
و محمذ شدن ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ و
شاهد
شهود ششم
مسطفوی ﻫﺮ ﮐﺪﺍم
ﺨﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪی
زنده ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻋم
اﺯ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﻭﻳﺎ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥﺁﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
تجسّم انسانی
روح ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺣﻤﺪ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺨﺺ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻘﺎم اﺣﻤﺪ
را داشت ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺍﻣﺎم هر ﺯﻣﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم اﺣﻤﺪ
ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﻤﺤﻤﺪﻫﺎی
هر زمان  ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ)
ﮐﻪ ﺍﺳﻠﺎم ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺪﻩ ﺑﺨﺶ ﻭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺪﺑﺨﺖ ﻭﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪ ﮐسی اﺳﺖ
(ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮک
ﺒﺨﺼﻮﺹﻭﺣﺘﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ) ﻧﺼﻴبی
اﺯ ﺍﻳﻥ ﺪﻩ ﺳﻬم
را ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
(ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮﭼﻪ  تمامی
آنها ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ ﻄﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﺪﻩ ﮔﺎﻧﻪ
ﺍﺯﻳک اﻣﺮ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﺫﻫنی ﻴک ﻤﺘﻔﮑّﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺑﻬﺮﻩ
ﺩهی اﺯ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮ
(ﺗﻘﺴﻴم ﺒﻨﺪﻯ)ﻋﻠمی
ﻮ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ ﻮ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺳﻌﺖ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻭ ﻋُﻤق ﺤﻘﺎﻳق
ﻴک ﻤﺘﻔﮑّﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺗﻘﺴﻴم
کند. تقسیمات
دو گانه بسیار
کلّی ﺘﺮ ﻭﺳﺮیع
اﻟﻔﻬم اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻘﺴﻴﻤﺎﺕ ﻭﺳﻴﻌتر
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺟﺰاء ﺗﻘﺴﻴم
ﻮ ﺗﺸﻌّﺒﺎﺕ ﺁﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻓﻬم
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺨﺖﺗﺮ ﻭ
ﺟﺬﺏ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﺸﮑل ﺘﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭلی ﺪﺭﻋﻮﺽ ﻭﺍﺿﺤﺘﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻘﺘﺮﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
نیز ﻤﻨﺘﻘﻞ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻓﻬم ﻮ ﺣﻔﻈ ﺪﺭ ﺍﺷﺨﺎﺹ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ کاﺭ ﻣﻮثّر
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺁﻥ گوﺍﻫی ﻮ ﺷﻬﺎﺩﺕ
دادن ﮐﻪ ﺟﺰ ﺧﺪﺍی
الله ﺧﺪﺍئی ﻨﻴﺴﺖ.
(ﺍﻳﻥ ﺸﻌﺎﺭ
سلوک الهی  ﻭ ﺳﻤﺒﻮل
و ذکر ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻭ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮک  اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩ
ﺗﺎ ﺑﺪﺍﻥ ﻤﺘﻮﺳّل
ﺸﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻘﺼﺪ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﻭﻧﻬﺎئی
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
یک ﺭﻭحی ﻮ ﻓﮑﺮﻯ
اﻧﺴﺎﻥ  ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﻏﻴبی
ﻮ ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﻭﻯ ﺘﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺩﻭﺭﺗﺮ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﻤﻮﻗّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﺎلی ﺮﻭح
ﺒﺎ ﺍﻳﻥ ﻮﺳﺎﺋﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺩفع ﺸﺮک
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺟﺰ ﻫﻤﻴﻥ
اﺫﮐﺎﺭ ﺩفع ﺸﺮﻙ
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺑﻮﺩﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
الله  ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺴﻠﺴﻠﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺑﺄﺑﺪﻳﺖ
ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻫﻴچ ﺒﻴﻨﻬﺎﻳتی
غیر ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧد
الله ﺩﺭ ﻫﺴتی
نمی ﺒﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﮐثرﺕﻫﺎﻯ ﺒﻴﺸﻤﺎﺭ
موجودات ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻄﻘﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﮑﻤﻴّﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻣﻮﺭ ﺫﻫنی ﻮ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺭ ﮐثرﺕ
ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻃﺎﻗﺖ ﺗﻔﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﺤﺪﻭﺩ
ﺍﺳﺖ. ﮐثیرﺕ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﻟﻴل
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳتی ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺩﻟﻴل
ﺨﺴﺘﮕﻰ ﺗﺸﺘﺖ ﻭ
ﻧﺎﺗﻮﺍنی ﺬﻫﻥ
گوﻳﻨﺪﻩ ﻭ ﻳﺎ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻫﻢ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﮐثرﺕ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳتی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺍﻗل ﺪﺭﺳﻄح
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﻇﺮﻓﻴﺖ
ﺫﻫﻥ ﻮ ﻋﻘل اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺤﺪﻭﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺪﻑ ﻭ
ﻗﺒﻠﻪ ﻭ ﻣﻘﺼﺪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ فوق
بشری  ﻭﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺸﻨﺎﺳﺎئی
ﻮ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺫﻫنی
ﻴﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻥ ﻫﺪﻑ ﮔﻴﺮﻯ
ﺒﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻳک ﺤﺮﮐﺖ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺮﻭﺡ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺁثاﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍلی ﺁﻥ اﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟکی ﺒﺎ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍﻯ
ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ ﺗﻠﺎﺵ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ ﻭ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﻨﻤﻴﺪﻳﺪ ﺍﺣﺘﻤﺎل
ﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺪﻑ ﮔﻴﺮﻯ ﻤﻥ ﻨﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣتی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺿﻌﻴﻒ ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻳﻘﻴﻦ ﻭﺣتی ﻨﻴﻤﻪ
ﺻﺎﺩق ﺪﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻮ ﺳﻔﺮ الهی ﺨﻮﺩ
ﺧﻴلی ﺰﻭﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭﺯﻫﺎﻯ
ﻨﺨﺴﺘﻴﻦ ﺍﺣﻮﺍلی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺴﺎﻟک
ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺩﻟﻴل  اﺻﺎﻟﺖ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻥ کاﺭ ﺳﺎﻟک
ﻮ ﭘﻴﺮ ﺍﻭ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﮑﺘﺐ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
اﺣﻮﺍل ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﻭﺣتی ﺘﻔﮑﺮ ﺑﺎ
ﺍﺻﻮل الهی ﻮﻋﺮﻓﺎنی
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﮐﺸﺶ
ﻣﺪﺍﻭم اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﺗﺎﻫم ﺒﺎﺯﮔﺸتی
اﺯ ﺭﺍﻩ الهی ﺨﻮﺩ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﻫم ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺍﺣل ﺴﺨﺖﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮﮐﺸﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﮐﺸﺶ ﻭﻋﻘل ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﺮﮔﺰ ﺳﺨﺖﺗﺮ
ﺑﻮﺩﻥ ﻤﺮﺍﺣل ﺒﻌﺪﻯ
ﻤﺤﺴﻮس ﺳﺎﻟک ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺷﻌﺎﺭ و نمونه
ذکر ﺩفع ﺸﺮﻙ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﺘﻮﺳﻞ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
و توسّل الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻋمّ اﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮ ﻳﺎ ﻫﺮ ﻳک  اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺑﻌﺪﻯ ﻭﺣتی
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی ﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺨﺪﺍئی
هستند  ﻭلی
هنوز ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺩفع ﺸﺮک
ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
اﺳﺖ (ﺷﺮﻃ اﻭﻝ) ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻭﻝ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩفع ﺸﺮﻙ
ﺍﺫﮐﺎﺭﻯ ﺩﺭ  ﮐﻠّﻴﻪ ﻣﺮﺍﺣل
ﺴﻠﻮﻙ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﺮﻭﺯ
ﻭ ﻣﻘﺎم ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ
ﻨﻴﺴﺖ).  (ﻭهی
اﻟﮑﻠﻤﻪ) ﻳﻌنی
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﮐﻠﺎم ﻮ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺯﺑﺎنی
اﺳﺖ. ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺒﻮﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺪﺭ ﻫﻤﻴﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍئی
هستی ﻮلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻰ. (ﻣﺎﻝ) ﭘﻮل
ﻮ ثرﻭﺕ ﻭﺩﺍﺭﺍﺋﻴﻬﺎﻯ
ﺬﻫنی ﻮﻋﻤﺮ ﻭ ﻭﻗﺖ  و ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻮ ﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭحی ﻮ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻘﺼﺪ ﺣﺼﻮل
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﺷﻮﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻮﺍﺳﻄﻪ
توسّل الهی ﻮ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮک اﺳﺖ ﻭﻟی ﺴﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯ
ﺁﻥ ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺤﻘق ﻘﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ (ﺯﮐﺎﺕ) ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭح ﺤﻴﻮﺍنی اﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻳﺎ
ﺁﻏﺎﺯﮔﺮ ﺳﻠﻮکی  ﺠﺰ ﺗﻥ ﻮ ﺫﻫﻥ
ﺁﮔﺎﻩ ﻭ ﺭﻭح ﺤﻴﻮﺍنی
ﻴﺎ ﺧﻮﺩﺁ ﮔﺎﻩ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﭘﺎﻙ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺟﺴم ﺒﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﭘﺎکی
ذهن ﺬﻫﻥ ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﭘﺎکی ﺮﻭﺍﻥ ﻮ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ  ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺬﺍﺕ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺟﺴم
ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭان ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺯﮐﺎﺕ ﻣﺎل ﻮﺟﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﻬﻤّﺖ ﻭ
ﮔﺬﺷﺖ ﺧﻮﺩ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺫﻫﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭح ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺯ ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ)
ﻭﭼﻬﺎﺭﻡ (ﺻﻮﻡ) ﻭ
ﺭﻭﺯﻩ ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺳﺖ (ﻭﻳﺎ ﻳک ﺴﭙﺮ
ﻣﺤﺎﻓﻈ اﺳﺖ ) ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭﻓﻬم ﻤﺎﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺯﮐﺎﺕ
ﻓﻄﺮﺕ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺭﻭﺯﻩ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺒﻬﺸﺖ ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺸﺮﺍﻳﻄ ﺠﺪﻳﺪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺩﻳنی
اﺳﺖ. ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺻﻮم
ﻮ ﺭﻭﺯﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻥ ﺴﺎﻟم ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺯﻩ ﺍﻓﻌﺎل
ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻧﻴﺰ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻧﺘﺎﻳج ﺒﻬﺸتی
و تعالی
نوعی
روح ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ (ﺻﻮﻡ) ﻫﻤﺎﻥ
(ﺍﻭﻡ) یا ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺯﮐﺎﺕ ﻭﺻﻠﺎﺕ ﻭﺷﻬﺎﺩﺕ
ﮐﻪ ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮﻣﻌﺎﻧﻰ
معقول انسان ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌنی عام ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﭘﺎکی
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
الهی اﺳﺖ. ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻓﻮﺭﻯ ﻮ ﺑﻌﺪﻯ ﻭﺗﻤﺪﻧّﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎﻣﻰ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻌﺪﻯ فرشته
گونه ) ﻭ ﭘﻨﺠم ﺤج  اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺣج
کعبه  ﺗﻨﻬﺎ
ﻳک ﺪﺳﺖ ﺍﺯ ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻣﻬم ﻮ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻮﺍم
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی ﺸﺮﻳﻌﺖ
ﺑﻤﻌنی ﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺁﺑﻴﺎﺭﻯ ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻭﺁﺑﻬﺎﻯ عقلی ﻮﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺨﺶ لئنّی ﺩﺭﺣج
اﮐﺒﺮ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺗﻨﻬﺎ ﺣﺞ ﮐﻌﺒﻪ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺤج اﮐﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ.
ﻃﺒیعی ﻮ ﻣﻨﻄﻘی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺣج اﮐﺒﺮﻣﻬﻤﺘﺮ
از حج اصغر
کعبه  ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌنی ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ
ﻭ ﻗﺒﻠﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﺠﺎﻭﺭﺕ ﻭ ﺗﻮﺳّل
ﺒﺪﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
عبور ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺣج ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ) ﻭﺩﻭم ﻨﻤﺎﺯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻄﻬﻴﺮ ﺍﺳﺖ (ﺻﻠﺎﺕ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻔﻬﻮم ﺘﻄﻬﻴﺮ
ﺩﺭ ﺁﻥﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
صلات ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮ
(ﺻِﻠِﻪ ﻭ ﺍﺗﺼﺎل
ﺒﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ)
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻄﻬﻴﺮ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺍﻋﻤﺎل
ﻮ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﺪﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻴچ ﺘﺄثیر ﭘﺎک
کنندگی ﺪﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهیز ﻮ ﺭﻭﺣی
گرﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺗﻄﻬﻴﺮ ﻧﻔس ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺁﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻔﻘﻄ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ ﻧﻔس ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻮ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎ
ﻩﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺗﺮﮐﻨﺪ. ﻭﭘک ﻛﻨﻨﺪگی
ﺪﺭ ﻫﻴچ ﻮﺟﻮﺩ ﻭﺷﺮﺍﻳﻄی
ﺪﺭﻫﺴتی ﻨﻴﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺁﺏ ﺟﺴم ﺮﺍ
ﭘﺎک ﻛﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺣﻘﺎﻳق عرﻓﺎنی
ﻮﺍﺧﻠﺎق که  ﺫﻫنی ﺮﺍ
ﭘﺎک ﻛﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﻄحی ﻮ ﺯﻭﺩ ﮔﺬﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﺎک کرﺩﻥ ﺮﻭﺡ
ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴی
کاﺭﺳﺎﺯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺣتی اﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﮐﺎﺭﻯ اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺟﺰ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺷﺪﻥ
ﻭﺑﺮ ﻗﺮﺍﺭﻯ ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
اﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﻴﻥ ﺴﺎﻟک
ﻮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺎﺭﻯ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺼﻠﺎﺕ ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺮﺍﻩ ﺣﻔﻈ ارﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋل اﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻣﺨﺎﻃﺒﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﻣﻘﺎمی
الهی اﺳﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻟﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﻴﻚ  ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺩفع ﺸﺮک ﺪﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺣﺎل ﻨﻮﺑﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺣﻔﻈ اﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﻣﺨﺎﻃﺒﻪ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﺩﻋﺎ ﻭﻧﺠﻮﺍ ﻭ
ﺍﺫﮐﺎﺭﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻄﺎبی ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪﻫﻴچ
ﻴک اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻪ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﻗﺎﺑل ﺘﺼﻮﺭ
ﺫﻫنی ﺸﺨﺺ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ ﻮﺍﺳﻄﻪ
الهی ﻨﻘﺶ الهی
ﻤﻬﻤﻰ ﻭﻟﻰ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﻄﻬﻴﺮ ﺭﻭﺍﻥ
گرﺩﺩ. ﻭ ﺿﻤﻨﺎ ﺩﻭﺭﻯ
اﺯﻫﺮﺧﻄﺎ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻣﺠﺪﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺟﺒﺮﺋﻴل اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺳﻮم
ﺰﮐﺎﺕ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﻄﺮﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺯﮐﺎﺕ ﻣﺎل ﺒﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺸﺎﻳﺪ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻔﻴﺪﻯ ﺒﺎﺷﺪ ﻭلی
ﺰﮐﺎﺕ ﻣﺎل ﺴﺎﻟک
ﻤﻬﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﺎل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻨﻈﻮﺭﺍﺯﺣﺞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺣﻖ ﻭﺑﺤق
ﺒﻮﺩﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺣﺠّﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺣق الهی  ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺣج کعبه ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻥ ﭽﻴﺰﻯ ﻨﻴﺴﺖ
ﺟﺰ ﻳک ﻨﻤﺎﻳﺶ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮﮐﻰ.
ﺑﺎﺯ ﺍﮔﺮ ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﺭﺍ ﺑﻤﻌنی ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺩﻳنی ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ غیر ﺳﺎﻟک
ﺒﺪﺍﻥ اﺻﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ
هماﻥ ﺒﻴﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺣج اﮐﺒﺮ
ﻭ سلوک الهی  ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻧﻪ ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻣﺬﻫرَبّی ﺸﺮﻳﻌتی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻧﺼﺎﻑ
ﻧﻴﺴﺖ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺪﺍﻧﻴم
گرﭼﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻔﺮﺽ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻗﻌﺮﺟﻬﻨم ﺪﺍﻧﺴﺖ)
ﻭﺷﺸم ﺠﻬﺎﺩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪﻋﺰّﺕ ﺍﺳﺖ. (ﺟﻬﺎﺩ
ﺟﻨﮕی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳﻌﻪ
ﺩﻧﻴﺎﻯ اﺳﻠﺎﻡ
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﺧﻠﻴﻔﻪﻫﺎ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﻴک ﺴوء اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
بقشری ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳﻌﻪ
ﻭ ﺗﺤﻘق ﻤﻄﺎﻣﻊ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﻭ ﻫﺎﺭﻭﻥ
اﻟﺮﺷﻴﺪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﮐﺮﺩ.  ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻔﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
منصوب
خلیفه ﻳک ﺠﺒﻬﻪ
ﺟﻨﮕﻰ ﻗﺴﻤﺖ ﺍﻋﻈﻢ  ﺗﻮﺳﻌﻪ  ﺩﺭ ﺧﺎک ﻮ
ثرﻭﺕ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﺳﻠﺎم غیر
سلوکی ﺒﺎﻋث ﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﮐﺮﺩﻥ ﻤﺪﻳﻨﻪ ﻭ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ ﺍﺯ ﻃﻠﺎ
ﻭ ثرﻭﺕ ﻭﺑﺮﺩﻩ
ﻣﺎ ﺯﺍﺩ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻯ
ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ ﺭﻭم
ﻮ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﺧﺖ. (ﻋﺰّﺕ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺰﻳﺰ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻭﻋﺰّﺕ ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍم  ﻨﺰﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
عرّت ﺩﺭﺟﻬﺎﺩ ﺟﻨﮕی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﮐﻪ ﺩﺭﺟﻬﺎﺩ ﺟﻨﮕی
ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﻬﻢ ﺍﮔﺮ ﻓﺪﺍﺋﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭﺳﺎﻟک
بوده ﺒاشند .ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻭﺩﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ  ﻗﺎﺋﻢ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻤﺮگ ﻔﻮﺭﻯ ﻳﺎ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﻮ ﺯﻭﺩﺭس ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺟﻬﺎﺩ ﺳﻮم ﻮ ﻭﺍﻗﻌی
ﺘﺮ (ﺟﻬﺪ ﻭ ﺗﻠﺎﺵ)
ﺗﻤﺎم ﻮﻗﺖ ﻭ ﺗﻤﺎم
عشق ﻮ ﭘُﺮﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺳﺎﻟک ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ.ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ ﻋﻘل
ﻮ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ ﺁﺳﺎﻳﺶ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ گرﺩﻧﺪ)
ﻫﻔﺘم ﺃﻣﺮ ﺑﻤﻌﺮﻭﻑ
ﻳﺎ ﺗﺬﮐّﺮ ﺩﺍﺩﻥ
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺍﺧﻠﺎق ﻨﻴﻜﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
اﺯ ﺧﻮﺑﻴﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺃﻣﺮ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻳک ﻨﺼﻴﺤﺖ ﻋﺎم
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺳﺨﺖ
ﺍﺳﻴﺮ ﻓﺮﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻨﻔس ﺃﻣّﺎﺭﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺍﺯ ﺗﺮس  ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻓﻮﺭﻯ ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭﺣﺒس و ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎ
ﺑﺮﻳﺪﻥ ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑسلوک الهی  ﮐﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺍﺩﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻳﺠﺎﺑﻰ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ. ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ ﺍﻣﺮ
ﺑﻤﻌﺮﻭﻑ ﻧﻴﺰ ﻭفا
نمودن اﺳﺖ. ﻳﺎ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﻴﺴﺖ.که
ﮐﺎﺭ ﻫﺮﮐﺎﻣل
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﻓﺎﻯ
ﺒﻌﻬﺪ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻤﺤﺒﺘﻬﺎ
ﻭ ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩﻩﻭ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﻴﺨﺒﺮ
ﺭﺍ ﺁﮔﺎﻩ ﻭ ﺧﺪﻣﺖ
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.)
ﻭﻫﺸتم ﻤنهی اﺯﻣﻨﮑﺮ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﺪﺍﺩﻥ ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺰﺷﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﻨﺎﻓﻊ
ﺷﺨﺺ ﻭﺗﺮس ﺍﺯ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻣﺘﻨﺎع اﺯ ﺑﺮخی
اﻣﻮﺭ ﺣﺮﺍم ﻮ ﺯﺷﺖ
ﻭ ﻣﻀﺮ ﺑﺤﺎل ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
می ﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﻋﺎﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ نهی اﺯ ﻣﻨﮑﺮ
ﻧﺘﻴﺠﻪ (ﺣﺠّﺖ) ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐسی ﺮﺍ
ﻣﺴﺌﻮل ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻗﺒل اﺯ
ﺁﻥ کاﺭﻯ ﺒﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪﻭ
ﮐﺎﻓﺮ ﺟﺎﻫل که
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺸﺮک ﻮ ﻣﺘﻌﻬّﺪ
ﺟﻬﻨمی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﺗﻤﺎم ﺤﺠﺖﻫﺎ  ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭﻧُﻬم
ﺠﻤﺎﻋﺖ ﻭ ﺍﺗّﺤﺎﺩ
است ﮐﻪ ﺍﻟﻔﺖ ﺍﺳﺖ
(ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭ ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
جمع ﺸﺪﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﭙس  ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻮﺩفع
ﺸﺮک ﻮ ﺍﻋﻤﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺻل ﺗﻥ ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭﻳﻚ
(ﺟمع ﻮ ﺗﻮﺣﻴﺪ) ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺎ ﺟمع
ﺸﺪﻥ ﺒﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺘﻤﺎم ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﻔتم
عرﺵرحمان گرﺩﺩ)
ﻭﺩﻫم ﻄﺎﻋﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻋﺼﻤﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻋﺼﻤﺖ ﻭﻣﻌﺼﻮم
ﺸﺪﻥ ﻮ ﻣﺼﻮﻥ الهی
گرﺩﻳﺪﻥ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺟﻬﻨﻤﻬﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺗﻤﺎمی ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ الهی اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ( ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺑﺮﺍﻯ اﻃﺎﻋﺖ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﺳﺎﻟک ﺒﺎ سعی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺭﺍﻩ
ﻋﻘﺐ ﻧﺸﻴﻨﻰ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺭﺍ ﺑﺮﺧﻮﺩ ﻧﺒﻨﺪﺩ.   ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻴﺰﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻘل اﻟﺤﺒﻴب
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ ﺍﻥ ﻤثل  هذا ﺍﻟﺪﻳﻦ
ﮐﻤثل ﺸﺠﺮة ثاﺑتة
ﺍﻟﺎﻳﻤﺎﻥ ﺃﺻﻠﻬﺎ
ﻭ اﻟﺼﻠﺎة ﻋﺮﻭﻗﻬﺎ
ﻭ ﺍﻟﺰﮐﺎة ﻣاء
ﻫﺎ ﻭﺍﻟﺼﻮم ﺴﻌﻔﻬﺎ
ﻭﺣُﺴﻥ اﻟﺨُﻠق
ﻮﺭﻗﻬﺎ ﻭ ﺍﻟﮑﻒ
ﻋﻥ اﻟﻤﺤﺎﺭم
یثمرﻫﺎ ﻓﻠﺎ ﺗﮑﻤل
ﺸﺠﺮة ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﻟثمر
ﮐﺬﻟک اﻟﺎﻳﻤﺎﻥ
لا ﻳﮑﻤﻞ ﺍلاّ ﺑﺎﻟﮑﻒّ
ﻋﻥ اﻟﻤﺤﺎﺭم ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺍﻓﺰﻭﺩ ﮐﻪ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻣﻥ ﺠﺒﺮﺋﻴل
اﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ (ﺟﺒﺮﺋﻴل
ربّ  ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
بقرص ﻧﻮﺭ بدر
منیر ﻭﻧﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺠﺴم ﻮ
ﺗﻥ اﻭ ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺴﻮﮊﻩ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺤﺒﺖ
ﻭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻇﺮﻑ
ﭼﻬل ﺮﻭﺯ ﺁﺧﺮ ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻨﺎمی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻴسی
ﻤﺴﻴح ﺒﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﮐﻪ ﮔﺒﺮﻳﺎل ﺁﻣﺪﻩ.
ﻭ (ﺋﻴﻞ) ﻳﺎ (ﺍﻟﻪ)
ﻭ رَبّ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
(ﻣﻠﮑﻮﺕ) ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ(ﺟﺒﺮﻭﺕ) ﺧﺎﺹ
ﻳﻚ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﻴﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻌﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ
یونیورس (ﻟﺎﻫﻮﺕ)
ﺁﺧﺮﻳﻦ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻔﺮﺿﻰ ﻳﺎ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭل ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺘﺠﻠّﻯ
ﻔﺮضی الهی ﺪﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻤﻘﺎﻡ
(ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل ﻴﺎ  خدا ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻴﺎ
(ﺍﻳﻠﻴﺎ) و اله  ﺑﺰﺑﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺪﻳﻢ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺴیح ﻨﺎﻡ  ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
یاﻓﺖ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻤﻌنی
ﺪﻭﺳﺖ ﻭﺭﻓﻴﻖ
این همانی ﺍﻋﻠﻰ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭ
و تخیّل ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﺩﺭ ﺧﻠﺎل ﻤﺮگ ﻮ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﻗﺮﻳﻥ
الهی ﻤﺤﻤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.)
ﺍﻳﻥ ﺪﻳﻦ (ﺍﺳﻠﺎﻡ)
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﺭﺧتی
ثاﺑﺖ ﺩﺭ ﺣﺎل ﺮﺷﺪ
ﺩﺍﺋم اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺻلی
ﻴﺎ ﺑﺪﻧﻪ ﺁﻥ (ﺍﻳﻤﺎﻥ)
ﺍﺳﺖ. ﺍﻭم ﻮﺳﻠﻮک
ﻮ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ)
ﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﺁﻥ اﺳﺖ (ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺣﺠم
ﻮﮐﻤﻴّﺖ ﺍﻳﻥ
اﻳﻤﺎﻥ عملی ﻴﺎ
ﺳﻠﻮک ﺮﺍ ﻭﺳﻌﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﻭﺯﮐﺎﺕ
ﺁﺑﻴﺎﺭﻯ اﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ
ﺍﺳﺖ. (ﻫﺮﭼﻪ  ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﺎل ﻮ ﺟﺎﻥ ﺒﺸﻮﺩ
ﺁﺑﻴﺎﺭﻯ ﺩﺭﺧﺖ
ﺭُﺷﺪ ﻭ ﮐﻤﺎل
اﻳﻥ ﺮﺍ ﺗﺴﺮیع
ﻤﻴﮑﻨﺪ) ﻭ ﺻﻮم ﻴﺎ
ﺭﻭﺯﻩ ﺑﺮﮔﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣُﺴﻥ
ﺨُﻠق ﺒﺮﮔﻬﺎﻯ
ﺁﻥ اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣﺘﻨﺎع
اﺯ ﻣﺤﺮّﻣﺎﺕ ﻣﻴﻮﻩ
ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﺍﮔﺮ ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪﮐﻪ
ﺩﻭﺭﻯ اﺯﮔﻨﺎﻩ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﻣﻴﻮﻩ ﻭ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ اﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ ﺳﻠﻮکی الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.) ﻭﺟﺰ
ﺑﺎ ﻣﻴﻮﻩ ﺗﮑﻤﻴل  این ﺪﺭﺧﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.  (ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺭ ﻣﻴﻮﻩ ﻭﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﺪﺍﻭم ﻤﻴﻮﻩ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﻟﻴل کمال ﻮ ﭘﺨﺘگی
اﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﮐﻤﺎل ﺴﻠﻮکی ﻮﺧﻴﺮ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
الهی ﻮﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
کلّی ﻮ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍﻧﻰ ﻭﺍﻧﻮﺍع
ﺪﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰﺍﺳﺖ. ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﺠﻴﺐ ﻭﺧﺎﺹ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﮔﺮﺍﻳﻥ
ﺪﺭﺧﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭﺩﺭﺧﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺗﺤﻘق ﺘﮑﻤﻴل  اﻳﻦ ﺑﻬﺮﻩﻫﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎ ﺩﻭﺭﻯ
اﺯﺣﺮﺍﻣﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﻣﺮبّی
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﻌﻴﻴﻥ
سالک ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋُﺮﻑ ﺟﺎﻣﻌﻪ.
ﺗﻤﺎﻣﺎﻳﻥﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺩﺭ ﺍﺻﻮل
ﺪﻳﺎﻧﺖ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭﻳﺎ ﺍﺻﻮل ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻳک
ﺘﻮﺟﻴﻪ ﻋﻠمی ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﺗﻤثیل ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﻬﺘﺮ ﺩﺭک
ﻛﺮﺩﻥ ﺁﻥ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ ﻳک
ﻨﻈﺎم ﻤﺸﺨﺺ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﺠﺎ ﻫﺴﺖ ﻭ ﮐﺠﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﺗﺎ
ﺑﺤﺎل ﺪﺭﭼﻪ ﻗﺴﻤتی
ﻤﻮﻓق ﺒﻮﺩﻩ ﻭﭼﻪ
ﻗﺴﻤتی ﺮﺍ ﻧﺎ ﺗﻤﺎم
گذﺍﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺣﮑﺎم ﺸﺮعی ﻮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻣﺬﻫبی
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺎﻃﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣتی اﮔﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ الهی ﻤﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺎﺹ
ﻳک ﺴﺎﻟک ﺒﮕﻮﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻬم اﺳﺖ.
ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ  ﺳﺎﻟک عاﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻭ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﭙﻴﺮ
الهی را اﺟﺮﺍ ﮐﻨﺪ.
ﻭﻃﺎﻟﺐ ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺭﺍضی ﺒﺪﺍﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨلق  ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث   مکرر - 1864  ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻗﺎﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ110 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ  ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺃﻣﺮ ﺣﻠﺎل ﻮﺣﺮﺍم
ﺴﺌﻮﺍل ﺸﺪ    ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ
میدهد : اﻧّﻪ
ﻟم ﻴﺠﻌل ﺸﻴئا  اﻟّﺎ ﻟﺸﻴئ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
(  ﻳﻌنی  ﺤﻠﺎل ﻮ ﺣﺮﺍﻡ
ﻋلتی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﺼﺮﻑ ﺧﺎﺹ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
سلوک الهی اﺳﺖ.
ﻭﺍﻣﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﻣﺘﻔﮑﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻴﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻨﻄق  ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﻣﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﺣﺮﺍم ﻴﺎ ﺣﻠﺎل
ﺒﺪﺍﻧﺪ. ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺣﻠﺎل ﻮﺣﺮﺍﻡ ﻣﻨبع
ﻘﺎﻧﻮنی ﻮﻳﺎ ﻋُﺮفی
ﻴﺎ ﺑﻬﺪﺍﺷﺘﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ولی ﺣﺮﺍﻡ ﻭ ﺣﻠﺎل
اﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ.

حدیث
1865 - ﺍﺯﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻮ ﻧﻬج  اﻟﺒﻠﺎﻏﻪ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ110ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻔَﺮَﺽ ﺍﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎلی اﻟﺎﻳﻤﺎﻥ
(ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻭم ﻮ سلوک
الهی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﺗﻄﻬﻴﺮﺍ
ﻣﻥ اﻟﺸﺮﻙ ﻭﺍﻟﺼﻠﺎﺕ
ﺗﻨﺰﻳﻬﺎ ﻋﻥ اﻟﮑِﺒﺮ
ﻭﺍﻟﺰﮐﺎة ﺗﺴﺒﻴﺒﺎ
ﻟﻠﺮﺯﻕ ﻭ ﺍﻟﺼﻴﺎﻡ
ﺍﺑﺘلاءا اﻟﺎﺧﻠﺎﺹ
ﺍﻟﻤﺤﻖ ﻭ ﺍﻟﺤج
ﺘﻘﻮیة ﻟﻠﺪﻳﻦ
(ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﻭ ﺍﻟﺠﻬﺎﺩ
ﻋﺰّﺍ ﻟﻠﺎﺳﻠﺎﻡ
ﻭ ﺍﻟﺄﻣﺮ ﺑﺎﻟﻤﻌﺮﻭﻑ
ﻣﺼﻠحة ﻟﻠﻌﻮﺍﻡ
ﻭ ﺍﻟنهی عن اﻟﻤﻨﮑﺮ
ﺭﺩﻋﺎ ﻟﻠﺴﻔﻬاء
ﻭ ﺻِلة ﺍﻟﺄﺭﺣﺎم
ﻤن ﻤﺎﻩ ﻟﻠﻌﺪﺩ
ﻭ ﺍﻟﻘﺼﺎﺹ ﻟﻠﺪﻣاء
ﻭﺍﻗﺎمة ﺍﻟﺤﺪﻭﺩ
ﺍﻋﻈﺎﻣﺎ ﻟﻠﻤﺤﺎﺭﻡ
ﻭﺗﺮک ﺸربّ  ﺍﻟﺨﻤﺮ ﺗﺤﺼﻴﻨﺎ
ﻟﻠﻌﻘﻞ ﻭ ﻣﺠﺎﻧبة
ﺍﻟﺴﺮقة ﺍﻳﺠﺎﺑﺎ
ﻟﻠﻌفّة ﻭﺗﺮک
اﻟﺰﻧﺎ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎ
ﻟﻠﻨﺴﺐ ﻭ ﺗﺮک
اﻟﻠّﻮﺍﻃ ﺘﮑثیرا
ﻟﻠﻨﺴﻞ ﻭ ﺍﻟﺸﻬﺎﺩﺍﺕ
ﺍﺳﺘﻈﻬﺎﺭﺍ ﻋلی
اﻟﻤﺠﺎهدﺍﺕ ﻭﺗﺮک
اﻟﮑﺬﺏ ﺗﺸﺮﻳﻔﺎ
ﻟﻠﺼﺪﻕ ﻭ ﺍﻟﺴﻠم
ﺃﻣﺎﻧﺎ ﻣﻦ ﺍﻟﻤﺨﺎﻭﻑ
ﻭ ﺍﻟﺎﻣﺎمة ﻧﻈﺎﻣﺎ
ﻟﻠﺎمّة ﻭﺍﻟﻄﺎعة  ﺗﻌﻈﻴﻤﺎ
ﻟﻠﺴﻠﻄﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎلی اﻳﻤﺎﻥﺮﺍ
ﻭﺍﺟﺐ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺗﺎ
ﺗﻄﻬﻴﺮ ﺍﺯ ﺷﺮک
ﺸﻮﺩ (ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻭﺭﻯ اﺯﺷﺮک
ﻴﺎ ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﭘﺎک ﻛﺮﺩﻥ ﺁثاﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺩﻭﺭﻩ ﺷﺮک ﺁﻣﻴﺰ
ﻗﺒل اﺯ ﺗﻮﺑﻪ ﻭ
سلوک الهی اﺳﺖ)
ﻭ (ﺻﻠﺎﺕ) ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻨﺰﻳﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺗﮑﺒّﺮ
ﺍﺳﺖ. ( ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺍﻟّﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﺗﮑﺒﺮﻯ ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﻨﻤﻴﺒﺮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻏﺮﻭﺭ ﺯﻫﺪ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ)
ﻭ ﺯﮐﺎﺕ ﺳﺒﺐ ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﺭﺯق ﻤﻴﺸﻮﺩ ( ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺮﺍﻯ اﺯﺩﻳﺎﺩ
ﺭﺯق ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﻭﺻﻴﺎﻡ
ﻭ ﺭﻭﺯﻩ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺧﻠﺎصی  ﺭﻭﺡ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ) ﻭﺣج ﻨﻴﺰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺩﻳﻥ اﺳﺖ (ﺍﺭﺯﺵ
ﺩﻳﻥ ﻮ سلوک
الهی  ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺤج ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺑﺤق  الهی اﺳﺖ)
ﻭﺟﻬﺎﺩ ﻋﺰّﺕ ﺍﺳﻠﺎم
اﺳﺖﻭ ﺃﻣﺮ ﺑﻤﻌﺮﻭﻑ
ﺑﻨف ع عوﺍﻡ ﻭ
نهی اﺯ ﻣﻨﮑﺮ ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
اﺯﺳﻔﻴﻬﺎﻥ اﺳﺖ
(ﺳﻔﻴﻬﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﻭﺭﻯ
اﺯ ﮐﺎﺭﻯ ﺒﺪﻫﻨﺪ
ﺑﺎﻋث ﺩﺭﺩﺳﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻓﻘﻴﻪ ﻭﺳفیه
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
ﻔﻘﻴﻪ ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎنی
ﻨﻬﻰ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺯﺷﺖ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋُﺮﻑ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺪﻫﺪ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺒﺪﻭﻥ ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ است . ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮالهی  فقیه
راستین ﻤﺮّبی  ﺴﺎﻟﻚﻭﻣﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ الهی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺃﻣﺮ ﻭ ﻧﻬﻰ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻮ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋُﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ ﻮﻋﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ)   ﻭﻧﻴﺰ
ﺻِﻠﻪ ﺭَﺣِﻢ  ﺑﺎﻋث ﺭﺷﺪ
ﺟﻤﻌﻴّﺖ ﺍﺳﺖ ( ﻧﻪ
ﺑﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﮐﻪ ﺻﻠﻪ ﺭﺣم ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﻌنی
ﺒﺮﺍﻯ اﺯﺩﻳﺎﺩ
ﻧﻔﻮس ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺷﻮﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎ ﺭﺣم ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻟﺪ ﺩﻭم
پیامبرگونه ﺒﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ) ﻭﻗﺼﺎﺹ ﺑﺎﻋث
ﺣﻔﻈ اﺯ ﺧﻮﻥ ﺮﻳﺰﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺤﺪﻭﺩ
ﻣﻬم ﺒﺮﺍﻯ ﺠﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
اﺯﺣﺮﺍﻣﻬﺎﻯ ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ (ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺎﻋث  ﺗﺮس
ﻣﺮﺩم غیر ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﺍﮔﺮ ﺍﻴﻥ
ﻘﺼﺎﺹ ﻋُﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﻮ ﻳﺎ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ  ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺗﺮک ﺸُربّ  ﺧﻤﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﻔﻆ ﻋﻘل اﺳﺖ (ﮐﻪ
ﻣﺴتی ﺒﻴﺨﺒﺮﻯ
ﻮﺯﻭﺍل
عقل ﺩﺭ ﺍﻧﺠﺎم
اﻋﻤﺎل ﻨﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﻣﺠﺎﻧﺒﺖ
ﺍﺯ ﺳﺮﻗﺖ ﻣﻮﺟﺐ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻋﻔّﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺁﺩﺍﺏ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ)
ﻭ ﺗﺮک ﺰﻧﺎ ﺗﺤﻘﻴق
ﻮ ﻣﺸﺨﺺ ﺑﻮﺩﻥ ﻨﺴﺐ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ. ( ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﺯ ﭼﻪ ﭘﺪﺭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭﺗﺮک ﻠﻮﺍﻁ  ﺑﺎﻋث ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﻧﺴل اﺳﺖ ﻭﺷﻬﺎﺩﺗﻬﺎ
(ﮔﻮﺍﻫﻴﻬﺎ ﻭﻳﺎ
ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪ
ﺟﻨﮓ ﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭ سلوک الهی
اﺳﺖ) ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻧفی
ﺠَﺤﺪ ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻥ اﺳﺖ. ﻭﺗﺮک
کذﺏ ﺷﺮﺍﻓﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺒﺮﺍﺳﺖ ﮔﻮئی  اﺳﺖ. ﻭﺳِﻠﻢ
( ﻳﺎ ﺻﻠح ﻮ ﻳﺎ ﺳﻠﺎم
ﻮ ﻳﺎ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮﮐﻰ)
ﺍﻣﻨﻴﺖ ﺍﺯ ﺗﺮﺳﻬﺎ
ﺍﺳﺖ (ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭم ﻮﺳﻠﻮک
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺍﺯ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ
ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ) ﻭﺍﻣﺎﻣﺖ ﻧﻴﺰ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
اﻣّﺖ ﺍﺳﺖ  (ﺍﻣّﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻭم کننده ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ(ﻧﻈﺎﻡ) ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﺸﺨﺺ ﺩﺭﺳﻠﻮک  ﺒﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻤﺮﺑﻴﺎﻥ اﻟﻬﻰ.
ﻭ (ﻧﻈﺎمی ﻤﻨﻈﻢ)
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﻭ ﺳﺎﻟک اﻭم
کنندﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻈﺎم
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻧﻈﺎﻡ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ ﺭﻭﺡ ﺩﺳﺘﻪ
ﺟمعی اﺳﺖ) ﻭﻃﺎﻋﺖ
ﻧﻴﺰ ﺑﺰﺭ ﮔﺪﺍﺷﺖ
ﺍﺯﺳﻠﻄﺎﻥ اﺳﺖ(ﭼﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮفع ﺨﻄﺮ ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﺻﺎﺣﺐ ﺳﻠﻄﻪ
الهی بر ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻈﻴم ﻮ ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﻮﺗﮑﺮﻳم اﻭ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
1866 - ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ۱۱۱ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﺁﻳﺎ
ﭼﺸﻢ (ﻧﻮﺭ ﻣﺮﮐّﺒﻰ)
ﺍﺳﺖ ﻳﺎﺭﻭح اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﻔﺮﻣﻮﺩ ﮐﻪ
ﭼﺸم ﻴک ﺘﻮﺩﻩ ﭼﺮبی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﺳﻔﻴﺪ ﻳﺎ ﺳﻴﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی ﻨﻈﺮ
ﺩﺭ ﺑﺪﻥ (ﺩﺭک ﺪﻳﺪﻥ)
ﺭﺍ ﺭﻭح ﻤﻴﮑﻨﺪ.
( ﻳﺎ ﺫﺍﺕ ﺭﻭو
ژنتیک روﺣی اﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻥ
ﻘﺴﻤﺖ ﻭﺟﻮﺩﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺩﺭﻭنی
ﺘﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺫﻫﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ) ﺑﺎﻳﻥ
ﺪﻟﻴل
که ﺩﺭ ﭼﺸم ﻨﮕﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻰ ﻭﻋﮑس ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻭﺳﻄ ﺁﻥ ﻤﻴﺒﻴﻨﻰ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺟﺰ ﺩﺭ ﺁﺏ
ﻭﺁﻳﻨﻪ ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺁﻥ ﻨﻤﻴﺒﻴﻨﺪ.ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺷﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﭼﺸم
کوﺭ ﺷﺪ ﺭﻭح کاﺭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﺩﺭک
ﻛﺮﺩﻥ ﺮﺍ) ﺍﻣﺎم
ﭙﺎﺳخﺨﺪﺍﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭘﺸﺖ ﭘﺮﺩﻩ ﺍﺑﺮﻫﺎ
ﻣﺨفی ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﭘس ﺭﻭح کجا ﻣﻴﺮﻭﺩ؟
ﺍﻣﺎم ﭙﺮﺳﻴﺪ ﭘس
ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺩﺭ
ﺍﻃﺎق ﭙﻨﺠﺮﻩ ﺑﺴﺘﻪ
ﮐﺠﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ؟ ﺗﻮﺿﻴح
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺷﺪ ﻭ ﺍﻣﺎم
ﻔﺮﻣﻮﺩ ﺭﻭح ﻤﺴﮑﻥ
ﻮﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ ﺁﻥ
ﺪﻣﺎغ  اﺳﺖ.
(ﻣﻐﺰ ﺳﺮ ﻳﺎ ﻟُﺐ
ﻭ ﻣﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
که ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﻣﻐﺰ
ﺳﺮ ﺍﺳﺖ) ﻭﺷﻌﺎع
اﻳﻥ ﺮﻭح ﺒﺠﺴم
ﻤﻴﺘﺎﺑﺪ. ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺪﻭﺭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺷﻌﺎع ﺁﻥ
ﺒﺮﺯﻣﻴﻥ ﻤﻴﺘﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ
ﺰﺍﻳل ﺸﻮﺩ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻫم ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﺮ ﻗطع ﺸﻮﺩ
ﺭﻭح حی هم ﺪﺭ ﺑﺪﻥ
ﻨﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭ ﺭﺍﻭﻯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻭﻋﻠل ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻋﻠمی ﺒﺮﺍﻯ ﻔﺎﻳﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪﻭﺣﺪﻳثی
ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻋﻠﻤﻰ
ﺳﻄﺢ ﻋﻠﻢ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮ لازم
میباشد .

حدیث
1867 - اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ110ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﻤﺎ ﻣﻥ ﺃﺣﺪا
ﻏﻴﺮ ﻣﻥ اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭﻣﻥ ﺃﻏﻴﺮ
ﻣﻤّﻥ ﺤﺮم اﻟﻔﻮﺍﺣﺶ
ﻣﺎ ﻇﻬﺮ ﻣﻨﻬﺎ ﻭ
ﻣﺎ ﺑﻄﻦ؟ ﮐسی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻏﻴﺮی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻏﻴﺮتی ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺍﻋﻤﺎل ﻔﻮﺍﺣﺶ
ﻭ ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﻣﺨفی ﺼﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ
(ﻓﺎﺣﺸﻪ ﻭ ﻓﺤﺶ ﻫﺮﻋﻤل
ﺰﺷﺖ ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭح ﻮ ﺗﮑﺎﻣل ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺍﻋﻤﺎل ﺰﺷﺖ
ﺍﻧﺠﺎم ﻨﺪﺍﺩﻥ
ﺑﺎﺯﮐﺎﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ سلوک الهی ﺮﺍ
ﻧمی ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک  ﺸﺎﻣﻞ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻳﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ و ﺗﺤﻠﻴﻪ
یا ﺗﺮﺑﻴﺖ یاف
تن ﺼﻔﺎﺕ الهی ﭙﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪ
های
هفتگانه
الهی ﺪﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺣﻠﺎل ﻮﺣﺮﺍم ﺨﺎﺹﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺁﻥ ﺨﺎﺹ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی  ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﻴچ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻳﺎ ﺻﻠﺎﺣﻴﺖ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﺼﺪﻭﺭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺩﻳنی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ
سلوک الهی ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﭘﺎﻙ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

حدیث
1868 - اﺯ ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻔﺎﺭسی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ (ﺝ۶ﺹ113ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺷﺨصی ﻮﺍﺭﺩ
ﺷﺪ ﻭﮔﻔﺖ ﻳﺎ ﺭﺳﻮﻝ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻤﻤﻠﻮﻙ
ﮐﻪ ﺑﺮﺩﻩ ﻭﻣﻤﻠﻮک
اﺳﺖ (ﺑﺠﺎﻯ
گفتن عبد ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﻨﺪﻩ ﻣﻄیع ﺨﺪﺍ
است . ﮐﻪﻋﺒﺪ ﺑﻤﻌنی
ﺒﻨﺪﻩ ﻣﻄیع ﺴﻠﻮک
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻣﻄیع
کاﻣﻠﺎﻥ
الهی خود اﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺩﻩ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖﻫﺮ ﺷﺨﺺ
ﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﺷﺪ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ:
اﺑﺘلی ﺒک ﻮ ﺑﻠﻴﺖ
ﺑﻪ ﻟﻴﻨﻈﺮ ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺰﻭﺟﻞ ﮐﻴﻒ ﺗﺸﮑﺮ
ﻭ ﻳﻨﻈﺮ ﮐﻴﻒ ﻳﺼﺒﺮ
ﺗﻮ ﺑﺪﺍﻥ ﻤﺒﺘﻠﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺘﻮ ﻣﺒﺘﻠﺎ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﻇﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺳﭙﺎس ﻣﻴﮕﻮﺋﻰ
ﻭ ﻣﻴﺒﻴنی که ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﺒﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
( ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺴﺨﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩﺵ
ﺍﺑﺘﻠﺎ ﻭﺩﻟﻴلی
ﺒﺮﺍﻯ گناه ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
اﻭﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺮﺍ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻤﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎﻝ ﻣﻨﺘﻈﺮﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﭽﻪ ﻭﻗﺖ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
از نوع بشری ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﭼﻪ
ﻭﻗﺖ ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
ﻮ ﻓﺎﺳﺪﺍﻥ ﻮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥﺨﺪﺍﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﻨﻤﺎﻳند . ﺷُﮑﺮ
ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺻﺒﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ.

حدیث
1869 - ﺍﺯﺍﻣﺎﻣی ﻨﻘل
ﺸﺪﻩ(ﺝ۶ﺹ114ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ:اﻥّ
ﻤﻥ عبادی ﻤﻥ ﻴﺴﺄﻟنی
اﻟﺸﻴئ ﻤﻥ ﻄﺎﻋتی
لأﺣﺒّﻪ ﻓﺄﺻﺮﻑ
ﺫﻟک عنه ﻟﮑﻰ ﻟﺎ
ﻳﻌﺠﺒﻪ ﻋﻤﻠﻪ  ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻦ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤق ﺰﻣﺎﻥ)
ﺍﺯ ﻣﻥ ﭽﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻣﻥ ﺸﻮﺩ.
ﻭلی ﻤﻥ اﺯ ﺍﻭ ﺩﻭﺭی
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ ﺗﺎ ﺍﻋﻤﺎﻟﺶ
ﺑﺎﻋث ﻏﺮﻭﺭ ﺍﻭ
ﻧﺸﻮﺩ. (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩﻕ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺧﻮﺩ ﻃﺎﻟﺐ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭ ﺃﻣﺮﻳﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم ﻮ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
هستند  ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻥ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺍﻋﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺷﻮﺩ ﺑﻌﮑس
ﮔﺎﻫی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﮕﻨﺎﻫﻰ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺗﺮس ﺷﺪﻳﺪ ﻭ ﻓﺮﻭﺗنی
ﻮ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ﺳﺎﻟک
ﭙُﺮﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
گناﻩ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻨﻮع
گناﻫی ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ (ﻗَﺪَﺭﻯ)
ﻳﺎ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﺟﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ ﮔﻨﺎه  ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺑﺮﺍﻯ
گناﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﮐﻨﺪ ﻭلی ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺟﺒﺮ الهی ﻤﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ. ﺣتی اﮔﺮ
ﮔﻨﺎﻫی ﺠﺒﺮﻯ ﻮ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی اﻭﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.  ﻭ ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺷﺪ ﺿﻌﻒ ﺳﺎلک ﺪﺭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟک ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ ﺳﺨﺖ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﻮ ﺩﺭﺩﻣﻨﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﺘﻮﺍﺿﻊ
ﻭ ﺣتی اﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻧﺎ ﭼﻴﺰ
ﻭ ﺍﺯﺑﻴﻥ ﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻟﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.

حدیث70
18 - ﺍﺯﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥﺎﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ114ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻓﺮﻣﻮﺩﻩﺍﺳﺖ:
اﻥّ اﻟﺬﻧﺐ
ﺧﻴﺮ ﻟﻠﻤﻮٴﻤﻥ
ﻤﻥ اﻟﻌُﺠﺐ ﻣﺎ
ﺧﻠّﻯ اﻟﻠﻪﻋﺰﻭﺟﻞ
ﺑﻴﻦ ﻋﺒﺪﻩ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻦ
ﻭﺑﻴﻥ ﺬﻧﺐ ﺃﺑﺪﺍ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮٴﻤﻦ (ﺳﺎﻟﻚ
اوم کننده ) ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣلی ﺘﺮ ﺍﺯ
ﻋُﺠﺐ ﻭ ﺧﻮﺩ ﭘﺴﻨﺪﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻴﮕﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻃﻠﺐ ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﻫﺪﻑ ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﺠﺰ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺭﻭحی ﻮ ﺍﺧﻠﺎقی
ﻮ ﺫﺍتی ﻨﻴﺴﺖ. ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ ﺗﮑﺒّﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺗﻮﺣﺶ  ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮﺳﺮﮐشی ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰئی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﮕﻨﺎﻩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭلی ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﻤﺤﻴﻄی گناﻩ ﺭﺍ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺮ ﻃﺮﻑ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺳﺎﻟکی ﺪﻭﻥ ﺤﻔﻈ
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻨﺎﻥ
ﺪﺭﺩﻣﻨﺪ ﻭ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺮﺍ ﻗﺎبل
ﻘﻴﺎس ﺩﺭ ﺧﻠﺎصی
ﺑﺎ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺒل
اﺯﭼﻨﺎﻥ گناﻫی  ﻨمی ﺪﺍﻧﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺤﺮک
گناﻩ ﻧﻴﺴﺖ ﻭلی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺒﻮﺑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺿﻤﻥ ﺤﻔﻈ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻮﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻤﺤﻴﻄﻰ
ﻭﺣتی  ﻨﻴﺮﻭﻯ
ﻋﻮﺍﻣل ﺪﺭﻭنی ﻮ
ﻧﻔسانی ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭ ﺑﺤﺎل ﺨﻮﺩ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﺣﺘﻤﺎ ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺳﺎﻟک
گناﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﻌﺪ ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﻣﺘﺄثّر ﻭ ﺑﮑﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﻭ ﻣﺘﻮﺍﺿﻌﺎﻧﻪ
ﺗﺮ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺪﮔﺮﮔﻮنی  ﺮﻭﺍنی ﻮ
ﺗﻮﺍﺿﻊ ﻭ ﺩﺭک ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟک ﻤﻬم اﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﮐﻤﻴﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﺣتی کیفیّت ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻬم
ﺁثاﺭ ﻣثبت ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ ﻭ ﺑﺎ ﺩﻓﻊ ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ .حدیث
1730 مکرر - ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﺪﺭ
ﻧﻬج اﻟﺒﻠﺎﻏﻪ
ﺁﻣﺪﻩ(ﺝ۶ﺹ114 بحاﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥُ اﻟﻠﻪ
ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ ﻭﺿع
اﻟثوﺍﺏ ﻋلی ﻄﺎﻋﺘﻪ
ﻭ ﺍﻟﻌﻘﺎﺏ ﻋلی
ﻤﻌﺼﻴﺘﻪ ﺯﻳﺎﺩﻩ
ﻟﻌﺒﺎﺩﻩ ﻋﻥ ﻨﻘﻤﺘﻪ
ﻭ ﺣﻴﺎثه ﻟﻬم اﻟﺠنّة  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺒﺤﺎﻥ ثوﺍﺏ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل ﻄﺎﻋﺖ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ ﻭ ﻋﻘﺎﺏ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل ﻤﻌﺼﻴﺖ
ﻭ ﺳﺮﮐشی ﻮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
عقاﺏ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﺘﻘﺎم
ﺠﻮئی اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺠمع
ﺁﻭﺭﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻬﺸﺖ. ﺍﻧﺘﻘام
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻋﻰ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
اﺳﺖ ﻭﺟمع ﺁﻭﺭﻯ
ﻮ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
الهی ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﺟمع آﻭﺭﻯ ﻮﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ وﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺮﺪ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﻠﻌﻨﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ  ﻧﻮﻋﻰ  ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.

حدیث 1871 - اﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﺪﺭ
ﻧﻬج  اﻟﺒﻠﺎﻏﻪ
ﺁﻣﺪﻩ(ﺝ۶ﺹ114 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ اﻟﻠﻪ
ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ ﻭضغ اﻟثوﺍﺏ
ﻋلی ﻄﺎﻋﺘﻪ ﻭ ﺍﻟﻌﻘﺎﺏ
ﻋلی ﻤﻌﺼﻴﺘﻪ ﺯﻳﺎﺩﻩ
ﻟﻌﺒﺎﺩﻩ ﻋﻥ ﻨﻘﻤﺘﻪﻭ
ﺣﻴﺎثه  ﻟﻬم
الی اﻟﺠﻨّﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺒﺤﺎﻥ ثوﺍﺏ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل ﻄﺎﻋﺖ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ
ﻭﻋﻘﺎﺏﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل
ﻤﻌﺼﻴﺖ ﻭ ﺳﺮﮐشی
ﻮ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ عقاﺏ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﺘﻘام ﺠﻮئی  اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺠمع
ﺁﻭﺭﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻬﺸﺖ. ﺍﻧﺘﻘﺎم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻋﻰ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
اﺳﺖ ﻭ ﺟمع ﺁﻭﺭﻯ
ﻮ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
الهی ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﺟمع آﻭﺭﻯ ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﺮﺩﻩ  ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﻠﻌﻨﺖ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.

حدیث
1872 - ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ اﺳﺖ
(ﺝ۶ﺹ114ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻗﺎﺻﻌﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭﮐﻠّﻤﺎ ﮐﺎﻧﺖ
ﺍﻟﺒﻠﻮﻯ ﻮ ﺍﻟﺄﺧﺘﺒﺎﺭ
ﺃﻋﻈﻢ ﮐﺎﻧﺖ ﺍﻟﻤثوبة
ﻭ ﺍﻟﺠﺰاء اﺟﺰﻝ
ﺃﻟﺎ ﺗﺮﻭﻥ ﺃﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ
ﺍﺧﺘﺒﺮ ﺍﻟﺄﻭﻟﻴﻥ
ﻤﻥ ﻠﺪﻥ ﺁﺩﻡ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺍﻟﻠﻪﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﻰ
ﺍﻟﺂﺧﺮﻳﻥ ﻤﻥ
هذﺍ ﺍﻟﻌﺎﻟﻢ ﺑﺄﺣﺠﺎﺭ
ﻟﺎ ﺗﻀﺮ ﻭﻟﺎ ﺗﻨﻔﻊ
ﻭﻟﺎ ﺗﺒﺼﺮ ﻭ ﻟﺎ
ﺗﺴﻤﻊ ﻓﺤﻌﻠﻬﺎ
ﺑﻴﺘﻪ ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ
ﺍﻟﺬﻯ ﺠﻌﻠﻪ ﻟﻠﻨﺎس
ﻗﻴﺎﻣﺎ ثمّ ﻮﺿﻌﻪ
ﺑﺄء ﺑﻘﺎع اﻟﺄﺭﺽ
ﺣﺠﺮﺍ ﻭ ﺃﻗﻠﺘﺎ
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻣﺪﺭﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻠﺎﻯ
اﻟﻬﻰ  ﻭ
ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺸﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
الهی عظیم ﺗﺮ ﻭثواب
ﺁﻥ ﺠﺰﻳل ﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. (ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺳﺨﺖ ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻨﻔﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮل
الهی اﺳﺖ. ﻭﺗﺄﻣﻴﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻄ ﻤﺤﻴﻄﻰ
ﺑﺪﻭﻥ هرﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﺍﺯ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭ ﺳﺎﻟک ﺘﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ عقل
ﻮ ﺷﺪّﺕ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻮﻋﺸق
ﺒﮑﺎﺭ الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺎنع
کاﺭ ﺯﺷﺖ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ
ثوﺍﺏ ﺑﺒﺮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﭼﻮﻥ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻋﻤﻴﻘﺎ ﻣﺘﺄثّر
ﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭﺳﺨﺖ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﻮ ﺗﺮﺳﺎﻥ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ ﺍﺯ
ﻧﺎ ﭼﻴﺰﻯ ﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ گذﺷﺘﻪ ﻭﺧﻄﺮ
ﻋﺪم ﭙﺬﻳﺮﺵ ﺍﻋﻤﺎل  عباﺩﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻟﺬﺍ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﺎﻟﺼﺎﻧﻪ
ﺗﺮ ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ)
ﺁﻳﺎ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺍﻳﻥ
ﺮﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻘﺪﻳﻢ)
ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺩم ﺒﺒﻌﺪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺑﺎ ﺑُﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻨگی ﻨﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺴﻨﮕﻬﺎ ﻧﻪ
ﺿﺮﺭﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﻧﻔﻌﻰ. (ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮک ﻘﺪﻳم ﺴﺎﺩﻩﺗﺮ
ﻭ ﺑﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ) ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺒﺘﻬﺎﻯ ﺴﻨﮕﻰ ﻧﻪ
ﺑﻴﻨﺶ ﻭﻧﻪ ﺷﻨﻮﺍئی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﺧﺎﻧﻪ
ﺍﺣﺮﺍﻡ (ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩند.ﺗ
ﺎﺑﺪﺍﻥ ﻘﻴﺎم
عباﺩﻯ ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﻨﮑﻠﺎﺥ
ﺗﺮﻳﻦ ﺯﻣﻴﻦ ﻭ ﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮﻳﻦ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ  ( ﻣﻌﺎﺑﺪ ﺳﻨﮕﻰ
ﺍﮐثرﺍ ﺩﺭ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺼﺪ ﺩﻭﺭﻯ اﺯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺷﻤﻥ ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
) ...ﻭﻟﮑﻥ اﻟﻠﻪ ﻳﺨﺘﺒﺮ
ﻋﺒﺎﺩﻩ ﺑﺄﻧﻮﺍع
اﻟﺸﺪﺍﺋﺪ ﻭ ﻳﺘﻌﺒّﺪﻫم
ﺒﺄﻟﻮﺍﻥ اﻟﻤﺠﺎﻫﺪ
ﻭﻳﺒﺘلی هم  ﺒﻀﺮﻭﺏ ﺍﻟﻤﮑﺎﺭﻩ
ﺍﺧﺮاجا
ﻟﻠﺘﮑﺒّﺮ ﻣﻥ
ﻘﻠﻮﺑﻬﻢ ﻭ ﺍﺳﮑﺎﻧﺎ
ﻟﻠﺘﺬﻟّﻞ فی ﻨﻔﻮﺳﻬﻢ
ﻭ ﻟﻴﺠﻌل ﺬﻟک ﺃﺑﻮﺍﺑﺎ
ﻓﺘﺤﺎ ﺍﻟی ﻔﻀﻠﻪ
ﻭ ﺃﺳﺒﺎﺑﺎ ﺫﻟﻠﺎ
ﻟﻌﻔﻮﻩ ﻓﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻠﻪ
فی عاﺟل اﻟﺒﻐﻰ
ﻭﺁﺟل ﻮﺧﺎمة ﺍﻟﻈﻠﻢ
ﻭﺳواء عاﻗبة ﺍﻟﮑِﺒﺮ
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻧﻮﺍع
ﺴﺨﺘﻴﻬﺎ (ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﻬﺎﻯ
ﺴﺨﺖ) ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻧﻮﺍع
ﻤﺠﺎﻫﺪﺍﺕ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻧﻮﺍع اﻣﻮﺭ
ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﺗﮑﺒّﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩل ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺮﻭﻥ
کند . (ﻫﺪﻑ ﻣﻬم
اﺯﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺪفع ﺘﮑﺒّﺮ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺫﻟّﺖ
ﻭ ﻓﺮﻭﺗنی ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺗثبیت
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺗﺎ ﺑﺎﺏ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﻓتح ﺪﺭﻫﺎﻯ
ﻔﻀل اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ
ﺷﻮﺩ ( ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎ) ﻭﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺳﺒﺐ ﺫﻟﺖ ﺟﻮئی
ﺒﺮﺍﻯ کسی  ﻭ ﻃﻠﺐ ﻋﻔﻮ
الهی اﺳﺖ. ( ﻋﻔﻮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻨﻮﻃ
ﺒﺘﻮﺍضع ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ) ﭘس ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺸﻤﺎ ﺗﺬﮐّﺮ ﻣﻴﺪﻫﻢ
ﺍﺯ ﻓﺴﺎﺩ ﺳﺮﻳﻌﺎ
ﺟﺪﺍ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭﺧﻴم
ﻈﻠﻤﺖ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺳوء عاﻗﺒﺖ
ﺗﮑﺒّﺮ ﺧﻠﺎﺹ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻮﻋﻥ ﺬﻟک ﻤﺎ ﺣﺮث
اﻟﻠﻪ ﻋﺒﺎﺩﻩ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﺑﺎﻟﺼﻠﻮﺍﺕ ﻭ ﺍﻟﺰﮐﻮﺍﺕﻭ
ﻣﺠﺎﻫﺪة ﺍﻟﺼﻴﺎم
فی اﻟﺄﻳّﺎم اﻟﻤﻔﺮﻭﺿﺎﺕ
ﺗﺴﮑﻴﻨﺎ ﻟﺄﻃﺮﺍﻓﻬﻢ
ﻭ ﺗﺨﺸﻴﻌﺎ ﻟﺄﺑﺼﺎﺭﻫﻢ
ﻭ ﺗﺬﻟﻴﻠﺎ ﻟﻨﻔﻮﺳﻬﻢ
ﻭ ﺗﺨﻔﻴﻀﺎ ﻟﻘﻠﻮﺑﻬﻢ
ﻭ ﺍﺫﻫﺎﺑﺎ ﻟﻠﺨﻴلاء
عنهم ﻟﻤﺎ فی ﺬﻟک
ﻤﻦ ﺗﻌﻔﻴﺮﻋﺘﺎق
اﻟﻮﺟﻮﻩ ﺑﺎﻟﺘﺮﺍﺏ
ﺗﻮﺍﺿﻌﺎ ﻭ ﺍﻟﺼﺎق
کرﺍﺋم اﻟﺠﻮﺍﺭ
ﺣُبّ اﻟﺄﺭﺽ ﺗﺼﺎﻏﺮﺍ
ﻭﻟﺤﻮق اﻟﺒﻄﻮﻥ
ﺒﺎﻟﻤﺘﻮﻥ ﻤﻥ
اﻟﺼﻴﺎم ﺘﺬﻟّﻠﺎ
مع ﻤﺎ فی اﻟﺰﮐﺎة
ﻣﻥ ﺼﺮﻑ ثمرﺍﺕ
ﺍﻟﺄﺭﺽ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺫﻟک
الی ﺃﻫل اﻟﻤﺴﮑنة
ﻭ ﺍﻟﻔﻘﺮ ﺍﻧﻈﺮﻭﺍ
ﺍﻟی ﻤﺎ فی هذﻩ ﺍﻟﺄﻓﻌﺎﻝ
ﻣﻥ ﻘمع نوﺍﺟم
اﻟﻔﺨﺮ ﻭ ﻗﺪ ﻋﻄﻮﺍ
ﻟﻌل اﻟﮑﺒﺮ ﻭ ﺑﺪﻳﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﻭﺯﮐﻮﺍﺕ
ﻭ ﻣﺠﺎﻫﺪﺍﺕ ﺻﻴﺎﻡ
ﺩﺭ ﺍﻳﺎم ﻮﺍﺟﺐ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ ﺗﺎ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺒﺪﻥ ﺁﺭﺍم ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭ ﭼﺸﻤﻬﺎ ﺧﺎشع
ﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﻧﻔﻮس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺫﻟﻴل گرﺩﺩ
ﻭﺩﻟﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺳﺒک ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ ﺑﺰﺭﮒ
ﺑﻴنی ﺮﺍ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺎنع ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
(ﻧﻮﻋﻰ) ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺧﺎک آﻟﻮﺩگی ﻤﺘﻮﺍضع
ﺸﺪﻩ ﻭﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻬم ﺒﺪﻥ ﺮﺍ ﺑﺎ
ﺧﺎک ﺮﺳﺎﻧﺪﻩ ﺗﺎ
ﮐﻮﭼکی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺷﮑﻤﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﮑﻤﺮﻫﺎ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
(ﺍﺯ ﮐم عذﺍئی ﻮ
ﺍﺯﺻﻮم ﻮ ﺭﻭﺯﻩ
ﺷﮑﻤﻬﺎ ﺫﻟﻴل
گرﺩﻧﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺯﮐﺎﺕ ﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺒﻔﻘﺮﺍ ﻭ
ﺃﻫﻞ ﻣﺴﮑﻨﺖ ﺑﺮﺳﺪ.
ﭘس ﺷﻤﺎ ﺩﺭﺍﻳﻥ
گوﻧﻪ ﺍﻋﻤﺎل ﻨﻈﺮ
ﮐﻨﻴﺪ (ﺑﺪﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﺳﺮﮐﻮبی
ﻓﺨﺮﺟﻮﺋﻰ ﻭ ﺳﺮﮐﻮبی
ﺁثاﺭ ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﺘﮑﺒّﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
(ﺗﻤﺎم اﻳﻦ ﺗﻮﺻﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ سلوک
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻭﺍﺣﻮل
ﺬﺍﺗﻰژنتیک
روحی  ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺎ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺒﻬﺮﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

حدیث 1873 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ116ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ ﻘﻮﻣﺎ
ﺃﺗﻮﺍ ﻧﺒﻴّﺎ ﻟﻬﻢ
ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ ﺍﺩع ﻠﻨﺎ
ﺭﺑّک ﻴﺮفع
عنّا اﺍﻟﻤﻮﺕ ﻓﺪﻋﺎ
ﻟﻬﻢ ﻓﺮفع اﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮﺗﻌﺎلی
ﻤﻨﻬم اﻟﻤﻮﺕ ﻭﮐثرﻭﺍ
ﺣتی  ﻀﺎﻗﺖ
ﺑﻬم اﻟﻤﻨﺎﺯﻝ
ﻭﮐثر ﺍﻟﻨﺴﻞ ﻭ
ﮐﺎﻥ اﻟﺮﺟل ﻴﺼﺒﺢ
فی ﺤتی ﺟاء ﻴﻄﻌم
ﺃﺑﺎﻩ ﻭﺍﻣّﻪ ﻭﺟﺪّﻩ
ﻭ ﺟﺪّﺗﻪ ﻭ ﻳﻮﺿّﺒﻬم
ﻮﻳﺘﻌﺎﻫﺪﻡ ﻓﺸﻐﻠﻮﺍ
ﻋﻥ ﻄﻠﺐ ﺍﻟﻤﻌﺎﺵ
ﻓﺄﺗﻮﻩ ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﺳل ﺮﺑّک ﺃﻥ ﻳﺮﺩﻧﺎ
ﺍلی ﺁﺟﺎﻟﻨﺎ ﺍﻟتی
کان ﻋﻠﻴﻬﺎ ﻓﺴﺄل
ﺮﺑّﻪ ﻋﺰﻭﺟﻞ  ﻓﺮﺩﻫم
اﻟﻰ ﺁﺟﺎﻟﻬم  ﻗﻮﻣﻰ ( ﻳﺎﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ)
ﺑﻨﺰﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭﮔﻔﺘﻨﺪ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻳﺖ ﺩﻋﺎ
ﮐﻦ ﺗﺎ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺎ ﺑﺮ ﻃﺮﻑ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺁﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺩﻋﺎ ﮐﺮﺩﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮگ ﺮﺍ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
دور ﻧﻤﻮﺩ. ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺯﻳﺎﺩ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪﻫﺎ ﺟﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻴﺸﺪ. ﻭﺟﻤﻌﻴﺖ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﺸﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﻧﺎﭼﺎﺭﺑﻮﺩ
ﺗﻐﺬﻳﻪ ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ
ﻭ ﺟﺪّ ﻭﺟﺪّ ﺟﺪّ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺗﺎ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺭﺍضی وﻤﻮﺍﻇﺒﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﮐﻤک
ﻜﻨﻨﺪ. ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ
تأمین ﻣﻌﺎﺵ ﺧﺴﺘﻪ
ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻣﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﻋﺎﮐﻥ
ﺨﺪﺍﻳﺖ ﻣﺎﺭﺍ ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺃﺟﻠﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ ﻭﭼﻨﻴﻥﺸﺪ.
(ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺗﺮس ﺍﺯﻣﺮگ
ﻨﺎشی اﺯ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﮐﻤﺎل
ﻨﻮعی اﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﻣﺮگ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﻨﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮﺑﻌﺪﻯ ﺮﻓﺖ
ﭘس ﻫم ﻤﺮگ ﻤﻄﻠﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﻫم ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻃﺒیعی ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ
ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﻧﻘﺶ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻴﺨﺒﺮﻯ
اﺯ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ
ﻭﺑﺎ ﺿﺪﻳّﺖ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﺒﺎﻋث
ﺗﺄﺧﻴﺮ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﻳﺎ ﺣتی عاﻣل ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ اﺯ ﺍﻳﻥ
کماﻟﺎﺕ ﭼﻴﺰﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺍﺯﻣﺮﮔﻬﻢ  ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺨﻮبی که ﺯﻧﺪگی
کند ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭ ﻓﺮﺽ ﺯﻧﺪگی ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺰﻧﺪگی ﺨﻴلی
ﺒﻬﺘﺮﻋﻘل ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ هست . ﻭ  ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻤﻴﺴﺮ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﻤﻮﻥ که ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺯﻧﺪگی ﺸﻬﺮﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺯﻧﺪگی
ﺠﻨگلی اﺳﺖ ﺁﻳﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺪﻫﺪ؟ ﻭﻋﻘل ﻮ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺟﺴمی
ﻮ ﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭحی
و رو.ان ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ؟
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪبا
مرگ
نوع بشری ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺘﺮﻗی ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﺮﻧﺸﻴنی
ﻮ ﺗﻤﺪﻥ ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﺩﺭ  ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﺗﻤﺪﻥ
ﻮﺭﻓﺎﻩ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣتی ﺘﺼﻮﺭ
ﺭﻓﺎﻩ ﺯﻧﺪگی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺷﺮﻃ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻮ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺗﻮﺣﺶ ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻘﻴﺮﻭ ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺒﻬﺘﺮ
ﻟﺎﺯم اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺘﻮﻟﺪ ﮐﻨﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥاوم
گنندﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭼﻪ ﺳﻮﺩﻯ
اﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ؟

حدیث
1874 - اﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ117ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻟﺤﻴﺎة
ﻭ ﺍﻟﻤﻮﺕ ﺧﻠﻘﺎﻥ
ﻤﻥ ﺨﻠق اﻟﻠﻪ ﻓﺎﺫﺍ
ﺟاء اﻟﻤﻮﺕ ﻓﺪﺧل
فی اﻟﺎﻧﺴﺎﻥ ﻟم
ﻴﺪﺧل فی ﺸﻴئ ﺍﻟّﺎ
ﻭﺧﺮﺟﺖ ﻣﻨﻪ ﺍﻟﺤﻴﺎة
ﻣﺮگ ﻮ ﺯﻧﺪگی ﺪﻭ
ﻣﺨﻠﻮق ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﻳﻌنی ﺪﺭﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺃﻣﺮﻯ ﺣﺎﺩث و
اتفاقی
نخواهد ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺁﻳﺪ. ﻭﺃﻣﺮﻯ
اﺯلی ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺸﺮﺍﻳﻄ ﺰﻧﺪگی
ﺘﮑﺎﻣلی ﺒﻌﺪﻯ
اﺳﺖ. ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺑﻬﺪﺍﺷﺖ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣی ﻮ
ﺍﺧﻠﺎﻗی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻫم ﺰﻧﺪگی ﺁﺭﺍم
ﻮﺷﻴﺮﻳﻥ ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﻫﻢ ﻋﻤﺮ ﺩﺭﺍﺯﺗﺮﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺣﺶ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻮ ﮔﻨﺎﻩ ﻭبی ﺘﺮﺑﻴتی
ﺒﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ   ﻓﺮضا ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﺸﺨّﺺ ﺑﺮﺍﻯ
عمر ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣُﺮﺩ. ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻌﻴﻥ
اﺯﻗﺒل ﺒﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
مغاﻳﺮ ﺑﺎ ﺁﺯﺍﺩﻯ
عمل ﻭﻣﺼﻠﺤﺖ ﺑﻴنی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺸﺘﺎﺩ ﺳﺎل
عمر ﮐﻨﺪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
ﺍِﻋﻤﺎل اﺭﺍﺩﻩ
ﮐﻨﺪ ﻭﻋﻤﺮ ﮐسی
ﺮﺍ ﺯﻭﺩ ﺗﺮ ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل ﺁﺯﺍﺩﻯ
عمل ﺪﺍﺭﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺘﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ اﺯﺍﺩﻯ
ﻋﻤل ﺪﺍﺭﺩ) ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻤﺮگ ﻔﺮﺍ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﺩﺭﻭﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﻮﻳﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﻮﺍﺭﺩ ﺷﺪ ﺍﺯﻃﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮ ﺯﻧﺪگی ﺒیرﻭﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ (ﻣﺮگ ﺮﺍ
ﻳک اﻣﺮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﮐﻪ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﺮگ
عدمی عدمی اﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﻭﺭوﺩﻯ ﺒﺠﺴم ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﺨﺮﻭﺝ ﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮگ اﺳﺖ ﻣﺮگ
ﭙﺎﻳﺎﻥ ﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺤﻴﺎتی ﺪﺭ ﻳک ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻮعی اﺳﺖ ﻭ ﺑﻬم
ﺨﻮﺭﺩﻥ ﺴﻴﺴﺘم
ﺤﻴﺎتی ﻮ ﻧﻈﺎم
اﻋﻀﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺭﻭح
ﺮﺍ ﻣﺎﺩﻩﺍﻯ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺧﺮﻭج ﺁﻥ اﺯ
ﺗﻥ اﻧﺴﺎﻥ ﺰﻧﺪﻩ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺴﺒک ﺸﺪﻥ
ﺒﺪﻥ ﻤﻴّﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺣتی ﭽﻨﺪ ﮔﺮمی
هم ﺒﺮﺍﻯ ﻮﺯﻥ ﺮﻭح
گفته ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺧﺮﻭج
ﺁﻥ اﺯ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺤﺘﻀﺮ ﺳﺒﻜﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻌﻴﺪ ﺍﺳﺖ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍثیرﻯ ﺮﻭح
ﻮﺯﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
هم ﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺯﻥ ﺮﺍﺑﻄﻪ ﮐﺸﺶ
ﺑﺎ ﻣﺮﮐﺰ ﺯﻣﻴﻥ
اﺯﻣﺎﺩﻩ ﺗﻦ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍﺑﻄﻪ
ﻣﺘﻘﺎﺑل ﺪﻭ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺗﻤﻰ ﺑﺎﻫم اﺳﺖ
ﻭﺍﻳﻥ ﻴکی اﺯ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻫﺴتی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﺷﻴاء ﺒﻬم ﺮﺍﺑﻄﻪ
ﺟﺬﺏ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻫﺴتی
ﺪﺭک  ﺘﻌﺎﺩل
ثاﺑﺖ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺠﺎﺫﺑﻪ
ﻫﺎ ﺑﺎﻫم ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ(ﺣﺎﺩث ) ﺑﻮﺩﻥ
ﻤﺮگ ﻮ ﺯﻧﺪگی ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪﺍﻣﺮﻯ ﺘﺪﺑﻴﺮﻯ
ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻧﻪ ﺃﻣﺮﻯ ﻄﺒیعی
ﻮ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭ ﻭﺑﺪﻭﻥ
کنترل ﻤﺪﺑّﺮ ﻭ
ﻣﺪﻳﺮ الهی ﺁﻥ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﻨﻘﺶ ﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻫﻤّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻳﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
هدﻑ ﻭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮ
الهی ﺁﻥ.

حدیث 1875 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ117ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺷﺨﺺ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﻠﺎنی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺻﻄﻔﺎ ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺍﺳﺘﺄثر)
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻣﺎم
گفت ﺍﻳﻥ گفته ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻯ ﺟﺪﻳّﺖ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﮕﺬﺭﺩ. ( ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭسلوک الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤّﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺒﺮﺩ ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭽﻮﻥ ﻤﺮﮒ.
ﻭامام ﻔﺮﻣﻮﺩ: لا ﺑﺄس  ﺃﻣّﺎ ﺗﺮﺍﻩ
ﻳﻔتح ﻔﺎﻩ ﻋﻨﺪ
ﻣﻮﺗﻪ ﻣﺮﺗﻴﻥ ﺃﻭ
ثلاثا ﻓﺬﻟک ﺤﻴﻥ
ﻴﺠﻮﺩ ﺑﻬﺎ ﻟﻤﺎ
ﻳﺮﻯ ﻤﻥ ثواﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺰﻭﺟﻞ ﻭﻗﺪ ﮐﺎﻥ
ﺒﻬﺎ ﺿﻨﻴﻨﺎ ﻣﺎنعی
ﻨﺪﺍﺭﺩ (ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
گفته ﺷﻮﺩ) ﺁﻳﺎ
ﻧﻤﻴبید ﮐﻪ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ ﺪﻫﺎﻧﺶ ﺭﺍ
ﺩﻭ ﻳﺎ ﺳﻪ ﺑﺎﺭ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺁﻥ ﻮﻗتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﻬﺪ ﻭﺳﻌی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺣﺎل ﺪﻳﺪﻥ
ثوﺍﺏ الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻀﻨﻮﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﺮگ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎل
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺎل ﺪﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺍﻧﻰ ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ ﺮﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺟﺴم ﻤﺤﺘﻀﺮ
ﺃﻣﺮﻯ ﻄﺒﻴﻌﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﻌﮑس اﻟﻌﻤل ﻨﺪﺍﺷﺘﻥ
اﮐﺴﻴﮋﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻔﮕی ﻤﻮﺿﻌی
ﺪﺭ ﺍﺟﺰاء ﺒﺪﻥ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗطغ ﺸﺪﻥ ﻨﺎﮔﻬﺎنی
ﭙﺎ ﻭ ﺩﺳﺖ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺿﻤﻥ ﺰﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺨﻮﺩ ﺷﺨﺺ ﺩﺳﺖ ﺍﻭ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﻧﺎ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴک
هاﻯ عصبی ﺪﺭ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺁﻥ عضو ﺣﺎﺻل ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺗﺎ ﺑﻤﻴﺮﺩ. ﺭﻧﺠﻬﺎ
ﺑﺎ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ ﺮﺑﻄی ﺒﻤﺮگ
ﺠﺴم ﻮﺣﺮﮐﺎﺕ ﺁﻥ
ﻭ ﺣتی ﺨﻔﮕﻴﻬﺎﻯ
ﻤﻮﺿﻌی ﺠﺴم ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺍﺏ ﺍﺳﺖ ﻭﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺑﺪﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺑﻤﺮﺯ ﺧﻔﮕی ﺒﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻫﻮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻨﻔس
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭلی ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
قطعی ﺒﺎﺯ ﺑﻬﻮﺍ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﻋﺎﺩﻯ ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺟﺴﻢ ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎلی ﺨﻔﮕﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺑﻤﺮگ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﻳک
ﺸﻮک ﻮ ﮐﻮﻣﺎ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺗﻥ ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ ﺗﺼﺎﺩﻑ ﺩﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭﺯﺧمی ﺸﺪﻥ ﺸﺨﺺ
ﺗﺎﺳﺮﺣﺪّ ﻣﺮﮒ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ ﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ
ﻣﻘﺎﺑل ﺪﺭ ﭼﻨﺪ
ﻣﺘﺮﻯ ﻤﺎ ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﻨﻔﻬﻤﻴﺪﻡ.

حدیث
1876 – امامی
میفرماید
(ج؟ص؟) اﻧّﻤﺎ ﺻﺎﺭ
ﺍﻟﺎﻧﺴﺎﻥ ﻴﺄﮐل
ﻮﻳﺸربّ
ﺑﺎﻟﻨﺎﺭ ﻭ ﻳﺒﺼﺮ
ﻭ ﻳﻌﻤل ﺒﺎﻟﻨﻮﺭ
ﻭ ﻳﺴﻤﻊ ﻭ ﻳﺸمّ
ﺒﺎﻟﺮﻳﺢ ﻭ ﻳﺠﺪ
ﺍﻟﻄﻌﺎم ﻮ ﺍﻟﺸﺮﺍﺏ
ﺑﺎﻟﻤاء ﻭﻳﺘﺤﺮک
ﺒﺎﻟﺮﻭﺡ... ﻓﻬﮑﺬﺍ
ﺍﻟﺎﻧﺴﺎﻥ ﺨﻠق
ﻤﻥ ﺸﺄﻥ اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﺷﺄﻥ اﻟﺂﺧﺮة
ﻓﺎﺫﺍ ﺟمع اﻟﻠﻪ
ﺑﻴﻨﻬﻤﺎ ﺻﺎﺭﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻪ فی اﻟﺄﺭﺽ
ﻟﺄﻧّﻪ ﻧﺰل ﻤﻥ
ﺸﺄﻥ اﻟﺴﻤاء
الی اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻓﺎﺫﺍ
ﻓﺮّﻕ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻴﻨﻬﻤﺎ
ﺻﺎﺭﺕ ﺗﻠک اﻟﻔﺮقة
ﺍﻟﻤﻮﺕ ﺗﺮﺩ ﺷﺄﻥ
اﻟﺎﺧﺮﻯ اﻟی اﻟﺴﻤاء
اﻟﺤﻴﺎة فی ﺍﻟﺎﺭﺽﻭ
ﺍﻟﻤﻮﺕفی اﻟﺴﻤاء
ﻮﺫﻟک ﺃﻧّﻪ ﻳﻔﺮّﻕ
ﺑﻴﻥ اﻟﺄﺭﻭﺍح
ﻮ ﺍﻟﺠﺴﺪ ﻓﺮﺩﺕ
ﺍﻟﺮﻭح ﻮ ﺍﻟﻨﻮﺭ
ﺍلی اﻟﻘﺪس ﺍﻟﺄﻭﻟﻰ
ﻭ ﺗﺮک اﻟﺠﺴﺪ ﻟﺄﻧّﻪ
ﻣﻥ ﺸﺄﻥ اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ ﻓﺴﺪ ﺍﻟﺠﺴﺪ
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻟﺄﻥ
ﺍﻟﺮﻳح ﺘﻨﺸﻒ ﺍﻟﻤاء
ﻓی ﻴُﺒس فی ﺒﻘﻰ
ﺍﻟﻄﻴﻦ ﻓﻴﺼﻴﺮﻭﺍ
ﺭﻓﺎﺗﺎ ﻭ ﻳﺒﻠﻰ
ﻭ ﻳﺮجع کلّ ﺍلی
ﺠﻮﻫﺮﻩ ﺍﻟﺄﻭﻝ
ﻭ ﺗﺤﺮﮐﺖ ﺍﻟﺮﻭح
ﺒﺎﻟﻨﻔس ﺣﺮﮐﺘﻬﺎ
ﻣﻥ اﻟﺮﻳﺢ ﻓﻤﺎ
ﮐﺎﻥ ﻤﻥ ﻨﻔس ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻦ
ﻓﻬﻮ ﻧﻮﺭ ﻣﻮٴﻴﺪ
ﺑﺎﻟﻌﻘﻞ ﻭﻣﺎ ﮐﺎﻥ
ﻤﻥ ﻨﻔس ﺍﻟﮑﺎﻓﺮ
ﻓﻬﻮ ﻧﺎﺭ ﻣﻮٴﻴﺪ
ﺑﺎﻟﻨﮑﺮ ﻓﻬﺬﻩ
ﺻﻮﺭة اﺭﻭ ﻫﺬﻩ
ﺻﻮﺭة  ﻭ
ﺍﻟﻤﻮﺕ ﺭﺣﻤﻪ ﻣﻥ
اﻟﻠﻪ ﻟﻌﺒﺎﺩﻩ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ ﻭﻧﻘمة
ﻋلی اﻟﮑﺎﻓﺮﻳﻥ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ ﺷﺪﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﻄﻮﺭﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﻮ ﺁﺷﺎﻣﻴﺪﻥ ﺁﻥ
ﺒﺎ ﺁﺗﺶ ﺍﺳﺖ.  ﭘﺨﺘﻥ
غذا ﻭﻳﺎ ﺗﻮﻟﻴﺪﺍ
ﻧﺮﮊﻯ ﺠﺴم ﺒﺎ ﻏﺬﺍ)
ﻭ ﺩﻳﺪﻥ اﻭ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻭﺑﻮ
ﮐﺮﺩﻥ اﻭ ﺑﺎ ﺑﺎﺩ
ﺍﺳﺖ. ( ﺑﺎﺩ ﺣﺎﻣل
ﺒﻮ ﻭ ﻣﻨﺘﻘل
کنندﻩ ﺻﺪﺍ) ﻭﻏﺬﺍ
ﻭ ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﺏ ﻣﻴﻴﺎﻳﺪ
(ﻧﻴﺎﺯﺑﺂﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﺮﻭﺭﺵ ﮔﻴﺎﻫی
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﺎﻭﺟﻮﺩ
ﺁﺏ ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻤﻮﺍﺩ ﻏﺬﺍﺋﻰ ﻭ
ﺑﺪﻥ ) ﻭﺣﺮﮐﺖ ﺗﻦ
ﺑﺎ ﺭﻭح
اﺳﺖ. ( ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺘﻦ) ﺍﻣﺎم ﺴﭙس ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺁﺧﺮﺕ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ (ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺠﺴﻢ ﻭﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺮﻭحی ﺁﺧﺮﺕ ﻳﺎ
ﺑﻤﻌنی ﺁﻳﻨﺪﻩ)
ﻭﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻥ ﺪﻭ ﺭﺍ ﺑﺎﻫم
ﺠمع کرﺩ ﺯﻧﺪگی
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺯ ﻣﻘﺎم ﺁﺳﻤﺎنی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﻧﺎﺯل ﺸﺪ.
(ﻧﺰﻭل اﻣﺮﻯ ﻨﺰﻭلی
اﺳﺖ ﺍﺯ ﺣﺎﻟﺖ ﺍﺻلی
ﺮﻭﺡ ﮐﻪ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭ ﺯﻧﺪگی اﺗﻤﻰ
ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ ﺍﺳﻤﺎﻥ
ملکوت  ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻭح ﺒﻮﺩ  ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﻮﺩﻩﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﻨﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﻭح ﺒﺘﻨﻬﺎئی ﺤﺮﮐﺖ
ﻭﺧﻮﺭﺩﻥ ﻮﮐﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯﻧﻮع ﺤﺮﮐﺎﺕ
ﻭ ﻧﻘل ﻮﺍﻧﺘﻘﺎﻟﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺒﺎ ﺗﻦ ﻧﻴﺴﺖ)
ﻭﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﺭﺍ (ﺗﻥ ﻮ
ﺭﻭﺡ) ﺍﺯﻫم ﺠﺪﺍ
ﮐﻨﻰ ﻣﺮگ ﺒﺎ ﺍﻳﻦ
ﺟﺪﺍئی ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ (ﻣﺮگ ﺪﺭﺟﺪﺍئی
ﺮﻭح ﻴﺎ ﺫﺍﺕ ﺍﺻلی
اﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﺯ
(ﻣﻦ) ﻓﻌلی اﻭ ﻭ ﺍﺯﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺍﺟﺮﺍئی
کنونی اﻭ) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻭح ﺒﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﻨﻬﺎ (ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺠﺴﻢ) ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
(ﺭﻭح ﻮ ﻧﻮﺭ) ﺑﻤﺮﮐﺰ
ﻣﻘﺪس ﻗﺒلی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. (ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺸﺮﺍﻳﻂ
ﺑﺠﺒﺮﻭﺕ ﻳﮑم ﺪﺭﮐﻨﺎﺭ
ﺟﺒﺮﺋﻴل رَبّ
النوع ﻤﻴﺮﻭﺩ ﻭﻧﻪ
ﺑﺠﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ هاﺑﺠﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ربّ  ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺮﻭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺴخ گرﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻤﻘﺪّس ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭلی کمترﺍﺯ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﺘﻘﺪّس ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺭﻭح ﺒﺎ ﺻﻌﻮﺩﺵ
ﺗﺮک ﺠﺴم ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﻘﺎﻯ ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﻴﺴﺖ (ﻣﺎﺩﻩ ﻋﻨﺼﺮﻯ
اتمی اﺳﺖ ﻭﺁﻟتی
ﺪﺭﻭﻥ ﺮﻭح ﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻧﻈﺎم ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋی
ﻄﻠﺴم ﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨک ﻤﺎﺩﻩ
ﺗﻥ ﺮﻭﻯ هم ﻤﻴﺮﻳﺰﺩ
ﻭﻣﺘﻠﺎﺷﻰ ﺷﺪﻩ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﺘﻥ ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ
ﻤﺘﻌﻔّﻦ ﻭﻣﺘﻠﺎشی
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺑﺎﺩ ﺁﺏ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺩﻩ ﻭﺗﻥ
ﺨﺸک ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﺟﺰ
ﮔِل ﺒﺎﻗی ﻨﻤﻴﻤﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
هر ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﻣﺎﺩﻩﺍﺗمی
ﺒﺎقی ﻤﻴﻤﺎﻧﺪﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺗﺒﺨﻴﺮﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺭﻭﺡ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﺗﻨﻔّس  ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻫﻮﺍ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ( ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﺭﻳﺢ  ﻳﺎ
ﻧﻔس و روان ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎ ﻫﻮﺍ ﻭﺑﺎﺩ ﻭﺑﻮ
ﻳک ﺮﻳﺸﻪ ﻟﻔﻈی
ﻮ ﺍﺷﺘﺮﺍک ﺪﺍﺭﻧﺪ.
) ﻧﻔس ﻣﻮٴﻤﻦ  ﻧﻮﺭ ﻭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻋﻘل اﺳﺖ
(ﺭﻭح غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هماﻥ ﻨﻔس ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮ ﺑﺎﺩ ﻭ ﻫﻮﺍ و ﻫﻮس
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﺬﺕ ﺟﻮئی
اﺯﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ. ﻭلی
ﻨﻔس ﻣﻮٴﻤﻥ کاﻣل
ﻮ ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨﻪ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺍﺳﺎﺳی
ﺘﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻨﻮﺭﻭﻋﻘل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺮﻭح غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﻋﻘل ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭلی ﻨﻔس ﺣﻴﻮﺍنی
کاﻓﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺠﺰ
ﺁﺗﺶ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺍﻧﮑﺎﺭﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ
(ﮐﺎﺭﺵ ﺟﺰ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻥ ﻮ ﺑﻴﺨﺒﺮﻯ
ﻮ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺑﺠﺎﻯ ﻨﻮﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﺎﺭ ﻭ ﺁﺗﺶ ﺳﻮﺯﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ.) ﭘس ﺍﻳﻥ ﻨﻤﻮﻧﻪﺍﻯ
اﺯ ﻧﻮﺭ ﻭ ﺁﻥ ﻨﻤﻮﻧﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﻧﺎﺭ ﻭ ﺁﺗﺶ ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﻣﺮگ ﺮﺣﻤﺖ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻮٴﻤﻥ اوم
کننده اﺳﺖ. (ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮگ ﺒﺂﺳﻤﺎﻥ ﻮ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭﻯ ﻮ ﻋﻘلی ﻮ
ﻧﻮعی ﻤﻴﺮﻭﺩ ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ) ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﻌﻤﺖ ﻭﺍﻧﺘﻘﺎمی
الهی ﺒﺮﺍﻯ کاﻓﺮﺍﻥ
(ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ
رسالت ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﻃﺮﻳقت
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻨﻮﺭ ﻭﻋﻘل
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﺟﺰ ﺭﻓﺘﻥ
ﺒﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻫﻰ  ﻧمی ﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮﺟﻬﺎﻟﺖ  ﻭﺗﻮﺣﺶ ﻭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ.

حدیث
1877 - ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۶ﺹ118ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠﻮﻟﺎ
ثلاثة فی اﺑﻥ ﺁﺩﻡ
ﻣﺎ ﻃﺄﻃﺄ ﺭﺃﺳﻪ
ﺷﻴئ ﺍﻟﻤﺮﺽ ﻭ ﺍﻟﻤﻮﺕ
ﻭﺍﻟﻔﻘﺮ ﻭ ﮐﻠّﻬﻥّ
ﻔﻴﻪ ﻭ ﺍﻧّﻪ ﻟم
عهن ﻮ ﺷّﺎﺏ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﺴﻪ ﺃﻣﺮ
ﻧﺒﻮﺩ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺮ ﻓﺮﻭﺩ ﻧمی ﺁﻭﺭﺩ.
ﻳکی  ﻤﺮﮒ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻤﺮﺽ ﻭ
ﺳﻮم ﻔﻘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺮ ﺳﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻭ ﻫﺴند ﻭ ﺍﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧمی ﺠﻬﺪ.
(ﻭ ثوﺍﺑﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ عاﻗﻞ ﺧﻮﺩﺳﺮ
ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺨﺪﺍ ﻭﺑﺒﺮﺗﺮﺍﻥ
اﺯﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻣﺮﺽ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻨﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺗﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ  ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻣﺮگ  که ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺘﻤﺎﻡ ﻓﺮﺻﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻓﻘﺮ ﻧﺪﺍﺭﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻮ ﺭﻭﺣﻰ است ﮐﻪ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭک ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺮ ﻓﺮﻭﺩ ﻣﻴﺁﻭﺭﺩ
ﻭ ﺳﺎﻟک عاﻗﻞ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻗﺒل اﺯﻣﺮگ
ﻮﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺯ ﺧﻮﺩ ﻓﻘﺮﻯ
ﻮﺿﻌﻒ ﺗﻦ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
الهی ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺒﺮﺳﺪ.
(ﻃﺄﻃﺄ) ﭘﺎﺋﻴﻥ
اﻧﺪﺍﺧﺘﻦ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
گرﺩﻳﺪﻥ. (ﺍﺑﻥ ﺁﺩﻡ)اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺁﺩم ﻮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻋﻤﻮﻡ  ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑنی ﺁﺩم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺳﻴﻠﻪ ثوﺍﺏ ﻭﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺪﺭ ﻣﺮﺽ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺻﺒﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻥ ﺘﺴﻠﻴم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻣﺮگ
که ﺍﻋﻠﺎم ﺨﻄﺮ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻓﺮﺻﺘﻬﺎ
ﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﻋﻮﺍﻟم
ﺒﻬﺘﺮ ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
الهی اﺳﺖ. ﻭ ﻓﻘﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
ﻮ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ هاﻯ
ﻴک ثرﻭﺗﻤﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ اﻣﮑﺎﻥ
هرﮔﻨﺎه کاری  ﻫﺴﺖ. ﻫﺮﺳﻪ
ﺑﺎﺍﻧﺴﺎﻥ
هستند  ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﺳل ﺒﺨﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﻴﺎﺕ ﻭ ﺩﻭﺍم ﺰﻧﺪگی
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.

حدیث
1878 - ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ(ﺝ۶ﺹ119ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪﺑﺎ ﺭﺍﻭﻯ ﺍﺯ
ﮐﻨﺎﺭ ﮐﻮﻩ اُﺣﺪ
ﻣﻴﮕﺬﺷﺘﻨﺪ ﺍﺯ
ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺁﻥ ﺴﻮﺭﺍخ ﺪﺭﮐﻮﻩ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻰ؟ ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﺭﻯ ﻭلی اﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺒﻴنم ﺰﻳﺮﺍ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﭘﻴﺮﻯ
و ﻀﻌﻒﭼﺸم ﻮ ﺧم
ﺸﺪﻥ کمر ﻭ ﺿﻌﻒ
ﭘﺎ ﺍﺳﺖ.  (ﺩﺭﺣﺮﮐﺖ)
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺿﻌﻒ ﺟﺴم
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺿﻌﻒ ﻓﮑﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮ ﻭﺣتی کاﻣﻠﺎ
ﺟﻮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﺨﻮﺍﺹ ﺭﻭح.  ﻮ ﺍﻟّﺎ ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭح ﺁﻧﻬﺎ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ ﺗﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺿﻌﻴﻒ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺣتی ﭽﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺩ ﻧمی ﺁﻭﺭﻧﺪ
ﻭﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﻧمی
ﻔﻬﻤﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺳﺴﺖ
ﻭﭘﻴﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺟﺴمی ﻮ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻔﮑﺮﻯ ﻮ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﺩﻭﻯﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺃﻣﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺳﻮم ﻨﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻣﺮﻯ
ﻤﺤﺴﻮس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰدارد ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺍﺯ ﺗﻥ ﻤﺮﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩقث
که ﺳﻮﺭﺍخ ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﭽﺸم
ﻨﻤﻴﺒﻴﻨﺪ ﻭلی
ﻘﺒﻠﺎ ﻣﻴﺪﻳﺪﻩ
ﻭلی اﻟﺂﻥ ﺒﺎ ﺑﻴﻨﺶ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭﺫﻫﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﻭ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
همین ﮔﻮﻧﻪ ﺩﺭﻣﺮﮒ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. حدیث
1879- ﺯ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ119 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺠﻠس ﺗﺬﮐﺮ ﻣﺮﺩﻩﺍﻯ
ﻔﺮﻣﻮﺩ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻘﺎل
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﻣﺎ
ﺑﻴﻥ اﻟﺴﺘّﻴﻥ
الی اﻟﺴﺒﻌﻴﻦ ﻣﻌﺘﺮک
اﻟﻤﻨﺎﻳﺎ ثمّ ﻘﺎﻝ
ﺍﻟﻔﻘﺮ ﺍٴﻤﺤﻥ
اﻟﺎﺳﻠﺎم ﺑﻴﻥ ﺸﺼﺖ ﺳﺎﻟگی
ﺘﺎ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺟﻨگ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺳﭙس ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﮐﻪ  ﻓﻘﺮﺍ
ﻣﺤﻨﺖ ﺍﺳﻠﺎم
هستند . ( ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ
ﺘﻤﺎم ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺒﺎقی ﻤﺎﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻄﺮ ﻣﺮگ
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﺑﺘﻠﺎﺵ
ﻣﻴﺎﻓﺘﻨﺪ. (ﻣﻨﺎﻳﺎ)
ﻳﺎ ﺍﺭﺯﻭﻫﺎ و
اُمنیّه ها ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺁﺭﺍﻡ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﻠﻘﺎﻯ
الهی ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ ﺍﻭ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺨﻄﺮ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
الهی ﻮ ﺟﻬﻨم اﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﻘﺮﺍ ﻣِﺤﻨَﺖ
ﻭ ﺭﻧج اﺳﻠﺎم
هستند  ﻣﻨﻈﻮﺭ
(ﺧﻮﺩ ﻓﻘﺮﺍﻥ) ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻧج اﺳﻠﺎم
ﻮ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺤﻤّل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻏﻨﻴﺎﻯ غیر ﺳﺎﻟک
ﺮﻧجی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻭ ﺭﺍﻯ اﺳﻠﺎم
ﺪﻳﻥ ﺮﺳﻤﻰ ﻭﻫﺮ
ﺩﻳﻥ ﺪﻳﮕﺮﻣﺪﺍم
ﺒﻬﺮﻩﻫﺎ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭ ﺍﺳﺘثماﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺟﺎﻫل
هستند  ﻭ
ﺭﻳﺶ ﻭ ﻗﻴﺎﻓﻪ ﻭ
ﻧﻔﻮس ﮐﺎﺫﺏ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺩﺭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺩﺭﺣﺎل
ﺘﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﻣﻌﺘﺮﻙ) ﺟﺎﻯ ﻤﻌﺮﮐﻪ
ﻭ ﺟﻨﮓ ﻭﻧﺒﺮﺩ ﺍﺳﺖ
(ﻣﻨﺎﻳﺎ) ﺟﻤﻊ( اﻣﻨﻴّﻪ)
ﻭ ﺁﺭﺯﻭ ﻭنیز وﻗﺖ
ﻣﺮگ اﺳﺖ.

حدیث 1880 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ119 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ: اﺫﺍ ﺑلغ اﻟﻌﺒﺪ
ﻣﺎئة ﺳنة ﻓهی ﺃﺭﺫل
اﻟﻌﻤﺮ ﭼﻮﻥ ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
(ﺳﺎﻟﻚ) ﺑﺼﺪ ﺳﺎل
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺃﺭﺫﻝ) ﻭ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ اﻳﺎم
عمر  ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
(ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺒﺎ ﻋﻤﺮ
ﺩﺭﺍﺯ ﺟﺴک ﻀﻌﻴﻒ
ﻭلی ﺬﻫﻥ ﻘﻮﻯ ﻮ
ﺭﻭح ﺸﺎﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺤتی ﺪﺭﻋﻤﺮ ﺩﺭﺍﺯﺗﺮ
ﺧﺴﺘﻪﺗﺮ ﺩﺭ ﺟﺴم
ﻮﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
هستند . (ﺃﺭﺫﻝ) ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
ﻮﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻳﻦ ﺍﻭﻗﺎﺕ
ﭘﻴﺮﻯ عمر ﮐﻪ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ

حدیث
1881 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ119 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﺃﻥ ﺃﺭﺫل
اﻟﻌﻤﺮ ﺃﻥ ﻴﮑﻮﻥ
عقله ﻋﻘا ابن ﺴبع
ﺴﻨﻴﻥ ﮐﻪﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
اﻭﻗﺎﺕ ﻋﻤﺮ ﻭﺯﻧﺪگی
ﺸﺨﺺ ﻭﻗتی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻋﻘل ﺒﭽﻪ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻟﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺎل  همه ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺴﻠﻮک ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﺗﻌﻠﻴم
هم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻋﻘﻠﺸﺎﻥ
ﺁﻧﻘﺪﺭﻋﻘﺐ ﺭﻓﺘﻪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ کوﺩکی
هفت ﺳﺎﻟﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﭙس ﺍﺯ
ﺻﺪ ﺳﺎﻟﮕﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﻋﻘل ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻭﺟﻮﺍﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ هماﻥ ﺤﻮﺍﺩثی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ.ﺍﻭﻝ
ﺟﻮﺍﻥ ﻤﻴﺸﻮﻳﺪ
ﻭ ﺑﻌﺪ  ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺮﻭﻳﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺟﻮﺍنی ﻤﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺨﺎﺹ ﺯﻧﺪگی
ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.حدیث
1882 – به اﻣﺎم ﺠﻮﺍﺩ
ﮔﻔﺘﻨﺪ (ﺝ ۶ ﺹ112 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺧﺮﺑﺰﻩ ﺟﺰﺍم ﻤﻴﺎﻭﺭﺩ
ﺁﻳﺎ ﭼﻨﻴﻥ ﻨﻴﺴﺖ؟ ﮐﻪ ﻣﻮٴﻤﻦ (ﺍﻭم
کنندﻩ ﻭ ﺍﻭمک
کرﺩﻩ ﺳﺎﻟﻚ ) ﭼﻮﻥ
ﭽﻬل ﺴﺎﻟﻪ ﺷﺪ ﺍﺯﺟﻨﻮﻥ
ﻭ ﺟﺬﺍم ﻮ ﭘﻴﺴی
ﺪﺭ ﺍﻣﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ؟ (ﺟﻨﻮﻥ ﭙس
ﺍﺯﭼﻬل ﺴﺎل ﺪﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻭﺳﻄ عمر ﻭﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﻔﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺭک
اﻫﻤﻴﺖ سلوک
الهی  ﺍﺳﺖ.
ﻭ (ﺟﺬﺍم ﻴﺎ ﺧﻮﺭﻩ)
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺟﺴم ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺭﻋﻘل ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
هستند . ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺪﺍﻥ
ﺪﻭﭼﺎﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻋﻘل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻭ ﺑﻬﻤﺎﻥ اﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭلی
ﻤﻮٴﻤﻥ اﻭم
کنندﻩ ﺣتی ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭ ﺑﻴﻤﻪ ﺍﺳﺖ. ﭘﻴسی
خم اﺯﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
هوﻟﻨﺎک ﻘﺪﻳم ﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﭼﻨﺪ ﺭﻧگی
ﻮ ﺭﺳﻮﺍئی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮٴﻤﻥ اﻭم کرﺩﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﭼﻬل ﺴﺎﻟگی
ﻤﺼﻮﻥ اﺯ ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﭘﻴﺮﻯ ﻮ
ﺧﺮﻓﺘﻰ ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ چون
فراموشی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ)
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ
اﺫﺍ ﺧﺎﻟﻒ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻥ
ﻤﺎ ﺍﻣﺮ ﺑﻪ ﻣﻤّﻥ
ﺁﻣﻨﻪ ﻟم ﻴﺄﻣﻥ
ﺃﻥ ﺘﺼﻴﺒﻪ ﻋﻘﻮبة
ﺍﻟﺨﻠﺎﻑ ﺍﮔﺮ ﻣﻮٴﻤﻦ
(ﺍﻭم کنندﻩ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ)
ﺧﻠﺎﻑ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻋﻤل
کند ﻭ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
که ﺍﻭﺭﺍ ﺍﻣﻨﻴﺖ
ﺩﺍﺩﻩ (ﭘﻴﺮﻯ اﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﭘﻨﺎﻩ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺍﺩﻩ ﻭ ﺍﻣﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ)
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺼﻮﻥ
اﺯ ﻋﻘﻮﺑﺖ ﺧﻠﺎﻑ
ﺧﻮﺩ  ﺷﻮﺩ.
(ﻣثلا ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ
ﭽﻨﺎﻥ ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ
ها ﺑﻴﺎﺑﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻄیغ ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺑﻨﺎ
ﺑﺮﺍﻳﻦ ﻣﻮٴﻤهم
ﻨﻴﺴﺖ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎنی
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم هم ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﻋﻘﻮﺑﺖ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻭ  ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﺒﺮﺍﻯ ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺷﺮﻃ ﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. یامبر و
امامان و
اولیای
الهی تنها  برای  مؤمنان
اوم کننده هر
سفارش
و نصیحتی
دارند و همان
نصح بینی
اسرائیل
یعنی  سالکان
اسراء
ومعراج
الهی
دارند.

حدیث
1883 -  ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ120ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ: اﺫﺍ ﺑلغ
اﻟﻌﺒﺪ ثلاثا ﻭ
ثلاﺎثین ﺴنة ﻓﻘد
ﺪﺑلغ ﺃﺷُﺪّﻩ ﻭ
ﺍﺫﺍ ﺑلغ ﺃﺭﺑﻌﻴﻥ
ﺴنة ﻓﻘﺪ ﺍﻧﺘﻬی
ﻤُ ﻨﺘﻬﺎﻩ ﻭ ﺍﺫﺍ
ﺍﺣﺪﻯ ﻮ ﺃﺭﺑﻌﻴﻦ
ﻓﻬﻮ  فی
اﻟﻨﻘﺼﺎﻥ ﻭ ﻳﻨبغی
ﻠﺼﺎﺣﺐ ﺍﻟﺨﻤﺴﻴﻦ
ﺃﻥ ﻴﮑﻮﻥ کمن
هو فی اﻟﻨﺰع  ﺍﺯ ﺑﻨﺪﻩ
(ﻣﻄیع ﺴﺎﻟﻚ) ﺑﺴﺎل
ﺴی ﻮﺳﻪ ﺭﺳﻴﺪ ﺑﺤﺪّ
ﺍﻋﻠﺎﻯ کمال
تن ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﭽﻬل
ﺴﺎﻟﻪ ﺷﺪ ﺑﻤﻨﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻠﻮغ ﺨﻮﻳﺶ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﺩﺭ ﭼﻬﻞ ﻭ ﻳک ﺴﺎﻟﮕﻰ
ﺍﻏﺎﺯ ﻧﻘﺼﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺳﺎلگی
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺁﺩم ﻤﺤﺘﻀﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺷﺪّﺕ عقلی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭلی اﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺿﻌﻒ ﺟﺴﻤ
ﻮﻋﻘل ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺣتی ﺠﻨﻮﻥ ﻨﺴﺒی
ﭙس ﺍﺯ ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺳﺎﻟﮕی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺟمع ﻮ ﺟﻮﺭ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﺠﺴمی ﻮ ﺩﺭ ﺳی ﻮﺳﻪ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﻭﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﺪﺭﭼﻬل ﺴﺎﻟﮕی
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮک ﻮ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺷُﺮُﻑ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺭﺳﻴﺪ ﺁﻏﺎﺯ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ
کامل اﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﻬﺎ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺑﺮ ﺁﻭﺭﺩ
کلّی اﺳﺖ. ﻭﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭﺳﻥ ﭽﻬل ﻮ ﻧُﻪ
ﺳﺎﻟﮕی ﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺣتی اﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
قطعی  ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮ سلوک الهی  ﻭ ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﺗﺤﻘﻴق ﻮ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻓﻠﺴﻔﻰ
و علمی ﻣﺮﺍ ﺑﻤﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ  ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﮐﺸﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﭘﺬﻳﺮﻓتم ﻮﻋﻤﻴﻘﺎ
ﻣﺘﺄثّر ﺷﺪﻡ. ﻭﺑﺎ
ﮐﻤک ﭙﻴﺮ ﻏﻴﺮﺣﻀﻮﺭﻯ
ﺑﺮﻭﺵ ﺍﻭﻳس ﻗَﺮَﻥ
ﺒﺎ ﭘﻴﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻡ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻥ اﺩﻋﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩم ﻨﻘش ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ.
ﺗﻨﻬﺎ ﻣثال ﺁﻭﺭﺩﻡ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻓﻬم ﻮﻫﻤّﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺍﻳﻥ ﺸﺎﻧس ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺣتی ﻴﻚ ﺷﺒﻪ
ﺑﭙﻴﺸﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍ در قائم ﺭﺳﻴﺪ.
ﺍﮔﺮ  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻤگ ﺪﺭ ﻓﻬم ﻮﻫﻤّﺖ
ﮐﻤﻚ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
(ﻧﺰﻉ) ﻟﺨﺖ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﻭﻗﺖ  ﻣﺮﮒ
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﺗﻥ ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﮐَﻨﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﻟﺨﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﺟﺪﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

حدیث
1884 – مُسلِم اﺯ ﺍَﻧَس
ﺧﺎﺩم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل میکند ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻟﺎ
ﻳﻐﺮس ﻣﺴﻠم
غرﺳﺎ ﻭ ﻟﺎ
ﻳﺰﺭع ﺰﺭﻋﺎ ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎنی ﺪﺭﺧتی
ﺒﮑﺎﺭﺩ ﻭﻳﺎ ﮐﺸتی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ...فیأﮐل
ﻤﻨﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮﻟﺎ
ﺩﺍبة ﻭﻟﺎﺷئ ﺍﻟﺎ
ﮐﺎﻧﺖ ﻟﻪ ﺻﺪﻗﻪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻭ ﺣتی ﺤﻴﻮﺍنی ﻮﻳﺎ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﺍﻥ
ﺒﺨﻮﺭﺩ ﻭﺑﻬﺮﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺻﺪﻗﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﻮﺗﻤﺮﻳﻥ ﺴﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1885 –
پیامبر
فرموده است  (ج؟ص؟) ﻟﻮﮐﻨﺖ
ﺁﻣﺮﺍ ﺍﺣﺪﺍ
ﺍﻥ ﻴﺴﺠﺪ
ﻟﺄﺣﺪ ﺍﮔﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴتم
که ﺩﺳﺘﻮﺭی  ﺩﻫﻢ که
کسی ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ ﺴﺠﺪﻩ
ﮐﻨﺪ...ﺃﻣﺮﺕ ﺍﻟﻤﺮأة
ﺍﺯ ﺗﺴﺠﺪ ﻟﺰﻭﺟﻬﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﺍﺩﻡ
ﮐﻪ ﺯﻥ ﺸﻮﻫﺮﺵ ﺭﺍ
ﺳﺠﺪﻩ ﮐﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺘﻌﻠﻴن عشق ﻮﺭﺯﻯ
ﺰﻧﺎﻥ ﺒﺸﻮﻫﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯﺤﻔﻈ ﺨﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻭ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺍﻃﻔﺎل
اﺳﺖ. ﻭلی ﺰﻥ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺳﻠﻮکی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺍﺣﮑﺎم ﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی اﻭ ﮐﻨﺪ
ﭘﻴﺮ ﻧﻴﺰ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی ﻨﺨﺴﺖ
ﻳک اسالک اﺳﺖ ﺗﺎ
ﺳﺠﺪﻩ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
و توسّل ﺩﺭ ﺍﻭ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴم
عبادی ﺒﻪ ﺍﻭ ﮐﻨﺪ
ﺗﺎﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺩﺭ ﻏﻴﺒﺖ ﻭ ﺑﺸﮑل
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻠﮑﻮتی
ﺘﺤﻘق ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﻣﺴﻠم ﭘکه
پیاﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ:
ﺍﻳّﻤﺎ ﺍﻣﺮﺃة
أﺗﺖ ﻭ ﺯﻭﺟﻬﺎ ﻋﻨﻬﺎ
ﺭﺍﺽ ﺩﺧﻠﺖ ﺍﻟﺠنّة
ﻫﺮ ﺯﻧﻴﮑﻪ ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﻭ ﺷﻮﻫﺮﺵ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺭﺍضی ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻤﻴﺮﺩ ﻭﭘﺪﺭ
الهی  ﭘﻴﺮﺵ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺸﻮﻫﺮﻯ
ﻔﺮﻣﺎﻥ ﺪﻩ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺿی  ﺒﺎﺷﺪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ و نوع
فوق بشری ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﺪّ ﺍﻗل
ﺒﻘﻮل ﻘﺮﺍﻥ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸت سوم ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻗﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
نخستین حسینی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻘﺮﻩ حسینی ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺣﺘﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺪﻳﮕﺮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
و بمیرد . ﻭﺍﻟﺎّ
ﭘس ﺍﺯ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ
ﻭ ﻫﺮﻳﻮم اﻟﻠﻪ
ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی عرش
رحمان ﭙﺎﺩﺍﺵ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺧﺪﺍ
ﻳﺎ ﺍﻭﻡ ﻭ ﻳﻮم ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻤﻌﺎﺩل
هزﺍﺭ ﺳﺎل اﺯﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.

حدیث
1686 - ﻣﺴﻠم
ﻮ ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ ﺧﺎﻟﺪ
ﺑﻥ ﺰﻳﺪ ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ
ﻨﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺨصی از ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮکی ﺒﻪ
ﺍﻭ ﺑﺪﻫﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺍﻥ ﻮﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺟﻬﻨﻢ
ﺩﻭﺭ ﮔﺮﺩﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ: ﺗﻌﺒﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﻟﺎ ﺗﺸﺮک
ﺒﻪ ﺷﻴﺌﺎ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﮐﻦ ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﺑﺎ ﺍﻭﺷﺮﮐﺖ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ ﻧﺪﻩ.
ﺳﻠﻮک الهی کن ﻭ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ تفکّر ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﺑغیر ﺧﺪﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺵ. ﺳﺎﻟک هم ﭽﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩل ﻮﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﺰ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی حضور
ذهنی وﺘﻮﺟهی ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻫﺮ ﻏﻴﺮ
وسیله
الهی ﻭﺣتی ﺘﻮﻗﻒ
شهودی ﺩﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺷﺮک اﺳﺖ که
باید بشهود
نهائی
خود برسد . ﻭ ﺗﻘﻴم
اﻟﺼﻠﺎة ﻧﻤﺎﺯ
و ارتباط با
وسیله الهی ﺭﺍ
ﺑﺮ ﮔﺬﺍﺭ ﮐﻦ.
صلات

ﻳﺎ ﻧﻤﺎﺯ ﺳﻠﻮکی
الهی ﻮﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
و حضور دهن ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻨﻤﺎ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺻﻠﺎة
بمعنی ﺼِﻠِﻪ ﻫﺴﺖ.
ﻳﻌنی ﺮﺍﺑﻄﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺵ ولایت
سلوکی ﻣﺤﻤﺪ ﺑﮑﻦ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ النوع ﺒﺮﺳﻰ.
ﻧﻤﺎﺯ ﺍﺳم ﺠزئی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﮐلّ
ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺘﻌﻤﻴم
ﺪﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺻﻠﻪ ﺭﺣم دﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﮑﻥ ﻮ
شرط قبول الهی
ﻧﻤﺎﺯ است. ﻭ ﺗوؤتی
اﻟﺰﮐﺎة ﻭ ﺗﺼل
اﻟﺮَﺣّم ﺯﮐﺎﺕ
ﻣﺎل ﺒﺪﻫﻰ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺯﮐﺎﺕ ﻧﻔس ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﺠﺮﻳﺪ ﺍﻥ ﺒﻨﻤﺎﺋﻰ.
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ ﺭﺣم
الهی ﭙﻴﺪﺍ ﺑﮑﻨﻰ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻔﻘﻄ ﺨﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺷﺨﺺ رَحِم ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ با ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ آغاز ازﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﺮﺍ ﺑﺮﺣم
ﻔﺎﻃمی ﻧﻔس ﮐلّ
الهی ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺮﺣم ﻤﺮﮐﺰ
ﺗﺮﺣّم اﻟﻬﻰ ﻭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ
عبادی
اﻭ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
ربّ  ﺍﻟﻨﻮع  ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
بشری ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻮﻓﻴق
کاﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ ﺭﺣﻢ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺗﺮﺣم
ﺮﺣﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی اﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻤﺪﺍﺭج
علم ﻠﺪنّی ﻮﻋﻘل
کلّی ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.

حدیث
1887 - ﻣﺴلم اﺯ ﺍﺑﻮﻫﺮﻳﺮﻩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺻﺪﺍ ﻭ
ﺟﻨﺠﺎلی ﺮﺍ ﺷﻨﻴﺪ
ﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪ: ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﺪ
ﺍﻳﻥ ﺼﺪﺍ ﭼﻪ ﺑﻮﺩ؟
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻮﻟﺶ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ: ﻫﺬﺍ
ﺣﺠﺮ ﺭُمی ﺒﻪ
فی اﻟﻨﺎﺭ ﻣﻨﺬ
ﺳﺒﻌﻴﻥ ﺨﺮﻳف ﺳﻨﮕی
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﭘﺎﺋﻴﺰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺪﺍﺧل ﺠﻬﻨم
اﻧﺪﺍﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻓﻬﻮ
ﻳﻬﻮﻯ فی اﻟﻨﺎﺭ
ﺍﻟﺎﻥ ﺤتی اﻧﺘﻬی
الی ﻘﻌﺮﻫﺎ ﻓﺴﻤﻌﺘم
ﻮﺟﺒﺘﻬﺎ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥﺩﺭﺣﺎل
ﺴﻘﻮﻃ ﺪﺭﺟﻬﻨم
ﺒﻮﺩ ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ
ﻭﺑﻘﻌﺮ ﺍﻥ ﻮﺍﺻل
ﺸﺪ. ﮐﻪ ﺻﺪﺍﻯ اﻧﺮﺍ
ﻫم ﺸﻨﻴﺪﻳﺪ. ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﭘﺎﺋﻴﺰ ﻳﺎ ﻳک
عمر /ﺍﻧﺴﺎﻥ
غیر سالک است. ﺍﻧﻬم
ﺒﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﭙﺎﺋﻴﺰﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﻘﻮﻃ
ﻤﺠﺪﺩ ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺸﺨﺺ ﺭﺍ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ولی حقیر تر ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﺮﺳﺎﻧﺪﻥ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺟﻬﻨم ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺩﺭﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
هست. ﻭﻫﺪﻑ ﺟﻠﺐ
ﺗﻮﺟﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
غافل  و ﺠﺎﻫل
ﻮ ﻣﺴﺖ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
اﻣﻮﺭ ﺗﻤثیلی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
اﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻴﻥ
اﻳﻥ ﻮﺍﻗﻌﻴﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺼِﺮﻑ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﻣﻨﻄق ﻤﺎﺩﻯ
ﻤﺎ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺭﺩ ﮐﺮﺩ. ﻣﻬم اﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
عاﻗﻞ ﭼﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷتی
اﺯ ﺍﻳﻥ ﺘﺸﺒﻴﻬﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺩﺭ حقفیقت وﺟﻬﺎﻥ
ﺒﻴنی ﺨﻮﺩ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﮑﺮﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ:
ﺍﺗﻘﻮﺍ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﻭﻟﻮ ﺑﺸِق ﺘﻤﺮة
.ﺍﺯﺧﻄﺮ ﺍﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ
ﺑﺎ ﺩﺍﺩﻥ ﻴﻚ ﻧﻴم
ﺨﺮﻣﺎ ﺩﺭ ﺻﺪﻗﻪ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻧﺠﺎم
صادق انه اﻧﺪکی
اﺯسلوک الهی  ﺑﭙﺮﻫﻴﺰﻳﺪ.
ﻭ ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨم ﺒﺮﺍﻯ
همه ﻫﺴﺖ ﻭسلوک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
1888 - ﻣﺴﻠم ﻮ ﺑﺨﺎﺭﻯ
اﺯ ﻋﻤﺮ ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻭﻗتی اﺳﻴﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩﻧﺪ
ﺯﻥ اﺳﻴﺮﻯ ﻫﺮﮐﻮﺩک
اﺳﻴﺮﻯ ﺮﺍ ﻣﻴﻴﺎﻓﺖ
ﺑﻐل ﻤﻴﮕﺮﻓﺖ ﻭﺷﻴﺮ
ﻣﻴﺪﺍﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪ: ﺍﺗﺮﻭﻥ
هذه ﺍﻟﻤﺮءة ﻃﺎﺭﺣﻪ
ﻭﻟﺪﻫﺎ فی اﻟﻨﺎﺭ؟
ﺍﻳﺎ ﺷﻤﺎ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺰﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﭽﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﺭﻭﻥ
آﺗﺶ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ؟
ﮔﻔﺘﻨﺪ
نه .ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩ: اﻟﻠﻪ
ﺍﺭﺣم
ﺒﻌﺒﺎﺩﻩ ﻣﻥ
هذه ﺑﻮﻟﺪﻫﺎ ﭘس
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
اﺯ ﺍﻳﻥ ﺰﻥ ﺮﺣﻴم
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺠﻬﻨم
ﺒﻴﻨﺪﺍﺯﺩ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺟﻬﻨﻢ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮔﻮﺩﺍل آﺗﺶ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺟﻬﻨم کاﺭﻣﺎﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﻓﺮﺻﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
اﺯﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻴﺎﺕ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺘﻌﻘل ﻮﻋﻤل ﺒﺴﻠﻮک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﺷﺮﻃ ﺘﺮﺣم
ﺨﺪﺍ ﺗﺮﺣم ﺠﻮئی
ﺒﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻣﻴﺴﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺗﺎ ﺑﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ.

حدیث 1889 - ﻧﻮﻭﻯ
ﺪﻣﺸقی ﺒﻨﻘل اﺯﺍﺑﻮ
ﻫﺮﻳﺮﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﺭﺟﻨک ﺘﺒﻮک ﻘﺤﻄی
غذﺍ ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ ﻭ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮخی اﺯ ﺩﻭﺍﺏ
ﺫبح گرﺩﻧﺪ. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻤﺮ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ کاﺭ
ﺑﺎ ﮐﺴﺮﻯ ﺒﺎﺭﮐﺶ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.
ﻭ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺯﺍﺩ ﻏﺬﺍﻫﺎﻯ
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍ ﺟمع
آﻭﺭﻯ کنند ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﮐﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻥ کرﺩ
ﻭ ﺍﻧﻘﺪﺭﻏﺬﺍ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﻈﺮﻓﻬﺎ
ﭘُﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ: ﺍﺷﻬﺪ ﺍﻥ
لاﺍﻟﻪ ﺍﻟﺎّ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺍنی
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﮔﻮﺍﻫی
ﻤﻴﺪﻫم ﺒﻴﮕﺎﻧگی
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺻﺤﺖ ﺭﺳﺎﻟﺖ
الهی ﺨﻮﺩﻡ. ﻳﻌنی
هرﮔﺰ ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ
ﺪﺭ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺧﻮﺩ
ﺮﺍ ﻨﺪﺍﺭﻡ. ﻟﺎ ﻳﻠقی
اﻟﻠﻪ ﺑﻬﻤﺎ ﻋﺒﺪ
ﻏﻴﺮ ﺷﺎﻙ ﻓﻴُﺤﺠﺐ
ﻋﻥ اﻟﺠنة ﮐﻪ ﺑﻨﺪﻩ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻭﻥ ﺸک ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﺷﻌﺎﺭ ﻭﻣﻘﺼﺪ
ﻧﻬﺎئی ﺴﻠﻮک ﺒﺎﺷﺪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ(
در سطح شهود
آخر خود ) . ﻭﺍﻟﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﻭﻣﺤﺮﻭم ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻳﻥ ﺤﺠﺎﺏ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﺮﺗفع
گرﺩﺩ. ﻭﺷﻌﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﻋمل ﺴﻠﻮک ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ ﻧﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﺰﺑﺎنی ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺬﻫﻨﻰ و ادعا . ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻋﻤﺮ ﻧﻘش ﻣﻌﺘﺮﺽ
ﻭ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻭﻧﺼﻴﺤﺖ ﮐﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺣتی ﺸﻚ نیز ﺪﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﮔﻔﺖ ﺗﺎ ﺧﺪﺍ
ﻏﺬﺍ ﺭﺍ ﺑﺮﮐﺖ ﺩﻫﺪ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴم اﺧﻄﺎﺭ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﺷﮑﺎک ﺒﺮﺳﺎﻟﺖ
ﻭ ﺑﺮﮐﺖ ﻣﺎﺩﻯ ﻮ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﺤﺮﻭم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻋﻤﺮ ﺳﺎﻟک ﻨﺒﻮﺩ
ﻭﭼﺸم ﻄمع ﺒﺮﻳﺎﺳﺖ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ اﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻫم ﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺑﺮﮐﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺒﻐﺬﺍﻫﺎ
ﻣﻮفق ﻨﺸﻮﺩ. ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺳﺎﺯﻯ ﻨﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ.

حدیث 1890 - ﺗﺮﻣﺬﻯ
اﺯ ﺍﺑﻮ ﻫﺮﻳﺮﻩ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ: ﺍﻟﺎ ﺍﻥّ
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻣﻠﻌﻮنة  ﻣﻠﻌﻮﻥ ﻤﺎ
ﻓﻴﻬﺎ ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻠﻌﻮﻥ
ﻮ ﻣﻨﻔﻮﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻥ
هست ﻣﻨﻔﻮﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﻧﻴﺎ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺟﻠﺐ
ﺗﻮﺟﻪ ﮐﺴﻰ ﮐﻨﺪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎن /ﺘﮑﺎﻣلی
ﺒﻌﻘﺐ ﻭﺍﻧﻮﺍع
حقیر قبل اﺯ ﺑﺸﺮیت
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﻥ هستﭼﻨﻴﻥ
ﺼﻔﺖ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻟﺎّ
ﺫﮐﺮ ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
ﻮ ﻣﺎ ﻭﺍﻟﺎﻩ ﻭﻋﺎﻟﻤﺎ
ﻭ ﻣﺘﻌﻠﻤﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﭼﻴﺰﻏﻴﺮ ﻣﻠﻌﻮﻥ
ﺩﻧﻴﺎ ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
انجام ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
اﺳﺖ. ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍ ﺍﻃﻠﺎق
اﺳﻢ ﺟزئی ﺒﺮ ﮐلّ
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺫﮐﺮ
ﻣﻌنی کلّی ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
و یاد خدا
بودن ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم  ﺬﮐﺮ ﻭ ﺳﻠﻮک
اگرﺩﺩ ﻭﺩﺭ ﺣﮑم
غیر ﻣﻠﻌﻮﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻏﻴﺮ ﺍﺯ سلوک
الهی  ﻧﻴﺰ
ﻋﺎﻟم ﻮﻣﺘﻌﻠم
نیز اﺯﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺩﻧﻴﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻗتی
عالم ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﮔﺎﻫی الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﺎﻟم ﺘﺎﺭﻳخ
سیاسی اﺩﻳﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﻮﺷﺎﻫﺪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﻋﻠﻮم
غیر ﺳﻠﻮکی و
قشری ﺮﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﺁﻥ (ﻋﻠﻢ) ﻣﻨﻮﻃ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﮐﻤﺎل
ﻮ ﺳﻠﻮک ﻘﺒل اﺯﮐﺴﺐ
ﻋﻠﻮم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﺘﻌﻠم ﺒﻮﺩﻥ
نیز هماﻥ ﻃﻠﺐ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻮ ﻣﺒﺎﺣث ﻋﻘلی
الهی اﺳﺖ ﺑﺸﺮﻃ
اﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻥ عرﻓﺎﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻭ ﺩﺭک اﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﻟﺰﻭم
آن ﺑﮑﺸﺎﻧﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﻠﻮک ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴم ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﻓﻘﻄ ﺒﻤﺒﺎﺣث
ﻓﻠﺴفی ﻮﻋﺮﻓﺎنی
ﻮ ﺩﻳنی قشری ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.

حدیث
1891 - ﻣﺴﻠم ﻮ ﺑﺨﺎﺭﻯ
اﺯﺟﺎﺑﺮ ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ
ﻮ ﺍَﻧَس ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻗﺒﻴﻠﻪ ﺑتی
ﺴَﻠَﻤﻪ ﺗﺼﻤﻴم  گرفت  ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﺰﺩﻳﮑﻴﻬﺎﻯ
ﻤﺴﺠﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﻤﮑﺎﻥ ﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺰﺩﻳک ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺧﺒﺮ ﭼﻮﻥ ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺳﻴﺪ ﺑﺎﻧﻬ ﮔﻔﺖ:
ﺑﻠﻐنی اﻧﮑم ﺘﺮﻳﺪﻭﻥ
اﻥ ﺘﻨﺘﻘﻠﻮﺍ ﻗربّ  ﺍﻟﻤﺴﺠد
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺍم که ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺑﻨﺰﺩﻳک ﻤﺴﺠﺪ
ﻧﻘل ﻤﮑﺎﻥ
کنید .ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺍﺭﻯ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ: ﺑنی ﺴَﻠَﻤِﻪﺩﻳﺎﺭﮐم
ﺘﮑﺘﺐ ﺍثاﺭﮐم ﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻥﺠﻤﻠﻪ
ﺭﺍ ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ (ﺍﻯ ﺒنی
ﺴﻠﻤﻪ)  ﺩﺭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﻭﺍثاﺭ ﺭﻓﺖ ﻭﺍﻣﺪ
ﺷﻤﺎ ثبت ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑنی ﺴﻠﻤﻪ ﻧﺎم
ﻘﺒﻴﻠﻪﺍﻯ اﺳﺖ.
ﻭلی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯﻫﺮ
ﻟﻔﻈﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮﻋﺮﻓﺎنی اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺤﮑم
ﻮﻗﺎﻋﺪﻩ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ (ﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺪﺭ ﺗﺴﻠیم
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
سالم ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻥ
ﺨﻮﻳﺶ ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ
ﻭ ﻣﺤل ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﻴﺪ.
ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ
کنار ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺠمع ﺸﻮﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍثاﺭ ﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
ﺸﻤﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺟﺎ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ ثبت
الهی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺪﻑ ﺍﺯ ﺗﺸﻮﻳق
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﻤﺴﺠﺪ
ﻣﺤﻞ ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣا اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﺳﻠﻮکی ﺒﻪ
ﺍﻧﺠﺎ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺍﻣﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﻣﺴﺠﺪ ﻭﺍﻗﻌﻰ)
ﺩل ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﻌﻠﺎ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﺪﺍ و قبله ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ
ﺩل ﺴﺎﻟک ﻤﻨﺰﻟﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻨﺪﻩٴ شهود ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻋﺰﻟﺖ ﮐﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚﭼﻪ ﺧﺎﻧﻪﺍﺵ
ﻭ ﭼﻪ ﻫﺮﺟﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻣﺮﺩم
ﻮ ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻮﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﻨﻔس
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﺎﻥﺠﺎ
ﻧﻴﺰ ﺳﺠﺪﻩ ﮔﺎﻩ
ﻭ ﻣﺴﺠﺪ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ.

حدیث
1893 - ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ ﺍﺑﻮﻫﺮﻳﺮﻩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ ﻴک اﻋﺮﺍبی
ﺒﻴﺎﺑﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ
ﺑﻮﻝ ﮐﺮﺩ ﻭﻣﺮﺩک
ﺴﺨﺖ ﺑﺮ ﺍﻭ ﺣﻤﻠﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤﻴﺎﻥ اﻣﺪ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺗﻤﻴﺰ ﮐﺮﺩﻥ ﺩﺍﺩ
ﻭ ﮔﻔﺖ: ﺍﻧّﻤﺎ ﺑُﻌثتم
ﻤﻴﺴّﺮﻳﻦ ﻭﻟم
ﺘَﺒﻌثوا ﻣﻌﺴّﺮﻳﻥ
ﺸﻤﺎ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘتی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﺳﺎﻥ
گیر ﺑﺎﺷﻴﺪ ﻭ ﮔﺬﺷﺖ
ﮐﻨﻴﺪ ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺳﺨﺖ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ ﻭ
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﺎﺭ
ﺭﺍ ﻣﺸﮑﻠﺘﺮ ﮐﻨﻴﺪ.
ﺩﺭ (ﻣﻮﺍﺭﺩ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ)
ﺍﺳﺎﻥ گرﻓﺘﻥ ﺪﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻭ ﻓﺮﺻﺖ ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺍﺩﻥ
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
اﺻﻠﺎح ﺨﻮﺩ ﻭﻣنع
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﺧﻄﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ
الهی ﺒﺎﻳﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺍﻣﻴﺪ ﺑﻌﻔﻮ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺩ ﻭ ﮐﺴی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﻨﺎ
ﺍﻣﻴﺪ ﻧﮑﺮﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﻗﻮل أنس ﺧﺎﺩم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻳﺴّﺮﻭﺍ
ﻭﻟﺎ ﺗﻌﺴّﺮﻭﺍ
ﻭ ﺑﺸّﺮﻭﺍ ﻭﻟﺎ
ﺗﻨﻔﺮﻭﺍ ﺍﺳﺎﻥ
ﺒﮕﻴﺮﻳﺪ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺪﻫﻴﺪ ﺗﺎ ﮐﺎﺭﻫﺎ
ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺳﺨﺖ ﻧﺸﻮﺩ
ﻭ ﺍﺯ ﺳﻠﻮک ﻔﺮﺍﺭﻯ
ﻮ ﻣﺘﻨﻔﺮ ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺟﺮﻳﺮ ﺑﻥ
عبد ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻴﺰ
ﻧﻘل ﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻣﻥ
ﻴﺤﺮم اﻟﺮﻓﻖ
ﻳُﺤﺮم اﻟﺨﻴﺮ ﮐﻠﻪﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﺮﺣم ﻮ ﺍﺭﻓﺎق
ﻮ ﻧﺮﻣﺶ ﻭﮔﺬﺷﺖ
ﻣﺤﺮﻭم گرﺩﺩ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎمی ﺨﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮ ﻧﻴﮑﻴﻬﺎ ﻭ ﺳﻌﺎﺩﺗﻬﺎ
ﻣﺤﺮﻭم ﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.

حدیث  1901- دﻣﺴﻠم ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ ﺒﻨﻘل  اﺯ ﻋﻤﺮ ﭘﺴﺮ
ﺧﻄّﺎﺏ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﻧّﻤﺎ
ﺍﻟﺄﻋﻤﺎل ﺒﺎﻟﻨﻴّﺎﺕ
ﺍﻋﻤﺎل ﻮﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭسلوک الهی  ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﻴّﺖ
دل ﺷﺨﺺ ﻋﻤل
کننده ﻭ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﻭﻋﻤق ﺘﺼﻤﻴم
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ اﻭ. ﺍﻋﻤﺎل
ﻮ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺖ ﺻﺎﺣﺒﺸﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺣﺴﺎﺏ
ﺭسی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ. ﺍﺭﺯﺵ
ﺍﻋﻤﺎل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻮع
ﻔﮑﺮ ﻭ ﻧﻴﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ ﻟﮑلّ
اﻣﺮء ﻤﺎ ﻧﻮﻯ ﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺖ ﺷﺨﺺ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻭﺣﺴﺎﺏ
ﺭﺳﻰ ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺨﺪﺍ
ﺑﺎقی ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎ ﻧﻴﺰﻫﻤﺎﻥ
آﺭﺯﻭﻯ ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻴﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺳﺎﻟک
اﻟﻬﻰ ﺑﻘﺼﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺟﻬﻨﻢ ﻳﺎ ﺑﻘﺼﺪ
ﮐﺴﺐ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﮔﺮ
ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ ﺧﻮﺩ
نیز ﺒﺮﺳﺪ ﻫﺪﻑ
ﻭ ﻧﻴتی غیر ﺍﺯ ﻫﺪﻑ
الهی ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ ﺷﻬﻮﺩ
الهی ﻓﻤﻥ
کاﻧﺖ ﻫﺠﺮﺗﻪ
ﺍلی اﻟﻠﻪ ﻭ
ﺭﺳﻮﻟﻪ
ﻓﻬﺠﺮﺗﻪ ﺍلی
اﻟﻠﻪ
ﻭﺭﺳﻮﻟﻪ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﺒﻮﺏ الهی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻫﺠﺮﺕ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺮک
همه  اﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺠﺰ ﻫﺪﻑ
ﺩﻳﺪﻥ ﺘﺠلّی
الهی اﺳﺖ. ﺗﻮﺑﻪ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻫﺠﺮﺕ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮔﺮﻭﻫی
ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻣﮑﻪ ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ ﻫﺠﺮﺕ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭلی
علت ﻫﺠﺮﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮخی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ
الهی ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ ﺭﻓﺘﻨﺪ
ﻭ ﺑﺮخی ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺭ ﻣﮑﻪﻭﺑﺮخی
نیز ﺒﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻏﺎﺭﺕ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺪﺭﺟﻨﮕﻬﺎی ﺑا
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﻣﺰﺩﻭﺭ
ﺟﻨﮕی ﻤﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻬﺪﻓﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺮک
ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻯ ﺨﺪﺍ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﭙﺎﺩﺍﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻣﻥ کاﻧﺖ ﻫﺠﺮﺗﻪ
ﻟﺪﻧﻴﺎ ﻳﺼﻴﺒﻬﺎ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫﺠﺮﺕ ﮐﺴﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺑﺪﺍﻥ ها ﺑﺮﺳﺪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﻭ ﺍﻣﺮﺃة
ﻳﻨﮑﺤﻬﺎ ﻓﻬﺠﺮﺗﻪ
ﺍلی ﻤﺎ ﻫﺎﺟﺮ ﺍﻟﻴﻪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐسی ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﺯﻧﻯ ﺪﺭ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﺠﺮﺕ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻳﺎ ﺯﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﺠﺮﺕ
ﮐﺮﺩﻩﻭ ﺍﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎﻟﺶ
ﺑﻮﺩ ﻭﺑﺎ ﺍﻥ ﺰﻥ
هجرت ﮐﺮﺩ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻫﺠﺮﺕ ﻭﻯ اﺯﺧﺪﺍﻫﻤﺎﻥ
ﺰﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ ﭙﺎﺩﺍﺵ
الهی ندﺍﺭﺩ. (ﻫﺠﺮﺕ
ﻏﺮﻳﺰﻯ) ﻭﻳﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺍﻧﺤﺼﺎﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
هدفی ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺖ  ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻣﺮﻯ ﻄﺒیعی اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ کشش ﻄﺒیعی
اﺯﻧﻔس ﺍﺳﺖ. ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻫﺪﻑﻫﺎ
ﺑﻴﺎﻥ کنندﻩ ﻭﺧﻠﺎﺻﻪٴ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
روحی ﻔﺮﺩ ﻭﺳﻄح  عقل ﺼﺎﺣﺐ
ﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
هجرﺗﻬﺎ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
بمعرفی
خداوند ﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
اﻣﺘﻴﺎﺯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟﺎّ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﻮﺷﺶ
نام ﻮﻳﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻥ
ﺒﺴﺘﻪ ﺑﻨﻴﺖ ﻭﻫﺪﻑ
ﻭ ﻣﻘﺼﺪ ﻧﻔﺴﺎنی
ﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺍﻳﻥ
ﻨﻴﺖ ﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺍﻭ ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﺶ ﺑﻮﺩﻩ.
ﭼﻪ ﺑﺪﺍﻥ هم ﺒﺮﺳﺪ
ﻳﺎ ﮐﻪ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﺟﺰ ﺣﺴﺎﺏ ﻭﮐﺘﺎﺏ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
کارمائی ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺠﺰ سلوک الهی  ﻭ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻔس ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺗﻤﺮﺩ
ﺍﺯ یگانه ﺍﻣﺮ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺴﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﻢ ﻓﻘﻄ کاﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯﻯ ﻳﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
اﺳﺖ.ﺧﻄﺎﺏ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺍﻥ ﺑﻪ
ﻋﻤﺮ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺬﮐﺮﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘیم ﻮﮐﻨﺎﻳﻪ
ﺑﻪ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺠﺮﺗﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻳﺎﺳﺖ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﻫﻤﺮﺍهی
اﻭ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘش ﺟﻠّﺎﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ.
ﻭ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﺤﮑم
ﻤﻴﮑﺮﺩﻩ. ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻥ
کاﺭ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل
کرﺩ. ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺍﺳﻠﺎم ﺮﺳمی ﺮﺍ
ﺑﺮﭘﺎ ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺳﻠﻮکی ﻮﻋﻤﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺗﻌﻄﻴل ﺸﺪ.
ﻭ ﺣتی ﻮﻯ ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺍﻣﺪ. ﻭﺑﺎ ﻋلی
ﻮ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺩﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩ.
ﻋﻤﺮ ﻫﺠﺮﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻮل
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻓﻮﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳق ﻮﻟﺎﻳﺖ
علیّ و ﻮﻟﻰّ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﻮ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻳک ﺴﻠﻮک
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﭙﻴﺮﻭﻫﺠﺮﺕ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻥ؛ ﺗﺒﻌﻴﺖ ﻧﮑﺮﺩ.
ﻃﺒﻌﺎ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﻋﻤﺮ ﺩﺭ ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
اﻭ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
هم ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﺎقیس
ﻤﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﮑﺮﺍﺭ
عبارت ﺭضی اﻟﻠﻪ
ﻋﻨﻪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺭﺍضی ﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﺍﻣثال
او ﺻﺎﺩق اﺳﺖ. ﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻣﻌﺒﻮﺩ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﻣﻬم ﺘﺮﻯ
ﺪﺭ ﺩل ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺯﻧﺪگی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺴﻤﺖ ﺍﻥﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﺗﻨﻈﻴم ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﭼﻪ ﻣﺎل ﺒﺎﺷﺪ ﻭﭼﻪ
ﺯﻥ ﻮ ﭼﻪ ﺷُﻬﺮﺕ
ﻭﻣﻘﺎم ﺴﻴﺎسی ﻮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ. ﺑﺮخی
نیز ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻫﻤﻴﻥ
هدﻓﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻨﺎم
ﺪﻳﻦ ﺩﺍﺭﻯ ﻮﺧﺪﺍ
ﺩﻧﺒﺎل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭلی ﺘﻨﻬﺎ ﻫﺠﺮﺕ
از دنیا ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﮔﻴﺮﻯ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺮﺍ ﺷﺮک
گفته ﻫﻤﺎﻥ
هجرﺕ ﻭﻫﺪﻑ ﮔﻴﺮﻯ
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪگی
ﺸﺨﺺ ﺑﺴﻮﻯ ﺒﺨﺪﺍ
ﻭ ﺭﺳﻮل او ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ هماﻥ
سلوک الهی  ﻭﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ ﻭﺫﻫﻥ
اﻟﻮﺩﻩ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺟﺰئی
ﺤﻘﻴﺮ ﺑﺎ ﮐﻤک
کاﻣل ﺮﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﮐﻪ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
الهی اﺳﺖ. ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺮ ﻳک اﺯ ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﮐﻤک آﻧﻬﺎ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ و
توسّل ﺩﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺳﺪ.
ﻫﺠﺮﺕ ﮐﺮﺩﻥ ﻳک
ﻤﺸﺘﺎق سلوک
الهی  ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺴﺘﻥ ﭙﻴﺮ ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ ﻫﺠﺮﺕ
ﺑﺮﺍﻯ (ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ)
ﺍﺳﺖ. ﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺷﺪﻥ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺭﺳﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
هستند  ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻮلی اﺯﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﻭﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎﻥ
ﺨﺪﺍ بخلق ﺩﺭﺧﻄ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ اﻭﻟﻮ
ﺍﻟﻌﺰﻡ  ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)

حدیث 1902 - ﻣﺴلم  اﺯ ﺷﺪﺍﺩ
ﺑﻥ اﻭس ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﻥ
اﻟﻠﻪ ﮐﺘﺐ
ﺍﻟﺄﺣﺴﺎﻥ علی
کلّ ﺸیئ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻘﺮﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎﻥ ﻮﻧﻴکی
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭ ﻫﺴتی
ﺼﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭ
ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺎﺷﺪ.ﻓﺄﺫﺍ
ﻗﺘﻠﺘم
ﻔﺄﺣﺴﻨﻮ
ﺍﺍﻟﻘﺘلة ﻭ
ﺍﺫﺍ ﺫﺑﺤﺘم ﻔﺄﺣﺴﻨﻮﺍ
ﺍﻟﺬﺑحة ﺣتی
اﮔﺮ ﻫم ﺑﮑﺸﺘﻥ
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻴﺪ ﺩﺭ
ﺍﻥ ﻨﻴﮑی ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻞﻣﺪّ
ﻧﻈﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﻗﺘل
اﻧﺴﺎﻥ ﻤﺤﮑﻮم
ﺒﻤﺮﮒ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺩﺭﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ
های ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﮐﻪ
ﻗﺼﺪ ﺗﮑﺎﻣل ﻤﻘﺘﻮل
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﻗﺘل ﻨﻔس ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺑﺎ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻭ ﺭﻳﺎﺿﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺴﻠﻮک عقلی ﻭﺻﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺤﮑﻮمی ﺒﻤﺮگ
باشد پیش ﺍﺯ ﺍﻥ
ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻭ ﺍﺯﺍﺭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﺭﺩ ﻧﮑﻨﻴﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮﻫم ﺒﮑﺸﺘﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
غذﺍ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﺎﻧﻴﮑی ﺒﮑﻨﻴﺪ
ﻭ ﻳﺎﺣﺪّ ﺍﻗل ﺨﺸﻮﻧﺖ
ﻣﻤﮑﻥ ﺒﺎﺷﺪ.ﻭلو
ﺤﺪّ ﺃﺣﺪﮐم ﺸﻔﺮﺗﻪ
ﻭ ﻟﻴﺮح ﺬﺑﻴﺤﺘﻪ
ﮐﺎﺭﺩ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮگ ﻮ ﮐﺸﺘﻥ ﺮﺍ
ﺗﻴﺰ ﮐﺮﺩﻩ ﺗﺎ
برای  ﻗﺮﺑﺎنی
ﺮﺍﺣﺖﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻭﺳﺎﺋل ﺒﻴﻬﻮشی
کشتن ﺤﻴﻮﺍﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺠﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ ﻭﺍﻋﺪﺍم
ﺸﺨﺺ ﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ ﺑﻴﻬﻮشی
اﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ. ﻫﺪﻑ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻨﻴﻥ
کاﺭﻯ ﻨﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ ﺳﻮﮊﻩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺤﻴﺎﺕ
ﻭ ﺯﻧﺪگی ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﭘﺎﺋﻴﻥ ﺘﺮ ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎنی
ﺪﺭ ﺿﺮﻭﺭﺕ ﮐﺮﺩ.

حدیث 1903 - ﻣﺴﻠم
ﻮ ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ ﻋﺎﻳﺸﻪ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ: ﻳﻐﺰﻭ
ﺟﻴﺶ ﺍﻟﮑﻌبة ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻟﺸﮑﺮﻯ
ﺑﮑﻌﺒﻪ ﺣﻤﻠﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺸﮕﻮﺋﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻙ الهی ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﻤﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
اﺳﻠﺎم اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺤﻤﻠﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﮕﺮﻓﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻠﺎﻓﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﮐﻌﺒﻪ ﺭﺍ ﺧﺮﺍﺏ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺧﺮﻳﻥ
اﻧﻬﺎ ﻗﺮﺍﻣﻄﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻫﻤﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺤﻘﻴﻘﻰ
ﻓﻘﻄ ﺴﺎﻟک ﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍ با ولایت
زنده بمعرفی
خداوند ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ
ﻫﺮ ﮐﻪ ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻤﺴﻠﻤﺎنی
کرﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ اﺳﻠﺎم
ﺘﻔﺎﻭتی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻤﻌنی ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎنی اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻘﺼﺪ ﺣجّ ﺨﺎﻧﻪ
ﺧﺪﺍ ﻋﻤﺮﻯ ﺮﺍ ﺑﻬﺠﺮﺕ
ﻭﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﮐﻌﺒﻪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ صورت
شهودی و ﺪل ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻭلیّ ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻘﺼﺪ
ﺍﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭلی
همگاﻥ ﺒﻤﻘﺼﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﮐثرﺍ
ﺭﺍﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﭘﻴﺶ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭ ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺣجّ کعبه  ﺍﺯ ﻣﺮﺩم
عاﻣﻰ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺳم
ﺨﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ ﻭ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺣجّ آﻧﻬﺎ ﻏﻴﺮ
ﻣﺒﺮﻭﺭ ﻭ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
الهی ﻧﻴﺴﺖ. ﻓﺄﺫﺍ
ﺑﺒﻴﺪاء ﻣﻥ اﻟﺎﺭﺽ
ﻳﺨﺴﻒ ﺑﺎﻭﻟﻬم
ﻮ ﺍﺧﺮﻫم  که ﻧﺎ ﮔﻬﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺮﺯﻣﻴنی
ﺻﺤﺮﺍئی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ ﻭ ﺗﻤﺎمی
آﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺍﻭل ﺘﺎ
ﺍﺧﺮﺷﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻥ
ﺒﺎﺩﻳﻪ ﻓﺮﻭﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺼﺤﺮﺍ ﻫﻤﻴﻥ
ﺠﻬﺎﻥ و ﺒﺎ ﺩﺳﺖ
خالی ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﺪم ﺴﻠﻮﻙ ﻭﻏﻴﺮﻣﻘﺒﻮل
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺣج آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﺤج  غیر ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺳﺖ ﺧﺎلی اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﻤﮕی ﺪﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻯ ﻘﺒﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺩﻓﻥ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺑﺪﻟﻴل اﻳﻨﮑﻪ
ثمّ ﻴُﺒﻌثوﻥ
علی ﻨﻴّﺎﺗﻬم  آﻧﻬﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﻓﻘﻄ هماﻥ ﻨﻴﺘﻬﺎ
ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺭﻭﻯ ﻨﻴﺘﻬﺎ
ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ ﺍﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﮕی آﻧﻬﺎ
ﺍﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﻨﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﻧﺒﺎل ﭽﻪ
ﭼﻴﺰﻫﺎئی
عمری ﺮﺍ ﺑﺴﺮ ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺣتی ﺤجّ
کعبه ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺠﺮﻳﺪ
آﻥ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﺸﺎﻥ
ﺩﻧﺒﺎل ﻤﻴﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺑﻌث ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﻤﺠﺪﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ(ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋی ﻮ ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ)
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻯ ﺪﺭ ﻧﺴخ
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﻳﺎ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺒﺎﺯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺸﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﺠﺴم
اﻋﻤﺎﻝ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺎﻧﻴّﺖﻫﺎﻯ
کذﺷﺘﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭ ﺟﺰﺍ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻨﻴﺰ
ﻗﺴﻤتی ﺪﺭﺟﻬﻨم
ﺴﻮم جهان ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺭﻭح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﻗﺴﻤﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭﻳﺎ
ﮔﺎﺭﻣﺎ ﻭ ﺟﺮﻡ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﻫﻤﮕی عمر ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺭﻭﻯ ﻨﻴﺖ ﺧﺪﺍ ﺟﻮئی
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻧند ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺂﺭﺯﻭﻯ ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﻭﭼﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ.( ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ) ﻳﺎ ﻧﺎﻣﻪ
ﺍﻋﻤﺎل ﻮ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭﻋﻮﺍلم
ﺒﻌﺪﻯ ﻮ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺣﻴﺎﺗﻬﺎﻯ
ﺪﻧﻴﻮﻯ ﻤﺠﺪﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻓﺼل ﻮ
ﻧﻮع ﺠﺪﻳﺪ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻌﺒﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ ﮐﻨﻮنی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﻭلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻄﺎﻟﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻥ
ﺘﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ ﺪﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺪﺭﻭغ
ﻮ ﺭﻳﺎ ﺳﻠﻮک ﻴﺎ
ﺩﻳﻥ ﺪﺍﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
الهی  ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﻭﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺷﺎﻥ
ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺠﺎﻫﻞ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻬﻮﺳﻬﺎﻯ ﻨﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﻭ ﺑﻌﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ ﻨﻔس  ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺧﺪﻣﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻫﺮﮐس ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻴﺪﺭﻭﺩ
ﮐﻪ ﮐﺎﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴّﺖ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻯ
اﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﻮقع
آﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺤجّ ﻤﮑﻪ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭلی ﺴﻠﻮک
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺮ
ﺧی ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﺮﺕ
ﻭ ﺑﺮ ﺧی ﺒﺮﺍﻯ ﻔﺮﻳﺐ
ﺩﺍﺩﻥ ﺨﺪﺍ ﻭ ﺑﺮﺧی
نیز ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺠﺎﺭﺕ
ﻭﻳﺎ ﺍﺷﻐﺎل ﻨﻈﺎمی
ﻮﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻴﺎﺳﻰ ﺑﺎ ﺑﻤﺐ
ﺑﺤج ّ ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺣجّاج
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﺎﺗل ﻮﻣﻘﺘﻮا
آﻧﻬﺎ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
هستند  ﺩﺭ
ﺟﻬﻨم ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥ غزوه
بکعبه ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻯ بی ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺰﻣﻴﻥ ﻔﺮﻭ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺣج ّ ﻮﺍﻗﻌﻰ ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﻬم ﺮﺍﻫی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣلی اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻬﺪﻑ ﺍﺻلی ﺨﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﺣجّ
ﺨﻮﺩ ﺑﻨﺎم ﺤُجة
ﺍﻟﻮﺩﺍﻉ ﺍﻋﻠﺎم  کرﺩ ﮐﻪ ﺣجّاج
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺤجِ اﮐﺒﺮ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺣق اﮐﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋﻢ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻳق
ﺮﻭﺵ ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺪﺳﺖ ﻣﻴﺎﻳﺪ.

حدیث
1904 - ﻣﺴلم ﺒﻨﻘل اﺯ
ﺟﺎﺑﺮ ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ
ﺮﻭﺍﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻨﮕﺎم غزﻭﻩﺍﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ: ﺍﻥّ ﺒﺎﻟﻤﺪﻳنة
ﻟﺮﺟﺎل اﻣﺮﺩﺍﻧﻰﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﻮﻳﺎ ﺑﻨﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻬﺮﻋﻠم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺳﺮﺗم ﻤﺴﻴﺮﺍ
ﻭﻟﺎ ﻗﻄﻌﺘم ﻮﺍﺩﻳﺎ
ﻫﺮ ﭼﻪ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍهی ﺮﺍ ﺑﺮﻭﻳﺪ
ﻭﻫﺮ ﺩﺷﺖ ﻭﺳﺮﺯﻣﻴنی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﻃی کنید ﺗﺎ
ﺟﻨگی ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ
ﺍﻟّﺎ ﮐﺎﻧﻮﺍ ﻣﻌﮑﻢ
ﺣﺒﺴﻬم اﻟﻤﺮﺽ
ﺩل آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺷﻤﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻧﻴّﺖ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭلی ﻘﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻨﻴّﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺷﺮﮐﻮﮐم
فی اﻟﺄﺟﺮ ﻭ ﮔﺮﻧﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
اﺟﺮ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﺷﺮﻳک
ﻤﻴﺸﺪﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻴّﺖ ﺩﺭ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺃﻥ اﺳﺖ. ﺍﻧس ﺧﺎﺩم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻥ
گفته ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻥ ﻨﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ:ما ﺳﻠﮑﻨﺎ
ﺷﻌﺒﺎ ﻭ ﻟﺎ ﻭ ﺍﺩﻳﺎ
ﺍﻥ اﻗﻮﺍﻣﺎ ﺧﻠّﻔﻨﺎ
ﺑﺎﻟﻤﺪﻳنة ﮐﺴﺎنی
ﺮﺍ ﺩﺭﻣﺪﻳﻨﻪ ﺟﺎ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻳم که ﻭﺍﺯﻫﺮ
ﺩﺭّﻩ ﻭﺩﺷتی  که ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ
ﺍﻟّﺎ ﻭﻫم ﻤﻌﻨﺎﺣﺒﺴﻬم
اﻟﻌُﺬﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭلی
عذﺭ ﻭﻋلتی ﻘﺎﺑل
ﻘﺒﻮل ﻣﺎنع اﻧﻬﺎ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻏﺰﻭﺍﺕ
و جنگ های ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻋﻤﻠﺎ
ﻳک ﺘﺎﮐﺘﻴﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ کرﺩﻥ
اﻋﺮﺍﺏ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭلی
غزﻭﻩ ﻭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻭﺍقعی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک الهی ﺒﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻋﺎﻣل
ﺒﺎ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻳﺎ
بی اﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ ﺪﺭ
ﻓﺼل ﻨﻮعی آﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
عقب ﻣﺎﻧﺪﻩﺍﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﻋﺪم ﺘﻮﻓﻴق
آﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺴﻴﺮ ﺍﻳﻥ
ﺠﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺍﻩ ﺳﻠﻮک اﻳﻥ
ﻤﺒﺎﺭﺯﺍﻥ ﺒﺎ ﻧﻔس
اﺳﺖ. ﻫﺮ ﻭﺍﺩﻯ ﻮ
ﺩﺭّﻩ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﺍﺟﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﺰﺩ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺸﻬﻮﺩ الهی ﺘﺎ ﻗﺎﺋﻢﻏﻔﺮﺍﻥ
اﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ گذﺷﺘﻪ
ﻭﺍﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺷُﻌَﺐ
ﻧﻴﺰ ﺷﻌﺒﻪﻫﺎ ﻭﺩﺭّﻩﻫﺎ
ﺩﺭ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ
هستند . ﻣﺪﻳﻨﻪ
شهر ﻋﻠﻢ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻗﺮﻳﻪ ﻣﺤل
ﺘﺠمع ﻤﺮﺩم ﻘﺮّﻩ
ﺩﺍﺭ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
الهی ﺒﺨﻠق
هستند ﮐﻪ ﺗﻮﺟﻬی
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﻧمی
کنند .

حدیث
1905 - ﻣﺴﻠم ﻮ ﺑﺨﺎﺭﻯ
اﺯ ﻋﺎﻣﺮ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺳﻌﺪ ﺑﻥ ابی ﻮﻗّﺎﺹ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻴﺮﺍث ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ
نمی ﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻳک ﺴﻮم
ﻤﺎل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺒﺒﺨﺸﺪ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ:
ﺍﻧّک اﻥ ﺘﺬﺭ ﻭﺭثتک
اﻏﻨﻴاء
ﻭﺭثه  ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ثرﻭﺗﻤﻨد ﺭﻫﺎ
کنی ﺧﻴﺮ ﻣﻥ
اﻥ ﺘﺬﺭﻫم
عالة
ﻳﺘﮑﻔّﻔﻮﻥ
اﻟﻨﺎس ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ ﺮﻫﺎ ﮐﻨﻯ
که ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
گدﺍئی کنند ﻭ ﺩﺳﺖ
ﮔﺪﺍئی ﺪﺭﺍﺯ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻧّک ﻠﻥ ﺘﻨﻔق
ﻨﻔق ة ﺗﺒتغی ﺒﻬﺎ
ﻭﺟﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺧﺮج کنی ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﻭﺟﻪ ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻳﻪ ﺑﮕﺬﺍﺭﻯ.
ﻳﻌنی ﺒﺠﺎﻯ ﻤﻴﺮﺍث
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﻮﻣﺸﮑل
ﺘﻘﺴﻴﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺳﻠﻮک
ﺨﺮج کرﺩ. ﺍﻟّﺎ
ﺍﺟﺮﺕ ﻋﻠﻴﻬﺎ ﺣتی
ﻤﺎ ﺗﺠﻌل فی أﻣﺮﺃﺗک
ﭙﺎﺩﺍﺵ ﺍﻳﻥ اﻧﻔﺎق
ﻤﺎﻟﻰ ﻭ ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﮔﺬﺷﺘگی ﺪﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺑﮑﻨﻰ ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﻏﺬﺍئی که ﺑﺪﻫﺎﻥ
همسرﺕ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻯ.
ﺑﺸﺮﻃ اﻳﻨﮑﻪﻫﺮ
ﮔﻮﻧﻪﻫﺰﻳﻨﻪﺍﻯ
که ﻣﻴﮑنی ﺪﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫی
گرﻓﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﺎﺩ ﻭ ﻫﻤﺴﺮ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺨﺮج
کرﺩﻥ ﻣﺸﺮﻭﻁ ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣل
روح آﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ
آنگاه ﺍﺟﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺭﺍﻭﻯ ﻨﻴﺰ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ: ﻳﺎ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪﺍﺧﻠﻒ ﺑﻌﺪ
ﺍﺻﺤﺎبی ﺒﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﻳﻥ ﺪﻭﺳﺘﺎﻥ ﺒﺎﺯﻫم
ﺒﺎﻳﺪ ﻣﻴﺮﺍث ﺑﮕﺬﺍﺭﻡ؟
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﻭﻣﻴﺮﺍث
ﻫم ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ: ﺍﻧک
ﻠﻥ ﺘﺨﻠّﻒ ﺍﮔﺮ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﻠﻒ ﻓﺮﺍﻫم
ﻨﮑﺮﺩﻯ ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫی ﺨﻠﺎﻑ
ﺳﻠﻮکی ﺑﮑﻨﻰ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﻋﻤل ﺴﻠﻮک
ﻮﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﺨﻮﺍهی
عقب ﺑﻤﺎﻧﻰ ﻭﺧﻠﻒ
ﻭ ﭘﺸﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﻭﻟﺎﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﻯ
ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺍثی ﺒﮕﺬﺍﺭﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ...ﻓﺘﻌﻤل
عملا ﺗﺒﺘﻐی ﺒﻪ
ﻭﺟﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺩﺭﻋﻮﺽﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
که ﺑﻨﻴّﺖ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺗﮑﺎﻣل ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺎﺷﺪ
ﻳﻌنی ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻭﺟﻪ ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻴک ﻤﻘﺎم اﻟﻬﻰ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﮑﻨﻰ ﻭ
ثرﻭﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﺮج
کنی ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻠﺎﺷﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﺘﻘﺴﻴم ﺒﻴﻥ
ﺪﻭﺳﺘﺎﻥ.. ﺍﻟّﺎ
ﺍﺯﺩﺩﺕ ﺑﻪ ﺩﺭجة
ﻭ ﺭﻓﻌﻪ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﻌﺎﻟﻴم
مقام  ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺭﻓﻌﺖ ﻭ ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺘﻦ درجه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﻣﻘﺎمی ﺘﻮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﻌل ﻜﺎﻥ ﺘﺨﻠﻒ
ﺣتی اﮔﺮ ﺍﻭﻟﺎﺩﻯ
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻠﻒ ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﺧﻠﺎﻑ ﻭﻣﻴﺮﺍثی
ﺒﮕﺬﺍﺭﻯ ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪگی ﺘﮑﺎﻣلی
ﭙﻴﺪﺍ ﺑﮑنی که ﺍﺭثی
ﺒﮕﺬﺍﺭﻯ. ﺣتی ﻴﻨﺘفع
ﺒک  اﻗﻮﺍﻡ
ﻭ ﻳﻀﺮبک ﺁﺧﺮﻭﻥ
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻯ اﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻨفع ﺘﻮ
ﺩﺭﺍﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺧی
اﺯ ﻣﻴﺮﺍثی ﺧﻮﺭﺍﻥ
ﺑﻀﺮﺭ ﺗﻮﻋﻤل
کنند. ﻣﻴﺮﺍث ﮔﺬﺍﺭ
ﻣﺴﺌﻮل گناﻫﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺍث ﺧﻮﺭﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺳﭙس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻋﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ: ﺍﻟﻠﻬمّ
اﻣﺾ ﻟﺄﺻﺤﺎبی
هجرﺗﻬم ﺨﺪﺍﻳﺎ
ﻫﺠﺮﺕ ﻭﺳﻠﻮک ﭙﻴﺮﻭﺍﻧم
ﺮﺍ ﮐﻤک ﻜﻦ ﻭ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﮐﻦ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﺍﻧﺮﺍ ﭘﻴﺶ ﺑﺒﺮﻧﺪ.
ﺗﺎ ﻣﺎل ﻤﺎنع اﺯ
ﺳﻠﻮک ﻨﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺎ
ﺗﺮﺩﻫم علی
اﻋﻘﺎﺑﻬم ﻮﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺮﺗَﺪ ﻳﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﮑﻥ ﺘﺎ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺩﺭﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
روحی کنند ﺪ ﻭﺩﺭﻋﻘﺎﺏ
ﺟﻬﻨم گرﻓﺘﺎﺭ ﻧﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﮑﻥ
اﻟﺒﺎﺋس ﺳﻌﺪ ﺑﻥ
ﺨﻮﻟﻪ ﻭلی ﺒﻴﭽﺎﺭﻩ
ﻭﺩﺭﺩﻣﻨﺪ ﺳﻌﺪ
ﺑﻥ ﺨﻮﻟﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺮﺗﺪ ﺷﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺳﻠﻮک
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻨﺼﺮﻑ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺭﺍﻭﻯ ﭙﺴﺮ
ﺳﻌﺪ ﻭﻗﺎﺹ نیز
مین ﺤﺎل ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ.
ﻣﺴأﻟﻪ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻤﻴﺮﺍث ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭ ﺷﺮﻃ عدم عقب ﻣﺎﻧﺪگی
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻧﺠﺎم
ﺴﻠﻮک الهی ﻮ ﻣﻨﻮﻁ
ﺑﻨﻴّﺖ ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻋﻤﺎل ﻮ ﺍﻣﻮﺍل
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
الهی ﻮﺻﺪقه ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ هزﻳﻨﻪ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻓﺘﺨﺎﺭﺍﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻴﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳک ﻮﺍﺳﺘﻪ ﻧﻔس
آلوده ﻭ ﺍﺭﺯﻭﻯ
ﺪﻝ ﻭﻫﺪفی ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰﻭﻋﻤﻞ
ﻗلبی ﻮ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻭ ﺗﻔﮑﺮ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺭ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺫﻫﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣتی هرﻋﻤل
ﻔﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ ﺟﺴﻤﺎنی
ﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺼﺪﻗﻪ ﻭ ﺍثبات
ﺻﺪﻕ ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮع ﺤَﺴَﻨﻪ
ﻭ ﺗﺤﺴین ﻮ ﺗﮑﺎﻣل
روح ﺒﺎﺷﺪ. ﺳﺎﻟک
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻌﻠﺘﻰ ﻫﺠﺮﺕ ﺍﺯﺩﻧﻴﺎی
بشری ﻭ ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭلی
ﺒﺎ ﻧﻴّﺖ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺗﻤﺎﻳل ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﺸﻐﻮل ﺴﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﻭلی
غیر ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺑﻬﺎﻧﻪﺍﻯ ﺩﺭﺳﺖ
ﻳﺎ ﻏﻠﻂ ﻣﺤﺮﻭم
اﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﺳﻴﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻤﮑﺮﺭ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ارتدادی ﻳﺎ ﻋﻘﺎﺏ
ﻫﻤﺎﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮ ﻓﺼل ﻨﻮعی
عقب ﺗﺮ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻮ ﺍﺟﺪﺍﺩ ﻭﺣتی
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭﻣﺴخ
حیوانی ﺒﻤﻘﺎم
ﺤﻘﻴﺮ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭﺧﻮﺩ ﺍﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﻟﺪ کنونی  ﺍﻧﻬﺎ  ﺁﺧﺮﻳﻥ
تولد بجهان ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﮐﺎﺭﻣﺎئی ﭙﺪﺭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪگی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻘﺎم ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﭙﺪﺭﺍﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻓﺮﺩ ﺑﺄﻋﻘﺎﺏ
ﻭﺑﻤﻘﺎم ﭙﺪﺭﺍﻥ
ﻳﻌنی عقب ﺗﺮ ﺭﻓﺘﻥ
ﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی ﻮ
ﻓﺼل ﻨﻮﻋی ﺨﻮﺩ
ﻓﺮﺩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻪ ﺍﻋﻘﺎﺏ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺪﻋﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻭﺭﻩ ﺟﺎﻫﻠﻴﺖ
ﻳﺎ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭﺳﺎﻟک
ﺸﺪﻥ آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻭﺭﻩ ﺟﻬل ﻮ ﺗﻮﺣﺶ
ﺩﺭﻓﺼﻮل ﻨﻮعی ﻘﺪﻳم
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻗﺒل
اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ کنونی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﻤﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎل ﭙﻴﺶ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﺑﻨﻄﻔﻪ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻋﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮک ﻮﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻫﺠﺮﺕ ﻭﻋﺪم ارﺗﺪﺍﺩ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻦ
ﻭﺑﻌﻘﺐ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﭘﻴﺶ ﻧﻴﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ارﺗﺪﺍﺩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻭﺭﻩ ﻗﺒل اﺯﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ. ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺩﻋﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ اﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮک
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﻮ ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻣﺎل ﻮ ﻣﻴﺮﺍث ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺧﻄﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎل
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻤﺬﺍﮐﺮﻩ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﺒل اﺯﺣَجّة ﺍﻟﻮﺩﺍﻉ
ﺩﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯﻋﺎﻣﺮ ﮐﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺠم گرﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻭ ﺩﺭ ﺳﻔﺮ
ﺣﺞ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺴﻔﺮ ﺣجّ اﮐﺒﺮ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻤﺮﺍﻫی
ﻨﮑﺮﺩ. ﻭلی ﺒﻌﺪﺍ
ﺑﻤﮑﻪ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﺠﺎ ﻓﻮﺕ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻳﻌنی ﻮﻯ ﻘﺒﻞ ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﻌﻠﺖ ﻧﻘﺺ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻤﺎﻝ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺣﺞ ﺷﺮﮐﺖ ﻧﮑﺮﺩ.
ﻭلی ﺒﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﻣﮑﻪﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﺮ ﻭ ﻣﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮﻙ
و غیر سالکان
قشری وﻗﺒل اﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﻪ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻤﺪ ﻓﻮﺕ
ﮐﺮﺩ. ﻳﻌنی ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﻫﻤﺮﺍﻫی ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻴچ  ﺒﻬﺮﻩﺍﻯ
اﺯ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﻧﺒﺮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﻭﺑﻔﮑﺮ ﻣﺎﻟﺶ ﺑﻮﺩ
ﻭﺑﺠﺎﻯ ﺒﺨﺸﺶ ﻭ
ﺻﺪﻗﻪ ﺩﺍﺩﻥ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺑﻔﮑﺮ
ﻣﻴﺮﺍثی ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻭﮐﺴﺐ ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺩﺭ
ﻫﻨﮕﺎم ﻤﺮگ ﺒﻮﺩ.
ﺿﻤﻨﺎ ﻧﺎم ﻮﻯ ﻋﺎﻣﺮ
ﻳﺎ ﻋُﻤﺮﺍﻥ
کننده ﺩﻧﻴﻮﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﻃﺎﻟﺐ ﻋﻤﺮ
ﺩﺭﺍﺯ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ
ﻋﻤﺮﺍﻥ کننده ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ بشری ﺧﻮﺩ.
ﻭﻯ ﻨﻴﺰ ﭘﺴﺮ ﻳک
غیر ﺳﺎﻟک ﺠﺎﻩ ﻃﻠﺐ
ﻭ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺟﻨﮕی
همرﺍﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩ. ﻭﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻳکی اﺯ(ﻋﺸﺮﻩ
ﻣﺒﺸﺮﻩ) ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻭﻋﺪﻩ
و بشارت ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻬﻤﻪ
ﺍﻳﻥ ﻮﻋﺪﻩ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﺩ.ﻭلی
ﺸﺮﻃ آﻥ ﺍﻧﺠﺎم
ﺴﻠﻮک ﺪﺭﺳﺖ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻢ
ﺷﺎﻣل همگاﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺸﺮت
ﻮ ﻣﻌﺎﺷﺮﺕ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺑﺸﺎﺭﺕ ﻭﺍﻣﻴﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 1906 –
مسلم ﻮ ﺑﺨﺎﺭﻯ
اﺯﻋﺎﺋﺸﻪ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻟﺎ ﻫﺠﺮة
ﺑﻌﺪ ﺍﻟﻔتح ﭙس
ﺍﺯ ﻓﺘح ﻤﮑﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﻔﺮﻯ ﺑﻨﺎم
هجرت بمدینه
کنار پیامبر ﻗﺎﺑل
ﻘﺒﻮل ﻧﻴﺴﺖ. ﻗﺒل
اﺯ ﻓﺘح ﻤﮑﻪ ﮔﺮﻭهی
ﺒﻨﺎم ﻤﻬﺎﺟﺮ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺯﻧﺪگی
ﻨﻤﻮﺩﻥ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﻫﺠﺮﺕ
ﻭﺍقعی ﻮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎل ﭙﻴﺮ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
گشتن اﺳﺖ. ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟک ﺒﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺴﺐ
ﺍﻟﺎﻣﺮ ﺍﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻤﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﺗﺮک
هنمه ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺒﻔتح ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪ ﮐﺎﺭ ﻫﺠﺮﺕ
ﻭزندگی سلوکی
اﻭ ﺗﻤﺎم ﺸﺪﻩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻨﻴﻥ ﻮﺍﺻﻠﻰ
ﺑﺰﻧﺪگی عاﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻗﺒل اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺳﺎﻟک هنوز ﺩﺭ
دوره ﺳﻠﻮک ﻮ ﺩﺭ
ﻫﺠﺮﺕ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﻳﻥ
ﺪﻟﻴل
که ﻭ ﻟﮑﻥ ﺠﻬﺎﺩ
ﻭ ﻧیّة ﭘس ﺍﺯ ﺟﺴﺘﻥ
ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﻬﺖ ﺳﻠﻮک ﻮ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻮﺷﺪ.
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ ﺟﻬﺎﺩ
ﺟﻨگی ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﻧﻴّﺖ
ﻭ ﻗﺼﺪ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺮﺍﻯ اﻥ ﺠﻬﺪ ﻭ
ﮐﻮﺷﺶ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺑﺠﺎﻯ
هجرت ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻠﻮک ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﺫﺍ
ﺍﺳﺘﻨﻔﺮﺗﻢ ﻓﺄﻧﻔﺮﻭﺍ
ﺍﮔﺮ ﺑﺴﻴج ﺠﻨﮕی
ﺸﺪﻳﺪ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺭﺯم
ﺸﻮﻳﺪ. ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺩﻋﻮﺕ ﺑﺘﻨﻬﺎئی
ﻮ ﺍﻧﻔﺮﺍﺩﺩﺭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐی گرﺩﻳﺪﻳﺪ
ﺍﻳﻥ کاﺭ ﺑﺴﻴج
ﺠﻨگی ﻮ ﺳﻠﻮکی ﺮﺍ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﮑﻨﻴﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺪﻥ ﻮ ﺍﺳﺘﻨﻔﺎﺭ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮیش
ﺑﻮﺩﻥ اﺳﺖ. ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺠﺮﺕ
ﻭ ﺳﻠﻮک ﻤﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﻫﻤﺎﻥ ﺠﻬﺎﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭ ﺩﺭ ﺟﻬﺖ ﺗﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺴﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﻫﺠﺮﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻏﺎﺯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺩﻧﻴﺎ
ﮔﺮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺴﺘﻥ
ﭙﻴﺮ ﺗﻤﺎم ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺮﺍ ﻫﻢ
ﭘس ﺍﺯ ﺳﻌی ﺪﺭ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻌﺮفی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻫﺠﺮﺕ ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ ﻓﺘح
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺘﻤﺎم
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
اﺳﺘﻨﻔﺎﺭ ﻭﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻥ اﺯﭘﻴﺮ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌنی ﻤﻴﺪﻫﺪ.

حدیث 1907 –
مسلم اﺯ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺮﺣﻤﻥ
ﺼَﺨَﺮ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﻪ ﺍﺑﻮﻫُﺮﻳﺮﻩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ: ﺍﻥّ اﻟﻠﻪ
ﻟﺎ ﻳﻨﻈﺮ ﺍلی
اﺟﺴﺎﻣﮑﻢ ﻭﻟﺎ
الی ﺼﻮﺭﮐم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮجهی ﺒﻈﻮﺍﻫﺮ
ﺟﺴمی ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺩﻧﻴﻮﻯ ﻮ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻓﻌلی
ﺸﻤﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ...ﻭ
ﻟﮑﻥ ﻴﻨﻈﺮ ﺍلی
ﻘﻠﻮﺑﮑﻢ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻟﮑم
ﺒﻠﮑﻪ ﻧﻈﺮﺧﺪﺍ
ﺩﻳﺪﻥ اﺯ ﺩﺭﻳﭽﻪ
ﻧﻴّﺖ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﻪ ﺍﻋﻤﺎﻟﻰ ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻥ ﻨﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻘلب ﭙﺪﻳﺪ ﻣﻴﺎﻳﺪ.
ﻗﻠﺐ ﻫﻤﺎﻥ ﻔﮑﺮ
ﻭ ﻧﻴﺖ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻣﺮﺍﺣل
اﻧﻘﻠﺎﺏ ﺭﻭحی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺩﺭ ﻫﺮ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺫﺍﺗﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﺒﺮﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻗﻠﺐ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ اﺻل اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی  اﻭ ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺍﻋﻤﺎل
ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﻭ
ﺍﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻋﻤﺎل ﻤﺎ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﮑﺮ ﻭ ﻧﻴّﺖ
ﺑﻤﻨﺼّﻪ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﭼﻪ ﺍﻋﻤﺎل  عباﺩاﺕ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺬﻳﺮﺵ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﭼﻪ
ﺍﻋﻤﺎل ﺪﻧﻴﻮﻯ
ﮐﻪ ﻣﻮﺟﺐ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
اﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻭﺍﻣﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﭘﺬﻳﺮﺵ
الهی اﺳﺖ. ﺍﻋﻤﺎل
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﭘُﺮ ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﻤﻨفی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ ﺨﻮﺏ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﮔﺮﺍﺭﺯﺵ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺭﻭحی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﻃمع
ﺪﻧﻴﻮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺍﻋﻤﺎل
ﻤﺎ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﻳﺎ ﻧﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭحی
ﻤﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﮐﻤﺎل
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.

حدیث 1908 - ﻣﺴﻠم
ﻮ ﺑﺨﺎﺭﻯ ﻨﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺑﻮ ﻣﻮسی
اﺷﻌﺮﻯ اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺷﺠﺎﻋﺖ ﻭﻳﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺣﻤّﻴﺖ ﻭ ﺗﻌﺼﺐ
ﻭﻳﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺭﻳﺎ
ﻭ ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﺠﻨﮕﺪ
ﮐﺪﺍﻡ ﻳک اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻣﻥ
ﻘﺎﺗﻞ ﻟﺘﮑﻮﻥ
کلمة ﺍﻟﻠﻪ ﻫی
اﻟﻌﻠﻴﺎ هرﮐس
ﺑﺠﻨﮕﺪ ﻭﻣﺠﺎﻫﺪﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭﻳﺎ ﺣتی
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻋﻤلی
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺸﺒﺮﺩ
ﮐﻠﺎم ﻮ ﺍﻣﺮ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﻘﻄ کاﺭﻯ کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻣﺮ ﻭکلام  ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﭘﻨﺪﺍﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﺒﺎﺭﺯﻩﺍﻯ
ﺒﺎ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺴﻠﻴم
جان ﺒﺨﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻓﻬﻮ فی ﺴﺒﻴل اﻟﻠﻪ
ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ ﺟﻨﮓ
ﻭﺗﻠﺎﺵ ﻭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﻣﻘﺒﻮل ﺨﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﺳﺒﻴل اﻟﻠﻪ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ و سلوک ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻣﺮ ﺧﺪﺍ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ هدﻑ
الهی اﺯ ﺧﻠﻘﺖ
انسان و هستی ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴم ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺗﻨﻈﻴم ﻤﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺫﻫنی ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻥ ﺒﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺍﺯﻫﻤﺎﻥ کاﺭﻫﺎئی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺮ ﺧﺪاوند
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺗﺮسی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﺒﺎﺭﺯﻩﺍﻯ
ﺪﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﺑﺎﺯﻫم ﺴﺎﻟک
الهی ﻤﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ

حدیث
1909 - ﻣﺴﻠم ﻮ ﺑﺨﺎﺭﻯ
اﺯ ﻧﻔیع
ثقفی  ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﺫﺍ
ﺍﻟﺘقی اﻟﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺒﺴﻴﻔﻬﻤﺎ ﺍﮔﺮ
ﺩﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭ ﺩﻭﺳﺎلک
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺸﻤﺸﻴﺮ
ﮐﺸﻴﺪ ﻭﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺍﻧﻬﺎ ﺣل ﻨﺸﺪ ﻓﺎﻟﻘﺎﺗل
ﻮ ﺍﻟﻤﻘﺘﻮل فی
اﻟﻨﺎﺭ ﻫﺮ ﺩﻭ
قاتل و مقتول ﺑﺠﻬﻨﻢﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﻘﺎم ﺮﻭﺣﻰﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪﻣﻘﺘﻮل
ﭽﺮﺍ ﺑﺠﻬﻨم ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ: ﺍﻧّﻪ ﮐﺎﻥ
ﺤﺮﻳﺼﺎ ﻋلی ﻘﺘل
ﺼﺎﺣﺒﻪ ﻣﻘﺘﻮل  نیز ﻘﺼﺪ
ﻭ ﻧﻴﺖ ﮐﺸﺘﻥ ﻄﺮﻑ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
گفتار ﻧﺒﻮﻯ ﻟﺰﻭم
عدم اﺧﺘﻠﺎﻑ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺎﻫم و  غیره ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺣل
اﺧﺘﻠﺎﻑ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺰﻭﺭ ﻭ ﺧﺸﻮﻧﺖ
ﻧﮑﺸﺎﻧﻨﺪ. ﻭﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻟﺎ ﻫﺮﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ غیرﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺟﻬنمی
اﺳﺖ. ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
قطعی ﺒﺠﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﮐﺎﺭﻣﺎئی
ﺒﻌﺪﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻠﻮک الهی ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﻭ ﺍﻣﺮ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ربّ  ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﻧﺠﺎم ﻨﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

حدیث
1911 - ﻣﺴلم اﺯ ﺍﺑﻮﻫﺮﻳﺮﻩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ: ﺻﻠﺎة ﺍﻟﺮﺟل
فی اﻟﺠﻤﺎعة ﻧﻤﺎﺯ
مرد سالک و
راجل ره رو ﺩﺭ ﺟﻤﺎﻋﺖ
( در جَم
شدن  و
توسّل با
وسیله الهی
است .ﻭ در ﮔﺮﻭﻩ
است . ﺻﻠﺎﺕ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮ ﺻِﻠﻪ
ووسیله
اتص ال ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻨﮕﺎﻣﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺟﻤﻊ و
توحید ﻭ ﺩﺭﺟَم
ﺸﺪﻥ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﻭﺵ
ﺳﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ
می باﺷﺪ
آنگاه
این نماز  درست اﺳﺖ.
ﺭﺟﻞ ﻫم
اﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻗﺪم کوب ره رو ﺑﺎﭘﺎ
که ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺩﺭ ﮔﺮﻭﻩ
ﻣﺪ ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺰﻳﺪ ﻋلی
ﺼﻠﺎﺗﻪ فی ﺴﻮﻗﻪ
ﻭ ﺑﻴﺘﻪ ﻭ ﺍﺭﺯﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯﺍﻭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﻭﻣﺤل
ﮐﺎﺭﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﻨﺰﻟﺶ
ﺩﺍﺭﺩ. در ﺑﺎﺯﺍﺭ
ﻣﺤل ﭙﻮل ﻮ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘَﺮﻭَﺭﻯ ﻭﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﻨﻤﺎﺯ ﺩﺭ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﻤﺮﺩم
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﮐﺴﺐ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺒﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺩ. و
همراه
عجله میباشد
. ﺑضعا ﻭ ﻋﺸﺮﻳﻥ
ﺪﺭجة ﺍﻳﻥ ﺒﺮﺗﺮﻯ
نماز در جماعت
و جَم شدن ﺑﻴﺴﺖ
ﻭ ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﺍﺭﺯﺵﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ ﻋﺪﺩ ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻤﻘﺪﺍﺭ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺯﻳﺎﺩ در
کمیّت
نماز بدون
جماعت که
آنگاه کیفیّت
مقبول الهی  میباشد ..ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮک
کیفیّت ﻣﻬم اﺳﺖ
ﻧﻪ ﮐﻤﻴت .ﻭ ﺫﻟک
اﻥ اﺣﺪﻫﻢ ﺍﺫﺍ
ﺗﻮﺿّﺄ ﻓﺄﺣﺴﻥ
اﻟﻮﺿوء ﺰﻳﺮا
ﺍﮔﺮ ﮐﺴی  در نماز
جماعت و جم
شدن بهتر ﻮﺿﻮ ﮔﺮﻓته
میشود
این وضو همان
ضوإ ونور صورت
شهودی سالک
است که
در نماتز سلوکی  حضور
ذهنی
پیدا میکند و
وضوی
دست و صورت
در همه جا  یکسان
ایت که
سالک بهتر  در عزلت
سلوکی خود حضور
ذهنی
وسیله الهی  دارد و
رَبّطی بنماز
گذاران
گروهی
نیست . ﻭﻳﺎ ﺗﺼﻮﺭ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
مرَبّی الهی
خود ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺳتی
ﻮ ﻭﺿﻮﺡ ﻭﺑﺎﻋﺸق
ﻮ ﺍﻳﻤﺎﻥ اﻧﺠﺎم
میدهد . ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺿﻮ
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮ
معنی ﺷﺴﺘﻥ
دسن و صورت
وسیله
الهی
معرفی شده
خداوند
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﻭﻯ ﺴﻮ)ﻯ
ﻔﺎﺭسی ﻘﺪﻳﻢ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻘﺮﻳﺶ با
فرهنگ
زردشتی ﺩﺭ ﺩﻳﻥ
قوم قریش بوده
گرچه
الفاظ را
بمعتنی
ظاهری
برداشت
میکنند ونه
برداشت
سلوکی
که
محمد در  سلوک  زردشتی
خود توانست
سوشیانت دوم ز
ردشت گردد و
مسیح
سوسیانس
اول   موعود
پپزردشت و
سوشیانس یوم  مهد  موعوئد
محمد است  که 55 قرت  دیگر با
کشف
نور رَبّ
رحمان خود
نجسم
انسانی  قادم
میگردد که  قائم
آخر الزمان و
پایان برتری  سلوک ولایت  محمد  میباشد . ثمّ
اتی اﻟﻤﺴﺠﺪ ﻟﺎ
ﻳﺮﻳﺪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﺼﻠﺎة
پیامبر
ادامه میدهد  نمازگذار
جماعت و جم
شدن سلوکی  تنها
بقصد مسجد
آمده و ﻣﺴﺠﺪ
تنها محل  عبادت  سالک  میباشد ﺩﺭ
ﮐُﻨج ﺨﺎﻧﻪ ﺩل
سالک است ﺗﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
در وسیله
الهی
خود بکند ﻭﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
توحید و یگانه
و جم ﺸﻮﺩ ﻭﺟم ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺟﺰ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎ ﺧﺪﺍ ﻫﺪﻑ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺎ
ﻳﻨﻬﺰﻩ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﺼﻠﺎة
ﻭﺟﺰ ﻗﺼﺪ ﻭ ﻧﻴﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
و حضور ذهنی  وسیله
الهی ﻣﺤﺮک ﻮ ﻫﺪفی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻏﺘﻨﺎم ﻔﺮﺻتی
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻟم
ﻴﺨﻄ ﺨﻄﻮة ﺍﻟﺎ
ﺭفع ﺒﻬﺎ ﺩﺭﺟﻪ
ﻫﺮﻗﺪمی که ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﻣﺴﺠﺪ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮﻋﻤلی ﻮ
ﺍﻗﺪﺍمی ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰبرای
ﻧﻤﺎﺯﺵ ﺑﮑﻨﺪ ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی اﻭ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی اﻳﻥ ﺮﻭح
درجه ای ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺣﻄّ عنه ﺑﻬﺎ
ﺧﻄﻴئة ﺣتی ﻴﺪﺧل
اﻟﻤﺴﺠﺪ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻗﺪﻣﻴﮑﻪ ﺑﺮ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩﻭ
ﺍﻗﺪﺍمی که ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻤﺴﺠﺪ
ﻭ انجام ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺮﺳﺪﮔﻨﺎﻫی اﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
روان الوده اﻭ
ﺑﺮﻃﺮﻑ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻧﺠﺎم ﺴﻠﻮک ﺒﺨﺸﻮﺩگی
گناﻩ ﺩﻭﺭﻩ
قبل از سلوک و
دوره سلوک ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯهمه ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
پایان وظیفه
سلوک الهی
میباشد  ﻓﺎﺫﺍ ﺩﺧل
اﻟﻤﺴﺠﺪ ﮐﺎﻥ
فی اﻟﺼﻠﺎة ﻣﺎ ﮐﺎﻧﺖ
ﺍﻟﺼﻠﺎة ﻫی اﻟتی
ﺘﺤﺒﺴﻪ ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﻤﺴﺠﺪ
ﻭ وضوح ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺭﺳﻴﺪ
آغاز د خول  در صلات
و ارتباط و
نماز سلوکی
است .ﻭ ﻣﺎﺩﺍم  که ﺗﻨﻬﺎ
ﻗﺼﺪ ﻭ ﻧﻴﺖ ﻧﻤﺎﺯ  ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺮﺍﺑﻄﻪ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭ ﺍﺗﺼﺎلا ﺒﺎ ﺧﺪﺍوند
ﻣﺤﺒﻮس ﻭ ﺑﺎقی
ﻨﮕﻬﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺪﺭ ﻧﻤﺎﺯ
و ارتباط با
خداوند ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﻠﺎﺵ
قبل اﺯﻧﻤﺎﺯ
وبرگذاری وضو
ووی سوی الهی
گرفتن عملا
سالک در نماز
و ارتباط با
خداوند دارد ﻭ
طول
وضوگرفتن و
حضور ذهنی   طولانی
خود عین نماز  میباشد ﻭ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة ﻳﺼﻠّﻮﻥ
علی اﺣﺪﮐﻢ ﻣﺎﺩﺍم
فی ﻤﺠﻠﺴﻪ ﺍﻟﺬﻯ
ﺼﻠّی ﻔﻴﻪ ﻭﻣﻠﺎﺋک
یا مراتب  شهودی و ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﻫﺮ ﻳک  اﺯ ﺷﻤﺎ (
سالکان در توسّل  وسیله  الهی  )  ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﺩﻋﺎ ﻭ ﺩﺭﻭﺩ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ با
خداوند ﺒﺮﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﻧﻤﺎﺯ ﺗﻤﺎم
ﺸﺪﻩ ﻭلی سالک ﺪﺭ
ﺍﻥ ﻤﺤل ﻨﻤﺎﺯ ﺑﻨﺸﺴﺘﻦ
ﻋﺎﺩﻯ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﻭ ﺗﻔﮑﺮ ﻭﺗﺄﻣﻞ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻴﺪ.
ادامه نماز
محسوب
میگردد .ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ
اﻟﻠﻬمّ اﺭﺣﻤﻪ
ﺍﻟﻠﻬم اﻏﻔﺮ ﻟﻪ
ﺍﻟﻠﻬم ﺘُﺐ ﻋﻠﻴﻪ
ﻭ ﻣﻠﺎﺋک ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﺭﺣﻤﺖ
ﺩﻩ ﺗﺎ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ اﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﺍﻭبوﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ غفرﺍﻥ
ﻟﺎﺯﻣﻪ ﻭ ﺷﺮﻃ ﻨﺠﺎﺕ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
خدایا ﺗﻮﺑﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮ ﻭﺳﻠﻮک
اﻭﺭﺍ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
شهود قائم ﺑﺮﺳﺎﻥ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
غُفرﺍﻥ ﻮﻗﺒﻮل
ﺘﻮﺑﻪ ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﺩﺍﺩﻥ
الهی در
شهودهای  سالک ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک الهی ﻤﻔﻬﻮم
ﺪﺍﺭﺩ.ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻜان
ﺗﻮﺑﻪﺍﻯ ﻨﺪﺍﺭند
. ﻣﺎﻟم ﻴﻮٴﺬ
ﻓﻴﻪ ﻭ ﻣﺎﺩﺍﻣﮑﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭ ﺁﺯﺍﺭﻯ
ﺒﻨﻤﺎﺯ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺮﺳﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
حادثه وﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯﺭﻫﺎ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺎﺩﺍم
که ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﺧﻮﺩ
(ﺣﺪث ﮐﻪ ﻫﺮ ﺣﺎﺩثیه
ﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺮی که
باعث قطع حضور
دهنی وسیله  الهی  او باشد. ﻣﺎﻟم
ﻴﺤﺪث ﻓﻴﻪ ﺟﺪﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻃل کننده ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ قطع ﻭﺿﻮﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺎﺩﺍم
که ﻫﻴچ ﺤﺎﺩثه ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺶ ﺍﻣﺪﻯ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ
اﻭ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭﻧﺸﮑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺣَﺪَث ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﭼﻮﻥ گاﺯ ﺷﮑﻢ ﻭﺣﺪث
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
اﻧﺪﻳﺸﻪ ﮐﺮﺩﻥ
اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ
ﺣَﺪَث ﻫﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺘﺮک ﺘﺠﺮﻳﺪﻭﺗﺮک
ﺘﻤﺮﮐﺰو
وتوسّل ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﻣﻠﺎﺋک
ﺪﻋﺎﮔﻮ
ﻧﻴﺰﻫﻤﺎﻥ ﻤﻠﺎﺋک
ﻤﺪﺑّﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺼﻮﺭﺗﻬﺎ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
و توسّل ﮐﻨﻮنی
ﺴﺎﻟک هستند ﺩﻋﺎ
ﺑﺎﻳﻥ ﻘﺼﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﮐﺎﺭ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺗﻮﻓﻴق ﻨﻬﺎئی ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮﻯ ﺍﻭﺭﺍ
ﺭﺣم کند. ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلیﻳﺎ ﺣﺎﻓﻈ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﮐش ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭﻯ ﻨﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮک
ﻛﻨﺪ. ﻳﺎ ﺑﻪ ﺗﻮﻗﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﺷﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺎم
ﺤﺮﮐﺎﺕ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺟﺴم ﻮ ﺯﺑﺎﻥ ﻭﻓﮑﺮ
ﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺣتی هرﻣﺨﻠﻮقی
ﭽﻮﻥ ﻮﻳﺮﻭس ﻭﻳﺎ
ﺫﺭﺍﺕ ﺍﺗﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﺪﺍ ﻗﻴّﻮﻣﻴﺖ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺟﺮﺍئی هر ﻓﮑﺮﻯ
ﺪﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻓﻘﻄ ﻨﻴّﺖ
ﺁﻥ اﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﭼﻪ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﺳﻠﻮکی ﺒﺎﺷﺪ
ﻭﭼﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﺷﺮﺍﺭﺕ ﺑﺎﺭ. ﻣﺴﺠﺪ
ﺟﺎﻯ ﻨﻤﺎﺯ ﻭ ﺳﺠﻮﺩ
ﺍﺳﺖ ﻭﺣتی اﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﻭﮔﺮﻭﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺟﺎﻯ ﻨﻤﺎﺯ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ
ٴﺪل ﻮ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺫﻫﻥ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﺟﻪ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺳﺠﻮﺩ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم ﺒﭙﻴﺮ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭﻧﻤﺎﺯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻫﻤﺎن جا ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﺎﺯ با ﻧﺎﻣﻮس
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﺍﻩ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ ﺩﻋﺎﻯ ﻣﻠﺎﺋک
ﻮﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭ
ﻳﻌنی ﺨﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ در ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟی هستند. ﻭ ﺻﻠﺎة
ﻳﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ (ﻣﻠﺎﺋﻚ)
ﻫﻤﺎﻥ ارﺗﺒﺎﻁ
ﻧﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺳﺖ
که آنها
مراتبی از
تجلّیات الهی
هستند . ﻭﻫﻤﺎﻥ
اﺩﺍﻣﻪ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﻠﺎﺋک ﻮ ﺍﺭﻭﺍح
ﻤﺪﺑّﺮ ﺟﺪﻳﺪ ﺗﺮو
الهی تر ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺗﺎﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﺠﺪﻳﺪ ﺑﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺣجّ
اکبر ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ

حدیث
1912 - ﺍﺑﻮ ﺩﺍﻭﺩ ﺍﺯ
ﺍﺑﻮ ﺍﻣﺎﻣﻪ ﺍﻟﺒﺎﻫﻠﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ: ﺍﻧﺎ ﺯﻋﻴم
ﺒﺒﻴﺖ فی ﺮﺑﺾ ﺍﻟﺠنّة
ﻟﻤﻥ ﺘﺮک اﻟﻤﺮاء
ﻭ ﺍﻥ کاﻥ ﻤُﺤﻘّﺎ
ﻣﻥ ﻤﺪعی ﻭ ﺿﺎﻣﻥ
ان هستم ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺗﺮک ﺘﻈﺎﻫﺮ ﺑﮑﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺣقّ اﻭنیز
ﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﻥ و در ﻗﺴﻤﺖ ﺍﻭل
ﺒﻬﺸﺖ ﻭﻣﺤل ﺮﺑﺎﻃ
ﺁﻥ ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺒﻴت
ﻭﺳﻄ اﻟﺠنّة ﻟﻤﻥ
ﺘﺮک اﻟﮑﺬﺏ ﻭ ﺍﻥ
کاﻥ ﻤﺎﺯﺣﺎ ﻭ
من ﺿﺎﻣﻥ ﺨﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺪﺭ ﻭﺳﻄ ﺑﻬﺸﺖ
برای او ﻫﺴﺘﻢ ﺍﮔﺮ
ﮐﺬﺏ ﻭ ﺩﺭﻭﻏﮕﻮئی
ﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺸﻮخی
گفته ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﻴﺖ
فی اﻋلی اﻟﺠنّة
ﻟﻤﻥ ﺤَﺴَﻥ ﺨُﻠﻘﻪ
ﻭ ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ ﺪﺭﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻥ
ﻘﺴﻤﺖ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﺍﮔﺮ ﮐسی اﺧﻠﺎق
ﻨﻴک ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﺍﻳﻥ
اﮔﺮ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﮑﺎنی
ﺒﺎﺷﺪ ﺟﺎﻯ هر ﮐس
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣل اﺧﻠﺎقی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﻭغ گف
تن مداوم اﺳﺖ. ﻭﺗﺮک
آﻧﻬﺎ ﻣﻘﺪﻣﻪ
اﺧﻠﺎق ﻨﻴک ﺠﺴﺘﻥ
در سلوک اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘﻠﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻭﻟﻴﻪ ﻭﺑﺸﺎﺭﺍﺕ
ﻭﺍﻭﺍﺋل ﺒﻬﺸﺖ
ﻭ در آخر ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺩﺭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ ﺧﺪﺍ
ﺍﻭﺍﺳﻄ ﺒﻬﺸﺖ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﻮﻗتی
ﺒﭙﺎﮐی ﻨﻔس ﻭﻧﻴﮑﻰ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ ﺭﺳﻴﺪ
در ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺑﻬﺸﺖ
شهودی ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟکی
ﺒﻨﺠﺎﺕ ﻭ شهود
نهائی  ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ.

حدیث
1913 - ﻣﺴﻠم ﻮ ﺑﺨﺎﺭﻯ
اﺯ ﺍﺑﻥ عبّاس ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﻥّ
اﻟﻠﻪ ﮐﺘﺐ ﺍﻟﺤَﺴَﻨﺎﺕ
ﻭ ﺍﻟﺴﻴّﺌﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ثوﺍﺏ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﻳﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺘﮑﺎﻣل
ﻮﻋﻠل ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﻧﻴﺰ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺑﻯ ﻮ ﺑﺪﻯ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎل ﺰﻧﺪگی
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﮐﻠﻴﻪ ﺍﻋﻤﺎل ﻤﻔﻴﺪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک الهی ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻳﺎ
ﺍﻋﻤﺎل ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺩﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ عمل آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻨﻤﻮﺩﻩ: ﻓﻤﻥ
همّ ﺒﺤﺴنة ﻓﻠم
ﻴﻌﻤﻠﻬﺎ ﻫﺮﮐسﮐﻪ
ﻗﺼﺪ ﻭ ﻧﻴﺖ ﻭ ﻫﻤﺖ
ﻳﺎ ﺍﻭم ﻨﻤﻮﺩﻥ
سلوکی وﻫﺮﺣُﺴﻥ
ﻭﺧﻮﺑﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺗﻘربّ  ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﻧﻴﻜﻮ ﺧﻮﺏ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﻔس ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭلی آﻧﺮﺍ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ...ﮐﺘﺒﻬﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎلی عندﻩ ﺣَﺴَنة
ﮐﺎﻣلة ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺖ ﻭﻫﻤﺖ
و همّ و اوم
کردن ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺣﺪّ
ﺗﻮﺍﻥ ﺪﺭﻋﻤل ﺮﺍ
ﻧﺰﺩ ﺧﻮﺩ ثوﺍﺏﻭﺑﺎ
ﺍﺭﺯﺵ کامل  ﺗﮑﺎﻣلی
ﻤﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺩﺭ (ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ)
ﺷﺨﺺ ﻭ ﻧﺎﻣﻪٴ
اﻋﻤﺎل اﻭ ﮐﻪ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ جهان و
یونیورس ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺍﺳﺖ ﺑﻨﻴﮑﻰ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ.
ﻓﮑﺮ ﻧﻴﻜﻮ ﻣﻘﺒﻮل
ﺨﺪﺍ ﻓﻘﻄ ﻨﻴّﺖ
ﺳﻠﻮک الهی اﺳﺖ
ﻭﺑﺎ ﻫﺮﻗﺪﺭ ﮐﻪ
ﺳﻌی ﻮﻫﻤّﺖ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم آﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻮ
ﺍﻥ همّ ﺒﻬﺎ ﻓﻌﻤﻠﻬﺎ
ﮐﺘﺒﻬﺎ ﺍﻟﻠﻪﻋﺸﺮ
ﺣَﺴَﻨﺎﺕ ﺍلی ﺴﺒﻌﻤﺎئة
ﺿﻌف ﺍلی اﺿﻌﺎﻑ
ﮐثیرة  ﻭﺍﮔﺮ ﺷﺨﺺ
ﺍﻥ ﻨﻴّﺖ ﻭ ﻫﻤّﺖ
ﺣَﺴَﻨﻪ ﻭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺮﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﺑﻔﻌل ﺪﺭ
ﺍﻭﺭﺩ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﻔﻌل
کند ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
هماﻥ ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ ﺸﺮﻃ
لاﺯم ﻮ ﻣﻬﻢ ﺩﺭ
ﻫﺪﻑ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ
ﻭ ﺩﺭ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ ﺧﺪﺍ
10 ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺗﺎ700 ﺑﺮﺍﺑﺮوﺣتی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭙﺎﺩﺍﺵ ﻭ ﺗﻘربّ  ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﺸﺨﺺ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ. ﻋﺪم ﺘﻮﺍﻧﺎئی
ﺴﺎﻟک نیز ﺪﻟﺎﺋلی
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺟﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻥ همّ ﺒﺴﻴئة
ﻓﻠم ﻴﻌﻤﻠﻬﺎ ﮐﺘﺒﻬﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻨﺪﻩ ﺣَﺴَنة
ﮐﺎﻣلة ﻭﺍﮔﺮ ﺷﺨﺺ
ﻓﮑﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺧﻄﺎ
ﻭﻳک اﻣﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺒﺬﻫﻨﺶ ﺭﺳﻴﺪ
و یا شرایط
محیطی گناه
پیش آمد
ﻭلی اﻧﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﺪﺍﺩ ﻭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس ﻧﻤﻮﺩ ﻭﺍﻣﺘﻨﺎع
اﺯ ﺣقّ اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺍﺯﺍﺩﻯ ﻮﺧﻮﺩ
ﺳﺮﻯ کردﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻳک ثوﺍﺏ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ ﮐﺎﻣل
ﻤﻴﻨﻮﻳﺴﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﮑﻪ ﮐﺎﺭ ﻣثبت
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻧﺮﺍ
ﻳک اﻗﺪﺍم ﺘﻘربّ  ﺑﺨﺪﺍ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺘﻨﺎع  کرﺩﻥ اﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی اﺳﺖ ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺗﺮس ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍِﻥ همّ ﺒﻬﺎ
ﻓﻌﻤﻠﻬﺎ ﮐﺘﺒﻬﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺳﻴّئة ﻭﺍﺣﺪة
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺷﺨﺺ ﻓﮑﺮ
ﮔﻨﺎهی ﺑﺴﺮﺵ ﺯﺩ
ﻭ ﺍﻧﺮﺍ نیز ﺘﺤﻘق
ﺪﺍﺩ ﻭﺑﺎﻧﺠﺎم
ﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ٴﻘﻬﻘﺮﺍئی ﺮﺍ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﺮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻓﻘﻄ ﻴک گناﻩ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ.
ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺘﻘﺎمی
ﻮﻏﻀﺒﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻥ
ﻨﻔس ﻭ ﺭﻭﺡ ﺑﻤﻘﺎم
ﻔﺼل ﻧﻮعی ﭙﺎﺋﻴﻥ
ﺘﺮ ﻭ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎﻓﺮﺻﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻫﻤﺎﻥ
گناﻫﺎﻥ ﺒﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
الهی ﺨﻮﺩ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨک ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻤﮑﺮﺭﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ ﻳﻜﺒﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎم
ﺒﺎﻟﻤیثل
الهی ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ هماﻥ ﻗﺎﻧﻮﻥ
اﻟﺴِﻥّ ﺒﺎﻟﺴِﻦ
دندان در
برابر دندان
حمورابی است ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ ﻮ ﺟُﺮم
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻠﺎفی
گناﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ثوﺍﺏ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﺎ ﻫﺮﻗﺪم
ﺴﺎﻟک ﺪﻩ ﻗﺪم ﻴﺎ
ﺩﻩ ﮔَﺰ ﺟﻠﻮ ﻣﻴﺎﻳﻢ.
ﻭﺑﺎ ﻫﺮ ﺗﮑﺎﻣل
ﺴﺎﻟﻚ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺩﻩ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻥ ﺩﺭ ﺍﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭﺍﻳﻥ ﻠﻄﻒ
ﻭ ﻣِﻨّﺖ ﺑﺰﺭگی
اﺯﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥﺤﺪﻳث
ﻗﺪسی ﻤﻨﻘﻮل اﺯ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺭﺯﺵ
ﺗﮑﺎﻣلی آﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﺤﮑﻤﺎﺕ ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ .  ﻧﻴّﺖ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ  ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭﺳﻌﻰ
ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺷﺨﺺﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺷﺮﻁ ﺍﺳﺖ
ﻭﺭﺑﻄ ﺰﻳﺎﺩﻯ
هم ﺒﻌﻤل ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻧﻴّﺖ ﺧﻴﺮ ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﺍﻣﺘﻨﺎع ﻮ ﮐﻨﺘﺮل
ﻨﻔس ﺩﻟﻴل اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک ﺪﺭﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺪﻭﻥ اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻴﺖ ﺗﮑﺎﻣل
ﺠﻮﺋﻰ ﻭﺣتی ﻘﺪﺭﺕ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺏ ﮐﺮﺩﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻓﮑﺮ ﺑﺪ ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﻭﺍﻥ ﻮ ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
نفس امّاره ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻄ ﺘﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺏ ﮐﺮﺩﻥ
اﺯﻣﺮﺑﻴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺧﻴلی ﻤﻮﻗتی ﻮ ﺯﻭﺩ
ﮔﺬﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻳک آﺯﻣﺎﻳﺶ ﺑﻌﺪﻯ
اﻟﻬﻰﺷﮑﺴﺖ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ.
ﮔﻨﺎﻩ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺳﺎﺯ
ﺩﺭﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻔﻌلی ﻴﺎ ﺷﺮّ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﺑﺮ ﻭ ﺟﻬﻨم
آﻭﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﺴﺘﺤق ﺠﺒﺮﺍﻥ
ﻮ ﺗﻠﺎفی ﺪﺭ ﺭﻭح
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻟﺬﺍ ﻋﻘﺎﺏ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﻭﻋﻘﺒﻪ
ٴﺠﻬﻨﻢ
کارمای ﺟﻬﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ثوﺍﺏ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺳﺎﻟک
هزﺍﺭﺍﻥ ﺒﺎﺭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺗﺎ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﮐﺶ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﻭ ﺍﻣﺎﺩگی
ﺒﺮﺍﻯ ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.

حدیث 1914 – ئر
منابع اهل
سنّت آمده  که  پیامبر  فرموده
است -ﻀﺤک اﻟﻠﻪ
ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ ﻭ ﺗﻌﺎلی
الی ﺮﺟﻠﻴﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺮ ﮐﺎﺭ ﺩﻭ ﮐس ﺑﺨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ. ﻳﻘﺘل
اﺣﺪﻫم اﻟﺎﺧﺮ ﻳﺪﺧﻠﺎﻥ
اﻟﺠنَّة ﺍﻳﻥ
ﺪﻭ ﻧﻔﺮ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻳﻘﺎﺗل هذﺍ
فی ﺴﺒﻴل اﻟﻠﻪ  فیُقتل ﻴﮑی
اﺯﺍﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺩﺭﺟﻨگ
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ﮐﺎﻓﺮﻯ
کشته ﻣﻴﺸﻮﺩ. ثمّ
ﻴﺘﻮﺏ ﺍﻟﻠﻪ ﻋلی
اﻟﻘﺎﺗل
فیسلم ﻔﻴﺴﺘﺸﻬﺪ
ﺳﭙس ﻗﺎﺗﻞ ﺗﻮﺑﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﺸﺪﻩ
که درﺳﻠﻮک
الهی ﺑﺸﻬﻮﺩ
الهی ﻤﻴﺮﺳﺪ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﮐﺸﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﻮﺑﻪ ﻭ
ﺳﻠﻮک ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻠﺖ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻮ ﺑﺨﺸﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ. ﺣتی
اﮔﺮ ﻗﺎﺗل ﻤﻮٴﻤنی
ﺒﻌﻤﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺣﺎل کفر. ﻭﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﺪﺭ ﺟﻨگ ﻘﺒل
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺑﺄﻣﺮﺍﻭ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻟﺎ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻣﺮ ﺍﻣﺎﻡ
خود ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺪﻓﺎع
اﺯﻧﻔس ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﺩ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺘﻨﻬﺎ
ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ. ﻟﺬﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﻳک ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻮﻗﺘل
ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﻠﻮک الهی ﻮ ﺗﺠﺮﻳﺪ  روان ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﺪ.

حدیث
1915 - ﺗﺮﻣﺬﻯ اﺯ ﺳﻠﻤﻪ
ﺑﻥ اﮐﻮَﻉ ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻟﺎ ﻳﺰﺍل
اﻟﺮﺟل ﻴﺬﻫﺐ ﺑﻨﻔﺴﻪ
ﺣتی ﻴُﮑﺘﺐ فی
اﻟﺠﺒﺎﺭﻳﻥ ﻴک
مرد ﻤﺘﮑﺒّﺮﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻧﻘﺪﺭ ﺩﺭ
ﺧﻮﺵ ﺁﻳﻨﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺶ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﻣﺴﺘﻬﻠک
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﺑﺄﺳﺮﺍﻑ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭح ﻤﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭﻋﺪﺍﺩ ﻇﺎﻟﻤﺎﻥ
ﺒﻨﻔس ﻭاز ﻇﺎﻟﻤﺎﻥ
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻓﻴﺼﻴﺒﻪ
ﻣﺎ ﺍﺻﺎﺑﻬم ﻮﺩﻭﭼﺎﺭﻫﻤﺎﻥ
عقاﺑﻬﺎ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎ
می گرﺩﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺠﺒّﺎﺭﺍﻥ
ستمگر ﻣﺘﮑﺘﺒّﺮ
ﺳﻴﺎسی ﻮﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺣﻘﻮق
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﻟﮕﺪﻣﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪﻣﻴنمایند.
ﻭﺩﺭ ﺳﺮﺍﺯﻳﺮﻯ
ﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺎ إﺳﺮﺍﻑ ﻧﻔس
ﻭ ﺭﻭﺡ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
بالفعل ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﻳﮑﺴﺎﻥﺨﻮﺍﻫﻨﺪﺑﻮﺩ.

حدیث
1916 – مسلم ﻮ ﺑﺨﺎﺭﻯ
اﺯ ﻗﻮل أنس ﺑﻥ ﻤﺎﻟک
اﻧﺼﺎﺭﻯ ﭙﻴﺶ ﺧﺪﻣﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ: ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻓﺮح ﺒﺘﻮبة
ﻋﺒﺪﻩ ﻣﻥ
اﺣﺪﮐم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ ﺑﻨﺪﻩﺍﺵ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺧوﺮﺳﻨﺪﻯ
هر ﻳک اﺯ ﺷﻤﺎ ﺧوﺮﺳﻨﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻫﻨﮕﺎﻣﻴﮑﻪ
ﺷﻤﺎ ﺳﻘﻄ علی ﺒﻌﻴﺮﻩ
ﻭﻗتی ﻴﮑی اﺯ ﺷﻤﺎ
ﭼﺸﻤﺶ ﺑﺮ ﺷﺘﺮﺵ
ﺑﻴﻔﺘﺪ ﻭ ﻗﺪ ﺍﺿﻠّﻪ
فی اﺭﺽ ﻓﻠﺎة ﻭﻗتی
ﺸﺘﺮﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﺷتی گُم کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﻘﻄ اﺯﺗﻮﺑﻪ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
ﮐﻪ ﻗﺼﺪ ﺑﻨﺪگی
ﻮ ﺳﻠﻮک الهی ﺪﺍﺭﺩ
ﺧوﺮﺳﻨﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﮔﺮگ
نیز ﺒﺎﺭﻫﺎ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺤﮑم ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺑﻪ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻮ ﺑﺨﺸﺶ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒلی ﻮ ﺑﻌﺪﻯ ﭘﺎﺩﺍشی
هم ﺒﺸﮑل ﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﻋﻘل ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎم
آثاﺭ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻨﻔس ﻭ ﮊﻧﺘﻴگ ﺮﻭﺣﻯ
ﺸﺨﺺ ﻣﺮﺗفع ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺗﺮک گناه ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺗﻮﺑﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﮔﺮ ﻗﺒﻮل
هم ﺒﺸﻮﺩ ﺷﺎﻣل
ﺘﻮﺑﻪ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﻳﺎ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ ﺷﺨﺺ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻓﻘﻄ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋم
ربّ  اﻟﻨﻮع
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻋﻔﻮ ﻭ ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻄلبی
ﺸﺨﺺ ﻣﻤﮑﻦ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮﺑﻪ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ ﺳﻠﻮکی
ﻮتوبه  ﻧﺼﻮحی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺶ
از خداوند ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﭼﻨﺎﻥ ﺨﻮﺷﺤﺎلی
ﻴﺎﻓﺘﻥ ﺸﺘﺮ ﮔم
ﺸﺪﻩﺍﺵ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ ﺧﻮﺷﺤﺎلی
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ:ﺍﻟﻠّﻬمّ
اﻧﺖ ﻋﺒﺪﻯ ﻮ ﺍﻧﺎ
ﺭﺑّﻚ. ﺍﺧﻄﺄ ﻣﻥ
ﺸﺪّة ﺍﻟﻔﺮح ﺨﺪﺍﻳﺎ
ﺗﻮ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ ﻮ ﻣﻥ
ﺧﺪﺍﻯﺘﻮ. ﻭ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ
ﺧﻮﺷﺤﺎلی اﻳﻥ
اﺷﺘﺒﺎﻩ ﻟﻔﻈی
ﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﺎﻥ ﺨﻮﺷﺤﺎﻟﻰ
ﻭﻗتی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﻋﻘل ﻮ ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺤﺪّ
ﺍﻋﻠﺎﻯ هیجاﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺤﺎل
عقل ﻮ ﺳﻨﺠﺶ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ. ﻫﻤﻴﻥ
ﺮﻭﺍﻳﺖ ﺩﻭﻡ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪﺣتی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺍﻟﻔﺎﻇ
ﻮﻋﺒﺎﺭﺍﺕ ﮐﻔﺮ
ﺍﻣﻴﺰ ﺑﺸﺮﻃ ﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻗﺼﺪ ﻭ ﻧﻴﺖﺟﺰ ﺗﻔﻬﻴم
ﺴﻠﻮکی ﻮﻋﻘلی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺟﺎﻳﺰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻴﺖ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﮐﻔﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﮕﺮ
ﻧﻴﺖ ﻫﺪﺍﻳﺖ. ﺳﻔﺎﺭﺷﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺮک ﺨﻨﺪﻩ ﻭﺧﻮﺷﺤﺎلی
ﻮ ﺳﺮﻣﺴتی اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺫﻫﻥ ﻮﻋﻘﻞ ﮐﻤﺘﺮ
ﻓﺮﺻﺖ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﺍﻣﻮﺭ ﻓﻌلی ﺮﺍ
ﺟﺪّﻯ ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﺍﺣﺴﺎس ﺧﻄﺮ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی
که ﻫﻤﺎﻥ
کتاب ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺍﻭﺳﺖ
ﺑﺄﺗﻤﺎم ﺮﺳﺎﻧﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﻨﺪﺩ ﻭ ﺩﺭﺷﺎﺩﻯ
ﻮ ﺍﺭﺍﻣﺶ ﻭ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
1917 - ﻣﺴﻠم ﻮ ﺑﺨﺎﺭﻯ
اﺯﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻋﻤﺮﻭ ﺑﻥ عاﺹ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔته ﻳﺎ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ.ﻟﺎ
ﺗﮑﻥ ﻤثل ﻔﻠﺎﻥ
ﮐﺎﻥ ﻴﻘﻮم اﻟﻠﻴل
ﻔﺘﺮک ﻘﻴﺎم اﻟﻠﻴل
ای ﻋﺒﺪﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﻠﺎﻥ ﻤﺒﺎﺵ ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺐ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻭ ﺍﻧﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻫﻤﻴﻥ عبد ﺍﻟﻠﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﭼﻨﻴﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺬﮐﺮ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭلی
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻓﻮﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﻓﻘﻴﻬی ﻤﺘﻨﻔﺬ
ﻭ ﺭﺍﻭﻯ ﺤﺪﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪ. ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺐ ﻭﺍﺟﺐ
ﻋﻮﺍم غیر
سالک ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﻯ اﺩﻋﺎﻯ ﺴﻠﻮک
الهی ﻨﺰﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩ. ﻭلی
ﺴﻨﮕﺪل ﺸﺪﻩ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻪ ﺍﻭ ﺍﺗﻤﺎم ﺤُﺠّﺖ
ﮐﺮﺩﻩ. ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺐ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ

حدیث
1918 - ﻣﺴﻠم اﺯ ﺍﺑﻮ
ﻣﻮسی اﺷﻌﺮﻯ ﻨﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی ﻴﺒﺴﻄ
ﻴﺪﻩ ﺑﺎﻟﻠﻴﻞ ﻟﻴﺘﻮﺏ
ﻣﺴئ اﻟﻨﻬﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺖ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺗﻮﺑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﺒﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
گناه کاﺭﺍﻥ ﺮﻭﺯ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻳﺒﺴﻄ ﻴﺪﻩ ﺑﺎﻟﻨﻬﺎﺭ
ﻟﻴﺘﻮﺏ ﻣﺴئ اﻟﻠﻴل
ﻮ ﺩﺳﺖ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺸﺐ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺣتی ﺘﻄلع اﻟﺸﻤس
ﻣﻥ ﻤﻐﺮﺑﻬﺎ ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺍﺯ ﻣﻐربّ  ﺧﻮﺩ ﻃﻠﻮع
کند . هیچ گاه ﺩرَبّ
ﺗﻮﺑﻪ ﺑﺮﻭﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻮﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﺴﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖ.
چه رسد بغیر
سالکان که
بفکر
توبه
وسلوک
افتاده باشند
. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
آﺯﺍﺩﻯ عمل ﻮ
ثوﺍﺏ ﻭﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻫم ﺒﺮﺍﻯ
ﻘﺒﻮل ﺘﻮﺑﻪ ﺳﺨﺖ
ﮔﻴﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻥ
آﺧﺮﻳﻥ ﻤﻬﻠﺖﻫﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﻐربّ  ﺟﻬﺎﻥ
ﻄﻠﻮع کند ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﻏﺮﻭﺏ ﻭ ﻏﺮﺑﺖ
ﺳﺎک اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺻﺒح ﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﻄﻠﻮع ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟک ﺘﻤﺎم ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﺶ
نیز ﻤﺸﻤﻮل
غفراﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﺯ ﺍﻥ ﻔﺮﺻﺖﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺩم ﻤﺮگ ﺘﻮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪ ﺍﻳﻥ ﻄﻠﻮع
ﻤﻐربّ  ﺭﻭﺯ
ﻣﺮگ همه هست ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﻤﺮگ ﺒﺎﺏ
ﺗﻮﺑﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺨﺺ ﻃﻠﻮع
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ ﺍﺯ ﺳﻤﺖ
ﻣﺸﺮﻕ ﺭﺍ ﻧمی ﺒﻴﻨﺪ.
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻭ ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺍﺭﺯﺵ
ﭼﻨﺪﺍنی ﺒﺮﺍﻯ
عمل ﺴﻠﻮﻙ ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﻭﺣﺼﻮل
ﺘﻮﺑﻪ ﻭ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻮﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ
ﻧﺼﻮح ﻮتوبه
نصوح بنی
اسرائیل
طالب
اسراء و
معراج
شهودی ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺩﺭ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻘﺪﺭﺕ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻋﻤل
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩ
ﺗﺎﻓﺮﺻﺖ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺪﺍم اﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﺣﺎﺻل
گرﺩﺩ. ﻭﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻﻞ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﻭﺭﻩ
ﺗﺎﺭﻳک ﺴﻠﻮک
او و ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻃﻠﻮع ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺍﺯ ﻣﻐربّ  ﻭ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﻭ ﺳﺮ ﺯﻣﻴﻥ ﻤﻠﮑﻮتی
ﺮﻭح ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ ﻃﻠﻮع
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ ﺍﺯ ﻣﻐربّ  ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺠﺎ ﺷﺐ ﻭ ﺭﻭﺯ
ﻭﺷﺮقب ﻮﻏربّ  ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺩﺭ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﺮگ
ﺘﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ نیزﻓﺮﺻتی
ﻮ ﺍﺭﺯشی ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺗﺤﻘق ﺘﻮﺑﻪ
ﻭ ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺪﺭﺕ ﺟﺴمی
ﻮ ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ ﻭﺣتی
ﺘﻮﺍﻥ ﻔﮑﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺩﺭ ﺭﻭح ﺸﺨﺺ ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ ﺗﺎ ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻨﻴﻥ
ﺮﻭﺯﻯ که ﻃﻠﻮع
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﻣﺎﻩ  بدر ﻣﻨﻴﺮ
ﻭ ﻧﻤﺎﻳﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭبّ اﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮ ﺑﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟکی که ﻭﺍﺻل
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩنی اﺳﺖ. ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺯ ﺍﺧﺮ ﻳﺎ ﺍﻟﻴﻮم
اﻟﺎﺧﺮ و اوم
آخر ﻧﻪ ﻓﻘﻄ آﺧﺮﻳﻥ
ﺮﻭﺯ ﺳﻠﻮک ﻮ ﻗﺒﻮل
ﺘﻮﺑﻪ ﻭ ﮐﺴﺐ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ نوع
بشری ﺍﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﭙسﺑﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟک ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺘﻮﺑﻪﺍﻯ ﺒﺪﺭﮔﺎﻩ
ﺧﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﭙس ﻣﻌﺼﻮم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﻣﺴﺄﻟﻪﺍﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺗﻮﺑﻪ
ﺗﻤﺎم ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻥ
ﻄﻠﻮع اﺯ ﻣﻐربّ  ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺗﺎﺭﻳکی ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭﺷﺎم غرﻳﺒﺎﻥ
ﺴﺎﻟک در
عزلت
سلوکی اﺳﺖ. ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
هجرت ﺑﺎﻇﻬﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم آل ﻤﺤﻤﺪ
وولایت
سلوکی
محمد  ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﻧﺒﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻄﻠﻮﻉ ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺸﺮﻕ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﺑﻠﮑﻪﻃﻠﻮع
ﻤﻠﮑﻮتی اﺳﺖ ﻭ(ﺍﻣﺮﻯ
ﻤﺤﺎﻝ) ﺑﺮﺍﻯغیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
میباشد .ﺗﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﺷﺎﻫﺪ ﻃﻠﻮع
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ ﺍﺯ ﻣﻐربّ  ﺩﻧﻴﺎی  مادی ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﻴﺰ ﺍﻣﺪﻩ: ﻣﻥ ﺘﺎﺏ
ﻗﺒل اﻥ ﺘﻄلع اﻟﺸﻤس
ﻣﻥ ﻤﻐﺮﺑﻬﺎ ﺗﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﻗﺒل
اﺯ ﻃﻠﻮع ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺍﺯ ﻣﻐربّ  ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺗﻮﺑﻪﺍﻯ ﻘﺒﻮل
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﺨﺺ ﺑﻤﻴﺮﺩ.
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﻃﻠﻮع ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺍﺯ ﺷﺮق ﺮﺍ ﻧﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ اﺧﻄﺎﺭ ﺑغیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺒﻮل
ﺘﻮﺑﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻨﻮﻃ
ﺒﻄﻠﻮع ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻗﺎﺋم اﺯ ﻣﻐربّ  عمر
سالک در مرگ  قبل ذاز
مرگ و ﺍﺧﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻓق جهان
ویونیورس ﻤﻠﮑﻮﺕ
ﺩﺭﺣﮑم ﻄﻠﻮع ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺍﺯ ﻣﻐربّ  ﺍﺳﺖ.

حدیث
1919 - ﺗﺮﻣﺬﻯ اﺯ ﺻﻔﻮﺍﻥ
ﺒﻥ عسّال ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ: ﺍﻟﻤرء
مع ﻤﻥ اﺣﺐ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمَ  ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻫﺮکسی ﺒﺎ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻃﺮﻳق
ﺒﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﭘﻨج
ﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭتوسّل
ﻋﺒﺎﺩی ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻳﻮﻡ ﻭﺍﻭم
ﻘﺎﺋﻢ ﻗﻴﺎمتی ﺒﺮﭘﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ ﻴک
ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻل ﻔﻮﺕ
ﮐﺮﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﻭﻣﺨﺼﻮﺻﺎ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ عصرﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ربّ  ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﺍﺧﺮ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭل ﺨﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻤﺮﺑﻮﻃ
ﺒﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝﺭﺟﻌﺖ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﻭﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎم
غیر ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﻗﺎﺋم
ربّ  ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﺑﻪ
ﺍﻥ ﺪﺳﺖ ﺭﺳی ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﻳک ﻮﺍﺻل
ﺒﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻘﻮس ﻧﺰﻭﻝ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ.
ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﺳﻔﺮﻯ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭﻯ ﺪﺭ
ﻣﻐربّ  ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ: ﺑﺎﺑﺎ
ﻣﻥ اﻟﻤﻐربّ  ﻣﺴﻴﺮﻩ ﺩﺭﻯ
ﺪﺭﻣﻐربّ  ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻳﺴﻴﺮ
ﺍﻟﺮﺍﮐﺐ فی عرﺿﻪ
ﺍﺭﺑﻌﻴﻥ اﻭ ﺳﺒﻌﻴﻥ
عاﻣﺎ ﮐﻪ ﻋﺮﺽ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭ ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩﺍﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﻮﺍﺭﻩ
ﭼﻬل ﻴﺎ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎل آﻧﺮﺍ ﻃی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻳﻥﺪﺭ ﺩﺭ ﻣﻐربّ  ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ کنونی ﻴﺎ
ﺑﻌﺪﻯ اﻭ ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺠﻬﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﻭﺭﻩ
ﻏﺮﺑﺖ ﻭ ﻫﺠﺮﺕ ﻭﺷﺎم
غرﻳﺒﺎﻥ عزﻟﺖ ﻭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺗﺮک ﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻔس ﻭ ﺍﺗﻤﺎم ﺴﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ربّ  ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﻔﺎﺻﻠﻪ ﺭﺍﻩ ﺭﻭﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻝ ﻭ ﻃﻰ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺳﻮﺍﺭﻩ ﺁﻥ ﻭﺑﺎ
ﺟﺪﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰﭼﻬل
ﺴﺎل اﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫم ﺒﺎ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻔﺎﺻﻠﻪ ﺭﺍﻃﻰ ﮐﻨﺪ
ﺧﻴلی ﺰﻭﺩ ﺗﺮ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﮐﻤﺘﺮ
ﻃﻮل ﻤﻴﮑﺸﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺍﺯ ﻣﻐربّ  ﺍﻳﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﻏُﺮﺑﺖ و
تنهائی سالک ﻭﺩﺭﺩل
ﻮ ﺿﻤﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﻤثیلی ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ.
ﻭ ﻓﻘﻄ ﺒﺮﺍﻯ اﻭ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﭙس ﮐﺎﺭ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺗﻤﺎم ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﺮخی
که ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
وایت
محمدی ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎلی ﻴﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫم ﺒﻨﺪﺭﺕ
ﻧﺎﺩﺭﻯ ﻇﺮﻑ ﭼﻨﺪ
ﺷﺐﻭﺣتی ﻴﻜﺸﺐ
ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.  ﻣﻬﻢ ﺳﻌس
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ
ﻭﺗﺴلیم ﭙﻴﺮ ﻭ
ﺍﻭﺍﻣﺮ ﺧﺪﺍئی
اﻭ ﺑﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺳﻠﻮک ﻤﻨﻮﻃ
ﺒﻤﺸﻴّﺖ ﻭ ﺭﺣﻤﺖ
الهی اﺳﺖ. ﺍﺯ ﻣﺎ
ﺣﺮﮐﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﮐﺖ. ﺭﺍﻭﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺍﻳﻥ ﺪﺭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺷﺎم گفته ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺷﻬﺮ ﺷﺎم
ﻮﺩﻣﺸق ﻨﻴﺴﺖ
که شوم است و
نه شام .ﺑﻠﮑﻪ ﺷﺎم  غرﻳﺒﺎﻥ
ﻭﺷﺐ ﺗﺎﺭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻘﻮم ﻮﮔﺮﻭﻫﻰﻭﻳﺎ
ﻣﮑﺘﺐ ﻭﺭﻫﺒﺮﻯ
ﻳﺎ ﺑﺎﻫﺮ ﺑُﺖ ﻣﺤﺒﻮبی
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺼﻔﺎﺕ ﻭ ﻣﻘﺎم ﻘﻮم
ﺪﺭ ﻣﻴﺎﻳﻨﺪ. ﻋﺸق
ﺒﺴﮓ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻋﺎﺷق آﻧﺮﺍ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺩﺭ ﻣﺴخ ﺴگ ﺪﺭ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ. ﻋﺸق ﺒﺎ
ﻫﺮ ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺑﺎ ﺍﻭﺩﺭ
ﺟﻬﻨم
جهان ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﻣﺤﺒﺖ ﺑﻘﻮﻣﻰ
ﺩﺭﻓﺼل ﻨﻮعی آﻧﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ
ﺮﻭﺡ ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻫﺮﮐس ﺍﺯﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻥ ﺮﻭح
ﺒﻪ ﺍﻭﻭل تخمک ﺰﻥ
ﻴﺎ ﻣﺎﺩﻩﺍﻯ ﻤﻴﺮﻭﺩ
ﺗﺎ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻤﺤﺒﻮﺑﺶ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
(ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻰ) ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭنظریه  عرفانی (ﺗﺠﺴّم
اﻋﻤﺎﻝ) ﮐﻪ ﻭﻋﺪﻩ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻥ
ﻨﺴخ ﻮ ﻣﺴخ ﻤﺠﺪﺩ
ﺩﺭﻣﺤﺒﻮﺏ ﻫﻤﻴﻥ
ﺪﻭﺭﻩ ﺣﻴﺎﺕ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ ﻫﺮﮐس ﻣﻌﺸﻮق
الهی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪﻣﻌﺸﻮقی
ﺠﻬﻨمی ﺪﺍﺭﺩ. (ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑُﺖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺍﺋم ﺪﺭ ﺫﻫﻥ ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻨفی ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﻳﻥ ﺒُﺖ
ﻫﻤﻨﺸﻴﻥ اﻭ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ اﻭ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ
اﺳﺖ. ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ ﺍﮔﺮﻋﺸق
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﭘﻨج ﺘﻥ
آل عبا ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم علوی  مرتضوی
ایلی ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﭙﻨجم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
ربّ  ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺪﻭﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ﻭﺣتی اﮔﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﭘﺸﺖ
ﻭ ﺍﺯ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﺑﺪﻭﻥ
اﺟﺎﺯﻩ ﻭ ﺍﺩﺍﺏ
ﺍﻥ ﺑﺮﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﺍﺭﺩ ﺷﻮﻧﺪ ﺑﺪﻧﺒل
ﻨﺨﻮﺩ ﺳﻴﺎﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺭقائم
ربّ  ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ الگوی  کمال
صفات الهی
میسّر برای
نوع بشری ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺩﺭﺳﻠﻮک
ولایت ششم  ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭلی
ﺒﺪﻭﻥ ﺒﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
آل علیّ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
کاذﺏ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻣﻘﺎم
علوﻯ ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﭼﻮﻥﺸﻬﻮﺩ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻧﺮﺍ ﻇﻬﻮﺭ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
(ﻣﺴیح ﺪﺟّﺎﻝ) ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺴﻴﺢ
ﻫﻨﮕﺎم ﺼﻌﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﻥ ﻤﺴﻴﺤﻬﺎئی
که ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺵ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﺪ ﺍﮔﺮﻫم
ﺒﻴﺎﻳﻨﺪ ﺩﺟّﺎﻝ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺴﻴﺤﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮک
الهی آﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
پنجم ﻣﺴﻴﺢ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻌﺎﺩل ﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﺴﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﺭﺍنی
علی  یا
ایلی
مورد انتظار
یهودیان  صادق ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ ﻮ ﻣﺠﺮﻣﻴﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﻫﺮﮐس ﺍﺯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ ﺷﺨﺺ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺘﺠﺴّم اﻋﻤﺎل
او ﺍﺳﺖ. ﻭلی کاﻣﻠﺎﻥ
ولایت سلوکی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺟﻌتی همراﻩ ﺑﺎ
ﻋﺸق ﻮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺩﺭ ﺍﺧﺮ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭل ﺨﻮﺩ
ﺑﻪ ﺍﻭ ﻣﻌﺮفی ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻃﻠﻮع ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺍﺯ ﻣﻐربّ  ﻫﻤﺎﻥ ﺨﺮﻭج
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺍﺧﺮ ﺷﺐ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺻﺒح کامل و
صادق ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺪﻭﺭﻩ ﻏﺮﺑﺖ ﻭ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﮑی ﺪل ﻮﺯﻧﺪگی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟک
ﻤﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻳﻥ ﻄﻠﻮع ﻮ ﺧﺮﻭج
ﻮ ﻇﻬﻮﺭ ( ﻓﺠﺮ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ) ﮐﻪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﻨﺎم ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ ﻓﻘﻄ
ﺪﺭ ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل
اﺯ ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺣﺎﺻل ﺸﺪﻩ ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺩﺭ ﺑﻘﻴﻪ ﺩﻭﺭﻩ
ﺣﻴﺎﺕ ﻓﻌلی ﺮﺍ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.

حدیث
1920 - ﻣﺴﻠم  ﻮ
ﺑﺨﺎﺭﻯ
راویان مورد
تأیید اهل
سُنّت اﺯ ﭘﺴﺮﻋﻤﺮﻭ
ﺑﻥ عاﺹ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻭﻯ ﭙﺮﺳﻴﺪ: ﺍﻯ
اﻟﺄﺳﻠﺎم ﺨﻴﺮ
؟ ﮐﺪﺍم ﻘﺴﻤﺖ ﺍﺳﻠﺎم
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ: ﺗﻄﻌم
اﻟﻄﻌﺎم اﻃﻌﺎم  غدا ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ.
ﮐﻪ ﺍﻭل ﺠﺴم آﻧﻬﺎ
ﻭﺳﭙس ﺍﻃﻌﺎم ﻔﮑﺮﻯ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ. ﮐﻪ ﻏﺬﺍﻯ
ﻔﮑﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺗﻌﻠﻴم اﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻏﺬﺍﻯ ﺮﻭح آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺭﺍﻭﻯ ﻨﻴﺰ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻨﻈﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺎﺹ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺗﻘﺮأ اﻟﺴﻠﺎم
علی ﻤﻥ عرﻓﺖ ﻭ ﻣﻥ
ﻠم ﺘﻌﺮﻑ ﺑﻬﺮﮐس
ﺑﺮﺳﻰ ﭼﻪ ﺑﺸﻨﺎسی
ﻴﺎ ﻧﺸﻨﺎﺳﻰ ﺑﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺳﻠﺎم ﻮ ﺩﺭﻭﺩ
ﺑﮕﻮ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ اﻣﺮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋی ﻤﻬمی
اﺳﺖ. ﺳﻠﺎﻡ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺍﺷﺘﺘﻥ آﺭﺯﻭﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
آﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣلی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﻓﺮﺍﺩ ﻃﺎﻟﺐﻭ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻗُﺮّﻩ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﻩ ﻭ ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺸﻔﺎﻋﺖ ﮐﻦ. ﻭﻳﺎﺭﻯ
ﺒﺪﻩ ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﻗﺮّﻩﻫﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﭼﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻴﺸﻨﺎﺧتی
ﻮ ﺩﻭﺳتی ﺪﺍﺷﺘﻰ
ﻭﭼﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭ ﻧﺎ ﺍﺷﻨﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
بیان پیامبر و
هر کسی مورد
تقلید
دیگران تنها
متناسب شرایط
خاص آنها است
مگر
تفسیر
سلوکی
ار هر کلامی
صورت  گیرد
.

حدیث 1921 - ﺗﺮﻣﺬﻯ
اﺯ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻥّ اﻟﻠﻪ
ﻋﺰّﻭﺟَﻞﻳﻘﺒل
ﺘﻮبَة ﺍﻟﻌﺒﺪ ﻣﺎﻟم
ﻴﻐﺮﻏﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺰﻳﺰ ﻭﻣﻘﺘﺪﺭ
ﻭﻣﺘﻌﺎلی و ﻤﺘﺠﻠﻰ
ﺗﻮﺑﻪ ﺑﻨﺪﻩ ﺭﺍ
تا ﻭﻗتی ﻘﺒﻮل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻣﺎﺩﺍم که ﺑﻪ ﻏﺮه
ﻏﺮﻩ ﻧﻴﻔﺘﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ غرﻏﺮﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻫﻤﺎﻥ ﺨُﺮﺧُﺮ
ﮐﺮﺩﻥ اﻭ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ اﺳﺖ. ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻗﺒﻮل ﺘﻮﺑﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ ﻣﮕﺮ
ﮐﻪ ﻣﺮگ ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﻰ (ﺗﻮﺑﻪ ﻣﻘﺒﻮﻝ
خداوند ) ﺩﺭﺳﻠﻮک
الهی ﻮ ﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺟﻮﺍنی اﺳﺖ. ﮐﻪﻭﻗﺖ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺳﻠﻮکی کاﻓﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
هنوز ﻣﻠﮑﻪ ﻭ ﻧﻘﺶ
ﭘﺎک ﻨﺸﺪنی ﺪﺭ
روان ﺷﺨﺺ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﻌنی ﺪﻳﮕﺮ
ﻏﺮﻏﺮﻩ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﻐﺮﻭﺭ
ﺯُﻫﺪ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺗﻤﺎمی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺒل
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﺍﺗﻤﺎم ﺴﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺍﮐثرﺍ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺑﺪﻳﻥ
غرﻭﺭ ﺍﺯ ﺯُﻫﺪ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﮔﻨﺎﻩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻨﺎم ثوﺍﺏ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺻفتی
ﻤﺮﺩﻭﺩ ﺍﺯ ﺳﺎﻟک
ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﺷﮑﺴﺘﻥ
غرﻭﺭ ﺯُﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻣﺮﻯ ﺴﺨﺖ ﻭ ﺧﻄﺮﻧﺎک
اﺳﺖ. ﮐﻪ این ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﺎﮔﻨﺎهی
عمدی ﻭ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺑﺰﺭﮒ
ﺍﻳﻥ غرﻭﺭ ﺭﺍ ﺧُﻨثی
کرﺩﻡ ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
گناه ﭼﻨﺎﻥ ﺤﻴﺮﺍﻥ
ﺸﺪﻡ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻪ
ﺩل ﺨﻮشی ﺒﺎﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﺳﻠﻮک ﻘﺒلی
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﻭﻧﻪ
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﺑﻔﺮﺩﺍﻯ
ﺒﺎﺩﺳﺖ ﺧﺎﻟﻰ. ﻭلی
هماﻥ ﺸﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم ﻔﺎﻃمی
مرا که ﺮﺍ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ جهان ﻣﻠﮑﻮتی
ﻮ ﺍﺳﻤﺎنی اﺳﺖ
ﺑﻤﻥ ﺪﺍﺩ. ﻭ ﺩﺍﻧﺴﺘم  که ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎم عباﺩﺍﺕ
ﺍﺭﺯﺵ تقرَبّ
بخداوند ﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺮﺍﻩ ﮐﺴﺐ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻭ ﻗﺒﻮل
ﺘﻮﺑﻪ ﺍﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﺗﺼﻤﻴم ﺒﺴﻠﻮک
الهی ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺮﻩ ﺭﻓﺘﻪ اﻭ ﮐﻤک
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ. ﺗﺎ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺳﻴﺴﺘم ﻮ ﺳُﻨّﺖ
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺴﻠﻮک
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﻥ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺣتی ﺘﺨﻠﻴﻪ
ﺫﻫﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭ ﺍﺯ ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ با
ناموس های
الهی و ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ. ﺍﺗﮑاء ﺒﺨﻮﺩ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺧﻄﺮﻧﺎک
اﺳﺖ. ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣلی
بمعرفی
خداوند  ویا
تآیید او ﺘﺴﻠﻴم
ﺸﺪ. ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻋﻤلی
اﺯ ﺭﺍﻫﻴﮑﻪ ﺍﻭ
ﮐﻪ ﻃی کرﺩﻩ ﺭﻓﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺮﺍﻩ
ﺗﺎﺭﻳک ﻮ ﻧﺎ ﺍﺷﻨﺎ
ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺑﺰﺭگ ﺪﺭ
ﮐﻤﻴﻥ هستند . ﻭلی
ﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﺳﺎﻥ
ﻮ ﺭﺍﺣﺖ ﻃی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻣﻥ که ﺑﺪﻭﻥ ﭙﻴﺮ
ﺑﻮﺩﻡ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻮفق
ﺸﺪﻡ ﻭلی ﺒﺨﻴﺮ
ﮔﺬﺷﺖ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
بی ﭙﻴﺮﻯ ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
کسی ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭﻣﺼﻠﺤﺖ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ.

حدیث
1922 - ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ ﺍﺑﻥ
عباس ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻋﺮﻓﻪ ﺩﺭ
ﺣجّ ﺨﻮﺩ ﺳﺮ ﻭﺻﺪﺍﻯ
ﻨﺎﻟﻪ ٴﺸﺘﺮﻫﺎ
ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﻣﻀﺮﻭﺏ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺭﺍﻩ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ ﻋﺼﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺪﺍﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ: ﺍﻳﻬﺎ
ﺍﻟﻨﺎس ﻋﻠﻴﮑم
ﺒﺎﻟﺴﮑﻴنة ﻓﺄﻥ
اﻟﺒِﺮّ ﻟﻴس ﺑﺎﻟﺄﻳﻀﺎعة
اﻯ ﻤﺮﺩم آﺭﺍم  ﺑﺎﺷﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑّﺮّ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﺍﺿﺎﻋﻪ ﻣﺎل ﻮ ﺗﺴﺮیع
ﻮﺟﻨﺠﺎل ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﺮّ
ثواﺏ ﻭ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪﻥ
مبرور ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎعیﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺭﺍ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻣﻌﺎنی ﺒﺎﻃﻨﻰو
سلوکی ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ
تفهیم ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﻮ ﺟﻨﺠﺎﻝ ﻭ ﺑﺠﺴم
ﺨﻮﺩ ﺭﻧج ﺪﺍﺩﻥ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺖ
ﻭﺩﺍﺭﺍﺋﻴﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﮐﺎﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﻣﺶ
ﻭ ﺟﺴﺘﻥ ﺴﮑﻴﻨﻪ
ﻭﻣﺴﮑﻥ گزﻳﺪﻥ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﻋﺰﻟﺖ
سلوکی ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﺭﺍمشی
که ﺍﺯﺟﺴﺘﻦ ﭘﻴﺮ
ﻭ  ﺻﻮﺭﺕ
ﻳﺎ ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
او ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻴﺎﺑﺪ.

حدیث
1923 - ﻣﺴﻠم ﻮ ﺑﺨﺎﺭﻯ
اﺯ ﺍﺑﻮﺳﻌﻴﺪ ﺧُﺪﺭﻯ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺗﻤثییلی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ: ﮐﺎﻥ فی ﻤﻥ
کاﻥ ﻘﺒﻠﮑﻢ (ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭ ﻗﺒل اﺯ ﺷﻤﺎ
ﻭ ﺍﺳﻠﺎﻡ) ﺭﺟل ﻘﺘﻞ
ﺗسعة ﻭ ﺗﺴﻌﻴﻥ
نفسا (ﺷﺨﺼی ﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﻧﻮﺩ ﻭ ﻧُﻪ ﻧﻔﺮ
ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻪ ﺑﻮﺩ)ﻓﺴﺄل
عن اﻋﻠﻢ ﺍﻫل اﻟﺎﺭﺽ
(ﻭﺟﻮﻳﺎﻯ عاﻟﻤﺘﺮﻳﻥ
اﻧﺴﺎﻥﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
الهی آﻥ عصر ﺷﺪ)
ﻓﺪلّ علی ﺭﺍﻫﺐ
(ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮ ﻳم
ﺮﺍﻫﺐ ﻳﺎ ﮐﺎﻫﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺳﻠﻮک الهی ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻮﻣﺬﻫبی ﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ) ﻓﺄﺗﺎﻩ
ﻓﻘﺎل اﻧﻪ ﻗﺘل
ﺘسعة ﻭ ﺗﺴﻌﻴﻥ
ﻨﻔﺴﺎ ﻓﻬل ﻠﻪ ﻣﻥ
ﺘﻮﺑﻪ ؟ ( ﺍﺯ ﺭﺍﻫﺐ
ﻭﻣﻠّﺎ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﺍﻳﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﻮ ﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺘﻮﺑﻪ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﻘﺘل ﻨﻮﺩ ﻭﻧُﻪ
ﻧﻔﺮ ﻫﺴﺖ؟) ﻓﻘﺎل
لا ( ﺭﺍﻫﺐ ﮔﻔﺖ ﻧﻪ.  ﻓﻘﺘﻠﻪ ﻓﮑﻤل
ﺒﻪ ﻣﺎئة ( ﺭﺍﻫﺐﮔﻔﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍﻫی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺑﻪ ﺗﻮ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻟﺬﺍ
ان شخص راهب ﺮﺍ
ﮐﺸﺖ. ﻭﺟﻨﺎﻳﺎﺕ
ﻗﺘل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴک
ﺼﺪ ﺭﺳﺎﻧﺪ ﻭ ﺗﮑﻤﻴل
کرﺩ) ثمّ سأل
لأﻋﻠم اﻫﻞ ﺍﻟﺎﺭﺽ
(ﺑﺎﺯ وی ﺠﻮﻳﺎﻯ
عاﻟﻤﺘﺮﻳﻥ ﺮﻭح
ﺸﻨﺎس ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺗﻮﺑﻪ ﺷﺪ)
ﻓﺪل علی ﺮﺟل
عاﻟﻢ (ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻌﺎﻟم
ﺪﺭﻋﻠم ﺴﻠﻮﻙ ﻭﺍﮔﺎهی
که ﺳﺎﻟک ﻮﺷﺎﻫﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻣﻌﺮفی
کرﺩﻧﺪ. (ﻋﺎﻟِﻢ)
ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨگ اﺳﻠﺎم
ﻮ ﻗﺮﺍﻥ تنها ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل ﻮﺍﺻل  بقائم و
عرش رحمان اﺳﺖ)
ﻓﻘﺎل اﻧﻪ ﻗﺘل
ﻤﺎئة ﻧﻔس ﻓﻬل ﻠﻪ
ﻣﻥ ﺘﻮﺑﻪ ؟ (ﺻﺪ
ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻪﺍم
آﻳﺎ ﺭﺍﻩ ﺗﻮﺑﻪﺍﻯ
ﻫﺴﺖ؟) ﻓﻘﺎل ﻨﻌﻢ
ﻭ ﻣﻥ ﻴﺤﻮل ﺒﻴﻨﻪ
ﻭ ﺑﻴﻥ اﻟﺘﻮبة
( ﮔﻔﺖ ﺍﺭﻯ. ﭼﻪ ﮐﺴی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻴﻥ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺑﻨﺪﻩ ﺗﺎﺋﺐ
ﺍﻭ ﺟﺪﺍئی و
مانع
باشد ﺍﻧﻄلق
الی اﺭﺽ ﮐﺬﺍ ﻭ
ﮐﺬﺍ ﻓﺄﻥ ﺑﻬﺎ ﺍﻧﺎسا
ﻳﻌﺒﺪﻭﻥ اﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﺄﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻌﻬﻢ (ﺑﻔﻠﺎﻥ
ﺴﺮﺯﻣﻴﻥ ﺒﺮﻭ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩمانی ﺨﻮﺍﻫی
ﻴﺎﻓﺖ ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮل
عباﺩﺕ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺳﻠﻮک الهی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯ)
ﻭﻟﺎ ﺗﺮجع
الی اﺭﺿﻚ ﻓﺄﻧﻬﺎ
ﺍﺭﺽ ﺳوء (ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺴﺮﺯﻣﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩ. ﮐﻪ ﺳﺮ
ﺯﻣﻴﻥ ﺒﺪﻯ ﻮ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ ﺴﺮ ﺯﻣﻴﻦ
ﻫﻤﺎﻥ اﺣﻮﺍل ﻘﺒل
اﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﻃﺒیعی اﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﺒل اﺯ ﺗﻮﺑﻪ
اﻭ ﺍﺳﺖ.) ﻓﺎﻧﻄلق  ﺤتی اﺫﺍ
ﻧﺼﻒ ﺍﻟﻄﺮﻳﻖ ﺍﺗﺎﻩ
ﺍﻟﻤﻮﺕ (ﻭﻯ ﺮﻓﺖ
ﻭلی ﻨﻴﻤﻪ راه ﺑﻤُﺮﺩ)
ﻓﺎﺧﺘﺼﻤﺖ ﻓﻴﻪ
ﻣﻠﺎﺋکة ﺍﻟﺮﺣمة
ﻭ ﻣﻠﺎﺋکة ﺍﻟﻌﺬﺍﺏ
(ﺳﭙس ﺑﻴﻥ ﻤﻠﺎﺋک
ﻤأﻣﻮﺭ ﺭﺣﻤﺖ ﺭﺳﺎنی
ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻣﻠﺎﺋک
عذﺍﺏ ﺭﺳﺎنی ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑغیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺳﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ اﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺍﻓﺘﺎﺩ. ﻓﻘﺎﻟﺖ
ﻣﻠﺎﺋکة ﺍﻟﺮﺣمة
ﺟاء ﺗﺎﺋﺒﺎ ﻣﻘﺒﻠﺎ
ﺑﻘﻠﺒﻪ ﺍلی اﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ (ﻣﻠﺎﺋک
ﺮﺣﻤﺖ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺍﻭ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﻮﺑﻪ ﺍﻣﺪﻩ
ﻭ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﺪﻝ ﺑﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ ﺷﺘﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ)
ﻭ ﻗﺎﻟﺖ ﻣﻠﺎﺋکة
ﺍﻟﻌﺬﺍﺏ ﺍﻧّﻪ
ﻟم ﻴﻌﻤﻞ ﺧﻴﺮﺍ
ﻗﻂ (ﻣﻠﺎﺋک عذﺍﺏ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻭلی اﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﻋﻤل ﻮﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻃی ﻤﺮﺍتبی
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﻓﺎﺗﺎﻫم
ﻤﻠک فی ﺼﻮﺭة آﺩﻣﻰ
ﻓﺠﻌﻠﻮﻩ ﺣﮑﻤﺎ
ﺑﻴﻨﻬﻢ (
ﺳﭙس ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪ. ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﻭﺭ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻧﺪ
انسان کامل
الهی تنها
عارف احوال
الهی سالکان
میباشند )
ﻓﻘﺎﻝ ﻗﻴﺴﻮﺍ ﻣﺎ
ﺑﻴﻥ اﻟﺎﺭﺿﻴﻦ
ﻓﺄلی اﻳﺘﻬما ﮐﺎﻥ
اﺩﻧﻰ ﻓﻬﻮ ﻟﻪ (
ﺩﺍﻭﺭ ﮔﻔﺖ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻘﻄﻪ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺳﺮ ﺯﻣﻴﻥ
ﻤﺒﺪﺃ ﻭ ﻣﻘﺼﺪ ﺍﻭ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ
ﺑﻬﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮﺑﻮﺩ
ﻭﻯ اﺯآﻥ ﺴﺮﺯﻣﻴﻥ
اﺳﺖ) ﻓﻘﺎﺳﻮﺍ ﻓﻮﺟﺪﻭﻩ
ﺍﺩنی اﻟﻰ ﺍﻟﺎﺭﺽ
ﺍﻟتی اﺭﺍﺩ (ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﺩﻳﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺴﺮ ﺯﻣﻴﻥ ﻤﻘﺼﺪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺍﺳﺖ)
ﻓﻘﺒﻀﻪ
ﻣﻠﺎﺋکة ﺍﻟﺮﺣمة
(ﻟﺬﺍ ﻣﻠﺎئک ﺮﺣﻤﺖ
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﻗﺒﺾ ﺭﻭح
کرﺩﻧﺪ). ﺳﺮﺯﻣﻴﻥ
ﻘﺒلی اﻭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻥ
عاﺩﺍﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﻘﺒلی
اﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺪﺭ ﻓﺼل
ﻨﻮﻋﻰ ﻭﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﺴﺎﻟﻚ ﺍﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﺰﻭم
عذم ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺳﺎﻟک
ﺒﺴﺮﺯﻣﻴﻦ ﻗﺒﻠﻰ
ﻳﻌنی ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
اﺳﺖ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺭﺍﻩ
ﺟﺪﻳﺪ الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺮﺍﻩ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل اﺳﺖ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﻭ ﺳﺮ ﺯﻣﻴﻥ ﻘﺒلی
اﻭ ﺯﻣﻴﻥ ﺒﺪﻯ
کرﺩﻥ ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻥ ﺮﻭﺡ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻓﻘﻄ ﺪﺭ ﻳک
ﺤﺎﻟﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻠﺎﺋک
ﻨﻴﺎﺯ ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ
ﻳک عاﻟم ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻥ ﻨﻈﺮ ﺍﻣﺎم
هر ﺯﻣﺎﻥ ﻮﻋﺼﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺴﻴم  اﻟﻨﺎﺭ ﻭ
ﺍﻟﺠنّة ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺻﻔﺘﻴﮑﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌﻠﻰّﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺮﻭﺯ ﺩﺍﺩ ﻳﺎ ﺗﻘﺴﻴم
کنند ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺒﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﻮ ﺩﻭﺯﺧﻴﺎﻥ اﺳﺖ.ﻳﻌنی
ﻘﺪﺭﺕ ﺍﺭﺯﻳﺎبی
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
کرﺩﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻭﻣﻠکی هستند ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻘﻮل ﺨﻮﺍﺟﻪ
ﻋﺒﺪﺍﻟﻠﻪ ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ
ﻫﺰﺍﺭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﺎﻡ ﺑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻭﻟﻴﻥ آﻥ
ﻄﻠﺐ ﻭ ﻧﻴﺖ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ و
مراحل ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﻮل ﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮک ﺒﻤﻴﺮﺩ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻗﺒل اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺑمیرﺩ ﻣﻮﺭﺩ
ﺭﺣﻤﺖ الهی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻞﺑﻨﻴﻤﻪﻫﺎﻯ
ﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻥ
گناه ﻭﺗﺮک
عمل ﺴﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺗﻤﺮّﺩ ﺍﺯ ﺃﻭﺍﻣﺮ
ﭘﻴﺮ الهی ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺍﺻل
کاﻣﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ﺮبّ اﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻏﻔﺮﺍﻥ
اﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ گذﺷﺘﻪ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ آﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻥ
الهی اﺯ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺪ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺠﻬﻨمی ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻗﺒﺾ
ﺭﻭح ﻤﻠﺎﺋک ﺮﺣﻤﺖ
ﺑﺎ ﻗﺒﺾ ﺭﻭح
کننده ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
عذﺍﺏ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺮگ ﺒﺴﻪ ﻧﻮع
اﺳﺖ. ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺍﻥ
ﻮ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺍﻧﺪ ﻭ (ﻭﻓﺎﺕ)
ﺍﻧﻬﺎ (ﻭﻓﺎﻯ اﻟﻬﻰ)
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺠلّی اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻗﺒﺾ ﺭﻭح
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
اﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻞ ﺗﻤﺎم
ﻤﺮﺍﺣل ﻤﺮگ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻟﺬّﺕ
نیز ﻤﻴﺒﺮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺨﻮﺍﺏ ﻧﺎﺯﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﻳک اﺯ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
شهود الهی ﻗﺒلی
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻭم
هستند . ﮐﻪ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﺭﺣﻤﺖ ﻗﺒﺾ ﺭﻭح
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﻘﻮل
امام ﺼﺎﺩﻕ ﺑﺎ ﺑﺎل
ﺨﻮﺩ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﻣﺮﺍﺣل
ﻤﺮک ﺮﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺮﻧحی ﺪﺭ ﻣُﺮﺩﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی ﺒﻌﺪﺍ
ﺩﺭ ﻧﺴخ ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻋﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻯ اﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻮﻗﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮔﺮﻭه ﺳﻮم غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺍﻥ ﻤﻠﺎﺋک
عذﺍﺏ ﻭﻋﻤﻠﻪ ﺟﺎﺕ
ﻋﺰﺭﺍﺋﻴﻞ ﺟﺎﻥ
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫم ﺘﻤﺎم ﻤﺮﺍﺣل
ﻤﺮگ ﺮﺍ ﺑﭽﺸم ﻤﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ نیز
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺍﻧﺮﺍ ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺷﺨﺺ ﻣﻮﺿﻮع اﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﻴّﺖ
ﺳﻠﻮک ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺯ
ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻭم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
1924 – پیامبر
میگوید ﻓﮑﺎﻥ
الی اﻟﻘﺮیة ﺍﻟﺼﺎﻟخة
ﺍﻗربّ  ﺑﺸﺒﺮ
ﻓﺎﺻﻠﻪٴ او به (ﻗﺮﻳﻪ
ﺯﺍﻫﺪﺍﻥ) ﻳک ﻭﺟﺐ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺑﻮﺩ)
ﻓﺠُﻌل ﻤﻥ اﻫﻠﻬﺎ
(ﻟﺬﺍ ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻫل آﻥ ﻘﺮﻳﻪ ﻭقرّه
داران ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﻗُﺮّﻩ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.) ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﻴﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺭﻩ ﺍﻓﺰﻭﺩﻩ
ﮐﻪ: ﻓﺎﻭحی اﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍلی
هذه ﺍﻥ ﺘﺒﺎﻋﺪﻯ
ﺍلی هذه ﺍﻥ ﺘﻘﺮّﺑﻰ
(ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭَحی  ﻮ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺪﺍﺩ ﺗﺎ ﺳﺮﺯﻣﻴﻥ
اﻭﻟﻴﻪ ﺍﻥ ﺸﺨﺺ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺷﻮﺩ ﺗﺎ
ﺍﻭ ﺑﺴﺮ ﺯﻣﻴﻥ ﺰُﻫﺪ
ﻭ ﺳﻠﻮک ﻨﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﮔﺮﺩﺩ) ﻓﻮﺟﺪﻭﻩ
ﺍلی هذﻩ ﺍﻗربّ
ﺑﺸِﺒﺮ
(ﻭ ﺩﺭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺪﻳﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺴﺮ
ﺯﻣﻴﻥ ﻤﻘﺼﺪ ﻳک
ﻮﺟﺐ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻓﻨاء
ﺼﺪﺭﻩ ﻧﺤﻮﻫﺎ (ﺷﺨﺺ
ﺳﻴﻨﻪ ﺍﺵ ﺭﺍ ﺑﻤﻘﺼﺪ
ﻧﺰﺩﮐﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﻘﻴﻪ
ﺍﻧﺪﺍﻣﺶ ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮐمی ﻨﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻤﻘﺼﺪ ﺷﺪ. (ﻗﺮﻳﻪ)
ﺩﺭ ﺍﺻﻄﻠﺎح ﻘﺮﺍﻥ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻥ کوﭼک ﻮ
ﺩﻭﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
عزلتگاه ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻘﺮّﻩ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ هستند ﻭﺑﺎ
ﺁﻥ ﻘﺮّﻩﻫﺎ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ و
توسّل ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺑﻌﺪﺍ
ﻭﺍﺭﺩ (ﻣﺪﻳﻨﻪ) ﻭﺷﻬﺮکاملان
و  مقرّ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
همان ﺷﻬﺮ و
مدینه ﻋﻠم ﻮ ﺍﮔﺎﻫی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﺗﻤﺎمی ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ (ﻣﮑّﻪ
) ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ (ﻣُﻎ
قشری ) ﻭ یا مُغ ﺒﭽﮔﺎﻥ
سالک ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭ (ﭘﻴﺮ
ﻣﻐﺎﻥ) اﺷک ﺮﻳﺰﺍﻥبوذه
و ﻭ ﺩﺭ ﺑﮑاء  هستند ﭼﻮﻥ
وسیله  ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.  ﺷﻬﺮ ﻣﮑﻪ
ﺭﺍ نیز (ﺍم اﻟﻘﺮﻯ)
ﻳﺎ ﮐﻌﺒﻪ ﺩﻝ ﻭﻣﺮﮐﺰ
ﻗﺮّﻩﻫﺎ ﻭ ﺍﻭم
نمودن ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺤل
اوم  کرﺩﻥو
توسل ﻗﺮّﻩ ﺩﺍﺭﺍﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ (ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺑﻌﺪ)
در نوبت که
برای ﺣﺠﺎﺝ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ و (مدینه
قبل) که برخی
حجاج
قبل از مکه  حجّ  میکنند
وظسالکان
ولایت پس از
شهوذ
مصطفوی  بقادم
میرسند ولی  قشری
های
غیر سالک حتی
با
رؤیای  مصطفوی
بق ادم
نمبیرسند که  بخلق
مآموریّت  نخود
سیاه
میروند که  ابن
عرَبّی
نمونه آن بود
که ولایت  علیّ را
نداشت و
رؤیای
پیامبر  برای
او
نجات
نداشت واگر
هم میداشت
مسیح
دجّال بوده  است . ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﻣﺎﻥ اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭ ﻭ ﻧﺰﺩﻳک
شدن ﺴﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺄثیر ﻣﺤﺒﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺧﺎﺹ ﺍﻭ ﺩﺭﻣﻘﺎﺑل
ﺪﺭﺟﻪ ﻋﺸق ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ
ﻭﺩﺭﺟﻪ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﺳﺎﻟﻚ  ﺩﺭﺳﻠﻮک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺳﺎﻟک عاﺷﻖ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﺰﺩﻳک
ﻮ ﺍﺳﺎﻥ ﻮ ﺷﻴﺮﻳﻥﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮ ﺳﺎﻟک غیر ﻋﺎﺷﻖ
ﻭ ﻣﻘﺘﺼﺪ ﮐم
کاﺭ ﻭ ﺗﻨﺒﻞﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺍﺯ ﺗﺮ ﺷﺪﻩ ﻭﺳﻠﻮک
ﺮﺍ ﺑﺴﺨتی ﺒﺮﺩﻩ
ﻭﺗﻥ آﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺭﻧﺠﻮﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﮔﺎهی
ﺒﻪ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ
ﻳﺎ ﻳﻚ ﺩﻭﺭﻩ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ بشری ﺩﻧﻴﺎ
نجات سلوکی ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺸﻴﺖ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎل لاﺯم اﺳﺖ. ﺣتی
اﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪﻫﺎﻯ
ﻤﮑﺎﻧﻰ ﻭﻓﺎﺻﻠﻪﻫﺎﻯ
ﻤﻌﻨﻮﻯ اﺭﺯﺵ ﺍﻋﻤﺎل
کم ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻣﻬم
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﮐﺴﺐ
ﻣﺸﻴﺖ الهی اﺳﺖ.
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻧﺠﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺍﺯلی
اﺯ تولدات ﻗﺒﻞ
ﺩﺭنوع  ﺑﺸﺮﻯ
کنونی اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺰ عُمق اﺩﺭﺍﻙ
ﺍﺯ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮک
الهی ﻤﻬم اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻮﺿﻮع اﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺑﭙﻴﺪﺍﻳﺶ ﻣﺸﻴﺖ
ﻣﻨﺠﺮ ﺷﻮﺩ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺍﻭﺿﺎﻉ /ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﻭ ﮐﻤﻴّﺘﺎ
ﺑﻀﺮﺭ ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻬم ﺪﺭ ﮐﻴﻔﻴﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭﺷﺪﺕ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
صادقانه ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻫﺪﻑ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺣﻴﺪ و
یگانه شدن ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻳک ﻨﻮع
ﻤﺨﺼﻮصی اﺯ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ و
صمدیّت اﺳﺖ. ﻋﺸق
ﺒﺨﺪﺍ ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﻋﺸق هاﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻋﻘل
ﻮ ﻣﻨﻄق
هستند  ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﻄﺎﺑق ﻤﻨﻄﻖ ﻭ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ (ﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ اﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ)
ﻭﻋﺸق عاﻗﻠﺎﻥ ﻮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
مجنون شده ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻧﻘﻄﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ (ﻋﺸق
ﭙﻴﺮﻯ) ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ غیرﺳﺎﻟک
ﺳﺮ ﺑﺮﺳﻮﺍئی ﻤﻴﺰﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ (ﻋﺸق ﭙﻴﺮ
الهی ) ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
کمال صفات ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم جبرئیل ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺴﻴﻨﻪ ﺍﻥ ﺸﺨﺺ ﻭ
ﻣﺮﮐﺰ ﻋﺸق ﻮ ﺍﺩﺭﺍک
اﻭ ﺩﺭ ﺍﺻﻄﻠﺎح
ﻘﺪﻳﻢ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺑﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﻋث ﺗﻮﻓﻴق
اﻭ ﺷﺪ ﺑﺎﻳﻥ ﻤﻌنی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﺟﻪ ﻋﺸق
ﻮﻋﻘل ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎﻋث
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺩﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬس اﺳﺖ.

حدیث
1925 - ﻧﻮﻭﻯ ﺪﻣﺸقی ﺪﺭ
ﺭﻳﺎﺽ ﺍﻟﺼﺎﻟﺤﻴﻦ
ﺍﺯ ﮐﻌﺐ ﺑﻥ ﻤﺎﻟک
ﻨﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
وی سه روز ﺩﺭ ﺟﻨگ
ﺘﺒﻮک غیبت ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻤﺎم کسانی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺩﺭ بسیج ﺟﻨﮓ
ﺷﺮﮐﺖ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﻭﻋﻠﺖ ﻏﻴﺒﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﭘﺮﺳﻴﺪ.
ﻫﻤﻪ ﻣﻌﺎﺫﻳﺮﻯ
ﺍﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻋﺪم ﺮﺿﺎﻳﺖ ﻧﮑﺮﺩ
ﻣﮕﺮ در ﺳﻪ ﻧﻔﺮ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﺳﺘﻰ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫم
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺟﻨگ ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﻫم کاﻣﻠﺎ ﻗﻮﻯ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﺒﺮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻌﺐ ﻧﻴﺰ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﺴﺎنی خم ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﻨگ ﺒَﺪﺭ ﺷﺮﮐﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭلی هیچ کس ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻴﻀﺎح ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻌﺐ ﺩﺭ ﻟﻴلة
ﺍﻟﻌﻘﺒﻪ ﺩﻭﻡ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺮ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺗﺒﻮک ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮐﻌﺐ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ. ﻳکی
گفت ﮐﻪ ﺳﺮﮔﺮم ﻠﺬﺕ
ﺑﺮﺩﻥ ﻤﺎل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﻭﺭﺍ ﻧﮑﻮﻫﺸﻬﺎ
ﮐﺮﺩ. ﮐسی ﻨﻴﺰ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﭼﻴﺰ ﺑﺪﻯ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭ ﻧﺸﻨﻴﺪﻩﺍﻳﻢ.
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﮐﺖ ﻣﺎﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﻫﺸﺘﺎﺩ ﻭ ﭼﻨﺪ
ﻧﻔﺮ ﻏﻴﺒﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺗﻮﺿیح ﺨﻮﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ برای ﺟﻨگ
ﺘﺒﻮک ﺸﺮﮐﺖ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﮐسی هم عذﺭﻯ
اﻭﺭﺩ. ﺍﻳﻥ ﺴﻪﻧﻔﺮﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﻘﺼﻮﺭ خوذ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎﻋﺬﺭﻯ ﻔﻌﻠﺎ
ﺭﺍضی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﮐﻌﺐ ﭼﻨﻴﻥ
ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩکه
ﻣﻥ اﮔﺮ ﻧﺰﺩ ﺍﻫل
ﺪﻧﻴﺎ ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﺗﺎ
ﺟﻮﺍﺏ ﺍﻳﻥ عدم
ﺷﺮﮐﺖ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘم
عذﺭﻯ ﺒﺘﺮﺍﺷﻢ.
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺤث ﻭ ﺟﺪﻟﺎﻥ
ﺮﺍ ﻫم ﺪﺍﺷﺘﻢ. ﻭلی
ﺒﺨﺪﺍ ﻗﺴﻢ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭﻭغی
ﺒﮕﻮﻳم که ﺭﺍضی
ﺸﻮﻯ ﻗﻄﻌﺎ ﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﻣﻦ ﻭﺍقع
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی اﮔﺮ
ﺭﺍﺳﺖ ﺑﮕﻮﻳﻢ ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭم که ﺧﺪﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺭﺍﺳﺖ ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺮﺍ ﺑﺒﺨﺸﺪ. ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺬﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻢ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﻮﻗﺖﺣﺎﻟﻰ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﻗﻮﻯﺘﺮ ﻫم ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻡ. ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ ﺷﺮﮐﺖ
ﻧﮑﺮﺩم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ : ﺍﻣﺎ ﻫﺬﺍ
ﻓﻘﺪ ﺻﺪق اﻣﺎ ﺍﻳﻥ
ﻴکی ﺮﺍﺳﺖ ﮔﻔﺖ
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﻋﺬﺭﻯ
اﻭﺭﺩﻧﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
نیز ﻈﺎﻫﺮﺍ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
کرﺩﻩ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ ﺗﺎ ﺧﺪﺍ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺒﺨﺸﺪ.
ﻭﭘﺎﺳخ غیبت ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻨگ ﺘﺒﻮﻙ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﺮﺩ. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭﻭغ
گفته ﺍﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺴﺎﻟک ﺪﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭ یا ﺻﺎﺩق ﺪﺭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻨﺎﻓق ﺴﻠﻮکی
هستند. ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻪ ﮐﻌﺐ ﮔﻔﺖ: ﻓﻘم
ﺤتی ﻴﻘضی اﻟﻠﻪ
ﻓﻴک ﺒﺮﻭ ﺗﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺒﺪﻫﺪ ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﻌﻠﻴم
ﺒﺎ ﭘﻴﺮ ﻣﺤﺮﻭم
گرﺩﻳﺪ .ﺗﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
اﻟﻬﺎمی ﻮ ﻭﺣﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺑﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻨﺎفق
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺍﺳﺘﮕﻮ
ﻭﺳﺎﻟک ﺼﺎﺩﻕ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ ﮐﻪ ﺷﮑﺴﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻃﺮﺩ ﮔﺮﺩﺩ. ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺍﻣﺮﻳﻪﺍﻯ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﮐﻌﺐ ﻧﻴﺰ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺿﻤﻨﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﺗﺎ
کسی اﺯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﺎﻭﻯ ﺼﺤﺒﺖ ﻧﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺪﻭﺭﻩ ٴﺪﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺑﺮﺍﻯ کعب ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺭﻭﺯ ﻃﻮل کشید .ﺍﻥ
ﺪﻭﻧﻔﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﺧﺎﻧﻪ
ﻧﺸﻴﻥ ﺸﺪﻩ ﮔﺮﻳﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺮﺍﺳﺖ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻭﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﭘس
ﺳﺎﻟم ﻤﻮٴﻤﻥ ﻮﺍقعی
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺟﻨگ
ﺒَﺪﺭ نیز ﻘﺒﻠﺎ
ﺷﺮﮐﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭلی
کعب ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻥ ﺪﻭﻧﻔﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﺟﻮﺍﻥ ﺘﺮ
ﺑﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻫم ﺪﺭ
ﺗﻤﺎم ﻨﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺮﮐﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﮐسی هم ﺒﺎ ﺍﻭ ﺣﺮفی
ﻨﻤﻴﺰﺩ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﺍﺭﻫﺎ
ﺭﻓﺖ ﻭﺍﻣﺪ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ.
ﻭﺧﺎﻧﻪ ﻧﺸﻴﻥ ﻨﺸﺪ.
ﮐﻌﺐ ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ ﺳﻠﺎم
ﻤﻴﮑﺮﺩ ﻭﺟﻮﺍﺏ
ﺳﻠﺎم ﻧﻤﻴﺸﻨﻴﺪ.
ﮐﻌﺐ ﻧﻴﺰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻳﺮ ﭼﺸﻢ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻣﺮﺍﻗﺐ ﺑﻮﺩﻡ.
ﻭﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤﻥ ﻨﻈﺮ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﭼﻮﻥ ﻤﻴﺪﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻥ ﻨﺎﻇﺮ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻢﭼﺸم اﺯ ﻣﻦ
ﺑﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ.
ﮐﻌﺐ ﻣﻴﺎﻓﺰﺍید
ﺳﺨﺖ ﺩل ﺘﻨگ ﺒﻮﺩﻡ.
ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻢ ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻡ
ﺟﻮﺍنی غرﻳﺐ ﺑﺎ
ﻧﺎم ﻤﻥ ﺒﺮﺩﻥ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻥ ﻤﻴﭙﺮﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺠﻮﺍﻥ ﻧﺎﻣﻪﺍﻯ
اﺯﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻏﺴﺎﻥ
ﮐﻪﻣﻥ ﺪﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻨشی اﻭ ﺑﻮﺩﻡ
ﺑﺮﺍﻳم ﺪﺍﺷﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺍﻥ اﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻳم  که ﺩﻭﺳﺘﺖ
ﺑﺘﻮ ﺟﻔﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﺧﺪﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﻮﺭﺍ ﺑﻴﭙﻨﺎﻩ
ﺭﻫﺎ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻣﻴﺘﻮﺍنی
ﺒﻤﺎ ﺑﭙﻴﻮﻧﺪﻯ
ﻭﻣﺎﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻰ. ﮐﻌﺐ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮔفتم اﻳﻥ هم اﺯﻣﺎﻳﺶ
الهی اﺳﺖ. ﻧﺎﻣﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻨﻮﺭﻯ
اﻧﺪﺍﺧﺘﻢ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭼﻬل ﺮﻭﺯ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺪﻭﺭﻩ ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺭﻭﺯﻩ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ. ﺭﻭﺯﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ
ﺑﻤﻥ ﻨﺰﺩﻳک ﺸﺪ
ﻭﮔﻔﺖ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺑﺘﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯهم ﺒﺴﺘﺮﻯ
ﺰﻥ ﺨﻮﺩ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﮐﻨﻰ.ﮐﻌﺐ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺍﻳﺎ ﺯنم ﺮﺍ ﻃﻠﺎق
ﺒﺪﻫﻢ ﻳﺎ ﭼﻪﮐﺎﺭﻯ
ﺒﮑﻨﻢ؟ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻔﺖ
ﻓﻘﻄ اﺯ ﺍﻭ ﺩﻭﺭﻯ
کن .ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻭﺣﻰ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﮐﻌﺐ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﺍﻥ ﺪﻭ ﻧﻔﺮ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﻟﺬﺍﮐﻌﺐ
ﺑﺰﻧﺶ ﮔﻔﺖ ﺑﺨﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﻴﻮﻧﺪ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﻥ
چه ﺪﺳﺘﻮﺭﻯ ﺒﺪﻫﺪ.
ﻫﻤﺴﺮ ﻫﻠﺎل ﺒﻥ
اﻣﻴﻪ ﻳﮑی اﺯ ﺍﻳﻥ
ﺴﻪ ﻧﻔﺮ ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻣﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺷﻮﻫﺮﺵ
ﭘﻴﺮ ﻓﺮﺗﻮتی اﺳﺖ.ﺍﻳﺎ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻣﻴﺪﻫﻴﺪ
ﺧﺪﻣﺖ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﮑﻨﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻥ ﺭﻭﺯ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﻓﻘﻄ
گرﻳﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘﺎسخ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻥ ﺒﻮﺩ
ﺑﺸﺮﻃ اﻳﻨﮑﻪ ﺑﺘﻮ
ﻧﺰﺩﻳﮑﻰ ﻧﮑﻨﺪ.
ﮐﻌﺐ ﻣﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺭﻭﺯ ﮔﺬﺷﺖ
ﻭﺑﺎﻣﺪﺍﺩﻯ که
ﺑﺮ ﭘﺸﺖ ﺑﺎمی ﺒﻨﻤﺎﺯ
ﻭﺩﺭﻓﮑﺮ ﺣﺎل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻢ ﮐسی
ﺮﺍ ﺷﻨﻴﺪم که ﻓﺮﻳﺎﺩ
ﻣﻴﺰﺩ ﻣﮋﺩﻩ ﺍﻯ
کعب ﺑﻥ ﻤﺎﻟﻚ. ﺍﺣﺴﺎس
ﮐﺮﺩم که ﻓﺮجی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻋﻠﺎم
کرﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺑﻪ ﺍﻳﻥ ﺴﻪ ﻧﻔﺮ
ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺳﭙس ﺑﻤﺴﺠﺪ ﺭﻓﺘم
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺳﺨﺖ
ﺧوﺮﺳﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻤﺮﺍ ﺩﻳﺪ ﮔﻔﺖ: ﺍﺑﺸﺮ
ﺑﺨﻴﺮﻳﻮم
ﻋﻠﻴک مذ ﻭﻟﺪتک
اﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﺑﺨﻴﺮ
باش ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮک
الهی ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺵ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﻭﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭﺕﭼﻨﻴﻥ
ﺨﻴﺮ ﻭ ﺑﺨتی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻯ.
ﮐﻌﺐ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﺍﻳﺎ
ﺍﻳﻥ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ؟ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻌﺐ
ﻣﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ ﺑﺎﺭ
ﺍﺳﺖ که ﮔﻮئی ﻨﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘم ﻮﮐسی ﭽﻮﻥ
ﻣﻥ ﭽﻨﻴﻥ آﺯﺍﺩﻯ
ﺪﺭ ﺭﺍﺳﺖ ﮔﻮﺋﻰ
(ﺑﺎ ﭘﻴﺮالهی ) ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭﺳﭙس
ﺁﻳﻪٴ 117ﺗﺎ119ﺍﺯﺳﻮﺭﻩ ﺗﻮﺑﻪ
ﻧﺎﺯل ﺸﺪﮐﻪ ﻗﺒﻮل
ﺘﻮﺑﻪ ﻣﺎﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻫم ﺴﻔﺎﺭﺵ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺭﺍﺳﺖ ﮔﻮﻳﺎﻥ
ﺒﺎﺷﻴﺪ. ﻭﺻﺎﺩق
ﺪﺭﺳﻠﻮک الهی ﻮ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﻭﺍﻳﻪ95 ﻭ96 ﺳﻮﺭﻩ ﺗﻮﺑﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﻨﺎﻓﻘﻴﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﺴم ﻴﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﺭﺍضی گرﺩﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﺪﺍ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍضی
ﻨﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻓﺎﺳﻘﻴﻥ
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﺍﻳﻥ کعب ﺑﻥ ﻤﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩق ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
که ﻋﺬﺭ ﺍﻭﺭﺩند
ﻣﻨﺎفق ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻤﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ گذﺭﺍﻥ ﺪﻧﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ ﮐﺬﺏ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭ ﺍﺑﻨﺤﻮﻯ ﺑﺒﺨﺸﺪ.
ﺣتی اﻳﻥ اﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﺑﺮﺍﺯ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻣﺴﺎﻟﻪ ٴﺘﺨﻠّﻒ
ﺩﺭﺟﻨﮓ ﻭﺩﺭ ﻫﺮ
ﺍﻣﺮﻯ که ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﺎ ﻣُﺮﺷﺪ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺳﺎﻟک ﺒﺪﻫﺪ ﻣﻬم
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﻧﻔس
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﺻﺎﺩق
ﺒﻮﺩﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﻣﺮﺷﺪ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﮐﻌﺐ ﭘﺸﺖ
ﺳﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻭ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻘﺼﺪ ﺟﻠﺐ
ﺭﺿﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻤﺎﺯ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ و
توسل ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻭﺗﻮﺟﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻪ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺍﺩﻥ
همین ﺘﺬﮐﺮ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﮐﻌﺐ ﻣﻴﮕﻔﺖ
(ﺍﺳﺎﺭﻗﻪ ﺍﻟﻨﻈﺮ)
ﻭ ﺩﻳﺪﻯ ﺒﺴﺮﻗﺖ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻢ. ﺩﻋﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯﺠﺎﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻭﻣﺘﺨﻠﻔﻴﻥ
ﺪﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
عفو ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺩﺭﮔﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻭﻫم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﮐﺬﺏ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻄﻠﻊ ﺑﻮﺩﻩ.
ﻭ ﻧﻔﺎق اﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭک ﻤﻴﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭼﻨﻴﻥ ﺪﻋﺎئب
هرﮔﺰ ﻣﺴﺘﺠﺎﺏ
ﺷﺪﻧﻰ هم ﻨﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻭ ﻃی
ﻤﺮﺍﺣل ﺪﺭﺍﺯ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﺠﺪﺩ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﺠﻬﻨﻤﻰ. ﻟﺬﺍ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﮐﻌﺐ ﻭ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻨﻔﻊ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ
.ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺻﺪق
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭﺣُﺴﻥ
ﻨﻴّﺖ ﺍﻣﻴﺪ ﺑﻌﻔﻮ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﺍﻥ ﺻﺪق
ﻮ ﺍﻣﻴﺪ ﻣﻌﺎﺩل
هزﺍﺭﺍﻥ ﺴﺎل ﻨﺴخ
ﻮ ﻣﺴخ آﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ ﻓﻘﻄ
ﺒﺮﺍﻯ اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﺍﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻫﺶ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﺍﺳﻤﺎ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮل ﺨﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺘﺘﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰو
توسّل ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎﺣُﺴﻥ ﻨّﻴﺖ
ﻭ ﺍثباﺕ ﺻﺪق ﺪﺭ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ ﺷﺨﺺ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

حدیث
1926 - ﻣﺴﻠم ﻮ ﺑﺨﺎﺭﻯ
اﺯﺍﺑﻥ عبّاس ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻟﻮ ﺍﻥّ
لأﺑﻥ آﺩم ﻮﺍﺩﻳﺎ
ﻣﻥ ﺬﻫﺐ ﺍﮔﺮ ﮐﺴی
ﻴک ﺪﺭّﻩ ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﻃﻠﺎ ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ
ﺍﺣﺐّ ﺍﻥ ﻴﮑﻮﻥ
ﻠﻪ ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﺪﻭﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺩﻭ ﺩﺭّﻩ
دیگر ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ ﻃﻠﺎ
ﻣﻴﻴﺎﻓﺖ. ﻭ ﻟﻥ ﻴﻤﻠﺄ
ﻓﺎﻩ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﺘُﺮﺍﺏ
ﻭﺩﻫﺎﻥ اﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺨﻮﺍﺳﺘﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺟﺰ ﺧﺎک گوﺭ ﭘُﺮ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻧمی
ﺒﻨﺪﺩ. ﻭ ﻳﺘﻮﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﻋلی ﻤﻥ ﺘﺎﺏ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻤﻴﺎﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﻘﻄ کسانی ﺮﺍ ﻣﻴﺒﺨﺸﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﻭﺳﻠﻮک
الهی کنند. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
که ﺗﻮﺑﻪ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﺎل و منال ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﺪﻳﮕﺮ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻧﻔس ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻃﻠﺎ ﻭ
ثرﻭﺕ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻗﻄﻌﺎ ﻗﻨﺎﻋﺖ ﺑﻴک
ﺪﺭّﻩ ﺑﻴﻥ ﺪﻭ ﮐﻮﻩ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ ﻃﻠﺎ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.

حدیث
1927 -    ﺗﺮﻣﺬﻯ
اﺯﺍﻧس ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﺨصی ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫم
ﺴﻔﺮ ﮐﻨﻢ ﻓﺰﻭﺩﻧﻰ
ﻣﺮ زاد ﺭﺍﻩ ﺑﺪﻩ.
ﻳﺎ ﺳﻔﺎﺭﺷﺎﺕ ﻣﻔﻴﺪ
ﺭﺍﻩ ﻭﺳﻔﺮ ﺑﺪﻩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﺴﻔﺮﻋﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺳﻔﺮ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺳﻔﺮ ﺑﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﺍﻏﺎﺯ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ:
ﺯﻭّﺩک اﻟﻠﻪ ﺍﻟﺘﻘﻮﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺯﺍﺩ ﺭﺍﻩ ﻭ ﺳﻠﻮک
ﺒﺪﻫﺪ. آﻥ ﺷﺨﺺ ﮔﻔﺖ
ﺯﻭﺩﻧﻰ. ﺑﺎﺯﻫم
ﺒﮕﻮ ﻭ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﻦ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ: ﻭﻏَﻔَﺮ
ﺫﻧﺒک
که ﭘس ﺍﺯ ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﺗﻘﻮﻯ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻏﻔﺮﺍﻥ الهی  از
گناهانت ﺒﺮﺳﻰ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
رسیدن ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﺍﻥ ﺸﺨﺺ
ﮔﻔﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﮕﻮ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ: ﻭ
ﻳﺴّﺮ ﻟک اﻟﺨﻴﺮ
ﺣﻴثما ﮐﻨﺖ ﻭﺧﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺘﻮ ﺧﻴﺮ ﻭ ﻧﻴﮑﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺪﻫﺪ ﺗﺎ ﺍﻳﻥ ﺴﻔﺮ
ﺑﺮﺍﻳﺖ ﺍﺳﺎﻥ
گرﺩﺩ. ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎل
ﻮﺟﺎﺋﻴﮑﻪ ﺑﺎﺷﻰ
ﺍﻳﻥ ﺨﻴﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻳُﺴﺮ ﻭ ﺳﻬﻮﻟﺖ
ﺳﻠﻮک ﺒﺘﻮ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺍﻳﻥﺨﻴﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ تکاﻣﻠﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺒل ﻮ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
کسب ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

حدیث
1928 - ﻣﺴﻠم ﻮ ﺑﺨﺎﺭﻯ
اﺯ ﺍﺑﻮﻫﺮﻳﺮﻩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ: ﻭ ﺍﻟﻠﻪ.
لأﺳﺘﻐﻔﺮ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﺍﺗﻮﺏ ﺍﻟﻴﻪ
فی اﻟﻴﻮم اﮐثرﻣﻥ
ﺴﺒﻌﻴﻥ ﻤﺮّة ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺴﻢ ﮐﻪ ﻣﻥ ﺮﻭﺯﺍﻧﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺑﺎﺭ ﺑﺪﺭﮔﺎﻩ ﺧﺪﺍ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ. ﺗﻤﺎمی
کاﻣﻠﺎﻥ ﻮﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﺎﻧﻨﺪﺧﻮﺩﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻌﺼﻮم اﺯ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﻴچ
گناﻫﻰﭼﻪ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎی
بشری ﺑﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ ﻭﺑﻴﻤﻪ
ﺷﺪﻩ الهی ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﺟﻬﻨم ﺒﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﺣﺮﺍم گرﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭلی اﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭ ﭘﻮﺯﺵ ﻃﻠبی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
که ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق  هستند ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺘﻮﺑﻪ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺍﺯﺍﺩﻳﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻯ
که ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺟﺴم ﻮ ﺭﻭح آﻧﻬﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم
خدا ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺒﺎﺯﻫم
آﺭﺯﻭﻫﺎئی اﺯ ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺩ ﻭﻫَﻮَس ﻧﻔس
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻏﺮﺍﻳﺰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺷﺄﻥ ﻤﻘﺎم ﻔﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ اﻳﻥ
ﻤﻌﺼﻮﻣﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﻃﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ ﻭلی
همین ﺮﻭح آﻧﻬﺎ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﭼﻨﻴﻥ
آﺭﺯﻭﻫﺎئی ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻥ ﺒﻴﺰﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻏﺮﻳﺰﻯو ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳک کاﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻔس ﻭ ﺟﺴم ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﻭﻟﻯ ﺮﻭح
ﻮ ﻋﻘل اﻭ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟﺎ ﺍﺣﮑﺎم
ﺤﻠﺎل ﻮ ﺣﺮﺍم
اﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺼﺎﺩق
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻠﻮﻙ
الهی ﻮ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺗﻤﺎم ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻣﻌﺼﻮم
هستند ﻭﺍﻳﻥ اﺣﮑﺎﻡثواب
و گناه یا
حلال و حرام
تنها ﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
موقت ﺒﺮﺍﻯ
دوره ﺳﻠﻮک
الهی هستند ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ این ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
کاملا ﺍﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭل
ﻮﺩﻭم ﺨﻮﺩ هم
اکنون قرار
دارد . ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎﮐﻴﺪ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم  اﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﻗﻮﺍﻝ ﻭ ﺍﻓﻌﺎل  غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺪﺍﺍﺳﺖ ﻭﻓﻘﻄ
اﺭﺍﺩﻩ ﻭﻣﻴل
گناﻩ بعهده ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭلی ﻘﺪﺭﺕ
ﻭ ﺗﻮﺍﻥ اﻧﺠﺎﻡ
ﺍﻥ اﺯﺧﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﻥ
اﺣﮑﺎم ﻤﺤﺮّﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺤﺎﻝ ﻋﺪم ﺸﺮﻙ
ﻭﻳﺎ ﻋﺪم ﺘﻮﺟﻪ
ﺑﻤﺎ ﺳﻮﻯ اﻟﻠﻪ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻣﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺗﻤﺎم اﺣﻮﺍل
ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺍﻓﻌﺎ
اآﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺣق آﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﺯﺍﺩﻯ
ﻮ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﺴﻠﻴم ﺒﻮﺩﻥ
ﺒﺨﺪﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺗﻤﺎمی کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﭘﻮﺯﺵ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﻄﻠﺒﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ اﺷﺮﻣﻨﺪگی
ﻴک کاﻣل الهی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺣق آﺯﺍﺩﻯ
ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ اﻣﻮﺭﻏﺮﻳﺰﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﺍﻧﻬﺎ
ﻓﻘﻄ ﻠﺤﻈﺎتی اﺯ
ﺗﺴﻠﻴم ﺨﻮﺩ ﺑﺨﺪﺍ
ﻏﺎﻓل ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

حدیث
1929 - ﺍﺑﻮ ﺩﺍﻭﺩ ﺍﺯ
ﻋﺎﻳﺸﻪ ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ: ﺍﻥّ
اﻟﻤؤﻣﻥ
ﻠﻴﺪﺭک ﺒﺤُﺴﻥ
ﺨُﻠﻘﻪ ﺩﺭجة
ﺍﻟﺼﺎﺋم
اﻟﻘﺎﺋم ﻤؤﻣﻦ
ﺍﻭم کننده ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﺣُﺴﻥ ﺨُﻠق
ﺨﻮﻳﺶ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻨﺘﺎﻳج
ﺴﻠﻮکی ﺒﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﺩﺍﺋم ﺪﺭ ﻗﻴﺎم
ﻨﻤﺎﺯ ﻭﺻﻴﺎم ﺮﻭﺯﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺻﺎﺋﻢ ﺻﻮم
ﻭ ﺍﻭم کننده ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻨﻤﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﻋﻤﺎل
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
تخلیه
و تحلیه ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺼﻔﺎتی ﺰﻳﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﺣُﺴﻥ ﺨُﻠق ﺪﺍﺋﻢ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ثوﺍﺏ ﻭ
ﻧﺘﺎیج ﻤﻴﺮﺳﺪ.

حدیث 1931 - ﻣﺴﻠم
اﺯ ﺍﺑﻮﺫﺭ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﻯ گفته ﺍﺳﺖ:ﻟﺎ
ﺗﺤﻘﺮﻥّ ﻤﻥ اﻟﻤﻌﺮﻭﻑ
ﺷﻴﺌﺎ  هیچ
ﭽﻴﺰﻯ اﺯ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻨﻴک ﻮ ﺗﮑﺎﻣل
سلوکی ﻭﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
مراتب
الهی ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺟﺮﺍﻯ
عُرﻑ ﺭﺍﻳج اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻧﺎ ﭼﻴﺰ ﻧﺸﻤﺮید
. ﻭﺩﺭ ﺳﻠﻮک
الهی ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺮﺍ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﮐنید
که ثوﺍﺏ ﻭﺍثاﺭ
ﻣثبت ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭحی ﺸﺨﺺ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻟﻮ ﺍﻥ ﺘﻠقی
اﺧﺎک ﺒﻮﺟﻪ ﻃﻠﻴق
ﻮ ﻟﻮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﺪّ
ﺍﻗﻞ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺍﻳﻤﺎنی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﺭﻭئی
ﺨﻮﺵ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﮐﻨﻰ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺒﺤث
ﺳﻠﻮک اﺟﺘﻤﺎعی
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺳﻠﻮک اﺭﺍﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﮑﺸﺪ.

حدیث 1933 - ﻣﺴﻠم
ﻮ ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ ﺍﺑﻮﺳﻌﻴﺪ
ﺧُﺪﺭﻯ ﻨﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻭﻗتی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺎﻝ
ﺑﺎﻧﺼﺎﺭ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺒﺨﺸﻴﺪ ﮔﻔﺖ: ﻣﺎ
ﻳﮑﻥ عندی ﻤﻥ ﺨﻴﺮ
ﻓﻠﻥ اﺩﺧﺮﻩ ﻋﻨﮑم  اﻧﭽﻪ ﮐﻪﺧﻴﺮ
ﻭ ﻣﺎل ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎ
ﺷﻤﺎ و از ﺷﻤﺎ ﻣﺨفی
ﻨﻤﻴﮑﻨﻢ. ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﻘﻄ ﻤﺎل
ﻨﻴﺴﺖ. ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺪﺍﺩﻥ ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
الهی ﻨﻴﺰﻫﺴﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﻫﻤﮕﺎﻥ ﺑویژه
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺨﺎﻟﺖ
ﻭ ﺩﺭیغ ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻣﻥ ﻴﺴﺘﻌﻔﻒ ﻳﻌﻔﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭلی هرﮐس
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻭ ﻋﻔﺎﻑ
ﻭ ﺣﻔﻈ اﺑﺮﻭ ﭘﻴﺸﻪ
ﮐﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺑﺮﻭﻯ
اﻭﺭﺍ ﺣﻔﻈ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺷﺮﻣﻨﺪگی ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﻣﻥ ﻴﺴﺘﻐنی
ﻴﻐﻨﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﻭﻫﺮﮐس
بی ﻨﻴﺎﺯﻯ ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل
کند ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻰ ﻧﻴﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻴﻥ بی ﻨﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺎﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﺎﻧس ﺗﻮﻓﻴق
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻣﻥ ﻴﺘﺼﺒّﺮ ﻳﺼﺒّﺮﻩﺍلله
ﻭﻫﺮﮐس سعی
کند ﮐﻪ ﺻﺒﺮ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﻮﺍﻧﺎئی ﺼﺒﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺻﺒﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﺟﺰئی اﺯ
ﺗﺪﺑﻴﺮ الهی اﺳﺖ.
ﻭﻗﻴﻮﻣﻴّﺖ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺮﭘﺎئی
ﻮﺟﻮﺩ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻫم
جسم ﻮﻫم ﻔﮑﺮ ﻭﻫم
ﺤﺎل ﻮﻫم ﻮﺟﻮﺩ
ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮﻭ
ﻗﻴﻮﻣﻴﺖ الهی
اﺯﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﺎ
ﺍﻋﻄی اﺣﺪ ﻋﻄاءا
ﺨﻴﺮ ﺍﻭ ﺍﻭسع ﻤﻥ
اﻟﺼﺒﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻴچ ﭽﻴﺰﻯ ﺒﻬﺘﺮ
ﻭ ﭘُﺮ ﻭﺳﻌﺖ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺻﺒﺮ ﺑﮑسی ﻨﺪﺍﺩﻩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺻﺒﺮ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺣتی ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی
ﻤﺎﺩﻯ ﺭﺍﻩ ﮔﺸﺎﻯ
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺨﻴﺮﺍﺕ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺻﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﺧﻴﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺧﻴﺮﺳﺎﺯ. ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺮﺣﻤﺖ
ﺧﺪﺍ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺮﺍﻩ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

جدیث
1934 - ﻣﺴﻠم ﻮ ﺑﺨﺎﺭﻯ
اﺯ ﺍﺑﻮ ﻫﺮﻳﺮﻩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ: ﻟﺎ ﻳﻨﻈﺮ ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﺍلی
ﻤﻥ ﺠﺮّ ﺍﺯﺍﺭﻩ
ﺑﻄﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑکسی
ﻨﮕﺎﻩ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﻟﻨگ
ﻮ ﻟﺒﺎس ﺍﻭ ﺭﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ کشیده ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﻟﻨگ
ﻴﺎ ﺣﺪّ ﺍﻗل ﻠﺒﺎس
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک اﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺰﻣﻴﻥ ﺒﮑﺸﺪ
ﻭ ﺗﮑﺒّﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.ﻟﻨگ
ﺒﺴﺘﻥ ﺴﺎﻟک ﺴﺎﺩگی
ﻠﺒﺎس ﻭ ﻓﺮﻭتنی
ﺴﺮ ﻭ ﻭﺿﻊ ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺷﺠﺎﻋﺖ
ﻭ ﻫﻤﺖ ﺳﻠﻮکی
اﻭ ﺩﺭ ﻣﺤﮑم ﺒﺴﺘﻥ
ﻠﻨﮓ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻟﻨگ ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻀﻌﻴﻒ
ﺍﺳﺖ ﻭلی اﮔﺮ ﻟُﻨگ
ﺒﺴﺘﻦ ﻭﻟﺒﺎس ﭘﻮﺷﻴﺪﻥ
ﻮ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻦ ﻭ ﻫﺮ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺘﮑﺒﺮﺍﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﻟﻴل عدم ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
نیز ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ.

حدیث
1935 - ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ ﺍﻧس
ﺧﺎﺩم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻘﺒل اﺯ ﻓﻮﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﻓﺴﺮﺩگی
ﺸﺪ. ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﻠﺤﺎﻇ ﺴﺨﺖ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻧﺎﺭﺍﺣﺘﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻔﺎﻃﻤﻪ ﮔﻔﺖ: ﻟﻴس
ﻋلی اﺑﻴک کرﺏ ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻴﻮم ﺒﺮﺍﻯ ﭙﺪﺭﺕ
پس ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻏﺼﻪ
ﻭ ﺍﻓﺴﺮﺩگی ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﺎﺷﻒ
ﺍﻥ ﺒﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
همیشه ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻭﻏﺼﻪ ﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘل ﺒﺸﺮ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺍﺯ ﻓﻮﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖ: ﻳﺎ ﺍﺑﺘﺎﻩ
ﺍﺟﺎبت ﺑﺎ ﺩﻋﺎ
ﭘﺪﺭﻡ ﮐﻪ ﭘﺎﺳخ
ﻤثبت ﺑﺪﻋﻮﺕ ﺧﺪﺍﻳﺶ
ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. (ﻓَﺮّ) ﺩﺭ
ﮐﻠﻤﻪ ﻓﺮﺩﻭس ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺮّﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻓﺎﺭسی ﻘﺪﻳم اﺳﺖ.
(ﺩﻭﺵ) ﻳﺎ ﺩﻳﺶ
جسم و ﻮﻣﺠﺴﻤﻪ ﻭﻳﺎ
ﺟﺴم ﻤﻠﮑﻮتی ﻮ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ کاﻣل
اﺳﺖ. ﻓﺮﺩﻭس ﻭ ﭘﺮﺩﻳس
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻣﻮﻗﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻳﺖ
کامل اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻳﺎﺍﺑﺘﺎﻩ.
ﺍﻟﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻨﻌﺎﻩ ﺗﺴﻠﻴﺖ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺠﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻳﺎ ﻗﺎﺋم ﻮرَبّ
اﻟﻨﻮع ﺑﺸﺮﻯ
گفت .ﺯﻳﺮﺍ ﻓﻘﺪﺍﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺧﺴﺎﺭتی ﺒﺮﺍﻯ
ﻄﺮﻳﻘﺖ الهی اﺳﺖ.
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﭘس ﺍﺯ ﺩﻓﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺖ:
ﺃﻃﺎﺑﺖ ﺍﻧﻔﺴﮑﻢ
ﺍﻥ ﺘﺤﺸّﻮﺍ ﻋلی
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪﺍﻟﺘﺮﺍﺏ؟
ﺍﻳﺎ ﺩﻟﺘﺎﻥ آﻣﺪ
ﮐﻪ ﺧﺎک ﺮﻭﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﻳﺰﻳﺪ؟.ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺍﺯﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻤﻮﺩﻥ اﻣﺘﻨﺎع
کرﺩﻩ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﺭﺯﻭﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺧﺎک ﻔﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺑﺮﺧﺎﻃﺮه ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻧﺎ ﺭﺿﺎﻳﺘﻰ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺍﺯ ﻣﻨﺎﻓﻘﻴﻥ ﻨﻴﺰ
ﺳﻠﻮکی ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻈﺎﻫﺮ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﮔﺮﻭﻳﺪﻩ ﻭلی ﺪل
ﺒﻪ ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺧﺎک ﻛﺮﺩﻥ
ﺠﺴم اﻭ ﺍﺭﺍﻣﺶ
ﺧﺎﻃﺮ ﻭ ﺧﻴﺎل ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮐثرﻳﺖ
ﻗﺮﻳﺐ ﺑﺎﺗﻔﺎﻕ
ﺍﻳﻥ همراﻫﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍقعی ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﺳﺎﻟک
بوﺩﻧﺪ ﻣﻘﺘﺼﺪ
ﻭ ﺗﻨﺒل ﺒﻮﺩﻩ ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻭﺍﺻل ﻨﻬﺎئی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻨﺸﺪﻧﺪ.

حدیث
1936 - ﺗﺮﻣﺬﻯ اﺯ ﺍﺑﻮ
ﺩﺭﺩاء  ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ است : ﻣﺎ
ﻣﻥ ﺸئ اثقل ﻤﻥ ﻤﻴﺰﺍﻥ
اﻟﻤﻮٴﻤﻥ ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمَ ﻣﻥ ﺤُﺴﻥ
اﻟﺨُلق ﻫﻴچ ﭽﻴﺰی
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣُﺴﻥ
اﺧﻠﺎق ﻮ ﺧﻮبی ﻮ
ﮐﻤﺎﻟﺎت ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻮﺯﻧﻪ ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﻭ
ﺍﺳﺘﺤﻘﺎق ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟک اﺯ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻧﻘﺶ
ﺣُﺴﻥ اﺧﻠﺎق ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣَﺴَﻨﻪ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﺩﺍﺭﺩ. ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺶ ﺭﻓﺘﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﻤﺘﻌﺪﺩ
ﻭلی ﺼﻔﺖ ﺍﺧﻠﺎق
ﺨﻮﺏ ﺩﺭ ﺭأس ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺧﻠﺎق ﺪﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﺎ ﻣﺮﺩم
ﻮ ﺧﻮﺵ ﺯﺑﺎﻧﻰ ﻭﻋﺪم
ﺘﮑﺒّﺮ ﻭ ﺩل ﻨﺸﮑﺴﺘﻦ
ﻭ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺭﺍضی
ﻨﮕﻬﺪﺍﺷﺘﻦ ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻓﺤﺶ ﻭ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﺑﺮ
ﺳﺮ ﮐسی ﻨﺰﺩﻥ ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﺮﺍﺩ ﻧﮕﺮﻓﺘﻥ
ﺪﺍﺋم اﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.
ﻭ ﺍﻥّ اﻟﻠﻪ ﻳﺒﻐُﺾ
ﺍﻟﻔﺎﺣﺶ ﺍﻟﺒﺬئ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻔﺮﺕ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻧﺎﺳﺰﺍ ﮔﻮ
ﻭﻋﺎﻣﻞ ﻓﺤﺸاء
ﺩﺭ ﺍﻓﻌﺎل ﻮ ﺍﻗﻮﺍل
ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻓﺤﺶ ﺑﺪﻯ اﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺧﺸﻮﻧﺘﻬﺎﻯ ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻳﻥ اﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻋﻤلی ﻮ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻥ اﺧﻠﺎ
ق ﭙﺴﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.حدیث
1937 - ﻣﺴﻠم اﺯ ﺻُﻬﻴﺐ
ﺑﻥ ﺴﻨﺎﻥ ﻨﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ: ﻋﺠﺒﺎ
ﻟﺄﻣﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻥ اﻣﺮ
ﻭ ﻣﻮﺿﻮع ﻤﻮٴﻤﻦ
ﺟﺎﻯ ﺘﻌﺠﺐ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌنی
ﻤﺴﺄﻟﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺍﻣﺮ الهی ﺒﺮﺍﻯﺴﺎﻟک
اﻭم کننده ﺟﺎﻟﺐ
ﻭﺟﺎﻯ ﺘﻌﺠﺐ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻥّ
اﻣﺮﻩ ﮐﻠّﻪ ﻟﻪ
ﺧﻴﺮ ﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎل ﻮﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺩﺭﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩﻭ
ﻟﻴس ﺫﻟک لأحد ﺍﻟّﺎ
ﻟﻠﻤﻮٴﻤﻥ ﻮﺍﻳﻥ
ﻔﻘﻄ ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻣؤﻣﻥ
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﺎﻧس ﺳﺎﻟک
اوم کنندﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
1ﻫﺮﭼﻪ ﺒﺮﺍﻳﺶ ﭘﻴﺶ
ﺑﻴﺎﻳﺪ ﺷﺮّ ﺍﺳﺖ
ﺣتی اﮔﺮ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺧﻴﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺨﻴﺮ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯﻯ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻭﻯ ﻭﺟﻬنم ﭙﺮﻭﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی ﺪﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮک
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﺧﻴﺮ ﺍﺳﺖ
ﺣتی اﮔﺮ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺸﺮّ ﻭ ﻧﺎ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ:
ﺍﻥ اﺻﺎﺑﺘﻪ ﺳَﺮّاء  ﺷﮑﺮ ﻓﮑﺎﻥ
ﺨﻴﺮﺍ ﻟﻪ ﺍﮔﺮ ﻳُﺴﺮ
ﻭ ﮔﺸﺎﻳﺸﻰ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ ﺳﭙﺎس
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺗﮑﺎﻣل
اﻓﺰﺍ ﻭﺧﻴﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯ
اﺳﺖ. ﭼﻮﻥ ﺸﮑﺮ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯ ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺨﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻥ اﺻﺎﺑﺘﻪ ﺿُﺮﺍٴ
ﺻﺒﺮ ﻓﮑﺎﻥ ﺨﻴﺮﺍ
ﻟﻪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﻨﮕی ﻮﻋُﺴﺮ ﺷﺪ
ﺻﺒﺮ ﭘﻴﺸﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺗﮑﺎﻣل
اﻓﺰﺍ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹﻋُﺴﺮ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺪّ ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺨتی ﺴﻠﻮک ﻮ ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎ  ﺻﺒﺮ ﺍﻭ ﻣﺮﺗفع
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﻋﺠﻠﻪ
ﺍﻭ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻔی ﻣﮑّﺎﺭ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘس  ﭼﺮﺍﺧﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺘﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻟﺎ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭﻋﺎﺩﻯ
ﻮ ﻣﺎﺩﻯ ﺪﻧﻴﻮﻯﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺻﺒﺮ ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﮔﺎﻫی ﺒﺎﻳﺪ ﺗﺴﺮیع
ﻮﻋﺠﻠﻪ ﮐﺮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤل ﺪﺭ
ﺍﺗﺶ ﺳﻮﺯﻯ ﻭﻳﺎ
ﺍﺩﺭﺍک اﻳﻥ ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﮐﻪ ﻳک غیر ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
اﻣﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﺻﺒﺮ
ﺟﺎﻳﺰ ﻧﻴﺴﺖ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻗﺪﺍم
کند ﻭ ﻋﺠﻠﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭ نتبچ ﺳﻠﻮک
ﺨﻄﺎ ﻭ ﺍﺯ ﺷﻴﻄﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟﺎ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﮔﺎﻫی
عجله ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ.

حدیث 1938 - ﻣﺴﻠم
ﻮ ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ ﺍﺑﻮ
ﻫﺮﻳﺮﻩ ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ: ﺍﺳﺮﻋﻮﺍ ﺑﺎﻟﺠﻨﺎﺯةﻓﺄﻥ
ﺘک ﺼﺎﻟحة ﻓﺨﻴﺮﺗﻘﺪﻣﻮﻧﻬﺎ
ﺍﻟﻴﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻓﻥ ﻤﻴﺖ
ﺍﻗﺪﺍم کنید ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻴﺖ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﻟح ﻮﮐﺎﻣل
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺧﻴﺮﻯ
ﻮﻧﻴکی ﺒﺮﺍﻯ اﻭ
ﻭﺧﻴﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﺪ. ﻭ ﺍﻥ
ﺘک ﺴﻮﻯ ﺬﻟﻚ ﻓﺸﺮّ
ﺗﻀﻌﻮﻧﻪ ﻋﻥ ﺮﻗﺎﺑﮑم
ﻮ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ ﺼﺎﻟح
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺷﺮّ
ﺍﻭﺭﺍ  ﺍﺯﻋﻬﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﺪ.
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻤﻴﺖ گیج
هستند ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
نیز اﮔﺮ ﺍﻋﺘﻨﺎئی
ﻨﮑﻨﻨﺪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻔﺴﺎﺩ
ﺟﺴم ﻤُﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﻟﻮﺩگی
ﻤﺤﻴﻄ ﺰﻳﺴﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺗﺴﺮیع ﺪﺭ
ﺩﻓﻥ ﺴﻔﺎﺭﺵ ﺷﺪﻩ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﺎنع اﺯ
ﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﻄﺒﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺮگ ﻤﻴﺖ ﻗطعی ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟﺎ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺩﺭ ﮐﻮﻣﺎ ﻭ
ﺑﻴﻬﻮﺷی ﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺤﺎل
عاﺩﻯ ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ  ﺷﺪﻥ ﻤُﺮﺩﻩ
ﺩﺭﻗﺒﺮ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳخ ﺰﻳﺎﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺯ ﺗﺮس ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺒﺮ ﻣﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.

حدیث 1939 - ﻣﺴلم
ﻮ ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮ ﺯﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺮ ﻣﺰﺍﺭﻯ ﺴﺨﺖﻣﻴﮕﺮﻳﺴﺖ
ﺑﮕﺬﺷﺖ ﻭﺑﻪ ﺍﻥ
ﺰﻥ گفت :ﺍﺗقی
اﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﺻﺒﺮﻯ
اﺯﺧﺪﺍ ﺑﺘﺮﺵ ﻭ
ﺻﺒﺮ ﭘﻴﺶ ﮔﻴﺮ. ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ ﺭﻭح ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﺎﺵ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﺳﻠﻮکی ﭙﻴﺸﻪ
ﮐﻦ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻠﺎﻫﺎ
ﺍﺯﻟﻮﺍﺯم ﺴﻠﻮک
ﻮ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
الهی اﺯ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺯﻥ گفت ﺍﺯ
ﻣﻥ ﺪﻭﺭ ﺷﻮ ﺗﻮ ﺑﻤﺼﻴﺒﺖ
ﻣﻥ ﺪﻭﭼﺎﺭ ﻧﺸﺪﻩﺍﻯ
ﻭ ﺍﺯ ﺣﺎل ﻤﻥ ﺨﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻯ. ﺍﻳﻥ ﺰﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻭﻗتی ﺒﻮﻯ
گفتند ﮐﻪ ﻧﺎﺻح
تو ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ
ﺑﺨﺎﻧﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻓﺖ.ﻭ ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ
ﻭﻯ ﻨﻴﺰ ﺩﺭﺑﺎنی
ﻨﺪﺍﺷﺖ. ﻭ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍ ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻢ
.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ: ﺍﻧﻤﺎ ﺍﻟﺼﺒﺮﻋﻨﺪ
ﺍﻟﺼﺪمة ﺍﻟﺎﻭلی
اﺭﺯﺵ ﺻﺒﺮﻫﻨﮕﺎم
ﻮﻗﻮع  ﺒﻠﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺩﻧﻴﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺳﺮﮔﺮم
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺼﺒﺮ
ﻭﺍﻧﻤﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮلیسم  ﻘﺮﺍﻥ ﻮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻥ ﺒﻤﻌنی
ﺴﺎﻟک یا ذِن
بودائی است ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﭼﻮﻥ ﺰﻥ ﻤﻄیعی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﻣﺮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣل الهی  ﺒﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻧﻪ ﻫﺮﮐﻪ ﺭﻳش
ﻭﺳﺒﻴل ﺪﺍﺷﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ای ﺰﻥ ﺪﺭ ﺻﺪﻣﻪ
ٴﺨﻮﺩ ﺻﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﻭلی ﺒﻌﺪﺍ ﺍﺯ
شناخت ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺻﺒﺮ ﮐﺮﺩ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﻯ ﺘﺬﮐﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻠﺤﻈﺎﺕ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭﻗﻮع ﻴک آﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺑﻠﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﺒﺮ ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﺭﺿﺎ
ﺑﻤﺼﻠﺤﺖ دانی
الهی ﺪﺍﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻈم
غیض نیز
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻘﺎم کظم
غیض  ﺩﺭ ﻏﻀﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻘﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ. ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺭﺍﻭﻯ ﺪﺭﺑﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻭﺿﺎع ﺮﻭﺯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻓﻮﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺎﺭﺍضی اﺳﺖ ﺑﻄﻮﺭ
ﺿﻤنی ﺘﺎﮐﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺧﻠﻔﺎ ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎسی ﻮ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
اﺳﻠﺎم ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﺩﺭﺑﺎﻥ ﻮ ﻣنع
گنندﻩ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻠﺎﻗﺎﺕ ﺑﺎ ﺣﮑّﺎﻡ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭﺑﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﻌﮑس ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ
ﺪﺍﺭﺩ.

حدیث 1940 - ﺍﺑﻮ
ﺩﺍﻭﺩ ﺑﻨﻘل اﺯ
ﻭﺍﺋﻠﻪ ﺑﻥ اﺳﻘﻊ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺮ ﻣﻴتی
ﭽﻨﻴﻦ ﺩﻋﺎئی ﺮﺍ
ﻧﻤﻮﺩ: ﺍﻟﻠﻬُمّ
ﻔﻠﺎﻥ ﺒﻥ ﻔﻠﺎﻥ
فی ﺬﻣﺘک ﻮ ﺣﺒل
ﺠﻮﺍﺭﻙ ﻓﻘّﻪ ﻓﺘنة
ﺍﻟﻘﺒﺮ ﻭ ﻋﺬﺍﺏ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﺩﺭﻋﻬﺪﻩ
ﺗﻮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻄﻨﺎﺏ
ﭘﻨﺎﻩ ﺗﻮ ﺩﺳﺖ ﮔﻴﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﻭﺭﺍ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻓﺘﻨﻪ ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻗﺒﺮ ﺑﮑﻦ ﻭ ﺍﺯﻋﺬﺍﺏ
ﺟﻬﻨم ﻨﺠﺎﺕ ﺑﺪﻩ.
ﺩﺳﺖ ﺑﺴﺘﻥ ﺒﻄﻨﺎﺏﻫﻤﺴﺎﻳگی
و ﭘﻨﺎﻩﮔﻴﺮﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ ﺩﻝ ﻣﻴﺒﻨﺪﺩ
ﻭ ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﭘﻨﺎﻩ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻗﺒﺮ ﻫﻤﺎﻥ
سختی ﺩﻭﺭﻩ
سلوک یا ﺣﻴﺎﺕ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺩﺭ
معاد ﺒﻮﺩﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﻭ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻮﻓق ﻨﺸﻮﺩ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺟﻬﻨم ﻮ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺴﺖ ﻧﺸﺴﺘﻥ
ﺪﺭ ﻣﮑﺎﻥ ﻤﻘﺪّس
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم ﺴﻠﻮک
الهی اﺳﺖ ﻭ ﭘﻨﺎﻩ
ﺍﻭﺭﺩﻥ. ﻮ ﺍﻧﺖ ﺍﻫل
اﻟﻮﻓاء ﻮ ﺍﻟﺤﻤﺪ.
ﺍﻟﻠﻬُمّ ﻔﺄﻏﻔﺮ
ﻟﻪ ﻭ ﺍﺭﺣﻤﻪ ﺍﻧّک
انت ﺍﻟﻐﻔﻮﺭ
الرحیم ﻮﺗﻮ ﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﺍﻫل ﻮﻓﺎﻯ
ﺒﻌﻬﺪ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ.
ﻟﺬﺍ ﺍﺯﺗﻮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺒﺨشی ﻮ
ﺭﺣﻤﺖ ﮐﻨﻰ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻬﺪ ﻭ ﻭﻋﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﺑﻐﻔﺮﺍﻥ ﻮ
ﺑﺨﺸﺶ ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭘس ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺎﻥ
ﺗﺎ ﻧﺨﺴﺖ ﺍﺯ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺘﻮ ﺑﻬﺮﻩﻣﻨﺪ ﺷﻮﻧﺪ.
ﻭﺳپسﺑﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺍﻋمّ  اﺯ ﻋﻘل
کلّی ﻮ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ
ﻧﻮع  ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

حدیث
1941 - ﻣﺴﻠم اﺯ ﺻُﻬﻴﺐ
ﺑﻥ ﺴﻨﺎﻥ ﻨﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻥ
ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ گفته ﺍﺳﺖ:
ﮐﺎﻥ ﻤﻠک ﻔﻴﻤﻥ
کاﻥ ﻘﺒﻠﮑﻢ ( ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﺒﻮﺩ) ﻭﮐﺎﻥ ﻠﻪ ﺳﺎﺣﺮ
(ﮐﻪ ﻭﻯ ﺴﺎﺣﺮ ﻭ
ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﻯ ﺪﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺟﺎﺩﻭﮔﺮ
ﺩﺭﻗﺪﻳم ﻨﻘﺶ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻭﻋﺎلم ﺰﻣﺎﻥ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ)
ﻓﻠﻤﺎ ﮐﺒﺮ ﻗﺎل
ﻠﻠﻤﻠﻚ (ﻭﻗتیﺠﺎﺩﻭﮔﺮ
ﭘﻴﺮ ﺷﺪ ﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻩ
ﮔﻔﺖ) ﺍنّی ﻘﺪ
ﮐﺒﺮﺕ ﻓﺎﺑﻌث
ﺍلیّ غلاﻣﺎ ﺍﻋﻠّﻤﻪ
ﺍﻟﺴﺤﺮ (ﻣﻥ ﭙﻴﺮ
ﺷﺪﻩﺍﻡ. ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍبرایم ﺑﻔﺮﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺗﻌﻠﻴم
ﺠﺎﺩﻭﮔﺮﻯ ﺒﺪﻫﻢ)
ﻓﺒﻌث ﺍﻟﻴﻪ
ﻏﻠﺎﻣﺎ
ﻳﻌﻠﻤﻪ (ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺟﻮﺍنی  ﺮﺍ
ﻧﺰﺩ ﺍﻭ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ)
ﻭ ﮐﺎﻥ فی ﻄﺮﻳﻘﻪ
ﺍﺫﺍ ﺳﻠﻚ ﺭﺍﻫﺐ
(ﺩﺭﺭﺍﻩ ﺍﻳﻦ ﺟﻮﺍﻥﺭﺍﻫبی
ﺘﺎﺭک ﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺳﺎﻟکی
الهی ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩ) ﻓﻘﻌﺪ ﺍﻟﻴﻪ
ﻭ ﺳمع کلاﻣﻪ ﻓﺎﻋﺠﺒﻪ
( ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ ﺟﻮﺍﻥ
ﻨﺰﺩ ﺍﻳﻥ ﺮﺍﻫﺐ
ﻣﻴﻨﺸﺴﺖ ﺍﺯﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
اﻭ ﺧﻮﺷﺶ ﻣﻴﺎﻣﺪ)
ﻭ ﮐﺎﻥ اﺫﺍ
ﺍتی اﻟﺴﺎﺣﺮ
ﻣﺮّ
ﺑﺎﻟﺮﺍﻫﺐ
ﻭﻗﻌﺪ ﺍﻟﻴﻪ( ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﮐﻪ ﺟﻮﺍﻥ ﻨﺰﺩ ﺟﺎﺩﻭﮔﺮ
ﻣﻴﺮﻓﺖ ﻧﺰﺩ ﺭﺍﻫﺐ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻨﺸﺴﺖ) ﻓﺎﺫﺍ
ﺍتی اﻟﺴﺎﺣﺮ ﺿﺮبة
( ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺟﺎﺩﻭﮔﺮ ﺟﻮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻣﻀﺮﻭﺏ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺩﻳﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ)
ﻓﺸﮑﺎ ﺫﻟﻚ ﺍلی
اﻟﺮﺍﻫﺐ (ﺟﻮﺍﻥ
ﻤﻮﺿﻮع ﺮﺍ ﺑﺸﮑﻮﻩ
ﺑﺮﺍﻫﺐ ﻣﻴﮕﻔﺖ)
ﻓﻘﺎل اﺫﺍ ﺧﺸﻴﺖ
ﺍﻟﺴﺎﺣﺮ ﻓﻘل ﺤﺒﺴنی
اﻫﻠﻰ (ﺭﺍﻫﺐ ﮔﻔﺖ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﺟﺎﺩﻭﮔﺮ
ﺑﺘﺮﺳﻴﺪﻯ که
چرا ﺩﻳﺮ ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ
ﺑﮕﻮ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺍم ﺴﺒﺐ ﺗﺎﺧﻴﺮ
ﻣﻥ ﺸﺪﻧﺪ) ﻭﺍﺫﺍ
ﺧﺸﻴﺖ ﺍﻫﻠک ﻔﻘل
ﺤﺒﺴﻨﻰ ﺍﻟﺴﺎﺣﺮ
(ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺗﺮﺳﻴﺪﻯ
که چرا ﺩﻳﺮ ﺑﻤﻨﺰل
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻯ ﺒﮕﻮ
ﺟﺎﺩﻭﮔﺮ ﺑﺎﻋث
ﺗﺎﺧﻴﺮ ﻣﻥ ﺸﺪ) ﻓﺒﻴﻨﻤﺎ
ﻫﻮ ﻋلی ﺬﻟﻚ ﺍﺫ
ﺃتی علی ﺪﺍبة ﻋﻈﻴﻤﻪ
ﻗﺪ ﺣﺒﺴﺖ ﺍﻟﻨﺎس
(ﺗﺎ ﺭﻭﺯﻯ که ﺩﺭﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺤﻴﻮﺍﻥ
عظیم
الجثّة ای  ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺍﻟﺎﻍ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ. ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﻣﺮﺩم
ﺒﺴﺘﻪ ﻭﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﺟمع
کرﺩﻩ ﻭﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺟﺎﻫل ﻮﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻭ ﺗﻔﺮﻳﺢ
ﻭ ﻭﻗﺖ ﮔﺬﺭﺍنی
ﻤﺮﺩم غیرﺳﺎﻟک
هستند . ﻭ ﻣﺎنع ﺮﺍﻩ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺗﮑﺎﻣل
آﻧﻬﺎ) ﻓﻘﺎل اﻟﻴﻮم
أﻋﻠﻢ ﺍﻟﺴﺎﺣﺮ
ﺍﻓﻀﻞ ﺍم اﻟﺮﺍﻫﺐ
ﺍﻓﻀﻞ؟ (ﭘس ﮔﻔﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺍﻫم
ﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻓﻀل
و فضیلت و
برتری  ﺴﺎﺣﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﻓﻀل ﻮ ﻣﻘﺎم
الهی ﺮﺍﻫﺐ) ﻓﻀﻞﺩﺭﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﺩﺍﻧﺶ
ﻭﺍقعی ﻮ ﺗﻘربّ  ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﻣﻌنی
ﺪﺍﺭﺩ) ﻓﺄﺧﺬ ﺣﺠﺮﺍ
ﻓﻘﺎﻝ (ﭘس ﺳﻨﮕی
ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭﮔﻔﺖ)
ﺍﻟﻠﻬُﻢّ ﺍﻥ
کاﻥ اﻣﺮ ﺍﻟﺮﺍﻫﺐ
ﺍﺣﺐّ  ﺍﻟﻴک
ﻤﻥ اﻣﺮ ﺍﻟﺴﺎﺣﺮ
(ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﺍﻫﺐ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮ
ﭘﺴﻨﺪﻳﺪﻩ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺟﺎﺩﻭﮔﺮ)
ﻓﺄﻗﺘل هذﻩ ﺍﻟﺪﺍبّة
ﺣﺘﻰ ﻳﻤضی اﻟﻨﺎس
( ﭘس ﺍﻳﻥ ﺠﺎﻧﻮﺭ
ﺭﺍ ﺑﮑﺶ ﺗﺎ ﻣﺮﺩم
ﺒﺮﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﺎﻫﺎ ﻓﻘﺘﻠﻬﺎ
ﻭ ﻣضی اﻟﻨﺎس ( ﭘس
ﺳﻨﮕﺮﺍ ﭘﺮﺗﺎﺏ
ﮐﺮﺩ ﻭﺟﺎﻧﻮﺭ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪ ﻭﻣﺮﺩم ﭙﻰ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﻓﺘﻨﺪ (ﺭﺍﻫﺐ
کسی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ
ﺗﺮک ﻛﺮﺩﻩ ﻭ  ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺳﻠﻮک الهی ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺩﺭ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﺎهی ﻨﻴﺰ ﺭﺍﻫﺐ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﮐﺸﻴﺶ ﻭ
ﻣﻠّﺎﻯ غیرﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪﻋﻮﺍم ﺮﺍ
ﻓﺮﻳﺐ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﻭﺳﻠﻮک
ﻨﮑﺮﺩﻩ) ﻓﺄتی
اﻟﺮﺍﻫﺐ ﻓﺄﺧﺒﺮﻩ.
ﻓﻘﺎل اﻟﺮﺍﻫﺐ
(ﺳﭙس ﺟﻮﺍﻥ ﻨﺰﺩ
ﺭﺍﻫﺐ ﺭﻓﺖ ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻤﻄلع
ﻨﻤﻮﺩ ﻭ ﺭﺍﻫﺐ ﮔﻔﺖ)
ﺍﻯ اﺑﻨﻰ ﺍﻧﺖ ﺍﻟﻴﻮﻡ
ﺍﻓﻀل ﻤﻨّﻰ( ﺍﻯ
ﻔﺮﺯﻧﺪﻡ ﻭ ﭘﻴﺮﻭ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻦ ﺗﻮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﻣﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﻓﻀل ﻫﺴﺘﻰ)
ﻭﻗﺪ ﺑلغ اﻣﺮک
ﻤﺎ ﺍﺭﺍﻯ ﻭ ﺍﻧک
ﺴﺘﺒﺘﻠﻰ (ﻭﺑﻌﻘﻴﺪﻩ
ﻣﻥ ﻮضع ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭﮐﺸﺶ الهی ﺘﻮ ﺑﺠﺎئی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﻠﺎ ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﺧﻮﺍهی
گرﻓﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥﺠﻮﺍﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮک الهی ﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯلی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺍﻳﻥ اﺣﻮﺍﻝ ﺑﺸﺎﺭﺍتی
الهی ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ ﺍﻣﻴﺰ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻓﺄﻥ اﺑﺘﻠﻴﺖ ﻓﻠﺎ
ﺗﺪل عَلیّ (ﻭﭼﻮﻥ
ﺪﻭﭼﺎﺭ ﺍﻳﻥ ﺒﻠﺎﻳﺎ
ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
الهی ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻰ
ﻣﺮﺍ ﺑﮑسی ﻤﻌﺮفی
ﻤﮑﻥ ﻮ ﻧﺎم ﻤﺮﺍ
ﻣﺒﺮ. ﻭﻳﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺸﮕﻮئی
کنونی ﻤﻦ ﮐسی ﺮﺍ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻥ ﺨﺒﺮ
ﻣﮑﻦ. ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍﻫﺐ ﺭﺍ ﻣﻘربّ  ﺗﺮ ﺍﺯ ﺟﺎﺩﻭﮔﺮ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ) ﻭﮐﺎﻥ اﻟﻐﻠﺎﻡ
ﻳﺒﺮء ﺃﻟﺄﮐمة ﻭ
ﺍﻟﺄﺑﺮﺹ ( ﺍﻳﻥﺠﻮﺍﻥ
ﭼﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺻﺎﺣﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎتی
گرﺩﻳﺪﻩ ﭼﻮﻥ ﻤﺴﻴح
کوﺭ ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﭘﻴسی
رﺍ ﺷﻔﺎ ﻣﻴﺪﺍﺩ)
ﻭ ﻳﺪﺍﻭﻯ اﻟﻨﺎس
ﻣﻥ ﺴﺎﺋﺮ ﺍﻟﺄﺩﻭاء
( ﻭﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ها ﺷﻔﺎ ﻣﻴﺪﺍﺩ)
ﻓﺴمع ﺠﻠﻴس  ﺍﻟﻤﻠﻚ ﮐﺎﻥ
ﻘﺪ ﻋﻤﻰ ﻓﺄﺗﺎﻩ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺎ ﮐثیرة
(ﺧﺒﺮ ﺍﻳﻥ ﺠﻮﺍﻥ
ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺗﺶ ﺑﮕﻮﺵ
ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻥ ﭙﻴﺸﻴﻥ
ﭙﺎﺩﺷﺎﻩ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺍﺧﻴﺮﺍ ﮐﻮﺭ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎ ﻫﺪﺍﻳﺎﻯ ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﻧﺰﺩ ﺟﻮﺍﻥ ﺮﻓﺖ
ﻭ ﮔﻔﺖ) ﻣﺎ ﻫﻬﻨﺎ
ﻟک اﺟﻤﻊ ﺍﻥ اﻧﺖ
ﺷﻔﻴﺘﻨﻰ (ﺗﻤﺎم
اﻳﻥ ثرﻭﺕ ﺍﺯآن
ﺘﻮ ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺍ
ﺷﻔﺎ ﺑﺪﻫﻰ)
ﻓﻘﺎل انّی لا ﺍﺷفی
اﺣﺪﺍ ﺍﻧﻤﺎ ﻳﺸفی
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ(ﺟﻮﺍﻥ
گفت ﻣﻥ کسی ﺮﺍ ﺷﻔﺎ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻢ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺨﺪﺍﻯ ﺘﻌﺎلی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻔﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ)
ﻓﺄﻥ ﺁﻣﻨﺖ
ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﻋﻮﺕ
ﺍﻟﻠﻪ ﻓﺸﻔﺎﻙ (ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﺪﺍ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻴﺎﻭﺭﻯ
ﻭ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺒﺨﺪﺍ
ﺍﻭم کنی ﻣﻥ ﻨﻴﺰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﮑم ﺮﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﻣﻮٴﻤنی هستم  ﺑﺪﺭﮔﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﺩﻋﺎ ﻣﻴﮑﻨﻢ ﻭ ﺷﻔﺎ
ﺧﻮﺍﻫی ﻴﺎﻓﺖ) ﻓﺄﻣﻥ
ﺒﺎﻟﻠﻪﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻓﺸﻔﺎﻩ ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
(ﮐﻮﺭ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻤﺎﻥ
اﻭﺭﺩ ﻭﺳﻠﻮک
الهی ﻮ ﺍﻭم ﻨﻤﻮﺩ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺷﻔﺎ ﺩﺍﺩ.
ﻭﮐﻮﺭﻯ بی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻯ ﭙﺎﻳﺎﻥ ﻴﺎﻓﺖ)
ﻓﺄتی اﻟﻤﻠک
ﻔﺠﻠس ﺍﻟﻴﻪ
ﮐﻤﺎ ﮐﺎﻥ ﻴﺠﻠس
(ﻭﻯ ﻤﺎﻧﻨﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﺰﺩ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺭﻓﺖﻭﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
اﻭ ﺷﺪ) ﻓﻘﺎل
له ﺍﻟﻤﻠﻚ ﻣﻥ ﺮﺩّ
ﻋﻠﻴک ﺒﺼﺮﻙ( ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﭼﻪ ﮐﺴی
ﺒﻴﻨﺎئی ﭽﺸم ﺘﻮﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ) ﻗﺎل
ﺮﺑّﻰ (ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳم ﭽﺸﻤﺎﻧم
ﺮﺍ ﺑﻤﻥ ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭﻋﻘل
ﻠﺪنی ﻮ ﮐﻤﺎل ﺮﺳﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻗﺎل ﻮﻟک
ربّ  ﻏﻴﺮﻯ؟
(ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﮔﻔﺖ ﻣﮕﺮ
ﺗﻮ رَبّ و ﺧﺪﺍئی
غیر ﺍﺯ ﻣﻥ نیز ﺪﺍﺭﻯ)
ﻗﺎل ﺮبّی ﻮ ﺭﺑّک
اﻟﻠﻪ (مانند ﻤﻮﺳی
گفت ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻦ ﻭﺧﺪﺍﻯ
ﺘﻮ ﻫﻤﺎﻥ اﻟﻠﻪ
ﺍﺳﺖ) ﻓﺄﺧﺬﻩ ﻓﻠم
ﻴﺰل ﻴﻌﺬّﺑﻪ ﺣتی
ﺪل علی اﻟﻐﻠﺎﻡ
(ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺍﻧﻘﺪﺭﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﮑﻨﺠﻪ
ﺩﺍﺩ ﺗﺎ ﺍﻥ ﺠﻮﺍﻥ
ﺸﻔﺎ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻩ ﻣﻌﺮفی
کرﺩ) ﻓﺠئ ٴﺒﺎﻟﻐﻠﺎﻡ
ﻓﻘﺎل
له ﺍﻟﻤﻠﻚ (ﺟﻮﺍﻥ
ﺮﺍﺣﺎﺿﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺑﻪ ﺍﻭ
ﮔﻔﺖ (ﺍﻯ ﺒﻨﻰ ﻗﺪﺑﻠغ
ﻤﻥ ﺴﺤﺮک ﻤﺎ ﺗﺒﺮء
ﺃﻟﺄﮐمة ﻭ ﺍﻟﺄﺑﺮﺹ
ﻭ ﺗﻔﻌل ﻮ ﺗﻔﻌﻞ
(ﺍﻯ ﭙﺴﺮﻙ ﮐﺎﺭﺟﺎﺩﻭﮔﺮﻯ
ﺘﻮ ﺑﻪ ﺍﻧﺠﺎ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﮐﻪ ﮐﻮﺭ ﻭ ﭘﻴس ﺭﺍ
ﺷﻔﺎ ﻣﻴﺪﻫﻰ ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺩﻟﺖ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻰ) ﻓﻘﺎل
اﻧّی لا ﺍﺷفی
اﺣﺪﺍ ﺍﻧﻤﺎ ﻳﺸفی
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ (ﺟﻮﺍﻥ
گفت ﻣﻥ کسی ﺮﺍ ﺷﻔﺎ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻢ ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﺘﻌﺎلی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﻔﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ)
ﻓﺄﺧﺬﻩ ﻓﻠم ﻴﺰل
ﻴﻌﺬّﺑﻪﺣتی ﺪلّ
علی اﻟﺮﺍﻫﺐ (ﭘس
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺟﻮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺍﻧﻘﺪﺭ ﺷﮑﻨﺠﻪ
ﺩﺍﺩ ﺗﺎ ﻭﻯ ﺮﺍﻫﺐ
ﺭﺍ ﻣﻌﺮفی ﻨﻤﻮﺩ)
ﻓﺠیئ ﺒﺎﻟﺮﺍﻫﺐ
ﻓﻘﻴل ﻠﻪ (ﭘس ﺭﺍﻫﺐ
ﺭﺍ ﺍﺣﻀﺎﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ)
ﺍﺭجع عن ﺪﻳﻨﻚ
ﻓﺄﺑﻰ (ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺩﻳﻥ ﻮﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻥﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻰ
ﻭلی ﺮﺍﻫﺐ ﻗﺒﻮل
ﻨﮑﺮﺩ) ﻓﺪﻋﺎ ﺑﺎﻟﻤﻨﺸﺎﺭ
ﻓﻮضع اﻟﻤﻨﺸﺎﺭ
فی ﻔﺮق ﺮﺃﺳﻪ ﻓﺸﻘﻪ
ﺣتی ﻮقع ﺸﻘّﺎﻩ
(ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩ ﺍﺭﻩﺍﻯ آﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺑﺮ ﻓﺮق
ﺴﺮ ﺭﺍﻫﺐ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﺭّﻩ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺑﻄﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﺩﻭ ﻧﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ
ٴﻮﻯ ﺒﻄﺮﻓﻴﻥ
اﻓﺘﺎﺩ) ثُمّ
ﺠیئ ﺒﺠﻠﻴس
ﺍﻟﻤﻠﻚ ﻓﻘﻴل
ﻠﻪ (ﺳﭙس ﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
ﭙﺎﺩﺷﺎﻩ ﺭﺍ ﺍﻭﺭﺩﻧﺪ
ﻭﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ)ﺍﺭجع
عن ﺪﻳﻨﻚ ﻓﺄﺑﻰ
(ﺍﺯ ﺩﻳﻦ ﻭولایت
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺩﺳﺖ
ﺑﺮﺩﺍﺭ ﻭلی اﻭ
ﻧﭙﻴﺮﻓﺖ) ﻓﻮضع
اﻟﻤﻨﺸﺎﺭ فی
ﻔﺮق ﺮﺃﺳﻪ
ﻓﺸﻘّﻪ ﺣتی
ﻮقع ﺸﻘّﺎﻩ ( ﻟﺬﺍ
ﺍﺭّﻩ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻓﺮق
سر هم ﻨﺸﻴﻥ ﭙﺎﺩﺷﺎﻩ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻭ ﻧﻴﻤﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ)
ثُمّ ﺠیئ
ﺒﺎﻟﻐﻠﺎﻡ
ﻓﻘﻴل ﻠﻪ (ﭘس ﺟﻮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺣﺎﺿﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ)ﺍﺭجع
عن ﺪﻳﻨﻚ ﻓﺄﺑﻰ
(ﺍﺯ ﺩﻳﻥ
یعنی
سلوک الهی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩ ﻭلی
اﻭ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ) ﻓﺪﻓﻌﻪ
ﺍلی ﻨﻔﺮ ﻣﻥ اﺻﺤﺎﺑﻪ
ﻓﻘﺎﻝ (ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻴﮑی اﺯﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺩ ﻭﮔﻔﺖ)
ﺍﺫﻫﺒﻮﺍ ﺑﻪ ﺍلی
ﺠﺒل کذا ﻭ ﮐﺬﺍ
ﻓﺄﺻﻌﺪﻭﺍ ﺑﻪ ﺍﻟﺠﺒﻞ)
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻔﻠﺎﻥ ﮐﻮﻩ
ﺑﺮﺩﻩ ﺑﻘُﻠّﻪ
ﺍﻥ ﺒﺎﻟﺎ ﺑﺒﺮﻳﺪ)
ﻓﺄﺫﺍ ﺑﻠﻐﺘم ﺬﺭﻭﺗﻪ(
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﻘﻠّﻪﺍﻥ
کوﻩ ﺭﺳﻴﺪﻳﺪ) ﻓﺄﻥ
ﺮجع عن ﺪﻳﻨﻪ. ﻭ
ﺍﻟﺎّ ﻓﺎﻃﺮﺣﻮﻩ)
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﻥ ﻮﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺩﺳﺖ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪﻫﻴگ
ﻮ ﺍﻟﺄ ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺎﻟﺎﻯ کوﻩ ﺑﭙﺎﺋﻴﻥ
ﺒﻴﻨﺪﺍﺯﻳﺪ) ﻓﺬﻫﺒﻮﺍ ﺑﻪ ﻓﺼﻌﺪﻭﺍ
ﺑﻪ ﺍﻟﺠﺒﻞ (ﺍﻭﺭﺍﺑﺒﺎﻟﺎﻯ
آﻥ کوﻩ ﺑﺮﺩﻧﺪ)
ﻓﻘﺎل
اﻟﻠﻬُﻢّ ﺍﮐﻔنیهم
ﺒﻤﺎ ﺷﺌﺖ (ﺟﻮﺍﻥ
گفت ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻣﺮﺍ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻩ ﻫﺮ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
صلاح و ﻣﺸﻴﺖ ﻣﻴﮑﻨﻰ)
ﻓﺮﺟﻒ ﺑﻬم اﻟﺠﺒﻞ
(ﭘس ﮐﻮﻩ ﺑﻠﺮﺯﻩ
ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻭﻫﻤﻪ ﺳﺮﻧﮕﻮﻥ
ﺸﺪﻧﺪ) ﻭ ﺟاء ﻴﻤشی
الی اﻟﻤﻠﻚ ﻓﻘﺎل
له اﻟﻤﻠﻚ (ﺟﻮﺍﻥ
ﺴﭙس ﻧﺰﺩ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺖ) ﻣﺎ
ﻓُﻌل ﺒﺎﺻﺤﺎﺑﻚ
(ﺑﻘﻴﻪﭼﻪ ﺷﺪﻧﺪ)
ﻓﻘﺎل کفّاﻧﻴﻬم
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺩ ﻭﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻳم
کافی ﺸﺪ) ﻓﺪﻓﻌﻪ
ﺍﻟﻰ ﻧﻔﺮ ﻣﻥ اﺻﺤﺎﺑﻪ
ﻓﻘﺎﻝ (ﭘس ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺟﻮﺍﻥ ﺮﺍ ﺑﻴکی
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ)
ﺍﺫﻫﺒﻮﺍ ﺑﻪ
ﻓﻴﻘﺮﻗﻮﺭ ﻭ ﺗﻮﺳّﻄﻮﺍ
ﺑﻪ ﺍﻟﺒﺤﺮ ( ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﻳﻜﻘﺎﻳﻖ ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﺪ
ﻭ ﺑﻤﻴﺎﻥ ﺪﺭﻳﺎ
ﺑﺒﺮﻳﺪ) ﻓﺄﻥ
ﺮجع عن ﺪﻳﻨﻪ ﻭ
ﺍﻟﺎّ ﻓﺄﻗﺬﻓﻮﻩ(
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﻭﺍﻟﺎّ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺪﺭﻳﺎ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻳﺪ)
ﻓﺬﻫﺒﻮﺍ ﺑﻪ ﻓﻘﺎﻝ
(ﭼﻮﻥ اﻭﺭﺍ ﺑﺪﺭﻳﺎ
ﺑﺮﺩﻧﺪ ﮔﻔﺖ)
ﺍﻟﻠﻬُمّ
اﮐﻔنیهم ﺒﻤﺎ
ﺷﺌﺖ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍ
ﻫﺮ ﻃﻮﺭ ﺻﻠﺎح ﻤﻴﺪﺍﻧﻰ
ﻣﺮﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻩ
ﻭ ﻣﺎنع آﻧﻬﺎ ﺷﻮ)
ﻓﺎنکفأت ﺑﻬم
اﻟﺴﻔﻴﻨﻪ
ﻓﻐﺮﻗﻮﺍ (
ﭘس ﻗﺎﻳق ﻮﺍﺭﻭﻧﻪ
ﺷﺪﻩ ﻭﮐﻒ ﺍﻥ ﻮﺍﮊﮔﻮﻥ
گرﺩﻳﺪ ﻭ ﺍﻧﻬﺎ
ﻏﺮق ﺸﺪﻧﺪ) ﻭجاء
ﻴﻤﺸﻰ ﺍلی اﻟﻤﻠک
ﺒﺎﺯ ﻫم ﺠﻮﺍﻥ ﻨﺰﺩ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ)
ﻓﻘﺎل اﻟﻤﻠک ﻤﺎ
ﻓُﻌل ﺒﺎﺻﺤﺎﺑﻚ
(ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﮔﻔﺖ
همراﻫﻴﺎﻥ ﺘﻮﭼﻪ
ﺷﺪﻧﺪ) ﻓﻘﺎل
کفاﻧﻴﻬم اﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩ
ﻭﻣﺮﺍ ﮐﺎفی ﺸﺪ)
ﻓﻘﺎل ﻠﻠﻤﻠﻚ ﺍﻧّک
ﻠﺴﺖ ﺑﻘﺎﺗﻠﻰﺣتی
ﺘﻔﻌل ﻤﺎ ﺁﻣﺮک
ﺒﻪ ( ﺗﻮ نمی ﺘﻮﺍنی
ﻤﺮﺍ ﺑﮑﺸﻰ ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺪﻫم اﻧﺠﺎم ﺪﻫﻰ)
ﻗﺎل ﻤﺎ هو؟ (ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺍﻥ کاﺭ
ﭼﻴﺴﺖﺟﻮﺍﻥگفت
) ﺗﺠمع اﻟﻨﺎس
فی ﺼﻌﻴﺪ ﻭﺍﺣﺪ
(ﻣﺮﺩم ﻣﺮﺍ ﺩﺭ
ﻳک ﻤﻴﺪﺍﻥ ﺠمع
کنی ) ﻭﺗﺼلبنی
علی ﺠﺬﻉ (ﻭﻣﺮﺍ
ﺑﺮ ﺗﻨﻪ ﺩﺭﺧﺘﻰ
ﺑﺼﻠﻴﺐ بکشی ) ثُمّ
ﺨﺬ ﺳﻬﻤﺎ ﻣﻥ
کناﻧﺘﻰ (ﻭ ﺳﭙس
ﺗﻴﺮﻯ اﺯ ﮐﻴﺴﻪ
ﺗﻴﺮﻫﺎﻯ ﻤﻦ ﻣﻴﮕﻴﺮﻯ)
ثم ضع اﻟﺴﻬم
فی کبد ﺍﻟﻘﻮس
ثمّ  ﻘﻞ (ﺳﭙس
ﺗﻴﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
کماﻥ ﺑﮕﺬﺍﺭ ﻭ
ﺑﮕﻮ) ﺑﺴم ﻟﻠﻪ
رَبّ ﺍﻟﻐﻠﺎﻡ
ثمّ اﺭﻣﻨﻰ (ﺑﻨﺎم
اﻟﻠﻪ ﺧﺪﺍﻯ اﻳﻥ
ﺠﻮﺍﻥ ﻭﺳﭙس ﺗﻴﺮ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻦ) ﻓﺄﻧک
اﺫﺍ ﻓﻌﻠﺖ
ﺫﻟک ﻘﺘﻠﺘﻨﻰ ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥکرﺩﻯ ﻣﺮﺍ
ﮐﺸﺘﻪﺍﻯ) ﻓﺠمع
اﻟﻨﺎس فی ﺼﻌﻴﺪ
ﻭﺍﺣﺪ( پس ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺪﺍﻧﻰ
ﺟمع کرﺩ) ﻭﺻﻠﺒﻪﻋلی
ﺠﺬﻉ (ﻭﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮﺗﻨﻪ
ﺩﺭﺧتی ﺒﺼﻠﻴﺐ
ﮐﺸﻴﺪ) ثمّ
اﺧﺬ ﺳﻬﻤﺎ ﻣﻥ
کنانته (ﻭ ﺗﻴﺮﻯ
اﺯ ﮐﻨﺎﻧﻪ ﺟﻮﺍﻥ
کشید )ثمّ ﻮضع
اﻟﺴﻬم فی کبد
ﺍﻟﻘﻮس (ﻭ ﺗﻴﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ کماﻥ
گذارد) ثمّ
ﻘﺎل ﺒﺴم اﻟﻠﻪ
رَبّ ﺍﻟﻐﻠﺎﻡ
(ﻭﮔﻔﺖ ﺑﻨﺎم اﻟﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﺠﻮﺍﻥ)
ثمّ ﺮﻣﺎﻩ ﻓﻮق
اﻟﺴﻬم فی ﺼﺪﻏﻪ
(ﭘس ﺗﻴﺮ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺸﻘﻴﻘﻪ
ﺍﻭ ﺍﺻﺎﺑﺖ ﻧﻤﻮﺩ)
ﻓﻮضع ﻴﺪﻩ فی ﺼﺪﻏﻪ
ﻓﻤﺎﺕ ( ﻭﺟﻮﺍﻥ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺷﻘﻴﻘﻪ
ﺧﻮﺩ ﮔﺬﺍﺭﺩ ﻭ ﻣﺮﺩ)
ﻓﻘﺎل للناس ﺁﻣﻨﺎ
ﺑربّ  ﺍﻟﻐﻠﺎﻡ
(ﭘس ﻣﺮﺩم
گفتند ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﺠﻮﺍﻥ اﻳﻤﺎﻥ
اﻭﺭﺩﻳﻢ) ﻓﺄتی
اﻟﻤﻠک ﻔﻘﻴل ﻠﻪ
(پس ﮐﺴی ﻨﺰﺩ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺍﻣﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ) ﺃﺭﺃﻳﺖ
ﻣﺎ ﮐﻨﺖ ﺗﺤﺬﺭ(ﺍﻳﺎ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﺮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﭘﺮﻫﻴﺰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻯ ﺒﺮ ﺳﺮﺕ
ﺍﻣﺪ) ﻗﺪﻭﺍﻟﻠﻪ
ﻧﺰل ﺒک ﺤﺬﺭﻙ ﻗﺪ
ﺁﻣﻥ اﻟﻨﺎس (ﺑﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻗﺴﻢ ﺩﻭﭼﺎﺭﻫﻤﺎﻥ
اﻣﺮﻯ ﺸﺪﻯ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻥ ﭙﺮﻫﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻰ.
ﻭ ﺩﻳﺪﻯ که ﻣﺮﺩم
ﺒﺨﺪﺍ ﺍﻳﻤﺎﻥ
آﻭﺭﺩﻧﺪ) ﻓﺄﻣﺮ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺪﻭﺩ ﺑﺄﻓﻮﺍﻩ
ﺍﻟﺴﮑﻚ (ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﺷﮑﺎﻑﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺩﻫﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
هرﮔﺬﺭﻯ اﻳﺠﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ) ﻭ
ﻓﺨﺪﺕ ﻭﺍﺿﺮم
ﻔﻴﻬﺎ
ﺍﻟﻨﻴﺮﺍﻥ (ﺷﮑﺎﻑ
ﻫﺎ ﺣﻔﺮ ﺷﺪ ﻭﺩﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺗﺶ ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ) ﻭﻗﺎل
ﻤﻥ لم ﻴﺮجع عن
ﺩﻳﻨﻪ
ﻓﺎﻗﺤﻤﻪ
ﻓﻴﻬﺎ (ﻭ ﮔﻔﺖ ﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﻳﻥ ﺠﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﺩ
ﺩﺭﺁﻥ ﺍﺗﺶ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻳﺪ)
ﺍﻭﻗﻴل ﻠﻪ ﺍﻗﺘﺤﻢ
( ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﻭ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ ﭘس ﻭﺍﺭﺩ
ﺍﺗﺶ ﺷﻮ) ﻓﻔﻌﻠﻮﺍﺣتی
ﺠاءت ﺍﻣﺮﺃة ﻭ ﻣﻌﻬﺎ
ﺻبی ﻠﻬﺎ (ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﺟﺮﺍ ﺷﺪ ﻭ ﻧﻮﺑﺖ
ﺑﻴک ﺰﻥ ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﮐﻮﺩکی ﺒﺎ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ) ﻓﺘﻘﺎﻋﺴﺖ
ﺍﻥ ﺘقع ﻔﻴﻬﺎ (ﭘس
ﺯﻥ ﺪﺭﻧگ کرﺩ ﻭﻧﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺍﺗﺶ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﻯ
ﻨﮕﺮﺍﻥ ﻄﻔل ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩ) ﻓﻘﺎل
ﻠﻬﺎ ﺍﻟﻐﻠﺎﻡ( ﭘس
ﮐﻮﺩک ﺒﻤﺎﺩﺭ ﮔﻔﺖ)
ﻳﺎﺍﻣﺎﻩ ﺍﺻﺒﺮﻯ
ﻔﺄﻧک علی اﻟﺤﻖ
(ﺍﻯ ﻤﺎﺩﺭ ﺻﺒﺮ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺵ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺭﺍهی
ﺒﺮﺣقد ﻮﻃﺮﻳﻘتی
الهی هستی ). ﺍﻳﻥ
ﭙﺎﺩﺷﺎﻩ ﺩﺭ ﺣﮑم
ﭙﻴﺮ ﻭﺭﺋﻴس ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺵ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻔﺮﻋﻮﻥ ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺵ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺩﻳنی
اﺟﺪﺍﺩﻯ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺖ.
ﺁﻥ ﺮﺍﻫﺐ ﻭ ﮐﺸﻴﺶ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻗﺪﻳم ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﺪﻳﻥ
ﺠﺪﻳﺪ ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺗﻥ ﺪﺍﺩﻩﺑﻮﺩ. ﻭﺗﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ ﻘﺪﻳﻢ
ﺷﺎﮔﺮ ﺩﺍﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻌﻠم آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﺭﺍﻫﺐ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﺎلی
ﺴﻠﻮکی ﺒﻴﺸﺘﺮﺑﺮﻭﺵ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺩﺍﺩ.
ﻭﻣﺸﻐﻮﻝ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﻭﻗﺒﻠﺎ ﻫم ﺒﻌﻠﺖ
ﺳﻠﻮک ﻘﺪﻳﻢ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﻣﻘﺎمی ﺪﺍﺷﺖ.
ﺟﺎﺩﻭﮔﺮ ﻧﻘﺶ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﻋﻠمی
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﺑﻌﻠﻮم ﻤﺎﺩﻯ
و قشری
آخوندها ﺑﺘﻌﺠﺐ
ﻭﺍﻣﻴﺪﺍﺷﺖ. ﻭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﻤﻨﺎبع
الهی ﻤﻌﺮﻓﺖ ﻭﺩﺍﻧﺶ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻟﺪﻧّی
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
علماﻯ اﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﺣتی ﻔﻘﻬﺎﻯ ﺪﻳنی
ﻮ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺫﻫﻥ اﻟﻮﺩﻩ
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪگی ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
(ﺟﻮﺍﻥ) چون مُغ
بچگان ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟک ﻨﻮ ﺍﻣﻮﺯ
ﺩﺭ ﻳک ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻠﻤﻪ (ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ)
ﻳﺎ ﻧﻮ ﺍﻣﻮﺯﺍﻥ
ﺮﺍﻩ ﺍﺳﺮاء ﻮﻋﺮﻭج
ﺒﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌنی
ﻘﻮمی ﻴﻬﻮﺩ
یهوه طلب ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﻴم
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻣﺸﮑلی
ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ ﻗﻮم
ﻴﻬﻮﺩ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻧﻮﺭ ﺩﻳﺪﮔﺎﻥ
ﻮ ﻣﻨﺘﺨﺐ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﺎ ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻟﻬﻰﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﻫمه ﺴﻠﻮﮐﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻥ
ﻮ آﺋﻴنی که ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﻠﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍثباﺕ ﺻﺪق اﺩﻋﺎﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ اﺯﻣﺎﻳﺸﻬﺎ
ﻭﺑﻠﺎﻳﺎ ﻟﺎﺯﻣﻪ
اوم کرﺩﻥ ﻮ ﻗﺼﺪ
ﺳﻠﻮک ﻨﻤﻮﺩﻥ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
الهی اﺳﺖ. ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺠﺪﻳﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺒﻠﺎﻳﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
کمتر ﺷﺪﻩ ﻭلی ﺠﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
اﺯﻣﺎﻳﺶ ﻋﻘلی ﻮ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺑﺎﻭﺭﻯ هاﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺭﻭﺵﻋﻤلی
ﻮﺳﻠﻮک الهی ﻤﺤﻤﺪ
ﺍﻳﻥ ﺠﻨﺒﻪ ﻋﻘلی
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﻭﺝ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺟﻮﺍﻥ ﺴﺎﻟک ﺸﮑﻨﺠﻪ
ﺭﺍ ﺗﺤﻤل ﻨﮑﺮﺩ
ﻭ ﺭﺍﻫﺐ ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﮑﺸﺘﻥ
ﺪﺍﺩ. ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻘﺼﺎﺹ ﺍﻳﻥ ﺨﻄﺎﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﺭﺳﻴﺪ. ﻗﺼﺎﺹ
ﮐﻪ ﺷﺮﻃ آﻥ ﺪﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺑﻮﺩﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺤﺪّ
ﺷﺮعی اﺳﺖ و نه
شرع آخوندهای
قشری
همه مذاهب . ﺣﻔﻈﺎ
اﺳﺮﺍﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﭙﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ هر ﺳﺎﻟکی
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﻣﻬم اﺳﺖ.
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻨﺎﺳک عبادی ﻈﺎﻫﺮﻯ
ﺪﻳنی اﺳﺖ. ﭼﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﺷﻔﺎﻯ
ﺒﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻫﺮﺳﺎﻟک
موفقذ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺍﻥ ﺪل ﺨﻮﺵ ﮐﻨﺪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻣﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍثباﺕ ﺻﺪﻕ ﺳﻠﻮﻛک
و ﭘﻴﻤﺎﻥ اﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
الهی ﻘﺎﺋم ﺮبّ
اﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺸﺸﻤﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻫﺪﻑ ﺳﺎﻟک ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﮑﺮﺍﻣﺎتی
ﺒﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻣثلا
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺷﻔﺎ ﺑﺨشی
کند ﻭﻣﻘﺎم اﺟﺘﻤﺎعی  ﻤﺬﻫﺒﻰ ﻭﺣتی
عرﻓﺎنی ﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺣتی اﮔﺮ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺒﻬﺸﺖ ﻫﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮل
علیّ ولیّ ﺧﺪﺍ
ﻳﺎ ﻧﻪ ﺍﺯﺟﻬﻨﻤﺖ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻢ ﻭﻧﻪ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺗﻮ ﻃمع ﺪﺍﺭﻡ. ﺍﻧﭽﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫم ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺭﻭﻯ ﺘﻮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻥ هستی ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﮑﻨﻢ.
ﻳﻌنی اﺭﺯﻭﻯ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
الهی دﺍﺭﺩ ﮔﺮﭼﻪ
(ﻋﻠﻰّ ) ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﻌﺪﻯ ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
الهی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﻃﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ.
(ﺍﺧﺪﻭﺩ) ﺩﺭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
اﻋﺮﺍﺏ ﻗﻮمی ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮک الهی ﻨمی
کرﺩﻧﺪ. ﻭﺧﺪﺍ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻠﻔﻈ ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﺭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺨﻮﺩ ﻭﺑﻘﺼﺪ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻥ ﻠﺰﻭم ﺼﺒﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺣتی اﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﺼﺒﺮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺟﺎﻥ ﺪﺍﺩﻥ
اﻭ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻮﺩک
که ﺑﻤﺎﺩﺭﺵ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺗﻮ ﺑﺤق هستی ﭼﻮﻥ
اﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎ ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺒﺎﻟﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺻﺎﺣﺐ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﺒﻴﺶ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻃﻔل ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻌﺎلی ﺮﻭح ﻮﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺎﺩﺭﺵ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ ﮐﻮﺯﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺮﺍﻭﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ ﺒﻴﺎﻭﺭﺩ
ﻭ ﺩﺭ ﺧﻠﺎل ﺴﻠﻮک
ﻨﻴﺰ ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ ﻭﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺑﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺳﻮم ﻣﻴﺒﺮﺳﺪ. ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
اﻳﻥ کوﺩﮐﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻤﺎل ﺒﺮﺳﺪ
ﺑﻬﻔﺖ ﻭ ﺣتی
هفتاﺩ ﻧﺴل ﺒﻌﺪﻯ
ﺨﻮﺩ ﺷﺎﻧس
توفیق
احتمالی ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺭﻭﺍح
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺗﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭ ﻧﻮﺍﺩﻩﻫﺎﻳﺶ
ﻭﺍﺭﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﻘﻮﻣﻰ ﻭﻣلتی ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻥ کاﻣﻠﺎﻥ ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﻟﺎ ﺁﻥ
ﻗﻮم ﺪﺭ ﺗﺎﺭﻳخ
ﺒﺰﻭﺍل ﻮ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﮐﺸﻴﺪﻩ که  دوچار
نسخها ومسخها ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. حدیث
1942 - ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ ﺍﺑﻮ
ﻫُﺮﻳﺮﻩ ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻳﻘﻮل
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎلی ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث  ﻧﻴﺰ ﻗﺪسی
ﺍﺳﺖ ﮐﻪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻣﻄلبی
ﺮﺍ ﻧﻘل گرچه  اینک
راوی آن برای  ما  امثال
أبو هریره
باشد. ﻣﺎ ﻟﻌﺒﺪﻯ
اﻟﻤﻮٴﻤﻦﻋﻨﺪﻯ
ﺠﺰاء ﭙﺎﺩﺍﺵ ﻣﺘﻘﺎﺑل
ﻤﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺒﻨﺪﻩﺍﻡ
ﮐﻪ ﻣﻮٴﻤﻥ ﻮﺍﻭم
کننده ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻮٴﻤﻨﻴﮑﻪ
ﺍﻭم ﻮ ﺳﻠﻮک
الهی کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﺯ انسان ﺻﺎلح
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ ﻣﺨﻠﻮﻗﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﺒﺪ ﻭ ﺑﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻥ
اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺗﻮقع ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺣﺪّ
ﺍﻗلی اﺯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺴأﻟﻪ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻥ تنها ﻤﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺴأﻟﻪ
ﺍﻭم کرﺩﻥ ﻭﻗﺼﺪ
و همّت ﺧﺪﺍ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺒﺎ ﺳﻠﻮک الهی
در
تخلیه و
تحلیه ﻤﻄﺮح اﺳﺖ.
ﺍﺫﺍ ﻗﺒﻀﺖ ﺻﻔﻴّﻪ
ﻣﻥ اﻫل اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺍﮔﺮ ﻗﺒﺾ ﺭﻭح
یکی اﺯ ﻋﺰﻳﺰﺍﻥ
اﻭ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻢ ﻭﻳﺎ ﻳکی
اﺯﻋﺰﻳﺰﺍﻥ اﻭﺭﺍ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮک الهی ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺍﻫل ﻮ ﻋﺎﺷق ﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﻭﻯ ﺒﮕﻴﺮﻡ
ﺭﻭح هر کس ﺩﺭﻋﺎﻟم
ﻤﻠﮑﻮﺕ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎم الهی ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻥ ﺮﺍ ﻗﺮﻳن
ﻮﻯ گفته ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ
همیشه ﺑﺎ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺠﺪﻳﺪ ﻭ ﮐﺎﻣلتر
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻭﺍﺑﺴﺘگی
ﺒﮑسی ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺣتی
ﻤﺘﻌﻠق ﺒﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.
ثُمّ ﺣﺘﺴﺒﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﺠنّة ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻳﻥ ﻔﻘﺪﺍﻥ
عزﻳﺰ ﮐﻪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺤﺴﺎﺏ ﻭﻣﺸﻴﺖ
الهی ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎﺷﺪ ﺟﺰ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻴﺰﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺑﻤﻌنی ﺴﻠﻮﮐﻰ
(ﺍﺣﺘﺴﺒﻪ) ﻫﻤﺎﻥ
( ﺍﺣﺘﺒﺴﻪ) ﻳﺎ
کنترل ﻨﻔس ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺻﺒﺮ ﺳﻠﻮکی
ﮐﻨﺪ. ﻟﺬﺍﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮٴﻤﻥ ﭽﻬﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺩﻭ ﺗﺎﻯ اﻥ ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻳکی ﻤﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎئم
ربّ  اﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ ﻤﻠﮑﻮتی
ﻮﻣﻌﻘﻮﻟﺎتی اﺳﺖ.ﻭ
ﺳﻮم اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
تا هنگام  معاد
فوق
بشری هفت هزار
ساله بجهان . ﻭﭼﻬﺎﺭم
ﺪﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮک ﻤﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺳﺎﻳﺮ ﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﻮ ﻇﺎﻫﺮﻯ
اﺳﺖ.

حدیث 1943 - ﻣﺴﻠم
ﻮ ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ ﺍﺳﺎﻣﻪ
ﺑﻥ ﺤﺎﺭثه ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺧﺘﺮی
به ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﻴﺎم
ﻔﺮﺳﺘﺎﺩ: ﺍﻥّ
اﺑنی ﻘﺪ
ﺍﺣﺘﻀﺮ
ﻓﺄﺷﻬﺪﻧﺎ ﭘﺴﺮم
ﺪﺭﺣﺎل ﻤﺮگ اﺳﺖ
ﺣﺎﺿﺮ ﺷﻮ. ﻳﺎ ﺑﻤﻌنی
ﺴﻠﻮکی ﻳکی اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴنی ﺨﻮﺩ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﺳﺎﻟﮑی ﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺩﺭ ﺣﺎل اﺣﺘﻀﺎﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﻳک ﻤﺮگ
قبل از ﻣﺮگ ﺴﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﮑﻤک ﺸﻬﻮﺩ
پنجم ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺪﺍﺭﺩ
ﺗﺎﺑﺸﻬﻮﺩ ششم ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ همین ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ:ﺍﻥّ ﻠﻠﻪ ﻣﺎ
ﺍﺧﺬ ﻭﻟﻪ ﻣﺎ ﺍﻋﻄی
هرﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻣﺎل ﺨﻮﺩﺵ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺑﺪﻫﺪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺎل ﺨﻮﺩﺵ
و امانت ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﺮس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻘطعی ﺴﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭ
ﻣﻴﺎنجی گری  ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ.
ﺍﺭﻭﺍح همگی ﻤﺘﻌلق
ﺒﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫیچ
ﻘﺮﺍبتی ﺒﺎ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺴﺌﻮل ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺟﺴم ﻮ ﻧﻔس ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻥ ﺘﻮﻟﺪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﮐلّ
ﺸیئ عنده ﺑﺄﺟل
ﻤﺴﻤّی هر ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺟل ﻮ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻤﻬﻠتی
ﺍﺳﺖ. ﺑﻤﻌنی ﺴﻠﻮکی
ﻨﻴﺰ ﻫﺮﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺯﻣﺎﻥ
لاﺯم ﻮ ﺍﺟل ﻮﻣﻬﻠﺖ
ﻣﻌﻴنی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ. ﻓﻠﺘﺼﺒﺮ
ﻭ ﻟﺘﺤﺘﺴﺐ ﺻﺒﺮ
ﭘﻴﺸﻪ ﮐﻨﺪ ﻭﺑﻤﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻧﻔس ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ اﺟل ﻣﻌﻴﻦ
ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭلی
ﺪﺧﺘﺮ به پیاﻣﺒﺮ
ﻗﺴم ﺪﺍﺩ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺎﺿﺮ ﺷﻮﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺒل اﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
هستند ﻧﺰﺩ او ﺭﻓﺘﻪ
ﻭﮐﻮﺩک ﺮﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎل ﺠﺎﻥ ﺪﺍﺩﻥ
ﺒﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﻐل
گرﻓﺖ. ﻭ ﭼﺸﻤﺎﻥ
پیاﻣﺒﺮ ﭘﺮ ﺍﺯ
ﺍﺷک ﺸﺪ. ﺳﻌﺪ ﺑﻥ
عباﺩﻩ ﻋﻠﺖ ﺍﻳﻥ
اﺷک ﺮﺍ ﭘﺮﺳﻴﺪ.
ﻭﺗﻮقع ﻨﺎﺭﺿﺎﻳتی
اﺯ ﻣﺮگ کسی ﺮﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ:ﻫﺬﻩ ﺭﺣمة
ﺟﻌﻠﻬﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
فی ﻘﻠﻮﺏ ﻋﺒﺎﺩﻩ
ﺍﻳﻥ اﺷک ﺪل ﺴﻮﺯﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺩل ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
کاﻣل ﺨﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ. ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮگ ﻘﻄﻌﻰ ﻭﻋﺪم
ﺘﻮﻓﻴق ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻳﺎ ﺑﺮﻭﺍﻳتی
ﺪﻳﮕﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: فی ﻘﻠﻮﺏ
ﻣَﻥ ﺸاء ﻤِﻥ
عباﺩﻩ ﺩﺭ ﺩل
هرﺍﻥ کس اﺯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻧﺶ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﺮﺣم ﻮﺩل ﺴﻮﺯﻯ
ﺮﺍ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻳﻌنی ﻔﻘﻄ ﺪﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی اﺳﺖ ﻭﻫﻤﮕﺎنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻧﻤﺎ ﻳﺮﺣم
اﻟﻠﻪ ﻣﻥ عباﺩﻩ
ﺍﻟﺮﺣﻤاء ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮ ﺑﻨﺪﮔﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺭﺣﻴم ﻮ ﺩﻟﺴﻮﺯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﺮﺣم ﻮﺩﻟﺴﻮﺯﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﻨﺪﻩ
ٴﺮﺣﻴﻢ ﮐﺎﻣل ﻮﺍﺻل
ﺒﻘﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﺣﻴم ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻟﺎ ﻗﺒﻠﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺍﻳﻥ ﺪﻟﺴﻮﺯﻯ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮخی ﻤﺸﻴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﻣﺮﻯ
عام ﻨﻴﺴﺖ ﻭﻓﻘﻄ
کاﻣﻠﺎﻥ ﻮﺍﺻﻠﺎن
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻳک ﻘﺎﻧﻮﻥ ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ.ﺳﺎﻟکی که ﺑﺮ
ﺧﻠق ﺨﺪﺍ ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ
کند ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺮﺣم
ﺨﺪﺍ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺭﺣﻤﺖ ﻭ ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺣﻤﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ الهی ﺮﺍ
ﺗﺴﺮیع ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻳک ﻤﻌنی ﺒﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم عرﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺭﺣﻤﺖ ﺩﻳﺪﻥ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮک
ﺮﺣﻤﺎﻧﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
ﺪﺭﺳﻠﻮک ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺻﺒﺮ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺸﻴﺖ ﻭ ﮔﺬﺷﺖ ﺍﺟل
ﻤﻌﻴّﻥ ﺰﻣﺎﻧﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ٴﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻧﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭ ﺩﻋﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﻣﺮبی
ﺪﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﻮﺩ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ

حدیث
1944 - ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯﻋﺎﺋﺸﻪ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﺎﺋﺸﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻃﺎﻋﻮﻥ اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ:ﺍﻧﻪ
ﮐﺎﻥ عذﺍﺑﺎ ﻳﺒﻌثه
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
علی ﻤﻥ ﻴﺸاء ﻄﺎﻋﻮﻥ
عذﺍﺏ ﻭﺑﻠﺎئی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻣﺸﻴﺖ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﻨﺪ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ.
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎ ﻫمگی
اﺯ ﻭﺳﺎﺋل اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻄﺮﺩ ﻭ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺮگ آﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻓﺠﻌﻠﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﺣمة
ﻟﻠﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﻮلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻃﺎﻋﻮﻥ
ﺮﺍ ﺗﺒﺪﻳل ﺒﺮﺣﻤتی
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻭم
کننده ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻃﺎﻋﻮﻥ
گرﻓﺘﻥ ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺷﺪﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺼﻔﻴﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
اﺯﻣﺎﻳﺶ ﺗﻮﮐل
ﻮ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺍﻭ ﺑﺘﺪﺑﻴﺮﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻓﻠﻴس ﻣﻥ
عبد ﻳقبع فی اﻟﻄﺎﻋﻮﻥ
فیمکث فی ﺒﻠﺪﻩ
ﺻﺎﺑﺮﺍ ﻣﺤﺘﺴﺒﺎ
ﻫﺮ ﺑﻨﺪﻩ ﻋﺎﺑﺪ
ﻭ ﺳﺎﻟک ﻮﻣﻮٴﻤﻨﻰ
موبد ﮐﻪ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻃﺎﻋﻮﻥ گرﺩﺩ ﻭ
ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﺎﻧﺪ
ﻭ ﺻﺒﺮﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﮑﻨﺪ
ﻭﺍﻧﺮﺍ ﺑﺤﺴﺎﺏ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ الهی ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺠﺎﻯ ﻤﺤﺘﺴﺒﺎ
ﻣﺤﺘﺒﺴﺎ ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺣﺒس ﻭﮐﻨﺘﺮل
ﻨﻔس ﻓﻘﻄ ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ
اﻣﺮ ﺑﻬﺪﺍﺷتی ﻤﻬﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﻘﺪﻣﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﺮس
ﻃﺎﻋﻮﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﺑﻨﻘﺎﻃ ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻨﺘﻘل ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﭼﻪ ﺒﻌﺪﺍ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻭﺑﺎ ﺑﺸﻮﻧﺪ ﻳﺎ
ﮐﻪ ﻓﻘﻄ ﻨﺎﻗل ﻤﻴﮑربّ  ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻳﻌﻠم
اﻧّﻪ ﻟﺎ ﻳﺼﻴﺒﻪ
ﺍﻟّﺎ ﻣﺎ ﮐﺘﺐ ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﻪ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﻣﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺍﻧﺮﺍ ﻳک ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﻥ ﻠﻪ ﻣثل اﺟﺮ
ﺍﻟﺸﻬﻴﺪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻭ ﻣﻌﺎﺩل ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﻳک ﺸﻬﻴﺪ ﺟﻨﮕﻯ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟک ﺸﻬﻴﺪ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐی
ﺨﻮﻳﺶ ﺷﻬﻴﺪ ﻭﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺮگ
ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻭﭼﻨﻴﻥ
ﺴﺎﻟﮑﻰ ﻣﻌﺎﺩل
هماﻥ ﻮﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯگشته
ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﺎﻟک اﮔﺮ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﺟﺎﻥ ﺪﺍﺩ ﺷﻬﻴﺪ
ﻭ ﺳﭙس ﺷﺎﻫﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪ
ﺷﺎﻫﺪ ﺷﻬﻮﺩ
الهی اﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ولایت محمدی ﻘﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
باشد. ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ها ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺭﻫﺎ
ﺷﺪﻥ بند های ﻘﻴﻮﻣﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻣﺨﻠﻮق
غیرﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺭﺣمتی ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻮٴﻤﻥ
اﻭم کننده ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤل ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺼﺒﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺣتی اﮔﺮ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث
1945 - ﺗﺮﻣﺬﻯ اﺯ ﺍﺑﻮ
ﻫُﺮﻳﺮﻩ ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ: ﺗﻘﻮﻯ اﻟﻠﻪ
ﻭ ﺣُﺴﻥ اﻟﺨلق ﺴﻠﻮک
الهی ﻮ ﺗﻘﻴﻪ ﮐﺮﺩﻥ
اﺯﺗﺮس ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺍﻣﺘﻨﺎع اﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻋﻤﺎل ﻨﺎﺷﺎﻳﺴﺖ.
ﻭﻧﻴﺰﻋﺎﻣل ﺤُﺴﻥﺨُﻠﻖ
ﻭ ﺧﻮﺵ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻮﺧﻮﺵ ﺑﺮ ﺧﻮﺭﺩﻯ
ﺒﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺣتی
اﮔﺮ ﺳﺎﻟک
الهی ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺳﭙس
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺠﻬﻨﻢ ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ: ﺍﻟﻔم ﻮ ﺍﻟﻔﺮج
ﺪﻫﺎﻥ ﻮ ﻓﺮﺝ. ﻳﺎ
ﻭﺳﺎﺋل ﺸﻬﻮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﺩﻫﺎﻥ
ﺪﺭﺑﺪ ﮔﻮئی ﻮﻓﺤﺶ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺵ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﻋﮑس ﺣُﺴﻥﺨُﻠﻖ
ﻭ ﻋﺎﻣل ﺘﮑﺒّﺮﻭ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺭﻭﺯﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﻭﺗﺤﻘﻴﺮ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﻌﺎلی ﻔﮑﺮ ﻭﺭﻭح
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1946 -ﺑﺨﺎﺭﻯ
اﺯ ﺍﻧس ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ: ﺍﻥّ
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّﻭﺟل
ﻘﺎل ﺨﺪﺍﻯ ﺘﻌﺎلی
ﭽﻨﻴﻥ گفته ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث  ﻗﺪسی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻘل ﻘﻮل
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﺫﺍ ﺍﺑﺘﻠﻴﺖ ﻋﺒﺪﻯ
ﺒﺤﺒﻴﺒﺘیه  ﻓﺼﺒﺮ ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﺪﻩ ﻋﺎﺑﺪ ﻭ ﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺒﺘﻠﺎ
ﺑﻪ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺩﻭ
ﻣﺤﺒﻮﺑﻪ ﺍﻭ ﮐﺮﺩﻡ
ﻭﺻﺒﺮ ﺁﻥ ﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩ.ﺩﻭ
ﻣﺤﺒﻮﺑﻪ ﻋﺎﺑﺪﻭﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭل ﻮ ﺩﻭﻡ ﺑﻨﺎم
ﺪﻭ ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴنی
ﻮﺳﭙس ﺣَﺴَﻨی
اﺳﺖ.ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨک ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻣﺠﺴم ﺒﺸﺮﻯ
هستند . ﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺯﻣﻴﻨﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﻣﻠﮑﻮتی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻥ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﺨﺖ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺻﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻋﻮّﺿﺘﻪ ﻣﻨﻬﻤﺎ
ﺍﻟﺠنّة ﺩﺭﻣﻘﺎﺑل
ﺼﺒﺮ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻋَﻮَﺽ
ﻣﻴﺪﻫﻢ. ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﻣﺤﺒﻮﺑﻪ
ﺍﺑﺘﻠﺎ ﺩﻭ ﭼﺸم
ﺒﻴﻨﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻔﻘﻮﺩ
ﺷﺪﻩ ﻭﻧﺎﺑﻴﻨﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺒﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ نیز ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ. ﻭلی اﻧﺴﺎﻥ
عاﻗﻞ ﺑﻴﻨﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ اﺯﻣﺎﻳﺶ
الهی ﻤﺤﺮﻭم ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﻭ ﻣﺤﺒﻮﺑﻪ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﻋﺎﺑﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻭﻗﺮّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﻭ ﺳﭙس
ﺷﻬﻮﺩ دوم ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﺴﻴﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﻘﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﮐﻮﺭ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻴﻨﺎ
نیز ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻰ ﺧﻴلی اﺯ
ﮐﻮﺭﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟک
ﻮﻋﺎﺑﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﺸﻤﻮل این ﺤﺪﻳث
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﮐﺴﺎنی هستند ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻧج ﺠﻬﻨم
آﻣﺪﻩ ﻭ
بگفته
پیامبر ﺍﻫل ﺸﻘﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﻨﻄقی
است ﮐﻪ ﺻﺒﺮ ﺟﺰﺑﺎ
ﺑﻮﺩﻥ اﻳﻤﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ اﻳﻤﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺴأله ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻨﻴست . ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻥ اﻳﻤﺎﻥ ﻴﺎ
ﺍﻭم کرﺩﻥ ﻮﺳﻠﻮک
ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺻﺒﺮ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻮﺳﺨتی ﻤﻌنی ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺩﺭﻏﻴﺮ ﺍﻳﻥ ﺴﻠﻮک
ﻮﺍﻭم کرﺩﻥ ﺻﺒﺮ
ﺩﺭ ﺣﮑم ﻔﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﭼﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﺪﺭﻯ
که ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ ﻣُﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺻﺒﺮ ﺍﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻥ اﻳﻥ ﻤﺼﻴﺒﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺑﺎ ﺗﺬﮐﺮ
ﻣﺪﺍﻭم ﻘﺮّﻩﻫﺎ
ﺻﺒﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ اﻣﻴﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎ
ﮐﻤک ﭙﻴﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋم
ربّ  ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﻏﻴﺮ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﻮ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺒﺮﺵ ﻣﻠﺎل ﻮﺧﺴﺘگی
اﺯﺻﺒﺮ ﻭﮐﻠﺎﻓﻪ
ﺷﺪﻥ اﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻋﻠﻤﺎﻯ ﻔﻴﺰﻳک
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺣﻴﺮﺕ ﻓﮑﺮﻯ ﻮﻧﻮﻋﻰ
ﺟﻨﻮﻥ ﻭﺑﻠﺎ ﺗﮑﻠیف
ی ﻮ بی هدﻓﻰ ﻭبی
ﻨﺘﻴﺠگی اﺯ ﺯﻧﺪگی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻭﻥ
هر ﺣﺎﺻﻠﻰ ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺤﻘﻴﻘﺖ ﻭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
عقلی ﺑﻤﻴﺮﺩ ﻭﺧﺎک
ﺸﻮﺩ. ﭘس ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺪﻳﺮ ﻳﺎ ﺯﻭﺩ ﺑﻮﺩﻥ
ﻤﺮگ ﺮﺍ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭﮐم
کم  ﺑﻠﺬﺕ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭبی ﻤﺎﻳﻪ
گی ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺩﻭم ﺑﺎﻏﺘﻨﺎم
اﺯ ﻓﺮﺻﺖ ﻋﻤﺮ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﮔﺎﻫی
هم ﺒﺨﻮﺩ ﮐشی ﻮ
ﺟﻨﻮﻥ ﻭ ﺣتی
کفر ﻭ ﺍﺭﺗﺪﺍﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻘﺪﻣﻪ ٴﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی اﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻋﮑس ﺣﺎل کاﻣل ﻮﺍﺻل
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺻﺒﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﻣﺮگ
ﺰﻳﺒﺎ ﻭﺍﺭﺍمی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪ هم ﺒﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻟﺎ ﺑﺮﺍﻯکوﺭﻯﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻥ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺍﺩﻥ
معنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.

حدیث 1948 - ﻣﺴﻠم
ﻮ ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ ﺍﺑﻥ
عباس ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺯﻥ ﺴﻴﺎﻫی ﻨﺰﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻣﺪ ﻭﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﻣﻥ ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺼَﺮع ﺪﺍﺭﻡ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺪﻭﭼﺎﺭ ﺍﻥ ﻤﻴﺸﻮﻡ
ﺑﺪﻧم ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﺮﺍﻳم ﺪﻋﺎ ﮐﻥ
که ﺷﻔﺎﻳﺎﺑﻢ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ:ﺍﻥ ﺸﺌﺖ
ﺻﺒﺮﺕ ﻭ ﻟک اﻟﺠنّة
ﺍﮔﺮ ﺑﭙﺬﻳﺮﻯ ﻭ
ﺻﺒﺮ ﭘﻴﺸﻪ ﮐﻨﻰ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺯ آﻥ ﺗﻮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﺣﻮﺍﻟﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﻋﺎﺩﻯ ﺮﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺻﺒﺮ
ﺳﻠﻮکی ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺩﻋﺎﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﺻﻠﺎح ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻟﺎ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻳک ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﻭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺩﻋﺎ ﺩﺍﺭﻭﻯ ﻘطعی
ﺒﺮﺍﻯ آﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺍﻥ ﺸﺌﺖ ﺩﻋﻮﺕ
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی اﻥ
ﻴﻌﺎفیک ﻮﺍﻟﺎ
ﺍﮔﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫی ﺼﺒﺮ
ﮐﻨﻰ ﺑﺪﺭﮔﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
ﺪﻋﺎ ﻣﻴﮑﻨﻢ ﮐﻪ
ﺷﻔﺎ ﺑﻴﺎﺑﻰ. ﻳﻌنی
ﺒﻌﻠﺖ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺗﻮﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮک ﻤﻌﺎﻑ ﻣﻴﮑﻨﻢ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻰ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳتی ﻮ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺸﻮﻯ.
ﺯﻥ گفت ﺻﺒﺮ ﻣﻴﮑﻨﻢ
ﻭلی ﺪﻋﺎ ﮐﻥ کهﺩﺭﺍﻳﻥ
اﺣﻮﺍﻝ ﻇﻬﻮﺭﻋﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺑﺪﻥ ﺩﺳﺖﻧﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺩﻋﺎ ﮐﺮﺩ.(ﺯﻥ)
ﺩﺭﺍﺻﻄﻠﺎح ﺴﻠﻮﻙﻫﺮﺳﺎﻟک
ﺰﻥ ﻮ یا ﻣﺮﺩ و
همان ذِن
بودائی  است. ﮔﺮﭼﻪ
ﺣتی ﺴﻴﺎﻩ ﻭ ﺣﻘﻴﺮ
ﺩﺭ ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﺻﺒﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮک
الهی در
بلایای سلوکی ﻤﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﻤﺎﻣﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺤﻤل ﺴﺎﻟﻚ ﻭ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻮﺑﻪ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻣﺴﺘﻠﺰم ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺘﻤﺮﻳﻥ ﺼﺒﺮ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻗﺒلی اﺳﺖ.

حدیث
1949 - ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ ﺍﺑﻮ
ﻫﺮﻳﺮﻩ ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ: ﻣﻥ ﻴﺮﺩ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻪ ﺧﻴﺮﺍ ﻳﺼﺐ ﻣﻨﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
هرﮐس ﮐﻪ ﺧﻴﺮﻯ
ﻮ ﺧﻮﺑﻰ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻤﺼﻴبتی ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻥ ﺪﻭﭼﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
(ﺧﻴﺮ) ﻫﺮ ﺧﻮبی ﻮﻧﻴکی
اﺳﺖ. ﻭلی اﻳﻥ
کلمه ﺧﻴﺮ ﺩﺭ ﺍﻗﻮﺍل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻭ ﺍﻳﺎﺕﻗﺮﺍﻧﻰﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﻌنی ﺴﻠﻮکی ﻮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﺗﻌﺎلی
ﻤﻘﺎم ﺮﻭح ﺸﺨﺺ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
کسی ﻳک ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
(ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﻮ ﺗﻘربّ
ﻣﻘﺎمی اﻭ ﺑﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺼﻴﺒﺖ
ﻭ ﺑﻠﺎئی ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
اﺯﻣﺎﻳﺶ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﺗﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍثباﺕ ﺻﺪق اﺩﻋﺎﻯ
ﺴﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺫﻫﻥ ﻮ ﻧﻔس ﺍﻭ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﻄﻮح
عقلی ﺒﺮﺗﺮ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺭﻭح ﺴﺎﻟک ﻨﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺯ ﺣﺎﻟﺖ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺑﻪ
ﻧﻔس ﻣﻄﻤئنّه  ﺗﺒﺪﻳل
گرﺩﺩ. ﻳﻌنی ﺘﮑﺎﻣل
ﻮ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺻﺒﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺗﺤﻤل
ﺒﻠﺎﻳﺎﻯ ﺪﻧﻴﻮﻯ
ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
الهی ﺪﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺼﻴﺒﺖ ﺩﺭ ﺑﻠﺎ
ﻫﻤﺎﻥ گرﻓﺘﻥ ﺒﺮخی
ﻔﺮﺻﺘﻬﺎﻯ ﺪﻧﻴﻮﻯ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل اﻳﻥ
ﺘﺮک ﻛﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﺯ
ﻭضع ﺘﮑﺎﻣلی ﻔﻌﻠﻰ
ﻣﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻮ ﺭﻭحی ﺒﺴﺎﻟک
ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮ کرﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.

حدیث 1967 - ﺷﺨصسی
ﺒﺎ ﻟﺒﺎس ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﻔﻴﺪ ﻭ ﮔﻴﺴﻮﺍﻥ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﻣﺸﮑﻰ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪ. ﻭﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺳﻔﺮ ﻭ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺎﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭﻫﻴﭽﮑس
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﺍﻧﻮ ﺯﺩ ﻭ ﻧﺸﺴﺖ
ﻭﺩﺳﺘﺎ ﻥﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺭﺍﻥﭙﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩ. (ﺳﻔﻴﺪﻯ
ﺰﻳﺎﺩ ﻟﺒﺎس ﺩﻟﺎﻟﺖ
ﺑﺮ ﺭﻭح ﺒﻮﺩﻥ
اﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻭﻃﺮﺯ ﻧﺸﺴﺘﻥ
اﻭ نی ز ﺒﺮﺍﻯ اﺣﺘﺮﺍم
ﺒپیاﻣﺒﺮ ﭼﻮﻥﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻯ ﮔﻔﺖ، ﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﻣﺮﺍ ﺍﺯ (ﺍﺳﻠﺎﻡ)
یا همان سلوک
الهی ﺑﺎ ﺧﺒﺮﮐﻥ
که ﭼﻴﺴﺖ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ:ﺍﻟﺎﺳﻠﺎﻡ
ﺍﻥ ﺘﺸﻬﺪ ﺍﻥ
لا ﺍﻟﻪ ﺍﻟﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺳﻠﺎم آن اﺳﺖ
ﮐﻪ ﮔﻮﺍهی  بدهی و
معتقد باشی) که بجز
الله  ﺧﺪﺍئی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻳﻌنی اﺳﻠﺎم
ﺮﻭشی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﮔﻮﺍﻫی
ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻨﺪﻳﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄلق
الله ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰها ﻭﺣتی  اﺯﻫﻤﻪ ﺍﺭﺑﺎﺏ
اﻧﻮاﻉ معبود ﻭﻫﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﺪﺭﺳﻠﻮک
اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺑﺴﻠﻮک
ﻮ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮکی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻯ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺳﻰ.
ﺗﺎ ﺩﺭﻳﺎبی ﻮ ﺑﭽﺸم
ﺪل ﻮ ﻳﻘﻴﻥ ﺒﺒﻴنی
ﻮ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﮐﻨﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
همه ٴﺁﻟﻬﻪ ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺍﺳﻤﺎنی اﻧﻮﺍع
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
اﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﮐﻠﻴﻪٴ ﺎﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﻤﻘﺪﻣﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﭼﻪ ﺣﺪّ
ﻣﻘﺒﻮل ﺨﺪﺍ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﻫﺪﻑ
الهی ﺪﺭ ﺗﻤﺎم
اﻳﻥ ﺨﻠﻘﺖﻫﺎ ﻭﻣﺒﺎﺣث
ﻋﻘلی ﻮ ﺩﻳﻨﻰ (در
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ) ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺸﮑل ﺘﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﻥ ﺒﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻯ ﻮﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻل اﺳﺖ.
ﻭلی ﻤﺘأﺳﻔﺎﻧﻪ
ﺍﺳﻠﺎم ﺒﻐﻠﻄ ﭽﻨﻴﻥ
ﻤﻌﺮﻭﻑ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺩﻳنی اﺳﺖ ﺷﺒﻴﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺣﺰﺍﺏ ﻭ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻭ ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻮ ﺭﺳمی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮﻫم
اﺳﻠﺎم اﻳﻦ ﭼﻨین  ﻭﺍﺟب
یاﻓﺘﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﻘﺼﻮﺩ
الهی ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻳک ﺪﻳﻥ ﻮ ﻳﻚ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮکی ﻮﻋﻤﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
روح
انسان سالک
بمراتب
معراج الهی
است .و ﺍﻥّ ﻔﻴک
ﺨﺼﻠﺘﻴﻥ
ﻴﺤﺒﻬم اﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺤلم ﻮ ﺍﻟﺄﻧﺎة
ﺩﺭ ﺗﻮ
ﺩﻭ ﺻﻔتی هست
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻳکی ﺤﻠم یا
ﺻﺒﺮ است و ﻳکی
ﺘﺄنّی ﻮ ﺗﺄﻣل ﻮ
ﺗﻔﮑﺮ.
ﻳﺎﺻﺒﺮﻋﻘلی ﻮ
ﺻﺒﺮ ﮐﺮﺩﺍﺭﻯ.
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﺻﻔﺖ
ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ ﺍﻥ
ﺟﻤﻌﺎ ﺍﺧﻠﺎق
ﻨﻴک ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮخی
ﺼﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎق
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﮔﺬﺷﺘکی ﺒﺎ
ﻣﺮﺩم اﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﺪﺭ ﻧﺮﻣﺶ ﮐﻠﺎم
ﻮ ﺗﻌﻘﻞ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﺩﺭ ﻣﻨﻔﺠﺮ
ﻧﺸﺪﻥ ﺰﺑﺎﻧﻰ.
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺍﺧﻠﺎق ﺴﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﻭﺧﻮﺩﺵ ﻭ ﺍﻭ ﻭ
ﺧﺪﺍﻳﺶ هست
ﮔﺮﭼﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﺍﺧﻠﺎقی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ نوع
ﺑﻌﺪﻯ ﻮ ﺑﺮﺗﺮ
در ﺍﺧﻠﺎق  ﺒﺸﻬﻮﺩ
مراتب
تجلّی الهی
میتوان رسید . ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
شم ﻗﺎﺋم آل ﻤﺤﻤﺪ
ﻳﺎ ﻗﺎﺋم  جبرئیل
نوع ﺒﺸﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
پیامبر ادامه
میدهد ﻭ ﺍﻥّ ﻤﺤﻤﺪﺍ
ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. (ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺑﺎﻳﻥ
ﺤﻘﻴﻘﺖ ﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻥ آﻥ ﻨﻴﺰ
ﻫﺪﻑ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳ ث ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کامل ﻮ ﮐﺎﺷﻒ ﻗﺮّﻩ
ﺟﺪﻳﺪ رَبّ اﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋم اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺴﺎﮐﻦ
ﺍﺯ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﺯ
جهان ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺑﺰﻣﻴﻥ
ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
کاﻣل ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﭼﻮﻥ ﺘﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨلق  ﺒﺮﻭﺵ
ولایت ﻣﺤﻤﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
متوالی اﻟﻬﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻫﻤگی اﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺧﻠﺎﻓﺖ
و نمایندگی ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﻯ کرﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎم
افراد ﺒﺸﺮ
کنونی هستند . ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
الهی ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
تمامل
روحی ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
مادی  ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩم ﺰﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻨﮕﺎم ﻈﻬﻮﺭ
ﺟﺴﻤﺎنی ﻘﺎﺋم
آل ﻤﺤﻤﺪ ﻳﺎ
مان رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺩﺭ ﺍﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺪﻳﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻭﺵ ﻭ ﺩﻳﻥ
الهی اﺳﺖ. ﻭ ﺿﻤﻨﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﺟﺴﻤﺎنی  ﻘﺎﺋﻢ ﺧﻮﺩ
ﺍﻏﺎﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
خواهد بود .ﻭ ﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻈﻬﻮﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎﻥ
ﺠﺪﻳﺪ ﺧﺪﺍوند ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻠ ق ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺍﻥ ﻘﻴﺎﻣﺖ ﺟﺴﻤﺎنی
ﻘﺎﺋﻢ ﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ راه اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﺴﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻭ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭ خود نیز ﺑﻤﻘﺎم
کمال ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﺍﺻﻞ ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭﻧﺰﺩﻳک
ﺒﺤﻘﻴﻘﺖ ﺷﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎم ﺒﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ
واجب ﺒﺮﺍﻯ
کسب ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋم ربّ  ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺩﺭ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮخی اﺯ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
و ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪگی ﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮐثرﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻥ
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ ﻘﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﭼﻨﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
که ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
که  ﻗﺎﻟﺐ
ﺗُﻬی  ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﻴلی
ها نیز اﺯ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﺒﺮخی ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻴﺰ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
پیمان
مسلمانی و ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﺎﺋم ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﻮ ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﻠﻮک الهی ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل
کنند ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم و کمال  میسّر
الهی در ربّ  اﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ  ﻣﻘﺎم
ربّ  ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﭼﻮﻥ ﻤﻘﺎم ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ
ﮐﻪ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ ﺒﻴﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺧﺪﺍﻯ ﺮﺣﻤﺎﻧﻰﺑﺮﻋﺮﺵ
ﺑﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎمی
کاﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻨﻴﺰ ﺍﻳﻥ ﻮﺳﺎﻃﺖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﻓﻌلی
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس  ﺍﻳﻥ
هماﻥ ﻤﻌنی ﺮﺳﺎﻟﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﺒﻪ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺭﻭﺵ ﻭﺩﻳﻥ
عملی اﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﮔﻮﺍﻫی شهودی
و باوری ﻴﺪﻫﺪ. ﻳﻌنی
ﺸﺨﺺ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻮﺍﻗﻌﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
تجلّی ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺗﺠلّی
سمبولیک نوری ﻘﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳق ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﻭﻣﮑﺘﺐ ﻋﻤلی
اﻭ ﻣﻴﺴﺮ ﺍﺳﺖ.
پیامبر
در تعریف
اسلام
ادامه میدهد ﻭ
ﺗﻘﻴم اﻟﺼﻠﺎة
که ﭘس ﺍﺯ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺍﺻل ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺻل ﺮﺳﺎﻟﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮکی اﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻤﺎﺯ
و صلات ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻯ.
ﺍﻳﻥ ﻨﻤﺎﺯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺟﺴم ﻮ ﺍﺩﺍﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ عباﺭﺍﺕ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻭل
ﺒﺮ ﻗﺮﺍﺭﻯ ﺼِﻠﻪ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ و
توسّل ﻧﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ  وضو یا
وی سو در ﺻﻮﺭﺕ  ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﮐﺎﻣل
ﺒﺨﻠق اﺳﺖ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی و حضور
ذهنی پیر
معرفی شده
خداوند بطالب
لقای الهی و ﻤﻴﺴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ سالک ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ( ﺳﻮﻯ ﻮﻯ) ﻨﻴﺰ ﺑﺎﻳﺴﺘﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟک
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل
مقام ﺤﺴﻴﻨﻰ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﺩﺍﻯ ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ
ﻧﻤﺎﺯ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻪ
ﺍﻭﺳﺖ. ﻭ ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ
ﻧﻤﺎﺯ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ در
سوره فاتحه ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
(ﺩف ع ﺸﺮﻙ) ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﺪﺭﻋﻤل ﺴﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟﺎ ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑغیر ﺍﺯ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
بعدی ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣل
ﺒﻌﺪﻯ سلوک ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫند ﺷﺮﻙ ﻣﺤﺾ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻨﻤﺎﺯ ﻏﻴﺮ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺑﻠﮑﻪ ﺟﻬﻨم ﺴﺎﺯ
نیز ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
نماز همان  لفظ
قدیم
زردشتی و ناموس  لفظ
یونانی
که سرّ و راز
الهی
برای
سالک میباشد
. پیامبر ادامه
میدهد : ﻭ ﺗﻮٴتی
اﻟﺰﮐﺎة ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﺯﮐﺎﺕ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺎﻝ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻣﺎﺩﻯ
اﻳﻥ اﻣﺮﻳﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭلی ﺳﺎﻟک ﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺗﻤﺎم ﻤﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻭ ﺩﻧﻴﻮﻳﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ.
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺻلی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ اﺗﻴﺎﻥ
ﻮ ﺗﺤﻘق ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻭﭘﺎکی و
تخلیه  ﻨﻔس
و روان اﺳﺖ. ﺳﺎﻟک
ﭙس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻃﻠبی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ اﻭ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ معرفی
شده ﺪﻳﮕﺮ
بطالب لقای
الهی ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻤﺎﺯ
نیزکافی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻋﻤﺎل ﺘﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﭘﺎک کرﺩﻥ ﻧﻔس
ﻣﻬم اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﭼﻴﺰﻯ ﺠﺰ ﺗﺸﻮﻳق
ﻮ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻘربّ  ﺳﺎﻟک ﻮﺻﺒﺮ
ﺍﻭ ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻋﻤل اﺯ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﺎک ﺒﺒﻴﻨﺪ ﻭ ﭘﺎک
ﺒﺨﻮﺍﻧﺪ.
پیامبر اداکه
میدهی ﻭ ﺗﺼﻮم
ﺮﻣﻀﺎﻥ ﺮﻭﺯﻩ ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺗﺠﺴم ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ ﺍﺯ
ﺭﻭﺯﻩ ﺍﺻﻠﻰ ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ٴﺘﻤﺎم اﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﺳﻠﻮک ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺑﺎﺗﻌﻠﻴم اﺯ ﺗﺠﺴﻢ
ﻣﺎﺩﻯ اﻳﻥ ﻤﮑﺘﺐ
ﭼﻮﻥ ﻤﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺻﻮم
هماﻥ اوم اﺳﺖ ﻭﺭﻭﺯﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻥ اﺯﻫﺮﻏﻴﺮ
ﺧﺪﺍ ﺗﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﺻﺪ ﺳﺎله ﻄﻮل ﺒﮑﺸﺪ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻥ ﺪﻭﺭﻩ ﺭﺍ ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺪﺍﻧﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺩﻫﺎﻥ ﺒﺴﺘﻪ
ﺷﮑم ﺨﺎﻟﻰ ﻭﺣﻮﺍس
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺩﺭ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﻭﭼﺸم
ﺪﺭ ﻗﺮّﻩ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻴﺎ ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﺗﺤجّ اﻟﺒﻴﺖ
ﺍﻥ اﺳﺘﻄﻌﺖ ﺳﺒﻴﻠﺎ
ﻭﺣجّ ﺨﺎﻧﻪ ﺧﺪﺍ
ﮐﻨﻰ ﺍﮔﺮ ﺭﺍﻩ ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ ﺍﻧﺮﺍ
ﺟﺴﺘﻰ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺣجّ ﺨﻮﺩ ﺑﻨﺎم
ﺤجّة ﺍﻟﻮﺩﺍﻉ ﺑﺎ
ﺻﺪﺍﻯ ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺖ
ﻭﻋﻠﻴﮑم ﺒﺎﻟﺤجّ
اﻟﺎﮐﺒﺮ. ﺣﺎﻟﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺤجّ کعبهﻳﺎ
ﺗﻤثیل و
تشبیه ﻤﺎﺩﻯ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻳﺪ ﺍﻳﻨک ﻨﻮﺑﺖ
ﺣجّ اﮐﺒﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻥ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻥ ﺤجّ اﮐﺒﺮ
ﺟﺰ ﺳﻠﻮک الهی ﻮﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ
ﻭﺑﺸﮑل ﺘﻤﺮﮐﺰ
و توسّل ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯاو ﻭ ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺯﻩ
ﻋﺰﻟﺖ ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺩﺭ ﺣجّ
اﮐﺒﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم کرﺩ
ﻭ ﺣﺞ ﻋُﻤﺮﻩ ﻭ
حجّ ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﭘﻴﺮ ﻭ ﻭلیّ
الهی ﻨﻤﻮﺩ.ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺗﻴﮑﻪ ﺷﺨﺺ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺭﺍﻩ   سلوک ﻮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.
ﺍﻟﺎ ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪٴ اﻟﻬﻰﺣجّ
یا ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺤﻖﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻋﻤﺮ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﺳﻮء
استفاده کنندﻩ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﺍﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻰ. ﻭﻣﺎ
نیز ﺘﻌﺠﺐ ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺳﺎﺋل اﺯﻣﺴﺌﻮل
ﻤﻄﻠبی ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺗﺼﺪﻳق ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺳﭙس ﺳﺎﺋل گفت ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
(ﺍﻳﻤﺎﻥ) ﺑﺮﺍﻳﻢ
ﺑﮕﻮ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ: ﺍﻥ ﺘﻮٴﻤﻥ
ﺒﺎﻟﻠﻪ ﻭ ﻣﻠﺎﺋﮑﺘﻪ
ﻭ ﮐﺘﺒﻪ ﻭ ﺭﺳﻠﻪ
ﻭﺍﻟﻴﻮم اﻟﺎﺧﺮ
ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻰ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮعت ملاﺋک اﻭ
ﻭ ﺑﻪ ﮐﺘﺐ ﺍﺳﻤﺎﻧﻰﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏ
الهی ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻧﻴﺰﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻰ ﮐﻪ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎﻥ
الهی ﺮﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭ ﺧﻠﻴﻔﻪ الهی ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک هستند . ﻭ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺮﻭﺯ ﺍﺧﺮ ﺑﺎﺷﻰ.
آﺧﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﺎﻃنی
ﻮ ﺳﻠﻮک ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ گفته ﻫﺎ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﻰ ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻯ ﻣﻮٴﻤﻥ
اﺯﻏﻴﺐ ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺎﺷﻰ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﻥ ﺣﺪّ
ﻣﺠﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ
ﺍﺯ ﺗﺠلّی ﻘﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﮔﺮﺩﻯ.
ﻭﻧﻴﺰ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺒﺎﻭﺭﻯ
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﻣﻠﺎﺋک
ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﻠﮑﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﻧﺰﺩﻳک
ﺘﺮﻳﻥ اﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ الهی ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺎ ﺑﺮﺳﻰ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻮﻟﺎﻥ ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺮﺳﻴﺪ. ﮐﺘﺐ ﺍﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﻘﺮﺍﻥ
ﻮ ﺍﻧﺠﻴل
هستند ﺑﻠﮑﻪ (ﺍﻭﺍﻣﺮ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﻫﺎﻯ)
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺭ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ ﺍﻧﺠﺎم
گرﺩﺩ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﺮﻭﺯ ﺍﺧﺮ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻰ ﮐﻪ
ﻫم ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺘﻰﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮگ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻫم ﺸﻬﻮﺩ
الهی ﺪﺭ ﺗﺠلّی
ﻘﺎﺋﻢ ﺍﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺍﻭم ﺒﺸﺮﻯ
که ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺟﻌﺖ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
بجهان فوق
بشری . ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻯ
ﻨﺴخ ﻮ ﻣﺴﺦ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﻮ ﻳﺎ
ﺍﻧﻮﺍع ﺘﺤﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
همه آﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﻋﻤل ﻮ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﭘس ﺍﺯﻋلم
اﻟﻴﻘﻴﻥ ﻔﻌلی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﺍﻭم کرﺩﻥ ﻮﺳﻠﻮک
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻭﻋﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻥ ﻮ ﺑﭽﺸم
ﺪﻳﺪﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﺣقّ
اﻟﻴﻘﻴﻥ ﻮﺍﺭﺩ
ﺍﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
(ﺍﻭم کرﺩﻥ) ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻗﺪﻳﻢ ﺩﺭﺗﻤﺎم
اﺩﻳﺎﻥ اﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﻘﺒل اﺳﺖ. ﻭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
(ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ) ﻗﺪﻳﻢ
ﺗﺮﻳﻥ ﺪﻳﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺍثاﺭﺵ ﺑﻤﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺗﺎ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻣﺪﺍم ﻠﻔﻈ اﻭم
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻘﺪﻳم
هندﻯ ﺒﻠﻔﻈ اﻭﻡ
ﻭ ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺯﺭﺩﺷتی
ﺒﻠﻔﻈ هوﻡ ﻭ ﺩﺭ
ﺩﻳﺎﻧت های ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ (ﺁﻣِﻦ)
ﻭﻧﺰﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺁﻣﻴﻥ
ﻮﺍﻳﻤﺎﻥ ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮ ﻣؤﻣﻦ ﻭ ﺍﻣّی
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﭘﺮﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﺗﺮﻳﻥ ﻠﻔﻈ
ﺪﺭ ﻗﺮﺍﻥ
هستند . ﻭﻫﻤﮕﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﻮﺍﮊﻩ ﻗﺪﻳم
اوم آﻣﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺑﺎﻭﺭﻯ)
ﻭ(ﻫﻤﺖ) ﻭ (ﻗﺼﺪ) ﻭ
(ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ) ﻭﺗﻤﺮﮐﺰو
توسّل ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻭ (ﻟﻘﺎﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی اﺳﺖ.
ﭘس ﺳﺎﻟک ﭙس ﺍﺯ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻔﻬﻮﻡ
ﻋﻤلی لفظ اﺳﻠﺎﻡ
ﻭ ﺗﺴﻠیم ﺪﺭ ﻳک
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻭم
ﺒﺨﺪﺍ ﻭ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻮﺳﺎﺋﻄ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
هستند  ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺒﮑﺘﺎﺑﻬﺎ ﮐﻪ ﺑﻤﺤﺘﻮﻯ
اﻗﻮﺍﻝ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭلی ﺒﺨﺼﻮﺹ
(ﮐﺘﺎﺏ) ﺑﻤﻌنی ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺍﺯلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻮﺟﻪ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﺎﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳﺖ
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺑﻨﺰﺩﻳک
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺗﻘربّ  ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻨﻮﻋﻰ
ﺗﻌﺎلی ﻮ ﺣﺼﻮل
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘلی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
(ﻳﻮم اﻟﺎﺧﺮ) ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﻌنی ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﻭ ﺭﻭﺯ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
الهی اﺯ ﺗﻤﺎم ﻤُﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ (ﺍﻭم
آﺮ) ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯﻫﻤﺎﻥ
اﻭم ﻮ ﻳﻮﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮔﺮ ﻣؤﻣﻥ
ﻤُﺮﺩ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻭ
ﻫم انجام گرﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی ﻤﺮگ
ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮگ ﺤﺎﺻل
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻭ نیز ﺒﺮﭘﺎ ﺷﺪﻩ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻗﻴﺎم ﻘﺎﺋﻢ ﻭ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻫﻤگی  ﭙﺎﻳﺎﻥ ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﻪ ﻓﻘﻄ ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
اﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ ﺣتی ﺪﺭﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیر ﭘﻴﺮﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻣﮑﺘﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺗﺸیّع ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻧﻪ ﺗﺸﻴّع ﺴﻴﺎﺳی
ﻮ ﺣﺰﺑﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭتوسّل و ﺩل ﻨﺒﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﺑﺎﻭﺭ ﻫم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻃﺒﻌﺎ ﺗﻤﺎمی
ﻔﺮﻗﻪﻫﺎﻯ اﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻫﻤگی که ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺑﺴﻠﻮﻙ الهی اﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﺳﻠﺎم
ﻮ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﻤﻌﺎنی ﺴﻴﺎﺳی
ﻮ ﺭﺳﻤﻰ ﻳﺎ ﺑﺎﻭﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻔﻠﺴفی ﺪﺭ ﺍﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ (ﺍﺳﻠﺎﻡ)
ﻋﻤل اﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ. ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
هاﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭ ﻧﺪﻳﺪﻩ ﻭﻏﻴﺒﻰ
ﮐﻪ ﻗﺒل اﺯ ﺩﻳﺪﻥ
ﺁﻥ ﺣﻘﺎﻳق ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻴﺰ ﻟﺎﺯم
هستند  ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺳﻠﻮک الهی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﻳﻥ
ﺤﻘﺎﻳق غیبی ﻨﺪﻳﺪﻩ
ﻭﺩﺭ ﺷﮑل علم اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺗﺒﺪﻳل ﺒﺎﻳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ عین اﻟﻴﻘﻴنی
ﻮ ﺑﭽﺸم ﺪﻳﺪﻥ ﻭ
ﻣﺒﻴﻥ ﻮ ﺑﺎﺑﻴﻨﺶ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺗﻮٴﻤﻥ
ﺒﺎﻟﻘﺪﺭ ﺧﻴﺮﻩ
ﻭ ﺷﺮﻩ ﻭ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﭼﻪ ﺧﻮﺏ ﻭﭼﻪ ﺑﺪ
ﺁﻥ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎﺷﻰ.
ﻗَﺪَﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ ﻭﺑﭽﻨﺪﻳﻥ
ﻤﻌﻨﻰ:  1- ( ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯﻟﻰ) ﮐﻪﺗﮑﺎﻣل
همه ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺍﺯ
ﺻﻔﺮ ﻭ ﻋﺪﻡ ﻭ ﺍﻏﺎﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺩﺭﺍﺯﻝ
ﺗﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
نوعی ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﻃی گرﺩﻧﺪ. 2 – (ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
های ﻧﻮﻋﻰ) ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣلی ﻤﺨﻠﻮﻕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﻭ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﻳک ﻨﻮﻉ ﺑﻮع
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺒﺮﺍﻯ همگان ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮع ﺒﺎﻳﺪ ﺍﻧﺮﺍ ﻃی کند . ﺣتی
اﮔﺮ ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﻭﺩ
ﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻭﻫﻤﻪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ
ﺒﺒﺸﺮﻳﺖ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ.
3- (ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ) ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﻭﺣتی
ﺪﺭ ﺗﻤﺎم ﻔﺼﻮل
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﻉ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﻄی
ﺘﮑﺎﻣل اﻳﻥ ﻔﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺑﻴﺎﻳﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﻳﻚ (ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻰ)ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪگی ﺪﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﻔﻌلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻤﻨﺤﺼﺮ
ﺑﻔﺮﺩ ﻭ ﺩﺭ (ﺻﻮﺭﺗﻰ)
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻏﻴﺮ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺎ (ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ) ﺑﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﻳﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ (ﻋﺪم ﺴﻠﻮﻙ)
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﻑ ﻧﻔس ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ ﺑﺎﺯﻫم
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭﺑﻌﻘﺐ
ﺑﺮﻭﺩ. 4- (ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﮐﻪ ﻓﻘﻄ ﺴﺎﻟک
الهی ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ ﻳﻚ
ﺍﺟل ﻮ ﻣﻬﻠﺖ ﻭ ﻣﺪﺕ
ﻣﻌﻴنی ﺮﺍ ﻃی
کند ﺗﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺗﮑﻤﻴل گرﺩﺩ. ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻥ اﺟﻠﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﺺ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮکی به ﺸﻬﻮﺩ
ﻫﺎ ﺑﺮﺳﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋم
ربّ  ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ (ﻗَﺪَﺭ)
ﻭﺍقعی اﺳﺖ ﻭﺻﺒح
ﺮﻭٴﻴﺎﻯ آﻥ ﺻﻠح
ﻮ ﺳﻠﺎم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺫﮐﺮ ﺍﻥ
ﺪﺭ ﺳﻮﺭﻩ ﻗﺪﺭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. 5- ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯ ﺩﺭ ﻗﺪﺭ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺘﻮﺳﻄ ربّ  ﺭﺣﻤﺎن ﺘﻨﻈﻴﻢ
ﻭ ﺷﺨﺼﺎ ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺘﺪﺑﻴﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﺎ
رَبّ اﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋﻢ
ﺑﻮﺩﻩ و ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎم ﻨﻔس
ﮐلّی ﻴﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮم فاطمی
زنانه ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﻫﺮﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺷﺪﻥ ﻮﺣﻴﺎﺕ ﻓﻌلی
ﻮﻗﺒل اﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ (ﻗَﺪَﺭ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ) ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﮑﺎﻣل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻤﻌﻨﻰ
( ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻭ ﻣﻘﺪﺍﺭ)
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ ﺠﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
(ﺧﻴﺮ) ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻳﺎ ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﺮﻳﻥ اﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ عقل ﻮ ﺍﺣﺴﺎس
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
(ﺷَﺮّ) ﺩﺭ ﻗَﺪَﺭ
ﮐﻪ ﻳﺎ ﺑﻠﺎ ﺍﺳﺖ
ﻭﻳﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ. ﺑﻠﺎﻫﺎ
ﺷَﺮ ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻮ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺗﺴﺮیع
ﺸﺪﻩ عبوﺭﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻘﺮﺭ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﻭﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﺼﻠﺎح
ﻮ ﻧفع آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟﺎ ﺩﻳﺪﻥ ﺒﻠﺎﻳﺎ
ﺑﺸﮑل ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻮﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﻭ ﺗﻠخ ﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭﺍﻳﻥ ﺨﺎﺹ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺒﻈﺎﻫﺮ ﺷﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﻴﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﻌﺎﺩتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
نیز ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﺍﮐثرﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯ ﺁﻥ ﺧﺴﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺑﻠﺎ ﺩﺭ ﻗَﺪَﺭ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺯﻣﺎﻳﺶ
الهی اﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﻳﻥ ﺼﺒﺮ ﻭﺗﺤﻤل
آﻧﻬﺎ ﺗﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺮّﻯ ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺧﻮﺏ
ﻭ ﺧﻴﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺍﻣﻮﺭ ﺧﻮﺑﺘﺮﻯ
هم ﻤﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎل آﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺯ ﺗﮑﺎﻣل اﺳﺖ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺭﻭح ﻮ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺴﻢ. ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻴﺮ
ﺑﻤﻌنی ﺘﮑﺎﻣل
اﺳﺖ ﻭ ﺷﺮ ﺑﻤﻌنی
ﻘﻬﻘﺮﺍ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟک ﻜﻪ ﺷﺮ ﺑﻠﺎ
ﻭ ﻭﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
الهی اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ. ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﺻﺒﺮ ﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺿﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ. ﻋُﻤَﺮ
می اﻓﺰﺍﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﺳﻮال
کننده ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ (ﺍﺣﺴﺎﻥ) ﺑﻮﻯ
ﻤﻄلبی ﺒﮕﻮﻳﺪ.
ﺍﺣﺴﺎﻥ ﻈﺎﻫﺮﺍ
ﺑﻤﻌنی ﻨﻴﮑﻮ ﮐﺎﺭﻯ
اﺳﺖ.ﻭلی ﺒﺎﻃن
آن ﺳﻠﻮک است ﺑﻤﻌنی
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﻭﺗﺤﺴﻴﻥ  مقام
الهی تر رﻭح ﻮ ﻧﻔس
ﻭﺧﻮﺑﺘﺮ ﺷﺪﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﺎﺋل ﻨﻴﺰ
ﻧﻴﮑﻮ ﮐﺎﺭﻯ ﻨﺒﻮﺩﻩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ ﺟﻮﺍﺏ
ﺑﻌﺪﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺗﮑﺎﻣل
یا ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ)
ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﺍﻥ
ﺘﻌﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﮐﺄﻧک ﺘﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ عباﺩﺕ
ﮐﻨﻰ ﻣثل اﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺍﺭﻯ ﺍﻭﺭﺍ
می ﺒﻴﻨﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ
الله  ﻫﺮﮔﺰ
ﻭﺩﺭﻫﻴچ ﺰﻣﺎﻧﻰ
ﺣتی ﺪﺭ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺩﻳﺪنی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺩﺭ
ﻫﻴچ یک
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﻌﺪﻯ ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻳﺎﺭﺍﻯ ﺪﻳﺪﻥ
اﻟﻠﻪ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
ﻤﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﻥ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺣﻤﺎن
ﻳﺎ رَبّ ﻟﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺗﺎ رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻳکی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭﻫﺮﻳک
کاﻣل ﺘﺮ ﻭﻧﺰﺩﻳک
ﺘﺮ ﺑﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ  هر ﺭﻭح ﻔﺮﺩﻯ
ﻤﻥ ﻮ ﺷﻤﺎ ﺗﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻳﻢ ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ (ﻓﺮﺽ)
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺨﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠﻖالله
أهورمزدا ﻭ ﺩﻳﺪﻥ
اﻭﺭﺍ ﺑﮑﻨﻴﻢ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ (ﻃیّ بی ﻴﻨﻬﺎﻳﺖ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ ﻭﺣتی
ﺒﺮﺍﻯ ربّ  ﺍﻟﻨﻮع
ها ﻧﻴﺰ ﻣﺤﺎل اﺳﺖ.
ﻭ ﻣﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮ
ﻓﻌﻠﺎ ﺟﺰ ﺑﻮﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺧﻠﻔﺎ ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺳﺖ ﺭﺳی
ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻮﺳل ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺸﻮﻳم ﻮ ﺗﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﮐﻤک
آﻧﻬﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻴﻢ.
ﺳﺎﻟک اﺑﺘﺪﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻝ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣل ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﺳﺎﺑقذ ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭙﻴﺮ ﻭ ﭘﺪﺭالهی  ﻭﻣﺮﺑﻰ ﻣﺘﻮﺳل
ﺸﺪﻩ ﻭﺷﺮﻭع ﺒﺴﻠﻮک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺩﺭﻫﻔﺘﻤﻴﻥ
آن ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮشی ﻴﺎ ﻋﺮﺵ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎن ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﻋﺎﺩﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﻫﺪ
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺣتی ﺪﺭ ﺗﻤﺎم
اﺫﮐﺎﺭ ﻭﻟﺤﻈﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎﺧﺮﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻳﺎ ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺑﺠﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻭ ﺣﺮﻑ ﺑﺰﻧﺪ ﻭ
ﺩﺭﺩ ﺩل کند ﻭ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﺷﺮک ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﻮﺭﻩ ﻓﺎﺗﺤﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻓﻊ
ﺍﻳﻥ ﺸﺮک اﺣﺘﻤﺎلی
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪٴ الهی ﺒﺠﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺠﺎﻯ هرﻣﻘﺎم
الهی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺷﻬﻮﺩ و
درک ﺍﻥ ﺪﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩﻩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎم
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ (ﺍﻟﻠﻪ
) ﻧﺎﭼﻴﺰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﻓﻘﻂ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻣﻴﺸﻤﺎﺭﺩ.
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭼﻨﺎﻥ
عباﺩﺕ ﻭ ﻧﻤﺎﺯﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮکی
کن ﻣثل اﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق ﺮﺍ ﺍﺯ ﻃﺮﻳق
ﻮﺍﺳﻄﻪ ﻭ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺍﻭ می ﺒﻴﻨﻰ. ﻓﺄﻥ
ﻠم ﺘﮑﻥ ﺘﺮﺍﻩ ﻓﺄﻧّﻪ
ﻳﺮﺍک ﻮ ﺍﮔﺮ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍنی
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻰ
ﺑﺪﺍﻥ که ﺍﻭ ﺩﺍﺭﺩ
ﺗﻮﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﺣتی اﮔﺮ
وسیله وﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻯﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﮑﺎﻣل اﻟﻬﻯ ﻤﺮﺗﺒﻂ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻯ ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍنی ﺨﺪﺍﻯ
ﻤﻄلق ﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﻰ
ﺑﺪﺍﻥ که ﺍﻭﺗﻮﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻤﻌنی ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺻﺎﺩق اﺳﺖ ﺗﺎ
سعی کنند  ﻣﻘﺎمی
اﺯ الوهیّت ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺒﺒﻴﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ ﻓﻘﻂ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳق ﺪﻳﺪﻥ
ﻮﺳﺎﺋﻂ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ الهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺮﺍتبی
اﺯ ﺗﺠﻠﻴﺎﺗﺶ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﺳﭙس ﺳﺎﺋل ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
(ﺳﺎﻋﺖ) ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻣﺎ
ﺍﻟﻤﺴﻮٴﻮل
عنها ﺍﻋﻠم ﻤﻥ
اﻟﺴﺎﺋل
که ﺍﮔﺎهی ﺴﻮآل
ﺸﻮﻧﺪﻩ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻃﻠﺎع  ﺳوآل
کنندﻩ ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻋﺖ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭽﻴﺰﻯ گفت ﮐﻪ ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﻌنی ﺴﺎﻋﺖ: 1-   ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
( ﻭﻗﺖ ﺩﻗﻴق ﻤﺮﮒ)
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﮐﺴی
هنم ﻮﻗﺖ ﻣﺮگ
کسی ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
2 - ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺴﺎﻋﺖ ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﻭﻗﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ) ﻭ
قیامت او و ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟک نیز ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻠﺎل
ﺸﻬﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺍﻥ ﺪﺳﺖ ﻧﺪﻫﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ.3 - ﺿﻤﻨﺎ ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﻗﻴﺎم ﻘﻴﺎﻣﺖ) ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﻣﺪﺗﻬﺎ ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
آﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺠﻬﻨﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﺪﺭ ﻧﺴخ ﻴﺎ ﻣﺴخ
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻫﻨﮕﺎمی ﺒﻨﺎم ﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﮐسی هم ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻗﻴﺎم
ﻤﺠﺪﺩ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
تولد به ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺭﻭﺍح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﺷﺪﻩ ﻫﻤگی
گفته ﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺰﻧﺪگس ﻴﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯبرتر
یا بد تر
هستند .ﺗﺎ (ﺻﻮﺭﺗﻰ)
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﻳﺐ ﺷﺪﻩ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺎﺷﺪ ﮐﺴﺐ
ﮐﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺴخ هم ﺒﺸﻮﻧﺪ.
ﺟﻬﻨم ﺪﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ارواح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍن
ﺠﻬﻨم ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺑﺎﺯ ﺧﻨک ﺘﺮ ﻭ ﺍﺭﺍم
ﺘﺮ ﺍﺯ ﺟﻬﻨﻢ ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﺍﺭﻭﺍح ﺴﺮ ﮔﺮﺩﺍﻥ
اﺳﺖ. 4 - ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻣﺎم
آخر ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﻏﺎﺯ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ اﺷﺮﻑ ﺑﻮﺩﻥ
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺣﻘّﺎﻧﻴﺖ
ﺩﻳﻥ ﻮ ﺭﻭﺵ
ولایت  ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺴﺎﻋﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﻣﺴﺎﺋل  علم
الهی اﺯ ﺳﺎﻋﺖ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺳﺒﻴل
ﻴک ﻤثاﻝ ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸت
سوم ﻤﺤﻤﺪی ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋم ﺪﺭ
ﺗﺎﺭﻳخ هستی ﻫﻨﻮﺯ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺍﻏﺎﺯ
ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﺍﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎقی اﺳﺖ.
ﺳﭙس ﺳﺎﺋل اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﭘس
اﺯ (ﻋﻠﺎﺋم ﺴﺎﻋﺖ)
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﮕﻮ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﺍﻥ ﺘﻠﺪ ﺍﻟﺎمة
ﺭﺑّﺘﻬﺎ ﮐﻪ ﮐﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺩﻩﺧﺎنم اﺭﺑﺎﺏ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺰﺍﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ  ﻧﺎ
ﻣﻌﻘﻮل ﺘﺮﻳﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﺮﺟﻤﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﻳﻚ ﺳﺎﻟک
ﻮ ﺍوم کنندﻩ (ﺍﻟﺎﻣﻪ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﺍﻧﺮﺍ ﺩﺭ (ﻧﻔس
) ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺍﻳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﺴﻠﻮک ﻛﻨﺪ
ﻭﺳﺎﺯﻧﺪگی ﻮ ﺯﺍﻳﻨﺪگی
ﺪﺭ ﻧﻔس و روان ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
رَبّ اﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻋﺖ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ او ﻨﻴﺰ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻳک آﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻋﻤﺮﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﻴﺮﺩ.
ﻭﻳکی آﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻘﻮم ﻮ ﻧﮋﺍﺩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﭼﻨﺎﻥ
ﻤﻌﮑﻮس ﮔﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﮐﻨﻴﺰ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺧﻮﺩ ﺷﻮﺩ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺎﻟک
هیچ ﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﻨﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﻤﻌنی ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺑﻴﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
هرﺯﻣﺎﻥ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﻭ ﺳﺎﻟک ﻘﺒﻠﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺑﺮﻭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺄﻣﺮ ﺧﺪﺍ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
اﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭ ﻣﻘﺎم
عقلی ﻮ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺨﻮﺩ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮ ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺑﻘﺎﺋم
آﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﻮ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﻣﺪﺍم ﺒﺴﻮﻯ
ﺒﺪﺗﺮﻯ ﻮ ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺑﻄﻮﺭﻯ که ﮐﻨﻴﺰ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺷﻮﺩ. ﻭﺣﺎﮐم ﺒﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ اﺭﺑﺎﺏ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﺩ ﻭﻳﺎ
ﺑﻤﻌنی اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺮتجع
ﻮﺟﺎﻫل ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﻫم ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺩﻭﺭ
ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﻏﺮق ﻔﺴﺎﺩ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻘﻮم
ﻮ ﻧﮋﺍﺩﻯ گرﺩﻧﺪ.
ﭘس ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﻌﺎﻧﻰ
ﺳﺎﻋﺖ ﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟک ﺴﺎﻋﺖ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﺎﻟک ﺴﺎﻋﺖ ﻭ ﻟﺤﻈﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
کاﻣل ﺸﺪﻩ ﺳﺎﻋﺖ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﺮﻭﺡ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
که غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻫﻤگی ﺪﺳﺖ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﻋﻠم
ﻮ ﺍﮔﺎﻫﻰ ﺍﻭﺍﺳﺖ.
ﻭﺳﺎﻋﺖ ﻭﻟﺤﻈﻪ
ٴﻮﻋﺪﻩ ﻳﺎ ﻭﻋﻴﺪﻫﺎﻯ
الهی هستند . ﻭلی
کم ﻮ ﺑﻴﺶ ﺷﺪﻥ
آﻥ ﻣﻨﻮﻃ ﺒﺘﻮﺑﻪ
ﻧﺼﻮﺡ ﻭﺳﻠﻮک ﺸﺨﺼﻰ
ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ ﺍﻳﻥ ﺴﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻋﺖ
ﺍﺳت ﺸﻨﺎئی اﺳﺖ
ﮐﻪ (ﺑﺪﺍﻯ اﻟﻬﻰ)
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ کاﺭﻣﺎﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺧﺒﺮﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻦ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻫﻤﺖ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﻭﺍﺯ ﺗﺮس
ﺍﻳﻥ ﻠﺤﻈﻪ ﻭﺷﺐ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﻮﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ ﺍﺧﺮ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﻘﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ
ﻣﺎﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎﻩﻫﺎ
ﺑﺎﺣﺘﺴﺎﺏ ﺩﻭﺭﻩ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﻳﮑﺼﺪ ﺳﺎلک
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺧﻮﺩ ﻳک
عمر کاﻣلی اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻥ ﺘﺮﻯ اﻟﺤُﻔﺎة
ﺍﻟﻌﺮﺍة ﺍﻟﻌﺎﻟﻪ
ﻭ ﺑَﺮَﻫﻨﮕﺎﻥ
ﻠﺨﺖ ﺭﻭﺯﻯ ﺪﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻫﺠﺮﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﻭﺍﺭﻩ آﻓﺎق
ﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﻧﻔس ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭﺭﺯق
ﻮ ﺭﺣﻤﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻔﺴﺮﺍﻥ ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻥ ﺠﻤﻠﻪ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻓﻘﺮﺍ ﻓﻘﺮﺍ
ﺭﺍ ﻧﺎﻥ ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﺭﻋاء اﻟﺸﺎة ﻳﺘﻄﺎﻭﻟﻮﻥ
فی اﻟﺒﻨﻴﺎﻥ ﻮ
ﭼﻮﭘﺎﻧﺎﻥ گوﺳﻔﻨﺪ
ﭼﺮﺍﻥ ﻮﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
که ﺍﺳﺎﺳﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺳﻠﻮک
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ ﺩﺳﺖ ﺩﺭﺍﺯﻯ
کنند . ﻭﻳﺎ ﺑﻤﻌنی
ﺪﻳﮕﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻳﻥ
ﻔﻘﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺪﻳﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺘﻌﺎلی
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻳﻥ ﻤﻌﻨﻰ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﺍﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﮐﻪ ﭼﻮﭘﺎﻧﺎﻥ
الهی هستند ﺩﺭ
ﺍﺳﺎس ﺭﻭح ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﻭ
ﺗﻌﺎلی ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﻫم ﺒﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻌﻨﻰ ﮐﻪ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﻯ
که ﭼﻮﭘﺎﻧﺎﻥ ﺠﺎﻫﻞ
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک ﻮﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺖ
ﺑﺎﺻﻮل ﻮ ﺍﺳﺎس
ﺩﻳﻥ ﻮﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﮐﺎﺭﻯ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ ﺳﺎﺯﻯ
کنند . ﻭ ﺩﻳﻥ ﺮﺍ
ﺭﺳمی کرﺩﻩ ﻭﺟﺎﻯ
ﺒﺰﺭﮔﺎﻥ اﻟﻬﻯ
اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺗﮑﻴﻪ ﺑﺰﻧﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺠﻤﻠﻪ ﺍﺧﻴﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻨﺪ ﭘﻬﻠﻮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﻄﻠﺒﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﻌﻴﺪ ﺍﺳﺖ ﻋﻤﺮ
ﮐﻪ ﺭﺍﻭﻯ اﻳﻦ ﺣﺪﻳث
ﻣﻬم اﺳﺖﻭ ﻳﺎﺣتی
ﻨﺎﻗﻠﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﻣﻌﺎنی
ﻤﺘﻌﺪﺩ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
عباﺭﺕ ﺳﺨﺖ ﻣﺒﻬم
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴک اﺳﺖ.
ﻫم ﺸﺎﻣﻞ ﻣﻨﺤﺮﻓﺎﻥ
اﺯ ﺍﺳﻠﺎم ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﻳﻥ
ﺪﻳﻥ عملی ﺒﺪﻳن
ﺮﺳمی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﺮ ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺸﮕﻮئی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺗﺤﻘق
ﺪﺍﺩ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺷﺎﻣل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻭﻗﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ ﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺷﺎﻣل
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺳﭙس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺭﻓﺘﻥ
اﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﺑﻌﻤﺮ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
آیا ﻣﻴﺪﺍنی ﺴﻮﺃﻝ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﭼﻪ ﮐسی
ﺒﻮﺩ؟ ﻋﻤﺮ ﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺧﻴﺮ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ: ﻓﺄﻧﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞﺍﺗﺎﮐم
ﻴﻌﻠﻤﮑم أﻣﺮ ﺩﻳﻨکم
ﺠﺒﺮﺍﺋﻴل ﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯﺘﻌﻠﻴم
اﻣﺮ ﺩﻳﻥ ﺒﺸﻤﺎ
ﺍﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻳﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭالهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ ﺑﺎﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ ﺑﺸﻤﺎ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ. ﮐﺎﺭﻯ
که ﻫﺮﮔﺰ ﻋُﻤَﺮ
ﻧﮑﺮﺩ. ﺍﻳﻥ ﺴﺎﺋل
ﺤتی اﮔﺮ ﺟﺒﺮﺍﺋﻴل
هم ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻋﻮﺍﻡ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﻨﺎئی
ﺠﺴمی ﻮﺣتی ﺰﺑﺎﻥ
ﻮ ﺩﺭک ﻤﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺟﺒﺮﺍﺋﻴﻞ یا ﻗﺎﺋم
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﻮ ﺩﺍﻧﺎئی
ﺪﺭ ﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ
ﮐﻤﺎل ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺪﻳﻤﻰ
ﮐﻪ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍ
ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻭﺩﺳﺖ ﮐمی اﺯ ﻣﻠﺎﺋک
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯنیز
همگی ﺠﺒﺮﺋﻴلی
ﺸﺪﻩ و این
همانی
جبرئیل  را  دارند . ﻭﺣتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ آﻧﻬﺎ
ﻫﻤﮕی ﻤﻠﺎﺋک
گوﻧﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﻣلی اﺯ ﻣﮑﺎﺗﺐ
الهی ﻗﺪﻳﻤﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮک ﺒﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺗﺤﻘﻴق
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺪﻳﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ ﺗﺼﺪﻳق
ﻤﺤﻤﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻟﺬﺍ ﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟک
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﻣﻮٴﺪّﺏ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺸﺴﺖ ﺗﺎ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭﺑﺎ
ﺍﻥ ﺒﻌﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ و
وضوی ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
و ارتباط با
خداوند ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻋﻤلی
اﻭ ﻭﻣﺴأﻟﻪ ﺍﺭﺳﺎل
اﻧﺒﻴﺎ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
بخلق ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
الهی ﻮﻣﺴﺎﻟﻪ ﻣﻠﺎﺋک
ﻮ ﻧﻘﺶ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺍﻧﻬﺎ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺍﻭ ﻘﺎﺋﻢ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻴﻮم  اﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﺴأﻟﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭ ﻗَﺪَﺭ ﻭﻣﺴآﻟﻪ
ﺍﺣﺴﺎﻥ ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
روح ﻭ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺳﺎﻋﺖ
ﻭ ﺍﺟﻞ ﻫﻤﻪ ﻭﻫﻤﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﺴأﻟﻪ
ﺳﻠﻮک الهی ﻤؤﻣﻨﺎﻥ
ﺒﺴﺘگی ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻌﺎنی
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﻮ ﻣﺎﺩﻯ
آﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻮ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻨﻄق
ﻤﺎﺩﻯ اﺳﺖ ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﻫﻨﺪه  ﺬﺍﺕ ﻭژنتیک
روحی اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﻳک ﺘﮑﺎﻣل
الهی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻫم اﺭﺯﺷی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻗﺎﺑل  ﻘﻴﺎس ﺑﺎ
ﺍﺭﺯﺵ ﻣﻌﺎنی ﺒﺎﻃنی
ﻮﺳﻠﻮکی ﺤﺪﻳث  ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل
الهی ﺒﺎ ﺳﻠﻮک ﺪﻳنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻪ
ﻣﻘﺼﺪ ﺣﺪﻳث ﺑﺎﻳﺪ
ﺣﺮﮐتی ﺒﺴﻮﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ولایت ششم ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻗﺎﺋم ﻮ ﺧﺪﺍ ﺩﺭﻋﺮﺵ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺼﺪ ﻣﻄﺮح ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﻫﺮ ﻣﻘﺼﺪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﺪﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﻔس ﻫﺎﻯ اﻣّﺎﺭﻩ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻥ ﻮ ﻣﺘﻔﻠﺴﻔﻴﻦﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﺸﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻫم ﺨﻮﺩ ﻓﺮﻳبی
ﻮﻫم ﻔﺮﻳﺐ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻫﻤﻪ هم ﻔﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﮑل اﺩبی
ﻮ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﻳﺎ ﻋﻠمی
ﻮﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭﻳﺎ ﻓقهی
ﻮ ﺳﻴﺎسی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻔﺮﻳﺒﻨﺪ.
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻣﮑﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﻭ ﻣﮑّﺎﺭ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﮑﺮ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺯ ﺧﻴﺮ ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣل اﺳﺖ. ﻭﺣﺮﻑ
ﺍﺯلی أﺑﺪﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺟﺰ ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻟﻄﻒ ﺧﺎصّی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻟﻄﻒ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی
اﺳﺖ. ﻭﻟﻄﻒ ﺑغیر
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺣﻴم ﻮ ﺍﺯ
ﻣﺤلّ ﺘﺮﺣم اﺳﺖ.

حدیث 1970 - ﻣﺴﻠم
ﻮ ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻥ ابی ﻭفی
ﻨﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ: ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺑﺮخی
اﺯ ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻏﺮﻭﺏ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﺸﻴﺪ
ﻭﺳﭙس ﺑﺪﺷﻤﻥ ﺤﻤﻠﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺭﻩ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ:ﻳﺎ
ﺍﻳﻬﺎ ﺍﻟﻨﺎس ﻟﺎﺗﺘﻤﻨﻮﺍ
ﻟﻘاء اﻟﻌﺪﻭ ﺍﻯ
ﻤﺮﺩم آﺭﺯﻭﻯ ﺮﻭﺑﺮﻭ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﻧﺒﺮﺩ ﺑﺎ
ﺩﺷﻤﻥ ﺮﺍﻧﮑﻨﻴﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺪﺷﻤﻥ ﺸﻴﻄﺎﻥ
ﻨﻔس ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻤﺪعی ﻤﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎ ﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﻣﻮﺿﻮع ﺴﻠﻮگ ﺮﺍ
ﺳﺎﺩﻩ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻧﺒﺮﺩ ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻥ
ﻨفس ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ.ﻭ
ﺍﺳﺄﻟﻮﺍ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻌﺎﻓیة ﻭ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺳﻠﺎﻣتی ﻮ ﺍﺭﺍﻣﺶ
ﺟﺴم ﻮﺻلح ﺒﺨﻮﺍﻫﻴﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺷﻤﻥ اﻧﺴﺎنی
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﮔﺎهی
ﺤﻤﻠﻪ ﺩﺷﻤﻦ ﺩﻓﺎع
ﺮﺍ ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﻗﺼﺪ ﺣﻤﻠﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻏﺮﻭﺏ
ﮐﻤک ﺒآﻣﺎﺩگی ﺪﺷﻤﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻃﻠﺐ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭ ﺗﻮﺍﻧﺎئی
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ.
ﺗﺎ ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮﺍﺟﻬﻪ ﺑﺎﺩﺷﻤﻥ
ﻨﻔس ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ ﻤﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻫﺎ ﻭ ﺭفع ﺸک ﻮ ﺗﺮﺩﻳﺪﻫﺎﻯ
ﺪﺍﻭﻃﻠﺐ ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﻓﺄﺫﺍ
ﻟﻘﻴﺘﻤﻮﻫم ﻔﺄﺻﺒﺮﻭا
ﻭلی اﮔﺮ ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻥ
ﺮﻭﺑﺮ ﻭ ﺷﺪﻳﺪ ﺻﺒﺮ
ﺭﺍ ﭘﻴﺸﻪ ﮐﻨﻴﺪ.
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺸﺎﻣل ﺪﺷﻤﻥ
اﻧﺴﺎنی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺣﻤﻠﻪ
ﻭ ﺧﻄﺮ ﺟﺪﻯ اﻧﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﺮﺩ ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
کوﺗﺎهی ﻨﻨﻤﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻤﻌنی ﺴﻠﻮکی
اﮔﺮ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﻧﻔس روان
حیوانی ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮک ﻨﮕﺮﺩﻳﺪ.
ﻭ ﻧﮕﺬﺍﺭﻳﺪ ﺩﺷﻤﻥ
ﻨﻔس ﻏﺎﻟﺐ ﮔﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺍﺣﻮﺍل ﺒﺪﺗﺮﻯ
اﺯ ﻗﺒل اﺯ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﺳﺨﺖ ﻣﻐﻀﻮﺏ ﺧﺪﺍ.
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺸﮑﻥ ﻤﻐﻀﻮﺏ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
بی ﭙﻴﻤﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﻈﺎﻟﻤﺎﻥ ﺒﻨﻔس
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﺳﻮﺭﻩ ﺍﻟﺤﻤﺪ
ﻣﻄﺮح ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻋﻠﻤﻮﺍ
ﺍﻥّ اﻟﺠنّة ﺗﺤﺖ
ﻇﻠﺎل اﻟﺴﻴﻮﻑ
ﻭﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ ﮐﺴﺐ
ﺑﻬﺸﺖ ﺯﻳﺮ ﺳﺎﻳﻪ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎم
هر ﺯﻣﺎﻥ ﺍﮔﺮ ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺟﻨﮕﻴﺪﻥ ﺮﺍ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺯﺩﻥ ﺒﺄﻣﺮ
ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﻭلی
ﭙس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﺰ ﺩﻓﺎع ﺠﻨﮕﻰ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺯﺩﻥ ﺪﺭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ ﮐﺸﺘﻪﺷﺪﻥ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﻘﻂ ﺳﺎﻟکی که ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤُﺮﺩﻥ ﺪﺭ ﺟﻨگ
اﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﭘس ﻣﺮگ ﺪﺭ ﺍﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﻮﻓﻴق ﺴﻠﻮکی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻴﺪ
ﺟﻨگی هست . ﻭ ﺑأﻣﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﻗﻄﻌﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﻬم ﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺷﻬﻴﺪ ﺟﻨگی
ﺒﺄﻣﺮ ﭘﻴﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
برﺳﺎﻧﺪ. ﻣﮕﺮ ﮐﻪ
ﻭﻯ ﻘﺒل اﺯ ﺟﻨگ
ﻮ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ ﻃی
کرﺩﻩ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺍﺻل
ﺒﻤﺮﺍﺗبی اﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻮﻗﻒ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ ﻭﺧﻄﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺍﺻل ﻨﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭ ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺮگ اﻳﻥ
ﭽنینی  ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻭﺑﺪﻭﻥ اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮﻙ ﻣﺮﮔﺸﺎﻥ
ﺒﻨف ع آﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺪﻳﻢ ﻭﺣتی
ﺒﺮﺍﻯ ﻴﻬﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ آﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﺸﺘﻨﺪ
ﻭ ﺑﻪ ﺍﻣﺮ ﭘﻴﺮ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻣُﺮﺩﻥ ﻤﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺗﺼﺮﻑ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻌﺪ ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﻥ اثر ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻟک ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻥ ﺴﻴﻒ
ﺫﻭ ﺍﻟﻔﻘﺎﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ﺗﺼﺮّﻑ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ کشتن ﻧﻔس
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭ ﻭﺣﺼﻮل ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﮐﻪ ﺟﻨﺎﻥ
عقلی ﻮ ﺳﭙس ﺟﻨﺎﻥ
آﻥ ﭽﻨﺎنی ﺒﺮﺍﻯ
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺑﻠﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪﻥ ﺒﺎ
ﺩﺷﻤﻥ ﻮ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻨﻔس ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚﻋﺪم
ﺼﺒﺮ ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﭘﻴﮕﻴﺮ
ﻭﻋﺪم ﺘﺤﻤل ﺘﻤﺎم
اﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺒﺮ ﺗﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣل
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺭﺍﻭﻯ اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺍﻏﺎﺯ ﺟﻨگ
اﻳﻥ ﺪﻋﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩ:
ﺍﻟﻠﻬمّ ﻤﻨﺰل
اﻟﮑﺘﺎﺏ ﻭ ﻣﺠﺮﻯ
اﻟﺴﺤﺎﺏ ﺍﻯ ﺨﺪﺍﻯ
ﻨﺎﺯل کنندﻩ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺍﻥ ﻭﻨﺎﺯل
کننده ﻃﺮﻳﻘﺖ1 ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﺍﻣﺮ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺴﻠﻮک
ﻮ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍ
ﻭﺍﻭﻟﻴﻥﻮﺍﺧﺮﻳﻥﻮﻇﻴﻔﻪﺍﻧﺴﺎﻥﺪﺭﺩﻧﻴﺎ.ﻭﺍﻯﺨﺪﺍﺋﻴﮑﻪﺍﺑﺮﻫﺎﺭﺍ
ﺑﺠﺮﻳﺎﻥ می اﻧﺪﺍﺯﻯ
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﭙﻴﺶ ﻣﻴﮑشی
ﻮ ﺳﭙس ﺍﺯﺑﻴﻥ ﻤﻴﺒﺮﻯ
ﻭ ﺍﺯ ﺳﺮ ﺳﺎﻟک
می گذﺭﺍﻧﻰ.ﻭ ﻫﺎﺯم
اﻟﺎﺣﺰﺍﺏ ﻭﺍﻯ
ﻔﺮﺍﺭﻯ ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭﺍﺣﺰﺍﺏ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ اﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند . ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺼﻔﺎﺗﻰ ﻧﻔس ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ اﺩﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺠﺪﻳﺪ ﺗﺮ
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺩﺭ ﺣﮑم ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
هستند . ﻭﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﺳﻴﺎسی
ﺪﻳﺎﻧﺖ ﺍﺳﻠﺎم
هم ﺤﺮفی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻫﺰﻣﻬم
ﻮ ﺍﻧﺼﺮﻧﺎ ﻋﻠﻴﻬم
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﺪﻩ ﻭ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻧﻬﺎ
ﻧﺼﺮﺕ ﺑﺪﻩ. ﻧﺼﺮﺕ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻫﻤﺎﻥ
کمک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺒﺴﺎﻟﻚ
ﻋﻠﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎ ﺍﻳﻥ ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎنی ﻮ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺳﺨﺖ ﻗﺼﺪ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻥ
ﺴﺎﻟک اﺯ ﺳﻠﻮک
الهی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺿﻤﻨﺎ ﺍﻳﻥ ﺪﻋﺎﻯ
ﺠﻨگ ﺮﻭﺣﻴﻪﺍﻯ
ﻘﻮﻯ ﺒﺠﻨگ ﺠﻮﻳﺎﻥ
ﻤؤﻣﻥ ﺒﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
هم ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﺑﺘﻮﻓﻴق
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

حدیث
1971 - ﺍﺑﻮ ﺳﻔﻴﺎﻥ ﭙﺪﺭ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﻣﺪعی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﻫﺮﻗل ﺴﺮﺩﺍﺭ ﺭﻭمی
ﺪﺭ ﺷﺎﻡ ﺑﻮﺩﻳﻢ
ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ ﻧﻤﻮﺩﻡ
ﮐﻪﻣﺤﻤﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻤﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻋﺒﺪﻭﺍ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺣﺪﻩ ﻭﻟﺎ
ﺗﺸﺮﮐﻮﺍ ﺑﻪ ﺷﻴﺌﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﻴﺪ ﻭ ﺷﺮﻳکی
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﻧﺪﺍﻧﻴﺪ.
ﻳﻌنی ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺑﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ
ﻭﺷﺮک ﻨﮑﻨﻴﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺸﺮﻙ ﺗﻨﻬﺎ ﺑُﺖ
ﭘﺮﺳتی ﺒﺠﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﻳﺎ ﺷﺨﺺ ﭘﺮﺳتی
ﺒﺠﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻬﺮﭼﻪ
ﻏﻴﺮﺧﺪﺍ ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﺨﺪﺍ ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﺪ
ﺷﺮک ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻧﻤﺎﺯ ﺳﺎﻟک ﺒﺪﻭﻥ
ﺘﻮﺟﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
وسیله
الهی ﻳﺎ ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎل ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺸﺮک اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺪعی ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻨﻴﻥ
ﺘﻮﺟّﻪ ﺑﻤﺎ ﺳﻮﻯ
اﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﺩفع
ﺸﺮک ﻮ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﺍقعی
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺃﺗﺮﮐﻮﺍ
ﻣﺎ ﻳﻘﻮل آﺑﺎﻭٴکم   ﻮﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺸﻤﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻴﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺮﻭﺣﺎنی
ﻮ ﺳﻠﻮکی اﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺪﻳﻢ ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻃل ﺴﻠﻮکی وﻋﺒﺎﺩﺕﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﻭﺷﻬﺎ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
آﻧﻬﺎ ﻭﺣنی ﺘﻤﺎم
ﻔﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮ الهی آﻧﻬﺎ ﮔﺮﭼﻪ
ﺯﻣﺎنی  ﻧﻴز
ﺪﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﻃل
هستند . ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭﮐﻪ
ﻋﻴﺴﻰ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻨﺎﺳک عباﺩﻯ ﻴﻬﻮﺩ
ﮔﻔﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩﻫﻤﻪ
ٴﺴﻨﺘﻬﺎ ﻭﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎ
ﻭﺗﺠﺎرَبّ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﻭلی ﺴﺨﺖ ﺑﺪﻳﻦ
ﻭﻧﺎم ﻤﺬﻫﺐ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﭼﺴﺒﻴﺪﻩﺍﻳﻢ ﻭﺗﻌﺼﺐ
ﻣﻴﻮﺭﺯﻳﻢ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺮﺍﻥ ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎﮐﻴﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪﻫﻤﻪ
ﺳﻨﺘﻬﺎﻯ ﭙﺪﺭﺍﻥ
ﺮﺍ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﺪ
ﮐﻪ ﻓﺮﻫﻨگ ﻴک ﻘﻮم
اﺳﺖ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺩﻳنی ﭙﺪﺭﺍﻥ
ﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻴﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻭﻣﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺳﻴﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺪﻳﻦ
ﻭ ﺭﻭﺵ عملی ﺳﻠﻮک
الهی ﺤق ﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﺪ.

حدیث 1972 - ﻣﺴﻠم
ﻮ ﺑﺨﺎﺭی ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل کرﺩﻩ ﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﻟﺒﻴﻌﺎﻥ
ﺒﺎﻟﺨﻴﺎﺭﻣﺎﻟم
ﻴﺘﻔﺮﻗﺎ  خرﻳﺪﺍﺭﻭ
ﻓﺮﻭﺷﻨﺪﻩ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯﺍﺩ ﻭﻣﺨﺘﺎﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺗﺤﺖ ﻓﺸﺎﺭ
ﺑﺎ ﻫم ﻤﻌﺎﻣﻠﻪ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻣﺎﺩﺍم
که ﺍﺯ ﻫم ﺠﺪﺍ ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺗﻤﺎم ﻨﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻓﺄﻥ ﺼﺪﻗﺎ
ﻭ ﺑﻴّﻨﺎ ﺑﻮﺭک
ﻠﻬﻤﺎ ﺑﻴﻌﻬﻤﺎ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺳﺖ ﮔﻮئی
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﺍﺳﺮﺍﺭ ﺍﻳﻥ ﻤﻌﺎﻣﻠﻪ
ﺭﺍ ﺭﻭ ﮐﻨﻨﺪ ﺩﺭ
ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﮐﺖ ﻫﺴﺖ. ﻭﻋﻤل
آﻧﻬﺎ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺍﻥ کتما ﻭ ﮐﺬّﺑﺎ
ﺗﻤﺤﻘﺖ ﺑﺮکة ﺑﻴﻌﻬﻤﺎ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳق ﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ ﺍﺟﻨﺎس  ﺧﻮﺩ ﺑﺮ ﻳک
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﺨفی کرﺩﻧﺪ
ﺑﺮﮐﺖ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﻤﻴﺮﻭﺩ
ﻭﻣﺤﺎق ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺣﺮﺍﻡ ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮک الهی آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻧﻴّﺖ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻄﺮح
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮکس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴّﺖ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﮑس اﻟﻌﻤل ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ. ﺑﺮﮐﺖ ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﮐمّی ﻴﺎ ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﺑﻬﺮﻩ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻮ
ﺍﺭﺯﺵ یک ﻤﺎل اﺳﺖ.
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎل ﻔﺰﻭنی
ﻤﺎل ﺒﻴﺸﺘﺮﺣﻠﺎل
ﻮ ﺳﻠﺎﻣتی ﻮ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺒﺪﻧﺒﺎل
ﺪﺍﺭﺩ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻌﺎﻣﻠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻋﻤل کنند . ﻭﻃمع
ﺒﻤﺎل ﻮ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺮﻭﺯﻯ ﺨﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮﮐّل
کنند  . ﻣﺤﺎق
ﺸﺪﻥ ﭽﻮﻥ ﺰﺍﻳل
ﺸﺪﻥ ﺘﻤﺎﻡ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮﺭﺍنی ﻘﺮﺹ ﻣﺎﻩ
ﺩﺭ ﺍﺧﺮ ﻫﺮ ﻣﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻌنی ﺨﻨثی
ﻮ ﺑﺎﻃل کنندﻩ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ ﻏﻴﺮ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻭﺳﺘﺎﻳﺶﻫﺎﻯ
ﻔﺮﻳﺐ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻣﺸﺘﺮﻯ
ﻭ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﺤﺎﺳﻥ اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻭﮐﻮﭼک کرﺩﻥ ﻤﻌﺎﻳﺐ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﻭ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺨفی کرﺩﻥ
ﻤﻌﺎﻳﺒﻰ ﮐﻪ ﻣﺸﺘﺮﻯ
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﻧﺸﻮﺩ ﻫﻤﻪ ﺣﺮﺍم
هستند ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟک
الهی ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺧﺮﻳﺪﺍﺭ
ﮐﻪ ﺍﺳﺮﺍﺭﻯ اﺯ
ﻭضع ﺒﺎﺯﺍﺭ ﻭﻣﺼﺮﻑ
ﺟﻨس ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺮ ﻓﺮﻭﺷﻨﺪﻩ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﺨفی
کند ﻓﺮﺻﺖ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭ ﺍﻭﮐﺎﺯﻳﻮﻥ ﺒﺎﺯﻯ
ﺒﺎﺯﺍﺭﻳﺎﻥ ﻭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺳﺮیع اﺯ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻗﻴﻤﺘﻬﺎ ﻭ ﺑﻮﺭﺳﻬﺎ
ﻭ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﺑﺎﺯﺍﺭﻫﻤگی
ﻨﻤﻮﻧﻪ ﮐﺬﺏ ﺩﺍﺋم
آناﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ اﻳﻨﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟک
هستن ﻭ ﺣتی اﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ الهی هم ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺗﻤﺎم عباﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎل ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭﻧﻔس ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻃﻞ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭﺳﻴﺮﻯ ﻤﻌﮑﻮس
ﺩﺭ ﺍﻟﻮﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻴّﺖ
ﺻﺎﺩق ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﺻل ﻤﻌﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺣﺮﺍم ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻟﺎﺯﻣﻪزﻧﺪگی ﻤﺮﺩم
اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺗﻘﻠﺐ
ﻭﺳوء اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻭ ﺯﺭﻧﮕﻴﻬﺎﻯ ﻤﻀﺮ
ﺑﺤﺎل ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩق ﺤتی
عدم ﻤﻌﺎﻣﻠﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﺍﻧﺠﺎم
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.

جدیث 1973 - ﻣﺴﻠم
اﺯ ﺍﺑﻮﻫﺮﻳﺮﻩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﻗﺪسی
ﺮﺍ ﺍز ﻗﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻗﺎل
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّﻭﺟﻞ:
ﺍﻟﻌِﺰّ ﺍﺯﺍﺭﻯﻭ
ﺍﻟﮑﺒﺮﻳاء ﺮﺩﺍئی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﺎلی
گته ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺰﺕ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻟُﻨگ ﻮ ﻟﺒﺎس ﻣﻥ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﭘﻮﺵ ﻫﻤﺖ ﻭ ﻟﺒﺎس
ﻗﺎﺑل ﻈﻬﻮﺭ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﮑﺒّﺮ ﻭ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻭﻧﻴﺎﺯ ﺑﺒﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻄلق ﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺭﺩﺍ ﻭ ﺗﻥ ﭙﻮﺵ ﻣﻥ
اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ ﺘﺸﺒﻴﻪ
ﻟﺒﺎس ﻭ ﻟﻨﮓﺟﻮﺍﻧﺐ
ﻗﺎﺑل ﺪﺭک ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺧﺪﺍ ﻭﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻘﺎﺑل ﻈﻬﻮﺭ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻓﻤﻥ ﻴﻨﺎﺯﻋنی
عذّبته ﻭﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﻣﻥ
ﺮﻗﺎﺑﺖ ﮐﻨﺪ ﻋﺬﺍﺏ
ﻣﻴﺪﻫﻢ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮ ﻣﺴخ ﺘﺎ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭک ﻛﻨﺪ ﺧﺪﺍﻯ
ﺒﺰﺭگ اﺳﺖ ﻭﮐﺎﻣﻞ.

حدیث 1974 - ﻣﺴﻠم
ﻮ ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ ﺍﺑﻮ
ﻫﺮﻳﺮﻩ ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻏﻨﺎﺋم
ﺠﻨﮕﻰ ﺑﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ
ﺣﻠﺎل ﻨﺒﻮﺩﻩ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ  ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻏﻨﺎﺋم ﺤﻠﺎل اﺳﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ:
ﻓﻠم ﺘﺤل اﻟﻐﻨﺎﺋم
لأﺣﺪ ﻗﺒﻠﻨﺎ  هرﮔﺰﻏﻨﺎﺋم
ﺠﻨﮕﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺎ ﺣﻠﺎل ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ثُمّ اﺣل
اﻟﻠﻪ ﻟﻨﺎ ﺍﻟﻐﻨﺎﺋﻢ
ﻟﻤﺎ ﺭﺃﻯ ﻀﻌﻔﻨﺎ
ﻭ ﻋﺠﺰﻧﺎ ﻓﺄﺣﻠﻬﺎ
ﻟﻨﺎ ﺑﺪﻳﻥ
علّت ﺧﺪﺍ ﻏﻨﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﺮ ﻣﺎ ﺣﻠﺎل
کرﺩ ﮐﻪ ﺿﻌﻒ ﻭﻧﺎﺗﻮﺍنی
ﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﻳﺪ. ﺍﻳﻥ
غنائم ﺠﻨگی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺟﻨﮕﻬﺎ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻥ
غنائمی که ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺒﻬﺮﻩ ﭙﻴﺮﻭﺯی
هاﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ.
ﺭﻭﺷﻬﺎ ﻭﺳﻠﻮک
الهی اﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒﻠﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎل هیچ
کدﺍم ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻣﻘﺮﺭ ﺷﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ اﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮ ﺩﺭ ﺍﺯﻝ ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﺎﻝ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻏﻨﺎﺋم ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺑﺎﻋث ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﺪ.
ﻭﺑﻬﺘﺮﻫم ﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﻧﺮﻭﻧﺪﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ نیز ﺒﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﺎمی آﻧﻬﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﻗﺎﺑل
ﻤﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻮ ﻣﻌﺮﻓﺖ عقلی ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﺤتی
ﻤﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﻭ ﺑﻴﻤﻪ
ﺷﺪﻥ اﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺩﺭ ﮊﻧﺘیک
ﺮﻭحی ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺿﻌﻒ ﺍﻣّﺖ ﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻀﻌﻴﻒ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺒﻪ ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﻋﻤﺪﻯ ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ ﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻠﻘﺎﻯ ﺨﺪﺍ
در قائم ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺑﻤﻨﺘﻬﺎﻯ ﻤﻄﻠﻮﺏ
ﺑﺮﺍﻯ اﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
کاﻣل ﺪﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ ﻭﺣتی ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ آﻧﻬﺎﻫﺮﮔﺰ
ﺳﻄح علی ﻮﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﺮّﻑ
ﻭﻣﻘﺎم الهی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻣﺖ ﻣﻥ ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎم ﻤﻦ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺒﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﮐﻪ ﺷﺎﻣل عیسی
نیز ﻤﻴﺸﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺍﺷﺮﻑ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘل
کلّی ﻮﻋلم ﻠﺪّنی
هستند . ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ثروتها ﻭ
ﺍﺯﺍﺩﻳﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺣتی گناﻫﺎﻥ ﻘﺎﺩﺭ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺑﻴﻤﻪ
الهی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯﺑﺸﺮﻳﺖ ﺳﻠﺐ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻏﻨﺎﺋم ﺠﻨگی
ﻮ ﺩﻳﮕﺮ ﻏﻨﺎﺋم
ﺪﻧﻴﻮﻯ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻐﻨﺎﺋم علی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺣﻠﺎل اﺳﺖ. ﺿﻌﻒ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﻤﻪ ﻗﺒل
اﺯ ﮐﻤﺎل ﻮ ﺣﻠﺎل
ﺸﺪﻥ غناﺋم اﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻫﻤﺎﻥ
اﺣﻮﺍل ﻮ ﺿﻌﻒ ﻭ
ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﻓﻴق
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺻﺒﺮ ﺍﻥ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺑﺮ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺤﻠﺎل
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻟﺎ ﭼﻨﻴﻥ
ﺤﻠﺎل ﺒﻮﺩﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻏﻨﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺧﻠﻴﻔﮕﺎﻥ و ﻔﻘﻴﻬﺎﻥ
غیر سالک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﺧﻤس ﻣﺎل ﻤﺮﺩم
ﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻣﺼﺎﺩﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺍل ﻤﺮﺩم ﻮﻏﻨﺎﺋم
ﺠﻨگی ﺪﻳﮕﺮ ﻫﻤﮕی
ﺒﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺣﺮﺍم
اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
هستند ﻭﻏﻨﺎﻳم
ﺪﻧﻴﻮﻯ ﺒﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺣﻠﺎل اﺳﺖ ﻭ ﺑس
.

حدیث
1975 - ﻣﺴﻠم ﻮ ﺑﺨﺎﺭﻯ
اﺯ ﺳﻬل ﺒﻥ ﺤﻨﻴﻒ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻨگ ﺒﺪﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺍﺯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺪﺭ
ﺑَﺪﺭﻤﻨﻴﺮ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻣﻥ ﺴﺄل
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی اﻟﺸﻬﺎﺩة
ﺑﺼﺪق اﮔﺮ ﮐسی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﺳتی
ﻄﻠﺐ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺩﺭ
ﺟﻨﮓ ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﮐﻪ
ﻃﻠﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ ﺑﻠﻐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻨﺎﺯل
اﻟﺸﻬﺪاء  ﻭ ﺍﻥ ﻤﺎﺕ
ﻋلی ﻔﺮﺍﺷﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻴﺪﺍﻥ ﺪﺭﺟﻨگ
همرﺍﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻳﺎ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﺳتی
ﻄﻠﺐ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍثباﺕ ﺻﺪق
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻴﺮﺩ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺩﺭﺟﻨگ ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺷﻬﻴﺪ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺑﻤﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﭽﻪ ﻫﺴﺖ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺭﺧت ﺨﻮﺍﺏ ﻣﺮگ
ﺴﺎﻟک هماﻥ اﺧﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎم ﻮ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻧﻴﺰ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ که ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﻓﻌلی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺧﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎﻟﻘﻮﻩ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻥ ﻨﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ ﻘﻄﻌﻰ
ﺑﻮﻯ ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺒﻘﺎﺋﻢ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﺤﻘق ﻮ
ﻣﺠﺮﻯ ﺍﻳﻥ ﻔﺮﻣﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻴسی
هستند ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻣﻮﺗﻮﺍ ﻗﺒل
اﻥ ﺘﻤﻮﺗﻮﺍ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺒﻤﻴﺮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ هماﻥ ﻤﺮگ
ﺪﺭﺳﻠﻮک اﺳﺖ ﻭ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺮگ اﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺣتی ﻤﺮگ ﺪﺭ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﺮگ
ﺪﺭ ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻳک ﻮﺍﻗﻌﻪ ﻭ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺘﺎ
ﭘﺎﻯ ﻤﺮگ ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺍثباﺕ ﺻﺪق ﺴﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻠﺐ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ قادم
است ک ﺷﺮﺍﻳﻄی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻳﮑﻰ ﺍﺯﺍﻧﻬﺎ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﻠﺒﺎ
ﻭﻋﻤﻴﻘﺎ ﭼﻨﻴﻥ
اﺭﺯﻭﻯ ﻤﺮگ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل
کند. ﻭﺩﻭم اﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
آﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
الهی ﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺎﻳﺪ ﺑﺨﻮبی
ﻮ ﻗﺪﺭﺕ ﻃی ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﻫﺪ. ﻭﺳﻮم اﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺩﺭﻫﻴچ
ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﻣﻴﺎﻥ ﺮﺍﻩ ﺩل ﻨﺒﻨﺪﺩ.
ﻭﻣﻐﺮﻭﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﻧﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺗﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
قادم آل ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم پیش ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺗﺮک ﻴﺎ ﺗﻮﻗﻒ
ﺳﻠﻮک ﻨﮑﻨﺪ. ﻧﺎم
ﺠﻨﮕﻬﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻄﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺟﻨگ
ﺒَﺪﺭ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺯﻯ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ ﻭﻣﻘﺪﻣﻪ
ٴﻔﺘﺢ ﻣﮑﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻓﺘح اﻟﻔﺘﻮح
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
ﺪﺭﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔتم
عرشی ﺼﺎﺩق اﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺟﻨگ اُﺣُﺪ ﻭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺗﻤﺎﻡ ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙﺟﺎ ﺧﺎلی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺑﺎﻋث ﺷﮑﺴﺖ ﺭﻭحی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺪﻑ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﻳﮕﺮ
ﺟﻨﮕﻬﺎ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺎمی اﻣﺎﮐﻥ ﻮکُنیه  ﺍﺷﺨﺎﺹ ﻭ
ﺍﻭﻗﺎﺕ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺣتی ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻫﻤگی ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک الهی ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻌﺎنی ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
هستند . ﮐﻪ ﺗﻄﺒیق
ﺪﺍﺩﻥ ﺘﻤﺎمی اﻳﻦ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺑﺎ ﻣﻌﺎنی
ﺴﻠﻮکی آن ﺧﻮﺩ ﺗﺤﻘﻴقی
ﺪﺭﺍﺯ ﻣﺪﺕ ﻟﺎﺯم
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭ ﺯﻧﺪگی
ﺘﻤﺎمی اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺣتی عرﻓﺎ ﺑﺸﮑلی
ﻨﺰﺩﻳک ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍل ﺘﻤﺎمی
کاﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﻣﻈﻬﺮﻯ ﺍﺯ ﺍﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.

حدیث 1976 -  ﻣﺴﻠم
ﻮ ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ ﺍﺑﻥ
ﻤﺴﻌﻮﺩ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﻥّ
اﻟﺼﺪق ﻴﻬﺪﻯ
الی اﻟﺒِﺮ ﺭﺍﺳﺖ
ﮔﻮئی ﺪﺭ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭ ﺍثباﺕ ﺻﺪق ﺪﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ الهی ﻮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺻﺒﺮ ﺩﺭﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ آﻥ ﺑﺎﻋث
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﻭﻳﺎ ﻫُﺪﻯ ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
الهی ﺒﺎﻋث ﻧﺠﺎﺕ
روح انسان ﺍﺯ
نوع ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺳﺎﻟک
ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺧﻴﺮ
ﺍﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﺑِﺮ)
ﻫﻤﺎﻥ (ﻓَر) ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺸﺮﻃ
لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ ﺒﻬﺸﺖﻫﺎﻯ
برتر ﺒﻌﺪﻯ اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻥّ اﻟﺒﺮ ﺳﻴﻬﺪﻯ
الی اﻟﺠنّة ﻭ ﺍﻳﻥ ﻨﺠﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺠﺴﺘﻦ ﺷﺮﻃ
لاﺯم ﻭﺣتمی ﺴﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺑِﺮّ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻌربّ  ﻓَﺮّﻭ ﻗُﺮّﻩ
ﻭ ﻏُﺮّﻩ و
همان ﺧﻮﺭّﻩ ﻭ ﺧﻮﺭﻧﻖ
ﻭﺣﻮﺭ ﻭ ﺣﻮﺭﻳﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﻳک اﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺪﺭک
اﺗﻤﺎم ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﺪﺭک آﻥ
ﺒِﺮّ ﻭ ﻓَﺮّ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯﺳﻠﻮک
ﻮ ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻓَﺮّ ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺍثباﺕ
ﺻﺪق اﻭ ﺩﺭ ﻋﻤل
ﺴﻠﻮکی ﻮﭘﻴﻤﺎﻥ
اﻭ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺍﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻳﺎ رَبّ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﻬﺸﺖﻫﺎﻯ ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
الهی ﺒﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
(ﺑِﺮ) ﺩﺭﻣﻌنی ﺼﺪق
ﻮ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﮐﺬﺏ ﺍﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ اثباﺕ
ﺻﺪقب ﺪﺭﺳﻠﻮک ﻮﺩﺭ
ﺻﺒﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻥّ
اﻟﮑﺬﺏ ﻳﻬﺪﻯ
الی اﻟﻔﺠﻮﺭ ﺩﺭﻭﻏﮕﻮئی
ﻨﻴﺰ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﮕﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻮﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭﻭﻏﮕﻮئی
ﺴﺎﻟک ﻤﻨﺎﻓﻖ ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﺍﺩﻋﺎ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩﻋﻤل
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ ﺒﻠﺎﻳﺎ
ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺳﺨﺖﺗﺮ
ﺷﺪ ﺍﺯ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺟﺰ ﺑﻤﻔﺎﺳﺪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭﺑﻔﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ ﻓﺼل
ﻨﻮﻋﻰ ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻳﻥ ﻔﺠﻮﺭ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ ﺫﺍتی
ﻮ ﻓﻘﺮ ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﺸﺪﻥ
ﺪﺭﻋﻘل ﻮﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻭﺟﻬﻨم ﭙرﻮﺭﻯ
ﺪﺭ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻥّ اﻟﻔﺠﻮﺭ
ﻳﻬﺪﻯ الی اﻟﻨﺎﺭ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﻔﺎﺳﺪ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺭﺳﺎﻟک ﻜﺎﺫﺏ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺠﻬﻨم ﻤﻴﺒﺮﺩ.
ﻭ ﺟﺰﺑﺎﺗﺶ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﻭﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺴخ ﻮکاﺭﻣﺎ
ﺷﺪﻥ ﻮ ﻣﺠﺮم
گرﺩﻳﺪﻥ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺟﻬﻨم
هماﻥ ﺠﻬﺎﻥ اﺳﺖ
ﺑﻨﺎﻡ (ﮐﺎﺭﻣﺎ)ﻫﺎ
ﻭ ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺪﻳم هندﻯ ﻭ (إﺟﺮﺍم
ﻮ جُرﻡ) ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻗﺮﺍﻥ ﻮ ﺍﺳﻠﺎم
ﻮ ﻫﻤﺎﻥ عوﺩ و
معاد ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﻮ ﻣﺠﺪﺩ
بدنیا ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺒﺎ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴخ
ﺮﻭح اﻓﺮﺍﺩﻯ
که ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﻠﻮک
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭼاﺭﺟﻬﻨم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻭﺑﺎل ﺮﻭح
ﺸﺨﺺ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺩﻭ ﺟﻬﻨم ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ
که ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭﻋﺬﺍﺏ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭﺍﺗﻠﺎﻑ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺮﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
همین ﻋﻘل ﺠﺰﺋﻰ
ﺧﻮﺩ. ﻭﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﺑﻮس ﻫﺎ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﻤﺨﻮﻑ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
ﻮ ﺍﺧﺮﻳﻥ کاﺑﻮﺳﻬﺎ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ.
ﻭ ﺩﻭﺟﻬﻨم ﻤﻠﮑﻮتی
ﻳکی ﺪﻭﺭﻩ ﻗﺒل
اﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻣﺴخ
حیوانی ﺸﺪﻩ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﺪﺭ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺭﻭﺡ ﻫﻤﮕی ﺒﺪﺍﻥ
ﺘﺎﮐﻴﺪ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﻧﺎﻟﻪ ﺳﺮ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﻳﮑﻯ هم  ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺸﺮﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺮﺍ ﻃی کند ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻟﺎﺯم ﺮﺍ ﺩﺭﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﺨﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫم
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺳﺮ
ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﺍﻣﺮﻳﻪ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ ﺍﻟﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭ
نیز  ﺍﻳﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯﻟﻰ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ همگان اﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﻳﺰ
ﻭ ﺩُﺭﺷﺖ ﺩﺭ ﺍﺯل
ﻤﻘﺮﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﻤﻮﺩﻩ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺗﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎﺑﺪﻳﺖ
ﻭﻫﺪﻑ ﻏﺎﺋﻰ ﻭلی
ﺒﺪﻭﻥ ﻨﻬﺎﻳﺖ
به ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﻥّ اﻟﺮﺟل ﻠﻴﮑﺬﺏ
ﺣتی ﻴُﮑﺘﺐ ﻋﻨﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﮐﺬّﺍبا  ﺷﺨﺺ ﻓﺎﺟﺮ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﺸﺪﻩ
ﺍﻧﻘﺪﺭ ﺩﺭﻭغ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎ ﺻﻔﺖ ﻭﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺪﺭﻭﻏﮕﻮ ثبت ﻧﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺑﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺯﺷتی ﻮ ﻗُﺒح
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ اﺯﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻋﺎﺩﺕ
ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴک
و ملکه ﺮﻭح اﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﭼﻨﻴﻥ کذّﺍﺏ ﻭ
ﻓﺎﺟﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﮐسی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک
اﺣﺘﻤﺎلی اﻭ ﺍﺭﺯشی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺧﺪﺍ
ﺑﻘﻮل ﺨﻮﺩﺵ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺤﺎل ﺨﻮﺩ
مانند دیگر
حیوانات ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺪ ﻭ ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺑﺎﻋث  ﺻﻔﺎﺕ ﺩﺍﺋمی
ﺼﻔﺎﺕ ﺩﺭژنتیبک
ﺭﻭحی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺧﻠﺎسصی
اﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ثاﺑﺖ
ﺷﺪﻩ ﻭﺍﺧﻠﺎق ﺰﺷﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی که ﺭﻳﺸﻪ
ﺩﺭ ﺟﺎﻥ ﺪﻭﺍﻧﻴﺪﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک اﺳﺖ ﻭ
ﮐﺸﺘﻥ کاﻣل ﻨﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺎﺩق ﻮ ﺻﺒﻮﺭ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک الهی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث 1977 - ﻣﺴﻠم
ﻮ ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ ﻋُﺪﻯ
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺣﺎتم ﺮﻭﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ: ﻣﺎ ﻣﻨﮑم
ﻤﻥ اﺣﺪ ﺍﻟﺎ ﺳﻴﮑﻠّمه
ﺭﺑﻪ. ﻟﻴس ﺑﻴﻨﻪ
ﻭﺑﻴﻨﻪ ﺗﺮﺟُﻤﺎﻥ
هر ﻳک اﺯ ﺷﻤﺎ ﺑﺎ
رَبّ ﻭ ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ
ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﮑﻠم ﻮ
ﺧﻄﺎﺏ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﺪ
ﻭ ﻣﺘﺮﺟﻤﻰ نیز
ﺪﺭ ﺑﻴﻥ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻓﻴﻨﻈﺮ
ﺃﻳﻤﻥ ﻤﻨﻪ ﻓﻠﺎ
ﻳﺮﻯ اﻟﺎ ﻣﺎ ﻗﺪم
ﻮ ﺷﺨﺺ ﮐﻪ ﺑﺴﻤﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻓﻘﻄ اﻋﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﺟﻨﺒﻪ ﺭﻭﺣﺎنی
ﻮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺨﺺ ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴم عرﻓﺎنی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻋﻤﺎل ﻨﻴک
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭحی اﻭ ﺟﻨﺒﻪ
ﺭﺍﺳﺖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
و ﻳﻨﻈﺮ ﺃﺷﺄﻡ ﻣﻨﻪ
ﻓﻠﺎ ﻳﺮﻯ اﻟﺎ ﻣﺎ
ﻗﺪم ﻮ ﺑﻌﺪ ﺷﺨﺺ
ﺑﺴﻤﺖ ﭼﭗ و شوم
ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺟﺰ ﺍﻋﻤﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﺳﻤﺖ ﭼﭗ ﻭ ﻳﺴﺎﺭ
ﻳﺎ ﺷﻤﺎل ﺪﺭ ﺍﺻﻄﻠﺎح
عرﻓﺎﻧﻰ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺷﻮم ﻮﺑﺪ ﻳُﻤنی
ﻮ بی ﺒﺮﮐتی اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﺴﻤﺖ ﭼﭗ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﺸﺨﺺ ثبت ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭلی ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﻋﻴﺐ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻮ ﮔﻨﺎﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻳﻨﻈﺮ ﺑﻴﻥ ﻴﺪﻳﻪ
ﻓﻠﺎ ﻳﺮﻯ اﻟﺎ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﺗﻠﻘاأء ﻮﺟﻬﻪ ﻭ
ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺟﻬﻨم ﺮﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﻓﺄﺗﻘﻮﺍ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﻭﻟﻮ ﺑﺸقّة ﺘﻤﺮة
ﭘس ﺍﺯ ﺍﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ
ﮐﻪ ﻣﻘﺼﺪ ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﺑﺘﺮﺳﻴﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺩﺍﺩﻥ ﺼﺪﻗﻪ
ﺣتی اﮔﺮ ﻳک ﻨﻴم
ﺨﺮﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻘﻮﻯ
ﻮ ﭘﻴﺸﮕﻴﺮﻯ ﻮﺧﻴﺮﺍﺕ
ﺑﮑﻨﻴﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭﺟﻨﺒﻪ
ﺭﺍﺳﺖ ﺭﻭﺡ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺨﻴﺮ ﻭ ﺧﻮبی
ثبت ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﺪﺭﺳﻤﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺍﻋﻤﺎل
ﺸﺨﺺ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮔﻨﺎﻩ ﭘﺮﻭﺭی ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻓﻤﻥ ﻠم ﻴﺠﺪ ﻓﺒﮑﻠمة
ﻃﻴّبة ﺍﮔﺮ ﮐسی
اﻳﻥ ﻨﻴم ﺨﺮﻣﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﺣﺪّ
ﺍﻗل ﺒﺎ ﺯﺑﺎﻥ ﺨﻮﺵ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﻭﺑﺮﻭ
ﺷﻮﺩ. ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺮس ﺍﺯ ﺟﻬﻨﻢ
ﻭﺑﺮﺍﻯ عدم ﺸﺮﻣﻨﺪگی
اﺯ رَبّ ﻣﺮﺑّی
ﺮﻭجی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺷﺪﻥ ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﺧﻄﺮ ﻓﺰﻭنی
اﻋﻤﺎل ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﻮ ﺷﺮّ ﺑﺮ ﺍﻋﻤﺎل
ﻨﻴﻜﻮ ﺧﻴﺮ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮک اﻟهی
کرﺩ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﺻﺪﻗﻪ ﺩﺍﺩ
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ
ﭼﻪ ﻣﺎل ﻮﭼﻪ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺭﻭحی ﻮﺳﻠﻮکی ﻮﻓﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺩ ﺗﺎ ﺟﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺟﺰ ﺩﺍﺩﻥ ﺮﻭحی
ﻴﺎ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍﭼﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷیم ﺘﺎ ﺍﻧﺮﺍ
ﻫم ﺒﺪﻫﻴﻢ. ﺑﻘﻴﻪ
ﺣﺪﻳث ﺟﻨﺒﻪ ﺗﻌﻠﻴم
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺗﺮﺳﺎﻧﺪﻥ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺯﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ آﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻭﺑﻬﺒﻮﺩ ﺭﻭﺍﺑﻄ
اﺟﺘﻤﺎعی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﻟﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪﻥ ﺒﺎ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺰ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﻳﻦ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻟﺎ
ﺟﺰ ﺑﺎﺯﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑلی ﺪﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺩﺭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ
که ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﮐﻮﺭ
رَبّ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻌﺪﺍ
ﻧﻴﺰ ﮐﻮﺭ ﺍﺳﺖ.

حدیث
1978 - ﻣﺴﻠم اﺯ ﺍبیّ
ﺒﻥ کعب ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﺨسصی ﻤﻨﺰﻟﺶ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺍﺯ
ﻣﺴﺠﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻭﺭ ﺑﻮﺩ ﻭلی
هرﮔﺰ ﺩﺭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻨﻤﺎﺯﻫﺎﻯ ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﮐﺴﻰ ﺑﻮﻯ
گفت ﮐﻪ ﺍُﻟﺎغی
ﺒﺨﺮﺩ ﻭ ﺳﻮﺍﺭﻩ
ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﻭﻯ ﭙﺎﺳخ
ﺪﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺍﺭﺯﻭﻯ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻥ
اﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﻣﻨﺰل
کنم .ﻭلی ﻤﻥ ﻤﻴﺨﻮﺍﻫم
که ﺭﺍﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﻭﻡ ﻭ ﺭﻓﺖ ﻭﺍﻣﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﻢ
ﮐﻪ ثوﺍﺏ ﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻥ گفته ﺍﻭﺭﺍ
ﺷﻨﻴﺪ ﺑﻮﻯ گفت
ﻗﺪ ﺟمع اﻟﻠﻪ ﻟک
ﺬﻟک
کلّه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻪٴ آﻥ ﻘﺪﻣﻬﺎ
ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﺟمع ﻮ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻥ
ﭽﻨﻴﻥ عقل ﻮ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ ﺨﻮﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻙ ﺩﺭ ﺗﻮ
جمع ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻋﻴﺐ
ﺗﻥ ﭙﺮﻭﺭﻯ ﻭﺗﻨﺒلی
ﻮ ﮐک کاﺭﻯ ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ کم ی
اﺯ ﻋﻴﺐ ﻋﺪم ﺴﻠﻮﻙ الهی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻥ
گوﻧﻪ ﺗﻨﺒﻠﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺮﺍ (ﻣﻘﺘﺼﺪ)
ﻭ ﮐم کاﺭ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک ﺮﺍ ﻭﻗتی
کرﺩ ﮐﻪ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
وﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺳﻠﻮک
ﻔﺮﺍﻫم ﻮﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻳکی اﺯﺍﻧﻬﺎ ﻫﻤﻴﻥ
ﺒﺎﻭﺭﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻤﻴل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭﺗﻠﺎﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺠﻨگ ﺪﺷﻤﻥ
ﻴﺎ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺭﻓﺖ ﻭﺳﻠﺎﻣتی
ﺴﻠﻮکی اﻧﺮﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﺗأﻣﻴﻥ ﻨﻤﻮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﻧﺒﺎل ﺴﻠﻮﻙ
الهی ﺮﻓتی ﺪﻳﮕﺮ
به  ﺁﻥ ﭙﺸﺖ
ﻧﮑﻦ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﮐم کاﺭﻯ ﻮ ﺗﻨﺒلی
ﺒﻨﻤﺎﺋﻰ. ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﻯ گفته ﺍﺳﺖ ﺍﻥّ
ﻠک ﻤﺎ ﺍﺣﺘﺴﺒﺖ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻤﻴﺮسی
که ﺗﻮقع ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻯ
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺤﺴﺎﺏ ﻣﻴﺎﻭﺭﻯ
اﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﻰ.
ﻧﻴّﺖ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻄ کاﺭﺳﻠﻮک
اﺳﺖ. ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﺪﻭﻥ ﺘﻤﺎﻳل
ﻮﻋﺸق ﻮ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺨﺶ ﻧﻴﺴﺖ.

حدیث
1979 - ﻣﺴﻠم
اﺯ ﺟﺎﺑﺮ ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ
ﻨﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﺮﻭهی اﺯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻘﺒﻴﻠﻪٴ ﺒنی ﺴﻠﻤﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﻣﻨﺎﺯل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺠﻮﺍﺭ
ﻣﺴﺠﺪ ﻣﻨﺘﻘل
کنند.  ﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻧﺮﺍ
ﺷﻨﻴﺪ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻔﺖ:
ﺑنی ﺴﻠﻤﻪ ﺩﻳﺎﺭﮐم
ﺘﮑﺘﺐ ﺍثاﺭﮐم
اﻯ ﺒنی ﺴﻠﻤﻪ ﺩﺭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﻤﺎﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﺍثاﺭ ﺭﻓﺖ ﻭ
ﺍﻣﺪ ﺷﻤﺎ ﺑﻤﺴﺠﺪ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ثبت ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮ ﺍﻳﻥ
ﻘﺒﻴﻠﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ ﺑنی
ﺴﻠﻤﻪ ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚﺩﺭﺗﺴﻠﻴم
الهی هستند. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎم اﻟﻔﺎﻇ
ﻮ ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻭﺣﻮﺍﺩث  ﺗﺎﺭﻳخی
ﻮﭘﻴﺶ ﺍﻣﺪﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻥ ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮﻋﺮﻓﺎنی ﺨﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻧﺘﻘﺎل
ﺒﺠﻮﺍﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺍﺣﺖ ﺗﺮ ﺑﻮﺩﻥ
ﺨﻮﺏ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺭﻓﺖ
ﻭﺍﻣﺪ ﺍﻥ ﺒﺼﻮﺭﺕ
ثوﺍﺏ ثبت ﻭﻣﻮٴثرﺗﺮ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﻈﻮﺍﻫﺮ
ﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﻣﻨﺎﺯل ﺨﻮﺩ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ
ﻭﻋﺰﻟﺖ ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭﻣﻨﺰل ﻮﻋﺰﻟﺖ
ﮐﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯﻣﺴﺠﺪ
ﻭ ﻣﺴﺠﺪ سلوکی ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺟﺎﻫﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻪ جا ﻣﺴﺠﺪﺍﺳﺖ.

حدیث
1980 - ﻣﺴﻠم ﻮ ﺑﺨﺎﺭﻯ
اﺯ ﺍﺑﻮ ﻣﻮسی اﺷﻌﺮﻯ
ﻨﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ: ﻣﻥ ﺼلّی
اﻟبرﺩﻳﻥ ﺪﺧل
اﻟﺠنة ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﺩﻭ ﻭﻗﺖ ﺧﻨک ﻨﻤﺎﺯ
ﮐﺮﺩ ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺧﻨکی ﻮ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺴﻬﻞ ﺍﺭﺯﻭﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﺗﻨﺒﻠﺎﻥ ﺴﻠﻮک
اﺳﺖ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺴﺨﺖ
ﺩﻟﻴل اﺭﺍﺩﻩ ﻭﺻﺒﺮﺳﻠﻮکی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻣﻔﺴﺮﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﻭﻗﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﺻﺒج ﻮﻋﺼﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﺻﺒح ﻮ
ﻣﻐربّ  ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﻨﻄقی ﻨﻴﺴﺖ.(ﺑﺮﺩﻳﻦ)
ﻳﻌنی ﺪﻳﻥ ﻮ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮکی همرﺍﻩ ﺑﺎ
ﻓَﺮّ ﻭ ﺑِﺮ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻤﺎﺯ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯدر
هر وقت اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺒﻴﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ ﺑﺮﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻓَﺮﻃلبی
ﻮ ﻗﺮّﻩ ﺟﻮئی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﻪ ﺑﺮ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﺍﻭﺭ ﺍﺳﺖ.
ﻓﺮ ﺩﻳﻥ ﻴﺎ ﺑﺮ ﺩﻳﻦ
ﻟﻔﻈ ﻔﺎﺭسی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺮﻳﺶ ﻗﺪﻳم اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ اﺯ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺯﺭﺩﺷﺘﻯ
ﻮ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
برهمن ﭙﺴﺮ ﺁﺯﺭ
یا ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
و محمد خود از
جوانی معروف
به امین
یعنی اوم
کننده
زردشتی بود و
بعدا با
ولایت مسیح
بگفته پیامبر
کاشف
شهود ششم
قائم  و
هفت عرش
رحمان گردید ﻭ
ﺭﺑﻄی هم ﺒﺎﺩﻳﺎﻥ
کلیمی موسی که
خود نیز شاخه
ای
زردشتی بود و
یا رَبّطی
بدیانت ﻣﺴﻴح ﻧﺪﺍﺭﺪ.
ﭘس ﻫﺮ ﻧﻤﺎﺯﻯ
که ﺑﺎ ﻓﺮ ﺩﻳﻥ ﻮ
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮکی ﺒﺎﺷﺪ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﺑﺮ ﻭ ﮐَﺮّ
ﻭ ﻓَﺮ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

حدیث
1981 - ﻣﺴﻠم ﻮ ﺑﺨﺎﺭﻯ
اﺯ ﺍﺑﻮ ﻣﻮسی اﺷﻌﺮﻯ
ﻨﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ: ﻋلی کلّ
مسلم  ﺼﺪقة
ﻫﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎنی ﺒﺎﻳﺪ
ﺻﺪﻗﻪ ﺑﺪﻫﺪ. ﻫﺮ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍثباﺕ ﺻﺪق
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎل ﻨﻴک ﺴﻠﻮکی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
گفتند ﺍﮔﺮ ﺷﺨﺺ
ﻣﺎلی ﻨﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺑﺪﻫﺪ ﭼﻪ ﮐﻨﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳح ﺪﺍﺩ: ﻳﻌﻤل
ﺒﻴﺪﻳﻪ فی ﻨفع ﻨﻔﺴﻪ
ﻭ ﻳﺘﺼﺪق  کار ﮐﻨﺪ
ﻭﺳﻮﺩ ﺍﻧﺮﺍ ﺑﻨفع
ﺨﻮﺩ ﺻﺪﻗﻪ ﺑﺪﻫﺪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﮐﺎﺭ ﮐﻨﺪ ﭼﻄﻮﺭ؟.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ: ﻳﻌﻴﻥ
ﺬﺍ ﺍﻟﺤﺎچة ﺍﻟﻤﻬﻠﻮﻑ
ﺑﮑﻤک ﻨﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﻣﻀﻄﺮﻯ ﺒﺮﻭﺩ. ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳن ﺮﺍ
نیز ﻨﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﭼﻪﮐﻨﺪ؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎﺳخ
دﺍﺩ:ﻳﺄﻣﺮ ﺑﺎﻟﻤﻌﺮﻭﻑ
ﺍﻭ ﺍﻟﺨﻴﺮ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺴﻔﺎﺭﺵ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﻴکی ﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺑﺘﮑﺎﻣل
ﻭﺳﻠﻮک الهی ﻮﮐﺴﺐ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﮑﺮﺩ ﭼﻪ؟ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ: ﻳﻤﺴک عن
اﻟﺸﺮّ ﻓﺄﻧﻬﺎ
ﺻﺪقة ﭘس ﺣﺪّ ﺍﻗل
اﺯ ﺷﺮ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﻭ ﺍﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎنی
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﭙﺮﻫﻴﺰﺩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻥ اﻣﺘﻨﺎع
اﺯ ﺷﺮﺍﺭﺕ ﺻﺪﻗﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﮐلّی ﺒﺮﺍﻯ
عموم اﺳﺖ. ﻭلی ﺪﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﻗﻒ ﺍﺯ ﺷﺮّ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮک
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯﺍﺭﻯ
هم ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.

حدیث
1982 - ﻣﺴﻠم ﻮ ﺑﺨﺎﺭﻯ
اﺯﻋﺎﺋﺸﻪ ﻫﻤﺴﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺯنی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯﺵ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ: ﻣﻪﻋﻠﻴﮑم
ﺒﻤﺎ ﺗﻄﻴﻘﻮﻥ
هرﮔﺰ ﻧﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺷﻤﺎ ﺍﻥ اﺳﺖ ﺗﺎ
ﺍﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﺪ
ﻭﻳﺎ ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﮑﻨﻴﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ ﺰﻥ غیر ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﭙنج
ﻨﻤﺎﺯﺵ ﺑﺎﻋث ﺯﺣﻤﺖ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻥ
اﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻧﺎﻓﻠﻪﻫﺎﭼﺮﺍ
ﮔِﻠِﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎﮐﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
سعی ﻮ ﺗﻮﺍﻧﺎئی
ﺒﺴﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺪ.ﻓﻮ
ﺍﻟﻠﻪ ﻟﺎ ﻳﻤلّ
اﻟﻠﻪ ﺣتی ﺘﻤﻠّﻮﺍ
ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍ ﻗﺴﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺴﺘﻪ ﻭﻣﻠﻮل ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﻤﺎ
ﻣﻠﻮل ﻮ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﻮﻳﺪ.
ﻣﻠﺎل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪنیز
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻈﺎﺭﺕ الهی اﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ اﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ ﻭ ﺗﻮﮐل
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ آﻥ ﻄﻮل
ﺒﮑﺸﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
اﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﻟﺎ ﺗﻮﻗﻒ ﻭﻣﻠﺎل
ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭﻫﺮ ﻳک
اﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺗﻌﺎلی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﺧﻄﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻥ
گناهن ﻭ ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﻤﻄﺮح ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺎﻳل
ﺒﻄﻮل ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺒﻮﺩ.

حدیث
1983 - ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ ﺍﺑﻮ
ﻫﺮﻳﺮﻩ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺳﺎﻥ گیرﻯ اﻣﺮ
ﺩﻳﻦ ﻧﻘل ﻤﻴﮑند
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ:ﺍﻥّ اﻟﺪﻳﻥ
ﻴُﺴﺮ ﺩﻳﻥ آﺳﺎﻥگیری
اﺳﺖ. ﻳﺎ ﺳﻠﻮک
الهی ﺮﺍ ﺳﺨﺖ ﻧﮕﻤﺎﺭﻳﺪ
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﻮﺍﻥ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻴﺪ.
ﻭﺑﺒﻬﺎﻧﻪ ﺳﺨتی
ﺴﻠﻮک ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﻥ ﻔﺮﺍﺭ ﮐﻨﻴﺪ.
ﻭ ﻣﻥ ﻴﺸﺎﺩ ﺍﻟﺪﻳﻥ
اﻟﺎ ﻏﻠﺒﻪ ﻫﺮﮐس
ﺩﻳﻥ ﺮﺍ ﺳﺨﺖ ﺑﺸﻤﺎﺭﺩ
ﻭﺍﻧﺮﺍ ﺗﺸﺪﻳﺪ
ﺑﮑﻨﺪ ﻣﻐﻠﻮﺏ ﺍﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﺍﻭل کاﺭ ﺍﻧﺮﺍ
ﺍﻣﺮ ﻣﺤﺎلی ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻧﻴﺰ ﺷﺮﻭع
هم ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻓﺴﺪﺩﻭﺍ
ﻭ ﻗﺎﺭﺑﻮﺍ ﻭ ﺍﺑﺸﺮﻭﺍ
ﭘس ﺷﻤﺎ ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻥ ﺮﺍ ﺑﮑﻨﻴﺪ ﻭﺗﻘربّ  ﺑﺨﺪﺍ ﮐﻨﻴﺪ
ﻭ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﺑﺒﺸﺎﺭﺍﺕ
الهی ﻮ ﺗﻮﻓﻴق ﺒﺎﺷﻴﺪ.
ﻫﺪﻑ ﺍﺯ ﺩﻳﻥ ﻮ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻇﻮﺍﻫﺮ ﺍﻋﻤﺎل
ﻨﻴﺴﺖ ﻭﮐﻤﻴّﺖ
ﻭﮐثرﺕ ﻭﻳﺎ ﺳﺨﺖ
ﮔﻴﺮﻯ ﺪﺭ ﺍﻋﻤﺎل
اثرﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻧّﻴﺖ ﻭﺗﮑﺎﻣل  روح ﻤﻬم
اﺳﺖ. ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺟﺪّﻯ گرﻓﺘﻦ ﻭﻋﻤق
ﺪﺍﺩﻥ ﻭﻋﺸق ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺪﺭﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮک
ﻨﻤﻮﺩ. ﻭ ﺑﺘﻤﺮﮐﺰ
و توسّل ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺗﻘربّ  ﺩل ﺒﺨﺪﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻥ ﺒﺮﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍ
ﻭﺑﺸﺎﺭﺍﺕ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک اﻫﻤﻴﺖ ﺩﺍﺩ.
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺑﺨﻮبی
ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﻥ اﻫﻤﻴتی ﺒﻮﺍﺑﺴﺘگی
ﺴﻴﺎسی ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻤﺬﻫبی ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻠﻮک ﻮﻋﻤل اﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻧﻔس
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ. ﻭ ﺍﺳﺘﻌﻴﻨﻮﺍ
ﺑﺎﻟﻐﺪﻭة ﻭ ﺍﻟﺮﻭحة
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺍﻣﺪﻯ
کمک ﺒﮕﻴﺮﻳﺪ ﻭ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﭘﻴﺶ ﺍﻣﺪﻯ
ﺪﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﻮﺗﮑﺎﻣل
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ
.ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻫم ﺒﮑﻨﻴﺪ ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻧﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺪﻫﻴﺪ. ﻭ ﺷیئ ﻤﻥ اﻟﺪﻟجة
ﻭ ﺍﻧﺪکی
هنم  اﺯﺷﺐ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ.
ﺍﻟﻘﺼﺪ ﺍﻟﻘﺼﺪ
ﺗﺒﻠﻐﻮﺍ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ ﺗﺎ ﺑﻤﻘﺼﺪ
ﺑﺮﺳﻴﺪ. ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻤﻘﺼﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﻨﻤﺎﺋﻴﺪ
ﺗﺎ ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﻴﺪ.
ﻧﻪ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭبی اﻫﻤﻴﺖ ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
هدﻑ. ﺑﻠﻮغ ﻤﻘﺎمی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺑﻠﻮغ کمالی ﺪﺭ
ﻋﻘل کلّی ﺠﺴﺘﺘﻦ.
ﺳﺨﺖﮔﻴﺮﻯ ﺪﺭ ﺍﻋﻤﺎل
ﺪﻳمی ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ
ﺗﺎ ﮐم ﻮ ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻮٴثّر ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻬم
ﺘﻮﺟّﻪ ﻭﻋﺸﻖ ﻭﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺳﻠﻮکی ﺒﻤﻘﺼﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﻮﻓﻴق ﺒﻈﻮﺍﻫﺮ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻧﺒﺎﺷﺪ
به ﻤﺒﺎﺣث ﻓﻠﺴفی
اﺩﻳﺎﻥ نیز ﻨﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺤثهاﻯ ﺒﺎﻋﻘل
ﺠﺰﺋﻰ ﻓﮑﺮ ﺭﺍ ﺷﺎﺧﻪ
ﺑﺸﺎﺧﻪ ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺷﺨﺺ
ﺍﺯ ﺗﺼﻤﻴم ﺴﻠﻮک
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ .ﺳﺨﺖﮔﻴﺮﻯ
ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳنی
ﻮﻋﻘﺎﻳﺪ آﻥﻫﻤﺎﻥ
ﺘﻌﺼّﺐ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺗﻮﻓﻴق ﺤﺘمی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺳﺨﺖ ﮔﻴﺮﻯﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﭘﺮﮐﺎﺭﻯ ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟک ﻤﺸﺘﺎق اﺳﺖ.
ﻭﺍﺳﺎﻥ گیرﻯ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﺯ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﮐم کاﺭﻯ ﻮبی
اﻫﻤﻴﺘﻰ ﻭبی
علاقی ﺪﺭ ﺍﻋﻤﺎل
اﺳﺖ ﻭ ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ.

حدیث 1984 - ﻣﺴﻠم
ﻮ ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯﺃﻧس
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻃﻨﺎبی ﺒﺴﺘﻪ ﺑﻴﻥ
ﺪﻭ ﺳﺘﻮﻧﻰ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ
ﺩﻳﺪ.ﻋﻠت ﺮﺍ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻳﻨﺐ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻔﺖ:
ﺣﻠّﻮة ﻟﻴﺼل
آﺣﺪکم ﻨﺸﺎﻃﻪ ﻃﻨﺎﺏ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯﮐﻨﻴﺪ.ﻫﺮﮐس
ﺑﻘﺪﺭ ﺗﻮﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﻓﺄﺫﺍ ﻓﺘﺮ
ﻟﻴﺮﻗﺪﻭﺍ اﮔﺮ ﺳﺴﺖ ﻭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥگرﺩﻳﺪ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﻭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺳﺖ ﻧﻪﻫﺪﻑ. ﺷﺮﻭﻃ
عقلی ﻮ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﻭﻋﺸق ﺒﺴﻠﻮکی ﻤﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺟﺴم
اﺳﺖ. ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﻋﺎﺋﺸﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ: ﺍﺫﺍ ﻧﻌس ﺍﺣﺪﮐم
ﻮﻫﻮ ﻳﺼﻠّﻰ ﻓﻠﻴﺮﻗﺪ
ﺣتی ﻴﺬﻫﺐ ﻋﻨﻪ
ﺍﻟﻨﻮم ﺪﺭﻧﻤﺎﺯ
ﺍﮔﺮ ﭼﺮﺕ و
خمیازه
ﺯﺩﻳﺪ ﺑﺨﻮﺍﺑﻴﺪ
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ ﺭﻓﺘﻦ
ﺧﻮﺍﺏ ﺍﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻨﻴﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺤﮑم ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﻧﻤﺎﺯ
ﺷﺐ سالکان ﺍﺳﺖ
ﻓﺎﻥّ اﺣﺪﮐم
اﺫﺍ ﺻلّی ﻮ ﻫﻮ
ﻧﺎﻋس ﻟﺎ ﻳﺪﺭﻯ
ﻠﻌﻠﻪ ﻳﺬﻫﺐ ﻳﺴﺘﻐﻔﺮ
ﻓﻴﺴﺐّ ﻧﻔﺴﻪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺍﻟﻮﺩﮔﻰﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺑﺠﺎﻯ اﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺎﺳﺰﺍ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻭﮐﻔﺮ ﮐﻨﺪ.

حدیث
1985 - ﻣﺴﻠم ﻮ ﺑﺨﺎﺭﻯ
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻄﺎﻟبی
ﻨﻘل ﻤ/ﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮک الهی ﺒﻌﻘل
ﻮﻋﺸق اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺗﻌﺼﺐ ﻭ ﺯﻳﺎﺩﻩ
ﺭﻭﻯ ﺪﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﻭﺯﻩ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻭﺧﺘم ﻘﺮﺍﻥ ﺪﺭ
ﻳک ﺸﺐ. ﻭﺍﮐثرﺍ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺍﻳﺎﺕ
ﺭﺍ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﺪﻧﻴﺎ
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺮﻭﻳج ﺪﺍﺩﻩ ﺑﺪﺍﻥ
اﺳﺘﻨﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
1 - ﺍنّی
اﺧﺸﺎﮐم ﻠﻠﻪ ﻭ
ﺍﺗﻘﺎﮐم ﻠﻪ ﻣﻥ
ﺒﻴﺶ ﺍﺯﺷﻤﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺘﺮﺳﻢ ﻭ
ﺗﻘﻴﻪ ﻭﺗﻘﻮﻯ ﻮﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﻢ. ﻟﮑنی
اﺻﻮم ﻮ ﺍﻓﻄﺮ ﻭ
ﺍﺻلّی ﻮ ﺍﺭﻗﺪ
ﻭ ﺍﺗﺰﻭج اﻟﻨﺴاء
ﺮﻭﺯﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮم
ﻮ ﺭﻭﺯﻩ ﻫﻢ ﻣﻴﺨﻮﺭﻡ.
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧم
ﻮ ﺧﻮﺍﺏ ﻫم ﻤﻴﮑﻨﻢ.
ﻭﺑﺎ ﺯﻥ ﻨﻴﺰﻫﻤﺒﺴﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻡ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺎﻣلی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨلق اﺳﺖ ﻭﻣﻌﺼﻮم
ﻮبی ﻨﻴﺎﺯ ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ
است. ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻣﺘﻈﺎﻫﺮﺍﻥ ﻮ
ﺑﺪ ﻓﻬﻤﺎﻥ اﺯ ﺍﻣﺮ
ﺩﻳﻥ ﺪﺍﺭﻯ اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻬﺮ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺻﻠﺎح
اﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍتی ﻤﻴﺪﺍﺩ
ﻭﺣﺪّ ﺍﮐثرﺟﻬﺪ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﻓﻤﻥ
ﺮﻏﺐ ﻋﻥ ﺴﻨتی ﻔﻠﻴس
ﻣنّی اﻳﻥ ﺴﻨّﺖ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﻣﻥ اﺳﺖ ﻭﻏﻴﺮﻣﻮﺍفق
ﺒﺎ ﭼﻨﻴﻥ ﺮﻭﺷﻰ
ﭘﻴﺮﻭ ﻣﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺳﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﺎﺩﻯ
اﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﻭ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻭﺵ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴم
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻪ ﺯﻥ ﺒﺎﺯﻯ ﺒﺴﻴﺎﺭ.
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺳﻔﺎﺭﺷﺎﺕ
ﺑﻬﺪﺍﺷتی ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
هستند. ﻫﺪﻑ ﺍﺯ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻣﺎﺩﮔﻴﻬﺎﻯ ﻔﮑﺮﻯ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻣﺪ
ﮐم ﺸﺪﻥ اﻋﻤﺎﻝ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﭘﻴﺮ ﻣﻄﺮح ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻋﺸق  ﻮ ﺷﻮق
ﺰﻳﺎﺩ ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ کم  ﻣﻮثّر ﺗﺮ
ﺍﺯﭼﺸم ﺒﺴﺘﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺯﻳﺎﺩ ﮐﺮﺩﻥ اﺳﺖ.
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺗﻘﺼﻴﺮ ﻭ ﺗﺮﻙ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻮﺍﺟﺐ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﻋﺸق  ﺒﺨﺪﺍ ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
الهی ﺪﺭﺗﻌﻠﻴم
ﻮ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.
ﺳﻨّﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﺳﺖ ﻧﻪ ﺗﺸﺮﻳﻔﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ. 2 - ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺳﺨﺖ ﮔﻴﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎل ﺪﻳﻨﻰ(ﻣﺘﻨﻄﻌﻮﻥ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﻠﺎﻙ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ اﻓﺮﺍﺩ ﻣﺘﻌﺼﺐ
ﺑﺠﻨگ ﻮ ﺷﺎخ ﺰﺩﻥ
ﺒﻬم ﻤﺸﻐﻮل ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺳﺨﺖ ﮔﻴﺮﻯ کاﺭﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
بی ﺨﺒﺮ ﺍﺯ ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. 3 - ﻳﺎ
ﺑﮑﺴﻴﮑﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺗﻤﺎم عمر ﺭﻭﺯﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭﻧﻤﺎﺯ
ﺑﮑﻨﺪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ:
ﻔﺄﻧک لا ﺗﺴﺘﻄﻴﻊ
ﻓﺼم واﻓﻄﺮ ﻭﻧم
ﻮ ﻗﻢ ﻭﺻُم فی اﻟﺸﻬﺮ
ثلاثة ﺍﻳﺎﻡ ﻓﺃﻥ
ﺍﻟﺤَﺴَنة ﺑﻌﺸﺮ
ﺍﻣثاﻟﻬﺎ. ﺗﻮ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍنی
ﭽﻨﻴﻥ ﺒﮑﻨﻰ ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﻭﺯﻩ ﺑﮕﻴﺮ ﻭلی
ﺮﻭﺯﻫﺎئی نیز ﺒﺪﻭﻥ
ﺮﻭﺯﻩ ﺑﺎﺵ. ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺨﻮﺍﻥ ﻮ ﺧﻮﺍﺏﻫم
ﺒﮑﻦ. ﻫﺮﻣﺎﻩ ﺳﻪ
ﺭﻭﺯ ﺭﻭﺯﻩ ﺑﮕﻴﺮ
ﺯﻳﺮﺍ ثواب ﺭﺍ ﺩﻩ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﻨﻴﺰ ﭘس ﺍﺯ ﺳﻪ ﺍﻭم
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟک
اﺯﺧﻴلی اﻋﻤﺎل
ﺴﺒک ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ نیز ﺠﺪﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺩﺭ ﺍﺻل ﺮﻭﺯﻩ ﻭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺗﻤﺎمی
اﻋﻤﺎل عباﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮ ﺗﻌﻠﻴم
ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺳﻔﺎﺭﺵ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺳﻨّﺖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺫﻟک ﻤثل
ﺼﻴﺎم اﻟﺪﻫﺮ ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺵ ﻣﻌﺎﺩل
ﺮﻭﺯﻩ ﺗﻤﺎک
عمرﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ آﻥ
ﺷﺨﺺ ﻃﺎﻟﺐ ﺭﻭﺯﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩ ﺑﺎﺯ    ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ: ﻓﺼم ﻴﻮﻣﺎ
ﻭ ﺍﻓﻄﺮ ﻳﻮﻣﺎ ﻓﺬﻟک
ﺼﻴﺎم ﺪﺍﻭﺩ ﻭﻫﻮ
ﺍﻋﺪل ﺼﻴﺎم ﭙس
ﻳﮑﺮﻭﺯ ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ
ﺮﻭﺯﻩ ﺑﮕﻴﺮ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯﻩ ﺩﺍﻭﺩ
ﻧﺒﻰّ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺨﺶ ﺗﺮﻳﻥ ﺮﻭﺯﻩ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ. ﺭﻭﺯﻩ ﺍﺿﺎﻓﻰ
ﺑﺴﺘگی  ﺒﭽﺎقی
ﻮ ﭘﺮﺧﻮﺭﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺗﻤﺎم اﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻬم اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﮐﻤﻴّﺖ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻮﺳﺮﺧﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ و
عبادت .4 - ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻳتی ﺪﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﮑسی  که ﺗﻤﺎم
ﻮﻗﺖ ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻓﻠﺎ
ﺗﻔﻌﻞ ﺻم ﻮ ﺍﻓﻄﺮ ﻧُم ﻮ
ﻗُﻢ ﻓﺄﻥ ﻠﺠﺴﺪک
علیک ﺤﻘﺎ ﭼﻨﻴﻥ ﻤﮑﻦ ﺭﻭﺯﻩ
ﺑﮕﻴﺮ ﻭ ﺭﻭﺯﻫﺎئی
هم ﺒﺪﻭﻥ ﺮﻭﺯﻩ
ﺑﺎﺵ. ﺧﻮﺍﺏ ﺑﮑﻥ
ﻮ ﻧﻤﺎﺯ ﻫم ﺒﺨﻮﺍﻥ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺟﺴم ﺘﻮ ﺑﺮﺗﻮ
ﻧﻴﺰ ﺣق ﺪﺍﺭﺩ. ﻟﻄﻤﻪ
ٴﺒﺠﺴﻢ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﭼﺎقی ﻮ ﺗﻥ ﭙﺮﻭﺭﻯ
ﻭﻣﻴل ﺸﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻟﺎ
ﺍﻧﻘﺪﺭ ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻭﺯﻩ
ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺒﻨﻤﺎﺯ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﮐﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮﻧﺪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.
ﻭ ﺍﻥّ ﻠﻌﻴﻨک
علیک ﺤﻘّﺎ ﻭ ﺍﻥّ
ﻠﺰﻭﺟک علیک ﺤﻘِﺎ
ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺗﻮ
ﺣق ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻫﻤﺴﺮﺕ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺗﻮﺣقی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻥ
ﻠﺰﻭاﺭک علیک ﺤﻘﺎ
ﻣﻬﻤﺎﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺗﻮ ﺣقی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎم
ﻮ ﭘﻴﺮ ﺑﻄﻮﺭ ﺑﺨﺸﻨﺎﻣﻪﺍﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺣﺎل ﻮ ﺻﻠﺎﺡ ﺩﻳﺪﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻴک
ﺴﺎﻟک ﺒﺨﺼﻮﺹ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
هستند ﮐﻪ ﻫﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺃﺧﺘﺼﺎﺻﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺗﻌﻤﻴم ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
5 - ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻗﺮﺍﻥ ﺨﻮﺍﻧﺪﻥ
کسی ﮐﻪ ﻫﺮ ﺷﺐ ﻳک
ﺪﻭﺭﻩ ﮐﺎﻣل ﻘﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ:
ﻓﺄﻗﺮﺍ ٴفی
کلّ ﺴُﺒﻊ ﻭﻟﺎ ﺗﺰﺩ
ﻋلی ﺬﻟﻚ. ﻳک
ﺪﻭﺭﻩ ﻗﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭﻫﻔﺖ ﺭﻭﺯ ﺑﺨﻮﺍﻥ.
ﻳﻌنی اﻳﻨﮑﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻓﻘﻄ ﺒﺮﺍﻯ هفت
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻗﺮّﻩ
ﻃلبی می نماﻳﺪ
ﻭ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑنوع بشری ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻘﺮﺍﻥ
عبادت ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل ﻮﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺩﺭﺳﻠﻮک اﺳﺖ
در حات
پیامبر
قرآن کنونی
نبود وقرآن در
عصر پیامبر
بمعنی
دو قرّه  شهودی
مصطفوی
و قائم ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻤﺎﺯ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﺍﻧﻬم
ﺒﺮﺍﻯ هفت ﺷﻬﻮﺩ.
6 - ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻭﺍﻥّ  ﻠﻮﻟﺪک علیک
ﺤﻘﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪگی
ﺰﻧﺪگی ﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ. 7 - ﺍﺣﺐ ﺍﻟﺼﻮم
الس اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺻﻴﺎم ﺪﺍﻭﺩ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺗﺮﻳﻥ ﺮﻭﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﺭﻭﺯﻩ ﺩﺍﻭﺩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻳﻜﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺮﻭﺯﻩ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
گوﻧﻪ ﺭﻭﺯﻩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺪﺍﻭﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻳﻌنی
ﻮﻯ ﻤﺪﺍم ﻮﺑﺎ ﺩﻭﺍم
ﺒﺴﻠﻮک ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﮐﻪ ﺑﮑﻤﺎل ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ولایت
چهارم با نور
مرتضوی ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭ ﺷﻔﺎ ﺑﺨﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﺣﺐ
ﺍﻟﺼﻠﻮة ﺍلی اﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎلی ﺼﻠﺎة ﺩﺍﻭﺩ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﻨﻤﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ ﻧﻤﺎﺯ
ﺩﺍﻭﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﺩﺍﻭﺩ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﻤﺪﺍﻭم ﻮ
ﭘﻴﮕﻴﺮ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﻭ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺍﻭﺍﻣﺮ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ. ﮐﺎﻥﻴﻨﺎم
ﻣﺼﻒ ﺍﻟﻠﻴﻞ ﻭﻳﻘﻮم
ثُلثه ﻭ ﻳﻨﺎم ﺴُﺪﺳﻪ
ﮐﻪ ﻧﺼفی اﺯ ﺷﺐ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﺑﻴﺪ
ﻭثلث ﺍﻧﺮﺍ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺨﻮﺍﺑﻴﺪ.
ﻭﮐﺎﻥ ﻴﺼﻮم
ﻴﻮﻣﺎ ﻭﻳﻔﻄﺮ
ﻳﻮﻣﺎ ﻭﻟﺎ
ﻳﻔﺮ ﺍﺫﺍ ﻟﺎقی
ﻴﻜﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﺮﻭﺯﻩ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ
ﻭﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
(ﻓَﺮ) ﺟُﺴﺖ ﻭﺑﻠﻘاء
ﺃﻟﻬی ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ( شهود
مرتضوی إلی) ﺭﺳﻴﺪ
ﻓَﺮ ﻃلبی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ. ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻥ
ﺒﺮﻧﺎﻣﻪﺍﻯ
عباﺩﻯ ﻫﺮﮔﺰ ﻓﺮﺍﺭ
ﻧﮑﺮﺩ ﺗﺎ ﻣُﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺎل
ﻮ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮﻙ
ﺗﺮک اﻥ ﺮﻭﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﻮﺍﺻﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺿﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ. ﺿﻤﻨﺎ ﻳﻌنی
ﺒﺎ ﻫﺮ ﭘﻴﺶ ﺍﻣﺪﻯﺘﺮک
ﺴﻠﻮک ﻨﮑﺮﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺘﻨﺒﻠﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻋﻤﺎ
اﺿﺎفیﻤﻴﺪﺍﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺰﻳﺎﺩﻩ
ﺭﻭﻯ ﺪﺭ ﮐﻤﻴﺖ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺗﻘﻠﻴل
هم ﻤﻴﺪﺍﺩ. ﻭ ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺷﺎﻣل
ﻨﻤﺎﺯ ﻭ ﺭﻭﺯﻩ ﻭﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮ
ﺯﻧﺪگی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎم ﻮ ﭘﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
کسی ﺷﺎﻣل همه ﻭﻟﺎﺯم
ﺒﺮﺍﻯ همگاﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ ﺍﻥ ﻄﻮﺭ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﺸﻤﺎ  ﻣﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﺤ ﭙﻴﺮ
الهی ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﻫﺮ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺻﻠﺎﺡ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺗﻨﻈﻴم
کند .ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻤﺎﺯﻯ ﺒﺮﺍﻯ
عوﺍم ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﻌﻴﻴﻥ کرﺩ ﻭ ﺑﻨﺤﻮﻯ
که ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
هم ﺘﻘﻠﻴﺪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻳﮋﻩ ﻣﻴﺪﺍﺩ.

حدیث
1986 - ﻣﺴﻠم ﻮ ﺑﺨﺎﺭﻯ
اﺯ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻋﻤﺮﻭ ﺑﻥ عاﺹ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻳﺎﻋﺒﺪﺍﻟﻠﻪ
ﻟﺎ ﺗﮑﻥ ﻤثل ﻔﻠﺎﻥ
اﻯ عبد ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﻠﺎﻥ ﻤﺒﺎﺵ
که  ﮐﺎﻥ
ﻴﻘﻮم اﻟﻠﻴﻞ ﻓﺘﺮک
ﻘﻴﺎم اﻟﻠﻴل اﺑﺘﺪﺍ
ﺷﺐﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﭼﻮﻥ ﺧﺴﺘﻪ
ﺷﺪ ﺗﺮک ﻨﻤﺎﺯ ﺷﺐ
ﮐﺮﺩ. ﺍﻳﻥ اﻳﺮﺍﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﭼﻨﻴﻥ
ﻔﻘیهی که ﺑﻌﺪﺍ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻣﺬﻫبی
ﺪﺍﺷﺖ ﻗﺎﺑل ﺘﺄﻣل
اﺳﺖ. ﺗﺮک ﺴﻠﻮﻙ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﻭﺻﺮﻓﻪ ﺟﻮﺋﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻣﺮ ﭘﻴﺮ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻋﺪﻡ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﭙﻴﺮ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﭙﻴﺮﻭﻯ اﺯﻧﻔس
ﺍﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻌﺪﺍ
ﺩل ﺴﺮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻳﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻥ ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
عباﺩﺕ ﻣﻮﻗﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

حدیث 1987 - ﻣﺴﻠم
ﻮ ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ ﺍﺑﻮ
ﻫﺮﻳﺮﻩ ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ: ﺩﻋﻮنی ﻤﺎ
ﺗﺮﮐﺘﮑم ﺒﮕﺬﺍﺭﻳﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻳﺘﺎﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ
ﺑﺪﺍﻥ اﮐﺘﻔﺎ ﮐﻨﻴﺪ
ﻭﻋﻤل ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک ﺪﺭﺍﻭل
ﺴﻠﻮﻙ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺯﻳﺎﺩﻩ ﺭﻭﻯ ﺪﺭﻃﻠﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ اﻋﻤﺎل ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭﺍﻋﻤﺎل ﻨﻴﺰ
ﻣﻔﻴﺪ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻤﻴﺖ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻴﻔﻴﺖ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺮ ﻧﺤﻮﻩ اﻋﻤﺎل
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻧﻤﺎ ﺍُﻫﻠک
ﻤﻥ کاﻥ ﻘﺒﻠﮑﻢ
ﮐثرة ﺳوآل ﻟﻬم
ﭙﻴﺶ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﺑس ﺳﻮآل ﻮ ﻃﻠﺐ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺍﻋﻤﺎل
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻫﻠﺎک
ﻤﻴﺸﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭﺍﺧﺘﻠﺎفهم
علی اﻧﺒﻴﺎﺋﻬم
ﻮ ﺍﻳﻥ ﺴﻮﺃﻟﻬﺎ
ﻋﻠﺖ (ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻧﻈﺮ)
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ (ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ)
کمّی ﻮ ﮐﻴفی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﺭﻓﺖ ﻭ ﺍﻣﺪ) ﺯﻳﺎﺩ
نیز هست ﮐﻪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻧﻴﺎﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﭘﻴﺮﺍﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻣﺎنع
کاﺭ ﻭ ﺯﻧﺪگی آﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻋﺪم اﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺑﻨﻈﺮ ﭘﻴﺮ ﻭﻋﺪم
اﻃﺎﻋﺖ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﺳﺖ.
ﻓﺄﺫﺍ
ﻧﻬﻴﺘﮑم عن
ﺸیئ ﺍﺟﺘﻨﺒﻮﻩ
ﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﺑﺮ
ﺷﻤﺎ ﺣﺮﺍم ﻮ ﻣنع
کرﺩﻡ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﺭﺍ ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﻴﺪ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺒﺤث ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
اﻧﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻴﺪ.
ﻭ ﺍﺫﺍ ﺍﻣﺮﺗﮑم
ﺒﺎﻣﺮ ﻓﺄﺗﻮﺍ ﻣﻨﻪ
ﻣﺎ ﺍﺳﺘﻄﻌﺘم ﻮ
ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻧﺠﺎم
اﻋﻤﺎل ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺩﻡ ﺗﺎ ﺍﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ ﺪﺍﺭﻳﺪ
ﺩﻧﺒﺎل کنید ﻭ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻴﺪ. ﻫﺮﭼﻪ ﭘﻴﺮ
ﻭﻣﻌﻠﻢ ﺻﻠﺎح ﺴﺎﻟک
ﺒﺪﺍﻧﺪ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﺣﻮﺍل
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﺍﻭ. ﻭ ﻧﻪ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻣﺤﺼﻞ. ﺍﻳﺎﺕ
ﺣﺸﺮ/۷ﻭ
ﻧﻮﺭ/63 ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻔﺎﺭﺷﺎﺕ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻄیع اﻣﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺶ
ﺍﻣﺪﻥ ﺒﻠﺎﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚﺩﺭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻭﻳﺎ ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﻭﻳﺎ ﻧﺎ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺴﺎلک اﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﭘﻴﺮ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺣﮑﻤﺎ
ﻭﺣﮑم ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮﻋﻤل الهی ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻧﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﺎﺯﻣﺎنی ﻮ ﺳﻴﺎسی
ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮﻏﻴﺮﻩ.

حدیث
1988 - ﺍﺑﻮ ﺩﺍﻭﺩ ﻭ ﺗﺮﻣﺬﻯ
اﺯ ﺍﺑﻥ ﺴﺎﺭﻳﻪ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﻭﺯﻯ
ﺨﻄﺒﻪﺍﻯ ﻤﻮثّر
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﮕﺮﻳﻪ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ. ﮐسی
گفت ﺍﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻮﻋﻈﻪ ﺷﻤﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﺒﻮﺩ ﻣثل اﻳﻨﮑﻪ
ﻭﺍﻋﻈ ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﺩﺍع کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻣﺎﺭﺍ ﻭﺻﻴﺖ
ﻭﺳﻔﺎﺭﺵ ﮐﻦ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ: ﺍﻭﺻﻴﮑم
ﺒﺘﻘﻮﻯ اﻟﻠﻪ ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﻮ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺩﺭ ﺑﺮﻭﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﺘﻈﺮﻩ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪگی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻏﻴﺎﺏ ﭘﻴﺮ
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺣﺎﺩثه
ﺪﻳﮕﺮ ﻓﻘﻄ ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻘﻮﺍﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﻘﻴﻪ ﺍﺯ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻨﻔس ﺍﺳﺖ. ﺳﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ  ﻭﻫﻴچ
ﻮ ضع ﺠﺪﻳﺪﻯ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻟﺴمع ﻮ ﺍﻟﻄﺎعة
ﺍﻥ ﺘﺄﻣﺮﻋﻠﻴﮑم
عبد ﻭﺑﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺷﻨﻮﺍئی اﺯ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﻣﺮﺷﺪ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﺣتی اﮔﺮ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﻫﻤﺎﻥ عبد ﺻﺎﻟح
ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﺑﺄﻣﺎﺭﺕ
ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﮔﻤﺎﺭدﻩ
ﺷﻮﺩ. ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮﮐﺴﻰ ﺑﺎ ﺯﻭﺭ
ﺳﻴﺎسی ﻮ ﺗﻮﻃﺌﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺣﺎﮐم  ﺒﺮﺷﻤﺎ ﮐﻨﺪ
ﻭﺷﻤﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﻨﻴﺪ. ﻭ ﺗﻘﻮﺍﻯ
الهی یا سلوک ﺮﺍ
ﺭﻫﺎ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.(ﺍﻣﻴﺮ
مؤمنین ) تنها ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮٴﻤﻦ های
سالک ﻣﻌﻠم ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ ﻧﻪ ﺭﺋﻴس ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻳﺎ ﺣتی هرﮐسی
که ﺗﺄﻣﻴﻥ
کننده ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺒﻬﺘﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺷﺮﻃ
عبد ﺻﺎلح ﻮ ﮐﺎﻣل
الهی  ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟﺎ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
رهبر ﻇﺎﻟم ﻮ ﻓﺎﺳﺪ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ ﺗﻘﻮﺍﻯ
اﻟﻬﻰ و سلوک ﻣﻨﻄقی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻭﻟﻮ ﺍﻟﺄﻣﺮ
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
هستند ﻧﻪ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺴﻴﺎسی ﻮ ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ.
ﻭ ﺃﻧﻪ ﻣﻥ ﻴﻌﺶ ﻣﻨﮑم
ﻔﺴﻴﺮﻯ اﺧﺘﻠﺎﻓﺎ
ﮐثیرﺍ ﻫﺮ ﻳک
اﺯ ﺷﻤﺎ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺎﻧﺪﻳﺪ ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﻬﺎ
ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﺰﻳﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﺩﻳﺪ. ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻭﺿﺎع اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﺟﺎﻩ ﻃﻠبیها ﻭﺩﺷﻤﻨﻴﻬﺎﻯ
ﻔﻴﻤﺎ ﺑﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
از ﺍﻥ ﺠﻤﻠﻪ ﺍﺳﺖ.ﻓﻌلیکم
ﺒﺴﻨّﺘﻰ ﻭ ﺳنّة
ﺧﻠﻔاء اﻟﺮﺍﺷﺪﻳﻥ
اﻟﻤﻬﺪﻳﻴﻥ ﭙس
ﺑﺮﺷﻤﺎ ﻟﺎﺯم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺴﻨّﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺮﺍ ﺑﮑﻨﻴﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﻮ ﺭﻭﺵ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺳﻨّﺖ ﻳﺎ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ ﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺻﺎﺩﺭﻩ ﺍﺯ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺮﺍﺷﺪ ﻭﻣﻬﺪﻯ ﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎل کنید ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻨّﺖ
ﻣﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺮﺍﺷﺪﻳﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ ﺩﻭ
ﺷﺮﻃ ﻤﻬﻢ ﻳکی ﺮﺍﺷﺪ
ﻳﻌنی که ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﺭﺷﺪ ﻭ ﮐﻤﺎل
الهی ﺨﻮﻳﺶ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﻫُﺪﻯ
ﻴﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺩﻭم ﺸﺮﻁ
ﻣﻬﺪﻯ ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ براه ﺨﺪﺍ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺒﻤﻌنی ﺨﺎﺹ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﺴﺎنی
هستند ﮐﻪ ﻣﺮﺷﺪ
ﺷﻤﺎ ﻭﻣﻬﺪﻯ
هدﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺷﻤﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﻬﺪﻯ
آخر الزمان ﻘﺎﺋﻢ  ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﻧﺎم ﻤﻬﺪﻯ ﻭﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺭﺍﺷﺪ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﺎم ﺤﺰﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﺪﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺪﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺷﺪ ﺑﺮﺷﺪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺑﺮُﺷﺪ ﻧﻬﺎئی
ﺪﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ  ﻭﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ششم ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻣﻬﺪﻯ نوع ﺒﺸﺮ
ﻭﻗﺎﺋم ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
والا پیامبر
نباید
درَبّست  برای  همه
زمانهای  بعد ا ز
خود آنان را
راشین و مهدی
راه
خدا
بداند که  امثال  یزید  وهارون
الرشید
جانشینان
پیامبر تا آهر
عصر نوع بشری  باشند . ﻋﻀّﻮﻋﻠﻴﻬﺎ
ﺑﺎﻟﻨﻮﺍﺟﺬ ﺩﺭ
ﺍﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ ﭙُﺮ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺑﺎ ﻓﺸﺮﺩﻥ
ﺪﻧﺪﺍﻥها ﺑﺮﻫﻢ
ﺻﺒﺮ ﭘﻴﺸﻪ ﮐﻨﻴﺪ
ﻭﻏﻀﺐ ﻭ ﺗﻌﺼﺐ ﻧﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﻭ ﻓﻘﻄ ﺒﺎ ﺻﺒﺮ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺭ ﺭﺍﻩ ﺗﻘﻮﻯ ﺑﺎ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻥ ﺮﺍ ﺳﻠﻮک ﻛﻨﻴﺪ.
ﻭﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ ﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ.
ﺍﻳّﺎﮐم ﻮ ﻣﺤﺪثاﺕ
ﺍﻟﺄﻣﻮﺭ ﻓﺄﻥ
کلّ ﺒﺪعة ﺿﻠﺎلة
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺍﺯ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﻏﻴﺮﻣﻨﺘﻈﺮﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻓﺘﻨﻪ ﻭ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ الهی ﺒﺸﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺷﻤﺎ ﻓﻘﻄ
ﺘﻘﻮﺍﻯ الهی اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺗﻘﻮﻯ ﺑﺪﻋﺖ
ﻭ ﻭضع ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ. ﻭ ﺍﺑﺪﺍع
ﺠﺪﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
الهی ﻘﺎﺋم ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺪﻋﺘﻬﺎﻯ
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺳﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﻠﻮک
الهی ﻮ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺑﻘﺼﺪ ﺗﻘربّ  ﺑﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺒﺪﻳل
ﺪﻳﻥ ﺒﺴﻴﺎﺳﺖ ﻭ
جهنّم ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﺮک ﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﻭ ﻋﮑس ﺳﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﻧﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣُﺪِل ﻮﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻭ ﻣِﺘُﺪ. ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث  ﭘﻴﺶ ﮔﻮئی
ﺠﺎﻟﺒﻰ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل
اﺟﺘﻤﺎعی ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻪ ﺯﻭﺩ
ﺍﻣﺮﻳﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
علیّ ﺪﺭﻏﺪﻳﺮ ﺧُﻢ
ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺴﺘﺎﻳﺶ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﻋﻠﻰّ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻃﻨﺎﺏ
ﺑﺴﺘﻪ ﮐﺸﺎﻥ
کشان ﺒﻤﺴﺠﺪ ﺑﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻴﻌﺖ ﺑﺨﻠﻴﻔﻪ
ﮐﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺩﺧﺘﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﭘﺸﺖ ﺩرَبّ ﺧﺎﻧﻪﺍﺵ
ﻓﺸﺎﺭﺩﺍﺩﻩ ﺳﻘﻄ
ﺠﻨﻴﻥ ﻮﺑﺎﻋث ﻣﺮگ
اﻭ و جنین او ﺷﺪﻧﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺮﺍﺷﺪﻳﻥ ﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ.
ﺍﻫل ﺘﺴﻨّﻥ که ﺳﻨّﺖ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﻣﮕﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻮ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻳﺎ ﺻﻠﺎﺣﻴﺖ ﭘﻴﺶ
ﮔﻮئی ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ و ناقل  حدیث  نیر
چند
راوی اهل
سنّت
است . ﻭﭘس ﺍﻳﻥ
اﺧﺘﻠﺎﻑ
مداوم ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺪﺍم ﺒﻮﺩﻩ ﻭﭼﺮﺍ
ﺍﻳﻥ اﺧﺘﻠﺎﻑ ﮐﻪ
ﺧﻄﺮ ﺑﺰﺭگی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻘﻮﻯ الهی ﻮﺳﻠﻮک
ﺮﺍﻩ ﻭ ﺳﻨّﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﭼﺮﺍ ﻭﺍقع ﻨﺸﺪ.
ﻭﺍﻳﺎ ﺧﻠﻔﺎﻯ
اﻣﻮﻯ ﻮﻋﺒﺎسی ﻮ
ﻋثمانی ﻮ ﻓﺎﻃمی
ﭽﻪ ﺻﻠﺎﺣﻴتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻠﺎﻓﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﺯﻣﺎنی نیز ﺨﻠﺎﻓتی
ﺪﺭ ﺑﻐﺪﺍﺩ ﻭﺧﻠﺎفتی
ﺪﺭ ﺍﻧﺪﻟس ﺑﻮﺩ.
ﻭﻫﻴچ کدام
نیر ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک
الهی ﻨﮑﺮﺩﻩ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻫی ﻮﮐﺎخ
ﺴﺎﺯﻯ ﻮ ﺯﻧﺎﻯ ﺒﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺮ ﻭ ﻋﻤّﻪ
ﭼﻮﻥ هاﺭﻭﻥ اﻟﺮﺷﻴﺪ
ﻭﭘﺴﺮﺵ ﺍﻣﻴﻥ ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺑﭽﻬﺎ ﺭﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺍﻭل ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
پس ﭼﺮﺍ ﭘﻴﺶﮔﻮئی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﻧﻔﺮ ﺑﻮﺩﻥ
ﺨﻠﻔﺎﻯ ﻮﻯ ﺗﺤﻘﻖ
ﻧﻴﺎﻓﺖ. ﺩﺭ ﻭﺍقع
همه ﺍﻳﻥ ﺨﻠﻔﺎ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺭﺳمی
کننده ﺩﻳﻥ
غایر سلوکی ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﭼﻪ ﺳﻨّی ﻮ ﭼﻪ
ﺷیعی ﻮﻏﻴﺮﻩ ﻫﻤﮕی
ﺴﺎﻟک ﺮﺍﻩ
الهی ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺍﻣﺮﺍﻯ ﻤﺴﻠﻤﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﺪﺍ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺑﻨﺎم ﺨﺪﺍ ﺑﺠﻨگ
هم ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭﻗﺎﺗل
ﻮﻣﻘﺘﻮل آنها ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺠﻬﻨم
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.

حدیث
1988 - ﺍﺑﻮ ﺩﺍﻭﺩ ﻭ ﺗﺮﻣﺬﻯ
اﺯ ﺍﺑﻥ ﺴﺎﺭﻳﻪ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﻭﺯﻯ
ﺨﻄﺒﻪﺍﻯ ﻤﻮثّر
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﮕﺮﻳﻪ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ. ﮐسی
گفت ﺍﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻮﻋﻈﻪ ﺷﻤﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﺒﻮﺩ ﻣثل اﻳﻨﮑﻪ
ﻭﺍﻋﻈ ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﺩﺍع کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻣﺎﺭﺍ ﻭﺻﻴﺖ
ﻭﺳﻔﺎﺭﺵ ﮐﻦ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ: ﺍﻭﺻﻴﮑم
ﺒﺘﻘﻮﻯ اﻟﻠﻪ ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﻮ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺩﺭ ﺑﺮﻭﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﺘﻈﺮﻩ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪگی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻏﻴﺎﺏ ﭘﻴﺮ
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺣﺎﺩثه
ﺪﻳﮕﺮ ﻓﻘﻄ ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻘﻮﺍﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﻘﻴﻪ ﺍﺯ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻨﻔس ﺍﺳﺖ. ﺳﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ  ﻭﻫﻴچ
ﻮ ضع ﺠﺪﻳﺪﻯ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻟﺴمع ﻮ ﺍﻟﻄﺎعة
ﺍﻥ ﺘﺄﻣﺮﻋﻠﻴﮑم
عبد ﻭﺑﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺷﻨﻮﺍئی اﺯ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﻣﺮﺷﺪ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﺣتی اﮔﺮ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﻫﻤﺎﻥ عبد ﺻﺎﻟح
ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﺑﺄﻣﺎﺭﺕ
ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﮔﻤﺎﺭدﻩ
ﺷﻮﺩ. ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮﮐﺴﻰ ﺑﺎ ﺯﻭﺭ
ﺳﻴﺎسی ﻮ ﺗﻮﻃﺌﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺣﺎﮐم  ﺒﺮﺷﻤﺎ ﮐﻨﺪ
ﻭﺷﻤﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﻨﻴﺪ. ﻭ ﺗﻘﻮﺍﻯ
الهی یا سلوک ﺮﺍ
ﺭﻫﺎ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.(ﺍﻣﻴﺮ
مؤمنین ) تنها ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮٴﻤﻦ های
سالک ﻣﻌﻠم ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ ﻧﻪ ﺭﺋﻴس ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻳﺎ ﺣتی هرﮐسی
که ﺗﺄﻣﻴﻥ
کننده ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺒﻬﺘﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺷﺮﻃ
عبد ﺻﺎلح ﻮ ﮐﺎﻣل
الهی  ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟﺎ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
رهبر ﻇﺎﻟم ﻮ ﻓﺎﺳﺪ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ ﺗﻘﻮﺍﻯ
اﻟﻬﻰ و سلوک ﻣﻨﻄقی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻭﻟﻮ ﺍﻟﺄﻣﺮ
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
هستند ﻧﻪ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺴﻴﺎسی ﻮ ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ.
ﻭ ﺃﻧﻪ ﻣﻥ ﻴﻌﺶ ﻣﻨﮑم
ﻔﺴﻴﺮﻯ اﺧﺘﻠﺎﻓﺎ
ﮐثیرﺍ ﻫﺮ ﻳک
اﺯ ﺷﻤﺎ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺎﻧﺪﻳﺪ ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﻬﺎ
ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﺰﻳﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﺩﻳﺪ. ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻭﺿﺎع اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﺟﺎﻩ ﻃﻠبیها ﻭﺩﺷﻤﻨﻴﻬﺎﻯ
ﻔﻴﻤﺎ ﺑﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
از ﺍﻥ ﺠﻤﻠﻪ ﺍﺳﺖ.ﻓﻌلیکم
ﺒﺴﻨّﺘﻰ ﻭ ﺳنّة
ﺧﻠﻔاء اﻟﺮﺍﺷﺪﻳﻥ
اﻟﻤﻬﺪﻳﻴﻥ ﭙس
ﺑﺮﺷﻤﺎ ﻟﺎﺯم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺴﻨّﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺮﺍ ﺑﮑﻨﻴﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﻮ ﺭﻭﺵ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺳﻨّﺖ ﻳﺎ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ ﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺻﺎﺩﺭﻩ ﺍﺯ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺮﺍﺷﺪ ﻭﻣﻬﺪﻯ ﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎل کنید ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻨّﺖ
ﻣﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺮﺍﺷﺪﻳﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ ﺩﻭ
ﺷﺮﻃ ﻤﻬﻢ ﻳکی ﺮﺍﺷﺪ
ﻳﻌنی که ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﺭﺷﺪ ﻭ ﮐﻤﺎل
الهی ﺨﻮﻳﺶ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﻫُﺪﻯ
ﻴﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺩﻭم ﺸﺮﻁ
ﻣﻬﺪﻯ ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ براه ﺨﺪﺍ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺒﻤﻌنی ﺨﺎﺹ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﺴﺎنی
هستند ﮐﻪ ﻣﺮﺷﺪ
ﺷﻤﺎ ﻭﻣﻬﺪﻯ
هدﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺷﻤﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﻬﺪﻯ
آخر الزمان ﻘﺎﺋﻢ  ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﻧﺎم ﻤﻬﺪﻯ ﻭﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺭﺍﺷﺪ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﺎم ﺤﺰﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﺪﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺪﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺷﺪ ﺑﺮﺷﺪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺑﺮُﺷﺪ ﻧﻬﺎئی
ﺪﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ  ﻭﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ششم ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻣﻬﺪﻯ نوع ﺒﺸﺮ
ﻭﻗﺎﺋم ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
والا پیامبر
نباید
درَبّست  برای  همه
زمانهای  بعد ا ز
خود آنان را
راشین و مهدی
راه
خدا
بداند که  امثال  یزید  وهارون
الرشید
جانشینان
پیامبر تا آهر
عصر نوع بشری  باشند . ﻋﻀّﻮﻋﻠﻴﻬﺎ
ﺑﺎﻟﻨﻮﺍﺟﺬ ﺩﺭ
ﺍﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ ﭙُﺮ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺑﺎ ﻓﺸﺮﺩﻥ
ﺪﻧﺪﺍﻥها ﺑﺮﻫﻢ
ﺻﺒﺮ ﭘﻴﺸﻪ ﮐﻨﻴﺪ
ﻭﻏﻀﺐ ﻭ ﺗﻌﺼﺐ ﻧﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﻭ ﻓﻘﻄ ﺒﺎ ﺻﺒﺮ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺭ ﺭﺍﻩ ﺗﻘﻮﻯ ﺑﺎ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻥ ﺮﺍ ﺳﻠﻮک ﻛﻨﻴﺪ.
ﻭﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ ﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ.
ﺍﻳّﺎﮐم ﻮ ﻣﺤﺪثاﺕ
ﺍﻟﺄﻣﻮﺭ ﻓﺄﻥ
کلّ ﺒﺪعة ﺿﻠﺎلة
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺍﺯ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﻏﻴﺮﻣﻨﺘﻈﺮﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻓﺘﻨﻪ ﻭ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ الهی ﺒﺸﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺷﻤﺎ ﻓﻘﻄ
ﺘﻘﻮﺍﻯ الهی اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺗﻘﻮﻯ ﺑﺪﻋﺖ
ﻭ ﻭضع ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ. ﻭ ﺍﺑﺪﺍع
ﺠﺪﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
الهی ﻘﺎﺋم ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺪﻋﺘﻬﺎﻯ
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺳﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﻠﻮک
الهی ﻮ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺑﻘﺼﺪ ﺗﻘربّ  ﺑﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺒﺪﻳل
ﺪﻳﻥ ﺒﺴﻴﺎﺳﺖ ﻭ
جهنّم ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﺮک ﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﻭ ﻋﮑس ﺳﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﻧﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣُﺪِل ﻮﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻭ ﻣِﺘُﺪ. ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث  ﭘﻴﺶ ﮔﻮئی
ﺠﺎﻟﺒﻰ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل
اﺟﺘﻤﺎعی ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻪ ﺯﻭﺩ
ﺍﻣﺮﻳﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
علیّ ﺪﺭﻏﺪﻳﺮ ﺧُﻢ
ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺴﺘﺎﻳﺶ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﻋﻠﻰّ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻃﻨﺎﺏ
ﺑﺴﺘﻪ ﮐﺸﺎﻥ
کشان ﺒﻤﺴﺠﺪ ﺑﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻴﻌﺖ ﺑﺨﻠﻴﻔﻪ
ﮐﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺩﺧﺘﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﭘﺸﺖ ﺩرَبّ ﺧﺎﻧﻪﺍﺵ
ﻓﺸﺎﺭﺩﺍﺩﻩ ﺳﻘﻄ
ﺠﻨﻴﻥ ﻮﺑﺎﻋث ﻣﺮگ
اﻭ و جنین او ﺷﺪﻧﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺮﺍﺷﺪﻳﻥ ﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ.
ﺍﻫل ﺘﺴﻨّﻥ که ﺳﻨّﺖ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﻣﮕﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻮ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻳﺎ ﺻﻠﺎﺣﻴﺖ ﭘﻴﺶ
ﮔﻮئی ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ و ناقل  حدیث  نیر
چند
راوی اهل
سنّت
است . ﻭﭘس ﺍﻳﻥ
اﺧﺘﻠﺎﻑ
مداوم ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺪﺍم ﺒﻮﺩﻩ ﻭﭼﺮﺍ
ﺍﻳﻥ اﺧﺘﻠﺎﻑ ﮐﻪ
ﺧﻄﺮ ﺑﺰﺭگی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻘﻮﻯ الهی ﻮﺳﻠﻮک
ﺮﺍﻩ ﻭ ﺳﻨّﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﭼﺮﺍ ﻭﺍقع ﻨﺸﺪ.
ﻭﺍﻳﺎ ﺧﻠﻔﺎﻯ
اﻣﻮﻯ ﻮﻋﺒﺎسی ﻮ
ﻋثمانی ﻮ ﻓﺎﻃمی
ﭽﻪ ﺻﻠﺎﺣﻴتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻠﺎﻓﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﺯﻣﺎنی نیز ﺨﻠﺎﻓتی
ﺪﺭ ﺑﻐﺪﺍﺩ ﻭﺧﻠﺎفتی
ﺪﺭ ﺍﻧﺪﻟس ﺑﻮﺩ.
ﻭﻫﻴچ کدام
نیر ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک
الهی ﻨﮑﺮﺩﻩ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻫی ﻮﮐﺎخ
ﺴﺎﺯﻯ ﻮ ﺯﻧﺎﻯ ﺒﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺮ ﻭ ﻋﻤّﻪ
ﭼﻮﻥ هاﺭﻭﻥ اﻟﺮﺷﻴﺪ
ﻭﭘﺴﺮﺵ ﺍﻣﻴﻥ ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺑﭽﻬﺎ ﺭﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺍﻭل ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
پس ﭼﺮﺍ ﭘﻴﺶﮔﻮئی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﻧﻔﺮ ﺑﻮﺩﻥ
ﺨﻠﻔﺎﻯ ﻮﻯ ﺗﺤﻘﻖ
ﻧﻴﺎﻓﺖ. ﺩﺭ ﻭﺍقع
همه ﺍﻳﻥ ﺨﻠﻔﺎ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺭﺳمی
کننده ﺩﻳﻥ
غایر سلوکی ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﭼﻪ ﺳﻨّی ﻮ ﭼﻪ
ﺷیعی ﻮﻏﻴﺮﻩ ﻫﻤﮕی
ﺴﺎﻟک ﺮﺍﻩ
الهی ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺍﻣﺮﺍﻯ ﻤﺴﻠﻤﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﺪﺍ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺑﻨﺎم ﺨﺪﺍ ﺑﺠﻨگ
هم ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭﻗﺎﺗل
ﻮﻣﻘﺘﻮل آنها ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺠﻬﻨم
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.

حدیث
1989 - ﺑﺨﺎﺭﻯ ﻮ ﻣﺴلم
اﺯ ﻧﻌﻤﺎﻥ ﺒﻥ ﺒﺸﻴﺮ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ: ﻟﺘﺴﻮﻥ ﺼﻔﻮﻓﮑم
ﺤﺘﻤﺎ ﺻﻔﻮﻑ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﺻﺎﻑ ﻭ ﻣﺴﺎﻭﻯ ﻮ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﮐﻨﻴﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﻤﻌنی  ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻘﺎم ﻮﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﺮﻭحی  ﺨﻮﺩ
ﺭﺍﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺑﺨﺸﻴﺪ.
ﻭ ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
الهی ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺒﺮﻳﺪ. ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ
عرﺑﻰ ﺳﻮﻯ کرﺮﺩﻥ
ﺑﺠﺰ ﻣﺴﺎﻭﻯ
نمودن ﺑﻤﻌنی  ﺴﺎﺧﺘﻥ ﻮﺳﺎﺯﻧﺪگی
نیز هست. ﺍﻭ ﻟﻴﺨﺎﻟﻔﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺑﻴﻥ ﻮﺟﻮﻫﮑم
ﻮ ﺍﻟﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﻥ ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺸﻤﺎ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ. ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻤﻌنی
اﺗﺤﺎﺩ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﺪﻡ ﺍﺗﺤﺎﺩ ﺑﻨﺒﺮﺩﻫﺎﻯ
گرﻭﻫﻰ ﻭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫم ﻨﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺣﺪﺕ ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﺒﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﻧﻬﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻘﺎم ی ﺪﺭ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻟﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻋﺪﻩﺍﻯ
ﺒﺘﮑﺎﻣل ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺑﺎ ﻋﺪم ﺴﻠﻮک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺪﻩﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻣﻘﺎمی
ﺪﺭ ﺭﻭﺡ ﺑﻴﻥ اﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺎ
ﻫم ﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ ﻭﺟﺪﺍئی
ﺪﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
کاﺭﻣﺎئی ﺪﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮ ق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ. ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻏﻴﺮ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
کاﺭﻣﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺑﺮخی
ﻨﺴخ
بدتر بشری ﻮ ﺑﺮخی
ﻤﺴخ حیوانی ﻮﺑﺮخی
ﻔﺴخ و
گندیدگی
گیاهی ﻮ ﺑﺮخی ﻨﻴﺰ
ﺭﺳﺦ جمادی ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﺑﺎ ﻋﺪم ﺴﻠﻮک
ﺘﺎ ﻣﺮﮒ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
اﺯ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﻭﺩﻭﺳﺘﺎﻥ
اﺯﻫﻢ ﻭ ﻧﺴﻠﻬﺎ
ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻭ ﻧﮋﺍﺩﻫﺎ
ﺑﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﭼﻨﺎﻥ
ﺠﺪﺍئی  ﭙﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﮐﻪﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺠﺪﺩ ﺍﻧﻬﺎ
در تولد در
جهان ﻧﻴﺰ ﻭﺍﻗﻌﺎ
(ﻳﻮم اﻟﻔﺼﻞ) و
جدائی
از هم ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻋﺰﻳﺰﺍﻥ ﺒﺎﻫﻢ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮک
الهی کنند ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺍﻧﻬﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.

حدیث 1990 - ﻣﺴﻠم  اﺯ ﺟﺎﺑﺮ
ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ ﻨﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﻄﺒﻪ ﻣﻴﺎﻳﺴﺘﺎﺩ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺳﺮخ
ﻮ ﺻﺪﺍﻳﺶ ﺑﻠﻨﺪ
ﻭ ﻏﻀﺒﺶ ﻧﻤﺎﻳﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻳﺪ. ﻭ ﻣثل
اﻳﻥ ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﺭﺗشی
ﻔﺮﻣﺎﻥ ﻤﻴﺮﺍﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﻔﺖ:
ﺻﺒّﺤﮑم ﻮ ﻣﺴّﺎﮐم
ﺨﺪﺍﻭﻧ ﺪﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻣﺪﺍﺩ ﺩﺍﺩ ﻭﺷﺐ
ﺩﺍﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﺑﻤﻌنی
ﺴﻠﻮﮐﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮخی اﺯ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺎﻣﺪﺍﺩ ﻭ ﺭﻭﺷﻨﺎئی
ﺪﺍﺩ ﻭ ﺑﺮخی اﺯﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﺐ ﺗﺎﺭﻳک
ﻮ بی ﺸﻬﻮﺩﻯ گذﺍﺭﺩ
.ﺑُﻌثت ﺍﻧﺎ ﻭ ﺍﻟﺴﺎعة
ﮐﻬﺎﺗﻴﻥ ﻮ ﻳﻘﺮﻥ
ﺒﻴﻥ اﺻﺒﻌﻴﻪ ﺍﻟﺴﺒّﺎبة
ﻭ ﺍﻟﻮﺳطی ﺑﻌثت
ﻭ ﺍﺭﺳﺎل ﻤﻥ ﺒﺸﻤﺎ
ﺑﺎ (ﺳﺎﻋﺖ) ﻭﻫﻨﮕﺎﻣﻪ
ٴﺁﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ
ﺪﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﭙس ﺩﻭ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻫم ﻨﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﺍﺩ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﻣﻴﺎﻧﻪ ﻭ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺳﺒّﺎﺑﻪ. ﺑﻌثت
ﺗﺎﺭﻳخی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮ ﻧﺒﻮّﺕ
ﺑﻮﺩﻩ. ﻭلی ﺒﻌثت
ﺳﻠﻮکی اﻭ ﺍﺭﺳﺎل
ﻮ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم مقام ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺒﻮّتی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ربّ  ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻋﺖ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭﻫﻨﮕﺎﻣﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ ﻗﻴﺎم
و ظهور ﻘﺎﺋم اﺳﺖ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ
ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥ ﻗﻴﺎﻣتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣؤمن  اﻭم
کننده ﺑﺎ ﻣﺮگ ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﻭ ﻗﻴﺎﻣﺘﺶ ﺗﻤﺎم
ﺸﺪﻩ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺪﻣﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻄﺒﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭﺳﭙس ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﺍﺩ: ﺍﻣﺎ ﺑﻌﺪ
ﻓﺄﻥّ ﺨﻴﺮ ﺍﻟﺤﺪﻳث
ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻣﺎ
ﺑﻌﺪ از آن ﺑﺪﺍﻧﻴﺪﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ گفتاﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﻤﻄﻠﺒﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩﺍﺵ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺪﺍﺩ ﺳﺨﻥ
ﺪﺍﺩ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ هﻤﺎﻥ اﻣﺮ
ﻣﮑﺘﻮﺏ و مقرر ﺧﺪﺍﮐﻪ
ﺳﻠﻮک الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﮐﺘﺎﺏ) ﻧﻴﺰ ﻗﺮﺍﻥ
ﺪﺭﻋﻬﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺸﮑل
کتابی ﺪﺭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭ ﺍﻳﺎﺕ ﺍﻥ ﺗﮑﻤﻴل
ﻨﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ که
بعدا از
پیامبر
عمر  و
عثمان دستکاری
زیاد نمودند .ﻭ
ﻣﻌنی ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺑﺎﻃنی  کتاﺏﻫﻤﺎﻥ
ﻔﺮﻣﺎﻥ ﺨﺪﺍ ﻭ ﺍﻣﺮﻳﻪ
ﻗطعی ﻮ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮ
ﺗﮑﺎﻣل کنند ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
الهی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﭼﻨﻴﻥ ﺤﺪﻳثی ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻓﻘﻄ ﺴﻠﻮک
الهی  اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟﺎ ﻗﺮﺍﻥ ﺒﮕﻔﺘﻪ
ﺧﻮﺩ بقرآن ﺑﺮخی
ﺮﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﺑﺮحی
ﺮﺍ ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻪ ﻧﻔس
و وان ﺍﻟﻮﺩﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﭼﺎﺭﻩ ﻧﺨﺴﺖ
ﺗﺰﮐﻴﻪﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﻴﺮ
ﺍﻟﻬُﺪﻯ ﻫُﺪﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
هداﻳﺖ ﻫﺎ ﻭﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎ
ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻫﺪﺍﻳتی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺣﮑﻤﺖ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
الهی ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻫُﺪﺍﺋﻴﮑﻪ ﺧﻴﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﻌنی ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮ ﺳﻠﻮکی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻫُﺪﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ با او
اﺳﺖ ﺩﺭ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ اﻭﺑﺮﺍﻯ
تمامی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯﭘس
ﺍﺯﻓﻮﺕ ﺍﻳﺸﺎﻥ.
ﭼﻨﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯﻤﺼﻄﻔﻮﻯﺑﺮﺗﺮﻳﻥﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎک اﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺠﺰﻋﻴسی ﻤﺴیح
که ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔوی
ﺮﺍ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻫﻴﭽﮑس
ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔوی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ. ﻣﻬﻤﺘﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣلی
ﺘﺮ ﺑﻮﺩﻥ ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﺼﻄﻔوی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺑﺎﻳﻥ علّت ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ربّ  ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺧﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﻮ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮک ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ و
توسّل به ﺳﻤﺒﻮل
الهی ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺳﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ربّ  ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺭبّ
اﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮی
است .ﻭ رَبّ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎن ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ کامل
محمدی ﺧﻮﺩ ﺭﺑّﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﺎﺋﻢ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻗﺒل اﺯ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭ ﺷﺮ
ﺍﻟﺎﻣﻮﺭ ﻣُﺤﺪثاﺗﻬﺎ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ اﻣﻮﺭ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﻋﮑس ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺎﺷﺪ
ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﺍﺭﺗﺪﺍﺩ
ﻭﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﺘﮑﺎﻣلی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺿﺪ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮک الهی اﺳﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ اﻣﻮﺭ ﻣُﺤﺪِث  ﻭﺟﺪﻳﺪ ﻣﻥ
ﺪﺭ ﺁﻭﺭﺩﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﻳﺠﺎﺩ ﮔﺮﺩﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺟﻤﻬﻮﺭﻯ
اﺑﻮﺑﮑﺮ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺧﻤﻴﻨﻰ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻴﺎسی ﺪﻳﮕﺮ ﻣﺘّکی
ﺒﺪﻳﻥ ﻤﺤﻤﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻣُﺤﺪث
ﻭ ﺍﺑﺪﺍع کنندﻩ
ﺑﺪﻋﺘﻰ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮ ﺳﻠﻮﻙ
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺎم ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺳﻨّی
ﻮ ﺷیعی ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﺩﺭ ﻃﻮ ﺘﺎﺭﻳخ
اﺳﻠﺎﻡ ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓتب ﺴﻴﺎسی
ﻮ ﻓﻘﻬﻰ ﻭﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻮ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
کرﺩﻧﺪ. ﻭ ﮐلّ
ﺒﺪﻋﻪ ﺿﻠﺎلة ﻭ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻧﻮآﻭﺭﻯ اﺑﺪﺍﻋﻰ
ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﮔﻤﺮﺍهی ﺍﺯﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی
ضلالت ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻨﻔس ﻭ ﺩﺭ ﻓﺼل ﻨﻮعی
اﺳﺖ ﻭ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟﺎ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﻋﻠمی ﻮ ﻓﻴﺰﻳکی
ﻮﻣﺎﺩﻯ گمرﺍﻫی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻧﺎ ﺍﻭلی
ﺒﮑلّ ﻤؤﻣﻥ ﻤﻥ
ﻨﻔﺴﻪ ﻣﻥ ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﺨﻮﺩ مؤمنان
وﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﺣق ﺘﻘﺪم
ﺪﺍﺭﻡ. ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩﺗﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺩﻭم ﻘﺮﺍﺭﺩﺍﺭﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺮ ﻭ ﺍﻣﺎم
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺳﺎﺯ ﻧﻔس ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﻨﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺷﺨﺺ ﻃﺎﻟﺐ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺑﻘﺎﻯ ﺪﺭ
ﻓﺼل ﻨﻮغی ﺨﻮﺩ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺟﻮئی اﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻔﻌلی اﺳﺖ. ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯﭘﻴﺮ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﺟﺎﺑﺖ
ﺍﺯ ﻫَوَس ﻧﻔس ﻭ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻥ ﺘﺮک ﻤﺎﻟﺎ
ﻓﻠﺄﻫﻠﻪ ﻫﺮﮐس
ﻣﺎلی ﺒﺠﺎﻯ  گذارد ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ اﻫل ﻮ ﻣﺴﺘﺤﻘﺎﻥ
ﺍﻥ ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. ﺩﺭﺍﻳﻥ
سلوک هرﮐس ﺑﺘﮑﺎﻣل
ﺮﺳﻴﺪ ﺍﺯ آﻥ اﻭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻥ ﺘﺮک
ﺪَﻳﻨﺎ ﻭ ﺿﻴﺎﻋﺎ
ﻓﺄلیّ ﻮﻋَلیّ
هرﮐس  ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺑﺪﻫﮑﺎﺭ
ﻭﮔم ﺸﺪﻩﺍﻯ ﺪﺍﺭﺩ
ﭘس  بر ﻣﻥ
اﺳﺖ ﻭﻣﻥ ﻤﺴﺌﻮل
ﺁﻥ ﻭﺑﻌﻬﺪﻩ ﻣﻥ
اﺳﺖ ﻭﺑﻌﻬﺪﻩ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﻤﻥ علیّ است . ﻳﻌنی
هرﮐس ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺪﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮ ﺳﻠﻮکی
اﻭﭼﻴﺰﻯ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯﺨﻮﺩ
و ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥﺁﻥ
ﺒﻤﺎﻧﺪ.ﻭﻫﺮﮐس
ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺑﺪﻫﮑﺎﺭ
ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩم ﺤﺎﺿﺮم
آﻧﺮﺍ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻡ.
ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﻭﮔم ﺸﺪﻥ ﭽﻴﺰﻯ
ﺪﺭ ﺍﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺮک
ﺪﻧﻴﺎ ﻭﻣﺎل ﻮ ﻣﻨﺎل
ﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮔﺶ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮﻳﺎ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻥ
گم ﺸﺪﻥ ها ﻭﺧﺴﺎﺭﺍﺕ
ﺭﺍ ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ ﻗﺎﺋم ﺠﺒﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺭﻭﺵ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﻭ ﻗﺮﺍﻥ ﻭﺍﺣﮑﺎم
ﺴﻠﻮکی ﻮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺴﻮﮊﻩ ﮐﻠﺎم ﺪﺭ
ﺍﻣﺮ الهی اﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﻥ ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ
ﻭ ﺑﺪﺍﻥ ﺴﺮﮔﺮم
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺡ ﻭﺗﻌﺎبی ﻔﺼل
ﻨﻮعی اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺯ ﻣﻌﻨﻰ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
علمی ﻮﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺣﺪّ ﺍﻗل ﺘﻤﺪﻥ
ﻮ ﺭﻓﺎﻩ ﻣﺮﺩم ﺮﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﺪﻋﺖ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﻣﺪل
ﻟﺒاس ﻭ ﻧﻮع ﺰﻧﺪگی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻪ
مُد  ﭘﻴﺸﻴﻥ
ﻮ ﻧﻮع ﺰﻧﺪگی ﻘﺒلی
هم ﺧﻮﺩ ﻳگ ﺒﺪﻋتی
ﺠﺪﻳﺪ ﺑﺮ ﺳﺒک ﻘﺒلی
ﺨﻮﻳﺶ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺪﻋﺖ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺩﺭ
ﺍﺣﮑﺎم ﺤﻠﺎل ﻮ
ﺣﺮﺍم ﻤﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻫل
ﺪﻧﻴﺎ ﺑﻬﻴچ کدﺍم
آﻧﻬﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺣﻠﺎل ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺒﺪﻋﺖ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻓﻮﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺸﮑﻴل ﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺟﻤﻬﻮﺭﻯ اﻫل ﺴﻘﻴﻔﻪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی علیّ ﺮﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺖ
ﻭ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪ ﺗﺒﺪﻳل ﺒﭽﻴﺰﻯ
ﺴﻴﺎسی ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺟﻬﺎﻥ گشاﺋﻰ  ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺍﺳﻠﺎم ﺒﮑلّی ﺮﺳمی
ﺸﺪ. ﻭﻫﺮ ﻳک اﺯ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺑﺎﻃل اﺳﻠﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ ﮐﺎﻓﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰﺳﺎﻟک
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ ﺍﺯﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻓﺮﺗﺮﻧﺪ.

حدیث
1991 - ﻣﺴﻠم ﻮ ﺑﺨﺎﺭﻯ
اﺯ ﺍﺑﻮ ﻣﻮسی اﺷﻌﺮﻯ
ﻨﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ:
اﻥّ ﻤثل ﻤﺎ ﺑﻌثنی
اﻟﻠﻪ ﻣﻥ اﻟﻬﺪﻯ
ﻮ ﺍﻟﻌﻠم  ﻣثال ﺒﻌثت
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق  ﻤﻥ اﺯﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍ ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻫُﺪﻯ ﻮﻋلم
لدنّی و آگاهی
شهودی ﺒﻮﺩﻩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ.. (ﺑﻌثت  ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل ﺴﺎﻟﻚ
بخلق ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣأﻣﻮﺭ ﺗﻌﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﻮﺧﻠﻴﻔﻪ های ﺨﺪﺍ
ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﻤﺮﺩﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﻳﺪﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺍﻭﺍﻣﺮ
ﺳﻠﻮکی ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺩل
ﺪﺍﺩﻥ ﺒﻌﺸق آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻫُﺪﻯ ﻴﺎ ﺧﺪﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﻫُﺪﻯ ﺑﻤﻌنی
هماﻥ ﻘﺮآﻥ
نیز همرﺍﻩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻗُﺮّﻩﻫﺎ
ﻭ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﺍﻳﻥ
هُدﻯ ﻮﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
او ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
متوسّل ﺮﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
. ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺰ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺍﻧﺸﻬﺎﻯ ﻔﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯﻨﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﮔﺎهی
اﺯ ﻓﻥّ ﺴﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﻋﺎﻟم ﺸﺪﻥ ﺒﺤقایق
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
الهی اﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺤﮑﻤﺖ
ﻭ ﻋﻘل کلّی
ربّ  ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻋلم ﻠﺪنّی
ﻮ ﺍﻟﻬﺎمی کاﻣﻠﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﺎﺋم
ربّ  ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ علم ﻠﺪنّی
ﻮﻋﻘل
کلّی ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﺣﻘﺎﻳقی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺒﻌﻮث ﻭ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺑﺨلق اﻭ ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻧﺪ. ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮک ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
کند. ﻭ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻥ علمی ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ ﺗﺼﺮﻑ
ﺭﻭحی ﺪﺭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭ ﺗﺄﻭﻳل ﻮﺍﻗﻌﻪﻫﺎ
ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل ﺨﺎﺹ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻥ
علم ﻮ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک ﺎﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
کمثل غیث ﺍﺻﺎﺏ
ﺍﺭﺿﺎ ﻓﮑﺎﻧﺖ ﻣﻨﻬﺎ
ﻃﺎﺋفة ﻃﻴّبة ﻗﺒﻠﺖ
ﺍﻟﻤاء ﻔﺄﻧﺒﺘﺖ
ﺍﻟکلاء
عشب ﺍﻟﮑثیر ﺑﻌثت
ﻣﻥ ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺑﺎﺭﺍنی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺒﺰﻣﻴنی
ﺒﺎﺭﺵ ﮐﺮﺩ ﮔﺮﻭهی
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺁﺏ ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻭﺳﺒﺰﻩ ﻭﮔﻴﺎﻩ
ﺯﻳﺎﺩ ﻣﺤﺼﻮل ﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺰﻣﻴﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺰﻣﻴﻨﻪ ٴﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺭﻧﻔس ﻭ ﺫﺍﺕ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻗﺒلی
اﺯﻟﻰ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣی
آﻧﻬﺎ ﻣﺤﻔﻮﻇ ﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﻮﺍﺑق ﺘﮑﺎﻣلی
ﻴک ﺮﻭﺡ ﺍﺯ ﺍﺯل
ﺘﺎکنوﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ ﻭ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺍﻋﻤﺎ
ﺘﮑﺎﻣلی ﺼﺎﺣﺐ
ﺍﻥ ﻣﺤﻔﻮﻇ ﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻏﻴث ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌنی
ﻨﺠﺎﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻨﺎﺟﻰ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﭙس ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻭﻟﻴﻪ ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻮ ﮐﺎﻥ ﻤﻨﻬﺎ ﺍﺟﺎﺩﺏ
ﺍﻣﺴﮑﺖ ﺍﻟﻤاء
ﻓﻨفّع اﻟﻠ ﻪﺑﻬﺎ
ﺍﻟﻨﺎس ﻓﺸﺮﺑﻮﺍ
ﻣﻨﻬﺎ ﻭ ﺳﻘﻮﺍ
ﻭ ﺯﺭﻋﻮﺍ ﻭ ﮔﺮﻭﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻳﻥ
ﺰﻣﻴﻨﻬﺎﻯ غیرﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﺨﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺏ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺟمع
کرﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺍﻥ ﻨﻮﺷﻴﺪﻧﺪ
ﻭ ﺍﺑﻴﺎﺭﻯ کرﺩﻧﺪ.
ﻭلی ﺨﻮﺩ ﺍﻳﻥ
گوﻧﻪ ﺯﻣﻴﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺍﺏ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﻭﻓﻘﻄ ﺪﮔﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻣﻔﻴﺪ ﻭﺍقعی
ﺸﺪﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻓﻘﻬﺎ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻋﻤل ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻮ ﻧﺠﺎتی
ﻨﻴﺎﻓﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺟمع آﻭﺭﻯ
کرﺩﻧﺪ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﺍﻥ ﺒﺪﻋﺖ
ﻭ ﺩﺳﺖ ﮐﺎﺭﻯ
کرﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺮﺳﺎﻧﺪﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺮﺍﻩ ﻧﻴﺰ
ثوﺍﺏ ﻧمی ﺒﺮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻠﺎﺵ ﺍﻧﻬﺎ
ﻓﻘﻄ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎ
ﻭ ﻫَﻮَﺳﻬﺎ ﻭﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻨﻔس ﺍﻟﻮﺩﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮﺗﺒﺪﻳل
ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻔس ﻣﻄﻤنّه .
ﻭ ﺍﺻﺎﺏ ﻃﺎﺋفة
ﺍﺧﺮﻯ ﺍﻧﻤﺎ
هی ﻘﻴﻌﺎﻥ لا ﺗﻤﺴک
ﻤاءا ﻮ ﻟﺎ ﺗﻨﺒﺖ
کلاء ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺰ ﺯﻣﻴﻨﻬﺎئی
هستند ﮐﻪ ﺷﻮﺭﻩ
ﺯﺍﺭ ﻭ ﺳﺴﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺍﺏ ﺭﺍ ﺩﺭﺧﻮﺩ
ﻧﮕاه ﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮔﻴﺎﻩ ﻭﺳﺒﺰﻩﺍﻯ
اﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﻨﺪ. ﻓﺬﻟک
ﻤثل ﻤﻥ ﻔَﻘَﻪ
فی ﺪﻳﻥ اﻟﻠﻪﻭ
ﻧﻔﻌﻪ ﺑﻤﺎ ﺑﻌثنا
اﻟﻠﻪ ﻓﻌَﻠِم ﻮ
ﻋَﻠّم  ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﻣثال ﻤﻥ ﻮ
ﮔﺮﻭهی اﻧﺪک ﻛﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﺮ ﺩﻳﻥ ﺨﺪﺍ
ﻣﺘﻔﻘّﻪ ﻭﺩﺭک
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﻓﻬﻤﻴﺪ ﻩﺷﺪﻧﺪ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺨﻮﺩ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻔﻘﻴﻪ ﺩﺍﺩﻩ
باشند ﻭﭼﻴﺰﻯ
هم اﺯ ﺣﮑﻤﺖ الهی ﻨﻔهمیدﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻌثت ﻣﻦ ﻭ ﻫُﺪﻯ
ﻮﻋلم همرﺍﻩ ﻣﻦ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ اﻓﺮﺍﺩ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﻣﻔﻴﺪ
ﻭﺍقع ﺸﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺤﮑﻤﺖ
الهی ﻮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻣﻮﺧﺘﻨﺪ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍﻧﻴﺰ
ﺗﻌﻠﻴم ﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻣثل ﻤﻥ ﻠم ﻴﺮفع
ﺒﺬﻟک ﺮﺃﺳﺎ ﻭﻣثال
گرﻭهی ﺪﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﻓﻘﻴﻪ ﻭ
بی ﺸﻬﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺍﺯ ﺑﻌثت ﻣﻥ ﺒﻬﺮﻩﺍﻯ
ﻨﮕﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻭ ﺳﺮ ﻓﺮﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻨﺸﺪﻧﺪ. ﻭﺗﻘﺒل
ﺴﻠﻮک الهی ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺳﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺨم ﻨﮑﺮﺩﻩ ﻭﻳﺎ
ﺭﻭﻯ ﺒﺮﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻧﺪ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
هم ﺩﺭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺟﺎﻧﻮﺭﻯ ﺴﺮ ﺑﺰﻳﺮ
ﻭﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﻭﻗﺖ  ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺷﺪﻥ ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ ﻭﺳﺮﺑﺰﻳﺮ
چون هر
حیوانیبودند. ﻭﻟم ﻴﻘﺒل
هُدی اﻟﻠﻪ ﺍﻟﺬﻯ
اﺭﺳﻠﺖ ﺑﻪ ﻋﻠﺖ ﺳﺮﺍﻓﮑﻨﺪﮔﻰ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤﻘﺎم
ﺗﮑﺎﻣلی ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮگ آﻧﻬﺎ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺒﻮل
هُدی ﻮ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻗﺮﺍﻥ ﻭﻗﺮّﻩﻫﺎ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭﺑﺎﻭﺭ
هم ﻨﻨﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺳﻠﻮک الهی ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺭﻭﺷﻰ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺷﺪﻡ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻓﻘﻄ
اﺧﻄﺎﺭ ﻭ ﺍﺑﻠﺎغ
لزوم سلوک ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻃﺎﻟﺐ
ﻭ ﻣﺴﺘﻌﺪﻯ ﺒﻮﺩ
ﺗﻌﻠﻴم ﺮﻭﺵ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺍﻳﻥ
کتاﺏ ﮐﻪ ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺣﮑمتی که ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺭﻭﻯ
کاﻏﺬ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻫیچ ﺰﻭﺭ
ﻭ ﺗﻬﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﻭ ﻣﺸﺘﺎﻕ ﻭﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1993 - ﻣﺴﻠم  اﺯ ﺟﺎﺑﺮ
ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ ﻨﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ: ﻤثلی ﻮ ﻣثلکم
ﮐﻤثل ﺮﺟل اﻭﻗﺪ
ﻧﺎﺭﺍ ﻓﺠﻌل اﻟﺠﻨﺎﺩﺏ
ﻭ ﺍﻟﻔﺮﺍﺵ ﻟﻴﻘﻌﻥﻓﻴﻬﺎ
ﻭﻫﻮ ﻳﺬﺑﻬﻥّ
عنها ﻣثال
من ﻮ ﺷﻤﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐسی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺗشی
ﺒﺮ ﭘﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺣﺸﺮﺍﺕ
ﻭ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪﻫﺎ ﺩﺭﺍﻥ
ﻤﻴﺎﻓﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻭ
(ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ) ﺑﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺗﺶ ﺩﻭﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﻫﺪ. ﻭ ﺍﻧﺎ ﺁﺧﺬ
ﺑﺤﺠﺮکم عتن اﻟﻨﺎﺭ
ﻭ ﺍﻧﺘم ﺘﻔﻠﺘﻮﻥ
ﻤﻥ ﻴﺪﻯ ﻮﻣﻥ ﺴﺨﺖ
ﮐﻤﺮ ﺑﻨﺪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﺗﺶ
ﻧﺮﻭﻳﺪ ﻭلی ﺸﻤﺎ
سعی ﻤﻴﮑﻨﻴﺪ ﺍﺯ
ﭼﻨگ ﻤﻥ ﻔﺮﺍﺭ ﮐﻨﻴﺪ.
ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﻭﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺟﻬل
ﻮﻋﺪم اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﻫَﻮَس ﺩﻧﻴﺎ ﻭﻟﺬﺕ
ﺩﺍﺭﻳﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ
هستید .

حدیث 1994   - ابوﻫُﺮﻳﺮﻩ
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ  ﮐلّ ﻣتی ﻴﺪﺧﻠﻮﻥ
اﻟﺠنّة ﺍﻟﺎ ﻣﻥ
ابی همه ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻳﺎ ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﻣّﺖ ﻣﻦ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺍﺑﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺍﺯ
ﺳﻠﻮک ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.(
همه مسلمانان
نیست بلکه
همه
اوم کنندگان
سالک
امّت و مؤمن
هستند) ﮔﻔﺘﻨﺪ ﭼﻪ
ﮐسی أبا و
امتناع ﮐﺮﺩﻩ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ؟ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ: ﻣﻥ
اﻃﺎﻋﻨﻰ ﺩﺧل اﻟﺠنّة
ﻫﺮﮐس ﻣﺮﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﺪ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺍﻧﻬﺎئی
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﻃﺎﻋﺖ
ﺳﻠﻮکی در
پیمان کنند  ﻫﺮﭼﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺪﻫﺪ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺴﻨّﺖ
ﺍﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﻫﻨﺪ
ﻭﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥالهی
اﺯﺧﺪﺍ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
طریقت ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﻳﻥ
اﻃﺎﻋﺖ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ اﻃﺎﻋﺖ ﺳﻠﻮکی
اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ربّ  ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻣﻥ
عصاﻧﻰ ﻓﻘﺪ
ﺍبی ﻮ ﻫﺮﮐس ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻥ ﺘﻤﺮّﺩ
ﮐﻨﺪ ﺍﺑﺎ و
امتناع ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺑﻬﺸتی
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺍﻳﻥ ﺘﻤﺮﺩ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺍﺣﮑﺎم ﺴﻠﻮکی
و پیمان سالک
است ﮐﻪ ﺑﺴﺎﻟک
اﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﻋﻤﻮمی
ﻮ ﮐلّی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ خود و ﻤﻨﺼﻮﺏ
ﺧﺪﺍ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﻭﻣﺘﻤﺮّﺩ
ﺑﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖﻋﻠﻰّ
ﮐﻪ ﺩﺭﻏﺪﻳﺮﺧُم
ﻤﻨﺼﻮﺏ ﺷﺪ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻘﻮﻳﺖ ﻭ ﺗﻘﻮﺍ
ﻭ ﺗﻘﻴﻪ ﺍﺯ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﺗﻔاق
ﺒﻴﻔﺘﺪ ﺭﺍﻩ ﺗﻘﻮﻯ
ﺮﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻋﻮﺽ
ﮐﻨﺪ.ﻫﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺯ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻦ ﻭﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻥ
اﺣﮑﺎم ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻧﺼﺎﻳح ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺮﺩ ﻭ ﻋﺼﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍﻩ ﺟﺴﺘﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻳﻥ ﺮﺍ ﻧﮑﻨﺪ ﻭ
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺴﻠﻮک
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯﻏﻴﺮ
ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋلیّ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ ﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﺭﻗﺎﻥ
اﺯﭘﺸﺖ ﺩﻳﻮﺍﺭ  ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭلی ﻨﺘﻴﺠﻪ ٴﻤﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﺴﺎﻟﮑﻰ ﺍﺯﻏﻴﺮ
ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ إﺑﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺯ ﺳﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺩﻳﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺭﻭﺵ ﺍﻭﺭﺍ
(ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﻧﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﺩﻳﻥ اﻭﺭﺍ ﻳک
ﻤﺎﻧﻴﻔﺴﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺸﮑﻴل
ﻴک ﺤﮑﻮﻣت ﻤﺬﻫبی
غیرﺳﻠﻮکی ﺪﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺑﺎﺯ ﻣﺘﻤﺮﺩ
ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺮﺍﺷﺪﻳﻦ ﻭﭼﻪ ﺧﻠﻔﺎﻯ
اﻣﻮﻯ ﻮﻋﺒّﺎسی
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﭼﻪ ﻧﻮﭼﻪﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﺑﻌﺪﻯ
آﻧﻬﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﻔﺎﻃمی ﻮﻳﺎ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺨﻤﻴنی ﺪﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﺭﺣﮑم
ﻤﺘﻤﺮﺩ ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ قشری های ﺭﻭﻧﺪه
ﺠﻬﻨﻢ ﻭﺑﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭ ﺟﺮم ﻮ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
هستند .ﮐﻪ ﻫم ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣا
الهی ﺠﺎ
گمراه ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭﻫم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﻭﺍ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﻣﺎنع ﺴﻠﻮک الهی
آﻧﻬﺎ ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ ﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﺑﺠﺎﻯ ﺴﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺮﮔﺮم
اﻣﻮﺭ ﺳﻴﺎی ﻮﺟﻬﺎﻥ
گشاﺋﻰ ﻭﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
اﻧﺘﻘﺎمی ﻮ ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﻨﺪﻯ هاﻯ ﺒﺎ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴل
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭﺳﻠﻮک الهی ﺒﺎ
ﻋﻴﺴی ﻮ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.

حدیث 1995 - ﻣﺴﻠم
ﻮ ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ ﺍﺑﻥ
عباس ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ /ﺍﺳﺖ:
ﺍﻳﻬﺎ ﺍﻟﻨﺎص ﺍﻧﮑم
ﻤﺤﺸﻮﺭﻭﻥ الی
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰﺣُﻔﺎة
ﻋﺮﺍة ﻏُﺮﻟﺎ ﺍﻯ
ﻤﺮﺩﻡ ﻫﻤﻪ ﺷﻤﺎ
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﺤﺸﻮﺭ ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺷﺪ ﻭ ﭘﺎ ﺑﺮﻫﻨﻪ
ﺗﻥ ﺒﺮﻫﻨﻪ ﻭﺧﺘﻨﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﺪ.و
یا  در
آیه/ﺍﻧﺒﻴﺎ/103 - ﮐﻤﺎ ﺑﺪﺃﻧﺎ
ﺍﻭل ﺨﻠق ﻨﻌﻴﺪﻩ
ﻭﻋﺪﺍ ﻋﻠﻴﻨﺎ ﺍﻧﺎ
ﮐﻨّﺎ ﻓﺎﻋﻠﻴﻦ.
ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻠﻘﺖ
و آفریتش ﮐﻨﻮنی
کرﺩﻳﻢ ﺍﻧﺮﺍ ﺍﻋﺎﺩﻩ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﺍﻳﻦ ﻭﻋﺪﻩﺍﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺟﺐ ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ
ﻭﺍﻧﺮﺍ ( کارما
و معاد) ﺍﻧﺠﺎم  ﺨﻮﺍﻫﻴم
ﺪﺍﺩ. (ﺣَﺸﺮ و
حَشو) ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺍﺧل
کرﺩﻥ ﺮﻭح ﺪﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﻧﻄﻔﻪ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﻳک ﺘﻮﻟﺪ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺠﺪﻳﺪ
بهتر و یا
بدتر اﺳﺖ. ﻟﺨﺖ ﻭﻋﻮﺭ
ﺑﻮﺩﻥ هنگام ﺤﺸﺮ
و محشر ﻫﻤﺎﻥ ﻠﺨﺖ
ﺑﻮﺩﻥ ﻄﻔل
هنگام ﺘﻮﻟﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﺧﺘﻨﻪ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺧﺘﻨﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻨﻮنی ﻮ ﻓﻌلی ﺪﻳﮕﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺻﺤﺖ ﻧﻈﺮ ﺍﻋﺎﺩﻩ
ﺧﻠ ق ﻮ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻋﻤل
ﺘﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﻣﺠﺮم ﺒﻮﺩﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺣﺸﺮ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺩﻳﺪﻥ اﻭ ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﮐﻮﺭ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ.
ﻭﺷﻬﻮﺩ اﻟﻬﻰ ﻧﻴﺎﻓﺘﻨﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻧﺠﺎ ﻧﻴﺰ
ﮐﻮﺭ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﺣﺸﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ نوع ﻓﻮبق ﺒﺸﺮی  هفت
هزار سال بعد ﻭ
ﺭﺟﻌﺖ فرشته
گونه ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺸﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﭼﻪ ﺩﺭﻭﻗﺖ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺷﺪﻥ ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ  ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺷﺪﻥ ﻮﻗﻴﺎم ﻤﺠﺪﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭﺟﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ اﺳﺖ.ﺍﻟﺎﻭ
ﺍﻥّ( ﺍﻭل اﻟﺨﻠﺎﺋﻖ)
ﻳُﮑسی ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم  دﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
(ﺧﻠﺎﻳق ﻗﺒﻠﻰ) ﺭﺍ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﻤﻴﭙﻮﺷﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻤﻌنی ﺴﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺍﻳﻦ (ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﭙﻴﺸﺮﻭ ﻭ ﺍﻭﻝ ﺷﺪﻩ)
ﺩﺭﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺮﺍﭼﻮﻥ اﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻤﻴﭙﻮﺷﺎﻧﻨﺪ. ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ
ﭘﻮﺷﺶ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘلی ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی  ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
وﺍﻟﺎّ ﻭ ﺍﻥ ﺴﻴﺠاء
ٴﺒﺮﺟﺎل ﻤﻥ اﻣﺘﻰ
ﻓﻴﻮٴﺨﺬ ﺑﻬم ﺬﺍﺕ
ﺍﻟﺸﻤﺎل ﻮلی  ﻤﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ
ﮔﺮﻭﻫی اﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﺮﺍ ﻣﻴآﻭﺭﻧﺪ
ﻭﺑﺴﻤﺖ ﭼﭗ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﺟﺎﻧﺐ ﭼﭗﺟﻨﺒﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ماﺩﻯ ﻮﺟﻬﻨﻢو
انحراف ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
اﺯﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﻮم ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺷﺪﻥ اﺳﺖ.
ﻓﺄﻗﻮﻝ ﻳﺎ
رَبّ  ﺍﺻﺤﺎبی
ﻤﻴﮕﻮﻳﻢ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﻭ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻮ ﻫﻤﺮﺍﻫﻴﺎﻥ
ﻤﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﭼﻪ ﻣﻌﺎﺻﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻓﻮﺕ ﺍﻭ ﺑﺪﻯ
کرﺩﻧﺪ ﻭﭼﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯﻯ ﮐﻪ ﺗﺮک
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺳﻠﻮکی ﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.ﻓﻴﻘﺎل
انّک لا ﺗﺪﺭﻯ ﻣﺎ
ﺍﺣﺪثوا ﺑﻌﺪک ﺒﻤﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ ﺗﻮ
ﻧﻤﻴﺪﺍنی  که ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻮ ﭼﻪ ﺣﺎﺩثه ﻫﺎ
ﻭ ﺑِﺪﻋﺘﻬﺎ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﺘﻮ ﺳﻠﻮک الهی ﺮﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺳﻔﺎﺭﺷﺎﺕ ﺗﻮﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻭ ﺑﺪﻋﺘﻬﺎ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
(ﻣﺎﺋﺪﻩ ﻓﺄﻗﻮل  کما ﻗﺎل
اﻟﻌﺒﺪ ﺍﻟﺼﺎﻟﺢ
ﻭ ﮐﻨﺖ ﻋﻠﻴﻬم ﺸﻬﻴﺪﺍ
ﻣﺎ ﺩُﻣﺖ ﻓﻴﻬﻢ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﮔﻔﺘﻪٴ
ﺁﻥ عبد ﺻﺎﻟح ﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫم کرﺩ ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﺗﺎ ﻣﻥ ﺪﺭ ﺑﻴﻥ
آﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻡ ﺷﺎﻫﺪ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ آﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻡ. ﻭﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭم ﻮ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴتی
نیز ﺒﺮﻋﻬﺪﻩ ﻣﻥ
ﻨیست  ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ. ﻓﻴﻘﺎل
ﻠﻰ ﺍﻧﻬم لم ﻴﺰﺍﻟﻮﺍ
ﻣﺮﺗﺪّﻳﻥ علی
اﻋﻘﺎﺑﻬم ﻤﻨﺬ
ﻓﺎﺭﻗﺘﻬم  اﺯ ﻭﻗﺘﻯ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻯ
ﻫم ﭽﻨﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻣﺮﺗﺪّ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﺑﻌﻘﺐ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺳﺨﺖ ﺩﺭﮔﻴﺮ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
اﺯ ﺍﺳﻠﺎم ﻮﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺘﻨﺪ ﻭﻣﺮﺗﺪّ  ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺪﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
نیز ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺑﻌﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣلی ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻣﺮﺗﺪ
ﺷﺪﻥ آﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺩﻳﺎﻥ ﺪﺭﺳﺖ
ﻭ ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﻳﺎ ﺑﻌﺼﺮ ﺟﺎﻫﻠﻴﺖ
ﻋﺮبی ﻮ ﮐﻔﺮ. ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﺪﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی  اﺳﺖ. ﺟﺎﻫﻠﻴﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺼﺮ ﺟﺎﻫﻠﻴﺖ ﺗﺎﺭﻳخی
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻤﻌنی
ﺴﻠﻮکی ﭙس ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
علی  ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻨﮕﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻭ ﺑﮑﻔﺮ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻨﺪ.
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺧﺪﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﺮﺩﻭﺩ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
اﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﮐﺎﻣل
ﻮ ﭘﻴﺮ ﻭ ﭘﺪﺭ ﻭ
أﺏ ﺭﻫﻨﻤﺎ ﻧﺸﺪﻧﺪ
ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻔﺴﻖ ﻭ ﭘس ﺭﻭﻯ
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻥ
نوعی روح ﺨﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﻨﮑﻨند  ﻗﻄﻌﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺍﺭند ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﻮ ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی  ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی  ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫند
. ﻭﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﻨﺴخ
ﻮ ﻣﺴﺦ ﻭ ﻓﺴخ ﻮ ﺭﺳخ
و وسخ ﺪﻭﭼﺎﺭ ﻣﻴﺸﻮند
. ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺍﻥﭼﻨﺎﻥ
ﻤﺴخ ﻮ ﻣﺴﺨﺮﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻮﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭلی عقب ﺗﺮ ﻭ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻔﺮﻣﺎﻥ اﺯلی ﺨﺪﺍ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒیعی غیر ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺭﺍ ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺩﻧﺒﺎل
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻫﻨﮕﺎم
ﻤﻔﺎﺭﻗﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤﻌنی ﺴﻠﻮکی ﻮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﻭﺭ ﺷﺪﻥ اﺯﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮکی  اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﻔﺮﻗﻪ
ﻭ ﭘﺨﺶ ﺷﺪﻥ ﺤﻮﺍس
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺗﺎﺭﮐﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﻮ ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ
ﺸﺪﻥ اﻓﮑﺎﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭ ﺗﻀﻌﻴﻒ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﻧﻔس ﻭ ﺩﺭﻋﻘل
ﻮ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
آﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

حدیث 1996 - ﻣﺴﻠم  اﺯ ﺍﺑﻥ
عباس ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ کاﺭﻭﺍنی
ﺒﺤجّ ﻤﻴﺮﻓﺖ ﮐﻪ
ﺯنی ﻄﻔﻞ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩ ﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺍﻳﺎ
ﺑﺮ ﺍﻳﻥ هم حجّ ﻮﺍﺟﺐ
ﺍﺳﺖ؟  ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخم ﺪﺍﺩ: ﻧﻌم ﻮ ﻟک اﺟﺮ
ﺍﺭﻯ ﻮﺗﻮ
نیز ثوﺍبی ﺪﺍﺭﻯ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺣﺞّ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻯ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺤق اﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻫﻤﻪ انسانها ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﺎﺩﺭ ﻃﻔل ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﺍﺟﺮ ﺍﻧﺮﺍ
نیز ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺳﺎل آﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ ﺑﻨﺎم
ﺤُجّة  ﺍﻟﻮﺩﺍﻉ
از مدینه ﺑﻤﮑﻪ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
هم ﻨﺮﻓﺖ. (ﻣﺮﺍﺳم
ﻤﻌﻤﻮلی ﺤﺞ ) ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺴﻔﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺍﺩ ﻭ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎ ﺍﺯ ﮐﻌﺒﻪﺳﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ ﺰﻥ ﺪﺭﻫماﻥ
ﺴﻔﺮﺣج ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻥ ﺴﻮآل ﺮﺍ ﻣﻄﺮح
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻧﺠﺎﺕ  ﻫﺮ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻﻞ ﺑﮑﻤک ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻩ ﻭلی ﺘﻮﻓﻴق
ﻨﻴﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﻳﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﺩﺭﻋَﻮَﺽ ﺳﺎﻟک
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ ﮐﻤک
کرﺩﻩ ﻭ ﺩﺭثوﺍﺏ
ﻭﺻﻮل
این ﺴﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﺷﺮﻳک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭ ﺍﻟﺪﻳﻥ
ﻮ ﻫﻤﺴﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮐﻤک
ﻜﻨﻨﺪﻩ ﻭ ﻳﺎﻭﺭ
ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﻣﺰﺍﺣم ﻮ ﻣﺎنع
اﻭ. ﻣﻥ ﻨﻴﺰ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم ﺨﻮﺩ
ﻓﻘﻄ ﻤﺎﺩﺭم ﺮﺍ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﻳﺶ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﻳﺪﻡ
که ثواب خود
را برده است . ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﻃﻔﻮﻟﻴﺖ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺻﺒﺮ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﻣﻦ ﻭ ﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ ﻮﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮکه
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻳﺎﺭﻯ
اﻭ ﺩﺭﻫﻔﺖ ﺳﺎل
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﻤﻦ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻨﺰل ﻮﻯ
ﻫﻤﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻦ ﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﺮﺩ ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﻌﻤﻮلی ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺖ ﻭلی
ﺪﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻥ اﺯﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺰ
ﺷﺮﻳک گرﺩﻳﺪ ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻯ ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻥ ﻄﺮﻓﺪﺍﺭﻯ
کرﺩ. ﻭﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﺷمنی ﻮ ﺗﻤﺴﺨﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺯﻣﻥ
ﺤﻤﺎﻳﺘﻬﺎ ﻣﻴﮑﺮﺩ.والاّ
هر کس برای  راه
الهی
خود برحسب
تدبیر
الهی خاص او
میباشد.

حدیث
1997 - ﻣﺴلم اﺯ ﺍﺑﻮ ﻫﺮﻳﺮﻩ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ: ﻤﻥ ﺪﻋﺎ الی
هُدﻯ کاﻥ ﻠﻪ ﻣﻥ
اﻟﺄﺟﺮ ﻣثل اﺟﻮﺭ
ﻣﻥ ﺘﺒﻌﻪ ﻟﺎ ﻳﻨﻘﺺ
ﺫﻟک ﻤﻥ ﺍﺟﻮﺭﻫم
ﺸﻴﺌﺎ ﻫﺮ ﺍﻥکس
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺩﻋﻮﺕ ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﻫُﺪﻯ ﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺠﺴﺘﻦ
ﻳﺎ ﺗﺠلّی ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﻧﻮع ﺪﻟﺎﻟﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﺳﻠﻮکی که ﺑﺨﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻨﺠﺮ ﺷﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ هماﻥ
ثوﺍﺏ ﻭ ﺍﺟﺮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﻥ هدﺍﻳﺖ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺑﻄﻮﺭ
ﺭﻭﺷﻥ  ﺘﺼﺮیح  ﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺪﻋﻮﺕ ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﻫُﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻴک
عمل ﺳﻠﻮکی ﻮﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺨﺪﺍ
و لقای
الهی ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺗﺎﺑﻌﺎﻥ
ﻮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻭﻋﻤل
کنندﮔﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﻥ
(ﻫُﺪﻯ) ﻣﻄﺮح اﺳﺖ
ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ الهی ﺒﺮﺍﻯ
اﻥ آﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟﺎ ﺩﺭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺟﺮﺵ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺑﺎﺯ ﺑﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﻤﺮﺑﻮﻃ
گرﺩﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﺍﻳﻥ ﺮﺍﻫﻨﻤﺎئی
ها ﺑﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﺑﺪ ﻣﺴنی ﻨﻔس ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻨﺠﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻮ ﻣﻥ ﺪﻋﺎ
الی اﻟﻀﻠﺎلة ﮐﺎﻥ
علیه ﻣﻥ اﻟﺎثم
ﻤثل ﺁثام ﻤﻥ ﺘﺒﻌﻪ
ﻟﺎ ﻳﻨﻘﺺ ﺫﻟک
ﻤﻥ ﺁثام ﺸﻴﺌﺎ
ﻭﻫﺮﮐس ﺩﻋﻮﺕ ﻭ
ﺗﺒﻠﻴﻎ ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻮ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی
هائی ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﮕﻤﺮﺍﻫﻰ
ﻭﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪگی و
ضلالت ﺪﺭ ﻣﻘام
ﺘﮑﺎﻣلی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻫﻤﺎﻥ
گناﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻮﻋﻤل
کنندگان ﺍﻥ ﺮﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
گمرﺍﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﭼﻴﺰﻯ هم اﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﺠﺮﻳﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﮐم
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﺯﻫﺮ ﺑﺪﻋتی ﻨﻴﺰ
ﻧمی ﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺧﻴﻬﺎ ﮐﻪ ﺍﻋﻤﺎل
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﻠّﺎﻫﺎ ﻭﻓﻘﻴﻬﺎﻥ
ﺴﻔﻴﻪ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻋﻠﻨﺎ ﻭ ﻣﮑﺮﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺧﻄﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﻣﺠﺘﻬﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﭼﻴﺰﻯ
اﺯﮔﻨﺎﻩ ﺍﻳﻥ ﺒﺪﻋﺘﻬﺎ
ﻭ
ﻋﺎﻣﻠﺎﻥ ﺒﻪ
ﺍﻥ کم ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻫﺮﮐس ﻣﺴﺌﻮل اﻋﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺭﺍﻩ ﻭﭼﺎﺭﻩ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ربّ  ﺍﻟﻨﻮع ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﺑﺪﻋﺘﻬﺎ ﻭﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﻃﻠﻨﺪ
ﺣتی اﮔﺮ ﺍﻧﺪکی
ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ ﻫم ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﻭلی هدﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﺎ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑس
.

حدیث 1998 - ﻣﺴﻠم  اﺯ ﺍﺑﻥ
اﻭس ﺍﻟﺪﺍﺭﻯ ﺮﻭﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﻟﺪﻳﻥ
اﻟﻨﺼﻴحة ﺩﻳﻥ
هماﻥ ﻨﺼﻴﺤﺖ و
نصوح ﺍﺳﺖ. ﺩﻳﻥ
ﻮﺍقعی هماﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﺼﻴﺤﺖ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮک ﺒﺎﺷﺪ. ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮکی ﻨﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﻧﺼﻮﺡ
بنی
اسرائیل و ﺻﺤیح
ﺸﺪﻥ اﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻋﻘلی ﻮ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻋﺘﺪﺍل
ﻮﻋﺪل ﺸﺪﻥ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﭽﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭﻯ؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ: ﻟﻠﻪ ﻭ ﻟﮑﺘﺎﺑﻪ
ﻭ ﻟﺮﺳﻮﻟﻪ ﻭ ﻟﺄﺋمة
ﺍﻟﻤﺴﻠﻤﻴﻥ ﻮ ﻋﺎﻣﺘﻬم
ﭙﻨﺪ ﻭ ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺴﻠﻮﻙ ﻭﮐﻤک
ﺒﺮﻭﺵ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
اﻭ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺒﻬﺮ
ﻳک اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ ﻮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻳﺎﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺴﺎﻟک
هستند ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﻨفع ﻮﮐﻤﻚ ﻋﻮﺍم
و عمّه ﻤﺮﺩﻡ ﮐﻪ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺧﻴﺮ ﺧﻮﺍﻫی ﺒﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺴﻠﻮک
الهی ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺑﺸﻮﺩ.
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﺒﺴﻠﻮک
الهی ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺷﺮعی
ﻮ ﻣﻨﻄقی همگاﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﺍﮐثرﺍ ﺳﻠﻮک ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻧمی ﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح گرﺩﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﻥ کاﺭ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻭ ﮐﻤگ ﻜﻨﻨﺪ. ﻧﺎﺻح
کسی اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻨﺪ
ﺗﻮﺑﻪ ﻧﺼﻮح ﻤﻴﺪﻫﺪ.

حدیث 1999 - ﻣﺴﻠم
ﻮ ﺑﺨﺎﺭﻯ اﺯ ﺳﻬل
ﺴﺎﻋﺪﻯ ﻨﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﺟﻨگ ﺨﻴﺒﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﭘﺮﭼم ﺮﺍ
ﻓﺮﺩﺍ ﺑﮑسی ﻤﻴﺪﻫم
که ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺘح ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺍﺯ
ﻃﺮﻳق ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
مرتضوی علوی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ ﺳﭙس ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ربّ  ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻓﻮﺕ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻓﺘﻮح ﻮ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺣﺼﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺯ ﻃﺮﻳق
و طریقت ﻮﻟﺎﻳﺖﻋلی
ﻤﻴﺴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺧﺪﺍ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﻪ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻓﺮﺩﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﭼم جنگ ﺮﺍ ﺑﭽﻪ
ﮐﺴی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﺭﺯﻭﻯ
اﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺑﺎﻣﺪﺍﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﻋلی
ﺒﻥ ابی ﻄﺎﻟﺐ ﮐﺠﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻔﺘﻨﺪ ﭼﺸم
ﺪﺭﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻧﺒﺎل علیّ ﻔﺮﺳﺘﺎﺩ
ﻭﺑﺎ ﺍﺏ ﺩﻫﺎﻥ ﺨﻮﺩﭼﺸﻤﺎﻥ
اﻭﺭﺍ ﺷﻔﺎ ﺩﺍﺩ
( ﺍﻳﻦ ﭼﺸم ﺪﺭﺩ ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮک هست ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﺪّﺕ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﭼﺸم ﻘُﺮّﻩ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﻘﺮﻩﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺷﻔﺎﻯ اﻥ
نیز ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ ﺍﺏ ﺩﻫﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻤﺒﻮل آﺏ ﺩﻫﺎﻥ
ﭙﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﻣﻌﻠﻢ ﺑﺮﻭﻯ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻨﮓ ﻭﻣﺪﺍﻡ ﮐﻨﺎﺭ
ﻣﻌلم اﺳﺖ)ﻋلیّ
ﺤﺎﺿﺮ ﺷﺪ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﭘﺎﺳخ
تعلیّ ﻣﺒنی ﺒﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺠﻨﮕﺪ ﺗﺎ ﻣث
ل ﻤﺎ ﺷﻮﻧﺪ (ﻳﻌنی
ﭽﻮﻥ علیّ کاﻣل
ﻮ ﻭﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋم  ﺸﻮﻧﺪ) ﮔﻔﺖ:ﺍﻧﻔﺬ
ﻋلی ﺮﺳﻠﻚ ﺣتی ﺘﻨﺰل
ﺒﺴﺎﺣﺘﻬﻢ ثمّ ﺩﻋﻬم
اﻟی اﻟﺎﺳﻠﺎم ﻤﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﺩﺭﺍﻧﻬﺎ ﻧﻔﻮﺫ
ﮐﻦ ﺗﺎ ﺑﻤﻴﺪﺍﻥ
ﺸﻬﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﻰ.
ﺍﻳﻥﻨﻔﻮﺫ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺪﺭ  ﺳﻠﻮک
عقلی اﺳﺖ. ﻭﺟﻤﻠﻪ
(ﻋلی ﺮﺳﻠﻚ) ﻳﻌنی
هرﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺻﻠﺎح
ﺒﺪﺍﻧﻰ. ﻳﻌنی
علیّ ﭽﻮﻥ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﻣُﺮﺷﺪﻯ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﺰﻭل ﺪﺭ ﺳﺎﺣﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺮﻭح
ﻮ ﺫﺍﺕ ﻭﻣﻘﺎم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ. ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻓﻘﻄ اﺑﻠﺎغ
ﻮ ﺍﺗﻤﺎم ﺤﺠّﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﺳﻠﺎم
ﻮﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﺒﭙﻴﻮﻧﺪﻧﺪ ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻬﻤّﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﺧﺒﺮﻫﻢ ﺑﻤﺎ
ﻳﺠﺐ ﻣﻥ ﺤق ّ اﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎلی ﻔﻴﻪ ﻭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﮔﺎﻩ ﮐﻦ ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺤقب ﺨﺪﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﻫﻨﺪ. ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻓﻘﻄ ﺒﺘﺒﻠیغ
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩم ﻨﻴﺰ
ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﻃﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮک ﺒﻮﺩﻧﺪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﻌﻠﻴم ﻨﻴﺰ ﺑﺮ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻳﻌنی ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﺑﮕﻮ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮک
ﻛﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﺮﺍ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻓﻮ
ﺍﻟﻠﻪ ﻟﺄﻥ ﻴﻬﺪﻯ
اﻟﻠﻪ ﺑک ﺮﺟﻠﺎ
ﻭﺍﺣﺪﺍ ﺧﻴﺮ ﻟک
ﻤﻥ ﺤُﻤﺮ ﺍﻟﻨﻌم
ﺒﺨﺪﺍﺍﮔﺮ ﻓﻘﻄ
ﻴکی اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺳﻠﻮک ﻛﻨﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻫُﺪﻯ
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ ﺗﺎ ﺩﻧﺒﺎل
کار ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯﻫﺮﭼﻪ
ﻧﻌﻤﺖ ﺳﺮخ ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ ﻄﻠﺎ ﻭ
ﮔﻨﺪم ﻮﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
و شتر ﮐﻪ ﺳﺮخ آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺑﻬﺘﺮﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﻮﻟﻪﻫﺎﻯ
ﺰﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯﻧﻌﻤﺖ
ﻭثرﻭﺕ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺭ ﺍﻟﺎﻏﻬﺎ
ﻭﺣِﻤﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﺷﺘﺮﺍﻥ
اﺣﻤﺮ ﺗﻨﻮﻣﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮ ﺣﻤل ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺤﮑﻢ ﻟﺰﻭم
هدﺍﻳﺖ ﮐﺮﺩﻥ
هر ﺷﺨﺺ ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻮﻇﻴﻔﻪ الهی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
همه ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ. ﻭﺣتی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هم اﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭلی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮک ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪﺣتی
اﮔﺮ ﻫﺪﺍﻳتی
هم ﺒﺴﻠﻮک ﺒﮑﻨﻨﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻨﺼﻴﺐ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻟﻴلی ﺪﻧﺪﺍﻥ
ﺸﮑﻦ ﺟﺪﻳﺪﻯﻋﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﺭﻯ
که ﻣﻄﻤئن ﺒﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﭼﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺳﻴﺮ
ﻫَﻮَس ﻧﻔس ﻭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺷﺪﻧﺪ. ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﻫﺪﺍﻳﺖ بی
ثمر ﺍﻧﺎﻥ ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
اﺩﻳﺎﻥ هستند ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻣﺪم ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺘﺪﻳﻥ ﺒﻮﺩ.
ﻭﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺪﻳّﻥ ﺪﺭ ﺍﺻل
ﭽﻴﺴﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
هم ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ ﺑﺪﺍﻥ
عمل ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺍﻧﺮﺍ
ﻣﻤﮑﻥ ﺪﺭ ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

حدیث
2000 – فقرا وارد ﻣﺴﺠﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺪﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ﺣﺎﺿﺮﺍﻥ
هرﮔﻮﻧﻪ ﮐﻤک ﻤﻴﺴّﺮ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻦ
ﻓﻘﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ.
ﻭﺳﭙس ﻣﺎل ﻮﻏﺬﺍئی
ﺠمع ﺸﺪ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ: ﻣﻥ ﺴَﻥّ
فی اﻟﺎﺳﻠﺎﻡ ﺳُنّة
ﺣَﺴَنة ﻓﻠﻪ ﺍﺟﺮﻫﺎ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ ﺍﺳﻠﺎم
ﺴُﻨّﺖ ﻭ ﺭﻭﺵ ﺧﻮبی
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﻮ
ﺳﻠﻮک الهی اﻳﺠﺎﺩ
ﮐﺮﺩ ﻭﻗﺎﻧﻮﻥ ﻮ
ﻗﺎﻋﺪﻩﺍﻯ اﺭﺍﺋﻪ
ﺩﺍﺩ ﺩﺍﺭﺍﻯ أﺟﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌنی اﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
اﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍهی ﻮ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﻋﻤل ﺒﻬﺒﻮﺩ
ﻭ ﺗﺤﺴﻴﻥ ﻨﻔس
و ون ﻭ نیز ﺳﻠﺎمتی
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺗﺮ ﮐﻨﺪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺟﺮ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ ﺒﺪﻋﺖ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺗﮑﺎﻣلی
اﺳﺖ ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﺑﺪﻋﺘﻬﺎﻯ
ﻨﺎ ﻣﻄﻠﻮﺏ ﭼﻨﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
یشتر اﺯﺧﺪﺍ ﻭ ﻧﺰﺩﻳک
ﺘﺮ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻭ ﺑﺎﺯﻯ ﻨﻔس ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﻧﻮ ﺍﻭﺭﻯ ﺪﺭ
ﺗﻤﺎم اﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺣﻴﺎﺕ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺸﺮی ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻮﺍﻓق ﺮﻭﺵ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺩﻳﻥ عملی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻄﻠﻮﺏﺍﺳﺖ
ﭼﻮﻥ ﺘﺄﺳﻴس  ﭘﺮﻭﺭش
گاﻩ ﻭ ﻣﺪﺍﺭس ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻣﺠﺎﻟس ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﻧﺸﺮ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ. ﻭ ﺍﺟﺮ ﻣﻥ
عمل ﺒﻬﺎ ﻣﻥ ﺒﻌﺪﻩ
ﻣﻥ غیر ﺍﻥ ﻴﻨﻘﺺ
ﻣﻥ اﺟﻮﺭ ﻫم ﺸﻴئ
ﻮﻫﺮﮐس ﺑﺪﺍﻥ ﺭﻭﺵ
ﺍﺑﺪﺍع ﺠﺪﻳﺪ ﻋﻤل
کرﺩ ثوﺍﺏ ﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﻤﺒﺘﮑﺮ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ثوﺍﺏ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
اﻥ اﺑﺪﺍﻉ ﭼﻴﺰﻯ
کم ﺸﻮﺩ. ﻭ ﻣﻥ ﺴَﻥّ
فی اﻟﺎﺳﻠﺎﻡ ﺳُنّة
ﺳﻴّئة ﮐﺎﻥ
علیه ﻭﺯﺭﻫﺎ ﻭﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم  ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺳﻥ ﻮ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻮ ﻧﻮ ﺍﻭﺭﻯ ﺑﺪ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی اﻳﺠﺎﺩ
ﮐﺮﺩ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﺵ
ﺑﺮﻋﻬﺪﻩ ﺍﻭ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭ ﻭﺯﺭ ﻣﻥ عمل ﺒﻬﺎ
ﻣﻥ ﺒﻌﺪﻩ ﻣﻥ
غیر ﺍﻥ ﻴﻨﻘﺺ ﻣﻥ
اﻭﺯﺍﺭه ﺸیئ ﻮﮔﻨﺎﻩ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﻋﻬﺪﻩ ﺍﻥ ﻤﺒﺘﮑﺮ
ﺩﺭ ﺑﺪﻋﺖ ﺑﺪ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
تقلید
کنندگان ﭽﻴﺰﻯ
کم ﺸﻮﺩ. ﺗﻮﺿیح
ﺪﺍﺩﻥ هاﻯ ﺒﻬﺘﺮ
ﻭ ﺗﺸﺮﻳح ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺗﺸﻮﻳق ﺸﻴﺮﻳﻥ
ﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ کاﺭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺪﻋﺖ ﺣَﺴَﻨﻪ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣلی اﺳﺖ.
ﻭﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺩﻳﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺳﺮﭘﻮﺵ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭﻣﺒﻬم ﻮ ﺗﺎﺭﻳک
ﻜﻨﺪ ﺑﺪﻋﺖ ﺳیّئ  ٴﻮ ﺑﺪ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
اﺳﺖ. ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
اﻳﻥ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺭﻭﺷﻥ
کرﺩﻥ ﺤﻘﻴﻘﺖ ﺳﻠﻮک
ولایا ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ
ﺩﻭﺵ ﻫﻤﻪ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﻣﻥ ﺒﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻫﺎﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻪ ﺩﻳﻦ ﺟﺪﻳﺪﻯ
آﻭﺭﺩﻩ ﻭﻧﻪ ﺭﻭﺵ
ﺟﺪﻳﺪﻯ و
ابداعی ﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
می ﻨﻤﺎﻳﻢ. ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﺳﺎس
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺍﺭﻡ. ﻋﻴﻨﺎ
ﮐﺎﺭﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺘﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺍﺳﺎﻥ
ﺘﺮ ﻳﺎفتم . ﻭﻣﻮﺿﻮع
ﺘﻌﺼبی ﺪﺭﮐﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﺎﺩﺍم
که ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍ ﺟﻮئ  اﺳﺖ ﻫﺮ ﺗﻌﺼبی
ﺒﺎﻃل اﺳﺖ. ﻭسعی
ﻤﻥ ﺪﺭ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳم ﺘﻤﺎﻡ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍﻧﻰ ﻭﺗﻤﺎم
اﺣﺎﺩﻳث ﻧﺒﻮﻯ
ﮐﻪ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﻴﺎﻧﻯ اﺯ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺳﻠﻮک الهی اﺳﺖ.
ﻭﻫﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺣتی اﮔﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
الهی ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭘس ﻣﻥ ﺒﺪﻋﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻡ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻴﺎﻥ ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺪﺭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺍﺩﻥ ﺪﺭک
اﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮﻙ
الهی کرﺩﻩﺍﻡ. ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻫﻤّﺖ او ﻭکمک
وﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺸﻴﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺑﺪﻋﺖﻫﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی ﻮ ﺍﺩﺑﻰ
ﻭﻋﻠمی ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭلی ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻋﻤﻴﻘﺎ ﻭﺑﺮﺍﻯ
اﺑﺪﻳّﺖ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺪﻋﺖ ﺳیّئ ﻮ ﺑﺪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺑﮑلّی ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
/ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ ﻋﻘﺐ
ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ.