حدیث
1501- ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۴ﺹ242 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﺒﺮﻣﻨﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﮐﻮﻓﻪ ﺩﺭ
ﭘﺎسخ کسی که ﮔﻔﺖ
ﺧﺪﺍﻳﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﮐﻦ ﺗﺎﻋشق
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭﻣﻌﺮﻓﺕ
ﺑﻬﺘﺮﻯ اﺯ ﺍﻭ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ
(ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
مراتب الهی ﺑﺮﺍﻯ
کسانی که ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻘلی ﺪﺭﺳتی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻣﻮﺟﺐ ﻋﺸق
افزﻭﻥ ﺘﺮﻯ در
سالک ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺑﺎﻃل ﻮﻧﺎ
حقّﻋﺸقی ﭙﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﺸشی نیز باﺷﺪ
ﺑﺴﺮﻋﺖ خاموش
و ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﻟﺬﺍ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺒﺎ ﺻﺪﺍﻯ ﺒﻠﻨﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻟﺼﻠﺎة
ﺟﺎمعة ﻳﻌنی ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ جَمع
ﺸﻮﻳﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﻋﻮﺕ سالکان برای
صلات جمع صِله
ﻭ ﺍﺗﺼﺎل و ارتباط
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ جَم
ﺸﺪﻥ ﻮ ﺗﻌﺎلی ﻮجَمع
شدن ﺪﺭ عمل ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ووسیله الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﺮﺩم که جَمع
ﺸﺪﻧﺪ ﻣﻮﻟﺎ ﺑﺎ
ﺭﻧگی ﺒﺮ ﺍﻓﺮﻭﺧﺘﻪ
آغاز ﺑﺴﺨﻥ کرﺩ:
اﻟﺤﻤﺪ ﻟﻠﻪ ﺍﻟﺬﻯ
لا ﻳﻔﺮّﻩ ﺍﻟﻤﻨﻊ
ﻭﻟﺎ ﻳﮑدّﻳﻪ ﺍﻟﺄﻋﻄاء
ﺍﺫ کُلّ ﻤﻌﻄ ﻤُﻨﺘﻘﺺ
ﺳﻮﺍﻩ ﺍﻟﻤلئ ﺒﻔﻮﺍﺋﺪ
ﺍﻟﻨِﻌَﻢ ﻭﻋﻮﺍﺋﺪ
ﺍﻟﻤﺰﻳﺪ ﻭ ﺑﺠﻮﺩﻩ
ﺿﻤﻥ عیاﻟﻪ ﺍﻟﺨﻠﻖ
ﻓﺄنّه ﺴﺒی اﻟﻄﻠﺐ
ﻟﻠﺮﺍﻏﺒﻴﻥ اﻟﻴﻪ
ﻓﻠﻴس ﺑﻤﺎ ﺳﺌل
ﺃﺟﻮﺩ ﻣﻨﻪ ﺑﻤﺎل
ﻴﺴﺄﻝ ﻭﻣﺎ ﺍﺧﺘﻠﻒ
ﻋﻠﻴﻪ ﺩﻫﺮ ﻓﺘﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻨﻪ ﺍﻟﺤﺎل ﺳﭙﺎس
ﺧﺪﺍئی ﺮﺍ ﮐﻪ ﺍﻣﺘﻨﺎع
اﻭ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻮﻓﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩَﻫِﺶ ﮐﺮﺩ،
ﺍﻭﺭﺍ ﮔﺪﺍ ﻭ ﻓﻘﻴﺮ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﻯ غیر
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ کم
ﻤﻴﺸﻮﺩ (ﺍﻣﺘﻨﺎع
اﺯ ﺭﺣﻤﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒغیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﻔﻈ ﻮﺑﺰﺭگی اﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﭼﻮﻥ ﺮﺣﻤتی
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ
ﺍﻭﺭﺍ به گدﺍئی
ﻮ ﺑﺰﺣﻤﺖ ﻭ (ﮐَﺪّ)
ﻧمی اﻧﺪﺍﺯﺩ) ﺧﺪﺍﺋﻴﮑﻪ
سرشار ﺍﺯ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﭙُﺮ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺩهی ﺮﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ ﻭﺑﺎ ﺟﻮﺩ
ﻭﮐﺮم اﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻠق ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺩ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺭﻭﻳّﻪﺍﻯ
که ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺮ ﺍﺳﺎس
ﻃﻠﺐ ﺭﺍﻏﺒﺎﻥ
اﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻮﺳﻠﻮکی
اﻭ ﺑﺮﺍﻯ غیر ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻮﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻋﺎﻗل ﺒﻮﺩﻥ
ﺨﻠﻖ ﻫﻤﺎﻥ ﭙﺮﻭﺭﺵ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ آفریده
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﺋل
ﺨﻮﺩ ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﮐﺴﺎنی ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ سوآل ﻨﮑﻨﻨﺪ
(ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺘﺎ ﺳﻄح
رَبّ النوع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺯﻣﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﺍﻭ ﺗﻔﺎﻭتی
اﻳﺠﺎﺩ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺣﺎل اﻭﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ (خدائی
که ﭘﻴﺮﻯ ﻮ ﻓﺮﺳﻮﺩگی
ﻨﺪﺍﺭﺩ) ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻮﻟﻮ ﻭَﻫَﺐ
ﻣﺎ ﺗﻨﻔﺴّﺖ ﻋﻨﻪ
ﻣﻌﺎﺩﻥ اﻟﺠﺒﺎﻝ
ﻭﺿﺤﮑﺖ ﻋﻨﻪ ﺃﺻﺪﺍﻑ
ﺍﻟﺒﺤﺎﺭ ﻣﻦ ﻓﻠﺰ
ﺍﻟﻠّﺠﻴﻥ ﻮﺳﺒﺎﺋک
اﻟﻌﻘﻴﺎﻥ ﻭ ﻧﻀﺎﺋﺪ
ﺍﻟﻤﺮﺟﺎﻥ ﻠﺒﻌﺾ
ﻋﺒﻴﺪﻩ ﻟﻤﺎ ﺃﺻّﺮ
ﺫﻟﻚ فی ﺠﻮﺩﻩ ﻭﻟﺎ
ﺃﻧﻔﺬ سعة ﻣﺎ ﻋﻨﺪﻩ
ﻭ ﻟﮑﺎﻥ عندﻩ ﻣﻥ
ﺬﺧﺎﺋﺮ ﺍﻟﺎﻓﻀﺎﻝ
ﻣﺎﻟﺎ ﻳﻨﻔﺪﻩ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺍﻟسوآل ﻭﻟﺎ ﻳﺨﻄﺮ
ﻟک ﺸﺮﻳﻪعلیّ ﺒﺎل
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺑﺨﺸﻨﺪﮔﻴی
کند ﺑﺎﻋث تأثیرﻯ
ﺪﺭ ﻣﻌﺎﺩﻥ
کوهها ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺻﺪﻓﻬﺎﻯ ﺪﺭﻳﺎﻫﺎ
ﺧﻨﺪﺍﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
(ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﻔﻠﺰﺍﺕ
ﻣﻌﺎﺩﻥ ﻮ ﻣﺮﻭﺍﻳﺪ
ﺻﺪﻓﻬﺎ ﺩﺳﺖ ﺑُﺮﺩ
ﻧﺰﻧﻨﺪ) ﭼﻪ ﻓﻠﺰﺍﺕ
ﺧﺎﻟﺺ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ ﻭ ﺍﻟﻴﺎﮊﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ( ﻭ ﻳﺎ ﻧقُرّه
ﻭﻃﻠﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻣﺮﺟﺎﻥ (ﻭ شاخه
ﻫﺎﻯ اﻥ) ﮐﻪ ﺑﺮ
أثر ﮐَﺮَم ﺨﻮﺩ
ﺑﺒﺮخی اﺯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ (ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﻤطیّع
هستند ﻭ ﻓﻠﺰ ﻭ ﺍﻟﻴﺎﮊ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﻓﺮﻳنش
هاﻯ ﺠﺪﻳﺪ ﺭﻭحی
ﻮ ﻋﻘلی ﻮ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺫﺧﺎﻳﺮ
ﺍﻭ ﺗﻤﺎم ﺸﺪنی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺫﺧﻴﺮﻩﻫﺎﻯ
ﻔﻀل اﻭ ﺑﺎ ﻫﺮ ﻣﻘﺪﺍﺭﻃﻠﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺘﻤﺎم
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭهیچ
ﺘﺼﻮﺭ ﻭﺧﻴﺎلی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﮐثرﺕ ﻓﻀﺎﻳل اﻭ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﮐﻨﺪ (ﮐثرﺕ
ﮐمی ﺪﺭﻣﻘﺪﺍﺭ
ﻭکثرت ﮐﻴفی ﺪﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﭼﻮﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍع
ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
انتها ﻭ ﺗﻮﻗﻒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣل اﺭﻭﺍح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺫَﺧﻴﺮﻩ ﻭ (ﺫُﺧﺮ)
ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ ﻭ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﺍﺕ
ﺩﺭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻤﻘﺎم
ﻮ ﻓﻀل کسی ﻳﺎ ﭼﻮﻥ
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ سلوک
الهی ﺘﻔﺎﻭﺕ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻋﻘلی
اﻧﻬﺎ ﺑﺨﻮبی مشَخّص
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ) لأنّه
ﺍﻟﺠﻮﺍﺩ ﺍﻟﺬﻯ
لا ﺗﻨﻘﺼﻪ ﺍﻟﻤﻮﺍﻫﺐ
ﻭﻟﺎ ﻳﺒﺨﻠﻪ ﺍﻟﺤﺎح
اﻟﻤﻠﺤّﻴﻦ ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ
ﺃﻣﺮﻩ ﺍﺫﺍ ﺃﺭﺍﺩ
ﺷﻴﺌﺎ ﺃﻥ ﻴﻘﻮل
له ﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﺬﻯ
عجزﺕ ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﻋﻠﻰ ﻗﺮﺑﻬم ﻤﻥ
کرسی کرﺍﻣﺘﻪ ﻭ
ﻃﻮل ﻮلهه اﻟﻴﻪ
ﻭﺗﻌﻈﻴم ﺠﻠﺎل
عزّﻩ ﻭ ﻗﺮﺑﻬم ﻤﻦ
ﻏﻴﺐ ﻣﻠﮑﻮﺗﻪ ﺃﻥ
ﻴﻌلم ﻮ ﺍﻣﻥ ﺃﻣﺮﻩ
ﺍﻟّﺎ ﻣﺎ ﺃﻋﻠﻤﻬﻢ
ﻭﻫم ﻤﻥ ﻤﻠﮑﻮﺕ
ﺍﻟﻘﺪس بحیث ﻫم
ﻮمن ﻤﻌﺮﻓﺘﻪ علیّ
ﻤﺎ ﻓﻄﺮﻫم علیّه
ﺃﻥ ﻘﺎﻟﻮﺍ ﺳﺒﺤﺎﻧک
لا ﻋﻠم ﻠﻨﺎ ﺍﻟﺎّ
ﻣﺎ ﻋﻠّﻤﺘﻨﺎ ﺍﻧّک
ﺃﻧﺖ ﺍﻟﻌلیم اﻟﺤﮑﻴم
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭ ﮐﺮﻳم
ﻮ ﺑﺨﺸﻨﺪﻩﺍﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻮﻫﺒﺖ
ﺍﻭ ﺭﺣﻤﺖﻫﺎﻯ ﺪﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ( ﺑﻴﺶ ﺍﺯ شایستگیها)
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮐﻤﺒﻮد
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺍﺯ ﺭﻭﻯ
ﺑﺨﺎﻟﺖ ﻭ ﺣﺮﺹ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻨﻨﺪ (ﻳﺎ
ﻋﺪم سلوک
الهی ﻭ ﻗﺮﺑﺎنی
کرﺩﻥ ﻤﺎل ﻮ ﺟﺎﻥ
ﺪﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺒﺨﺎﻟﺖ
وﺍﺩﺍﺭ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
(ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭلی ﺮﺣﻤﺘﻬﺎ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
نوع بشری ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺎ ﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﻳﺶﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺣتی پس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻮﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻓﺮﺻﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ شاید ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑآینده ﻫﺎﻯ
عقب ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ نوع
بشری ﻤﺠﺪﺩ ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﮐﺴﺐ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻮﻳﮋﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﻧﺪ) ﻭ ﺍﻣﺮ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻭ ﭼﻨﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺸﻮ ﻭ ﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ ( ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭمَشیّت
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﺎلی ﻤﻘﺎم ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺍﺯﻝ
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺑﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺒﺸﻮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ
ﺗﺤﻘﻖ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻳﻥ ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﺪﻥ ﻮﻓﺼل
ﻨﻮعی ﻔﻌﻠﻰ ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺒﺎ تَقرُّب
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻌﺮﺵ ﻭ کُرسی
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺍﻥ
عاﺟﺰ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻭﺍﻟﻪ ﻭ
ﻭَلَع ﻮ ﺷﻮق اﻧﻬﺎ
ﺯﻳﺎﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺷﺪﻳﺪﺍ
ﻃﺎﻟﺐ (ﺍﻳﻥ ﺸﺪﻥ)
هستند. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﭽﻮﻥ که ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی هستند. ﮐﻪ
ﮐﺮسی الهی ﺪﺭکُرسی
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻣﺠﻠس ﺗﻌﻠﻴم
ﺮﻫﺒﺮﻯ اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺪﻥ ﻤﻄﻠﻮﺏ
الهی ﭽﻨﺎﻥ
سعی ﻮ ﺷﻮق ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﻭﻗتی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄلع اﺯ شایستگی
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺸﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺨﺘم
ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی یعنی
بختم قرآن
یعنی کسب دو
قرّه شهودی
مصطفوی و قائم
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ) ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
که ﻣﺪﺍم ﺪﺭﺣﺎل
ﺘﻨﻈﻴم ﻮ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﺒﺰﺭگی
اﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺩﺭ
تَقرُّب ﻋﻘﻴﺪتی
ﻤﻠﮑﻮﺕ ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺗﺎ شاید ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭼﻴﺰﻯ اﺯ ﺍﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﻏﻴﺐ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﻣﻮفق
ﺸﻮﻧﺪ. ﻣﮕﺮ ﺑﻴﺶ
ﺁﻥ اﻧﺪﺍﺯﻩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺣتی کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ
که ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩهای ﻋﻘلی
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻏﻴﺐ الهی ﺪﺭﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻋﻘل کُلّی رَبّ
ﺍﻟنوع بشری ﻨﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪﻳﺖ بی اﻧﺘﻬﺎ
ﺍﻳﻥ ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﻏﻴﺐﻫﺎ ﻭ ﻧﺪﻳﺪﻩﻫﺎ
ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻫﺎﻯ
الهی مُیسّر ﻧﻴﺴﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ( ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ)
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻣقُدُس الهی هستند
( ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻥ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﻔﻄﺮﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ (ﻓﻄﺮﺕ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯﻟﻰ ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺎ ﻫﻤﺎﻥ
اﻧﺪﺍﺯﻩﻫﺎﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
الهی ﺒﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ.)
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺗﻮﺭﺍ
ﺑﺎ ﻋﻠم ﻮ ﺁﮔﺎهی
ﻤﺎ ﺗﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺤﺪّﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﻤﺎ
ﺍﻣﻮﺧﺘﻰ ﻭﺗﻮ ﺧﻮﺩ
ﻋﻠﻴم ﻮ ﺣﮑﻴم هستی
(ﺍﮔﺎهی ﻮﺣﮑﻤﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻫﺮ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ ﺍﺯﻋﻠم
ﻮﺍﮔﺎهی ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﮐﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻘﺎم ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻭﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﺗﻠﺎﺵ
ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎتی
اﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻋلیم ﻮﻋﺎﻟِﻢ
ﺑﻤﻌنی آﮔﺎﻩ ﻭ
ﺩﺍﻧﺎ ﺍﺳﺖ) ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻔﻤﺎ ﻇﻨّک ﺃﻳﻬﺎ
ﺍﻟﺴﺎﺋﻞ ﺑﻤﻥ
هو ﻫﮑﺬﺍ ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ
ﻭ ﺑﺤﻤﺪﻩ ﻟم ﻴﺤﺪَث
فی( کن) ﻔﻴﻪ ﺍﻟﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺍﻟﺎﻧﺘﻘﺎﻝ ﻭلم
ﻴﺘﺼﺮﻑ فی ﺬﺍﺗﻪ
ﺑﮑﺮﻭر ﺍﻟﺄﺣﻮﺍﻝ
ﻭ لم ﻴﺨﺘﻠﻒ ﻋﻠﻴﻪ
ﺣﻘﺐ ﺍﻟﻠّﻴﺎلی
ﻮ ﺍﻟﺄﻳﺎﻡ ﺍﻟﺬﻯ
اﺑﺘﺪع اﻟﺨلق علیّ
غیر ﻣثال اﻣثله
ﻭﻟﺎ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺍﺣﺘﺬﺍ
ﻋﻠﻴﻪ ﻣﻥ ﻤﻌﺒﻮﺩ
ﮐﺎﻥ ﻘﺒﻠﻪلم ﺘﺤﻄﺒﻪ
ﺍﻟﺼﻔﺎﺕ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺒﺎﺩﺭﺍﮐﻬﺎ ﺍﻳّﺎﻩ
ﺑﺎﻟﺤﺪﻭﺩ ﻣﺘﻨﺎﻫﻴﺎ
پس ﺗﻮ ﺍﻯ سوآل
کنندﻩ ﺑﺎ ﭼﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ظَنّ ﻮ تَصوّر
ﻣﻴﺨﻮﺍهی ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﻰ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ ﺮﺍ ﺗﺴﺒیح
ﻮ ﺣﻤﺪ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ
ﻫﻴچ ﺤﺎﺩثه ﻭ ﻭﺍﻗﻌﻪﺍﻯﺪﺭﺍﻭ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ .ﺗﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ( ﺍﺯﻣﻘﺎم
ﻮ ﺣﺎل و کمال ) اﻭ
ﺷﻮﺩ (ﺣﺎﺩثه ﻳﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻪﺍﻯ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺨﺎﺹ ﺗﮑﺎﻣل ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭ ﻭﻗﺎیع ﺠﺪﻳﺪ
ﻭ ﺣﺪﻳث ﺩﺭ ﻣﺨﻠﻮق
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﻭﻫﺮ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ ﺫﺍتی
ﺪﺭ ﺍﻭ ﺗﺼﺮﻓﻰ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ( ﮐﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺧﺎﺹ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﺣﺎل
ﺘﮑﺎﻣل ﻤثبت ﻭ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤﻨفی
هستند. ﻭﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻫﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺪﺭ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺗﺄثیرﻯ
ﺪﺭ ﺧﺎلق ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺴتی ﺠﺰ
ﺍﻭ ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺭ ﺍﺟﺰاء هستی
(ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ) ﺑﺎﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺪﺭ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺠﻴﺐ ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻴﺐ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺩ ﭼﻴﺰ
ﻫﺎئی ﺮﺍ ﻣﻨﺘﻘل
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺭ ﺍﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ (ﮐﺮﻭﺭ
ﻳﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭ ﮐﺮّﺍﺕ
ﻭ ﺣﺮﮐﺖ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﻴﻚ کُرِه ﻭ ﺗﻮﭖ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
کاﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭﺳپس
ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺭﻭﺍح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺪﺭ نوع
بشریّت ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ سلوک
الهی ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﻨﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺘﺤﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎق فوق
بشری ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺑتجلّیات
الهی ﺪﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻧﺎﺋل گرﺩﻧﺪ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺗﻮﺍلی ﭙﺸﺖ ﺳﺮﻫم
ﺸﺒﻬﺎ ﻭ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺍﺧﺘﻠﺎفی ﺪﺭ ﺍﻭ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
(ﮔﺬﺷﺖ ﺯﻣﺎﻥ
که ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻫﺴﺖ ﺩﺭ ﺍﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﻬﺸتی ﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
اﺣﺴﺎس ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯ اﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ) ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺧﺪﺍﺋﻴﮑﻪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻘﻠﻴﺪ
ﻭﺍﻟﮕﻮئی ﻴﺎ ﻓﺮﻳﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﻘﺪﺍﺭﻫﺎ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﮐﻪ
آفریده ﺍﺯ ﻣﻌﺒﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ (ﺍﺑﺪﺍع
ﻴﺎ ﻧﻮ ﺍﻓﺮﻳنی
الهی ﺪﺭﭘﻴﺪﺍﻳﺶﻫﺎ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮشاهدﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺟﺰ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﻮ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
چیزی ﺪﻳﺪﻩ ﻣﺎ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
(ﺧَﻠﻖ) آفرینش ﺍﺳﺖ
و اﺧﻠﺎق ﻮﻓﻄﺮتی
ﺘﺎﺯﻩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﺯل همه آفرینش
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ ﻫﺮ
آفرینش ﺗﺎﺯﻩ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺪﺭ ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ اﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺳﺎﻟکی ﻴک ﻨﺤﻮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﺪﺭ
ﺣﺎل ﺴﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. (ﺧُﻠُﻖ)
ﻳﺎ ﺍﺧﻠﺎق ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﺑﺮﺗﺮ ﺟﺴﺘﻦ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی ﻴﺎ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺮﺗﺮﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی ﻤﺪﺍم
ﺒﺪﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻓَﺮ ﻳﺎبی ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺑﻔﺮّ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
الهی ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﻋﻘل ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻧﻮع برتری ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﻣثاﻟﺎ
تمثّله ) ﺍﻟﮕﻮئی
که ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﺍﻥ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﮐﻨﺪ ﺩﺭﺣﺎلی
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻧمی ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺯﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻓﺮﻳﻨشی هم ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﮐﺎﺭ آفرینش ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻭ ﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ آفَرینش
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻫﺎﻫﻴچ ﺸﺒﺎﻫتب
ﺪﺭ کیفیّت ﻳﺎ کَمّیَت
ﻳﺎ ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺣتی اﮔﺮ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺎﺷﺪ .(ﺍﺣﺘﻔﻈ
علیّه )ﺍﺯﺍﻥ ﭙﻴﺮﻭﻯ
ﺪﺭ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭﺗﺸﺒّﻪ
ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍئی
ﻘﺒل از ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﻣﻘﺎم
ﻤﻮﺭﺩ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻗﺒلی
که ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
الهی ﺪﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻴلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ کَمّیَت
ﻭ کیفیّت ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻣﻌﺒﻮﺩ
ﻭ الهی ﻘﺒلی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟک ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺮ الهی ﺮﺣﻤﺘﻬﺎئی
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻮلی کافی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ کَمّیَت
ﻭ کیفیّت ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺑﺎﻫﻢ
ﻭلی ﺘﺎ حدّ ﻇﺮﻓﻴﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮﻧﻮعی ﻮ ﺍﺣﻮﺍلی
هست ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ ﻣﻌﺒﻮﺩﺍﺕ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﻌﺪﻯ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ الله
إهومزدا ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ کَمّیَت
ﻭ کیفیّت ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﻭ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
گوﻧﺎﮔﻮﻥ ﻮالهی
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ کُلّی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی ﺨﻮﺍﻧﺪ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺻﻔﺎﺕ ( ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺼﻔﺎتی
اﻧﺴﺎﻥ) ﻧﻤﻴﺘﻮﺍند
ﺑﺮﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺣﺎﻃﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
اﺩﺭﺍک ﻮ ﺍﺣﺎﻃﻪﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭ ﻣﺘﻨﺎهی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ (ﺑﺮﺍﻯ اﺣﺎﻃﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻭ ﺑﺮ ﺗﻤﺎم ﺠﻬﺎﻥ
ﺁﻥ ﺘﺴﻠﻂ را ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﻭﺟزء هیچ
گاﻩ ﻗﺎﺩﺭ ﻧﻴﺴﺖ
کُلّ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ کُلّ
ﺨﻮﺩ ﺧﺎﺭﺝ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ کُلّی خوﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺮﻭج اﺯ کُرِه
ﺯﻣﻴﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﻥ
ﺘﻤﺎمی کرﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﺍﺣﺎﻃﻪ ﺟﺎمع ﺒﺮ
ﺁﻥ) ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻮﻣﺎﺯﺍل
ﻠﻴس ﮐﻤثله شیئ
عن ﺼفة ﺍﻟﻤﺨﻠﻮﻗﻴﻥ
ﻤﺘﻌﺎﻟﻴﺎ ﻭ ﺍﻧﺤﺴﺮﺕ
ﺍﻟﺎﺑﺼﺎﺭ ﻋﻥﺃﻥ
ﺘﻨﺎﻟﻪ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺒﺎﻟﻌﻴﺎﻥ ﻤﻮﺻﻮﻓﺎ
ﻭ ﺑﺎﻟﺬﺍﺕالتی
لا ﻳﻌﻠﻤﻬﺎ ﺍﻟّﺎ
ﻫﻮ ﻋﻨﺪ ﺧﻠﻘﻪ ﻣﻌﺮﻭﻓﺎ
ﻭﻓﺎﺕ ﻟﻌﻠﻮﻩ علیّ
الأشیاء ﻤﻮﺍقع
ﺮجَم اﻟﻤﺘﻮﻫّﻤﻴﻦ
ﻭ ﺍﺭﺗﻔﻊ ﻋﻥ ﺃﻥ
ﺘﺤﻮﻯ کنه ﻋﻈﻤﺘﻪ
ﻓﻬﺎهة ﺭﻭٴﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻤﺘﻔﮑّﺮﻳﻥ
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ اﺯ ﺍﺯل
ﭽﻨﻴﻥ ﺒﻮﺩ ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻤﺨﻠﻮق اﻭ ﺩﺭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
(ﻣﺨﻠﻮق اﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﻮ شاهد ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺪﺭﺗﻌﺎلی
ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺍﻳﻥ همانی ﺒﺎ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻳﻥ همانی
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ تجلّیات الهی
ﻮ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻭلی
هنوﺯ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺍﺻل
ﺬﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺗﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑرَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄلق
الله ﻠﻘﺎئی ﺑﺮﺳﻨﺪ)
ﻭ ﺗﻤﺎم ﭽﺸﻤﺎﻥ
ﺪﺭ ﺣﺴﺮﺕ ﺩﻳﺪﻥ
اﻭ ﻭﻧﻴل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﺑﭽﺸم ﺪﻝ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ تجلّی
الهی ﺮﺍ ﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﺗﺎ تجلّی ﻘﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟنوع
بشری ﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ
ﻭلی اﺯﺍﻥ ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺭ نوع بشری شانس
ﺩﻳﺪﺍﺭ تجلّیات
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ غیر
ﻣﻮﻓﻖ ﮐﻪ ﺑﻘﺼﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلّی الهی ﺘﺎ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ مَشیّت الهی
ﻨﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﺣﺴﺮﺕ
ﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﺍﻣﺎﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ متعبّدﺍﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ الهی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ)
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻋﻴﺎﻥ
ﻤﻮﺻﻮﻑ ﻭﺑﺎ ﺫﺍﺗﻴﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺩﺍﻧﺴﺖ
(ﺑأﻋﻴﺎﻥ ﻤﻮﺻﻮﻑ
ﻳﻌنی اﺯﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
پی ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺩ ﮐﻪ ﺑﭽﺸم
عقلی نیز چشم تن
ﺪﻳﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
عیاﻥ ﻮﺑﭽﺸم
تن و ﺪل ﻮﻋﻘل ﺪﻳﺪﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻌﻴﻥ اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻥ اﻭﺻﺎﻑ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﻣﻄﻠﻖ ﮐﻪ
دانستن ﺫﺍﺕ ﺍﻭ
ﻭﻳﮋﻩ ﺍﻭ است. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﻭلی
همچنان ﺬﺍﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
که ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
(ﻣﻮﺻﻮﻑ) ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ اﺳﺖ (ﻣﻌﺮﻭﻑ)
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺮ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ ﺩر ﻫﻤﺎﻥ
ﺤﺪّ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ سطح عقل
بشری اﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻨﻰ شاهدﺍﻥ
ﻭحَقّ اﻟﻴﻘﻴﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻨﺴبی اﺳﺖ.
ﻭﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻳﻨﺪﻩ ﺭﻭح اﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺷﻨﺎﺧت
هاﻯ حَقّ اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
هستی ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﻋﻠﻤﺎ
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺗﻤﺎم اﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
علم اﻟﻴﻘﻴنی ﻴآن
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻴچ ﻘﺎﺑﻞ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺑﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻥ ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑحقّ
الیقین کاﻣﻠﺎﻥ
ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ که ﻗﺎﺑل
ﻄﺮح ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ) ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻮضع گیرﻯ ﻤﺘﻮﻫﻤﺎﻥ
بی ﻨﺘﻴﺠﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻣﺘﻮﻫّﻤﺎﻥ که
ﺑﺎ ﻋﻘل ﺸﺨصی ﻮ
ﺗﻮﻫّﻢ (تَصوّر)
حَقّ ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻨﻈﺮﻣﻴﺮﺳﺪ
ﭼﻮﻥ ﺘﻴﺮ ﺑﺘﺎﺭﻳکی
انداختن اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻬﺪﻑ ﻧمی ﺨﻮﺭﺩ
ﻭ ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻴﻥ
اﻟﻴﻘینی ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺮﮔﺮم ﺒﺮﺭسی
ﺼﻔﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘل ﺠﺰئی ﻮﺑﺸﺮﻯ
ﻮ ﺍﻟﻮﺩﻩ ﭘُﺮ ﺧﻄﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺗﺮ (ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥ
ﻮﻣﻘﺎم ﻮ ﺭﻓﻌﺖ)
ﺍﺯ ﺁﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺴُﺴتی ﻮﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺭﻭٴﻴﺘﻬﺎ ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻤﺘﻔﮑﺮﺍﻥ (ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ) ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻋﻈﻤﺖ خدﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭک ﻛﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑلقا ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺑﺒﺮخی
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ تجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ می ﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﭽﺸم عظمت
های اﻭﺭﺍ می ﺒﻴﻨﻨﺪ
(ﮐُﻨﻪ ﻋﻈﻤﺖ) ﺍﺻل
عظمت وﺍﻗﻌﻴﺖ ﻋﻈﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻈﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﺎﺳﺐ
درک و ﻇﺮﻓﻴﺖ ﻋﻘل
و فهم ﺒﺸﺮﻯ ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
قائم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
اﻧﻮﺍع فوق
بشری ﻋﻈﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻋﻈﻤﺖ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄلق ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. (ﻓﻬﺎهة ﺭؤﻳﺎﺕ)
ﺳﺴتی ﻮبی اﺭﺯﺷﻰ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ عباﺩﻯ
ﻮﻓﻠﺴفی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎ سلوک الهی ﻮﺷﻬﻮﺩ
تجلّیاتﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﻗﺎﺋم ﺒﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻟﻘﺎﻯ
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺨﻄﺎﻯ ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
اﺳﺖ. ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻔﻠﻴس ﻟﻪ
ﻣثل ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻤﺎ
ﻳﺨﻠق ﻤﺸﺒّﻬﺎ
ﺑﻪﻣﺎﺯﺍل عند ﺃﻫل
اﻟﻤﻌﺮﻓﻪ ﻋﻦ ﺍﻟﺎﺷﻴﺎء
ﻮ ﺍﻟﺎﺿﺪﺍﺩ ﻣﻨﺰّﻫﺎ
ﮐﺬَّﺏ ﺍﻟﻌﺎﺩﻟﻮﻥ
ﺒﺎﻟﻠﻪ ﺍذ ﺷﺒّﻬﻮﻩ
ﺑﻤثل اﺻﻨﺎﻓﻬﻢ
ﻭ ﺣﻠّﻮﻩ ﺣلیة ﺍﻟﻤﺨﻠﻮﻗﻴﻥ
ﺒﺄﻭﻫﺎﻣﻬﻢ ﻭ ﺟﺰّؤﻩ
ﺑﺘﻘﺪﻳﺮ ﻣﻨتج
ﻤﻥ ﺨﻮﺍﻃﺮﻫم ﻮ
ﻗﺪّﺭﻭﻩ علیّ
اﻟﺨﻠق اﻟﻤﺨﺘﻠفة
ﺍﻟﻘﻮﻯ ﺒﻘﺮﺍئح
عقوﻟﻬم ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺨلوق ﺮﺍ ﺷﺒﻴﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ.
( ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺸﺒّﻪ ﺑﺎﺧﻠﺎق
الهی اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺗﺎ حدّ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺣﻘﺎﻳق ﻮﺍﺧﻠﺎق
ﻮﻋﻘلی ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺮﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺷﺒﻴﻪ ﺧﺪﺍ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ سعی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ حدّ تجلّی ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺗﺠﺴّم
اﺧﻠﺎقی ﻮﺻﻔﺎتی
ﻮﻋﻘﻞ ﭘﻴﺮ کامل
الهی ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﻭﺗﺸﺒّﻪ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ)
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺍﻫل ﻤﻌﺮﻓﺖالهی
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺷﺒﺎﻫﺖﻫﺎ
ﻭ ﺍﺿﺪﺍﺩ ﻣﻨﺰّﻩ
ﻭ ﺑﺪﻭﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺣتی اﻫﻞ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭشاهدﺍﻥ ﺒﺸﺮﻯ
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺷﺒﺎﻫﺘﻬﺎئی
اﺯ ﺍﻧﭽﻪ ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺍﺿﺪﺍﺩ ﺍﻥ ﻮﻏﻴﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫند
تَصوّرﮐﻨﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺄﻫل ﻔﮑﺮ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
وﻤﺘﻔﮑّﺮان ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻭﻣﻨﻄق ﺪﺍﻥ ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ آخوند ﻭ ﺍﻫل
کلام ﺠﺎﻫل
عالم ﻨﻤﺎ) ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎئی اﺯ
تجلّیات ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺷﺒﻴﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﻭﻳﺎ ﭼﻮﻥ
اﻧﻬﺎ تَصوّر ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯتجلّی
ﻤﺎﺩﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﺴتی
اﻋمّ اﺯ ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻣُﺮﺩﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺒﺮﺕ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻠﻤﻰبا ﺗﻤﺎم
اﺭﺯﺷﻬﺎ ﻭ ﺍﻫﻤﻴتی
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻫﻴچ اﺭﺯﺵ
ﺑﺨﺼﻮصی ﺒﺮﺍﻯ
پس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺮﻭﺡ
بشری ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺭﻭح اﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺫﻫﻥ اﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺘﻮﻫم کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺮﺍﮐم
علم ﺣﺠﺎﺏ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺣﻘﺎﻳق
الهی ﺸﻮﺩ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
که ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﺍﻋﻈم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ) ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ میدهد ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﭼﻴﺰﻫﺎئی ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﺘﻬﺎ ﻭ ﺍﺻﻨﺎم
ﻮ ﺍﺻﻨﺎﻑ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
( ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸم
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺟﺰ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻭ ﺑُﻬﺘﺎﻥ
بخدا ﻨﻴﺴﺖ) ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺴﺘﺎﻳﺶ
ﮔﻮﻧﻪ ﻭ ﺯﻳﺒﺎ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
الهی ﺪﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻭَﻫم ﻮ تَصوّر
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺴبت ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ خدا ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺰﺭگی اﺳﺖ ﻭﻳﺎﻋﺎﻗل
ﺒﺰﺭگی اﺳﺖ ﻭﺑﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻫﺴتی
اﻧﺴﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
اﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ) ﻭﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺑﮑﻮﺷﺶ
ﻭﻫﻢ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺟﺰاء ﻮ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
(ﮐﻪ ﺑﺤث ﺩﺭﺍﺯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺻﻔﺎﺕ
ﺫﺍتی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
گوﻧﻪ ﺗﻔﮑﻴک ﺪﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
این نوﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ( ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ) ﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﺩﺭ(ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ)
ﻭﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺗﺤﺖ
ﺍثیرﻯ ﺁﻥ ﻤﻘﺎم
ﺼﺎﺩﺭ ﺍﻭل ﺮﺍ (ﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺒﻪ ﻋﺪم) خوﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﺎﺩﻩ ﺑﺨﺎﻃﺮ ماهیّت
ﻮﺟﻮﺩ ﺍﻥ ﻤﻘﺎم
الهی ﺪﺭ الله ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ ﺩﺭ ﻳک عاﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻘل ﻮتَصوّر ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﺠﺴم ﻮﻣﺎﻫﻴتی
ﺒﺪﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ علیّ الاطلاق
( هو خدا خارج
ها ) ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤث ﻣﻮﻟﺎ
(ﺩﺭ ﺧﺎﺭج اﺯ ﻫﺴﺘﻰ)
ﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯ ﻫﺴتی
ﺨﺪﺍ ﻭ أﺻﻞ ﻫﺴتی
ﺪﺭعَمّاء ﻭﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ و
یونیورس هاﻫﻮﺕ
ﻭ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﻤﺎﺩﻯ
(عدم ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ)
میگوئیم اگر ﻣﺎﻫﻴﺘﻰ
ویژه ای ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ غیر ﺍﻭ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻤﺎﻫﻮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
که عدم ما
سواه میگوئیم ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
هو و (حتی خداوند
الله آهو ) ﻣﻄﻠﻘﺎ
اﺟﺰاء ﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﻋﻀﻮﻯ با هر
گونه ﺘﺼﻮﺭﮔﺮﺩﺩ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺎﺭج
اﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻦ
بکُلّی ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﻮ ﺟﺪﺍ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ مفهوم
ﻫﺴتی ها اﺳﺖ. ﺣتی
اﮔﺮ ﻳک هستی ﺸﺒﻪ
ﻋﺪﻣﻰ ﺩﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ
الله ﻭ ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭل
ﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺪﺭﻭغ گوﻳﺎﻥ
ﺪﺭ ادّعاﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ
ﻭﺍﻧﺪﺍﺯﻩﻫﺎئی
که ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
ﺩﺭ ﻗﺮﻳﺤﻪ ﻭ ﺫﻭﻕ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻗﺪﺭﺕ ﻓﻬم
ﺨﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩﻫﺎئی
ﺪﺍﺭﻧﺪ (ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺰﺭگی ﺪﺭ کَمّیَت
ﻭﺑﺎ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺪﺭﻋﻘﻞ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺍﻋﻤﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺸﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭیا
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﻧﺮﮊﻯ
هاﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
. (ﻗﺪّﺭﻭﻩ) او
را ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻭﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻧﺪﻭ ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺑﺰﺭگی و ﺩﺭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ (ﺧﻮﺍﻃﺮ
ﻫَﻤّﻬُﻢ)ﺑﺎ ﻫﻤّﺖ
ﻭ سعی ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﺎﻃﺮ ﻭﺗﺬﮐﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺴﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ). ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮﮐﻴﻒ ﻳﮑﻮﻥ ﻤَﻥ
لا ﻳُﻘﺪﺭ ﻗﺪﺭﻩ
ﻣﻘﺪﺭﺍ فی ﺮؤﻳّﺎﺕ
ﺍﻟﺄﻭﻫﺎﻡ ﻭ ﻗﺪ
ﺿﻠّﺖ فی اﺩﺭﺍک
ﻛُﻨﻬِﻪ ﻫﻮﺍﺟس
ﺍﻟﺄﺣﻠﺎﻡ ﻟﺄﻧّﻪ
ﺃجَلّ ﻤِﻥ ﺃﻥ ﺘﺤﺪّﻩ
ﺃﻟﺒﺎﺏ ﺍﻟﺒﺸﺮ
ﺑﺎﻟﺘﻔﮑﻴﺮ ﺃﻭ
ﺗﺤﻴﻄ ﺒﻪ ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﻠﻴﻘﺮّﺑﻬﻢ ﻣﻥ
ﻤﻠﮑﻮﺕعَزّﺗﻪ
ﺑﺘﻘﺪﻳﺮ پس ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ هیچ اﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺍﻭﻫﺎم
ﻮتَصوّر ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻧﻤﺎﻳند.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﮐﻨُﻪ
(ﻫﻮﺍﺟس ﺍﺣﻠﺎﻡ)
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭ ﺩﺭک اﻭ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. (ﻫﻮﺍﺟس
)ﭼﻮﻥ هرتَصوّر
ﻭ ﺍﺭﺯﻭ ﻭ ﭼﻮﻥ هر
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺮﻭٴﻴﺎئی
ﺪﺭﺧﻮﺍﺏ ﮐﻪ ﺍﺭﺯﻭﻫﺎئی
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
هَوَسها ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺑﻴﺒﻨﺪ ﻭ ﺑﺎوﺭﻯ
ﺪﺭ ﻫﺮﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ تَصوّر ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻮ ﻳﺎ ﺩﺭ ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﺭﻭٴﻴﺎئی ﺪﺭﺧﻮﺍﺏ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧمی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ چنان ﺑﺮﻭﺩ
ﺟﺰ ﮔﻤﺮﺍهی ﻮﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
اﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ بحق
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺒﺘﻮﺍنند
ﻤﺮﺍﺗﺐ تجلّیات
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
الهی برﺳﻨﺪ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﻭﺧﻮﺍﺏ
ﺧﻮﺩ ﻳﺎ ﺑﺮخی
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺪّ اکثر ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم ﻮﻋﺮﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎن ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
مَشیّت ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘل ﻮ ﻇﺮﻓﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻﻞ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ) ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ ﻫﺎ
ﻭ ﺩﻳﺪﻥ ﺒﺎﺯ
بی ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﺎ ﭼﻴﺰ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق الله هست
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ (ﻟُﺐ)ﻫﺎ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﭙﺨﺘﻪ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺮﺍ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
(ﺍَجَلّ) ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺟﻠﺎل ﻮﻋﻈﻤﺖ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﺩﺭ تجلّیات
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﻋﻘل ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ کُلّی
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ الهی ﻫﺮ ﺯماﻥ
ﻫﺴﺖ ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻫﺮﭼﻪ تجلّی
ﺸﻮﺩ ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻤﺤﺪﻭﺩ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.) ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺎ ﻗُرَبّ ﻣﻠﮑﻮتی
ﺨﻮﺩﺑﺨﻮﺍﻫند ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﺑﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
(ﭼﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻭﭼﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺰﻧﺪﻩ ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪگی
برای ﻤﻠﺎﻗﺎﺕ
شهودی ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺣﺎﻃﻪ ﻋﻘلی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺎﺯ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﻋﻘل اﻧﺴﺎﻥ
بشری ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﺰ ﻣﺤﺪﻭﺩ را ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﺘﻌﺎلی عن اﻥ ﻴﮑﻮﻥ
ﻠﻪ ﮐﻔﻮ فی ﺸُﺒّﻪ
ﺑﻪ ﻟﺄّنه ﺍﻠّﻴﻒ
ﺍﻟﺬﻯ اﺫﺍ ﺃﺭﺍﺩﺕ
ﺍﻟﺄﻭﻫﺎم ﺃﻥ ﺘقع
علیّه فی
عمیقاﺕ ﻏﻴﻮﺏ ﻣُﻠﮑﻪ
ﻭ ﺣﺎﻭﻟﺖ ﺍﻟﻔﮑﺮ
ﺍﻟﻤﺒﺮّﺍﺕ ﻣﻦ
ﺧﻄﺮ ﺍﻟﻮﺳﻮﺍس
ﺍﺩﺭﺍک علم ﺬﺍﺗﻪ
ﻭ ﺗﻮﻟّﻬﺖ ﺍﻟﻘﻠﻮﺏ
ﺍﻟﻴﻪ ﻟﺘﺤﻮﻯ ﻤﻨﻪ
ﻣﮑﻴّﻔﺎ فی ﺼﻔﺎﺗﻪ
ﻭﻏﻤﻀﺖ ﻣﺪﺍﺧل
اﻟﻌﻘﻮل ﻤﻥ ﺤﻴث
ﻟﺎ ﺗﺒﻠﻐﻪ ﺍﻟﺼﻔﺎﺕ
ﻟﺘﻨﺎل علم الهیته
ﺭﺩﻋﺖ ﺧﺎﺳئة ﻭهی
ﺘﺠﻮﺏ ﻣﻬﺎﻭﻯ ﺴﺪﻑ
ﺍﻟﻐﻴﻮﺏ ﻣﺘﺨﻠّضة
ﺍﻟﻴﻪ ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﺍﺫ ﺟﺒّﻬﺖ
ﻣﻌﺘﺮفة ﺑﺄﻧّﻪ
ﻟﺎﻳﻨﺎل ﺒﺠﻮﺭ
ﺍﻟﺎﻋﺘﺴﺎﻑ ﮐُﻨﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﻫﻤﮑﻔّﻪ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﻌﺎﺩل ﻮ ﺷﺒیهی
ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭ
ﻟﻄﻴﻒﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﻫﺎم
ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎق غیب ﻣُﻠﻚ
ﻭ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺍﻭ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎ
سعی ﺨﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﻋﻠل ﻮﺧﻄﺮ ﻭﺳﻮﺍس
نَفس ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ شاید ﺫﺍﺕ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﺩﺭک ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﻟﻬﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
الهی ﻮ ﺷﺒﻴﻪ ﺍﻭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺑﺮخی
ﺼﻔﺎﺕ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺗﮑﻴﻴﻒ ﻭﺍﻳﺠﺎﺩ
کیفیّت ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻭﺯﻧﻪﻫﺎدی دﺭﻋﻘل
ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻌﻠم ﻮ ﺍﮔﺎﻫﻰ
(ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺗﻮﺻﻴﻔﻰ)
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﭽﻨﻴﻥ
کنند ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺮﮐﻮﺏ ﻭﺳﺮ ﺷﮑﺴﺘﻪ
ﻭ ﺑﭙﺎﺋﻴﻥ اﻓﺘﺎﺩﻥ
ﺪﺭﭘﺮﺗﮕﺎﻫﻬﺎﻯ
غیب ﻭ بی ﺨﺒﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ. ﮐﻪ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ بعقل
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻣﻌﺘﺮﻑ
ﺧﻮﺍﻫند ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺎ ﺯﻭﺭ ﻭ ﻧﺎ شایستگی
ﺑﮑُﻨﻪ ﺫﺍﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ (ﺯﻳﺮﺍ ﺣﺮﮐتی
ﺪﺭ ﺗﺎﺭﻳکی ﻮ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﺭﺍﻩ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰﻣﻮﻓق
گرﺩﻧﺪ ﺣﺪّ ﺍکثر
ﺩﺭ ﻳک ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
ﻤرَبّی آﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ الهی
گونه ﭙﻴﺶ ﺗﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫند
ﺭﻓﺖ.( ﻣﻬﺎﻭﻯ) جَمع
هاﻭﻳﻪ ﻭ ﺳﻘﻮﻃ
ﺪﺭ ﺩﺭّﻩ ﻭﭘﺮﺗﮕﺎﻩ
ﻭﺗﺎﺭﻳکی ﻮﻫﻤﺎﻥ
ﺠﻬﻨم ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺟﺰ جَهَنّم
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی و
بد ترﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
(ﺗﺠﻮﺏ) ﮔﺮﺩﺵ
سرگردان ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﻘﺼﺪ ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
است . (ﺳَﺪَﻑ ﺍﻟﻐﻴﻮﺏ)
ﺩﺭ ﺗﺎﺭیکی ها ﻭﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎ
ﻭبی ﺨﺒﺮﻯ است .
(ﺟَﺒَﻬﺖ) ﺟﺒﻬﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﻮﺳﻤﺖ ﺟﺴﺘﻥ
ﺒﺴﻮﻯ ﭙﺎﺋﻴﻥ ﻮ
ﺳﻘﻮﻁ ﺑﺠﺎﻯ ﻘﺒﻠﻪ
ﻭ ﺗﻮﺟﻪ نمودن ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻳک ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
به ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. (ﺟﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻋﺘﺴﺎﺏ) ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺎﻃل ﺪﺭ ﺑﻴﺮﺍﻫﻪ
ﻭ ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﺟﻮﺭ ﻭ ﺳﺘم ﺒﺨﻮﺩ
ﻭ ﺑﮕﻮﺭﻭ ﺗﺎﺭﻳکی
ﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ) ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻮﻟﺎ ﻳﺨﻄﺮ
ﺑﺒﺎل اﻭلی اﻟﺮویّات
ﺧﺎﻃﺮة ﻣﻥ ﺘﻘﺪﻳﺮ
ﺟﻠﺎل عزﺗﻪ ﻟﺒﻌﺪﻩ
ﻣﻥ ﺃﻥ ﻳﮑﻮﻥ ﻔﻴﻘﻮﻯ
اﻟﻤﺤﺪﻭﺩﻳﻦ ﻟﺄﻧّﻪ
ﺧﻠﺎﻑ ﺧﻠﻘﻪ ﻓﻠﺎ
ﺷِﺒﻪ ﻟﻪ ﻣﻥ اﻟﻤﺨﻠﻮﻗﻴﻦ
ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ ﻳﺸﺒّﻪ
ﺍﻟشیئ ﺒﻌﺪﻳﻠﻪ
ﻓﺄﻣّﺎ ﻣﺎﻟﺎ ﻋﺪﻳل
ﻠﻪ ﻓﮑﻴﻒ ﻳﺸﺒّﻪ
بغیر ﻣثاﻟﻪ ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺬﻫﻥ کساﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﻳّﻪﻫﺎ
ﻋﻤل می کنند ﺧﻄﻮﺭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻗﺪﺭ ﻭ ﻣﻘﺎم عظَت
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻭﺭﺍ تَصوّر
ﮐﻨﻨﺪ (ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺮﻭﻳﻪﻫﺎﻯ
عقلی در ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺮﻭٴﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
علیّ ﺮﻏم ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎن ) ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﺩﺭﮐﻤﺎل
ﻮﻣﻘﺎﻡ) ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺗﻮﺍﻥ ﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
اﻳﻥ ﻤﺤﺪﻭﺩﻫﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﻭ ﺩﺭ ﺩﻳﺪﻥ ﻮ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻣﺎﺩﻯ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
می ﺒﺎﺷﺪ ﻭﺷﺒﺎﻫتی
ﺒﺎ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ( ﻭ ﺣتی ﺸﺒﺎﻫتی
ﺒﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ آفریده
ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﺑﺎ ﻣﻌﺎﺩﻟﺎﻥ
ﺘﺸﺒﻴﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﺩلی ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺘﺸﺒﻴﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﻤثال
کرد. ﻮﻫﻮ ﺍﻟﺒﺪء
اﻟﺬﻯ ﻠم ﻴﮑﻥ شیئ
ﻘﺒﻠﻪ ﻭ ﺍﻟﺄﺧﺮ
ﺍﻟﺬﻯ ﻠﻴس شیئ ﺒﻌﺪﻩ
ﻟﺎ ﺗﻨﺎﻟﻪ ﺍﻟﺄﺑﺼﺎﺭ
فی ﻤﺠﺪ ﺟﺒﺮﻭﺗﻪ
ﺍﺫ ﺣﺠﺒﻬﺎ ﺑﺤُﺠَﺐ
ﻟﺎ ﺗﻨﻔﺬ فی
ثُخن کثاﻓﺘﻪ ﻭﻟﺎ
ﺗﺨﺮق الی ﺬی اﻟﻌﺮﺵ
ﻣﺘﺎنة ﺧﺼﺎﺋﺺ
ﺳَﺘﺮﺍﺗﻪ ﺍﻟﺬﻯ
ﺼﺪﺭﺕ ﺍﻟﺎﻣﻮﺭ
ﻋﻥ ﻤﺸﻴّﺘﻪ ﻭﺗﺼﺎﻏﺮﺕ
عَزّة ﺍﻟﻤﺘﺠﺒّﺮﻳﻥ
ﺪﻭﻥ ﺠﻠﺎل
عظمته ﻭﺧﻀﻌﺖ ﻟﻪ
ﺍﻟﺮﻗﺎﺏ ﻭ ﻋﻨَﺖَ
ﻟﻪ ﺍﻟﻮﺟﻮﻩ ﻣﻥ
ﻤﺨﺎﻓﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ آﻏﺎﺯﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺒل اﺯ
ﺍﻭ ﺧﺒﺮﻯ ﻨﺒﻮﺩﻩ.
ﻭﺍﺧﺮﻳنی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺧﺒﺮﻯ
ﻮ ﭼﻴﺰﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ( ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻋمّ اﺯﺍﺯل ﻮﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ اﺑﺪﻳﺖ.
ﻭلی ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺴﻠﻮک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻳک ﻤﻘﺎم ﺘﺠلی
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﭘﻴﺮ کامل
الهی ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﻌﺪﻯ
الهی ﺮﺳﻴﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻘﺎم الهی
ﻤﻄﻠﻖ ﻭ تجلّیات
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠلق رﺏ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ اﻳﻥ
بی ﭙﺎﻳﺎﻥ اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلّی ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﻣﻘﺎمی ﺒﺮﺗﺮ
ﻨﻴﺴﺖ) ﻭﻫﺮﮔﺰ ﭼﺸم
این ﻘﺪﺭﺕ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺭﺩ (ﭼﺸم
ﺘﻥ که ﺟﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻭﭼﺸم عقلی ﻨﺎﺗﻮﺍﻥ
ﻭﭼﺸم ﺪل ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻮﻓق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ می ﺮﺳﺪ.
ﻭلی رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
ﺪﺭﻋﺮﺵ ﺍﻭ ﮐﻪ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭم ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
یونیورس
ناسوت اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻫﻴچ اﻣﺮﻯ اﺯ ﺑﺎﻟﺎﻯ
عرﺵ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎن ﻭﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻨﻮع آﻳﻨﺪﻩ فوق
بشری ﺒﺎﺷﺪ. (ﻣﺠﺪ)
ﺑﺎﻟﺎئی ﻤﻘﺎم ﻮ
ﻋﻈﻤﺖ ﻭﺟﻠﺎل اوﮐﻪ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻋﻈﻴم ﺘﺮ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒلی
اﺳﺖ. ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎن ﺪﺭﻋﻈﻤﺖ
ﺑﺮﺍﻯ اﻣﮑﺎﻥ ﺪﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻞ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎم اﻥ کرﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ اﺳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ هستند ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺪام یک
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع الگوی
الهی هستند. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
هر ﻧﻮع فوق
بشری ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻥ
عقل ﻮ تمدّن ﻮ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم
ﺮﺍ ﻳک ﺠﺒﺮﻭﺕ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
(ﻣﻠﮑﻮﺕ) ﻋواﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﻣﺎﺩﻯ ﻤﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺍﺭﻭﺍح
ﻤﻨﺘﻈﺮ ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
آﻳﻨﺪﻩ ﻭﻳﺎ ﺟﺎﻯ
گرﻓﺘﺎﺭﻯ ﺠﻬﻨم
ﺴﻮم ﻤﻠﮑﻮتی غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ و
قشری اﻣﺮﻭﺯاست
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍنی
ﻮ ﺭﻧج ﺴﻮﺯﺵ ﺍثر
ﺍﺷﻌﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺠﻬﻨم
ﭽﻬﺎﺭم ﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻬﻤﻴﻥ ﺠﻬﺎﻥ ﺠﻬﻨم
آﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
(ﺍَﺑﺼﺎﺭ) ﭼﺸﻤﻬﺎ
ﻭ ﺑﺼﺮﻫﺎ ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﺘﺒﺼّﺮ ﻭ
ﭼﺸم ﻮ ﺩﻳﺪ ﺭﻭحی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺪﻳﺪﻥ ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻌﺮﺵ
رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻨمی ﺘﻮﺍﻥ ﺒﺮﺳﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑرَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺭﺍ پس ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺒﺮﻭﺕﻫﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﺮ ﻗﺮﺍﺭﻯ (ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ) ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮع رَبّ
ﺍﻥ ﻨﻮع ﺠﺒﺮ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻮع
ﺮا ﺩﺍﺭﺩ.) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ
ﻋﻈﻴم ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﮐﻪ ﻗﺎﺑل ﻨﻔﻮﺫ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻨﻔﻮﺫ ﺑﻨﺰﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﺮﺵ(ﺭﺣﻤﺎن ) ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺳﺘﺤﮑﺎﻡ ﺳﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﭘﺮﺩﻩﻫﺎ ﻭ ﻣﻮﺍنع
آن ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺒﺎﻟﺎﻯ
آﻥ ﺮﻓﺘﻥ ﻨﻴﺴﺖ
(ﺣتی ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل ﻮﺷﺨﺺ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻋﺮﺵ ﻧﺮﻓﺖ. ﻭلی
ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ (ﺩﻧﺎ فتدﻟّﺎ)
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺮﺍ ﻧﻴﺎﻓﺖ. ﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
پیامبرگونه ﺒﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
سوشیانس سوم
زردشت ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﺍﺧﺮﻳن
کاﻣل ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻭﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮاولی
العزم نوع فوق
بشری ﻭﺻﺎﺣﺐ ﮐﺸﻒ
قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻮﺭرَبّ
ﺭﺣﻤﺎنی اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ اﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎن
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﻯ
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﻋﺮﺵ
رَبّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﺎمی
هم ﻨﺪﺍﺭﻳم ، می
ﺮﺳﻨﺪ ﻭﻣﺘﻮﻗﻒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.) ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺧﺪﺍﺋﻴﮑﻪ ﺗﻤﺎم
اموﺭ ﻫﺴتی اﺯ ﻭﻯ
ﺼﺎﺩﺭ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎ ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭل
ﺪﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ ﮐﻪ آغاز
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ ﺒﻬﺮﺷﮑل
و گونه های ﻤﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺻﺎﺩﺭﺍﻭﻝ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ هرگونه ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﺩﺭعَمّاء ﻮﻋﺪم
ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ ﻭﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. مَشیّتﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺪّ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﻣﻘﺎم ﻮﻋﻘل ﻮﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
اﻧﻬﺎ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭمَشیّت
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﺮﺍ ﻩ ﻭﻫﻤﮕﺎم
ﺒﺎ مَشیّت الهی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺪﻑ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عاﻣﻞ ﮐﻪ ﺑﺠﺰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ششم ﻗﺎﺋﻢ ﻭ پس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. مَشیّت
الهی ﻮ مَشیّت
ﺳﺎﻟک ﺼﺎﺩق ﻮﻋﺎﻣﻞ
ﮐﻪ ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭﻳک
ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎ
مراتب ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻣﻰ ﺍﻳﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﭽﻴﺰﻯ ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯﺍﺩﻯ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﺗﺴﻠﻴم
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﮐﺎﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﺎﺭﻯ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎنع ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻮﺩ)
ﻭ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻳﻥ
عظَت ﻭ ﺟﻠﺎل اﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ عَزّﺕ
ﻭ ﺑﺰﺭگی ﺪﺭﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﻘﻴﺮ ﺍﺳﺖ. (ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺘﺠﺒّﺮﻮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
هستند ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺰﺭگ ﺪﻳﺪﻩ ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻮﺍﻧﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭﻳﺎ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﺠﺒﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﻳﺎ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻫﺮ ﺟﺒﺮﻯ اﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻘﺪﺭﺕ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﺘّکی هستند.
ﻭآخوندﻫﺎ ﻣﺪّ
ﻧﻈﺮ ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﺗﻤﺎم ﺘﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺒﺰﺭگی ﻮﺣتی
اﻟﻮﻫﻴﺖ ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﮐﺎﺫﺏ ﺧﻮﺩ ﺣتی
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﺎ ﭼﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻧﻬﺎ أﺭﺯﺵ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺑﺎ رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﻮﻳﺎ ﻣﻘﺎم ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
الله ) ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻤﺎم
گردﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺧﻀﻮع اﺳﺖ ( ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم ﻄﺒیعی
ﺘﻤﺎم ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی
اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺗﻤﺎم ﺼﻮﺭﺗﻬﺎ
ﺍﺯ تَرس ﺍﻭ ﺑﺰﺣﻤﺖ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﺮس ﻋﺪم ﺘﻮﻓق
ﻘﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﺭﻧگ
ﭙﺮﻳﺪﻩ ﻭﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻘﺎﺋﻢ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮔﻠﮕﻮﻥ
ﻮ ﺍﺭﺍم هستند. متعبّدﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ همه
مذاهب سراسر ادیان
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻥ ﺘﺮی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
سلوک الهی ﻨمی
ﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﺗﻮﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺨﺪﺍ ﮐﻪ
ﺗﺮسی ﻨﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮﻇﻬﺮﺕ فی ﺒﺪﺍئع
اﻟﺬﻯ ﺃحَدَثها
آثاﺭ ﺣﮑﻤﺘﻪ ﻭ
ﺻﺎﺩﺭ کُلّ شیئ
ﺨﻠق ﺤُجّة ﻟﻪ ﻭ
ﻣﻨﺘﺴب اﻟﻴﻪ ﻓﺎﻥ
کاﻥ ﺨﻠﻘﺎ ﺻﺎﻣﺘﺎ
ﻓﺤُﺠّﺘﻪ ﺑﺎﻟﺘﺪﺑﻴﺮ
ﻧﺎﻃقة ﻓﻴﻪ ﻓﻘﺪّﺭ
ﻣﺎ ﺧﻠق ﻔﺄﺣﮑم
ﺘﻘﺪﻳﺮﻩ ﻭ ﻭضع
کلّ شیئ ﺒﻠﻄﻒ ﺗﺪﺑﻴﺮﻩ
ﻣﻮﺿﻌﻪ ﻭ ﻭﺟّﻬﻪ
ﺑجهة ﻓﻠﻢ ﻳﺒلغ
ﻤﻨﻪ شیئ ﻤﺤﺪﻭﺩ
ﻣﻨﺰﻟﺘﻪ ﻭﻟم ﻴﻘﺼّﺮ
ﺩﻭﻥ اﻟﺎﻧﺘﻬاء
الی ﻤﺸﻴّﺘﻪ ﻭ ﻟﻢ
ﻳﺴﺘﺼﻌﺐ ﺍﺫﺍ ﺃﻣﺮ
ﺑﺎﻟﻤضیّ الی
اﺭﺍﺩﺗﻪ ﺑﻠﺎ ﻣﻌﺎﻧﺎة
ﻟﻠﻐﻮﺏ ﻣﺴّﻪ ﻭﻟﺎ
ﻣﮑﺎﺋﺪة ﻟﻤﺨﺎﻟﻒ
ﻟﻪ علیّ ﺃﻣﺮﻩ ﺩﺭﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
الهی ﺪﺭ ﭘﺪﻳﺪﻩﻫﺎ
ﻭ ﺣﺎﺩثه ﻫﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍثاﺭ ﺣﮑﻤﺖ
الهی ﻈﺎﻫﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
هستی ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺣﻮﺍلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ الهی ﺨﻮﺩ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭلی ﻤﺪﺍم
اﻣﻴﺪﻭﺍﺭﺗﺮ ﺑﺮﺍﻩ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺳﻨﺪ)
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺭ آفرینش ﺍﻭ حُجّتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺑﻪ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻫﺴﺘﻰ ﻭﭼﻪ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
که ﻧﻪ ﻓﻘﻄ اﻳﻥ
اﺣﻮﺍل ﺪﻟﻴل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﻟﻴل رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺘﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠلق
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺎم اﻳﻥ
اﺣﻮﺍل ﺴﻠﻮکی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ مَشیّت ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ). ﺍﻳﻦ آفرینش
ﺩﺭﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ( ﻭﺳﺎﻟﻚ)
ﺑﺎﺯ ﺩﻟﻴل گوﻳﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺪﺑّﺮ الهی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. (ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ظاهرا ﻏﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺯ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺍﺭﻭﺍح
اﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﺍﻧﻮﺍع
ﺠﻤﺎﺩﻯ ﺪﺭ ﺣﺎل
عبوﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺎﻧﻮﺍع
گیاهی ﻮ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﻓﺼول آخر نوع
بشری ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
های ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻮ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭﺍﻧﻮﺍع
فوق بشری آﻳﻨﺪﻩ
آﻣﺎﺩﻩ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
(حُجَّت) ﺩلیل ﻘﺎﺑل
اﺳﺘﻨﺎﺩ ﻭ ﻣﺪﺭک
ﺒﺪﻭﻥ اﻣﮑﺎﻥ
اﻧﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺳﺎﮐﺖ
ﻭ ﺍﺭﺍم هستند ﻭ
پس ﺍﺯ حَجّ اﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺳﺎﻟﺖ و
نبوّت ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻥ
کاملان ﺒﺎﺯﮔﺸته
اﺯﺧﺪﺍ ﺑﺨﻠﻖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻟﺎﺋل ﻮ شاهدﺍنی
هستند ﮐﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
سلوک ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ به (ﺮﺃﻯ اﻟﻌﻴﻥ)
ﺒﺒﻴﻨﻨﺪ. (ﺗﺪﺑﻴﺮ)
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﻮ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﭘﻴﮕﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻫﺮ ﻣﺎﺩﺭ ﻭ ﻣﻌﻠمی
ﭽﻮﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭ شاﮔﺮﺩﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ( ﻭ (ﺩُبُر)
ﻳﺎ ﺩُم ﻮ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻭ پی ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭﺗﻌﻘﻴﺐ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳند.)
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ هر ﭼﻪ ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﻳﺪ ﺘﻘﺪﻳﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻟﺎﺯم ﺮﺍ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻗَﺪَﺭ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
هر ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭ ﻣﺎﻣﻮﺭﻳتی
ﺮﺍ ﺑﻤﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮع
اﻧﺴﺎﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺎﺍﺧلاق اﻟﻬﻰ
ﺑﻘﺼﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
بمرﺣﻠﻪ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻭ تجلّیات الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺍﻥ ﻮﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯ ﮐسی ﻮﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ)
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺁﻥ ﺤﮑﻤﺖ
ﻭ ﺍﺳﺘﺤﮑﺎم ﺮ ﺍﺩﺍﺩﻩ
ﻟﺬﺍ ﺩﻧﺒﺎل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺗﺤﮑﻢ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﻭﻫﺮﺣﺮفی ﺮﺍ ﮐﻪ
آفریده ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﻠﻄﻒ ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻭ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺭﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ( ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﻮﻳﺎ ﺍﻋﻀﺎ
ﻭ ﺟﻮﺍﺭح لاﺯم ﻮﻳﺎ
ﻫﻤﻪ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒلی عقلی ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺗﻮﺟﻪ ﺑسلوک
الهی اﺳﺖ) ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭﺳﻤﺖ ﻟﺎﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ ﺑﻤﻨﺰل
ﺒﻌﺪﻯ لاﺯم ﺒﺮﺳﺪ.
(ﺍﻳﻥ ﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی ﻮﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ ﻋﻤل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ (وجه
ﻭﺟﻬﻪﺍﻯ) الهی ﺪﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺳﻤﺖ ﻭﺟﺎﻧﺐ الهی
ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺒﻠﻪ ﮐﻌﺒﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺑﺴﻤﺖ ﺗﺮﮐﺴﺘﺎﻥ
ﻴﺎ ﺗﺮک ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺸﺮک هستند
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ متعبّد
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﮐﻮﺗﺎهی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
مَشیّت ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑآﺧﺮ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
(ﻭ ﺍﻳﻥ ﺤﮑم ﺪﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩق اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺴﻤﺖ ﮔﻴﺮﻯ ﺒﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺎﺩﺍم که ﻣﻄﻴﻊ
ﻭﻋﺎﺷق ﺮﺍﻩ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺗﮑﻠﻴﻒ ﻭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻨﺎﻥهر ﺩم ﺪﻭﺭﺗﺮ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ مَشیّت الهی
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪگی ﺒﺸﺮﻯ
اﻧﻬﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ پس
ﺍﺯﻣﺮگ مَشیّت
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺴخ آﻣﻴﺰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ بِدای الهی
ﻮﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ ﺍﻭ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻫﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
اجَل ﻮﻣﻬﻠﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮمَعصومیّت
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣتی
ﻔﺴخ گیاهی ﻮ ﺭسخ
ﺠﻤﺎﺩﻯ اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺼﺎﺩﻕ
ﻭلی ﻨﺎﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺘﺎ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ پس ﺍﺯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺑﻬﺸﺖ
سوم ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ملکوتی ﺧﻮﺩ ﺑﻨﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺗﺎ ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
هر ﻳک اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻋﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﻜﻬﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸت
سوم دارند . ﮐﻪ پس
ﺍﺯﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺠﻬﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺭﺍﻩ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل
کنند .ﻭﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ اﻧﺎﻥ
ﮐﻪ شاید ﻫﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل انتظار
عرشی ﺸﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎن اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭبی ﻨﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺰﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﺠﻬﻨمی
ﺠﻬﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ) ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﺮﻯ ﺮﺍ ﺳﺨﺖ ﻭﻏﻴﺮ
ﻣﻤﮑﻥﻨﮑﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﺟﺮﺍﻯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻭ ﻣﺎنع ﺒﺎﺷﺪ
(سلوک الهی اﻣﺮﻯ
ﺼﻌﺐ ﻣﺴﺘﺼﻌﺐ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻥ ﺴﺨتی که دﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺳﺨﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭشاید ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﻨﺒل ﻮﻏﻴﺮ ﺻﺎﺩق
اﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺳﺨﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ
نخواهد بود ). ﻭلی
عاﺷﻘﺎﻥ ﺼﺎﺩق ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ
ﭼﻮﻥ ﺒﻨﻬﺎﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺟﺰ ﺑﺮخی اﺯ
ﻳک ﺮﻭﺯ ﺭﺍ ﮐﺎﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﻳم ﻮﺣتی
ﺒﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻔﻮﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻥ
اﻧﺪک ﺘﻠﺎﺵ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﺟﺮﺍﻯ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺧﺴﺘگی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺍﺯ ﻧﻴﺮﻧﮕﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺎﻟﻔﻴﻥ علیّه
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻭ ﺩﺭ ﮐﻴﺪ
زحمت ﻭ ﺧﺴﺘگی ﻨﻴﺴﺖ
( ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫﺒﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ سلوک
الهی ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
خستگی هست ﻭ ﻣﺪﺍم
ﺪﺭ ﺷﻴﻄﻨﺖ ﻭ ﻧﻴﺮﻧگ
ﺸﻴﻄﺎنی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ اﺯ سلوک
الهی ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺸﺮﺍﻳﻂ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭخُنثی
کرﺩﻥ ﻨﻴﺮﺗﮕﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺎﻟﻔﻴﻦ) ﺧﻠﻘﺖ
ﻭ آفرینش ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
(ﺩﺭ ﻓَﺮّ ﺩﺍﺩﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻮﻓق
ﻤﻴﺸﻮﺩ) ﻭﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻣﺨﻠﻮق ﺪﺭ
ﺍﻃﺎعت ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﺍﺫﻋﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ
( ﺍﮔﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺼﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻋﺎﻣل ﺪﺭ ﺗﺴلیم
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻭﻓﺎﻯ ﺒﻌﻬﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭج
ﻤﻴﮑﻨﺪ (ﺧﺮﻭج ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺎﻧﻪ نوع
بشری ﻭﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﻭ ﺧﺮﻭﺝ ﺭﻭح
ﺪﺭﻳک ﻤﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺧﺮﻭجی
ﺒﺎ ﻣﺮگ اﺯ ﺟﻬﺎﻥ
پس ﺍﺯ ﺯﻧﺪگی ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻮﺭﻭﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﻧﺎﻥ ﻮ ﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺟﺎﺑﺖ
( ﺍﺯ ﺩﻋﺎﻯ ﺴﺎﻟﻚ
) ﻳﺎ ﺳﺎﻟک اﺟﺎﺑﺖ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ ﺍﻣﺮﻳﻪ
الهی ﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ
کوﺗﺎهی ﻮ ﺍﻫﻤﺎل
ﻤﻌﺘﺮﺽ ﮔﺮﺩﻧﺪ)
ﻔﺘمّ ﺨﻠﻘﻪ ﻭ ﺃﺫﻋﻥ
ﻠﻄﺎﻋﺘﻪ ﻭ ﻭﺍفی
اﻟﻮﻗﺖ ﺍﻟﺬﻯ ﺃﺧﺮﺟﻪ
ﺍﻟﻴﻪ ﺍﺟﺎﺑﻪ ﻟﻢ
ﻳﻌﺘﺮﺽ ﺩﻭﻧﻬﺎ
ﺭﻳﺶ ﺍﻟﻤﺒطئ ﻭﻟﺎ
ﺃﻧﺎة ﺍﻟﻤﺘﻠﮑّﻰ
ﻓﺎﻗﺎم ﻤﻥ الأشیاء
ﺃﻭﺩّﻫﺎ ﻭ نَهی
ﻤﻌﺎﻟم ﺤﺪﻭﺩﻫﺎ
ﻭﻟﺎم ﺒﻘﺪﺭﺗﻪ
ﺑﻴﻥ ﻤﺘﻀﺎﺩﺍﺗﻬﺎ
ﻭ ﻭﺻل ﺃﺳﺒﺎﺏ ﻗﺮﺍﺋﻨﻬﺎ
ﻭ ﺧﺎﻟﻒ ﺑﻴﻥ ﺃﻟﻮﺍﻧﻬﺎ
ﻭﻓﺮﻗﻬﺎ ﺃﺟﻨﺎﺳﺎ
ﻣﺨﺘﻠﻔﺎﺕ فی
الأ ﻗﺪﺍﺭ ﻭ ﺍﻟﻐﺮﺍﺋﺰ
ﻭ الهیﺌﺎﺕ ﺑﺪﺍﻳﺎ
ﺧﻠﺎﺋق ﺃﺣﮑم ﺼﻨﻌﻬﺎ
ﻭ ﻓﻄﺮﻫﺎ علیّ ﻤﺎ
ﺃﺭﺍﺩ ﻭ ﺍﺑﺘﺪﻋﻬﺎ
ﺍﻧﺘﻈﻢ ﻋﻠﻤﻪ ﺻﻨﻮﻑ
ﺫَﺭَﺋﻬﺎ ﻭ ﺃﺩﺭک
ﺘﺪﺑﻴﺮﻩ ﺣُﺴﻥ
ﺘﻘﺪﻳﺮﻫﺎ ﻭ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﭼﻨﻴﻥ ﺁﻓﺮﻳﺪ
ﻭ ﺳﺨﺖ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ ﻫﻨﮕﺎﻡ
دنباله ﺧﺮﻭج ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺪ ﻭﻓﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻓﺎﺕ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﭘﺎسخ
اﺟﺎﺑﺖ ﺑﺪﻭﻥ
اﻋﺘﺮﺍﺽ ﻭﻫﺮ ﺗﺄﺧﻴﺮﻯ
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﭼﻮﻥ ﺘﻨﺒﻠﺎﻥ ﺘﺄﺧﻴﺮﻯ
ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
همه ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺮﺍﺳتی
ﻮﺩﺭﺳتی ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ. ﻭﻫﺮ ﮐجی ﺮﺍ
ﺭﺍﺳﺖ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﻬﺎ ﻣﺮﺯﻫﺎﺋﻰ
ﻣﻌﻴﻥ کرﺩ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺘﺠﺎﻭﺯ ﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻴﻥ عناﺻﺮ ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﺩﺭ ﻳک ﻤﻮﺟﻮﺩ ﭼﻨﺎﻥ
هم ﺁﻫﻨگی ﻮﻣﻠﺎﻳﻤﺖ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎهم ﺴﺎﺯﺵ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ .ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺳﺒﺎﺏ ﻭﻋﻠﻞ ﺭﺍ
ﻗﺮﻳﻥ ﻨﻤﻮﺩ. ﻭﺑﻴﻥ
اﻓﺮﺍﺩ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺭﻧگ گذﺍﺭﺩ
ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺟﻨس ﻫﺎ
ﻮ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻭﻏﺮﺍﻳﺰ ﻭﺷﮑل
هیأت ﺍﻧﻬﺎ ( ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ) ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺭﺍ ﮔﺬﺍﺷﺖ. ﺩﺭ آغاز
ﻫﺮ آفرینش ﺻﻨﻌﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺤﮑم ﻨﻤﻮﺩ
ﻭ ﺁﻏﺎﺯﻩ ﻫﺎﺋﻰ
ﻋﺠﻴب ﺪﺭﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩ ﻭﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻓﻄﺮتی ﺁﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﺍﺑﺪﺍع ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻤﺎم ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺻﻨﺎﻑ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺗﻨﻈﻴم
ﻨﻤﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻣﻨﻈم ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺸکلّی
ﺘﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﺍﻯ ﭙﺮﺳﺶ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺪﺍﻥکه ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭ
ﻣﺘﺠلّی ﻤﺎ ﺑﺎ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮق ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ اﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎ
ﻭﺍﻋﻀﺎﻯ ﺒﺪﻥ ﺪﺭ
ﻣﻔﺼﻠﻬﺎ (ﮐﻪ ﻧﺮ
ﻭ ﻣﺎﺩﻩ ﻗﺎﺑﻞ ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺭﻫم هستند) ﺍﺯ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭﺿﻤﻴﺮ
ﻭ ﻭﺟﺪﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺷﻨﺎﺧتی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
(ﺷﻨﺎﺧتی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩ) ﻭ ﻗلب
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻧﻈﻴﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺗﺎﺑﻌﺎﻥ
اﺯ ﻣﺘﺒﻮﻋﻴﻥ ﺒﺮاءﺖ
ﻭ ﻧﻔﺮﺕ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻪﺍﻯ اﺯ ﺯﺑﺎﻥ
اﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﻣﺎ ﮔﻤﺮﺍه
ﺒﻮﺩﻳﻢ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ
می ﭙﻨﺪﺍﺷﺘﻴﻢ
(ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﺒُت هاﻯ ﺴﻨگی
ﻮﻳﺎ آخوندﻫﺎ ﻭ
ﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ اﻧﻬﺎ
است. ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﻣﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺍﻧﻬﺎ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻮﺩفع ﺸﺮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻳﺎ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﻣﺴﺎﻭﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺮﺩ ﻣﻌﺎﺩل اﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭﭼﻨﻴﻥ
ﺒﻴﻨﻨﺪﻩ ﻣﻌﺎﺩل
ﺒﺎﺯ ﮐﺎﻓﺮ ﻭ ﺟﺎﻫﻞ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁﻳﺎﺕ قُرآن
اﻧﺮﺍ ﺗﺄﮐﻴﺪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺩﻟﺎﺋل ﻮﺑﺮﺍﻫﻴﻥ
ﻮﺷﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﻴﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻳﻥ
کفر ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺎ ﻣﺘﻨﺎهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﺭک عقل
هاﻭ ﺍﺯ ﺍﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴم اﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﻓﮑﺮ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﻭ
ﺗﻮﺍﻥ ﻨﻔﻮس ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑﺮﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺩﺭ ﺗﻮﺍﻥ
هستند. ﺧﺪﺍﺋﻴﮑﻪ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺍﻧﻮﺍع
اشیاء ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺮﻭﺷﻴﮑﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺪﺭ ﻗﺒل
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻏﺮﻳﺰﻩﺍﻯ
که ﺍﺯﻗﺒل ﺪﺭﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪﺍﻯ که ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺖ ﺯﻣﺎﻥ
گرﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﺷﺮﻳک ﻮ ﻣﺪﺩﮐﺎﺭﻯ
اﻭﺭﺍ ﻳﺎﺭﻯ ﺪﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻳﻥ همه
ﻋﺠﺎﻳﺐ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺩﺭﺣﺎلی ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﺭﺍ ﻣﻌﺎﺩل
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ کرﺩﻧﺪ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺩﺭﺻﻔﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺍﺟزاء
ﺸﮑل ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺻﻔﺎﺕ الهی ﺪﺭﺗﻤﺎﻡ
ﺟﻮﺍﻧﺐ ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺩﺭ ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭآغازﻯ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺤال اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﻘﺪﺭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺪﺭﺳتی
ﺪﺍﻧﺴﺖ ( ﺩﺭﻙ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻭ ﻭ حقیقت و ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
الهی ﺮﺍ)
ئانست ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺮﺍ ﻣُﻨﺰّﻩ ﺍﺯﻫﺮ
ﺷﺮﻳکی ﻮﻣﻌﺎﺩل
گفت ﻭﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﻗﻴﺎس ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﺤﺪﻭﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺍﺯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
کاﻓﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻗﺪﺭ ﻭﺍقعی ﺨﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺭ ﻗﺒﻀﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺯﻣﻴﻥ ﻮ ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺪﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻬم
ﻴﭙﻴﭽﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﺷﺮک ﻨﻤﻮﺩﻥ
اﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ.( ﺭﻭﺯ
ﻣﺮگ ﻮ ﺗﺎﺑﻴﺪﻥ
ﺠﺴم ﻮ ﺭﻭﺍﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺑﺮﭼﻴﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﺒﺴﺎﻁ ﺯﻧﺪگی ﺒﺸﺮﻯ.ﺭﻭﺯﻯ
که ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺷﺮک
اﻧﻬﺎ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩاﺕ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﺑﺎﻏﻴﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ) پس ﺗﻮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮ ﺻﻔﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﺩﺭ
قُرآن اﻣﺪﻩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﺸﻮ (ﻭﺻﻒ قُرآن
ﺼﻔﺎﺕ ﺷِﺒﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭلی
ﻮﺻﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
قُرّهﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ تجلّیات الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ عقل ﻮ ﻇﺮﻓﻴﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کافی اﺳﺖ ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺘﺠلی ﻘﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻬﺎﻳﺖ تجلّی
ﻣﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ) ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ
الهی ﺪﺭقُرآن
(ﻭ ﻳﺎ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﺍﺋﺘﻤﺎن
کن (ﺍﻭم بکن ) ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺼﻔﺎﺕ ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻂ
الهی ﺪﺭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ کن . ﮐﻪﺍﺑﺘﺪ
ﺍﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
وسیله معرفی
شده ﭙﻴﺮالهی
اﺳﺖ) ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻳﻥ ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮفق ﺒﮑﺴﺐ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﻮ (ﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒهُدای
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮس ﻭﻧﻮﺭی
کسب کن ) ﺯﻳﺮ ﺍﻳﻥ
ﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ) ﻧﻌﻤﺖ
ﻭﺣﮑﻤﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻨک
ﺒﺮﺍﻳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﺧﻄﺎﺏ ﺑﺴﺎﻟک ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻳﺖ ﺭﺳﻴﺪ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ ﺑﺎﺵ
( ﺍﻧﭽﻪ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧ ﺪﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺒﺪﻫﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﭙﺎس ﻫﻤﺎﻥ
اﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ ﺁﺧﺮﻳﻥ
وسیله الهی ﺴﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ) ﺍﻣﺎ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺘﻮﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻥ ﺪﻟﺎﻟﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
(ﺷﻴﻄﺎﻥ نفس ﺷﺨﺺ
ﻭﻳﺎ إبلیس آخوند
ﮐﻪ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺑﺪﺍﻥ
که ﺍﻳﻥ ﺪﻟﺎﻟﺘﻬﺎ
ﻭﺩﺍﻧﺸﻬﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺗﻮ ﻧﻴﺴﺖ
(ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﺍﺣﮑﺎم ﺤﻠﺎﻝ
ﻭﺣﺮﺍم آخوندﻫﺎ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﻤﻔﻴﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻭﺍﺟﺐالهی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﻠﮑﻪﺣتی ﺁﺳﻴﺐ
ﺭﺳﺎﻥ ﻮﺷﺮک ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﺪﻟﺎﻟﺖ
ﻭ ﺭﺍه ﻨﻤﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
ﺸﻴﻄﺎﻥ ( ﻭ آخوند
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ) ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭ قُرآن ﻮﺳُﻨﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
(ﻟﺬﺍ نَفس أمّاره
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﻟﺎﻟت
هاﻯ عقلی ﺟﺰ ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
کسب شهودی ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ)
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
هُدﻯ ﺒﺘﻮ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ (ﺍﻭم
کنندگاﻥ ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی هر ﺯﻣﺎﻥ ﭽﻮﻥ
ﻴﻚ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻌﺮفی
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻫُﺪﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒتجلّیات
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻧﻬﺎئی
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
نوع بشر ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻥ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ قائم ﺷﺮﻃ
لاﺯم ﻮ ﻓﺮﺽ ﻭ ﻭﺍﺟﺐ
ﺑﺮﺍﻯ هر ﮐس ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ می
ﺒﺎﺷﺪ) ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰﻋﻠم و
آگاهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﺴﺄﻟﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻥ و ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
حَقّ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺗﻮ
ﺍﺳﺖ (ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﺮﺍﺳﺨﺎﻥ
ﺪﺭﻋﻠم ﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
بی ﻨﻴﺎﺯ ﺍﺯ ﺯﺣﻤﺖ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩﻫﺎﻯ
ﻮ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸم ﻮﻋﻘل ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ( ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻴﻨﺶ الهی ﻮ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
اﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﻭﻏﺎﻳﺐ ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭﻟﺬﺍ ﺁﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﺎﻳﻦ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯﻏﻴب
الهی ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺑﻘﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ ﺧﺪ ﺍﺑﻤﺎ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺪﺍﻥ
اﻳﻤﺎﻥ ﻤﻰ ﺍﻭﺭﻳﻢ
(ﻫﺮﭼﻪ ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪ ﺑﺪﺍﻥ
اﻭم ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺳل عبادی ﻤﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ)
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﮐﺮﺩ ( ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻴﺎ ﺭﺍﺳﺨﺎﻥ
در علم و ﺍﮔﺎﻫﺎﻥ
ﻋﻘلی ﻮ ﺍﮔﺎﻫﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍﻗﻌﻰ)
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ اﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﻌﺠﺰ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻣﺎﺩﺍﻣﻴﮑﻪ ﺍﺯﺍﻣﻮﺭﻏﻴبی
ﻮﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
( دﺭﻫﺮ ﺣﺎل اﮔﺎهی
عقلی ﺒﺸﺮ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻧﻮﺍع فوق
بشری ﻨﺎﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺯتجلّیات ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺩﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ هستند
ﮐﻪ ﺩﺭﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻤﻴﺘﻮﺍﻥﺮﺳﻴﺪ)
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ ﺘﻌﻤّق
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭﻯ
که ﺑﺪﺍﻥ ﻤﮑﻠّﻒ
ﻭﻣﻮﻇﻒ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ (ﺣﻘﺎﻳق
عقلی ﻤنعی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻔﮑﺮ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻌلی نوع بشر ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭلی ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺗﺎﺷﻬﻮﺩ
تجلّی رَبّﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎق اﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺍ
ﮐﺴﺐ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺮﺍ ﺭﺍﺳﺦ
ﺩﺭﻋﻠم گفتند ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﺍﮔﺎهی
ﻘﺎﺋم ﺘﻮﻗﻒ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
پس ﺗﻮ ﻧﻴﺰ (ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﺴﺎﻟﻚ) ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻥ
ﺘﺼﻤﻴم ﺨﻮﺩ حَقّ
ﻤﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﺍﺩﺍ ﮐﻦ
(ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻴﺮ ﻭﺍﻣﺎم
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺯﻧﺪگی عباﺩﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﮐﻦ
( ﺗﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ الهی
ﺮﺍ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺗﺎ ﻗﺎﺋم
ﺒﻴﺎﺑﻰ). ﻣﺘﻥ ﻔﺮﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ: ﺃﻳّﻬﺎ ﺍﻟﺴﺎﺋل
ﺃﻋﻠﻢ ﺃﻥّ ﻤَﻥ
َﺸﺒّﻪ ﺭﺑّﻨﺎ ﺍﻟﺠﻠﻴل
ﺒﺘﺒﺎﻳﻥ ﺃﻋﻀاء
ﺨﻠﻘﻪ ﻭ ﺑﺘﻠﺎﺣم
ﺃﺣﻘﺎق ﻤﻔﺎﺻﻠﻬﻢ
ﺍﻟﻤﺤﺘﺠبة ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ
ﺣﮑﻤﺘﻪ ﺃﻧّﻪ ﻟم
ﻴﻌﻘﺪ ﻏﻴﺐ ﺿﻤﻴﺮﻩ
علیّ ﻤﻌﺮﻓته ﻭﻟم
ﻴﺸﺎﻫﺪ ﻗﻠﺒﻪ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺑﺄﻧّﻪ ﻟﺎ ﻧِﺪّ
ﻟﻪ ﻭﮐﺄﻧّﻪ لم
ﻴﺴﻤﻊ ﺑﺘﺮﻯ اﻟﺘﺎﺑﻌﻴﻥ
ﻤﻥ اﻟﻤﺘﺒﻮﻋﻴﻦ
ﻭﻫم ﻴﻘﻮﻟﻮﻥ ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻥ کنّا
الا فی ﻀﻠﺎﻝ ﻣﺒﻴﻦ
ﺍﺫ ﻧﺴﻮﻳﮑم ﺒرَبّ
ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ ﻓﻤﻥ
ﺴﺎﻭﻯ ﺮﺑّﻨﺎ ﺑشیئ
ﻔﻘﺪ ﻋﺪل ﺒﻪ ﻭ ﺍﻟﻌﺎﺩﻝ
ﺑﻪ ﮐﺎﻓﺮ ﺑﻤﺎ ﻧﺰﻟﺖ
ﺑﻪ ﻣﺤﮑﻤﺎﺕ ﺁﻳﺎﺗﻪ
ﻭﻧﻄﻘﺖ ﺑﻪ ﺷﻮﺍﻫﺪ
ﺣﺠج ﺒﻴّﻨﺎﺗﻪ
ﻟﺄﻧّﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﺬﻯ
ﻠم ﻴﺘﻨﺎﻩ فی اﻟﻌﻘﻮﻝ
ﻓﻴﮑﻮﻥ فی ﻤَﻬَﺐّ
ﻓﮑﺮﻫﺎ ﻣﮑﻴّﻔﺎ
ﻭ ﻓﻰ ﺣﻮﺍﺻل ﺮﻭﻳّﺎﺕ
ﻫم ﻤﺎ ﻟﻨﻔﻮس ﻣﺤﺪﻭﺩﺍ
ﻣﺼﺮﻓﺎ ﺍﻟﻤﻨﺸئ
ﺃﺻﻨﺎﻑ فی اﻟﺎٴشیاء
ﺒﻠﺎ ﺭﻭﻳّﻪ ﺍﺣﺘﺎج
اﻟﻴﻬﺎﻭ ﻟﺎ ﻗﺮﻳحة
ﻏﺮﻳﺰة ﺃﺿﻤﺮ ﻋﻠﻴﻬﺎ
ﻭﻟﺎ ﺗﺠرَبّة ﺃﻓﺎﺩﻫﺎ
ﻣﻥ ﻤﺮّ ﺣﻮﺍﺩث
ﺍﻟﺪﻫﻮﺭ ﻭﻟﺎ ﺷﺮﻳک
ﺃﻋﺎﻧﻪ علیّ اﺑﺘﺪﺍع
عجاﺋﺐ ﺍﻟﺎﻣﻮﺭ
ﺍﻟﺬﻯ ﻠﻤّﺎ ﺷﺒّﻬﻪ
ﺍﻟﻌﺎﺩﻟﻮﻥ ﺒﺎﻟﺨﻠﻖ
ﺍﻟﻤُﺒﻌّﺾ ﺍﻟﻤﺤﺪﻭﺩ
فی ﺼﻔﺎﺗﻪ ﺫﻯ
اﻟﺄﻗﻄﺎﺭ ﻭ ﺍﻟﻨﻮﺍﺣﻰ
ﺍﻟﻤﺨﺘﻠفة فی ﻄﺒﻘﺎﺗﻪ
ﻭﮐﺎﻥ عزّ ﻭجَلّ
اﻟﻤﻮﺟﻮﺩ ﺑﻨﻔﺴﻪ
ﻟﺎ ﺑﺄﺩﺍﺗﻪ ﺍﻧﺘفی
ﺃﻥ ﻴﮑﻮﻥ ﻗﺪﺭﻭﻩ
حَقّ ﻘﺪﺭﻩ ﻓﻘﺎل
ﺘﻨﺰﻳﻬﺎ ﻟﻨﻔﺴﻪ
ﻋﻥ ﻤﺸﺎﺭکة ﮐﻪ
ﺍﻟﺄﻧﺪﺍﺩ ﻭ ﺍﺭﺗﻔﺎﻋﺎ
ﻋﻦ قیاس ﺍﻟﻤﻘﺪﺭﻳﻥ
ﻠﻪ ﺑﺎﻟﺤﺪﻭﺩ ﻣﻥ
کفرة ﺍﻟﻌﺒﺎﺩ ﻭﻣﺎ
ﻗﺪﺭﻭﺍ ﺍﻟﻠﻪ حَقّ
ﻘﺪﺭﻩ ﻭﺍﻟﺄﺭﺽ
ﺟﻤﻴﻌﺎ ﻗﺒﻀﺘﻪ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻭ
ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻣﻄﻮﻳّﺎﺕ
ﺑﻴﻤﻴﻨﻪ ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ
ﻭ ﺗﻌﺎلی عمّا ﻳﺸﺮﮐﻮﻥ
ﻓﻤﺎﺫا ﻟک اﻟﻘﺮﺍﻥ
علیّه ﻣﻥ ﺼﻔﺘﻪ
ﻓﺎﺗّﺒﻌﻪ ﻟﻴﻮﺻل
ﺒﻴﻨک ﻮ ﺑﻴﻥ ﻤﻌﺮﻓﺘﻪ
ﻭﺃﺋﺘم ﺒﻪ ﻭ ﺍﺳﺘﻀئو
ﺒﻨﻮﺭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻪ
ﻓﺎﻧّﻬﺎ ﻧﻌمة ﻭﺣﮑمة
ﺍﻭﺗﻴﺘﻬﻤﺎ ﻓﺨﺬ
ﻣﺎ ﺍﻭﺗﻴﺖ ﻭﮐﻥ
ﻤﻥ اﻟﺸﺎﮐﺮﻳﻦ
ﻭﻣﺎﺩﻟک ﻜﺎﻟﺸﻴﻄﺎﻥ
علیّه ﻣﻤﺎ ﻟﻴس
ﻓﻰ ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ علیّک
ﻜﻔﺮﺿﻪ ﻭﻟﺎ
فی ﺴُنّة ﺍﻟﺮﺳﻮل
ﻮ ﺃﺋمّة ﺍﻟﻬُﺪﻯ
ﺃثرﻩ ﻓﮑلّ ﻠﻌﻠﻤﻪ
ﺍﻟﻰ ﺍﻟﻠﻪ عَزّ
ﻭجَلّ ﻓﺎﻥ ﺬﻟک
ﻤﻨتهی حَقّ اﻟﻠﻪ
ﻋﻠﻴﻚ ﻭ ﺍﻋﻠم ﺃﻥ
اﻟﺮﺍﺳﺨﻴﻥ ﻔﻰ
ﺍﻟﻌﻠﻢ ﻫم اﻟﺬﻳﻥ
ﺃﻏﻨﺎﻫم اﻟﻠﻪ
ﻋﻥ اﻟﺄﻗﺘﺤﺎم
فی اﻟﺴُﺪﺩ ﺍﻟﻤﻀﺮﻭبة
ﺩﻭﻥ اﻟﻐﻴﻮﺏ ﻓﻠﺰﻣﻮﺍ
ﺍﻟﺄﻗﺮﺍﺭ ﺑﺠﻤﻠﻪ
ﻣﺎ ﺟﻬﻠﻮﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮﻩ
ﻣﻥ اﻟﻐﻴﺐ ﺍﻟﻤﺤﺠﻮﺏ
ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ ﺁﻣﻨّﺎ
ﺑﻪ کُلّ ﻤﻥ
عند ﺭﺑّﻨﺎ ﻓﻤﺪح
اﻟﻠﻪ عَزّﻭجَلّ
اﻋﺘﺮﺍﻓﻬم ﺒﺎﻟﻌﺠﺰ
ﻋﻥ ﺘﻨﺎﻭل ﻤﺎ ﻟﻢ
ﻳﺤﻴﻄﻮﺍ ﺑﻪ ﻋﻠﻤﺎ
ﻭﺳﻤّﻯ ﺘﺮﮐﻬم
اﻟﺘﻌﻤّق ﻔﻴﻤﺎ
ﻟم ﻴﮑﻠّﻔﻬم اﻟﺒﺤث
ﻋﻨﻪ ﻣﻨﻬﻢ ﺭﺳﻮﺧﺎ
ﻓﺎﻗﺘﺼﺮ علیّ ﺬﻟﻚ
ﻭﻟﺎ ﺗﻘﺪﺭ ﻋﻈمة
ﺍﻟﻠ ﻪﺳﺒﺤﺎﻧﻪعلیّ
ﻘﺪﺭﻋﻘﻠک ﻔﺘﮑﻮﻥ
ﻤﻦ ﺍﻟﻬﺎﻟﮑﻴﻥ
.

حدیث
1502 -اﺯﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ284 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﭘﺎسخ ﺴؤال
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮﺣﻴﺪ
( ﻭﺍﺣﺪ ﻭ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﻫﻤﺮﺍه ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻮ ﺩفع
ﺸﺮﻙ) ﺍﻣﺎم ﺪﺭ ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﭽﻨﻴﻦ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ:
ﺒﺴم
اﻟﻠﻪ ﺍﻟﺮﺣﻤﺎﻥ
اﻟﺮﺣﻴﻢ ﺍﻟﺤﻤﺪ
ﻟﻠﻪ ﺍﻟﻤﻠﻬم
عباﺩه ﺍﻟﺤﻤﺪ ﻭ
ﻓﺎﻃﺮﻫم علیّ ﻣﻌﺮفة
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺘﻪ ﺍﻟﺪﺍلّ
علیّ ﻮﺟﻮﺩﻩ ﺑﺨﻠﻘﻪ
ﻭ ﺑﺤﺪﻭث ﺧﻠﻘﻪ
علیّ ﺃﺯﻟﻴّﺘﻪ
ﻭ ﺑﺎﺷﺘﺒﺎﻫﻬم
علیّ ﺃﻥ لا ﺷِﺒﻪ
ﻟﻪ ﺍﻟﻤﺴﺘﺸﻬﺪ
ﺑﺂﻳﺎﺗﻪ علیّ ﻘﺪﺭﺗﻪ
ﺍﻟﻤﺘﻨﻌم ﻤﻥ
اﻟﺼﻔﺎﺕ ﺫﺍﺗﻪ
ﻭﻣﻥ اﻟﺄﺑﺼﺎﺭ
ﺭﻭٴﻴﺘﻪ ﻭﻣﻥ
اﻟﺄﻭﻫﺎم اﻟﺄﺣﺎطة
ﺑﻪ ﻟﺎ ﺃﻣﺪ ﻟﮑﻮﻧﻪ
ﻭﻟﺎ ﻏﺎیة ﻟﺒﻘﺎﺋﻪ
ﻟﺎ ﺗﺸﻤﻠﻪ ﺍﻟﻤﺸﺎﻋﺮ
ﻭ ﻟﺎ ﺗﺤﺠﺒﻪ ﺍﻟﺤﺠﺎﺏ
ﻓﺎﻟﺤﺠﺎﺏ ﺑﻴﻨﻪ
ﻭ ﺑﻴﻦ ﺧﻠﻘﻪ ﻟﺄﻣﺘﻨﺎﻋﻪ
ﻣﻤّﺎ ﻳﻤﮑﻥ فی
ﺬﻭﺍﺗﻬﻢ ﻭ ﻟﺎ ﻣﮑﺎﻥ
ﺬﻭﺍﺗﻬﻢ ﻣﻤّﺎ
ﻳﻤﺘنع ﻤﻨﻪ ﺫﺍﺗﻪ
ﻭﻟﺎ ﺍﻓﺘﺮﺍق
اﻟﺼﺎنع ﻮﺍﻟﻤﺼﻨﻮﻉ
ﻭﺍﻟرَبّ ﻭ ﺍﻟﻤﺮﺑﻮﺏ
ﻭ ﺍﻟﺤﺎﺩّ ﻭ ﺍﻟﻤﺤﺪﻭﺩ
ﺃﺣﺪ ﻟﺎ ﺑﺘﺄﻭﻳل
عدﺩ ﺍﻟﺨﺎﻟق
لا ﺑﻤﻌنی ﺤﺮکة
ﺍﻟﺴمیع لا ﺑﺄﺩﺍة
ﺍﻟﺒﺼﻴﺮ ﻟﺎ ﺑﺘﻔﺮﻳق
ﺁلة ﺍﻟﺸﺎﻫﺪ ﻟﺎ
ﺑﻤﻤﺎسّة ﺍﻟﺒﺎﺋﻥ
لا ﺑﺒﺮﺍح مسافة
ﺍﻟﺒﺎﻃﻥ لا ﺑﺎﺟﺘﻨﺎﻥ
ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ ﻟﺎ ﺑﻤﺤﺎﺫ
ﺍﻟﺬﻯ ﻘﺪﺣﺴﺮﺕ
ﺩﻭﻥ کُنهه ﻧﻮﺍﻓﺬ
ﺍﻟﺄﺑﺼﺎﺭ ﻭﺃﻗمع
ﻮﺟﻮﺩﻩ ﺟﻮﺍﺋل
اﻟﺄﺑﺼﺎﺭ ﻭﺃﻗمع
ﻮﺟﻮﺩﻩ ﺟﻮﺍﺋل
اﻟﺄﻭﻫﺎم ﺑﻨﺎم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺣﻴﻢ سپاسﺧﺪﺍئی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎم ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ عباﺩﺕ
ﻭ(ﺣﻤﺪ) ﻣﻴﺪﻫﺪ (ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺁﻣﻮﺯﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺫﮐﺮ عبادی ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎ ﺣﻤﺪ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩ الهی ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ) ﻭ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻮﻋﺒﺎﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
(ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻨﺪﻩ ﻣطیّع ﻮ ﺗﺴﻠﻴم
ﭽﻮﻥ ﺒﺮﺩﮔﺎﻥ ﻮ
ﻋﺒﻴﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻓﻄﺮﺕ
(ﻭﺗﻮﺍﻥ غرﻳﺰﻯ)
ﺩﺍﺩ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ الهی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ. (ﺍﻣﻮﺯﺵ
سلوک الهی ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
رَبّ ﻭ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
الهی ﺪﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﻄﺮﻳق ﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﺧﺪﺍﺋﻴﮑﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﺑﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺯلی ﺤﺎﺩث
ﮐﺮﺩ ﻭﺁﻓﺮﻳﺪ(ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺒﺸﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌلی
بشری ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺍﺯل در ﺍﻧﻮﺍع
ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺑﺎﻧﻮﺍع
گیاهی ﻮ حیوانی
بامروز ﺑﺸﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﺑﺎﺯدر
انواع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺑﺎ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻭﺧﻄﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺷﺒیه
ﻨﻴﺴﺖ. ﺧﺪﺍﺋﻰ ﮐﻪ
ﺁﻳﺎﺕ ﺍﻭ ﮔﻮﺍﻩ
ﺑﺮ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
(ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ او ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﺎﺕ الهی
ﺪﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺭﺳﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ تجلّی الهی
هستند) ﺧﺪﺍﺋﻴﮑﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺫﺍتی اﻭ
ﺑﺮﺍﻯ کسی اﻣﮑﺎﻥ
ﺪﺭک ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺩﻳﺪﻥ ﺒﭽﺸم
ﻤﺤﺎﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺯﻳﺮﺍ تجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﻭﺣتی رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
ﺒﺮﺍﻯ نوع بشر ﺑﭽﺸم
ﺪﻳﺪﻥ ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻮﻫمی مُیسّر
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺗﺎ ﺳﻄح
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟنوع بشری ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺗﻮﺳل ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺴﺮ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ
ﺣتی ﻮَﻫم ﻮ تَصوّرﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻓﺮضی ﺪﺭﺧﻴﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﺎل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻴچ ﻤﺪّﺕ ﻭ ﺯﻣﺎنی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﻗﺎﺋل
ﺸﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻘﺎﻯ
اﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﭙﺎﻳﺎنی
ﺘﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺷﻌﻮﺭﻫﺎ ﻭﺣﻮﺍس
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎﻭ
ﺑﺮﺳﻨﺪ (ﻭ حَدّ
أکثر ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی نوع بشر ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ) ﻭﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﭘﺮﺩﻩﺍﻯ ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﺠﺎﺏ ﻭ ﻣﺎنعی
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﺷﻮﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﻴﻥ ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻭ ﺑﺎ ﻭﻯ در ﺤﺠﺎﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ (ﺣﺠﺎﺏ ﺟﻬﻞ
ﻭﻋﺪم ﭙﺎکی ﺮﻭﺍﻥ
ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺑحَقّ ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻧﺪﺍﺩﻥ اﻧﺠﺎم
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮفع اﻳﻥ
ﺤﺠﺎﺏ ﻧﻴﺴﺖ. ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺭفع
ﺤﺠﺎﺏ ﺭﺍ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎ
سلوک الهی ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﻧﺪ) ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺬﺍﺕ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﺎنع اﺯﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺬﺍﺕ الهی اﺳﺖ
(ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺮ ﺫﺍﺕ ﺭﻭحی
می ﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻌﺎﺩل ﺸﺎﻳﺴﺘگی
ﺬﺍتی ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺘﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭبّ النوع های
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ پس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺪﺍﻥ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ) ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻴﻥ
ﺼﺎنع ﻮﻣﺼﻨﻮع ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺑﻴﻦ رَبّ
ﻭمُربّی ﺒﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺑﻴﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﺎ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺤﺪﻭﺩ آفریده
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ أﺣَﺪﻯ
اﺳﺖ ﻭ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻭلی
ﻨﻪ ﺑﻤﻌنی ﺸﻤﺎﺭﺵ
ﻋﺪﺩﻯ (ﻋﺪﺩ ﻳک
که ﺩﻭ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺪﻧﺒﺎل ﺪﺍﺭﺩ)
ﺍﻓﺮﻳﺪ ﮔﺎﺭﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺤﺮﮐﺖ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺷﻨﻮﺍئی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﮕﻮﺵ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ ﻭﺳﺎﺋل
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭشاهدﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳق ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺘﻤﺎس ﻧﻈﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻇﺎﻫﺮ ﺍﺳﺖ ﺑﺪﻭﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﻤﺴﺎﻓﺘﻰ
(ﺩﻭﺭﻯ ﻮ ﻧﺰﺩﻳﮑﻰ)
ﺑﺎﻃﻥ اﺳﺖ ﻭ ﻧﺎ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭلی ﻨﻪ
ﺑﺎ ﺩﻭﺭﻯ ﻮ ﻓﺎﺻﻠﻪ.
ﻭﻧﺰﺩﻳک ﻮلی ﻨﻪ
ﺩﺭ (ﻣَسّ ﺫﺍﺕ) ﻭ
ﻣﺠﺎﻭﺭﺕ ﺗﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﻮﺩ. ﺧﺪﺍﺋﻴﮑﻪ
ﺑﺎ ﻧﻔﻮﺫ ﺑﺼﺮ ﻭﺑﺼﻴﺮﺕ
(ﺑﭽﺸم تن ﻮﭼﺸم
سوم ﺪﻝ) ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺪﺭک کُنه ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﮐﺮﺩ. ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻭﻫﺎم ﻮ تَصوّر
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﻭ ﺟﻮﻟﺎنی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺑﺒﻴﻨﺪ ( ﻣﮕﺮ ﺗﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﻣﺘﻥ ﺒﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻣﻮﻟﺎ: ﺃﻭل اﻟﺪﻳﺎنة
ﻣﻌﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﮐﻤﺎل
اﻟﻤﻌﺮفة ﺗﻮﺣﻴﺪﻩ
ﻭﮐﻤﺎل اﻟﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻧﻔﻰ ﺍﻟﺼﻔﺎﺕ ﻋﻨﻪ
ﻟﺸﻬﺎﺩة کُلّ ﺼفة
ﺃﻧّﻬﺎ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮﺻﻮﻑ
ﻭ ﺷﻬﺎﺩﻩ ﺍﻟﻤﻮﺻﻮﻑ
ﺃﻧّﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﺼفة
ﻭﺷﻬﺎﺩﺗﻬم ﺟﻤﻴﻌﺎ
علیّ ﺃﻧﻔﺴﻬم
اﺑﺎﻟﺒﻴّنة ﺍﻟﻤﺘﻨﻌم
ﺍﻟﺃﺯﻝ ﻓﻤﻥ ﻮﺻﻒ
ﺍﻟﻠﻪ ﻓﻘﺪ ﺣﺪّﻩ
ﻭﻣﻥ ﺤﺪﻩ ﻓﻘﺪ ﻋﺪّﻩ
ﻭﻣﻥ عده ﻓﻘﺪ ﺃﺑﻄل
ﺃﺯﻟﻪ ﻭ ﻣﻦ ﻗﺎل
کیف؟ ﻓﻘﺪ ﺍﺳﺘﻮﺻﻔﻪ
ﻭ ﻣﻥ ﻘﺎل
علام؟ ﻔﻘﺪ ﺣﻤّﻠﻪ
ﻭﻣﻥ ﻘﺎل ﺃﻳﻥ؟
ﻔﻘﺪ ﺃﺧلی ﻤﻨﻪ
ﻭﻣﻥ ﻘﺎل ألام
؟ﻔﻘﺪ ﻭﻗّﺘﻪ ﻋﺎل
ﻤﺎﺫﺍ ﻟﺎ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻭﺧﺎﻟق اﺫﺍ ﻟﺎ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﻭ رَبّ ﺍﺫ
ﻟﺎ ﻣﺮﺑﻮﺏ ﻭﺍﻟﻪ
ﺍﺫ ﻟﺎ ﻣﺄﻟﻮﻩ ﻭ
ﮐﺬﻟک ﻴﻮﺻﻒ ﺭﺑّﻨﺎ
ﻭﻫﻮ ﻓﻮق ﻤﺎ ﻳﺼﻔﻪ
ﺍﻟﻮﺍﺻﻔﻮﻥ تجلّی
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ) ﺑﺪﻳﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ آغاز ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻌﺮﻓﺖ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. (ﻭﺍقع عباﺩﺕ
ﻫﻤﺎﻥ شناﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ در حدّ
قائم ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺷﻨﺎﺧتی علمی ﻴﺎ
ﻋﻘﻠﻰ. ﻭآغاز ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻳﺎ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﻮ
سلوک الهی اﺳﺖ.
ﻭﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯم ﻮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻧﺠﺎم ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ آغاز
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ تجلّیات
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﻭﮐﻤﺎل
اﻳﻥ ﻤﻌﺮﻓﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
(ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺎﻳﻥ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺩﺭک ﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ الهی
گرﺩﺩ .ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﮐﻤﺎﻝ
ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻨفی ﺼﻔﺎﺕ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. (ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
عقلی ﻴﻄﺮﺩ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻗﺒﻮل
هماﻥ ﺼﻔﺎﺗﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ قُرآن
اﺯﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ. ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺗﺮﻙ ﺻﻔﺎتی
ﺪﺭ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺖ
ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭﻓﺮﺍﻣﻮشی
ﺼﻔﺎﺕ ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺣتی ﻔﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻭﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺷﺪﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ الهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ) ﺍﻳﻦ ﻧفی
ﺼﻔﺎﺕ ﮔﻮﺍهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﻣﻮﺻﻮﻓﺎﺕ می ﺑﺎﺷﺪ.
( ﻭﺣتی ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی هم ﭽﻨﺎﻥ غیر
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄلق
ﻮ ﻳﺎ رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
اﺳﺖ) ﻭﮔﻮﺍﻩ ﺑﺮﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻮﺻﻮﻑ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺠﺪﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ تجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺻﻔﺎﺕ الهی
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺩﺭک ﺮﻭحی
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﮔﻮﺍﻩ ﻫﺮﺩﻭﻯ
ﺻﻔﺖ ﻭﻣﻮﺻﻮﻑ ﺑﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯ ﺍﺯل ﻤﺤﺎل ﺒﻮﺩ
ﺗﺎ ﻳکی ﺒﺎﺷﺪ. (ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
تجلّیات ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﻳﺎ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
تجلّیات ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﺼﻔﺎﺕﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ اﻭﺻﺎﻑ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
(ﻧﻪ ﻓﻘﻄ اﻭﺻﺎﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ قُرآن
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻭﺻﺎﻑ تجلّیات
الهی ﺪﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺣتی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع
فوق بشری آﻳﻨﺪﻩ)
پس ﻫﺮکَس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﺮﺩ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ( ﺣتی اﮔﺮ ﺻﻔﺎﺕ
الهی ﻤﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭﮐﺘﺎﺏ
قُرآن ﺮﺍ ﻣﻄﺮح
کنند .ﺑﺎﺯ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭﻫﺮکَس ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﮐﻨﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻗﺎﺑل ﺸﻤﺎﺭﺵ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﻧﺪک ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻫﺮکَس ﺍﻭﺭﺍ ﻗﺎﺑل
ﺸﻤﺎﺭﺵ ﮐﻨﺪ ﺍﺯﻟﻴّﺖ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺎﻃل
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﮐﻪ ﺍﺯلی
ﻮ ﻧﻴﺰ ﺍﺑﺪﻯ
هم ﺮﺍﻩ ﻣﻔﻬﻮم
ﻨﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ ﻭ ﺍﻧﺘﻬﺎئی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭﻫﺮکَس
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ کیفیّت ﻭﭼﮕﻮﻧگی
ﺒﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺘﻮﺻﻴﻒ
ﺩﺭ ﺍﻭﺭﺩ. ﻭ ﻫﺮکَس
ﮔﻔﺖ ﺧﺪ ﺍﺭﻭﻯ ﭽﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﺤﻤﻮل ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮکَس ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﮐﺠﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ
ﺟﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺎلی
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﭙﺮﺳﺪ ﺗﺎ ﭼﻪ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﻭﻋﻤﺮ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻤﺮگ ﻨﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ)
ﺍﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺮﺍﻯ اﮔﺎهی
ﻨﺒﻮﺩﻩ (ﺣتی ﻘﺒل
اﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺷﻴاء
ﺪﺭ ﺫﻫﻥ الهی ﺴﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻌﺪﻯ اﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ)
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺨﺎلق
ﻮ ﺍﻓﺮﻳﺪگاﺭ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺨﻠﻮقی
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ( ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﮔﺎهی الهی ﻮ آفرینش
ﺍﻭ ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺴﻠﻮک ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺳﺪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﮔﺎهی الهی
ﺒﻮﺩﻩ (ﭼﻪ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﻮ ﻗﺒﻠﻰ ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
کنونی ﺴﺎﻟﻚ ﻭﻳﺎ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭمَشیّت ﺍﺯلی
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﻣﺮ ﮐﻥ
ﻔﻴﮑﻮﻥ. ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﺮﺳﻨﺪ.
ﻭلی پس ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ) ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
رَبّ ﻭﻣﺮﺑّﻰ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ
(ﻗﺒل اﺯ شایستگی
نوع بشری ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
آﻣﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﻴﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩﺍﻧﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ اﻧﺎﻥ اﺯ ﻗﺒﻞ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﻫم اﮐﻨﻮنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ آفریده فوق
بشری ﻨﺸﺪﻩﺍﻧﺪ)
ﻭﻳﺎ ﺍﻟﻪ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
الهی ﻨﺒﻮﺩ ( ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺤﺪ اکثر ﺗﺄﻟّﻪ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺳﺮﺣدّ
ﻗﺎﺋم ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﭘﺮﺳﺘﺶ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮع فوق
بشری اﻧﺠﺎم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ بی ﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮع فوق بشری. (ﺍﻟﻪ)
ﻫﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺑﺠﺎﻯ اﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﻣﻌﺒﻮﺩ
ﻣﻮﻗﺖ ﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﻋﺎﺑﺪ ﺭﺍ ﺑﻤﻌﺒﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻭ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﺎ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻧﻪ ﺍﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
(ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎ سلوک
الهی ﻭﻧﻪ ﺑﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻋﻘلی ﻮ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺘﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ آخوندﻫﺎ
ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷتی ﻤﺎﺩﻯ
اﺯ ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ سلوک
الهی ﺪﺭ قُرآن
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺷﺮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1504 - ﺩﺭحدیث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۴ﺹ289ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ ﻤﺠﺘبی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ
ﺳﺌﻮﺍﻟﻰ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺍﻧﻄﻮﺭﻯ
که ﻣﻴﺸﻨﺎسی ﺒﮕﻮ.
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﻣﺎمﺤﺴﻥ
که ﺨﻮﺩ تجلّی
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ
ﻭحَقّ ﺪﺍﺭﺩ ﺍﻧﻄﻮﺭﮐﻪ
ﺩﻳﺪﻩ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻣﻨﺪ ﺷﺪﻩ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﮑل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﻣﺎم ﻤﻔﻴﺪ
ﺳﺎﻟﻚﭼﻮﻥ ﺪﻳﺪﻥ
ﻳک ﺘﺠلی ﻨﻴﺴﺖ.ﻣگر
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺒﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ شاهدﺍﻥ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﻣﺎﺩﻯ
تصور ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺘﺸﺒﻴﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎنی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﺗﺠﺴﻴم
ﻤﺠﺴّم ﻤﺎﺩﻯ ﺪﻳﺪﻥ
ﭼﻮﻥ ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺑﺸﺮ
ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ) ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ اﻟﺤﻤﺪ
ﻟﻠﻪ ﺍﻟﺬﻯلم ﻴﮑﻥ
ﻠﻪ ﺃﻭل ﻤﻌﻠﻮم
ﻮﻟﺎ ﺁﺧﺮ ﻣﺘﻨﺎﻩ
ﻭﻟﺎ ﻗﺒل ﻤﺪﺭک
ﻮﻟﺎ ﺑﻌﺪ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭﻟﺎ ﺃﻣﺪ ﺑﺤﺘّﻰ
ﻭﻟﺎ ﺷﺨﺺ ﻓﻴﺘﺠﺰء
ﻭﻟﺎ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺻفة
فی ﺘﻨﺎﻫﻰ ﻓﻠﺎ
ﺗﺪﺭک اﻟﻌﻘﻮل ﻮ
ﺃﻭﻫﺎﻣﻬﺎ ﻭﻟﺎ
ﺍﻟﻔﮑﺮ ﻭ ﺧﻄﺮﺍﺗﻬﺎ
ﻭﻟﺎ ﺍﻟﺄﻟﺒﺎﺏ
ﻭ ﺃﺫﻫﺎﻧﻬﺎ ﺻﻔﺘﻪ
ﻓﻴﻘﻮل ﻤﺘﻰ ﻭﻟﺎ
ﻳﺒﺪﻯ ﻤﻤّﺎ ﻭﻟﺎ
ﻇﺎﻫﺮ ﻋﻠﻴﻤﺎ ﻭﻟﺎ
ﺑﺎﻃﻥ ﻔﻴﻤﺎ ﻭﻟﺎ
ﺗﺎﺭﻙ ﻓﻬﻠّﺎ ﺧﻠق
اﻟﺨلق ﻔﮑﺎﻥ ﺒﺪءا
ﺑﺪﻳﻌﺎ ﺍﺑﺘﺪاء
ﻣﺎ ﺍﺑﺘﺪﻋﻮ ﺍﺑﺘﺪ
عَمّاء ﺍﺑﺘﺪء
ﻭ ﻓﻌﻠﻤﺎ ﺃﺭﺍﺩ
ﻭ ﺃﺭﺍﺩ ﻣﺎ ﺍﺳﺘﺰﺍﺩ
ﺫﻟک اﻟﻠﻪ رَبّ
ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻥ سپاس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ که ﻧﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻌﻴتی ﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻧﻪ ﺁﺧﺮ ﻭ ﭘﺎﻳﺎنی
ﻮ ﻧﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ اﺩﺭﺍﻙ
ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺍﻭ ﻫﺴﺖ
ﻭ ﻧﻪ (ﺑﻌﺪ) ﺍﺯ
یک ﺤﺪّﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺪﺕ ﻭ ﺯﻣﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ (ﺗﺎ ﮐﻰ) ﺩﺍﺭﺩ.
ﺷﺨﺺ ﻭ ﻣﺸﺨﺺ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻗﺎﺑل ﺘﺠﺰﻳﻪ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻧﻪ ﺗﻔﺎﻭتی
ﺪﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻣﺘﻨﺎهی گرﺩﺩ
(ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻭ ﻣﻄﻠق
اﺳﺖ) ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧند
ﺩﺭک اﻭﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳند
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻮَﻫم
ﻮ ﺗﻔﮑﺮ ﻭ ﺧﻄﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻳﺎ تَصوّرﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻟﻬﺎ ﻭ ﺫﻫﻥ
ها ﻧﻴﺴﺖ ﺗﺎ ﺻﻔﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ
ﻭ ﺗﻮﺻﻴﺒﻒ ﺷﻮﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
گفت ﺗﺎ (ﺍﺯ ﭼﻪ ﻭﻗﺖ)
ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻳﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ (ﺍﺯ ﭼﻪ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭ ﮔﻔﺖ.ﻭ
ﺁﻥ ﻈﺎﻫﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺭﻭﻯ ﭽﻴﺰﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﻃنی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﭼﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻭ ﮔﻔﺖ. ﻭﺭﻫﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺗﺬﮐﺮﻯ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ (ﮐﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ) ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﺑﺪﺍع ﻨﻤﻮﺩ
ﻫﺮ ﺍﺑﺪﺍعی ﺮﺍ
ﺧﻮﺩ آغاز ﮐﺮﺩ ﻭﻫﺮ
آغازﻯ ﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﺍﺑﺪﺍع
ﻨﻤﻮﺩ. ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﺮﺩ ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ ( ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم ﺒﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺳﺎﻟک ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
فوق بشری ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ آغازﮔﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺑﺪﺍه
اﺣﻮﺍل ﺠﺪﻳﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ.

حدیث 1505 - ﺩﺭﺣﺪﻳثی
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ290 -ﺑﺤﺎﺭ)
ﺿﻤﻥ ﻤﮑﺎﻟﻤﻪ ﺭﺍﻭﻯ
ﺒﺎ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻴﺎ ﻓﺘﺢ ﻣﻥ ﺃﺭضی
اﻟﺨﺎﻟﻖلم ﻴﺒﺎل
ﺒﺴﺨﻄ اﻟﻤﺨﻠﻮﻕ
ﻭ ﻣﻥ ﺃﺳﺨﻄ اﻟﺨﺎلق
ﻤﻦ ﺃﻥ ﻴﺴﻠّﻄ علیّه
ﺳﺨﻄ اﻟﻤﺨﻠﻮﻕ
ﻭ انّ اﻟﺨﺎﻟق
لا ﻳﻮﺻﻒ ﺍﻟّﺎ
ﺑﻤﺎ ﻭﺻﻒ ﺑﻪ ﻧﻔﺴﻪ
ﻭﺃﻧّﻯ ﻴﻮﺻﻒ ﺍﻟﺬﻯ
ﺘﻌﺠﺰ ﺍﻟﺤﻮﺍس
ﺃﻥ ﺘﺪﺭﮐﻪ ﻭﺍﻟﺄﻭﻫﺎم
ﺃﻥ ﺘﻨﺎﻟﻪ ﻭ ﺍﻟﺨﻄﺮﺍﺕ
ﺃﻥ ﺘﺤﺪّﻩ ﻭﺍﻟﺄﺑﺼﺎﺭ
ﻋﻥ اﻟﺄﺣﺎﻃﻪ ﺑﻪجَلّ
عَمّاء ﻭﺻﻔﻪ ﺍﻟﻮﺍﺻﻔﻮﻥ
ﻭ ﺗﻌﺎلی عمّا ﻳﻨﻌﺘﻪ
ﺍﻟﻨﺎﻋﺘﻮﻥ ﻧائی
ﻔﻴﻘﺮّﺑﻪ ﻭ ﻗرَبّ
فی ﻨﺄیة ﻓﻬﻮ
فی ﻨﺄﻳﻪ ﻗﺮﻳﺐ
ﻭ فی ﻘﺮﺑﻪ ﺑﻌﻴﺪ
ﮐﻴّﻒ ﺍﻟﮑﻴﻒ ﻓﻠﺎ
ﻳﻘﺎل ﻟﻠﻪ ﮐﻴﻒ؟
ﻭﺃﻳّﻥ اﻟﺄﻳﻦ
ﻓﻠﺎ ﻳﻘﺎل ﻟﻠﻪ
ﺃﻳﻦ؟ ﺍﺫ ﻫﻮ ﻣﺒﺪع
اﻟﮑﻴﻔﻮﻓیّة ﻭ
ﺍﻟﺄﻳﻨﻮنیة ﺍﻯ ﻔﻠﺎﻥ
بنام فتح هرکَس
ﮐﻪ ﺁﻓﺮﻳﺪﮔﺎﺭ
ﺭﺍ ﺭﺍضی ﻨﻤﻮﺩ
ﻧﮕﺮﺍﻥ غضب ﺁﻓﺮﻳﺪﻩﻫﺎ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻫﺮکَس
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ﻏﻀﺐ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺮ ﺍﻭ
ﻭﺍﺭﺩ می گرﺩﺩ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﺰ ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺻﻴﻒ
کرﺩﻩ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺷﻮﺩ. ( ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ قُرآن
ﺁﻣﺪﻩ ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻫﺮ
تجلّی ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
شاهد ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻧﻤﻮﺩ) ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﮐسی ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﺷﻮﺩ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
حَواس ﻋﺎﺟﺰ ﺍﺯﺩﺭک
ﻮ احساس ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻏﻴﺮﺣﺴﻰ
ﺗﻮﺻﻴفی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ)
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻄﻮﺭ
ﺫﻫنی اﻭﺭﺍ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﮐﻨﺪ (ﻗﺪﺭﺕ تَصوّر
ﺫﻫنی اﻭﺭﺍ ﻣﺸﺨﺺ
ﮐﻨﺪ ﻭلی ﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭ تجلّیات ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﻤﺤﺪﻭﺩ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺮ ﺣسینی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ (ﺑَﺪﺭﻣُﻨﻴﺮ)
ﻭلی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮشی
ﺒﺎﺯ ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺑﺼﺎﺭ
ﻭ ﺩﻳﺪﻥ ﻋﺎﺟﺰ ﺍﺯ
ﺍﺣﺎﻃﻪ ﺑرَبّ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ( ﺍﺣﺎﻃﻪ ﺩﻳﺪﻥ
همه ﺟﺎﻧﺒﻪ ﺍﺯ
ﮐﻞ ﻳک شیئ اﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺟﺰئی اﺳﺖ
ﺍﺯ ﮐﻞ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺪﻳﺪﻥ همه کُلّ
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ) ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍجَلّ
ﻮ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻭﺻﻒ
ﻭﺍﺻﻔﺎﻥ اﺳﺖ (ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﻮﺻﻒ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮﮔﻔﺘﻪﺍﻯ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻨﻈﺮ ﺑﺮﺳﺪ.) ﻭﻣﺘﻌﺎلی
ﺘﺮ ﺍﺯﻧﻌﺖ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺻﻔﺎتی ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ اﺳﺖ.
(ﻧﻌﺖ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺻﻔﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ اﺳﺖ.
ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﺩﻳﺪﻥ ﻳک شیئ
اﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﻋﻘلی ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭ ﻧﻌﻤﺖﻫﺎﻯ
غیر ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﭽﺸﻢ ﺩﺭﻣﻔﺎﻫﻴم
عقلی ﻧﻌﺖ ﺍﻥ ﺘﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ اﺳﺖ. ﺗﻌﺎلی
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﻋﺎﻟﻴﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻮﺍﺻﻔﻴﻥ ﺪﺭﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻮ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻫﻨﻮﺯ تجلّیات
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ بی ﻨﻬﺎﻳﺘﻰ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎ
ﻭﻧﻌﺘﻬﺎﻯ
غقلی اﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ که ﺩﺭ
ﻧﺰﺩﻳکی اﻭ ﺑﺎﺯ
ﺩﻭﺭ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻯ
اﻭ ﺑﺎﺯ ﻧﺰﺩﻳک
اﺳﺖ ( ﺍﺯﺧﻮﺩ ﻣﺎ
ﺑﺨﻮﺩﻣﺎﻥ ﻨﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺻﻞ (ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧل ﻮ ﻇﺎﻫﺮ) ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﺍ ﺿﻤﻥ ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
الهی هستید. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
(ﺍﺻل ﺨﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ)
ﺍﺯ ﻫﺴتی ﺪﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﻭﺭﻯ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ (ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ) ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻨﺰﺩﻳک ﺒﻤﺎ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﺩﻭﺭﻯ اﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ تَقرُّب ﻭﻧﺰﺩﻳک
اﻭ ﺑﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﺰﺩﻳک
اﻭ ﺩﻭﺭﻯ او ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ کیفیّتﻫﺎ
ﺭﺍ ﺗﮑﻴﻴﻒ ﺩﺍﺩﻩ.
پس ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
(کیفیّت ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
کَمّیَت ﺍﺯ ﻭﺻﻒ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ اﺯ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ
ﺍﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
کیفیّت ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺯ تجلّیات ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟک ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
پس ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻨﻴّﺖ
ﻭﮐﺠﺎدی ﺮﺍ ﺑﺎﺷﻴاء
ﺪﺍﺩﻩ ﻭ ﻟﺬﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﻭ ﮐﺠﺎ
ﺍﺳﺖ (ﻣﮑﺎﻥ ﺘﺠﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟک
ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ پس
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ ﻏﻴﺮﺍ
ﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻨﻴّﺖ
ﻭﮐﺠﺎئی ﺮﺍ ﺑﺎﺷﻴﺎ
ٴﺪﺍﺩﻩ ﻭﻟﺬﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﻭ ﮐﺠﺎ
ﺍﺳﺖ (ﻣﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
اشیاء ٴﻤﺤﺪﻭﺩ
تَصوّر ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺪﺍﺭﺩ) ﻭﺍﻭ ﺍﺑﺪﺍع
کننده ﮐﻴﻔﻮﻓﻴّﺖ
ﻭ ﺍﻳﻨﻮﻧﻴّﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪه
کیفیّتﻫﺎ ﻭﮐﺠﺎﺋﻴﻬﺎ
ﺍﺳﺖ). ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻴﺎ ﻓتح کل ﺠﺴم
ﻤﻐﺬّﻯ ﺒﻐﺬاء ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﺨﺎﻟق اﻟﺮﺍﺯﻕ
ﻓﺎﻧّﻪ ﺟﺴّم اﻟﺄﺟﺴﺎﻡ
ﻭﻫﻮ لیس ﺑﺠﺴم ﻮﻟﺎ
ﺻﻮﺭه ﻟم ﻴﺘﺠﺰء
ﻟم ﻴﺘﻨﺎﻩ ﻭﻟم
ﻴﺘﺰﺍﻳﺪ ﻭ ﻟم ﻴﺘﻨﺎﻗﺺ
ﻣﺒﺮء ﻣﻥ ﺬﺍﺕ ﻣﺎ
ﺭﮐّﺐ فی ﺬﺍﺕ ﻣﻥ
ﺠﺴّﻤﻪ ﻭﻫﻮ ﺍﻟﻠﻄﻴﻒ
ﺍﻟﺨﺒﻴﺮ ﺍﻟﺴﻤﻴﻊ
ﺍﻟﺒﺼﻴﺮ ﺍﻟﻮﺍﺣﺪ
ﺍﻟﺄﺣﺪ ﺍﻟﺼﻤﺪ
ﻟم ﻴﻠﺪ ﻭ لم ﻴﻮﻟﺪ
ﻭﻟم ﻴﮑﻥ ﻠﻪ ﮐﻔﻮﺍ
ﺃﺣﺪ ﻣﻨﺸئالاشیاء
ﻭ ﻣﺠﺴّم اﻟﺄﺟﺴﺎﻡﻭ
ﻣﺼﻮﺭ ﺍﻟﺼﻮﺭ ﻟﻮ
ﮐﺎﻥ کما ﺗﻘﻮل
اﻟﻤﺸبّهة ﻟﻢ ﻳﻌﺮﻑ
ﺍﻟﺨﺎﻟق ﻤﻥاﻟﻤﺨﻠﻮﻕ
ﻭﻟﺎ ﺍﻟﺮﺍﺯق ﻤﻥ
اﻟﻤﺮﺯﻭﻕ ﻭﻟﺎ
ﺍﻟﻤﻨﺸئ ﻤﻥ اﻟﻤﻨﺸﺄ
ﻟﮑﻨّﻪ ﺍﻟﻤﻨﺸئ
ﻔﺮق ﺒﻴﻥ ﻤﻥ ﺠﺴّﻤﻪ
ﻭﺻﻮﺭﻩ ﻭﺷﻴّﺃﻩ
ﻭ ﺑﻴّﻨﻪ ﺍﺫﺍ ﮐﺎﻥ
لا ﻳﺸﺒﻬﻪ شیئ ﻫﺮ
ﺟﺴمی غذا ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺯق
ﺪﻫﻨﺪﻩ (ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﻣﺎﻧﺪﻥ ﻧﻴﺎﺯ غدﺍ
ﻭ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ندارد .ﻭﺭﺯﻗﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻮﻥ احساس ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻫﻤگی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮگ ﻮ ﻳﺎ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺟﺴﻤﻴّﺖ
ﺑﺎﺟﺴﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ.
پس ﺧﻮﺩ ﺟﺴﻢ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﺻﻮﺭتی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
(ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
مادیّات ﺍﺳﺖ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺻﻮﺭﺕﻧﻮﻋﻰ ﻭﻫﻴﺄﺕ
ﻭﺷﮑل کُلّی ﻴک
شیئ ﻭﻟﺬﺍ ﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭﻗﺎﺑل
ﻤﺘﻠﺎشی ﺸﺪﻥ ﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﻏﺬﺍ ﻭ ﺭﺯق ﻮ ﺍﻣﺪﺍﺩ
ﺗﺎ ﺿﻤﻥ عقب ﺗﺮ
ﻧﺮﻓﺘﻦ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺑﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺒﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
کیفیّت ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ) ﻭ
ﺍﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻗﺎﺑل
ﺘﺠﺰﻳﻪ ﻭﺗﻨﺎﻫﻰ
ﻳﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩﻳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
(ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺟﺴم
ﻮﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ ﻣﺘﻠﺎشی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻋمّ
اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻌﺎلی
ﻨﻮﻋﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﺪﺭ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﺑﺮﻭﺩ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ ﻭ ﻧﻘصی
ﻨمی ﻴﺎﺑﺪ ﻭ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺫﺍتی
ﺪﺭﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭح
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﻳک ﻨﻮﻉ ﺭﻭح ﺪﺭﺟﺴﻤﻰ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻭ ﺳﻮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺧﺎلق
ﺬﺍﺕ ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺟﺴمی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺠﺰﺋﻴﺎﺕ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺒﺮﺗﺮﻯ اﺳﺖ)
ﻭﺧﻮﺩ ﻟﻄﻴﻒ ﺧﺒﻴﺮ
ﺍﺳﺖ ( ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻤﺎﺩﻳّﺖ ﭼﻮﻥ ﻨﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎﺩﻩ ﻟﻄﻴﻒ
ﻭﻧﺮم اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻟﻄﻴﻒ ﻭ ﻟﻄﻒ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭ ﺑﺎ ﺭﺣﻤﺖ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ کسانی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺭﺍضی
ﻨﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻟﻄﻴﻒ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ بغیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ) ﺳمیع
ﺸﻨﻮﺍ ﻭﺑﺼﻴﺮ ﺑﻴﻨﺎ
ﺍﺳﺖ (ﺣتی ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻓﮑﺮ ﻫﻤﻪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﺳﺖ.ﻭلی ﻤﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ دﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﻧﺠﻮﺍ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣﺘﻤﺎ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﻠﺎع
الهی می باﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻮ ﻳﺎ
ﺩﻳﺪﻥ ﮐﻪ ﺟﺎﻯ ﻨﮕﺮﺍنی
ﺴﺎﻟک ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﺣﺪ
ﺍﺣﺪ ﻭﺻﻤﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻳﮕﺎﻧﻪﺍﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﻭﻣﻴﻦ ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. (ﻋﺪﺩ
ﻳﻚ ﺑﺪﻭﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻋﺪﺍﺩ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﻴﻚ ﻭﺻﻤﺪ ﺣﺎﻟﺖ
ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ ﻴﺎ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ وبی
خودی ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻮعی
اﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻫﺴتی که ﻣﺎ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﺍﺯ ﮔﻮﻧﻪ ﻏﻴﺮ ﺻﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻮﻗﺖ ﻭﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭﻗﺎﺑل ﺘﺠﺰﻳﻪ
ﻭ ﻣﺘﻠﺎشی ﺸﺪﻥ
اﺳﺖ. ﻭلی ﻮﺟﻮﺩ
ﺻﻤﺪﻯ ﻭﺟﻮﺩﻯ
اﺯ ﮔﻮﻧﻪﺍﻯالهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
است .ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺤﺎﻟﺖ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭند
ﮐﻪ ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺎﺷق
ﺪﺭﻣﻌﺸﻮق عباﺩﻯ
ﻋﺸق ﺴﺮﺍﺳﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺣﺴﺎسی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﻤﻪ ﻣﺠﻨﻮﻥ
اﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﻫﺮﮔﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﻗﺒلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻪ ﺯﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﻭﻧﻪ
ﻣﻴﺰﺍﻳﺪ ( ﻭﻟﺬﺍ
ﺻﻤﺪﻯﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ).ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻭ ﻫم کفّه ﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺄﺯاء ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻣﻄﻠﻘﺎ ﮐسی
نیز ﻨﺰﺩ ﺍﻭ ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍنی
ﻤﻌﺎﺩل اﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﺵ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلّیات الهی ﻮ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻋﻈﻤﺖ
بی ﻤثال ﻟهستند
ﺑﺎﺯﻫﺮﮔﺰﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
این همانی
آنرا ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺟﺴم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺍﺟﺴﺎم
اﺳﺖ ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻥ ﭽﻨﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻴﮕویند ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺸﺪ ﺧﺎلق ﺮﺍ
ﺍﺯ ﻣﺨﻠﻮق ﺠﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﻭﻳﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺭﺯق ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺭﺯق گیر زﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ اﺯﻫم
ﺘﺸﺨﻴﺺ ﺩﺍﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﻭ ﺗﻔﮑﻴک
ﻨﻤﻮﺩ. ﻭ ﻟﻴﮑﻥ
اﻳﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
اشیاء ﻮ ﺍﻧﺸﺎء
کننده اشیاء ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﻴﻥ
ﺎﻭ ﺑﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺟﺴم ﻮ ﺷﻴﺌﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻴﺰﻯ ﻤﺎﻧﻨﺪ ﻭ
ﻣﻌﺎﺩا اﻭ ﻧﻴﺴﺖ
(ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﻓﻠﺴفی ﺪﺭ قُرآن
ﻮ حدیث ها ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﻬم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
تجلّیات ﻣﺨﺘﻠﻒ
الهی ﺮﻭﺑﺮﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺿﻤﻥ اﻳﻨﮑﻪ الهی
ﻮ تجلّی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧمی ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻭﺻﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻔﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻣﻨﻄق
بشری ﻮﺣتی ﺪﺭﻣﻨﺘﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺤﺎل اﺳﺖ
ﻭﺣﺘﻰ ﻗﻮﺍﺭﻩﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﻨﻄقی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻳﻌنی ﻮﺻﻒ
ﻣﻨﻄقی اشیاء ﺩﺭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻣﺨﺘﻠﻔﻰ
ﭼﻮﻥ ﻤﻘﺪﻣﺎﺕ ﻭﺍﺻﻮل
ﻮﺣﻘﺎﻳق ﻮﻋﻠل
ﻮ ﺍﺣﻮﺍل ﻘﺎﺑل
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﻨﻄقی
ﻮﻋﻠمی ﻮ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﺮﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪﻋﺮﺽ
ﮐﺮﺩم اﻧﺴﺎﻥ
زیکی اﺳﺖ ﻭﺧﺪﺍ
ﻳکی اﺳﺖ ﺍﻳﺎ ﺍﻳﻥ
ﺘﺸﺎﺑﻪ ﺩﺭ ﻳﮕﺎﻧگی
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ؟ (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﻳک ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ ﭼﻨﻴﻥ
ﺸﺒﺎﻫتی ﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺪﺍﮐﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻴﭻ ﺩﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨ ﺪﻫﻢ
ﻭﺣتی ﻤﮑﻤل خم ﻨمی
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺍﺣﺪ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺳﺎﺯﺵ ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻮﻗﺎﺑل
ﺘﺠﺰﻳﻪ ﻭ ﻣﺮگ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ:
ﺃﺣﻠﺖ ثبّتک اﻟﻠﻪ
ﺍﻧّﻤﺎ ﺍﻟﺘﺸﺒﻴﻪ
فی اﻟﻤﻌﺎﻧﻰ ﻭ
ﺃﻣّﺎ فی اﻟﺎﺳﻤﺎ
ﻔﻬﻰ ﻭﺍﺣﺪة ﻭهی
اﻟﺪﻟﺎلة علیّ
اﻟﻤﺴﻤّﻰ ﻭ ﺫﻟک
ﺃﻥّ اﻟﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻮ ﺍﻥ ﻘﻴل ﻮﺍﺣﺪ
ﻓﺎﻧّﻪ ﻳﺨﺒﺮ ﺃﻧّﻪ
ﺟُﺸثّة ﻭﺍﺣﺪة
ﻭ لیس ﺑﺎثنین .ﺍﻟﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻔﺴﻪ لیس ﺑﻮﺍﺣﺪ
ﻟﺄﻥ ﺃﻋﻀاءه ﻣﺨﺘﻠﻔﻪ
ﻭ ﺃﻟﻮﺍﻧﻪ ﻣﺨﺘﻠﻔﻪ
ﻏﻴﺮ ﻭﺍﺣﺪﻩ ﻭﻫﻮ
ﺃﺟﺰﺍٴ ﻤﺠﺰّ ﻯ
لیس ﺳﻮاء ﺩﻣّﻪ
ﻏﻴﺮ ﻟﺤﻤﻪ ﻭﻟﺤﻤﻪ
ﻏﻴﺮ ﺩﻣّﻪ ﻭﻋَﺼَبة
ﻏﻴﺮ ﻋﺮﻭﻗﻪ ﻭﺷﻌﺮﻩ
ﻏﻴﺮ ﺑﺸﺮﻩ ﻭ ﺳﻮﺍﺩﻩ
ﻏﻴﺮ ﺑﻴﺎﺿﻪ ﻭﮐﺬﻟک
ﺴﺎﺋﺮ جَمیع اﻟﺨﻠﻖ
ﻓﺎﻟﺎﻧﺴﺎﻥ ﻮﺍﺣﺪ
فی اﻟﺎﺳﻢ ﻟﺎ ﻭﺍﺣﺪ
فی اﻟﻤﻌﻨﻰ ﻭﺍﻟﻠﻪ
جَلّ ﺠﻠﺎﻟﻪ ﻭﺍﺣﺪ
ﻟﺎ ﻭﺍﺣﺪ ﻏﻴﺮﻩﻭ
ﻟﺎ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻓﻴﻪ
ﻭﻟﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻭﻟﺎ
ﺯﻳﺎﺩة ﻭﻟﺎ ﻧﻘﺼﺎﻥ
ﻓﺄﻣّﺎ ﺍﻟﺎﻧﺴﺎﻥ
اﻟﻤﺨﻠﻮق اﻟﻤﺼﻨﻮع
اﻟﻤﻮٴﻠّﻒ ﻓﻤﻥ
ﺃﺟﺰﺍٴ ﻤﺨﺘﻠفة
ﻭ ﺟﻮﺍﻫﺮ ﺷﺘّﻰ
ﻏﻴﺮ ﺃﻧّﻪ ﺑﺎﻟﺎﺟﺘﻤﺎع
شیئ ﻮﺍﺣﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺭﺍ ثاﺑﺖ ﻗﺪم
ﻨﻤﺎﻳﺪ (ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺗﮑﺎﻣل عقلی ﻮ
ﺭﻭحی ﺨﻮﺩ ﭘﺎﻳﺪﺍﺭ
ﺑﺎﺷﻰ ﻭﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﻴﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭحی
ﻨﻴﺎبی که ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻘﺎﻳﺪ
و عُقده ها و ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺑﺎﻃل ﻮ ﻧﻔﺴﺎنی
و حدیث نفس ﺪﺭﻳک
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺑﻴﻥ ﻴﮕﺎﻧگی
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﻣﻌنی
اﺳﺖ (ﻧﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﻴﮕﺎﻧﻪ ﻭ ﺷﺒﻴﻪ)
ﺍﺳﺎمی همیشه ﻳکی
هستند. (ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍ ﻋﺎلم اﺳﺖ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﻴﺰﻋﺎﻟﻢ)
ﻭلی ﺪﻟﺎﻟﺖ ﻣﺴﻤّﺎئی
هر ﺍﺳم ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﺩ (ﻧﻮع علم
ﺨﺪﺍ ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﻠم ﺨﺪﺍ ﺑﺎﻋﻠم
ﻮ ﺍﮔﺎهی اﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺩﺭ ﺍﺳم
علم ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﺪﺭ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺧﻮﺩ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺷته
ﮐﻪﺣتی ﻘﺎﺑﻞ قیاس
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﺎﻭ ﻋﻘل ﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﻴﺰﻋﻘل
ﻮ ﺗﻔﮑﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی
اﻳﻥ کجا ﻭ ﺍﻥ
کجا کجا) ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻮﺍﺣﺪ ﻭ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﻳﻌنی ﺠﺴﺪﻯ
ﻮﺍﺣﺪ ﺍﺳﺖ ﻭﺩﻭﺗﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻴک ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﻭﻟﻰ ﺍﻋﻀﺎﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺍﺭﺩ ( ﻳﻌنی ﺒﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻳکی اﺳﺖ ﻭلی اجزاء
ﻮ ﺍﻋﻀﺎﻯ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﻴﺰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻭﺣﺪﺕ ﺩﺭﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺮﺍ بی ﻤﻌنی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺟﺰﺍ
ﺑﻴﻥ ﺨﻮﺩ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ .ﺧﻮﻥ ﻮ
ﮔﻮﺷﺖ ﺑﺎﻫم ﻔﺮق
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺍﻳﻥ همانی
ﺪﺍﺭﻧﺪ (ﺍﻋﺼﺎﺏ
اﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺭﮔﻬﺎﻯ
ﺎﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻣﻮﻯ
اﻭﻏﻴﺮﺍﺯ ﭘﻮﺳﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﻭﺳﻴﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
او ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺳﻔﻴﺪﻯهای
اﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﻴﻥ
ﻄﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﺳم ﻮﺍﺣﺪ ﻭلی
ﺪﺭ ﻣﻌنی ﻮﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻳکی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﺣﺪ ﻳﮕﺎﻧﻪﺍﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭ ﺍﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﻴﻥ
اﺟﺰﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﮐم ﻮ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺪﺭ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺨﻠﻮق
ﻤﺼﻨﻮعی اﺳﺖ ﻣﻮٴﻠﻒ
ﺍﺯ ﺍﻋﻀﺎ ﻭ ﺍﺟﺰﺍ
ﻭﺟﻮﻫﺮ ﻫﺎﻯﻤﺨﺘﻠﻒ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ اﻳﻦ ﺟﻮﺍﻫﺮ
جَمع ﺸﻮﻧﺪ ﻳک ﭽﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.
ﺳپس ﺭﺍﻭﻯ ﺘﻮﺿح
و ﺘﻔﺴﻴﺮﻯ ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻟﻄﻴﻒ ﺑﻮﺩﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻟﻄﻒ ﺧﺪﺍﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻟﻄﻒ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻴﺎ ﻓﺘح
اﻧّﻤﺎ ﻗﻠﺖ ﺍﻟﻠّﻄﻴﻒ
ﻟﻠﺨﻠق اﻟﻠّﻄﻴﻒ
ﻭ ﻟﻌﻠﻤﻪ ﺑﺎﻟشیئ
ﺍﻟﻠﻄﻴﻒ ﺃﻟﺎ ﺗﺮﻯ
الی أثر ﺻﻨﻌﻪ
فی اﻟﻨﺒﺎﺕ ﺍﻟﻠﻄﻴﻒ
ﻭﻏﻴﺮ ﺍﻟﻠﻄﻴﻒ
ﻭفی اﻟﺨﻠﻖ ﺍﻟﻠﻄﻴﻒ
ﻣﻥ ﺃﺟﺴﺎم اﻟﺤﻴﻮﺍﻥ
ﻣﻥ اﻟﺠﺮﺟس ﻭﺍﻟﺒﻌﻮﺽ
ﻭﻣﺎ ﻫﻮ ﺃﺻﻐﺮ ﻣﻨﻬﻤﺎ
ﻣﻤّﺎ ﻟﺎﻳﮑﺎﺩ
ﺗﺴﺘﺒﻴﻨﻪ ﺍﻟﻌﻴﻮﻥ
ﺑل ﻴﮑﺎﺩ ﻳﺴﺘﺒﺎﻥ
ﻠﺼﻐﺮﻩ ﺍﻟﺬﮐﺮ
ﻣﻥ اﻟﺄﻧثی ﻮ ﺍﻟﻤﻮﻟﻮﺩ
ﻣﻦ ﺍﻟﻘﺪﻳﻢ ﻓﻠﻤّﺎ
ﺭﺃﻳﻨﺎ ﺻﻐﺮ ﺫﻟﻚ
ﻓﻰ ﻟﻄﻔﻪ ﻭ ﺍﻫﺘﺪﺍﺋﻪ
ﻟﻠﺴﻔﺎﺩ ﻭ ﺍﻟﻬرَبّ
ﻣﻥ اﻟﻤﻮﺕ ﻭ ﺍﻟجَمع
ﻠﻤﺎ ﻳﺼﻠﺤﻪ ﻣﻤّﺎ
فی ﻠﺠج اﻟﺒﺤﺎﺭ
ﻭﻣﺎ فی ﻠﺤاء ﺍﻟﺄﺷﺠﺎﺭ
ﻭﺍﻟﻤﻔﺎﻭﺯ ﻭ ﺍﻔﺘﺮﺍقها
ﺒﻌﻀﻬﺎﻋﻥ ﺒﻌﺾ
ﻣﻨﻄﻘﻬﺎ ﻭﻣﺎ ﺗﻔﻬم
ﺒﻪ ﺃﻭﻟﺎﺩﻫﺎ ﻋﻨﻬﺎ
ﻭ ﻧﻘﻠﻬﺎ ﺍﻟﻐﺬﺍٴ
ثمّ ﺗﺄﻟﻴﻒ ﺃﻟﻮﺍﻧﻬﺎ
ﺣﻤﺮة ﻣﻌﺼﻔﺮة
ﻭ ﺑﻴﺎﺿﺎ ﻣﻌﺤﻤّﺮﻩ
ﻋﻠﻤﻨﺎ ﺃﻥ ﺧﺎلق
هذا ﺍﻟﺨلق ﻠﻄﻴﻒ
ﻭ ﺃﻥّ کُلّ ﺼﺎنع
ﺸﻴئ ﻓﻤﻥ شیئ ﺻﻨﻊ
ﻭﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﺨﺎلق
اﻟﻠﻄﻴﻒ ﺍﻟﺠﻠﻴﻞ
ﺧﻠق ﻮ ﺻنع لا ﻣﻥ
شیئ ﺑﺎﻟلطیف
ﺑﺨﻠق ﻮ ﺑﺎﻟﻄﻒ
ﺑﻬﺮﭼﻪ ﺭﻳﺰ ( ﻭ ﻇﺮﻳﻒ
ﻭ ﻟﻄﻴﻒ) ﺍﺳﺖ. ﺁثاﺭ
ﺻﻨﻌﺖ الهی ﺮﺍ ﺩﺭﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻮﻳﺎ اشیاء غیر
ﻟﻄﻴﻒ (ﺧَﺸِﻦ) ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﻴﻨﻰ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﺸﺮﺍﺕ ﻭ ﺭﻳﺰﺗﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴم که ﭼﺸﻢ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺍﻥ ﺩﻳﺪﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻧﻘﺪﺭ ﺭﻳﺰ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻧَﺮ ﻭ
ﻣﺎﺩﻩ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺘﺸﺨﻴﺺ ﺑﺪﻫﻴﻢ.
ﻭ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺭﻳﺰﻯ
ﺨﻮﺩ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺠﻔﺖﮔﻴﺮﻯ ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻓﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
خودشان ﻭ ﺩﺭﭘﻮﺳﺘﻪ
ﺗﻥ گیاﻫﺎﻥ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯﻧﻪ ﻭ ﺳﻮﺭﺍﺧﻰ
ﺯﻧﺪگی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﺑﺎ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﺗﻔﺎﻫم ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻃﻔﺎل ﺨﻮﺩ ﻏﺬﺍ
می ﺒﺮﻧﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺮﻧﮕﻬﺎﻯ
ﺴﺮخ ﻮ ﺯﺭﺩ ﻳﺎ ﺳﻔﻴﺪ
ﻭ ﺳﺮخ هستند ﮐﻪ
ﮔﻮﺍﻩ ﺑﺮﺧﺎﻟﻖ
ﻟﻄﻴﻒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﺑﺎ ﻟﻄﻒ ﺑﻬﺮﭼﻪ
ﻟﻄﻴﻒ ﻧﻴﺰ هست)
ﻫﺮﺻﺎنعی ﭽﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﺍﺯﭼﻴﺰﻫﺎئی
ﺪﻳﮕﺮ می ﺴﺎﺯﺩ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺎلق
ﻠﻄﻴﻒ ﻭﺟﻠﻴل
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﻴچ
همه ﭼﻴﺰﻣﻴﺴﺎﺯﺩ
(ﻧﻈم ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻟﺎﺟﺮم
اﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺨﺎلق
ﻮ ﻇﺮﺍﻓﺖ ﮐﺎﺭ ﺍﻭ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﺎلی اﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﻟﻄﻒ ﺍﻟﻬﻰ ﺑهمه
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺪﺭﮐﻤﺎل
ﻮﻋﻘل ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺣتی ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻘﺎﻣﻰ الهی
ﻤﻴﻴﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻳﻥهمانی
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﭼﻮﻥ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ .ﺭﺍﻭﻯ ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﻳﺎﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰﺧﺎﻟﻘﻰ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ (ﺗﺒﺎﺭک
اﻟﻠﻪ ﺃﺣﺴﻥ اﻟﺨﺎﻟﻘﻴﻦ)
ﺍﻣﺎم گفت ﺩﺭقُرآن
ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﻋﻴﺴﻰ
ﺍﺯ ﮔِﻞ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﭘﺮﻧﺪﻩ ﺳﺎﺧﺖ ﻭﭼﻮﻥ
ﺪﺭ ﺍﻥ ﺪﻣﻴﺪ ﺑﺎﺫﻥ
الهی ﭙﺮﻭﺍﺯ ﮐﺮﺩ
( ﺗﺸﺒیه ﻴﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻳﻥ اﻳﻥ
ﭙﻴﺮ الهی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﻤﺎﺩﻯ ﭽﻮﻥ
گِل ﻮ ﻣﺎﺩﻩ ﺧﺎم
ﻮ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺭﺯشی
ﺮﺍ ﺗﺒﺪﻳل ﺒﭙﺮﻧﺪﻩ
ﻭﻃﻴّﺎﺭ ﺩﺭﻋﺮﻭﺝ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮﻋﻘل ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺭﺩ
ﭘﺮﻭﺍﺯﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺎﺳﺮاء
ﻭ ﻋﺮﻭج ﻮﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻘﺎمی ﺒﺮﺗﺮ ﻭالهی
ﻮ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭقُرآن
گفته ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻣﺮﻯ
گاﻭﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺎﺧﺖ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺠﺴﺪ ﻭﻣﺠﺴم و ﺑﺎ
ﺻﺪﺍﻯ گاﻭ ﺑﻮﺩ.
( ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺯ ﺗﻮﻟﻴﺪﻯ الهی
اﺳﺖ ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻋﻤﺎل غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
گاﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﮔﺎﻭ ﺩﺭﻫﺮ ﺷﮑم
گنده آخوندﻯ
اﻓﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﻤﺴﻴﺢ ﭘﺮﻧﺪﻩ
ﻃﻴّﺎﺭ ﻭﺳﺎﻟک
ﺘُﻨﺪﺭو ﻭﺑﺎ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻭ ﺍﺳﺮاء ﻮﻋﺮﻭج
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ
) ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻴﺪﺍﻧم
که ﮐﺎﺭﻋﻴسی ﺪﻟﻴل
ﻨﺒﻮﺕ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﻴم
که ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺳﺎﻣﺮﻯ
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ ﮔﺎﻭ ﺻﺪﺍ
ﺩﺍﺭﻯ ﺒﺴﺎﺯﺩ. ﮐﻪ
ﺗﺎ نبوّت ﻣﻮسی
ﺮﺍ ﺧُﻨثی ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﺎﺭﺳﺎﻣﺮﻯ
ﺠﺎﻯ ﺘﻌﺠﺐ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ:
ﻮﻳﺤک ﻴﺎ ﻓﺘﺢ ﺍﻥّ
ﻠﻠﻪ ﺍﺭﺍﺩﺗﻴﻥ
ﻮﻣﺸﻴّﺘﻴﻦ ﺍﺭﺍﺩة
ﺣﺘم ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ عَزّﻡ
ﻳنهی ﻮ ﻫﻮ ﻳﺸاء
ﻮ ﻳﺄﻣﺮ ﻭﻫﻮ ﻳﺸاء
ﺍﻭﻣﺎ ﺭﺃﻳﺖ ﺃﻧّﻪ
نَهی ﺁﺩم ﻮ ﺯﻭﺟﺘﻪﻋﻥ
ﺃﻥ ﻴﺄﮐﻠﺎ ﻣﻥ
اﻟﺸﺠﺮة ﻭﻫﻮ ﻳﺸاء
ﺬﻟﻚ؟ ﻭﻟﻮلم ﻴﺸاء
ﻟم ﻴﺄﮐﻠﺎ ﻭﻟﻮ
ﺃﮐﻠﺎ ﻟﻐﻠﺒﺖ ﻣﺸﻴّﺘﻬﻤﺎ
ﻣشیئة ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺃﻣﺮ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﻴﺬﺑح
اﺑﻨﻪ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﻭﺷاء أﻥ ﻟﺎﻳﺬﺑﺤﻪ
ﻭﻟﻮ ﻟﻢ ﻳشاء ﺃﻥ
لا ﻳﺬﺑﺤﻪ ﻟﻐﻠﺒﺖ
ﻣشیئة ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻤشیة ﺍﻟﻠﻪعَزّ
ﻭجَلّ . ﭼﻪﻣﻴﮕﻮئی؟!
بدﺍﻥ که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻭ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ مَشیّت ﺩﺍﺭﺩ.
ﻳکی اﺭﺍﺩﻩ ﺣﺘم
ﻮ ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺭﺍﺩﻩ
عَزّم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻭلی
ﺨﻮﺩ مَشیّت ﺁﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ نَهی
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ مَشیّت
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ نهی اﻧﺠﺎم
گیرﺩ. ﻣﮕﺮ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴنی که ﺩﺳﺘﻮﺭ
نهی ﺨﻮﺭﺩﻥ اﺯ ﺩﺭﺧﺖ
بهشتس ﺑﺂﺩم ﻮﺣﻮّﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪ که ﺨﻮﺩ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺴﺮﮐشی صورت
گیرﺩ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮ ﺍﻣﺮ
ﻭ ﻧﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
مَشیّت ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﺍﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﻧﻤﻯﺨﻮﺭﻧﺪ
ﻭﺍﻟَّشیّت ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮ مَشیّت ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻏﺎﻟﺐ
ﻣﻴﺎﻣﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ کرﺩﻥ ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺑﺎﺑﺮﺍﻫﻴم ﺪﺍﺩﻩ
ﺷﺪ ﻭلی مَشیّت
الهی ﺒﺮﺍﻳﻥ ﻨﺒﻮﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺖعلیّ
ﺮغم مَشیّت ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴل ﺮﺍ ﺳﺮﺑﺒُﺮﺩ
ﺁﺍﻧﮕﺎﻩ مَشیّت
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﺒﺮمَشیّت
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻏﺎﻟﺐ
ﻣﻴﺂﻣﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺸﺪ. ﺳپس ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻰ ﭘﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺳمع
الهی ﺒﮕﻮﺵ ﻭﺩﻳﺪﻥ
اﻭﺑﭽﺸم اﺳﺖ؟ ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ: اﻧّﻪ
ﻳﺴمع ﺒﻤﺎ ﻳﺒﺼﺮ
ﻭ ﻳﺮﻯ ﺒﻤﺎ ﺳﻤﻊ
ﺑﺼﻴﺮ ﻟﺎ ﺑﻌﻴﻥ
ﻤثل عین اﻟﻤﺨﻠﻮﻗﻴﻦ
ﻭ ﺳمیعا ﺑﻤثل ﺴمع
اﻟﺴﺎﻣﻌﻴﻦ ﻟﮑﻥ
ﻠﻤّﺎ ﻟﺎ ﺗﺨفی
علیّه ﺧﺎﻓیة ﻣﻥأثر
ﺍﻟﺬﺭّﻩ ﺍﻟﺴﻮﺩاء
علیّ اﻟﺼﺨﺮة ﺍﻟﺼﻤّاء
فی اﻟﻠﻴلة ﺍﻟﻈﻠﻤاء
ﺗﺤﺖ ﺍﻟثرﻯ ﻮﺍﻟﺒﺤﺎﺭ
ﻗﻠﻨﺎ ﺑﺼﻴﺮ ﻟﺎ
ﺑﻤثل عین اﻟﻤﺨﻠﻮﻗﻴﻦ
ﻭﺳمیع ﺒﻤﺎ ﻟم ﺘﺸﺘﺒﻪ
ﻋﻠﻴﻪ ﺿﺮﻭﺏ ﺍﻟﻠﻐﺎﺕ
ﻭلم ﻴﺸﻐﻠﻪ ﺳمع
عن ﺴﻤﻊ ﻗﻠﻨﺎ ﻟﺎ
ﺑﻤثل اﻟﺴﺎﻣﻌﻴﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ
ﺿﻤﻨﺎ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﺭﺍ که
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﺿﻤﻨﺎ
ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ. ﺑﻴﻨﺎ
ﺑﭽﺸﻢ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﭽﺸم ﻤﺨﻠﻮﻕ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺸﻨﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺮ ﺍﻭ
ﻣﺨفی ﻨﻤﻴﻤﺎﻧﺪ
ﺣتی اﮔﺮ ﻳک ﺬﺭﻩ
ﺳﻴﺎﻩ ﻭ ﻳﺎ ﻣﻮﺭﭼﻪ
ﺴﻴﺎﻫﻰ ﮐﻪ ﺭﻭﻯ
ﺴﻨگ ﺴﻴﺎهی ﺪﺭﺷﺐ
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﺩﺭ ﺯﻳﺮ
ﺧﺎک ﻮﻳﺎ ﺩﺭ ﻗﻌﺮ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺑﺼﻴﺮ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻭ ﻭﺳمیع اﺳﺖ ﻭلی
ﻨﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻨﻴﺪﻥ
اﻧﻮﺍع ﺰﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺻﺪﺍﻫﺎ. ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻥ
اﻣﺮﻯ ﻤﺎنع اﺯ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺼﺪﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﭼﻮﻥ ﺴمیع اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﭼﻮﻥ ﺸﻨﻮﺩﮕﺎﻥ.
ﺭﺍﻭﻯ ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺪﻳم
ﭽﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺁﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩﺳﺌﻮﺍﻟﺎﺕ
ﺳﺨتی می ﻨﻤﺎﺋﻰ.
ﺁﻳﺎ ﻧﺸﻨﻴﺪﻩﺍﻯ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ ﻤﺘﻌﺪﺩﻯ
ﻤﻴﺒﻮﺩﻧﺪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺑﻔﺴﺎﺩ ﻣﻴﺮﻓﺖ
(ﺍﻣﺮﻣﺤلی که ﻧﺸﺪﻩ
ﻭﺍﮔﺮ ﻣﻴﺸﺪ ﭼﻨﻴﻥ
ﻔﺴﺎﺩ ﻳﺎ عَکس ﺗﮑﺎﻣل
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﺩ) ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻫﺮﻳک
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺒﺠﻮﻳﺪ ( ﺍﻣﺮﭼﻨﺪ
ﺧﺪﺍئی که ﺍﺗﻔﺎق
ﻨﻴﻔﺘﺎﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﺍﺯ ﻗﺒل
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺸﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﻗﻮل اﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻥ
که ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺭ ﺑﺎﺻﻠﺎح
ﺨﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻧﮑﺮﺩﻳﻢ.
( ﺍﻣﺮﻯ که ﺍﺗﻔﺎق
ﻨﻤﻴﺎﻓﺘﺪ ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻮﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﻘﺒلی ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺽ ﺷﻮﺩ)
ﻭﻳﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﮔﺮﭼﻨﻴﻥ ﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ
ﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺭ ﻗﺒﻠﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪ
(ﺍﻣﺮﻯ که ﺍﺗﻔﺎق
هم ﻨﻴﻔﺘﺎﺩ ﻭﻟﻰ
ﺍﺯﻗﺒل ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ. پس ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺤﺎل اﺯ ﺩﻳﺪ ﻣﺎﺑﺎﺯ
ﺁثاﺭﺵ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﺭﺍﻭﻯ
ﺴپس ﺧوﺮﺳﻨﺪ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺠﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

حدیث
1506 - دﺭﺣﺪﻳثی اﺯﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ294ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﻄﺒﻪﺍﻯ ﺪﺭ
ﻣﺴﺠﺪ ﮐﻮﻓﻪ ﺩﺭ
ﭘﺎسخ سوآل ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺻﻔﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﭽﺸم ﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢﻓﺮﻣﻮﺩ: اﻟﺤﻤﺪ ﻟﻠﻪ ﺍﻟﺬﻯهو
ﺃﻭﻝ ﻟﺎ ﺑِﺪء (ﻤﻤّﺎ)
ﻭﻟﺎ ﺑﺎﻃﻥ (ﻔﻴﻤﺎ)
ﻭﻟﺎ ﻳﺰﺍل (ﻤﻬﻤﺎ)
ﻭﻟﺎ ﻣﻤﺎﺯ (ﺟﻤﻌﻤﺎ)
ﻭﻟﺎ ﺧﻴﺎل ﻮﻫﻤﺎ
لیس ﺑﺸﺒی ﺤﻔﻴﺮﻯ
ﻭﻟﺎﺑﺠﺴم فی ﺘﺠﺰء
ﻭﻟﺎ ﺑﺬﻯ غایة
فی ﺘﻨﺎﻫﻰ ﻭﻟﺎ
ﺑمُحدِث فی ﺒﺼﺮ
ﻭﻟﺎ ﺑﻤﺴﺘﺘﺮ
فی کشف ﻭﻟﺎ ﺑﺬﻯ
ﺤﺠﺐ ﻓﻴﺤﻮﻯ ﮐﺎﻥ
ﻮﻟﺎ ﺃﻣﺎﮐﻥ ﺘﺤﻤﻠﻪ
ﺃﮐﻨﺎﻓﻬﺎ ﻭﻟﺎ
ﺣﻤلة ﺗﺮﻓﻌﻪ ﺑﻘﻮﺗﻬﺎ
ﻭﻟﺎ ﮐﺎﻥ ﺒﻌﺪ ﺃﻥ
ﻠم ﻴﮑﻦ ﺑل ﺤﺎﺭﺕﺍﻟﺄﻭﻫﺎم
ﺃﻥ ﻴﮑﻴّﻒ ﺍﻟﻤُﮑﻴِّﻒ
اﻟﺎﺷﻴﺎٴ ﻭﻣﻥ
ﻠم ﻴﺰل ﺒﻠﺎ ﻣﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎ ﻳﺰﻭل ﺒﺎﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺍﻟﺄﺯﻣﺎﻥ ﻭﻟﺎ
ﻳﻨﻘﻠﺐ ﺷﺄﻧﺎ ﺑﻌﺪ
ﺷﺄﻥ ﺍﻟﺒﻌﻴﺪ ﻣﻦ
ﺤﺪﺵ ﺍﻟﻘﻠﻮﺏ سپاس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﺪﺍﻳتی
هم ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
(ﺯﻣﺎﻥ ﻘﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯﻳﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ) ﻭﺑﺎﻃنی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
لا ﻳﺰﺍﻝ ﺍﺯ ﺍﺯل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﮐﻪ ﻗﺒل
ﻮﺑﻌﺪﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ)
ﻭﺑﺎ ﻫﻴچ اﻣﺮﻯ
ﻮ ﭼﻴﺰﻯ ﻤﻤﺰﻭج
ﻨﻴﺴﺖ. (ﺑﺎﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺵ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺘﺨﻴّل
ﻮ ﺗﻮﻫّم ﻨﺪﺍﺭﺩ
(ﻓﺮﺿﻴﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ).
ﺣتی ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺷَﺒَحی
هم ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺷﺒح
ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﺟﺴمی
هم ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺟﺴﻢ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﭙﺎﻳﺎنی ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﺒﺸﻮﺩ
ﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﭼﻴﺰ ﺣﺎﺩثی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻗﺎﺑل
ﺪﻳﺪﻥ ﺒﺎﺷﺪ (حادِث
ﻫﺮﭘﺪﻳﺪﻩ ﻭﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ
ﭘﺪﻳﺪ ﺁﻣﺪﻩ
جدید ﺍﺯﻋﺪﻡ ﻳﺎ
ﺍﺯﻫﺮﻣﻘﺎم ﻨﻮعهی
ﺪﻳﮕﺮ) ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻣﺨفی
ﻮ ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻗﺎﺑل کشف ﻭﺁﺷﮑﺎﺭﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺣﺠﺎبی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺭ ورای ﺧﻮﺩ ﻣخفی
ﻨﻤﺎﻳﺪ (ﻣﮑﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺠﺎ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻭﻳﺎ ﭘﺮﺩﻩﺍﻯ
که ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺒﻴﻨﺪ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻭﻗتی
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻣﮑﺎنی
ﺪﺭﻫﺴتی ﻨﺒﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺁﻥ ﻤﮑﺎﻥ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺟﺎﻯ ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺣﺎﻣﻠﺎنی ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻗﻮﻩ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺣﻤل
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ (ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم ﻄﺮﻳﻘﺖ
سلوک ﻣﺤﻤﺪی ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ معرفی
شده خداوند ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ
عقلی ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐُﺮسی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ سراسر ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﻭﻋﻮﺍﻟم ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ ) ﻫﺮﮔﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻗتی
ﭙﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪﻩ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﻭﻫﺎم ﻮ تَصوّر
ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺧﻴﺎﻝ
(ﻭﻃﺮح اﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺣتی ﻤﺤﺎﻟﺎﺕ)
ﺑﺮﺍﻯ کیفیّت ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ کیفیّت ﺩﻫﻨﺪﻩ
اشیاء ﺍﺳﺖ ﺟﺰ ﺑﺤﻴﺮﺕ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﺯل ﻮ ﻟﺎﻳﺰﺍﻝ
ﻭﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﻫﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻤﮑﺎﻥ ﻭﺯﻭﺍل
ﻮﭘﺎﻳﺎنی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺯﺍﻳل
گرﺩﻧﺪ ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ ﺩﺭﺷﺄﻥ
ﻮ ﻣﻘﺎم ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
(ﺗﮑﺎﻣل نوعی ﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ) ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﻭﺭ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ
ﺣﺪﺵ ﻭ تَصوّر ﺩﻟﻬﺎ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ. (احساس
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻗﻠﺐ ﻳﻌنی
ﻤﻐﺰ ﺩﺭﻓﮑﺮﻭ ﻓﻮﺃﺩ
ﺩﻟﻴل ﭼﺸم سوم ﺮﻭﺍنی
اﻧﺴﺎﻥ ﻣﺤل ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﮐﻪ ﻣﺤل اﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ ﺍﺣﻮﺍﻝ
مُتغّر ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ)
اﻟﻤﺘﻌﺎلی عن
اﻟﺄﺷﺒﺎﻩ ﻭﺍﻟﻀﺮﻭﺏ
ﺍﻟﻮِﺗﺮ ﻋﻠّﺎ
ﺗﻤﺎم اﻟﻐﻴﻮﺏ
ﻓﻤﻌﺎنی اﻟﺨﻠق
عنه ﻣﻨﻔیّة ﻭﺳﺮﺍﺋﺮﻫم
علیّه ﺧﻔﻴّﻪ ﺍﻟﻤﻌﺮﻭﻑ
بغیر ﮐﻴﻔﻴّﻪ ﻟﺎﻳُﺪﺭک
ﺒﺎﻟحواس ﻭﻟﺎ ﻳﻘﺎس
ﺑﺎﻟﻨﺎﺵﻭﻟﺎ ﺗﺪﺭﮐﻪ
ﺍﻟﺄﺑﺼﺎﺭ ﻭﻟﺎ
ﺗﺤﻴﻄﻪ ﺍﻟﺄﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﻟﺎﺗﻘﺪّﺭﻩ ﺍﻟﻌﻘﻮﻝ
ﻭﻟﺎ ﺗقع علیّه
ﺍﻟﺄﻭﻫﺎﻡ ﻓﮑﻠّﻤﺎ
ﻗﺪّﺭﻩ ﻋﻘﻠﺎ ﻭ
ﻋُﺮﻑ ﻟﻪ ﻣثل ﻔﻬﻮ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭﮐﻴﻒ ﻳﻮﺻﻒ
ﺑﺎﻟﺄﺷﺒﺎح ﻮ ﻳﻨﻌﺖ
ﺑﺎﻟﺄﻟﺴﻥ اﻟﻔُﺼﺎح
ﻤﻥ ﻠم ﻴﺤﻠل فی
اﻟﺄﺷﻴاء ﻓﻴﻘﺎل
هو ﻓﻴﻬﺎ ﮐﺎﺋﻥ
ﻮﻟم ﻴﻨﺄ ﻋﻨﻬﺎ
ﻓﻴﻘﺎل هوﻋﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺋﻦ ﻭﻟم ﻴﺨل
ﻤﻨﻬﺎ فیقال اﻟﺃﻳﻦ
ﻭ ﻟﻢ ﻳﻘرَبّ ﻣﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻟﺄﻟﺘﺰﺍﻕ ﻭﻟم
ﻴﺒﻌﺪ ﻋﻨﻬﺎ ﺑﺎﻟﺄﻓﺘﺮﺍﻕ
ﺑل هو فی الأشیاء
ﺒﻠﺎ هوﻔﻴّﻪ ﻭﻫﻮ
ﺃﻗرَبّ ﺍﻟﻴﻨﺎ
ﻣﻥ ﺤﺒل اﻟﻮﺭﻳﺪ
ﻭ ﺃﺑﻌﺪ ﻣﻥ اﻟﺸُبهة
ﻣﻥ کل ﺒﻌﻴﺪ ﻟﻢ
ﻳﺨﻠق اﻟﺄشیاء
ﻤﻥ اﺻﻮل ﺃﺯﻟﻴّﻪ
ﻭﻟﺎ ﻣﻥ ﺃﻭﺍﺋل
کاﻧﺖ ﻗﺒﻠﻪ ﺑﺪﻳّﻪ
ﺑل ﺨﻠق ﻤﺎ ﺧﻠق
ﻮ ﺃﺗﻘﻥ ﺨﻠﻘﻪ ﻭ
ﺻﻮﺭ ﻣﺎ ﺻﻮﺭ ﻓﺄﺣﺴﻥ
ﺼﻮﺭﺗﻪ ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪﻋﻘل ﻮﺫﻫﻥ ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻭﻣثل اﻭﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭼﻴﺰ ﻣﺤﺪﻭﺩﻯ
است . ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺷَﺒﺤﻬﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭﻳﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻔﺼﻴحی
ﺒﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭاشیاء
ﺤﻠﻮل ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ ﺍﻭ
ﺩﺭﺁﻥ ﭽﻴﺰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﻭﺭ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺨﺎﻟﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
(ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل
هستی) ﻭﻳﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺂﻥ ﻨﺰﺩﻳکی ﻴﺎ
ﭼﺴﺒﻴﺪگی ﻨﻴﺴﺖ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﻭﺭ
ﺑﺎ ﺟﺪﺍئی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻫﺴﺖ
(ﻭلی ﻨﻪ) ﺑﺎ ﮐﻴﻔﻴﺘﻰ
(ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺸﺮح ﭽﮕﻮﻧگی
اﻳﻥ ﺪﺍﺧل اشیاء
ﺒﻮﺩﻥ) ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭ
ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ ﺑﻤﺎ
ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺭگ گرﺩﻥ
ﻤﺎ بما (ﺍﺻل ﺨﺪﺍ
ﺩﺍﺧل هستی اﻧﺴﺎﻥ)
ﻭﻧﻴﺰﺩﻭﺭﺗﺮﻳﻦ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺯﻫﺮ
ﺩﻭﺭﻯ (ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج
ﻮ ﺑﺎﻃﻦ در
عمّاء) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
اشیاء ﺮﺍ ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ اﺻﻮل
اﺯلی ﺒﺎﺷﻨﺪ ( ﺍﺯ
ﭼﻴﺰﻫﺎﻯ اﺯلی ﺴﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺒﻮﺩﻩ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭﺍﺋلی ﻨﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ
ﮐﻪ ﻗﺒل اﺯ ﺁﻥ ﺁﻏﺎﺯﻯ
شده ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺩﺭﺁﻓﺮﻳﻨﺶﺁﻥ
ﺩﻗّﺖ ﻭ ﺍﺗﻘﺎﻥ
و استحکام ﺒﮑﺎﺭﺑﺮﺩﻩ
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ ﺗﺼﻮﻳﺮ
ﻧﻤﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﺭﺍ ﺩﺍﺩ (ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ ﻫﺮﻧﻮع
ﺪﺭﮐﻤﺎل ﺁﻥ ﻨﻮع
ﺒﻮﺩﻩ). ﻔﺴﺒﺤﺎﻥ
ﻤﻥ ﺘﻮﺣّﺪ فی
علوّﻩ ﻓﻠﻴس ﻟشیئ
ﻤﻨﻪ ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﻭﻟﺎ
ﻟﻪ ﺑﻄﺎعة ﺃﺣﺪ
ﻣﻦ ﺧﻠﻘﻪ ﺍﻧﺘﻔﺎﻉ
ﺍﺟﺎﺑﺘﻪ ﻟﻠﺪﺍﻋﻴﻥ
ﺴﺮیعة ﻭﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﻟﻪ فی اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻟﺄﺭﺽ ﻣطیّعة
کُلّم ﻤﻮسی ﺘﮑﻠﻴﻤﺎ
ﺑﻠﺎ ﺟﻮﺍﺭح ﻮ ﺃﺩﻭﺍﺕ
ﻭﻟﺎ ﺷفة ﻭﻟﺎ ﻟﻬﻮﺍﺕ
ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ
تعالی عن
اﻟﺼﻔﺎﺕ ﻓﻤَﻥ
ﺰﻋم ﺃﻥ اﻟﻪ
ﺍﻟﺨﻠﻖ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻓﻘﺪ ﺟﻬل
اﻟﺨﺎﻟق
اﻟﻤﻌﺒﻮﺩ ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ
ﮐﻪ ﺩوﭼﺎﺭ بَحث
ﺷﺒﺎﻫﺘﻬﺎ ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﮐﻪ ﺍﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺒﻰ ﺍﺳﺖ ( ﺍﻣﻮﺭنیاﻣﺪﻩ
ﻭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﺪﻩﻭﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭحی ﻮﺭﻭﺍنی
ﻮﻓﮑﺮﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ)
ﺧﺪﺍﺋﻴﮑﻪ ﺗﻤﺎم
ﻤﻔﺎﻫﻴم ﻮ ﻣﻌﺎنی
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻣﻨﺘفی اﺳﺖ ﻭ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻭ ﺩﺭﻭﻧﻬﺎﻯ ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺑﺮ ﺍﻭ ﻣﺨفی ﻨﻴﺴﺖ
(ﮐﻪ ﺣتی ﺒﺮخودشان
ﻤﺨفی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻭضع ﺮﻭحی
ﻮ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭشایستگیها ﻭثوﺍﺑﻬﺎ
ﻭشایستگیهاﻯ
ﻋﻘﺎﺏ ﻭﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯهاﻯ
ﺮﻭﺣﻰ) ﺧﺪﺍﺋﻴﮑﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻭﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭلی ﺒﺪﻭﻥ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﮐﻴﻔﻴﺘﻰ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎﺣﻮﺍس
ﺩﺭک ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻗﺎﺑل
قیاس ﻭﺳﻨﺠﺶ ﺑﺎ
ﻣﺮﺩم ﻨﻴﺴﺖ (ناس
ﻳﺎ ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ سلوک
الهی و عهد
الست ﻮﻣﺸﺎﺭﮐتی
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
که ﻣﺮﺍﺗبی الهی
هستند ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺘﺎ
رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
الله ). ﻭ ﭼﺸﻤﻬﺎ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺪﻳﺪﻥ
اﻭ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﺮﺍﻭ ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﺳﻨﺠﺶ ﻭ ﻗﺪﺭﺩﺍنی
اﻭﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻭﻫﺎم ﻮ ﺗﺨﻴﻠﺎﺕ
ﺑﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﮑﺎﺭﻯ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻋﻘل ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺴﻨﺠﺪ ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎبی
ﻮ ﻗﺪﺭﺷﻨﺎسی ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺯ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. پس ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺑﻠﻨﺪﻯ ﻤﺮﺗﺒﻪ
ﺧﻮﺩ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ
(ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭽﻮﻥ اﻭ
ﺩﺭﺁﻥ ﻤﻘﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ ﻧﻴﺴﺖ) ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﭼﻴﺰﻯ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﺎنع اﻭ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
( ﺩﺭ ﻗﺪﺭﺕ ﻭﻫﺮﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
ﻴﺎ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻭ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻮﻧفعی ﻨﻤﻴﺒﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭ ﺩﺭ ﭘﺎﺴخ
ﺪﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻮ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺒﺴﺮﻋﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
.ﻭﺗﻤﺎمی ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﺳﻤﺎﻥ نها
ﻮﺯﻣﻴﻥ ﺒﺮﺍﻳﺶ
ﻣطیّع هستند (ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺯﻣﻴنی کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
اﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺑﺎ ﻣﻮسی ﺘﮑّﻠم
کرﺩ ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺘﻥ ﻴﺎ ﻭﺳﺎﺋل
ﻮ ﻟَﺐ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ (ﮐﻠﺎم اﻟﻬﺎمی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﭽﻮﻥ ﻣﻮسی
ﻮﻫﺮ ﻣﺎشی ره
رو ﻮﺳﺎﻟک در ﻃﺮﻳﻘﺖ
های ﺍﻟﻬﻰ) ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺰﺭگ
ﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﺳﺖ
( ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
متغیّر ﺧﺎﺹ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺩﺭﺣﺎل ﺘﮑﺎﻣل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻫﺮکَس
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺍﻟﻪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ ﺩﺭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺎلق ﻤﻌﺒﻮﺩ ﺟﺎﻫل
ﻤﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

حدیث 1507- ﺍﺯﺍﻣﺎم
کاﻇم اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻓﺮﻣﻮﺩ(ﺝ۴ﺹ296 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻴﺎ ﺃﺑﺎ
ﺃﺣﻤﺪ ﻟﺎ ﺗﺘﺠﺎﻭﺯ
فی اﻟﺘﻮﺣﻴﺪ ﻣﺎ
ﺫکُرِه ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
ﺬکُرِه فی
کتاﺑﻪ ﻓﺘﻬﻠﻚ ﻭﺍﻋﻠم
ﺃﻥّ اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭﺍﺣﺪ
ﺃﺣﺪ ﺻﻤﺪ ﻟم ﻴﻠﺪ
ﻓﻴﻮﺭث ﻭ ﻟم ﻴﻮﻟﺪ
ﻓﻴُﺸﺎﺭﻙ ﻭﻟم
ﻴﺘّﺨﺬ ﺻﺎﺣبة ﻭﻟﺎ
ﻭﻟﺪﺍ ﻭﻟﺎ ﺷﺮﻳﮑﺎ
ﻭﺃﻧّﻪ ﺍﻟحی اﻟﺬﻯلا
ﻳﻤﻮﺕ ﻭﺍﻟﻘﺎﺩﺭ
ﺍﻟﺬﻯلا ﻳﻌﺠﺰ
ﻭ ﺍﻟﻘﺎﻫﺮ ﺍﻟﺬﻯ
لا ﻳﻐﻠﺐ ﻭﺍﻟﺤﻠﻴم
اﻟﺬﻯ لا ﻳﻌﺠﻞ
ﻭﺍﻟﺪﺍﺋم اﻟﺬﻯ
لا ﻳﺒﻴﺪ ﻭ ﺍﻟﺒﺎقی
اﻟﺬﻯ لا ﻳﻔﻨﻰ
ﻭﺍﻟثاﺑﺖ ﺍﻟﺬﻯ
لا ﻳﺰﻭﻝ ﻭﺍﻟﻐﻨﻰّ
ﺍﻟﺬﻯ لا ﻳﻔﺘﻘﺮ
ﻭ ﺍﻟﻌﺰﻳﺰ ﺍﻟﺬﻯ
لا ﻳُﺬَﻝﻭﺍﻟﻌﺎﻟم
اﻟﺬﻯ لا ﻳﺠﻬﻞ
ﻭﺍﻟﻌﺪل اﻟﺬﻯ
لا ﻳﺠﻮﺭﻭ ﺍﻟﺠﻮﺍﺩ
ﺍﻟﺬﻯ لا ﻳﺒﺨﻞ
ﻭﺃﻧّﻪ ﻟﺎ ﺗﻘﺪﺭﻩ
ﺍﻟﻌﻘﻮل ﻮﻟﺎ ﺗقع
علیّه ﺍﻟﺄﻭﻫﺎﻡ
ﻭﻟﺎ ﺗﺤﻴﻄ ﺒﻪ ﺍﻟﺄﻗﻄﺎﺭ
ﻭﻟﺎ ﻳﺤﻮﻳﻪ ﻣﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎ ﺗﺪﺭﮐﻪ ﺍﻟﺄﺑﺼﺎﺭ
ﻭﻫﻮ ﻳﺪﺭک اﻟﺄﺑﺼﺎﺭﻭﻫﻮ
ﺍﻟﻠﻄﻴﻒ ﺍﻟﺨﺒﻴﺮ
ﻭ لیس ﮐمثله شیئ
ﻭﻫﻮ ﺍﻟﺴﻤﻴﻊ ﺍﻟﺒﺼﻴﺮ
ﻣﺎ ﻳﮑﻮﻥ ﻤﻥ ﻨﺠﻮﻯ
ﺸﻠﺎﺷﻪ ﺍﻟّﺎ ﻫﻮ
ﺭﺍﺑﻌﻬﻢ ﻭﻟﺎ ﺧﻤسة
ﺍﻟّﺎ ﻫﻮ ﺳﺎﺩﺳﻬﻢ
ﻭﻟﺎ ﺃﺩنی ﻤﻥ ﺬﻟک
ﻮﻟﺎ ﺃکثرت ﺍﻟّﺎ
ﻫﻮ ﻣﻌﻬم ﺃﻳﻨﻤﺎ
ﮐﺎﻧﻮﺍ ﻭﻫﻮ ﺍﻟﺄﻭل
اﻟﺬﻯلا شیئ ﻘﺒﻠﻪ
ﻭﺍﻟﺂﺧﺮ ﺍﻟﺬﻯلا
شیئ ﺒﻌﺪﻩ ﻭﻫﻮ
ﺍﻟﻘﺪﻳم ﻮ ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ
ﻣﺨﻠﻮق مُحدِث
ﺗﻌﺎلی عن ﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻤﺨﻠﻮﻗﻴﻥ
علوّا ﮐﺒﻴﺮﺍ ﺍﻯ ﻔﻠﺎﻥ
ﺪﺭ ﺃﻣﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪ
( سلوک الهی ) ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﻭ ﺗﻌﺪّﻯ اﺯﺁﻥ
ﻤﮑﻦ ( نادیده
نگیر) ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﻮﺩ ﺫﮐﺮﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﻬﻠﺎﮐﺖ ﻣﻴﺎﻓﺘﻰ
(ﺍﺯﺻﻔﺎﺕ ﺧﺎﺹ ﺧﺪﺍﻯ
ﻴﮕﺎﻧﻪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭقُرآن
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺷﺪﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺨﻮﺍﻩ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻬﻠﺎﮐﺖ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭح ﻤﻴﺎﻓﺘﻰﻭ
ﻧﻴﺰ ﻳﻌنی ﺪﺭﮐﺘﺎﺏ
ﻃﺮﻳﻘﺖ سلوک ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺯﺣﺪﻭﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﺨﻮﺍﻩ ﮐﻪ ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﻭ ﻋﺒﻮﺭ ﮐﻨﻰ ﻭﺑﻴﺶ
ﺍﺯﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺨﻮﺍﻫﻰ ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺪﺍنی ﻮ ﺭﻭٴﻴﺖ
ﮐﻨﻰ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ ﺑﺨﻮﺍهی
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﻭﻯ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ
اﺯرَبّ ﺭﺣﻤﺎن
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯﻋﺮﺵ
ﻭﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ و
کرسی ﺍﻭﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻳک ﺮﻭﺡ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪ بی اﻧﺘﻬﺎ
ﺍﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍع ﻮ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع فوق بشری ﺒﮕﺬﺭﺩ
ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻳﮕﺎﻧگی و
توحید ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق اﻟﻠﻪ رَبّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺑﺮﺳﺪ)
ﮐﺘﺎﺏ وظیفه
الهی قُرآن اﺳﺖ
که دو قرّه
قائم و عرش
رحمان میباشد
و نه کتاب قران
عثمانی که چندین
سال پس از وفات
پیامبر با دستکاری
های تدئهیه شد
که مولا علیّ در
ونه جای آن حذف
و اضافه و
تبدیل و تغییر
در مقابل پول
دشمنان سلوک
الهی صورت گرفت
. وکتاب قران یعنی
وظیفه سلوک
الهی با ولابت
محمد ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻘﺮﺭ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ
ﻭﺣﺪّ اکثر ﻣﻴﺴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
نوع بشری) ﻭﺑﺪﺍﻥ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭﺍﺣﺪ
ﺃﺣﺪ ﺻﻤﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺯﺍﻳﺶ ﺍﻭﻟﺎﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﻭﺍﺭث
ﺍﻭ ﮔﺮﺩﻧﺪ. (ﻳﺎﺧﻮﺩ
ﻣﺮگی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﺷﺮﻳکی
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ (ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭ ﺑﺎﺯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭﻯ
ﻮﻳﺎ ﺧﺪﺍﺋز ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺴﺮ
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭﺷﺮﻳکی
اﺗﺨﺎﺫ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻧمی
میرد . ﻭﺗﻮﺍﻧﺎﻯ
ﻘﺎﺩﺭﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﺎﺟﺰ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
(ﺗﺎ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺸﺮﻳﻚو
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻗﺎﻫﺮ ﺑﺮﺗﺮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻣﻐﻠﻮﺏ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺣﻠﻴم
ﻮ ﺻﺒﻮﺭﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﺠﻠﻪﺍﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ
( (ﺻﺒﺮ ﺍﺯل تا ﺘﺎ
ﺍﺑﺪ ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ
تمامی ارواح
موجودات صادر
شده ﺍﺯﻋﺪﻡ
باید به ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺍﻧﻮﺍع
گیاهی ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻓﺼﻮل نوع
بشری ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﭽﻴﺰﻯ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺒﺮ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻫﻤﮕﺎﻥ
را ﺍﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ ﺍﺑﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ) ﻭﺩﺍﺋم
ﻮﺟﺎﻭﻳﺪﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺯﺍﻳﻞ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﭼﻨﺎﻥ ﺒﺎقی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻓﻨﺎئی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭثاﺑتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺯﻭﺍﻝ
ﻭﺗﺰﻟﺰل ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻏﻨﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪﻩﺍﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻓﻘﻴﺮ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ (ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺨﺸﺶ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺭﺍﻩ ﺍﻭ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯﻫﺴتی ﻮحدت ﻭﺟﻮﺩ
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯ ﻫﺴتی
ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ ﺍﺳﺖ
ﺧﺎﺭج ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭعزیز ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻭ ﭘُﺮعَزّتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺫﻟّﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ
( ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ). ﻭﻋﺎﻟم ﻮﺍﮔﺎهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﻬﻞ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
(ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻏﻔﻠﺖ ﻭﺧﻮﺍﺏ ﻭﻧﺎ
ﺁﮔﺎهی ﻨﺪﺍﺭﺩ)
ﻭﻋﺎﺩل ﻮﺩﺍﺩﮔﺴﺘﺮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﻮﺭ ﻭﻇﻠم
ﻮﺳﺘم ﻨﺪﺍﺭﺩ (ﺩﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟکان دﺭﺣﺎل
ﺘﻘرَبّ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺗﺮ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ ﺣﺪّ اکثر ﺩﺭﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟنوع
بشری ) ﻭﺟﻮﺍﺩ ﻭﺑﺨﺸﻨﺪﻩﺍﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺨﺎﻟﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ (ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯﻧﻌﻤﺘﻬﺎ ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻮﺭﻭحی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﺍﻭ ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰﻋﻘﻠﻬﺎ (تَصوّرﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ) ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺘﻘﺪﻳﺮ
ﻭﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﮔﻮئی
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ
(ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ
ﻭتَصوّرﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ تَصوّرﻯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﺯ ﺟﻮﺍﻧﺐ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺘﻌﺎلی
اﻭ ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﻣﻘﺎم
ﺒﺰﺭگ اﻭ ﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺭک ﻨمی ﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺍﻭﻫﺎﻡ
(تَصوّرﺍﺕ) ﺑﺮ ﺍﻭ
ﻭﺍقع ﻨمی ﺸﻮﺩ (ﺗﺤﺖ
ﻧﻈﺮ ﻳک ﺘﺼﻮﺭ ﺩﺭﺍﻳﺪ
ﺗﺎ ﻨﺎﺧﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺸﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﺪﻥ
اﻧﺴﺎﻥ اﺯﭼﻴﺰﻯ
که ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻭﺟﻮﺍﻧﺐ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﻨﺪ)ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺧﻄﺎﺭ ﻭ ﺍﺑﻌﺎﺩ
ﻭﺳﺮﺯﻣﻴن ها ﻭﺍﻣﺎﮐﻥ
ﺒﺮ ﺍﻭ ﺍﺣﺎﻃﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ
(ﺯﻣﻴﻥ ﻮﻣﮑﺎﻥ ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻣﮑﺎنی
ﺘﺼﻮﺭﺷﻮﺩ) ﻫﺮﮔﺰﻫﻴچ
ﺠﺎئی اﻭﺭﺍ ﻣﺤﺘﻮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ (ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ
ﻭنیز ﺑﺰﺭگی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﻣﮑﺎنی ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﮑﺎنی ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﻣﮑﺎﻥ
علیّ رغم ﻤﺪﺭک
ﺤسی ﺁﻥ ﺨﻮﺩ ﺍﻣﺮﻯ
ﺬﻫنی اﺳﺖ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﭼﺸﻤﻬﺎ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺪﺭﻙ
ﻭاحساس ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﻥ
اﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪن ﭼﺸﻤﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ (ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺪﻳﺪﻥ ﭽﺸﻤﻬﺎ
ﺯﻳﺮﺍ (ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل
هستی) ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ
اﺯﺧﻮﺩﺵ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻯ ﺨﺎﺭج
اﺯ ﺧﻮﺩﺵ) ﻭ ﺍﻭ ﻟﻄﻴﻒ
ﺑﺎﻟﻄﻒ ﻭﺧﺒﻴﺮ
ﺑﺎﺧﺒﺮﺍﺳﺖ (ﻭﺧﺒﺮﻩ
ﻭﻣﻄلع اﺯﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺟﻮﺍﻧﺐ ﺑﺎﻃنی
ﻮ ﺑﺮﺗﺮ. ﺯﻳﺮﺍ
با ﻟﻄﺎﻓﺖ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﻔﻮﺫ ﺭﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺍﺭﺩ) ﻭ ﻫﻴچ ﭽﻴﺰﻯ
ﺪﺭﻫﺴتی ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ (ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺎ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ تَصوّرﻯ
غیر ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ)
ﻭ ﺍﻭ ﺷﻨﻮﺍ ﻭﺑﻴﻨﺎﺋس
اﺳﺖ ﮐﻪﺣتی اﮔﺮ
ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺑﺎﻫم ﻨﺠﻮﺍئی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺍﻭ ﭼﻬﺎﺭمین ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮﭘﻨج
ﻨﻔﺮ ﺑﺎﻫم ﻨﺠﻮﺍ
ﮐﻨﻨﺪ ﺍﻭ ﺷﺸﻤﻴﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ (ﺣتی ﺒﺎ ﻳک
اﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪﺑﺎ ﺧﻮﺩﺵ
ﺣﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﺪ ﻭﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
نیز ﺣﺎﺿﺮﻭﻣﻄلع
اﺳﺖ. ﻭﺣتی اﺯﻧﺎ
ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ ﺷﺨﺺ
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ اﻃﻠﺎع
ﺨﻮﺩ ﺷﺨﺼﻴﮑﻪ ﻫﺮ
ﺯﺑﺎﻥ هَوَس ﻭ ﺍﺭﺯﻭئی
ﺒﮑﻨﺪ. ﻭﻗﺒل اﺯ
ﺍﻳن که ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭﻭنی
ﺒﺬﻫﻥ ﻮ ﻓﮑﺮ ﺑﺮﺳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻔﻮﺫ ﻭﻟﻄﻴﻒ
ﺑﻮﺩﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ خدا
داخل ﻇﺮﻳﻒ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻟﻄﻴﻒ ﺟﺴم
ﻮﻓﮑﺮ ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﻳﺎ ﺭﻭح ﻮ
ﺭﻭﺍﻥ هر ﭼﻴﺰﻯ
اﺳﺖ. ﺣتی اﮔﺮ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺡ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
بی ﺸﻤﺎﺭﻯ اﺯ ﺭﻗﺎﻳﻖ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻬم ﻈﺮﺍﻓﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻨﺎﻥ
ﺁﻏﺎﺯ ﻭﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺒل اﺯ
ﺍﻭ ﭼﻴﺰﻯ ﻨﻴﺴﺖ
ﻭﭼﻨﺎﻥ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻮﭘﺎﻳﺎنی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﭘﺎﻳﺎنی
ﺪﻳﮕﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
( ﺍﮔﺮﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﺯﺍﺋل
گرﺩﻧﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﺴﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍع ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ
یونیورسهای
هستی وﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
طیّ ﺸﻮﻧﺪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄلق
الله ﻨﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ
(ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل هستی)ﻫﻤﺎﻥ
آﻏﺎﺯ ﺑﻮﺩﻥ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭ(ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج
اﺯﻫﺴﺘﻰ) ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺒﻞ ﺍﺯﻫﺮ ﺁﻏﺎﺯ
ﻭﻳﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺳﺖ) ﻭ
ﺍﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﻘﺪﻳﻢ
(ﻭﻣﻄلق اﺯﻟﻰ) ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻏﻴﺮﺍﺯ ﺍﻭ حادِث
ﻭﻣﺨﻠﻮﻕ ﻧﻴﺴﺖ
(ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﻭ ﺍﺯﺍﻭ
ﭘﻴﺪﺍ و صادر ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ.
ﻭﻳﺎ ﻃﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺍﺯ ﺍﻭ کسی ﻴﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﺯﻟﻴﺖ ﺧﺪﺍﻯ
اﺯﻟﻰ ﻣﻄﻠق اﺳﺖ
ﻭ ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺯلی ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎﺯ
آغازﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺭﻭﺯﻯ ﺤﺎﺩﺵ
وﭘﻴﺪﺍ ﻭ ﻣﺨﻠﻮق
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ) ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺗﻤﺎم
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺍﺳﺖ
ﻭﺧﻴلی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ.
(ﺻﻔﺎﺕ ﺧﺎﺹ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭﺣال ﺘﮑﺎﻣل
اﺳﺖ ﺗﺎ ﺻﻔﺎتی
ﺮﺍﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﺻﻔﺎﺕ
نوع ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﺗﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄلق ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﮐﻤﺎل ﻨﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺼﻔﺎﺕ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺼﻔﺎﺗﻴﮑﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﺁﻥ ﻮﻟﻮ ﺩﺭ
ﺍﺳم ﻮﺭﻧگ ﺪﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
الهی ﺪﺭقُرآن
ﺒﺮﺍﻯ ﻔﻬم و امکان
تصور اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯﭼﻮﻥ
ﺘﻮﺍﻧﺎ ﻭﻋﺎﻟِﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﻣﻄﻠق ﺁﻥ اﮔﺮ ﻓﺮﺽ
ﺷﻮﺩ ﻭﻟﺬﺍ ﺻﻔﺖ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺍﻳﻦ (ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻄﻠﻖ)
ﺧﺎﺹ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌنی عالمی
که ﻋﺎﻟﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ اﮔﺎهی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺮﺍﻳﺶ
تَصوّر ﻧﺸﻮﺩ. پس
(ﻋﺎلِم ﻤﻄﻠﻖ ﻋﺎﻟمی
ﺒﻤﻌنی ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺟﺰ ﺩﺭ ﻧﺎم ﻮ ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﺷﺒﺎﻫتی ﺪﺭ ﺍﮔﺎهی
الهی ﺒﺎ ﺍﮔﺎﻫِ
اﻧﺴﺎﻥ ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺣتی ﺒﺎ ﺍﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
فوق بشری ﺒﺮﺗﺮ

حدیث 1508 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ ﻨﻘل
ﺸﺪﻩ (ﺝ۴ﺹ292 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺷﺨصی اﺯﺍﺑﻥ عَبّاس
ﻋﻤﻮ ﺯﺍﺩﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ مُدّعی ﺁﮔﺎهی
اﺯﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
ﺮﺍﻭﻯ حدیث ها ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﻫل
ﺘﺴﻨﻦ ﻣﻌﺘﺮﺿﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺑﻥ عبّاس ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻫﺮ
ﻣﻮﺭﭼﻪ ﻭ ﺷﭙشی
ﻔﺘﻮﺍ ﻣﻴﺪﻫﻰ ﻭﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﮑنی
ولی اﮔﺮ ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻳﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳم
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﮐﻦ. ﻭلی
اﺑﻥ عبّاس ﺳﺎﮐﺖ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ
ﺨﻄﺎﺏ ﺑﺴﺎﺋل
گفت ﻧﺰﺩ ﻣﻥ ﺒﻴﺎ.
ﻭلی ﺴﺎﺋل ﭙﺮﺳﻨﺪﻩ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺟﻮﺍﺏ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺑﻦ
عَبّاس ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺍﺑﻥ عبّاس
ﺑﺎﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﮔﻔﺖ
ﻧﺰﺩ ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ
ﺒﺮﻭ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﺁﻧﺎﻥ
ﻮﺍﺭثان علم هستند.
(ﺍﻫل ﻴﺖ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺑﻥ عباس ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻮ ﺯﺍﺩﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺗﻤﺎم عمر ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ. ﻭﭘﺪﺭﺵ
عَبّاس ﺍﺯ ﻣﺮﻳﺪﺍﻥ
ﻮﺍقعی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻬﻀﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ. ﻭلی
اﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻳﻌنی
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ شاهد
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ
ششم ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ هستند. ﮐﻪ
قُرآن ﻴﺎ ﻫﻤﺎﻥ
(ﺩﻭ قُرّه)
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
قُرآن هاﻯ ﻨﺎﻃق
هستند. ﻭ(ﻋﻠﻢ) ﻣﻴﺮﺍث
ﮐﺴبی ﻮ ﺗﺤﺼﻴﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﺮکَس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺒﺮﺳﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ(ﻋﻠم
لَدُنّی ﻮﻋﻠم
ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ) ﻭ (ﻋﻠم
ﻴﺎ ﺍﮔﺎهی اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ) ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺼﺎﺩق
ﺒﻨﺪﺭﺕ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺑﻥ عبّاس ﺗﻤﺎم
گفتنی هاﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﻭﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺑﻮﺩ. (ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ
ﺳﺎﺋﻞ چنین ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻭﺻﻒ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭقُرآن اﺯﺍﻳﻥ
گوﻧﻪ ﺗﻮﺻﻴف
هاﻫﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ(ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ سلوک
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺁﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺭﻭٴﻴﺖ
رؤیائی ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﻭﺍﺣﻮﺍل ﻮﻳﮋﻩ
ﺭﻭﺍﻧﻰ سالک ﻮﺍﺻل
ﺒﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻤﺎل ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
نبوّت ﻣﺘﻌﻠق
به أهل بیت ﻫﻤﺎﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ کامل
الهی ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم ﻨﺒﻮﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺭﺳﺎلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻮﺍﺭﺵ
ﻋﻠم اﻟﻬﻰ ﻭﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ اﻭ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ (ﺗﻨﺒّوء ) ﭘﻴﺶﮔﻮئی
اﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺒﻮﺩ. ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﻋلی ﻮﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻦ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺘﺎ ﺁﺧﺮ ﺣﻴﺎﺕ ﺷﺮﺍﻓﺖ
و برتری نوع
بشری ﺗﺎ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮنبوّت ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی اﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﮐﺎﺷﻒ قُرّه
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﮐﺎﺷﻒ قُرّه
ﺑﺮﺗﺮ (ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ) ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳنک ﺪﺭ ﮐﻤﺎل
نوع بشری حَدّ
أکثر ﺩﻳﺪﺍﺭ (ﻋﺮﺵ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ) ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ) ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻥ ﺒأﺑﻥ
الاﺯﺭﻕ ﺳﺎﺋل ﭙﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: اﻥّ
َﻤﻥ ﻮضع ﺪﻳﻨﻪ
علیّ االقیاس ﻟم
ﻴﺰل اﻟﺪﻫﺮ فی
اﻟﺄﺭﺗﻤﺎس ﻣﺎﺋﻠﺎ
ﻋﻦ ﺍﻟﻤﻨﻬﺎﺝ ﻇﺎﻋﻨﺎ
فی اﻟﺄﻋﻮﺟﺎﺝ ﺿﺎلّ
ﻋﻥ اﻟﺴﺒﻴﻞ ﻗﺎﺋﻠﺎ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﺠﻤﻴﻞ ﻳﺎ
ﺍﺑﻦ ﺍﻟﺄﺯﺭﻕ ﺃﺻﻒ
الهی ﺒﻤﺎ ﻭﺻﻒ ﺑﻪ
ﻧﻔﺴﻪ ﻭ ﺍﻋﺮﻓﻪ
ﺑﻤﺎ ﻋﺮﻑ ﺑﻪ ﻧﻔﺴﻪ
ﻟﺎ ﻳﺪﺭﻙ ﺑﺎﻟحواس
ﻭﻟﺎ ﻳﻘﺎس ﺑﺎﻟﻨﺎس
ﻓﻬﻮ ﻗﺮﻳﺐ ﻏﻴﺮ
ﻣﻠﺘﺼق ﻮﺑﻌﻴﺪ
ﻏﻴﺮ ﻣﺘﻘﺺ ﻳﻮﺣَّﺪ
ﻭ ﻟﺎ ﻳُﺒﻌَّﺾ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﺎﻟﺂﻳﺎﺕ
ﻣﻮﺻﻮﻑ ﺑﺎﻟﻌﻠﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﻫﻮ
ﺍﻟﮑﺒﻴﺮ ﺍﻟﻤﺘﻌﺎل
ﺍﻯ ﻨﺎفع ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺃﺯﺭﻕ ﻫﺮکَس ﮐﻪ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮاساس قیاس
(ﻭ ﻣﻨﻄق ﻮﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
بشری ﻭبَحث ﻭﺟﺪﺍل
کلاﻣﻰ) ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ
ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ارتماس ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
( ﻭ التماس ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻮﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﺑﻬﺎم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺪﻭﺭ ﻭ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺍﺯ ﻣﻨﻬﺎج حَقّ
ﻮﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﺒﺎ ﻏﻴﺮ
ﺭﺍﻩ ﺑﺤﻖﻳﻌﻨﻰ
ﻗﺸﺮﻯ گرﻯ ﻭﺩﻧﺒﺎا
آخوندﻫﺎ ﻭﻣﺬﻫﺐ
تراشان که ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻣﺤل عقل ﺠﺰئی
ﻤﺎﺩﻯ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺩﺭﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
اتفاقی ﻨﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍ ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﺍﺯ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﻴک ﺴﺎﻟک
ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ (ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺫﻫﻨﻰ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻬﺮﻩ ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻭ ﺍﺯ( ﺩﺍﺧل ﺪﺭﻭﻥ
ﺮﻭﺍﻥ ﺷﺨﺺ) ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ
اﻭ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻳک
گوﻳﻨﺪﻩ ﻳﺎ ﻣﻌﻠم
هرﭼﻪ ﻗﺪﺭ ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
معروف به ﺩﺍﻧﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﻣﻨﻬﺎﺝ) ﻳﺎ
ﺭﻭﺵ ﻭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
میراث ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﺮﻭﺵ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮح کرﺩﻩ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺵ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
عصرَ بّرتری ولایت
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﺑﻘﺎﺋﻢ رَبّ ﺍﻟنوع
بشر ﻭﻋﺮﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
اﻣﮑﺎﻥ ﺘﻘرَبّ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ نوع
بشر ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺭﻭﺵ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ ﺒحَقّ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳبی
نفس أمّاره ﻭﻳﺎ
ﺍﮐﺎﺫﻳﺐ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻔﺎﺳﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﭼﻨﻴﻦ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺒﺎ قیاس ﺟﺰ ﮐﺠﺮﻭﻯ
ﻮ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺟﺰﮔﻤﺮﺍهی اﺯ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻭﻳﺎ
باعث ﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی
ﻮﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﻬﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﻭ ﺷﮑﻠﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﭼﻨﻴﻥ ﺸﺨصی
هرﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﻭﺑﺎ
ﺣﮑﻤﺖ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
(ﮐﺎﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍعمّ اﺯ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻯ ﮐﻪﺣﮑﻤتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ
ﻮتَقرُّب ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪگی ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪگی ﺒﺎﻃﻞ
ﺍﺳﺖ. (ﺟﻤﻴﻞ) ﺯﻳﺒﺎ
ﻭﻫﻤﺎﻥ (ﺟﻤﺎل ﻮ
جَم ﺸﺪﻥ) اهل ﺒﻴﺖ
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﻭﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺣتی اﮔﺮ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﺑﺨﻄﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺳپس ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ
اﻓﺰﻭﺩ ﮐﻪﺍﻯ ﻔﻠﺎﻥ
ﻣﻥ ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﻣﻴﮑﻨﻢ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺮﺍﻳم
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﮐﺮﺩﻩ (ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ اﻳﻨﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﺩﺭ قُرآن اﺯ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻧﻄﻮﺭﻯ که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺸﺨﺺ ﺑﺎﻣﺎم ﺤﺴﻴﻦ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺑﻮﻯ ﻨﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮﭼﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
اﺳﺖ ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻥ
همانی ﺒﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﻭﺍﻗﻌﻴﺘﻬﺎﻯ
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭﻣﻥ
ﺘﻮ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺷﻨﺎ ﻣﻴﮑﻨﻢ ﺁﻧﻄﻮﺭﻯ
که ﺧﻮﺩ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺧﻮد ﮐﺮﺩ (ﻣﻦ ﻳﺎ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥو
هر کامل الهی
با مقام الهی
حسینی ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻄ لاﺯم ﻮ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﻫﺮ شهود ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘل ﻮﻣﻘﺎم
ﻮﻣﺼﻠﺤﺖ ﺍﻧﺪﻳشی
الهی ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﻳﻥ
ﺴﺎﻟک ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ)
ﺑﺪﺍﻥ که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ حَواس ﺩﺭﻙ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ( ﺍﮔﺮ ﻧﺨﻮﺍهی
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﮐﻨﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍنی ﺒﺎ
حَواس ﻭ ﻋﻠم ﻮ ﺗﻠﺎشی
ﭽﻴﺰﻯ ﻮﺍقعی اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺸﻨﺎﺳﻰ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺎﺑل
قیاس ﺑﺎ نظر ﻣﺮﺩم
ﻨﻴﺴﺖ (نوع بشر ﮐﻪ
ﺳﻬل اﺳﺖ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎی
چه شباﻫتی ﺪﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻄلق ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻل ﻨﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﻳﺐ ﻭ ﻧﺰﺩﻳک
همه ﭼﻴﺰ ﻭ ﻫﻤﻪ
ﮐس ﻫﺴﺖ. ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻨﮑﻪ ﺑﺂﻥ ﭽﺴﺒﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﻤﺸﺎﺭﮐﺖ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﺫﺍتی ﺪﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ
ﺯﺍﺋﺪﻩﺍﻯ ﺪﺭﮐﻨﺎﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ. ﺯﻳﺮﺍ
(ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل هستی)
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻭﺟﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺟﻮﺩ
ﻳک ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻇﺎﻫﺮ) ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل
هستی ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ)
ﻭﺍﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﺪﻭﺭ
ﺍﺯﻫﺮﭼﻴﺰﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻓﺎﺻﻠﻪﺍﻯ
ﻨﮕﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. (ﺩﻭﺭﻯ
ﺪﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﻭﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ(
ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج اﺯﻫﺴتی
ﻮ ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻦ) ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ تَصوّرﻯ
اﺯﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻮﻫﺴﺘﻴﻬﺎ. ﺣتی
اﺯﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭل
الله ﺪﺭﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻭﻳﺎ ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
یونیورس ﺸِﺒﻪﻋﺪﻡ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺼﺎﺩﺭﺍﻭﻝ ﺧﻮﺩ
ﺁﻏﺎﺯ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
داخل ﭼﻨﻴﻥ عوﺍﻟم
هستی ها ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
خداوند هو ﺩﺭ (ﻋﻤّاء
ﻮ ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻭ
جهان ﻋﺪم ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ)
ﻭﻣﻄﻠﻘﺎ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻫﺴتی
ها ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﺮﺍﺳﺮ
(ﻫﺴتی ﺨﺪﺍ
الله داخل ) ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﺒنمی اﺯ اقیانوس
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄلق
علیّ الأطلاق ﺪﺭعَمّاء
ﻮ ﺧﺎﺭج اﺯﻫﺴﺘﻰ
ها ( جهان های
ماسوت ها و
ناسوت و
ملکوتها تا هاهوت
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭلی ﺘﺠﺰﻳﻪ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
( ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﭽﻨﺎﻥ ﻴﮕﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﭘﺬﻳﺮﻯ در
تصور انسان ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ مثلا ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺗﺶ ﻭﺍﺯ ﺫﺍﺗﺶ
ﺟﺪﺍ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻥ ﻄﺮﻑ ﻳﺎ ﺁﻥ
ﻄﺮﻑ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻗﺎﺋل
ﺒﺎشیم. ﺒﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
اﻭﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﮐﺎﺭﻯ
که ﺳﺎﻟک ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﭼﻨﺎﻥ ﺒﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺨﻮﻳﺶ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻋﺎﺷق
ﻮﻣﻌﺸﻮﻕ ﺩﺭﻮﺣﺪتی
ﺒﻨﺎم عشق ﻴکی ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻮ ﺁﻥ ﻤﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻣﻥ ﻮ ﺗﻮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺎ ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮﻫﻤﺎﻥ
اﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ نوع
بشر ﺩﺭ ﺍﻳﻦ (ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻋﻤلی ﻮ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
حدّ اکثر ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭلی ﺮﻭح ﺪﺭﺍﻧﻮﺍع
فوق بشری ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺣتی
ﺪﺭﻣﻄلق اﺑﺪﻳﺖ
ﺑﺎﭼﻨﻴﻥ کماﻟﺎتی
هنوﺯ ﺑﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻠﻪ رَبّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ.
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻥ ﺒﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
قیاس ﻭﻋﻘل ﻮﻓﮑﺮ
ﮐﻪ ﺑﺮﻭﻯ هم ﺒﺮﻳﺰﺩ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺟَﻨﻴﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺒﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﺭَﺣِم ﻤﺎﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺮﻭﻥاز ﺮَﺣِم
نوع بشری ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ؟
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻬﺰﺍﺭﺍﻥ
هزﺍﺭ ﺭَﺣِﻤﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﺗﺎﺯﻩ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع فوق
بشری ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق ﺒﺮﺳﺪ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﺁﻳﺎﺕ
ﺍﻭ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
(ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺒﺎ ﺷﺮح
و تشریح ﺼﻔﺎﺕ الهی
ﺪﺭ ﺁﻳﺎﺕ ﮐﺘﺎﺏ
قُرآن ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺗﻮﺳّل ﺒﻮﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺁﻳﺎﺕ
ﻭﻋﻠﺎﺋم
شهودی ﻮﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﻮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ اﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺁﻳﺎﺕ ﻭﻋﻠﺎﺋم
ﻤﻠﮑﻮتی ﻮ ﺟﺒﺮﻭتی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺭﺳتی
ﺮﺍﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﮐﺎﺭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﻭﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﻭ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ. پس
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺧﺪﺍ ﺑﺎ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﺳپس ﺑﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ الهی مُیسّر
ﺑﺮﺍﻯ نوع بشرﺍﺳﺖ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻮﺻﻮﻑ
ﺑﺎ ﻋﻠﺎﻣﺎﺕ
شهودی و عقل
لدنّی ﺍﺳﺖ ( ﻭﺻﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﭼﻮﻥ
تعالِم ﻮ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻠﺎﺋمی
کلامی ﻮ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺳﻤﺒﻮل
هاﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺎﻥ ﺮﺍﻩ
ﺳﻠﻮکی اﻭ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺷﻨﺎﺧتی که ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
مرتضوی علیّ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ)
ﻭ ﺑﺪﺍﻥ که ﺟﺰ ﺍﻭ
الهی ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺰﺭگ
ﻮﻣﺘﻌﺎلی اﺳﺖ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺍﻟﻪ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺄﻟّﻪ ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﺣتی
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﻫﻨﻮﺯﺧﺪﺍﻯ
اﻟﻠﻪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ و
أکبر ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺳﺪ. ﺷﻌﺎﺭ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
الله ﺫﮐﺮﻟﺎﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﺩفع ﺸﺮک
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻫﺮﻳک
اﺯ ﻭﺳﺎﺋل ﻮ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی اﺳﺖ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺷﺮﻃ ﻤﻌﺮﻓﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﮐﻤک ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﺁﻳﺎﺕ الهی ﻴﺎ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩفع ﺸﺮک
ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
کرﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺰ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺩفع ﺸﺮﻙ ﻫﻨﮕﺎم
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﻨﻴﺴﺖ.

حدیث 1509 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ297 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺑﺂﻥ
عبّاسی ﮐﻪ شاید
ﻣﺒﻠّﻎ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﻋﺒﺎﺳﻴﺎﻥ
ﺒﻮﺩ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ ﻴﮑﻒّ ﻋﻥ اﻟﮑﻠﺎم
فی اﻟﺘﻮﺣﻴﺪ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﻭﻳﮑﻠّم الناس
ﺑﻤﺎ ﻳﻌﺮﻓﻮﻥ ﻭ
ﻳﮑﻒّ عَمّا ﻳﻨﮑﺮﻭﻥ
ﻭ ﺍﺫﺍ ﺳﺄﻟﻮک
عن اﻟﺘﻮﺣﻴﺪ ﻓﻘل
کما ﻗﺎل اﻟﻠﻪ
ﻋزﻭجَلّ ﻗل
هو ﺍﻟﻠﻪ ﺃﺣﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺼﻤﺪ ﻟم ﻴﻠﺪ
ﻭﻟم ﻴﻮﻟﺪ ﻭلم
ﻴﮑﻥ ﻠﻪ ﮐﻔﻮﺍ ﺃﺣﺪ
ﻭ ﺍﺫﺍ ﺳﺄﻟﻮک
عن ﺍﻟﮑﻴﻔیّة ﻓﻘل
کما ﻗﺎل عز ﻭجَلّ
لیس ﮐمثله شیئ
ﻭﺍﺫﺍ ﺳﺄﻟﻮک
عن اﻟﺴمع کما ﻗﺎل
اﻟﻠﻪ عَزّ ﻭ جَلّ
ﻫﻮ ﺍﻟﺴمیع اﻟﻌﻠﻴﻢ
ﮐﻠّم الناس ﺑﻤﺎ
ﻳﻌﺮﻓﻮﻥ بوی ﺑﮕﻮﺋﻴد
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻧﮑﺎﺭﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯ
اﺯﺗﻮﺣﻴﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﮕﻮ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺘﻪ.
(ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗل هو ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﺣﺪ ﮐﻪ ﺑﮕﻮ ﺧﺪﺍ
ﻳکی اﺳﺖ ﻭﺻﻤﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭﻣﺘﻮﻟﺪ ﻧﺸﺪﻩ
ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ مِثل ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﻭﭼﻴﺰﻯ ﻤﻌﺎﺩﻝ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ کیفیّت
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳمع ﻮﺷﻨﻮﺍئی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺳمیع ﻮ ﺑﺼﻴﺮﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺎ ﻣﺮﺩم اﺯ ﺁﻥ
ﺒﮕﻮﺋﻴﺪ ﮐﻪ خودشان
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
(بَحث ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ
ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ ﺍﺯﻣﻔﺎﻫﻴم
ﺪﻳﻨﻰ ﺍﻣﺮﻯ ﻔﻠﺴفی
ﻮ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺣتی ﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
هم ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
(ﺗﻮﺣﻴﺪ) ﻋﻤل اﺳﺖ
ﻭﺍﻳﻥ ﻤﻬم اﺳﺖ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ بَحث ﺁﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﮕﻴﺮﺩ.ﻋﻤل
ﺘﻮﺣﻴﺪﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی ﻮ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺷﺪﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺤﺎﻟﺖ ﺧﺎﺹ
ﺻﻤﺪﻯ ﻴﺎ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ)
ﻭﺧﻠﺴﻪ ﻭ بی ﺨﻮﺩﻯ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻔﺪﺍ
ﮐﺎﺭﻯ ﻮﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮﮒ ﺑﺄﻣﻴﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ مُیسّر
ﺑﺮﺍﻯ نوع بشر ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم روح القدس
ﺠﺒﺮﺋﻴل رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻭ ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻔﺎﻫﻴم
ﺪﻳﻨﻰﭼﻮﻥ عباﺩﺍﺕ
ﻭ ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺳﺮﺍﺳﺮﻋﻤل ﻮ تأثیر
ﻳﺎﺑﻴد ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻐﻴﻴﺮﻣﺎﻫﻴﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﻮ ﺻﺎﺩق ﺒﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺪﺭ ﭘﻴﺮ الهی ﺒﺎﺷﻴﻢ.
بَحث ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ ﻧفی
ﺸﺮﻙ ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ ﮐﺘﺎﺏ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻫﺮ بحث
ﻓﻠﺴفی هست ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺩفع ﺸﺮﻙ
ﻫﻨﮕﺎم
عبادات ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
اﺳﺖ. ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺮﺩم
ﺪﺭ ﺣﺪ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ آغاز
ﺗﻮﻗﻒ ﮐﺮﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭﻟﺠﺎج
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﺁﻧﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﺑﻠﺎﻍ ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
ﺍﺗﻤﺎم حُجّت ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺑﺰﻭﺭ ﻭ ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﺣتی
ﺒﺎ ﺟﻨگ ﻠﻔﻈی
که ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻄﺎﻟﺐ
قُرآن ﺣﺪ ﺍﻗل ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﺎﻧﮑﺎﺭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﻣﺮﺯﻯ
اﺯ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺍﺻﻮلی
ﻮﻋﻘﺎﻳﺪﻯ اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻮ
ﻗﺸﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﺠﺎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﻋﻠم . ﻮﺣتی ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺠﺎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
ﻤﻄﺎﻟﺐ قُرآن ﺯﺣﻤﺖ
ﻭ ﺭﻧج ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
کشیده ﺍﻧﺪ.

حدیث 1510 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۴ﺹ297 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ اﻟﻠﻪﻋﻈﻴم
ﺮﻓﻴﻊ ﻟﺎ ﻳﻘﺪﺭ
ﺍﻟﻌﺒﺎﺩ علیّ ﺼﻔﺘﻪ
ﻭﻟﺎ ﻳﺒﻠﻐﻮﻥ
کُنه ﻋﻈﻤﺘﻪ ﻟﺎ
ﺗﺪﺭﮐﻪ ﺍﻟﺄﺑﺼﺎﺭ
ﻭﻫﻮ ﻳﺪﺭک اﻟﺄﺑﺼﺎﺭ
ﻭﻫﻮ ﺍﻟﻠﻄﻴﻒ ﺍﻟﺨﺒﻴﺮ
ﻭﻟﺎ ﻳﻮﺻﻒ ﺑﮑﻴﻒ
ﻭ ﻟﺎ ﺃﻳﻥ ﻮﻟﺎ ﺣﻴث
ﻭ ﮐﻴﻒ ﺃﺻﻔﻪ ﺑﮑﻴﻒ
ﻭﻫﻮﺍﻟﺬﻯ
کیّف ﺍﻟﮑﻴﻒ حتّی
ﺼﺎﺭ ﮐﻴﻔﺎ ﻓﻌﺮﻓﺖ
ﺍﻟﮑﻴﻒ ﺑﻤﺎ ﮐﻴّﻒ
ﻟﻨﺎ ﻣﻥ اﻟﮑﻴﻒ
ﺃم کیف ﺃﺻﻔﻪ ﺑﺄﻳﻦ
ﻭﻫﻮ ﺍﻟﺬﻯ ﺃﻳّﻦ
ﺍﻟﺄﻳﻦ حتّی ﺼﺎﺭ
ﺃﻳﻦ ﻓﻌﺮﻓﺖ ﺍﻟﺄﻳﻦ
ﺑﻤﺎ ﺃﻳّﻥ ﻠﻨﺎ
ﻣﻥ اﻟﺄﻳﻦ ﺃم
کیف ﺃﺻﻔﻪ ﺑﺤﻴث
ﻭﻫﻮ ﺍﻟﺬﻯ ﺤﻴّث
ﺍﻟﺤﻴث حتّی ﺼﺎﺭ
ﺍﻟﺤﻴث ﻓﻌﺮﻓﺖ
ﺍﻟﺤﻴث ﺑﻤﺎ ﺣﻴّث
ﻟﻨﺎ ﺍﻟﺤﻴث ﻓﺎﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺧل فی کل ﻤﮑﺎﻥ
ﻭﺧﺎﺭج ﻤﻥ کل شیئ
ﻟﺎ ﺗﺪﺭﮐﻪ ﺍﻟﺄﺑﺼﺎﺭ
ﻭﻫﻮ ﻳﺪﺭک اﻟﺄﺑﺼﺎﺭ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﻫﻮ
ﺍﻟﻌﻠﻰّ ﺍﻟﻌﻈﻴﻢ
ﻭﻫﻮ ﺍﻟﻠﻄﻴﻒ ﺍﻟﺨﺒﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺰﺭگ
ﻮ ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻘﺎمی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻘﺎﺩﺭ ﺑﻮﺻﻒ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. (ﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﺎﺩﻯ) ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺒﺸﺮ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺼﻔﺎﺕ
ﻭﻣﺸﺨﺼﺎﺕ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺪﺭﺟﻪﻋﻈﻤﺖ
ﺍﻭ ﺑﺮﺳﻨﺪ (ﻫﺮﭼﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺑﺒﺰﺭگی
کنند ﻭﻳﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺎ ﻋﻈﻤﺖ ﻭﺑﺎ ﺣُﺴﻥ
ﻨﻴّﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﺸﻤﻬﺎ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺪﺭک
ﻮ ﺩﻳﺪﻥ اﻭ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
(ﺷﺮﻃ ﺘﻮﺻﻴﻒ ﻋﻠمی
ﻮﻣﺎﺩﻯ ﺒﻴﺎﻥ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ ﻮ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭ ﺯﻳﺮ ﻭ ﺭﻭ ﮐﺮﺩﻥ
ﭽﻴﺰﻯ اﺳﺖ) ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭ ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻩﻫﺎﻯ
ﭼﺸﻤﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻟﻄﻴﻒ ﻭ ﺧﺒﻴﺮﺍﺳﺖ.
ﻳﺎ ﻟﻄﻴﻒ ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻧﺮم ﻮﻧﻔﻮﺫ
ﭘﺬﻳﺮ ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ هست. ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺭﺍ ﺧﻮﺩ
ﺷﮑل ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺭ
ﺟﺴم ﻮﻣﺤﻴﻂ ﻭ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭﺧﻴﺎﻝ ﻭﺣتی
ﺪﺭ ﺫﺍﺕ ﻭﺣﻘﺎﻳق
اﺻلی اﻓﺮﺍﺩ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮﻫﺴﺘﻰ
(ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل هستی
ها) ﻭ دانه ﺷﺒﻨمی
اﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق ﺪﺭ (ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝﺍﺯﻫﺴتی
ها ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﻭ
ﺑﺎﻃﻥ ﻮ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
هر ﻭﺟﻮﺩﻯ اﺳﺖ.
ﻭﻫﺴتی ﻈﺎﻫﺮشده
ﻮ تجلّی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣتی اﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﻈﺎﻫﺮ
ﻭ ﻇﻬﻮﺭﻋﻮﺍﻟم
ﻨﺎﭘﻴﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺑﺸﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻮﻥ
ﻤﻠﮑﻮﺕ ﻭﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻠﺎﻫﻮﺕ ﺻﺎﺩﺭ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ الله ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج
اﺯ ﻫﺴتی
خداوند هو ﺪﺭﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻭ عَمّاء ﻭﻋﺪم
ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ. ﻭ ﺑﺎﺧﺒﺮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺒﻴﺮ ﺁﮔﺎﻩ
ﻭﮐﺎﺭﺩﺍﻥ اﺯﭼﺸﻤﻬﺎ
ﻭﺣتی اﺯ ﺑﻴﻨﺎئی
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
غفلت ﻭﻧﺎ ﻓﻬمی
ﻮ کج فهمی ﺟﻬﻞ ﻧﻴﺴﺖ)
ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺑﮑﻴﻒ
ﻭﭼﮕﻮﻧﮕﻰ ﻭﻳﺎ
ﺃﻳﻥ ﻴﺎ ﮐﺠﺎﺋﻰ
ﻭ ﻳﺎ (ﺣﻴث) ﻭﺣﺎل
ﻨﻴﺴﺖ. (کیفیّت ﭼﮕﻮﻧگی
ﻨﻮﻋﻰ ﻭﻣﺮﺍﺣل
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭﺣﺎل
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭﻳک
کیفیت ﻭﻳک ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﻮیک ﻤﻘﺎم
ﺘﺠلی ﻤﺎﺩﻯ ﺪﺭ
ﻫﺴتی اﺳﺖ ﭼﻮﻥ
ﺑﻤﻘﺎمی ﺒﺮﺗﺮ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﻭﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﺸﻮﺩ
ﻭ ﺗﻨﺰﻝ ﻣﻘﺎم ﺒﺪﻫﺪ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎ ﻭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮﺑﻮﺩ ﺑﻔﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣتی ﺮسخ
ﺠﻤﺎﺩﻯ ﻤﻴﺮﻭﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻌﺪم ﻤﻄلق
ﻨﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣتی ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﺘﻮﺣﺶ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ ﻧﻮعی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻭﺑنوع بشری ﺑﺮﺳﺪ
ﺗﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
اﻳﻥ ﻨﻮﻉ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺗﺤﻘق
ﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻭ کیفیّت ﮐﻤﺎل
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳﺖ ﺩﺭﺍﻧﻮﺍع
فوق بشری ﺑﺮﺗﺮ
ﻭبی ﻨﻬﺎﻳﺖ می
گرﺩﺩ. (ﺍﻧّﻴّﺖ)
ﮐﺠﺎئی ﺪﺭﻣﮑﺎﻥ
ﻭ(ﺣﻴثیّت ) ﻳﺎ ﺣﺎل
ﻮﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
شایسته ﺁﻥ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﻟﻖ. ﻫﺮ کیفیّت
ﻭﺣﺎل ﻮﻣﮑﺎنی ﻤﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ) ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴم اﻭﺭﺍ
ﺑﮑﻴﻒ ﻭ ﭼﮕﻮﻧگی
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﮐﻨﻴﻢ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ کیفیّت ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺮکیفیّتی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻭ کیفیّتی ﺮﺍ
ﺻﺎﺣﺐ ﭼﻨﺎﻥ
کیفیّتی کرﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺴﺖ ( ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﻤﻮﺟﻮﺩ
اﺯﺧﺎﻟق ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﺎﺕ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻄ
اﻳﻥ ﻤﻮﺟﻮﺩ) ﻭﻳﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺄﻳﻥ
ﻮﻣﮑﺎﻥ ﻮﺟﺎﺋﻰ
ﺗﻮﺻﻴﻒﮐﻨﻴﻢ (ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎ هست ﻳﺎ ﭘﺎﺋﻴﻦ)
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﮑﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩ. ﻭﮐﺠﺎئی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﻧﺎﮐﺠﺎ ﺁﺑﺎﺩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺟﺎئی ﻮﻣﮑﺎنی ﭽﻨﻴﻥ
ضعی ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ (ﻣﮑﺎﻥ ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺠﺎﻳﮕﺎﻩ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻔﻬﻮم ﻴک ﺃﻣﺮ
ﻭ ﻫﻤﻴن ﺬﻫﻥ اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺴﺖ
ﻭلی اﻳﻥ ﻔﺎﺻﻠﻪ
ﺭﺍ ﺫﻫﻥ ﻤﮑﺎﻥ ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻣﮑﺎﻥ ﺃﻣﺮﻯ
عدمی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﻣﮑﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫم ﺪﺭﻣﮑﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﻣﮑﺎﻥ ﻮﻣﺤﻴﻄ
اﻭ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻨﺎﻗﺾ ﺑﺎ
ﺍﺻل ﺘﻔﮑﺮﺍﻧﺴﺎﻥﻭ
ﺍﺻل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
ﺨﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ)
ﻳﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﻮﺻﻴﻒ به (حیث)
ﻭﺣﺎل ﻮﭼﮕﻮﻧگی
ﻤﺎﻫﻴّﺎﺕ
ملکوتی ﻭ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻭ ﻣﺴﺘﻠﺰﻣﺎﺕ ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ
ذاتیّات اﻥ ﺑﻨﻤﺎﻳﻢ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ ﺗﻤﺎم
ﺁﻥ اﺣﻮﺍل ﻮﺷﺮﺍﻳﻄ
آگاه ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﻴثیّتی ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ ﻣﺴﺘﻠﺰﻣﺎﺕ
ذاتی ﻫﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻬﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﺎﻫﻴّتی ﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ
(ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﻓﮑﺮ ﮐنی
ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ ﻭﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﻭﺑﺮﮐﺖ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣل ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ) ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺧل ﺪﺭﻫﺮ ﻣﮑﺎنی
اﺳﺖ. ﻭﺧﺎﺭج و
اﺯﻫﺮشیئی اﺳﺖ
(ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل هستی
ﻭﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج اﺯ
ﻫﺴﺘﻰ) ﺧﺪﺍﺋﻴﮑﻪ
ﺟﺰ ﺍﻭ الهی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭعلیّ عظیم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﻄﻴﻒ ﻭ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺷﻌﺎﺭ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻤﻌنی
ﺪفع ﺸﺮک ﻮﻧفی ﺁﻥ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﻧﺴﺎﻥ عاقل ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻭﺍقعی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻄﻮﺭﻯ که ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻌﺮفی ﺒﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺳﺎﻟک ﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺟﺰ ﺗﮑﺎﻣل ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺧﺪﺍ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
اذکار ﺩفع ﺸﺮک
ﻛﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍم ﺒﺮﺳﻮل الهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻳﺎ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
زنده ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮﺣتی
اﮔﺮ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﮐﻨﺪ ﻭﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍئی هستی
ﻮلی اﻟﻠﻪ ﻧﻴﺴﺘﻰ.

حدیث511- ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم کاﻇم اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ298 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ اﻟﻠﻪ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﻫﻮ ﮐﺎﻥ ﺤﻴّﺎ
ﺑﻠﺎ ﮐﻴﻒ ﻭ ﻟﺎ ﺃﻳﻦ
ﻭﻟﺎ ﮐﺎﻥ فی شیئ
ﻭﻟﺎ ﮐﺎﻥ علیّ شیئ
ﻮﻟﺎ ﺍﺑﺘﺪع ﻠﻤﮑﺎﻧﻪ
ﻣﮑﺎﻧﺎ ﻭﻟﺎ ﻗﻮﻯّ
ﺒﻌﺪ ﻣﺎ ﮐﻮّﻥ الأشیاء
ﻭﻟﺎ ﻳﺸﺒﻬﻪ شیئ
ﻣﮑﻮّﻥ ﻮﻟﺎ ﮐﺎﻥ
ﺨﻠﻮّﺍ ﻣﻥ اﻟﻘﺪﺭة
علیّ اﻟﻤﻠک ﻘﺒل
اﻧﺸﺎﺋﻪ ﻭﻟﺎ ﻳﮑﻮﻥ
ﺨﻠﻮّﺍ ﻣﻥ اﻟﻘﺪﺭة
ﺑﻌﺪ ﺫﻫﺎﺑﻪ ﮐﺎﻥ
عزّ ﻭجَلّ اﻟﻬﺎ
ﺣﻴّﺎ ﺑﻠﺎ ﺣﻴﺎة
ﺣﺎﺩثة ﻣﻠﮑﺎ ﻗﺒل
اﻨﺸأ ﺸﻴﺌﺎ ﻭ ﻣﺎﻟﮑﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﻧﺸﺎﺋﻪ ﻭ
ﻟﻴس ﻟﻠﻪ ﺣﺪّ ﻭﻟﺎ
ﻳﻌﺮﻑ ﺑشیئ ﻴﺸﺒﻬﻪ
ﻭﻟﺎ ﻳﻬﺮم ﻠﻠﺒﻘﺎ
ﻭﻟﺎ ﻳﺼﻌق ﻠﺬُﻋﺮة
شیئ ﻭﻟﺨﻮﻓﻪ ﺗﺼﻌق
الأشیاء ﮐﻠّﻬﺎ
ﻓﮑﺎﻥ اﻟﻠﻪ ﺣﻴّﺎ
ﺑﻠﺎ ﺣﻴﺎة ﺣﺎﺩثة
ﻭﻟﺎ ﮐﻮﻥ ﻤﻮﺻﻮﻑ
ﻭﻟﺎ ﮐﻴﻒ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭﻟﺎ ﺃﻳﻥ ﻤﻮﻗﻮﻑ
ﻭﻟﺎﻣﮑﺎﻥ ﺴﺎﮐﻦﺑل
ﺤی ﻠﻨﻔﺴﻪ ﻭﻣﺎﻟﻜا
ﻠم ﺘﺰل اﻟﻠﻪ ﺍﻟﻘﺪﺭة
ﺃﻧﺸﺄ ﻣﺎ ﺷاء ﺤﻴﻥﺸاء
ﺒﻤﺸﻴّﺘﻪ ﻭﻗﺪﺭﺗﻪ
ﮐﺎﻥ ﺃﻭﻟّﺎ ﺑﻠﺎ
ﮐﻴﻒ ﻭ ﻳﮑﻮﻥ ﺁﺧﺮﺍ
ﺑﻠﺎ ﺃﻳﻦ ﻭ ﮐّﻞ
شیئ هاﻟک اﻟّﺎ
ﻭﺟﻬﻪ ﻟﻪ ﺍﻟﺨﻠق
ﻮ ﺍﻟﺄﻣﺮ ﺗﺒﺎﺭک
اﻟﻠﻪ رَبّ ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ الهی ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺍﻭ الهی
ﻨﻴﺴﺖ (ﺍﻟﻪ ﺳﻮﮊﻩ
ﺗﺄﻟّﻪ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ ﺍﻟﻪ
ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻮﻗّﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺄﻟّﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ ﺸﻌﺎﺭ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮک ﻮﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺫﮐﺮﻯ ﺴﻤﺒﻮل ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﻫﻤگی ﻤﻄﺎﻟبی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪفع ﺸﺮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﺧﺪﺍئی
که ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ هر کیفیّت
ﻭ ﺃﻳﻨﻴّﺘﻰ (ﻭ ﮐﺠﺎﺋﻰ
ﻭﭼﮕﻮﻧگی ﻮ ﺑﺪﻭﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﻮﻣﺎﻫﻴﺖ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺷﮑل ﻮ
ﺻﻔﺎتی ﻤﺤﺪﻭﺩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ) ﭼﻨﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ ﭼﻴﺰﻯﻨﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﻳﺎ ﺭﻭﻯ ﭽﻴﺰﻯ
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﮑﺎنی
اﺑﺪﺍع ﻨﮑﺮﺩﻩ
( ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﻥ ﻨﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍوند
هو ﺧﺎﺭج اﺯ ﻫﺴتی
ﻤﮑﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻨﺘفی
ﻤﻴﮑﻨﺪ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
پس ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ٴأشیاءﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮ ﻧﺸﺪﻩ. (ﺿﻌﻴﻒ
ﻭﺧﺴﺘﻪ ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺗﺎ
ﺭﻓﻊ ﻧﺎﺗﻮﺍنی
اﻭ ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﭽﻴﺰﻯ ﺸﺒﺎﻫتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ (ﻧفی ﺼﻔﺎﺕ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭﺩفع ﻤﺤﺪﻭﺩﻳﺖ
ﺻﻔﺎتی اﺯ ﺍﻭ) ﻭﭼﻮﻥ
اﺯ ﭼﻴﺰﻯ ﺪﻭﺭ ﺷﻮﺩ
ﺁﻥ ﭽﻴﺰ ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻭ ﺧﺎلی ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
(ﺩﻭﺭﻯ ﻤﻘﺎم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﻫﺮ تجلّی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﺴتی ﻮﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ) ﻭ ﻟﺬﺍ ﭘس
ﺍﺯﺁﻓﺮﻳﻨﺶ اشیاء
ﻣﺎﻟﻚ ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻭﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﻥ اﺳﺖ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﺣﺪّﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺑﭽﻴﺰﻯ
ﺸﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺷﺒیهی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ ﺸﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺫﻫﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﺗﻄﺒیق
هرﺃﻣﺮ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ کُلّید
ﺬﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ) ﻭ
ﺑﺎ ﺑﻘاء ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ ( ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﭙﻴﺮﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭﻣﺮگی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﻳﻚ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺮﺍ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻧﻴﺎﺯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣلی ﻴﺎﺑﺪ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺷﻮﺩ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ تَرس ﻭ ﻓﺮﻳﺎﺩ
ﭼﻴﺰﻯ ﻴﮑّﻪ ﻧﻤﻴﺨﻮﺭﺩ
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﺯتَرس ﺍﻭ
ﺑﺼﻌﻘﻪ ﻭ ﻳﮑّﻪ
ﺧﻮﺭﺩﻥ می اﻓﺘﻨﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﻭلی ﻨﻪ ﺣﻴﺎﺗﻴﮑﻪ
حادِث باشد ﻭﺑﻌﺪ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
(ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﻴﺴتی
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺁﻳﺪ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ
ﮔﺮﺩﺩ) ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﮐﻮﻧﻴّتی و
کینونیّتی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻗﺎﺑل ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﺯﻳﺮﺍ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮﻣﺎﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺁﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﺮﺩ)
ﻭﺣﻴﺎﺕ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ اﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﮑﻴﻔﻴّتی اﺴﺖ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ ﺟﺎئی
ﻤﺘﻮﻗﻒ ﻧﻴﺴﺖ (ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ ﻧﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺩﺭﻫﻴچ ﻤﮑﺎﻧﻰ
ﺴﺎﮐﻦ ﻧﻴﺴﺖ (ﺳﮑﻮﻥ
ﻮﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺋم
ﻮ ﺑﻮﺩﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﺭﺟﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻨﺒﺎﺷﺪ)
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻭ ﺫﺍﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﻤﺎﻟکی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯﻟﺎ ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﻟﺎ ﻳﺰﺍﻝ ﺻﺎﺣﺐ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺳﺎﺧﺖ
ﻭﺑﺎ مَشیّت ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
(ﻭﻳﺎ ﺗﻮﺍﻥ ﺩﺍﺩﻥ
ﻮ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻭمَشیّت
ﮐﺮﺩ) ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯﻳﻥ
اﺳﺖ ﺑﺪﻭﻥ ﮐﻴﻔﻴّﺘﻰ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺁﺧﺮﻳﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺃﻳﻨﻴّتی
ﻮﮐﺠﺎﺋﻰ. ﻭﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺠﺰ ﺍﻭ ﻫﺎﻟﻚ ﻭ ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﺷﺪنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭﻋﻮﺍﻟم
هستی ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻮ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎل ﺰﺍﺋل هستند.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣل ﺘﺮ
ﻴک ﻮﺟﻮﺩ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﻳﮕر ﻭ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮ ﭼﻪ ﺑﺪﺗﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥ ها. ﻭﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﺻﻭﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ کامل
الهی اﺳﺖ. ﻭﺳپس
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻮ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻭﺟﻮﺩ
های برتر ﻭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭل ﻮ ﭘﺎﻳﺎﻥ
هرﮔﻮﻧﻪ ﻓﺮﺻتی
ﺒﺮﺍﻯ ﻮﺟﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺷﺒﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺮﺳﻴﺪ ﻭلی
همچنان ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ (ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ) ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﺍﻳﻥ ﻮﺟﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭﻣﺮﮒﻫﻴچ
ﭽﻴﺰﻯ اﺯﺟﺴم ﻮ
ﺫﻫﻥ ﻮ نَفس ﺍﻭ
ﻧمی ﻤﺎﻧﺪ ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ(ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ)
ﻳﺎ (ﺍﺻل تار
یخی ﺮوح ) ﺍﻭ ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ (ﻫﺮ
درجه ﺷﻬﻮﺩﻯ و
نوعی ) ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳند .ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰدر ﻫﻤﺎﻥ
مقام ﻤﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭحَقّ
اﻧﺎ ﺍﻟحَقّ
گفتن ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺪﻭﻥ
ﻮﺟﻪ صورت
توسّلی ﺑﺮﺗﺮ الهی
هستند. ﻭلی ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﻮﺟﻪ و مقام
نوعی ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮالهی
ﻤﻴﺒﺎﺷند .ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺮﻳﻨﻬﺎﻯ ﺴوء
ﻮ ﺯﺷتی اﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍﻥ
مسخ شده ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﺑﺎ
ﺩﻳﺪﻥ ﺁﻥ ﻨﻴﺰ می
ﻤﻴﺮﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺗﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳند ﭼﻮﻥ ﺒﺒﺸﺮﻳﺖ
مجدد ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻫﻤﻴﻥ
سلوک الهی ﺗﺎ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺧلق ﻮﺃﻣﺮ ﻳﺎ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭ ﺗﺤﮑّم
ﺪﺭﺍﻳﻥ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻯ
عاﻟﻤﻴﺎﻥ ﻮﻋﺎﻟِﻤﺎﻥ
ﻮﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﺍﺳﺖ.(حَقّ
ﻔﺮﻣﺎﻥ ﺪﺍﺩﻥ ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺸﻴّت و
اراده ای را ﺩﺍﺭﺩ.
(رَبّ ) ﺧﺪﺍﻯ ﻤرَبّی
ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
آغاز ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴﻨﻰ ﻭﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺤَﺴَﻨﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺘﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
که مُربّیانی ﻤﻠﮑﻮتی
هستند. ﻭﻫﻨﻮﺯ رَبّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺑﺎﻟﺎ
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ
بی اﻧﺘﻬﺎ ﺍﺭﻭﺍح
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺨﻮﺩﺭﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺤﻮﻳﻞ ﺑﻤﻘﺎم
ﻮرَبّ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻧﻮع
فوق بشری ﺒﺮﺗﺮ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻮﺭﻭﺩ ﺑﺎﻧﻮﺍع
فوق بشری ﺑﺮﺍﻯ
اﺭﻭﺍح ﻤﺎ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ. ﻭﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﺧﻠﺎقی ﻮﻋﻘلی
ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕﺍﻭﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻧﺼﺐ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺟﺎﻥ ﻫﺮ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﻋﺎﻣل ﻮﻋﺎﻗل
ﻮ ﺻﺎﺩق ﻮﺻﺎﺑﺮ
ﺁﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث
1512 - ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۴ﺹ299 ﺑﺤﺎﺭ)ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
رَبّ ﻭﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑسوآل ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻮﻳﻠﻚ ﺍﻧّﻤﺎ
ﻳﻘﺎل ﻠشیئ ﻠم ﻴﮑﻦ
ﻓﮑﺎﻥ ﻤتی کاﻥ
اﻥّ ر َبّی ﺘﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰﮐﺎﻥ ﻠم
ﻴﺰل ﺤﻴّﺎ ﺑﻠﺎ
ﮐﻴﻒ ﻭﻟم ﻴﮑﻥ ﻠﻪ
ﮐﺎﻥ ﻭﻟﺎ ﮐﺎﻥ ﻠﮑﻮﻧﻪ
ﮐﻴﻒ ﻭﻟﺎ ﮐﺎﻥ ﻠﻪ
ﺃﻳﻦﻭ ﻟﺎ ﮐﺎﻥ
فی شیئ ﻭﻟﺎ ﮐﺎﻥ
علیّ ﺸﻴئ ﻭﻟﺎ ﺍﺑﺘﺪع
ﻠﮑﺎﻧﻪ ﻣﮑﺎﻧﺎ
ﻭﻟﺎ ﻗﻮﻯ ﺒﻌﺪ ﻣﺎ
ﮐﻮّﻥ ﺷﻴﺌﺎ ﻭﻟﺎ
ﮐﺎﻥ ﻀﻌﻴﻔﺎ ﻗﺒل
اﻥ ﻴﮑﻮﻥ ﺸﻴﺌﺎ
ﻭﻟﺎ ﮐﺎﻥ ﻤﺴﺘﻮﺣش
اﻗﺒل ﺃﻥ ﻳﺒﺪع
شیئا ﻭﻟﺎ ﻳﺸﺒﻪ
شیئ ﻣﮑﻮّﻧﺎ ﻭﻟﺎ
ﮐﺎﻥ ﺨﻠﻮﺍ ﻣﻥ
اﻟﻘﺪﺭةعلیّ
اﻟﻤﻠک ﻘﺒﻞ ﺍﻧﺸﺎﺋﻪ
ﻭ ﻳﮑﻮﻥ ﻤﻨﻪ ﺧﻠﻮّﺍ
ﺑﻌﺪ ﺫﻫﺎﺑﻪ ﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮئی ﻮﮐﺠﺎﻯ
کاﺭﻫﺴﺘﻰ ﻭﻗتی
ﺒﭽﻴﺰﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭﺑﻌﺪﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. رَبّ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮﺗﻌﺎلی
ﻣﻥ هم ﭽﻨﺎﻥ اﺯ
ﺍﺯﻝ بی اﺑﺘﺪﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
هر ﮐﻴﻔﻴّﺘﻰ ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺍﺭﺍﻯ کوﻧﻴّﺖ
ﻣﮑﺎﻥ ﻮ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻮﺩﻧﺶ
کیفیّتی ﻨﻴﺴﺖ.
(کیفیّت ﺧﺎﺹ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
حادِث ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺑﻮﺩ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﮐﺠﺎئی
ﻨﺪﺍﺷﺖ (ﻣﮑﺎﻥ ﻨﺪﺍﺷﺖ)
ﻧﻪ ﺩﺭ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻮﺩ
(ﮐﻪ ﻣﮑﺎﻥ ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻭﺟﺪﺍ ﺍﺯﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺑﺮ ﺭﻭﻯ ﭽﻴﺰﻯ
ﻨﺒﻮﺩ (ﻋﺮﺵ ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻭ ﭼﻴﺰﻯ که ﺣﺎﻣل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺑﺮﺍﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﻣﮑﺎنی اﺑﺪﺍع
ﻮ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻧﮑﺮﺩﻩ.(
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﺮسی ﻮ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺑﻤﻔﻬﻮم ﺬﻫنی
اﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی هنوﺯ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق ﺮﻭﻯ ﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﻬﺮ ﻧﺤﻮﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺷﺒﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻔﺮﺽ ﮐﻨﻴﻢ
تجلّی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺮسی اﻭ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ عَمّاء
ﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﺟﺎﻳﮕﺎهی ﻨﻴﺎﺯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ .ﻭﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ تجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﻮ ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺗﻮﺳل
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ) ﻭﭼﻮﻥ
ﭽﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ ﺷﺪ
ﻭ ﻗﺒل اﺯﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻭآفرینش اشیاء
ﺿﻌﻴﻒ ﻭﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻧﺒﻮﺩ. ﺩﺭ ﻭﺣﺸﺖ
ﻭتَرس ﺍﺯ ﺗﻨﻬﺎئی
ﻨﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺑﺪﺍع
ﻮ آفرینش ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩ. (ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺻﻔﺖ ﻣﻄﻠق الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﻤﺎﻟﺶ
ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ ﻧﺪﻫﺪ.
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﺧﺼﺎل ﺰﺷﺖ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺁﺳﻴﺐ ﺯﺷتی
ﺨﻮﺩ ﻧﮑﻨﺪ. ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺩﺍﺩﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭالهی
کرﺩﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﻣﻘﺎم ﻮ کیفیّت
ﺍﺳﺖ) ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺒﻴﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪ ﻭﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺧﺎلی اﺯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭ ﻣﻤﻠﮑﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ. ﻭ ﻳﺎ
پس ﺍﺯ ﺭﻓﺘﻥ اﻭ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﭼﻴﺰﻯ
ااﺯﺁﻥ ﭽﻴﺰ ﺧﺎلی
اﺯﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ ( ﻭ ﺑﻮﺩﻥ
ﺨﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺣتی ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏ
نوع ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﻳک ﻮﺟﻮﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ تجلّیات
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
کمتر ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ پس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻮ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺭسلوک
الهی ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻓﺘﻥ ﺒﺎﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍع فوق
بشری.) ﻠم ﻴﺰل ﺤﻴّﺎ
ﺑﻠﺎ ﺣﻴﺎة ﻭﻣﻠﮑﺎ
ﻗﺎﺩﺭﺍ ﻗﺒل ﺃﻥ
ﻴﻨﺸأ ﺸﻴﺌﺎ ﻭﻣُﻠﮑﺎ
ﺟﺒّﺮ ﺍﺑﻌﺪ ﺍﻧﺸﺎﺋﻪ
ﻟﻠﮑﻮﻥ ﻓلیس ﻟﮑﻮﻧﻪ
ﮐﻴﻒ ﻭﻟﺎ ﻟﻪ ﺃﻳﻦ
ﻭﻟﺎ ﻟﻪ ﺣﺪ ﻭﻟﺎ
ﻳُﻌﺮﻑ ﺑشیئ ﻳﺸﺒﻬﻪ
ﻭﻟﺎ ﻳﻬﺮم ﻠﻄﻮل
اﻟﺒﻘاء ﻭﻟﺎ ﻳﺼﻌق
ﻠشیئ ﻭﻟﺎ ﻳﺨﻮّﻓﻪ
شیئ ﺗﺼﻌﻖ الاشیاء
کلّها ﻣﻥ ﺨﻴﻔﺘﻪ
ﮐﺎﻥ ﺤﻴّﺎ ﺑﻠﺎﺣﻴﺎة
ﻭﻟﺎ ﮐﻮﻥ ﻤﻮﺻﻮﻑ
ﻭﻟﺎ ﮐﻴﻒ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭﻟﺎ ﺃثر ﻣﻘﻔﻮه
(ﻭﻟﺎ ﺃﻳﻥ ﻤﻮﻗﻮﻑ
ﻋﻠﻴﻪ) ﻭﻟﺎ ﻣﮑﺎﻥ
ﺠﺎﻭﺭ ﺷﻴﺌﺎ ﺑل
ﺤﻰّ ﻳﻌﺮﻑ ﻭﻣﻠک
ﻠم ﻴﺰل ﻟﻠﻪ ﺍﻟﻘﺪﺭة
ﻭﺍﻟﻤﻠﻚ ﺃﻧﺸﺄ
ﻣﺎ ﺷاء ﺒﻤﺸﻴّﺘﻪ
ﻟﺎ ﻳﺤﺪ ﻭﻟﺎﻳﺒﻌّﺾ
ﻭﻟﺎ ﻳﻔﻨﻰ ﮐﺎﻥ
ﺃﻭﻟّﺎ ﺑﻠﺎ ﮐﻴﻒ
ﻭﻳﮑﻮﻥ ﺁﺧﺮﺍ ﺑﻠﺎ
ﺃﻳﻦﻭ کُلّ شیئ
هاﻟﻚ ﺍﻟّﺎ ﻭﺟﻬﻪ
ﻟﻪ ﺍﻟﺨلق و ﺍﻟﺄﻣﺮ
ﺗﺒﺎﺭک اﻟﻠﻪ رَبّ
ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻥ ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨﮑﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺯﻧﺪگی اﻭ ﻣﻔﻬﻮم
ﺤﻴﺎﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻭ ﻣﺎلک ﻮﭘﺎﺩشاه
ﻭ ﺗﻮﺍﻧﺎئیﺒﻮﺩ
ﻗﺒل اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯﺒﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪﻭ
ﻳﺎ ﭘﺎﺩشاه ﺟﺒّﺎﺭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ ﺸﻮﺩ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻧﮑﻪ ﻫﺴتی
ﺮﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ ( ﺗﺤﮑّم
ﻮ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭﻣﺪﻳﺮﻳﺖ
ﻫﺴتی ﻮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
های ﻫﺴتی ﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺟﺒﺮ الهی ﺪﺍﺭﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﻳک ﺪﺭﺟﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺳﻠﻮک ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺧﺪﺍ ﺑﮑﻨﺪ ﻳﺎ ﻧﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻣﻘﺎﺑل ﺘﮑﺎﻣل
ﻨﮑﺮﺩﻥ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍتی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﮐﻪ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﺪﺍ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﮐﺎﺭﻯ
ﻨﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺑﺮﺍﻯ کونیّت ﻴﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ کیفیّت ﻭ ﭼﮕﻮﻧﮕﻰ
(ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻭ ﺍﻭﺻﺎﻑ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ) ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻳﻨﻴّﺖ
ﻭﮐﺠﺎئی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺤﺪ ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺑﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺸﺒﻴﻪ ﺍﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻄﻮل ﺒﻘﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ
( ﮔﺬﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻮﮔﺬﺭ
ﻋﻤﺮ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﺨﺎﺹ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
نوعی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﻭ ﭘﻴﺮﻯ ﻮﺳپس ﻣﺮگ
ﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎﺑﻨﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ و ﻳﺎ
ﻧﻮعی بد ﺗﺮ ﻗﺒلی
ﺒﺮﻭﺩ) ﻭ ﻧﻪ ﺍﺯ ﭼﻴﺰﻯ
ﻤﻴﺘﺮﺳﺪ ﻭﻳﮑّﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺘﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭلی
همه ﭼﻴﺰ ﻫﺎ ﺍﺯ
تَرس ﺍﻭ ﺩﺭﺻﻌﻘﻪ
ﻭﻳﮑﻪ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻮتَرس
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻨﮑﻪ ﺣﻴﺎﺕ ﻭ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ ﺤﺎﺩثی
وتولد نو ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ( ﺁﻥ ﺯﻧﺪگی
گی ﻨﺒﻮﺩﻩﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﻰ ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻨﮑﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻗﺎﺑل توﺻیف ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﺍﺻل ﺼﻔتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺷﻮﺩ (ﺻﻔﺎﺕ تجلّی
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎ ﻣﻌﺮفی ﺸﺎﻫﺪ
ﺁﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ ﺣﺪّ
اکثر ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟنوع
بشری اﺳﺖ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
کیفیّت ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻨﺪﺍﺭﺩ (ﺣﺪﻭﺩ ﻭ
ﺗﻌﺎﺭﻳﻒ ﻭﻣﺮﺯﻫﺎ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻧﻪﻫﺎئی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﭙﺎﻳﺎﻧﻪﻫﺎ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ أثری
ﻨﻤﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺍﻭﺑﺪﻧﺒﺎل
کسی ﻮﭼﻴﺰﻯ ﻨﻤﻴﺮﻭﺩ
ﻭﻳﺎ ﺟﺎئی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻗﻒ ﻧﺪﺍﺭﺩ ( ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭽﻮﻥ ﺨﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ) ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻭ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ (ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﻮﺩ ﻭ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﻭپادشاهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻟﺎ ﻳﺰﺍل و
همچنان ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ
(ﻭ ﺍﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺰﻭﺍل اﺳﺖ)
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻘﺪﺭﺕ ﻭ
پادشاهی اﺳﺖ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﺑمَشیّت
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﮐﺎفی اﺳﺖ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺯﻣﺎنی ﺪﺭ ﺗﻠﺎﺵ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺸﻮﺩ
(ﮐﻥ ﻔﮑﺎﻥ) ﺍﺯلی
ﺪﺭﺍﺻﻮل اﻭﻟﻴﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﺩﺭﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭ(ﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ)
ﺍﺯ أﺯل ﺘﺎ أﺑﺪ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣل اﻧﻮﺍﻉ
ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍح ﻤﺸﻐﻮل
عبوﺭ ﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺑﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ ﻭﻟﻰ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍع ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ
اﺟﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺤﮑﻢ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪ بی اﻧﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ) ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺷﺪنی ﻨﻴﺴﺖ
(ﺩﺭﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﺷﺪنی ﻨﻴﺴﺖ ( ﮐﻪﭼﻮﻥ
گفته برخی از ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﻭﻣسیح ﺭﻭح
اﻟقُدُس ﺳﻪ ﭘﺎﺮﻩ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫم ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻫﺮﺳﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍﻳﻥ اﺟﺰﺍء ٴﺨﻮﺩ
ﺍﺻﻞ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭﭼﻨﺪ
ﺍﺻل ﻤﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺻل ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻓﻨﺎ ﻭﺯﻭﺍلی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ( ﮐﻤﺘﺮ
ﻭ ﺿﻌﻴﻒﺗﺮ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﮑﺘﺮ
ﻭ ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻫﺴتی
ﭽﻴﺰﻯ اﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ الهی ﻨﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭽﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺠﻴﺐ
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻴﺐ ﺩﻳﮕﺮش
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ ﭼﻴﺰﻯ
اﺯ ﺍﻭ ﮐم ﻨمی ﺸﻮﺩ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﻮﺁﻏﺎﺯﻳﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨﮑﻪ کیفیّتی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. (ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﻮ ﻣﻘﺎم ﻤﻮﻗﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ) ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻨﮑﻪ ﮐﺠﺎئی ﻮﭼﻪ
ﻭﻗنی ﻮﭼﻪ ﺣﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺗﺄﻣل
کنیم . ﻭ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺟﺰ ﻭَﺟﻪ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺍﺻل ﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻠﺎک ﺸﺪنی
ﻮ ﺯﺍﺋل اﺳﺖ (ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ هرﭼﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﺯﺍﺋل اﺳﺖﺟﺰﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ دز
ژنتیک روحی خود
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﮐﺴﺐ ﮐﻨﺪ
ﻭﻳﺎ شایسته ﻳک
ﺸﻬﻮﺩ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﭘسﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺭ ﺁﻥ
ﻤﺴخ گرﺩﺩ) حَقّ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭحَقّ
اﻣﺮ ﺑﺂﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻫﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ( ﻫﺪﻑ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻣﻴﺁﻓﺮﻳﻨﺪ
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺁﻥ هدﻑﺍ
ﻧﺠﺎم ﺒﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭنوع بشری ﺳﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟنوع
بشری اﺳﺖ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺒﺎﺭﻙ ﻭﺗﻌﺎلی
اﺳﺖ. (ﺑﺮﮐﺖ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎ ﻭ ﺑﺰﺭﮒ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﻭح ﻮﺑﺎﻟﺎﺋﻰ
ﻭﺑﺰﺭﮔﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺧﺎﺹﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺗﻮﻓﻴق ﺴﻠﻮک
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻮﻳﻠک
اﻳّﻬﺎ ﺍﻟﺴﺎﺋﻞ
ﺍﻥّ ﺮﺑّﻯ لا ﺗﻐﺸﺎﻩ
ﺍﻟﺄﻭﻫﺎﻡ ﻭﻟﺎ
ﺗﻨﺰل ﺒﻪ ﺍﻟﺸُﺒﻬﺎﺕ
ﻭﻟﺎ ﻳﺠﺎﺭ ﻣﻥ شیئ
ﻭﻟﺎ ﻳﺠﺎﻭﺭﻩ شیئ
ﻭﻟﺎ ﺗﻨﺰل ﺒﻪ ﺍﻟﺄﺣﺪﺍﺵ
ﻭﻟﺎ ﻳﺴﺄل عن شیئ
ﻴﻔﻌﻠﻪ ﻭﻟﺎ ﻳقع
علیّ شیئ ﻭ ﻟﺎ ﺗﺄﺧﺬﻩ
ﺳنة ﻭ ﻟﺎ ﻧﻮﻡ ﻟﻪ
ﻣﺎ فی اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭﻣﺎ فی اﻟﺄﺭﺽ
ﻭﻣﺎ ﺑﻴﻨﻬﻤﺎ ﻭﻣﺎ
ﺗﺤﺖ ﺍﻟﺸﺮﻯ. وﺍﻯ
ﺒﺮﭘﺮﺳﺶ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﮔﺮ ﻧﺪﺍﻧﺪ ( ﻭﭼﺎﻩ
ﻭﻳل ﺠﻬﻨم ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﺑﻬﺪﻑ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺑﺎﻃﻥ ﻤﻌﺎنی
ﻨﺮﺳﻰ) ﮐﻪ رَبّ
ﻣﻦ (ﺍﻋم اﺯ رَبّ
ﺩﻳﺪﻩ شدنی ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭتا رَبّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ)
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﻭﻫﺎم
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ ( ﻭ ﻭﻫم
ﻮ ﺑﺎﻃل بر ﺍﻭ ﭘﺮﺩﻩﺍﻯ
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺷُﺒﻬﺎﺕ (ﻭﺷِﺒﺎﻫﺘﻬﺎ
ﻭﺷُﺒﻬﻪ ﺁﻭﺭﻫﺎ
ﻭﺑﺎﻃﻠﻬﺎ ﻭ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺘﻤثیلی
همان اﻭ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﭽﻴﺰﻯ
ﭙﻨﺎﻩ ﻧﻤﻴﺒﺮﺩ.
(ﺟﻮﺍﺭ ﻭ ﻣﺠﺎﻭﺭﺕ
ﻭ ﭘﻨﺎﻩ ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ ﻭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ) ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ
(ﻣﻌﺎﺩل ﻮ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺷَﺒﻴﻪ ﺍﻭ) ﻭﻫﺮﮔﺰﺣﻮﺍﺩث
ﺑﺮ ﺍﻭ ﺣﺎﺩث ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
( ﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﺣﺎﺩث ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭنه ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭﻧﻪ
حوادث ﺟﺎﺭﻯ ﺑﺮ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﺭﺍ مُتغّر
ﻧﻤﺎﻳﺪ) ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﮑﻨﺪ ﮐسی ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪﺍﻭﺭﺍ ﺍﺳﺘﻴﻀﺎح
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺮﭼﻴﺰﻯ
ﻘﺮﺍﺭ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻏﻔﻠﺖ ﻭﺧﻮﺍﺏ (ﻭ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ بی ﺨﺒﺮﻯ)
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺯﻣﻴﻥ
هست ﺍﺯ ﺁﻥ اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﻥ اﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺯﻣﻴﻦ ﻭ ﻳﺎ ﺯﻳﺮ
ﺧﺎﻙ ﻭﺯﻣﻴﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ اﻭ
ﺍﺳﺖ (ﻭﻧﻴﺰ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﻤﺎﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
اﻭ ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺟﺴم
ﻮنَفس ﮐﻪ ﺯﻣﻴﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﻮﺣﺎل ﻮ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤگی اﺯ ﺁﻥ ﺨﺪﺍ
ﻭ ﺩﺭ مَشیّت ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻳﺎ ﻧﺪﻫﺪ ﻭﻳﺎ ﭼﻪ
ﮐسی ﺮﺍ ﺑﺪﻫﺪ ﻳا
ﻤﺤﺮﻭم کند ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻘﺴﻤﺖ ﺁﺧﺮ حدیث
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺟﻬﻨﻢ ﻭﻳل ﻮ ﻣﺼﻴﺒﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﻫَﻴﻞ
ﻓﺮﻧﮕﻰ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
1513 - ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻄﺒﻪﺍﻯ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ۴ﺹ301 ﺑﺤﺎر
) اﻳّﻬﺎ
ﺍﻟﻨﺎس ﺍﺗّﻘﻮﺍ
ﻫﻮٴلاء اﻟﻤﺎﺭقة
ﺍﻟﺬﻳﻥ ﻴﺸﺒّﻬﻮﻥ
اﻟﻠﻪ ﺑﺄﻧﻔﺴﻬﻢ
ﻳﻀﺎﻫﻮﻥ ﻘﻮل
الذﻳﻥ کفرﻭﺍ ﻣﻥ
ﺃﻫل اﻟﮑﺘﺎﺏ ﺑل
هو ﺍﻟﻠﻪ لیس ﮐﻤثله
شیئ ﻭﻫﻮ ﺍﻟﺴمیع
اﻟﺒﺼﻴﺮ ﻟﺎ ﺗﺪﺭﮐﻪ
ﺍﻟﺄﺑﺼﺎﺭ ﻭ ﻫﻮ
ﻳﺪﺭک اﻟﺄﺑﺼﺎﺭ
ﻭﻫﻮ ﺍﻟﻠﻄﻴﻒ ﺍﻟﺨﺒﻴﺮ
ﺍﺳﺘﺨﻠﺺ ﺍﻟﻮﺣﺪﺍنیة
ﻭ ﺍﻟﺠﺒﺮﻭﺕ ﻭ ﺃﻣضی
اﻟﻤﺸﻴیّة ﻭ ﺍﻟﺄﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺍﻟﻘﺪﺭةﻭ ﺍﻟﻌﻠم
ﺒﻤﺎ ﻫﻮ ﮐﺎﺋﻦ ﻟﺎ
ﻣﻨﺎﺯع ﻠﻪ فی شیئ
ﻤﻥ ﺃﻣﺮﻩ ﻭﻟﺎ ﮐﻔﻮ
ﻟﻪ ﻳﻌﺎﺩﻟﻪ ﻭ ﻟﺎ
ﺿﺪّ ﻟﻪ ﻳﻨﺎﺯﻋﻪ
ﻭﻟﺎ ﺳﻤّﻯ ﻠﻪ ﻳﺸﺎﺑﻬﻪ
ﻭﻟﺎ ﻣثل ﻠﻪ ﻳﺸﺎﮐﻠﻪ
ﻟﺎ ﺗﺘﺪﺍﻭﻟﻪ ﺍﻟﺄﻣﻮﺭ
ﻭﻟﺎ ﺗﺠﺮﻯ علیّه
ﺍﻟﺄﺣﻮﺍﻝ ﻭﻟﺎ
ﺗﻨﺰل علیّه ﺍﻟﺄﺣﺪﺍث
ﻭﻟﺎ ﻳﻘﺪﺭ ﺍﻟﻮﺍﺻﻔﻮﻥ
کُنه ﻋﻈﻤﺘﻪ ﻭﻟﺎ
ﻳﺨﻄﺮ علی اﻟﻘﻠﻮﺏ
ﻣﺒلغ ﺠﺒﺮﻭﺗﻪ
ﻟﺄﻧّﻪ لیس ﻟﻪ
فی اﻟﺄﺷﻴﺎء
عدﻳﻞ ﻭﻟﺎ ﺗﺪﺭﮐﻪ
ﺍﻟﻌلماء ﺒﺎﺑﻬﺎ
ﻭﻟﺎ ﺃﻫل اﻟﺘﻔﮑﻴﺮ
ﺑﺘﻔﮑﻴﺮﻫﻢ ﺍﻟﺎ
ﺑﺎﻟﺘﺤﻘﻴﻖ ﺍﻳﻘﺎﻧﺎ
ﺑﺎﻟﻐﻴﺐ ﻟﺄﻧّﻪ
ﻟﺎ ﻳﻮﺻﻒ ﺑشیئ
ﻤﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻤﺨﻠﻮﻗﻴﻥ
ﺍﻯ ﻤﺮﺩﻡ
ﺍﻳﻥ ﻤﺎﺭﻗﻴﻥ ﺮﺍ
ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻭﺭﻯ
ﮐﻨﻴﺪ. ( ﻣﺎﺭق ﺍﺯ
ﺩﻳﻥ ﺨﺎﺭج ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮگ
ﻔﺎﺭسی ﻮﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﮔﺮﭼﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ سلوک
الهی ﻭﺣﻴﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. (ﮐﺴﺎنی
هستند ﮐﻪ پس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺪﻭﭼﺎﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺗﻤﺎم
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻮ سلوک
الهی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭼﻪ ﺳﻨّﻯ ﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﻳﺎ مُدّعی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﻭ ﺳﻔﻴﻪ ﻭ
ﺣﻘﻴﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪﻫﻤﻴﻦ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻣﺮگ ﻮﻣﺎﺭق
ﺒﻮﺩﻥ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ)
ﺍﻳﻥﻤﺎﺭﻗﺎﻥ
سرکش که ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑخودشان
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. (ﺻﻔﺎﺕ
الهی ﺮﺍ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎنی
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺣتی
ﺨﻮﺩﺭﺍ الهی ﻮ ﺳﺎﻟک
ﻮﻣقُدُس ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ولایت
فقیه ) ﻭ ﺩﺭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ اﻫل
کتاﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
هستند ﻭلی ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ اشکار
عصر ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺎﺭﻗﺎﻥ ﺧﺎﺹ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟک ﻮﻗﺸﺮﻯ
هستند.ﮔﺮﭼﻪ مُدّعی
ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎس ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺯﻣﺤل ﺠﻬل
ﻮ ﻧﺎ شایستگی سلوک
الهی ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣل
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ نوع
بشری هستند. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻔﺼل
ﻨﻮﻋﻰ شایسته سلوک
الهی ﻨﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
(ﺍﻫل کتاﺏ) ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻮ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺧﺪﺍﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺤق اﻟﻬﻰ) ﻭلی
اﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ اﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ او ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺑﻪ ﺍﻭ ﺷﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﻣثل اﻭ ﻭﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺍﻭ ﻭ ﻣﻌﺎﺩل اﻭ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ ﺍﻭ ﺳﻤﻴﻊ
ﻭ ﺑﺼﻴﺮ ﺍﺳﺖ (ﺍﺯ
ﻫﺮ ادّعائی اﺯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭﻫﺮﺍﻗﺪﺍمی
اﺯﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ) ﻫﺮﮔﺰ
ﭼﺸﻤﻬﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭک
ﻮﺗﻮﺍﻥ ﺪﻳﺪﻥ ﻮ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻳﺪﻥ
ها ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.
ﻭﺑﻴﻨﺶ ﭼﺸﻤﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ) ﻭﺍﻭ
ﻟﻄﻴﻒ ﻭﺧﺒﻴﺮ ﺍﺳﺖ
(ﻇﺮﻳﻒ ﺩﺭ ﻧﻔﻮﺫ
ﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭﻭﻥ
هرﭼﻴﺰﻯ ﻮﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل ﻈﺎﻫﺮ
ﻭ ﺑﺎﻃﻥ هر ﻣﻮجوﺩﻯ
ﻭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﻭﻫﺮﻓﮑﺮﻯ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺧﺎﻟﺼﺎﻧﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺭﺍ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ
( ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
راهی ﺒﺠﺒﺮﻭﺕ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺣﻤﺎن
ﻨﻴﺴﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ رَبّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠﻖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺣﺪّ اکثر ﺑﺠﺒﺮﻭﺕ
ﻳﮑم عاﻟَﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻘﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺑﺠﻮﺍﺭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺪﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭﻡ ( ﺩﺭ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﺎ) می ﺮﻭﻧﺪ.
ﻭبه مرحله (ﺩﻧﺎ
ﻭ ﺗﺪﻟّﻰ) ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﻟﺎﻯ اﻳﻦ
ﻋﺮﺵ ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ شانس ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺸﺮﺍﻓﺖ
نوع بشری ﻭ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺪﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﮐﻪ ﺑﺒﺎﻟﺎﻯ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺮﻭﺩ
ﻭ ﻧﻮﺭ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻋﺮﺵ رَبّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻘﺎﺋم ﻤﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻬﻤﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎن ﺒﺮﺳﻨﺪ)
ﻭﺣﺪﺍﻧﻴّﺖ ﺍﻭ ﻳﮕﺎﻧگی ﻮﺟﻮﺩ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑرَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﻭﻗتی ﻤﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺒﺎﻟﺎﻯ
عرﺵ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎنی ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻘﺎم ﺮﺣﻤﺎﻥ
اﺯ ﺗﻨﻬﺎئی ﺪﺭ
ﻣﻴﺁﻳﺪ. ﻭلی
هنوﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺘﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺭﺍﻩ
ﺻﻌﻮﺩ شایستگان
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍﺳﺖ ﻳﻌنی
سلوک الهی ﻮﻳﮕﺎﻧگی
ﺴﺎﻟکی ﻴﺎ ﺳﻮﮊﻩ
الهی ﺨﻮﺩ ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺤﺎﻟﺖ ﺻﻤﺪﻯ ﻮ
بی ﺨﻮﺩﻯ ﻮﻣﺮک
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﻚ) ﻭ ﺍﻭ (ﺍﻣﻀﺎ
ﻭﺗﺄﻳﻴﺪ ﮐﻨﻨﺪﻩ)
مَشیّت ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺍﻣﻀﺎ ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻥ
ﻮﻋﺒﻮﺭ ﺩﺍﺩﻥ ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻭ ﺗﺼﺪﻳق
ﻮ ﺗﻮﺷﻴﺢ ﻭﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪﻫﺎ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮ ﺍﺑﺪﻯ ﻫﺮ ﺷﻴﺌﻰ
ﭼﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﻮﻫﺮﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻯ
ﺪﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﺮﺍﻯ هر ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﻘﺼﻮﺩ
سالک الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ) ﻭ ﺍﻣﻀﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺑﺮﺍﻯ هرﭼﻴﺰﻯ
که ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
( ﺩﺍﺩﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺒﺎﻟﻔﻌل
ﻮ ﺑﺎﻟقوّه ﺑﺮﺍﻯ
هر ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻘﺪﻳﺮ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻃﺒق ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻗﺒﻠﻰ الهی ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺗﺤﻘق ﺘﺨﻠﻴﻪﻫﺎ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪﺣﺪ
اکثر ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺍﺯﻋﺮﺵ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ رَبّ
ﺷﻬﻮﺩﻯ فوق
بشری اﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻨﺎﺯﻉ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭ ﺭﻗﻴﺐ
ﻭ ﺩﺷﻤﻥ ﻮ ﻣﻌﺎﺩل
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺍﻣﺮ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻭ ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺷﻮﺩ.
( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺗﻮﮐﻞ ﻫﻴچ کس ﻏﻴﺮﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺒحَقّ
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻮﺳل ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻫم کفّه ﻭﻣﻌﺎﺩﻟﻰ
ﻧﻴﺴﺖ (ﺗﺎ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺑﺨﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻨﺒﺎﺷﺪ ) ﻭ ﺿﺪّﻯ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻧﺰﺍع
ﻮ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩﺍﻯ ﺒﺎ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻫﻴﭻ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺳﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺷﺒﻴﻪ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ ( ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﮐﻪ ﺑﻬﺮ ﺷکلی ﻫﺮ
ﻧﺎمی ﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻣثل ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻫم ﺸﮑل
ﻮﺷﺒﻴﻪ ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻫﻴچ اﻣﺮﻯ ﺒﻪ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ ( ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ
اﻭﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﻭ پس
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺣﻮﺍلی ﺒﺮ ﺍﻭ
ﺟﺎﺭﻯ ﻨﻴﺴﺖ (ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺣﺎل ﻨﻤﻴﻴﺎﺑﺪ)
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ حوادث
جدیدی ﺑﺮ ﺍﻭ ﻧﺎﺯل
ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﺩ (ﺧﻮﺩ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣﺎﺩثه ﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ (حدیث
ﻭﺟﺪﻳﺪﻯ) ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻭ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﺣﻮﺍلی
ﺒﺪﻫﺪ) ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻭﺍﺻﻔﺎﻥ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺘﻮﺻﻴﻒ
ﮐُﻨﻪ ﻋﻈﻤﺖ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. (ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﺎﺩﻯ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻭﺭا
ﺰﺭگ ﺘﺼﻮﺭ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻫﺮ ﺑﺰﺭگ
ﺒﻨﻈﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﮐﻮﭼﻚ
ﺑﺰﺭگ ﻨﻴﺴﺖ ) ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻘﺪﺍﺭﻋﻈﻤﺖ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺍﻭ ﺑﺮ ﺩﻟﻬﺎ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺍﻭﻫﺎم ﻮ ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺧﻄﻮﺭ ﮐﺮﺩنی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺑﺰﺭگ ﻮ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ (ﺟﺒﺮ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ
ﻭ ﺗﺤﮑّﻢ) ﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ اﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﻮ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺪﺭﺟﺒﺮﻭﺕ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﻮ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄلق
ﺒﻴﺮﻭﻥ اﺯﻋﻮﺍﻟم
هستی ﮐﻪ ﮐسی ﺒﻪ
ﺁﻥ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ ﺗﺨﻴل
ﻮﺗﻮﻫّم ﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ اﻭ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. (ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﺪﺭﺕ تَصوّر ﻭﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﻭﺣﻀﻮﺭﻯ ﺪﺭﮐﻨﺎ
ﺭﺍﻭ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ) ﻭ
ﻫﺮﮔﺰﻋﻠﻤﺎ ﻭﺁﮔﺎﻫﺎﻥبا
ﻫﺮﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯﻋﻘل
ﻮ ﻗﺪﺭﺕ ﻣﻐﺰﻯ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺪﺭک اﻭ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
(ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺟَﻨﻴﻥ
ﺪﺭ ﺷﮑم ﻤﺎﺩﺭ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯ ﺷﮑم
ﻤﺎﺩﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺍﻫل ﺘﻔﮑّﺮ
ﺑﺎ ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
بشری و فوق
بشری ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺪﺭﻙ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
(ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ ﺍهل
کلام که ﺑﺠﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻳک ﻤﻘﺎم الهی ﺒﺘﻮﺻﻴﻒ
ﻣﺎﺩﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺷﺮک ﻛﺎﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.)
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﮐسی
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎ ﺗﺤﻘّق
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻴﻘﻴﻦ ﺑﻐﻴﺐ ( ﺑﺎ
ﺗﺤﻘﻴق علمی ﻮﻣﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﮐسی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﺎﺩﻯ
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ (ﺗﺤﻘﻴﻖ) ﺑﻤﻌنی
ﺒﺤﻘﻴﻘﺖ و خدا ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻭﺑﺎ ﮐﻤک ﻮﺳﺎﺋل
معرفی شده
خداوند ﻮ ﺭﺍﻩ ﻭﺭﻭﺵ
ﺣﻘﻴقی ﻮ ﺑﺤﻖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ(حَقّ ﻮحَجّ
أﮐﺒﺮ ﻗﺎﺋﻢ) ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ کاﺭ ﺑﺎ سلوک
الهی ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ ﻴﻘﻴﻥ
ﻘﺒلی ﻮﻏﻴبی ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺑﻨﺎﻡ (ﻋﻠم اﻟﻴﻘﻴﻦ)
ﭘﻴﺶﺑﺮﻭﺩ ﺗﺎ
به (ﻋﻴﻥ اﻟﻴﻘﻴﻦ)
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺍﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯﺁﻥ
ﺷﺨص ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﺍﻭ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻭﭘﻴﺮﺵ
ﻭ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﺶ ﺗﻮﺻﻴفی
اﺯ ﺩﻳﺪنی هاﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻭﺻﻒ ﺳﺎﻟک اﺯﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ الهی
اﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻨﻴﺪﻥ کی ﺒﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﺪﻥ. ﺩﺭﻋﻠﻢ
ﺍﻭل می ﺒﻴﻨﻨﺪ
ﺑﻌﺪ ﺑﺎﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﺎﻟﻴﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻮﻋﻘلی ﻮ ﺍﺑﺪﻯﺍﻭل
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩ
ﺑﻌﺪ ﺭﻓﺖ ﻭﺩﻳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻧﺎ ﺑﺎﻭﺭ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺑﭽﺸم ﺘﻥ ﻴﺎ ﺑﭽﺸم
ﺪﻝ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻳﺎ ﺑﭽﺸم
ﺮﻭح ﻮ ﺫﺍﺕ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﮐﺮﺩ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺑل ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎنی ﻨﻴﺴﺖ.
( ﮐﻪ ﺗﺤﻘﻴق
علمی ﻳﺎ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ تَصوّرﺍﺕ
ﻋﻘلی ﺒﺸﻮﺩ ﻣﮕﺮ
ﺭﻓﺘﻥ ﻮﺩﻳﺪﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ).
ﻮﻫﻮ ﺍﻟﻮﺍﺣﺪ ﺍﻟﺼﻤﺪ
ﻣﺎ تَصوّر فی
اﻟﺄﻭﻫﺎم ﻔﻬﻮ
ﺧﻠﺎﻓﻪ لیس ﺑرَبّ
ﻣﻥ ﻄﺮﺡ ﺗﺤﺖ ﺍﻟﺒﻠﺎﻍ
ﻭﻣﻌﺒﻮﺩ ﻣﻥ ﻮﺟﺪ
فی هو ﻭﻏﻴﺮﻫﻮٴ
ﻫﻮ فی الأشیاء
کاﺋﻦ ﻟﺎ ﮐﻴﻨﻮنة
ﻣﺤﻈﻮﺭ ﺑﻬﺎ ﻋﻠﻴﻪ
ﻭ ﻣﻥ الأشیاء ﺒﺎﺋﻦ
ﻟﺎ ﺑﻴﻨﻮنة ﻏﺎﻳﺐ
ﻋﻨﻬﺎ لیس ﺑﻘﺎﺩﺭ
ﻣﻥ ﻘﺎﺭﻧﻪ ﺿﺪ ﺃﻭ
ﺳﺎﻭﺍﻩ ﻧِﺪّ لیسﻋﻥ
اﻟﺪﻫﺮ ﻗﺪﻣﻪ ﻭﻟﺎ
ﺑﺎﻟﻨﺎﺣیة ﺍﻣﻤﻪ
ﺍﺣﺘﺠﺐ ﻋﻥ اﻟﻌﻘﻮﻝ
ﮐﻤﺎ ﺍﺣﺘﺠﺐ ﻋﻥ
اﻟﺄﺑﺼﺎﺭ ﻭﻋﻤّﻥ
فی اﻟﺴﻤاء اﺣﺘﺠﺎﺑﻪﻋﻤّﻦ
فی اﻟﺄﺭﺽ ﻗُرَبّة
ﮐﺮﺍﻣﺘﻪ ﻭ ﺑُﻌﺪﻩ
ﺍﻫﺎﻧﺘﻪ ﻟﺎ ﻳﺤﻠّﻪ
ﻓﻰ ﻭﻟﺎ ﺗﻮﻗّﺘﻪ
ﺍﺫ ﻭﻟﺎ ﺗﻮﺃﻣﺮﻩ
ﺍﻥ ﻋﻠﻮّﻩ ﻣﻥ غیر
ﺗﻮﻗﻞ ﻭ ﻣﺠﻴﺌﻪ
ﻣﻥ غیر ﺗﻨﻘّﻞ ﻳﻮﺟﺪ
ﺍﻟﻤﻔﻘﻮﺩ ﻭ ﻳﻔﻘﺪ
ﺍﻟﻤﻮﺟﻮﺩ ﻭﻟﺎ
ﺗﺠﺘمع لغیرﻩ ﺍﻟﺼﻔﺘﺎﻥ
فی ﻮﻗﺖﻳﺼﻴﺐ ﺍﻟﻔﮑﺮ
ﻣﻨﻪ ﺍﻟﺄﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍ ﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻟﺎﻳﻤﺎﻥ لا ﻭﺟﻮﺩ
ﺻفة ﺑﻪ ﺗﻮﺻﻒ ﺍﻟﺼﻔﺎﺕ
ﻟﺎﻧﻬّﺎ ﻳﻮﺻﻒ
ﻭ ﺑﺘﻌﺮﻑ ﺍﻟﻤﻌﺎﺭﻑ
ﻟﺎ ﺑﻬﺎ ﻳﻌﺮﻑ ﻓﺬﻟک
اﻟﻠﻪ ﻟﺎ ﺳﻤّﻯ
ﻠﻪ ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ لیس
ﮐمثله شیئﻭ ﻫﻮ
ﺍﻟﺴمیع اﻟﺒﺼﻴﺮ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﺣﺪ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺍﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺻﻤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﺗﻮ ﭘُﺮ ﻭ ﻳﺎ ﺃﺻل
اﻟﺄﺻﻮﻝﻭﻳﺎ ﺣﺎﻟﺖ
ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ که ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﺪﺭﻫﺴتی
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻠﻮغ ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺭﻣﻌﺒﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﺎﻥ ﻴکی ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻭ ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻭ ﻣﻌﺒﻮﺩ
ﺍﻭ ﺩﺭﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻨﻴﺴﺖ ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺣﺪّ ﺍﻗل
اﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻨﻴﺴﺖ ﻭ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻴﺎ ﺻﻤﺪﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺟﺴﻤﺶ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﻭ ﺑﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺍَﻭﻫﺎم ﻮ تَصوّرﺍﺕ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺁﻥ
اﺳﺖ (ﻳﻌنی اوﻫﻨﻮﺯ
ﻭﺿﻊ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ)
ﺍﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﺮﺑّﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﻮﻯ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻌﺒﻮﺩﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﻫﻮﺍ
ﻳﺎ ﻏﻴﺮﻫﻮ ﺍﺑﺎﺷﺪ.(تَصوّر
ﺍﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺩﺭ تَصوّرﺍﺕ
ﺫﻫنی ﻮﺭﻭحی ﻮﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺒﻮﺩﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭﻫﺴتی
ﻮﻫﻮﺍﻯ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﺪ)
ﻭ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺗﻤﺎم ﭽﻴﺰﻫﺎ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ کﻴﻨﻮﻧﺖ.
(ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻤﺎﺩﻯ ﺪﺭﻭنی
هرﭼﻴﺰﻯ) ﻭﻫﻴچ
ﭽﻴﺰﻯ ﻤﺎنع ﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ
( ﻧﻔﻮﺫ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﻭ
ﺑﺎﻃﻥ ﻮﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﺪﺍﺭﺩ)
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺍﺯﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺟﺪﺍ ﻭ ﺩﻭﺭ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﻏﺎﻳﺐ
ﻭ ﺩﻭﺭﺑﺎﺷﺪ (ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧل دﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج
اﺯ ﻫﺴتی ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ) ﻭﻫﻴچ کس ﻗﺎﺩﺭ
ﻧﻴﺴﺖ ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﻗﺮﻳﻥ ﻮ ﺿﺪ ﻭ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﮐﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﻣﺴﺎﻭﻯ
ﻮﻣﻌﺎﺩل اﻭ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺭﻗﻴﺐ ﺍﻭ ﺷﻮﺩ.
ﻗِﺪﻣَﺖ الهی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻫﺮ ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻗﺼﺪ ﺟﺎئی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ( ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺟﺎ ﻫﺴﺖ) ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
عقلها ﻭ ﭼﺸﻤﻬﺎ
ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﺯﻣﻴﻥ اﺯﺍﻭ
ﺩﺭﺣﺠﺎﺏ ﻭ ﺩﺭ ﺑﻴﺨﺒﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. تَقرُّب
ﻭﻧﺰﺩﻳکی اﻭ ﺩﺭﻭﻗﺖ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
(ﭼﻮﻥ کرﺍﻣﺖ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﮐﺮم ﻨﻤﺎﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﻮﺩ ﻭ تَقرُّب
ﻋﻘلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻮﺍﺻل ﺨﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ)
ﻭ ﺩﻭﺭﻯ اﺯ ﺍﻭ ﺍﻫﺎﻧﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩ اﺳﺖ. (ﭼﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐسی ﺮﺍ
ﺍﻫﺎﻧﺖ ﮐﻨﺪ ﺩﺭ
ﻭﺍقع اﺯ ﺍﻭ ﺩﻭﺭ
ﺍﺳﺖ ﻭﭼﻮﻥ کسی
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺸﻮﺩ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺷﺪﻩ. ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺒﮑسی اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ ﺑﺎﻭ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻧﺰﺩﻳکی ﻤﻘﺎمی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮﺑﻬﺸتی نوعی
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﻧﺰﺩﻳکی
ﻤﮑﺎنی ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ)ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﻔﻬﻮم ﺪﺭﻣﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﻧﻴﺴﺖ
(ﻭﻣﮑﺎنی ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج
اﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺧﺎﺭج
اﺯ ﻫﺮ ﻣﮑﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل ﺪﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻃﺒﻌﺎ ﺩﺍﺧل هر
ﻣﮑﺎنی نیز هست)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮ ﻳﺎ ﻭﻗﺖ ﻭ ﮐﺠﺎﺋﻰ
مطرح ﻨﻴﺴﺖ (ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺧﺎلق ﺰﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺗﺤﺖ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻘﺮﺍﺭ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ
( ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﺎﻥ ﺸﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﺎﻥ ﺒﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻫﻴچ ﺘﻮﻃﺌﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﻋﻠﻮّ ﻭﺑﺎﻟﺎئی
اﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻠﺎﺷﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯﺒﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻦ
ﺗﻮﻗّل اﺳﺖ(ﻫﻤﺎﻥ
ﻘُﻠّﻪ و کلّه ﻓﺎﺭسی
ﻮﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻥ
اﺳﺖ) ﻭ ﺁﻣﺪﻥ اﻭ
ﺑﺪﻭﻥ هر ﻧﻮﻉ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺍﺳﺖ (ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﭽﻮﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺳﺪ
ﻧﺰﻭل ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻌﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﻧﻘل ﻮ
ﺍﻧﺘﻘﺎل اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺣتی اﺯ ﺳﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ
ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥ ﻮ ﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻧﺘﻘﺎل
ﺪﺭ ﻣﻘﺎم اﺯﺳﺎﻟﻚ
ﻭ تَقرُّب ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﮑﺎﻥ اﺯ تجلّی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻜﺎﺳﺖ) ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻔﻘﻮﺩ
ﻭﻣﻌﺪﻭم ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻌﺪﻭم
ﻮ ﻣﻔﻘﻮﺩ ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
(ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﻭﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺘﺮ ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻨﻮعی
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭح اﻣﮑﺎﻥ
ﺪﻭ ﺻﻔﺖ ﺑﺎﻫم ﺪﺭ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ (ﺑﻮﺩﻥ
ﻮ ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﻮﺟﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺘﻀﺎﺩ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻓﻬم ﺒﺸﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی همه ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻫﺴﺖ ﻭنیز ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺭﺳتی
عمل کند ﺑﻄﻮﺭ ﺻﺎﺋﺐ
ﻭ ﺑﻬﺪﻑ ﺭﺳﻴﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺟﻮﺩﺵ ﺑﻴﺎﺑﺪ
( ﻓﮑﺮ ﻭﺍﺻﻮل ﺘﻔﮑﺮ
ﻏﻠﻂ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﺷﺨﺺ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﺪﻡ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺣتی ﻤﻌﺘﻘﺪﺍﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﭼﻮﻥ ﺒﺎﻭﺭﻯ قشرﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﮐﺎﺭ ﻭﺟﻮ
ﺩﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
الهی ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩﻯ
غیر ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ( ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺧﺎﺹ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
اﻣﺮﻯ ﺮﻭﺣﻰ ﺩﺭﺍﻳﻤﺎن
عقیده ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻧﻈﺮﻯ
که ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖ که ﮐﺎفی ﻨﻴﺴﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﺮﻃ
لازم هست. ﻭلی
اﻳﻤﺎﻥ عملی ﻴﺎ
سلوک الهی ﻤﻬﻢ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺿﻤﻥ ﺘﺎﻣﻴﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻄ لاﺯﻡ ﺑﺸﺮﻃ
کاﻓﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
) ﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﮐﺮﺩ. (ﻫﺮﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻭﻥ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺣﺮﻓﺶ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺠﺰ ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻋﻤلی ﻮ سلوک
الهیﻭﺻﻒ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻳﻚ تجلّی
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺸﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟنوع
بشری ﺳﺖ. ﻭﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ( ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﮐﺴﺐ ﻋﻠم الهی
و لَدُنّی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ الهی اﺳﺖ
)ﻭﺍﻳﻥ هماﻥ ﺨﺪﺍﻯ
اﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺟﺰ ﺍﻟﻠﻪ ﻧﺎمی
ﻨﻴﺴﺖ. (برﺗﺮ ﺍﺯﻫﺮ
ﺍﺳمی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ اﺳﺎمی
اﺳﺖ) ﺯﻳﺮﺍ مِثل
او ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﺍﻭ ﺳمیع ﻮ ﺑﺼﻴﺮ
ﺍﺳﺖ. ( ﺷﻌﺎﺭ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺎ تَصوّرﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺑﺪﺍﻧند ﺍﻋﻤﺎﻟﺸﺎﻥ
ﺯﻳﺮﻧﻈﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ الهی ﻮ
ﺩﺭﺳتی ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺗﻤﺎمی حدیث
های ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺠﺰ ﺍﻣﺮ الهی ﻳﺎ
سلوک الهی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭلی اﻳﻥ آخوندﻫﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟک ﻮ ﻓﺎﺳﺪ
ﺩﺭﻫﺮﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭاﺳﻠﺎم
ﻮﻫﺮ ﺩﻳﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺟﺰ ﺳﻮء اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺤﮑّم ﻮ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺮ
ﻣﺮﺩم ﻨﻈﺮ
دیگری ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ بکُلّی
ﻤﻨﻈﻮﺭﻯ اﺯ ﻓﻘﻪ
در ﻓﻘﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺷﺮع ﻮ ﺗﺸﺮّﻉ
آخوندﻫﺎ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺤﮑّﺎم ﺸﺮع ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ حدیث
ها ﺗﻮﺟّﻬی ﺒخواست
خداوند ﻧﻴﺴﺖ.

حدیث
1514 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺠﻮﺍﺩ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ۳۰۳ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ اﻟﻠﻪ ﻟﺎ ﻳﻮﺻﻒ
ﺍﻟّﺎ ﺑﻤﺎ ﻭﺻﻒ
ﺑﻪ ﻧﻔﺴﻪ ﻭ ﺃﻧّﻯ
ﻴﻮﺻﻒ ﺍﻟﺬﻯ ﺘﻌﺠﺰ
ﺍﻟحواس ﺃﻥ ﺘﺪﺭﮐﻪ
ﻭ ﺍﻟﺄﻭﻫﺎم ﺃﻥ
ﺘﻨﺎﻟﻪ ﻭ ﺍﻟﺨﻄﺮﺍﺕ
ﺃﻥ ﺘﺤﺪّﻩ ﻭ ﺍﻟﺄﺑﺼﺎﺭ
ﻋﻦ ﺍﻟﺄﺣﺎطة ﺑﻪ
ﻧائی ﻔﻴﻘﺮّﺑﻪ
ﻭﻗرَبّ فی ﻨائیه
ﮐﻴّﻒ ﺍﻟﮑﻴﻒ بغیر
ﺃﻥ ﻴﻘﺎﻝ ﮐﻴﻒ؟
ﻭ ﺃﻳّﻥ اﻟﺄﻳﻦ
ﺑﻠﺎ ﺃﻥ ﻴﻘﺎل ﺃﻳﻦ؟
ﻫﻮ ﻣﻨﻘطع اﻟﮑﻴﻔیّة
ﻭ ﺍﻟﺄﻳﻨیّة ﺍﻟﻮﺍﺣﺪ
ﺍﻟﺄﺣﺪ جَلّ ﺠﻠﺎﻟﻪ
ﻭﺗﻘﺪّﺳﺖ ﺃﺳﻤاؤﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺷﺪنی ﻨﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺮﺍ ﻭﺻﻒ ﮐﻨﺪ ( ﺩﺭ
قُرآن ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﻭﺻﻒ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
تجلّیات ﺍﻭ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻭ ﻫﺴﺖ؟ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
حَواس ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻘﺎﺩﺭ
ﺑﺪﺭﻙ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ
(ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺎﺩﻯ ﻭ پس ﺍﺯ ﮐﺴﺐ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﻭﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺳﺖ) ﻭ
ﺣتی اﻭﻫﺎم ﻮ تَصوّرﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻪ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
( ﺫﻫﻥ ﻴﺎ ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ ﺟﺰ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺑﺎﻃﻠﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺘﻰ ﻫم ﺒﺮﺳﺪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻣﻮﻓق ﺒﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻭ تجلّیات
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺭﻭحی ﺪﺍﺭﺩ) ﻭﻫﺮﮔﺰخطوﺭﻫﺎﻯ
ﺬﻫنی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﮐﻨﺪ
(ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻋﻠﻤﻰﺑﺎ
ﺗﺤﺪﻳﺪ ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
ﻭ ﻣﺮﺯﻫﺎ ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻧﻪﻫﺎ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
ﺍﺳﺖ.) ﻭﻳﺎ ﭼﺸﻤﻬﺎ
ﻭ ﺩﻳﺪﻥ ها ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺎﺣﺎﻃﻪ ﺑﺮﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﭽﻴﺰﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻮﻥ
ﺪﺭﮐﻒ ﺩﺳﺖﻫﻤﻪ
ﺟﻮﺍﻧﺐ ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺁﻥ ﺪﻳﺪﻩ ﺷﻮﺩ. پس
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺮ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
اﺣﺎﻃﻪ ﻧﻤﻮﺩ) ﺑﺎ
ﺗﻤﺎم ﻨﺰﺩﻳکی
همچنان اﻭ ﺩﻭﺭ
ﺍﺳﺖ (ﺩﺭ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل
هستی ﻨﺰﺩﻳﻚ ﻭﺩﺭ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺗﺪﺑﻴﺮی
ﻭ ﻧﻈﺎﺭﺕ ﻣﺴﺘﻘﻴم
اﺳﺖ. ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﻮ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﺪﻥ ﺩﻭﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﻘرَبّی
ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺯ تجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻯ اﻭ ﺑﺎﺯ ﻧﺰﺩﻳک
اﺳﺖ (ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج
اﺯﻫﺴﺘﻰ ﻭﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧل اﺳﺖ ﻭﻧﻈﺎﺭﺕ
ﺍﻭ ﺑﺮﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻈﺎﺭﺕ الهی ﺒﺮ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻣﺮﻯ ﺨﺎﺭج اﺯﺍﻭ)
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪﻫﺮ کیفیّتی
ﺮﺍ کیفیّت ﺩﺍﺩﻩ
(ﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﺷﮑل ﻮﺻﻮﺭﺕ ﺩﺍﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﭽﻨﺎﻥ
کیفی ﻮﻧﻮعی ﺪﺭ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ) پس ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ گفت ﮐﻪ
کیفیّت ﺍﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ؟ ( ﺩﺭ ﻧﻮعی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺟﺴم ﻮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
ﻭﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺘﻬﺎئی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺍﻭ ﺧﻮﺩ ﺃﻳﻥ ﻮ ﮐﺠﺎئی
ﺮﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
گفت ﮐﻪ ﺍﻭ ﮐﺠﺎ
ﺍﺳﺖ؟ (ﻣﮑﺎﻥ ﻮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻋﻢ
ﺍﺯ تجلّی رَبّ
ﺭﺣﻤﺎن ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق رَبّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ)
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻮ ﺑﺪﻭﺭﺍﺯﻫﺮ ﮐﻴﻔﻴّﺘﻰ
ﻭﻫﺮ ﺃﻳﻨﻴّتی ﻮﮐﺠﺎئی
اﺳﺖ. ﺍﻭ ﻭﺍﺣﺪ ﺃﺣﺪ
ﻭ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺑﺪﻭﻥ
هر ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺟﻠﺎل ﻮ ﻋﻈﻤﺖ
ﻭتجلّی اﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ تجلّیات
ﺍﺳﺖ (ﻫﺮ تجلّی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭﺣﮑم ﻤﺴخ ﻮ ﻓﺴﺦ
ﺍﺯﻫﺮ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺍﺯ تجلّی ﻘﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺃﺳﻤﺎﺋﺶ
ﺑﺎﻳﺪ تقدیس ﺷﻮﺩ
(ﺍﺳﻤاء اﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ نوع بشر ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺘﻮﺣﻴ ﺪﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭﺣﺪ اکثر
تَقرُّب ﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم رَبّ ﺍﻟنوع
بشری اﺳﺖ.ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻳک ﺠﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻭﭘﺮﺩﻩ ﻭﺳﺘﺎﺭ
ﭘﺎﻳﺎنی ﺪﺭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻴﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
.ﻣﻘﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﺟﺰ ﻗﺎﺋم
ﺒﺪﺍﻥ ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻣﻘﺎمی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣتی ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻋﺒﻮﺭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
شایسته کامل ﻣﺤﻤﺪﻯ
مهدی ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﺍﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺒﺎ ﺭﻭﺷﻬﺎ ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﺎﺹ خودشان .

حدیث
1515 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ (ﺝ۴ﺹ۳۰۳ﺑﺤﺎﺭ))
لا ﺗﺘﺠﺎﻭﺯﻭﺍ
ﺑﻨﺎ ﺍﻟﻌﺒﻮﺩیّة
ثمّ ﻘﻮﻟﻮﺍ ﻣﺎ
ﺷﺌﺘﻢ ﻭ ﻟﺎ ﺗﻐﻠﻮﺍ
ﻭ ﺍﻳّﺎﮐم ﻮ ﺍﻟﻐﻠﻮّ
ﮐﻐﻠﻮّ ﺍﻟﻨﺼﺎﺭﻯ
ﻓﺎﻧّﻯ ﺒﺮئ ﻤﻥ
اﻟﻐﺎﻟﻴﻥ ﺍﺯ ﺑﻨﺪگی
ﻤﺎ ﺗﺠﺎﻭﺯ ﻧﮑﻨﻴﺪ
ﻭ ﺑﻰ ﺑﻨﺪگی ﻨﺪﺍﻧﻴﺪ
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﺪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺎ ﻭﺑﺪﻭﻥ ﻤﺒﺎﻟﻐﻪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ ( امام
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻘﺎم الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻗﺎﺋل ﻤﻴﺒﺎﺷند.
ﻭلی هنوﺯﺧﺪﺍئی
ﺒﺮﺍﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺪﺍﻧند.
ﮔﺮﭼﻪ سالک ﻣﺸﻐﻮل
ﺒﻨﺪگی اﻭ ﺍﺳﺖ
. حَقّ ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺑﺰﺭگ ﺪﺍﻧﺴﺘﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯنده
ﺨﻮﺩ ﻣﺎﺩﺍم که
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭﺭﺳﻮل اﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
سالک ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻭلی ﻤﺒﺎﻟﻐﻪ
ﻧﮑﻨﺪ. ﻭتنها
ولایت ﺮﺍ ﻳک ﻤﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ هر ولی
الهی ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
رحمان تا الله
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻄﻠق قدرت
هدایت ﻨﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺻﺎﺣﺐ مَشیّت ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺮ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺣتی ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم
ﻤﻘﺎﻡ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺠﺰ
ﺩﻋﺎ ﻭ ﺗﻮﺳّل
کاﺭﻯ ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ) ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪﺍﻯ
ﺮﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﺼﺎﺭﺍ
ﺩﺭحَقّ غیسی
کرﺩﻧﺪ (ﮐﻪ ﻋﻴسی
ﺮﺍ ﺑﺨﺪﺍئی ﺮﺳﺎﻧﺪﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺟﺰئی اﺯﺧﺪﺍ
ﻭﺣتی ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺨﺪﺍ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎﻣﻘﺎم الهی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻋﻴسی ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ دارد ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
(ﻋﺒﺪ و موبد
همچنان
پرستنده ) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی ﺘﻨﻬﺎ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻨﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
عمومی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮئ ﻭ ﻣﺘﻨﻔﺮﺍﺯ
ﻏﻠﻮ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭﺍﻓﺮﺍﻃ گرﺍﻥ
ﻮﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺪﺭ حَقّ ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍهیم
ﺑﻮﺩ. (ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﻣﻮﻟﺎ
ﻧﺎﺭﺍﺿﻰ ﻭ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍمام و
پیر خود ﺒﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﻴﺪ. ﻭ پس
ﺍﺯﺣﻴﺎﺗﺶ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ مولا علیّ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
در هر زمان
بعدی ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﺪﺍﺭ شهود
مهمتر پنجم ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
بوده و ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ششم ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ میشود
و الّا موفق ﻧﺨﻮﺍﻫند
ﻳﺎﻓﺖ .) ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺤﺎل
ﺸﺨصی ﺒﺮﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻭﺻﻒ رَبّ ﻭ ﺧﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﻓﺰﻭﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠفی گفته ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴم
کدﺍم ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
(ﻫﺪﻑ ﺑﻴﺎﻥ ﻴک ﻨﻈﺮﻳﻪ
ﻓﻠﺴفی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺭﺑّﻰ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺒﺎ
ﺗﻮﺳﻞ ﺑﻤﻮﻟﺎ ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﻭ ﻫﺮ
کامل الهی ﺑﻘﺼﺪ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻭ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻓﺮﻣﻮﺭﺩ:
اﻧّﻪ ﻣﻥ ﻴﺼﻒ ﺭﺑّﻪ
ﺑﺎلقیاس ﻟﺎﻳﺰﺍل
اﻟﺪﻫﺮ فی اﻟﺄﻟﺘﺒﺎس
ﻣﺎﺋﻠﺎ ﻋﻦ ﺍﻟﻤﻨﻬﺎﺝ
ﻇﺎﻋﻨﺎ فی اﻟﺄﻋﻮﺟﺎﺝ
ﺿﺎﻟّﺎ ﻋﻥ اﻟﺴﺒﻴﻞ
ﻗﺎﺋﻠﺎ ﻏﻴﺮﺍﻟﺠﻤﻴل
ﻫﺮکَس ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗﻴﺎس
(ومقایسه
فلسفی) ﻭﺻﻒ ﮐﻨﺪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻫﺮ ﻭ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ التباس
ﻭﺧﻄﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
(ﻫﻤﺎﻥ گفته ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ارتماس
ﺑﺠﺎﻯ اﻟﺘﺒﺎس
ﮔﻔﺘﻪ شده است .قیاس
ﻣﻨﻄقی ﻮﻏﻴﺮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺩﻗﻴﻖ ﻭﺑﻨﻘل
اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
گفته ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
بلکه ﻫﺮﮐﺴﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻌﺮفی کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﺩﻫﺮ) ﺯﻣﺎﻥ
ﺰﻧﺪگی اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻔﻌلی اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻣﺤﺮﻭم
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻤﺎﻧﺪ
ﻭﺑﺎ ﻣﺮگ ﺒﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭ ﺻﺪﻗﺎﺕ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
موفق نمودن سلوک
الهی ﻨﻤﻰ ﮐﻨﺪ.
التباس ﺍﺑﻬﺎم
ﻮ ﺧﻄﺎﮐﺎﺭﻯ ﺬﻫﻦ
ﻭ ﺩﺭ لباس ﺑﺎﻃل
بخود گرﻓﺘﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ کاﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ابلیس ﺩﺭ ﻟﺒﺎس
ﺭﻳﺎ ﻭ ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﺘقدُس
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻴلی ﺪﻭﺭﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭإبلیس
ﻭ نَفس أمّاره
ﺷﺨﺺ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺰ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ ﻮﺧﻄﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﻮ ﺍﺑﻬﺎﻡ
ﻭ ﺷﺒﻬﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺼﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ) ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ (ﻣﻨﻬﺎﺝ)
نهج ﻭ ﺭﻭﺵ ﺩﺭﺳﺖ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻮل ﻤﻨﺤﺮﻑ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺭﺍهی
ﻮ ﺭﻭشی ﺠﺰ ﮐجی
ﻮ ﮐﺎﺳتی مقام
روحی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﻮ ﻣﻘﺎم ﺮﻭحی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭ ﺍﺯ (ﺳﺒﻴﻞ)
ﻭ ﺭﺍﻩ الهی ﻮﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻭ ﺟﺎ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻭ ﺿﻠﺎﻟﺖ ﻣﻴﻴﺎﺑند.
ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻧﺎ ﺯﻳﺒﺎ ﻭﺑﺎﻃﻞ
ﻭﺑﺪﻭﻥ (جَم ﻮ ﮐﻤﺎﻝ)
ﻭﺟﻤﺎل عقلی ﻮ ﺍﺧﻠﺎق
اﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﻇﺎﻫﺮا
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺧﻮبی ﺪﺭﺑﻴﺎﻥ
ﻳﺎ ﺩﺭ ادّعاﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﺃﻋﺮﻓﻪ ﺑﻤﺎ ﻋﺮّﻑ
ﺑﻪ ﻧﻔﺴﻪ ﺃﻋﺮﻓﻪ
ﻣﻥ غیر ﺭﻭیة ﻭ ﺃﺻﻔﻪ
ﺑﻤﺎ ﻭﺻﻒ ﺑﻪ ﻧﻔﺴﻪ
ﻣﻥ غیر ﺻﻮﺭة ﻟﺎ
ﻳﺪﺭک ﺒﺎﻟحواس
ﻭﻟﺎ ﻳﻘﺎس ﺑﺎﻟﻨﺎس
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﺎﻟﺂﻳﺎﺕ
ﺑﻌﻴﺪ بغیر ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻭ ﻣﺘﺪﺍﻥ فی ﺒُﻌﺪﻩ
ﻟﺎ ﺑﻨﻈﻴﺮ ﻟﺎ ﻳﺘﻮﻫّم
ﺪﻳﻤﻮﻣﺘﻪ ﻭﻟﺎ
ﻳﻤثل ﺨﻠﻘﻪ ﻭﻟﺎ
ﻳﺠﻮﺯ فی ﻘﻀﻴّﺘﻪ
ﺍﻟﺨلق ﻠﻤﺎ ﻋﻠم
ﻤﻨﻪ ﻣﻨﻘﺎﺩﻭﻥ
ﻭ علیّ ﻤﺎ ﻄﺮفی
اﻟﻤﮑﻨﻮﻥ ﻣﻥ
کتاﺑﻪ ﻣﺎﺿﻮﻥ ﻟﺎ
ﻳﻌﻠﻤﻮﻥ ﺒﺨﻠﺎﻑ
ﻣﺎﻋﻠم ﻤﻨﻬم ﻮﻟﺎ
ﻏﻴﺮﻩ ﻳﺮﻳﺪﻭﻥ
ﻓﻬﻮ ﻗﺮﻳﺐ ﻏﻴﺮ
ﻣﻠﺘﺰﻕ ﻭﺑﻌﻴﺪ
ﻏﻴﺮ ﻣﺘﻘﺺ ﻳﺤﻘّق
ﻮﻟﺎ ﻳﻤثّلﻭ ﻳﻮﺣّﺪ
ﻭﻟﺎ ﻳﺒﻌّﺾ ﻳﻌﺮﻑ
ﺑﺎﻟﺂﻳﺎﺕ ﻭﻳثبّت
ﺑﺎﻟﻌﻠﺎﻣﺎﺕ ﻓﻠﺎ
ﺍﻟﻪ ﻏﻴﺮﻩ ﺍﻟﮑﺒﻴﺮ
ﺍﻟﻤﺘﻌﺎل ﻣﻥ ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﺁﻧﻄﻮﺭ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻢ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺮﺍ ﺑﻤﻥ ﻤﻌﺮفی
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ ( ﺩﺭ ﻳﮑﺎﻳک
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ تجلّی
الهی ﻤﻨﺎﺳﺐ
فهم نوع بشر ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ تجلّیات
الهی ﺪﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع فوق بشری ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
هستند) ﻣﻥ اﻭﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﻳﺪﻥ ﺒﭽﺸم
ﻨﻤﻰ ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ ﻭﺍﻳﻨک
ﭽﻨﺎﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻢ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺵ
را ﺑﺪﻭﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
( ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺩﺭ قُرآن
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻥ
ﺼﻔﺎﺕ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ .ﻭﻳﺎ ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﺠﺴم ﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺑﭽﺸم تن ﺪﻳﺪﻩ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺳﺎﻟک ﺘﺠﻠّﻰ
الهی ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻯ ﻘﺎﺋم
ﻮ ﺭﺣﻤﺎن ﻮ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺖ) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ حَواس ﺩﺭک ﻮﺍﺣﺴﺎس
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺎ ﻣﺮﺩم
ﻘﺎﺑﻞ قیاس ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻳﺎ ﭼﻮﻥ ﻣﺮﺩم
ﻮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
( ﮐﻪﺣﻘﺎﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻨﻮع فوق
بشری ﺒﻌﺪﻯ ﺑﻴﺸﺘر
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻭﻧﺎﭘﺎکی
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﺪﺭ ﺟﻨﮕﻞ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ) ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻭﺑﺎ ﺁﻳﺎﺕ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ( ﭼﻪ ﺩﺭقُرآن
که ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻧﻈﺮﻯ
هست ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺁﻳﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﺗﻮﺳّل ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ الهی هستند.
ﻭﭼﻪ ﻋﻠﺎﺋم ﺮﺍﻩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺪﺭﺧﻠﺎل
ﺴﻔﺮ ﺭﻭﺣﺎنی ﺨﻮﺩ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎلی ﻄﻮل ﻤﻴﮑﺸﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻋﻠﺎﺋم
ﺮﺍﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻄﻤﺌﻥ کردد ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺳتی ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ
ﺭﺍ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮﮔﺰ
کسی ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺭﺍﻩ ﻭﻋﻠﺎﺋم
ﻮ ﻭﺳﺎﺋل اﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ أهل
بیت ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺁل
او ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
ﺸﺪﻩ ﻭ شایسته ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
به ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺳﻴﺮﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻭﺭ ﺍﺳﺖﻭلی
ﻨﻪ ﺑﺎ ﺗﺸﺒﻴﻪ (ﭼﻮﻥ
ﺪﻭﺭﻯ هاﻯ ﺪﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﺸﺮ ﺩﺭ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﻤﮑﺎﻧﻰ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻤﻘﺎمی ﻮﮐﻤﺎلی
اﺳﺖ) ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﺰﺩﻳک
ﺒﻤﺎ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮﭼﻴﺰ ﻧﺰﺩ ﻳک
ﺒﺎﻧﺴﺎﻥ (ﮐﻪ ﺫﺍﺕ
ﻭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﻣﻌﻨﻮﻯ ﻮ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺭﻭﺍنی ﻮﺭﻭحی
ﻴﺎﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺯ (ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ) ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻟﻄﺎﻓﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻨﻔﻮﺫ ﺭﻭحی
ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻈﻴﺮﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻧﻈﺎﻳﺮ
ﻣﺎﺩﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﻫﻴچ
کدام شباﻫﺘﻰ ﺑﻨﻔﻮﺫ
ﺭﻭحی ﻮﺫﺍتی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎ ﺗﻮﻫّم
ﺪﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭﺩﻭﺍم
اﺯﻟﻰ ﻭﺍﺑﺪﻯ ﻮ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
تَصوّر ﻭﺗﻮﻫﻢ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺵ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻭﺗﻤثیلی
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ ( ﻭﻟﺬﺍ
تجلّیات ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻃﺒیعی هستند ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭ ﻗﻀﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺟﻮﺭ
ﻭ ﺳﺘمی ﻨﺪﺍﺭﺩ
(ﮐﻪ ﻗﻀﺎﻯ الهی
ﺪﺍﻭﺭﻯ ﺪﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﺩهی
اﻭ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻫﺮ ﻧﻮع
ﻮ ﻓﺼل ﻨﻮعی ﻴک
ﺮﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺿﻤﻨﺎ (ﻳﺠﻮﺭ) ﺭﺍ
( ﻳﺠﻮﺯ) ﮔﻔﺘﻪ ﺍند
ﮐﻪ ﻗﺎﺑل ﺘﺠﺎﻭﺯ
ﺩﺭ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﻌنی ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻭ ﻗﻄﻌﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺘنی اﺳﺖ ﺣتی
اﮔﺮ ﻣﻮﻗﺘﺎ ﻭﺩﺭﻣﻘﺎﺑل
کاﺭﻣﺎﻫﺎ ﻣﻬﻠﺖ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩشده)
ﻭﺧﻠﺎﻳق ﻮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
آﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻣﻨﻘﺎﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
(ﻭﻫﺮﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺭﻫﺮﻭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻨﻮﺯ هیچکس ﺁﮔﺎهی
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺤل عقل رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﺣﻤﺎن ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺗﺎ رَبّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮﺣﺪ
اکثر ﺁﮔﺎهی اﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﺠﺒﺮﺋﻴل
رَبّ ﺍﻟنوع
بشر ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﻘﻴﺎﺩ
ﻭ ﺭﻫﺒﺮﻯ ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﻣﺮﺯ ﭘﻴش ﺮﻭﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭﮐﺘﺎﺏ ﻣﮑﻨﻮﻥ
اﻭﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ
(ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
اﻓﺮﺍﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭﻫﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮکی
هفت ﮔﺎﻧﻪ. ﺗﻠﺎﺵ
ﺳﺎلک ﺒﺠﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻭﻟﻰ ﺗﺼﻤﻴم ﻨﺠﺎﺕ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺭﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻓﺘﺮﭼﻪﺍﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
هر ﮐس ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﭼﻪ ﻭضعی ﺁﻏﺎﺯ
بشریّت ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺑﺎ ﭼﻪ ﻭضعی
می ﻤﻴﺮﺩ ﮐﻪ ﻣﻘﺎمی
الهی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﺘﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻪ. (ﺍﻣﻀﺎﻯ)
الهی گذﺭ ﻭﻋﺒﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻥ ﻭﺑﺠﺮﻳﺎﻥ
اﻧﺪﺍﺧﺘﻥ اﻣﻮﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺍﻭ ﺣﺮﮐﺖ
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ ﻭﺻﺮﻑﻋﻤﺮ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻘﺒﻮل اﻭ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﻘﺮﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺟﺰ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
(ﻳﻌنی ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّل ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻫﻴچ ﺪﺍﻧﺴﺘنی ﻮ
ﺁﮔﺎهی ﺪﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﻏﻴﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻨمی ﭙﺬﻳﺮﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ)
ﻭﺣتی ﻄﺎﻟﺐ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﺎﺭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
اﺯﻏﻴﺮ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ
ﭼﻪ ﺩﺭﮐﺘﺎﺏ ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیر ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻭﻇﺎﻳﻔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩم ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺟﺰ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻧﻴﺴﺖ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻨﺎﻥ
ﻨﺰﺩﻳﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ ﻧﻴﺴﺘند
(ﻧﻔﻮﺫ ﮐﺮﺩﻩ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻮﺭﻭﺡ)
ﻭ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺳﺖ
ﻭلی ﻨﻪ ﺩﺭ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻯ ﻮﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺗﺤﻘﻴق ثاﺑﺖ
ﺍﺳﺖﻭلی ﻨﻪ ﺑﺎ
ﺗﻤثیل ﻮ ﺗﺸﺒﻴﻪ
(ﺗﺤﻘﻴق ﻴﺎ حقّ
ﺟﻮئی ﺴﻠﻮﮐﻰ حَجّ
کرﺩﻥ أﮐﺒﺮ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﻪ ﺑﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺗﺸﺒﻴﻬﺎﺕ
ﺗﻮﺻﻴﻔﻰ ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭلی ﺘﺠﺰﻳﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
(ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻣﻘﺎم الهی
ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻋﺸق ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺳّل ﭽﻨﺎﻥ
ﻴکی ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺣﺎل بی ﺨﻮﺩﻯ ﻮﻓﺮﺍﻣﻮشی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ اﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﻣﻌﺒﻮﺩ الهی
ﺨﻮﺩ ﻳکی ﺸﺪﻩ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺣﺪ اکثرﺩﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی ﺘﺠﺰﻳﻪ
ﻧﺸﺪﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺗثلیث
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭﻳﺎ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻮﺩﺍ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮخی
ﺰﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
قشری ﮐﻪ ﺍﺯ ثنوﻳّﺖ
ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺳل اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻨج ﺘﻥ ﺁل عَبا
ﺍﺟﺰﺍئی اﺯﺧﺪﺍئی
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺴﺮﻫﻢ ﺷﻮﻧﺪ ﺧﺪﺍئی
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺁﻳﺪ. ﺁﻧﺎﻥ
ﻴک ﺘﺠلی ﻮﻳک ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻏﻴﺮ ﻭﺍﺿحی ﺪﺭ
ﺁﻳﻨﻪ ﺍﺯ ﻣﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺁﻳﺎﺕ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
(ﺁﻳﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
هستند. ﻭﻧﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﮐﻪ
ﺁﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻮﺩﻩ
بلکه آفت الله
می باﺷﻨﺪ.) ﻭﺑﺎ
ﻋﻠﺎﻣﺎﺕ ثاﺑﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ( ﮐﻪ ﺧﺪﺍئی
هست ﺗﺎﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍﺳﺎﻟک ﺒﺪﺭﺳتی
ﺒﭙﻴﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺳﺪ)
ﻭﺟﺰ ﺍﻭ الهی ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺰﺭگ ﻮﻣﺘﻌﺎلی
ﺒﺎﺷﺪ (ﺷﻌﺎﺭ ﺫﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺪفع ﺸﺮک
ﻮﻧفی ﺸﺮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﺍﺯﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻮﺳّل
ﻮﺗﻮﺟّﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ ﺑﺤﻖ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻫﺴﺖ ﻭلی
ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺯﻫﺮ ﺑﺰﺭﮔﻴی
بزﺭﮔﺘﺮ ﻭ ﺍﺯﻫﺮﻋﺎﻟﻰ
ﻭﺍﻟﺎتر است . ﺳپس
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﺪﺭﺍن
ﻤﺎ اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨند ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻤﺎ ﻋﺮﻑ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻥ ﺸﺒّﻬﻪ
ﺑﺨﻠﻘﻪ ﻭﻟﺎ ﻋَﺪَﻟﻪ
ﻣﻥ ﻨﺴﺐ ﺍﻟﻴﻪ ﺫﻧﻮﺏ
ﻋﺒﺎﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍکسی ﻨﺸﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﻮﺩﺵ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ( ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺒﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ ﺩﻭﺭ
ﻭ ﻧﻮﺭ ﻭ ﻋﻘل ﻮﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ ﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺍﻭﺭﺍ ﻋﺎﺩل
ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﮔﺮﻋﻠﺖ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
(ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺮﺩﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻧﻴﺰ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﻭ ﺗﻌﺪﻳلی
ﺪﺭ ﺭﻭح ﻮ ﻓﮑﺮ ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﻳﺎﺑﺪ.

حدیث 1516 - ﺍﺯﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺖ
ﺭﺍ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ(ﺝ۴ﺹ۳۰۳
ﺑﺤﺎﺭ) ﻭﻣﻮﻟﺎ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﺒﻤﺎ ﻋﺮّفنی
ﻨﻔﺴﻪ ﻟﺎ ﻳﺸﺒﻬﻪ
ﺻﻮﺭة ﻭﻟﺎ ﻳُﻘﺎس
ﺑﺎﻟﻨﺎس ﻗﺮﻳﺐ
فی ﺒُﻌﺪﻩ ﺑﻌﻴﺪ
فی ﻘﺮﺑﻪ ﻓﻮق
کل ّ شیئﻭﻟﺎ ﻳﻘﺎل
ﻟشیئ ﺘﺤﺘﻪ ﻭﺗﺤﺖ
کُلّ شیئ ﻭﻟﺎ ﻳﻘﺎل
شیئ ﻓﻮﻗﻪ ﺃﻣﺎم
کلّ شیئﻭﻟﺎ ﻳﻘﺎل
شیئ ﺨﻠﻔﻪ ﻭﺧﻠﻒ
ﮐﻞّﻭﻟﺎ ﻳﻘﺎل
ﺸﻴد ﺃﻣﺎﻣﻪ ﺩﺍﺧل
فی الأشیاء ﻟﺎ
ﮐشیئ فی شیئ ﺳﺒﺤﺎﻥ
ﻤﻥ هو ﻫﮑﺬﺍ ﻟﺎ
ﻫﮑﺬﺍ ﻏﻴﺮﻩ ﺁﻧﻄﻮﺭﻯ که ﺧﻮﺩﺵ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺮﺍ ﺑﻤﻥ
ﺸﻨﺎﺳﺎﻧﺪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ
ﮐﻪ ﺷﺒﻴﻪ ﺑﭽﻴﺰﻯ
ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕﻧﺪﺍشت
(ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ قائم ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
والّا ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝﻭﻫم
ﻮ تَصوّرﻯ ﺒﺎﻃﻞ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎل ﻮﻣﻘﺎم ﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻳک ﺘﺠﻠّﻯ ﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﻭمانند
دیکر ﻣﺮﺩم ﻤﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﻭﺭﻯ
او ﺨﻮﺩ ﻧﺰﺩﻳک
اﺳﺖ ﻭﺩﺭ ﻧﺰﺩﻳکی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﺩﻭﺭ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﻟﺎﻯ هرﭼﻴﺰﻯ
اﺳﺖﻭلی ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺯﻳﺮﺵ ﭼﻴﺰﻯ
ﻫﺴﺖ. ( رَبّ
رحمان نادیده ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ هفتم ﮐﺮسی
اﺳﺖ ﻭلی کرسی ﺰﻳﺮ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺮسی نیز اﺯ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺎﻟﺎئی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ هر ﻣﻘﺎم ﻮ تجلّی
ﻮﻋﻠﻮّ الهی اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮﻋﺎلی
الهی ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّل
می ﺒﺎﺷﺪ) ﻭﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺯﻳﺮ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ هست ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﺑﺎﻟﺎﻳﺶ ﭼﻴﺰﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل
الله ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ ﻭتجلّی
ارَبّاب نوع ﭙﺎﺋﻴﻦ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎم اﻧﻮﺍﻉ
ﻭتجلّیات ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻮ ﻣﻘﺎمی اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺎﻟﺎ ﻳﺎ ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﻤﮑﺎﻧﻰ) ﻭ ﺍﻭ ﺩﺭﻣﻘﺎﺑل
ﻮ ﺟﻠﻮﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
هست ﻭلی ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﺸﺖ ﺳﺮ ﺍﻭ
ﭼﻴﺰﻯ ﻘﺎﺋل ﺸﺪ
(ﺟﻠﻮ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﻭﺗﻌﺎلی
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺩﺭﻣﮑﺎﻥ
ﻮ یونیورس ﻣﺎﺩی
) ﻭﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﭘﺸﺖ ﺳﺮﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ اﺳﺖ ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺠﻠﻮ
ﺍﻭ ﻫﺴﺖ (ﻫﻤﻪ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖﻭﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺧﺪﺍئی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ (ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧل هستی) ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ (ﺧﺪﺍ ﻇﺎﻫﺮ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ) ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
(ﺧﺪﺍ ﺑﺎﻃﻥ ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩ)
ﺍﻳﻥ ﺨﺪﺍ ﻇﺎﻫﺮ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج اﺯﻫﺴﺘﻰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ها ﻭﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ(الله
در لاهوت و
خداوند هو در
عمّاء ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻭﻋﺪم
ﻤﺎﺳﻮﺍﻩ ﺩﺭﻋﻤّاء
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.) ﻭ ﺍﻭ ﺩﺍﺧل
ﺪﺭﺗﻤﺎم اشیاءٴ
هستﻭلی ﻨﻪ ﺁﻧﻄﻮﺭﻯ
که ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.سراﺳﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ ﺨﺪﺍئی اﺳﺖ.
ﭼﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻮ ﻣﺎﺩﻯ اﺯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﻭﭼﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﻓﮑﺮﻯ
ﻮﻋﻘﻠﻰ ﻭﻳﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭ ﭼﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭحی
الهی شده ﻮ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰﻳﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺻل نخستین
هر ﺮﻭحی ﻤﻮﺟﻮﺩ
از خداوند
الله یا
خداوند هو
بیرون ار هستی
ها ) پس ﺳﺒﺤﺎﻥ ﻮﺗﺴﺒیح
ﻮ ﭘﺮﺳتشﭼﻨﻴﻥ
ﺨﺪﺍﺋﻰ شایسته
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﺮﮔﺰ ﮐسی
اﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ شایسته ﭘﺮﺳتش
ﺑﺎﺷﺪ. (ﺳﺒﺎﺣﻪ
ذر تسبیح یعنی
ﺷﻨﺎ ﮐﺮﺩﻥ ﻭﺣﺮﮐﺖ
ﮐُﻨﺪ ﻭ ﺳﺨﺖ ﻭﻣﻌﻠّق
حرکت در فضا ﻮﺧﻄﺮﻧﺎک
ﺪﺭ ﺣﺮﮐﺖ ﺳﺎﻟک
ﺒﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ که
تا ابد برای
الله ادامه
دارد . ﮐﻪ
سالکان در
حرکت جوهری و
روحی ﺭﻭﻯ عقاﻳﺪ
ﻭﻋﻮﺍلم ﺮﻭحی ﺨﻮﺩ
ﻭ ﺍﺯﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
اﺣﻮﺍلی ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
متغیّر ﺒﻮﺭﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺴﺎﺣل ﻮ ﺯﻣﻴنی
ﻤﻄﻤﺌﻥ الهی ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی مرحله ای
و موقّتا در
هر نوعی که
هست ﻨﺎﺋﻞ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺴﺒﺤﺎﻥ ﻮﺳﺒﺎﺣﻪ
ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺗﺴبیج
و تسبیحات با ﺍﺫﮐﺎﺭﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻮ ﺩفع ﺸﺮک اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺪﺍم
ﺪﺭﻫﺮ ﺣﺎل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﭘﺎک
اﺯﺧﺼﺎل ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺰﺑﺎﻥ
علمی ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﺗﻌﺎلی
ﻨﻮعی ﻴک ﺮﻭح که
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻔﻌﻠﻰ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻧﻮﺍع
بی نهایت فوق
بشری ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺒﺼﻔﺎﺕ الهی ﻨﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻳﻥ
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ فوق
بشری که هر یک
هزاران ﺟﺎﻟﺐﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮقبلی ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎ ﻫﺮ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﮐﻤﺎل
ﺪﺭ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻩ ﻗﺪم عقب ﺗﺮﻣﻴﺮﻭﺩ
ﺗﺎ ﺳﺎﻟک ﺨﻴﺎل
ﻨﮑﻨﺪ ﺑﺬﺍﺕ ﻣﻄﻠﻖ
الهی ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺬﺍﺕ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺣﻤﺎن
نیز ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

حدیث
1517 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۴ﺹ304 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ ﻮﺍﺭﺩ ﻣﺴﺠﺪ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺷﺪ ﻭ ﺩﻳﺪ
ﮔﺮﻭهی ﻤﺸﻐﻮل بحث
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﻤﻴﮕﻮﺋﻴﺪ؟ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮﺣﻴﺪ
بَحث ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ (
بَحث ﻓﻠﺴفی ﻮﻧﻈﺮﻯ
ﺗﻮﺣﻴﺪ نیست ﻭبجای
بَحث نظری از
احکام ﻋﻤلی ﺘﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻮ ﺗﻔﺮﻳﺪ
یگانه شدن با
مراتب الهی در
سلوک الهی
باید باشد در یگانه
ﺷﺪﻥ ﺴﺎﻟک ﻴﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﻘﺼﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺴﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ) ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺒﺤثها ﭘﺮﻫﻴﺰ
ﮐﻨﻴﺪ.ﻭلی ﺒﺮخی
گفتند ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺨﻠﻮق
او ﺍﻭ ﺩﺭﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺯﻣﻴﻥ ﺸﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﺩﺭﻫﺮﺟﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.(ﻳﻌﻨﻰ ﻟﺰﻭمی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻓﺖ .ﮐﺎفی
اﺳﺖ ﻋﺒﺮﺕ ﻧﻈﺮﻯ
اﺯ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
گرﻓﺖ .ﺍﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ
ﮔﻔﺖ پس ﭼﻨﻴﻥ ﺒﮕﻮﺋﻴﺪ
ﮐﻪ: ﻨﻮﺭ
ﻟﺎ ﻇﻠﺎم ﻔﻴﻪ ﻭﺣﻴﺎة
ﻟﺎ ﻣﻮﺕ ﻓﻴﻪ ﻭﺻﻤﺪ
لا ﻣﺪﺧل ﻔﻴﻪ ﻣﻥ
کاﻥ لیس ﮐﻤثله
شیئٴ ﻭ ﻫﻮ ﺍﻟﺴمیع
اﻟﺒﺼﻴﺮ ﮐﺎﻥ ﻨﻌﺘﻪ
ﻟﺎ ﻳﻨﺴﺒﻪ ﻧﻌﺖ
شیئ ﻓﻬﻮ ﺫﺍک . ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻮﺭﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺎﺭﻳکی
ﺪﺭ ﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ (ﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴّﺖ
او ﺩﺭقیاس ﺑﺎ ﺩﺭﺟﻪ
ﺑﺮﺗﺮ شهوﺩ ﻧﻮﺭ
ﺁﻥ ﻀﻌﻴﻒ ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌنی هنوﺯ ﺑﻨﺴﺒتی
ﺘﺎﺭﻳکی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻫﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺮﺍتبی اﺯ ﺗﺎﺭﻳکی
ﻮ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ توحّش
ﻭ ﺿﻌﻒ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ
ﺒﻬﺘﺮﻭلی هنوﺯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻀﻌﻒ ﺻﻔﺎﺗﻰ
و الوهیّت ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑﻨﻮﺭ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﻧﻮﺭﻯ ﻤﻄلق
ﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺸﺪّﺕ ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﮐﻤﺎل ﻮﻧﻮﺭﺍﻧﻴّﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻮﺭﻯ عقلی اﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﻧﻮﺭﻯ ﻤﺎﺩﻯ.
ﻭﺗﺎﺯﻩ ﺍﻧﻮﺍﺭﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻘل ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
هستند. ﮐﻪﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
عقل ﻮتَصوّرﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺴﺮ ﺩﺭﻓﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ
امام باز
بزبان فلسفی عرفانی
صحبت میکند
ونه از عرفان
عملی زبان عرفان
عملی تنها اولیا
با سالکان در پیمان
با خود
میگویند) ﻭﺑﮕﻮﺋﻴﺪ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
(ﺍﮔﺮ) ﺩﺭ ﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ
(ﺑﺎﺯ ﺍﻧﻮﺍع
هرﭼﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺯﻧﺪﻩﺗﺮ ﻭﻣﺮگ
ﺒﻤﻌنی ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﻮﻋﺪﻣﻴّﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻣﻄلق
ﺤﻴﺎﺕ) ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺍﻭ
ﺻﻤﺪﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﺨﺎلی و
کمبوذی ﺪﺭﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ
(ﺗﻮ ُﭘﺮﻯ که
خلاء ﺪﺭﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺪﺭﺁﻥ
ﻨﻔﻮﺫ ﮐﺮﺩ. ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
امام ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻣﮑﺎنی ﻔﺮﺽ ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺟﺎﻯ ﺨﺎلی ﺪﺭﺁﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮ ﭘُﺮﻯ ﮐﻤﺎﻟﺎتی
ﺪﺍﺭﺩ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﺯل ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ هم ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻭ ﺳمیع
ﻮ ﺑﺼﻴﺮ ﺍﺳﺖ ( ﺩﺭ
حقّ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﻭﺍﺻﻔﺎﻥاﻭ که
چه میگویند ) ﻭﻧﻌﺖ
ﻭﺧﺼﺎل اﻭ ﻫﻴچ
ﺸﺒﺎﻫنی ﺒﺎ ﻧﻌﺖ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
را ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﺨﺪﺍئی اﺳﺖ.
(ﺻﻔﺖ ﺧﺎﺹ ﻧﻮع ﺪﺭ
ﺣﺎل ﺘﮑﺎﻣل اﺳﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﻔﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺻﻔتی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺁﻥ ﺼﻔﺖ ﻣﻄلق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﻬﻢ ﻣﻄﻠق
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ ﻣﻴﺴﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎﻡ ﻳﻚ
ﻧﺴﺨﻪ ﺍﺯ ﻭﺻﻒ ﻓﻠﺴفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ که ﻣﻰ
ﺁﻣﻮﺯﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺻﻠﻰ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ بلکه
عرفانی استکه ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ.
که ﺍﺻﻠﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.

حدیث 1518 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
(ﺝ۴ﺹ304ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﺪﺭ
ﻣﺴﺠﺪ ﮐﻮﻓﻪ ﺑﺮ
ﻣﻨﺒﺮﺧﻄﺎب ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﺪﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺷﺨصی ﺒﻨﺎم
ﺬﻋﻠﺐ ﺑﺮ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺩﺭﮐﻠﺎﻡ ﻭﺑلیغ
ﺪﺭﺑﻴﺎﻥ ﻮﺷﺠﺎع
ﺪﺭﺟﺮﺃﺕ ﺑﻮﺩ.
که ﮔﻔﺖ ﺍﻯ اﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ ﺁﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻳﺖ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩﺍﻯ؟
ﻣﻮﻟﺎ ﭘﺎﺳح ﺪﺍﺩ
ﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻰ؟ ﻭﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
:ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ربّی کنم که ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﻢ؟
ﻣﺎ ﮐﻨﺖ ﺃﻋﺒﺪ ﺭﺑّﺎ
لم ﺃﺭاﻩ ﻭﺳپس
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻧﺤﻮﻩ
ﺩﻳﺪﺍﺭ رَبّ ﺧﻮﺩ
ﻣﻮﻟﺎ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻠم
ﺘﺮﻩ ﺍﻟﻌﻴﻮﻥ ﺒﻤﺸﺎﻫﺪة
ﺍﻟﺄﺑﺼﺎﺭ ﻭﻟﮑﻥ
ﺮﺃﺗﻪ ﺍﻟﻘﻠﻮﺏ
ﺑﺤﻘﺎﻳق اﻟﺄﻳﻤﺎﻥ
ﻭﻳﻠﻚ ﻳﺎ ﺫﻋﻠﺐ
ﺍﻥ ربّی ﻠﻄﻴﻒ ﺍﻟﻠﻄﺎفة
ﻓﻠﺎ ﻳﻮﺻﻒ ﺑﺎﻟﻠﻄﻒ
ﻋﻈﻴم اﻟﻌﻈمة ﻟﺎ
ﻳﻮﺻﻒ ﺑﺎﻟﻌﻈﻢ
ﮐﺒﻴﺮ ﺍﻟﮑﺒﺮﻳاء
لا ﻳﻮﺻﻒ ﺑﺎﻟﮑِﺒَﺮﺟﻠﻴل
اﻟﺠﻠﺎلة ﻟﺎ ﻳﻮﺻﻒ
ﺑﺎﻟﻐِﻠَﻆ ﻗﺒل
کلّ شیئ ﻟﺎ ﻳﻘﺎل
ﻟشیئ ﻘﺒﻠﻪ ﻭﺑﻌﺪ
کُلّ شیئ ﻟﺎ ﻳﻘﺎل
ﻟﻠﻪ ﺑﻌﺪﻩ ﺷاء
اﻟﺄﺷﻴاء لا ﺑﻬﻤمّة
ﺩﺭﺍک لا ﺑﺨﺪیعة
ﻳﻪ ﻫﻮ فی اﻟﺄﺷﻴاء
کلّها ﻏﻴﺮ ﻣﺘﻤﺎﺯﺝ
ﺑﻬﺎ ﻭﻟﺎ ﺑﺎﺋﻥ
عنها ﻇﺎﻫﺮ ﻟﺎ ﺑﺘﺄﻭﻳل
اﻟﻤﺒﺎﺷﺮة ﻣﺘﺠﻞّ
ﻟﺎ ﺑﺎﺳﺘﻬﻠﺎل
ﺮؤیة ﺑﺎﺋﻥ لا ﺑﻤﺴﺎفة
ﻗﺮﻳﺐ ﻟﺎ ﺑﻤﺪﺍﻧﺎة
ﻟﻄﻴﻒ ﻟﺎ ﺑﺘﺠﺴّﻢ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻟﺎ ﺑﻌﺪ
ﻋﺪﻡ ﻓﺎﻋﻞ ﻟﺎ ﺑﺎﺿﻄﺮﺍﺭ
ﻣﻘﺪِﺭ ﻟﺎ ﺑﺤﺮکة
ﻣﺮﻳﺪ ﻟﺎ ﺑﻬﻤﺎمة
ﺳمیع ﺒﺎﺑﺂلة ﻟﻪ
ﺑﺼﻴﺮ ﻟﺎﺑﺄﺩﺍة
ﻟﺎ ﺗﺤﻮﻳﻪ ﺍﻟﺄﻣﺎﮐﻦ
ﻭ ﻟﺎ ﺗﺼﺤﺒﻪ ﺍﻟﺄﻭﻗﺎﺕ
ﻭﻟﺎ ﺗﺤﺪّﻩ ﺍﻟﺼﻔﺎﺕ
ﻭﻟﺎ ﺗﺄﺧﺬﻩ ﺍﻟﺴﻨﺎﺕ
ﭼﺸﻤﻬﺎ ﺑﺎ ﻧﻈﺮﮐﺮﺩﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭلی ﺪﻟﻬﺎ ﺑﺎ ﺣﻘﺎﻳق
اﻳﻤﺎﻥ ﺪﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.(
ﺩﻝ ﺩﺭﺭﻭٴﻴﺎ ﻭﺫﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﮐﻪ ﺣﻘﺎﻳق اﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
رَبّ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
تجلّیات الهی هستند.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ الهی
ﺪﺭﺁﻏﺎﺯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻥ ﭽﻨﺎﻥ ﻠﻄﻴﻒ
ﻭﻇﺮﻳﻒ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻟﻄﻒ ﻗﺎﺑل ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﻧﻴﺴﺖ (ﺩﺭﻧﺮمی
ﻮﻧﻔﻮﺫ ﺁﻥﺪﺭ ﺗﻤﺎم
هستی ) ﺑﺴﻴﺎﺭﻋﻈﻴم
ﻮﺑﺰﺭﮒ ﮐﻪ ﻋﻈﻤﺖ
ﺍﻭ ﻗﺎﺑل ﺘﺼﻮﺭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻨﺎﻥ ﺒﺰﺭگ
که ﺑﺰﺭگی اﻭ ﻗﺎﺑل
وﺻﻒ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﻋﻠﻮّ ﻭﺑﺰﺭگی
ﻤﻘﺎمی ﻮ ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﻭﻧﻪ ﺟﺴمی ﻮ ﻣﺎﺩﻯ)
ﺟﻠﻴﻞ ﻭ ﺟﻠﺎﻝ ﮐﻪ
ﺑﻬﺮ ﻭﺻفی غلط
اﺳﺖ (ﺟﻠﺎﻝ ﻋﻈﻤﺖ
ﻭﺟﻤﺎل درﻫﻴﺒﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻥﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥﻤﺤﺴﻮس
ﺍﺳﺖ. ﺍﻭ ﻗﺒل اﺯﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺒل اﺯﺍﻭ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﻌﺪﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﺷﻴﺎ ٴﻮ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﺍ مَشیّت ﮐﺮﺩ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ هرﻫﻤّﺖ
ﻭﺯﺣﻤتی اﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺪ. ﺩﺭک ﻛﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺳﺖ ﻭلی
ﻨﻪ ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻧﮓ ﻭ
ﺗﻮﺳل ﻮسعی ﻮ ﺗﻠﺎﺵ
(ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺴﺘﺠﻮ ﮐﻨﺪ) ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻫﺴﺖ
ﻭلی ﻨﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺰﻳج ﻮﻣﺨﻠﻮﻃ
ﺒﺎ ﺁﻧﻬﺎ (ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯﻫﺮ ﺫﺭّﻩ
ﻭﭼﻴﺰﻯ ﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺟﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ
( ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل هستی
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺷﻴﺎ ٴﺮ ﺍﺷﮑل
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻋم اﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺟﺴمی ﻴﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻋﻘلی ﻮﻓﮑﺮﻯ
ﻭﻳﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺍنی
ﻮ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭﻳﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭحی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺫﺍﺕ ﺍﺻلی
هرﻣﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ) ﻇﺎﻫﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭلی ﻨﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ (ﺍﻣﻮﺭ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺧﺪﺍئی
هستند ﻭلی ﺨﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﻣﺎﻫﻴﺖ
ﺑﺎ ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ هستی.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻴﻮﻟﺎ ﺧﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﻫﻴﻮﻟﺎئی
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ ﻭﺁﻥ
هیوﻟﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
تا ﺃﺑﺪ ﭼﻴﺰﻯ ﺠﺰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﻫﻴﻮﻟﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮنیست ﻭﻋﺎﻗﺒﺖﻫﺴتی
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﻧﺮﮊﻯ. ﻭﺍﻧﺮﮊﻯنیز
ﺨﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺻﻮﺭﺕﻫﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻣﺮﻯ ﺬﻫنی ﻮ ﺍﻧﺘﺰﺍع
ﺬﻫﻥ اﻧﺴﺎﻥ در
هر مقام
تکاملی می ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﻭﺍﻗﻌﻴتی
ﻤﺴﺘﻘﻞ. ﻭ ﺍﺯ ﺍﺻﻠﻰ
(ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ) ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭتجلّیات ﺑﺎﻃﻥ
گرﺩﻳﺪﻩ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
( ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج اﺯﻫﺴﺘﻰ)
ﺩﺭﻫﺎﻫﻮﺕ ﻭ عَمّاء
ٴﻮﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
یونیورس عدﻡ ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﻫﺴتی ﻘﺎﺑل ﺘﺼﻮﺭﻣﺎ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﻣﺘﺠلی ﻮ
ﻇﺎﻫﺮشده ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭلی ﺒﺎ ﺍﺳﺘﻬﻠﺎﻝ
( رؤیت هلال
اول ماه ) ﺭﻭٴﻴﺖ
(ﻳﻌنی ﭽﻮﻥ ﺪﻳﺪﻥ
هلال ﺁﺧﺮﻣﺎﻩ ﺑﺎﻳﺪ
سعی کرﺩ ﻭﭼﺸم ﺮﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ.
) ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺩﻭﺭ ﻭﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺍﺷﻴﺎ ٴﺎﺳﺖ
ﻭلی ﻨﻪ ﺑﺎ ﻣﺴﺎﻓﺖ
ﻭﻓﺎﺻﻠﻪ ﻭ باز
ﻗﺮﻳﺐ ﻭﻧﺰﺩﻳک
اﺳﺖ. ﻭلی ﺒﺎ ﻧﺰﺩﻳک
ﺸﺪﻥ ﻮﭼﺴﺒﻴﺪﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻟﻄﻴﻒ ﺍﺳﺖ
ﻭلی ﻨﻪ ﺑﺎ ﺗﺠﺴّم
ﻤﺎﺩﻯ (ﻫﺮ ﻧﺮمی
ﻮﻟﻄﺎﻓﺖ ﭼﻮﻥ
هوﺍ ﺑﺎﺯ ﺟﺴمی ﻮ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.)
ﻭنوعی ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖﻭلی
ﻨﻪ ﺁﻧﮑﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﻌﺪﻭم ﺒﻮﺩﻩ (ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ)
ﻭﻓﺎﻋل ﻮ ﮐﻨﻨﺪﻩ
حقیقی ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
اﺳﺖ ﻭلی ﻨﻪ ﺑﺎ
ﺍﺿﻄﺮﺍﺭ ﻭ ﻧﺎﭼﺎﺭﻯ
(ﺑﺎﺳﺨنی ﻮﺩﻭﺭ
ﺷﺪﻥ ﺒﺎ إشکاﻝ ﻭﺑﺎ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺷﺪﻥ ﺒﺎﻧﺠﺎم
کاﺭ) ﻋﺎﻟﻢ ﺗﻮﺍﻧﺎ
ﺑﺎﻗﺪﺭﺕ ﺍﺳﺖ ﻭلی
ﺤﺮﮐتی ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ (ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻭﺟﺎﺑﺠﺎئی اﻣﻮﺭ
ﻧﻴﺴﺖ) ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻟﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭای ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻫﻤّﺖ ﻭ ﺳﻌﻰ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺳمیع ﻮ ﺷﻨﻮﺍ ﺍﺳﺖﻭلی
ﻨﻪ ﺑﺎﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭﺁﻟﺘﻰ.
ﺑﺼﻴﺮ ﻭ ﺑﻴﻨﺎ ﺍﺳﺖﻭلی
ﻨﻪ ﺑﺎﺁﻟﺖ ﻭ ﻭﺳﻴﺎﻩﺍﻯ
ﻫﻴچ ﺠﺎئی اﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺣﺮﮐﺖ ﺯﻣﺎﻥ شامل
اوﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺻﻔﺎتی
اﻭﺭﺍ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻫﻴچ
غفلت ﻭ ﺧﻮبی اﻭﺭﺍ
ﺑﻴﺨﻮﺩ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺴﺒق اﻟﺄﻭﻗﺎﺕ
ﮐﻮﻧﻪ ﻭ ﺍﻟﻌﺪم
ﻮﺟﻮﺩﻩ ﻭﺍﻟﺎﺑﺘﺪاء
ﺃﺯﻟﻪ ﺑﺘﺸﻌﻴﺮﻩ
ﺍﻟﻤﺸﺎﻋﺮ ﻋﺮﻑ
ﺃﻥ لا ﻣﺸﻌﺮ ﻟﻪ
ﻭ ﺑﺘﺠﻬﻴﺮﻩ ﺍﻟﺠﻮﺍﻫﺮ
ﻋﺮﻑ ﺃﻥ لا ﺟﻮﻫﺮ
ﻟﻪ ﻭ ﺑﻤﻀﺎﺩﺗﻪ
ﺑﻴﻦ الاشیاءﻋﺮﻑ
ﺃﻥ لا ﺿﺪّ ﻟﻪ ﻭ
ﺑﻤﻘﺎﺭﻧﺘﻪ ﺑﻴﻥ
الأشیاء ﻋﺮﻑ ﺃﻥلا
ﻗﺮﻳﻥ ﻠﻪ ﺿﺎﺩّ
ﺍﻟﻨﻮﺭ ﺑﺎﻟﻈﻠمة
ﻭ ﺍﻟﻴﺒس ﺑﺎﻟﺒﻠﻞ
ﻭ ﺍﻟﺼﺮﺩ ﺑﺎﻟﺤﺮﻭﺭ
ﻣﻮٴﻠﻒ ﺑﻴﻦ ﻣﻌﺘﺎﺩﻳﺎﺗﻬﺎ
ﻣﻔﺮﻕ ﺑﻴﻦ ﻣﺘﺪﺍﻧﻴّﺎﺗﻬﺎ
ﺩﺍلّة ﺑﺘﻔﺮﻳﻘﻬﺎ
علیّ ﻤﻔﺮﻗﻬﺎ ﺑﺘﺄﻟﻴﻔﻬﺎ
ﻋﻠﻴم ﻮ أٴﻠّﻔﻬﺎ
ﻭﺫﻟک ﻘﻮﻟﻪ عَزّ
ﻭ جَلّ ﻭ ﻣﻥ
کلّ شیئ ﺨﻠﻘﻨﺎ
ﺯﻭﺟﻴﻦ ﻟﻌﻠّﮑم
ﺘﺬﮐّﺮﻭﻥ ﻓﻔﺮق
ﺒﻬﺎ ﺑﻴﻥ ﻘﺒل ﻮ
ﺑﻌﺪ ﻟﻴﻌﻠم ﺃﻥ
لا ﻗﺒﻠﻪ ﻭﻟﺎ ﺑﻌﺪ
شاهدﻩ ﺑﻐﺮﺍﺋﺰﻫﺎ
ﺃﻥ لا ﻏﺮﻳﺰة ﻟﻤﻐﺮﺯﻫﺎ
ﻣﺨﺒﺮﻩ ﺑﺘﻮﻗﻴﺘﻬﺎ
ﺃﻥ لا ﻭﻗﺖ ﻟﻤﻮﻗّﺘﻬﺎ
ﺣﺠﺐ ﺑﻌﻀﻬﺎ ﻋﻥ
ﺒﻌﺾ ﻟﻴﻌﻠم ﺃﻥ
لا ﺣﺠﺎﺏ ﺑﻴﻨﻪ
ﻭ ﺑﻴﻥ ﺨﻠﻘﻪ ﻏﻴﺮ
ﺧﻠﻘﻪ ﮐﺎﻥ ﺭﺑّﺎ
ﻭﻟﺎ ﻣﺮﺑﻮﺏ ﻭﺍﻟﻬﺎ
ﻭﻟﺎ ﻣﺄﻟﻮﻩ ﻭﻋﺎﻟﻤﺎ
ﺍﺫ ﻟﺎ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻭ
ﺳﻤﻴﻌﺎ ﺍﺫ ﻟﺎ ﻣﺴﻤﻮع
ﺑﻮﺩﻧﺶ ﻗﺒل اﺯ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮ ﺍﻭﻗﺎتی
اﺳﺖ ﻭﻗﺒل اﺯﻫﺮﻋﺪمی
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﺑﺘﺪﺍﻯ
اﻭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯﻫﺮ ﺍﺯلی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺷﻌﻮر ﻭ ﺍﺩﺭک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮم
ﺸﺪ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺸﺎﻋﺮﻯ
ﭼﻮﻥ اﻧﺴﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺑﺎ ﮔﻮﻫﺮﺳﺎﺯﻯ
اﻭ ﺍﺯ ﺟﻮﺍﻫﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮم ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺟﻮﻫﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
(ﻣﺪﺍﻡ ﺷﻌﻮﺭ ﻭ احساس
ﻣﺎﺭﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ
ﻭ ﺟﻮﻫﺮ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺁﻓﺮﻳﻨﺪ
پس ﺍﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﻫﺮﺷﻌﻮﺭﻭ
ﺟﻮﻫﺮﻯ اﺳﺖ) ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺗﻀﺎﺩ ﺑﻴﻥ
اشیاءٴ ﻣﻌﻠﻮم
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺿﺪﻯ ﻨﻴﺴﺖ ( ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺎﻟق هر ﺩﻭ ﺿﺪ
ﺍﺳﺖ) ﻭﺑﺎ ﻗﺮﻳﻦ
ﮐﺮﺩﻥ اشیاٴ ﺑﺎ
ﻫم ﻤﻌﻠﻮم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﻗﺮﻳﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. (ﺗﻘﺎﺭﻥ ﻮ
ﻣﺠﺎﻭﺭﺕ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ پس ﺍﻭﺭﺍ ﻗﺮﻳنی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﻗﺮﻳﻥ ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
لاﺯم ﺪﺍﺭﺩ) ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺎﺭﻳکی
ﺮﺍ ﺿﺪ ﻧﻮﺭ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ ( ﺗﺎﺭﻳکی
اﺻﻞ ﻋﺪمی اﺳﺖ ﻭﻧﻮﺭ
ﺍﺻلی ﻮﺟﻮﺩﻯ اﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﺩﻭ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ) ﻭﺧﺸکی
ﺮﺍ ﺑﺎ ﺗﺮﻯ ﻤﻘﺎﺭﻥ
کرﺩﻥ (ﺁﺏ ﻭﺧﺸکی
ﺪﻧﻴﺎ ﻭﻳﺎ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﻭﻏﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺁﺏ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺳﺮﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﮔﺮﻣﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ( ﺻَﺮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺮﺩ ﻓﺎﺭسی
اﺳﺖ) ﻭ ﺍﻣﻮﺭﻋﺎﺩﻯ
ﻮ ﺍﻋﺘﻴﺎﺩﻯ ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻋﺪﻭ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ ﻣﻮٴﺘﻠﻒ
ﻭﻣﺘّفق کرﺩ. (ﭼﻮﻥ
ﻤﺎﺩﻩ ﻭ ﺿﺪ ﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺭ هسته أتم ﻮ
ماده ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻮﺣﺮﺍﺭﺕ)
ﻭﺟﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻣﻮﺭﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻬم ﻨﺰﺩﻳک
هستند (ﺣﻔﻈ ﺸﺨﺼﻴّﺖ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
مادی ﺭﺍ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ) ﻭ ﺍﻳﻥ
اﺧﺘﻠﺎﻑ ﻭ ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﺩﻟﻴﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﮐسی
اﺳﺖﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯﻫم ﺠﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﻫﻤّﺘﻰ
ﺗﺄﻟﻴﻒ ﻭﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻔﻬﻮم گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻴک ﺰﻭج ﺒﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩﻳﻢ ﺗﺎشاید
ﺷﻤﺎ ﺗﺬﮐّﺮ ﮐﻨﻴﺪ
( ﻗﺎﺑل عبرﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺯﻭج ﻮ ﺟﻔﺖ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﻤﺴﻔﺮ
الهی ﻭﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﺒﻘﺼﺪ ﺫﮐﺮ
ﻭ ﺳﻠﻮک ﻮﺗﺬﮐّﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﻮﺳل ﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺩفع ﺸﺮﻙ ﻭﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫم ﺠﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﭼﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻭﭼﻪ ﺑﻌﺪﺍ
( ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻧﻴﺰﺳﺎﻟک
ﻘﺒل اﺯﺳﻠﻮﻙ ﺟﺪﺍ
ﻭﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﭘﻴﺮالهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﺗﺎ
ﻣﻌﻠﻮم ﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻗﺒل ﻮ ﺑﻌﺪﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺑﺎ ﻏﺮﺍﻳﺰ ﺧﻮﺩ
ﮔﻮﺍﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﺩﻫﻨﺪ ﻩﺁﻥ ﺨﻮﺩ
ﻏﺮﻳﺰﻩﺍﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ
(ﺍﻋﻤﺎل ﺒﺎﻟﻔﻌل
هرﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻜﻬﺎﻯ
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺮﻭﺍﻥ ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﻋﻘلی ﺑﺪﻭﻥ
عقل ﺑﺼﻮﺭﺕﻏﺮﻳﺰﻩ
ﺫﺍتی ﻮ ﮊﻧﺘﻴک
ﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻳﻥ غرﻳﺰﻩ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺩﻩ
(ﻏﺮﻳﺰﻩ ﺟﺒﺮﻯ ﺮﺍ
ﺩﺭﻭﻥ ﺨﺒﺮﻯ ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ ﻭﺫﺍﺕ ﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺭ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺧﻮﺩﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺶ
ﺑﺎ ﻏﺮﻳﺰﻩ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮﻋﻘل
اﺳﺖ ﻭﭼﻴﺰﻯ ﺨﻴلی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﮐﻪ
ﻋﻘل ﻨﻴﺰﭼﻮﻥ
غریزه ﺍﻯ ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭ ﺑﺎ ﺁﮔﺎهی
ﺪﺍﺩﻥ اﺯ ﺍﻭﻗﺎﺕ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻭﻗﺖ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺩ ﻭﻗتی ﻨﻴﺴﺖ.
(ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔﻠﻬﺎ ﻭﺑﺮﮔﻬﺎ
ﻭﺷﻴﺮﻣﺎﺩﺭ ﮐﻪ
ﺳﺮ ﻭﻗﺖ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.پس ﺧﻮﺩ
ﺧﺎلق ﻮﻗﺖ ﺍﺳﺖ
ﻭﺧﻮﺩ ﺍﺳﻴﺮ ﻭﻗﺖ
ﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﺎﻭﻗﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻤﻄﻠق ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﺘﻤﺎم اﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻫم ﺪﺭ ﺣﺠﺎﺏ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺗﺎ
ﻣﻌﻠﻮ ﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻴﻥ
اﻭ ﻭﺧﻠﻘﺶ ﺣﺠﺎبی
ﻨﻴﺴﺖ (ﺧﻮﺩ ﻣﺎﻧﻊ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻫمسطح ﺪﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ ﻭلی
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک ﺒﻄﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ اﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ فوق
بشری ﭽﻨﺪﻯ ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﺧﺎﻟق ﺤﺠﺎﺑﻬﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺳﻴﺮ ﺣﺠﺎﺏ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﺯﻳﺮ بالاﺘﺮﻳﻥ
ﺪﺭﻣﺮﺗﺒﻪ ﺍﺳﺖ)
ﺍﻭ رَبّ ﻭ مُرَبّی
ﻮ ﺭﻭﺵ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﻗﺒل اﺯﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺨﻠﻮقی ﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑرَبّ ﻭمُرَبّی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻟﻬام ﺒﻮﺩ ﻗﺒل
اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐسی
ﺘﺄﻟّﻪ ﻭﺧﺪﺍ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻋﺎﻟم
ﻮﺁﮔﺎﻩ ﺑﻮﺩﻗﺒل
اﺯﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺍﻧﺴﺘنی ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺷﻨﻮﺍ ﺑﻮﺩ ﻗﺒل
اﺯﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺸﻨﻴﺪنی ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺳپس
ﻣﻮﻟﺎ ﻗﺼﻴﺪﻩﺍﻯ
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻳﺶ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺁﻥ اﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﺣﻤﺪ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺑﺎسلوک
الهی) ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﮑﺮﻡ ﻭﺑﺨﺸﺶ ﻣﻮﺻﻮﻑ
ﺍﺳﺖ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﺑﺨﺸﺶ ﺑﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺣی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻧﻌﻤﺘﻬﺎ ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﺴتی
ﺮﺍ ﺍﺷﻐﺎل کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﺍﻭ ﺍﺯ ﻭﻗتی
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻧﻮﺭﻯ
هم ﻨﺒﻮﺩ (پس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴز ﺧﺎﻟق ﻨﻮﺭ
ﺍﺳﺖ ﻧﻮﺭﻯ که ﻤﺎﺩﻯ
اﺳﺖ ) ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺎﺭﻳکی
هم ﺪﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻨﺒﻮﺩ
( ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ ﻤﻄﺮﺡ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺗﺎﺭﻳکی
هم ﻤﻌنی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﺧﺪﺍﻯ ﻤﺎ
ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﻫﺮ ﻣﺨﻠﻮق
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭﻫﺎم ﻮ
ﺍﺫﻫﺎﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻫﺮکَس
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻭﺗﻤثییل
ﻮﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﻨﻨﺪﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻌﺠﺰ ﻭ ﺩﺳﺖ ﺑﺴﺘﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﺣﺼﺮﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭﻣﺤﺒﻮس
ﻭ ﻋﺎﺟﺰ ﺑﻮﺩﻥ
اﺳﺖ ﻭﺩﺳﺖ ﺑﺴﺘﻪ
آزادی نداشتن )
ﻭﺩﺭ ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
اﻭ ﻣﻮج ﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
اﻭ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
( ﺩﺭﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
اﻧﺪﮐﻰ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﺩ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
الهی ﺮﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳج
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺁﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ) ﺍﻣﻮﺍﺟﻴﮑﻪ
ﺭﻭح ﺮﺍ ﮐﻮﺭ ﻭﭼﺸم
ﺒﺴﺘﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ( ﺷﺪﺕ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻭ ﺷﺪﺕ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ
ﺭﻭح ﺮﺍ ﺧﺴﺘﻪ ﻭ
ﭼﺸﻢ ﺑﺴﺘﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎی اﺯ
ﺍﻳﻥ اﻣﻮﺍج ﻮ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ
ﻭ ﺷﺪﺗﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺩﺍﺭﺩ) پس ﺍﻯ ﺒﺮﺍﺩﺭ
ﺩﻳﻨﻰ (ﻭ ﺳﺎﻟﻚ) ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﺟﺪﺍل ﻤﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻟﺠﺎجی ﺒﺮﺩﺍﺭ
ﺯﻳﺮﺍ ﺷک ﻮ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺟﺎئی ﺒﺮﺍﻯ اﻇﻬﺎﺭ
ﻧﻈﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺩﻭﺳﺖ
ﻣﺼﺎﺣﺐ ﮐسی ﺸﻮﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺑﺴﺮﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. (ﮐﺎﻣﻠﺎﻥاﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ شاهد
ﻭ ﻭﺍﺻلی ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ هم ﻨﺸﻴﻥ
ﻴﺎ ﺍﻣثال اﻭ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﮐﻦ) ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻯ ﺒﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﭘُﺮ (ﺣﻔﺎﻭﺕ)
ﻭﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻏﺮﻗﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺩﻟﻴل
هُدﺍ ﻭ ﺭﺍﺣﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋم ﺪﺭ
ﺯﻣﻴﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮐﻨﺎﻥ
ﻮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ ( ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭلی گرﭼﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻥ
هستند ﺩﺭﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺸﻨﺎﺧﺘﻪ ﻭﻣﻌﺮﻭﻑ
( ﺍﻭﻟﻴای الهی ﺰﻣﻴنی
هستند ﻭلی ﺮﻭحی
الهی ﻮ ﻋﻘل ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺪﺭﻭنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺩﻟﻴل ﻮ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺍﻓﺎق ﻬﺴتند ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻮﻟﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ تجلّی
رَبّ ﺍﻟنوع
بشری ﻘﺎﺋم اﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻄﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺁﻥ ﻤﻨﻘطع ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﺻﺎﺩق ﺁﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻌﺮفی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.(متن
عرَبّی قصبده
از بحار نئقل
شود ) .

حدیث 1519- ﺍﺯ
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺪﺭ ﻧﻬج اﻟﺒﻠﺎﻏﻪ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ306ﺑﺤﺎ) اﻟﺤﻤﺪ
ﻟﻠﻪ ﺧﺎﻟق اﻟﻌﺒﺎﺩ
ﻭﺳﺎطع اﻟﻤﻬﺎﺩ
ﻭ ﻣﺴﻴل اﻟﻮﻫﺎﺩ
ﻭ ﻣﺨﺼﺐ ﺍﻟﻨﺠﺎﺩ
لیس ﻟﺄﻭﻟﻴّﺘﻪ
ﺍﺑﺘﺪاء ﻭﻟﺎ ﻟﺄﺯﻟﻴّﺘﻪ
ﺍﻧﻘﻀﺎء ﻫﻮ ﺍﻟﺄﻭﻝ
ﻟم ﻴﺰﻝ ﻭ ﺍﻟﺒﺎﻗﻰ
ﺑﻠﺎ ﺃجَلّ ﺧﺮّﺕ
ﻟﻪ ﺍﻟﺠﺒﺎة ﻭ ﻭﺣّﺪﺗﻪ
ﺍﻟﺸﻔﺎة ﺣﺪّ ﺍﻟﺄﺷﻴﺎء
عند ﺧﻠﻘﻪ ﻟﻬﺎ
ﺍﺑﺎنة ﻟﻪ ﻣَﻥ
ﺸﺒﻬﻬﺎ ﻟﺎ ﺗﻘﺪﺭﻩ
ﺍﻟﺄﻭﻫﺎم ﺒﺎﻟﺤﺪﻭﺩ
ﻭ ﺍﻟﺤﺮﮐﺎﺕ ﻭﻟﺎ
ﺑﺎﻟﺠﻮﺍﺭح ﻭﺃﻟﺄﺩﻭﺍﺕ
ﻟﺎ ﻳﻘﺎل ﻟﻠﻪ ﻣﺘﻰ
ﻭ ﻟﺎ ﻳُﻀرَبّ ﻟﻪ
ﺃﻣﺪ ﺑﺤﺘّﻰ ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ
ﻟﺎ ﻳﻘال ﻟﻤﻤّﺎ
ﻭ ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ ﻟﺎ ﻳﻘﺎل
ﻔﻴﻤﺎ ﻟﺎ ﺷﺒح ﻔﻴﻘﺘﻀﻰ
ﻭﻟﺎ ﻣﺤﺠﻮﺏ ﻓﻴﺤﻮﻯ
ﻟم ﻴﻘرَبّ ﻣﻦ ﺍﻟﺄﺷﻴﺎء
ﺒﺎﻟﺘﺼﺎﻕ ﻭ ﻟم
ﻴﺒﻌﺪﻋﻨﻬﺎ ﺑﺎﻓﺘﺮﺍﻕ
ﻟﺎ ﻳﺨفی علیّه
ﻣﻥ عباﺩﻩ ﺷﺨﻮﺹ
ﻟﺤظة ﻭﻟﺎ ﮐﺮﻭﺭ
ﻟﻔظة ﻭﻟﺎ ﺍﺯﺩﻟﺎﻑ
ﺭﺑﻮة ﻭﻟﺎ ﺍﻧﺒﺴﺎﻃ
ﺨﻄﻮة فی ﻠﻴل ﺪﺍﺝ
ﻭﻟﺎ ﻏﺴق ﺴﺎﺝ ﻳﺘﻔﻴّﺃﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﻘﻤﺮ ﺍﻟﻤﻨﻴﺮﻭ
ﺗﻌﻘّﺒﻪ ﺍﻟﺸﻤس
ﺫﺍﺕ ﺍﻟﻨﻮﺭفی
اﻟﺎﻓﻮﻝ ﻭ ﺍﻟﮑﺮﻭﺭ
ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺐ ﺍﻟﺄﺯﻣنة
ﻭ ﺍﻟﺪﻫﻮﺭ ﻣﻥ
اﻗﺒﺎل ﻠﻴل ﻤﻘﺒﻞ
ﻭ ﺍﺩﺑﺎﺭﻫﺎ ﻣُﺪﺑﺮ
ﻗﺒل کلّ غایة ﻭ
ﻣﺪة ﻭکُلّ اﺣﺼﺎء
ﻮ ﻋﺪّة سپاس ﻭﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺧﺪﺍﺋﻰﮐﻪ ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ اﺳﺖ ( ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺩﻭم ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣطیّع ﻮﻋﺎﺑﺪ) ﻭﻣﺴﻄح
کننده ﺯﻣﻴﻥ ﻮ ﮔﻬﻮﺍﺭﻩ
ﺍﻭ (ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻭ ﻫﻤﻮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﭘﻴﺮ الهی ﺪﺍﺩﻩ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﻭ ﺑﺠﺮﻳﺎﻥ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻧﺪﻩ ﺳﻴل
ﻮ ﺁﺏ ﺩﺭ ﮔﻮﺩﺍﻟﻬﺎ
ﻭﻧﺠﺪﻫﺎ ﻭ ﺟﻨﮕﻠﻬﺎ
ﺭﺍ ﺳﺮ ﺳﺒﺰ ﻧﻤﻮﺩ
(ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺴﺮﺳﺒﺰ
ﺷﺪ) ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ ﺍﻭ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺸﻴﻨﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺍﺯﻟﻴﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﺍﻭل اﻟﺎﻭﻟﻴﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻫم ﭽﻨﺎﻥ
لا ﻳﺰﺍل ﺘﺎ ﺍﺑﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎقی ﺒﺪﻭﻥ
ﺃجَلّ ﻮﻣﻬﻠﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﺎﻳﺎﻥ ﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ.
ﮐسی اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺸﺎﻧﻴﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺳﺠﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ)
ﻭ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭﺻﺪﺩ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
( ﺑﺎ ﺫﮐﺮ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
الاّ ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺩفع
ﺸﺮک هنگام ﺘﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
) ﺍﺷﻴﺎء ﻮ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴتی ﺮﺍ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺗﺎ ﻣﺸﺨﺺ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺷﺒﺎﻫﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ ( ﮐﻪ ﺍﻭ
ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺩﺭﻫﺮ
ﺍﻣﺮﻯ اﺳﺖ) ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻭﻫﺎم ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻫﺎئی
ﺒﺮﺍﻳﺶ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻳﺎ ﺣﺪﻭﺩ ﻭﻣﺮﺯﻫﺎ
ﻭﺣﺮﮐﺎﺕ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﺟﻮﺍﺭح
ﻮ ﺍﻋﻀﺎ ﻭﻳﺎ ﻭﺳﺎﺋل
ﻮ ﺍﺩﻭﺍﺕ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭﺣﺮﮐﺖ ﻣﺸﺨﺺ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
گفت ﺍﺯ ﭼﻪ ﻭﺗﺎ
ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
گفت ﺗﺎ ﭼﻪﻣﺪتی
ﻮﺗﺎ ﭼﻪ ﻭﻗﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺩﺭ ﻣﺪﺕ (ﺗﺎ ﮐﻰ)
ﮔﻔﺘﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻇﺎﻫﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺍﺯ ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﻈﺎﻫﺮ
ﺷﺪﻩ (ﻳﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ
تجلّی ﻨﻮعی ﻈﺎﻫﺮﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺯ ﭼﻴﺰﻫﺎئی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﺑﺎﻃنی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺩﺭ ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺳﺖ
(ﻣﺨفی ﻮﺑﺎﻃﻥ ﺸﺪﻩ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﭼﻴﺰ ﻣﺤﺘﻮﻯ
ﺬﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻇﺎﻫﺮﻯاﺯ تجلّی
الهی اﺳﺖ) ﺷَﺒَحی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﻘضی
گرﺩﺩ ( ﺯﺍﺋل گرﺩﺩ
ﭼﻮﻥ اﺑﺮ ﻭ ﺩﻭﺭ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﻃﺮﻑ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻣﺎﺩﺍم که ﺳﻨگ ﻮﻣﺎﺩﻩ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﻨﻘضی
ﺸﺪنی ﻨﻴﺴﺖ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺤﺠﻮﺏ ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺤﺘﻮﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺑﺎﺷﻴﺎء ﺁﻥ ﭽﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﻧﺰﺩﻳک ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ ﻣﻠﺘﺼق
ﻮ ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
( ﻳﻌنی ﺠﺪﺍ ﺑﺎ ﭼﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻤﺎم
ﺬﺍﺕ ﺩﺭﻭﻥ ﻭﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻥ ﭽﻴﺰ ﺧﺪﺍئی
اﺳﺖ) ﻭ ﺍﺯ أشیاء
ﭽﻨﺎﻥ ﺪﻭﺭ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻓﺮﺍﻕ
ﻭﻓﺎﺻﻠﻪ ﻭ ﺟﺪﺍئی
ﺒﺎﺷﺪ (ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻫﺮﻇﺎﻫﺮﻯ ﻮﺑﺎﻃنی
ﺮﺍ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻫﺮﮔﺰ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
اﺯ ﺁﮔﺎهی اﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻏﺎﻓل
ﻨﻴﺴﺖ ﻭ ﻣﺨفی ﻨﻤﻰ
ﻣﺎﻧﺪ. (ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﻤﻄﻴﻊ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮک ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ) ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﻟﻔﺎﻇ ﻨﺪﺍﺭﺩ
(ﺗﻐﻴﻴﺮ در ﮐﻠﺎم
ﻮﻋﻘﻴﺪ ﻩﺷﺨﺼﻰ)
ﺑﺎﻟﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ تَقرُّب
ﺩﺭ ﺑﻠﻨﺪﻯ ﻮﺗﻠﺎﺵ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﭘﺴتی ﺰﻣﻴﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺷﺐ ﻭ ﺳﮑﻮﺕ ﻋﻤﻴﻖ
(ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭﺁﺧﺮ
ﺷﺐ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﺣﺎل ﺒﻨﺪﮔﻰ
و عبادت ) ﻭﻳﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻧﻮﺭ ﻣﺎﻩ ﻃﺎلع
گرﺩﺩ ﻭ ﻳﺎ ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺑﺪﻧﻴﺎﻳﺶ
ﻣﮑﺮﺭﺍ ﻇﻬﻮﺭ ﻭ
ﺍﻓﻮل ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
(ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎل ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ الهی هستند)
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ
ﺯﻣﺎﻧﻪ ﻭﻋﺼﻮﺭ
ﺑﺮ ﺍﻭ ﻣﺨفی ﻨﻴﺴﺖ
ﻭﻳﺎ ﺷﺐ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ
ﻭﻳﺎ ﺭﻭﺯﻯ ﺪﻭﺭ
ﺷﻮﺩ ( ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﮐﻨﺘﺮل الهی
ﺘﺄثیرﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻣثلا ﺭﻭﺯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺷﺐ ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ)
ﺧﻮﺩ ﻗﺒل اﺯﻏﺎﻳﺖ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻭﻗﺒل
اﺯ ﻫﺮ ﻫﺪﻑ ﻭ ﻣﻘﺼﻮﺩﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻗﺒل اﺯﻫﺮ
ﺯﻣﺎنی ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﻗﺒل اﺯﻫﺮ ﺍﺣﺼاء
ﻮ ﺷﻤﺎﺭﺵ ﻭﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ( ﻗﺒل
اﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻭ ﺗﻌﺪﺩ ﻭ کثرت
ﺁﻧﻬﺎ) ﺘﻌﺎلی
عمّا اﻳن ﺤﻠّﻪ
ﺍﻟﻤﺤﺪﺩﻭﻥ ﻤﻥ
ﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﺄﻗﺪﺍﺭ
ﻭ ﻧﻬﺎﻳﺎﺕ ﺍﻟﺄﻗﻄﺎﺭ
ﻭﺗﺄثّل ﺍﻟﻤﺴﺎﮐﻦ
ﻭﺗﻤﮑّﻥ اﻟﺄﻣﺎﮐﻦ
ﻓﺎﻟﺤﺪّ ﻟﺨﻠﻘﻪ
ﻣﻀﺮﻭﺏ ﻭ ﺍلی غیره
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﻟم ﻴﺨﻠق
اﻟﺄﺷﻴاء ﻤﻥ اﺻﻮل
ﺃﺯلیة ﻭﻟﺎ ﻣﻥ
ﺃﻭﺍﺋل ﺃﺑﺪیّة
ﺑل ﺨﻠق ﻤﺎ ﺧﻠﻖ
ﻓﺄﻗﺎم ﺤﺪّﻩ ﻭ
ﺻﻮّﺭ ﻣﺎ ﺻﻮّﺭ
ﻓﺄﺣﺴﻥ ﺼﻮﺭﺗﻪ
ﻟﻴس ﻟشیئ ﻤﻨﻪ ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ
ﻭﻟﺎ ﻟﻪ ﺑﻄﺎعة
ﺍﻧﺘﻔﺎﻉ ﻋﻠﻤﻪ
ﺑﺎﻟﺄﻣﻮﺍﺕ ﺍﻟﻤﺎﺿﻴﻦ
ﮐﻌﻠﻤﻪ ﺑﺃﺣﻴاء
اﻟﺒﺎﻗﻴﻦ ﻭ ﻋﻠﻤﻪ
ﺑﻤﺎ فی اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﺍﻟﻌُﻠﻰ ﮐﻌﻠﻤﻪ
ﺑﻤﺎ فی اﻟﺄﺭﺿﻴﻥ
اﻟﺴﻔلی ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭ ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺗﺤﺪﻳﺪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩﻫﺎ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ (ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﻗﺸﺮﻯ ﻤﺬﻫبی
ﻮﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
اﻭ ﭘﺎﻳﺎﻧﻪ ﻫﺎئی
ﻘﺎﺋل ﺒﺎﺷﻨﺪ (ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻭﺑﻌﺪﻯ هاﻯ ﻤﮑﺎﻧﻰ
ﻭﻳﺎ ﭘﺎﻳﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺭﻭحی ﻮ ﻧﻈﺎمی
ﻮ ﺻﻔﺎتی ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭ ﻣﻄﻠق
اﺳﺖ) ﻭ ﻳﺎ ﻋﻈﻤﺖ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ کوﻧﻴّﺖ
(ﻣﮑﺎﻥ ﺒﻄﻮﺭﻋﺎﻡ)
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ اﻣﺎﮐﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺎﻯ گیرﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺪﻭﺩ ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻧﻪ
ﺧﺎﺹ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﻏﻴﺮ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﺤﺪﻭﺩﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺍﺷﻴاء
هستی ﺮﺍ ﺍﺯﺍﺻﻮل
اﺯلی ﻨﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ.
( ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻫﺴﺖ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺯلی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻳﺎ ﺍﺯ ﻣﺎﻫﻴتی
اﺯلی الهی ﻤﻄﻠق
ﺒﺎﺷﺪ. ﺭﻭح ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺻﻠل اﺯلی ﺪﺍﺭﺩ
ﻭلی ﺪﺭﻃﻮل ﻤﺴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣلی اﺯ ﺍﺯل
ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺑﮑﻠﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭﻣﺨﻠﻮق
ﺤﺎﺩث ﻭ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﺮﺣﺎل هر ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺯل
ﺁﻏﺎﺯ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻥ ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺑﺪﻯ
ﺘﺸﮑﻴل ﻨﺸﺪﻩ (ﺍﻣﺮﻯ
ﻮ ﻣﺎﻫﻴّتی ﺪﺭﻫﺮ
ﻣﺨﻠﻮق ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺑﺪﻯ
می ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣتی
ﺪﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺑﺪﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺗﻮﻗﻒ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺎﻫﻴّتی
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
(ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻮ ﺳﻴّﺎﻟﻪ)
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻪ ﭼﻴﺰﻯ اﺯﻟﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺮﺍ ﻓﻌﻠﺎ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺗﻠﺎﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ) ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮﻫﺴﺖ ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﺪﺍم ﺪﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺑﺪ ﺗﺮ ﻭﻋﻘﺐ ﺑﺮﻭﺩ)
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺁﻓﺮﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺣﺪﻭﺩ ﻭﻣﺮﺯﻯ
ﻘﺎﺋل ﺸﺪ. ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺴتی
ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩی
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﻟﺎﺯم ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺎﻟﻔﻌل
ها ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎﻟقوّهﻫﺎ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺘﺎ ﻣﺮﺯ رَبّ ﺍﻟنوع
بشری ﻗﺎﺋم ﺪﺭ ﮐﻤﺎل
روحی ﻤﻴﺮﻭﺩ) ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎنع ﻮﺟﻠﻮ ﺩﺍﺭ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧفعی ﻨمی ﺨﻮﺍﻫﺪ
( ﮐﻪ ﻧفع هم ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭﻯ ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻫﺴتی ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺍﺯل ﺘﺎ ﺍﺑﺪ ﺑﮑﻤﺎلی
ﺒﺒﺮﺩ ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮﻫﺪفی
ﺒﺎﺷﺪ ﻧفع اﻭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺄﻥ ﻤﻘﺎم
هر ﮐﺎﻣل ﺘﮑﺎﻣل
ﺪﺍﺩﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
غیر ﮐﺎﻣل اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
همین ﻨﻘﺶ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﺮﺍ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄلق
اﺯﻣﺤﻞ ﮐﻤﺎلی
اﻭ ﮐﺮم ﺒﺨشی ﻨﮑﻨﺪ)
ﺍﮔﺎهی اﻭ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
گدﺷﺘﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﮔﺎهی اﻭﺍﺯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺒﺎقی اﺳﺖ
( ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
گذﺷﺘﻪﻭﻳﺎ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﺴخ
هاﻯ ﺤﻴﻮﺍنی هستند.
ﻭﺍﺯ ﺣﺎل ﺁﻧﻬﺎ
ﻫم اﮐﻨﻮﻥ که ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻄلع ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺁﮔﺎهی اﻭ ﺍﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﮔﺎهی اﻭ ﺍﺯ ﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﭙﺎﺋﻴﻥ اﺳﺖ(ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻮ ﺯﻣﻴﻥ
ﻴﺎ ﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴﻥ ﺒﺮﺍﻳﺶ
ﻓﺮقی ﻨﺪﺍﺭﺩ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺗﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ها ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺭﻭح ﺁﻧﻬﺎ.

حدیث
1520 - ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﺩﺭﻧﻬج اﻟﺒﻠﺎﻏﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ۴ﺹ308 ﺑﺤﺎﺭ)
اﻟﺤﻤﺪ
ﻟﻠﻪ ﺍﻟﺬﻯ ﺒﻄﻥ
ﺨﻔﻴّﺎﺕ ﺍﻟﺎﻣﻮﺭ
ﻭ ﺩﻟّّﺖ ﻋﻠﻴﻪ
ﺃﻋﻠﺎم اﻟﻈﻬﻮﺭ
ﻭ ﺍﻣﺘﻨﻊ علیّ
عین اﻟﺒﺼﻴﺮ ﻓﻠﺎ
ﻋﻴﻥ ﻤﻥ ﻠم ﻴﺮﻩ
ﺗﻨﮑﺮﻩ ﻭﻟﺎ ﻗﻠﺐ
ﻣﻥ ﺃثبته ﻳﺒﺼﺮﻩ
ﺳﺒق ﻔﻰ ﺍﻟﻌﻠﻮّ
ﻓﻠﺎ ﺷﻴئﻋﻠﺎ ﻣﻨﻪ
ﻭﻗرَبّ فی اﻟﺪﻧﻮ
ﻓﻠﺎ ﺷﻴئ ﻗرَبّ
ﻣﻨﻪ ﻓﻠﺎ ﺍﺳﺘﻌلاء
ﻮﺑﺎ ﻋﺪﻩ ﻋﻥ شیئ
ﻤﻥ ﺨﻠﻘﻪ ﻭﻟﺎ ﻗرَبّه
ﺳﺎﻭﺍه فی اﻟﻤﮑﺎﻥ
ﺒﻪ ﻟم ﻴﻄﻠﻊ ﺍﻟﻌﻘﻮل
علیّ ﺘﺤﺪﻳﺪ ﺻﻔﺘﻪ
ﻭ ﻟم ﻴﺤﺠﺒﻬﺎ ﻋﻥ
ﻮﺍﺟﺐ ﻣﻌﺮﻓﺘﻪ
ﻓﻬﻮ ﺍﻟﺬﻯ ﺘﺸﻬﺪ
ﻟﻪ ﺃﻋﻠﺎم اﻟﻮﺟﻮﺩعلیّ
اﻗﺮﺍﺭ ﻗﻠﺐ ﺫﻯ
اﻟﺠﺤﻮﺩ ﺗﻌﺎلی
عمّا ﻳﻘﻮل اﻟﻤﺸﺒّﻬﻮﻥ
ﺒﻪ ﻭ ﺍﻟﺠﺎﺣﺪﻭﻥ
ﻠﻪﻋﻠﻮّﺍ ﮐﺒﻴﺮﺍ
سپاس
ﻭﺳﺘﺎﻳﺶ ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﺎﻃﻥ
ﻮ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭﻣﺨفی
ﻤﻄلع اﺳﺖ (ﻭ ﻧﺰﺩ
ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺟﺰ ﺍﻭ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ)
ﻭﻋﻠﺎﺋم ﻈﻬﻮﺭ
ﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﻟﺎﻟﺖ
ﺑﺮ ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻣﺎنع ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﻥ
هر ﭼﺸم ﺒﺼﻴﺮﻯ
گرﺩﻳﺪ (ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺁﻧﻬم ﺘﺎ
ﺳﺮ ﺣﺪّ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﻭﭼﺸﻤﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻨﮑﺮ ﺍﻭ ﺷﻮﺩ ﻭ
ﻫﻴچ ﻘﻠﺐ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭثاﺑﺖ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﺑﺒﻴﻨﺪ
(ﺣتی اﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻴﺎﺑﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺑﻄﻮﺭ
ﻓﻠﺴفی ﻤﻌﺘﻘﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍئی هست ﺑﺎﺯ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ
) ﺩﺭ ﺗﻌﺎلی ﻮ ﺑﺎﻟﺎئی
ﻤﻘﺎم ﺒﺮﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻧﺰﺩﻳک
ﺒﺄﺷﻴاء اﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻤﺎنع ﻨﺰﺩﻳکی
اﻭ ﻧﻴﺴﺖ (ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
هم ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻧﺰﺩﻳک
اﻭ ﺷﻮﺩ ﻣﺎﺩﺍم
هر ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭﺟﻮﺩﻯ
اﺷﻴاء ﺩﺭﺟﺴم ﻮ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺎﻟﺎئی
ﻤﻘﺎم اﻭ ﺑﺎﻋث
ﺩﻭﺭﻯ اﻭ ﺍﺯ ﺧﻠﻘﺶ
ﻧﻴﺴﺖ (ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج
اﺯﻫﺴﺘﻰ ﻣﺎنع
اﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ
ﺩﺭﻫﺴتی ﻨﻴﺴﺖ)
ﻭﻧﻴﺰﻫﺮﮔﺰ ﻧﺰﺩﻳکی
اﻭ ﻳﮑﺴﺎنی ﺪﺭ
ﻣﮑﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ اﻭ
ﻭﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺗﺶ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ (ﻫﻤﻪ ﻫﺴتی
تجلّیات ﻧﻮعی
الهی هستند ﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻭﺟﻤﺎﺩﺍﺕ ﻭلی
اﻳﻥ ﻴﻚ ﻣﻘم الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻳﻚ ﺩﺭﺟﻪ
تَقرُّب ﺁﻧﻬﺎ
ﺑرضایت ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﻫﺮﮔﺰﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪﻫﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﻔﺖ ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺤﺪﻳﺪ
ﮐﻨﺪ ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺤﺠﻮﺏ ﺍﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩ الهی
خود ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻭ
ﮐسی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
علاﺋم ﻮﺟﻮﺩ (ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺣتی ﺨﻮﺩ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ) ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ و
قرّه گیری ﺑﻮﺟﻮﺩﺍﻭ
ﻭﻧﻴﺰ تجلّیات
ﺍﻭ ﮔﻮﺍﻫﻰ می ﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻟﻬﺎﻯ ﻤﻨﮑﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﻘﺒﻮل
ﻮﺟﻮﺩﺵ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
(ﻫﻤﻴﻨﮑﻪ سعی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻄﻮﺭ ﻓﻠﺴفی
ثاﺑﺖ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻠﺎئی ﻨﻴﺴﺖ ﻭ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻪ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳخ ﻮﺍﺻﻮﻝ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ هستی
ﻘﺎﺋﻞ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺩﺭﻭﺍقع همه ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﺳﺎمی ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻭ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﻫﺮ ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻪ
ﺑﺪ ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ ﮐﻪ
ﺩﻫﺮ ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷُﺒﻬﻪ ﺁﻭﺭﺍ
ﻧﻴز ﺗﺸﺒﻴﻪ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎنی
ﻴﺎ ﺷﮑﺎﮐﺎﻥ ﻮﻣﻨﮑﺮﺍنی
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭ
می گوﻳﻨﺪ.( ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍئی ﺮﺍ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧمی ﺸﻨﺎﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩﺍﺵ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
اﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ ﺩﻳنی
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭلی ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﻗﺪﺍمی
ﻨﻤﻴﮑﻨند .

حدیث 1521 - اﺯﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ308 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻬج اﻟﺒﻠﺎﻏﻪ
ﻧﻴﺰ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ:
اﻟﺤﻤﺪﻟﻠﻪ ﺍﻟﺬﻯ
ﻠم ﺘﺴﺒق ﻠﻪ ﺣﺎل
ﺤﺎﻟﺎ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﻭﻟّﺎ
ﻗﺒل ﺃﻥ ﻴﮑﻮﻥ ﺁﺧﺮﺍ
ﻭ ﻳﮑﻮﻥ ﻈﺎﻫﺮﺍ
ﻗﺒل اﻥ ﻴﮑﻮﻥ ﺒﺎﻃﻨﺎ
ﮐﻞّ ﻣﺴﻤّﻯ ﺒﺎﻟﻮﺣﺪة
ﻏﻴﺮﻩ ﻗﻠﻴﻞ ﻭکُلّ
عزﻳﺰ ﻏﻴﺮﻩ ﺫﻟﻴل
ﻮ ﮐﻞّ ﻗﻮﻯ ﻴﺴﺮﻩ
ﺿﻌﻴﻒ ﻭ ﮐﻞّ ﻣﺎﻟک
غیرﻩ ﻣﻤﻠﻮﻙ ﻭکُلّ
عاﻟﻢ ﻏﻴﺮﻩ ﻣﺘﻌﻠﻢ
ﻭﮐﻞّ ﻗﺎﺩﺭ ﻏﻴﺮﻩ
ﻳﻘﺪﺭ ﻭ ﻳﻌﺠﺰ ﻭﮐّﻞ
ﺳمیع غیرﻩ ﻳسمع
ﻠﻄﻴﻒ ﺍﻟﺄﺻﻮﺍﺕ
ﻭﻳﺼﻤّﻪ ﮐﺒﻴﺮﻫﺎ
ﻭ ﻳﺬﻫﺐ ﻋﻨﻪ ﻣﺎ
ﺑﻌﺪ ﻣﻨﻬﺎ ﻭکُلّ
ﺒﺼﻴﺮ ﻏﻴﺮﻩ ﺑﻌﻤﻰ
ﻋﻥ ﺨﻔﻰ ﺍﻟﺄﻟﻮﺍﻥ
ﻭ ﻟﻄﻴﻒ ﺍﻟﺄﺟﺴﺎم
ﻮﮐﻞّ ﻇﺎﻫﺮﻏﻴﺮﻩ
ﻏﻴﺮ ﺑﺎﻃﻦ ﻭکُلّ
ﺒﺎﻃﻦ ﻏﻴﺮﻩ ﻏﻴﺮﻇﺎﻫﺮ
ﻟم ﻴﺨﻠق ﻤﺎ ﺧﻠﻘﻪ
ﻟﺘﺸﺪﻳﺪ ﺳﻠﻄﺎﻥ
ﻭﻟﺎ ﺗﺨﻮﻑ ﻣﻥ
عوﺍﻗﺐ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻟﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺎنة علیّ
ﻨِﺪّ ﻣﺸﺎﻭﺭ ﻭﻟﺎ
ﺷﺮﻳک ﻤﮑﺎثر ﻭﻟﺎ
ﺿﺪ ﻣﻨﺎﻓﺮ ﻭ ﻟﮑﻥ
ﺨﻠﺎﺋﻖ ﻣﺮﺑﻮﺑﻮﻥ
ﻭﻋﺒﺎﺩ ﺍﺧﺮﻭﻥ
ﻟم ﻴﺤﻠل فی اﻟﺄﺷﻴاء
ﻓﻴﻘﺎل هو ﻓﻴﻬﺎ
ﮐﺎﺋﻦ ﻭﻟم ﻴَﻨاء
ﻋﻨﻬﺎ ﻓﻴﻘﺎل
هو ﻣﻨﻬﺎ ﺑﺎﺋﻦ
ﻟم ﻴﻮٴﺪﻩ ﺧﻠق
ﻤﺎ ﺍﺑﺘﺪﺃ ﻭﻟﺎ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﺎ ﺫﺭﺃ
ﻭﻟﺎ ﻭﻗﻒ ﺑﻪﻋﺠﺰعَمّاء
ﺧﻠﻖﻭﻟﺎ ﻭَﻟَﺠﺖ
ﻋﻠﻴﻪ ﺷﺒﻬﻪ ﻓﻴﻤﺎ
ﻗضی ﻮ ﻗﺪﺭ ﺑل ﻘﻀاء
ﻤﺘﻘﻦ ﻭﻋﻠم ﻤﺤﮑﻢ
ﻭ ﺃﻣﺮ ﻣﺒﺮﻡ ﺍﻟﻤﺄﻣﻮل
مع اﻟﻨﻘﻢ ﺍﻟﻤﺮﻫﻮﺏ
مع اﻟﻨﻌم سپاس
ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺧﺪﺍئی
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺣﺎل ﻘﺒل
اﺯ ﺣﺎل کنونی ﻨﻴﺴﺖ
( ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﺣﻮﺍل
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻤﻄلق اﺳﺖ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎل ﻮ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﺫﺍﺗﻰ ﺧﻮﺩ ﻫم ﭽﻨﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻏﻴﺮ ﺍﻭ ﻣﺪﺍم
ﺪﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮ ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
هستند) ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻭل
ﻮ ﻗﺒل ﻮ ﻳﺎ ﺁﺧﺮ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻧﻪﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﺟﺎﺭﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻇﺎﻫﺮﺍﺳﺖ ﻗﺒل
اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﻃﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ( ﻇﺎﻫﺮﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
(ﺧﺪﺍﺩﺍﺧﻞ) ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺒل اﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﺎﻃنی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﻗﺎﺑل
ﺪﻳﺪﻥ ﺤﻀﻮﺭﻯ ﻨﻴﺴﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﺯﻝ ﺍﻟﺂﺯﺍﻝ
ﻗﺒل از (ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺴتی ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ
) (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج
اﺯﻫﺴﺘﻰ) ﻗﺒل
اﺯ ﻇﻬﻮﺭ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧلی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﻫﺮ ﻧﺎمی
اﺯ ﻭﺣﺪﺕ (ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﮐﻠﻴّﺖ) ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻧﺪﻙ ﺍﺳﺖ (ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﺟﺰﺍئی ﺪﺭﻳک
کلّ جَمع ﺒﺎﺷﺪ
ﻭ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴل ﺒﺪﻫﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺪﺭﮐﻞّ
ﻫﺴتی هست. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺯ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭل ﺪﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺩﺍﺭﺩ) ﻭﻫﺮعزیزﻯ
غیر ﺍﻭ ﺫﻟﻴل اﺳﺖ
( عَزّﺕ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻫﺮ ﻗﻮﻯ غیر ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺳﺖ. (ﻧﻴﺮﻭ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺪﺭﺑﺮﺍﺑﺮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ)
ﻭﻫﺮ ﻣﺎﻟکی غیر
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﺎﺯ ﻣﻤﻠﻮک
ﻮ ﺑَﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﻋﺎلم غیر ﺍﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻌﻠﻴم
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮ ﻗﺎﺩﺭﻯ
غیر ﺍﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﻗﺎﺩﺭﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯﻋﺎﺟﺰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﺷﻨﻮﺍئی
غیرﺍﻭ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﺻﻮﺍﺕ
ﻇﺮﻳﻒ ﻧﺎ ﺷﻨﻮﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺻﺪﺍﻫﺎﻯ
ﺒﻠﻨﺪﻯ اﻭﺭﺍ ﮐﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ .ﻭ ﻫﺮ ﭼﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ اﺻﻮﺍﺕ
ﺩﻭﺭ ﺑﺎﺷﺪﺍﺯ ﺍﻭ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﺮ
ﺑﺼﻴﺮﻯ غیر ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺨﻴلی ﺮﻧﮕﻬﺎ
ﻭ ﺍﺟﺴﺎم ﻈﺮﻳﻒ
ﮐﻮﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﻇﺎﻫﺮﻯ
غیر ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻃﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﻃنی غیر ﺍﻭ ﻇﺎﻫﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﻨﻴﺎﻓﺮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ
.ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻗﺐ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪ
ﻯ ﺘﺮﺵ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺮﺍﺑﺮﺍ ﻭﻣﺨفی
ﻨﻴﺴﺖ ﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺸﻮﺭﺕ ﺑﮑﺴﻰ
نیاﺯ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪﻥ
ﺷﺮﻳک ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ (ﺗﻨﺎﻓﺮ
) ﻭﺩﻭﺭﺷﺪﻥ ﻀﺪﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭلی ﺘﻤﺎم
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻭﺭﺑﻮﺑﻴﺖ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻤطیّع
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭاﺷﻴاء ﺤﻠﻮل
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﭼﻴﺰﻯ ﺪﻭﺭ ﻧﺸﺪﻩ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺁﻥ اﺳﺖ
ﺩﺭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ که
ﺁﻏﺎﺯ ﮐﻨﺪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻭ ﻣﺎنع ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ ﻣﺎﻧﻌﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺗﻮﻗﻒ
ﺍﺯ ﻣﺤل عجز ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ ﺁﻧﭽﻪ
ﻗضی ﻮ ﺗﻘﺪﻳﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺷُﺒﻬﻪﺍﻯ ﻮﺍﺭﺩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﺍﺗﻘﺎﻥ
ﻮ ﺩﻗّﺖ ﻭﻳﻘﻴﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺑﺎ ﻋﻠم ﻮ
ﺁﮔﺎهی ﻤﺤﮑم اﺳﺖ.
ﻭ ﺃﻣﺮ ﺍﻭ ﻗطعی
اﺑﺮﺍم ﺸﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻧﺘﻘﺎم ﻮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺒﺎﺯ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻣﻴﺪ ﻫﻤﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﺮﺳﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﻌﻤﺖ ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﺍﺳﺖ.
(ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺻﺖ ﻣﺠﺪﺩﻯ ﺪﺭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻨﻮعی
اﺳﺖ ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻫﻤگی عاﻗﺒﺖ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.

حدیث 1522 - ﺍﺯﺧﻄﺒﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ310 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻬج اﻟﺒﻠﺎﻏﻪ
ﻧﻴﺰ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
: اﻟﻤﻌﺮﻭﻑ
ﻣﻥ غیر ﺭؤیةﻭ ﺍﻟﺨﺎﻟق
ﻤﻥ غیر ﺭﻭیّة ﺍﻟﺬﻯ
ﻠم ﻴﺰل ﻘﺎﺋﻤﺎ
ﺩﺍﺋﻤﺎ ﺍﺫ ﻟﺎ ﺳﻤاء
ﺬﺍﺕ ﺃﺑﺮﺍﺝ ﻭﻟﺎ
ﺣُﺠُﺐ ﺫﺍﺕ ﺍﺭﺗﺎﺝ
ﻭﻟﺎ ﻟﻴل ﺪﺍﺝ ﻭ
ﻟﺎ ﺑﺤﺮ ﺳﺎﺝ ﻭﻟﺎ
ﺟﺒل ﺬﻭ ﻓﺠﺎج ﻮﻟﺎ
ﻓج ﺬﻭ ﺍﻋﻮﺟﺎﺝ
ﻭﻟﺎ ﺃﺭﺽ ﺫﺍﺕ ﻣﻬﺎﺩ
ﻭﻟﺎ ﺧﻠق ﺬﻭ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺫﻟک ﻤﺒﺘﺪع اﻟﺨلق
ﻮ ﻭﺍﺭثه ﻭﺍﻟﻪ
ﺍﻟﺨﻠق ﻮ ﺭﺍﺯﻗﻪ
ﻭ ﺍﻟﺸﻤﺶ ﻭ ﺍﻟﻘﻤﺮ
ﺩﺍﺋﺒﺎﻥ فی ﻤﺮﺿﺎﺗﻪ
ﻳﺒﻠﻴﺎﻥ کلّ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻳﻘﺮﺑﺎﻥ کلّ ﺒﻌﻴﺪ
ﻗﺴّم ﺃﺭﺯﺍﻗﻬم
ﻮ ﺃﺣﺼی ﺁثاﺭﻫم
ﻮ ﺃﻋﻤﺎﻟﻬﻢ ﻭﻋﺪﺩ
ﺃﻧﻔﺎﺳﻬم ﻮ ﺧﺎﺋنة
ﺃﻋﻴﻨﻬم ﻮﻣﺎ ﺗﺨفی
ﺼﺪﻭﺭﻫﻢ ﻣﻥ اﻟﻀﻤﻴﺮ
ﻭﻣﺴﺘﻘﺮﻫم ﻮﻣﺴﺘﻮﺩﻋﻬم
ﻤﻥ اﻟﺄﺭﺣﺎﻡ ﻭﺍﻟﻈﻬﻮﺭ
الی ﺃﻥ ﺘﺘﻨﺎهی
ﺒﻬﻢ ﺍﻟﻐﺎﻳﺎﺕ
ﻫﻮ ﺍﻟﺬﻯ اﺷﺘﺪﺕ
ﻧﻘﻤﺘﻪ علیّ ﺃﻋﺪﺍﺋﻪفی
سعة ﺭﺣﻤﺘﻪ ﻭ ﺍﺗّﺴﻌﺖ
ﺭﺣﻤﺘﻪﻟ ﺄﻭﻟﻴﺎﺋﻪ
فی ﺸﺪة ﻧﻘﻤﺘﻪ
ﻗﺎﻫﺮ ﻣﻥ عاﺯﻩ
ﻭ ﻣﺪﻣّﺮ ﻣﻥ ﺸﺎﻗّﻪ
ﻭﻣﺬل ﻤﻦ ﻧﺎﻭﺍﻩ
ﻭﻏﺎﻟﺐ ﻣﻥعاﺩﺍﻩ
ﻣﻥ ﺘﻮکُلّ علیّه
ﮐﻔﺎه ﻭﻣﻥ ﺴﺄﻟﻪ
ﺃﻋﻄﺎﻩ ﻭﻣﻥ ﺃﻗﺮﺿﻪ
ﻗﻀﺎﻩ ﻭﻣﻥ ﺸﮑﺮﻩ
ﺟﺰﺍﻩ سپاس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
که ﺑﺪﻭﻥ ﺪﻳﺪﻥ
ﺒﭽﺸم ﺸﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﻭﺑﺎ ﻋﻘل هم ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭٴﻴﺎﺋﻰ
ﺑﺎ ﭼﺸم ﺪل ﻨﻴﺰ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﭼﺸم ﺘﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﻮ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺃثر ﺩﻳﺪﻥ ﺒﭽﺸم
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺑﻴﺎﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭽﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﺑﭽﺸم ﺘﻦ ﺩﻳﺪﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺧﻮﺩ
ﺣﻔﻈ کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﺧﺎلقی اﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺭﻭﺵ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
( ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻔﮑﺮ ﻭ ﺯﺣﻤﺖ
ﻭﺟﺒﺮ) ﺧﺪﺍﺋﻴﮑﻪ
ﺍﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ ﺃﺑﺪ
ﺩﺍﺋﻢ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺒﺮﺟﻬﺎ
( ﺑﺮﺟﻬﺎﻯ ﺘﻘﻮﻳم
ﻮﺣﺮﮐﺖ ﻣﺸﺨﺺ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ)
ﻭﻫﻴﭻ ﺣﺠﺎبی ﻮ
ﺩﺭﻯ ﻴﺎ ﺟﺎئی ﺒﺮﺍﻭ
ﻣﺎﻧﻊ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻫﻴچ
ﺸﺐ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ و ﻫﻴﭻ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺁﺭﺍﻣﻰ
ﻳﺎ ﮐﻮهی ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺪﺭّﻩﻫﺎ ﻭﭼﺸﻤﻪ
ﺳﺎﺭﻫﺎ ﻭﻫﻴچ ﺪﺭّﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﭙﻴچ ﻮﺧﻢ
ﻭ ﻫﻴﭻ ﺯﻣﻴﻨﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺩﺷﺖ ﻫﻤﻮﺍﺭﻭﻫﻴﭻ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩﺍﻯ که
ﺩﺍﺭﺍﻯ اﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤگی
اﺑﺪﺍع ﻮ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻭ ﻭ ﺍﻭ ﻭﺍﺭث ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﻪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ) ﻭﺭﺍﺯق
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ (ﺭﺯق
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻮﺭﻭﺣی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﻭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭﻣﺎﻩ
ﻣﺪﺍم ﺪﺭﺣﺮﮐﺖ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻭﺭﺍ ﺟﻠﺐ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻫﺮ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﻤﻴﺒﺮﻧﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭﺭﻯ ﺮﺍﻧﺰﺩﻳک
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻭ ﺗﻘﺴﻴم
اﺭﺯﺍﻕ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﻭﺁثاﺭ ﻭﺍﻋﻤﺎل
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺷﻤﺎﺭﺵ
ﺩﺍﺭﺩ (ﺭﺳﻴﺪگی
ﺒﻨﺘﺎﻳج اﻋﻤﺎل
ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﮐﻪ ثوﺍﺑﻬﺎ ﺷﻤﺎﺭﺵ
ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺪﺭ ﻧﻈﺮ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﻭ ﺗﻌﺪﺍﺩ نَفسﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﻳﺎ ﺳﺮﻗﺖ
ﭼﺸﻤﺁن آﻥ( ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
که ﺳﺎﻟک ﭽﺸم اﺯ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺗﻨﻔس ﺍﻭﺳﺎﻟک
که ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎ
ﻳک نفس ﺫﮐﺮﻯ ﺮﺍ
ﺗﻤﺎم کند) ﻭ ﻳﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻴﻨﻪ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ ﻭﺿﻤﻴﺮ
ﺩﺭﻭﻥ ﺨﻮﻳﺶ ﻣﺨفی
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ (ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻓﮑﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭهَوَسها ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺳﺮﮐﻮﺏ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺨﻔﻴﻬﺎﻯ ﻨﺎ ﺧﻮﺩﺁ
ﮔﺎﻩ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﮐﻨﺘﺮل
ﻮﺣتی ﺁﮔﺎهی ﺸﺨﺺ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻯ کند ). ﻭﻳﺎ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
ﻭﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻭ ﺣﻔﻆ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭﺣم ﻤﺎﺩﺭﺍﻥ ﻮ
ﻳﺎ ﮐﻤﺮ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ (ﻭﺭﺣم ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ) ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻤﻘﺼﺪﻫﺎ ﻭﭘﺎﻳﺎﻧﻪﻫﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺘﻘﺎم
اﻭ ﺩﺭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻧﺶ
ﺩﺭ ﻣﻨﺘﻬﺎﻯ ﻮﺳﻌﺖ
ﻭ ﺗﺮﺣم اﺳﺖ (ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﺩﻥ ﻓﺮﺻﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺍﺳﺖ) ﻭﺁﻥ
ﭽﻨﺎﻥ ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎﺋﺶ
ﺩﺭ ﺷﺪّﺕ ﺍﻧﺘﻘﺎم
اﻭ ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﺳﺖ ( ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻣﺎنع
سلوک الهی ﻭ ﺭﺣﻤﺖ
الهی ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮﻙ. ﺩﺭﻏﻴﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒیعی
ﻮﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭلی ﺪﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥﺧﻴلی
ﺒﻴﺶ ﺍﺯ ﻧﻴﺎﺯ ﮐﻤک
های ﻣﺨﺘﻠﻒ الهی
ﻤﻴﺮﺳﺪ) ﻗﺎﻫﺮ ﻭﺳﺮﮐﻮﺏ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﮐسی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ عَزّﺕ
ﺍﻭ (ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﺋﺶ)
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﮐﻨﺪ ( ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫای ﻗﺸﺮﻯ
اﺳﺖ )ﻭﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﮐﻪ ﮔﺮﺩﻥ کشی ﻮﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺍﻭ ﮐﻨﺪ ﺧﻮﺭﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
(ﺑﺎﺗﺤﻘﻴﺮ ﻧﻮعی
ﺪﺭﻣﺴخ ﻮ ﻓﺴﺦ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ) ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻧﻴّﺖ ﺑﺪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭ ﺑﮑﻨﺪ
ﺫﻟﻴل ﻤﻴﺸﻮﺩ ( ﺗﻮﻃﺌﻪ
ﭼﻴﻨﻰ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ) ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺩﺷمنی ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻣﻐﻠﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻫﺮکَس ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺍﻭ ﺗﻮکُلّ
کند ﺍﻭﺭﺍ ﮐﺎفی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. (ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺗﻮکُلّ ﺒﺨﺪﺍ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﻬﻴچ ﭽﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮکَس ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻨﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.
ﻭﻫﺮکَس ﺍﻭﺭﺍ ﻗﺮﺽ
ﺑﺪﻫﺪ ﺍﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺩﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ
( ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﺋﺶ ﻗﺮﺽ
ﻭﮐﻤﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ) ﻭﻫﺮکَس
ﺍﻭﺭﺍ سپاس ﮔﻔﺖ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
( ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ سپاس ﻭﺷﮑﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺧﺮﻳﻥ ﻴﺎﻓﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.) عباد
ﺍﻟﻠﻪ ﺯﻧﻮﺍ ﺃﻧﻔﺴﮑم
ﻤﻥ ﻘﺒل ﺃﻥ ﺘﻮﺯﻧﻮﺍ
ﻭ ﺣﺎﺳﺒﻮﻫﺎ ﻣﻥ
ﻘﺒل ﺃﻥ ﺘُﺤﺎﺳﺒﻮﺍ
ﻭﺗﻨﻔّﺴﻮﺍ ﻗﺒل
ﻀﻴﻒ ﺍﻟﺨﻨﺎﻕ ﻭ
ﺍﻧﻘﺎﺩ ﻭ ﺍﻗﺒل
عنف ﺍﻟﺴﻴﺎﻕ ﻭ
ﺍﻋﻠﻤﻮﺍ ﺃﻧّﻪ
ﻣﻦ ﻟم ﻴﻌﻥ علیّ
ﻨﻔﺴﻪ حتّی ﻴﮑﻮﻥ
ﻠﻪ ﻣﻨﻬﺎ ﻭﺍﻋﻈ
ﻮ ﺯﺍﺟﺮلم ﻴﮑﻥ
ﻠﻪ ﻣﻥ غیر ﻫﺎ ﺯﺍﺟﺮ
ﻭﻟﺎ ﻭﺍﻋﻈ ﺍﻯ ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﺪﺍ(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عابد موبد ﻤﻄﻴﻊ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ)
پیش ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺳﻨﺠﺶ ﮐﻨﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺴﻨﺠﻴﺪ
ﻭ ﻗﺒل اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺤﺴﺎﺏ
ﺑﮑﺸﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﺗﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﮐﻨﻴﺪ.
(ﺭفع ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
روان ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻴﺪ)
ﻭﭘﻴﺶ ﺍﺯﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺗﻨگی ﻮ
ﺧﻔگی ﺸﻮﻳﺪ ﺗنفس
ﮐﻨﻴﺪ ﻭ ﻭﺳﻌﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺴﺎﺯﻳﺪ (ﺭفع
علّت ﺧﻔگی اﻳﻨﺪﻩ
ﮐﻨﻴﺪ) ﻭﭘﻴﺶ ﺍﺯﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎ ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ ﺑﺠﻠﻮ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺷﻮﻳﺪ
ﻣﻨﻘﺎﺩ ﻭﻣﻄﻴﻊ
ﺑﺎﺷﻴﺪ (ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮجَهَنّم ﺮﻓﺘﻥ
ها ) ﻭﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﻫﺮکَس
ﺨﻮﺩﺵ ﮐﻤک ﻨﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﻨﺘﺮل
اﻭﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻭﻋﻈ ﻮﺍﺧﻄﺎﺭ
ﻭ ﻧﺼﻴﺤﺖ ﮐﻨﺪ ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﻭ ﻭﻋﻈ ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﺮﺍﻳﺶ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ ﻧﻴﺴﺖ.

حدیث 1523 - اﺯ
ﻣﻮﻟﺎ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ312 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺩﺭﺧﻄﺒﻪﺍﻯ ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: لا ﻳﺸﻐﻠﻪ ﺷﺄﻥ
ﻭﻟﺎ یغیّره ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻟﺎ ﻳﺤﻮﻳﻪ ﻣﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎ ﻳﺼﻔﻪ ﻟﺴﺎﻥ
ﻭ ﻟﺎ ﻳﻌﺰﺏ ﻋﻨﻪ
ﻗﻄﺮ ﺍﻟﻤاءﻭﻟﺎ
ﻧﺠﻮم اﻟﺴﻤاء ﻭﻟﺎ
ﺳﻮﺍفی اﻟﺮﻳح
فی اﻟﻬﻮاء ﻭﻟﺎ
ﺩﺑﻴﺐ ﺍﻟﻨﻤل علیّ
اﻟﺼﻔﺎ ﻭﻟﺎ ﻣﻘﻴل
اﻟﺬَﺭّ فی اﻟﻠﻴلة
ﺍﻟﻈﻠﻤاء ﻳﻌﻠم
ﻤﺴﺎﻗﻂ ﺍﻟﺄﻭﺭﺍق
ﻮﺧفی ﻄﺮﻑ ﺍﻟﺄﺣﺪﺍق
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻫﻴﭻ ﮐﺎﺭﻯﺴﺮﮔﺮم
ﻮ ﺩﺭﮔﻴﺮ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
(ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﻏﺎﻓل گرﺩﺩ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺯﻣﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﺍﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ (ﭘﻴﺮﻯ
ﻮﺧﺴﺘگی ﻮﻫﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ندارد ) ﻭﻫﻴچ
ﺠﺎئی ﻘﺪﺭﺕ ﺍﺣﺘﻮﺍﻯ
اﻭﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ ( ﺧﻮﺩ
ﺧﺎﻟق ﺠﺎ ﻭﻣﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﺍﻣﺎﮐﻦ ﻭﺟﺎﻫﺎ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺟﺎﻳﮕﺎهی
الهی هستند) ﻫﻴچ
ﺰﺑﺎنی ﻘﺎﺩﺭ ﺑﻮﺻﻒ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻫﻴﭻ
ﻗﻄﺮﻩ ﺍﺏ ﺑﺎﺭﺍﻧﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻔﻠﺖ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﻣﺤﻤﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺎﺩ ﺩﺭ ﻫﻮﺍﻭﻳﺎ
ﺻﺪﺍﻯ ﭙﺎﻯ ﻤﻮﺭ
ﺭﻭﻯ ﺴﻨگ ﺴﺨﺖ ﻭﻳﺎ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻣﻮﺭﭼﮕﺎﻥ
ﺪﺭﺷﺐ ﺗﺎﺭﻳﻚ ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺍﺑﮕﺎﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯﺁﮔﺎهی
اﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮگ ها ﮐﺠﺎ
ﻭﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﻣﻴﺎﻓﺘﻨﺪ
ﻭﺣﺪﻗﻪ ﭼﺸﻤﻬﺎ
ﺩﺭﮔﻮﺷﻪﻫﺎﻯ ﺁﻥ
ﭼﻪ ﻣﺨفی ﻤﻴﮑﻨﺪ
(ﺩﻳﺪﻥ اﺯﮐﻨﺎﺭﭼﺸﻢ
ﺑﺪﻭﻥﺍ ﻳﻨﮑﻪ ﺗﺨم
ﭽﺸم ﻨﻴﺰﺣﺮﮐتی
کند ﻭﻣﻮﺿﻮع ﻔﺮﺍﺭ
چشم ﺳﺎﻟک اﺯﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺍﻭ و ﺍﺯ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی اﺳﺖ.)

حدیث 1524 - ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺪﺭﺧﻄﺒﻪﺍﻯ(ﺝ۴ﺹ۳۱۳ﺑﺤﺎﺭ)
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻟﺤﻤﺪ ﻟﻠﻪ ﺍﻟﺬﻯ
اﻟﻴﻪ ﻣﺼﺎﺋﺮ ﺍﻟﺨﻠﻖ
ﻭ ﻋﻮﺍﻗﺐ ﺍﻟﺄﻣﺮ
ﻧﺤﻤﺪﻩ علیّ
عظیم ﺍﺣﺴﺎﻧﻪ ﻭ
ﻧﻴّﺮ ﺑﺮﻫﺎﻧﻪ
ﻭﻧﻮﺍمی ﻔﻀﻠﻪ
ﻭ ﺍﻣﺘﻨﺎﻧﻪ ﺣﻤﺪﺍ
ﻳﮑﻮﻥ ﻠﺤﻘّﻪ ﻗﻀاء
ﻭ ﻟﺸﮑﺮﻩ ﺃﺩعاء
ﻭ ﺍلی ثواﺑﻪ ﻣﻘﺮﺑﺎ
ﻭ ﻟﺤُﺴﻥ ﻤﺰﻳﺪﻩ
ﻣﻮﺟﺒﺎ ﻭ ﻧﺴﺘﻌﻴﻥ
ﺒﻪ ﺍﺳﺘﻌﺎنة ﺭﺍجَلّ
ﻔﻀﻠﻪ ﻣﻮٴﻤّل ﻠﻨﻔﻌﻪ
ﻭ ﺍﺷق ﺒﺪﻓﻌﻪ ﻣﻌﺘﺮﻑ
ﻟﻪ ﺑﺎﻟﻄﻮﻝ ﻣﺬﻋﻥ
ﻠﻪ ﺑﺎﻟﻌﻤل ﻮ ﺍﻟﻘﻮﻝ
ﻭ ﻧﻮٴﻤﻥ ﺒﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻤﻥ ﺮﺟﺎﻩ ﻣﻮﻗﻨﺎ
ﻭ ﺃﻧﺎﺏ ﺍﻟﻴﻪ ﻣﻮٴﻤﻨﺎ
ﻭ ﺧَنَع ﻠﻪ ﻣُﺬﻋﻨﺎ
ﻭ ﺃﺧﻠﺺ ﻟﻪ ﻣﻮﺣّﺪﺍ
ﻭﻋﻈّﻤﻪ ﻣﻤﺠّﺪﺍ
ﻭ ﻟﺎﺫﺑﻪ ﺭﺍﻏﺒﺎ
ﻣﺠﺘﻬﺪﺍ سپاس
ﺧﺪﺍﺋﻴﮑﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻠق ﺒﺴﻮﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺃﻣﺮ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
سلوک الهی) ﺍﻭﺭﺍ
سپاس ﻣﻴﮑﻨﻢ ﭼﻮﻥ
اﺣﺴﺎﻥ ﻮ ﻧﻌﻤﺖ
ﺍﻭ ﺑﺰﺭگ اﺳﺖ (ﺗﺤﺴﻴﻥ
ﻮﺑﻬﺒﻮﺩ ﺑﺨﺶ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟک ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺩﺍﺭﺩ) ﻭ ﺑﺮﻫﺎﻥ
ﻭﺩﻟﻴل اﻭ ﻧﻮﺭﺍنی
اﺳﺖ (ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺪﻟﺎﺋل
ﻔﻠﺴﻔﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ثاﺑﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی ﻮ ﻧﻮﺭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻭ) ﻭ ﺭﺷﺪ
ﻭﻧﻤﻮ ﻭ ﻓﺰﻭنی
ﻔﻀﻞ ﻭﻣﻨّﺖﻫﺎﻯاﻭ
ﺩﺭﺣﺎل اﺯ ﺩﻳﺎﺩ
ﻭ ﻧﻤﻮ ﺍﺳﺖ (ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﺳﭙﺎس ﻤﻴﮑﻨﻢ
ﮐﻪ شایسته ﻭحقّ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ هر ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
اﻭ سپاس ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
اﻭ ﮐﻪ باعث تَقرُّب
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻣﻮﺟﺐ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ ﺍﺣﺴﺎﻥ
اﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻃﻠﺐ ﺍﺳﺘﻌﺎﻧﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﺑﻔﻀﻞ
ﺍﻭ ﺑﻮﻯ اﺳﺘﻌﺎﻧﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﺑﻨفع
ﻮﺑﻬﺮﻩﺍﻯ اﺯﺻﻮﺍﺏ
ﻭﻳﺎ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺪفع
ﻀﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﻔﻀل ﻮﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
اﻭ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﺫﻋﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻋﻤﻞ
ﻭﻗﻮل ﺪﺍﺭﺩ ﺧﺪﺍﺋﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﮐسی اﺯ
ﺍﻭ ﺍﻣﻴﺪﻯ ﻴﺎ ﻳﻘﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺷﺖ (ﻭﻳﺎ ﻣﻮٴﻤنینی
که ﺑﺴﻮﻯ او
اوم و همّت
میکنند ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ
ﺍﺫﻋﺎﻥ ﻮ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﻮﻯ ﺴﺮﺳﭙﺮﺩﻩ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﻯ اﺧﻠﺎﺹ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩ ( ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻳﻥ
اﻋﻤﺎل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺑﺮﺍﻯ عظَت
ﺍﻭ ﺗﻤﺠﻴﺪ ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺑﺎ ﺗﻤﺎم
ﺮﻏﺒﺖ ﻭ ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﻭﮐﻮﺷﺶ ﺑﺴﻮﻯ
اﻭ ﭘﻨﺎﻩ می ﺒﺮﺩ.
ﻠم ﻴﻮﻟﺪ ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ
ﻓﻴﮑﻮﻥ فی اﻟﻌِﺰّ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺎ ﻭﻟم ﻴﻠﺪ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻤﻮﺭﻭثا
ﻫﺎﻟﮑﺎ ﻭ ﻟﻢ ﻳﺘﻘﺪﻣﻪ
ﻭﻗﺖ ﻭﻟﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻟم ﻴﺘﻌﺎﻭﺭﻩ
ﺯﻳﺎﺩة ﻭﻟﺎ ﻧﻘﺼﺎﻥ
ﺑل ﻈﻬﺮ ﻟﻠﻌﻘﻮل
ﺒﻤﺎ ﺃﺭﺍﻧﺎ ﻣﻥ
علاﻣﺎﺕ ﺍﻟﺘﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻤﺘﻘﻦ ﻭ ﺍﻟﻘﻀاء
ﻤﺒﺮﻡ ﻓﻤﻥ ﺸﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻠﻘﻪ ﺧﻠﻖ ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻣﻮﻃّﺪﺍﺕ ﺑﻠﺎ
ﻋﻤﺪ ﻗﺎﺋﻤﺎﺕ ﺑﻠﺎ
ﺳﻨﺪ ﺩﻋﺎﻫُﻦّ
ﻓﺄﺟﺒﻥ ﻄﺎﺋﻌﺎﺕ
ﻣُﺬﻋﻨﺎﺕ ﻏﻴﺮ
ﻣﺘﻠﮑّﺌﺎﺕ ﻭﻟﺎ
ﻣﺒﻄﺌﺎﺕ ﻭﻟﻮﻟﺎ
ﺍﻗﺮﺍﺭﻫﻥ ﻠﻪ ﺑﺎﻟﺮﺑﻮﺑیّة
ﻭ ﺍﺫﻋﺎﻧﻬُﻥّ
ﺒﺎﻟﻄﻮﺍعیة ﻟﻤﺎ
ﺟﻌﻠﻬُّﻥ ﻤﻮضعا
ﻟﻌﺮﺷﻪ ﻭﻟﺎ ﻣﺴﮑﻨﺎ
ﻟﻤﻠﺎﺋﮑﺘﻪ ﻭﻟﺎ
ﻣﺼﻌﺪﺍ ﻟﻠﮑﻠم
اﻟﻄﻴّﺐ ﻭ ﺍﻟﻌﻤل
اﻟﺼﺎﻟح ﻤﻥ ﺨﻠﻘﻪ
ﺟﻌل ﻨﺠﻮﻣﻬﺎ ﺃﻋﻠﺎﻣﺎ
ﻳﺴﺘﺪﻝ ﺑﻬﺎ ﺍﻟﺤﻴﺮﺍﻥفی
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻓﺠﺎج
اﻟﺄﻗﻄﺎﺭ ﻟم ﻴﻤنع
ﻀوء ﻨﻮﺭﻫﺎ ﺍﺩﻟﻬﻤﺎ
ﻣﺴﺠﻒ ﺍﻟﻠﻴل
اﻟﻤﻈﻠﻢ ﻭﻟﺎ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺟﻠﺎﺑﻴﺐ ﺳﻮﺍﺩ
ﺍﻟﺤﻨﺎﺩﺵ ﺃﻥ ﺘﺮﺩ
ﻣﺎشاء ﻔﻰ ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻣﻥ ﺘﻠﺄﻟوء ﻨﻮﺭ
ﺍﻟﻘﻤﺮ ﻓﺴﺒﺤﺎﻥ
ﻤﻥ لا ﻳﺨفی علیّه
ﺳﻮﺍﺩ ﻏﺴق ﺪﺍﺝ
ﻭﻟﺎ ﻟﻴل ﺴﺎﺝ
فی ﺒﻘﺎع اﻟﺄﺭﺿﻴﻥ
اﻟﻤﺘﻄﺄﻃﺌﺎﺕ
ﻭﻟﺎ فی ﺒﻘﺎع اﻟﺴﻔﺢ
ﺍﻟﻤﺘﺠﺎﻭﺭﺍﺕ
ﻭﻣﺎ ﻳﺘﺠﻠﺠل ﺒﻪ
ﺍﻟﺮﻋﺪ فی اﻓق
اﻟﺴﻤاء ﻭﻣﺎ ﺗﻠﺎﺷﺖ
ﻋﻨﻪ ﺑﺮﻭق اﻟﻐﻤﺎﻡ
ﻭﻣﺎ ﺗﺴﻘﻂ ﻣﻥ ﻮﺭقة
ﺗﺰﻳﻠﻬﺎ ﻋﻥ ﻤﺴﻘﻄﻬﺎ
ﻋﻮﺍﺻﻒ ﺍﻟﺄﻧﻮاء
ﻭ ﺍﻧﻬﻄ اﻟﺎﻟﺴﻤاء
ﻭﻳﻌﻠم ﻤﺴﻘﻂ ﺍﻟﻘﻄﺮة
ﻭﻣﻘﺮﻫﺎ ﻭﻣﺴﺤﺐ
ﺍﻟﺬﺭّة ﻭ ﻣﺠﺮﻫﺎ
ﻭ ﻣﺎ ﻳﮑفی اﻟﺒﻌﻮضة
ﻣﻥ ﻘﻮﺗﻬﺎ ﻭ ﻣﺎ
ﺗﺤﻤل اﻟﺄﻧثی
فی ﺒﻄﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺒﺤﺎﻥ ﻫﺮﮔﺰﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﺸﺪﻩ ﮐﻪﺑﺮﺍﻯ
عزﺕﻭﻣﻘﺎم اﻭ ﺷﺮﻳکی
ﺒﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﻨﮑﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻭﺍﺭث ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﻣﺮگ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻴچ ﻮﻗﺖ
ﻭﺯﻣﺎنی ﭙﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭﻫﻴچ
کم ﻮ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
عقلها ﭼﻨﺎﻥ ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﻋﻠﺎﺋم
ﺘﺪﺑﻴﺮ ﻣﺘﻘﻦ ﻭ
ﻗﻀﺎﻯ ﻘطعی اﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﻮﺟﻮﺩﺵ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ ﺍﺯ ﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﻭﺧﻠق
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭﺑﺪﻭﻥ
هر ﺳﺘﻮنی اﺳﺖ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥهر ﺗﮑﻴﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺤﻀﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣطیّع ﻮﺑﺎ ﺧﻀﻮع
هستند ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻟﻨﮕﻴﺪﻥ
ﻮﺗﺄﺧﻴﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺍﮔﺮﺁﻧﻬﺎﺍ ﻗﺮﺍﺭ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺮﺑﻮﺑﻴﺖ
ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﻮ ﺧﻀﻮع
ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻘﺎمی ﺪﺭﮐﻨﺎﺭﻋﺮﺵ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
(ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
الهی ﻮﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺁﻥ ﻣﺎﻧﻨ ﺪﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
کامل ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻳک
ﺸﺮﺍﻳﻄ هستند. ﻭلی
عوﺍﻟم اﺟﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﺭﻭحی ﻤﻮﺭﺩﻧ
ﻈﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﺠﺮﻯ اﻭﺍﻣﺮ الهی
ﻮ ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ کاﻣﻠﺎﻥ
اﻧﺴﺎﻧﻰ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﭼﻪ پس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﻋﺮﺵ
می ﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻭﻳﺎ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻣﺴﮑﻥ
ﻤﻠﺎﺋک ﻨﻤﻴﺸﺪ
(ﭼﻮﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺻﻌﻮﺩ
ﮐﻠﺎم ﻨﻴﻜﻮ ﺩﻋﺎ
ﺧﻴﺮ ﻭﻋﻤل ﺼﺎﻟح
اﺯ ﺧﻠق اﻭ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﻧﻤﻴﺸﺪ ﻭﻯ ﺴﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﻋﻠﺎﺋم
ﺮﺍﻩ ﺩﺭﻫﻨﮕﺎم
ﺤﻴﺮﺕ ﺩﺭ ﺩﺭّﻩﻫﺎﻯ
ﺴﺮ ﺯﻣﻴﻨﻬﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﻣﺎنع ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﻨﻮﺭ ﻣﺎﻩ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺸﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺩل ﺘﺎﺭﻳک
ﺸﺐ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﺪ
( ﻧﻮﺭ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺪﺭ ﺭﺍﻩ ﻳﺎﺑﻴﻬﺎﻯ
ﻤﺴﺎﻓﺮﺍﻥ ﺻﺤﺮﺍ
ﻭ ﺩﺭﻳﺎ ﮐﻪ ﻫﻴچ
ﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺸﺨﻴﺺ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻴﻬﺎﻯ
بی ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﻧﻴﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎئم ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ)ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺘﺎﺭﻳﮑﻴﻬﺎ
ﺳﺨﺖ ﭘﺮﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺴﻴﺎﻩ پوشانندﻩ
ﺷﺐ ﺗﺎ ﻣﺎنع اﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻨﻮﺭ ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ
ﻤﺎﻩ ﮔﺮﺩﺩ. پس ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﮐﻪ ﺗﺎﺭﻳﮑﻴﻬﺎ
ﻣﺎنع اﺯ ﺁﮔﺎهی
او ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺷﺐ ﺗﺎﺭﻳک
ﺪﺭﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ
ﻭ ﮔﻮﺩﺍﻟﻬﺎ ﻭ ﻳﺎﺩﺭﺩﺍﻣﻨﻪ
ﺍﺭﺗﻔﺎﻋﺎﺕ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻊ ﺷﻮﺩ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻧﻬﻴﺐ ﺻﺪﺍﻯ ﺮﻋﺪ
ﺩﺭ ﺍﻓﻖ ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﮐﻪ باعث ﻣﺘﻠﺎشی
ﺸﺪﻥ ﺒﺮق اﺑﺮﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺍﻭﺭ ﺍﻣنع
اﺯ ﺍﮔﺎهی ﻨﻴﺴﺖ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺑﺮﮔﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻗﻄ ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺎﺩ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﺍﺳﻤﺎﻥ
ﻮﺯﻣﻴﻥ ﺤﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺟﺎﺑﺠﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻫﺮﻗﻄﺮﻩ ﺑﺎﺭﺍﻥ
اﺯﮐﺠﺎ ﺁﻏﺎﺯ ﺷﻮﺩ
ﻭ ﮐﺠﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ ( ﺳﻤﻮﻝ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺳﺖ) ﻭﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ ﺫﺭّﻩﺍﻯ
ﺒﮑﺠﺎ ﮐﺸﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
(ﺫﺭﺍﺕ ﻫﻮﺍ ﺩﺭﺳﺘﻮﻥ
ﻨﻮﺭ ﺩﺭ ﻳک اﻃﺎق
ﺘﺎﺭﻳﻚ ﮐﻪ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻈﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻏﺬﺍ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺒﺸﺮ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﭼﻪ ﺟﻨس
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺩﺭ ﺷﮑم
ﺪﺍﺭﺩ. ﻮ ﺍﻟﺤﻤﺪ
ﻟﻠﻪ ﺍﻟﮑﺎﺋﻥ ﻘﺒل
ﺃﻥ ﻴﮑﻮﻥ کرسی
اﻭ ﻋﺮﺵ ﺍﻭ ﺳﻤاءا
ﻭﺃﺭضا ﺟﺎﻥ ﺃﻭ
ﺃﻧس ﻟﺎ ﻳﺪﺭک ﺒﻮﻫﻢ
ﻭﻟﺎ ﻳﻘﺪﺭ ﺑﻔﻬﻢ
ﻭ ﻟﺎ ﻳﺸﻐﻠﻪ ﺳﺎﺋﻞ
ﻭﻟﺎ ﻳﻨﻘﺼﻪ ﻧﺎﺋﻞ
ﻭﻟﺎ ﻳﻨﻈﺮ ﺑﻌﻴﻦ
ﻭﻟﺎ ﻳﺤﺪّ ﺑﺄﻳﻦ
ﻭﻟﺎ ﻳﻮﺻﻒ ﺑﺎﻟﺄﺯﻭﺍﺝ
ﻭﻟﺎ ﻳﺨلق ﺒﻌﻠﺎﺝ
ﻭﻟﺎ ﻳﺪﺭﻙ ﺍﻟﺤﻮﺍس
ﻭﻟﺎﻳﻘﺎس ﺑﺎﻟﻨﺎﺵﺍﻟﺬﻯ
کلّ ﻤﻮسی ﺘﮑﻠﻴﻤﺎ
ﻭ ﺃﺭﺍﻩ ﻣﻥ ﺁﻳﺎﺗﻪﻋﻈﻴﻤﺎ
ﺑﻠﺎ ﺟﻮﺍﺭح ﻮﻟﺎ
ﺃﺩﻭﺍﺕ ﻭﻟﺎ ﻧﻄق
ﻮﻟﺎ ﻟﻬﻮﺍﺕ ﺑان
کنت ﺻﺎﺩﻗﺎ ﺃﻳّﻬﺎ
ﺍﻟﻤﺘﮑﻠّﻒ ﻟﻮﺻﻒ
ﺭﺑّﻚ ﻓﺼﻒ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻮ ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ ﻭﺟﻨﻮﺩ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة ﺍﻟﻤﻘﺮﺑﻴﻥ
ﻔﻰ ﺣﺠﺮﺍﺕ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﺮج ﺤﻨّﻴﻦ ﻣﺘﻮﻟّﻬﻪ
ﻋﻘﻮﻟﻬﻢ ﺃﻥ ﻴﺤﺪّ
ﻭ ﺍﺣﺴﻥ اﻟﺨﺎﻟﻘﻴﻦ
ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ ﻳُﺪﺭک
ﺒﺎﻟﺼﻔﺎﺕ ﺫﻭﻭﺍ
الهیئاﺕ ﻭ ﺍﻟﺄﺩﻭﺍﺕ
ﻭ ﻣﻥ ﻴﻨﻘضی اﺫ
ﺍﺑﻠﻎ ﺃﻣﺪ ﺣﺪّﻩ
ﺑﺎﻟﻔﻨاء ﻓﻠﺎ
ﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﻫﻮ ﺃﺿاء
ﺒﻨﻮﺭﻩ کُلّ ﻈﻠﺎﻡ
ﻭﺃﻇﻠم ﺒﻈﻠﻤﺘﻪ
کُلّ ﻨﻮﺭ سپاس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ ﮐﻪ ﻗﺒل
اﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
کرسی ﻮﻋﺮﺵ ﻭﻳﺎ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻮﺯﻣﻴﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷته ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺟِﻥّ ﻮ ﺍﻧس (ﺍﺭﻭﺍح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﻤﻨﺘﻈﺮﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺟِﻥّ ﻴﺎ
ﺟﺎﻥ ﻮ ﺭﻭح ﻮ ﮊِﻥ
ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺤﻴﺎتی
هستند. ﻭ ﺍﻧس ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﺩﺭﺟﺴم
ﻮﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ ﻭﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
اُﻧس ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﻧﺴﻴﺎﻥ عهد ﺍﻟﺴﺖ
ﻃﺒیعی ﻮ ﻓﻄﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺟِﻦ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﻋﻨﺎﺻﺮﺑﺎ
ﺟﻨﻮﻥ ﻮﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﻭﻳﺎ ﺍﺭﻭحی که ﺳﺮ
ﮔﺮﺩﺍﻥ عذﺍﺏ جَهَنّمی
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺟِﻥ
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ که ﺑﺎ
ﻭﻫم ﻮ تَصوّر ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺪﺭک ﻮ ﺩﺭﺟﺴﻢ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺎ ﻫﻴچ
ﻔﻬم ﻮﻋﻘﻠﻰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
اﻧﺪﺍﺯﻩﻫﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. (ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻣﻮﺭ الهی ﻤﻄﻠق
ﻮ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭﻫﻴچ سوآل ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺴﺌﻮل ﻮ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻫﻴچ ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻯ ﻧﻘضی
ﺪﺭﺍﻭ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻧﻤﻴﺁﻭﺭﺩ.
ﻭﺑﺎ ﭼﺸم ﻨﮕﺎﻩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﺑﺎ (ﮐﺠﺎ)
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻭﺻﻒ ﺑﺎ
ﺟﻔﺖ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
(ﻫﻤﺴﺮ ﻭ ﻳﺎ ﮐسی
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺍﻭ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ علاج ﻤﺸکلی
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎ حَواس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭک ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
(شاهدﺍﻥ ﻮﺍﺻل ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ حَواس ﺭﻭحی
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻧﻪ ﺑﺎ حَواس ﺟﺴمی
گرﭼﻪ ﻳﻚ ﻧﺴﺨﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺣﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺠﺴﻤﻰ ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺑﺎﻳﮕﺎنی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﻭ ﺗﺬﮐّﺮ
ﻭ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﻮ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
) ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
(ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ) ﻗﺎﺑل
قیاس ﻧﻴﺴﺖ ( ﺩﺭﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺗﺸﺒﻴﻪ) ﺧﺪﺍﺋﻴﮑﻪ
ﺑﺎ ﻣﻮسی کلام ﻧﻤﻮﺩ
(ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ (ﻣﺎشی ﻮﺳﺎﻟﻚ)
ﺍﻟﻬﺎم ﻮ ﻭحی ﺪﺍﺩ)
ﻭ ﺍﺯ ﺁﻳﺎﺕ ﻋﻈﻴم
ﺨﻮﺩ ﻭﻯ ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩ (ﺁﻳﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮسی ﺴﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻل
ﻮ ﻣﺴﻴح ﺸﺪﻩ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩ ﮐﻪ ﻫﺮ ﻭﺍﺻل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺁﻳﺎﺕ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻧﻴﺰ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺪﻳﺪﻥ
ﻤﻮﺳﻰ ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺘﻥ
ﻮ ﺍﺩﻭﺍﺕ ﻭﺳﺎﺋل
ﺘﻥ ﺪﺭﺁﻥ ﺸﺮﮐﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ (ﭼﺸم
ﻮﮔﻮﺵ ﻭﻏﻴﺮﻩ) ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ هرﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻠﺎم ﻮﺻﺪﺍﺋﻰ
ﻭﻳﺎ ﺣتی ﺼﺪﺍﻫﺎﻯ
ﻤﺨﺼﻮﺹ ﺩﻳﮕﺮﻯ
پس ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﺻﺎﺩق هستی ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭﻣﮑﻠّﻒ ﺑﻮﺻﻒ
رَبّ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻰ
(ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺒﻴﻨﻰ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍنی ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﮐﻨﻰ ﻧﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭽوﻥ ﻤﻮﻟﺎ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ)
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻮﺻﻒ ﺧﺪﺍﻳﺖ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻭﺻﻒ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻮ ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ ﻭ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﻘرَبّ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ رواق
وﺍﻃﺎﻗﮑﻬﺎﻯ ﻤقُدُس
ﺩﺭ ﺗﻌﻈﻴم ﻮﻓﺮﻭﺗنی
هستند. (ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﻳﺪنی اﺳﺖ ﻭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎن رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪنی
اﺳﺖ. ﻭلی عرﺵ ﺍﻭ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻣﻴﮑﺎﺋﻴل
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻧﺎم
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮑﺎﺋﻴل
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﺤﻤﺪ ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭﻣﻘﺎم
اﺻﻄﻔﺎﻯ الهی
اﻭ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
ﻔﺮﺷﺘﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎئی عاﻣﻞ ﻭﻣﺪﺑّﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی هستند ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻗﻬﺎﻯ ﺘﻌﻠﻴم
اﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﻳﺎعزلت
ﮔﺎﻩ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻣﺎﮐﻥ ﻤقُدُس
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻗﻬﺎ
ﻭﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻣﻠﮑﻮتی
ﻮﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺷﺒﻴﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻔﻬﻮم
ﺒﺎﺷﺪﻫﺴﺖ. ﻭﺩﺭﺣﺎل
ﺘﻌﻈﻴم ﻮ ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی هستند) ﮐﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
( ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﻗﺪﺭﺕ
ﺁﻧﻬﺎ) ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺘﺤﺪﻳﺪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی ﺘﺤﺴﻴﻦ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻫﻴﺌﺘﻬﺎ
ﻭ ﻭﺳﺎﺋل ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﻭﻫﺮکَس
ﺭﺍ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺒﺤﺪّ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ
ﺑﻔﻨﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ الهی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺧﺪﺍﺋﻴﮑﻪ
ﻧﻮﺭﺵ ﻫﺮ ﺗﺎﺭﻳکی
ﺮﺍ ﺭﻭﺷﻥ کرﺩ ( ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩل ﻮﻓﮑﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ) ﻭﺣتی هر ﻧﻮﺭﻯ
ﺮﺍ ﺑﺤﺪّﻯ ﺘﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﮐﻪ ﻧﻮﺭ
الهی ﻨﻮﺭﻣﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺗﺎﺭﻳکی
ﻮﻧﻴم ﺳﺎﻳﻪ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.

حدیث 1525 - ﺩﺭ
ﻭﺻﻴّﺖ ﻣﻮﻟﺎ ﺃﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺒﺎﻣﺎم ﺤﺴﻥ ﺁﻣﺪﻩ(ﺝ۴ﺹ317ﺑﺤﺎﺭ): ﻮﺍﻋﻠم ﻴﺎ ﺑُﻨﻰ
ﺃﻧّﻪ ﻟﻮ ﮐﺎﻥ ﻠﺮﺑّک
ﺸﺮﻳﻚ ﻟﺄﺗﺘک ﺮُﺳُﻠﻪ
ﻭ ﻟﺮﺃﻳﺖ ﺁثاﺭ
ﻣُﻠﮑﻪ ﻭﺳﻠﻄﺎﻧﻪ
ﻭﻟﻌﺮﻓﺖ ﺃﻓﻌﺎﻟﻪ
ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻪ ﻭﻟﮑﻨّﻪ
ﺍﻟﻪ ﻭﺍﺣﺪ ﮐﻤﺎ
ﻭﺻﻒ ﻧﻔﺴﻪ ﻟﺎ ﻳﻀﺎﺩﻩ
فی ﻤُﻠﮑﻪ ﺃﺣﺪ
ﻭ ﻟﺎ ﻳﺰﻭل ﺃﺑﺪﺍ
ﻭﻟم ﻴﺰل ﺃﻭﻟّﺎ
ﻗﺒل اﻟﺄﺷﻴاء ﺒﻠﺎ
ﺃﻭلیة ﻭﺁﺧﺮﺍ ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﺄﺷﻴاء ﺒﻠﺎﻧﻬﺎیة
ﻋﻈم عن ﺃﻥ ﺘثبت
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺘﻪ ﺑﺎﺣﺎطة
ﻗﻠﺐ ﺃﻭ ﺑﺼﺮ ﻭﻧﻴﺰ ﺍﻯ ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻳﺖ
ﺷﺮﻳکی می دﺍﺷﺖ
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺎﺩ
( ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﻧﻴﺰﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ ﺑﺴﺎﻟک
ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻰ ﺁثاﺭﻣﻤﻠﮑﺖ
ﻭ ﺳﺮ ﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
اﻭﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻰ(ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺮﻳک ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩ) ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻰ
ﺍﻓﻌﺎل ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎسی
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﮐﻨﻰ. ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
( ﻭ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺍﻭ ﻫﻴﭻ کَس ﻭ ﭼﻴﺰﻯ
ﻀﺪﻳﺖ ﻭﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺯﺍﺋل ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺘﺎ ﺃﺑﺪ
ﻗﺒل اﺯ ﺍﺷﻴاء ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨﮑﻪ ﻗﺒل
اﺯﺍﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﻗﺒلی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﻮ ﺑﺎقی
ﻤﺎﻧﺪﻩ پس ﺍﺯﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
اﺳﺖ. چنان ﺁﺧﺮﻯ
که ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻋﻈﻴم ﻮ ﺑﺰﺭگ
اﺳﺖ ﺩﺭ ﺭﺑﻮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭﺭﺑﺎﻧﻴّﺖﮐﻪ
ﻫﻴچ ﺸﻤﻮلی ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻈﻤﺖ ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ..بی ﻨﻬﺎﻳﺘﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ)

حدیث
1526 - ﺍﺯﺧﻄﺒﻪﺍﻯ اﺯﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ317 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ اﻟﺤﻤﺪ ﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺬﻯ اﻧﺤﺴﺮﺕ
ﺍﻟﺄﻭﺻﺎﻑ ﻋﻥ
کُنه ﻣﻌﺮﻓﺘﻪﻭ
ﺭﺩﻋﺖ ﻋﻈﻤﺘﻪ ﺍﻟﻌﻘﻮﻝ
ﻓﻠم ﺘﺠﺪ ﻣﺴﺎﻏﺎ
ﺍلی ﺒﻠﻮغ غآیه
ﻣﻠﮑﻮﺗﻪ ﻫﻮ ﺍﻟﻠ
ﻪﺍﻟحَقّ اﻟﻤﺒﻴﻦ
ﺃحَقّ ﻮ ﺃﺑﻴﻦ ﻣﻤّﺎ
ﺗﺮﺍﻩ ﺍﻟﻌﻴﻮﻥ
ﻟم ﺘﺒﻠﻐﻪ ﺍﻟﻌﻘﻮل
ﺒﺘﺤﺪﻳﺪ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﻤﺸﺒّﻬﺎ ﻭﻟم ﺘقع
علیّه ﺍﻟﺄﻭﻫﺎم
ﺒﺘﻘﺪﻳﺮ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﻤﻤثّلا ﺧﻠق اﻟﺨﻠق
علیّ غیر ﺗﻤثیلﻭ
ﻟﺎ ﻣﺸﻮﺭة ﻣﺸﻴﺮ
ﻭﻟﺎ ﻣﻌﻮنة ﻣُﻌﻴﻦ
ﻓﺘﻢّ ﺧﻠﻘﻪ ﺑﺄﻣﺮﻩ
ﻭ ﺃﺫﻋﻥ ﻠﻄﺎﻋﺘﻪ
ﻓﺄﺟﺄﺏﻭلم ﻴﺪﺍفع
ﻮ ﺍﻧﻘﺎﺩ ﻭلم ﻴﻨﺎﺯع
سپاس
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﮐﻪ ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺩﺭ ﺣﺴﺮﺕ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺩﺭﻋﻈﻤﺖ ﺍﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪﻫﺎ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﻭﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻐﺎﻳﺖ ﻭﻣﻘﺼﺪ
ﻣﻠﮑﻮتی اﻭ ﺑﺮﺳﻨﺪ
(ﺟﺰ سلوک الهی ﺗﺎ
حدّ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻗﺎﺋﻢ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﻘل ﻮ ﺗﻮﺍﻥ
اﻧﺴﺎﻥ کاﺭﺳﺎﺯ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺍﻭ ﺧﺪﺍﻯ
حَقّ ﻮ ﻣﺒﻴﻦ (ﻗﺎﺑل
ﺒﻴﻨﺎﺋﻰ ﺑﭽﺸم
ﺪﻝ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ)
ﺍﻭ ﺑﺤﻖ ﻭ ﻭﺍﺿح
ﺘﺮ ﺍﺯﺁﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﺸم ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
(ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﻥ ﺘﺠلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﻫﺮﮔﺰﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺤﺪﻭﺩﻯ اﺯﺁﻥ
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ .ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺑﺎﻃل ﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻭﻫﺎم ﻮﺗﻌﻬﺪﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻳﺎبی اﺯ ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﻤثیل ﻮﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﻣﮕﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮ ﺗﻤثیلی
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭﻫﻢ
ﻋﻘﻞ ﺑﺎﻣﺮﻯ
الهی ﺒﺮﺳﺪ ﻭﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻤثیل
ﻮ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭﻳﺎ ﺑﺎﮐﻤﻚ
ﻣﺸﺎﻭﺭﻯ اﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﮐﻤک ﻮ ﺍﺳﺘﻌﺎنتی
اﺯ ﮐسی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭآفرینش ﺍﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ ﻮﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻭ ﺗﻤﺎم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻫﺮﻣﺨﻠﻮقی ﺒﺎﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺫﻋﺎﻥ ﻮ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﺧﻀﻮع اﺳﺖ ﻭ ﭘﺎسخ
ﻤثبت ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﻫﻴچ
ﺪﻓﺎع ﻮﻣﻘﺎﻭﻣتی
ﻨﮑﺮﺩ ﻭﻣﻨﻘﺎﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻧﺰﺍع ﻮﻣﻘﺎﻭتی
ﻨﺪﺍﺷﺖ.

حدیث 1527 - ﻭ ﺩﺭﺧﻄﺒﻪﺍﻯ
اﺯﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ(ﺝ۴ﺹ317 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
کلّ شیئ ﺨﺎشع ﻠﻪ
ﻭکُلّ شیئ ﻘﺎﺋم
ﺒﻪﻏنیّ کلّ ﻔﻘﻴﺮ
ﻭعَزّ کُلّ ﺬﻟﻴﻞ
ﻭﻗﻮة کُلّ ﻀﻌﻴﻒ
ﻭ ﻣﻔﺰع کلّ ﻤﻠﻬﻮﻑ
ﻣﻥ ﺘﮑﻠّم ﺴمع ﻨﻄﻘﻪ
ﻭﻣﻥ ﺴﮑﺖﻋﻠم ﺴِﺮّﻩ
ﻭﻣﻥ عاﺵ ﻓﻌﻠﻴﻪ
ﺭﺯﻗﻪ ﻭ ﻣﻥ ﻤﺎﺕ
ﻓﺎﻟﻴﻪ ﻣﻨﻘﻠﺒﻪ
ﻟم ﺘﺮ ﻛﺎﻟﻌﻴﻮﻥ
ﻔﺘﺨﺒﺮﻋﻨﻚ ﺑل
کنت ﻗﺒل اﻟﻮﺍﺻﻔﻴﻥ
ﻤﻥ ﺨﻠﻘﻚ ﻟم ﺘﺨﻠق
اﻟﺨﻠق ﻠﻮﺣشة ﻭﻟﺎ
ﺍﺳﺘﻌﻤﻠﺘﻬﻢ ﻟﻤﻨفعة
ﻭﻟﺎ ﻳﺴﺒﻘک ﻤﻥ
ﻄﻠﺒﺖ ﻭﻟﺎ ﻳﻔﻠﺘک
ﻤﻥﺃﺧﺬﺕ ﻭﻟﺎ ﻳﻨﻘﺺ
ﺳﻠﻄﺎﻧک ﻤﻥ
عصاﻙ ﻭﻟﺎ ﻳﺰﻳﺪ
فی ﻤﻠﮑک ﻤﻥ ﺃﻃﺎﻋﻚ
ﻭﻟﺎ ﻳﺮﺩ ﺃﻣﺮک
ﻤﻥ ﺴﺨﻄ ﻘﻀاءک
ﻭﻟﺎ ﻳﺴﺘﻐنی
عنک ﻣﻥ ﺘﻮﻟّﻯ
عن ﺃﻣﺮﻙ کُلّ ﺴِﺮّ
ﻋﻨﺪک علانیة ﻭکُلّ
غیب ﻋﻨﺪک ﺸﻬﺎﺩة
ﺃﻧﺖ ﺍﻟﺄﺑﺪ ﻟﺎ
ﺃﻣﺪ ﻟﻚ ﻭ ﺃﻧﺖ ﺍﻟﻤﻨتهی
لا ﻣﺤﻴﺺ ﻋﻨﻚ ﻭ
ﺃﻧﺖ ﺍﻟﻤﻮﻋﺪ ﻟﺎ
ﻣﻨﺠﺄ ﻣﻨک اﻟّﺎ
ﺍﻟﻴﻚ ﺑﻴﺪک ﻨﺎﺻیة
کُلّ ﺪﺍبّة ﻭ ﺍﻟﻴک
ﻤﺼﻴﺮ کُلّ ﻨﺴمة
ﺳﺒﺤﺎﻧک ﻤﺎ ﺃﻋﻈم
ﻤﺎ ﻧﺮﻯ ﻣﻥ ﺨﻠﻘﻚ
ﻭ ﻣﺎ ﺃﺻﻐﺮ ﻋﻈمة
فی ﺠﻨﺐ ﻗﺪﺭﺗﻚ
ﻭ ﻣﺎ ﺃﻫﻮل ﻤﺎ ﻧﺮﻯ
ﻤﻥ ﻤﻠﮑﻮﺗﻚ ﻭ ﻣﺎ
ﺃﺣﻘﺮ ﺫﻟک ﻔﻴﻤﺎ
ﻏﺎﺏ ﻋﻨّﺎ ﻣﻥ ﺴﻠﻄﺎﻧﻚ
ﻭﻣﺎ ﺃﺳبغ ﻨﻌﻤﺘک
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭﻣﺎ
ﺃﺻﻐﺮﻫﺎ فی ﻨﻌم
اﻟﺂﺧﺮة ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﺩﺭﺧﺸﻮع
ﻮﺗﺴﻠﻴم اﺳﺖ ﻭﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﻘﺎﺋم ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.( ﺫﺍﺕ ﻭﺑﺎﻃﻦ
ﻭﺣتی ﻈﺎﻫﺮ ﻭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
(ﻭﻟﺬﺍ ﻗﺎﺋم ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ( ﻭﭼﻮﻥ
ﻘﻴّﻮﻣﻴّﺖ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺘﻤﺎم ﺸﻮﺩ ﺁﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻧﺎﺑﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻨﮑﻪ ﺍثرﻯ
هم اﺯ ﺁﻥ ﺒﺎﻗﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺯ پس ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻴک ﻴﺎﭼﻨﺪ
ﭘﻠّﻪ ﻭﺩﺭﺟﻪ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ نوعی می ﺒﺮﺩ
ﺗﺎ ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺍﻩ ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﻳﺪ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﻨﻮﻋﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.)ﻏﻨّﻯ ﻮ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻫﺮ ﻓﻘﻴﺮ
ﻭﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭعَزّﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻫﺮ ﺫلّ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﺳﺎﻟک ﺪﺭﺫﻟّﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ
نوع بشری ﺨﻮﺩعَزّﺕ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ و فضل ﻭ
ﻓصل ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
شاهد ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ پس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﻨﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
شایستگی ﻟﺎﺯم
ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
که ﺍﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ) ﻭ ﺍﻭ ﻧﻴﺮﻭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻫﺮﺿﻌﻴفی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺗﻮﺍﻥ
ﻮ ﺍﻧﺮﮊﻯ ﭼﻮﻥ
هیوﻟﺎ ﻭ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻔﮑﺮ ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ) ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭﺣﺎل ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻫﺮ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ ﻭﻏﻤﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .ﻫﺮکَس
ﺻﺤﺒتی کرﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺷﻨﻴﺪﻩ (ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟﻚ)
ﻭﻫﺮ کَس ﺳﺎﮐﺖ
ﻣﺎﻧﺪ ﻭﺍﺯ ﺩﻟﺶ
اﻭﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ (ﻋﺪم
کلام ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﻧﻴّﺖ ﻭ ﺣتی ﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺑﺮﺍﻯ
اﺭﺯﻭ ﻭﻫَوَس ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺨﺒﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺳﻴﺮ
ﻭ ﺗﺎبع همین ﺨﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻨﻔس أمّاره ﺍﺳﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺺ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﺣﻮل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
می ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
عزلت ﺳﻠﻮکی ﻮﺳﮑﻮﻧﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﻧﻔس
ﻭ ﺳﻴﺮ ﺩﺭﻭنی ﺒﺎﻃﻠل
ﺨﻮﺩ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺍﺯ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺟﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﻏﺎﻓل گرﺩﺩ)ﻫﺮکَس
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪ
ﺭﺯق غذاﺋﻰ ﻭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ
(ﺭﺯق ﻤﺎﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺠﺴم
ﻮ ﺗﻦ ﻭ ﺭﺯق
عقلی ﻭ ﺗﻔﮑﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺮﻭﺍﻥ
ﻮ ﺭﻭﺡ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﻭﺗﻌﺎلی
ﻤﻘﺎمی اﻭ) ﻭﻫﺮکَس
ﮐﻪ ﻣُﺮﺩ ﺑﺴﻮﻯ
اﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ
( ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺮﺍﻯ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺮﺗﺮ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍی ﺒﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣتی
ﻔﺴخ و گندیدگی
گیاهی ﻮ یا ﺭسخ
ﺠﻤﺎﺩﻯ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣتی
ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ گذﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ
ﺩﺭ نوع بشری ﺒﺴﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻘﺎﺋﻢ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ) ﭼﺸﻤﺎﻥ
هرﮔﺰ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺗﻮ ﺧﺒﺮ ﺑﺪﻫﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﺒل اﺯ ﻭﺍﺻﻔﺎﻥ
اﺯﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺑﻮﺩﻯ
(ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﻮﻳﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺣتی ﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ ﻭ ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪ)
ﺗﻮ ﻫﺮﮔﺰمخلوﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻯ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﻭﺣﺸﺖ ﺗﻨﻬﺎئی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎشی ﻮﻫﺮﮔﺰ
ﺁﻧﻬﺎئی ﺒﮑﺎﺭﻯ
ﻮ ﺍﺩﺍﺭ ﻧﮑﺮﺩﻯ
که ﻧفع ﺨﻮﺩﺕ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﻰﻫﺮکَس
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻰ ﺑﺮﺗﻮ
ﺳﺒﻘﺖ ﻧﺠﺴﺖ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻃﻠﺐ ﻭ ﮐﺸﺶ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ
ﭘﻴﺶ ﺩﺳتی کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﻭﻫﺮکَس
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍهی ﺒﻨﺰﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺒﺮﻯ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺗﻮ ﮔﺮﻳﺰﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
(ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ ﺃﺑﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺩ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻭﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺁﻭﺭﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﭙﺪﺭﻯ
که ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻃﻔل
ﺮﺍ ﺍﺯحَقّ ﺨﻮﺩ
ﻴﺪﺍﻧﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ حَقّ ﻔﺮﻣﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ) ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐسی
ﺒﺮﺗﻮ تمرّد ﮐﺮﺩ
ﻭﻋﺼﻴﺎﻥ ﻨﻤﻮﺩ
ﻫﻴچ ﻨﻘصی ﺪﺭﺳﻠﻄﻨﺖ
ﻭﺗﺤﮑّم ﺘﻮ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺎﻭﺭﺩ. (ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ عاﻗﻞ ﺑﺎﻋﻘل
ﺠﺰئی ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯﺍﺩ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻭﺭﺍ طی ﻨﮑﻨﺪﻭ
ﺭﺍﻩ ﻣﻌﮑﻮس ﺭﺍ
ﺑﺮﻭﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺿﺮﺭ ﻧﻤﻴﺰﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺨﻮﺩﺵ
ﺿﺮﺭ ﺯﺩﻩ ﺯﻳﺮا
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻫﻤﻴﻥ
ﺮﺍﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻗﺒلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ)
ﻭﻫﺮکَس ﻧﻴﺰ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺘﻮﺭا
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩ (ﺍﺿﺎﻓﻪﺍﻯ
ﺍﺯﺍﻃﺎﻋﺖ ﺷﺨﺺ
ﺩﺭ ﻣُﻠک ﻮ پادشاهی
ﺘﻮ ﺑﺮﻫﺴتی اﺿﺎﻓﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻫﺮکَس
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻏﻀﺐ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺘﻮ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺭﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ( ﺩﺳﺘﻮﺭالهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻟّﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎ ﻏﻀﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺭجَهَنّم ﺠﻬﺎﻥ)
ﻭﻫﺮکَس ﻧﻴﺰ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺘﻮ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﻮﺩﻭﺭ ﺷﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﻮﺭﺍ ﺿﺮﺭﻯ ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻫﺮ
ﺭﺍﺯﻯ ﺪﺭﻧﻈﺮﺗﻮ
ﭼﻮﻥهر ﺃﻣﺮﺁﺷﮑﺎﺭﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﻏﻴﺐ
ﻭﻏﺎﻳبی برﺍﻯ ﺘﻮ
ﮔﻮﺍﻫﻰ ﻭﺩﻳﺪنی
اﺳﺖ. ﺗﻮ ﻫﻤﺎﻥ
اﺑﺪﻳتی هستی که
ﺗﻤﺪﻳﺪ ﺯﻣﺎﻥ ﺒﻌﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻳﺖ ﻣﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺗﻮ ﭘﺎﻳﺎﻥ همه
ﭼﻴﺰ ﻫﺴتی ﻮ ﺭﺍﻩ
ﻓﺮﺍﺭ ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
اﺯﺗﻮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻮ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻴﻌﺎﺩ ﮔﺎﻫﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻪ ﺟﺰ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺘﻮ ﺍﺯﻏﻀﺐ ﺗﻮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﺪﺳﺖ
ﺗﻮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺸﺎنی
ﻮﺍﻓﺴﺎﺭ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻯ
ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺮکَس ﻧﺰﺩ
ﺗﻮ ﺍﺳﺖ. ﺘﺎ ﻳﺶ ﺗﻮ
ﺭﺍ ﮐﻪﭼﻘﺪﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﺩﺭ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺗﻮ
می ﺒﻴﻨﻴﻢ. ﻭﭼﻘﺪﺭ
ﮐﻮﭼﻚ ﺍﺳﺖ ﻫﺮﻋﻈﻤتی
که ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﻈﻤﺖ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻮ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﭼﻘﺪﺭ
ﻫﻮﻟﻨﺎﻙ ﺍﺳﺖ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺗﻮ
می ﺒﻴﻨﻴﻢ ( ﮐﻪ ﺗﻮ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺭﻭٴﻴﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﻣﻌﺮﺍج
ﺮﻭح اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋم
ﺸﺪ ﺑﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﻥ
ﺒﺎﺭ ﺑﻌﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﻮﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺰﻣﻴﻦ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭم اﺯ
ﭘﺎﺋﻴﻥ اﺳﺖ. ﻭلی
کسی ﺘﻮﺍﻥ ﺒﺎﻟﺎﻯ
اﻳﻦ ﻋﺮﺵ ﺭﻓﺘﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻣﮕﺮﻣﻬﺪﻯ
ﻘﺎﺋم ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻭﺁﻏﺎﺯ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ)
ﻭ ﭼﻘﺪﺭﺣﻘﻴﺮ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ ﻏﺎﻳﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ( ﻫﺮ
ﻋﻈﻤﺖ ﻣﺤﺴﻮس ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻈﻤت هاﻯ غاﻳﺐ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻧﺎ ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ) ﻭﭼﻘﺪﺭ
ﻧﻌﻤﺖ ﻭﺭﺣﻤﺖ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﺁﺧﺮﺕ
ﻧﺎ ﭼﻴﺰ اﺳﺖ. (ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﻤﻌﻨﻮﻯﻭﻫﺮﺩﻭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻣﻘﺎﺑﻞﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ. ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
و رحمتهای ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻮ ﻧﺎﭘﻴﺪ ﺍﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ نوع بشری
ﻔﻌﻠﻰ.

حدیث
1528 - ﺍﺯﻣﻮﻟﺎ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ319ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺧﻄﺒﻪﺍﻯ
ﺮﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻟﺤﻤﺪ ﻟﻠﻪ ﺍﻟﻤﺘﻮﺣّﺪ
ﺑﺎﻟﻘِﺪَم ﻮ ﺍﻟﺄﻭلیة
ﺍﻟﺬﻯ لیس ﻟﻪ ﻏﺎﻳﻪ
فی ﺪﻭﺍﻣﻪ ﻭ ﻟﺎ
ﻟﻪ ﺃﻭلیة ﺃﻧﺸاء
ﻨﻮﻑ ﺍﻟﺒﺮیّة ﻟﺎ
ﻣﻥ اﺻﻮل کاﻧﺖ ﺑﺪّﻳّﻪ
ﻭ ﺍﺭﺗفع عن ﻣﺸﺎﺭکة
ﺍﻟﺄﻧﺪﺍﺩ ﻭ ﺗﻌﺎلی
عن اﺗّﺨﺎﺫ ﺻﺎﺣبة
ﻭ ﺃﻭﻟﺎﺩ ﻫﻮ ﺍﻟﺒﺎقی
بغیر ﻣﺪة ﻭ ﺍﻟﻤﻨﺸئ
لا ﺑﺄﻋﻮﺍﻥ ﻭﻟﺎ
ﺑﺂلة ﻓﻄﻥ ﻮ ﻟﺎ
ﺑﺠﻮﺍﺭ ﺣﺼﺮﻑ ﻣﺎ
ﺧﻠق لا ﻳﺤﺘﺎج
اﻟﻰ ﻣﺤﺎﻭلة ﺍﻟﺘﻔﮑﻴﺮ
ﻭﻟﺎ ﻣﺰﺍﻭلة ﻣثال
ﻮﻟﺎ ﺗﻘﺪﻳﺮ ﺃحَدَثهم
علیّ ﺼﻨﻮﻑ ﻣﻥ
اﻟﺘﺨﻄﻴﻂ ﻭﺍﻟﺘﺼﻮﻳﺮ
ﻟﺎ ﺑﺮﻭیّة ﻭﻟﺎ
ﺿﻤﻴﺮ ﺳﺒق
علمه فی کلّ اﻟﺎﻣﻮﺭ
ﻭ ﻧﻔﺬﺕ ﻣﺸﻴّﺘﻪ
فی کلّ ﻤﺎ ﻳﺮﻳﺪ
ﻣﻥ ﺃﻟﺄﺯﻣنة ﻭ
ﺍﻟﺪﻫﻮﺭ ﺍﻧﻔﺮﺩ
ﺑﺼﻨﻌﻪ ﺍﻟﺄﺷﻴاء
ﻓﺄﺗﻘﻨﻬﺎ ﺑﻠﻄﺎﺋﻒ
ﺍﻟﺘﺪﺑﻴﺮ ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ
ﻣﻥ ﻠﻄﻴﻒ ﺧﺒﻴﺮ
لیس ﮐﻤثله شیئ
ﻭ ﻫﻮ ﺍﻟﺴﻤﻴﻊ ﺍﻟﺒﺼﻴﺮ
سپاس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺘﻮﺣّﺪﻯ ﺩﺭ ﻗِﺪﻣﺖ
ﻭﺁﻏﺎﺯﻳﻦ ﺍﻭ (ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﺍﺣﺪ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺪﻳﺪﺍﺭ ﻫﺮ تجلّی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﻭ ﺭﺳﻴﺪ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻪﻫﺎئی ﺒﺮﺍﻯ
ﺩﻭﺍم ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﻳﺎ ﺁﻏﺎﺯ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. (ﺩﺭ
ﺍﺯﻟﻴﺖ ﻭ ﺃﺑﺪﻳﺖ
ﻧﻬﺎﻳتی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻣﺒﺪﺃ ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
اﻭ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﮔﺮﺩﺩ)
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺩ ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ( ﺍﺿﻄﺮﺍﺭﻯ
ﻮ ﻟﺎﺑﺪ) ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻗیبی ﻮ
ﺍﺿﺪﺍﺩﻯ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺗﺎ ﻣﺸﺎﺭﮐتی ﺒﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﻤﺴﺮ ﻭﻳﺎ ﺍﻭﻟﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. (ﺗﻮﻫّم
ﺨﺮﺍﻓﺎﺕ ﻗﺪﻳم
ﺘﺮ ﺩﺭ ﺍﻗﻮﺍم ﻮ
ﺍﺩﻳﺎﻥ غیر ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺴﺮ ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻗﺎﺋل ﺒﻮﺩﻧﺪ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
که ﺑﺪﻭﻥ ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﻮ ﺗﻤﺪﻳﺪﻯ ﺑﺎقی
ﻮ ﺩﻭﺍم ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
اﻭ ﺑﺎهیچ
کمکی ﻮ ﻳﺎ ﺑﺎ ﻫﻴچ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﻭﺁﻟتی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭلی ﺒﺪﻭﻥ هر ﻋﻀﻮ
ﻭ ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻰ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
کاﺭﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑسعی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻔﮑّﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ( ﻭ ﻃﺮح ﺮﻳﺰﻯ)ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻤﺮﻳﻥ ﻮ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﻳﺎ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻫﺎﻯ ﺘﺠﺮﺑﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺻﻨﻮﻑ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍع ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩ ﻭﻃﺮح
ﺮﻳﺰﻯ ﻮﺻﻮﺭﺕ ﺩهی
کرﺩﻩ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺭﻭﻳّﻪ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﻳﺎ ﺿﻤﻴﺮ ﻭ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻠم
ﻮ ﺁﮔﺎهی اﻭ ﺑﺮﻫﺮ
ﺍﻣﺮﻯ ﺴﺒﻘﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
(ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺁﮔﺎهی ﻮﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭمَشیّت
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻭ ﺑﺮ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺟﺎﺭﻯ اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮﻋﺼﺮﻯ
که ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺖ ﺍﺷﻴاء
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ
ﻭ ﺩﺭﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﺗﻔﺎق
ﻮ ﺩﻗّﺖ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﮐﺎﺭﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﻧﺪﻳﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻠﻄﻴﻒ ﻭ ﻇﺮﻳفی
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺍﻭﺭﺍ ﮐﻪ ﻟﻄﻴﻒ
ﻭ ﺧﺒﻴﺮ ﺍﺳﺖ. ﻟﻄﻴﻒ
ﻭ ﻇﺮﻳﻒ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻔﻮﺫ
ﺩﺭﻫﺮ ﺳﻄح اﺯ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ . ﻭﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﻭﮐﺎﺭﺷﻨﺎس ﺩﺭﻫﺮﮐﺎﺭﺧﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣثل او ﮐسی
ﻨﻴﺴﺖ ﻭ ﺍﻭ ﺷﻨﻮﺍ
ﻭ ﺑﺼﻴﺮ ﺍﺳﺖ. (ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻮ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺳﺖ
.)

حدیث
1529 ( نویسنده )از عقل
و ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
آن ﺩﺭﻋﻘل
ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ ﻭﻋﻘل
ﺠﺰئی
اﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ ﻭﻋﻘل
کُلّی از
بینش سلوکی و
شهودی این
نویسنده (ﻋﻘل کُلّی)
ﺮﺍ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی رسیده
بشهود ششم قائم
وعرش رحمان ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ آئین
دینی ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﺎﻫم
ﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻋﻘل کُلّی
ولایت محمدی ﺩﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨجَم ﺼﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر ﻭﺍﺯ
ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺷﺪﻥ است. ﻮﺁﻟﺎّ
سالک بدون این
مرحله (مراسم
بسیار جالب
اهل بیت شدن)
در محضر
پیامبر و
امامان و مقام
فاطمی و حتی
هزاران
عاشقان الهی دست
بدعا برهبری
فاطمی مادر
نوع بشری عملا
حتی سالک صادق
متوقف در
امکان تعالی
شده و موفقیّت
نجات و شهود قادم
و عرش رحمان
را نخواهد
داشت. گرچه
چنین سالکانی
از گروه قشری
ها و مشرکان
محسوب نمیشوند.
بلکه از افراد
بدون استعداد
برای تعالی
بیشتر نوع
بشری و اکثرا گمراهان
دوچار ضلالت
هستند که با
داشتن عبادات
باز مشرک
میباشند که
بدترین جهنم
های پس از مرگ
را دارند اما سالکان
واصل بحوض
کوثر و شهود
پنجم مصطفوی
از این پس
دارای ﻋﻘﻠﻰ
الهی کُلّی و
الهامات لدنّی
و شهود های
عقلی نا محدود
بوده ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق پیامبر
گونه اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺑﺎﻋﻘل
عوام ﻤﺨﺘﻠف
میباشند .ﮐﻪ
عقل عوام
حیوان نوع
بشری نام (عقل ﺟﺰئی)
میدهیم که
عقلی ﻣﺎﺩﻯ
میباشد و منطق
مادی دارد و
هر نوع حیوانی
چنین عقل جزئی
را دارد و خود جهانی
از عظمت و
معجزه الهی میباشد.
اما سالکان در
سراسر دوره سلوک
استعداد کسب عقل
برتر کُلّی
الهی را
دارند. در این دوره
سلوک تا رسیدن
بمقام عضویت
اهل بیتی در
مرز نهائی
کمال مستعدان
شهود قائم و
نوع فوق بشری
هفت هزار سال
بعد (عقل
ایدآلیستی) میخوانیم
. زیرا طبیعت
روحی و ذهنی سالک
ایدآل طلبی و
خدا جوئی است. وبا
عقل مادی وعقل
رسیده بمقام حوض
(کوثر و کثیر)
فراوان در
قدرت تفکر و
کلام وبا عقل کُلّی
شاهدان عرش
رحمان و
بازگشتگان پیامبرگونه
بخلق کاملا
متفاوت است.
منبع عقل کُلّی
کاملان رَبّ
رحمان بصورت
الهامات
لدنّی و وحی و
شهودهای علل الهی
است . و منبع
عقل شاهدان
کوثر الهامات قائم
نوع بشری است . (ﻋﻘل
کُلّی )
کاملان زنده نوع
بشری مأمور ترَبّیت
الهی سالکان
طالب لقای
الهی خود مقدمه
ﺑﺴﻴﺎﺭﺳﺎﺩﻩﺍﻯ
اﺯﻋﻘل ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
که منبع ان
الهامات
وشهود های دائم
عقلی رَبّ
النوع فوق بشری
رحمان با
هزاران برابر
عقل کاملان
الهی نوع بشری
میباشد. ﻣﻨﻄق
نوع فوق بشری
آینده عشق و ﻣﺤﺒّﺖ
است که آخرین سطح
و ﻘﺪﺭﺕ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
عقل کامل
پیامبرگونه نوع
بشری ﺍﺳﺖ و
همین سطح عقل کاملان
نوع بشری خود
الفبای عقل
نوع فوق بشری را
دارند که عشق
وکشش بتعالی و
الوهیت حرف
آخر نوع بشر
وحرف نخستین
نوع فوق بشری
است . ﻓﺮق عقل کُلّی
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ایدآلیستی ﺒﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺠﺰﺋﻰ
مادی ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻣﻨطق
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﻣﻨﻄق
عرﻓﺎنی را
باهم ﺩﺍﺭند.
با عوام از
سطوح منطق
کودکانه و با
سالکان با منطق
عرفانی است .
گرچه غیر
سالکان
پیشرفته ادبی
وعلمی وفلسفی
سطح عرفانی را
نوعی پیشرفت
ادبی وهنر
شاعرانه میدانند
و نه سطح عقل
الهی یا نوع
فوق بشری . ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
بخصوص در
ولایت
بالالتر و
پیچیده ترعقل
محمدی و کوثری
اﺑﺘﺪﺍ ﻣﻨﻄق
عرﻓﺎنی ﺮﺍ تعلیّم
میگیرند ﻭﭼﻮﻥﺒﮑﻤﺎل
عقل عرفانی حوض
کوثر رسید ند ﻣﻨﻄق
عرفانی ﺮﺍ ﻣﻠﮑﻪ
و سایبرنیتیک ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭلی ﺒﺎﺯ برای
ادامه زندگی با
عوام ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯﻣﻨﻄق ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
عقلی ﻮﻋﻠمی
گذﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﻭ
قابل فهم دﻳﮕﺮ
ﻋﻮﺍﻡ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐنند و ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
نمایند .ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
با عقل کُلّی
و عرفان نوع
فوق بشری نمی
توانند ﺑﺎ ﻣﻨﻄق
عرﻓﺎنی ﺨﺎﻟﺺ ﺑﺎ
ﻣﺮﺩم ﺼﺤﺒﺖ کنند
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻨﻄق عرﻓﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ همه ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﻭلی هرﮔﺰ
شنوندگان
حقایق عرفانی
همراه با تصور
مادی آنها
بسطوح الهی و
شهودی
نمیبرند ﻭلی ﺰﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎتی
سالکان ولایت ﺒﺮﺍﻯ
آﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
فوق بشری و یا
عقل کلّب
پیامبران تا
زنده هستند
مفید است .
والاّ منطق
عرفانی و
حقایق عقلی الهی
پذیرفته نشده
عوام و مادیون،
انان را از
خدا و تعال
حتی فوق بشری
و شهودی محروم
کرده و مراتب قهقرای
روان بشری
انان مناسب
کارماهای مسخ حیوانی
هم بدتر در
فسخ گیاهی و
رسخ جمادی ووسخ
تحت جمادی نیز
احتمالا
میروند تا تکرار
گذشته های
انواع قبل نوع
بشری را تکرار
کنند و پس صد
ها هزار سال
تولدات و
مرگهای
دردناک عاقبت بنوعبشری
ودرک همین
عرفان واهمیت سلوک
الهی برسند که
تمام موجودات
حتی انواع تحت
أثیری و اثیری
وانواع گیاهی و
حیوانی و بشری
باید بخداوند
وتا ابد بی
انتها پیش
بروند .ﻣﻨﻄق ﻮﻋﻘل
ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻓﺼﻞ نوع بشری
خود ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
که ﻟﺎﺯﻣﻪ ﺯﻧﺪگی
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮکَس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺟﻪ ﺍﺯ ﻋﻘل
ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺒﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﺭﻓﺎﻩ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی اﻳﻥ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ ﺁﺳﺎﻳﺶ
ﺍﺯﻟﺤﺎﻇ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی ﻮ ﻣﻨﻄق
عرﻓﺎﻧﻰ ﻭﻋﻘل ﺠﺰئی
اﺣﺘﻤﺎلی اﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
( ﻨﻔس لوّامه ) ﻭﻧﻘّاﺪ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﻨﺎﻣﻴﺪ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎن
هاﻯ ﻔﻘﻴﺮﻭ ﻳتیم
ﻮﻣﺤﺮﻭﻡ ﻭﮔﺮﻓﺘﺎﺭﺍﻥ
ﺪﺭﺗﻨﮕﻨﺎﻫﺎﻯ
ﺰﻧﺪگی ﭽﻮﻥ اﺳﺎﺭﺕ
ﻭ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻮ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
هاﻯ ﺨﻄﺮﻧﺎک ﻮﮔﺮﺳﻨگی
ﺸﺪﻳﺪ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﺎ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﻣﻤﮑﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻘلی ﺨﻮﻳﺶ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ اﺯ ﻫﺴتی
ﻮﺷﺮﺍﻳﻄ ﺰﻧﺪگی
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪﺁ ﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻘل ﺠﺰئی اﻴﺪﺁﻟﻴﺴتی
اﻭ ﺑﺤﺪّﻯ ﺘﻘﻮﻳﺖ
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ شانس ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺗﺤﻤّل ﻮﺳﺨتی
ﺪﻭﺭﻩ سلوک
الهی ﺮﺍ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ
ﺗﺎ بعقل کُلّی
برﺳﻨﺪ ﻭ( ﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ)
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻮ( نَفس
ﻣﻠهمه ) ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﻠﻖ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﻋﻘل ﺠﺰئی اﻳﺪﺁﻟﻴﺴتی
ﻮ ﺍﻳﺪﺁل و
کمال ﻄﻠﺒﻰ ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ژنتیک ﺮﻭﺣﻰ ﻭﺣتی
ﻔﺼل نوع بشری اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﻭ ﻋﻘل ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﻋﺮﻓﺎنی ﺪﺭﻫﺮ
ﻃﻔلی هست. ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
(ﻋﻘل ﻤﺎﺩﻯ) ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒیعی ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮ ﻧﻴﺮﻭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭلی اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ (ﻋﻘل
عرﻓﺎنی ﻮ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ)
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟقوّه ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒیعی
ﺒﺎ ﺭﺷﺪ ﺟﺴم اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﺳﺨﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪگی ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻳ ﺎﺑﺎ ﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎﻯ
اﺭﺍﺩﻯ ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ.
ﻭ ﺟﺎﻟﺐ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻗﺎﺩﺭﻧﺪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻧﺎ
ﺑﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ. ﻳﻌنی
اﻧﺴﺎﻥ که ﺑﺘﻘﻮﻳﺖ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﮐﻠﻴﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
عقلی عرﻓﺎنی ﻮ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴتی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﺧﻔﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻧﺴﺎنی
ﭽﻮﻥ گرگ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﻗﻠبی ﭽﻮﻥ ﺴﻨک
ﻮ ﺫﻫنی ﻤﺘﺤﺠّﺮ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﺎملا
ﻭﺣشی ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
عقل عرﻓﺎنی ﻮ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴتی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻋﻘل ﻤﺎﺩﻯ ﺮﺍ ﺩﺭﮐﻨﺘﺮل
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺣﺘﻰ ﺍﻳﻥ
عقل ﻤﺎﺩﻯ ﺮﺍ ﺧﻔﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺿﻤنا
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
نوع بشری ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ.
ﻭلی ﭽﻮﻥ ﺴﺎلک ﺒﺨلق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻭ ﺑﻄﻮﺭ ﻧﺴﺒﻰ ﻋﻘل
ﻤﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺰﻧﺪگی
کند ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻋﻘل عرﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ثوﺍﺏ ﺑﺎ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﻭﺣﺎنی ﺰﻧﺪگی
ﺪﺭﻭﻳﺸﺎﻧﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺎﻇﺮ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻗﺎﺑل ﺘﺤﻤّل ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺣتی ﻨﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﻣﺨﺎﻟﻒ تمدّن
ﻮﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
علمی ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
اﺳﺖ ﻭﻟﺬﺍ ﻋﺮﻓﺎ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻣﺠﺪﺩ
ﻋﻘل ﻤﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺸﮑل ﺠﺪﻳﺪﻯ
اﺯ ﻧﻮ ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻨﻈﻴم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺣتی
علم ﻤﻴﺂﻣﻮﺯﻧﺪ
ﻭ تمدّن ﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﺮﺍ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭلی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎنی
ﺮﺍ ﺑﺘﺪﺭﻳج ﻮﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﺮﻭﻳﺞ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺃﻧﺪک أندک ﺒﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ ﮐﻪ شایسته
ﻋﻘل ﺠﺰئی اﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻭسلوک الهی گرﺩﻧﺪ.
ﺗﺎ شاید ﺭﻭﺯﻯ
هم بعقل کُلّی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
بتواﻧﻨﺪ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺟﺮﻳﺎﻥ تعقّل
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺗﺤﻤّل
کنند ﺗﺎ ﺿﻤﻥ ﻤﻨﻄق
ﻣﺎﺩﻯمنطق اﻳﺪﺁﻟﻴﺴتی
ﻮﻗﺪﺭﺕ ﻧﻘﺪ ﺍﺯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺿﻤﻦ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺯﻧﺪکی
عاﺩﻯ ﺒﺎ ﻣﻨﻄق
ﻤﺎﺩﻯ ﻭﮐﺴﺐ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻓﻠﺴفی لاﺯم ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻄح عقل جَمعی
ﺰﻣﺎﻥ ﻭ ﮐﺴﺐﻋﻠمی
اﺯ ﺳﻄح علم جَمع
ﺰﻣﺎﻥ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﻣﻨﻄق عرﻓﺎنی
ﻮﻋﻘﻞ ﺟﺰئی اﻳﺪﺁﻟﻴﺴتی
گرﺩﻧﺪ. ﺗﺎ ﺑﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺪﺭ ﻳک ﺴﻴﺴتم
ﺴﻠﻮکی ﻔﺸﺮﺩﻩ
ﻭﺗﻤﺎم ﻮﻗﺖ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺎ ﺩﺭﺟﻪ ﻓﺮﺍﻣﻮشی
ﺒﺸﺮﻳّﺖ ﺧﻮﻳﺶ
ﻭﻣﻨﻄق ﻤﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﻭﺣﺘﻰ ﮔﺬﺷﺖ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم آﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭﻟﺬﺗﻬﺎ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻔﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺠﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺤﺪّ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺸﻬﻮﺩ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﺎ ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ بشریّت
ﮐﻪ ﺑﺎقی ﺒﻮﺩ ﻭﻫﺮ
ﻳک اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩ ﺩﺭ
ﻳک ﺘﻮﻟّﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩﻯ ﺒﺎ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﻮ ﻓﺼل
ﻨﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺍﻳﻥ ﺴﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺮﺍﺑﮕﻴﺮند ﻭ ﺑﺘﻮﺍﻧند
ﺑﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﮔﺎم ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ سلوک
الهی ﺸﺎﻣل ﺘﺮک
ﻤﻮﻗّﺖ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺗﺪﺭﻳحی ﻤﻨﻄق ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﻋﻘل ﺠﺰئی اﻳﺪﺁﻟﺒﺴﺘﻰ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺳپس ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺎ
ﺗﺠﺮﻳﺪ و
تزکیه نَفس أمّاره
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺁﻥ اﺯﺁﻟﻮﺩگی
گوﻧﺎﮔﻮﻥ ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭼﻮﻥ عقدﻩﻫﺎ ﻭ
ﺣﺴﺮﺕﻫﺎ ﻭﻧﻴﺎﺯﻫﺎ
ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﻣﻬﺎ ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﻭﻫﺮ ﻧﻴﺎﺯﻯ
که ﺟﻤﻌﺎ ﺗﺮک ﺪﻧﻴﺎی
بشری ﻭ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺁﻥ ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺮﺍ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻥ ﺘﺨﻠﻴﻪ
ﮐﺎﻣل اﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ بشریّت ﻭ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺍﻣﮑﺎﻥ اﺩﺍﻣﻪ
سلوک الهی ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺗﺮک ﻨﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺁﺳﻴﺒﻬﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺒﺮﻭﺍﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ الهی
ﺁﻥ ﺸﺪﻳﺪﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
اﻧﺴﺎﻥ الهی ﻮ ﻣﻌﺼﻮم
ﺘﻤﺎم ﻤﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮ ﻣﻨﻄق ﻤﺎﺩﻯ ﺮﺍ
ﺑﺸﮑل ﻤﻌﻘﻮل ﻮ
ﻣﻌﺘﺪل اﺯ ﻧﻮ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭﺧﺪﻣﺖ ﻣﻨﻄق
عرﻓﺎنی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻨﻄق عرﻓﺎنی ﻮ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ الهی ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺯﻭﺩ ﮔﺬﺭ ﻭﺣﻘﻴﺮ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ادامه ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﻋﻘل ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ
ﻋﻘل ﺠﺰئی اﻳﺪﺁﻟﻴﺴتی
ﻮﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺪﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ الهی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺗﺮﮐﻴبی اﺯ ﻳک
عقل ﺠﺪﻳﺪﻯ ﻤﻴﺴﺎﺯﺩ
ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ الهی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻦ ﻋﻘل
عظیم اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻋﻘل
کوﺩﮐﺎﻧﻪ ﻧﻮع فوق
بشری ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻋﺎﺭﻑ
ﻣﺘﻔﮑّﺮالهی ﻮ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﮐﻪ ﻋﻠﻮم
ﻤﺎﺩﻯ ﺮﺍ ﺑﻨفع
ﺒﺸﺮﻳّﺖ ﺑﮑﺎﺭ
می اﻧﺪﺍﺯﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﺧﺪﻣﺖ ﮔﺬﺍﺭﻯ ﺒﺴﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭ ﻳﺎ ﺣﮑﺎم
ﺴﻴﺎسی ﻮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﺍﻫﺐ. ﮐﻪ ﺟﺰ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﻧﻴﺰﺑﺪﺗﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ . ﻟﺬﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ ﻋﻘل ﻮ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ ﻣﺪﺍﺭس
ﻭ ﻣﺪﺍﺭج علمی ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺍﺧﻠﺎق
ﻮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ . اﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍﭼﻬﺎﺭ ﻧﻌل ﺒﺴﻮﻯ
ﺤﺮﺹ ﻭ ﻃمع ﻮﺳﻨگ
ﺪلی ﻮ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎفی
ﻮ ﻓﺮﺻﺖ ﻃﻠﺒﻰ ﻭ
سعی ﺪﺭ ﺗﺤﻤﻴق ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮑﺸﺎﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﺭﻭغ ﺸﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺴﻴﺎﺳﻰ و ﺍﻧﺴﺎنی
کاﺫﺏ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
بشریّت ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
ﻮ ﺍﻧﺴﺎﻧﺎﻧﻴﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻴچ ﻘﺪمی ﺒﻨفع
ﻤﺤﺮﻭﻣﻴﻥ ﺒﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﮐﻤکی
به ﺘﺸﺪﻳﺪ ﺩﺷﻤنی
ﺒﺂﻧﺎﻥ ﻣﻴنمایند
ﮐﻪ ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ ﺴﻴﺎسی
ﻮﺣﺰﺑﻰ ﻭﺑﺎ ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺻﺘﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺤﺪّ ﺃﻗل ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺑﺎﺳﻴﺎﺳﺘﻬﺎﻯ
ﺘﺤﻤﻴﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪگی
ﺒﻮﻇﺎﻳﻒ ﺯﻧﺪگی
ﻤﺤﺮﻭم ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﻣﺎلی آﻧﻬﺎﺭﺍ
ﮐﺎﻫﺶ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺴﺮﮔﺮﻣﻴﻬﺎ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻣﻮشی
هاﻯ ﮐﺎﺫﺏ ﻭ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﺟﺎﻟﺐﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺪﺭ ﻣﻨﻄق
ﻤﺎﺩﻯ ﻭﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ اخلاﺎق ﻮﻋﻘل
اﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ ﺍﺯ
ﺗﺮس ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ ﻮﻋُﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ ﺗﻤﺎم ﻣﻮﻗﺖ
ﺩﺭﻓﮑﺮ ﺩُم ﺒﺘَﻠِﻪ
ﻧﺪﺍﺩﻥ هستند. ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻳﻌنی
کاﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻴﻘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ کاﺭ ﺗﺸﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺍنی
ژنتیک ﺮﻭحی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺗﺸﺪﻳﺪ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ ﻧﻔﺴﺎنی
گرﺩﻳﺪﻩ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﻮ ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ اﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﻌﺎﻳﺐ ﺗثبیت ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎل ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﺻﻔﺎتی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺣّﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻨﻮع ﻨﻴﺰ ﻣﺴﺦ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
و ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺭﺟﻪ ﺍﺯتوحّش
ﻭﻧﻮع ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺍنی
ﻮﻋﻘلی ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﺻﻠﺎح ﺸﺪﮔﺎﻥ
ﺮﻭﺍﻧﻰ ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ ﺣﺪ
ﺃﻗﻞ ﺑﻨﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺮگ ﻮ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ ﭼﻪ ﺑﺎ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﭼﻪ ﺑﺎﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﻨﻮﻋﻰ ﺍﺯ ﺃﺯل
ﺁﻏﺎﺯ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ بی اﻧﺘﻬﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﮐسی اﻳﻥ ﺒﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺁﻣﺪﻩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯگوﺳﻔﻨﺪ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ نیز ﺮﻭﺯﻯ
گوﺳﻔﻨﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺯﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺍﺻﻠﺎح
ﻨﻔس أمّاره ﻭ ﺩﺭﻳک
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺑﺎ ﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ ﮐﻪ
بعقل کُلّی
الهی ﻨﺮﺳﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ
اکنون ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻗتی ﻴﺎﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺭﺷﺪﻋﻘل
ﻤﺎﺩﻯ ﻔﺰﻭنی ﺒﮕﻴﺮﺩ
ﻫم اﻳﻨک اﻧﺴﺎﻥ
عمیقا ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭽﻮﻥ ﺻﺒﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺗﺮﺣّم ﻮﮔﺬﺷﺖ
ﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ ﻀﻌﻴﻒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﺣتی
ﺒﺎﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺳﺘم ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻣﻨﻄق
عرﻓﺎنی ﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻤﻨﻄق اﺣﺴﺎ سی ﻮ
منطق ﻓﻄﺮﻯ ﻮﮐﺸﺶ
ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ ﺧﻮﺍﻧﺪ.
ﻣﻨﻄﻘﻴﮑﻪ ﺑﺎﻟقوّه
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻟﻔﻌل
و تثبیت و
سایبرنیتیک ﺸﻮﺩ
ﺑﺎ ﺗﺮک ﺘﻮﺣّﺶﻫﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﮐﺴﺐ ﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ. ﻭ ﻣﻨﻄق
ﻤﺎﺩﻯ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻤﻨﻄق علمی ﻮﺗﺠرَبّی
ﻮ ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم اﺳﺎس
ﻳک ﻔﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ اﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻨﻄق عرﻓﺎﻧﻰ ﺍﺳﺎس
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻣﺨﻠﻮﻃ
کرﺩﻥ ﻤﻌنی
عقلی ﺒﺎ
برداشت ﻋﻠمی
یا ﺩﺍﻧﺶ ﺧﻄ اﺳﺖ.
ﻭﻋﻘل ﺒﺎﻋﻠﻢ ﺑﻤﻌنی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﺁﮔﺎهی
ﺮﻭﺣی ﻴکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻋﻘل ﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
عرﻓﺎنی ﻤﺎﺩﻯ ﺪﺍﻧﺴﺖ
ﻳﺎ ﺷﻨﺎﺧتی ﻤﺎﺩﻯ
ﺒﺎ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺮﻭﺍنی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺫﻫﻦ
ﻭﻋﻠم ﻮ ﺩﺍﻧﺶ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻤﻄﻠﻘﺎ
ﻣﺎﺩﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ ﮐﻪ
ﻫﻴچ ﺠﻨﺒﻪ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺪﺭﺁﻥ ﻤﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻧﺸﻮﺩ ﻋﻠﻮم اﺟﺘﻤﺎعی
ﺪﺭ ﻭﺍقع ﺒﻴﺸﺘﺮﻋﻠﻮم
عرﻓﺎنی ﻮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪﻫﺎﻯ
علمی ﻮﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﺩﺭﺟﻪ
ﺧﻄﺎﻯ ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺪﺭ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺍﻳﻥ اﺳﺖ که
ﭼﻘﺪﺭﺟﻨﺒﻪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮﻋﺮﻓﺎنی ﻮ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴک
ﻔﻠﺴفی ﺪﺭﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺻﺎﺩق
اﺳﺖ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺭﻭحی ﻮ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﻣﺎﺩﺍم
که ﺍﺻﻮل کاﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻋﻠم ﻮﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ اﺳﺖ. ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﺁﻣﺎﺭﻯ ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﺁﻥ ﻘﺎﺑل ﺴﻨﺠﺶ
ﻭﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ اﻧﺴﺎنی
ﺒﻨﺪﺭﺕ ﺣتی ﻘﺎﺑل
ﺴﻨﺠﺶ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺟﻨﺒﻪ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳم
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﻳک
اﻧﺴﺎﻥ ﻮﻳﺎ ﻳک
ﻄﻔل ﻮﺣتی ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭼﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﺒﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻴک ﻤﻠّﺖ
ﺑﺎﻋﻈﻤﺖ ﻫﺮ ادّعاﻯ
ﺁﻥ منجر ﺑﮑﺸﺘﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﻭ ﮔﺮﺳﻨگی ﻮ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺘﻬﺎ
ﻭ ﺳﺨتی ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺤﻔﻈ
اﻗﺘﺼﺎﺩ یک ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺿﺮﺑﺘﻬﺎﻯ
اﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ تمدّن
ﻤﺎﺩﻯ ﻴﺎﻓﺘﻦ ﻭﺑﺎ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﺂﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﻮ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻓﺮﻫﻨگ هرﮔﺰ ﺣلّ
ﻤﺸﮑل ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺯﻧﺪگی ﺪﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﺑﺎ ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﻮﮊﻩﻫﺎﻯ عاﻃفی
ﻮﻋﺮﻓﺎنی ﺪﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﭙﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺭﺩ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺗﺎ
ﻣﺪتی ﻤﺴﺎﺋل
عرﻓﺎنی ﺮﺍ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮ ﺍﺳﺎس ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﺒﺎ ﻣﻨﻄق ﻤﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺳﺎﻟک
ﻤﻮفق ﺒﺎﻋﻘل ﺨﻮﺩ
ﮐﺎﺭ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻋﺎﻗﺒﺖﻋﻘل
علمی ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻌﻘﻞ ﮐﻠّﻯ
الهی ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎسلوک الهی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی ﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻴرَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮع
فوق بشری ﻨﻴﺰ بعقل
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ. ﺍﻳﻨک
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻣﺘﺪﻳّﻨﻴﻦ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻋﻘل ﻤﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﺟﺰ ﺨﺮﺍﻓﺎﺕ ﺩﻳنی
و مذهب تراشی
و فلسفه بافی ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺠﺮﺃﺕ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﻋﻘل ﻤﺎﺩﻯ ﺘﻘﻮﻳﺖ
ﺷﺪﻩ ﻳک ﻨﻮع ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ
( ﺟﻨﻮﻥ ﻣﺨﻔﻰ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻫﻬﺎ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺠﻨﻮنی ﺪﻳﮕﺮﻯﺮﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﺩﻳﻮﺍﻧگی ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ ﮐﻮﺭ
ﻭﺍﻭﻫﺎم ﻮ ﺧﻴﺎل
ﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻬﺎئی که
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺩﻳﻮﺍﻧگی
اﺳﺖ ﻫﻤگی ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘل ﻤﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
شایسته
قهقرای فوری ﺷﺪﻩ
ﺑﺎ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎﻯ
ﻤﻨفی ﻨﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺑﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣتی ﺒﺎ ﺷﺨﺺ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺩﺷﻤنی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ الهی ﻮﻳﺎﻋقل
کُلّی ﺎﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯﻳک ﺪﻭﺭﻩ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺟﺰئی
اﻳﺪﺁﻟﻴﺴتی ﻴﺎ
نَفس لوّامه ﺍﺳﺖ
ﭼﻮﻥ ﺒﺨلق ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺎ ﺩﻭ سرﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻨﻄقی ﺨﻮﺩ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺍﻣﻮﺭﺭﺍ
ﺑﺮﺭسی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺒﺎ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ کاﻣﻠﺎ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﺤﺮﻑ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ ﻭﺑﺎ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺒﺎ ﻣﻨﻄق ﻤﺎﺩﻯ
و علمی ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺗﻤثیلاتی
اﺯ ﻣﻨﻄﻖ ﻋﺮﻓﺎنی
اﺳﺖ. ﻭلی ﺒﺎ ﺑﺰﺭگ
ﺴﺎﻟﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺑﺎ ﻋﻘل عرﻓﺎنی
ﺤﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻳﺎﺩﻯ هم اﺯ ﻋﻘل
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻋﻠمی ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺮﻭج ﺬﻫنی ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺪﺍﻋﻴﻬﺎﻯ ﺬﻫﻨﻰ
و ﺫﺧﻴﺮﻩﻫﺎﻯ
علمی اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺎﺋل
عرﻭج ﻮ ﺗﻌﺎلی ﻔﮑﺮﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺮﺩﺑﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﺎلی اﺳﺖ.
ﻭلی گاهی اﻳﻥ ﺘﺪﺍﻋﻴﻬﺎ
ﻣﺘﺰﻟﺰل ﻮ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻭﺍﻧﺤﺮفی هستند.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻨﺮﺩﺑﺎنی
ﺴﺴﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺧﻴلی
ﺰﻭﺩ ﻭ ﺣﺘﻤﺎ ﺍﺯﻫﻤﺎﻥ
ﺴطح ﺒﺎﻟﺎﺭﻓﺘ
ﻪﺧﻮﺩ ﺳﻘﻮﻃ ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺁﺳﻴﺐ ﺭﻭﺍنی
ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﮔﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﺯﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍهی
که ﺗﻌﺎلی ﻔﮑﺮﻯ
ﺒﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺯ
ﭘﺎﺋﻴﻥ ﺒﻴﺎﻳﺪ
شاید ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺭﺍﻩ ﺟﺪﻳﺪ ﻮﺩﺭﺳتی
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺼﻌﻮﺩ
ﻭﻋﺮﻭﺝ ﻣﺠﺪﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﻭلی ﺴﻘﻮﻃ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺘﺪﺍﻋﻴﻬﺎﻯ ﺒﺎﻃل
ﻮ ﮐﺎﺫﺏ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺑﺎﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺍﻧﻰ ﻣﺪﺗﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﺯﻋﺮﻭج
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.
شاید ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻳک ﺘﻔﮑّﺮ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺒﺎﺷﺪ.ﻭلی اﻳﻥ
ﺘﻔﮑّﺮ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺘﻔﮑّﺮ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺟﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
سعی ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺒﺎ ﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬامی ﻮ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﻭﻥ ﺰﺣمت
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺍﻳﻥ
عرﻭﺟﻬﺎﻯ ﺬﻫنی
ﻮ ﻓﮑﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻧﺘﺎﻳج عقلی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺒﺎﺧﺘﺮﺍع
ﺪﺳﺘﮕﺎﻫﻰ ﺗﮑﻨﻴکی
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻳک ﺪﺳﺘﮕﺎﻩ ﻓﮑﺮﻯ
ﻮ ﻳک ﺴﻴﺴﺘم اﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻭﺗﮑﻤﻴل ﻮ ﺗﻨﻘیح
ﺸﻮﺩ ﻣﻔﻴﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﺑﺮﺍﺳﺎس ﺗﺪﺍﻋﻴﻬﺎ
ﻳﺎ ﺫﺧﻴﺮﻩﻫﺎﻯ
علمی ﻮﻣﺎﺩﻯ ﺬﻫﻦ
ﺟﺰ ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﮔﺸﺘﻦ
ﻭ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺣتی ﺒﺎﻋث
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻜﻬﺎﻯ
ﺫﻫنی ﺸﺨﺺ ﭼﻨﺎﻥ
ﺘثبیت ﻭ ﻣﻠﮑﻪ ﺷﻮﻧﺪ
ﻭﺣﺎﮐم ﺒﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ گرﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﻗﺎﺑل
ﺘﺮﻣﻴم ﻮ ﺗﺼﺤیح
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺍﻳﻥ اﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎ
ﻣﻨﻄق ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﻋﻘﺪﻩ
ﺩﺍﺭ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻴک ﻨﺘﻴﺠﻪ
ثابت ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﺘﺎﻳج ﺠﺪﻳﺪ
ﻭ شاید ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺯﻳﺮا
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴک
ﺸﺪﻩ ﻭﮐﺎﻣﭙﺒﻮﺗﺮ
ﺫﻫﻥ ﺸﺨﺺ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺭﻳﺰﻯ
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻨﺎحقّ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺎﺩق ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ ﺑﺘﺼﻮﺭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻮﻥ ﻤﮑﺮﺭﺍ
ﻳک ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺍﺯ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
مکرر ﺧﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
پس ﻗﻄﻌﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺁﺏ ﺑﺴﻮﻯ
گوﺩﺍل ﻤﻴﺮ ﻭﺩﻭ
ﺩلی ﺤﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﮔﻮﺩﺍل ﻮ ﮐﺎﺭ ﺁﺏ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺮﺍه ﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
هدﺍﻳﺖ ﺁﺏ ﺑﺰﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺘﺸﻨﻪ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻣﺮﺩﺍﺏ ﭘُﺮﺗﺮ
ﻭ ﮔﻨﺪﻳﺪﻩ ﺗﺮ ﻭ
ﻣﺰﺍﺭع ﺨﺸﻜﺘﺮ
ﻭبی ﺤﺎﺻل ﻤﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﺎﻋﻘل ﻤﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﻤﻠﺎ ﺑﺎﺯﻯ ﺬﻫنی
ﻮﺳﺮﮔﺮمی ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺭﺑطی ﺒﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺫﻫﻥ
هم ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺯﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﮔﺮﺩ
ﻭﺧﺎﻙ ﻭﮔِل ﺁﻟﻮﺩگی
ﺬﻫﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻧﺪگی اﻧﺴﺎنی
اﮔﺮ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ثرﻭﺕ ﻭﺣﺮﺹ ﻭﺟﺎﻩ
ﻃﻠبی ﻮ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺠﺎرَبّ ﻣﺎﺩﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺫﻫنی
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻣﻨﻄق
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﺰﻧﺪگی عاﻗﻠﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﻧﺪﻳﺶ
ﻭﺧﻮﺵ ﻓﺮﺟﺎﻡ (
با فَرّ و جَم
شدن) ﺣتی ﻨﻴﺎﺯﻯ
هم ﺒﺘﻄﺒﻴق ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺗﻔﮑﺮﺍﺕ ﺁﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺣتی ﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻭﺭ ﻭسعی
کرﺩ ﺍﺯﻧﻮ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺵ
ﻣﻨﻄق غیرﻣﺎﺩﻯ
یعنی عرفانی ﻘﺮﺍﺭﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻨﻄق
اﻳﺪﺁﻟﻴﺴتی
مقذماتی
سالکان اﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﻮﺍع ﺪﻳﮕﺮﻯ
اﺯﻣﻨﻄﻘﻬﺎﻯ غیر
ﻣﺎﺩﻯ هم ﺒﺎﺷﺪ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎئی اﺯﻣﻨﻄق
ﻤﺎﺩﻯ ﻭﺟﻨﺒﻪﻫﺎئی
اﺯﻣﻨﻄق عرﻓﺎنی
ﻮ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴتی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻤک ﻜﻨﺪ
ﻫﻤّﺖ ﺷﺨﺺ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺴﻌﺎﺩﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺴﻮﻯ ﻣﻨﻄق ﺠﺪﻳﺪ
ﻋﺮﻓﺎنی ﻮ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴتی
ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺑﺎ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﻭﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺧﻮﺩ ﺍﺑﺘﺪﺍﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
وعلل جهل
مینماید ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺑﺎ ﻣﺤﺎﺳﻥ اﺧﻠﺎقی
ﻮ ﻫﺪﻑ الهی ﺪﺭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
الهی ﺪﺭﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
که نه ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻧﻪﺁﺧﺮﺕ
قائم وپس از
مرگ .ﺯﻳﺮﺍ ﺁثاﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺯﻭﺩ ﮔﺬﺭ
ﻗﺎﺑل ﺴﺮﻗﺖ ﻭﺷﮑﺴﺖ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺭﻗﻴﺒﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻮﺭﺷﮑﺴﺘﮕﺎﻥ ﺑﺪهی
ﺴﻨﮕﻴنی ﺒﺒﺎﺭﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ
ﻭلی عرﻓﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺗﺮک ﺪﻧﻴﺎ
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ ﻮﻋﻘل
ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ ﻭﮐﺴﺐ
ﻋﻘل کُلّی
الهی که ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺒﺎﺯ ﻳﺎﻓﺖﻋﻘل
ﺠﺰﺋﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﻨﻴﺰ
ﻫﺴﺖ ﻫم ﺪﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻫم ﺁﺧﺮﺕ
.ﺍﮔﺮ ثرﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻤﻴﻠﻴﻮنی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻋﻮﺽ ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻯ
هاﻯ ﻤﻴﻠﻴونی
هم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﺮﻫﺎ ﺷﺐﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺏ ﻭ ﺭﺍﺣﺖ ﺑﺎ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺧﺎﻃﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﻔﻘﺮﺍ ﺭﺍﺣﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺑﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺍﺏ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺪﻥ ﺨﺴﺘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺭﺍ
ﺗﺮﻣﻴم لاﺯم ﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻔﺮﺻﺖ ﺗﺮﻣﻴم ﺪﺭﺟﺴم
ﻮ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺮﺩﻳﺪ ﺗﻔﮑّﺮﺑﺎ
ﻣﻨﻄق اﺣﺴﺎس ﺪﺭ
ﻗﺎﻟﺐ ﺩﻳنی ﻮﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﺮﻓﺎنی
غیر ﺍﻟﻬﻰ اﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ ﺧﺮﺍﻓﺎنی
ﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﺧﺘﻥ ﺪﻧﻴﺎ ﻭﺁﺧﺮﺕ
پس ﺍﺯﻣﺮگ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﻭﭼﺎﺭﻣﺴخ ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻋﻠمی ﻮﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻭﻓوﺮﻣﻮﻟﻬﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﻣﺪﺍﻡ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﺍﻭﻫﺎم
ﻮﺧﻴﺎﻟﺎﺕ ﻣﻴﮑﻨند
ﻭﺟﺰ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ و گمراهی
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
پس ﺍﺯﻣﺮگ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺎمی اﺭﻭﺍح
ﺤتی روح ﻴک ﻮﻳﺮﻭس
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ ( کن ﻔﻴﮑﻮﻥ)
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺃﺯل ﺘﺎ ﺃﺑﺪ
بی اﻧﺘﻬﺎ ﺍﺯﺳﻠﺴﻠﻪ
بی ﭙﺎﻳﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺍﻧﻮﺍع
ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍع گیاهی
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺩﺭﺍﺯ ﻓﺼﻮل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺴﻠﺴﻠﻪ
بی ﭙﺎﻳﺎﻥ ﺃﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﻧﺮﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﺳﻘﻮﻃ
ﻤﺠﺪﺩﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻄﻮﺭﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒیعی ﻴﺒﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻣﺪ.
ﮐﻪ ﺯﺣﻤﺖ ﻭﺭﻧج
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋِﺮﺽ ﻭ ﺁﺑﺮﻭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺩﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺑﺎﻋﻘل کُلّی ﮐﻪ
شامل ﻤﻨﻄق ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﻣﻨﻄق اﻳﺪﺁﻟﻴﺴتی
ﻮﻋﺮﻓﺎنی اﺳﺖ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﮑﺸﻒ ﺣﻘﺎﻳق ﺠﺪﻳﺪ
ﻋﻘﻠﻰ فوق
بشری و الهی ﻭﺑﺎ
ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ ﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺗﮑﻨﻴکی ﻨمی ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺍﺯ ﻣﺨﺰﻥ ﺁﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
الهی ﺒﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﺗﺮﺷّﺤﺎﺕ
سلّولهای ﻣﻐﺰ
ﭼﻮﻥ ﺘﺮشح ﺼﻔﺮﺍ
ﺍﺯ ﮐﺒﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻨﺘﺎﻳج هیچ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺭﻭﺍنی ﻔﻌﻠﻰ ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍﺣﺖ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﻭنیز ﻤﻨﺠﺮ ﺑﺘﮑﺎﻣل
ﮋﻧﺘﻴﺒک ﺮﻭحی اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻭ شایسته
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
الهی ﻤﻮﻓق ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﻌﺎلی
ﺴطح عقل ﺸﺨﺺ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ نیز
ﺒﺘﻌﺎلی ﺴطح
عقل جَمعی ﺒﺸﺮ
ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
(ﺳطح عقلی ﺠﻤﻌﻰ)
ﺑﺸﺮﻏﻴﺮﺍﺯ (ﺳطح
علمی ﺠﻤﻌﻰ) ﺑﺸﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﻘل غیر
ﺍﺯ ﻋﻠم اﺳﺖ. ﻋﻘل
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﮐﺴﺐ
ﺑﻌﺪﻯ علما اﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎهی
اﺳﺖ. ﻭلی علم اﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ کسب ﻋﻘلی
ﺒﺮﺗﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻘل ﻮﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﻘﺎم
ﻔﺼل ﻨﻮﻋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ.ﻭلی علم ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺎ ﮐﻠﺎس هاﻯ ﺁﻣﻮﺯشی
اﺳﺖ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺍﻳﻦ ﻋﺮﻓﺎﻯ
الهی ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
که ﺑﺴﻄح عقل جَمعی
ﻮﺳطح علم ﺒﺸﺮ ﮐﻤک
ﻤﻴﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻓﻌﻠﺎ ﻋﺮﻓﺎ ﺩﺭﻋﻠم
ﺒﻬﺮﻩﺍﻯ ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ علم
ﺘﮑﻨﻴکی ﻮ ﺗﺠرَبّی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻣﻘﺼﺪ ﻋﺮﻓﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻏرَبّ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺷﺮﻕ ﺟﻬﺎﻥ
همیشه ﻋﺮﻓﺎنی
و اشراقی ﻔﮑﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻴچ
کدﺍم ﻨﻴﺰ ﺧﺎﻟﺺ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ .ﻣﺒﺤث
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻜﻬﺎﻯ
ﺠﺴمی ﻮ ﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭﺍنی ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﺴم ﺒﺎ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻭﺭﺯشی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴک
کرﺩ. ﻭﺩﺭﺫﻫﻥ ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘل ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺗﮑﻨﻴکی ﻮ ﺗﺠرَبّی
ﺁﻧﺮﺍ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴک
و تثبیت و
ملکه ﻨﻤﻮﺩ. ﻭﺑﺎ
ﻋﻘل ﺨﺮﺍﻓﺎتی ﺬﻫﻥ
ﺮﺍ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻭ ﺗثبیت
ﮐﺮﺩ. ﻭلی ﺒﺎﻋﻘل
عرﻓﺎنی ﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﻮﻳﮋﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
تثبیت ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴک
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ
ﺫﻫﻥ ﻮ ﺟﺴم ﻨﻴﺰ
ﺑﺪﻧﺒﺎل ﺮﻭﺍﻥ
ﺸﮑل ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی اﻧﺴﺎﻥ
پس ﺍﺯ تثبیت ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘک
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
فوق بشری ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺫﻫﻥ ﻮ ﺟﺴم ﺒﺎ ﻣﺮگ
بکُلّی ﻤﺘﻠﺎﺷﻰ
ﻭﻳﺎ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺁﻥ از ﺑﻴﻥ ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﻟﻰ (ﺭﻭح ﻴﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮋﻧتیک ﺮﻭﺣﻰ
در یونیورس
ملکوت ) ﺑﺎ ﻣﺎﻫﻴتی
ﺠﺒﺮﻭﺗﻰ ﺣتی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ هفت ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸت
چهارم فوق
بشری میرﻭﺩ. سلوک
الهی اﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
بشریّت ﻭﮐﺴﺐ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮالهی ﺨﻮﺩ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
سلوک ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﺑﻤﻌﺮفی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺁﻳﻨﺪﻩ
فوق بشری ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭ ﺿﻤﻨﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺘﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ (وَلیّ
الهی ﻮ ﻣﻌﺼﻮﻡ)
ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻣﺼﻮﻥ
اﺯﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺘﮑﻤﻴل ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ نوع فوق
بشری ﻮ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.

حدیث 1532 -
اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ (ﺝ۵ﺹ۴ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻧّﺎ ﻟﺎ ﻧﻘﻮل
ﺠﺒﺮﺍ ﻭﻟﺎ ﺗﻔﻮﻳﻀﺎ
ﻣﺎ (ﻭﻟﺎﻳﺖ
سلوکی )ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺤث
ﺍﺯ ﺟﺒﺮ ﻳﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻴﻢ (ﻳﻌنی
بحث ﻭﻃﺮح ﻤﺎ بَحث
ﻓﻠﺴفی ﻨﺪﺍﺭﻳم
ﻤﺎ ﺍﻫل ﺴﻠﻮک ﻮﻋﻤل
ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭحی
هستیم ﮐﻪ ﺑﺤثی
ﺒﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺟﺒﺮ ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ جَمع
ﺠﺒﺮ الهی ﻮﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻓﺮﻳﻀﻪ عکس
تفویض اختیار
آزاد داشتن )
در فریضه الهی
بمعنی ﺠﺒﺮ ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺣﺘمی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ سلوک
الهی ﺍﻣﺮﻯ اﺳﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ که ﻓﻬم
ﻮﻋﻠﺎﻗﻪ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺎ ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺤﻘق آﻥ
مُیسّر ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐسی
ﺮﺍ ﺑﻔﻬم ﻮﺗﻌﺎلی
ﻤﻴﺒﺮﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺯﺍﺩی را ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭼﻮﻥ هرﺣﻴﻮﺍنی
ﻠﺬﺕ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺒﺮﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ (ﻟﺬﺕ) ﮐﻪ
ﺷﻴﺮﻳﻥ ﻮ ﺁﺳﺎﻥ
ﻮ ﺳﻴﺮ ﻧﺸﺪنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ (ﺗﻌﺎﻟﻰ) ﺳﺨﺖ
ﻭ ﺧﺴﺘﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺪﺭ حدیث
ها ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺼﺤﺒﺖ
ﺍﺯ (ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻥ
ﻴﺎ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻴﻥ
ﻤﺮﺣﻠﺘﻴﻥ) ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻧﻘﺶ ﻋﺎﻣل ﺴﻮﻣﻰﺑﻴﻥ
ﺠﺒﺮ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺳﺖ و ﻫم ﺠﺒﺮ ﻭ
هم ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫم ﺪﺍﺭﺩﻭنیز
ﻤﻌنی اﻣﺮ ﺳﻮم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﺍثاﺭﺧﻮﺩ ﺩﺭ
بَحث ﺟﺒﺮ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻡ.

حدیث 1533 - ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺳﻴﺪﻩ
(ﺝ۵ﺹ۷ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺼﻨﻔﺎﻥ ﻤﻥ اﻣّتی
ﻠﻴس ﻟﻬﻤﺎ فی اﻟﺄﺳﻠﺎم
ﻨﺼﻴﺐ ﺍﻟﻤﺮﺟئة
ﻭ ﺍﻟﻘَﺪَﺭیة ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺯ ﺍﻣّﺖ
ﻣﻥ ﺪﺭ ﺍ(در
سلوک وهدف
الهی) در اﺳﻠﺎﻡ
ﻧﺼﻴبی ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻳکی
پیروان مکتب
فکری ﻤﺮﺟﺌﻪ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
طرز فکر ﻗَﺪَﺭﻳﻪ
ﺍﺳﺖ. (ﺍﻣﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻳﻌنی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻭم کنندﻩ ﺑﺎ
ولایت محمد ﺍﻭ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣل ﺪﻳﮕﺮ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎی
بعدی ﻣﺨﺘﻠﻒ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
قشری همه
مذاهب ﻈﺎﻫﺮﺍ
و تنها در اسم ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﺼﻴﺒﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻔﻮ الهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
مفهوم این حدیث
شامل آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﻭم
کنندﻩ ﮐﻪ ﻣﺮﺟﺌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷند ﺑﺎ ﺑﺮخی
که ﺁﻧﺮﺍ ﮐﺴﺎنی
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺸﻤﻮل عفو الهی
ﺒﺪﻭﻥ ﺳﻠﻮک ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ
ﻭ ﺻﻮﻓﻴﻪ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ اسمی ﺒﺪﻭﻥ
ﺴﻠﻮک ﻮﺷﻌﺎع اﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻗﺒل اﺯﻣﺮگ
ﺘﻮﺑﻪ ﻣﮑﺮﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ(ﻋﻔﻮ
ﻋﻤﻮمی) ﺮﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺭ
ﮔﺮﻭﻩ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
الهی هستند. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ اﺩﻋﺎ ﺍﺭﺯﺵ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﻤﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﺳﻠﺎم
ﻮﺗﺴلیم الهی هستند.
ﻭلی ﺒﺪﻭﻥ
زحمت و تلاش ﺴﻠﻮک
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﺎفی
ﻨﺼﻴﺒﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭﻋﻔﻮ
الهی ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻣﺮﺟﺌﻪ ﮐﻪ
(إﺭﺟاء) ﻮ ﺑﻌﻘﺐ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻥ ﺮﺍ ﭘﻴﺸﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻣﺪﺍم ﺴﻠﻮک الهی
ﻮﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮکی
وظیفه الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎ ﻣﻮﮐﻮل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻣﺮگ ﻔﺮﺻﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺪﻫﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺒﻌﺪ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪ ﻣﺮﺟﺌﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺸﻴﻌﻪ
ﺑﻮﺩﻥ ﻮ ﺑﺪﻭﻥ
تسلیم و پیمان
با ﻮﻟﺎﻳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻣﺴﺌﻮل ﺪﺭﮔﻨﺎﻩ
کاری انسان می
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﻘﻄ ﻘﺪﺭﺕ
ﻧﻈﺮﻯ ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭلی ﺳﺎﻟک
ولایت ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﮐﻨﺘﺮل نفس ﮔﻨﺎهی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﮑﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻗﺪﺭﻯ ﺒﻤﻌنی
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻘﺪﺭﺕ ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﻧﻘشی ﺒﺮﺍﻯ
اﺩﺍﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ ﻭ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻓﮑﺮ کنونی ﻮ ﺭﻭح
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
که ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺎ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺍﻧﻪ ﺧﻮﻳﺶ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺯسلوک
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺒﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﺮجئه
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ. ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
رسمی ﻨﻴﺰ ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ
ﺭﺍ ﻣﺮﺟﺌﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﻧﻘل اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻤﻴﮑﻨند ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻟﻌﻥ
اﻟﻠﻪ ﺍﻟﻤﻌﺘﺰلة
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ
ﺭﺍ ﻟﻌنت و
نفرت کنند ﮐﻪ ﻗﺼﺪ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭلی اﻟﺤﺎﺩ ﻭﮐﻔﺮ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ.
ﺭفع ﺘﺸﺒﻴﻪ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭلی اﻧﺮﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗثبیت ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ
ﻣﺮﺟئی اﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺪﺭﻗﺮﻥ ﺳﻮم
هجری ﺒﺒﻌﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻓﻠﺴفی
ﻮﻋﻘﺎﻳﺪ اﺑﺮﺍﺯ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﺑﺎﻫم
ﺪﺭﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻣﺎم ﺪﺭﺍﻳﻥ
گفتاﺭ ﮐﺴﺎنی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻌﺘﺰل
و بدور اﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی هستند ﻭﻗﺸﺮﻯ
ﻤﺎﻧﺪﻧﺪ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺑﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺧﺪﺍ را ﺩﺭﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ (ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺧﺪﺍ)
ﺭﺍ ﺩﺭﻋﻤل سلوک
الهی اﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ.
ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗُﺪَﺭﻯ ﻮ ﺯﻧﺪﻳق
ﻮ ﻣﺎﻧﻮﻯ ﻮ ﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﻟﻔﺎظی
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﺒﺪﻳل ﺒﻨﺎﺳﺰﺍ
ﻭ ﺗﮑﻔﻴﺮ ﺷﺪﻩ ﻭﻫﺮ
ﮔﺮﻭﻩ ﺑﺮﻋﻠﻴﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﺒﺮﺩﻧﺪ. ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺻﻮﻓﻴﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭعزلت
ﺳﻠﻮک ﻮ ﮔﻮﺷﻪﮔﻴﺮﻯ
ﺪﺭﺗﺮک ﺪﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ عزلت ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی . (ﺗﺸﺒﻴﻪ) ﺑﺎﺯ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻔﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﻣﻨﻄقی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ سلوک
الهی ﻮ ﺷﻬﻮﺩ تجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻠﻮﻙ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ
(ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺗﺼﻮﻑ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣل عمل ﺘﺠﺮﻳﺪ
و پاکسازی نفس
ﺑﺘﺪﺭﻳج ﺒﺪﻭﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻟﺬﺍ ﻣﮑﺎﺗبی
اﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭالهی
اﻓﺘﺎﺩﻩ ﺩﺭ ﺗﺼﻮﻑ
شدﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ
ﻫم ﺪﺭ ﻭﺍقع ﺒﺘﺪﺭﻳج
عمل سلوک الهی
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻮﺍقعی
الهی ﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭمتفکّر ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺩﻳنی ﺸﺪﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ الهی گرﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
الهی ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻫﺮ ﻃﺮﻳﻘتی
که وﺍﺻل ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
الهی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ برتری
مقام الهی می
اﻓﺘﺎﺩ.

حدیث 1534 – از
امام صادق است
(ج؟ ص ؟؟ ) که میفرماید
- أﺩنی ﻤﺎ ﻳﺨﺮج
ﺒﻪ ﺍﻟﺮجَلّ ﻤﻥ
اﻟﺎﻳﻤﺎﻥ ﺃﻥ ﻴﺠﻠس
الی غال ﻮ ﻳﺴﺘمع
اﻟﻰ ﺣﺪﻳثه ﻭ ﻳﺼﺪّﻗﻪ
علیّ ﻘﻮﻟﻪ ﺍﻥ ﺃبی
ﺤﺪّثنی عنه ﺃﺑﻴﻪ
ﻋﻥ ﺠﺪّﻩ ﺃﻥ ﺮﺳﻮل
الله ﻗﺎﻝ ﺻﻨﻔﺎﻥ
ﻤﻥ اِﻣّتی لا ﻧﺼﻴﺐ
ﻟﻬﻤﺎ فی اﻟﺎﺳﻠﺎﻡ
ﺍﻟﻐُﻠﺎة ﻭ ﺍﻟﻘَﺪَﺭﻳﻪ
ﺣﺪّ ﺍﻗل کاﺭﻯ
که ﺍﻧﺴﺎﻥ
سالک را ﺍﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ
وپیمان او ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﺰﺩ ﻳک ﻤﺒﺎﻟﻐﻪ
آمیز ﺒﻨﺸﻴﻨﺪ ﻭﺑگفته
ﺍﻭ ﮔﻮﺵ ﺑﺪﻫﺪ ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺼﺪﻳق ﻮ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﭘﺪﺭم
اﺯ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺩﻭ
ﺻﻨﻒ ﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺯ
ﺍﻣّﺖﻣﻦ( از
اوم کنندگان
سالک با ولایت
محمد درهر
زمان ) ﺍﺯ ﺍﺳﻠﺎم
( پیمان سلوکی
الهی خود) ﻧﺼیب
و بهره ای ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻳکی
عُلاﺕ ﻭ ﺍﻓﺮﺍﻃ
گرﺍﻥ ﻮ ﺯﻳﺎﺩﻩ
ﮔﻮﻳﺎﻥ ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺠﺒﺮ الهی
ﺒﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ ﺍﻳﻥحدیث
ﻏُﻠﺎﺕ ﮐﻪ ﺩﺭحَقّ
ﻤﺪﻋﻴﺎﻥ اﻟﻮﻫﻴﺖ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﮔﻔﺘﻪاند .و ﺑﺠﺎﻯ
ﻤﺮﺟﺌﻪ ﺩﺭحدیث
های ﻗﺒلی اﺳﺖ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
اُﻣّﺖ ﺍﻭم
کنندﻩ ﻭ ﺳﺎﻟک ﻮلی
بی ﻨﺼﻴﺐ و
بهره ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻭﺳﺎﺋﻄ غیر ﻭﺍقعی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺣﺪّ مُربّی
الهی ﻮ ﻭﺍقعی ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺩفع ﺸﺮک ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﻣﻘﺎم الهی ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ علیّ اﻟﻠﻬی
ﻴﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻟﻠﻬی
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﺭﺍ شامل
می گرﺩﺩ. ﺍﻣﺎ ﻏُﻠﺎﺕ
و غالیان ﮐﻪ ﻏﻠﻮّ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻌنی ﻤﺮﺟﺌﻪ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﺒﻌﺪ ﻣﻮﮐﻮل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺩفع ﺸﺮک
ﻨمی ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ها ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻨﻈﻮﺭﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮخی ﻤﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺠﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺯبی
اﺭﺍﺩگی ﻮ ﺑﻴﮕﻨﺎهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭ
ﺑﺮخی ﺰﻳﺎﺩﻩ ﺭﻭﻯ
ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩ می کنند
ﻭﺑﻘول اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ اﻟﺎﻣﺮﻳﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺳﺎﻟﻚ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫم اﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺪﺭ ﺧﻮﺩ ﻧمی ﺒﻴند
گه ﭼﻘﺪﺭ ﺭﺍﺣﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﮕﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

حدیث 1535 –
از ﺍﻣﺎم کاﻇﻢ (ﺝ۵ﺹ۸ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﻳﺎ ﻗَﺪَﺭ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
ﻮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺁﺭﻯ
ﺒﻨﺪﻩ ﻣﺴﺘطیّع
اﺳﺖ (ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
سلوک الهی ﺒﮑﻨﺪ
ﻳﺎ ﻧﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮔﻨﺎﻩﮐﺎﺭﻯ ﺪﺍﺭﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺴﺌﻮل
آﻥ ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭلی
ﺘﻮﺍﻥ اﺟﺮﺍﻯ
اﻥ ﺮﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ (ﻣﺴﺘﻄﻴﻊ)
ﻳﻌنی ﺘﻮﺍنی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
( سالک ﻣﻄﻴﻊ) ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
سلوکی ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﺠﺎ ﻣﻌﻨﻰ
(ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ) ﺩﺭﺗﻮﺍﻥ
گناﻩ ﮐﺎﺭﻯ
عکس وظیفه (ﺍﻃﺎﻋﺖ)
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎم کاﻇﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺴﺘطیّع اﺳﺖ ﺍﮔﺮ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﻔﺖ ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺃﻥ ﻴﮑﻮﻥ
ﻤﺤلّی اﻟﺴرَبّ
ﺻﺤﻴح اﻟﺠﺴﻢ ﺳﻠﻴم
اﻟﺠﻮﺍﺭﺡ ﻟﻪ ﺳﺒﺐ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻥ اﻟﻠﻪ
عَزّ ﻭ جَلّ ﻓﺎﺫﺍ
ﺗﻤّﺖ ﻫﺬﻩ ﻓﻬﻮ
ﻣﺴﺘﻄﻴﻊ ﻟﺎ ﻳﻘﺪﺭ
ﺃﻥ ﻴﺰﻧﻰ ﺍﻟّﺎ
ﺃﻥ اﻣﺮﺃة ﻓﺎﺫﺍ
ﻭﺟﺪ ﺍﻟﻤﺮﺃة ﻓﺄﻣّﺎ
ﺃﻥ ﻴﻌﺼم ﻔﻴﻤﺘﻨﻊ
ﮐﻤﺎ ﺍﻣﺘنع ﻴﻮﺳﻒ
ﻭ ﺍﻣّﺎ ﺃﻥ ﻴﺨﻠّﻯ
ﺒﻴﻨﻪ ﻭﺑﻴﻨﻬﺎ
ﻓﻴﺰنی ﻮ ﻫﻮ ﺯﺍﻥ
ﻭﻟم ﻴطع اﻟﻠﻪ ﺑﺎﮐﺮﺍﻩ
ﻭﻟن ﻴﻌﺺ ﺑﻐﻠبة
ﮐﻪ ﻋﺒﺪ ﻭ ﺑﻨﺪﻩ
(ﻳﻌنی ﺴﺎﻟک ﺴﺮﺳﭙﺮﺩﻩ)
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﭽﻬﺎﺭ ﺻﻔﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻳکی
اﻳﻨﮑﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺭﺍﺩﻩ ﺗﺮک
گناﻩ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ گناه ﻩﺑﺎﺷﺪ)ﻭﺟﺴمی
ﺴﺎﻟﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ (ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺤلی بیماﺭﻯ
ﺪﻭﺭﻯ اﺯﮔﻨﺎﻩ
ﻧﮑﻨﺪ) ﻭ ﺑﺎ ﺍﻋﻀﺎئی
ﺴﺎﻟم ﺒﺎﺷﺪ ( ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻭﻋﻀﻮ ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺳﺒبی (وسیله
توسّل )اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ( ﺑﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﻧﮑﺮﺩﻥ ﻭلی
ﻮﺍﺳﻄﻪ الهی ﻨﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺒﻨﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﻭ ﺗﻮﺍﻥاﻭ ﺑﺮﺍﻯ
سلوک الهی ﮐفی
ﻨﻴﺴﺖ) ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
ﭽﻬﺎﺭ ﺷﺮﻃ آﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺴﺘطیّع ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻘﺪﺭﺕ
ﮔﻨﺎﻩ ﻫﺴﺖ ﻭلی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﻃﺎﻋﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻃﺎﻋﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎم
ﻤثال ﻤﻴﺎﻭﺭﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺮﺩﻯ که ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻭﺻﺤﻨﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ ﻭلی
ﺸﺎﻧﻪ ﺧﺎلی
گند .ﻭ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺘﻥ ﻮ ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺴﺎلم
ﺪﺳﺖ ﺑﮕﻨﺎﻩ ﻧﺰﻧﺪ.
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﭼﻨﻴﻥ ﺸﺨﺼﻰ ﺩﺭﺣﻀﻮﺭ
ﺩﻳﺪﻥ ﺰنی علاﻗﻤﻨﺪ
ﺑﺰﻧﺎن ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻳﻮﺳﻒ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺯﻟﻴﺨﺎ
در مصر ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩ.
ﻭﺍﻣﺘﻨﺎع ﻨﻤﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻭ ﺯﻧﺎ ﻧﮑﻨﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
سلوک الهی ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺎﮐﺮﺍﻩ
ﻭ ﺍﺟﺒﺎﺭ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺯﻣﺤل
غلبه ﺑﺮنَفس ﺧﻮﺩ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺴﺘطیّع
ﻮ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺗﻮﺍﻥ
کنترل نفس ﻭ ﺍﻣﺘﻨﺎع
اﺯ ﻣﺤل ﺘﻮﺍﻧﺎئی
اﺳﺖ. ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭتَرس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭلی ﺒﺎ
ﺗﻠخی ﻮ ﺑﻀﺮﺭ ﺩﺭ
ﻟﺬﺕ ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﻳﺶﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺭﻭﻯ ﻤﻐﻠﻮﺑﻴّﺖ
ﻭﻧﺎﭼﺎﺭﻯ گناﻩ
ﮐﺮﺩ ﺑﺎﺯ ﺩﻟﻴل
ﻨﺎ ﺗﻮﺍنی اﻭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺍﺯ
ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ اﻟﺎﻣﺮﻳﻦ
ﺩﺭ ﻧﻘﺶ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﮐﻨﺘﺮل نفس ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭼﻪ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎﺯﻥ.
ﻭﺯﻧﺎ ﮐﺎﺭﻯ
عمل ﺸﻬﻮﺕ ﺭﺍنی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
بهر ﻧﺤﻮﻯ اﺯ ﺍﻥ
ﺪﻭﺭﻯ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

حدیث
1536 - ﻮ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ(ﺝ۵ﺹ۹ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی ﻮ ﻗﺪ ﮐﺎﻧﻮﺍِ
یدّعون ﺍلی اﻟﺴﺠﻮﺩ
ﻭ ﻫم ﺴﺎﻟﻤﻮﻥ
اﻳﻨﺎﻥ ﻘﺒﻠﺎ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺴﺠﻮﺩ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﺸﺪﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺗﻮﺍﻥ ﻮﺳﻠﺎﻣتی
لاﺯم آﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭلی ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
هستند ﺍﻣﺎم ﻔﺮﻣﻮﺩ:
ﻤﺴﺘﻄﻴﻌﻮﻥ
ﻟﺄﺧﺬ ﺑﻤﺎ ﺍُﻣﺮﻭﺍ
ﺑﻪ ﻭ ﺍﻟﺘﺮک ﻠﻤﺎ
ﻧﻬﻮﺍﻋﻨﻪ ﻭ ﺑﺬﻟک
اﺑﺘﻠﻮﺍ ﺳﺎﻟم ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻳﻌنی ﻤﺴﺘطیّع
ﻮ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺘﻮﺍﻥ
لاﺯم ﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺍﻣﺮ الهی
ﺒﺪﺍﻥ ﻋﻤل
کنند . ﻭﻳﺎ ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍ نَهی ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎﺷﺪ ﺗﺮک ﻛﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ (ﺍﺑﺘﻠﺎﻯ)
الهی ﺪﺭ بلا و ﻓﺘﻨﻪ
ﻭﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺟﻮﺍﻥ ﻮ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺠﺴم ﺴﺎﻟم
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﻭﺍﻣﺘﻨﺎع
اﺯﻫﺮﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻣﻨﻬﻴّﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﻃﺮﻳق
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺑﺪﻯ ﻮ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﮐﻨﺘﺮل نفس ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻓﺘﻨﻪ ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﺮﻭﺯ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭﺻﺤﻨﻪﻫﺎﻯ
گناه ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮل
کند .ﻳﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺻل
گناهی ﺒﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ اﺟﺮﺍﻯ
گناﻩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻳﺎهَوَس ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﻳﻌنی ﺘﻮﺍﻥ اﻧﺠﺎم
گناه ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
اﻧﺠﺎم کنترل نفس
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺍﻥ کنترل نفس
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﭼﻪ ﺳﻮﺩ
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺩﻫﻨﺪﻩﺍﻯ
الهی ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮخی اﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﮑﻨﺪ. ﻭلی سلوک
الهی ﺮﺍ ﺷﺮﻃ اﻭل
ﻮ ﻟﺎﺯم ﺮﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. (ﺑﻤﺎ ﺍُﻣِﺮﻭﺍ)
ﺑﺎﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﺎﻣﻮﺭ ﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ أمر ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
اﻋﻤﺎل ﻨﻬی ﻮ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
کامل الهی اﺳﺖ.
ﻭﻳکی ﺪﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﺩﺭ قُرآن ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺮخی ﺨﻮﺭﺩﻧﻴﻬﺎ
ﺣﺮﺍم ﻮﻳﺎ ﺑﺮخی
اﻋﻤﺎل گناه ﻭلی
ﺠﺰﺋﻴﺎﺕ ﺍﻋﻤﺎل
ﻨﺰﺩ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ قُرآن
ﻨﺎﻃق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1537 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ۹ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺧﻄﺎﺏ
الهی ﺒﻤﻮسی اﺳﺖ: ﻴﺎﻣﻮﺳﻰﺍﻧّﻯ
ﺨﻠﻘﺘک ﻮ ﺍﺻﻄﻔﻴﺘک
ﻮﻗﻮﻳّﺘک ﻮﺃﻣﺮﺗک
ﺒﻄﺎﻋﺘﻰ ﻭ ﻧﻬﻴﺘک
عن ﻤﻌﺼﻴﺘﻰ ﻓﺎﻥ
ﺃﻃﻌﺘنی ﺃﻋﻨﺘک
علیّ ﻄﺎﻋﺘﻰ ﻭ ﺍﻥ
عصیتنی ﻠم ﺃﻋﻨک
علیّ ﻤﻌﺼﻴﺘﻰ ﻭلی
اﻟﻤنّة ﻋﻠﻴک
فی ﻄﺎﻋﺘﻚ ﻭلی
اﻟحَجّة ﻋﻠﻴک
فی ﻤﻌﺼﻴﺘک ﺍﻯ ﻤﻮسی ﻤﻥ ﺘﻮﺭﺍ
آﻓﺮﻳﺪم ﻮ ﺗﻮﺭﺍ
ﺍﺻﻄﻔﺎ و
برگزیدم ﻮﺗﻘﻮﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻡ (در تولد
دوم بازگشت
بخلق پس از
مرگ قبل از
مرگ ) ﺍﻓﺮﻳﺪم ﻮ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺘﻮ ﺩﺍﺩﻡ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺘﻮ ﺍﺟﺘﺒﺎء
و جذب ﻭ ﺍﺻﻄﻔﺎ
از بین دیکران
برگزیدم و ﻳﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻡ) ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺪﺍدم که ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻥ کنی (ﺍﻃﺎﻋﺖ
سلوک الهی ﺒﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺗﻮﺍﻥ عدم اﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻥ اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺑﺮ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺮ
ﺍﻣﺮ ﺧﺪﺍ) ﻭ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﻌﺼﻴﺖ
(ﻭتمرّد ﻭﮔﻨﺎﻩ)
ﺩﻭﺭ ﻧﻤﻮﺩﻡ (ﻭﮔﻔتم
ﻤﺒﺎﺩﺍ ﮐﻪ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻭﻋﺼﻴﺎﻥ ﻮ تمرّد
ﮐﻨﻰ ﻭﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺘﻮﺍﻥ سلوک
الهی ﺒﮑنی ﻮ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺘﻮﺍﻥ
گناﻩ ﻧﮑﻨﻰ) پس ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺍ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮﺩﻯ
(سلوک الهی ﻨﻤﻮﺩﻥ)
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺗﻮ ﮐﻤﻚ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭ
تمرّد ﻭﻋﺼﻴﺎﻥ
ﻨﻤﻮﺩﻯ ﻮ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻯ ﺘﻮﺭﺍ ﺑﺮ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﺗﻮ ﮐﻤک
ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻡ ( ﻗﺪﺭﺕ
ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭﺍﻳﻨک ﻔﮑﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﺯﺧﻮﺩ ﺷﺨص اﺳﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﺻل اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ) ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺮ ﺗﻮ
ﻣﻨّﺖ ﺩﺍﺭﻡ. ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺍﻧﺴتی اﻃﺎﻋﺖ
ﮐﻨﻰ (ﻋﻠﺖ ﺍﺻلی
اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻫم ﻔﮑﺮﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ثوﺍﺏ ﻭﻫم
ﺘﻮﺍﻥ ﻮ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍﻯ
سلوک الهی ﻭﻳﺎ
ﮐﻨﺘﺮل نفس ﺧﻮﻳﺶ)
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﻥ ﺒﺮﺗﻮ
ﺩﺭ ﻣﻌﺼﻴﺖ حُجَّت
ﺩﺍﺭﻡ ( ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺸﺨﺺ ﺑﺮﺍﻯﻤﺤﮑﻮم
کرﺩﻥ اﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭ تمرّد
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﻟﻴﻞ ﻣﺸﺨﺺ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐسی ﺮﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﻧﺪ
کی گناﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻗﻴﻘﺎ ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎل
ﺨﻄﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻳﺎﺩ ﺁﻭﺭﻯ ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ ﭘﺸﻴﻤﺎنی ﻮ
ﻧﺪﺍﻣﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻤﻜم
عمیق تز ﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺗﺮک اﺯ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﺻﻄﻔﺎ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ در
بین چندین
افراد شایسته
و نسبتا موفق ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﻤﻌنی
اﺟﺘﺒﺎء ﻳﺎ ﮐﺸﺶ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ ﻭ سلوک
الهی اﺳﺖ. ﻭلی
اﺣﺘﻤﺎل ﻤﻌﺼﻴﺖ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻮﺳﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰﻭ ﻳﺎ ﻫﺮﻣﺎشی
ﻮسالک الهی ﻨﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
هنوز ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺍﺻﻄﻔﺎ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﺍﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺠﺒﺮئیل وﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. (ﻣِﻨّﺖ)
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭ ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ
اﻟﻬﻰﺑﻴﺶ ﺍﺯ شایستگی
ﺸﺨﺺ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﺳﺖ ﻭ حُجّت ﺩﻟﻴل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺤﮑﻮم کرﺩﻥ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻳﺎحُجّت ﺍﺳﻠﺎﻡ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺴﻠﻴم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ ﺤﺠﺖ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﻭﻋﻠﺎﻣتی
الهی اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﻫﺮ
آخوندﻯ ﺘﺎﺯﻩ ﮐﺎﺭ
حُجّت ﺍﻟﺎﺳﻠﺎم
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ ﻫﺮ آخوند
ﭘﻴﺮﻯ ﺍﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﻣﺠﺘﻬﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ سلوک
الهی ﻨﮑﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی ﻨﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.

حدیث 1538 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ۹ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻪ ﻗﺮﺍنی
کما ﺑﺪﺃﮐم ﺗﻌﻮﺩﻭﻥ
همان ﻄﻮﺭﮐﻪ ﺩﺭ
آغاز ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺁمدید
ﺯ ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﮔﺸﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﺪﻩ
ﻭﻳﺎ ﮔﺮﻭهی ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮔﻤﺮﺍهی ﻮﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪکی
ﻮ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
(ﺑﺪﺃﮐﻢ) ﺷﻤﺎﺭﺍ
(ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺍﻭﺭﺩ ﻭ
ِﺑﺪﺍ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺍﺩ ﻭﺁﻏﺎﺯ
ﺑﺎ ﻣﻌﺮفی ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ کنونی ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﻫﻤﻴﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ.
ﺑﺮخی اﻧﺮﺍ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﺑﺼﺤﻨﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ ﻤﺮگ
ﻮ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح کاﺭ
ﺳﺨﺖ ﻭ ﻋﺒﺮﺕ ﺍﻭﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﻋﻮﺩ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﭼﻪ ﺩﺭ ﻧﺴخ
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﻣﺴﺦﺣﻴﻮﺍنی
ﻮﻓﺴخ گیاهی ﻮ ﺭسخ
ﺠﻤﺎﺩﻯ ﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺸﻤﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺩﻧﮑﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﺪﻩﺍید
. ﺯﻳﺮﺍ سلوک
الهی کرﺩﻩ ﻭﻫُﺪﺍ
ﻭ ﻋﻘلی ﺗﺮ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻋﻘلی ﺒﺮﺗﺮ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ فوق
بشری ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﻳﺪ.)
ﻭ ﺑﺮﺧﻰ شایسته
ﺿﻠﺎﻟﺖ ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ گرﺩﻳﺪﻩﺍﻳﺪ.
(ﭼﻮﻥ سلوک
الهی ﻨﮑﺮﺩﻩ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
الهی ﻮﻋﻘلی کُلّی
ﻮﻫُﺪﺍ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
الهی ﻨﻴﺎﻓﺘﻪ .ﻭﻟﺬﺍ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ هم ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﺤﺮﻭم از ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻤﻘﺒﻮل الهی ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﻓﺮﻳﻖ) ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻭﻓﺮﻗﻪﺍﻯ ﻮﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺗﻔﺮﻗﻪ حَواس ﻭﻋﻘل
ﻮﻫﺪﻑ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﻘﻂ سالک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ جَمع
آﻭﺭﻯ حواس ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
( ﺗﻌﻮﺩﻭﻥ)ﻋﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ
ﮐﻪﻋﻮﺩ و معاد ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
بجهان در صورت
نوعی ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺭﻭﺍح ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
که ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﺩﺭ ﻳک ﺘﻮﻟﺪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺮخی ﺪﺭ
ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻴﺎ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ
(ﻫُﺪﻯ هماﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺍﺟﺘﺒﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﺯﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
سلوک الهی ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺮ کامل
الهی ﻴﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮفی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
( ﮔﺮﭼﻪ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﻗﺮﺑﺎنی پس ﺍﺯ حَجّ
کهنه ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻫُﺪﻯ
گفته اﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻗﺮﺑﺎنی کرﺩﻥ نفس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻳک
ﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﻳک ﺴلوک اﻟﻬﻰ
ﺑﻘﺼﺪ ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ تجلّی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻳﻪ ﺑﺎﻟﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺨﻠﻘﻬم ﺤﻴﻥ
ﺨﻠﻘﻬم ﻤﻮٴﻤﻨﺎ
او ﮐﺎﻓﺮﺍ ﻭﺷﻘﻴّﺎ
او ﺳﻌﻴﺪﺍ ﻭﮐﺬﻟک
ﻴﻌﻮﺩﻭﻥ ﻴﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎمة
ﻣﻬﺘﺪ اﻭ ﺿﺎﻝ ﻳﻘﻮل
اﻧّﻬم اﺗّﺨﺬﻭﺍ
ﺍﻟﺸﻴﺎﻃﻴﻥ ﺃﻭﻟﻴاء
ﻤﻥ ﺪﻭﻥ اﻟﻠﻪ ﻭ
ﻳﺤﺴﺒﻮﻥ اﻧّﻬم
ﻤﻬﺘﺪﻭﻥ ﻭﻫم
اﻟﻘﺪﺭیّة ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﻴﻘﻮﻟﻮﻥ لا ﻗَﺪَﺭ
ﻭﻳﺰﻋﻤﻮﻥ ﺃﻧّﻬﻢ
ﻗﺎﺩﺭﻭﻥ علیّ
اﻟﻬُﺪﻯ ﻮ ﺍﻟﻀﻠﺎلة
ﻭﺫﻟک اﻟﻴﻬم اﻥ
ﺸاءوا ﻭﺍﻥ ﺸاءﻮﺍ
ﺿﻠّﻮﺍ ﻭﻫم ﻤﺠﻮس
ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺎمة ﻭ ﮐﺬﺏ
ﺃﻋﺪاء ﻠﻪ ﺍﻟﻤشّیة
ﻭ ﺍﻟﻘﺪﺭة ﻟﻠﻪ
ﮐﻤﺎ ﺑﺪﺃﮐم ﺘﻌﻮﺩﻭﻥ
ﻣَﻥ ﺨﻠﻘﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺷﻘﻴّﺎ ﻮ ﻣﺨﻠقة
ﮐﺬﻟک ﻴﻌﻮﺩ ﺍﻟﻴﻪ
ﻭﻣﻥ ﺨﻠﻘﻪ ﺳﻌﻴﺪﺍ
ﻮ ﻣﺨﻠﻘﻪ ﮐﺬﻟک
ﻴﻌﻮﺩ ﺍﻟﻴﻪ ﺳﻌﻴﺪﺍ
ﻗﺎل ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺸﻘﻰّﻣﻥ ﺸقی
ﻔﻰ ﺑﻄﻥ اﻣّﻪ ﻭ
ﺍﻟﺴﻌﻴﺪ ﻣﻥ ﺴﻌﺪ
فی ﺒﻄﻥ اﻣّﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎم آفَرینش
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﻴﺎ ﮐﺎﻓﺮ
ﻭ ﺷقی ﺒﺪﺑﺨﺖ ﻳﺎ
ﺧﻮﺵ ﺑﺨﺖ ﺍﻓﺮﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮخی هدایت
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﺮخی ﺠﺎﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻭﮔﻤﺮﺍﻩ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ گفته ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ آغاز ﺧﻠﻘﺖ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺑﺮخی
ﺒﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷتی ﺨﻮﺵ
ﺑﺨﺖ ﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺪ ﺑﺨتی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
(ﻭ ﺍﻳﻥ گفته ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺑﺠﺒﺮ ﻭﻋﺪم اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺪﺑﺨتی
اﻥ ﻨﺒﺎﻳﺪ جَهَنّمی
گرﺩﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﭼﻨﻴﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺍﻳﻥ
گفته ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
سلوک الهی اﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺍﻓﺮﻳنش
ﺑﺸﺮﻯ. که ﺩﺭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺩﻭم ﺸﻬﻮﺩﻯﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺟﺰ ﺑﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺑﻌﻠﺖ
ﻋﺪﻡ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐﺎﻓﻰ ﻭﻋﺪم ﺼﺪﺍﻗﺖ
ﻗﻠﺒﻰ ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
عشق ﻮﺍقعی ﺒﻮﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
سلوک الهی ﺨﻮﻳﺶ
ﻗﺼﻮﺭﻯ کنند ﻭﻣﻘتصد
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺣتی
کاﺭشان ﺒﻨﻔﺎق
ﻮ ﻳﺎ ﺗﺮک ﺴﻠﻮﻙ
ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
اﻧﺼﺮﺍﻑ ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی کرﺩﻩ ﻭﮔﻤﺮﺍهی
ﻮﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی ﻮ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﺻل
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺷﺨص ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻬﺪﻑ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ مَشیّت
الهی ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭﺍﻣﺮسلوک
الهی اﻣﺮ ﺑﻴﻥ
اﻣﺮﻳﻥ ﻴﺎ ﺣﺎﻟﺖ
ﺳﻮﻡ ﮐﻪ ﻫم مَشیّت
الهی ﻮﻫم مَشیّت
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﺎﻟک
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ ﺗﺎ ﺩﺭﻳک
ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ مَشیّت
الهی ﻮ ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﻚ
ﻋﺎﺑﺪ ﻭ ﻣﻌﺒﻮﺩ
ﺩﺭ ﻳک عباﺩﺕ ﻭﺣﺪﺕ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻫم
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﻫم عقل
کنوﻧﻰ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺍﺯ ﺳﺎﻟک
لاﺯم اﺳﺖ ﺗﺎ مَشیّت
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﻨﻴﺰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻣﻨﻄقی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐسی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
گمرﺍهی آفَرینش
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﻌﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﮐﻨﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﻓیق
هستند ﮐﻪ ﺗﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﻭﺗﺤﻤّل ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺁﻥ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﺷﻘﻰّ) سَرکِش
ﺑﺎ ﺷﻘﺎﻭﺕ ﻭ ﺑﺎﻋﺒﺎﺩتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
قشری ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺷﻘﺎﻭﺕ ﻣﻌنی ﺒﺪ
ﺑﺨتی ﻨﺪﺍﺭﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻌنی ﺴﺮﮐشی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻟﺬﺍ بَحث ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮسلوک
الهی اﺳﺖ. (ﺳﻌﻴﺪ)
ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎک ﻮﻭﺍﺻل الهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ(ﻋﻴﺪ)
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ ﺳﻌﻴﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺟﺸﻥ ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺘﺤﺼﻴلی ﺒﺸﻬﻮﺩ
الهی ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﻮﻋﺪﻩ الهی اﺳﺖ.
ﻳﻌنی ﺨﺪﺍ ﺍﺯ ﭘﻴﺶ
ﻭﻋﺪﻩ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺪﺍﺩﻥ اﺟﺎﺯﻩ ﻋﻴﺪ
ﻭﺟﺸﻥ ﭙﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮﻙ
ﻭﺧﺘم ﻘﺮﺍﻥ او
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ دو قُرّهﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮکی آخر اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺧﺘم ﻘﺮاءﺖ
قُرآن ﭽﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﻋﻮﺽ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﻠﺎﻣﺖ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﻭﺭﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺪﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻮ
ﺗﺤﺖ ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻭ ﺍﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ.
(ﺿﺎﻝ) ﺍﺯ ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ
ﻗﺸﺮﻯ ﻤﺘﻌﺒﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﻮﻏﻴﺮ ﻣﻮٴﻤﻥ ﺒﺨﺪﺍ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻭﮐﻤک ﻮ
ﺩﻟﻴلی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
غیر ﺳﺎﻟک هستند
ﮐﻪ تَصوّر ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺳﻔﺮﻯ ﺒﺴﻮﻯ
ﺘﺮﮐﺴﺘﺎ ﻥﺒﺠﺎﻯ
کعبه ﺩﺍﺭﻧﺪ. (ﻣُﻬﺘﺪ)
ﺩﺍﺭﺍﻯ هدایت ﻭﻣﻮٴﻤﻥ
اﻭم کننده ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی اﺳﺖ. ﻭ (ﮐﺎﻓﺮ)
ﺩﺭﺟﻬل ﻮ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻭﻧﺪﺍﺸﺘﻥ هر ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑحَقّ اﻟﻬﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺧﻠﻘﻬﻢ)
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪ
ﻭﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻔﻌلی اﻧﻬﺎ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻳک ﺘﻮﻟﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭﺳﻠﻮک که ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
کاﻣل الهی ﺒﺨﻠق
ﺪﺭ ﻭﺍقع ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺩﻭمی ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
شایسته ﺟﺴﺘﻥ ﺨﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻯ الهی
ﺸﺪﻩ ﻭ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺷﺤﺎل
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻠق
ﻮ آفرینش ﺑﻤﻌنی
اﺧﻠﺎق ﻮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻳﺎﻓﺘﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﻳک ﺴﻠﻮک
ﺼﻔﺎتی ﻮ ﺍﺧﻠﺎقی
ﺪﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻓَﺮّ الهی ﻮ ﺗﺎج
ﭙﺎﺩشاهی ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺎﻥ
ﺸﻴﺎﻃﻴﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻧﺪ. ( آخوندﻫﺎﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﻔﻘﻴﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ) ﮐﻪ ﺣتی
ﺪﺷﻤﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی هستند. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﻴﺎل ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻬﺘﺪﻯ ﻮ ﺩﺍﺭﺍﻯ
هدایت ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺸﻴﺎﻃﻴﻥ
نفس أمّاره ﮐﻪ
هَوَسهاﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ
ﻳﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻭ ﻧﻴﺰﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺪﻧﺒﺎل آخوندﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ ﺩﺭﻫﺮﺩﻳﻨﻰ
ﮐﻪﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ سلوک
الهی ﻨﮑﺮﺩﻩ ﻭکمال
الهی ﻨﺠﺴﺘﻪ ﻭ ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺘﻰ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ إبلیس مُلبّس
ﺑلباس ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﮐﺎﺫﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﭘﺸﺖ ﭘﺮﺩﻩ ﻓﺮﻳﺐ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻴچ
ﺸﻬﻮﺩﻯ الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ ( ﺩﻭﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ) ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ الهی
ﻮﻋﺸق ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺳل ﺴﻠﻮکی
گرﻓﺘﻪ بی ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍئی ﻮ بی ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻭلی ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻨﺪ.
ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻨﺪ.
ﺻﻮﺭﺕﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘل
کُلّی ﻮﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ﻳﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩﺍﻯ الهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻨﺎم
ﺨﺪﺍ ﺣﺮﻑ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻤﻴﺪهند
.

حدیث
1538 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ۹ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻪ ﻗﺮﺍنی کما
ﺑﺪﺃﮐم ﺗﻌﻮﺩﻭﻥ
همان ﻄﻮﺭﮐﻪ
ﺩﺭ آغاز ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺁﻭﺭﺩ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﮔﺸﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻩ ﻭﻳﺎ ﮔﺮﻭهی
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﮔﻤﺮﺍهی
ﻮﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪکی ﻮ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
(ﺑﺪﺃﮐﻢ) ﺷﻤﺎﺭﺍ
(ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺍﻭﺭﺩ ﻭ
ِﺑﺪﺍ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺍﺩ ﻭﺁﻏﺎﺯ
ﺑﺎ ﻣﻌﺮفی ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ کنونی ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﻫﻤﻴﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ.
ﺑﺮخی اﻧﺮﺍ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﺑﺼﺤﻨﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ ﻤﺮگ
ﻮ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح کاﺭ
ﺳﺨﺖ ﻭ ﻋﺒﺮﺕ ﺍﻭﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﻋﻮﺩ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﭼﻪ ﺩﺭ ﻧﺴخ
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﻣﺴﺦﺣﻴﻮﺍنی
ﻮﻓﺴخ گیاهی ﻮ ﺭسخ
ﺠﻤﺎﺩﻯ ﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺸﻤﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺩﻧﮑﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﺪﻩﺍید
. ﺯﻳﺮﺍ سلوک
الهی کرﺩﻩ ﻭﻫُﺪﺍ
ﻭ ﻋﻘلی ﺗﺮ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻋﻘلی ﺒﺮﺗﺮ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ فوق
بشری ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﻳﺪ.)
ﻭ ﺑﺮﺧﻰ شایسته
ﺿﻠﺎﻟﺖ ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ گرﺩﻳﺪﻩﺍﻳﺪ.
(ﭼﻮﻥ سلوک
الهی ﻨﮑﺮﺩﻩ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
الهی ﻮﻋﻘلی کُلّی
ﻮﻫُﺪﺍ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
الهی ﻨﻴﺎﻓﺘﻪ .ﻭﻟﺬﺍ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﺤﺮﻭم از ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻤﻘﺒﻮل الهی ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﻓﺮﻳﻖ) ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻭﻓﺮﻗﻪﺍﻯ ﻮﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺗﻔﺮﻗﻪ حَواس ﻭﻋﻘل
ﻮﻫﺪﻑ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﻘﻂ سالک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ جَمع
آﻭﺭﻯ حواس ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
( ﺗﻌﻮﺩﻭﻥ)ﻋﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ
ﮐﻪﻋﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
بجهان در صورت
نوعی ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺭﻭﺍح ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
که ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﺩﺭ ﻳک ﺘﻮﻟﺪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺮخی ﺪﺭ
ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻴﺎ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ
(ﻫُﺪﻯ هماﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺍﺟﺘﺒﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﺯﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
سلوک الهی ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺮ کامل
الهی ﻴﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮفی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
( ﮔﺮﭼﻪ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﻗﺮﺑﺎنی پس ﺍﺯ حَجّ
کهنه ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻫُﺪﻯ
گفته اﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻗﺮﺑﺎنی کرﺩﻥ نفس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻳک
ﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﻳک ﺴلوک اﻟﻬﻰ
ﺑﻘﺼﺪ ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ تجلّی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻳﻪ ﺑﺎﻟﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺨﻠﻘﻬم ﺤﻴﻥ
ﺨﻠﻘﻬم ﻤﻮٴﻤﻨﺎ
او ﮐﺎﻓﺮﺍ ﻭﺷﻘﻴّﺎ
او ﺳﻌﻴﺪﺍ ﻭﮐﺬﻟک
ﻴﻌﻮﺩﻭﻥ ﻴﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎمة
ﻣﻬﺘﺪ اﻭ ﺿﺎﻝ ﻳﻘﻮل
اﻧّﻬم اﺗّﺨﺬﻭﺍ
ﺍﻟﺸﻴﺎﻃﻴﻥ ﺃﻭﻟﻴاء
ﻤﻥ ﺪﻭﻥ اﻟﻠﻪ ﻭ
ﻳﺤﺴﺒﻮﻥ اﻧّﻬم
ﻤﻬﺘﺪﻭﻥ ﻭﻫم
اﻟﻘﺪﺭیّة ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﻴﻘﻮﻟﻮﻥ لا ﻗﺪﺭ
ﻭﻳﺰﻋﻤﻮﻥ ﺃﻧّﻬﻢ
ﻗﺎﺩﺭﻭﻥ علیّ
اﻟﻬُﺪﻯ ﻮ ﺍﻟﻀﻠﺎلة
ﻭﺫﻟک اﻟﻴﻬم اﻥ
ﺸاءوا ﻭﺍﻥ ﺸاءﻮﺍ
ﺿﻠّﻮﺍ ﻭﻫم مجوس
ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺎمة ﻭ ﮐﺬﺏ
ﺃﻋﺪاء ﻠﻪ ﺍﻟﻤشّیة
ﻭ ﺍﻟﻘﺪﺭة ﻟﻠﻪ
ﮐﻤﺎ ﺑﺪﺃﮐم ﺘﻌﻮﺩﻭﻥ
ﻣَﻥ ﺨﻠﻘﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺷﻘﻴّﺎ ﻮ ﻣﺨﻠقة
ﮐﺬﻟک ﻴﻌﻮﺩ ﺍﻟﻴﻪ
ﻭﻣﻥ ﺨﻠﻘﻪ ﺳﻌﻴﺪﺍ
ﻮ ﻣﺨﻠﻘﻪ ﮐﺬﻟک
ﻴﻌﻮﺩ ﺍﻟﻴﻪ ﺳﻌﻴﺪﺍ
ﻗﺎل ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺸﻘﻰّﻣﻥ ﺸقی
ﻔﻰ ﺑﻄﻥ اﻣّﻪ ﻭ
ﺍﻟﺴﻌﻴﺪ ﻣﻥ ﺴﻌﺪ
فی ﺒﻄﻥ اﻣّﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎم آفَرینش
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﻴﺎ ﮐﺎﻓﺮ
ﻭ ﺷقی ﺒﺪﺑﺨﺖ ﻳﺎ
ﺧﻮﺵ ﺑﺨﺖ ﺍﻓﺮﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮخی هدایت
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﺮخی ﺠﺎﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻭﮔﻤﺮﺍﻩ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ گفته ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ آغاز ﺧﻠﻘﺖ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺑﺮخی
ﺒﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷتی ﺨﻮﺵ
ﺑﺨﺖ ﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺪ ﺑﺨتی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
(ﻭ ﺍﻳﻥ گفته ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺑﺠﺒﺮ ﻭﻋﺪم اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺪﺑﺨتی
اﻥ ﻨﺒﺎﻳﺪ جَهَنّمی
گرﺩﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﭼﻨﻴﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺍﻳﻥ
گفته ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
سلوک الهی اﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺍﻓﺮﻳنش
ﺑﺸﺮﻯ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺩﻭم ﺸﻬﻮﺩﻯﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺟﺰ ﺑﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺑﻌﻠﺖ
ﻋﺪﻡ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐﺎﻓﻰ ﻭﻋﺪم ﺼﺪﺍﻗﺖ
ﻗﻠﺒﻰ ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
عشق ﻮﺍقعی ﺒﻮﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
سلوک الهی ﺨﻮﻳﺶ
ﻗﺼﻮﺭﻯ کنند ﻭﻣﻘﺼﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺣتی
کاﺭشان ﺒﻨﻔﺎق
ﻮ ﻳﺎ ﺗﺮک ﺴﻠﻮﻙ
ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
اﻧﺼﺮﺍﻑ ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی کرﺩﻩ ﻭﮔﻤﺮﺍهی
ﻮ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪگی ﻮ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﺻل
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺷﺨص ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻬﺪﻑ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ مَشیّت
الهی ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭﺍﻣﺮسلوک
الهی اﻣﺮ ﺑﻴﻥ
اﻣﺮﻳﻥ ﻴﺎ ﺣﺎﻟﺖ
ﺳﻮﻡ ﮐﻪ ﻫم مَشیّت
الهی ﻮﻫم مَشیّت
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﺎﻟک
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ ﺗﺎ ﺩﺭﻳک
ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ مَشیّت
الهی ﻮ ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﻚ
ﻋﺎﺑﺪ ﻭ ﻣﻌﺒﻮﺩ
ﺩﺭ ﻳک عباﺩﺕ ﻭﺣﺪﺕ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻫم
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﻫم عقل
کنوﻧﻰ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺍﺯ ﺳﺎﻟک
لاﺯم اﺳﺖ ﺗﺎ مَشیّت
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﻨﻴﺰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻣﻨﻄقی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐسی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
گمرﺍهی آفَرینش
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﻌﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﮐﻨﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﻓیق
هستند ﮐﻪ ﺗﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﻭﺗﺤﻤّل ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺁﻥ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﺷﻘﻰّ) ﺳﺮکش
ﺑﺎ ﺷﻘﺎﻭﺕ ﻭ ﺑﺎﻋﺒﺎﺩتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
قشری ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺷﻘﺎﻭﺕ ﻣﻌنی ﺒﺪ
ﺑﺨتی ﻨﺪﺍﺭﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻌنی ﺴﺮﮐشی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻟﺬﺍ بَحث ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮسلوک
الهی اﺳﺖ. (ﺳﻌﻴﺪ)
ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎک ﻮﻭﺍﺻل الهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ(ﻋﻴﺪ)
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ ﺳﻌﻴﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺟﺸﻥ ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺘﺤﺼﻴلی ﺒﺸﻬﻮﺩ
الهی ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﻮﻋﺪﻩ الهی اﺳﺖ.
ﻳﻌنی ﺨﺪﺍ ﺍﺯ ﭘﻴﺶ
ﻭﻋﺪﻩ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺪﺍﺩﻥ اﺟﺎﺯﻩ ﻋﻴﺪ
ﻭﺟﺸﻥ ﭙﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮﻙ
ﻭﺧﺘم ﻘﺮﺍﻥ او
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ دو قُرّهﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮکی آخر اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺧﺘم ﻘﺮاءﺖ
قُرآن ﭽﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﻋﻮﺽ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﻠﺎﻣﺖ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﻭﺭﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺪﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻮ
ﺗﺤﺖ ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻭ ﺍﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ.
(ﺿﺎﻝ) ﺍﺯ ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ
ﻗﺸﺮﻯ ﻤﺘﻌﺒﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﻮﻏﻴﺮ ﻣﻮٴﻤﻥ ﺒﺨﺪﺍ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻭ ﮐﻤک ﻮ
ﺩﻟﻴلی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
غیر ﺳﺎﻟک هستند
ﮐﻪ تَصوّر ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺳﻔﺮﻯ ﺒﺴﻮﻯ
ﺘﺮﮐﺴﺘﺎﻥ ﺒﺠﺎﻯ
کعبه ﺩﺍﺭﻧﺪ. (ﻣُﻬﺘﺪ)
ﺩﺍﺭﺍﻯ هدایت ﻭﻣﻮٴﻤﻥ
اﻭم کننده ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی اﺳﺖ. ﻭ (ﮐﺎﻓﺮ)
ﺩﺭﺟﻬل ﻮ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻭﻧﺪﺍﺸﺘﻥ هر ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑحَقّ الهی
که ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺧﻠﻘﻬﻢ)
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪ
ﻭﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻔﻌلی اﻧﻬﺎ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻳک ﺘﻮﻟﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭﺳﻠﻮک که ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
کاﻣل الهی ﺒﺨﻠق
ﺪﺭ ﻭﺍقع ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺩﻭمی ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
شایسته ﺟﺴﺘﻥ ﺨﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻯ الهی
ﺸﺪﻩ ﻭ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺷﺤﺎل
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻠق
ﻮ آفرینش ﺑﻤﻌنی
اﺧﻠﺎق ﻮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻳﺎﻓﺘﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﻳک ﺴﻠﻮک
ﺼﻔﺎتی ﻮ ﺍﺧﻠﺎقی
ﺪﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻓَﺮّ الهی ﻮ ﺗﺎج
ﭙﺎﺩشاهی ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی می ﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺎﻥ
ﺸﻴﺎﻃﻴﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻧﺪ. ( آخوندﻫﺎﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﻔﻘﻴﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ) ﮐﻪ ﺣتی
ﺪﺷﻤﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی هستند. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﻴﺎل ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻬﺘﺪﻯ ﻮ ﺩﺍﺭﺍﻯ
هدایت ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺸﻴﺎﻃﻴﻥ
نفس أمّاره ﮐﻪ
هَوَسهاﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ
ﻳﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻭ ﻧﻴﺰﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺪﻧﺒﺎل آخوندﻫﺎﻯﻤﺬﻫﺐﺗﺮﺍﺵﺩﺭﻫﺮﺩﻳﻨﻰ
ﮐﻪﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ سلوک
الهی ﻨﮑﺮﺩﻩ ﻭکمال
الهی ﻨﺠﺴﺘﻪ ﻭ ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺘﻰ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭإبلیس مُلبّس
ﺑلباس ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﮐﺎﺫﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﭘﺸﺖ ﭘﺮﺩﻩ ﻓﺮﻳﺐ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻴچ
ﺸﻬﻮﺩﻯ الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ ( ﺩﻭﻥ
ﺍﻟﻠﻪ )ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ الهی
ﻮﻋﺸق ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺳل ﺴﻠﻮکی
گرﻓﺘﻪ بی ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍئی ﻮ بی ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻭلی ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻨﺪ.
ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻨﺪ.
ﺻﻮﺭﺕﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘل
کُلّی ﻮﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ﻳﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩﺍﻯ الهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻨﺎم
ﺨﺪﺍ ﺣﺮﻑ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻤﻴﺪهند
.

حدیث 1539 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ۹ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺩم ﺪﺭﻣﻮﺭﺩ
ﻗَﺪَﺭ (ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﺗﻮﺍﻥ گناﻩ ﻧﻤﻮﺩﻥ)
ﺳﻪ ﮔﺮﻭﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ: الناس فی اﻟﻘﺪَﺭ
علیّ ثلاثة ﺃﻭﺟﻪ
ﺭجَلّ ﺰﻋم ﺃﻥ
اﻟﻠﻪ عَزّﻭجَلّ
ﺃﺟﺒﺮ ﺍﻟﻨﺎس علیّ
اﻟﻤﻌﺎﺻﻰ ﻓﻬﺬﺍ
ﻗﺪ ﻇﻠم اﻟﻠﻪ عَزّﻭجَلّ
فی ﺤﮑﻤﻪ ﻭﻫﻮ ﮐﺎﻓﺮ
ﻭ ﺭجَلّ ﻳﺰﻋم ﺃﻥّ
اﻟﺄﻣﺮ ﻣﻔﻮّﺽ
ﺍﻟﻴﻬﻢ ﻓﻬﺬﺍ ﻭﻫﻥ
اﻟﻠﻪ فی ﺴﻠﻄﺎﻧﻪ
ﻓﻬﻮ ﮐﺎﻓﺮ ﻭ ﺭجَلّ
ﻳﻘﻮل اﻥّ اﻟﻠﻪ
عَزّﻭجَلّ
کلّف ﺍﻟﻌﺒﺎﺩ ﻣﺎ
ﻳﻄﻴﻘﻮﻥ ﻭﻟم ﻴﮑﻠّفهم
ﻤﺎ ﻟﺎﻳﻄﻴﻘﻮﻥ
اﺫﺍ ﺃﺣﺴﻥ ﺤﻤﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﺫﺍ ﺃﺳاء
اﺳﺘﻐﻔﺮ ﺍﻟﻠﻪ
ﻓﻬﺬﺍ ﻣﺴﻠم ﺒﺎلغ
ﻳکی که ادّعا
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﺑﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﻄﺮﺯ ﻓﮑﺮ ﺳﺘم
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺤﮑﻤﺖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﺬﺍ ﮐﺎﻓﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﮐﺴﻴﮑﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻧﺠﺎم
ﺴﻠﻮﻙ ﻳﺎ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﻥ ﺪﺭ ﮔﻨﺎﻩ ﻧﻤﻮﺩﻥ)
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺩﻟﺸﺎﻥ ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻳﺎ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻄﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺳﻠﻄﻪ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ( ﻭﺩﺳﺖ ﮐم
گرﻓﺘﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
کفر ﻭ ﮐﺎﻓﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻧﮑﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ عَزّﻭجَلّ
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ (ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﻋﻤل ﺴﻠﻮﮐﻰ)
ﻣﮑﻠّﻒ ﺑﺎﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻃﺎﻗﺖ ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺍﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻃﺎﻗﺖﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻣﮑﻠّﻒ ﻭ ﻣﻮﻇﻒ
ﺑﺪﺍﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
پس ﻫﺮﮔﺎﻩ ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎﻥ
ﻮ سعی ﺪﺭ ﻧﻴﮑﻰ
(ﻳﺎ ﺗﺤﺴﻴﻥ ﻮ ﺗﮑﺎمل
ﺮﻭﺣﻰ) ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
ﺷﮑﺮ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﻄﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﺒﺎﻟﻎ
(ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺣﻞ ﻧﻬﺎئی
ﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎ ﺣﺪّ ﺍﮐثرﻋﻘل
ﺠﺰئی ﺨﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ
ﮐﻮﭼک ﻮ ﻧﺎﺑﺎلغ
هستند. ﮐﻪ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮﻫﺎﻯ
ﻨﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﻮﺿﻮع ﻤﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
مُدّعی اﻳﻤﺎﻥ
ﺣتی اﮔﺮ ﮔﻨﺎهی
ﻨﮑﻨﻨﺪ ﻫﻨﻮﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ عدﻡ
ﺍﻧﺠﺎم ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺻلی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ سلوک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
هستند. (ﻗَﺪَﺭ) ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﺒل
ﺒﺮﺍﻯ گناﻩ ﻭ ﺷﻘﺎﻭﺕ
ﻭ ﺳﺮﮐشی ﻤﻘﺮﺭ
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ
ﺸﺨﺺ ﺑﺮﺍﻯ اﺗﺨﺎﺫ
ﻫﺮ ﺗﺼﻤﻴم اﺯﺍﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﻳک ﺸﺐ ﻗﺪﺭ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻤﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. (ﺯﻋﻢ)
ادّعاﻯ ﺑﺎﻃل ﻨﻤﻮﺩ.
(ﻣﻔﻮّﺽ ﺍﻟﻴﻪ) ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻭ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﻭﺑﻮﻯ ﺘﻔﻮﻳﺾ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ (ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
هست ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﺩﺭ إﺯﺍﻯ ﺘﺼﻤﻴم
ﺒﻌﺪم سلوک
الهی ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺒﺒﺮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣل کرﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺴﺐ شایستگی
ﻨﻮع ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.) (ﻭَﻫﻦ)
إﻫﺎﻧﺖ ﻭ ﺩﺳﺖ ﮐم
گرﻓﺘﻦ ﻭ (ﺳﻠﻄﺎﻧﻪ)
ﺳﻠﻄﻪ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ
حَقّ ﺤﺎکَمّیَت
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.(ﻋﺒﺎﺩ)
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ هستندﻭلی
ﺒﻤﻌنی ﺴﻠﻮکی
که ﻣﻄﻴﻊ ﭼﻮﻥ ﺒﺮﺩﻩ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﻣﻮﺑﺪﻯ عاﺑﺪ ﮐﻪ
ﻣطیع ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺗﺴلیم ﺴﻠﻮکی
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺍﺣﺴﻦ) ﺗﺤﺴﻴﻥ
کرﺩ ﻭ ﺍﺣﺴﺎﻥ ﻮﻧﻴک
ﺸﺪ ﻳﻌنی ﺒﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻴﺎﻓﺖ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺠﺴﺖ. (ﺗﻮﺑﻪ)
ﻳﻚ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺳﻠﻮک ﻮ (ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ)
ﺑﺎ ﻫﺮﺧﻄﺎ ﻏﻴﺮﻋﻤﺪ
ﺳﺎﻟکی اﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭ ﻣﻌﺬﺭﺕ از
خدا ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋﺪم ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻔﻮ الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ ﺗﻤﺎم
گناﻫﺎﻥ اﻭﻟﻴﻪ
ﻭ ﺑﻌﺪﻯ ﻮ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻏﻔﺮﺍﻥ الهی
هستند. ﺯﻳﺮﺍ (ﺣﺮﺍم
ﻮ ﺗﺤﺮﻳم ﻮ إﺣﺮﺍﻡ)
ﺳﺎﻟک عدم ﺍﻧﺠﺎم
اﻣﻮﺭﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺎنع اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍﻭ ﺷﻮﺩ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ ﻤﺤﺮﻣﺎﺕ
ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺩﻟﻴل
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻣﻨﻄقی
هم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺣﮑﺎم ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻧﻪ ﻫﺪﻑ.
(ﺍﺳاء ) ﺑﺪﻯ کرﺩ
ﻭ ﺃﻣﺮ سوء و ﺯﺷﺖ
ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺭﻭح ﻮ نَفس ﺣﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ ﮐﻪ عَکس ﺗﺰﮐﻴﻪ
نَفس ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺠﺮﻳﺪ
آﻥ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ ﻋﻘﺪه
ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺑﺎﻟﻎ)
ﺭﺳﻴﺪﻩ بعقل ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻫﺪﻑ ﻣﺒﻴﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻠﻮغ ﺠﺴمی
ﺪﺭﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﻭ ﺑﻠﻮغ ﻔﮑﺮﻯ ﺪﺭ
ﺑﻴﺴﺖ ﺳﺎﻟﮕﻰ ﻭ
ﺑﻠﻮغ عقلی ﺠﻬل
ﺴﺎﻟک ﻮ ﺑﻠﻮغ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ.

حدیث 1540 - ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ10 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ اﻟﻠﻪعَزّﻭجَلّ
ﻟﻤّﺎ ﺧلق اﻟﺠنّة
ﺧﻠﻘﻬﺎ ﻣﻥ ﻠﺒﻨﺘﻴﻦ
ﻟﺒنة ﻣﻥ ﺬﻫﺐ ﻭ
ﻟﺒنة ﻣﻥ ﻔضّة ﻭﺟﻌل
ﺤﻴﻄﺎﻧﻬﺎ ﺍﻟﻴﺎﻗﻮﺕ
ﻭﺳﻘﻔﻬﺎ ﺍﻟﺰﺑﺮﺟﺪ
ﻭﺣﺼﺒﺎﺋﻬﺎ ﺍﻟﻠﻮٴﻠﻮ
ٴ ﻮﺗﺮﺍﺑﻬﺎ ﺍﻟﺰﻋﻔﺮﺍﻥ
ﻮ ﺍﻟﻤسک اﻟﺄﺯﻓﺮ
ﻓﻘﺎل ﻠﻬﺎ ﺗﮑﻠّﻤﻰ
ﻓﻘﺎﻟﺖ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺃﻧﺖ ﺍﻟحی
اﻟﻘﻴّﻮﻡ ﻗﺪ ﺳﻌﺪ
ﻣﻥ ﻴﺪﺧﻠﻨﻰ ﻓﻘﺎل
عزّ ﻭجَلّ ﺒﻌﺰّتی
ﻮ ﻋﻈﻤتی ﻮﺟﻠﺎلی
ﻮ ﺍﺭﺗﻔﺎﻋﻰ ﻟﺎ
ﻳﺪﺧﻠﻬﺎ ﻣُﺪﻣِﻥ
ﺨﻤﺮ ﻭﻟﺎ ﺳﮑّﻴﺮ
ﻭﻟﺎ ﻗﺘّﺎﺕ ﻭ ﻫﻮ
ﺍﻟﻨﻤّﺎﻡ ﻭﻟﺎ
ﺩﻳّﻮس ﻭﻫﻮ ﺍﻟﻘﻠﻄﺒﺎﻥ
ﻭ ﻟﺎ ﻗﻠّﺎع ﻮﻫﻮ
ﺍﻟﺸﺮﻃﻰ ﻭﻟﺎ ﺯﻧّﻮﻥ
ﻮﻫﻮ ﺍﻟخُنثی ﻮﻟﺎ
ﺧﻴّﻮﻑ ﻭﻫﻮ ﺍﻟﻨﺒّﺎﺵ
ﻭﻟﺎ ﻋﺸّﺎﺭ ﻭﻟﺎ
ﻗﺎطع ﺮَﺣِﻢ ﻭ ﻟﺎ
ﻗﺪﺭﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﺒﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ
ﺧﺸﺖ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻳکی اﺯﻃﻠﺎ ﻭ ﻳکی
اﺯ ﻧقُرّه ﻭ ﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻳﺎﻗﻮﺕ
ﻭﺳﻘﻒ ﺍﻥ اﺯ ﺯﺑﺮﺟﺪ
ﻭﺭﻳﮕﻬﺎﻯ ﺍﻥ
اﺯﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ ﻭﺧﺎک
آﻥ اﺯ ﺯﻋﻔﺮﺍﻥ
ﻭﻣﺴک ﻮ ﻋﻄﺮ ﺍﻥ
اﺯ (ﺍﺯﻓﺮ) ﺑﻮﺩ .ﺳپس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺖ ﺣﺮفی
ﺒﺰﻥ. ﺑﻬﺸﺖ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
الهی ﻨﻴﺴﺖ ﻭﺟﺰ
ﺧﺪﺍئی ﺘﻮ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ حیّ
ﻮﻗﻴّﻮم ﻤﻴﺒﺎﺷﻰ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺩﺍﺧل آﻥ
ﺸﺪ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻳﺎﻓﺖ
. ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﻣﮑﺎنی
اﺯ آﺟﺮﻫﺎ ﻭﺧﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻭ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺯﻃﻠﺎ
ﻭ ﻧقُرّه ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
صورتهای ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺯ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺷﻤﺸﻬﺎﻯ ﻄﻠﺎ
ﻭ ﻧقُرّه ﺍﺭﺯﺵ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻥ ﭽﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺭﭼﻬﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﮐﻪ
ﺩﻭﺗﺎ ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭﺩﻭ ﺗﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮگ اﺳﺖ. (ﻟﺒﻨﻪ)
ﻳﺎ ﺧِﺸﺖ ﻭ ﺁﺟﺮ
ﺍﺳﺎس ﻫﺮ ﺑﻨﻴﺎﻥ
و ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺧﻠﻘﺖ ﺑﻬﺸﺖ ﺷﺨصی
ﺪﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺨﺎﺹ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻪ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻬﺸتی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺟﻮﺍﻫﺮ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺟﻮﺍﻫﺮ ﺍﺯ ﺩﺭ
ﻭ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺑﻴﺎنی
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻮﻓق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭم ﻮﺍقعی
اﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
(ﺍﺭﻭﺍح ﻨﺎﺟﻴﻪ)
ﺑﺪﻧﻴﺎ پس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل اﺯ ﻣﺮﮒ
بشری ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻮع فوق
بشری ﺒﺴﻴﺎﺭ ﻣﺘﻤﺪﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
و ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺍﻥ ﻘﻴﻤﺘﻰ
ﻭﺑﺎ بهرﻩ ﮔﻴﺮﻯ
اﺯ ﻫﺮ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﻭ ﭘﺎﮐﻴﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﺍﻳﻥ ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺗﻮﺧﺪﺍئی ﻨﻴﺴﺖﻭ
ﺍﻳﻥ هماﻥ ﺴﻤﺒﻮﻝ
(ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍﺫﮐﺎﺭﻯ)
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هنگام
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺩفع
ﺸﺮک ﺸﻮﺩ. ﺷﺮﻃ
کسب ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭ ﺩﺧﻮل ﺪﺭ (ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ) ﺑﺎ آغاز
ﺳﻠﻮکی ﻮﺩﺧﻮل ﺪﺭ(ﺑﻬﺸﺖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ) پس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی اﺳﺖ. ﮐﻪ
(ﺳﻌﺎﺩﺕ) ﻋﻴﺪ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﻭﺧﻮﺷﺒﺨتی ﻮﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺳپس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﻌﺰّﺕ ﻭﻋﻈﻤﺖ
ﺧﻮﺩ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻣﻴﺨﻮﺭم
که ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭﻳﻬﺎﻯ
تجلّیات ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﺒﻠﻨﺪﻯ هاﻯ
ﻤﻘﺎم اﻟﻬﻰ ﻫﺮکَس
ﮐﻪ ﻣﻌﺘﺎﺩ ﺧﻤﺮ
ﻭ ﻣﺴتی ﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﻗﺘّﺎﺕ ﺩﺭﻭﻏﮕﻮ
ﻭﻧﻤّﺎم ﺪﻭﺑﻬم
ﺰﻥ ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ (ﺩﻳّﻮس
) ﻭﺟﺎکَش ﻭﻳﺎ (ﻗُﻠﻄﺒﺎﻥ
ﻴﺎ (ﻗُﻠﭽﻤﺎﻕ) ﺯﻭﺭﮔﻮ
ﻭﻳﺎ ﻗﻠّﺎع ﺤﺎﻓﻈ
ﻘﻠﻌﻪ ﻭﻳﺎ ﺷُﺮطی
ﭙﺎﺳﺒﺎﻥ ﻭﻳﺎ ﺯﻧﻮق
ﻴﺎ ﻫﻢ ﺟﻨس ﺑﺎﺯ
ﺯﻥ ﻨﻤﺎ ﻭ ﻳﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻫم ﺠﻨس ﺑﺎﺯﻣﺨﻨّث
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ (ﺧﻴّﻮﻑ)
ﻳﺎ ﮐﺴﻴﮑﻪ ﻧﺒﺶ
ﻗﺒﺮﮐﻨﺪ. ﻭﻋﺸّﺎﺭ
ﮐﻪ ﻣﺎﻟﻴﺎﺕ ﻋُﺸﺮﺑﮕﻴﺮﻯ
ﻮﻋﻮﺍﺭﺽ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻳﺎ ﻗﻄﻊ ﺭﺣم
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﻗﺪﺭﻯ که ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﺭﺍﻩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻣُﺪﻣِﻥ
ﺨَﻤﺮ ﮐﻪ ﻣﻌﺘﺎﺩ
ﺍﺳﺖ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺩﺭ سلوک
الهی ﺨﻮﺩ ﺗﺮک
آن کند ﻭﺧﻤﺮ ﺍﺯﺧُﻤﺎﺭﻯ
شامل ﻤﺴتی ﻮ ﺍﻟﮑل
ﻨﻮﺷﻴﺪﻥ هست. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ که ﺧُﻤﺎﺭﻯ
ﺮﺍ باعث ﺷﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪّﺭ ﻭﻳﺎ
ﻣأﮐﻮﻟﺎﺕ ﻭﻣﺸﺮﻭﺑﺎﺕ
ﻭ ﺣتی اﻋﻤﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺴﺘگی ﺨﻤﺎﺭﻯ
ﻮ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﺒﺎﺭ ﺍﻭﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺨﻤﺎﺭﻯ
عکس ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻮﻫﺸﻴﺎﺭﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﻮﺿﻮع
ﺘﻮﺟﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩ
الهی ﺨﻮﺩ می ﺒﺎﺷﺪ.
(ﺳﮑّﻴﺮ) ﻣﺴﺖ ﺍﺳﺖ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺴﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮک ﻮ ﺭﺍﻩ
ﺍﺣﺘﻤﺎل ﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺮ ﺍﻭ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻗﺘّﺎﺕ ﺩﺭﻭﻏﮕﻮ
ﻭﻳﺎ ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺭﻭغ
ﺒﺨﺪﺍ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺪﻫﺪ ﭼﻮﻥ
آخوندﻫﺎ ﮐﻪ ﻣﻄﺎﻟبی
اﺯﻋﻘل ﺨﻮﺩ ﺑﻨﺎم
ﺨﺪﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺑﺎ
(ﻗﺖ)ﻳﺎ ﺭﻳﺰﻩ ﺧﻮﺍﺭ
ﻭ ﺭﻳﺰﻩ جَمع کن
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ. ﻭ ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ اﺯ ﮐﻠﺎﻡ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻤّﺎم
ﺪﻭ ﺑﻬم ﺰﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
(ﺩﻳّﻮس ) ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻟﺬﺕ ﺩﺭ ﮔﻨﺎﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻔﺮﺍﻫم ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻣﺰﺩﻯ ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻗﻠﻄﺒﺎق هماﻥ ﻘﻠﭽﻤﺎق
ﻔﺎﺭسی اﺳﺖ ﻳﺎ
ﻗﻠﺪﺭﻯ که ﺑﺎ ﭼﻤﺎق
ﻮ ﺯﻭﺭ ﻭ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ هرﺗﺤﻤﻴلی
ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻗﻠّﺎع
ﺪﺭﺑﺎﻥ ﻘﻠﻌﻪ ﮐﻪ
ﺩﺭ إﺯﺍﻯ ﭙﻮل
اﺟﺎﺯﻩ ﻭﺭﻭﺩ ﻣﻴدهد
یا ﻣﺎنع ورود ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺷﺮطی ﭙﺎﺳﺒﺎﻥ
ﻮ ﺯﻧّﻮﻕ ﻳﺎ ﺯﻥ
ﺼﻔﺖ ﻭ ﻫﻤﺠنس ﺒﺎﺯ
ﻭ ﻣﺨﻨّث ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻗﺎطع ﺮﺣﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻗطع ﺮﺣم
اﺯﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻘﺒﻴﻠﻪﺍﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﻗطع
ﺮﺣﻢ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﭘﻴﺮ
کامل الهی ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ ﻭﺗﺮک
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﭘﻴﺮ ﻭ ﻫﻤﻘﻄﺎﺭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻗَﺪَﺭﻯ
ﺒﻴک ﻤﻌنی ﺴﺮﻧﻮﺷتی
ﻤﺤﮑﻮم اﺯ ﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ گناﻩ
ﻭ ﺑﻴک ﻤﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻘﺪﺭﺕ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺮ ﺳﻮم ﻔﻴﻤﺎ
ﺑﻴﻥ ﻴﻌنی ﺒﺎ ﺑﻮﺩﻥ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺳﻴﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻭ ﺧﻮﺍﺴﺘﻪﻫﺎی
الهی ﺒﺪﺍﻧﺪ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭ ﺍﺯ ﻣﻮﺍﺭﺩ
ممنوع ﻣﺤﺮﻭم
کنندﻩ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺤﺮﺍﻣﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧمی ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺣتی ﺤﻠﺎﻟﻬﺎ
ﻭﻣﺠﺎﺯﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺧﻮﺩ ﺣﺮﺍم ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺧﻴّﻮﻑ
که ﻧﺒﺶ ﻗﺒﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﮐﻔﻦ ﻣﻴﺪﺯﺩﺩ
ﻭ ثرﻭﺕ ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﺒﺎ ﻣُﺮﺩﮔﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺮﺑﺎﻳﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﺭﻳﺸﻪ
ﺧﻮﻑ ﻭﺗﺮس ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ سلوک
الهی ﺨﻮﺩ ﺗﺮس ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺷﺠﺎﻋﺖ ﻧﺸﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ.

حدیث 1541 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ(ﺝ۵ﺹ10ﺑﺤﺎﺭ) ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﺍﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻤﺤﺮﻭم اﺯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻋﺎﻕ
ﻭ ﺷﺪﻳﺪ ﺍﻟﺴﻮﺍﺩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺎق ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﻫﻢ شایسته ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﻔﺎﺳﺪﻋﺎق
اﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
تأثیرﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺭﻭﺣﺎنی اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ اﺷﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﻋﺎق
اﻧﻬﺎ ﺗﻌﻮﻳق ﻮ
ﺟﺎ ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ ﻭﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻧﺪﺍﺩﻥ ﺸﺨﺺ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﻯ ﺴﻠﻮک ﺒﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﺎ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﻭﻋﺪم
اﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﺮکشی ﻘﺒلی هستند.
ﺷﺪﻳﺪ ﺍﻟﺴﻮﺍﺩ
ﺩﺭ ﻣﻮ ﮐﻪ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺷﺪﺕ ﺷﻬﺮﺕ ﺑﻴﻥ
ﻤﺮﺩم ﻮﺳﺮکش س ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﭼﺸم ﺴﻴﺎﻩ ﮐﻪ ﻧﻈﺮﻏﻴﺮ
ﻣﻮٴﺪﺑﺎﻧﻪ ﺑﺎ
ﻃﺮﻑ ﻣﻘﺎﺑل ﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﭼﺸم ﺴﻔﻴﺪ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﮐﻪ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺣﻴﺎ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﺘﮑﺎﻣل
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭﺟﺎﻫل
ﻮسَرکِش ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث 1542 - دﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ۱۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻭﺗﺮﮐﻬم
فی ﻇﻠﻤﺎﺕ ﻟﺎ ﻳﺒﺼﺮﻭﻥ
اﻧﻬﺎﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳکی
ﺒﺪﻭﻥ ﺒﺼﻴﺮﺕ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺒﺼّﺮ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ الهی
ﻔﺮﻣﻮﺩ: اﻥّ اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ ﻟﺎ ﻳﻮﺻﻒ
ﺑﺎﻟﺘﺮک ﻛﻤﺎ ﻳﻮﺻﻒ
ﺧﻠﻘﻪ ﻭ ﻟﮑﻨّﻪ
ﻣﺘﻰ ﻋﻠم ﺃﻧّﻬم
لا ﻳﺮﺟﻌﻮﻥ عن
اﻟﮑﻔﺮ ﻭ ﺍﻟﻀﻠﺎﻝ
ﻣﻨﻌﻬﻤﺎ ﻟﻤﻌﺎﻭنة
ﻭ ﺍﻟﻠّﻄﻒﻭ ﺧﻠﺎ
ﺑﻴﻨﻬم ﻮﺑﻴﻥ
اﺧﺘﻴﺎﺭﻫم ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺘﺮک
ﻮ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻥ ﻤﺨﻠﻮق
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﮐﺮﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺗﺮک
و رها شدن ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻭ ﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻥ ﺤﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﮐﻔﺮ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
(ﻭسلوک الهی ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﺍﺯ ﮐمک ﻮ ﻟﻄﻒ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺎﻧﻬﺎ ﺍﻣﺘﻨﺎع
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺎ ﺍﻧﭽﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
(ﻗﺪﺭﺕ ﺑﮕﻨﺎﻩ
کردن ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
اﺯ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻟﻔﻌل ﺪﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻧﻬﺎ ﺧﻴﺎﻧﺖ ﺑﺎﻣﺎﻧﺖ
الهی اﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ پس ﺍﺯ
ﺗﺼﻤﻴم گناﻩ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﮐﻤک اﺿﺎﻓﻰ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭلی ﺠﻠﻮ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻓﻌلی اﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻔﻌلی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ همین ﺒﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭم ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒیعی
ﻔﺼﻮل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
گذﺷﺘﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌلی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺗﺮک
ﺒﺤﺎل ﺨﻮﺩ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﮐﺮﺩﻥ
اﺳﺖ ﻭﻇﻠﻤﺎﺕ ﺗﺎﺭﻳک
ﺪﺭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺣتی
عقل ﺠﺰئی لوّامه
ﻭ ﺗﻀﻌﻴﻒ ﺗﺪﺭﻳجی
عقل ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍ ﻭنَفس أمّاره
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. (ﻟﺎ ﻳﺒﺼﺮﻭﻥ)
ﺑﭽﺸم ﺘﻥ ﺪﻳﺪﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻫﺮﺳﻤﺒﻮل
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﺑﺼﻴﺮﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻋﻘل کُلّی ﺒﻌﺪﻯ
ﺮﺍ ﻧﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻇﻠﻤﺎﺕ ﺟﻬل ﻮ ﻇﻠﻤﺖ
ﻭ ﺳتم ﺪﺍﺋم ﺒﺨﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ که ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ سالک
الهیﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺣتی اﮔﺮ ﻧﻴکی ﻮ
ﺧﻴﺮﺍتی هم ﺒﮑﻨﻨﺪ
ﭼﻮﻥ سلوک
الهی ﻳﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
پس ﻫﻴچ ﻨﻴکی ﺒﺨﻮﺩ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺴﭙس
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﻭﺧﺘم
اﻟﻠﻪ علیّ ﻘﻠﻮﺑﻬم
ﻭعلیّ ﺴﻤﻌﻬم ﭽﻨﻴﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ:
اﻟﺨﺘم هو ﺍﻟﻄبع
علیّ ﻘﻠﻮﺏ ﺍﻟﮑﻔﺎﺭﻋﻘﻮبة
علیّ کفرﻫﻢ ﮐﻤﺎ
ﻗﺎل ﺘﻌﺎلی ﺒﻞ
ﻃبع اﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻬﺎ
ﺑﮑﻔﺮﻫﻢ ﻓﻠﺎ ﻳﻮٴﻤﻨﻮﻥ
اﻟّﺎ ﻗﻠﻴﻠﺎ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻬﺮ ﮐﻮﺭﻯ
ﺒﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ اﻧﻬﺎ
ﻭﮔﻮﺷﻬﺎﻯ اﻧﺎﻥ
ﺰﺩﻩ ﻳﻌنی اﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺘم هماﻥ ﻣﻬﺮ ﺯﺩﻥ
ﺒﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ
کفّار ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﮐﻔﺮ
ﻭ ﺟﻬل اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ
ﺩﻟﻬﺎﻯ اﻧﻬﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮐﻔﺮ ﻭ انکارشان
ﻣﻬﺮ ﻭﺧﺘم ﺒﺎﻃﻠﻪ
ﺯﺩﻩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺟﺰ ﺍﻧﺪکی
ﻤﻮٴﻤﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻨﻤﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺗﻮﺑﻪ ﻭﺳﻠﻮک
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﻟﻬﺎﻯ
اﻧﺎﻥ ﻳکی ﺪﺭ ﺳﻴﻨﻪ
ﻭ ﻗﻠﺐ ﮔﻮﺷتی ﻤﺮﮐﺰ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻭ ﻋﻠﺎﺋم
هیجاﻧﺎﺕ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﻤﻌنی ﺬﻫﻥ ﻮﻫﻮﺵ
ﻭﻓﮑﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﻮم
ﻔﻮﺃﺩ ﻳﺎ ﺩل ﺮﻭﺣﻰیا
ژنتیک روحی ﮐﻪ
ﺍﺻل ﺬﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺧﺘم ﻮ ﻟﺎک ﻤﻬﺮ
ﺷﺪﻥ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻧﺪﺍﺩﻥ
ﺒﻨﻔﻮﺫ ﻫﺮ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ ﻮ ﺍﺻﻠﺎح
ﺪﺭ ﺩﻟﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﻓﺮ ﻭﻣﻨﮑﺮ
سلوک الهی هستند
ﺣتی اﮔﺮ ﻣﻨﮑﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. (ﻟﺎ ﻳﻮٴﻤﻨﻮﻥ)
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻨﻤﻴﺎﻭﺭﻧﺪ
ﭼﻪ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻨﻈﺮﻯ
ﻮﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﻭﭼﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ عملی ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﮕﺮﺍﻧﺪﮐﻰ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی اﻧﺪکی اﺯﻣﺮﺩﻡ
ﻭ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻧﺪکی ﺒﺎﺯ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺧﻴلی کمترﻯ ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺳﺎﺋﻞ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﺍﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﮕﻨﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ؟
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺒﻤﻌنی
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻨﺪگی ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﻠﻮکی الهی ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
متعبّدﺍﻥ ﻘﺸﺮﻯ
که ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﺑﻨﺪگی ﺒﺎ
ﻭﺳﺎﺋل الهی ﺪﺭ
ﺗﻮﺳل ﺴﻠﻮکی ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻋﺒﺎﺩتی هم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺮﻙ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﭘﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﺒل ﻴﺨﻴّﺮﻫﻢ
ﻭﻳﻤﻬﻠﻬم حتی ﻴﺘﻮﺑﻮﺍ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩ می گذﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺤﺎل ﺨﻮﺩ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
که ﺑﺨﻮﺍﻫند ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻬﻠﺖ ﺗﺎ ﺍﺧﺮﻋﻤﺮﻭحَقّ
ﺤﻴﺎﺕ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎ شاید
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﺋل اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﺍﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ(ﻳﻌنی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ) ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎلی ﺨﺎﺭج
اﺯ ﻃﺎﻗﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﮑﻠّﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ؟ (ﮐﺴﻴﮑﻪ
شایستگی اﺗﻤﺎم
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮفق ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻮ آخوندﻫﺎ ﻋﻠﺖ
ﻋﺪم سلوک
الهی ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻄﺎﻗﺖ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭﻋﺪم ﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻧﺠﺎم ﺤﺪّ ﺍﮐثر
ﺗﻮﺍﻧﻴﮑﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﭙﺎﻯ ﻤﺮگ ﺒﺮﺳﺪ.
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﭼﻨﻴﻥ ﺘﮑﻠﻴﻒ( ﺑﻤﺎ
ﻟﺎ ﻳُﻄﺎق) ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎﮐﻴﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺖ ﻫﺮﮔﺰ
ﺳﺘﻤﮕﺮ ﻭ ﻇﻠم
کنندﻩ ﺑﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﻭ (ﻣﺎ ﺭﺑّک
ﺒﻈﻠّﺎم ﻠﻠﻌﺒﻴﺪ)
ﻳﻌنی ﺴﺎﻟک اﮔﺮ
علیّ ﺮﻏم سعی ﺨﻮﺩ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺒﺮﺳﺪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
اﻳﻥ ﺴﻌﻰ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ پس ﺍﺯ ﻣﺮگ
اﻳﻥ ﺮﻭح ﺪﺭ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻋﻘل
ﻮ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺭﻭﺍنی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﮐﺎﺭ سلوک
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﺗﻤﺎم
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﺩﺭ ﺣﺎل
ﺤﺎﺿﺮ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯلی
ﻮﻗﺒلی ﻴک ﺮﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﭘﺪﺭﻡ
از ﺟﺪّم ﻨﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻤﻥ ﺰَﻋَم
ﺃﻥ اﻟﻠﻪ ﻳﺠﺒﺮ
ﻋﺒﺎﺩﻩ علیّ اﻟﻤﻌﺎﺻﻰ
ﺃﻭ ﻳﮑﻠّﻔﻬم ﻤﺎ
ﻟﺎ ﻳﻄﻴﻘﻮﻥ ﻓﻠﺎ
ﺗﺄﮐﻠﻮﺍ ﺫﺑﻴﺤﺘﻪ
ﻭﻟﺎ ﺗﻘﺒﻠﻮﺍ ﺷﻬﺎﺩﺗﻪ
ﻭﻟﺎ ﺗﺼﻠّﻮﺍ ﻭﺭاءه
ﻭﻟﺎ ﺗﻌﻄﻮﻩ ﻣﻦ
ﺍﻟﺰﮐﺎة ﺷﻴﺌﺎ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ مُدّعی
ﺸﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮕﻨﺎﻩ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
(ﺳﺎﻟکی که ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺠﺒﺮ ﻭ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ ﺑﻌُﻬﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
دهی خداوند ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ)
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﮑﻠّﻒ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻣﺤﺎل ﻮﻣﺎ
ﻟﺎ ﻳﻄﺎق ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻏﺬﺍﻯ اﻭﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺭﻳﺪ (ﮐﻪ ﻧﺠس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭼﻮﻥ ﻨﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎنی ﺬﺑح ﻨﺪﺍﺭﺩ)
ﻭ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻳﺪ ( ﺩﺭ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ
ﮔﻮﺍﻫﻰ ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﮐﻪ ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭادّعاﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺩﻳنی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﻭﺭﮐﻨﻴﺪ
ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭ ﺳﻠﻮکی
اﻭ ﮔﺮﺩﻳﺪ) ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺍﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﺟﻤﺎﻋﺖ ﻧﮑﻨﻴﺪ
(ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ غیر
ﺳﻠﻮکی آخوندﻫﺎ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
کمال ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻣﻮﺭ
حَقّ ﺘﻌﻠﻴم ﺴﻠﻮﮐﻰ)
ﻭ ﺯﮐﺎﺕ ﺭﺍ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺪﻫﻴﺪ (ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﻤﺎﻟﻴﺎﺕ ﻭ ﭘﻮلی
ﻨﺪﻫﻴﺪ ﭼﻮﻥ شایسته
ﺗﻮﺯیع اﻥ ﺒﻔﻘﺮﺍ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﻠﻮکی ﻨﻨﻤﺎﺋﻴﺪ
ﮐﻪ تمرﮐﺰ ﻭﺗﻮﺳل
ﺒﺎﻧﻬﺎﻫﻴچ ﺘﺰﮐﻴﻪﺍﻯ
ﺮﺍ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻋث ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻳﻥ آخوندﻫﺎﻯ
مُدّعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ و ﺳﻔﻴﻪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺣﺎنی ﻮالهی
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻃل
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻓﮑﺮﻯ ﻮ
ﺯﻧﺪگی ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ آخوندﻫﺎ ﻭﻏﻴﺮﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
الهی ﻘطع ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻥ ﺴﺨﺖ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1543- ﺩﺭﺣﺪﻳثی
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ12ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻤﻴﭙﺮﺳﻨﺪ)
ﺍﻣﺎﻡ که ﺻﺎﺩق
گفته ﺍﺳﺖ ﻟﺎ
ﺟﺒﺮ ﻭﻟﺎ
ﺗﻔﻮﻳﺾ بل
ﺃﻣﺮ ﺑﻴﻥ
ﺃﻣﺮﻳﻥ ﻔﻤﺎ ﻣﻌﻨﺎﻩ
ﻧﻪ ﺟﺒﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻦ
ﻭﺣﺎﻟتی ﺪﻳﮕﺮﻯ
اﺯﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﺣﺎﻟﺖ
ﻫﺴﺖ. ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
اﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻤﻥ ﺰﻋم ﺃﻥّ
اﻟﻠﻪ ﻳﻔﻌل ﺃﻓﻌﺎﻟﻨﺎ
ثم ﻴﻌﺬّﺑﻨﺎ ﻋﻠﻴﻬﺎ
ﻓﻘﺪ ﻗﺎل ﺒﺎﻟﺠﺒﺮ
ﻭ ﻣﻦ ﺯﻋم ﺃﻥّ
اﻟﻠﻪ عَزّ ﻭجَلّ
ﻔﻮّﺽ ﺃﻣﺮ ﺍﻟﺨلق
ﻮ ﺍﻟﺮﺯق الی ﺤُﺠَﺠِﻪ
ﻓﻘﺪ ﻗﺎﻝ ﺑﺎﻟﺘﻔﻮﻳض
ﻓﺎﻟﻘﺎﺋل ﺒﺎﻟﺠﺒﺮ
ﮐﺎﻓﺮ ﻭ ﺍﻟﻘﺎﺋل
ﺒﺎﻟﺘﻔﻮﻳﺾ ﻣﺸﺮک
(ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ
اﻣﺮﻳﻥ ﻴﻌنی ﺸقّ
ﺴﻮم ﻮﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﻌنی اﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﻭ
عامل گناﻫﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﺴﻴﮑﻪ ﻣﺴﺒﺐ
ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺷﺨﺺ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﭘﻴﺮﻭ ﺟﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺩﻟﻴﻞ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﻭﻋﺪم
ﻮﺟﻮﺩ ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﻮﻳﺎ ﻣﺮﺍﻗﺒتی
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی هستند. ﮐﻪ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی همرﺍهی ﻮ ﺗﺴﻠﻴم
ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﺿﺮﻭﺭﺗﺎ ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
الهی خُنثی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺗﻔﻮﻳض ﻫﻤﺎﻥ
ﻮﺍﮔﺬﺍﺭﻯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺑﺨﻮﺩ ﺷﺨﺺ ﺩﺭﻳک
اﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﺍﺩ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﻄﻠق
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻥ اﺯﺍﺩﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی اﻳﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﺟﻮﺩشان
هستند.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑهدایت
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺭ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭﺗﺎ
رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺗﻔﻮﻳﺾ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻭﺗﻤﺎمی اﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﭘﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ مُدّعی
ﺸﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻓﻌﺎل ﻤﺎﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﺑﻌﺪ ﻫم ﻤﺎﺭﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭﻋﺬﺍﺏ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺠﺒﺮ ﻭ
ﺯﻭﺭ ﻭ ﺳﺘم اﺯﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﮐس مُدّعی
ﺘﻔﻮﻳﺾ ﺍﻣﺮ ﺑﺨلق
ﺒﺎﺷﺪ (ﺍﻣﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺨﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮﺍﮔﺬﺍﺭ
ﺷﺪﻩ ﻭﻳﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﻠﻮک ﺮﺍ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ) ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺭﺯق ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺯ حُجَّتﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ادّعاﻯ ﺘﻔﻮﻳﺾ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻗﺎﺋل
ﺒﺠﺒﺮ ﮐﺎﻓﺮ ﻭ ﻗﺎﺋﻞ
ﺑﺘﻔﻮﻳﺾ ﻣﺸﺮک
اﺳﺖ. ﻣﻮﺿﻮع ﻤﻄﺮح
ﺸﺪﻩ ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﺎﺕ قُرآن
ﻭﺗﻤﺎم اﺣﺎﺩﻳث
ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺒﺎﺯ مشرکان
ﻫﻤﺎﻥ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ولی ﺍﻓﻌﺎل
ﻤﺎ ﺩﺭ ﻗﺪﺭﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ ﻓﺮﺽ
ﺍﻧﺠﺎم کاﺭﻯ علیّه
ﺗﺼﻤﻴم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﻄقی ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺎﺭ
ﺧﻴﺮﻯ ﺒﺸﻮﺩ ﻭلی
ﺸﺨﺺ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ
ﻣﻮفق ﻨﻴﺰ ﺑﺸﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻓﻌﺎل ﺮﺍ ﻫﻤﻴﻥ
اﻟﺂﻥ ﺒﺸﺨﺺ ﺩﺭﺗﺼﻤﻴم
گناﻩ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺷﺮﻳک
گناه ﺍﻭ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﺸﺨﺺ
ﺍﺯ ﺳﺎبق ﺒﻮﺩﻩ.
ﻭﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺯﻧﺪگی
کودﮐﻰ ﻭﺟﻮﺍنی
همه ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻴﺮﻭﻫﺎی
بالفعل نوعی ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ ﻭ ﺍﻧﺠﺎم
سلوک الهی ﺒﮑﺎﺭ
ﺑﺒﺮﺩ. ﺍﮔﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﻟﻴﻠﻰ ﻫم ﺒﺮﺍﻯ
ﻠﺰﻭم سلوک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻋﺬﺭﺵ
ﻣﻮﺟﻪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻓﮑﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
شأن ﻤﻘﺎم ﻮﺣﺎل
ﻨﺎﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﺪﺍﺭﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﻓﮑﺮ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ ﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﻨﻴﺰ ﻗﺪﺭتی
اﺳﺖ ﺑﺸﮑل
امکان وکرﺍﻣﺎﺕ
بالفعل نوع
بشری اﺯﻗﺒﻞ. ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻔﮑﺮ ﻭ ﺗﺼﻤﻴم
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭلی
ﺴوء اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﻭﺧﻴﺎﻧﺖ ﺑﺎﻣﺎﻧﺖ
الهی نزد خود
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ.
ﺳﺎﻟک ﻔﻘﻄ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍ ﺑﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺤتی ﺨﻴﺮﺍﺕ ﻭﻣﺒﺮّﺍﺕ
ﻭﺻﺪﻗﺎﺕ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺷﺮک اﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
سلوک الهی ﻭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺪﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮک
الهی ﻤﻘﺒﻮل الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﻋﻤلی اﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻭ. ﺳﺎﻟک ﺘﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻭﻋﻘﻞ ﻭﻋﺸق
ﺨﻮﺩ ﺍﻣﺘﻨﺎع
اﺯﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﮕﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
( ﺍﻣﺮﺧلق ﻴﻌنی
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
اﻣﺮسلوک
الهی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎل آفَرینش
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺧﻠﻘﺖ ﺩﻭم
فوق بشری ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺭﺯق غیر ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
است که ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﺮﻳﺨﺘﻪ
شده ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﺟﻤﻊ ﺍﻭﺭﻯ
کنند ﻟﺬﺍ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ سلوک
الهی ﻨﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺠﻬﺎﻥ ﺑﭽﺮﺍ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭلی ﺤﺪﻳث ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺭﺯق عقلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺭﺯق
ﺸﻬﻮﺩﻯ پس ﺍﺯ ﺳﻠﻮک
اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﭙﻴﺮالهی اﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺯق ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻳق
اﻭ ﺭﺯقی ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ مَشیّت
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻄﻠﻘﺎ ﻧﻘشی
ﺒﺮﺍﻯ اﺭﺍﺩﻩ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺍﻭ ﻭ ﺩﻋﺎﻯ ﻤﺼﺮﺍﻧﻪ
ﺍﻭ ﺑﺪﺭﮔﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ شایستگی
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس ﻭ
ﭘﺎکی ﺮﻭح ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭ (ﺣُﺠَﺞ) جَمع
حُجّت ﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
حَجّ اﮐﺒﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭﻳک ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺩفع
ﺸﺮک ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
حُجَّت ﺍﻟﺎﺳﻠﺎم
هر ﮐﺎﻣلی الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
پس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮﮐس لباس ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﻭ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﺒﺘﻥ
کرﺩ ﻓﻮﺭﺍ حُجَّت
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﺳﻠﺎم
ومسلمین ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ ﺒﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﺗﺎﻋﻠﺎمتی ﻮ ﻣﻌﺠﺰﻩﺍﻯ
الهی ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺨﺎﺹ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اوم کرده هرﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮو ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭘﻴﺮ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﺖ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ ﻭﻫﺮ
ﺳﻤﺒﻮل هماﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺎﻥ ﺮﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﺁﻳﺖ ﻭ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻭﻧﺸﺎﻧﻪ
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﺎﻓﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﻞ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍتی هم ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﺪکی ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮐﻪﺟﻬل ﻨﻴﺰ ﻧﺴبی
اﺳﺖ. ﻭﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﻔﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺴتی ﺠﺒﺮﻯ ﻮﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻫﺴﺘﻰ ﺟﺒﺮﻯ
اﺳﺖ ﻭلی ﺘﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮ ﺳﻮم ﻤﻄﺮح
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺯﺍﺩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺗﺴلیم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ شامل اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻤﺎم
هستی ﺒﺎ ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ
ﻄﺒیعی ﻮ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺳﺘثنا ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
اﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻄﺒیعی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭسلوک الهی ﺒﺮﻭﺵ
ﻣﻘﺒﻮل الهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺵ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘل
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪﺍﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﺍﻣﺎﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻣﻘﺎﺑل
هر ﺧﻄﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺟﻬﻨﻢ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺭ نوع بشری ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻟﺬﺕ ﺑﺴﺮ
ﺑﺒﺮﻧﺪ ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺣﻴﻮﺍنی پس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ .ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی
ﺒﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﻳند.
ﻭﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
اﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣتی اﮔﺮ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻬﻤﻴﻥ سلوک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﭙﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ﮐﻪ آخوند
ﺭﺍ ﺷﺮﻳک ﺨﺪﺍ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﺍﻳﻥ آخوندﻫﺎ
ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯﺍﺩ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺳﺮﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺣتی
اﮔﺮ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻭﺍقعی گذﺷﺘﻪ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻨﻄق
ﺘﮑﺎﻣل ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﺘﺮﻫﺎ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﻮﻋﻘﻞ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺍﺳﺎﺭﺕ ﻭﺑﻨﺪگی
ﻮﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻪ ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﻮ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ ﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻳﺎ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ ﺮﻭﺣﻰ
ﻭﺣتی ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﻮ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺩﺭ ﭘﺎسخ ﺪﺭ
ﺑﺎﺭﻩ (ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ
اﻣﺮﻳﻥ) ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻮﺟﻮﺩ ﺍﻟﺴﺒﻴل
الی اﺗﻴﺎﻥ ﻤﺎ ﺍُﻣﺮﻭﺍ
ﺑﻪ ﻭ ﺗﺮک ﻤﺎ ﻧﻬﻮﺍ
ﻋﻨﻪ ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ
اﻣﺮﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺪﺍﻧﭽﻪ
ﻣﺎﻣﻮﺭ ﺷﺪﻩﻭ ﺑﺪﺍﻥ
ﺘﺮک (ﻤَﻨﻬﻴّﺎﺕ)
ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ. سلوک
الهی اﻣﺮالهی
اﺳﺖ ﻫﺮﭼﻪ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮک ﺮﺍ ﺑﺘﻌﻮﻳق
اﻧﺪﺍﺯﺩ ﻭ ﻳﺎ ﻣﺤﺮﻣﺎﺕ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﮐﺎﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس ﺑﺎﺷﺪ
ﺭﻫﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺭﺍﻩ
ﻭﺳﺒﻴل اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
اﺟﺮﺍﻯ اﻣﺮ الهی
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک اﺳﺖ ﺍﻣﺮ
ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻥ ﻴﻌنی
سلوک الهی ﺑﺎﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﻭ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺍﻣﻴﺰ ﻭﻗﺒﻮل ﺠﺒﺮالهی
ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی لاﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭح اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣل اﺭﻭﺍح ﻮ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
اﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭنوع
بشری هماﻥ ﻔﺮﻣﺎﻥ
ﺍﺯلی الهی ﺪﺭ ﮐﻥ
ﻔﻴﮑﻮﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺸﻮ ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳج
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻓﺮﺻﺖ
ﺍﻳﻥ ﺸﺪﻥ هست ﻭلی
ﺪﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
(ﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ)
عملا انرا ﺗﺒﺪﻳﻞ
(ﮐﻥ ﻔﻠﺎ ﻳﮑﻮﻥ) ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻓﺮﺻﺖ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﻘﺶ ﺗﺮﺑﻴتی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺳﺎﺋل
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺍﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ کاﺭ (ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻭﺗﺮک ﻤَﻨﻬﻴّﺎﺕ)
مَشیّت ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ (ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک اﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﺍﺩ ﺩﺍﺭﺩ)
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ:
اﻣّﺎ ﺍﻟﻄﺎﻋﺎﺕ
ﻓﺎﺭﺍﺩة ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﻣﺸﻴﺌﺘﻪ ﻓﻴﻬﺎ
ﺍﻟﺃﻣﺮ ﺑﻬﺎ ﻭﺍﻟﺮﺿﺎ
ﻟﻬﺎ ﻭ ﺍﻟﻤﻌﺎﻭمة
ﻋﻠﻴﻬﺎ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﺗﻪ
ﻭ ﻣﺸﻴﺌﺘﻪ فی
اﻟﻤﻌﺎﺻﻰ ﺍﻟتی
عنها ﻭ ﺍﻟﺴﺨط ﻠﻬﺎ
ﻭ ﺍﻟﺨﺬﻟﺎﻥ علیّها
ﺍﻣﺎ ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻃﺎﻋﺖ (ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺍﻧﺠﺎم ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﻭﺗﺴﻠﻴم اﺯﻃﺮﻑ
ﺳﺎﻟﻚ) ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ
ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭمَشیّت ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﺟﺮﺍﻯ اﻧﭽﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺑﺪﺍﻥ
ﺮﺿﺎﻳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺑﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﮐﻤک
ﺒﻌﺪﻯ ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ الهی
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﻌﺎصی
ﻮﻣﻨﻬّﻴﺎﺕ ﺳﺎﻟک
ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
نَهی اﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺳﺨﻄ ﻮﻏﻀﺐ ﺑﻌﺪﻯ
الهی اﮔﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺖ ﻭﻳﺎ ﺧﺬﻟﺎﻥ
ﻮ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ ( ﺍﺯﻫﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ) ﻳﻌنیﻤﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺑﺮﺍﻯ عمل
گناه ﻳﺎ ثوﺍﺏ ﺿﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ ﺍﻧﭽﻪ شایستگی
اﺯلی ﻮ ﺫﺍﺕ ﻧﺎ
ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ ﺷﺨﺺ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﮐﺎفی
ﺪﺭ ﺷﺨﺺ ﻫﺴﺖ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
عبوﺭ ﺗﮑﺎﻣلی ﺮﻭج
اﺯ ﺗﻤﺎمی ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻮﻓق ﺒﮑﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻣﻘﺎم
ﻮ ﻧﻮع ﺒﻌﺪﻯ ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻧﺎم
ﻔﮑﺮ ﻭ ﻫﻮﺵ ﺩﺍﺭﺩ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ اﻭ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺸأﻥ ﻮ ﻣﻘﺎم
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺑﺘﺎﺯگی ﺪﺭ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﮕﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﻭ نَفس ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻧﺠﺎم سلوک
الهی کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻥ ﻔﮑﺮ ﻭ ﻫﻮﺵ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟک ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻪ ﺍﻋﻤﺎل
اﻧﺴﺎﻥ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺟﺴم
ﻮ ﻳﺎ ﺫﻫﻦ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﻭﺡ ﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻫﺴتی
کسی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮﺍﻗﻌﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻳک
کاﺭ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ. ﺍﮔﺮﻋﻘل
ﻮﺻﺒﺮ ﻭشایستگی
ژنتیک روحی آﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
که ﮐﺎﺭﻯ ﺒﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ از
پیش خود ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻓﻘﻄ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻳﻌنی
کاﺭﻯ که ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ ولی ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
نکند. ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺤﺴاﺐ ﻋﻘل ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک ﻮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭ ﻧﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮﻧﻴکی ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺳتی
پس ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
(ﻣﻌﺎﻭﻧﺖ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎل ﺨﻴﺮﻫﻤﺎﻥ
ﭽﻨﺪ ﻗﺪم ﺠﻠﻮﺗﺮ
ﺍﻣﺪﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻳﻚ ﻗﺪم
ﺠﻠﻮﺗﺮ ﺭﻓﺘﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﻭلی ﺘﻮﺍﻥ
اﺟﺮﺍﻯ گناه ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎﻯ
اﺯ ﻗﺒﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻣﻌﺎﻭﻧﺖ
ﻭﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺷﺨﺺﻭﻋﺪم ﻤﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﻠﻮﮔﻴﺮﻯ اﻳﻥ
گناﻩ ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﻭﻫﺮ
ﺁﺯﺍﺩﻯ عمل اﻧﺴﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟک ﺮﺍ حَقّ
اﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭلی
ﺪﺭ ﻣﻘﺎﺑل ﺠﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
کاﺭﻣﺎ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒیعی
اﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺮﺳﺪ ﻭﻫﻤﻴﻥ
سلوک الهی ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ. ﺍﻋﻤﺎل ﻤثبت
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﺭﺧﻮﺏ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﭼﻮﻥ کوﻩ ﭘﻴﻤﺎئی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺰﻭﺭ
ﻭ ﮐﻤک ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻋﻘلی ﻮﺟﺴمی ﺒﺮﺍﻯ
کوﻩ ﻧﻮﺭﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻋﻤﺎل ﻤﻨفی
ﻮ ﺳﻘﻮﻃ ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﻨﻴﺎﺯﻯ ﺒﮑﻤک ﺨﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﻗﻠﻮﻩ ﺳﻨگی
که ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎﻯ
کوﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﻘﻮﻃ ﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﺫﺧﻴﺮﻩﻫﺎﻯ
اﻧﺮﮊﻯ
استاتیک ﺪﺭ ﺫﺍﺕ
روحی الهی ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻴﺰ ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﺒﻤﺎﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﮐﻤکی ﺨﺎﺭجی اﻭﺭﺍ
ﺑﺒﺎﻟﺎ ﺑﺒﺮﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺗﻮﺍﻥ ﮐﺎﺭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺳﻘﻮﻃ ﺮﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮدﺵ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮﻭﺑﺎ ﮐﻤک
ﺒﻌﺪﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی ﻴک
ﺮﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﺻﺮﻑ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. (ﺧُﺬﻟﺎﻥ)
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ ﻮﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﻭبی ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺑﻮﺩﻥ
اﻋﻤﺎل عباﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺨﻄﺎ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﮔﻨﺎﻩ
می ﻨﻤﻮﺩﻩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﭘﺎﺩﺍشی
هم اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺯﻭﺭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺣتی ﻄﺎﻟﺐ ﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎل
آﻥ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ متعبّدﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﻨﻴﺰ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﻐﻠﻄ
ﻄﺎﻟﺐ ﺭﺿﺎﻯ الهی
هستند. ﻟﺬﺍ ﭘﺸﻴﻤﺎنی
ﺒﻌﺪﻯ ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺍﺯ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
الهی ﻨﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﺩﺭﺍک
اﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻫم اﮐﻨﻮﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.ﺳﺎﺋل
ﺴﭙس ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺍﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ اﻓﻌال ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﭼﻴﺰﻯ اﺯ ﻗﻀﺎ ﻭ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻭﻟﺰﻭم
اﻧﺠﺎم ﻮﺗﺤﻘق ﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﻗﻀﺎﻯ
الهی گاهی ﺒﻤﻌﻨﻰ
ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ ﻭﮔﺎهی
ﺒﻤﻌنی ﻠﺰﻭم ﺘﺤﻘق
ﺠﺒﺮﻯ اﺭﺍﺩﻩ ﻗﺒلی
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ سلوک
الهی ﺒﮑﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
گناﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﻨﻴﺎﺯ
ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی ﺪﺍﺭﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺸﮑنی ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻨﻌﻢ
ﻣﺎ ﻣﻥ ﻔﻌل ﻴﻔﻌﻠﻪ
ﺍﻟﻌﺒﺎﺩ ﻣﻥ ﺨﻴﺮ
ﻭ ﺷﺮّ ﺍﻟّﺎ ﻭﻟﻠﻪ
ﻓﻴﻪ ﻗﻀاءا ﺁﺭﻯ
ﺪﺭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ که
ﻋﺒﺎﺩ( ﻳﺎ تنها
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ) ﺍﺯ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺷﺮ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻘﻀﺎﻭتی ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺒﻌﺪﻯ و قبلی هست.
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺣﮑمی ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎ ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺪﻫﺪ. ﺳﺎﺋل
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﭘس
ﻣﻌنی ﻘﻀﺎ ﭼﻴﺴﺖ؟
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﭘﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: اﻟﺤﮑم
علیّهم ﺑﻤﺎ ﻳﺴﺘﺤﻘّﻮﻧﻪ
علیّ ﺃﻓﻌﺎﻟﻬﻢ
ﻣﻥ اﻟثوﺍﺏ ﻭ ﺍﻟﻌﻘﺎﺏ
ﻓﻰ اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭﺍﻟﺂﺧﺮة
ﺣﮑم ﻮ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺒﻨفع
ﻮﻳﺎ ﺑﻀﺮﺭ ﺍﻧﻬﺎ
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ) ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻓﻌﺎل ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ثوﺍﺏ ﻭ ﻋﻘﺎﺏ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﺧﺮﺕ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﻨﺪ
( ﺍﻧﭽﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ثوﺍﺏ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻳﺎ ﺣتی عقاب جَهَنّمی
کارماها را ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﺧﺮﺕ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻮﻓﻴق
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﺧﺮ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﻳﺎ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ الهی
لاﺯم کرﺩﻩ. ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی هست.
ﻧﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺣﮑمی
ﺼﺎﺩﺭﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک اﺯﺍﺩﻯ
ﻋﻤل ﺪﺍﺋم ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هرﮐﺎﺭﻯ ﺣتی اﮔﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﺷﺮﻙ ﮐﺮﺩﻩ
اند ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺗﺴﻠﻴم اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ
نَفس ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭﻓﻮﺭﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻄﺎ ﮐﺎﺭ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻳﺎ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﺷﺪﺕ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻥ اﻳﻥﺴﺎلک
اﺳﺖ. ﺗﻔﮑﻴک ﺪﻗﻴق
مَشیّت ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯمَشیّت
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم
الهی ﻨﻪ ﻓﻘﻄ ﺪﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﭼﻪ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎتی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﻧﻴﺰ
ﻣطیّع ﻘﻀﺎ ﻭ ﺣﮑم
ﻮ ﻗﻀﺎﻭﺕ الهی
اﺳﺖ.ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺍﺭﺍﺩﻩ
الهی ﺪﺭﺣﮑم ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭﺣﮑم
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟک
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨفع
ﻮ ﺻﻠﺎح ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺨﻄﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ الهی
هستند. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻮﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻄﺒیعی کرﺩﻩ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
سلوک الهی ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﮑلی ﻨﺎ ﻣﻔﻬﻮم
اﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺘﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻤﻔﻬﻮم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺴتی
کسی ﺠﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
خدا ﭘس اﺯﻋﺒﻮﺭﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻫﺎ، ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
اﺭﺍﺩﻩ طبیعی
و قبلی ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺠﻠﻴﺎت اﻟﻬﻰ
ﻭﻳک ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺻﻔﺎتی
ﻮﻧﻮعی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻗﺪﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻃﺒیعی
ﻮ الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺎﻟق
ﻮ ﻣﺪﺑّﺮﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﺑﺪﻳﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻭﻳﺎ ﮐﻤﺎل ﻴﺎﻓﺘﻥ
اﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻳﻦ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺷﺨﺺ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭﺍﺣﺪ ﻭ
مستقل ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻤﻪ
ﺳﻠﻮﻟﻬﺎ ﻭ ﮔﻠﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﭽﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻰ
ﺩﺭﺧﻮﻥ ﻮ ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﺨﻮﺩ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻤﺴﺘﻘل ﻮ ﺟﺪﺍ ﻭ
ﺑﺎ ﺭﻭحی ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺪتی
کوتاه ﺒﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺑﺮخی
ﺰﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﻤﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺑﺮخی ﻘﺎﺑل اﻧﺘﻘﺎل
ﺒﺪﻳﮕﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺑﻌﺪ ﻣﺮگ ﺼﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻫﻴچ
ﻘﺴﻤتی اﺯ ﺟﺴم
اﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺣتی
اﺯ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻭ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﻮ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح ﻨﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ ﻭﮐﺠﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﻥ ﻮﺟﻮﺩﻯاﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ هرﮔﻮﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی اﺻل
ﻮﺟﻮﺩ ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯﻤﺎ
ﺧﺎﺭج اﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺻلی ﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﺗﻤﺎم
اﻓﺮﺍﺩ نوع
بشری ﺩﺭ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻔس ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﺎ ﭼﻮﻥ ﺴﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺪﺭ ﺟﺴم ان ﺘﻥ کُلّی
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع هستیم
.ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﻚ شاهد
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﻬم ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﻳﻥ ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻮع ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻭ ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻭﺣتی
ﺒﻤﻘﺎم اﻳﻥ
همانی و تشبّه
او ﺩﺭﺍﻳﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﮐلی ﭽﻮﻥ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭحَقّ اﻧﺎ ﺍﻟحَقّ
گفتن ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻤﺎم
ارَبّاب ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﻗﺒل اﺯنوع
بشری ﻫﻤگی دﺭﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧل هستند ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺗﻬﺎﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻗﺎﺑل ﺘﺼﻮﺭﮐﺴﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺣتی اﮔﺮ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺗﺎﺯﻩ
ﺗﻤﺎم هستی ﺨﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم
اﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع آﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭل
الله ﺪﺭ ﻳک ﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻫﺮﮔﺰ
ﺧﺎﺭج اﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ هو ﺧﺎﺭج
اﺯﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﺩﺭعَمّا
ٴﻮ ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻭﻋﺪم
ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻣﻌﻠﻮم ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺎﺭﺝ
ﭼﮕﻮﻧﻪ (ﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ
هستی ) ﻣﺎﻧﻨﺪ
یونیورسهای
متوالی ﻫﺴتی
هائی که ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ
ﻳﺎتَصوّرﻣﻴﮑﻨﻴم
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎ
ﻫم هیچ ﺸﺒﺎﻫﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ و ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﺯﻣﻴنی ﺪﺍﺭﻳﻢ
ﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﻓﮑﺮﻯ ﺪﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭﻳﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺭﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺍﺯﻫم ﺠﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﻭﺍح
ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺮﻭحی ﻤﻄﺮح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل هاﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭﺳﻴﻠﻪﻫﺎﻯ
ﻣﻮقتی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح هستند. ﻭسالک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺪﺍم
ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭحی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍثاﺭﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖﻫﺎ
ﭘﺎک ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺼﻔﺎﺕ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻫﺮ ﮐس
پس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫﻤﻴﻥ ﮋﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﺮﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
الهی ﺒﺮﺗﺮﻯ ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﻭﻳﺎ شایسته ﻟﻘﺎﻯ
ﭽﻪ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺪﺍﻥ
نوع ﻤﺴخ گرﺩﺩ. ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺷﺮ ﻳﻌنی ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻮ ﻳﺎ ﻋﺪم ﺴﻠﻮﻙ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻦ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﻤﻌنی ﺨﻮﺏ
ﻭ ﺑﺪ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺏ
ﻭ ﺑﺪ ﻫﺮﺩﻭ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
گوﻧﺎﮔﻮﻥ ﻭﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻓﺮق ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻗﻀﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﻥ ﺤﮑم
ﻮ ﺍﻣﺮ ﺍﻭﻟﻴﻪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻤا ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﻭ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
الهی ﺼﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘل ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻮﺭﺩﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ ﺍﻳﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﮑﻨﺪ ﻳﺎ ﻧﮑﻨﺪ.
ﻭسلوک الهی ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻳﺎ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺭﻭح
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺒﺮﺩ ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣتی
ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﺯ ﺑنوع
بشری ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
بجهان ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍ ﺑﺎﺯ
ﺭﺣمتی الهی ﻮ ﻓﺮﺻتی
اﺯ ﻧﻮ ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺒﺮﺍﻥ
اﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺮی ﻫﺎ ﻭتمرّدﻫﺎ
ﺑﺮ ﺍﻣﺮ ﻃﺒیعی
ﻮﺣﻴﺎتی نوع
بشر ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﻘﻀﺎﻭﺕ
الهی اﺯ ﻗﺒﻞ ﻫﻤﺎﻥ
ﺤﮑم ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
اﺯلی ﻮ ﻧﻮعی ﻮ ﻓﺮﺩﻯ
اﺳﺖ ﻭ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭ ﺑﻌﺪﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﻴﻴﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ
ﻭ ﻗﻀﺎﻭﺕﻫﺎﻯ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻮﻡ ﺩﺭ ﺩﻳﺪﻥ ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی ﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﻭﻗﺖ
ﺑﺤﺪ ﻟﺎﺯم ﻮ ﮐﺎفی
ﺮﺳﻴﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﺎﺋل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺗﺎﺯﻩ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ
هنوز ﻗﻀﺎﻭﺗﻬﺎ
ﻭﻗﻀﺎﻫﺎ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﻫﺎﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺣﺪﻳث و ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ ﺍﻳﻥ
ﻀﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک الهی
ﺸﺪﻳﻢ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻗﻀﺎﻭت
الهی نیز ﺒﺎﺷﻴم
که چه ﺣﮑمی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻭﻗﺘﻴﮑﻪ (ﺣتی
اﻋﻠﻢ) الهی ﺘﺤﻘق
ﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس ﮐﺎفی
ﻮ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
الهی کاﻓﻰ ﻭ ﻟﻮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم
اﺯ ﮐﺎﺭﻫﺎ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻄﻠق ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩﻫﺎ
در ﻨﻮع ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
پاک ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ شد
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﻨﻮع فوق
بشری ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻴﻬﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ اﻥ ﻭﻗﺖ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺍﻭﺭﺩ. ﻭﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﺁﻥ ﺰﻣﺎﻥ
اﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﻣﺸﮑﻞ
ﻭﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﻣﻤﮑﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺎﻫم
ﺘﻔﺎﻭﺕ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻴﮑﺴﺎﻥ ﺪﺭﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺒﻠﻰﻭ
حتی در ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍنی
قبلی ﻴک ﻨﻮﺍﺧﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻮع فوق بشری ﺍﻧﻬﺎ
ثوﺍﺏ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺒﻬﺘﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺑﻮﻇﺎﻳف
ان ﺰﻣﺎﻥ ﻨﻮع فوق
بشری ﺨﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم برای نوع
بشری ﭙﺎﻳﺎﻥﻤﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻭلی ﺘﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘلی
ﻮﺭﻭحی کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻨﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.

حدیث 1544 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۵ﺹ13 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﺑﻥ عباس ﺭﺍﻭﻯ
اﻫل ﺴُﻨّﺖ ﻭ ﭘﺴﺮ
ﻋﻤﻮﻯ غیر ﺳﺎﻟک
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
اﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ ﻧﻘل
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﭘس
اﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺠﻨگ
ﺼﻔﻴﻥ ﺒﺎ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
مُدّعی ﺨﻠﺎﻓﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﻩﺍﻯ
اﺯ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ ﺍﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻤﺴﻴﺮ ﺟﻨگی
ﻤﺎ ﺑﺎ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﻗﻀﺎ
ﻭ ﻗﺪﺭﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ؟ (ﻳﻌنی اﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
هم ﺪﺭ ﺍﻥ ﺪﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﻓﺘح ﻴﺎ ﺷﮑﺴﺖ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣطیّع ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴتیم ﻮ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮ ﻃﺒیعی ﻮالهی
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻳم که ﺩﺭﺍﻥ
ﻮﺍﺭﺩ ﺷﻮﻳﻢ. ﺣتی
اﮔﺮ ﭘﻴﺮﻭﺯ ﻧﮕﺮﺩﻳﻢ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﭘﺎسخ
اﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺮﺍ ﭼﻨﻴﻥ ﻨﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ: ﺃجَلّ ﻴﺎ شیخ
ﻔﻮ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎ ﻋﻠﻮّﺗم
طلعة ﻭﻟﺎ ﻫﺒﻄﺘم
ﺒﻄﻥ ﻮﺍﺩ ﺍﻟّﺎ
ﺑﻘﻀاء ﻤﻦ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﻗَﺪَﺭ ﺁﺭﻯ
ﺒﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺷﻤﺎ
ﺍﺯﻫﺮ ﺑلندﻯ
که ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﻳﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺩﺭّﻩﺍﻯ
که ﻓﺮﻭﺩ ﻣﻰ ﺍﻳید
ﺟﺰ ﺑﺎ ﻘﻀﺎ ﻭ ﻗﺪﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ مَشیّت ﺍﻭﻭ ﻃﺒق
ﺴﺮﻧﻮﺷتی که ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻫﺎﻯ که
خداوند اﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺍﺭﺩ)
ﺳپس ﺍﻥ ﺸیخ ﭙﺮﺳﻴﺪ
ﺍﻳﺎ ﺯﺣﻤﺘﻴﮑﻪ
ﻣﻥ کشیدم ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﻔﻮﻇ اﺳﺖ؟ (ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
الهی ﻮ ﺟﺒﺮﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺪﺭ ﺟﻨگ اﻣﺪه
ایا ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ اﺯ
ثوﺍﺏ ﺩﺍﺭد) ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ ﺑﺮﻭﺍﻳﺖ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﻭلی
ﺪﺭ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺍﺑﻥ
عباس ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﻫﻤﻴﻥ
ﺮﺍ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ) امام ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ: ﻤﻬﻠﺎ ﻳﺎ ﺷﻴﺦ
ﻟﻌﻠّک ﺘﻈﻥّ ﻘﻀاءا
ﺣﺘﻤﺎ ﻭ ﻗﺪﺭﺍ ﻟﺎﺯﻣﺎ
ﻟﻮ ﮐﺎﻥ کذلک ﻠﺒﻄﻞ
ﺍﻟثوﺍﺏ ﻭ ﺍﻟﻌﻘﺎﺏ
ﻭ ﺍﻟﺄﻣﺮ ﻭ ﺍﻟﻨﻬی
ﻮﺍﻟﺰﺟﺮ ﻭ ﻟﺴﻘﻄ
ﻤﻌنی اﻟﻮﻋﺪ ﻭ
ﺍﻟﻮﻋﻴﺪ ﻭﻟم ﺘﮑﻥ
علیّ ﻤﺴﻴئ لاﺋمة
ﻭﻟﺎ ﻟﻤﺤﺴﻥ ﻤَﺤﻤَﺪة
ﻭ ﻟﮑﺎﻥ اﻟﻤﺤﺴﻥ
ﺃﻭلی ﺒﺎﻟﻠّﺎﺋمة
ﻣﻥ اﻟﻤﺬﻧﺐ ﻭ ﺍﻟﻤﺬﻧﺐ
ﺃﻭلی ﺒﺎﻟﺎﺣﺴﺎﻥ
ﻤﻥ اﻟﻤﺤﺴﻦ ﺗﻠﻜم
ﻘﻮﻟﻪ ﻋﺒﺪة الأوثان
ﻮ ﺧُﺼﻤاء اﻟﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻗﺪﺭیّة ﺍﻟﺎمّة
ﻭ ﻣﺠﻮﺳﻬﺎ ﻳﺎ ﺷﻴﺦ
ﺍﻥّ اﻟﻠﻪ ﮐﻠّﻒ
ﺗﺨﻴﻴﺮﺍ ﻭ نَهی
ﺘﺤﺬﻳﺮﺍ ﻭﺃﻋطیّ
اﻟﻘﻠﻴل کثیرﺍ
ﻭﻟم ﻴﻌﺺ ﻣﻐﻠﻮﺑﺎ
ﻭﻟم ﻴُطع ﻤﮑﺮﻫﺎ
ﻭ ﻟم ﻴﺨﻠق اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭ ﺃﻟﺄﺭﺽ ﻭﻣﺎ ﺑﻴﻨﻬﻤﺎ
ﺑﺎﻃﻠﺎ ﺫﻟک ﻈﻥّ
اﻟﺬﻳﻥ کفروﺍ ﻓﻮﻳﻞ
ﻟﻠﺬﻳﻥ کفرﻭﺍ ﻣﻥ
اﻟﻨﺎﺭ ﺍﻯ ﺸیخ
کمی ﺼﺒﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺵ شاید ﺗﻮ ﻧﻴﺰ
ﺧﻴﺎل ﻤﻴﮑنی
که ﻗﻀﺎ (ﻭ مَشیّت
ﺍﻟﻬﻰ) ﺣﺘﻤﻰ (ﺍﻟﺎﺟﺮﺍ)
ﻭ ﻗﺪَﺭَ(ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ)
ﻟﺎﺯم اﻟﺎﺟﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩ ( ﺩﺭﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺟﺒﺮﻳﻮﻥ که ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ اﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻘﺎﺋل ﻨﻴﺴﺘﺘﻨﺪ)
ثوﺍﺏ ﻭﻋﻘﺎﺏ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌنی ﻨﺪﺍﺷﺖ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺤﺎل
ﺒﺤث ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ
ﺩﺭﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
اﺑﺪﻯ ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ
ﺒﺸﺮﻯ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ)
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻌنی
ﺃﻣﺮ ﻭ نَهی ﻮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ ﺩﺭ ﻭﻋﺪﻩ
ﻭ ﻭﻋﻴﺪ ﺳﺎﻗﻄ ﻤﻴﺸﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ هر ﺧﻄﺎﮐﺎﺭﺟﺎﻯ
ﻤﻠﺎﻣﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﻨﺒﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﻤﺤﺴﻦ ﺟﺎﻯ ستاﻳﺶ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻭ ﺣتی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺴﻥ ﻨﻴﮑﻮ ﮐﺎﺭ
ﺟﺎﻯ ﻤﻠﺎﻣﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ گناﻩ ﮐﺎﺭ
ﺟﺎﻯ ﭙﺎﺩﺍﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻮﺩ. ( ﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ گناه ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻩ. ﺍﻳﻥ ﻘﻀﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻓﻘﻄ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻨﻮﻃ
ﺒﻨﺘﻴﺠﻪ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪﭼﻘﺪﺭ ﺍﻭﺍﻣﺮ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺤﻘق
ﺴﻠﻮﻙ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺭﺃﻯ ﻨﻬﺎئی الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﺍﻭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﻥ
ﻮﺍﺣﺪ ﺩﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺷﺨﺺ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ سلوک
الهی ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮﺩ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﺎﻧﻪ
ﺑﻬﺸتی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺤﻮﻳل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻮع فوق
بشری اﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ سلوک
الهی ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎقی ﻤﺎﻧﺪﻩ
ﻭ ﺑﺨﺎﻧﻪ جَهَنّمی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﻳک ﻤﺴخ ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺤﻴﻮﺍﻥ ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺗﺎ ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ گذﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺍﻣﺮ ﺍﺯلی ﻮﻳﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺯلی
الهی ﺒﺮﺍﻯ
همگاﻥ ﻮ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ)
ﺗﺤﻘق ﺒﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
(ﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ) ﻳﻌنی
ﺒﺸﻮ ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳج
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. (ﺍﺣﺘﺴﺐ
ﻋﻨﺎﺋﻰ)ﻋﻨاء ﻮ
ﺯﺣﻤﺖ ﻭ ﺗﻠﺎش ﻤﻥ
ﺤﺴﺎﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﻳﺎ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻤﺎم
اﻓﻌﺎل ﺠﺴم ﻮ ﺍﻓﻌﺎل
ﺬﻫﻥ ﻮ ﺗﺤﺮﮐﺎﺕ
نَفس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺭﻭح ﺤﻴﻮﺍنی ﺮﺍ
ﭼﻮﻥ ﺤﺮﮐﺎﺕ ﻋﺮﻭﺳﮑﻬﺎﻯ
ﺨﻴﻤﻪ ﺷﺐ ﺑﺎﺯﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ ﻔﺮضی
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻥ سالک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤثبت الهی ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔتی
ﺒﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎی
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﻫﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻭﻫﺮ
ﮐﺴﺐ ﺩﺭﻋﻘل ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﻣﺤﺴﻦ) ﺍﺣﺴﺎﻥ
کنندﻩ ﻳﻌنی ﺘﮑﺎﻣل
کننده ﺧﻮﺩ ﺑﺎ سلوک
الهی اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی ﻤﻘﺒﻮﻝ
الهی اﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک هم ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ اﺣﺴﺎﻥ
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻴﮑﻮﮐﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ گفته ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺑُﺖﭘﺮﺳﺘﺎﻥ اﺳﺖ
ﻳﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺮﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ (ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ) ﮐﻪ ﻗﺪﺭﻳﻪ
ﺍﻳﻥ اُﻣّﺖ ﻭ ﻣﺠوس
ﺍﺳﻠﺎمی اﺳﺖ. ﺍﻯ
ﺸیخ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ عَزّﻭجَلّ
ﺘﮑﻠﻴﻒ ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ نَهی ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺍﺧﻄﺎﺭ
قبلی ﻭ ﺍﻋﻠﺎم ﺨﻄﺮﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ ﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺪکی اﺩﺍ ﺷﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﻧﺎﭼﺎﺭﻯ
ﻮﻣﻐﻠﻮﺏ ﺑﻮﺩﻥ
ﺨﺪﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﮐﺮﺍﻩ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺯﻣﻴﻥ
ﻮ ﻓﻴﻤﺎ ﺑﻴﻦ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻃل ﻨﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ
ﮐﻪ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﺨﻴﺎل کرﺩﻧﺪ ﭘس
ﺑﺪﺍ ﺑﺤﺎل ﺁﻥ
کاﻓﺮﺍﻥ ﻭ ﺍﺯ ﺍﺗﺶ
ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ ( ﺑﺎﺯ
آخوندﻫﺎ ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﭙﺮﺳﺘﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺠﺎﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺤﻖ ﺩﺭﻳک ﺴﻴﺴﺘم
ﺒﺎﻃل ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻫﺮ
ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪ ﻏﻴﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺠﻮس ﺍﻣﺖ ﺍﺳﻠﺎم
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺒﻌﻘﺎﻳﺪﻯ ﻔﻠﺴفی
ﻮ ﺩﻳنی ﺒﺎﻃﻞ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺪﻳم
ﺘﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺗﺮک
ﺴﻠﻮک الهی ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺳﺮﮔﺮم اﻣﻮﺭ ﻗﺸﺮﻯ
ﺒﺎﻃﻞ و
خرافات ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺷﻤﻥ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺸﺪﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤسؤل
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﮐﺎﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
.ﺩﺭ ﻣﻨبع کاﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺍﺿﺎﻓﻪﺍﻯ اﺯ ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺳؤال ﺴﺎﺋل ﺸﻴﺦ
ﺍﺯ ﺍﺣﺘﺴﺎﺏ ﺯﺣﻤﺎﺕ
ﺍﻭ ﺍﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﻤﻪ
ﻳﺎ ﺷﻴﺦ ﻓﻮ ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﻘﺪ ﻋﻈّم اﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺄﺟﺮ فی ﻤﺴﻴﺮﮐﻢ
ﻭ ﺃﻧﺘم ﺴﺎﺋﺮﻭﻥ
ﻮ ﻓﻰ ﻣﻘﺎﻣﮑﻢ ﻭ
ﺃﻧﺘم ﻤﻘﻴﻤﻮﻥ
ﻮ فی ﻤﻨﺼﺮﻓﮑﻢ
ﻭ ﺃﻧﺘم ﻤﻨﺼﺮﻓﻮﻥ
ﻭﻟم ﺘﮑﻮﻧﻮﺍ
فی شیئ ﻣﻥ ﺤﺎﻟﺎﺗﮑم
ﻤﮑﺮﻫﻴﻦ ﻭﻟﺎ ﺍﻟﻴﻪ
ﻣﻀﻄﺮﻳﻥ ﺍﻯ ﺸیخ
ﺒﺪﺍﻥ که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﺍﺟﺮ ﻣﺴﻴﺮ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴم ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﮐﻪ ﻣﻘﻴم
ﺸﻮﻳﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺣﺮﮐﺖ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺟﺮ ﺩﺍﺭﻳﺪ)
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺍﺯﻣﺤل
اﻗﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻩ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻳﺪ ﺍﺟﺮ
ﻋﻈﻴم ﺪﺍﺷﺘﻴﺪ.
ﺑﺸﺮﻃ اﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎل ﻮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺎ ﺍﮐﺮﺍﻩ ﻭﺍﺿﻄﺮﺍﺭ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﺑﺎﺷﻴﺪ
.ﺳﭙس ﻣﻮﻟﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻗﻀﺎﻯ الهی ﺤﺘﻤﻰ
ﻭﻗﺪﺭ ﺍﻭل اﺯﻣﺎ
ﺟﺮﺍ ﻧﻴﺴﺖ ( ثوﺍﺏ
ﺍﻧﺎﻥ ﻤﺎﺩﺍﻡ ﺑﺎﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻭﺧﺪﺍ ﺍﻣﺎم ﺒﺠﻨگ
ﺮﻓﺘﻪ ﻭلی اﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﭼﻨﻴﻥ
اﻃﺎﻋﺖ ﭘﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎﻥ ﻨﻈﺎمی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳﻌﻪ ﻭﻏﺎﺭﺗﮕﺮﻯ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺣتی
اﮔﺮ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﺍﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻫﻤﺮﺍهی ﺒﺎ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ
ﺣﺎل اﮔﺮ ﺩﺭ ﺟﻨگ
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴﻥ گاﻩ ﻭﺳﻨﮕﺮ
ﺭﺍﻩ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺗﻮﻗﻒ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﻬم اﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺩﺭ ﺟﻨﮓ
ﻭﺑﺎ نَفس أمّاره
ﻭ إبلیس آخوند
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻳﺎ
ﺍﻫﺮﻳﻤﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﻧﺪﻩ ﺭﻭح ﺒﻤﺴخ
هاﻯ ﺤﻴﻮﺍنی اﺳﺖ.

ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ16 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺟﺒﺮ
ﻭ ﺗﻔﻮﻳﺾ ﻳﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺍﺻلی
می آﻣﻮﺯم که ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻥ اﺧﺘﻠﺎﻑ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻫﺮﮐس ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﻣﺠﺎﺩﻟﻪ ﻭﻣﺨﺎﺻﻤﻪ
ﮐﻠﺎمی
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻐﻠﻮﺏ ﮐﻨﻴﺪ
(ﺍﺻل ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
سلوک الهی ﺒﺮﺍﻯ
آفَرینش ﺑﺮ ﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﻨﺶ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﮑﺴﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻣﺴﺘﺪل
گفتگو ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﻫﻤﻴﻥ اﺻل
ﺠﺒﺮ ﻭﻳﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻥ ﭙﺬﻳﺮﺵ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ اﺯ ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭسلوک الهی
است .ﻭ ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: انّ اﻟﻠﻪ
عَزّﻭجَلّ ﻠم
ﻴطع ﺒﺎﮐﺮﺍﻩ ﻭﻟم
ﻴﻌﺺ ﺑﻐﻠبة ﻭﻟم
ﻴﻬﻤل اﻟﻌﺒﺎﺩ
ﻓﻰ ﻣُﻠﮑﻪ ﻫﻮ ﺍﻟﻤﺎﻟک
ﻠﻤﺎ ﻣﻠّﮑﻬﻢ ﻭ
ﺍﻟﻘﺎﺩﺭعلیّ ﻤﺎ
ﺃﻗﺪﺭﻫم علیّه
ﻓﺎﻥ اﺋﺘم ﺍﻟﻌﺒﺎﺩ
ﺑﻄﺎﻋﺘﻪ ﻟم ﻴﮑﻥ
اﻟﻠﻪ ﻋﻨﻬﺎ ﺻﺎﺩﺍ
ﻭﻟﺎ ﻣﻨﻬﺎ ﻣﺎﻧﻌﺎ
ﻭﺍﻥ اﺋﺘﻤﺮﻭﺍ
ﻟمعصیته ﻓساء
ﺃﻥ ﻴﺤﻮل ﺒﻴﻨﻬم
ﻮ ﺑﻴﻥ ﺬﻟک ﻔﻌﻞ
ﻭ ﺍﻥ ﻠم ﻴﺤﻠﻮ ﻓﻌﻠﻮﻩ
ﻓﻠﻴس ﻫﻮ ﺍﻟﺬﻯ
ﺃﺩﺧﻠﻬم ﻔﻴﻪ ﻣﻥ
ﻴﻀﺒﻄ ﺤﺪﻭﺩ ﻫﺬﺍ
ﺍﻟﮑﻠﺎﻡ ﻓﻘﺪ ﺧﺼم
ﻤﻥ ﺨﺎﻟﻔﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺰﻭﺭ ﻭ ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﻭ ﺟﺒﺮ ﺍﻃﺎﻋﺖﺷﺪنی
ﻨﻴﺴﺖ ( سلوک
الهی اﻃﺎﻋﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺣﮑﺎم ﻮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺩﻳﻨﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﻏﻴﺮﻣطیّع
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭ ﻫﺮ آخوند
ﻭ ﻓﻘﻴﻪ ﻏﻴﺮ الهی
ﺒﺎﺷﺪ ﺣتی ﺮﻋﺎﻳﺖ
ﺍﺣﮑﺎم ﺪﻳﻨﻰ ﺑﺎﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ سلوک
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺷﺮک
می ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭسلوک
الهی ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭﺑﺎ
ﻓﻬم ﻮ ﺍﺩﺭﺍک ﻮ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺑﺮﺩ ﺑﺎﺭﻯ
اﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﻣﺤل ﻨﺎﭼﺎﺭﻯ
ﻣﻌﺼﻴتی ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ
(ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﻤﻌﺼﻴﺖ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍلی اﺳﺖ.
ﻭ ﻋﺼﻴﺎﻥ ﺪﺭ سلوک
الهی ﻨﻤﻮﺩﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﮐسی ﻤﻐﻠﻮﺏ
ﻭﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻤﺤﺎل
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺳﻠﻮک
ﻨﮑﺮﺩﻥ گناه ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺳﻠﻮک ﻨﻤﻮﺩﻥ
اﺟﺒﺎﺭﻯ که ﺑﻬﺮﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣُﻠک ﺨﻮﺩ (ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺤﻘﻪ ﺯﻣﺎﻥ) ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
(ﺳﺎﻟﻚ) ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. (ﻋﺒﺎﺩ)
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯﻧﻮع ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هست. ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻧﻴﺰ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ ﻄﺒیعی
ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﺎﻟک آﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﺎﻟﮑﻴﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﻫﻤﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺨﺪﺍئی اﺳﺖ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻥ ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻧﺮ
ﺍﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌنی ﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺴﺮ ﺩﺭ نوع
بشری ﺒﮑﺎﺭﺑﺮﻭﺩ)
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻗﺪﺭﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ( ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﻤﮑﻠّﻒ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ اﻋﻤﺎل
ﺨﻮﺏ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ) ﻭ
ﺍﮔﺮﮐسی ﻴﺮﺍﺑﺮ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺍﻣﺎﺭﺕ
ﻭ پادشاهی ﺪﺍﺩ
ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪگی ﺒﻪ
ﺍﻥ ﻨﻤﻴﮕﺬﺭﺩ (ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﻭﻧﻪ
ﺍﻣﻴﺮﻯ ﺴﻴﺎسی
ﻮﻧﻈﺎمی ﺒﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﺎم ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ ﺳﺎﻳﻪ
ﺍﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻳﻥ
ﺪﻟل که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﻭﻣﺪﺗﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻳﻥ اﻓﺮﺍﺩ
ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺳﮑﻮﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭ ﺍﺩلیل ﻤﻮﺍﻓﻘﺖ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﮐﺎﺭﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ .ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺎﺭﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺪ ّﻧﻈﺮ ﺣﺪﻳث
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧ ﺪﺳﺨﺖ
ﺑﻪ ﺍن ﺍﻋﺘﻨﺎ ﻭ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
(ﺻﺎﺩ) ﺻﺮﻑ ﻧﻈﺮﮐﺮﺩﻥ
و سدّ نمودن اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮ سلوک الهی اﺳﺖ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻣﺎنع اﺯ
ﺍﻣﺎﺭﺕ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﻣﺎنع اﺯ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻣﻴﺮ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﺍﺋﺘﻤﺎﺭ)
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻣﺮﺩﻫﻨﺪ
ﻩﻭ ﻣﻨﺼﻮﺏ ﺧﺪﺍ
ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
1545 - اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ17 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺑﺸﺨصی ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ اﺳﺎس ﺍﻟﺪﻳﻥ
اﻟﺘﻮﺣﻴﺪ ﻭ ﺍﻟﻌﺪﻝ
ﻭﻋﻠﻤﻪ ﮐثیرﻟﺎﺑﺪ
ﻟﻌﺎﻗل ﻤﻨﻪ ﻓﺎﺫﮐﺮ
ﻣﺎ ﻳﺴﻬل اﻟﻮﻗﻮﻑﻋﻠﻴﻪ
ﻭ ﻳﺘﻬﻴّﺃ ﺣﻔﻈﻪ
ﺍﻣﺎ ﺍﻟﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻓﺄﻥ لا ﺗﺠﻮﺯعلیّ
ﺮﺑّک ﻤﺎ ﺟﺎﺯﻋﻠﻴﻚ
ﻭﺃﻣّﺎ ﺍﻟﻌﺪل
ﻔﺄﻥ لا ﺗﻨﺴﺐ ﺍلی
ﺨﺎﻟﻘﻜم اﻟﺎﻣک
علیّه ﺍﺳﺎس و
اصول اساسی ﺩﻳﻥ
ورزی ﻮ ﺩﻳن ﺪﺍﺭﻯ
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻭﻋﺪل
اﺳﺖ (ﻧﻪ ﺍﺳﺎس ﺑﻤﻌنی
اﺳﺎس ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺻل ﻤﻬم
کار ﺩﻳﻥ عملی ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻋﻤلی ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ ﻭﺍﻧﺠﺎم
ﺘﻌﺪﻳﻞ ﻧﻔس أمّاره
ﻭ ﺍﺻﻠﺎح ان ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
) ﻭﻋﻠم ﺁﻥ (ﻋﻠم ﺪﻳﻥ
ﻴﺎ ﻋﻠم سلوک
الهی ﻮﺍﮔﺎهی
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ هرﻋﺎﻗلی
لاﺯم ﻮ ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺒﺪﺍﻧﺪ (ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺍﮔﺎهی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻟﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ
نَفس ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﻥ
ﺒﺼﻔﺎﺕ ﻧﻴﻚ ﻭﻧﻪ
ﻋﻠم ﺤﻠل ﻮﺣﺮﺍم
آخوندﻯ ﻮ ﻗﺸﺮﻯ
گرﻯ ﮐﻪ ﺭﺑﻄﻰ ﻫم
ﺒﺘﻮﺣﻴﺪ ﻋﻤلی
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﻮ ﺗﻌﺪﻳل
ﺮﻭﺍنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ
ﻗﺎﺑل ﺘﻔﻮﻕ ﺑﺮ
نَفس ﻫﺴﺖ. ﻭﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ
که ﺣﻔﻈ اﻥ مُیسّر
ﮔﺮﺩﺩ (ﺍﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﻋﻠم ﺰﻳﺎﺩ ﺩﻳﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺫﮐﺮ ﮐﺮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮﺍﺗ ﺐﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی ﺒﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ (ﺫﮐﺮ) ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﺬﮐﺮ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺩفع ﺸﺮک ﺒﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
اﺳﺖ) ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺍﻣﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺍﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﭽﻪ
رَبّ ﺗﻮ ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﻣﻘﺮﺭ ﻭ ﺟﺎﻳﺰ ﮐﺮﺩ
ﺗﻮ ﺑﺮ ﺍﻭ ﭼﻨﻴﻥ
لاﺯم ﻨﺪﺍﻧﻰ (ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ مُربّی
الهی ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺧﻮﺩﺵ
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ) ﻭ ﺍﻣﺎ
ﻋﺪل اﻥ اﺳﺖ ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺗﻮ ﻣنع
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻧﺴﺒﺖ
ﻧﺪﻫﻰ ﻭﺑﺪﻯ
هاﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﺴﺒﺖ ﻧﺪﻫﻰ (ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻋﻤلی ﻮﺍﺣﺪ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻭ ﻳﮕﺎﻧگی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺣﺎﻟﺖ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﺍﻥ ﻨﺎم اﻟﻬﻰ
ﻳکی ﺸﻮﺩ. ﻭ ﺣﺎﻟﺖ
ﺧﻠﺴﻪ ﻭ ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺍﺏ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻣﻮشی ﺒﺤﺪّﻯ
که ﭼﻴﺰﻯ ﺸﺒﻴﻪ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻥ رَبّ ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻭﻳﺎ ﻣﺪﺑﺮ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟک هم ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ مُربّی ﺸﺨص
ی ﺪﻳﻥ ﺪﺍﺭﻯ ﺴﺎﻟک
که ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣلی الهی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺩﺵ ﻧﺨﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﮔﻔﺖ ﻓﻠﺎﻥ
کاﺭ ﺣﺮﺍم اﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺮ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺣﺮﺍم ﺒﺪﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺮﺍﻣﻬﺎ ﻭﻣﮑﺮﻭﻩﻫﺎ
ﻭﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻮﺍﺟﺐﻫﺎ ﻭﻣﺴﺘﺤﺐﻫﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﺮﻭحی ﻮ ﻓﮑﺮﻯ ﻮﺟﺴمی
ﺴﺎلک هستند. ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻘﺒﻠﺎ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ الهی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﻮقع ﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
عباﺩﺍﺕ ﻭﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺪﺭﺟﻪ ﻭ ﺷﺪﺕ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﻫﺪﻑ. ﺑﺎﺯ ﻤﻌنی
ﺪﻳﮕﺮ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﻮ ﺻﻔتی که ﺍﺯﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺠﺎﻳﺰ ﺍﺳﺖ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ
رَبّ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﻧﺸﻮﺩ.
یعنی ﺼﻔﺎﺕ ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺪﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﺎﺩﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻓﻠﺴفی
ﺒﺎ ﻧفی ﺼﻔﺎﺕ ﺑﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎ ﻧفی ﺼﻔﺎﺕ ﻭﻳﺎ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺍثباﺕ ﺑﺮخی
ﺼﻔﺎﺕ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎل آن ﺼﻔﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺒﻄﻮﺭ ﮐﺎﻣل
مُیسّر ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫم ﺼﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻓﻠﺴفی اﻣﺮﻯ غیر
الهی اﺳﺖ ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻣﺮﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟک
هرﭼﻪ ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ(ﻋﺪﺍﻟﺖ) ﺑﺎﺯ ﺗﻌﺪیل
ﻮﺍﺻﻠﺎح ﺨﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ ﻭﻳﺎ ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
عدﺍﻟﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﺍﻳﻨک
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﺑﻌﺪﺍﻟﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
اﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺤﮑﻤﺖ
ﻭ ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﺭﻭﺍنی
ﺮﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﻓﺮﺽ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻌنی ﺘﻌﺪﻳل
ﺮﻭﺍﻥ ﺪﺭ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﺍﺻل ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻭﻋﺪﻝ ﻳﺎ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺷﺪﻥ ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ آغاز ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
کامل الهی ﺩﺭ ﺗﻌﺪﻳل
ﺨﻮﻳﺶ ﻭ ﺍﺣﺴﺎﻥ
ﻮ ﺗﺤﺴﻴﻥ اﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
نَفس ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﻭﺍثاﺭ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﺑﺎ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻳﺎ ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ الهی
ﺠﺪﻳﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﮕﻮﻯ الهی ﺨﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺎﺯ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﻳﻥ اﺳﺖﮐﻪ
ﺟﺎﻳﺰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍنی که ﺑﺨﻮﺍهی
ﺘﻮ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﮑﻨﻰ
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺴﺌﻮﻝ
ﺍﻥ ﺒﺪﺍﻧﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻧﺠﺎم
اﻳﻥ گناه ﺭﺍ ﺑﺘﻮ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﻋﻤﺎل
ﻮ ﺧﻄﺎﻫﺎ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮ ﺗﻮ ﺳﺎﻟک ﻤنع
کرﺩﻩ ﻭﻧﮑﻮﻫﺶ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺎﻳﺰ ﺑﺪﺍﻧﻰ.

حدیث
1546 - ﺩﺭﺣﺪﻳثی اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ17ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻪ
ﻗﺮﺍﻧﻰ ﻭ ﻗﺎﺭﻭﻥ
ﻮﻓﺮﻋﻮﻥ ﻮﻫﺎﻣﺎﻥ
ﻮﻟﻘﺪ ﺟاءهم ....ﮐﻪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ
ﻔﻬﺬﺍ ﺭﺩ علیّ
اﻟﻤﺠﺒّﺮة ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﺰﻋﻤﻮﺍ ﺃﻥ اﻟﺄﻓﻌﺎل
لله عَزّ ﻭ جَلّ
ﻭﻟﺎ ﺻﻨﻊ ﻟﻬم ﻔﻴﻬﺎ
ﻭﻟﺎ ﺍﮐﺘﺴﺎﺏ ﻓﺮﺩّ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋلیهم ﻔﻘﺎﻝ
ﻓﮑُﻠّﺎ ﺃﺧﺬﻧﺎ
ﺑﺬﻧﺒﻪ ﻭ ﻟم ﻴﻘﻞ
ﺑﻔﻌﻠﻨﺎ ﻟﺄﻧّﻪ
عَزّ ﻭ جَلّ ﺃﻋﺪ
ﻟﻤﻥ أﻥ ﻴﻌﺬّﺏ
ﺍﻟﻌﺒﺪ علیّ ﻔﻌﻠﻪ
ﺍﻟﺬﻯ ﻴﺠﺒﺮﻩ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻳﻥ ﭙﺎسخ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ کسانی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺠﺒﺮ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﻫﺮﮐﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﻣﺴﺌﻮلاﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺷﺨﺺ
ﮔﻨﺎهی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ هر ﮔﻮﻧﻪ
ﮐسی اﺯ ثوﺍﺏ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﺨﺺ ﻫﺴﺖ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺨﻮﺩ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ آیه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﺶ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
( ﺍﻳﻥ آیه ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ همه
ﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺸﺎﻥ
گناﻩ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ثوﺍﺏ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻋﻤﺎل
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻭ ﺑﺎ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﺗﺤﻘق ﻨﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣلی هر ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ هفت ﺍجَلّ
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس

ﺑﺎﮔﻨﺎﻫﺶ
ﻭ ﻧﮕﻔﺖ ﺑﺎﻓﻌﺎل
الهی ﻤﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺎﺩلتر ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ها ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﮕﻨﺎهی کند ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.(ﻓﻌل
گناﻩ ﻭﻋﺪم ﺴﻠﻮﻙ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﺃﻥ ﻮ ﻣﻘﺎم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻮ ﺗﮑﺎﻣلی
هر ﺭﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﮑﻨﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺗﻤﺎم ﺴﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮعی
اﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻗﺒلی ﻮ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌلی ﺒﺸﺮﻯ
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮعی ﻮ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
ﻔﻌﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﺒﻮﻯ ﺪﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﺍﻧﺮﺍ ﺻﺮﻑ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ
ﺑﮑﻨﺪﻭلی ﭽﻮﻥ
اﺯﺍﺩ ﻭ ﻣﺨﺘﺎﺭ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻨﺘﺮل نفس ﻭﺳﻠﻮک
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
نوع بشری ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺨﻮﻳﺶ ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ
ﺟﻮئی ﺒﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
کراﻣﺎﺕ
بالفعل ﺭﺍ ﺗﻠﻒ
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﻑ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺩﺭﻣﻘﺎﺑل ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯﺤﻴﻮﺍنی
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺪﺭ ﻧﻮع ﺮﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
گفت ﺗﻤﺎم اﻋﻤﺎل
اﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺷﺨﺺ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﺟﺒﺮ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع اﻧﺠﺎم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻤﺎم ﺠﺴم ﻮ ﺫﻫﻥﻮ
ﺭﻭح یا روان ﺸﺨﺺ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎ ﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﻘﻴﻤﺖ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﻟﺬﺕﺟﻮئی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐسی ﺮﺍ ﻧمی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭلی ﺒﺎ
ﮐﻤﺒﻮﺩ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻀﻌﻒ
ﻋﻘل ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺻﺒﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺑسلوک الهی ﻨﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
علت ﻏﻔﻠﺖ ﻭﻓﺸﺎﺭ
نَفس أمّاره ﻳﺎ
ﺩل ﺒﺴﺘﻥ ﺒﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩتی ﺒﺎﻃل
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی ﺴﺎﻟک
عاﻗل ﺒﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮل نفس ﺑﺎ
ﺍﻣﺘﻨﺎع اﺯ ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭح
اﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻘﻴﻤﺖ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺩﺭﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥ هاﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎی الهی
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ ﻳﻌﻨﻰ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣلی هرﺭﻭح
اﺯ ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ ﺍﺯ ﺍﺯل
تا ﺍﺑﺪ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ نوع
بشری ﺨﻴلی اﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ هست.
ﻭ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻧﻴﺰ
ﺗﻤﺎم اﻧﻮﺍع ﺘﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍع گیاهی
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺪﺭﺍﺯ ﺍﺯ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﺍلی
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ الهی
اﻭ ﻫﻤﻴﻥ ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎتی ﺒﺎﻟﻔﻌل
ﻮ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺎﻟقوّه
ﺍﮔﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺒﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ.

حدیث 1547 – از
امام صادق است
(ج؟ص؟؟) ﻮﺟﺪﺕ ﻟﺄﻫل
اﻟﻘﺪﺭ ﺃﺳﻤاء
فی کتاﺏ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻥّ
اﻟﻤﺠﺮﻣﻴﻥ فی ﻀﻠﺎل
ﻮ ﺳِﻌَﺮ ﻳﻮم ﻴُﺴﺤﺒﻮﻥ
فی اﻟﻨﺎﺭ علیّ
ﻮﺟﻮﻫﻬم ﺬﻭﻗﻮﺍ
ﻣسّ ﺳَﻘَﺮ ﺍﻧّﺎ
کُلّ شیئ ﺨﻠﻘﻨﺎﻩ
ﺑﻘﺪﺭ ﻓﻬم اﻟﻤﺠﺮﻣﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ اﻫل ﻘَﺪَﺭ
(ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
اﺯﺧﻮﺩ ﻭﺣتی ﺒﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻗﺪﺭ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
می ﺪﺍﻧﻨﺪ) ﺩﺭﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍﭼﻨﺪ ﻧﺎم ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍم
مانند (ﻣﺠﺮﻣﺎﻥ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮔﻤﺮﺍهی
ﻮ ﺁﺗﺶ جَهَنّم
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺭﻭﺯﻯ
که ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺴﻮﻯ
ﺠﻬنم کشید ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﭽﺸﻴﺪ
ﮔﻴجی ﻮ ﺭﻧج ﺴﻘﺮ
ﺭﺍ ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻭ ﻗﺪﺭ آفریدهﺍﻳﻢ
(ﭘس ﺍﻫل و
معتقد به ﻘﺪﺭﺍﻳﻦ
(ﻣﺠﺮﻣﺎﻥ کاﺭﻣﺎﺋﻰ)
ﺩﺭﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺠﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﻫﺎئی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.(ﺍﺳﻤاء
) ﺍﺳﺎمی ﻤﺘﻌﺪﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
حدیث ﻓﻘﻄ ﻨﺎم ﻤﺠﺮم
اﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺍﻫل
ﻘﺪﺭ) بیک
تعبیر ﮐﺴﺎنی هستند
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭﺗﻮﺍﻥ اﺯﺍﺩی
ﺑﺮﺍﻯ هرﮐﺎﺭﻯ
که ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﻌضی ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺣﺪﻳث ﺍﻫل ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭ ﺟﺒﺮ الهی هستند
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺿﻤﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ومی ﺪﺍﻧﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﺨﺪﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﺬﺍ ﺟﺎﻯ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
هرﺩﻭﻯ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
اﻳﻥ ﺪﻭ ﮔﻮﻧﻪ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی ﺴﺎﻟک
ﻤﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎﻣﺮ ﺑﻴﻥ
اﻟﺎﻣﺮﻳﻦ ﻫم اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺩﺍﺭند ﻭﻫم
ﺒﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻤﻌﺘﻘﺪ
ﺍند. ﻭ ﺑﻤﻴل ﺨﻮﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻮﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﻳکی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺩﻳﺪﻩ ﮐﻪ ﮔﻨﺎهی
ﺒﮑﻨند. ﻭشاید ﻫم
ﭙﺎﺩﺍﺵ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫند .ﻭ ﻳکی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ ﻤﺨﺘﺎﺭ
ﻭﺍﺯﺍﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ ﻗﺎﺋل
ﻨﻴﺴتند ﻭﺍﻳﻥ ﻘﺪﺭﺕ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺨﺪﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻗﺪﺭﺕ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ.
(ﮐﺘﺎﺏﺍﻟﻠﻪ) ﻳﺎ
قُرآن که ﺍﻳﻦ ﻳﻪ
ﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺘﺨﺮﺍج
ﺸﺪﻩ ﻭ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
ﻮﻇﺒﻔﻪ ﻣﻘﺮﺭ ﻭ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
همگاﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
نوع بشری ﺮﺳﻴﺪند
ﺍﻳﻥ سلوک
الهی ﺘﺎﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳند.ﺑﺎﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﺩﺭﻋﺼﺮ
ﻣﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
سلوک الهی اﺳﺖ.ﻭﻫﺮﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﻳﺎ ﺑﺎﻃل
ﻮﻳﺎ ﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺣﮑم ﺒﺎﻃل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺒﺎﺯ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭجَهَنّم
جهانوم ﺠﻬﺎﻥ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻧﺴخ ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮانی ﺒﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
بشریو شانس
نوع فوث بشری ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺑﺎ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪ ﻣﻴﺴﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩق ﻔﮑﺮﻯ ﻮ ﻋﻤلی
ﺨﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺧﻄﺎئی ﺪﺭﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮﭼﻪ ﭘﻴﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﻮﺩﺵ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺣتی اﮔﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺪﻑ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻘﺼﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺠﺮم
ﻴﺎ ﻣُﻐﺮِم ﺪﺭ
قُرآن ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻮ ﺧﺎﺹ ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
اﻣﺪﻩ ﻫﻤﺎﻥ ﻠﻔﻈ
ﻔﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
هندی ﻮﺍﺩﻳﺎﻥ ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻳﺎ ﮔﺎﺭﻣﻪ ﺍﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﻣﻌرَبّ ﺁﻥ ﻤﺠﺮم
ﻮ ﻣﻐﺮم ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ اﺻﻄﻠﺎح
ﺪﺭ ﻳﻤﻥ ﻮﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﻘﻮم ﻘﺮﻳﺶ
زردشتی ﺍﻳﻥ ﻨﻈﺮﻳﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﺑﻴﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﻤﻴﻞ ﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻋﻘل ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻨﮑﺮ
سلوک الهی ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬ ﺍﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺠﻬنم کشیدﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻳﻌنی ﺒﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺪﺍﺷﺖ ﺗﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﭙﺮ ﻋﺬﺍﺏ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ. (ﺟﻬﺎﻥ)
ﻓﺎﺭسی ﻮ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ قُرآن
اﻣﺪﻩ ﻭجَهَنّم
ﻴﺎ ﺟﺤﻴم عرَبّی
ﺸﺪﻩ ﺁﻥ اﺳﺖ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓق ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻨﻮعی ﺨﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭم اﻧﻬﺎ ﺭﺟﻌﺖ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺍﺣل ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭽﻬﺎﺭ
جَهَنّم که جَهَنّم
ﭽﻬﺎﺭم اﻧﻬﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ ﺪﺭ
ﻧﺴخ ﺒﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻭﺣتی ﺪﺭﻣﺴخ ﺰﻧﺪﻩ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺍﻥ
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮک ﺪﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﺸﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﻔﺴﺦ ﮔﻴﺎهی ﻮ
ﻳﺎ ﺭسخ ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﺒﺠﻬﺎﻥ ﻤﻴﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯﺗﺮﻯ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒیعی عبوﺭ
تکاملی ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻳﻌنی
سلوک الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
. ﺍﺭﻭﺍح ﺪﺭﻫﺮ ﻧﻮعی
که ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭﺍﻳﺪﺍل
هماﻥ ﻨﻮع ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻨک ﺪﺭنوع
بشری ﺑﺎﻳﺪ ﺑرَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋﻢ ﻳﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺒﺮﺳند
. ﻣﻌﻨﻰ (ﺟﻨﺎﻳﺖ ﮐﺎﺭ)
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺠﺮﻡ ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺑﻤﻌنی ﻤﺠﺮﻡ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎئی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺟﻨﺎﻳتی
ﺒحَقّ ﺨﻮﺩ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﻨﮑﺮﺩﻩ اﺬد ﺍﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻨﺪ. (ﺿﻠﺎﻝ) ﻳﺎ
ﮔﻤﺮﺍﻫان ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
ﺠﺎﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌنی
اﺯﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
کماﻟﺎﺕ نوع
بشری ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮ ﺭﻭحی
که ﺗﮑﺎﻣل اﺭﺍﺩﻯﻮ
ﺳﻠﻮکی ﻨﮑﻨﺪ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺯ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ
ﺣﺎل ﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ کرﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺟﺴمی
ﻮ ﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭﺍنی
نوع بشری ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺣﺎل عقب ﺭﻭﻯ
اﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻥ
عقاب الهی اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻌﻤﺖ
ﻭ ﻓﺮﺻﺘﻰ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺍﻯ اﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮﻯ
اﺳﺖ. (ﺿﻠﺎﻝ) ﺩﺭقُرآن
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﻤﻌنی
ﺠﺎﻣﺎﻧﺪگی اﺳﺖ
ﺗﺎ ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
عقل ﻮﻋﺸق ﺒﺮﺍﻯ
ﻠﻘﺎﻯ الهی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی غیر ﺳﺎﻟﻚ
ﭼﻪ ﺳنی ﻮﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﺣتی ﺒﺎ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺷﺮک ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺩﻧﺒﺎل آخوندﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﺗﺴﻠﻴم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻮﺳﺎﺋﻄ الهی ﺒﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ تجلّی الهی
ﺒﺸﻮﺩ. ﺩﺭ جَهَنّم
آﻳﻨﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﻗطعی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﻪ ﻋﻘل
ﻮ ﻧﻪ ﺗﻮﺍﻥ ﻮ ﻧﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ اﻟﻬﻰﻭ
ﻧﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺘﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ طیعی
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﮐُﻨﺪ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. (ﺳِﻌَﺮ)ﺑﮑﺴﺮ
ﺳﻴﻥ ﻮ ﻓﺘح عین
جَمع ﺴﻌﻴﺮ ﻳﺎ ﺷﻌﻠﻪ
های ﺍﺗﺶ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺠﻬﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯﺤﻴﻮﺍناﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺬﺍﺏ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ غیر ﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺰ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﻋﺬﺍﺏ
ﻭ ﺳﻮﺧﺘﻥ ﺠﺴﻢ ﻭ
ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﻮﺯﺵ ﺍﺯ ﺣﺴﺮﺗﻬﺎ
ﻭ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﺰﻧﺪکی
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻥ ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﺸﺪﻩ
ﮐﻪ ﺧﺎﻃﺮﺍتی اﺯ
نوع بشری ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺩ ﻣﻰ ﺍﻭﺭﻧﺪ.
(ﻳﻮﻡ) ﻳﺎ ﺭﻭﺯ ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣتی ﺒﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺑﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺣﻴﻮﺍنی
که ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺮﭘﺎ
ﺷﻮﻧﺪ ﺗﺎ ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ. (ﻳُﺴﺤَﺒﻮﻥ)
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺳﺤﺐ ﻭ ﺑﺰﻭﺭ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﻃﻨﺎﺏ
ﺳﻮق ﺪﺍﺩﻩ ﺷﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺑﺎ ﺍﻓﺴﺎﺭ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﻃﻔلی ﺤﻴﻮﺍنی که
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺗﻮﻟﺪ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. (علیّ ﻮﺟﻮﻫﻬﻢ)
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺠﻬﻨم
ﺮﻓﺘﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ
ﺸﺪﺕ ﺭﻧج ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﻳک ﺘﻮﻟﺪ ﺑﺮﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ ﻤﻴﺎﻓﺘﺪ
ﻭﺑﺎ ﺻﻮﺭتی ﻨﻮعی
ﻤﺴخ ﺸﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻋﺬﺍﺏ
ﺟﻬﺎن ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺑﺎﺯﻫﻤﻴﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
اﻣﺮﻭﺯﻯ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﮔﺮﻣﺎﻯ ﺼﺤﺮﺍﻯ
عرﺑﺴﺘﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ ﻭ ﺻﻮتی
ﺴﻮﺧﺘﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
(ﺫﻭﻗﻮﺍ) ﺑﭽﺸﻴﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻬنم ﺒﺰﺑﺎﻥ
ﺤﺎل ﺒﺎﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ گفته
ﺑﺮﺍﻯ عبرﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﺸﻨﻮﻧﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻨﮑﺮ جَهَنّم
ﻮ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭﻳﺎ ﻭﻇﺎﻳﻒ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺴخ ﺸﺪﮔﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺣﺴﺮﺕ ﻭ
ﻧﺪﺍﻣﺖ ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ جَهَنّمی
ﻮ ﻣﺴح ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒیعی ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﻣﺤل ﺘﺤﻤل ﺮﻧﺠﻬﺎ
ﻭ ﺗﺤﻤﻞ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻋﻘلی ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭح همین ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺠﻬﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کم عقلی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻧج ﺪﺍﺭﺩ ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
عاﻗﻠﺘﺮ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺮفع ﺮﻳﺸﻪ
ﺍﻳﻥ ﺮﻧﺠﻬﺎ ﺑﺎ
سلوک الهی ﺒﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ هم ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺕﮔﺎﻧﻪ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ. ﺍﺯﻃﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮ ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩﻥ
ﻮ ﺍﺭﺍﻣﺶ ﺧﻴﺎﻝ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺎﻧﺪﻥ
ﺒﻴﺒﺸﺘﺮ ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖﻋﻘلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ژنتیک ﺭﻭحی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻴچ کس ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭﻓﺎﻩ ﻭ ﺍﺭﺍﻣﺶ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺗﮑﺎﻣلی
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﮐﻤﺎﻟﺎتی ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫ ﺪﻳﺎﻓﺖ. (ﻣسّ
) ﻧﻔﻮﺫ ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﺭﻭحی ﻮﻣﻌﻨﻮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﻟﻤس ﻭﺣسّ ﺟﺴمی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺠﻬﻨم اﺯ ﻧﻮع ﻋﺬﺍﺏ
ﺭﻭحی ﻮ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻮ ﺣﺴﺮﺕ می ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺷﻌﻠﻪ ﺍﺗﺶ ﺩﺭﮔﻮﺩﺍلی
ﺒﺴﻮﺯﺩ. ﺍﻳﻥ ﺠﻬﻨم
ﺴﻮم ﻤﻠﮑﻮتی غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ است ﮐﻪ پس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻮلی ﻘﺒل
اﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴخ
اﻣﻴﺰ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻮ ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻦ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺭ ﺯﻣﻴﻥاﺯ
ﺍﺷﻌﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭﺣتی اﺯ ﺷﻌﻠﻪ
ﻳک ﺸمع ﻮﻫﺮ ﻧﺎﺭ
ﻭ ﻧﻮﺭﻯ ﻤﻴﺴﻮﺯﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺗﺎﺭﻳکی ﻮﻳﺎ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﻓﺴﻔﺮ ﺧﻨﻚ
ﺑﻬﺮﻩ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺕ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺭﻭﺍح اﺣﻀﺎﺭ
ﺷﺪﻩ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻮ ﻣﻔﻴﺪﻯ ﺒﻴﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻋﻠم
اﺳﭙﺮﻳﺖ ﻭﺍﻟﻴﺴم
اﻳﻥ ﺘﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺟﻬﻨﻢ ﭼﻬﺎﺭم
اﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺴخ اﻣﻴﺰ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ (ﻣسّ ﺳﻘﺮ) ﻧﻔﻮﺫ
ﺍﺗﺶ ﺳﻘﺮﺟﻬﻨﻢ
ﻭﻫﻤﺎﻥ گیجی
ها ﻭکم عقلی ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﺳُﮑﺮ مستی ﻮبی
هوشی ﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻴﻚ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻪ ﺗﺎﮐﻴﺪ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﺎ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻮﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﺑﺎ ﻗَﺪَﺭ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ آفریدهﺍﻳﻢ.
ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ ﮐم ﻮ ﺍﻧﺪﻙ
ﻭﻳﺎ ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ ﻣﻌﻴﻦ
ﮐﻪ ﺗﺎ حدّ ﺍﺣﺘﻴﺎج
آﻓﺮﻳﺪه ﺍﻳﻢ. ﺍﻳﻥ
هماﻥ کرﺍﻣﺎﺕ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
بالفعل و
بالقوّه ﻧﻮعی
دﺭﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻟﺎﺯﻣﻪﺍﻯ
ﺒﺮای ﮐﺴﺐ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟقوّه ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺪﺭ سلوک
الهی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ

حدیث
1548 - ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺣﺴﻥ
ﺒﺼﺮﻯ عاﺭﻑ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻳّﺎک ﺃﻥ ﺘﻘﻮل
ﺒﺎﻟﺘﻔﻮﻳﺾ ﻓﺎﻥ
اﻟﻠﻪ عَزّ ﻭجَلّ
ﻠم ﻴﻔﻮّﺽ ﺍﻟﺄﻣﺮ
ﺍﻟﻰ ﺧﻠﻘﻪ ﻭَﻫﻨﺎ
ﻣﻨﻪ ﻭﺿﻌﻔﺎ ﻭﻟﺎ
ﺃﺟﺒﺮهم علی ﻤﻌﺎﺻﻴﻪ
ﻇﻠﻤﺎ ﻣﺒﺎﺩا ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺗﻔﻮﻳﺾ ﻭ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻯ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺒﻨﻤﺎﺋﻰ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺒﺎﻧﺴﺎﻥ ﺪﺍﺩ ( ﺃﻣﺮ
ﻳﺎ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺃﻣﺮﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥسلوک
الهی ﺮﺍ) ﺍﻳﻥ ﻮﺍﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک ﺪﺭ
(ﺍﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ) ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺿﻌفی اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧمی ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻃﺮفی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐسی ﺮﺍ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﮕﻨﺎﻩ ﻧمی
نماید. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻇﻠم ﻮﺳﺘم
ﺒﺎﻧﺴﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﺻل اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی
ﺮﺍ ﻫﺮﮐس ﺩﺭﺧﻮﺩ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻳﺎ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی
اﻳﻥﺪﺭﺳﻠﻮﻙ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک علیّ
رغم ﺘﻌﻬﺪ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
اﺯ ﻣﺤلّ غفلت ﻭﻋﺎﺩﺕ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺿﻤﻥ ﺘﺪﺑﻴﺮالهی
اﺯ ﺳﺎﻟک ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﺯﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺴأﻟﻪ سلوک
الهی ﻮ ﺍﻣﺮ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺷﺨﺺ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ سلوک
الهی کند. ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﺍﻋﻤﺎل ﺤﻴﺎتی
اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭ ﺟﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺣتی ﺒﺎﺯﻳﭽﻪ
نَفس أمّاره ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ ﭘُﺮﻋﻘﺪﻩ
ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺗﻤﺎم
عملیّات ﺟﺴمی
ﻮ ﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭﺍنی
اﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎم
عملیّات ﻃﺒیعی
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﻄﻮﺭ ﻣﻨﻈم
ﻮ ﺟﺒﺮﻯ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮالهی
ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
عباﺩﺕ ﺩﺭﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﺯﺍﺩﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭ ﭼﺮﻳﺪﻥ ﻮ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯﺍﺩﻯ اﻧﺴﺎﻥ
غیرﺳﺎﻟک ﺪﺭﺳﺮﮐشی
ﺨﻮﺩ ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
نَفس ﺣﻴﻮﺍنی ﻮﻏﺮﺍﻳﺰ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﭘُﺮﻋﻘﺪﻩ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ ﭘُﺮﻋﻴﺐ
ﻭ ﮐﻤﺒﻮﺩ ﻣﺤﺮّک
اﺻلی اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺪﺍﺧل ﻮﺟﻮﺩ
ﺭﻭحی اﻧﺴﺎﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﺎ (ﺍﻧﻘﻄﺎع
ﻮ ﺍﻣﺘﻨﺎع ﻮ ﮐﻨﺘﺮﻝ)
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮐﺎﺭﻯ ﺠﺰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭﺣتی عاﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ الهی
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭ ﺗﻤﺎم
اﻋﻤﺎل ﻮﺍﺟﺐ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻋﻤﺎل
الزامی ﻮ ﻭﺍﺟﺐ
ﺳﺎﻟک ﺘﻌﻠﻖ ﺑﺨﺪﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ ﺍﻋﻤﺎل
ﺤﺮﺍم ﻴﺎ ﻣﻤﻨﻮع
ﺒﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺣﻴﺎتی ﻮﺟﺴمی
اﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
اﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﻄﻮﺭﻏﺮﻳﺰﻯ ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺭﺑطی
ﺒﺘﮑﺎﻣل ﺮوح ﺴﺎﻟک
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ ﻏﺮﺍﻳﺰﻯ
که ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ اﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﺮﺷﺤﺎﺕ
ﻣﻴﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ ﮊﻥ
ﺪﺭﺳلوﻟﻬﺎﻯ ﺒﺪﻥ
گفت ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﭽﻨﺪﻳﻥ گوﻧﻪ ﺗﺮﺷﺤﺎﺕ
ﺣﻴﺎتی اﺯ ﺍﺳﻴﺪﻫﺎی
ژن ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺮﺍ ﺣﻔﻈ ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ ﻫﻤﺎﻥ
عذم اﺭﺍﺩﻩ ﻧﻤﻮﺩﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺳﺮﻯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎﮐﺎﺭﻯ ﺒﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻫﺮﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺵ ﺣﺘﻤﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اثاﺭ ﻣﻨفی ﻮ ﺧﻄﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺴﺌﻮﻟﺎﻥ اثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﺍﺳﺖ.ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺠﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻋﻤﺎل ﻄﺒیعی ﺪﺍﺧل
ﺘﻥ اﻧﺴﺎﻥ ﻮ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی اﺳﺖ. ﻭﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺳﺮﺍﺳﺮﻫﺴتی ﺪﺭ
ﺟﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭﺟﺒﺮ ﺳﺮﻧﻮشتی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ الهی ﺒﮑﻨﺪ
ﻳﺎ ﻧﮑﻨﺪ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎل ﺘﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی
ﻮﻏﻴﺮ ﺍﺭﺍﺩﻯ هستند.
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
عاﺎﻗل ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳج
ﺪﺭ ﻓﺼﻮل نوع
بشری ﻤﺘوالی ﺑﮑﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺗﺎ
سلوک الهی کند.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺨﺪﺍ ﻭ سلوک
الهی ﻭیا ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﻣﺮﺍﺣل ﺤﻴﻮنی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺣﺴﻥ
ﺒﺼﺮﻯ ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺒﻮﺩ ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ ﺑﺼﺮﻩ
ﻣﺴﺘﻘﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﺒﺪأ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻫﺎئی اﺯﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺘﺼﻮﻑ ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻭلی
ﺒﺮخی اﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺮﻓﺘﺎﺭ ﺑﺎ ﻧﺎﺭﺿﺎﻳتی
اﺯ ﺍﻭ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺤﻔﻈ اﻭ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ ﺳﺮﮐﻮبی ﺨﻠﻔﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺘﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮ ﺍﺳﺎس
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﺳﻴﺎسی ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ هدایت
ﺳﻠﻮکی ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻨﺼﻴﺤﺘﻬﺎﻯ
ﺘﺤﺒﻴﺒﻰ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺷﺨصی ﻄﺎﻟﺐ
ﺁﻥ ﺒﻮﺩ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺩ ﻭﮐﻤک
کرﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
وسیله توسّل ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻤﻌﺮفی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻣﺪﺍم
اﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﮐﻨﺘﺮل ﻮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﺧﺮ میسر ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺮﺳﺪ. ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﺣتی
اﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ
ﻭ ﻧﺼﺎیح ﻔﻠﺴﻔﻰ
ﻭﺣتی ﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺮﺍ ﺑﺤﺴﻥ
ﺒﺼﺮﻯ ﻤﻴﺂﻣﻮﺯﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺎﻳﻴﺪ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻨﺼﻴﺤﺖ
کنونی حدیث ﺑﻮﻯ
ﺸﺪﻩ است . ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻣﺎم ﺒﻤﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﮐﺎﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻓﻠﺴفی که ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ

حدیث 1549 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ17 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﺮ
ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻦ ﮐﻪ
ﻧﻪ ﺟﺒﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﻧﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
که ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻤثل ﺬﻟک
ﻤثل ﺮجَلّ ﺭﺃﻳﺘﻪ
علیّ ﻤﻌﺼیة ﻓﻨﻬﻴﺘﻪ
ﻓلم ﻴﻨﺘﻪ ﻓﺘﺮﮐﺘﻪ
ﻓﻔﻌل ﺘﻠﻚ ﺍﻟﻤﻌﺼیة
ﻓﻠﻴس ﺣﻴث ﻟم ﻴﻘﺒل
ﻤﻨک ﻔﺘﺮﮐﺘﻪ ﮐﻨﺖ
ﺍﻧﺖ ﺍﻟﺬﻯ ﺃﻣﺮﺗﻪ
ﺑﺎﻟﻤﻌﺼﻴﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﻌنی
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﮐسی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎل اﻧﺠﺎم
ﻤﻌﺼﻴﺖ ﻭ ﮔﻨﺎهی
اﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ ﺸﻤﺎ
ﺍﻭﺭﺍ نهی کرﺩﻯ
ﺗﺎ ﭼﻨﺎﻥ ﻨﮑﻨﺪ
ﻭلی اﻭ ﺍﻋﺘﻨﺎئی
ﻨﮑﺮﺩ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎ ﺪﺍﺩ. ﺑﺎﻳﻥ
ﻤﻌنی ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﺴﺒﺐ ﺁﻥ گناﻩ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺁﻥ ﺘﻮ ﺑﺎﺷﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﮑﻮﺕ ﺍﺿﻄﺮﺍﺭﻯ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭ ﺣﮑم
ﻘﺒﻮل ﻮ ﺗﺎﻳﻴﺪ
ﻭﺣتی ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻥ
ﺒﮕﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻳﻥ ﻤثال ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻪ
ﺟﺒﺮ ﮐسی ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭنهی ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
اﺯﺧﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻨﺪ ﻟﺬﺍ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭحی ﺒﺪﻧﺒﺎل ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﺸﺎﺭﮐﺖ الهی
ﺪﺭﮔﻨﺎﻩ ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﮔﺮ ﻧﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻄﺎئی ﺪﺍﺭﺩ ﻭﮐسی
هم ﻨﺒﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﺪ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﻭ ﺩﺭﺣﮑم
گناﻩ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻋﻤﺎل اﻃﻔﺎل ﻮﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
عقلی ﻮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
است . ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺟﺒﺮ
ﻃﺒیعی ﻮﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺣﺎل ﺸﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻳﺎﺕ
قُرآن ﻭحدیث ها
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺩﺍﺷتی
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺍﻥ ﻮ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﺪﺍم ﻴﺎﺩ ﺍﻭﺭﻯ
کرﺩﻩ ﻭ ﻣﻴﮑﻨﺪﭼﻪ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺷﺨﺺ ﻳﺎ
ﻧﺼﺎﻳح اﻭﻟﻴﺎ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭﺗﻤﺎم
ﺤﻮﺍﺩث ﻃﺒﻴﻌﺖ.
ﻭلی اﮔﺮ ﺷﺨﺺ ﻣﺴﺘﻌﺪ
سلوک الهی ﻭ ﺍﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ الهی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل اﺭﺍﺩﻯ
ﺮﻭح ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی کناﺭ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﺑﻤﻴل ﺨﻮﺩﺵ
ﻋﻤل کند ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ. ﻭﺧﻄﺮﺍﺕ جَهَنّم
ﻮﺳﻮﺧﺘﻨﻬﺎ ﻭﺣﺴﺮﺗﻬﺎ
ﻭ ﻓﻘﺪﺍﻥ کرﺍﻣﺎﺕ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﮔﺮ ﺧﻄﺎ ﮐﺎﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺮﮐﻮبی الهی ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ اﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻋﻀﻠﺎﺕ ﻭ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ اﻭ ﺣﺮﮐتی
ﻮ ﻳﺎ هَوَسی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﺟﺒﺮ
الهی ﻮﻃﺒیعی ﺒﻤﻴﺎﻥ
ﻤﻴﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﺯﺍﺩﻯ
ﺸﺨﺺ ﻣﻌنی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻃﺒیعی ﻮﺟﺒﺮﻯ
الهی اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
اﺳﺘثنا ﺭﺍ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﻴﺎﺑﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ سلوک
الهی ﺒﮑﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﻮﻟﺬﺕ
ﺟﻮﺋﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺻﺒﺮ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس ﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ ﻨﮑﺮﺩ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
مجدد ﺒﺮﮔﺮﺩﺩ ﻭﻫﻤﻴﻥ
سلوک الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﺯﻟﻰ (ﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ)
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ ﺍﺑﺪ
ﺩﻧﺒﺎل ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺠﺎم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻭلی ﺒﺎ ﺗﺤﻤل
عذﺍﺏ جَهَنّمی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
نوع بشری ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﺭﻋﻮﺍﻟم
الهی ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
اﻧﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
فرشته گونه ﺒﺠﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻳﻥ ﻨﻮع فوق
بشری ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ آغاز ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻥ نوع
بشری ﺳﻔﻴﺪ ﭘﻮﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ ثاﻧﺰﺩﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﭙﻴﺶ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.

حدیث 1550- دﺭﻳک
ﺒﺤث ﻓﻠﺴفی اﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﺑﺎ ﻳک ﺰﻧﺪﻳق
ﻤﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ ﻭﻳﺎ
ﻣﻨﮑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮی
محمد ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ(ﺝ۵ﺹ 18 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺳﺎﺋلی ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﭼﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ ﻣطیّع
ﻮ ﻣﻮﺣّﺪ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻋﻤلی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ) ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪ.
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ کند . (ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﭼﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮخی
ﺮﺍ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﺪﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ سلوک
الهی آﻓﺮﻳﺪ ﻭلی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ نیز ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻗﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖ ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ
ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻥ عیب ﺩﺭﮐﺎﺭﺵ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﻣﻮﺣﺪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺟﺴمی ﻮ ﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭﺍنی ﺒﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺘﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺗﺮ ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺴأﻟﻪ ﺍﻯ
که ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﻤﺒﺎﺣث
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻤﻴﺸﺪﻩ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ تَصوّر
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥﺘﻨﻬﺎ
ﻳک ﺒﺎﺭ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ نوع ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ معاد ﺑﺎﺯﮔﺸتی
ﺒﺠﻬﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻳک
ﺮﻭح ﻔﺮﺩﻯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
تولّد و آﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
ﻘﺒل ﺠﻤﺎﺩﻯ ﻮﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
نوعی ﺠﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮع گیاهی ﻮﺣﻴﻮﺍنی
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻤﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺯ ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺳﺎﻧﺪﻩ ﺗﺎ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺍﻳﻥ سلوک
الهی ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ عقل
ﻮ ﻓﻬﻢ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺎ ﺑﺴﻠﻮم ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
(ﻣﻄﻴﻊ) ﺑﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺑﻨﺪگی ﻮ ﺩﺭ ﺑﻨﺪ
کنترل ﺧﺪﺍ ﻭدر
ﺗﻌﻬﺪ الهی و
عهد الست ﺒﻮﺩﻥ
ﻤﻄﻴیع باشد ﻭﻋﺒﺪ
ﻭﺑﺮﺩﻩ ﻭ ﻣﻮﺑﺪ
ﻭ ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﻩ
سلوکی ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟک ﭽﻨﻴﻥ ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﻣطیّع ﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
گرﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻃﺒیعی هستند ﻭلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯﺍﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﻣﺎک ﭙﺎﺳح ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻠﻮ ﺧﻠﻘﻬم ﻤﻄﻴﻌﻴﻥ
لم ﻴﮑﻥ ﻠﻬم ثوﺍﺏ
ﻟﺄﻥ اﻟﻄﺎعة ﺍﺫﺍ
ﻣﺎ ﮐﺎﻧﺖ ﻓﻌﻠﻬم
ﻠﻢ ﺗﮑﻥ ﺠنّة ﻭﻟﺎ
ﻧﺎﺭ ﻭ ﻟﮑﻥ ﺨﻠق
ﺨﻠﻘﻪ ﻓﺄﻣﺮﻫم
ﺒﻄﺎﻋﺘﻪ ﻭﻧﻬﺎﻫم
عن ﻤﻌﺼﻴﺘﻪ ﻭ ﺍﺣﺘج
علیّهم ﺒﺮﺳﻠﻪ
ﻭ ﻗطع عذﺭﻫم ﺒﮑﺘﺒﻪ
ﻟﻴﮑﻮﻧﻮﺍ ﻫم
اﻟﺬﻳﻥ ﻴﻄﻴﻌﻮﻥ
ﻮ ﻳﻌﺼﻮﻥ ﻭ ﻳﺴﺘﻮﺟﺒﻮﻥ
ﺒﻄﺎﻋﺘﻬم ﻠﻪ ﺍﻟثواﺏ
ﻭ ﺑﻤﻌﺼﻴﺘﻬم
اﻳّﺎﻩ ﺍﻟﻌﻘﺎﺏ
ﻓﺎﻟﻌﻤل اﻟﺼﺎﻟح
ﻤﻦ ﺍﻟﻌﺒﺪ ﻫﻮ ﻓﻌﻠﻪ
ﻭ ﺍﻟﻌﻤل اﻟﺸﺮ
ﻣﻥ اﻟﻌﺒﺪ ﻫﻮ ﻓﻌﻠﻪ
ﺍﻟﻌﻤل اﻟﺼﺎﻟح
اﻟﻌﺒﺪ ﻳﻔﻌﻠﻪ
ﻭﺍﻟﻠﻪ ﺑﻪ ﺃﻣﺮﻩﻭ
ﺍﻟﻌﻤل اﻟﺸﺮ ﺍﻟﻌﺒﺪ
ﻳﻔﻌﻠﻪ ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﻋﻨﻪ ﻧﻬﺎﻩ ﺃﻟﻴس
ﻓﻌﻠﻪ ﺑﺎﻟﺂلة
ﺍﻟتی ﺮﮐّﺒﻬﺎ ﻓﻴﻪ
ﻭ ﻟﮑﻥﺒ ﺎﻟﺂلة
ﺍﻟتی عمل ﺒﻬﺎ ﺍﻟﺨﻴﺮ
ﻗﺪﺭ ﺑﻬﺎ علیّ
اﻟﺸﺮ ﺍﻟﺬﻯ ﻨﻬﺎﻩ
ﻋﻨﻪ ﺍﮔﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ
ﻳﮑﻨﻮﺍﺧﺖ ﻣطیّع
ﻤﻴﺎﻓﺮﻳﺪ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ اﻃﺎﻋﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ثوﺍﺏ ﺩﺍﺩﻥ ﻤﻌنی
ﻨمی ﺪﺍﺷﺖ (ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻓﺮﺍﺩ ﻣﺨﻠﻮق
ﺒﻄﻮﺭﻏﻴﺮ ﻣطیّع
ﺒﺎﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻟﺬﺍ ﻃﺎﻋﺖ ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻓﻌﺎل ﺒﺎﻳﺪ ﻧﺘﻴﺤﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ (ﻭﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎل
ﺨﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ)
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﻬﺸﺖ ﻭجَهَنّمی
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺍﺩ (ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺯﺍﺩ ﺗﺎ ﺩﺭسلوک
الهی ﺒﺪﺍﻥ ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ)
ﻭ ﺍﺯ ﻣﻌﺼﻴﺖ (ﻳﺎ
تمرّد ﻭ ﻋﺼﻴﺎﻥ
اﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ سلوک
الهی ﻮ ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ) ﻧﻬﻰ ﮐﺮﺩ
ﻭﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﭼﻨﻴﻥ
ﺤﺠﺖ ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻨﻤﻮﺩ ﮐﻪ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ
( ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ الهی
ﺪﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﺩﺭ ﻣﻌﺮفی هر
ﻳک اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻌﺮفی
ﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﺍﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑحَجّ اﮐﺒﺮ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﺎﻣﻮﺭ ﮐﺮﺩ) ﻭ ﺑﺮ
ﺍﻧﻬﺎ عُذرشان
ﺮﺍ ﻗطع کرﺩ ﮐﻪ
ﺍﺧﻄﺎﺭﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
اﺳﻤانی ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ.
ﺗﺎ خودشان ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ خودشان ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﻋﺼﻴﺎﻥ
ﻮ تمرّد ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
( ﺑﺎﺯ ﻣﺴأﻟﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻴﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ ﻤﻄﺮح
ﺸﺪﻩ) ﻭﺑﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ
ﭼﻨﻴﻥ ﻮﺍﺟﺐ ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻃﺎﻋﺖ ﻳﺎ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ثوﺍﺏ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻌﺼﻴﺖ (ﻭ تمرّد
ﺑﺮ ﺍﻣﺮ سلوک
الهی ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺣﺘﻤﺎلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﻋﺪم ﺴﻠﻮک
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺷﺮک ﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻋﻘﺎﺏ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ( ﻳﺎ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ قهقرائی ﻮﺑﺪﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻫﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺭﺍ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻫﺎﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺩﺭ
ﺟﺴم ﻮﻋﻘل ﻮ ﺭﻭح
اﻓﺮﻳﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺮخی
ﻨﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺡ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ سلوک الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح اﻧﻬﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
(ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯﻟﻰ)
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻗﺒل اﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌلی اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺒﺎﺭ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺍﻣﺪﻩ ﺗﺎ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺩﺭﻓﺼل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺟﺴمی ﻮ ﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭحی ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻤﺎل
ﺘﻨﻬﺎئی ﺪﺭﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺭﺳﻮﻣﻴﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻮ ﭘﻴﺮالهی
کنونی ﻮ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺯﻳﺮ ﺳﺎﻳﻪ
رَبّ ﺍﻟﻌﺮﺵ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع آﻳﻨﺪﻩ
فوق بشری فرشته
گونه ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﺎ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﻬﺘرَبّالفعل
و بالقوبه ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺣﻤﺎنی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻤﻌﻴﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ جَهَنّم
ﺮﺍ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮐﻪ ﻣﻄﺎبق اﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯلی الهی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﻴل
ﺒﻤﻌﺼﻴﺖ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭلی ﻤﻄﺎبق
اﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ
ﻭلی ﺒﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﻮﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺳﺎبق طی کند. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک اﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﻧﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻄﺎبق
اﺭﺍﺩﻩ ﻗﺒلی الهی
و ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻭ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺷﺪﻥ شهودی ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻓﻌﺎل ﻮﺍﺧﻠﺎق
ﻮﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎ ﺻﻔﺎﺕ الهی ﺪﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ الهی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﺭﺍﻩ ﺍﻳﻥ
ﻄﺎﻋﺖ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﺣﺘﻴﺎج ﺸﺨﺺ ﺑﺮﺳﻮﻟﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻳﻌنی
حَجّ کرﺩﻥ ﻮﻗﺒﻠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ اﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ ﺩﺭﻭﻗﺖ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭﻣﺨﺎﻃﺒﺎﺕ
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ اﺯﻃﺮیق ﻮﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯ
ﺒحَقّ ﻮ ﺯﻧﺪﻩ الهی
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﺗﻨﺪ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪﻧﻔس ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺁﻥ ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺑﺘﺤﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ الهی ﭙﻴﺮ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﭙﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﻘﺮﺍﻥ وﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻏﻴﺮﻩ الهی هستند
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ ﻣﺎﻣﻮﺭﻳّﺘﻬﺎ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ های الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻫﺮ
کامل الهی ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺘﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺣتی اﮔﺮ ﺷﻌﺮﺍﻯ
کامل الهی ﭽﻮﻥ
ﺤﺎﻓﻈ ﻮ ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ
ﺩﺭ ﻭﺍقع کاﺭشان
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺰﺑﺎﻥ
اﺩبی ﻮ ﺷﻌﺮﻯ خودشان
اﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺪﺍﻡ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ ﻳﺎﺩ
ﺍﻭﺭﻯ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻘطع عذﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎمتی ﻨﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻴﻢ
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻴﻢ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ ﻋﺬﺭ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮﺟﺎﻯ
ﺒﺤث ﻭﻣﺤﺎﮐﻤﻪ
ﻭﺩﻓﺎع ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی ﺒﻄﻮﺭ
ﻃﺒیعی ﻮ ﻓﻮﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی اﻧﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺗﺤﻮﻳل رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ژنتیک ﺭﻭحی اﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻫﻨﮕﺎم ﺘﻮﻟﺪ
ﻭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﻌﻬﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺮﻓﺖ. ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭسلوک الهی ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﺳﺮﺳﭙﺮﺩگی
ﺪﺭ ﺗﻌﻠﻴم ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﻭﻋﺼﻴﺎﻥ ﻴﺎ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻓﻌﻞ ﮔﻨﺎﻩ ﻧﻴﺴﺖ
ﺍﻧﻘﺪﺭ ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
تمرّد و
سرپیچی ﺍﺯﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک عملی ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ بهر
دین و مذهبی ﺑﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ گناﻩ ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺨﻴﺮﺍﺕ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻫﻨﻮﺯ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ الهی
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. و
معنی (ﻳﺴﺘﻮﺟﺒﻮﻥ)
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ثوﺍﺏ ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
الهی ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻨﻮعی ﺒﻴﻤﻪ ﺷﺪﻥ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی اﺳﺖ. ﻭ ﻣﺴﺘﻮﺟﺐ
جَهَنّم ﺸﺪﻥ ﺒﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻳﻌنی
ﻮﺍﺟﺐ ﺷﺪﻩ ﻭهیچ
ﺪﻟﻴل ﻮﻣﺎنعی ﻮﻳﺎ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭﺗﻮﺳلی
ﻤﺎنع اﻳﻥ ﺠﻬﻨم
ها ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﻭﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﻗﻴﻘﺎ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻓوﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻄﺒیعی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻧﺒﺎل گرﺩﺩ. ﻭ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺟﻠﻬﺎ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻄ لاﺯم
ﺴﻠﻮک ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ
ﺗﺎ (ﺣتی اﻋﻠﻢ) الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺎﻳﺴﺘگی
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻫﻴچ
ﺴﻠﻄﻪ ﻭﺷﻔﺎﻋﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﻠﻮ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻥ
ﻨﺠﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴﺮﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﺍﮔﺮﻫم ﺒﺎﺷﺪ
ﺑﻨفع سالک ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺫﺧﺎﻳﺮﻯ
اﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻧﮕﺎ ﻩﺩﺭﻧﻮع
فوق بشری ﺑﺎ ﻓﺼل
ﻨﻮعی هقب ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﺎﻗﺺ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
پس ﻋﻤل ﺼﺎﻟﺢ (ﻳﻌنی
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ) ﺍﺯ
ﺑﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ (ﮐﻪ ﻣطیّع
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺳﺖ) ﻭ ﺍﺯ
ﻓﻌل ﺨﻮﺩﺵ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ( ﮐﻪ شایسته
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﮔﺮﺩﺩ ﻭﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯﻗﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍئی
ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺮ الهی ﺒﺘﻮﻓﻴق
ﻤﻴﺮﺳﺪ) ﻭﻋﻤل ﺸﺮّ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺑﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ
(ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺩﺭ
ﺑﻨﺪﻩ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﻨﺪگی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﻗﺸﺮﻯ
ﻤﺘﻌﺒﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﺠﺎﻯ اﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﺒق هوس ﺧﻮﺩ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ)
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻤل ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ (ﺑﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺑﻨﺪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭﻋﺒﺪ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﺑﻨﺪگی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭسلوک
الهی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻨﺪ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﻤﻮﻗﺘﺎ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭ ﺗﻮﻗﻒ ﺍﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭﻣﺘﻔﻬّم
اﺯﺍثاﺭ ﻣﻨفی
کاﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋﻢ ﻭﺧتم ﺴﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ ﻭﻫﻔﺖ
قُرّه ﻭ ﺧﻮﺭﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﮐﺴﺐ ﻧﻤﻮﺩ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ گناﻫﺎﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒل اﺯ ﺳﻠﻮک ﺒﻴﻤﻪ
و بخشوده ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻔﻮ ﺩﺍﺋم
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﻨﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺗﺮک
ﺴﻠﻮک ﻛﺮﺩ ﻭﺗﻮﻗﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯ نموﺩ ﻫﻤﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻘﺒﻠﻰ
ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﮔﻨﺎﻩ ﺗﺮک
ﺼﻠﺎﺕ ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺭﻋﻈﻴم ﻮ ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺍﻯ ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻣﻴﺴﺎﺯﺩ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺍﺯ ﻓﻌل ﺒﻨﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﻳﻌنی ﺪﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﻭ ﺗﺎ ﻣﻄﺎﺑق
اﺭﺍﺩﻩ الهی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﺍﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻋﻤل
ﺼﺎﻟﺢ (ﻳﺎ ﺍﺻﻠﺎح
ﻨﻔس ﺩﺭﺳﻠﻮک ﺒﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ) ﺍﺯﻃﺮﻑﻋﺒﺪ
ﻭﺑﻨﺪﻩ ﻣطیّع ﻮﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ)
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻓﻌل ﺨﻮﺩ
ﺑﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ. (ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺤل اﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﺍﺩ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ) ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺮ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻧﺮﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ( ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺟﺮﺍﻯ اﻧﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻓﻬم ﻮﻋﺸق
ﻮﮐﺸﺶﻟﺎﺯم ﺮﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣطیّع ﻮ ﺑﺎ ﻋﻤل
ﺼﺎلج ﻴﺎ ﺳﻠﻮﻙ
الهی ﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نَفس ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﻋﻤل
ﺸﺮ ﻧﻴﺰ (ﺧﻄﺎ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻫﺮ
ﻣﺨﻠﻮق ﺪﻳﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی عبد ﻭ
ﺑﻨﺪﻩ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﺨﻠﻮﻕ ﺧﺪﺍ ﻭلی
ﺴﺮکَس) ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﻔﻌل ﺸﺮ (ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﻣﺴخ اﻳﻨﺪﻩ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﻭ) ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
نهی اﻥ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ( ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
هم ﺘﻮﺟﻪ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﺍﻣﺮ) ﺧﺪﺍ
ﺩﺳﺘﻮﺭ او ﺩﺭ (ﮐﻥ
ﻔﻴﮑﻮﻥ) ﺍﺯﻟﻰ ﻭ
ﺩﺭﺣﮑم الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭ
نوع بشری اﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻥ
ﺮﺳﻮﻟﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﻌﺮفی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ) ﺳﺎﺋل
اﺯ ﺍﻣﺎم ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺍﻳﺎ ﺁﻟﺖ ﮔﻨﺎﻩ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﻤﻌنی
عمل ﺸﺮ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ؟ ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺍﺭﻯ ﺒﺎ
ﺍﻟتی ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ ﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﺎ ﺍﻥ ﺨﻴﺮ
(ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣل ﻮسلوک
الهی) ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺍﺧﻄﺎﺭ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺷﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺳوء
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
الهی ﺒﺮﺍﻯ
گناه ﮐﺎﺭﻯ ﻨﻨﻤﺎﻳﺪ.)
(ﺧﻴﺮ) ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺪﺭسلوک الهی
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
که ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ ﻋﻘل
ﺠﺰئی ﺨﻮﺩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﺧﻴﺮ ﻭ ﺧﻮﺏ ﻭ
ﻧﻴﮑﻮ ﺑﺪﺍﻧﺪ. (ﺷﺮ)
ﻧﻴﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻥ
ﺮﻭحی از ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺭﻭح ﺮﺍ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺍﻋم اﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮﻳﺎ ﺣتی ﺼﺪﻗﺎﺕ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﺍﻧﻪ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯآخوند
پرستی ﺑﺪﻭﻥﺘﺴلیم
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺳﺎﺋل ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﭘس ﻧﻘﺶ ﺑﻨﺪﻩ ﭼﻴﺴﺖ؟
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻔﺎلی اﻟﻌﺒﺪ ﻣﻥ
اﻟﺄﻣﺮ شیئ ﻤﺎ ﻧﻬﺎﻩ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻥ شیئ ﺍﻟّﺎ
ﻭﻗﺪ ﻋﻠم اﻧّﻪ
ﻳﻄﻴق ﺘﺮﮐﻪ ﻭﻟﺎ
ﺃﻣﺮﻩ ﺑشیئ اﻟّﺎ
ﻭ ﻗﺪﻋﻠم ﺃﻧّﻪ
ﻳﺴﺘطیّع ﻔﻌﻠﻪ
ﻟﺄﻧّﻪ ﻟﻴس ﻣﻥ
ﺼﻔﺘﻪ ﺍﻟﺠﻮﺭ ﻭﺍﻟﻌﺒث
ﻭﺍﻟﻈﻠم ﻮ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺍﻟﻌﺒﺎﺩ ﻣﺎ ﻟﺎ
ﻳﻄﻴﻘﻮﻥ ﺍﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
نهی کرﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺮک ﻛﻨﺪ (ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﻫﺮﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
که ﺩﺍﺩﻩ می ﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم ﻔﻌل
ﻮﺍﺩﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺻﻔﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﻮﺭ ﻭ ﺳﺘﻢ ﻳﺎ ﻋَﺒَث
ﻭ ﺑﺎﻃﻞ ﻭﻳﺎ ﻇﻠم
ﻮ ﺟﻬل ﻮ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ اﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﻟﺎ ﻳﻄﺎﻕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺳﺎﺋل ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﭘس ﺍﮔﺮ ﮐسی کاﻓﺮ
آفریده ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ کفر (ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭ ﺗﺮک ﺴﻠﻮﻙ)
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ (ﻭﻳﺎ
سلوک الهی ﻮﺍﻭم
عملی )ﺗﺮک اﻥ
کند ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ اﻭ
حُجّت (ﻭﻋﻤﻞ حَجّ
اﮐﺒﺮ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ)
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎم
ﭙﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
اﻥّ اﻟﻠﻪ ﺧﻠقﺨﻠﻘﻪ
ﺟﻤﻴﻌﺎ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ
ﺃﻣﺮﻫم ﻮ ﻧﻬﺎﻫﻢ
ﻭﺍﻟﮑﻔﺮ ﺍﺳم ﻴﻠحَقّ
اﻟﻔﻌﻞ ﺣﻴﻥ ﻴﻔﻌﻠﻪ
ﺍﻟﻌﺒﺪ ﻭﻟم ﻴﺨلق
اﻟﻠﻪ ﺍﻟﻌﺒﺪ ﺣﻴﻥ
ﺨﻠﻘﻪ ﮐﺎﻓﺮﺍ ﺍﻧّﻪ
ﺍﻧّﻤﺎ ﮐﻔﺮ ﻣﻦ
ﺑﻌﺪ ﺃﻥ ﺒلغ وﻗﺘﺎ
ﻟﺰﻣﺘﻪ ﺍﻟحَجّةّﻣﻥ
اﻟﻠﻪ ﻓﻌﺮﺽ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟحَقّ ﻔﺠﺤﺪﻩ
ﻓﺒﺎﻧﮑﺎﺭﻩ ﺍﻟحَقّ
فصاﺭ ﮐﺎﻓﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
آفریدهﻫﺎﻯ (ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ)
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
(ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ) آفریده
ﻭ ﺳﭙس ﺍﻣﺮ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﻳﺎ نهی ﻨﻤﻮﺩ.
ﻭﮐﻔﺮ( ﻳﺎ ﺍﻧﮑﺎﺭﻋﮑس
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮﮐﻰ)
ﮐﺎﺭﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻔﻌل ﺒﻨﺪﻩ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ ﻤﺨﻠﻮق
آﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪ ﮐﺎﻓﺮ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
کفر ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻮﻯ
ﻨﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺯﻣﺎنی ﻔﺮﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ حُجّت
ﻭ ﺩﻟﻴل الهی اﻭﺭﺍ
ﻣﻠﺰم ﺒﮑﻔﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
حَقّ ﺮﺍ ﺑﻮﻯ
عرﺿﻪ ﮐﺮﺩ ﻭلی
اﻭ ﺑﺎ ﺍﻧﮑﺎﺭﺵ
ﺍﺯ حقّ ﮐﺎﻓﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪ
( ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮﺣﻴﻮﺍﻥ ﺑﺎﻳﻥ
ﺪﻟﻴل ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺗﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮک
ازلی خود را ﺒﺪﻫﺪ
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح اﺯ
ﺍﺯل ﺘﺎ ﺍﺑﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺣتی ﭙﻴﻤﺎﻥ
(ﻋﻬﺪ ﺍﻟِﺴﺖ) ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﺒﻮل ﭙﺮﻭﺭﺵ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
رَبّ ﺑﺎ پاسخ ﺁﺭﻯ
ﻮﻯ ﻤﻮﺍﺟﻪ ﺷﺪﻩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐسی ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ ﻤﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی ﻮﻗتی
اﻧﺴﺎﻥ ﭙس ﺍﺯ ﮐﻮﺩکی
ﻮ ﺟﻮﺍنی ﻮ ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
کم عقلی ﻣﻨﮑﺮ ﺍﻳﻥ
عهد ﺧﻮﺩ ﻭﺗﻌﻬﺪ
الهی ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻥ ﭘس ﮐﺎﻓﺮﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺍﺗﻤﺎم
ﺤُﺠﺖ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺟﺎﻯ ﺘﺮﺩﻳﺪ ﺍﻭ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺮ ﻭ
نهی ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ قُرآن
ﻭﻳﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻳﺎ
ﻫﺮ کامل الهی ﺪﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﻧﻬﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻧﮑﻨند. (حُجَّت)
خدﺍﻭﻧﺪ ﺍﺗﻤﺎم
اﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺗﺬﮐﺮﺍﺕ الهی
اﺳﺖﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺿﻤﻨﺎ
کامل الهی ﻮﭘﻴﺶﭘﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﺟﺤﺪ ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺒﺐ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺍﺯ حَقّ
ﺮﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ
ﻭﮐﺎﻓﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺳﺎﺋل ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﺪﻩ ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﺮﻯ ﺒﮑﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﺮ الهی ﺪﺭ ﺧﻴﺮ
ﺭﺍ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ ﺑﺎﺯ ﻣﻮﺭﺩ
ﻋﺬﺍﺏ ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻧّﻪ ﻟﺎ ﻳﻠﻴق
ﺒﻌﺪل اﻟﻠﻪ ﻭ ﺭﺃﻓﺘﻪ
ﺃﻥ ﻴﻘﺪﺭعلیّ
اﻟﻌﺒﺪ ﺍﻟﺸﺮ ﻭ
ﻳﺮﻳﺪﻩ ﻣﻨﻪ
ثمّ ﻴﺄﻣﺮﻩ ﺑﻤﺎ
ﻳﻌﻠم ﺃﻧّﻪ ﻟﺎ
ﻳﺴﺘطیّع ﺃﺧﺬﻩ
ﻭ ﺍﻟﺄﻧﺰﺍع
عمّا ﻟﺎ ﻳﻘﺪﺭﻋﻠﻰ
ﺗﺮﮐﻪ ثمّ ﻴﻌﺬّﺑﻪ
علیّ ﺘﺮﮐﻪ ﺃﻣﺮﻩ
ﺍﻟﺬﻯ علم ﺃﻧّﻪ
ﻟﺎ ﻳﺴﺘطیّع ﺃﺧﺬﻩ
ﻟﺎﻳق عدل الهی
ﻮ ﺭﺃﻓﺖ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺸﺮ ﺑﮑﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺮ ﮐﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﻣﺮ ﮐﻨﺪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ ﺗﺮک
ﻛﺎﺭﻯ ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺮک
اﻥ کند .ﺳﭙس ﺍﻭﺭﺍ
ﻋﺬﺍﺏ ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮک اﻣﺮﻯ
کند ﮐﻪ ﻧﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ.
( ﺍﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺩﻩ ﺧﺎﺹ ﺧﻴﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺧﺎﺹ ﺷﺮﺑﺎﺷﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﺮﺩﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻏﻠﻄ
ﺪﺍﺭﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺿﺮﺑﺎﻥ
ﻘﻠﺐ ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ هرﺩﻭ ﮐﺎﺭ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺷﺮ ﻳکی
اﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻔﮑﺮ
ﻭﻋﻘﻞ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺫﻫنی
ﻮﻋﻘﻠﻰ ﺑﮑﺎﺭ ﺧﻴﺮ
ﻳﺎ ﺷﺮ ﺑﺒﺮﺩ ﻳکی
اﺳﺖ. ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﻴﺮﻭئی ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺷﺮ
ﮐﻨﺪ ﻭلی ﻨﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻴﺮﺑﻨﻤﺎﻳﺪ)

حدیث
1551 - ﺩﺭ ﻧﺎﻣﻪﺍﻯ
اﺯﺍﻣﺎم عسکری
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩم اﻫﻮﺍﺯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺟﺒﺮ
ﻭ ﺗﻔﻮﻳﺾ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ(ﺝ۵ﺹ20
ﺑﺤﺎر) اﺟﺘﻤﻌﺖ ﺍﻟﺎمّة
ﻗﺎﻃبة ﻟﺎ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺑﻴﻨﻬم فی ﺬﻟﻚ
ﺃﻥّ اﻟﻘﺮﺍﻥ حَقّ
لا ﺭﻳﺐ ﻓﻴﻪ ﻋﻨﺪ
جَمیع ﻔﺮﻗﻬﺎ ﻓﻬم
فی ﺤﺎلة ﺍﻟﺎﺟﺘﻤﺎع
علیّه ﻣﺼﻴﺒﻮﻥ
ﻭ علیّ ﺘﺼﺪﻳﻖ ﻣﺎ
ﺃﻧﺰل اﻟﻠﻪ ﻣﻬﺘﺪﻭﻥ
ﻟﻘﻮل اﻟﻨﺒی
لا ﺗﺠﺘمع اﻣّتی
علیّ اﻟﻀﻠﺎلة
ﻓﺄﺧﺒﺮ ﺍﻟﻨبیّ
ﺃﻥّ ﻤﺎ ﺍﺟﺘﻤﻌﺖ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺎمّة ﻭﻟﻥ
ﻴﺨﺎﻟﻒ ﺑﻌﻀﻬﺎ
ﺑﻌﻀﺎ ﻫﻮ ﺍﻟﺤﻖ
ﻓﻬﺬﺍ ﻣﻌنی اﻟﺤﺪﻳث
ﻟﺎ ﻣﺎ ﺗﺄﻭﻟّﻪ
ﺍﻟﺠﺎﻫﻠﻮﻥ ﻭﻟﺎ
ﻣﺎ ﻗﺎﻟﻪ ﺍﻟﻤﻌﺎﻧﺪﻭﻥ
ﻣﻦ إﺑﻄﺎل ﺤﮑم
اﻟﮑﺘﺎﺏ ﻭﺍﺗّﺒﺎع
اﻟﺎﺣﺎﺩﻳث ﺍﻟﻤﺰﻭﺭةﻭ
ﺍﻟﺮﻭﺍﻳﺎﺕ ﺍﻟﻤﺰﺧﺮفة
ﻭ ﺍﺗّﺒﺎع اﻟﺄﻫﻮاء
اﻟﻤﺮﺩیّة ﻤﻬﻠﮑﻪ
ﺍﻟتی ﺘﺨﺎﻟﻒ ﻧﺺّ
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺍﻟﺂﻳﺎﺕ ﺍﻟﻮﺍﺿﺤﺎﺕ
ﺍﻟﻨﻴّﺮﺍﺕ ﻭ ﻧﺤﻥ
ﻨﺴﺄل اﻟﻠﻪ ﺃﻥ
ﻴﻮﻓّﻘﻨﺎ ﻟﻠﺼﻮﺍﺏ
ﻭﻳﻬﺪﻳﻨﺎ الی
اﻟرشاد ﺗﻤﺎم اُﻣّﺖ
ﺍﺳﻠﺎﻡ (ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﺴﺎﻟم
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ) ﺑﺮ ﺍﻳﻥ
ﻮﺣﺪﺕ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﺪﻭﻥ اﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ قُرآن
حَقّ ﻮ ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺮﺩﻳﺪ
ﺍﺳﺖ (قُرّه ﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺩﻭﮔﺎﻧﻪ
ﺍﮐﺘﺸﺎفی ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﻭ ﻧﺰﺩ
ﻫﻤﻪ ﻓﺮﻗﻪﻫﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺗﻔﺎق هست (ﺍﮐثر
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺑﺎ ﺗﻀﺎﺩ ﻭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺷﺪﻩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺘفق هستند. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺮ ﺁﻥ
(قُرآن ﺪﻭ قُرّه)
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﺘفق هستند
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺒﺪﺍﻧﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ) ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺤﺎﻟﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ
و اجماع ﺑﺮ ﺁﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﭘس معیاﺭ ﺩﺭﺳتی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ .ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺍﮐثرﻳتی ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭلی اﺗﻔﺎﻗﻰ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺍﻳﻥ
اﺻلی ﺴﻴﺎسی ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺍﺗﻔﺎق
همگاﻥ ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ شاهدﺍﻥ
ﻮ ﺍﺻل اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺘفق
ﺒﺮقُرّهﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ و نه
کتاب قرآن ) ﻭﺗﺼﺪﻳق
ﺒﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. (ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﻫُﺪﺍﺟﻮئی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻥ
ﺗﺼﺪﻳق عین اﻟﻴﻘﻴنی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺯ ﺍﻣﺮ
ﺑﺎ ﻋﻠم اﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻨﺪﻳﺪﻩ
ﻏﻴبی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣّﺖ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ سالک
الهی هستندﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﺗﺮک ﻮﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺩﻧﺒﺎل ﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
هر ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪﻯ
و هرخلیفه ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺳﻨی ﻮ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﻭ ﺣتی اﮔﺮ ﺍﺟﻤﺎﻉ
ﻧﻈﺮﻯ ﺒﺮ ﺧﻄﺎ ﻭﻧﺎحَقّ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻴﺰﻋﻮﺍم
ﺒﺮ ﺍﻣﺮ ﺑﺎﻃل
اﺗﻔﺎﻕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ آخوندﻫﺎﻯ ﻔﻘﻴﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻫم ﻤﺘفق ﺒﺮﮐﻠﺎمی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻋﻠﺖ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭ ﺭﻫﺒﺮﻯ هاﻯ ﻔﺮﻳﺒﮑﺎﺭﺍﻧﻪ
ﮔﺮﻭﻩﻫﺎﻯ ﺠﺪﻳﺪﻯ
اﺯ آخوندﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣتی اﺟﻤﺎع ﻤﺮﺩم
ﺒﺮﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺑﻤﻌنی
اﺗﻔﺎق ﺒﺮﺍﻯ آخوندﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻣﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ آخوندﻫﺎ
ﺧﻮﺩ ﭼﻪ ﮐﺴﺎنی
هستند. ﻭﺩﺭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎﻃل ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﻟﻌﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺟﻤﺎع ﺒﺎﻃل
آن ﻤﻨﻄﻘﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ ﺍﺟﻤﺎﻉ
ﺑﺮ ﺑﺎﻃﻞ. ﻭ قُرآن
ﻨﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ دو قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑحَقّ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻧﺰﺩ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻪ ﺑﻤﻌنی
کتاب قُرآن ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺍﻥ ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻌﺎنی
ﺒﺎﻃنی ﻨﺎﭘﻴﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی اﺻﻞ ﻫﺪﻑ
الهی ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﮐسی ﻤﻌﺎنی
ﺒﺎﻃنی ﻮ ﺳﻠﻮکی
اﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﻧﺪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺩﺍﺷتی
ﺒﺪﻭﻥ ﺘﻀﺎﺩ ﻭ ﺗﻨﺎﻗﺾ
ﺍﺯ قُرآن ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭلی اﻧﭽﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺮ ﺍﻣﻮﺭ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺟﻤﺎع
ﻮ ﺍﺗﻔﺎقی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻗﺎﺑل ﺘﻮﺟﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ
(ﺍِﺟﻤﺎﻉ) ﻳﻌنی
جَم ﺸﺪﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎم ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻋﻤلی ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﻳک
جَمع ﺸﺪﻥ ﻮ جَم
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﻭ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺷﺪﻥ ﺴﺎﻟک ﻮ ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
اﻭ ﻭ ﻓﻨﺎﻯ ﺪﺭ ﻣﻌﺒﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟک ﺒﺎﭘﻴﺮﻯ
ﺒﺸﻬﻮﺩﻯ ﺮﺳﻴﺪه
ﺑﺎﺯ ﺍﻥ ﺪﻟﻴل
راهنما ﻮ حُجّت
ﺑﺮﺍﻯ اﺻﺎﻟﺖ ﭘﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩ ﻭ حقّانیّت
ﺍﻟﻮﻫﻴﺖ ﺍﻭ ﺍﺯﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳﺦ ﺍثبات ﺍﻳﻥ
اﺻﺎﻟﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻴﮑﺎﻳک ﺒﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
غیبی اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﺎﻭﺭﻯ
عین اﻟﻴﻘﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﺭﺍ
ﺳﭙﺎس گذﺍﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ اﺻﺎﻟﺖ
ﻭﺣﻘﺎنیّت ﻭﻭﻋﺪﻩﻫﺎ
ﻭ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺑثبوﺕ ﺭﺳﺎﻧﺪﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳنک ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻴﻥ اﻟﻴقینی
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﺍﻳﻥ اﮔﺮ
ﭘﻴﺮالهی ﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮفی کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟکی ﭙﻴﺮﻯ
ﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﭼﻮﻥ ﺸﺨﺺ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳل
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩ ﺍﻳنک ﺒﺎ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻯ عباﺩﻯ
ﺪﺭ توسّل ﺳﻠﻮکی
و ﻭﻟﺎﻳﺖ زنده ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﭘﻴﺮﻣﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺎﻋث ﺣﻴﺮﺕ
ﮔﻤﺮﺍهی ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺍﺟﻤﺎعی ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭجَم
ﺸﺪﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﭼﻨﻴﻥ ﭙﻴﺮﻯ ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﮐﺎفی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘتی
ﺮﺍ ﻓﻘﻄ ﻴﻜﻨﻔﺮ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺭﻭٴﻴﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﻭﺍﻳنک
اﻳﻥ ﺮﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺘﻌﺮﻳﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ (ﺧﺒﺮ ﻭﺍﺣﺪ)
ﺍﺳﺖ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺻﺎﻟﺖ
الهی ﭙﻴﺮﻯ ﻭﻧﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﻄلبی
ﺒﻨﺎم ﺤﺪﻳث ﻳﺎ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﮐﻪ (ﺣﺪﻳث
) ﻳﻌنی ﺤﺎﺩثه ﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﻭ (ﺭﻭﺍﻳﺖ)
ﻳﻌنی ﺒﻴﺎﻥ (ﺭﻭٴﻴﺎﺋﻰ)
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯﻃﺮﻑ
ﺳﺎﻟک ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ. (ﺣﺪﻳث ﺧﻠﻄ
ﻤﺒﺤث ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺮﻭﺍﻳﺎﺕ ﻳﺎ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﺭﻭٴﻴﺎئی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻣﺎک
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ گفتهﻫﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻘﺮﺍﻥ ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﺿﻮع
غیر ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻏﻴﺮ ﺁﻥ ﺴﺮﺍ ﭘﺎ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
قُرّهﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ همه ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺑﺎﻫم اﺧﺘﻠﺎﻑ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﻭﺍﻗﻌﺎ
الهی هستند ﻳﺎ
ﻧﻪ. ﻭ ﺍﻣﺎم
عسکرﻯ ﺪﺭ ﺑﺤﺒﻮﺣﻪ
ﺑﺤﺮﺍﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﻳکی اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺪﻭﺩ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ۳۱۳ ﻧﻔﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻳک
ﺰﻣﺎﻥ هستند. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳمی اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﮑﻰ ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﻥ ﻤﻌﺮفی ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺟﻤﺎع
گرﻭﻫﻰ ﺑﺮجَم ﺸﺪﻥ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻳﺎﺑﻰ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺯﻳک ﻮﺍﺳﻄﻪ الهی
گوﺍهی ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺭﺳﻴﺪن ﺑﺸﻬﻮﺩ
ششم ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴﺖ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
گوﺍهی ﻨﺪﻫﻨﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﻭﺭﻯ ﺪﺍﺩﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻳﻚ کامل
الهی ﺑﺎﻳﺪ (ﺍﻫﺘﺪﺍ
ﻳﺎ ﻫُﺪﺍ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
الهی ﺠﺴﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ قُرآن
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﻧﻴﺰ ﻫﺪﺍﻳتی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪﻩ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﺒﺎﺯ ﺍﻧﺤﺮﺍفی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺍﻥ
گرﻭهی اﺯ ﺍﻥ هدایت
ﻭﮔﺮﻭهی اﺯ ﺍﻥ
ﮔﻤﺮﺍهی ﻮ ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺑﻨﺪ. ﻭ ﮔﻤﺮﺍﻫﺎﻥ
ﺨﻴلی ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
هستند. ﮐﻪ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ سلوک
الهی کنند . ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ قُرآن ﺪﺭ
ﺑﻐل ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﭼﻬﻞ ﺣﺪﻳث ﺪﺭ ﺟﻴﺐ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﺎفی اﺳﺖ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭﺧﺎﻃﺮﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﻤﺎم ﻤﺬﺍﻫﺐ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻮ ﻣﺘﻀﺎﺩ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﺯ شاخه ﻫﺎﻯ اﻫل
تسنّن آن ﻭ شاخه
ﻫﺎﻯ اﻫل تشیّع
آﻥ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﻬﻤﻴﻥ ﻘﺮﺍﻥ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﻧﺤﺮﺍفی
اﺯ ﻣﻄﺎﻟﺐ قُرآن
ﻭﺣتی اﺣﺎﺩیث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺟﺰ ﺗﻔﺴﻴﺮﺳﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺮﺍﻥ
ﻭ حدیث ها ﻫﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺣﺪّ ﺍﻗل ﻤﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺷﺨﺺ ﻣﻮٴﻤﻦ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
اﺳﺖ. حدیث ها (ﻣُﺰﻭَّﺭ)
ﺟﻌلی ﻮ ﻳﺎ ﺯﻳﻨﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﮐﻪ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
کاﺫبی ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻄﺮح ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻄﺎﺑق ﺸﻬﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻤﻮٴﻤﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﻣﺰﺧﺮﻑ
ﺑﺎﺯ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺯﻳﻨﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭﺧﻮﺵ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﺳﺖ ﭼﻪ ﻣﻄﺎﻟبی
ﻤﻨﺴﻮﺏ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮔﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
ﻨﺸﻮﺩ. ﻭﭼﻪ ﺑﻴﺎﻥ
ﺮﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻄﺎبق
اﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺗﻤﺎمی کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳخ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺍسلام ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﺒﺎﺷﺪ.
(ﺍَﻫﻮاء ﻤَﺮَﺩّﻯ)
ﻳﺎ هَوَسهاﻯ ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﻨﺪﻩ ﻭ ﻗﻬﻘﺮ
ﺍﺑﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
کاﺫﺏ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺟﻌلی
ﺒﻨﺎم اﺣﺎﺩﻳث ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﺣتی ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺍﻳﺎﺕ
ﻭﺍﺿﺤﺎﺕ ﻭ ﻧﻴّﺮﺍﺕ)
ﻫﻤﺎﻥ علائم ﺷﻬﻮﺩ
الهی ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ
ﻭﺍﺿح ﻮ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻴﻜﺴﺎﻥ
ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﻮﺭﺍنی
اﺳﺖ. ﻭﺩﻋﺎﻯ
امام اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻳﻥ علائم ﺪﺭﺳﺖ
ﻭ ﻫُﺪﺍ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ارشاد و هدایت
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺩﻧﺒﺎل
هوﺳﻬﺎﻯ ﻨﻔس ﺧﻮﺩ
ﻳﺎ بدتر هَوَسهاﻯ
ﻨﻔس آخوندﻫﺎ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺳﭙس ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺪﺭ ﺑﻴﺎﻥ ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﻘﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﻃﺒق ﻤﻌﻤﻮل اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺴﻠﻮﻙ
الهی ﻮﺭﻭﺍﻳﺖ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎئی
اﻧﺮﺍ ﺑﺎ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﻭ حدیث ها ﺑﻤﻌنی
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﻣﻨﻘﻮﻝ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺨﻠﻮﻃ
کرﺩﻩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻔﺎﺫﺍ ﺷﻬﺪ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ
ﺑﺘﺼﺪﻳق ﺨﺒﺮ ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﻘﻪ ﻓﺄﻧﮑﺮﺗﻪ
ﻃﺎﺋفة ﻣﻥ اﻟﺄمّة
ﻭﻋﺎﺭﺿﺘﻪ ﺑﺤﺪﻳث
ﻣﻥ هذﻩ ﺍﻟﺄﺣﺎﺩﻳث
ﺍﻟﻤﺰﻭّﺭة ﻓﺼﺎﺭﺕ
ﺑﺎﻧﮑﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﺩﻓﻌﻬﺎ
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﮐﻔّﺎﺭﺍ
ﺿﻠﺎﻟﺎ ﻭ ﺃصح ﺨﺒﺮ
ﻣﺎ ﻋﺮﻑ ﺗﺤﻘﻴﻘﻪ
ﻣﻥ اﻟﮑﺘﺎﺏ ﻣثل
اﻟﺨﺒﺮ ﺍﻟﻤجَمع
علیّه ﻣﻥ ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﺣﻴث ﻗﺎل
اﻧّﻯ ﻤﺴﺘﺨﻠﻒ
ﻓﻴﮑم ﺨﻠﻴﻔﺘﻴﻦ
ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ ﻭﻋﺘﺮﺗﻰ
ﻣﺎ ﺍﻥ ﺘﻤﺴّﮑﺘم
ﺒﻬﻤﺎ ﻟﻥ ﺘﻀﻠّﻮﺍ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﺍﻧّﻬما
ﻟﻥ ﻴﻔﺘﺮﻗﺎ ﺣﺘّﻰ
ﻳﺮﺩﺍ علیّ اﻟﺤﻮﺽ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﮐﺘﺎﺏ
قُرآن ( ﻭ ﻳﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ) ﺍﺯﺩﺭﺳتی
ﺨﺒﺮﻯ گوﺍهی ﺪﺍﺩ
ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺳﺖ
ﻭلی گرﻭهی ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺯﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
اﻧﺮﺍ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﻧﺮﺍ
ﺣﺪﻳثی ﻤﺰﻭّﺭ
جعلیّ و ﺑﺎﻃل ﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻓﺮ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺣﺪﻳث ﻣﻨﻄبق ﺒﺎ
قُرآن ﺧﺒﺮ ﻣﺮﺑﻮﻃ
به (ثقلین) ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺭﺩ ﭘس ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﺩﻭ ﻭﺯﻧﻪ ﺍﺻلی
ﺮﺍ ﺑﺠﺎ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻡ.
(ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻳکی
کتاﺏ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﻫل ﺒﻴﺖ ﻣﻦ ﺑﺎقی
ﻤﺎﻧﺪﻩ (یعنی زنده
) ﻭﻭﺍﺭثان ﻤﻥ هستند.
( ﮐﺘﺎﺏ قُرآن ﻭﻳﺎ
ﮐﺘﺎﺏ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻋﺘﺮﺕ ﻧﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻮ ﺯﻧﺎﻥ ﻮﻧﻮﮐﺮﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺣتی
ﻨﻪ ﺳﺎﺩﺍﺕ ﺍﻭﻟﺎﺩ
علیّ ﻮﻣﺤﻤﺪ ﺍﮔﺮﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ره رفته ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﻭﺍﺭثان ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
الهی و سلوکی
اﻭ ﺑﺮﺩﻟﻬﺎﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺎﻝ ﻫﺮﮐس
ﺭﻭﺍﻳتی ﻤﻄﺎبق
ﻘﺮﺍﻥ ﻮ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻫﺮﮐس ﺷﻬﻮﺩﻫﺎئی
ﻤﻄﺎﺑق ﻔوﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻧﺰﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻭجَمع ﺸﺪﮔﺎﻥ
ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﻭ
جَم گرﺩﻳﺪﮔﺎﻥ
الهی ﺸﺪﻩ ﺭﺍ ﻣﻨﮑﺮ
ﮔﺮﺩﺩ ﮐﺎﻓﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺣتی اﮔﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻤﺘﻌﺒﺪ ﺑﺎ آخوندﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳخ
اﺳﻠﺎﻡ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺰﺍﺗﻔﺎق ﻮﺍﺟﻤﺎع
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺑﻌﮑس ﮔﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮﺍﻯ
گمرﺍهی ﻮ ﺩﻭﺭﻯ
از سلوک الهی ﻤﺘفق
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺑﻬﺮ
ﻧﺎم ﻤﺬﻫﺒﻰ ﻭﻳﺎ
ادّعاﻫﺎﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﻴچ گاﻩ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺻتی ﺒﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی اﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺳﺮ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﻧﻬﺎﺭﺍ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺘﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻦ (ﺍُﻣّﺖ) ﻳﻌنی
اﻭم کنندﮔﺎﻥ
سالک الهی هستند
ﮐﻪ ﻫﻤگی اﻧﻬﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ گمرﺍﻫﻰ
ﺩﺳﺘﻪ جَمعی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺮ کامل
الهی اﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺣتی اکثریّت ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻳک ﭙﻴﺮ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﭽﻨﺪ ﻧﻔﺮﻯ
ﺒﺸﻬﻮﺩ الهی ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻨﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺘﻮﺻﻴﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
عسکرﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥعملا
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﮔﻤﺮﺍهی
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺍﺟﻤﺎع اﻧﻬﺎ
ﺩﻟﻴﻞ حقّانیّت
ﺍﻧﻬﺎ ﻭﻫﻤﺎﻥ جَم
ﻴﺎﻓﺘﻥ ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
الهی ﻴﺎﻓﺘﻥ اﻧﺎﻥ
ﺩﻟﻴل اﺻﺎﻟﺖ ﺭﺍﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕﺍﺯ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ اﻧﻬﺎ
ﻭﺣتی ﻤﻌﺎنی گفتارﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮﻋﺮﻓﺎنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
اﻣﺮ سلوک
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ
اکثریّت ﺍﻣﺖ ﻭ
ﻣﻠﺖ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺠﺎﻫﻞ
ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ شایستگی
اﺟﻤﺎع ﻨﻈﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺟﻤﺎع ﺪﻣﮑﺮﺍﺗﻴک
ﺤﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ ﺴﻴﺎسی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺤﺘﺮم
ﻨمی ﺸﻤﺮﻧﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻧﻴﺰ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺍﺟﻤﺎعی
هم ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ ﺍﺟﻤﺎعی
ﺒﺎﻃل اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺟﻤﺎع ﻔﻘﻬﺎ ﮐﻪ
ﮔﺎهی ﺘﺄﮐﻴﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺍﻭﻟﺎ ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻥ اﺗﻔﺎق ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭثاﻧﻴﺎ
ﺧﻮﺩ ﻓﺎﺳﺪ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺼﻠﺎﺣﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭحَقّ نمایندگی
ﻤﻠﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻗﻴّم آﻧﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺣتی ﺒﺮﺍﻯ
اﻣﻮﺭ ﺳﻴﺎسی ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ شایستگی ﻮﮐﺎﺭﺩﺍنی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻋث ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻫﺎﻯ آﻥ ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﺟﻬﺎﻥ اﺳﻠﺎﻡ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭ ﺑﻨﺎ حَقّ
اﻳﻥ آخوندﻫﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩم
ﺒﺮ ﺍﻣﺮﻯ ﻤﺘفق
ﺒﺎﺷﻨﺪ من ﻗﺒﻮل
ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺼﺮﻳﺤﺘﺮﻳﻥ ﻨﺸﺎﻧﻪ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ ﺑﺎﻃل
ﺴﻴﺎسی اﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺍﮐﺮﺍﻩ ﻭﺟﺒﺮ ﻭ
ﺯﻭﺭﻯ ﺑﺎﺷﺪ. آخوندﻫﺎ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺑﺎﻫم
ﻤﺘفق ﻨﺸﺪﻩ ﻭ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎئی ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ آخوندﻫﺎﻯ
کموﻧﻴﺴﺖ ﻫم ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
اﺳﺖ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
به آخوندﻫﺎﻯ
اﻧﮕﻠﻴﺴﻰ ﻭﻳﺎ
ﺗﺎبع ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺒﺎﺯﺍﺭﻯ ﺤﺎﮐم
ﺒﺮﺟﺎﻣﻌﻪ. ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭ ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻭ ﺯﺭ ﻭ
ﺯﻭﺭ ﻭ ﺗﺮﻭﺭ ﺍﺯ
آخوندﻫﺎ ﺑﻨﺎم
ﺨﺪﺍ ﺷﻬﺮﻩ ﺍﻓﺎق
هستند .قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ قُرآن ﻳﺎ ﺍﺯ
(قُرآن ﻨﺎﻃﻖ) ﻳﻌنی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
زﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻄﺮح
الهی است. ﻭ ﻣﻮﺿﻮع
اﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻣﻄﺎﻟﺐ قُرآن
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻴﻥ ﺤﺪﻳث
ﮐﻪ ﺍﺟﻤﺎع ﺒﻤﻌﻨﻰ
جَمع ﺸﺪﻥ ﺑﺎﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭجَم
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﻮﺟﻤﺸﻴﺪ
ﻳﺎ ﺳﻴّﺪ جَم ﺸﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺳﺘﺎﻥ همین ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻘﺮﻳﺶ ﺯﺭﺩﺷتی
ﺪﻧﺒﺎل ﻤﻴﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
عسکرﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﻌﻨﻰ ﺣﺪﻳث
ﻭﺗﺄﻭﻳل ﻮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ
ﺍﻧﭽﻪ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻳﻌنی آخوندﻫﺎی
قشری مذهبی ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺳﻠﻮک الهی ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺻل ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﻧﺮﺍ
ﺳﻴﺎسی ﻮﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺑﺮﻣﺮﺩم ﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺳﻨﻴﺎﻥ ﻄﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺧﻠﻔﺎی راشدین
و اموی و
عباسی و فاطمی
و عثمانی ﻭﭼﻪ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻄﺮﻓﺪﺍﺭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎسی اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰﻫم ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﻭآخوندﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺳﺖ ﭘﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
اﻫل ﺒﻴﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
هستند. ﻭلی ﺴﻨﻴﺎﻥ
ﺨﻮﻳﺸﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻮﻥ اﻣﻮﻳﺎﻥ ﻮ
ﻋﺒﺎﺳﻴﺎﻥ ﻮﻋثماﻧﻴﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
که ﺳﺎﺩﺍﺕ غیر
مؤمن سلوکی ﻭ آخوندﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﭼﻨﺪ
ﮐﺘﺎﺏ ﺭﺍ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺎ ﻣأموﺭﻳﺘﻰ الهی
هستند. ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻄﺎﻟﺐ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
الهی ﺮﺳﺎﻧﻨﺪ .ﻧﻪ
ﺑﻴﻌﺖ ﭼﻨﺪ ﺭﻫﺒﺮ
ﻗﺒﻴﻠﻪ ﺩﺭﺳﻘﻴﻔﻪ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﺩ ﻭﻧﻪ
ادّعاﻯ آخوندﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺎﻟقوّه ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻭﻟﻰ خودشان ﺮﺍ
ﺑﺎﻟﻔﻌل اﻣﺎم ﻮ
ﺭﻫﺒﺮ ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ و جانش ین پیامبر
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﻮئی
اﺯ ﺭﺍﻩ ﻭﺩﻳﻥ ﺨﺪﺍ
ﻧﺒﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺎم اﺯ سعی ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺣﮑم ﻘﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺑﺎﻃﻞ
ﮐﻨﻨﺪ ﻣﻨﻈﻮﺭ سلوک
الهی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎمی
علنا ﻭ ﺍﺷﮑﺎﺭا
ﺍﻳﺎﺕ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺮﺍ
ﺑﺎﻃل کرﺩﻩ ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻨﺴﻮخ ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ حدیث
ها ﻭ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫم ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻴﺎسی ﺒﻤﻮﺟﺐ
ﺍﻥ ﺒﺮ ﭘﺎ ﺷﻮﺩ. ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ کدﺍم ﺤﮑﻮﻣتی
ﺪﻳنی ﺒﻬﺮﻩﺍﻯ
اﺯ قُرآن ﻮ حدیث
ها ﺑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ قُرآن ﻮحدیث
ها ﻫﻴچ ﻤﻄﻠبی ﺠﺰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ سلوک
الهی ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻧﻬم اﮔﺮ ﺍﻫﻞ
ﺍﻟﺬﮐﺮ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
الهی ﺮﺍ ﺑﻴﺎن
کنند. ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ
ﺍﻳﺎﺕ ﻭﺍﺿح ﻮ ﭘﺮﻧﻮﺭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﮐﺘﺎﺏ قُرآن
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﺎﺕ
ﻭﻋﻠﺎﺋم اﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
هستند ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩق ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
نوع بشری اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ و یا فسخ
گیاهی و رسخ
جمادی ووسخ تحت
جمادی ﺣتی اﮔﺮ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋم ﻮ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋم
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻭل کاﺭ آخوندﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻣﺮﺩم ﺠﺎﻫل
ﻨﻴﺰ ﺑﺪﻧﺒﺎل
آنها ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﭘس
ﺍﮔﺮ ﮐﺘﺎﺏ ﻳﻌنی
ﻄﺮﻳﻘﺖ و
وظیفه ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺼﺪﻳق ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺸﺪ
ﺍﻥ ﺮﻭﺍﻳﺎﺕ ﺭﻭٴﻴﺎئی
ﺪﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺗﺎﺯﻩ ﻫﺮ ﮐس ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺵ ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩ
تجلّیات الهی ﺒﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﺠﺎﺩ حَقّی
ﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
عامل متعهّد
که ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺒﻨﺪﻧﺪ. ﻭ ﻫﺮ ﺣﺪﻳث
ﻭﺭﻭﺍﻳنی ﻮﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮔﺮ
ﻣﻮﺍفق ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺎﻃﻞ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﺍﻧﭽﻪ ﺍﻳﻥ هدﻑ
الهی ﺮﺍ ﺗثبیت
ﮐﺮﺩ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺣتی اﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎمی هم ﻨگفته
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳح
اﺳﻠﺎﻡ ﺑﺠﺰ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺒﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮکی ﻮﻧﻘﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺷﻬﻮﺩ تجلّیات
الهی ﺒﻮﺩﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﻫل
تسنّن مُدّعی ﺴﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ ﺳُﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺳﻠﻮﻙ
الهی اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﭼﻴﺰﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ. ﻭﻳﺎ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺗشیع گوﻧﺎﮔﻮﻥ
که ﻫﺮﮔﺰ ﺷﻌﺎع
اﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺯ تجلّیات
الهی ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋﻢ ﮐﻪ
ﺳنی ﻮﺍقعی ﻮﺷﻴﻌﻪ
ﺑﺎ شُعاع الهی
هستند ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮔﻤﻨﺎم
ﻤﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻄﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺪﻳﺸﺎﻥ ﻣﻌﺮفی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ .ﺣﺪیث
ﻭﺭﻭﺍﻳﺖ ﮐﻪ ﻣﻄلبی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻨﻬﺎ (ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺮﻯ) ﺤﺎﺩث
ﻭﺣﺪﻳث ﻭ ﺍﻧﻘﻠﺎبی
ﺪﺭﻭﻥ ﺴﺎﻟﻚ ﻭ ﭘﻴﺶ
ﺍﻣﺪﻯ ﺘﺎﺯﻩ ﻭﺣﺪﻳث
نوین ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ(ﺣﺪﻳثهاﻯ
ﺤﺎﺩث ) ﻭﻳﺎ (ﺭﻭﺍﻳﺖﻫﺎﻯ
ﺮﻭٴﻴﺎﺋﻰ) ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﭼﻴﺰﻯ ﺠﺰ
ﻗﺎﺑل ﺸک ﻮﺑﺎﻃل
ﻮبی اﺭﺯﺵ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هستند
ﮐﻪ ﻣﺸﻬﻮﺩﺍﺕ ﺭﻭٴﻴﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﺣﺎﺩثه
ﻫﺎﻯ ﻤﻬم ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺎﻥ ﻭتجلّی
اﻟﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺒﻮل الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺘﺎﺯﻩ
ﺑﺨﻠق ﻮ ﻣﺮﺩم ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺭﺳﺎﻝ الهی ﻴﺎ
ﺭﺳﺎﻟﺖﻭﺣتی ﻨﺒﻮﺕ
ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ (ﺗﻨﺒّوء
ﻮ ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ) ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﺎﺋل
ﻤﻘﺒﻮل الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺳّل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
همراه ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺩفع شرک ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﺘﻤﺎم اﻳﻨﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ اﻋﺘﺒﺎﺭ
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺳل اﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺣتی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺳوآل ﻮ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ آﻧﺎﻥ ﻣﻄﺎلبشاﻥ
ﭽﻮﻥ اﻣﺮﻯ ﺗﺎﺭﻳخی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺻﺎﺣﺐ ﺣﺪﻳث
جدید ﻭ ﺍﻫل اﻟﺬﮐﺮ
ﻭﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍنی ﻨﺎﻃﻖ
ﻭ ﺩﺳﺖ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﻭﺣتی
ﺼﻮﺭﺕ الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻌﺪ ﺍﻣﺎم
عسکرﻯ ﺧﺒﺮ
ثقلین ﺮﺍ ﻣﻄﺮح
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﺰﻣﺎﻥ ﺍﻫل
ﺴﻨّﺖ ﻭ ﺗﺸﻴﻊ ﺑﺮ
ﺍﻥ ﻤﺘﻔﻖ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭلی اﻣﺮﻭﺯﻩ ﺻﺤﺒتی
هم اﺯ ﺍﻳﻥ مطلب
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺎﺯ ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻭ آخوندﻫﺎ ﻭﻳﺎ
ﺯﻧﺎﻥ ﻮ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟﻪ ﻫﻴچ
گرﻭهی اﺯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﻨمی ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﺑﺎ
ﻋﺘﺮﺕ ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍﺑﻄﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
عترت است ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
قُرآن ﻨﺎﻃﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﻭﺍﺭث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺗﺤﮑم ﺴﻠﻮکی
سالکان ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺗﺤﮑم و
حکومت ﺴﻴﺎﺳﻰ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻗتی ﺴﺎﻟک
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺣﻮﺽ ﮐﻮثرﻋﻘل کُلّی
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﺍﻳﻥ کتاﺏ ﻭ ﻋﺘﺮﺕ
ﺍﺯﻫم ﺠﺪﺍ نمی ﺸﻮﻧﺪ.
ﻳﻌنی ﺴﺎﻟک اﺯﺍﺩ
ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﺯ ﺗﻌﻬﺪ ﺑﭙﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩ جدا
نمی گرﺩﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﭽﻪ
ﻭﻗﺖ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر رﺍ
یا مقام شهود
مصطفوی ضروری
برای شهود
نهائی قائم راﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻨﻴﺰ
ﭼﻪ ﺳﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺼﺪﻳق ﺤﺪﻳث
ﻭﺗﺤﻘق ﻴﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ان ﺘﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻮ ﺗﺼﺪﻳق عین ﺍﻟﻴﻘﻴنی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺍﻳﻥ گفته ﻭ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺭﻭٴﻴائی تاﺯﻩ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺮﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﻨﺪ ﺟﺎﻫل ﻮ ﮐﺎﻓﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺣتی اﮔﺮ آخوند
متعبّد ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
عسکرﻯ ﻨﻤﻮﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﻴﻥ ﺴﻨﻴﺎﻥ ﻮ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺍﺗﻔﺎق ﻨﻈﺮﻫﺴﺖ
ﮐﻪ پیامبر ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
: ﺍﻧّﻯ ﺘﺎﺭک ﻔﻴﮑم
اﻟثقلین ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﻋﺘﺮتی
اﻫل ﺒﻴتی که ﺑﻤﻌنی
هماﻥ ﺤﺪﻳث ﻗﺒلی
اﺳﺖ ﻭﻳﺎ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺳﻮمی ﺪﺭ ﺍﻳﻪ ﻗﺮﺍنی
اﻧّﻤﺎ ﻭﻟﻴّﮑم
اﻟﻠﻪ ﻭ ﺮﺳﻮﻟﻪ
ﻭ ﺍﻟﺬﻳﻥ ﺁﻣﻨﻮﺍ
ﺍﻟﺬﻳﻥ ﻴﻘﻴﻤﻮﻥ
اﻟﺼﻠﺎة ﻭ ﻳﻮٴﺘﻮﻥ
اﻟﺰﮐﺎة ﻭﻫم ﺮﺍﮐﻌﻮﻥ
ﻭلیّ ﻮ ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺸﻤﺎ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺭﺳﻮﻟﺶ ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ آﻭﺭﺩﻧﺪ
( ﻳﺎ ﺍﻭﻡ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
ﻭ کامل الهی ﺸﺪﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺣتی ﺴﺎﻟﻚ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ .ﮐﻪ ﻣﺪﺍم
ﺪﺭ ﺻﻠﺎﺕ ﻭ ﻧﻤﺎﺯ
( ﻭﻳﺎ ﺻﻠﻪ ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺪﺭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺯﮐﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﭙﻮلی ﺒﺪﻫﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﮕﺸﺘﺮﻯ
ﭽﻮﻥ اﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺪﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺭﮐﻮع
ﻨﻤﺎﺯ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﮐﻮع
ﻮ ﺍﺣﺘﺮﺍم ﻮﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﭙﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ
ﻭﻫﺮﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
الهی ﺒﻌﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻌﺪ ﺍﻣﺎم عسکرﻯ
ﻨﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﺑﺮ ﺍﻳﻥ
اﻣﺮ ﺣﺎکی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺯﮐﺎﺕ ﺩﺭ ﺣﺎل ﻨﻤﺎﺯ
ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺪﺭ ﺣﺎﻝ ﻧﻤﺎﺯ ﭼﻨﺎﻥ
بی ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ اﻭﺭﺩﻥ
میخ اﺯﭘﺎﻳﺶ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ اﻭﺭﺩﻥ
اﻧﺮﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﺩ
ﺑﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻧﻤﺎﺯ ﺍﺯ
ﭘﺎﻳﺶ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﻭﺭﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﺒﻴﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭﺩﻯ هم اﺣﺴﺎس
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺗﺠّﺴم
اﻳﻥ آیه ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
کاﺭ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺪﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
عسکرﻯ اﺯ ﺍﺗﻔﺎق
اﺣﺎﺩﻳث ﻣﻰ اﻭﺭﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻏﺪﻳﺮ
ﺧُم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺮﺍ
ﺑﺮﺩﺳﺖ ﺑﻠﻨﺪ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ ﻣﻥ
کنت ﻣﻮﻟﺎﻩ
ﻓﻌلیّ ﻤﻮﻟﺎﻩ
ﺍﻟﻠّﻬمّ ﻮﺍل
ﻤﻥ ﻮﺍﻟﺎﻩ ﻭ
ﻋﺎﺩ ﻣﻥ
عاﺩﺍﻩ ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﻣﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺳﺮﭘﺮﺳتی او
را ﺪﺍﺷﺘﻢ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﭙس علیّ ﺴﺮﭘﺮﺳﺖ
ﻭ ﻣﻮﻟﺎﻯ (
سلوکی ) اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﺣﺪﻳثی که ﻳﮑﺼﺪ
ﻭ ﺑﻴﺴﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻔﺮ
شاهد ﺍﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﺨﻠﺎﻓﺖ ﺳﻴﺎسی
علیّ ﻤﻨﺠﺮ ﻧﺸﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ( ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ)
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮک چند
سالک در پیمان
او ﺒﻮﺩﻩ است ﻭ ﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳت ﺴﻴﺎﺳﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮخی اﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
علیّ ﻨﻴﺰ ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯعلیّ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﺰﺩ ﺍﻣﺎم
غایب ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻭ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﺯﺣﺪﻳث
ﻣﺘﻔق ﺪﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩعلیّ
ﻴُﻘضی ﺪَﻳﻨﻰ ﻭ
ﻳﻨﺠﺰ ﻣﻮﻋﺪﻯ
ﻮﻫﻮ ﺧﻠﻴفتی علیّکم
ﺒﻌﺪﻯ علیّ ﺒﺪﻫﻴﻬﺎﻯ
ﻤﻦ (ﻭ ﻳﺎ ﺑﻤﻌنی
ﺪﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﻗﻀﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺪﻳنی ﻮ
تعهدات ﺳﻠﻮکی
ﻤﻥ ﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺷﻤﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩم اﻭ ﺍﻧﺠﺎم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺪﻫﮑﺎﺭ
پولی بکسی ﻧﺒﻮﺩ
ﻭﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﺑﺪهی
اﻭﺭﺍ ﻫﻤﻪ ﮐس ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﺗﺎ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺍﻭ ﺷﻮﻧﺪ
. (ﺍﻧﺠﺎﺯ ﻭ ﺗﺤﻘّﻖ)
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ ﻤﺤﻤﺪ
تنها بسالکان ﻫﻤﺎﻥ
ﻮﻋﺪﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻴﻚ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺧَﻠَﻒ ﻭ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﭼﺮﺍ
ﺍﻳﻥ گفته ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺤﻘق ﻨﻴﺎﻓﺖ. ﮐﻪ
علیّ ﻮ ﻳﺎ ﺍﻭﻟﺎﺩ
علیّ قاعدتا ﺨﻠﻴﻔﻪ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭ ﭼﻨﺪ ﺻﺒﺎحی
ﺨﻠﻴﻔﻪ ﭼﻬﺎﺭم
ﺸﺪﻥ ﻤﻮﻟﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﻀﺎﺩ ﺩﺍﺧلی
رهبران اسلام ﺒﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺭﻳﺸﻪ در ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
قبیله ای ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺍﺷﺖ. ﻭﺣتی
هفت ﻣﺎﻩ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﭘﻨجَم اﻣﺎم ﺤﺴﻥ
ﺪﺭ ﮐﻮﻓﻪ
بوسیله علیّ
پس از وفاتش ﺑﻬﻴچ
عنوﺍنی ﺪﺭ ﺗﺎﺭﻳخ
اﺳﻠﺎم ﻮﺍﺭﺩ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺑﺎ ﺍﻥ ﺴﺎﺑﻘﻪ ﺩﺷمنی
او و ﭘﺪﺭﺵ ابو
سفیان ﻭﺧﻮﻳشانس
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺑﮑلی ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم
عسکرﻯ ﺤﺪﻳث ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻭﻗتی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
علیّ ﺮﺍ ﺑﺠﺎﻧﺸﻴنی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﮔﺬﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺠﻨگ
ﻴﺮﻣﻮک ﺮﻓﺖ که
علیّ ﮔﻔﺖ ﻣﺮﺍ ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ
ﺯﻧﺎﻥ ﻮ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﺋﻰ؟ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳﺦ ﺪﺍﺩ ﺍﻣﺎ
ﺗﺮضی اﻥ ﺘﮑﻮﻥ
ﻤﻨّﻯ ﻠﻤﻨﺰلة ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﻤﻥ ﻤﻮﺳﻰ ﺍﻟّﺎ
ﺃﻧّﻪ ﻟﺎ ﻧبیّ ﺑﻌﺪﻯ
اﻳﺎ ﺭﺍضی ﻨﻴﺴﺘﻰ
ﺗﻮ ﺑﺮﺍﻳم ﭽﻮﻥ
هاﺭﻭﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻮسی
ﺒﺎﺷﻰ؟ .ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯﻣﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ( ﻭ ﺍﻳﻥ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک در
هر زمان ولایت
الهی سالکان ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪﻭﺳﭙس ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨجَم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم و
پایان وظیفه
سلوک الهی
ولایت محمدی ونوع
بشری ﻮ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث (ﻧﺒﻰّ) ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ در
هر زمان بعدی
و ولایت ششم محمدی
حتی در ولایت هفتم
مهدی ونوع فوق
بشری رﺳﺎﻟﺖ الهی
ﺒﺨلق برای
چند سالک خود ﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻨﺒّوء ﻮ
ﭘﻴﺸﮕﻮئی ﻮ ﺷﺮح
اﺣﻮﺍل ﻮ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻋﺘﺮﺕ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
زنده هر ﺰﻣﺎﻥ
همان کاملان
شاهد ﺸﻬﻮﺩ
های ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻭ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ الهی ﺒﺎ
ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴﻨﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻨﻰ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻔﺎﻃمی
ﻮ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
اﻥ ﺪﺭﺣﺪﻳث ﮐﺴﺎ
ﺍﻣﺪﻩ است. ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
سالک ﺑﺸﻬﻮﺩ
نور تجلّی ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
وظیفه ﺴﻠﻮک ﺴﺎﻟﻚ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ نوع
بشری اﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺷﺮط ﺘﻮﻓﻴق
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻥ اﻳﻥ ﭙﻨج
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
عسکرﻯ ﺴﭙس ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
(ﺭﻭﺍﻳﺎﺗﻰ) ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺼﺪﻳق ﻘﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﺗﻔاق ﺮﺍﻭﻳﺎﻥ
ﺸﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺷﻮﺩ. ﻳﻌنی اﺣﺎﺩﻳث
ﺳﻠﻮکی ﻤﻬم هستند
ﻭﻧﻪ ﻫﺮ ﺩﺍﺳﺘﺎنی
که اﺯ ﺯﻧﺪگی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
باشد ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺩﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺗأثیرﻯ ﺪﺭﮐﺎﺭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ کسی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎم
عسکری ﺑﻤﻮﺿﻮع
ﺠﺒﺮ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﻭ حدیث ها ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺤث ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌنی اﻣﺮ ﺑﻴﻥ
اﻣﺮﻳﻥ ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ ﻭﺍﻣﺎم عسکری
ﺮﻭﺍﻳتی اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﺭﺍ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻌنی اﻣﺮ ﺑﻴﻥ
اﻣﺮﻳﻥ ﻤﻴﺎﻭﺭﺩ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺑﻮﺩ:
ﺼحة ﺍﻟﻌﻘﻞ ﻭﺗﺨلیة
ﺍﻟﺴَرَبّ ﻭ ﺍﻟﻤُﻬلة
فی اﻟﻮﻗﺖ ﻭ ﺍﻟﺰﺍﺩ
ﻣﻥ ﻘﺒل الرﺍﺣلة
ﻭ ﺍﻟﺴﺒﺐ ﺍﻟﻤﻬیّج
ﻠﻠﻔﺎﻋل علیّ ﻔﻌﻠﻪ
ﻓﻬﺬﻩ ﺧﻤسة ﺍﺷﻴاء
ﻔﺎﺫﺍ ﻧﻘﺺ ﺍﻟﻌﺒﺪ
ﻣﻨﻬﺎ ﺧﻠّﻪ ﮐﺎﻥ
اﻟﻌﻤل ﻤﻄﺮﺣﺎ
ﺑﺤﺴﺒﻪ ﻭ ﺍﻧﺎ ﺍﺿرَبّ
ﻟکل ﺒﺎﺏ ﻣﻥ هذﻩ
ﺍﻟﺎﺑﻮﺍﺏ ﺍﻟثلاثة
ﺍﻟﺠﺒﺮ ﻭ ﺍﻟﺘﻔﻮﻳﺾ
ﻭ ﺍﻟﻤﻨﺰلة ﺑﻴﻥ
اﻟﻤﻨﺰﻟﺘﻴﻦ ﻣثلا
ﻳﻘرَبّ ﺍﻟﻤﻌﻨﻰ
ﻟﻠﻄﺎﻟﺐ ﻭﻳﺴﻬل
ﻠﻪ ﺍﻟﺒﺤث ﻣﻥ ﺸﺮﺣﻪ
ﻭﻳﺸﻬﺪ ﺑﻪ ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ
ﺒﻤﺤﮑم آﻳﺎﺗﻪ
ﻭ ﺗﺤﻘﻖ ﺗﺼﺪﻳﻘﻪﻋﻨﺪ
ﺫﻭﻯ اﻟﺎﻟﺒﺎﺏ
ﻭﺑﺎﻟﻠﻪ ﺍﻟﻌﺼمة
ﻭﺍﻟﺘﻮفیق ﺍﻣﺎم
عسکری اﺯ ﻗﻮل
اﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻦ
ﭘﻨج ﺸﺮﻃ ﺪﺍﺭﺩ.
(ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ ﺍﻧﻬﺎ
سلوک الهی ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺻﺤﺖ
ﻋﻘﻠﻰ (ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭ ﻃﻠﺐ
ﺳﺎﻟک ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺑﺎﻭﺭﻯ
علم اﻟﻴﻘﻴﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﻠﻘﺎﻯ
الهی ﺒﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﺨﻮﺩ ﻳکی اﺯ ﺍن
ﺒﻮﺩ) ﻭﺩﻭم ﺘﺨﻠﻴﻪ
ﺫﺍﺕ و روان ﻭ ﺩﺭﻭﻥ
ﺩﺭﻳک ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﭙس ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﻧﻮﺑﺖ
ﻋﻤﻞ) ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم ﺼﻔﺎﺕ توحّش
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
که ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﭙﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭ ﺳﻮم
ﻤﻬﻠﺖ ﺯﻣﺎنی که
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍجَلّ ﻮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺮﺍﻯ
هرﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻨﺎﻥ اﺯﺍﺩ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪل ﺨﻮﺍﻩ ﻭ
با ﮐﻨُﺪﻯ ﻮ ﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎ
ﻣﻮﮐﻮل ﻨﻤﺎﻳﺪ
که بدان ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺍﮔﺮ ﻣﻬﻠتی ﺘﻤﺎم
ﺸﺪ ﺳﺎﻟک ﺪﺭﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺗﺎ ﺍﺧﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮﺗﺮک
ﺴﻠﻮک ﻨﮑﺮﺩ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺎ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﺮک ﺼﻠﺎﺕ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎ ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩ ﻫﺮ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
آن ﺒﻴﻤﻪ و
تضمین ﻣﻴﮑﻨﺪ) ﻭ
ﭼﻬﺎﺭم ﺰﺍﺩ ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻘﺒل اﺯ ﺳﻔﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻏﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴﺎﻓﺮ ﻭﺍﻣﺎﺩگی
اﻣﻮﺭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩگی
ﻮﻣﺎلی ﻮ ﺟﺴﻤﺎنی
ﻮﺭﻭحی ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺮﻭع
ﺴﻔﺮ الهی در
سلوک و نه حجّ
مکّه ﺒﺴﻮﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨﮑﻪ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺑﻤﺎﻧﺪ
ﻳﺎ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ) ﻭﭘﻨجَم
ﺴﺒﺐ ﻭﻣﺤﺮّک و
ﻤُﻬﻴّﺞ ﮐﻪ ﻓﺎعلیّ
ﺮﺍ ﺑﻔﻌلی ﻮﺍﺩﺍﺭ
ﮐﻨﺪ. ﻳﻌنی سالک
راه خدا ﺒﺎ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﻭ
جِدّیت ﻭ ﻋﺸق ﻮﺟﻨﻮﻥ
عاﺷﻘﺎﻥ ﭙﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻘﻮل اﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﮐسی ﻴکی
اﺯ ﺍﻳن شرایط
را کم ﺪﺍﺷﺖ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﻮﻗﻒ ﺩﺭﻋﻤل ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺳﭙس
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻪ ﺣﺎل ﺠﺒﺮ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻦ
ﻣثال ﻤﻴﺎﻭﺭﺩ ﺗﺎ
ﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮک اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻭ ﺍﺯ قُرآن
کتاب یعنی قُرّهﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﻟﻴل ﺪﺭﺳتی
کاﺭ ﺧﻮﺩ را ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺗﺤﻘق ﺘﺼﺪﻳق
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﻤﻮﻓﻘﺎﻥ اﻥ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻋﺼﻤﺖ ﻭ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮﻯ
ﻭ ﺗﻮﻓﻴق ﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻨﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﻗﺖ ﺑﮑﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺼﺮﻳﺤﺎ
ﺑﺤث ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ
اﻣﺮﻳﻥ ﺮﺍ ﺩﺭﮐﺎﺭ
سلوک الهی
لازم ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﻣﺴأﻟﻪ ثوﺍﺏ ﺟﻮئی
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﻳﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺧﻄﺎﻯ اﻭ را ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻏﻔﻠﺖ ﻭ ﻳﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
را ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻤﺠﺒﻮﺭ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭلی ﺒﺎﻳﺪ
ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺸِﻖّ ﺳﻮم اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺴﻠﻴم ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺟﺒﺮالهی
ﻮﻓﺮﻣﺎﻥ اﺯلی
کن ﻔﻴﮑﻮﻥ ﺍﺯ ﺍﺯل
ﺘﺎ ﺍﺑﺪ ﺩﻧﺒﺎل
گرﺩﺩ ﻭﺧﻮﺩ ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻰ
ﻧﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺟﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺮﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﮕﻨﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺳﭙس ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﻈلمی ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﮐسی ﺮﺍ ﺳﺘم
ﻨﻤﻴﮑﻨم ﺬﻟک ﺒﻤﺎ
ﻗﺪّﻣﺖ ﻳﺪﺍﻙ ﻭﺃﻥّ
اﻟﻠﻪ ﻟﻴس ﺑﻈﻠّم
ﻠﻠﻌﺒﻴﺪ ﺍﻳﻥ ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺖ
میباشد که ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﺸﻮﻯ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ (ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
موبد ) ﺭﺍ ﺳتم ﻨمی
کند. ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﮑﺬﻳﺐ
(ﺍﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍﻧﻰ) ﺳﺘم
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﮕﺎﻥ اﺯﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﮐﻔﺮ ﭼﻨﻴﻥ کسی
ﺮﺍ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ. ﺍﻣﺎم
ﻤثال ﺒﺮﺩﻩﺍﻯ
را میآورد ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻧﺪکی ﭙﻮﻝ ﮐﺎﻟﺎﻯ
گرانی ﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺒﺮﺩﻩ ﻧمی
ﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﻓﺮﺍﻫم
کند ﺑﺎﺯ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ.ﻟﺬﺍ
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻟﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺎﻭﺭﺩ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭘس ( ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻭ ﺳﺘﻢ)
ﺩﻭ ﺻﻔﺖ ﻣﺨﺎﻟﻒﻋﺪل
ﻮﺣﮑﻤﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻪ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺧﻮﺩ
ﻭﻧﻪ ستم گرﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ (ﺗﻔﻮﻳﺾ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
کسی ﺮﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺵ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩﺵ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﻄﻠﺐ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻨﮑﺘﻪ ﻣﻬمی
اﺳﺖ. ﺟﺰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ان ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍ ﺑﻌﻠﺖ
(ﺍﻫﻤﺎﻝ الهی ) ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍﺑﺤﺎل ﺨﻮﺩ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮ ﺍ ﻧﺘﺨﺎﺏ ﺑﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ
ﺗﺎ ثوﺍﺏ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
و ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ
ﻧﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
از ﺘﻔﻮﻳﺾ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺠﺰ ﻗﺎﺋل ﺸﺪﻩ
ﻭ ﺍﻣﺮ ﻭ ﻧﻬﻰ ﺧﺪﺍﺭﺍبی
ﻤﻌنی ﻨﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﺭﺧﻴﺮ ﻭﻳﺎ
ﺷﺮّ ﺭﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ آفریده ﻭﺗﻮﺍﻧﺎدی
اﻃﺎﻋﺖ ﺩﺭ ﺍﻣﺮ
ﻭ ﻧﻬﻰ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻴﺎ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ
ﻫﺮﻃﻮﺭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻣﺮ ﻭ ﻧﻬﻰ ﮐﻨﺪ
(ﻭ ﺍﻳﻥ اﺣﮑﺎم
عمومی ﺪﻳنی ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﻤﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
یا ﺩﺭ قُرآن اﻣﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
دستور ها ﺧﺎﺹ ﻫﺮﺳﺎﻟک
متعهّد است. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل از
طرف خداوند ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻳﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻟﻬﺎمی
اﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﻳک ﺴﺎﻟک
ﺒﭙﻴﺮالهی ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﻚ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍنی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻴک ﻨﺴﺨﻪ ﺩﺍﺭﻭئی
ﺪﺍﺭﺩ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﻌﺎﻗﺒﻪ ﺧﻮﺩ
ﻋﺪل ﻮﺍﻧﺼﺎﻑ ﻭﺍﺗﻤﺎم
حَجّت ﻭ ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﮐﺎفی مکرر ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
هرﮐس ﺍﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل محمدﻯ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ الهی ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻗﻮم ﻘﺮﻳﺶ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﺍﻣﺎم
عسکری ﺳﭙس ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
کسی ﺮﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
گفت ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﭼﻴﺴﺖ؟
(ﺗﻮﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ اﻃﺎﻋﺖ)
ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﺑﺎ ﮐﻤک
ﺨﺪﺍ ﻳﺎ ﺑﺪﻭﻥ
کمک ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺣﺎل ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺮگ ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﺋل ﺴﺎﻟک ﻤطیّع
ﻤﻮﻟﺎ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻫﻴچ ﻤﻘﺎمی ﺒﺮﺍﻯ
کفرﮐسی حَقّ ﻔﺮﻣﺎﻥ
ﻘﺘل ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﺑﻮﻯ اﻣﻮﺧﺖ که
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺗﻤﻠّﮑﻬﺎ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﺍﻟﺬﻯ ﻴﻤﻠﮑﻬﺎ
ﻣﻥ ﺪﻭنک ﻔﺎﻥ ﻤﻠّﮑﻬﺎ
ﮐﺎﻥ ﺬﻟک ﻤﻥ
عطاﺋﻪ ﻮ ﺍﻥّ ﺴﻠﺒﮑﻬﺎ
ﮐﺎﻥ ﺬﻟک ﻤﻥ ﺒﻠﺎﺋﻪ
ﻭﻫﻮ ﺍﻟﻤﺎلک ﻠﻤﺎ
ﻣﻠّﮑﻚ ﻭ ﺍﻟﻤﺎﻟک
ﻠﻤﺎ ﻋﻠﻴﻪ ﺃﻗﺪﺭﻙ
ﺍﻣﺎ ﺳﻤﻌﺖ ﺍﻟﻨﺎس
ﻳﺴﺄﻟﻮﻥ اﻟﺤﻮل
ﻮ ﺍﻟﻘﻮةﺣﻴث ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ
لاﺣﻮل ﻮﻟﺎ ﻗﻮة
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﻟﻠﻪ ﺑﮕﻮ
ﮐﻪ ﺗﻌلق ﺒﮑسی ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻫﺪ ﻣﻨّﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻧﺪﻫﺪ
ﻭﻳﺎ ﺳﻠﺐ ﻧﻤﻮﺩ
ﺍﺯ ﺑﻠﺎ ﻭ ﺍﺯ ﻣﺎﻳﺶ
الهی اﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻣﺎﻟک ﺘﻤﻠک
ﺘﻮ ﺍﺳﺖ ﻭﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻥ ﺒﺘﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭنمی ﺒﻴنی که ﻣﺮﺩم
همیشه ﻣﻴﮕﻮﻧﺪ
ﻟﺎ ﺣﻮل ﻮﻟﺎ ﻗﻮﻩ
ﺟﺰ ﺍﺯﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻳﻥ ﺬﮐﺮ
ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ: لاﺣﻮل
ﻠﻨﺎ ﻋﻥﻤﻌﺎصی
اﻟﻠﻪ ﺍﻟّﺎ ﺑﻌﺼمة
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﻟﺎ ﻗﻮﻩ
ﻟﻨﺎ علیّ ﻄﺎعة
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟّﺎ ﺑﻌﻮﻥ
اﻟﻠﻪ ﻳﻌنی ﻤﺎ
ﺍﻣﮑﺎنی ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ
ﮐﻪ ﺩﻭﺭﻯ اﺯ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﮐﻨﻴﻢ ﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺖ ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺒﻨﺪﺩ
(ﻣﻌﺼﻴت ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﻌنی ﺘﻤﺮﺩ ﻭ
ﻋﺼﻴﺎﻥ ﺪﺭﺍ ﻣﺮ
سلوک الهی ﺍﺳﺖ)
ﻭﻧﻴﺰ ﻗﺪﺭتی ﺒﺮﺍﻯ
ﻄﺎﻋﺖ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
ﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻤک
ﻜﻨﺪ (ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﺪﺭﺕ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺻﺒﺮکافی ) ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم عسکری
این آیه ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻟﻨﺒﻠﻮﻧّﮑﻢ
حتّی ﻨﻌلم المجاهدین
ﻤﻨﮑﻢ ﻭ ﺍﻟﺼﺎﺑﺮﻳﻥ
ﻮﻧﺒﻠﻮ
ﺃﺧﺒﺎﺭکم ﺸﻤﺎ
ﺭﺍﺑﺎ ﺑﻠﺎ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨیم ﺘﺎﺑﺒﻴﻨﻴم
ﻤﺠﺎﻫﺪ ﭘُﺮ ﺗﻠﺎﺵ
ﺑﻴﻥ ﺸﻤﺎ ﮐﻴﺴﺖ.
ﻭ ﭼﻪ ﮐﺴﺎنی ﺼﺒﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ( ﺗﺤﻤل
اﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﻭﻣﺎ
ﺧﺒﺮﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ
( ﻭﺣﺘﻰ أﻋﻠم اﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﺳﺎﻟک
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
هر مرحله ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
با قائم ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻪ ﺳﻨﺴﺘﺪﺭﺟﻬم
ﻤﻥ ﺤﻴث
ﻟﺎﻳﻌﻠﻤﻮﻥ اﻧﺎﻥ
(ﺳﺎﻟک ﺮﺍ) ﺑﺘﺪﺭﻳج
ﻮﺍﻧﺪک اﻧﺪک ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭﻳﺎﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍﮐﻪ جَهَنّمی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ که غاﻓﻠﮕﻴﺮ
ﻣﺮگ ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻪ ﺃﻥ
ﻴﻘﻮﻟﻮﺍ
ﺁﻣﻨّﺎ ﻭﻫم لا
ﻳُﻔﺘَﻨﻮﻥ ﻴﺎ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
اﻭﺭﺩﻳﻢ ﻭلی ﻤﻮﺭﺩ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺑﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ الهی
ﻘﺮﺍﺭ ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻪ ﻭ
ﻟﻘﺪ ﻓﺘّﻨﺎ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ که ﻣﺎ
ﺣتی ﺴﻠﻴﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻮﺭﺩ ﻓﺘﻨﻪ ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻳم ﻮﻫﺮ
ﮐﺎﻣلی الهی ﺴﻠﻴﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻪ
ﻓﺘّﻨﺎ ﻗﻮمک
ﻤﻥ ﺒﻌﺪﻙ
ﻭﺃﺿﻠّﻬم
اﻟﺴﺎﻣﺮﻯ که ﺍﻯ
ﻤﻮسی ﻤﺎ ﻗﻮم ﺘﻮ
( ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻭم
کننده تو) ﺭﺍ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﺮﺩﻳﻢ ﻭلی
گمراﻩ ﺳﺎﻣﺮﻯ ﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ (آخوندﻯ
اﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺴَﻤَﺮ
ﻭ ﺧﻮﺵ ﮔﺬﺭﺍنیﺒﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ) ﻭﺍ ﻳﻥ آیه
ﻗﺮﺍنی که ﺍﻥ
هی اﻟّﺎ ﻓﺘﻨﺘک
که ﻣﻮسی ﻨﺎﭼﺎﺭ
ﮔﻔﺖ ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻫﻤﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺗﻮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﻣﻴﮑﻨﻰ
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻪ ﻟﻴﺒﻠﻮﮐم
ﻔﻴﻤﺎ ﺁﺗﻴﮑم ﺘﺎ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐنیم ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ اﻟﻬﻰ
(ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮﻳﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻳﺎ ﻫﺮﻋﻘل
ﻮ اﺣﻮﺍﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺯﻭﺩ ﺳﺮﺩ ﺷﻮﺩ
ﻭﺻﺪق ﺴﺎﻟک
ثاﺑﺖ ﻧﮕﺮﺩﺩ
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻪ ثمّ
ﺻﺮَﻓﮑم عنهم
ﻠﻴﺒﺘﻠﻴﮑم
شما را ﺍﺯ ﺍﻧﺎﻥ
ﺠﺪﺍ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺷﻤﺎﺭﺍ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﮐﻨﺪ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭعزلت ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
اﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﻭ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻮ ﺩﺍﺭﺍﺋﻴﻬﺎ
ﻭﺳﺮﮔﺮمی هاﻯ ﻗﺒﻠﻰ)
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻪ ﺍﻧّﺎ
ﺑﻠﻮﻧﺎﻫﻢ
ﮐﻤﺎ ﺑﻠﻮﻧﺎ
ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﺠنّة ﻣﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺑﺎ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﮐﺮﺩﻳﻢ
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎمی ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻮشایستگان ﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ
(ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی همین اﺯﻣﺎﻳﺸﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻪ ﻟﻴﺒﻠﻮکم
ﺃﻳّﮑم ﺃﺣﺴﻥ
عملا ﺗﺎ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
اﺯﻣﺎﻳﺶ کند ﮐﻪ
ﮐﺪﺍم ﻴک اﺯ
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﮑﻮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻪ ﻭﻟﻮ شاء
اﻟﻠﻪ ﻟﺄﻧﺘﺼﺮ
ﻣﻨﻬﻢ ﻭﻟﮑﻥ
ﻠﻴﺒﻠﻮ
ﺑﻌﻀﮑم ﺒﺒﻌﺾ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺸﻤﺎ ﺳﺮﮐﻮﺏ ﮐﻨﺪ
ﻭلی ﺨﻮﺍﺳﺖ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﮐﻨﺪ
(ﺗﺤﻤّل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﮔﻨﺎﻩ ﻭﺭﺯﻯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
اﻧﻬﺎ) ﺍﻣﺎم
عسکری ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺗﻤﺎم اﻳﻥ اﻳﺎﺕ
ﺑﻤﻌنی اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ (ﻳﻌنی
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک ﻮﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻮ ﺗﻌﻬﺪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺼﺒﺮ ﻭ ﺑﺮﺩﺑﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ
آزمایشی الهی
که ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس و تمرین
های ارادی ﻟﺎﺯم
هستند). ﺍﻣﺎم
عسکری ﻤﻮﺿﻮﻉ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ ﻣﻄﺮح
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﻳﻌنی که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻳﻬﺪﻯ
ﻤﻥ ﻴﺸاء ﻭﻳﻀل
ﻤﻥ ﻴﺸاء هر که ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﻭﻫُﺪﻯ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ)
ﻭﻫﺮ ﮐﻪ ﺭﺍ (ﺍﺯ ﺑﻴﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ)
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی
ﻮﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ)
ﻭ ﺍﻳﺎﺕ ﻧﻈﻴﺮ ﺍﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺑﻄﻮﺭ ﻣﺠﺎﺯﻯ ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺪﻭ
معنی اﺳﺖ.ﻳکی
اﻳﻦ ﻣﻌنی که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ ﻳﺎ ﻧﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭﻋﻘﺎﺏ
ﻣﻌنی ﻨﺪﺍﺷﺖ (علیّ
ﺮﻏم ﺘﻠﺎﺵ ﺳﺎﻟک
ﺸﻬوﺩﻯ ﺒﺪﻫﺪ ﻳﺎ
ﻧﺪﻫﺪ ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺍﻳﻥ مَشیّت ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﮕﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺸﺪﻳﺪ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﺑﻀﺮﺭ
ﺍﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺩﺭﻣﺮگ اﺧﺮﻋﻤﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ)
ﻭﻣﻌنی ﺪﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ (ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
هدﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻭﻋﺎﻃفی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﻴک ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺪﺍﻳﺖ الهی
ﭙس ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑگفته ﺍﻳﻪ ﻭ ﺃﻣّﺎ
ثمود
ﻓﻬﺪﻳﻨﺎﻫﻢ
ﻓﺎﺳﺘﺤﺒّﻮﺍ
ﺍﻟﻌمی علیّ
اﻟﻬﺪﻯ ﻤﺎ ﻗﻮم
ثموﺩ (شایستگان
ﺳﻠﻮک ﻮلی غیرﻋﺎﻣل
ﻮﻏﻴﺮ ﻓﻌﺎﻝ ﮔﺮﭼﻪ
ثمود ﻧﺎم ﻘﻮمی
ﺘﺎﺭﻳخی اﺳﺖ ﻭلی
هماﻥ ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ (ﺧﻤﻮﺩ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﮐﻮﺭﻯ
ﺮﺍ ﺑﺮ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺗﺮﺟیح
ﺪﺍﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺳﭙس ﺍﻣﺎم
عسکری ﻤﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﻳﺎﺕ قُرآن ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﻣﺤﮑم ﻮ ﺭﻭﺷﻥ (
در معنی است ) ﻭﺍﻳﺎﺕ
ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ ﮐﻪ ﺷُﺒﻪ
ﺍﻭﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﺎﺕ ﺑﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺎﻥ
که ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺪﺭﻭنی
ﻮﺭﻭﺍنی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺪﻧﺒﺎل ﻔﺘﻨﻪ
و آﺷﻮﺏ ﮔﺮﻯ هستند.
ﻣﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﻮﺏ
ﮐﻪ ﻓفی ﺸّﺮﻋﺒﺎﺩﻯ
اﻟﺬﻳﻥ ﻴﺴﺘﻤﻌﻮﻥ
اﻟﻘﻮﻝ ﻓﻴﺘّﺒﻌﻮﻥ
ﺃﺣﺴﻨﻪ ﺍﻭﻟﺌک
اﻟﺬﻳﻥ هدﻳﻬم
اﻟﻠﻪ ﻭﺍﻭﻟﺌک
هم اﻭﻟﻮ ﺍﻟﺎﻟﺒﺎﺏ
ﻣﮕﺮ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻤﻄﻴﻊ
(ﺳﺎﻟﻚ)ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺍﻧﺮﺍ
ﺗﺒﻌﻴﺖ و
دنبال ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
عقل هستند (ﺗﺒﻌﻴﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺨش اﻥ ﺮﻭﺡ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
هستند.

حدیث
1552 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ32 -ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺍنی ﻮ ﺍﻧّﻯ
ﻠﻐﻔّﺎﺭ ﻟﻤﻥ ﺘﺎﺏ ﻭ
ﺁﻣﻥ ﻮﻋﻤل ﺼﺎﻟﺤﺎ
ثمّ ﺍﻫﺘﺪﻯ ﻮ ﻣﻥ ﺒﺨﺸﻨﺪﻩ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
کسانی هستم ﮐﻪ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ
ﻭﻋﻤل ﺼﺎﻟﺢ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
(ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮکی ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻭم عملی ﺩﺭﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ
ﻭﺣﺼﻮل ﺘﺤﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
اﺧﻠﺎقی ﻮﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ)
ﻭﺳﭙس ﺑهدایت ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
(ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم هُدﺍﻯ ﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
هُدﺍئی ﻮحَجّی
اﺳﺖ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
(حَجّ ﺃﻋﻈﻢ) ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ: ﻠﻬﺬﻩ ﺍﻟﺂیة
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻳﺪل ﺬﻟک
اﻟﺘﻔﺴﻴﺮ علیّ
ﺃﻥ اﻟﻠﻪ ﻟﺎ ﻳﻘﺒل
ﻤﻥ عمل عملا ﺍﻟّﺎ
ﻤّﻥ ﻠﻘﻴﻪ ﺑﻮﻓاء
ﻤﻨﻪ ﺑﺬﻟک اﻟﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻭﻣﺎ ﺍﺷﺘﺮﻃ ﻔﻴﻪ
علیّ اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦﻭ
ﻗﺎل اﻧّﻤﺎ ﺍﻟﺘﻮبة
علیّ اﻟﻠﻪ ﻟﻠﺬﻳﻥ
ﻴﻌﻤﻠﻮﻥ اﻟﺴوء
ﺒﺠﻬﺎلة ﻳﻌنی
کاﻠﺬﻧﺐ ﻋﻤﻠﻪ
ﺍﻟﻌﺒﺪ ﻭ ﺍﻥ
کاﻥ ﺒﻪ ﻋﺎﻟﻤﺎ
ﻓﻬﻮ ﺟﺎﻫﻞ ﺣﻴﻥ
ﺨﺎﻃﺮ ﺑﻨﻔﺴﻪ
فی ﻤﻌﺼﻴﻪ ﺭﺑّﻪ
ﻭﻗﺪ ﻗﺎل فی ﺬﻟک
ﺘﺒﺎﺭک ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻳﺤکی ﻘﻮل ﻴﻮﺳﻒ
ﻟﺄﺧﻮﺗﻪ ﻫل
علمتم ﻤﺎ ﻓﻌﻠﺘﻢ
ﺑﻴﻮﺳﻒ ﻭﺃﺧﻴﻪ
ﺍﺫ ﺃﻧﺘم ﺠﺎﻫﻠﻮﻥ
ﻓﻨﺴﺒﻬم الی اﻟﺠﻬﻞ
ﻟﻤﺨﺎﻃﺮﺗﻬم ﺒﺄﻧﻔﺴﻬم
ﻔﻰ ﻣﻌﺼﻴﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺁﻳﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ هست (ﻣﻌنی
ﺒﺎﻃنی غیر ﺍﺯ ﻣﻌنی
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻃﻥ ﺁﻥ ﺪﺭسلوک
الهی ﻭﭘس ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺒﺪﺍﻯ الهی ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻴچ
عملی (ﻋﺒﺎﺩﺕ) ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩ ( ﺑﺮﺍﻯ
مشیّت الهی ﺸﺮﻃ
اﻭل هر ﮐﺎﺭﻯ اﺳﺖ)
ﻣﮕﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﮑﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ (ﺑﭙﻴﻤﺎﻥ
ﻮ ﺗﻌﻬّﺪ ﺩﺭ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭسلوک الهی ﻮ ﺻﺒﻮﺭ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﺭﺃﻣﺮ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﻮ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺁﻥ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ. ﮐﻪ ﺗﺠﻠﻴﻪ
الهی اﺳﺖ) ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺷﺮﻁ ﻗﺒﻮل
اﻋﻤﺎل اﺯ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺖ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اوم کنندﻩ ﻭﻧﻪ
ﻫﺮ مُدّعی ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺪ ﻣﺴﻠﻤﺎنی
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺘﻰ ﺑﺮ خودشان
هم ﺁﺷﮑﺎﺭ می ﺸﻮﺩ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺗﻌﺼّﺐ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.) ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺑﻪ ﭘﺬﻳﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭﻏﻔﻠﺖﻋﻤلی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
(ﭼﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﭼﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻏﻠﻂ ﻣﺎﺩﺍم ﺠﺎﻫل
ﻮﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭسلوک
الهی ﻭ اﻭم ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﻌنی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ ﺍﻧﺠﺎم
گرﻓﺘﻪ ﻋﺒﺪ ﻭ ﺑﻨﺪﻩ
(ﺳﺎﻟﻚ) ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﮔﺎﻩ ﻭﻣطیّع
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﺑﺎﺯ ﺟﺎﻫل
اﺳﺖ. ﻣﺎﺩﺍﻣﻴﮑﻪ
ﻳﺎ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻔﮑﺮ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﺍﻓﺘﺎﺩ. ﻭﺟﺮﺃﺕ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﮐﺮﺩ (ﮐﻪ سلوک
الهی ﻨﮑﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺗﻌﻬﺪ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻴﻮﺳﻒ
ﺑﺒﺮﺍﺩﺭﺍﻧﺶ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺁﻳﺎ ﺣﺎﻟﺎ ﻓﻬﻤﻴﺪﻳﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﺮﺳﺮ ﻳﻮﺳﻒ
ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ ﺁﻭﺭﺩﻳﺪ؟
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺷﻤﺎ
ﺟﺎﻫل ﻮﻧﺎ ﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻮﺩﻳﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺑﺠﻬﺎﻟﺖ ﻭ ﻏﻔﻠﺖ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺩ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻗﺪام
ﺒﻤﻌﺼﻴﺖ ﺧﺪﺍ ﻭ
تمرّد ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
( ﮐﻪ ﺳﻠﻮک ﻨﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﭘﻴﻤﺎﻧﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺸﮑﻨند ﻭلی اﻳﻥ
ﺒﻤﻌنی ﻤﻌﺎﻑ ﺑﻮﺩﻥ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ هم ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﺎﺩﺍم که قُرآن
ﻮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭﺣتی ﺮﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺸﺒﺎﻧﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻭ
ﺣﻮﺍﺩث ﺟﺎﺭﻯ ﻣﺪﺍم
ﺘﺬﮐّﺮ الهی ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ سلوک الهی ﺒﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ اﺗﻤﺎم حُجّت
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺪﺭ ﺟﻨﮕل
ﻮ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﻭ تمدّن
ﻭ ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻮ سلوک
الهی ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻴﺨﺒﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ سلوک
الهی ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺷﻬﻮﺩ الهی ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نَفس ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭلی
ﺘﮑﻴﻪ ﺑﺮﻣﻨﺒﺮ
ﻭﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﺳﺮﮐﻮﺏ ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.)

حدیث 1553 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ25 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﭘﺪﺭم ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺍﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎنع اﺯ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ؟ (ﻳﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﺑﻌﺪ
ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﮐﻪ
کسی ﺒﺪﺍﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ
الهی ﺒﺮﺳﺪ) ﻭﻳﺎ
نهی اﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. (ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ اﻧﺠﺎم
ﺒﮕﻴﺮﺩ ﻭلی ﺒﻌﺪﺍ
ﮔﻔﺖ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﮑﻨﻴﺪ) ﻭﺍﻳﺎ ﮐﻤک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ (ﮐﻤک
ﻜﻨﺪ ﮐﻪ ﮐسی
گناهی ﺒﮑﻨﺪ) ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩﻩ:
امّا ﻣﺎ ﺳﺄﻟﺖ
ﻫل ﻤنع اﻟﻠﻪ عَمّاء
ﺃﻣﺮ ﺑﻪ؟ ﻓﻠﺎ ﻳﺠﻮﺯ
ﺫﻟک ﻮ ﺍﻭﺟﺎﺯ ﺫﻟﻚ
ﻟﮑﺎﻥ ﻘﺪ ﻣنع
اﺑﻠﻴس ﻋﻥ اﻟﺴﺠﻮﺩ
لآﺩﻡ ﻭ ﻟﻮ ﻣنع
اﺑﻠﻴس ﻟﻌﺬﺭﻩ
ﻭﻟم ﻴﻠﻌﻨﻪ ﻭ ﺃﻣّﺎ
ﻣﺎ ﺳﺄﻟﺖﻫل
نهی عمّا ﺍﺭﺍﺩ؟
ﻓﻠﺎ ﻳﺠﻮﺯ ﺫﻟﻚ
ﻭ ﻟﻮ ﺟﺎﺯ ﺫﻟک ﻠﮑﺎﻥ
ﺣﻴث نَهی آﺩﻡ ﻋﻥ
ﺃکلّ اﻟﺸﺠﺮة ﺃﺭﺍﺩ
ﻣﻨﻪ ﺃﮐﻠﻬﺎ ﻭ ﻟﻮ
ﺃﺭﺍﺩ ﻣﻨﻪ ﺃﮐﻠﻬﺎ
ﻣﺎ ﻧﺎﺩﻯ ﻋﻠﻴﻪ
ﺻﺒﻴﺎﻥ اﻟﮑﺘﺎﺗﻴﺐ
ﻭﻋصی ﺁﺩم ﺮﺑّﻪ
ﻓﻐﻮﻯ ﻭﺍﻟﻠﻪ ﻟﺎ
ﻳﺠﻮﺯ ﻋﻠﻴﻪ ﺃﻥ
ﻴﺄﻣﺮ ﺑﺸئ ﻮﻳﺮﻳﺪ
ﻏﻴﺮﻩ ﻭ ﺃﻣّﺎ ﻣﺎ
ﺳﺄﻟﺖ ﻋﻨﻪ ﻗﻮﻟﻚ
هل ﺃﻋﺎﻥ علیّ ﻤﺎ
ﻟم ﻴﺮﺩ ﻓﻠﺎ ﻳﺠﻮﺯ
ﺫﻟک ﻮجَلّ اﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰﻋﻥ ﺃﻥ ﻴﻌﻴﻥ
علیّ ﻘﺘل اﻟﺄﻧﺒﻴاء
ﻮﺗﮑﺬﻳﺒﻬﻢ ﻭ ﻗﺘﻞ
ﺍﻟﺤﺴﻴﻥ ﺒﻥ علیّ
ﻮ ﺍﻟﻔﻀلاء ﻤﻥ
ﻮُﻟﺪﻩ ﻭ ﮐﻴﻒ ﻳﻌﻴﻥ
علیّ ﻤﺎلم ﻴﺮﺩ
ﻭ ﻗﺪ ﺃﻋﺪّ جَهَنّم
ﻠﻤﺨﺎﻟﻔﻴﻪ ﻭ ﻟﻌﻨﻬم
علیّ ﺘﮑﺬﻳﺒﻬم
ﻠﻄﺎﻋﺘﻪ ﻭ ﺍﺭﺗﮑﺎﺑﻬم
ﻠﻤﺨﺎﻟﻔﺘﻪ ﻭ ﻟﻮ
ﺟﺎﺯ ﺃﻥ ﻴﻌﻴﻥ علیّ
ﻤﺎلم ﻴﺮﺩ ﻟﮑﺎﻥ
ﺃﻋﺎﻥ ﻔﺮﻋﻮﻥ علیّ
کفرﻩ ﻭ ادّعاﺋﻪ
ﺃﻧّﻪ رَبّ ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ
ﺃﻓﺘﺮﻯ ﺃﺭﺍﺩ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻥ ﻔﺮﻋﻮﻥ ﺃﻥ ﻴﺪّعی
اﻟﺮﺑﻮﺑیّة ﻳﺴﺘﺘﺎﺏ
ﻗﺎﺋﻞ ﻫﺬﺍ ﻓﺎﻥ
ﺘﺎﺏ ﻣﻥ کذّﺑﻪ
علیّ اﻟﻠﻪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺿﺮﺑﺖ ﻋﻨﻘﻪ ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻮﺩ ﻣﺎنع ﺸﻮﺩ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺎﻳﺰ ﻭ ﻣﻨﻄقی
ﻨمی ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻤﮑﻥ ﺒﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺎﺑﻠﻴس
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺳﺠﺪﻩ
ﺁﺩﻡ ﻧﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎنع اﺑﻠﻴس
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻟﻌﻨﺖ (ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺠﻬﻨﻢ) ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
نهی ﺒﺮﺍﻧﭽﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﮑﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺟﺎﻳﺰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ نهی آﺩم
اﺯ ﺧﻮﺭﺩﻥ اﺯﺩﺭﺧﺖ
ﺳﻴﺐ ﺩﺭ ﺣﺎلی
که ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺩم ﭽﻨﺎﻥ
کاﺭﻯ ﺮﺍ ﺑﮑﻨﺪ
(ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
آﺩم ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﻫﺴتی ﺪﺭ
ﺑﻨﺪ ﻫﺎﻯ ﺘﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻘﺪﺭﺕ
ﺍﺟﺮﺍئی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺩم
ﭽﻨﻴﻥ کند ﺑﭽﻪﻫﺎﻯ
ﻤﮑﺘﺐ ﺧﺎﻧﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺩﻡ
ﻋﺼﻴﺎﻥ ﺨﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺳﺮﻧﮕﻮﻥ
ﻮﺳﻘﻮﻃ ﻨﻤﻮﺩ .ﻋصی
ﺮﺑّﻪ ﻓﻐﻮﻯ ﺠﺎﻳﺰ
ﻧﻴﺴﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﺒﺪﻫﺪ
ﻭلی ﺨﻮﺩ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﺮﺳﻴﺪند ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻤک ﺒﺎﺟﺮﺍﻯ
اﻧﭽﻪ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮑﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﺟﺎﻳﺰ
ﻧﻴﺴﺖ ( ﺍﻳﻦ ﺍﮔﺮ
که ﺨﺪﺍ ﺸﺨﺺ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﻨﻄقی ﻨﻴﺴﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻤک
کند .ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺍﺯﻗﺒل
اﻳﻥ کمک ﻮﻗﺪﺭﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﮑﺎﺭ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻭلی اﻣﺮ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻋﻤل
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺩﻩ ﻗﺒلی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﭘس ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺮﺍ ﺗﻠﻒ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ ﮐﻨﺪ)
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺟﺎﻳﺰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﻤک ﻘﺒلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﺒﮑﺎﺭ ﺑﺮﻭﺩ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﻤک
کند ﺗﺎ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
اﻭﺭﺍ ﺑﮑﺸﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻭﺩﺭﻭﻏﮕﻮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ( ﺗﮑﺬﻳﺐ
نبوّت الهی اﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴنی
کشته ﺷﻮﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ جَهَنّم
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
ﺨﻮﺩﺵ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻟﻌﻨﺖ ﺍﻧﻬﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﻤک کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﺒﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ رَبّ
ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ اﺳﺖ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺍﻥ ﻘﺎﺑل
ﺘﻮﺑﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﮔﺮﺩﻥ ﺰﺩﻥ
اﻭ ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮔﺮﺩﻥ ﺰﺩﻥ
کاﺭ ﻫﻴچ کس ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
حَقّ ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻫﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺟﺰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ کاﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺘل عدم ﺘﻮﺟﻪ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
اﻳﻨﺪﻩ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻮ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺳوآل
ﺮﻭﺷﻥ ﺸﺪ ﻭﻟﻰ ﺑﺪﻳل
آﻥ ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻥ
مشَخّص ﻧﺸﺪﻩ ﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮع ﻤﺮﺑﻮﻃ
ﺒﻔﮑﺮ ﻭ ﻧﻴﺖ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷأﻥ ﻤﻘﺎم اﻭﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺯﻣﻴﻨﻪ
الهی ﻘﺒلی ﺸﺨﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺟﺮﺍئی اﻳﻥ ﻔﮑﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺸﺨﺺ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﻭﻧﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﻮﺩ. ﻳﺎ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﻧﺠﺎم ﻔﻌﻞ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺖ ﺑﺒﻨﺪﺩ. ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﺟﺒﺮ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺗﺴلیم ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﮐﺎﺭﻯ
کند ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
کنند ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
اﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻭ مُربّی الهی
ﺪﺭ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ الهی اﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻧﺠﺎم

ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﻧﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
اﺯ خودشان. ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ همه
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث 1554 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم کاﻇم اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ26 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ اﻟﻠﻪ ﺧﻠق
اﻟﺨﻠﻖ ﻓﻌَلِم
ﻤﺎﻫم اﻟﻴﻪ ﺻﺎﺋﺮﻭﻥ
ﻓﺄﻣﺮﻫم ﻮ ﻧﻬﺎﻫﻢ
ﻓﻤﺎ ﺃﻣﺮﻫﻢ ﺑﻪ
ﻣﻥ شیئ ﻓﻘﺪ ﺟﻌل
ﻠﻬم اﻟﺴﺒﻴل
الی اﻟﺄﺧﺬ ﺑﻪ ﻭ
ﻣﺎﻧﻬﺎﻫم عنه ﻣﻥ
شیئ ﻓﻘﺪ ﺟﻌل ﻠﻬم
السبیل الی ﺘﺮﮐﻪ
ﻭ ﻟﺎ ﻳﮑﻮﻧﻮﻥ ﺁﺧﺬﻳﻥ
ﻮ ﻟﺎ ﺗﺎﺭﮐﻴﻥ
اﻟّﺎ ﺑﺄﺫﻧﻪ ﻭ
ﻣﺎ ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻠﻪ ﺃﺣﺪﺍ
ﻣﻥ ﺨﻠﻘﻪ علیّ ﻤﻌﺼﻴﺘﻪ
ﺑﻠل اﺧﺘﺒﺮﻫم ﺒﺎﻟﺒﻠﻮﻯ
ﮐﻤﺎ ﻗﺎل ﺘﻌﺎﻟﻰ
ﻟﻴﺒﻠﻮﮐم ﺃﻳّﮑم
ﺃﺣﺴﻥ عملا ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪ ﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺃﻣﺮ
ﻭنهی ﻨﻤﻮﺩ (ﮐﻪﭼﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻭﭼﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
کاﺭﻫﺎﺋﻴﮑﻪ ﺑﺴﻠﻮک
الهی کمک ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺑﻤﺴﻴﺮ ﺳﺎﻟک ﻀﺮﺭ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﻠﺎل
اﺳﺖ ﻳﺎ ﺣﺮﺍﻡ ﮐﻪ
آخوندﻫﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ قُرآن
ﻮﺍﺣﺎﺩیث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺒﻄﻮﺭ
کُلّی اﻣﺪﻩ ﻭ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ الهی ﺴﺎﻟﻚ
ﻫم اﻳﻨک ﺪﺭ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﮐﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮ هم هستند
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻣﺮ ﻭ ﻳﺎ
نَهی اﻧﺮﺍ ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺪﻫﺪ) ﻭ ﺍﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
اﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﺍ ﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ نَهی
کرﺩﻩ ﺭﺍﻩ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﺩﻭﻯ
اﻧﻬﺎ (ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭﺗﺮک ﻨﻮﺍﻫﻰ) ﺑﺄﺫﻥ
ﻮ ﺍﺟﺎﺯﻩ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪﻫم
اﻳﻨک که ﻳﺰﻳﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ ﺮﺍ
ﺑﮑﺸﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻮﺍفق ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯ ﻗﺒل اﺟﺎﺯﻩ
ﻭحَقّ ﺒﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺒﻬﺮ ﺷﮑل اﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﻗﺒلی اﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺭﺍضی ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﮐسی ﺮﺍ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﺑﮕﻨﺎﻩ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎ (ﺑﻠﺎ) ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ( ﻳﻌﻨﻰ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﻗﺒﻠﺎ
ﻫم ﻘﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍﻯ
گناﻩ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
حقّ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺤﻨﻪ ﭘﻴﺶ
ﺍﻣﺪﻩ ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ
ﻧﮑﻨﺪ ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻮ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﺯ سلوک
الهی اﺳﺖ ﮔﻨﺎهی
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ جَهَنّم
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﺩ.
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک ﺤنی
اﮔﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻧﮑﻨﺪ
ﻭثوﺍﺏ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
هم ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ ﺑﺎﺯ
ﺟﻬنم ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺴﻠﻮک الهی ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﻟﻴﺒﻠﻮﮐم
اﻳّﮑم اﺣﺴﻥ ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺎ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﺪﺍم ﻴک
اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عمل کرﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ الهی
ﻮﭘﺎک ﻛﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﻨﻨﺪ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻗﺒل ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭلی
اﻳﻥ ﺪﺍﻧﺴﺘﻥ ﺒﻤﻌنی
اﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﮐسی ﺒﺎﻳﺪ ﮔﻨﺎهی
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
جَهَنّم ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴتی ﺒﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻭﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ
ﺒﺮﺍﻯ همه ﺗﺤﻘق
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺎﻭﺕ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﻋﻘل ﻤﺎﺩﻯ
و بشری ﻮﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺑﺎﺭﻫﺎ ﺑﺠﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻧﻮم ﺠﻬﺎﻥ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭ ﺟﺮﻡ ﻭﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ ﺗﺎ ﻋﻘل
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی ﻮ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
سلوک الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺎ
ﻓﻬم ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻋﺸق ﻤﻌنی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺒﺮﺷﺪ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍنی ﺮﺳﻴﺪ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی ﻮ
ﺑﺪﻭﻥ اﺭﺍﺩﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻮﺍﻥ
اﺟﺮﺍﻯ اﺯ ﻗﺒل
ﺪﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺑساﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪحَقّ ﺸﺨﺺ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌلیس
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﻗﺒلی اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭ ﻣﺠﺮﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻫﺮ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ ﻫﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ همراﻩ
ﺑﺎ ﺁﺑﺸﻥ ﻮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻌﺪﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺷﻮﺩ ﻳک ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺩﺭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﺴﺮﻧﻮﺷتی
اﻓﺮﺍﺩ ﻧﻴﺰ ﺁﺑﺸﻥ
ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﻧﻬم ﺨﺎﺹ سلوک
الهی ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺸﻤﻮل
ﭙﺎﺩﺍﺵ ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭ ﺁثاﺭﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ هر ﻧﻮع اﺯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
نوع بشری ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ آﺑﺸﻥ
ﻮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍم اﺯﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻫﺎ
ﻳک گوﻧﻪ ﺍثاﺭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﻘﻄ ﻴک ﻤﺴﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی ﺪﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻓﻘﻄ ﺒﻴک ﺪﺭﺟﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵﮐﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﻓﻘﻄ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﮐﺎﺭﻯ اﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﮑﻨﺪ ﻭﺧﻠﺎﻑ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮک الهی ﻨﮑﻨﺪ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺪﺭﻣﺴﻴﺮ
ﻃﺒیعی ﺨﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ کرﺍﻣﺎﺕ
ﻃﺒیعی ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻓﺘﻥ
ﺒﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﻧﻮع
اﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﻭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺧﺎلتی
کرﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﭙﺎﺋﻴﻥ
کشاﻧﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﺍﻣﺪﻥ ﻤﺠﺪﺩ ﺑنوع
بشری می ﺸﻮﺩ. ﺑﻨﺎ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ( بگفته ﻣﺠﻠﺴﻰ)
ﺑﺎﺫﻥ ﻮ ﺍﺟﺎﺯﻩ
الهی ﺪﺭ ﻫﺮﻋﻤﻞﻋﻤلی
ﺒﺎﻃل لاﻋﻘلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭ ﻣﻮﺿﻮع ﺠﺪﺍ
ﺍﺯ ﻫم ﺪﺭ ﺣﺪﻳث
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻫم ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﻫم
اﺫﻥ ﻮ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺧﺪﺍ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﺗﻮﺍﻥ ﺠﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ
ﺒﺮﺍﻯ گناه ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻠﺤﻈﻪ ﺁﺧﺮﻯ
کمک ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﺯ
ﻗﺒل اﺟﺎﺯﻩ ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ نوع
بشری ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎنع ﺸﻮﺩ ﻭلی
کمک ﺠﺪﻳﺪ ﺍﺿﺎفی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ثوﺍﺏ ﻣﺎنع
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﮐﻤک
ﺪﺍﺭﺩ.

حدیث 1555 – امام
میگوید
(ج؟ص؟؟) ﻤﺎ ﻋﺮﻑ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻥ ﺸﺒَّﻬﻪ
ﺑﺨﻠﻘﻪ ﻭﻟﺎ ﻭﺻﻔﻪ
ﺑﺎﻟﻌﺪﻝ ﻣﻥ ﻨﺴﺐ
ﺍﻟﻴﻪ ﺫﻧﻮﺏ ﻋﺒﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﮔﺮ ﮐسی
اﻭﺭﺍ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑﺨلق
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ ﻋﺪﻝ ﻭﻋﺪﺍﻟﺖ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﮔﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻨﺪﮔﺎﻧﺶ
ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﮐﻨﺪ. ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐﻋﻘل
ﺠﺰئی ﺨﻮﺩ ﺷﻨﺎﺧتی
ﺬﻫنی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﻳﻥ
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺧﻮﺩ ﻣثاﻟﻬﺎئی
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﺑﺸﺮﻯ ﻤﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺑﺰﺭﮒ ﻭﻳﺎ
ﻧﻮﺭﻯ ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻭﺑﺎﻋﻘلی ﺒﺰﺭگ
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟک مُدّعی
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻥ ﻤﻌﺮﻓﺖ ﺳﺎﻟک
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﭽﺸم ﺪل
اﻭ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﭽﻮﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎنی
ﻨﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺣتی
اﺯ ﻧﻮﺭ ﻭ ﺷﺒﻴﻪ
ﻫﺮ ﻣﺨﻠﻮق الهی
ﻨﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺸﺨﺼﺎ
ﺑﻄﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺸﺒﻴﻪ ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺍﺷﻨﺎئی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺎﻩ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﻧﻘﺶ ﻓﺮﺵ
ﻋﺮﺵ رحمان ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﺠﺮﻩ ﻭﺩﺭﺧﺖ ﺳﺪﺭ
ﻭﻳﺎ ﻧﻘﺶ ﭘﺮﺩﻩو
ﺳﺘﺎﺭ ﻣﺎﻧﻊ ﮐﻪ
ﺑﻴﻥ ﺴﺎﻟک ﻮ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎن هست. ﻭﻟﻯ
اﻭ ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻳﺪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺷﺮح ﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺸﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭﻏﻴﺮ شاهد ﺑﺮﺩﺍﺷتی
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﺭ ﺫﻫﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﻋﺪل
اﻟﻬﻰ ﻭﻗتی ﻨﺎ
ﺩُﺭﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺩﺭ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
(ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﺍﺯ
ﺍﻥ ﺬﮐﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ)
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻄﻠق ثوﺍﺏ ﻭ ﺍﻋﻤﺎلی
ﭙﺎک ﺒﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻣﻮﺿﻮع
ﺒﻴﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ اﻣﺮ
ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻗﺎﺑل ﺸﺮح ﻤﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻣﻮﺿﻮع ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ. ﺁﻧﻬﺎ مُدّعی
اﺯﺍﺩﻯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
اﮔﺮ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ﺑﺎﺯﻯ
نفس أمّاره ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺭک
اﻣﺮ ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ گفت ﮐﻪ
ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﺭک اﻫﻤﻴﺖ
سلوک الهی ﭼﻮﻥ
ﺠﻮﺍﻧﺎﻥ ﻮ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
الهی ﻔﻌلی آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻴک
ﺘﮑﺎﻣل ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻋﻤﺎﻟﺸﺎﻥ
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ غیر
ﺳﺎﻟﻚ ﻫم ﻤﺠﺒﻮﺭ
ﻃﺒیعی ﻮالهی
اﺳﺖ ﻭﻫم ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻘﺎم ﺮﻭ ﺣی ﻨﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻘﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺩﺭک
اﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮک ﺮﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺤﺖ ﺗأثیر
ﻓﺮﻳﺐ آخوند ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍثر ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
نَفسأمّاره ﺍﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮﻫﻮﺳﺮﺍنی
سلوک الهی ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ که ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺷﺮک اﺳﺖ. ﺣتی اﮔﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
محمدی ﮐﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻗﺘﻀﺎﻯ
ﻄﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺷﺄﻥ ﻮ
ﻣﻘﺎم ﺮﻭخی ﻮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺮﻳک اﻋﻤﺎل اﻭ
ﻧﻴﺴﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﻗﺒل ﻘﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍﻯ
هرﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی کساﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ سعی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻨﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
که ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﭘﻴﺮالهی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺨﻮﺩ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﻋﻤﺎل الهی ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻥ کاﺭ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎﻫﻯ
اﺯ ﺳﺎﻟک ﺴﺮﺯﺩ
ﻃﺒﻌﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮔﻨﺎهی
اﺭﺍﺩﻯ ﻮ ﻋﻤﺪﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟک ﻤﺤﺴﻮﺏ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻏﻔﻠﺖ ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺎﺩﺕ ﮔﺎهی
گناهی ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻳﻌنی
اﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﭘﻴﺮﺵ
ﮔﻔﺘﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﺮخی
کاﺭﻫﺎ ﺩﻭﺭﻯ
گرﺩﺩ. ﻭﻳﺎ قُرآن
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﮐﻪ ﮐﻠﻴﺎﺕ ﺍﻭﺍﻣﺮ
سلوک الهی هستند.
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﺪ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﻗﺼﺎﺹ ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺍﻧﻬﺎ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎﮐﻴﺪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯﺍﺩ خودشان
اﺳﺖ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺟﺒﺮالهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫم ﻤﺸﺘﺮک
ﺒﻴﻥ ﺨﻮﺩ ﻭﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻘﺎمی الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ
خودشان ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻣﺼﻮﻥ ﻮ ﻣﻌﺼﻮم
هستند.ﻟﺬﺍ بَحث
ﺍﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻧﻴﺴﺖ
ﺍﻣﺎ رفتار
آنان ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺮﻑ ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﻄﺎ
ﮐﻨﻨﺪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻗﺎﻧﻮنی ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻤﺠﺎﺯﺍتی الهی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻄﺎ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻳﻥ
حَقّ آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻥحَقّ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻗﺒﻮل ﻘﺒلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮔﻨﺎهی ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﺯ ﻣﺤل اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ ﺧﺪﺍئی
ﻨﻴﺰ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.

حدیث 1556 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ29 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻭﻯ ﺴوآل
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﺍﻳﺎ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻤﺨﻠﻮق
اﺳﺖ یا ﻏﻴﺮ ﻣﺨﻠﻮﻕ
(ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯلی ﻮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﻭﻣﻌﻴّﻥ
ﺸﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺍﺯﻝ
است ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺍﻗل
ﻘﺒل اﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻔﻌلی ﺸﺨﺺ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻓﺼل
ﻨﻮﻋﻰ ﻓﻌلی اﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻳﺎ ﻣﺨﻠﻮق ﻮ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﻭ ﻳﺎ آفرینش
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻥ
ﻠﺤﻈﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
(ﺍﻣﻮﺭ) ﻳﺎ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻭﺣﺎﺩث ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﻗﺪﻳﻢ ﻭ ﺍﺯلی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﭘﺎسخ
کتبی ﻤﻴﺪﻫﺪ اﻓﻌﺎل
اﻟﻌﺒﺎﺩ ﻣﻘﺪﺭﻩ
فی علم اﻟﻠﻪعَزّ
ﻭ جَلّ ﻗﺒل ﺨﻠق
اﻟﻌﺒﺎﺩ ﺑﺄﻟفی
عام ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻘﺪّﺭ ﺩﺭﻋﻠم
اﻟﻬﻰ ﻭﻗﺒل اﺯﺧﻠق
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﺒﺪﻭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟم میباﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻥ ﭙﺎسخ اﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻳﻌنی کاﺭﻫﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی ﻮ ﺟﺒﺮﻯ
هستند. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ (ﻋﺒﺎﺩ)
ﻳﻌنی ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺪﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﺑﻨﺪگی
ﺪﺭﺍﻃﺎﻋﺖ ﻋﻤلی
ﻮﺳﻠﻮکی هستند.
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮک
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
ﻮﻗتی ﺘﻮﺑﻪ ﻭ ﺗﻌﻬﺪ
سلوک الهی ﻨﻤﻮﺩ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ اﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻄﺮح ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮسالک اﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺸﺪ ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺸﺨصی ﻘﺒل اﺯﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﻫم
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭ ﺗﻔﮑﻴک اﻧﻬﺎ
ﻣﺤﺎل اﺳﺖ.ﻣثلا
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﺨﺺ ﭘﺎﻳﺶ
ﺑﺸﮑﻨﺪ ﻭﺳﺎلی
ﺰﻣﻴﻥ گیرﮔﺮﺩﺩ.
ﻫم ﺪﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻓﻌلی اﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫم اثاﺭ ﺍﻥ
ﺪﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی اﻭ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻓﻬم
ﻮﻋﺸق اﻭ ﻓﻘﻄ ﺪﺭ
سلوک الهی ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ ﻟﺬﺍ ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺠﺰ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭالهی ﻮ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭﺟﺒﺮ الهی
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﺟﺒﺮالهی
اﺯﻟﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
اﺯلی ﺘﺎ ﺍﺑﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮﭼﻴﺰ
ﻃﺒیعی اﺳﺖ.ﻭلی
ﺠﺒﺮ الهی ﺪﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺒﺮ ﺗﺮﺑیتی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﻌﻠﻢ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺻﻠﺎح
اﻭ ﺩﺭ ﺍﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘﺎسخ اﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻗﺒل اﺯ آفرینش
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺒﺪﻭﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﺭﻋﻠم الهی
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
اﺯ ﻗﺒل ﻤﻘﺪّﺭ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﻮﺩﻩ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑمعنی اﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻥ اﻓﻌﺎل ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺗﻮﺍﻥ
آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻮع ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺪﺍﺩﻩ ﺗﺎ
ﺑسلوک الهی ﻮ ﻳﺎ
ﺑﺠﻬﻨﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻋﻠم الهی اﺯﻣﺤل
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺎﺯﻯ
اﺳﺖ ﻳﻌﻨﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻴﻥ ﺮﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭ ﭼﻨﻴﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﻣﻘﺪﺭ ﮐﺮﺩ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ اﺯﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭﺣتی
باﻋﻠم اﻭ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭ ﺗﺤﻘق ﺒﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻳﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل ﻮﻗتی
ﻤﻮﺿﻮع اﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺟﺒﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
غاﻓل ﻮﺟﺎﻫل ﺪﺭ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﻣﺪّ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﺍﻓﻌﺎﻟﺸﺎﻥ
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﻣﻘﺎم ﺮﻭحی
ﻮﺍﺭﺍﺩﻩ ﻧﻔﺴﺎنی
خودشان ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺣتی
اﮔﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل اﻟﻬﻰ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯﺍﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺳﺖ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺣتی
ﺼﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍئی ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﺟﺎﻯ ﺘﻔﮑﻴک ﺒﻴﻥ
ﺠﺒﺮ الهی ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯﺍﺩ ﺩﺭ ﺷﺨﺺ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺩﻭﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﺯﻗﺒل اﺻﻄﻠﺎﺣی
ﻘﺪﻳمی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﻴﺎﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﻋﻮﺍﻟم اﻟﻬﻰ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻗﺒل اﺯﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﻔﻌلی
اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﻤﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺳﺎل اﺯ آفرینش
ﺍﺯلی ﺒﺮﺍﻯ هر ﺭﻭح
ﻮ ﺍﻣﺮﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﻫﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻘﺒل ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻣﺪﺍﺭﻯ
ﻮﻃﺒیعی ﺑﺎﻧﻮﺍه
گیاهی ﻮﺣﻴﻮﺍنی
ﺮﺳﺎﻧﺪﻩ ﺗﺎ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻔﺼﻮل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ گرﺩﺩ.
ﻭﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
و ﺗﮑﺎﻣل اﺭﺍﺩﻯ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻳﺪﺍل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑبی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭﭼﻨﺎﻥ ﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻬﻴچ ﺨﻴﺎلی
هم ﻧﻴﺎشد.ﺍ ﻣﺎ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺮﻓﺘﻪ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺪﺕ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍنی
ﺮﻭح ﺪﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ ﺟﻥ ﺒﻮﺩﻥ
ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ ﺟﺎﻥ ﻮ
ﺭﻭح ﺒﻮﺩﻥ ﻮ ﻳﺎ
ﺟﻨﻴﻥ ﺪﺭﺷﮑم ﻤﺎﺩﺭ
ﻭ ﮊِﻥ ﺩﺭﺳﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺠﺴمی ﺒﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻓﻌلی
اﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺎﻟق ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﻨﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﻨﺴﺒﺘﺎ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﻄﻮل
کشیدﻩ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺪﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺯ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺒلی
ﺨﻮﺩ ﺗﮑﺎﻣلی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ شایسته ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ اﻣﺮﻭﺯ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﺍﻳﻥ
علت ﺗﻔﺎﻭﺕ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮعد ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺗﮑﺎﻣلی اﻧﻬﺎ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺤﺪﻭﺩ ﺩﻭﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭﺑﻬﺸتی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﭽﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺑﺘﻮﺍنند ﺑﺴﻠﻮک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﺗﺮک
ﺼﻠﺎﺕ ﻭﺳﻠﻮک ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺑگفته
قُرآن ﻳﻜﻬﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻨﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬشتی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺒﺮﺍﻯ ﻔﺼل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺠﺪﻳﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
شایستگی ﻮﺗﺴﻠﻴﻤﻬﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣلی گذﺷﺘﻪ
ﺭﻭﺡ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ کنونی ﺮﺍ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻪ ﺍﺯ ﻣﺤل اﺳﺘثنا
ﻭبی عدالتی اﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺑﮑسی ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﻮﺩ ﻭﺑﺮخی ﺒﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی ﺒﺪ ﻭ
ﺷﻘﺎﻭﺕ ﻭﺟﻬنمی
ﺪﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻗﺒلی
اﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺟﻬﺎنی ﺒﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ آﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ شایسته ﭘﺒﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺑﺤث ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻓﺼل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
کرﺩﻩ ﻭﻣسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭلی ﺼﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺍﻥ اﻓﺮﺍﺩﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌلی کماﻟﺎتی
ﺪﺭ ﺭﻭﺡ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭلی ﺒﻨﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻟﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺩﻭﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻳﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﻳﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻣﻠﮑﻮتی
ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
کنونی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﻭلی ﻤﺘﺄﺳﻔﺎﻧﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ ﺳﻮﺧﺖ
ﻟﺬﺕ ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺒﺎﺯ
ﺍﻳﻦ کرﺍﻣﺎﺕ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
ﺪﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﻘﺎم
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ
ﻭﺟﻬنم ﭙﺮﻭﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺻﺮﻑ ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﭼﻮﻥ هر ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
و پیامبر گونه
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

حدیث
1557 - ﺑﻘﻮل اﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ29 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻟﺄﻋﻤﺎل علیّ
ثلاثة ﺃﺣﻮﺍﻝ ﻓﺮﺍﺋﺾ
ﻭﻓﻀﺎﺋل ﻮ ﻣﻌﺎﺻﻰ
ﻓﺄﻣّﺎ ﺍﻟﻔﺮﺍﺋﺾ
ﻓﺒﺄﻣﺮ ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
ﻮﺑﺮضی اﻟﻠﻪ ﻭ
ﺑﻘﻀﺎﺋﻪ ﻭ ﺗﻘﺪﻳﺮﻩ
ﻭ ﻣﺸﻴّﺘﻪ ﻭﻋﻠﻤﻪ
ﻭ ﺃﻣّﺎ ﺍﻟﻔﻀﺎﺋل
ﻔﻠﻴﺴﺖ ﺑﺄﻣﺮ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﻟﮑﻥ ﺒﺮضی اﻟﻠﻪ
ﻭﺑﻘﻀاء اﻟﻠﻪ ﻭ
ﺑﻘَﺪَﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﺑﻤﺸﻴّت ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﺑﻌﻠم اﻟﻠﻪ ﻭ
ﺃﻣّﺎ ﺍﻟﻤﻌﺎصی
ﻔﻠﻴﺴﺖ ﺑﺄﻣﺮ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﻟﮑﻥ ﺒﻘﻀاء ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﺑﻘَﺪَﺭﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﺑﻤشیة ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﺑﻌﻠﻤﻪ ثمّ ﻴﻌﺎﻗﺐ
ﻋﻠﻴﻬﺎ ﺍﻋﻤﺎﻝ
(ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻴک ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﺑﺮ ﺳﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﻭﺣﺎل
هستند.ﻳکی اﻋﻤﺎل
ﻔﺮﺍﺋﺾ ﻭ ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ
ﺍﺳﺖ ﻭﻳکی ﻔﻀﺎﺋﻞ
ﻏﻴﺮ ﻭﺍﺟﺐ ﻭلی
ﻤُﺴﺘﺤَﺐ ﻭﻧﻴﮑﻮ
ﻭﻣﻔﻴﺪ و
فضیلت ﺳﺎﻟﻚ) ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺳﺎﺯ ﺍﺳﺖ
(ﺑﺮﺗﺮﻯ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻓﻀﺎﺋل الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
الهی که ﺑﭙﻴﺸﺮﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩ
بالاتر ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒثرﻭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻳﺎ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﻫﺎﻯ اﺟﺘﻤﺎعی ﺒﻬﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ) ﻭلی ﻮﺍﺟﺐ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺳﻮم
ﻤﻌﺎصی ﻴﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
(ﺍﻋﻤﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﻮ سلوک
الهی اﺳﺖ ﻭ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻳﺎ تمرّد ﺳﺎﻟک
اﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮالهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻧﺎ ﻓﺮﻣﺎنی ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﻧﻴﺰﺿﻤﻥ
اﻧﻬﺎ ﻭﻳﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻳﻥ ﻨﺎ ﻓﺮﻣﺎﻧﻴﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.)
ﺍﻣﺎ ﻓﺮﺍﺋﺾ ﻭﺍﺟﺐ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ
است. (ﮐﻠﻴﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻤﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ قُرآن
ﻭﻳﺎ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﺎ ﭘﻴﺮالهی
پیامبر زنده
بمعرفی خداوند
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯﺣﮑﻤﺖ
الهی ﻨﻴﺰمی ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺍﺋﺾ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺭﺿﺎﻯ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺿﻤﻥ ﻘﻀﺎ ﻭ ﻗﺪﺭ
ﻭ ﻳﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. (ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﮕﻴﺮﺩ)
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﻭمَشیّت
ﻳﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﮔﺎهی
ﻮﻋﻠم اﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺍﻣﺎ ﻓﻀﺎﺋل
ﻮ ﺍﻋﻤﺎل ﻨﻴﻚ ﻧﻴﺰ
ﻭﺍﺟﺐ ﻭ ﺍﻣﺮﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ اﻟﺰﺍم ﺪﺭ
ﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی
اﮔﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ ﻋﻘل ﻮ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ)
ﻭ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﻀﺎ ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ ( ﻣﻮﺭﺩ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺴﻠﻮکی
الهی ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ مَشیّت)
الهی ﻮ ﺗﻘﺪﻳﺮ ﻭ
مَشیّت ﻭﻋﻠم ﻮ
ﺍﮔﺎهی اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﺟﺎئی ﻨﻤﻴﺮﻭﺩ
ﻭﺩﺭﻧﻈﺮالهی ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﺎﺩﺍﺵ ﺍﻳﻥ اﻋﻤﺎل
ﻮ ﻓﻀﺎﺋل غیر ﻭﺍﺟﺐ
ﻫﺴﺖ) ﻭ ﺍﻣﺎ ﻣﻌﺎﺻﻰ
(ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻴﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﻤﺮﺩﻫﺎ ﻭﻧﺎﻓﺮﻣﺎﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺮ ﺍﻭﺍﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻴﺮ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤلی
ﻮﺳﻠﻮکی اﺳﺖ) ﮐﻪ
ﺑﺄﻣﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ (ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺭﺿﺎﻳﺖ الهی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺩﺭ ﻗﻀﺎﻯ
الهی اﺳﺖ (ﻣﻮﺭﺩ
ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
مَشیّت ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻗﺒلی الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﻭﺿﻤﻥ
ﺘﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺍﺳﺖ) ﻭﺩﺭﻋﻠم ﻮﺍﻃﻠﺎع
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻌﻘﻴﺐ ﻭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
(ﻋﻠم اﺯﻗﺒل اﻟﻬﻰ
ﻭﻋلم ﺪﺭﺣﻴﻥ اﺟﺮﺍﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﻋلم ﺒﻌﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺡ) ﻗﻀﺎﻯ الهی
ﺪﺍﻭﺭﻯ ﻮ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭ ﺗﺼﻤﻴم ﻘﺒلی
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺣﺘﻤﺎ (ﻣﻨﻘﻀﻰ) ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﻳﺎ
ﺑﻘَﺪَﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻘﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍﻯ
اﺯﺍﺩ ﺷﺨﺺ ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻘﺎم ﻨﻮعی ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺗﻴﮑﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺮﻑ
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺷﻮﺩ ﻭﻧﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭح ﺪﺭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﻌﺪﻯ (ﻳُﻌﺎﻗﺐ
ﻋﻠﻴﻬﺎ) ﺑﺮﺍﻯ
اﻥ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﺷﻮﺩ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﺎﺏ ﻭﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭﺡ
ﺩﺭیک ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ. ﻣﻌﺎصی
گناﻫﺎﻥ هستند
ﻭلی ﺒﻤﻌنی ﺘﻤﺮّﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮﻣﻌﺎصی
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻌنی ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ کُلّی
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺰئی ﺮﻭﺯ ﻣﺮّﻩ
ﻭ ﺟﺒﺮالهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ تمرّد ﻣﻴﮑﻨﺪ.
مَشیّت ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
مَشیّت الهی ﺪﺭ
ﺍﺯل ﺒﺮﺍﻯ همه ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺧﺪﺍ در هر
نوعی که باشند
ﺍﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣُﺮﺩﻩ ﻣﻴﻨﺎﻳﻢ.
ﺗﮑﺎﻣل ﻮﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻴک ﺮﻭﺡ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎم ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﭘس ﺍﺯﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
هنوز ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﭘﻴﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻓﻀﺎﺋل جَمع
ﻔﻀل اﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺑﺮﺗﺮﻯ کسی ﺒﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺪﺭﻣﻘﺎم
ﺮﻭحی ﻮ ﻧﻮعی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺭﻋﻘل ﻮﻋﻠﻢ ﻭحَقّ
ﺘﻘﺪم اﺟﺘﻤﺎعی
ﻴک کاﻣل ﺪﺭ ﺑﻴﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ از ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺪﺭ ﺑﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮالهی ﺪﺍﻧﺴﺘﻥ
ﺒﺮ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
اﻭلی اﻟﻌﺰﻡ ﺣتی
ﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ.
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻮﻓﻀل
اﺯﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ)
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ اﺯﻧﻈﺮﻋﻘل
ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺩﺭﻧﻮع
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮ ﺍﮐﺎﺷﻒ
قُرّه ﺟﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ هر ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻣﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺎم الهی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍنند
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻗﻀﺎﻯ
الهی ﺪﺍﻭﺭﻯ ﻮ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﻭﺣﮑم
ﻮ ﺍﻣﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻌﺪﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﮔﺮﺩﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻭ
ﻗضی ﺮﺑّک
اﻟّﺎ ﺗﻌﺒﺪﻭﺍ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻳّﺎﻩ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻨﻴﻥ
اﺭﺍﺩﻩ ﻗﺒلی ﻮﺍﺯلی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭﺣﮑم ﻮ
ﺍﻣﺮ ﺍﻧﺮﺍ ﺻﺎﺩﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺟﺰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺍ ﻳﺎ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
الهی وسیله ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﭙﺮﺳتی که ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ اذکار ﺩفع ﺸﺮک
ﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1558- اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ؟
ص39 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﻌﻨﻰ
(ﺍﻋﻤﺎل ﻤﺨﻠﻮﻕ)
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻳﻌنی
اﻣﺮﻯ که ﻗﺪﻳم ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭ ﺗﻘﺪﻳﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
این بحث ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮک او ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ (ﺍﻋﻤﺎﻝ) شامل
اﻧﺠﺎم ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﻭ ﻧﻴﮑﻮ ﮐﺎﺭﻯ
ها ﻭﻳﺎ شامل
سرکشی ها ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻬﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﺳﺎﺯﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﻧﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس
ﻭ ثوﺍﺏ ﮐﺎﺭﻯ.

حدیث 1559- ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ30 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺄﻣﻮﻥ ﺨﻠﻴﻔﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻤﻥ ﻤﺤﺾ ﺍﻟﺎﺳﻠﺎﻡ
ﺃﻥّ اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎلی لا ﻳﮑﻠّﻒ
ﻧﻔﺴﺎ ﺍﻟّﺎ ﻭﺳﻌﻬﺎ
ﻭ ﺃﻥ ﺃﻓﻌﺎل اﻟﻌﺒﺎﺩ
ﻣﺨﻠﻮقة ﻟﻠﻪ ﺧﻠق
ﺘﻘﺪﻳﺮ ﻟﺎ ﺧﻠق
ﺘﮑﻮﻳﻦ ﻭﺍﻟﻠﻪﺧﺎلق
کلّ شیئ ﻭﻟﺎ ﻧﻘﻮل
ﺒﺎﻟﺠﺒﺮ ﻭ ﺍﻟﺘﻔﻮﻳﺾ
ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺫﺍﺕ
ﺍﺳﻠﺎﻡ (ﻳﺎ
شرط ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮﮐﻰ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐسی ﺮﺍ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻭُﺳﻊ ﻭﺗﻮﺍﻥ
اﻭ ﻣﮑﻠّﻒ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
( ﺩﺭﺍﻧﺠﺎم ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟک ﻤﻘﺮﺭ
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﺍﻭ ﺩﺭﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎ ﺟﺎئی ﺒﺮﺍﻳﺶ
ﻣﻘﺪﻭﺭ ﻭ ﺩﺭ ﺗﻮﺍﻥ
ﻭ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ کرﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻓﻌﺎل
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﻴﻊ) ﻣﺨﻠﻮق الهی
ﺒﻮﺩﻩ (ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻥ اﻓﺮﻳﺪﻩ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻮع ﺨﻠق
ﻮ(آفرینش ﺗﻘﺪﻳﺮﻯ)
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ (آفرینش
ﺗﮑﻮﻳﻨﻰ)( آفرینش
ﺗﮑﻮﻳنی ﻮﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻫﻤﻴﻥ
ﺠﺴم ﺒﺸﺮﻯ ﻮﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻭﺣتی
ﺸﺎﻣل ﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒل اﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
آفرینش ﺗﻘﺪﻳﺮﻯ
اﻥ است ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
سلوک الهی ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﻳﺪ طی
گرﺩﻧﺪ. ﺗﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭم ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻﻞ
ﻭ شایسته ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ اﺟﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
الهی ﺼﻮﺭﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ.) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎلق همه ﭼﻴﺰﺍﺳﺖ.
(ﺣتی ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻭ ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ هر ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻦ)
ﻭ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺩﺭ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺠﺒﺮو
ﻳﺎ ﺗﻔﻮﻳﺾ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ
( ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﺍﺩ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮑﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺑﺴﺎﻟک
ﺪﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ سلوک
الهی کند .ﻭلی ﺪﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻭ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ سلوک الهی
کند ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
نَفس ﺗﺼﻤﻴم ﺒﮕﻴﺮﺩ
سلوک الهی ﺒﮑﻨﺪ
ﻭ ﺗﺴلیم الهی ﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ ﻭﺗﻮکُلّ
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﮐﺎﻟﺖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ ﻃﻮﺭﻯ
که ﺻﻠﺎح ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺒﺎ ﻭﻯ
ﺮﻓﺘﺎﺭ ﮐﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎتی ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﭼﻘﺪﺭ ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻨفع ﺴﺎﻟک
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﺎ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺪﺭ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﻬﺘﺮﻯ ﺩﺭﻧﻮع
فوق بشری ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭم
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﻣﺨﻠﻮق
ﺒﻮﺩﻥ اﻋﻤﺎﻝ ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی ﺒﻮﺩﻥ
ﻮلی اﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺸﺨﺺ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﺘﻮﺍﻥ
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﺘﺼﻮﻳﺐ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺪﺭ ﺍﻋﻤل
گناﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﻔﺎﻇ
ﻮ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺑﻌﺎﺩ
ﺑﺎﻃنی ﻮﻫﻤﻪ ﺟﺎﻧﺒﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴم ﺒﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻮ سلوک
الهی ﻭ ﻳﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻧﻮع فوق
بشری ﺮﺍ ﺑﻴﺎﻥ ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺳﻴﺮ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
تی اﮔﺮ قُرآن ﻮ
گفتار ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﭘﻴﺮالهی ﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻤﻌﺎنی
ﺒﺎﻃنی اﻥ ﻤﺘﻮﺟﻪ
ﺷﻮﺩ. ﺍﮔﺮ ﻣﺸﮑل
ﺒﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﮐﻪ قُرآن ﻨﺎﻃق
ﻮ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻫل
اﻟﺬﮐﺮ ﻭالهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﭙﺮﺳﺪ.ﺗﺎ ﺑﻤﻌﺎنی
ﺒﺎﻃنی ﻮﻋﻤﻴق
اﻳﻥ اﻟﻔﺎﻅ ﭼﻮﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
حَقّ ﻤﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺎﻥ ﻤﻔﺎﻫﻴم
ﻮ ﻣﻘﺎﺻﺪ الهی ﻮفوق
بشری ﻮﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺮﺍﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮﭼﻨﺪ ﭘﻬﻠﻮ ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺑﻌﺎﺩ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻭﺑﺎﻃنی
اﺳﺖ.

حدیث 1560 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺮﺳﻴﺪﻩ(ﺝ۵ﺹ30 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭ او ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺍﻳﺎ ( ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭﻣﺨﻠﻮق
هستند؟ (ﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﺻل
ﻤﻘﺮﺭ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭﻗﺪﻳم
ﻤﻘﺮﺭ ﺍﺯ ﺍﺯل ﻨﻴﺴﺖ)
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ قُرآن
غیر ﻣﺨﻠﻮق ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ (ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ)
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﻗﺒل
از ﺍﻧﺠﺎم ﻔﻌل ﺒﻮﺩﻩ ﻳﺎ ﻫم ﺰﻣﺎﻥ
ﻔﻌل بوده است .ﻭ
ﺁﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺧﻄﻮﻁ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺷﺪنی اﺳﺖ ﻳﺎ ﻧﻪ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﺻﺤﻴح ﺪﺭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﭼﻴﺴﺖ ﻭﺍﻳﺎ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻳﺎﻧﻪ. ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﭽﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ؟ ﺍﻣﺎم
ﺪﺭﭘﺎسخ ﻤﻴﻨﻮﻳﺴﺪ
ﮐﻪ ﺃﻥّ اﻟﻤﻌﺮفة
(ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﻣﻥ ﺼنع اﻟﻠﻪ عَزّ
ﻭ جَلّ (ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ)فی اﻟﻘﻠﺐ ﻣﺨﻠﻮقة
ﻭﺍﻟﺠﺤﻮﺩ ﺻنع
اﻟﻠﻪ فی اﻟﻘﻠﺐ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﻭﻟﻴس ﻟﻠﻌﺒﺎﺩ
ﻓﻴﻬﻤﺎ ﻣﻥ ﺼﻨﻊ
ﻭﻟﻬم ﻔﻴﻬﻤﺎ ﺍﻟﺎﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻥ اﻟﺎﮐﺘﺴﺎﺏ
ﻓﺒﺸﻬﻮﺗﻬﻢ ﺍﻟﺎﻳﻤﺎﻥ
اﺧﺘﺎﺭ ﻭ ﺍﺍﻟﻤﻌﺮفة
ﻓﮑﺎﻧﻮﺍ ﺑﺬﻟک
ﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ عاﺭﻓﻴﻦ
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺗﻬم اﻟﮑﻔﺮ
ﺍﺧﺘﺎﺭﻭﺍ ﺍﻟﺠﺤﻮﺩ
ﻓﮑﺎﻧﻮﺍ ﺑﺬﻟک
کاﻓﺮﻳﻥ ﺠﺎﺣﺪﻳﻥ
ﻀُّﻠﺎﻟﺎ ﻭﺫﻟک
ﺒﺘﻮﻓﻴق الله ﻟﻬﻢ
ﻭ ﺧُﺬﻟﺎﻥ ﻤﻥ ﺨﺬﻟﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻓﺒﺎﻟﺎﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﺍﻟﺎﮐﺘﺴﺎﺏ ﻋﺎﻗﺒﻬم
اﻟﻠﻪ ﻭﺃثاﺑﻬم
ﻣﻌﺮﻓﺖ (ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻘلی ﻮ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلّی اﻟﻬﻰ) ﺍﺯ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺩل اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. (ﭼﻴﺰ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻮﺳﺎﺧتی ﺠﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﺩل ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷُﺮُﻑ ﺧﻠﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺩﻭم الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭ مَشیّت ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯشایستگیهاﻯ
ﺘﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺳﺎﻟﻚ) ﻭ (ﺟُﺤﻮﺩ)
ﻳﺎ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﻴﺰ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺩل ﻤﺨﻠﻮق
اﺳﺖ (ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻧﺴبی ﻮﺑﺎ
ﻋﻘل ﺠﺰئی اﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﻟﺸﺎﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭلی ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﻬم
ﻮ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺣﺪﻳث
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺍﻣﺎﺩگی ﭙﺬﻳﺮﺵ
ﻭﺗﺼﺪﻳق ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ
اﻧﮑﺎﺭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩل
اﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻫﺮﺣﺮکتی ﺪﺭ ﺟﺴم
ﻮ ﺗﻦ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ
ﻮﺻﻮﺭﺕ ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﻭﺟﺎﺑﺠﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻧﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﻭ ﻧﻔس ﻳﺎ ﺭﻭح ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺩﻳﺪﻥ ﻮ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻤﺎﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭلی
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﺷﺄﻥ ﻤﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﺮﻭح ﺸﺨﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻫﺮ ﮐﺎﺭﺵ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﮑل
کاﻣل ﻮ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﺤﺎﻝ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺸﺨﺺ ﺍﻟﻮﺩﻩ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
الهی ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﻋﻤل
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ ﻔﻬﻤﻴﺪﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﻨگ ﺘﻤﺎم
ﻨﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﻮﺍس ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ بغیرﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻟﺬﺍ ﺩﻳﺪﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻳﺎﻓﻬم
ﻮ ﻓﮑﺮ واقعی ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
اﻧﺤﺮﺍﻑ ﺣسی ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺷأﻥ ﻤﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﺸﺨﺺ شایسته
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺗﻮﺟﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﮑﻨﺪ. ﮐﺎﺭ
نَفس أمّاره ﻭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻮﺟﻮﺩ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ
ﻭ ﺯﺣﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺸﺨﺺ ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ ﻭ توحّش
ﻗﺒل بشری ﻤﻴﺒﺮﺩ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻮ ﻋﺒﺎﺩ ﻧﻘشی ﺪﺭﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ( ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭلی اﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍی خود ﺑﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﺮﮐتی ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮع ﺴﻘﻮﻃ
ﺪﺭﺳﺮﺍﺷﻴﺒﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﭼﻮﻥ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی ﻮﻋﻘلی ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺣﺮﮐتی ﺒﺴﻮﻯ
ﻘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ ﺒﺴﻴﺎﺭﺑلند
ﺑﺎﻟﺎ ﺍﺳﺖ) ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
(ﺍﻳﻥ ﻴﺎ ﺁﻥ) ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭﻟﻮ
ﻣﻮﻗﺖ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺒﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻳﺎ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭﺳﺮﮐشی
کند ) ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ
ﺗﻤﺎﻳﻞ ﺷﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﻳﻤﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﻮﻋﺎﺭﻑ
ﺷﺪﻧﺪ (ﺍﻭم
کننده ﺳﻠﻮکی ﻮﻋﺎﺭﻑ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺸﺪﻩ) ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺕ
ﻭﻣﻴل ﺒﮑﻔﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺟﺤﻮﺩ
ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭ ﺳﺮﮐشی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﮐﺎﻓﺮ
ﻣﻨﮑﺮ ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺃﻣﺮ ﺑﺎ ﮐﻤک
ﻮﺗﻮﻓﻴقی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺘﻌﺎﻗﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﻭﺿﻠﺎﻟﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺼﻴﺐ
ﺑﺮخی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻥ اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﻭ ﺍﮐﺘﺴﺎﺏ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻋﻘﺎﺏ
ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ( ﻭﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﺪﺭ ﻧﻮﻉ) ﻭﻳﺎ
ثوﺍﺏ ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﻭﻟﺒﺎس
ﻭ ثوﺏ ﻧﻮع فوق
بشری ﻮ شایستگیهاﻯ
اﻥ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
قُرآن ﭙﺮﺳﻴﺪﻯ
که ﺍﻳﺎ مُحدَث
ﻏﻴﺮﻣﺨﻠﻮق اﺳﺖ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯلی ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﺳﺖ:
کان اﻟﻠﻪ عَزّ
ﻭجَلّ ﻭﻟﺎ شیئ
غیر ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻭﻟﺎ ﻣﺠﻬﻮﻝ ﮐﺎﻥ
عز ﻭجَلّ ﻮﻟﺎ ﻣﺘﮑﻠّم
ﻮﻟﺎ ﻣﺮﻳﺪ ﻭﻟﺎ
ﻣﺘﺤﺮک ﻮﻟﺎ ﻓﺎﻋﻞ
جَلّ ﻮعَزّ ﺭﺑّﻨﺎ
ﻓﺠمیع اﻟﺼﻔﺎﺕ
مُحدَثة ﻋﻨﺪ ﺣﺪﻭث
ﺍﻟﻔﻌل ﻤﻨﻪ جَلّ
ﻮعَزّ ﺭﺑّﻨﺎ ﻭ
ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ کلام غیر
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﻓﻴﻪ ﺧﺒﺮ
ﻣﻥ کاﻥ ﻘﺒﻠﮑﻢ
ﻭﺧﺒﺮ ﻣﺎ ﻳﮑﻮﻥ
ﺒﻌﺪﮐﻢ ﺍﻧﺰل ﻤﻥ
عند ﺍﻟﻠﻪعلیّ
ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﻟﻠﻪ
ﭘﺎسخ اینکه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭﭼﻴﺰﻯ غیر
از ﺍﻭ ﻧﺒﻮﺩ. ﭼﻪ
ﺍﻧﭽﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻭﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻳﺎﻫﻨﻮﺯ
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
(ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
تجلّیات ﺍﻟﻬﻰ
شایسته ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻧﻮﺍع
فوق بشری ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻬﺎﻳتی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺍﻣﻮﺭ (ﺧﺎﺭج
اﺯ ﻫﺴﺘﻰ) ﺩﺭﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻋﻤّاء اﺳﺖ ﻫﺮﮔﺰ
تجلّی ﺸﺪنی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﻣﺘﮑﻠمی ﻨﺒﻮﺩ
ﻭﻫﻴچ ﻤﺮﻳﺪ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻳﺎ ﻣﺘﺤﺮک
ﻮ ﻓﺎعلیّ ﻨﺒﻮﺩ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻓﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻤﺎم اﻳﻥ
ﺼﻔﺎﺕ مُحدَث ﻫﻨﮕﺎم
ﺤﺪﻭث ﻓﻌل اﺯ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ. (ﺣﺎﺩث ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻗتی ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺑﻮﻗﻮع ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﺯلی ﻮ ﻗﺪﻳﻢ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺰﻣﺎنی ﭽﻮﻥ ﺨﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻣﻄﻠق
اﺯﻟﻴﺖ ﻧﻴﺴﺖ. قُرآن
کلام رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ کامل
الهی ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎن هستند.
ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﺪﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ رَبّ ﻗﺎﺋم
نوع بشری ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻧﻴﺰﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ رَبّ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻣﺎﺩﺭﻫﺴتی
نوع بشری ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺳﻮﻣﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻠﮑﻮتی ﻤﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮکی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻮﻟﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
اﻳﻨﺪﻩ ﺩﻭﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ که ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. قُرآن ﻫﺎ ﻭﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ مَشیّت
ﺍﺯلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ رَبّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی ﺪﺭﺳطح
عقلی الهی وﺯﺑﺎنی
ﻨﻮعی اﻭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻫﺮ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺰﺑﺎﻧﻬﺎﻯ ﻨﻮع
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭ ﻭﺣی ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺑﺬﻫﻦ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﺗﮑﻠم
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﺣﺮﮐﺖ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎم ﻔﻌﻞ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺣﺎﺩث ﻭﺟﺪﻳﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫم ﺰﻣﺎﻥ ﺤﺪﻭث
ﻓﻌل ﻠﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺒﺎﺣث قُرآن
ﻮحدیث ها ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی ﺒﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻣﺮ
سلوک الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﮑﻠم ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﺎ
ﺍﺯﻋﺒﺎﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﻤطیّع
ﻮﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﻤﻄﺮح ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.)
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ قُرآن
کلام اﻟﻬﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣﺨﻠﻮق اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻥ اﺧﺒﺎﺭ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺸﻤﺎ ﻭ ﺍﺧﺒﺎﺭ ﺍﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺸﻤﺎ ﻫﺴﺖ ( ﮐﺘﺎﺏ
قُرآن ﻤﺤﻤﺪ ﻣﺨﻠﻮق
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﻏﻴﺮ
ﻣﺨﻠﻮق اﺯ ﻗﺒل
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﻭلی ﺪﺭﺳﻄح
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
قُرآن اﺧﺒﺎﺭ ﺗﺎﺭﻳخی
گذﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭﭘﻴﺶ
ﺑﻴنی اﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻥ ﻫﺴﺖ. (ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ قُرآن ﻨﻪ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻫﺴﺖ
ﻭ ﻧﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﭼﻴﺰﻯ گفته ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻥ اﺧﺒﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ گذﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ قُرآن هست.
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
برتری مقام
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭﻇﻬﻮﺭﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ
آغاز ﺩﻳﻦ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻧﻮع فوق
بشری ﺠﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ کتاب قُرآن
هست. ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺭ قُرآن ﮐﺘﺎﺏ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
قُرّهﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﻭ قُرّه و
خورّه ﺟﺪﻳﺪ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮقُرّهﻫﺎ ﻭﺣﻮﺯﻩ
ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺩﻳﺎﻥ
ﻮ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ گذﺷﺘﻪ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻩ ﻭنوع
بشری ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ هفت ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﻌﺮﻓﺖ
الهی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻣﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺑﺮﺳﺪ) ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺍﻳﻦ قُرآن ﻨﺎﺯل
ﺸﺪﻩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ.( ﻧﺰﻭلی
ﻤﮑﺎنی ﻤﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺳﻤﺎﻥ
اﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺍﺯ ﺍﻟﻠﻪ
رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﻫﺴﺖ. ﻭلی اﺯ ﮐﺎﻧﺎل
رَبّ ﺭﺣﻤﺎن ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﮐﻪ رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﻟﻬﺎﻡ
ﺑﺨﺶ ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮع فوق
بشری ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
رَبّ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺍﺳﻄﻪ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎن ﻭﻫﺮ
ﺗﻌﻠﻴم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰمحمد
های زنده ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ
ﺗﺮﺑﻴتی رَبّ ﻗﺎﺋﻢ
ﺣﺘﻤﺎ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﺗﺮﺑﻴﺖ رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
همه ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎنی
بشری ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺳپسﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﺴﺄﻟﺖ ﺭﺣمک اﻟﻠﻪ
ﻋﻥ اﻟﺎﺳﺘﻄﺎعة
ﻟﻠﻔﻌﻞ ﻓﺎﻥّ
اﻟﻠﻪعَزّ ﻭ جَلّ
ﺨﻠق اﻟﻌﺒﺪ ﻭ ﺟﻌل
ﻠﻪ ﺍﻟﺂلة ﻭ ﺍﻟﺼحّة
ﻭهی اﻟقوّه ﺍﻟتی
ﻴﮑﻮﻥ اﻟﻌﺒﺪ ﺑﻬﺎ
ﻣﺘﺤﺮﮐﺎ ﻣﺴﺘﻄﻴﻌﺎ
ﻟﻠﻔﻌل ﻮﻟﺎ ﻣﺘﺤﺮک
اﻟّﺎ ﻭﻫﻮ ﻳﺮﻳﺪ
ﺍﻟﻔﻌﻞ ﻭهی ﺼفة
ﻣﻀﺎفة ﺍلی اﻟﺸﻬﻮة
ﺍﻟتی هی ﺧلق اﻟﻠﻪ
عَزّ ﻭ جَلّ ﻣﺮﮐبّة
فی اﻟﺎﻧﺴﺎﻥ ﻓﺎﺫﺍ
ﺗﺤﺮﮐﺖ ﺍﻟﺸﻬﻮة
اﻧﺴﺎﻥ ﺍﺷﺘﻬﻰ
ﺍﻟشیئ ﻮ ﺃﺭﺍﺩﻩ
ﻓﻤﻥ ثم ّﻘﻴل اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺮﻳﺪ ﻓﺎﺫﺍ ﺃﺭﺍﺩ
ﺍﻟﻔﻌل ﻮﻓﻌﻞ ﮐﺎﻥ
ﻤﻊ ﺍﻟﺎﺳﺘﻄﺎعة
ﻭ ﺍﻟﺤﺮکة ﻓﻤﻥ
ثمّ ﻘﻴل ﻠﻠﻌﺒﺪ
ﻣﺴﺘطیّع ﻤﺘﺤﺮﻙ
ﻓﺎﺫﺍ ﮐﺎﻥ اﻟﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﮐﻨﺎ ﻏﻴﺮ ﻣﺮﻳﺪ
ﻟﻠﻔﻌﻞ ﻭﮐﺎﻥ ﻤﻌﻪ
ﺍﻟﺂلة ﻭهی اﻟقوّه
ﻭﺍﻟﺼحّة ﺍﻟﻠّﺘﺎﻥ
ﺒﻬﻤﺎ ﺗﮑﻮﻥ ﺤﺮﮐﺎﺕ
ﺍﻟﺎﻧﺴﺎﻥ ﻮ ﻓﻌﻠﻪ
ﮐﺎﻥ ﺴﮑﻮﻧﻪ ﻟﻌلّة
ﺳﮑﻮﻥ اﻟﺸﻬﻮة
ﻘﻴل ﺴﺎﮐﻦ ﻓﻮﺻﻒ
ﺑﺎﻟﺴﮑﻮﻥ ﻓﺎﺫﺍ
ﺍﺷتهی اﻟﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻮ ﺗﺤﺮﮐﺖ ﺷﻬﻮﺗﻪ
ﺍﻟتی ﺮﮐّﺒﺖ ﻓﻴﻪ
ﺍﺷتهی اﻟﻔﻌل ﻮ
ﺗﺤﺮک ﺒﺎﻟﻘﻮة
ﺍﻟﻤﺮﮐبة ﻓﻴﻪ
ﻭ ﺍﺳﺘﻌﻤل آلة ﺍﻟتی
ﻴﻔﻌل ﺒﻬﺎ ﺍﻟﻔﻌﻞ
ﻓﻴﮑﻮﻥ اﻟﻔﻌل
ﻤﻨﻪ ﻋﻨﺪﻣﺎ ﺗﺤﺮک
ﻮ ﺍﮐﺘﺴﺒﻪ ﻓﻘﻴل
ﻔﺎﻋل ﻮ ﻣﺘﺤﺮک
ﻮ ﻣﮑﺘﺴﺐ ﻭﻣﺴﺘﻄﻴﻊ
ﺃﻭ ﻟﺎ ﺗﺮﻯ ﺃﻥ ﺠمیع
ﺬﻟک ﺼﻔﺎﺕ ﻳﻮﺻﻒ
ﺑﻬﺎ ﺍﻟﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﻌل ﭙﺮﺳﻴﺪﻯ
( ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﺗﻮﺍﻥ
اﺟﺮﺍﻯ ﻴک ﻔﮑﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﻓﮑﺮﻯ ﺒﻌﻤل
ﺪﺭ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭلی
ﺴﺎﻟک اﻃﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ سعی ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻫﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﻄﺎﻋﺖ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﺑﺴﺎلک ﺪﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺧﻠﺎل ﺴﻠﻮک
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺪﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭلی اﻳﻥ
غیر ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
مُدّعی ﺨﺪﺍ ﺷﻨﺎسی
ﻮ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ هست
ﻭلی ﺴﺮﭘﻴچی ﺒﺎﻣﺮ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ سلوک
الهی ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻓﻌﺎل
غیر سلوکی ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺯ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﻤﺘﻤﺮﺩﺍﻧﻪ
ﺍﻭ ﻭﺣتی کاﺭﻫﺎﻯ
ﺗﻌﺒﺪ ﮐﺎﺭﻯ اﻭ
ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻭ ﺣتی
ﺒﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺵ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﻫﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ نوع
بشری کنونی ﺨﻮﺩ
ﻫﺮﮐس ﻧﻴﺮﻭﻯ
هر ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺎ ﻟﺬﺕ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ) ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﻓﺮﻳﺪ ﺩﺭ
ﺍﻭ ﺁﻟﺖ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺻﺤﺖ ﻭﺳﻠﺎمتی ﻮﻋﻘل
ﻮ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺤﻴﺎتی ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺵ ﮔﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ هماﻥ قوّه
ﻭ ﻧﻴﺮﻭئی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻨﺪﻩ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﻨﻴﺮﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺘﺤﺮک ﺒﺮﺍﻯ
هر ﻓﻌﻞ ﺑﺎﺷﺪ. ( ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮعی
اﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺴم ﻮ
ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﺤﺮﮐﺎﺕ ﻭ ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
اﻥ ﻗﺪﺭﺕ ﻟﺎﺯم
ﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
الهی ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯﺍﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺼﺮﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﻓﺮﺍﻫم کرﺩﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﮐﺎﺭﻯ
اﻧﺠﺎم ﻨﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐسی ﭽﺸم
اﺯ ﺧﺪﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭلی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺒﻴﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭﻋﻘل ﺪﺭ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭح ﻨﺎﮐﺎفی
ﺪﺭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻓﺼل
ﻨﻮعی عقب ﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
اﺳﺖ) ﻭ ﻣﺘﺤﺮک ﻄﺎﻟﺐ
(ﻓﻌل ﺤﺮﮐﺖ) ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺼﻔتی
که ﺑﺸﻬﻮﺕ (ﻳﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻣﻴل ﻮهَوَس ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ) ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺿﺎﻓﻪ ﮔﺮﺩﻳﺪ
( ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍ
هم ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﺨﻠﻮق
الهی اﺳﺖ (ﻭﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ ﻮﺭﻭح
هست) ﻭﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺯ ﻗﺒل ﺘﺮﮐﻴﺐ
ﻭ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺷﺪﻩ ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺷﻬﻮﺕ ﻳﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺘﺤﺮﻳک ﺸﺪ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻃﻠﺐ ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺖ ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ (ﻭﺧﻴلی اﺯﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺑﺘﺤﺮﻳک ﻨﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﻳﺎ ﻧﻔس أمّاره
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ ﺷﺨﺺ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﻨﻘشی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻤُﺮﻳﺪ
ﺧﻮﺍﻧﺪ. (ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ)
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﺎﺭﻯ کند ﺍﻥ
کاﺭ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﻭﺣﺮﮐﺖ ﺍﻭ ﻫﺴﺖ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺑﻨﺪﻩ ( ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ سالک
الهی اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻫﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻥ که ﻣﺨﻠﻮق
ﺨﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ ﻭلی
عبدﻭ ﺑﻨﺪﻩ ﻧﺒﺎﺷﺪ)
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ گفت ﮐﻪ
ﻣﺴﺘطیّع ﻤﺘﺤﺮک
اﺳﺖ. ( ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯﺍﺩ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﮐﻥ غیر
ﻣﺘﺤﺮک ﻤﺎﻧﺪ ﻭﻓﻌلی
ﺮﺍ ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ (ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس
ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺪﺍﺭﻯ
که ﺧﻮﺩ ﻋﻤلی اﺭﺍﺩﻯ
ﻀﺪ ﻋﻤل ﺁﺯﺍﺩ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺍﻳﻥ ﺪﻭﮔﺎﻧگی
ﻤﻬمی ﺪﺭ ﺍﻓﻌﺎل
هست. ﻭﮐﻨﺘﺮل نفس
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺗﺴلیم ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ
ﻭﺑﻪ ﺍﻭ ﺗﻮکُلّ
ﻮﺗﺴلیم ﻤﺪﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﺪﺭﻋﻤل اﺯﺍﺩ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﻫﺮ ﺧﻄﺎ
ﺩﺭ ﻓﻌل هست ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺎمی اثاﺭﻫﺮ
ﻓﻌل اﺯﺍﺩ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺧﻄﺎ ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺳﺎﺯ ﻭﺍثاﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺼﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺗﻤﺎم غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻴﺪﻳﻥ ﻮﻳﺎ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ اﺳﺖ) ﺍﻳﻥ
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﻭ ﺳﮑﻮﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻘﺪﺭﺕ
ﻭ ﺍﻟﺖ ﻭﺳﻠﺎﻣتی
لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ ﺤﺮﮐﺖ
ﻭ ﻓﻌل اﻧﺴﺎﻥ هست.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻮﺍﻥﺴﮑﻮﻥ
ﻮﺳﮑﻮﺕ ﻭﺍﺭﺍﻣﺶ
ﺷﻬﻮﺕ (ﻳﺎ ﺳﮑﻮﺕ
ﻫﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺳﺎﮐﻥ
ﺒﮑﻨﺪ (ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺨﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﻗﺪﺭﺕ
الهی ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺮﻑ هَوَس
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ) ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺷﺘﻬﺎ
ﻳﺎﻓﺖ ﻳﻌنی ﺸﻬﻮﺕ
ﻭ ﻣﻴل ﻮهَوَس ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ) ﻭﺗﺤﺮﻳک
اﺭﺍﺩﻩ ﻭﺷﻬﻮﺕ
ﻧﻤﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺎﻳل
ﺒﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ اﺟﺰﺍ
ﮐﻪ ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩ ﻓﻌل
ﻮ ﺍثاﺭ ﺍﮐﺘﺴﺎبی
ان ﻥ ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
( ﺍﮔﺮﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩ
ﺍثاﺭ ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ الهی
ﺒﺮﺍﻯ اثاﺭﻣﻨفی
ﻮ ﺿﺮﺭﻫﺎﻯ هر ﻓﻌﻞ
ﺍﻭ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺧﻮﺩﺵ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮ ﺑﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺍﺭﺩ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻭﺑﺎﻟﻤثل ﺪﻳﺪﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺒﻠﺎﻳﺎ ﺑﺮ
ﺳﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﻭ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﭼﻪ ﻗﺒل اﺯﻣﺮﮒ
ﻳﺎ ﺩﺭ جَهَنّم
ﺴﻮﻡ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻳﺎ
ﺩﺭ جَهَنّم
چهاﺭم ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺪﻧﻴﺎ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ گفت ﻓﺎﻋﻞ
(ﮐﻪ ﺳﺮﺧﻮﺩ ﻭﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩ)
ﻭ ﻣﺘﺤﺮﻙ (ﺻﺎﺣﺐ
ﺣﺮﮐﺖ ﻭﺍﺯﺍﺩ) ﻭﻣﮑﺘﺴﺐ
(ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩﺵکسب
ﺍثاﺭ ﻣثبت ﻳﺎ ﻣﻨفی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ) ﻭ ﻣﺴﺘطیّع
ﺨﻮﺍﻧﺪ (ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ
اﻃﺎﻋﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺗﻤﺎم اﻳﻥ
ﺼﻔﺎﺕ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻴﺒﻴنی
اﻧﺴﺎنی هستند.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻯ:
ﺴﺄﻟﺖ ﺭﺣمک اﻟﻠﻪ
ﻋﻥ اﻟﺘﻮﺣﻴﺪ ﻭ
ﻣﺎ ﺫﻫﺐ ﺍﻟﻴﻪ ﻣﻥ
ﻘﺒﻠﻚ ﻓﺘﻌﺎلی
اﻟﻠﻪ ﺍﻟﺬﻯ ﻟﻴس
ﮐﻤثله شیئ ﻭﻫﻮ
ﺍﻟﺴمیع اﻟﺒﺼﻴﺮ
ﺗﻌﺎلی اﻟﻠﻪ عَمّاء
ﻳﺼﻔﻪ ﺍﻟﻮﺍﺻﻔﻮﻥ
ﺍﻟﻤﺸﺒّﻬﻮﻥ اﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮﺗﻌﺎلی
ﺒﺨﻠﻘﻪ ﺍﻟﻤﻔﺘﺮقوﻥ
علیّ اﻟﻠﻪ عَزّ
ﻭ جَلّ ﻓﻌﻠﻢ ﺍﻥّ
اﻟﻤﺬﻫﺐ ﺍﻟﺼﺤﻴح
فی اﻟﺘﻮﺣﻴﺪ ﻣﺎ
ﻧﺰل ﺒﻪ ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ
ﻤﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻠﻪ
عَزّ ﻭ جَلّ ﻓﺎﻧﻒﻋﻥ
اﻟﻠﻪ ﺍﻟﺒﻄﻠﺎﻥ
ﻮ ﺍﻟﺘﺸﺒﻴﻪ ﻓﻠﺎ
نفی ﻮﻟﺎ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻫﻮ ﺍﻟﻠﻪ عَزّ ﻭ
جَلّ ﺍﻟثاﺑﺖ ﺍﻟﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺗﻌﺎلی اﻟﻠﻪ عَمّاء
ﻳﺼﻔﻪ ﺍﻟﻮﺍﺻﻔﻮﻥ
ﻭﻟﺎ ﺗﻌﺪ ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ
ﻔﺘﻀﻞ ﺑﻌﺪ ﺍﻟﺒﻴﺎﻥ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﮔﻔﺘﻨﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺤﺮﻓﻬﺎ
ﻭﺑﺮئ و ﺑﻪ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ گفتهﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﺸﺒّﻬﻪ
ﮐﺮﺩﻩ (ﺗﺸﺒّﻪ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﺑﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ)
ﮐﻪ ﺍﻓﺘﺮﺍ ﻭ ﻧﺴﺒﺖ
ﺩﺭﻭغ ﺒﺨﺪﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﺑﺪﺍﻥ که ﻣﺬﻫﺐ
ﺻﺤﻴح ﺪﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
(ﻋﻤل ﻮﺍﺣﺪ ﮐﺮﺩﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺨﻮﺩﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
و توسل ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻳﮕﺎﻧگی
ﻔﮑﺮﻯ ﻮ ﮐﺴﺐ ﺣﺎﻟﺖ
ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ ﻮ ﺧﻠﺴﻪ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﻳکی ﺸﺪﻥ
ﺪﺭ ﻳک ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ (ﺗﻮﺣﻴﺪ)
ﺍﺻﻄﻠﺎحی ﻔﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺷﺨصی
ﭽﻪ ﻋﻘﻴﺪﺍﻯ ﺪﺭ
ﺫﻫﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﻴﮕﺎﻧگی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ.
(ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻧﻈﺮﻯ) ﻣﺮﺩم
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﺑﺎﻃل ﻮ
ﮐﻔﺮو شرک ﺍﺳﺖ ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﻫم ﺪﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ
(ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻋﻤﻠﻰ) ﻳﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ اﻭم
عملی ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺫﺍﺗﺎ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒﮑﻨﺪ. ﻭﺗﺮک ﻮﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ (ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) ﺑﺎﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﻴﺎﺑﺪ)(ﻣﺬﻫﺐ
و روش ﺻﺤﻴﺢ) ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
الهی ﺪﺭ قُرآن
اﻣﺪﻩ ( ﺑﺎﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ قُرآن ﺷﺒﻴﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎم
اﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﭽﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮﮐﺴﺐ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﻳک ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻋﻤﻠﻰ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟک در
رؤیا و شهود ﻨﺸﺎﻥ
بدهد ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻﻞ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
رحمان در
ولایت سلوکی محمدی
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ ﻨﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
انرا ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ
ﻤﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍلا
ﺷﺮح اﻳﻥ ﺪﻳﺪﻧﻴﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﻔﮑﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ تَصوّر
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﺬﻫﺐ
و روش ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺻﺤﻴﺢ
ﻫﻤﺎﻥ که (ﺭﺍﻩ ﺫﻫﺎﺏﻋﻤﻠﻰ)
ﻭﺣﺮﮐﺖ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺷﺨﺺ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮالهی
خود ﺮﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
نهایت ﻫﻤﺎﻥ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺪﻭﮔﺎﻧﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﻗﺎﺋﻢو ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ) ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭼﻮﻥ ﺒﻄﻠﺎﻥ
ﻮﺗﺸﺒﻴﻪ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﺩﺭ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺗثبیت
ﺻﻔﺎت ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺪﺭﺕ ﺩﻳﺪﻥ ﺮﺍ
ﺑﺨﺪﺍ با
چشمان ﻧﺴﺒﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣثلا ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﺸم ﺪﺍﺭﺩ ﻭﻳﺎﺑ
ﻨﺤﻮﻯ ﺪﻳﮕﺮ ﭼﺸمی
ﺪﺍﺭﺩ (ﺍﻣﺎ ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭﺵ (ﻧفی
ﺼﻔﺎﺕ) ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻨﻴﻥ
ﻮ ﭼﻨﺎﻥ اﺳﺖﺑﻠﮑﻪ
ﺑﮕﻮﺋﻴم ﻨﻪ ﭼﻨﻴﻥ
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺁﻥ ﭽﻨﺎﻥ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﭼﺸم ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭﺗﻥ
ﻮ ﺍﺣﻮﺍل ﻮﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻭﻏﻴﺮﻩ بشری
را ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭ ﻧفی ﺼﻔﺎﺕ ﻫﻴچ
ﺼﻔتی ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎقی ﻨﮕﺬﺍﺭﻳﻢ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺵ
ﺩﻭﺭﻯ اﺯ ﺷﺮک
اﺳﺖ ﻭلی ﺒﺎﺯ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﭽﻴﺰﻯ ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺫﻫﻥ ﻤﺎ ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ سلوک
الهی ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺯتجلّیات
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻫﺮ ﻃﻮﺭ ﺻﻠﺎح ﺒﺪﺍﻧﺪ
ﻭﻋﻘل ﻮ ﻗﺪﺭﺕ ﺷﺨصی
ﺴﺎﻟک ﻜﻤک ﻜﻨﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻨفی
ﺼﻔﺎﺕ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻪ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎثباﺕ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﻟﻮ ﺍﺳﺘثنائی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﻭﺍﺻﻔﺎﻥ اﺳﺖ ﻭ
ﺍﺯ قُرآن هرﮔﺰ
ﺗﺠﺎﻭﺯ ﻧﮑﻦ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯﺍﻳﻥ ﺒﻴﺎﻥ
ﻮﺗﺸﺮﻳﺢ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻋﺪم ﺘﺠﺎﻭﺯ
ﺍﺯقُرآن ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﮔﻔﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩ (ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒالهی
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖﻭلی ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻥ ﻘﺮﺍﻥ که ﻧﺒﺎﻳ
از ان ﺗﺠﺎﻭﺯ ﺷﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻭقُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ محمدی ﺪﺭ
سلوک اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
الهی که ﺁﻏﺎﺯ ﻭ
ﺍﻭ (قُرآن ﻨﺎﻃﻖ)
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﺸﺮیح
کنندﻩﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭﮐﺘﺎﺏ
قُرآن هست ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺤﺎﺻل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺷﺨﺺ ﺑﺎﻳﺪ
سلوک الهی ﻮ قُرّه
ﻳﺎبی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﻭﮔمراهی ﻮﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ الهی ﻮﺣتی
اﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
عقل ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
کنونی ﺨﻮﺩ ﻭ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺖ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﺭﺣﻤﺖ ﮐﻨﺪ( ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻮ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
اوﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻋقل کُلّی ﻮﻋﺮﻓﺎنی
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ از ﺍﻳﻤﺎﻥ ﭙﺮﺳﻴﺪﻯ:
ﺴﺄﻟﺖ ﺭﺣﻤک اﻟﻠﻪﻋﻥ
اﻟﺎﻳﻤﺎﻥ ﻓﺎﻟﺎﻳﻤﺎﻥ
هو اﻗﺮﺍﺭ ﺑﺎﻟﻠّﺴﺎﻥ
ﻭ ﻋﻘﺪ ﺑﺎﻟﻘﻠﺐ
ﻭﻋﻤل ﺒﺎﻟﺄﺭﮐﺎﻥ
ﻓﺎﻟﺎﻳﻤﺎﻥ ﺒﻌﻀﻪ
ﻣﻥ ﺒﻌﺾ ﻭ ﻗﺪ ﻳﮑﻮﻥ
اﻟﻌﺒﺪ ﻣﺴﻠﻤﺎ
ﻗﺒﻞ ﺃﻥ ﻴﮑﻮﻥ ﻤﻮٴﻤﻨﺎ
ﻭﻟﺎ ﻳﮑﻮﻥﻤﻮٴﻤﻨﺎ
حتی ﻴﮑﻮﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎ
ﻓﺎﻟﺎﺳﻠﺎم ﻘﺒل
اﻟﺎﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﻫﻮ
ﻳﺸﺎﺭک اﻟﺎﻳﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺫﺍ ﺃتی اﻟﻌﺒﺪ
ﺑﮑﺒﻴﺮة ﻣﻥ
کباﺋﺮ ﺍﻟﻤﻌﺎصی
ﺃﻭ ﺻغیرة ﻣﻦ ﺻﻐﺎﺋﺮ
ﺍﻟﻤﻌﺎﺻﻰ اﻟتی
نهی اﻟﻠﻪ عَزّ
ﻭجَلّ عنا ﮐﺎﻥ
ﺨﺎﺭﺟﺎ ﻣﻥ اﻟﺎﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺳﺎﻗﻄﺎ ﻋﻨﻪ ﺍﺳم
اﻟﺎﻳﻤﺎﻥ ﻭثاﺑﺘﺎ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﺳم اﻟﺎﺳﻠﺎم
ﺑﺪﺍﻥ که ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ اﻗﺮﺍﺭ ﺑﺰﺑﺎﻥ
(ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ هاﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
که ﭘس اﺯ ﺍﻥ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﺎ ﺻﺎﻟﺖ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ سلوک ﻭﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ الهی
پیامبری زنده ﺪﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﻮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻋﻘﺪ ﺩﺭ ﺩﻝ (ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺷﺪﻥ بیک عقیدﻩ
ﺑﻄﻮﺭ ثاﺑﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﻋﻘﻴﺪﻩﺍﻯ ﻗﺎﺑل
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻭ ﺯﻭﺍل
اﺳﺖ. ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﻋﻘﻴﺪﻩﺍﻯ ﻨﺎشی
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
اﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻭﺭﻯ
اﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻫﺮ ﻳک
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺴﺎلک ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻳﻥ غیر ﻗﺎﺑل ﺤﺬﻑ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.) ﻭﻋﻤل ﺒﺄﺭﮐﺎﻥ
ﺍﺳﺖ (ﻭﻋﻤل اﻳﻥ
عقیده ﻭ ﺍﻳﻥ اﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﻭﺳﻴﻠﻪ الهی
اﻥ ﺑﺎ ﺍﺭﮐﺎﻥ ﻮ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺘﻥ که ﺑﺪﺍﻥ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺩل ثاﺑﺖ ﮔﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک عملا ﺩﺭ
ﺍﻋﻤﺎل ﺠﺴمی
عباﺩﻯ ﻭﺍﻋﻤﺎل
ﺬﻫنی ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎل ﺮﻭحی
ﺪﺭﻋﺸق ﻮ ﮐﺸﺶ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﻓﻘﻄ ﺤﺮﻑ ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺰﻧﺪ. ﺍﻋﻤﺎل
ﺘﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎتی ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
نَفس ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ الهی
اﻥ ﻫﻤﻴﻥ ﺘﺤﻘق
ﺪﺍﺩﻥ ﺁﻥ ﺑﺎ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﭘﻴﺮالهی
سالک ﺍﺳﺖ) ﻭﺑﺪﺍﻥ
که ﺍﺟﺰﺍﻯ اﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻬم ﺒﺴﺘﮕﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
(ﺯﺑﺎﻥ ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮﻋﻤل
ﺒﺎ ﻫم هستند. ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ. ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
عملی ﻴﺎ ﺍﻭﻡ ﻭ
سلوک الهی ﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻨﻈﺮﻯ ﻮ ﺗﺌﻮﺭﻯ
ﺒﺎ هم هستند. ﻭﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴک ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺷﻮﻧﺪ ﻫﺮ ﻳک اﺯﺍﻳﻥ
ﺼﻔﺎﺕ ﺭﺍ ﺍﮔﺮ ﺳﺎلکی
ﺒﺘﻨﻬﺎئی ﺘﻌﻘﻴﺐ
ﮐﺮﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﺘﻤﺎم ﺼﻔﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﺮﺍﻯ
ﻄﺮﺩ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺯﺷﺖ ﻭﺣﻴﻮﺍنی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﮔﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻴکی اﺯﺍﻥ
ﺼﻔﺎﺕ ﺯﺷﺖ ﺗﻮﺟﻪ
ﺷﻮﺩ ﺗﺎﺭفع گرﺩﺩﻫﻤﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺯﺷﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺰ ﺣﺬﻑ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﻴکی اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺩل ﺒﺒﻨﺪﺩ ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻤﺎم ﺼﻔﺎﺕ ﺯﺷﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺎ ﻫم اﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻮالهی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ ﺒﺪﻧﺒﺎل
هم هستند. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻨﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺼﻔﺎتی ﺒﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ.
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻗﺒلی ﺮﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩ. ﺑﻘﻮل
ﻤﻮﻟﺎ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﺻﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﭽﻮﻥ ﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻥ
اﺳﺖ. ﭼﻮﻥ ﺴﺮ ﺑﺮﻳﺪﻩ
ﺷﻮﺩ ﺗﻦ ﻣُﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟک اﮔﺮ
ﺻﺒﺮ ﺭﺍ ﺑﺎقی
گذﺍﺭﺩ ﺗﻤﺎم ﺠﺴم
ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭح ﺰﻧﺪﻩ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ شاید ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. (ﻋﺒﺪ) ﻭﺑﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟک ﻤطیّع ﺨﺪﺍ
ﻭﻫﻤﺎﻥ اﻣﺮﻳﻪ
سلوک الهی ﻭ ﺗﻮﺳل
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ الهی ﺪﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﺳﺖ.
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺘﻤﺮﺩ
ﻭﻋﺎصی ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻧﻪ ﺑﻨﺪﻩ ﻣطیّع
در ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﺒﻮﺩﻥ.
ﺩﺭ ﻧﺎم
مسلمانی کاﺭﻫﻤﻪﻫﺴﺖ.
ﻭلی ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﺒﻮﺩﻥ
که ﺗﺴلیم و
مسلّم ﺴﻠﻮک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻳﻚ ﮐﺎﻣل الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
اﻭم کرﺩﻥ
عملی اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻄ
اﻋﺘﻘﺎﺩ ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍئی
هستﻭ ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻮﺍقعی اﺳﺖ ﻭﮐﺎﺭ
سلوک الهی کاﺭﻯ
ﻀﺮﻭﺭﻯ می ﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮٴﻤﻥ ﺸﺪﻥ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻭل ﺒﺎﻳﺪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻈﺎﻫﺮﻯ (زبانی) ﺑﻮﺩ.
ﻭﺑﻤﻌنی ﺪﻳﮕﺮ
ﺗﺴﻠﻴم اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺸﻮﻳﺪ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
عملی ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺣتی ﺘﺴلیم
ﻮ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻯ ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻳﻤﺎنی هم ﭙﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺍﻳﻤﺎنی ﻨﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺳﻠﺎمی
هم ﻨﻴﺴﺖ. ﻳک غیر
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﻭﺵ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎم عمل
کند ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺧﻴلی
اﺯﺳﻨﻴﺎﻥ ﭽﻮﻥ
ملّای رومی ﻮﺻﺪﻫﺎ
ﻋﺎﺭﻑ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺮﺷﻨﺎس
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺷﻴﻌﻪ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻭلی شعاع های
ولایت ﺳﻠﻮکی علیّ
ﺮﺍ بهدایت
الهی و معرفی پیر
مناسب ﺩﻧﺒﺎل ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺑﺎﻳﻤﺎﻥ ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ الهی ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ عشق ﻭﻟﺎﻳﺖ
در ﺩﻝ ﻭﺍﺳﻠﺎم
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺪﺭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻘلبی
ﺒﺎﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ تجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ و اهل
کتاب بودن ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﭘس ﺍﺳﻠﺎم ﻘﺒل
اﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﺷﺮﻳک اﻳﻤﺎﻥ
(ﺍﻭل باید ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
در تسلیم خدا
شد ﺗﺎ ﺑﻌﺪ ﺳﺎﻟک
گردید ﻳﻌنی
اول ﺒﺎﻳﺪ ﺗﺴﻠﻴم
ﭙﻴﺮالهی
بمعرفی
خداوند ﺸﺪ ﺑﻌﺪ
ﺑﺎﻋﻤﺎل
عبادی ﺴﻠﻮکی ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ.
ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺒﺎﻳﺪﻋﻠﻨﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﻣﻮٴﻤﻥ باﺸﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
اول ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﺒﻮﺩ
ﺗﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻤﻌنی
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ گناه ﮐﺒﻴﺮﻩﺍﻯ
ﺒﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻳﺎ ﺻغیرﻩﺍﻯ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
نهی کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
که ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.( ﻧﻪﻓﻘﻄ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﻈﺎﻫﺮﻯ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪعلیّ
رغم اﺳﻠﺎم إدّعائی
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﺰﺭگ ﻮ ﮐﻮﭼک ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ کامل
الهی ﺑﺮﺍﻯ اﻏﺎﺯ
ﺍﻭم ﻮ ﺍﻳﻤﺎﻥ
عملی ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤلی
ﭙﻴﺮ کامل
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﮐﻨﺪ. ﺩﺭ ﻭﺍقع
اﻳﻤﺎﻥ عملی نیز
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
هم ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺧﺎﺭج اﺯ ﺗﻌﻬﺪ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ. (ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﺣتی
ﻨﺎم اﻳﻤﺎﻥ (ﻳﻌنی
ﻤﻮٴﻤﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﻮﺩﻥ)
ﺍﺯﺍﻭ ﺳﺎﻗﻄ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
(ﻣﻄﺮﻭﺩ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎنی
ولایت ﻤﻴﺸﻮﺩ) ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻧﺎم
اﺳﻠﺎﻡ (ﻇﺎﻫﺮﻯ
و قشری ) ﺑﺮ ﺍﻭ ﺑﺎقی
ﺒﺎﺷﺪ. (ﻭﻳﺎ ﺭﻓﺖ
ﻭ ﺍﻣﺪﻯ ﺪﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎنی ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ اﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺰﻧﺪ ﻭلی ﺒﻮﻇﺎﻳﻒ
الهی ﺨﻮﺩ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ولی نه هر
اخوند مُدّعی اجتهاد
.ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻔﺎﻥ ﺘﺎﺏ ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺮ
ﻋﺎﺩ الی اﻟﺎﻳﻤﺎﻥ
ﻭﻟم ﻴﺨﺮﺟﻪ ﺍلی
اﻟﮑﻔﺮ ﻭ ﺍﻟﺠﺤﻮﺩ
ﻭ ﺍﻟﺎﺳﺘﺤﻠﺎﻝ
ﻭﺍﺫﺍ ﻗﺎل ﻠﻠﺤﻠﺎل
هذﺍ ﺣﺮﺍﻡ ﻭ ﻟﻠﺤﺮﺍم
هذﺍ ﺣﻠﺎﻝ ﻭ ﺩﺍﻥ
ﺒﺬﻟک ﻔﻌﻨﺪﻫﺎ
ﻳﮑﻮﻥ ﺨﺎﺭﺟﺎ ﻣﻥ
اﻟﺎﻳﻤﺎﻥ ﻮ ﺍﻟﺎﺳﻠﺎم
الی اﻟﮑﻔﺮﻭ ﮐﺎﻥ
ﺒﻤﻨﺰلة ﺭجَلّ
ﺪﺧل اﻟﺤﺮﻡ
ثمّ ﺪﺧل اﻟﮑﻌبة
ﻓﺄحَدَث فی اﻟﮑﻌﺒﻪ
حَدَثا ﻓﺎﺧﺮج
عن اﻟﮑﻌبة ﻭﻋﻥ
اﻟﺤﺮﻡ ﻓﻀﺮﺑﺖ
ﻋﻨﻘﻪ ﻭ ﺻﺎﺭ ﺍلی
اﻟﻨﺎﺭ ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
عاصی اﺯ ﺗﺴلیم
ﻮﺍﻳﻤﺎﻥ ﺘﻮﺑﻪ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭ ﻃﻠﺐ ﺑﺨﺸﺶ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﮐﺮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻳﻤﺎﻥ (ﻳﻌنی
سلوک الهی ﻮﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎنی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺑﮑﻔﺮ ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭﺣﻠﺎل ﺪﺍﻧﺴﺘﻥ
هر ﭼﻴﺰﺣﺮﺍم ﺒﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩ. (ﺣﻠﺎل ﻮﺣﺮﺍﻡ
آخوندﻫﺎ ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺑﺎﺯﻯ ﻨﻔس
ﺍﻧﺎﻥ اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺴﺘﻨﺪ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺳﺖﻫم
گفته ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺭﺯﺵﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ)
ﻭﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯ ﺣﻠﺎلی ﺮﺍ
ﺣﺮﺍم ﺒﮕﻮﻳﺪ ﻭﻳﺎ
ﺣﺮﺍﻣﻰ ﺭﺍﺣﻠﺎل
ﺒﺪﺍﻧﺪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﮑﻔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐسی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺴﺠﺪ
ﺍﻟﺤﺮﺍم ﻤﮑﻪ ﻭﺳﭙس
ﺩﺍﺧل کعبه ﺑﺸﻮﺩ
ﻭحَدَث (ﮔﺎﺯﺷﮑم
ﻮﻫﺮ ﺍﻟﻮﺩگی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻗﺒﻠﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﭘﻴﺮ
الهی اﻳﻥ
گناه کاﺭﻯ
عمدی ﺍﻟﻮﺩﮔﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺠﺎﻯ ﺤﺎﺩثه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺤَﺪَث ﻨﻤﻮﺩﻩ.
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭحَجّ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻃل ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﺩﺭ ﮐﻌﺒﻪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻃﺮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﻳﺎ
ﮔﺮﺩﻧﺶ ﺯﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺠﻬنم ﺒﺮﻭﺩ
. (ﺍﻳﻥ کعبه ﺳﻨگ
ﻮ ﺍﺟﺮ مَکّه ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ حَدَث ﻋﻤل
ﺰﺷتی هم ﺒﺪﻭﻥ
اﺭﺍﺩﻩ ﺷﺪ ﮔﺮﺩﻥ
ﺰﺩﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ اﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
قانونی ﺪﺍﺭﺩ ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﮐﻌﺒﻪ
ﻗﺒﻠﻪ ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟک
که ﺩﺭ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
و توسل ﺩﺍﺋم اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺗﺮک
ﺼﻠﺎﺕ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻣﻄﺮﻭﺩ
ﺍﺯﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﻤﺎنی
ﻮﻃﺮﻳﻘﺖ .ﻭﮔﺮﺩﻥ
ﺰﺩﻥ هماﻥ ﻃﺮﺩ
ﻭبی اﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﺘﻤﺎم
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﻤﺎنی
ﺒﺎ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﺎﺭ
ﻭﺟﻬنم ﻨﻴﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭﺡ اﻳﻥ ﺘﺎﺭک
ﺴﻠﻮک و صلات ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی اﺳﺖ. (ﻣﺨﻠﻮﻕ)
ﺍﻣﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺪﺍﻭﻧﺪ
می آﻓﺮﻳﻨﺪ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻗﺪﻳم ﻮ ﺍﺯلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. قُرآن غیر
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺍﺳﺖ ﻳﻌنی
ﻘﺪﻳم غیر ﻗﺎﺑل
ﺘﮑﺬﻳﺐ ﺍﺳﺖ ﻭلی
ﻤﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺗﮑﺬﻳﺐ
قُرآن ﻓﻬم ﻨﺎﺩﺭﺳﺖ
قُرآن اﺳﺖ. ﻫﺮﮐس
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﮐﻨﺪ ﻟﺎﺑﺪ
ﻓﻬمی ﻨﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺗﻤﺎم
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎمی
ﻘﺮﺍﻥ را ﺘﮑﺬﻳﺐ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭلی ﻔﻬم
ﻨﺎﺩﺭﺳتی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ کاﻓﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1561 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ۳۳ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻘَﺪَﺭ
ﻭ ﻗُﺪﺭَﺕ ﺍﺟﺮﺍﻯ
گناه ﺑﺎ ﮐﻠﺎم ﻮﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
خودسرانه ﺍﻧﺴﺎﻥ
که ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠﻴﺴﺖ ﺍﻟﺎﺳﺘﻄﺎعة
ﻣﻥ کلامی ﻮﻟﺎ ﻣﻥ
کلام ﺁﺑﺎئی ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﭼﻴﺰﻯ اﺯ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻤﻥ ﻮ ﭘﺪﺭﺍﻧم ﻨﻴﺴﺖ.ﻫﻤﻴﻥ
کاﺭﺑﺮﺩ ﻟﻔﻆ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﮐﻪ ﻣﺼﺮﻑ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺒﺠﺎﻯ ﻘﺪﺭ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
گردیده ﺍﺯ ﻣﻦ ﻭﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻤﻥ ﺘﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﻧﮕﻔﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﻫل ﺘﺴﻨّﻦ
ﮐﻪ ﻓﻠﺴفی ﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﻧﺮﺍ ﺭﺍیج
کرﺩﻧﺪ. ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻫم ﺒﻨﺤﻮﻯ ﺸﻴﻌﻴﺎﻥهمین
ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ
کلامی ﻮﻓﻠﺴفی
ﺒﺎﻃل ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺒﺤث ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺩﺭﮐﻠﺎم ﻤﻥ ﻮ ﻳﺎ
ﭘﺪﺭﺍﻧم ﺪﺭﮐﻠﺎﻣﺸﺎﻥ
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭح
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﺪﺍﺭﺩ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ شانﻤﻘﺎم
ﻮﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻮﺍﻥ
اﺟﺮﺍﻯ ﺍﻥ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ
قُرآن اﻣﺪﻩ
هل ﻴﺴﺘطیّع ﺮﺑّﻚ
(ﺍﻳﺎ ﺧﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ)
ﺯﻳﺎﺩ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺑعیسی ﻤﺴﻴح
ﻮﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﺍﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺴﻔﺮﻩﺍﻯ
اﺳﻤﺎنی ﺒﻔﺮﺳﺘﺪ؟
(ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻮ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﭘس ﺍﺯ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
سلوک الهی ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻣﻌﻨﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﻮ ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ ﻣﻌنی
ﻄﻮع ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
سعی ﺒﺮﺍﻯ گرﺩﻥ
ﺪﺍﺩﻥ ﻭ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻥ
ﺘﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺣﻮﺍلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭﭼﻪ
ﻭﻗﺖ ﻭﻣﺎ ﭼﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺧوﺮﺳﻨﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺷﺮﻃ
ان ﺘﻨﻬﺎ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﺘﺤمل
اثاﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺳﺖ.

حدیث 1562 - ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻟﻔﻈ اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺰ ﺁﻣﺪﻩﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ34 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻣﻌنی
آیه ﻗﺮﺍنی ﻮ ﻗﺪ
ﮐﺎﻧﻮﺍ ﻳُﺪﻋﻮﻥ
الی اﻟﺴﺠﻮﺩ ﻭ ﻫم
ﺴﺎﻟﻤﻮﻥ اﻧﻬﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺩﻋﻮﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺠﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻭﺳﺎلم ﻨﻴﺰ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺩﻋﻮﺕ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺍنی ﻮﺗﻮﺍنی
اﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﺎﻟﺎ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﭘﻴﺮﻯ ﻭﻣﺮﮒ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺤﺸﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
سلوک الهی
کنند ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﻭﻳﺎ ﻓﺮﺻﺖ
ﮐﺎفی ﺒﺮﺍﻯ اﺗﻤﺎم
ﻤﺮﺍﺣل ﺴﻠﻮکی ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ) ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻳﻌنی
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻣﺴﺘطیّع ﺒﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺗﻮﺍﻥ
اﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﻳﺎﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻭ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ:
ﻮﻫم ﻤﺴﺘﻄﻴﻌﻮﻥ
ﻳﺴﺘﻄﻴﻌﻮﻥ اﻟﺄﺧﺬ
ﺑﻤﺎ ﺍُﻣﺮﻭﺍ ﺑﻪ
ﻭﺍﻟﺘﺮک ﻠﻤﺎ ﻧﻬﻮﺍ
ﻋﻨﻪ ﻭ ﺑﺬﻟک اﺑﺘﻠﻮﺍ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺎﻥ ﺘﻮﺍﻧﺎئی
ﻮﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺗﺎ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﺎﻣﻮﺭ اطاعت ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺍﻧﭽﻪ ﻣﺎﻣﻮﺭ
ﺑنی و امتناع
از ﺍﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﻭلی
اﻳﻨﺎﻥ ﺒﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﻠﺎ ﻭ ﻓﺘﻨﻪ
ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ الهی
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ
(ﮐﻪ ثرﻭﺕ ﻭ ﺳﺮﮔﺮﻣﻴﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺴﻠﻮک ﻨﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﻭلی اﮔﺮ ﺩﺭ ﺩﻳﺮ
ﻭﻗﺖ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ. (ﺑﻠﺎ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻮﺳﻴله ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﻮﺗﻘﻮﻳﺖ ﺻﺒﺮو
اراده ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻏﻔﺎل
ﻮ ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ نفس
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻧﻌﻤﺖ ﻭثرﻭﺕ ﻭﻟﺬﺕ
است ﻭلی ﺪﺭ ﺑﺎﻃﻥ
اﻳﻨﻬﺎ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻧﺎﮐﺎمی ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی
اﺳﺖ. ﻣﮕﺮ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ الهی ﺨﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺟﺴم
ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﺗﺮ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻧﻮع
فوق بشری ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﺪﺭ ﻣﺴخ هاﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯﻯ ﺮﺍ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻭﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻤﮑﺮﺭ جَهَنّم
ﻴﺠﻬﺎﻥ ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ. ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺠﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ. ﺑﺎﺯ ﺳوآل
کنندﻩ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺷﺨصی ﻮﻓﺎﺕ
ﮐﺮﺩ ﻭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺩﺭﻫم ﺒﺠﺎ ﮔﺬﺍﺷﺖ
ﻭحَجّ ﻨﮑﺮﺩ ﺍﻳﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ حَجّ
کند ﻭ ﻧﮑﺮﺩ؟ ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﻭلی
ﻤﺎل ﻮﺳﻠﺎمتی
اﻭ ﻣﺎنع ﺸﺪ ﻭﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺍﮐﺘﻔ ﺎﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻴّﺖ ﻭﻣُﺮﺩﻩ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ ﻮﻧﺎﺗﻮﺍنی
اﻣﮑﺎﻥ حَجّ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺣتی اﮔﺮ ﺑحَجّ
کعبه ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﺑحَجّ اﮐﺒﺮ سلوک
الهی ﻨﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺠُﺮﻡ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎئی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ ﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻃﺒیعی ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺡ ﻭﺧﺮﻭج اﺯﻧﻮع
بشری ﺒﻨﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ.
(حَجّ) ﻫﻤﺎﻥ ﺤﻖ
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ تجلّیات
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اراﺋﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
مقام اینده ﺍﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
اﻣﻮﺭحَقّ ﻮ تجلّیات
الهی هفت ﮔﺎﻧﻪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﭘﻴﺮ الهی
اﺳﺖ ﻭﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﻮﻋﺮﺵ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎن ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭحَجّ
کعبه ﻭﻗﺒﻠﻪ ﻧﻤﺎﻳش
ﻤﺎﺩﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ حَجّ ﻮﺍﻗﻌﻰ
حَجّ ﺍﮐﺒﺮ سلوک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﻳﮕﺎﻧﻪ حَجّ
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻌﺒﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
گفت ﻭﻋﻠﻴﮑم
اﻟﺎﻥ ﺒﺎﻟحَجّ
اﻟﺎﮐﺒﺮ ﻭﺍﻳﻨک
ﻨﻮﺑﺖ حَجّ اﮐﺒﺮ
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ ﻭﺍﺻلی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺒحَقّ ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒتجلّیات ﻣﻴﺴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋم که حَقّ
ﻮ ﺳﻤﺒﻮل الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ آخوندﻫﺎﻯ
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎمی
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ حُجَّت ﺍﻟﺎﺳﻠﺎﻡ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮ الهی
بمعرفی
خداوند بهر
طالب لقای الهی
ﻮﺳﻴﻠﻪ حَجّ ﺴﻔﺮ
الهی ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﻨﺎ
حَقّ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻳﺖ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻮ ﺍﻣﺎم
هر ﺯﻣﺎﻥ ﭽﻪ ﺍﺷﮑﺎﺭ
ﻭﭼﻪ ﭘﻨﻬﺎﻥ
غایب ﺁﻳﺖ ﻭ ﻋﻠﺎﻣﺖ
الهی هستند ﻭﺳﻤﺒﻮلی
ﺒحَقّ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﭘﻮل ﺒﺮﺍﻯ
حَجّ ﺒﺠﺎﻯ ﻤﻴﺖ
ﻭﻳﺎ ﺧﺮﻳﺪ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
عقب ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ﻮﮐﻠﺎﻩ ﺷﺮعی
ﻮﺧﻮﺩ و خدا ﻓﺮﻳبی
اﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
سلوک الهی ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎ ﭘﻮﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺍﺻل ﺘﻌﻠق ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺎ ﺍﻭ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ
بهشت ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

حدیث 1563 - ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۵ﺹ34 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻥ عدم ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺠﻮﺩ
یا ﺳﻠﻮﻙﻭﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
بمعرفی خداوند
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺼﺎﺭﺕ ﺃﺻﻠﺎﺑﻬم
کصیاصی اﻟﺒﻘﺮ
ﻳﻌنی ﻘﺮﻭﻧﻬﺎ
ﻭﻗﺪ ﮐﺎﻧﻮﺍ ﻳﺪﻋﻮﻥ
اﻟﻰ ﺍﻟﺴﺠﻮﺩ ﻭﻫم
ﺴﺎﻟﻤﻮﻥ ﻮﻫم ﻤﺴﺘﻄﻴﻌﻮﻥ
ﺑﻄﻮﺭﻯ
که ﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎﻭﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯﺴﺨﺖﻭﺟﻮﺩشانﻣﺎﻧﻨﺪثاخ
گاﻭ ﻣﺤﮑم
میبود . ﭼﻮﻥ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺠﻮﺩ ﻭ ﻧﻤﺎﺯﻭیا
ﺗﺴﻠﻴم ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺭ ﻳک سلوک
الهی ﻤﻴﺸدﻧﺪ ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ
ﻭلی ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻮ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﭼﻮﻥ
گاو ثاﺧﺪﺍﺭ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
حدیث ﻳﺎﺩ ﺁﻭﺭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
و قشری های مدهبی
خذافاتی اﺳﺖ.

حدیث 1564- ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻧﻴﺰ (ﺝ۵ﺹ34 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﮐسی ﺘﺎﻳﻴﺪ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﮔﻔﺖ ﺍﻳﺎ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﺽ
ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺠﺎم کاﺭﻫﺎﻯ
ﻮﺍﺟﺐ ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ الهی ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺍﻣﺘﻨﺎع اﺯ ﺍﻣﻮﺭی
که ﻣنع ﺸﺪﻩﺍﻳﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎم ﺑﺪﻫﻴم
ﻮ ﻣﺎﺩﺍم که ﺑﺪﺍﻥ
ﺘﻮﺍﻧﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﺍﻣﺎم ﺘﺎﻳﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﺽ
اعمالی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺳﺖ (ﻭلی اﻳﻦ (ﻓﺮﺽ)
سلوک الهی اﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﻰ
ﮐﻪ ﺷﺮﺍﻳﻄ لاﺯم
الهی ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺠﻮﺩ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺩﻧﺒﺎل آخوندﻫﺎ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
هر ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﭽﻪ
ﺩﺭ (ﮐﺘﺎﺏ) ﺍﻣﺪﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌنی ﻘﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻤﻌنی
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻣﻘﺮﺭ ﻭ
ﻣﮑﺘﻮﺏ الهی ﺒﺮﺍﻯ
سلوک الهی اﺳﺖ.
ﻭﺗﺎ ﺟﻮﺍﻥ ﻮﮐم
گناه ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺤﻤل اﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
الهی هستند ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎمی ﻨﻤﺎﺯ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﭘس ﭼﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺟﺰ ﻳکی
ﺠﻬﻨمی ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺁﻥ
ﻴک ﺸﺮﻃ الهی ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺠﻮﺩ ﻳﻌنی ﺘﺴﻠﻴم
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم
ﺴﻌﻰ ﻭ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎﺑﺘﻮﺍﻥ ﺒﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯالهی ﺮﺳﻴﺪ.

حدیث 1565 - ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺰ(ﺝ۵ﺹ34 - ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﺟﺰ ﺩﺭ
ﻫﻨﮕﺎم ﻔﻌﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﻨﮕﺎم ﻔﻌل ﻨﻴﺴﺖ
ﻭ ﻗﺒل از اﻥ ﻨﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩ ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻥ ﺸﺮک
ﻮ ﺭﺯﻳﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
اﺟﺮﺍﻯ ﮔﻨﺎﻩ
یا ثوﺍﺏ ﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
نوع بشری ﺍﺳﺖ. ﻭﺷﺮک
ﻮﻣﺸﺮک ﺸﺪﻥ اﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺎﻳﻥ ﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ وﻗتی
ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺍﺟﺮﺍﻯ
هر ﮐﺎﺭﻯ ﺍﻧﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺍ ﺷﺮﻳک
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎل اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺗﻮﺍﻥ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﺎﺭﻯ
اﺳﺖ ﻭ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭلی اﻧﺎﻥ
که سلوک الهی ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
متعبّد ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺮﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺮ
ﻓﻘﻴﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷند
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﺟﺰ ﺷﺮک
ﺨﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ

حدیث 1566 - ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺪﺭ(ﺝ۵ﺹ35 ﺑﺤﺎﺭ)
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
لاﻳﮑﻮﻥ اﻟﻌﺒﺪ
ﻓﺎﻋﻠﺎ ﻭﻟﺎ ﻣﺘﺤﺮﮐﺎ
ﺍﻟّﺎ ﻭﺍﻟﺎﺳﺘﻄﺎعة
ﻣﻌﻪ ﻣﻥ اﻟﻠﻪ
عَزّ ﻭ جَلّ ﺍﻧّﻤﺎ
ﻭقع اﻟﺘﮑﻠﻴﻒ ﻣﻥ
اﻟﻠﻪ عَزّ ﻭ جَلّ
ﺒﻌﺪ ﺍﻟﺎﺳﺘﻄﺎعة
ﻓﻠﺎ ﻳﮑﻮﻥ ﻤﮑﻠّﻔﺎ
ﻟﻠﻔﻌل اﻟّﺎ ﻣﺴﺘﻄﻴﻌﺎ
ﺑﻨﺪﻩ (ﻋﺎﺑﺪ ﻣطیّع
ﻮ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮﮐﻰ)
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻔﻌل ﻮﺣﺮﮐﺖ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﻗﺒل ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﺗﻮﺍﻥ ﻮ ﺍﺟﺮﺍﻯ
هر ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
ﮐﻪ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ) ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﮑﻠﻒ
ﺑﮑﺎﺭﻯ ﻨﺒﻮﺩ ﻭ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﺮ ﺍﻭ ﻭﺍﺟﺐ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ
ﺗﻮﺍﻥ اﻥ ﻗﺒلا
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﻳﻌنی ﻴﺘﻮﺍﻥ
باطاﻋﺖ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﻣﮑﻠﻒ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
گرﺩﺩ. ﻳﻌنی اﻧﺴﺎﻥ
که ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﻄﻠق
ﺪﺍﺭﺩ ﺩﺭ ﺟﺒﺮ الهی
ﻴﺎ ﻃﺒیعی ﻨﻴﺴﺖ
ﻭ ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ اﻟﺎﻣﺮﻳﻥ
اﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻘسیم
ﻨﻴﺖ ﻭ ﻓﮑﺮ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺃﻥ ﻮﻣﻘﺎم اﺯ
ﺷﺨﺺ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ اﺟﺮﺍﻯ
ﻔﻌل ﺪﺭﺻﺤﻨﻪ ﺯﻧﺪگی
ﭽﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﮔﻨﺎﻩ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺒﺎ ﮐﻤک ﻨﻴﺮﻭﻯ
اﺟﺮﺍئی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﺒل
ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﻛﺮﺩ
ﮐﻤک اﺿﺎفی ﻮ ﺑﻌﺪﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ اﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟقوّه ﺍﻭ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺗﺎ ﺗﻮﺍﻥ
ﺒﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺍﺣل ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺒﻴﺎﺑﺪ.

حدیث 1567 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ35 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
لا ﻳﮑﻮﻥ اﻟﻌﺒﺪ
ﻓﺎﻋﻠﺎ ﺍﻟّﺎ ﻭ
ﻫﻮ ﻣﺴﺘﻄﻴﻊﻭﻗﺪ
ﻳﮑﻮﻥ ﻤﺴﺘﻄﻴﻌﺎ
ﻏﻴﺮ ﻓﺎﻋﻞﻭﻟﺎ
ﻳﮑﻮﻥ ﻔﺎﻋﻠﺎ ﺍﺑﺪﺍحتّی
ﻴﮑﻮﻥ ﻤﻌﻪ اﻟﺎﺳﺘﻄﺎعة
ﺑﻨﺪﻩ (ﺩﺭﺑﻨﺪگی
عباﺩﺕ ﺳﻠﻮکی ﻮﻧﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﻗﺸﺮﻯ ها ﮐﻪ ﺑﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭﻣﺘﻤﺮﺩ
سرکش ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻓﺎﻋل کاﺭﻯ ﻮﺣﺮﮐتی
ﺪﺭﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ( ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻣﺮ سلوک
الهی ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﺗﻮﺍﻥ
اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺳﺖ) ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺗﻮﺍﻥ ﺎﻧﺮﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.(ﻗﺒﻠﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺍﻥ ﺪﺍﺩﻩ ﺑﻌﺪﺍ
ﻣﮑﻠّﻒ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺗﻮﺍﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭلی ﻔﺎﻋل
اﻋﻤﺎﻝ (ﺳﻠﻮکی
ﻮﺍﺻﻠﺎح ﻨﻔس ) ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
(ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﻨﺘﺮل
اﻋﻤﺎل ﺰﺷﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﮐﻨﺘﺮلی ﻨمی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺍﻋﻤﺎل ﻤثبت ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮﺍﺻﻠﺎح ﻨﻔس و
روان ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.)
ﻫﻴچ کس ﺩﺭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺘﻮﺍﻧﺎﻯ ﻔﻌلی
ﻮﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﻭﺗﻮﺍﻥ اﻥ کاﺭ
ﺑﻮﻯ ﺪﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی هر ﺷﺤﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺗﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑسلوک
الهی ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻓﻌﺎل عباﺩﻯ ﻤثبت
ﻭﻳﺎ ﺍﻋﻤﺎل
کنترل ﻨﻔس ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
کمک ﺒﻌﺪﻯ ﻮﺍﺿﺎفی
ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻮ ﺳﺨﺖﺗﺮ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺴﺎﻟک ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﺎ ﺘﻮﺍﻥ
اﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻓﻌلی ﻮﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺧﻮﺩ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺮﺍ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻤﺤﺒﻮﺏ
ﺍﻭ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮕﻨﺎهی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍﻯ
اﻥ که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺣﺎل
اﺯﻣﺎﻳﺶ ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺎﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﻋﻤﺎل
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺎﻃلی ﺮﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮل کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 1568 -
اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ(ﺝ۵ﺹ36
ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی ﺴﻴﺤﻠﻔﻮﻥ
ﺒﺎﻟﻠﻪ ﻟﻮ ﺍﺳﺘﻄﻌﻨﺎ
ﻟﺨﺮﺟﻨﺎ ﻣﻌﮑﻢ
ﻳﻬﻠﮑﻮﻥ ﺃﻧﻔﺴﻬﻢ
ﻭﺍﻟﻠﻪ ﻳﻌﻠم
اﻧّﻬم ﻠﮑﺎﺫﺑﻮﻥ
اﻧﺎﻥ ﺴﻮﮔﻨﺪ ﺑﺨﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺧﻮﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴتیم
ﺒﺎﺷﻤﺎ ﺧﺎﺭج ﻤﻴﺸﺪﻳﻢ.
ﻭﺣﺎﺿﺮ ﺑﻬﻠﺎﮐﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻢ. ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻥ ﺪﺭﻭغ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻳﻌنی
ﺴﻮﮔﻨﺪ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ
ﮐﻪ سلوک الهی ﺒﺎ
ﺷﻤﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.
ﻭﺣﺎﺿﺮﻧﺪ ﻧﻔس
أمّاره ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﺸﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻗﺒل
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﻭغ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺩﺭﺣﺎل ﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﺩﻥ ﻧﻔس ﺍﻧﺴﺎنی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ سلوک
الهی ﻨﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪﻭلی
گناﻩ ﻭﺭﺯﻯ ﻮﻓﺴﺎﺩ
ﮐﻨﻮنی اﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﻭﻍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ .ﺳﺎﻟک
اﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﺎﺭ
ﻣثبتی ﺴﻠﻮکی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺣﺪّ ﺍﻗل ﺒﮑﺎﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻧمی
ﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. (ﺧﺮﻭﺝ)
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺠﻨگ
ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺮﻭج
اﺯﺧﺎﻧﻪ ﻭﺯﻧﺪگی
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻳک ﺴﻔﺮ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ
ﻭﻋﺪم ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﺎﻧﻪ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ الهی ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﺍﻣﺎم
اﻳﻥ آیه ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ:
ﺃﮐﺬﺑﻬم
لله  ﻓی ﻘﻮلهم
ﻟﻮ ﺍﺳﺘﻄﻌﻨﺎ ﻟﺨﺮﺟﻨﺎ
ﻣﻌﮑﻢ ﻭ ﻗﺪ ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﻣﺴﺘﻄﻴﻌﻴﻦ ﻟﻠﺨﺮﻭج
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻭﻏﮕﻮئی اﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ (ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻴﻢ)
ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﺧﺎﺭج ﻤﻴﺸﺪﻳﻢ
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻥ ﺘﻮﺍنی
اﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻮﺍﻧﺎئی
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
هم ﻨﺪﺍﺭﺩ ﺗﻮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺮﻭج ﺪﺭﺟﻨگ
ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺠﻨﮕﻬﺎ بغیر
ﺍﺯ ﺍثاﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﻣﺎﺩﻯ اﻥ ﺪﺍﺭﺍﻯ
اثاﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺩﻟﻴل ﻮﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺑﺪﻭﻥ
ﻘﻴﺪ ﻭ ﺷﺮﻃ اﻧﺎﻥ
ﺒﻮﺩ. ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺧﺮﻭج
ﺒﺮﺍﻯ از سلوک
الهی ﺪﺭ ﮐﺸﺘﻥ نفس
أمّاره ﺩﺭ ﻳک ﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟنوع
بشری اﺳﺖ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺨﻴﺎل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺠﻨک
در صف ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻳﺎﺍ ﺧﺮﺍج ﻨﻔس
أمّاره ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺘﻨﺎع
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﻔﻈ اﺯﻣﺮگ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻧﺮﺍ ﺑﻬﻠﺎﮐﺖ
ﻭﺣﻠﻖ ﺍوﻳﺰﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴخ اﻣﻴﺰ
ﺣﻴﻮﺍنی اﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺧﺮﻭج
ﺴﺎﻟک اﺯ ﺧﺎﻧﻪ
ﻭﻋﺪم ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ ﺑﻬﺪﻑ
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻋﺪم ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺒﻨﺰﺩ ﭘﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺗﻮﺑﻪ آغاز
ﺳﻠﻮک ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸتی ﺒﺰﻧﺪگی
ﺴﺎﺑق ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺨﺎﻧﻪ ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺧﺮﻭج
ﺴﺎﻟک اﺯ هَوَسها
ﻭ ﺍﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺧﺮﻭج ﻮﺣتی اﺧﺮﺍج
ﻨﻔس أمّاره ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻳک ﻤﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
اﺳﺖ. ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺍﻴﻥﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ محمدی ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
اﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ هم
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی اﻭﻟﻴﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻧﻬﺎئی ﺪﺭ ﻗﺎﺋم
ﻨﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻧﺎﻥ ﺘﺎ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ ﺪﺭ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺗﻘیّه اﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی کاﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﻤﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻥ اﻣﺎﺩگی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﮒ ﻭ ﻧﺘﺮﺳﻴﺪﻥ
اﺯ ﺍﻥ ﺷﺮط لاﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
( باﮐﺴﺐ ﺣﺎﻟﺖ ﺭﻭﺍنی
بی ﺨﻮﺩﻯ ﻮ ﺧﻠﺴﻪ
ﻭﺻﻤﺪ ﺷﺪﻥ ﻴﺎ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﺒﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺴﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩ الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺒﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺗﻤﺎم
ﺁﻥ ﺒﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺼﺒﺮ ﻭﻓﻬم
ﻮﻋﺸق ﻮﺗﺤﻘق اﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺍﺯ ﺗﻮﺍﻥ
ﻘﺒلی ﻮ ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺘﺪﺭﻳجی ﻮ ﺍﺿﺎفی
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻥ
هیچ گوﻧﻪ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺣتی
ﺘﻮﺍﻥ اﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﮕﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

حدیث
1569 - ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺒﺎﺯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻫﻤﻴﻥ
آیه ﻗﺮﺍﻧﻰ(ﺝ۵ﺹ36 ﺑﺤﺎﺭ)
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻧّﻬم کاﻧﻮﺍ
ﻳﺴﺘﻄﻴﻌﻮﻥ ﻠﻠﺨﺮﻭﺝ
ﻭﻗﺪ ﮐﺎﻥ فی اﻟﻌﻠﻢ
ﺃﻧّﻪ ﻟﻮﮐﺎﻥ
عرﺿﺎ ﻗﺮﻳﺒﺎ ﻭﺳﻔﺮﺍ
ﻗﺎﺻﺪﺍ ﻟﻔﻌﻠﻮﺍ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺧﺎﺭج گرﺩﻧﺪ (ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﻨگ ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺠﻨگ
ﺒﺎ ﻧﻔس أمّاره
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻳک سلوک
الهی) ﻭ ﺩﺭﻋﻠم ﻮﺍﻃﻠﺎع
ﻘﺒلی الهی ﺒﻮﺩﻩ
( ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ (ﻋَﺮَﺽ ﻭ
ﻓﺎﻳﺪﻩ) ﻓﻮﺭﻯ ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﻤﻴﺎﻥ ﺒﻮﺩ
ﻳﺎ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ ﺪﺭﺁﻥ
ﻮﻣﻘﺼﺪﻯ ﺪﺭﻣﻴﺎﻥ
ﺒﻮﺩ ﺧﺎﺭﺝ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ ﺪﺭ ﺳﻄح
ﻠﺬﺕ نوع بشری ﻭﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻋﻘل ﺨﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ثرﻭتی ﻮ ﻳﺎ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
سلوک الهی ﻨفعی
ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻋﻘل ﻮهَوَس ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ اﻧﺮﺍ ﺩﺭک
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.

حدیث
1571 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
(ﺝ۵ﺹ36
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐسی ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﻓﮑﺮﻯ ﺪﺭﺩل من
اﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻣﮕﺮ ﺷﻤﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻔﺮﻣﺎﺋﻴﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻨﻮﻡ. ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻣﺎﺩﺍﻣﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺩﻟﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﺿﺮﺭﻯ
ﻨﺨﻮﺍهی ﺪﻳﺪ. ﻳﻌنی
ﻔﮑﺮﻯ ﻘﺒل اﺯ ﺍﺟﺮﺍ
ﻭ ﺗﺤﻘق هم ﻀﺮﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻣﺎﺩﺍﻣﻴﮑﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻥ
اﻧﺮﺍ ﻃﺮﺩ ﻧﻤﻮﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺎ ﺑﺘﻮﺍنند ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﺪ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﮐﻤک ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﺤﺎل
ﻨﻴﺰ ﺩﺭﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺫﻫﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺟﺴم ﻮ ﺭﻭح اﻭ ﻫﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ ﺍﻥ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ شاید ﻫم ﺒﻘﺎﻯ
ﺪﺍﺋم اﻓﮑﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ
اﺯﻣﺎﻳﺶ الهی ﻮ
ﺑﻠﺎ ﻭ ﻓﺘﻨﻪ الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻨﺎشایسته ﻭ ﻧﺎ
ﺗﻮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ اﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻟﻮﺩگی
ﻨﻔس ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻤﻴﺎﻥ اﺯ ﺻﻒ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺧﺎﺭج می
گرﺩﺩ ﻭ ﺍﻳﻥ ﺤﺮﻑ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﻨﻴﺴﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺘﻤﺎﻡ ﺍﻳﻥ کرﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺠﺴمی ﻮ ﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭحی ﺮﺍ ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.
ﺳﺎﺋل اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺒﺪﻭﻥ
اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﻗﺎبل
ﺘﮑلیف ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
سالک ﻃﺎﻗﺖ ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
نمی ﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮑﺎﺭﻯ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﻣﮕﺮ
اﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ مَشیّت
ﻭ ﻗﻀﺎ ﻭ ﻗﺪﺭ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ: هذا
ﺩﻳﻥ اﻟﻠﻪ ﺍﻟﺬﻯ
ﺃﻧﺎ ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﺁﺑﺎئی
ﺍﻳﻥ ﺪﻳن ( ﻳﺎ ﺭﻭﺵ
سلوک الهی) ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻥ ﻮﭘﺪﺭﺍﻧم
( پدران الهی
من ) ﺒﺮ ﺁﻥ هستیم.
ﻭ ﺁﻧﺮ ﺍﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻴﻢ. ﻭﭘﺪﺭﺍﻥم
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.
(ﺩﻳﻦ) ﻟﻔظ ﻔﺎﺭسی
ﺒﻤﻌنی آﺋﻴﻥ ﻴﺎ
ﺭﻭﺵ ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح اﺳﺖ.

حدیث 1572 - از
امام صادق است
(ج؟ص؟؟ بحار )
که میفرماید -
اﻥّ اﻟﻠﻪ عَزّ
ﻭ جَلّ ﺨﻠق
الخلق ﻓﻌلم ﻤﺎ
ﻫم ﺼﺎﺋﺮﻭﻥ اﻟﻴﻪ
ﻭ ﺃﻣﺮﻫم ﻮ ﻧﻬﺎﻫﻢ
ﻓﻤﺎ ﺃﻣﺮﻫم ﻤﻥ
شیئ ﻓﻘﺪ ﺟﻌل ﻠﻬم
اﻟﺴﺒﻴل الی اﻟﺄﺧﺬ
ﺑﻪ ﻭﻣﺎ ﻧﻬﺎﻫم
عنه ﻓﻘﺪ ﺟﻌﻠل ﻠﻬم
اﻟﺴﺒﻴل الی ﺘﺮﮐﻪ
ﻭﻟﺎ ﻳﮑﻮﻧﻮﻥ ﻔﻴﻪ
ﺁﺧﺬﻳﻦ ﻭﻟﺎ ﺗﺎﺭﻳﮑﻴﻥ
اﻟّﺎ ﺑﺎﺫﻥ ﺍﻟﻠﻪعَزّ
ﻭ جَلّ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪ ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ ﻭﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺮ ﻭ
ﻧﻬﻰ ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ
ﺃﻣﺮ ﺑﺎﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ
ﺭﺍﻩ ﺍﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﺗﻨﻬﺎ سلوک
الهی اﺳﺖ ﻭﺭﺍﻩ
ﺍﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
سالک اعضای ﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ عملی سلوک
الهی اﺳﺖ) ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ نَهی ﻨﻤﻮﺩ
ﺭﺍﻩ ﺗﺮﻙ ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺂﻧﺎﻥ ﻨﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩ. (ﺗﻮﺍﻥ
کنترل ﻨﻔس ﺧﻮﺩ)
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮﺩﻭ ﺣﺎل
ﭽﻪ ﭘﻴﺮﻭﻯ
کنند ﻭﻳﺎ ﺗﺮک
ان ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﺑﺎﺫﻥ
الهی اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
علم و اطلاق اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
اﺯلی ﻮ ﻧﻮعی ﻮﻓﺮﺩﻯ
ﺪﺭ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖ ﻭ ﺍﻃﻠﺎع
الهی اﺯ ﻣﺤﻞ ﺍﺭﺍﺩﻩ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﭽﻨﺎﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻓﻌلی
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﮔﻴﺮ
ﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﺸﺪ ﺳﺮﻧﻮﺷت
هاﻯ هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻄﺮح ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺒﻌﻠم ﻮ
ﺍﻃﻠﺎع الهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻄﺮح ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻄ
اﻣﺘثال اﻧﻬﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
الهی دﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
نوعی ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ
الهی ﻨﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ
ﻣﺨﺘﺎﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺧﻮﺩﺵ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺗﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
سلوک الهی کند
ﻳﺎ ﻧﮑﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺣتی
ﭽﻪ ﻭﻗﺖ ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﻟﺎ ﺍﮐﺮﺍﻩ
فی اﻟﺪﻳﻦ. ﻳﻌنی
همین ﻨﺒﻮﺩﻥ ﺟﺒﺮ
ﻭ ﺍﮐﺮﺍﻩ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﻥ ﻴﺎ سلوک
الهی اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺟﺎﺯﻩ الهی ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎﻡ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻌنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭﻣﻘﺼﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﻮ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮﻋﺬﺍﺏ جَهَنّمی
ﺠﻬﺎﻥ ﻤﻴﺒﺮﺩ.

حدیث 1573 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ38ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻪ ﻗﺮﺍﻧﻴﮑﻪ
ﭼﻮﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺠﻮﺩ
ﻭ ﺳﻠﻮک ﺪﻋﻮﺕ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ
ﻭﺳﺎﻟم ﻮﺗﻮﺍﻧﺎ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﻣﺎ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
که ﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﺴﺘﻄﻴﻌﻮﻥ ﻳﺴﺘﻄﻴﻌﻮﻥ
اﻟﺄﺧﺬ ﺑﻤﺎ ﺍُﻣﺮﻭﺍ
ﺑﻪ ﻭ ﺍﻟﺘﺮک ﻠﻤﺎ
ﻧﻬﻮﺍ ﻋﻨﻪ ﻭ ﺑﺬﻟﻚ
ﺍﺑﺘﻠﻮﻩ ﻟﻴس شیئ
ﻤﻤّﺎ ﺍﻣﺮﻭﺍ ﺑﻪ
ﻭ ﻧﻬﻮﺍ ﻋﻨﻪ ﺍﻟّﺎ
ﻣﻥ اﻟﻠﻪ عَزّ ﻭجَلّ
ﻔﻴﻪ ﺍﺑﺘلاء ﻮ
ﻗﻀاء ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺗﺎ ﺍﺟﺮﺍﻯ اﻭﺍﻣﺮ
الهی کنند (ﺑﺮﺍﻯ
سلوک الهی) ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﻭﮐﻨﺘﺮل
ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ کنند. ﻭﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﻤﺒﺘﻠﺎ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
الهی ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺎم اﻓﺰﻭﺩ
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻣﺮ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم
ﺒﺮﺳﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ نَهی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺑﺘﻠﺎ
ﻭﻗﻀﺎﻯ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺑﺘﻠﺎ ﺩﺭ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺒﻠﺎ ﻭ ﻓﺘﻨﻪ ﻭﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺻﺎﺩق هستند.
ﻭ ﻗﻀﺎﻯ الهی ﺪﺍﻭﺭﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﻤﻴﻥ اﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
الهی ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﭘس ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ الهی
اﺯ ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس
ﻭ ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
الهی اﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﻀﺎﻯ
الهی اﺰ ﻣﻘطعی
اﺯ ﻗﺒل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺳﺎﻟک
اﺭﺍﺩﻩﺍﻯ ﻨﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺷﻮﺩ
ﻳﺎ شایسته ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ اﺣﮑﺎم ﻮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ. ﻭنَهی
الهی ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻯ
اﺯ ﺑﺮخی اﻋﻤﺎل
ﻤﺨﺎﻟﻒ سلوک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍئی
گناﻫﺎﻥ ﺒﺎﺯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻗﺒل اﻳﻥ اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ
ﻭﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺗﺤﺖ ﻧﻈﺮالهی هستند.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﻥ ثبت ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

حدیث 1574 - ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ38 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻤﺎ ﮐﻠّﻒ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻌﺒﺎﺩ
ﮐُﻠّفة ﻓﻌﻞ ﻭﻟﺎ
ﻧﻬﺎﻫم عن شیئ حتّی
ﺠﻌل ﻠﻬﻢ ﺍﻟﺎﺳﺘﻄﺎعة
ثمّ ﺃﻣﺮﻫم ﻮ ﻧﻬﺎﻫﻢ
ﻓﻠﺎ ﻳﮑﻮﻥ اﻟﻌﺒﺪ
ﺃﺧﺬ ﺍﻭﻟﺎ ﺗﺎﺭﮐﺎ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﺳﺘﻄﺎعة
ﻣﺘﻘﺪمة ﻗﺒل اﻟﺄﻣﺮ
ﻭ ﺍﻟﻨﻬﻰ ﻭ ﻗﺒل
أﺧﺬ ﻭ ﺍﻟﺘﺮﻙ ﻭ
ﻗﺒل اﻟﻘﺒﺾ ﻭ ﺍﻟﺒﺴﻄ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ (ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ)
ﺭﺍ ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺑﻔﻌلی
ﻨﮑﺮﺩﻩﻭ ﻳﺎ
نهی اﺯ ﮐﺎﺭﻯ ﻨﻨﻤﻮﺩﻩ
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
اﻧﺠﺎم ان ﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺍﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺮ
ﻭ نَهی الهی ﺼﺎﺩﺭ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺍﻥ ﻗﺒل از ﺍﻣﺮ
ﻭ نهی ﺒﺎﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ.
(ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻓﺼل ﻨﻮعی
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺭﺍ
ﺻﺮﻑ ﺗﮑﺎﻣل ﻮﺳﻠﻮک
ﻛﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭ ﺍﺯﻗﺒل اﻣﮑﺎﻥ
اﺟﺮﺍﻯ اﻭﺍﻣﺮ
ﻭ ﻧﻮﺍهی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻟک هماﻥ
ﻘﺒﺾ ﻭ ﺑﺴﻄ اﺳﺖ.
( ﺩﺭ ﻗﺒﻀﻪ ﻭ ﺍﻣﺴﺎک
ﻮ ﺗﻮﻗﻒ ﻭﻳﺎ ﻗﺒل
اﺯ ﺑﺴﻄ ﻮ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺪﺳﺖ ﺭﺳﻴﺒ کاﺭﻯ
اﺳﺖ. ﻗﺒﺾ ﻭ ﺑﺴﻄ
ﺪﺭ ﺍﺣﻮﺍل اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻥ ﺨﺎﺭج
اﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ(
ﺍﺣﻮﺍلی) مرﺗﺒﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻋﻀﺎﻯ ﺘﻥ هستند
ﮔﺮﭼﻪ ﮔﺎﻫﻰ ﺑﻬم
ﺸﺒﻴﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
در عرفان (ﻭﻗﺖ) ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭلی ﺴﺎﻟک
ﺮﺍ ﺩل گرﻓﺘﻪ ﺩﺭ
ﻗﺒﺾ ﻭ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﻭ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ ﻭﻳﺎ ثاﺩ
ﻭﺣﺎل بسط ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.

حدیث 1575 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ38 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
لا ﻳﮑﻮﻥ ﻤﻥ اﻟﻌﺒﺪ
ﻗﺒﺾ ﻭ ﻟﺎ ﺑﺴﻄ
اﻟّﺎ ﺑﺎﺳﺘﻄﺎعة
ﻣﺘﻘﺪمة ﻟﻠﻘﺒﺾ
ﻭ ﺍﻟﺒﺴﻄ ﻗﺒﺾ ﻭﺑﺴط
اﺯﺑﻨﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ
( ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﻭلی غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺣﻮﺍﻟﺸﺎﻥ ﻘﺎﺑل
ﻘﻴﺎس ﺑﺎ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﻭﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺍﺯﻫﺮ ﻗﺒﺾ ﻭ ﺑﺴﻄﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ ﻘﺒﺾ ﺩل
ﮔﺮﻓﺘگی ﻮ ﻧﮕﺮﺍنی
اﺯ ﺍﻧﺠﺎم کاﺭﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺒﺴﻂ
ﺑﺮﺍﻯ اﻣﺘﻨﺎع
اﻭ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺧﻠﺎﻑ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍﻯ
گناه ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍﻯ
اﻋﻤﺎﻝ ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻧﺠﺎم ﻴک گناﻩ
ﻭﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
کنونی اﻥ ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.

حدیث
1576 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺮﺳﻴﺪﻩ (ﺝ۵ﺹ39 -ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺷﺨصی گفت ﮐسی
ﺪﺍﺭﻳم که ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﺑﺨﻮﺍﻫم
هرﮐﺎﺭﻯ که ﺑﺨﻮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨم ﻮ ﺍﮔﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫم
ﻨﻤﻴﮑﻨﻢ (ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﺍﺩ ﻭ
ﺗﻮﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺍﻣﺎم
ﻔﺮﻣﻮﺩ: ﻘل
ﻠﻪ ﻫل ﺘﺴﺘطیّع
ﺃﻥ لا ﺗﺬﮐﺮ ﻣﺎ
ﺗﮑﺮﻩ ﻭ ﺃﻥ لا ﺗﻨسی
ﻤﺎ ﺗﺤﺐ؟ ﻓﺎﻥ ﻘﺎﻝ
ﻟﺎ ﻓﻘﺪ ﺗﺮک ﻘﻮﻟﻪ
ﻭ ﺍﻥ ﻘﺎل ﻨﻌم ﻔﻠﺎ
ﺗﮑﻠّﻤﻪ ﺃﺑﺪﺍ
ﻓﻘﺪ ﺍﺩعی اﻟﺮﺑﻮﺑﻴّﻪ
ﺑﻮﻯ ﺒﮕﻮ ﺍﻳﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ
بیاﺩ ﻧﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﮔﻔﺖ
ﻧﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﭘس ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ادّعاﻯ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮔﻔﺖ ﺁﺭﻯ.
ﭘس ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﮑﻦ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻯ اﺩﻋﺎﻯ ﺭﺑﻮﺑﻴﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
چوﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﻃﺮﻳق
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐسی ﺒﺎﻳﻥ
ﻤﺮﺯﻫﺎﻯ اﺣﻮﺍلی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻥ ﻨﻘشی
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﺣﻮﺍل ﺠﺪﺍ ﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﺍﻋﻤﺎل
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﮐﻤک
ﺨﺪﺍ ﻭﭘﻴﺮ ﻭﺻﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺭﺍﻩ ﺑﺮﺍﻯ
اﺣﻮﺍل ﺘﺎﺯﻩ ﺑﺮﺗﺮ
برای او ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﻧﻔﺮﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﺯ ﻳﺎﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ ﻭﺣﺴﺮﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻭﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺭﻓﺘﻪﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧمی ﺨﻮﺭﻧﺪ (ﺭﺑﻮﺑﻴﺖ)
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺧﻮﻳﺶ
و ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ رَبّ مُربّی
ﻮ تجلّی الهی
اوﻟﻴﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
1577 - ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ39 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭﮐﻮﻓﻪ ﺑﺮ ﮔﺮﻭهی
گذﺭ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻗﺪﺭﺕ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﻮ ﻳﺎ ﻃﺎﻗﺖ
ﻭﺳﻌﻪ ﺑﺤث ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﭙﺮﺳﻴﺪ: ﺃﺑﺎﻟﻠﻪ ﺗﺴﺘطیّع
ﺃم مع اﻟﻠﻪ؟ ﺃم
ﻤﻥﺪﻭﻥ اﻟﻠﻪ ﺗﺴﺘﻄﻴﻊ؟
ﺍﻥ ﺰﻋﻤﺖ ﺃﻧّﻚ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﺗﺴﺘﻄﻴﻊ
ﻓﻠﻴس ﺍﻟﻴک ﻤﻥ
اﻟﺄﻣﺮ شیئ ﻭ ﺍﻥ
ﺰﻋﻤﺖ ﺃﻧّک مع
اﻟﻠﻪ ﺗﺴﺘﻄﻴﻊ
ﻓﻘﺪ ﺯﻋﻤﺖ ﺃﻧّک
ﺸﺮﻳک ﻤﻌﻪ فی ﻤُﻠﮑﻪ
ﻭ ﺍﻥ ﺰﻋﻤﺖ ﺃﻧّک
ﻤﻥ ﺪﻭﻥ اﻟﻠﻪ ﺗﺴﺘﻄﻴﻊ
ﻓﻘﺪ ﺍﺩﻋﻴﺖ ﺍﻟﺮﺑﻮﺑیّة
ﻣﻥ ﺪﻭﻥ اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
ﺍﻳﺎ ﺑﺎ ﺗﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍنی ﺘﻮﺍﻥ
ﻮ ﻗﺪﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻰ. ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻮﺍﻥ اﻥ کاﺭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮﺑﮕﻮئی ﺒﺎ
ﺧﺪﺍ ﺗﻮﺍنستی ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﺎشی ﺸﺮﻳﻚ
خداوند ﺷﺪﻩﺍﻯ
ﻮﺍﮔﺮ ﺑﺪﻭﻥ
کمک ﺨﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎشی ﭙس ادّعاﻯ
ﺨﺪﺍئی ﻮ ﺭﺑﻮﺑﻴﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ. ﺁﻥ ﺸﺨﺺ
ﭘﺎسخی ﻨﺪﺍﺷﺖ ﻭﺍﻣﺎم
فرﻣﻮﺩ: ﺃﻣّﺎ ﺃﻧّک
ﻗﻠﺖ ﻏﻴﺮ ﻫﺬﺍ ﻟﻀﺮﺑﺖ
ﻋﻨﻘک ﭘس ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺪﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ (ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭسلوک الهی) ﺑﻨﻤﺎﺋﻰ
ﺑﺤثی ﺒﺎﺗﻮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺍﻥ
هرﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎشی پس ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺮﻳک
ﻨﻤﻮﺩﻩﺍﻯ. ﻭ ﺩﺭ
ﻣُﻠک ﻮ تدﺑﻴﺮ ﻭ
ﺗﺤﮑم الهی ﺸﺮﻳک
ﺸﺪﻩﺍﻯ. ﻭ ﮐﺎﺭﻯ
ﻤﻌﺎﺩﻝ ادّعاﻯ
ﺮﺑﻮﺑﻴﺖ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻯ
ﻮ ﺧﺪﺍئی کرﺩﻩﺍﻯ
( ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭﮐﻤکی
اﺯﮐسی ﻨﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺣتی اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
هرﭼﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
که ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻥ ﺷﺨﺺ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻣﻥ اﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎ ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍنم کاﺭﻯ
کنم (ﻭ ﻳﺎ سلوک
الهی ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ)
ﺍﻣﺎم گفت ﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻤﻴﮕﻔتی
گرﺩﻧﺖ ﺭﺍ ﻣﻴﺰﺩﻡ.
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﺩﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺣتی اﮔﺮ
ثوﺍﺏ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨند ﺩﺭﺣﺎل
گناﻩ ﻭﺷﺮک هستند
ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی
ﺮﺍ ﺗﺴﻠﻴم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺩﺭ ﺍﻣﺮ سلوک
الهی ﻤﻄﺮح اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺮﺍ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﮐﻨﺘﺮل نفس ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺮﺩ
ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ ﻗﺒلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳوء اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﺴﺌﻮل
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﺩﻥ ﺰﺩﻥ
ﻤﻨﻈﻮﺭ طرد ﺸﺨﺺ
ﺑﻮﺳﻴﺒﻠﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍلا ّ
ﺑﺮﺍﻯ کفر ﻭﺷﺮک
گرﺩﻥﺰﺩﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺘﻌﻬﺪ است تا
اخر ﺗﺎ ﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺷﺨﺺ ﮐﺎﻓﺮﻫﺴﺖ.
ﺗﺎ شاید ﺑﻌﺪﺍ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﺪو سلوک
نماید .ﻭلی ﺒﻤﻌنی
ﺤﮑم اﻋﺪﺍم او ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻤﻌنی
ﻄﺮﺩ ﻭ ﻗطع اﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ می ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث 1578 - ﻤﺄﻣﻮﻥ
ﺨﻠﻴﻔﻪ
عبّاسی ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ(ﺝ۵ﺹ40 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮر آیه ﻗﺮﺍنی
اﻟﺬﻳﻥ ﮐﺎﻧﺖ ﺃﻋﻴﻨﻬم
فی غطاء عن ﺬﮐﺮﻯ
ﻭ ﮐﺎﻧﻮﺍ ﻟﺎ ﻳﺴﺘﻄﻴﻌﻮﻥ
ﺴﻤﻌﺎ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﭘﺮﺩﻩ ﺑﺮ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺫﮐﺮ
ﻳﺎ ﺳﻠﻮک ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﻨمی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
نمی ﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ
ﻭ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
( ﻳﺎ ﻧﺼﻴﺤﺖ را ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭلی ﺘﻮﺟﻪ
ﺑﺄﻣﻮﺭ الهی ﻮ ﺑﺪﻭﻥ
ﺴﻠﻮک ﻤﺎﻧﺪﻧﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺍﻗل ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍﺳﻄﻪ
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻇﻠﻤﺖ ﺟﻬل ﻮﺳتم
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳکی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺬﮐﺮ الهی
ﻮﺗﺬﮐﺮ ﺍﻭ ﺩﺭﻳک
ﺘﻮﺳل سلوکی ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻘﺪﺭﺕ
ﻭ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﻭلی
اﻃﺎﻋﺖ ﻭﺷﻨﻮﺍئی
ﻮﺩﻟﺪﺍﺩگی ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻏﻄﺎﻯ ﭽﺸم ﻤﺎنع
اﺯ ﺫﮐﺮ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
(ﭘﻠک ﭽﺸم ﭽﻮﻥ ﺑﺴﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﻣﺎنع اﺯ ﺫﮐﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺗﺬﮐﺮ
عبادی ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﺪﺭ ﺫﻫﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺳﺎﻟک
ﭙﻠک ﭽﺸم ﺮﺍ ﻣﻴﺒﻨﺪﻧﺪ
ﺗﺎ ﺍﻣﻮﺭ ﺟﻬﺎنی
اﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻮﺟﻪ
ﻭ ﺗﺬﮐﺮ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﺸﻮﺩ) ﻭ (ﺫﮐﺮ)
ﻧﻴﺰ ﭼﻴﺰﻯ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﭼﺸم ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺫﮐﺮ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ آغاز ﺳﻠﻮکی
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﭘﻴﺮ کامل
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺟﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﭽﺸم ﺘﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺣتی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ غیر
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺮﺍ ﺩﺭ قُرآن ﭽﻮﻥ
کوﺭﻫﺎ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﮐﺮﺩﻩ (ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮﺟﻪ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﺣﻴﺎﺕ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻭ ﺳﭙس ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭﻟﺎﺩ
الهی ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﭼﻮﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﮐﻮﺭ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ هستند.
ﻭﺍﻧﻬﺎ ﺑگفته ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﻮﻟﺎعلیّ
اﻇﻬﺎﺭ ﺳﻨﮕﻴنی
ﻮ ﻧﺎ ﺭﺿﺎﻳتی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺳمع ﻮ ﺷﻨﻮﺩﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﮐﻠﺎم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺳمع ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺭﻳک ﺘﺴلیم ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﻣﻮﻟﺎ ﺣﻴﺎﺗﺸﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﮑﺎﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﻟﺬﺕ ﻭﺳﻴﺎﺳﺖ
ﻭﺷﻬﻮﺕ ﻣﻰ ﺑﺴﺘﻨﺪ.
ﻧﻪﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻮﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯﻣﺤل ﻨﻘﺺ
ﺩﺭ ﺟﺴم ﻮﺭﻭح
اﻧﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﻣﺠﺎﺯﺍتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﻭﺍﺟبی ﺒﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺎﻣﻮﻥ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﻌﺎﺭﻑ
ﮔﻔﺖ ﻣﺮﺍ فَرَجی
ﺪﺍﺩی ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺭﺍ ﻓَﺮَج ﺒﺪﻫﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣأﻣﻮﻥ
ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم رﺿﺎ ﺧﻮﺩ
ﻗﺒﻠﺎ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺪﻋﺎﻯ
ﻤﺄﻣﻮﻥ ﻔَﺮَج ﻴﺎ
ﻓﺮح ﻮ
فَرَهِه ﻭﻓﺮّ
پادشاهی الهی ﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭﻫﺮ کامل
الهی ﻨﻴﺰ ﻓﺮح
و نجات ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻣﺎﻣﻮﻥ ﺒﺎ
اﻳﻥ ﺘﺼﺪﻳﻖ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻓﺮج ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻓﺮج ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﭙس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺠﺒﺮﺋﻴل
اﺳﺖ. ﭘﺎسخ اﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﻳﻥ ﺒﻮﺩ: اﻥ
غطاء اﻟﻌﻴﻥ
لا ﻳﻤنع ﻤﻥ اﻟﺬﮐﺮ
ﻭ ﺍﻟﺬﮐﺮ ﻟﺎ ﻳُﺮﻯ
ﺒﺎﻟﻌﻴﻮﻥ ﻭ ﻟﮑﻥ
اﻟﻠﻪ ﺷﺒّﻪ ﺍﻟﮑﺎﻓﺮﻳﻥ
ﺒﻮﻟﺎیة علیّ ﺒﻥ
اﺑﻴﻄﺎﻟﺐ ﺑﺎﻟﻌﻤﻴﺎﻥ
ﻟﺄﻧّﻬم کاﻧﻮﺍ
ﻳﺴﺘثقلوﻥ ﻗﻮﻟﺎ
ﻟﻨبی ﻔﻴﻪﻭﮐﺎﻧﻮﺍ
ﻟﺎ ﻳﺴﺘﻄﻴﻌﻮﻥ
ﺴﻤﻌﺎ ﻓﻘﺎل ﻤﺎﻣﻮﻥ
ﻔﺮﺟّﺖ ﻋﻨّﻯ ﻔَﺮَﺝ
ﺍﻟﻠﻪﻋﻨک

حدیث
1579 - ﺩﺭ ﻧﺎﻣﻪﺍﻯ
که ﺣﺴﻥ ﺒﺼﺮﻯ
عاﺭﻑ ﺑﺮﺍﻯ اﻣﺎم
ﺤﺴﻥ ﻨﻮﺷﺘﻪ(ﺝ۵ﺹ40 ﺑﺤﺎﺭ)
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ: اﻣّﺎ
ﺑﻌﺪ ﻓﺎﻧّﮑم ﻤﻌﺸﺮ
ﺑنی هاﺷﻢ ﺍﻟﻔﻠک
اﻟﺠﺎﺭیة فی اﻟﻠّﺠج
اﻟﻐﺎﻣﺮة ﻭ ﺍﻟﺎﻋﻠﺎم
اﻟﻨﻴّﺮة ﺍﻟﺸﺎﻫﺮة
ﺃﻭ ﮐﺴﻔﻴنة ﻮﺣﺎﻟﺘﻴن
ﻨﺰﻟﻬﺎ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻮﻥ
ﻭ ﻧﺠﺎ ﻓﻴﻬﺎ ﺍﻟﻤﺴﻠﻤﻮﻥ
ﮐﺘﺒﺖ ﺍﻟﻴک ﻴﺎﺑﻥ
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﻋﻨﺪ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﻨﺎفی
اﻟﻘَﺪَﺭ ﻭﺣﻴﺮﺗﻨﺎ
فی اﻟﺎﺳﺘﻄﺎعة
ﻓﺄﺧﺒﺮﻧﺎ ﻋﻠﻴﻪ
ﺭﺃﻳک ﻮ ﺭﺃﻯ ﺁﺑﺎﺋﻚ
ﻓﺎﻥّ ﻤﻥ
العلم اﻟﻠﻪ ﻋﻠﻤﮑم
ﻮ ﺃﻧﺘم ﺸﻬﺪاء
علیّ اﻟﻨﺎس ﻭﺍﻟﻠﻪ
شاهد ﻋﻠﻴﮑﻢ ﺫﺭیّة
ﺑﻌﻀﻬﺎ ﻣﻥ ﺒﻌﺾ
ﻭﺍﻟﻠﻪ ﺳمیع علیّم
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻌﺎﺭﻓﺎﺕ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﻤﻴﺪﺍﻧم
که ﺷﻤﺎ بنی هاﺷﻢ
(ﻳﻜﺸﺎﺧﻪ ﺍﺯﻗﻮم
ﻘﺮﻳﺶ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ.ﻭﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺒﻤﻌنی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ که ﮐﺎﺭشان
(ﻫَﺸم ﻮ ﺧﻮﺭﺩ ﮐﺮﺩﻥ)
ﻨﻔس أمّاره ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﺼﻮﺭ ﻋﻀﻮﻯ اﺯ
بنی هاﺷم هستند)
ﻭﻓُﻠکی ﻴﺎ ﮐﺸتی
ﺠﺎﺭﻯ هستید ( ﮐﺸتی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﭙﺮ ﺗﻠﺎﻃم ﻮ ﺧﻄﺮ
سلوک الهی) ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﭘﺮ ﻣﻐﺎﻣﺮﻩ ﻭ ﻣﺨﺎﻃﺮﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺷﻤﺎ
ﭘﺮﭼﻤﻬﺎ ﻭﻋﻠﺎﺋم
ﻨﻮﺭﺍنی الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻴﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﻮﺟﻮﺩﻯ
الهی ﻮﻣﺠﺴّم ﺪﺭ
ﺗﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
خود هستند.ﻭ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴّﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻧﻮﺭﺍﻧﻴﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ شاهد
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﭘﻴﺪﺍ ﻭ
ﺍﺷﮑﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻭ ﭼﻮﻥ
کشتی ﻨﻮح هستید
ﮐﻪ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
اوم کننده ﻮﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻮﺍﺭﺩ ﺁﻥ ﺸﺪﻧﺪ
ﻭﺑﻨﺠﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
(ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ اﻭم
کنندﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﻮﺩﮔﺎﻥ اﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺍﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
ﻮﻫﻔتم عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ) ﺍﻯ ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻣﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻗَﺪَﺭ(ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻗﺒلی اﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍﻯ
اﻋﻤﺎﻝ ﺧﻴﺮ ﻳﺎ
ﺷﺮ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﻭ ﺑﺎﻋثﺣﻴﺮﺕ ﻣﺎ
ﺩﺭ (مفهوم) ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺷﺪﻩ. (ﻭﻗتی کسی
ﺒﺎ ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ ﺷﺨﺼﻰ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﭙﺎسخ
ﺪﺭﺳﺖ ﻭﻧﻬﺎئی
ﺒﺮﺳﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻤﻮﺭﺩ) ﭘس
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺧﺒﺮ ﺑﺪﻩ
ﮐﻪ ﻧﻈﺮ شما ﭼﻴﺴﺖ
ﻭﻧﻈﺮ ﭘﺪﺭﺍﻧﺖ
(ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺮﻭﺣﺎنی
ﻮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥها)
ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠم ﻮ ﺍﮔﺎهی ﺸﻤﺎ
ﺍﺯ ﻋﻠم الهی اﺳﺖ
(ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﻮﻋﻠم
لَدُنّی کاﻣﻠﺎﻥ
الهی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﺍﺯ ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺷﺨصی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻔﮑﺮﺍﺕ ﺑﺎﻃل
اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ سلوک
الهی ﻨﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺑﻌﻘﻞ
ﺟﺰئی ﻮ ﻣﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ) ﻭﺷﻤﺎ ﺷﻬﻴﺪﺍﻥ
ﭙﺮ ﻧﻮﺭ ﻫﺴﺘﻴﺪ
( ﮔﻮﺍهی ﻮ ﺩﻟﻴﻞ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩم
هستید ﮐﻪ ﺍﺯ حَجّ
اﮐﺒﺮ الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺗﺎﻣﺮﺩم ﻨﻴﺰ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی ﺒﺮﺳﻨﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ شاهد
ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ (ﺳﺎﻟک
ﻨﻈﺮ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﭘﻴﺮ
الهی ﺪﺭ ﺣﺎلت ﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﻤﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺷﻤﺎ ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳک ﺬﺭﻳّﻪ
ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮﻫﺴﺘﻴﺪ
(ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
هر ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭﮐﻤﺎل
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻨﻮﺍ
ﻭ ﺍﮔﺎﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺍﺯ
ﺩﻋﺎﻯ ﺨﻠق ﻮﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ) ﺣﺴﻥﺒﺼﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺮﻭ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻮﻟﺎعلیّ ﺒﻮﺩ
ﻭلی ﻈﺎﻫﺮﺍ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣُﺪ ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎفیها ﺷﺪﻩ ﻭﻳﺎ
ﻣﺮﺩم ﭽﻨﻴﻥ ﻔﺸﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩﻧﺪ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺒﻬم
عرﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺍﺻلی اﺳﻠﺎم ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﺟﺴﺘﻥ ﻤﻌنی
عقلی ﺁﻥ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻤﻔﺎﻫﻴم ﺬﻫنی ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﭼﻮﻥ اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ. ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ
ﺪﺭ ﭘﺎﺳﺦ ﺣﺴﻥ ﺒﺼﺮﻯ
ﻤﻴﻨﻮﻳﺴﺪ: ﺒﺴم
اﻟﻠﻪ ﺍﻟﺮﺣﻤﺎﻥ
اﻟﺮﺣﻴﻢﻭﺻلنی
کتاﺑﻚ ﻭﻟﻮﻟﺎ ﻣﺎ
ﺫﮐﺮﺗﻪ ﻣﻥ ﺤﻴﺮﺗﻚ
ﻭ ﺣﻴﺮﻩ ﻣﻥ ﻤضی
ﻘﺒﻠﻚ ﺍﺫﺍ ﻣﺎ ﺃﺧﺒﺮﺗﻚ
ﺃﻣّﺎ ﺑﻌﺪ ﻓﻤﻥ
ﻠم ﻴﻮٴﻤﻥ ﺒﺎﻟﻘﺪﺭ
ﺧﻴﺮﻩ ﻭﺷﺮﻩ ﺃﻥّ
اﻟﻠﻪ ﻳﻌﻠﻤﻪ ﻓﻘﺪ
ﮐﻔﺮ ﻭ ﻣﻥ ﺃﺣﺎل
اﻟﻤﻌﺎصی علیّ
اﻟﻠﻪ ﻓﻘﺪ ﻓﺠﺮ
ﺍﻥ ﺍﻟﻠﻪ ﻟم ﻴطع
ﻤﮑﺮﻫﺎ ﻭﻟم ﻴﻌﺺ
ﻣﻐﻠﻮﺑﺎ ﻭلم ﻴﻤﻬل
اﻟﻌﺒﺎﺩ ﺳُﺪﻯ
ﻤﻥ اﻟﻤﻤﻠکة ﺑﻞ
ﻫﻮ ﺍﻟﻤﺎﻟک ﻠﻤﺎ
ﻣﻠّﮑﻬﻢ ﻭ ﺍﻟﻘﺎﺩﺭعلیّ
ﻤﺎ ﻋﻠﻴﻪ ﺃﻗﺪﺭﻫﻢ
ﺑلأمر ﻫم ﺘﺨﻴﻴﺮﺍ
ﻭ ﻧﻬﺎﻫم ﺘﺤﺬﻳﺮﺍ
ﻓﺎﻥّ ﺃﺋﺘﻤﺮﻭﺍ
ﻟﻠﻄﺎعة ﻟم ﻴﺠﺪﻭﺍ
ﻋﻨﻬﺎ ﺻﺎﺩﺍ ﻭ ﺍﻥ
اﻧﺘﻬﻮﺍ ﺍﻟﻰ ﺍﻟﻤﻌﺼیة
ﻓﺸاء ﺃﻥ ﻴﻤﻥّ
علیّهم ﺑﺄﻥ ﻴﺤﻮل
ﺒﻴﻨﻬم ﻮﺑﻴﻨﻬﺎ
ﻓﻌﻞ ﻭ ﺍﻥ ﻠم ﻴﻔﻌﻞ
ﻓﻠﻴس ﻫﻮ ﺍﻟﺬﻯ
ﺤﻤﻠﻬم علیّها
ﺟﺒﺮﺍ ﻭﻟﺎ ﺍﻟﺰﻣﻮﻫﺎ
ﮐُﺮﻫﺎ ﺑل ﻤﻥّ
علیّهم ﺒﺄﻥ ﺑﺼّﺮﻫم
ﻮﻋﺮﻓﻬم ﻮ ﺣﺬﺭﻫم
ﻮﺃﻣﺮﻫم ﻮ ﻧﻬﺎﻫﻢ
ﻟﺎﺟﺒل اﻟﻬم علیّما
ﺃﻣﺮﻫم ﺒﻪ ﻓﻴﮑﻮﻧﻮﺍ
ﮐﺎﻟﻤﻠﺎﺋکة ﻭﻟﺎ
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬم علیّما
اﻧﻬﺎهم عنه ﻭﻟﻠﻪ
ﺍﻟحَجّة اﻟﺒﺎلغة
ﻮ ﺷاء ﻠﻬﺪﺍﮐم
ﺃﺟﻤﻌﻴﻦ ﻭ ﺍﻟﺴﻠﺎم
علیّ ﻤﻥ اﺗّبع
اﻟﻬُﺪﻯ ﺑﻨﺎم
ﺨﺪﺍ. ﻧﺎﻣﻪﺍﺕ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺣﻴﺮﺕ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
گفتی ﻭ ﺑﺪﺍﻥ
که ﻫﺮﮐس ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻘَﺪَﺭ(ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺟﺮﺍ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺷﺨﺺﻭﮔﺎهی
ﺒﻤﻌنی ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺨﺼﻰ) ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻋم اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻴﺮﻯ اﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻳﺎ ﺷﺮﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ
(ﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭثوﺍﺏ
ﻭﻳﺎ ﺷﺮ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮعی
ﺨﻮﺩ) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ ﺒﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﺎﻓﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﮐس ﮐﻪ ﮔﻨاهاﻥ ﺮﺍ
ﺑﺨﺪﺍ ﻧﺴﺒﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻓﺎﺟﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﻓﺎﺳﺪ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﮐﻔﺮ ﻭﺟﻬل اﺳﺖ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎ ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﻭ ﺯﻭﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
(ﺳﻠﻮک ﻮ ﺗﺴﻠﻴم
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮک
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ) ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐسی ﺮﺍ ﺍﺯ ﺭﻭﻯ
ﺸﮑﺴﺖ ﻭﻣﻐﻠﻮﺏ
ﺑﻮﺩﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
را تمرّد ﻭﻋﺼﻴﺎﻥ
ﻮﻣﻌﺼﻴﺖ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺮﺍ ( ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
که ﺑﻨﺪگی ﺪﺭ ﺗﺴلیم
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻫﻤﺎل ﻮبی
اﻋﺘﻨﺎئی ﺪﺭ ﻣﻤﻠﮑﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﻫﺎ ﻧمی ﻨﻤﺎﻳﺪ.
(ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی
ولایتهای اهل کتاب
و سلوک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟک ﺮﻫﺎ ﺷﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ) ﺑﻠﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎﻟک هماﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﻤﻠّک ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
گذﺍﺭﺩﻩ (ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی ﻮﻗﺪﺭﺕ ﻭ
ﺗﻮﺍﻥ ﺪﺭ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
سلوک الهی ﻤﺼﺮﻑ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﻧﻪ ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ.
ﺗﺎ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺮﻭﻧﺪ)
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﮐﻪ ﺧﻴﺮ ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣل
کند ﻭ ﻳﺎ ﺷﺮ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﻭﻧﺪ) ﻭلی اﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺯﺍﺩﻯ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ( ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻳﺎ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﻭﻧﺪ)
ﻭلی اﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺧﻄﺎﺭ ﻭ ﺑﺮﺣﺬﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻭﺍﻣﺮ الهی ﺮﺍ
ﮔﺮﺩﻥ ﺪﺍﺩﻧﺪ ﻭ
ﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﭼﻮﻥ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ اﺯ ﺭﺍﻩ
الهی ﻤﻨﺤﺮﻑ ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﻤﻌﺼﻴﺖ
ﻭ ﻋﺼﺒﺎﻥ ﻮ ﺳﺮﮐشی
ﻤﻨﺠﺮ ﺷﺪﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺪﺭ مَشیّت
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ الهی
اﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
مَشیّت ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﻥ اﻧﻬﺎ ﻭ ﺍﻓﻌﺎل
ﻮﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﺪﻫﺪ ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ (ﮐﻪ ﻣﺎنع
اﻧﻬﺎ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﻨﻨﺪ) ﺍﻳﻥ ﻴک ﺠﺒﺮ
الهی ﺘﺤﻤﻴﻞ ﺷﺪﻩ
ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﻴﺎ
ﺗﺮک ﺘﮑﺎﻣﻞ ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮالهی ﻮ ﺍﺣﮑﺎم
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮک ﻮ
قُرآن) ﺑﺠﺒﺮ ﻭﺍﮐﺮﺍﻩ
ﻣﻠﺰم ﺒﮑﺎﺭ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﻋﺼﻴﺎﻥ ﻨﺸﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻨّﺖ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﺸم ﺒﺎﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﺍﻧﻬﺎﺭﺍ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺣﺬﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﻣﺮ ﻭ
نهی لاﺯم ﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺟﺒﻠّﻯ ﻮ
ﻓﻄﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻤﻠﺎﺋک ﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﺩﺭﻧﻴکی کرﺩﻥ ﻤﺠﺒﻮﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺧﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣل
کنند ﻭﻳﺎ ﭼﻮﻥ ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﻴﻚ ﺯﻧﺪگی
ﺠﺒﺮﻯ ﻮﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.)
ﻭﻫﺮﮔﺰﻣﺠﺒﻮﺭﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﺍﻣﺮ نَهی
ﺮﺍ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺗﺎ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ اﺗﻤﺎم
ﺤﺠﺖ ( ﻭ ﺣﺮﻑ ﺍﺧﺮ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺩﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻭﺳﻴﻠﻪ
حَجّ اﮐﺒﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﺑﺒﻠﻮغ
ﻮﮐﻤﺎلی ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫم ﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﻫﻤگی
ﺍﭼﻮﻥ ﺘﻮ ﺣﺴﻥ ﺒﺼﺮﻯ)
ﻫﺪﺍﻳﺖ ( ﻳﺎ ﻫُﺪﻯ
ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺣﺴﻥ ﺒﺼﺮﻯ
ﭽﻮﻥ ﺪﺭﻋمل ﺨﻮﺩ
ﻭﺍﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻮ ﺭﺿﺎﻯ اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
(حُجَّت) ﻭﺳﻴﻠﻪ
حَجّ ﻴﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ ﻭ نیزﻫﻤﺎﻥ
ﺤﺠﺖ ﻭﺣﺮﻑ ﺍﺧﺮ
ﻭ ﺩﺭﺳﺖﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﮐﻪ بغیر ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺮﺍی
کسب ﺗﮑﻠﻴﻒ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ (ﺳﻠﺎﻡ) ﺑﺮ ﮐسی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﻯ
هُدی کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺳﻠﺎمی ﻴﺎ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﭘس ﺍﺯ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺼﻠح
ﻮ ﺍﺭﺍﻣﺶ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی اﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺗﺒﻌﻴﺖ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﺪﺍﻭم اﺯﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ آغاز ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺳﭙس ﺑﻬﺮ
ﻳک اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎئی ﺒﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻄﻮﺭ ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﺧﺮ ﻗﺎﺋم ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖﻋﻘﻠﻰ ﻭﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
اﺣﻮﺍﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﻣﺴﺘﻌﺪ سلوک
الهی ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺒﻌﺪﻯ اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺨﻮﺩ ﺍﺑﺘﺪ
ﺍﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﺮفی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮ الهی ﻮﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ حَجّ اﮐﺒﺮ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻓﺎﺟﺮ)
ﮐﻪ ﻓﺠﻮﺭ ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﻭﺍﻧﻔﺠﺎﺭ ﻭﺗﻠﺎشیﺪﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺴﺖ
ﻭﻋﻠﻴﻪ سلوک
الهی ﻨﻴﺰ ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻓﺮ ﺟﺎﻫل
ﭽﻮﻥ ﻄﻔل ﻮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
عقب ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺍﻣﻮﺭ
الهی ﺮﺍ ﺩﺭک ﻛﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺯ مُدّعی ﻮﻟﺎﻳﺖفقیه
هستند. ﻭلی هرﮔﺰ
ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺳﻮﺧﺖ ﻟﺬﺕﻭ
ﺷﻬﻮﺕ ﻭﻏﺮﻭﺭ ﻭﺳتم
ﺒﺨﻮﺩ ﻭﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫﺒﻰﺍﻋم
اﺯﺷﻴﻌﻪ ﻭ ﺳﻨّﻯ
ﻮ مُدّعی ﻭﻟﺎﻳﺖﻋﻠﻰّ
ﺍﮔﺮ ﻋﻤﻠﺎ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
اﻭﻟﻴﺎﻯالهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﮐﻔﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺮک ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻓﺎﺟﺮ ﻭ ﻓﺎﺳﺪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺼﺎ
ﻣﻔﺴﺪفی اﻟﺎﺭﺽ
دنیا ﻳﺎ در ﺭﻭح
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍﻓﺎﺳﺪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ .(ﺍﺋﺘﻤﺮﻭﺍ)
ﺗﻥ ﺒﺄﻣﺮ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯﺎﻃﺎﻋﺖ ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. (ﻣﻠﺎﺋﻚ)
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻣﺎﻥ هستند ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻥﭙس ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ ﺟﺒﻠّﺖ
ﻭﺷﺄﻥ ﻮﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی ﺨﻮﺩ ﻋﻤلی
ﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮐﻠﺎم ﻮﺍﻋﻤﺎل
ﻮ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺍﻧﻬﺎ
الهی اﺳﺖ. ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ الهی
ﻮ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﺣسینی
ﺪﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺒل
ازﮐﻤﺎل ﺨﻮﺩ ﭼﻨﺎﻥ
ﻨﻘﺶ الهی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎل ﺘﺮک
ﺴﻠﻮک ﻮ ﻳﺎ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻨﺪ.

حدیث 1580- ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
(ﺝ۵ﺹ41
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻟﻠﻪ ﺃﮐﺮم ﻤﻥ
ﺃﻥ ﻴﮑﻠّﻒ ﺍﻟﻨﺎس
ﻣﺎﻟﺎ ﻳﻄﻴﻘﻮﻥ
ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﺃعَزّ ﻣﻥ
ﺃﻥ ﻴﮑﻮﻥ فی ﺴﻠﻄﺎﻧﻪ
ﻣﺎ ﻟﺎ ﻳﺮﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﺎﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻭ ﺑﺎﺭﺣﻤﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻣﺎﻟﺎ ﻳﻄﺎق ﺘﮑﻠﻴﻒ
ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ عَزﻳﺰ
ﺗﺮ ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ ﻣﻤﻠﮑﺖ
ﻭ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺮﻯ
ﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﺴتی ﺒﺪﻭﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎﺭﻯ اﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻯ اﺟﺮﺍئی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ غیر
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻳﺎ ﺳﺎلک
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻯ ﺨﺪﺍئی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻯ غیر ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﻌنی سلوک
الهی ﻮ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺃﻣﺮ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﺍﻣﺮ الهی ﺮﺍ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭلی ﺒﻘﻴﻤﺖ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺴخ اﻣﻴﺰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ ﺭﺍﻩ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
اﻧﻮﺍع ﻘﺒل ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺍﻧﻮﺍع
گیاهی ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻓﺼﻮل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺘﺎ ﺗﻤﺎمی
اﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ بی اﻧﺘﻬﺎ
ﻭﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺩﻳﺪﻥ تجلّیات
الهی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺎﺯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐسی ﺮﺍ
ﺑﺰﻭﺭ ﻭ ﺍﺩﺍﺭ ﮐﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﺪﺍﺩﻥ
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﺎﻣﻮﺭ ﮐﺎﺭﻯ ﺒﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ سلوک
الهی اﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
اﻭ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻬﻴچ
ﻮﻇﻴﻔﻪﺍﻯ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ کسی ﻨﻴﺴﺖ.

حدیث 1581 -ﻭ ﭼﻮﻥ
کسی ﺒﺎﻣﺎم ﺼﺎﺩق
گفت (ﺝ۵ﺹ41 -ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻳﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺠﺰ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
اﻥﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐسی ﺮﺍ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪﺍﻯ ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ که ﺧﺎﺭج
اﺯ ﺗﻮﺍﻥ اﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ (ﻣﻮﺿﻮﻉ) ﻭﮐﻨﺎﺭ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﺮ ﭼﻪ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ مَشیّت
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻗﻀﺎ ﻭﺣﮑم ﺪﺍﻭﺭﻯ
ﻮﻗﺪﺭﺕ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق
ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ: ﻮﺍﻟﻠﻪ
ﻫﺬﺍ ﻟﺪﻳنی ﻮ ﺩﻳﻥﺁﺑﺎئی
ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺍﻳﻥ عقیده ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﻳﻥ ﻤﻥ ﻮ ﺩﻳﻥ ﺁﺑﺎﻯ
ﻤﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻥ
عقیده ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻥ اﻋﺘﻘﺎﺩ ﻓﻠﺴفی
ﺒﺘﻨﻬﺎئی ﺪﻳﻥ
ﻤﺤﺴﻮﺏ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﻳﻥ
ﻮ ﺭﻭﺵ ﻋﻘلی ﻄﺮﻳﻘﺖ
ولایت سلوکی ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻳﻥ
عمل کرﺩﻥ ﺑﻴک ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻥ ﺘﺴلیم ﻮﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻔس ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺁﻥ ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﻥ ﺒﺎ
ﺻﻔﺎﺕ الهی ﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑتجلّیات الهی
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﺮﺳﺪ.
(ﺩﻳﻦ) ﻟﻔﻈ ﻔﺎﺭسی
ﻘﺪﻳم قریش
زردشتی الأصل ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﺭﻭﺵ ﻋﻤﻠﻰ) ﻭﻃﺮﻳﻘﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس و
ره روی ﺑﺮﺍﻯکسب
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮﺳﻴﺎﺳﻰﻭﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
کُلّیسائﻮ آخوندﻯ
هر ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻏﻴﺮ الهی ﻮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻏﻴﺮ شاهد
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ هرﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺎﻣﻮﺭﻳتی الهی
ﺒﺮﺍﻯ نمایندگیی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻳﺎ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﻳنی ﺒﺮ ﻣﺮﺩﻡ.

حدیث
1582 - ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ41 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﺎ ﮐﻠّﻒ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻌﺒﺎﺩ ﺍﻟّﺎ
ﻣﺎ ﻳﻄﻴﻘﻮﻥ ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ
ﮐﻠّﻔﻬم فی اﻟﻴﻮم
ﻮ ﺍﻟﻠﻴلة ﻠﻪ ﺧﻤس
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﻭﮐﻠّﻔﻬم
ﻤﻥ کلّما اتی ﺪﺭﻫم
ﺨﻤسة ﺩﺭﺍﻫﻢ ﻭ
ﮐﻠّفهم ﺼﻴﺎﻡ ﺷﻬﺮ
ﺭﻣﻀﺎﻥ فی اﻟﺴنۀّ
ﻭﮐﻠّﻔﻬم ﺤﺠجة
ﻭﺍﺣﺪة ﻭﻫم ﻴﻄﻴﻘﻮﻥ
ﺃﮐثر ﻣﻥ ﺬﻟﻚ ﻭ
ﺍﻧّﻤﺎ ﮐﻠّﻔﻬم
ﺪﻭﻥ ﻤﺎ ﻳﻄﻴﻘﻮﻥ
ﻮﻧﺤﻮ ﻫﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ( ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
مطیع ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﻨﺪگی
ﺘﺎ حدّ ﺑﺮﺩگی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺠﺰ ﻋﺎصی
ﻮ ﻣﺘﻤﺮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻣﺸﻤﻮﻝ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻃﺒیعی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ (ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺣﺎل آفَرینش
ﺩﻭم ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻣﮑﻠّﻒ ﺑﮑﺎﺭﻯ
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﮐسی
ﻄﺎﻗﺖ ﺍﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی اﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﮑﻠّﻒ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻭ ﺷﺐ
ﭘﻨج ﻮﻋﺪﻩ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﻭﻧﻤﺎﺯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﺯ ﻫﺮ
ﺩﻭﻳﺴﺖ ﺩﺭﻫم ﺨﻮﺩ
ﭘﻨج ﺪﺭﻫم ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺭﻭﺯﻩ ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﺎل ﺒﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻳﻚ ﺑﺎﺭ ﺑحَجّ
ﺒﺮﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻃﺎﻗﺖ ﺍﻧﺮ
ﺍﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﻃﺎﻗﺖ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﻳک ﭙﺎسخ ﺪﺭ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭﺍﺣﺘﻴﺎﻃ
کاﺭﻯ ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺧﻠﻔﺎﻯ ﺤﺎﮐﻢ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎل
ﭙﺎﺳﺨﻬﺎﻯ ﻘﺎﺑل
ﺘﮑﻔﻴﺮ ﺍﻣﺎم ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭلی مع ذلک ﭙﺎسخ
ﺪﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻮﺍﻓق
ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺴﻨﻴﺎﻥ ﻮ ﺣتی ﺒﻌﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻣﻌﺎنی ﺒﺎﻃﻨﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ اﺳﺖ. ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ تنها
سلوﻛﺎﻟﻬی ﺘﺎ ﺳﺮ
ﺣﺪّ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺍﺳﺖ ﻫﻴﭽﮑس ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻮﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻫﻴچ گوﻧﻪ ﻗﺪﺭتی
ﺒﺮﺍﻯ هرﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺯ سلوک الهی ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻘرَبّ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺣتی اﻃﻔﺎل ﻮ ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
که ﺳﻠﻮﻙ الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﺯﻧﺪگی ﺴﺨﺖ
ﻭﻧﺎﺭﺳﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
اﻧﺪکی ﺪﺭﻭﻧﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻧمی اﻣﺪﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺣﺎل ﺘﮑﺎﻣل
ﻄﺒیعی ﻮﺣﻴﻮﺍنی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
سلوک الهی در
قائم ﺒﺮﺳﺪ.ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺑﺸﺮﻃ ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺘﻤﺎم ﻨﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
لازم ﺪﺭ ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻦ
ﻭﺷﺄﻥ ﻮ ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎملی
اﻭ ﺍﺳﺖ ﺩﺭﺷﺐ ﻭ
ﺭﻭﺯ ﭘﻨج ﻮﻋﺪﻩ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺻﻠﻪﻫﺎ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ های
ﺴﻠﻮکی ﻮ توسل ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﭘﻨج ﺴﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﭙﻨج ﺘﻥ
ال ﻋﺒﺎ ﺩﺭ ﭘﻨج
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨجم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑمَشیّت ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟکی ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻳﻌنی ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﻮﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
اﺯ ﺍﻳﻥ ﭙﻨج ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﻮﻓق
ﺒﺪﺍﻥ ﺸﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
هدﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺷﺮﻃ
ﻨﺠﺎﺕاز نوع
دبشری ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻥ ﭙنج ﺼﻠﻪ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻪ ﺁﻥ ﺮﻭﺯﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪس ﻳﺎ ﺍﻭﻣﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺧﻴلی
هاﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﭙﻨج ﻮﻋﺪﻩ ﻧﻤﺎﺯ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺒﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻳﺎﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻩ
ﻭﻳﺎ ﺑﺰﺑﺎﻥ غیرﻋرَبّی
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﭙﻨج ﻮﻋﺪﻩ ﻧﻤﺎﺯ
ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺟﺰ ﺩفع ﺸﺮک ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
الهی ﻨﻴﺴﺖ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻨﻤﺎﺯ ﻳﺎ ﻧﺎﻣﻮس
ﮐﻪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣی ﻮﻧﺎنی
و زردشتی است ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺮﺍﺭ و
اسماء ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺳﺎمی
ﻮ ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ ﺘﺠلی
الهی ﺪﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣ ﺎﭘنج
ﺪﺭﻫﻢ ﺍﺯ ﺩﻭﻳﺴﺖ
ﮐﻪﺩﻭمیم ﺪﺭﺻﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺟﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪﻣﻌﺎﺩل ﺰﮐﺎﺕ
ﻣﻌﻤﻮلی ﻔﻘﻬﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥﺒﻮﺩﻩ ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ﺑﻴﺴﺖ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﻳﺎﺧﻤس ﻣﺎﻝ
ﻳﺎ ﭼﻬل ﺪﺭ ﺩﻭﻳﺴﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺰﻧﺪگی کننده ﺩﺭ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ ﺩﻭﻟﺖ
ﺍﺳﻠﺎمی ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﻮﺭﺩﻯ ﻨﺪﺍﺷﺖ.
ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﺪﻳث
ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﻫﺮ ﻗﺪم ﺴﺎﻟک
ﺪﻩ ﻗﺪﻡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺎﻫﻔﺖ ﺻﺪ ﻗﺪم
ﺠﻠﻮ ﻣﻴﺎﻳﺪ. ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺤﺪّ ﺍﮐثر
ﺑﺎ ﻧﻪ ﺩﺭ ﺻﺪ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍنی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﭘﺎک ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ شاید ﻫم
کمتر ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ.
ﺍﻣﺎ (ﺻﻴﺎم ﻴﺎ ﺻﻮﻡ)
ﻭ ﺭﻭﺯﻩ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
اوم ﻴﺎ سلوک
الهی اﺳﺖ ﺗﻤﺎم
اﻋﻤﺎل ﺪﻳﻨﻰ ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻣﻴﮑﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﻤﻌنی ﺘﻨﻬﺎ ﻳک
کاﺭ ﻭﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻃﻠﺎﻕ ﺍﺳم عام
ﻮکُلّی ﺑﺮﻫﺮ ﻗﺴﻤﺖ
ﺟﺰئی اﺯسلوک
الهی اﺳﺖ. ﺭﻭﺯﻩ
ﻫﺮ ﺳﺎلی یک
ماه ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟک ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺯﻩ ﻫﺎﻯ ﻤﺪﺍﻭم
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺧﻮﺭﺩﻥ که ﺍﺯ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﻧﺎ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺭﻣﻀﺎﻥ ﻨﺎم
یک ﻤﺎﻩﻋﺮﺑﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی سلوک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺧﻠﺎل اﻳﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺩﻭﭼﺎﺭ( ﺭﻣﺾ
ﻋﻴﻦ) ﻭﭼﺸم اﺷﮑﻴﻥ
ﺸﺪﻥ ﻮﺳﺮخ گرﺩﻳﺪﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ثاﺑﺖ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺩفع ﺸﺮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﻮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟک
ﺘﻤﺎم ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻋﻴﺪ
ﻭﺟﺸﻥ ﻮﺍﺣﺴﺎس
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺗﻮﻓیق
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﻮ (ﻓﻄﺮ) ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﺭﻭﺯﻩ ﻳﺎ ﺑﺮﻳﺪﻥ
ﺁﻥ اﺯﻫﻤﻪ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﻳﻜﺒﺎﺭ حَجّ
کعبه ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
هماﻥ ﻴک ﺒﺎﺭ ﻟﺰﻭم
ﺴﻠﻮﻙ الهی اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺴﺘطیّع ﻮ ﺗﻮﺍﻧﺎ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﻴﺎ
حَجّ اکبر ﺍﻭﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﺁﻥ
هیچ ﻮﻇﻴﻔﻪﺍﻯ ﻳﻌنی
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻴﮕﺎﻧﻪ حَجّ ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻜﻌﺒﻪ ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﻋﻠﻴکم اﻟﺂﻥ
ﺒﺎﻟحَجّ اﻟﺎﮐﺒﺮ
ﻭ ﺍﻳﻨک ﺒﺮ ﺷﻤﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ پس ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
اﻣﻮﺯﺵ ﻧﻤﺎﻳﺶ
مادی حَجّ
کعبه ﺪﻧﺒال حَجّ
اﮐﺒﺮ ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺩﺭ سلوک
الهی ﺒﺮﻭﻳﺪ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ حَجّ اﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯﺣﺠﻬﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭﻫﺮﻋﺼﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣﻘّی
ﻴﺎ ﺣجی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
تجلّی ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ مُیسّر
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺤﺪّ ﺍﮐثرﮐﻤﺎل
ﺮﻭحی ﻮﺻﻔﺎتی رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭ ﺍﻳﺪﺍل
اﻥ ﻨﻮﻉ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺑﮑﻤال
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﺎﺋم ﻴﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﺘﻘﻴّﻪ
ﭼﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮ حدیث
ها ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻗتی اﺯ ﺍﻋﻤﺎل
ﺪﻳنی ﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اﺷﮑﺎﺭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺤﺮﻑ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ غیر
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﻣﻴﺰﺩﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮔﺎهی ﻨﻴﺰ ﻧﻔﺎق
ﻮﺧﻴﺎﻧﺖ ﻫم ﻤﻴﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺒﺎﺯ
ﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻤﻴﻥ
اﺣﺘﻴﺎﻃ کاﺭﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ اﺯ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻭشایستگی ﻮﻋﻠﺎﻗﻪ
ﮐﺴﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎ
ﺭﺍﻧﺎﻥ ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺘﻤﺎم ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﻏﻴﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﭼﻴﺰﻯ ﺠﺰ
ﺷﺮک ﻨﻴﺴﺖ ﺣتی
اﮔﺮ ﻣﺬﺍﻫﺒﻰ مُدّعی
تشیّع ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
علیّ ﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺗﻌﻠﻴمی
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
الهی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺩﻧﺒﺎل
هر ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻭﻗیح ﻮﺳﻔیهی هستند.
ﻭ ﺟﺰ ﺧﺮﺍبی ﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺷﺮﻳک ﺨﺪﺍ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﺍﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ (ﺳﻤﺎﻉ) ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
الهی ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺮﻃ
اﻭل ﻮ ﻟﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﻴک عباﺩﺕ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌﺪﺍ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﻣﻮﺯﺵ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺪﻫﻨﺪ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭﺑﺴﺘﻪ ﺑمَشیّت
ﻧﻬﺎئی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻮ ﮐﺴﺐ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ الهی ﺒﻌﺪﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.

حدیث 1583 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
(ﺝ۵ﺹ42
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﮐسی ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺍﻳﺎ ﭼﻨﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ إﺯﺍﻯ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻣﮑﻠﻒ ﻫﺴﺘﻢ
ﺗﻮﺍﻥ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺯ ﻭﻯ ﭙﺮﺳﻴﺪ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺗﻮ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﻳﻌنی ﭽﻪ ﺍﻥ ﺸﺨﺺ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ ﻧﻴﺮﻭﻯ
اﻧﺠﺎم ﻴﻚ ﻋﻤل
اﻣﺎم ﺴﭙس ﮔﻔﺖ: ﻘﺪ ﺍُﻋﻄﻴﺖ ﺍﻟﻘﻮة
ﺍﻥ اﻋﻄﻴﺖ ﺍﻟﻤﻌﻮني
ﭘس ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻯ اﻧﺠﺎم
عمل ی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻯ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻣﻌﻮﻧﺖ
ﻭ ﮐﻤکی ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻰ. ﻭﺷﻤﺎ ﻭﻗتی
عملا ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻘﺪﺭﺕ
ﺍﻧﺠﺎم هستی ﮐﻪ
ﻣﻌﻮﻧﺖ ﻭ ﮐﻤک الهی
ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻰ
(ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻯ
عمل ﺘﻮﺍﻥ ﺠﺴمی
اﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺍﻥ
ﻨﻴﺎﺯ ﺑﻘﺪﺭﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﺴم
ﻮ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺭﻳﺰﻯ
ﺸﺪﻩ ﻭ ﻣﻠﮑﻪ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺗﻮﺍﻥ
ﺠﺴم ﻘﺎﺩﺭ ﺑﺎﻳﻔﺎﻯ
ﻨﻘشی اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻳﻥ ﻘﺪﺭﺕ ﺧﻮﺭﺩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﻮﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺮﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺪﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻔﮑﺮ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
تعقّل ﻮ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺭﻭﺍنی ﻘﺒﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺘﻥ ﺪﺭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨک ﻮﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﻌﻮﻧﺖ
ﻭﻣﻌﻴّﺖ ﻭ ﻫﻤﺮﺍهی
الهی ﺪﺭ ﺷﺨﺺ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﺍﻥ ﺸﺨﺺ
ﭘﺮﺳﻴﺪ (ﻣﻌﻮﻧﺖ)
ﭼﻴﺴﺖ؟ ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻮﻓﻴق
اﺳﺖ. ﻳﻌنی ﺘﻮﻓﻴق
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺠﺴمی اﺳﺖ ﻭﺍﻣﺮﻯ
اﺗﻔﺎقی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻣﺮﻯ ﺘﺪﺑﻴﺮﻯ
ﻮﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﻓیق ﺮﺍ
ﺑﺎﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﻮﻓﻴق
ﺪﺳﺖﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥ ﻄﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﺟﺒﺮﻯ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﻪ ﻓﻘﻄ
اﻳﻥ ﺠﺒﺮ ﺭﺍ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی ﺪﺍﺭﺩ
ﺩﺭ سلوک الهی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ هم ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎفی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ
اﻣﺮﻳﻦ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻗﺪﺭﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﻗﺪﺭتی عقلی الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ سالکان
الهی ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﺭ ﺗسیم ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﺷﺨﺺ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﻓیق ﭽﻴﺴﺖ؟ ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ: ﻠﻮ ﮐﻨﺖ
ﻣﻮﻓّﻘﺎ ﮐﻨﺖ ﻋﺎﻣﻠﺎ
ﻭ ﻗﺪ ﻳﮑﻮﻥ اﻟﮑﺎﻓﺮ
ﺃﻗﻮﻯ ﻤﻨﻚ ﻭﻟﺎ
ﻳُﻌﻄﻰ ﺍﻟﺘﻮﻓﻴﻖ
ﻓﻠﺎ ﻳﮑﻮﻥ عاﻣﻠﺎ
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﻓق ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍنی
عاﻣل ﺒﺎﺷﻰ (ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻤل ﺠﺴﻤﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ شاید
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻮﻓﻴق
هم ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ .ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﮐﺎﺭﻯ
ﻀﺪ ﺗﻮﻓﻴق هم ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﺮک ﻭﺭﺯ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﻤل
سلوک الهی ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻟهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﺘﻮﺍﻥ ﺍﻧﺠﺎم
اﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻤک ﻠﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﻣﻌﻮﻧﺖ
ﻭﮐﻤک اﻟﻬﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻌﻴّﺖ ﻭﻫﻤﺮﺍهی
ﻤﺪﺍﻭم اﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﭘس ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺗﻮﻓﻴق
ﻘﺒلی ﻳﺎ ﺗﻮﻓﻴق
هم اﮐﻨﻮنی اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
عاﻣل ﻮ ﺳﺎﻟک ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﻔس ﻭ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩتی
ﻤﻘﺒﻮل الهی ﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻣﺎم اﺯﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ ﺩﻳﻥ ﻴﺎ
سلوک الهی ﮐﻪ آخوندﻫﺎﻯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺑﺪﺍﻥ ﺘﻮﺟﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ) ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﮐﺎﻓﺮﻯ
اﺯ ﺗﻮ ﻗﻮﻯ ﺘﺮﺒﺎﺷﺪ
ﻭلی ﺘﻮﻓﻴقی ﺒﻮﻯ
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
(ﻳﻌنی غیر ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﮐﻪ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﻳک ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺟﺴم ﻮ ﺗﻮﺍﻥ ﺠﺴم
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺘﻮﻓﻴق
ﻮ ﺗﻮﺍﻥ عقلی ﻮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺳﻠﻮکی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺒﻮﻯ اﻳﻦ
ﮐﺸﺶ ﻭ ﻋﻠﺎﻗﻪ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
عقلی ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ
کافی ﻮ ﻓﺮﺍﻭﺍنی
ﺠﺴﻤﻰ ﻭ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﺭﻭﺍنی
ﻮﺭﻭحی ﻮﺳﻠﻮکی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺳﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ اﻃﺎﻋﺖ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ.ﭘس
ﺳﺎﻟک عامل اﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﻮﺣتی ﻘﺸﺮﻯ ﻤﺘﻌﺒﺪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﺑﻬﺮ ﻣﺬﻫبی
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺩﻳنی که
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻮﻥ سالک
الهی ﻨﻴﺴﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭلی ﺘﻮﻓیق ﻮ ﻗﺒﻮل
الهی ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻠﻮﻙ الهی ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﻫﺮ ﻃﻮﺭﻯ
که ﻧﻤﺎﺯﻯ ﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻭﺣتی ﺒﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮔﺮ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭﺻﻴﺎم
ﻮ ﺭﻭﺯﻩ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭﻗﻴﺎم ﻮﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨﻢ ﻭﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
ﺠﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﺮﺻﺖ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﻤﻌﻤﻮلی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭلی ﻤﺪﺍم
گناه ﺷﺮک ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺭﺍ می ﺒﺨﺸﺪ اﮔﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺳﻠﻮک ﻛﻨﺪ.
ﻭلی گناﻩ ﺷﺮک ﺮﺍ
ﻧمی ﺒﺨﺸﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺠﺎﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ آخوندﻫﺎﻯ
غیر ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻫﺮ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺒﺤث ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮ سلوک
الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄقی ﻮ ﻧﺎ
ﻣﻔﻬﻮم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺗﻮﺍنی
ﺒﺎﺷﺪ ﻭلی ﺘﻮﻓﻴقی
ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎل
گناه ﮐﺎﺭﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻫﺮﻋﻤل
عَبَث ﻭ ﺑﺎﻃﻠل
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم ﺁﻥ ﺘﻮﻓﻴقی
لاﺯم ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻳﻥ ﻤﻌﻮﻧﺖ
ﻭﻣﻌﻴّﺖ کمک ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻳﻥ اﻋﻤﺎل
ﺒﺪﻭﻥ ﺘﻮﻓﻴق ﺒﺮﺍﻯ
کمک الهی ﺪﺭﻫﺮ
ﺣﺎل اﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺘﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮعی
ﻮﺭﻭحی ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﺎﻓﺮ
کسی اﺳﺖ ﮐﻪ سلوک
الهی ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
سلوک الهی ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﺩﻧﺒﺎل
آخوندﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﺎﺩتی بی اﺭﺯﺵ
ﻭ ﺣتی ﻤﻀﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
نوع بشری ﻮﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺠﺴﻤﻰ ﻭﺣتی ﺘﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
هوﺳﺒﺎﺯﻯ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻟﺬﺕ ﺟﻨﺴﻰ ﻭﺟﺴمی
ﻮﻧﻔسی ﺒﺒﺮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻮﻓﻴق ﻮﻣﻌﻮﻧﺖ
ﻭﺣتی ﻤﻌﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳق ﻔﮑﺮ ﺳﺎﻟک
ﻮﻋﻘل ﺘﻮﺍﻧﺎ ﻭ
ﻟﻮ ﺟﺰﺋﻰ ﺗﻮﺍﻧﺎﻯ
کنترل ﻨﻔس ﺧﻮﺩ
ﻭﻣﺤﺒﺖ ﺑﻮﺳﺎﺋﻄ
الهی ﺒﻴﺎﺑﺪ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻓﮑﺮﻯ ﻮﻋﻘلی
ﺒﻌﺪﻯ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺟﺴمی
ﻘﺒلی اﻥ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ الهی
هم اﮐﻨﻮنی ﻮﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ الهی
ﺮﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ ﺗﺼﺪﻳق
کند ﻭ ﺑﺪﺍﻥ
عمل ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺩﺭﺳﺨﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﻨﻴﺰ ﺻﺒﺮ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻳﻥ اﻣﺮﻯ
ﺪﺭهَوَس ﻧﻔس ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺟﺰ ﺑﺎﺯﻯ ﻨﻔس
ﺑﻮﺍﻟﻬﻮس ﻧﻴﺴﺖ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﭙﺬﻳﺮ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ الهی
گرﺩﺩ ﻭﻳﺎ ﺗﺎ ﺍﺧﺮ
ﺑﺪﺍﻥ ﭙﺎﻳﺪﺍﺭ
ﺑﻤﺎﻧﺪ. ﻭ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻨﺘﺮل ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ
ﻮ ﺩﺭﻋﺪﻡ ﺍﻧﺠﺎم
هرهَوَس ﺑﮑﻮﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻓﮑﺮﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﻭ ﻋﺎﻣل
ﺪﺍﺭﺩ ﻳکی اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒلی ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﻘﺒل ﺘﻮﻟﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭ ﻧﻴﺰ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ ﺗﻌلیم
عقلی ﻭ ﻧﻴﺰ ﻋﺎﻣل
کمک ﻤﺪﺍﻭم اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻭ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺷﺮﻃﻬﺎﻯ لاﺯم ﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺗﻤﺎم
هستی ﺪﺭ ﻫﺮ ﺑُﺮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﻋﻘلی ﻮ
ﺑﺎ ﺗﻮﺍﻥ ﺠﺴمی
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﻌنی هیچ کاﺭﻯ
ﺠﺰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺴلیم ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻣﺎنی ﻨﺴﺒﺘﺎ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺗﺎ ﺣﺼﻮل
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺍﺳﺖ. ﺍﻓﻌال
ﺠﺴمی ﻮﺣﻴﻮﺍنی
ﻮﻏﺮﻳﺰﻯ ﺑﺎﺯ ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
که ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﺪ ﮐﺎﺭﻯ اﺯ
ﺧﺩﺍﻭند ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺣتی اﮔﺮ ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎم اوﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻳﻌنی هر کامل
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﭙﻴﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ
قُرآن ﻨﺎﻃق
الهی اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ ﻬﻮس
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻮ ﺟﺴمی
اﻭ ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻋﺎﺩﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻘﺸﺮﻯ
ﻮ ﻗﺒلی اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎبع ﺑﺎﺻﺪق ﻮ
ﺍثباﺕ ﺍﻳﻦ ﺻﺪﻕ
ﺑﺪﺍﻥ اﻋﻤﺎل ﺘﺎﺯﻩ
ﻋﺎﺩﺕ ﻭ ﻳﺎ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﺑﺸﻮﺩ. ﺍﻋﻤﺎل غیر
ﺳﻠﻮکی اﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯﻯ ﻨﻔس
ﻭﺑﻘﺼﺪ ﻟﺬﺕ ﺟﻮئی
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻮعی
بی ﺨﻴﺎلی ﻮبی ﻔﮑﺮﻯ
ﺪﺭﮐﺎﺭﻫﺎ ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺠﺰ ﮐﻔﺮ ﻭ ﺟﻬل ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﻧﺒﺎﻝ آخوندﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺟﺰ
ﺷﺮک ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻴلی ﺒﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﮐﻔﺮ ﻭﺟﻬل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﻭ ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭﺻﺪﻗﺎﺕ
ﻭﻳﺎ ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺩﻳنی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ باﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ ﺍﻓﻌﺎل
غیر ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
سرشار ﺍﺯ ﻧﻘﺎﻃ
ﻀﻌﻒ ﻭﻋﻴﺐ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﺎﺩﻯ ﺪﺭ ﻣﻴﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺣتی ﻨﺎم عباﺩﺍﺕ
ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ سالکان
الهی ﺗﻤﺮﻳﻥ
عاﺩﺕ ﺍﺯ ﺍﻣﺘﻨﺎع
اﻋﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ ﺘﻘﻴّﻪ ﻭ ﺗﺮس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
اﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻘﻮﻳﻨﺖ
ﺭﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺘﻘﻮﺍ ﻳﺎ سلوک
الهی اﺳﺖ. ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ ﺟﺴمی
ﻘﺒلی ﻮﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
عقلی ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
عاطفی ﻮ ﮐﺸشی ﻔﻌلی
ﺴﺎﻟک ﻜﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐسی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ ﺍﻳﻥ ﺘﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺘم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭلی ﺪﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﻮﻏﻴﺮ ﻃﺎﻟﺐ
ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﺑﻠﻘﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻳﻥ ﻤﻌﻮﻧﺘﻬﺎﻯ
الهی ﻮﻣﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
اﻭ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻧﻔس أمّاره
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺮﺍﻩ آخوند
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭ ﺍﺑﻠﻴس
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻟﺒﺎس ﺭﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﺪﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺍﻧﻮﺍع
حیوﺍنی ﺤﻘﻴﺮﺗﺮﺍﺯرَبّ
ﺍﻟﻨﻮع اﻧﺴﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪپسﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺑﺪﺍﻣﺎﻥ اﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺠﺪﻳﺪ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ. ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺒﺎﺯ ﺍﺯ ﺷﺨﺺ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ:
هل ﺘﺴﺘطیّع ﺒﺘﻠک
اﻟﻘﻮة ﺩفع اﻟﻀﺮّ
ﻋﻥ ﻨﻔﺴﻚﻭ ﺃﺧﺬ
ﺍﻟﻨفع اﻟﻴﻬﺎ بغیرﻋﻮﻥ
ﻣﻥ اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎلی ﺍﻳﺎ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺮﻭﻯ
تنی که ﺩﺍﺭﻯ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺧﺒﺮ
ﺩﺍﺭﻯ ﺍﻳﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍنی
ﺒﺎ ﺍﻥ ﺿﺮﺭ ﻭ ﺍﺳﻴبی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﮐﻨﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﺍﻥ ﻨفعی
ﺒﺴﻮﻯ ﺨﻮﺩ ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﺎﺋﻰ؟ ﺍﻥ ﺸﺨﺺ
ﮔﻔﺖ ﻧﻪ. (ﺧﻴﺮ) ﺗﮑﺎﻣل
اﺳﺖ ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻨفع
ﻮﺍقعی ﻮ الهی ﻮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺑﺪﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻧفع ﻠﺬﺕ
ﺟﺴمی ﻮ ﺟﻨﺴﻰ ﻭﺣتی
ﺴﺮﻗﺖ ﻭ ﮐﺴﺐ ﺭﻓﺎﻩ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻥ
ﻨﻴﺮﻭﻯ ﺘﻥ
انجام ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺣتی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫم که ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﻠﻮ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐسی ﺮﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ اﻭ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺮﻭﻯ ﺠﺴمی
ﺮﺍ ﺍﺯﻗﺒل ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻭ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی اﻳﻥ ﻨﻴﺮﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺿﺮﺭ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭلی ﻨمی
ﺘﻮﺍﻧﺪ ﻧفع اﺑﺪﻯ
ﻳﺎ ﺧﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ الهی
ﺮﺍ ﺗﺎﻣﻴﻥ کند
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﻬﻢ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺎﻟﺐ ﺍﻥ. ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻔﻠم
ﺘﻨﺘﺤل ﻤﺎﻟﺎ ﺗﻘﺪﺭﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻳﻥ ﺃﻧﺖ ﻋﻥ ﻘﻮل
اﻟﻌﺒﺪ ﺍﻟﺼﺎﻟﺢ
ﻭﻣﺎ ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﭘس ﭼﺮﺍ
ﻧﻴﺮﻭئی ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺗﻮ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻳﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﺘﻮ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﺴﺒﺖ ﻣﻴﺪﻫﻰ. ﺗﻮﮐﺠﺎ
ﻭﮔﻔﺘﻪ ﺍﻥ عبد
ﺻﺎلح ﺪﺭ قُرآن
( ﻭﻫﻤﺎﻥ اﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ)
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻫﻴچ
ﺘﻮﻓﻴق ﻨﺪﺍﺭم
ﻤﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮﻓﻴق
ﻨﻴﺮﻭﻯ عقلی ﻮ ﮐﺸﺶ
ﻋﺎﻃفی ﻮ ﺻﺒﺮﻯ
اﻫﻨﻴﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎلک ﻔﺪﺍ
ﮐﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﻮ ﺿﺮﻭﺭﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﻭ ﭘس ﺍﺯﻫﺮ ﭘﻴﺸﺮﻓتی
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ ﻧﻴﺎﺯﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.

حدیث 1584 - دﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ42 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺷﺨصی ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ:
ﺃﺗﺴﺘطیّع
ﺃﻥ ﺘﻌﻤل ﻤﺎلم
ﻴﮑﻥ ؟ اﻳﺎ ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺍﺯ ﻣﺤل ﻨﺎﺗﻮﺍنی
ﻣﻴﺘﻮﺍنی کاﺭﻯ
ﻴﺎ ﻭضعی ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻭﺭﻯ؟ ﺍﻥ ﺸﺨﺺ
ﮔﻔﺖ ﻧﻪ. ﺍﻣﺎم
پس ﭘﺮﺳﻴﺪ ﻓفی
ﻤﺎ ﺃﻧﺖ ﻣﺴﺘطیّع
ﭙس ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯﭼﻪ
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﻭﺗﻮﺍنی
ﻤﻴﻨﻤﺎﺋﻰ ﻭ ﺍﺯ
ﭼﻪ ﻗﺪﺭتی ﻤﻴﮕﻮﺋﻰ؟
ﺍﻥ ﺸﺨﺺ ﮔﻔﺖ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ:
اﻥّ
اﻟﻠﻪ عَزّ ﻭجَلّ
ﺨﻠق ﺨﻠﻘﺎ ﻓﺠﻌل
ﻔﻴﻬم آلة ﺍﻟﻔﻌﻞ
ثمّ ﻠم ﻴﻔﻮّﺽ ﺍﻟﻴﻬﻢ
ﻓﻬم ﻤﺴﺘﻄﻴﻌﻮﻥ
ﻠﻠﻔﻌل فی ﻮﻗﺖ
ﺍﻟﻔﻌل مع اﻟﻔﻌل
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺭﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻧﻬﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﻓﻌل ﻨﻴﺰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ. ﻭلی ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺪﺍﺩ
(ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺟﺮﻳﻤﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﻣﺴﺦ ﺑﻌﺪﻯ ﭙﻴﺪ
ﺍﻣﻴﺸﻮﺩ) ﻭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻗتی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻓﻌلی ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻋﻤل همرﺍﻩ ﺑﺎ ﻓﻌل
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
( ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺩﺭ ﺑﺪﻥ
اﮔﺮ ﻓﻌلی ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩنی ﻣﻌنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻔﮑﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﮑﻨﺪ ﻭلی
اﻧﺠﺎم ﻨﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﻔﮑﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻔﮑﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺄﻥ ﻮﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﻘﺪﺭﺕ ﺟﺴم ﻤﺼﺮﻑ
ﻧﺪﺍﺭﺩ) ﺷﺨﺺ ﺳوآل
کنندﻩ ﮔﻔﺖ ﭘس ﺑﺪﻳﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﺠﺒﻮﺭ ﻭ ﺩﺭ ﺟﺒﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ (ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﺼﺮﻑ
ﻧﻴﺮﻭﻯﺠﺴم ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻓﻘﻄ ﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﻓﻌل
اﺯﺍﻥ اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
می ﻨﻤﺎﻳﺪ) ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ ﻟﻮ ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﻣﺠﺒﻮﺭﻳﻥ کاﻧﻮﺍ
ﻣﻌﺬﻭﺭﻳﻥ اﮔﺮ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﻣﻴﺒﻮﺩﻧﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻌﺬﻭﺭهم
می ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺟﺎﻯ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻥ ﺸﺨﺺ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﭘس ﺍﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﻔﻮﻳﺾ
ﺍﻧﻬﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻳﻌنی اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺟﺒﺮﻯ ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ
ﻧﻪ ﭼﻨﻴﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ: علم ﻤﻨﻬم
ﻔﻌﻠﺎ ﻓﺠﻌل ﻔﻴﻬم
ﺁلة ﺍﻟﻔﻌﻞ ﻓﺎﺫﺍ
ﻓﻌﻠﻮﺍ ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﻣﺴﺘﻴﻄﻴﻌﻴﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
می ﺪﺍﻧﺴﺖ ﺩﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﻓﻌلی ﻮﻋﻤلی هست
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺁﻟﺖ ﻓﻌﻞ (ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻧﺠﺎم
ﻔﻌﻞ) ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺁﻧﺎﻥ اﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺴﺘطیّع
ﺒﻮﺩﻧﺪ. (ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻥ
هر ﺍﻣﺮﻯ ﻤﻌنی ﺠﺒﺮﻯ
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻣﻌنی اﺧﺘﻴﺎﺭﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻣﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳقی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ کیفیّت
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻳﻥ ﻘﺪﺭﺗﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﺳﺎﻟک
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻭ ﻣﻄﺮح
اﺳﺖ. ﻭﺗﻮﺍﻥ اﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻴل ﺨﻮﺩ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﺟﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺠﺒﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﻫم ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﻣطیّع ﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻏﻴﺮ ﺟﺒﺮﻯ اﺳﺖ
ﺍﮔﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺖ
ﻓﻌل ﻮ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻧﺠﺎم
ﻔﻌﻞ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻤﺠﺎﺯات ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﺮﺭسی ﻔﮑﺮﻯ ﻮ
ﻋﻘلی اﻥ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻣﺎ
ﺍﻋﻤﺎل غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻪ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﭼﻪ ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻄﻠق ﺨﻮﺩ ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﺑُﺮﺩ ﻧﻴﺮﻭﻳﻌنی
اﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ شاید ﺍﺯ
ﺗﺮس ﺑﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺟﺒﺮﻯ اﺯ ﻧﻮع
ﺪﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ. ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺗﻮﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ اﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺗﻮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم ﻔﻌﻞ.
ﻭﻓﻌل ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی ﻮﺍﺟﺐ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ ﻭﺭﺑطیّ ﻤﻴل
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻋﻤﺎل
ﺒﺎﻃل غیر ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭼﻮﻥﺎﻋﻤﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺭﻋقلی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭشایسته ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﺭﻯ ﻔﻄﺮﻯ و
غریزی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺒﺎ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺑﻬﺸﺖ ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳبی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ. ﺟﺰ ﺍﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺮ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﮐﺎﺭﻯ ﺒﮑﻨﺪ
که ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺒﮑﻨﺪ سرشار ﺍﺯ
ﻧﻘﺎﻃ ﻮﺁثاﺭ ﻣﻨفی
ﻮ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﻔﮑﺮﻯ ﻮﺟﺴمی
اﺯﻗﺒل ﺪﺭ ﺷﺨﺺ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﮐﺎﺭ ﺑُﺮﺩ
ﺍﻥ ﺪﺭ ﻭﻗﺖﻋﻤل
ﻓﮑﺮﻫﻤﺎﻥﺴﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻜﻬﺎﻯ
عادت ﺳﺎﺯ ﻓﮑﺮ ﻭﺟﺴم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻃل
ﻮﻏﻠﻄ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺑﺎﺷﺪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻘﺎم
عقلی ﻮﺭﻭحی ﺸﺨﺺ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل و
نشان ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻥ اﻋﻤﺎل اﻣﻮﺭ
الهی ﻤﺤﺴﻮﺏ ﺷﻮﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
1585 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﻣﺪﻩ(ﺝ۵ﺹ45
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی ﻮﻟﻠﻪعلیّ
اﻟﻨﺎس حَجّ
اﻟﺒﻴﺖ ﻣﻥ
اﺳﺘﻄﺎع اﻟﻴﻪ
ﺳﺒﻴﻠﺎ ﮐﻪ حَقّ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ ﻣﺮﺩم
اﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﻳﺎﺑﻨﺪحَجّ ﺨﺎﻧﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
(حَقّ ﺨﺪﺍ ﻳﻌنی
ﺘﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﻟّﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑل اﻳﻥ همه
ﻧﻌﻤتی ﺮﺍ ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻫﻤﺎﻥ حَجّ یاﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺴلیم ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺒحَقّ ﺒﻮﺩﻥ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮﻋﻤل ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠوکی ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺎ
ﺍﺳﺗﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺗﻮﺳﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺳﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
(حَجّ ﺒﻴﺖ) ﺳﻔﺮ
ﺑﺨﺎﻧﻪ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
مَکّه ﻭ ﮐﻌﺒﻪ ﻧﻤﺎﻳشی
ﻤﺎﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻋﻤلی ﻮ
ﺭﻭحی ﺪﺭ سلوک
الهی ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘس ﺍﺯﺗﻌﻠﻴم حَجّ
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺳﻔﺮ حَجّ اﻭ ﺑﮑﻌﺒﻪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻨک ﻨﻮﺑﺖ
ﺍﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑحَجّ
اﮐﺒﺮ ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮﻙ الهی
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
که ﺳﺎﻟکی ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﮐﺴﺐ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺧﻮد ﺣﺠّﻰ ﻭﻳک
ﺘﺠلی حَقّ الهی
اﺳﺖ. ﻭلی ﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم حَجّ
اﮐﺒﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ حَجّ ﻮحقّ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟک ﺒحَقّ ﺪﺭﺳﻔﺮ
ﺑحَقّ ﺨﻮﺩ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
حَقّ اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ الهی ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ
اﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑحَقّ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
هرﻋﺼﺮ ﭼﻪ ﺍﺷﮑﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﻏﺎﻳﺐ
ﺑﺎﺯ ﻣﻘﺎمی ﺒحَقّ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﺵ حَجّی
اﺳﺖ. ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
حَقّ ﻮتجلّی ﺒحَقّ
الهی مُیسّر ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلّی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺘﻮﺍﻥ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺭ
سلوک الهی اﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﻳک ﺴﻔﺮ ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻭﺳﺎﺗﺌل ﺮﻓﺎهی
اﻥ ﻔﺮﺍﻫﻢ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﻣﻌﻠﻮم ﻨﻴﺴﺖ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﭼﻘﺪﺭ ﻣﺎل
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﻤﻌنی اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﻣﺎلی ﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﺯ
ﻃﺮفی اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺪﻭﻥ اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺟﺴﻤﻰ ﺑﺎﺯ ﺗﺎ حدّ
سعی ﺨﻮﺩ سلوک
الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﮐسی
ﻤﻌﺎﻑ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺪﻭﻥ عقل ﻮﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭﻃﻔل ﻮﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ
کوﺭ ﻭ ﺷﻞﻭ ﻫﺮ ﻧﻘﺺ
ﺩﺭﺟﺴﻢ ﻣﺎﺩﺍم
که ﻋﻘل ﻮﺗﻔﮑﺮ
ﺳﺎﻟﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ بغیر
ﺍﺯ ﺗﻮﺍﻥ که ﺩﺭ
ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻦ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺯ ﺑمعنی
اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻋﻤﺎل ﻮﺍﺟﺐ ﺭﺍ
علیّ ﺮﻏم ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺵﺍ ﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ.
ﻭﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﺨﺖ
ﺗﻤﺎﻳل ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺭﻭﻳﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﻭ ﺗﻮﺍﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ حَجّ ﺒﻴﺖ ﻳﺎ
حَجّ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﺍﻣﻮﺯﺵ
ﮔﻴﺮﻯ ﻮ ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ
ﺑﻘﺼﺪ ﮐﻤﺎل ﺮﻭحی
ﺨﻮﺩ ﭼﻮﻥ هر ثاﮔﺮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻌﻠم ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ.
ﻭ (ﺳﺒﻴﻞ) ﺭﺍﻩ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻔﺮ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﺳﻠﻮکی ﺒﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻳک ﺤﺮﮐﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﺪﺭ ﻓﮑﺮ ﻭﺍﺳﺮاء
ﻮ ﻣﻌﺮﺍج ﺪﺭ ﺭﻭح
اﺳﺖ. ﺣتی اﮔﺮ ﺗﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺤﺮﮐتی ﺪﺭ
ﻧﻴﺎﻳﺪ. ﺳﺒﻴل ﺪﺭ
ﺭﺍﻩ سلوک
الهی ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﭙﻴﺮ کامل
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮف ی ﺒﮑﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺷﺨﺺ ﺑﺎﺑﺘﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮﺍقعی ﺨﻮﺩ
ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ ﭙﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺪﺭ
ﭘﺎسخ ﻤﻌنی اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺻﺤﺖ
ﻭ ﻣﺎﻝ ﻳﺎ ﺳﻠﺎمتی
ﻮ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺨﺮج ﺴﻔﺮ
(ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻭﺣﺪّ ﺍﻗل اﻥ ﻤﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ ﺳﻠﺎمتی ﺠﺴم
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻔﺮ ﺑﮑﻌﺒﻪ
ﺩﺭ ﮔﺮﻣﺎ ﻭﺻﺤﺮﺍ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺯﻧﺪگی
که ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﺴﺖ
ﻭ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﺍﻳﺎ ﺍﻧﻘﺪﺭ ﺗﻮﺍﻥ
ﺪﺭﺣﺎج هست ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﺳﻨﮕﺴﺎﺭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺠﺎﻥ ﺒﺪﺭ ﺑﺒﺮﺩ.ﻭ
ﮐسی هم ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻇﺮﻓﻴﺖ ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ .ﻭﻳﺎ بی
آﺏ ﻭ بی غذاﺍئی
ﺘﺎﭼﻪ ﺣﺪّﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﺑﻴﻤﺎﺭ
و معاف از سفر
کند. ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻥ ﺴﻠﺎمتی
ﺒﺮﺍﻯ سلوک
الهی و ﺴﻠﺎﻣتی
ﺘﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﮐﻮﺭ
ﻭﺷل همه ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﻮﺍﻥ
اﺟﺮﺍﻯ ﻔﺮﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥﺴﻠﺎﻣتی
هماﻥ ﺴﻠﺎم ﻮﺳﻠﻮک
ﻮﻋﻤل ﺴﺎﻟم ﺸﺪﻥ
ﺮﻭح اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﻮﺍﻥ
ﻔﮑﺮ ﻭ ﺟﺴم ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
سعی ﺤﺪّ ﺍﮐثرﺍﺳﺖ.
ﺍﻣّﺎ مال ﺒﺎﺯ ﻣﻌﻠﻮ
ﻣن ﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻪ ﺧﺮج ﺴﻔﺮ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﮑﺴﺎل گفتهﺍﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺧﺮج ﺴﻔﺮمَکّه.
ﻣﺎل ﺠﺰ ﺍﺯ ﭘﻮل
هرﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺸﺨﺺ ﻭﻣﺘﻌﻠق
ﺒﻪ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺎل
اﻭ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌنی ﺘﻤﺎم
ﺘﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺟﺴمی ﺸﺨﺺ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺪّ ﺍﮐثرسلوک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﮐسی ﻤﺘﻌﺒﺪ الهی
ﺒﺎﺷﺪ ﻭلی عاﺑﺪ
ﻣطیّع ﭙﻴﺮ الهی
ﻨﺒﺎﺷﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻳﻥ اﻣﻮﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻪ ﻓﮑﺮ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ آخوند
ﺍﻭ ﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭلی ﺪﺭﻫﺮ ﺣﺎل
ﻤﺸﻐﻮل ﺸﺮک ﻮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻓﺠﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩ ﻫﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﻭﻣﻔﺎهیم
ﺬﻫنی ﺪﺭ قُرآن
ﻮحدیث ها ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻨﻤﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺣتی اﮔﺮ
اﺗﻔﺎﻗﺎ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺨﻄﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺮ مهم اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﻥ اﻋﻤﺎل
ﻮﻳﺎ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺖ ﻳﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
هرﮔﻮﻧﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﻭﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻥ
هر ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﺿﺎفی
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ اﻃﺎﻋﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﺮط
ﻨﺠﺎﺕ ﺑﺨﺶ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺍﻧﮑﻪ ﭘﻴﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭخطا ﻨﻴﺰ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث
1587- ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ(ﺝ۵ﺹ47 ﺑﺤﺎﺭ) ﻠُﻌﻨﺖﺍﻟﻘَﺪَﺭیّةعلیّ
ﻠﺴﺎﻥ ﺴﺒﻌﻴﻥ ﻨﺒﻴّﺎ
ﻗﻮم ﻴﺰﻋﻤﻮﻥ ﺃﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ
ﻗﺪﺭﻋﻠﻴﻬم اﻟﻤﻌﺎصی
ﻮ ﻋﺬﺑﻬم علیّها
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
اﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﻘَﺪَﺭ
(ﻳﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺘﻮﺟﻪ ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﻭ ﺗﻮﺍﻥ که ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ) ﺍﺯﻃﺮﻑ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﻟﻌﻥ ﻮ ﻧﻔﺮﻳﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ
(ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻳﻌنی ﺰﻳﺎﺩ)
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻘَﺪَﺭﭼﻪ ﮐﺴﺎنی
هستند ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻮﺿﻴح ﺪﺍﺩ ﻗﻮمی
هستند ( قوم
قشری و ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥعبادی
با غیر ولایت
الهی ) ﮐﻪ مُدّعی
هستند ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ گناﻩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻧﺎﻥ
گذﺍﺭﺩﻩ. ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ گناﻩ
آنان ﻋﺬﺍﺏﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻗﺪﺭﻯ ها ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻮﺍﻧﺎ ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭ ﺣﺎلی
که ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی ﺴﺮﻧﻮﺷتی
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻗﺒلی
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻨﺎهی ﺒﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮐسی ﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
ﭙﻴﺮﻭ ﺟﺒﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﻮﺿﻴیح
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻥ
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﻫﺮﻃﻮﺭﻯ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭح ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
اﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﺂﺯﺍﺩﻯ
عباﺩﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﺍﻥ گناﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻌُﻬﺪﻩ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.

حدیث 1588
شخصی ﻨﺰﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ(ﺝ۵ﺹ47 ﺑﺤﺎﺭ)
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺩﺭ ﺳﺮﺯﻣﻴنی
که ﺑﻮﺩﻯﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺭ ﻧﻈﺮﺕ ﻋﺠﻴﺐ
ﺗﺮﺑﻮﺩ؟ ﺍﻥ ﺸﺨﺺ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ: ﺮﺃﻳﺖ
ﻗﻮﻣﺎ ﻳﻨﮑﺤﻮﻥ
اﻣّﻬﺎﺗﻬم ﻮﺑﻨﺎﺗﻬم
ﻮﺃﺧﻮﺍﺗﻬم ﻔﺎﺫﺍ
ﻗﻴل ﻠﻬم ﻠﻢ ﺗﻔﻌﻠﻮﻥ
ﺬﻟﻚ ﻗﺎﻟﻮﺍ ﻗﻀاء
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی علیّنا
ﻭ ﻗﺪﺭﻩ ﻗﻮمی
ﺮﺍﺩﻳﺪم که ﺑﺎ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﻮﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﻮﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺍﺯﺩﻭﺍج ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﭼﺮﺍ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻴﺪ ﭘﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﺍﻳﻥ ﻘﻀﺎﻯ
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ( ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺰﺭﺩﺷتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻳک ﻤﺬﻫبی
ﺮﺍ ﭼﻨﻴﻥ گفته ﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻓﺴﺎﺩ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻨﻴﺰ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ ﺘﺠﺎﻭﺯﺍﺕ
ﺟﻨﺴﻰ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﻰ (ﻗﻮﻡ) ﺍﻭم
کنندﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳم ﺴﻠﻮکی
که ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯﺑﻴﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍ ﻥﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﻭﺳﺎﻟک ﺨﻮﺍﻫﺮ
ﻫم هستند ﻭﭼﻮﻥ
ﻴکی ﺒﮑﻤﺎل ﻨﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ حَقّ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟک عقب ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﻗﺒلی ﺨﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ. ﻗﻀﺎﻯ
الهی ﻴﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻘﻀﺎ
ﻭ ﻗﺪﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﻀﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ اﻟﻬﻰ
ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻭ ﺑﺮﺍﻯ
کاﺭﻫﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭﺗﻮﺍﻧﺎئی ﺪﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﻳکی ﺒسلوک
الهی ﻮﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﺴﻴﮑﻮﻥ
ﻤﻥ اﻣّتی ﺃﻗﻮﺍﻡ
ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ ﻤثل ﻤﻘﺎﻟﺘﻬﻢ
ﺍﻭﻟﺌک ﻤﺠﻮس ﺍﻣّتی
ﺩﺭ ﺍﻣّﺖ ﻣﻦ (
در ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻭم
کننده ﺑﺮﻭﺵ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ)
ﺍﻗﻮﺍﻣﻰ (ﻳﺎ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺣتی اﮔﺮ ﺳﺎﻟک
هم ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭلی
اﻳﻥ عقیده ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﺁﻧﻬﺎ از ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﭼﻨﻴﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ) ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻥ ﺤﺮﻑ ﺭﺍ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻤﺠﻮس ﺍﻣﺖ ﻣﻥ هستند
(ﻧﮑﺎح ﻴﺎ ﺍﺯﺩﻭﺍج
ﺒﺎ ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﻮ ﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻴچ ﻔﺮﻗﻪﺍﻯ
اﺳﻠﺎمی ﺘﺎﮐﻨﻮﻥ
ﭽﻨﻴﻥ کاﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺩﻳنی
اﻳﻥ ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎمی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﻫﺮ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺒﺎﻃلی
گناﻩ ﮐﺎﺭﻯ اﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺍﺯﺩﻭﺍج
اﻧﺎﻥ ﺒﺎ ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﻮ ﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻥ
است .ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻋﺮﺍﺏ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺯﺷﺖ ﻣﻰ ﺍﻣﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
(ﻧﮑﺎﺡ) ﻳﺎ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻫﻤﺎﻥسلوک
الهی ﺪﺭ(ﻧﮕﺎﻩ)
ﻳﺎﺩﺍﺩﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎ ﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻥ
ﻮ ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﻳﺶ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮک
ﻨمی ﭙﺬﻳﺮﻧﺪ. ﺍﺯﺩﻭﺍج
ﺒﺎ ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﻮﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻥ
ﻮﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺃﻣﺮ
ﻋﺎﺩﻯ اﺯ ﺍﻳﺎﻡ
توحّش ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﮔﻠﻪ ﻭﺍﺭ ﺯﻧﺪگی
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﺑﻴﻥ ﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
اﺯﺩﻭﺍﺝ ﺑﺎ ﺧﺎﻟﻪ
ﻭﻋﻤﻪ ﺟﺎﻳﺰ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺍﺯﺩﻭﺍج ﺒﺎ ﺧﺎﻟﻪ
ﺯﺍﺩﻩ ﮔﺎﻥ ﻮﻋﻤﻪ
ﺯﺍﺩﮔﺎﻥ ﻮﺩﺍئی
ﺰﺍﺩﮔﺎﻥ ﻮﻋﻤﻮ
ﺯﺍﺩﻩﮔﺎ ﻥﺘﺤﺮﻳم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ که
نزد مسلمانان
اکنون ثواب
نیز هست .ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻠﺖ
ﻭﻋﻴﺐ ﮊﻧﺘﻴکی
ﺪﺭ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻧﻬﺎ
بیشتر ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺍﺯﺩﻭﺍﺟﻬﺎﻯ ﺠﻨسی
اﻣﺮﻯ اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺑﺴﺘﮕﻰ ﺑﺸﺮﺍﻳﻄ
ﻴک ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ حدیث ها ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻳﺎﺕ قُرآن ﺩﺭ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻭﻧﮑﺎﺡ ﻣﻨﻈﻮﺭﻫﻤنشینی
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﭘﻴﺮ الهی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﮕﺎﻩ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺴﺎﻟک ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺰﻭج ﻮ
ﺟﻔﺖ ﻭﻳﺎ ﺷَفع
ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﻫم هستند.
ﺗﺎﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟکی
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮکی
اﻭ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
کاﻣل ﺸﺪﻩ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻣﻠﮑﻮتی ﺪﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺨﺎﺗﻤﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻭ ﺩﺍﺩﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﮑﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻳﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﺪﻫﺪ ﻭﺟﺎﻯ ﭙﻴﺮﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺩﺭﺣﮑﻢ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺟ ﺒﺎ ﺧﻮﺍﻫر
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺣتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺒحَقّ ﺪﻳﮕﺮﺩﺭﺣﮑم
عمو ﻭ ﻋﻤﻪ ﻭ ﻳﺎ
ﺧﺎﻟﻪ ﻭﺩﺍئی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺭ قُرآن ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﺬﻳﺮﺵ ﭘﻴﺮﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﺎﻓﺮﺍﺩﻯ
ﺒﻮﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺮﻳشی کاﺭﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻴﺎ ﮐﺎﻣﻞ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻤﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﺧﻮﺩ ﻣﺴﺘﻘل ﺪﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ کاﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻮﺍبق
ﺬﻫنی ﻘﻮم ﻘﺮﻳﺶ
ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺠﺪﻳﺪ
ﺍﻥ ﺰﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﻔﮑﺮﻯ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳخ اﺳﻠﺎمی
اﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﻳﻚ شاخه
ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻨﺎم ﻤﺠﻮس ﻳﺎ ﻣﻐﻮس
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍقع اﻳﻥ ﻤُﻐﻬﺎ
آخوندﻫﺎﻯ غیر
ﺳﺎﻟک ﺒﺮﻭﺵ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
آخوندﻫﺎﻯ ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺸﻴﻌﻪ ﻭ ﺳنّی
که ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک ﻤﺎﻧﺪﻩ
ﻭلی ﺮﻫﺒﺮﻯ هاﻯ
ﺪﻳنی قشری ومشرکانه
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﭘﻴﺮﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭﺣﮑﻢ ﺍﺯﺩﻭﺍچ
ﺒﺎ ﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻥ ﻮﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
در گناه کاری ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.مَکّه
ﻧﻴﺰ ﺷﻬﺮ ﻣﻐﻬﺎﻯ
ﻘﻮم ﻘﺮﻳﺶ
قشری ﺑﺮﻭﺵ ﺯﺭﺩﺷتی
اﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺯﻧﺎﻥ
ﺨﺮﻳﺪﺍﺭﻯ ﻤﻴﺸﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻢ ﺍﮐثرا
ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ با
مهریّه و شیر
بها اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻥ
کنیز (ﺍُمّ اﻟﻮﻟﺪ)
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺭﺍﻳج ﺒﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﻘﺼﺪ ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﺟﻤﻌﻴﺖ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩگی
ﻮﻳﺎ ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺩﻳﻥ ﻮ ﻣﺬﻫبی
ﺒﻮﺩﻩ ﺗﺎ ﻣﺪﺍﻓﻊ
ﻭﻣﻬﺎجَم ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻣﺪ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺩﺭﺗﺎﺭﻳخ اﻳﺮﺍﻥ
ﺒﭽﻨﺪ ﭘﺎﺩشاه ﺳﺎﺳﺎﻧﻰ
ﺍﻳﻥ ﻨﺴﺒﺘﻬﺎﻯ
اﺯﺩﻭﺍج ﺒﺎ ﻣﺎﺩﺭ
ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﻭ ﺩﺧﺘﺮ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭج عصر ﻓﺴﺎﺩ
ﺟﻨسی ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺗﻌﺼﺐ
ﻭ ﺣﺴﺎﺩﺕ ﻭﺍﺩﺍﺭشان
ﺒﺤﻔﻈ ﺰﻧﺎﻥ ﻨﺰﺩﻳک
ﺪﺭ ﻣﺤﻴﻂ خودشان
کرﺩﻩ ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﻏﺮﻳﺒﻪﻫﺎ
ﺩﺭ ﻧﻴﺎﻳﻨﺪ. ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﻴﻥ اﻋﺮﺍﺏ ﺑﺎﺯ
ثایع ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺤل ﺠﻬل ﻮ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺼﺤﺮﺍئی ﺰﻧﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ
ﺑیک ﺪﻳﮕﺮ
هدیه ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﻭﻧﻈﺎﻡ ﺍﺯﺩﻭﺍج
ﺪﺭﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺳﻠﻮکی ﺒﻮﺩﻩ ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺍﺻﻠﺎح ﺒﺰﺭﮔﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻥ اﻗﻮم ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺵ
ﺗﺎﺯﻩ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ ﻳﺎﻋﻠمی
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﻣﺮﻯ ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی اﺯﺩﻭﺍج
ﺴﻠﻮکی ﻤﻌنی ﺒﺎﻃنی
ﻮﺍﺻلی ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻋم اﺯﺳنّی ﻮشیعی
که ﺳﻠﻮکیر ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻣﺬﺍﻫبی ﻔﻠﺴفی
ﻮ ﺍﻧﺤﺮﺍفی ﺪﺭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ
ﺑﺪﻧﺒﺎل یک
عقیده ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﺷﺒﻴﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻘﺪﻳﻢ ﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ. ﻫﺪﻑ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥگوﻧﻪ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ ﺩﻗﻴﻘﺎ
از اُمّت او ﻣﺸﺨﺺ
هم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﮐﺴﺎنی هستند.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﻴﺎﻥ ﻨﻮعی
ﺨﻮﺩ ﻓﺮﻳبی ﺪﺭ
ﺗﻤﺎمی ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺖ الهی
ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺤﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎهی هم ﻨﮑﻨﻨﺪ
ﻣﺸﺮک هستند. ﮐﻪ
ﺩﻧﺒل آخوندﻫﺎﻯ
غیر الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ مُدّعی
ﻮﻟﺎﻳﺖ علیّ
هم ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
سالک الهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣطیّع
عبادی ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩ ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﻋﻘﻴﺪﻩﺍﻯ اﺯﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻄﺮح
ﻮ ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟکی که ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺗﻔﺎقی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯﻋﻴﺐ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﺪﺍﻧﺪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭﻏﺮﻭﺭ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺯﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﻤﻴﻥ علت ﻋﺪﻡ
ﺗﻮﻓﻴق اﻭ ﺩﺭ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
اﺳﺖ. ﻧﻴﮑﻴﻬﺎئی
که ﺳﺎﻟک ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮑﻨﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
ﻮﮐﻤک او ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﮐﺎﺭ ﺍﺗﻔﺎقی
ﻤﺨﺎﻟﻒ سلوک
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺍﺯﻋﻴﺐ ﺭﻭﺍنی
ﻮ شان ﻤﻘﺎم ﺤﻘﻴﺮ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ ﺯﺷﺖ ﻗﺒلی
ﻮ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﻧﺎ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺵ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ اﻥ ﺘﻮﺑﻪ
ﻭﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﺟﺒﺮﺍﻥ
عباﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺤث ﺟﺒﺮ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ الهی ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﺍﺯﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﭘﻴﺮالهی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ اﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺯشی ﻘﺎﺋل ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﻣﻄﻤئن
ﺒﺪﺭﺳتی اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺠﺰ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺴﺖ.

حدیث
1589 - ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ47 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻴﮑﻮﻥ فی ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻗﻮم ﻴﻌﻤﻠﻮﻥ
اﻟﻤﻌﺎﺻﻰ ﻭﻳﻘﻮﻟﻮﻥ
اﻥ ﻘَﺪّﺭﻫﺎ ﻋﻠﻴﻬﻢ
ﺍﻟﺮﺍﺩّ ﻋﻠﻴﻬﻢ
ﮐﺸﺎﻫﺮ ﺳﻴفه
فی ﺴﺒﻴل اﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﺍﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
( ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻭﺍﺧرَبّرتری
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
سوشیانت سوم
زردشت و دوم مسیح
آغاز ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ) ﺍﻗﻮﺍﻣﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ (ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
اﻧﺴﺎنی ﻤﻌﺘﻘﺪ
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻌنی اﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎنی
ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺑﻨﺎ ﺩﺭﺳتی
عباﺩﺕ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ هر ﻣﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻤﺘﻌﺒﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﮐﻪ ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
( ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮﻋﺼﻴﺎﻥ
ﻮتمرّد ﺑﺮ ﺍﻣﺮ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮک الهی ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
الهی ﻨمی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻗﺎﺩﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﮐﻪ تمرّد ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭلهیﺮ ﮐسی
اﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ (ﺩﻭﺭﻯ
اﺯ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺘﻌﺒﺪﻯ ﻮﻏﻴﺮ الهی
اﻧﻬﺎ ﭼﻮﻥ آخوندﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺒﻰ. ﺍﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ اﻳﻨﺪﻩ
ﻭﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻬﺎدی که
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮ ﺳﻠﻮﻙ
الهی کمترﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭ تمرّد
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮالهی
ﺨﻮﺩ ﻋﻤل کنند ﻣﻔﻬﻮم
اﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
اﺯ ﺑﻴﻥ ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺼﺎﺩﻕ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ها ﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻣﻌﺎﺻﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻳﺪ شاهد ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﻭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻄﺮﺯ ﻓﮑﺮ ﺟﺒﺮﻯ
ﺪﺍﻧﺴﺘﻥ اﻣﻮﺭ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻳک
ﺨﻮﺩ ﻓﺮیبی اﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ. ﻭلی
ﺪﺭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺻﺎﺩق
اﻟﺒﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻮ ﮐﻨﺘﺮﻟﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺪﺍﺭﻯ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
هرﭼﻪ ﺩﻟﺶ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭﺗﻌﻬﺪ سلوک
الهی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍثاﺭ ﻣﻨفی اﻋﻤﺎﻟﺸﺎﻥ
ﺒﺮﻋﻬﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭحی
ﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
اﻋﻤﺎل ﺤتی اﮔﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭﺧﻴﺮﺍﺕ

ﻭﻳﺎ ﺻﺪﻗﺎﺕ
ﻭﺧﺪﻣﺎﺕ
انسانی ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﺷﺮک ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺍﻳﻥ اﻗﻮﺍﻡ
ﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻥ
کلام ﻮﻋﻘﻴﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯﻃﺮﻑ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ. ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﺤتی اﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
اﻓﮑﺎﺭﻯ هم ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻫﻨﻮﺯ ﺷﻤﺸﻴﺮﮐﺸﻴﺪﻥ
ﻮ جنگ و ﺟﻬﺎﺩ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﮐﺸﻴﺪﻥ
ﺒﺎ ﺩﺷﻤﻥ الهی ﻨﻔس
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﮐﻨﺘﺮل
ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ اﺳﺖ. ﻭﺟﻨگ
ﺒهمراه ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی ﺠﻬﺪ
ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﺳﻠﻮکی
روش محمد اﺳﺖ. ﻭ
ﮐﻮﺷﺶ ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭحی
ﻮ ﻓﮑﺮﻯ ﻮ ﺟﺴمی
ﻮ ﺭﻭﺍنی ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ
اﺳﺖ. (ﻗﺪﺭﻫﺎ) ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﻮﺍﻥ اﻧﻬﺎ
ﮔﺬﺍﺭﺩه ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﮔﺬﺍﺭﺩ ﻭ
(ثاﻫﺮ) ﻧﺸﺎﻥ ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺩﺭ ﻓﻀﺎ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺒﻮﺩﻥ
ﺪﺭ ﺣﺎل ﺠﻨک اﺳﺖ.
(ﺳﺒﻴل اﻟﻠﻪ) ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺠﺰ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ ﺘﻮﺟﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺪﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﭘﻴﺮ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺮﺍ ﺗﺎﻳﻴﺪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث 1590 - ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳثی ﺎﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ47 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻄﻴﻊ)
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺟﺰ ﺑﺮ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻃﺎﻗﺖ ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻣﮑﻠّﻒ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ (سعی
کمّی ﺴﺎﻟﻚ ﻭﻧﻴﺰ
شانس ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺗﺎ ﭼﻪ
ﺣﺪّﻯ اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ ﻭﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻨﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪ
ﺑﺎ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺩﻧﺒﺎل
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. ﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯﻴک
ﺘﻮﺍﻥ ﻤﺴﺎﻭﻯ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﺳﻠﻮکی
اﻓﺮﺍﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺍﺳﺖ): اﻥّ
اﻟﻠﻪعَزّ ﻭ جَلّ
ﻟم ﻴﮑﻠّﻒ ﺍﻟﻌﺒﺎﺩ
ﺍﻟّﺎ ﻣﺎﻳﻄﻴﻘﻮﻥ
ﻭﺍﻧّﻬم ﻠم ﻴﻌﻤﻠﻮﺍ
ﺍلاّ ﺍﻥ ﻴﺸاء
اﻟﻠﻪ ﻭ ﻳﺮﻳﺪ ﻭ
ﻳﻘضی ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻘﺪﺭ ﻃﺎﻗﺖ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻮ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭘس ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻗﻀﺎﻯ
و داوری اﻭ ﺍﺳﺖ
(ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯلی
همگاﻥ ﻮﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺎﺹ ﻳک ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺟﺬﺏ ﺳﻠﻮک ﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻧﻬم ﭙس ﺍﺯﻋﻀﻮﻳﺖ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
زنذه ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺴلیم اﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺗﺎ ﻣﻮﺭﺩ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴﺮ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻦ ﻋﻀﻮﻳﺖ
الهی ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
کاﺭمتعبّدﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺷﺮک ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﺑﮑﻨﺪ ﻳﺎ ﻧﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻳﻦ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺟﺒﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﺍﮔﺮ
ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس ﺑﺸﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭمَشیّت
ﺍﻭ ﮐﻤک ﺒﺴﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻗﻀﺎﻯ اﺯ ﻗﺒل
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟک
ﻨﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ ﮐﻪ
مَشیّت ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ مَشیّت
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺍﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
(ﻗﻀﺎﻯ) الهی ﻴﮑﻰ
ﺑﻤﻌنی ﺤﮑم ﺪﺍﻭﺭﻯ
ﻮﻗﻀﺎﻭﺕﺩﺍﺩﮔﺎهی
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺨﺎﺹ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع ﻤﺴخ
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﻧﻴﺰ بِدای الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﮔﺮکسی ﺪﺭﺗﻌﻬﺪ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎﺷﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩی اﻧﺴﺎﻥ ﻳﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺍﻭ ﻭ ﻧﻴﺰ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻗﺒل ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﻳﻥ ﻨﻈﺮ ﺭﺍ ﺗﺎﻳﻴﺪ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﮔﻔﺖ ﺑﺨﺪﺍ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻥ
ﺤﺮﻑ حَقّ اﺳﺖ ﻳﻌنی
ﻤﻔﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ حَقّ
ﻮحَجّ ﻮ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻓﺘﻥ ﺒتجلّیات
ﺷﻬﻮﺩﻯ حَقّ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻄﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﻳﺎ ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻦ
ﻭﺩﻳﻥ اﻣﺎم ﻮ ﭘﺪﺭﺍﻥ
اﻣﺎم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺮﻭﺣﺎنی
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﻧﺎﻥ ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﺩﺭﺗﺴلیکم ﺴﻠﻮکی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺍﺻل ﺒﺮﺍﻯ
همه ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺗﺎ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻤﺮﺯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺍﺯلی ﻴﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯلی ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﺍﻣﺎ ﭘس ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
الهی اﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ ﻮ ﮐﻤک
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭ ﺍجَلّ ﺘﺎﺯﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺩﻭﺍﺭ ﻗﺒﻠﻰ ﻫﺮﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﭽﻘﺪﺭ ﺗﻠﺎﺵ
ﻭ سعی ﻮﻫﻤّﺖ ﻭﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
سعی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﻣﺮﺯ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎی
ﻧﻔس ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ. ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺍثاﺭ
ﻣﻨفی اﺯ ﺍﻋﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺒﻤﺎﻧﺪ. ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺣتی
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻘﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ اﺳﺖ. ﻭلی
ﻨﻴﺎﺯ ﺑﮑﻨﺘﺮﻝ
ﻫﺎﻯ عقلی ﺪﺍرﺩ
ﺗﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﮐﻨﺘﺮل
ﺠﺴمانی مُیسّر
ﮔﺮﺩﺩ ﻭﮐﺴﺐ
ثوﺍﺏ ﻭﻧﻴکی ﺪﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
اﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم سلوک
الهی ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ.

حدیث 1591 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ48
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی ﻮ ﻗﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻴﻬﻮﺩ فرﻣﻮﺩ:
ﻳﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻐﻠﻮلة
ﻓﮑﺎﻧﻮﺍ
ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ ﻘﺪ ﻓﺮغ
ﻤﻥ اﻟﺎﻣﺮ ﺍﻧﺎﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﺑﺎﻳﻥ
ﻤﻌنی که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﺮ و ﺩﺳﺘﻮﺭﺩﺍﺩ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺭﺍ ﻣﻘﺮﺭ ﮐﺮﺩ ﻭﻫﺴتی
ﺮﺍ ﺳﺎﺧﺖ ﻭ ﺑﺤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯﺍﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻃﻮﺭ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑِﺪﺍء
ﺑﻤﻌنی ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮ الهی دﺭ ﺳﺮﻧﻮشت
ها ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻄﺮﺯ ﻓﮑﺮ ﻧﺎ ﺩﺭﺳتی
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻟﮕﻮﻯ
کمال ﺮﺍ ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻭ ﺍﺟﻠﻬﺎ ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع اﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭﺗﺮ ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﮑﺠﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭلی ﺘﺤﻘق اﻳﻥ
کماﻟﺎﺕ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺎ ﺍﺯﺍﺩﻯ اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﻳک ﺘﺪﺑﻴﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺤﺼﻮﻝ (ﺣتی
اﻋﻠﻢ) الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺳﺎﻟک ﺒﺪﺭﺟﻪ ﻟﺰﻭم
ﻮ ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ تمرّدﻯ
ﺪﺭﺳﺎﻟک ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩه
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮﺳﻠﻮﻙ
الهی ﻨﻨﻤﻮﺩ ﭼﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺯ ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎ
ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ اﻥ
اﺯ ﻗﺒل اﻣﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺬﺭﺍﻧﺪ ﻭﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺗﺴلیم
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﺣﻔﻈ ﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ الهی
اﺳﺖ. ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺒﺮ الهی ﻮﻳﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
یا ﻫﻤﺎن اﻣﺮ ﺑﻴﻥ
اﻟﺎﻣﺮﻳﻥ ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ.

حدیث 1592 - ﺣﺴﻥ
ﺒﺼﺮﻯ عاﺭﻑ ﺍﺯ
ﺍﺑﻥ عمر ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺩﻭم اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
(ﺝ۵ﺹ
48 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﺴﺒق
اﻟﻌﻠم ﻮ ﺟﻒّ ﺍﻟﻘﻠﻢ
ﻭﺗمّ اﻟﻘﻀاء ﺘﺤﻘﻴق
اﻟﮑﺘﺎﺏ ﻭﺗﺼﺪﻳق
اﻟﺮﺳﺎلة ﻭ ﺍﻟﺴﻌﺎﺩة
ﻣﻥ اﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﻟﺸﻘﺎﻭة
ﻣﻥ اﻟﻠﻪ عَزّ ﻭجَلّ
ﻫﻤﻪ ﺍﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
الهی اﺯ ﻗﺒل ﺒﻮﺩﻩ
(ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﻗﺒل ﻤﻌﻠﻮﻡ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺮﮐسی
هر ﻫﺪفی ﺪﺍﺭﺩ ﺧﻮﺏ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
ﭽﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺑﮑﺠﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﻨﺠﺎﻣﻨﺪ)
ﻭﭘس ﺍﺯ ﺍﻥ ﻘﻠم
ﺨﺸک گرﺩﻳﺪ (ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻮﺷﺘﻥ ﺒﺎﺯ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩ
ﻳﻌنی ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻣﻘﺮﺭ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
اﺳﺎس ﻳک
عقیده ﺟﺒﺮﻯ اﺳﺖ
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻗﺒل اﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩه
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﺍﺭﻭﺍح
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
الهی هست. ﺗﺎ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺮﺍﺣل
ﺘﮑﺎﻣلی ﺒﻌﺪﻯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺘﺠلی الهی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
و مسخ ها ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ) ﻭ ﻗﻀﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ اﻭ ﺗﻤﺎم
گرﺩﻳﺪﻩ (ﺑﺪﻭ ﻣﻌﻨﻰ
ﻳکی ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺗﻤﺎم ﺸﺪ ﻭﻳکی
ﺪﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺗﻤﺎم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺍﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﻗﺒل ﺘﻤﺎﻣ ﺸﺪ
ﻳﻌنی ﺪﺍﻭﺭﻯ
ها ﻭ ﻗﻀﺎﻭﺕ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﺍﺩﻥ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
بیشتر ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻣﻄﺎﺑق اﻟﮕﻮﻫﺎی
ارَبّاب نوع ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
اماده ﻘﺒلی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ ﻧﮑﻨﺪ
ﻭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺘﮑﺮﺍﺭﻯ
ﻮ ﺣﻴﻮﺍنی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻣﺎ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺗﻤﺎم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ سلوک الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺍﺭﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ
ﺗﻤﺎم ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺍﻳﻥ ﻤﻮﺍﺭﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﻳﺎ ﺷﺮﺍﻳﻄ لاﺯم
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ اﻣﻮﺭ ﺍﺳﺖ)
ﺍﮔﺮﭼﻪ ﺗﺤﻘﻖ (ﮐﺘﺎﺏ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ
(ﮐﺘﺎﺏ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌنی
ﻘﺮﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪﺗﺤﻘقی
هم ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
قُرّهﻫﺎﻯ ﺪﻭﮔﺎﻧﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ
(ﺧﻮﺭّﻩ) ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﻳﺪ ﺗﺤﻘق ﺒﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک ﺘﺎ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﺟﻪ ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺸﺮﻃ اﻭل ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺎم ﺸﺪﻥ ﻘﻀﺎ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺩﺍﺩﻥ ﻨﺠﺎﺕ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺣﺼﻮل علم الهی
ﺪﺭ (ﺣتی اﻋﻠﻢ) ﺍﻭ
ﻳﻌنی ﭙس ﺍﺯ شایستگی
عکس ﺍﻟﻌﻤل ﻨﺸﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﻭﺷﺮﻃ
ﺪﻭم ﺒﺮﺍﻯ ﺤﺼﻮل
ﺪﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺤﻘﻖ ﮐﺘﺎﺏ
ﻳﺎ ﻫﻤﻴﻥ سلوک
الهی) ﻭ ﺗﺼﺪﻳق ﺮﺳﺎﻟﺖ
ﻣﺤﻤﺪ (ﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﮑﻪ) ﺭﺳﻮل اﺭﺳﺎلی
الهی ﻨﺰﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﺪ ﻭﺗﺼﺪﻳق
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻭ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻪ ﭘﻴﺮ
کامل الهی ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﭼﻪ ﺳﻤﺒﻮل
هاﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺗﺎ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻋﺸق ﺪﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻥ ﺘﺼﺪﻳق ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭﺑﺮﺘﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ ﺗﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ
الهی ﻨﻴﺰ ﺗﻤﺎم
ﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﻳﻥ ﺸﺮﻃ
ﺪﻭم ﭙس اﺯ ﺗﺤﻘق
کتاﺏ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﺗﺼﺪﻳق
ﺮﺳﻮﻟﺎﻟﻬی ﺪﺭ
ﻣﺤﻤﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم ﻮﻫﺮ
ﻣﺤﻤﺪ کامل
الهی زنذه ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ اﺳﺖ. ﻭﺷﺮﻃ
ﺴﻮﻡ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺖ
(ﮐﻪ ﺷﺨصی ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺤﻘق کتاﺏ ﻭ ﺗﺼﺪﻳق
ﺮﺳﺎﻟﺖ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻤک ﻮﺗﻮﻓﻴق
بعدی ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺯ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯلی
ﻴﮑﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﮑم اﺧﺮﻳﻥ
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺣﮑﺎم
ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﻨﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﺩﺭ ﺣﮑم ﻨﻬﺎئی
ﺴﺎﻟک ﺒﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺷﺮﻃ ﭽﻬﺎﺭم
ﺒﺮﺍﻯ ﺗﺤﻘق ﺪﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ) ﻭ ﺷﻘﺎﻭﺕ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
(ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻘل
ﻨﺸﺪﻩ. ﺷﻘﺎﻭﺕ ﻭ
ﺳﺮﮐشی ﺒﺪﻭ ﻣﻌنی
اﺳﺖ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐسی
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ سلوک
الهی ﺒﮑﻨﺪ ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺷﻘﻰ ﻭﮔﺮﺩﻥ
کشی ﻮ تمرّد ﻳﺎ
ﻋﺪم سلوک
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﺯحَقّ
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯﺍﺩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺴﺮﮐشی
ﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭﺑﻤﻌنی
ﺪﻳﮕﺮ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻗﺒل اﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺣﺪﻳث
ﺍﻳﻥ اﺳﺖﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﮔﺎهی
ﻮﺍﻃﻠﺎع ﻮﮐﻨﺘﺮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺖ. ﭼﻪﻋلم
ﻘﺒﻠﻰ ﻭﭼﻪ ﺍﮔﺎهی
اﺯ ﻭضع کنونی ﺒﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﭼﻪ ﺍﮔﺎهی
اﺯ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﮐﻪ
ﺑﮑﺠﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭ
ﺑﺎﺯ (ﺟﻒّ ﺍﻟﻘﻠﻢ)
ﻳﻌنی هدﻓﻬﺎﻯ الهی
اﺯ ﻗﺒل ﺒﻄﻮﺭ ﻗطعی
ﻤﻌﻴﻥ اﺳﺖ ﻭ ﺑﻮﺍﻟﻬﻮسی
ﺪﺭ ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺗﺤﻘق ﻘﻀﺎﻭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻌنی ﻴﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻮﺍﻳﻨﺪﻩ ﺍﺭﻭﺍح
اﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ ﺍﺑﺪ
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭﺗحَقّق
اﻳﻥ ﺪﺍﻭﺭﻯ ﺒﺎ
ﺍﻧﺠﺎم سلوک
الهی دﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺭﺳﻮل الهی ﻨﻴﺰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ سعی ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ ﺘﺪﺭﻳجی
ﻮﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﻮﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ اﻏﺎﺯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭلی
ﻨﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺘﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺁﻥ. ﻳﻌنی
ﺘﻮﺍﻥ ﺒﺎﻟﻔﻌل
ﻤﺤﺪﻭﺩﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺗﻮﺍﻥ هاﻯ ﺒﺎﻟقوّه
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺷﻘﺎﻭﺕ
ﺳﺮﮐشی ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺳﻌﺎﺩﺕ شانس ﺗﻮﻓﻴق
اﺳﺖ. ﻭ ( ﺍﻣﮑﺎﻥ
سعی ﻮﺍمکاﻥ
عید ﮔﺮﻓﺘﻥ ﻮﺟﺸﻥ
ﻔﺎﺭغ اﻟﺘﺤﺼﻴلی
اﺳﺖ.ﺍﺑﻥ عمر ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮﺩﻩ: ﻘﺎل
الله ﻳﺎﺑﻥ ﺁﺩﻡ
ﺑﻤﺸﻴّتی کنت ﺃﻧﺖ
ﺍﻟﺬﻯ ﺘﺸاء ﻨﻔﺴک
ﻤﺎ ﺗﺸاء ﻭ ﺑﺎﺭﺍﺩتی
کنت ﺃﻧﺖ ﺍﻟﺬﻯ
ﺘﺮﻳﺪ ﻟﻨﻔﺴک ﻤﺎ
ﺗﺮﻳﺪ ﻭﺑﻔﻀل ﻨﻌﻤتی
علیّک ﻘﻮﻳﺖ علیّ
ﻤﻌﺼﻴﺘﻰ ﻭﺑﻌﺼﻤتی
ﻮﻋﻔﻮﻯ ﻮ ﻋﺎفیتی
ﺃﺩّﻳﺖ ﺍلی ﻔﺮﺍﺋﻀﻰ
ﻓﺄﻧﺎ ﺃﻭﻟﻰ ﺑﺎﺣﺴﺎﻧک
ﻤﻨﻚ ﻭﺃﻧﺖ ﺃﻭلی
ﺒﺬﻧﺒک ﻤﻨّﻰ ﻓﺎﻟﺨﻴﺮ
ﻣﻨّﻯ اﻟﻴک ﺒﻤﺎ
ﺃﻭﻟﻴﺖ ﺑﺪﺍﻭ ﺍﻟﺸﺮ
ﻣﻨّﻯ اﻟﻴک ﺒﻤﺎ
ﺟﻨﻴﺖ ﺟﺰاءا ﻭ
ﺑﺴوء ﻈﻨّک ﺒﻴﻘﻨک
ﻣﻥ ﺮﺣﻤﺘﻰ ﻓﻠﻰ
ﺍﻟﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻟحَجّة
ﻋﻠﻴک ﺒﺎﻟﺒﻴﺎﻥ
ﻭلی اﻟﺴﺒﻴل علیّک
ﺒﺎﻟﻌﺼﻴﺎﻥ ﻭﻟک
الجزاء ﺍﻟﺤُﺴنی
عندﻯ ﺒﺎﻟﺄﺣﺴﺎﻥ
ﻟم ﺃﺩﻋک ﺘﺤﺬﻳﺮﻙ
ﻭﻟم ﺃﺧﺬل عند عَزّﺗﻚ
ﻭﻟم اﮐﻠّﻔﻚ ﻓﻮق
ﻄﺎﻗﺘﻚ ﻭﻟم اﺣﻤّﻠک
ﻤﻥ اﻟﺄﻣﺎنة ﺍﻟّﺎ
ﻣﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻠﻴﻪ
ﺭﺿﻴﺖ ﻣﻨک ﻠﻨﻔﺴﻰ
ﻭﺭﺿﻴﺖ ﺑﻪ ﻟﻨﻔﺴک
ﻤﻨّﻯ (ﺑﺰﺑﺎﻥ
علمی ﻤﻴﺘﻮﺍﻥﮕﻔﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷت هاﻯ اﺯلی
ﺒﺮﺍﻯ همه ﺍﺭﻭﺍح
اﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺪﺭیج ﻮﺗﺎ ﺍﺑﺪ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎم ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎهی ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺗﻤﺎم ﻔﺼﻮل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ عبور ﺗﮑﺎﻣلی
ﻨﻤﻮﺩ.ﻭاینک ﺪﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻭﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻳﺪﺍل ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺭﺳﻴﺪ ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍع
فوق بشری ﭙﻴﺶ ﺭﻓﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ بغیرﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﺍﺯلی
ﻤﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ اﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
ﻮﻳﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻓﺼل نوع
بشری ﻤﻄﺮح اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺒسلوک
الهی داﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ ﺷﻮﺩ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻫﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻄﺮﺡ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻋﻘل ﻮﻋﺸق
ﻮ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻭﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪﺍﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻠﻴﻢ
و ﺗﻮﺳﻞ ﺑﺘﺨﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍنی
نوع بشری ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ
ﻭﺳﭙس ﺑﺘﺤﻠﻴﻪ
ﻭﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ الهی
ﻨﻮع فوق بشری ﺮﺳﻴﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﺘﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﻤﺴﺎﺑﻘﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭﭘﻴﺶ
ﺩﺳتی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺠﻬﻨم اﻳﻨﺪﻩ ﻣﻨﻮﻃ
ﺒﺪﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟنوع بشری ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ اﻣﻮﺭ
ﺩﺭ ﺍﻃﻠﺎع الهی
هست ﻭلی ﻤﺎ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴم
ﻮﻗﻠم ﺨﺸک ﺸﺪﻩﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯلی اﻟﻬﻰ
(ﻟﺎﺟﺮﻡ) ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
(ﺟُﺮم ﻮ ﮐﺎﺭﻣﺎ)
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ ﻫﺴﺖ. ﻋﻠم
ﻘﺒلی ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
لا یتغیّر ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ) ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺑُﺮﺩ ﺩﻭﺭ ﺗﺤﻘﻖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ ﻨﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
تمرّد الهی
کند ﻭ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
کاﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥ ها ﺑﺮﻭﺩ ﻭ
ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻦ
ﻳﻌنی اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﻘﺒﻮل
ﺠﺒﺮﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل
اﺯﺍﺯل ﺘﺎ أﺑﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺟﺎﻯ ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭلی ﻤﻐﺎﻳﺮ
ﺑﺎ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ الهی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺯﺍﺩ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮ ﻃﺒیعی هست
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭالهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
اﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺘﺎ
ﺍﺯ ﺟﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻮعی
ﻨﺠﺎﺕ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ)
ﺍﺑﻥ عمر ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
ﻤنبع ﺮﻭﺍﻳاﺖ
و ﺍﺧﺒﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺰﺩ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﻫل
تسنّن اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ قشری ﭙﻴﺮﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ آخوندﻫﺎ
ﺑﺎﺯﻋﻤﻠﺎ ﭘﻴﺮﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﺑﻥ
عمر ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ کفت
خداﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
(ﺣﺪﻳث ﻗُﺪسی اﺳﺖ)
ﮐﻪ ﺍﻯ ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺍﺩﻡ
(ﻳﻌنی اﻯ ﺴﺎﻟﻚ
الهی ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺭﻭﺣﺎنی
ﭙﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ)
ﺑﺪﺍﻥ که ﺑﺎ مَشیّت
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻣﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺗﺎﺍﻣﺮﻭﺯ ﺗﻮﺍﻧﺴتی
هرﭼﻪ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍهی ﺒﺪﺍﻥ
ﺒﺮﺳﻰ (ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﺘﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻭ ﺑﺎﻟﻔﻌل اﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﻨﻘشی
اﺯﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
عاﻗل ﻮﻗﺎﺩﺭ ﺑﺴﻠﻮک
ﻴﺎ تمرّد ﻧﻤﺎئی
.ﮐﻤک عقلی ﻮﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﺘﻮﺍﻥ ﻭ ﻧﻴﺮﻭ ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻮﮐﺮﺍﻣات
ﺪﻳﮕﺮ ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ. ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ به ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻤکی ﺮﺳﻴﺪ.ﺍﺯﺧﺪﺍ
بوده .ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ ﺍﻳﻦ ﺳﻨگی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﭘﺮﺗﺎﺏ ﮐﺮﺩﻯ
ﻮﻣﻮﻓق ﺸﺪﻯ ﻤﻥ
ﭙﺮﺗﺎﺏ ﮐﺮﺩﻩ ﺍم
ﻤﺎ ﺭﻣﻴﺖ ﺍﺫ ﺭﻣﻴﺖ)
ﻭ ﻳﺎ ﺑﻔﻀل ﻮﻧﻌﻤﺖ
ﻣﻥ ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻤﻌﺼﻴﺖ ﻭتمرّد
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻰ. (ﺍﮔﺮ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎﺳﺎﻟکی که ﻏﻔﻠتی
ﺒﺮﺍﻯ گناهی ﻤﻴﮑﻨﺪ)
ﻭ ﺑﺎ ﻋﺼﻤﺖ ﻭ ﺩﺳﺖ
ﮔﻴﺮﻯ ﻤﻥ اﺯ ﺗﻮ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴتی
گناهی ﺮﺍ ﮐﻪ
می ﺨﻮﺍﺳتی ﺒﮑنی
ﻨﮑﺮﺩﻯ ﻭﺑﺎ ﻋﻔﻮ
ﻭﮔﺬﺷﺖ ﻣﻥ اﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻭ ﺳﻠﺎمتی
ﻮ ﺗﻮﺍﻧﻴﮑﻪ ﺍﻳنک
ﺪﺍﺭﻯ ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍنی
ﺒﻔﺮﺍﺋﺾ ﻭ ﻭﻇﺎﻳﻒ
الهی ﻮﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻯ. (ﻋﺼﻤﺖ
ﺑﺴﺘگی ﻮﺑﺎ ﺑﻨﺪ
ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﻮﺩﻥ ﻭﭼﻮﻥ
اﻓﺴﺎﺭ ﻭﻳﺎ ﺑﻨﺪﻫﺎﻯ
عرﻭﺳﮑﻬﺎﻯ ﺨﻴﻤﻪ
ﺷﺐ ﺑﺎﺯﻯ ﻫﻤﻪ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺠﺴمی ﺬﻫنی ﻮ ﺭﻭحی
اﻧﺴﺎﻥ ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﻔﻮ
ﻣﻮﻗﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮ ﭘُﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻔﻮ ﺩﺍﺋم ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﻨﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺭفع
ﺘﺪﺭﻳﺠﻰ ﺍثاﺭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻥ
اﻭلی ﻮ ﺩﺍﺭﺍﻯ
حَقّ ﺘﻘﺪم ﺒﺮﺍﻯ
اﺣﺴﺎﻥ ﻮﻧﻴکی ﻬﺴﺘﻢ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﺴﺘﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻥ ﺒﺪﺍﻧﻰ
(ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺗﻠﺎﺵ ﻣﻴﮑﻨﻰ) ﻭﺗﻮ
ﺧﻮﺩﺕ ﺍﻭﻟﻰ ﻭﻣﺴﺌﻮل
اﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎنی هستی
که ﻣﻴﮑﻨﻰ (علیّ
رغم ﺘﻌﻬﺪ ﺑﻌﺪم
گناﻩ ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺎﺩﺕ ﻭﻏﻔﻠﺖ
ﻭﺿﻌﻒ ﮔﻨﺎهی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﻮﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺍﻥ می ﻨﻤﺎﻳﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻴﺮ(ﻭﺧﻮبی
ﻮﺗﮑﺎﻣل ﻮﻧﻌﻤﺖ
ﻭ ﺭﺣﻤﺖ) ﺍﺯ ﻣﻥ ﺒﺘﻮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ
اﻏﺎﺯﻣﻴﮑﻨﻰ (ﻫﺮﻗﺪم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺣل ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ)
ﻭﺷﺮ (ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ) ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﻣﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﺗﻮ ﺍﺳﺖ. (ﺑﺪﻭﻥ
گناه ﺳﺎﻟﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺷّﺮﻯ ﻮﺑﻠﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺎک اﺯﺍثاﺭ ﺑﺸﻮﻧﺪ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﺑﺎﺯ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳوء ﻈﻥّ ﺘﻮ ﻭﺑﺪ
ﺩلی ﺘﻮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻥ ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭﻣﻴﺸﻮﻯ
(ﺧﻴلی ها ﺍﺯﮐثرﺕ
ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ عفو ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
گناﻫﮑﺎﺭﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﺑﺮﺣﻤﺖ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺟﺪّﻯ ﺪﺭﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
هرﭼﻪ ﺯﻳﺎﺩ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﻓیق ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻔﻴﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.)
ﭘس ﺑﺪﺍﻥ ﮐﻪ ﺣﻤﺪ
(ﻳﺎ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻭﺳﭙاس ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﻳﺎ ﺟﻤﻌﺎ ﻫﻤﺎﻥ
سلوک الهی ﺒﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻥ ﺒﺎﺷﺪ
(ﻭ ﺷﺮک کنونی ﺩﻧﺒﺎل
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻧﺒﺎﺷﻰ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﻴﺰ ﺩفع ﺸﺮک ﺒﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺪﺍﺭﻯ) ﻭﺗﻨﻬﺎ حُجَّت
ﻭ ﺩﻟﻴﻞ (ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﺭﺯﻳﺎبی ﻮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﺗﻮﺳل
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺤﺠﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭ ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
تَصوّرﺍﺕ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ اﻳﻥ ﺤﺠﺖ
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ حَجّ ﻮ
ﺳﻠﻮک ﺪﺭکامل
الهی ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺨﻠﻴﻔﻪﺍﻯ ﺨﺪﺍﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺴﻠﻴم ﺒﻮﻯ
ﺑﻤﻌنی ﺘﻤﺮﺩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. (ﺳﺒﻴﻞ)
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍﻩ ﻭ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻭ ﺩﻟﻴل ﻤﻦ ﺑﺮﻋﻠﻴﻪ
ﺗﻮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﻋﺼﻴﺎﻥ
ﻮﺳﺮﮐشی ﻨﻤﻮﺩﻯ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺣُﺴنی
ﻮ ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
حُجّت الهی ﻮ ﺩﻟﻴل
الهی اﺳﺖ (ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ اﻳﻦ
حُجَّت ﻳﺎکامل
الهی ﻮﻫﻤﺴﻔﺮ ﺑحَجّ
الهی اﮐﺒﺮ ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻣﺸﺨﺺ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺍﻋﻤﺎل
ﻮﺣﺼﻮل ﺮﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ) ﻭ ﻣﻥ
هرگز ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﺍﺧﻄﺎﺭ ﻭ ﺑﺮﺣﺬﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻮ ﻳﺎﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻡ
(ﭼﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﮐﺘﺐﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
هرﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺩﺭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﺘﻬﺪﻳﺪ
ﺍﻣﻴﺰ ﻭﮐﺎﺑﻮﺳﻰ
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺣتی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺣتی هر ﻭﺍﻗﻌﻪﺍﻯ
ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی که ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﺧﻮﺩ ﻳﺎﺩ
ﺍﻭﺭ ﻟﺰﻭم سلوک
الهی ﻭﻟﺰﻭم
کسب ﺭﺿﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭعزّﺕ ﺟﺴﺘﻥ ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﻄﻠﺒﻰ ﺗﻮﺭﺍ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻡ
(ﺑﺎ سلوک الهی ﺗﻮﺍﻧﺎئی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍهی ﺪﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﺨﻮﺍهی ﺮﻓﺖ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻥ ﺒﻴﺶ ﺍﺯ ﻃﺎﻗﺖ
ﺗﻮ ﺗﮑﻠﻴﻒ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻡ
( ﺗﺎ سلوک الهی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪهی ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﺗﻮﺍﻧﺎئی ها ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺩﺍﺩ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﺴﺌﻮل ﺤﻤل
اﻣﺎﻧﺖ ﺑﻴﺶ ﺍﺯﻃﺎﻗﺖ
ﺗﻮ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻡ. (ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭم ﻮ سلوک
الهی ﺣﺘﻤﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟکی ﺒﻨﻬﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
اﻋﻤﺎل ﻮ ﻣﺮﺍﺣل
ﺒﺮﺳﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯلی
اﻭ ﻭﮐﻤﮑﻬﺎﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ الهی اﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺗﺎ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺳﻴﺪ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﺗﻮﺍﻥ ﻮﻋﻘلی
ﻴﺸﺘﺮ ﺍﻣﮑﺎﻥ
عبور ﺍﺯﺑﻘﻴﻪ ﻣﺮﺍﺣل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. (ﺍﻣﺎﻧﺖ) الهی
هماﻥ ﺴﻠﻮﻙ ﻭﺍﻭم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺳﻮﻟﺎﻟﻬی دﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻫﺮ
یک اﺯﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
اﻣﺎﻧﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
اﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم اﻳﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
الهی اﻧﺴﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﻨﻔس
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم
ﺤﻴﻮﺍﻧﻴﺖ ﻭ توحّش
ﻭﻫﻮﺳﺒﺎﺯﻯ اﻥ
ﺍﻣﺎﻧﺘﻰ الهی ﺒﺎﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻔﺮﺯﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎنتی الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﮑﻠّﻒ
ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻥ ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻧتی
الهی اﺯ ﺍﺯﻝ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﺑﭙﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
الهی روحی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﺣﺴﺎﻥ
ﻮ ﺗﺤﺴﻴﻥ ﺒﻴﺎﺑﺪ
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﺻﺮﻑ ﻫﻤﺖ
ﻓﻌلی ﭙﺎﺩﺍشی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﻳﺪ
ﺩﻟﻴل ﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻤﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭح ﻮ ﺍثاﺭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
اﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.)
ﻭﻣﻥ هستم که ﺗﻮﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩم اﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻥ ﺮﺍ
ﭘﺴﻨﺪﻳﺪم که ﻣﺮﺍ
ﺑﺠﻮﺋﻰ (ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺠﺰئی اﺯﻫﺴتی ﺨﺪﺍ
ﺩﺍﺧل است ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻳک ﺘﺠلی ﻮ ﻟﻮ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﺍﺯ صفات ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﺠﻨﻴنی
ﺪﺭ ﺭﺣم ﻤﺎﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺟﺰئی اﺯﻣﺎﺩﺭ
ﻫﺴتی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
ﭙﺴﻨﺪﻳﺪﻥ ﺘﮑﺎﻣل
ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﭘس ﺍﻳﻥ حَقّ ﺒﺮﺍﻯ
حَقّ ﻮﭘﺮﻭﺭﺵ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ هست.
ﮐﻪ علیّ اﺯﺍﺩﻯ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﭙﺴﻨﺪﺩ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺠﺒﺮ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
اﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺟﺒﺮ ﻃﺒیعی
که ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
کرﺍﻣتی ﻘﺎﺋل ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﻧﺒﻮﻯ
ﻮﻗُﺪسی ﺒﺨﻮﺑﻰ
ﺭﻭﺷﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺰ سلوک الهی ﻭﺑﺎ
حُجَّت ﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻴﺰﻯ ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.

حدیث 1593 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ49ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﺄﻣﻮﻥعبّاسی
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ ﻣﻌنی
آیه ﻗﺮﺍﻧﻰ ﻮﻟﻮﺷاء
ﺮﺑّک لآﻣﻥ ﻤﻥ
فی اﻟﺎﺭﺽ ﮐﻠّﻬم
ﺠﻤﻴﻌﺎ ﺃﻓﺄﻧﺖ
ﺗﮑﺮﻩ ﺍﻟﻨﺎس حتّی
ﻳﮑﻮﻧﻮﺍ ﻣﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﻭ ﻣﺎ ﮐﺎﻥ ﻠﻨﻔس
ﺃﻥ ﺘﻮٴﻤﻦ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﺫﻥ اﻟﻠﻪ ﺍﮔﺮﺧﺪﺍﻳﺖ
می ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺰﻣﻴﻥ
اﻳﻤﺎﻥ ﻤﻴﺎﻭﺭﺩﻧﺪ.
ﻭلی ﺘﻮ ﺍﺯ ﻣﺮﺩم
ﺮﺿﺎﻳتی ﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ ﻣﻮٴﻤﻥ
گرﺩﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ اﻭﺭﺩﻥ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﺟﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ همه ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﻳﺪ خودشان ﻫم
ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯﺍﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ عملی ﺘﺎ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺁﻥ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯلی
ﻘﺒلی کافی اﺳﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﮐثرﺍ ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣل ﺘﺪﺭﻳجی
ﻮﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭘس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻫﺮ کامل
الهی ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺎﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﻗﺪﺭ
ﮐﻪ سعی کرﺩﻧﺪ ﺑﭙﺬﻳﺮند.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺴﺃﻟﻪ ﻧﻔﺎق
ﻮ ﻧﻴﺮﻧگ ﺒﺤث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺘﻮﺟﻪ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭلی
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻨﻈﺮﻯ اﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ ﻭلی
اﻴﻤﺎﻥ عملی ﻴﺎ
(ﺍﻭﻡ) ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی ﻭ (ﻫﻤّﺖ) ﺳﻠﻮکی
ﻮ (ﺍﻣّﻰ) ﺷﺪﻥ ﺘﺎ
حدّ ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﮔﺮ خودشان ﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻳک ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺍﺩ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺘﻌﻠﻴﻤﺎﺕ کُلّی
ﻤﺸﻐﻮل ﻤﻴﺪﺍﺭﺩ.
(ﺍﺟﺘﺒﺎ) ﻭﮐﺸﺶ الهی
اﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺍﻣﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻬم اﺳﺖ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﻄﺮ ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﻭﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯﻟﻰ
ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ عاﻃفی
ﻮ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
لاﺯم ﻮ ﺗﺪﺭﻳجی
ﺮﺍ ﺑﻬﺮ ﻣﺴﺘﻌﺪ
سلوک الهی ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍنند ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﺤﻤل ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
الهی ﻮ ﻣﺸﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ ﺍﺑﺪ
ﻟﺤﻈﻪ ﻗطع ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ)
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺩﺭ ﭘﺎسخ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﺴﺎنی ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﭼﻪ ﺧﻮﺏ
ﻣﻴﺸﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ اﺳﻠﺎم
ﺘﺤﺖ ﻓﺸﺎﺭ ﻣﻴﮕﺬﺍﺷﺘﻰ
ﺗﺎ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻣﺎﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭﺑﺮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺨﻮﺩﻏﺎﻟﺐ ﻣﻴﺸﺪﻳﻢ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
می گرﺩﻳﺪﻳﻢ. (ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻤﻪ
ﺍﺳﻴﺮﺍﻥ ﺠﻨگی
ﺮﺍ ﺑﺎﺳﻠﺎم اﻭﺭﺩﻥ
ﻤﺠﺒﻮﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻭلی اﻳﻥ اﺳﻠﺎﻡ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺳﻠﺎم
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺴلیم ﻤﺴﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ عامل
و مسلّم بودن ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ ﻳک
اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ (ﺍﻭﻡ)
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺳﻠﺎم ﻈﺎﻫﺮﻯ
ﻮ ﻗﺸﺮﻯ و
اجباری ﻭﻳﺎ ﺣتی
اﻳﻤﺎﻥ اﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤلی ﺒﺎﻧﭽﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
عقیدتی ﺒﺎﺷﺪ ﺍﺭﺯﺵ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ تجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫم
ﻨﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺳﻠﺎم
اﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﻮ ﻧﻈﺮﻯ
ﻤﻘﺪﻣﻪﺍﻯ ﻟﺎﺯم
ﺒﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﻮ ﺍﻳﻤﺎﻥ
عملی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ: ﻤﺎ ﮐﻨﺖ
ﻟﺄﻟقی اﻟﻠﻪ عَزّ
ﻭ جَلّ ﺒﺒﺪعة ﻟم
ﻴﺤﺪث ﺍلیّ ﻔﻴﻬﺎ
ﺷﻴﺌﺎ ﻭ ﻣﺎ ﺃﻧﺎ
ﻣﻥ اﻟﻤﺘﮑﻠّﻔﻴﻥ
شایسته ﻣﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻳﻢ
(ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ) ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺑﺪﻋتی ﺪﺭﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻢ. ﻭﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻦ (ﺣﺪﻳث
ﻭ ﺣﺎﺩثهﺍﻯ) ﺗﺎﺯﻩ
ﻭ ﺣﺪﻳث ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﺪﺳﺖ ﻧﺪﻫﺪ
ﺑﺒﺪﻋﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺪﺳﺖ ﻧﻤﻴﺰﻧﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻦ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻣﺘﮑﻠّﻔﻴﻦ
ﻭﺳﺨﺖﮔﻴﺮﺍﻥ ﻮﻣﺠﺒﻮﺭﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺒﺎﺷﻢ. ﻳﻌنی اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻤﺎﻥ عملی ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻪ ﺳﻮﺩ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺒﻮﺩ ﻭ ﺳﺴﺖ ﻋﻨﺼﺮ
ﻭﻳﺎ بی علاﻗﻪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺒگفته ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻥ ﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ
آیه ﺭ ﺍﻧﺎﺯل
کرﺩ ﮐﻪ ﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺗﻤﺎم
ﻤﺮﺩم ﺠﻬﺎﻥ ﺮﺍ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻨﻤﺎﻳﺪ( که در
بُرد دور چنین
خواهد شد) علیّ
ﺴﺒﻴل اﻟﺄﻟﺠاء
ﻮ ﺍﻟﺄﺿﻄﺮﺍﺭ
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ ﮐﻤﺎ
ﻳﻮٴﻤﻨﻮﻥ عند ﺍﻟﻤﻌﺎﻳنة
ﻭ ﺭﻭٴیة ﺍﻟﺒﺄس
فی اﻟﺂﺧﺮة ﻭﻟﻮ
ﻓﻌﻠﺖ ﺫﻟک ﺒﻬﻢ
ﻟم ﻴﺴﺘﺤﻘّﻮﺍ
ﻣﻨّﻯ ثوﺍﺑﺎ ﻭ
ﻟﺎ ﻣﺪﺣﺎ ﻟﮑنّی
اﺭﻳﺪ ﻣﻨﻬم ﺃﻥ
ﻴﻮٴﻤﻨﻮﺍ ﻣﺨﺘﺎﺭﻳﻥ
غیر ﻣﻀﻄﺮﻳﻦ ﻟﻴﺴﺘﺤﻘّﻮﺍ
ﻣﻨّﻰ ﺍﻟﺰُﻟفی
ﻮ ﺍﻟﮑﺮﺍمة ﻭﺩﻭﺍم
اﻟﺨﻠﻮﺩ فی ﺠنّة
ﺍﻟﺨُﻠﺪ ﺃﻓﺄﻧﺖ
ﺗﮑﺮﻩ ﺍﻟﻨﺎس ﺣﺘّﻰ
ﻳﮑﻮﻧﻮﺍ ﻣﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻫﻤگی ﺮﺍ ﺑﺎﻳﻤﺎﻥ
ﻮﺍﺩﺍﺭ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ.
ﺍﺯﺭﻭﺵ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﭙﻨﺎﻩ ﻭﺍﺿﻄﺮﺍﺭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻭلی ﻤﺼﻴﺒﺘﻬﺎﻯ
اﻳﻨﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﻧﺎﻥ
ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺗﺮس ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺎﻳﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺎﻭﺭﺩﻧﺪ. ﻭلی
ﻤﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪام
که ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
اﺿﻄﺮﺍﺭ ﻭ ﻧﺎﭼﺎﺭﻯ
ﺑﺪﺍﻥ اﻳﻤﺎﻥ ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﮐﻪ شایسته تَقرُّب
ﺑﻤﻥ ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺟﺎﻭﺩﺍﻧگی ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺎ
ﺁﻥ ﺤﺎل ﺘﻮ ﺍﺯ ﺍﻧﺎﻥ
ﺪﻟﮕﻴﺮﻭ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ
ﻣﻮٴﻤﻥ گرﺩﻧﺪ؟
(ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺪﻧﺒﺎل
کثرﺕ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎل
هرﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ اﻭﺭﺩﮔﺎﻥ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﺒﺎ ﻭﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻨﻄقی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺠﺒﻮﺭ ﺷﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺟﺎﻳﺰﻩ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻥ
ﻮﺑﺎﻫﻤّﺖ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺩم ﺪﺭﺁﺧﺮﺕ
ﺧﻮﺩ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭﺟﻬنم
ﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﺑﭽﻪ ﻣﺼﺒﺘﻬﺎﻯ
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﺪم سلوک
الهی ﺪﻭﭼﺎﺭﻣﻴﺸﻮﻧﺪﻫﻤگی
اﺯ ﺗﺮس ﭘﻨﺎﻩ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﻥ
اﻳﻨﺪﻩ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻨﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﻫم اﻣﺮﻭﺯ ﺍﻳﻦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ جَهَنّم
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ
ﻭلی عقلا اﺩﺭﺍکی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺻﺮﺍﺭﻯ ﺒﺘﮑﺎﻣل
اﺭﻭﺍح اﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ
ﺍﺑﺪ ﻧﺪﺍﺷﺖ شاید
ﻧﻴﺎﺯﻯ هم ﺒﺘﮑﺎﻣل
ﻮ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺒﻮﺩ.
ﻭلی ﺠﺒﺮ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺳﺮﺍﺳﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎمی اﻧﻮﺍع ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻫﺮﮐس ﻧﺮﺳﻴﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮک ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺗﺪﺭیجی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻘل ﺪﺭّﺍک
ﺒﺎﻧﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧند آﻳﻨﺪﻩ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻣﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺒﻴنند . ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎم
اﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﺑﻮس ﻭﻫﺮ
ﺩﺭﻧﺪﻩ ﻭ ﺟﺎﻧﻮﺭﻯ
ﺘﺮﺳﻨﺎک ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ اﻳﻨﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻥ ﺤﺎل
کنونی ﺒﻤﺎﻧند
ﻭلی ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻳﻦ ﺍثاﺭ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺣﺬﻑ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺑﺠﺎﻯ ﺮﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
کاﺑﻮسی ﻮ ﺗﺮﺳﻨﺎﻙ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﺑﻬﺸتی
و ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺍﻫند
ﺩﻳﺪ. ﺍﮔﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺑﻮﺩ ﺑﺰﻭﺭ ﺗﺮس
ﻭﺍﺿﻄﺮﺍﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺸﻴﺪ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻥ
کاﺑﻮس ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
اﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺸﺪند.
ﻭلی عقل ﻮ ﻓﻬﻢ ﻭﻳﺎ
ﻋﺸق ﻮ ﮐﺸﺶﻭﻳﺎ
ﺗﺼﺪﻳق ﻮ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
لاﺯم ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﻨﻤﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﭘﺎﺩﺍشی هم ﻨمی
ﺒﻮﺩ. (ﺯُﻟفا ) تَقرُّب
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺍﺧﻠﺎقی ﻮﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻳﺎﻓﺖ شایستگی
ﻨﻮﻉ ﻓﻮق بشری
اﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺟﺴمی ﻮﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭحی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ فوق
بشری ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﭘس
ﺍﺯﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
(ﺧُﻠﻮﺩ) ﺟﺎﻭﺩﺍﻧگی
اﺳﺖ ﻭلی ﻨﻪ ﺑﻤﻔﻬﻮم
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺗﺎﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
اﻧﺘﻈﺎﺭ عرش رحمان
ﺧﻮﺩ پس ﺍﺯ ﻣﺮگ
بشری هستند. ﻭﺳﭙس
ﺑﺎ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭم ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
انتظاﺭ ﺑﻬﺸتی
در سایه جبروت
اول رحمان ﺒﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭم ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻫﻤﻴﻨﮑﻪ
ﺭﻭحی ﺒﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ ﺗﺎ ﺧﻴلی
ﺼﺪﻫﺎ هزار ﺳﺎل
ﺒﮕﺬﺭﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍنی ﺮﺍ ﻣﮑﺮﺭﺍ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ
کنونی ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧگی ﺠﻬنمی
اﺳﺖ. ﺟﺎﻭﺩﺍﻧگی
ﻤﻄلق ﺪﺭﻳک ﺤﺎﻟت
ﺘﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق است.ﻭلی
اﺭﻭﺍح اﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﻤﺎﺭﻯ
انواع فرشته
گونه ﺪﺭ ﭘﻴﺶﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺳﭙس ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺪﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ آیه ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻗﺴﻤﺖ ﺍﺧﺮ ﺍﻥ
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮ ﺍﻣّﺎ ﻗﻮﻟﻪ عَزّ
ﻭ جَلّ ﻭﻣﺎﮐﺎﻥ
ﻠﻨﻔس ﺃﻥ ﺘﻮٴﻤﻥ
اﻟّﺎ ﺑﺎﺫﻥ اﻟﻠﻪ
ﻓﻠﻴس ﺫﻟﻚ علیّ
ﺴﺒﻴل ﺘﺤﺮﻳم اﻟﺎﻳﻤﺎﻥ
علیّها ﻭﻟﮑﻥ علیّ
ﻤﻌنی ﺃﻧّﻬﺎ ﻣﺎ
ﮐﺎﻧﺖ ﻟﺘﻮٴﻤﻦ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﺫﻥ اﻟﻠﻪ
ﻭ ﺍﺫﻧﻪ ﺃﻣﺮﻩ ﻟﻬﺎ
ﺑﺎﻟﺎﻳﻤﺎﻥ ﻭﻣﺎﮐﺎﻧﺖ
ﻣﮑﻠّفة متعبّدة
ﻭ ﺍﻟﺠاؤﻩ ﺍﻳّﺎﻫﺎ
ﺍلی اﻟﺎﻳﻤﺎﻥ ﻋﻨﺪ
ﺯﻭﺍل اﻟﺘﮑﻠﻴﻒ
ﻭ ﺍﻟﺘﻌﺒّﺪ ﻋﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐسی اﻳﻤﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺎﻭﺭﺩ ﻣﮕﺮ
ﺑﺎﺟﺎﺯﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﻥ ﻤﻌنی ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﺮﻫﻤﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی اﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺪﻫﺪ ﻭﻳﺎ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺒﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯﻣﺤل
ﺠﺒﺮ ﻭ ﺯﻭﺭ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺎﻳﻤﺎﻥالهی
اﻭﺭﺩ. ﺑﺎﺯ ﻋﻠﻰ
ﺭﻏم ﻨﺒﻮﺩﻥ اﺟﺎﺯﻩ
الهی ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
اﻳﻤﺎﻥ اﻭﺭﺩ ﻭ
ﺑسلوک الهی ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺮ ﺩﺭ
ﺍﺯل ﺒﺮﺍﻯ همه ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻬﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
گرﺩﺩ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻣﺮﻯ اﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﭽﻮﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﺘﻮﺳل
گرﺩﺩﻣﻌﺮفیﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻭ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
الهی ﺒﺮﺍﻯ
هماﻥ کامل
الهی ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﭼﻨﻴﻥ ﺴﺎﻟکی ﺪﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﻨﺼﺎیح
کُلّی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
(ﺍﺫﻥ) ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌنی
اﻋﻠﺎم ﭽﻮﻥ اﺫﺍﻥ
گفتن ﮐﻪ ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﺑﺴﺎﻟک ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺑﭙﻴﺮالهی
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟک
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻋﻠﺎم ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ سلوک
الهی با ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺟﺰ ﺑﺎ
ﻋﻘل ﻮ ﺍﺩﺭﺍک ﺪﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﻮ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
الهی ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻤﻘﺪﻣاتی لاﺯم
ﺒﺮﺍﻯ سلوک
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤگیﺪﺭ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺣتی ﻔﮑﺮ
ﻭ ﮐﺸﺶ ﺳﺎﻟک ﻮ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺒﺎﺯ ﺩﺭﺩﺳﺖ
تدبیر ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭﻫﺴتی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭمَشیّت ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻭ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث
1594 - دﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ51 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺷﺨصی
که ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻣﻥ ﻤﺴﺘطیّع ﻤﻴﺒﻮﺩﻡ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺘﺎ ﺑﺤﺎل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭ ﻣﺸﻴتی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻣﻥﻨﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ ﻨﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻡ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ غیر ﺳﺎﻟکی
که ﻋﻠﺖ ﻋﺪم سلوک
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺎ ﺑﺤﺎل
ﻨﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﮐﻪ ﺍﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮسلوک
الهی ﺒﻴﺎﻭﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
هَوَسهاﻯ ﺸﺨصی
که ﺩﺭ ﺣﺎل اﻧﺠﺎم
اﺳﺖ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
گناﻩ هم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭼﻮﻥ اﻳﻥ
گفته ﺑﺎﻃﻠﺎﻉ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺮﺳﻴﺪ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﺩﺍﺷﺖ: ﺸاء
و ﻮ ﺃﺭﺍﺩ ﻭﻟم ﻴﺤﺐ
ﻭلم ﻴﺮﺽ ﺷاء ﺃﻥ
لا ﻳﮑﻮﻥ فی ﻤُﻠﮑﻪ
شیئ اﻟّﺎ ﺑﻌﻠﻤﻪ
ﻭ ﺃﺭﺍﺩ ﻣثل ﺬﻟک
ﻮﻟم ﻴﺤﺐّ ﺃﻥ ﻴﻘﺎل
ﻟﻠﻪ ثالث
ثلاثه ﻭلم ﻴﺮﺽ
ﻟﻌﺒﺎﺩة ﺍﻟﮑﻔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﻭﺑﺮﺍﻯ
همین ﻨﻴﺰ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺸﺪﻩﺍﻳﻢ) ﻭلی ﺪﻭﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻭ ﺭﺍضی
ﻨﺸﺪ (ﺍﺯ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﻤﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺒﺮﺩ. ﻭﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﻮﻳﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ
سلوک الهی ﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻔﺮﺕ
ﻭﻋﺪم ﺮﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻣﺤﺒﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﺹ ﻃﺎﻟب اﻥ ﻠﻘﺎﻯ
الهی اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍضی
اﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ (ﺍﺟﺘﺒﺎء
) ﻭﮐﺸﺶ ﺑﺴﻮﻯ ﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﻤﺤﺒﺖ
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭ ﮐﺸﺶﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﺍﺩﻥ
عقلی ﻮ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻟﺎﺯم
ﻮﺻﺒﺮ ﻭﺗﺤﻤل ﻮﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻠﻘﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺰﻧﺪﻩ
الهی هستند. ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ آخوندﻫﺎﻯ
هرﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﮐﻔﺮ ﻭ ﺷﺮک
ﺒﺎ ﺧﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺩم اﺯ ﺍﻟﻮﻫﻴﺖ
ﻭﻋﻠم الهی ﻮ ﺩﻳﻦ
ﻭ ﺣتی نمایندگیی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.
ﻭﺿﻤﻨﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺮﺍ ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ
ﻭ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻣﺎنع اﺯ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭمَشیّت ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣُﻠک ﻮﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ (ﮐﻪ ﺗﻤﺎم هستی
ﻣﻤﻠﮑﺖ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺑﺪﻭﻥ علم ﻮﺍﻃﻠﺎع
ﻨﺒﺎﺷﺪ (ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻭ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺮخی
ﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ الهی
هستند. ﻭﺍﻧﻬﺎئی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍئی ﻃﺮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍضی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺮﺍﻯ کسی ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﻳکی اﺯﺳﻪ ﺗﺎ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺗثلیث ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍضی ﺒﮑﻔﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ( ﺍﻳﻥ ﻤﻄﻠﺐ
ﺍﺿﺎﻓﻪﺍﻯ ﺧﺎﺭج
اﺯﻣﻮﺿﻮع اﺳﺖ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺧﺪ
ﺍﻗﺴﻤﺖ شده ﻣﺴﻴح
ﻴﻚ ﻗﺴﻤﺖ ﻭﺭﻭح
اﻟﻘﺪس ﻗﺴﻤﺖ
سوم اﻥ اﺳﺖ (ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺪﺭ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
سالک ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭﻧﻴﺰ
ﺟزء ﺴﻮم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭلی اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺨﺪﺍ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﺪﺍ
ﺗﻘسیم گرﺩﺩ.ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﺪل ﺪﺍﺩﻥ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩل ﺒﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﺟزء
ﺴﻮم ﻤﻄﺮح ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ کاﺭ ﮐﻔﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍضی
ﺒﮑﻔﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺎ
آخوندﻫﺎﻯ ﻤﺬﻫبیرغیر
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﻔﺮ
ﻭ ﺷﺮک ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.

حدیث 1595 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ51 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ اﻟﻠﻪ عَزّ
ﻭجَلّ ﺃﺭﺣم ﺒﺨﻠﻘﻪ
ﻣﻥ ﺃﻥ ﻴﺠﺒﺮ علیّ
اﻟﺬﻧﻮﺏ ثمّ ﻴﻌﺬّﺑﻬﻢ
ﻋﻠﻴﻬﺎ ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﺃعَزّ ﻣﻥ ﺃﻥ ﻴﺮﻳﺪ
ﺃﻣﺮﺍ ﻓﻠﺎ ﻳﮑﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺣیم
ﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻠق ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﮕﻨﺎﻩ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ عذﺍﺏ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ عزیزﺗﺮ
ﻭ ﺗﻮﺍﻧﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻣﺮﻯ ﺼﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻭلی اﻧﺠﺎم ﻨﮕﻴﺮﺩ
(ﻫم ﻤﺠﺒﻮﺭ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻫم ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺍﻳن
ﺪﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺭﻳک
ﺠﺒﺮ الهی ﻮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ سلوک الهی ﻔﺼﻮل
ﻨﻬﺎئی نوع
بشری اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺟﺒﺮﻯ الهی ﺪﺭ ﺑُﺮﺩ
ﺩﻭﺭ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻋﺪم
اﺟﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺍﻣﺮ ﻣﻘﺮﺭ
ﺍﺯﻟﻰ ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ ﻭﻫم اﺧﺘﻴﺎﺭ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎبل اﻳﻦ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺳﻠﻮکی
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ) ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﻨﻴﺰ ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺷﺪ ﺍﻳﺎ ﺑﻴﻥ ﺠﺒﺮ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻳﺎ ﻗَﺪَﺭﻣﻘﺎم
ﺴﻮم ﺒﻴﻥ اﻳﻥ ﺪﻭ
ﻫﺴﺖ؟ ﺍﻣﺎم ﻔﺮﻣﻮﺭﺩ
آﺭﻯ: ﻨﻌم ﺃﻭسع
ﻤﻤّﺎ ﺑﻴﻥ اﻟﺴﻤاء
ﻮ اﻟﺎﺭﺽ آﺭﻯ ﻮ
حتی اﻳﻥ ﺸِقّ ﺴﻮﻡ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ ﺍﺯ ﻭﺳﻌﺖ
ﺑﻴﻥ اﺳﻤﺎﻥ ﻮ ﺯﻣﻴﻥ
اﺳﺖ. (ﻳﻌنی ﺒﻴﻦ
ﺟﺒﺮ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺭ ﺍﻣﺮ سلوک
الهی ﻭﺳﻌﺖ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ همه ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ سلوک الهی ﺑﻨﻤﺎﻳند
ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺸِقّ
ﺴﻮم امر ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻦ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ اﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺮﻭحی ﻮﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩ
الهی ﻮ تجلّیات
الهی ﺴﻴﺮ ﻭ ﺳﻴﺎﺣﺖ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﻫم اﺟﺮﺍﻯ
اﻣﺮالهی ﺸﺪﻩ ﻭﻫﻢ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﺑﻮﺩﻩﺍﻳم
ﻮﺩﺍﺭﺍﻯ اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.
ﻭﻫﻴگ کس ﻭ ﭼﻴﺰﻯ
ﻤﺎ ﺭﺍ ﻣﻀﻄﺮ ﻭ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻭ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺣتی بگفته
مولا علیّ ﻨﻪ ﺗﺮس
ﺍﺯﺟﻬﻨﻤﻬﺎ ﻭﻳﺎ
ﻃمع ﺒﺒﻬﺸﺘﻬﺎ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺟﺒﺮ الهی
کاﺭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻴﻥ اﺳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺯﻣﻴﻥ ﻮﺳﻌﺖ ﻭﻓﺮﺍخی
ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭلی
اﺳﻤﺎﻥ ﺮﻭح اﺳﺖ
ﻭ ﺯﻣﻴﻥ هماﻥ ﺘﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭﺍﻥ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻔس ﺣﻴﻮﺍنی
بشری ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ غیر
شاهدان نور
قائم . ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
سلوک الهی ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻮﻋﺮﻭج ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﻭﺳﻴﻊ ﺍﻥ ﺒﺎﺳﻤﺎﻥ
ﺘﺎ ﻋﺮﺵ رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
اﺳﺖ. ﻭﺯﻣﻴﻥ ﻮﺟﺴم
ﻮ ﺗﻦ ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
بشری که ﺍﮔﺮ ﺷﺨﺺ
سالک الهی ﺸﺪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺪﺭ ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮﻟﺎﺯم ﺸﺪ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭحی اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺣﻴﻮﺍنی
وحتی انواع گیاهی
و جمائی ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺗﺎ ﻫﻤﻴﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
الهی ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺁﻥ گرﺩﺩ. ﮐﺎﺭﻯ
که ﺗﻤﺎمی اﺭﻭﺍح
ﺪﺭ ﻫﺴتی ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ ﺍﺑﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺗﻤﺎم ﺴﻠﺴﻠﻪﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺗﮑﺎﻣل ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺘﮑﺮﺍﺭﮔﺮﺩﺩ.

حدیث 1596 –
امام صاﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ51 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ سوآل
اﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻮﺍﮔﺬﺍﺭ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ؟ (ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻣﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ سلوک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺪﺧﺎﻟتی
ﺪﺭﺍﻥ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ آخوندﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺠﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ ﻮﻫﺎﺩﻳﺎﻥ
سلوک الهی ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ تجلّیات
الهی گرﺩﻧﺪ؟ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻔﺮﻣﻮﺩ:
اﻟﻠﻪ ﺃﮐبر ﻤﻥ
ﺃﻥ ﻴﻔﻮّﺽ ﺍﻟﻴﻬﻢ
ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻋﺪل ﻤﻥ
ﺃﻥ ﻴُﺠﺒﺮ ﻋﺒﺪﺍ
علیّ ﻔﻌﻞ ثمّ ﻴﻌﺬّﺑﻪ
ﺑﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﮐﺮﺍﻣﺖ ﻭ ﺑﺨﺸﻨﺪﻩﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺮ
الهی خوﺩ ﺭﺍ ﺗﻔﻮﻳﺾ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ (ﮐﺎﺭسلوک
الهی ﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻤطیّع
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ الهی
هستند. ﻭﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺗﺮﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻭ ﻧﻌﻤﺖ ﻭ ﺭﺣﻤﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺒﺴﺎﻟک
ﺒﺪﻫﺪ. ﭘس ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﻮشایسته ﺗﺮ ﺩﺭﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺮﻯ ﺴﺎﻟک ﺤتی
اﮔﺮ ﺑﺪﺭﺳتی
عمل کند ﺑﺠﺎئی
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺑﺎﻟﺎ ﻧمی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭﺍنی
ﻮ ﺭﻭحی ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺣتی ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮع فوق بشری
فرشته گونه ﭼﻮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺸﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻓﺮﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﻋملی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﺟﺎﺯﻩ ﺑﺪﻫﺪ
ﻫﺮ آخوندﻯ ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ سلوک
الهی ﺮﺍ ﺑﺠﺎﻯ سلوک
الهی ﺳﺮﮔﺮم
عباﺩﺍﺕ ﻧﺎ ﻣﻘﺒﻮل
ﻘﺸﺮﻯ ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭ ﭼﻮﻥ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩﻯ ﺪﺭﮐﺎﺭ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺍﻳﺎ ﺟﺒﺮﻯ
ﺪﺭ ﻣﻴﺎﻥ اﺳﺖ؟
ﻭﺍﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ ﻤﺠﺒﻮﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﭼﺸم ﻮﮔﻮﺵ
ﺑﺴﺘﻪ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻋﺎﺩل
ﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﮑﻨﺪ
ﻭﺑﻌﺪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭلی ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ هم ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭلی اﻳﻥ کناه ﮐﺎﺭﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
اﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻮ ﺷﺃﻥ ﻤﻘﺎم
روحی ونوعی اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺨﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺑﺎﻓﻬم
ﻮﻋﺸق ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻧﻴﺰ شایسته ﺍﺳﺖ.
(ﻋﺒﺪ) ﺑﻨﺪﻩ ﻭ ﺑﺮﺩﻩ
ﻭﻣطیّع ﻤﻄلق ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﺮ سلوک
الهی ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﻳک
ﺪﻭﺭﻩ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﭽﻨﺪ ﺭﻭﺯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی که ( ﺍﻳﺎم
اﻟﻠﻪ ) ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺳﺎﻟک
اﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﻭﺑﺎ
ﻓﻬﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﻣطیّع
ﭙﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭼﺸم ﻮﮔﻮﺵ ﺑﺎﺯ
ﻭﻣﻨﻄق ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ ﻭ ﺣﻘﻴقی
ﺒﺎﺷﺪ. ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ
ﺍﺯﺍﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺟﺒﺮ الهی ﻤﻌﻠم
ﻴﮑﺴﺎﻥ ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭمَشیّت ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭمَشیّت ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻫم هستند.

حدیث
1597 - اﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ51 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻘﺎل ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﻣﻥ ﺰﻋم ﺃﻥّ اﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎلی ﻴﺄﻣﺮ ﺑﺎﻟﺴوء
ﻮ ﺍﻟﻔﺤﺸاء ﻓﻘﺪ
ﮐﺬﺏ علیّ اﻟﻠﻪ
ﻭﻣﻥ ﺰﻋم ﺃﻥّ
اﻟﺨﻴﺮ ﻭ ﺍﻟﺸﺮّ
بغیر ﻣشیة ﺍﻟﻠﻪ
ﻓﻘﺪ ﺃﺧﺮج اﻟﻠﻪ
ﻣﻦ ﺳُﻠﻄﺎﻧﻪ ﻭﻣﻥ
ﺰﻋم ﺃﻥّ اﻟﻤﻌﺎصی
بغیر ﻗﻮة ﺍﻟﻠﻪ
ﻓﻘﺪ ﮐﺬﺏ علیّ
اﻟﻠﻪ ﻭ ﻣﻦ ﮐﺬﺏعلیّ
اﻟﻠﻪ ﺃﺩﺧﻠﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻳﻌنی ﺒﺎﻟﺨﻴﺮ
ﻭ ﺍﻟﺸﺮّ ﺍﻟﺼحّة
ﻭ ﺍﻟﻤﺮﺽ ﻭﺫﻟک
ﻘﻮﻟﻪ عَزّ ﻭجَلّ
ﻭ ﻧﺒﻠﻮﮐم ﺒﺎﻟﺸﺮّ
ﻭ ﺍﻟﺨﻴﺮ ﻓﺘنة
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ مُدّعی
ﺸﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﺎلی
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺑﮑﺎﺭ
سوء ﻮ ﺯﺷﺖ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺑﺮﺧﺪﺍ
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺭﻭغ ﺒﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس مُدّعی
گرﺩﺩ ﮐﻪ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺷﺮ ﺑﺪﻭﻥ مَشیّت
الهی اﺳﺖ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﻤﻠﮑﺖ ﻭﺳﻠﻄﻨﺖ
ﺧﻮﺩ ﻃﺮﺩ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻘشی ﺪﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭ مَشیّت ﺑﺎقی
ﻨﮕﺬﺍﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ مُدّعی
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﻨﻴﺮﻭئی
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﻭغ ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ. (ﻧﻴﺮﻭ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍﻯ
کناﻫﺎﻥ اﺯﻗﺒل
ﺒﺎﻧﺴﺎﻥ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥکرﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
بالفعل دﺍﺩﻩ ﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﮑﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺭﻭغی ﺒﺒﻨﺪﺩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﺗﺶ جَهَنّم
ﻤﻴﺒﺮﺩ.ﻣﻌنی ﺨﻴﺮ
ﻭ ﺷﺮ ﺳﻠﺎمتی ﻮﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﺳﺖ ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺎ ﺧﻴﺮ ﻭ ﺷﺮ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻓﺘﻨﻪ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻢ (ﻓﻄﺮﺕ ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴتی ﻤﺮﺍﺣل ﺘﮑﺎﻣلی
ﺮﻭﺡ ﻭﺧﻴﺮ ﻳﺎ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﻣﻘﺎم ﺮﻭحی
ﻮ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
ﺬﻫنی ﻮﻋﻘلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺮ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ هیچ ﻣﻮﺍﻓقتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﺩﺍﺷﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺧﻴﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
اﺭﻭﺍح غیر ﺳﺎﻟک
ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒبشری
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺷﺮ
و مجازات ﺑﻮﺩﻩ
ﻭلی ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺧﻮﺩ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﻓﺮﺻﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣتی ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﻋﻘل
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﻬﺘﺮ سلوک
الهی ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺪﺭﻫﻴچ
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒیعی هستند ﻭﺍﺣﺘﻤﺎل
ﺸﺮ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ نوع
بشری ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻋﻘل
ﻮﻓﻬم ﻮﻋﺸق ﺼﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﮐﻪ ﺳﺮﻋﺖ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺨﻴای
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺑآﺳﺎنی ﻮ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺣتی
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒیعی ﺮﺍ ﺟﻠﻮ
ﺑﺰﻧﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻓﻬم ﻮﻋﺸق
ﻮ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﻋﻤل
کنند . ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺩﻥ ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺯﻭﺭﻯ ﺒﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩ.
ﻭﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﻣﻴل
کسی عمل ﮐﺮﺩ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺮ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﺰﻭﺭ ﻭ ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﻫﺴﺖ. ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺪﻯ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺪﻯ ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالفعل نوع
بشری ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺮﻑ
ﻟﺬﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
نوع بشری ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻟّ ﺎﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﭙس اﺯ ﮐﺴﺐ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻬﻤﺎﻥ
کاﺭﻫﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺳﺖ ﺑﺰﻧﺪ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺧﻴ ﺮﻭ ﺷﺮ
ﺩﺭ قُرآن ﻮ ﺍﺣﺎﺩث
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ سلوک
الهی ﻳﺎﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭحی ﺒﺎ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺍﺧﻠﺎقی ﺁﻥ اﺳﺖ.
مَشیّت ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎل
هست ﻭلی ﺪﺭ ﺍﻣﺮ
سلوک الهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﺻﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﻋﺪم ﺴﻠﻮک
ﺘﺎ ﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻣﻘﺮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ شاید ﮐﻪ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﺪ ﻭسلوک
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭپس
ﺍﺯ ﻣﺮگ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣتی
ﻔﺴخ گیاهی ﻮ ﺭسخ
ﺠﻤﺎﺩﻯ ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺍﺩﺧﺎل ﺪﺭﺟﻬﻨﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺠﻬنم ﻴﺎ ﺟﻬﺎﻧﻮم
ﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﻳک ﺼﻮﺭﺕ
ﺣﻴﻮﺍنی اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ ﻭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻴک ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺩﺭ
ﻳک ﻨﺴخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣتی ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮع فوق بشری ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﻮﺭﻭﺩ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭم الهی ﺪﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺠﻬﺎﻥ فرشته
گونه اﺳﺖ. ﮐﻪجَهَنّم
ﻮﺟﺤﻴم ﻤُﻌرَبّ
ﻫﻤﺎﻥ ﻠﻔﻈ ﻴﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮔﻮﻫﺎﻧﻮم
ﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺳﭙس ﺑﻘﺮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺷﺮ ﺻﺤﺖ ﻳﺎ
بیماﺭﻯ اﺳﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﮑﺎﺭ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﻞ ﺳلیم
و سالم ﺨﻴﺮﻃلبی
و تکامل ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ غیر ﺳﺎﻟﻚ
ﺣتی اﮔﺮ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﺟﻨﻮﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﭼﻮﻥ
ﻨمی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﮑﺎﻣل
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻋﻘل
ﺒﻴﻤﺎﺭ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻮ ﻧﺎ ﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
اﺧﻠﺎقی ﻮ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺯﺷﺖ ﻭﻣﻠﮑات
ﺷﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣتی
اﻣﺎﻣﺎﻥ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺣﺮﺍم ﺰﺍﺩﻩ
درفطرت ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻭ ﺩﻳﻮﺍﻧگی ﺮﺍﻋﻠﺖ
ﻋﺪم سلوک
الهی اﻧﻬﺎ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺗﻮﺻﻴفی
ﺪﺭﺳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭﺧﺮﺍﺏ
ﻭﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺪﻧﺒال ﺸﻬﻮﺕ
ﻭﺷﻬﺮﺕ ﻭ ﻟﺬﺕ ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻮ ﺗﺤﮑم ﻮﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺠﻮئی ﺒﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪﻩ ﻭﺗﺮک
سلوک الهی ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
ﺒﺮﺗﺮ ﻧﻤﻴﺠﻮﻳﻨﺪ.ﻋﺪم
ﺘﻤﺎﻳل ﺒﺘﮑﺎﻣل
ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ علاﻣﺖ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻮﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪگی ﻤﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺮﻭح اﺳﺖ.

حدیث 1598 - ﺍﺯﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ52 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭﻋﺪل ﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻟﺘﻮﺣﻴﺪ ﺃﻥ
لا ﺗﺘﻮﻫّﻤﻪ ﻭﺍﻟﻌﺪﻝ
ﺃﻥ لا ﺗﺘّهمه ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺘﻮﻫّم
ﻨﺸﻮﻯ (ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻭﻫم ﺨﻮﺩ ﻣﺠﺴّم
ﻮ ﻣﺘﺸﺒّﻪ ﺑﭽﻴﺰﻯ
ﻨﺪﺍﻧﻰ که خود
را در توحید ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭﺳﻠﻮﻙ بدانی
. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻫﺮ تجلّی ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺭﺍ از خودش را ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ ﺧﺎﻃﺮ
شاهدﺁﻥ هر تجلّی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺑﻌﺪﻯ
سالک باﻗی باﺷﺪ.
ﻭﻋﻤﻠﺎ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺨﺪﺍ ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻮﻫّم
ﺪﺭ ﻭﻫم ﻮﺗﺨﻴل
ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﻤﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﻭﻟﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ سلوک
الهی است که ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭ ﺍﻣﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
منکر ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺘﺠلیاتی می ﺒﺒﻴﻨند
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻮﻫﻤﮕﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺒﺰﺭگ اﺳﺖ
ﻭﻳﺎ ﻧﻮﺭ ﻭ ﺃﺑﺮ
ﻭﻋﻘل ﻮﺩﻭﺩ ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺍﻥ ﺘﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﻭﻋﺪل آن اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺘﻬم ﻨﮑﻨﻰ
(ﻋﺪل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻋﺪﺍﻟﺖ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ عاﺩﻟﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺘﻬم
و عامل گناﻫﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧدانی .ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻋﺎمل
ثوﺍﺏ ﻭﺗﮑﺎﻣل ﺨﻮﻳﺶ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ ﺪﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺳﺘم ﺒﺨﻮﺩ
ﻭ ﺗﻬﻤﺖ ﺯﺩﻥ ﻨﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻧﻴﮑﻴﻬﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺯﺷﺘﻴﻬﺎ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣتی ﻨﻴﮑﻴﻬﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﺷﺮک ﻮﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺯ خودشان
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
1599 - اﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ52 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﮐسی ﮕﻔﺖ ﻣﺮﺩم
ﻤﺎ ﺭﺍ(ﭘﻴﺮﻭﺍﻥاﻣﺎﻡ)
ﻣﺘﻬم ﺒﺘﺸﺒﻴﻪ
ﻭ ﻳﺎ ﺟﺒﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺧﺒﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩﻯ
اﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻘﺒلی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ
ﺃﺧﺒﺮنی
عن اﻟﺎﺧﺒﺎﺭ ﺍﻟتی
ﺮُﻭﻳﺖ ﻋﻥ ﺁﺑﺎئی
فی اﻟﺘﺸﺒﻴﻪ ﻭ
ﺍﻟﺠﺒﺮ ﺃﮐثر ﺃﻡ
ﺍﻟﺄﺧﺒﺎﺭ ﺍﻟتی
ﺮﻭﻳﺖ ﻋﻥ اﻟنبیّ
فی ﺬﻟک ﺍﻳﺎ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺩﺭ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻭﺟﺒﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻤﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖﻳﺎ
ﺍﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل کرده اﻧﺪ. (ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻴﺰ ﻣﻄﺎﻟبی
ﺒﻴﺎﻥ کرﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﻮﻯ ﺠﺒﺮ ﻭﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺩﺭ ﺍﻥ اﺳﺘﺸﻤﺎم
ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﻣﻮﺿﻮع ﺠﺪﺍ ﺍﺯﻫﻢ
ﻳکی ﺠَﺒﺮ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ ﺍﺯﺍﺩﻯ
ﻮﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻧگفته
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻌﺘﻘﺪ ﺑﻌﺪم
اﮐﺮﺍﻩ ﻭ ﺍﺯﺍﺩﻯ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﺗﺸﺒﻴﻪ) تَصوّر
ﺑﺎﻃل ﻮﻣﺠﺴم اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮ ﺩﺭ
ﺷأﻥ ﻔﻬم نوع
بشری ﺍﻣﺪﻩ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ تجلّیات
الهی ﺮﺍ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺷﺒﻴﻪ ﺍﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﻫﺴتی ﻬمه هست.ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮ ﺩﺭ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻘﺒﻮل اﺳﺖ. ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﺼﻮﺭ
ﻭ ﻭﻫﻢ آفرینش ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺭﺑطی
ﺒتجلّیات الهی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺎﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎم
ﻔﺮﻣﻮﺩ: ﻔﻠﻴﻘﻮﻟﻮﺍ
ﺍﻥّ ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﮐﺎﻥ ﻴﻘﻮل ﺒﺎﻟﺘﺸﺒﻴﻪ
ﻭ ﺍﻟﺠﺒﺮ ﺍﺫﺍ ﭘس
ﺍﻳﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺘﺸﺒﻴﻪ
ﻭﺟﺒﺮﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ؟
ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
ﻤﺬﺍﻫﺐ اﺳﻠﺎمی
ﺒﺮﺍﻯ اﺣﺘﺮﺍم
ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﺘفق هستند. ﻭلی
ﺴﺎﺋل ﺒﺎﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧگفته ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ
اﻭ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ(ﻳﻌنی ﺘﻤﺎم
ﺮﻭﺍﻳﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺘﺰﻟﺰل اﺯﺍﺭﺯﺵ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺯﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺑﻴﻔﺘﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺟﻌل
ﺨﺒﺮ ﻭ ﺩﺳﺖ ﮐﺎﺭﻯ
ﻫﺴﺖ ﻭلی ﺘﻌﻤﻴم
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻳﺪ ﺑﺎقُرآن ﻴﺎ
همان سلوک
الهی ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
کسب قُرّهﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭽﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎطی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮﺩﺭﺳتی
ﺴﻠﻮکی اﺯﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭﺍﻳﺎﺕ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺸﺨﺺ
شاهد ﺍﻥ ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﭼﻮﻥ
ﺘﺸﺒﻴﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع
اﺯ ﻳﻚ تجلّی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺟﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﺍﻣﺮالهی
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم سلوک
الهی ﺪﺭ ﺑُﺮﺩ ﺩﻭﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﻫﻤﻴﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ الهی
لاﺟﺮم ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺟﺮم ﻮ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺳﻨﻴﺎﻥ ﻮ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧگفته ﺑﻠﮑﻪ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻩ ﺍﻣﺎم ﺒﺮﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﭘس ﺑﺮﺍﻯ
گفته ﭘﺪﺭﺍﻥ ﻤﻥ
ﻨﻴﺰ ﻫﻤﻴﻥ گوﻧﻪ
ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻨﺪ. ﻳﻌﻨی
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻨگفتهﺍﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺳﭙس ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻤﻥ ﻘﺎل
ﺒﺎﻟﺘﺸﺒﻴﻪ ﻭ ﺍﻟﺠﺒﺮ
ﻓﻬﻮ ﮐﺎﻓﺮ ﻭﻣﺸﺮﻙﻭ
ﻧﺤﻥ ﻤﻨﻪ ﺑﺮّاء
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﻟﺂﺧﺮﻩ
ﺍﻧّﻤﺎ ﻭُضع اﻟﺄﺧﺒﺎﺭ
ﻋﻨّ فی اﻟﺘﺸﺒﻴﻪ
ﻭ ﺍﻟﺠﺒﺮ ﺍﻟﻐﻠﺎة
ﺍﻟﺬﻳﻥ ﺼﻐّﺮﻭﺍ
ﻋﻈمة ﺍﻟﻠﻪ ﻓﻤﻥ
ﺃﺣﺒّﻬم ﻔﻘﺪ ﺃﺑﻐﻀﻨﺎ
ﻭﻣﻥ ﺃﺑﻐﻀﻬم ﻔﻘﺪ
ﺃﺣﺒّﻨﺎ ﻭﻣﻥ ﻮﺍﻟﺎﻫم
ﻔﻘﺪ ﻋﺎﺩﺍﻧﺎ ﻭ
ﻣﻥ عاﺩﺍﻫم ﻔﻘﺪ
ﻭﺍﻟﺎﻧﺎ ﻭﻣﻥ ﻮﺻلهم
ﻔﻘﺪ ﻃﻌﻨﻨﺎ ﻭﻣﻥﻘﻄﻌﻬم
ﻔﻘﺪ ﻭﺻﻠﻨﺎ ﻭﻣﻥ
ﺠﻔﺎﻫم ﻔﻘﺪ ﺑﺮّﻧﺎ
ﻭﻣﻥ ﺒّﺮﻫم ﻔﻘﺪ
ﺟﻔﺎﻧﺎ ﻭ ﻣﻥ ﺃﮐﺮﻣﻬم
ﻔﻘﺪ ﺃﻫﺎﻧﻨﺎ ﻭ
ﻣﻦ ﺃﻫﺎﻧﻬم ﻔﻘﺪ
ﺃﮐﺮﻣﻨﺎ ﻭﻣﻥ ﻘﺒﻠﻬم
ﻔﻘﺪ ﺭﺩّﻧﺎ ﻭﻣﻥ
ﺮﺩّﻫم ﻔﻘﺪ ﻗﺒﻠﻨﺎ
ﻭﻣﻥ ﺃﺣﺴﻦ ﺍﻟﻴﻬم
ﻔﻘﺪ ﺃﺳاء اﻟﻴﻨﺎ
ﻭ ﻣﻥ ﺃﺳاء اﻟﻴﻬم
ﻔﻘﺪ ﺃﺣﺴﻥ اﻟﻴﻨﺎ
ﻭﻣﻥ ﺼﺪّﻗﻬم ﻔﻘﺪ
ﮐﺬّﺑﻨﺎ ﻭ ﻣﻥ
کذّﺑﻬم ﻔﻘﺪ ﺻﺪّﻗﻨﺎ
ﻭ ﻣﻥ ﺃﻋﻄﺎﻫم ﻔﻘﺪ
ﺣﺮّﻣﻨﺎ ﻭﻣﻥ ﺤﺮّﻣﻬم
ﻔﻘﺪ ﺃﻋﻄﺎﻧﺎ ﻣﻥ
کاﻥ ﻤﻥﺸﻴﻌﺘﻨﺎ
ﻓﻠﺎ ﻳﺘّﺨﺬﻥ ﻤﻨﻬم
ﻮﻟﻴّﺎ ﻭﻟﺎ ﻧﺼﻴﺮﺍ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﺒﺮ
ﻭ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﺎﻓﺮ ﻭﻣﺸﺮک
اﺳﺖ. ﻭﻣﺎ (ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ سلوک
الهی) ﺍﺯ ﺍﻧﺎﻥ
ﻤﺘﻨﻔﺮ ﻭ ﺑﻴﺰﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭ ﺍﻳﻥ آخوندﻫﺎﻯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎمی
غیرﺳﻠﻮکی هستند
ﭼﻪﺳنّی ﻴﺎ ﺷﻴﻌﻪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻭ
ﺟﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﭼﻮﻥعدم سلوک
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﺣتی ﻮﺍﺩﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺎﻥ ﺑﮕﻨﺎﻩ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻗﺒلی
اﻧﻬﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻴﺰﺍﺭ
ﺍﺳﺖ ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﺧﺮﺕ
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﻄﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﻧﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﻧﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺑسلوک الهی ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋک ﺒﺮﺳﻨﺪ)
ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻭ ﺟﺒﺮ ﺭﺍ ﺑﻤﺎ ﻧﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻏُﻠﺎﺕ ﻭ ﺯﻳﺎﺩﻩ
ﮔﻮﻳﺎﻥ
مبالغه آمیز ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺍﺯﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭلی ﺒﺪﻳﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﮐﻮﭼک ﻜﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺷﺒﻴﻪ
ﻭﻳﺎ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ. ﭘس
ﺗﻤﺎم اﻳﻥ
غُلاﺕ ﺯﻳﺎﺩﻩ ﮔﻮﻯ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺷﻴﻌﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﻴﺰﺍﺭﻯ ﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﻧﻔﺮﺕ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺎ ﺍﻧﺎﻥ
ﺪﺷﻤنی کند ﺑﻤﺎ
ﺧﺪﻣﺖ و محبّت ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮﮐس ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺂﻧﺎﻥﻮﻓﺎ
ﮐﻨﺪ ﺑﻤﺎ ﺟﻔﺎ ﮐﺮﺩﻩ.ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺭﺩ
ﮐﻨﺪ ﻣﺎﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻴکی ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻯ ﺒﻤﺎ ﺍﺳﺖ ﻭﺑﺎﻭﺭﮐﺮﺩﻥ
اﻧﺎﻥ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﺎﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻣﺤﺮﻭم
کرﺩﻥ اﻧﺎﻥ
عطاﻯ اﻧﻬﺎ ﺑﻤﺎ
ﺍﺳﺖ. ( ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻏُﻠﺎﺕ ﺷﻴﻌﻪ
ﺍﻭﺭﺩﻩ ﺗﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻧﺸﻮﺩ. ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭﺵ ﺍﺯ ﻏُﻠﺎﺕ
آخوندﻫﺎﻯ ﺸﻴﻌﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ سلوک
الهی ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺒﺘﺸﺒﻴﻪ
ﻭﺟﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ ﮐﻠﺎم
ﺍﻣﺎم اﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
اﻧﻘﻠﺎبی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ سلوک
الهی ﺮﻳﺎﺿﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺒﺮﺧﻰ
ﺍﻣﮑﺎﻥ اﻧﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣثلا ﻣﻥ
اﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻡ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻧﺼﺎﻓﺎ
ﺍﻥ اﻧﺪﻙ شایستگان
ﺑﺮﻫﺒﺮﻯ ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
شایسته ﻭﺑﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ آخوندﻫﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺣﺪّ ﺍﻗل کمکی
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻨﻤﻮﻧﻪ ﺟﺒﺮ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎمی ﻮ آخوندﻫﺎﻯ
اﻧﺎﻥ همین ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﻭﻧﻔﺮﻳﻥ ﻨﺎﻣﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی ﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻤﻨﻈﻮﺭ (ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ) ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ (ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ الهی ﺸﺪﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒتجلّیات
الهی اﺳﺖ. ﻭلی ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﺎنع اﺯ ﺳﻠﻮک ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
عباﺩﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺳﻔﺎﺭﺵ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐس ﺍﺯ ﺷﻴﻌﻪ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ (ﻳﻌنی ﺒﺪﻧﺒﺎل
ﺸﻌﺎع ﻨﻮﺭﻯ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻠﻘﺎﻯ الهی ﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺣﺰﺏ ﺳﻴﺎسی
ﻮﻣﺬﻫﺐ ﺭﺳمی تشیّع
غیر ﺳﻠﻮکی ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ) ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭلی ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﻣﺤﺒﺖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺳﻠﻮکی ﻨﮕﻴﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺼﻴﺮ
ﻭ ﻳﺎﻭﺭﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐسی ﺮﺍ ﺑﻠﻘﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.

حدیث 1601 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ54 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺳﺎﺋلی ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺍﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﺑﮕﻨﺎﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﻤﺠﺒﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ؟ ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺎﺩل ﺘﺮﺍﺯ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﮐﻨﺪ ﻭعزیزﺗﺮ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ اﺳﺖﮐﻪ
ﺗﻔﻮﻳﺾ و
واگذار ﻧﻤﺎﻳﺪ:
اﻟﺠﺒﺮ ﻫﻮ ﺍﻟﮑُﺮﻩ
ﻓﺎﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎلی لم ﻴﮑﺮﻩ
علیّ ﻤﻌﺼﻴﺘﻪ ﻭ
ﺍﻧّﻤﺎ ﺍﻟﺠﺒﺮ
ﺃﻥ ﻴﺠﺒﺮ ﺍﻟﺮجَلّ
علیّ ﻤﺎ ﻳﮑﺮﻩ ﻭعلیّ
ﻤﺎﻟﺎ ﻳﺸﺘﻬﻰ ﮐﺎﻟﺮجَلّ
ﻴﻐﻠﺐ علیّ ﺃﻥ ﻴُﻀرَبّ
ﺃﻭ ﻳُﻘطع ﻴﺪﻩ
ﺟﺒﺮ ﻫﻤﺎﻥ اﮐﺮﺍﻩ
(ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻔﺮﺕ ﮐسی
ﺒﺎﺷﺪ) ﮐﻪ ﺑﺮﮐﺎﺭﻯ
ﻮﺍﺩﺍﺭ ﺷﻮﺩ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐسی ﺮﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﮕﻨﺎﻩ ﻧمی
کند (ﺍﮔﺮ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﮑﺎﺭ ﺧﻴﺮ ﻭ ﺧﻮبی
کرﺩ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤث
ﻗﺮﺍﺭﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ)
ﻳﺎ ﺑﮑﺎﺭﻯ که ﮐسی
ﺪﻭﺳﺖ ﻭﻋﻠﺎﻗﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐسی ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺰﻧﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺩﺳﺘﺶ ﺭﺍﻗطع
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻳﺎ ﮐسی
که ﻗﺪرتی ﺪﺍﺷﺖ
ﻭﺍﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻔﺄﻣّﺎ ﻣَﻥ ﺃتی
الی ﺃﻣﺮ ﻃﺎئعا
ﻣﺤﺒّﺎ ﻟﻪ ﻳﻌطیّع
اﻠﻴﻪ ﻣﺎﻟﻪ ﻟﻴﻨﺎل
ﺸﻬﻮﺗﻪ ﻓﻠﻴس ﺫﻟک
ﺒﺠﺒﺮ ﺍﻧّﻤﺎ ﺍﻟﺠﺒﺮ
ﻣﻥ اﮐﺮﻫﻪ ﻋﻠﻴﻪ
ﺃﻭ ﺍﻏﻀﺐ حتّی ﻔﻌل
ﻤﺎﻟﺎ ﻳﺮﻳﺪ ﻭ ﻟﺎ
ﻳﺸﺘﻬﻴﻪ ﻭ ﺫﻟک
ﻜﺃﻥ اﻟﻠﻪ لم ﻴﺠﻌل
ﻠﻬم هوﻯ ﻮﻟﺎ ﺷﻬﻮة
ﻭ ﻟﺎ ﻣﺤبّة ﻭﻟﺎ
ﻣشیة ﺍﻟّﺎ ﻓﻴﻤﺎ
علم ﺃﻧّﻪ ﮐﺎﻥ ﻤﻨﻬﻢ
ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ ﻳﺠﺮﻭﻥ
فی علمه ﻭ ﻗﻀﺎﺋﻪ
ﻭ ﻗﺪﺭة ﻋلی اﻟﺬﻯ
فی علمه ﻭ ﮐﺘﺎﺑﻪ
ﺍﻟﺴﺎﺑق ﻔﻴﻬم
ﻘﺒل ﺨﻠﻘﻬﻢ ﻭ ﺍﻟﺬﻯ
علم ﺃﻧّﻪ ﻏﻴﺮ ﮐﺎﺋﻥ
ﻤﻨﻬﻢ ﻫﻮ ﺍﻟﺬ ﻯﻠم
ﻴﺠﻌل ﻠﻬم ﺸﻬﻮة
ﻭﻟﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﮐسی ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺎﻣﻴﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻃﻠﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺼﺮﻑ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺒﺮﻯ ﺪﺭ ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺟﺒﺮ ﺑﺎ ﻏﻀﺐ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﮑﺎﺭﻯ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻥ اﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ هَوَس
ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﻳﺎ ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻯ ﺪﺭ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﻗﺒل هم ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ. ﻭﺍﻧﺎﻥ
هر ﮐﺎﺭﻯ ﺒﮑﻨﻨﺪ
ﺩﺭ ﻋلم ﻮﺍﮔﺎﻫﻰ
ﻭﻳﺎ ﻗﻀﺎ ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻭﻳﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭﻗَﺪَﺭ
ﺍﻭ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﻰ ﭘﻴﺸﻴﻦﻗﺒل
اﺯ آفرینش ﺍﻧﻬﺎ
قبت ﺑﻮﺩﻩ (ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی اﻓﺮﺍﺩ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯلی
اﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒلی
کنونی اﻧﻬﺎ) ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻬﺎ ﻋﻠﺖ ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. (ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷأﻥ
ﻮﻣﻘﺎم هرﮐس ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ ﻳﺎ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺯﻝ
ﺑﺮﺍﻩﺍ ﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻘﺒلی ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻧﻮعی
اﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺒﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
نوع بشری ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺸﺨﺺ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ
ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻭ ﺍﺳﺮﺍﻑ
ﺑﺎﻃﻞ ﮐﻨﺪ. ﻭﺩﺭﻋﻮﺽ
ﺑﺪﺭﺟﺎتی ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﺒﺮﻭﺩ ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺘﮑﺎﻣل
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎ سلوک
الهی ﺘﺎﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﭙﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄلقا
ﻧﻴکی اﺳﺖ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ ﻣﻄﺎﺑق
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﺁﻥ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﺟﺴمی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍند
کاﺭﻯ کند ﮐﻪ ﻫﻴچ
کاﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺪﺍﺭﻯ
ﻮ ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس ﺑﮑﻨﺪ
ﻭﺟﺰ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮ ﺳﻠﻮکی
ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺳﺖ
ﻧﺰﻧﺪ ﻣﮕﺮ ﻭﻗتی
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻴﺎﻓﺖ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻴچ گناهی ﺒﺮﺍﻳﺶ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻌﺼﻮم
ﻮﻣﺼﻮﻥ اﺯ ﻫﺮ ﻣﺠﺎﺯﺍتی
اﺳﺖ.

حدیث 1602- ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ54 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
:ﻤﻨﺰلة
ﺑﻴﻥ اﻟﻤﻨﺰﻟﺘﻴﻥ
فی اﻟﻤﻌﺎصی ﻮ ﺳﺎﺋﺮ
ﺍﻟﺎﺷﻴاء ﻓﺎﻟﻠﻪ
جَلّ ﻮعَزّ ﺍﻟﻔﺎﻋﻞ
ﻟﻬﺎ ﻭ ﺍﻟﻘﺎضی
ﻮ ﺍﻟﻤﻘﺪﺭ ﻭ ﺍﻟﻤﺪﺑّﺮ
ﻣﻘﺎم
ﻮ ﻣﻨﺰﻟﺖ ﺑﻴﻥ ﺪﻭ
ﻣﻨﺰﻟﺖ ( ﻳﺎ
همان ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ
اﻣﺮﻳﻦ ﻭﻳﺎﺣﺎﻟﺖ
و شِقّ ﺳﻮم ﺒﻴﻥ
ﺠﺒﺮ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ)
ﺑﺮﺍﻯ گناﻫﺎﻥ ﻮﺳﺎﻳﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺑﺤث ﺟﺒﺮ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ثوﺍﺑﻬﺎ ﻭ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻨﻴﻚ ﮐﻪ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺑﺮﺍﻯ
گناه ﻧﮑﺮﺩﻥ ﮐﻨﺘﺮل
ﻨﻔس ﻟﺎﺯم اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻣﺎ ﮔﻨﺎﻫﻴﮑﻪ
ﺟﺒﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﻏﻔﻠﺖ ﻭﻋﺎﺩﺕ
ﻭﺧﻄﺎ ﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻓﮑﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺣﺎﺩیث ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ
اﻣﺮﻳﻥ ﻤﻄﺮح اﺳﺖ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﻣﻴﺒﺨﺸﺪ ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّﺍﻟﻨﻮع
ﻮﭘﺎﻳﺎﻥ سلوک
الهی ﻋﻔﻮﻋمی ﻮﺩﺍﺋﻢ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی گناﻩ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﻭﺗﻤﺎم ﻮﻗﺖ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﻮﺩﻥ ﺒﺎﺯ
ﻣﺸﺮک ﻮﺩﺭ ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
گوﻧﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺳﺎﻳﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﺯﻧﺪگی
ﻨﻴﺰ ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻄﺮح هستند. ﻭﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﻳﻌنی ﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﺪﺍﺩﻥ ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
همه ﺍﻋﻤﺎل اﻧﺴﺎﻥ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭلی ﻔﮑﺮ ﻭﻣﻴل
ﻮﻧﻴّﺖ ﺑﺮﺍﻯ
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻨﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺠﺴمی
ﻮﺫﻫنی ﻮﺭﻭحی
اﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺷﺄﻥ ﻮﻣﻘام
الهی ﺘﮑﺎﻣلی ﺮﻭح
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺧﺪﺍ ﻓﺎﻋل ﻮﻗﺪﺭﺕ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
اﺳﺖ ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﻥ
ﻘﻀﺎﻭﺕ ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻮﺗﻘﺪﻳﺮ ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﺩﺍﺩﻧﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺎﺯﻯ
ﻮ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪﻯ ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ.
(ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ ﺒﺤث
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﻮ ﺯﻧﺪگی
ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل اﻧﻬﺎ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ الهی
اﺳﺖ. ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
دواب وﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗﻮﺍﻧﻴﻥنوعی
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
لا یتغیّر الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﻫﻤﻴﻥ
ﻘﺪﺭﺗﻬﺎ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭلی ﺒﺪﻭﻥ ﻘﻀﺎﻭﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﻣﺠﺎﺯﺍتی
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ کسب ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻧﻬﺎ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺳﺎﻟک ﭙس ﺍﺯﺗﻮﺑﻪ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺨﺎﺹ ﺳﻠﻮکی
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ آغاز ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
الهی اﺳﺖ. ﺗﺎﺑﺎ
ﺍﺭﺯﻳﺎبی اﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﭼﻮﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ ﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻴﺖ ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﻤﺮﺯ (ﺣتی اﻋﻠﻢ)
الهی ﺒﺮﺳﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺎﻋل ﻔﻌﻞ هرﺷﺨﺺﺣتی
ﺪﺭ ﮔﻨﺎه کاﺭﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺪﺭﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
اﺟﺮﺍﻯ ﺒﻌﺪﻯ ﻓﮑﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬ ﺍﻓﮑﺮ
ﻭ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ گناﻩ ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺗﻌﻤﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺧﻄﺎ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐﻋﺎﺩﺕ
ﻭﻏﻔﻠﺖ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻭضع اﻣﺮﻭﺯ ﺭﻭح
ﻮﻧﺎﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﺷﺨصی اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. (ﻣﻘﺪّﺭ)
ﺩﺭ ﺗﻘﺪﻳﺮ ﺩﺭﺍﻣﺪﻩ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺷﺪﻩﻭ
ﺑﻤﻘﺪﺍﺭﮐﺎفی ﺪﺍﺷﺘﻥ
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﺒﻮﺩﻥ
اﺳﺖ. ﻣﻌاصی ﻴﺎ
ﻣﻌﺼﻴﺘﻬﺎ و ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
هستند ﻭلی ﺒﻤﻌنی
ﺘﻤﺮﺩﻫﺎ ﻭ ﮔﺮﺩﻥ
کشی ﻨﻤﻮﺩﻥ ﺑﺮﺍﻯ
عئم اﺟﺮﺍﻯ اﻣﺮالهی
ﺪﺭﺳﻠﻮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ثوﺍﺏ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ سلوک
الهی ﻭﻳﺎ ﺣتی
کافی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
سلوک الهی ﻧﺒﺎﺷﺪﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺤﺮﺍم ﻮﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺣﺮﺍم ﻮﺣﻠﺎل اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻗﺎﻧﻮنی ﻮﻋﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ ﻮ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻗﺎﺑل
ﻄﺮح ﺨﺎﺭج اﺯ ﺍﻣﺮ
سلوک الهی ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺍﻧﮑﻪ آخوندﻫﺎ
ﺑﻨﺎم ﻔﻘﻪ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﻭضع
کنند .

حدیث
1603 -ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ54 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
لاﻳﮑﻮﻥ اﻟﻤﻮٴﻤﻥ
ﻤﻮٴﻤﻨﺎ ﺣﻘّﺎ
حتّی ﻴﻌلم ﺃﻥ ﻤﺎ
ﺃﺻﺎﺑﻪ لم ﻴﮑﻥ
ﻠﻴﺨﻄﺌﻪ ﻭ ﻣﺎﺃﺧﻄﺄﻩ
ﻟم ﻴﮑﻥ ﻠﻴﺼﻴﺒﻪ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﻮﺍقعی
ﻮ ﺑﺤﻖ ( ﺍﻭم
کننده ﻭ سالکان
الهی ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺵ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﺑﺴﻤﺖ حقّ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﻄﺎئی ﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ) ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻗتی ﻮﺍﻗﻌﺎ ﻣﻮٴﻤﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺍﺗﻔﺎق
اﻓﺘﺎﺩ ﻧمی ﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻧﻴﻔﺘﺪ. ﻭﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻭ
ﺍﺗﻔﺎق ﻨﻴﻔﺘﺎﺩ
ﻧﻤﻴﺒﺎﻳﺴﺖ ﺍﺗﻔﺎقی
ﺒﻴﻔﺘﺪ(ﻣﻮٴﻤﻥ
ﻮﺍقعی ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
بمعرفی
خداوند ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻧﻪ آخوندﻫﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟﻚ. ﻭﭘﻴﺶ
ﺍﻣﺪﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻧﺸﺎﻧﻪ ﺭﻭﻯ ﺸﺪﻩ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﮔﻴﺮﻯ ﺸﺪﻩ
ﻭﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ الهی
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻯ
اﺗﻔﺎقی ﻮ ﻳﺎ ﺍﺷﺘﺒﺎهی
ﺪﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ الهی هستند.
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺒﺮ ﺍﻋﻤﺎل
اﻬﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻦ ﻧﻮع
ﻤﺴخ ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﻮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ اﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. (ﺍﺻﺎﺏ) ﻣﺼﻴﺒﺖ
ﻭﺍﺭ ﺭﺳﻴﺪ ﻭﺑﺎ
ﺻﻮﺍﺏ ﻭﺩﺭﺳتی
ﺪﺭ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭﺻﻮاﺏ
ﻭ(ﺳﻤﺖ ﺩﺭ ﻗﺼﺪ) الهی
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻦ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻧﺼﻴﺐ
ﺍﻭ ﻧﺸﺪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎﺕ ﻭ ﺣﻮﺍﺩث
ﻭ ﭘﺪﻳﺪﻩﻫﺎ ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﺪم کسب ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮﻋﺎﻃﻔﻰ ﻧﺎشی
اﺯ ﻏﻔﻠﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻧﺪﻳﺪﻥ عباﺩﺍﺕ
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎفی ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻪ.
ﻭﺍﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ الهی ﺒﺮﺳﺪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺮﻯ ﺍﺗﻔﺎقی
ﻨﺒﻮﺩﻩ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺣﺪﻳث ﻟﺰﻭم ﺘﻮکُلّ
ﺴﺎﻟک ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺳتی اﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭﻫﺮ ﻋﻴبی
ﻮ ﻣﺎنعی اﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ جِدّیت ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺗفع ﻨﻤﻮﺩﻥ
اﻥ ﺒﮑﻮﺷﺪ. ﺟﺒﺮ
الهی ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﻭﺩﺍﺩﻥ
ﻘﺪﺭﺕ ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
اجرﺍﻯ اﻋﻤﺎل
اﺳﺖ. ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺯ (ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
اﺯﻟﻰ) ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ عبور ﺍﺯ
ﺗﻤﺎمی اﻧﻮﺍﻉ.
ﻭ ثاﻧﻴﺎ (ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ) ﮐﻪ ﺭﻭحی
ﺘﺎ ﺩﺭ ﻫﺮﻧﻮعی
ﺪﺭﺟﺎ ﻣﻴﺰﻧﺪ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﻮعیﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺖ. ﻭﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﮐﻤﺎﻝ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺳﻮﻡ (ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻔﺮﺩﻯ) ﺑﺮﺍﻯ
هرﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
کنونی ﻮﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻌﻤﻮلی ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺸتی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻮﻓﻘﺎﻥ
اﺩﻭﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭجَهَنّمی ﺒﺮﺍﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
اﺯﺗﻮﻟﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ می ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻬﺎﺭﻡ
(ﻫﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮ ﻣﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻨﻌﻘﺪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻔﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﺍجَلّ
ﻭﺑﺎ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺑِﺪﺍء ﻭمَشیّت
ﺧﺎﺹ الهی ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺸﺨﺼﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ بِدای
آﺧﺮ الهی ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻫﻔﺘﻢ
مَعصومیّت ﻭ ﻣﺼﻮﻧﻴﺖ
ﻭ ﻭﺟﻮﺏ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭﻣﺤﺎل گرﺩﻳﺪﻥ
ﺠﻬﻨﻤﻬﺎ ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﻘﺪﻳﺮﻫﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ ﺗﻮﺍﻥ
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍﻯ
اﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ ﺍﻥ
ﻘﻀﺎﻭﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

حدیث 1604 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ54 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﺴﺎﮐﻴﻥ اﻟﻘﺪﺭیّة
ﺃﺭﺍﺩﻭﺍ ﺃﻥ ﻴﺼﻔﻮا
ﺍﺍﻟﻠﻪ عَزّ ﻭ جَلّ
ﺒﻌﺪﻟﻪ ﻓﺄﺧﺮﺟﻮﻩ
ﻣﻥ ﻘﺪﺭﺗﻪ ﻭﺳﻠﻄﺎﻧﻪ
ﺑﻴﭽﺎﺭﻩ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
( ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﺯﺧﻮﺩ) ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺑﻌﺪل
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺍﺯﻗﺪﺭﺕ
ﻭﺳﻠﻄﻨﺖ ﺍﻭ ﻃﺮﺩ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. (ﻧفی ﻘﺪﺭﺕ
ﺧﺪﺍ ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﺴتی
ﻄﺮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ مَشیّت
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺟﺮﻳﺎﻥ اﻣﻮﺭ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻗﺎﺋل ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺟﺮﻳﺎنی
ﺮﺍ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭ حالیکه ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺁﻥ اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺨﻮﺩ ﻣﺴﺌﻮﻝ
ﺍﻋﻤﺎل ﺨﻮﻳﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷأﻥ
ﻮ ﻣﻘﺎم ﻨﻮعی ﻮ
ﺭﻭحی ﺨﻮﺩ ﻋﻤل
کرﺩﻩ ﻭﭘس ﺍﺯ ﺗﻔﮑﺮ
ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎبی ﻮ ﺑﺮﺭسی
خودشان ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺘﺤﺖ ﺗأثیرﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ ﮋﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﺨﻮﺩ ﻳﺎ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﻋﻤل
کرﺩ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘل ﻮﺍﺻﻮل
عقلی ﻨﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺷﺨﺼﺎ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﻔﮑﺮ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺎﻥ
ﺒﺎﺯ ﻗﺎﺋل ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ اﺭﺍﺩﻩ
خودشان ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﻗﺎﺋل ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ هماﻥ ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎمی ﻮ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺩﻳﺎﻥ هستند ﮐﻪ
آخوندﻫﺎ ﻭﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟک ﻮﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺴلیم
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻔﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﻋﻤلی که ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﺴﻠﻴم ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻋﺒﺎﺩﺗﺸﺎﻥ
که ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻣﻘﺒﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻗﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺧﺪﺍﺷﻨﺎسی ﺨﻮﺩ
ﺑﺠﺎﻯ ﺘﺴﻠﻴم ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
(ﻗﺪﺭﻳﻪ) ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺑﺮﺍﻯهر
ﺭﻭﺵ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﻗﺎﺋل هستند. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍﻯ
گناﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺒﺎﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺻﻒ ﺧﺪﺍ ﺣتی
ﺒﺎ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﻭ ﺍﮔﺮﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﻭ ﺑﻔﺮﺽ ﺩﺭﺳﺖ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺩﺍشتی ﺨﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﻋﻘل ﻔﻠﺴفی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﺩﻳﺪﻥ
تجلّیات ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻭﺻﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘل اﻧﺴﺎﻥ
ﻮﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﭽﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭﭼﻪ ﺣﺪّﻯ
اﺯ تجلّیات الهی
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻭﺍﻫل
کلام ﻤﺬﻫﺒﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﻨﻘﺶ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻪ ﺳﺮﺯﻣﻴنی
اﺯ ﺍﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻃﺮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺳُﻠﻄﻪ
ﻭ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭمَشیّت ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
تمام ﻫﺴﺘﻰﻭ ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﻭهَوَس
ﻭﻣﻘﺎم ﺨﻮﺩ ﻭ آخوندﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.

حدیث 1605 - ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ (ﺝ۵ﺹ54 ﺑﺤﺎﺭ)
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠﻮ ﺃﺭﺍﺩ ﺍﻟﻠﻪ
ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ ﺃﻥ
لا ﻳُﻌﺼﻰ ﻣﺎﺧلق
اﺑﻠﻴس ﺍﮔﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐسی
گناﻩ ﻭ ﻣﻌﺼﻴتی
ﻨﮑﻨﺪ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺑﻠﻴس
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺍﻓﺮﻳﺪ.
ﺍﺑﻠﻴس ﺍﻫﺮﻳﻤﻦ
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺣﺪﻳث ﻭ قُرآن
اﺳﺖ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻤثبت
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
عدمی ﻮﻣﻨفی ﻮ ﻃﺒیعی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻤﻴل
ﺒﺴﻘﻮﻃ ﺴﻨگ اﺯ
ﺑﻠﻨﺪﻯ اﺳﺖ. ﺭﻭح
هرﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴل
ﻄﺒیعی ﺒﺮﺍﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ و
مجرم ﺷﺪﻥ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺪﻥ ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
کامل الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻋﻤل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭتمرّدﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺍﻣﺎ ﺍﺑﻠﻴس
ﻭﺍﻗﻌﻰﻫﺮ آخوند
ﻣﺬﻫبی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﻨﺤﺮﻑ ﮐﺮﺩﻥ غیر
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻭﻳﺎ
ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻳﺎ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻗَﺪَﺭﻯ هستند
ﻭ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨند
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯﺍﺩ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺗﺎ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
که ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭح آنها ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ ﻴک ﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﻧﻔس أمّاره
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع
هماﻥ ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻄﺒیعی ﻮﺣﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮﻋﻘلی
ﻴﺎﻓﺖ ﻭﺳﺎﻟک عاﻣﻞ
ﺷﺪ ﻫﻤﻴﻥ ﻨﻔس أمّاره
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﺸﺪ ﻭبی
أثر ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻟﺬﺍ آفرینش ﺍﺑﻠﻴس
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﺪﻳث ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﻓﺮﺻﺖ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ هرﮐس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯﺍﺩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺍﻣﺮﻯ ﺒﺪﺍﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺯﺍﺩ ﺑﻮﺩﻥ ﻫﻤﺮﺍه
ﺑﺎﻋﺪم ﺸﺪﻥ
نسبی ﺪﺭﻣﻘﺎم
روحی ﻮ ﺫﺍﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﮔﺎﺭﻣﻪ
ﻭ ﻣﺠﺮم ﺒﺠﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ. (ﻟﺎ
ﻳُﻌصی ) ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﻌنی گناﻩ ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤث ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻘﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻭلی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عصیاﻥ ﻮ تمرّد
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻋﻤﺎل آﻧﻬﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺷﺮک اﺳﺖ ﺣتی
اﮔﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥﺤﺪﻳث
ﻣﻨﻈﻮﺭ سلوک
الهی ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 1606 - ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ54 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﺍﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﺭﺍ ﺑﻤﺎ ﻟﺎ ﻳُﻄﺎﻕ
ﻭﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل ﺘﺤﻤل
ﻮ ﺍﺟﺮﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ؟ ( ﻋﺒﺎﺩ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﻣطیّع اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﺮ ﺳﭙﺮﺩﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭﻳﺎ ﺣتی
مُدّعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭلی غیر ﺳﺎﻟک ﻮ
ﭘﻴﺮﻭ آخوندﻫﺎﻯ
همه ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ.
ﻭ ﺍﻳﻦ (ﺗﮑﻠﻴﻒ) ﻭ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﻮ
ﺍﮐﺮﺍﻩ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻃﺎﻗﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺑﻤﻌنی اﺟﺎﺯﻩ
ﺗﺮک ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺎﻟک
ﺘﺎ ﺍﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ سعی کند .ﺣتی
اﮔﺮ ﺗﻤﺎم عمر ﻃﻮﻝ
ﺑﮑﺸﺪ ﻭﺑﺎﻧﺪکی
اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺣتی اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ کامل
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺮﻭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
عقلی ﻮ ﮐﺸﺶ ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺻﺒﺮ ﮐﺎفی ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻬﻤّﺖ ﮐﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
غیر ﺍﺯ ﮐﺴﺎنی هستند
ﮐﻪ ﻋﻤﺪﺍ ﮐﻮﺗﺎهی
ﺪﺭﺳﻠﻮک ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺣﮑم ﻤﺘﻤﺮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻋﻤل ﺴﻠﻮکی ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ کلّف ﺍﻟﻠﻪ
ﺟﻤﻴﻌﺎ ﻟﺨﻠق ﻤﺎ
ﻟﺎ ﻳﻄﻴﻘﻮﻥ ﺍﻥ
ﻠم ﻴﻌﻨﻬم علیّه
ﻓﺎﻥ ﺃﻋﺎﻧﻬم علیّه
ﺃﻃﺎﻗﻮﻩ ﻗﺎل
اﻟﻠﻪ جَلّ ﻮعَزّ
ﻟﻨﺒﻴّﻪ ﻭﺍﺻﺒﺮ
ﻭ ﻣﺎ ﺻﺒﺮک اﻟّﺎ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺨﻠﻮق ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻤﺎﻟﺎ ﻳﻄﺎق ﺘﮑﻠﻴﻒ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﮐﻤک ﺒﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﻃﺎﻗﺖ ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺵ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺻﺒﺮ ﭘﻴﺸﻪ
ﮐﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﺼﺒﺮ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻥ اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻤک ﺒﻌﺪﻯ
ﻨﮑﻨﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘل ﻮ ﺗﻔﮑﺮ ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺍﻋﻤﺎل ﻮﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻔﮑﺮ
ﭼﻮﻥ هرﻗﺴﻤﺖ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺪﺭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺎﻳﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ سالک
الهی ﺍﺩﺭﺍک ﻮﺗﺼﺪﻳق
ﻮﮐﺸﺶ ﻭ ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﺟﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤگی
ﺪﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﮔﺮ
ﮐﻤک ﺒﻌﺪﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺍﻋﻤﺎلی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ ﻃﺒیعی
ﻮﻋﺎﺩﻯ ﻭ ﺣتی ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﻮ ﺗﻠﺎﺷﻰ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ ﻫم ﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻤک ﻨﻤﻮﺩ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ ﻃﺎﻗﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺑﺎﻟقوّه
ﻭ ﻓﻄﺮﺗﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ
لاﺯم ﺪﺭ ﺟﺴم ﻮ
ﺫﻫﻥ ﻮﺭﻭﺡ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭلی ﺒﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍ
ﮐﻤک ﻜﻨﺪ. ﻭﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺷﺨﺺ
ﺷﺪﺕ ﺩﺭﺟﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی اﺳﺖ.
ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ الهی همه
ﺟﺎﻧﺒﻪ ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﺘﺎئج ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺸﺶ ﺩﺍﺩﻥ ﺒﺪل
ﻮ ﻓﮑﺮ ﺳﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
سلوک الهی ﻭﻣﻌﺮفی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﻭ ﺩﺍﺩﻥ ﻘﺪﺭﺕ
ﻓﻬم اﻣﻮﺭ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻥ ﻘﺪﺭﺕ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺑﺮﺩ ﺑﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ اﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
الهی ﺪﺭ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺘﺮک ﺬﺍﺕ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮ ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﭼﻮﻥ
عقل ﻣﺎﺩﻯ ﻮ هَوَسها
ﺍﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﺘﺤﻘق
ﻨﻴﺎﻓﺘﻪﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺯﺷﺖ ﻣﻠﮑﻪ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺻﺒﺮ ﮐﻥ ﻮ ﺻﺒﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺘﻮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺗﻮ ﺑﺨﻮﺍﻩ ﮐﻪ ﺻﺒﺮ
ﮐﻨﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﺒﺮ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻨﻴﻚ ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺷﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻥ
معنی ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﺳﺘﺠﺎﺑتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
کامل الهی ﺸﺪﻩ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺪﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﻤک ﻴﺎبی اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ سلوک
الهی ﺨﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﻤﻘﺼﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﭘﻴﺶ
ﺍﻣﺪﻫﺎ ﻭﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﻳﻥ
اﺭﺍﺩﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ.
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩق ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺳﺘﻘﺒﺎل ﺒﻠﺎﻳﺎ
ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
و تمرینات الهی
ﻤﻴﺮﻭﺩ.ﻭﺻﺒﺮﺍﻧﺮﺍ
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻧﻴﺮﻭ
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﻟﺎﺯم ﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﺎ ﻫﺮ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﻭﺍﻳﻥ ﺒﺎﻟقوّهﻫﺎ
ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳل ﺒﺎﻟﻔﻌل
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻟﻔﻌلی
ﻮ ﺗﺎ ﺣﺪّﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻥ ﻘﺪﺭﺗﻬﺎ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺟﺴمی
ﻮ ﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭﺍنی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺍﻥ ﺰﻧﺪگی غیر
ﺳﻠﻮکی ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮل ﻤﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﺻﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭح
ﭽﻮﻥ ﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻥ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﺎﻟک ﻮﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺁﻥ ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤّﺖ
ﺳﺎﻟک ﻮﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻣﺮﻯ الهی ﻮﻣﻠﮑﻮتی
اﺳﺖ. ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺠﺮﺑﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭ ﺳﺎﻟک ﺘﻨﻬﺎ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺟﺴﺐ
ﺍﺟﻠﻬﺎ ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻥ
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﻭﻓﻄﺮﻯ
و الهی ﺨﻮﺩﺵ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻰ. ﻫﺮﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟک
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﺣتی ﻔﮑﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ نموﺩﻥ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻥ ﺼﺤﻴح
اﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﻟک ﺘﻨﻬﺎ ﺍﻳﻥ
اﺯﺍﺩﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺯﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧﮑﻨﺪ.
ﻭﻣﻮﻗﺘﺎ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﮐﺎﺭﻯ
کند ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﭘﻴﺮ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﻤﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟک ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻤﻨفی اﺳﺖﺣتی
اﮔﺮ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺧﻮﺏ
ﺑﻨﻈﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ54 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻟﻘﺪﺭ
ﻭ ﺍﻟﻌﻤل ﺒﻤﻨﺰلة
ﺍﻟﺮﻭح ﻮ ﺍﻟﺠﺴﺪ
ﻓﺎﻟﺮﻭح بغیر ﺍﻟﺠﺴﺪ
ﻟﺎﻳﺘﺤﺮک ﻮ ﻟﺎ
ﻳﺮﻯ ﻭﺍﻟﺠﺴﺪ بغیر
ﺍﻟﺮﻭح ﺼﻮﺭة ﻟﺎﺣﺮﺍک
ﻠﻪ ﻓﺎﺫﺍ ﺍﺟﺘﻤﻌﺎ
ﻗﻮﻳﺎ ﻭ ﺻﻠﺤﺎ ﻭﺣﺴﻨﺎ
ﻭ ﻣﻠﺤﺎ ﮐﺬﻟک
اﻟﻘﺪﺭ ﻭ ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻭ ﻟﻮلم ﻴﮑﻥ اﻟﻘَﺪَﺭ
ﻭﺍﻗﻌﺎ علیّ اﻟﻌﻤﻞ
ﻟﻢ ﻳﻌﺮﻑ ﺍﻟﺨﺎلق
ﻤﻥ اﻟﻤﺨﻠﻮﻕ ﻭ
ﻟﻮلم ﻴﮑﻥ اﻟﻌﻤل
ﺒﻤﻮﺍﻓقة ﻣﻥ اﻟﻘَﺪَﺭ
ﻟم ﻴﻤﺾ ﻭ ﻟم ﻴﺘﻢ
ﻭ ﻟﮑﻥ ﺒﺎﺟﺘﻤﺎﻋﻬم
اﻗﻮی اﻭ ﺻﻠﺤﺎ
ﻭﻟﻠﻪ ﻓﻴﻪ ﺍﻟﻌﻮﻥ
ﻠﻌﺒﺎﺩة ﺍﻟﺼﺎﻟﺤﻴﻥ
ﻗﺪﺭ ﻳﺎ
ﺗﻮﺍﻥ ﺒﺎ ﻋﻤﻞ ( ﺍﻣﮑﺎﻥ
اﺟﺮﺍﻯ ﻴک عمل ﮐﻪ
ﻫﺮﻋﻤل کاﺭ ﺑﺮﺩ
ﻓﮑﺮﻯ ﺒﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻗﺒلی ﺪﺍﺭﺩ) ﭼﻮﻥ
ﺮﻭح ﻮ ﺗﻥ هستند
ﮐﻪ ﺭﻭح ﺒﺪﻭﻥ ﺠسم
ﺤﺮﮐتی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ.
( ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭح ﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﺠﺴّﺪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ)
ﻭﺣتی اﻳﻥ ﺮﻭح ﺪﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ. (ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺴﺘﻘﻠﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺠﺴمی ﺒﺘﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻭﺍﻳﻥ
ﺮﺍﺯ ﺧﻠﻘﺖﻫﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻮ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻨﺎﺳﻮتی ﻮ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﺟﺴﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻭﻥ ﺮﻭح
ﺤﺮﮐتی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺎﻫم جَمع
گرﺩﻧﺪ ﻗﻮﻯ ﻮﺻﺎلح
ﻮ ﻧﻴﻜﻮ ﮐﺎﻣﻞ
می ﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
گوﻧﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﻋﻤﻞ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫم
همگام ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﻣﺘﺤﺪ ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﻣﻮﺍﺯﻯ ﻫم عمل
کنند ( ﻗﺪﺭﺕ ﺟﺴمی
ﻮ ﺍﺩﺭﺍک ﺬﻫنی
ﻮ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺭﻭﺣﻰ
جَمعا ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالفعل ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺸﺨﺺ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻳک ﻔﺼل ﻨﻮﻋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺍﻧﻬﺎﻯ ﺠﺴم
ﻮ ﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭحی
ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑه او ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻣﺼﺮﻑ ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
گناﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
(ﮔﻨﺎﻩ) ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ کاﺭﺑُﺮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺤتی ثوﺍﺏ ﮐﺎﺭﻯ
آﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﺻل
گناه ﮐﺎﺭﻯ
است اﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ تمرّد
ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺮﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻗﺪﺭ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﺮﻋﻤلی ﻮﺍقع ﻨﺸﻮﺩ
( ﻭ ﻣﺼﺮﻑ ﻧﮕﺮﺩﺩ)
ﺑﻴﻥ ﺨﺎلق ﻮ ﻣﺨﻠﻮق
ﺘﻔﺎﻭتی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻋﻤل ﻤﻮﺍﻓق
ﻘَﺪَﺭ (ﺑﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ)
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻣﻀﺎ ﻭ ﺗﺤﻘق
ﻨﻤﻴﻴﺎﺑﺪ ﻭﺑﺎ
ﺍﺟﺘﻤﺎع اﻳﻥ ﺪﻭ
ﺍﺻﻠﺎح ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﮑﻥ اﻟﻠﻪ ﺣﺒّﺐ
ﺍﻟﻴﮑم اﻟﺎﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺯﻳّﻨﻪ فی ﻘﻠﻮﺑﮑﻢ
(ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺤﺒﺖ
ﻭ ﻋﻠﺎﻗﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ ﻭﭼﻴﺰﻯ ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻴﺪ
ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﻳﺪ.
ﻭ ﮐﺸﺶ ﺍﻧﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭﺟﺪﺕ
ﺍﺑﻥ ﺁﺩم ﺒﻴﻥ
اﻟﻠﻪ ﻭ ﺑﻴﻥ اﻟﺸﻴﻄﺎﻥ
ﻓﺎﻥ ﺃﺣﺒّﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺗﻘﺪّﺳﺖ ﺃﺳﻤاؤه
ﺧﻠّﺼﻪ ﻭ ﺍﺳﺘﺨﻠﺼﻪ
ﻭﺍﻟﺎ ﺍﺧﻠﺎ ﺑﻴﻨﻪ
ﻭﺑﻴﻥ عدّﻭﻩ ﺗﻮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ (ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟک ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺍﺩم
ﻮکامل الهی) ﺑﻴﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻯ (ﺗﺎ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ ﺑﺮﻭﺩ
ﻭﻳﺎ ﺑﺴﻮﻯ ﺸﻴﻄﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻫﺮﮐس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻳﺎ ﺍﺳﺎمی الهی
ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺗﻘﺪﻳس ﺍﻧﺎﻥ
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳل ﺒﺂﻧﻬﺎ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﻠﺎﺹ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﺧﺎﻟﺺ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﻘﺪﻳس
ﺍﺳﻤاء اﻟﻬﻰ ﺗﻌﺎﺭفی
ﺰﺑﺎنی ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﮕﻮئیم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺘﻌﺎﻝ
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻘﺪﻳس ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻮﺳل
ﺒﺎﺳﺎمی الهی ﺪﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮ ﺗﻘﺪﻳس ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻮ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺮﻓﺘﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻓﺘﻥ
ﺒﺴﻮﻯ ﺸﻴﻄﺎﻥ ﺮﻓﺘﻥ
اﺳﺖ.

حدیث 1607 - ﺩﺭﺣﺪﻳثی(ﺝ۵ﺹ۵۵
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻗَﺪَﺭﻯ ﻄﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺷﺪﺟﻮﺍﺏ ﺍﻭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﻮﺩ. ﻭلی ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻭ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
که ﻫﻨﻮﺯ ﮐﻮﺩک
ﺒﻮﺩ ﺑﻨﺰﺩ ﺍﻳﻥ
ﻘَﺪَﺭﻯ ﺮﻓﺘﻪ
ﻭﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺳﻮﺭﻩ
ﺣﻤﺪ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻥ
ﻮﭼﻮﻥ
ﺒﻌﺒﺎﺭﺕ ﺍﻳّﺎک
ﻨﻌﺒﺪ ﻭ ﺍﻳّﺎک
ﻨﺴﺘﻌﻴﻥ ﺮﺳﻴﺪ
ﮕﻔﺖ ﺍﺯﭼﻪ ﮐسی
اﺳﺘﻌﺎﻧﺖ ﻭﮐﻤک
ﻤﻴﻄﻠﺒﻰ ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺗﻮ ﭼﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻃﻠﺐ
ﻣﻴﮑﻨﻰ؟ .ﻭ ﻣﺎ ﺣﺎﺟﺘک
الی اﻟﻤﻮٴﻮنة
ﺍﻥّ اﻟﺄﻣﺮ ﺍﻟﻴک
ﻤﻌﻮﻧﺖ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺎﻧﺖ
ﻭ ﻣﻮٴﻮﻧﺖ ﻭ ﺯﺍﺩ
ﺭﺍﻩ ﻭﮐﻤک ﻮﺗﻮﺍﻧﻴﮑﻪ
ﻣﻴﻄلبی ﭽﻴﺴﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻮﺿﻮع
ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺑﺨﻮﺩﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯﺍﺩ ﻭ
ﻣﺨﺘﺎﺭ ﻣﻴﺪﺍﻧﻰ
ﭼﺮﺍ ﺍﺯﺧﺪﺍ ﮐﻤک
ﻤﻴﺨﻮﺍهی ﺰﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ (ﻗَﺪَﺭﻯ) ﻳﻌنی
ﻤﻌﺘﻘﺪ ﺑﺄﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﻭﻳک ﻤﺬﻫبی
ﻘﺸﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم اﻭﻟﻴﺎ
الهی ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺍﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺑﻬﺮ آخوندﻯ
ﻮﻣﺬﻫﺒﻴﮑﻪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﮐﻤک
ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﭘس ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﻭﻧﻪ ﺟﺒﺮ
ﻭ ﺍﮐﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻦ
ﺍﻣﺮﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﻳک
ﺴﺎﻟک ﺪﺭﺗﺴلیم
الهی ﻘﺮﺍﺭ بگیرﺩ.
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺍﺳﺘﻌﺎﻧﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺳﻮﺭﻩ
ﺣﻤﺪ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
فتح عوالم
الهی برای ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﺍﻳﻥ
ﺴﻮﺭﻩﻫﺎ ﻫﺒچ
کاﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩ ﻭلی
ﺴﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ تجلّی
الهی اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺑﺘﮑﺎﺭﺧﻮﺩ
ﺧﻮیشتن رﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻮﺭﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻣُﺮﺩﻩﺍﻯ
که ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻨﻴﺰ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
الهی ﻨﺨﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ ﭘﻴﺮﻭ
آخوندﻫﺎﻯ ﻤﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺵ ﻭﻣﺘّکی بعقل
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻭﺟﻮﺩ
آخوندﻫﺎ ﻭ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﮔﺮ سالک
الهی ﻨﺒﻮﺩﻩ ﻭﺑﮑﻤﺎﻟﺎﻟﻬی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋم
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺟﺰ ﺍﻧﺒﻮهی اﺯﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﻭﺟﺎﻩ ﻃلبی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺘﻠﺎشی
کنندﻩ ﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺮﺹ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺤﮑﻮﻣﺘﻬﺎ ﻭ ﺭﻫﺒﺮﻯ
هاﻯ ﺴﻴﺎسی ﻮ ﺩﻳنی
ﺪﺭ آخوندﻫﺎ ﺩﺭ
ﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳﺦ ﺍﻳﻥ
ﻨﺘﻴﺠﻪ بی ﻨﺘﻴﺠﻪﮔﻰ
ﻭﺣتی ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﻮجَهَنّم
ﭙﺮﻭﺭﻯ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﻭ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ الهی کاﺭﻯ
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ ﻭﺍﻯ
ﺑﺮﻭﺯﮔﺎﺭ ﮐﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﻋﺼﺎکَس ﺍﻭ
ﮐﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯباشد.ﻭﺍﺻﻠﺎح
کنندﻩ ﺭﻭح اﻭ ﻋﻤﻠﺎ
(ﻣﻔﺴﺪ فی اﻟﺎﺭﺽ)
ﻭﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻮﺭﻭح
ﻔﺎﺳﺪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1608 - ﺪﺭﺣﺪﻳثی
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ56 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻪ ﻗﺮﺍنی
ﻠﻮﻟﺎ ﻓﻀل اﻟﻠﻪعلیّکم
ﻮ ﺭﺣﻤﺘﻪ ﻟﺄﺗّﺒﻌﺘم
اﻟﺸﻴﻄﺎﻥ اﻟّﺎ
ﻗﻠﻴﻠﺎ ﺍﮔﺮ ﻓﻀل
ﻮﻣﻨﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺒﻮﺩ ﺟﺰﺍﻧﺪکی
اﺯﺷﻤﺎ ﭘﻴﺮﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻤﻴﺒﻮﺩﻳﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺪﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻣﻮﺩ: اﻧّک ﻠﺘﺴﺄل
ﻤﻥ کلام ﺃﻫل اﻟﻘَﺪَﺭ
ﻭﻣﺎ ﻫﻮ ﻣﻥ ﺪﻳنی
ﻮﻟﺎ ﺩﻳﻥ ﺁﺑﺎﺋﻰ
ﻭﻟﺎ ﻭﺟﺪﺕ ﺃﺣﺪﺍ
ﻣﻥ ﺃﻫل بیتی ﻴﻘﻮل
ﺒﻪ ﺍﻳﻥ
ﭙﺮﺳﺶ ﺷﻤﺎ ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺃﻫل ﻘَﺪَﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺵ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﻭﺵ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ ﻤﻥ ﻮﭘﺪﺭﺍﻧم
ﻨﻴﺴﺖ.ﻭ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﮐسی ﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﻨﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻡ.
(ﻣﻮﺿﻮع اﻣﺮ ﺑﻴﻥ
اﻣﺮﻳﻦ ﻭﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﻭسوآل
کننده ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻗﺸﺮﻯ گرﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ثاﺑﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻣﺎم ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺤث ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﻮء اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﻔﻴﺮ ﺍﻣﺎم ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ. ﺍﻳﻪ ﻗﺮﺍنی
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﮐﺸﺶ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫﺒﻰ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ ﺍﻋمّ
اﺯ ﺳﻨّﻯ ﻮ شیعی
ﻮمُدّعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺧﻴﺎل کنند ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻥ
ﺒﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﮐﻤک ﺨﺪﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
خودشان ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪﺑﻬﺮ ﻣﺬﻫبی
ﺪﺭ ﺍﻣﺪﻩﺍﻧﺪ. (ﺩﻳﻦ)
ﺍﻣﺎم ﻴﻌﻨﻰ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮکی اﻭ ﻭﻧﻪ
ﺩﻳﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎنی
ﺮﺳﻤﻰ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺍﻣﺎم
ﻮﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ ﺭﻭﺵ
ﻋﻤل سلوک
الهی ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﺬﻫبی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﻭﺵ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻣﺎم ﻮﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
تنها ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ هر ﺯﻣﺎﻥ
هستند ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﻭﺵ ﻋﻤلی
ﺳﻠﻮکی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻋﻤﻠﺎ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺘﺎبع اﺑلیس ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ آخوندﻫﺎ ﻭ
ﻳﺎ ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺨﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻘﺮﻳش ﻮﻳﺎ ﺯﻧﺎﻥ
ﻮ ﻧﻮﮐﺮﺍﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ.

حدیث 1609 - ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺰ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ۵ﺹ56 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﻳﻥ ﻘَﺪَﺭﻳﻮﻥ
که ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک ﻮ ﻗﺸﺮﻯ
ﭙﻴﺮﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮکی چه
سنّی یا شیعی و
غیره اﻳﻥ آیه ﻗﺮﺍنی
ﺮﺍ ﺍﻟّﺎ ﺍﻣﺮﺃﺗﻪ
ﻗﺪِﺭﻧﺎﻫﺎ ﻣﻥ
اﻟﻐﺎﺑﺮﻳﻥ که ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ ﻣﮕﺮ ﺯن
ﻠﻮﻃ که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻥ
اورا ﺍﺯ ﻏﺎﺑﺮﺍﻥ
ﻮ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻮﺧﺎک
اﻟﻮﺩ شایسته ﻣﺮﮒ
ﻣﻘﺪّﺭﮐﺮﺩﻩﺍﻡ.
ﺍﻣﺎم ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ:
ﻮﻳﺤﻬم
ﻤﻥ ﻘَﺪَﺭﻫﺎ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک ﻮﺗﻌﺎلی
ﺑﺪﺍ ﺑﺤﺎ
انها ﭼﻪ ﮐسی غیر
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﭼﻨﻴﻥ کرﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﺯﻥ ﻠﻮﻃ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻭﺍﮊﮔﻮنی ﺸﻬﺮسَدیم
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻘﻮم ﻴﻬﻮﺩ ﻭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻳک ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭﺧﻮﺍﺳتی
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑُﺮﺩ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
اﻋﻤﺎل ﻮ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻋﺎﻣل
اﺻلی اﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ هلاﮐﺖ ﻳﺎ
ﺣﻠق اﻭﻳﺰﻯ اﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﻳک ﺘﻮﻟﺪ ﺣﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﻏُﺒﺎﺭ
ﻭﺧﺎک اﻟﻮﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﻏﺎﺑﺮﻳﻦ) ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺧﺎک
ﺸﺪﻩ ﺩﺭﮔﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﺒﺪ ﺑﺨﺘﺎﻥ
ﻮﺧﺎک ﺒﺮﺳﺮﺍﻥ
هستند ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی اﻧﻬﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺤتی اﮔﺮ ﻗﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺳﺮ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﻤﺴخ اﻣﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﮔﻠﻪﻫﺎ
ﻣﻴﺪﻭﻧﺪ ﻭﺧﺎﻙ
ﺍﻟﻮﺩ ﻭﺣﻘﻴﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻟﻮﺍﻃ گرﻯ ﻴکی
اﺯ ﺍﻋﻤﺎلی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻌﺘﺎﺩ ﺑﺎﻥ
ﺮﺍ ﭼﻪ ﻓﺎﻋل ﻮﭼﻪ
ﻣﻔﻌﻮﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯ سلوک
الهی ﺪﻭﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﻭﺍﮊﮔﻮنی ﻘﻮم
ﻠﻮﺍﻃ گر ﻭﺍﮊﮔﻮنی
ﺪﺭ ﺭﻭح ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺮﻓﺘﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺯﻥ
ﻠﻮﻃ هم ﺠﻨس ﺑﺎﺯ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻟﻰ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻳﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺍﺧﻠﺎق
ﻘﺒلی ﺨﻮﺩ ﺑﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻫﺮﺳﺎﻟک غیر ﻣﻄﻴﻊ
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﻯ ﺒﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻭﻫﺮ
ﺩﻭ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﻯ ﺒﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

حدیث 1610 - ﺍﺯ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤمنین
ﻤﻮﻟﺎعلیّ اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ56
بحاﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺃﻋﺠﺐ
ﻣﺎفی اﻟﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻘﻠﺒﻪ ﻓﻴﻪ ﻣﻮﺍﺩ
ﻣﻥ اﻟﺤﮑمة ﻭ ﺃﺿﺪﺍﺩ
ﻟﻬﺎ ﻣﻥ ﺨﻠﺎﻓﻬﺎ
ﻓﺎﻥ ﺴﻨح ﻠﻪﺍ ﻟﺮﺟاء
ﻮﻟﻬﻪ ﺍﻟﻄﻤﻊ ﻭﺍﻥ
هاﺟﺒﻪ ﺍﻟﻄمع ﺃﻫﻠﮑﻪ
ﺍﻟﺤِﺮﺹ ﻭﺍﻥ ﻤَﻠﮑﻪ
ﺍﻟﻴﺄس ﻗﺘﻠﻪ ﺍﻟﺄﺳﻒ
ﻭ ﺍﻥ عرﺽ ﻟﻪ ﺍﻟﻐﻀﺐ
ﺍﺷﺘﺪ ﺑﻪ ﺍﻟﻐﻴﻆ
ﻭ ﺍﻥ ﺃﺳﻌﺪ ﺑﺎﻟﺮﺿﺎ
ﻧسی اﻟﺘﺤﻔّﻆ ﻭﺍﻥ
ﻨﺎﻟﻪ ﺍﻟﺨﻮﻑ ﺷﻐﻠﻪ
ﺍﻟﺤﺰﻥ ﻭﺍﻥ اﺻﺎﺑﺘﻪ
ﻣﺼﻴبة ﻗﺼﻤﻪ ﺍﻟﺠَﺰَﻉ
ﻭ ﺍﻥ ﻮﺟﺪ ﻣﺎﻟﺎ
ﺃﻃﻐﺎﻩ ﺍﻟﻐِﻨﻰ
ﻭﺍﻥ عضّته ﻓﺎﻗقة
ﺷﻐﻠﻪ ﺍﻟﺒلاء ٴ
ﻭﺍﻥ اﺟﻬﺪﻩ ﺍﻟﺠﻮع
ﻘﻌﺪ ﺑﻪ ﺍﻟﻀﻌﻒ
ﻭﺍﻥ ﺃﻓﺮﻃ ﺒﻪ ﺍﻟﺸبع
کضّته ﺍﻟﺒﻄنة
ﻓﮑل ﺘﻘﺼﻴﺮ ﺑﻪ
ﻣﻀﺮ ﻭکُلّ اﻓﺮﺍﻃ
ﻠﻪ ﻣﻔﺴﺪ ﻋﺠﻴﺐ ﺗﺮﻳﻥ
ﻤﺴﺄﻟﻪ ﺩﺭﺍ ﻧﺴﺎﻥ
ﻘﻠﺐ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﻤﻮﺍﺩ ﻭ ﻣﻮﺍﺭﺩﻯ
اﺯ ﺣﮑﻤﺖ ﻭ ﺍﺿﺪﺍﺩﻯ
ﺒﺮﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑل آﻥ هست. ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﻴﺎﻓﺖ ﻭَلَع
َاﻭﺭﺍ ﻭ ﺍﻟﻪ ﻭ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨد ﺷﺪﻳﺪ
ﻭ ﭘُﺮﻃمع ان ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫﻴﺠﺎﻥ ﺪﺭ
ﻃمع ﻴﺎﻓﺖ ﺣﺮﺹ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﮑُﺸﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻳﺄس ﻣﻠﮑﻪ
ﺍﻭ ﮔﺮﺩﺩ ﺗﺄﺳﻒ
ﻭﺣﺴﺮﺕ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﮑﺸﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻭﺭﺍ ﻏﻀﺐ
ﻓﺮﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻏﻴظ
ﺪﺭ ﺍﻭ ﺗﺸﺪﻳﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
(ﻏﻀﺐ ﺑﺪﻭﻥ
کنترل ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ)
ﻭﺍﮔﺮ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺍﻳﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺭﺿﺎﻳتی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺤﻔّﻈ
ﻮﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﮐﺎﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﺮس ﻓﺮﺍ ﮔﻴﺮﺩ
ﺣُﺰﻥ ﻮ ﺍﻧﺪﻭﻩ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺸﻐﻮل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﻣﺼﻴﺒﺘﻰ
ﺑﻮﻯ اﺻﺎﺑﺖ ﮐﻨﺪ
ﺟﺰع ﻮﻓﺮﻳﺎﺩ ﻭ
ﺟﻨﺠﺎﻝ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺸﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﺎلی ﻴﺎﻓﺖ
ﺍﻳﻥ غِنی ﻮثرﻭﺕ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻐﺮﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻃﻐﻴﺎﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻓﻘﺮ ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺍﻣﻥ ﺒﮕﻴﺮﺩ
ﺑﻠﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺸﻐﻮل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮔﺮﺳﻨگی اﻭﺭﺍ ﺭنج
ﺒﺪﻫﺪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺿﻌﻒ ﺯﻣﻴﻥ گیر
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ
إﻓﺮﺍﻃ ﺪﺭ ﺳﻴﺮﻯ
ﻨﻤﻮﺩ ﺧﻔگی اﺯﭘُﺮﺧﻮﺭﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﭘس ﻫﺮ
ﺗﻘﺼﻴﺮ ﻭﺗﻔﺮﻳﻄ
ﻮ ﮐﻮﺗﺎهی ﺒﻀﺮﺭ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﺮﺍﻓﺮﺍطی
ﺒﺮﺍﻳﺶ ﻣﻔﺴﺪ ﺍﺳﺖ
(ﻗﻠﺐ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺳﻴﻨﻪ ﺍﺣﺴﺎس ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻃپش ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭلی ﺠﺎﻯ ﻔﮑﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
تَصوّر ﻓﮑﺮ ﺩﺭ
ﻗﻠﺐ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
که ﺩﺭ ﻣﻐﺰﺳﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﻠﺐ ﻓﮑﺮﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺬﻫﻥ ﭽﻴﺰﻯ
ﺠﺰ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ ﺒﻴﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﻮ ﺭﻭﺡ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻗﻠﺐ ﻭﻓﻮآﺩ
ﻭﺍقغی اﻧﺴﺎﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻧﻔس
أمّاره ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍثاﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺍﺯ ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﺩﺭ
ﺍﻥ ﺬﺧﻴﺮﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ ﻭ ﮐم
ﺒﻮﺩﻫﺎ ﻳﺎ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣﺎﮐم ﺒﺮﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﺨﺺ تَصوّر ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻋﻘل ﺮﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺗﺼمیم اﺯ ﺧﻮﺩﺵ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
سلوک الهی ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻓﻮﺃﺩ ﻭﻗﻠﺐ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻘﺎﺑل
اﺻﻠﺎح ﻮ ﺩﮔﺮﮔﻮنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒتجلّیات الهی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻘﻠﺐ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺤﮑﻤﺖ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭلی همیشه ﻣﻘﺎﺑل
هر ﺩﻟﻴلی ﻀﺪ ﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﺿﺪﺍﺩ ﺑﺎﻫم
ﻔﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.
ﻭلی ﺪﺭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻞ ﻭﺣتی ﺪﺭﺳﺎﻟک
ﺘﻀﺎﺩﻯ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺧﻠﺎﻑ ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ
ﺴﺎﺑق ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺎ ﺁﻥ اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﻣﺨﺎﻟفتی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺧﻠﺎﻑ ﺍﻥ
عمل ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺳﭙس
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻤﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ کُلّی
اﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﻗﻠﺐ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮ ﻣﻴﺸﻤﺮﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤگی اﺯﻧﻮع اﺣﻮﺍلی
هستند. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺣﻮﺍلی
ﺪﺭ ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻧﻔس ﻭ ﺭﻭح اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻃمع ﻮ ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺣﺮﺹ ﺍﻭﺭﺍ ﻫﻠﺎک
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻣﻴﮑﺸﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺪﺭ ﻣﻘﺎم ﻨﻮعی
ﺮﻭح ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﺤلق
اﻭﻳﺰﻯ ﺪﺭﻳک ﻤﺮگ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻭﻳﺰﺍﻥ ﺸﺪﻥ ﺪﺭ
ﻳک ﺘﻮﻟﺪ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﺟاء ﻮﺍﻣﻴﺪ ﻫﺮﺩﻭ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﮐﺸﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﺎ ﻏﻴﺾ
ﻭﻏﻀﺐ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل
ﺮﺿﺎﻳﺖ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻋﺪم کنترل ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺗﺮس
ﻭ ﺟﺰع ﻴﺎ ﺑﻴﺘﺎﺑﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﮐﻤﺮ ﺷﮑﻥ
اﺳﺖ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻓﻘﺮ
ﻭﻏﻨﻰ ﻭﺳﻴﺮﻯ ﻮ
ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ ﻭﻫﺮ ﺍﻓﺮﺍﻃ
ﻮ ﺗﻔﺮﻳطیّ اﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺴﻤﺘﻰ ﺍﻧﺤﺮﺍفی
ﺴﻮق ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺳﺎﻟک الهی که ﺩﺭ
ﺗﻮکُلّ ﻮﺗﺴلیم
ﺒﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
اﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺭﺍﻩ ﻣﺴﺘقیم
ﻮ ﻭﺳﻄ ﻮﺍﻋﺘﺪال
ﻮ ﻋﺪل ﺴﺎﺯﻯ ﺨﻮﻳﺶ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﺮﺍ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻓﺎﻗﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻔﻘﺮ
ﻭﻧﻴﺎﺯ ﺍﺳﺖ ﺗﺤﻔّﻈ
ﻤﺤﺎﻓﻈﺖ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺗﺮک اﻥ اﺗﺶ
ﺯﺩﻥ ﺎﺳﺖ. (ﻭﻟﻬﻪ)
ﻭَﻟَﻪ ﺍﻭ ﻭ ﻭﺍﻟﻪ
ﻭﺷﻴﺪﺍ ﻭثاﻳق ﺒﻮﺩﻥ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻮلع ﻮﺣﺮﺹ
ﻭ ﻃمع ﻮﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺷﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺷﻴﺪﺍ ﺷﺪﻥ ﺒﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻳک ﺮﻭﺯﻧﻪ
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
کسی اﺳﺖ.(ﻫﺎﺝ) ﻫﻴﺠﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ هیچ ﻔﺎﺭسی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻃمع عاﻗﺒﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
هلاﮐﺖ ﻭﻋﺪم ﺮﻓﺘﻥ
ﺪﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﻘﺎم
ﺮﻭحی ﻮ ﻧﻮعی ﺪﺭ
ﻳک ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺒﺮﺩ. ﺳﭙس ﺷﺨﺺ
ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺍﺯ
ﻗَﺪَﺭ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﮐﻥ که ﭼﻪ ﻣﻌنی
ﻤﻴﺪﻫﺪ؟ ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺑﺤﺮ
ﻋﻤﻴق ﻔﻠﺎ ﺗﻠﺠّﻪ
ﻗَﺪَﺭ ﺩﺭﻳﺎﻯ
عمیق اﺳﺖ ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺍج ﻮ
ﺍﻋﻤﺎق آﻥ ﻧﻴﻨﺪﺍﺯﺩ
(ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭک ﻘَﺪَﺭ
ﻳﺎﻗﺪﺭ ﻭ ﻗﻴﻤﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒس ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟﺒﺮﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
اﻣﺮﻳﻪ الهی سلوک
الهی ﻮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ
ﭼﻮﻥ ﻀﻤﻥ ﺠﺒﺮ الهی
ﻮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﺣﺪّ وﺳﻄ ﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻳﻌنی
اﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﺍﺯﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺟﺰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
اﻣﺘﻨﺎع ﻮ ﮐﻨﺘﺮل
اﺯﻫﺮ ﺍﻣﺮ ﭘﻴﺶ
ﺍﻣﺪﻩﺍﻯ ﮐﻪ ﻣﺎنع
اﺯ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺨﻮﺍﺳﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ سلوک
الهی اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺍﺋم ﺪﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ ﺩﺭﻫﻨﮕﺎم
عباﺩﺕ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺩفع ﺸﺮک اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
اﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﺍﻥ ﺸﺨﺺ
ﺍﺯﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻗَﺪَﺭ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪﻣﻮﻟﺎ
ﭘﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺑﻴﺖ
ﻣﻈﻠم لا ﺗﺪﺧﻠﻪ
ﻗَﺪَﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﺗﺎﺭﻳکی
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﺁﻥ ﺪﺍﺧل
ﻤﺸﻮ. ﻗَﺪَﺭ ﻧﻮعی
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﺍﺯ ﺍﻥ
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺷﻮﺩ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
الهی ﻴﺎ ﺟﺒﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺘﺮ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﺩﻭ
ﺿﺪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺩﺭ سلوک
الهی ﻮ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻫﺎﻯ ﺒﻴﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ولایت ﻭسلوک
الهی اﺯﺑﻴﻥ ﻨﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟک ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺟﺒﺮﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ
ﭘس ﺩﺍﺧل آﻥ ﻤﺸﻮ
ﺍﮔﺮ ﻋﺎﻗل آن ﻨﺒﺎﺷﻰ.
ﺑﺎﺯ ﺷﺨﺺ ﺍﺯ ﻗَﺪَﺭ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻴﺪ ﺍﻣﺎم
گفت ﺳﺮّ ﺍﻟﻠﻪ
ﻓﻠﺎ ﺗﺒﺤث ﻋﻨﻪ
ﻗَﺪَﺭ ﺭﺍﺯﻯ الهی
اﺳﺖ ﻭﺍﻧﺮﺍ ﺟﺴﺘﺠﻮ
ﻣﮑﻦ. ﻳﻌنی اﻣﺮﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺧﺎﺹ ﺍﻣﺮالهی
ﺒﺮﺍﻯ سلوک
الهی اﺳﺖ.ﺑﺤث ﻭ
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ اﻥ ﺩﺍﻧﺎئی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺳﺎﺯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ
ﺑﺎﺯ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻧﻤﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻗَﺪَﺭ ﺻﺤﺒﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ: ﻠﻤّﺎ
ﺃﺑﻴﺖ ﻓﺎﻧّﻪ ﺃﻣﺮ
ﺑﻴﻥ ﺃﻣﺮﻳﻦ ﻟﺎ
ﺟﺒﺮ ﻭﻟﺎ ﺗﻔﻮﻳﺾ
ﭼﻮﻥ نمی ﭙﺬﻳﺮﻯ
ﻮ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﻰ
ﺑﺪﺍﻥ که ﻗﺪﺭ ﺍﻣﺮﻯ
اﺳﺖ ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻦ
ﻧﻪ ﺟﺒﺮ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺗﻔﻮﻳﺾ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺍﻧﺴﺎﻥگذﺍﺭﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
الهی ﺒﺮﻭﺵ ﺍﺯﺍﺩ
ﭼﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻗَﺪَﺭﺑﻤﻌنی
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺒﺮ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﮑﺎﻣل
ﺠﺴﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺍﺧﻠﺎقی
ﻘﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎﺯ
ﻗَﺪَﺭ ﻗﺪﺭﺕ ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ کاﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﻭﻳﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻭ ﺑﺎﺯ (ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ) ﻫﻤﺎﻥ ﺸﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺯ تجلّیات اﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ سلوک
الهی ﻮ ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ
اﻣﺮﻳﻦ ﺍﻳﻥ ﺤﺎﻟﺖ
ﺳﻮم ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺍﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﺸﺪ.
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
الهی ﻮ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
الهی ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺗﺴلیم ﺒﺠﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻴﺴتم ﻤﻘﺒﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﺪﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺒﮑﻤﺎل
ﺘﺮﺑﻴﺖ الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ می گرﺩند. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮالهی
ﻤﻴﻤﺎﻧﻨﺪ ﻭلی
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﻭﻧﺪ (ﺗﻔﻮﻳﺾ)
ﻭ ﺍﮔﺬﺍﺭﻯ اﺧﺘﻴﺎﺭ
الهی ﺒﺎﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺳﺮﺧﻮﺩ ﻭ ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
.ﻭلی اﻳﻥﺨﻮﺩ ﺳﺮﻯ
ها ﺑﺮﻭح ﺘﮑﺎﻣلی
ﻨمی ﺒﺨﺸﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺣتی ﻘﻬﻘﺮﺍنی ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺍﻥ کاﺭﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﺭﺍضی
ﻨﻴﺴﺖ.ﻭﺁﻧﺮﺍ ﺷﺮک
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻥ ﺒﻌﻬﺪﻩ
آخوندﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
راﻋﺎﻟم ﻮ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
خداوند وﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﺨﺎﻟﻒ سلوک
الهی هستند. ﻭ ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺐ ﻭﺩﻳنی
که ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﻴل خودشان ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪﻯ ﺪﻳﻨﻰ
ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻣﺬﻫبی
ﻤﻄﻠﻮﺏ ﺧﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺣتی اﮔﺮ
آخوند ﺷﻴﻌﻪ ﻭ مُدّعی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻮﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭘس ﺷﺮﻳک ﺨﺪﺍ ﻭ
ﺭﻗﻴﺐ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﻭﺣتی
ﺪﺷﻤﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ اﻧﺎﻥ
ﻮﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ سلوک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺳﭙس ﺳﺎﺋل ﮕﻔﺖ
ﮐﻪ ﻓﻠﺎﻥ کس ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻌنی ﻘَﺪَﺭﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﺍﺳﺖ
(ﺗﻮﺍﻥ ﻮﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ) ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻥ ﺸﺨﺺﺭﺍ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﻭ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﮐﻪ ﺍﻳﻥ
اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﻭﺗﻮﺍﻧﻴﮑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻰ ﺑﺎ ﮐﻤک
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﺑﺪﻭﻥ
آن .ﺳﭙس ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻣﻮﺯﺵﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﮕﻮ: ﺃﻣﻠﮑﻬﺎ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﺍﻟﺬﻯ ﺃﻧﺸأ
ﻠک ﺍﻳﻥ اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺑﺎ
ﮐﻤک ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺭﻡ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺍﻳﻥ اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻦ ﻣﻠﮑﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ ( ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺎﻥ ﺪﺭﺟﺴم
ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
اﻭ ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ کرﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﺣﺪّ
ﺍﻗلی ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑهمه ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻤﻘﺪﺍﺭ
ﻭﺳﻄﺢ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺸﺨﺺ ﻗﺎﺋل اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻄﻮﺭ ﺗﺪﺭﻳجی
ﻮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺗﺎﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ُﺣﺴﻥ اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺁﻥﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗَﺪَﺭ ﻭ
ﺗﻮﺍﻥ ﻮﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم
عباﺩﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺗﻮﺍﻥ ﺸﺨﺺ ﺑﺪﻭﻥ
کمک ﻮ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻮعی کفر ﻭ ﺷﺮک
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
بوﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﺮﺗﺪ ﺍﺯ ﺗﻌﻬﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺴﻠﻴﻤ
ﻮﺗﻮکُلّ ﺸﺪﻩﺍﺳﺖ.

حدیث
1611 - ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ58 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺧﻄﺎﺏ ﺑﮑﺴﻰ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﻭﻯ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺩﺭﻋﻤﻞ ﻳﻌنی ﭙﻴﺮﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﺩﻧﺒﺎل
آخوندﻫﺎ ﺍﺳﺖ. ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﻯ ﻔﻠﺎﻥ ﭽﻪ
کسی اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺬﺭ ﭘﺬﻳﺮ ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ کیس ﺪﺭﻋﺬﺭﺧﻮﺍهی
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺎﺩق ﺒﺎﺷﺪ. (ﻋﻠﺖ
ﻭﻋﺎﻣﻞ ﺧﻄﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭﭼﻮﻥ
ﺮﺍﺳﺖ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰﻋﺬﺭ ﻭ ﭘﺸﻴﻤﺎنی
اﻭﺭﺍ ﻣﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩ
ﻭﺍﻳﻥ ﺪﺭ ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺧﻄﺎﻯ ﻨﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺁﻧﺎﻥﭙﺸﻴﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭﭘسﺍﺯﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮﮔﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐسی ﺮﺍ ﻧمی ﺒﺨﺸﺪﻭﺑﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی
شایسته ﻤﻴﺒﺮﺩ.ﻃﺎﻭﻭس
ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏ ﮔﻔﺖ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐسی عذﺭﭘﺬﻳﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﭙﺮﺳﻴﺪ
ﭼﻪ ﮐﺴﻰ ﺻﺎﺩق ﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
(ﻋﺬﺭ ﺑﺪﺭﮔﺎﻩ ﺧﺪﺍ
ﮐﻪ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍنم ﻮﻳﺎ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻡ
ﻭ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻫم ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﺣﺎﻟﺎ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک ﺘﻮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﺳﺎﻟک
ﺨﻄﺎ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻣﻴﺒﺨﺸﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻴگفته
ﺍﺳﺖ) ﻃﺎﻭﻭس ﮔﻔﺖ
ﺻﺎﺩق ﺘﺮﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺷﺨﺺ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﭘس ﺍﻣﺎم ﭙﺮﺳﻴﺪ
ﭼﺮﺍ ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
عذﺭ ﭘﺬﻳﺮ ﺍﺳﺖ
ﻋﺬﺭ ﮐسی ﺮﺍ ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻫم
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ. ﻳﻌنی
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻗَﺪَﺭﻯ ﻮﺗﻮﺍﻧﺎﻯ
ﺒﺪﻭﻥ ﺪﺧﺎﻟﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭلی ﭽﻮﻥ
ﺒﺨﺪﺍ ﻋﺬﺭ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ
ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺯ ﻋﺬﺭ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺍﺳﺖ ﻧگفته
ﻭﺍﻳﻥ اﺯﺗﻮﺍﻧﺎئی
اﻭ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻮﺍﻧﺎ ﻣﻰ ﭘﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻏﻴﺮ
ﻗﺪﺭﻯ ﻮﻏﻴﺮ ﻣﺘﻌﻘﺪ
ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺑُﺮﺩ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩ ﻋﺬﺭﺵ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﺪ.
ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هر ﻃﻮﺭ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ
ﻭ ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ ﺘﻥ
ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭلی
اﻳﻦ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻫم ﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﮑﻨﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ ﻭ ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻟﻔﻌل ﻮﻗﺒلی
اﻭ ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻢ اﮐﻨﻮﻥ
ﺪﺭﺗﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻨﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺒﺎﻟﻔﻌل
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟک ﻤﺤﺒﻮﺏ
ﺧﺪﺍ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
گناهی ﺒﮑﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻤﺤﻴطیّ
ﺮﺍ ﭼﻨﺎﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻨﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻳک ﺪﻧﻴﺎ ﭘﺸﻴﻤﺎنی
ﻮﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺯﻳک گناهی
که ﮐﺮﺩ ﻣﻰ ﻳﺎﺑﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺒﺎﻳﺪ مُدّعی
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻘﺪﺭﺕ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
عقلی ﻮﺍﺭﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﺰﻭﺭ ﮐﺴﺐ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺬﺭ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﻭﺳﺎﻟک ﺼﺎﺩﻕ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺻﺪﺩ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﺻﺒﺮ
ﻭﺗﻮکُلّ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻋﻤﺎل ﺪﺭﺳﺖ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﻣﻴﺸﻤﺮﺩ. ﻣﮕﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﻟﻴل ﭙﺬﻳﺮﺵ
ﻭ ﺭﺿﺎﻯ اﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎل عباﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺑﮕﻨﺎهی ﻨﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻓﻴق
اﻭ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﺑﻮﺩﻥ
ﺪﺭ ﺗﺴلیم الهی
اﺳﺖ. ﻭﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﮑﺎﻥ ﮐﻨﺘﺮل
ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ اﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
اﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﺑﺎ ﺍﻣﺎم
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻝ
آخوند ﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺬﺭ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ. ﻣﺎﺩﺍم
اﻣﺎﻡ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﻃﺎﻭﻭس
ﺑﺮﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻴﻥﻤﻥ ﻮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺷﻤنی ﻨﻴﺴﺖ ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺘﺮﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﺠﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻣﻦ ﻧﺼﻴﺤﺖ ﺗﻮﺭﺍﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻡ.
ﻭﺩﺭ ﻭﺍقع
قبول ﺮﺳﺎﻟﺖ ﺍﻣﺎم
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩﺵ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺷمنی ﺒﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺍﻣﺮﻯ ﻤﺤﺎل
اﺳﺖ. ﻣﮕﺮ ﺩﺷﻤنی
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﺍﻧﺎﻥ
ﭼﻮﻥ آخوندﻫﺎ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺷمنی ﺒﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺨﻮﻳﺶ ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻮﻙ
الهی ﻨﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﺩﻭﺳتی ﺒﺎ آخوندﻫﺎ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺷمنی ﺒﺎﻟﻔﻌل
ﺒﺎ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ(حقّ)
ﻫﻤﺎﻥ (حَجّ ﻮ تجلّی)
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﭘﻴﻤﺎنی ﺴﻠﻮکی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﮐﻮﺗﺎهی
ﺪﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺗﺮﻙ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺭﺳﺎل
کسی ﺒﻤﺎﻣﻮﺭﻳتی
ﺒﺨﻠق ﻮ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺩﻳﻥ ﺠﺪﻳﺪ
ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻮﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﻤﻌﺮفی
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﺴﺎﻟک
ﺪﺭﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﺑﺎﺯ
ﺭﺳﺎﻟتی ﻮ ﺁﻳﺖ
ﻭ (ﺁﻳﺪﻯ) ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺮﺳﻮل اﺭﺳﺎلی ﻮﻫﻤگی
ﻨبیّ ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻘﺪﺭﺕ
ﺗﻨﺒّوء ﻭﺩﺭک
اﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭلی
هماﻥ کرﺍﻣﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻡﺭا
ﺗﻤﺎمیذ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ ﺭﺳﻮلد
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
کُلّی ﻮﻋﻘلی ﻮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺠﻠﺐ
ﻣﺮﺩم ﺒﺮﺍﻩ الهی
ﺴﻠﻮﻙ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐسی ﺪﺍﻭﻃﻠﺐ ﺑﻮﺩ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺍﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻮﺩفعﺸﺮک
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭالهی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﺍﻣﺎم ﻮ ﻫﺮ کامل
الهی ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
اﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺤﺒﻴﺐ
ﺷﺨﺺ ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺭﻭﺵ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭ ﻗﺒﻮل سلوک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﺼﻮح
ﻮ ﻧﺼﻮﺣﺎﻧﻪ
سلوکی ﺗﺴﻠﻴم ﺼﺎﺩق
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
است.

حدیث
1612 - ﻫﻤﻴﻥ ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
اﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﻣﺪﻩ (ﺝ۵ﺹ58 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻟﺰﻭم
ﻘﺒﻮل عذﺭ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺠﺒﺮ ﺍﺯ ﻳک ﻤﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺠﺒﺮ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺍﮔﺮ از ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺬﻳﺮﺍﻯ عذﺭ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻫﺮﮐس ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭ ﮔﻔﺖ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻌﺬﻭﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﻌﻨﻰ: ﻔﺎﺫﺍ ﮐﺎﻥ اﻟﻠﻪ
ﻳﻌلم ﻤﻥ عباﺩﻩ
ﺃﻧّﻬم ﻤﺎ ﻗَﺪَﺭﻭﺍ
علیّ ﻄﺎﻋﺘﻪ ﻭﻗﺎل
ﻠﺴﺎﻥ ﺣﺎﻟﻬم
اﻭ ﻣﻘﺎﻟﻬم ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻳﺎ رَبّ
ﻣﺎ ﻗَﺪَﺭﻧﺎ ﻋلی
ﻄﺎﻋﺘﻚ ﻟﺄﻧّک
ﻤﻨﻌﺘﻨﺎ ﻣﻨﻬﺎ
ﺍﻣ ﺎﻳﮑﻮﻥ ﻘﻮﻟﻬم
ﻮ ﻋﺬﺭﻫم ﺼﺤﻴﺤﺎ
علیّ ﻘﻮل اﻟﻤﺠﺒّﺮة
ﻓﻴﺠﺐ ﻋلی ﻘﻮﻟﻚ
ﺃﻥّ اﻟﻠﻪ ﻳﻘبل
هذﺍ ﺍﻟﻌﺬﺭ ﻭﻟﺎ
ﻳﻮﺃﺧﺬ ﺃﺣﺪﺍ ﺃﺑﺪﺍ
ﻭﻫﺬﺍ ﺧﻠﺎﻑ ﻗﻮل
ﺃﻫل اﻟﻤﻠﻞ ﮐﻠّﻬم
(ﺟﺒﺮﻯ که ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺤﺘﻮم اﻟﻬﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻮﺟﻪ ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﺑﻌﮑس ﺣﺪﻳث
شماره قبلی که
ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻘﺪﺭﻯ ﻄﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎم اثباﺕ ﺃﻣﺮ
ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻦ ﻧﻪﺟﺒﺮ
ﻭﻧﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻥ ﺠﺒﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭﺗﺴلیم اﺯلی
ﻮﺳﺮﻧﻮﺷتی ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ (ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺤﺘﻤﻰ)
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﺯﻟﻰ (ﮐﻥ
ﻔﻴﮑﻮﻥ) ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭیج
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨک
اﻳﻥ ﺠﺒﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻄﻮﺭ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺒﮕﺬﺭﺩ. ﻭﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ النوع
بشری ﺪﺍﻭﻃﻠﺐ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق ﺒﺎ
ﺍﻳﻥ ﺠﺒﺮﻯ ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻩﮔﺮﺍ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﻤﺬﻫبی که ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑسلوک
الهی ﻮ ﺗﺴﻠﻴم
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
الهی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺤﺮﻑ ﻗَﺪَﺭﻯ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺰﻧﺪﮐﻪ
سلوک الهی ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻳکی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺯﺍﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﻳﮑﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﺶ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎسلوک
الهی کند .ﻭﺣتی
گناﻩ ﻫم ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺣﺎل که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺬﻳﺮﺍﻯ ﻮﺍﻗﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ هرﻋُﺬﺭ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﺎ ﺗﻮﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﮐﻪ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
اﺳﺖ ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻋﺬﺭ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﺩﺭﺣﺎلی که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰﻫﻤﻪ ﺍﺣﻮﺍل
ﺮﺍ ﺍﮔﺎﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﮐسی
ﺪﺭ ﻃﺎﻋﺖ الهی ﻨﺎ
ﺗﻮﺍﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻃﻮق ﻮﻃﻮع ﺒﻨﺪگی
ﻮﺗﺴﻠﻴم ﺒﺨﺪﺍ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺮﺍ ﺑﮕﺮﺩﻥ
ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺬﺭ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ ﺠﺒﺮﻯ ﺒﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺪﺭﻯ ﻭﻫﻤﺎﻥ
آخوند ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺨﺪﺍ
ﻫﺴﺖ ﻭلی عباﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﺗﺴلیم ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫﺒﻰ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﮔﺎﻥ
آخوندﻫﺎﻯ غیر
الهی ﻮ ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ قُرآن ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻔﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻭ ﺑﺎ ﺍﻣﺎم
ﻔﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺪﺭجَهَنّم
هستند. ﻳﻌنی
گناﻩ ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﮔﺎﻥ
ﺒﻌﻬﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺮﻃﺮﻑ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﻮل
عذﺭ ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﺒﺮﺧﻠﺎﻑ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺗﻤﺎﻡ (ﻣﻠﻞ) ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻠل هماﻥ ﻤﻠﺘﻬﺎ
ﻳﺎﻣﻨﻈﻮﺭ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺘﻤﺎم ﻤﮑﺎﺗﺐ ﻓﻠﺴفی
ﻮ ﻣﺬﻫبی اﺳﺖ. ﻭ
(ﺍﻣﺖ) ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻣﻠﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺘﻤﺎﻳﻠﺎﻥ
ﺒﻤﮑﺎﺗﺐ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﻣﺬﻫبی اﻃﻠﺎق
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻥ ﺠﺒﺮﻯ
ها ﮐﻪﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﺑﻌﺪم سلوک
الهی ﻮﺗﺴلیم ﺒﺎﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ
اﺣﺴﺎس ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯﺍﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﺭﺍﻩ
الهی ﺒﺮﻭﻯ
هیچ ﮐس ﺑﺴﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﺍﻣﺮ سلوک
الهی ﺒﺮﺧﻠﺎﻑ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﻈﺎﻫﺮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ ﺍﻳﻥ
ﺴﻠﻮک اﻣﺮﻯ ﺒﺎﻃنی
ﻮﺷﺨصی ﻮ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﻋﻘل ﻮ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻫﻴچ ﻤﺎنع
و ﺭﺍﺩعی ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺠﻠﻮﮔﻴﺮ سلوک
الهی ﻨﻴﺴﺖ. ﭘس ﻧﻪ
ﺟﺒﺮ ﻳﺎ ﻧﺎﺗﻮﺍنی
ﺒﺮﺍﻯ سلوک
الهی هست ﻭﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﻯ عباﺩﻯ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
الهی ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﭙﻴﺮﻭ
آخوندﻫﺎ ﮐﻪ ﻫم
ﻨﺎم ﺠﺒﺮﻯ ﺒﺮﺧﻮﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺳﻠﻮک ﻛﻨﺪ. ﻭﻫم
ﻨﺎم ﻘﺪﺭﻯﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯﺍﺩ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻏﺎﻓل اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻃﺒق ﺸﺮﺍﻳﻄ ﻮ ﻧﻈﺮ
الهی ﺒﻮﺩ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺧﻮبی هستند.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎﻋث ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺷﺮک اﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐسی که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﭘﺸﺖ ﺑﻘﺒﻠﻪ
ﺑﮑﻨﺪ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺗﻮقع
ﻘﺒﻮل ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻬم اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﺯ. ﻭ ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ
اﻣﺮﻳﻦ ﮐﻪ ﻧﻪ ﺟﺒﺮ
ﻭ ﺍﮐﺮﺍﻩ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻧﻪ ﺗﻔﻮﻳﺾ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻘﺒﻮل
الهی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻫم ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻳﻥ عقاﻳﺪ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎل کند .ﻭﺍﻣﺮ
ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﺍﻣﺮ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عاﻗل ﻮﻋﺎﻣل ﻮﻋﺎﻟم
ﺒﺤﻘﺎﻳق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ ﺗﻮﮐﻠﺎﻟﻬی
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
اﻣﺮﻳﻪ ﺍﺯلی الهی
ﺒﺮﺍﻯ عبوﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻨک ﻜﻪ ﺩﺭﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ هست ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﮕﻴﺮﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺑﺎﺭﻫﺎ ﺑﺪﻧﺒﺎل
کاﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ ها
-ﺍﺩﻭﺍﺭ ﻭ ﺍﮐﻮﺍﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺮﺍ طی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﺧﻮﺩﺍﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻟﺎﺟﺮﻡ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩ ﺗﺎ ﻣﺠﺮم ﻮ
ﮔﺎﺭﻣﻪ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎئ
ﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍتی ﺒﺠﻬﺎﻥ
ﻨﺸﺪ.

حدیث 16132 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۵ﺹ58 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﻣﺪﻩ ﮐﻪﺣﺠﺎج
ﺒﻥ ﻴﻮﺳﻒ ثقفی ﻭﺍلی
اﻣﻮﻯ ﻮ ﺻﺪّﺍم
عصر ﺧﻮﺩ در عراق
ﮐﻪﻫﻤﻴﺸﻪ ﻗﺎﺗل
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ﻭ ﻳﺎ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻴﺎﺳﻰ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺒﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﭽﻨﺪ
ﻣﺘﻔﮑﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻓﺮﻣﺎتی ﻨﻮﺷﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻗﻀﺎ ﻭ ﻗﺪﺭ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺑﻨﻮﻳﺴﻨﺪ. ﻭلی
اﻭﻗﺼﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺟﺴﺘﻥ ﻨﺪﺍﺷﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻔﺘﻴﺶ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﺗﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺍﻣﻮﻯ
ﻮ ﻳﺎ آخوندﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﻭﮔﻔﺘﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﺪﺭک ﻘﺘل خودشان
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﻨفع اﻭﭼﻴﺰﻯ
گفتند ﻣﺪﺭﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺮﺳﭙﺮﺩگی اﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺟﺎﻟﺐ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮ (ﺍﻣﺮ حَقّ ﻮ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ حقّ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻗﺪﺍم ﻮ ﺗﻮﻃﺌﻪﺍﻯ
ﺒﺸﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺧﺪﻣﺖ ﺑحَقّ
کرﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺪﺭ ﺧﺪﻣﺖ حقّﻭ
ﮐﻤم ﺒﺘرَبّیت
ﻭﺗﻤﺮﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﺒحَقّ ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ ﻤﺘﻔﮑﺮﺍﻥ
ﺪﺭﭘﺎسخ ﺤﺠّﺎج
ﭽﻨﻴﻥ ﻨﻮﺷﺘﻨﺪ.
ﺣﺴﻥ ﺒﺼﺮﻯ عاﺭﻑ
ﮔﻔﺖ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﻤﻄﻠﺒﻰ
ﮐﻪ ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻡ ﺍﺯ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
علیّ بن ابیﻄﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺃﺗﻈﻥ ﺃﻥ
الذی ﻨﻬﺎک ﺪﻫﺎﻙ
ﻭﺍﻥ ﻤﺎﺩﻫﺎ ﻛﺃﺳف
ﻠک ﻮ ﺃﻋﻠﺎﻙ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﻯ ٴﻤﻦ ﺫﻟک ﺗﻮﺧﻴﺎل ﻤﻴﮑﻨﻰ
ﺍﻧﮑﻪ ﺗﻮﺭﺍ
نهی کرﺩ ﺗﻮﺭﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺼﻴﺒﺖ ﻭ ﺩلیل
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺗﻮﺭﺍ ﻣﺼﻴﺒﺖ ﻭﺩﺍﻫﻴﻪﺍﻯ
ﺒﺪﻫﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺯﻳﺮ ﻭ ﺭﻭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻥ کسی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﺯ ﺍﻳﻥ کاﺭﺑﺮئ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
نهی اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﮔﺮﮔﻮنی ﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺰﻳﺮ ﻭ
ﺭﻭﻯ کرﺩﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ کاﺭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻮ آخوندﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
نهی ﺸﺮغی ﺒﺮﺍﻯ
ﺠﻠﻮﮔﻴﺮﻯ اﺯ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ الهی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎﻫﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺘﻤﺮﺩ ﻭﻋﺎی ﻮﻣﺸﺮک
ﭙﻴﺮﻭ آخوند ﻏﻴﺮ
الهی اﺳﺖ. ﺣتی
اﮔﺮ ﻣﻨﻬﻴّﺎﺕ
الهی ﺮﺍ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﮔﻨﺎهی
ﻨﮑﻨﺪ. ﻭﺣتی ﺒﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ همه
عمر ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭﺷﺒﻬﺎ ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﻗﺎﺋم بعبادت ﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺑﻘﻌﺮ جَهَنّم
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﺭﻭﺯﻩ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻃﺒﻖ ﺷﺮﺍﻳﻄ
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﭘﺸﺖ ﺑﻘﺒﻠﻪ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﻤﺎﺯ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺭﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳبی
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺍﻭﺍﻣﺮ
نهی ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭلی ﺠﺒﺮ الهی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
عملا ﺑﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل
کاﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﺗﮑﺮﺍﺭﻋﺬﺍﺏ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺣﻴﻮﺍتی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺗﺤﻘق ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺗﻤﺎمی اﺭﻭﺍح
اﺯﺗﻤﺎمی اﻧﻮﺍع
ﻮ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮعی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺁﻥکسی
ﻤﺼﻴﺒﺖ ﺳﺎﺯ ﻭ ﺑﺪﺍﻫﻴﻪ
ﻭﻫﻠﺎﮐﺖ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺧﺪﺍئی ﻤﺼﻴﺒﺖ
ﺑﺎﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺤﺎل ﺨﻮﺩ ﻭﺍ
ﮔﺬﺍﺭﺩ ﻭﺍﺯﺍﺩ
ﺭها ﮐﻨﺪ. ﻭﻫﻴﭻ
ﺍﻣﻮﺯشی ﻨﺪﻫﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻄﺒﻴﻌﻮﻥ ﺒﺪﻭﻥ
ﺨﺪﺍ ﻭﻳﺎ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
که ﺧﺪﺍﻯ ﺒﺪﻭﻥ
ﺘﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﮑﺎﺭﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺧﻴﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻧﺎ ﺗﻮﺍﻥ
اﻥ هستند. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﺼﻮﺭ
ﺑﺎﻃل ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﺪنم سلوک
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻯ ﻨﻔس ﺍﻟﻮﺩﻩ
ﻭأمّاره ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮﮐس عملا ﺍﺯﺍﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺣﺴﺎس ﮐﻨﺪ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ الهی ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪکی ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﺫﻫنی ﺨﻮﺩ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺗﺼﺪﻳق
ﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣّﺎ ﻋﻤﺮﻭ
ﺑﻥ عبید ﺩﺭ ﭘﺎسخ
حَجّاج را ﻨﻮﺷﺖ:
ﺃﺣﺴﻥ ﻤﺎ ﺳﻤﻌﺖ
فی اﻟﻘﻀاء ﻮ ﺍﻟﻘَﺪَﺭ
ﻗﻮل اﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
علیّ ﺒﻥ ابی ﻄﺎﻟﺐ:
ﻟﻮﮐﺎﻥ اﻟﺰفی
اﻟﺄ ﺻل ﻤﺤﺘﻮﻣﺎ
ﮐﺎن اﻟﻤﺰﻭﺭ
فی اﻟﻘﺼﺎﺹ ﻣﻈﻠﻮﻣﺎ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
کلامی ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻗﻀﺎ ﻭ ﻗﺪﺭ ﮐﻪ ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻡ
(ﻗﻀﺎﻯ الهی ﺪﺭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
سلوک الهی اﺳﺖ
ﻭﻗﻀﺎﻯ ﺪﺍﻭﺭﻯ
اﻭ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻣﺮﻣﺤﺘﻮم
اﻭ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
پس ﺍﺯ ﻣﺮک اﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻗﺪﺭ ﺑﺮﺍﻯ
هرﮐس ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻧﺠﺎم
هرﮐﺎﺭﻯ اﺳﺖﺣتی
اﮔﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻥ اﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭلی ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺁﻥ ﺸأﻥﻮ ﻣﻘﺎم
ﻮﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﻗﺪﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻮﺍﻥ سلوک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﺒﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺣل ﺒﺮﺗﺮ
ﻭ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻮ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﺪﺍﻭم
الهی ﻮ ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ ﺠﺴمی
ﻮﺫﻫنی ﻮ ﮐﺸﺶ ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻗﺪﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
متعبّدﻳﻥ ﻘﺸﺮﻯ
عذﺍﺏ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺠﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ ﻭ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﮐمّی ﻮﮐﻴفی
گناﻫﺎﻥ اﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷتی ﻤﺤﺘﻮم
اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﺤﺘﻮم ﺴﻠﻮکی ﺒﺨﺼﻮصی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺟﻠﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺗﺎﻣﻴﻥ
ﺸﺮﺍﻳط لازم ﺒﮑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ(ﺣتی
اﻋﻠﻢ) ﺍﻭ ﺗﺎﻣﻴﻥ
گرﺩﺩ. ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
بِدای اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎئم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ نوع بشری ﺒﺮﺳﺪ.
ﻋﻤﺮﻭ ﺑﻥ عبید ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺒﻴﺎنی
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﻗﻀﺎ ﻭ
ﻗﺪﺭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﮔﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺩ
ﺯﻭﺭ ﻭﺟﺒﺮﻯ ﺪﺭﮐﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺤﻘق
ﻴﺎﺑﺪ ﭘس ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻓﺸﺎﺭ ﻭ ﺯﻭﺭ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﻈﻠﻮم
اﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ کارﻯ
که ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
یا نمی خواهد ﻭﻣﺠﺒﻮﺭ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ
ﺯﻭﺭ ﺑﺮﺍﻯ گناﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ عباﺭﺕ ﭼﻨﻴﻥﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻗﻀﺎ ﻭﻗﺪﺭ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻳﺎ (ِﻭﺯﺭ)
ﻭﺧﻄﺎ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻥ ﺤﺘمی ﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﻗﺼﺎﺹ ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺒحَقّ گناه ﮐﺎﺭ
ﺳﺘم ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل ﺴﺘﻤﮕﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺟﺒﺮ
ﻭ ﺯﻭﺭ ﺻﺎﺩق ﺘﺮﺍﺯﻣﻌنی
ﻮﺯﺭ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﻗﻀﺎ ﻭﻗﺪﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺤﺘمی
اﺳﺖ ﻭﻗﻀﺎ ﻭ ﻗﺪﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺤﺘمی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻫم ﻮِﺯﺭ ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒلی ﺮﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﮐﻨﺪ ﻭ ﻫم ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺑﮑﺎﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ ﻭﺟﺒﺮالهی
ﺮﺍ ﺑﺎ ﺭﻏﺒﺖ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻴﺰ ﻭﺍﺻل
ﺒﻥ عطا ﻣﻌﺘﺰلی
ﻤﻌﺮﻭﻑ ﺑﺮﺍﻯ ﺤﺠﺎج
ﻨﻮﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
گفته ﺍﻯ که ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻗﻀﺎ ﻭﻗﺪﺭ ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻡ
ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
علیّ ﺒﻥ ابی ﻄﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ:
ﺃﻳﺪﻟک علیّ اﻟﻄﺮﻳﻖ
ﻭ ﻳﺄﺧﺬﻋﻠﻴک
اﻟﻤﻀﻴق ﺍﻳﺎ ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐسی ﺘﻮﺭﺍ
ﺭﺍهی ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﻥ
ﺮﺍﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺗﻮ ﺑﺒﻨﺪﺩ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻩ سلوک
الهی ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪﺧﻮﺩ
ﻣﺎنع ﺘﺤﻘق اﻥ ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ اﻣﺮﻯ غیر
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺟﺒﺮ ﺍﺯلی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯﺗﺤﻘق اﻳﻥ اﻣﺮ
ﺍﺯلی ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺯﺍﺩ ﻭ ﻣﺨﺘﺎﺭﻋﻤﻠﺎ
ﺟﺒﺮ الهی ﺮﺍ ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ
بی اثرﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭلی ﺒﻘﻴﻤﺖ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
اﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻳﻥ ﻤﻌﻨﻰ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐسی سلوک
الهی ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی زنذه ﺰﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
همگاﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐسی ﻄﺎﻟﺐ
ﺍﻥ ﺒﻮﺩ ﻣﺎنع
اﻭ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﭘﻴﺮالهی ﻮﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺍﺣﻮﺍلی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ ﻧﺪﻫﺪ.
ﺩﻟﺎﻟﺖ ﺭﺍﻩ ﻫﻤﺎﻥ
هدﺍﻳﺘﻬﺎﻯ گوﻧﺎﮔﻮﻥ
الهی اﺳﺖ. ﺩﺭ ﺟﺴم
ﺘﻮﺍﻥ لاﺯم ﻮ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺒﺎﻭﺭﻯ
اﻥ ﻭ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺼﺒﺮ
ﻭﺍﺩﺭﺍک ﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭ طریق و ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮک ﻤﻘﺒﻮﻝ الهی
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨلق
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﮐسی ﺨﻮﺍﻫﺎﻥ
کاﺭﻯ ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻗتی
ﺮﺍﻩ ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺮﺍﻩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺒﻨﺪﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺮﺍﻩ ﭼﺎﺭﻩﺍﻯ
ﺒﺠﻮﻳﺪ. ﻭ ﺭﺍﻩ ﺑﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﻮﺑﻪ ﻭ ﻗﺒﻮل ﺘﺴﻠﻴم
ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻋﺎﻣﺮ ﺷَﻌﺒﻰ ﺑﺤﺠﺎج
ﻨﻮﺷﺖ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
کلام ﺪﺭ ﻗﻀﺎ ﻭ
ﻗﺪﺭ ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ علیّ
ﺒﻥ اﺑی ﻄﺎﻟﺐ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ:
کلّما ﺍﺳﺘﻐﻔﺮﺕ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻨﻪ ﻓﻬﻮ
ﻣﻨﻚ ﻭﮐﻠّﻤﺎ ﺣﻤﺪﺕ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﻓﻬﻮ
ﻣﻨﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻮﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎهی کرﺩﻯ ﻋﻤلی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻮ ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ.
ﻭﻫﺮﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴتی
ﺤﻤﺪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﮑنی
کاﺭﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﺭﻯ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ بعقل ﻮ
ﻓﮑﺮ ﺳﺎﻟک گناﻩ
ﮐﺎﺭ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮔﻨﺎهی
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺪﺍم ﺪﺭﺣﺎل ﺸﺮﻙ
بدترین گناه ﻫﺴﺘﻨﺪ
. ﺯﻳﺮﺍ تمرّد ﺑﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ الهی ﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺷﺮﻙ ﺑﺨﺸﻮﺩنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺣتی اﮔﺮﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺒﺸﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭلی هرﮔﻨﺎﻩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻏﻔﻠﺖ
ﻭﻋﺎﺩﺕ ﻭﻓﺮﻳﺐ
ﻧﻔس ﺧﻮﺭﺩﻥ
گهگاه ﮐﻪ ﺧﻄﺎﻫﺎئی
ﻨﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭﻳﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭﻳﺎ
ﻧﺎ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭ ﺗﻮﺑﻪ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﻫﻤﺎﻥ گناﻩ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻮﻗﺘﺎ
می ﺒﺨﺸﺪ. ﺗﺎﺳﺎﻟک
چوﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ
همیشه ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻔﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺯ ﺗﻤﺎمی
گناهاﻥ گذﺷﺘﻪ
ﻭ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ. ﺣﻤﺪ ﺧﺪﺍ
ﺳﭙﺎس ﺍﻭ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮک ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﻠﻮکی اﻭ ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ
الهی ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ همرﺍﻩ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮک ﺪﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺑحَقّ الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﺮفی اﻭﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﻤﺎم
اﻳﻥ ﭽﻨﺪ ﮔﻮﻧﻪ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺑﻴک ﻤﻌﻨﻰ
ﻭﻳک ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺍﺯ
ﻗﻀﺎ ﻭﻗﺪﺭﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻟﻰ ﻫﻤگی اﻣﺮﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ .ﻭﻗﻀﺎ
ﻭ ﻗﺪﺭ ﺭﺍ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻫﻤﺎﻥ اﻣﺮ ﺑﻴﻥ
اﻣﺮﻳﻥ را ﻨﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪﺳﺎﻟک
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﻄﺒیعی
ﺮﺍ ﺗﺒﺪﻳل ﺒﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﺗﻮﻓﻴق ﺪﺭ
کسب ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺗﺒﺪﻳل ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻋﺎﻗﺒﺖﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم در
ولایت محمدی
ششم ﻮﺑﺎ بِدای
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﻄﺒیعی
ﻴﻌنی نوع
بشری ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ فوق
بشری ﻭ مَعصومیّت
ﺗﺒﺪﻳل ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺪﺭﻯ ﺍﺯ ﻃﺮﻳق
ﻘﻀﺎﻭﺕ ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭمَشیّت
ﺧﺪﺍ ﻭمَشیّت ﺳﺎﻟک
ﻤﻮﻓﻖ ﻳﮑﺴﺎﻥ
گرﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺗﻤﺎم اﻳﻥ ﻨﺼﺎﻳح
ﻮ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻣﻮﻟﺎ
ﺑﺮﺍﻯ همگان ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ
ﻔﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﺩﺭ ﺳﺨن
ﺮﺍﻧﻴﻬﺎﻯ
عمومی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﻨﮑﺘﻪ ﺳﻨج
استدﻟﺎل ﺴﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻄﻤﺌﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭﺳﺮﻧﮕﻮﻥ
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﺍﻣﺮﻯ
ﺒﺰﻭﺭ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺳﺨﺖﮔﻴﺮ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺑﻨﺪ ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻮﻓیقی ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.

حدیث
1614 - ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ59 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻗﻀﺎ ﻭ
ﻗﺪﺭ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﺎ ﺍﺳﺘﻄﻌﺖ ﺃﻥ
ﺘﻠﻮم اﻟﻌﺒﺪ ﻋﻠﻴﻪ
ﻓﻬﻮ ﻣﻨﻪ ﻭﻣﺎ
لم ﺘﺴﺘطع ﺃﻥ ﺘﻠﻮم
اﻟﻌﺒﺪ ﻋﻠﻴﻪ ﻓﻬﻮ
ﻣﻥ ﻔﻌل اﻟﻠﻪ ﻳﻘﻮل
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی ﻠﻠﻌﺒﺪ
ﻟم عصیت ؟ ﻟم ﻔﺴﻘﺖ؟
ﻟﻢ ﺷﺮﺑﺖ ﺍﻟﺨﻤﺮ؟
ﻟم ﺰﻧﻴﺖ؟ ﻓﻬﺬﺍ
ﻓﻌل اﻟﻌﺒﺪ ﻭﻟﺎ
ﻳﻘﻮ ﻟﻠﻪ ﻟم ﻤﺮﺿﺖ؟
ﻟم ﻘﺼﺮﺕ؟ ﻟم اﺑﻴﻀّﺖ؟
ﻟﻤﺎ اﺳﻮﺩّﺕ؟ ﻟﺄﻧّﻪ
ﻣﻥ ﻔﻌل اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
ﺍﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮﮐﺎﺭ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
(ﺳﺎﻟﻚ) ﻣﻴﺘﻮﺍنی
اﻭﺭﺍ ﻋﻴﺐ ﺑﮕﻴﺮﻯ
ﻭﺟﺎﻯ ﻣﻠﺎﻣﺖ ﻭ
ﻧﮑﻮﻫﺶ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ( ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺴﺎﻟﻚ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣنع کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﻭ ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﻯ علت ﻋﻴﺒﻰ
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﺑﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻗﺎﺑل
اﻳﺮﺍﺩ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﺪﺍﻥ
کاﺭ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭ ﻏﺮﻳﺰﻩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺒﻨﺪﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭼﺮﺍ ﻋﺼﻴﺎﻥ ﻮﮔﺮﺩﻥ
کشیکرﺩﻯ (ﺳﺎﻟکی
غیر ﻣطیّع ﭙﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩ ﻭﻳﺎ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ سلوک الهی ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ) ﻭﻳﺎ ﭼﺮﺍ
ﻓﺴﻖ ﻭﻓﺴﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ
( ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺭﺯی
ﻭ ﺑﺎﻋﻘل ﻴﺎ ﭘس
ﺮﻭﻯ ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﺴﺎﻟﻚ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟک
ﻨﻪ ﻓﻘﻄ گناهی ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒلی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ) ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭼﺮﺍ ﺧﻤﺮ
ﻭﺍﻟﮑل ﺨﻮﺭﺩﻯ
ﻭﻳﺎ ﺯﻧﺎ ﻧﻤﻮﺩﻯ
( ﮐﻪ ﺗﻤﺎم اﻳﻥ
گناﻫﺎﻥ کار ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩ
ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﺗﻌﻬﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺷﺪﻯ
ﻭﻳﺎ ﭼﺮﺍ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻯ ﻮ ﻳﺎ ﺳﻔﻴﺪ
ﻭﻳﺎ ﺳﻴﺎﻩ ﺷﺪﻯ(
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻓﻄﺮﻯ
ﻮﮊﻧﺘﻴک ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺍنی
اﮔﺮعیبی ﺒﺎ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺎ ﮔﻨﺎﻩ ﺗﺎﺯﻩ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ) ﺯﻳﺮﺍﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﻌﺎﻳﺐ ﮐﺎﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﺍﻣﻮﺭ
ﻃﺒیعی ﻮﺍﻣﻮﺭ ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﻭﺍﻣﻮﺭ ﺍﺿﻄﺮﺍﺭﻯ
ﻮﺍﻣﻮﺭ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﻔﺮﺍﻣﻮشی ﻮ ﻧﺎ
ﺗﻮﺍﻧﻰ ﻫﻴچ کدﺍم
ﺸﺨﺺ ﺭﺍ ﺑﺎﻋث ﻧﮑﻮﻫﺶ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺣﺮﺍﻣﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
ﺤﺮﺍم ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬم ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺍﺣﺮﺍﻡ ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻭﺭﻩ سلوک
الهی اﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
اﻧﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﺑﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﮔﺮهم ﻮﺍﺭﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ
ﻧﮑﻮﻫﺶ ﺧﻮﺩ ﺳﺎک
اﺯ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
حَقّ اﻧﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮ ﻟﻮﺳﺎﻟک
همیشه ﺍﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ الهی
ﺒﺸﻮﺩ ﻳﺎ ﻧﺸﻮﺩ.
ﻭﺟﺎﻯ ﺗﺤﮑّم ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﺍﻓﺮﺍﻃﻴﻮﻥ ﺒﻨﺎم
ﺃﻣﺮ ﺑﻤﻌﺮﻭﻑ ﻭ
نهی اﺯ ﻣﻨﮑﺮ ﻧﻴﺴﺖ.

حدیث
1614 مکرر- ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ59 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺠﻠس ﻣﺄﻣﻮﻥ
ﻤﻄﺮح ﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺁﻳﺎ ﻣﺮﺩم ﻮ ﺧﻠق
اﻟﻠﻪ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯﻮﮔﻨﺎهی
که ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ: اﻟﻠﻪ
ﺃﻋﺪل ﻤﻥ ﺃﻥ ﻴﺠﺒﺮ
ﺧﻠﻘﻪ ثمّ ﻴﻌﺬّﺑﻬﻢ
ﻓﻤﻄﻠﻘﻮﻥ ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﺃﺣﮑم ﻤﻥ ﺃﻥ ﻳﻬﻤل
عبدﻩ ﻭ ﻳﮑلّه ﺍلی
ﻨﻔﺴﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺎﺩل تر ﺍﺯﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﮐﻨﺪ ﻭﺳﭙس ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻋﺬﺍﺏ ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻋﺪﻟل الهی اﺳﺖ
( ﺧﻠق ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻋمّ
اﺯ ﻣﺬﻫبی ﻮﻳﺎ
ﺟﺒﺮﻯ ﻤﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯﺍﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭﻧﻘشی
ﺒﺮﺍﻯ ﺠﺒﺮ ﺧﺪﺍ
ﻗﺎﺋل ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﺮخی ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎم
هستند ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻧﻘشی ﻘﺎﺋﻞ
نیستند ﻭلی ﺪﺭ
ﻋﻤل اﺯ ﺍﺯﺍﺩﻯ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﻭ شاید ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻫم
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
گناﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﻨﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭلی اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
سلوک الهی ﻭﺗﺴلیم
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
(ﻋﺬﺍﺏ) ﻧﺎ ﮔﻮﺍﺭﺋﻰ
ﺯﻧﺪگی ﺪﺭ جَهَنّم
ﺠﻬﺎﻥ ﺪﺭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ.
ﻭﻗتی که ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻳک ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮ ﺣتی
گیاهی ﻤﻴﺂﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑنوع
بشری و ﺒﺎﻟﺎتر
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﻫﻤﻴﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ الهی ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟنوع
بشری ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﻭح ﻮ ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ) ﺍﻣﺎم
اﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﺩﺭﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﻣﻌﺎﻑ
ﻭ ﺍﺯﺍﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﺣﮑﻤﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺭ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻨﺪﻩ ﻳﺎ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﺤﺎل ﺨﻮﺩ ﺭﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﺧﻠﻖ) ﻣﻨﻈﻮﺭﺣﺪﻳث
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺤتی اﮔﺮ ﻗﺸﺮﻯ
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺣتی
ﺒﺮﺍﻯ ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻭﻳﺎ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺑﺤﺎل ﺨﻮﺩ
ﺭﻫﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺣتی ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺟﻬنم ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺎﺯ ﻧﻮعی ﺘﺪﺑﻴﺮ
الهی ﻮ ﺩﺍﺩﻥ ﻔﺮﺻﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﻭﺧﻮﺩ ﺣﮑمتی
الهی ﻮ ﺑﺪﺍئی ﭙُﺮ
ﺭﺣﻤﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺑﻘﺼﺪ
ﮐﺴﺐ ﻣﺠﺪﺩ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒنوع
بشری اﺳﺖ. ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی اﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک هستند
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ عباﺩﺕ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺨﻮﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯﺍﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺷﺮک ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل ﺒﺨﺸﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻋﺬﺍﺏ ﺑﻌﮑس
ﻋﺬﺏ ﻳﺎ ﮔﻮﺍﺭﺍﺋﻰ
ﺑﻤﻌنی ﻨﺎﮔﻮﺍﺭﺍئی
ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی ﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭح
آﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻳک ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣتی
فسخ و گندیدگی
گیاﻫﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑنوع
بشری ﺒﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
الهی اﻧﺠﺎﻡ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ)
(ﺍﻫﻤﺎﻝ) ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻳک ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
بی اﻋﺘﻨﺎئی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺍﻫﻤﺎل
ﻮﺑﺤﺎل ﺨﻮﺩ ﺭﻫﺎ
ﺷﺪﻥ ﻘﺮﺍﺭ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺤﺘﻰ متعبّدﻳﻥ
مُدّعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ ﻋﻤل
کنند ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻳﻌنی
اﻧﺎﻥ که ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺍﻣﻮشی اﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﺃﺣﮑﻢ)
ﺑﻮﺩﻥ ﺒﺎ ﺣﮑﻤﺖ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭﺻﺎﺣﺐ ﺣﮑم
ﻮﻓﺮﻣﺎﻥ ﻮﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺍﻋﻤﺎل اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﺣﮑم
ﻮﺣﮑﻤﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﺪﻩ ﺷﺪنی اﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺒﺮﺟﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐم ﺤﮑﻤﺖ ﻧﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟکی ﺮﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ
ﻭلی ﺮﻫﺎ ﻧﻤﻮﺩ.
(بکُلّی) ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻮﮐﻮل
ﺒﺨﻮﺩﺵ ﻭ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭهیچ کس ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
بعقل کُلّی ﻮ الهی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺳﺪ
ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﺠﻮﻳﺪ
ﭼﻮﻥ کوﺭﻯ اﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻳﺎ ﮐﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ هدایت ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻣُﺮﺩﻩﺍﻯ
که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻭ ﻳﺎ ﻣﺮﺩﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺟﻬل ﻨﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺑﺎﮔﺎهی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ. ﻣﮕﺮ ﺑﺎﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﻮﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘﻴﺮ الهی
ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.

حدیث 1615 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ60 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﺫﺍ ﮐﺎﻥ ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻭ جَمع
اﻟﻠﻪ ﺍﻟﺨﻠﺎﺋﻖ
ﺳﺄﻟﻬم عمّا ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﻴﻬﻢ ﻭ ﻟﻢ ﻳﺴﺄﻟﻬم
عمّا ﻗﻀی علیّهم
ﭼﻮﻥ ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻠﺎﻳق ﺮﺍ جَمع
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﻌﻬﺪﻩ
خودشان گذﺍﺭﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪ. ﻭلی ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻣﻮﺭ (ﻗﻀﺎﻯ) ﺩﺭحق
اﻧﻬﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ( ﻳﻌنی ﻤﻨﻄقی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﻮ ﻗﻀﺎﻯ اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻳﻌنی اﻧﭽﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی اﺳﺖ ﻭﺣﺘمی
ﻮ ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻏﺮﺍﻳﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﭼﻴﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﭼﺮﺍ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻳﺎ ﺑلند
ﺍﺳﺖ ﻭﻳﺎ ﭼﺮﺍ ﺳﻔﻴﺪ
ﻳﺎ ﺳﻴﺎﻩ ﺍﺳﺖ ﻭلی
اﻣﻮﺭﻯ که ﺑﻌﻬﺪه
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎ ﺭﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﻤﻮﺩﻥ ﻭﻳﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﻨﻤﻮﺩﻥ ( ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ)
ﺭﻭﺯ جَمع اﻭﺭﻯ
اﺭﻭﺍﺡ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
غیر ﺳﺎﻟک اﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﻧﻮعی
ﻮ ﺣﻴﻮﺍنی اﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﻬنم
ﺠﻬﺎﻧﻮم اﺳﺖ. ﻭﺍﻟﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﺘﺤﺖ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
الهی هستند. ﻭ ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺍﻭﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺎﺯ ﻗﻴﺎم
ﻤﺠﺪﺩ ﻭ ﺳﺮﭘﺎ ﺷﺪﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﻳک ﺘﻮﻟﺪ
ﺣﻴﻮﺍنی اﺳﺖ. ﻭﻟﺬ
ﺍﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭ ﺍﻧﻴﺰ
ﻣﺤﺸﺮ ﺧﺮﺍﻥ
گفته ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
سلوک الهی ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺯﺑﺎﻥ ﺒﺴﺘﻪ ﻣﺤﮑﻮم
ﺒﺠﻬﻨم الهی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﮔﻠّﻪ ﺧﺮﺍﻥ
ﻮ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﺍﻥ ﻮﮔﺎﻭﺍﻥ
ﺪﺭﻣﻴﺁﻳﻨﺪ ﻭﻋﻘل
اﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺣﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ. ﻳک ﺮﻭح ﺘﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻳﻦ ﺷﺮﻃ ﻮ ﺩﻟﻴل
ﺘﻮﻟﺪﻯ ﺪﺭ ﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﻤﻴﺂﻳﺪ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻮعی ﺒﮑﻨﺪ. ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﻧﺴخ
ﺒﺸﺮﻯ کنونی ﻧﻴزﺗﻌﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ رَبّ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭحی اﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﻳک سلوک
الهی ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭلی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻳﻥ عهد ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻧﺪ .ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮخی
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

حدیث 1616 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ60 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﺨﻤسة
ﻟﺎ ﺗﻄفئ ٴﻨﻴﺮﺍﻧﻬم
ﻮﻟﺎ ﺗﻤﻮﺕ ﺃﺑﺪﺍﻧﻬم
ﺮجَلّ أثرک ﻮ ﺭجَلّ
عق ﻮﺍﻟﺪﻳﻪ ﻭ ﺭجَلّ
سعی ﺒﺄﺧﻴﻪ ﺍلی
اﻟﺴﻠﻄﺎﻥ ﻔﻘﺘﻠﻪ
ﻭ ﺭجَلّ ﻘﺘل ﻨﻔﺴﺎ
بغیر ﻧﻔس ﻭﺭجَلّ
ﺃﺫﻧﺐ ﻭﺣﻤل ﺬﻧﺒﻪ
علیّ اﻟﻠﻪ عَزّ
ﻭجَلّ ﭘنج
گرﻭﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺗﺶ جَهَنّم
اﻧﺎﻥ ﺨﺎﻣﻮﺵ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺪﻧﻬﺎﻯ اﻧﺎﻥ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧمی ﻤﻴﺮﺩ(
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﻮﺧﺘﻥ
ﻮ ﻋﺬﺍﺏ. ﺑﺪﻥ
هرﮐس ﺑﺎﻣﺮگ ﻤﻴﻤﻴﺮﺩ
ﻭﻣﺘﻠﺎﺷﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﻧﮑﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺮگ ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﺭﻭح اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
(ﺟﺴم ﻤثالی ﻮﻳﺎ
ﺟﺴم ﺮﻭﺣﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح ﻤﺎﻫﻴّتی
ﻮ ﺷﮑل ﻮﻫﻴﺄتی
ﻘﺎﺋل ﺒﺎﺷﻴﻢ. ﺍﻳﻥ
ﺮﻭح ﺒﺎﻣﺮگ ﺘﻥ
ﺒﺎﺯ ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺯﻧﺪگی
ﺒﻨﺤﻮﻯ ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ شاهد ﻗﺎﺋم
ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎ ﻣﺮگ ﺪﻭّﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ همین ﺠﺴم
ﺮﻭحی ﻮ اثیرﻯ ﺑﺠﺒﺮﻭﺕ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﺍﻧﺠﺎ
(ﺟﺴمی ﻨﻮﺭﻯ) ﻳﺎ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻣﺎﻫﻴﺘﻬﺎﻯ ﻔﻮق
اﻟﻌﺎﺩﻩ ﺭﻗﻴق
ﺘﺤﺖ اثیرﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍنی اﻧﻬﺎ
ﭼﻮﻥ کوﺭ ﻭ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻭ ﺩﺭﺟﻬل ﻮ ﭘﺮﻳﺸﺎنی
اﺳﺖ. ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺍثیرﻯ ﺩﺭ ﺍﺷﻌﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭﻫﺮ ﻧﺎﺭ
ﻭ ﻧﻮﺭﻯ که ﺯﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺒﺮﭘﺎ ﮐﻨﻨﺪ ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻥ ﻮ ﭘﻨﺎه
گاهی ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺠﻬﻨم ﺴﻮم
اﻧﺎﻥ اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﻬﻨم ﭽﻬﺎﺭم ﻮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ ﺑﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣتی
ﺒﻔﺴخ و
گندیدگی گیاهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮوﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
اﺗﺸﻬﺎﻯ ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭ ﺭﻧج های گرﻣﺎ
ﻭﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ ﺰﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺼﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺍﻳﻥ کاﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻃﻮل ﻤﻴﮑﺸﺪ ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮک
ﺘﺎﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮔﺮﻣﺎﻯ
ﺼﺤﺮﺍ ﻫﺎﻯ گرم
ﺪﻧﻴﺎ ﻭﮔﺮمی ﺮﺣم
ﻤﺎﺩﺭ ﻭ ﮔﺮﻣﺎﻯ
ﺪﻭﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﻮﺣﺸﻴﺎﻧﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﺗﺶ
ﺳﻮﺯﺍنی هستند.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻳکی ﺁﻧﮑﻪ ﮐﻪ ﺷﺮک
ﻤﻴﮑﻨﺪ.( ﺷﺮک ﺨﺪﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺖ ﭘﺮﺳتی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ آخوند
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭ صنم
پرستی ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
هر ﻓﻘﻴﻪ ﻏﻴﺮ الهی
ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺗﻌﺒﺪ ﻏﻴﺮ ﻣﻘﺒﻮل
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺘﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮک
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.)
ﺩﻭم کسی که ﻭﺍﻟﺪﻳﻨﺶ
ﺍﻭﺭﺍ ﻋﺎق و
طرد کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
(ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﻮﺻﺎلح ﻮ ﺍﻳﺮﺍﺩ
ﺑﺤﻘّﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻭ ﻭﺍﻟﺪ
ﻭﻫﺮ ﺩﻭ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟکی ﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍضی ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﻃﺮﺩ
ولایت ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺣتی اﺑﺮﺍﺯ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ ﺳﺎﻟک
غیر ﻋﺎﻣل ﻮﻏﻴﺮ
ﻣطیّع ﻮﺧﻮﺩ ﺳﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺸﻤﺎ ﻣﻥ ﻮعلیّ
ّ هستیم. ﻳکی اﻣﺎم
زنده ﺰﻣﺎﻥ ﻭﻳکی
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺮﻭﺣﺎنی ﻮ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
اﻧﺴﺎنی ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟک ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺭﺣم ﻄﺮﻳﻘﺖ
الهی ﻮ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.)
ﻭﺳﻮم کسی که ﺳﺨﻥ
ﭽﻴنی ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺮﺍﺩﺭﺵ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﻧﺰﺩ
ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺑﺠﺎﺳﻮسی
اﻭ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻤﺮگ ﺒﺮﺍﺩﺭ
ﺷﻮﺩ ( ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ هم ﺒﺮﺍﺩﺭ
ﺭﻭﺣﺎنی هستند.
ﻭﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﺠﺴﻤﺎنی
ﺒﺎ ﻏﻴﺮ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺗﻔﺎﻭتی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻗتی ﺠﺎﺳﻮﺳﻰ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻤﺮگ
کسی ﺸﻮﺩ. ﺑﺎﺯ ﺣﺎﮐم
ﻮﺳﻠﻄﺎﻥ ﺍﻋمّ
اﺯ ﭘﺎﺩشاه ﺳﻴﺎسی
ﻮﻳﺎ آخوند ﺣﺎﮐم
ﺒﺮ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺩﻳنی
ﻤﺮﺩﻡ ﮐﻪ سالک
الهی ﺮﺍ ﺑﻤﺮﮒ ﺑﺎﺳﺨﺘﻴﻬﺎئی
کشتاﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺟﺎﺳﻮس
ﺴﺎﻟک ﻤﻨﺎﻓق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻃﻠﺎع
اﺯﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺴﺎﻟکی ﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﺗﻬﻤﺖ ﻭﺩﺭﻭغ ﺒﮕﻮﻳﺪ
ﻭﭼﻪ ﺑﺮﺍﺳتی ﻤﻄﻠﺐ
ﺭﺍ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺮﻧج
ﺪﻳﺪﻩ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭ
ﻓﺘﻨﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﻳﻥ ﺼﺒﺮ ﻭﺑَﺮﺩ
ﺑﺎﺭﻯ اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﭼﻬﺎﺭم کسی
که ﻗﺘل ﻨﻔسی ﺒﺪﻭﻥ
ﻘﺘلی اﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ
( ﺍﮔﺮ ﮐسی ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ ﮐﺸﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺭﺳم اﻋﺮﺍﺏ ﻭﺣتی
ﺪﺭﺗﻤﺎک ﻤﻠﻞ ﻭﻗﻮﺍنین
گشوﺭﻫﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﺘﻘﺎﺑﻠﺎ ﻗﺎﺗل
کشته ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐسی کشته ﺷﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﮔﻨﺎﻩ ﻗﺘل
ﻨﺪﺍﺷﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺎﺗل
خم ﺒﺎ ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺗﻮﻓﻴق ﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نَفس ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮔﻨﺎﻩﻗﺘل
ﻮﺣتی ﻘﺘﻠﻬﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺮﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ
ﻤﻴﺒﺮﺩ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻗﺘﻠﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ ﮔﻨﺎهی
ﺴﺮﺯﺩ ﭘﻴﺮ ﺩﺍﻭﺭ
الهی اﻭﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﻗﺘل
ﻨﻔس ﺗﺮک اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﻋﺪم ﭙﻨﺎﻩ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻥ
اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺘل ﻨﻔس
أمّاره ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ثوﺍﺏ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی
اﻳﻥ آخوند ﻗﺸﺮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﺎﻟکی ﺮﺍ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﻓﺮﻳﻔﺘﻪ
ﻭ ﻓﺎﺳﺪ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭاﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
روحی و تکامل ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﻫﺮﮔﺰ ﺑسلوک
الهی ﻨﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺳﺎﻟک
ﻘﺒلی ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﺮک ﺴﻠﻮک ﻮﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺑﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭقُرآن
ﻠﻔظ ﻘﺘل ﻨﻔس ﺗﺮک
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.) ﻭﭘﻨجَم
کسی که ﮔﻨﺎهی ﺒﮑﻨﺪ
ﻭﻋﻠﺖ ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ (ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﺮﺯﻓﮑﺮﺟﺒﺮﻯ
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺿﻤﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
خود ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻴﺸﺪ ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻥ ﺠﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
ﺮﺍ ﻧمی ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﻋشق ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻣﺎنع اﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی اﮔﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﮔﺮ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ ﻮﺍﺭﺿﺎﻯ
ﭙﻴﺮ ﺭﺍ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﻳﻥ ﺠﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯ ﻣﺪﺕ ﺍﺑﺪﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫﺒﻰﺣتی
اﮔﺮ ﮔﻨﺎهی هم ﻨﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭ ﻭﻣﺸﺮک ﻨﺎ
ﺑﺨﺸﻮﺩنی هستند.
ﺣتی اﮔﺮ ﻗﺘلی ﻨﮑﻨﺪ
ﻭ ﮔﻨﺎهی ﺴﻨّﺘﻰ
ﻭﻋﺮفی ﻨﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

حدیث 1617 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ32 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﺫﺍ ﺑﻠﻐﺖ ﺍﻟﻨﻔس
ﻫﺬﻩ ﻭ ﺃﻫﻮﻯ ﺒﻴﺪﻩ
ﺍلی ﺤﻨﺠﺮﺗﻪ ﻟم
ﻴﮑﻥ ﻠﻠﻌﺎﻟم ﺘﻮبة
ﻭﮐﺎﻧﺖ ﻟﻠﺠﺎﻫل
ﺘﻮبة ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺗﻨﻔس ﻭنَفس ﻳﺎ
ﺭﻭح ﺒﮕﻠﻮ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺎم ﺒﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍثاﺭﻩ ﺑﮕﻠﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ عاﻟم ﺘﻮﺑﻪﺍﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺎﻫل ﺘﻮﺑﻪ
ﻫﺴﺖ.(ﻋﺎﻟم اﺁﮔﺎﻩ
ﻭ شاهد ﮐﺎﻣل ﺘﻮﺑﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺠﺘﻬﺪ ﺑﻮﺩﻥ ﻭﻳﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﻋﻠﻮم
ﺪﻳنی ﻮ ﻳﺎ ﺗﺎﺭیخ
اﺩﻳﺎﻥ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﻮﺑﻪ ﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺟﺎﻫﻞ
بی اﻃﻠﺎع اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﻠﺎل ﻮ
ﺣﺮﺍﻡ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ حدیث ها ﻭقُرآن
ﺨﺒﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺯﻭﺩ
ﺗﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮک الهی
کند ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﺗﺎ ﺟﺎﻫلی
ﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
هرﭼﻪ ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺳﻮﺩﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺮﺩ
. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮﺑﻪ ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ ﻧﺰﺩ ﻧﻔس
أمّاره ﺧﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺟﺎﻫل غیر
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻪ ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺳﺖ ﭘﻴﺮ الهی
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
باﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
سلوک الهی ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ و
وسیله الهی ﺒﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺑﺎ ﺩفلع
ﺸرک اﻧﺠﺎم ﺒﮕﻴﺮﺩ.
ﺣﺘتی اﮔﺮ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﭘﻴﺮﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻗﺸﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻨﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻋﺎلم ﺒﻮﺩﻥ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل ﺁﺧﺮﺕ
ﮐﻪ ﻣﺠلسی ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﮐسی ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﭼﻪ ﺷﺪﻩ ﻳﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ؟
ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﻠﻮک
خودشان ﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻩ. ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺠﻠﺴﻰ
ﺍﺯﺗﻮﺑﻪ ﮐﺎﻣل
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ شاید
ﻣﻌنی ﺪﺭﺳتی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ سلوک
الهی که ﺗﺎ شاهد
ﻗﺎﺋم ﻄﻮل ﺒﮑﺸﺪ
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺗﻮﻗﻒ ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ
ﭘﻴﺶﺧﻮﺩ ﺣتی اﮔﺮ
ﭼﻨﺎﻥ گناﻫﻰ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﺸﻮﺩ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ بی ﺸﻤﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻔس أمّاره
ﺑﺎﺯﻯ ﺴﺎﺯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻋﻤﺮﻯ ﺪﺭﺍﺯ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﻧﻮﺍع
گناﻫﺎﻥ ﺒﮕﺬﺭﺩ
ﮐﻪ ﺣتی اﮔﺮ ﺍﻳﻥ
گناﻫﺎﻥ ﻴﻜﺒﺎﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ عدم سلوک
الهی ﮔﻨﺎﻩ ﻣﺪﺍﻭم
اﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﺳﻨّﺘﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺗﻌﺒّﺪ ﺍﮔﺮ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻘﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ .

حدیث 1517 –از
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۵ﺹ68
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ ﺩﺭﻧﺎﻣﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ اﺩﺍﺩهاﻯ
اﻫل ﺠﺒﺮ ﻭ ﺍﻫل
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اثباﺕ ﻋﺪل اﻟﻬﻰ
ﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻨﺰلت
ﻮﻣﻘﺎمی ﺒﻴﻥ ﺪﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺣﺎﻟتی
ﺒﻴﻥ ﺠﺒﺮ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ ﻧﺎﻣﻪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﺒﺮ
ﻭ ﺗﻔﻮﻳﺾ ﻭ ﺍﺯ ﻭﻗﻮع
ﺪﺷمنی
ﺪﺭ ﺑﻴﻥ ﺸﻤﺎ ﻣﻄلع
گرﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﺎﺭ
ﻧﻈﺮ ﻣﻥ ﺒﻮﺩﻳﺪ.ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺍﺯ
ﺍثاﺭ ﻭ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻌﻠﻮم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻮ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺗعقل ﺒﺨﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺧﺎلی اﺯ
ﺩﻭ ﺣﺎل ﻨمی ﺒﺎﺷﻨﺪ
اﻣّﺎ حَقّ ﻔﻴﺘّﺒﻊ
ﻭ ﺍﻣّﺎ ﺑﺎﻃل ﻔﻴﺠﺘُﻨَﺐ
ﺍﻣﺎ ﻣﻄلبی حَقّ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻧﺒﺎل
گرﺩﺩ. ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻃل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﺍﺯ ﺍﻥ
ﺒﺸﻮﺩ. ﻭ ﺗﻤﺎم
اﻣّﺖ ﺍﺳﻠﺎﻡ ( ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍقه اﻭم
کنندگان ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ قُرآن
حَقّ اﺳﺖ ﻭ ﭼﻴﺰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ
ﺒﻴﻥ ﺘﻤﺎمی ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ (ﺗﻨﻬﺎ قُرآن
ﻤﻮﺭﺩ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺍﻥ ﭽﻨﺎنی ﺒﻴﻥ
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎمی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی ﺒﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺗﻔﺎﻭتی ﺪﺭ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺭﻭﺷﻬﺎ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﻬﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎ ﻫم اﺧﺘﻠﺎفی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﺶ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ
ﻭﻫﻔتم عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ) ﺣﺎل
اﮔﺮ ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻭ حدیث
های ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻄﺎﺑق ﻘﺮﺍن ( ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺪﻭ قُرّه ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ)
ﻭﺍﻳﻥ اﺧﺒﺎﺭ ﻣﻄﺎبق
ﻘﺮﺍﻥ ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ (ﺍﻭم
کنندﻩ) ﺯﻥ ﻮ ﻣﺮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ
ﺍﺯ ﺍﻫل عناد ﻭ ﻟﺠﺎج
ﺒﺎﺷﻨﺪ ( ﮐﻪ ﺗﻤﺎمی
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﻮ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺸﻤﻮل اﻳﻦ
اهل عناﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭ فی ﺤﺎا اﺟﺘﻤﺎﻋﻬﻢ
ﻣﻘﺮﻭﻥ ﺒﺘﺼﺪﻳق
اﻟﮑﺘﺎﺏ ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻘﻪ
ﻣثیبون ﻤﻬﺘﺪﻭﻥ
ﻮﻫﺮﮔﺎﻩ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺎﻫم ﻤﺘﻔق ﻮ جَمع
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﺎﺭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﺭ ﺍﻥ هست (ﺍﻳﻥ
اﺟﺘﻤﺎع ﺪﺭ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎﻫﻢ ﻭﻳﺎ
ﺍﺗﻔﺎق ﻨﻈﺮ ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﻋﻘﻴﺪتی ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ
هیچ گاه ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﻭ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺣتی ﺪﺭ ﻧﻤﺎﺯ
حَجّ ﮐﻌﺒﻪ ﻫﺮﮐس
ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺍﻣﺎم ﻤﺬﻫبی
ﺨﻮﺩ ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ جَم
ﺸﺪﻥ ﻮﻭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭘﺮﺳﺘﺶ الهی
و ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺩفع
ﺸﺮک ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑجَم ﺸﺪﻥ
ﻮ ﻭﺍﺣﺪ ﺷﺪﻥ
عاﺑﺪ ﺑﺎ ﻣﻌﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺎﺋم ﺒﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. (ﻣﻘﺮﻭﻥ)
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻘﺮﻳﻨﻪ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
نهائی ﻮﺳﻤﺒﻮل
الهی اﺳﺖ. ﭘس ﺧﺒﺮﻯ
که ﻣﻄﺎبق سلوک
الهی ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺎﻳﻴﺪ
قُرآن ﻨﺎﻃق ﻴﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺗﺼﺪﻳق
کتاﺏ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺎﻳﻴﺪ
قُرآن ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺗﺼﺪﻳقی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ. ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺘﻔق ﺪﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺗﺼﺪﻳق
ﺪﺭ ﮐﻠﺎم اﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺗﺼﺪﻳق ﻮ ﺗﻄﺒﻴق
ﻴک ﺨﺒﺮ ﺑﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺴﻠﻮﻙ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
اﻣﺮﻳﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭ ﻣﻘﺮﺭ الهی اﺳﺖ.ﻭ
ﻣﻄﺎﺑق ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺗﺎﻳﻴﺪ
ﭘﻴﺮ الهی ﻘﺮﺍﻥ
ﻨﺎﻃق ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ هدﻑ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻘﺮﻳﻦ و این
همانی مقام
الهی ﻭقُرّه ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻭل
ﻮ ﺍﺧﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻴﻜﺴﺎﻟک
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ(ﺗﺤﻘﻴﻘﻪ)
ﻳﺎ ﺗﺤﻘق ﻴﺎﻓﺘﻥ
ﺁﻥ ﻳﻌنی ﺒحَقّ
ﺮﺳﻴﺪﻥ نوع
بشری ﻮ ﺑﺸﻬﻮﺩ رَبّ
النوع ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺸﺨﺺ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺤﻘق ﻮﺑﮑﺴﺐ
قُرّهﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻨﺠﺮ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﺭﺯﺵ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﺼﻴﺐ ﻭ
ﺩﺭ ﺻﻮﺍﺏ ﻭ ﻣﺼﻴﺐ
ﺩﺭ ﺑﺮ ﺧﻮﺭﺩ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻬﺪﻑ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺻﻠﻰ ﻭ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺟﺴﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎم ﺘﺠلی الهی
حَقّ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﺩﺭک ﺘﻄﺎﺑق
اﺣﺎﺩﻳث ﺑﺎ قُرآن
و بیا قران
ناطق فرستاده الهی
برای سالک ﻮ ﻭﺍﺟﺐ
ﺷﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺎﺑل
ﭙﻴﮕﻴﺮﻯ ﻮ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳق ﻮﻗﺒﻮﻝ
ﺑﺮﺍﻯ عباﺩﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺼﺎﺋﺐ ﻭﺩﺭﺳﺖ ﻭ
الهی اﺳﺖ.ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻥ کاﺭ ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﻣﻬﺘﺪﻭﻥ) ﺑهدایت
ﻭ شایسته ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻫُﺪﺍﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺩﺭ ﻗﺎﺋم
هُدﺍﻯ ﻨﻬﺎئی
است ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ حَجّ
ﮑﻌﺒﻪ ﻗﺮﺑﺎنی
کرﺩﻥ گوﺳﻔﻨﺪ ﻫُﺪﻯ
اﺳﺖ) ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻟﺎﺗﺠﺘمع
ﺍﻣّتی علیّ اﻟﻀﻠﺎلة
ﮐﻪ ﺍﻣﺖ ﺍﺳﻠﺎمی
ﻤﻦ اوم
کنندگان سالک ﻫﺮﮔﺰﺑﺮﮔﻤﺮﺍهی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻣﺘﻔق
ﮔﺮﺩﻧﺪ (ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﻗﺮﻥ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻥ
اﻣﺖ ﺳﻴﺎسی اﺳﻠﺎمی
ﻤﺘﻔق ﻨﺸﺪﻩ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﻨﻴﺎﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﺒﻨﺤﻮﻯ
ﻤﺘﻔق ﺒﻮﺩﻧﺪ ﺍﻣﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺸﻴﻌﻪ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﺗﺸﻴﻊ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻳﻥ اﺗﺤﺎﺩ ﺳﻨﻴﺎﻥ
ﺪﺭ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺭﺑﻌﻪ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ ﺨﻠﻔﺎ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
(ﺍﻣّﺖ) ﺍﻭم
کنندگان ﺴﺎﻟک
هستند ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎع
اﻧﻬﺎ جَمع ﺸﺪﻥ
ﻮجَم گرﺩﻳﺪﻥ ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺠﺰ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻫﺮﮔﺰﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺑﺎﻃل اﻟﻬﻰﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺴﻴﺮﺍ جَم
کند ﻭ شاهد تجلّی
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﺎﻳﺪ
سلوک الهی کرﺩ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻣّﺖ ﺑﻮﺩ
ﻭ جَم ﻭجَمع ﻮ ﻣﺠﺘمع
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
گرﺩﻳﺪ ﻭ ﺗﺤﻘق
ﻴﺎﻓﺖ. ﮐﻪ ﮔﻤﺮﺍهی
ﺴﻠﻮکی ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﭘس ﺑﺪﺍﻥ
که ﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ ﺍﻣﺖ
ﺑﺮ ﺍﻥ ﻤﺠﺘمع ﻮﻣﺘفق
ﺸﺪﻧﺪ ﺳﺮﺍﺳﺮ حَقّ
اﺳﺖ (ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﭽﻨﻴﻥ
اﺗﻔﺎقی ﺪﺭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎمی ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺪﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩﻩ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫم ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ ﺑﺎﺯ
ﺩﻟﻴل ﺤﻘﺎﻧﻴﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻭم کنندﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ همگی ﺒﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻮﺍﺣﺪﻯ ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻫم ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭجَم
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﻭحَقّ
هماﻥ حَجّ ﻮ ﺳﻔﺮ
ﺑﺴﻮﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﺩﺭحَجّ اﮐﺒﺮ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺷﺸﻤﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻥ اﺟﺘﻤﺎع
که ﻫﻴچ ﻴک ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﺒﺎﺷﺪ
حَقّ اﺳﺖ. ﻭ قُرآن
حَقّ اﺳﺖ (قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ حَقّ ﺒﺮﺍﻯ
همه حَجّ کنندﮔﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺮ ﺑﺎ ﻫم
ﻤﺘﻔق هستند) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳل ﻮ ﺗﺼﺪﻳق
اﻥ ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
( ﺗﻨﺰﻳل ﺒﻤﻌﻨﻰ
ﮐﺘﺎﺏ ﺑﺎﺟﻠﺪ ﻭ
ﮐﺎﻏﺬ ﻭﺟﻮﻫﺮ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻣﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻣﻮضع
کشتاﺭﻫﺎﻯ ﺪﺭﺍﺯﻯ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﻠﺎمی
ﺒﻮﺩﻩ ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻧﺰﻭل
ﻘﺮﺍﻥ ﺗﻨﺰﻳل ﻤﻨﻄقی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺗﺒﺪﻳل ﺒﻌﺒﺎﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻮمی ﻮ ﺟﻤﻠﺎﺕ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ ﻭ ﺗﻤثیلاﺕ
ﻭ ﺗﺸﺒﻴﻬﺎﺕ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺮﺍﻯ اﻣﮑﺎﻥ ﺘﺼﻮﺭ
ﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺘﻨﺰﻳﻞ
ﻧﺰﻭل ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻭقُرّهﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻧﺼﻴﺐ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺸﺎﻫﺪ
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ قُرآن
ﮔﺎهی ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﻋﺮﻭج کرﺩﻩ ﻭ ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﻣﻌﺮﺍج
ﻮ ﺍﺳﺮاٴ ﺸﺪﻩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻭﮔﺎهی ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺮﺍ ﻧﺎﺯل ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻤﻠﺎ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻟﺎ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻤﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭ ﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻋﺮﻭج
ﻔﮑﺮ ﻭ ﺭﻭح ﺒﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺘنی ﭽﻮﻥ ﺮﻓﺘﻥ
ﺠﺴم ﻮ ﺗﻥ ﺒﻘﻠّﻪ
و کلّه ﮐﻮﻩ ﻭﻳﺎ
کُرِه ﻣﺎﻩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﭘس ﺗﺒﺪﻳل ﻘﺮﺍﻥ
ﺘﺒﺪﻳل ﻤﻨﻄقی ﻮ
ﻧﺰﻭل ﺮﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻳﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﺰﻭل ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺗﺼﺪﻳق
ﻴﺎ ﺗأﻳﻴﺪ ﺍﺻﺎﻟﺖ
قُرآن ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐسی
ﺮﺍ ﻧمی ﺒﻴﻨﻴم
که ﻧﮕﻮﻳﺪ قُرآن
اﺯﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
لی عملا ﻫﻤﻪ ﮐس
ﺑﺎﻳﻥﻤﻘﺎم اﻟﻮهی
ﻘﺮﺍﻥ ﺘﻮجه ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ قُرآن
ﻴﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻭ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ادّعاﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﻓﺘﻪ ﻭﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩﻩ. ﻭﺍﻳﻨکه
هرﮐس ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺗﺼﺪﻳق
ﻮ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﭽﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
ﺼﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻬﻤﺎﻥ اﺣﻮﺍل
ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺩﻳﺪﻥ الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ:ﻔﺎﺫﺍ ﺷﻬﺪ
ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ ﺒﺘﺼﺪﻳق
ﺨﺒﺮ ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻘﻪ
ﻭ ﺃﻧﮑﺮ ﺍﻟﺨﺒﺮ
ﻃﺎﺋفة ﻣﻥ اﻟﺄمّة
ﻟﺰﻣﻬﻢ ﺍﻟﺎﻗﺮﺍﺭ
ﺑﻪ ﺿﺮﻭﺭة ﺣﻴﻥ
اﺟﺘﻤﻌﺖ فی اﻟﺎﺻلع
ﺘﺼﺪﻳق اﻟﮑﺘﺎﺏ
ﻓﺎﻥ هیج ﺤﺪﺕ ﻭ
ﺃﻧﮑﺮﺕ ﻟﺰﻣﻬﺎ
ﺍﻟﺨﺮﻭج ﻤﻥ اﻟﻤلّة
ﻭﺍﮔﺮ قُرآن ﺸﻬﺎﺩﺕ
ﻭﮔﻮﺍهی ﺒﺮﺻﺪق
ﺤﺪﻳثی ﻮﺧﺒﺮﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﻥ ﻨﻤﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﺑﺒﻴﻨیم
که ﮔﺮﻭهی اﺯ ﻃﻮﺍﻳﻒ
ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﺯ ﺩﺭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺑﺮﺍﻳﻨﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
اﻗﺮﺍﺭ ﻭ ﻋﻤل
بقره گیری ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺒﻠﺎ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﺖ ﺑﺮ ﺍﺻﺎﻟﺖ
قُرآن که ﻣﺘﻔق
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻨک اﻳﻥ گرﻭﻩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺟﺤﺪ ﻭ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻟﺎﺯم ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺣﻮﺯﻩ ﻣﻠﺖ ﺍﺳﻠﺎم
ﺨﺎﺭج ﻮ ﻃﺮﺩ ﮔﺮﺩﺩ.
(ﮔﻮﺍهی ﻘﺮﺍﻥ
اﺯ ﺩﺭﺳتی ﻴک ﺨﺒﺮ
ﻭﺣﺪﻳثﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﻋﺘﺮﺕ ﻭ ﺳﻨّﺖ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﺒﺮﻯ ﺮﺍ ﺗﺎﻳﻴﺪ
ﮐﻨﺪ ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﮕﻮﺋﻴم که
ﮐﺠﺎﻯ ﻘﺮﺍﻥ ﺒﺎ
ﭼﻨﻴﻥ ﺨﺒﺮ ﻣﻄﺎﺑﻘتی
ﺪﺍﺭﺩ ﻳﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻄﺒﻴقی
مُیسّرهم ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺷﺪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ ﻣﺬﻫبی
ﻮ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭﻳﺎ
ﻣﻨﺎفع ﻮ ﺗﻌﺼﺒﺎﺕ
ﮐﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻥ ﺘﻄﺒﻴﻖ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭﺳﻪ
ﻣﻠﺖ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻣﺘّکی
ﺒﺘﻔﺴﻴﺮ قُرآن
ﻮ ﺗﻄﺒﻴق اﻓﮑﺎﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ قُرآن هستند.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎﻳﻴﺪ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ او ﺍﺯ
ﻳک ﺨﺒﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﻥ ﺨﺒﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﮔﺮ ﺣﺪﻳثی کاﺭ
ﺑﺮﺩﻯ ﺴﻠﻮکی ﺪﺍﺷﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺘﺎﻳﻴﺪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ قُرآنﻨﺎﻃق
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺮﺳﻴﺪ
ﻳﺎ ﺭﺩ ﺷﺪ. ﻭﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣتی اﮔﺮ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﻮ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭلی ﻤﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺑﺎ قُرآن ﻮﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﻭﻗﺮﺍ
ﻥﻨﺎﻃق ﻮﻳﺎ ﺑﻤﺘﻥ
کتاﺏ قُرآن ﺘﻄﺒﻴق
ﻨﺪﺍﺷﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ ﮐﻮﺑﻴﺪ.ﻳﻌنیﭽﻮﻥ
ﻃﭙﺎﻟﻪ ﮔﺎﻭ ﺑﺎ
ﺍﻥ ﺮﻓﺘﺎﺭ ﮐﻨﻴﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺎﻳﻴﺪ ﻋﺘﺮﺕ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻨّﺖ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ (ﺳِﻨﺖ
ﻭ ﻣﻘﺪّس ) ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺍﺯ ﻳک حدیث ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ ﺗﺼﺪﻳق
ﺨﺒﺮ ﻋملا ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﺼﺪﻳﻘﺎﺕ
اﻓﺮﺍﺩ ﺣتی
علماﻯ کاﺭﺩﺍﻥ
ﮐﺎﺭﻯ ﺠﺰ ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯ ﻧﻔس أمّاره
ﺧﻮﺩ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯ ﺗﻌﺼﺒﺎﺕ ﻣﺬﻫبی
ﻨﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﮔﺮﻭهی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻴپ
ﻤﺬﻫبی ﺮﺳمی ﻮﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﻋﻤلی ﻮسلوک
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﺤﻘﻴق ﺨﺒﺮ ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺤﻘﻘﺎت ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
که ﺳﺎﻟک ﻮﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺯ ﺩﺭﺳتی
ﺨﺒﺮ ﻣﻨﻘﻮل اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻄلع
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
حدیث ها ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺟﺘﻤعی ﻮ ﺳﻴﺎسی
ﻮﻋﻠمی ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ تجلّی
الهی ﺎﺳﺖ. ﻭﺳﻨّﺖ
ﻭ ﻋﺘﺮﺕ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
سلوک الهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﺨصی ﺮﺍ ﻣﻘﺪّس
می ﮐﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻟﻬی ﺸﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﺘﺮﺕ ﺍﻭ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺯﻧﺎﻥ ﻮﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
عترت ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻋﺘﺮﺕ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺗﻨﻬﺎﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ هر ﺯﻣﺎﻥ
هستندﮐﻪ ﻣﻨّﺎ
ﺍﻫل اﻟﺒﻴﺖ ﺷﺪﻩ
ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮﻗﺎﺋم
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﻋﺘﺮﺕ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺍثاﺭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺍﺭث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﻧﻘس
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﺗﻮﺳّل ﻮ ﺗﻮﺳّﻄ
عباﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﻟﺰﻭم
ﺒﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﻴک
ﺨﺒﺮ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ قُرآن
ﺮﺍ ﺗﺼﺪﻳق کرﺩﻩ
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻧﺘﺎیج ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﺍﻧﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺍﻧﮑﺎﺭ قُرآن ﻭﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
اﻧﮑﺎﺭقُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯﻮﺳﻠﻮک
و دو قره محمد ﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺨﺎﺭج اﺯ ﻣﻠﺖ ﺍﺳﻠﺎم
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
اﺩﻋﺎﻯ کاﺫﺏ ﻣﺴﻠﻤﺎنی
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻃل اﺳﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ادّعاﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﻋﺒﺎﺩﻯ اﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻃل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌنی ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻮ ﺳﻨﻴﺎﻥ که سلوک
الهی ﻮ ﺗﺴﻠﻴم ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
کسب قُرآن ﻴﺎ ﺩﻭ
قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻨﮑﻮﺷﻨﺪ. ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻤﻨﺎﻓﻖ ﻭﻳﺎ ﻗﺸﺮﻯ
ﺒﺎ ﻃل ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﺪﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺟﺰ ﮔﻨﺎﻩ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﺨﺴﺖ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺧﺒﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻄﺒﻴق
اﻥ ﺒﺎ قُرآن ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻥ
گوﺍهی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺼﺪﻳﻖ
ﺍﻥ ﺒﺎﻳﺪ ﮐﻮﺷﻴﺪ.
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
غیر ﻗﺎﺑل ﺘﻄﺒیق
ﺒﺎ قُرآن ﻮ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
گذﺷﺘﻪ ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ اﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ) ﻭ ﺟﺴﺘﻦ
ﺗﺎﻳﻴﺪ ﻭ ﮔﻮﺍهی
ﻮ ﺗﻄﺒیق اﻥ ﺒﺎ
سلوک الهی ﺑﺮﺍﻯ
کسب قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﻭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌنی ﻘﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻣﺮﻳﻪ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ
ﻫﻤﺎﻥ کتاﺏ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭ ﻣﻘﺮﺭ الهی اﺳﺕ
ﻭﻃﻠﺐ ﮔﻮﺍهی ﻮ
ﺷﻬﺎﺩﺕ ﻫﻤﺎﻥ ﺠﺴﺘﻥ
ﺮﺍﺑﻄﻪ ﻣﻄﻠﺐ ﺑﺎ
سلوک الهی اﺳﺖ.
ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﻗﺎﺑل
ﻄﺮﺩ ﮔﺮﺩﺩ. ﺰﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺍﻧّﻯ ﻤﺨﻠّﻒ
ﻓﻴﮑم اﻟثقلین
ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ ﻭﻋﺘﺮتی
ﺃﻫل ﺒﻴﺘﻰ ﻟﻥ ﺘﻀﻠّﻮﺍ
ﻣﺎ ﺗﻤﺴّﮑﺘم ﺒﻬﻤﺎ
ﻭﺃﻧّﻬﻤﺎ ﻟﻥ ﺘﻔﺘﺮﻗﺎ
حتّی ﻴﺮﺩﺍ علیّ
ﺍﻟﺤﻮﺽ ﻣﻥ ﺪﺭ ﺑﻴﻥ
ﺸﻤﺎ ﺩﻭ ﺍﻣﺮ ﺳﻨﮕﻴﻥ
ﻮ ﺍﺳﺎﺳﻰ ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ
سنجس ﺑﺎ ﺍﺭﺯﺵ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ. ﻳکی
کتاﺏ ﺧﺪﺍ ﻭﻳکی
عترﺕ ﺍﻫل ﺒﻴت ﻤﻦ.
ﻭﻣﺎﺩﺍم که ﺷﻤﺎ
ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﺘﻤﺴّﻚ
ﻭﻣﺘﻮﺳل ﺒﺎﺷﻴﺪ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺷﺪ ( ﻭﺟﺎ ﻣﺎندﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺤﻮﺽ ﮐﻮثر
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ پنجم ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻥ ﻤﻴﺮﺳﻴﺪ. ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ سلوک
الهی ﺗﻤﺎم ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ قُرآن ﻮﻋﺘﺮﺕ
ﺍﻧﻄﺒﺎق ﺪﺍﺷﺖ
ﻭﺍﻣﺮﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮکی ﺒﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﻭﻋﺘﺮﺕ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی زنده ﺰﻣﺎﻥ
وارثان ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﺍثاﺭ ﺑﺎﻗﻴﻪ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻟﻔﻈ
کتاﺏ ﻭﻋﺘﺮﺕ ﻳک
هدﻑ الهی ﺮﺍ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭙﻨﺠﻢ ﺩﺭﺣﻮﺽ ﮐﻮثریا
ﺣﺪّ اکثر ﻋﻘل ﻮ
ﮐﻤﺎل ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ مَشیّت
ﮐﺮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ. (ثقلین
) ﺩﻭ ثقیل ﻮ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﻭﻣﻌﺘﺒﺮ ﻭ ﻣﻬﻢ
ﻭ ﻭﺯﻧﻪﻫﺎﻯ ﺴﻨﺠش
ﺑﺮﺍﻯ اﺭﺯﻳﺎبی
ﺤﻘﺎﻳق ﻮ ﻭﺍﻗﻌﻴﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳنی
ﻤﻨﺤﺼﺮﺍ ﺩﺭ سلوک
الهی ﺩﺍﺭﺍﻯ اﺭﺯﺵ
ﻭ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ
سلوک الهی ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
کتاﺏ ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭﻣﻘﺮﺭ
الهی ﺳﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ
نوع داﻧﺴﺎﻥ ﺟﺰ
ﻗﺸﺮﻯ گرﻯ ﻮ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺎﻃلی
ﻴﺒن ﻨﺎم ﺪﻳﻥ ﻮ
ﻣﺬﻫﺐ ﻧﻴﺴﺖ. (ﻣﺨﻠّﻒ)
ﺧﻠﻒ ﻭ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺟﺎﮔﺬﺍﺷﺘﻥ
که ﺑﺎ ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻭﺍقعی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺣتی ﺪﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻋﺘﺮﺕ ﻗﺒل اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻭﻣﻬم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.)ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﻳﺎ شایستگان ﺒﻴﺖ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ کامل
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﻭ شایسته
الهی ﺸﺪﻥ ﻭ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺧﻠق ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒتجلّیات الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ الهی
هستند ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
الهی ﺒﺨﻠق ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻣﻮﻯ ﻮ ﻋﺒﺎﺳﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﺩﺍﺕ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ الهی ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﻨﺒﻮﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
داده ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺍﺯﻫﻤﻪ
ﺑﺪﺗﺮ آخوندﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫبی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻫﺮﺳﺎﻟک
ﻜﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺳﻴﺪ
ﻣﺮﺍسم اﻫل ﺒﻴتی
ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻳﺶ انجام ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﻟﻦ ﺗﻀﻠّﻮﺍ) ﻫﺮﮔﺰ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﻠﺎﻑ ﮔﻤﺮﺍهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭآخوندﻫﺎ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺸﺎﻥ
گمراﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﻋﻮضی ﺒﺘﺮﮐﺴﺘﺎﻥ
می ﺮﻭﻧﺪ. ﻭلی ﺒﺎﺯ
(ﺿﻠﺎﻟﺖ) ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪگی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺩﺭﺟﺎ
ﺯﺩﻥ ﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نَفس ﻭﻏﻴﺮﻓﻌﺎل
ﻮ ﻏﻴﺮ ﻣثبت ﺩﺭ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﻠﻮک ﻮ ﻳﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭلی ﺒﻬﻴپ ﺸﻬﻮﺩﻯ
الهی ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی ﺪﺭﻫﺴتی
ﺠﺎﻣﺎﻧﺪگی ﻮ ﺗﻮﻗﻒ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺟﻠﻮ ﺗﺮ ﻧﺮﻭﺩ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻋﻘﺐ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺭﻭح
اﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍنی ﺤﻘﻴﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﺴخ ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
(ﺗﻤﺴّﻚ) ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺩﺍﻣﺎﻥ اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻭ ﻫﺮﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﻳﺎ ﮐﺎﻣلی الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ الهی ﺸﺨﺺ
ﺑﺮﺍﻯ عباﺩﺕ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟک
ﭙﻴﮕﻴﺮ ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻬﺪﻑ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺩﺍﻣﺎﻥ
اﻭ ﺑﺮ ﻧمی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﻣﮑﺘﺐ ﺳﻠﻮکی
ﺒﮕﻮﻳﺪ ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﻋﺘﺮﺕ ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﮕﻮﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻭ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺒﺪﻫﺪﺧﺪﺍئی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ ﺒﻨﺪ
ﻧﺎﻑ ﺑﺮﺍﻯ ﺠﻨﻴﻥ
ﻮﻃﻔلی ﺒﺎ ﻣﺎﺩﺭﺵ
ﻭﻳﺎ ﺑﻨﺪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻔﻀﺎ ﻧﻮﺭﺩ ﺑﺎ ﭘﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﮐﻪ قُرآن
کتاب ﺑﺎ قُرآن
دو قُرّهﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
اخر ﻮ ﻳﺎ ﻋﺘﺮﺕ
ﻭ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﻭﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ اﺯ ﻫم ﺠﺪﺍ
ﺷﺪنی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻃﻠﺐﻫﺮﮐﺪﺍم ﻨﻴﺎﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟک
هرﮔﺰ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﺟﺪﺍ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻠﺎف ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺤﻮﺽ ﮐﻮثر
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨجَم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺗﺎﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺯﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﺷﻮﺩ. ﻭﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺮﺍ ٴﻮ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
گردد گرﺩﺩ. ﮐﻪ ﺍﮐثرﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ که ﺭﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺸﺘﻪ ﺍﻧﺪ
ﻭﻗﺎﻟﺐ ﺗﻬی ﻨﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﺍﻧﺪکی ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮﻋﻀﻮﻋﺘﺮﺕ
ﻭ ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻭﺳﻴﺪ
ﻭﺍقعی ﻮﻧﻮﺭﻯ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮﮒﺧﻮﺩ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺒﻌﻮث ﻭ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻣﺎﻣﻮﺭ الهی ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺍﻳﺖ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧّﻤﺎ ﻭﻟﻴّﮑم
اﻟﻠﻪ ﻭ ﺭﺳﻮﻟﻪ
ﻭ ﺍﻟﺬﻳﻥ ﺁﻣﻨﻮﺍ
ﺍﻟﺬﻳﻥ ﻴﻘﻴﻤﻮﻥ
اﻟﺼﻠﺎة ﻭ ﻳﻮٴﺘﻮﻥ
اﻟﺰﮐﺎﺕ ﻭﻫم ﺮﺍﮐﻌﻮﻥ
ﻭ ﻣﻥ ﻴﺘﻮل اﻟﻠﻪ
ﻭ ﺭﺳﻮﻟﻪ ﻭ ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﺁﻣﻨﻮﺍ ﻓﺎﻥّ ﺤﺰﺏ
ﺍﻟﻠﻪﻫم اﻟﻐﺎﻟﺒﻮﻥ
ﺒﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ ﻭلیّ
ﻮﺳﺮﭘﺮﺳﺖ ﻣﺤﺒﺖ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺷﻤﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺭﺳﻮﻟﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺁﻧﺎنی
که ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ
ﻭ ﮐﺎﻣل الهی ﺸﺪﻧﺪ.
ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺼﻠﺎﺕ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﻳﻌنی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
عاﻣﻞ ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ
ﺣﺰﺏ ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺠﺰ ﺣﺰﺏ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ: ﻣﻨﺎبع
تسنّن ﻨﻴﺰ ﺗﺎﻳﻴﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎعلیّ
ﺪﺭ ﺣﺎل ﻨﻤﺎﺯ ﺍﻧﮕﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻔﻘﻴﺮﻯ
ﺒﺨﺸﻴﺪ ﻭﺍﻧﺠﺎ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ ﻫﺮکَس ﮐﻪ
ﻣﻥ ﻮلیّ اﻭ ﺑﻮﺩﻩﺍم
علیّ ﻮلیّ اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻧﻪ ﺳﻴﺎﺳﻰ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮعلیّ
ﻮﮐﺎﻤﻠﺎﻥ الهی
ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
(علیّ هاﻯ) ﺯﻣﺎﻥ
ﻮ (ﻣﺤﻤﺪﻫﺎﻯ)
زنذه ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺒﺖ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻌلیّ
گفت ﺍﻧﺖ ﻣﻨّﻯ
ﺒﻤﻨﺰلة ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﻤﻥ ﻣﻮﺳﻰ ﺍﻟّﺎ
ﺃﻧّﻪ ﻟﺎنبیّ ﺒﻌﺪﻯ
ﺘﻮ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻦ ﭼﻮﻥ
هاﺭﻭﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻮسی
هستی ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯﻣﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ (ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺒﻌﺪ ﺍز ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻥ پسس ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ششم
نور ﻗﺎﺋﻢ رَبّ
النوع بشری ) ﻮﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩ
علیّ ﻴﻘضی ﺪﻳﻨﻰ
ﻭ ﻳﻨﺠﺰ ﻣﻮﻋﺪﻯ
ﻭ ﻫﻮ ﺧﻠﻴفتی علیّکم
ﻤﻥ ﺑﻌﺪﻯ علیّ ﺒﺪﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺪﻳﻥ ﻤﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻭ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﭙس ﺍﺯ
ﻣﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﻳﻥ
اﺧﺒﺎﺭ ﺭﺍ ﻣﻄﺎبق
ﻘﺮﺍﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
زیرا سلوکی
میباشد ﭘس ﺗﻤﺎم
اﻣﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺼﺪﻳق
ﺁﻥ کنند .ﻭﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
(ﻫﻤﻪ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
اﺳﻠﺎمی محمد
کننده ﻭﺳﻠﻮک ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺳل ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺟﺎﻯ اﻧﮑﺎﺭﮐسی
ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺍﻥ ﮐﺎﺭﺍﻫل
عناﺩ ﻭﻟج ﺑﺎﺯﻯ
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺃﻥّ ﺃﻗﺎﻭﻳل
آل ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﻣﺘّﺼلة
ﺑﻘﻮل اﻟﻠﻪ ﺗﻤﺎم
گفته ﻫﺎﻯ آل ﺮﺳﻮﻝ
(ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺨﺪﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﮐﻠﺎم
آﻧﻬﺎ حدیث ها ﻭ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺣتی ﻨﺼﺎﻳح
اﺧﻠﺎقی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭﺁل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ شامل ﺘﻤﺎمی
اﻣﺎﻣﺎﻥ زنده
هر ﺰﻣﺎﻥ ﻭﺗﻤﺎمی
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
الهی ﺒﺨﻠق ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺮﻋﺎﻳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻋﻤل ﺒﻤﻄﻠبی
ﻤﻨﻘﻮل اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺎﺩﺍم که ﻣﻮﺭﺩ
ﭘﺬﻳﺮﺵ امام
سالک و ﭘﻴﺮ الهی
ﻨﺒﺎﺷﺪ ﻭﺍﺟﺐ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭﺣتی ﺤﺮﺍم
اﺳﺖ. ﻭ ﭘﻴﺮالهی
ﻘﺮﺍﻥ ﻨﺎﻃق اﺳﺖ)
ﻮﻧﻴﺰﺍﻳﻥ گفته
قُرآن که ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﻥّ اﻟﺬﻳﻥ ﻴﻮٴﺬﻭﻥ
اﻟﻠﻪ ﻭ ﺭﺳﻮﻟﻪ
ﻟﻌﻨﻬم اﻟﻠﻪ
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭﺍﻟﺂﺧﺮة
ﻭ ﺃﻋﺪّ ﻟﻬم
عذاﺑﺎ ﻣﻬﻴﻨﺎ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻮﻟﺶ ﺭﺍ
ﺍﺯﺍﺭ ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻋﺬﺍﺏ
ﺍﻫﺎﻧﺖ ﺑﺎﺭﻯ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﺧﺮﺕ ﻳﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺪﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. (ﺩَﻳﻦ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪهی اﻭ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
تعهدات ﺩﻳﻥ ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﭽﻮﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺯﻫﺴتی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﺬﺭﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻫﻨﻮﺯ ﭘﺎﺩﺍﺵ
الهی ﻨﮕﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺳﭙس علیّ
ﻮﻫﺮ ﻭلیّ ﺠﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺒﻌﺪﻯ أدای ﻮﻋﺪﻩ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺯﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺯﺍﺭ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﻭﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ محمد ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻤﺎم
ﺮﺳﻮﻟﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻤﺮﺑﻴﺎﻥ
الهی اﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻣثال ﻴﻄﺒﻴق ﺤﺪﻳث
ﺑﺎقُرآن ﺍﻳﻥ ﺨﺒﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐ ﻪﺑﺎ ﺁﻥ آیه
ﻣﻄﺎﺑﻖ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﻣﻥ ﺁﺫﻯ علیّا
ﻓﻘﺪ ﺁﺫﺍﻧﻰ ﻭ ﻣﻥ
ﺁﺫﺍنی ﻔﻘﺪ ﺁﺫﻯ
اﻟﻠﻪ ﻭ ﻣﻥ ﺁﺫﻯ
اﻟﻠﻪ ﻳﻮﺷک اﻥ
ﻴﻨﺘﻘم ﻤﻨﻪ ﻫﺮﮐس
علیّ ﺮﺍ ﺍﺯﺍﺭ ﺩﺍﺩ
ﻣﺮﺍ ﺍﺯﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس ﻣﺮﺍ
ﺍﺯﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺍﺯﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ. ﻭﻗﺮﻳﺒﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﻘﺎم
ﻘﺮﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ
(علیّ ﺠﺎﻧﺸﻴﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻧﻴﺰﺩﺭﺯﻣﺎﻥ
ﺤﻴﺎت ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎعلیّ ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻴک ﻜﺎﻣﻠﺎﻟﻬی
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻭﺭﺋﻴس
ﺗﻤﺎم ﻤﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
اﺯﺍﺭ ﺑﻤﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
شامل ﺘﻤﺎﻡ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
هر ﺯﻣﺎﻥ ﭼﻪ ﺍﺷﮑﺎﺭ
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻤﺴﺘﻮﺭ
ﻭ ﻣﻐﻤﻮﺭ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻳﮑﺎﻳک ﻜﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم
ﺨﻮﺩ علیّ ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻭﺣتی ﻤﺤﻤﺪ
زنده ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻘش
الهی ﺒﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﻫﻤﻴﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯﺍﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﭘﻴﺮ ﻭ ﻣﻮﻟﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺭﺍﻣﻴﮑﺸﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﻨﺎم ﺨﺪﺍ
ﻣﺎنع اﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺪﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی ﻤﻰ
گرﺩﻧﺪ) ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻣﻥ ﺃﺣﺐّﻋﻠﻴّﺎ
ﻓﻘﺪ ﺃﺣﺒّنی ﻮ
ﻣﻥ ﺃﺣﺒّنی ﻔﻘﺪ
ﺃﺣﺐ ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺮﮐس
علیّ ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ
ﻣﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﻣﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥﺤﮑﻤﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟکان هستند
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﺍﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳق ﻤﺤﺒّﺖ
ﻣﻮﻟﺎ ﻭﻣﺤﺒﺖ ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭙس ﺍﺯﻣﻮﻟﺎ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯ ﭘﻨج ﺘﻥ آل
عبا ﻋﺒﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ علاﻗﻪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ
ﺣتی ﺒﺎ ﻣﺤﺒﺖ ﺷﺪﻳﺪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮔﺮ
ﻫم ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻨﺠﺮ ﮔﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ (ﺍﺑﻥ عرَبّی)
ﻨﻴﺰ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻴک ﻤﺎﻣﻮﺭﻳﺘﻰ
ﺒﺪﻧﺒﺎل ﻨﺨﻮﺩ
ﺳﻴﺎﻩ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻣﻮﻟﺎ
علیّ ﺪﺭ ﺍﻣﺮ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﺍﺭﻯ ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﺘﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺤﺒﺖ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ ﻣﺪﺍﻭم
ﺴﻠﻮک اﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﻳﻥ ﭽﻨﺪ ﺣﺪﻳث
ﻭحدیث ها ﺑﻌﺪﻯ
ﺮﺍ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣﺪﻳث ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﻤﻮﺍفق ﻘﺮﺍﻥ
هستند ﺩﺭﻣﺘﻥ ﻮ
ﺩﺭﻣﻌنی ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭقُرّه ﺟﻮﺋﻰ ﺑﻤﻌنی
ﺪﺭﺳتی اﻥ اﺧﺒﺎﺭ
ﻭ ﺣتی ﻮﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ادّعا ﻭ ﺣﺮﻑ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ سلوک
الهی ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ شهود
علیّ ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺖ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﻘﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عاﻣل ﺪﺭ ﺻﺪﺩ ﺍثباﺕ
ﺍﻳﻥ عشق ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻪ ﻣﻮﻟﺎعلیّ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻭﻫﺮکامل
الهی ﻮ ﺍﻭم
کنندﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﺸﻖ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻮ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﭘﻨج تن
آل عبا ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺤﺒّﺖ علیّ ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ حدیث
ها ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺘﻄبیق ﺒﺎ قُرآن
ﻴﻌنی سلوک
الهی داز ﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺗﻄﺒیق ﺒﺎ ﮐﺘﺎﺏ
قُرآن ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻄبیق ﺒﺮ ﮐﺘﺎﺏ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭﻟﺄﺑﻌثنّ اﻟﻴﻬم
ﺮﺟﻠﺎ ﮐﻨﻔﺴﻰ ﻳﺤﺐّ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺭﺳﻮﻟﻪ
ﻭ ﻳﺤﺒّﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﺭﺳﻮﻟﻪ فی ﻋلی
ﻴﻔﺴﺮ ﺍﻟﻴﻬم ﺒﺮﺍﻯ
ﻔﺘح ﺨﻴﺒﺮ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺮﻫﺒﺮﻯ اﻳﻥ ﺠﻨگ
موﻓق ﻨﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪهی
اﻧﺮﺍ ﺑﮑسی ﻤﻴﺪﻫم
که ﺧﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻮل
ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻮل ﻨﻴﺰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺳﭙس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ ﺍﻯ علیّ ﺒﺮﺧﻴﺰ
ﻭ ﺑﺴﻮﻯ اﻧﻬﺎ ﺑﺮﻭ.
(ﺍﻳﻥ ﻔﺘح ﺨﻴﺒﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻮﻓﻴق ﺪﺭ
ﻓﺘح اﻟﻔﺘﻮح ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺮﻃ
ﻤﺤﺒﺖ ﺧﺪﺍ ﻭﺭﺳﻮﻝ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺮﻫﺮﻭﺍﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻀﺮﻭﺭﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ کامل
الهی ﻭ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ آخوندﻫﺎ
ﻭﻫﺮمُدّعی
علم ﺪﻳﻦ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
وظایف دﻳنی ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﻨﺪﺍﺩﻩ
ﻭﺳﺎﻟک ﻨﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺳﺎﻟکی
ﺮﺍ ﺑﻬﺮﮔﻮﻧﻪ ﻭ
ﺑﻬﺮ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﻋﺒﺎﺩتی
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
الهی ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ ﻤﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺳﺨﺖ ﻭ ﻓﺘﺢ ﺧﻴﺒﺮﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﺯﻩ ﺩﻧﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻠﮑﻮتی
اﺳﺖ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ ﻮﺍﻭﻟﺎﺩ
آل الهی علیّ ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺍﺑﻌثَنّ
) ﺣﺘﻤﺎ ﺧﻮﺍﻫم ﻔﺮﺳﺘﺎﺩ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺒﻌث ﻭ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﻟﺎﺯﻣﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭ ﺣﺘﻤﺎ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ کامل
الهی ﺒﻌرﺵ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺳﻮل ﻮ ﻧبیّ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻰ اﻟﻌﺰم ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﻟﺄﺑﻌثنّ
اﻟﻴﻬم غدا ﺭﺟﻠﺎ
ﻳﺤﺐّ اﻟﻠﻪ ﻭ ﺭﺳﻮﻟﻪ
ﻭﻳﺤﺒّﻪﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﺭﺳﻮﻟﻪ ﮐﺮّﺍﺭﺍ
ﻏﻴﺮ ﻓﺮّﺍﺭ ﻟﺎ
ﻳﺮجع حتی ﻴﻔتح
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﺭﻭﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐسی ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫم
ﻔﺮﺳﺘﺎﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﻭﺭ ﺳﻮل اﻭﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐسی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﺮّﺍﺭ ﻭﻣﮑﺮﺭ
ﺣﻤﻠﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻓﺮﺍﺭ ﻧمی
نماید .ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺯ ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺒﻴﺎﻳﺪ ( ﻭ ﺍﻳﻥ
نیز سالک الهی
ﺼﺎﺩﻕ ﺟﺪﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﻭﻗتی ﺒﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﺎﺋم ﻨﺮﺳﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻣﮑﺮﺭ ﺩﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﺑﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﻫﻤّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻓﺮﺍﺭﻯ ﻮﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
الهی ﺰﻳﺎﺩ ﻭﺳﺨﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴق
ﺘﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪﺑﻴﺎﻥ ﻤﺎ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﻤﻄﺎﻟﺐ (ﺣﺪﻳثها
ﻭﺗﻄﺒﻴق ﺒﺎ قُرآن)
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ اﻣﺮ
ﺳﻮﻡ ﺑﻴﻥﺠﺒﺮ ﻭ
ﺗﻔﻮﻳﺾ ﺍﺳﺖ ﻭﻣﺎ
ﺩﺭﻫﺮﮐﺎﺭﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﻮکُلّ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ( ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺨﻮﺩ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎل
ﺪﻳنی ﺨﻮﺩ) ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق گفته ﺑﻮﺩ
ﻟﺎ ﺟﺒﺮ ﻭﻟﺎ ﺗﻔﻮﻳﺾ
ﻭﻟﮑﻥ ﻤﻨﺰلة ﺑﻴﻥ
اﻟﻤﻨﺰﻟﺘﻴﻦ ﻭهی
ﺼحّة ﺍﻟﺨﻠﻘﻪ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴرَبّ
ﻭ ﺍﻟﻤﻬلة فی ﺍﻟﻮﻗﺖ
ﻭﺍﻟﺰﺍﺩ ﻣثل اﻟﺮﺍﺣلة
ﻭ ﺍﻟﺴﺒﺐ ﺍﻟﻤﻬﻴّج
ﻠﻠﻔﺎﻋل علیّ ﻔﻌﻠﻪ
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺟﺒﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻘﺎمی ﺒﻴﻥ
اﻳﻥ ﺪﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺍﺳﺖ ﺍﺯﺻﺤﺖ
ﻭﺳﻠﺎمتی ﺪﺭ آفرینش
ﻓﻌﻠﻰ (ﻭ ﻳﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯﻟﻰ) ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺬﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻭﻧﻴﺰ ﻣﻬﻠﺖ ﻭ ﺍجَلّ
ﺰﻣﺎﻧﻰ (ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
هرﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻃﻮﻟﺎنی
ﺘﺮﺷﻮﺩ) ﻭﻧﻴﺰ ﺯﺍﺩ
ﻭ ﻏﺬﺍ ﻭﻧﻴﺎﺯ ﺭﺍﻩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺳﻔﺮ. (ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی
که ﺯﻳﺎﺩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺣﻮﺍلی
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﻧﻴﺰﻋﻠﺖ ﻣﻬﻴّﺞ
ﻳﺎ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻭﺷﻮق
ﻮﻋﺸقی که ﻓﺎعلیّ
ﺒﺮﺍﻯ ه ر ﻓﻌل ﺨﻮﺩ
ﻟﺎﺯم ﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺎ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻘل امام ﺭﺿﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﺗﻮکُلّ ﻤﺎ ﻭﻫﺮﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒمَشیّت
الهی ﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﺳﺖ) ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﻳﻥ ﭽﻨﺪ
ﻓﻀل ﻮﺷﺮﻃ ﻮ ﺍﻟﺰﺍم
ﻤﻬم ﺮﺍ ﻣﻄﺮح ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
اﻳﻦ ﭘﻨج ﺨﺼﻠﺖ
و صفت ﻭﭘﻨج ﺮﻓﻴق
ﺮﺍﻩ الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﻋﺒﺎﺩﻯ
اﻭ ﻭﺑﻰ اﺭﺯﺵ ﻭ
(ﻣﻄﺮﻭﺩ ﻭ ﻣﻄﺮﻭﺡ)
الهی اﺳﺖ ﺟﻮﺍمع
اﻟﻔﻀﻞ ﻓﺎﺫﺍ ﻧﻘﺺ
ﺍﻟﻌﺒﺪ ﻣﻨﻬﺎ ﺧﻠّﻪ
(ﺧِﺼلة ) ﮐﺎﻥ اﻟﻌﻤل
عنه ﻣﻄﺮﻭﺣﺎ ﺑﺤﺴﺒﻪ
ﻭﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﻫمّ ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥ کرﺩﻩ ﺑﺄﺻل
ﻤﺎ ﻳﺠﺐ علی اﻟﻨﺎس
ﻣﻥ ﻄﻠﺐ ﻣﻌﺮﻓﺘﻪ
ﻭﻧﻄق اﻟﮑﺘﺎﺏ
ﺑﺘﺼﺪﻳﻘﻪ ﻓﺸﻬﺪ
ﺑﺬﻟک ﻤﺤﮑﻤﺎﺕ
ﺍﻳﺎﺕ ﺭﺳﻮلی ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺻلی اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺏ قُرآن
اﻧﺮﺍ ﮔﻔﺘﻪ (ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
الهی ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻤرﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ ﺑﺎ ﺩفع
شرک ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
گوﺍهی اﻳﺎﺕ قُرآن
ﻮحدیث ها ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻳﺎﺕ
الهی ﺪﺭ ﺳﻤﺒﻮل
ها ﺸﻬﻮﺩﻯ هفت ﮔﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻴﺮ
الهی اﻭﻟﻴﻥ ﺁﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ (ﺁﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ)
ﻭﺍقعی اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ
آخوندﻫﺎ ﻭﻳﺎ ﻫﺮﻏﻴﺮ
الهی ﻳﮕﺮ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﻭﺁل اﻭ. (ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮﻟﺎﻳﺖ) ﻭﺣﻘﺎﻳق
اﺧﺒﺎﺭ ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ
ﺗﺎﻳﻴﺪ ﺍﺯ قُرآن
ﻭ ﻃﺎﻟﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻨﺎﺯل ﺸﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻟﻴل کاﻓﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻗﺘﺪﺍ ﻭ ﺗﺼﺪﻳق
ﻮ ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ ﺍﻳﻥ
گفتاﺭﻫﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺴﻠﻮکی
اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﮐسﺍﺯﺁﻥ
ﺘﺠﺎﻭﺯ ﮐﻨﺪ ﺍﻫل
عناﺩ ﻭﻟﺠﺒﺎﺯﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺍﻳﻥ گفتار ﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﺍﻭ ﻫﻤﺎﻥ
اﻣﺮﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻦ
ﺑﻴﻥ ﺠﺒﺮ ﻭ ﺗﻔﻮﻳﺾ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﺷﺪﻥ ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻣﻌﺼﻴﺖ (ﻳﻌنی
عصیاﻥ ﻮﻋﺪم ﺴﻠﻮک
الهی ﻮ ﻳﺎ تمرّد
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺗﻌﻬﺪ
ﮐﻪ ﺑﮕﻨﺎهی ﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ. ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ ﻫﻮ ﺍﻋﺪل
ﻤﻥ ﺬﻟک که ﻋﺎﺩلتر
ﺍﺯ ﺁﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐسی
ﺮﺍ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭﺑﺎﺯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﺎ ﺍﻣﺮ
ﺭﺍ ﺗﻔﻮﻳﺾ ﺑﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
کرﺩﻩ(ﺍﻣﺮ ﺍلی ﺘﻨﻬﺎ
سلوک الهی اﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺗﺎ ﻣﺰﺍﺣم
کاﺭ الهی اﻧﻬﺎ
ﺑﺸﻮﺩ) ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﻫﻮ ﺍعَزّ ﻭ ﺃﻗﻬﺮ
ﻟﻬم ﻤﻥ ﺬﻟک ﺘﻮﺍﻧﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
خودشان ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ.
عزیز ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﺃﻗﻬﺮ) ﻳﺎ
ﻗﻬّﺎﺭ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻥ
اﺳﺖﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﮐسی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻨﺒﺮﺩ.
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻧﻘل کلام اﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ:
اﻟﻨﺎس فی اﻟﻘﺪﺭعلیّ
ثلاثة ﺃﻭﺟﻪ ﺭجَلّ
ﻴﺰﻋم ﺃﻥّ اﻟﺎﻣﺮ
ﻣﻔﻮﺽ ﺍﻟﻴﻪ ﻓﻘﺪ
ﻭَﻫَﻥ فی ﺴﻠﻄﺎﻧﻪ
ﻓﻬﻮ ﻫﺎﻟﻚ ﻭ ﺭجَلّ
ﻴﺰﻋم ﺃﻥ اﻟﻠﻪ
جَلّ ﻮعَزّ ﺃﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻌﺒﺎﺩ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻤﻌﺎﺻﻰ
ﻭ ﮐﻠّﻔﻬم ﻤﺎ ﻟﺎ
ﻳﻄﻴﻘﻮﻥ ﻓﻘﺪ ﻇﻠم
اﻟﻠﻪ فی ﺤﮑﻤﻪ
ﻓﻬﻮ ﻫﺎﻟﻚ ﻭ ﺭجَلّ
ﻴﺰﻋﻢ ﺃﻥّ اﻟﻠﻪ
ﮐﻠّﻒ ﺍﻟﻌﺒﺎﺩ
ﻣﺎ ﻳﻄﻴﻘﻮﻥ ﻭلن
ﻴﮑﻠّﻔﻬم ﻤﺎﻟﺎ
ﻳﻄﻴﻘﻮﻥ ﻓﺎﺫﺍ
ﺃﺣﺴﻥ ﺤﻤﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﺍﺫﺍ ﺃﺳاء اﺳﺘﻐﻔﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﻓﻬﺬﺍ ﻣﺴﻠم
ﺒﺎلغ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻣﺮ ﻗَﺪَﺭ
ﺑﺮ ﺳﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻔﮑﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻳکی که مُدّعی
اﺳﺖ ﺃﻣﺮ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. (ﺃﻣﺮ الهی
ﺘﻨﻬﺎ سلوک
الهی اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻫﺮﻋﺒﺎدﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﮐﻪ ﺟﺒﺮ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻥ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤث ﻧﻴﺴﺖ)
ﻭﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﺪﺭﺕ ﻭﻣﺎﻟﮑﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻫﺴتی
کوﭼک کرﺩﻩ ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻬﻠﺎﮐﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ. ﻭ ﻳﮑﻰ ﻧﻴﺰ
ﮐﻪ مُدّعی اﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ( ﮐﻪﺳﺎﻟک
ﻮﻣﻄﻴع دﺭﻋﻤل ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﮐﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻤﺨﻠﻮق ﺨﺪﺍ
چون حیوانات ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻧﻪ ﺑﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ) ﺭﺍ ﺑﺮ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻣﺠﺒﻮﺭﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
(ﻣﻌﺼﻴﺖ ﮔﻨﺎﻩ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻋﺪم اﺟﺮﺍﻯ
ﻔﺮﻣﺎﻥ ﺨﺪﺍ و رسول
خدا ﺩﺭﻋﺼﻴﺎﻥ ﻮتمرّد
ﻭﺳﺮﮐشی اﺳﺖ) ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑل ﻄﺎﻗﺖ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
ﻣﮑﻠّﻒ ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺨﺪﺍﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻭ ﻇﺎﻟم ﻮﺳﺘﻤﮕﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥﺸﺨصی
هلاک ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ(ﺣلق
اویز ﺩﺭﻳک ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭحی ﻮ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺒﺠﻬﺎﻥ
ﻭ ﺍﺯ ﺭﺣم ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺴﻘﻮﻃ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ) ﻭﺳﻮم
ﺘﻔﮑﺮ ﮐﺴﻰ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻗﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺒﺎﺩ
ﻣطیّع ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻃﺎﻗﺖ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ (ﺗﻮﺍﻥ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﻘﺒﻠﻰ ﻭﺍﻣﮑﺎناﺕ
جِدّیت ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟم
ﻮﻣﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﺗﺎ ﺍﻥ
ﺤﺪّ ﻣﮑﻠّﻒﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﻧﺮﺍ ﻣﮑﻠﻒ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
(ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻄﺎﻗﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی اﻳﻥ ﻄﺎﻗﺖ
ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﺪﺭ ﺟﺴم
ﻮﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﺪﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭﺍﻳﻥ ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ
ﺍﻧﺪ. ﻭلی اﻧﻘﺪﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
سلوک الهی
بشری ﺨﻮﺩﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم برﺳﻨﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﺎﻫﺮ ﺣﺪّ ﮐﻪ ﺳﻠﻮک
الهی کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺤﺪﻭﺩ
شایستگی ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی میﺒﺎﺷﺪ .ﻭ
ﻫﺮ کَس ﺍﺯ ﺁﻥ ﺘﺠﺎﻭﺯ
ﮐﻨﺪ ﺍﻫل عناﺩ ﻭ
ﻟﺠﺒﺎﺯﻯ اﺳﺖ. ﻭﺍﺯ(
دنباله حدیث ) 1750)
شهود هاﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ الهی
آل عبا ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺎ
ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯ ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺪﻧﻴﺎﻯ
نوع بشری ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ سلوک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍطی کنند .ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺳﺴتی عمدﻯ ﻮﺧﻮﺩ
ﺳﺮﻯ ﻮکم
علاقگی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﻋﺪم ﻨﺠﺎﺕ ﺍﻧﻬﺎ
از نوع بشری ﺷﻮﺩ
ﺑﻤﻌنی اﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍتی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺮک سلوک
الهی کنند ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ الهی ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺷﺪﻳﺪ
ﺗﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮخی ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﻭﻣﺎﺩﺍم
که ﺗﻮﺍﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭلی
اﻧﺮﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﻧﺒﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ ﺘﮑﻠﻴﻒ
ﻋﺒﺎﺩ ﻭ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ کاﺭﻯ ﺪﺭ
ﺯﻧﺪگی ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺠﺎ ﺑﺮﻭﺩ ﻭﭼﻪ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭﭼﻪ ﺑﺨﻮﺭﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ سلوک
الهی ﻮﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
بمعرفی خداوند
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ همین اﻣﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩ ﻗﺒل
اﺯﺗﻮﻟﺪ ﺗﻌﻬﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭ
ﺍﻳﻨک ﺁﻥ ﺘﻌﻬﺪ
ﻓﻄﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﺸﺨصی اﺣﺴﺎنی
و تکاملی کرﺩ ﺳﭙﺎس
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
(ﺍﺣﺴﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ سلوک
الهی ﻭﺗﺤﺴﻴﻥ ﻤﻘﺎم
ﺮﻭح ﻮ ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺍﺧﻠﺎق
ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺳﭙس
ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺮک ﺼﻔﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ الهی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ.
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﺳﭙﺎس
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻴﻚ ﺗﺤﺴﻴﻥ
ﻮ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﺭﻭح
ﺨﻮﺩ ﺷﺪﻩ ﻭﻳک ﺸﻬﻮﺩ
الهی ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ ﺪﺭﻳک
ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ ﺭﻭحی
اﺯ ﺧﺪﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻣﺠﺪﺩ ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﺄﻳﻥ ﺴﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
عباﺩﺕ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺳﻠﻮکی اﻭ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ ﻭﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺭﺿﺎﻳﺖ
الهی ﻮ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
عقل کُلّی آن
شهود جدید ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺷﮑﺮ ﺑﺎﻋث
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ ﻧﻌﻤﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳﻌنی ﺴﭙﺎس
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﺣﻮﺍﻟﻰﻭاِسراء
ﻮﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ ﻤﻠﮑﻮتی
ﻮ ﺟﺒﺮﻭتی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻳﺎﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﻮﻋﻠم
های لَدُنّی ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻓﻮﺭﻯ ﺮﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﻮﺍﺻل
کاﻣل ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮑﺎﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
احتمالی ﺨﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻧﻴﺰﭼﻨﻴﻥ
نکرﺩﻩ ﺑﺎﺯ ﺑﮕﻨﺎﻩ
ﻭﺧﻄﺎئی ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻭ ﻃﻠﺐ
ﻋﻔﻮ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺒﺎلغ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭﻧﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺗﻌﻬﺪ ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
کامل الهی ﺨﻮﻳﺶ
ﮔﻨﺎهی کرﺩ ﻃﻠﺐ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻭﻋﻔﻮ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺒﺨﺸﺪ
ﺑﺸﺮﻃ عدم ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
اﺯﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺗﺸﺪﻳﺪ جِدّیت
ﭘس ﺍﺯﻫﺮﮔﻨﺎﻫﻴﮑﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺪﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺳﺎﻟک ﺪﺭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺩﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
اﻭﺍﻣﺮ الهی ﻮ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺷﺨﺺ ﺑﺎلغی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ شایسته
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺁﻟﻴﺴتی
ایدآل و کمال
طلبی ﻮ ﻧﻔس لوّامه
ﻟﺎﺯم ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ کامل
الهی ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
الهی ﻮﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ الهی ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﻭ ﺑأﻧﻬﺎ ﺑﺎلغ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎلغ ﺪﺭﺳﻥّ ﻤﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ ﺩﺭﺳﻥّ
ﺒﺮﺍﻯ اﻏﺎﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ. ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺑﻠﻮغ ﻮ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺭﻭﺍنی ﻮ ﻋﻘلی
که ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ
) ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺰ ﺧﺒﺮ
ﺩﺍﺩﻩ: اﻥّ
ﻤﻥ ﺘﻘﻠّﺪ ﺍﻟﺠﺒﺮ
ﻭ ﺍﻟﺘﻔﻮﻳﺾ ﻭ ﺩﺍﻥ
ﺒﻬﻤﺎ ﻓﻬﻮ ﺧﻠﺎﻑ
ﺍﻟحَقّ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻫﺮﻳک اﺯ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩبه
ﺒﺮ ﻭﻳﺎ بتوﻳﺾ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
( ﻭﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ اﻣﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭﻧﻪ ﺗﻮﺳل
ﻮ ﺗﺴلیم ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
لمعر فی خداوند
در رؤیا که ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ غیر
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﻣﺬﻫﺐ
ﺳﺎﺯﺍﻥ ﻭﻳﺎ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
هرﻓﻘﻴﻪ ﻏﻴﺮ الهی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎل
کنند متعبّد ﺳﺮﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺟﺒﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻟﺬﺍ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮک الهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍغاﺯ ﺁﻥ اﺯﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻄلق ﺸﺨﺺ ﻭ ﺗﺴلیم
کاﻣﻞ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺟﺒﺮ ﻣﻄلق
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻫﺮ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺞ
ﺭﻭﻯ ﻮﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هستند
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﻭﺳﻄ ﻮ ﺍﻣﺮ
ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺎ ﻫﺮیک
اﺯ ﺟﺒﺮ ﻭ ﻳﺎ ﺗﻔﻮﻳﺾ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﺭﺍﻩ حَقّ ﺒﻮﺩﻩ
(ﻭ ﻳﺎحَجّ اﮐﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻭﺳﻠﻮک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
می ﺒﺎﺷﺪ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻣﻥ ﺸﺮح ﺠﺒﺮ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺑﺎ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻭﺭﺯﻯ ﺁﻥ
( ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﮐﺎﺭﺩینی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﺳﺎس ﺟﺒﺮ
الهی ﻴﺎ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎئی
که ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮ ﻧﻴﺰ
ﺿﻤﻨﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻠﺰم ﻮﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳنی ﺨﻮﺩ ﺧﻄﺎ
ﺑﮑﻨﺪ (ﻳﻌنی ﺘﺸﻮﻳق
ﺒﮕﻨﺎﻩ ﻫم ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻫم ﺒﺎﻳﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ
ﻭﺧﻠﺎﻑ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ)
ﻭ ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺗﻔﻮﻳﺾ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﺸﺮﻯگرﻯ)
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻠﺰم ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻃل ﺒﺮﻭﺩ ( ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘل ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺠﺎﻯ
عقل الهی ﺴﺮﭘﺮﺳﺖ
الهی ﺪﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎل ﺪﻳنی
ﻮﻋﻘﺎﻳﺪ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﻗﻄﻌﺎ ﺭﺍﻩ ﺑﺎﻃل
ﻮبغیر ﺍﺯ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻭ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ)
ﻭﻟﺬﺍ ﻟﺎﺯم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﻣﻨﺰﻟﺖ ﻭ ﻣﻘﺎم
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﻴﻥ اﻥ
ﺪﻭ ﻣﻘﺎﻡ (ﺟﺒﺮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﺩﻳﻥ ﺪﺍﺭﻯ
ﻭﻧﻪ ﮐﺎﺭ ﻋﺎﺩﻯ
ﺰﻧﺪﮔﻰ) ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺳﭙس ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﺯﻫﺮ
ﺑﺎﺏ ﻣثالی ﻤﻴﺎﻭﺭﻡ
ﺗﺎ ﺭﻭﺷﻥ گرﺩﺩ.
ﻔﺎﻣّﺎ ﺍﻟﺠﺒﺮ
ﺍﻟﺬﻯ ﻴﻠﺰم ﻤﻥ
ﺪﺍﻥ ﺒﻪ ﺍﻟﺨﻄأ
ﻓﻬﻮ ﻗﻮل ﻤﻥ ﺰﻋﻢ
ﺃﻥّ اﻟﻠﻪ جَلّ
ﻭعَزّ ﺃﺟﺒﺮ ﺍﻟﻌﺒﺎﺩ
علیّ اﻟﻤﻌﺎﺻﻰ
ﻭ ﻋﺎﻗﺒﻬم علیّها
ﻭﻣﻥ ﻘﺎل ﺒﻬﺬﺍ
ﺍﻟﻘﻮﻝﻓﻘﺪ ﻇﻠم
فی ﺤﮑمة ﻭ ﮐﺬّﺑﻪ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﺠﺒﺮﻳﻌنی
کهﻋﻠﺖ ﮐﺎﺭ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﻣﻌﺼﻴﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺑﺨﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭘس ﺍﻭﺭﺍ ﺳﺘﻤﮕﺮ
ﺩﺭﺣﮑﻤﺖ ﺍﻭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻟﺎ ﻳﻈلم ﺮﺑّک
ﺃﺣﺪﺍ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺖ
ﺳﺘمی ﺒﮑسی ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻗﺪﺍم
ﺨﻮﺩ ﺧﻄﺎﮐﺎﺭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺑﻤﺎ ﻗﺪّﻣﺖ ﻳﺪﺍﻙ
(ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﺃﻥ
ﻤﻘﺎم ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﻋث
ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﮐﻨﺘﺮل
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ) ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻟﻨﺎس ﺃﻧﻔﺴﻬم
ﻴﻈﻠﻤﻮﻥ که ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻥ ﻈﻠم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ ﮐس
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﻭﻋﻠﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ
ﺑﺎﻋث ﻇﻠم ﺒﺨﻮﺩﺵ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻧﻤﻮﺩﻩ
(ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺩﻳنی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳنی ﺨﻮﺩ ﺑﺮ ﺍﺳﺎس
ﺟﺒﺮ الهی ﺒﻮﺩﻩ.
ﻭ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻗﺒلی
اﻭ ﺍﻧﺠﺎم گناﻩ
ﺍﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ) ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻠﺰم ﻮ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺩﻳنی
ﺨﻮﺩ ﺧﻄﺎ ﺑﮑﻨﺪ
(ﻳﻌنی ﺘﺸﻮﻳق ﺒﮕﻨﺎﻩ
ﻫم ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻥ گناﻩ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻧﮑﻨﺪ ﺧﻠﺎﻑ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻗﺒلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻌﺘﻘﺪﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺒﺎﻃل
ﻤﻴﺒﺮﺩ (ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘل
ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺠﺎﻯ عقل الهی
ﺴﺮﭘﺮﺳﺖ الهی ﺪﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺮﺍﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎل
ﺪﻳنی ﭙﻴﺶ ﺑﺒﺮﺩ
ﻭﻗﻄﻌﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎل
ﺒﺒﺎﻃل ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﮔﺮ
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﻗﺴﻤﺖ
ﺍﺯ ﻳک ﻤﺤﻴﻄ ﺪﺍﻳﺮﻩﺍﻯ
ﺒﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺷﻌﺎﻋﻬﺎئی ﺨﺎﺭج
گرﺩﺩ ﺗﻨﻬﺎ ﻳک
ﺒحَقّ ﻮ ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭ کَمّیَت ﻭ ﺩﺭ
کیفیّت ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ) ﻭﻟﺬﺍ
ﻟﺎﺯم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻣﻨﺰﻟﺖ ﻭﻣﻘﺎم
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﻴﻥ ﺠﺒﺮ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭدﺭ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﻥ ﺪﺍﻧﺴﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻋﺎﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮ)
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﻣﻌﺼﻴﺖ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻭﻋﺪه ﻫﺎﻯ
الهی ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻤﻥ کسب ﺳﻴئة
ة ﻭ ﺃﺣﺎﻃﺖ ﺑﻪ ﺧﻄﻴﺌﺘﻪ
ﻓﺎﻭﻟﺌک ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻫم ﻔﻴﻬﺎ
ﺧﺎﻟﺪﻭﻥ ﻫﺮﮐس
ﺑﺪﻯ ﺒﮑﻨﺪ ﻭ ﺧﻄﺎئی
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﻣﻥ
گیرﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﺪﺭ ﺍﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻳﺎ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﻥّ
اﺎﻟﺬﻳﻥ ﻴﺄﮐﻠﻮﻥ
ﺃﻣﻮﺍل اﻟﻴﺘﺎمی
ﻈﻠﻤﺎ ﻳﺎ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﻥّ اﻟﺬﻳﻥ
کفروﺍ ﺑﺂﻳﺎﺗﻨﺎ
ﺳﻮﻑ ﻧﺼﻠﻴﻬم ﻨﺎﺭﺍ
ﮐﺴﺎنی که ﺍﻳﺎﺕ
ﻣﺎﺭﺍ ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﺑﺎﺗﺶ
ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ. ﻭ ﺁﻳﺘﻬﺎﻯ
الهی هماﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ ﺍﻳﺎﺕ
ﻘﺮﺍنی که ﻣﻌﺎنی
ﺴﻠﻮکی ﺮﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﻳﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺃﻓﺘﻮٴﻤﻨﻮﻥ ﺒﺒﻌﺾ
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﻭ
ﺗﮑﻔﺮﻭﻥ ﺒﺒﻌﺾ
ﺍﻳﺎشایسته ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺒﺒﺮخی
اﺯآیات ﮐﺘﺎﺏ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺑﺒﺮخی ﺘﮑﺬﻳﺐ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻳﻌنی ﺒﺒﺮخی
ﺎﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍنی
که ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺑﺮخی ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺮخی اﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ و
شهودهای الهی ﺮﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺘﺎﺯﻩ ﺭﺍ ﻧمی ﭙﺬﻳﺮﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮخی ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺮﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻭﺑﺮخی ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﭙﺴﻨﺪﻧﺪ ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻥ اﻳﺎﺕ ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺁﻥ ﻤﻮٴﻴﺪ ﻧفی
ﺠﺒﺮ ﺩﺭ قُرآن ﻮﮐﻠﺎم
ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻔﻮﻳﺾ ﻭ
واگذاری ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻰ اﻭﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻓﻮّﺽ
ﺍلی اﻟﻌﺒﺎﺩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺃﻣﺮﻩ ﻭ نهی ﻭ ﺃﻫﻤﻠﻬم
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺎﺭ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ خودشان
گذﺍﺭﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻫﻤﺎل ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
(ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺤﺎل غیر
ﺳﺎﻟک ﺸﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭلی ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﺍﺯﻣﺎﻳﺶالهی
ﺪﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ) ﻭ ﻳﺎ
ﺒگفته ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
هُدی (ﺍﻤﺎﻣﺎﻥ
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭ ﻫُﺪﺍ
ﺭﺳﺎﻥ ﺪﺭسلوک
الهی) ﻟﻮ ﻓﻮّﺽ
اﻟﻴﻬم علیّ
جهة ﺍﻟﺎﻫﻤﺎل ﻠﮑﺎﻥ
لاﺯﻣﺎ ﻟﻪ ﺭضی ﻤﺎﺍ
ﺧﺘﺎﺭﻭﻩ ﻭاﺳﺘﻮﺟﺒﻮﺍ
ﺑﻪ ﺍﻟثوﺍﺏ
ﻭﻟم ﻴﮑﻥ علیّهم
ﻔﻴﻤﺎ ﺟﻨﻮح اﻟﻌﻘﺎﺏ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﻣﻴﺸﺪ ﻭﺍﻫﻤﺎل
الهی ﺒﻮﺩ ﻟﺎﺯم
ﻤﻴﺸﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ثوﺍﺏ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﻫﻴﭻ
ﻋﻘﺎبی ﻨﮑﻨﺪ. (ﻭﻫﺮﮐس
ﻫﺮﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﻨﺪ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
گرﻯ ﻮ ﺑﺎﺯﻯ ﻓﻘﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
عباﺩﻯ ﻮﻣﺬﻫبی
اﻧﺎﻥ ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪ.
ﻳﻌنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﺣتی لاﺯم ﺒﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ثوﺍﺏ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﻳﻥ اﺯﺍﺩﮔﺎﻥ
ﭙﺎﺩﺍﺵ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺠﺎﺯﺍتی
هم ﻨﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ گفته ﺗﻔﻮﻳﺾ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯاﺩ
ﺑﺪو ﻣﻌنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻳکی اﻳﻨﮑﻪ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺒﺨﺎﻃﺮ هَوَس ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺍﻧﭽﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ
(ﻳﻌنی ﻘﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍﻯ
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
هوس ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺒﺮﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺍﻗل ﻤﺎنع اﺯ ﺍﺟﺮﺍﻯ
گناﻩ ﻧﺸﻮﺩ) ﻭﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
هرﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺩ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺗﺒﻌﻴﺖ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺠﺮﻳﺎﻥ اﻳﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺘﻤﺮﺩﺍﻥ
عقاب ﺩﺍﺭﺩ. ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﻤﻮﺿﻮع اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﺮﺍ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﮑﺸﺪ ﮐﻪ (ﻃﻮﻉ)
ﺑﻤﻌنی ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺭ ﺑﻨﺪگی
اﺳﺖ) ﻭ ﺍﻳﻦ ﻃﺮﺯ
ﻓﮑﺮ (ﻭﻫﻦ) ﻭﺿﻌﻒ
ﻭﻧا ﺗﻮﺍنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ) ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﺎﻥ ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻫﻤﺎل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻭبی اﻋﺘﻨﺎئی
اﻭ ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣل اﻧﺴﺎﻥ
ﻳﻦ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑخودشان ﺼﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﻫﺮﻃﻮﺭﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﻨﺪ. ﻗﺸﺮﻯ
گرﻯ ﻤﺬﻫﺐ ﺑﺎﺯﻯ
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺩﻧﺒﺎل
هر ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺑﺮﻭﺩ) ﻟﺎﺯم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺮﮐﺎﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍضی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ (ﻭ ﻧﺎ ﺭﺿﺎﻳتی
اﺯ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺒﺪ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻧﺎﻥ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﺩﺍمَکّه
ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺣتی لاﺯم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ثوﺍﺏ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺑﺮﺍﻯ گناﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ (ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﻣﺮ
ﺗﻔﻮﻳﺾ ﻭ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻯ
اﻣﻮﺭﻋﺒﺎﺩﻯ ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻮمتعبّدﺍﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﺍﻯ
هرﺟﻨﺎﻳﺖ ﺍﻧﺎﻥ
ﻭ (ﺟﻨﺎﺡ) ﻳﺎﮔﻨﺎﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﻋﻘل ﻘﺎﺋم
ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﻫﻤﺎل
ﻮ ﺑﺨﻮﺩ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻮﺍقعی ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻥ گفته ﺗﻔﻮﻳﺾ
ﻭ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻯ ﺒﺪﻭ
ﻣﻌنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
اﺯﺭﻭﻯ ﻘﺪﺭﺕ ﺑﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻏﺎﻟﺐ ﺍﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
خودشان ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻭهَوَسهاﻯ
اﻧﻬﺎ ﻣﻘﺒﻮل الهی
ﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ ﺧﺪ ﺍﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ. پس ﺍﻳﻥ
ﻮﻫﻥ ﻮﺳﺴتی ﻮﻧﺎ
ﺗﻮﺍنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ (ﺗﻔﻮﻳﺾ)
ﺑﺎﻳﻥ ﻤﻌنی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻋﺎﺟﺰ ﺍﺯ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻥ اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
عباﺩﺕ
تکاملی ﺍﻭ ﺑﺎ ﺍﺟﺮﺍﻯ
اﻭﺍﻣﺮ ﻭ ﻧﻮﺍهی
اﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻥ ﭽﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻔﻮﻳﺾ ﻭ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻯ
اﻣﺮ ﻭ نهی ﺮﺍ ﺑﺎ
ﻧﻬﺎ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺗﺎ
ﻫﺮﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﻧﺪ ﻋﻤل
کنند ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺎﺟﺰ ﺍﺯ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﺒﻬﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﻨﺪﮔﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﮐﻔﺮ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩ.
(ﮐﻔﺮ ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ سلوک
الهی ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻤﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻨﻈﺮﻯ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
عقیدتی ﻮ ﺍﻳﻤﺎﻥ
عملی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺩﻩﺍﻯ
ﺰﺭﺧﺮﻳﺪﻩ ﮐﻪ ﺧﺪﻣﺖ
ﺍﻭ ﮐﻨﺪ ﻭﻓﻀل ﻮﺣﻘﻮﻕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺒﺮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻓﻬﻤﺎﻧﺪﻩ
ﻭﻭﺍﻗﻒ ﺑﺮ ﺍﻣﺮ
ﻭ نهی اﺭﺑﺎﺏ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺩﻩ ﻧﻴﺰ مُدّعی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺣﮑﻴم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻣﺮ ﻭ
نهی ﺮﺍ ﺑﺒﺮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﻭﻋﺪﻩ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﺰﺭگ ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﻯ اﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺩﻩ ﻭﺗﻬﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻌﺼﻴﺖ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺭﺩ ﻧاک کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ولی ﺒﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺒﺮﺩﻩ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﻭ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﺍﻣﺮ
ﻭ نهی ﻨﻤﺎﻧﺪ. ﻭﭘﺎ
ﺑﻨﺪ ﻧﮕﺮﺩﻳﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ ﺍﻣﺮﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
نهی ﻮﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻣﺘﻨﺎع
که ﺑﻮﻯ ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ ﻣﻮﻟﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﻨﻤﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺒﻨﺪﻩ ﺑل
کاﻥ اﻟﻌﺒﺪ ﻳﺘّبع
اﺭﺍﺩﻩ ﻧﻔﺴﻪ ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﻭﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻔس (أمّاره) ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺩﻧﺒﺎل
هوﻯ ﻮهَوَس ﺧﻮﺩ
اﻣﻮﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺭﺍ
ﺑﻤﻴل ﺨﻮﺩ ﻋﻤل
ﻤﻴﮑﺮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
الهی ﻨﺪﺍﻧﺴﺖ) ﻭ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﺎﻟکی ﻨﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ اﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﻯ
اﺯ ﺍﻣﺮ ﻭ نهی ﺨﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ . ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻭمَشیّت
ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻮﻗﻒ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﭼﻨﻴﻥ اﺭﺑﺎﺏ
بی اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻣﺮ
ﻭ نهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺒﻨﺪﻩ
ﺧﻮیش ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻫﺮ ﭼﻪ ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﺭﺍضیﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﺎﻟک اﻭ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﺎﻟک اﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺮﻳﺪ ﺍﺣﺘﻴﺎﺟﺎتی
ﻔﺮﺳﺘﺎﺩ ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﻣﺸﺨﺺ
ﮐﺮﺩ ﻭلی اﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﻗﺼﺪ
ﺗﺤﻘق هوﺳﻬﺎﻯ ﺨﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﭘﻴﺮﻭ
هَوَسهاﻯ ﺨﻮﺩ
ﺷﺪ ﻭﭼﻮﻥ ﺒﻨﺰﺩ
ﻣﻮﻟﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺖ (ﮐﻪ ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺸﺮﻯ
اﻭﺧﺎﺗﻤﻪ ﻳﺎﻓﺖ
ﻭﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺍﻭﺭﻯ ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺭﻓﺖ) ﺍﻳﻥﻤﺎلک
ﺪﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻭ ﻋﻤل
ﺸﺪﻩ ﻭ ﮔﻔﺖ ﭼﺮﺍ
ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﺍﻧﭽﻪ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺍم
اﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻯ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ ﺒﻨﺪﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺗّﮑﻠﺖ علیّ
ﺘﻔﻮﻳﻀک اﻟﺄﻣﺮ
ﻣﻥ ﺒﻤﻮﺟﺐ ﺗﻔﻮﻳﺾ
ﻭ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻯ اﻣﺮﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﺨﻮﺩم عمل کرﺩﻩ
ﻭ ﺍﺯ هَوَس ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﻳﺶ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻨﻤﻮﺩﻡ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺸﺪﻩ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
هیچ ﻤﺤﻀﻮﺭ ﻭﻣﻤﺎﻧﻌتی
ﻨﻴﺴﺖ. ﭘس ﺍﻳﻥ ﺘﻔﻮﻳﺾ
ﺧﺪﺍ ﻣﺤﺎل ﺒﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﻗﺎﺑل
ﻘﺒﻮل ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺪﻳﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ ﺁﻳﺎ ﻟﺎﺯم
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺎﻟک
اﻳﻥ ﺒﻨﺪﻩ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺎﻳﻥ ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﺗﺒﺎع ﻮﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯ ﺍﻣﺮ ﻭ نهی ﻮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﻨﺪﻩ ( ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ
ﻃﺎﻗﺖ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﻭ ﻧﻮع
اﻣﺮ ﻭ نهی ﺨﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮ ﻭنهی کرﺩ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭﻋﻘﺎﺏ
ﻣﻄلع کند ﺪ.ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮ ﺣﺬﺭ ﻳﺎ ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ثوﺍﺏ ﻭﻋﻘﺎﺏ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ ﺑﻨﺪﻩ
ﻗﺪﺭ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﻤﻮﻟﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﭼﻪ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﺗﻮﺍنی ﺒﺮﺍﻯ
اﻣﺮ ﻭ نهی ﺨﻮﺩ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮﻏﻴﺐ
ﻭﺗﺮﻫﻴﺐ ﺍﻭ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻥ ﺸﺎﻣل
عدل ﻮ ﺍﻧﺼﺎﻑ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺻﺤّﺖ
ﻭ ﺩﻟﻴل ﻮﺍﺿﺢ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﻋﺬﺭ ﻭ ﺑﺮﺣﺬﺭﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻨﺪﻩ ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯ ﻣﻮﻟﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﮐﺮﺩ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺭﻫﺮ
نهی ﻮ ﺍﻣﺮﻯ ﻨﮑﺮﺩ
ﻋﻘﺎﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺗﻔﻮﻳﺾ ﺍﻣﺮ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺧﻮبی کند ﻳﺎ
ﺑﺪﻯ ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﺪ
یا ﺳﺮ ﭘﻴﭽﻰ. ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
اﺯ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻭ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ
ﺍﻣﺮ ﺍﻭ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ اثباﺒ ﻋﺠﺰ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
اﻭ ﻭﻳﺎ ﺍﺑﻄﺎ
اﻣﺮ ﻭﻧﻬﻰ ﺑﺮ
ثوﺍﺏ ﻭ ﻋﻘﺎﺏ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ ﮐﺘﺎﺏ
( ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭ ﻣﻘﺮﺭ ﻭﻳﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﮐﻪ همه ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ قُرآن
ﻨﻴﺰ ﺍﻣﺪﻩ) ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭﻟﺎ ﻳﺮضی ﻟﻌﺒﺎﺩﻩ
ﺍﻟﮑﻔﺮﻭﺍﻥ ﺘﺸﮑﺮﻭﺍ
ﻳﺮﺿﻪ ﻟﮑم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍضی ﺒﮑﻔﺮ (ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭﺟﻬل ﻭﻋﺪم ﺴﻠﻮﻙ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺍﮔﺮ
ﺷﻤﺎ ﺳﭙﺎس ﻭﺷﮑﺮ
ﮐﻨﻴﺪ ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﺭﺍضی اﺳﺖ
ﻭ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺭﺍضی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ (ﮐﻪ ﺷُﮑﺮ
ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی ﻭﺷﮑﺮ ﻋﻤلی
ﻮ ﺷﮑﺮ ﻋﺒﺎﺩﻯ
اﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ عباﺩﺕ ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ. ﻭﺷﮑﺮ
ﺑﺎﺯ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺟﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻥ
گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺗّﻘﻮﺍ
ﺍﻟﻠﻪ حَقّ ﺘﻘﺎﺗﻪ
ﻭﻟﺎ ﺗﻤﻮﺗﻥ اﻟّﺎ
ﻭ ﺃﻧﺘم ﻤﺴﻠﻤﻮﻥ
ﺘﻘﻮﺍ ﮐﻨﻴﺪ ﻭ
سعی ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ ﺣق
ﻤﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺘﻘﻮﺍ ﻳﺎ ﺳﻠﻮک
الهی ﻮ تَرس ﺍﺯ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻴﺪ.
ﻧﻤﻴﺮﻳﺪ ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ در
تسلیم ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﺪ
(ﻗﺒل اﺯﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺣﺘﻤﺎ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
اﻟﻬﻰ ﻭﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﻭ ﺗﻘﻮﺍﻯ
الهی هماﻥ ﺘﺮس
اﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﺩﻥ
ﺒﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﺠﺪﺩ ﻭﻧﻴﺰ ﺗﻘﻮﻳﺖ
مقام ﺭﻭح ﺣﺎل ﺨﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ اﻣﺎﻧﺖ
ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
اﺳﺖ. ﻭﺗﻘﻴّﻪ ﻭ
ﺩﻭﺭﻯ اﺯﻫﺮﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻥ
گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺎ
ﺧﻠﻘﺖ ﺍﻟﺠِﻥّ
ﻮﺍﻟﺎﻧس ﺍﻟّﺎ
ﻟﻴﻌﺒﺪﻭﻥ ﻮ ﻣﻥ
ﺠﻥّ ﻮ ﺍﻧس ﺭﺍ ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪم
ﻤﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ عباﺩﺕ
ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ ﺧﺪﺍ ﭼﻪ
ﺭﺯقی ﺪﺭﺍﻳﻦ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ ﻧﻴﺎﺑﻨﺪ
(ﺟﻥ اﺭﻭﺍح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺪﺭﻣﻠﮑﻮﺕ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻌنی ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻧﻮعی ﻘﺒل ﺒﺸﺮﻯ
ﻫﻤگی ﺠِﻥ ﻮ ﺣﻘﻴﺮ
ﻭ با ﺟﻨﻮﻥ ﮐم
عقل هستند. ﻭﺟﻨﻴﻥ
ﺪﺭ ﺷﮑم ﻤﺎﺩﺭ ﻭ
ﻳﺎ ﮊِﻥ ها ﻭﻳﺎ
ﺟﺎﻥ ها ﻭﺭﻭﺣﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ (ﺍﻧﺴﺎﻥ)
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ اُﻧس ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﻗﺎﺑل ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺭﺍم ﺸﺪﻥ ﻭﺍﻫل
ﻮﺍﻫل گرﺩﻳﺪﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﺍﺑﺎﺩﺍنی
ﺮﻭح کند ﻭ ﻋﺒﺪ
ﻭ ﻋﺒﻮﺩﻳﺖ ﻭ ﺑﻨﺪگی
الهی ﺨﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺪﺭﺳﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻣﻮﺑﺪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﮔﺮﺩﺩ ﮐﻪﭼﻪ
ﺭﺯقی ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ
ﻭﻏﻴﺮ ﺍﻧﺮﺍ ﻧﺨﻮﺭﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﭼﻪ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻮﻓﮑﺮﻯﺒﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﭼﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ
اﺟﺘﻨﺎﺏ
ﮐﻨﻨﺪ)
ﻭﻳﺎﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻋﺒﺪﻭﺍ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﻟﺎ ﺗﺸﺮﮐﻮﺍ
ﺑﻪ ﺷﻴﺌﺎ ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﻨیدﻭ
ﮐس ﺮﺍ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺷﺮﻳک
ﻨﮑﻨﻴﺪ. (ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺒﺖ ﭘﺮﺳتی ﻨﮑﻨﻴﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ آخوندﻫﺎﻯ
غیر ﺍﻟﻬﻰﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ

ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺮﮐﺖ
ﻧﺪﻫﻴﺪ ﻭﺟﺰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻧﮕﻴﺮﻳﺪ)
ﻭﻳﺎ گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻭﺍﻃﻴﻌﻮﺍ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﺍﻃﻴﻌﻮﺍ ﺍﻟﺮﺳﻮﻝ
ﻭﻟﺎ ﺗﻮﻟّﻮﺍ ﻋﻨﻪ
ﻭﺍﻧﺘم ﺗﺴﻤﻌﻮﻥ
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺭﺳﻮﻟﺶ ﮐﻨﻴﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﻭﺭ ﻧﺸﻮﻳﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺸﻨﻮﻳﺪ.(
ﻭﺗﻔﮑﺮ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ
ﻭﺳمع ﻮاﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﮔﻮﻳﺎ
ﻭﻳﺎ ﺷﻤﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﻗﺪﺭﺕ ﺷﻨﻮﺍﺋﻰ
ﻭﺍﺯ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ ﺭﺍ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ) ﭘس ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ مُدّعی ﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻣﺮ
ﻭ نهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ( ﻳﺎ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ سلوک
الهی ﻭ ﺍﻃﻌﺎم
هرﺭﺯﻕ ﻭﻳﺎ ﺩﻭﺭﻯ
اﺯ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﺪﻳﮕﺮ)
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﺮﺩ ﻋﺠﺰ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺍثباﺕ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﭼﻪ ﺧﻴﺮﻳﺎ ﺷﺮ
باشد ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺍﻭﺍﻣﺮ
ﻭ ﻧﻮﺍهی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻃل ﻮﺑﺪﻭﻥ
اﺭﺯﺵ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻭﻋﺪﻩ ﻭ ﻭﻋﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻃل
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺎﻳﻥ
علت ﮐﻪ مُدّعی
ﺸﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﮐﺮﺩﻩﻭ ﻫﺮ ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﻔﻮﻳﺾ ﺍﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑمَشیّت ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤل کند . ﭼﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻔﺮ
ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻤﺎﻥ
عملی ﺳﻠﻮکی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺨﻮﺩﺵ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺟﺎﻯ اﺧﻄﺎﺭ
ﻭ ﺣﺬﺭ ﻭ ﻣﺤﻀﻮﺭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﭘس ﺍﻣﺎﻡ ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻓﻤﻥ ﺪﺍﻥ
ﺒﺎﻟﺘﻔﻮﻳﺾ علیّ
هذﺍ ﺍﻟﻤﻌﻨﻰ ﻓﻘﺪ
ﺃﺑﻄل ﺠمیع ﻤﺎ ﺫﮐﺮﻧﺎ
ﻭﻣﻥ ﻮﻋﺪﻩ ﻭ ﻭﻋﻴﺪﻩ
ﻭ ﺃﻣﺮﻩ ﻭﻧﻬﻴﻪ
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﺪﻳﺎﻧﺖ ﻭﺭﺯﻯ ﻮ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﻔﻮﻳﺾ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﻥ ﻤﻌنی
ﺪﻧﺒﺎل ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺗﻤﺎم اﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﻭﻋﺪﻩ ﻭﻭﻋﻴﺪ ﻭ
ﺍﻣﺮ ﻭ نَهی الهی
ﺁﻣﺪﻩ ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎﻃل
ﻮﺧﻨثی ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ شایسته ﺍﻳﻥ
آیه ﻘﺮﺍنی ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺃﻓﺘﻮٴﻤﻨﻮﻥ
ﺒﺒﻌﺾ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ
ﻭﺗﮑﻔﺮﻭﻥ ﺒﺒﻌﺾ
ﻓﻤﺎ ﺟﺰاء ﻤﻥ ﻴﻔﻌل
ﺬﻟک ﻤﻨﮑﻢ ﺍﻟّﺎ
ﺧﺰﻯ فی اﻟﺤﻴﺎة
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻳﺮﺩّﻭﻥ
الیه اﺷﺪّ ﺍﻟﻌﺬﺍﺏ
ﺍﻳﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺒﺒﺮخی
ﻮ ﻣﻨﮑﺮ ﺑﺮخی ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺸﺨصی ﺭﺳﻮﺍئی ﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﺍﺧﺮﺕ ﻭﻋﺬﺍﺏ
ﺷﺪﻳﺪ ﺩﺍﺭﺩ (ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﺎﺕ ﮐﺘﺎﺏ
قُرآن ﻭ ﭼﻪ ﺍﻳﺎﺕ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺪﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﻧﺪ
ﻭﺑﻬﻤﺎﻥ اﻳﺎﺕ
ﻣُﺮﺩﻩ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻧﺪکی اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻘﺒلی
اﮐﺘﻔﺎ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺧﻴﺎب کنند ﮐﻪ
الهی ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭلی
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
الهی ﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻭﺭﺩ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎنی اﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﻋﺮﺵ ﻗﺎﺋﻢﻭ ﻭﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻮﺗﻤﺎمی اﻧﺒﻴﺎ
ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ

ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﻧمی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
و نزدیکتر
بخداوند ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﻟّ
ﺎﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ قُرآن
ﺒﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﻳﺎﺕ
قُرآن ﺒﺎﻫم ﺘﻀﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬ ﺍﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻨﺴخ اﻳﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﭘﻴﺶ
ﺍﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺳﻨﻴﺎﻥ223 ﺍﻳﻪ ﺭﺍ
ﻣﻨﺴﻮﺥ ﻭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ۳
ﺍﻳﻪ نا مشخص ﺭﺍ
ﻣﻨﺴﻮخ ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﮔﺮ
ﻧﺴخ ﺸﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﺩﺭ قُرآن ﺰﺍﺋﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻥ
اﻳﺎﺕ ﻣﻨﺴﻮخ ﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺗﻌﻴﻴﻥ ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ آخوندﻫﺎ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ
اﻳﺎﺕ ﻣﻨﺴﻮﺥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﻳﺎﺕ الهی ﻤﻨﺴﻮخ
هستند ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮگ
اﻧﻬﺎ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
الهی اﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ
ﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﺑﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒلی اﻋﺘﺒﺎﺭ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟک
در ولایت الهی
جدید اﺯﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ)
ﻭﻟﺬﺍ ﺟﺰﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﻄﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﺭﺳﻮﺍﺋﻰ (ﻭ ﺟﻨﻮﻥ
ﻮﮐﻔﺮ ﻭﺷﮑﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺻﺤﻨﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ)
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﭘُﺮﻋﺬﺍﺏ
ﺩﺍﺭﻳﺪ (ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ) ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻏﺎﻓل از ﺍﻋﻤﺎل
ﺸﻤﺎ ﻧﻴﺴﺖ ( ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﭼﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﭘﺮﻭﺭﻯ
غیر ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
گرﻯ ﻤﻴﻨﻤﺎﺋﻴﺪ)
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺒﺮّﺍ
ﻭ ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯﻃﺮﺯ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺗﺪﻳّﻥ
اﻫل ﺘﻔﻮﻳﺾ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
ﺘﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ ﻭﺩﺭمسلمان
های ﺮﺍﺳﺮ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭ ﺍﺣﺰﺍﺏ ﺩﻳﻨﻰ
ﭼﻪ ﺳﻨّﻯ ﻮﻳﺎ شیعی
ﻮﺣتی مُدّعی
طرفداری از ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ﻫﻤگی اﻫﻞ
ﺗﻔﻮﻳﺾ ﻭ ﺷﺮک هستند.
ﺯﻳﺮﺍ تَصوّر ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻫﺮ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ آخوندﻫﺎ
ﺑﻤﻌنی ﭙﻴﺮﻭﻯ
اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ) ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴم
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﻓﺮﻳﺪ ﻭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﻭ ﺗﻮﺍﻥ اطاعت (ﺑﺮﺍﻯ
هر ﻋﻤﻞ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم اﻃﺎﻋﺖ ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﻧﻤﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺃﻣﺮ ﻭ نهی ﻨﻤﻮﺩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺖ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯ ﺍﻣﺮ ﺍﻭ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭﺑﺪﺍﻥ ﺮﺍضی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
نهی اﺯ ﻣﻌﺼﻴﺖ
و سرکشی (ﻳﺎ تمرّد
ﺍﺯ ﺳﻠﻮک ﻮ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺮﺩﻥ) ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭ ﻫﺮﻋﺎصی اﺯ ﺃﻣﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺬﻣّﺖ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻤﻮﺩ. حَقّ اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺭ ﺍﻣﺮ ﻭ نَهی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺃﻣﺮ ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﻭﻧﻔﺮﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ نَهی ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺎﻟﮑﻴﺖ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ.
ﺗﺎ ﺍﻭﺍﻣﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﻭ ﺍﺯ ﻣﻌﺎصی
ﻴﺎ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺷﮑﺎﺭ
ﺩﺭﻋﺪﺍﻟﺖ ﻭ ﺍﻧﺼﺎﻑ
ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﺑﺎﻟﻐﻪ
ﺍﺳﺖ (ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﻋﻘل ﻮ ﺭﻭﻳﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺎلغ
ﺪﺭﻋﻘل ﻮ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﺧﺪﺍئی که حُجَّت
ﺍﻥ ﺒﺎﻟﻐﻪ ﺍﺳﺖ
ﭼﻪ ﺑﺎ ﺍﻋﺬﺍﺭ ﻭﭼﻪ
ﺑﺎ ﺍﻧﺬﺍﺭ( (حُجّت
ﺧﺪﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭسلوک الهی هستند
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
الهی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل الهی
ﻮﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺑﺨﺸش ﻮﻳﺎ
ﺍﺧﻄﺎﺭ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻫﻤﻴﻥ ﺤﺠﺘﻬﺎﻯ
الهی اﺳﺖ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ حَقّ اﺻﻄﻔﺎء(ﺩﺭﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻭﭘاک ﺎﻨﻤﻮﺩﻥ
ﺮﻭح ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﻮ ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺪﺭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﻮﻗﺒﻮل
اﻋﻤﺎﻝ ﻭ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
گرﺩﻳﺪﻥ اﺳﺖ) ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻄﻴﻊ ( ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺍﺑﻠﺎغ ﺮﺳﺎﻟﺖ
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺍﺣﺘﺠﺎج
ﻮﺍﺳﺘﺪﻟﺎل ﺒﺮ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺒﻌﻮث
ﺭﺳﺎﻟﺘﻬﺎﻯ اﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻠق ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺒﺮخی
اﺯ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﺤﺴﻮﺩ
ﻭ ﻣﺘﮑﺒﺮ ﻗﻮم
اﻭ ﻗﺮﻳﺶ ( ﻳﺎ ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﻘﺮﻳﺶ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺯﺭﺩﺷتی ﻮ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻤﻰ
یهود وﻘﺮﻳﺶ ﻣﻌﻤﻮل
ﺒﻮﺩ) ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻟﻮﻟﺎ
ﻧُﺰّل هذا ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ
علیّ ﺮجَلّ ﻤﻥ
اﻟﻘﺮﻳﺘﻴﻥ
عظیم ﺑﻬﺘﺮ ﻧﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻘﺮﺍﻥ (ﮐﺘﺎﺏ
قُرآن ﻮلی ﺩﻭ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎﺯﻩ ﻗﺎئم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺳﻠﻮکی ﺒﺠﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪ) ﺑﺮ ﻳکی
اﺯ ﺩﻭقُرّه ﺩﺍﺭ
ﺑﺰﺭگ ﻨﺎﺯل ﻤﻴﺸﺪ.
( ﺩﻭقُرّه ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻭ ﺳﺮ ﺷﻨﺎس
قُرّهﺩﺍﺭ ﻗﺮﻳﺶ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺩﻭ ﺩﻳﻥ
ﺮﺳمی ﻤﺴﻴﺤﻴﺖ
ﻭﻳﻬﻮﺩﻳﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺩﻭ ﺭهبر ﺭﺳمی
ﻘﻮم ﻘﺮﻳﺶ ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻤﻄﻠﺐ ﻭ ﺍﺑﻮﻃﺎﻟﺐ
ﻭﻳﺎ ﺑﻘﻮل اﻣام
ﺮﺿﺎ (ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﻴّﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﺑﺎﺻﻠﺖ
ﻭﻣﺴﻌﻮﺩ ثقفی )
ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻈﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺟﺎﻳﺰ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
( ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺭﺩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
خودشان ﺮﺍ ﺑﺮ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺮﺟیح
ﺪﺍﺩﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺃﻫم
ﻴﻘﺴﻤﻮﻥ ﺮﺣمة
ﺭﺑّﻚ ﻧﺤﻥ ﻘﺴّﻤﻨﺎ
ﺑﻴﻨﻬم ﻤﻌﻴﺸﺘﻬم
فی اﻟﺤﻴﺎة ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﺭﻓﻌﻨﺎ ﺑﻌﻀﻬم
ﻔﻮق ﺒﻌﺾ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻟﻴﺘّﺨﺬ ﺑﻌﻀﻬم
ﺒﻌﻀﺎ ﺳُﺨﺮﻳّﺎ
ﻭﺭﺣمة ﺭﺑّک ﺨﻴﺮ
ﻣﻤّﺎ ﻳﺠﻤﻌﻮﻥ
اﻳﺎ ﻣﮕﺮ ﺍﻧﺎﻥ
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺨﺪﺍﻯ
رَبّ ﺗﻮﺭﺍ ﺗﻘسیم
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻳﻥ ﻤﺎﺑﻮﺩﻳم
که ﺑﻴﻥ آنها ﻣﻌﻴﺸﺖ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻳﻢ
(تقسیم ﺭﺯﻕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺭﺯﻗﻬﺎﻯ ﻤﻌﻨﻮﻯ
ﻮﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﺯﻗﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥاﻟﻬﻰ
وایتهای دیگر ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻭ ﮐﻪ ﺑﻤﺤﻤﺪ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ. ﻭ
(ﻗﺴﻤﺖ) ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
هرﮐس ﻭحَقّ ﻮشایستگی
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
شایسته ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻳﺎ
سران بنی ﺍﻣﻴّﻪ.
(ﺍﻣﻴّﻪ) ﻋﻀﻮ ﻗﺮﻳﺶ
ﻭاحتمالا ﺟﺪّ
ﺧﻠﻔﺎﻯ اﻣﻮی. ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮﮐﺴﻴﮑﻪ ﻧﺎﻡ
(ﺍﻣﻴّﻪ) ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﺑﻤﻌﻨی اوم
کننده ﺑﺎﻃل اﺳﺖ.
ﻭﻋﮑس (ﺍﻣّﻰ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ نیز
بود ﺑﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﺍﻧﺪکی
اﻭم زردشتی ﺪﺍﺷﺖ
و قشری ﻭ ﺟِﺪّﻯ
ﻭﺑﺎ ﻫﻤّﺖ ﻧﺒﻮﺩ.
ﻭ(ﻣﺤﻤﺪ) امّی ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺯ
ﻫﺮﮐﺴﻴﮑﻪ ﺣﻤﺪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭشایسته ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺧﻮﺩشایسته
ﻭﺳﻴﻠﻪ الهی ﺸﺪﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺳل ﻮ ﭘﺮﺳﺘﺶ
سلکان ) ﻭﻣﺎﻫﺴتیم
که ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻴﻥ
خودشان ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺩﺍﺩﻳﻢ
(ﻫﺮﺳﺎلک ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
در روان ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻳﺎ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘلی ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻤﻌﻴﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻘسیم ﻤأﻣﻮﺭﻳﺘﻬﺎ
ﻭ ﻗﺴﻤﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻧﺰﻭل ﻘﺮﺍﻥ
کتاب ﺑﺎقُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺠﺪﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ) ﺗﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺑﻤﺴﺨﺮﻩ
و انکار ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ(ﻭﮐﻔﺮ
ﻭﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ خودشان ﺍﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
خودشان تا اﺟﺮﺍ
ﻧﮕﺮﺩﺩ ﻭﻗﺴﻤﺖ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﺣﻤت هاﻯ ﺨﺪﺍﻳﺖ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﭽﻴﺰﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ جَمع
اﻭﺭﻯ کنند ﺧﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣل اﺯ ﻃﺮﻳق
جَمع ﺸﺪﻥﻭ جَم
گرﺩﻳﺪﻥ ﻮﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻋﺎﺷق ﻮﻣﻌﺸﻮق
ﺪﺭ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻠﺴﻪ ﻭﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻮﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭﺗﺴلیم
ﺮﻭح ﺒﺮﺍﻯ ﻣُﺮﺩﻥ
ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﻭ
ﻓﻨﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ ﺍﻧﺮﺍ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
نهی اﺯ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻭ
ﺩوﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻭ ﮐﺮﺩ ثوﺍﺏ ﺍﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﺒﺮﺩ ﻭﻫﺮﮐس
ﺍﻭﺭﺍ ﻋﺼﻴﺎﻥ ﻮ
تمرّد ﮐﺮﺩ ( ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
الهی ﻮﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﻨﻨﻤﻮﺩ) ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻌﺎﻗﺒﺖ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻭﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻣﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ (ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی ﻭﻃﺮﺯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ) ﺑﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺗﻔﻮﻳﺾ ﻭ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻗﺮﻳﺶﻫم ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻣﻴّﻪ
ﺍﺑﻥابی اﻟﺼﻠﺖ
ﻭﻳﺎ ﺍﺑﻮ ﻣﺴﻌﻮﺩ
ثقفی ﺮﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﺑﻨﻈﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
شایسته ﺗﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭلی ﭽﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺮﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﺘﺄﺩﻳﺐ ﻭﺗﻌﻠﻴم
کرﺩﻩ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ
ﻭﻣﺎ ﮐﺎﻥ ﻠﻤﻮٴﻤﻥ
ﻮﻟﺎ ﻣﻮٴﻤنة ﺍﺫﺍ
ﻗضی ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺭﺳﻮﻟﻪ
ﺃﻣﺮﺍ ﺃﻥ ﻴﮑﻮﻥﻠﻬم
اﺨﻴﺮة ﻣﻥ ﺃﻣﺮﻫم
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﻳک ﻤﻮٴﻤﻥ
ﭽﻪ ﺯﻥ ﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎﻣﺮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍ
ﻭ ﺭﺳﻮﻟﺶ ﺍﻣﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻭﻟﺎﺯم
ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﺪﺭ ﺃﻣﺮ
ﺧﻮﺩ (سلوک
الهی) ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
(ﻫﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
که ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﻠﻮک
انها ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﺰﻥ ﻮ ﻣﺮﺩ
ﻳﻌنی ﺴﺎﻟک ﭽﻮﻥ
ﺰﻥ ﻮﮐﺎﻣل ﺸﺪﻩ
ﻭﻣﺮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﺮالهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ سلوک
الهی ﺨﻮﻳﺶ ﺍﻧﺘﺨﺎبی
اﺯﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ
ﻭﺗﺴﻠﻴم کاﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺑﻴﺎﻥ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺟﺎﻳﺰ ﺑﺮﺍﻯ
انها ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ هَوَسهاﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳند
ﺍﺯﺍﻧﻬﺎ ﻫﻴﭽچ
اﻣﺮﻯ ﻘﺎﺑل ﻘﺒﻮل
ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ (ﺍﺗّﺒﺎع
اﻣﺮ) ﺍﻭ ﻭ (ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺍﺯﻫﺮ ﻧﻬﻰ) ﺍﻭ ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺭﺳﻮل
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ (ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺍﺻﻄﻔﺎ ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻌﺮفی
ﭙﻴﺮ کامل
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻄﺎﻟﺐ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻳﻥ ﻤﺼﻄﻔﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺮﺷﺪ ﻭ ﺑﻠﻮغ ﻮ
رشادت ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﻮﺷﻬﻮﺩ) ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﮐس ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻋﺼﻴﺎﻥ ﻮ تمرّد
ﮐﺮﺩ ( ﮐﻪ سلوک
الهی ﻨﻨﻤﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤلی
ﭙﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ شامل
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﻫﺮ کامل
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ)
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻭﺿﻠﺎﻟﺖ
(ﻳﺎ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪگی
ﻮﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ)ﻭﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩگی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
حُجّت ﻭ ﺩﻟﻴل الهی
ﺒﺮ ﺍﻭ ﻟﺎﺯم ﺒﻮﺩﻩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ مالکیّت
ﺩﺍﺩﻩ ﺗﺎ ﺃﻣﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﻴﺮﻭﻯ کنﺪ ﻭﺍﺯ
ﻣﻨﻬﻴّﺎﺕ ﺍﻭ ﭘﺮﻫﻴﺰ
ﮐﻨﻴﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ثوﺍﺏ ﮐﺮﺩ (ثوﺏ
ﻭﭘﻴﺮﺍﻫﻥ
جدید ﻮﻫﻤﺎﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺪﻳﺪ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ) ﻭ ﺑﺮ
ﺍﻭ ﻋﻘﺎﺏ ﻧﺎﺯل
ﻤﻴﮑﻨﺪ (ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺰﻧﺪگی ﻮ ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭحی ﻮﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ)
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻘﻮل ﺒﻴﻥ
ﻘﻮﻟﻴﻦ ﻧﻪ ﺟﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺗﻔﻮﻳﺾ
ﺍﺳﺖ. ( ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ
اﻣﺮﻳﻥ ﺤﺎﻟﺖ ﻭﺳﻄ
ﺒﻴﻥ ﺠﺒﺮ ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺍﺯﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺴﻠﻴم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺑﻤﺎﻧﺪ) ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻥ ﻤﻴﺎﻳﺴﺘﺪ ﻭ
ﻣﻴﻨﺸﻴﻨﺪ ﻳﺎﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﮑﻨﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﺗﻮ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﻯ ﻳﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ ﺍﻥ
ﺸﺨﺺ ﮐﻪ ﭘﺎسخی
ﻨﺪﺍﺷﺖ ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩ ﺩﺭﻫﺮ ﺩﻭ ﺣﺎل
ﻮﺍﺟﺐ ﺍﻟﻘﺘل هستی.
ﺍﮔﺮ ﺑﮕﻮئی اﻳﻥ
اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ (ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﻮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
داشتن )ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺧﺪﺍ ﮑﺴﺎﻥکرﺩﻩﺍﻯ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﮕﻮئی ﺒﺪﻭﻥ
ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ
تقسیم ﻘﺎﺋل ﻨﻴﺴﺘﻰ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﺎﻟک اﻥ
ﻮ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺍﻭﻣﺎﻟک
اﺻلی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰﺍﺯ ﺷﺨﺺ
ﺳﻠﺐ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﻧﻮعی ﺒﻠﺎﻯ الهی
است زﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ
ﻣﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍ
ﻣﺎﻟک اﻥ ﻨﻤﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻭ ﻗﺎﺩﺭﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍ ﻗﺎﺩﺭ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻣﮕﺮ ﻧﺸﻨﻴﺪﻯ
ﻤﺮﺩم ﻄﻠﺐ ﺣﻮل
ﻮ ﻗﻮﺕ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ (ﺗﺤﻮل
اﺯﺧﺪﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫند
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﻘﺪﺭﺕ
ﺍﺟﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﺴﻠﻮک ﺒﺎﺯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ) ﻭ
ﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻟﺎﺣﻮل
ﻮﻟﺎ ﻗﻮة ﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﻟﻠﻪ (ﻫﻴچ ﺘﺤﻮل
ﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺣﺎﻝ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻥ ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺟﺰﺑﺎ ﮐﻤک ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ) ﻟﺬﺍ ﺭﺍﻭﻯ
اﺯ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺘﺎﻭﻳل ﻮﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻳﻥ ﺬﮐﺮ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﭙﺮﺳﺪ
ﮐﻪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻟﺎﺣﻮل عن ﻤﻌﺎصی
اﻟﻠﻪ ﺍﻟّﺎ ﺑﻌﺼمة
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﻟﺎ ﻗﻮة
ﻟﻨﺎ علیّ ﻄﺎعة
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟّﺎ ﺑﻌﻮﻥ
اﻟﻠﻪ ﮐﻪ ﺣﻮﻝ (
ﻭ ﺗﺤﻮل ﻮﺍﻧﺼﺮﺍﻑ
ﻭ ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ) ﺍﺯﻣﻌﺎصی
ﻮﮔﻨﺎﻩ ﺟﺰ ﺑﺎ ﻋﺼﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ( ﻭ ﺩﺳﺖ ﺑﺴﺘگی
ﺒﺒﻨﺪ الهی ﺪﺭ سلوک
الهی ﻮ ﭘﻴﻤﺎﻥ )
ﻭﻧﻴﺰ ﻗﻮﻩﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻄﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﺎل اﺳﺖ ﻣﮕﺮ
ﺑﺎﮐﻤک ﻮﻋﻮﻥ
اﻟﻬﻰ. ﻭﻟﺬﺍ ﺭﺍﻭﻯ
ﺪﺳﺖ ﻣﻮﻟﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻮﺳﺪ
(ﺯﻳﺮ ﺍﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻟک الهی ﭙﻴﺮﻭ
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺳﺖ) ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺒﮑسی که ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﺗﻮﺻﻴغی
ﻮ ﻓﻠﺴفی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﮐﻪ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺖ ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ
(ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ ﻳﺎﻓﺘﻰ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﻟﺎ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍ
ﻭ رَبّ ﻭمُرَبّی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﻳﺪﻡ
ﺍﻭﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻨﻤﻴﮑﻨﻢ.
ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺪﺭﭘﺎسخ
ﻔﺮﻣﻮﺩ ﺑﺎﻟﺘﻤﻴﻴﺰ
ﺍﻟﺬﻯ ﺨﻮّﻟﻨﻰ
ﻭ ﺍﻟعقل ﺍﻟﺬﻯ
ﺪﻟّنی ﺒﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺸﺨیصی که ﺧﻮﺩﺵ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﻥ
گذﺬﺍﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ
( ﻭ ﻣﺮﺍ ﺍﺯﺍﺩ ﮔﺬﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﮑﻨﻢ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی ﻮﺗﺮک اﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺍﺯﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﭽﺸم ﺪل
اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ ﺑﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻓﻠﺴفی ﻮﺍﺩبی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﻳﻥ
ﺤﺎﻟﺖ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮﻳﻦ ﺍﺯﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﺍﻭﺻﺎﻑ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
اﺳﺖ) ﻭﺑﺎ ﻋﻘلی
که ﺧﻮﺩم ﺮﺍ ﺑﺎ
ﺍﻥ ﺪﻟﺎﻟﺖ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﺮﺩ. ﺳﺎﺋل ﺒﻴﺎﺑﺎنی
ﭙﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﺎ
ﺗﻮ ﻤﺠﺒﻮل
ﺃﻧﺖ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻳﺎ
ﺩﺭ ﺟﺒﻠّﺖ ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ ﺠﺒﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی هستی
ﻣﻮﻟﺎ ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﻦ ﻣﺠﺒﻮل
ﻮ ﻣﺠﺒﻮﺭ
جبلّت ﻓﻄﺮﻯ ﺒﻮﺩﻡ
ﻫﺮ ﻧﻴکی ﻮﺍﺣﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻢ شایسته
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻧﺨﻮﺍﻫم ﺒﻮﺩ(ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﺑﻮﺩم که ﺑﮑﻨﻢ)
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﺳاءه اﺩبی
ﺪﺍﺷﺘﻢ ﻭ ﺑﺪﻯ ﻧﻤﻮﺩم
ﻘﺎﺑل ﻤﺠﺮم ﺒﻮﺩﻥ
ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻧﺒﻮﺩم
ﺰﻳﺮﺍ ﻣﺤﺴﻦ (ﻧﻴﮑﻮ
ﮐﺎﺭ ﻭﺗﮑﺎﻣل ﺠﻮﻯ
ﺭﻭحی ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ)
شایسته ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻠﺎﻣﺖ ﺍﺯ ﻳک
گناﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘم که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﺑﺎقی اﺳﺖ
ﻭ ﻫﺮ (ﻣﺎﺩﻭﻥ اﻭ)
ﺍﻣﺮﻯ ﺤﺎﺩث ﻭ ﺣﺎﺋل
ﻮﺯﺍﺋل اﺳﺖ.ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻘﺪﻳم ﻮﺑﺎﻗﻰ
ابدی ﺭﺍ ﭼﻮﻥﺤﺎﺩث
ﺯﺍﺋل ﺨﻮﺍﻧﺪ. ﺳﭙس
ﺳﺎﺋل ﺒﺪﻭﻯ ﮕﻔﺖ
ﭽﻨﻴﻥ ﻴﺎﻓﺘﻢ
ﮐﻪ ﺣﮑﻴمی
ﺸﺪﻩﺍﻯ ای
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ.
ﻭﻣﻮﻟﺎ ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ ﺍﺻﺒﺤﺖ ﻣﺨﻴّﺮﺍﻓﺎﻥ
ﺃﺗﻴﺖ ﺍﻟﺴﻴّئة
ﺑﻤﮑﺎﻥ اﻟﺤَﺴَنة
ﻓﺄﻧﺎ ﺍﻟﻤﻌﺎﻗِﺐ
ﻋﻠﻴﻬﺎ ﭼﻨﺎﻥ ﺸﺪم
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪ ﺍﮔﺮﺑﺪﻯ
ﺒﺠﺎﻯﺤﺴﻨﻪ ﺑﻨﻤﺎﻳﻢ
شایسته ﻋﻘﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻢ ( ﺍﻟﺎﻥ ﺒﺎﻋﻘل
ﺨﻮﺩﻣﻴﺘﻮﺍﻧم
ﺒﺪﺍﻧم که ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮبی کنم (ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺣﻰ) کنم ﺍﮔﺮ
ﺑﺠﺎﻯ اﻥ ﺒﺪﻯ ﮑﺮﺩﻡ
ﺗﺼﺪﻳق ﺪﺍﺭم
که ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﻮﻡ. ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺍﻳﻥ ﻴک ﻨﻤﻮﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺮ
ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪﺗﺎ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴتم
ﺤﺮﻓﻰ ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻳﺎ ﺟﺒﺮ الهی ﻮ
ﺟﺒﻠّﺖ ﻓﻄﺮﻯ ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ ﻭﻳﺎﺍ ﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﻭ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻧﻔس
أمّاره ﭘُﺮﻋﻘﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻢ. ﻭلی
ﻮﻗتی ﻔﻬﻤﻴﺪﻡ
ﻭ ﺑﻘﻮل ﺘﻮ ﺣﮑﻴم
ﻮﺑﺎ ﺣﮑﻤﺖ ﺷﺪﻡ
ﭘس ﻣﻴﺪﺍﻧم که ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻯ ﺮﺍ ﺑﺠﺎﻯ ﻨﻴکی
کنم .ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﺮﺩﻡ
شایسته ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻢ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭسالک الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﻗتی ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺎ ﺧﺪﺍ ﭘﻴﺮ ﺑﺴﺖ
ﻭﻋﺎﺷق ﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺷﺪ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﮐﻪ
ﻧﻴکی اﻭﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭ ﺑﺪﻯ ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻮﻓﺼلﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
اﺯ ﻟﺤﺎﻇ کماﻟﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ الهی
ﻤﻴﺒﺮﺩ. ﭘس ﺍﮔﺮ
ﺑﺠﺎﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﺒﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﻭﻡ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺧﻄا
ﮐﺎﺭ ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺷﻮﻡ.(ﺳﻴّﺌﻪ)
ﻫﺮﮐﺎﺭ ﺳﻴئ ﻮﺑﺪ
ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺟُﻨﺎﺡ ﮐﻪ ﻣﻐﺎﻳﺮ
ﺭﺍﻩ الهی ﺪﺭﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ(ﺣﺴﻨﻪ)
ﻫﺮﻧﻴکی ﻮﻫﺮ ﺍﺣﺴﺎﻥ
ﻮﻫﺮ ﺗﺤﺴﻴﻥ ﻮ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﺮﻭﺡ ﺩﺭ ﻳک ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﮐﺴﺐ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ الهی ﻮﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻴﺖ ﻭﻃﻠﺐ
ﻭﺍﺭﺯﻭﻯ ﻨﻴکی
ﻮ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺍﻣﺮﻯ
اﺯﺧﻮﺩﺵ ﺑﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﺻﻠل اﻥ
هدیه و موهبتی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻋﻄﻴﻪ الهی ﻮ
ﮐﺮﺍﻣتی ﻤﺘﻨﺎﺳﺐ
نوع بشری اﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﺗﻮﺍﻧﻬﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ سلوک
الهی کند. ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺖ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺤﻘق
ﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯ ﺑﺪﻯ ﻮﺗﺤﻠﻴﻪ
ﭘُﺮ ﺍﺯ ﻓﮑﺮ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ الهی ﻴﭙ ﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ.ﻳﻌنی
ﻨﻴﺖ ﻭ ﻓﮑﺮﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺷﺨﺺﺳﺎﻟک ﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻘﻴﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﺴﺮﺍﺳﺮ مَشیّت
و داده ای الهی
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺑﺎﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺮﻭﺍﻳﺖ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺷﺨصی ﭙس ﺍﺯ ﺍﻧﺼﺮﺍﻑ
ﻭﻯ اﺯﺳﻔﺮشام ﭙﺮﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﺧﺮﻭج ﻤﺎ
ﺑﺸﺎم ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻗﻀﺎ
ﻭ ﻗﺪﺭ الهی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ؟(ﺍﻣﺮﻯ ﺠﺒﺮﻯ
ﻮ ﺍﺯﻗﺒل ﻤﻮﺭﺩ
ﺗﺼﻮﻳﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻧﺠﺎم
اﻧﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻣﻮﻟﺎ ﭘﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﺍﻯ ﺸﻴﺦ: ﻣﺎ ﻋﻠﻮّﺗم
ﺘلعة ﻭﻟﺎ ﻫﺒﻄﺘم
ﻮﺍﺩﻳﺎ ﺍﻟّﺎ ﺑﻘﻀاء
ﻮ ﻗﺪﺭ ﻣﻥ اﻟﻠﻪ
ﻫﻴچ ﺒﻠﻨﺪﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﻯ اﻥ ﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪﻭﻳﺎ ﺩﺭّﻩﺍﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥﻔﺮﻭﺩ
ﺍﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﮕﺮﺍﻧﮑﻪ
ﺑﻘﻀﺎ ﻭ ﻗﺪﺭالهی
ﺒﺎﺷﺪ. (ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻗﺒلی ﻮ ﺑﻌﺪﻯ ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻃﻠﺎع ﻘﺒلی ﻮ
ﺑﻌﺪﻯ اﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻣﺮﻯ
ﻤﻘضیّ ﻮ ﺭﺃﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﻗﻀﺎﻭﺕ ﺍﻭ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻥ اﻧﺠﺎم
گرﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻗﺪﺭ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩﺭ ﺍﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺟﺮﺍ ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻗطعی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻘﻮل ﻤﻮﻟﺎﻧﺎ
ﺫﺭّهﺍﻯ را از
اﻳﻥ کهکشاﻥ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺒﮑﺸﻴﻢ ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴتی
ﺒﻬم ﻤﻴﺨﻮﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﺯلی اﺑﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ هستی ﻤﻌنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﺍﮔﺮ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻥ ﻗﺒﻠﺎ
ﺗﻨﻈﻴم ﻮﻟﺎﺯم
اﻟﺎﺟﺮﺍ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻣﺴﺎﻟﻪ
ﺟﺒﺮ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭽﻪ ﻧﻘشی
ﺪﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮ سلوک
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻫﺮ ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ اﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
که ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﺎﺭج اﺯ ﻓﻄﺮﺕ
ﺧﻮﺩﺵ ﻭ ﺍﺯ ﺗﺪﺑﻴﺮﻫﺴتی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺎ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪّ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﺍﺯ ﺍﺯﺍﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺳﺖ ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺗﺴﻠم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭسالک الهی ﺸﻮﺩ.
ﻭ ﭼﻮﻥ کامل
الهی ﺸﺪ ﻫﺮ ﺣﺮﮐﺘﺶ
ﺣﺮﮐتی الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺫﮐﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻣﻄﺮح
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺳﺎﺋل
اﺯ ﻳک اﻣﺮﻣﺎﺩﻯ
ﺧﺮﻭج اﻣﺎم ﺒﺸﺎﻡ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺯ(شاام
ﻮ ﺷﻮﻡ) ﺑﻮﺩﻥ ﻮﺗﺎﺭﻳکی
ﺸﺒﺎﻧﻪ ﺟﻬل ﻮﻋﺪم
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺧﺮﻭج ﺨﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﻳﺶ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﻭ ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺫﺍتی کنونی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺘﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻔس ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻗﺒلی ﺣﻴﻮﺍنی ﻮﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺗ ﺎشایسته
تجلّی ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
الهی ﺸﻮﺩ) ﺍﻳﻥ
ﺸیخ ﺴﭙس ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﻮﺿﻊ ( ﻗﺪﺭ ﻭ ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺑﺮﺍﻯ (ﻋﻨاء
ﻮ ﺯﺣﻤﺖ خستگی )
ﻭﺗﻠﺎﺵ ﻭﺟﻬﺎﺩﺵ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎقی
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. (ﻳﻌنی
ﭙﺎﺩﺍﺵ ﺑﺮﺍﻯ
کاﺭ ﺟﺒﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻡ) ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ ﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮئی
ای ﺸﻴﺦ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ:
ﻘﺪ ﻋﻈّم فی ﻤﺴﻴﺮﮐﻢ
ﻭ ﺃﻧﺘم ﺴﺎﺋﺮﻭﻥ
ﻭفی ﻤﻘﺎﻣﮑم ﻮ
ﺃﻧﺘم ﻤﻘﻴﻤﻮﻥ
ﻭفی اﻧﺼﺮﺍﻓﮑم
ﻮﺃﻧﺘم ﻤﻨﺼﺮﻓﻮﻥ
ﻭﻟم ﺘﮑﻮﻧﻮﺍ
فی شیئ ﻤﻥ اﻣﻮﺭﮐم
ﻤﮑﺮﻭﻫﻴﻦ ﻭﻟﺎ
ﺍلیه ﻣضطﺮّﻳﻥ
ﺍﺟﺮ ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻭﭼﻨﺪ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻤﺴﻴﺮ
شام هستید. (ﺳﻴﺮ
ﻭ ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻭﻗتی ﺒﺸﺎم غرﻳﺒﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺗﺎ
ﻭﻗتی ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎم
ﻮﻧﻮﺭ ﺍﻭ ﻧﺮﺳﺪ
ﺑﺨﺎﻧﻪﺧﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺨﻮﺩ ﻭﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﻮﭘﺎﻳﺎﻥ ﺁﻥ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﮑﺸﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ سلوک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺟﺮ
ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺩﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﺨﺪﺍ
ﻋﻈﻴم ﻮ ﺑﺎ ﺍﺭﺯﺵ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺭﺯﺵ الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻨﺎفع ﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﻮ ﺭﻓﺎهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺿﺮﺭ
ﻭﻣﺮﺩﻭﺩ ﮐﺮﺩﻥ
اﺯﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻴک ﺒﺎﺯﻯ
ﺸﻴﻄﺎﻥ اﻫﺮﻳمنی
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻨﻔس أمّاره ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
اﺑﻠﻴس آخوند ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻠﺒّس ﺑﻠﺒﺎس ﺭﻳﺎ
ﻭ ﺷﺮک ﻮ ادّعاﻯ
ﺒﺎﻃل اﺳﺖ) ﻭﺍﻳﻥ
اﺟﺮ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
هست ﻣﺎﺩﺍم که ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻴﺪ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻣﻘﺎم ﺨﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻗﺎﻣﺖ ﺩﺍﺭﻳﺪ.
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ
(ﺩﺭ ﻣﻘام ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻌﺮﺍج
ﺮﻭحی ﺪﺍﺭﻳﺪ ﻭلی
ﺠﺴﻢ ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﻨﻴﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﻧﺠﺎتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎﺯ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﭙﺎﺩﺍﺵ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺪﻭﺭﻩ ﮐﺴﺐ
ثوﺍﺏ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ ﻗﺒل
اﺯ ﺍﻥ ﮐﻪ ﮐسی ﺴﺎﻟک
ﻮ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎم ﺪﺭ
ﺳﻔﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺒﺸﺎم
ﻨﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ ﺍﻥ ﺴﻔﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
اﻣﺮ ﺧﻮﺩ ثوﺍﺏ
ﺍﺳﺖ ﭼﻪ شام ﺮﺍ
ﻓﺘح ﺒﮑﻨﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣتی ﺒﺪﺍﻧﺠﺎ
ﻫم ﻨﺮﻓﺘﻪ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻃﺎﻋﺖﺳﺎﻟک
ﻤﻄﺮح ﺒﻮﺩﻩ ﻭﺍﻃﻠﺎﻉ
ﻗﺒلی الهی ﻨﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ)
ﻭﺩﺭ ﺍﻧﺼﺮﺍﻑ ﺷﻤﺎ
ﭼﻮﻥ ﻤﻨﺼﺮﻑ ﺷﻮﻳﺪ
( ﺩﺭ ﺳﻔﺮشام ﺒﺮﺍﻯ
ﺟﻨگ ﺒﺎ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺼﺮﺍﻑ ﺭﻓﺘﻥ
ﺒﺸﺎم ﻨﻴﺰ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ ﺑﺎﺯ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻫﺴﺖ ﻣﻬم اﻃﺎﻋﺖ
ﺭﻫﺒﺮ ﻭ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
اﺳﺖ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺩﺭ
سلوک الهی که ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟک می ﺪﻫﺪ
ﻭﺧﺘم ﺴﻠﻮک ﻮ ﺗﺮک
ﺼﻠﺎﺕ ﻭ ادامه ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺴﻠﻮک اﻭﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻥ
سلوک الهی ثوﺍﺏ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎ ﺳﻔﺮ
ﺟﻨﮕﻰ ﻫﺮ ﺟﻨﮕﺠﻮﻯ
اﺳﻠﺎﻣﻰ ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﮐﻪ شام
ﻮ ﺳﻮﺭﻳﻪ ﻭ ﺗﺮﮐﻴﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭﻗﺴمتی
اﺯﻣﺼﺮ ﻭ ﺣتی ﺠﺰﻳﺮﻩ
ﻗﺒﺮﺹ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺪﻳﺘﺮﺍﻧﻪ
ﻓتح کرﺩ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﻨگ ﺒﺎ ﭘﺎﺩﺍﺵ
الهی ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪگی
الهی ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺘﻌﻬﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﺮﺍﻯ
اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭼﻪﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺧﻠﻴﻔﻪ
هم ﺒﺸﻮﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺷﻤﻥ ﺸﻤﺎﺭﻩ ﻳک
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
اﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘﺪﺭ
ﻭ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﮑﺴﺖ
ﺍﻭ ﻓﺘح ﻤﮑﻪ
بوسیله محمد ﮔﺮﺩﻳﺪ)
ﻭﺷﻤﺎ ﺩﺭﮐﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺧﻮﺩ (ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺮ سلوک
الهی اﺳﺖ) ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﻧﺒﻮﺩﻳﺪ
(ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻴﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻨگ ﻮ ﺳﻔﺮ
شام ﺸﺮﮐﺖ ﮐﻨﻴﺪ.
ﻭﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﮐﻪ سلوک الهی ﺪﺭ
ﺍﻣﺮ الهی ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺷﻤﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﺪ. ﻳﻌنی
همگام کرﺩﻩ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺑﮑﺎﺭ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﮐﺎﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻯ که ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ ﻭﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺪﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭﺍﺟﺐ
ﻭﺣتی ﺒﻴﺶ ﺍﺯ ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﺷﻤﺎ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﻀﻄﺮ ﻭ ﺍﺯ
ﺭﻭﻯ اﮐﺮﺍﻩ ﻭ ﺟﺒﺮ
ﻭﺍﺿﻄﺮﺍﺭ ( ﺑﺎﻳﻥ
ﺴﻔﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻴﺎ ﺍﻟﻬﻰ)
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪﺍﻳﺪ
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﮐﻪ: ﻠﻌﻠّک ﻈﻨﻨﺖ
ﺃﻧّﻪ ﻗﻀاء ﺤﺘم
ﻮ ﻗﺪﺭ ﻟﺎﺯﻡ ﻭ ﻟﻮ
ﮐﺎﻥ ﺬﻟک ﻜﺬﻟﻚ
ﻟﺒﻄل اﻟثوﺍﺏ ﻭﺍﻟﻌﻘﺎﺏ
ﻭ ﺍﺳﻘﻄ اﻟﻮﻋﺪ
ﻭ ﺍﻟﻮﻋﻴﺪ ﻭ ﻟﻤﺎ
ﺃﻟﺰﻣﺖ ﺍﻟﺎﺷﻴاء
ﺃﻫﻠﻬﺎ علی اﻟﺤﻘﺎﺋﻖ
ﺫﻟک ﻤﻘﺎلة ﻋَﺒَﺪة
الأوثان ﻮ ﺃﻭﻟﻴاء
اﻟﺸﻴﺎﻃﻴﻦ ﺍﻥّ
اﻟﻠﻪ جَلّ ﻮ عَزّ
ﺃﻣﺮ ﺗﺨﻴﻴﺮﺍ ﻭنَهی
ﺘﺤﺬﻳﺮﺍ ﻭﻟم ﻴطع
ﻤﮑﺮﻫﺎ ﻭﻟم ﻴﻌﺺ
ﻣﻐﻠﻮﺑﺎ ﻭﻟم ﻴﺨﻠﻖ
ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻭ ﺍﻟﺎﺭﺽ
ﻭ ﻣﺎ ﺑﻴﻨﻬﻤﺎ ﺑﺎﻃﻠﺎ
ﺫﻟک ﻈﻥّ اﻟﺬﻳﻥ
کفرﻭﺍ ﻓﻮﻳل ﻠﻠﺬﻳﻦ
ﮐﻔﺮﻭﺍ ﻣﻥ اﻟﻨﺎﺭ
شاید ﺍﻳﻥ ﺘﺼﻮﺭ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎشی
که ﻗﻀﺎﻯ الهی ﺤﺘمی
ﻮ ﻗﺪﺭ ﺍﻭ ﻟﺎﺯم
اﻟﺎﺟﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ (ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻗﻀﺎﻯ
الهی لاﺯم اﻟﺎﺟﺮﺍ
ﻭ ﺩﺭ ﺑُﺮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ همه ﺍﻣﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺠﺰ ﺳﻠﻮک
اﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺑُﺮﺩ ﺩﻭﺭ ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳلوک ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻧﮑﻨﺪ
ﻭﻋﻘﺐ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺣتی ﻤﺨﺎﻟﻒ اﻥ
عمل کند .ﻭﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻮ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﻗﻀﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻔﺮﻣﺎﻥ
اﺯلی کن ﻔﻴﮑﻮﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺷﺪﻥ ﻮ ﺗﮑﺎﻣل ﻴک
ﺮﻭح ﻔﺮﺩﻯ ﺍﺯ ﺍﺯل
ﻮ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍع
ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺍﻧﻮﺍع گیاهی
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺩﺭﺍﺯﻯ اﺯ ﻓﺼﻮل
نوع بشری طیّ
کند .ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺘﺎ ﺗﮑﺎﻣل نوع
بشری ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟنوع
بشری ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
بهتر اﻧﻮﺍع ﺒﻴﺸﻤﺎﺭ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺘﺎ ﺍﺑﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﻣﺪﺍم
ﻤﺸﻐﻮل ﺸﺪﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ (ﻓﻴﮑﻮﻥ) ﻳﻌنی
ﺒﺘﺪﺭﻳج ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﮔﺮ ﮐسی
ﻘﻀﺎ ﻭﺣﮑم الهی
اﺯلی رﺍ ﺩﺭ ﮐﻤﺎل
ﺮﻭحی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺗﺎ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺠﺒﺮﺋﻴل
اﻧﺠﺎم ﻨﺪﻫﺪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻓﺴﺨﻬﺎﻯ
گیاهی ﻭ ﻳﺎ ﺭﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺠﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﻧﺎ ﭼﻴﺰﻯ
هاﻯ ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣتی
اﮔﺮ تمرّد ﺩﺭ نوع
بشری ﺘﮑﺮﺍﺭ ﺷﺪ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﺯ ﺑنوع
بشری که ﺭﺳﻴﺪ ﻭ
ﺍﺩﻭﺍﺭ ﺟﺎﻭﺩﺍﻥ
ﻤﺎﻧﻨﺪ جَهَنّم
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭ ﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥ هاﺭﺍ ﺩﻳﺪ
ﺑﻬﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺣتمی سلوک
الهی ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﻳﻥ ﻘﻀﺎﻯ ﺣتمی
الهی اﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
عاﻗل ﺸﺪﻩ ﺍﻧﺠﺎم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ.ﻳﻌنی
ﻘﻀﺎﻯ الهی ﺤتمی
ﻮ ﻟﺎﺯم اﻟﺎﺟﺮ
ﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭلی اﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی ﻮ
ﻗﺪﺭ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻥ ﻴﺎﻓﺖ
ﺗﺎ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﮑﺮﺭ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ) ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺍﮔ ﺮﭼﻨﻴﻥ ﺒﻮﺩ
( ﮐﻪ ﻗﻀﺎﻯ الهی
لاﺯم اﻟﺎﺟﺮﺍ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺟﺒﺮ الهی ﺪﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ثوﺍﺏ ﻭ ﻋﻘﺎب ی
ﺒﺎﻃل ﻮ ﺑﻴﻤﻌنی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﭙﺎﺩﺍﺵ ﻭ ﻭﻋﻴﺪ
ﻫﺎ ﻭﺗﺤﺪﻳﺪﻫﺎ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎ ﺳﺎﻗﻄ
ﻤﻴﺸﺪ. ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺷﻴاء
ﻮﺣتی اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻠﺰم ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ
که اﻫﻞ ﺣﻘﺎﻳق
گرﺩﻧﺪ. ( ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ) ﻭﺍﻳﻥ
اﻳﻥ گفته ﺣﺮﻑ ﺑﺖ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ ﻮﺍﻭﻟﻴای
ﺷﻴﻄﺎﻥ اﺳﺖ (ﻳﻌنی
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ آخوندﻫﺎﻯ
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰّ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﻮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﮐﺎﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
هرﮔﺰ ﻣﻘﺒﻮل الهی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
قُرآن ﻮ حدیث
ها ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺍﺑﻠﻴس
ﻳک ﻨﻮع ﺸﻴﻄﺎﻥ
ﻭﺣتی ﺮﻫﺒﺮ ﺷﻴﻄﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻠبّس
ﺑﻠﺒﺎس ﮐﺎﺫﺏ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﻭ ﺭﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ اﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
عَزّﻭجَلّ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭلی ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ. (ﻭ ﺃﻣﺮ
ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺭﻭح
اﺳﺖ) ﻭنَهی ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﺧﻄﺎﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻭ ﻭﻋﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
سلوک الهی ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﮕﻴﺮﺩ ﺑﻘﻬﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪگی ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ جَهَنّم ﺠﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻨﺎﻇﺮ
ﺍﺣﻮﺍل ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪگی
اﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﺮس ﻭ ﮔﺮﺳﻨگی
ﻮ ﺗﺸﻨگی ﻮ ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻥ اﺳﺖ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺷﺪنی ﻨﻴﺴﺖ.
(ﮐﺎﺭ آخوندﻫﺎﻯ
همه ﻣﺬﺍﻫﺐ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻣﮑﺮﻫﺎﻧﻪ ﺑﺎﻣﻮﺭﻯ
عباﺩﻯ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻋﺼﻴﺎﻥ ﻮتمرّد
ﺷﮑﺴﺖ ﻧﻤﻴﺨﻮﺭﺩ.
(ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩم
ﺘﻤﺮﺩ ﺍﻣﺮ الهی
ﺪﺭسلوک الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﻭﺭ ﮔﺮﺩﻧﺪ ﺷﮑﺴتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺻﺒﺮ ﺍﻭ
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ. ﺗﻨﻬﺎﺑﻀﺮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪﺭﻭح
اﻭ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
هزﺍﺭﺍﻥ ﺴﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑنوع بشری ﻮ ﺍﻧﺠﺎم
همینﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺮﺍ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻋ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺯﻣﻴﻥ ﻮﻣﺎ ﺑﻴﻥ
اﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺒﺎﻃﻞ
ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ (ﮐﻪ
ﻫﺪفی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ظَنّ ﻮتَصوّر
ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ ﺳﻠﻮک
ﻨﮑﻨﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘل
ﻮ ﻓﻬم اﻫﻤﻴﺖ سلوک
الهی ﺮﺍ ﭼﻮﻥ اﻃﻔﺎل
ﻮ ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ اﺯ
ﺍﺗﺶ ﺑﺠﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
ﻭﺣﺴﺮﺗﻬﺎﻯ ﺪﺭ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ ﺑﻴﺎﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷند
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﻮﺩه
اﻧﺪ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﻘﺪﺭﺕ ﺟﺴمی
ﻮﻋﻘﻠﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧند
ﺟﺒﺮﺍﻥ گذﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺒث ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺭﺍﻭﻯ اﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ شیخ ﺴﺎﺋﻞ ﺳَﺮ
مولا ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺮﺍ ﺑﻮﺳﻴﺪ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺸﻌﺮ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﻫﻤﺎﻥ اﻣﺎﻡ
(ﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ) ﻫﺴﺘﻰ
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻭﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺍﻭﺑﻮﺩﻩ ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﻢ (ﻭﺩﺭسلوک
الهیﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ) ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺍ ﺍﺯﺧﺪﺍﻯ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺒﻴﺎﺑﻴﻢ. (ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻣﻮﻟﺎ ﻭ ﻳﺎﻫﺮ کامل
الهی زنذه ﺪﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﭼﻮﻥ اﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﺗﺎ ﺑﺨﺘم ﺘﻌﻬﺪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ
و عهد الست ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺧﻄﺮ
جَهَنّم ﻮﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺒﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻮﻋﻔﻮ ﺩﺍﺋم اﻟﻬﻰ
ﭘسﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک هست.
ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻘﺒل
از ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺣﺘﻰ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﭙس ﺍﺯﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻌﺼﻮم ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ الهی
اﺯ ﺟﻬﻨﻢ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﺤﺼﻮل
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻮ
ﺗﻮﺍﻧﺴتی ﺘﻮضیح
لاﺯم ﺮﺍ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﻳﻥ ﻤﺎ ﺑﺪﻫﻰ (ﻳﻌنی
سلوک الهی ﻮﻧﻪ
ﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯﻯ) ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻠﺘﺒس ﻭ ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ
ﺑﺮ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻭﺍضح
کنی ( ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ
سلوک الهی ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻮﻟﺎ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ الهی
زنده ﺪﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺴﺎﻟک ﻤﺘﻌﻬﺪ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ الهی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
تجلّیات الهی ﺪﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﻫﻤﻪ ﻣﺸﺨﺺ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﻫﻤّﺖ
ﻋﺎلی ﻮمَشیّت
الهی ﺒﺪﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
اﻳﻥ اﻣﻮﺭ ﻣﺨفی
ﺒﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺗﻮﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺭﺿﻮﺍﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺩ ﻭﺩﺭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺘﻮ
ﺑﺮﺳﺪ. (ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻓﺼﻮل
ﺒﺮﺗﺮ ﻧﻮع فوق
بشری ﭘس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺭﺟﻌﺖ فوق
بشری ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ثواﺑﻬﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﭘس ﺍﺯﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺍﺧﺮﺕ ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮع
فوق بشری ﺒﻌﺪﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
الهی ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ)
ﻭﻟﺬﺍ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﻴﮑﻨم
که ﻋﺬﺭﻯ ﺒﺮﺍﻳﺶ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻢ (ﺍﻧﺮﺍ
ﺟﺒﺮ الهی ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
الهی ﺨﻮﺩ ﺒﺪﺍﻧﻢ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻌﺎﻑ
ﺍﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻭ ﺣتی
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ثوﺍﺏ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮔﻨﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻢ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭﻫﺮ ثوﺍﺏ ﻭﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
خود ﺮﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﻨّﺖ ﻭﻋﻄﻴﻪ
ﻭ ﻫِﺒﻪ و
موهبت ﺍﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﮐﻮﺗﺎهی ﺒﮑﻨﺪ
(ﻭﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺳﻠﻮک
ﻮﻧﻪ ﻗﺒل اﺯ ﺳﻠﻮﻙ)
ﮐﻪ ﺳﺘم ﺒﺨﻮﺩ ﻭ
تمرّد ﺑﺨﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ). ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺍﺯ ﮐﻠﺎم اﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ اﺳﺘﻨﺒﺎﻃ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺟﺒﺮ
ﻭ ﺗﻔﻮﻳﺾ ﺑﺎﻃﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺗﺪﻳّﻥ
ﻮﺩﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ ﻭﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی هم ﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﮐﻔﺮ ﺍﺳﺖ. (ﻳﻌنی
اﻣﺮ ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻮﺍﻓﻘﺖ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﮐﺘﺎﺏ
ﻳﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
مکتوب ﺪﺭ سلوک
الهی اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎﺍﻥ ﻤﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ
ﻭﻫﻤﮕﺎمی ﺒﺎ سلوک
الهی اﻣﺮﻯ ﺠﺒﺮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻣﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻴل ﻮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﻟﺎﺯم ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻳﺎ ﮔﺮﺩﻥ ﺪﺍﺩﻥ
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﺟﺰ ﺑﺎﻃل
ﻮﮐﻔﺮ ﻭ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﺘﺎﺏ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. (ﺑﻌﮑس ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ
ﻳﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻭ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺑﺠﺎﻯ ﺘﺼﺪﻳق
کتاﺏ قُرآن ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ گناﺏ ﻭ ﺃﻣﺮ
ﻣﻘﺮﺭ ﻭ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺍﺯﻟﻰ) ﻭﺑﺎ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺨﺪﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮔﻤﺮﺍﻫﻴﻬﺎ ﻭﮐﻔﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ (ﮐﻪ ﺟﺎ
ﺑﻤﺎﻧﻴﻢﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻠﻮکی نرﺳﻴﻢ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻣﺎم ﺭﺿﺎ
ﻭ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﻭﻫﺮکامل
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رﺳﻴﺪ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺑﺎﻃل ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭلی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎمی
ﺒﻬﺮنام ﻣﺬﻫبی
گه ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺍﻋمّ
اﺯ ﺗﺴﻨﻥ ﻮ ﺗﺸﻴّﻊ
ﻭﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
علیّ ولی اﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﺗﺴﻠﻴم کامل اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﺸﺪﻩ ﻭسلوک
الهی ﻨﮑﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﻣﺮﻳﻪ
الهی ﺮﺍ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﻨﻤﻮﺩﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﻣﺤﺮﻭم ﻮﺣتی
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﺸﺪﻩ
ﻭﻋﻘﺐ ﺭﻓﺘﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﻨﻮعی ﺮﻭحی
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺸﻴﺪ) ﻭﻣﺎ (ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﻭﻧﻪ ﺑﻤﻌنی ﻤﺬﻫﺐ
ﺗﺸﻴّﻊ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
آخوندﻫﺎ ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ) ﺗﺪﻳّﻥ
ﻮ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
دینی ﺑﺠﺒﺮﻭ ﺗﻔﻮﻳﺾ
(ﻳﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟﺒﺮ
الهی ﻮﻳﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﻣﻄلق اﻧﺴﺎﻥ)
ﻧﺪﺍﺭﻳم ﺒﻠﮑﻪ
ﻣﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻣﻨﺰل
ﻮﻣﻘﺎم الهی ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺒﻴﻥ ﺪﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻣﻨﺰﻟﺘﻴﻥ ﻤﻴﮕﻮﺋﻴم
که ﻫﻤﺎﻧﺎ: اﻟﺎﻣﺘﺤﺎﻥ
ﻮ ﺍﻟﺎﺧﺘﺒﺎﺭ ﺑﺎﻟﺎﺳﺘﻄﺎعةﺍﻟﺘّﻯ
ﻤﻠّﮑﻨﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﺗﻌﺒّﺪﻧﺎ ﺑﻬﺎ
ﻋﻠﻰ ﻣﺎﺷﻬﺪ ﺑﻪ
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﻭﺩﺍﻥ
ﺒﻪ ﺍﻟﺄﺋﻤّﻪ ﺍﻟﺄﺑﺮﺍﺭ
ﻣﻥ ﺁل اﻟﺮﺳﻮل
ﺼﻠﻮﺍﺕ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻬم
ﺩﺭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﻭﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
اﻟﻬﻰ (ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اثباﺕ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ادّعاﻫﺎﻯ اﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ) ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋتی
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻤﺎ ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ ﻭﺑﺪﺍﻥ
عباﺩﺕ ﻭ دین
ورزی ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺏ
(قُرآن ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ)
ﮔﻮﺍﻩ (ﻭ ﻣﺪﺭک ﻤﺎ)
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻤﺎم
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻨﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍَﺑﺮﺍﺭﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺪﻳّﻥ ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﻭ ﺩﻳﻥﻮﺭﺯﻯ
کرﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﭘﺎک اﺯ ﺁل ﺮﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﮐﻪ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺩ (ﻳﻌنی ﺁل ﺮﺳﻮل
ﻮ ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻭﺗﻤﺎمی
کاﻣﻠﺎﻥ ﻮ ﺍﻋﻀای
ﻄﺮﻳﻘﺖ الهی ﺰﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ شاهد ﻗﺎﺋم
ﻮ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
هستند. ﻭﻧﻪ ﺯﻧﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻮﺳﺎﺩﺍﺕ ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻗﺮﻳﺐ
ﻭ ﺧﻮﻳﺶ ﻭﺑﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﺨﻮﺩ ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﻮﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ الهی
عملا ﺩﺭسلوک
الهی ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺳﻠﻮک
ﻤﻄﺮح ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻫﺮﮐﺪﺍم ﺒﺎﻳﺪ
طی ﺸﻮﻧﺪ ﺗﺎ ﻣﻌﻠﻮم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺼﺎﺩق اﺳﺖ.
ﻭﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭقُرآن (ﺣتی
اﻋﻠﻢ) ﺍﻭ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ
تا ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﺻﺎﺩق ﻮﻋﺎﺷﻖ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﭘﺎکی
ﻨﻔس ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺑﺴﺮﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ
ﻭ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﺘﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻧﻴک الهی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
بمعرفی
خداوند ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ الهی
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﻮﻳﮋﻩ سلوکی ﻭ شاید
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻤﻴﺸﺪ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺁﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺗﺮک ﺴﻠﻮک ﻮ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺳﺎﻟک ﭽﻨﺎﻥ ﻘﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﭘﺴﻨﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﺑﻠﻴس
آخوندﻫﺎ ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻓﻠﺴفی ﻮﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭهَوَسها
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺗﺮک ﻤﺎل ﻮﺟﺎﻥ
ﻮﻫﺮ ﺍﻣﺮ ﻏﻴﺮ الهی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳک ﺸﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﻣﺴﺦ ﺁﻳﺘﻰ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ
اﻳتی ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭﺷﻬﻮﺩ
احتمالی ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺒﺮﺳﺪ
( ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﺗﻮﺍﻥ
اﺯ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻥ اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻮﺫﻫنی ﻮﺭﻭحی
روانی ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻗﺒل ﺪﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺟﻨﻴﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪگی
ﻘﺒل اﺯﺳﻠﻮک اﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی اﻳﻥ اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﻭ ﺗﻮﺍﻧﺎئی ﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮک
ﻮﺗﮑﺎﻣل اﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻠﺬﺕ
ﺑﺮﺩﻥ ﻮﺍﺳﺮﺍﻑ
ﻭﺍﺗﻠﺎﻑ ﺍﻳﻥ
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
بالفعل ﺩﺭﺭﺍﻩ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻧﻔﺴﺎنی
ﻮﺷﻴﻄﺎنی ﻮﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻮ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
غیر ﺍﺯ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ
هر ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ ﺗﻮﺍنی
که ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﻗﺒﻮل
ﻄﻮع ﻮﻃﻮق ﺒﻨﺪﮔﻰ
ﻭﺗﺴلیم ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﻫﺮﺟﻮﺭ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ّ ﻭلیّ اﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟک ﺒﺪﺍﻥ
عمل کند .ﻭ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺩﺭ حَجّ ﺪﺍﺷﺘﻥ
اﻧﺪﮐﻰ ﻣﺎل ﻴﺎ
ﺳﻠﺎمتی ﺠﺴم ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺍﺷﺘﻥ
کشش ﮐﺎفی ﺒﺴﻔﺮ
حَجّ اﮐﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ. ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺼﺒﺮ ﻭ ﺗﺤﻤل
لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺴلیم
ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺩﺍﻥ) ﺩﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﻋﻤلی ﻮﺳﻠﻮک
اﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﻧﻬﺎ ﺷﺪﻩ ﻭﺩﻟﻴل
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺪﺭﺳتی
ﻤﮑﺘﺐ ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻤل کرﺩ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺁل ﺮﺳﻮﻝ) ﺍﻫل ﺮﺳﺎﻟﺖ
الهی ﺪﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭﺍقعی ﺒﺎ ﭘﻴﺮﻭﻯ
عملی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻣثال
اﺯﻣﺎﻳﺶ الهی ﺒﺮﺍﻯ
اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐسی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺩﻩ
ﺍﻳﺴﺖ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﺎل ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻮﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻋﻤل ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﺯ ﻣﺎل ﺨﻮﺩ
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﺎﻳﻦ
ﺑﺮﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺩ
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﺑﺨﻴلی
اﻣﻮﺭ ﺁﺷﻨﺎ ﮐﺮﺩ.
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﻤﺎﻝ ﻫﺮ ﺗﺼﺮفی
که ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭلی اﻭﺭﺍ نَهی
کرﺩ ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺑﻌضی کاﺭﻫﺎ ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ
(ﺍﺯﺍﺩﻯ ﻤﺸﺮﻭﻃ
ﺪﺍﺩﻩ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺸﺮﻭﻃ ﺪﺍﺩﻩ ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺿﻤﻥ ﺠﺒﺮالهی
ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺯﺍﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﺗﺎ
ﺑﺒﺮخی کاﺭﻫﺎ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭﻯ
اﺟﺘﻨﺎﺏ ﮐﻨﺪ. ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﺯ ﺍﻥﻤال هزﻳﻨﻪ
ﻧﮑﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺎل ﻮ ثرﻭﺕ ﺩﺭ
ﺩﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﺮﻑ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳکی ﺼﺮﻑ
ﻣﺎل ﺪﺭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯ ﺍﻣﺮ ﻣﻮﻟﺎ ﻭ
رَبّ ﻣرَبّی ﺨﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﺮﺿﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺍﻧﺮﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺼﺮﻑ
ﻣﺎل ﺪﺭ ﺍﺗّﺒﺎع
اﺯ نَهی ﻮ ﻏﻀﺐ ﺍﻭ.
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﮐﻨﺪ. (ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺯﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺭ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻧﮑﺮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺪﺍﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.(ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ) ﻭﺩﺍﺭ ﻭ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻨﺎم ﺪﺍﺭ ﺍﺧﺮﺕ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻳﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯنوع
بشری ﻭ ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﺩﺭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺒﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺧﺮﻭج
نوع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ثوﺍﺏ ﻭﻋﻘﺎﺏ ﺩﺍﺋمی
ﺒﻌﺪﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ ﺒﻨﺪﻩ ﻣﺎل
ﺪﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎﻳﺶ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺼﻮﺭﺗﻴﮑﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﺪﺍﻥ عمل
کند ﺩﺍﺭﺍﻯ ثوﺍﺏ
ﺩﺍﺋﻢ ﻭ ﺩﺭ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻌﺪﻯ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺪﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﻔﺎق
اﻳﻥﻤﺎلی ﺪﺭﺻﻮﺭتی
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ نَهی ﺸﺪﻩ
ﺗﺎ ﻣﺼﺮﻑ ﻧﺸﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ او ﻋﻘﺎﺏ
ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺭﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧگی ﺪﻧﻴﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻣﻮﻟﺎﻯ اﻭ (ﺣﺪّ
ﻣﻌﻴﻨﻰ) ﺑﻮﻯ ﺪﺍﺩﻩ
ﮐﻪ ﻣﺴﮑﻥ اﻭ ﺩﺭ
ﺩﺍﺭ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
اﻭ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺪﺍﻥ ﺤﺪّ
ﺭﺳﻴﺪ (ﻃﻮل عمر)
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻣﺎﻟل ﺑﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳل ﺒﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﻟﺎ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﺎل ﻮﺧﻮﺩ
ﺑﻨﺪﻩ ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﻭﻋﺪﻩ
ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻳﻥ ﻤﺎل ﺮﺍ ﺍﺯﺍﻭ
ﻧﮕﻴﺮﺩ. ﻣﺎﺩﺍمَکّه
ﺩﺭﺩﺍﺭ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﻭﺭﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ ﺍﻥ ﺮﺍ
ﺗﻤﺎم ﻨﻤﺎﻳﺪ (ﻋﻤﺮﺵ
ﺑﺂخرﻣﻴﺮﺳﺪ) ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﻭﻓﺎﻯ ﺒﻌﻬﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﺪ ( ﮐﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺮﺩ ﻭﻣﺎل ﺮﺍ
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﺍﺯ ﻭﻯ ﻨﮕﻴﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯﺻﻔﺎﺕ ﺍﻳﻥ ﻤﻮﻟﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪﻋﺎﺩل ﻮ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ ﻭ ﺑﺎ ﺍﻧﺼﺎﻑ
ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﺍﺳﺖ. ( ﻗﺎﺑل
اﻋﺘﻤﺎﺩ ﺑﻮﻋﺪﻩ
ﺍﻭ می ﺒﺎﺷﺪ) ﺍﻳﺎ
ﻭﺍﺟﺐ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺒﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺻﺮﻑ ﺍﻥ ﻤﺎل ﺮﺍ
ﺻﺮﻑ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻭﻋﺪﻩ
ثوﺍﺏ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﺮ ﺍﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﻀل ﻮﻣﻨّﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﺍﺭ ﻓﺎنی ﺪﻧﻴﺎ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﻭﺑﮑﺎﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻥ ﻮ ثوﺍﺏ
و پاداش ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺭﺍ ﻧﻌﻤﺖ ﺩﺍﺋم
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎﻫﺎﻯ ﺪﺍﺋم
ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺪﻫﺪ ( ﺟﺎﻭﺩﺍﻧگی
ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
اﺳﻤﺎنی ﻮ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ فوق
بشری) ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺑﻨﺪﻩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎل ﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎﻳﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﭽﻨﺪ ﺭﻭﺯ
ﺍﻗﺎﻣﺖ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻨﺨﺴﺘﻴﻦ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﻭ ﻣﺼﺮﻑ
ﮐﻨﺪ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺍﻣﺮ
ﻣﻮﻟﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻭ ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺍﺋم ﻤﻮﺭﺩ ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻧﻴﺰ ﺳتمی
اﺯ ﻣﻮﻟﺎﻳﺶ ﺑﺮﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺷﻨﺎ ﻭ ﺍﮔﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭﻓﺎ ﮐﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﺩﺭ ﻭﻋﻴﺪﻫﺎ
ﻭﺗﻬﺪﻳﺪﻫﺎ ﻋﻤل
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻭ ﻗﺎﺩﺭ
ﻭ ﻗﺎﻫﺮ ﺍﺳﺖ (ﻫﺮ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺑﺮﺍﻯ
اﻥ ﺒﻨﺪﻩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
یک اﻧﺴﺎﻥ که ﻭﻇﻴﻔﻪ
سلوک الهی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.) ﻭﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﻭ ﺳﺮﻭﺭ
ﻭ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﺻل ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ عَزّﻭ
جَلّ اﺳﺖ ﻭ ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻥ ﺒﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﻣثال
ﺒﺎﻟﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺁﺩم اﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺍﺩم اﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل اﺳﺖ ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ
الهی ﺍﻭ ﺳﺎلک ﻜﻪ
ﺑﻨﺪﻩ ﻭ ﻣطیّع
کاﻣﻞ ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎل
آفَرینش ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻟﺪ ﺩﻭم الهی
و پیامبرگونه ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻥ ﻤﺎﻝ ( ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالفعل ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻮ ﻣﺎﻝ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ) ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ الهی اﺳﺖ
( ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
ﻨﻮعی ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺷﺨﺺ) ﻭﻣﺤﻨﺖ ﻭﻣﺸﮑل
اﻭﺍﻇﻬﺎﺭ ﺣﮑﻤﺖ
ﻳﺎ ﻋﻘل ﻮﻗﺪﺭﺕ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ( ﺍﺯﺍﺩ ﻣﻄﺎبق
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﻭ ﺩﺍﺭ ﻓﺎﻧﻰ (ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺒﺸﺮﻯ ﺰﺍﺋﻞ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻋﻰ) ﻫﻤﻴﻥ ﺪﻧﻴﺎﻯ
ﺪنیّ ﻮﭘﺴﺖ ﻭﻧﺰﺩیک
ﺒﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﺎﻟل که ﻣﻮﻟﺎﻯ
اﻭ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺵ
ﮔﺬﺍﺭﺩ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
(ﺗﻮﺍﻥ ﻮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
و اختبار ﺍﻃﺎﻋﺖ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
اﺩم ﺪﺍﺩ. ﺍﻣﺎ ﺍﻣﻮﺭﻯ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺻﺮﻑ ﻣﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ
اﻥ ﺪﺍﺩﻩ ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
(ﻗﻮﻝ ﭘﻴﻤﺎﻥﻮﺗﺴﻠﻴﻢ)
ﺑﺮﺍﻯ اﺗّﺒﺎﻉ
(ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺴﻠﻮک
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﻤلی
ﻮﺫﻫﻨﻰ) ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻗﺮﺍﺭ (قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻮ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺍﮔﺎهی ﺸﻬﻮﺩﻯ)
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﻧﺎﻥ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.
(ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ
ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
او) ﻭ ﺩﻭﺭﻯ ﻭ ﺍﺯ
ﻋﻠل ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺒﺎﺏ
و(ﻭﺳﺎﺋﻞ) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
نَهی اﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﮐﺮﺩ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍﻩ ﺍﺑﻠﻴس
ﺍﺳﺖ. (ﺩﻭﺭﻯ اﺯ ﻫﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑُﺖ ﺳﻨگی
ﻮﻳﺎ ﺑّﺖ و
صنَم ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﺍﻩ ﺍﺑﻠﻴس
ﻭﺧﻮﺩ ﺍﺑﻠﻴس ﻫﻤﺎﻥ
ﺎﺧﻮﻧﺪ ﻣلبّس ﺑﻠﺒﺎس
ﺭﻭﺣﺎنی کاﺫﺏ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﺍﻣﺎ ﺍﻧﭽﻪ ﻭﻋﺪﻩ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻌﻤﺖ
ﺩﺍﺋم ﻮﺑﻬﺸﺖ
اسن (ﻧﻌﻤﺖ ﺩﺍﺋم
ﻤﻘﺎم ﺮﻭﺣی وﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻣﺤﻴطیّ
ﺒﻬﺸتی ﻮﭘﺮﻋﻘل
ﺪﺭ ﻧﻮع فوق
بشری) ﺍﻣﺎ ﺩﺍﺭ
ﻓﺎنی ﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ
(ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
کنونی ﺮﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﻔﻌلی
اﻭ ﺍﺳﺖ) ﻭﺍﻣﺎ ﺩﺍﺭ
ﻓﺎنی اﺧﺮﺕ (ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی فوق
بشری ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﺟﻌﺖ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭﻳﺎ
ﺯﻧﺪگی ﻤﻮﻗﺖ ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﻮ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺪﻧﻴﺎ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ اﺳﺖ)
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ
ﺠﺒﺮ ﻭ ﺗﻔﻮﻳﺾ ﻫﻤﺎﻥ
اختیار و اﺧﺘﺒﺎﺭ(
ﻭ ﻃﻠﺐ ﺧﺒﺮ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺎ ( ﺣﺘﻰ
ﺍﻋﻠﻢ ﺍﻭ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ)
ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ (ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻋﻤلی ﺸﺨﺺ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ)
ﻭ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺨﺎﺹ ﮐﺮﺩﻥ ﻮﮐﺎﺭ
ﺑُﺮﺩ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ (ﺍﺯﺍﺩﻯ
عملی و ﺍﺧﺘﺒﺎﺭ
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ الهی
ﺮﺍ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩ) ﻭ ﺍﻳﻥ
همان ﭙﻨج ﻤثاﻟﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ اﻣﻮﺭ
جَمع ﺎﻭﺭﻯ ﺪﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ ﮔﻔﺖ
ﻭ ﻣﻦ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﮔﻮﺍﻫﻴﻬﺎئی اﺯقُرآن
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﻢ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺳﭙس
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣثاﻝ ﺍﻭل
امام ﺼﺎﺩق ﺮﺍ ﺩﺭ
(صحة ﺍﻟﺨﻠﻖ) ﻭ ﺳﻠﺎمتی
آفَرینش ﺟﺴﻤﺎنی
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ: اﻥ ﻤﻌﻨﺎﻩ
ﺍﻟﺨﻠق ﻠﻠﺄﻧﺴﺎﻥ
ﺑﮑﻤﺎل اﻟﺤﻮﺍس
ﻭ ثباﺕ ﺍﻟعقل ﻮ
ﺍﻟﺘﻤﻴﻴﺰ ﻭ ﺍﻃﻠﺎق
اﻟﻠﺴﺎﻥ ﺒﺎﻟﻨﻄق
ﮐﻪ ﻣﻌﻨﺎﻯ اﻥ
کاﻣل ﺒﻮﺩﻥ ﺨﻠﻘﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﮐﻤﺎل
ﺤﻮﺍس ﻭ ثباﺕ ﻋﻘل
ﻮ ﺗﻤﻴﻴﺰ ( ﻭﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺒﻮﺩﻥ ﺰﺑﺎﻥ
ﺪﺭ ﮐﻠﺎﻡ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻮﮐﺮّﻣﻨﺎ
ﺑنی ﺁﺩﻡ ﻭﺣﻤﻠﻨﺎه
فی اﻟﺒﺮ ﻭﺍﻟﺒﺤﺮو
ﺭﺯﻗﻨﺎﻫم ﻤﻥ
اﻟﻄﻴّﺒﺎﺕ ﻭ ﻓﻀﻠّﻨﺎﻫم
علیّ کثیر ﻣﻤّﻥ
ﺨﻠﻘﻨﺎ ﺗﻔﻀﻴﻠﺎ
ﻣﺎ ﺑنی اﺩﻡ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮑﺎﻣﻞ) ﺭﺍ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺩﺍﺩﻳﻢ ( ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ) ﻭﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭﺧﺸکی
ﻮﺩﺭﻳﺎ ﺣﻤل کرﺩﻳﻢ
(ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺧﺸﮑﻰ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ ﻭﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ اﺣﻮﺍل ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﺭﻭﺍنی ﻮ ﻓﮑﺮﻯ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺑُﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ ﻨﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺳﻠﻮﻙ) ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺭﺯﻗﻬﺎ
ﺍﺯﭼﻴﺰﻫﺎﻯ ﻄﻴّﺐ
ﻭ ﺷﻔﺎ ﺑﺨﺶ ﻏﺬﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪگی ﻮ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻴﻬﺎﻯ
ﻴﺎ ﻏﺬﺍﻯ ﻔﮑﺮ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﭽﻮﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻃﻴّﺐ ﻭ ﺷﻔﺎ ﺑﺨﺶ
ﻭ ﻧﻴک هستند) ﻭ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻴلی
اﺯﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩﻳﻢ (نوع
بشری ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ ﺪﺭﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﮔﻴﺎهی
ﻮﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ اﺳﺖ) ﻳﻌنی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻓﻀل
ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ اﺩﻡ (ﺍﻧﺴﺎﻥﮑﺎﻣﻞ)
ﺑﺮ ﺳﺎﻳﺮ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﮐﻪ ﺟﻤﻠگی ﺒﻬﺎﺋم
ﻮ ﻭﺣﻮﺵ ﺧﺸکی ﻮ
ﺩﺭ ﻳﺎ ﻭ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻮﻫﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ ﺣﺮﮐتی
اﺳﺖ. ﮐﻪﺣﻮﺍس ﺑنی
آﺩم ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﻋﻘل ﻮ ﻧﻄق
اﻧﺮﺍ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻣﻴﺪﻫﺪ
( ﺍﮔﺮ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﺸﻮﺩ
ﺑﺎ ﮐﻤک عقل ﻮ ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﮐﻠﺎم ﻮ اﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻋﻠمی اﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻟﻘﺪ ﺧﻠﻘﻨﺎ ﺍﻟﺎﻧﺴﺎﻥ
فی ﺃﺣﺴﻥ ﺘﻘﻮﻳم
ﻤﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﻘﻮﺍم
اﻓﺮﻳﺪﻳﻢ (ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟقوّه ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ کرﺍﻣﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﻌﺪﻯ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻮﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍلی ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻳﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻳﺎﺍﻳّﻬﺎ ﺍﻟﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺎ ﻏﺮّک ﺑﺮﺑّک
اﻟﮑﺮﻳﻢ ﺍﻟﺬﻯ
ﺨﻠﻘک ﻔﺴﻮﺍک ﻔﻌﺪّﻟﻚﻓﻴﺃﻯﺼﻮﺭة
ﻣﺎﺷاء ﺮﮐّﺒک که
ﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ (ﻧﺎسی
ﻮﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺎﺭ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی ﻮ ﻓﻄﺮﻯ ﺨﻮﺩ)
ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺗﻮﺭﺍ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﮐﻪ ﺳﺮﮐشی
کرﺩﻩ ﻭﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ
سلوک الهی ﻨﻤﻴﮑﻨﻰ
ﻭ ﺩﻧﺒﺎل آخوندﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻰ) ﻭ ﺍﺯ رَبّ
ﺧﺪﺍﻯ ﭙُﺮ ﮐﺮﺍﻣﺖ
تمرّد ﮐﺮﺩﻯ) ﮐﻪ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪ ﻭ
ﺳﭙس ﭼﻨﺎﻥ ﺘﻮﺭﺍ
ﺩﺭﺳﺖ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻋﺪل
ﻮ ﺳﺮﭘﺎ ﺷﺪﻯ ﻭ ﺑﻬﺮ
ﺻﻮﺭﺕ (ﻧﻮعی ﻮﻣﺮﺍﺣل
ﺘﮑﺎﻣﻞ) ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺗﻮﺭﺍ ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻭﺳﺮﻫم
ﻨﻤﻮﺩ ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭﺍ
ﻳﺎﺕ ﺯﻳﺎﺩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
که ﺍﻣﺪﻩ اﺖﭘس ﻓﺄﻭل
ﻨﻌمة ﺍﻟﻠﻪعلیّ
اﻟﺎﻧﺴﺎﻥ ﺼحة ﻋﻘﻠﻪ
ﻭ ﺗﻔﻀﻴﻠﻪ علیّ
کثیرﻣﻥ
اخلقه ﺑﮑﻤﺎل العقل
ﻮ ﺗﻤﻴﻴﺰ ﺍﻟﺒﻴﺎﻥ..
.ﻭﻫﻮ ﻗﺎﺋم ﺒﻨﻔﺴﻪ
ﺑﺤﻮﺍﺳّﻪ ﻣﺴﺘﮑم
ﻠفی ﺫﺍﺗﻪ ﻓﻔﻀّل
ﺒﻨﻴﺎﺩه ﺒﺎﻟﻨﻄق
اﻟﺬﻯ ﻠﻴس فی غیرﻩ
ﺍﻭﻟﻴﻦ (ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ)
ﻧﻌﻤﺖ الهی ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﻋﻘﻠﺎ ﻭ
ﻭ ﻓﻀل ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ
اﻭ ﺑرَبّرخیلی
اﺯﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯﻟﺤﺎﻅ ﺳﻠﺎﻣتی
عقل است .ﻭﻧﻴﺰ ﺑﻴﺎﻥ
(ﻗﺪﺭﺕ ﮐﻠﺎم ﻮﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺍﺷﮑﺎﺭ ﻭﺑﻴّﻦ
ﻭﻣﻌﻠﻮم ﺸﺪﻥ ﺒﺎ
ﺑﻴﻨﺶﻋقلی اﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻫﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﻭﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺨﻮﻳﺸﺘﻦ (ﻣﺴﺘﻘل
ﻮﺍﺯﺍﺩ ﻭ ﮐﺎﻣل
ﻮﺗﻮﺍﻧﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮفع ﻨﻴﺎﺯﻫﺎ) ﺩﺭﺣﻮﺍس
( ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ ﺧﺎﺭجی
ﺨﻮﺩ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﮐﺎﻣل ﻨﻴﺴﺖ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮ ﺳﺒﻘﺖ ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﮕﻴﺮﺩ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﺮخی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﺎ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
ﺒﺮﺳﻨﺪ) ﻭﺍ ﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺎ ﻧﻄق ﻮﮐﻠﺎم
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺍﺯﻏﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﻗﺎﺑل
اﺣﺴﺎس ﻭ ﺩﺭک ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺩﺍﺩ (ﻫﻴچ ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻴﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺴﻠﻮکی
ادم اﻧﺴﺎﻥ کاﻣل
الهی ﺪﺭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺮﺑّی
الهی ﺪﺭﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎ
ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣل هستند. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺭﺍ ﺑﮑﻤﺎل
اﻳﺪﺁل ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻧﻮع فوق بشری
اﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺁﻥﻨﻮع
ﺒﺮﺗﺮ فوق
بشری ﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺍﺭﻭﺍح
اﻧﻬﺎ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎن ﻤﻮﻓق ﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺟﻌﺖ
و معاد
کنندگان ان ﻨﻮع
اینده ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣتی
ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
گذﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﻨﻮع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎ
ﻭﺣتی ﻔﺴﺨﻬﺎ ﻭ
ﺭﺳﺨﻬﺎ ﺩﻧﺒﺎل
کنند .ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﻫﻤﻴﻥ سلوک
الهی ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻔﻤِﻥ ﺃجَلّ
اﻟﻨﻄﻖ ﻣﻠّک اﻟﻠﻪ
ﺍﺑﻥ ﺁﺩم غیرﻩ ﻣﻥ
اﻟﺨﻠﻖﺣتی ﺼﺎﺭ
اﻣﺮﺍ ﻧﺎﻫﻴﺎ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﻣﺴﺨّﺮ ﻟﻪ ﭘس ﺑﺨﺎﻃﺮﻫﻤﻴﻥ
ﻨﻄق ﻮﮐﻠﺎم اﺳﺖ
(ﻭﻣﻨﻄق ﺘﻔﺎﻫﻢﻭﺗﻔﻬﻴم
ﻮﺗﻌﻠﻴم ﻮﺗﻌﻠّﻢ)
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺒنی
ﺁﺩﻡ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ) ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺁﻣﺮ
ﻭ ﻧﺎﻫﻰ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ بغیرﺧﻮﺩ
باشد.ﻭﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﺴﺨّﺮ
ﺍﻭﮐﺮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﺬﻟک
ﺳﺨّﺮﻫﺎ ﻟﮑم ﻠﺘﮑﺒّﺮﻭﺍ
ﺍﻟﻠﻪ علیّ ﻤﺎﻫﺪﺍ
ﮐم اﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳُﺨﺮﻩ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺷﻤﺎ
ﮔﺬﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺗﮑﺒﻴﺮ ﺑﺮ ﺍﻧﭽﻪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
(ﻭﺳﻴﻠﻪ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮﺍﻟﻠﻪﺍﮐﺒﺮ ﻳﺎ
ﺩفع ﺸﺮک اﺯ ﺍﻧﭽﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻫﺪﺍﻴﺖ ﻭﻫُﺪﺍ
ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺸﻤﺎ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺳﻴﺪ
ﮐﻪ (رَبّ) ﺧﺪﺍ ﻫﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍ رَبّ
مُربّی ﭙﻴﺮ کامل
الهی ﻣﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﻨج ﺴﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ال عبا ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﮐﺴﺎ ﻳﺎ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﭘﻮﺷﺶ ﻭ ﺗﺤﺖ ﺍﻟﺤﻤﺎﻳﻪ
ﺍﻧﻬ ﺎﺷﺪﻥ ﺩﺭسلوک
الهی اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎن ﻮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ( ﺩﻧﺎ ﻭ ﺗﺪﻟّﻰ
) ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺻﻮﺭتی
الهی ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮﺩﻳﺪنی ﺸﺪنی
اﺳﺖ. الله اﮐﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻦ ﭼﻮﻥ هر ﺫﮐﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺪفع
ﺸﺮک ﺴﺎﻟک
هنگام تمرﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻴﺎ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻤﺪﺍم
ﺒﺎﻳﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ الهی
خود ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺧﺪﺍئی
هستی ﻮلی ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺴﺘﻰ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺯ ﺗﻮ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺰﺭگ ﻮ ﺍﻟﻬﻰ هستی)
ﻭﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭﻫﻮ ﺍﻟﺬﻯ ﺴﺨّﺮ
ﺍﻟﺒﺤﺮ ﻟﺘﺄﮐﻠﻮﺍ
ﻣﻨﻪ ﻟﺤﻤﺎ ﻃﺮﻳّﺎﻭﺗﺴﺘﺨﺮﺟﻮﺍ
ﻣﻨﻪ ﺣُلیة ﺗﻠﺒﺴﻮﻧﻬﺎ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﻳﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺴﺨﻴﺮ ﺷﻤﺎ
ﮔﺬﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﺍﺯ ﺍﻥ
گوﺷﺖ ﺗﺎﺯﻩ ﻭﻧﺮم
ﺒﺨﻮﺭﻳﺪ (ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﻧﺒﻮﺩﻥ ﻴﺨﭽﺎل
ﺰﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﻤﺎهی
ﻮﻫﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺬﺧﻴﺮﻩ ﻏﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﺮﺩﺍﻫﺎﻯ
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.) ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺩﺭﻳﺎ ﺍﺳﺘﺨﺮﺍج
ﺴﻨﮕﻬﺎﻯ ﻘﻴﻤتی
ﻮﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﺗﺎ ﺯﻳﻮﺭ ﺷﻤﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ( ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎ
ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺍﺣﻮﺍلی اﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ
ﻳﺎﻓﺘﻥ که ﺳﻔﺮﻯ
ﺒﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ کسب هفت ﺷﻬﻮﺩ
الهی اﺳﺖ) ﻭﻳﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭ ﺍﻟﺎﻧﻌﺎم ﺨﻠﻘﻬﺎ
ﻟﮑﻢ...ﻭﺣﻴﻥ ﺘﺴﺮﺣﻮﻥ
ﻭﺗﺤﻤل اثقاﻟﮑم
الی ﺒﻠﺪﮐﻢ ﻟم ﺘﮑﻮﻧﻮﺍ
ﺑﺎﻟﻐﻴﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺸق الأ ﺃﻧﻔس ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﻌﺎم ﻮ
ﺩﻭﺍﺏ (ﻭ ﻧﻴﺰﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻌﻤتی ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ)ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ آفریده ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ ﮔﺮمی
ﻮﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺨﻮﺭﻳﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﺎﻧﻬﺎ
ﺷﺘﺮﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺭﻓﺘﻦ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺴﻨﮕﻴﻥ ﺸﻤﺎ ﺭﺍ
ﺑﺸﻬﺮﻫﺎئی ﻤﻴﺒﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧمی
ﺸﻨﺎﺧﺘﻴﺪ ﻣﮕﺮﺑﺎ
ﺷقّ ﻨﻔس ( ﺟﻤﺎل
ﻴﺎ ﺷﺘﺮﻫﺎ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ جَم
ﺸﺪﻥ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ آغاز
ﺗﺮﻭیح ﻮ ﺭﻭحی
یابی ﺴﻠﻮکی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻭﻗتی ﺒﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ.
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
ﺒﻨﻤﺎﺋﻴﺪ. ﻭﺷﻤﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴتید
ﺑﺘﻨﻬﺎئی ﺒﺎ ﺑﺎﺭ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭﻧﻮﺍﻗﺺ
ﻭ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﻣﻮﻓق
ﺸﻮﻳﺪ. ﻭﺁﺷﻨﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺸﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺭﻓﺘﻥ ﺒﺪﺍﻥ
ﺒﺎ ﺟﺎﻥ کندﻥ مُیسّر
ﺍﺳﺖ. ﻭﺟﺰ ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ.
ﻭلی اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
کمک ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﻴﺪ. ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣل ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺰ ﻓﺮﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺪ) ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻋﻮﺕ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻣﺮ ﺍﻭ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ
(ﺃﻣﺮ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭسلوک
الهی ﻮﺳﺎﺋﻂ و
وسائل ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ)
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺍﻭ
( ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻭ) ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻔﻀﻴل ﻮﺑﺮﺗﺮﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺧﻠﺎق اﺭﺍم ﻮﮐﻤﺎل
ﺒﻴﺎﻥ ﻮﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﮑﻪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﻭﺗﻮﺍﻥ عباﺩﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭﺻﺒﺮﮐﻨﺪ
ﻭﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ
ﮐﻪ سلوک الهی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻘق ﺪﻫﺪ) ﭘس ﺷﻤﺎ
ﻨﻴﺰﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻋﻤل کنید ﻓﺎﺗّﻘﻮﺍ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎ ﺍﺳﺘﻄﻌﺘﻢ
ﻭﺍﺳﻌﻮﺍ ﻭ ﺃﻃﻴﻌﻮﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﺗﻘﻮﺍﻯ الهی
کنید (ﺗﻘﻮﻯ ﻴﺎسلوک
الهی ﺒﻨﻤﺎﺋﻴﺪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ هر ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺭﻭﺡ ﻭﺳعی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻘﻴّﻪ ﺍﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﮑﻨﻴﺪ ﺗﺎ ﺑﻬﺮﺩﺭﺟﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﻮل
عمر ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻣﻮﻓق
گرﺩﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮخی
ﺒﻨﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
الهی ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭلی
ﺴعی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻳﺎ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﺑﺪﻧﻴﺎ معاد و ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺑﻘﻴﻪ سلوک
الهی ﺮﺍ ﺑﺎﺗﻤﺎم
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ) ﻭﺳﻌﻰ
ﮐثیر وﺳمع ﻮﺷﻨﻮﺩ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺍﻥ اﻭﺍﻣﺮ ﻭ
ﻧﻮﺍﻫﻰ ( ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
کامل الهی) ﺑﻨﻤﺎئی
ﻮﻳﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
لاﻳﮑﻠّﻒ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻔﺴﺎ ﺍﻟّﺎ ﻭﺳﻌﻬﺎ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻭسع
ﻮﺗﻮﺍﻥ ﺎﻭ ﻧمی
ﻨﻤﺎﻳﺪ (ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺮﺍﻯ همه ﻣﺮﺍﺣل
سلوک الهی ﺘﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺍﺭﺍﻯ اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺟﺴمی
ﻮ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺣی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی ﺘﺎ
ﺍﺧﺮﻋﻤﺮ ﺳعی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﮐﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎ ﺪﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ الهی ﻮﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰﻭﺣتی ﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣتی ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﺧﺮﺍﻥ ﻮ ﭘُل ﺨﺮﺑﮕﻴﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﺎﺹ ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻴک ﺮﻭح غیر ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ) ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻟﺎﻳﮑﻠّﻒ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻔﺴﺎ ﺍﻟّﺎ
ﻣﺎ ﺍﺗﺎﻫﺎ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐسی و ﺭﻭﺍنی ﺮﺍ
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ ﻣﮕﺮ ﺗﺎ
ﻫﻤﺎﻥ اﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎشد .ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﻤگی ﺪﺭ ﻳﻚ ﻓﺼل
ﻨﻮع ﻴﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎل ﻔﺼل ﻨﻮﻋﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﻮﻫﻤّﺖ ﻭﺳعی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺳﻠﻮکی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻤﺎل ﭽﻨﺪ ﻓﺼل
ﻨﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ اﺧﺮ
ﺭﺍ ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺑﺮﺳﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ ﻳک ﻴﺎرﺣﻮﺍس
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻬﻤﺎﻥ
اﻧﺪﺍﺯﻩ ﺭفع ﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺗﻮﺍﻥ
اﻭ ﺍﺯ ﻭﻯ اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺘﻠﺎﺵ ﻣﺤﺎل ﻨﻴﺴﺖ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻟﻴس
علی اﻟﺎﻋمی ﺤَﺮَﺝ
ﻭﻟﺎ علیّ
اﻟﺎﻋﺮج ﺤﺮج ﺒﺮﻧﺎ
ﺑﻴﻨﺎ ﺣﺮج ﻮ ﻣﺴﺌﻮلیتی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺸل ﻨﻴﺰ ﺣﺮﺟی ﻨﻴﺴﺖ
(ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺪﻭﺩ
ﻭﺳﺮﻳﻌﺘﺮﺩﺭسلوک
الهی ﺨﻮﺩ ﻋﻤل ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﺑﻤﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﻭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻨﺎﺑﻴﻨﺎ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﻭ ﺩﻳﺪﻥ ﺪﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭﭼﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﮐﻪﭼﺸم
ﺪﺍﺷﺘﻪ. ﻭﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺸﺒﻴﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﺻل
که ﮐﻮﺭ ﺑﻮﺩﻩ ﻫﺮ
ﺍﻧﭽﻪ ﺗﺎثیرﺍﺕ
ﻋﺼبی ﺪﺍﺭﺩ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻧﺮ ﺍﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳکی
ﺒﺎ ﻓﺸﺎﺭ ﺑﭽﺸم
ﺨﻮﺩ ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻔﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﻮﺍﺭﻯ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺫﻫﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﺩﺭسلوک الهی ﺠﺰ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻨﺎﺑﻴﻨﺎ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﺑﺪﻫﺪ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺣﺮﮐﺖ ﺟﺴم ﺪﺭسلوک
الهی ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺮفع
ﻨﻴﺎﺯ. ﻭﻟﺬﺍ ﺣﺮﮐﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺣﺮﮐتی
ﺠﻮﻫﺮﻯ ﻮ ﺫﺍتی
ﻮﻋﻘلی ﻮﺗﮑﺎﻣلی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺩﻳﺪﻥ تجلّیات
الهی اﺳﺖ.ﺍﻋمّ
اﺯﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮل
الهی ﺪﻳﮕﺮ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺯﻫﺮﮐس ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﻨﻘصی ﺒﺎﺷﺪ ﺭفع
وﻇﻴﻔﻪ ﺟﻬﺎﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
(ﺟﻬﺎﺩ ﺟﻨﮕﻰ ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ شاهدﺍﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
مصطفوی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﺟﻬﺎﺩ ﻭﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺧﻮﺩ ﻓﺪﺍﮐﺮﺩﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﭙﻨج ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ال
عبا ﺭﺍ ﺭﺳﻴﺪ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﺮﻓﺖ. ﻭﺑﻌﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی ﺮﺳﻴﺪ.
ﻭﺟﻬﺎﺩ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺟﻬﺪ ﻭسلوک
الهی ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﮐﻢ ﺍﺯ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺠﺎﻥ ﺪﺍﺩﻥ ﻨﻴﺴﺖ)
ﻭﻳﺎ ﺗﻤﺎم ﺸﺪﻥ
اﻋﻤﺎل ﻮﺍﺟﺐ ﺟﻬﺎﺩ
ﺍﻭ ﻣﺮﺗفع ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮ
ﻣﺴﺘﻄﻴﻊ ﺑحَجّ
ﻮ ﺯﮐﺎﺕ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (حَجّ ﮑﻌﺒﻪ
ﻭﻧﻴﺰ حَجّ اﮐﺒﺮ
ﻳﺎ سلوک الهی ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺮ ﻓﻘﻴﺮ ﺯﮐﺎﺕ
ﻭ حَجّ ﻮﺍﺟﺐ ﻧﻴﺴﺖ
(ﻭلی ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺭﻭﺣی ﻮﺫﻫنی ﺒﺮﺍﻯ
سلوک الهی ﺩﺍﺭﺩ.
ﺭﺍﻭﻯ اضاﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪشیخ ﺴﺎﺋل ﺴﺮ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺮﺍ ﺑﻮﺳﻴﺪ ﻭ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺍﻣﺮﻯ
اﺯﺧﻮﺩﺵ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﺻل
اﻳﻥ هدﻳﻪﺍﻯ اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻋﻄﻴﻪ الهی ﻮ
ﮐﺮﺍﻣتی ﻤﺘﻨﺎﺳﺐ
نوع بشری اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ سلوک
الهی کند ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺖ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺤﻘق
ﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯ ﺑﺪﻯ ﻮ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﭘُﺮسازی ﻓﮑﺮی
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ الهی ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻳﻌنی ﻨﻴﺖ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟک ﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩﺵ
ﺍﺳﺖ ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻘﻴﻪ ﺗﮑﺎﻣل ﺴﺮﺍﺳﺮ
مَشیّت الهی اﺳﺖ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺑﺎﺯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺮﻭﺍﻳﺖ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺷﺨصی ﭙس ﺍﺯﺍﻧﺼﺮﺍﻑ
ﻭﻯ اﺯﺳﻔﺮ شام ﭙﺮﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﺧﺮﻭج ﻤﺎ
ﺑﺸﺎم ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻗﻀﺎ
ﻭ ﻗﺪﺭ الهی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﺍﻣﺮﻯ ﺠﺒﺮﻯ
ﻮﺍﺯ ﻗﺒل ﻤﻮﺭﺩ
ﺗﺼﻮﻳﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻧﺠﺎم اﻧﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻣﻮﻟﺎ ﭘﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺍﻯ
ﺸﻴﺦ: ﻣﺎﻋﻠﻮّ
طلعة ﻭﻟﺎ
ﻫﺒﻄﺘم
ﻮﺍﺩﻳﺎ ﺍﻟّ
ﺎﺑﻘﻀﺎ ٴﻮ
ﻗﺪﺭ ﻣﻥ اﻟﻠﻪ ﻫﻴچ
ﺒﻠﻨﺪﻯ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﻯ اﻥ ﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ ﻭﻳﺎ ﺩﺭّﻩﺍﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ
ﻔﺮﻭﺩ ﺍﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ ﺑﻘﻀﺎ
ﻭ ﻗﺪﺭ ﺍﻟﻬس ﺒﺎﺷﺪ.
(ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻗﺒلی
ﻮﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻃﻠﺎع ﻘﺒلی ﻮ
ﺑﻌﺪﻯ اﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻣﺮﻯ
ﻤﻘضیّ ﻮ ﺭﺃﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﻗﻀﺎﻭﺕ ﺍﻭ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻥ اﻧﺠﺎم
گرﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻗﺪﺭ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩﺭﺍﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺟﺮﺍ ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻗطعی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮﺑﻘﻮل ﻤﻮﻟﺎﻧﺎ
ﺫﺭّﺍﻯ اﻳﻥ
کهکشاﻥ ﺮﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺒﮑﺸﻴﻢ ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴتی
ﺒﻬم میﺨﻮﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﺯلی ﺎﺑﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ هستی ﻤﻌنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﺍﮔﺮ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻥ ﻗﺒﻠﺎ
ﺗﻨﻈﻴم ﻮﻟﺎﺯم
اﻟﺎﺟﺮﺍ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺴﺎﻟﻪ
ﺟﺒﺮ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭽﻪ ﻧﻘشی
ﺪﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮ سلوک
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻫﺮ ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
که ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﺎﺭج اﺯ ﻓﻄﺮﺕ
ﺧﻮﺩﺵ ﻭ ﺍﺯ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻫﺴتی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺎ ﺍﻳﻥ ﺤﺪّ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺍﺯ ﺍﺯﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺳﺎﻟک
الهی ﺸﻮﺩ. ﻭ ﭼﻮﻥ
کامل الهی ﺸﺪ ﻫﺮ
ﺣﺮﮐﺘﺶ ﺣﺮﮐتی
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺫﮐﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ ﻭﻳﺎ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻣﻄﺮح ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺳﺎﺋﻠل اﺯ
ﻳک ﺎﻣﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺧﺮﻭج
اﻣﺎم ﺒﺸﺎﻡ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺯ(شام ﻮ ﺷﻮﻡ) ﺑﻮﺩﻥ
ﻮﺗﺎﺭﻳکی ﺸﺒﺎﻧﻪ
ﺟﻬل ﻮﻋﺪم ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺧﺮﻭج
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﻳﺶ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﻭ ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺫﺍتی کنونی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺘﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻔس ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻗﺒلی ﻮ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺗﺎ شایسته تجلّی
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﺸﻮﺩ) ﺍﻳﻥ شیخ ﺴﭙس
ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﻮﺿﻊ ( ﻗﺪﺭ
ﻭﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ) ﺑﺮﺍﻯ
(ﻋَﻨاء ﻮ ﺯﺣﻤﺖ)
ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﻭﺟﻬﺎﺩﺵ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎقی
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. (ﻳﻌنی
ﭙﺎﺩﺍﺵ ﺑﺮﺍﻯ
کاﺭ ﺟﺒﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻡ) ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ ﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮئی
اﻯ ﺸﻴﺦ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ:
ﻘﺪ ﻋﻈّم فی ﻤﺴﻴﺮﮐﻢ
ﻭ ﺃﻧﺘم ﺴﺎﺋﺮﻭﻥ
ﻭ فی ﻤﻘﺎﻣﮑم ﻮ
ﺃﻧﺘم ﻤﻘﻴﻤﻮﻥ
ﻭ فی اﻧﺼﺮﺍﻓﮑم
ﻮﺃﻧﺘم ﻤﻨﺼﺮﻓﻮﻥ
ﻭ ﻟم ﺘﮑﻮﻧﻮﺍ
فی شیئ من اﻣﻮﺭﮐم
ﻤﮑﺮﻭﻫﻴﻦ ﻭﻟﺎ
ﺍلیه ﻣضطرّﻳﻥ
ﺍﺟﺮ ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ ﺷﻤﺎﺭﺍ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻭ ﭼﻨﺪ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻤﺴﻴﺮ
شام هستید. (ﺳﻴﺮﻭ
ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻭﻗتی ﺒﺸﺎم غرﻳﺒﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺗﺎ
ﻭﻗتی ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻧﻮﺭ ﺍﻭ ﻧﺮﺳﺪ
ﺑﺨﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺨﻮﺩ ﻭﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﻮﭘﺎﻳﺎﻥ ﺁﻥ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﮑﺸﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ سلوک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺟﺮ
ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺩﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﺨﺪﺍ
ﻋﻈﻴم ﻮﺑﺎ ﺍﺭﺯﺵ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺭﺯﺵ الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
.ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻨﺎفع ﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﻮ ﺭﻓﺎهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺿﺮﺭ
ﻭ ﻣﺮﺩﻭﺩ ﮐﺮﺩﻥ
اﺯﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻴک ﺒﺎﺯﻯ
ﺸﻴﻄﺎﻥ اﻫﺮﻳمنی
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻨﻔس أمّاره ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
اﺑﻠﻴس آخوند ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻠﺒّس ﺑﻠﺒﺎس ﺭﻳﺎ
ﻭ ﺷﺮک ﻮ ادّعاﻯ
ﺒﺎﻃل اﺳﺖ) ﻭﺍﻳﻥ
اﺟﺮ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
هست ﻣﺎﺩﺍم که ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻴﺪ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم ﺨﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻗﺎﻣﺖ ﺩﺍﺭﻳﺪ.
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ
(ﺩﺭﻣﻘﺎم ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻌﺮﺍج
ﺮﻭحی ﺪﺍﺭﻳﺪ ﻭلی
ﺠﺴﻢ ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﻨﻴﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﻧﺠﺎتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎﺯ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﭙﺎﺩﺍﺵ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺪﻭﺭﻩ ﮐﺴﺐ
ثوﺍﺏ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ ﻗﺒل
اﺯ ﺍﻥ ﮐﻪ ﮐسی ﺴﺎﻟک
ﻮ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎم ﺪﺭ
ﺳﻔﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺒﺸﺎم
ﻨﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ ﺍﻥ ﺴﻔﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
اﻣﺮ ﺧﻮﺩ ثوﺍﺏ
ﺍﺳﺖ ﭼﻪ شام ﺮﺍ
ﻓﺘح ﺒﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣتی ﺒﺪﺍﻧﺠﺎ
ﻫم ﻨﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺖ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﺎﻟک ﻤﻄﺮح ﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﺍﻃﻠﺎﻉ ﻗﺒلی
الهی ﻨﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ) ﻭﺩﺭ
ﺍﻧﺼﺮﺍﻑ ﺷﻤﺎ ﭼﻮﻥ
ﻤﻨﺼﺮﻑ ﺷﻮﻳﺪ ( ﺩﺭ
ﺳﻔﺮ شام ﺒﺮﺍﻯ
ﺟﻨﮕ ﺒﺎ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺼﺮﺍﻑ ﺭﻓﺘﻥ
ﺒﺸﺎم ﻨﻴﺰ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ ﺑﺎﺯ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻫﺴﺖ ﻣﻬم اﻃﺎﻋﺖ
ﺭﻫﺒﺮ ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺩﺭ
سلوک الهی که ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺧﺘم ﺴﻠﻮک ﻮ ﺗﺮک
ﺼﻠﺎﺕ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺴﻠﻮک اﻭﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻥ سلوک الهی
ثوﺍﺏ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺑﺎ
ﺳﻔﺮ ﺟﻨﮕﻰ ﻫﺮﺟﻨگﺠﻮﻯ
اﺳﻠﺎﻣﻰ ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﮐﻪ
شام ﻮ ﺳﻮﺭﻳﻪ ﻭ
ﺗﺮﮐﻴﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭﻗﺴﻤتی اﺯ ﻣﺼﺮ
ﻭﺣتی ﺠﺰﻳﺮﻩ ﻗﺒﺮﺹ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺪﻳﺘﺮﺍﻧﻪ
ﻓﺘخ کرﺩ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﻨگ ﺒﺎ ﭘﺎﺩﺍﺵ
الهی ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪگی
الهی ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧ ﺪﻣﺘﻌﻬﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﺮﺍﻯ
اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺧﻠﻴﻔﻪ
هم ﺒﺸﻮﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺷﻤﻥ ﺸﻤﺎﺭ ﻩﻳک
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
الهی اﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﮑﺴﺖ ﻭ
ﻓﺘح ﻤﮑﻪ ﮔﺮﺩﻳﺪ)
ﻭﺷﻤﺎ ﺩﺭﮐﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺍﻣﻮﺭ ﺧﻮﺩ (ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺮ سلوک
الهی اﺳﺖ) ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﻧﺒﻮﺩﻳﺪ
(ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻴﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻨگ ﻮ ﺳﻔﺮ
شام ﺸﺮﮐﺖ ﮐﻨﻴﺪ.
ﻭ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﮐﻪ سلوک الهی ﺪﺭ
ﺍﻣﺮ الهی ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺷﻤﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﺪ .ﻳﻌنی
همگام کرﺩﻩ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺳﺎﻟﻜ ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺑﮑﺎﺭ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﮐﺎﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻯ که ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ ﻭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ
و توسل در ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺍﺟﺐ ﻭﺣتی ﺒﻴﺶ
ﺍﺯ ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺷﻤﺎ ﻫﺮﮔﺰ ﻣﻀﻄﺮ
ﻭ ﺍﺯ ﺭﻭﻯ اﮐﺮﺍﻩ
ﻭﺟﺒﺮ ﻭﺍﺿﻄﺮﺍﺭ
(ﺑﺎﻳﻥ ﺴﻔﺮﻣﺎﺩﻯ
ﻴﺎ ﺍﻟﻬﻰ) ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪﺍﻳﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﮐﻪ:ﻠﻌﻠّک ﻈﻨﻨﺖ
ﺃﻧّﻪ ﻗﻀاء ﺤﺘم
ﻮ ﻗﺪﺭ ﻟﺎﺯﻡ ﻭ ﻟﻮ
ﮐﺎﻥ ﺬﻟﻚ اﻟﺒﻄل
اﻟثوﺍﺏ ﻭﺍﻟﻌﻘﺎﺏ
ﻭ ﺍﺳﻘﻄ اﻟﻮﻋﺪ
ﻭ ﺍﻟﻮﻋﻴﺪ ﻭ ﻟﻤﺎ
ﺃﻟﺰﻣﺖ ﺍﻟﺎﺷﻴاء
ﺃﻫﻠﻬﺎ علیّ اﻟﺤﻘﺎﺋﻖ
ﺫﻟک ﻤﻘﺎلة ﻋَﺒَﺪة
الأوثان ﻮ ﺃﻭﻟﻴاء
اﻟﺸﻴﺎﻃﻴﻦ ﺍﻥ
اﻟﻠﻪ جَلّ ﻮعَزّ
ﺃﻣﺮ ﺗﺨﻴﻴﺮﺍ ﻭنَهی
ﺘﺤﺬﻳﺮﺍ ﻭﻟم ﻴطع
ﻤﮑﺮﻫﺎ ﻭﻟم ﻴﻌﺺ
ﻣﻐﻠﻮﺑﺎ ﻭﻟم ﻴﺨﻠﻖ
ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻭ ﺍﻟﺎﺭﺽ
ﻭ ﻣﺎ ﺑﻴﻨﻬﻤﺎ ﺑﺎﻃﻠﺎ
ﺫﻟک ﻈﻥّ اﻟﺬﻳﻥ
کفرواﻓﻮﻳل
للذین ﮐﻔﺮﻭﺍ ﻣﻥ
اﻟﻨﺎﺭ شاید ﺍﻳﻥ
ﺘﺼﻮﺭ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎشی که ﻗﻀﺎﻯ الهی
ﺤﺘمی ﻮ ﻗﺪﺭ ﺍﻭ
ﻟﺎﺯم اﻟﺎﺟﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻗﻀﺎﻯ الهی لاﺎم
اﻟﺎﺟﺮﺍ ﻭﺩﺭ ﺑُﺮﺩ
ﺩﻭﺭﻭﺑﺮﺍﻯ همه
ﺍ ﻣﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺠﺰ
ﺳﻠﻮک اﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺑﺮﺩ
ﺩﻭﺭ ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﻭﻋﻘﺐ ﺑﻤﺎﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺣتی ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﺍﻥ عمل کند.ﻭﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﻮﮐﺎﺭﻣﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﻗﻀﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻔﺮﻣﺎﻥ
اﺯلی کن ﻔﻴﮑﻮﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺷﺪﻥ ﻮﺗﮑﺎﻣل ﻴک
ﺮﻭح ﻔﺮﺩﻯ ﺍﺯ ﺍﺯل
ﻮ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍع
ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﺍﻧﻮﺍع گیاهی
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺩﺭﺍﺯﻯ اﺯ ﻓﺼﻮل
نوع بشری طیّ
کند .ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺘﺎ ﺗﮑﺎﻣل نوع
بشری ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎئم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﮐﻤﺎل ﻭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
اﻧﻮﺍع ﺒﻴﺸﻤﺎﺭ
فوق بشری ﺘﺎ ﺍﺑﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﻣﺪﺍم
ﻤﺸﻐﻮل ﺸﺪﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ (ﻓﻴﮑﻮﻥ) ﻳﻌنی
ﺒﺘﺪﺭﻳج ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ ﻭﻟﺬﺍ ﺍﮔﺮ ﮐسی
ﻘﻀﺎ ﻭﺣﮑم الهی
اﺯلی ﺮﺍ ﺩﺭ ﮐﻤل
ﺮﻭحی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺗﺎ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺠﺒﺮﺋﻴل
اﻧﺠﺎم ﻨﺪﻫﺪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ تکرار ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺴﺨﻬﺎﻯ
گیاهی ﻭﻳﺎ ﺭﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺠﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﻧﺎ ﭼﻴﺰﻯ
هاﻯ ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣتی
اﮔﺮ تمرّد ﺩﺭ ﻧﻮ
عد ﺒﺸﺮﻯ ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﺷﺪ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ که
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻥ ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺟﻬنمی ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ ها
ﺭﺍ ﺩﻳﺪ ﺑﻬﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺣﺘمی سلوک
الهی ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺑا ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﻳﻥ ﻘﻀﺎﻯ ﺣﺘمی
الهی اﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
عاقل ﺸﺪﻩ ﺍﻧﺠﺎم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ. ﻳﻌنی
ﻘﻀﺎﻯ الهی ﺤﺘمی
ﻮﻟﺎﺯم اﻟﺎﺟﺮﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی اﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی ﻮ ﻗﺪﺭ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻥ ﻴﺎﻓﺖ
ﺗﺎ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﮑﺮﺭ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ) ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ ﺒﻮﺩ
(ﮐﻪ ﻗﻀﺎﻯ الهی
و قضاوت او لاﺯم
اﻟﺎﺟﺮﺍ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺟﺒﺮالهی ﺪﺭﻣﻴﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ثوﺍﺏ ﻭ ﻋﻘﺎبی ﺒﺎﻃل
ﻮ ﺑﻴﻤﻌنی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﭙﺎﺩﺍﺵ ﻭ ﻭﻋﻴﺪﻫﺎ
ﻭ ﺗﺤﺪﻳﺪﻫﺎ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎ
ﺳﺎﻗﻄ ﻤﻴﺸﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺷﻴاء ﻮﺣتی اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻠﺰم ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻫﻞ ﺣﻘﺎﻳق
گرﺩﻧﺪ. (ﻭاهل ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ) ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺎﻳﻥ گفته ﺣﺮﻑ
ﺑُﺖ ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ ﻮﺍﻭﻟﻴﺎٴی
ﺷﻴﻄﺎﻥ اﺳﺖ (ﻳﻌنی
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ آخوندﻫﺎﻯ
همه مذاهب ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺑﺎﺷﺪﻭﻟﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﮐﺎﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
هرﮔﺰ ﻣﻘﺒﻮل الهی
ﻨﻴﺴﺖ.ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭقُرآن
ﻮحدیث ها ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﺯ
ﺍﺑﻠﻴس ﻳک ﻨﻮع
ﺸﻴﻄﺎﻥ ﻭﺣتی ﺮﻫﺒر
و معلم ﺷﻴﻄﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻠبّس
ﺑﻠﺒﺎس ﮐﺎﺫﺏ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﻭﺭﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ اﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
عَزّ ﻭ جَلّ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭلی ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ. ( ﻭ ﺃﻣﺮ
ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺭﻭح
اﺳﺖ) ﻭ نهی ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﺧﻄﺎﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻭ ﻭﻋﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
سلوک الهی ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﮕﻴﺮﺩ ﺑﻘﻬقرﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪگی ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ جَهَنّم ﺠﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻨﺎﻇﺮ
ﺍﺣﻮﺍل ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪکی
اﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﺮس ﻭ ﮔﺮﺳﻨگی
ﻮﺗﺸﻨگی ﻮ ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻥ اﺳﺖ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺷﺪنی ﻨﻴﺴﺖ.
(ﮐﺎﺭ آخوندﻫﺎﻯ
همه ﻣﺬﺍﻫﺐ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻣﮑﺮوﻫﺎﻧﻪ ﺑﺎﻣﻮﺭﻯ
عباﺩﻯ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﻋﺼﻴﺎﻥ ﻮ تمرّد
ﺷﮑﺴﺖ ﻧﻤﻴﺨﻮﺭﺩ
(ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩم
ﺘﻤﺮﺩ ﺍﻣﺮ الهی
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک الهی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﻭﺭ ﮔﺮﺩﻧﺪ ﺷﮑﺴتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺻﺒﺮ ﺍﻭ
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻀﺮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭح اﻭﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ هزﺍﺭﺍﻥ
ﺴﺎل ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﺍﻧﺠﺎم
همین ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ )ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺧﺪﺍﺪ ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺯﻣﻴﻥ ﻮﻣﺎ ﺑﻴﻥ
اﻧﻬﺎﺭﺍ ﺑﺒﺎﻃﻞ
ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ (ﮐﻪ
ﻫﺪفی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ ﺍﻟﺒته
ظنّ ﻮ تَصوّر ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ ﺳﻠﻮک
ﻨﮑﻨﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘل
ﻮ ﻓﻬم اﻫﻤﻴﺖ سلوک
الهی ﺮﺍ ﭼﻮﻥ اﻃﻔﺎل
ﻮ ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ اﺯﺍﺗﺶ
ﺠﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ ﻭ ﺣﺴﺮﺗﻬﺎﻯ
ﺪﺭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺑﻴﺎﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷند ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺑﺪﻭﻥ
ﻘﺪﺭﺕ ﺟﺴمی ﻮﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧند ﺟﺒﺮﺍﻥ
گذﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﺒﻌبث
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺭﺍﻭﻯ اﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ شیخ ﺴﺎﺋﻞ ﺳﺮ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺮﺍ ﺑﻮﺳﻴﺪ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺸﻌﺮ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﻫﻤﺎﻥ اﻣﺎﻡ
(ﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
من ﻫﺴﺘﻰ) ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻭ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﻢ (ﻭﺩﺭ
سلوک الهی ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰمولا
) ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺒﻴﺎﺑﻢ ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺒﻴﺎﺑﻴﻢ. ( ﺑ ﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﺴﺎﻟﻚ ﺑ ﺎﻣﻮﻟﺎ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ کامل
الهی ﺪﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﭼﻮﻥ اﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﺗﺎ ﺑﺨﺘم ﺘﻌﻬﺪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺧﻄﺮ جَهَنّم
ﻮﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻮﻋﻔﻮ ﺩﺍﺋم
اﻟﻬﻰﭘس ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎلک
هست. ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒل اﺯﺳﻠﻮﻙ ﻭﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺣﺘﻰکناﻫﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ که ﻣﻌﺼﻮم
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ
الهی اﺯ ﺟﻬﻨﻢ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﺤﺼﻮل
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻮ
ﺗﻮﺍﻧﺴتی ﺘﻮﺿﻴح
لاﺯم ﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺩﻳﻥ ﻤﺎ ﺑﺪﻫﻰ (ﻳﻌنی
دین سلوک الهی
ﻮﻧﻪ ﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯﻯ)
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﻣُﻠﺘﺒس
ﻭ ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ ﺑﺮ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﻭﺍﺿح منی ( ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺳﺖ سلوک
الهی ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻮﻟﺎ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
الهی زنده ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺴﺎﻟک ﻤﺘﻌﻬﺪ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎﻓﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
تجلّیات الهی ﺪﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﻫﻤﻪ ﻣﺸﺨﺺ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻫﻤّﺖﻋﺎلی
ﻮمَشیّت الهی
ﺒﺪﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ .ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
اﻳﻥ اﻣﻮﺭﻣﺨفیﺒﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎی
بشری ﺍﺳﺖ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺗﻮﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮﻣﺎ
ﺩﺭ ﺭﺿﻮﺍﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺩ ﻭﺩﺭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺘﻮ
ﺑﺮﺳﺪ. (ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﻓﺼﻮل
ﺒﺮﺗﺮ ﻧﻮع فوق
بشری ﭘس ﺍﺯﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳال ﺪﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺭﺟﻌﺖ فوق
بشری ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﭘس ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺍﺧﺮﺕ ﻭ ﺩﺭﻧﻮع
فوق بشری ﺒﻌﺪﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ثواﺑﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
الهی ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ)
ﻭﻟﺬﺍ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﻴﮑنم
که ﻋﺬﺭﻯ ﺒﺮﺍﻳﺶ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻢ ( ﺍﻧﺮﺍ
ﺟﺒﺮ الهی ﻮﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
الهی ﺨﻮﺩم ﺒﺪﺍﻧﻢ
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻌﺎﻑ
ﺍﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻭﺣتی
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ثوﺍﺏ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ .ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮔﻨﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻢ. ﻭﺍﻳﻥ
رحمت ویژه
الهی ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘس اﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭﻫﺮ ثوﺍﺏ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﻨّﺖ ﻭﻋﻄﻴﻪ
ﻭ ﻫِﺒﻪ و
موهبت ﺍﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﮐﻮﺗﺎهی ﺒﮑﻨﺪ
( ﻭ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺳﻠﻮک
ﻮﻧﻪ ﻗﺒل اﺯﺳﻠﻮﻙ)
ﮐﻪ ﺳﺘم ﺒﺨﻮﺩ ﻭ
تمرّد ﺑﺨﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ). ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺍﺯ ﮐﻠﺎم اﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ اﺳﺘﻨﺒﺎﻃ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺟﺒﺮ
ﻭ ﺗﻔﻮﻳﺾ ( ﺑﺎﻃﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺗﺪﻳّﻥ
ﻮﺩﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ ﻭﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی همرﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﮐﻔﺮ ﺍﺳﺖ. (ﻳﻌنی
اﻣﺮﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻮﺍﻓﻘﺖ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﮐﺘﺎﺏ ﻳﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺪﺭ سلوک
الهی اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎ ﺍﻥ ﻤﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ
ﻭﻫﻤﮕﺎمی ﺒﺎ سلوک
الهی اﻣﺮﻯ ﺠﺒﺮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻣﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻴل ﻮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.) ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﻟﺎﺯم ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻳﺎ ﮔﺮﺩﻥ ﺪﺍﺩﻥ
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﺟﺰ ﺑﺎﻃل
ﻮﮐﻔﺮ ﻭ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﺘﺎﺏ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ( ﺑﻌﮑس ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ
ﻳﺎﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻭ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺑﺠﺎﻯ ﺘﺼﺪﻳق
کتاﺏ قُرآن ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ کتاﺏ ﻭ ﺃﻣﺮ
ﻣﻘﺮﺭ ﻭﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺍﺯﻟﻰ برای
سلوک )ﻭﺑﺎ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺨﺪﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮔﻤﺮﺍﻫﻴﻬﺎ ﻭ ﮐﻔﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ (ﮐﻪ ﺟﺎ
ﺑﻤﺎﻧﻴﻢ ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻠﻮکی نرﺳﻴﻢ.ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺎﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﺎم ﺭﺿﺎ ﻭ ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﻭﻫﺮکامل
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ
زنده ﺪﻳﮕﺮی ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪه
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺑﺎﻃلی ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭلی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎمی
ﺒﻬﺮﻣﺬﻫبی که ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺍﻋم اﺯﺗﺴﻨﻥ ﻮﺗﺸﻴّﻊ
ﻭ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
علیّ اﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﺗﺴﻠﻴم
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻨﺸﺪﻩ
ﻭ سلوک الهی ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﻭ ﺍﻣﺮﻳﻪ الهی ﺮﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻧﻨﻤﻮﺩ
ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﻭﻣﺤﺮﻭم ﻮﺣتی ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﺸﺪﻩ ﻭﻋﻘﺐ ﺭﻓﺘﻪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم ﻨﻮعی
ﺮﻭحی ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺸﻴﺪ) ﻭ ﻣﺎ (ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﻭﻧﻪ ﺑﻤﻌﻨی ﻤﺬﻫﺐ
ﺗﺸﻴﻊ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ آخوندﻫﺎ
ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ)
ﺗﺪﻳّﻥ ﻮ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺠﺒﺮ ﻭ ﺗﻔﻮﻳﺾ
( ﻳﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟﺒﺮ
الهی ﻮﻳﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﻣﻄﻠق اﻧﺴﺎﻥ)
ﻧﺪﺍﺭﻳم ﺒﻠﮑﻪ
ﻣﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯﻣﻨﺰل
ﻮﻣﻘﺎم ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺒﻴﻥ ﺪﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
و ﻣﻨﺰﻟﺘﻴﻥ ﻤﻴﮕﻮﺋﻴم
که ﻫﻤﺎﻧﺎ: اﻟﺎﻣﺘﺤﺎﻥ
ﻮ ﺍﻟﺎﺧﺘﺒﺎﺭ ﺑﺎﻟﺎﺳﺘﻄﺎعةﺍﻟﺘّﻯ
ﻤﻠّﮑﻨﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﺗﻌﺒّﺪﻧﺎ ﺑﻬﺎ
ﻋﻠﻰ ﻣﺎﺷﻬﺪ ﺑﻪ
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﻭﺩﺍﻥ
ﺒﻪ ﺍﻟﺄﺋمّة ﺍﻟﺄﺑﺮﺍﺭ
ﻣﻥ ﺁل اﻟﺮﺳﻮل
ﺼﻠﻮﺍﺕ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻬم
ﺩﺭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﻭﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
اﻟﻬﻰ (ﻭﺑﺮﺍﻯ
اثباﺕ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ادّعاﻫﺎﻯ اﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ) ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋتی
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻤﺎ ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ عباﺩﺕ ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻫﻤﺎ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺏ
(قُرآن ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ)
ﮔﻮﺍﻩ (ﻭ ﻣﺪﺭک ﻤﺎ)
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻤﺎم
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻨﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺑﺮﺍﺭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺪﻳّﻥ ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﻭﺩﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ
کرﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﭘﺎک اﺯ ﺁل ﺮﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﮐﻪ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺩ (ﻳﻌنی ﺁل ﺮﺳﻮل
ﻮ ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻭﺗﻤﺎمی
کاﻣﻠﺎﻥ ﻮ ﺍﻋﻀای
ﻄﺮﻳﻘﺖ الهی ﺰﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ شاهد ﻗﺎﺋم
ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
هستند. ﻭﻧﻪ ﺯﻧﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻮﺳﺎﺩﺍﺕ ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻗﺮﻳﺐ
ﻭ ﺧﻮﻳﺶ ﻭﺑﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎﭘﻴﺎﻣﺒ ﺮﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﻭلیﺨﻮﺩ ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﻮﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬی
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
الهی عملا ﺩﺭ سلوک
الهی ﭘس ﺍﺯﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻳﺎﭘ ﻴﺮ ﮐﺎﻣل
بمعرفی
خداوند ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺳﻠﻮک
ﻤﻄﺮج ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﺒﺎﻳﺪ
طی ﺸﻮﻧﺪ ﺗﺎ ﻣﻌﻠﻮم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺼﺎﺩق اﺳﺖ.
ﻭﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ قُرآن (ﺣتی
اﻋﻠﻢ) ﺍﻭ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﺑﺪﺍﻧﺪ که ﺷﺨﺺ
ﺻﺎﺩق ﻮﻋﺎﺷﻖ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﭘﺎکی
ﻨﻔس ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺑﺴﺮﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ ﻭ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﺘﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻧﻴک الهی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
الهی ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﻮﻳﮋﻩ ﻭ شاید ﺷﺪﻳﺪ
ﺗﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻤﻴﺸﺪ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺁﻳﺪ. ﺗﺎ ﺗﺮک
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺳﺎﻟک ﭽﻨﺎﻥ ﻘﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪﺧﺪﺍﺭﺍ
ﭘﺴﻨﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺑﻠﻴس آخوندﻫﺎ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﻓﻠﺴفی
ﻮﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭ هَوَسها ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺗﺮک ﻤﺎل
ﻮﺟﺎﻥ ﻮﻫﺮ ﺍﻣﺮ
ﻏﻴﺮ الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
.ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ اﺑﺮﺍﺯ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳک ﺸﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺑﺮﺗﺮ از تجلّیات
الهی ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﻣﺴﺦ ﺁﻳﺘﻰ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ
آﻳتی ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤن ﺒﺮﺳﺪ (ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺗﻮﺍﻥ اطاعت اﺯﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺟﺴمی
ﻮﺫﻫنی ﻮﺭﻭحی ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻗﺒل ﺪﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺟﻨﻴﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪگی
ﻘﺒل اﺯﺳﻠﻮک اﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی اﻳﻥ اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﻭﺗﻮﺍﻧﺎئیﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺗﮑﺎﻣل اﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻠﺬﺕ
ﺑﺮﺩﻥ ﻮ ﺍﺳﺮﺍﻑ
ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﺍﻳﻥ اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺩﺭﺭﺍﻩ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻧﻔﺴﺎنی ﻮﺷﻴﻄﺎنی
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍئی ﻮ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
اطاعت ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
غیر ﺍﺯ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ
هرﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ ﺗﻮﺍﻧﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﻗﺒﻮل
ﻄﻮع ﻮﻃﻮق ﺒﻨﺪﮔﻰ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﻫﺮ
ﺟﻮﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻭلیّ اﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
وﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﺳﺎﻟک
ﺒﺪﺍﻥ عمل کند .ﻭ
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﺩﺭ حَجّ
ﺪﺍﺷﺘﻥ اﻧﺪﮐﻰ
ﻣﺎل ﻴﺎ ﺳﻠﺎﻣتی
ﺠﺴم ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻥ کشش ﮐﺎفی
برای سفر حَجّ
اﮐﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ. ﻭﺩ ﺍﺷﺘﻥ
ﺼﺒﺮ ﻭﺗﺤﻤل لاﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺴﻠﻴم ﻮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺩﺍﻥ) ﺩﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺵ ﻋﻤلی ﻮﺳﻠﻮک
اﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﻧﻬﺎ ﺷﺪﻩ ﻭﺩﻟﻴل
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺪﺭﺳتی
ﻤﮑﺘﺐ ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻤل کرﺩ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺁل ﺮﺳﻮﻝ) ﺍﻫل ﺮﺳﺎﻟﺖ
الهی ﺪﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭﺍقعی ﻴﺒﺎﭘﻴﺮ
ﻭﻯ عملی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻣثال اﺯﻣﺎﻳﺶ
الهی ﺒﺮﺍﻯ اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐسی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺩﻩ ﺍﻳﺴﺖ
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﺎل ﻮ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﻮﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻋﻤل ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﺯ ﻣﺎل ﺨﻮﺩ
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﺎﻳﻦ
ﺑﺮﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺩ
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﺑﺨﻴلی
اﻣﻮﺭ ﺁﺷﻨﺎ ﮐﺮﺩ.
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﻤﺎﻝ ﻫﺮ ﺗﺼﺮفی
که ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭلی اﻭﺭﺍ نَهی
کرﺩ ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺑﻌضشی کاﺭﻫﺎ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺵ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ( ﺍﺯﺍﺩﻯ
ﻤﺸﺮﻭﻃ ﺪﺍﺩﻩ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻣﺸﺮﻭﻃ
ﺪﺍﺩﻩ ﻭﺍﻭﺭﺍ ﺿﻤﻥ
ﺠﺒﺮ الهی ﻮﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯﺍﺩ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﺗﺎ ﺑﺒﺮخی
کتاﺭﻫﺎ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭﻯ
اﺟﺘﻨﺎﺏ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﺯ ﺍﻥ ﻤﺎل
هزﻳﻨﻪ ﻧﮑﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺎل ﻮثرﻭﺕ ﺩﺭ
ﺩﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﺮﻑ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳکی ﺼﺮﻑ
ﻣﺎل ﺪﺭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯ ﺍﻣﺮ ﻣﻮﻟﺎ ﻭ
رَبّ مُربّی ﺨﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﺮﺿﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺍﻧﺮﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺼﺮﻑ
ﻣﺎل ﺪﺭ ﺍﺗّﺒﺎع
اﺯ نَهی ﻮﻏﻀﺐ ﺍﻭ.ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﻨﺪ. (ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﮑﺮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺪﺍﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. (ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ
ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ)
ﻭ ﺩﺍﺭ ﻭﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻨﺎم ﺪﺍﺭ
ﺍﺧﺮﺕ ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﻳﺎ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ ﺍﻳﻥ ﺒﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺧﺮﻭج ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ثوﺍﺏ ﻭﻋﻘﺎﺏ
ﺩﺍﺋم ﺒﻌﺪﻯﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﺒﻨﺪﻩﻣﺎل
ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎﻳﺶ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺼﻮﺭﺗﻴﮑﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﺪﺍﻥ عمل
کندﺩﺍﺭﺍﻯ ثوﺍﺏ
ﺩﺍﺋﻢ ﻭﺩﺭﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻌﺪﻯ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺑﺪﺍﻥﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻧﻔﺎق
اﻳﻥ ﻤﺎل ﺪﺭﺻﻮﺭتی
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ نَهی ﺸﺪﻩ
ﺗﺎ ﻣﺼﺮﻑ ﻧﺸﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﻋﻘﺎﺏ
ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺭ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧگی ﺪﻧﻴﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﻣﻮﻟﺎﻯ اﻭ (ﺣﺪّ
ﻣﻌﻴﻨﻰ) ﺑﻮﻯ ﺪﺍﺩﻩ
ﮐﻪ ﻣﺴﮑﻥ اﻭ ﺩﺭ
ﺩﺍﺭ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
اﻭ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺪﺍﻥ ﺤﺪّ
ﺭﺳﻴﺪ (ﻃﻮل عمر)
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻣﺎل ﻮ ﺑﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳل ﺒﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﻟﺎ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﺎل ﻮﺧﻮﺩ
ﺑﻨﺪﻩ ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﻭﻋﺪﻩ
ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻳﻥ ﻤﺎل ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻧﮕﻴﺮﺩ. ﻣﺎﺩﺍم
که ﺩﺭ ﺩﺍﺭ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﻭﺭﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭﺍﻥ ﺮﺍ
ﺗﻤﺎم ﻨﻤﺎﻳﺪ (ﻋﻤﺮش
ﺑﺂخر ﻣﻴﺮﺳﺪ) ﻭ
ﻣﻮﻟﺎ ﻭﻓﺎﻯ ﺒﻌﻬﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ ( ﮐﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺮﺩ ﻭﻣﺎل ﺮﺍ
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﺍﺯ ﻭﻯ ﻨﮕﻴﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻳﻥ ﻤﻮﻟﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺎﺩل ﻮ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ ﻭﺑﺎ ﺍﻧﺼﺎﻑ
ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﺍﺳﺖ. ( ﻗﺎﺑل
اﻋﺘﻤﺎﺩ ﺑﻮﻋﺪﻩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺍﻳﺎ
ﻭﺍﺟﺐ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺒﻨﺪﻩ ﺍﻯﺻﺮﻑ
ﺍﻥ ﻤﺎل ﺮﺍ ﺻﺮﻑ
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻭﻋﺪﻩ
ثوﺍﺏ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﺮ ﺍﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﻀل ﻮﻣﻨّﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﺍﺭ ﻓﺎنی ﺪﻧﻴﺎ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﻭﺑﮑﺎﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻥ ﻮ ثوﺍﺏ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺭﺍ ﻧﻌﻤﺖ
ﺩﺍﺋم ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺪﺍﺋم ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺪﻫﺪ
(ﺟﺎﻭﺩﺍﻧگی ﺪﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
اﺳﻤﺎنی ﻮﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ فوق
بشری) ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺑﻨﺪﻩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎل ﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎﻳﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﭽﻨﺪ ﺭﻭﺯ
ﺍﻗﺎﻣﺖ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻨﺨﺴﺘﻴﻦ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﻭ ﻣﺼﺮﻑ
ﮐﻨﺪ ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﺍﻣﺮ
ﻣﻮﻟﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺑﺮ ﺍﻭ ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺍﺋم ﻤﻮﺭﺩ ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻧﻴﺰ ﺳﺘمی
اﺯ ﻣﻮﻟﺎﻳﺶ ﺑﺮ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺷﻨﺎ ﻭ ﺍﮔﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭﻓﺎ ﮐﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﺩﺭ ﻭﻋﻴﺪﻫﺎ
ﻭﺗﻬﺪﻳﺪﻫﺎ ﻋﻤل
ﻤﻴﮑﻨﺪ .ﮐﻪ ﺍﻭ ﻗﺎﺩﺭ
ﻭ ﻗﺎﻫﺮ ﺍﺳﺖ (ﻫﺮﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺑﺮﺍﻯ اﻥ ﺒﻨﺪﻩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻴک اﻧﺴﺎﻥ
که ﻭﻇﻴﻔﻪ سلوک
الهی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.)
ﻭﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﻭ ﺳﺮﻭﺭ ﻭ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺍﺻل ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
عَزّ ﻭ جَلّ اﺳﺖ
ﻭﺍﻣﺎ ﺍﻳﻥ ﺒﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﻣثال باﻟﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺁﺩم اﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ( ﺍﺩم
اﻧﺴﺎﻥ کاﻣل اﺳﺖ
ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻭ ﺳﺎﻟک
ﻜﻪ ﺑﻨﺪﻩ ﻭ ﻣطیّع
کاﻣﻞ ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎل
آفَرینش ﺑﺮﺍﻯﺘﻮﻟﺪ
ﺩﻭم الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻥ ﻤﺎﻝ ( ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺍﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻮ ﻣﺎﻝ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ الهی اﺳﺖ
(ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
ﻨﻮعی ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺷﺨﺺ) ﻭﻣﺤﻨﺖ ﻭ ﻣﺸﮑل
اﻭ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺣﮑﻤﺖ
ﻳﺎ ﻋﻘل ﻮﻗﺪﺭﺕ
ﻭﺗﻮﺍﻥ (ﺍﺯﺍﺩ ﻣﻄﺎﺑق
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﻭ ﺩﺍﺭ ﻓﺎﻧﻰ ( ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺒﺸﺮﻯ ﺰﺍﺋﻞ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻋﻰ) ﻫﻤﻴﻥ ﺪﻧﻴﺎﻯ
ﺪنیّ ﻮ ﭘﺴﺖ ﻭﻧﺰﺩﻳک
ﺒﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﺎل که ﻣﻮﻟﺎﻯ
اﻭ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺵ
ﮔﺬﺍﺭﺩ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
(ﺗﻮﺍﻥ ﻮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ) ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ اﺩم
ﺪﺍﺩ. ﺍﻣﺎ ﺍﻣﻮﺭﻯ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺻﺮﻑ ﻣﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ
اﻥ ﺪﺍﺩﻩ ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
(ﻗﻮﻝ)و (ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻮﺗﺴﻠﻴﻢ)
ﺑﺮﺍﻯ اﺗّﺒﺎﻉ
( ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺴﻠﻮک
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﻤلی
ﻮﺫﻫﻨﻰ) ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻗﺮﺍﺭ (قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻮ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺍﮔﺎهی ﺸﻬﻮﺩﻯ)
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﻧﺎﻥ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.
(ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺖ
ﮔﺎﻧﻪ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
اﻭ ﺍﺯ ﻋﻠل ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺒﺎﺏ (و ﻭﺳﺎﺋﻞ)
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ نَهی
اﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﮐﺮﺩ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺍﻩ ﺍﺑﻠﻴس ﺍﺳﺖ.
( ﺩﻭﺭﻯ اﺯ ﻫﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻔﺎﻋﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑُﺖ ﺳﻨگی ﻮﻳﺎ
ﺑُﺖ صَنَم ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﺍﻩ
ﺍﺑﻠﻴس ﻭ ﺧﻮﺩ ﺍﺑﻠﻴس
ﻫﻤﺎﻥ آخوند ﻣﻠبّس
ﺑﻠﺒﺎس ﺭﻭﺣﺎنیت
کاﺫﺏ ﺍﺳﺖ) ﻭﺍﻣﺎ
ﺍﻧﭽﻪ ﻭﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻌﻤﺖ ﺩﺍﺋم
ﻮ ﺑﻬﺸﺖ (ﻧﻌﻤﺖ ﺩﺍﺋم
ﻤﻘﺎم ﺮﻭﺣی
نوع فوق بشری ﺩﺭ
ﻣﺤﻴطیّ ﺒﻬﺸتی
ﻮ ﭘُﺮﻋﻘل ﺪﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ) ﺍﻣﺎ
ﺩﺍﺭ ﻓﺎنی ﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ ( ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ نوع
بشری کنونی ﺮﻭح
اصل وجود ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﻔﻌلی
اﻭ ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺍﻣﺎ ﺩﺍﺭ
ﻓﺎنی اﺧﺮﺕ( ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی فوق
بشری ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﺟﻌﺖ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭﻳﺎ
ﺯﻧﺪگی ﻤﻮﻗﺖ ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل در ﺑﻬﺸﺖ
سوم ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺪﻧﻴﺎ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮک اﺳﺖ) ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ ﺠﺒﺮ ﻭ
ﺗﻔﻮﻳﺾ ﻫﻤﺎﻥ
اﺧﺘﺒﺎﺭ (ﻭﻃﻠﺐ
ﺧﺒﺮ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺎ (ﺣﺘﻰ ﺍﻋﻠﻢ ﺍﻭ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ) ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
(ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﻋﻤلی
ﺸﺨﺺ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ) ﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺨﺎﺹ ﮐﺮﺩﻥ ﻮﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺑﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺍﺯﺍﺩﻯ
عمل ﻮ ﺍﺧﺘﺒﺎﺭ
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ الهی
ﺮﺍ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩ) ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥ ﭙﻨج ﻤثاﻟﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ اﻣﻮﺭ
جَمع اﻭﺭﻯ ﺪﺭﻋﺒﺎﺩاﺕ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ ﮔﻔﺖ
ﻭ ﻣﻦ ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ ﺑﺎ
ﮔﻮﺍﻫﻴﻬﺎئی اﺯقُرآن
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﻢ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺳﭙس
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣثاﻝ ﺍﻭل
اﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺮﺍ
ﺩﺭ ( ﺻﺤّﻪ ﺍﻟﺨﻠﻖ)
ﻭﺳﻠﺎمتی آفَرینش
ﺟﺴﻤﺎنی ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ:
اﻥّ ﻤﻌﻨﺎﻩ ﺍﻟﺨﻠق
ﻠﻠﺄﻧﺴﺎﻥ ﺑﮑﻤﺎل
اﻟﺤﻮﺍس ﻭ
ثبات ﺍﻟعقل ﻮ ﺍﻟﺘﻤﻴﻴﺰ
ﻭ ﺍﻃﻠﺎق اﻟﻠﺴﺎﻥ
ﺒﺎﻟﻨﻄق ﮐﻪ ﻣﻌﻨﺎﻯ
اﻥ کامل ﺒﻮﺩﻥ ﺨﻠﻘﺖ
اﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﮐﻤﺎ
ل ﺤﻮﺍس ﻭ ثبات ﻋﻘل
ﻮ ﺗﻤﻴﻴﺰ (ﻭﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ) ﻭﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺒﻮﺩﻥ ﺰﺑﺎﻥ
ﺪﺭ ﮐﻠﺎﻡ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻮﮐﺮّﻣﻨﺎ
ﺑنی ﺁﺩﻡ ﻭﺣﻤﻠّﻨﺎهم
فی اﻟﺒﺮ ﻭ ﺍﻟﺒﺤﺮ
ﻭ ﺭﺯﻗﻨﺎﻫم ﻤﻥ
اﻟﻄﻴّﺒﺎﺕ ﻭ ﻓﻀﻠّﻨﺎﻫم
علیّ کثیر ﻣﻤّﻥ
ﺨﻠﻘﻨﺎ ﺗﻔﻀﻴﻠﺎ
ﻣﺎ ﺑنی اﺩﻡ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
کاﻣﻞ الهی ) ﺭﺍ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺩﺍﺩﻳﻢ ( ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ) ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭﺧﺸکی
ﻮﺩﺭﻳﺎ ﺣﻤل کرﺩﻳﻢ(
ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺧﺸﮑﻰ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ اﺣﻮﺍ
ل ﻤﺎﺩﻯ ﻮﺭﻭﺍنی
ﻮ ﻓﮑﺮﻯ ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻨﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺳﻠﻮﻙ)
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺭﺯﻗﻬﺎ
ﺍﺯﭼﻴﺰﻫﺎﻯ ﻄﻴّﺐ
ﻭﺷﻔﺎﺑﺨﺶ ﻏﺬﺍئی
ﺒﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪگی ﻮﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻴﻬﺎئی
ﻴﺎﻏﺬﺍﻯ ﻔﮑﺮ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﭽﻮﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻃﻴّﺐ ﻭﺷﻔﺎ ﺑﺨﺶ
ﻭﻧﻴکو هستند) ﻭ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻴلی اﺯ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩﻳﻢ (نوع
بشری ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ ﺪﺭﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﮔﻴﺎهی
ﻮﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ اﺳﺖ) ﻳﻌنی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯﻓﻀیلت
ﻮﺑﺮﺗﺮﻯ اﺩﻡ (ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻞ) ﺑﺮﺳﺎﻳﺮ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﮐﻪ ﺟﻤﻠگی
ﺒﻬﺎﺋم ﻮ ﻭﺣﻮﺵ
ﺧﺸکی ﻮ ﺩﺭﻳﺎ ﻭ
ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ ﻮﻫﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ ﺣﺮﮐت
است ﮐﻪﺣﻮﺍس ﺑنی
اﺩم ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﻋﻘل ﻮﻧﻄق
اﻧﺮﺍ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻣﻴﺪﻫﺪ
( ﺍﮔﺮ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﺸﻮﺩ
ﺑﺎﮐﻤک عقل ﻮﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﮐﻠﺎم ﻮ اﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻋﻠمی اﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻳﺎﺑﺪ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻟﻘﺪ ﺧﻠﻘﻨﺎ ﺍﻟﺎﻧﺴﺎﻥ
فی ﺃﺣﺴﻥ ﺘﻘﻮﻳم
ﻤﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﻘﻮﺍم
اﻓﺮﻳﺪﻳﻢ ( ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟقوّه ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ کرﺍﻣﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﻌﺪﻯ ﺩﺭﻋﻘﻞ ﻮﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻳﺎﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻳﺎ ﺍﻳّﻬﺎ ﺍﻟﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺎ ﻏﺮّک ﺑﺮﺑّک
اﻟﮑﺮﻳﻢ ﺍﻟﺬﻯ
ﺨﻠﻘک ﻔﺴﻮّﺍک ﻔﻌﺪّﻟﻚ
فی ﺃﻯ ﺼﻮﺭة ﻣﺎ
شاء رﮐّﺒک که ﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ (ﻧﺎسی ﻮ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺎﺭ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی ﻮﻓﻄﺮﻯ ﺨﻮﺩ)
ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ تو ﺭﺍﻣﻐﺮﻭﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ( ﮐﻪ
ﺳﺮﮐشی کرﺩﻩ ﻭ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻩ سلوک
الهی ﻨﻤﻴﮑﻨﻰ ﻭ
ﺩﻧﺒﺎل آخوندﻫﺎی
قشری ﻫﺴﺘﻰ) ﻭ ﺍﺯ
رَبّ ﺧﺪﺍﻯ مرَبّی
پسز ﮐﺮﺍﻣﺖ تمرّد
ﮐﺮﺩﻯ) ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍ
ﺍﻓﺮﻳﺪ ﻭ ﺳﭙس ﭼﻨﺎﻥ
ﺘﻮﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﻋﺪل ﻮ ﺳﺮﭘﺎ
ﺷﺪﻯ ﻭﺑﻬﺮ ﺻﻮﺭﺕ
(ﻧﻮعی ﻮﻣﺮﺍﺣل
ﺘﮑﺎﻣﻞ) ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻭ
ﺳﺮﻫم ﻨﻤﻮﺩ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﻳﺎﺕ
قرانی ﺯﻳﺎﺩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
که ﺍﻣﺪﻩ اﺳﺖ ﭘس
ﻓﺄﻭﻟک ﻨﻌمة ﺍﻟﻠﻪ
علیّ اﻟﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺼحة ﻋﻘﻠﻪ ﻭ ﺗﻔﻀﻴﻠﻪ
علی کثیر ﻣﻥ ﺨﻠﻘﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻟل العقل
ﻮ ﺗﻤﻴﻴﺰ ﺍﻟﺒﻴﺎﻥ...ﻭ
ﻫﻮ ﻗﺎﺋم ﺒﻨﻔﺴﻪ
ﺑﺤﻮﺍﺳّﻪ ﻣﺴﺘﮑﻤل
فی ﺫﺍﺗﻪ
ﻓﻔﻀّل ﺒنی
اﺩم ﺒﺎﻟﻨﻄق
اﻟﺬﻯ لیس فی غیرﻩ
ﺍﻭﻟﻴﻦ (ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ)
ﻧﻌﻤﺖ الهی ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﻋﻘل اﻭ
ﻭ ﻓﻀیلت ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ
اﻭ ﺑﺮخی اﺯ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺳﻠﺎﻣتی عقل اﺳﺖ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﻴﺎﻥ (ﻗﺪﺭﺕ
ﮐﻠﺎم ﻮﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺍﺷﮑﺎﺭ ﻭﺑﻴّﻦ
ﻭ ﻣﻌﻠﻮم ﺸﺪﻥ ﺒﺎ
ﺑﻴﻨﺶ ﻋﻘلی اﺳﺖ.
ﻭﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻫﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﻭﻧﻴﺰﺧﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺨﻮﻳﺸﺘﻦ (ﻣﺴﺘﻘل
ﻮﺍﺯﺍﺩ ﻭ ﮐﺎﻣل
ﻮﺗﻮﺍﻧﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮفع ﻨﻴﺎﺯﻫﺎ) ﺩﺭﺣﻮﺍس
(ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ ﺧﺎﺭجی
ﺨﻮﺩ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﮐﺎﻣل ﻨﻴﺴﺖ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﺩ ﮐﻪﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ ﺳﺒﻘﺖ
ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﺒﮕﻴﺮﺩ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺮخی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭﻗﺎﺋم
ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺒﺮﺳﻨﺪ) ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺎ ﻧﻄق ﻮﮐﻠﺎم
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺍﺯﻏﻴﺮ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﻗﺎﺑل
اﺣﺴﺎس ﻭﺩﺭک ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺩﺍﺩ (ﻫﻴچ ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻨی ادم ﻴﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮکی اﺩم اﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل الهی ﺪﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺮﺑّی
الهی ﺪﺭﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎ
ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣلی هستند.
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺭﺍ ﺑﮑﻤﺎل
اﻳﺪﺁل ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺗﮑﺎﻣلی ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻧﻮع فوق بشری
اﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺁﻥﻨﻮع
ﺒﺮﺗﺮ فوق
بشری ﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵ ﻗرﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺍﺭﻭﺍح
اﻧﻬﺎ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎنی ﻤﻮﻓق ﺸﻮﻧﺪ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﻣﺮﻭﺯﺗﻨﻬﺎ ﺭﺟﻌﺖ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻨﻮع
اﻳﻨﺪﻩ برتر ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣتی
ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
گذﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﻨﻮع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭﻣﺴﺨﻬﺎ
ﻭﺣتی ﻔﺴﺨﻬﺎی
گیاهی ﻭ ﺭﺳﺨﻬﺎی
جمادی و وسخ
های تحت جمادی
ﺩﻧﺒﺎل کنند .ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑنوع
بشری مجدد ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﻫﻤﻴﻥ سلوک
الهی ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻔﻤﻥ ﺃجَلّ
اﻨﻄﻖ ﻣﻠّک اﻟﻠﻪ
ﺍﺑﻥ ﺁﺩم غیرﻩ ﻣﻥ
اﻟﺨﻠﻖ ﺣتی ﺼﺎﺭ
ﺁﻣﺮﺍ ﻧﺎﻫﻴﺎ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﻣﺴﺨّﺮ ﻟﻪ ﭘس ﺑﺨﺎﻃﺮﻫﻤﻴﻥ
ﻨﻄق ﻮﮐﻠﺎم اﺳﺖ
(ﻭﻣﻨﻄق ﺘﻔﺎﻫﻢ
ﻭﺗﻔﻬﻴم ﻮﺗﻌﻠﻴم
ﻮ ﺗﻌﻠّﻢ) ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑنی ﺁﺩﻡ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻣﺮ ﻭ ﻧﺎﻫﻰ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ بغیر ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﺴﺨّﺮ ﺍﻭﮐﺮﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﺬﻟک ﺳﺨّﺮﻫﺎ
ﻟﮑم ﻠﺘﮑﺒّﺮﻭﺍ
ﺍﻟﻠﻪﻋلی ﻤﺎ ﻫﺪﺍﮐم
اﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳُﺨﺮﻩ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺷﻤﺎ
ﮔﺬﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺗﮑﺒﻴﺮ ﺑﺮ ﺍﻧﭽﻪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.(ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک ﻮﺍﻟﻠﻪ
ﺍﮐﺒﺮ گفتن ﻳﺎ ﺩفع
ﺸﺮک اﺯ ﺍﻧﭽﻪ ﻣﻮﺭﺩ
هِدﺍیت ﻭﻫُﺪﺍ
ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺸﻤﺎ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ
.ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ (رَبّ) ﺧﺪﺍ ﻫﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍ رَبّ
ﻣﺮﺑّی ﭙﻴﺮ کامل
الهی ﻣﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﻨج ﺴﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ال عبا ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﮐﺴﺎ ﻳﺎ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﭘﻮﺷﺶ ﻭﺗﺤﺖ ﺍﻟﺤﻤﺎﻳﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ سلوک
الهی اﺳﺖ.ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎن ﻮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ (ﺩﻧﺎ ﻭ ﺗﺪﻟّﻰ)
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺻﻮﺭتی
الهی ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮﺩﻳﺪنی ﺸﺪنی
اﺳﺖ. ﺍلله اﮐﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻦ ﭼﻮﻥ هرﺫﮐﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺪفع
ﺸﺮک ﺴﺎﻟک
هنگام ﺘﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻴﺎ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻤﺪﺍم
ﺒﺎﻳﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ الهی
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺧﺪﺍئی
هستی ﻮلی ﺨﺪﺍی
الله ﻧﻴﺴﺘﻰ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
الله ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯﺗﻮ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺰﺭگ
ﻮﺍﻟﻬﻰ هستی) ﻭﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭﻫﻮ ﺍﻟﺬﻯ ﺴﺨّﺮ
ﺍﻟﺒﺤﺮ ﻟﺘﺄﮐﻠﻮﺍ
ﻣﻨﻪ ﻟﺤﻤﺎ ﻃﺮﻳّﺎﻭﺗﺴﺘﺨﺮﺟﻮﺍ
ﻣﻨﻪ ﺣلیة ﺗﻠﺒﺴﻮﻧﻬﺎ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﻳﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺴﺨﻴﺮ ﺷﻤﺎ
ﮔﺬﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﺍﺯ ﺍﻥ
گوشت ﺗﺎﺯﻩ ﻭﻧﺮم
ﺒﺨﻮﺭﻳﺪ (ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﻧﺒﻮﺩﻥ ﻴﺨﭽﺎل
ﺰﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﻤﺎهی
ﻮﻫﺮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺬﺧﻴﺮﻩ ﻏﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﺮﺩﺍﻫﺎﻯ
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.) ﻭﺍﺯ
ﺁﻥ ﺩﺭﻳﺎ ﺍﺳﺘﺨﺮﺍج
ﺴﻨﮕﻬﺎﻯ ﻘﻴﻤتی
ﻮﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﺗﺎ ﺯﻳﻮﺭ ﺷﻤﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ( ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎ
ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ ﻭﺍﺯﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍﺣﻮﺍلی
اﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﻳﺎﻓﺘﻥ
که ﺳﻔﺮﻯ ﺒﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻋﺒﻮﺭﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﺩﺭﻳﺎﻯ
احوال ﺴﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ
کسب هفت ﺷﻬﻮﺩ الهی
اﺳﺖ) ﻭﻳﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭﺍﻟﺎﻧﻌﺎم ﺨﻠﻘﻬﺎ
ﻟﮑﻢ...ﻭ ﺣﻴﻥ ﺘﺴﺮﺣﻮﻥ
ﻭ ﺗﺤﻤل اثقاﻟﮑم
الی ﺒﻠﺪﮐﻢ ﻟم ﺘﮑﻮﻧﻮﺍ
ﺑﺎﻟﻐﻴﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺸقّ اﻟﺎﻧﻔس ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﻌﺎﻣم
دﻭﺍﺏ (ﻭﻧﻴﺰ ﻫﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻧﻌﻤتی ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﻤﮑﻬﺎﻯ اﻟﻬﻰ)
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ آفریده
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ ﮔﺮمی
ﻮﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺨﻮﺭﻳﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ اﻧﻬﺎ
ﺷﺘﺮﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺭﻓﺘﻦ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺷﻤﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺴﻨﮕﻴﻥ ﺸﻤﺎﺭﺍ
ﺑﺸﻬﺮﻫﺎئی ﻤﻴﺒﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧمی
ﺸﻨﺎﺧﺘﻴﺪ ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺷقّ ﻨﻔس(ﺟﻤﺎل
ﻴﺎ ﺷﺘﺮﻫﺎ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ جَم
ﺸﺪﻥ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ آغاز
ﺗﺮﻭﻳح ﻮﺭﻭح ﻴﺎبی
ﺴﻠﻮکی ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻭﻗتی ﺒﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ.
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺒﻨﻤﺎﺋﻴﺪ. ﻭﺷﻤﺎ
ﻧمی ﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻴﺪ
ﺑﺘﻨﻬﺎئی ﺒﺎ ﺑﺎﺭ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﻧﻮﺍﻗﺺ ﻭ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻣﻮﻓق ﺸﻮﻳﺪ. ﻭﺁﺷﻨﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐالهی
ﺸﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺭﻓﺘﻥ
ﺒﺪﺍﻥ ﺒﺎﺟﺎﻥ
کندن مُیسّرﺍﺳﺖ.
ﻭﺟﺰ ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭلی اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی کمک ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺎﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﻴﺪ. ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣل ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺰ ﻓﺮﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺪ) ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻋﻮﺕ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻣﺮ اﻭ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ
(ﺃﻣﺮ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭسلوک
الهی ﻮﺳﺎﺋﻂ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ) ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺍﻭ ( ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻭ) ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺗﻔﻀﻴل
ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ دادن
اﻭﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺧﻠﺎق اﺭﺍم ﻮ ﮐﻤﺎل
ﺒﻴﺎﻥ ﻮ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﮑﻪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﻭﺗﻮﺍﻥ عباﺩﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.( ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ ﺻﺒﺮ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ
ﮐﻪ سلوک الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺤﻘق ﺪﻫﺪ) ﭘس
ﺷﻤﺎ ﻨﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻋﻤل
کنید ﻓﺎﺗّﻘﻮﺍ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎ ﺍﺳﺘﻄﻌﺘﻢ
ﻭﺍﺳﻌﻮﺍ ﻭ ﺃﻃﻴﻌﻮﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﺗﻘﻮﺍﻯ الهی
کنید (ﺗﻘﻮﻯ ﻴﺎ
سلوک الهی ﺒﻨﻤﺎﺋﻴﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ هر ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺯﺳﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺭﻭﺡ ﻭسعی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻘﻴّﻪ ﺍﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﮑﻨﻴﺪ ﺗﺎ ﺑﻬﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭﻃﻮل عمر ﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻣﻮفق گرﺩﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮخی ﺒﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ الهی ﻨﻤﻴﺮﺳند.
ﻭلی ﺴعی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭﺭﺟﻌﺖ
ﻳﺎ ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺑﻘﻴﻪ سلوک
الهی ﺮﺍ ﺑإﺗﻤﺎم
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ) ﻭﺳﻌﻰ
ﮐثیر ﺳمع ﻮ ﺷﻨﻮﺩ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺍﻥ اﻭﺍﻣﺮ ﻭ
ﻧﻮﺍﻫﻰ ( ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
کامل الهی) ﺑﻨﻤﺎئی
ﻮﻳﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻟﺎﻳﮑﻠّﻒ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻔﺴﺎ ﺍﻟّﺎ ﻭﺳﻌﻬﺎ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻫﺮﮐس
ﺭﺍﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻭسع
ﻮﺗﻮﺍﻥ اﻭ ﻧمی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ (ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺮﺍﻯ همه
ﻣﺮﺍﺣل ﺴﻠﻮک الهی
ﺘﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻮﺫﻫﻨﻰ وﺭﻭﺣی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭلی ﺘﺎ
ﺍﺧﺮﻋﻤﺮ ﺳعی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﮐﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ الهی ﻮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ ﻭﺣتی
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣتی ﺪﺭﻣﺤﺸﺮ
ﺧﺮﺍﻥ ﻮ ﭘُل خر
ﺑﮕﻴﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﺎﺹ ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥﻨﻮع
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻴﻜﺮﻭﺣغیرﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ) ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻟﺎ
ﻳﮑﻠّﻒ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻔﺴﺎ ﺍﻟّﺎ
ﻣﺎ ﺍﺗﺎﻫﺎ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐسی ﻴﺎ ﺭﻭﺍنی ﺮﺍ
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺑﻮﻇیفه
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ ﻣﮕﺮ ﺗﺎ
ﻫﻤﺎﻥ اﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯم اﻥ ﺮﺍﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎشد ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﻤگی ﺪﺭ ﻳﻚ ﻓﺼل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎل ﻔﺼل ﻨﻮﻋﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﻮﻫﻤّﺖ ﻭسعی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺳﻠﻮک ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻤﺎل ﭽﻨﺪ ﻓﺼل
ﻨﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ اﺧﺮ
ﺭﺍ ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺑﺮﺳﺪﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ ﻳکی اﺯﺣﻮﺍس
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻬﻤﺎﻥ
اﻧﺪﺍﺯﻩ ﺭفع
مسؤلیت ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺗﻮﺍﻥ اﻭ ﺍﺯ ﻭﻯ
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺘﻠﺎﺵ
ﻣﺤﺎل ﻨﻴﺴﺖ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻟﻴس علیّ اﻟﺎﻋمی
ﺤَﺮَﺝ ﻭ ﻟﺎ علی
اﻟﺎﻋﺮج ﺤﺮج ﺒﺮﻧﺎ
ﺑﻴﻨﺎ ﺣﺮج ﻮﻣﺴﺌﻮﻟﻴتی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺸَل ﻨﻴﺰ ﺣﺮج ﻨﻴﺴﺖ
(ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺪﻭﺩ
ﻭﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺩﺭ سلوک
الهی ﺨﻮﺩﻋﻤل ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﺑﻤﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﻭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﺩم ﻨﺎﺑﻴﻨﺎ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﻭ ﺩﻳﺪﻥ ﺪﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭﭼﻪ ﻗﺒل ﮐﻪ ﭼﺸم
ﺪﺍﺷﺘﻪ. ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺸﺒﻴﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﺻل
که ﮐﻮﺭ ﺑﻮﺩﻩ ﻫر
اﻧﭽﻪ ﺗﺎثیرﺍﺕ
ﻋﺼﺒی ﺪﺍﺭﺩ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳکی
ﺒﺎ ﻓﺸﺎﺭ ﺑتخم
ﭽﺸم ﺨﻮﺩﻭﻳﺎ ﺩﺭﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻔﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﻮﺍﺭﻯ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺫﻫﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﺩﺭ سلوک الهی ﺠﺰﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻳﺎ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻨﺎﺑﻴﻨﺎ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﺑﺪﻫﺪ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺣﺮﮐﺖ ﺟﺴم ﺪﺭ
سلوک الهی ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮفع ﻨﻴﺎﺯ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺣﺮﮐﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺣﺮﮐتی
ﺠﻮﻫﺮﻯ ﻮﺫﺍتی
ﻮﻋﻘلی ﻮ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺩﻳﺪﻥ تجلّیات
الهی اﺳﺖ. ﺍﻋمّ
اﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮل
الهی ﺪﻳﮕﺮ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺯﻫﺮﮐس ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﻨﻘصی ﺒﺎﺷﺪ ﺭفع
وﻇﻴﻔﻪ ﺟﻬﺎﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
(ﺟﻬﺎﺩ ﺟﻨﮕﻰ ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ شاهدﺍﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴم ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺭوﻗﺖ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﺟﻬﺎﺩ جنگی ﻭﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺧﻮﺩ ﻓﺪﺍ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺎﻳﺪ
ﺑﭙﻨج ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ال عبا ﺭﺍ ﺭﺳﻴﺪ
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟنوع
بشری ﺠﺒﺮﺋﻴل ﺮﻓﺖ.ﻭﺑﻌﺪ
احتمالا با
تولد دوم
پیامبرگونه ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن ﺮﺳﻴﺪ.
ﻭﺟﻬﺎﺩ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺟﻬﺪ ﻭ سلوک
الهی ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﮐﻢ ﺍﺯ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
و ﺠﺎﻥ ﺪﺍﺩﻥ ﻨﻴﺴﺖ)
ﻭﻳﺎ ﺗﻤﺎم ﺸﺪﻥ
اﻋﻤﺎل ﻮﺍﺟﺐ ﺟﻬﺎﺩ
ﺍﻭ ﻣﺮﺗفع ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮ
ﻣﺴﺘﻄﻴﻊ ﺑحَجّ
ﻮ ﺯﮐﺎﺕ ( و
تزکیه نفی
سلوکی ) ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﺣجّ  ﮑﻌﺒﻪ
ﻭﻧﻴﺰ حَجّ اﮐﺒﺮ
ﻳﺎ سلوک الهی ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس در تخلیه
وتحلیه تا تجلّیه
ششم ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ)
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺮ ﻓﻘﻴﺮ
ﺯﮐﺎﺕ ﻭحج ﻮﺍﺟﺐ
ﻧﻴﺴﺖ (ﻭلی ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺭﻭحی
ﻮﺫﻫنی ﺒﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺩﺍﺭﺩ. ﺭﺍﻭﻯ
اﺿاﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ شیخ ﺴﺎﺋل ﺴﺮ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺮﺍ ﺑﻮﺳﻴﺪ ﻭ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻟﻠﻪ علی
اﻟﻨﺎس حَجّ
اﻟﺒﻴﺖ ﻣﻥ
اﺳﺘﻄﺎع اﻟﻴﻪ
ﺳﺒﻴﻠﺎ ﺍﻳﻥ حَقّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩم اﺳﺖ ﮐﻪ حَجّ
ﺒﻴﺖ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻧﺮﺍ ﺑﻴﺎﻳﺪ
(ﺳﻔﺮ ﮐﻌﺒﻪ ﻭﺳﻔﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ حَجّ
ﺒﻴﺖ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺭﺍهی
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﺑﻴﺎﺑﺪ
صوﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻫﺮ
ﮐﺪﺍم اﺯﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺳﺎﻟک
با اﻥ ﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻧﻴﺰﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻣﺴأﻟﻪ(
ﭘﺸﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﺒﺰﻧﺎﻥ
و تحریم انان
برخود ) ﮐﻪ
ﻭﺍﻟﺬﻳﻥ
ﻴﻈﺎﻫﺮﻭﻥ ﻤﻥ ﻨﺴﺎﺋﻬﻢ
ثمّ ﻴﻌﻮﺩﻭﻥ ﻠﻤﺎ
ﻗﺎﻟﻮﺍ ﻓﺘﺤﺮﻳﺮ
ﺭﻗﺒﻪ ﻭﮐﺴﺎنی
ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﺑﺰﻧﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺳﭙس
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﭘس ﺑﺎﻳﺪ ﻳک ﺒﺮﺩﻩ
ای را ﺍﺯﺍﺩ ﮐﻨﻨﺪ)
ﻭﻳﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺮﺩﻩﺍﻯ اﺯﺍﺩ
ﮐﻨﺪﭘس ﺷﺼﺖ ﻓﻘﻴﺮ
ﺭﺍ ﺍﻃﻌﺎم کند (ﮐﻪ
ﻣﺴﮑﻴﻥ ﻔﻘﻴﺮ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻘﻴم عزﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ) ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﻟﻴل اﺳﺖ
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺟﺰ ﺗﺎﺣﺪﻭﺩ
ﺗﻮﺍﻥ ﻮ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺩﺭ ﻧﻴﺮﻭ ﻣﮑﻠّﻒ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ نَهی اﻧﻬﺎ ﻧﻤﻮﺩ
ﺗﺎ ﻧﮑﻨﻨﺪ ( ﻭ ﺍﻳﻦ
(ﻧﮑﺮﺩﻥ) ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭلی
اﺭﺍﺩﻩ ﻧﻔﺴﺎنی
ﻮﻋﻘل کاﻓی ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺎﮐﻨﺘﺮل ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻥ
کنترل ﻨﻔس ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻥ ﻨﻴﺮﻭﻯ
ﻤﻌﻨﻮﻯ ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ)
ﻭﺍﻳﻥ ﻤﻌنی ﺴﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺧﻠﻘﺖ ﻭ آفرینش
(ﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ ﻮﺭﻭﺡ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺍﻣﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺩﻭم
اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ ﺩﺭ
(ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴَرَبّ)
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺤﺎلی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐسی هم ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺴﺮﺳﺨتی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎنع اﺯ ﺍﻧﺠﺎم
ﻴک گناه ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺠﺎم اﻣﺮ الهی
اﺟﺮﺍ ﮐﻨﺪ. (ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺩﺭ ﺍﻣﺮ ﻭﻃﺎﻟﺐ
ﺑﻮﺩﻥ ﺪﺭ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ)
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﮕﺮ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺿﻌﻴﻒ ﺷﺪ ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺮ ﻭﻯ ﻤﺤﻀﻮﺭ ﻭﻣﺎنع
گرﺩﻳﺪ. ﻭ ﺭﺍﻩ ﻭ
ﭼﺎﺭﻩ ﺍﻯ ﭙﻴﺪﺍ
ﻧﮑﻨﺪ ﻟﺎﻳﺴﺘﻄﻴﻌﻮﻥ
ﺤﻴلة ﻭﻟﺎ
ﻳﻬﺘﺪﻭﻥ
ﺴﺒﻴﻠﺎ (ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی
ﻮﻫُﺪﺍﻯ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ مُربّی
الهی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧند
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻮﺯﻧﺎﻥ
ﻮﺍﻭﻟﺎﺩ ﻣﺴﺘﻀﻒﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﺴﺘﻀﻌﻒ (ﺳَرَبّ)
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺟﺎﻯ اﻳﺮﺍﺩﻯ
ﺒﺮ ﻭﻯ ﻨﺴﻴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺪﺭ ﻗﻠﺐ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. (ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭلی
ﺸﺮﺍﻳﻄ ﻔﮑﺮﻯ ﻮ
ﺭﻭحی اﻭ ﭼﻨﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺘﺎﻳج
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺯﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻧﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺫﺍﺗﺎ
ﺿﻌﻴﻒ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﻘﺒلی
کافی ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭﺗﻠﺎﺵ ﺳﻠﻮک
ﻮﭘﻴﻤﺎﻥ الهی ﺨﻮﺩ
ﺗﺎ ﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺗﺎ ﺑﻬﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ که ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺒﻘﻴﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫ ﺎﺭ
ﺍﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﺒﺎﻋﻘل ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﻬﺘﺮﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ
(ﺳرَبّ ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﺭﻭﺯﻧﻪ ﺍﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻇﺮﻑ ﺁﺏ ﺍﺯﺧﺎلی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻧﻪﺍﻯ
ﺪﺭﻋﻮﺍﻟم ﺮﻭحی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺒﮑﺸﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺧﻮﻳﺶ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﻮﻣﻌﺎﻳﺐ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﺧﻮیش ﺧﺎلی
اﺯﮔﻨﺎﻩ ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﻭ ﻧﻘﺺ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭘس ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﺳﻠﺎمتی ﺠﺴم
ﻮﺫﻫﻥ ﻮﺭﻭان ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ سلوک الهی ﺨﻮﺩ
ﺗﺎ ﺍﺧﺮﻋﻤﺮ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻗطع اﻥ ﻭﻳﺎ ﺳﺴتی
ﺪﺭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮ ﺑﺎ
ﺭﺍه ﺧﻮﺩ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻔﻮﺫ ﺑﻌﻮﺍلم
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮﺃﻣّﺎ ﺍﻟﻤﻬلة
فی اﻟﻮﻗﺖ ﻓﻬﻮ
ﺍﻟﻌﻤﺮ ﺍﻟﺬﻯ ﻴﻤتّع
ﺒﻪ ﺍﻟﺎﻧﺴﺎﻥ ﻤﻥ
ﺤﺪّ ﻣﺎ ﻳﺠﺐ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﻤﻌﺮفةالی ﺃجَلّ
اﻟﻮﻗﺖ ﻭ ﺫﻟک ﻤﻥ
ﻮﻗﺖ ﺗﻤﻴﻴﺰﻩ ﻭﺑﻠﻮغ
اﻟﺤﻠﻢ ﺍﻟﻰ ﺃﻥ
ﻴﺄﺗﻴﻪ ﺃﺟﻠﻪ ﻓﻤﻥ
ﻤﺎﺕ علیّ ﻄﻠﺐ ﺍﻟﺤﻖ
ﻭﻟم ﻴﺪﺭک
کماله ﻓﻬﻮ علیّ
ﺨﻴﺮ ﺍﻣﺎ ﻣﺴﺎلة
ﻣﻬﻠﺖ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻔﺮﺻﺖ ﻋﻤﺮ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺯﺁﻥ ﺒﻬﺮﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﺗﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﻬﺮﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻌﺮﻓﺖیافتن ﺑﻴﺎﺑﺪ
(ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘلی ﻮﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﺍﺧﻠﺎقی ﻮ ﺻﻔﺎﺗﻰ)
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ آغاز
ﺍﻥ اﺯ ﻭﻗﺖ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻋﻘﻠﻰ ﻃﻔﻞ ﻭﺑﻠﻮغی
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺸﻴﻄﺎنی
ﺨﻮﺩ ﺗﺎ ﺍﺧﺮﻋﻤﺮ
ﮐﻪ ﻣﺮگ اذﻭ ﻓﺮﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ( ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺯ ﻭﻗﺖ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی ﺨﻮﺩ
ﺗﺎ ﺭﻭﺯﻯ که ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺍﺟﻠﻬﺎ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮکی
اﻭ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ) ﻭﻫﺮﮐس
ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﻃﻠﺐ
حقّ (ﻭحَجّ ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒحَقّ اﺯ تجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ) ﭘﺎﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﮔﺮﭼﻪ
ﮐﻤﺎل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭک ﻨﮑﺮﺩﻩ (ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎئم ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ)
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺨﻴﺮ (ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮ ﻧﻴﻚ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﻣﻥ ﻴﺨﺮج
ﻤﻥ ﺒﻴﺘﻪ ﻣﻬﺎﺟﺮﺍ
ﺍلی اﻟﻠﻪ ﻭ ﺭﺳﻮﻟﻪ
ﻫﺮکَس ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭج گرﺩﺩ
ﮐﻪ ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺧﺪ ﺍﻭ
ﺭﺳﻮل اﻭ ﺑﺎﺷﺪ
(ﺧﺮﻭج اﺯﺧﺎﻧﻪ
ﺑﻘﺼﺪ ﻋﺪم ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺗﺎ ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ
الهی ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺭﺳﻮﻝ الهی
ﺨﻮﺩﺵ ﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﻣﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺧﺮﻭج اﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺭفع ﻤﻌﺎﻳﺐ ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎق ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﻭﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻧﻴک الهی
ﺪﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺎ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﺷﻬﻮﺩ تجلّیات
الهی ﺒﺸﻮﺩ) ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﺸﺨﺼی ﺒﺨﻮبی
اﻋﻤﺎل ﺸﺮﻋﻰ ( ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮک ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﻣﻨبع ﺸﺮع
الهی ﺪﺭقُرآن
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺭﺍﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ ﻣﮕﺮ ﻋﻠﺖ
ﻣﺎنع ﻮﺗﻠﺎﺵ ﻭﻗﺖ
ﮐﺎفی ﺒﺮﺍﻯ اﺗﻤﺎم
اﻣﺮ سلوک
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻃﻔل
غیر ﺑﺎﻟﻎ (ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻗل
ﻠﻠﻤﻮٴﻤﻨﺎﺕ ﻳﻐﻀﻀﻥ
ﻤﻥ ﺃﺑﺼﺎﺭﻫﻥ ﺒﺰﻧﺎﻥ
ﻤﻮٴﻤﻥ ﺒﮕﻮ ﮐﻪ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺒﻨﺪﻧﺪ (ﺯﻥ ﺪﺭ
قُرآن ﻮحدیث
ها همان ﺳﺎﻟﻜان
الهی ﻤطیّع ﺪﺭ
ﭘﻴﺮ کامل
الهی ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک ﻤﺮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺯﻥ و
أمرد نامرد ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻫﺮﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺣﮑم ﺰﻧﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﺗﻮﺟﻪ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻮﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﮑﻨﺪ. ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
هوس ﻭﺷﻬﻮﺕ ﻧﮑﻨﺪ
ﺣتی ﺒﺎﻋث ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺷﻬﻮﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
هم ﻨﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺤﻈﻮﺭ ﺩﺭﭼﺎﺩﺭ
ﺑﻮﺩﻥ ﻨﻴﺴﺖبلکه
ﺩﺭعزلت ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻮﺩﻥ
ﺨﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﺮج ﻮ ﺍﻳﺮﺍﺩﻯ
ﺒﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ اﻃﻔﺎل
اﻇﻬﺎﺭﺯﻳﻨﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻨﺪ (ﻧﻘﺎﻃ ﺸﻬﻮﺕ
ﺭﺍنی تن خود ﺭﺍﻣﺨفی
ﺒﺮﺍﻃﻔﺎل ﻨﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﮑسی ﻨﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻣﮕﺮ ﻃﻔل ﺒﺪﻭﻥ
ﺘﺼﻮﺭ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺴﺎﺋل
ﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﭘس ﺍﺯﺳﻠﺎﻣﺖ ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺴرَبّ ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﻤﻬﻠﺖ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻧﻮﺑﺖ
( ﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ ﻧﻴﺎﺯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ) ﮐﻪ ﻣﻌنی
اﻥ:اﻟﺰﺍﺩ ﻓﻤﻌﻨﺎﻩ
ﺍﻟﺠﺪّة ﻭﺍﻟﺒلغة
ﺍﻟتی ﻴﺴﺘﻌﻴﻥ
ﺒﻬﺎ ﺍﻟﻌﺒﺪ ﻋلی
ﻤﺎ ﺃﻣﺮﻩ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻪ ﮐﻪ ﻣﻌنی ﺁﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﻤﺎل ﻮ ﻣﺴﺎﺋل
ﺰﻧﺪکی اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑامکاﻥ اﻣﺮ ﻭنَهی
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎ ﻣﺒﺪﻫﺪ
( ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺯﻧﺪگی
ﻮ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ اﻥ
ﺸﺮطی اﺳﺖ ﮐﻪﺳﺎﻟک
ﻤﻨﮑﺮ ﺍﻥ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک ﻘﺒﻠﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﮔﻴﺮ
ﺯﻧﺪکی ﻮ ﺍﻃﻔﺎل
ﻮ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟک
ﺒﺪﻭﻥ ﺘﻌﻬﺪﺍﺕ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎ ﺣﺪّ
ﺍﻗل ﺰﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺟِﺪّﻩ ﺑﺮﻭﺯﻥ
(ﻋِﺪّﻩ) ﻫﻤﺎﻥﺪﺍﺷﺘﻥ
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭﺩﺳﺘﺮسی
ﺠﺴمی ﻮﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻴﺎﻓﺘﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﻭﺷفع ﻮﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
ﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ الهی ﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ (ﺑلغة )ﻳﺎ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺒﻠﻮغ ﻮﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺪﺭﺳﻥ ﻮ ﺳﺎﻝ ﻭ ﻳﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﻠﻮغ ﻮﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ اﺳﺖ. ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ جِدّیت ﻮ ﺯﻣﺎﻥ
کاﻓﻰ ﺑﺎﺯ ﮔﺎهی
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ الهی ﺨﻮﺩ
نمی ﺮﺳﺪ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻭﻣﺎعلی
اﻟﻤﺤﺴﻨﻴﻥ ﻤﻥ
ﺴﺒﻴل ﮐﻪ ﺑﺮﻣﺤﺴﻨﺎﻥ
ﻨﻴﮑﻮﮐﺎﺭ ( ﻭﻳﺎ
ﺗﺤﺴﻴﻥ کنندﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ) ﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ (ﺟﺰسلوک
الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ) ﭘس
ﻫﺮکَس ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﻧﻔاق ﺰﻧﺪگی
کند ﻋﺬﺭﺵ ﻣﻘﺒﻮل
اﺳﺖ. (ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑسلوک
الهی ﺒﮑلی ﻨﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ ﺍﻟﺰﺍم
الهی ﺒﺮﻫﺮکَس
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺎئی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ حُجَّت ﻭﺍﺗﻤﺎم
حُجّت ﻭﺩﻟﻴل ﻤﺤﮑﻮﻣﻴﺖ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ (ﺭﺍﺣﻠﻪ) ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺳﻔﺮ ﺑﺮﺍﻯ حَجّ
ﻮ ﺟﻬﺎﺩ (ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﮑﻌﺒﻪ ﻭمَکّه ﺑﻠﮑﻪ
حَجّ اﮐﺒﺮحقّ
الهی ﺪﺭ ﻗﺎﺋم ﻮﺟﻬﺎﺩ
ﻭﺗﻠﺎﺵ ﺳﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﺘﻮﻓﻴﻖ) ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎﻣﻌﺬﻭﺭ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎ ﻋﺬﺭ ﻓﻘﺮﺍ
ﮐﻪحَقّ لاﺯم
اﻧﻬﺎ ﺑﺮ ﻗﺴمتی
اﺯ ﻣﺎل اﻏﻨﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. (ﭼﻪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﻣﺘﻤﮑﻨﺎﻥ ﺒﻔﻘﺮﺍ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ آغاز ﻓﻘﻴﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻭ (ﺧﻮﺩ
ﻓﻘﺮﻯ) ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻏﻨﻴﺎ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
هم ﻨﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺯﻧﺪگی اﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻥ ﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻏﻨﻴﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی هستند ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ الهی
ﺨﻮﺩ ﺻﺮﻑ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻟﻠﻔﻘﺮاء
اﻟﺬﻳﻥ اﺣﺼﺮﻭﺍ
فی ﺳﺒﻴل اﻟﻠﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺴﺎنی ﻔﻘﻴﺮ (ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ حَقّ ﺪﺭ
ﻣﺎل اﻏﻨﻴﺎ) ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ(ﺻﺒﺮ
ﺩﺭ حَجّ ﮑﻌﺒﻪ ﻭﻳﺎ
ﺟﻨگ ﻮﺟﻬﺎﺩ ﺟﻨﮕﻰ
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ سلوک
الهی ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ
عزلت ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﻳﺶ
ﻳﺎ ﺗﻀﻴﻴﻘﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻓﻘﻴﺮ ﺗﻨﻬﺎ
سالک الهی اﺳﺖ)
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﺮﻋﻔﻮ ﺍﻳﻥ ﻔﻘﻴﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ (ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺗﻮﻓﻴق سلوک
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﺎﻣﻴﻥ
ﺰﻧﺪگی عاﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﻓﺮﺻﺖ ﺟﻬﺪ ﻭ ﺗﻠﺎﺵ
ﺩﺭ سلوک الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ ﻔﻘﺮﺍ ﻣﮑﻠﻒ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﻮﺭﻯﮑﻪ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ان هستند ﻧﻤﻴﺒﺎﺷند.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﻳﻥ
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻧمی ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺍﻣﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺪﺭ
ﺑﺎﺭﻩ (ﺳﺒﺐ ﻣﻬﻴّﺞ):
ﻔﻬﻮ ﺍﻟﻨیّة ﺍﻟتی
هی ﺪﺍعیة ﺍﻟﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺍلی ﺠمیع اﻟﺎﻓﻌﺎﻝ
ﻭ ﺣﺎﺳّﺘﻬﺎ ﺍﻟﻘﻠﺐ
ﻓﻤﻥ ﻔﻌل ﻔﻌﻠﺎ
ﻭﮐﺎﻥ ﺒﺪﻳﻦ ﻟم
ﻴﻌﻘﺪ ﻗﻠﺒﻪ علیّ
ﺬﻟﻚ ﻟم ﻴﻘﺒل
اﻟﻠﻪ ﻣﻨﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺼﺪق اﻟﻨﻴّﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻴّﺖ ( ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ ﻮ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻭﻣﺤﺮک ﻮﻣﺸّﻮق
اﺳﺖ) ﮐﻪ ﺩﻋﻮﺕ
و ﻭﺍﺩﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪه
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺗمام
ا ﺎﻓﻌﺎل اﻭ ﺍﺳﺖ.(ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﻔﮑﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻟﻮﺩکی ﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﺴﺒﺐ ﻫﻴﺠﺎﻥ ﻮ ﻣﺤﺮک
هماﻥ ﺬﺍﺕ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻗﺪﺭﺕ ﮐﺸﺶ
الهی اﻭ ﻭ ﺩﺭک ﻮﻓﻬم
اﻭ ﺍﺯ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ جَمعا
ﻓﮑﺮﻭﻋﻘل ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺘﻰ ﻟﺎﺯم
اﺳﺖ ﺗﺎ ﻋﻘﻞ ﺟﺰئی
ﻤﺎﺩﻯ ﺮﺍ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﻠﺎﻣﺖ ﻭﮐﻨﺘﺮل
ﻘﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻌﻘﻞ کُلّی
اﻟﻬﻰ قائم ﻭﻧﻬﺎﻳﺖﻋﻘل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ)
ﻭﺍﺣﺴﺎس ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺰ
ﺩﺭ ﻗﻠﺐ ﺍﺳﺖ.( ﻗﻠﺐ
ﮔﻮﺷتی ﺒﺮﺍﻯ اﺣﺴﺎس
ﻣﻴﻄﭙﺪ ﻭﻋﻘل ﺬﻫنی
ﺪﺭ ﻣﻐﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺬﮐﺮ
ﺩﺍﺋﻢ ﻭﻗﻠﺐ ﺭﻭحی
ﻴﺎ ﻓﻮآﺩ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﮑﻪ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ ﺣس
ﻭﻋﻘل ﺒﺎﻫم ﺘﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﻭﻫﺮکَس
ﺩﺭ ﺩﻳﻥ ورزی ﻮ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻭﺳﻠﻮک
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﻟﺶ (ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻮﺍﻳﻤﺎﻥ)
ﺑﺪﺍﻥ ﺘﻮﺟﻪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎل اﻭ ﻧﻤﻴﮕﺬﺭﺩ
( ﺍﻋﻤﺎل ﺪﻳنی ﻮﻏﻴﺮﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺄثیر ﺭﻭﺍنی
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﮐﺸﺶ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻳﻤﺎنی
اﻳﺠﺎﺩ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺧﻴلی ﺰﻭﺩ ﺳَﺮ
ﺩﺷﺪﻩ ﺩﻭﺭ ﺍﺯسلوک
الهی ﻮﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﻮ ﺗﻌﻬﺪﺍﺕ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﻘﻄ ﺒﺎ
ﺻﺪق ﻨﻴّﺖ ( ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺼﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻋﻤل ﻮ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺻﺒﺮﻭ ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻮ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺭﻭح ﺒﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ)
ﻮﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻨﺎﻓﻘﻴﻥ ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ ﺒﺎﻓﻮﺍﻫﻬم
ﻤﺎلیس فی ﻗﻠﻮﺑﻬﻢ
ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻋﻠم ﺒﻤﺎﻳﮑﺘﻤﻮﻥ
ﺒﺰﺑﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﭼﻴﺰﻫﺎئی
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩل (ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ) ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ
ﺩﺭﺩل ﻤﺨفی کرﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻭﺍﻗﻌﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻔﮑﺮﻯ ﻮ ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮ
ﺷﺨﺺ مُدّعی ﺒﺎﻣﻮﺭالهی
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ) ﻭ ﻫﻤﻴﻥ
ﺴﺒﺐ بی ﺒﻬﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻮﺩﻥ ﺨﻴلی اﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ) ﻭﺳپس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯﻃﺮﻳﻘﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺵ
ﺑﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺑیخ ﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
(ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﺣﺎل اﻭم کرﺩﻥ
ﻤﻮٴﻤﻥ هستند ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻧﻔﺎق ﻮ ﺩﻭ ﺭﻭئی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﻮٴﻤﻨﻴﻥ
کاﻣل ﺸﺪﻩ ﻭﻣﺼﻮﻥ
ﭽﻨﻴﻦ ﻤﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﺗﻬﺪﻳﺪﺍﺕ الهی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻳﺎ ﺍﻳّﻬﺎ
ﺍﻟﺬﻳﻥ ﺁﻣﻨﻮﺍ
ﻟم ﺗﻘﻮﻟﻮا ﻣﻤﺎ
ﻟﺎ ﺗﻔﻌﻠﻮﻥ اﻯ
کساﻧﻴﮑﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
اﻭﺭﺩﻩﺍﻳﺪ (ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻨﻈﺮﻯ اﻭﻟﻴﻪ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ عملی ﺒﻌﺪﻯ
ﻭﺍﻭم ﻮسلوک
الهی ﺪﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺘﻌﻬﺪﺍﻥ
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ) ﭼﺮﺍ ﻣﻄﺎﻟبی
ﻤﻴﮕﻮﺋﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
عمل ﻨﻤﻴﮑﻨﻴﺪ (ﺗﻌﻬﺪ
ﺑﺪﻭﻥ اﻧﺠﺎم
عملی ﺘﻌﻬﺪ ﺩﺭ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻋمّ اﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم ﻮ ﻳﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﺘﻨﺎع
ﻮﺩﻭﺭﻯ کرﺩﻥ ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم ﻮﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻳﺪﻥ ﺒﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ)ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺸﺨص ﻘﺎل ﻘﻮﻟﺎ
ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺪ فی ﻘﻮﻟﻪ
ﺩﻋﺘﻪ ﺍﻟﻨیّة ﺍلی
ﺘﺼﺪﻳق اﻟﻘﻮﻝ
ﺑﺎﻇﻬﺎﺭ اﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺍﺫﺍ ﻟم ﻴﻌﺘﻘﺪ
ﻟم ﻴﺘﺒﻴّﻥ ﺤﻘﻴقة
ﻭ ﻗﺪ ﺃﺟﺎﺯ ﺍﻟﻠﻪ
ﺻﺪق اﻟﻨﻴّﻪ ﻭ
ﺍﻥ ﮐﺎﻥ اﻟﻔﻌل
غیر ﻣﻮﺍﻓق ﻠﻬﺎ
ﻟﻌﻠّﻪ ﻣﺎنع ﻴﻤنع
اﻇﻬﺎﺭ ﺍﻟﻔﻌل
ﻔﻴﻘﻮﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﻣﻥ ﺍکُرِه ﻭﻗﻠﺒﻪ
ﻣﻄﻤﺌﻥ ﺒﺎﻟﺎﻳﻤﺎﻥ
که ﻗﻮل ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﻗﻮل ﺨﻮﺩ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. (ﻭﻓﮑﺮ
ﻭﻣﺤﺮک ﺪﺭﻭنی
اﻭ) ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺘﺼﺪﻳق
هرﮔﻔﺘﻪ ﻭﺍﻇﻬﺎﺭ
ﺍﻥ ﺒﻔﻌل ﻤﻴﺒﺮﺩ.
(ﻗﻮل ﺒﺎﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻔﻌل ﻮﻋﻤل
ﻤﻴﺸﻮﺩ) ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻧﺒﻮﺩ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭﺑﻴﻨﺶ
ﺍﻥ ﻨﻤﺎﻳﺪ ( ﺍﺷﮑﺎﺭﺷﺪﻥ
ﻮﻗﺎﺑل ﺒﻴﻨﺶ ﻭ
ﺑﻴﻨﺎئی ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟک ﺼﺎﺩق
ﺒﺎ ﺣُﺴﻥ ﻨﻴﺖ ﻭ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟُﺴﺘﻦ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﺪق
ﻨﻴّﺖ ﺭﺍ ﻗﺒﻮل
ﺪﺍﺭﺩ ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻓﻌل ﺮﺍ ﻣﻮﺍفق
ﻘﻮل ﺨﻮﺩ ﻋﻤل
کند ﻭﻋﻠتی ﻤﺎنع
اﺯ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﮐﺎﻣل
ﻔﻌل ﺸﻮﺩ (ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺭﺳتی ﻘﻮل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻔﻌل ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺪﺭﺿﻌﻒ
ﻓﻌﻞ ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺩﺭﺟﺎ ﺯﺩﻥ
ﻤﻴﺰﻧﺪ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
علت ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﮐﺴﺎنی ﻤﺠﺒﻮﺭ
ﺑﺎﮐﺮﺍﻩ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ ﻭلی ﺪﺭ ﺩل
اﻳﻤﺎﻥ ﻮﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ (ﻣﮕﺮ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺍﮐﺮﺍﻩ ﻭ ﻓﺸﺎﺭ
ﻭﻣﺎنعی هستند
ﻭلی ﻘﻠﺐ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻤﻄﻤﺌﻥ ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
( ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭلی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺟﻨﺒﻪ ﺍﻳﻤﺎنی
ﻮﻋﺸق ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺟﺴﻤﺎنی اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﻋﻤﺎل
ﺠﺴﻤﺎنی ﻤﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺩﺭ ﻓﺸﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭلی ﺪﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭح
ﭽﻨﻴﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﻭ ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم الهی ﺒﻤﺎﻧﺪ)
ﻭﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﻟﺎﻳﻮﺃﺧﺬﮐم اﻟﻠﻪ
ﺑﺎﻟﻐﻮ فی ﺃﻳﻤﺎن
ﻮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮐﻠﺎم ﻠﻐﻮعلیّ
ﺭﻏم اﻳﻤﺎﻥ ﻮ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻮ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺳﻠﻮکی
ﺸﻤﺎ ﻣﻮﺃﺧﺬﻩﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ (ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻓﺸﺎﺭ ﻭﺗﻬﺪﻳﺪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﭽﻴﺰﻯگفتند ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻳﺪ
ﻣﻮﺃﺧﺬﻩ ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ) ﻭقُرآن
ﻮ ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻭحدیث
ها ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻟﺎﻟﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻗﻠﺐ
ﻣﺎﻟک ﺤﻮﺍس ﻭﺗﺼﺤﻴح
کننده ﺍﻓﻌﺎل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﻗﻠﺐ ﻓﮑﺮﻯ که
زﻣﻴﻨﻪﺍﻯ اﺯ ﭘﺎکی
ﻨﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ ﻳﺎ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﻗﻠﺐ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺗﺼﺤﻴح کند ﺑﺎﻃﻞ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ
(ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺪﻭﻥ ﻘﺼﺪ
ﻧﻴّﺖ ﮔﻨﺎﻩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻓﻌل ﻨﺎﻗﺺ ﺍﺯ
ﻣﺤل ﻨﺎﺗﻮﺍنی ﻮ
ﻓﺸﺎﺭﻋﻤل کاﻣل
ی ﻤﺤﺴﻮﺏ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ)
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﭘﻨج ﺸﺮﻃ
اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ (ﭘﻨج
ﺸﺮﻃ لاﺯم ﺪﺭسلوک
الهی ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻫﻴچ ﺮﺑطیّ ﺒﺎﻣﻮﺭ
ﺩﻳنی ﻘﺸﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﮐﻠﺎم
ﻘﺮﺍﻥ ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
سلوک الهی ﺍﺳﺖ)
ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ ﻣﺴﺎﻟﻪ
ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻦ
ﻳﺎ ﺟﺒﺮ ﻭ ﺗﻔﻮﻳﺾ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
(ﺍﻣﺮ ﻭﺳﻄ ﻔﻘﻄ سلوک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺍﻗﺮﺍﺭﻯ ﺘﻤﺎم
اﺯﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺧﺪﺍ
ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺠﺒﺮ الهی ﻮ ﺃﻣﺮ
ﺍﺯلی اﻟﻬﻰ ( ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ) ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺗﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺒﺸﻮ
ﺭﺍ ﺑﺘدﺭﻳج ﺪﺭ
ﺗﻤﺎم ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍع اﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻓﻌﻠﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
الهی ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
است ﮐﻪ تجلّی الهی
ﻘﺎﺋم ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ و ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺍﻳﻥ اﺭﺯﻭ ﺗﺤﻘق
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻘﻴﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯگرﻯ ﻭﺗﻌﺼّﺐ
ﻭﺣﺰﺏ ﺑﺎﺯﻯ ﻭ ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﺬﻫبی آخوندﻫﺎﻯ
ﺠﺎﻩ ﻃﻠﺐ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ ﭙﻨج ﺸﺮﻃ ﺪﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ جَمع ﺸﺪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﮐﺎﻣل
او ﺑﻮﺩ ﮐﻪﻋﻤل
کند ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
(ﮐﻪ ﺳﺎﻟک هم ﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺑﻨﺪگی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮک
اﺳﺖ) ﺩﺭ ﺷﺨﺺ ﻧﻘﺺ
ﻭﺧﻠل ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺍﺯ ﺍﻭﺳﺎﻗﻄ
اﺳﺖ (ﺑﺎﺯ ﻣﻌنی
ﺘﺮک ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻓﻬم اﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺣتی ﻨﺎﺑﻴﻨﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﻧﺘﺎﻳج
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰﺍﻋمّ اﺯ
ﺳنّی ﻮ ﺷﻴﻌﻰ ﻭمُدّعی
ﻮﻟﺎﻳﺖ علیّ
که ﺩﺭ ﻭﺍقع ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻂ ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯهر
ﻗﺪر ﺗﻮﻓﻴق ﺴﻠﻮکی
ﻴﺎ ﻋﺪم ﺴﻠﻮکی
ﺠﺰ ﺷﺮک ﻛﺎﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﺷﺮک اﺳﺖ ﻭ ﻣﺮﺩﻥ
ﺒﺎ (ﻧﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ)
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺸﺮک ﺼﺎﺣﺐ
ﺟﺎﻫﻠﻴﺖ ﻭ ﻗﺒل
ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮگ اﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺍﻥ
ﭽﻨﺎﻥ مسخ کنیم
ﮐﻪ ﺑﻴﻥ اﻧﻬﺎ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻮﺧﻮک ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻤﺴخ جهنمی اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﻧﻮﺍع
ﻘﺒل اﺯنوع
بشری ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺍﻣﺎ ﺷﻮﺍﻫﺪ قُرآن:
اﻣّﺎ ﺷﻮﺍﻫﺪ ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ
علیّ الاﺧﺘﺒﺎﺭ
ﻭﺍﻟﺒﻠﻮﻯ ﺒﺎﻟﺎﺳﺘﻄﺎعة
ﺍﻟتی ﺘجَمع اﻟﻘﻮﻝ
ﺑﻴﻥ اﻟﻘﻮﻟﻴﻦ
ﻓﮑثیر اﻣﺎ ﺩﻟﺎﺋل
ﻤﺎ ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ قُرآن
ﺑﺮ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺍﺧﺘﺒﺎﺭ
( ﺑﺎﺧﺒﺮ ﺷﺪﻥ اﻟﻬﻰ
ﺩﺭ(ﺣﺘﻰ ﺍﻋﻠﻢ) ﺍﺯﺳﺎﻟک
ﻮ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﻭﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ مُدّعی
ﺴﻠﻮک ﺒﻮﺩﻩ ﻭلی
هنوﺯ ثاﺑﺖ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﺑﺎﻧﭽﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﺪ) ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ (ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﻮﺍﻥ ﻄﻮع ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ)
ﮐﻪ ﻗﻮﻝ ﺑﻴﻥ ﻘﻮﻟﻴﻦ
(ﻳﺎ ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻦﺟﺒﺮ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ) ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﺩﺭقُرآن ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
اﺳﺖ. ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻭﻟﻨﺒﻠﻮﻧّﮑم
ﺤتی ﻨﻌﻠم اﻟﻤﺠﺎﻫﺪﻳﻥ
ﻤﻨﮑم ﻮ ﺍﻟﺼﺎﺑﺮﻳﻦ
ﻭﻧﺒﻠﻮ ﺃﺧﺒﺎﺭﮐم
ﺸﻤﺎ ﺭﺍ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟﻚ) ﭼﻨﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﺑﻠﺎ ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻭ ﺩﺭﺗﻨگی ﻘﺮﺍﺭﻣﻴﺪﻫﻴم
که می ﺪﺍﻧﻴﻢ (ﺗﺎ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻴﻢ
ﻭﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪﻳﻢ)
ﮐﻪ ﮐﺪﺍم ﻴک اﺯ
ﺷﻤﺎ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ) ﻣﺠﺎﻫﺪ
ﺗﻠﺎﺷﮕﺮ ﻭﺻﺎﺩق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺷﻤﺎ ﻭ ﺍﺧﺘﺒﺎﺭ
ﻭﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺷﻤﺎ
ﺑﺎ ﺑﻠﺎ ﻭ ﻓﺘﻨﻪ
ﻭﻣﺼﺎﻳﺐ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒلی اﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻤﻌﺎﻳﺐ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّ ﺎﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
الهی ﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﻮجَهَنّمی
ﺮﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ)
ﻭﻳﺎ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺳﻨﺴﺘﺪﺭﺟﻬم ﻤﻥ
ﺤﻴث ﻟﺎ ﻳﻌﻠﻤﻮﻥ
ﻤﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭﺟﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻭﺍﻧﺪک
اﻧﺪﻙ ﺑﻌﻘﺐ ﻭ ﺩﺭﮐﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ ﮐﻪ خودشان
همان ﺮﺍ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
(ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭﻣﻘﺎم
ﺮﻭحی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ) ﻮﻳﺎ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺃﻟم ﺃﺣﺴﺐ ﺍﻟﻨﺎس
ﺃﻥ ﻴﺘﺮﮐﻮﺍ ﺃﻥ
ﻴﻘﻮﻟﻮﺍ ﺃﻣﻨّﺎ
ﻭﻫم لا ﻳﻔﺘﻨﻮﻥ
ﺍﻳﺎ ﻣﺮﺩم ﺨﻴﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ اﻭﺭﺩﻳﻢ
ﻭلی هرﮔﺰ ﻣﻮﺭﺩ
ﻓﺘﻨﻪ ﻭﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ
( ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﺎ ﭘﻴﺶ ﺍﻣﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی ﺴﺎﻟک
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﮕﻴﺮﺩ) ﻭقُرآن
ﻔﺘﻨﻪ ﺭﺍ ﺑﻤﻌنی
اﺧﺘﺒﺎﺭ ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭﻟﻘﺪ ﻓﺘّﻨﺎ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻮﻣﺎﺳﻠﻴﻤﺎﻥﺮﺍ(ﻫﺮﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﺸﺪﻩ ﺍﺯ ﺗﺴﻠﻴم
ﻘﺒلی ﻮ ﮐﻨﻮنی
اﻭ) ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻳﻢ ﻭﺑﺎ
ﺧﺒﺮ ﻮﺍﮔﺎﻩ ﺷﺪﻳﻢ)
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻗﺼﻪ ﻣﻮسی
که ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻓﺎﻧّﺎ ﻗﺪ ﻓﺘّﻨﺎ
ﻗﻮﻣک ﻤﻥ ﺒﻌﺪﻙﻭﺃﺿﻠّﻬم
اﻟﺴﺎﻣﺮﻯ که ﻣﺎ
ﻗﻮم ﺘﻮ ﺭﺍ (ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ولایت ﺗﻮﺭﺍ) ﺑﻌﺪﺍﺯ
ﺗﻮ (ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺭﻓﺘﻥ
ﻤﻮسی ﺒﮑﻮﻩ ﻭﺣتی
ﻴپسﺍ ﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ)
ﻣﻮﺭﺩ ﻓﺘﻨﻪ ﻭﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻳﻢ. ﻭلی
ﺴﺎﻣﺮﻯ (آخوند ﻗﺸﺮﻯ
اﺑﻠﻴس ﻭﻳﺎ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻧﻔس ﻭﻳﺎ ﻫﺮ(ﺳَﻤَﺮ)
ﻭ ﺧﻮﺵ ﮔﺬﺭﺍن ﻮﻟﺬﺕ
ﺑﺮﺩﻥ) ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﮔﻤﺮﺍﻩﮐﻨﺪ.
ﻭﻳﺎﮔﻔﺘﻪ ﻣﻮسی
که ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻥ
هی اﻟّﺎ ﻓﺘﻨﺘک
اﻳﻥ ﺠﺰ ﻓﺘﻨﻪ ﺗﻮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻳﻌنی ﺠﺰ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺗﻮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻤﺎم
ﺘﻤﺎم اﻳﻥ اﻳﺎﺕ
ﺑﺎ ﻫم ﻤﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻭ ﮔﻮﺍﻩ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
هستند (ﺑﺮﺍﻯ اﺧﺬ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺮﺗﺮﻯ
عقلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻨﺘﺎﻳج
عقلی غیر ﺳﻠﻮکی
ﺪﺭ قُرآن ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ) ﺍﻣﺎ ﺍﻳﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃ به (ﺑﻠﻮﻯ
ﻴﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎ) ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻟﻴﺒﻠﻮﮐم
ﻔﻴﻤﺎ ﺁﺗﺎﮐم ﺘﺎ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻳﺘﺎﻥ ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﻳﺎ ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ
ﺑﺸﻤﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺷﻮﻳﺪ) ﻭﻳﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ثمّ ﺼﺮﻓﮑم
عنها ﻠﻴﺒﺘﻠﻴﮑم
ﻮ ﻳﺎ ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺍﺯﺷﻤﺎ ﻣﻨﺼﺮﻑ
ﻭ ﺩﻭﺭ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺷﻤﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
(ﺩﺭ ﺭﻓﺎﻩ ﻭﺭفع
ﺒﻠﺎ ﭼﻪﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ)ﻭ ﻳﺎﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﻧّﺎﺑﻠﻮﻧﺎﻫم
کما ﺑﻠﻮﻧﺎ ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﺠنّة ﻭﻣﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻳﻢ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﻢ. (ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﻮﻓقد ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺻﺎﺣﺐ ﺑﻬﺸﺖ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻗﺒﻠﺎ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺴﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ)
ﻭ ﻳﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺧﻠق اﻟﻤﻮﺕ ﻭ ﺍﻟﺤﻴﺎة
ﻟﻴﺒﻠﻮﮐم ﺃﻳّﮑم
ﺃﺣﺴﻥ عملا ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮگ ﻮﺯﻧﺪگیﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ اﻓﺮﻳﺪ
ﺗﺎ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﻠﺎ ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﮐﺪﺍم ﺒﻬﺘﺮﻋﻤل
ﻤﻴﮑﻨید (ﻭسلوک
الهی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮگ ﻮﺯﻧﺪگی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻔﻌلی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺭﻭح ﻔﺮﺩﻯ
اﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻣﺪﺍم ﺪﺭﺍﻧﻮﺍع
ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺍﻧﻮﺍع ﻨﺒﺎتی
ﻮﺣﻴﻮﺍنی عبوﺭﺗﮑﺎﻣلی
کرﺩﻩ ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭﻣﻄﺎﺑق
کماﻟﺎﺕ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﺭﺑﺸﺮﻳﺖ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ سلوک الهی ﺑﺸﻬﻮﺩ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ
بی اﻧﺘﻬﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺒﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻧﻮعی ﻮﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺯﻳﺒﺎئی جسم ﻮتَقرُّب
الهی ﺒﺮﺳﺪ. ( ﺃﺣﺴﻥ
عملا) ﻋﻤل ﺘﺤﺴﻴﻥ
ﻮ ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺭﻭح
و تکامل ﺪﺭسلوک
الهی اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮکَس ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻨفس اﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺮﺍ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺧﻮﺏﻭ ﻧﻴک ﺒﺪﺍﻧﺪ)
ﻭﻳﺎﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭﺍﺫﺍ ﺍﺑﺘلی ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺮﺑّﻪ ﺑﮑﻠﻤﺎﺕ
ﻭﭼﻮﻥ رَبّ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎ ﮐﻠﻤﺎتی
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﻭ ﻣﺒﺘﻠﺎ
ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﻧﻤﻮﺩ.
(ﺑﮑﻠﻤﺎﺕ الهی ﻀﻤﻥ
اﺣﮑﺎم ﺴﻠﻮﻙ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺳﺎﻟک اﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰو
توسل ﻭ ﺩﺭﺗﺴﻠﻴم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺍﻧﻮﺍع
ﻨﻴﺰ ﮐﻠﻤﺎﺕ الهی
هستند. ﻭﮐﻤﺎﻝ (
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﻴﺎ ﺑﺮﻫﻤﻦ)
ﭘﺪﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺒﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
یهود زردشتی ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﺯﺭ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻳﺎﻫﻤﻴﻥ
ﺮﻭﺵ ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﺣﻨﻴﻒ ﺷﺪﻥ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺒﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻭﻟﻮ
ﺷاء اﻟﻠﻪ ﻟﺄﻧﺘﺼﺮ
ﻣﻨﻬﻢ ﻭﻟﮑﻥ ﻠﻴﺒﻠﻮ
ﺑﻌﻀﮑم ﺒﺒﻌﺾ ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﺼﺮﺕ
ﻣﻴﺪﺍﺩ ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﻠﺎ ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﻫﺪ.(ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺒﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻴﺎﻃﻴنی هستند
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺻﺒﺮ ﻭﺻﺪﺍﻗﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺤﻤل ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺣﮑﻤﺖ آفرینش ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ آخوند
ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺠﺰ ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺄﻣﻴﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﻴﺎﻃﻴﻥ
ﻤﺰﺍﺣم ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺮخی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺍﻧﺎﻧﮑﻪ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻭﺗﺎﻳﻴﺪ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻨﺰﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ غیر
ﻭﺍﺻل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﺮﺍﻧﭽﻪ ﺩﺭقُرآن
اﺯ ﺑﻠﺎﻫﺎ ﻫﺴﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ ﻤﻌنی
اﺧﺘﺒﺎﺭ ﻭ ﺑﺎﺧﺒﺮ
ﺷﺪﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ(ﺣتی
ﻴﻌﻠﻢ) ﺍﻭ ﻭﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺗﻔﻊ ﺗﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﮑﻨﻨﺪﻭجَهَنّم
اﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﻏﺘﺮ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﻭﺍﻣثال اﻳﺎﺕ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﺩﺭ قُرآن ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪﺑﺮﺍﻯ
اثباﺕ ﺍﻣﺮ ﺍﺧﺘﺒﺎﺭ
ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺸﺮ ﺭﺍ ﺑﻌﺒث ﻭﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
ﻨﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ ﻭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺤﺎل ﺨﻮﺩ ﺭﻫﺎ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﻭﺣﮑﻤﺖﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺑﺎﺯﻯ ﺪﺭ ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺃﻓﺤﺴﺒﺘم ﺃﻧّﻤﺎ
ﺧﻠﻘﻨﺎﮐم عَبَثا
ﺍﻳﺎ ﺷﻤﺎ ﺧﻴﺎل
کرﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﻌﺒث
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺪفی
اﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩﺍﻳﺪ
( ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
هدﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺨﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ ﻭ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺍﺧﻠﺎقد
الهی ﺒﺮﺗﺮ ﺗﺎ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﻳﻨﺪﻩ ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﮔﺮ
ﺑﭙﺮﺳﻨﺪ ﭼﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻗﺒل ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺑﮑﻨﺪ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺑُﺮﺩ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻧﻪ ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﺣتی هرﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻳک ﻮﻳﺮﻭس ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﻤگی اﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ
ﺍﺑﺪ ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺩﺭﺍﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
انواع ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭﺩﺭ
نوع بشری ﻨﻴﺰ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭکسب ﮐﻤﺎل
رَبّ ﺍﻟنوع
بشری ﺠﺒﺮﺋﻴل ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﮕﺬﺭﺩ.ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺮﺟیح ﺪﺍﺩﻩ ﻭﺩﺭﺳﺖهم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪﺳﻠﻮک
ﻮﺗﮑﺎﻣلنوع
بشری ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﺍﺷﺘﻥ
عقل ﻭﺑﺎﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻋﻘلی اﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻃﺒیعی ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﺍ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺎﻋﺸق
ﻮ ﺍﺷﻨﺎئی ﻬﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺑﺎﻓﻬم
ﻮ ﺍﺩﺭﺍک علت و ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻴﻚ ﺗﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩﻯ. ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﺪ ﺍﻗل
ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﺍﺟﻪ ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﻮﻋﻘﻞ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻮﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺿﺮﺭ
ﺧﻴلی اﺯ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺠﺴم ﻮﺫﻫﻥ ﺒﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی ﺮﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﺩﺭ ﻧﻮع
فوق بشری ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺮﻭح ﻮﻧﻔس ﺑﻠﮑﻪ
شاید ﺫﻫﻥ ﻮﺟﺴم
ﻨﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺍﺭﺩ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﺻﺎﺩق
ﻮﻋﺎﺷﻖ شایسته
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻋﻘل
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎق ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺍﻳﺪﺍل نوع
بشری اﺳﺖ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
(ﺍﺧﺘﺒﺎﺭ) ﻳﻌنی
ﺒﺎﺧﺒﺮ ﺷﺪﻥ
الهی ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﺩﻳﺪﻥ ﺘﺤﻘق
ثاﺑﺖ ﻭﺻﺎﺩق
کماﻟﺎﺕ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐسی ﭽﻨﻴﻥ ﻨﮑﻨﺪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣتی
ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﮐﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﻋﻮﺩ
ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎ ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﺒﺎﻧﻮﺍع
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ ﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی ﺒنوع
بشری ﺒﺎﻟﺎ ﻣﻴﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺫﺍتی
ﻮ ﺭﻭﺣی ﻮ ﻋﻘلی
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﺍﻳﻥ ﺘﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩﻯ ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ
بشری ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﮔﺬﺷﺖ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺪﺭﺍﺯ
ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﻧﻮﺍع
فوق بشری ﺗﮑﺎﻣال
ارﺍﺩﻯ نوع
بشری ﻔﻌﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
اﻓﺮﺍﺩ ﺍﻥ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻪ ﺑﺸﺮ ﺷﺮﻳﻔﺘﺮﻳﻥ
ﻨﻮع اﺳﺖ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﻭشاید ﺑﺎ
ﺭﻧج ﻔﺮﻭﺍﻥ ﺘﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﻤﻴﻤﻮﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻣﺤﺒس ﺟﻨﮕﻠﻬﺎ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪگی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮ ﻧﻴﺰاﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ)
اﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﺭﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻗﺒل هم ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻟﺬﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻭﻟﻮ
ﺭﺩّﻭﺍﻟﻌﺎﺩﻭﺍ
ﻟﻤﺎ ﻧﻬﻮﺍ ﻋﻨﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻩ
ﺷﻮﻧﺪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻫﻤﺎﻥ کارﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭنَهی
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ
ﻭلی ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻭﺍﺧﺘﺒﺎﺭ ﮐﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺷﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻋﺪل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻓﺮﺻﺖ ﻋﻤل
ﻮﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳک ﻔﺮﺻﺖ
ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ
الهی اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﺍﺯ ﮐﺠا
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮﺩﻓﺮﺻﺖ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺏ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭﺍﺯﻃﺮفی
ﺘﺎ ﻭﻗتی گناﻩ ﻭﺧﻄﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﮕﻴﺮﺩ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
هم عاﺩﻟﺎﻧﻪ ﻧﻴﺴﺖ)
ﻭﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻏﻴﺮ ﺍﻳﻦ
( ﺑﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﺒﺠﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ) ﺑﺪﻭﻥ ﺪﻟﻴل
ﻮﻋﻠﺖ ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺤﺠﺖﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎم ﻨﺎ ﺭﻭﺍ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭﻟﻮ ﺍﻧّﺎ
ﺃﻫﻠﮑﻨﺎﻫم ﻟﻴﻌﻠّﻤﻬم
عدﻟﻪ ﻭﻟﺎﻳﻌﺬّﺑﻬم
اﻟّﺎ ﺑحَجّة ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻔﻌل اگرﻣﺎ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳتیم
ﺁﻧﻬﺎ ﺮﺍﺟﻠﻮﺗﺮ(
از ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ) ﻣﺠﺎﺯﺍﺕکیم
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﮔﻔﺖ ﻭﻟﻮ
ﺃﻧّﺎ ﺃﻫﻠﮑﻨﺎهم
ﺒﻌﺬﺍﺏ ﻣﻥ ﻘﺒﻠﻪ
ﻟﻘﺎﻟﻮﺍ ﺭﺑّﻨﺎ
ﻟﻮﻟﺎ ﺃﺭﺳﻠﺖ ﺍﻟﻴﻨﺎ
ﺭﺳﻮﻟﺎ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﭼﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﺭﺳﻮلی
ﻨﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﻫﺪﻑ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻰ (ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺳل
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭﻓﻬم
اﻣﻮﺭ الهی ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻯ ﻤﻤﮑﻥ
ﺒﻮﺩ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﺠﻮ ﻭﺳﺎﻟک
ﻮشاهد ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺸﺪﻳﻢ)
ﻭﻳﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭ ﻣﺎ ﮐﻨّﺎ ﻣﻌﺬّﺑﻴﻦحتّی
ﻨﺒﻌث ﺭﺳﻮﻟﺎ ﻭ
ﻣﺎ ﻫﺮﮔﺰﻋﺬﺍﺏ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﮐسی
ﻨﻤﻴﺪﻫﻴﻢ ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﮑﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺭﺳﻮلی
ﺮﺍ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ
( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺎﻣﻌﻪﻫﺎ ﻭﭘﻴﺮکامل
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺳﺎﻟک ﻤﺴﺘﻌﺪ ﻭ
ﺣتی ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﻭﺵ
ﺍﻭﻳس ﻗَﺮَﻥ ﺪﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﮐﻪ ﺣتی
هرﮔﺰ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻴﺮﺩﺭﻋﺎﻟﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺰ ﺗﺤﻘق ﻨﻴﺎﺑﺪ.ﻭلی
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ اﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﻤﮕﺎﻥ
اﻳﻦ ﺗﺬﮐﺮﺍﺕ ﺭﺍﺩﺭ
ﻃﻮل ﺰﻧﺪگی ﺪﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﻭﻳﺎ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻮ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺗﺎ ﻧﮕﻮﻳﻨﺪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻴﻢ.
ﻭﻳﺎ ﻧﮕﻮﻳﻨﺪ ﺧﻮﺏ
ﺑﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﺎ ﻣﺎ شایستگی
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺩﺍﺷﺘﻴم
ﻴﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻴﻢ. ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺩﺭﻳک ﺘﮑﺎﻣل اﺭﺍﺩﻯ
ﻮﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ مُربّی
اﻳﻥ ﺘﮑﺎﻣل
عمیق ﺮﻭحی ﻮﺍﺑﺪﻯ
ﻭﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺎﻧﻮﺍع
فوق بشری ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒیعی ﺼﻮﺭﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻋﻘل ﻮﻓﻬم
ﻨﻴﺎﺯ ﺑﻔﻬم ﻮﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻗﺒلی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎﮐسی
اﻟﻒ ﺭﺍ ﻧﻴﺎﻣﻮﺯﺩ
ﺣﺮﻑ ﺑاء ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ. ﻭ ﺗﻤﺎم
اﻣﻮﺭ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﭼﻮﻥ ﻤﺮﺍﺣل ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩﺗﺮ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ هم ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺮﺍﺣل ﺘﮑﺎﻣل
ﻤﺮﺑﻮﻃ ﺒﺎﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ نوع
بشری ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﻭﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺴﺎﺩﻩ ﻭ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻌﺒﻮﺭﻣﺤال
گوﻧﻪ ﻋﻘلی ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎ مَشیّت الهی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻬﻤّﺖ ﺷﺨصی ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﻭﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻭ ﻳﺎ ﮔﻔﺘﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭُﺳﻠﺎ ﻣﺒﺸّﺮﻳﻥ
ﻮ ﻣﻨﺬﺭﻳﻥ ﺮﺳﻮﻟﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻣﺒﺸّﺮ
ﻭ ﺑﺸﺎﺭﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺣﻘﺎﻳقی
که ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺳﺮ
ﺩﺭنمی اﻭﺭﻳﻢ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﺎﻧﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﮑﻨﻴﻢ
ﺑﭽﻪ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺎﻓﺘﺎﺩﻳﻢ. ﺗﺎ
شاید ﺍﺯ ﺗﺮس سلوک
الهی ﻮﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺡ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺒحَقّ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻧﻤﻴﺸﺪﻳﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﻳک ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻧﺴﺎﻥ
عاﺩﻯﮐم ﺴﻮﺍﺩ ﺗﺮ
ﻭکم عقل ﺘﺮﺑﺎﺷﺪ
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﺑﺨﻄﺮﺍﺕ
جَهَنّمی ﻮﻋﺬﺍﺏ
ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﻭ توحّش ﻭ ﺳﺮﺧﻮﺩﻯ
ﮐﻨﺘﺮل ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
شایسته ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺭﺍﻣم ﺸﺪﻥ ﻮﺍﻫل
گرﺩﻳﺪﻥ ﻤﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
عاﻗلﺘﺮ ﺷﻮﺩ تطمیع
اوﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻬﺪﻑ
ﮐﺸﺎﻧﻴﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻗلیتی اﻧﺪک هستند
ﮐ ﻪﻧﻪ ﺗﺮس ﺍﺯجَهَنّم
ﺪﺍﺭﻧﺪﻭﻧﻪ ﻃﻤﻊ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺷﺪﺕ ﻋﻘل ﻮﺗﻌﺠﺐ
ﻭﻋﺒﺮت هاﻯ اﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮﺧﻮﺩﺵ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻥ اﻭﺑﺮﺍﻯ
ﭙﺮﺳﺘﺶ ﻭتَقرُّب
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
عبادت کنند ﻭ ﻟﺬﺍ
بغیر ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻭ ﻟﻘﺎﻯ
اﻣﺮﻭﺯﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
تجلّی اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﺎﺋم ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻓﺎﻟﺄﺧﺘﺒﺎﺭ ﻤﻥ
اﻟﻠﻪ ﺑﺎﻟﻠﺎﺳﺘﻄﺎعة
ﺍﻟﺘّﻯ ﻤﻠّﮑﻬﺎ
ﻋﺒﺪﻩ ﻭﻫﻮ ﺍﻟﻘﻮل
ﺒﻴﻥ اﻟﺠﺒﺮ ﻭ ﺍﻟﺘﻔﻮﻳﺾ
ﺑﻬﺬﺍ ﻧﻄق اﻟﻘﺮﺍﻥ
ﻭ ﺟﺮﺕ ﺍﻟﺎﺧﺒﺎﺭ
ﻋﻥ اﻟﺄﺋمّة ﻣﻥ
ﺁل اﻟﺮﺳﻮل ﭙس
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﻥ اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺑﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﻯ ﺪﺍﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻄﻠﺐ
ﺑﻴﻥ ﺠﺒﺮ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ قُرآن
اﻧﺮﺍ ﮔﻔﺘﻪ ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ (ﺍﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ)
ﺍﺯﺁل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻫل ﺒﻴﺖ(
تنها کاﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ)
ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
(ﺍﺧﺘﺒﺎﺭ) ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺑﺮﺍﻯﺒﺎ ﺧﺒﺮﺷﺪن
ﻋﻤلی اﺯﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
عاﺑﺪ ﮐﻪ ﻋﺒﺪ ﻭ
ﺑﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺳﺮﺳﭙﺮﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﺤﺾ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻮل
اﻭ ﺩﺭﭘﻴﺮالهی
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺘﻌﺒﺪ ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﺮﺧﻮﺩﻯ ﻮﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺍﻧﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯ ﺒحَقّ
الهی گرﺩﻳﺪﻩ ﺍﺯﮐسی
عباﺩتی ﺮﺍ ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ بدون ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺣتی ﺸﺮک ﻨﻴﺰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﭘﺎکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮔﻔﺘﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻟﻠﻪعلیّ اﻟﻨﺎس
حَجّ اﻟﺒﻴﺖ ﻣﻥ
اﺳﺘﻄﺎع اﻟﻴﻪ ﺳﺒﻴﻠﺎ
ﺍﻳﻥ حَقّ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﻣﺮﺩم اﺳﺖ
ﮐﻪحَجّ ﺒﻴﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻫﺮکَس
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﻴﺎبند (ﺳﻔﺮ
ﮐﻌﺒﻪ ﻭ ﺳﻔﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ حَجّ ﺒﻴﺖ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ولایت ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ زنده
بمعرفی
خداوند و ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴتند اﻧﻬﺎ
را ﺑﻴﺎﺑند (صوﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻫﺮ
ﮐﺪﺍم اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺍﻧﺴتند ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷند ) ﻭ ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻣﺴﺎﻟﻪ
(ﭘﺸﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﺒﺰﻧﺎﻥ)
ﮐﻪ ﻭ ﺍﻟﺬﻳﻥ ﻴﻈﺎﻫﺮﻭﻥ
ﻤﻥ ﻨﺴﺎﺋﻬﻢ
ثمّ ﻴﻌﻮﺩﻭﻥ ﻠﻤﺎ
ﻗﺎﻟﻮﺍ ﻓﺘﺤﺮﻳﺮ
ﺭﻗﺒﻪ ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮐﻪ
ﭘﺸﺖ ﺑﺰﻧﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺳﭙس ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻧﭽﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﭘس ﺑﺎﻳﺪ ﻳک ﺒﺮﺩﻩ
ای را ﺍﺯﺍﺩ ﮐﻨﻨﺪ)
ﻭﻳﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺮﺩﻩﺍﻯ اﺯﺍﺩ
ﮐﻨﺪپس ﺷﺼﺖ ﻓﻘﻴﺮ
ﺭﺍ ﺍﻃﻌﺎم کند (ﮐﻪ
ﻣﺴﮑﻴﻥ ﻔﻘﻴﺮ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻘﻴم عزﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ) ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﻟﻴل اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺟﺰ ﺗﺎﺣﺪﻭﺩ
ﺗﻮﺍﻥ ﻮ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺩﺭ ﻧﻴﺮﻭ ﻣﮑﻠّﻒ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ نَهی اﻧﻬﺎ ﻧﻤﻮﺩ
ﺗﺎﻧﮑﻨﻨﺪ (ﻭﺍﻳﻦ
(ﻧﮑﺮﺩﻥ) ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭلی
اﺭﺍﺩﻩ ﻧﻔﺴﺎنی
ﻮﻋﻘلی کافی ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺎ ﮐﻨﺘﺮل ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻥ
کنترل ﻨﻔس ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻥ ﻨﻴﺮﻭﻯ
ﻤﻌﻨﻮﻯ ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ)
ﻭﺍﻳﻥ ﻤﻌنی ﺴﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺧﻠﻘﺖ ﻭ آفرینش
(ﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺡ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺍﻣﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺩﻭم
اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ ﺩﺭ
(ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴرَبّ)
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺤﺎلی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐسی هم ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺴﺮﺳﺨتی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎنع اﺯ ﺍﻧﺠﺎم
ﻴک گناﻩ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﺠﺎم اﻣﺮ
الهی اﺟﺮﺍ ﮐﻨﺪ.
(ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺩﺭ ﺍﻣﺮ ﻭﻃﺎﻟﺐ
ﺑﻮﺩﻥ ﺪﺭﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ)
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻣﮕﺮﻫﺮکَس
ﮐﻪ ﺿﻌﻴﻒ ﺷﺪ ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺮ ﻭﻯ ﻤﺤﻀﻮﺭ ﻭﻣﺎنع
گرﺩﻳﺪ. ﻭ ﺭﺍﻩ ﻭﭼﺎﺭﻩﺍﻯ
ﭙﻴﺪﺍ ﻧﮑﻨﺪ ﻟﺎ
ﻳﺴﺘﻄﻴﻌﻮﻥ ﺤﻴلة
ﻭﻟﺎ ﻳﻬﺘﺪﻭﻥ ﺴﺒﻴﻠﺎ
(ﻭ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی ﻮﻫُﺪﺍﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮمُربّی
الهی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻮ ﺯﻧﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻣﺴﺘﻀﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺴﺘﻀﻌﻒ
(ﺳَرَبّ) ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺟﺎﻯ اﻳﺮﺍﺩﻯ
ﺒﺮ ﻭﻯ ﻨﺴﻴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺪﺭﻗﻠﺐ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.(ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭلی ﺸﺮﺍﻳﻄ ﻔﮑﺮﻯ
ﻮ ﺭﻭحی اﻭ ﭼﻨﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺘﺎﻳج
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺯﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻧﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺫﺍﺗﺎ
ﺿﻌﻴﻒ ﺍﺳﺖ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﻘﺒلی
کافی ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺗﻠﺎﺵ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﭘﻴﻤﺎﻥ الهی ﺨﻮﺩ
ﺗﺎ ﺍﺧﺮﻋﻤﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺗﺎ ﺑﻬﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ که ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺒﻘﻴﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭﺭﺟﻌﺖ
ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﺒﺎﻋﻘل ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﻬﺘﺮﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎئم ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ
(ﺳرَبّ ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﺭﻭﺯﻧﻪ ﺍﻯ ﺎﺳﺖ
ﮐﻪ ﻇﺮﻑ ﺁﺏ ﺧﺎلی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻧﻪﺍﻯ
ﺪﺭ ﻋﻮﺍﻟم ﺮﻭحی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺒﮑﺸﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺧﻮﻳﺶ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﻮ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺧﺎلی
اﺯﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭ ﻧﻘﺺ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭘس ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺳﻠﺎﻣنی ﺠﺴم
ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭح ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ سلوک الهی ﺨﻮﺩ
ﺗﺎ ﺍﺧﺮﻋﻤﺮ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻗطع اﻥ ﻭﻳﺎ ﺳﺴتی
ﺪﺭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮﺑﺎ
ﺭﺍه ﺧﻮﺩ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻔﻮﺫ ﺑﻌﻮﺍﻟم
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮﺃﻣّﺎ ﺍﻟﻤُﻬلة
فی اﻟﻮﻗﺖ ﻓﻬﻮ
ﺍﻟﻌﻤﺮ ﺍﻟﺬﻯ ﻴﻤﺘّع
ّﺒﻪ ﺍﻟﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻥ ﺤﺪّ ﻣﺎ ﻳﺠﺐ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﻤﻌﺮفة
ﺍلی ﺃجَلّ اﻟﻮﻗﺖ
ﻭﺫﻟک ﻤﻥ ﻮﻗﺖ ﺗﻤﻴﻴﺰﻩ
ﻭ ﺑﻠﻮغ اﻟﺤﻠﻢ
ﺍﻟﻰ ﺃﻥ ﻴﺄﺗﻴﻪ
ﺃﺟﻠﻪ ﻓﻤﻥ ﻤﺎﺕعلیّ
ﻄﻠﺐ ﺍﻟﺤﻖ ﻭﻟم
ﻴﺪﺭک ﻛﻤﺎﻟﻪ ﻓﻬﻮ
ﻋلی ﺨﻴﺮ ﺍﻣﺎ ﻣﺴﺎﻟﻪ
ﻣﻬﻠﺖ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻔﺮﺻﺖ ﻋﻤﺮ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺯﺁﻥ ﺒﻬﺮﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﺗﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺯﺯﻣﺎﻥ
ﺒﻬﺮﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻌﺮﻓﺖ الهی ﺑﻴﺎﺑﺪ
( ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘلی ﻮ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﺍﺧﻠﺎقی ﻮ ﺻﻔﺎﺗﻰ)
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ آغاز
ﺍﻥ اﺯ ﻭﻗﺖ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻋﻘﻠﻰ ﻃﻔﻞ ﻭﺑﻠﻮغ
ﺒﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻄﺎنی ﺨﻮﺩ ﺗﺎ
ﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﮐﻪ ﻣﺮگ
اﻭ ﻓﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
( ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺯ ﻭﻗﺖ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی ﺨﻮﺩ
ﺗﺎ ﺭﻭﺯﻯ که ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺍﺟﻠﻬﺎ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮکی
اﻭ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ) ﻭﻫﺮکَس
ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﺑﺮ
ﻃﻠﺐ حقّ (ﻭحَجّ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺒحَقّ
اﺯ تجلّیات ﺍﻟﻬﻰ)
ﭘﺎﻳﺪﺍﺭ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﮔﺮﭼﻪ ﮐﻤﺎل
ﻮﻧﻴﺰ ﺩﺭک ﻨﮑﺮﺩﻩ
(ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ)
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺨﻴﺮ(
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﻮ
ﻧﻴﻚ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﻣﻥ ﻴﺨﺮج
ﻤﻥ ﺒﻴﺘﻪ ﻣﻬﺎﺟﺮﺍ
ﺍلی اﻟﻠﻪ ﻭﺭﺳﻮﻟﻪ
ﻫﺮکَس ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭج گرﺩﺩ
ﮐﻪ ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺭﺳﻮل اﻭ ﺑﺎﺷﺪ
(ﺧﺮﻭج اﺯ ﺧﺎﻧﻪ
ﺑﻘﺼﺪ ﻋﺪم ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺗﺎ ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺑﺎ ﺭﺳﻮﻝ
الهی ﺨﻮﺩﺵ ﺩﺭ ﭘﻴﺮ
ﻣﻌﺮفی ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻴﺰ ﺧﺮﻭج
اﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺭفع
ﻤﻌﺎﻳﺐ ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎق ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﻭﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻧﻴک الهی
ﺪﺭﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞﺗﺎ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﺷﻬﻮﺩ تجلّیات
الهی ﺸﻮﺩ) ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﺸﺨصی ﺒﺨﻮبی
اﻋﻤﺎل ﺸﺮﻋﻰ (ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮک ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﻣﻨبع ﺸﺮع ﺪﺭ قُرآن
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ ﻣﮕﺮﻋﻠﺖ
ﻣﺎنع ﻮ ﺗﻠﺎﺵ ﻭﻗﺖ
ﮐﺎفی ﺒﺮﺍﻯ اﺗﻤﺎم
اﻣﺮ سلوک
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻃﻔل غیر
ﺑﺎﻟﻎ (ﺑﺪﻭﻥ ﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻗل
ﻠﻠﻤﻮٴﻤﻨﺎﺕ
ﻳﻐﻀﻀﻥ ﻤﻥ
ﺃﺑﺼﺎﺭﻫﻥّ ﺒﺰﻧﺎﻥ
ﻤﻮٴﻤﻥ ﺒﮕﻮ ﮐﻪ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺒﻨﺪﻧﺪ (ﺯﻥ ﺪﺭ
قُرآن ﻮحدیث
ها ذِن و ﺳﺎلک الهی
ﻤطیّع ﺪﺭ ﭘﻴﺮ کامل
الهی ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک ﻤﺮﺩ
ﺑﺎﺷﺪﺯﻥ ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻫﺮ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺣﮑم ﺰﻧﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺨﻮﺩ ندﺍﺷﺘﻪ
ﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻮ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﮑﻨﺪ.
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ هوس ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﻧﮑﻨﺪﺣتی ﺒﺎﻋث
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺷﻬﻮﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
هم ﻨﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺤﻈﻮﺭ ﺩﺭ ﭼﺎﺩﺭ
سر ﺑﻮﺩﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﺩﺭعزلت ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻮﺩﻥ
ﺨﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﺮجی ﻮ ﺍﻳﺮﺍﺩﻯ
ﺒﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ اﻃﻔﺎل
اﻇﻬﺎﺭ ﺯﻳﻨﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻨﺪ (ﻧﻘﺎﻃ ﺸﻬﻮﺕ
ﺭﺍنی ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻣﺨفی
ﺒﺮﺍﻃﻔﺎل ﻨﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﮑسی ﻨﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻣﮕﺮ ﻃﻔل ﺒﺪﻭﻥ
ﺘﺼﻮﺭ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺴﺎﺋل
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﺍﻧﮑﺎﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﭘس ﺍﺯﺳﻠﺎﻣﺖ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺴرَبّ ﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﻤﻬﻠﺖ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻧﻮﺑﺖ (ﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ
ﻧﻴﺎﺯ ﭼﻬﺎﺭﻡ) ﮐﻪ
ﻣﻌنی اﻥ: اﻟﺰﺍﺩ
ﻓﻤﻌﻨﺎﻩ ﺍﻟﺠِﺪة
ﻭ ﺍﻟﺒَلغة ﺍﻟتی
ﻴﺴﺘﻌﻴﻥ ﺒﻬﺎ ﺍﻟﻌﺒﺪ
ﻋلی ﻤﺎ ﺃﻣﺮﻩ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻪ ﮐﻪ ﻣﻌنی ﺁﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﻤﺎل ﻮ ﻣﺴﺎﺋل
ﺰﻧﺪگی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻤک آﻥ اﻣﺮ ﻭنَهی
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ
(ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺯﻧﺪگی
ﻮ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ اﻥ
ﺸﺮطی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک ﻘﺒﻠﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﮔﻴﺮ
ﺯﻧﺪگی ﻮ ﺍﻃﻔﺎل
ﻮ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟک
ﺒﺪﻭﻥ ﺘﻌﻬﺪﺍﺕ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎﺣﺪّ
ﺍﻗلی ﺰﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺟِﺪّﻩ ﺑﺮ
ﻭﺯﻥ (ﻋِﺪّﻩ) ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻥ اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﺩﺳﺘﺮسی ﺠﺴمی
ﻮ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻴﺎﻓﺘﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻭ ﺷفع ﻮﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
ﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ الهی ﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ(ﺑَﻠﻐﻪ) ﻳﺎ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺒﻠﻮغ ﻮ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺪﺭ ﺳﻥّ ﻮ ﺳﺎﻝ ﻭ
ﻳﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﻠﻮغ ﻮﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ اﺳﺖ. ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ جِدّیت ﻮ
ﺯﻣﺎﻥ کاﻓﻰ
ﺑﺎﺯ ﮔﺎهی
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺨﻮﺩ ﻧمی ﺮﺳﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻭﻣﺎ
علیّ اﻟﻤﺤﺴﻨﻴﻥ
ﻤﻥ ﺴﺒﻴل ﮐﻪ ﺑﺮ
ﻣﺤﺴﻨﺎﻥ ﻨﻴﮑﻮﮐﺎﺭ
( ﻭ ﻳﺎ ﺗﺤﺴﻴﻥ
کننذﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ)
ﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ (ﺟﺰ سلوک
الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ) ﭘس
ﻫﺮکَس ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﻧﻔﺎق ﺰﻧﺪگی
کند ﻋﺬﺭﺵ ﻣﻘﺒﻮل
اﺳﺖ. (ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑسلوک
الهی ﺒﮑلّی ﻨﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﺍﻟﺰﺍم
الهی ﺒﺮﻫﺮکَس
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺎئی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ حُجَّت ﻭ
ﺍﺗﻤﺎم حُجّت ﻭ
ﺩﻟﻴل ﻤﺤﮑﻮﻣﻴﺖ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ (ﺭﺍﺣﻠﻪ) ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺳﻔﺮ ﺑﺮﺍﻯ حَجّ
ﻮ ﺟﻬﺎﺩ (ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﮑﻌﺒﻪ ﻭ مَکّه ﺑﻠﮑﻪ
حَجّ اﮐﺒﺮحقّ
الهی ﺪﺭﻗﺎﺋم ﻮﺟﻬﺎﺩ
ﻭﺗﻠﺎﺵ ﺳﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﺘﻮﻓﻴﻖ) ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎﻣﻌﺬﻭﺭﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﻋُﺬﺭ ﻓﻘﺮﺍ
ﮐﻪ حَقّ لاﺯم
اﻧﻬﺎ ﺑﺮﻗﺴﻤتی
اﺯﻣﺎل اﻏﻨﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
(ﭼﻪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻣﺘﻤﮑﻨﺎﻥ
ﺒﻔﻘﺮﺍ ﻳﺎﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﺧﻮﺩ ﺩﺭآغاز
ﻓﻘﻴﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭ(ﺧﻮﺩ ﻓﻘﺮﻯ) ﺭﺍﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﺍﻏﻨﻴﺎ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک هم ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺯﻧﺪگی اﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻥ
کننذ ﺑﺎﺯ ﺍﻏﻨﻴﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی هستند
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
الهی ﺨﻮﺩ ﺻﺮﻑ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻟﻠﻔﻘﺮاء
اﻟﺬﻳﻥ اﺣﺼﺮﻭﺍ
فی ﺳﺒﻴل اﻟﻠﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺴﺎنی ﻔﻘﻴﺮ( ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ حَقّی ﺪﺭﻣﺎل
اﻏﻨﻴﺎ)ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
(ﺻﺒﺮ ﺩﺭحَجّ ﮑﻌﺒﻪ
ﻭﻳﺎ ﺟﻨگ و ﺟﻬﺎﺩ
ﺟﻨﮕﻰ ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭسلوک الهی ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ حصار و ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ
عزلت ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﻳﺶ
ﻳﺎ ﺗﻀﻴﻴﻘﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻓﻘﻴﺮ ﺗﻨﻬﺎ
سالک الهی اﺳﺖ)
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﺮﻋﻔﻮ ﺍﻳﻥ ﻔﻘﻴﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ (ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺗﻮﻓﻴق سلوک
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﺎﻣﻴﻥ
ﺰﻧﺪگی عاﺩﻯﺨﻮﺩ
ﻓﺮﺻﺖ ﺟﻬﺪ ﻭ ﺗﻠﺎﺵ
ﺩﺭسلوک الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ ﻔﻘﺮﺍ ﻣﮑﻠﻒ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﻮﺭﻯ که ﻧﺎ ﺗﻮﺍﻥ
اﻥ هستند ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﻳﻥ
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺍﻣﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺪﺭ
ﺑﺎﺭﻩ (ﺳﺒﺐ ﻣُﻬﻴّﺞ):
ﻔﻬﻮ ﺍﻟﻨیّة ﺍﻟتی
هی ﺪﺍعیة ﺍﻟﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺍلی ﺠمیع اﻟﺎﻓﻌﺎﻝ
ﻭ ﺣﺎﺳّﺘﻬﺎ ﺍﻟﻘﻠﺐ
ﻓﻤﻥ ﻔﻌل ﻔﻌﻠﺎ
ﻭﮐﺎﻥ ﺒﺪﻳﻦ ﻟم
ﻴﻌﻘﺪ ﻗﻠﺒﻪ علیّ
ﺬﻟﻚ ﻟم ﻴﻘﺒل
اﻟﻠﻪ ﻣﻨﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺼﺪق اﻟﻨیّة
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻴّﺖ (ﻭﻓﮑﺮﻯ
ﻮﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻭﻣﺤﺮک
ﻮﻣﺸّﻮق اﺳﺖ) ﮐﻪ
ﺩﻋﻮﺕ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﻤﺎم اﻓﻌﺎل اﻭ
ﺍﺳﺖ. (ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﻔﮑﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻧﻴﺰﺧﻮﺩ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻟﻮﺩگی
ﻨﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ ﺴﺒﺐ ﻫﻴﺠﺎﻥ
ﻮﻣﺤﺮک هماﻥ ﺬﺍﺕ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﮐﺸﺶ الهی
اﻭ ﻭ ﺩﺭک ﻮﻓﻬم
اﻭ ﺍﺯ ﺍﻫﻤﻴﺖ سلوک
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ
ﻓﮑﺮ ﻭﻋﻘل ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺘﻰ ﻟﺎﺯم
اﺳﺖ ﺗﺎ ﻋﻘﻞ ﺟﺰئی
ﻤﺎﺩﻯ بشری ﺮﺍ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﻠﺎﻣﺖ ﻭﮐﻨﺘﺮل
ﻘﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭﮐﻤﺎل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻌﻘﻞ کُلّی
اﻟﻬﻰ ﻭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻘل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
در قائم ﺒﺮﺳﺪ) ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﻗﻠﺐ
ﺍﺳﺖ. (ﻗﻠﺐ ﮔﻮﺷتی
ﺒﺮﺍﻯ اﺣﺴﺎس ﻣﻴﻄﭙﺪ
ﻭﻋﻘل ﺬﻫنی ﺪﺭ
ﻣﻐﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺬﮐﺮ
ﺩﺍﺋﻢ ﻭﻗﻠﺐ ﺭﻭحی
ﻴﺎ ﻓوآد ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی که ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺭﺣسّ
ﻭﻋﻘل ﺒﺎﻫم ﺘﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﻭﻫﺮکَس
ﺩﺭ ﺩﻳﻥ ﻮ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻭﺳﻠﻮک ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﻟﺶ (ﻓﮑﺮ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻮﺍﻳﻤﺎﻥ) ﺑﺪﺍﻥ
ﺘﻮﺟﻪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎل اﻭ ﻧﻤﻴﮕﺬﺭﺩ
(ﺍﻋﻤﺎل ﺪﻳنی ﻮﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺄثیر
ﺭﻭﺍنی ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮐﺸﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻳﻤﺎنی اﻳﺠﺎﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﺧﻴلی
ﺰﻭﺩ ﺳﺮﺩ ﺷﺪﻩ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ سلوک الهی ﻮ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی ﻮ ﺗﻌﻬﺪﺍﺕ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﻘﻄ
ﺒﺎ ﺻﺪق ﻨﻴّﺖ (ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺼﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎﻋﻤل ﻮ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻮﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺭﻭح ﺒﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ)
ﻮﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﻨﺎﻓﻘﻴﻥ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ
ﺒﺎﻓﻮﺍﻫﻬم ﻤﺎﻟﻴس
فی ﻗﻠﻮﺑﻬﻢ ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻋﻠم ﺒﻤﺎ ﻳﮑﺘﻤﻮﻥ
ﺒﺰﺑﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﭼﻴﺰﻫﺎئی
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩل (ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ) ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺩل ﻤﺨفی کرﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻭﺍﻗﻌﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻔﮑﺮﻯ ﻮ ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮﺷﺨﺺ
مُدّعی اﻣﻮﺭالهی
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ) ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﺴﺒﺐ بی ﺒﻬﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻮﺩﻥ ﺨﻴلی اﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ) ﻭﺳﭙس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻃﺮﻳق
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺵ ﺑﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺑیخ ﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ( ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺣﺎل اﻭم کرﺩﻥ
ﻤﻮٴﻤﻥ هستند ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻧﻔﺎق ﻮﺩﻭ ﺭﻭئی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﻮٴﻤﻨﻴﻥ
کاﻣل ﺸﺪﻩ ﻭ ﻣﺼﻮﻥ
ﭽﻨﻴﻦ ﻤﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﺗﻬﺪﻳﺪﺍﺕ الهی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻳﺎ ﺍﻳّﻬﺎ
ﺍﻟﺬﻳﻥ ﺁﻣﻨﻮﺍ
ﻟم ﺗﻘﻮﻟﻮا ﻣﻤﺎ
ﻟﺎ ﺗﻔﻌﻠﻮﻥ؟
اﻯ کساﻧﻴﮑﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
اﻭﺭﺩﻩﺍﻳﺪ (ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻨﻈﺮﻯ اﻭﻟﻴﻪ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ عملی ﺒﻌﺪﻯ
ﻭ ﺍﻭم ﻮسلوک
الهی ﺪﺭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺘﻌﻬﺪ
ﺍﻥ ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ) ﭼﺮﺍ
ﻣﻄﺎلبی ﻤﻴﮕﻮﺋﻴﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ عمل ﻨﻤﻴﮑﻨﻴﺪ
(ﺗﻌﻬﺪ ﺑﺪﻭﻥ اﻧﺠﺎم
عملی ﺘﻌﻬﺪ ﺩﺭ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻋم ّاﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم ﻮﻳﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﺘﻨﺎع
ﻮ ﺩﻭﺭﻯ کرﺩﻥ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﻋﺸق ﻮ ﺭﺯﻳﺪﻥ
ﺒﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ)
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺸﺨص ﻘﺎل
ﻘﻮﻟﺎ ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺪ
ﻓﻴﻘﻮﻟﻪ ﺩﻋﺘﻪ
ﺍﻟﻨیّة ﺍلی ﺘﺼﺪﻳق
اﻟﻘﻮﻝ ﺑﺎﻇﻬﺎﺭ
اﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺍﺫﺍ ﻟم
ﻴﻌﺘﻘﺪ ﻟم ﻴﺘﺒﻴّﻥﺤﻘﻴقة
ﻭﻗﺪ ﺃﺟﺎﺯ ﺍﻟﻠﻪ
ﺻﺪق اﻟﻨیّة ﻭ ﺍﻥ
ﮐﺎﻥ اﻟﻔﻌل غیر
ﻣﻮﺍﻓق ﻠﻬﺎ ﻟﻌﻠّﻪ
ﻣﺎنع ﻴﻤنع اﻇﻬﺎﺭ
ﺍﻟﻔﻌل فی ﻘﻮﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﻣﻥ ﺍکُرِه
ﻭﻗﻠﺒﻪ ﻣﻄﻤﺌﻥ
ﺒﺎﻟﺎﻳﻤﺎﻥ که
ﻗﻮل ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭﺩﺭﻗﻮل
ﺨﻮﺩ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﻭﻓﮑﺮ ﻭ ﻣﺤﺮک
ﺪﺭﻭنی اﻭ) ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺘﺼﺪﻳق هرﮔﻔﺘﻪ
ﻭﺍﻇﻬﺎﺭ ﺍﻥ ﺒﻔﻌل
ﻤﻴﺒﺮﺩ. (ﻗﻮل ﺒﺎ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻔﻌل
ﻮﻋﻤل ﻤﻴﺸﻮﺩ) ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻧﺒﻮﺩ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭﺑﻴﻨﺶ
ﺍﻥ ﻨﻤﺎﻳﺪ (ﺍﺷﮑﺎﺭ
ﺷﺪﻥ ﻮﻗﺎﺑل ﺒﻴﻨﺶ
ﻭ ﺑﻴﻨﺎئی ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟک ﺼﺎﺩق ﺒﺎ
ﺣُﺴﻥ ﻨﻴﺖ ﻭﺑﻘﺼﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟُﺴﺘﻦ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﺪق
ﻨﻴّﺖ ﺭﺍ ﻗﺒﻮل
ﺪﺍﺭﺩ ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻓﻌل ﺮﺍ ﻣﻮﺍﻓق
ﻘﻮل ﺨﻮﺩ ﻋﻤل ﻨﮑﻨﺪ
ﻭﻋﻠتی ﻤﺎنع اﺯ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﮐﺎﻣل ﻔﻌل
ﺸﻮﺩ (ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺪﺭﺳتی
ﻘﻮل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻔﻌل
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺪﺭﺿﻌﻒ ﻓﻌﻞ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺩﺭﺟﺎ ﺯﺩﻥ ﻤﻴﺰﻧﺪ)
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
علت ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﮐﺴﺎنی ﻤﺠﺒﻮﺭ
ﺑﺎﮐﺮﺍﻩ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ ﻭلی ﺪﺭ ﺩل
اﻳﻤﺎﻥ ﻮ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ (ﻣﮕﺮ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺩﺭﺍﮐﺮﺍﻩ ﻭﻓﺸﺎﺭ
ﻭﻣﺎنع هستند ﻭلی
ﻘﻠﺐ ﻭ ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻤﻄﻤﺌﻥ
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ (ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭلی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺟﻨﺒﻪ ﺍﻳﻤﺎنی
ﻮﻋﺸق ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺟﺴﻤﺎنی اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﻋﻤال
ﺠﺴﻤﺎنی ﻤﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺩﺭ ﻓﺸﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭلی ﺪﺭ ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭح
ﭽﻨﻴﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﻭ ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم الهی ﺒﻤﺎﻧﺪ)
ﻭﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
لا ﻳﻮﺃﺧﺬﮐم
اﻟﻠﻪ ﺑﺎﻟﻠﻐﻮ
فی ﺃﻳﻤﺎﻧکم ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮐﻠﺎم ﻠﻐﻮعلیّ
ﺭغم اﻳﻤﺎﻥ ﻮﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻮﺳﻮﮔﻨﺪ ﺳﻠﻮکی
ﺸﻤﺎ ﻣﻮﺃﺧﺬﻩﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ ( ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻓﺸﺎﺭ ﻭﺗﻬﺪﻳﺪﻣﺨﺎﻟﻒ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﭽﻴﺰﻯ
گفتند ﻭﻳﺎ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻳﺪ ﻣﻮﺃﺧﺬﻩ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ)
ﻭقُرآن ﻮ ﺍﺧﺒﺎﺭﻭ
حدیث ها ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻟﺎﻟﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻗﻠﺐ ﻣﺎﻟک ﺤﻮﺍس
ﻭ ﺗﺼﺤﻴح کنندﻩ
ﺍﻓﻌﺎل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﻗﻠﺐ ﻓﮑﺮﻯ که ﺯﻣﻴﻨﻪﺍﻯ
اﺯﭘﺎکی ﻨﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﻗﻠﺐ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺗﺼﺤﻴح کند ﺑﺎﻃﻞ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ
(ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺪﻭﻥ ﻘﺼﺪ
و ﻧﻴّﺖ ﮔﻨﺎﻩ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻓﻌل
ﻨﺎﻗﺺ ﺍﺯ ﻣﺤل ﻨﺎﺗﻮﺍنی
ﻮ ﻓﺸﺎﺭﻋﻤل کاﻣلی
ﻤﺤﺴﻮﺏ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ)
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﭘﻨج ﺸﺮﻃ
اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ (ﭘﻨج
ﺸﺮﻃ لاﺯم ﺪﺭ سلوک
الهی ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻫﻴچ ﺮﺑطیّ ﺒﺎﻣﻮﺭ
ﺩﻳنی ﻘﺸﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﮐﻠﺎم
ﻘﺮﺍﻥ ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
سلوک الهی ﺍﺳﺖ)
ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ ﻣﺴﺎﻟﻪ
ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻦ
ﻳﺎﺟﺒﺮ ﻭ ﺗﻔﻮﻳﺾ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
(ﺍﻣﺮ ﻭﺳﻄ ﻔﻘﻄ سلوک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺍﻗﺮﺍﺭﻯ ﺘﻤﺎم
اﺯﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﺠﺒﺮالهی ﻮ ﺃﻣﺮ
ﺍﺯلی اﻟﻬﻰ (ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ) ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺗﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺒﺸﻮ
ﺭﺍ ﺑﺘدﺭﻳج ﺪﺭﺗﻤﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕﺍ ﻧﻮﺍع
اﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
الهی ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ ﮐﻪ تجلّی الهی
ﻘﺎﺋم ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ وﻭﻟﺎﻳﺖ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺍﻳﻥ اﺭﺯﻭ ﺗﺤﻘق
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻘﻴﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯگرﻯ ﻭﺗﻌﺼّﺐ
ﻭﺣﺰﺏ ﺑﺎﺯﻯ و
تحزّب ﻭﻓﺮﻳﺐ ﻣﺬﻫبی
آخوندﻫﺎﻯ ﺠﺎﻩ
ﻃﻠﺐ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﭙﻨج
ﺸﺮﻃ ﺪﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
جَمع ﺸﺪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﮐﺎﻣل اﻭ ﺑﻮﺩه
ﮐﻪ ﻋﻤل کند. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ (ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک هم ﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺑﻨﺪگی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺗﺴلیم ﺴﻠﻮک
اﺳﺖ) ﺩﺭ ﺷﺨﺺ ﻧﻘﺺ
ﻭ ﺧﻠل ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺳﺎﻗﻄ
اﺳﺖ (ﺑﺎﺯ ﻣﻌنی
ﺘﺮک ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻓﻬم اﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺣتی ﻨﺎ ﺑﻴﻨﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﻧﺘﺎیج
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﺍﻋم اﺯ
ﺳنّی ﻮﺷﻴﻌﻰ ﻭ
مُدّعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
علیّ که ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﺮﺍﻳﻂ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
هرﻗﺪﺭ ﺗﻮﻓﻴق ﺴﻠﻮکی
ﻴﺎ ﻋﺪم ﺴﻠﻮکی
ﺠﺰ ﺷﺮک ﻛﺎﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﺷﺮک اﺳﺖ ﻭ ﻣﺮﺩﻥ
ﺒﺎ ( ﻧﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ)
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺸﺮک ﺼﺎﺣﺐ
ﺟﺎﻫﻠﻴﺖ ﻭ ﻗﺒل
ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﭙس
ﺍﺯﻣﺮگ او ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺍﻥ
ﭽﻨﺎﻥ کنیم ﮐﻪ ﺑﻴﻥ
اﻧﻬﺎ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻮ
ﺧﻮک ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ ﻤﺴخ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﻧﻮﺍع ﻘﺒل اﺯ
نوع بشری ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺍﻣﺎ ﺷﻮﺍﻫﺪ
قُرآن: اﻣّﺎ ﺷﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ علیّ
اﻟﺎﺧﺘﺒﺎﺭ ﻭ ﺍﻟﺒﻠﻮﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺳﺘﻄﺎعة ﺍﻟتی
ﺘجَمع اﻟﻘﻮﻝ ﺑﻴﻥ
اﻟﻘﻮﻟﻴﻦ ﻓﮑثیر
ﺍﻣﺎ ﺩﻟﺎﺋل ﻤﺎ
ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ قُرآن
ﺑﺮ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺍﺧﺘﺒﺎﺭ
(ﺑﺎ ﺧﺒﺮﺷﺪﻥ اﻟﻬﻰ
ﺩﺭ( ﺣﺘﻰ ﺍﻋﻠﻢ) ﺍﺯﺳﺎﻟک
ﻮ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ مُدّعی
ﺴﻠﻮک ﺒﻮﺩﻩ ﻭلی
هنوﺯ ثاﺑﺖ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﺑﺎﻧﭽﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﺪ) ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ (ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﻮﺍﻥ ﻄﻮع ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻭ ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ)
ﮐﻪ ﻗﻮﻝ ﺑﻴﻥ ﻘﻮﻟﻴﻦ
(ﻳﺎ ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻦ
ﺟﺒﺮ ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ)
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﺩﺭ
قُرآن ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
اﺳﺖ. ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ ﻭ
ﻟﻨﺒﻠﻮﻧّﮑم ﺤتی
ﻨﻌﻠم اﻟﻤﺠﺎﻫﺪﻳﻥ
ﻤﻨﮑم ﻮﺍﻟﺼﺎﺑﺮﻳﻦ
ﻭ ﻧﺒﻠﻮ ﺃﺧﺒﺎﺭﮐم
ﺸﻤﺎ ﺭﺍ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﺭﺟﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟﻚ) ﭼﻨﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﺑﻠﺎ ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻭﺩﺭ ﺗﻨگی ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻴم که ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
(ﺗﺎ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻴﻢ
ﻭﺑﺎﺧﺒﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪﻳﻢ)
ﮐﻪ ﮐﺪﺍم ﻴک اﺯﺷﻤﺎ
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ) ﻣﺠﺎﻫﺪ
ﺗﻠﺎﺷﮕﺮ ﻭﺻﺎﺩق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺷﻤﺎ ﻭ ﺍﺧﺘﺒﺎﺭ
ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺷﻤﺎ
ﺑﺎ ﺑﻠﺎ ﻭ ﻓﺘﻨﻪ
ﻭ ﻣﺼﺎﻳﺐ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒلی اﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻤﻌﺎﻳﺐ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
الهی ﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺳﻠﻮک ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﻮجَهَنّمی
ﺮﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ)
ﻭﻳﺎ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺳﻨﺴﺘﺪﺭﺟﻬم
ﻤﻥ ﺤﻴث ﻟﺎ
ﻳﻌﻠﻤﻮﻥ ﻤﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﺟﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻭ ﺍﻧﺪک اﻧﺪﻙ ﺑﻌﻘﺐ
ﻭ ﺩﺭﮐﺎﺕ ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ
ﮐﻪ خودشان
همان ﺮﺍ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
(ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭﻣﻘﺎم
ﺮﻭحی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ) ﻮﻳﺎ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺃﻟم ﺃﺣﺴﺐ ﺍﻟﻨﺎس
ﺃﻥ ﻴُﺘﺮﮐﻮﺍ ﺃﻥﻴﻘﻮﻟﻮﺍ
ﺃﻣﻨّﺎ ﻭﻫم لا ﻳُﻔﺘﻨﻮﻥ؟
ﺍﻳﺎ ﻣﺮﺩم (
ناس و ناسیان
عهد الست )ﺨﻴﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ اﻭﺭﺩﻳﻢ
ﻭلی هرﮔﺰ ﻣﻮﺭﺩ
ﻓﺘﻨﻪ ﻭﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻗﺮﺍﺭﻧﮕﻴﺮﻧﺪ
(ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﺎ ﭘﻴﺶ ﺍﻣﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی ﺴﺎﻟک
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﮕﻴﺮﺩ) ﻭ
قُرآن ﻔﺘﻨﻪ ﺭﺍ
ﺑﻤﻌنی اﺧﺘﺒﺎﺭ
ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭﻟﻘﺪ ﻓﺘّﻨﺎ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻮﻣﺎ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﺮﺍ
(ﻫﺮﺳﺎﻟک ﺪﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل ﺸﺪﻩ
ﺍﺯﺗﺴﻠﻴم ﻘﺒلی
ﻮﮐﻨﻮنی اﻭ) ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻳﻢ ﻭﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﻮﺍﮔﺎﻩ ﺷﺪﻳﻢ) ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻗﺼﻪ ﻣﻮسی
که ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻓﺎﻧّﺎ ﻗﺪ ﻓﺘّﻨﺎ
ﻗﻮﻣک ﻤﻥ ﺒﻌﺪﻙﻭ
ﺃﺿﻠّﻬم اﻟﺴﺎﻣﺮﻯ
که ﻣﺎ ﻗﻮم ﺘﻮ ﺭﺍ(ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺗﻮ ﺭﺍ) ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻮ
(ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺭﻓﺘﻥ ﻤﻮسی
ﺒﮑﻮﻩ ﻭﺣتی ﭙس
ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ)
ﻣﻮﺭﺩ ﻓﺘﻨﻪ ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻳﻢ. ﻭلی
ﺴﺎﻣﺮﻯ (آخوند ﻗﺸﺮﻯ
اﺑﻠﻴس ﻭﻳﺎ ﺷﻴﻄﺎﻥ
نَفس ﻭﻳﺎ ﻫﺮ (ﺳَﻤَﺮ)
ﻭﺧﻮﺵ ﮔﺬﺭﺍنی
ﻮﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩﻥ
شب زنده داری ) ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻮسی که ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻥ هی اﻟّﺎ ﻓﺘﻨﺘک
اﻳﻥ ﺠﺰ ﻓﺘﻨﻪ ﺗﻮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻳﻌنی ﺠﺰ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺗﻮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻤﺎم
اﻳﻥ اﻳﺎﺕ ﺑﺎﻫم
ﻤﻘﺎﻳﺴﻪ ﻭ ﮔﻮﺍﻩ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ( ﺑﺮﺍﻯ
اﺧﺬ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺮﺗﺮﻯ
عقلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻨﺘﺎﻳج
عقلی غیر ﺳﻠﻮکی
ﺪﺭ قُرآن ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ) ﺍﻣﺎ ﺍﻳﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃ به (ﺑﻠﻮﻯ
ﻴﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎ) ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
الهی است ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻟﻴﺒﻠﻮﮐم ﻔﻴﻤﺎ
ﺁﺗﺎﮐم ﺘﺎ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻳﺘﺎﻥ
ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﻳﺎ ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ
ﺑﺸﻤﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺷﻮﻳﺪ) ﻭﻳﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ثمّ ﺼﺮﻓﮑم
عنهم ﻠﻴﺒﺘﻠﻴﮑم
ﻮﻳﺎ ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﺯﺷﻤﺎ
ﻣﻨﺼﺮﻑ ﻭ ﺩﻭﺭو
نهی ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺷﻤﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
(ﺩﺭ ﺭﻓﺎﻩ ﻭ ﺭفع
ﺒﻠﺎ ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ) ﻭﻳﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﻧّﺎ
ﺑﻠﻮﻧﺎﻫم کما ﺑﻠﻮﻧﺎ
ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﺠنّة
ﻭ ﻣﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻳﻢ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﻢ. (ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﻮﻓق ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺻﺎﺣﺐ ﺑﻬﺸﺖ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻗﺒﻠﺎ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺴﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺪ) ﻭﻳﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺧﻠق اﻟﻤﻮﺕ ﻭ ﺍﻟﺤﻴﺎة
ﻟﻴﺒﻠﻮﮐم ﺃﻳّﮑم
ﺃﺣﺴﻥ عملا ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮگ ﻮ ﺯﻧﺪگی ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ اﻓﺮﻳﺪ
ﺗﺎ ﺷﻤﺎﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﻠﺎ ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﮐﺪﺍم ﺒﻬﺘﺮﻋﻤل
ﻤﻴﮑﻨید( ﻭسلوک
الهی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮگ ﻮﺯﻧﺪگی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻔﻌلی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺭﻭح ﻔﺮﺩﻯ
اﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻣﺪﺍم ﺪﺭﺍﻧﻮﺍع
ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍع ﻨﺒﺎتی
ﻮ ﺣﻴﻮﺍنی عبوﺭﺗﮑﺎﻣلی
کرﺩﻩ ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭﻣﻄﺎﺑق
کماﻟﺎﺕ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ سلوک الهی ﺑﺸﻬﻮﺩ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم
نوع بشر ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ
بی اﻧﺘﻬﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺒﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻮعی ﻮﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺯﻳﺒﺎئی ﻮ تَقرُّب
الهی ﺒﺮﺳﺪ. (ﺃﺣﺴﻥ
عملا ) ﻋﻤل ﺘﺤﺴﻴﻥ
ﻮ ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺭﻭح ﺪﺭسلوک
الهی اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮکَس ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻨﻔس الوﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺮﺍ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺧﻮﺏ ﻭ ﻧﻴک ﺒﺪﺍﻧﺪ)
ﻭﻳﺎﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭﺍﺫ ﺍﺑﺘلی ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺮﺑّﻪ ﺑﮑﻠﻤﺎﺕ
ﻭﭼﻮﻥ رَبّ مرَبّی
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎ ﮐﻠﻤﺎتی ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻭﻣﺒﺘﻠﺎ ﻭﺍمتحان
ﻧﻤﻮﺩ. (ﺑﮑﻠﻤﺎﺕ
الهی ﻀﻤﻥ اﺣﮑﺎم
ﺴﻠﻮﻙ ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ الهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺳﺎﻟک
اﻧﻬﺎﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺍﻧﻮﺍع
ﻨﻴﺰ ﮐﻠﻤﺎﺕ الهی
هستند. ﻭﮐﻤﺎﻝ (ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻴﺎ ﺑﺮﻫﻤﻦ) ﭘﺪﺭﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺒﻨﻰﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﺯﺭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻳﺎ ﻫﻤﻴﻥ ﺮﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﺣﻨﻴﻒ
ﺷﺪﻥ سلوکی ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺒﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻭﻟﻮ
ﺷاء اﻟﻠﻪﻟﺄﻧﺘﺼﺮ
ﻣﻨﻬﻢ ﻭ ﻟﮑﻥ ﻠﻴﺒﻠﻮ
ﺑﻌﻀﮑم ﺒﺒﻌﺾ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﺼﺮﺕ
ﻣﻴﺪﺍﺩ ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﻠﺎ ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﻫﺪ. (ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺒﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻴﺎﻃﻴن هستند
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺻﺒﺮ ﻭﺻﺪﺍﻗﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺤﻤل ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺣﮑﻤﺖ
آفرینش ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻭﻗﺸﺮﻳﻮﻥ آخوند
ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺠﺰ ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺄﻣﻴﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﻴﺎﻃﻴﻥ
ﻤﺰﺍﺣم ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺑرَبّرخی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ که ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺍﻧﺎﻧﮑﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﻭﺗﺎﻳﻴﺪ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻨﺰﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
غیر ﻭﺍﺻل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﺮﺍﻧﭽﻪ ﺩﺭ قُرآن
اﺯ ﺑﻠﺎﻫﺎ ﻫﺴﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ ﻤﻌنی
اﺧﺘﺒﺎﺭ ﻭ ﺑﺎﺧﺒﺮ
ﺷﺪﻥ و ازمایش ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ(ﺣتی ﻴﻌﻠﻢ) ﺍﻭﻭﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺍﺯﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺗﻔﻊ ﺗﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﮑﻨﻨﺪ ﻭجَهَنّم
اﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﻏﺘﺮ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
کهحق انها در
ای ن نوع می
باشد) ﻭﺍﻣثال
اﻳﺎﺕ ﺑﻠﺎﻳﺎ ﺩﺭقُرآن
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اثباﺕ ﺍﻣﺮ
ﺍﺧﺘﺒﺎﺭ ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺸﺮ ﺭﺍ ﺑﻌﺒث ﻭﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
ﻨﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ ﻭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺤﺎل ﺨﻮﺩ ﺭﻫﺎ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﻭﺣﮑﻤﺖﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺑﺎﺯﻯ ﺪﺭﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺃﻓﺤﺴﺒﺘم ﺃﻧّﻤﺎ
ﺧﻠﻘﻨﺎﮐم عَبَثا
؟ ﺍﻳﺎ ﺷﻤﺎ ﺧﻴﺎل
کرﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﻌﺒث
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺪفی
و مقصودی اﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻳﺪ (ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ هدﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺨﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﻭ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺍﺧﻠﺎق
الهی ﺒﺮﺗﺮ ﺗﺎ ﻣﻨﺎﺳﺐ
تولد ﻧﻮع فوق
بشری اﻳﻨﺪﻩ ﮔﺮﺩید
.ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﮔﺮ ﺑﭙﺮﺳﻨﺪ ﭼﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻗﺒل
ﻨمی ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺑﮑﻨﺪ ( ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺑُﺮﺩ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻧﻪ ﮐﻪ
ﺷﺨﺺﺣتی هرﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻳک ﻮﻳﺮﻭس ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﻤگی اﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ
ﺍﺑﺪ ﺩﺭﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺩﺭﺍﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
انواع ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭﺩﺭنوع
بشری ﻨﻴﺰ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﮐﻤﺎل رَبّ ﺍﻟنوع
بشری ﺠﺒﺮﺋﻴل ﻴﺎ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﮕﺬﺭﺩ.
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺮﺟﻴح
ﺪﺍﺩﻩ ﻭﺩﺭﺳﺖ ﻫم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺳﻠﻮک
ﻮﺗﮑﺎﻣل نوع
بشری ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﺍﺷﺘﻥ
عقل ﻭﺑﺎ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻋﻘلی اﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻃﺒیعی ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﺍ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺎ ﻋﺸق
ﻮﺍﺷﻨﺎئی هرﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺑﺎ ﻓﻬم
ﻮﺍﺩﺭﺍک علت و ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻴﻚ ﺗﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩﻯ. ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﺪّ ﺍﻗل
ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ نوع
بشری ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻮﺍﺟﻪ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ

ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻮﻋﻘﻞ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻮﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺿﺮﺭ
ﺧﻴلی اﺯ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺠﺴم ﻮﺫﻫﻥ ﺒﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی ﺮﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﺩﺭ ﻧﻮع
فوق بشری ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺮﻭح ﻮﻧﻔس ﺑﻠﮑﻪ
شاید ﺫﻫﻥ ﻮﺟﺴم
ﻨﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺍﺭﺩ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﺻﺎﺩق
ﻮﻋﺎﺷﻖ شایسته
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻋﻘل
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎق ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺍﻳﺪﺍل نوع
بشری اﺳﺖ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
(ﺍﺧﺘﺒﺎﺭ) ﻳﻌنی
ﺒﺎ ﺧﺒﺮ ﺷﺪﻥ ﺒﺎ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﺩﻳﺪﻥ ﺘﺤﻘق
ثاﺑﺖ ﻭﺻﺎﺩق
کماﻟﺎﺕ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐسی ﭽﻨﻴﻥ ﻨﮑﻨﺪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣتی
ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﮐﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﻋﻮﺩ
ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎ ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﺒﺎﻧﻮﺍع
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ ﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی ﺒنوع
بشری ﺒﺎﻟﺎ ﻣﻴﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺫﺍتی
ﻮﺭﻭحی ﻮﻋﻘلی ﺒﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺍﻳﻥ ﺘﮑﺎﻣل اﺭﺍﺩﻯ
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎ ﮔﺬﺷﺖ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯ ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻧﻮﺍع فوق
بشری ﺗﮑﺎﻣل
ارﺍﺩﻯ نوع
بشری ﻔﻌﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
اﻓﺮﺍﺩ ﺍﻥ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻪ ﺑﺸﺮ ﺷﺮﻳﻔﺘﺮﻳﻥ
ﻨﻮع کره زمین
اﺳﺖ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ شاید ﺑﺎ ﺭﻧج ﻔﺮﻭﺍﻥ
ﺘﺮﻯ ﭼﻮﻥ ﻤﻴﻤﻮﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻣﺤﺒس ﺟﻨﮕﻠﻬﺎﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪگی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ. ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺸﺮ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ)
امام ﺮﺿﺎ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﺭﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻗﺒﻠﻬم
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻟﺬﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻭﻟﻮ
ﺭﺩّﻭﺍ ﻟﻌﺎﺩﻭﺍ
ﻟﻤﺎ ﻧﻬﻮﺍﻋﻨﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻩ
ﺷﻮﻧﺪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻫﻤﺎﻥ کاﺭﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭنَهی
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭلی ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻭﺍﺧﺘﺒﺎﺭ ﮐﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺧﺒﺮﺷﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧند ﻋﺪل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻓﺮﺻﺖ ﻋﻤل
ﻮ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳک ﻔﺮﺻﺖ
ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ الهی
اﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﺍﺯ ﮐﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﺎ ﻣﻤﮑﻦ
ﺑﻮﺩﻓﺮﺻﺖ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺏ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭﺍﺯ ﻃﺮفی
ﺘﺎﻭﻗتی گناﻩ ﻭ
ﺧﻄﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﮕﻴﺮﺩ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻫم عاﺩﻟﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺴﺖ) ﻭﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ ﻏﻴﺮ ﺍﻳﻦ
(ﺑﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﺒﺠﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ) ﺑﺪﻭﻥ ﺪﻟﻴل
ﻮﻋﻠﺖ ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺤﺠﺖ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﺎﺭﻭﺍ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﻟﻮ ﺍﻧّﺎ ﺃﻫﻠﮑﻨﺎ
ﻫم ﻟﻴﻌﻠﻤﻬم
عدﻟﻪ ﻭﻟﺎ ﻳﻌﺬﺑﻬم
اﻟّﺎﺑحَجّة ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻔﻌل اگر ﻣﺎ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳتیم
ﺁﻧﻬﺎ ﺮﺍﺟﻠﻮﺗﺮ(ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ)
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﮐﻨﺪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﻔﺖ ﻭﻟﻮ ﺃﻧّﺎ
ﺃﻫﻠﮑﻨﺎﮐم ﺒﻌﺬﺍﺏ
ﻣﻥ ﻘﺒﻠﻪ ﻟﻘﺎﻟﻮﺍ
ﺭﺑّﻨﺎ ﻟﻮﻟﺎ ﺃﺭﺳﻠﺖ
ﺍﻟﻴﻨﺎ ﺭﺳﻮﻟﺎ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﭼﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺎ ﺭﺳﻮلی ﻨﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﻣﺎﺭﺍ ﺍﮔﺎﻩ
ﺍﺯﻫﺪﻑ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻰ
(ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺳل
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭﻓﻬم
اﻣﻮﺭالهی ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻯ ﻤﻤﮑﻥ
ﺒﻮﺩ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ
ﻭﺗﮑامل ﺠﻮ ﻭﺳﺎﻟک
ﻮشاهد ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺸﺪﻳﻢ)
ﻭ ﻳﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭﻣﺎ ﮐﻨّﺎ ﻣﻌﺬّﺑﻴﻦحتّی
ﻨﺒﻌث ﺭﺳﻮﻟﺎ ﻭ
ﻣﺎ ﻫﺮﮔﺰ ﻋﺬﺍﺏ
جلو تر ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮐسی ﻨﻤﻴﺪﻫﻴﻢ
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺭﺳﻮلی ﺮﺍ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺎﻣﻌﻪﻫﺎ
ﻭ ﭘﻴﺮ کامل
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺳﺎﻟک ﻤﺴﺘﻌﺪ ﻭﺣتی
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﻭﺵ ﺍﻭﻳس ﻗَﺮَﻥ
ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﮐﻪ ﺣتی
هرﮔﺰ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺰ ﺗﺤﻘق ﻨﻴﺎﺑﺪ.
ﻭلی ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ اﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﻤﮕﺎﻥ
اﻳﻦ ﺗﺬﮐﺮﺍﺕ ﺭﺍﺩﺭ
ﻃﻮل ﺰﻧﺪگی ﺪﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﻭﻳﺎ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻮﺭﺳﻮﻟﺎﻥﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎﻧﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻴﻢ.
ﻭﻳﺎ ﻧﮕﻮﻳﻨﺪ ﺧﻮﺏ
ﺑﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﺎ ﻣﺎ شایستگی
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺩﺍﺷﺘﻴم
ﻴﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻴﻢ. ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺩﺭﻳک ﺘﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩﻯ ﻮﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
مُربّی اﻳﻥ ﺘﮑﺎﻣل
عمیق ﺮﻭﺣی ﻮ ﺍﺑﺪﻯ
ﻭﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺎﻧﻮﺍع
فوق بشری ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒیعی ﺼﻮﺭﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻋﻘل ﻮ ﻓﻬم
ﻨﻴﺎﺯ ﺑﻔﻬم ﻮﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻗﺒلی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎﮐسی
اﻟﻒ باء ﺭﺍ ﻧﻴﺎﻣﻮﺯﺩنوشته
ای ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ. ﻭﺗﻤﺎم
اﻮﺭﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﭼﻮﻥ ﻤﺮﺍﺣل ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ هم در
ترتیب ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺮﺍﺣل
ﺘﮑﺎﻣل ﻤﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺎﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ نوع بشری ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﻭﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺴﺎﺩﻩ
ﻭﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻌﺒﻮﺭ ﻣﺤلی ﻋﻘلی
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ مَشیّت
الهی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻬﻤّﺖ ﺷﺨصی ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﻭﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻭ ﻳﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭُﺳﻠﺎ ﻣﺒﺸّﺮﻳﻥ
ﻮ ﻣﻨﺬﺭﻳﻥ ﺮﺳﻮﻟﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻣﺒﺸّﺮ
ﻭ ﺑﺸﺎﺭﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺣﻘﺎﻳﻘﻴﮑﻪ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺳﺮﺩﺭ
ﻧمی اﻭﺭﻳﻢ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﻣﺎﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﺎﻧﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﮐﺴﺐ
ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﺭﺍﻧﮑﻨﻴﻢ
ﺑﭽﻪﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺎﻓﺘﺎﺩﻳﻢ. ﺗﺎ
شاید ﺍﺯ ﺗﺮس ﺳﻠﻮک
الهی ﻮﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل
نوعی روﺡ ر ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻮ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺒحَقّ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻧﻤﻴﺸﺪﻳﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﭼﻪ ﻳک
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻥ عاﺩﻯ ﮐم
ﺴﻮﺍﺩ ﺗﺮ ﻭﮐم
عقل ﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﺑﺨﻄﺮﺍﺕ جَهَنّمی
ﻮﻋﺬﺍﺏ ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ ﻭتوحّش
ﻭ ﺳﺮﺧﻮﺩﻯ ﮐﻨﺘﺮل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭشایسته
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭﺭﺍم ﺸﺪﻥ
ﻮ ﺍﻫل گردﻳﺪﻥ ﻤﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
عاقل ﺘﺮ ﺷﻮﺩ ﺗﻄمیع
او ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻬﺪﻑ ﮐﺸﺎﻧﻴﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻗﻠﻴت
اﻧﺪک هستند ﮐﻪ
ﻧﻪ ﺗﺮس ﺍﺯجَهَنّم
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻧﻪ ﻃﻤﻊ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺷﺪﺕ ﻋﻘل ﻮﺗﻌﺠﺐ
ﻭﻋﺒﺮﺗﻬﺎﻯ اﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﻮﺩﺵ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻥ اﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﺮﺳﺘﺶ ﻭ تَقرُّب
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭ ﻟﺬﺍ بغیر ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻭ ﻟﻘﺎﻯ اﻣﺮﻭﺯﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ تجلّی
اﻟﻬﻰﺩﺭ رَبّ ﺍﻟنوع
بشری ﻘﺎﺋم ﻤﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻓﺎﻟﺄﺧﺘﺒﺎﺭ ﻤﻥ
اﻟﻠﻪ ﺑﺎﻟﻠﺎﺳﺘﻄﺎعة
ﺍﻟﺘّﻯ ﻤﻠّﮑﻬﺎ
ﻋﺒﺪﻩ ﻭﻫﻮ ﺍﻟﻘﻮل
ﺒﻴﻥ اﻟﺠﺒﺮ ﻭ ﺍﻟﺘﻔﻮﻳﺾ
ﺑﻬﺬﺍ ﻧﻄﻘق
القرﺍﻥ ﻭﺟﺮﺕ
ﺍﻟﺎﺧﺒﺎﺭ ﻋﻥ
اﻟﺄﺋمّة ﻣﻥ
ﺁل اﻟﺮﺳﻮل ﭙس
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﻥ اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺑﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﻯ ﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻄﻠﺐ ﺑﻴﻥ ﺠﺒﺮ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ قُرآن اﻧﺮﺍﮔﻔﺘﻪ
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ (ﺍﻭﻡ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ) ﺍﺯ آل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻫل ﺒﻴﺖ (ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻥﻤﺤﻤﺪﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ) ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
(ﺍﺧﺘﺒﺎﺭ) ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎ ﺧﺒﺮ ﺷﺪن
ﻋﻤلی اﺯﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
عاﺑﺪ ﮐﻪ ﻋﺒﺪ ﻭ
ﺑﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺳﺮﺳﭙﺮﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﺤﺾ
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻮل
ﻭ ﺩﺭﭘﻴﺮالهی
اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺘﻌﺒﺪ ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﺮﺧﻮﺩﻯ ﻮﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺍﻧﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯ ﺒحَقّ
الهی گرﺩﻳﺪﻩ ﺍﺯ
ﮐسی عباﺩتی ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺣتی
ﺸﺮک ﻨﻴﺰ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﭘﺎکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ندارند .

حدیث 1618 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ32 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺍنی ﻮﻟﻴﺴﺖ
ﺍﻟﺘﻮبة ﻗﺎل هو ﺍﻟﻔﺮﺍﺭﺗﺎﺏ
ﺣﻴﻥ لم ﻴﻨﻔﻌﻪ
ﺍﻟﺘﻮبة ﻭﻟم ﻴﻘﺒل
ﻤﻨﻪ ﻠﻠﺬﻳﻥ ﻴﻌﻤﻠﻮﻥ
اﻟﺴﻴّﺌﺎﺕ حتّی
اﺫﺍ ﺣﻀﺮ ﺃﺣﺪﻫم
اﻟﻤﻮﺕ ﻗﺎل اﻧّﻯ
ﺘِﺒﺖ ﺍﻟﺂﻥ ﺗﻮﺑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
کسانی ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺍﺋم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻤﺮگ ﺒﺂﻧﻬﺎ ﻧﺰﺩﻳک
ﺸﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻳﻨک ﺘﻮﺑﻪ ﻣﻴﮑﻨﻢ.
ﻭﺍﻣﺎم ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺍﻳﻥ
همان ﻔﺮﺍﺭ ﺗﺎﺋﺐ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻮﺑﻪ ﺍﺭﺯشی
ﻨﺪﺍﺭﺩ توﺑﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺯ ﺍﻭ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ (ﺷﺮﻃ ﺴﻠﻮﻙ
الهی ﺪﺭﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
کمتر ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺗﺤﻤّل
ﻮﺻﺒﺮﻭﻋﻘل ﺒﻴﺸﺘﺮﮐﻪ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ ﻧﻪ ﻋﻘل
کاﻓﻰ ﻭﻧﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺟﺴمی ﺘﺤﻤّل ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻫﺴﺖ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ ﮐﺎﻓﻰﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
واجب ﺳﻠﻮک ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ (ﺷﺮﻃ ﻨﻬﺎﺋﻰ)
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻣﺮﺍﺣل اﻭﻟﻴّﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺩل ﺨﻮشی
ﺒﻪ ﺁﻥ. ﺍﺯﮐﺠﺎ ﻣﻌﻠﻮم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺎ ﻧﺴخ ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻬﺘﺮ
ﻫﻤﻴﻥ ﻤﻴل ﻮﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺠﺎم سلوک
الهی ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 1619 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ87 - ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒ ﺮﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻴﺎ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﺭَﻗی ﺴﺘﺸﻔی
ﺒﻬﺎ ﻫل ﺘﺮﺩ ﻣﻥ
ﻘﺪﺭ ﺍﻟﻠﻪ ﻓﻘﺎل
اﻧّﻬﺎ ﻣﻥ ﻘﺪﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻳﺎ ﺭِﻗﻰ (ﺑﻔتح
ﺮاء ﻮ ﺳﮑﻮﻥ ﻘﺎﻑ
ﮐﻪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺠَﻤﺒَل
ﻮﺗﻌﻮﻳﺬ ﻭ ﻧﻈﺮ
ﻗﺮﺑﺎنی اﺳﺖ) ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺸﻔﺎ ﺣﺎﺻل
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﺍﻳﺎ ﻣﺎنع
اﺯ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻘﺪﺭ
الهی ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ؟ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺰ ﺍﺯ ﻗَﺪَﺭﻭﺿﻤﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺳﺖ. (ﺭَﻗﻰ)
ﻳﺎ ﻧﻈﺮ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻭﻫﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺷﻔﺎﺑﺨشی
ﭽﻮﻥ ﺪﻋﺎ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺗﻤﺎمی ﺨﺮﺍفی ﻮﻭﻫمی
هستند. ﻣﮕﺮ ﺩﺭﺳﺎﻟکی
که ﺍﻣﺮﻯ ﺮﺍ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺷﻔﺎ ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺿﻤﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮکی
اﻭ ﻭ ﺿﻤﻥ ﺘﺪﺑﻴﺮ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
اﺯ ﺩﻋﺎ ﻭﺟﻤﺒل
ﻮﺍقعی ﺘﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺭﻣﺎﻥ ﻭﺩﺍﺭﻭ
ﻭ ﺭفع هر ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭﺑﺮ
ﻃﺮﻑ ﮐﺮﺩﻥ هرﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻘﺺ ﻭ ﻋﻴﺐ ﻭﻧﺎ
ﺑﺴﺎﻣﺎنی ﺨﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻭﻣتی ﺪﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺎﺭﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻭﻣﺘﻬﺎﻯ
ﻀﺪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺭﺍ
ﺧﻮﺩ ﺟﺰئی اﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺩﺭﻭﺍقع
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﺍﻣﻮﺭﻯ
اﺯﻗﺒل ﻨﻮﺷﺘﻪ
ﺑﻤﻔﻬﻮم اﻧﺴﺎنی
ﻨﻴﺴﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
عاﻗل ﻮ ﻣﺘﻔﮑﺮ
ﺣﺪّ ﺍﻗل ﺴﻪ ﻋﺎﻣا
اﺻلی ﺒﺎ ﻫم
عمل ﻤﻴﮑﻨند ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺳﻪ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺑُﺮﺩﻯ
ﺪﻭﺭﺗﺮ ﻭﺍﺻلی
ﺘﺮﻳکی هستند. ﺳﺮﻧﻮﺷتی
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
کسی ﺘﻌﻴﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯلی همگاﻥ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ همه ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻳﮑﺴﺎﻥ اﺳﺖ.ﻭ ﻫﻤگی
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻮﺍع
عبوﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
کنند .ﻭ ﻳﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻳک ﻨﻮع
ﻴﮑﺴﺎﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣل ﺘﮑﺎﻣل
ﻨﻮع ﺨﻮﺩ ﻋﺒﻮﺭ
ﻭﺗﺄﻣﻴﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
کنند ﻭﺳﻮم ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ ﺪﺭ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ کنوﻧﻰ ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی ﺨﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
همین ﺘﻮﻟﺪ ﻓﻌلی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺷﺨصی سالک
الهی ﺷﺪ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﭼﻬﺎﺭﻣﻴﻥ ﻨﻮع
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺰئی ﻮﺩﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭﺟﺪﺍ ﺍﺯﻫم
ﻮﭘس ﺍﺯﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺗﮑﺎﻣلی
اﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍجَلّ ﻮﻣﻬﻠﺖ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺩﻧﺒﺎل ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺍﻋم اﺯ ﺗﻌﻴﻴﻥ
الهی ﺪﺭ ﮐﻠﻴﺎﺕ
ﻭﻳﺎ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠحظه وﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﺍﻥ ﻫﻤﮕﻰ ﻋﺎﻣل
اﻭل ﺪﺭ ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﺯﻧﺪگی اﻧﺴﺎﻥ ﻧﺎ
ﻣُﻘﺪّﺭ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﺟﺒﺮ الهی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻋﺎﻣل ﺪﻭم اﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺒﺤث ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻣﻄﺮح
ﻨمی کنیم ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﺧﻮﺩ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﺍﺯﺍﺩﻯ
عمل ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
عاﻣل ﺪﻭم ﺮﺍ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻭ می ﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻋﺎﻣل ﺴﻮم ﺘﺪﺑﻴﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی اﺳﺖ ﮐﻪﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ ﺘﺪﺑﻴﺮ ﻳﺎ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ لحظه ﺑﻠﺤﻈﻪ
الهی ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﻨﺤﻮﻯ
هست ﻭلی اﻧﭽﻪ ﺩﺭ
نوع بشری ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻨﻘﺶ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ عاﻣل ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ
ﻮﺭﻭﺍﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺗﻮکُلّ ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺘﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺧﻮﻳﺶ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻌﻴﻥ ﻘﺒلی ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ ﺘﺎثیر ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻫﺪﺍﻳت
ﺑﺘﻔﮑﺮ ﻭ ﺗﺤﻮل
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻴک ﻘﻀﺎ ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻫﺮﺳﻪ ﺍﻳﻥ عوﺍﻣل
ﺴﻪ ﮔﺎﻧﻪ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﻭﺟﺪﺍئی
هر یک اﺯﺍﻳﻥ
عوﺍﻣﻞ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻧﺘﺰﺍع
ﺬﻫنی اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻮٴﻤﻦ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﻣﺘﻔﮑﺮ
ﻭﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺳﻴﺮ ﺟﺒﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﺳﻴﺮ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭبی اﺭﺍﺩگی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭﻗﻀﺎ
ﻭ ﻗﺪﺭ ﻭ ﻳﺎ مَشیّت
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻭ ﻫﻤگی ﻤﻔﺎﻫﻴم
ﻨﺰﺩﻳک ﺒﻬم ﺪﺭﺫﻫﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﻭﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺩﺭﺑُﺮﺩ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻗﻀﺎﻯ الهی
ﺒﭽﻨﺪ ﻣﻌنی اﺳﺖ.
ﻳکی ﺤﮑﻤﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺍﺯل ﻮ ﻗبلا اﺯ ﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
هرکَس ﻭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻥ ﺘﻌﻴﻴﻥ کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻗﻀﺎ ﺑﻤﻌنی
اﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
ﺪﻭﻡ ﻗﻀﺎ ﺑﻤﻔﻬﻮم
ﻘﻀﺎﻭﺕ ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻴک ﻘﺎضی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺣﻮﺍﺩثی
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺳﭙس
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻴک ﻘﺎضی
ﻮ ﺭﺳﻴﺪگی
کننده شایسته ﻭ
ﻣﺘﺨﺼﺺ ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺮﺭسی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺧﻄﺎ ﻭﻋﻠتی ﺒﻮﺩ
ﺗﻌﻴﻴﻥ گرﺩﺩ ﻭﻳﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻮﺩ ﻭلی ﺎﻳﻥ
ﺪﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭﻣﻘﺎﺻﺪ
قُرآن ﻮحدیث ها
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﻣﮑﺘﺐ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺭﺳمی
ﻮﻣﻘﺒﻮل اﻣﺮﻭﺯ
الهی اﺳﺖ. ﺗﻤﺎم
اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒل اﺯ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭﺗﻤﺎم
ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭﺍﻫل
کلام ﺒﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ اﻋﺘﻘﺎﺩ
ﮐﺎفی ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺃﻣﺮحَقّی ﺒﺪﺭﺳتی
ﺘﺼﻮﺭﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻋﻤلی ﺍﻥ
عقیده ﺩﺭیک ﺴﻠﻮک
ﻤﻘﺒﻮل اﻟﻬﻯ اﻫﻤﻴﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺪﮔﺮﮔﻮنی ﺬﺍﺕ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﻴک ﺸﺨﺺ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
شایسته ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﻣﻘﺎم ﺮﻭﺣﺎنی
ﻮﺭﻭحی ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
گرﺩﺩ. ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﻨﻴﺰ شایسته ﺭﺟﻌﺖ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ فوق
بشری ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭحی ﺒﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﻧﺒﺎل کند. ﻭﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﺯیبانی
صورت ﻨﻮعی ﺒﻬﺘﺮ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﻓﻀل ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺫﺍتی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﭽﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻫﺴﺖ
ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ ﺗﻔﮑﻴک اﻳﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ
ﻳﺎ ﻣﺤﺮک ﺒﻴﺸﺘﺮﺍﺯﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺑﺪﺭﺳﺖ ﻳﺎ ﻏﻠﻂ
ﻓﻘﻄ ﺪﺭ ﺫﻫﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﻤﻄﺮح اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺄﻣﺮ ﺑﻴﻥ
اﻣﺮﻳﻥ ﻤﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭﻳﺎ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﺳﺮﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺣتی
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫﺒﻰ
ﺍﻋم اﺯ ﺷﻴﻌﻪ ﻳﺎ
ﺳﻨّﻰ ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﻭ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﮐﺎﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻭﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴم ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﻫﺮ ﺟﻮﺭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭح اﻭﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﻭ ﺍﻧﺼﺎﻑ ﻭ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
هست ﻭﺟﺎﻯ ﻨﮕﺮﺍنی
ﻮﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﭼﻮﻥ آخوندﻫﺎ
ﻭﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﺩﻥ
ﭽﻮﻥ ﺸﻴﻄﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻل ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻬﺎئی هستند ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ تَصوّر ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺍﻳﻥ
اﻣﻮﺭ ﻭ ﺗﻔﮑﻴک
اﺯ ﻫﻢ ﻭﺩﺭ ﺍﺻل
ﻤﺘﺼل ﺒﺎﻫم ﺮﺍ
ﺩﺭک ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺍﺯ
ﻳک ﺘﻔﮑﺮ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﺣﻮﺍل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻓﻨﺎﻯ ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ
ﻮﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ
ﺨﻮﻳﺶ ﻭﺗﻤﺎﻳل
ﻘﻠبی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻫﺎ ﮐﺮﺩﻥ ﺨﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ ﺮﺍ ﺍﺭﺯﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧفع ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺼﻠﺤﺖ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﺤﺒﻮﺏ الهی ﺨﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻌﺎنی ﻤﺤﺘﻠﻒ
ﻗَﺪَﺭ ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻳﺎ ﻗُﺪﺭﺕ ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﺒﻤﻌﻨﻰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﻭﻳﺎﮐ ﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺗﻮﺍﻥ الهی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻠﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ ﺟﺪﺍ
ﮔﺎﻧﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺯﺭﻭﺍنی
اﻳﺮﺍنی عقیدﻩ
ﺑﺠﺒﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﻨﺪﻯ ﻘﺪم ﺒﺎﺯﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ. و ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻫﻤﺎﻥﺰﺭﻭﺍﻥ
اﺳﺖ.

حدیث
1619 مکرر - ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺣﺪﻳثی
اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ87 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
لا ﻳﻮٴﻤﻥ
عبد حتّی ﻴﻮٴﻤﻥ
ﺒﺄﺭبعة ﺣتی ﻴﺸﻬﺪ
ﺃﻥ لا ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺣﺪﻩ ﻟﺎ
ﺷﺮﻳک له ﻭﺃﻧّﻯ
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﺑﻌثنی
ﺒﺎﻟﺤﻖ ﻭ حتّی ﻴﻮٴﻤﻥ
ﺒﺎﻟﺒﻌث ﺑﻌﺪ ﺍﻟﻤﻮﺕ
ﻭﺣتی ﻴﻮٴﻤﻥ ﺒﺎﻟﻘﺪﺭ
ﻫﻴچ
عبد ﻭ ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻮٴﻤﻨﻰ
ﺑﺎﺍ ﻳﻤﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ
( سالک صادق) ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺑﭽﻬﺎﺭ ﺍﺻل
ﻤﻌﺘﻘﺪ ﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻳکی
اﻳﻨﮑﻪ ﮔﻮﺍهی ﻮﺷﻬﺎﺩﺕ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺟﺰ ﺧﺪﺍ
ﺧﺪﺍئی ﻨﻴﺴﺖﻭ
ﺷﺮﻳکی ﺒﺮﺍﻯ اﻭ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﻭم
اﻳﻨﮑﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮل
خدا ﻭ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺍﻭ ﺑﺤﻖ (ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
حَجّ و سلوک ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺳﻮم ﻤﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﻌث
ﻭ معاد و ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺯﻧﺪ ﻩﺷﺪﻥ ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﺴﺖ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺒﻘَﺪَﺭو
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﻋﺒﺪ) ﺑﻨﺪﻩ
موبد ﻣطیّع ﻮ ﺑﺮﺩﻩ
الهی اﺳﺖ ﻭﻧﻪﻫﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻮﻫﺮ ﻗﺸﺮﻯ ﻤﺘﻤﺮﺩ
ﺑﺮﺧﻮﺍﺳت ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﺪﻩ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺨﻠﻮق
ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺖ ﻭلی
عاﺻی ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﺑﻨﺪﻩ ﻭﻣﻄﻴﻊ.
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﻳکی
ﻨﻈﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻧﺮﺍ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﻭﺍقعیذ
ﻴﺎ ﺍﺻﻴل ﻮﻣﻬم
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻳکی
اﻳﻤﺎﻥ عملی ﻴﺎ
سلوک الهی ﻭﻋﻤل
ﺒﺪﺍﻥ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻧﻈﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻧﻈﺮﻯ اﺭﺯﺵ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﻋث
ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺩﺭﺳﺖ ﻳﺎ
ﻏﻠﻄ ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
(ﺍﻳﻤﺎﻥ) ﺩﺭ قُرآن
ﻮحدیث ها ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﻤﻌنی سلوک
الهی ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﺰﻧﺪﻩ ﺭﻭﺯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭبغیر
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ اﺻﻮل ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﺘﻔﮑﺮ
ﻭ ﺳﺎﻟک ﻤﺘﻌﻤّﻖ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺻﻮل
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻭلی ﻤﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺻﻮل ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﭼﻴﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺭ ﻫﺴﺘﻰ (ﮐثرﺕ
ﻋﺪﺩﻯ) ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ (ﮐثرﺕ ﻣﻘﺎﻣﻰ
کیفی ﻭﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ)
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﺻﻮل ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
هست ﻭلی هرﺍﺻلی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺻﻮل اﺳﺖ ﻭﺧﻮﺩ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﺻﻮلی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺗﻔﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯﺍﻳﻥ ﭙﻠّﻪ
(ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺻﻮﻟﻰ)
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻠﻪﻫﺎﻯ
اﻧﻮﺍع حیاتی
وﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﭘﻠّﻪﻫﺎﻯ ﺼﻔﺎﺕ
ﻣﺘﻮﺍلی ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭلی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺍﻳﻥ ﭽﻬﺎﺭ
ﺍﺻل ﺮﺍ ﻣﻬﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤگی اﻧﻬﺎ
ﻳکی هستند. ﻭﻫﻤﺎﻥ
اﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﺭﺳﻮل الهی اﺳت
ﻭ ﻫﺮﻳک اﺯ ﺍﻳﻥ
اﺻﻮﻝ ﺍﺻل ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﺪﻧﺒﺎل ﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺩﻧﺒﺎل
اﺻﻮل ﺒﺮﺗﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮔﻮﺍهی ﺰﺑﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻟﻪ ﻭﺍقعی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩ
ﺷﻮﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ حقیقی ﻭﺍقعی
ترین ﺪﺭﻫﺴتی
اﺳﺖ. ﻭﺑﻘﻴﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻨﺴﺒﻰ ﻭ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻤﺘﻌﻠق
ﻮ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻭ ﺍﺻلی الهی اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺻل اﺯﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭج اﺯﻫﺴتی
هو و عمّاء ﺒﻴﺮﻭﻥ
اﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺫﮐﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺪفع ﺸﺮک
اﺣﺘﻤﺎلی ﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎم ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺪﺭﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺬﮐﺮ ﺳﻤﺒﻮلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻟﻠﻪﺍﮐﺒﺮ ﻭﺳﺒﺤﺎﻥ
اﻟﻠﻪ ﻭﺍﻟﺤﻤﺪﻟﻠﻪ
ﻭﺍﻳﻥ ﺸﻌﺎﺋﺮسلوک
الهی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺯﺑﺎنی
ﺮﺍ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺻﻔﺎتی ﻮﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭﻓﻨﺎﻯ
ﻤﺤﺒﻮﺏ ﺷﺪﻥ ﻭﻳﺎ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭﺩﺭک ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺪﺍﺭﺩ ﻭﻫﺮ
ﻳک لاﺯﻣﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﻘﺎم ﺒﻌﺪﻯ
اﺳﺖ ﺷﺮﻳک ﻨﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻭﻓﺮﺽ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻥ ﺨﺪﺍﻯ
ﻴﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺘﻔﮑﺮ ﺑﺎﺯ ﺑﺴﺨتی
ﻮ ﺍﺯ ﺗﺮس ﺑﺎﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﺣﺪ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻃﺮﻳق
تجلّیات ﺍﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺷﺮﻳک ﺨﺪﺍ آخوندﻫﺎ
ﻭ ﻣﺬﻫﺐ تراشان
غیرﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ ﻫﺮﺳﻮﮊﻩ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪﺫﻫﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺟﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ الهی ﺪﺭﻫﺮ
زﻣﺎﻥ ﺧﻠﻔﺎ ﻭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑوجه
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﻭﻋﺸق
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻭﻋﺸق ﺒﻮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی آخوندﻫﺎ ﺿﻤﻥ
اﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
الهی ﻨﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
الهی ﻮﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘل الهی ﻮ
عقل کُلّ ی رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺑحَقّ
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺣتی
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﻭ ﻓﺘﻮﺍﻯ
ﻤﺮﮒ ﻭ آﺯﺍﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺍﺻل ﺪﻭم
گوﺍهی ﻮ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﺑﻤﻌنی اﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻭ( ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﻭﻧﻴﺰ قُرّهﮔﻴﺮﻯ
عبادی ) ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
تجلّی الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻫﺮ کامل
الهی ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﺭﺳﻮل یا ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻭمُربّی الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺮﺳﻮل ﻮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰﻣﺒﻌﻮث
ﺑحَقّ ﺒﺮﺍﻯ حَجّ
الهی اﺳﺖ. ﺭﺳﻮل
ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻡ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻧبیّ ﻮکامل
الهی ﻭﻧﻴﺰ ﻫﺮﻳک
اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩﺍﻯ
ﺨﺪﺍئی هستند. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﻴﺮ کامل
الهی ﺑﺮﺍﻯ هر ﺳﺎﻟک
ﺒﺨﺼﻮصی که ﺭﺳﻮلیر
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺮﺳﻮل ﻮ ﭘﻴﺮ
و پدر و امام ﻤﺒﻌﻮث
ﺍﺳﺖ. (ﺑﻌثت ) ﺑﺎ ﺩﻭ
ﺷﺮﻁ ﻳکی اﺯ ﻧﻮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﻭﻳکی
ﻤﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ئاشتناست .ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎن الهی ﻮﺍﺻل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﻭﻣﺒﻌﻮث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻭلی ﻤﺒﻌﻮث ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺎﻣﻮﺭﻳتی
الهی هستند. حَقّ
ﻴﻌنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﻫﻤﺎﻥ
حَجّ ﻮ سلوک
الهی ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺑﺘﺠلی ﺒﺮﺗﺮﻯ
الهی اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
حَقّ هماﻥ ﺤﺞ ﻳﺎ
حَجّ اﮐﺒﺮ ﺩﺭ سلوک
الهی ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﺮﻭﺯ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک نوع
بشری ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺗﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﺮﺳﻮل
ﻮ ﻣﺒﻌﻮث ﻭلاﻳﺖ
الهی هستند. ﺧﺪﺍئی
ﺸﺪﻩ ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺒﻘﺪﺭ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی ﺠﺒﺮ
الهی ﻴﺎ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﻫم ﻘﺒﻠﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻫم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﮐﺎﺭ ﺩﻳﻦ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﮐﺮﺍﻩ ﻭﺯﻭﺭ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺎﻣﺮ ﺑﻴﻦ ﺍﻣﺮﻳﻥ
ﺪﺭ سلوک الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺨصی ﻤﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺍﺯﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺤﻮﻳل ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎ ﺍﻳﻨﺪﻩﺍﻭﻋﻤل
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺰﭘﺎک کرﺩﻩ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎ ﮐﺮﺩﻥ
اﻳﻨﺪﻩﻫﺎی
نوعی و بهشتی ﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ کسی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﺪﻭﭼﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﺯﺷتی صورت ﻨﻮعی
ﻮﻣﻘﺎﻣﻰ ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘلی ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
(ﻗَﺪَﺭ) ﺭﺍ ﺩﺭﺍﻳﻥ
اﺣﺎﺩﻳث ﺑﺠﺎﻯﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟﺒﺮﻯ
ﻭﻳﺎ ﻗُﺪﺭﺕ ﻭﺗﻮﺍﻥ
اﺯﺍﺩشان ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺍﻧﺮﺍ
ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻦ
ﻳﺎ ﺗﺮک اﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺍﺯﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺗﻮکُلّ ﺒﺨﺪﺍ
ﻭ ﺗﺴلیم ﺒﺎﻭ ﮔﺮﺩﺩ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ الهی
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺫﺍﺕ ﺍﻭ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ ﺸﺪﻩ ﻭ
(بِدای اﻟﻬﻰ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﻘﺒلی
ﺤﺎﺻل گرﺩﺩ ﻭشایسته
ﺩﻳﺪﻥ تجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣتیﺨﻮﺩ
ﻣﻌﺎﺩل هماﻥ ﻤﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺍﺯ
تجلّی الهی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ الهی
وﻭﺍﺳﻄﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺸﺮﻯ سالک ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.

حدیث
1620 - ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ(ﺝ۵ﺹ87 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺃﺭبعة
ﻟﺎ ﻳﻨﻈﺮ ﺍﻟﻠﻪﺍﻟﻴﻬم
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻋﺎق
ﻮ ﻣﻨّﺎﻥ ﻮ ﻣﮑﺬّﺏ
ﺑﺎﻟﻘَﺪَﺭ ﻭﻣُﺪﻣِﻥ
ﻤﻥ ﺨﻤﺮ ﭼﻬﺎﺭ ﮔﺮﻭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻈﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
عاق شده
والدین و منّت
گذاران و
منکران قَدَر
وسرنوشت و نیز
معتادان خمر( ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻭ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﻟﻄفی اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﮐﻮﺭ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﭘس ﺩﺭ ﺍﺧﺮﺕ ﻭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﮐﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷند. ﮐﻪ ﻧﺎﻇﺮ
رَبّ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﺎﻇﺮ ﺑﺮ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍنی
اﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ باﻳﺪ
ﻣﺴخ اﻥ اﻧﻮﺍع
گرﺩﻧﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ الهی هستند
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﻨﻈﺮﻯ ﺒﺨﺪﺍ ﻭ رَبّ
مرَبّی ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻧﻈﺮﻯ ﺒﺎﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ تجلّیات
الهی هفت ﮔﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭ ﺑﺮﭘﺎ ﺷﺪﻥ ﻮﻗﻴﺎم
کرﺩﻥ ﺪﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﺴخ آﻣﻴﺰ ﺩﺭ جَهَنّم
ﺠﻬﺎﻥ ﭘس ﺍﺯﺳﻘﻮﻃ
اﺯ ﺩﻫﺎﻧﻪ ﺭَﺣِم
ﻤﺎﺩﺭﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ اﻟنوع
بشری ﮐﻪ ﻗﻴﺎمی
ﻘﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯﺎ
ﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﺣﻮﺍلی ﻤﺤﺸﺮ
ﺁﺳﺎ ﺍﺳﺖ. ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺒﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻥ
ﻤﻮٴﻤﻦ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﻘﻴﺎﻣﺖ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﻤﺎم ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻳﻮم ﻴﺎ ﺭﻭﺯ ﻫﻤﺎﻥ
(ﺍﻭم ﻮ ﺷﻬﻮﺩ) ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
ششم اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی ﺴﺎﻟﻚ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
نوع بشری ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺍﻳﻥ ﭽﻬﺎﺭﮔﺮﻭﻩ
ﻣﺤﺮﻭم اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی هستند.
ﺣتی اﮔﺮ مُدّعی
سلوک الهی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ ﻤﺬﻫﺒی
ﻮ ﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﺒﺨﺪﺍ ﻫم ﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﮐﺴﺎنی که ﻋﺎق
والدین ﺸﺪﻩﻭ
نیز ﺳﻨّﺖ ﮔﺬﺍﺭ
ﻭ ﺗﮑﺬﻳﺐکننذه
ﻗﺪﺭﻭ یا ﻣﻌﺘﺎﺩ
ﺧﻤﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷند
.ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺎق ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺠﺴمانی ﻮﺍﺧﻠﺎقی
ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎعی اﺳﺖ.
ﻭ شاید ﻫم ﻮﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻣﺤﺘﺮمی و ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻘﺎمی الهی ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
کاﻓﺮ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺩﺷﻤﻥ ﺴﺎﻟﻚ ﺟﺎﻯ
ﻋﺎق اﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻥ عاق و
مطرود ﺸﺪﻥ ﺍﺯ (ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺮﻭﺣﺎﻧﻰ) ﻳﺎ (ﺩﻭ
ﻭﺍﻟﺪ) ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻤﻄﺮﻭﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻮﺩ
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﻣﺤﺒﺖ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍ
ﻟﻬی ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻬﻴچ ﺸﻬﻮﺩ ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻋﺎق اﺯ (ﻋﺎﻳﻖ) ﻭﻣﺎنع
اﺳﺖ. ﻫﺮ ﺳﺎﻟک ﻜﻪ
ﻣﻮﺍنع ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺭﻓﻊ
ﺍﻥ ﻨﮑﻨﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭ تجلّی الهی ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭﻣﺎل ﻮ ﺯﻧﺪگی
اﺟﺘﻤﺎعی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻴﺪ
ﻭﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻧمی ﭙﺮﺳﺘﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻮﺍنع ﺮﻭحی
ﺪﻳﮕﺮﻯ هم هستند
ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭﺍﺧﻠﺎق
ﻮ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﺎ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺗفع ﻮ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺷﻮﻧﺪ. (ﻣﻨّﺎﻥ) ﻳﺎ
ﻣﻨّﺖﮔﺬﺍﺭ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺧﺪﻣتی ﺒﮑسی ﺒﺸﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻣﻨّﺖ ﺍﺯﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. (ﻣﻨّﺖ)
ﺩﻫﺶ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺣﺪ
ﻭ شایستگی ﻮ ﺍﺳﺘﺤﻘﺎق
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻳﻚ ﻧﻴکی
اﻧﺴﺎﻥ ﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﺻﺪ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺍﮔﺮ ﺭﻭح
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﻴﻢ
ﺭﻭﺡ ﺑﺎﺍﺭج ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺟﺎﻟب ﺘﺮ فوق
بشری ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﻳﻥ ﺮﻭح
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎ ﺭﻭح ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺧﻴلی ﺒﻴﺶ
ﺍﺯ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺭﻭح
ﻤﻴﻤﻮنی با ﺭﻭج
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
(ﻣُﮑﺬِّﺏ ﻗَﺪَﺭ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻨﮑﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟک ﻮﻣﻨﮑﺮ
ﺧﺪﺍ ﺑﻔﮑﺮ ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭلی اﻳﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﻤﺬﻫبی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﺪﺭ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺒﺮ الهی ﺨﻮﺩ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺩﻳﺘﺮﻣﻴنیسم ﻤﻌﺘﻘﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖﻫﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ الهی ﺒﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻳﻌنی ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
اﺯلی ﻮ ﻧﻮعی ﻮ ﻓﺮﺩﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ هم هست ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻥ سالک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺮ
ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ. ﻭﺑﺎ
ﺣﻔﻈ اﺻل ﺠﺒﺮ الهی
ﻮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟک اﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭ ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻗﺪﺭ ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ
الهی ﻮ ﻳﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯﻟﻰ ﻭﻳﺎ ﺗﻮﺍﻥ
ﻮﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺷﺨﺼﻰ
ﻫﻤﮕﻰ ﺑﺎ ﻫم
معجونی ﺪﺭ ﻳک
عقیده ﺩﺭ سالک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ (ﻣُﺪﻣِﻦ) ﻣﻌﺘﺎﺩ
ﺑﺨﻤﺮ ﻣﺸﺮﻭﺏ ﻭ
ﺍﻟﮑﻞ ﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﺮﺍﻣﺮﻯ
که ﺧﻤﺎﺭﻯ ﻤﻴﺁﻭﺭﺩ
ﭼﻪ ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﭼﻪ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭﻳﺎ ﻣﺎل ﻮﺟﺎﻩ
ﻭﺷﻬﺮﺕ ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺗﻴﮑﻪ ﺷﺨصی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

حدیث 1623 - ﺍﺯﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ۸۸ ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺴبعة
ﻟﻌﻨﺘﻬم اﻟﻠﻪ
ﻭکُلّ ﻨﺒیّ ﻤﺠﺎﺏ
ﺍﻟمغیر ﻟﮑﺘﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺍﻟﻤﮑﺬﺏ
ﺑﻘﺪﺭ ﺍﻟﻠﻪﻭ ﺍﻟﻤﺒﺪّل
ﻟﺴنّة ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﻭﺍﻟﻤﺴﺘﺤل ﻤﻥ
عترتی ﻤﺎﺣﺮّ
اﻟﻠﻪ عَزّ ﻭجَلّ
ﻭ ﺍﻟﻤﺘﺴﻠّﻄ
ف ی ﺴﻠﻄﺎﻧﻪ ﻟﻴﻌﺰّ
ﻣﻥ ﺃﺫلّ اﻟﻠﻪ
ﻭﺍﻟﻤﺴﺘﺤل ﻠﺤُﺮُم
اﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﻟﻤﺘﮑﺒّﺮ
ﻋﺒﺎﺩة ﺍﻟﻠﻪعَزّ
ﻭجَلّ ﻫﻔﺖ ﮔﺮﻭﻩ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻟﻌﻨﺖ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺪﻋﺖ ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ
کتاب یا ﺪﺭسلوک
الهی ﻭﺍﻣﺮ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺒﺪﺍﻥ ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺠﺎﻯ عَباﺩﺕ
ﻣﻘﺮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺍﻧﻪ ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻣﻨﮑﺮ ﻗﺪﺭ الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻳﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺳﻨّﺖ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ (ﻭﻫﺮﺳﺎﻟک
ﻜﻪ ﺩﺭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮالهی ﺨﻮﺩ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ تمرّد
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ) ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﻮﻋﺘﺮﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺣﺮﺍم ﺮﺍ
ﺣﻠﺎل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﮑﻨﺘﺮل ﻨﻔس
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﻳﺎﮐﺴﻴﮑﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺴﻠﻄﻪ ﻭﻗﺪﺭﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻟﻰ ﺫﻟﻴﻠﺎﻥ الهی
ﺮﺍ عَزّﺕ ﻭﺍﺣﺘﺮﺍم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺤﮑﺎم که آخوندﻫﺎﻯ
ﺬﻟﻴل اﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻘﺎم اﺟﺘﻤﺎعی
ﻮ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑس عزیزﺍﻥ
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺫﻟﻴل ﻮﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻭ ﺁﻭﺍﺭﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﮐﺴﻴﮑﻪ ﺣﻠﺎل
ﻤﻴﮑﻨﺪﻫﺮ ﺣﺮﺍم
اﻟﻬﻰ را ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
کسیکه ﻣﺘﮑﺒﺮﺍﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ الهی ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺳﻠﻮک نمی ﻨﻤﺎﻳﺪ
.ﻣﺘﮑﺒﺮﺍنی که ﺣﺎﺿﺮﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺗﺴﻠﻴم اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﭼﻮﻥ
آخوندﻫﺎ ﺗﮑﺒّﺮﻣﻰ
ﻓﺮﻭﺷﻨﺪ ﺗﻤﺎمی
اﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺗﻮﺟﻪ
ﺩﺍﺩﻥ ﺒسلوک
الهی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﻟﺰﻭﻡ ﺩﻭﺭﻯ
اﺯ آخوندﻫﺎﻯ ﺬﻟﻴل
اﻟﻬﻰ ﻭمُدّعی
اﻟﻮﻫﻴﺖ ﻭﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﻭ ﺗﻤﺎمی ﻤﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
اﻳﻦ ﻣﻄﻠﺐ ﮐﻪ ﺩﻭﺭ
ﺷﺪﮔﺎﻥ الهی ﺪﺭ
ﻣﺴخ هاﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
هستند. ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ
متعبّد ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺑﻬﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺣتی ﺪﻭﭼﺎﺭ ﺷﺮم
ﻮﮔﻨﺎﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻭلی ﺘﮑﺒّﺮ
ﻭﻋﺪم اﻃﺎﻋﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
اﺯﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻴﺒﺮﻧﺪ
ﻭﺗﻘرَبّی ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺠﻮﻳﻨﺪ.

حدیث 1624 - اﺯ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ۸۸ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
لا ﻳﮑﻮﻥ شیئ
فی اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻟﺎﺭﺽ ﺍﻟّﺎ ﺑﺴبعة
ﺑﻘﻀاء ﻮ ﻗَﺪَﺭ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩة ﻭ ﻣشیة
ﻭﮐﺘﺎﺏ ﻭﺃجَلّ
ﻮ ﺍﺫﻥ ﻓﻤﻥ ﻘﺎل
غیر ﻫﺬﺍ ﻓﻘﺪ ﮐﺬّﺏ
علیّ اﻟﻠ ﻪﺃﻭﺭﺩ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻠﻪعَزّ
ﻭ جَلّ ﭼﻴﺰﻯ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺯﻣﻴﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
این هفت ﺑﺎﺷﺪ. ﻗﻀﺎﻯ
(ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺍﻭﺭﻯ الهی ﺒﻌﺪﻯ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﻮﻳﺎ ﺣﮑم
ﻮ ﻧﻈﺮﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒلی
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻤﺎم
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺯلی
ﻴﮑﺴﺎﻥ ﻭ ﻗﻀﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺤﻘق ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻋﺒﻮﺭ ﺗﺮﺑﻴتی
اﺯﺗﻤﺎم اﻧﻮﺍع
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﺍﻧﻮﺍع
گیاهی ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻓﺼﻮل ﻤﺘﻌﺪﺩ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺄﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭ ﺳﺮﭘﻴﭽﻴﻬﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ هستند ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﺠﺪﺩ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ) ﺩﻭم ﻘَﺪَﺭ
( ﻳﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻗﺒلی
ﺪﺭ ﻧﻮع ﻮ ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ
ﻓﻌلی ﺨﻮﺩ ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻯ
هاﻯ لاﺯﻡ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﮐﺎﺭ ﺑُﺮﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻘﺪﺭﺕ ﺩﺍﺩﻩﺷﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﭘﺎسخ
ﺨﮕﻮئی ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
اﺳﺖ ﻭ اﮔﺮﻏﻴﺮ
ﺍﺯسلوک الهی ﻤﺼﺮﻑ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
قدرت نیز همان
اترزی که در
تحقیقات هامی اتمی
همه مراحل
تکامل موجودات
بصورت انرژی
میباشد که داده
ای الهی ایت .)ﻭ ﺳﻮم
اﺭﺍﺩﻩ (ﭼﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
الهی ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺳﺮ
ﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﻘﺒﻠﻰ
و قدرت کنونی ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺷﺨﺺ ﺑﺎﻗﺒﻮل ﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﭼﻬﺎﺭم
مَشیّت (ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ الهی
برجسب قَدَر
که ﺍﻳﻨک ﺪﺭﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ مَشیّت و
خواست الهی ﺒﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﭘﺬﻳﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮدر
سلوک الهی و
بِدای ﻭﺩﺭﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻫﻔﺖ
ﮔﺎﻧﻪ ﻭﻫﺮﻳک
اﺯﻣﺮﺍﺣل هفت ﮔﺎﻧﻪ
ﺗﺎ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯم
ﺘﺤﻘقق ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﭘﻨجَم
کتاب (ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺮ
ﻣﮑﺘﻮﺏ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی او ﺩﻓﺘﺮ ﻳﺎﺩ
ﺩﺍﺷﺖ ﺍﻋﻤﺎل ﻤثبت
ﻳﺎﻣﻨفی ﺸﺨﺺ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﺯل تا ﮐﻨﻮﻥ
اﻧﺮﺍ ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭﺷﺸم ﺃجَلّ
(ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺷﺨﺺ ﺍﺯﻟﺤﺎﻇ ﻮﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﺍﻭﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺘﺤﻘق هرﻳک اﺯﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻤﺮﺍﺣل هفت ﮔﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ
روح از نوع
بشری ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق پیامبرگونه
ﺸﻮﺩ.) ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺍﺫﻥ ﻴﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘق هرﺍﻣﺮ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺯﻧﺪگی
ﺸﺨﺺ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ سلوک
الهی ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺸﺮطی
ﻀﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
سالک الهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی اﺯ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﺯﻧﺪگی ﻘﺒلی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ شایسته
ﮐﺸﺶ ﻓﻌلی اﻭ ﺑﺮﺍﻩ
سلوک الهی ﻭﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﻣﺤﺒﺖ ﻭ ﮔﺬﺷﺖ
ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم سلوک
الهی ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﻔﻬم ﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺨﻮﺩ ﺩﺭسلوک
الهی ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭﺑﺎ
ﮐﻤک ﻤﺪﺍﻭم اﻟﻬﻰﻭ
ﺍﺟﺘﺒﺎﻯ ﻮﻳﮋﻩ
الهی ﺒﺮﺍﻩ الهی
ﺨﻮﺩﻭﻃﻠﺐ ﻣﺼﺮﺍﻧﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻌﺮفی ﭙﻴﺮ کامل
الهی ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﺒﻨﺪﺩ
ﺗﻤﺎم اﻳﻥ ﻤﺮﺍﺣﻞ
ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ ﻳکی
هستند ﻭﻫﻤگی ﻨﻈﺮ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
که ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﭘس ﻫﺮﮐس
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺑﺮﺧﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﻭﻍ ﺑﺴﺘﻪ
ﻭ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺭﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﭼﻴﺰﻯ
اﺿﺎﻓﻪﮐﻨﺪ ﻭﻳﺎﮐم
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻭ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
اﻟﻔﺎﻇ ﺴﻠﻮکی ﻮ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﻈﺮﻳﻒ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ الهی ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی همه ﺍﻳﻥ اﻧﻮﺍع
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ ﻫﻔﺕ
ﮔﺎﻧﻪ الهی ﻤثبت
ﻭﺗﮑﺎﻣلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﺼﺎﺩق ﺒﻮﺩ ﻭ ﻫﻤﮕﻰ
ﻣﻮﻗﺖ ﻭﺑﺪﻧﺒﺎل
هم هستند. ﻭﺗﺎ ﺩﺭﻋﻤﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻫﺎﻯ نوعی ﻮ ﻣﻘﺎم
ﺮﻭحی ﻮﻋﻘﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺍﻳﻥ مَشیّت ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ.

حدیث 1625 - ﺩﺭﺣﺪﻳثی
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ89 بحاﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺭﻭﺯﻯ
ﻤﻮﺳﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﺩم
ﻤﻠﺎﻗﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ
( ﺍﻳﻥ ﺁﺩم اﺑﻮ ﺍﻟﺒﺸﺮ
ﻭﭘﺪﺭ ﺗﻤﺎم اﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣل طبیعی
دﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﺪﺭﻳجی
ﺪﺭ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﻮﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻥ ﭙﺮﺳﺶ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺻل ﻤﺮغ ﺒﻮﺩﻩ
ﻳﺎ ﺗﺨم ﻤﺮﻍ ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ ﻧﻴﺎﺯ
قبلی داﺭﺩ ﻭلی
ﺠﻮﺍﺏ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ.ﺗﺎﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺨم ﻤﺮغی ﺮﺍ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﺗﺨم ﻤﺮﻏﻬﺎ
ﭼﻨﻴﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﺪﺍم ﻫﺮﺩﻭ
ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺟﺪﻳﺪ
ﻭﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻮﺗﺎﺳﻴﻮﻥ ﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻧﻘﻠﺎبی ﮋﻧﺘﻴک
ﻤﻨﺘﻘﻞ ﺑﺎﻭﻟﺎﺩ
ﺷﺪﻩ ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ ﻧﻴﺰ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺒﺎﻭﻟﺎﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ) ﻟﺬﺍ
ﺍﺩم اﺑﻮﺍﻟﺒﺸﺮ
ﺩﺭﻭﺍقع ﻨﻈﺮﻳﻪ
ﻋﻠمی ﻤﺮﺩم ﺒﺎﺑل
ﻮ ﺍﻳﻠﺎم ﺪﺭ ﭘﻨﺠﻬﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﺑﻮﺩﮐﻪ
تَصوّر آغازﻯ
ﻨﺎﮔﻬﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ ﻧﻮع
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﮐﻠﻴﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﻮﻟﺪﻯ
اﺯلی اﻳﻥ ﭽﻨﻴن
ﻨﺪﺍشته ﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﭘﻴﺪﺍیش
ﻧﺎﮔﻬﺎنی اﻭﻟﻴﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺻلی ﺠﻬﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﺭﻭح اﻟﺎﺭﻭﺍح
اﻭﻟﻴﻪ فردی ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ (ﮐﻥ ﻔﮑﺎﻥ)
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻥ اﺭﻭﺍح
ﻔﺮﺩﻯ ﺪﺭ ﺍﺯل ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ ﻭﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻓﺮﻣﺎﻥ دیگر (ﮐﻥ
ﻔﻴﮑﻮﻥ) ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻤﺸﻐﻮل ﺘﺤﻘق اﻳﻥ
ﻔﺮﻣﺎﻥ اﻟﻬﻰ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺗﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺑﺪ
بی اﻧﺘﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻥ ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺗﺪﺭﻳج
نوعی ارواح فردی
ﺒﺪﺭﺍﺯﺍ ﻣﻴﮑﺸﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ (ﺁﺩﻡ) ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻘﺮﺍﻥ ﻮحدیث
ها ﻳﻌﻨﻰ ﻳک کاﻣﻠﺎﻟﻬی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
پس از مرگ قبل
از مرگ که ﻗﺒﻠﺎ
ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ ﻭﺑﻌﺪ
ﺑﺂﺩﻣﻴﺖ ﻭ ﮐﻤﺎل
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﻋﻘل ﻮﺍﺧﻠﺎق
ﻮﺻﻔﺎﺕ ﺍﻳﺪﺍل
رَبّ ﺍﻟنوع
بشری ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻦ( ﻣﻮﺳﻰ) ﺑﺎﺯ
ﻣﻮﺳﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎﺭﻳخی ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﺤﺎلی ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻮﺳﺎﻯ (ﻣﺎﺷﻰ)
ﻭﺳﺎﻟک ﺮﻩ ﺭﻭ ﻭ
ﺭﻭﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ (ﻣﻮﺳﺎﻯ)
ﻣﺎﺷﻴﻪ ره رو ﻭ
ﻣﺴﺢ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﻣﺴﻴح
ﺸﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﭘﻴﺮ
کامل الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﻭﺵ ﺍﻭﻳس
قرَن قره کیر
سلوکی ﻃﺮﻳﻘﺖ
ولایت ششم ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﭘﻴﺮ کامل
الهی خود ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ
ﻭﺑﻮﻯ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎئفع
ﺸﺮک عباﺩﺕ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺣﺎل ﺪﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻل ﭙﻴﺮ
الهی خوﺩ ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﭘﻴﺮﻭ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻣﻮسی
ﺪﺭﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﺑﺎﺍﺩم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻯ ﭙﺪﺭ
ﻣﮕﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮﺭ
ﺍﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﻧﺴﺎﺧﺖ
ﻭﺩﺭ ﺗﻮ ﺭﻭحی
اﺯﺧﻮﺩ ﻧﺪﻣﻴﺪ
؟ (ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟک
ﺘﺎ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
آفَرینش ﺩﻭم
اﻧﺴﺎﻥ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻔَﺮّ ﻳﺎبی ﻮ پادشاهی
الهی اﻳﻥ ﺴﺎﻟک
ﻜﺎﻣل ﺸﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﮑﻮﻣﺖ الهی
برﺩﻟﻬﺎﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ (ﻧﻔﺨﻪ) ﻳﺎ ﺩﻣﻴﺪﻥ
ﻨﻔس ﺍﺯ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺍﺩﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی اﻳﻥ ﺴﺎﻟک
کاﻣل اﺳﺖ. ﮐﻪ شایسته
ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
می ﺒﺎﺷﺪ) ﻭﺗﻤﺎم
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺠﺪﻩ ﺗﻮ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ (ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺠﺪﻩ ﺳﺎﻟکان
خود ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺗﺤﻘق اﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻟﻬی
ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﻭ ﺷﺪﻧﺪ ﻫﻤﻴﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎل ملک ﺸﺪﻥ ﻮﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻭ ﻓﺮّ ﻳﺎﻓﺘﻥ هستند.ﮐﻪﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺳﺠﺪﻩ ﺗﺴﻠﻴم ﻴﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل گشته ﻭﺣتی
ﺪﺭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺑﺎﺗﻮﺳل
عباﺩﻯ همرﺍﻩ ﺑﺎ
ﺩﻓﻊ ﺷرک هستند)
ﻭﺗﻮﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺪﺭﺧﺖ ﻧﺨﻮﺭﻯ.
ﭘس ﭼﺮﺍ ﺍﻭﺭﺍ تمرّد
ﻭﺳﺮﭘﻴچی ﻨﻤﻮﺩی
(ﺍﻳﻥ اﻓﺴﺎﻧﻪ ﻣﺮﺩم
ﺒﺎﺑل ﻮ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺩم ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺯ ﺩﺭﺧتی
سیبی ﺨﻮﺭﺩ ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺑﻮﺗﻪ ﮔﻨﺪﻡ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﺑﺨﻮﺭﺩ. ﻭلی اﻳﻦ
ﺩﺭﺧﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﺯﺍﻥ
ﺒﻬﺮﻩ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺍﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ
ﻨﺒﺮﻧﺪ ﻭﻧﺎﭼﻴﺰ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻧﮕﻬی
ﺨﻄﺎﻯ ﺁﺩم ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻭﺭﺍ ﻋﺬﺍﺏ جَهَنّم
ﺠﻬﺎﻥ ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺟﺪﻳﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯﺩﺭﺧﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻬﺮﻩ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻥ ﺒﺮﮔﻬﺎ
ﻭشاخه ﻫﺎﻯ اﻳﻥ
ﺪﺭﺧﺖ ﮔﺮﺩﺩ) ﺁﺩم
ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ ﮐﻪﺍﻯ
ﻤﻮسی ﺪﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺧﻄﺎﻯ ﻘﺒلی
ﺮﺍ ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﺪﻳﺪﻩﺍﻯ؟.
(ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺪﻩ
ﮐﻪﺁﺩم سی ﺴﺎﻝ
(ﻭﺣتی ﺘا 30 ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ) ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺨﻄﺎ ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻔﻮالهی
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ. ﺍﻳﻥﺘﺎﺮﻳخ
ﺴﺮﭘﻴچی اﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
سی ﺴﺎل ﻮﺣتی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ ﻭ
ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
الهی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ ﻤﻴﮑﺮﺩ
ﻣﺸﻤﻮل گناه ﻭﺷﺮک
ﺒﻮﺩ ﻭﭼﻮﻥ ﺒﭙﻴﺮ
الهی ﻮمَشیّت
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی ﻨﻤﻮﺩ
ﻭﺩفع ﺸﺮک ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ کرﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﻧﺠﺎﺕ
نوعی ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺍﺩم
ﻴﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣل
ﻮ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻔﺮّ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
اﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺑﻪ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺷﺪ. ﻭﻫﺮﺷﺨصی
اﻳﻥ ﺪﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪگی
غیر ﺳﻠﻮکی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﻮسی که ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
سی ﺴﺎﻝ ﺍﺩم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﻭلی
ﺠﻮﺍﺏ تمرّد ﻭ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻭﻋﻠﺖ ﺧﻄﺎ ﻭ ﻋﺼﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻮسی می
ﭙﺮﺳﺪ ﭘﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺪﻧﺒﺎﻟﻪ
ﮐﻠﺎم ﺮﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﺩم
ﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﻣﻮسی
ﺮﺍ ﻣﺠﺎﺏ ﻭ ﺳﺎﮐﺖ
ﻣﻨﻄقی کند . ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺳﻰ نیز
ﺪﺭﮐﻮﺩﮐﻰ ﻭﺩﺭ
ﺟﻮﺍنی همین ﺴﺎﻟﻬﺎﻯ
سی ﺮﺍ ﺑﮕﻨﺎﻩ ﻭﻏﻔﻠﺖ
ﺍﺯ سلوک الهی ﺍﺷﺘﻐﺎل
ﺪﺍﺷﺖ. ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳخ
عرﻓﺎﻥ ﭽﻮﻥ ﻤﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ بی ﺴﺎﺑﻘﻪ
ﻭﻳﺎ ﺑﻨﺪﺭﺕ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﮐسی ﺪﺭ ﻧﻪ ﺳﺎﻟگی
ﺸﺮﻭع ﺒسلوک
الهی کند ﺩﺭ ثاﻧﺰﺩﻩ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎلغ ﺪﺭ ﺟﺴم ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻣﻮﻟﺎ ﺑﺎلغ ﺪﺭ
ﺭﻭح ﻮ ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﺨﻮﺩ ﺷﺪ. ﻭﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻭﻫﻤﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺪﻭﺭﻩ ﻗﺒل اﺯسلوک
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ گذﺷﺘﻪ
ﻃﺒیعی ﺨﻮﺩ ﺑﻴم
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻮﺑﻪ ﻧﮑﻨﺪ ﻭ ﺑﺴﻠﻮﻙ
الهی ﻨﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﻫﺮﭼﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻘﺒل
اﺯ ﺗﻮﺑﻪ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻬﺪﻑ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺪﻳﻮﻥ
ﻮﺧﻄﺎﮐﺎﺭﺗﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻋﻤﻴﻘﺎ ﺗﺮس ﺍﺯﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﻧﺮﺳﺪ. ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻗﺸﺮﻯ ﻮ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
(ﻣﺠﻠﺴﻰ) ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺩم ﭙﻴﺶ ﺍﺯ آفرینش
ﺍﺯ ﮔِل ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
سی ﺴﺎلی ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺧﻠﻘﺖ ﺩﻭم ﺴﻠﻮکی
ﺁﺩم اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻠﻘﺖ
و افرینش ﺍﻭل
هرﮐس ﺩﺭﺷﮑم ﻤﺎﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺍﺯ
ﻧﻄﻔﻪ ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺟﺴم
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﺘﺪﺭﻳج
ﻤﻴﺴﺎﺯﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺭﺣم
ﻤﺎﺩﺭﺵ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺰﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﻫﺴﺖ. ﻭلی اﻥ آفَرینش
ﺑﺎ ﮔِل ﺒﺪﺳﺘﺎﻥ
ﺸﺨصی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ ﺍﺩبی
ﻮﻋﺮﻓﺎنی اﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴبی ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻓﻬم عقل ﺒﺸﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣتی
ﻤﺠﻠسی ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﮐﻪ ﻗﺒل
اﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻣﻮسی
ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺍﻥ اﺯ ﻗﺒل ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻃﻠﺎع الهی اﻣﺪﻩ
ﮐﻪ سی ﺴﺎل اﺩم
گناﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﻨﻪ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺯ ﻗﺒل ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻘﺒل اﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺧﻮﺩ ﮔﻨﺎهی
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻗﺒل اﺯ سلوک
الهی ﻮﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم
سلوکی اﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﻧﺒﺎل ﺘﻮﻟﺪ ﺩﻭم
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1626 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ89 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﺎ ﻳﺴﺘطیّع
اﻫل اﻟﻘَﺪَﺭ ﺃﻥ
ﻴﻘﻮﻟﻮﺍ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﻘﺪ ﺧﻠق ﺁﺩم ﻠﻠﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﺃﺳﮑﻨﻪ ﺍﻟﺠنّة
ﻟﻴﻌﺼﻴﻪ فی ﺮﺩّﻩ
الهی ﻤﺎ ﺧﻠﻘﻪ ﻟﻪ
اهل القدر (ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
عقیدﻩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭﻳﺎ ﺑﺎﺯ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
اﺩﻳﺎﻥ که ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺍﻧﻪ ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
الهی ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺘﺴﻠﻴم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺑﻤﻴﻞ ﻭهَوَس
ﺧﻮﺩ ﻭﻳﺎ هَوَس
ﻳک آخوند ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺩﻳنی ﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ
آخوندﻫﺎ ﺗﻌﻠﻴم
الهی ﻨﺪﻳﺪﻩ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
الهی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺻﺤﺒﺖ ﺩﺭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣتی اﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﺧﻄﺎ ﮐﺎﺭ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺖ) ﺍﻫل
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺩم
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻧﻴﺎ
ﺍﻓﺮﻳﺪ ﻭلی اﻭﺭﺍ
ﺳﮑﻮﻧﺖ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺑﺎﻧﭽﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻥ اﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ ( ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭ
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻔﻬﻮم ﺠﺒﺮﻳﻮﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻗﺒلی اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ گفته ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی همه ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
غیر ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮔﻨﺎﻩ
ﻓﻌلی ﻤﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﺍﻃﻠﺎع ﻘﺒلی
اﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻣﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻴم
اﻳﻥ گناﻩ ﺭﺍ ﻧﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍ ﻗﺒﻮل
ﻨﺪﺍﺷﺖ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺣﺮﺍئی ﺠﺴمانی
ﻮ ﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭﺣی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ گناﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ ﺍﻳﻢ
ﭼﻮﻥ ﻘﺮﺍﺭﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻧﻴﺎ
آفریده ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺒﺮﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ ﭘس
ﭼﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺩم
ﺮﺍﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻧﻬم ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﻤﺎم اﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
اﺩم ﻮ ﺣﻮّﺍ ﻧﻈﺮﻳﻪ
قُرآن ﻮﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ ﻣﺮﺩم
ﺒﺎﺑل ﻮ ﺍﻳﻠﺎم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
اﺯﺍﺩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮐﻮﺭﻭﺵ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻞ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻧﻮﺷﺘﻥ
ﻤﺠﺪﺩ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺍﺯ
ﻣﺤل اﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺫﻫنی ﻮ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺪﻳنی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
علمی ﺒﻌﺪﻯ ﻤﻄﺎﺑﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻥ ﺨﻠﻘﺖ
ﺍﺩﻡ آفرینش ﻳک
سالک الهی ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﻧﺠﺎم ﺒﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺮﮐس
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺮﺍ طی
کند ﻭﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
الهی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺑﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩم گرﺩﺩ ﻭ ﺍﺩﻣﻴﺖ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭ شایسته
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ هاﻯ الهی
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻥ اﺩﻡ
کامل الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ
ﻭ پس از مرگ
قبل از مرگ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭم الهی ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﻌثت
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺳﮑﻮﻧﺖ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﮐﻮﺩکی
ﻮ بی عقلی شاید
ﻣﻌﻘﻮل ﺒﺎﺷﺪ ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ گناﻩ ﮐﺎﺭ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﻣﻮﺳﻰ سی ﺴﺎل
ﻘﺒل اﺯ ﺧﻠﻘﺖ ﺧﻮﺩ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﺗﺎﺯﻩ ﺍﻳﻥ غیر
ﺍﺯ ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻳک ﺒﺎﺭ
ﺧﻮﺭﺩﻥ اﺯ ﺩﺭﺧﺖ
ﺳﻴﺐ ﻳﺎ ﺑﻮﺗﻪ ﮔﻨﺪﻡ
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥﺸﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺘﻘﻮﻳﺖ ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭼﻮﻥ ﺠﻮﺍﻥ ﺸﺎخ
ﻮ ﺑﺮگ اﻧﺮﺍ ﺑﺨﻮﺭﺩ
ﻭﺩﺭﺧﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻨﺎﺗﻮﺍﻥ
کند ﮐﺎﺭﻯ که آخوندﻫﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی کشته ﺍﻧﺪ.
ﺑﻬﺸﺖ ﭘﺎﺩﺍﺵ الهی
اﺳﺖ ﭼﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﮑﺎنی
ﻮ ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ ﻳﺎ
ﺑﻬﺸﺖﻋﻘلی ﻮ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭﻳﺎ ﺑﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭﻳﺎﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻮعی ﺪﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﺩﻡ ﻫﻨﻮﺯ ﮐﺎﺭﻯ
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻬﺸتی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭلی اﻳﻥ
سالک الهی ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﻨﺘﺮل
ﻨﻔس ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺎﮐﻤک ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﻳﮋﻩ الهی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ شایسته ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﭼﻬﺎﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺭ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻘﺎمی ﻮﻧﻮعی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻴﻚ ﺭﻭح ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﻫﺮﻳک اﺯ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﻟﺪﻫﺎﻯ ﻨﻮعی
ﻮ ﻓﻌﻠﺎ ﻫﻤﻴﻥ ﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺸﺮﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺪﻧﻴﺎﻯ ﺒﻬﺸﺖ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒلی
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﺭﺍ ﺻﺮﻑ ﺗﮑﺎﻣل
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ثاﻳﺴته ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺮﺍ ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺩﻧﺒﺎل
ﻠﺬﺕ ﻭﺷﻬﺮﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﻭﻣﺎل ﻮﻣﻨﺎل ﻤﺎﺩﻯ
ﺸﻮﻧﺪ ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺠﺪﻳﺪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒیعی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
سلوک الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺣﺘمی
الهی ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯﻟﻰ ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭ ﺍﺭﻭﺍح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺮﻭﺣی ﺒﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯﻧﻮع ﻔﻌلی ﺨﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺖ ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕﻫﺎ
ﻭ ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
الهی اﻗﺎﻣﺖ ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﮐم
ﻮ ﮐﻴﻒ ﺍﻥ ﺍﻃﻠﺎعی
ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺠﺎ ﺯﻧﺪگی ﺪﻧﻴﻮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻄﺮح
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻭﻇﺎﻳفی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی اﮔﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺍﻥ عوﺍﻟم ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﮐﻨﺪ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺨﻄﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺟﻌﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻣﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﻭﻣﺠﺎﻭﺭﺕ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻥ
گناﻩ ﺍﻧﻬم ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﺸﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺮﺗﮑﺐ ﺷﺪ ﺩﻟﻴل
ﻄﺮﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫم
کرﺩﻩﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺗﺮک ﭽﻨﻴﻥ
ﺨﻄﺎﻫﺎئی ﺒﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻳک ﺴﺎﻟک
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻭمَعصومیّت
ﭘﻴﺪﺍﮐﻨﺪ. ﻭﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺯﭘﻴﻤﺎﻥ ﻮﺳﻠﻮک
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ
حدیث ها ﺑﻴﺎﻥ ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﻟﻔﻈی اﺯ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺣتی هرکامل
الهی ﻨﺰﺩ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﻨﺘﺎﻳجی ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﻭﻳﺎ ﻧﻈﺮﻳﺎتی
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ ﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﻮﺍﺑﮕﻮﻯ ﺳﺌﻮﺍﻟﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺣتی ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻭﺿﺎع ﻘﺒلی ﺮﻭﺡ
ﻭ ﻳﺎﺍﻭﺿﺎع اﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻥ ﭽﮕﻮﻧﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻨﺘﺎﻳج ﺪﺭﺳﺖ
ﻭلی ﻨﺴﺒﻰ ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩﻩ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻔﺎﻳﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻓﻘﻂ ﺗﻘﻴﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ خودشان
ﻨﻴﺰ ﻫﻤﻴﻥ گوﻧﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎ ﻭ ﻧﺘﺎﻳج
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﺘﺎﻳج ﺒﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻨﺘﺎﻳج عقلی ﻫﻴچ
ﻀﺮﻭﺭتی ﺒﺮﺍﻯ
سلوک الهی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭلی اﻳﻥ ﻮﺳﻮﺳﻪ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺪﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻳﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺴﺖ ﮐﻪ ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﮐﺸﺶ الهی اﻧﻬﺎ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ اﻓﮑﺎﺭ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺗﺮک ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺧﻮﺭﺩﻥ
اتلافی ﺪﺭﺧﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫم ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻨﺎﭼﺎﺭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﭙﻴﺸﻴﻥ ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ ﻮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎلی
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻔﺮﺍﻫم
کند ﮐﻪ ﭘﺎﺳﺦ ﺳﺎﻟک
ﻮﺳﻮﺳﻪ ﺷﺪﻩ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ. ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟک
ﻤطیّع ﺘﺮ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﺼﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺴﺌﻮﺍﻟﺎﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻣﻮﺟﺐ
ﺭﺍﺣتی ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﻟﻘﺎﻯ
ﺒﺎﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟک ﭙُﺮﺳﺌﻮﺍﻝ
شاید ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻋﺮﻓﺎنی
ﺒﺸﻮﺩ ﻭلی ﺸﺎﻫﺪ
ﻣﻴﺮﺍث الهی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻳﺎ ﺩﻳﺮﺗﺮ ﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ. ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻳﺎ ﺍﻳﻥ
ﻤﻄﻠﺐ ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄقی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩم ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻧﻴﺎ
ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﺪ ﻭلی
ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﮔﻨﺎهی
ﻨﻴﺴﺖ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻪ ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺟﺒﺮ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺩم ﻨﺒﻮﺩﻩ. ﭘس
ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﺩم
گناهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
هزاﺭ ﭘﺸﺖ ﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ گناه ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭ ﺍﮐثر
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳثهاﻯ
عرﻓﺎنی ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩم
ﻮ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺪﻳم
ﭙﻴﺶ ﮐﺸﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺍﮐثرﺍ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻏﻴﺮ ﺻﺎﺩق
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﺎ
ﻋﻴﺐ حدیث ها ﻋﺠﻴﺐ
غریبه ﻭ ﻧﺎﻣﻌﻘﻮل
ﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﻧﺪﻫﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺑﻥ ﺴَﮑّﺎﻑ ﺭﺍﻭﻯ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺮﺍ ﭼﻨﻴﻥ ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻌﻘﻮل ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭﻭغی ﺒﺒﻨﺪﺩ
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺸﻨﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
اﻣﺎم ﺮﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻭ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﻭﺭﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﺪﺍﺳﺘﺎنی
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﻗﺒﻮل
ﺸﻨﻮﻧﺪه ﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍﻳﻥ ﺴﻔﺎﺭﺵ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﻤﻄﻠﺐ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ
ﻳﻌنی ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی ﺪﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
عرﻓﺎنی اﻣﻮﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺴﺎﺯﻳﺪ. ﺑﻬﺮﺷﮑلی
که ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﺪﺭ ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
عاﺭﻑ ﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

حدیث 1627 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ90 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺸاء ﻮ ﺃﺭﺍﺩ ﻭﻟم
ﻴﺤﺐ ﻭلم ﻴﺮﺽ ﺷاء
ﺃﻥ لا ﻳﮑﻮﻥ شیئ
اﻟّﺎ ﺑﻌﻠﻤﻪ ﻭ
ﺃﺭﺍﺩ ﻣثل ﺬﻟﻚ
ﻭﻟم ﻴﺤﺐ ﺃﻥ ﻴﻘﺎل
ﻟﻠﻪ ثالث
ثلاثة ﻭﻟم ﻴﺮﺽ
ﻟﻌﺒﺎﺩﻩ ﺍﻟﮑﻔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ مَشیّت
ﮐﺮﺩ ﻭﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭﻳﺎ
مَشیّت ﮐﺮﺩ ﻭلی
ﻨﺨﻮﺍﺳﺖ ﻭﺭﺍضی
ﻨﺸﺪ. ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻨﺒﺎﺷﺪ ﻣﮕﺮ
ﺑﺎﻃﻠﺎع ﻮﻋﻠم
اﻭ ﻭ(ﺗﺤﻘق اﻧﺮﺍ)
ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ ﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳک ﺠزء اﺯﺳﻪ ﻗﺴﻤﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﮐﻔﺮ
ﻭﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ
(مَشیّت ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ اﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺤﺒﺖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﻭ ﺭﺍضی ﻨﺸﺪ ﻫﻤﻪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ ﺟﺰئی
اﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﻣﻴﮕﻮﻳﺪمَشیّت
الهی ﭽﻴﺰﻯ ﻘﺒلی
اﺳﺖ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻭ
ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ ﻇﺎﻫﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﻣﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ثوﺍﺏ ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺭﻭح اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﻭﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ اﻣﻮﺭﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺭﻭح
اﻭﺭﺍ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ثوﺍﺏ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﮑﻨﺪ. ﻭ ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭﺷﺮﻙ
ﭼﻮﻥ ﺘثلیث ﻳﺎ
ثنوﻳّﺖ ﻣﻄﺮح
گرﺩﺩ. ﮐﻪ ﺑﻌضی
ﻤﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﺨﺪﺍﺭﺍ
ﻳک ﺠﺰء ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺸﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻳﻥ عباﺭﺕ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺭک ﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ
ﮐﻪﺧﻮﺩ ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺨﻮﺩ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺧﺪﺍئی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﺩﺭ ثنوﻳﺖ ﻭﺩﻭﮔﺎﻧگی
اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺪﻳم ﺨﺎﻭﺭ
ﺩﻭﺭ ﺑﺮخی ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺰﺭﺩﺷتی
ﻨﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﻭﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺩﻭ ﻗﻄﺐ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ شاید
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻗﻄﺐ ﻣثبت وﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺒﺎﻟﺎ ﺑﺮﻧﺪﻩ ﻭﺷﻴﻄﺎﻥ
اﻫﺮﻳﻤﻥ ﺪﺭ ﻗﻄﺐ
ﻣﻨفی ﻮﻋﺪمی ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭح
ﺮﺍ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺭ توحّش
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺷﻴﻄﺎﻥ اﺑﻠﻴس
ﻫﻤﺎﻥ آخوند ﻫﺮیک
اﺯ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺗﻤﺎمی
اﺩﻳﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮکی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ادﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﺍﻧّک لا ﺗﻬﺪﻯ ﻤﻥ
ﺃﺣﺒﺒﺖ ﻭﻟﮑﻥ
اﻟﻠﻪ ﻳﻬﺪﻯ ﻤﻥ
ﻴﺸاء که ﺗﻮﺍﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍنی
کسی ﺮﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻰ ﭼﻮﻥ ﺘﻮ ﺩﻭﺳت
ان را ﺪﺍﺭﻯ. ﻭلی
اﻳﻥﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮکس رﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
(ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻘلی ﻘﺒﻠﻰ
ﻭﮐﺸﺶ ﻗﻠبی ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭﻣﻌﺮفی
ﻮﺍﺳﻄﻪ الهی ﺪﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
کامل الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
اﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻗﺮﻳﻥ ﻨﻬﺎئی
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﺧﺪﺍﻯ ﻤرَبّی
اﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯﺍﻳﻥ
ﭙس ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﻨﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻭ رَبّ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺣﻤﺎن
اﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮکامل
الهی ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻘلی ﻮﻗﻠبی ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻪ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﻭشایستگی
اﻧﻬﺎ ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮعی ﺠﺒﺮالهی
ﻮﻳﺎ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
کناه ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ثوﺍﺏ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺃﻥ یشاء
اﻠله ﻭﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰﻫﺮﭼﻪ
مَشیّت ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯ مَشیّت
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﺍﺳﺖ. (ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺤﺮﮐﺎﺕ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭ ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻗﺪﺭﺕ
ﻭﺣتی اﺟﺎﺯﻩ الهی
اﻧﺠﺎم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺯﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒ
نوع بشری ﺒﺎﻟﻔﻌل
ﺨﻮﺩ ﻣﺨﺘﺎﺭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻧﺮﺍ
ﻣﺼﺮﻑ ﮐﻨﺪ. ﻭلی
ﺘﺤﻘﻴق اﻳﻥ ﻤﺼﺮﻑ
ﻭﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﻥ ﻭ ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺎ ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭحَقّ ﺸﺨﺺ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
مَشیّت ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺳﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ اﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭﻋﺪم اﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
اﺯ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻳﻌنی کاﺭﻯ ﺒﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﻣﺤﺒﻮﺏ
الهی ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
مَشیّت ﻫﻤﻪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺑﺎ مَشیّت ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻳک ﺴﻠﻮک ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﻳک ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺟﺒﺮ الهی اﺳﺖ ﺑﺎﺯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺖ.
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯﻩ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭسلوک
الهی ﺩﺭ ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ
اﻣﺮﻳﻥ ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺧﻮﺍﺳﺘﻥ ﭽﻴﺰﻯ
که ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﺗﺮک اﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻭﺗﺴلیم
ﺒﺠﺒﺮ ﺑﺮﺗﺮ الهی
دﺭ ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺡ) ﻭﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻭﻟﻮ
ﺷاء ﺮﺑّﻚ ﻟﺄﻣﻥ
ﻤﻥ فی اﻟﺎﺭﺽ ﮐﻠّﻬم
ﺟﻤﻴﻌﺎ ﺃﻓﺄﻧﺖ
ﺗﮑﺮﻩ ﺍﻟﻨﺎس حتّی
ﻴﮑﻮﻧﻮﺍ ﻣﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﮔﺮ رَبّ ﻭ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤرَبّی ﺘﻮ می ﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺗﻤﺎم ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻤﻴﺎﻭﺭﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﻮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ
ﻣﺮﺩمانی ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻰ
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﭘﺬﻳﺮﺵ الهی ﻨﻴﺴﺖ
(ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻨﻈﺮﻯ ﺒﺎﻭﺭﻯ
اﻋﺘﻘﺎﺩﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺰﺧﻴلی
ﻤﻬم ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻫﻤﻪ
ﮔﺮﻭه ها اﻳﻤﺎﻥ
اﻭﺭﺩﻩ ﻭ ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.
ﻭلی اﻳﻤﺎﻥ
عملی ﻴﺎ ﺍﻭم ﻮ سلوک
الهی ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺩم اﻳﻥ ﺴﻠﻮک
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭشایدﻫم
ﻨﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺩﺭﻳک
ﻔﺼل ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﻋﻘل کافی ﻮ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﺳﻠﻮک ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟک الهی ﺸﻮﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯﺍﺩﻧﺪ.
ﻭﺑﺮخی هنوز ﻧﺎ
ﺗﻮﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭلی
ﺪﺭ ﺑُﺮﺩ ﺩﻭﺭ ﺗﻤﺎم
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭﻗتی
کماﻟﺎﺕ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑسلوک
الهی ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺻﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﺩﺭﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺠﻬﻨمی
ﺸﻮﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻋ
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺗﺎ ﻋﻘل ﻮﺻﺒﺮ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻟﺎﺯم ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺭک ﻮ ﺑﻨﺪگی
سلوک الهی ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﭘس ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻫﺮ کامل
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻔﺮﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﮐﻤک اﻧﺪک
عقلی ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﺟﺴمی ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﺗﺎ شاید
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﻭ
شاید ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﺩﺭﺭﺍﻩ ﺩﺭﺍﺯ ﺍﺑﺪﻯ
اﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ اﻣﺎﺩﮔﻰ
سلوک الهی ﻤﻮﻓق
ﺘﺮﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﺯﻧﺪگی ﺴﻠﻮک ﻛﻨﻨﺪ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍتی
سلوک الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭلی غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ ﻧﻔﺮﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻣﺎﮐﺎﻥ
ﻠنفسﺃﻥ ﺘﻮٴﻤﻥ
اﻟّﺎ ﺑﺎﺫﻥ اﻟﻠﻪ
شایسته ﮐسی ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ سلوک
الهی ﺒﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻣﮕﺮ ﺍﺫﻥ ﻮﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻗﺒلی الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﺍﻳﻥ اﺟﺎﺯﻩ
الهی ﭙس ﺍﺯ ﺍﻃﻠﺎع
الهی اﺯ شایستگی
ﻮ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﻘﺒلی اﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻳﺎﻧﻪ. ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗتی ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮ
کامل الهی اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ الهی
ﺮﺍ ﻣﻌﺮفی ﻨﻤﻮﺩ
ﺍﻳﻥ اﺟﺎﺯﻩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻨﻴﺰ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺭﺍ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺪﺭ قُرآن ﻮ حدیث
ها ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮک
عملی ﻴﺎ ﺍﻭم ﻤﻮٴﻤﻥ
ﻮ ﻫﻤّﺖ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺟﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺒﻮﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭ ﻣﺎ ﮐﺎﻥ ﻠﻨﻔس
ﺃﻥ ﺘﻤﻮﺕ ﺍﻟّ ﺎﺑﺎﺫﻥ
اﻟﻠﻪ ﮐﺘﺎﺑﺎ ﻣﻮٴﺠّﻠﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭح ﻮ ﻧﻔس ﭼﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ
الهی ﻮﺑﺎ ﮐﺘﺎﺏ
ﺩﺍﺭﺍﻯ اجَلّ (ﻣﺮگ
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﻭﻗﺖ
ﭘﺎﻳﺎﻥ عمر ﻭﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻣﻬﻠﺖ ﺯﻧﺪکی ﺒﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﺍجَلّ
هرکس قبلا ثبت
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﮑﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺗﺼﻮﻳﺐ ﻗﺒلی
ﻮ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﻭﺗﺤﻘق
هر ﺍجَلّ ﻮ ﻣﻬﻠﺖ
ﻣﺸﺨﺺ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺗﺤﻘق ﺸﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم ﺘﺎ ﺷﺮﻃ
کافی الهی ﻨﻴﺰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. (ﮐﺘﺎﺏ)
ﻳﻌﻨی ﻨﻮﺷﺘﻪ ﻗﺒﻠﻰ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣی
ﺸﺨﺺ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺩﻓﺎﺗﺮﻯ
ﺒﻬﺮ ﻧﺤﻮﻯ که شایسته
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ ﻠﻮ ﮐﺎﻥ
ﻠﻨﺎ ﻣﻥ اﻟﺄﻣﺮ
شیئ ﻤﺎ ﻗُﺘﻠﻨﺎ
ﻗل ﻠﻮ ﮐﻨﺘم فی
ﺑﻴﻮﺗﮑم ﻠﺒﺮﺯ
ﺍﻟﺬﻳﻥ کتب ﻋﻠﻴﻬم
اﻟﻘﺘال الی ﻤﻀﺎﺟﻌﻬم
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ (ﺃﻣﺮ) ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﺒﻮﺩ
ﮐﺸﺘﻪ ﻧﻤﻴﺸﺪﻳﻢ.
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺑﮕﻮ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺷﻴﺪ ﺍﻧﺎن
که ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ ﻮ ﮐﺸﺘﻪﺷﺪﻥ
اﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ ﺧﻮﺩ
ﮐﺸﺘﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
(ﺍﻣﺮ) ﺩﺳﺘﻮﺭﻫﺮ
ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺍﺳﺖ ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺃﻣﺮ سلوک
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﺴﺎنی
اﺯ ﺗﺮس ﺭﻧج ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﻋﻬﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺮگ ﻮﺟﻬﺎﺩ ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻮﻓﺪﺍئی ﺸﺪﻥ ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺗﺎ ﺿﻤﻥ ﻤﺮگ ﺨﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺯﺟﻨگ ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺩﺭ ﻳک ﺮﻭٴﻴﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎئم ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ کاﻣﻠﻴﺎﻟﻬﻰ
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭلی
اﮔﺮ ﺍجَلّ ﻤﺮگ
هرکَس ﺳﺮ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎل
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺮﺩ ﮐﺸﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
هم ﻨﺮﺳﻴﺪ ﻭﻣﻬﻠﺖ
ﺯﻧﺪگی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨجَم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸتی
ﺒﺨﻠق ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭشایستگی
اﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﻮﺍﻗﻌﻰ ﺨﻮ ﺩﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ)
ﻭﻳﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭﻟﻮشاء رﺑّﻜم
ما ﻓﻌﻠﻮﻩ ﻓﺬﺭﻫم
ﻭﻣﺎﻳﻔﺘﺮﻭﻥ
ﻮ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﭼﻨﻴﻥ ﻨﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﭘس ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺑﺤﺎل
ﺨﻮﺩ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻓﺘﺮﺍ ﮔﻮئی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ (ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺨﺎﻟﻒ
سلوک الهی هستند
ﺯﻳﺮﺍ مَشیّت الهی
ﺒﺮﺍﻯ کسانی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
روحی ﺍﺯلی اﺯﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ ﻔﻌلی
ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﭼﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭﺡ ﻭﻳﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﺗﮑﺎﻣلات
ﻄﺒیعی ﻤﺠﺪﺩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ.
(ﺫَﺭ) ﭼﻮﻥ ﺬﺭّﺍﺕ
ﮔﺮﺩ ﻭﺧﺎک ﭙﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﻭﻧﺎﭼﻴﺰ ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻤﻮﺭﭼﮕﺎﻥ ﺮﻳﺰ
ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍ
ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻩ ﺑﺤﺎل
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﻳک ﺘﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی
ﻮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﻓﺼﻮل
اﻭﻟﻴﻪ نوع
بشری ﺒﺎﺷﻨﺪ. (ﺍﻓﺘﺮﺍ)
ﺩﺭﻭغ ﺒﺴﺘﻥ ﻮ ﺩﺭﻭﻏﮕﻮ
ﺷﻤﺮﺩﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ قُرآن و
قبرّه های
شهودی اﺳﺖ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻓﺘﺮﺕ ﻭﻋﺪم ﺴﻠﻮک
ﺪﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎئی
که ﭼﻮﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪگی نوع
بشری ﺨﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ) ﻭﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻭﻟﻮﺷاء
اﻟﻠﻪ ﻣﺎ أثرﮐﻮﺍ
ﻭ ﻣﺎ ﺟﻌﻠﻨﺎک علیّهم
ﺤﻔﻴﻈﺎ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣی ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻫﺮﮔﺰ
ﺷﺮک ﻨﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺗﻮﺭﺍ ﻣﺴﺌﻮل
ﻮﻧﮕﻬﺒﺎﻥ اﻧﻬﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺪﺍﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﺍﻳﻥ ﻤﺸﺮﮐﺎﻥ ﺒﺖ
ﭘﺮﺳﺖ ﻳﺎ ﻣﻨﮑﺮ
ﺧﺪﺍ ﺍﻧﻘﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺍﺳﻠﺎمی
ﺒﻬﺮ ﻣﺬﻫﺐ ﮐﻪ ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺩﺭﻋﻤل غیر ﺻﺎﺩق
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ علیّ ﻮﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﺘﺴﻠﻴم
ﺨﺪﺍ ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺒحَقّ
ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﭘﻴﺮﻭ
آخوندﻫﺎی ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ سلوک
الهی ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻭﮐﻤک الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭼﻮﻥ ﺸﻔﺎﻋﺖ ﻭ ﻫﻤﺴﻔﺮ
ﺳﻠﻮک اﻭﻟﻴﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
صنَم وﺑُتی ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺷﺪﻩ ﻭﻫﺮکَس
ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐسی ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﮐﻨﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﺣﻔﻆ) ﺣﺎﻓﻈ ﻮﻧﮕﻬﺒﺎﻥ
ﻮ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺁﻳﻪ ﺍﺯﺍﺩﻯ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺰﻭﺭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐسی ﺮﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺳﻠﻮک الهی
کنند ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﻓﻬماﻧﺪﻥ
ﻮ ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺩﻥ ﺗﺎ
ﺸﺨﺺ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
سالک الهی ﺸﻮﺩ)
ﻭﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭﻟﻮ ﺷﺌﻨﺎ لآﺗﻴﻨﺎ
کُلّ ﻨﻔس
ﻫُﺪﻳﻬﺎ ﺍﮔﺮﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻴﻢﻫﺮکَس
ﺭﺍ ﻫُﺪﺍﻯ اﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻳﻢ (ﻫﺮﺳﺎﻟک
ﺭﺍ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺪﺭ تجلّی ﺨﺪﺍئی
ﻴرَبّ ﺍﻟنوع
بشری ﻳﺎﻫُﺪﺍ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﺩﻳﻢ.
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﺑﺎ شایستگی ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭحی ﻮ ﻧﻮعی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ ﻫُﺪﺍﻯ
الهی ﺒﻴﺎﺑند ﻭﻫﺪﺍﻳت
هاﻯ عقلی ﻘﺒلی
ﻮ ﺒﻌﺪﻯ ﺍﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﻳﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻓﻤﻥ ﻴﺮﺩ ﺍﻟﻠﻪﺃﻥ
ﻴﻬﺪﻳﻪ ﻴﺸﺮح ﺼﺪﺭﻩ
ﻟﻠﺄﺳﻠﺎﻡ ﻭﻣﻥ
ﻴﺮﺩ ﺃﻥ ﻴﻀﻠّﻪ
ﻳﺠﻌل ﺼﺪﺭﻩ ﺣﺮﺟﺎ
ﮐﺄﻧّﻤﺎ ﻳﺼﻌد
فی ﺍﻟﺴﻤاء
هرکَس ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ (ﻋﻘﻠﻰ) ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺑﺎ ﺳﻴﻨﻪ ﺑﺎﺯ
ﻭﭘﺬﻳﺮﺍ ﻭﺍﺩﺭﺍک
اﺯ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺍﺳﻠﺎﻡ
(ﺗﺴﻠﻴم ﻮ سلوک
الهی ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ)
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻫﺮکَس
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺟﺎ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭﮔﻤﺮﺍﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺳﻴﻨﻪ (ﻭ ﻓﮑﺮ) ﺍﻭﭼﻨﺎﻥ
ﺘﻨگ میشوﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻥ ﻤﺮگ ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ
ﻭ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺳﻠﻮگ
ﻛﻨﺪ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ ﺒﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺘﻪ ﻭﺗﻨگ ﻨﻔس
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
گمرﺍهی ﻮﺿﻠﺎﻟﺖ
ﮐسی ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺿﻠﺎﻟﺖ
درﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪگی ﻮﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﻭ ﺳﺴﺖ ﻋﻨﺼﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤل ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻋﺸق ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻧمی
ﻮﺭﺯﻧﺪ. (ﺷﺮح ﺼﺪﺭ)
ﺑﺎﺯ ﺑﻮﺩﻥ ﺴﻴﻨﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭﺷﻥ ﻔﮑﺮﻯ
ﻮ ﺩﺍﺷﺘﻥ کشش ﻭﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺑﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻳﻌنی ﺘﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
(ﺣَﺮَﺝ) ﺑﺤﺮﺍﻥ
اﺳﺖ ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺤﺮق
ﻮ ﺳﻮﺧﺘﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻨگ ﻨَﻔَس ﻭ
ﺧﻔگی ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺻﻌﻮﺩ ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺍج
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻮ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﻌﺮﻭج
ﻮﺍﺳﺮاء ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻣﻴﻥ
گیر ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻋﺮﻭج
ﺮﻭح ﺴﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺑﻴﺖﺍﻟﻤﻘﺪس ﻳﺎﻣﺮﺣﻠﻪ
ﭘﺎکی کاﻓی
روان ﺒﻤﻌﺮﺍج عرﺵ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎن ﺒﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻮﺍﺟﺐ
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻳﺮﻳﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻴﺒﻴّﻥ
ﻠﮑم ﻭ ﻳﻬﺪﻳﮑم
ﺴُﻨَﻥ اﻟﺬﻳﻥ ﻤﻥ
ﻘﺒﻠﮑﻢ ﻭ ﻳﺘﻮﺏ
ﻋﻠﻴﮑم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﺗﺒﻴﻴﻥ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
(ﻭﺑﺎ ﺑﻴﺎﻥ ﺒﮕﻮﻳﺪ
ﻭﺑﺎ ﺑﻴﻨﺎئی ﻨﺸﺎﻥ
ﺪﻫﺪ ﻭﺑﺎ ﺑﻴﻨﺶﻋﻘﻠﺎ
ﺍﺩﺭﺍک ﺪﻫﺪ) ﻭﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺁﺷﻨﺎئی ﺒﺮﻭﺷﻬﺎ
ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ (ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺸﻤﺎ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺗﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺑﻪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ. (ﺳُﻨَﻦ)جَمع
ﺴُﻨّﺖ ﻳﺎ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻮ ﻗﺎﻋﺪﻩ ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
عملی سلوک الهی
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺍﺻل
ﻴکی ﺒﻮﺩﻩ ﻭلی ﺪﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻭﺳﻄﻮح
عقلی ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ ﻭﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺁﻥ
ﺘﮑﺘﻴﻚ ﻫﺎﻯ
عملی ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﻭلی هدﻑ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ اﺯﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺁﻥ ﺒﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
اﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻤﺮﺍﺗﺐ تجلّیات
الهی ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻳﺮﻳﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻥ
لا ﻳﺠﻌل ﻠﻬم
ﺤﻈّﺎ فی
اﻟﺎﺧﺮة ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﺧﺮﺕ
شانس ﻭﻧﺼﻴبی ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﺣﻆّ ) ﻟﺬّﺕ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﻭشانس ﻭ ﻧﺼﻴبی
اﺯ ﺑﻬﺮﻩ ﻫﺎﻯ الهی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ ﻭ (ﺍﺧﺮﺕ)
ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺭﻭح ﺪﺭ
ﻣﻘﺎﺑل ﺠﺴﻢ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣل ﺠﺴمی
هم ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭحی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺴﺖ
ﻭﻳﺎ ﺻﺎﺩق ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺑﺎﺯ ﺁﺧﺮﺕ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭﺯﻧﺪگی آن ﭽﻨﺎﻧﻰ
ﻭ ﭘُﺮ ﺭﻧج اﺭﻭﺍح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
جَهَنّم ﺴﻮم ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺷﻌﻪ
دون قرمز ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﻧﺎﺭ ﻭ ﻧﻮﺭﻯ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺴﻮﺯﻧﺪ.
ﺗﺎ ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﻘﺒﻮل
کاﺭﻣﺎ ﻭ جَهَنّم
ﭽﻬﺎﺭم ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪگی ﻮ ﺗﺠﺎرَبّ
ﻋﻤﻠﻰ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالفعل ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺸﻮﻧﺪ.و
ﻫﻤﻴﻥ سلوک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻮ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺍﻳﻥ کاﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺮﺩﺩ) ﻭﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻳﺮﻳﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻥ
ﻳﺨﻔﻒ ﻋﻨﮑم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ ﺘﺨﻔﻴﻒ
ﺑﺎﺭ ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ ( ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪگی ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺨﻔﻴﻒ ﺑﺎﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
اﻓﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺵ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﮐﻪ ﻋﻘلی ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ گدﺷﺘﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺳﺎﻥﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻘﺪﻳم ﻨﺠﺎﺳﺖ ﺭﻭﻯ
ﺒﺪﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﺑﺎ چاقو ﻤﻰ ﺑﺮﻳﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻧﺮﺍ
ﺗﺎﮐﻴﺪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺍﺏ ﺑﺸﻮﻧﺪ ﻮﺭفع
ﻨﺠﺎﺳﺖ ﻭﺍﻟﻮﺩگی
ﺸﻮﺩ) ﻭﻳﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻳﺮﻳﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﮑم
اﻟﻴُﺴﺮ ﻭﻟﺎ ﻳﺮﻳﺪ
ﺑﮑم اﻟﻌﺴﺮ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ ﺍﺳﺎنی
ﻮﺳﻬﻮﻟﺖ می ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﻋُﺴﺮ ﻭﺳﺨﺘﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺳﺨﺖ ﻭلی
ﺪﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺳﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﺳﺨﺖ ﮔﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ غیر ﺳﺎﻟﻚ
ﺳﺨتی عذﺍﺏ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﺎﻇﺮ
ﺯﻧﺪگی ﺴﺨﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻠﻬﺎ ﻭ ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ ﺗﺮ ﻭﺍﺳﺎﻥ
ﺘﺮ ﻭ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻧﺪﻩ
ﺮﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺗﺮﺟﻴح ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺭﻭﺵ ﺍﺳﺎﻥ ﺘﺮ
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
و نه اسلام
رسمی تسنّن یا
تشیّع ﺮﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ)
ﻭﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭﺍﻟﻠﻪ ﻳﺮﻳﺪ ﺃﻥ
ﻴﺘﻮﺏ ﻋﻠﻴﮑﻢ
ﻭ ﻳﺮﻳﺪ
ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﻴﺘّﺒﻌﻮﻥ
اﻟﺸﻬﻮﺍﺕ ﺃﻥ ﺘﻤﻴﻠﻮﺍ
ﻣﻴﻠﺎ ﻋﻈﻴﻤﺎ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﺗﻮﺑﻪ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺗﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﻤﺎ
ﺳﺨﺖ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﻭﺑﺎﻧﻬﺎ ﺗﻤﺎﻳل
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎشید.ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺗﻮﺑﻪ الهی ﺘﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻮﻗﻒ ﮔﻨﺎﻩ ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺘﺨﻔﻴﻒ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﻧﮑﺮﺩﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ سلوک
الهی ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻤﻮﺩﻥ
اﺳﺖ.ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﻀﻤﻥ اﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺨﻄﺎﻯ همه
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺨﻮﺩ ﺳﺮ
ﻣﺬﻫبی ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﻳﺶمیباﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻘﺒﻮل ﺘﻮﺑﻪ
الهی ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺗﺨﻔﻴﻒ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒلی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. (ﺗﺒﻌﻴّﺖ)
ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺍﺯ آخوندﻫﺎ ﻭﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ ﻭﻗﻴح
ﻮﺳﻔﻴﻬﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ ﺷﻬﻮﺍﺕ
ﭼﻪ ﺷﻬﻮﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﻳﺎ هَوَسهاﻯ
ﺮﻭﺍﻧﻰ ﻭﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻨﻔس أمّاره ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻭ ﻣﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺮﻳﺪ ﻇﻠﻤﺎ
ﻟﻠﻌﺒﺎﺩ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺼﺪ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﺒﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
(ﻋﺒﺎﺩ جَمع
عبد ﻭﻋﺎﺑﺪ ﻭ ﻣﻮﺑﺪ
ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺑﻨﺪگی ﺪﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺳﺘم
ﺨﺪﺍ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
عدم ﺘﻮﺟﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺘﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی اﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻟﺤﻈﺎﺕ ﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﮐﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﺤﺮﻭم ﺪﺭﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺑﺎ ﮐسی
ﺒﺪ ﺣﺴﺎبی ﻮ ﺍﺳﺘثنائی
ﻘﺎﺋل ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻔﻬﺬﺍ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻧﺎ
فی اﻟﺎﺭﺍﺩة ﻭ ﺍﻟﻤشیة
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﻮﻧﺎ ﻳﺸﻨّﻌﻮﻥ
علیّنا فی ﺬﻟﻚ
ﻭ ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ اﻧّﺎ
ﻧﻘﻮل اﻥ اﻟﻠﻪ
عَزّﻭجَلّ ﺃﺭﺍﺩ
ﺍﻟﻤﻌﺎصی ﻮ ﺃﺭﺍﺩ
ﻗﺘل اﻟﺤﺴﻴﻦ ﻭ
ﻟﻴس ﻫﮑﺬﺍ ﻧﻘﻮﻝ
ﻭﻟﮑﻨّﺎ ﻧﻘﻮﻝ
ﺍﻥّ اﻟﻠﻪ عَزّﻭجَلّ
ﺃﺭﺍﺩ ﺃﻥ ﻴﮑﻮﻥ
ﻤﻌﺼیة ﺍﻟﻌﺎﺻﻴﻦ
ﺧﻠﺎﻑ ﻃﺎعة ﺍﻟﻤﻄﻴﻌﻴﻦ
ﻭ ﺃﺭﺍﺩ ﺃﻥ ﺘﮑﻮﻥ
اﻟﻤﻌﺎصی غیر ﻣﻨﺴﻮبة
ﺍﻟﻴﻪ ﻣﻦ جهة ﺍﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺃﺭﺍﺩ ﺃﻥ ﻴﮑﻮﻥ
ﻤﻮﺻﻮﻓﺎ ﺑﺎﻟﻌﻠم
ﺒﻬﺎ ﻗﺒل کوﻧﻬﺎ
ﺍﻳﻥ عقیده ﻣﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ اﺭﺍﺩﻩ
ﻭمَشیّت ﺍﺳﺖ (ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺒﺎﻭﺭﻯ
ﻨﻈﺮﻯ ﻮ ﺍﻭم
عملی اﺳﺖ. ﻭمَشیّت
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ الهی
ﺒﺮﺍﻯ همه ﻫﺴﺖ.
ﺑﺴﺘﻪ ﺑمَشیّت
ﺍﻧﺎﻥ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
مَشیّتﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺘﺎﺷﻬﻮﺩ ﻗائم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﭘﻴﺮ
کامل الهی ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ) ﻭلی
ﻤﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻤﺎ ﺑﺮﻣﺎ
ﺯﺷﺖ ﻭﺩﺭﻭغ ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺍﻧﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴم ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺮﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻗﺘل ﺤﺴﻴﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ (ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻴﺰﻳﺪ ﻭﺷﺮﺍﺭﺕ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻦ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻭ
ﻭ ﺑﺎ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕﻫﺎﻯ
الهی عمل ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﺎنع
اﻧﻬﺎ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ ﻗﺘل
اﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ ﺒﻮﺩ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺷﻤﺮ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ.ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺑﻨفع
اﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮالهی ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻮﻗﺖ ﻟﺬﺕ
ﺑﺮﺩﻥ ﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺩﺭﻋﺪم اﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺨﺘﺎﺭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻦ ﺷﺨﺼﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻗﺒﻮل اﻳﻥ
ﺮﺍﻩ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﭽﻮﻥ اﻣﺎم ﺤﺴﻴﻦ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
ﻤﻨﺎفع ﻤﺎﺩﻯ ﻮ
نوع ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ ﺸﺨﺼﺎ
ﻭﻗﺒﻠﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ. ﻭلی
اﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ ﺒﻄﻮﺭ
کُلّی اﺯ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺳﻤﺒﻮل ﺘﻤﺎم ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﮐﺴﺎ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ
ﺒﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﭼﻮﻥ اﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻦ ﺷﻬﻴﺪ شاهد
ﻭ ﻓﺪﺍﮐارﺑﻬﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﻣﺒﻌﻮث ﻭ ﺍﺭﺳﺎل
گرﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻥ ﺴﻤﺒﻮل
اﻣﺎﻣﺎﻥ هر ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺯﻫﺮا ﺴﻤﺒﻮل ﻤﺎﺩﺭ
ﻫﺴتی نوع
بشری ﻭ رَبّ ﺍﻟﻔﺼل
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ غیر
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﻣﺪﺍم
ﻤﻴﺰﺍﻳﺎﻧﺪ ﻭ ﻣﻴﻤﻴﺮﺍﻧﺪ
ﻭ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
چهارم ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭﻧﻘﺎﺏ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭙﺪﺭﻫﺴتی
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺮﺩ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﻮﺻﺎل
ﺼﻮﺭﺕ تجسّم
انسانی ﺷﻬﻮﺩ ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺷﺮﻃ
لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم هستند ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ غیر ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺣُﺴﻥ
ﻨﻴّﺖ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﻭ ﺍﺯ
ﭘﺸﺖ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﭼﻮﻥ
ﺩﺯﺩﺍﻥ ﺨﺎﻧﻪ ﺑﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭنه ﺍﺯ
ﺑﺎﺏ ﻭ ﺩرَبّ ﺍﻥﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
بمعرفی
خداوند ﺍﺳﺖ ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺪﻧﺒﺎل ﻨﺨﻮﺩ
ﺳﻴﺎﻩ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ
ﺗﺎ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺠﺎﺩﻭﮔﺮﻯ
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل ﺪﻳﮕﺮ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭلی ﻤﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯﺁﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷتی
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﻮﻳﺎ ﻥﺸﺎیع
کرﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻗﺘل
امام ﺤﺴﻴﻦ ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷتی
لازم ﺒﻮﺩﻩ ﻭﺑﺪﻳﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺪﻟﻴل ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
گفته ﺍﻧﺪ ﮐﻪﺍ ﮔﺮﻣﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺿﺮﻭﺭﺕ
طیّ ﻤﺮﺍﺣل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭلی ﭽﻨﻴﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﻭ ﻧگفته ﺍﻳﻢ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴم که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻥ اراﺩﻩ ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭ ﺳﺮﭘﻴچی
غاﺻﺒﺎﻥ ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻃﺎﻋﺖ ﻣﻄﻴﻌﺎﻥ
اﺳﺖ (ﮐﻪ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﮔﻨﺎﻩ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ گناﻩ ﻧﻴﺰ
ﮔﻨﻪ ﮐﺎﺭﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ تمرّد ﻭﻋﺼﻴﺎﻥ
اﺯ ﺍﻣﺮ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻙ الهی اﺳﺖ.
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻋم اﺯ ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻮﻳﺎ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺨﺪﺍ
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯﻯ
کرﺩﻩ ﻭﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻋم اﺯ ﺳنّی ﻮﺷﻴﻌﻰ
ﻭ ﻳﺎ مُدّعی
کاﺫﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻄﻴﻌﺎﻧﻪ ﺩﺭ سلوک
الهی اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻫﺮ
ﺟﻮﺭ ﻧﻤﺎﺯﻯ
کرﺩ ﻭ آخوندﻫﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺍﺩند
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣطیّع
ﺨﺪﺍ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣطیّع ﺪﺭﺗﺴﻠﻴم
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻫﺮ کامل
الهی ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺳﺎﻟک ﻜﻪ ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﻥ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﻋﺪم ﺴﻠﻮک
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
اﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻗﺘل
اﻣام ﺤﺴﻴﻦ ﺩﺭﺣﺪﻭﺩ
سلوک الهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣطیّع ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺒﺎﻃل ﻤﺬﻫﺒﻰ ﺍﻋم
اﺯ ﺧﻠﻔﺎﻯ اﻣﻮی
ﻭﻋﺒﺎﺳﻰ ﻭﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﻫﺮ ﭼﻘﺪﺭ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺍﻣﺎمی
که ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﻌﺎصی ﻮ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ اﺯﺟﻬﺖ
ﻓﻌﻞ ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﺒﺎﺷﺪ (ﻳﻌنی ﺘﻔﮑﺮﻭﻧﻴّﺖ
ﺍﺳﺎس ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺪﻭﻥ
ﻔﮑﺮ ﻭ ﻧﻴّﺖ
قصد ﻋﻤل ﮔﻨﺎﻩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺍقعی
ﺪﺭ ﻓﮑﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺒﺎﻟﻔﻌل ﺁﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺤﻘق گناه ﺧﻮﺩ
ﮔﻨﺎﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﻭلی ﻘﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍﻯ
اﻥ ﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
نوع بشری ﺪﺭ ﺟﺴم
ﻮﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭح ﺸﺨﺺ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎﺳﻠﻮک
الهی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭلی اﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻠﺬﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل ﺠﻬﻨم
اﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﻗﺒﻮل
ﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺎل اﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
نوع بشری ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﺩ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺕ
ﻳﻌنی ﻘﺪﺭﺕ ﺷﺨﺺ
ﺑﺮﺍﻯ اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟک
ﺠﺒﺮالهی ﻮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻫم ﻴکی
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ
اﻣﺮﻳﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻥ ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﺍﺯﺍﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺨﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﮐﻪ ﺍﻭم
ﻣﻮﺻﻮﻑ ﺑﺪﺍﺷﺘﻥ
علم ﻮ ﺍﮔﺎهی ﻘﺒل
اﺯ ﺣﺪﻭث ﺑﺎﺷﺪ.
(ﺑﺎﺯ ﺩﺭ قَدَر
و ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻗﺒلی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﮔﺎهی ﻘﺒل اﺯ ﻭﻗﻮع
ﻔﻌﻞ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥ ﺠﺒﺮ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻄﺮح اﺳﺖ. ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒیعی ﻮﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻤﻨﻈم اﺯﻗﺒل ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭﻋﻘلد
اﺯﺍﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ سلوک
الهی ﻮ ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ ﻳﺎ ﻧﺪﻫﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻤﺘﻌﺒﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ ﻫﺮﭼﻪ
هَوَس ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻳﺎ آخوندﻯ
هوس ﮐﻨﺪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﻫﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺟﺒﺮالهی ﺮﺍ
ﺑﻘﺒﻮل اﺯﺍﺩ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺍﺣل لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ
عبور ﺗﮑﺎﻣلی ﺪﺭ
ﺭﻭﺡ ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﺟﻠﻬﺎ
ﻭﻫﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی اﻧﺠﺎم ﺒﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اداﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻣﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻗﺘﻞ ﺣﺴﻴﻥ
ﻤﻴﮕﻮﺋﻴم که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻳﻥ ﻘﺘﻞ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻃﺎﻋﺖ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
می گوﺋﻴﻢ: ﻮﻧﻘﻮل
ﺃﺭﺍﺩ ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻥ
ﻴﮑﻮﻥ ﻘﺘل اﻟﺤﺴﻴﻥ
ﻤﻌﺼیة ﻟﻪ ﺧﻠﺎﻑ
ﺍﻟﻄﺎعة ﻭ ﻧﻘﻮﻝ
ﺃﺭﺍﺩ ﺃﻥ ﻴﮑﻮﻥ
ﻘﺘﻠﻪ ﻣﻨﻬﻴّﺎ
ﻋﻨﻪ ﻏﻴﺮ ﻣأﻣﻮﺭﺑﻪ
ﻭﻧﻘﻮل اﺭﺍﺩ ﺍﻟﻠﻪﺃﻥ
ﻴﮑﻮﻥ ﻣﺴﺘﻘﺒﺤﺎ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﺤﺴﻦ ﻭﻧﻘﻮل
ﺃﺭﺍﺩ ﺍﻟﻠﻪ عَزّ
ﻭجَلّ ﺃﻥ ﻴﮑﻮﻥ
ﻘﺘﻠﻪ ﺳﺨﻄ اﻟﻠﻪ
ﻏﻴﺮ ﺭﺿﺎﻩ ﻭ ﻧﻘﻮل
ﺃﺭﺍﺩ ﺍﻟﻠﻪ عَزّ
ﻭ جَلّ ﺃﻥ لاﻳﻤنع
ﻤﻥ ﻘﺘﻠﻪ ﺑﺎﻟﺠﺒﺮ
ﻭﺍ ﻟﻘﺪﺭة ﮐﻤﺎ
ﻣنع ﻤﻨﻪ ﺑﺎﻟﻨﻬی
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﮐﻪ ﻗﺘل ﺤﺴﻴﻥ
اﺯ ﻣﻮﺍﺭﺩ نَهی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﮐسی ﻤﺄﻣﻮﺭ
ﺑﺂﻥ ﻨﻴﺴﺖ. (ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺑﺨﺪﺍ ﺷﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟک هرﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍلی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ. ﻭلی
ﺨﻄﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ) ﻭﻳﺎ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ عمل ﻨﻘل
ﻘﺒﻴح ﻮ ﺯﺷﺖ ( ﻭﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻮ ﺯﺷﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﺤﺴﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ (ﺍﻣﺮﻯ
ﻨﻴک ﺤُﺴﻥ ﻮ ﺗﺤﺴﻴﻥ
ﻮ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﻤثبت ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺯﺷﺘﻴﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯﻘﻬﻘﺮﺍئی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عملی ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺃﻣﺮ
الهی است ) می
گوﺋﻴم که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﮐﻪ ﻗﺘل
ﺤﺴﻴﻥ اﺯ ﻣﻮﺍﺭﺩ
ﺳﺨﻄ ﻮ ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ ﺭﺿﺎﻯ
اﻟﻬﻰ. (ﮐﻪﺭﺿﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
اﻣﺮ ﻭﺍﺟﺐ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﻋﻤل ﺪﻳﮕﺮ
ﺣتی اﮔﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﻋث
ﺳﺨﻄ ﻮﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﻗﺘل ﺤﺴﻴﻥ
غیر ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻥ هرﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴنی ﺪﺭﻫﺮﻋﺼﺮ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ متعبّدﺍﻥ
ﻤﺘﻤﺮﺩ ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
آخوندﻫﺎ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم اﺣﺎﺩﻳث ﻋﺪم
ﺘﻮﺟﻪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺣﮑم
کشتن ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻳﺎ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺟﺒﺮ
الهی ﻤﺎنع ﻘﺘﻞ
ﻧﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﻮﺩ (ﺑﺮﺍﻯ ﻤنع
ﻘﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍﻯ
گناﻩ ﻗﺘل اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻓﻘﻄ ﻨﻬی اﻥﺼﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩ) ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﮕﻮﭘﻴﻢ: ﻮ ﻧﻘﻮل
ﺃﺭﺍﺩ ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻥ
لاﻳﺪفع اﻟﻘﺘل
عنه ﮐﻤﺎ ﺩفع اﻟﺤﺮق
عن اﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺣﻴﻦ
ﻗﺎل عزّ
للنار ﺍﻟتی اﻟﻘی
ﻔﻴﻬﺎ ﻳﺎ ﻧﺎﺭ ﮐﻮنی
ﺒﺮﺩﺍ ﻭ ﺳﻠﺎﻣﺎ
ﻋﻠﻰ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻮ ﻧﻘﻮل ﻠم ﻴﺰل
اﻟﻠﻪﻋﺎﻟﻤﺎ ﺑﺄﻥ
اﻟﺤﺴﻴﻥ ﺴﻴﻘﺘل
ﻮ ﻳﺪﺭک ﺒﻘﺘﻠﻪ
ﺳﻌﺎﺩة ﺍﻟﺄﺑﺪ
ﻭﻳﺸقی ﻘﺎﺗﻠﻪ
ﺷﻘﺎﻭة ﺍﻟﺄﺑﺪ
ﻧﻘﻮل ﻤﺎ ﺷاء اﻟﻠﻪ
ﮐﺎﻥ ﻭﻣﺎﻟم ﻴﺸاء
لم ﻴﮑﻦ ﻫﺬﺍ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻧﺎ
فی اﻟﺎﺭﺍﺩﻩ ﻭﺍ
ﻟﻤﺸﻴّﻪ ﺩﻭﻥ ﻤﺎ
ﻧﺴﺐ ﺍﻟﻴﻨﺎ أﻫﻞ
ﺍﻟﺨﻠﺎﻑ ﻭ ﺍﻟﻤﺸﻨّﻌﻮﻥ
علیّنا ﻣﻥ ﺃﻫل
اﻟﺎﻟﺤﺎﺩ ﻣﺎ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺎنع
ﻘﺘل ﻨﺸﺪ ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﻣﺎنع
اﺯﺳﻮﺧﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ (ﺩﺭﺍﺗﺶ
ﻧﻤﺮﻭﺩ) ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺗﺶ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺍﻯ اﺗﺶ
ﺳﺮﺩ ﺷﻮ ﻭﺳﻠﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ اﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺒﺎﺵ (ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﻣﺎﻥ هاﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ هرﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ که ﺷﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺨﺎﺗﻤﻪ ﻳﺎﺑﺪ ﺍﺗﺶ
ﻭ ﺳﺨتی ﭙﻴﻤﺎﻥ
سلوک الهی ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻮ کامل الهی ﻭﺑﺮﻫﻤﻦ
ﻭﺍﺏ ﺭﻫﻨﻤﺎ ﻭﭘﺪﺭﺍﻭم
کننده ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻣﺎ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴم که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺍﺯل
ﻮﻗﺒﻠﺎ ﺍﮔﺎﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺣﺴﻴﻥ کشته ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺑﺎ ﻗﺘﻞ ﺧﻮﺩ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺍﺑﺪﻯ ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻗﺎﺗل اوﺷﻘﺎﻭﺕ
ﻭﻋﺬﺍﺏ ﺍﺑﺪﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. (ﻭﻫﺮ ﺳﺎﻟک
الهی ﭽﻮﻥ ﺤﺴﻴﻦ
ﻭﭼﻮﻥ ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺣﺴﻴﻥ ﺰﻣﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﺩ. ﻭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺑﺎﺯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭم ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻗﺘل ﺤﺴﻴﻥ ﻮﻫﺮ
ﺳﺎﻟک ﺤﺴﻴﻨﻰ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺭﻗﺘل ﻨﻔس
أمّاره ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ آخوندﻫﺎ
ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
سلوک الهی اﻭﺭﺍ
ﺭﻧج ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﮑﺸﻨﺪ
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻦ ﻗﺒﻠﺎ کامل
الهی ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻗﺘل
اﻭ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻳﺰﻳﺪ
ﻭ ﺷﻤﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﺍجَلّ ﻤﺮگ ﺒﺸﺮﻯ
اﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺠﻤﻌﺎ ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ
اﺯﮐﻮﺩکی ﻨﻘﺶ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺍﻳﻔﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻫﺮ ﺳﺎﻟک ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ ﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﻴﻨﻪ ﺯﺩﻥ
ﺒﺮﺍی اﻣﺎم ﺤﺴﻴﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺒﺮ ﺳﺮﮐﻮﺑﻴﺪﻥ
هرکَس ﺑﺮﺍﻯ ﻴﺎﻓﺘﻥ
اﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ ﻭ ﺍﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭ ﺗﺤﺴﻴﻥ
کنند ﺭﻭح اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺷﻘﺎﻭﺕ) ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﻌنی گرﺩﻥ
کشی غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻤﻌنی
عذﺍﺏ ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﺑﺪﻳﺖ ﺩﺭ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ پس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺘﺎ هفت ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭﺳﭙس ﺭﺟﻌﺖ
فوق بشری ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺑﺪﻳﺖ ﻋﺬﺍﺏ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯﺗﺮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ ﻣﺴﺦ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﺩﺭﮐﺪﺍم
ﻨﻮع ﺤﻴﻮﺍنی ﺤﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﮐﺎﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻔﺴخ گیاهی ﻮ ﺭسخ
ﺠﻤﺎﺩﻯ ﻤﻴﮑﺸﺪ)
ﻭﻣﺎ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴم
هرﭼﻪ ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺪ ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍ که ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ (ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥﺠﺒﺮ الهی
است ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻫﺴتی هست. ﻭﺗﻨﻬﺎﺩﺭﺳﺎﻟک
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺯﺍﺩ
ﻃﺎﻟﺐ ﺟﺪﺍل ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺴﻠﻴم ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﮑﺎﻣل لاﺯم ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷت ﻘﺒﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﻋﻨﺎﺻﺮ مُربّی
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
مشَخّص ﻭ ﻋﻠﺎﺋم
ﺮﺍﻩ ﻭﺍثاﺭ ﻣثبت
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻧﻮعی ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. مَشیّت
ﺧﺪﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭسلوک
الهی ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ مَشیّت ﺳﺎﻟک
ﺼﺎﺩق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1628 - ﺍﺯﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ93 ﺑﺤﺎﺭ)
: اﻥّ اﻟﻠﻪ
عَزّ وجَلّ ﻘﺪّﺭ
ﺍﻟﻤﻘﺎﺩﻳﺮ ﻭ ﺩﺑّﺮ
ﺍﻟﺘﺪﺍﺑﻴﺮ ﻗﺒل
اﻥ ﻴﺨﻠق ﺁﺩم ﺒﺄﻟﻔﻰ
ﻋﺎم ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻘﺎﺩﻳﺮ ﻭ ﻗَﺪَﺭﻫﺎ
ﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ ﺗﻘﺪﻳﺮ
و برآورد ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ ﻟﺎﺯم
ﺮﺍ ﻗﺒﻠﺎ
پیشبینی ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ ﭘﻴﺶ
ﺍﺯ آفَرینش ﺁﺩم
اﻧﺠﺎم گرﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﮐﻪ ﻣﻮٴﻴﺪ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺟﺒﺮ الهی
ﻮ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻭ ﻭﻟﺰﻭم
ﺘﺤﻘق همه ﺍﻥ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌنی اﺩﺍﺭﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺪﺭﻋﻤل ﻠﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
الهی ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯ ﻗﺒل اﻣﺎﺩﻩ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺩﺭ ﭼﻨدﻴﻥ
ﺼﻮﺭﺕ نوعی ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ الهی
ﻴﺎ ﻗﺪﺭ ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺧﺪﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯﻟﻰ ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻔﺮﻣﺎﻥ
(ﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ) ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍح ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺘﺪﺭﻳج
ﻮﺍﻧﺪک اﻧﺪﻙ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎمی اﻧﻮﺍع ﺘﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺘﺎ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﺍﻧﻮﺍع گیاهی
ﻮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍع فوق
بشری ﺒﻌﺪﻯ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﺩﺭﻫﺮﮐﺪﺍم
عبوﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻳﺪﺍلهای ﻨﻮع
ﻤﺮﺑﻮﻁ ﺩﺭ ﺍﻟﮕﻮﻯ
کماﻟﺎﺕ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﺬﺭﺩ. ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻳک
گوﻧﻪ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﺑﺪﻭﻥ
اﺭﺍﺩﻩﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺮ ﭘﻴچی ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
عاﻗل ﺠﺰئی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ سلوک
الهی کندﻭ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒیعی ﻮ ﻓﻄﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻘﺎﻭﻣﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻋﻮﺽ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﻮ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥ ها ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻥ اﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالفعل ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭﺟﺴم
ﻮدر ﺫﻫﻥ ﻮدر ﺭﻭح
ﺒﻮﻯ ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ ﺍﻥ
سلوک الهی ﻭﻣﺼﺮﻑ
ﺗﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻣﺼﺮﻑ ﻟﺬﺕ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭﺷﻬﻮﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣّﺎ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ ﺍﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭلی ﺪﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺟﺴمی ﻮﺫﻫنی
هستند ﻭلی ﺪﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺭﻭﺡ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻣﺸﻤﻮل ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﻮﻋﻘل ﻨﻮعی
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هستند
ﮐﻪ ﺗﺪﺑﻴﺮ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺠﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ
ﻮ ﺭﻭح اﻧﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺍﻣﺎ ﺩﻭ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﻘﺒل
اﺯ ﺍﺩﻡ ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺽ
ﮐﻨیم که اﺩم اﺑﻮ
ﺍﻟﺒﺸﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮ کامل الهی (ﺍﺩﻡ)
تازه ای ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﻭ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﻘﺒﻞ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒل اﺯ ﻓﺼل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ کنونی ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺗﺪﺑﻴﺮ الهی
ﻮﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﻔﻌلی
اﻭﺭﺍ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ ﻳک
ﺮﻗم ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺭﺍﺯ
ﺍﺳﺖ ﻭلی ﺰﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻳﻌنی ﺰﻣﺎﻥ
اﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﮐﻪ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺭﻭﺍح ﺼﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻮﻓق ﺒﺎﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻄﺮﻳﻘﺖ
سلوکی ﺗﺎﺯﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻮع اﻧﺴﺎنی ﺒﻘﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺼول
ﻨﻮعی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ300 ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﭙﻴﺶ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭﺣﺎﻟﺖ ﺗﮑﺎﻣل
ﺘﺪﺭﻳجی ﻔﺼﻮل ﻨﻮﻋﻰ
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺧﻴﻠﻴﻬﺎ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ اﻥ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭﺑﻘﻬﻘﺮﺍی پس
از مرگ ﻧﺮﻭﻧﺪ ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑنوع
بشری ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی ﻤﺸﺮﻙ ﺩﺭﻋﻤل
عبادی باطل
خود هستند ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺸﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺩﺭ ﺑﻴﻥ گناﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭمُدّعی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺍﺳﻠﺎم
ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی
ﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ الهی
ﺪﺭﻋﻤﻞ ﺣتی ﺪﻭ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﻘﺒل
اﺯﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌلی
اﺩم ﻴﺎ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒل اﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌلی
اﻧﻬﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
1629 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ94 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﺴَﺒَق
اﻟﻌﻠم ﻮ ﺟَﻒّ ﺍﻟﻘﻠﻢ
ﻭﻣضی اﻟﻘﻀاء ﻮ
ﺗمّ اﻟﻘﺪﺭ ﺑﺘﺤﻘﻴق
اﻟﮑﺘﺎﺏ ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺍﻟﺮﺳﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﺴﻌﺎﺩة
ﻣﻥ اﻟﻠﻪ ﻟﻤﻥ ﺁﻣﻥ
ﻮ ﺍﺗّﻘﻰ ﻭﺑﺎﻟﺸﻘاء
ﻠﻤﻥ کذّﺏ ﻭ ﮐﻔﺮ
ﻭ ﺑﺎﻟﻮﻟﺎیة ﻣﻥ
اﻟﻠﻪ ﻟﻠﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﻭﺑﺎﻟﺒﺮاءة ﻣﻨﻪ
ﻟﻠﻤﺸﺮﮐﻴﻥ ﺍﮔﺎهی الهی ﻘﺒﻠﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻗﻠم ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻮﻳس ﺧﺸک ﺸﺪﻩ
ﻭﻗﻀﺎ (ﻳﺎﺩ ﺍﻭﺭﻯ)
الهی اﻣﻀﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﻭ ﺗثبیت (
وسایبرنیتیک)
شد ﻭ ﻗﺪﺭ ﺗﻤﺎم
گرﺩﻳﺪ. ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻮﻥ کتاب ( ﻳﺎ سلوک
الهی ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ) ﺗﺤﻘّق
ﻴﺎﻓﺖ ﻭﺗﺼﺪﻳق
ﺮﺳﻮﻟﺎﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺖ ﻭﺑﺎ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺑﺮﺍﻯ کسیکه ﺍﻳﻤﺎﻥ
(ﻭﺍﻭﻡ عملی) ﺍﻭﺭﺩﻩ
ﻭﺗﻘﻮﻯ کرﺩ (ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ الهی ﻨﻤﻮﺩ.
(ﺑﺎﺯ ﻓﻌﻠﺎ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺍﺯ ﺟﺒﺮ الهی ﻮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻗﻄعی
اﻓﺮﺍﺩ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﺪﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯﺍﺩ ﺷﺨﺼی ﻤﺮﺩم
ﺪﺭ ﺑُﺮﺩ ﺩﻭﺭ ﺑﻴﺎﺷﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﺩﺭ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﻭﺍﮐﻮﺍﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺍﺯﺍﺩﻯ
اﻓﺮﺍﺩ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥ ها ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺑﺎ
ﺗﺠﺪﻳﺪ نوع
بشری همین ﺴﻠﻮﻙ
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺯﻣﺎنی
ﺪﺭ ﮐﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻳک اﺯ ﺻﻮﺭﺕﻫﺎﻯ
ﻨﻮعی ﭙُﺮﻋﺬﺍﺏ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤطیّع
اﻟﻬﻰ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺰﻣﺎنی ﺮﺍ ﺑﺎ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪگی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖﻫﺎﻯ ﺴﻮم
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﻧﺰﺩ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﻋﺮﺵ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﻨﺎﻣﻔﻬﻮم ﻮﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑل ﺘﺼﻮﺭ ﻣﺎﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭘس
ﺳﺒﻘﺖ ﺍﻃﻠﺎع
اﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
اﺯلی ﻮ ﻧﻮعی ﺒﺮﺍﻯ
همگاﻥ اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻫﺎﻯ ﻔﺮﺩﻯ
ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮی ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺳﻠﻮکی
عاﻗﺒﺖ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺧﺸک ﺸﺪﻥ ﻘﻠﻢ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻴﺎﻓﺘﻥ
هر ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒیعی ﻮ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺗﻤﺎم
اﻣﻮﺭ ﺍﻥ اﻳﻥ ﭽﻨﻴﻦ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯﻟﻰ ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻥ
ﺒﺪﻭﻥ اﺳﺘثنا ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻣﺮﻯ ﺪﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﮐﺎﺭ سلوک
الهی ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻯ
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑسلوک
الهی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﺑﺎ ﺗﻮﺑﻪ ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻮ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺯنوع
بشری ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭبِدای
الهی ﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ نوع
بشری اﻭ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺩﻭﺭﺗﺮﻯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻧﻮع فوق
بشری ﺒﻌﺪﻯ ﺠﺎﺭﻯ
گرﺩﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ ﻘﻀﺎﻯ
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
اﻭ ﺗﻤﺎم ﻤﻴﺸﻮﺩ.
(ﺍﻣﻀﺎ) ﻭ ﺗﺎﮐﻴﺪ
ﺣﮑم ﻮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺧﻠﺎل هرﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ ﺳﻠﻮکی
و شهودی ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﻳک اجَلّ ﻮﻳک
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭﻳک ﺒِﺪﺍﻯ
الهی ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺗﻤﺎم ﺸﺪﻥ ﻘﺪﺭ
ﻳﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺑﺸﺮﻃ
ﺘﺤﻘق کتاﺏ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
سلوک الهی ﻮ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﻳک ﻮﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
و وسیله الهی
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﻘﺒلی
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮند.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻤﻴﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺍﺯﺍﺩﻯ عمل ﻮﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﺪﺭ ﻭﺍقع ﺤﺮﮐﺘﻰ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﻮﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﮔﺸﺘﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺪﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻬﻤﻴﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ ﺗﺎ
ﻫﻤﻴﻥ سلوک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺍﻳﻥ
کتاﺏ ﻭ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﺤﻘق
ان ﻮ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ حَقّ ﻮحَجّ
ﻮ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺷﻬﻮﺩ
الهی ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﺍﻳﻥ ﺘﻮﻓﻴق
ﺒﺎ ﺗﺼﺪﻳق ﺮﺳﻮﻟﺎﻥ
ﻮ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎﻥ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﻏﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻳﻥ ﺮﺳﻮل
اﻭلی اﻟﻌﺰم ﭽﻮﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﺻﺎﺣﺐ ﮐﺸﻒ
ﺟﺪﻳﺪ شهودی
برای نخستین
بار در جهان ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل ﭙﻴﺮﻭ
أﻭلی اﻟﻌﺰﻡ ﭼﻮﻥ
ﺘﻤﺎمی کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﺣتی
هر ﺭﺳﻮل اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
اﻭ ﮐﻪ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک هستند. ﻭ ﺗﺼﺪﻳق
اﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﺍﺳﺖ
ﮔﻮﺋﻰ ﻭ ﺑحَقّ ﺒﻮﺩﻥ
ﺪﺭ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻟﺎﺯﻣﻪ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺳل ﺴﺎﻟﻚ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭلی اﻳﻥ
ﺘﺼﺪﻳق ﺮﺳﻮﻟﺎﻥ
ﻭﺗﺤﻘﻴق ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺗﺤﻘق
ﻘﺪﺭ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺗﻮکُلّ اﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻭﻗتی ﺪﺳﺖ
ﺍﺯ ﺍﺯﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺟﺒﺮ الهی ﻮﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺧﻮﺩ ﺳﻌﺎﺩتی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻋﻴﺪ
ﻭ ﺟﺸﻥ این ﺴﻌﺎﺩﺕ
ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭ ثاﺩﻯ
کند ﻭ ﺗﻮﻓﻴق ﻔﻮق
اﻟﻌﺎﺩﻩ ﻣﻬم ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻗتی که اﻳﻤﺎﻥ
ﻨﻈﺮﻯ ﺒﻴﺎﻭﺭﺩ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ عملی ﻮﺍﻭم
ﻮ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﻫﻤّﺖ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺗﻘﻮﺍ ﮐﻨﺪ. ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺗﻘﻴﻪ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ
ﻭﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺍﺯﺍﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ (ﺟﺒﺮالهی
ﺪﺭﺳﺮﻧﻮﺷت ها ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﮐﻪ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺗﺤﻤﻴل
اﺭﺍﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺴﻠﻴﻢ ﺑﺠﺒﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﻭﺳﺎﺋل
اﻟﻬﻰ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺳﭙس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻘﺎﻭﺕ ﻭﺳﺮﮐشی
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
عذﺍﺏ ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺎنی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺠﺪﻳﺪ ﺍﮐﺘﺸﺎفی
ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
و نیز کشف
شهودهای
مرتضوی و
مصطفوی ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻓﺮ ﻭﻣﻨﮑﺮ ﺷﺪﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺴﻌﺎﺩﺕ ﺩﺭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻴﺎﻓﺘﻦ ﻭﺷﻘﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻯ الهی ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻋﻀﻮ ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺍﻭم ﻮﺳﻠﻮک ﺒﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺧﺎﺹ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
اﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺪﻧﺒﺎﻝ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﺎﺳﺪ ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی ﻤﺸﺮﮐﺎﻥ
اﺯ ﺍﻥ ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮاءﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺩﻭﺭﻯ اﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﻮ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
کاﻣل ﻮﻋﺎﻣﻞ تَقرُّب
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﮐﺎﺫﺏ
آخوندﻫﺎ ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻭﻃﻮﺭﻯ که هَوَس
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺳﭙس ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ:
اﻥّ اﻟﻠﻪ ﻳﻘﻮل
ﻴﺎﺑﻥ ﺁﺩم ﺒﻤﺸﻴّتی
کنت ﺃﻧﺖ ﺍﻟﺬﻯ
ﺘﺸاء ﻨﻔﺴک ﻤﺎ
ﺗﺸاء ﻮ ﺑﺎﺭﺍﺩﺗﻰ
ﮐﻨﺖ ﺃﻧﺖ ﺍﻟﺬﻯ
ﺘﺮﻳﺪ ﻟﻨﻔﺴک ﻤﺎ
ﺗﺮﻳﺪ ﻭ ﺑﻔﻀل ﻨﻌﻤتی
علیّک ﻗﻮﻳﺖ ﻋﻠﻰ
ﻣﻌﺼﻴتی ﻮ ﺑﻘﻮتی
ﻮﻋﺼﻤتی ﻮﻋﺎﻓیتی
ﺃﺩّﻳﺖ ﺍلی ﻔﺮﺍﺋﻀﻰ
ﻭ ﺃﻧﺎ ﺃﻭﻟﻰ ﺑﺤَﺴَﻨﺎﺗک
ﻤﻨﻚ ﻭﺃﻧﺖ ﺃﻭلی
ﺒﺬﻧﺒک ﻤﻨّﻰ ﺍﻟﺨﻴﺮ
ﻣﻨّﻯ اﻟﻴک ﻤﺎ
ﺃﻭﻟﻴﺘک ﺒﻪ ﻭ ﺍﻟﺸﺮ
ﻣﻨّﻯ اﻟﻴک ﺒﻤﺎ
ﺟﻨﻴﺖ ﺟﺰاءا ﻭ
ﺑﮑثیر ﻣﻥ ﺘﺴﻠّطیّ
ﻠﻜﺎن ﻄﻮﻳﺖ ﻋﻥ
ﻄﺎﻋﺘﻰ ﻭﺑﺴوءک
بیّ ﻘﻨﻄﺖ ﻣﻥ ﺮﺣﻤﺘﻰ
ﻓلی اﻟﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻟحَجّة
ﻋﻠﻴک ﺒﺎﻟﺒﻴﺎﻥ
ﻭﻟﺎ ﺳﺒﻴل علیّک
ﺒﺎﻟﻌﺼﻴﺎﻥ ﻭﻟک
اﻟﺠﺰاء اﻟﺤُﺴﻥ
عندی ﺒﺎﻟﺎﺣﺴﺎﻥ
ﻟﻤا ﺃﺩﻋت ﺘﺤﺬﻳﺮک
ﺒﻰّ ﻭﻟﻥ ﺁﺧﺬک
عند عَزّﺗﻚ ﻭﻫﻮﻟﻪ
ﻭﻟﻮ ﻳؤاﺧﺬ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻨﺎس ﺑﻤﺎ ﮐﺴﺒﻮﺍ
ﻣﺎﺗﺮک علیّ ﻇﻬﺮﻫﺎ
ﻣﻥ ﺪﺍﺑّﻪ ﻟﻤﺎ
ﮐﻠّﻔک ﻔﻮق ﻄﺎﻗﺘﻚ
ﻭ ﻟم ﺃﺣﻤﻠک ﻤﻥ
اﻟﺎﻣﺎنة ﺍﻟّﺎ
ﻣﺎ ﺃﻗﺮﺭﺕ ﺑﻬﺎ
علیّ ﻨﻔﺴﻚ ﻭﺭﺿﻴﺖ
ﻟﻨﻔسی ﻤﻨک ﻤﺎ
ﺭﺿﻴﺖ ﺑﻪ ﻟﻨﻔﺴک
ﻤﻨّﻯ ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻥ ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩﺕ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍهی ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﻨﻰ (ﻧﻪ ﻓﻘﻄ اﺟﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺟﺴم
ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭح ﺒﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻯ اﺟﺮﺍئی
الهی ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﺣتی ﺨﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻴّﺖ ﻭ ﺗﻔﮑﺮ ﻗﺒل
از ﻋﻤﻞ ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﺯﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺸﺨﺺ
ﻣطیّع ﻔﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻧﺎﺷﻨﺎس ﻧﺎ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﻭ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﻔﮑﺮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺷﺨﺺ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻐﻠﻄ ﻤﺘﻔﮑﺮ
ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻧﻔس أمّاره ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺍﻥ ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎم
ﺸﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ
ﺍﻧﺘﻘمی اﻟﻬﻰ.
(ﺑﺮاءﺖ) ﺑَﺮﻯّ
ﺸﺪﻥ ﻮ ﻣﺘﻨﻔﺮ ﻭ
ﺩﻭﺭ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
اﺯ ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺸﺮک
ﺼﻔﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس
مَشیّت ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺸﻴتی
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﻋث
ﻓﺴﺎﺩ ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻧﻔس
أمّاره ﻭﻣﻘﺎم
ﺮﻭخی اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺁﻧﻬم ﺪﺳﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ) ﻭﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﻥ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ
(ﺑﺎﺯ مَشیّت ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺣل ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺍﺟﺮﺍئی ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ هستند
ﮐﻪ مَشیّت ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﺸﻴتی اﻟﻬﻰ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ الهی
اﺳﺖ ﭼﻪ ﺩﺭﮐﻨﺘﺮل
ﻔﮑﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻳﺎ
ﮐﻨﺘﺮل ﺠﺴم ﻮ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺘﻥ ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺑﻔﻌل
ﻮﺣﺮﮐﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻤثبتی ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ)
ﻭﺑﺎ ﻓﻀل الهی ﻤﻦ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺪﺍﺩﻥ
هاﻯ ﻤﻦ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻌﻤﺖ ﺑﺮﺗﺮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻣﻥ ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻯ (ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑنی
اﺩم ﻴﺎ ﺳﺎﻟک ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﮔﻬﮕﺎﻩ تمرّد
ﺍﺯ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
الهی ﻮ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﻌﻤﺖ
الهی ﻮﻧﻌﻤﺖ ﻭﺭﺣﻤﺖﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ شامل
عقلی ﻮﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺩﻳﮕﺮ ﺟﺴمی ﻮ ﺫﻫنی
ﻮ ﺭﻭﺍنی ﻮﺭﻭحی
اﺳﺖ) ﻭﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ
الهی ﻤﻨّﺖ ﻭﻋﺼﻤﺖ
ﻳﺎ ﺑﺴﺘﮕﻰ ﺗﻮ ﺑﻤﻦ
ﻭﺳﻠﺎﻣتی ﻮﺗﻮﺍﻥ
اﺩﺍﺭﻯ ﻔﺮﺍﺋﺾ
ﺗﻮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧجام
ﺒﺪﻫﻰ. ( ﺍﺩﺍﻯ ﻓﺮﺍﺋﺾ
ﺳﺎﻟﻚ تجلّی ﺨﻮﺩ
ﻭ ﺗﺮک گناﻩ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺩ ﻭﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
الهی ﻮ ﺍﺧﻠﺎقی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺎ شایسته
ﻧﻌﻤﺖ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻋﻘلی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺗﺮﻯ گرﺩﺩ)
ﻭﻣﻥ أولا ﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻥ ﻬﺴﺘﻢ ﺍﮔﺮ ﺣﺴﻨﻪ
ﻭﻧﻴکی اﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻰ ( ﻭﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ شامل ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭﺍﺭﺍﻣﺶﻫﺎ
ﻭﮐﺸﺶﻫﺎ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻮ ﻳﺎ ﻣﻌﺎﺩل ﺨﺪﻣﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﭙﺎﺩﺍﺷﻬﺎ ﻗﺎﺑل
ﻘﻴﺎس ﺑﺎ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ) ﻭﺗﻮ ﺧﻮﺩﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ شایسته
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ
ﺗﺎ ﻣﻥ که ﻣﺴﺌﻮل
گناﻫﺎﻥ ﺘﻮ ﺑﺎﺷﻢ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻴﻥ ﺸﺄﻥ
ﻭ ﻣﻘﺎم ﮋﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﻮ نَفس أمّاره
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺤﮑم
ﺪﺭ ﻓﮑﺮ ﻭهَوَس
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻋﻤﺎل
اﺟﺮﺍئی گناﻫﺎﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘس ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺑﺨﻮﺩﺕ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪهی ﻮﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ( ﻭﺧﻴﺮ
ﻭﻣﺼﻠﺤﺖ ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣل
و صلاح واصلاح
ﺮﻭحی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﻥ ﺒﺪﺍﻧﻰ ﮐﻪﺗﻮﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻥ ﺮﺳﺎﻧﺪم
ﻮﺷﺮّ ﻭﻋﺬﺍﺏ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯﻣﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺰﺍﻯ
ﺨﻴﺎﻧﺖ ﺑﺎﻣﺎﻧﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺟﻨﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺘﻮ ﺍﺳﺖ. ﺟﻨﺎح
هماﻥ گناه ﮐﺮﺩﻥ
ﻔﺎﺭﺳﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﻠﺎﻳﺎﻯ ﺴﺨﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻳﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺎ ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭ ﺗﺴﻠﻂ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻯ ﻮ ﺍﺯ ﻣﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﻌﺪم اﻃﺎﻋﺖ ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺮﻯ ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻯ.
( إﻧﻄﻮاء ) ﺩﺭﻭﻥ
گرائی ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ الهی ﻮﺟﺪﺍ
ﺸﺪﻥ ﻭﺳﺮﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
قشری ﭼﻮﻥ ﺒﭽﺮﺍﮔﺎﻩ
ﺯﻧﺪگی ﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ) ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳوء ﻈﻥ
ﻮ ﺑﺪ ﺩلی ﺘﻮ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺖ ﻣﻥ ﻨﺎﺍﻣﻴﺪ
ﺷﺪﻩ ﺍﻯ (ﺍﮐثرﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
که ﺩﺭﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍغ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ
ﺩﺭ ﺗﻮﺑﻪ سلوک
الهی هستند. ﻭتَصوّر
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺯﻳﺎﺩﻯ
گناﻫﺎﻥ ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
او آنان ﺭﺍ ﻣﺤﺎل
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﺗﺮ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﻋﻤل
عباﺩﻯ ﺒﮑﻨﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺘﺮ ﺍﺯﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﮐم گناﻫﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﭘُﺮ ثوﺍﺑﺎﻥ ﺒﻨﻈﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺑﺨﻮبی
ﺨﻮﻳﺶ ﻭ ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﺑﺰﻫﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻧﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻃﻠﺒﮑﺎﺭ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﻭﻳﺎ ﻫﺮﮔﺰﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺭﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻋﻘل ﻮ ﺍﺣﺴﺎسی
اﺳﺖ. ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
قشری ﻣﺎل ﻮﻣﻨﺎل
ﻮ ﻟﺬﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
اﺟﺮﺍﻯ هوس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﭘس ﺣﻤﺪ ﻭﺳﭙﺎس
ﺑﺎ سلوک الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﻥ اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ حُجَّت
ﻭوسیله و ﻭﺍﺳﻄﻪ
حَجّ ﻮحَقّ اﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺗﻮ ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ حَجّ
کنی ﻮحَقّ ﺒﻴﺎبی
ﻮ ﺗﺤﻘق ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺠﻮﺋﻰ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﺗﻤﺎم ﺤﺠﺖ الهی
ﺸﺪﻩﺍﻯ. ﻭﺑﺎ ﺑﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺕ ﺩﺭ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺨﻮﺩﺕ
ﺩﺭ ﺑﻴﻨﺶﻋﻘلی
ﻮﺑﻴﻨﺎئی ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻳﻥ
ﺤﺠﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﺭحَجّ
اﮐﺒﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺪم ﻤﺤﮑﻮﻣﻴﺖ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻯ) ﻭﺭﺍﻩ
ﺗﻮ ﺭﺍﻩ ﻣﻥ اﺳﺖ
ﻭﺍﮔﺮ تمرّد ﻭ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﺩﺭﻋﺼﻴﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﻨﻤﻮﺩﻯ ﺍﺯﺧﻮﺩﺕ
ﻭ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﺗﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺭﻫﺮﻭﻯ کرﺩﻯ ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﻧﻴﻜﻮ ﺗﺤﺴﻴﻥ
و بهبود ﺮﻭح ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﺰﺩ ﻣﻥ ﺪﺍﺭﻯ
اﮔﺮ ﺑﺎﺣﺴﺎﻥ ﻮ
ﺗﺤﺴﻴﻥ ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح و مقام
نوعی ﺒﺎ سلوک
الهی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻯ)
ﻭﻣﻥ هرﮔﺰ (ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ)
ﺑﺮﺣﺬﺭ ﺷﺪﻯ ﻭﺩﻭﺭﻯ
ﺘﻮﺭﺍ ﺍﺯ ﻣنکران
ندﺍﺭم ﻮﻫﺮﮔﺰ ﺗﻮﺭﺍ
ﻣﺎنع ﻨﻤﻴﺸﻮﻡ.
ﭼﻮﻥ ﺒﺎ ﺯﻭﺭ ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﻣﻥ ﺪﺍﺭﻯ ﺴﺮﮐشی
ﻤﻴﮑنی (ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم ﻤﻬﻠﺖ ﻋﻤﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻰ ﻭشاید ﻫم ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ ﺭﻭﺯﻯ
ﺴﺮﻋﻘل ﺒﻴﺎﻳی
ﻮ ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻰ. ﻭ ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
عمر ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻣﮕﺮ ﭘس ﺍﺯﻣرگ
ﻮﻣﻬﻠﺖ ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﻮ ﺑﺪﻭﻥ
هر ﺍﺳﺘثنا ﻭﺑﺪﻭﻥ
هر ﻋﻔﻮ ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺘﻰ
ﺩﺭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ). ﺳپس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺍﻳﻥ
هماﻥ گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺍﮔﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﻓﻮﺭﺍ ﻭﺑﺎ ﻫﺮ
ﮔﻨﺎهی اﮐﺘﺴﺎﺑﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻮﺃﺧﺬﻩ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﮐسی ﺒﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎقی ﻨﻤﻴﻤﺎﻧﺪ
(ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺯﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ توحّش
ﺣﻴﻮﺍنی ﻤﺎﻳﻪ
ﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺴﺎﻋﺎﺕ
ﻋﻤﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﻮﺃﺧﺬﻩ ﻭﻣنع
اﻋﻤﺎل ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
اﻧﺘﻘﺎم الهی ﺪﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﻮﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
اﻧﻬﺎ آغاز ﮔﺮﺩﺩ)
ﻭﻧﻘل ﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﻮﺭﺍ ﻣﮑﻠّﻒ ﻭ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﺒﻴﺶ ﺍﺯﻃﺎﻗﺖ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﺘﻮ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻡ
(ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻣل ﻨﻮعی
ﻮ ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺍﻯ کرﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺪﺭ ﺟﺴم ﻮ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺎﺭ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺳﻨﮕﻴﻥ ﺘﺮ ﺍﺯ ﻃﺎﻗﺖ
ﺗﻮ ﻧﮑﺮﺩﻡ (ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭم کرﺩﻥ
ﻮسلوک الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻬﻤﻴﻥ علت
ﺍﻳﻥ کرﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
بالفعل ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﻮ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻡ)
ﻭﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻮ ﺑﺪﺍﻥ اﻗﺮﺍﺭﻭﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﺮعلیّه ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻥ
(ﺩﺭﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺍﻟﻬﻰﻭﺩﺭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﻳﻨﻚ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺸﺪﻩﺍﻯ) ﻭﺗﻮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍضی ﺒﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﻣﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ ﻭﻳﺎ ﺭﺍﺿﻰ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺑﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﻣﻥ ﺪﺭ حَقّ
ﺘﻮﭼﻪ ﮐﻨﻢ (ﻭﺳﺎﻟک
ﺪﺭﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ ﭘﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﺘﻌﻬﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺮﺍ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ ﻭﺗﻮکُلّ
ﺒﺨﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺸﺪﻩ ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﻭﺑﻬﺮ ﺗﺮﺗﻴبی
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﻭح ﻮ
ﺭﻭﺍﻥ اﻭﺭﺍ ﺳﺎﻟم
ﻮشایسته ﺷﻬﻮﺩ
نهائی ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.

حدیث 1630 - ﺍﺯﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ اﺳﺖ
(ﺝ۵ص5
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻗﻀﺎ ﻭﻗﺪﺭ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: لا ﺗﻘﻮﻟﻮﺍ ﻭﮐّﻠﻬم
اﻟﻠﻪ ﺍلی ﺃﻧﻔﺴﻬم
ﻔﺘﻮﻫّﻨﻮﻩ ﻭﻟﺎ
ﺗﻘﻮﻟﻮﺍ ﺟﺒﺮهم
علیّ ﺍﻟﻤﻌﺎصی
ﻔﺘﻈﻠﻤﻮﻩ ﻭﻟﮑﻥ
ﻘﻮﻟﻮﺍ ﺍﻟﺨﻴﺮ
ﺑﺘﻮﻓﻴق اﻟﻠﻪ
ﻭﺍﻟﺸﺮ ﺑﺨﺬﻟﺎﻥ
اﻟﻠﻪﻭﮐﻞّ ﺳﺎﺑق
فی علم اﻟﻠﻪ ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭند
آﻧﻬﺎ را ﺑﺤﺎل ﺨﻮﺩ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﺤﻘﻴﺮ ﻭ ﺍﻫﺎﻧﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭتَصوّر
ﺑﺎﻃلی اﺳﺖ. (
تمامی ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒﻴﻌﻰ
بوده و ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭو
کنترل ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻤﻨﮑﺮ ﺳﻠﻮک الهی
ﻮ ﻳﺎ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
که ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﻭﺳﺎﺋﻄ و
وسائل بحقّ الهی
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺮﻫﺎ ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺣتی ﻔﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﺪﻩ ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭاﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﺘﺪﺑﻴﺮ
ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ هنوﺯ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺣتی ﺪﺭﻫﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ ﻗﺒﻀﻪ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی اﻳﻦ ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
عرﻓﺎنی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ قُرآن
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻭﺗﺬﮐﺮ ﻭ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺤﻤﻴل
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. (ﻭﻫﻦ) ﻣﻮﻫﻦ
ﺑﻮﺩﻥ ﻮ ﮐﻮﭼک ﻮ
ﺣﻘﻴﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎﻋث
ﺗﻮﻫﻤﺎﺕ ﺑﺎﻃل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﺑﮕﻨﺎﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺴﺘم ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ( ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﻣﻄلق ﺪﺍﺭﻧﺪ.
که ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺩﺭ ﺟﺒﺮ ﻭﮐﻨﺘﺮل
ﻀﺮﻭﺭﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺘﻤﮕﺮ ﻭ ﺯﻭﺭﮔﻮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻥ
ﻤﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
کاﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺍﺯﺍﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮ ﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺑﺠﺒﺮﺍﻟﻬﻰ ﻭ مَشیّت
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻭ ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭ الهی اﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ) بلکه ﺒﮕﻮﺋﻴﺪ
ﺧﻴﺮ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺘﻮﻓﻴق
از ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭﺷﺮّ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺧُﺬﻟﺎﻥ
و عدم کمک الهی
اﺳﺖ ﻭﻫﺮﺩﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻗﺒل دﺭﺍﻃﻠﺎع
ﻮﺍﮔﺎهی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ. (ﺧﻴﺮ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی
ﺪﺭ سلوک الهی ﺑﺎﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ تجلّی
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﻭ
نیز ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺘﻬﺎ
ﻭﻣﺼﻮﻧﻴﺘﻬﺎ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭ ﭼند ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﻠﻮک ﻮ
شایستگی ﺒﺴﺎﻟک
ﺮﺳﻴﺪه ﺑﺎﺯﻣﻨّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
حَقّ ﺴﺎﻟک عاﻣﻞ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻴﺮ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﻟﻬﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭ ﻋﻈﻤﺖﻫﺎﻯ
کیفی ﻗﺎﺑل ﻤﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺑﺎ ﺯﺣﻤﺎﺕ ﻭﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺷﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﺧﺬﻟﺎﻥ
ﻮ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖﺍﺯﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣلی
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﺩﻭ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺍﻃﻠﺎع هستند.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫم ﺪﺭ ﺍﺯل
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺤﻘق ﻴﺎﺑند ﮐﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑند ﮔﺮ ﭼﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭﺩﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻭ ﻳﺎ ﺗﮑﺎمل ﻄﺒیعی
ﺪﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺮﺩﻭ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث 1631 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ95 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ثمانیة
ﺃﺷﻴاء لا ﺗﮑﻮﻥ
اﻟّﺎ ﺑﻘﻀاء اﻟﻠﻪ
ﻭ ﻗَﺪَﺭﻩ ﺍﻟﻨﻮم
ﻮ ﺍﻟﻴﻘظة ﻭ ﺍﻟﻘﻮّة
ﻭ ﺍﻟﻀﻌﻒ ﻭﺍﻟﺼحّة
ﻭ ﺍﻟﻤﺮﺽ ﻭ ﺍﻟﻤﻮﺕ
ﻭﺍﻟﺤﻴﺎة ﻫﺸﺖ
ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ ﻣﮕﺮ
ﺑﻘﻀﺎ ﻭ ﻗﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ
(ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺘﺼﻮﻳﺐ
ﻭ ﺩﺭ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍئی
ﺁﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ اﻋﻤﺎل
غرﻳﺰﻯ اﻧﺴﺎﻥ هستند
ﻭﻧﻪ ﺍﻋﻤﺎلی
اختیاری ﻨﻤﻮﺩﻥ
ﻮﺑﻌﻠتی ﺪﺭﮔﻨﺎﻩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻮ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍﻯ
اﻋﻤﺎل ﺒﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺸﺨﺺ که ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ (ﮐﻪ ﻧﻮعی
ﻤﺮگ ﻮ ﺷﺒﻴﻪ ﻣﺮﮒ
ﻭ نیز ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻳﺎجَهَنّم
ﺪﻭم اﻧﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭﮔﺮﺩ ﺷﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘلی ﺒﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﻭم اﻭﻟﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺪ ﺍﻧﺘﻘﺎل
ﺮﻭح آﻧﻬﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺮگ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺨﻮﺍﺏ ﮐﺎﺑﻮسی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ
ﻭ ﺣِس ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﻣﺮگ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻮ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺮﻭٴﻴﺎﻯ
ﻤﻠﮑﻮتی آﻧﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﻠﺤﻈﺎﺕ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺭک ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻴﺪﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﺒﻌضی اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻴﺨﺒﺮﻯ اﺳﺖ ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﺪﺭ ﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ
ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ
ﺒﻴﺪﺍﺭ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺷﺄﻥ ﻮ ﻣﻘﺎم ﺮﻭح
عمل ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﺪﻥ ﭙس ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
( ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺰﻧﺪکی
اﺳﺖ ﻭ ﺍﺣﻴﺎﻯ
اﻋﺼﺎﺏ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎم ﻨﻔس ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ سلوک
الهی ﻳﺎ تمرّد
ﺑﺮ ﺍﻭﺍﻣﺮ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﻮﻡ ﻗﻮﻩ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺮﺍﻯ
اﺟﺮﺍﻯ هر ﻧﻴﺖ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻮ ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎم
ﺮﻭحی ﺨﻮﺩ) ﻭﺿﻌﻒ
ﻳﺎ ﻧﺎ ﺗﻮﺍﻧﻴﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺤﺎﻝ
(ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالفعل ﮐﺎفی
در ﺠﺴم ﻮ ﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭحی اﻭﻟﻴﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﻘﺒﻠﻰ ﮐﺎفی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ) ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺻﺤﺖ ﻭ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺽ ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
که ﺍﻣﮑﺎﻥ سلوک
الهی ﻮﮐﺎﺭ ﺑُﺮﺩ
ﺩﺭﺳﺖ ﻓﮑﺮ ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺘﻥ ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮﺭﻭح
ﺮﺍ ﻓﺮﺍﻫم ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﻣﺮگ
ﻮ ﺯﻧﺪگی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺍﺭﺍﺩﻩ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮگ
ﺸﺨﺺ ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻋﻤﺮ ﻭﺍجَلّ ﻤﻌﻴﻥ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺪﺭﺳﺎﻟک
ﺪﺭﻫﺮ ﺍجَلّ ﺸﻬﻮﺩﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺍﺣل
لاﺯم ﻮ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺒﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ
ﺗﺎ ﺣتی اﻋﻠم الهی
ﻨﻴﺰ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺟﻌﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﻳﺎ ﻋﻮﺩ ﺑﺪﺗﺮ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮعی ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ
ﺍﻳﻥ ﺰﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ها ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم که ﺿﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ ﻭ ﺑﺮخی ﭙس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻧﻬﺎئی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻧﺪکی
ﻨﻴﺰ ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ اﺯﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺮگ ﻮ ﻫﻨﮕﺎم ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ
هدﺍﻳﺖ الهی ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪﻫﻠﺎک اﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﭘس
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻴﺎﻓﺘﻥ ﺪﺭ ﻗﻀﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻣﺮﻯ
غرﻳﺰﻯ ﻨﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﭘس ﺍﺯﻫﻤّﺖ ﺳﺎﻟک
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻦ ﻧﻴﺰ ﻓﻀﺎﻯ
الهی ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻭ
ﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﮐﺸﺶ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻥ ﺒﮕﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1632 - ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ ۵ﺹ95 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻴﻘﻮل اﻟﻠﻪ عَزّ
ﻭ جَلّ ﻣﻥ ﻠم ﻴﺮﺽ
ﺑﻘﻀﺎﺋﻰ ﻭﻟم ﻴﺸﮑﺮ
ﻧﻌﻤﺎﺋﻰ ﻭﻟم ﻴﺼﺒﺮ
ﻋﻠﻰ ﺑﻠﺎﺋﻰ ﻓﻠﻴﺘّﺨذ
ﺭﺑّﺎ ﺳﻮﺍئی ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺘﻌﺎل
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻫﺮکَس
ﮐﻪ ﺭﺍضی ﺒﻘﻀﺎ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭ مَشیّت ﻣﻦ ﻧﺒﻮﺩ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺘﺎﮐﻨﻮﻥ ﻤﻥ ﺒﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺳﭙﺎس ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﺑﺮ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﻤﻦ ﺩﺭﺳﻠﻮک ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﭘس ﺑﺮﻭﺩ
رَبّ ﻭمُربّی
ﺪﻳﮕﺮﻯ غیر ﺍﺯ
ﻣﻥ ﺒﺠﻮﻳﺪ. ﺍﻳﻥ
اﻣﺮﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖو
ولایت ﻣﻘﺒﻮل الهی
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﻭﺟﻮﺩ ﻗﻀﺎﻯ
الهی ﺮﺍ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺮﺍﺿﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی غیر ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺷﮑﺮ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺻﺒﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺣتی
وسیله و ﻴک ﻤﺮﺑﻰ
الهی ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺩﻧﺒﺎل
رَبّ ﻭﺧﺪﺍﻯ ﻤرَبّی
ﺪﻳﮕﺮ ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺪﺭ آخوند ﻭ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻤﻘﺪس ﺩﺭ هرﻣﺬﻫﺐ
ﺩﻳﻥ ﺮﺳمی ﻮ ﻗﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻗﻀﺎﻯ
الهی ﺪﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺭﻭح ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺳﺎﻟک که ﺩﺭ
ﺗﻮکُلّ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﻮ ﺭﺍضی
ﺒﻬﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺍﺭﺩ صبر ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻭﻗﺖ شایسته
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺻﺤﺮﺍﻯ ﻤﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺍﻭﺭﻯ
الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﭽﻪ ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﻭح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
اﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﻔﺮﺳﺘﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎﺭ دیگر ﺭﺍﻩ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی ﺪﻧﺒﺎل
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺷﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﮐﻞّ ﻧﻌﻤﺘﻰ
ﮐﻪ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
نوع بشری ﻭﻣﻌﺮفی
ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻘل
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﮐﺸﺶ
ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی اﺳﺖ. (ﻧﻌﻤاء
) جَمع ﻨﻌﻤﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻋﻢّ ﺍﺯ ﻧﻌﻤﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻮ ﺭﻭﺣی ﻮ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
اﻥ ﺪﺭ آغاز ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻴک ﭙﻴﺮ
کامل الهی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺻﺒﺮ
ﺩﺭ ﺑﻠﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﻭﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﻥ
ﺪﺭﺟﻪ ﺻﺒﺮ ﻭ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﻮﺗﻘﻮﻳﺖ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺼﺒﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ ﻭﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﻳﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺪﺭﻳج کسب ﮔﺮﺩﺩ
ﺻﺒﺮ ﺳﺎﻟک ﻤﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ سلوک
الهی اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﻳﻥ ﺼﺒﺮ ﺿﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺑﻘﻮل ﻤﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﭼﻮﻥ ﺳﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻥ اﺳﺖ. ﻭ (ﺍﺗّﺨﺎﺫ)
ﺟﺴﺘﻥ ﻮﺑﮑﺎﺭ ﮔﺮﻓﺘﻥ
رَبّ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی اﻳﻥ
رَبّ مُربّی ﺪﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
آخوندﻫﺎ ﻭﻓﻘﻬﺎﻯ
ﻔﺎﺳﺪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
هستند ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺩﻳنی ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
رَبّ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
حسینی بمعرفی
خداوند ﻮ ﻧﻴﺰ رَبّ
مُربّی اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ ﻗﺎﺋم
ﻤرَبّی ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ ﻭ رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
فوق بشری ﺒﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺭَﻉ) ﻣﺼﺮﻯ ﺒﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ رَبّ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ ﺨﻮﺩ رَبّ
و رابی ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺻلی ﻤﺼﺮی ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺧﺪﺍﻯ ﻔﺎﺭسی
هماﻥ هُداﻯ ﻘﺮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻃﺮﻳقتی
ﺰﺭﺩ ﺷتی ﻮ ﺍﺻلی
ﻔﺮﻫﻨگی ﻮ ﺳﻠﻮکی
اﻳﺮﺍنی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
(گاﺩ ) ﻓﺮﻧگی اﺳﺖ.

حدیث 1633 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم عسکرﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭﻧﺎﻣﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﺮﺩم اﻫﻮﺍﺯ
ﺍﺯ ﻗﻮل اﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
می ﻨﻮﻳﺴﺪ(ﺝ۵ﺹ95
ﺑﺤﺎر) ﻠﻌﻠّک ﺃﺭﺩﺕ
ﻗﻀاءا ﻟﺎﺯﻣﺎ ﻭﻗﺪﺭﺍ
ﺣﺘﻤﺎ ﻟﻮ ﮐﺎﻥ ﺬﻟک
کذﻟﻚ ﻟﺒﻄل ثوﺍﺏ
ﻭ ﺍﻟﻌﻘﺎﺏ ﻭ ﺳﻘﻄ
اﻟﻮﻋﺪ ﻭ ﺍﻟﻮﻋﻴﺪ
ﻭ ﺍﻟﺄﻣﺮ ﻣﻥ اﻟﻠﻪ
ﻭ ﺍﻟﻨﻬﻰ ﻭ ﻣﺎ ﮐﺎﻧﺖ
ﺗﺄتی ﻤِﻦ ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﺎﺋمة ﻟﻤﺬﻧﺐ
ﻭﻟﺎ ﻣﺤﻤﺪة ﻟﻤﺤﺴﻦ
ﻭﻟﺎ ﮐﺎﻥ اﻟﻤﺤﺴﻥ
ﺃﻭلی ﺒثوﺍﺏ ﺍﻟﺎﺣﺴﺎﻥ
ﻣﻥ اﻟﻤﺬﻧﺐ ﻭﻟﺎ
ﺍﻟﻤﺬﻧﺐ ﺃﻭلی
ﺒﻌﻘﻮبة ﺍﻟﺬﻧﺐ
ﻣﻥ اﻟﻤﺤﺴﻦ ﺗﻠک
ﻤﻘﺎلة ﺍﺧﻮﺍﻥ
ﻋﺒﺪة ﺍﻟﺎﻭشان
ﻭ ﺟﻨﻮﺩ ﺍﻟﺸﻴﻄﺎﻥ
ﻭﺧﺼﻤاء اﻟﺮﺣﻤﻦ
ﻭ ﺷﻬﺪاء الزﻭﺭ
ﻭ ﺍﻟﺒُﻬﺘﺎﻥ ﻭ
ﺃﻫل اﻟﻌمی ﻮ ﺍﻟﻄﻐﻴﺎﻥ
ﻫم ﻘﺪﺭیّة ﻫﺬﻩ
ﺍﻟﺎمّة ﻭ ﻣﺠﻮﺳﻬﺎ
ﺍﻥّ اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
ﺃﻣﺮ ﺗﺨﻴﻴﺮﺍ ﻭ
نَهی ﺘﺤﺬﻳﺮﺍ ﻭﮐﻠّﻒ
ﻳﺴﻴﺮﺍ ﻭﻟم ﻴﻌﺺ
ﻣﻐﻠﻮﺑﺎ ﻭﻟم ﻴﻄﻌم
کرﻫﺎ ﻭ ﻟﻢ ﻳﺮﺳل
اﻟﺮﺳل هزﻟﺎ ﻭﻟم
ﻴﻨﺰل اﻟﻘﺮﺍﻥ
عَبَثا ﻭﻟم ﻴﺨﻠق
اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻭ ﺍﻟﺄﺭﺽ
ﻭ ﻣﺎ ﺑﻴﻨﻬﻤﺎ ﺑﺎﻃﻠﺎ
ﺫﻟک ﻈﻥّ اﻟﺬﻳﻥ
کفروﺍ ﻓﻮﻳل ﻠﻠﺬﻳﻥ
کفروﺍ ﻣﻥ اﻟﻨﺎﺭ
شاید
ﻣﻨﻈﻮﺭﺕ ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻗﻀﺎﻯ الهی
لازﻡ ﻭ ﻗﺪﺭ ﺍﻭ
ﺣﺘمی اﻟﺎﺟﺮﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻌنی ﻨﺪﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﻀﺎﻯ اﻟﻬﻰ (ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻮﻟﺎ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻟﺎهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣل
ﺴﻠﻮکی ﺰﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ شایستگی
کافی ﺪﺭ (ﺷﺮﺍﻳﻄ
لاﺯﻡ) ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﻓﺖ
(ﺷﺮﻃ کاﻓﻰ) ﺭﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑِﺪﺍئی الهی
ﺘﺎﺯﻩ ﻭﻣﻘﺎم ﺮﻭﺣﺎنی
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ می ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
(ﻗﺪﺭ) ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻗﺒلی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺿﻤﻨﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺟﺒﺮالهی
ﻮ مَشیّت ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭحی ﺒﺤﺎل
طبیعی ﺨﻮﺩ ﺭﻫﺎ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﭙﺮﺳﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﭘس ﻗﻀﺎ ﻭ ﻗَﺪَﺭﻯ
ﭼﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ؟ ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
اﻣﺮ ﻃﺎﻋﺖ (ﺑﺮﺍﻯ
سلوک الهی ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻥ ﻘﻀﺎﻭﺕ الهی
ﻮﺗﺪﺑﻴﺮ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻯ الهی ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی
غیر ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ توحّش ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ الهی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺸﮑل ﺴﺮﻧﻮﺷتی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻫﺴﺖ. ﻭﺩﺭﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺘﺪﺭﻳﺠﻰ
ﻋﮑس ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ) ﻭ ﻧﻴﺰ نَهی
اﺯ ﻣﻌﺼﻴﺖ (ﺩﺭﻋﺼﻴﺎﻥ
اﺯ ﺍﻧﺠﺎم ﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺣتی
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ اﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺎﺕ ﻭ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺷﺮک ﻮ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ نَهی ﺼﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ ﮐﻪﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻗﻀﺎﻭﺕ الهی ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺘﺪﺑﻴﺮﻯ هفت ﮔﺎﻧﻪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﻤﻄﺮح
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ) ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻮﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﻌل ثوﺍﺏ
ﻭ ﺣﺴﻨﺎﺕ (ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺳﺨﺖ ﻭ ﺗﺤﻘق ﺁﻥ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻮ ﺗﻮﺍﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺗﻠﺎﺵ
ﺍﻭ.(ﻓﻌل ﺤَﺴَﻨﻪ)
ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی ﻮ ﺗﺤﺴﻴﻥ ﺮﻭح
اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ ﺍﻋﻤﺎل
ﺒﺎ ثوﺍﺏ ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺒﺎﻃل ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺳﺮﺍﻥ ثوﺍﺏ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻳﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ آثار ﻣﻨفی
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺗﺮﻙ معصیت ﺑﺎﺯ
ﺳعی ﺪﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮک ﻮﻧﻴﻤﻪ ﮐﺎﺭﻩ
ﺭﻫﺎ ﻧﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﺷﺮک
ﻨﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﻣﻌﺼیت
ﺑﺪﺗﺮﻯ اﺳﺖ) ﻭﻣﻌﻮﻧﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻘرَبّ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ تَقرُّب
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﮔﺮﻓﺘﻥ ﻮﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎقی
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ) ﻭ (ﺧُﺬﻟﺎﻥ)
ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺑﺮﺍﻯ
هرکَس ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﮐﻨﺪ ﻭتمرّد
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻳﻌنی
اﺯ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺘﻤﺮﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﮑﻨﺪ) ﻭ ﻧﻴﺰ ﻭﻋﺪﻩ
ﻭ ﻭﻋﻴﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﻭﺗﺮﻏﻴﺐ ﻭﺗﺮﻫﻴﺐ
(ﺑﺎ ﺗﺸﻮﻳق ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺗﻬﺪﻳﺪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻗﻀﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺍﺳﺖ. (ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
اﺯ ﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ ﻤﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺟﺎﻯ ﻘﺪﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﻭﺗﻮﺍﻧﺎئی
الهی اﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
اﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺎ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺣتی ﻔﮑﺮﺵ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﮑﻦ. ﺯﻳﺮﺍ ﻇﻦّ
(ﻭﺧﻴﺎل ﺨﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺫﻫﻦ) ﺍﺣﺒﺎﻃ
کنندﻩ ﻭ ﺑﺎﻃل
کننده ﺍﻋﻤﺎﻝ (ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣلی ﻘﺒلی
ﻤﺎ ﺍﺳﺖ) ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻗﻀﺎ
ﻭ ﻗﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻴلی
ﺒﺎ ﻗﻀﺎ ﻭ ﻗﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻔﺮق ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺍﻭﺭﻯ
الهی ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﮑﺪﺍم ﻨﻮع
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺴخ ﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ ﺩﻭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺍﺯ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
گذﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺑﻨﻮع
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ سلوک
الهی نوع بشری
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ ﻳﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺍﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ آﻧﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺮک
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭتمرّد
ﺑﺮ ﺍﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﺮﻳک
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 1634 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ97 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻗﻀﺎ
ﻭ ﻗﺪﺭ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: انّ اﻟﻠﻪ عَزّ
ﻭجَلّ ﺍﺫﺍ جَمع
اﻟﻌﺒﺎﺩ ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﺳﺄﻟﻬم عمّا ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﻴﻬﻢ ﻟﻥ ﻴﺴﺄﻟﻬم
عمّا ﻗﻀی علیّهم
ﻭﺍﻟﮑﻠﺎم فی اﻟﻘﺪﺭ
ﻣنهیّ عنه ﮐﻤﺎ
ﻗﺎل ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﻟﺮجَلّ ﻘﺪ ﺳﺄﻟﻪ
ﻋﻥ اﻟﻘﺪﺭ ﻓﻘﺎل
ﺒﺤﺮ ﻋمیق ﻔﻠﺎ
ﺗﻠﺠّﻪ ثمّ ﺴﺄﻟﻪ
ثانیة ﻴﻪ ﻓﻘﺎل
ﻄﺮﻳق ﻤﻈﻠم ﻔﻠﺎ
ﺗﺴﻠﮑﻪ ثمّ ﺴﺄﻟﻪ
ثالثة ﻓﻘﺎل ﺴﺮّ
ﺍﻟﻠﻪ ﻓﻠﺎ ﺗﮑﻠّﻔﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻮﻥ
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ (ﻣطیّع
ﻮ ﺳﺎﻟﻚ) ﺭﺍ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ جَمع ﻤﻴﮑﻨﺪ
(ﺑﺮﺍﻯ اﻣﮑﺎﻥ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭلی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ)
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﺒﻮل ﺘﺮﺑﻴﺖ
رَبّ ﺍﻟﻬﻰ در
تولد بشری
بعدی ﺯﻳﺮﺍﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺳﭙس ﻧﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻧمی ﭙﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻗﻀﺎﻯ الهی ﺒﺮﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻩ.
(ﺩﺭ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ ﺗﺒﺎﺩل ﻨﻈﺮﻯ
ﺒﺎ ﺷﺨﺺ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
اﻃﻠﺎع اﺯ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻓﻘﻄ
ﺒﺎ ﻳﺎﺩ ﺍﻭﺭﻯ ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﻮ ﺗﻌﻬﺪﺍﺕ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺪﺍﻭﺭﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ
ﮐﻪ ﺑﮑﺪﺍم ﻨﻮع
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺴخ گرﺩﻧﺪ ﺗﺎ
ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
گذﺷﺘﻪﻫﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﺟﺒﺮﻯ ﻮ ﻃﺒیعی
ﻮﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
کسب ﻧﻈﺮ ﺭﻭح ﻨﻴﺴﺖ)
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﺪﺭ
ﻗَﺪَﺭ نَهی ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ ﺑﮑﻨﺪ
ﻭ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ الهی ﺒﻮﺩ.
ﻭﺑﺤث ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎفی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻗﺪﺭﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﻣﺎنع
اﺯﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻤﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻳﺎ ﻧمی
ﺸﻮﺩ ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺍﻣﺮﻯ ﻨﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺎﺯﻯ
ﻮﺍﻃﻠﺎع ﻘﺒلی ﻮ
مَشیّت ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﮐﺎﺭﻯ که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻳﻌنی ﻨﻴﺮﻭ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
ﻮﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
بالفعل ﺟﺴمی ﻮ
ﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭحی اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻟقوّه
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺑﺎ ﺭُﺷﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺠﺴم ﻮﺫﻫﻥ
ﻮ ﺭﻭﺡ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ.
ﻭلی ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭﺗﺴﻠﻴم
عتاﺷﻘﺎﻧﻪ ﮔﺮﺩﺩ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻔﺮﻣﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﺴﺎﻟﻪ (ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
سلوک الهی) ﺭﺍﻩ
ﺗﺎﺭﻳکی اﺳﺖ ﺩﺭﻭﻥ
ان ﻨﺮﻭ (ﺑﺪﻭﻥ ﭙﻴﺮ
ﻭمُربّی ره
رفته اﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺠﺎئی ﺮﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻮﺭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺭﺍﻩ سلوک
الهی ﺑﺪﻭﻥ ﺮﺍﻫﻨﻤﺎ
ﻭ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
اﻧﺰﺍل الهی اﺯﻋﻠﺎﺋم
ﺮﺍﻩ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻳﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻏﻴﺮﻗﺎﺑل
عبورﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
کشتی ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭﮐﺸتی
ﺒﺎنی ﭽﻮﻥ ﻨﻮح
اﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻮﺍﺭﺩ ﺍﻳﻥ ﺪﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻄﻮﻓﺎنی ﻮ ﺗﺎﺭﻳک
ﻮﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ (ﻗﺪﺭ) ﺳﺮّﻯ
الهی اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﻳﺎﻫﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺍﺯ ﺍﺳﺮﺍﺭ الهی
هستند. ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻤک ﻜﻨﺪ
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎی ره
روی کرده ﻣﻌﺮفی
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﮐسی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﮑﻠّﻒ ﻭﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺒﻴﻨﺪﺍﺯﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ ﻭ ﻧﻮﺭﻫﺪﺍﻳتی
اﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﮑﻠّﻒ ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﻭﺩﺭ
ﮐﻠﺎﻑ ﺳﺮ ﺩﺭﮔُم
اﻓﺘﺎﺩﻥ ﻭﺧﺴﺘﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺨﻮﺩ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻘﺒﻮل
اﻟﻬﻰ ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ
و توسّل ﻭ ﺩفع ﺸﺮﻙ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺒحَقّ
الهی ﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
الهی ﻨﻴﺴﺖ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﻮﺩ.
ﻭﻋﻘل ﻮ ﺭﻭح ﺘﻌﺎلی
ﻨﻤﻴﻴﺎﺑﺪ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﻌﺪﻯ ﺒﻨﻮع
فوق بشری ﻨﻴﺴﺖ.

حدیث 1635 - اﺯﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ97 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻗﺪﺭ
( ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻮالهی
اﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺗﺤﻘق اﻭﺍﻣﺮ
ﺍﺯلی اﻭ ﺩﺭ (ﮐﻥ
ﻔﻴﮑﻮﻥ) ﺍﻣﺪﻩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻟّﺎ ﺍﻥّ اﻟﻘﺪﺭ
ﺳﺮّ ﻣﻥ ﺴﺮّ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﺣﺮﺯ ﻣﻥ ﺤﺮﺯ ﻣﺮﻓﻮع
فی ﺤﺠﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻄﻮﻯ ﻋﻥ ﺨﻠق
اﻟﻠﻪ ﻣﺨﺘﻮم ﺒﺨﺎﺗم
اﻟﻠﻪ ﺳﺎﺑق فی
علم اﻟﻠﻪ ﻭُضع
اﻟﻠﻪ ﻋﻥ اﻟﻌﺒﺎﺩ
ﻋﻠﻤﻪ ﻭ ﺭﻓﻌﻪ ﻓﻮق
ﺸﻬﺎﺩﺍﺗﻬﻢ ﻟﺄﻧّﻬم
لا ﻳﻨﺎﻟﻮﻧﻪ ﺑﺤﻘﻴقة
ﺍﻟﺮﺑّﺎنیة ﻭﻟﺎ
ﺑﻘﺪﺭة ﺍﻟﺼﻤﺪﺍنیة
ﻭﻟﺎ ﺑﻌﻈمة ﺍﻟﻨﻮﺭﺍنیة
ﻭﻟﺎ ﻳﻌﺰﻩ ﺍﻟﻮﺣﺪﺍنیة
ﻟﺄﻧّﻪ ﺑﺤﺮ ﺯﺍﺧﺮ
ﻣﻮّﺍﺝ ﺧﺎﻟﺺ ﻟﻠﻪ
عَزّ ﻭجَلّ ﻋﻤﻘﻪ
ﻣﺎ ﺑﻴﻥ اﻟﺴﻤاء
ﻮ ﺍﻟﺎﺭﺽ ﻋﺮﺿﻪ
ﻣﺎ ﺑﻴﻥاﻟﻤﺸﺮﻕ
ﻭﺍﻟﻤﻐرَبّ ﺃﺳﻮﺩ
ﮐﺎﻟﻠﻴل اﻟﺪﺍﻣس
ﮐثیر ﺍﻟﺤﻴّﺎﺕ
ﻭ ﺍﻟﺤﻴﺘﺎﻥ ﺗﻌﻠﻮ
ﻣﺮّة ﻭ ﺗﺴﻔﻞ ﺍﺧﺮﻯ
فی ﻘﻌﺮﻩ ﺷﻤس ﺗﻀیئ
ﻟﺎ ﻳﻨبغی ﺃﻥ ﻴﻄّاع
علیّها ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻮﺍﺣﺪ
ﻭ ﺍﻟﻔﺮﺩ ﻓﻤﻥ ﺘﻄلّع
علیّها ﻓﻘﺪ ﺿﺎﺩ
ﺍﻟﻠﻪ فی ﺤﮑﻤﻪ
ﻭ ﻧﺎﺯﻋﻪ فی ﺴﻠﻄﺎﻧﻪ
ﻭ ﮐﺸﻒ ﻋﻥ ﺴﺮّﻩ
ﻭ ﺳﺘﺮﻩ ﻭﺑاء ﺒﻐﻀﺐ
ﻣﻥ اﻟﻠﻪ ﻭ ﻣﺄﻭﺍﻩ
جَهَنّم ﻮﺑِﺌس
ﺍﻟﻤﺼﻴﺮ ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﻗﺪﺭ ﺳﺮﻯ اﺯ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ (ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒلی ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻥ ﻮ ﻗﻄعی
اﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﻭﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑل ﻔﻬم اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﺍﺯﻯ که ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﮐﺸﻒ ﺷﺪنی ﻨﻴﺴﺖ.
(ﻭ ﺍﻳﻥ ﻘﺪﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺒﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣلی اﺯﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻯ اﺯ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺳﺎمی اﻭ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﻋﻘل ﻮﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑآﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﺪ ﺗﺎ
شایسته ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺘﺮﻯ ﺒﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮع فوق
بشری ﻮ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ) ﻭﺣِﺮﺯ
و احتراز اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺣﺠﺎﺏ ﻫﺎﻯ
الهی ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ(ﻭﻳکی
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺣﺘﺮﺍﺯ ﻭ ﺩﺳﺖ
ﺭسی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺎ
ثاﻳﺴﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﺤﺠﺎﺏ الهی ﺪﺭ ﭘﺮﺩﻩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺳﺖ ﺭسی
ﺒﻪ ﺍﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ
ﺤﺠﺎﺏ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭفع ﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯ تجلّیات ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﺯﻭﺍل
ﻨﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺮﻓﺖ. ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ.
(ﺣﺮﺯ) ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
حفظ ﺮﺍﺯ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺣﺮﻳﺼﺎﻧﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭلی ﺪﺭ ﺍﺣﺘﺮﺍﺯ
ﻭ ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺭسی باشد. ﻭ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺍﻥ ﺪﺭ ﺭفع ﺤﺠﺎﺏ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻣﻘﺎم ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ)
ﻣﻄﻮﻯ عن ﺨﻠق
اﻟﻠﻪ ﻣﺨﺘﻮم که
ﺍﻳﻥ ﺮﺍﺯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﻭ
ﻣﺨفی ﺸﺪﻩ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﻠق ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎ ﻣُﻬﺮ الهی
لاک ﻮ ﻣﻬﺮ و
ختم ﺷﺪﻩ ﺗﺎ ﮐﺴﻰ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﺒﻴﻨﺪ. (ﻃَﻮﻯ)
ﻫﻤﺎﻥ (ﺗﺎ ﺷﺪﻥ) ﻔﺎﺭﺳﻰ
ﺍﺯ ﭘﺎﺭﭼﻪ ﻭﺑﺴﺘﻪ
بندی ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟک
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﺎ (إﻧﻄﻮاء
ﻮ ﺍﻧﺘﻮﻳﺸﻦ) وﺩﺭﻭﻥ
گرﺍئی ﻮﺧﻮﺩ
را ﺩﻳﺪﻥ ﺪﺭﺍﻳﻨﻪ
دل ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺠﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺒﺮﻭﺩ.
ﺗﺎ ﻣﻮﻓق ﺒﺪﻳﺪﺍﺭ
الهی ﺪﺭ تجلّیات
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﮔﺮﺩﺩ.
(ﺧﺘﻢ) ﻣﻬﺮ ﻭ ﺧﺎﺗﻤﻪ
یافتن ﺍﺯﺩﻳﺪ ﻫﺮ
ﺷﺨﺺ ﻧﺎ ثاﻳﺴﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺮﺍﺯ ﺩﺭﻋﻠم ﻮﺍﮔﺎهی
اﺳﺖ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﭘس ﺍﺯ ﺍﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭ فع اﻳﻥ ﻤﻬﺮ ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻣﺮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻗﺒلی همگاﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﺍﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺗﺤﻤل
عذﺍﺏ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻤﮑﺮﺭ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺗﺎ ﺣﺼﻮﻝ
نوع بشری ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺍﻯ همین سلوک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
نور ﻗﺎﺋم رَبّ
النوع بشری ﺮﺳﻴﺪ)
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﮔﺎهی
ﻮ ﺍﻃﻠﺎع ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻳﻥ اﺳﺮﺍﺭ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺪﻭﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻩ (ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ کمال ﻟﺎﺯم
ﺪﺭ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻤطیع
ﺒﺮﺳﻨﺪ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﺮﺍﺯ ﻭﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻧﻬﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ (ﺷﻬﻮﺩ
نوری ﻘﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘلی اﺯ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
الهی اﺳﺖ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻨَﻴل ﻮ
ﺣﺼﻮل آﻥ علم ﻮ ﺍﮔﺎهی
شهودی اﺯ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
الهی ﺁﻥ ﻨﺮﺳﻴﺪه
اند (ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻄﻮﺭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﺑﺠﺰ ﻗﺪﺭﺕ ﺻﻤﺪﺍنی
و حالت وحدت
وجود ﺒﺪﺍﻥ ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑعظَت ﻧﻮﺭﺍﻧﻴﺖ
ﻭﻳﺎ ﺑﻌﺰﺕ ﻭ ﺑﺰﺭگی
ﻮﺣﺪﺍﻧﻴﺖ. (ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠم ﻮﺍﮔﺎهی اﻧﺴﺎﻥ
اﺯﻗَﺪَﺭ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺎ ﻗُﺪﺭﺕ ﺟﺰ ﺑﺎﺣﺎل
ﺴﺎﻣﺎﺩﻯ ﻴﺎ ﺻﻤﺪﻯ
ﻮ ﺍﺣﺴﺎس ﺩﺭک ﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻳﺎ ﺑﺰﺭﮔﻯ
اﻧﻮﺍﺭﺷﻬﻮﺩ ﻮﻗﺪﺭﺕ
ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
( ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﺳعی ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﮐﻤﻚ ﻭ مَشیّت
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮکَس ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﺮﺗﺮ
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻳﻥ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺎﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
اﺳﺖ و نه بشکل
مادّی . ﻭﻧﻪ ﺍﻧﭽﻪ
که ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺣﻘﻴقی
ﻮالهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘل ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺣﺎﻟﺖ
ﺧﻠﺴﻪ ﻭ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺩﺭگ
ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
الهی ﺨﻮﻳﺶ ﺍﺣﺴﺎس
ﻓﻨﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﻭﻳکی
ﺸﺪﻥ ﻮ ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮالهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺑﻨﻮﺭ
ﻋﻈﻴم ﺘﺮﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮالهی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﻘَﺪَﺭ الهی
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺳﺮّ
ﻣﺨﺘﻮم ﺪﺭﻳﺎﻯ
ﭙُﺮ ﺧﻄﺮ ﻭ ﭘُﺮ
ﺧُﺮﻭﺵ ﻭ ﭘُﺮ ﻣﻮج
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻘﺼﺪ ﺧﺪﺍ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺖ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﻟﺺ ﻧﻤﻮﺩ) ﻭﭼﻨﺎﻥ
غمیق که ﻋﺮﺽ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﻳﺎ ﺩﺭﻋُﻤق
ﻔﺎﺻﻠﻪ ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﺘﺎ ﺯﻣﻴﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﻋﺮﺽ ﺁﻥ ﺍﺯ ﻣﺸﺮق
ﺪﻧﻴﺎ ﺗﺎ ﻣﻐرَبّ
ﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﻳﺎ ﺳﻴﺎﻩ ﻭ ﺗﺎﺭﻳک
ﭽﻮﻥ ﺸﺐ ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺘﻪ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳکی اﺳﺖ
(ﺩﺍﻣِس) هماﻥ ﻄﻤس
ﻭﻏﺮﻗﻪ ﻭﻓﺮﻭ ﺭﻓﺘﻪ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘُﺮ ﺍﺯ ﻣﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﻧﻬﻨﮕﻬﺎ ﺍﺳﺖ
(ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﮑﺸﺪ
ﻳﺎ ﺑﺪﻫﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﻣﻮﺍج
آﻥ گاهی ﺒﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭﮔﺎهی ﺒﭙﺎﺋﻴﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. (ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ
ﻧﺎﮔﻬﺎنی ﻮ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺪﺭ ﺭﻭج
ﻮ ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻭﺍﺻﻞ در
احوال ﺳﻠﻮکی ﺪﺍﺭﺩ)
ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺮّ ﺁﻥ ﻮ
ﻧﻬﺎﻳﺘﺶ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
و ﺭﻭﺷنی هست ( ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ اﻳﻦ ﺗﺎﺭﻳکی
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺸﺐ ﺗﺎﺭﻳک
دل سالک اﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻘﻌﺮ
ﺯﻣﻴﻥ ﻔﺮﻭ ﺭﻭﻳﻢ
ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮﺵ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺸﻮﻳﻢ ﺑﺎﺯ
ﺑﺨﻮﺭﺷﻴﺪ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ)
ﻭ شایسته ﺍﻃﻠﺎع
کسی اﺯ ﺍﻳﻥ ﻘَﺪَﺭ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭﺩﺭﻳﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﺣﺪ.
ﻳﺎ ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
کسی که ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻴکی ﺒﮑﻨﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺨﻮﻳﺶ
ﺑﮕﺬﺭﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫﺮکَس
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺳﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥ درﺒﻴﺎﻭﺭﺩ
ﺩﺷﻤﻥ ﺒﺎ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﻣﻤﻠﮑﺖ الهی ﺪﺭﻫﺴتی
اﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺳﻠﻄﻨﺖ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻭ ﻣﻨﺎﺯﻋﻪ
ﻭ ﺭﻗﺎﺑﺖ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻭ ﭘﺮﺩﻩﻫﺎﻯ
ﭙﻮثاﻧﻨﺪﻩ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺍﻭ ﻓﺎﺵ ﮐﻨﺪ. (ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ کاﺭ آخوندﻫﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭘﺮﺩﻩ ﺩﺭﻯ
کنند ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺟﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭ مُدّعی ﺍﺳﺮﺍﺭ
الهی اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺷﻤنی
ﺒﺎ ﺧﺪﺍ ﻭﺣﻘﻮق
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺿﻤﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
الهی هستند. ﻫم
ﺨﻮﺩ ﮐﺸﻒ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷتی ﻮﻣﻔﺎﻫﻴم
عرﻓﺎنی الهی ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﻭﻫم ﻀِﺪّﻳﺖ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺣتی ﻤﻨﺎﺯع
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺩﺷﻤﻥ اﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍ
( ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﻌﺪﻯ)
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺑﻌﺪﻯ اﻭ ﺟﻬﻨﻢ
( ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻥ ﺪﺭﺻﻮﺭت
ها یﻨﻮعی ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪ ﺟﻮﺭﻯ اﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭ ﺷﺪﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﺠﻬﻨمی ﻮ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻗَﺪَﺭ
ﻳﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
مقرر اﻟﻬﻰ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻳﺎ ﺗﻮﺍﻧﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﻳﺎ ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺸﺎﻧس
ﻭشایستگی ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﻭ ﺣِﺮﺯﻫﺎﻯ ﺠﺎﺩﻭئی
اﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﺧﻠﻖ
ﮐسی ﻘﺎﺩﺭ ﻧﻴﺴﺖ
ﭘﺮﺩﻩ ﺩﺭﻯ کند
. ﺗﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺎﺹ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
الهی ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺎبع اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﺗﺎ
حدّ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﻮ ﺍﺳﺎمی الهی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻣﻨﻮﻃ
ﺒﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﻧﻮع فوق
بشری ﺒﻌﺪﻯ اﺳﺖ.
ﻗَﺪَﺭ ﺍﮔﺮ ﺑﻤﻌنی
اﻣﺮ ﺑﻴﻥ اﻣﺮین
ﻭﻏﻴﺮﺍﺯ ﺟﺒﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻣﺮﻯ
ﻤﺸﺘﺮﻙ ﺍﻧﻬﺎ ﻭ
شامل هرﺩﻭ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ سلوک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
اﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﺍﺯ ﺍﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﺠﺒﺮالهی ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﻓِﻄﺮﺕ و
خمیر مایه ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﻄﺮﺕ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﻨﺎﺯع
آﻥ ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺰ جَهَنّم ﺠﻬﺎﻥ
ﻮ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ ﺷﺪﻥ
اﺯ ﻧﻮ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒیعی ﺮﺍﻫﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎﭘس ﺍﺯ ﻗﺮﻧﻬﺎ
ﻭهزاران ﻗﺮن ﻭ
ﺗﺒﺪﻳل ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻤﺘﻮﺍلی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻥ
سلوک الهی ﺘﺎ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺣنی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ کاﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﮔﺎﺭﻣﻪ ﻭ ﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥ ها ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﺎﻯ ﺒﺎﺩﻭﺍﺭ ﻗﺒلی
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺻﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﻮﺩ
ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭ ﻗَﺪَﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﺠﺎﺕ ﺗﮑﺎﻣلی
اﺯنوع بشری ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ.
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺍﺩبی
کلامی ﻴﺎ ﺗﻄﺒﻴق
ﺪﺍﺩﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴم ﻤﺎﺩﻯ
ﺤﻘﺎﻳق عرﻓﺎنی
ﻮالهی ﺮﺍ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺗﺮ ﻭ ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﺯ
ﺫﻫﻦ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺒﻴﺎﻧﺎﺕ ﻣﻮﻟﺎ
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺧﻄﺒﻪ
ﺍﺩﺑﻰ ﻭشاهکاری
ﻠﻐﻮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﻣﺨفی ﺸﺪﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻌﺎنی
ﺒﺎﻃنی ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥاﻟﻬﻰﻭﺍﺻل
ﺒﻬﻤﺎﻥ اﺣﻮﺍﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺑﺪﺍﻥ
ﺘﻔﮑﺮﺍﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﺭک ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻣﻌﺎنی اﻳﻥ ﺒﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺰ ﺣﻘﺎﻳق
عملی ﻮ ﺳﻠﻮکی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ هیچ اﻧﺴﺎنی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﻋﻘل ﺨﻮﺩ ﺑﺪﻭﻥ
سلوک الهی و ﺍﻟﻬﺎم
ﺮﻭحی اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﺭکی
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﺭﻗﺎﻳق
عقلی ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻣﻮﻟﺎ ﻧﻴﺰ ﻗﺼﺪ
ﺑﻴﺎﻥ ﺁﻥ ﺮﻗﺎﻳﻖ
ﻋﺎﻟﻴﻪ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻴﺎﻥ ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
اﺯ ﻧﻮﺭ ﻭﺍﺻل سلوک
الهی ﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﻗﺎﻳق عقلی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﻭﺩ.

حدیث 1636 - ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ97 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺠﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻋﻮﺽ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺩﻳﻮﺍﺭﻯ
ﺴﺎﻗﻄ ﺸﺪﻭﺁﻳﺎ
مولا ﺍﺯ ﺗﺮس ﻭ ﺍﺣﺘﻴﺎﻃ
کاﺭﻯ ﺠﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﮐﺮﺩ. ﺑﺎﻳﺸﺎﻥ
ﮔﻔﺖ ﻳﺎ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ ﻣﻴﺨﻮﺍهی
اﺯ ﻗﻀﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﻓﺮﺍﺭ
ﮐﻨﻰ؟ (ﺍﮔﺮﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺑﺮﻭﻳﺖ
ﺑﻴﻔﺘﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍهی اﺯﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﺍﺭ
ﮐﻨﻰ؟ ﺍﻳﻦ ﻗﻀﺎﻯ
الهی ﺒﭽﻨﺪ ﻣﻌنی
اﺳﺖ ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
اﺯﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ اﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﻗﻀﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌنی ﺤﮑم
ﻮ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺯل گرﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﻌلی ﺒﺸﺮﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻘﺮﺭ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
اﺯ ﺍﻥ ﻓﺮﺍﺭ ﻧﻤﻮﺩ)
ﻣﻮﻟﺎ ﭘﺎسخ ﺨﺪﺍﺩ
ﺃﻓﺮ ﻣﻥ ﻘﻀاء
اﻟﻠﻪ ﺍلی ﻘَﺪَﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻥ اﺯ ﻗﻀﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﻘَﺪَﺭالهی
ﭙﻨﺎﻩ ﻣﻴﺒﺮﻡ. ﮐﻪ
ﻗﻀﺎﻯ الهی ﺤﮑمی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﺟﺮﺍ
ﺷﺪﻥ اﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﺑﺸﺮﻃ
سلوک الهی ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﻀﺎ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﻧﻈﺮ ﻗﺒلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ بِدای
اﻭ ﺣﺎﺻل ﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ سلوک
الهی ﺪﺳﺖ ﻣیدﻫﺪ
ﻭ ﺷﺪنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺷﺨصی
ﻮ ﺍﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺟﺒﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﻘﺮﺭ
ﻗﺒلی ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﺑﺎ ﮐﻤک ﻘﺪﺭﺕ
ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﺨﺪﺍ ﻭ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ
ﺗﻮﺍﻥ ﺴﻠﻮکی ﺸﺨﺺ
ﻭﻫﻤﺖ ﺍﻭ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻘﺪﺭﺕ ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻣﻘﺎم الهی ﺪﺭ
ﺭﻭح ﻮﻋﻘل ﻮ ﻣﻘﺎم
الهی تر ﺮﺳﻴﺪ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺯ ﺍﻟﻔﺎﻇ ﺸﺒﻴﻪ
ﺑﻬم ﺒﺎ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻘﺎﺑل ﺘﻔﮑﻴﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﻫﻤگی اﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻳگ ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻮ ﺳﻠﻮکی
هستند. ﮐﻪ ﺟﺰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻬﻤﺎﻥ
اﺣﻮﺍﻝ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺪﺭک اﻧﺮﺍ ﮐﺮﺩ.
ﻳﻌنی ﺪﺭک اﻣﻮﺭ
ﻋﺮﻓﺎنی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺒل اﺯطی ﻤﺮﺍﺣل
ﻮﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍﻩ ﺳﻠﻮک
مُیسّر ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﺩﻳﺪ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺸﻨﻴﺪﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺳﻮﺩﻯ
هم ﺪﺭ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﺎفی ﻨﻴﺴﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺸﻨﻮﺩ
ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﻣﺎﻩ ﭼﻪ
ﺧﺒﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
تَصوّر ﻣﺎ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ
ﻣﺎﻩ ﺑﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻥ ﺧﻴلی ﻔﺮق ﺪﺍﺭﺩ
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﺪﺍﺷﺘﻥ
اﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪه
ﻫﺎﻯ غیبی ﺪﻭﺭ ﺩﺳﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ فوق
بشری ﮐﻪ ﺑﺸﺮ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻮﺧﻮکبی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﺤﺎل اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺣتی ﺘﺼﻮﺭﻯ
اﺯ ﺷﻨﻴﺪﻩﻫﺎ ﻧﻤﻮﺩ
ﻣﮕﺮ ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺑﺮﻭﺩ
ﻭﻋﻤﻠﺎ ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺰ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﺩﻋﺎ ﻭ ﺟﻤﺒل
ﻮ ﺟﺎﺩﻭ ﻭﻫﺮﻫﻨﺮﻯ
(ﺑﺠﺰ سلوک
الهی) ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩع ﻘَﺪَﺭ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ.ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻫﺴﺖ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﻭﺭ
ﮐﻨﺪ. (ﮐﻪﻋﻤﻠﺎ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴم
ﻤﻌﺎﻟﺠﻪ ﻃﺒﻰ ﻭ
ﺭفع ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﺩﻋﺎ ﻭ ﺍﺭﺯﻭﻯ ﺸﺪﻳﺪ
ﻭﻳﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﺟﻤﺒل
ﻮﺟﺎﺩﻭ ﻭ ﺳﺤﺮ ﺭفع
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭘس ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎک ﺼﺎﺩق
ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻫﻤﻴﻦ
(ﺭَقی ﻴﺎ ﺟَﻤﺒَﻞ)
ﻭﺟﺎﺩ ﻭﺧﻮﺩ ﺟﺰئی
اﺯ ﻗَﺪَﺭ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻥ ﻘﺪﺭ ﺑﻤﻌنی
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻗﺒﻠﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺟﺮﺍ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺩﺭ ﺿﻤﻥ
اﻥ ﺒﻴﻤﺎﺭ ﺷﺪﻥ
ﻮ ﺷﻔﺎﻯ ﺒﺎ ﺩﺍﺭﻭ
ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻣﺸﮑل
ﺮﻭﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺟﻤﺒل
ﻮ ﺩﻋﺎ ﻭ ﺟﺎﺩﻭ ﺍﺭﺍﻣﺶ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺸﺨﺺ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﺿﻤﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﮕﻴﺮﺩ
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﻴﺎﻥ اﻫﻤﻴﺖ سلوک
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻤﻌنی
ﻘﺪﺭ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﻤﻌنی ﻘﺪﺭﺕ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮﻳﻌنی
ﻘﺪﺭﺕ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘثنائی ﺠﺎﻟﺐ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺮ (ﻗَﺪَﺭ) ﻭﻫﺮﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻗﺒلی ﺮﺍ ﻭﺣتی ﻤﺎﻫﻴّﺖ
ﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ کند ﺗﺎ
بِدای الهی ﺮﺍ
ﮐﺴﺐ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺗﻤﺎم ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒلی ﻨﻮعی ﻮ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺻﺮﻑ ﻧﻈﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ مَعصومیّت
ﺍﺯ ﺧﻄﺎ ﻭ ﻣﺼﻮﻧﻴﺖ
ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ (ﺭَﻗﻰ) ﻭﺍقعی
اﺳﺖ ﮐﻪ (ﺭﻗی ﺒﻤﻌنی
ﺠَﻤﺒﻞ) ﻭﺟﺎﺩﻭ
ﻭ ﺳﺤﺮ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﻧﺮﻣﺶ ﻭ
ﺗﺮﻗﻰ) ﻭ ﺗﻌﺎلی
ﺮﻭﺣی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻌﺎلی ﺠﺴمی ﻮﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺣنی ﺘﻌﺎلی ﻔﮑﺮﻯ
ﻮ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺟﺰ ﺗﻌﺎﻟﻴم
موﻗﺖ ﻭ ﺑﺎﻃل ﺸﺪﻧﻰ
ﻭﺧﻴﺎلی ﻮ ﻭَﻫﻤس
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻌﺎلی
ﺪﺭ ﻣﻘﺎم ﺮﻭﺣی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺩﺭﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﭙس ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺒﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
پیر ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلّی اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ نوع
بشری ﺒﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻮ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل ﺒﺨﻠق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﺠﻴﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ شیخ ﻤﻔﻴﺪ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺷﻮﺍﺫ ﻭ ﻧﺎﺩﺭ ﻫﺎﻯ
ﻘﺎﺑل ﺘﺮﺩﻳﺪ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﺎنی ﺴﻠﻮکی
ﻘﻀﺎﻯ الهی ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺭﺍ ﻓﻘﻄ
علما ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ.
ﺍﻧﻬم ﻮﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻣﺪﺍﺭک اﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻭﮔﻔﺘﻪﻫﺎ ثاﺑﺖ
ﺷﻮﺩ. ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻤﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﺑﻘﻠّﺖ
ﻧﺎﺩﺭ ﺑﻮﺩﻥ ﻭﻳﺎ
ﺣتی ﻨﺎﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻥ
ﻭﻳﺎ ﭼﻮﻥ ﺪﺳﺖ ﺑﺮﺩﻥ
ﻨﺎﻗﻠﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻋﻠﻤﺎ
ﭼﻪ ﮐﺴﺎنی هستند؟
ﺍﻳﺎ آخوندﻫﺎ ﻭﺣﺪﻳث
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
اﺯ ﺣﺪﻳث ﻧمی ﻔﻬﻤﻨﺪ.
نمها ﺑﺘﺎﺭﻳخ ﭽﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﺎﻗل ﺨﺒﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
حدیث ها ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﺴﻠﺴﻠﻪ ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
ﻭ ﻧﺎﻗﻠﺎﻥ آﻥ ﺠﺎﻯ
اﺑﻬﺎم ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭﺣنی ﺸﻨﺎﺧﺘگی
ﻮ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺩﺭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺨﺒﺮﻯ ﻤﺸﮑﻮک ﻧﺎﻣﻔﻬﻮم
اﺯ ﻳک ﺮﺍﻭﻯ ﺒﺪﺍﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺿﻤﻦ ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻮک ﻘﻠﻤﺪﺍﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﺎﻟم آﮔﺎﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ اﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺤل آﻥ اﺣﻮﺍل
اﻳﻥ گفته ﻫﺎ ﻭ حدیث
ها ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺠﻠسی ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
(ﻗﻀﺎ) ﺩﺭ ﻟﻐﺖ ﺩﺭ
ﻟﻐﺖ ﺭﻭﺷﻥ اﺳﺖ
(ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺍﻭﺭﻯ)ﻭﻳﺎ
ﺷﻮﺍﻫﺪﻯ اﺯ قُرآن
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻣﻌﺎنی
ﻘﻀﺎ ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻳکی ﺒﻤﻌﻨﻰ آفرینش
(ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﮑم
کرﺩ ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
آﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﺩﺭ قُرآن
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻓﻘﻀﺎﻫﻥّ
ﺴبع ﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻫﻔﺖ
ﻃﺒﻘﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺪﺍﺩ
ﮐﻪ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﻧﺪ
(ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ سلوک
الهی ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﻤﺎنی ﻴﺎ ﺭﻭحی
ﻮ ﻣﻠﮑﻮنی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ ﻣﻴﺴﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﺼﻮل عبوﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﻭح ﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ اﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ) ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﻀﺎ ﺑﻤﻌنی ﺃﻣﺮ
ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ اﺳﺖ. (ﻳﻌنی
ﭽﻨﻴﻥ اﻣﺮ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩ (ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ اﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ اﻣﺮسلوک
الهی اﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﺤﮑم ﻮ ﻗﻀﺎﻯ الهی
اﻳﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍح اﺯﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍع
عبور ﺗﮑﺎﻣلی
کنند . ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺰ ﻫﺮ ﻓﺮﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎک ﻤﺮﺍﺣل اﻳﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺒﮕﺬﺭﺩ. ﻭ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺍ طی ﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﻭﻋﻠﺖ ﺧﻠﻘﺖ
ﺍﻭ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺨﻠﻘﺖ
ﺗﻤﺎم هستی اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﺯ قُرآن ﻤثال
آیه ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ ﮐﻪ
ﻗﻀی ﺮﺑّک اﻟّﺎ
ﺗﻌﺒﺪﻭﺍ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻳّﺎﻩ ﻭﭼﻨﻴﻥ
ﺨﺪﺍﻳﺖ ﻣﻘﺮﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺣﮑک ﻮﻗﻀﺎ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺍﻭﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻧﮑﻨﻴﺪ. ﻳﻌنی سلوک
الهی ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﻭﻫﺮﻏﻴﺮﺧﺪﺍ
ﻭﻏﻴﺮ الهی ﺸﺎﻣل
آخوندﻫﺎ ﻭ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﻓﮑﺮﻯ ﻭﺣنی
هر ﺍﻣﺮﻯ ﺪﻧﻴﻮﻯ
ﭽﻮﻥ ﻤﺎل ﻮ ﻣﻨﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺷﺮک
ﻮﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﺤﮑم الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺠﺎک سلوک
الهی اﺳﺖ ﻭﻣﻌنی
ﺴﻮم ﺒﺮﺍﻯ ﻘﻀﺎ
ﺍﻋﻠﺎم ﻮ ﺍﮔﺎهی
ﺪﺍﺩﻥ ( ﻭﻳﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
الهی ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺳﺎﻧﺪﻥ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺼﺎ آﮔﺎهی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻘﻀﺎ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭ ﺣﮑم اﻟﻬﻰ ﻗﺒﻮل
ﻠﺰﻭم ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻘﺒﻮل
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻣثال ﻘﺮﺍﻥ
اﻳﻨﮑﻪ ﻭ
ﻗﻀﻴﻨﺎ ﺍلی ﺒﻨی
اﺳﺮﺍﺋﻴل ﻮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﭼﻨﻴﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻴﻢ. ﻭﻣﻘﺮﺭﮐﺮﺩﻳم
ﻮ ﺍﺑﻠﺎغ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
الهی ﻨﻤﻮﺩﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﺒﺎﺯ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻌﺮﺍج کنندﻩ ﻭﺍﺳﺮاء
ﺮﻭﻧﺪﻩ ﺑﻪ ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﻳﺎ ﺍﻟﻪ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ شامل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻨﻴﻥ
سلوک الهی
کنندﻩ ﺗﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺎﻳﺴﺘگی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﻌنی ﻘﻀﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ
الهی ﺪﺭ ﺣﮑم ﺪﺍﺩ
ﮔﺎهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻮ ﻓﻌﻠﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﺎﻧﻬﺎ ﺁﻥ
ﭽﻨﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﺯ قُرآن اﻳﻥ ﻤثال
ﻮ ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻘضی ﺒﺎﻟحَقّ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﭽﻮﻥ هرﻗﺎضی ﺸﺮع
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺑحَقّ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺧﻠﺎﻝ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
شایسته ﭼﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
هستند. ﺍﻣﺎ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﻌﺎﻧﻰ ﻗﻀﺎ
ﻣﻔﺎﻫﻴک ﻤﻌﻨﻮﻯ
ﻮ ﺍﺩبی ﻮ ﻟﻐﻮﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺻﺪﻭق ﻮ ﻣﺠﻠسی
ﻮﻫﺮ آخوند ﻗﺸﺮﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ که ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺒﺮﺩ. ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭسلوک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﻀﺎﻯ
الهی ﺒﻤﻌﻨﻰ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻮ ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ ﻭ ﺑﻤﻌنی
اﻣﺮ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ
ﺣﮑم ﺼﺎﺩﺭﻩ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ. ﻭ ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﺍﻭﺭﻯ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ ﺑﻮﺩﻥ
همه ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺤﻘق ﻴﻴﺎﺑﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻﻞ ﺑﻬﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺭک
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
عمر ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺮﻑ
ﺍﻟﻔﺎﻇ ﻮ ﻣﻌﺎنی
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﻭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﺑﺸﺮﻯ اﻳﻥ اﻟﻔﺎﻇ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺷﺮک ﺒﺨﺪﺍ ﻗﺮﻳﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻭ ﻋﺎﻗﺒت
ﺠﻬﻨمی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 1637 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ۱۰۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺻﻒ رَبّ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
لا ﻳﺠﻮﺯ فی ﻘﻀﻴّﺘﻪ
ﺍﻟﺨﻠق الی ﻤﺎ ﻋﻠم
ﻤﻨﻘﺎﺩﻭﻥ ﻭعلیّ
ﻤﺎ ﺳﻄﺮ ﮐﺘﺎﺑﻪ
ﻣﺎﺿﻮﻥ ﻟﺎ ﻳﻌﻤﻠﻮﻥ
ﺨﻠﺎﻑ ﻣﺎ ﻋﻠم ﻤﻨﻬﻢ
ﻭﻟﺎ ﻏﻴﺮﻩ ﻳﺮﻳﺪﻭﻥ
ﺩﺭﻗﻀﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺭﺍهی ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺧﻠﺎﻳق
ﺒﺴﻤﺖ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ ﺍﺳﺖ
ﻣﻨﻘﺎﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﻬﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﺍﮔﺎهی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯخودشان
عملی ﺒﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﻗﻀﺎﻯ الهی ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒلی هستند ﻭﺩﺭ
ﻗﻀﺎ ﻮ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﺳﻠﻮک اﺳﺖ ﻭﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ ﻭ
ﻣﻘﺮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭلی
اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﺯﺍﺩﻯ ( ﺩﻳﻦ
ﻭﺳﻠﻮﻙ) الهی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑِﺪﺍئی ﺪﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻭ ﺑﺪﻫﺪ. ﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﻮ ﻗﺸﺮﻯ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺍﺯ ﻣﺤل
ﺸﺄﻥ ﻤﻘﺎم ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺄﻥ
ﻤﻘﺎﻡ ﺭﻭحی اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﻮﺍﺑق
ﺨﺪﻣﺎﺕ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻳﺎ تمرّدﻫﺎﻯ ﺍﺯ
ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ می ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﺑﺎ ﻫﻤّﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﺩﺳﺖ
ﺑﻬﻴچ عملی غیر
ﺍﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﻴﺰﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺧﻮﺩ ﺍﺯﻫﺮ
ﻗﻀﺎﻯ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺪﺭﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺘم ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻣﺼﻠﺤﺖ ﻭ ﺧﻴﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﺑﺸﺮﻃ
اﻳﻨﮑﻪ ﺷﺨﺺ ﻧﻴﺰ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺟﻠﻮ ﺑﺮﻭﺩ ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺻﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﺴﻠﻮکی
ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺪﻫﺪ. ﻭ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﻧﻮعی ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﻭﻥ اﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ غیر
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻳﺎ ﻣﺬﻫبی
ﻘﺸﺮﻯ که سلوک
الهی ﺮﺍ ﻧمی ﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻐﻀﻮﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻠم الهی ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻋلم
الهی ﻴﻌﻨﻰ ﺍﻃﻠﺎع
الهی اﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی
ﻮ ﺩﺭﻤﻮﺭﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ. ﺍﮔﺎﻫﻰ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺘﺪﺭﻳﺠﻰ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
کنونی عقلی ﺪﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﻭ ﺷﺃﻥ ﻮ ﻣﻘﺎم
ﺮﻭحی ﺪﺭ ﺑﺎﻃﻥ
ﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ. (ﻣﻨﻘﺎﺩ)
ﻳﻌنی اﻓﺴﺎﺭشان
ﺒﺪﺳﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺳﺖ ﻳﻌنی هماﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﺭﻭﺍﺡ. ﻭ ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﻗﺸﺮی ها ﺩﺭ
ﺍﻧﻘﻴﺎﺩ ﻧﻔس ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﻳﺎﻧﻔس ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ
ﻳک آخوند ﻭﻳﺎ ﻳﻚ
ﺭﻫﺒﺮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻳﺎ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﻳﺎ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺴﻴﺎسی
ﻮ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭﻯ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ ﺑﻬﺮ
ﻓﻥّ ﻮﻓﺮﻳبی ﺒﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ قُرآن ﻨﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ ﺍﻣﺪﻩ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻳﺎﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺍﻣﺪﻩ ﻭﻳﺎ ﺑﻬﺮ
ﻧﺤﻮﻯ که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﺭﺍ
ثبت ﻭ ﻣﻌﻴّﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺨﻠﺎﻳق ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻨﻴک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺳﻄح ﺘﮑﺎﻣل ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻳک ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﺒﻬﺘﺮ. ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﻤﺬﻫبی
بهر نامی که
باشند که ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭﺡ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
غیر ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺣتی اﮔﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﻨﺪ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
(ﻣﺎ ﺳَﻄَﺮ) ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺴﻄﻮﺭ ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺭ
ﻭﻧﻮﺷﺘﻪ ﻧﮕﺎﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ (ﻣﺎﺿﻮﻥ)
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭﺍﻣﻀﺎﻯ
ﻘﻀﺎﻯ الهی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻳﻌنی هرﭼﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺍﻣﻀﺎ ﻭﺗﺤﻘق
ﻮ ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﻠﺎﻑ
ﻋﻠم الهی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧند
ﻋﻤﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﮑﻨﻨﺪ
(ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ) ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عاﻗﻞ ﺗﺒﺪﻳل ﺒﺎﻣﺮ
ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻦ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ کند.
ﺩﺭﺍﺻل ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺧﺎﻟق ﻮﻣﺨﻠﻮﻕ
ﻳﮑﺎﻳک هست. ﺑﺸﺮﻃ
اﻳﻨﮑﻪ ﻣﺨﻠوق ﻗﺪﺭت
ﺗﺴﻠﻴم ﻄﺒیعی ﻮ
ﻓﻄﺮﻯ ﺨﺎﻟﻖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺟﺴم
ﻮ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﻮ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﺟَﻮﺭ) ﻇﻠم
ﻮﺳﺘم ﻮ ﺑﺪ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ ﺒﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﺻل آﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﺪﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺍﺯل ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺒﺎﻳﻥ
ﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی ﺮﻭﺣی
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث 1638 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ۱۰۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ ﻠﻠﻪ ﺍﺭﺍﺩﺗﻴﻥ
ﻮ ﻣﺸﻴّﺘﻴﻦ ﺍﺭﺍﺩة
ﺣﺘم ﻮ ﺍﺭﺍﺩة عَزّﻡ
ﻳﻨﻬی ﻮﻫﻮ ﻟم ﻴﺸﺎٴ
ﻭ ﻳﺄﻣﺮ ﻭ ﻫﻮ ﻟﺎ
ﻳﺸﺎٴ ﺃﻭ ﻣﺎ ﺭﺃﻳﺖ
ﺃﻥّ ﻟﻠﻪ نَهی ﺁﺩم
ﻮ ﺯﻭﺟﺘﻪ ﺃﻥ ﻴﺄﮐﻠﺎ
ﻣﻦ ﺍﻟﺸﺠﺮةﻭﻫﻮ
ثاٴ ﺬﻟﻚ ﻭﻟﻮ ﻟم
ﻴﺸﺄ ﻟم ﻴﺄﮐﻠﺎ
ﻭﻟﻮ ﺃﮐﻠﺎ ﻟﻐﻠﺒﺖ
ﻣﺸﻴّﺘﻬﻤﺎ ﻣشیة
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺃﻣﺮ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺒﺬﺑح اﺑﻨﻪ ﻭ ثاٴ
ﺃﻥ لا ﻳﺬﺑﺤﻪ ﻭﻟﻮ
ﻟم ﻴﺸﺄ ﺃﻥ لا ﻳﺬﺑﺤﻪ
ﻟﻐﻠﺒﺖ ﻣشیة ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻤشیة اﻟﻠﻪ عَزّ
ﻭجَلّ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﻭ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺭﺍﺩﺕ
ﻭ ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ مَشیّت
ﻫﺴﺖ. ﻳکی اﺭﺍﺩﻩ
ﺣﺘﻢ (ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺟﺮﺍ
ﮔﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﻮﺍﻧﻴﻥ ﻄﺒیعی
ﻮﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻘﺒل ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ) ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
عَزّﻡ (ﻳﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﺎﻟک
ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ عَزّﻡ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺟﺪّﻯ ﻮ ﻫﻤّﺖ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﺮ
ﻗﺪﺭ ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﮐﺮﺩ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫم ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﺪﺭﻳجی ﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ ﺑﺒِﺪﺍﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻨﻮع فوق
بشری ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﻣﺸﻴﺘﻬﺎﻯ
اﻭ ﻳک ﻨﻬی اﺯ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﻭﻳکی
ﺃﻣﺮ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ. ﺍﻳﺎ
ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻯ که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺩم ﻮ ﻫﻤﺴﺮﺵ
ﺩﺳﺘﻮﺭ نَهی ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﺭﺧﺖ ﻧﺨﻮﺭﻧﺪ
ﻭلی ﺨﻮﺩ مَشیّت
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻧﺨﻮﺭﻧﺪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ ( ﻳﻌنی
قدرت اجرای
قدرت ما از
خداوند در  ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ  آﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ.  ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺯﻫﺮ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻳﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺪﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒیعی
ﺒﺪﻭﻥ ﻤﺨﺎﻟﻔﺘﻰ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺩﺭﻋﻮﺽ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ تمرّد ﻭ ﻋﺼﻴﺎﻥ
ﻮﻣﻌﺼﻴﺖ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎم ﺮﻭحی ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺒﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺮﻭﺩ
ﻟﺬﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
گفت ﺩﻭ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ هست ﮐﻪ
ﻳکی ﺤﺘمی اﺳﺖ ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻮﺩ ﻭﺍﻳﻥ ﺨﺎﺹ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﮐﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒیعی ﺘﮑﺎﻣل ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ عَزّم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻯ الهی اﺳﺖ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
نیز ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺳﻠﻮکی
الهی ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ عزم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭعَزّﻳﻤﺖ ﻭﻫﻤﺖ
ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﺳﺎﻟک الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪﮐﻨﺘﺮل
اﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل کند.
ﺑﺎﺯ مَشیّت الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻫﻤﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﻤﻴل
ﺨﺪﺍ ﻋﻤل ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺳﻠﻮکی ﺒﺎ ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ
ﺘﮑﺎﻣل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻥ
الهی خاص ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
عکس ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
که ﻣﺸﺨﺺ الهی هستند.
ﻭ ﺑﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﮑﻦ ﻭلی ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﮑﻨﺪ
ﺍﻳﻥ هماﻥ کاﺭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
غیر ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﺣتی
اﻧﺴﺎﻥ بی عقل ﻭ
ﻭﺣشی ﻮ ﺣتی ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭ ﻧمی ﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
ﻭ ﻋﺬﺍﺏ ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺍﻳﻥ
ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
همین اﻣﺮ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﮐﻤک ﺘﻮﺍﻥ الهی
ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ و
توسّل یا ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻋﻤﺎل ﻮﺍﺟﺐ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺑﺎ ﮐﻤک خدﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. (ﺃﻣﺮ) ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ نَهی ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻥ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟک ﺼﺎﺩق اﺳﺖ.
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﻋﺎﻳﺖﺍﻣﺮ
ﻭ نَهی اﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻣﺮ
ﻭ نَهی اﻟﻬﻰ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧمی
ﺨﻮﺍﺳﺖ ﺍﺩم ﻮ ﺣﻮﺍ
ﺍﺯ ﺩﺭﺧﺖ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺭﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻧﻤﻴﺨﻮﺭﻧﺪ
مَشیّت ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮ
مَشیّت ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻏﻠﺒﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩ. (ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻄﺒیعی ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻳﻥ اﺳﺘﺪﻟﺎل
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻳﻌنی ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺍﻳﻥ غلبه ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ مَشیّت ﺳﺎﻟک
ﺒﺮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﻏﻠﺒﻪ
ﺑﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻓﺮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻏﻠﺒﻪ
ﺑﺮﻧﻔس أمّاره
ﺧﻮﻳﺶ. ﻭلی ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﺩم ﻮﺣﻮﺍ ﮐﻪ
ﺧﻠﺎﻑ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭﻗتی
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺳﺎﻟﻚ الهی ﻨﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﮐﻮﺩکی ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ
بی ﺨﺒﺮﻯ ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻮ مَعصومیّت
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﭙس ﺍﺯ
ﺑﻠﻮغ عقلی ﻮ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺑﮑﻨﻨﺪ)
ﻭﻳﺎ ﻣثلا ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺫبح اﺳﻤﺎﻋﻴل ﺒﺎﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺪﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ ﺒﮑﻨﺪ
(ﺍﻳﻥ ﺪﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﮑﺎﻥ ﺘﻤﺮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
غیرﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟک اﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﻗﺘل ﻨﻔس أمّاره
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ کامل
الهی ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺯ ﮐﺸﺘﻦ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﺍئی ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻞ ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻭﺑﺎﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﻭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻣﺒﻌﻮث
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
بِدای الهی اﺳﺖ.
ﻭ ﻣﺮگ ﻮﺍقعی ﺴﺎﻟک
ولایا محمدی ﺪﺭ
ﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﻘﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻴﻥ ﻤﺮگ ﺤﺎﺻل
ﻤﺮگ ﻮﺍقعی اﻭ ﻫﺴﺖ
ﻭ بِدای الهی ﺪﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺰﻧﺪﻩ ﻭ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﭽﻮﻥ هر کامل
الهی ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻥ الهی ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺳﺌﻮﺍﻟﺎﺕ ﻣﮑﺮﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
عقلی هستند ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﺟﻮﺍﺏ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﻫﻨﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﻧﺎﺩﺍﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
شایسته ﮔﻮﺵ ﺩﺍﺩﻥ
ﺒﻨﺼﺎﻳح سلوک
الهی ﻨمی ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺣﺎل
ﻮ ﺯﻣﺎﻥ ﻮﺍﻓﺮﺍﺩ
ﭘﺎسخ ﻤﻴﺪﻫند ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﭙﺎﺳﺨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺎ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻣﺪﺭک
ﻘﻄﻌﻰ ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺣﺪﻳث انها ﻟﺎﺯم
اﻟﻘﺒﻮل ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﻓﻘﻄ
اﺯ ﻧﻈﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ اﺣﺎﺩﻳث
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻭﻳﮑﻨﻮﺍﺧتی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﻣﺒﻬﻢ ﻭ ﺍﺯﻧﻈﺮ
ﻣنطق ﻤﺎﺩﻯ ﻀﺪ
ﻭ ﻧﻘﻴﺾ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮕﻮﺩ.

حدیث 1639 - ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ(ﺝ۵ﺹ105 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺭﻭﺯﻯ ﺪﺭ ﺟﻨگ ﺸﺨصی
ﺮﺍ ﺑﺎ ﭘﻴﺮﺍﻫﻥ
ﺪﻳﺪم ﭙس ﺑﺴﻮﻯ
ﺍﻭ ﺭﻓﺘﻢ ﺩﻳﺪم
که ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ (ﺍﻳﻥ ﻠﻘﺐ ﻣﻮﻟﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ) ﻭﺭﺍﻭﻯ اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﭙﺮﺳﻴﺪم ﺪﺭﭼﻨﻴﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻂ (ﺟﻨگی ) ﺑﺎ
ﻟﺒﺎس ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ؟
(ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺰﺭﻩ) ﻣﻮﻟﺎ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ ﺁﺭﻯ:
اﻧّﻪ ﻟﻴس ﻣﻥ
عبد ﺍﻟّﺎ ﻭ ﻟﻪ
ﻣﻥ اﻟﻠﻪ عَزّ ﻭجَلّ
ﺣﺎﻓﻈ ﻮ ﻭﺍﻗیة
ﻣﻌﻪ ﻣﻠﮑﺎﻥ ﻳﺤﻔﻈﺎﻧﻪ
ﻣﻥ اﻥ ﻴﺴﻘﻄ ﻤﻥ
ﺮﺃس ﺟﺒﻞ ﺃﻭ ﻳقع
فی ﺒﺌﺮ ﻓﺎﺫﺍ ﻧﺰﻟﺎ
ﻟﻘﻀاء ﺨﻠّﻴﺎ ﺑﻴﻨﻪ
ﻭﺑﻴﻥ کلّ شیئ ﻫﺮ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ (ﺳﺎﻟک
ﺒﻨﺪﻩ ﻣطیّع اﺳﺖ
و نه مخلوق
بشری غیر سالک
) ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺤﺎﻓﻈ ﻮﺣﻤﺎﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ ﺍﺯﻗﻠّﻪ
ﮐﻮﻩ ﺳﻘﻮﻁ ﻧﮑﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﻘﻌﺮﭼﺎهی
اﻓﺘﺎﺩ ﺍﻭ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭﺣﻔﻈ کنند .ﻭ ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﻗﻀﺎﻯ الهی
سر ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨند
ﺗﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﭘﻴﺶ ﺍﻣﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺗﻤﺎم ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭ ﺣﻔﻈ الهی هستند
ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﻫﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻮ ﻓﺮﺩﻯ
عمل ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی اﻧﺴﺎﻥ غیر
ﺳﺎﻟک ﻜﻪ ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪگی
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻫﺴﺖ ﻭﻟﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﺍﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺿﻤﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﻳک ﻘﺸﺮﻯ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ حدیث
ها اﺳﺖ ﮐﻪﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺘﺴﻠﻴم اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﺒﮑﻨﻨﺪ
ﺿﻤﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺟﻤﺎﺩ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺪﻳﮕﺮ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺩﺭﺗﺴﻠﻴم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺗعقل ﻤﻴﮑﻨﺪﺑﻌﺪ
ﺗﻮکُلّ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﮐﺎﺭﻯ اﺯ
پیش ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯهمه هستند
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺣﺪﻳث
ﺣﻔﻈ الهی اﺯ ﺳﺎﻟک
ﻤطیّع ﻮ ﺑﻨﺪﻩ ﻭﺍقعی
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم اﺳﺖ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻘﻀﺎﻯ الهی
ﻴﻌنی ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻮشیح
اﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺟﺮﺍ
ﮔﺮﺩﺩ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
به ﺸﺮﻁ ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣتی هر ﺳﻘﻮﻃ ﻮﺑﻠﺎئی
ﺨﻮﺩ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻮ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺭﻭحی اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﺩﺍم
که ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﻮ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭ ﻫﺮ ﭘﻴﺶ ﺍﻣﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻘﻴّﻮﻣﻴّﺖ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭح
اﻭ ﺑﺎ ﺑﻨﺪﻫﺎئی
ﺪﺭ ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭﭼﻮﻥ ﻋﺮﻭﺳک
ﺨﻴﻤﻪ ﺷﺐ ﺑﺎﺯﻯ
ﺑﻨﺪﻫﺎﻯ اﻧﮕﺸﺘﺎﻥ
ا اﺩﺍﺭﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺟﺪﺍ ﺷﻮﺩ ﺑﺮﻭﻯ
هم ﻤﻴﺮﻳﺰﺩ. ﻭﺣتی
ﺬﺭﺍﺕ ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺍﺯﻫم
ﻤﺘﻠﺎشی ﻮ ﻓﻨﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻘﻴّﻮﻣﻴّﺖ ﺳﺮﭘﺎ
ﺑﻮﺩﻥ ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﻔﻌلی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ
ﻮﺭﻭح اﻭ ﺳﺮﭘﺎ
ﻭﻗﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻭﺟﻮﺩﻯ کند (ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺠﻠﺴﻰقشری) اﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﺩﺭ ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭﻣﺼﺎﺋﺐ ﮐﺮﺩ. ﻭﺗﺮک
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﺮس ﺍﻭﻫﺎم
ﺪﻭﺭ ﺩﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺫﻫنی اﻧﺴﺎﻥ ﻤﺎنع
ﻨﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻣﺠﻠسی ﻤﻌﻠﻮم ﻨﮑﺮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺭﺍ ﺧﻨثی ﻨﻤﻮﺩ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻘﻌﺮ ﭼﺎﻩ ﭘﺮﺕ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﻣﮑﻠﻒ
ﺑﺤﻔﻈ اﺳﺖ. پسﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺍﺭ ﻳﺎﻋﺪم ﻔﺮﺍﺭ
ﭼﻴﺴﺖ. ﻭ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﮐﺪﺍﻣﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﺎ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺩﺭ ﻇﻬﻮﺭ
ﺧﻄﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯﺧﻄﺮ دور ﻣﺎﻧﺪ.

حدیث 1640 - ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ105 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﺨﻤسة
ﻟﺎ ﻳﺴﺘﺠﺎﺏ ﻟﻬﻢ
ﺃﺣﺪﻫم ﺮجَلّ ﻤﺮ
ﺑﺤﺎﺋﻄ ﻤﺎﺋﻞ ﻭﻫﻮ
ﻳﻘﺒل اﻟﻴﻪ ﻭﻟﻢ
ﻳﺴﺮع اﻟﻤﺸﻰ حتّی
ﺴﻘﻄ علیّه 7ﻳکی اﺯ ﭘﻨج
گرﻭهی که ﺩﻋﺎﻯ
اﻧﻬﺎ ﻣﺴﺘﺠﺎﺏ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ (ﻳﻌنی
ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ تجلّیات
الهی ﻮ ﭘﺬﻳﺮﺵ الهی
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ) ﮐسی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﻨﺎﺭ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺩﺭ ﺣﺎل ﺴﻘﻮﻃ
ﻮﻣﺎﺋل
بگذرد ﻭ ﺪﺭ ﺭﺍﻩ
ﺭﻓﺘﻥ ﺨﻮﺩ
تسریع نکند ﺗﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺴﻘﻮﻃ ﺪﻳﻮﺍﺭ
ﺑﺮﺍﻭ ﮔﺮﺩﺩ(ﻳﻌنی
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ.و ﻳﻌنی
اﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﺍﺩ ﻣﻬم
اﺳﺖ ﻧﻪ ﺟﺒﺮالهی
ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ.ﻭﺍﻳﻥ
ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
که ﻤﺨﺘﺎﺭ ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷند.
ﺩﻋﺎ ﻭسلوک
الهی اﻧﻬﺎ ﻣﺴﺘﺠﺎﺏ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟک هم ﻤﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻫﻢ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺗعقل ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻳﻌنی ﺘﻮکُلّ ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ الهی
هرﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻥ
ﺮﺍ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪﺿﻤﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌنی
ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﻭ
ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﺍﺯﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﻭ ﻓﻬم ﺪﺭسلوک
الهی ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﮑﺸﺪ.

حدیث 1641 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
(ﺝ۵ﺹ106
ﺑحاﺭ) ﮐﻪ ﺑﻤﻮﻟﺎ
علیّ گفتند ﺷﺨصی
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ مَشیّت
الهی ﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
(ﻳﻌنی اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺠﺒﺮ الهی ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ)
ﻭﻟﺬﺍ ﻭﻯ اﺣﻀﺎﺭ
ﺷﺪ ﻭﻣﻮﻟﺎ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﺍﻯ ﺒﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ ﺍﻳﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺭﺍ ﺍﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﺍﻓﺮﻳﺪ
ﻳﺎ ﺍﻧﻄﻮﺭﻯ
که ﺧﻮﺩﺕ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻰ؟
ﺍﻥ ﺸﺨﺺ ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ خداوند ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ. ﻣﻮﻟﺎ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﭼﻮﻥ ﺒﻴﻤﺎﺭ
ﺷﺪﻯ ﺘﻮ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳتی
که ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺷﻮﻯ
ﻳﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ؟
ﺍﻥ ﺸﺨﺺ ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ. ﻣﻮﻟﺎ
ﺳﭙس ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﻭﻗتی
ﺸﻔﺎ ﻳﺎﻓتی ﺘﻮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳتی ﻴﺎ
ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺸﻔﺎ ﺭﺳﻴﺪﻯ؟
ﺍﻥ ﻤﺮﺩ ﮔﻔﺖ ﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﻮﻟﺎ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﻮﻯ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭمَشیّت
ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻩ ﻳﺎمَشیّت
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ؟ ﻭﻣﺮﺩ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ ﮐﻪ مَشیّت
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩ. ﻣﻮﻟﺎ
گفت ﺍﮔﺮﻏﻴﺮﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﻤﻴﮕﻔتتی ﺒﭽﺸﻤﺎﻧﺖ
ﻣﻰ ﮐﻮﺑﻴﺪﻡ (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻫﺎﻧﺖ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻫﻨﻮﺯ حَقّ
هرﺍﻧﺴﺎنی هست
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﮑﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﺴﺌﻮل ﻔﮑﺮ ﻭﻋﻤل
ﺨﻮﺩ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍی
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﻤﻮﻟﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ
خود ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮ ﺍﻥ اﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
که ﺩﺍﺷﺘﻰ ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﮔﺬﺍﺷﺘﻰ ﻭﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺍﺯﺍﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮک ﻤﻄﺮح هستند
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻮ ﻣﺮﺍﺣل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ طی
کنند تا شایسته
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
گرﺩﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥ اﻣﺮ ﺑﻴﻥ
اﻣﺮﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ از آن
ﺧﺪﺍ است ﻭﻫم اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻫم
هستند. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺗعقل ﻮ ﺗﻮکُلّ
ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺗعقل
اﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. تمامی ایات قرآنی
و تمامی حدیثهای
پیامبرو
امامان و
اولیای الهی
تنها در سالکان
کارَبّرد
دارد و نه قانونی
برای جامعه
های غیر سالک
الهی باشد .

حدیث 1642 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۵ﺹ106
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺷﺨصی
اﺯ ﺍﺗﺒﺎعد ﺒنی
اﻣﻴّﻪ ﺑﺮ ﻭﻯ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪ. ﻭ ﺭﺍﻭﻯ
خبر ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻧﮕﺮﺍﻥ
امام ﺸﺪﻳم ﻮ ﮔﻔﺘﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺩﻭﺭ
ﺷﻮﻳم ﻳﺎ ﺑﮕﻮﺋﻴم
که ایشان ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻧﻴﺴﺘند.و ﺍﻣﺎم گفت ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﻣﻥ ﻮﺍﺭﺩ
ﺷﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ اﻥ
اﻟﻠﻪ عَزّ ﻭجَلّ
عند ﻟﺴﺎﻥ کلّ ﻘﺎﺋﻞ
ﻭﻳﺪک ﻠﺒﺎﺳﻂ ﻓﻬﺬﺍ
ﺍﻟﻘﺎﺋل لا ﻳﺴﺘطیّع
ﺃﻥ ﻴﻘﻮل اﻟّﺎ
ﻣﺎ ﺷاء اﻟﻠﻪ ﻭﻫﺬﺍ
ﺍﻟﺒﺎﺳﻄ لا ﻳﺴﺘطیّع
ﺃﻥ ﻴﺒﺴﻄ ﻴﺪﻩ ﺍﻟّﺎ
ﺑﻤﺎ ﺷاء اﻟﻠﻪ
ﻓﺪﺧل علیّه ﻓﺴﺄﻟﻪ
ﻋﻥ ﺃﺷﻴاء ﺁﻣﻥ
ﺒﻬﺎ ﻭ ﺫﻫﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺰﺩ ﻫﺮ ﺯﺑﺎﻥ
گوﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭﺳﺖ
ﻫﺮکَس ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﻟﺬﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﮕﻮﻳﺪ ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ (ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﮐﻠﺎم اﻫل ﺠﺒﺮ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺴتی هرﭼﻪ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﺎ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﺴتی غیر ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﮐسی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﻳک ﺘﻮﻫّم
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﺧﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭽﻴﺰﻯ ﺟﺰهَوَس
ﻭﻓﺸﺎﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻧﺎ ﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﻫﺮکَس ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺷﺄﻥ ﻮ ﻣﻘﺎمی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭحی اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻤﺎ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ
ﻭ ﻣﻴﺒﻴﻨﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺠﺎﻯﻤﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻳﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺎﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺠﺎﻯ ﻤﺎ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺎﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺠﺎﻯ ﻤﺎ ﺩﺳﺖ
ﺩﺭﺍﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺭ ﺟﺴم ﻤﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺑﺤﺮﮐﺖ ﻭﺍدار
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
گفته ﺍﻣﺎم اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻗتب ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺗﻔﮑﺮ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺫﻫﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﺎﺁﺯﺍﺩﻯ عمل ﻤﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻨﺎﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
آلوده ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺗﻮﺍﻥ
ﻮ ﻗﺪﺭﺕ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺪﺍﺭﺩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎﺍﻳﻨﺠﺎ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺟﺒﺮالهی
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺭﺍ ﺍﻣﺮﻯ
ﻮﻫمی ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭسالک الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻋم اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻥ اﺯﺍﺩﻯ ﻮﻫمی
ﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺍﺻﻴﻞ.
ﻭلی ﺤﺮﮐﺎتی ﻤﺪﺍﺭﻯ
ﻮ ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﮔﺸﺘﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﻟق ﻘﺒﻠﻰ ﻭﻣﺪﺑّﺮ
ﮐﻨﻮنی ﺮﻭﺍﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻧﭽﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﻤﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﻳﺎﮐم
گذﺍﺭﺩﻩ ﻭﻣﺎ ﺭﺍ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ
ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺭﺍ ﻣﻨﺒﺴﻄ
ﻮ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺎﺯ ﮐﻨﺪ ﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻥ ﺸﺨﺺ ﻭﺍﺭﺩ ﺑﺮ
ﻣﻮﻟﺎ ﺷﺪ ﻭﺳﺌﻮﺍﻟﺎتی
ﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﭙﺎﺳﺨﻬﺎ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺭﻓﺖ. ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ سلوک
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻮٴﻤﻥ ﻮﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻭﻋﺎﻣل ﺒﺪﺍﻥ ﺸﺪ
ﻭ ﺭﻓﺖ. ﻳﻌنی ﺴﺎﻟک
اﻣﺎم گرﺩﻳﺪ ﻳﺎ
ﻳک ﻘﺪم اﻭﻟﻴﻪ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺍﺟﻌﺎﻥ
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺟﺰ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
سلوک الهی ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ نیز
که ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﺒﺤث
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭ ﮐﻤک ﻜﻨﺪ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
اﻣﺎم ﺪﺭ ﺍﻭ ﺗﺄثیر
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻦ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻘﺪﺭ ﻭسیع
اﺯﻃﺮﻑ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺪﺭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ ﻣﻄﺮح
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﻴﻥ ﺠﺒﺮ
الهی ﻴﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﻭﻫمی اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻣﻴﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺍﻭﻫﺎم عقلی ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎم ﺤﻘﻴﺮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺗﺴﻠﻴک
ﭙﻴﺮالهی ﺨﻮﺩ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
می ﺸﻮﺩ. ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟک
ﻜﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺟﺰ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻣﺼﻮّﺑﺎﺕ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﻋﻤل ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻥ اﻋﻤﺎل ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺍﻥ ﻘﺒلی اﺯﺍﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺍﻣﻀﺎ
ﻭ ﺗﺼﻮﻳﺐ ﺍﻧﺠﺎم
ﻴک ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﺟﺘﺒﺎﻯ الهی
ﻮ ﻗَﺪَﺭ خویش ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻧﭽﻪ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس ﻭ ﺍﻣﺘﻨﺎع
اﺯ ﻫﺮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی کاﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻴچ
کاﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻋﻤﺎل غرﻳﺰﻯ
ﭽﻮﻥ ﺘﻨﻔّس ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﻫﻴﭽﮑﺪﺍم ﺒﺎﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﺎﺭ ﺟﺴم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻓﮑﺎﺭﻯ
که ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺎﻳﺪ
ﺟﺰ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺗوسل عبادی ﺩﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗعقل
ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺗﻮکُلّ کاﺭﻯ
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﺮﺩ ﮐﺎﺭ ﻧﻔس أمّاره
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﻭﺻﺎﺣﺒﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺘﻔﮑﺮ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩفع ﺸﺮک
ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳج
ﻔﺮﺍﻣﻮشی اﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﻭﮐﺴﺐ ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
کنونی ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺣﺎﻟﺖ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﻭ ﺧﻠﺴﻪ
ﻭﻓﺮﺍﻣﻮشی ﺨﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﺍﺯﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺑﺎﮐﻤک
ﻮ بِدای الهی ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻳک
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﻗﺪم اﺻلی ﻨﺠﺎﺕ
ﺭﻭح اﺯﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻨﻮع فوق
بشری ﺑﺮﺳﺪ.

حدیث
1643 - ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ112ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ اﻟﻘﻀاء ﻮ
ﺍﻟﻘَﺪَﺭ ﺧﻠﻘﺎﻥ
ﻤﻥ ﺨﻠق اﻟﻠﻪ ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﻳﺰﻳﺪ فی اﻟﺨﻠق
ﻤﺎ ﻳﺸاء ﻗﻀﺎ ﻭ
ﻗَﺪَﺭ ﺍﺯ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
(ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﻌﺪ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻣﺮﻯ ﺨﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺿﻤﻥ
ﺘﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺍﺯ ﻣﺸﻴﺘﻬﺎی ﻗﺒلی
اﺳﺖ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭ مَشیّت ﮐﻨﺪ ﻣﻴآﻓﺮﻳﻨﺪ.(ﻋﻠﺖ
ﺍﻳﻦ آفرینش ﻗﻀﺎ
ﻭ ﻗﺪﺭ ﻭﻫﺮﭼﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻭ ﻭ ﻣﺸﻰ
ﻭ ﺑﺠﺮﻳﺎﻥ اﻧﺪﺍﺧﺘﻥ
اﻣﻮﺭ ﺑﺴﻮﻯ ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻭﻳﺎ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻔﺴﺎﺩ
ﺭﻭح ﺒﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﺍﺳﺖ) ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﺩﺭﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻭﮐثرﺕ ﻋﺪﺩﻯ اﻧﻬﺎ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ
ﻣﻘﺎمی هر ﻣﺨﻠﻮق
ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣل ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح اﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻗﻀﺎ
ﻭ ﻗﺪﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻄﺮﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻗﻀﺎﻯ الهی ﺸﺎﻣل
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭ ﺍﺟﺘﺒﺎﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی اﻭ ﻭ ﺣﮑم
ﺒﻌﺪﻯ ﺪﺭ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻫﻤﻪ ﮐس ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
عبوﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻮﺍع ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨک
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻓﺮﺩﻯ
ﺪﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭﻓﺼل ﻨﻮعی ﻔﻌلی
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ الهی
ﺸﺪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻄﺮح ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻗﻀﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭﺳﺎﻟک ﻤﻄﺮح
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺎس ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ. ﺗﺎﺳﺎﻟک
ﺼﺒﻮﺭ ﻭ ﻭﺭﺯﻳﺪﻩ
ﻭ ﭘﺎک ﺸﻮﺩ ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ (ﻗَﺪَﺭ)
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی ﻘﺪﺭﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺟﺒﺮ
الهی ﻮ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭﺍﮔﺎهی اﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ هر ﮐﺎﺭﻯ
میثبت ﻳﺎ ﻣﻨفی
ﺪﺍﺭﺩ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻣﻔﻬﻮم
ﻘﻀﺎ ﻭ ﻗﺪﺭ ﺑﺎ ﻫﻢ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی ﺠﺒﺮ
ﻳﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺮ ﻣﺸﺘﺮک
آﻧﻬﺎ ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ. ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
قشری های ﻤﺬﻫﺒﻰ
همه ادیان
رسمی ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﻤﻴل ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻣﻘﺒﻮل الهی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺎﺩ ﮐﺮﺩﻥ ﺨﻠﻖ
ﻳﻌنی اﺯﺩﻳﺎﺩ ﻋﺪﺩﻯ
اﻧﻬﺎ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌنی
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻤﻘﺎﻣﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس ﺩﺭﮐﻤک
کرﺩﻥ ﻤﻘﺎم ﺮﻭﺣی
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ غیر ﺳﺎﻟک
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ.

حدیث 1644 - ﺩﺭﺣﺪﻳثی
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ112ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻧﺼﻴﺐ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗَﺪَﺭ(ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ)
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻤﻞ( ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻋﻤل ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ:
اﻥّ اﻟﻘَﺪَﺭ
ﻭ ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺑﻤﻨﺰلة
ﺍﻟﺮﻭح ﻮ ﺍﻟﺠﺴﺪ
ﻓﺎﻟﺮﻭح بغیر ﺟﺴﺪ
ﻟﺎ ﻳﺤس ﻭ ﺍﻟﺠﺴﺪ
بغیر ﺭﻭح ﺼﻮﺭة
ﻟﺎ ﺣﺮﺍک ﺒﻬﺎ ﻓﺎﺫﺍ
ﺍﺟﺘﻤﻌﺎ ﻗﻮﻳﺎ
ﻭ ﺻﻠﺤﺎ ﮐﺬﻟک
اﻟﻌﻤل ﻮ ﺍﻟﻘﺪﺭ
ﻓﻠﻮ لم ﻴﮑﻥ اﻟﻘﺪﺭ
ﻭﺍﻗﻌﺎ علیّ اﻟﻌﻤﻞ
ﻟم ﻴﻌﺮﻑ ﺍﻟﺨﺎﻟق
ﻤﻥ اﻟﻤﺨﻠﻮﻕ ﻭﮐﺎﻥ
اﻟﻘﺪﺭ شیئا ﻟم
ﻴﺤس ﻭﻟﻮ ﻟم ﻴﮑﻥ
اﻟﻌﻤل ﺒﻤﻮﺍﻓقة
ﻣﻥ اﻟﻘﺪﺭ ﻟم ﻴﻤﺾ
ﻭﻟم ﻴﺘﻢ ﻭﻟﮑﻨّﻬﻤﺎ
ﺑﺎﺟﺘﻤﺎﻋﻬما ﻗﻮﻳﺎ
ﻭ ﻟﻠﻪ ﻓﻴﻪ ﺍﻟﻌﻴﻮﻥ
ﻠﻌﺒﺎﺩة ﺍﻟﺼﺎﻟﺤﻴﻥ
ﻗﺪﺭ ﻭﻋﻤل ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻭح ﻮﺟﺴﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ رﻭح ﺒﺪﻭﻥ ﺠﺴﺪ
ﺍﺣﺴﺎسی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺟﺴﺪ ﺑﺪﻭﻥ ﺭﻭح
ﺼﻮﺭﺕ ﺑﺪﻭﻥ ﺤﺮﮐﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﻫم
جَمع ﺸﺪﻧﺪ ﻗﻮﻯ
ﻮﺻﺎﻟح ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻋﻤل ﻮ ﻗﺪﺭ
ﭼﻨﻴﻥ اﺳﺖ ( ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﺠﺒﺮ الهی ﻮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻫم ﺪﺭ
ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻦ ﺍﻣﺮﻳﻥ
جَمع ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ) ﻭﺍﮔﺮ
ﻗﺪﺭ ﻭﺍقع ﻮ ﻣﻨﻄﺒق
ﺒﺮ ﻋﻤل ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﺧﺎﻟق ﻮ ﻣﺨﻠﻮق
اﺯ ﻫﻢ ﻗﺎﺑل ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻗﺪﺭ
بی ﺤس ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻋﻤل ﻤﻮﺍﻓق
ﻘﺪﺭ ﺑﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﻋﻤل
اﻣﻀﺎ ﻭ ﺍﺗﻤﺎم
ﻨﻤﻴﻴﺎﻓﺖ. ﻭلی
ﺒﺎ ﺍﺟﺘﻤﺎع اﻧﻬﺎ
ﻗﻮﻯ ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ بِدای ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﺸم اﻧﺪﺍﺯﻯ ﺒﺮﻋﺒﺎﺩ
ﺻﺎﻟح ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻗﺪﺭ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﻋﻤل اﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻗﺪﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻘﺮﺭ ﻗﺒلی اﺳﺖ.
ﻭﻋﻤل ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺗﻠﺎﺵ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻋﻤﺎل
اﻧﻬﺎ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﻤﻔﻴﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻀﺮﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
حدیث ها ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻄﺮح ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻤل اﻧﻬﺎ ﺍﮔﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺤتی اﮔﺮ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
کم ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﻫﺮﭼﻪ ﺷﺨﺺ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮک ﻮسعی ﺨﻮﺩ
ﻣﻘﺎم ﺮﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺒﺮﺩ
ﻭﭘﺎک ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﻣﻘﺎم الهی ﺠﺪﻳﺪﻯ
ﺪﻫﺪ. ﻟﺬﺍ ﺳﺮﻧﻮﺷت
هاﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺤﺘمی ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍنی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺭﺯﺵ ﻭﺍثیرﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﻥ کاﺭﻯ ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺃﻣﺮ ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻥ
ﺠﺒﺮ ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﮐﺎﺭ ﻳک
ﺴﺎلک ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﻄﺎﺑق ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ ﺭﻭح
ﻮﺟﺴﺪ ﺭﺍ ﻣثال
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭﻋﻤل
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺟﺴﺪ ﺑﺪﻭﻥ ﺮﻭح
ﺪﺭک ﻮﺣﺴّﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺬ ﺍﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
نیز ﺒﺪﻭﻥ عمل ﺴﺎﻟک
ﺘﺤﻘق ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ع مل ﺗﮑﺎﻣل اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺗﮑﺎﻣل
گیاﻩ ﺑﺪﻭﻥ ﺤﺮﮐﺖ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻌنی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺍﺟﺘﻤﺎع ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭ ﺟﺒﺮ الهی ﺒﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﺍﺩ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﻋﺪم اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺍﺯﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﻫم جَمعت ﺸﻮﻧﺪ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺭﻭح ﻮ ﺗﻘﻴﻪ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺧﻄﺎ
ﻭﺗﻘﻮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ
الهی ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺻﺎلح ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺍﺻﻠﺎح ﺮﻭح
ﺴﺎﻟک ﭙس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺁﻥ ﭙس ﺍﺯ
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺗﺮک
اﺯﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ
ﻭﻣطیّع ﺨﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩ ﺷﻮﺩ.
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺭﺧتی ﺒﺪﻭﻥ ﺤﺮﮐتی
اﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺧﺖ(ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺧﺖ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ نیز ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭلی ﺠﺒﺮﺍ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﻧﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ)
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺳﺪ ﻧﻘﺶ
ﺧﺎلق ﻮ ﻣﺨﻠﻮق
گم ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ گفت ﻓﺮﺽ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺎلقی
نیز لاﺯم ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭلی ﻮﻗتی ﺴﺎﻟک
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﺮک
اﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﻫﻢ ﻣﺨﻠﻮﻕ ﻧﻔس
و نقش ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻩ ﻭﻫم ﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮض
و جعل ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺍﻣﻀﺎﻯ ﻗﺪﺭ ﻳﻌنی
اﺧﺮﻳﻥ اﺟﺎﺯﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺤﻘق هر ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﻀﺎ ﻳﻌنی
اﺟﺎﺯﻩ ﻋﺒﻮﺭ ﻭ
ﮔﺬﺭ ﻭ ﺍﺗﻤﺎم ﻮ
ﮐﺎﻣل ﺸﺪﻥ هر ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻘﺮﺭ ﻗﺒلی اﺳﺖ
ﺍﮔﺮ ﺷﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم اﻭﻟﻴﻪ ﺍﻥ
ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﭼﺸﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ عباﺩ ﺻﺎﻟح
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻳﻌنی
ﺪﻳﺪﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ(ﺣتی اﻋﻠﻢ) ﺍﻭ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻮﻗﺘﻰ ﺷﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺮﻃ کافی الهی
نیز ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ عباﺩ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺣﺎل
اﺻﻠﺎح ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑﺮ
الهی ﻨﻴﺰ ﻧﺎﻇﺮ
ﺑﺮ ﺍﻋﻤﺎل ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
اﻟّﺎ ﺍﻥّ ﻤﻥ
اﺟﻮﺭ ﺍﻟﻨﺎس ﻣﻥ
ﺮﺃﻯ ﺠﻮﺭﻩ ﻋﺪﻟﺎﻭ
ﻋﺪﻟﺎ ﻟﻤﻬﺘﺪﻯ
ﺠﻮﺭﺍ ﺃﻟﺎ ﺍﻥ ﻟﻠﻌﺒﺪ
ﺃﺭبعة ﺃﻋﻴﻦ ﻋﻴﻨﺎﻥ
ﻴﺒﺼﺮ ﺑﻬﻤﺎ ﺃﻣﺮ
ﺁﺧﺮﺗﻪ ﻭﻋﻴﻨﺎﻥ
ﻴﺒﺼﺮ ﺑﻬﻤﺎ ﺃﻣﺮ
ﺩﻧﻴﺎﻩ ﻓﺎﺫﺍ ﺃﺭﺍﺩ
ﺍﻟﻠﻪ عَزّ ﻭجَلّ
ﺒﻌﺒﺪ ﺧﻴﺮﺍ ﻓتح
ﻠﻪ ﺍﻟﻌﻴﻨﻴﻥ
اﻟﻠّﺘﻴﻥ فی ﻘﻠﺒﻪﻓﺄﺑﺼﺮ
ﺑﻬﻤﺎ ﺍﻟﻌﻴﺐ ﻭﺍﺫﺍ
ﺃﺭﺍﺩ ﻏﻴﺮ ﺫﻟﻚ
ﺗﺮک اﻟﻘﻠﺐ ﺑﻤﺎ
ﻓﻴﻪ ﺑﺪﺍﻥ که ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
اﺟﺮ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩﻣﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺟﻮﺭ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻋﺪﻝ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻭﻋﺪل ﺸﺨﺺ
ﻣﻬﺘﺪﻯ ﺮﺍ ﺟﻮﺭ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.(ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﻮﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
اﺯﻣﺎﻳﺶ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﺪ) ﻭﻋﺪل
کسی که ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺭﺍ ﺟﻮﺭ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻨﺪﻩ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﭽﻬﺎﺭ ﭼﺸم اﺳﺖ.
ﺩﻭﭼﺸم که ﺑﺎ ﺍﻥ
ﺃﻣﺮ ﺍﺧﺮﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ (ﺩﻭ
ﭼﺸﻢ ﺩل که ﺍﻣﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ)
ﻭﺩﻭﭼﺸم ﺪﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ.(ﺩﻭ
ﭼﺸم ﺘﻦ) ﻭﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ کسی ﺨﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻭ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺪﺭ ﻗﻠﺒﺶ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﻋﻴﺐ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. (ﻭﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪگی
ﻤﻘﺎم ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ. ﺗﺎ
ﻃﺎﻟﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﺴﺐ ﻣﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
کسی ﺨﻴﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭﻗﻠﺐ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺤﺎل ﺨﻮﺩ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ ( ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻮ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧمی ﻨﻤﺎﻳﺪ) ﻭﺍﻣﺎم
ﺒﺴﺎﺋل گفت ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺪﺭ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺳﺖ.
(ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺯلی
ﺪﺭﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻥ اﺯ ﺍﺯل
ﺘﺎ ﺍﺑﺪ ﻭ ﺑﺘﻤﺎم
کماﻟﺎﺕ ﻧﻮعی
اﺳﺖ. ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ
ﻧﻮعی که ﺭﻭﺣﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺪﺭ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨک
ﺮﻭح ﻤﺎ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﭘﺎکی ﻮ ﺗﻘﺪّس
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋﻢ
ﻳﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﺗﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ ﺘﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
ﺧﺎﺹ ﻓﺮﺩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺯﻧﺪگی ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ. ﻭلی ﭽﻮﻥ ﺴﺎﻟک
ﺸﺪ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺘﺤﻘﻖ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
(ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻨﮑﺮﺧﺪﺍ ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی غیر ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺍﺯﺍﺩﻯ عمل
ﺧﻮﺩ ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﻣﺸﻤﻮل ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺸﻤﻮل ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮائی ﺘﺪﺭﻳجی
هستند. ﮐﻪ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻨﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺪﺭﺟﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭحی
اﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ ﺑﺤث ﻗَﺪَﺭ
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻄﺎﺑق
عقل و عمل ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﺍﻧﮑﻪ ﻫﺮ ﮔﺎﻩ
ﻋﻤل ﺴﺎﻟک ﻤﻄﺎﺑق
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻭﺍقعی ﺪﺭ
ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻦ ﺍﻣﺮﻳﻥ
خاص سالکان ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺠﺒﺮالهی ﺮﺍ ﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.

حدیث 1645 - ﺍﺯ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩ (ﺝ۵ﺹ113 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻨگ ﺼﻔّﻴﻥ
علیّه ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮل ﺘﻨﻈﻴم
ﺠﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ ﻭ ﺩﺭ
ﺣﺎل ﺮَﺟَﺰ ﺧﻮﺍنی
ﻮﺗﻬﺪﻳﺪ ﻭ ﺍﺗﻤﺎﻡ
حُجَّت ﺩﺷﻤﻥ ﻤﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺳﻠﺎح ﺒﺮ ﺩﺳﺖ ﺑﻮﺩ.
ﮐسی گفت ﻳﺎ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻢ ﺍﻳﻥ ﻤﻠﻌﻮﻥ
ﺘﻮﺭﺍ ﻏﺎﻓﻠﮕﻴﺮ
ﮐﻨﺪ ﻭﺁﺳﻴﺐ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ
ﻠﺌﻥ ﻘﻠﺖ ﺫﺍﻙ ﺍﻧّﻪ
ﻏﻴﺮ ﻣﺄﻣﻮﻥ علیّه
ﺪﻳﻨﻪ ﻭ ﺍﻧّﻪ ﻟﺄﺷقی
اﻟﻘﺎﺳﻄﻴﻦ ﻭ ﺃﻟﻌﻦ
ﺍﻟﺨﺎﺭﺟﻴﻥ علیّ
اﻟﺄﺋمّة ﺍﻟﻤﻬﺘﺪﻳﻦ
ﻭ ﻟﮑﻥ کفی ﺒﺎﻟﺄجَلّ
ﺤﺎﺭﺳﺎ ﻟﻴس ﺃﺣﺪ
ﻣﻦ ﺍﻟﻨﺎس ﺍﻟّﺎ
ﻭ ﻣﻌﻪ ﻣﻠﺎﺋکة
ﺣﻔظة ﻳﺤﻔﻈﻮﻧﻪ
ﻣﻥ ﺃﻥ ﻴﺘﺮﺩﻯ
فی ﺒِﺌﺮ ﺃﻭ ﻳقع
علیّه ﺣﺎﺋﻄﺃ ﻭ
ﻳﺼﻴﺒﻪ ﺳﻮٴ ﻓﺎﺫﺍ
ﺣﺎﻥ ﺃﺟﻠﻪ ﺧﻠّﻮﺍ
ﺑﻴﻨﻪ ﻭﺑﻴﻥ ﻤﺎ
ﻳﺼﻴﺒﻪ ﻓﮑﺬﻟک
ﺃﻧﺎ ﺍﺫﺍ ﺣﺎﻥ ﺃﺟﻠﻰ
ﺍﻧﺒﻌث ﺃﺷﻘﺎﻫﺎ
ﻓﺨﻀﺐ ﻫﺬﻩ ﻣﻥ
هذﺍ ﻭ ﺃثاﺭﺍلی
ﻠﺤﻴﺘﻪ ﻭ ﺭﺃﺳﻪ
ﻋﻬﺪﺍ ﻣﻌﻬﻮﺩﺍ
ﻭ ﻭﻋﺪﺍ ﻏﻴﺮ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﭽﻪ که ﮔﻔتی
ﺒﺎﺷﺪ ﭘس ﺍﻭ ﺗﺄﻣﻴنی
ﺒﺮ ﺩﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
(ﺩﺭ ﺩﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﺍﻭم
ﻮ ﺳﻠﻮک ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻣﺎﺩﺍم ﺒﺎ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ می ﺠﻨﮕﻨﺪ)
ﭘس ﺍﻭ سَرکِش ﺗﺮﻳﻦ
ﻗﺎﺳﻂ (ﻭمُدّعی
کاست و سلوک
الهی ﻮ ﻣﺴﻠﻤﺎنی
اﺳﺖ) ﻭﻣﻠﻌﻮﻥ ﺘﺮﻳﻥ
ﺨﺎﺭجی ﺒﺮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻬﺘﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﺳﺮﮐشی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم اﻣﺎﻣﺎﻥ
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ کامل
الهی ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘس سالکان
الهی ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ادّعاﻯ
اﺳﻠﺎم ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﭘس ﮐﺎفی اﺳﺖﮐﻪ
ﺍجَلّ ﺸﺨﺺ ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﻳﻌنی ﭽﻮﻥ
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺤﺎﻓﻈ
اﻭ ﻭ ﻣﺎنع اﺯ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﻮﻯ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﻭﺑﺮﺍﻯ کشته
نشدﻥ اﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺤﺮﺍﺳﺖ ﻣﻴﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
اﻭ ﻧﻴﺴﺖ ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻫﺮﮐس اﺯ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻠﺎﺋکی ﺤﺎﻓﻈ
ﻮ ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﮐسی ﺪﺍﺧل ﭽﺎهی
ﺒﻴﻔﺘﺪ یا ﺩﻳﻮﺍﺭﻯ
ﺒﺮ ﺍﻭ ﺑﻴﻔﺘﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﻯ ﺒﻮﻯ ﺒﺮﺳﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮﺍجَلّ
اﻭ ﻓﺮﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ الهی
ﺮﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﺗﺎ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺴﺮﭘﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﻣﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﮔﺮ ﺍﺟﻠﻢ
ﻓﺮﺍ ﺭﺳﻴﺪ ﺷﺨصی
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺷقی ﺘﺮﻳﻥ اﺳﺖ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺮﺍ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺨﻮﻧﻴﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ.(ﻭ
امام ﺍثاﺭﻩ ﺑﺮﻳﺶ
ﻭﺳﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﺍﻳﻥ عهد ﻣﻮکّد
(ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻦ) ﻭ ﻭﻋﻴﺪ
ﻭ ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻣﻮٴکّدی
ﺒﺮﺍﻯ ﻘﺎﺗل که
ﻗﻄﻌﺎ ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ (ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﺎﺗل اﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺶ ﮔﻮئی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺒﻮﺩﮐﻪ ﻣﺮگ ﻭﺩﺭﺟﻨگ
ﻮﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﻭﺟﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ (ﻭﻫﺮﺳﺎﻟک
ﻤﺮگ اﻭ ﺩﺭﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﭙُﺮﺧﻄﺮ ﺳﻠﻮکی
اﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮگ ﻤﻨﺤﺼﺮﺍ ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ اجَلّ ﻮﻃﻮل
عمر ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﻣﻮﻟﺎ ﺳﺨﺖ ﺑﻌﻬﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﭙﻴﺸﮕﻮئی ﻤﻌﺘﻘﺪ
بوده ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺮﺵ
ﺯﺧمی ﻮﺑﺎ ﺧﻮﻥ
اﻥ ﺒﺮﻳﺸﺶ ﺩﺭ ﺳﺠﺪﻩ
ﻧﻤﺎﺯ ﺁﻏﺸﺘﻪ
می ﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻭﻗﺖ
ﺍجَلّ ﻔﺮﺍ ﺭﺳﻴﺪ
ﺑﻌثت ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻧﺎﮔﻬﺎنی ﻘﺎﺗل
ﺪﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.
ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ ﺷقی ﺘﺮﻳﻥ
اﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﺸﺪ
(ﻭﻫﺮ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻫﺮمتعبّد ﻗﺸﺮﻯ
که ﺗﺴﻠﻴم اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ ﺩﺭ ﺣﮑم ﻘﺎﺗل
اﻣﺎم ﺨﻮﺩ می ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
بی اﻋﺘﻨﺎئی ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭحکم ﻗﺘل
اﻭ ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺘل
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻨﻴﺰﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻳﻥ ﻤﺪّﻋﻴﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ آخوندﻫﺎﻯ ﺘﻤﺎم
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﭼﻨﻴﻥ
کرﺩﻩ ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
(ﻋﻬﺪ ﻣﻌﻬﻮﺩ) ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﻏﻴﺮﻣﮑﺬﻭﺏ ﮐﻪ
تحقق یاﻓﺘنی
اﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﻤﺎم
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ ﺣﻔﻈ
الهی اﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺣتی ﺠﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺪﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﻗﻴّﻮﻣﻴﺖ الهی
هستند. ﮐﻪ ﺑﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣتی
ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮﺣﻘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻄﺒیعی
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺎﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﺘﺎ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ با یک ولیّ
ولایت محمدی ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭلی
ﻤﻄﻠﺐ ﺣﺪﻳث ﻫﺎ
ﻭ ﺍیاﺕ قُرآن ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻴﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ سلوک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﺘﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
الهی ﺒﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺟﻨگ
ﺒﺎ ﻧﻔس أمّاره
ﻭﺷﻴﻄﺎﻥ ﻮﺍﺑﻠﻴس
آخوند ﻣﻠﺒّس ﺑﻠﺒﺎس
ﮐﺎﺫﺏ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ اﻧﺠﺎم
ﺴﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺑﺠﻨﮕﻨﺪ
ﻭﺩﻓﺎع اﺯ حَقّ
ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ هرﻧﻮع ﺨﻄﺮ
هنگام ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ
ﺩﺭﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل اﻭ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺘﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭﺍﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ ﻤﺘﻮﻗﻒ
ﮐﻨﺪ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺘﺮﺳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ اﻧﻬﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎ ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣُﺮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ آﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﺑﻮﺩﻥ ﻮﺩﺭ
ﭘﻨﺎﻩ ﻫﺮ ﻗﻠﻌﻪﺍﻯ
ﺒﻮﺩﻥﻋﺎﻣل ﻘﺘﻞ
ﻭﻣﺮگ اﻭﻣﺒﻌﻮث
الهی ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﻧﺎﮔﻬﺎنی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣُﺮﺩ. ﻭﻣﺮگ اﻭﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺰﻭمی هم ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻗﺎﺗل اﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ اﻭ ﺑﻮﻯ
ﺤﻤﻠﻪ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﮐثرﺍ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻋﻮﺍﻣل
ﺪﺭﻭﻥ اﻧﺴﺎﻥ
اﻧﺠﺎم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﻗﻠﺐ ﺑﺎﻳﺴﺘﺪﻳﺎ
مغز ﺑﺨﻮﺍﺑﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﻥ ﻔلَج گرﺩﺩ.

حدیث 1646 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ114ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
کما ﺃﻥّ ﺒﺎﺩﻯٴ
اﻟﻨﻌم ﻤﻥ اﻟﻠﻪ
عَزّ ﻭ جَلّ ﻭ ﻗﺪ
ﻧﺤﻠﮑﻤﻮﻩ ﮐﺬﻟک
اﻟﺸﺮّ ﻣﻦ ﺃﻧﻔﺴﮑﻢ
ﻭ ﺍﻥ ﺠﺮﻯ ﺒﻪ ﻗﺪﺭﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ آغاز
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎلی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺸﻤﺎ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺯ ﺷﺮﻫﺎ
ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻗَﺪَﺭ الهی ﺒﺮ
ﺍﻥ ﺠﺎﺭﻯ ﺸﺪﻩ. ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺗﺤﻘﻴﺮ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗَﺪَﺭ الهی اﺳﺖ
ﻭلی ﺒﻌﻬﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
(ﻗَﺪَﺭ) ﻗﺪﺭﺕ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪﻗﺒﻠﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺸﺨﺺ
کرامات
بالفعل ﺭﺳﻴﺪﻩ
است ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﺘﮑﺎﻣل
ﻮسلوک الهی
کند ﻭلی اﻧﺮﺍ ﺻﺮﻑ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﺨﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺪﺭ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺷﺨﺺ ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻃﻠﺎع ﻘﺒلی الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻟﺎ ﮐﺎﺭ
ﺧﻴﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺣتی اﮔﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺒﮑﻨﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﮔﺎهی
ﺨﻠﺎﻑ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ
دﺭ ﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
ﺒﮑﻨﻨﺪ خودشان
ﻤﺴﺌﻮل ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺫﺍت ﻭ ﻧﻔس أمّاره
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻨﻴﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺟﺮﺍﻯ اﻥ اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭﺍﻃﻠﺎع
ﻘﺒلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎﻳل ﻨﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭﺍﻃﻠﺎع
ﻘﺒلی ﺨﻮﺩ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﮔﻨﺎﻩ ﺣﺘﻤﺎ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﮕﺮﺩﺩ. ﻣﺎﺩﺍم
که ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟک ﺪﺭﮐﻨﺘﺮل
ﺨﻮﻳﺶ ﻧﻴﺴﺖ. (ﺑﺎﺩئ
اﻟﻨِﻌَﻢ) آغاز
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﻫﺶ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻭ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﻭبِدای
ﺨﻠق اﻭﻟﻴﻪ ﻫﺮ
ﻧﻌﻤﺖ ﻭ ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻴﮑﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺴﺎﻟک ﻤﻮﻓق ﺒﺮﺳﺪ.
ﻃﺒﻌﺎ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﺍﺯ ﻣﺤل
عباﺩﺍﺕ ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﻧﺤّﻠﮑﻤﻮﻩ) ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﻧﺤﻠﻪ و
مذهب و طریقت ﻭ
ﺣﻤﻞ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻧﺤﻠﻪ ﻭ ﻣﺬﻫﺐ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻧﺤﻠﻪﻫﺎﻯ
تحمیلی و ﺑﺎﻃل
هستند. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ شاهد ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ هست
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺍقعی ﻮ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی
ﺮﻭﺯ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
و بمعرفی
خداوند هستند.
ﻧﺤﻠﻪ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻣﺬﻫﺐ ﻭ ﺭﺍﻩ ﺫﻫﺎﺏ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺫﻫﺎﺏ ﺑﺸﮑل ﺪﻭﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﺘﺮﮐﺴﺘﺎﻥ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.

حدیث
1646 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ114ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
کما ﺃﻥّ ﺒﺎﺩﻯٴ
اﻟﻨﻌم ﻤﻥ اﻟﻠﻪ
عَزّ ﻭ جَلّ ﻭ ﻗﺪ
ﻧﺤﻠﮑﻤﻮﻩ ﮐﺬﻟک
اﻟﺸﺮّ ﻣﻦ ﺃﻧﻔﺴﮑﻢ
ﻭ ﺍﻥ ﺠﺮﻯ ﺒﻪ ﻗﺪﺭﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ آغاز
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎلی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺸﻤﺎ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺯ ﺷﺮﻫﺎ
ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻗَﺪَﺭ الهی ﺒﺮ
ﺍﻥ ﺠﺎﺭﻯ ﺸﺪﻩ. ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺗﺤﻘﻴﺮ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗَﺪَﺭ الهی اﺳﺖ
ﻭلی ﺒﻌﻬﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
(ﻗَﺪَﺭ) ﻗﺪﺭﺕ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪﻗﺒﻠﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺸﺨﺺ
کرامات
بالفعل ﺭﺳﻴﺪﻩ
است ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﺘﮑﺎﻣل
ﻮسلوک الهی
کند ﻭلی اﻧﺮﺍ ﺻﺮﻑ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﺨﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺪﺭ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺷﺨﺺ ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻃﻠﺎع ﻘﺒلی الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻟﺎ ﮐﺎﺭ
ﺧﻴﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺣتی اﮔﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺒﮑﻨﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﮔﺎهی
ﺨﻠﺎﻑ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ
دﺭ ﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
ﺒﮑﻨﻨﺪ خودشان
ﻤﺴﺌﻮل ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺫﺍت ﻭ ﻧﻔس أمّاره
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻨﻴﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺟﺮﺍﻯ اﻥ اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭﺍﻃﻠﺎع
ﻘﺒلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎﻳل ﻨﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭﺍﻃﻠﺎع
ﻘﺒلی ﺨﻮﺩ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﮔﻨﺎﻩ ﺣﺘﻤﺎ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﮕﺮﺩﺩ. ﻣﺎﺩﺍم
که ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟک ﺪﺭﮐﻨﺘﺮل
ﺨﻮﻳﺶ ﻧﻴﺴﺖ. (ﺑﺎﺩئ
اﻟﻨِﻌَﻢ) آغاز
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﻫﺶ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻭ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﻭبِدای
ﺨﻠق اﻭﻟﻴﻪ ﻫﺮ
ﻧﻌﻤﺖ ﻭ ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻴﮑﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺴﺎﻟک ﻤﻮﻓق ﺒﺮﺳﺪ.
ﻃﺒﻌﺎ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﺍﺯ ﻣﺤل
عباﺩﺍﺕ ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﻧﺤّﻠﮑﻤﻮﻩ) ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﻧﺤﻠﻪ و
مذهب و طریقت ﻭ
ﺣﻤﻞ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻧﺤﻠﻪ ﻭ ﻣﺬﻫﺐ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻧﺤﻠﻪﻫﺎﻯ
تحمیلی و ﺑﺎﻃل
هستند. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ شاهد ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ هست
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺍقعی ﻮ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی
ﺮﻭﺯ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
و بمعرفی
خداوند هستند.
ﻧﺤﻠﻪ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻣﺬﻫﺐ ﻭ ﺭﺍﻩ ﺫﻫﺎﺏ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺫﻫﺎﺏ ﺑﺸﮑل ﺪﻭﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﺘﺮﮐﺴﺘﺎﻥ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.

حدیث 1647 - اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل ﺸﺪﻩ
(ﺝ۵ﺹ114ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ: ﻘَﺪّﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻤﻘﺎﺩﻳﺮ ﻗﺒل
ﺃﻥ ﻴﺨﻠق اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻟﺎﺭﺽ ﺑﺨﻤﺴﻴﻥ
ﺃﻟﻒ ﺳنة ﺧَﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﻭﺗﻘﺪﻳﺮﻫﺎ
ﺭﺍ ﺣتی ﻘﺒل اﺯ
آفرینش ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺯﻣﻴﻥ ﺒﭙﻨﺠﺎﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﻤﻌﻴﻥ
کرﺩﻩ ﺑﻮﺩ. (ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯ ﻗﺒل
اﺯ آفرینش ﻫﺴتی
ﺪﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
اﺯلی اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻗﺘﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣلی ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻋﻘل ﻮ ﺻﻔﺎﺕ
الهی ﺒﺮﺳﻨﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺴتی ﺮﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪ
ﺗﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺤﻘق ﺘﺪﺭﻳجی
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯﻟﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
عبوﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
اﺭﻭﺍﺡ ﺍﺯ ﺗﻤﺎمی
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍع گیاهی
ﻮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺗﻤﺎم
ﻔﺼﻮل ﻨﻮغ ﺒﺸﺮﻯ
کنونی ﻮ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﮑﻤﺎل اﻟﮕﻮﻯ
نوع بشری اﻳﺪﺍل
ﺪﺭﻗﺎﺋﻢ با ولایت
محمد ﺑﺘﻤﺎمی
اﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭلی اﻥ
اﺳﻤﺎﻥ ﻮ ﺯﻣﻴﻥ
که آفریده ﺷﺪﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺠﺴم ﻮ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
کنونی اﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ ﻘﺒل
اﺯ ﺍﻥ ﻫﻤﺎﻥ ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی اﻳﻥ ﺮﻭح
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺯل
آﻏﺎﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺣﺪّ ﺍﻗل ﭙﺎﻧﺼﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺴﺎل
اﺳﺖ ﮐﻪ کُرِه ﺯﻣﻴﻥ
ﺴﺮﺩ ﺷﺪﻩﻭ ﺍﺭﻭﺍح
ﻔﺮﺩﻯ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
کرﻩ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻋﺒﻮﺭ
تکاملی نوعی ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺻﺤﺒتی اﺯ ﻣﺮﺍﺟﻌﺎﺕ
ﺭﻭحی کُرﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ بی اﻧﺘﻬﺎ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ . ﺗﮑﺎﻣل
های گذشته های
ﺍﺯلی اﻓﺮﺍﺩ
انسانی ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻘﺒﻠﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺨﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ ﻭ ﻗَﺪَﺭ
ﻭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩﻫﺎئی
اﺯ ﺗﻮﺍﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮکَسﻫﺴﺖ ﺗﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺳﻠﻮک
ﻛﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺧﺮین
مرحله سلوک
الهی نوع بشری
ﺒﺮﺳﺪ. ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی هفت ﮔﺎﻧﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟک
آﻏﺎﺯ ﻣﻴشود ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐسی ﺴﺎﻟک
ﻨﺸﺪ ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
را ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﻮﺍﺻﻠﺎح ﻮﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﻄﺮح ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻳک ﺮﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
اﺯ ﺍﺯﻝ در ﺍﻧﻮﺍع
ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﺍﻧﻮﺍع گیاهی
ﻮ ﺣﻴﻮﺍنی ﺮﺍ طی
کرﺩﻩ ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻔﺼﻮل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻋﻘل
ﻮ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺪﻩ ﺗﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻤﺎل ایدآل رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺎﺋم
ﻴﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
بی ﭙﺎﻳﺎﻥ ﺒﺎﻧﻮﺍع
بی نهایت فوق
بشری ﻮﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﺪ و
الوهیّت
نزدیک تر و
تشبّه تر
بخداوند الله آهرمزدا
برساند که
آنگاه در زمان
ابدی هنمچنان بخداوند
هو بیرون از
هستی ها
نرسیده است .

حدیث 1648 - ﮐُﻠﻴنی
ﺪﺭ ﺻﺤﺎح ﺨﻮﺩ ﺍﺯ
(ﻋﺎﻟٍﻢ) ﻳﻌنی
اﻣﺎم ﻨﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ(ﺝ۵ﺹ102 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺷﺨصی ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﻋﻠم ﻮﺍﮔﺎهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻳﻌنی
آﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
علمی ﺍﺯ ﻣﺒﺪﺃ ﻫﺎﻯ
ﻔﻴﺰﻳکی ﻮ ﺷﻴﻤﻴﺎئی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺯﻝ (ﮐﻥ ﻔﮑﺎﻥ)
یک باره ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌنی
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
اﺯلی ﻮ ﻧﻮعی ﻮ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭﻫﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺎهی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺼﻤﻴم ﻘﺒلی اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺒﺎﺯ ﻋﻠم
الهی ﻮﺍﮔﺎهی
اﻭ ﺩﺭ ﺗﻤﺎم ﻘﺮﺍﻥ
ﻮ حدیث ها ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤﻌنی اﻃﻠﺎع الهی
اﺯ پیشزفت ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭ ﺗﺼﻤﻴم ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﻳﻥ اﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
الهی ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺣﺪﻳث
ﻫﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ هستند. ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
(ﻋَﻠِمَ ﻮ ﺷاء )
ﺍﮔﺎﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ مَشیّت
ﮐﺮﺩ ﻭ (ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻗﺼد ) ﻧﻤﻮﺩ. (ﺍﮔﺎهی
اﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ مَشیّت
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﻫﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍ
نیز ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
هر ﻣﺨﻠﻮق اﺳﺖ.ﺍﻳﻥ
ﻮﺍﮔﺬﺍﺭﻯ ﻤﻄﻠق
آﮔﺎهی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳک ﻤﺴﺎﻟﻪ ﭘَﺮﺗﺎﺏ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳکی ﻨﻴﺴﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺪﺑّﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺯﻳﺮﺗﺮ نیز
بتصوّر انسان ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻃﻠﺎع ﭙﺎﺋﻴﻥ
ﺘﺮ ﺍﺯ ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻨﻄقی هم ﻨﻴﺴﺖ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﺯل
اﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭح
ﻔﺮﺩﻯ ﻭﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﻨﻮعی هستی هاﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻣﺎﺩﻯ ﻮ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻮ ﻏﻴﺮﻩ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺩ.
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻫﺮکَس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﭼﻮﻥ اﺭﺍﺩﻩ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﮔﺎهی
ﺴﺮﻧﻮﺷتی ﻮﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻭ ﺗﺤﻘق ﻴﺎﺑﺪ
ﺗﻘﺪﻳﺮ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺮﺍ و
باندازه اندک ﻧﻴﺰ
معنی ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻳﻌنی
ﺒﺮﺍﻯ هرﻧﻮع ﻮﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ ﺗﻮﺍﻥ
ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالفعل ﻟﺎﺯم ﺮﺍ
در تن و ذهن و
روان و
امکانات
بالقوّه برای بهتر
شدن در مراتب نوعی
بالاتر را ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ
ارادی ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺳﺮﻯ ﻭﻟﺬﺕ
بردن ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
رفتن ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺒﺮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻘﺪﻳﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺩﻥ ﻤﻘﺪﺍﺭﻯ
ﻘﺪﺭﺕ لازم ﺍﺳﺖ.
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺷأﻥ ﻮﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﻮ ﻧﻮعی
ﺁﻥ ﺮﻭﺡ) ﻭﺳﭙس
خداوند (ﻗﻀﺎ ﻭ ﺍﻣﻀﺎ)
ﮐﺮﺩ ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻗﻀﺎ و
اقتضا دانست ﺍﻣﻀا
ﻮ ﺗﺄﮐﻴﺪ ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻧﻤﻮﺩ. (ﭘس ﺍﺯ ﻭﻟﺎﺩﺕ
ﻫﺮ ﻗﺪﺭﺕ ﻭقَدَر
وﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺷﺨص
و یا اگر ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
الهی ﺸﺪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺤﻘق ﺴﺮﻧﻮﺷﺖﻫﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﻃﻮﺭ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺍﻣﻀﺎ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻧﭽﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻗﻀﺎ
ﻭﺣﮑم برای ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺰﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ
(ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک ﻤﻄﻴﻊ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎی
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ اﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﻘﺎم نوع
بشری اﻧﻬﺎ ﺑﺘﺪﺭﻳج
ﻄﺒق هماﻥ ﻘﻮﺍﻋﺪ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺑﻌﻘﺐ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻨﺎ ﺑﺎلغ عقلی ﻮبی
ﺘﻤﺪﻥ ﻭ ﻳﺎ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒیعی هستند ﺑﺎﺯ
ﺑﺪﻭﻥ اﺭﺍﺩﻩ ﺧﺎﺹ
ﻣﺨﻠﻮق ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻓﻘﻄ ﺴﺎﻟکان اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺠﻠﻮ ﻭﻳﺎ ﻗﺸﺮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻌﻘﺐ ﻭﻃﺒق
ﻨﻈﺎم ﺨﺎﺹ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺧﺪﺍ ﻭﻳﺎ
ﻣﻮﺍﻓق ﺨﺪﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺩﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﻫﺎ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻣﻀﺎ ﻭ ﺍﺟﺮﺍ ﻭ
ﺑﺠﺮﻳﺎﻥ ﻮﺗﺤﻘق
ﻤﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.ﻭ ﻗﻀﺎﻯ
الهی ﺴﺮﻧﻮﺷتی
ﺪﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻓﻘﻄ ﺸﺄﻥ ﻤﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﺮﻭح ﺸﺨﺺ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ) ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﺮﺩﻯ که ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻗﻀﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
(ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺗﻮﺍﻥ ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭح
هرﻓﺮﺩ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ اﺣﻮﺍل
ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ) ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﮐﺮﺩ ( ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی که ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻫﺮ ﻓﺮﺩ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ (ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
اﺯﻟﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ) ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺪﺭ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻭ تمرّد ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
اﻥ ﺘﻘﺪﻳﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﺮﺍﻯ اﺟﺮﺍﻯ ﺠﺴمی
ﻮ ﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭحی
ﺒﺮ ﺣﺴﺐ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯﺍﺩ ﺩﺍﺭﺩ. (ﺗﻘﺪﻳﺮ)
ﻳﻌنی ﺒﻤﻘﺪﺍﺭ
ﻟﺎﺯم ﺪﺍﺩﻥ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺎﺧﺘﻦ ﻭ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺩﺍﺩﻥ ﺑﺸﺨﺺ ﻫﻤگی
ﭙس ﺍﺯ ﻗﻀﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻳﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻗﺒلی اﻭ ﺍﺳﺖ ﻭﻳﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ اﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﻘﺒل اﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺼﻤﻴم
ﺒﻌﺪﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻗﻀﺎﻯ ﻘﺒلی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﻃﺮﻳق ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻘﺪّﺭ ﻭﺍﺭﺩ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
اﺭﺍﺩﻩ ﺑﻌﺪﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻘﺪﻳﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻗﻀﺎﻯ ﻘﺒل اﺯﻫﺮ
ﺩﻭﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﺮﺣﻠﻪ
مَشیّت ﺷﺮﻭع ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﺑﺎﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺷﺨﺺ ﻭﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺗﻮﺍﻧﺎئی اﻭ ﺑﺎﺟﺮﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭﺗﺮﺗﻴﺐ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﻭﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﺯ ﺳﺎﻟک
مَشیّت الهی ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺗﺼﺪﻳق
اﺟﺮﺍﻯ هرﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی ﻮﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻗﻀﺎﻯ اﺯﻟﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺍﻣﺎم
ﭽﻨﻴﻥ ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ
عَلِم ﻮ ﺷاء ﻭ
ﺃﺭﺍﺩ ﻭ ﻗَﺪَﺭ
ﻭﻗضی ﻮ ﺃﻣﻀﻰ ﻓﺄﻣضی
ﻤﺎ ﻗﻀﻰ ﻭ ﻗضی ﻤﺎ
ﻗﺪَﺭﻭ ﻗَﺪّﺭ ﻣﺎ
ﺃﺭﺍﺩ ﻓﺒﻌﻠﻤﻪ
ﮐﺎﻧﺖ ﺍﻟﻤشیة ﻭ
ﺑﻤﺸﻴّﺘﻪ ﮐﺎﻧﺖ
ﺍﻟﺄﺭﺍﺩة ﻭ ﺑﺎﺭﺍﺩﺗﻪ
ﮐﺎﻥ اﻟﺘﻘﺪﻳﺮ
ﻭ ﺑﺘﻘﺪﻳﺮﻩ ﮐﺎﻥ
اﻟﻘﻀاء ﻭﺑﻘﻀﺎﺋﻪ
ﮐﺎﻥ اﻟﺎﻣﻀاء ﻓﺎﻟﻌﻠم
ﻤﺘﻘﺪﻡ علیّ اﻟﻤشیة
ﻭ ﺍﻟﻤشیة ثانیة
ﻭ ﺍﻟﺎﺭﺍﺩﻩ
ثالثة ﻭ ﺍﻟﺘﻘﺪﻳﺮ
ﻭﺍقع علیّ اﻟﻘﻀاء
ﺑﺎﻟﺎﻣﻀاء ﻓﻠﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ ﺗﻌﺎلی
اﻟﺒِﺪاء ﻓﻴﻤﺎ
ﻋﻠم ﻤتی ﺸاء ﻮ ﻓﻴﻤﺎ
ﺃﺭﺍﺩ ﻟﺘﻘﺪﻳﺮ
ﺍﻟﺎﺷﻴاء ﻓﺎﺫﺍ
ﻭ قع اﻟﻘﻀاء ﺒﺎﻟﺎﻣﻀاء
ﻓﻠﺎ ﺑِﺪاء ﭘس
ﺑﺎ ﻋﻠم ﻮ ﺍﻃﻠﺎع
اﻟﻬﻰ (ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﻌنی ﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺁﮔﺎهی اﻭ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻌﺪ مَشیّت الهی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺑمَشیّت
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﻘﺪﻳﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺑﺎ ﺗﻘﺪﻳﺮ
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﻀﺎﻯ
الهی ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻀﺎﻯ اﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﻣﻀﺎ ﻭ ﺍﺟﺮﺍ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻣﺎ ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎئی
ﺪﺭ ﻣﻌﺎنی ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
اﻟﻔﺎﻇ ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍرﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻔﺎﻇ
ﻮ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻬم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
اﻣﺎم اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﻋﻠم اﻟﻬﻰ ﻭ مَشیّت
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
الهی ﻮ ﺗﻘﺪﻳﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻗﻀﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻣﻀﺎﻯ اﻟﻬﻰ ﺑﻄﻮﺭ
کُلّی ﭽﻨﻴﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ (ﻗﺒﻠﺎ ﺗﻌﻤﻴﻤﻰ)
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﺟﺮﺍﻯ ﺍﻥ (ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ) ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﺟﺮﺍﻯ بی ﻨﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
اﺟﺮﺍئی ﻮﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺤﻘق هرﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺗﺼﺪﻳق
لاﺯم اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺟﺮﺍ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺑﺎ
ﻫﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
(ﺍﻣﻀﺎ ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ)
ﻟﺎﺯم اﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻔﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺮ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻃﺒق ﻨﻈﺮ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺟﺮﺍئی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷتی ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺟﺮﺍ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍﺣل ﻮ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺍجَلّ
هر ﮐﺪﺍم ﺪﺳﺖ ﻧﺪﻫﺪ
ﻭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﭽﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﺪﺳﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩﻩ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻣﺎ ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺒﺘﻌﺮﻳﻒ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺮ
ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻦ ﮐﻪ
ﺑﻴﻥ ﺠﺒﺮ الهی ﻮﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ سالک ﺮﻭﺑﺮﻭ
ﻤﻴﺸﻮﻳﻢ که
همان معنی
سلوک الهی است
و ﺩﺭک ﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺪﺍئی ﻮ ﺑﺸﺮ ﺳﺨﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺟﺒﺮ
الهی اﺳﺖ. ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﮔﺸﺘﻦ ﻭﺟﺎﻯ اﻭل
ﻤﺎﻧﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍقع اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺧﻨثی ﺸﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻨثی ﺸﺪﻥ هوﺳﻬﺎﻯ
ﮐﻮﺩﻙ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺟﺒﺮﻯ ﻤﺎﺩﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ اﻣﺮ
ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
اﺧﺘﻴﺎﺭسالک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
اﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭ ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﺍﺭﺍﺩه
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺩﺭ ﺗﻮکُلّ ﺨﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﮐﺎﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﮑﻨﺪﻓﻘﻄ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﻭ ﺍﻣﺮالهی
ﮐﻪ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﺑﻠﺎغ ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﭘس ﻋﻠم
ﻮ ﺍﮔﺎهی الهی ﭙﻴﺶ
ﺍﺯ مَشیّت ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﭘس ﺍﺯﻋﻠﻢ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺘﻌﺮﻳﻒ
مَشیّت ﺩﻭم اﺳﺖ.
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻮﺑﺖ ﺳﻮﻡ ﻭﺗﻘﺪﻳﺮ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﻘﻀﺎ
ﺑﺎ ﺻﺪﻭﺭ ﺍﻣﻀﺎ
ﺍﺳﺖ. (ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻋﻠم ﻮ مَشیّت ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ همه
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺻل ﺨﺪﺍ
ﭼﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻥ ﭽﻪ
ﻭﻗﺖ مَشیّت ﺷﺮﻭﻉ
ﺍﺟﺮﺍ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﺻل همه ﻫﺴتی
ﺪﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﺣﺪ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﮐسی ﺪﺭﻫﺴتی ﻨﻴﺴﺖ
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺗﻘﺪﻳﺮ ﻭ ﻗﻀﺎ ﻭ
ﺍﻣﻀﺎ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
(ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺑﻬم ﺨﻮﺭﺩﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭﺍﻳﻥ ﺴﻪ
ﻗﺴﻤﺖ ﺁﺧﺮ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺳﺎﻟک ﻘﺪﺭﺕ
ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻳﺎ هَوَس
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺩﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮکی ﻘﻀﺎ ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻳﺎ
(ﺍﻣﻀﺎ) ﻳﻌنی ﻴﺠﺮﻳﺎﻥ
اﻓﺘﺎﺩﻥ ﻮﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮﮔﺬﺷﺖ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻴﻚ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ(ﺑﺤتی
أعلم ) ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﭼﻨﻴﻥ
ﺪﺍﻭﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﻨﻴﺰ
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ ﻭﺗﻮﺍﻥ
اﻭ ﺑﺮﺍﻯ کسب ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﻋﺒﻮﺭ ﻭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
اﻥ ﻤﻄﺮﺡ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺘﻤﺎم اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺸق ﭙﻴﺮ
ﮐم ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺗﻠﺎﺵ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻤﻘﺘﺼﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻳﺎ ﻣﻮﺍنع
ﺮفع ﻨﺸﺪﻩ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی کنونی
اﻭ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺍﺣل ﺒﻌﺪﻯ ﻔﺮﺻتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻧﺎشی
اﺯ ﺣﮑﻤﺖ الهی
اﺯ ﺍﺣﻮﺍل گذﺷﺘﻪ
ﻳﺎﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻭﻳﺎ
ﻭﻳﮋﻩ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺤث ﻣﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻥ ﺪﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺑﺎ ﻣﻮﺍنع ﺒﺰﺭگ
عقلی ﺮﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﺸﻮﻳم
که مَشیّت ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺎ مَشیّت ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﻫﻢ ﻣﻮﺍﺟﻪ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺟﺒﺮالهی است
ﻭﭘﻴﺮﻭﺯﻯ مَشیّت
ﺧﺪﺍ ﻭﻳﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
مَشیّت ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺮﮐﺸﻰ ﻭﺭﻓﺘﻥ
ﺒﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ مَشیّت
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ
اﻣﺮﻳﻥ اﺳﺖ ﻭﻫﺮﺩﻭ
ﻭ مَشیّت ﺑﺎﻫﻢ
ﻭﻳکی ﻮﻫﺮﺩﻭ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩ ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣلی اﺯﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺑﺎ ﻳک
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﻳﻚ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭﻳک
کنترل ﻤﺠﺪﺩ الهی
ﻮ ﺍﻣﻀﺎ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻮ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻔﺮﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺎﺧﺮﻳﻥ
ﺒِﺪﺍﻯ الهی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
جبرئیل ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸته ﺑﺨﻠق
ﺠﺮﻳﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ ﺍﺯ
ﮔﻮﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺳﺖ ﻭ ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی ﺪﺍﺭﺍﻯ
اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻭ
ثوﺍﺏ ﻫﺮﮐﺎﻣل ﺒﺮﺍﻯ
ﺍﺧﺮﺕ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﻮع
فوق بشری اﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻔﺼل ﻨﻮعی فوق
بشری ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
(ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ِﺑﺪﺍء)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﭼﻪ ﺍﮔﺎهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺯﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﭼﻪ ﻣﺸﻴتی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﭼﻪ ﺗﻘﺪﻳﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ امور ﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ
که خاص سالکان
صادق میباشد. ﻭلی
هرﮔﺎﻩ ﮐﻪ ﻫﺮﻗﻀﺎئی
ﺒﺎﻣﻀﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ گذشت ﻭﻋﺒﻮﺭﺣﺎﺻل
ﺸﺪ بِدﺍﻯ الهی
ﻤﻄﺮح ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. بِدای الهی
که ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ
الهی ﻤﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺒل اﺯﺁﻥ
ﺠﺎﻯ ﺘﻮﺑﻪ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. بِدای
اﻟﻬﻰمَشیّت ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻤﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘس ﺳﺎﻟک ﻤﻄﺎﺑق
ﺪﺳﺘﻮﺭﻋﻤل کرﺩﻩ
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﺑﻴک ﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ (ﺑِﺪﺍﺋﻰ)
الهی ﻮﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭ ﺗﻘﺪﻳﺮ ﻭ ﺍﻣﻀﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺑِﺪﺍ
اﺧﺮ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺑِﺪﺍئی ﻮﺍﺟﺐ
ﺍﻟﺤﺼﻮل ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﻣﺮﺍﺣل
ﺒﻌﺪﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻬﺎﻳتی
هنم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭبِدای
الهی آﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻳک اﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻭ ﻗﻀﺎﻫﺎ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻥ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ هستند ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ اﺯﺑﻘﻴﻪ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﻭﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺳﻠﻮکی ﻨﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺪﺍئی ﻤثبت ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی هنوﺯ بِدای
ﻤﻨفی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ بِدای ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﻌنی ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻬﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺖ. ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒِﺪﺍﻯ
ﻣثبت ﻭﺑﻨفع ﺮﻭح
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﺒﺪﺍﻯ
ﻤﻨفی ﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻭ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ ﺩﺭﺍﺯ
ﻣﺪﺕ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
اﺯلی ﻮﻧﻮعی ﻮﺑﺨﺼﻮﺹ
نوع بشری ﻤﺠﺪﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟنوع
بشری ﺒﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺒِﺪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻭﻗﻮع
ﻘﻀﺎ ﻭ ﺍﻣﻀﺎ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ مَعصومیّت
ﺍﻧﻬﺎ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻴﻤﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﺪﺍئی الهی ﻮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻋﻘﻴﺪﻩﺍﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﻳﺪﻩ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎئم ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
اﻟﻌﻠم ﺒﺎﻟﻤﻌﻠﻮم
ﻘﺒل کوﻧﻪ ﻭ ﺍﻟﻤشیة
فی اﻟﻤﺸاء ﻘﺒل
عینه ﻭ ﺍلأﺭﺍﺩة
ﻓﻰ ﺍﻟﻤﺮﺍﺩ ﻗﺒل
ﻘﻴﺎﻣﻪ ﻭ ﺍﻟﺘﻘﺪﻳﺮ
ﻟﻬﺬﻩ ﺍﻟﻤﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻗﺒل ﺘﻔﺼﻴﻠﻬﺎ
ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻠﻬﺎ ﻋﻴﺎﻧﺎ
ﻭ ﻗﻴﺎﻣﺎ ﻭ ﺍﻟﻘﻀاء
ﺒﺎﻟﺎﻣﻀاء ﻫﻮ
ﺍﻟﻤﺒﺮم ﻤﻥ اﻟﻤﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺫﻭﺍﺕ ﺍﻟﺎﺟﺴﺎﻡ
ﺍﻟﻤﺪﺭﮐﺎﺕ ﺑﺎﻟﺤﻮﺍس
...ﻓﺎﺫﺍ ﻭقع اﻟﻌﻴﻥ
اﻟﻤﻔﻬﻮم اﻟﻤﺪﺭک
ﻔﻠﺎ ﺑِﺪاء ﭘس
ﺍﮔﺎهی ﻮﻋﻠم ﺒﺄﻣﺮﻯ
که ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻠم ﻮ
ﺍﻃﻠﺎع الهی اﺳﺖ
ﺍﺯ ﻗﺒل اﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻭ ﺗﮑﻮﻳﻥ اﻥ ﻤﻌﻠﻮﻡ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
( ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
که ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﻧﺪ
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻄﻔﻪ ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﺒﺴﺘﻪﺍﻧﺪ. ﭘس
ﺍﻃﻠﺎع ﻘﺒلی اﺯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﻌﺪ
ﮐﻪ ﺗﮑﻮﻳﻥ ﻮ ﮐﻴﻨﻮﻧﺖ
ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ مَشیّت
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺒل
اﺯﻋﻴﻨﻴﺖ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻳﻌنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻭﺗﮑﻮﻳﻥ
اﻥ مَشیّت ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻟﺎﺯم اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ ( ﻭ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻟﮕﻮئی
هستند ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ (ﺣتی
أﻋﻠﻢ) الهی ﺪﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟک که
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ مَشیّت
ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ (ﻋﻴﻨﻴﺖ ﻭ
ﺑﭽﺸم ﺪﻝ) ﺩﻳﺪﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻥ
ﻄﻔﻞ ﭘس ﺍﺯ ﻧﻄﻔﻪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪﻥ
عینی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻓﮑﺮﻯ که ﺗﺤﻘق
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ) ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻄﻠﻮﺏ ﺧﻮﺩ
ﻗﺒل اﺯ ﻗﻴﺎم ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ (ﮐﻪ ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺒل اﺯ
ﻗﻴﺎم ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎﻋﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻗﻴﺎم اﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻘﻴﺎم ﻘﺎﺋم
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی ﺴﺎﻟک
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﺍﻣﺎم
اﺯ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﻭﺑﺤث
ﻋﺮﻓﺎنی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺟﺒﺮ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﺍﻣﺮ ﻭﺳﻂ ﺑﻴﻥ
اﻧﻬﺎ ﺧﺎﺹ سلوک
الهی اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺗﺎﺳﻴس
ﺣﮑﻮﻣتی ﻘﺸﺮﻯ
ﻮﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﻳﺎ ﺗﻨﻈﻴم
اﻣﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺠﻣﻌﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﭽﻬﺎﺭﺩﻩ
ﻗﺮﻥ ﭙﻴﺶ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻴﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺒﺮﭘﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺸﺮﮐﺖ ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﻨﻪ
ﮐﻪ ﺣﮑﻮﻣتی ﻤﺬﻫبی
ﺒﺮﭘﺎ ﮐﻨﻨﺪ) ﻭ ﺗﻘﺪﻳﺮ
(ﻳﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﻮﻳس
ﻭﻳﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺍﺩﻥ
اﺟﺮﺍئی ﺒﺴﺎﻟﻚ
ﻭﻳﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺩﺍﺩﻥ بغیر ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻳﺎ ﺩﺍﺩﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﺐ ﻗﺪﺭی
شهودی ) ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ (ﺣتی اﻋﻠﻢ)
الهی ﻮ ﺭﺳﻴﺪﻥ
اﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺠﺪﻳﺪ ﺍﺟﺮﺍ ﺷﺪﻩ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺑﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻗﺒلی
هست ﻳﺎ ﻧﻪ. ﻳﻌﻨی
ﺸﺮﺍﻳﻄ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻄﺎﺑق
اﻟﮕﻮﻫﺎ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﻭﺣتی اﻋﻠم ﻮ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺘﺪﺑﻴﺮﻯ ﻮ ﺗﺮﺑﻴتس
الهی ﺪﺍﺩﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻭ ﻭﻳﺎ ﺍﻧﺠﺎم
هر ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺷﻬﻮﺩ
الهی ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﺗﻔﺼﻴﻠﺎﺕ)
ﺍﻳﻥ ﻤﻌﻠﻮﻣﺎﺕﻳﻌﻨﻰ
ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﻣﺮﺍﺣل
عباﺩﻯ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم که ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ. ﻭ (ﺗﻮﺻﻴﻞ) ﻭ
ﻭﺻﻞ ﮐﺮﺩﻥ این
اﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺻﻠﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﻳﺎ ﺻِﻠِﻪ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﻣﻮﺯشی
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﭘﻴﺮ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﺒﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ (ﺗﻮﺣﻴﺪ)
ﺑﺎﺯ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺴﺎﻟک
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑحَقّ
ﻮ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﭘس ﺍﺯﻫﺮ ﺍجَلّ
ﻭﻫﺮ ﺗﺼﻮﻳﺐ ﺍﺟﺮﺍئی
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻋﻴنی ﺘﺎ ﻗﻴﺎم
ﻘﺎﺋم اﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻗﻀﺎﻯ اﻟﻬﻰ (ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺑﺎ ﺳﺮﮔﺬﺷﺖ
ﻗﺒلی ﻔﺮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻮﻳﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﻣﻀﺎ ( ﻭ ﺗﺼﻮﻳﺐ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﻮ ﺗﺎﻳﻴﺪ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
اﺑﺮﺍم اﺯ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﻣﺮ
ﻣﺎﺩﻯ غیر ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺟﺴﺎم
ﻘﺎﺑل اﺩﺭﺍﻙ ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺮﻧگ ﻮ ﺑﻮ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻓﻴﺰﻳکی
ﻮﻃﺒیعی ﻮﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺟِﻥّ ﻮ إﻧس
( ﻣﺎﺩﺍم که ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﺎسی ﻔﺮﺍﻣﻮﺷﮑﺎﺭ
ﺍﺳﺖ) ﻭﻳﺎ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭﺩﻭﻧﺪﮔﺎﻥ ﻫﻤگی
ﺪﺭ ﻣﻌﺮﺽ بِدای
الهی هستند. ﻣﺎﺩﺍمَکّه
ﻋﻴﻨﻴﺖ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﻋﻴﻨﻴﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ ﻭﻗﺎﺑل
ﺪﺭک ﻮ ﻓﻬم ﺸﺪﻧﺪ
ﺑِﺪﺍئی ﻨﺪﺍﺭﺩ
(ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
حقّ ﺑِﺪﺍء ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺷﺮﺍﻳطیّ ﺪﺍﺭﺩ
ﺟﺰ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩﻯ که ﺧﻮﺩ
ﺗﻌﻬﺪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺑِﺪﺍئی ﺒﻀﺮﺭ ﻭﺍﺻل
ﺁﻥ ﻨﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﺘﺤﻘق
ﻤﺎﺩﻯ ﺸﺪ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﻭﮔﻴﺎﻩ ﺑﻮﺩﻥ ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻮ ﺟﻤﺎﺩﺍﺕ
ﺩﺭ ﺣﺎل تکامل ﻄﺒیعی
ﺨﻮﺩ ﺑِﺪﺍئی ﺒﻤﻔﻬﻮم
ﻤﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
هم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻃﺒق
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭلی
اﻳﻥ اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟکی
عاﻣل ﺒﻮﺩ ﺳﺒﻘﺖ
ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺠﻠﻮ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ بِدای
ﻤثبت ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ که ﺑﺠﺎﻯ
ﺴﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ تمرّد ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. بِدای
ﻤﻨفی ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﭼﻮﻥ
ﻤُﺮﺩﻧﺪ ﺩﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
الهی ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻴﻴﻦ ﻧﻮع ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺟﺎﻯ
ﺒِﺪﺍﻯ ﻤثبت ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﻃﺒیعی ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻃﺒیعی ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺍﻟﻠﻪ ﻳﻔﻌل
ﻤﺎ ﺷاء ﻮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻗﺒل
اﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻭ ﺗﮑﻮﻳﻥ
اﮔﺎهی ﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺑﺎ مَشیّت ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺣﺪﻭﺩ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺭﺍ ﻗﺒل
اﺯ ﻇﻬﻮﺭ (ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ)
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﻧﮕﻬﺎ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺣﺪﻭﺩ ﻣﺸﺨﺺ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
(ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ اﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺘﻔﺎﻭﺕ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﻘﺒلی هرﻣﻮﺟﻮﺩ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻔﻌلی اﻭ ﺍﺳﺖ.ﻫﻤﻪ
ﺍﺯﺻﻔﺮ ﺷﺮﻭع ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺪﻟﻴل اﺯلی ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻮﺭ ﺑﻮﺩﻥ ﻮﻳﺎ
ﮐم عقل ﺒﻮﺩﻥ ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺘﻤﮕﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒل
اﺯ اﮐﻨﻮن آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻠﺖ ﺍﻳﻥ
ﺘﻔﺎﻭﺕ ﺷﺪﻩ) ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻘﺪﻳﺮ ﻗﻮﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﻘﺪﻳﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﻮﺧﻮﺩ ﺍﻭل ﻮ ﺍﺧﺮ
ﺍﻳﻥ ﺘﻘﺪﻳﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ (ﻭﺑﺎ ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﻮﻳﻦ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮک اﻭ ﻭﻫﺮ ﻗﻮّﺕ
ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ. ﮐﻪ
ﻗﻮﺕ ﺟﺴم ﺪﺭ ﻏﺬﺍ
ﻭﻋﻘل ﺪﺭ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل ﺴﻠﻮک
ﺪﺭ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ نیز اﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺯ
ﮐﺠﺎ ﺷﺮﻭع کرﺩﻩ
ﻭکی ﺨﺘﻢ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
(ﻣﺮﺍﺣل ﻘﻬﻘﺮﺍ
یا ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ) ﻭﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ
ﺗﺎ (ﺣتی اﻋﻠﻢ) ﺍﻭ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺑﺒِﺪﺍﻯ
ﻤثبت ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﻤثبت ﺭﻭح ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﻗﻀﺎﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩم ﻨﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﮐﻥ اﻧﻬﺎ
(ﻣﻘﺎم ﺁﻧﻬﺎ) ﮐﺠﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻥ ﺪﻟﺎﻟﺖ ﮐﺮﺩ
( ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻴﻨﺶ
ﺑﭽﺸم ﺪﻝ ﻭﻋﻘلی
ﺘﻮﺍﻧﺎ ﮐﻪ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻧﻬﺎ ﮐﺠﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﭼﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻳﺎ ﻣﺤﺎﺳﻦ
ﺑﺎ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭﻋﺪم
ﺮﺿﺎﻳﺖ الهی اﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﭼﻴﺴﺖ) ﻭﺑﺎ
ﺍﻣﻀاء (ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
قضی ﺍﺳﺖ)ﮐﻪ ﺷﺮح
علل ﻮ ﺗﺒﻴﻥ ﺃﻣﺮ
ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
عزیز ﺗﻮﺍﻧﺎ ﻭ ﻋﺎﻟم
آﮔﺎﻩ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﺤثهاﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ آﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﻌﮑس
ﻧﻪ ﻓقهی هستند
ﻭﻧﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ.
ﺍﮔﺮ ﻓﻠﺴفی هم ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻮﺍﺻل ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ
عرﻓﺎﻥ و
وسیله معرفت و
شهود مراتب الهی
ﺮﺍ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺤﺼﻴﻠﺎﺕ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎهی
اﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺣتی
اﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﻧمی
ﻔﻬﻤﻨﺪ.ﺍﮔﺮ ﻧﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﺪم ﺸﻬﻮﺩ
ﻭﺳﻠﻮﻙ عملی ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺮﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﻭﻋﻤل
ﺘﮑﺎﻣل ﻮ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭ ﺩﮔﺮﮔﻮنی ﺪﺭ
ﺭﻭح ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﺨﻮبی
ﭙﻴﺪﺍ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻴچ
کس ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺩﺍﺷتی ﺬﻫنی
ﻮﻓﻠﺴفی ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺣﺪﻳث ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
و ﻮﺍﺻل ﭽﻮﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
گرﺩﺩ. ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺣﺪﻳث ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮐثرﺩﺭﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﺎنی ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﻣﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﮔﻠﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻥ همه
ﺯﺣﻤﺖ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭلی ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺎم ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻗﺒل اﺯ ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﻫﺮ ﮐﻤکی
اﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻣﻮﺭﻯ الهی هستند
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﺪ ﻋﻠم الهی
ﻮ مَشیّت الهی
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﻳﺎ ﺗﻘﺮﻳﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻭﺍﻣﻀﺎﻯ اﻭ ﻭ
بِدای اﻟﻬﻰ ﻭﺣتی
اﻋﻠم اﻭ ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎ ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺴﺮﻧﻮﺷتی
و الهی تر ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻗﺒلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻴﺴﺖ. ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭلی
ﺪﺭ ﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﻔﻴﺪ
ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﺑﻌثت
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

حدیث 1649 - اﺯ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ104 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻭﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭحی کرﺩ ﮐﻪ ﺍﻯ
ﺪﺍﻭﺩ ﻴﺎ ﺩﺍﻭﺩ ﺗَﺮﻳﺪ
ﻭ ﺍﺭﻳﺪ ﻭﻟﺎ ﻳﮑﻮﻥ
اﻟّﺎ ﻣﺎ ﺍﺭﻳﺪ
ﺍﻥ ﺃﺳﻠﻤﺖ ﻟﻤﺎ
ﺍﺭﻳﺪ ﺃﻋﻄﻴﺘﻚ
ﻣﺎ ﺗﺮﻳﺪ ﻭﺍﻥ ﻠم
ﺘﺴل ﻠﻤﺎ ﺍﺭﻳﺪ
ﺃﺗﻌﺒک ﻔﻴﻤﺎ ﺗﺮﻳﺪ
ثمّ لا ﻳﮑﻮﻥ اﻟّﺎ
ﻣﺎ ﺍﺭﻳﺪ ﺍﻯ ﺪﺍﻭﺩ ﺗﻮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍهی
ﻮﻣﻥ ﭽﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫم ﻮ ﭼﻨﺎﻥﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﻮ ﺗﺴلیم
ﻤﻥ ﺒﺎﺷﻰ ﺍﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﻴﺨﻮﺍهی
ﺒﺘﻮ ﻣﻴﺪﻫﻢ ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﺴﻠﻴم ﻨﺸﻮﻯ ﺗﻮﺭﺍ
ﺧﺴﺘﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩﺕ ﻣﻴﮑﻨﻢ
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻢ. ﺩﺍﻭﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
جنگجوی ﺗﺎﺭﻳخی
ﻘﻮم ﻴﻬﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣلی در
ولایت زردشت و
ابراهیم ﺒﻮﺩ. ﻭلی
اﻳﻦ ﺣﺪﻳث ﺍﺯ ﺩﺍﻭﺩﻯ
ﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ
ﻭﮔﺎهی ﻨﻴﺰ ﻣطیّع
پیر خود ﻨﻴﺴﺖ. ﺩﺍﻭﺩ
ﮐسی اﺳﺖ ﮐﺎﻣل الهی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻣﺪﺍﻭﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
عقب ﻣﺎﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
تکامل ﺮﻭحی ﻮﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻨﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﻧﻔس أمّاره ﺷﻔﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻣﺪﺍﻭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺩﻭﺍم ﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻳﻥ اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎئی
ﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟکی
ﻭ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻳﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻋﻘلی
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﻘﻄ ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭح
ﺸﺨﺺ ﺍﺯﻃﺮﻳق ﺘﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی مُیسّر
ﺑﺮﺍﻯ نوع بشر ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋم ﻴﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴل
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍﺣﺘﻰ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﻭ ﺗﻨﺒلی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی اﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟک ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﺗﻮ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﻣﻥ اﺳﺖ.
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻥ اﺭﺍﺩﻩ
ﻭمَشیّت ﻭ ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
بخوﺍهی ﺒﺨﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺕ ﺑﺮﺳﻰ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻥ ﺒﺮس. ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻥ ﻨﻴﺰﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﻣﺎﺩﻯ ﻮﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺘﻮ ﻣﻴﺮﺳﻢ.
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎی
الهی توﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻢ
ﻭلی ﺸﺮﻃ آﻥ ﺘﺴﻠﻴم
اﺳﺖ ﮐﻪ (ﺍﺳﻠﺎﻡ)
پذیرفته الهی ﻫﻤﻴﻥ
ﺘﺴﻠﻴم ﺒﻮﺍﺳﻄﻪ
الهی در سلوک
اﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺗﺴﻠﻴم
الهی ﻨﺒﺎﺷﻰ ﻭ ﺳﺎﻟک
ﻤطیّع اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﻧﺒﺎﺷﻰﻭﻳﺎ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ الهی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎل هرﭼﻪ ﺑﺮﻭﻯ
ﺠﺰ ﺧﺴﺘگی ﻨﺨﻮﺍﻫﻯ
ﺪﺍﺷﺖ. ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ
ﺍﻧﭽﻪ ﻣﻥ ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﺗﺤﻘق ﻴﺎﺑﺪ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻧﭽﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻓﻮﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺯﻳﺎﺩﺗﺮ
نیز ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ جَهَنّم
آﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺧﻄﺎﻫﺎ ﻭﮔﻨﺎﻫﺎنی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐسی ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺣتی اﮔﺮ
ﺳﺎﻟک هم ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﻣﺤﺮﻭم
اﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ اﻭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺑﮕﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ هوس ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﺎﻟک
ﺸﻬﻮﺩ تجلّی
الهی ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﻤﻨﺎﻯ اﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
خودشان ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
قُرآن ﻨﺎم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻘﺒلی ﺮﺍ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻤﻴﻨﺎﻣﺪ ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻤﺮﺗﺒﻄ ﺸﺪﻩ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻪ ﺑﮑﻤﺎل ﻨﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
به ﺸﻬﻮﺩ ششم ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺼﻮﻥ
اﺯﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﻣﻌﺼﻮم
اﺯﻫﺮﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
الهی ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﻫﻤﺎﻥ اﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﭽﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭﺳعی
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﻨﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﺭی
از پیش ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺨﻮﺩﺵ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺣتی هوس ﺍﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺼﻮﻥ ﻮ ﺩﺳﺖ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ
اﻧﻬﺎ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺪﺍئی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮی ﻤﺬﻫﺒﻰ ﺣتی
اﮔﺮ ﻇﺎﻫﺮﻯ
دینی ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺷﺮک ﻛﺮﺩﻩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻧﻔس أمّاره و
آلوده بفساد ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ

حدیث 1650 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ104ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﺮﺍ
ﻏﻠﺎمی ﺒﻮﺩ ﺑﻨﺎم
ﻘﻨﺒﺮ ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﺭﺍ ﺳﺨﺖ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻤﻮﻟﺎ علیّ
اﺯﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎﺭج
ﻤﻴﺸﺪ ﻗﻨﺒﺮ ﺑﺎ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺩﻭﺭﺍ ﺩﻭﺭ
ﺑﺪﻧﺒﺎل ﻤﻮﻟﺎ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻤﻴﺮﻓﺖ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
علت ﺭﺍ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﮔﻔﺖ ﻣﺮﺩم ﺮﺍ
ببین که ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻬﺴﺘﻢ.ﺍﻣﺎم
ﭙﺮﺳﻴﺪ ﺍﻳﺎ ﻣﺮﺍ
ﺍﺯ ﺳﺎﮐﻨﺎﻥ اﺳﻤﺎﻥ
ﺤﻔﻈ ﻤﻴﮑﻨﻰﻭﻳﺎ
ﺍﺯﻣﺮﺩم ﺰﻣﻴﻦ؟
ﻗﻨﺒﺮﮔﻔﺖ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺮﺩک ﺰﻣﻴﻥ. اﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ ﮐﻪ: انّ ﺃﻫل اﻟﺄﺭﺽ
ﻟﺎ ﻳﺴﺘﻄﻴﻌﻮﻥ
ﺒشیئ ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﺫﻥ
اﻟﻠﻪ عَزّ ﻭجَلّ
ﻤﻦ ﺍﻟﺴﻤاء ﻓﺎﺭﺟﻊ
ﻓﺮجع ﺑﺪﺍﻥ
که ﻣﺮﺩم ﺰﻣﻴﻥ
ﻨمی ﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻤﻥ
ﻀﺮﺭﻯ ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ ﺍﺫﻥ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻥ ﺒﺎﺷند.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﭘس ﺗﻮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩ. ﺍﮔﺮ ﺗﻴغ
عاﻟم ﺒﺠﻨﺒﺪ ﺯﺟﺎﻯ
ﻧﺒﺮﺩ ﺭگی ﺘﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﺪﺍﻯ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭﻣﻨﻄق
عقل مادی بشرﭽﻨﻴﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻓﻄﺮﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ حفظ
ﺨﻮﺩ ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﻋﻘلی
اﻭ ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﺍﺯ
ﺧﻮﻳشتن ﺍﺳﺖ. ﻭﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻥ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺑﻠﻨﺪﻯ
ﻮ ﺑﺪﺭﻳﺎ ﻏﻮﻃﻪ
ﻭﺭ ﺷﺪﻥﺑﺎﻋث ﻣﺮگ
ﺰﻭﺩ ﺭس ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍین عاﻗﺒﺖ ﻭ ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ
ﺧﻮﺩ ﺟﺰئی اﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺣﺪﻳث ﻭﻫﻤﻪ حدﻳثها
تنها ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
هستند. ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺗﻮﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
سلوک الهی اﺳﺖ.
ﺑﺠﺰ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭ مَشیّت ﻭ ﺗﺼﻮﻳﺐ
ﺍﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻙ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺪﺍﺷﺘﻥ اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻗﺒلی
اﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺶ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌلی
اﻭﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻔﻬم ﻮﻋﻘل
ﻮﻋﺸق ﺒﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﻴﺶ ﺍﻣﺪﻫﺎﻯ
ﺒﻠﺎ ﮐﻪ ﺩﺭﮔﻴﺮﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺗﻮﺟﻪ ﻭ ﺩﻗﺖ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒلی اﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻴک
اﻋﺮﺍبی که ﺷﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩرَبّ ﻣﺴﺠﺪ
پسامبر ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﺩﺭ ﻣﺠﻠس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ
ﻭلی ﺸﺘﺮﺵ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺩﻟﻴل کاﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﻮکُلّ ﺒﺨﺪﺍ
ﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻟﺬﺍ ﭘﺎﻯ
ﺸﺘﺮ ﺭﺍ ﻧﺒﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﻭلی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﻯ گفت ﺃﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭ ﺗﻮکُلّ ﻋﻘل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ببند ﺑﻌﺪ ﺗﻮکُلّ
کن ﻭﻳﺎ ﭘﺎﻯ ﺸﺘﺮ
روان ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺑﺘﺪﺍ
بعقل ﺒﺒﻨﺪ ﺑﻌﺪ
ﺗﻮکُلّ کن ﻭﺣتی
عقل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﻘﺎل
ﻮﭘﺎ ﺑﻨﺪ کن ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭسلوک الهی ﺨﻮﺩ
ﺗﻮﮐﻞ ﮐﻦ. تا ﺍﺯ
ﺍﺯﺍﺩﻯ ﺴﺮﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﮑﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭﻣﺪﺍﻭم ﺒﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث
1651 - اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ (ﺝ۵ﺹ105ﺑﺤﺎﺭ)
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﻴک
ﺒﺎﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺩﻳﻮﺍﺭﻯ
ﺪﺭ ﺷُﺮُﻑ ﺳﻘﻮﻃ
ﻨﺸﺴﺖ ﻭ ﺑﻴﻥ ﻤﺮﺩم
ﺒﺪﺍﻭﺭﻯ ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺖ.
ﺑﻮﻯ گفتند ﮐﻪ ﺰﻳﺮ
ﺍﻳﻥ ﺪﻳﻮﺍﺭ ﺧﺮﺍﺏ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
گفت ﺣﺮث ﺍﻣرء
ﺃﺟﻠﻪ ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ
ﻮ ﺣﺎﻓﻈ اﻧﺴﺎﻥﺍجَلّ
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
مولا ﭙﺬﻳﺮﻓﺖ ﻭ
ﺑﺮﺧﻮﺍﺳﺖ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻭ ﺭﻳﺨﺖ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ همیشه
ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ ﻮﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺍﻥ ﻤﻴﮑﺮﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ کاﺭﻋﻴﻥ
الیقی ﺒﻮﺩ ﺑﻌﮑس
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻘﻨﺒﺮ
ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﺣﺮﺍﺳﺖ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻭﺍﺟﺐ
ﻧمی ﺪانست . ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﻗﺒﻮل
کلام ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﻋﻘل ﻮ ﻣﻨﻄق ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺒﺮﺩﻭ
ﺍﻳﻥ ﺮﻓﺘﺎﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺯ
ﺗﺪﺑﻴﺮ الهی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻤﻌنی ﺘﺪﺑﻴﺮ
الهی اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭﺩﺍﺭﺍﻯهدﻑ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺪﺍﻧﺴﺖ
ﭼﺮﺍ ﭼﻨﻴﻥ ﺘﺪﺑﻴﺮﻯ
ﻭﻳﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺒﺮﺍﻯ اﻓﺮﺍﺩ ﻗﺎﺋل
اﺳﺖ ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک
ﻮ کامل الهی ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍ
ﻓﮑﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
خدا ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺒﺤﺮﺍﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﺎﺭ ﻭ
ﺗعقل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺵ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻫﺪﻓﺶ
ﮐﻤک ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﻮﺍﺳطﻪﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ اﺣﺎﺩﻳث ﻣﺘﻨﺎﻗﺾ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﺍﻣﺮ
سلوک الهی ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺘﻨﺎﻗﺾ
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺍﺣﮑﺎم
ﻮ اﺻﻮﻝ ﻗﻄﻌﻰ ﺍﺯﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ اﺳﺘﺨﺮﺍج
کرﺩ. ﻭلی ﺪﺭ سلوک
الهی ﻫم ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﺟﺒﺮالهی اﺳﺖ
ﮐﻪﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎل اﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺣت اﮔﺮ
ﮐسی اﺯ ﮐﻨﺎﺭ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺧﺮﺍبی ﺒﺮ ﺧﻴﺰﺩ.
ﻳﺎﮐﻨﺎﺭ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﻣﺤﮑمی ﻤﻴﻨﺸﺴﺖ
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ ﺪﻳﻮﺍﺭ
ﻣﺤﮑم ﺴﻘﻮﻃ ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺎﻋث مرگ گرﺩﺩ.
نیز اﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﺍﺩ
ﻭﻋﻘل اﻭ ﻣﻄﺮح
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻔﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗعقل
ﻮ ﺳﭙس ﺗﻮکُلّ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭ ﺗﻮکُلّ گفته
بود . ﻭلی ﺒﺎﺯ ﭼﻮﻥ
ﻤﻮﺿﻮع ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ
اﻣﺮﻳﻦ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻧﻪ ﺟﺒﺮ ﺧﺪﺍ ﻋﻤﻠﺎ
ﺟﺎﺭﻯ اﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺟﺒﺮ
الهی ﺮﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩﺳﺮ ﻭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭح
اﻭ ﺩﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ
اﻣﺮﻳﻥ ﺘﻌﻘﻞ ﻭ
ﺗﻮﮐﻞ ﻭﻳﺎ ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺍﺯﺍﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
او اﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣتی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﮐﻤک ﺒﻬﺪﻓﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﺩﺭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻤﻌنی ﻴﻘﻴﻥ ﺪﺭ
ﺍﻋﻤﺎل اﺳﺖ ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺒﺎ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺒﻔﮑﺮ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺪﺍ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺩﺭﻳک
ﺘﺴﻠﻴﻢ (ﻣﻌﻘﻮل
ﻮ ﺍﺯﺍﺩ) ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣتی اﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﻮضع
ﺘﻮﮐﻞ ﺑﺎ ﺗﻌﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﺿﻤﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﮑﻤﺎل ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﺩﻭﭼﺎﺭ هر ﻣﺼﻴﺒت
ﻭ ﻭﺍﻗﻌﻪﺍﻯ ﺸﺪﻥ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﻀﻤﻥ
اﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍ ﻭﺗﺴلیم
ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﺣتی
اﮔﺮ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍوﻧﺪ
ﻧﻴﺰﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﺭﺍضی ﻨﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1652- ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ114
بحاﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﺍﻥّ اﻟﻠﻪ ﺟﻌل
ﻘﻠﻮﺏ ﺍﻟﺄﺋمّة
ﻣﻮﺭﺩﺍ ﻟﺄﺭﺍﺩﺗﻪ
ﻓﺎﺫﺍ ﺷاء اﻟﻠﻪ ﺷﻴﺌﺎ
ﺷاءﻮﻩ ﻮﻫﻮ ﻗﻮﻟﻪ
ﻭﻣﺎ ﺗﺸاءون اﻟّﺎ
ﺃﻥ ﻴﺸاء اﻟﻠﻪ
رَبّ ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻟﻬﺎﻯ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﺭﺍﻩ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺮﺍﻯ
اﺭﺍﺩﻩ الهی ﺨﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ مَشیّت ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮ ﺍﻣﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ
ﻫﻤﺎﻥ مَشیّت ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ
ﺷﻤﺎ مَشیّت ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﻨﻴﺪ ﭘس ﺍﺯ مَشیّت
ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﻗﻠﻮﺏ)
ﺩﻟﻬﺎ ﺑﻤﻌنی ﻘﻠﺐ
ﮔﻮﺷتی ﻤﺤل اﺣﺴﺎس
ﻭ ﻃپس ﻭ ﻫﻤﭽﻨﻴﻥ
ﻤﻐﺰ ﻭ ﻓﮑﺮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ
سالکان ﻭ نیز
تمامی ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
الهی ﺒﺮﺍﻯ
همگاﻥ اﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻬﺎم ﻮ ﻭَﺣی
هاﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺪﻟﻬﺎ ﻭ ﻓﮑﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی می ﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺭﻭح اﻭﻟﻴﺎ ﻣﺤل
اﺣﻮﺍل ﺘﺎﺯﻩ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ و
امکانات ﻧﻮعی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ(ﻓﻮﺃﺩ
ﻭ ﺩﻝ) ﺑﻤﻌﻨﻰ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻣﺤل اﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﮔﺮﮔﻮنی
ﻤﻘﺎم ﺮﻭحی ﻮ الهی
اﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺃﺋﻤّﻪ)
ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﺍﻣﺎم
ﻮﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺘﻨﻬﺎئی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺤﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﻴﻥ ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭلی اﻳﻨک ﻮﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
غاﻳﺐ ﻭ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی هستند. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯﺑﻴﻥ
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ الهی
اﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ زنده
خود ولی
ناشناس
دیگران ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﺮکَس ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﺎم اﻣﺎم
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﺭﺍﻩ
ﻭﺭﻭﺩ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
و داده های ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ تجلّیات
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﮔﺮﻭهی هستند
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ مَشیّت
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍ مَشیّت
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
تا زنده هستند
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ الهی
ﺮﺍ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺳﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﻟﺎﺯﻣﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻗﺒلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اﺷﮑﺎﺭ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
الهی اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻘﺒلی
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭلی
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻤﺴﺘﻮﺭ
ﻭ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ اﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭلی اﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻤﺴﺘﻘﻴم ﺒﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻌﺮفی اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺩﻟﻬﺎﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺨﻠق ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻭﺭﻭﺩ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
الهی ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻧﻮﻳﻦ
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ کُلّی
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭﻋﺎﻣل
ﺒﺮﺳﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺒﻮﺩ
ﻭﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺪﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
سلئکی ﺧﻮﺩ ﻭنیز
ﻫﺮ کامل الهی اوم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺍﻣﺎم ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺘﻌﺼﺐ ﺁﻣﻴﺰ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎتی ﻮ ﻣﺬﻫبی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻮ ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﻮﺍقعی ﻮ ﺳﻠﻮکی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی اﻳﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
شاهد ﻗﺎﺋم ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒﻠﻰ
ﻭﺣتی ﻤسیح اﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
(ﻣﻮﺭﺩ) ﻣﺤل ﻮﺭﻭﺭﺩ
ﻭ ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭﻋﻠم
ﻠﺪنی الهی ﺒﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻥ
اﻃﻠﺎﻋﺎﺕ الهی
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮔﻨﺠﻴﻨﻪﻫﺎ ﮐﺠﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﭘس مَشیّت
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم الهی هستند
ﺩﺭ ﻭﺍقع مَشیّت
ﻗﺒلی الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺤل اﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻥ مَشیّت ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﺣﺘﻰ ﮐﺮﺩﺍﺭ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ ﺠﺴﻤﺎنی
اﻧﻬﺎ الهی هستند.
ﺣتی اﮔﺮ ﺧﻮﺩ هَوَس
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ کاﺭﻯ
کنند . (رَبّ) ﻣﻘﺎم
ﺨﺪﺍﻯ ﻤرَبّی ﻴک
ﻨﻮع یا فصل
نوعی اﺳﺖ ﮐﻪ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺎﺋﻢ
ﻗﺎﺑل ﺸﻬﻮﺩ ﺩﻳﺪﻥ
کاملان ﻭرَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ فوق
بشری اﻳﻨﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻧﻮع فوق
بشری اﺳﺖ. (ﻋﺎﻟﻤﻴﻦ)
ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ ﻮﻫﺴﺘﻰ
ها ﺑﺎﺯ ﻳﻌنی
عاﻟﻤﺎﻥ ﻮﺍﮔﺎﻫﺎﻥ
ﻮشاهدﺍﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
تجلّی الهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ مُربّی
اﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﺪﺍﻥ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟک ﻮ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺴلیم ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی ﺰﻣﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺮﺑﻴتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﺠﺴﻤﺎنی ﻮ ﺫﻫنی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. (مَشیّت)
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭ ﺗﺼﻮﻳﺐ روش ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪﻯ اﺳﺖ ﻫم
ﺒﺮﺍﻯ ﻄﺮح کُلّی
اﻭﻟﻴﻪ ﻭﻳﺎ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
اﺟﺮﺍئی ﻮﺟﺰئی
ﺪﻳﮕﺮ ﻭﻳﺎ ﺗﺎﻳﻴﺪ
الهی ﺒﺮﺍﻯ اﺟﺮﺍﻯ
هر ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﺍﻟﻔﺎﻇ
ﻤﺸﺎﺑﻪ ﺑﻬﻢ ﺍﺯ
مَشیّت ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺗﻘﺪﻳﺮ ﻭ ﺍﻣﻀﺎ
ﻭﻗﻀﺎ ﻭﻏﻴﺮﻩ ﻣﻄﺮح
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
مَشیّت ﻳﻌنی
اﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﺍﺩ
بوده ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺟﺒﺮ الهی
ﻘﺒلی ﻤﻴﻨﺎﻣﻴﻢ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
مَشیّت ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯﺍﺩ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
همیشه ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
هستند ﻭﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی ﺴﺮﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﺧﻮیش ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻴﺎل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺗﻔﮑﺮ ﻭ
ﺗعقل ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯﺍﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﻫﺮکَس ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻨﻔس ﺣﻴﻮﺍنی اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺄﻥ ﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﺮﻭح هرکَس ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻋﻤل ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟک
ﻨمی گذﺍﺭﺩ ﻧﻔس
أمّاره ﺍﻭ ﻧﻘشی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺪﺍم ﺒﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﻭ ﺣتی کشتن ﻨﻔس
أمّاره ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ ﺍﺯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎمی ﻮ ﺗﺼﻮﻑ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭمَشیّت ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻘشی ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﻭﺍقع اﻳﻥ مَشیّت
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺖ ﻫﻤﺎﻥ
اثر ﻧﻔس أمّاره
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺘﻔﮑﺮ ﻭ ﻧﻴﺖ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺷﺄﻥ ﻤﻘﺎم ﺪل غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺴﺌﻮل
آن ﻨﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺷﺨﺺ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣل ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل اﺭﺍﺩﻯ
ﺑﺎ سلوک الهی ﺑﻮﺩﻩ
ﺻﺮﻑ ﺍﻳﻥ گناﻫﮑﺎﺭﻯ
ﻮﺳﻴﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﺪل
ﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺎﺩﺕ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻃﺎﻟﺐ
ﮔﻨﺎﻩ باز ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭﺑﺎ ﻧﻴﺖ ﻭﻓﮑﺮ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺷﺨﺺ
ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﺨﻮﺩﺵ ﺷﺮﻭع
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺳﭙس ﺑﻤﻮﺭﺩ
ﺍﺟﺮﺍ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﻣﺎنع گناﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺪﺭﻋﻤل ﺸﺨصی ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﺯﺍﺩ
آفریده ﮐﻪ ﺳﻠﻮک
الهی ﻮﻫﺮ ﺭﻭﺵ ﺯﻧﺪگی
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ .ﭼﻪ
ﺑﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺍﻣﺎ
ﺍﻓﻌﺎل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻌﮑس ﺑﺎ ﺍﺗﺼﺎل
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺨﻮﺩﺳﺮ
ﻓﺮق ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
تنها اﺭﺍﺩﻩ
ای ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ ﻨﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺟﺰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﺭﻯ اﻧﺠﺎم ﻨﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻧﭽﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻟﺬﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
خودشان ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
نَهی ﻮﺗﺮک
گناﻩ ﻭ ﺑﻌﻀﻰ ﮐﺎﺭﻫﺎ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﻧﺠﺎم ﻨﺪﻫﻨﺪ
ﺩﺭ ﻭﺍقعت ﺴﺎﻟک
ﻜﺎﺭﻯ نمی کند ﺟﺰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮل
کند ﻭﮐﺎﺭﻯ ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﮐﺎﺭ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
(ﻧﮑﺮﺩﻥ ها ) ﺍﺳﺖ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
اﻧﺠﺎم گرﻓﺘﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑدﺴﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
سالک ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

حدیث 1653 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ116ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﺍﻳﺎ
ﺑﻴﻥ ﺠﺒﺮ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ(
ﻗَﺪَﺭ) ﻣﻘﺎم ﻮ
ﻣﻨﺰﻟتی هست؟ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺁﺭﻯ ﻮ ﺁﻥ ﺴﺮّ ﻣﻥ اﺳﺮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺍﻥ ﺮﺍﺯﻯ اﺯ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌنی ﻤﻮﺿﻮع اﻣﺮ
ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻦ و
سلوک الهی خاص
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﺍﺯ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ و
یگانه هدلف
الهی از
آفرینش انسانها
الهیﺎﻭﻟﻴﺎﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩﺷﺨﺺﺑﺪﺭﻛﺎﻣﺮﺑﻴﻥﺎﻣﺮﻳﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ سلوک
الهی ﺒﺮﺍﻯ نوع
بشرﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻭتجلّیات الهی
ﻮ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
هنوﺯ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺪﺭﭘﻴﺶ
روی ﺍﻧﻮﺍع فوق
بشری ﺪﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ.
ﺣتی اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﺨﻔﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺎﻧﻮﺍع
فوق بشری ﺒﻌﺪﻯ
اﺳﺖ. (ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺧﺪﺍ)
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻴﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻧﺎﻣﻮس الهی اﺳﺖ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ هفت
نام الهی وهفت
ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺩقع ﺸﺮک ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺼﻮﺭﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﺑﻴکی
اﺯ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺟﺪﻳﺪ
و ناموس الهی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﺍﻳﻥ اﺳﺮﺍﺭ ﺩﺭنوع
بشریﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮاندکی
پیامبر گونه
درﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن ﺍﺳﺖ.
ﻫﺮ ﺍﻣﺮ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﺮﻏﻴبی ﻮ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘنی اﺳﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
هر ﺯﻣﺎﻥ ﻫﻤگی ﻤﻘﺎم
الهی حسینی ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ
در پنج تن آل
عبا ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻨج ﺘﻥ آل عبا ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺎم ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ الهی ﺒﺮﺗﺮهستند.
ﻭﺍﻳﻥ ﭙﺎسخ اﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﮐﻪ ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ
اﻣﺮﻳﻦ ﺑﻴﻥ ﺠﺒﺮ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑسلوک
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺳﺮﺍﺭالهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﻣﻌﺮفی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺳﻠﻮکی هر ﺴﺎﻟک
ﺑﺎﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
پنج تن ﻮ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻭ ﺍﺳﻤاء اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﺗﺴﻠﻴم ﻨﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
الهی خود ﺸﺪﻩ ﻭﺟﺒﺮ
الهی ﺮﺍﻣﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ
اﻣﺮﻳﻦ ﻫﻴچ کاﺭﻯ
ﺒﺼﺮﺍﺣﺖ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻨﺸﺪﻩ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
ﻤﺴﺎﻟﻪ ﺩﺭ ﺗﻔﮑﺮ
ﻓﻠﺴفی ﻮ ﻋﺮﻓﺎنی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻋﻤل
ﺒﺪﺍﻥ اﺳﺮﺍﺭ ﻭ
ﺩﺭ ﻛﺎﺮ ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮخی ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺑﺮخی ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮک ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
است. ﺑﺎﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
اﺯ ﺍﺳﺮﺍﺭ الهی
هستند. ﮐﻪ ﭼﻪ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺍﺳﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺻﻮﺭﺕ وسیرت ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺮﻯ اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺧﺪﺍئی اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭلی
اﻭﻟﻴﻦ ﻣﻘﺎم ﺘﺮﺑﻴتی
ﻮ رَبّ ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 1654 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ116ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻯ ﻔﻠﺎﻥ ﺤﺮﻑ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻘَﺪَﺭﻳﻪ (ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ داشتن ) ﺭﺍ
ﻣﺰﻥ ﺰﻳﺮﺍ لا ﺗﻘل ﺒﻘﻮل
اﻟﻘَﺪَﺭیّة ﻓﺎﻥ
اﻟﻘﺪﺭیّة ﻟم ﻴﻘﻮﻟﻮﺍ
ﺑﻘﻮل ﺃﻫل اﻟﺠنّة
ﻭﻟﺎ ﺑﻘﻮل ﺃﻫل
اﻟﻨﺎﺭ ﻭﻟﺎ ﺑﻘﻮل
اﺑﻠﻴس ﻓﺎﻥّ ﺃﻫل
اﻟﺠنّة ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﺍﻟﺤﻤﺪ ﻟﻠﻪ ﺍﻟﺬﻯ
ﻫﺪﻳﻨﺎ ﻟﻬﺬﺍ ﻭ
ﻣﺎ ﮐﻨّﺎ ﻟﻨﻬﺘﺪﻯ
ﻟﻮ ﻟﺎ ﺃﻥ
هدانا ﺍﻟﻠﻪ ﻭﻟم
ﻴﻘﻮﻟﻮﺍ ﺑﻘﻮل
اﻫﻞ ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻓﺎﻥ
ﺃﻫل اﻟﻨﺎﺭ ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﺭﺑّﻨﺎ ﻏﻠﺒﺖ ﻋﻠﻴﻨﺎ
ﺷَﻘﻮَﺗﻨﺎ ﻭ ﻗﺎل
اﺑﻠﻴس رَبّ ﺑﻤﺎ
ﺍﻏﻮﻳﺘنی ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺪﺭﻳّﻪ
ﺣﺮﻑ ﺍﻫل ﺒﻬﺸﺖ
( کاملان الهی )
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺰﻧﻨﺪ
ﻭﻳﺎ
ﺣﺮﻑ
ﺍتش جَهَنّم
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺰﻧﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺑﻠﻴس
ﺭﺍ نیز ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻫل ﺒﻬﺸﺖ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﺳﭙﺎس
ﺧﺪﺍﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﺮﺩ.(
ﻭﻫُﺪﻯ ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻋﻘلی ﻮﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮالهی ﺪﺍﺩ) ﻭﻣﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴتیم
هدﺍﻳﺖ ﺷﻮﻳﻢ (ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
غقلی ﺒﺮﺗﺮﺑﺮﺳﻴﻢ)
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ
(ﮐﺸﺶ و ﺍﺟﺘﺒﺎﻯ
اﻭﻟﻴﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻣﻌﺮفی ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ کامل
الهی ﻭ ﻭﺍﺭث ﻗﺪﺭﺕ
ﺻﺒﺮ ﺩﺭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﺍﺩﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ هفت ﮔﺎﻧﻪ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
بی ﭙﺎﻳﺎﻥ هدﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺍﻟﻬﺎمی
ﺪﺭ ﻋﻠم لَدُنّی)
ﻭ ﺍﻧﻬﺎ ﺣﺮﻑ ﺍﻫل
ﺠﻬﻨم ﺮﺍ ﻧﺰﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﻳﻥ
ﺴﺮﮐشی ﻮ ﮔﺮﺩﻥ
کشی ﻣﺎ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺑﺮ ﻣﺎ ﻏﺎﻟﺐ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ (ﮐﻪ ﺑسلوک
الهی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻴﻢ)
ﻭﻣﺎ ﻣﻐﻠﻮﺏ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﻯ ﺨﻮﻳﺶ ﺷﺪﻳﻢ
(ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ اﺯﻋﺪم
سلوک الهی) ﮐﻪ ﺧﻴلی
ﺪﻳﺮ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺍﺧﺮﻋﻤﺮ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ هستند.
ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
و جُرم ﺠﻬﻨم ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺭﺍﻩ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﭘﻴﺶ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ ﻭ ﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ)
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺑﻠﻴس
(ﺷﻴﻄﺎﻥ اﻫﺮﻳﻤﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺑﺮﻋﺪمی
ﻮ ﻧﻴﺴﺘﻰ ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﺟﺬﺏ
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺎﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺍﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺟﺬﺏ
ﺑﺎﻧﻮاع ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮب ﻘﺮﺍﻥ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ اﻳﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
مسخ شدن ﻤﻴﻤﻮنی
ﻮ ﺧﻮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺷﻴﻄﺎﻥ
اﺑﻠﻴس ﻫﻤﺎﻥ آخوند
ﻣﺬﻫبی قشری ﺪﺭﺗﻤﺎم
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻭﺗﻤﺎمی
اﺩﻳﺎﻥ هستند. ﮐﻪ
ﻣﻠﺒّس ﺑﻠﺒﺎس ﻓﺮﻳﺐ
ﺯُﻫﺪ ﻭﺳﺮ ﺗﺎ ﭘﺎ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ ﮐﺎﺫﺏ
میباشند. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﻭﺟﻮﺩ
پاک ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩﺍﻯ ﻨﻴﺎﻓﺘﻪ
ﮐﻪ ادّعاﻯ
علم ﺪﻳﻥ ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻳﻥ ﻤﻨﺤﺼﺮﺍ
ﻳﻌﻨﻰ سلوک
الهی ﻭﻧﻪ ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﻣﺬﻫﺐ
ﺳﺎﺯﻯ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻨﻔس أمّاره
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.)
ﻭﺍﺑﻠﻴس ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺗﻮ
ﺑﻮﺩﻯ که ﻣﺮﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﺍﺩﻯ ﻭﺍﻏﻮﺍ ﻧﻤﻮﺩﻯ
(ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل ﺸﻴﻄﺎﻥ
که ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ. ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎﻋﺘﺮﺍﻑ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺧﻄﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺪﺭﻳﻪ ﻭ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺠﺒﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻗﺒلی ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
آخوندﻫﺎ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻓﺮﻳﺐ ﺍﻧﺪکی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺭﺳﺖ ﻭﻏﻠﻄ ﺪﻳنی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻫﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺨﻮﻳﺶ ﺍﻣﻮﺧﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﺳﭙس ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻨﻔس
ﺍﻧﺎﻥ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳل ﺒﺎﺑﻠﻴس
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭﻣﺮﺩم
ﭙﻴﺮﻭ ﺭﺍ ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ
اﺑﻠﻴس ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
کرﺩﻧﺪ. ﺭﺍﻭﻯ ﺒﺎﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭﻗضا ﻮ ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺍﻣﺎم
گفت ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ:
ﻮ ﻟﮑﻥ لا ﻳﮑﻮﻥ
اﻟّﺎ ﻣﺎ ﺷاء اﻟﻠﻪ
ﻭ ﺃﺭﺍﺩ ﻭﻗَﺪّﺭ
ﻭ ﻗﻀﻰ ﺃﺗﺪﺭﻯ ﻤﺎ
ﺍﻟﻤشیة ؟ ﻫﻮ ﺍﻟﺬﮐﺮ
ﺍﻟﺎﻭﻝ ﻭﺗﺪﺭﻯ
ﻤﺎ ﺍﻟﺄﺭﺍﺩة ﺍﻟﻌﺰﻳمة
علیّ ﻤﺎ ﺷاء اﻟﻠﻪ
ﻭ ﺗﺪﺭﻯ ﻣﺎ ﺍﻟﺘﻘﺪﻳﺮ
ﻫﻮ ﻭضع اﻟﺤﺪﻭﺩ
ﻣﻥ اﻟﺂﺟﺎل ﻮ ﺍﻟﺎﺭﺯﺍق
ﻮ ﺍﻟﺒﻘاء ﻮ ﺍﻟﻔﻨاء
ﻭ ﺗﺪﺭﻯ ﻣﺎ ﺍﻟﻘﻀاء
ﻫﻮ ﺍﻗﺎمة ﺍﻟﻌﻴﻦ
ﻭﻟﺎ ﻳﮑﻮﻥ اﻟّﺎ
ﻣﺎ ﺷاء اﻟﻠﻪ
فی اﻟﺬﮐﺮ ﺍﻟﺎﻭل
(ﺍﻳﻥ ﺮﺍﻭﻯ گه ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺟﺒﺮ الهی ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺻل ﻤﻨﮑﺮ
ﺧﺪا
ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﻘﺎﻭﺕ ﻭﺳﺮﮐشی
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺨﺘﺎﺭ و ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
ﭙﻴﺮﻭ آخوندﻫﺎ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ عملا ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯﺍﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﮑﻠّﻒ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﮐﻪ
ﺍﺯﺍﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻣﺴﺌﻮل گناﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎلی
که ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻫﻤگی ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻣﺎ ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﺍﺯﺍﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺧﺪﺍ
ﻭمَشیّت ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﺗﻬﻴﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺼﺎﺩﻕ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ
اﻣﺮﻳﻦ ﺑﻴﻥ ﺠﺒﺮ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ ﻳﺎ
شامل هرﺩﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ) ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺑﺎﺯ
ﭼﻨﻴﻥ ﭼﻴﺰﻯهم
ﻨﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ مَشیّت
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭ ﻣﻘﺪّﺭ ﻧﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﻘﻀﺎء
(ﺩﺍﻭﺭﻯ) ﻧﻤﻮﺩ. ( ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺭﺍﻭﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻫﺴتی اﻣﺮﻯ ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
هم ﻨﻴﺴﺖ ﻭﺍﺳﺘثناﻫم
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺴتی
ﺘﻨﻬﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ عاﻗل
است ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
سلوک الهی ﻭ ﺑﺪﻗﺖ
ﻭﻋﻠﺎﻗﻪ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ سلوک
الهی ﺒﮑﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
تمرّﺩ ﻭ ﻋﺼﻴﺎﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺣﺎﺿﺮﻫم
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل
اﻳﻥ اﺯﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺠﻬﻨم ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
و کارمای ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭلی اﮔﺮ سالک
الهی ﺸﺪ ﺗﻤﺎم
آﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺑﺎﺯ ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺒِﺪﺍﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ ﻧﻬﺎئی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻌﺼﻮم ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ) ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ مَشیّت الهی
هماﻥ ﺬﮐﺮ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺍﺳﺖ (مَشیّت ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ اﻭﻟﻴﻥ ﺘﺬﮐﺮ
ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ اﻭ ﺑﻮﺩ.
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺒل
ازﺍﻳﻥ ﺘﺬﮐﺮ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻧﺎ ﺁﮔﺎﻩ ﻭ بی
اﺭﺍﺩﻩ ﻧﺒﻮﺩﻭبرای
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
مفهوم (ﻗﺒﻠﻰ) ﻗﺎﺑل
ﺘﺼﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی
اﻳﻥ ﺘﺬﮐﺮ ﻭ ﻳﺎﺩ
ﺍﻭﺭﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰو توسب ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴﻨﻰ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﺮﺍﻩ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻌﺪﻯ اﺳﺖ) ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
عزﻳﻤﺖ ﺑﺮ ﺍﻧﭽﻪ
مَشیّت ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
( ﻭﻗتی ﻤﺴﺎﻟﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺎﺭ ﺍﻭﻝ
ﺑﻔﮑﺮ ﺧﺪﺍ ﻭﺫﮐﺮ
ﻭﺗﺬﮐﺮﺍﻭ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻳﻥ ﻔﮑﺮ ﺭﺍ ﺗﺤﻘق
بدﻫﺪ ﻳﺎ ﻧﺪﻫﺪ
(ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻤثاﻝ ﺍﻣﺎم
آﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﻣﻬﺘﺪﻯ
ﻴک اﻳﺪﻩ ﺑﺬﻫﻨﺶ
ﻣﻴﺎﻳﺪ ﻭﺳﭙس ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﺪﻩ ﺭﺍ ﭘﻴﺎﺩﻩ
و اجرا ﮐﻨﺪ. ﻭﺗﺼﻤﻴم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯم ﺮﺍ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺘﺼﻤﻴﻢ ﺩﻭم
الهی اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻔﮑﺮ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
(ﺍﻣﺮ) ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
مَشیّت ﻧﺎم
گرﻓﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻤثال ﻤﻬتدی
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ. ﺣتی اﮔﺮ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ ﻓﮑﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﺮﺷحی اﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻐﺰ ﻫم ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻥ
ﺘﺮﺷﺢ ﻭﻧﮕﻬﺒﺎﻥ
ﻮ ﺣﺎﻓﻈ آﻥ ﻔﮑﺮ
ﻗﺒل اﺯ ﺗﺮﺷﺢ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺍﻳﻥ
اﻳﺪﻩ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻤﻬتدی
ﺍﻧﺴﺎنی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺯ ﺍﻭل
ﻤﺘﺬﮐﺮ ﻓﮑﺮﻯ ﺸﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻯ ﺑﺮﺗﺮﻯ
اﻳﻥ ﻔﮑﺮ ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ
قبل اﺯ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
ﺘﺼﻮﺭ ﮐﺴﻰ ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
(عَزّﻳﻤﺖ) ﻭعَزّم
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻧﭽﻪ مَشیّت
ﮐﺮﺩ ( ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ) ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺤﻘق آﻥ ﻔﮑﺮ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻳﻌنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
عَزّم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﺎﺭﻯ کنذ ﮐﻪ ﺍﻥ
ﻔﮑﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺗﺤﻘق
ﻴﺎﺑﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻬﻨدسی
که ﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﭽﻨﺪ
ﻓﮑﺮ ﻳکی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﺟﺮﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺬﮐﺮ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻔﮑﺮ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻭﺳﭙس
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ اﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺣﺎل ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻗﺪﺍمی کند ﻭ ﻭﺳﺎﺋل
ﻄﺮح ﺮﻳﺰﻯ ﻭ ﮐم
ﻮ ﺯﻳﺎﺩ ﮐﺮﺩﻥ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺕ کُلّی
ﻮ ﺟﺰﺋﻰ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺍﻳﻥ ﻄﺮح ﻘﺎﺑل
اﺟﺮﺍ ﮔﺮﺩﺩ. ﭘس
ﺍﻳﻥ ﻤﻬﻨﺪس ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺬﮐﺮ ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﺸﻤﻮل
عزﻳﻤﺖ ﻭ ﺗﻠﺎﺵ
ﻭعَزّم ﻮ ﻫﻤّﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻧﭽﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺗﺤﻘق ﺒﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭآغاز
ﺷﺮﻭع کرﺩﻩ ﺑﻮﺩ.
ﺑﺎﺯ ﺗﻤﺎم اﻳﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﺪ ﻓﮑﺮﻯ ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻳک ﻔﮑﺮ ﺑﻌﺪ عَزّم
ﺪﺭﮐﺎﺭﺵ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭﺩﺭ
ﺍﺯل ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ(
کن فیکون ) که ﻫﻤگی
عینا ﻫﻤﺎﻥ ﺸﺪﻩ
ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ ﺴﺎﻟﻚ
الهی ﻤﻮﺿﻮع ﺤﺪﻳث
ﺍﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﻤﻪ ﺳﻠﻮک ﻛﻨﻨﺪ
ﻭلی ﺒﺮخی ﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﺎﺩگی ﻘﺒلی ﺪﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻗﺒلی
کنونی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻌﺰﻳﻤﺖ
ﻭﻫﻤﺖ ﻭ جِدّیت
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻫﺴتی اﻧﺘﺨﺎﺏ
الهی ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒیعی ﻤﻴﺒﻴﻨﻴﻢ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ اﻣﻮﺯﺵ
ﮔﻴﺮﻯ اﻭ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻣﺮﺍﺣل
ﻤﺘﺪﺭّج ﺘﺮﺑﻴتی
هستند ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍح
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍح ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﻭﺯﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎﺑﺪﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﺤﺪّ
ﺍﮐثر ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻴﺴﺮ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
آﻥ ﻤﺮﺍﺣل ﺮﺍ ﻃﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ عَزّم
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﻠﻮک
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺮﻭﺩ ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺎﻳﺪ ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻠﻮک ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺍﻣﺎ ﺗﻘﺪﻳﺮ (ﻳﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺎﺯﻯ
ﻮ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺩﻫﻰ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺳﭙس ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﺒﺎﻟقوّه
ﻭﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
مورد نظر الهی
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺗﺎ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ) ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻮ ﻣﻘﺮﺭ ﺷﺪﻩ. ﺣﺪﻭﺩ
(ﻭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩﻫﺎ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺟﻠﻬﺎ (ﭼﻪ ﺍجَلّ
ﻤﺮگ ﻨﻬﺎئی ﺒﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻤﻬﻠﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺑﻪ
ﻭﺳﻠﻮک اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭼﻪ ﺍﺟﻠﻬﺎﻯ
هر ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻣﻬﻠﺖ
ﺯﻣﺎنی هرﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ لاﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ عبور ﺍﺯ ﺍﻥ
ﻤﺮﺍﺣل ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﻭ ﻳﺎ ﺍﺭﺯﺍﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻗﺸﺮیوﻥ ﻭﻳﺎ
ﺭﺯق هاﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻧﻮعی ﻮﺭﻭحی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺍﻧﺎﻥ ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
سلوک الهی ﺨﻮﺩ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻘاء اﻳﻥ
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺮﺯقی
ﺒﺎ ﺷﺨﺺ ﻭﻳﺎ ﺯﻭﺍل
آﻧﻬﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺪتی
که ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻫﺮ ﻧﻌﻤتی که ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭﺳﭙﺎس ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﮐﺪﺍم اﺯ ﻣﺮﺍﺣل
ﺪﺭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﻭ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﻋﻘلی
ﻮ ﺍﺣﻮﺍلی اﻧﻬﺎ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﻣﺤﻔﻮﻇ
ﺘﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
اﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﺘﺎ
ﺍﺧﺮﻋﻤﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﻤﺎﻧﺪ ﻭلی ﻨﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺒﺮﺳﺪ ﺗﻤﺎم ﺤﻘﻮق
ﺴﻠﻮکی اﻭ ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭﻯ ﺒﺮﺍﻳﺶ
ﻣﺤﻔﻮﻅ الهی اﺳﺖ.
ﻭ ﺭﻭح ﺴﺎﻟک ﻮﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺪتی
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸن
سوم عرشی ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
هزﺍﺭ ﺳﺎل ﺪﻧﻴﻮﻯ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﺪﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﻳک اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻗﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﻳﻥ هزﺍﺭﻫﺎ
ﺳﺎل ﺮﺍ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻣی ﻤﺎﻧﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﻤﻴل ﺴﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ. ﻗﺮﻳﺐ
ﻭ اکثریّت ﺑﺎﺗﻔﺎق
کاﻣﻠﺎﻥ ﻨﻬﺎئی
اﻣﺮﻭﺯ ﻫﻤﻴﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻨﺴخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﻔﺼﻮل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎنی
مُیسّر ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﺪﺍﻭﺕ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺨﻮﺩ
ﮔﺬﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
شایستگی ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟکی
ﻨﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻴﻜی ﻴﺎ ﭼﻨﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺮک ﺼﻠﺎﺕ ﻳﺎ ﻗطع
اﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮ ﺗﺬﮐﺮ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﻫﺮﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﻠﮑﻮتی
ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎم
اﻳﻥ اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺮﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺭﻭح
اﻭ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺍﺯ ﺍﻥ اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺎﻟک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺻﺎﺣﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺍﺧﺮ ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺼﻮﻥ
اﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ ﻭ ﻣﻌﺼﻮم
اﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ اﺣﺘﻤﺎلی
ﺒﻌﺪﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭ شایسته ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
های ﻋﻘلی کُلّی
ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ و
داده های ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﺮﺍﻯ همیشه ﻭ
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ ﻮ ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﺪﺭﺟﺒﺮﻭﺕ ﺑﺎ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺮﺍﻳﺶ
ﺑﺎقی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﻧﻮع
فوق بشری ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎن اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﻫﺮﻳک اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺻﻤد ﺸﺪﻥ ﺪﺭﻳک
ﺨﻠﺴﻪ ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﻳﮕﺎﻧگی ﻮﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﻳﺶ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭک ﻴک ﻤﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺣﺎﺿﺮ ﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻓﺪﺍﻯ ﻤﺤﺒﻮﺏ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻘﺴﻤﺖ ﻳک
عباﺩﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﻫﺮ
ﺳﻤﺒﻮل وتجلّی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ الهی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺗﺎ ﺍﺯ ﻧﻮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
بروش ﺟﺪﻳﺪﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺴﻮﮊﻩ ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺣتی
اﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﺎﻥ ﺸﻴﻔﺘگی
ﻮ ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
اﻥ ﺑﻤﻴﺮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻل ﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻫﻔﺖ ﺑﺎﺭ ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ
ﻭﻫﻔﺖ ﺩﺭﻳﺎﻯ ﻣﺘﻨﻮع
اﺯ ﺍﺣﻮﺍل ﺮﺍ طی
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﻫﻔﺖ ﮔﻮﻧﻪ
ﻋﺒﺎدﺍﺕ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
ﻮ آخوندﻫﺎﻫﻴچ
کدﺍم اﺯ ﺍﻳﻥ اﻧﻮﺍع
ﭙﺮﺳﺘﺸﻬﺎﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﻧمی
ﺸﻨﺎﺳند. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺪﻧﺒﺎل اﻳﻥ
عباﺩﺍﺕ قشری ﺑﺎﻃل
ﻮ ﺷﺮک اﻣﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺍﻣﺎ ﻗﻀﺎﻯ الهی
اﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺮﭘﺎئی ﭽﺸم اﺳﺖ
ﺗﺎ ﺍﻧﮑﻪ ﻫﺮﭼﻪ
مَشیّت ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﺬﮐﺮﺍﺕ ﻫﻤﺎﻥ
اﺟﺮﺍ ﮔﺮﺩﺩ (ﺍﮔﺮ
ﻣﻬﻨﺪس ﺩﺭﻃﺮﺡ
ﺭﻳﺰﻯ ﺨﻮﺩ
تغییرﺍﺕ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﺑﺎ
عَزّم ﻮﺗﻠﺎﺵ ﻓﮑﺮی
ﺭﺍ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺍﻳﻨک ﻮﻗﺖ ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﻭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺩﻫﻰ
ﻭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺩﻫﻰ
الهی ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ هرﺷﻮق ﻮ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ ﺪﺭﻃﺮح
ﺨﻮﺩ ﭼﻪ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎئی
هست. ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻓﮑﺮ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍتی
ﺘﺤﻘق ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﺵ ﻫﺮﮔﺰ
ﻗﺎﺑل ﻘﻴﺎس ﺑﺎﮐﺎﺭ
ﻣﻬﻨﺪس ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﺯل
مفهوم ﺰﻣﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺬﮐﺮ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﻗﺒل اﺯ ﺍﺯل
ﺰﻣﺎنی ﺒﺮ بی ﺨﺒﺮﻯ
ﻮﻧﺎ ﺍﮔﺎهی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﮑﺎﻳﺖ ﮐﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﻄﺮﺣﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﻫﻴچ
ﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺟﺰئی
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ ﺩﺍﻧﺶ
ﺍﻣﻮﺯﻯ ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ ﺍﺑﺪ
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺯل ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺁﻧﺮﺍ (ﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻮﺩ ﻭ ﺁﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺘﺪﺭﻳج ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭﺩﺭﺣﺎل ﺸﺪﻥ
ﻮﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺍﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻥ
اﺑﺪﻯ ﻨﻴﺰ ﺍﻳﻥ
ﺸﺪﻥ ها ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺁﻧﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺤﻘق
ﺒﻴﺎﺑﺪ ﻫﻤﺎﻥ
فرمان (ﮐﻥ ﻔﮑﺎﻥ)
ﻣﻴﺒﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﻗﺪﻳم
ازلی ﺼﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭ ﺍﺻل ﺮﻭح ﻔﺮﺩﻯ
ﻭﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﻮ ﻣﺪﺑﺮﺍﻥ الهی
ﺪﺭﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎ. ﻭلی
ﺪﺭ ﻫﺴتی ﻴﻚ ﺍﺳﺘثنا
ﺩﺭﻋﺪم اﮐﺮﺍﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﻥ
ﻮﻳﺎ سلوک
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﺎﻫﻤّﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺍﮔﺮﺑﻮﺩ ﻫﺮ ﻭﻗﺖ
ﺩﺭ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺮک ﺼﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل ﺠﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮﮐﺎﺭﻣﺎئی ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺒﺮﺳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺎمی اﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﮐﻪ
ﺷﺮحی اﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺘﻮﺿﻴح
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮک
سالکان ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک
ﻤﺮﺍﺣل ﻤﺨﺘﻠﻒ
مَشیّت ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭعَزّم ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻄﺮﺣﻬﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﻭﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ ﺍﻧﭽﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻃ بغیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻥ
اﺯﺍﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﮐﻪ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻬﻮس ﺧﻮﺩﻭﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺑﺎﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺟﻬﻨﻤﻬﺎ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺩﺳﺮﻯ ﻮﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪگی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺍﻣﺎ ﺍﻧﺎﻥ
که ﺑسلوک
الهی ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﭼﻮﻥ ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﺗﻮکُلّ الهی
هستند ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻟﺬﺍ ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺟﺒﺮالهی ﺮﺍﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺟﺒﺮالهی ﺮﺍ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﻣﻴﭙﻴﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻧﺎﻇﺮ ﺑﺮ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ﺍﻋﻤﺎل اﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ (ﺣتی
اﻋﻠﻢ) الهی ﻮ شایستگی
ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ اﻭ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻋﻘلی ﻮ ﺭﻭحی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ ﻫم ﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ ﺗﻤﺮﮐﺰو
توسل ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺍﻥ ﺘﺤﻘﻘﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴنی ﺨﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺩﻭم ﺤَﺴَنی اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﻳﺶ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﻔﺎﻃمی مادر
الهی نوع بشری
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺗﺎ ﻭﻗتی ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨجَم ﺼﻮﺭﺕ
مجسّم ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﭙﻨج ﺘﻥ آل عبا ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ طی تکاملی ﻧﻤﻮﺩﻩ
است . و ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ
النوع بشری ﺪﺭ
مَشیّت ﺧﺎﺹ الهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺳﺎﻟک
هرﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﻫﺮﺗﻤﺮﮐﺰﺑﺎ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﻓﻨﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﻗﺎﺋم
در ولایت
محمدی ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
(ﺍﻗﺎﻣﻪ ﻋﻴﻦ) ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﺍﻣﺎﻡ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻮ ﺍﻗﺎﻣﺖ ﺩﺍﺋﻢ
ﺑﺮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﭼﺸم
ﺒﻬﺮ ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺍﻳﻥ
گوﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮل الهی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﺑتدﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻬﺎ ﺣﺎﺻل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻬﺎﻯ نوع
بشری ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺘﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
یک ﺮﻭﺡ ﺗﺎ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
و ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﺑﻴﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ هستی ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻳک ﺮﻭح اﺯ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍع
ﻘﺒل ﺠﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍع گیاهی
ﻮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺗﺎ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
گذﺷﺘﻪ ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺭﺑﺎﺏ
اﻧﻮاع فوق
بشری گرچه
بیرون از کره
زمین ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ. ﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﻴک
ﺮﺟﻌﺖ ﻧﻮعی ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻧﻮع ﭽﻨﺪ رَبّ
ﺍﻟﻔﺼﻞ ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺭﻭح ﺪﺭﮐﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕﻫﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺩﻧﻴﻮﻯ
انواع حقیر تر
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺗﮑﺎﻣل غیر ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍنی
که ﻣﻠﺎﺤﻈﻪ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﮔﺮﻭهی اﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻳک ﻨﻮع ﺒﺒﺎﻟﺎ
ﺍﻣﺪﻩ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﻮعی ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺳﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
هستند. ﻭلی ﺒرَبّرخی
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﭘﺎﺋﻴﻥ اﻣﺪﻩ ﻭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻧﺪ. ﻳﻌنی ﺘﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺎﻧﻮﺍع ﺤﻘﻴﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻟﺬﺍ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﮑﻪ
ﺑﻴﺎﺩ ﺩﻭﺭﻩ ﻗﺒلی
اﻧﺴﺎنی ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﻭ ﺭﻧج ﻤﻴﺒﺮﺩ ﻭﻟﻰ
ﻧﻄﻔﻪﻫﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
که ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎ ﻭضع ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺍﻣﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺧﻮش ﺒﺨﺖ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺯﻧﺪﺍنی ﻨﻴﺴﺖ
ﻭﺍﺣﺴﺎس ﺍﺯﺍﺩﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﺍﻧﺴﺎنی
که ﺩﺭ ﺯﻧﺪﺍﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﺑﻴﺎﺩ ﺍﻳﺎم
اﺯﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺭﻧج ﻤﻴﺒﺮﺩ. ﻭ
ﺍﺯ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺍﺯﺍﺩﻯ
که ﺩﺭ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺪﺍﺭﺩ
ﻟﺬﺕ ﻧﻤﻴﺒﺮﺩ ﺩﺭ
ﺣﺪﻳثهاﻯ ﭙﻴﺸﻴﻦ
ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﻣﻔﻬﻮم
ﻤﺨﺘﻠﻒ مَشیّت
ﮐﻪ ﺑﻄﻮﺭکُلّی
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬم هستند
ﻣﺎﻧﻨﺪ مَشیّت
ﻭ ﻗﻀﺎ ﻭ ﺍﻣﻀﺎ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﻗَﺪَﺭ
ﻭ ﺗﻘﺪﻳﺮ ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺍﻥ ﮐﻪ ﻫﻤگی آﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﻔﻬﻮم اﻧﺴﺎنی
ﺸﺒﻴﻪ ﺑﻬم هستند.
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺒﻴﺎﻥ
ﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﻧﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
اﺯﻟﻰ ﭼﻪ ﻣﺮﺍﺣلی
ﺴﺮﻧﻮﺷتی ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺳﺎﻟک اﺣﺴﺎس ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺮ
ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻦﻳﻌنی
ﺸقّ ﺴﻮﻡ ﺑﻴﻥ ﺠﺒﺮ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
عاﻣل ﻤﺸﺘﺮک ﺠﺒﺮ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺎﻟک
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻤک
ﺒﺘﺤﻘق ﻨﻈﺮ الهی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻋﺪم ﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺎﻋث ﻋﺬﺍﺏ ﻣﮑﺮﺭ
جَهَنّمی کاﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ذات ﺭﻭح
و ژنتی ک روح اﻧﺴﺎنی
ﻤﻴﺸﻮﺩ.

حدیث
1655 - ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ118ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ اﺭﻭﺍح
اﻟﻘﺪﺭیّة ﻳُﻌﺮﺿﻮﻥ
علیّ اﻟﻨﺎﺭ ﻏﺪﻭّﺍ
ﻭ ﻋﺸﻴّﺎ ﺣتی ﺘﻘﻮم
اﻟﺴﺎعة ﻓﺎﺫﺍ ﻗﺎﻣﺖ
ﺍﻟﺴﺎعَ ﻋُﺬﺑﻮﺍ
مع ﺃﻫل اﻟﻨﺎﺭ ﺑﺄﻟﻮﺍﻥ
اﻟﻌﺬﺍﺏ ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ
ﻴﺎ ﺭﺑّﻨﺎ ﻋﺬﺑﺘﻨﺎ
ﺧﺎصّة ﻭ ﺗﻌﺬﺑﻨﺎ
ﻋﺎمّة ﻓﻴُﺮﺩّ
ﻋﻠﻴﻬم ﺬﻭﻗﻮﺍ
ﻣسّ ﺳَﻘَﺮ ﺍﻧّﺎ
کُلّ شیئ ٴﺨﻠﻘﻨﺎﻩ
ﺑﻘَﺪَﺭ ﺍﺭﻭﺍح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ کساﻧﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻗﺪﺭﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
(ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی غیر ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ) ﺩﺭ ﺁﺗﺶ جَهَنّم
هرﺻﺒح ﻮ شامی ﺪﺭ
ﻣﻌﺮﺽ ﺍﺗﺶ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻋﺖ ﻗﻴﺎم ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﺴﺎﻋﺖ
ﺑﺮ ﭘﺎ ﺷﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻫل ﺠﻬﻨم
همگی ﺮﻧگ عذﺍﺏ
ﺭﺍﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﻔﺖ ﺧﺪﺍﻳﺎ (رَبّ
ﻣﺎ) ﻣﺎ ﺭﺍ ﻋﺬﺍﺏ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻳﻨک عذاﺏ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﻰ.
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﭽﺸﻴﺪ
(ﻧﻔﻮﺫ) ﺳَﻘَﺮ ﺟﻬﻨﻢ
ویژه ﺭﺍ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗَﺪَﺭ
ﻭﻣﻘﺪﺍﺭ آفریدهﺍﻳﻢ.
(ﻗَﺪَﺭ) ﺍﻧﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺳﺮﻯ ﻮ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺘﻮﺍﻥ
ﻮ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻧﺠﺎم
هر ﮐﺎﺭﻯ که ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. ﻗﺪﺭ
ﺩﻭم اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺎﺯﻯ
ﻭﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ ثاﻳﺴﺘگ
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی تلف شده ﻮ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ هرﺗﻮﻟﺪ
می ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل ﻨﻮﻋﻰ
ﺗﺎ شاید ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟقوّه ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﮑﺎﻣل اﺯ ﺧﺪﺍﺪ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺮﻭح ﺪﺭ
ﺟﺴم بشری ﺒﺎﻳﺪ
ﺳﻠﻮﻙ الهی ﺒﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
همین ﺪﻧﻴﺎﻯ ﺼﻮﺭﺕ
نوع بشری اﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭلی آﻧﺎﻥ
ﺒﺮﺧﻠﺎﻑ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﻗﺒلی ﻮ ﻓﻄﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺴﻠﻮک الهی ﻮ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻤﺮﺑﻴﺎﻥالهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﻧﮕﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻠﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﻬﻠﺎک ﻮﺍﺗﻠﺎﻑ
ﺍﻳﻥ کرﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌل
در جسم و ذهن
روان ﻨﻴﺰ ﺑﺠﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.و
ﺩﻭﭼﺎﺭ شایستگی
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﺮﻭح گرﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭘسﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺭجَهَنّم
ﺴﻮﻡ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺭﻭح ﺒﺪﻭﻥ ﺠﺴم
و تن در ﻤﺠﺎﻭﺭت
کُرِه ﺯﻣﻴﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﺷﻌﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺑﺸﺪﺕ ﺭﻧج ﻤﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮﺍﺗﺶ ﻭ
ﻧﻮﺭﻯ ﺣتی اﮔﺮ
ﻧﻮﺭ ﺷمعی ﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ می ﺴﻮﺯﺍﻧﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﻣﺠﺎﻟس ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺍﺭﻭﺍح اﻳﻥ ﻨﻮﺭ
ﺷﻤﻊ ﻣﺎنع اﺯ ﺣﻀﻮﺭﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻣﮕﺮ ﺑﺎﻧﻮﺭ
ﻓﺴﻔﺮ ﮐﻪ ﺳﺮﺩ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺿﻌﻴﻒ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺭﻭﺡ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
آنها ﺒﺮﺍﻯ ﺠﻬﻨم
ﭽﻬﺎﺭم ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻭ ﻳﺎ ﺣتی ﺪﺭ ﻓﺴخ
و گندیدگی گیاﻫﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺭسخ ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ زمان
های ﺍﻳﻥ ﺮﻧج ﺴﻮﺯﺵ
ﺭﻭﺡ ﺑﺪﻭﻥ ﭙﻮﺷﺶ
تن ﺩﺭﺟﻬﻨﻢ ﺳﻮم
ﻤﻠﮑﻮتی ﺷﺨﺼﺎ
ﻭﻓﻄﺮﺗﺎ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺎﻳﻥ ﻤﺴخ هنا
گرﺩﻧﺪ. ﻭ ﺳﺮ ﺍﺯ
ﻧﻄﻔﻪ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ ﺭﺣم ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺭ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﻭ ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ اﻓﺘﺎﺩﻩ
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﻗﻴﺎم ﻮ
ﺳﺮﭘﺎ ﺷﻮﺩ ﺗﺎ ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻥ ﺒﺪﺗﺮ
ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌس ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻳﺎ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺩﺭﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍع
ﺮﺍ طی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑنوع بشری ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮک ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﺭﻭﺍح
که ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻗﺪﺭﻯ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺮﮐشی
ﻮﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻨمی
ﺸﻮﻧﺪ ( ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی هستند ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺑﺮﺣﺴﺐ
هَوَس ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺭﻭش هاﻯ ﻤﻘﺒﻮل
اﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ الهی ﻤرَبّی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻋث ﻓﺮﻳﺐ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ جَهَنّم
ﺴﻮم ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺪﺍم
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺸﺐ ﻭ ﺭﻭﺯ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺍﺷﻌﻪ ﻣﺮگ بار
رادیوایشن ﺍﺯ
ﺻﺒح ﺘﺎ شام
دارند ﻭ ﺷﺐ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳکی اﺭﺍم
نمی گیرند ﺗﺎﺭﻳکی
ﻮ ﺗﺨﻴﻠﺎﺕ ﻭﺗﺮس
ﺧﻮﺩ جَهَنّم
اﺯ ﮔﻮﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺳﺖ .(ﻏُﺪﻭّ ﻭ ﻋَﺸﻰّ)
ﺻﺒح ﻮﺷﺐ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺯ ﻭﺷﺐ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
(ﺳﺎﻋﺖ) ﺍﻧﻬﺎ ﻗﻴﺎم
کنذ ﻳﻌنی ﻘﻴﺎم
ﺴﺮﭘﺎ ﺷﺪﻥ ﺪﺭجَهَنّم
ﭽﻬﺎﺭم نسخ
ومسخ ﺨﻮﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻤﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻥ عذﺍﺏ ﺧﺎﺹ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒیعی ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻓﻮﺭﺍ ﺑﺘﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭلی اﻧﺴﺎﻥ
عاصی ﺒﺮ ﺍﻣﺮ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺪﺭجَهَنّم
ﺴﻮم ﺨﻮﺩ ﻣﺪتی
که ﺑﺮﺍﻯ اﺭﻭﺍح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﻄﻮﻟﺎﻧﻰ
ﻭ ﺭﻧج آﻭﺭ ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻳک ﺘﻮﻟﺪ ﻣﺴخ
اﻣﻴﺰ ﺩﺭ جَهَنّم
ﭽﻬﺎﺭم ﺨﻮﺩ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ عذﺍﺏ ﻋﺎم
ﺪﺭجَهَنّم ﭽﻬﺎﺭم
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
اﺯﺍﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﻣﻮﺭﺩ
ﻓﺘﻨﻪ ﻗﺎﺑل ﺘﺤﻤل
هستند. ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﻋﺬﺍﺏ ﺍﺯﻣﺎﻳشی
اﻟﻬﻰ ﻭﻓﺘﻨﻪ ﻭﺑﻠﺎیای
سلوکی نیز ﺗﻤﺎم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﻳﻥ عذﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻥ ﻮ
تقویت ﺻﺒﺮ ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺻﺪق ﺘﻌﻬﺪ ﺍﻧﺎﻥ
اﺳﺖ ﺗﺎ ﻗﻴﺎم ﻘﺎﺋم
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﺒﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻃﻮل ﻤﻴﮑﺸﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻢ ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻥ
هر ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ گرﻓﺘﺎﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
هستند. ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺪﺭ جَهَنّم ﭽﻬﺎﺭﻡ
ﮐﻪ ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻧﻮﺍع ﻋﺬﺍﺏ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﮔﻴﺎهی ﻮ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﺪﺭ ﻧﺴخ ﺒﺪﺗﺮفصل
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻓﺼﻮل
اﺑﺘﺪﺍئی ﻮ ﺣﺸﻴﺎﻧﻪ
ﺟﻨﮕﻠﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻥ
اﺭﻭﺍح گِلِه ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭلی ﺒﺎﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
(ﻣَسّ ) ﻭﭼﺸﻴﺪﻥ
ﺮﻭﺣﻰ ﻭ ﻧﻔﻮﺫ ﻋﺬﺍﺏ
ﺩﺭﺩﻣﻨﺪ ﺩﺭ ﺭﻭحی
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯﻋﺬﺍﺏ ﻓﮑﺮﻯ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻌﺬﺍﺏ
ﻣﺎﺩﻯ ﺘﻥ قابل
درمان ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺪﺭ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺣﻮﺍﺩث
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﻭطی کنند. ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﺪﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻳک ﺴﻠﺴﻠﻪ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﺪﺭۀج ﺪﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﺳﺘثنائی
ﺪﺭ ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭس ﻋﺒﺮتی
ﺒﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺟﻬﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﺨﻮﺩﺳﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺎﻃل شرک
آمیز ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺩﺭﺍﺯﻯ
اﺯ ﺍﻧﻮﺍع ﻤﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ
ﻣﺘتالی ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻧﺮﺍ
ﭼﺮخ ﻔﻠک ﻮ ﭼﺮخ
ﺴﺎﻣﺴﺎﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﻫﻤﺎﻥ کاﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻤﺴﻠﺴل ﻮ ﻣﺘﻮﺍلی
ﺪﺭصورتهای
نوعی ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﮐﻪ ﺑنوع
بشری ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
قیام (ﺳﺎﻋﺖ) ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭﻣﺮگ
اﺳﺖ ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻮﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ ششم
ﻗﺎﺋم در ولایت
محمدی ﻮ ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
الهی ﺪﺭ ﺻﺤﻨﻪ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺍﻳﻥ
ﻘﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﻋﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮﺳﻘﻮﻃ
ﺒﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻦ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺩﺭﻓﻴﻠﻤﻬﺎ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ. ﻭﻗﻴﺎم
ﻮ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﻴﺎم ﺪﺭﻣﺤﺸﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺍﻭﺭﻯ ﻮ
ﺗﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺗﻮﻟﺪ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﮐﻪ ﺳﺮﭘﺎ ﺑﺎﻳﺴﺘﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺪﻧﺒﺎل ﻤﺎﺩﺭ
ﺑﺪﻭند ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺩﺭﻳﺪگی ﻮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ . (ﻋﺬﺍﺏ)
ﻳﻌنی ﻨﺎﮔﻮﺍﺭﺍئی
ﺰﻧﺪگی ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﻋﮑس
(ﻋَﺬﺏ) ﻭﮔﻮﺍﺭﺍئی
ﻮﮐﺎم ﺮﻭﺍئی ﻮ
ﺧﻮشی ﺪﻳﺪﻥ است.(ﻣَسّ)
ﺑﻌﮑس ﺣِسّ ﻳﺎ ﻟَﻤس
ﮐﻪ ﻟمس ﺑﭽﺸﻢ ﻭﺣس
ﺑﺤﻮﺍس اﺳﺖ ﻭلی
ﻤسّ ﺑﺮﻭح ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
در رنج ﻤﺘﺼل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭجَهَنّم ها ﺭﻧج
ژنتیک ﺮﻭحی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺬﺍﺏ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﺮس ﻭ ﺍﺣﻮﺍلی
ﻨﺎ ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺭﻭﺍنی
اﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺠﺎﻯ اﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﻮﻋﻘل ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﻗَﺪَﺭ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﺪﺭﺣﺪﻳث
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﻮ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ متعبّد
ﻗﺸﺮﻯ اﺳﺖ ﻭلی
ﻘَﺪَﺭ ﺩﻭﻡ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
الهی ﺒﺎ ﻗﺪﺭﺕ الهی
ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
عاقل اﺳﺖ. ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺟﺒﺮ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻥ
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺤثی
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1656- ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ118
بحاﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﺎ ﺃﻧﺰل اﻟﻠﻪ ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺂﻳﺎﺕ
ﺍﻟّﺎ فی اﻟﻘﺪﺭیّة
ﺍﻥ اﻟﻤﺠﺮﻣﻴﻥ فی
ﻀﻠﺎﻝ ﻭﺳَﻌَﺮ
ﻳﻮم ﻴُﺴﺤﺒﻮﻥ
فی اﻟﻨﺎﺭﻋلی ﻮﺟﻮﻫﻬﻢ
ﺫﻭﻗﻮﺍ ﻣسِ ﺳﻘﺮ
ﺍﻧّﺎ کُلّ شیئ
ﺧﻠﻘﻨﺎﻩ ﺑﻘﺪﺭ
ﺍﻳﻥ
اﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍنی ﺪﺭ
حَقّ ﻘﺪﺭﻳﻪ ﻧﺎﺯل
ﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
(ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﻗَﺪَﺭﻯ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻳکی ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ ﺨﺪﺍ
ﻭ ﺭﺳﻮﻝ ﮐﻪ ﺍﺯﺍﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻥ ﻮ
ﺫﻫﻥ اﺣﺴﺎس ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺧﺒﺮﻯ اﺯﺗﺤﻤﻴل
ﻮﺑﺮﺩﮔﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
نفس و ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ اﻣﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﺣتی هدﻑ
ﻏﺎئی ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻤﻮﺭﺩ
ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
توحّش ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭک
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻭﻡ
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﺪﻳث
ﺑﺎﻟﺎ ﺍﺳﺖ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤذﻫبی هستندﮐﻪﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
اﺭﺗﺒﺎﻃ ﺴﻠﻮکی
ﻮﺗﺴﻠﻴم ﻮﺗﻮﺳل
ﻮﺍﻟﮕﻮ ﮔﻴﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎمی اﺯ ﻧﻈﺮ
قُرآن ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
مُدّعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰ ﻭﺿعی ﺒﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺳﻨﻴﺎﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
اصل ﻭﻟﺎﻳﺖعلیّ
هستند. ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﻙ ﺍﺭﺯﺵ ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻨﻴﺎﻥ ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻘﺪﺭﺕ ﻓﻌلی ﺤﻘﺎﻧﻴﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
الهی اﻧﺮﺍ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭلی ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﺸﻴﻌﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭک ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﺗﺴﻠﻴم ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﻤﻬم
اﺳﺖ. ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺤﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
الهی هستند. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺸیعی ﺪﻧﺒﺎل
عقاﻳﺪ ﻣُﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﻣُﺮﺩﮔﺎﻥ
اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺑﺮ ﻣﻴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻥ عباﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﻣﻘﺒﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺭﻭﺯﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
همچنان ﺩﺭ ﻗﻌﺮ
جَهَنّم ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻋﺒﺎﺩتی
ﻤﻘﺒﻮل اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﻋﺸق
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻌﺮفی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺍﻳﻥ عباﺩﺕ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮ ﻭﺣشی ﺒﺸﻮﺩ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺘﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﭙﻴﺮ کامل
الهی ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﻧﮕﺎﻩ شایسته
تجلّیات ﺷﻬﻮﺩﻯ
الهی ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺭﺯﺵ ﺗﻮﺳّل ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی
ﺒﺎ ﺗﻮﺳل ﺒﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯﻔﺎﺳﺪ
ﻏﻴﺮالهی ﻮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻤﺎﻣﻮﺭﻳتی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺭﺯﺵ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻨفی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺷﺮﻙ ﺑﺠﺎﻯ
ثوﺍﺏ جَمع آﻭﺭﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺳل ﺒﻤُﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻤﻔﻴﺪ ﺑﻮﺩ ﻟﺰﻭمی
ﻨﺪﺍﺷﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎئی
ﺮﺍ ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻬﻤﺎﻥ
اﺩم ﻮ ﻧﻮح ﻤﻴﺸﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭلی اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﺣﺎات کاﻣل ﺪﺭ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی ﺒﻬﺘﺮ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻤﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﺗﺎﺯﻩ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒلی
الهی ﺒﺮﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﭼﻪ ﺩﺭﻋﻘل ﻮ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻘرّﺐ ﺑﻴﺸﺘ
ﺮﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻨﻮع فوق
بشری اﻳﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻥ ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻤﺠﺮﻣﺎﻥ
ﻮﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﺍﻥ
ﻳﻌنی گاﺭﻣﻪ ﺷﺪنی
ﻮﮐﺎﺭﻣﺎئی ﺪﺭﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺠﻬﺎﻥ هستند. ﻭ شایسته
ﺍﺗﺶ جَهَنّم ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺴﻮﻯ
اﺗﺶ ﮐﺸﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭﺍﺗﺶ
ﻣﻴﺎﻓﺘﻨﺪ ﻭﺑﺎﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﭽﺸﻴﺪ
ﺭﻧج آﺗﺶ ﻭ ﺳَﻘَﺮ
ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺮﺍ ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻓﺮﻳﺪﻳم ﺒﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﻭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻭﭘﻴﺮﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﻫﺪفی
ﺒﻮﺩﻩﺍﻳﻢ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﺩﺭ حَقّ آﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺟﺮﺍ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻣﺎ
ﺑﺎ ﺩﺍﺩﻥ ﻘﺪﺭﺕ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭ ﺩﺍﺩﻥ کرﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﻓﺮﺩ ﺑﺎﻳﻥ
هدﻑ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی ﻮﻃﺒیعی ﻮ
ﻓﻄﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺗﺎ حدّ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩﻯ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.
(ﻣﺠﺮﻡ) ﺟﻨﺎﻳﺖ ﮐﺎﺭ
ﻭﺧﻄﺎﮐﺎﺭ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﭘﻴﺸﻪ ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻠﻔﻈ
هندﻯ ﻮ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎنی گذﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﻮم ﻘﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷتی ﺪﺭ ﺍﺻﻞ
ﺑﺎ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﻳﻤﻥ ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺷﻨﺎ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﻨﺪﻯ
ﺠُﺮم ﻴﺎ ﮔﻮﺭم
ﻮ ﮔﺎﺭﻣﻪ ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺗﺎﻋﻴﻥ
هماﻥ گناﻫﺎﻥ ﺒﺮ
ﺳﺮﺁﻧﻬﺎ ﻭﺍﺭﺩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺍﻟﺴﻥ
ﺒﺎﻟﺴﻥّ ﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭ قُرآن ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺎﻟﻤثل عاﺩﻟﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺪﺭ قُرآن ﻤﺠﺮﻣﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﻟﺰﻭم
ﺮﻓﺘﻥ ﻮﺳﻘﻮﻃ ﺪﺭ
جَهَنّم جهان ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭجَهَنّم هماﻥ
ﺠﻬﺎﻧﻮم ﻴﻮﻧﺎنی
ﻮﺟﻬﺎﻥ ﻔﺎﺭسی
دری اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ قُرآن
ﺠﻬﻨم ﻮﺟﺤﻴم ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ جَهَنّم
ﺠﻬﺎﻥ ﺳﻮﺯﺵ ﺍﺯﺣﺮﺍﺭﺕ
ﻭﺍﺗﺶ ﻭ ﻧﻴﺰﺳﻮﺯﺵ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﺣﺴﺮﺗﻬﺎ
ﻭﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ ﺰﻧﺪگی
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ ﺳﺨﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺭﻭﺍح ﺪﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﺨﻮﺩ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﻳﻥ
عذﺍﺑﻬﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ ﺧﺎﻃﺮﻩﺍﻯ
اﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻭ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﻭﺳﭙس
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭم
ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻋﻘل ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺧﻴلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻘﻞ ﻭ تمدّن اﻧﻬﺎ
ﺧﻴلی ﺒﻴﺶ ﺍﺯ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻘل ﻨﻮع اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﻧﻮع قبلی ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺿِﺎﻝ)
ﮔﻤﺮﺍهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
و نفس پرستی ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی ﻮ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی اﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺧﺪﻣﺎﺕ ﻭﺻﺪﻗﺎﺕ
ﻭﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺪﺭ ﺟﻨگ هاﻯ ﻤﺬﻫبی
ﻮ ﺗﻌﺼﺒﺎﺕ ﺷﺪﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺟﺰ ﺷﺮک
ﻛﺎﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻭﺳﺎﺋل اﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺩفع
ﺸﺮک ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻫﻤﻴﻥ ﺘﻮﺟﻪ ﻭﺑﺖ
ﭘﺮﺳتی ﺮﺍ ﺩﺭ آخوندﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
آخوندﻫﺎ نیز ﺍﺫﮐﺎﺭﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻮ ﺩفع ﺸﺮک هم ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺑﺨُﺮّﻩ و
قرّه ای ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺑﺨﺸﻮﺩگی اﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻮﺳل ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻧﻪ ﺣتی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺒحَقّ
ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩتی
بقول پیامبر ﺒﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﻟﺎ نمی
ﺮﻭﺩ. ﻭ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﻃﺒق ﺸﺮﺍﻳﻄ ﻮ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺩفع ﺸﺮک ﺒﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺍﺳﻄﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ که الهی
هستی ﻭلی اﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻰ. (ﺳَﻘَﺮ)
ﻭ ﺳَﻌﻴﺮ ﺍﺗﺶ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ اﺗﺶ ﺳﻮﺧﺘﻥ
ﺪﺭ ﺍﺷﻌﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺩﺭ جَهَنّم ﺴﻮﻡ
ﻭجَهَنّم ﺤﺴﺮﺗﻬﺎﻯ
ﺮﻭحی ﻤﺴخ ﺸﺪﻩ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍنی اﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺑﻴﺎﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﭼﻪ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭﻣﻘﺎمی نوعی ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭﻃﻠﺴم
ﺤﻘﺎﺭﺕ ﺍﺳﻴﺮ ﻭﮐم
عقل و ﮐﻮﺭدل ﻭ ﻧﺎ
ﺗﻮﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻣسّ ﺳﻘﺮ) ﻧﻔﻮﺫ
ﻭ ﺭﻧج ﺪﺭ ﺭﻭح ﻮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺪﺭ جَهَنّم
ﺴﻘﺮ ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻭﮐﻮﭼکی
ﻮﺻغیر ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﻨﻮعی ﻮﺩﺭﻫﻨﮕﺎم
ﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻗَﺪَﺭﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ اﻓﺮﺍﺩ
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺮ ﻓﺮﺩ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻧﻮعی یا ﻫﺮ
ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ کنونی
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﮐﺎﺭسلوک
الهی ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎ ﻣیدﻫﻨﺪ.
(ﻳُﺴﺤﺒﻮﻥ علیّ
ﻮﺟﻮﻫﻬﻢ) ﮐﻪ ﺑﺮﻭﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﮐﺸﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻳﻌنی ﻘﻬﻘﺮﺍ ﻮﻋﻘﺐ
روی ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﻳک ﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
کشیده ﺷﺪﻥ اﺯ ﺭﺣم
ﻤﺎﺩﺭﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴخ
آﻣﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻗﺪﺭﻳﻪ) ﮐﺴﺎنی
هستند ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯﺍﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
الهی ﺨﻮﺩ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
سلوک الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻘشی ﻘﺎﺋﻞ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻓﺮﺿﺎ ﻗﺒﻮل ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
هَوَس ﺧﻮﺩ ﻳﺎ هَوَس
آخوندﻯ عباﺩﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻮﺍقعی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻘﺒلی ﻮ ﻓﻌلی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺣتی گناﻫﺎﻥ
اﺣﺘﻤﺎلی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺿﻤﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺍﺯ
ﺑﺮخی گناﻫﺎﻥ ﺪﺭ
ﺣﺪﻳث ها ﺍﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮔﻨﺎﻫﺎنی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺒﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻮﺟﺪﺍﻥ ﻮﻋﻘل ﻮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺗﺎ ﺑﺠﺒﺮﺍﻥ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﻋﺪم ﺴﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ. عباﺩﻯ
ﻤﻌﺘﻘﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﮐﺎﺭ ﻋﺒﺎﺩﻯ
اﻧﻬﺎ چون دین
ورزان غیر
سلوکی ﻣﻘﺒﻮل ﺨﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺒﺮ ﺣﺴﺐ ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎ
ﻭعقیده آخوندﻫﺎ
ﻭیا ﻣﺬﺍﻫﺐ ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ هَوَسهاﻯ
ﻧﻔس ﺍﻟﻮﺩﻩ ﻭ ﭘُﺮﻋﻘﺪﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪﺍﻯ
ﺪﺭ ﺭﻭﺍﻥ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻗﺼﻮﺭ ﻭﮐﻮﺗﺎهی
ﻮﻏﻔﻠﺖ ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
عباﺩﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﮕﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺍﻧﺮﺍ
ﺿﻤﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻤﺮﻧﺪ. ﻭشاید
نیز ﺧﻮﺩ ﺭﺍ شایسته
ثوﺍبی هم ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺑﻨف ع خودشان
ﺒﻮﺩ ﺟﺒﺮﻯ ﻬﺴﺘﺘﺪ
ﻭ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺩﻳﺪﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯﺍﺩ ﻭ ﺗﻮﺍﻧﺎﻯ
ﺒﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟک
ﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺼﺮﻑ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻄﺒیعی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ اﮔﺎهی
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ الهی
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ (ﺩﺍﻧﺎئی
ﺘﻮﺍﻧﺎﺋﻰ) ﺍﺳﺖ
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺩﺍﻧﺎ ﺟﻮﺍﻥ
ﻮﺑﺮﻧﺎ ﺩﺭ ﺭﻭح
اﺳﺖ.

حدیث 1657 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۵ﺹ118
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﺼﻨﻔﺎﻥ ﻤﻥ اﻣّﺘﻰ
ﻟﻴس ﻟﻬمﺎ فی اﻟﺎﺳﻠﺎم
ﻨﺼﻴﺐ ﺍﻟﻤﺮﺟئة
ﻭ ﺍﻟﻘَﺪَﺭیّة
ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺯ
ﺍﻣّﺖ ﻣﻥ هستند
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺳﻠﺎم ﭽﻴﺰﻯ
ﻨﺼﻴبی ﺒﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ( ﺍﺯ ﺳﻠﻮک
و عبادات ﻧﺼﻴبی
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﺴﺎﻟکی ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻳک گرﻭﻩ ﻣﺮﺟﺌﻪ
ﻭ ﻳﮑﻰ ﮔﺮﻭﻩ ﻗﺪﺭﻳﻪ.
( ﮔﺮﻭهی که ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻔﺮﺩﺍ ﻫﺎ ﻣﻮﮐﻮ
می کنند و یا ﻭﮔﺮﻭﻫﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ ﺪﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ) (ﺍﻣّﺖ)
یعنی ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ مُدّعی
سلوک الهی هستند
ﻭ ﭘﻴﻤﺎنی هم ﺒﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣلی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳتی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻔﺮﺩﺍ ﻫﺎﻯ
لب اﻧﺘﻬﺎ ﻣﻮﮐﻮل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﺯﭘﻴﺮ
الهی ﺪﺳﺘﻮﺭﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
و توسّل ﺍﻭﻋﻤل
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺤﺮﻭم اﺯ ﻧﺘﺎﻳج
ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﻧﻴﺰ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺣتی ﻀﻤﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
وﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. (ﻣﺮﺟﺌﻪ)
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎ ﻣﻮﮐﻮل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺯﻧﺪگی
نوع بشری ﺨﻮﺩ ﻟﺬﺕ
ﺑﺒﺮﻧﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻥ
ﻘَﺪَﺭﻯ که ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﭙﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮ تَقرُّب
ﺩﺍﺭند ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﺮ ﺣﺬﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﻣﻮﻓقیتی ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺷﺮﻭع کرﺩﻧﺪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺨﻮبی ﻮ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ الهی ﺨﻮﺩ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﮔﺎهی
ﺪﻳﺮ ﮐﺮﺩﻩﻫﺎ ﺗﺎ
ﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻣﻮﻓق
ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥازکیه
روان اﻥ ﻤﺸﮑﻞ ﺗﺮ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺘﺮ ﺷﺪﻩ اندو ﺻﺒﺮ
ﻭﻋﺸق ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺗﺤﻤّل ﺰﺣﻤﺎﺕ
سلوک الهی ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺒﺎ ﻟﺬﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭتمرّد
ﻃﻮﻟﺎنی ﺘﺮ ﺟﺰ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﻮ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻳﺎ ﻋﺼﻴﺎﻥ ﺒﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧدارند.
ﻭ ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ ﻨﻴﺰ
ﻭﻗﺖ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﻭﻩ
ﻗﺪﺭﻳﻪ ﻳﺎ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺒﺮ الهی
ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭﻧﻘﺶ
ﺗﺪﺑﻴﺮ الهی
اثرﻯ ﻗﺎﺋل ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
هستند ﺣتی اﮔﺮ
ﺷﻴﻌﻪ مُدّعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
علیّ هم ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺗﻌﻠﻴماتی
سلوکی اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻭﻟﺎﺩ
الهی و وﺍﺭثان
علیّ ﻮ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی
زنذه ﺰﻣﺎﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺩﻧﺒﺎل
تقلید کور آخوندﻫﺎ
می باشند ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
الهی ﻨﺸﺪﻩ ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ الهی
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﻤﺮﺩم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺳﺮﮔﺮم ﺒﺎﺯﻯ ﻨﻔس
آلوده بشری ﺧﻮﺩ
ﻣی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﻣﺤﺮﻭم
اﺯ ﺗﻤﺎس ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳخ اﺳﻠﺎم
گرﻭهی ﻨﻴﺰ ﻣﺮﺟﺌﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ اﻳﻥ
ﻔﻠﺴﻔﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻨﺎﻫﺎﻥ ﻤﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﻌﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻮﺑﻪ آنها
بکنند ﻭلی ﺘﻮﺑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻳک سلوک
الهی ﻣﻴﺴﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﻳﺮ ﮐﺮﺩ ﺗﻮﺑﻪ
ﺩﺭﭘﻴﺮﻯ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻧﻬﺎئی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻮﻥ ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎمی همگی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺮﺟﺌی ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
عباذت قشری و
ادامه ﮔﻨﺎﻩ و
شرک می ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎﺑﻌﺪ
ﺗﻮﺑﻪ چه توبه
ای بکنند . ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ
همه مداهب و
تمامی ادیان
رسمی و اسمی
غیرسلوکی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﺑآﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﺍﮔﺬﺍﺭ ﻧﮑﺮﺩﻩ
و نمی کنند . ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﻤﺎمی اﻳﻥ ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻗﺪﺭﻯ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻨﮑﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺣتی
گناه ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ الهی
خویش ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﻤگی ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
(ﻓﺮﻗﻪ ﻧﺎﺟﻴﻪ) ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮ
فرقه های ﮐﺎﻓﺮ
تصور میکنند . ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤگی کاﻓﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻤﺸﺮک هستند. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟک الهی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
خود ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺮﻭ آخوندﻫﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﻭ ﻳﺎ ﻣُﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﻧﻘشی
ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺗﻮﺳل
ﺴﻠﻮکی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﭘﻴﺮ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻭﺑﺎ ﻣأﻣﻮﺭﻳﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﻌﺮفی
شده ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻗﺎﺑل ﺘﻮﺳل ﻮ ﺗﻮﻟّﻯ
ﻮ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺍﺧﻠﺎقی
ﻮ ﺻﻔﺎﺕ ﻭﻋﻘل ﻮ
ﮐﻠﺎم الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺩﺳﺖ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ اﻧﻬﺎ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺧﻮﺩ قُرآن ﻨﺎﻃق
سالکان خویش ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻋمّ اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺼﺎ ﻗﺒﻠﺎ
ﺳنّی ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
ﺪﺭ ﻣﺤﻴﻄ ﺸﻴﻌﻪﻳﺎ
ﺳﻨّی ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﺩﺭﻣﺤﻴﻄ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 1658 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۵ﺹ118
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻴُﺤﺸﺮ ﺍﻟﻤﮑﺬﺑﻮﻥ
ﺒﻘَﺪَﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻥ ﻘﺒﻮﺭﻫﻢ ﻗﺪ
ﻣُﺴﺨﻮﺍ ﻗِﺮﺩة
ﻭ ﺧﻨﺎﺯﻳﺮ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺗﺪﺑﻴﺮ الهی
ﻮ ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﺍﻭ ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺍﺯ ﮔﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﭼﻮﻥ ﺨﺎﺭج
گرﺩﻧﺪ ﺑﻤﺴخ ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﻮ ﺧﻮک ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. (ﻗﺪﺭﺕ
خدا ﺗﻮﺍﻥ اﻭ ﺩﺭ
ﺗﺤﻘق ﺨﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ هرکَس.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﺤﻘق ﺪﺍﺩﻥ
ﺟﺒﺮالهی ﻮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﻮکّد ٴﺍﻭ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح که ﺍﻳﻨک
ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﺳﻠﻮﻙالهی
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻭ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺼﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ (ﺣﺸﺮ)
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ
اﺭﻭﺍﺡ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺤﺸﻮ ﻭ
ﻃﻠﺴم ﺸﺪﻥ اﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
کنونی ﻮ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺸﺪﻩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ شاید ﻫم ﺒﺪﺗﺮ
ﺩﺭ ﻓﺴﺨﻬﺎﻯ
گیاهی ﻮ ﺭﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺠﻤﺎﺩﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
کنونی اﻧﻴﺒﺎ ﻣﺮگ
ﺒﺮﺍﻯ همیشه ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﺮﻭح اﺯ ﺑﻴﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺧﻴلی ﺪﻳﺮﺗﺮ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻫﻤﻴﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻣﺴﺘﻠﺰم
ﻴک ﺘﻮﻟﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
بشری اﺳﺖ ﻭﻫﻴچ
ﺮﻭحی هیچ گاﻩ ﺩﻭﺑﺎﺭ
ﺩﺭ ﻳک نوعی ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻮﻓق
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
زنده ﮐﻪ ﻣﺮﮒ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮخی
اﺯ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻴﺪﺍﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﺭﺍﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻗﺒلی ﺨﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﻣﺒﻌﻮث ﺑﺨﻠق
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺭﻭح
ﻮ ﻔﮑﺮ ﻭﺻﻔﺎتی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻴﺮﺕ الهی
اﻧﻬﺎ ﻣﻠﮑﻮتی
اﺳﺖ ﻭلی ﺒﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﻮﻗﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺍجَلّ اﻧﻬﺎ
ﺳﺮ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﭼﻪ ﺧﺪﻣﺎتی
ﺘﺮﺑﻴتی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺣﺸﺮ ﻭﺍقعی ﺮﻭح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﺪﺭ ﻳک
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺍﻥ
ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ ﺤﺎﻟﺖ
ﺍﻥ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮع ﻤﻴﻤﻮنی ﻮﺧﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷند. ﮐﻪ ﺩﺭ
جَهَنّم ﺠﻬﺎﻥ
ﻤﺘﻮﻟﺪﺍﻥ ﭽﻨﺎنی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺯﺑﺎن کاﻣﻠﺎن ﻃﺒیعی
ﻤﺠﺪﺩﺍ ﻭﭘس ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺒﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﺑﺎ ﺳﻠﻮکی اﺭﺍﺩﻯ
ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﻋﻘل
ﻮ ﻋﺸق ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺍلاّ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ ﺍﮐﻮﺍﺭ
ﻭ ﺣﺮﮐﺘﻬﺎﻯ ﻤﺪﺍﺭﻯ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ اﻳﻥ
ﺠﻬﺎﻧﻰ ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎتی ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑسلوک الهی ﻮ ﺗﺴﻠﻴم
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻣﺎﻥ
ﻮ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ. (ﻣُﮑﺬّﺑﻮﻥ)
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ سلوک
الهی ﻮ ﻭﺟﻮﺩ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺭﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺩﺭﻭﻏﮕﻮ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻧﺒﺎل
آخوندﻫﺎﻯ ﻔﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﻮﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭ ﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻨﺪ
ﻭ ﺷﺮک ﺨﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻭﺣﺎنی
ﻮ الهی ﻮﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻭﻗﻴح ﻮ ﺳﻔیهی ﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻨﻮﻳﻢ ﻭﺧﻮﺩ
شایسته ﺗﻌلیم
الهی ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺤﺘﺎج ﺒﺘﻌﻠﻴم
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی هستند.
ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩﺍﻯ اﺯ
ﺧﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
آخوندﻫﺎﻯ همه
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﺩﺭ ﻓﺴﺎﺩ ﻭﺟﻬل
ﻮ ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
(ﻗَﺪَﺭ ﺍﻟﻠﻪ )ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ اﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺤﻘق ﺨﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
اﺯﻟﻰ ﺧﻮﺩ ﻭﺑﺮﺍﻯ
اﺟﺮﺍﻯ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺍﺯلی ﻮ ﻧﻮغی ﻮ
ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ ﻭﻳﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎی ﻫﻔﺖ
ﮔﺎﻧﻪ ﺳﻠﻮکی ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻗﺪﺭالهی
ﺴﺮﻧﻮﺷتی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺟﺮﺍ ﮔﺮﺩﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻭﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻣﺘﻤﺮﺩﺍﻥ ﻭ ﻋﺎﺻﻴﺎﻥ
غیر ﻣﺎﻳل ﺒﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ سلوک
الهی ﺒﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﻟﺎ
ﺍﻣﺪﻩ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺩﺭﺍﺯﻯ اﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮ ﻣﺠﺮﻡ
ﺷﺪﻧﻬﺎ ﺍﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺯلی الهی ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺑﺪﻳﮕﺮ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﻴﺎﻥ فوق
بشری ﺗﺎ ﺍﺑﺪ
بی اﻧﺘﻬﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
(ﻗﺒﻮﺭ) ﺍﻧﻬﺎ ﮔﻮﺭو
قبر ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺴم ﺒﺸﺮﻯ ﻤُﺮﺩﻩ
ﺍﻧﻬﺎ نیز ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﻴﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮغی قبر نوع
بشری اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺯﺍﻳﻥ گوﺭ ﻭ ﻧﻮعی
ﺨﻮﺩ ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ ﻣﺴخ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮔﻮﺭ ﻫﺮکَس
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻫﻤﻴﻥ
ﺠﺴم ﻮﺗﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﭼﻮﻥ ﻤُﺮﺩﻩ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺗﻠﺎشی ﺠﺴم اﻭ ﻭلی
ﺪﺭ ﻭﺍقع ﻤﻘﺎم
هرکَس ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ روح اﻭ
ﺩﺭ ﻳک ﻨﻮع ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﻳکی
اﺯ ﺻﺪﻫﺎ ﺣﺪﻳثی
اﺯ ﺍﻈﻬﺎﺭﺍﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ قُرآن ﻮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻭ ﺗﻤﺎمی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی هر
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍح
غیر ﺳﺎﻟک اﻣﺮﻭﺯ
ﻭ ﻣﻨﮑﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺤﺸﺮ ﻭ ﻧﺸﺮ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ. ﺣﺸﺮﻯ
ﻤﺴخ اﻣﻴﺰ ﻭ ﻧﺸﺮﻯ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﭼﻮﻥ
گَلِه ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ
در صحرا ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
1659 - اﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎ ﻗﺮ
ﻭ ﺻﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ119 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻪ
ﻗﺮﺍﻧﻰ: ﻭ کُلّ
اﻧﺴﺎﻥ ﺃﻟﺰﻣﻨﺎﻩ
ﻃﺎﺋﺮﻩ ﻓﻴﻌﻨﻘﻪ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎنی ﺮﺍ
ﻃﺎﺋﺮ ﻭ ﭘﺮﻧﺪﻩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﮕﺮﺩﻥ
اﻭ ﻣﺘﺼل ﻮﻟﺎﺯم
ﻨﻤﻮﺩﻳﻢ. ﺑﺎ ﻗﺪﺭ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﮐﻪ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺡ برای معراج
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺮﺩﻥ ﺒﺠﺎﻳﮕﺎﻩ
الهی باﻟﺎ ﻳﺎ ﺣﻘﻴﺮ
ﻧﻮعی اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺍﻟﺰﺍﻣﻰ
ﻭﺑﻮﻯ ﭽﺴﺒﻴﺪﻩ
ﮐﻪ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻃﺎﺋﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭙﺮﻭﺍﺯ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
عرﻭج ﻮﺍﺳﺮاء
روح ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺼﺎﺩق
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ الهی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍتب غیبی ﻭﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺎﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺪﻭﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﻧﻮﺍع
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ ﺳﻮﻕ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺑﺸﻮﺩ) ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﻮﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻳﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ: ﻘَﺪَﺭﻩ
ﺍﻟﺬﻯ ﻘﺪّﺭَﻩ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻳﻥ ﻄﺎﺋﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺪﺭ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺁﻥ
ﻮضع ﺘﻘﺪﻳﺮ ﻭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻗﺪﺭ
ﻫﺮﮐس ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
اﻭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻳﺎ ﻋﺼﻴﺎﻥ ﻮ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺭﺯﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ اﻥ ﺒﺮﻋﻬﺪﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﺨﻔﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﮔﻠﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺭﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻋث ﻃﻴﺮﺍﻥ
ﻮ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺍﻥ ﺒﻌﻬﺪﻩ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﻧﺘﺎﻳج ﻤثبت ﻭ ﻣﻨفی
ﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺣای اﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﻣث بت ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺍﻋﻤﺎل ﻤﻨفی
هنوﺯ ﺑﺮ ﻋﻬﺪﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺤتی ﺒﺮﺍﻯ
اﻋﻤﺎل کقبت ﺧﻮﺩ
ﭘﺎﺩﺍشی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
آخوندﻫﺎﻯ ﻤﻨﮑﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺎنع ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩک ﻬﺪﺍﻳتی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﺪﻩ ﻭﻫُﺪﺍ
ﺩﺍﺭ ﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺣتی اﮔﺮ ﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺤﺎل اﻳﻥ آخوندﻫﺎ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺣﺮﻑ ﺩﺭﺳتی
ﺒﺮﺍﻯ اﺻﻠﺎح ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺰﻧﻨﺪ
وهنوﺯ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺟﻠﺐ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﻭﮐﺴﺐ
شایستگی الهی ﻘﺒل
اﺯ ﮐﻤک ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
(ﻃﺎﺋﺮﻩ) ﻗَﺪَﺭﻫﺮکَس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮ ﺍﺳﺮاء ﻮﻋﺮﻭﺝ
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی اﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﻭ ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﺸﺨﺺ
ﺩﺭ ﻣﺨﺎﻟفت ﺑﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1659 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎ ﻗﺮ ﻭ ﺻﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ119 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻪ ﻗﺮﺍﻧﻰ:
ﻭ کُلّ اﻧﺴﺎﻥ
ﺃﻟﺰﻣﻨﺎﻩ ﻃﺎﺋﺮﻩ
ﻓﻴﻌﻨﻘﻪ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺮﺍ ﻃﺎﺋﺮ ﻭ ﭘﺮﻧﺪﻩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﮕﺮﺩﻥ
اﻭ ﻣﺘﺼل ﻮﻟﺎﺯم
ﻨﻤﻮﺩﻳﻢ. ﺑﺎ ﻗﺪﺭ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﮐﻪ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺡ برای معراج
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺮﺩﻥ ﺒﺠﺎﻳﮕﺎﻩ
الهی باﻟﺎ ﻳﺎ ﺣﻘﻴﺮ
ﻧﻮعی اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺍﻟﺰﺍﻣﻰ
ﻭﺑﻮﻯ ﭽﺴﺒﻴﺪﻩ
ﮐﻪ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻃﺎﺋﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭙﺮﻭﺍﺯ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
عرﻭج ﻮﺍﺳﺮاء
روح ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺼﺎﺩق
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ الهی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍتب غیبی ﻭﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺎﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺪﻭﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﻧﻮﺍع
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ ﺳﻮﻕ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺑﺸﻮﺩ) ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﻮﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻳﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ: ﻘَﺪَﺭﻩ
ﺍﻟﺬﻯ ﻘﺪّﺭَﻩ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻳﻥ ﻄﺎﺋﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺪﺭ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺁﻥ
ﻮضع ﺘﻘﺪﻳﺮ ﻭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻗﺪﺭ
ﻫﺮﮐس ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
اﻭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻳﺎ ﻋﺼﻴﺎﻥ ﻮ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺭﺯﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ اﻥ ﺒﺮﻋﻬﺪﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﺨﻔﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﮔﻠﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺭﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻋث ﻃﻴﺮﺍﻥ
ﻮ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺍﻥ ﺒﻌﻬﺪﻩ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﻧﺘﺎﻳج ﻤثبت ﻭ ﻣﻨفی
ﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺣای اﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﻣث بت ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺍﻋﻤﺎل ﻤﻨفی
هنوﺯ ﺑﺮ ﻋﻬﺪﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺤتی ﺒﺮﺍﻯ
اﻋﻤﺎل کقبت ﺧﻮﺩ
ﭘﺎﺩﺍشی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
آخوندﻫﺎﻯ ﻤﻨﮑﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺎنع ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩک ﻬﺪﺍﻳتی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﺪﻩ ﻭﻫُﺪﺍ
ﺩﺍﺭ ﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺣتی اﮔﺮ ﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺤﺎل اﻳﻥ آخوندﻫﺎ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺣﺮﻑ ﺩﺭﺳتی
ﺒﺮﺍﻯ اﺻﻠﺎح ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺰﻧﻨﺪ
وهنوﺯ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺟﻠﺐ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﻭﮐﺴﺐ
شایستگی الهی ﻘﺒل
اﺯ ﮐﻤک ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
(ﻃﺎﺋﺮﻩ) ﻗَﺪَﺭﻫﺮکَس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮ ﺍﺳﺮاء ﻮﻋﺮﻭﺝ
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی اﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﻭ ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﺸﺨﺺ
ﺩﺭ ﻣﺨﺎﻟف ت ﺑﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1661 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ191 بحاﺭ)
ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ: ﻴُﺠاء ﺒﺄﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﺒﺪع ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻓﺘﺮﻯ اﻟﻘﺪﺭیّة
ﻣﻥ ﺒﻴﻨﻬﻢ ﮐﺎﻟﺸﺎمَة
ﺍﻟﺒﻴﻀاء فی اﻟثوﺭ
ﺍﻟﺎﺳﻮﺩ ﻓﻴﻘﻮل
اﻟﻠﻪ عَزّ ﻭجَلّ
ﻤﺎ ﺃﺭﺩﺗﻢ؟ ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ
ﺃﺭﺩﻧﺎ ﻭﺟﻬﻚ ﻓﻴﻘﻮل
ﻘﺪ ﺃﻗﻠﺘم عثرﺍﺗﮑﻢ
ﻭ ﻏﻔﺮﺕ ﻟﮑم ﺰﻟّﺎﺗﮑﻢ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻘﺪﺭیّة
ﻓﺎﻧّﻬﻢ ﺩﺧﻠﻮﺍ
فی اﻟﺸﺮک ﻤﻥ ﺤﻴث
ﻟﺎ ﻳﻌﻠﻤﻮﻥ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺒﺪﻋﺘﻬﺎ
ﻭ ﻧﻮ ﺁﻭﺭﻯ هاﻯ
اﻧﺤﺮﺍفی ﺮﺍ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺍهی
ﺪﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﻘﺪﺭﻳﻪ (ﭘﻴﺮﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ و قشری
های عبادی ) ﺩﺭﺑﻴﻥ
اﺣﻀﺎﺭ ﺷﺪﻩﮔﺎﻥ
ﭽﻮﻥ ﺨﺎل ﺴﻔﻴﺪی
ﺩﺭ ﭘﻮﺳﺖ تن
گاو ﺳﻴﺎﻩ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺷﻤﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻟﭽﻪ ﺑﻮﺩﻳﺪ؟
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
بهدف ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺭﻭﻯ
ﺘﻮ ﺑﻮﺩﻳﻢ ﻭ ﺗﻮﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳتیم . ﻭﭘﺎسخ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺷﻤﺎ ﺧﻴلی ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﺧﻄﺎی ﺯﻳﺎﺩ ﺷﺪﻳﺪ
ﻭلی ﺨﻄﺎ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ می ﺒﺨﺸﻢ
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﺎﻧﮑﻪ ﺍﺯﺷﻤﺎ
ﻗﺪﺭﻯ( قشری
مشرک معتقد ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ در
عبادات مذهبی
غیر سلوکی ) ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﻬﺎ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺮک ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ نمی ﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
( ﻳﻌنی ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﭙﻴﺮﻭ آخوندﻫﺎ
ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﺮ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺍﺯﺍﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﺸﺪﻧﺪ. ﻭﺑﺮ
ﺣﺴﺐ هَوَس ﺧﻮﺩ
ﻫﺮ ﻃﻮﺭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻧﺎﻣﻘﺒﻮﻝ
الهی کرﺩﻧﺪ. ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺧﻄﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎمت ﺘﺎ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺻل
ﺒﺪﻋﺖ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
غیر الهی ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺪﻧﺒﺎل
کنذ . ﺑﺨﻴﺎل اﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭﻳﺎ شایسته ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳم ﻮ ﺟﺎﺩﻭﺋﻰ
ﻭﻏﻴﺮ ﻣﻘﺮﺭ ﺭﻭﺵ
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی ﭽﻮﻥ ﻤﻌﺬﺭﺕ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻭ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭ ﺗﺮک ﺒﺪﻋﺖ ﺳﻠﻮکی
کنند ﻭﺗﺴﻠﻴم ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ الهی ﺨﻮﺩ
ﺑﺸﻮﻧﺪ ﺑﺎﺯ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺗﺴلیم ﺠﺒﺮ الهی
ﻮ ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﺒﺪﻋﺖ ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ
ﻮ ﺧﻄﺎﮐﺎﺭﺍﻥ ﺪﺭ
ﺑﻴﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
هستند. ﮐﻪ ﻗﺼﺪ ﻭﺟﻪ
الهی ﻮ ﺭﺿﺎﻯ اﻭ
ﺩﺭ بِدای ﺘﺠلی
اﻟﻬﻰ ﺳﭙس ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺳﺮ
ﺑﺎ آخوندﻫﺎ ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯﺍﺩ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺣتی ﺘﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ گناﻫﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺮﺍ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺸﺮک هستند ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻣﺴﺌﻮل
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
گاهی ﻄﺮﻓﺪﺍﺭ ﺟﺒﺮ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﮔﻨﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﮔﺎهی ﻄﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﺵ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺑﻴﻥ ﺠﺒﺮ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻣﺮ
ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻥ
سلوکی ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺍﺯﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺴلیم اﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﮐﺎﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ . (ﺍﻗﻠّﺖ)
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻣﻨﺘﻘل
کرﺩ ﻭﻗﻠﻴل ﻮ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﺨﻨق
ی ﺸﺪﻩ ﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﻋَثَرﺍﺕ) ﭘﺎﮔﻴﺮﻯ
ها ﻭ ﺯﻣﻴﻥ ﺨﻮﺭﺩﻥ
ها ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺧﻄﺎ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ کامل
الهی اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
(ﺯﻟّﺎﺕ) جَمع ﺰﻟّﺖ
ﻭ لغزیدن و
لیز ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻮ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺩﺭ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
اﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻥ ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی هستند ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﺮﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺷﺮک ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ آخوندﻫﺎ
ﺭﺍ ﺷﺮﻳک اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی کرﺩﻩ ﻭﺑﺠﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎی ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم عقاﻳﺪ
ﺑﺎﻃل اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.

حدیث 1662 –
ار پیامبر نقل
شده لکلّ
اُمة ﻣﺠﻮس ﻭ ﻣﺠﻮس
ﻫﺬﻩ ﺍلأمّة ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﻴﻘﻮﻟﻮﻥ لا ﻗَﺪَﺭ
ﻫﺮﺍﻣّﺖ ﻭﻣﻠتی
ﻤﺠﻮسی ﺪﺍﺭﺩ (ﻫﺮ
ﮔﺮﻭﻩ ﺍﻭم
کننده ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﭽﻮﻥ ﺘﻔﮑﺮﻣﺠﻮس
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﻗﺪﺭﻯ
ﻨﻴﺴﺖ (ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺪﺭﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﻳﺎ ﻧﺎﭼﺎﺭﻧﺪ
گناﻩ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺬﻫبی ﻮ آخوندﻫﺎی
قشری ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺎهی ﺠﺒﺮﻯ ﻮ ﮔﺎهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭث
وثوﺍﺑﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺍﺯﻋﻤل
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
(ﺍﻣّﺖ) ﺍﻭم
کنندﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﻤﻠﺖ ﻭ ﺟﻤﻌﻴﺖ.
ﻭﻫﺮ ﮔﺮﻭﻩ ﺳﺎﻟک
ﺒﻴﻥ خودشان ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺠﻮس ﺩﺭ ﺗﻔﮑﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺠﻮس ﻳﺎ
ﻣﻐﻮس ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻴﻮﻧﺎنی
آخوندﻫﺎﻯ ﺰﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﻥ آخوندﻫﺎﻯ
ﻤﺴﻠﻤﺎنی است ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﺖ
مسلمان مذهبی ﻣﺤﻤﺪﻯ
هستند. ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤُﻐﻬﺎ
و ﻣﻠﺎﻫﺎ آخوندﻫﺎ
ﮐﺴﺎنی هستند ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻗﺪﺭﻯ
ﺪﺭ ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ ﻳﻌنی
گاهی ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺳﺖ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﻭﻟﺬﺍ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻤﺎ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻣﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷتی اﺯ
ﻗﺒل ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯﺍﺩ ﻫﺴﺘﻴم
هرﺟﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﺒﺎﺷﻴﻢ. ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍنیم
ﺴﻠﻮﻙ الهی
کنیم ﺯﻳﺮﺍ
تنها ﺑﺮخی اﺯﻣﺮﺩم
ﻘﺪﺭﺕ سلوک
الهی ﻮ ﺭﻳﺎﺿﺖﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪﻭلب
ﻤﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ ﭼﺮﺍﺍﻳﻥ
اﻗﻠﻴﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﺴﺌﻮل ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳنی ﻤﺮﺩم ﻨﺸﻮﻧﺪ.
ﻭآخوندﻫﺎ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﻗتی ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻫﻴچ ﻘﺪﺭﻯ ﻨﻴﺴﺖ
ﻳﻌنی ﻘﺪﺭﺕ ﺑﺮﺍﻯ
سلوک الهی ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ
ﻭﻫﺮ ﮔﻨﺎهی ﺮﺍ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﻮﺩﻳﻢ
ﻭیا ﺍﺯﻏﻔﻠﺖ ﻣﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻏﻔﻠﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﺸﻴﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺴﺌﻮل
غفلتها ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻨﻴﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪگی ﻔﻌلی ﻤﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ ﻭ ﭼﻴﺰﻯ ﺸﺒﻴﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺪﺭﭼﺮﺍﮔﺎﻩ ﺯﻧﺪگی
میکنند .ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﺯﻣﺠﺘﻬﺪ ﺑﺰﺭگ
ﻮ مُدّعی آﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﻈﻤﻴﮑﻪ ﺍﻣﻴﺪ
ﺍﻣﺎم ﺍﻣﺖ ﺩﺭ ﺗﻠﻮﺯﻳﻮﻥ
بود ﺷﻨﻴﺪم ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺭﻳﺎﺿﺖ ﮐﺸﺎﻥ
اﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺮﺧﻴﮑﻪ ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭلی ﻤﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ ﺍﻳﻥ ﻨﺎ ﺗﻮﺍﻧﺎﻥ
ﭽﺮﺍ ﺁﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭﻧﻪ ﺍﻥ
ﻤﻌﺪﻭﺩ ﺗﻮﺍﻥﻤﻨﺪﺍﻥ
اﻟﻬﻰ ؟

حدیث 6063 - ﺍﺯﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ(ﺝ۵ﺹ102 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺷﺨﺼی ﺒﻤﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
( ﺍﻫﻞ ﻗﺪﺭ) ﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻰ؟
(ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎل ﺪﻳنی
ﺨﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ سلوک
الهی ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﻣﻮﻟﺎ ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ
ﺍﻳﺎ ﮐسی اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺳﺮﺍغ
ﺪﺍﺭﻯ؟.ﺷﺨﺺ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ
ﺑﮑﻨﻰ؟ ﻣﻮﻟﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺗﻮﺑﻪ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻡ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ
ﮔﺮﺩﻥ اﻧﻬﺎ ﺭﺍﻣﻴﺰﻧﻢ.
ﻣﻮﻟﺎ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
اﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
رسمی ﻮﺧﻠﻴﻔﻪ
حکومتی ﺑﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺷﻴﮑﻪ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺭﺍﺷﺪﻳﻥ هم ﺒﻨﺎم
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺪﻳﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ ﻣﻮﻟﺎ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺑﻪ سلوکی ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
آنرا ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ دینی ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ سالک
الهی در پیمان
ﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻴﻥ ﺠﺒﺮ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺷِقّ
سوّمی یا اﻣﺮ ﺑﻴﻥ
اﻣﺮﻳﻥ ﺮﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ سلوک
الهی کرﺩﻩ ﻭﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﭘﻴﺮ
الهی ﺒﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍنند
ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﻮﻫﺮکامل
الهی حَقّ اﮐﺮﺍﻩ
ﮐسی ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﻥ
ﻴﺎ سلوک الهی ﻨﺪﺍﺭند.
ﻭﺟﻬﻨﻢ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭلی عدم
اﻋﺘﻨﺎﻯ
بامام ﺰﻣﺎﻥ ﻮﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯﻫﺮکَس
ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻬﺎ بی
اﻋﺘﻨﺎئی
سلوکی کنند ﺩﺭ
ﻭﺍقع اورا
کشتهﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺸﺎﻧس ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﭼﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮک الهی
کنند . ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺼﺎﺣﺐ الهی ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭﺳﻠﻮک ﻛﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ اگر ﺧﻮﺩ
سر ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﮐﺸﺘﻥ ﻮ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻥ اﺳﺖ. ﮐﺸﺘﻥ
ﺤﺪّ ﺍﮐثر ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺳﺎﻟک ﺨﺎﻃﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﻮﺩ.

حدیث
1664- ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
(ﺝ۵ﺹ102
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﺎ ﻏﻠﺎ ﺃﺣﺪ
فی اﻟﻘﺪﺭ ﺍﻟّﺎ
ﺧﺮج ﻤﻥ اﻟﺎﻳﻤﺎﻥ
ﮐسی ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺪﺭ (ﻗﺪﺭﺕ)
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﮐﻨﻨﺪ
اﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ اﺧﺮﺍج
ﻨﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺯ
ﻗﺪﺭ ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﮐﻪ سلوک الهی ﻨﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﭽﻨﻴﻥ هستند. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﻣﮕﺮ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﺪﺭﺣﺎل اﻭم ﻮ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﺎ ﺳﻠﻮک ﻮ ﭘﻴﻤﺎﻥ
که ﺁﺯﺍﺩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ اﻋﻤﺎل عباﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺭﺯﺵ ﻧﺠﺎﺕ
ﻗﺎﺋل ﺸﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩ. ﺍﻧﺪکی
اﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺗﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺤﺪّ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ اﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺍﺯﺍﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺴﻠﻴم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺟﺒﺮالهی
ﻮﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ. ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﻥ
ﻭ ﺩﺍﺩﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻭ
تجلّیات ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺳﺎﻟک ﺘﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﭘﻴﺮالهی
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﻮﻳﺎ ﺩﺭﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺍﻳﻥ
اﺻﻠﺎح ﺬﺍﺕ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﻏﻠﺎ)
ﻏﻠﻮّ کرد ﻭ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
نمود ﻭ ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻬم
ﻮﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭل ﺒﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻘﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ.

حدیث 1665 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ120
بحاﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﺎ ﺍﻟﻠﻴل ﺒﺎﻟﻠﻴل
ﻮ ﻟﺎ ﺍﻟﻨﻬﺎﺭ ﺑﺎﻟﻨﻬﺎﺭ
ﺃﺷﺒﻪ ﻣﻥ اﻟﻤﺮﺟئة
ﺑﺎﻟﻴﻬﻮﺩیّة ﻭﻟﺎ
ﻣﻦ ﺍﻟﻘﺪﺭیّة ﺑﺎﻟﻨﺼﺮﺍنیة
ﺷﺒﻬﺎ ﻳﺎ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺑﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺍﻳﻥ
ﺸﺒﺎﻫﺖ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺟﺌﻪ ﺑﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻮ ﻗﺪﺭﻳﻪ ﺑﻤﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺸﺒﺎﻫﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﮐﺴﺎنی هستند
ﮐﻪ سلوک الهی ﺮﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭلی
ﺒﺎﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﻣﻮﮐﻮل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻗﺪﺭﻳﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺣﺎﺟﺐﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ شامل ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی ﭙﻴﺮﻭ آخوندﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
که ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﻭﭼﻨﺪ
ﺭﻭﺯﻯ ﺪﺭ ﺟﻬﻨﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴم
ﺒﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﻋﻤﺮ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺑسلوک
الهی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ سلوک
الهی ﺟﻮﺍنی ﻮ ﻧﻴﺮﻭﻯ
عقلی غقل ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﭼﻨﺪ
ﺭﻭﺯﻯ ﻤﺎﻧﺪﻥ ﺪﺭ
ﺟﻬﻨﻢ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ شاید
ﻣﻬم ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﻤﺴخ ﺸﺪﻩ ﺗﺎ ﺣﺼﻮل
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﺠﺪﺩ ﻧﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﻳﻥ ﺠﻬﻨم
ها ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻗﺪﺭﻳﻪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ثوﺍﺏ ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﺼﺎﺣﺐ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺍثر
ﻭﺍقعی ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﭙﺎﻯ ﮔﻨﺎﻩ
ﭘﻴﺶ ﺍﻣﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺣتی ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﺴﺌﻮﻝ
ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺠﺮﻯ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ الهی ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ثوﺍﺏ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮعی ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ الهی
که ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺗﺎ سلوک
الهی ﮐﻨﻨﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺻﺮﻑ ﻓﺴﺎﺩ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

حدیث
1666 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ120 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺷﺨصی ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﻗﻀﺎ ﻭ ﻗﺪﺭ ﭼﻴﺴﺖ
؟(ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ الهی
ﻮ ﻗﺪﺭﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ
ﺗﺎ ثوﺍﺏ ﻳﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﮑﻨﺪ) ﺍﻣﺎﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩ: هما ﺧﻠﻘﺎﻥ ﻤﻥ
ﺨﻠق اﻟﻠﻪ ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﻳﺰﻳﺪ فی اﻟﺨﻠق
ﻤﺎ ﻳﺸاء ﺍﻳﻥ
ﺪﻭ ﺍﺯ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
الهی هستند (ﺍﻣﺮﻯ
هستند ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺗﺪﺑﻴﺮو
کنترل الهی اﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ ﻭ ﺍﻣﺮﻯ اﺯلی
ﻮ ﺍﺯ امور ﻗﺪﻳم
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ
ﺘﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ شایستگی
ﺮﻭﺯی ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺪﻫﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ آفرینشﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻴﻔﺰﺍﻳﺪ
(ﻭ ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻭ ﻗﺪﺭﻫﺎ ﺩﺳﺖ ﺑﺒﺮﺩ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭ ﺑِﺪﺍء ﻧﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍلی ﺘﺪﺑﻴﺮﻯ
ﺪﺭﺧﻠﺎل ﺴﻠﻮک
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻳﻌنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
دﺭسرنوشت ها ﻫﺮﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺯ ﺑﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭﻗﻀﺎ ﻭ ﻗﺪﺭالهی
ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ ﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺘﻮﺑﻪ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻨﻌﻘﺪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮک ﻤﻄﺮح ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ژنتیک ﺭﻭحی
ﺴﺎﻟک ﺒﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ ﺸﺨﺺ ﺍﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﺗﮑﺎﻣل
کند . ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻬﻤﺖ ﺍﻧﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺳﻠﻮکی
الهی ﭙﺎﻳﺎﻥ ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘم ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
مَشیّت ( ﻳﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯﺍﺩ) ﺑﭙﺮﺳﻢ ﺍﻣﺎم
ﺰﻭﺩ ﺗﺮ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﻭ ﮔﻔﺖ ای ﻓﻠﺎﻥ
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ مَشیّت
ﺑﺎ ﺗﻮ ﺻﺤﺒتی ﻨﻤﻴﮑﻨﻢ
ﺍﻳﻥ اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ ﺪﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
چون قشری ها ﺩﺭ
ﺳﺎﻟک ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک اﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺗﺴلیم ﺠﺒﺮ الهی
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی غیر ﺳﺎﻟک
ﺼﺎﺣﺐ مَشیّت ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
اﺯﺍﺩ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ هَوَس
ﻧﻔس أمّاره ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺭﻳﺎ ﮐﺎﺭﺍﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺳﺮﮔﺮک
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

حدیث
1667 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ120
ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻪ ﻗﺮﺍنی هل ﺃتی
علی ﺍﻟﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺤﻴﻥ ﻤﻥ
اﻟﺪﻫﺮ ﻟم
ﻴﮑﻥ ﺸﻴﺌﺎ
ﻣﺬﮐﻮﺭﺍ ﺍﻳﺎ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴد
که ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭﺍﺯﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭽﻴﺰﻯ ﺠﺎﻯ
ﺬﮐﺮ ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﻧﺒﻮﺩ؟
(ﻗﺒل اﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺭﻭح شحصی ﺪﺭ ﺍﺯﻝ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﻋﻠم
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﺗﺎ
بعدا ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﻭﮐﻮﺩکی
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻋﻘلی
ﻨﺪﺍﺷﺖ ﻭﻳﺎ ﻗﺒل
اﺯ سلوک الهی ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ اﺭﺯﺵ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﺮﺗﺮﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ ﻧﺒﻮﺩ ﻭلی
این ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
هستند ﮐﻪ ﺩﺭ نوع
بشری ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﻔﻀل
ﻮ ﻣﻘﺎم الهی ﺮﺍ
یافتند. ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩ: کاﻥ
ﺸﻴﺌﺎ ﻭﻟم ﻴﮑﻥ
ﻤﺬﮐﻮﺭﺍ ﺍﻳﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﭽﻴﺰﻯ ﺒﻮﺩ ﻭلی
ﻘﺎﺑل ﺘﻮﺟﻪ ﻧﺒﻮﺩ.ﻭﻣﻘﺎمی
ﺘﮑﺎﻣلی ﻮﻧﻮعی
ﻨﺪﺍﺷﺖ. ﻭﻳﺎ ﺟَﻨﻴﻥ
ﺒﻮﺩ ﻭﺍﻧﺪکی
گوﺷﺖ ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﻘﺎﺑل ﺬﮐﺮ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻭ ﺗﻮﺍﻧﺎﻯ
(ﺫﮐﺮ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ) الهی
ﻨداشت. ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﻭ ﮐﻮﺩکی
ﻮﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﻘﺒل ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﻳﻥ ﻮﺟﻮﺩ ﻭ ﻧﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﻤﻄﺮح ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻣﺎم ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
سوآل آیه ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﺮﺩه ﮐﻪ ﻣﺎ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﻭﺭﺍ آفریده ﺑﻮﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﻭلی ﭽﻴﺰﻯ ﻘﺎﺑل
ﻨﺒﻮﺩ. (ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻧﻄﻔﻪ ﻭجَنین ﺴﻘﻄ
ﺸﺪﻩ ﻭﻳﺎ ﮐﻮﺩکی
ﻛﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﻤﻬﻢ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍع ﻘﺒل ﺒﺸﺮﻯ
که ﺟﺰ ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺪﺭ ﻣﻘﺎم هنوز ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻭﻳﺎ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺠﺴمی ﺪﺭ ﺫﻫﻥ ﻮ
ﺭﻭحی کاﻓی ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍثباﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻠﮑﻮﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
گرﺩﺩ. ﺣتی ﺴﺎﻟک
ﺒﺰﺭگ ﺴﺎل ﺒﺎ ﺩﻭﺍم
ﻮﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺘﻰ
طالب عیذآل تکاملی
ﺍﺭﺯﺵ ﺍﻥ ﭽﻨﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻓﻴﺾ ﻭ ﺭﺣﻤﺖ
ﻋﻘلی ﺒﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ: ﻠم ﻴﮑﻥ
ﺸﻴﺌﺎ فی کتاﺏ ﻭ
ﻟﺎ ﻋﻠم ﭼﻮﻥ ﺪﺭ
ﮐﺘﺎﺏ الهی ﻨﺒﻮﺩ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻋﻠم اﻟﻬﻰ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻗﺒل اﺯﻋﻠم الهی
ﻮ ﮐﺘﺎﺏ ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﺍﻥ
هرﮔﻮﻧﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ آغاز ﮐﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺮﺽ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺒل
اﺯ آغاز ﻋﻠم ﺨﻮﺩ
ﻭمَشیّت ﺍﺯلی
ﻨﺨﺴﺘﻴﻦ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺷﺨﺺ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
گفت ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺗﻮ ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ (ﮐﺘﺎﺏ)
وظیفه مکتوب
سرنوشتی برای ﺳﻠﻮﻙ
الهی اﺳﺖ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺎ ﻭﻗتی کسی سالک
الهی ﺪﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮکی ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺭﻋﻠم ﺨﺪﺍ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﺘﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﻫﺮﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﭼﻮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺤﺎل ﺨﻮﺩ ﺭﻫﺎ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺿﻤﻨﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک ﺪﺭﺳﻄح
ﺴﺮﻧﻮﺷﻨﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﻮﺯ ﭼﻴﺰﻯ ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺍﺳﺖ.
ﺣتی اﮔﺮ متعبّد
ﻗﺸﺮﻯ ﺒﺎ آخوند
ﻫﺎﻯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻣﺬﻫبی
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺠﻠسی
جامع خحدیث ها
ﻘﺸﺮﻯ که ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮ ﺩﺍﺷﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺳﻠﻮکی ﺪﺭ ﻣتنی
اﺯ ﺍﻟﻔﺎﻇ اﺣﺎﺩﻳث
ﺑﮑﻨﺪ ﻧﺎﭼﺎﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺍﮔﺮ ﻋﻠم
ﻮ ﺍﮔﺎهی اﻟﻬﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻳﻌنی ﺪﺭﻋﻠم
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻃﻠﺎع
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﭼﻪ ﺍﺭﺯﺵ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﺟﺎئی ﺪﺍﺭﺩ. ﻋﻠم
الهی ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ ( ﺣﺘﻰ ﺍﻋﻠﻢ)
الهی ﺪﺭﮐﻨﺘﺮل
ﻠﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻓﻘﻄ سلوک
الهی اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻤﻌنی ﻘﺮﺁﻥ ﻮﺩﻓﺘﺮﭼﻪﺍﻯ
ﻭﻳﺎ ﺑﻤﻌنی ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻌﻴﻥ ﻮﻳﺎ ﺗﻌﻬﺪ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ اﺳﺖ.

1667
مکرر- حدیث
دیگری ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ۱۲۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺍﺫﺍ ﺃﺭﺍﺩ
ﺷﻴﺌﺎ ﻗَﺪّﺭﻩ
ﻓﺎﺫﺍ ﻗﺪّﺭﻩ ﻗﻀﺎﻩ
ﻓﺎﺫﺍ ﻗﻀﺎﻩ ﺃﻣﻀﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
(ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻧدگی ﻮﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻘﺼﺪ ﺭﻓﺘﻥ ﺒﻨﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻭﺿعی
که ﻫﺴﺖ) ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺮﺍ
ﺗﻘﺪﻳﺮ و
مقدّر ﻧﻤﻮﺩ ﻗﻀﺎﻯ
اﻧﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.(ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﺗﺼﻮﻳﺐ ﺑﺮﺍﻯ
اﺟﺮﺍ ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺍﻭﺭﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ آفَرینش
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟگ
ﻮ ﻓَﺮ ﻳﺎبی ﺘﺎﺯﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺮﺍ
ﻗﻀﺎ ﻧﻤﻮﺩ ﺍﻣﻀﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﺟﺮﺍﻯ اﻥ اﺟﺎﺯﻩ
ﻭﻋﺒﻮﺭ ﻭﻳﺎ ﺍﺟﺮﺍ
ﻭ ﺗﺤﻘﻖ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﮐﻪ ﻫﻤگی ﻤﺘﻌﻠق
ﺒﻴک اﻣﺮ الهی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ
ﮐسی سلوک
الهی ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻳﻌنی ﺪﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
شایستگی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺍﺟﺘﺒﺎﻯ
اﻧﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺳﺎﻟک ﻔَﺮّ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺒﻴﺎﺑﺪ
ﻭﺑﺨﻠﻘﺖ ﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺒﺮﺳﺪ ﻭ آفریده
ﺷﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻳک ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﻤﻴﻔﺮﺳﺘﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﻮﺩ ﺑﻴک کاﻣل
اﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮفی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭلی ﺒﺎ ﺗﻬﻴﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
هفت گاﻧﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
آﻥ. ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺣلی هست ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺟﺮﺍ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺗﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻨﻴﺎﺑﻨﺪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺮﻓتنی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻗﻀﺎﻭﺕ الهی
ﺪﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﺎ
ﺳﺎلک ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮐﻤﺎل ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻋﻘﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﺴﺖ ﻳﺎ ﻧﻪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻘﻀﺎﻭﺕ ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﺍﻣﻀﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺗﻤﺎم ﺸﺪﻩ
ﻭ(ﻣضی ﻮ ﮔﺬﺷﺖ) ﻭﻋﺒﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﮔﺬﺷﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﮑﺎمل ﻄﺒیعی ﺪﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﻭﺍﺻل ﺒﺘﻘﺪﻳﺮ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪﺧﻄﺎئی
کنند. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯﺍﺩﻯ
عمل ندﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮک ﻛﺮﺩ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﻘﺪﻳﺮ ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻮ ﺍﻣﻀﺎ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
سلوک الهی ﻨﮑﺮﺩ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﺨﺮﺍﻓﺎتی
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﻣﺎﻧﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺍﻧﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﺑﺎﺯ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺳﺮﺧﻮﺩ ﻭﺷﺮک
اﺳﺖ. ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮﻉ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ.

حدیث
1668 – اﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ۱۲۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
لا ﻳﮑﻮﻥ ﺸﻴﺌﺎ
فی اﻟﺎﺭﺽ ﻭﻟﺎ
فی اﻟﺴﻤاء ﺃﻟﺎّ
ﺑﻬﺬﻩ ﺍﻟﺨﺼﺎل
اﻟﺴبعة ﺑﻤشیة
ﻭ ﺍﺭﺍﺩة ﻭ ﻗَﺪَﺭ
ﻭ ﻗﻀاء ﻭ ﺍﺫﻥ ﻮ
ﮐﺘﺎﺏﻭ ﺃجَلّ ﻓﻤﻥ
ﺰﻋم ﺃﻧّﻪ ﻳﻘﺪﺭ
علیّ ﻨﻘﺺ ﻭﺍﺣﺪة
ﻣﻨﻬﻥّ ﻔﻘﺪ ﮐﻔﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭ ﺯﻣﻴﻥ
ﻮ ﺍﺳﻤﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻥ هفت ﺧﺼﻠﺖ
ﻭ شروط ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ (ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩﻯ ﻮ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭﺟﻤﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒیعی
ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻮﺍلی ﻴﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ها ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ غیر
ﺳﺎﻟک ﻘﺸﺮﻯدر
هر مذهب و
دیزنی اسمی ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ ﺗﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻳﻥ هفت خصلت ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ
ﺍﺯ مَشیّت (ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻥ اﻭﻟﻴﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﻘﻄﻪ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
الهی اﺳﺖ) ﻭ ﺳﭙس
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ
ﭽﻨﺪﻳﻥ اﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮐﺪﺍم ﻴﮑﻰ ﺭﺍ ﺑﻤﻮﺭﺩ
ﺍﺟﺮﺍ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ
( ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻨﻈﺮﻳﻪ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭ ﺍﺟﺮا اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻮﻥ اﻧﺴﺎﻥ
برای تفهیم ﺘﺸﺒﻴﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ آغاز
ﺗﻔﮑﺮ ﻭ مَشیّت
آغازﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻘﺒلی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ کاﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺨﺒﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ سالک الهی
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ آغاز ﺗﻔﮑﺮ
الهی ﺪﺭ مَشیّت
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭ ﻃﻠﺐ ﺑﺎ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ کامل
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺎﺹ ﺑﺮﺍﻯ
آفَرینش ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﺬﻳﺮﺵ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻫﺮﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﺪ) ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻮم ﻘﺪَﺭ
ﺍﺳﺖ ( ﮐﻪ ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﻭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻭ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ ﺪﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻳک ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی اﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺟﺮﺍ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺗﻤﺎم ﺠﺰﺋﻴﺎﺕ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﺧﺎﺭجی
اﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ الهی ﺪﺭ
ﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﻧﻈﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻴچ
کاﺭﻯ از پیش
خود ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻓﻘﻄ ﺒﺎﻳﺪ ﮐﻨﺘﺮل
ﻨﻔس ﺑﮑﻨﺪ. که ﮐﺎﺭﻯ
ﻨﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺴﺌﻮﻝ ﺁﻥ
کاﺭﻫﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﮐﻮﺗﺎهی
اﻃﺎﻋﺖ ﺩﺭ ﺁﻥ
کاﺭﻫﺎ. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻘﺪّﺭ
ﻭ ﺗﻘﺪﻳﺮ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩﻫﺎ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘس ﺍﺯ مَشیّت
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
الهی ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻳک ﺸﺨﺺ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺍﺩﻥ
هدﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻓﮑﺮ سلوک
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﺍﺧﺮ ﺩﻧﺒﺎل ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﻭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ
حتی قطره ها ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺻﺎﺩﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﻭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩﻫﺎﻯ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻣﻌﻠﻮم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻗﻀﺎﻯ اﻟﻬﻰ ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﻀﺎﻭﺕ الهی ﺸﺮﻭع
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺎ
معرفی پیر الهی
ﺒﺮﺍﻯ عمل ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺍﻭﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﭼﻮﻥ ﺘﮑﺎﻣل
ﻄﺒیعی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻗﺸﺮﻯ غیر
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﻨﺪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻧﻬﺎ ﺩﺭﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻴک ﺮﻭح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺍﻳﻥ
ﻘﻀاء ﻴﺎ
قضاوت و ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺗﺼﻮﻳﺐ ﺑﺮﺍﻯ
عبوﺭ ﻭ ﺍﺟﺮﺍ ﻭ
ﮔﺬﺷﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﺴﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ) ﭘﻨﺠﻤﻴﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
إﺫﻥ الهی ﻮ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ اﺟﺮﺍﻯ
هر ﻳک اﺯ ﻣﺮﺍﺣلی
ﻴﮑﺎﻳﻚ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺼﻮﻳﺐ ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ هر ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﺒﺎ ﺗﻮﻓﻴق
همرﺍﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﺍﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی هف ت ﮔﺎﻧﻪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭ ﺍﺫﻥ ﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺫﻥ ﻮ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺑﻤﻌنی ﺸﻨﻴﺪﻥ
ﻮ ﮔﻮﺵ ﺩﺍﺩﻥ ﻮﺳﻤﺎع
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﮐﺴﺐ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺑﺪﻫﺪ ﻭﺍﺳﺘﻤﺎع
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺗأثیرﻯ الهی
ﻮ ﻣﺎﺩﻯ ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻗﺒﻮل الهی اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﺄﻳﻴﺪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺷﺸم ﻤﺮﺣﻠﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻳﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺘﺎﺯﻩ
ﻭﺣﮑم اﻟﻬس که ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﻣﻀﺎ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺍجَلّ ﻤﻬﻠﺖ ﻣﻘﺮﺭ
ﺯﻣﺎنی ﺒﺮﺍﻯ
هر ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷتی اﺳﺖ.
ﻭﺗﺎ ﺗﻤﺎم ﺸﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم ﺘﮑﺎﻣلی ﻮ
ﺯﻣﺎﻥ لاﺯم ﻨﮕﺬﺭﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ ﺪﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭﻫﺮﻳک
اﺯ ﻣﺮﺍﺣل هفت ﮔﺎﻧﻪ
ﮐﻮﺗﺎهی ﺪﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻘﺮﺭ
الهی ﻄﻮل ﺒﮑﺸﺪ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﭙس ﺗﻮﻗﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺣل
ﺴﻠﻮک ﻨﺒﺎﻳﺪ ﮐﻮﺗﺎهی
ﻮ ﺗﺎﺧﻴﺮ ﻭ ﺍﺭﺟاء
ﺑﺎﻳﻨﺪﻩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﺩﺩ ﻣﻄﺮﻭﺩ ﭘﻴﺮالهی
ﻮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ اﺟﻠﻬﺎ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﻣﺮگ ﻮ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻤﻬﻠﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﮒ
ﻗﺒل اﺯﻣﺮگ
همّت ﮐﻨﺪ. ﻭﻓﺪﺍ
ﮐﺎﺭﻯ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ) ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ تَصوّر
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﻫﺮﻳک اﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻏﻠﺒﻪ ﮐﻨﺪ
ﮐﺎﻓﺮ ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ
ﮐﻪ تَصوّر ﮐﻨﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳکی اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻨﮑﺮ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﮐﺎﻓﺮ ﻭ
ﻣﻨﮑﺮ ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺘﺴلیم
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﻜﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻓﺮ
ﻭﺟﺎﻫل اﺴﺖ ﻭﻗﺸﺮﻯ
ﻤﺬﻫبی غیر ﺳﺎﻟک
که ﺧﻮﺩ ﻣﺸﺮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺣﺪﻳث ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻫﻔﺖ
ﮔﺎﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
الهی ﺪﻳﮕﺮﻯ ﭽﻮﻥ
اﻣﻀﺎ ﻭﻣﺤﺒﺖ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻄﺮح ﻨﺸﺪﻩﻫﻤگی
ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺑﺮﺍﻯ
عبوﺭ ﺍﺯ ﺗﻤم ﻤﺮﺍﺣل
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺩﻗﻴﻖ
ﺑﺎﺷﺮﺍﻳﻄ
لازم تا شرط کافی
از نظر خداوند
ﺍﺯﻫﺮ ﻳگ اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﻣﺪﺍم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﺪﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻮ ﺗﺄﻣﻴﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
لاﺯﻡ.

حدیث
1669 - اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ۱۲۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ مَشیّت
ﻭ ﻣﺤﺒﺖ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
( ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻮمَشیّت ﺍﻭ ﻭﻣﺤﺒتی
که ﺷﺨﺺ ﺑﮑسی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻫﺮ ﺳﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻔﺎﻫﻴم ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ مَشیّت ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﻮ ﺗﻮکُلّ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺑﺤث
ﺍﻳﻥ ﺴﻪ ﻧﻔﺮﺍﺯ
ﭘﻴﺮ الهی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻥ ﺴﻪ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﭙﺮﺳند
ﺍﻳﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﻋﻤﻠﺎ
مَشیّت ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﺍﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ؟
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ
ﺍﺭﻯ. ﺮﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭ ﺍﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻳﺎ
ﺍﻳﻥ کفر ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯﺧﻮﺩ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺳﺖ؟ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍضی ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﻧﺎﻥ کفر ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ.
(ﮐﻔﺮ ﻳﺎ ﻋﻤل
سالک ﺪﺭ ﺧﻠﺎﻑ سلوک
الهی ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎل ﺨﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻭ تمرّد ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺷأﻥ ﻤﻘﺎم ﺮﻭح
ﺤﻴﻮﺍنی ﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ ﻮ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌلی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍشضی ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟک
اﻳﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻓﺮﺩﻯ
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ.
ﺍﻳﻥ اﻋﻤﺎل ﺨﻠﺎﻑ
ﮐﺎﺭﻯ ﻀﻤﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
اﻧﻬﺎ ﻓﻄﺮتی الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻮﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺳﺎﻟک ﻜﻪ
ﺑﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ سلوک
الهی ﺨﻮﻳﺶ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ اﻭ ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻳﻥ ﺪﻟﻴل
عدم ﺸﺎﻳﺴﺘگی
کافی ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺤﻘق ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﮐﻨﺘﺮل
ﻨﻔس ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﻟﻴل عدﺪم اﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﺨﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ کفر ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺗﻔﮑﺮ
ﺍﺯﺍﺩ ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺨﺪﺍ ﮐﺸﺶ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺑﺸﻴﻄﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﻨﺮ ﻣﻴل
کرﺩﻩﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﻋﻘلی ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻋﺸق ﻮ ﺗﺴﻠﻴم
ﺪﺍﺋم ﺒﻮﺳﺎﺋﻄ
الهی ﻤﻄﺮح هستند
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﻭﺍقعی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﺯ ﺷﺮک
ﻮ ﮐﻔﺮ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻣﺤﺒﺖ ﺑﺨﺪﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﺤﺒﺖ ﺑخودشان
ﻮﻳﺎ آخوندﻫﺎﻯ
اﺑﻠﻴﺴﻰ ﻭﺷﻴﻄﺎنی
اﻫﺮﻳﻤﻥ ﻮ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﻋﺪﻣﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺭﺍﻭﻯ
اﺯﺍﻣﺎﻡ ﮐﻪ
لفظ ﻧﻪ ﮔﻔﺘﻪﺍﺳﺖ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭ مَشیّت ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺭﺍﺿﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ. (ﺩﺭﻭﺍقع
ﭙﺎسخ اﻳﻥ سوآل
ﺒﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭمَشیّت
ﻧﮑﺮﺩ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﮑﺎﺭ ﮐﻔﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ اﺭﺍﺩﻩ
ﻭمَشیّت ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷأﻥ ﻮﻣﻘﺎم
ﺪﺭﻭنی اﻭ ﺍﻧﺠﺎم
گرﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﺨﻄﺎ ﻭ ﺧﻠﺎﻑ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭﮐﻔﺮ ﻭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺪﻳشی ﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭلی ﺒﺎ ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﺸﺨﺺ ﺭﺍضی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﻜﻔﺮ
ﻧﮑﻨﺪ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻓﮑﺮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﻧﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﺑﻘﺪﺭﺕ ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺪﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎﺭ ثوﺍﺏ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻋﻤﺎل
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﻮ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﮐﻤک
اﺟﺮﺍئی ﺨﺪﺍ ﻭ
ﻨﻪ ﺑﺎ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪﻯ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒﻮل اﺭﺍﺩﻩ ﺍﻳﻥ
گناﻩ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭلی ﺒﺪﺍﻥ ﺮﺍضی
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﻭﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ حدیث ﺍﻳن
ﻄﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎم ﻨﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺮﺍﻭﻯ ﺒﺤث
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺒﮑﻨﺪ. ﻭ
(صدور ﺤﺪﻳث ) ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﻫﻤگی ﺪﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﻳک ﺨﻄ اﻟﻬﺎمی
هستند. ﻭ ﻫﻤﮕﻰ ﺑﺮﺍﻯ
سلوک الهی ﺤﺮﻑ
ﺑﺰﻧﻨﺪ. ﻭﻣﺠﺮﻯ
اﻭﺍﻣﺮ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی
اﻥ اﻭﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮکی
ﻘﺒلی ﺮﺍ ﻗﺒﻮل
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻋﻘلی اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭﻫﺮ
کامل الهی ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
خودشان ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﮐﻠﻴﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﻫم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻨﻈﺮﻯ ﻮ ﺩﺭ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ که ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺣتی ﺴﺎﻟﻚ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺁﺯﺍﺩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺒﻘﻴﻤﺖ ﮐﻔﺮ ﻭﺟﻬل
ﻮ ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺳﺎﻟک
ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺑﻴﻥ مَشیّت ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﺎﻟک
ﻄﺒق ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﭘﻴﺶ
میرﻭﺩ. ﻭﭘﺎ ﺑﭙﺎﻯ
اﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺑﺮﺍﻯ
اﻏﺎﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻬم اﺳﺖ ﺗﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﻌﺪﻯ الهی ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻗﺒلی ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻟﺎﺯﻣﻪ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮکی ﺘﻤﺎﻣﺎ
ﻭ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
اﺳﺘثناﻫﻤﮕﺎﻥ
اﺟﺮﺍ ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺮخی ﻤﻮﻓق ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺑﺪﺍﻥ
ﺗﻮﻓﻴق ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻗﺼﻮﺭ ﺍﺯ خودشان
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻧﺒال
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﻟﺸﺎﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺗﺪﺑﻴﺮالهی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.

حدیث 1670 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ122 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻟﻤشیة
ﻣُﺤﺪفة ﮐﻪ مَشیّت
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻣﺮﻯ ﺤﺎﺩث
و مخلوق ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺯلی
ﻘﺪﻳم ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ حدیث ها ﻗﺒﻠﻰ
مَشیّت ﺭﺍ (ﻋﻠم
ﻨﺨﺴﺘﻴﻦ) الهی ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﻘﺒل اﺯﻋﻠﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻓﻘﻄ
سلوک الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ مَشیّت
ﻭ ﻣﺮﺍﺣل اﺭﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻄﺮح ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭘس مَشیّت ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭ (ﻣَﺸﻰ) الهی ﺮﻭﺵ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﻫﻨﮕﺎم ﺴﻠﻮک
ﻛﻪ مَشیّت ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ مَشیّت
الهی ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺗﺎ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﺳﺎﻟک ﺒﻘﻮل
ﺨﻮﺩ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ مَشیّت
ﻳﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺩﻭم
را ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ مَشیّت ﺍﻭﻟﻴﻪ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺗﺤﻘق ﻨﻴﺎﺑﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ ﻭﻟﺬﺍ مَشیّت
ﺍﻟﻬﻰ (ﺍﻣﺮﻯ ﺤﺎﺩث
) ﻭ (ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺷﺪﻧﻰ)
ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺰ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺻﺎﺩق اﻟﻌﻬﺪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ مَشیّت ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ علم اﺯلی
الهی ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐسی ﻨﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﺪ ﻳﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
همگاﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭﺣتی ﻮ ﻳﺮﻭﺳﻬﺎ
ﻭ ﻗﺒﻞ از وﻳﺮﻭس
ﻫﺎ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣلی اﺯ ﺍﻧﻮﺍع
ﺠﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺣتی ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﻤگی ﺒﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎم
اﻧﻮﺍع ﺒﻌﺪﻯ
گیاﺎهی ﻮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﻪ ﻓﺼﻮل
نوع بشری ﻮ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻮﺍع بی
نهایت فوق
بشری ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
کنند. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑرَبّرخی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻧمی ﺨﻮﺍﻫند
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻨﻨﺪ ﭼﻮﻥ
هنوﺯ ﺷﺄﻥ ﻮ ﻣﻘﺎم
اﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﺴﺎﻟﻪ مَشیّت
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻗﻀﺎ
ﻭ ﻗﺪﺭ ﻭ ﻗﻀاء ﻮ
ﺍﻣﻀﺎء ﻭﺗﻘﺪﻳﺮ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﻣﺤﺒﺖ
ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ الهی ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﻓﻘﻄ ﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﺩﺭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺬﻫبی ﭙس ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑنوع
بشری ﻮﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ (ﻋﺒﻮﺭ ﺻﻔﺎتی)
ﻮﮐﻤﺎﻟﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﺪﺁل
نوع بشری ﺪﺭ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺬﺳﺖ.

حدیث
1671 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ122 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺷﺨﺼی ﻤﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ مَشیّت
ﻭﻗضا ﻮ ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺨﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ؟ ﺍﻣﺎم
کفت ﭼﻨﻴﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ لا ﻳﮑﻮﻥ
اﻟّﺎ ﻣﺎ ﺷاء اﻟﻠﻪ
ﻭ ﺃﺭﺍﺩ ﻭ ﻗﺪّﺭ
ﻭ ﻗﻀی ﺍﻣﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
مَشیّت ﮐﻨﺪ ﺳﭙس
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺳﭙس (ﻗﻀﻰ)
ﻧﻤﻮﺩ ( ﺍﻣﺎم مَشیّت
ﺭﺍ ﻣﻘﺪم ﺒﺮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺗﻘﺪّﺭ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩهی ﺮﺍ ﻣﻘﺪم ﺒﺮ
ﻗﻀﺎﻭﺕ الهی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﺿﻮع ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
سلوک الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
مَشیّت ﺍﺯلی ﻮ
ﻗﺒلی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺳﻠﻮک ﻛﻨﻨﺪ.
ﻭلی ﭽﻮﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺧﻰ ﻃﺎﻟﺐ سلوک
الهی هستند. ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ ﮐسی
عملا ﺑﺴﻠﻮﻙﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻄﺮح ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺟﺮﺍﻯ هر ﻳک اﺯ
ﺍﻳﻥ اﺟﻠﻬﺎﻯ
هفتﮔﺎﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺍﻭ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﻋﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺼﺎﺩق ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺯ مَشیّت ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻨﻮﻳﻥ ﻮ (ﺑِﺪﺍء)
ﻭ ﺗﻘﺪﻳﺮ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻟﻔﺎﻇ ﻤﺮﺑﻮط
ﺒﺎﺭﺍﺩﻩ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻫﻔﺖ ﮔﻮﻧﻪ
ﻭﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ الهی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
(مَشیّت ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻘﺪﻳﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺩﻫﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻮع ﻮ ﻓﺼل
ﻨﻮﻋﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﻘﺒﻠﻰ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
(ﻗﻀﺎ) ﻳﺎ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻭﺑﺮﺭسی عاﺩﻟﺎﻧﻪ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺤتی
ﻤﺮگ ﻤﺘﻌﺒﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
مُدّعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺷﺪﻭلی ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم
اﻭﻟﻴﺎ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ بمعرفی
خداوند ﺨﻮﺩ ﻧمی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺴﻮﺍبق اﺯلی ﺴﺎﻟﻚ
ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻓﻌلی
اﻭ ﺍﻳﺪﻩ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺳﻠﻮک ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﮔﺎهی ﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺷﺮﻭع ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ مَشیّت
ﺑﺎﻧﺠﺎم اﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭﺍﺟﺘﺒﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺩﻥ عشق ﻮ ﮐﺸﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﺎ ﺗﻌﻴﻴﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی هفت ﮔﺎﻧﻪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟک ﺘﻬﻴﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺍﺯﻣﺎﻳشی الهی
ﺪﺭ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﺘﺤﺎﻥ ﺼﺪق ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
همین ﺪﻳﺪﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎخ
ﺪﺍﻭﺭﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺣﮑم
ﺼﺎﺩﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﮔﺸتی هم ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺧﺎﺹ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺧﺮ ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌلی ﺨﻮﺩ
ﺍﺗﻮﻣﺎﺗﻴﻚ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻗﺸﺮﻯ ﻤﺬﻫبی مُدّعی
اﺳﻠﺎم ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﻌﮑس ﻓﺮﻣﻮلی
ﺘﻌﺎﻟﻰ ﺗﺪﺭﻳجی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺘﺪﺭﻳجی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی ﺸﺎﻧس
ﺗﻮﺑﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭلی
هرﭼﻪ ﺩﻳﺮ ﺗﺮ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﻭ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﮐﻤﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻨﺪ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﺠﺒﺮﺍﻥ
ﻮ ﺍﺻﻠﺎح گناﻫﺎﻥ
اﻳﻥ ﺘﻮﻓﻴﻖ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﺩﻳﺮ ﮐﺮﺩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﻋﻘل
کمتر ﻭ ﻓﺮﺳﻮﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ
ﻭﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻨﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺼﺒﺮ ﻭ
ﻓﻬم لاﺯم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ جَهَنّم
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﺪﺍغ ﺘﺮ
ﺍﺯجَهَنّم اﺣﺘﻤﺎلی
ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ ﺨﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺒﺎ ﺿﻌﻒ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﺍﺋﻰ ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﮐم عقلی ﻮ ﺳﺎﺩگی
ﺒﺪﺍﻭﺕ ﻭ ﺣتی ﺤﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﻭ توحّش ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
اﻧﺴﺎن ﺒﺪﺍئی هست.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﻌﺠﺰﻩﺍﻯ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺫﮐﺮ ﻣﺮﺍﺣل ﻤﺘﻌﺪﺩ
ﻣﺸﺒﺖ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺗﻘﺪﻳﺮ ﻭ ﻗﻀﺎ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭽﻮﻥ اﺻﻄﻔﺎ ﻭ ﺍﺟﺘﺒﺎ
ﻭﻳﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﻮﻳسی
ﻮ ﻣﺤﺒﺖ ﻭﮐﺸﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑس ﭘﻴﺪﺍﻳﺶﻋﻠتی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻔﺮﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻮﭼکی
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ شایستگی
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺘﺎﺧﻴﺮ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﻔاق ﻮ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﺮ تمرّد ﻣﮑﺮﺭ
ﻋﻤﺪﻯ ﻭﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺸﮑنی اﺳﺖ.
ﺗﻤﺎم اﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻭ ﺩﺭﺟﺎﺕ مَشیّت
ﻭ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭلی ﺪﺭ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺑﺎﻋﻤﺎل اﻧﺴﺎنی
ﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﻭل ﻔﮑﺮﻯ ﺒﻨﻈﺮﺵ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ
ﭽﻨﺪ ﻓﮑﺮﻯ اﻧﺘﺨﺎبی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺳﭙس
ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺩﺭﻋﻤل
ﻮ ﺍﺟﺮﺍ ﺗﺼﻤﻴم
نهائی ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺪﺍﻭﺭﻯ
ها ﻭ ﺗﺼﻮﻳﺐ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻤﺪﻳﺮ ﮐﺎﺭﺧﺎﻧﻪﻫﻴچ
کدﺍم اﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﻔﺎﻫﻴم
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ ﻧﻪ
ﺟﻬل ﻘﺒل اﺯﻋﻠم
ﺪﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺑﻴﻥ ﭽﻨﺪ ﻓﮑﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﻪ ﻧﻘﺺ
ﻭ ﺧﻄﺎئی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺼﺤﻴح ﺪﺭﻋﻤل
ﺪﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ ﺣتی
ﺠﺒﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺠﺮﻯ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺮ الهی
گفت ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ اﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ هر ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﻳﻥ ﺴﻠﻮک
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻭ ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣتی ﺪﺭ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻠﺤﻈﻪ ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﻛﻨﺪ. ﺩﺭ ﻋﻮﺽ ﻣﺠﺎﺯﺍتی
ﺸﺪﻳﺪﺗﺮ
کارما و ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻳﻚ ﻋﻤل اﻟﻬﻰ ﺩﺭﻫﻴچ
ﺰﻣﺎﻥ ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﺯﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ) ﺳﺎﺋل
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻌنی مَشیّت ﻭ
ﺍﮔﺮ (ﺷاء) ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺖ
چیست؟ ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻫﻤﺎﻥ
اﺑﺘﺪﺍﻯ ﻔﻌﻞ (ﺳﻠﻮﻙ)
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻭﻟﻴﻥ
کاﺭﺧﺪﺍ مَشیّت
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻭﻟﻴﻥ
کاﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ که ﻓﮑﺮﻯ
ﺒﺬﻫﻨﺶ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﮑﺮ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ آغازﻋﻤل
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﺍﻳﻥ اﻏﺎﺯﻋﻤل
اﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ مَشیّت
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭ
ﻭﺍ قع ﺪﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻋﻤل ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﻔﮑﺮﺵ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ سلوک الهی
بکند. ﻭﺍﻳﻥ اﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻭ ﭼﻮﻥ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺎﻣﻮﺭﻏﻴبی ﻮ
آینذه های ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻟﺬﺍ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺳﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ
ﺩﺭ ﻭﺍقغ ﻴک اﺭﺍﺩﻩ
الهی اﺳﺖ. ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﻫﺎ ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺒبی ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
(ﺍﻟثبوﺕ ﻋﻠﻴﻪ)
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی ﭙﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻮ ثبات وﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮﺩﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻭ مَشیّت
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ
سلوک الهی ﺮﺍ ﮐﻪ
مَشیّت ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ نیز ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ مَشیّت ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻫﺴتی کسی غیر ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ثاﺑﺖ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ثاﺑﺖ ﻗﺪم ﺪﺭ ﻓﮑﺮ
ﺍﻭﻟﻴﻪ سلوک
الهی ﻭ ﺩﺭ ﺗﺼﻤﻴم
ﻘﺒلی ﺴﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻳک ﻔﮑﺮ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ
ﭽﻨﺪ ﻓﮑﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻴﻥ هزﺍﺭﺍﻥ
ﻔﮑﺮ ﺍﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﺗﻨﻬﺎ ﻓﮑﺮ سلوک
الهی ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
می ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺮ الهی
معرفی شده
خداوند ثاﺑﺖ ﻗﺪم
ﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺍﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺒﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. سلوک
الهی ﭽﻨﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺭﻫﺎ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻥ
ﻨﻔس ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻧﺸﺪ
ﺗﺎ ﺑﻌﺪ در
نبرد ﭘﺸﺖ ﮐﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻋث ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ
ﻮﺍﺳﻴﺐ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻣﻌﻨﻰ ﻗﺪﺭ
ﺩﺭ ﺟﻤﻠﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻘﺪﻳﺮ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩﻫﻰ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺍﺩﻥ
اﺳﺖ ﺩﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻴک ﻄﺮح ﺒﺎ ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩﻫﺎﻯ
ﻃﻮل ﻮﻋﺮﺽ ﻳک ﻄﺮح
اﺳﺖ. ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺮﺍﺣل
ﺴﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻬم اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺎ
ثبات ﻗﺪم ﺪﺭ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺍﮔﺮ ﺯﻣﺎﻥ
لاﺯم هر ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻃﻮل ﺒﮑﺸﺪ
ﺗﻮﻗﻒ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺋم
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺗﺎ
ﺍﺧﺮﻋﻤﺮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
جزا و ﻣﺠﺎﺯﺍتی
هم ﻨﺸﻮﺩ ﻭلی ﻤﺤﺮﻭم
اﺯ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
الهی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻃﻮل
ﻮ ﻋﺮﺽ ﻳک ﭽﻴﺰ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮﺍﻟﻬﻰ آفرینش
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﻮ ﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮعی
ﺪﺭ ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ
ﺭﻭح ﺸﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﻣﻌﻨﻰ
(ﻗﻀﻰ) ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺍﻣﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﻳﻌنی
هرﮔﺎﻩ ﺩﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
الهی اﺯ ﺣﺎل ﺴﺎﻟﻚ
ﮐﻪ شایسته ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺗﻮﻓﻴق هرﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎﺷﺪ ﮐسی
ﻤﺎنع ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﺎ ﺭﺳﺎئی
کاﺭ ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
اﻭ ﺣﺘﻤﻰ ﺍﺳﺖ ﻭلی
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮگ ﻔﺮﺻﺖ
ﺗﻮﺑﻪ ﻫﺴﺖ. ﺣتی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻨﺎﻓق ﺘﻤﺎﻡ
ﻋﻴﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺑﺎ ﺿﻌﻒ
ﺩﺭک ﻮﻋﻘل ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﺎ ﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺻﺎﺩق
ﺒﻤﺎﻧﺪ ﻭلی ﻤﻮﻓق
ﺒﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﺸﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﺠﺎﺯﺍتی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ هر ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺖ.
ﻗﻀﺎﻯ الهی ﻴﻌنی
ﺪﺍﻭﺭﻯ ﻮ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺍﻟﻬس اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣﻀاء
ﻴﻌﻨﻰ ﺯﻳﺮ ﺣﮑم
ﺮﺍ ﺍﻣﻀﺎ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺗﻮﺷﻴح ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺣﮑم ﻮﺍﺟﺐ ﺍﻟﺎﺟﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ همه ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻫﺴتی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺩﺭ ﻳک ﺘﺸﺒﻴﻪ ﺑﺎ
ﺻﺪﻭﺭ ﺣﮑم ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭلی اﻳﻦ (ﺍﻣﻀﺎ)
ﺍﺯ (ﻣضیّ ﻴﺎ ﮔﺬﺷﺖ)
ﻭ ﻣﺎضی ﺸﺪﻥ ﻔﻌل
ﻮ ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮ ﺗﺤﻘق اﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ هر ﻳک اﺯ
ﻣﺮﺍﺣل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ می ﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم آن را ﻴﺎﻓﺖ
ﻭﺑﻬﻴچ ﻮﺟﻪ ﺍﺳﺘثنائی
ﺪﺭ ﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺣﺘﻰ (ﺍﻋﻠم اﻟﻬﻰ)
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ شایستگی ﺴﺎﻟک
ﺸﺪ ﺣﮑم ﻨﺠﺎﺕ ﻧﻬﺎئی
ﻮ ﻳﺎ ﺗﻮﻓﻴق ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺩﺭﻃﺮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ. (ﻣَﺮَﺩ) ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺪم ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
بِدای مَشیّت الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﺣﻮﺍلی
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺗﺪ ﻭ ﻣَﺮﺩﻭﺩ
ﺑﻌﻘﺐ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳخ ﺰﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺸﻴﻥ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
(بِدای ﻤﻨﻔﻰ) الهی
ﻮ ﻏﻀﺐ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻌﺪﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻓﻌﻠﻰ ﺗﺎ
ﺍجَلّ ﻮ ﻣﺮگ ﺪﺳﺖ
ﻧﺪﻫﺪ ﻓﺮﺻﺖ ﻫﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺗﺎﻫﺮ ﻗﺪﺭ ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﻤﺎم ﻤﻔﺎﻫﻴم
مَشیّت ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
اﺣﺎﺩﻳث ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایتها ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﮐﻨﺘﺮل
ﻮ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ الهی اﺯﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺳﻠﻮک
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺩﻗﻴق ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﻴﻚ
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﻭآغاز ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺪﺭﺳﺖ ﻭﮐﺎفی
ﻮ ﻳﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ
کاﺭ ﺳﺎﻟک غیر ﻗﺎﺑل
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺍﺳﺖ. ﻣﺠﻠسی
ﻘﺸﺮﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍﻯ ﻔﻌل
ﺒﺮﺍﻯ مَشیّت ﻳﻌنی
اﻏﺎﺯ ﻧﻮﺷﺘﻥ
اﻣﺮﻯ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
الهی اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻥ
کاﺭ ﻓﺎﻋﻞ ﻧﺎشی
اﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﻋﻠﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺳﺖ ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻣﻄﺎبق کاﺭ ﺑﺸﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ حدیث
وتمام مطالب
الهی ﻤﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایتهای الهی
اﺳﺖ و نه
آخوندها ﮐﻪ ﻣﺠﻠسی
ﭽﻴﺰﻯ اﺯﺟﺮﻳﺎﻥ
سلوک الهی
یگانه هدف
نهائی الهی ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ سلوک
الهی اﺯﺍﺩ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺣل آﻏﺎﺯ ﻭ
ﻭﺳﻄ ﻮ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺪﺭ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﺘﺤﻘق
ﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺄﮐﻴﺪ ﮐﺮﺩﻥ
اﺯﺍﺩﻯ عمل ﻤﺪﺍﻭم
ﺪﺭ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺣل اﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﻬل ﻘﺒل
اﺯ ﻋﻠم ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺶ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﻌﻠﺖ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﻠتی ﻤﻌﻠﻮلی
ﺮﺍ ﺑﺴﺎﺯﺩ ﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﻏﻴﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺗﮑﺎﻣل
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺘﻌﻬﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻣﺤﻔﻮﻇ
ﺒﺪﺍﺭﺩ ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ فوق
بشری بجهان آﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺮﺳﻴﺪگی
الهی ﺮﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
کاﺭ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﺎﻣﺪ.

حدیث
1672- ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ122 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﻯ
ﻔﻠﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻗَﺪَﺭ ﺻﺤﺒﺖ ﻭ
ﺑﺤث ﻣﮑﻦ (ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺤث ﻗﺪﺭ ﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺍﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻤﺎم
ﻤﻔﺎﻫﻴم
الفاظ ﻘﺮﺍﻥ ﻭ حدیث
ها ﺗﻤﺎﻣﺎ ﻭ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ سلوک الهی
ﻮ ﮐﻤک ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﺍﺭﻯ ﻮﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎفی ﻮ
ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺷﻰ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻔﺎﻫﻴم الهی
ﺮﺍ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ که ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻧﻔس ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
ﻮ ﭘُﺮﻋﻘﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ تَصوّر
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻣﺮﻯ ﻮَﻫمی
اﺳﺖ. ﺍﺯﺍﺩﻯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻣﺮ ﺗﮑﺎﻣل
روان و ژنتیک
روحی اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻦ ﻭ
ﺍﺳﻴﺐ ﺑﺨﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ) ﺳﺎﺋل
ﻤﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻥ ﻔﻘﻄ ﻤﻴﮕﻮﻳم
هیچ کاﺭﻯ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ مَشیّت
ﻭ ﻗﻀﺎ ﮐﻨﺪ ﻭ ﻗَﺪَﺭ
ﺑﺪﻫﺪ. (ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ
ﮐﻪ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺍﻳﻥ ﻤﻔﺎﻫﻴم ﺨﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻧﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﻤﻪ کناهان ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭأس ﺍﻥ گناه ﮐﺎﺭﻯ
ﺨﻮﺩﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺑﻐﻠﻄ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯﺍﺩ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ آخوندﻫﺎ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﻫﺴتی ﻮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭﻳﺎ خودشان ﻮﺍﻗﻌﺎ
ﺍﺯﺍﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭼﻨﻴﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺎ مَشیّت
ﻭﺳﭙس ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺑﻌﺪ ﺑﻘَﺪَﺭ
ﻭﺳﭙس ﺑﻘﻀﺎ می
ﻨﺸﻴﻨﺪ (ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻥ ﺸﺨﺺ ﮐﻪ
ﺍﻭل اﺭﺍﺩﻩ ﺑﻌﺪ
مَشیّت. ﻭﺍﻭل ﻘﻀﺎ
ﻭﺑﻌﺪ ﺗﻘﺪﻳﺮ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺣﻞ ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ
ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺑحَقّ ﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺍﺟﺮﺍﻯ هز ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻤل ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﻠﻮک کند ﻭﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
جِدّیت ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺑتواند ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺟﻠﺐ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
هرﮐﺪﺍم اﺯﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺣل اﺯﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﻳک ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﮕﻮﻧﻪ ﺟﺪﻳﺪﻯ
اﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺟﺘﺒﺎ ﻭ ﮐﺸﺶ ﻭﻳﺎ
ﺍﺻﻄﻔﺎ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﺼﻔﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻴک ﺘﺠلی اﻟﻬﻰ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
در ولایت
محمدی ﻮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻥ ﻳک ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
الهی ﺒﺪﻧﺒﺎل ﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک ﺪﺭآغاز
ﺍﺯﺍﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
سلوک الهی ﺒﮑﻨﺪ
ﻭﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯﺍﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺍﺯﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺗﻮﻗﻒ ﺳﻠﻮکی ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﮐﺸﺶ الهی ﻮ ﺗﻠﺎﺵ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻴک
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﺪﻧﺒﺎل ﻴﻚ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
الهی هست. ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎ ﻫﻔﺖ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻴﺰ ﻫﻔﺖ ﺗﺤﻮل
ﺪﺭﺳﺎلک ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺣﻤﺖ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﺍﮔﺮ ﺧﻠﺎفی ﺸﺪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ مَشیّت ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻌﻨﻰ همّه ﺑﺎﻟشیئ
آﻏﺎﺯ ﻫﻤّﺖ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻴک ﻜﺎﺭﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ مَشیّت
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺗﻤﺎﻣﻪ علیّ
اﻟﻤشیة (ﺗﮑﻤﻴل
اﻳﻥ مَشیّت ﻭ ﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﻗﺼﺪ ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ) ﻭﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
(ﻗَﺪَﺭ) ﻭ ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﮐﺮﺩ ﺑﺎﻳﻥ ﻤﻌنی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻬﻨﺪسی
ﻴﺎ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺩﻫﻰ
ﺍﺯ ﻃﻮل ﻮﻋﺮﺽ ﻭﺑﻘاء
آﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم اﻓﺰﻭﺩ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ مَشیّت
ﮐﺮﺩ ﺍﻧﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﺮﺩ ﺍﻧﺮﺍ ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﻭﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺩهی
و سرنوشت ﻤﻴﺪﻫﺪ
(ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺎﺭ ﻳک
ﻤﻬﻨﺪس ﮐﻪ ﻓﮑﺮﻯ
ﺮﺍ ﻃﺮح ﻮ ﺍﺑﻌﺎﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺤﻘق
اﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ ﺘﻘﺪﻳﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺖ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻗﻀﺎﻯ
و داوری اﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﻃﺮح ﺒﺮﺍﻯ
اﺟﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮکی ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻈﺎﺭﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ ﻘﻀﺎﻭﺕ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺖ ﺍﻣﻀﺎ ﻭ ﺗﺎﻳﻴﺪ
ﻭ ﺗﺼﻮﻳﺐ و
توشیح ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺻﺪﻭﺭ
ﮐﺘبی یک ﺤﮑم ﻘﻀﺎئی
اﺳﺖ ﮐﻪ پاداش
یا مجازات
برتی آن ﺑﺎﻣﻀﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ (ﻗﺪﺭﻯ
ها) ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺷﻤﺎ مَشیّت
ﮐﻨﻴﺪ ﺍﺯ مَشیّت
الهی اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺣﺮﻑ
ﺍﻫل ﺒﻬﺸﺖ (
وصلان الهی ) ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺰﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﺎﺭﺍ بدان ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﺮﺩ که ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻥ هداﻳﺖ ﻫﺮﮔﺰ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ ﻧمی ﻴﺎﻓﺘﻴﻢ.
ﻭﻳﺎ ﺣﺮﻑ ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
( غیر سالکان و
قشری ها) ﺮﺍ ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ ﻤﺎ
ﺭﺍ ﺍﻏﻮﺍ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺑﺮﻣﺎ ﻏﺎﻟﺐ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺑﻠﻴس
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻯ
که ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﻏﻮﺍ
ﻭ ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩﻯ ﻮﻳﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﻧﻮح ﺮﺍ ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭ ﮔﻤﺮﺍﻩ ﮐﻨﺪ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻣﻥ ﭽﻪ ﺳﻮﺩﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻯ ﺒنی آﺩﻡ
(ﺳﺎﻟﻚ)ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺍﺳتی
ﻤﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ
ﻭ ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻤﻦ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻯ ﻭﺑﺎ
ﻧﻌﻤﺖ ﻣﻥ ﺘﻮﺍنستی
ﺴﻨتی ﺴﺮﭘﻴﭽس
کنی .ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮﭼﻪ
ﻧﻴکی ﺒﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﻥ
(خداوند) ﺒﻮﺩ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺪﻯ ﺪﻳﺪﻯ اﺯ ﺧﻮﺩﺕ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻥ
ﺒﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ ﻣﻴﮑﻨﻢ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺎﻳﻥ
ﻤﻌنی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻥ
همه ﭼﻴﺰﻫﺎ ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﺖ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ.

حدیث
1673 – اﺯ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ123 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻗَﺪَﺭ
ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
(ﻗﺪﺭ ﺑﻤﻌنی اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺑﺨﺼﻮﺹ
عبادات ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺩﺭ ﺍﺯﺍﺩﻯ
عبادﺕ ﻏﻴﺮ
سلوکی ﺨﻮﺩ) ﻣﻮﻟﺎ
ﭘﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮع ﺴﺮّ
ﺍﻟﻠﻪ ﻓﻠﺎ
ﺗﻔﺘّﺸﻮﻩ ﺭﺍﺯﻯ
الهی ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎل
اﻥ ﻨﺒﺎﺷﻴﺪ (ﻳﺎ
ﻣﻌﺎنی اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
اخطار ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺖ ﺩﺭﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺗﻮکُلّ گذﺍﺭﺩﻩ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
(ﻗﺪﺭ) ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭک اﻥ
ﺒﺮﺍﻯ هر کسی ﻤﻤﮑﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺘﺪﺭﻳج ﻮ ﺑﺎ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯﻟﻰ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺮﻭحی ﺪﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ حیاتی ﻭﻧﻴﺰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻓﺮﺩﻯ
ﺪﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭ ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻤﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟنوع بشری ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم ﻮ
ﺁﺧﺮ ﻋﺮﺵ رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﻣﻌﺼﻮم
ﻮ ﻣﺼﻮﻥ اﺯ ﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍی
نوعی پس از
مرگ می ﺸﻮﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ نوع
بشری ﺮﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻳﺎ ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ غیر ﺳﺎﻟک
ﭽﮕﻮﻧﻪ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻣﻔﻬﻮم کسی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭘﺎسخ
اﻳﻨﮑﻪ ﺟﺒﺮالهی
ﭙس ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺑُﺮﺩ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﺨﺼﻴﺘﻬﺎ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺠﺒﺮ الهی
ﺘﺤﻘق ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
در ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟک
عاﻗﻞ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻓﻬﻤﻴﺪه
ﻭ ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﺍﺯﺍﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺟﺰ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی کاﺭﻯ ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
اﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮ
ﻫﻤﻪ ﻣﺨﻔﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺤتی ﻤﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
اﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﺪ.
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
مذهبی ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻴﻥ کرﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺘﺪﺭﻳج اﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﺑﺨﺮﻓتی عقلی ﻮ
ﻧﺎﺗﻮﺍنی ﺠﺴﻤﻰ
ﻭﺑﺪﺭ ﻭ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺪﺭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪگی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮ ﺭﻓﺎﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﻧج
ﻤﻴﺘﺮﺍﺷﺪ ﺗﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﭼﻮﻥ گذﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺳﭙس ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﺻﺮﺍر
ﺳﺎﺋل ﻔﺮﻣﻮﺩ
بحرﻋﻤﻴق ﻔﻠﺎ
ﺗﻠﺤقوّه ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﻋﻤﻴقی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻨﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺭسید .ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
اﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ ﻭ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻧﻔس أمّاره ﻭﺍﺑﻠﻴس
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭﻳﺎ ﺍﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻃﻠﺐ ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﮐسی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ اﻧﻬﺎ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺎﺯﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺳﺎﺋل
ﻔﺮﻣﻮﺩ ﻣﺎ ﻳﻔتح
اﻟﻠﻪ ﻟﻠﻨﺎس ﻣﻥ
ﺮﺣمة ﻓﻠﺎ ﻣﻤﺴک
ﻠﻬﺎ ﻭﻣﺎ ﻳﻤﺴک
ﻔﻠﺎ ﻣﺮﺳل ﻠﻬﺎ
ﻫﺮﺩﺭﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺭﺣﻤﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩم ﺒﺎﺯ
ﮐﻨﺪ (ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ) ﻫﻴﭽﮑس ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎنع اﻥ گرﺩﺩ (
ﻭ ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻳﺎ ﺭﺣﻤﺘﻴﮑﻪ
ﺍﺯ ﮐﺴﻰ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﮐسی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﻣﺤﺮﻭم اﺯ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ. ( ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺤﺮﻭم اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ همه
ﻫﺴﺖ ﭼﻮﻥ ﺮﺯق ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﮐﺴﺐ ﻭ ﺭﻓﺎﻩ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺩﻧﻴﻮﻯ
بشری. ﺍﻣﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﺎﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻌﻨﻮﻯ ﻮ ﺍﺩبی
ﻮﻋﻘلی ﻨﻴﺰ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﺎﺯ
ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ هستند.
ﻭلی ﺮﺣﻤﺖ الهی
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺟﺎﺫﺑﻪﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻋﻘل ﺠﺰﺋﻰ
ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﻮ ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺿﻌﻴﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻋث
ﺗﻤرﺪ سالک ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
الهی ﻮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺳﭙس ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ (ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ)
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ ﻭﭘﺮﺳﻴﺪ
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﺑﺪﻭﻥ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﻳﺎ ﻗﺪﺭ
ﺗﻮﺍﻥ اﺟﺮﺍﻯ
اﻋﻤﺎل ﺠﺴمی ﻮ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻧﻴﺰ ( ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻄﺮح
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﻟﻔﻌل
اﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺭﻭﺯﻣﺮّﻩ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﭘس ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﺗﻮﺍﻥ
گناه ﮐﺮﺩﻥ اﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭلی
انسان ﺨﻮﺩﺵ ﻣﺴﺌﻮل
گناﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻟﻮﺩگی ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﻫﺮ ﭘﺎسخ
ﺒﻤﻮﻟﺎ ﺑﺪﻫﺪ ﮐﺎﻓﺮﻯ
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ شایسته
ﻗﺘﻞ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻃﺮﺩ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ و
پیمان ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻣﻴﺮ اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﻣﻮﺯﺵ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ ﺒﮕﻮﺋﻴﺪ
ﺗﻤﻠﮑﻮﻧﻬﺎ ﺑﺎﻟﺬﻯ
ﻴﻤﻠﮑﻬﺎ ﺪﻭﻧﮑﻢ
ﻓﺎﻥ ﺃﻣﺪّﮐم ﺒﻬﺎ
ﮐﺎﻥ ﺬﻟک ﻤﻥ
عطاءه ﻭ ﺍﻥ ﺴﻠﺒﻬﺎ
ﮐﺎﻥ ﺬﻟک ﻤﻥ ﺒﻠﺎﺋﻪ
ﺍﻧّﻤﺎ ﻫﻮ ﺍﻟﻤﺎﻟک
ﻠﻤﺎ ﻣﻠّﮑﮑﻢ ﻭ
ﺍﻟﻘﺎﺩﺭ ﻟﻤﺎ ﻋﻠﻴﻪ
ﺃﻗﺪﺭﮐﻢ ﺃﻣﺎ ﺗﺴﻤﻌﻮﻥ
ﻤﺎ ﻳﻘﻮل اﻟﻌﺒﺎﺩ
ﻭ ﻳﺴﺄﻟﻮﻧﻪ ﺍﻟﺤﻮل
ﻮ ﺍﻟﻘﻮّة ﺣﻴث
ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ لاﺣﻮل
ﻮ ﻟﺎ ﻗﻮة ﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﻟﺎ ﺣﻮل
ﻤﻥ ﻤﻌﺼﻴﺘﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺑﻌﺼﻤﺘﻪ ﻭﻟﺎ ﻗﻮة
علیّ ﻄﺎﻋﺘﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺑﻌﻮﻧﻪ ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺍﻥ
ﺪﺭ ﻣﺎﻟﮑﻴﺖ ﺷﻤﺎ
ﺑﺎ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺷﻤﺎ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺸﻤﺎ ﺍﻳﻥ اﻣﺪﺍﺩ
ﻭ ﮐﻤک ﺮﺍ ﮐﺮﺩ ( ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻥ ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﺒﺎﻟقوّه
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﺪ) ﺍﺯﻋﻄﺎ ﻭ
ﻣﻨّﺖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥکرﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی ﻮ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﻗﺒل ﺒﺎﻟﻔﻌل
اﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺁﻥ گناﻩ ﮐﻨﺪ.
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯکمک
ﺒﻌﺪﻯ ﺮﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮه
ﻫﺎ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭﻳﺎ ﮐﻤک
ﺪﺭﺧﻠﺎل عمل ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﻤک ﺪﺭ
ﺧﻠﺎل عمل ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی اﻧﭽﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﻳﻥ کرﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺸﺨﺺ ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯﻟﻰ
ﻭ ﺭﺷﺪ ﻓﻌلی ﺠﺴم
ﻮ ﺫﻫﻥ اﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﻮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭحَقّ اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺪﺭ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎﻋﻤﻠﺎ ﻭ
ﺩﺭ ﺑُﺮﺩ ﺩﻭﺭ ﺟﺒﺮ
الهی ﭙﻴش ﻣﻴﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل
کاﺭﻣﺎ ﻭ ﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥ ها ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺒﺸﺮﻳﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﺠﺒﺮ
الهی ﻮﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﻠﺐ ﺍﻳﻥ
ﻘﺪﺭﺕ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
الهی اﺳﺖ (ﮐﻪ ﮔﺎهی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮔﻨﺎهی ﺮﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﺎهی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ گرﻓﺘﻥ ﺘﻮﺍﻥ
گناﻩ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺍﻧﺠﺎم
گناﻩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ ﺗﺎ ﮔﻨﺎهی
ﻨﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ ﻓﺘﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺴﻠﻮکی ﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ ﻤﺎﻝ ﺗﺎ
ﺗﻮﺍﻥ گناﻩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺧﻴلی گناﻫﺎﻥ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺪﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄ اﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻮﺍﻥ
گناﻩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻨﻌﻤتی اﻟﻬﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭ ﻓﻘﺮ ﻭ ﻣﺤﻴﻄ ﺴﺨﺖ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﺪﻳث
ﻫﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﺑﮕﻨﺎﻩ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺨﺎﺭج
اﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﮕﻨﺎﻩ
ﻧﻤﻮﺩ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
الهی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﺩﺭ
ﻏﻔﻠﺖ ﻭﺧﻮﺍﺏ ﻭﺷﺮﺍﻳطیّ
اﻳﻥ گوﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺍل ﺒﺮﻋﺪم
اﺭﺍﺩﻩ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻬم اﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺠﺰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ شایسته ﻣﺤﺒﺖ
ﻭ تَقرُّب ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺪﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﻳﺎ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﻳﺎ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﺑﮑﻨﺪ) ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﻫﺮ
ﻣﺎﻟﮑﻴﺖ ﺗﻮﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺰﺩ ﺳﺎﻟک ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺩﺭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺸﻤﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺪﺭتی ﺒﺪﻫﺪ ﺗﺎ
ثوﺍﺏ ﮐﻨﻴﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﺪ ﮔﻨﺎﻩ
ﺒﻨﻤﺎﺋﻴﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺗﻮﺍﻧﺎئی
ﺘﻮﺍﻧﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﺎ ﻧﻤﻴﺸﻨﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻮ ﻋﺒﺎﺩ
(ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮ ﺩﻭﺭﻩ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻧﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺘﻤﺮﺩ ﻭﻳﺎ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺨﻮﺩ ﺳﺮ) ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﻮﻝ
ﻭﻗﻮﺕ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻟﺎ
ﺣﻮل ﻮﻟﺎ ﻗﻮة ﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﮐﻪ ﺟﺰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺤﻮل
ﺤﺎﻝ (ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮکی
ﺠﺰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ (ﭼﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﻭﻳﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻭﭼﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺣل
ﻤﺸﮑل ﺘﺮ ﮐﻤک ﻮ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺣل ﺒﻌﺪﻯ
اﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺍﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺷﻮﺩ)
ﻭ ﺳﭙس ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺣﻮل ﻮ ﻗﻮﻩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻮﻟﺎﺣﻮل
عن ﻤﻌﺼﻴﺘﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺑﻌﺼﻤﺘﻪ ﻭﻟﺎ ﻗﻮة
علیّ ﻄﺎﻋﺘﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺑﻌﻮﻧﻪ ﻫﻴچ اﻣﮑﺎﻥ
ﺘﺤﻮل ﻮ ﺍﻧﺘﻘﺎل
ﻮ ﺩﻭﺭﻯ اﺯ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﮔﻨﺎﻩ (ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ)
ﺑﺪﻭﻥ عصمت ﻭ ﺩﺳﺖ
ﺑﻨﺪﻯ ﻮ ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
الهی ﻨﻴﺴﺖ (ﻳﻌنی
همیشه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟک ﻤﺤﺒﻮﺏ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳطیّ ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﺗﻮﺍﻥ
گناﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﻨﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻨﺪ. ﻭﺑﻬﺮ
ﺗﻠﺎﺵ ﻭ ﻗﻴﻤتی
که ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻳﺎ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻨﺎﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﻘﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺷﺮﺍیط ﻤﺤﻴطیّ
ﻤﺤﺎل کنندﻩ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم گناه )

حدیث
1674 - اﺯ ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ
ﺒﺮﺍﻯ هدﺍﻳﺖ ﺣﺴﻥ
ﺒﺼﺮﻯ عارف ﺍﻳﻥ
ﺪﺳﺖ ﺧﻄ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.(ﺝ۵ﺹ 123 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ سوآل
اﻭ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻗَﺪَﺭ
(ﻳﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ) می ﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻔﺎﺗّبع
ﻤﺎ ﺷﺮﺣﺖ ﻟک
فی اﻟﻘﺪﺭ ﻣﻤّﺎ
ﺍﻓضی اﻟﻴﻨﺎ ﺍﻫل
اﻟﺒﻴﺖ ﻓﺎﻧّﻪ
ﻣَﻥ ﻠﻢ ﻳﻮٴﻤﻥ
ﺒﺎﻟﻘَﺪَﺭ ﺧﻴﺮﻩ
ﻭ ﺷﺮّﻩ ﻓﻘﺪ ﮐﻔﺮ
ﻭ ﻣﻥ ﺤﻤّل اﻟﻤﻌﺎصی
علیّ اﻟﻠﻪ عَزّ
ﻭ جَلّ ﻓﻘﺪ ﺍﻓﺘﺮﻯ
علیّ اﻟﻠﻪ ﺍﻓﺘﺮءا
ﻋﻈﻴﻤﺎ ﺍﻥّ اﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻟﺎ ﻳﻄﺎع ﺒﺎﻟﺄﮐﺮﺍﻩ
ﻭ ﻟﺎ ﻳﻌصی ﺒﻐﻠبة
ﻭﻟﺎ ﻳﻬﻤل اﻟﻌﺒﺎﺩ
فی اﻟﻬﻠکة ﻟﮑﻨّﻪ
ﺍﻟﻤﺎﻟک ﻠﻤﺎ ﻣﻠّﮑﻬﻢ
ﻭ ﺍﻟﻘﺎﺩﺭ ﻟﻤﺎ
ﻋﻠﻴﻪ ﺃﻗﺪﺭﻫﻢ
ﻓﺎﻥ اﺋﺘﻤﺮﻭﺍ
ﺑﺎﻟﻄﺎعة ﻟم ﻴﮑﻥ
اﻟﻠﻪ اﺩﺍ ﻋﻨﻬﺎ
ﻣﺒﻄﺌﺎ ﻭ ﺍﻥ اﺋﺘﻤﺮﻭﺍ
ﺑﺎﻟﻤﻌﺼیة ﻓﺸاء
ﺃﻥ ﻴﻤﻥّ علیّهم
فی ﺤﻮل ﺒﻴﻨﻬم ﻮ
ﺑﻴﻦ ﻣﺎ ﺍﺋﺘﻤﺮﻭﺍ
ﺑﻪ ﺍﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺍﻥ
ﻠم ﻴﻔﻌﻞ ﻓﻠﻴس
ﻫﻮ ﺣﻤّﻠﻬم علیّها
ﻗُﺴﺮﺍ ﻭﻟﺎ ﮐﻠّﻔﻬم
ﺠﺒﺮﺍ ﺑل ﺒﺘﻤﮑﻴﻨﻪ
ﺍﻳّﺎﻫﻢ ﺑﻌﺪ ﺍﻋﺬﺍﺭﻩ
ﻭ ﺍﻧﺬﺍﺭﻩ ﻟﻬﻢ
ﻭ ﺍﺣﺘﺠﺎﺟﻪ ﻋﻠﻴﻬم
ﻄﻮﻗﻬﻢ ﻭﻣﮑّﻨﻬم
ﻮ ﺟﻌل ﻠﻬم اﻟﺴﺒﻴل
الی ﺃﺧﺬ ﻣﺎ ﺍﻟﻴﻪ
ﺩﻋﺎﻫﻢ ﻭ ﺗﺮک ﻤﺎ
ﻋﻨﻪ ﻧﻬﺎﻫﻢ ﺟﻌﻠﻬم
ﻤﺴﺘﻄﻴﻌﻴﻥ لأﺧﺬ
ﻣﺎ ﺃﻣﺮﻫم ﺒﻪ ﻣﻥ
شیئ ٴغیر ﺁﺧﺬﻳﻪ
ﻭ ﻟﺘﺮﻙ ﻣﺎ ﻧﻬﺎﻫم
عنه ﻣﻥ شیئ ٴغیر
ﺗﺎﺭﮐﻴﻪ ﻭﺍﻟﺤﻤﺪ
ﻟﻠﻪ ﺍﻟﺬﻯ ﺠﻌل
عباﺩﻩ ﺃﻗﻮﻳاء
ﻟﻤﺎ ﺃﻣﺮﻫم ﺒﻪ
ﻳﻨﺎﻟﻮﻥ ﺒﺘﻠک
اﻟقوّه ﻭ ﻣﺎ ﻧﻬﺎﻫم
عنه ﻭﺟﻌل اﻟﻌﺬﺭ
ﻟﻤﻥ ﻴﺠﻌﻞ ﻟﻪ ﺍﻟﺴبیل
ﻠﺤملا ﻣﺘﻘﺒّﻠﺎ
ﻓﺄﻧﺎ علیّ ﺬﻟک
ﺃﺫﻫﺐ ﻭﺑﻪ ﺃﻗﻮﻝ
ﻭﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺃﻧﺎ ﻭ
ﺃﺻﺤﺎبی اﻳﻀﺎ ﻋﻠﻴﻪ
ﻭ ﻟﻪ ﺍﻟﺤﻤﺪ ﭘس ﺗﻮ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ ﺍﻧﭽﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺖ ﺩﺭ ﻗﺪﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳم ﭙﻴﺮﻭﻯ
ﺒﻨﻤﺎ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻦ
ﺑﻤﺎ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ (ﭘس ﺣﺴﻥ ﺒﺼﺮﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻳﺎ
ﮐﺎﻣل است که ﺰﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺯﺵ کُلّی
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ
سالکان ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺍﻥ اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺣﺴﻥ ﺒﺼﺮﻯ
ﺒگفته ﺑﺮﺧﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﻣﺎم ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻳﻥ ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﺗﺸﺮﻳحی ﺪﺭ سلوک
الهی ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﻣﻮﺍف
ق ﻨﻈﺮ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﻌﻠﻴم کُلّی
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
همه ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﺍﻭ
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ هر ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺍﻟﻬﺎمی الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻫﺮ کامل الهی ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺁل ﻤﺤﻤﺪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ زنده ﺯﻣﺎﻥ
هستند. ﺍﻋمّ اﺯ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻧﺎﻧﮑﻪ
ﺧﻮﻳﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭼﻮﻥ ﺴﺎﺩﺍﺕ
ﻋﻠﻮﻯ ﻭﻳﺎ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻘُﺮﻳﺸﻰ ﺍﮔﺮسالک
الهی ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﻨﺒﻮتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ همه
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺗشیع ﻮ
ﺗﺴنّن ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭلی غیر
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺘﺴﻠﻴم
ﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ شایستگی
اﻟﻬﻰ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺠﻌﻔﺮ ﮐﺬّﺍﺏ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﻌﮑس ﺟﻌﻔﺮﺻﺎﺩﻕ
ﺍﻣﺎم اﻭم کرﺩﻩ
ﻭﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﭼﻮﻥ
هز کامل الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮ ﺟﻌﻔﺮ ﮐﺬﺍﺏ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻣﺎم ﻮ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺍﻣﺎم عسکرﻯ ﮐﻪ
ﻧﺎ ثاﻳﺴﺖ ﻭﻋﻀﻮ
ﺗﻮﻃﺌﻪ گری
متوکّل ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻋﺒﺎسی ﺒﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻌﻔﺮ یعنی با ﻓَﺮّجَم
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﺎ
شهود ﻗﺎﺋم جَمع
گرﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﻓﺮّ
الهی ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺎج ﺸﺎهی الهی
ﺒﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﻘﺸﺮﻯ ﭙﻴﺮﻭ
ﺍﻳﻦ آخوندﻫﺎﻯ
کاﺫﺏ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺸﺮک آﻣﻴﺰ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺣتی اﮔﺮ
ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻤﺎم عمر ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﺭﻭﺯﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮکَس
ﮐﻪ ﻣﻮٴﻤﻥ ﺒﻘﺪﺭ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﭼﻪ ﺧﻴﺮ
ﺁﻥ ﻮ ﻳﺎ ﺷﺮّ ﺍﻥ
ﮐﺎﻓﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
( ﺍﻳﻥ ﻘَﺪَﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩﺭ ﺟﺒﺮالهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
این وظیفه ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ. ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺑﺘﮑﺎﻣل
ﻄﺒیعی ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩد. ﺗﺎ
ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮﻙ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ. ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﻗَﺪَﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻫﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
اوم کننده ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ينتیک ﺭﻭحی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻋﻤﺎل اﻳﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺨﻴﺮ ﻭ
ثوﺍﺏ ﺟﻮﺋﻰ ﻭﻳﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺸﺮّ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻴﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭ ﺷﺮّ ﻭ ﺷﺮک هستند
. ﻭﺣتی ﺨﻴﺮﺍﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﺍﻥ ﻭﺻﺪﻗﺎﺕ
ﺗﻮﻃﺌﻪ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﺩﻳﻦ ﺑﺎﺯﻯ ﺠﺎﻩ
ﻃﻠﺒﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﮑﺎﻣل عمل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻣﺘﻤﺮّﺩ ﺑﺮ ﺍﻣﺮ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ هر ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭ ﺷﺮّ ﻭ ﻋﺬﺍﺏ الهی
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻋﻤﺎل آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻈﺎﻫﺮ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭﻓﺘﻨﻪﻫﺎ ﻭﺳﺨﺘﻴﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک غیر
ﻋﺎمل ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺍﻧﺮﺍ ﺷﺮّ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﺴﺎﻟک عاﺷق
ﻮ ﻣﻄﻴﻊ ﺍﻳﻥ ﺴﺨﺘﻴﻬﺎ
ﺭﺍ ﺷﺮ ﻧمی ﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﺑأﺳﺘﻘﺒﺎل آﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﻤﻔﻴﺪ ﺧﻮﺩ
میداند ﻭﺑﺎﻋث
ﭘﺎکی ﺮﻭح ﺨﻮﻳﺶ
ﻭ ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻔﺮ
ﻭ ﮐﺎﻓﺮ ﺷﺪﻥ ﻣﻮﺿﻮﻋﻴﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺭﺩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺠﻬل ﻮ ﻧﺎﺩﺍﻧﻰ
ﺍﺯ ﻳک ﺤﻘﻴﻘتی
الهی اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺸﺮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭽﻮﻥ ﺪﺭ ﺗﻌﻠﻴم
ﭙﻴﺮ الهی ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﺑﺨﻴلی
اﺯ ﻣﺴﺎﺋل اﻟﻬﻰ
ﺍﺷﻨﺎ ﻭ ﺁﮔﺎﻩ ﻭﻋﺎﻟم
آﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﮔﺎهی ﺁﻧﻬﺎ (ﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻨﻰ) ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﻪ (ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ)
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻬﻮﺩﻫﺎی
کاملان ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
حَقّ اﻟﻴﻘﻴنی
که ﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ شاهدﺍﻥ ﻘﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ) ﻭﻫﺮکَس
ﮐﻪ ﻣﻌﺎصی ﻮ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﺍﻭ ﭼﻨﻴﻥ
گناهی کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ ﺤﺮفی که ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ ﻋﺪم
ﺴﻠﻮک ﻛﻪ ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻣﻬم الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺮخی
ﺒﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺭﻳﺎﺿﺖ
ﺑﮑﺸﻨﺪ ﻭﻣﺎ ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ. ﻭلی
ﭽﻮﻥ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﻳﻥ ﻤﺠﺘﻬﺪ ﻭ ﺭﻭﺣﺎنی
ﻮ الهی ﺸﺪﻩﺍﻳﻢ.
ﺑﺎﺯ ﻣﻌﻠﻮم ﻨﻴﺴﺖ
ﭼﺮﺍ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﻨﺎﺗﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺒﺪﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺭﻳﺎﺿﺖ ﮐﺸﺎﻥ
ﺘﻮﺍﻧﺎ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ تجلّیات
الهی ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ عزلت ﻭ
ﮔﻤﻨﺎﻣﻰ ﻭﺣتی
اﻭﺍﺭگی ﻮ ﻗﺘﻞ
ﻭ ﺗﺮس ﺍﺯ ﻓﺘﻮﺍﻫﺎﻯ
اﻳﻥ آخوندﻫﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﻭﻫﺮکَس
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﻌﺎصی
ﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ ﺍﻓﺘﺮﺍ
ﻭ ﺗﻬﻤﺖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺗﻬﻤﺖ ﺑﺰﺭﮔﻰ
می ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺍﺯﻃﺮﻳق
اﮐﺮﺍﻩ ﻭ ﺑﺰﻭﺭ
ﻭ ﺟﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
(ﻳﻌنی ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺠﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻓﻬم ﻮﻋﺸق
ﻮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﻣﻌﺎصی اﻓﺮﺍﺩ ﻣﻐﻠﻮﺏ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ( ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻋﺎصی
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭتمرّد
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺎ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺘﻤﺮﺩﺍﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻣﻐﻠﻮﺏ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻗﺒلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺯﻣﻴﻥ ﻨﺰﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﭘس ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ نسخ و ﻣﺴﺨﻬﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻓﺮﺻﺖ
ﻫﻤﻴﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭﺣتی
ﻤﺮﺩم ﺮﺍ ﺑﺎ ﻧﺎﭼﺎﺭﻯ
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺑسلوک
الهی ﻮﺍﺩﺍﺭ ﻧﻤﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﺬﮐﺮ ﻣﮑﺮﺭ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻤﺪﺍﻭم ﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺩ ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ ﮐسی
ﺒﻨﺎﭼﺎﺭﻯ سلوک
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺳﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻴﺰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻓﻘﺮ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺳﻠﻮک ﻨﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺷﺮﺍﻳﻄ گناﻩ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ گناﻩ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻯ هوس ﺑﮕﻨﺎﻩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ)
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺒﺎﺩ
ﺭﺍ ( ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤطیّع ﻮﻣﻮﺑﺪ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﻧﻪ متعبّدﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ) ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻠﺎک ﻨﺸﻮﻧﺪ
(ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
هرﮔﺎﻩ ﻃﺎﻗﺖ ﺟﺴمی
ﻮ ﺫﻫنی اﻭ ﺗﻤﺎم
ﺸﺪ ﻓﻮﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﻤک اﻭ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺍﻳﻥ هلاک ﻤﺮگ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ هلاکت ﻫﻤﺎﻥ
ﺤﻠق ﺁﻭﻳﺰﻯ ﺪﺭ
ﻳک ﺘﻮﻟﺪ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻟک هرﭼﻪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ ﻣﺎﻟﮑﻴﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮعی
ﺪﺭ ﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ ﻮ
ﺭﻭح که ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ هست. ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
عملی ﺒﮑﺎﺭ ﺑﺒﺮﺩ)
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺎﺩﺭﺗﺮ
ﻭ ﻣﻘﺘﺪﺭ ﺍﺯ ﻣﺘﻤﺮﺩﻳﻥ
اﺳﺖ.ﭘس ﺍﺯ ﻗﺒﻮل
اﻣﺮ ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻫﺮﮔﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺎنع
آﻧﻬﺎ ﻭﺣتی
کُند ﮐﺮﺩﻥ ﻘﺪﺭﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
اﺿﺎﻓﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺩﺭﻋﻘل ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺻﺒﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭشایستگیهاﻯ
ﺮﻭﺣﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ) ﻭلی
ﻨﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
تمرّد ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
( ﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺎ
ثوﺍﺏ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺠﻠﻮﺗﺮ ﺑﺮﻭﻧﺪ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﮔﺮ مَشیّت
ﮐﻨﺪ ﻭﻣﻨّﺖ ﺑﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻣﺎنع
اﺯﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
اﻧﻬﺎ ﺑﺸﻮﺩ. ( ﺗﺎ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯﺠﺴم
ﻮﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﻬﺎ ﻓﺮﺍﻫم ﻨﮑﻨﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎنع اﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ اﻧﻬﺎ ﻧﺸﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻣﺴﺌﻮل ﻮﺍﺩﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
گناهی ﺠﺒﺮﻯ ﺪﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﻥ اﻣﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻣﮑﺮﺭﺍ ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﻭ ﺑﺮ ﺣﺬﺭ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺗﻤﺎک حُجّت
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻌﺪﺍ
ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ اﻣﮑﺎﻥ ﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺗﻌﻴﻴﻥ ﺮﺍﻩ
ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ ﺩﻋﻮﺕ
الهی ﻨﻤﻮﺩﻩ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺮک آﻧﭽﻪ نَهی
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻃﻮﺭﻯ
آﻓﺮﻳﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻧﭽﻪ ﻣﺎﻣﻮﺭ ﺑﺪﺍﻥ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ ( ﺍﻣﺮ ﺍلی
ﺘﻨﻬﺎ سلوک
الهی ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﺎ
ﺁﻧﭽﻪ نَهی ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺳﭙﺎس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﻭﺗﻮﺍﻧﺎ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﭽﻪ ﻣﺎﻣﻮﺭ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺮﻭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﭽﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻭﺭﻯ کنند موﻓق
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺣتی
ﺨﻠﺎف کاﺭﻯ ﻨﺎﺗﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻃﻴﻔﻪ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺳﭙﺎس ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻥ ﻨﻴﺰ (ﺍﻣﺎم
گوﻳﻨﺪﻩ) ﺑﻬﻤﻴﻥ
ﻤﺬﻫﺐ ﻭﺭﻭﺵ ﻭﻋﻤل
ﻬﺴﺘﻢ ﻭﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻤﻥ ﺒﺪﺍﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ.
( ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺍﺭﻳﻢ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
نوع بشری ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺒﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩ ﻭ ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭلی ﺼﺮﻑ
ﺗﮑﺎمل ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﮔﺎهی ﺨﺪﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﺒﻮﺏ ﺩﺭ ﺷُﺮُﻑ
ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ ﻣﺎنع
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺎ ﺩﺍﺩﻥ
ﺘﻮﺟﻬی عقلی ﻭﻳﺎ
ﺗﺬﮐﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺒﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭﻳﺎ ﮔﺮﻓﺘﻥ ﺸﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم
گناه ﺍﺳﺖ. ﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ اﻃﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﺩﺭ ﺳﺎﻟک ﻤطیّع
ﻮﻃﺎﻟﺐ ثوﺍﺏ ﻭﺑﺎ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮل
ﻨﻔس ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ) ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ
ﮐﻤک ﻮ ﻣﻌﻮﻧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻗﻮﻩ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺩفع ﺸﺮک ﻮ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻃﻮع ﻮ ﭼﻮﻥ
اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
کامل الهی ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
کمک ﺒﻄﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﮔﺎهی ﺴﺎﻟک ﻄﺎﻟﺐ
ثوﺍﺏ ﻭ ﺧﺪﻣﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ
اﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻤﺴﺎﻋﺪ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻐﻴﻴﺮﻯ ﺪﺭ ﺗﻮﺍﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﻳﺎ ﺗﺸﻮﻳق
او ﭼﻨﺎﻥ ﺪﺭ ﻣﺤﻴﻄ
ﺘﺮﺗﻴﺐ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ثوﺍﺏ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺒﺮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻥ
کسی ﻨﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺳﺎﻟک ﻜﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﻤﻚ ﮐﻨﺪ
ﻭ ثوﺍﺏ ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﺨﻴﺮ ﺧﻮﺍهی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻗﺒﻠﺎ
ﺗﻮﺍﻥ ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﻤﻚ ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺪﺭ
ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ ﻭلی
ﻨﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﻣﺤﻴطیّ
ﻨﺒﻮﺩ ﺗﺎ ﺍﺭﺯﻭﻯ
ﺴﺎﻟک ﺘﺤﻘق ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.

حدیث 1675 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(۵ﺹ127 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤَﻥ ﺰﻋم اﻥّ
اﻟﻠﻪ ﻳﺄﻣﺮ ﺑﺎﻟﺴوء
ﻮ ﺍﻟﻔﺤﺸاء ﻓﻘﺪ
ﮐﺬﺏ علیّ اﻟﻠﻪ
ﻭ ﻣﻥ ﺰﻋم ﺃﻥ ﺍﻟﺨﻴﺮ
ﻭ ﺍﻟﺸﺮّ بغیر ﻣﺸﻴّﺘﻪ
ﻓﻘﺪ ﺃﺧﺮج اﻟﻠﻪ
ﻣِﻥ ﺴﻠﻄﺎﻧﻪ ﻭ
ﻣَﻥ ﺰﻋم ﺃﻥ اﻟﻤﻌﺎﺻﻰ
ﻋﻤﻠﺖ بغیر ﻗﻮة
ﺍﻟﻠﻪ ﻓﻘﺪ ﮐﺬﺏ
علیّ اﺎﻟﻠﻪ ﻭ ﻣﻥ
کذﺏ علیّ اﻟﻠﻪ
ﺃﺩﺧﻠﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﻫﺮکَس ﮐﻪ
مُدّعی ﺸﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﻬﺮ
ﮐﺎﺭ ﻮ ﻓﺴﺎﺩﻯ ﺪﺍﺩﻩ
ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺭﻭغ ﻨﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮکَس
ﮐﻪ مُدّعی ﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺧﻴﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﺷﺮّﻯ ﺒﺪﻭﻥ
مشیّت ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﺳﻠﻄﻨﺖ
ﺍﻭ ﻧﻤﻮﺩﻩ. ﻭ ﻫﺮ
ﮐس ﮐﻪ مُدّعی ﺸﻮﺩ
ﻣﻌﺎﺻی بغیر ﺍﺯ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮ ﺧﺪﺍ ﺩﺭﻭﻍ ﺑﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﺗﺶ ﻣﻴﺒﺮﺩ
(ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﺎ ﭼﻨﻴﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﺑﺎﻳﺪ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﻢ. ﻭﺣتی
ﻄﻠﺒﮑﺎﺭ ﭘﺎﺩﺍشی
ﺒﺮﺍﻯ گناﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﭽﻪ ﻳﺰﻳﺪ
ﺩﺭ حَقّ کشتن ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻥ گفته ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻥ عقیده ﺟﺒﺮﻳﻮﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺸﺨﺼﺎ ﻧﻘشی ﺪﺭ
ﮐﺎﺭﻫﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺍﺳﻴﺮ
ﻧﻔس أمّاره ﺧﻮﺩ
ﻭﻧﺎ ﺧﻮﺩ ﮔﺎﻩ ﻣﺤﺮک
آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﻭح ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫم
که ﺑﺎﺷﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻧﻔس ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟک ﺠﺰ ﮐﻨﺘﺮل
ﻨﻔس ﮐﺎﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
اﻳﻥ ﺠﺒﺮﻳﻮﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻃﺒﻴﻌﻴﻮﻥ
ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺪﺑﻴﺮ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮک ﻘﺎﺋل ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻮﺭﺩ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍ ﻧﺴﺒﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻥ
نیز ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﺣﺸﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺣﺶ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻣﺠﺎﺯﺍتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
حدیث ها ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮنیز ﺗﻮﺟﻪ
دادن ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﻤﺬﻫبی
سنّی یا شیعی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻥ ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺿﺎ ﺍﺣﺴﺎس ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ثوﺍبی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻴم
ثوﺍﺏ ﮐﻨﻴم ﻮﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﮔﻨﺎهی ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ ﺪﻳنی
و مذهبی ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﻮﺩﻳﻢ
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻨﻴﻢ.
ﻭنمی گوﻳﻨﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻴم
که ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻨﻴﻢ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻨﻴﻢ.
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻫﻢ ﭼﻮﻥ ﻴﺰﻳﺪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﺠﺎﺯﺍتی ﺮﺍ ﻫم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﻋﮑس ﺍﻧﻬﺎ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﮐﺎﺭ ﺧﻴﺮ ﻭ ثوﺍب
ﻮﻧﻴکی کرﺩﻧﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﻫم ﻔﮑﺮ ﮐﺮﺩﻩﺍند
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍ ﻫم
اﻣﮑﺎﻥ ثوﺍﺏ ﻭﻫم
ﺪﺳﺘﻮﺭ ثوﺍﺏ ﻭﻫم
ﺸﺮﺍﻳﻄ ﻤﺤﻴﻄﻰ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻄ عقلی ﺍﻧﺠﺎﻡ
ثوﺍﺏ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻔﺮﺍﻫم ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺒﺎﺭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﭼﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﮐﻤّﻯ
ﻴﺎ ﮐﻴﻔﻰ ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﻓﻀل
ﻮﻣﻨّﺖ ﻓﺮﺍﻭﺍنی
ﺒﺮﺳﺎﻟک ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک
اﺯ ﻏﻔﻠﺖ ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﮔﻨﺎهی
کرﺩ ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﺄﻥ
ﻮﻣﻘم ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻳﺎ ﻧﻔس
أمّاره ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ ﺨﻄﺎئی
کرﺩﻩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﺯ ﻧﻬﻰ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﻧﮑﻨﺪ ﻭﻧﻴﺮﻭﻯ
اﻧﺠﺎم گناه ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﮐﻪ
ﺑﻨﺎحَقّ ﺘﻠﻒ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﮔﻨﺎﻩ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﻭﻟﺬﺍ ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺗﺮس ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک
ﻮ ثوﺍﺏ ﻭﺧﻴﺮ ﻭ
ﭘﺎکی اﺯ آثاﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒلی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻧﻪ ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ ﮔﻨﺎﻩ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﮐﻪ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﺑﺘﺄﺧﻴﺮ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ شاید ﻫم کاﻣﻠﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺤﺮﻭم ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﻟﺬﺕ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﻭﻧﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک
اﻣﺮ ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻥ
ﺮﺍ می ﺸﻨﺎﺳﺪ ﻳﻌنی
ﻨﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺟﺒﺮﻯ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺨﺘﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺭ بستن ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻮ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﺗﺴﻠﻴم
ﺨﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺮ الهی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺳﺎﻟک
ﻤﻠﺘﻤﺴﺎﻧﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ ﻭ ﮐسی
اﻭﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺴﻠﻴم ﺨﺪﺍ
ﺷﻮﺩ. ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺒﺪ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭﺣتی اﻣﮑﺎﻥ
ﺍﻧﺠﺎم گناﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺒﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺺ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺗﺎﺯﻩ
الهی ﭼﻮﻥ ﺸﻬﻮﺩ
برتر ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﮐﻪ ﮔﻨﺎهی ﻨﺸﻮﺩ
ﻭﺣتی ﻔﻬﻤﺎﻧﺪﻩ
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﭼﻪ ﺍثاﺭ
ﻧﺎ ﻣﻄﻠﻮبی ﺒﺮﺍﻳﺶ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﺗﻤﺎم
ﺤﺠﺖ ﻭ ﺍﺳﺗﺪﻟﺎل
ﻮ ﺗﻔﻬﻴم ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی باز ﻤﺎنع
گناﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ثوﺍﺑﺸﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺑﺤث ﺣﺪﻳث ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﮔﺎهی غفلت ﮔﻨﺎﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻌﻤّﺪ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﻥ اﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺯُﻣﺮﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺒُﺮﺩﻩ
ﻭﺩﺭ ﺯُﻣﺮﻩ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﻭ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮐﻪ ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺒﺮﺍﻯ
گناﻩ ﺳﺎﻟک را ﻄﻮﺭﻯ
ﻓﺮﺍﻫم کند ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﮑﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺴﻴﺮﺍ
ﺑﻨﺰﺩ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
آغاز ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ
ﮐﻪ ﻣﺰﺍﺣم ﺸﻮﺩ
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﺯﻣﺎﻳﺶ ﻓﺮﺻﺖ
ﺧﻴلی اﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺗﻮضیح
ﭙﻴﺮﺵ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﭼﻘﺪﺭﮔﻤﺮﺍهی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭﻏﻔﻠﺖ
ﻭﺍقعی ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎل ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻭ بی ﺨﻮﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ هزﺍﺭﺍﻥ
گناﻩ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ هر ﺧﻮﺍﺏ ﺍﻟﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎنع ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺮﺍ ﻃﻮﺭﻯ ﻔﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﮔﻨﺎهی
ﻨﺸﻮﺩ. ﻣثلا ﺳﺎﻟک
ﻤﺤﺒﻮﺏ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺗﻤﺎم اﻋﻀای
اﻭﺭﺍ ﺩﺭ بی ﺤﺎلی
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴلی ﺒﺮﺍﻯ
گناه ﻃﺒیعی ﻨﺒﺎﺷﺪ.
و با گرﺳنگیﺣﺎل
ﺴﻴﺮﻯ ﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺎﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻏﺬﺍئی ﺒﺪﺯﺩﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺍثاﺭ
ثرﻭﺕ ﻭ ﻣﺎﻝ ﭼﻨﺎﻥ
ﻤﺘﻨﻔﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک با داشتن
ﻔﻘﺮ ﺷﺪﻳﺪ ﺭﺍضی
ﺒﻔﻘﺮﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻮﺳﻒ ﺳﺎﻟک ﺸﺮﺍﻳطیّ
ﻔﺮﺍﻫم کرﺩ ﻭ ﺍﻳﺎتی
ﻮ ﺁثاﺭﻯ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻳﺪ ﮐﻪ باز ﻤﻴل
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺤﻤﻠﻪ
ﺑﺮﺩﻥ ﺒﺮ ﺯﻟﻴﺨﺎ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﻓﺮﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻥ
ﺷﻮی ﺰﻟﻴﺨﺎ ﮐﻪ
ﺗﻮﻃﺌﻪ ﻭﻓﺸﺎﺭ
ﺯﻟﻴﺨﺎ ﻧﻴﺰ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻳﺎ ﻳﻮﺳﻒ
ﺑﺰﻧﺪﺍﻥ ﺑﺮﻭﺩ
ﮐﻪ ﺯﻟﻴﺨﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺘﻮﻃﺌﻪ
ﻭ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﮔﻨﺎﻩ
ﺟﺮمی ﻴﻜﻄﺮﻓﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺮس ﺳﺎﻟک
اﺯﻣﺰﺍﺣﻤﺎﻥ ﻭﺗعقل
او ﻭ ﺗﺬﮐّﺮ ﺗﻬﺪﻳﺪﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻳﺎ ﺍﺣﺴﺎس
بی علاﻗگی ﺪﺭ ﺍﻋﻀﺎ
ﻭ ﺗﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺴﺘگی ﻮ ﺩﺭﺩﻭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺭﻓﺘﻦ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﺣﻮﺍلی
ﻤﺤﻴطیّ ﻮﺟﺴمی
ﻮﻋﻘلی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤگی ﺪﺭ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻄﺎﻟﺐ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﺑﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﺘﻥ ﻮ ﺫﻫﻥ
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﺳﻘﻮﻃ ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﻣﺮﻯ ﻄﺒیعی اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔسﺍﻣﺮﻯ
ﺴﺨﺖ ﻭ ﭼﻮﻥ کوﻩ
ﻧﻮﺭﺩﻯ ﺘﻌﺎﻟﻰ
ﻣﺸﮑل اﺳﺖ. ﮐﻪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺠﺎﻯ ﻠﺬﺕ ﺍﺯ
ﻧَﻔَس می اﻧﺪﺍﺯﺩ
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻠﺬتی ﺮﺍ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﻳک ﺰﻧﺎ ﮐﺎﺭ
ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺻل ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻬﺎئی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻌﺼﻮم اﺯ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
می ﺘﻮﺍﻧﺪ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﻨﺪ ﻭﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳت
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭلی ﻤﺠﺎﺯتی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻧﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﻧﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻨﺪ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ گذﺷﺘﻪ
ﻭﺍﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ الهی
اﺳﺖ. (ﻣﻌﺼﻮﻡ) ﺩﺳﺖ
ﺑﺴﺘﻪ ﻭ ﺍﻓﺴﺎﺭ
ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ ﺑﺴﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮔﻨﺎهی کند . ﺩﺭ
ﺍﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺟﺒﺮ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺎﻳﺪ. ﻭ ﺑﻴﻤﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺘفی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻌﺼﻮم
اﺯ ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭ ﻋﺼﻴﺎﻥ
ﻮ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭ ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻌﺎﻑ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ ثوﺍﺏ
ﮐﺎﺭﻯ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻯ
هم اﻣﺮﻭﺯ ﺑﭙﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺧﺮﺕ ﻳﺎ
ﻧﻮﻉ ﺍﻳﻨﺪﻩ فوق
بشری آﻧﻬﺎ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮع فوق بشری
ایندﻩ ﺑﺎ ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ فوق
بشری ﺒﺪﻧﻴﺎ
تولد ﮐﻨﻨﺪ ﺑﺎﻋﻘل
ﺒﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
فوق بشری ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭشانس ﺗﻮﻓﻴق ﺪﺭ
ﺍﻋﻤﺎل ﺘﮑﺎﻣل
فوق بشری ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﺗﻮﻓﻴق ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺳﺎﻟک
ثوﺍﺏ ﺑﻘﺼﺪ ﺗﺴﺮیع
ﺪﺭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
که ﺑﺪﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﻧﻴﺎﺯﻯ
هم ﺒثوﺍﺏ ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻓﻮﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ثوﺍﺏ ﻃلبی ﻴﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﻠﻮﺗﺮ ﺭﻓﺘﻦ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺟﺎ ﺯﺩﻥ
اﻭ ﺑﺮﺍﻯ کسب ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی اﺳﺖ ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻌﺘﺮﺽ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺍﻭ ﺣﻠﺎل
اﺳﺖ ﺑﺮﺧﻮﺩ ﺣﺮﺍم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺤﺎل اﺳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻣﺮ ﺣﻠﺎلی
ﺮﺍ ﺣﺮﺍم ﺸﺮعی
ﺒﮑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺑﺮﺧﻮﺩ ﺣﺮﺍم
ﻮ ﻣﺤﺮﻭم ﺪﺍﻭﻃﺒﺎﻧﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺣﺮﺍﻣﻬﺎﻯ ﺸﺮعی
ﻮ ﺳﻠﻮکی هستند.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ سلوک
الهی بر اﻮ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺣﺮﺍم ﺒﻮﺩﻩ ﻭلی
اینک ﺒﺮ ﺍﻭ ﺣﺮﺍم
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺵ ﺍﻳﻨﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﺤﺮﺍمهاﻯ اﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺣﺮﺍﻡ ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻭﺯﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻮ ﻏﻴﺮ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻟﺎﺯﻡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭﺣتی
ﻨﻤﺎﺯ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺑﻴﻤﻪ
ﺷﺪﻩ الهی عباﺩﺍﺕ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ نماز ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺷﺮّ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺴﺎﻟک ﻴﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﺬﻫبی ﻘﺸﺮﻯ ﻭﻫﺮ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﻭﻥ
مَشیّت ﻗﺒلی
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
اﺟﺎﺯﻩ ﺍﻭ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺑﺮ
ﺗﻤﺎم ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
بویژه ﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺻل
اﻟﻬﻰ (ﺣتی اﻋﻠﻢ)
ﺍﻭ ﻭ ﺍﮔﺎهی ﻮﻯ
از شایستگی ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺪﻗّﺖ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ غفلت ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺑﺴﺎﻟک
ﺴﺘﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
الهی ﺨﺎﺗﻤﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭ ﺩﻭﺭﻩ ﺣﻔﻆ ثوﺍﺏ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
اﻧﺴﺎﻥ کاﻣل اﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﺒﺎ ﮐﻤﺎل ﻴﺎﻓﺘﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﻮﻳس ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
همیشه ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﻓﺮﺷﺘﻪ
ثوﺍﺏ ﻧﻮﻳس ﺍﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺒﺎ ﺍﻭ
هست . ﭘس ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﻭﺗﻮﺍﻥ
الهی اﻧﺠﺎم
گرﻓﺘﻪ ﻭﺣتی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭ ﻓﺮﺻﺖ
ﺍﻧﺠﺎم گناه ﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺮﻋﻬﺪﻩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺠﺴمی ﻮ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻔﮑﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻄﺮح
ﺮﻳﺰﻯ گناه ﻭﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
اﺣﺴﺎﺳﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍلی
ﻮ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻠﺬﺕ ﺑﺮﺩﻥ اﺯ ﮔﻨﺎﻩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎ ﺩﺭﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻥ اﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻫﺮﮔﺰ ﮔﻨﺎهی ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﭘس ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ ﻭﺣتی
ﺴﺎﻟکی که ﺍﺣﺴﺎس
ﺷﻬﻮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻳﺎ
ﮐﺸﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻠﺬﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺨﺖﺗﺮ ﻭ ﺍﮐثرﺍ
ﺑﺎ ﺷﮑﺴﺖ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩق عقب ﺗﺮ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺒﺎﻟﻔﻌل
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﻥ ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺸﺨﺺ ﻣﺪﺍﻡ ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﺘﺪﺭﻳﺠﻰ ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺼﻴﺐ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩﻕ ﺗﺮﺍﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی ﻮﺣتی ﺴﺎﻟک
غیر ﺻﺎﺩﻕ ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ گناﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎ جَهَنّم
آﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﻏﺘﺮ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﺴﺦ ﻧﻮعی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻋﻤﻴق ﺘﺮ ﻭﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎ
ﻭ ﺿﻌﻒ ﻋﻘلی ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺳﻮﺧﺖ
جَهَنّم آﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻨﺎﻥ هم اﮐﻨﻮﻥ
ﻔﺮﺍﻫم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.

1676
حدیث  - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
(ﺝ۵ﺹ127
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ ﺰﻋم ﺃﻥّ
اﻟﻠﻪ ﻳﺄﻣﺮ ﺑﺎﻟﺴوء
ﻮ ﺍﻟﻔﺤﺸاء ﻔﻘﺪ
ﮐﺬﺏ ﻋای اﻟﻠﻪ
ﻭﻣﻥ ﺰﻋم ﺃﻥ ﺍﻟﺨﻴﺮ
ﻭ ﺍﻟﺸﺮ بغیر ﻣﺸﻴّﺘﻪ
ﻓﻘﺪ ﺃﺧﺮج اﻟﻠﻪ
ﻣﻥ ﺴﻠﻄﺎﻧﻪ ﻭﻣﻥ
ﺰﻋم ﺃﻥ اﻟﻤﻌﺎﺻﻰ
ﻋﻤﻠﺖ بغیر ﻗﻮة
ﺍﻟﻠﻪ ﻓﻘﺪ ﮐﺬﺏ
علیّ اﻟﻠﻪ ﻭﻣﻥ
کذﺏ علیّ اﻟﻠﻪ
ﺃﺩﺧﻠﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻨﺎﺭﻫﺮکَس مُدّعی
گرﺩﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﻔﺤﺸا
ﻮﺯﺷتی ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻭﻍ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ
( ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻮﺩ ﻟﺎﺯم اﻟﺎﺟﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺣتی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣطیّع ﺨﺪﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺒﮑﺎﺭ ﺭﻓﺘﻪ ﺩﺭ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻗﺒﻠﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺸﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺍﻥ ﺒسلوک
الهی ﻮ ﺗﮑﺎﻣل ﻮ
ﺧﻴﺮ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﺯ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ که ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎم می
ﺪﻫﻨﺪ. ﻭ مُدّعی
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻫﻤﻴﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺵ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺮﺩم ﺮﺍ
ﺑﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﻭﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
گرﺩ ﻣﻴﺁﻭﺭﻧﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ مُدّعی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺷﺮّ ﺑﺪﻭﻥ مَشیّت
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺳﻠﻄﻪ ﻭﺳﻠﻄﻨﺖ
ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ الهی ﺍﻭ
ﺑﺮ کلّ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺍﺯ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺎﺯﻯ ﻄﺮﺩ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ اﻓﺮﺍﺩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﭽﻮﻥ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺷﺨﺺ ﺑﻮﺩﻩ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻣنع گرﺩﺩ ﺗﺎ ﺍﺯ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺠﺴم
ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ گناﻩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﮑﻨﺪ . مع ﺬﻟک ﭽﻮﻥ
اﻳﻥ ﺪﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل
ﺠﻬﻨم ﺒﻌﺪﻯ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ ﻫﺎﻯ
ﺠﻬﻨﻤﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮ
تمرّد ﻭ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻓﻌلی ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺑﺎﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺗﺎ ﻧﻮع
فوق بشری ﻨﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﭼﻨﺪ ﺳﺎلی
ﻤﻌﺪﻭﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﺒﻬﺸتی
اﺯ ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
کنوﻧﻰ ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻋﻘل ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
مُیسّر ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ ﺧﻴﺮ ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس اﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺯلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﮐﻨﻮنی ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ اﺿﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺤﻘﻖ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ)
ﻭﻫﺮکَس ﮐﻪ مُدّعی
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮ ﻣﻌﺼﻴﺘﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ بغیر ﺍﺯ ﻧﻴﺮﻭﻯ
الهی اﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻭغ ﺒﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺗﻬﻤﺖ ﺯﺩﻩ ﻭﻫﺮکَس
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻭغی ﻤﻨﺴﻮﺏ
ﮐﻨﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ
ﺩﺍﺧل آﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪﺕ (ﺳوء
ﻮ ﻓﺤﺸاء ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺬﺍتی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎک
ﺤﺮﺍم اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﻃﺮﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺳﺎﻟک
ﺒﺪﻭﻥ ﻔﺤﺸاء ﺪﺭﻫﺴتی
ﺴﺎﻗﻄ ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻣﺎنع
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺗﺮﻗﻴﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍ
نیز ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺩﻭﺭﻯ اﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺴﻨﺘﻰ ﮔﺮﭼﻪ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﻟﻮﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭلی ﺠﺒﺮﺍﻥ
عدم سلوک الهی
ﺮﺍ ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ سلوک
الهی ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺯﻧﺪگی ﻔﻌلی اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﺩﺭساﻟک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﺎهی
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﮕﻨﺎﻫﺎنی ﺒﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﺗﻌﻬﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭﺿﻌﻒ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
کنترل ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻬﺎئی شهود ﺨﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق ﻤﺒﻌﻮث ﻣﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﺑﻄﻮﺭ ﮐﺎﻣل
ﻮﻣﺎﺩﺍﻣﻴﮑﻪ ﺩﺭ
نوع بشری هستند
ﻣﻌﺼﻮم اﺯ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻳﺎ تمرّد ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﻌﺎﻑ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺮﻋﺎﻳﺖ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺒﻨﺎم
گناﻩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻣﻌﺎصی ﻴﺎ ﻣﻌﺼﻴﺘﻬﺎ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪﺑﻤﻌنی ﺘﻤﺮﺩ
ﻭ ﺳﺮﭘﻴچی اﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ.

حدیث
1677- ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ126 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻴﻐﻠﺐ ﺍﻟﻤﻘﺪﺍﺭ
علیّ اﻟﺘﻘﺪﻳﺮ
حتّی ﺘﮑﻮﻥ اﻟﺂفة
فی اﻟﺘﺪﺑﻴﺮ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺑﺮ ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﻏﻠﺒﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﺑﺠﺎﺋﻴﮑﻪ ﺁﻓتی
ﺪﺭﻫﻨﮕﺎم ﺘﺪﺑﻴﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﻘﺪاﺭ
قَدَر ﻫﻤﺎﻥ ﺒﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻟﺎﺯﻡ ولو
قطره قطره
باشد ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ
ﺗﻮﺍﻥ ها ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
تکامل روحی ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻤﻴت
ﻮ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﺑﺮ ﻧﻴﺎﺯ ﺗﻘﺪﻳﺮﻯ
ﻮ پیش بینی و
برآورد در ﺳﺮﻧﻮﺷتی
سالک ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﻄﻮﺭی
ﮐﻪ ﻣﺰﺍﺣم اﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣثلا ﮐمی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻋﻘل ﻤﻨﺠﺮ
ﺑﺨﻮﺩ ﺳﺮﻯ ﻮ ﻏﺮﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﮐمی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺯﻭﺭ ﺗﻥ ﻤﻨﺠﺮ ﺑﻐﺮﻭﺭ
ﻭ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﺍﻳﻥ کرﺍﻣﺎﺕ ﺩﺭﻫﻨﮕﺎم
ﺘﺪﺑﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
اﻭ ﺁﻓتی ﺒﺮﺍﻯ
او ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس ﻣﺸﮑل
ﺘﺮﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻃﺎﻋﺖ
کم عقل هنرﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﺳﻠﻮک ﻮﺍﻗﻌﻰ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴم عاﻗﻠﺘﺮ
ﻭ ﺯﻭﺭﻣﻨﺪ ﺗﺮ ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﺎ ﺘﺮ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺧﻴلی ﺴﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﮐﻨﺘﺮل
ﺨﻮﻳﺸﺘﻦ ﻣﺸﮑل
ﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻭ ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ توحّش
ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋُﻘﺪﻩ ﻭ ﮐﻤﺒﻮﺩ
زوانی ﺁﺳﺎﻥ ﺘﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ که ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
نوع بشری ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻭ ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
سلوک الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭﮐﺴﺐ شایستگی
ﻨﻮع ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﺑﺎﺯ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﻫﻤﻴﻥ اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻤﻴﻤﻮنی
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﮐم ﺒﻮﺩﻩ
ﻭ شاید ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ اﻧﻘﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺍﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺸﮑل
ﺘﺴﻠﻴم الهی آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
عظیم ﺘﺮ الهی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ عاﻗﻠﺘﺮ
ﻭﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﻫﻮﺵ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍک ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﺎ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻮ ﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭﺍنی سرشار ﺗﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻓﺖ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻫﻤﻴﻥ
ﺤﺠﺎﺏ ﺍﻋﻈﻢ ﺍﻭ
ﮔﺸﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥﻔﻬم ﺒﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ ﻓﻬم
ﻮ ﻋﻘل ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺘﺮﮔﺮﭼﻪ ﺗﺴﻠﻴمی
ﻤﺸﮑل ﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭلی ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
نوع بشری اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺍﻧﻬﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺑﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
کم عقل ﻮﮐم اﺭﺍﺩﻩ
ﻭﮐم اﺣﺴﺎس ﻭ ﮐﻢ
ﺍﺩﺭﺍک ﻤﻴﺒﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﺨﻮبی
اﻳﻥ اﺣﻮﺍل ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺑﻴﭽﺎﺭﻩ
ﻭ ﻓﻠک ﺰﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﮐﺮﺍﻣﺖ ﻭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ اﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩﻫﺎ
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ ﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺪﺭ ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﺩﻥ
اﻧﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻏﺮﻭﺭ ﻭ ﺗﮑﺒﺮ ﻭﻋُﺠﺐ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﭘﺴﻨﺪﻯ ﻋﻠﺎﻣتی
ﺒﺮﺍﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﮐﺴﺎنی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺯﻳﺎﺩﻯ
کرﺍﻣﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻋث ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ آﻧﻬﺎ ﻭﺁﻓتی
ﺒﺮﺍﻯ آﻳﻨﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮﻯ ﮐﻪ ﻋﻘل
ﺨﻮﺩﺭﺍ بعقل ﻮﭘﺎ
ﭘﻴچ و عقال ﺒﺒﻨﺪ.
ﻭ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺗﻮکُلّ گند ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺟﺎﻫﻠﺘﺮ
ﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ شانس
ﺗﺮقی ﻨﻮعی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻃﻮﻳﻠﻪ و
اصطبل ﺧﺮﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺧﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﺮﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﺳﺮﺧﺮﺍﻥ ﺍﻧﻬﺎ
آخوندﻫﺎﻯ ﺸﻴﻄﺎﻥ
اﮐﺒﺮﻫﺴﺘﻨﺪبا
عنوان پُر
طمطراق آیت
الله و حجّت
الآسلام ولی
آفت الله ﮐﻪ
انسانهای پُر ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
برای ﺩﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ
ﻮ ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺟﻮﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﭙﺎﻯ
کثیف آخوندﻯ ﺠﺎﻩ
ﻃﻠﺐ ﻭ ﻣﻐﺮﻭﺭو
آفتی الهی ﻭ ﺳﺮﺍ
ﭘﺎ ﺍﻟﻮﺩگی ﻨﻔس
ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
گناه ﮐﺎﺭﻯ عاﻗﻠﺘﺮ
ﻭ ﺍﺯﺍﺩ ﺗﺮ ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﺑﮕﻨﺎﻩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺩﺍﺷﺘﻥ
ثرﻭﺕ ﻓﺮﺻﺖ ﻫﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﺣتی
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺳﻴﺮﺍبی
نیز ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻓﻘﻴﺮ
ﺍﺭﺯﻭﻯ گناﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻭلی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
به آن برسد .ﻭلی
سالک الهی ﺒﺎ ﺧﻮﺩ
ﻓﻘﺮﻯ ﻭﻃﺮﺩ ﻣﺎل
ﻮ ﻫﺮ ﺍﻣﮑﺎنی
اﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
گناﻩ ﻳﻜﺸﺒﻪ ﺭﻩ
ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
الهی ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺁﻓﺖ ﺑﻮﺩﻥ ﺁﻳﺖ
الهی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﭙﺎس
ﮔﻮﺗﺮ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ
ﺗﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻥ
عاﻗل ﺘﺮ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻳﺮﺍﻯ
عبوﺭ ﺭﻭح ﺴﺎﻟک
اﺯ ﺻﺮﺍﻃ
مستقیم قائم
رسان سلوک
الهی ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﮐﻨﺎﻥ ﻮ
ﺳﺮیع از پل
سرنوشتی سلوک
الهی ﻤﻴﮕﺬﺭﺩ. ﺑﻄﻮﺭﻯ
ﻄﻴّﺎﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣتی ﺪﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﭘﺎﻳﺶ
ﺑﭙل ﺼﺮﺍﻃ ﻨمی
ﺨﻮﺭﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
که ﺑﻘﻠّﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺁﻥ گیر ﻧﻤﺎﻳﺪ.
(ﺻﺮﺍﻁ) ﺍﺳﺘﺮﻳﺖ
ﻭﺭﺍﻩ ﺍﺳﺘﺮﺍﻳﺖ
ﻭ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻭبی
اﺷﮑﺎل ﻮﻗﺎﺋم ﺮﺳﺎﻥﻘﻴﺎﻣﺖ
ساز ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ششم
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺎﻥ که ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥ اﻣﺮﻭﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺷﺮﻳﻔﺘﺮﻳﻥ
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل اﺳﺮاء
ﻄﻠﺐ ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭ ﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥ و
اولاد الهی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺠﺰ
ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﻋﺬﺍﺏ
جَهَنّم ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ
نداشتهو ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ دارند .
آﻓﺖ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻮ
ﺍﺳﻴﺐ ﻭ ﺍﺷﮑﺎﻟﺎﺕ
نا شناخته ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻴﺰ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺁﻓﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻮﺳﻘﻮﻃ
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﻨﻮعی
اﻳﻨﺪﻩ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
1678 - ﺍﺯﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ126 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﻨگ ﺼﻔّﻴﻥ
ﺪﺭﭘﺎﺳخ مرﺩ شاﻣﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺟﻨگ ﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺎ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﺍﻳﺎ ﺍﻳﻥ ﺮﻓﺘﻥ
ﻮ ﻣﻨﺼﺮﻑ ﺷﺪﻥ ﻤﺎ
ﻭﺷﻤﺎ ﺿﻤﻥ ﻘﻀﺎ
ﻭ ﻗَﺪَﺭالهی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻳﺎ ﺍﻳﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷتی الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻮﻟﺎ ﻭ ﺟﻨگ
ﺠﻮﻳﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ؟ ﭘس ثوﺍﺏ
ﻭ ﻋﻘﺎﺏ ﭼﺮﺍ ﻣﻄﺮح
اﺳﺖ؟ ﻣﻮﻟﺎعلیّ
ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ: ﻮﻳﺤک
ﻠﻌﻠّک ﻈﻨﻨﺖ ﻗﻀاءا
ﻟﺎﺯﻣﺎ ﻭ ﻗَﺪَﺭﺍ
ﺣﺎﺗﻤﺎ ﻭﻟﻮ ﮐﺎﻥ
ﺬﻟک ﻠﺒﻄﻞ ﺍﻟثوﺍﺏ
ﻭ ﺍﻟﻌﻘﺎﺏ ﻭ ﺳﻘﻄ
اﻟﻮﻋﺪ ﻭﺍﻟوعید
ﺍﻥّ اﻟﻠﻪ ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ
ﺃﻣﺮ ﻋﺒﺎﺩﻩ ﺗﺨﻴﻴﺮﺍ
ﻭ ﻧﻬﺎﻫم ﺘﺤﺬﻳﺮﺍ
ﻭﮐﻠّﻒ ﻳﺴﻴﺮﺍ
ﻭﻟم ﻴﮑﻠّﻒ ﻋﺴﻴﺮﺍ
ﻭ ﺃﻋطیّ علیّ
اﻟﻘﻠﻴل کثیر ﻭ
ﻟم ﻴﻌﺺ ﻣﻐﻠﻮﺑﺎ
ﻭﻟم ﻴﻄﻌم کُرﻫﺎ
ﻭﻟم ﻴﺮﺳل اﻟﺎﻧﺒﻴاء
ﻠﻌﺒﺎ ﻭ ﻟم ﻴﻨﺰﻝ
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﻟﻠﻌﺒﺎﺩ
ﻋﺒثیا ﻭﻟﺎ ﺧﻠق
اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻭ ﺍﻟﺎﺭﺽ
ﻭﻣﺎ ﺑﻴﻨﻬﻤﺎ ﺑﺎﻃﻠﺎ
ﺫﻟﻚ ظَنّ اﻟﺬﻳﻥ
کفرﻭﺍ ﻓﻮﻳل ﻠﻠﺬﻳﻥ
کفروﺍ ﻣﻥ اﻟﻨﺎﺭ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺧﻴل کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﻰ
ﮐﻪ ﻗﻀﺎﻯ الهی ﺤﺘمی
ﻮ ﻗَﺪَﺭ ﺍﻭ ﻟﺎﺯم
اﻟﺎﺟﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭلی ﻤﺠﺒﻮﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯﺍﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰسالکان
ﺑﺮﺍﻯ عَباد ﻳﻌنی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ موبد ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭ ﻋﻘﺎﺏ
ﺧﺎﺹ ﺍﻳﻨﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻋﻤل نکنند .ﻭﺍﻟّ
ﺎﮐسی اﮔﺮ ﺑﮕﺮﺩﺵ
ﻭﻫﻮﺍ ﺧﻮﺭﻯ ﺒﺮﻭﺩ
ﻳﺎ ﻧﺮﻭﺩ ﻭﻳﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺭﺩ ﻳﺎ ﻧﺨﻮﺭﺩ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭﻋﻘﺎبی
ﺪﺭ ﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﺟﺰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ و پیر
کامل بمعرفی
الهی یا بکم ﮐﺎﺭﻯ
گرﺩﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﻌنی ﺪﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻪﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪﻋﻘﺎﺏ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﺪﺭ ﻣﺴخ
ﻨﻮعی ﺤﻴﻮﺍﻧﻰﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ شایستگی ﻮ ﻧﻴﮑﻴﻬﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺷﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺎ ﺍﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
اﺿﺎﻓﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻥ
الهی ﺒﺎﺯ ﺑﻬﺮﻩ
ﺳﻠﻮکی ببرﺩ ﻭﻣﻐﺮﻭﺭ
ﻭ ﺳوء اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﮑﺮﺩ ﺑﺎﺯ ﻫم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
کرامات
بالفعل ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺷﺨﺺ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻫم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻣﺪﺍﺩﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﻫﻢ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
نوع بشری ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺻﺮﻑ ﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﺳﺘم
ﻮﻓﺴﺎﺩ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻋﻰ ﻭﻋﻘلی ﻮ
ﺫﺍتی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ عباﺩﻯ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫﺒﻰ
ﺣتی اﮔﺮمُدّعی
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺟﺰ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻮ ﺷِﺮک ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺸﺮﻯ گرﻯ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎل
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﻭﻗﻴحی ﺒﺮﻭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﺎﻟک ﻄﺎﻟﺐ ﻣﻌﺮفی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﺩ.
ﭘس ﻗﻀﺎﻯ الهی ﻴﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﻄعی
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺟﺮﺍ
ﺷﻮﺩ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﭘس ﺍﺯﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﻤﮑﺮﺭ
ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ
ﻗﻀﺎﻯ الهی اﻧﺠﺎم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﻗَﺪَﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﻳﺎ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺩﻫﻴﻬﺎﻯ اﻟﻬﻰﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
گناه ﮐﺎﺭﻯ ﻤﺼﺮﻑ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ ﻳﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮک ﺪﺭ
ﻗﺸﺮﻯ گرﻯ اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺑُﺮﺩ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﻗﻀﺎ ﻭ ﻗﺪﺭﻫﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ. ﻭلی ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻘﻀﺎ ﻭ
ﻗﺪﺭ ﻭ ﻣﺸﻴﺘﻬﺎ
ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑُﺮﺩﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭﺗﺮ ﺣﺘمی هستند.
ولی اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
سلوک الهی ﻴﺎ ﺩﻳﻥ
ﻮﺭﺯﻯ ﺒﺎ ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﻭ ﺟﺒﺮ ﻭ ﺯﻭﺭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺭﻏﺒﺖ ﻭﻋﺸق ﻮ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻮ ﺗﺴﻠﻴم ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﺑﻨﺪﮔﻰ ﺗﺎ ﭘﺎﻯ
ﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ
ﺒﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﭼﻨﻴﻥ ﻔﮑﺮ ﻣﮑﻦ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺘﻔﮑﺮ ﺑُﺖ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ ﻮﺣﺰﺏ
ﺷﻴﻄﺎﻥ اﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
آخوندﻫﺎﻯ ﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻔﻘﻴﻪ ﻗﺸﺮﻯ ﻤﺘﻤﺮﺩ
ﺑﺮ ﺍﻣﺮ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻏﻴﺮ ﻣﻘﺒﻮﻝ
الهی هستند. ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺑﺮﻭﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﻴﺰ ﭼﻨﻴﻥ
اﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ:ﻤﺎ ﻋُﻠﻮّ
ﺗمّ ﺘﻠﻌﻪ (ﻃﻠﻌﻪ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ) ﻭﻟﺎ ﻫﺒوﻄﺘم
ﻮﺍﺩﻳﺎ ﺍﻟّﺎ ﻭﻟﻠﻪ
ﻓﻴﻪ ﻗﻀاء ﻮ ﻗﺪﺭ
ﺍﺫﺍ ﮐﺎﻥ اﻟﻘﻀتء
ﻮ ﺍﻟﻘﺪﺭ ﺳﺎﻗﺎﻧﺎ
ﺍلی اﻟﻌﻤﻞ ﻓﻤﺎ
ﺍﻟثوﺍﺏ ﻟﻨﺎ علیّ
اﻟﻄﺎلعة ﻭﻣﺎ ﻭﺟﻪﺍﻟﻌﺬﺍﺏ
علیّ اﻟﻤﻌﺼیة
؟ ﺃﻭ ﻇﻨﻨﺖ ﺃﻧﻪ
ﻗﻀاء ﺤﺘم ﻮ ﻗﺪﺭ
ﻟﺎﺯﻡ ﻟﺎ ﺗﻈﻥ ﺬﻟﻚ
ﻓﺎﻥ اﻟﻘﻮل ﺒﻤﻘﺎلة
ﻋَﺒَﺪة ﺍﻟﺎﻭشان
ﻭ ﺣﺰﺏ ﺍﻟﺸﻴﻄﺎﻥ
ﻭ ﺧﺼﻤاء اﻟﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻗﺪﺭیّة ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺎمّة
ﻭ ﻣﺠﻮﺳﻬﺎ ﺍﻥ
اﻟﻠﻪ جَلّ ﺠﻠﺎﻟﻪ
ﺃﻣﺮ ﺗﺨﻴﻴﺮﺍ ﻭ
نَهی ﺘﺤﺬﻳﺮﺍ ﻭ
ﮐﻠّﻒ تیشسرﺍ ﻭﻟم
ﻴطع ﻤﮑﺮﻫﺎ ﻭﻟم
ﻴﻌﺺ ﻣﻐﻠﻮﺑﺎ ﻭﻟم
ﻴﺨﻠق اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻟﺎﺭﺽ ﻭ ﻣﺎ ﺑﻴﻨﻬﻤﺎ
ﺑﺎﻃﻠﺎ ﺫﻟک ﻈﻥّ
اﻟﺬﻳﻥ کفرﻭﺍ ﻓﻮﻳل
ﻠﻠﺬﻳﻥ کفرﻭﺍ ﻣﻥ
اﻟﻨﺎﺭ ﺍﻳﻥ
گفته ﺑُﺖ ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
(ﻏﻴﺮ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﭙﺮﺳﺖ) ﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﺣﺰﺏ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻴﺎ آخوندﻫﺎ
ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
غیر ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻴﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
هفتم ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺎ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ هماﻥ
ﻗﺪﺭﻯ ها ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺠﻮس ﺍﻳﻥ اﻣﺖ
ﺍﺳﻠﺎمی هستند
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻮﺍﻧﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﺎ ﺑﻬﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻤﻐﻬﺎﻯ آخوند
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭﺣتی
غیر ﺯﺭﺩﺷتی ﺒﻬﺮ
ﺩﻳﻥ ﻮ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﺎﺩﺍک
که ﺳﻠﻮکی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻗﺪﺭﻳﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺠﺎﺯ و قادر ﻭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﻬﺮﮔﻮﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮ عقیده و ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
که ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ
های شش گانه ﺳﻠﻮکی
ﻤﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮل اﻭ
ﺍﺳﺖ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺃﻣﺮ ﮐﺮﺩﻩ ( ﮐﻪ ﺳﻠﻮک
الهی ﺪﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻘﻀﺎ ﻭ ﻗﺪﺭ
ﺳﺎﻟک اﻧﺠﺎم ﺒﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺗﻤﺎم اﻋﻤﺎل
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻗﻀﺎ ﻭ ﻗﺪﺭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺗﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺍﻣﺮ ﺧﺪﺍ
ﺑﺸﺮﻁ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﻮ سلوک
الهی اﺳﺖ ( ﻭ ﺗﺤﺬﻳﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ همان ﺑﺮﺣﺬﺭﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻮﻫﻤﺎﻥ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﻭﺍﻋﻠﺎم ﺨﻄﺮ ﺑﺮﺍﻯ
عقاﺑﻬﺎ ﺍﺳﺖ) ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﻴﺴﻴﺮ ﻭ ﺗﺴﻬﻴل
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﻭ ﺁﺳﺎﻥ
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺍﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﻭﺗﮑﻠﻴﻒ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﭘُﺮ ﺗﮑﻠّﻒ
ﻭﺳﺨتی ﻨﻴﺴﺖ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻦ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻐﻠﻮﺏ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
(ﭼﻮﻥ ﺒﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍنی
اﻳﻨﺪﻩ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﻴﻥ کاﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ) ﺯﻳﺮﺍ
آفرینش ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺯﻣﻴﻥ ﺒﺒﺎﻃل
ﻨﺒﻮﺩﻩ (ﻫﺪﻑ الهی
عاﻗﺒﺖ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺯﻣﻴﻥ ﻮ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﺗﻦ ﻭ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺪفی الهی ﺒﺮﺍﻯ
اﻥ هست) ﻭ ﺍﻣﺎ ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﮔﻔﺘﻪ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻭﻳل ﻮجَهَنّم
ﻮ ﺍﺗﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﻗﻀﺎ ﻭ ﻗﺪﺭ ﺭﺍ ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻦ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻗﺒﻮﻝ: اﻟﺎﻣﺮ ﺑﺎﻟﻄﺎعة
ﻭﺍﻟنهی عن اﻟﻤﻌﺼیة
ﻭ ﺍﻟﺘﻤﮑﻴﻥ ﻤﻥ
ﻔﻌل اﻟﺤَﺴَنة
ﻭ ﺗﺮﻙ ﺍﻟﺴﻴّئة
ﻭ ﺍﻟﻤﻌﻮنة علیّ
اﻟﻘرَبّة ﺍﻟﻴﻪ
ﻭ ﺍﻟﺨُﺬﻟﺎﻥ ﻠﻤﻥ
عصاﻩ ﻭ ﺍﻟﻮﻋﺪ
ﻭ ﺍﻟﻮﻋﻴﺪ ﻭ ﺍﻟﺘﺮﻏﻴﺐ
ﻭ ﺍﻟﺘﺮﻫﻴﺐ کُلّ
ﺬﻟک ﻘﻀاء اﻟﻠﻪ
فی ﺃﻓﻌﺎﻟﻨﺎ ﻭ
ﻗﺪﺭﻩ ﻟﺄﻋﻤﺎﻟﻨﺎ
ﻓﺄﻣّﺎ ﻏﻴﺮ ﺫﻟﻚ
ﻓﻠﺎ ﺗﻈﻨّﻪ ﻓﺎﻥّ
اﻟﻈﻥّ ﻠﻪ ﻣُﺤﺒﻄ
ﻠﻠﺄﻋﻤﺎل ﻗﺒﻮل
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎﻡ ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻨﻬﻴّﺎﺕ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻭﺭﻯ اﺯ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻋﻤﺎل ﺒﺮﺍﻯ
گناﻩ ﻧﮑﺮﺩﻥ ﻮ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭ تمرّد
ﻧﻨﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ( ﺍﻭﺍﻣﺮ
الهی ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺠﺰ تمرّد
و سرکشی ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻭ ﺗﻤﮑﻴﻥ ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻭ ﺑﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭ
ﺗثبیت ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺤَﺴَﻨﻪ ﻭﺗﮑﺎﻣلی
ﻮ ﻧﻴک اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺤﺴﻴﻥ
کنندﻩ ﺭﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ)
ﻭ ﺗﺮک ﺴﻴّئة ﻭ
ﺑﺪﻯ ﻮ ﺯﺷﺘﻰ) ﻭﻧﻴﺰ
ﻃﻠﺐﺍﺳﺘﻌﺎﻧﺖ
ﻭﮐﻤک اﺯﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻘرَبّ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺴﻮﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ (ﺑﺎ
تَقرُّب ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺸﺒّﻪ به ﺍﺧﻠﺎق
الهی ﭙﻴﺮ ﻭ ﺟﺴﺘﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﻃﻠﺐ ﻣﻌﻮﻧﺖ
ﻭ ﮐﻤک ﺪﺭ ﺍﻳّﺎک
ﻨﺴﺘﻌﻴﻥ براﻯ
عبادات ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
کیفیّت ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﻭﺧُﺬﻟﺎﻥ
ﻮ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ ﺪﺭ
ﻣﺘﻤﺮﺩﺍﻥ اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺘﻌﺒﺪﺍﻥ ﻘﺸﺮﻯ
که ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﮐﻤک
ﻮ ﻣﻌﻮﻧﺖ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻮ ﻣَﻌﻴّﺖ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﻮﺩﻥ ﻤﻌﺼﻴﺖ
ﻭ تمرّد ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺳﺮﮐشی ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﻭﻋﺪﻩ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭ ﻭﻋﻴﺪ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭ ﺗﺮﻏﻴﺐ ﻭ ﺗﺸﻮﻳق
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺗﺮﻫﻴﺐ
ﻭ ﺗﺮﺳﺎﻧﺪﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺎﻟﺐ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺑﺮﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺿﻤﻥ
اﺭﺍﺩﻩ ﻭ مَشیّت
الهی اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍح ﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﺯﻝ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻮﺍع
عبوﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
کنند. ﻭﺗﺸﺒّﻪ ﺻﻔﺎتی
ﻮﺍﺧﻠﺎقی ﻮ ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎﮐﻰ ﻭ ﺗعقل الهی
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻗﺪﺭ الهی هستند
ﻭلی ﺒﺎ ﺍﺯﺍﺩﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ. ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ اﺯ ﻗﻀﺎ ﻭ ﻗﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻃل
کنندﻩ ﻭﺧُﻨثی
کنندﻩ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻤﺎ ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﻴﻢ. ﻭ ﻋﻠﺖ ﺑﻄﻠﺎﻥ
عباﺩﺕ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
همین اﺳﺖ. (إﺣﺒﺎﻁ)
ﻫﺒﻮﻃ ﻮ ﺳﻘﻮﻃ ﻮ
ﺧﻨثی ﺸﺪﻥ اﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ اﺳﺖ ﺣتی
ﺒﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ ﺻﻴﺎم ﻮ ﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻡ ﻋﺎﻗﺒﺖ
جَهَنّم اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺎم آﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺩﺍﺷتی ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻤﻮﺩ.

حدیث 1679 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
(ﺝ۵ﺹ127
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤَﻥ ﺰﻋم ﺃﻥّ
اﻟﻠﻪ ﻳﺄﻣﺮ ﺑﺎﻟﺴوء
ﻮ ﺍﻟﻔﺤﺸاء ﻔﻘﺪ
ﮐﺬﺏ علیّ اﻟﻠﻪ
ﻭ ﻣﻥ ﺰﻋم ﺃﻥّ ﺍﻟﺨﻴﺮ
ﻭ ﺍﻟﺸﺮّ بغیر ﻣﺸﻴّﺘﻪ
ﻓﻘﺪ ﺃﺧﺮج اﻟﻠﻪ
ﻣﻥ ﺴﻠﻄﺎﻧﻪ ﻭ ﻣﻥ
ﺰﻋم ﺃﻥ اﻟﻤﻌﺎﺻﻰ
ﻋﻤﻠﺖ بغیر ﻗﻮة
ﺍﻟﻠﻪ ﻓﻘﺪ ﮐﺬﺏ
علیّ اﻟﻠﻪ ﻭ ﻣﻥ
کذﺏ علیّ اﻟﻠﻪ
ﺃﺩﺧﻠﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﻫﺮکَس مُدّعی
گرﺩﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﻔﺤﺸاء
ﻮ ﺯﺷت کاری
نمی ﺪﻫﺪپس ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻭﻍ
ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ ( ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﺩ
ﻟﺎﺯم اﻟﺎﺟﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺣتی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣطیّع ﺨﺪﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺒﮑﺎﺭ
ﺭﻓﺘﻪ ﺩﺭﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻗﺒﻠﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺸﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺍﻥ ﺒسلوک
الهی ﻮﺗﮑﺎﻣل ﻮ
ﺧﻴﺮ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﺯ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ که ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ مُدّعی ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻫﻤﻴﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺵ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺮﺩم ﺮﺍ
ﺑﺪﻭﺭﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
گرﺩ ﻣﻴﺁﻭﺭﻧﺪ)
ﻭ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ مُدّعی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺷﺮّ ﺑﺪﻭﻥ مَشیّت
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺳﻠﻄﻪ ﻭ ﺳﻠﻄﻨﺖ
ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻭ ﺑﺮ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺍﺯ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺎﺯﻯ
ﻄﺮﺩ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
( ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
اﻓﺮﺍﺩ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺣتی اﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﭽﻮﻥ اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺷﺨﺺ
ﺑﻮﺩﻩ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻣﺎتع گرﺩﺩ ﺗﺎ ﺍﺯ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺠﺴم
ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ گناﻩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﮑﻨﺪ. مع دلک ﭽﻮﻥ
اﻳﻥ ﺪﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل
ﺠﻬﻨم ﺒﻌﺪﻯ ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ ﻫﺎﻯ
ﺠﻬﻨﻤﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮ
تمرّد ﻭ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻓﻌلی ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺑﺎﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺗﺎ ﻧﻮع
فوق بشری ﻨﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﭼﻨﺪ ﺳﺎلی
ﻤﻌﺪﻭﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﺒﻬﺸتی
اﺯ ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
کنونیﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎﻋﻘل ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
مُیسّر ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ ﺧﻴﺮ ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺯلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﮐﻨﻮنی ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ اﺿﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺤﻘﻖ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ)
ﻭﻫﺮکَس ﮐﻪ مُدّعی
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮ ﻣﻌﺼﻴﺘﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ بغیر ﺍﺯ ﻧﻴﺮﻭﻯ
الهی اﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻭغ بسته ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺗﻬﻤﺖ ﺯﺩﻩ ﻭﻫﺮکَس
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻭغی ﻤﻨﺴﻮﺏ
ﮐﻨﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ
ﺩﺍﺧل آﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ (ﺳوء
ﻮ ﻓﺤﺸاء ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺬﺍتی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺤﺮﺍم اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﻃﺮﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺳﺎﻟک
ﺒﺪﻭﻥ ﻔﺤﺸاء ﺪﺭ
ﻫﺴتی ﺴﺎﻗﻄ ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻣﺎنع
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺗﺮﻗّﻴﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺩﻭﺭﻯ اﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺴُﻨّﺘﻰ ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﻟﻮﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭلی
ﺠﺒﺮﺍﻥ عدم ﺴﻠﻮک
الهی ﺮﺍ ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ سلوک
الهی ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺯﻧﺪگی ﻔﻌلی اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﺩﺭسالک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﺎهی
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﮕﻨﺎﻫﺎنی ﺒﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺗﻌﻬﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺿﻌﻒ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
کنترل ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻬﺎئی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻤﺒﻌوث ﻣﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﺑﻄﻮﺭ ﮐﺎﻣل
ﻮﻣﺎﺩﺍﻣﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮغ ﺒﺸﺮﻯ هستند
ﻣﻌﺼﻮم اﺯ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻳﺎ تمرّد ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﻌﺎﻑ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺮﻋﺎﻳﺖ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺒﻨﺎم
گناﻩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﻌﺎﺻی ﻴﺎ ﻣﻌﺼﻴﺘﻬﺎ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﺑﻤﻌنی ﺘﻤﺮﺩ
ﻭ ﺳﺮپیچی اﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ.

حدیث
1680 - اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ139 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
آلآجَلّ
المقضی ﻫﻮ ﺍﻟﻤﺤﺘﻮﻡ
ﺍﻟﺬﻯ ﻘﻀﺎﻩ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﺣﺘّﻤﻪ ﻭ(ﺍﻟﺄجَلّ)
ﺍﻟﻤﺴﻤّﻰ ﻫﻮ ﺍﻟﺬﻯ
ﻔﻴﻪ ﺍﻟﺒﺪاء ﻳﻘﺪّم
ﻤﺎ ﻳﺸاء ﻮ ﻳﻮٴﺨّﺮ
ﻣﺎ ﻳﺸاء ﻭ ﺍﻟﻤﺤﺘﻮم
ﻠﻴس ﻓﻴﻪ ﺗﻘﺪﻳم
ﻮ ﻟﺎ ﺗﺄﺧﻴﺮ ﺃجَلّی
که ﻣﻮﺭﺩ ﻗﻀﺎﻯ
الهی ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺮﻯ ﺤﺘمی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﻗﻀﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺣﺘم
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ (مَشیّت
الهی ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺯلی
ﻮ ﻗﺒلی اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
نوع بشری اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﻘل ﻮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﺗﺎسلوک
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻣﻘﺎﺑل
ﺠﻬﻨم ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
تمرّد ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻣﺬﻫبی اﮐﺘﻔﺎ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺤﺘﻤﻴﺖ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺍﺟﺮﺍ ﺑﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟک
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﭘﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻨﻌﻘﺪ
ﻧﻤﻮﺩ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻗﺒلی اﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻗﻀﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ الهی
ﺪﺭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺍﻣﺪ.
ﻭﻗﻀﺎ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻗﺒل
اﺯ ﺍﻥ مَشیّت ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﻤﻌنی
ﻘﻀﺎﻭﺕ ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎلک ﺒﺎﻳﺪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺣل
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭحی ﺮﺍ
ﺑﺪﺭﺳنی اﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ. ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺎﻟک
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺒﺴﺘﻪ مَشیّت
ﻗﺒلی الهی ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ مَشیّت
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
اﺗﻤﺎم ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﺣﺎل عملا ﺍﻧﺠﺎم
گرﻓﺘﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺍﻭﺭﻯ
الهی ﺪﺭ ﺍﻳﻦ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻮﻓﻴق ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺗﻘﺪﻳﺮ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺘﺎﺯﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺎﺯ ﺗﻠﺎﺵ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﺩﺍﻭﺭﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺪﻳﺪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺮﺩﺩ.) ﻭﺃجَلّ
ﻤﺴﻤّﻯ هماﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ (ﺑِﺪﺍء)
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺍﻳﻥ ﻘﻀﺎ ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻘﺪﻳم ﻮ ﺗﺎﺧﻴﺮﻯ
ﺪﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻘﻀﺎﻭﺕ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭﺳﺖ ﻭ ﺑﺤﺪّ
ﮐﺎفی ﺼﺎﺩق ﻮﻋﺎﻣل
ﺒﻮﺩ ﺗﺴﺮیع ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﺎم ﺒِﺪﺍء ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻧﺎ
شایستگی ﻮ ﻧﻘﺺ
ﻭ ﻋﻴبی ﺪﺭ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
هماﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ ﻭ
ﻃﺒق هماﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﺍجَلّ ﻤﻘﺮﺭ ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﮕﻴﺮﺩ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺎﺧﻴﺮ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺣتی اﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻃﺮﺩ ﺍﺯ ﺳﻠﻮک ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻳﻥ ﺒِﺪﺍﻯ
الهی ﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭ ﺍجَلّ اﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ. ﮐﻪ
بِدای الهی ﻨﺎم
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایتهای شش
گانه الهی نوع
بشری ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍجَلّی ﻴﺎ ﻣﻬﻠﺖ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳطیّ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺣﺘمی ﻮﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻃﻰ
مراحل و شرایط
ﮔﺮﺩﺩ ﺗﺎ ﺳﺎﻟک
اﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍجَلّ ﻤﺴﻤّﻰ
ﻫﻤﺎﻥ اجَلّ ﻤﻘﺮﺭ
ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻭ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺑﺎﻳﺪ
طی ﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ ﺪﺭ
ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟکی
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﺤﺾ ﺳﻠﻮکی ﺒﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
هرﻳک اﺯ ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
هفت ﺷﻬﻮﺩ تجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ ﺑِﺪﺍء ﻣﻘﺮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺗغیر
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻗﺒلی
ﺒﺴﺮﻧﻮﺷتی ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺘﺒﺪﻳل
گرﺩﺩ. ﻭﺍﻳﻥ ﺒِﺪﺍء
ﻳﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮالهی
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎفی ﺪﻳﺪﻥ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻮﻓق
ﻨﻤﻮﺩﻥ اﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺎفی
ﺪﻳﺪﻥ ﻮﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻥ ﻴک ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻴک
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﻮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟک
ﻨﺎﻗﺺ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺪﺭ ﺟﺎ
ﻣﻴﺰﻧﺪ ﻭﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺗﺎ ﺗﮑﻤﻴل
ﺒﻘﻴﻪ ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﻧﻔﺎق
ﻮ ﺗﻌﻤﺪ ﺩﺭ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺗﺮک ﺼﻠﺎﺕ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
اﺯ ﭘﻴﺮ الهی ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺒلی خُنثی
ﺸﺪﻩ ﻭﺍﺣﺒﺎﻃ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻣﮕﺮ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ.
ﺑﻴﻤﻪ الهی ﺸﺪﻩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭلی
اﻣﮑﺎﻥ ﺘﻌﺎﻟﻴﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭﻋﻠم
لَدُنّی ﺪﻭﺭﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺑﺮخی اﺟﻠﻬﺎ
ﻳﺎ ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ ﺰﻣﺎﻧﻰ
ﻭ ﺗﺎﻣﻴﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
که ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﺗﺴﺮیع ﻮ ﺗﻘﺪﻳم
ﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اجَلّ
آﻧﻬﺎﺳﺎﻋﺖ ﻣﺮگ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﭙﺎﻳﺎﻥ
گرﻓﺘﻥ ﻔﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮکی ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ اجَلّ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻩ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮﻯ
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﻧﻔﺮﻳﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﻳﺎ ﻧﻔﺮﻳﻥ ﻤﻈﻠﻮﻣﺎﻥ
اﺯ ﺳﺘم آنان ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﻋﺬﺍﺏ ﺑﺪﺗﺮﻯ
ﺪﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻋﻤﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ گناﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺣﺘﻤﻴﺖ
ﻣﻄﻠق اﻳﻥ اﺣﻮﺍل
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﻄﻌﻴﺖ ﺭﺍﻯ ﺪﺍﻭﺭﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣتی
ﻔﺴخ گیاهی ﻮ ﺭسخ
ﺠﻤﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ
ﻗﻄﻌﻴﺖ ﺁﻥ ﻤُﺤﺮﺯ
ﺍﺳﺖ. ﺍجَلّ ﻤﺴﻤّﻯ
ﻮ ﻣﻌﻴﻥ ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺍجَلّ
عام غیر ﻣﺴﻤّﻰ
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﺍﻳﻥ
اجَلّ ﻣﺴﻤّﻯ ﺤﺘمی
اﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻥ ﺘﻘﺪﻳم
ﺰﻣﺎنی ﻨﻴﺴﺖ (ﺳﺮ
ﻭﻗﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣُﺮﺩ
ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ. ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎی
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﻬﺘﺮ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ
ﺗغیر ﻧﻈﺮﻯ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮالهی
ﺪﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻗتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺗﺮ ﻭ ﺟﺪّﻯﺘﺮ ﻭﺑﺎ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﺳﺎﻟک ﻤﻨﺠﺮ ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﺎم
ﺒِﺪﺍء ﻭ ﻗﻀﺎء
ﻭ ﻳﺎﺩﺍﻭﺭﻯ ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍﺩﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ مَشیّت الهی
ﺮﺍ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻭﺍقع
اﺟﻠﻬﺎﻯ ﻤﻬم أﺟﻠﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ هفت ﮔﺎﻧﻪ
ﺩﺭﻫﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺮﺍﻳﻄ
هر ﮐﺪﺍم ﺪﻗﻴﻘﺎ
ﺗﺤﻘق ﻴﺎﺑﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺒِﺪﺍﻯ اﻟﻬﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
ﻮ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺪﺭ ﻣﺴﻴﺮ
مَشیّت ﺍﺯلی الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭبِدای
الهی ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮﻯ
ﺒﺪﻭﻥ ﺘﺎﻣﻴﻥ ﺘﻤﺎم
ﺸﺮﺍﻳﻄ لاﺯﻡ ﻭﮐﺎفی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍجَلّ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ ﻮ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻗﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﻳﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟکی
که ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑِﺪاء ﮐﺮﺩ ﺩﻭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺟﺎﻥ اﻭﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪ
ﺗﺎ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﺍﺧﺮﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮ ﺣتی اﮔﺮ ﻟﺎﺯم
ﺒﻮﺩ ﻋﻤﺮﻯ ﺪﺭﺍﺯ
ﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﺗﺎ ﺧﺪﻣﺖ ﺍﻭ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮ ﻧﻴﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻟﻬی
ﭽﻘﺪﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
همیشه ﺩﻋﺎﻯ ﺠﺪّﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻤﺮ ﭘﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﺍﺯ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺮﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟکی که ﭘﻴﺮﺵ
ﻭﻓﺎﺕ ﮐﻨﺪ ﻳﺘﻴم
الهی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﭘﻴﺮ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﻤﻌﺮفی
ﻨﮑﻨﺪ. ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺑﺮ ﻣﻴﺖ ﻣﺸﮑل ﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. (ﺍﺣﺴﺎﻥ)
ﻳﻌنی سلوک
الهی ﻭﺗﺤﺴﻴﻥ ﻮﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻘﺪﺭﺗﻬﺎ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻮ ﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭﺍنی ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
سلوک الهی ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭ ﺻﺪﻗﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﭘﻮل ﺨﺪﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺼﺪﻗﻪ ﺑﺎﻋث ﻃﻮل
عمر ﺍﻧﻬﺎ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺭفع ﺨﻄﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻮ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻮ ﺣﻮﺍﺩثی ﮔﺮﺩﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺻَﺪَﻗﻪ
ﻳﺎ ﺍثباﺕ ﺻِﺪق
ﺴﺎﻟک اﺳﺖﮐﻪ ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻣﺎنع ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮ ﻃﺮﻑ ﻭ
ﺗﻮﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺳﺎﻟک ﺼﺎﺩق
که ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﻮﺍقعی
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﺤﺾ ﻭ
ﻋﺸق سرشار ﻭ جِدّیت
ﻭ ﻓﺪﺍ ﮐﺎﺭﻯ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﻌنی
هماﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺭﺍ ﺑﺎ کیفیّت ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
کیفیّت ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻮﺩ ﮐﻤﻴتی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺍجَلّ ﻮ ﺗﺎﺭﻳخ
عمر ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺯﻣﺎنی
ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﺳﺘﻬﻠﺎک
ﻛﺮﺍﻣﺎﺕ نوع
بشری کنونی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐس ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﺨﻮﺩ ﮐﺮﺍﻣﺎتی
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺻﺮﻑ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎﻋث ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺑﺎ ﺻﺮﻑ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻟﺬﺗﻬﺎ
ﺑﺎﻋث ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻮ
تَقرُّب ﻣﺮﮒ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﮔﺮ ﮐسی
کرﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺮﻑ
سلوک الهی ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﮑﻨﺪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ کرﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻭ ﮐم ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻮ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺬﻫنی ﻮﻋﻘﻠﻰ ﻭﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
ﺸﺪﻳﺪ ﺗﺮ ﺭﻭﺍنی
ﻮﻋﺸﻖ ﻭﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺑﮑﺎﺭ الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﭼﻨﺪ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ ﺮﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ ﻋﺼﺒﻰ
ﻭﺗﻌﻘﻠﻬﺎﻯ ﻨﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭﮐﺴﺐ ﻣﻮﻓﻘﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی
ﻤﻴﺸﻮﺩ.

حدیث 1681 – امام
میفرماید کاﻥ
اﺑﻠﻴس ﺃﻭل ﻤَﻥ
ﻨﺎﺡ ﻭ ﺃﻭل ﻤﻥ ﺘﻐﻨّﻰ
ﻭ ﺃﻭل ﻤﻥ ﺤَﺪﺍ
ﻗﺎﻝ ﻟﻤّﺎ ﺃکل
ﺁﺩﻡ ﻣﻥ اﻟﺸﺠﺮة
ﺗﻐﻨّﻰ ﻗﺎﻝ ﻓﻠﻤّﺎ
ﺍﻫﺒﻄ ﺤﺪﺍ ﺑﻪ ﻗﺎﻝ
ﻓﻠﻤّﺎ ﺍﺳﺘﻘﺮ
علیّ اﻟﺄﺭﺽ ﻧﺎﺡ
ﻓﺄن کُرِه ﻣﺎفی
اﻟﺠنّة ﻓﻘﺎل ﺁﺩﻡ
رَبّ ﻫﺬﺍ ﺍﻟﺬﻯ
ﺠﻌﻠﺖ ﺑﻴنی ﻮ ﺑﻴﻨﻪ
ﺍﻟﻌﺪﺍﻭﻩ ﻟﻤﺃ
ﻗﻮّﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﺃﻧﺎ
ﻓی اﻟﺠﻨّﻪ ﻭ ﺍﻥ
ﻠﻤﺘﻐﻨّﻯ علیّه
ﻟﻤﺃ ﻗﻮّﻋﻠﻴﻪ
ﻓﻘﺎل اﻟﻠﻪ ﺍﻟﺴﻴّئة
ﺑﺎﻟﺴﻴّئة ﻭ ﺍﻟﺤﺴنة
ﺑﻌﺸﺮ ﺃﻣثاﻟﻬﺎ
ﺍلی ﺴبع ﻤﺎئة ﻗﺎل
رَبّ ﺯﺩﻧﻰ ﻗﺎﻝ
ﻟﺎ ﻳﻮﻟﺪ ﻟک ﻮﻟﺪ
ﺍﻟّﺎ ﺟﻌﻠﺖ ﻣﻌﻪ
ﻣﻠﮑﺎ ﺃﻭ ﻣﻠﮑﻴﻥ
ﻴﺤﻔﻈﺎﻧﻪ ﻗﺎل
رَبّ ﺯﺩﻧﻰ ﻗﺎﻝ
ﺍﻟﺘﻮبة ﻣﻌﺮﻭضة
فی اﻟﺠﺴﺪ ﻣﺎﺩﺍم
ﻔﻴﻬﺎ ﺍﻟﺮﻭﺡ ﻗﺎﻝ
رَبّ ﺯﺩﻧﻰ ﻗﺎل
ﺃﻏﻔﺮ ﺍﻟﺬﻧﻮﺏ
ﻭﻟﺎ ﺍُﺑﺎﻟﻰ ﻗﺎل
ﺤﺴبی ﺍﺑﻠﻴس ﺍﻭﻟﻴﻥ
کسی ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﻧﻮﺣﻪ
ﺧﻮﺍنی (
برمیّت وامور نا
مطلوب ابلیس ) ﺒﺮﺍﻩ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ (ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﺑﻠﻴس
می ﺨﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻠﺒﺎس
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﻭ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺮ ﺗﻦ ﺩﺍﺭﺩ ﻭلی
سلوک الهی ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨمی ﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
اﺑﻠﻴس ﻧﻮﺣﻪ ﺧﻮﺍﻥ
ﻭ ﺟﻨﺠﺎل ﺮﺍﻩ ﺍﻧﺪﺍﺯ
ﮐﻪ (ﻭﺍ اﺳﻠﺎﻣﺎﻩ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺸﻴﻄﺎﻥ
ﻮ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﻭ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ) ﻭ ﺍﻭ ﺍﻭﻟﻴﻥکسی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻐﻨّﻯ
ﻮ ﺑﺂﻭﺍﺯ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.
( ﻭ عملا شادمانی
کرﺩ ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻗتی
ﺁﺩم اﺯ ﺩﺭﺧﺖ ﺣﺮﺍم
ﺨﻮﺭﺩ ﺍﺑﻠﻴس ﺑﺂﻭﺍﺯ
ﺧﻮﺍنی از
خورسندی ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ)
ﻭ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪﺁﺩﻡ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺳﻘﻮﻃ
کرﺩ ﻧﻮﺣﻪ ﺧﻮﺍنی
ﺮﺍﻩ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﻭ
ﺳﺮﺍئی ﺮﺍ ﺍﺩﺍﻤﻪ
ﺩﺍﺩ. ﻭﭼﻮﻥ ﺮﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ ﻤﺴﺘﻘﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﻧﻮﺣﻪ ﺧﻮﺍنی ﺮﺍﻩ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﻭ ﻳﺎﺩ
ﺁﻭﺭﻯ هاﻯ ﺒﻬﺸﺖ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ. (ﺻﺮﻑ ﻧﻈﺮ
ﺍﺯ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺪم ﻨﺎﻟﻪ ﺍﺯ
ﺍﺳﻠﺎم مورد
نظر خود کرﺩﻩ ﻭ
ﺟﻨﺠﺎﻝ ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﻧﺪ
ﻭ ﺍﺯﺑﻬﺸﺖ ﻳﺎﺩآوری
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
خودشان ﺑﻔﮑﺮﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی ﺨﻮیش
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ) ﻟﺬﺍ ﺁﺩم
(انسان کامل بازگشته
بخلق پیامبر
گونه بخداوند
گفت ) ﺍﻳﻥ اﺑﻠﻴس
ﮐﻪ ﺑﻴﻥ ﻤﻥ ﻮ ﺍﻭ
ﺩﺷمنی اﻧﺪﺍﺧﺘﻰ(
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎﻧﻔس أمّاره
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﺷﻤنی
با ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ
مشرک ﺑﺮﺍﻯ هرساﻟﻚ
ﻭ کامل الهی ﺁﺩم
چون هر
پیامبری شده ) ﻣﻥ
ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻡ
ﺗﻮﺍﻥ ﻤﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺍ ﮐﻤک
ﻨﮑﻨﻰ ﻫﺮﮔﺰ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﻤﻘﺎﻭﻣﺖ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺘﻢ. (ﺳﺎﻟک ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻔس ﺃﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮل ﺒﮕﻴﺮﺩ
ﻭﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ ﺑﺎﻃل
ﻮ اکثریّت ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭﺗﺤﮑّﻤﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﺎﺩﺭ ﻤﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟک ﻜﻤک عقلی
ﻮ ﺻﺒﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ )
و ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﭙس ﺑﺎ ﻫﺮ ﺑﺪﻯ ﻴﻚ
ﺑﺪﻯ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﻴﺪﻫﻢ
ﻭﺑﺎ ﻫﺮ ﻧﻴکی ﺪﻩ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﺻﺪ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﻴﺪﻫﻢ. ﺑﺎﺯ ﺁﺩم
گفت ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﮕﻮ
ﻭﺍﻣﻴﺪ ﺑﺪﻩ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ ﻫﺮ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺗﻮ ﮐﻪ ﻣﺘﻮﻟﺪﺷﻮﺩ(
فرزند الهی
انسان کامل که
تولد دوم الهی
بازگشت بخلق
پس از مرگ قبل
از مرگ را
یافت ) ﺑﺎ ﺍﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
هنمراه ﻤﻴﮑﻨﻢ
ﻳﺎ ﺩﻭﻓﺮﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺣﻔﻈ ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺁﺩﻡ ﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻤک ﺨﻮﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﺗﻮﺑﻪ ﺑﺮﺍﻯ همه
ﻭﺍﺟﺐ میکنم ﻭﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺭس ﻫﻤﻪ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻡ
(برای همه
طالبان نجات
از هر کامل الهی
) وتا ﻣﺎﺩﺍﻣﻴﮑﻪ
( طالب توبه از
هر کامل الهی ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺭﻭح ﺪﺭﺟﺴم
ﻭ ﺍﺳﺖ و ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
طالب نجات و
پس از وفات هر
کامل الهی
فرصت ﺗﻮﺑﻪ
پذیری خداوند
و امکان ﺳﻠﻮک ﻨﻴﺴﺖ)
ﺑﺎﺯ ﺁﺩم (
انسان کامل بازگشته
بخلق پیامبرگونه
) کمک ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺖ
ﻣﻥ گناﻫﺎﻥ ﺮﺍ
می ﺒﺨﺸﻢ ﻭﻫﻴچ
ﻨﮕﺮﺍﻥ ﻮ ﺍﻋﺘﻨﺎئی
ﺒﮑسی ﻮ ﭼﻴﺰﻯ ﻨﺪﺍﺭﻡ.
(ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
سالک ﭽﻘﺪﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﻭﺁﺩم آتگاه
گفت ﻣﺮﺍ ﮐﺎفی
اﺳﺖ ( زیرا در
هستی با ارزش
تر این عفو و
نجات الهی
برای نوع بشری
نیست ﻭ (ﺁﺩﻡ) ﻫﺮ
کامل الهی ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﮐﻤک ﺒﻴﺸﺘﺮ
نیست. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
کمک ﺒﺎﻭﻟﺎﺩ
الهی ﺁﺩﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی هر ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﺑﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺨﺮﺍﻓﺎﺗﻰ هر دین
ومذهبی غیر
سلوکی ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻓﺮﻳﺐﻣﻴﺪﻫﻨﺪﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺎﺋﺐ ﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪ.

حدیث
مکرر 1678 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ۳۳ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﺮﺣم اﻟﻠﻪ
ﻋﺒﺪﺍ ﺗﺎﺏ الی
اﻟﻠﻪ ﻗﺒل اﻟﻤﻮﺕ
ﻓﺎﻥ اﻟﺘﻮبة ﻣﻄﻬّﺮة
ﻣﻥ ﺪﻧس ﺍﻟﺨﻄﻴئة
ﻭﻣﻨﻘﺬﻩ ﻣﻥ ﺸﻔﺎ
ﺍﻟﻬﻠکة ﻓﺮﺽ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻬﺎ علیّ ﻨﻔﺴﻪ
ﻟﻌﺒﺎﺩﻩ ﺍﻟﺼﺎﻟﺤﻴﻦ
ﻓﻘﺎﻝ ﮐﺘﺐ ﺭﺑّﮑم
علیّ ﻨﻔﺴﻪ ﺍﻟﺮﺣمة
ﺍﻧّﻪ ﻣَﻥ عمل ﻤﻨﮑم
ﺴوءا بجهالة
ثمّ ﺗﺎﺏ ﻣﻥ ﺒﻌﺪﻩ
ﻭ ﺃﺻﻠﺢ ﻓﺎﻧّﻪ
ﻏﻔﻮﺭ ﺭﺣﻴﻢﻭﻣﻥ
ﻴﻌﻤل ﺴوءا ﻭﻳﻈﻠم
ﻨﻔﺴﻪ ثمّ
یستغفر ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺠﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻏﻔﻮﺭﺍ ﺭﺣﻴﻤﺎ
ﺭﺣﻤﺖ
ﻭﺑﺨﺸﺶ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﺹ ﻋﺒﺪ ﻭ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﺑﺨﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. که ﻗﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﺮ ﺑﺮﺳﺪ(ﻋﺒﺪ
تنها ﺑﻨﺪﻩ ﻣطیّع
ﺴﻠﻮﮐﻰ است ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﺑﻪ (ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﭘﺎک
ﻛﻨﻨﺪگی ﺁثاﺭ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ اﺳﺖ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﺯ ﺷﻔﺎ یا
پرتگاه ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺽ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﮑﻤک عباﺩﺕ
ﺻﺎﻟﺤﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم اﻓﺰﻭﺩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺽ ﻭ ﺗﻌﻬّﺪ ﻭ
ﻭﺍﺟﺐ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮐﻪ ﺭﺣﻤﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺍﺯ ﺷﻤﺎ
ﺑﺎ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ ﻧﺪﺍﻧم
کاﺭﻯ ﺑﺪﻯ کرﺩ ﻭلی
ﺘﻮﺑﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺁﻥ ﻨﻤﻮﺩ ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺻﻠﺎح کرﺩ
ﺍﻭﺭﺍ ﻋﻔﻮ ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭ ﺭﺣﻴم ﺒﺎﺷﻢ
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺪﻯ
کند ﻭ ﺑﺨﻮﺩ ﺳﺘم
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺁﻥ اﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻏﻔﻮﺭ ﻭ
ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ ﻭ ﺭﺣﻴم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ ﻃﻠﺐ
ﻏﻔﺮﺍﻥ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﭘس ﺍﺯ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ مَشیّت
(بِدای) الهی اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻤﺎم اﻳﻥ
گناﻫﺎﻥ ﻘﺒلی
اﺯ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ ﻏﻔﻠﺖ
ﻭ ﻧﺪﺍﻧﻢ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﻮﺩه ﺍﻧﺪ. ﺗﻌﻤّﺪ
ﻭﺑﺎ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺑﺎﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺗﻨﻬﺎئی ﺨﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﻥ کاﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺳﻠﻮک الهی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ. ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻧﻔس ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺁﻥ
ﺒﺼﻔﺎﺕ الهی ﻨﻮخ
فوق بشری اﺯ ﭘﻴﺮکامل
الهی اﺳﺖ. (ﻋﻤﻞ)
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
سالک ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰو
توسل ﻭ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺨﺸﺶ ﻭ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻤک ﻜﺮﺩﻥ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧند ﭘس
ﺍﺯ ﺭفع ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻧﻴﻮﻯ و بشری ﺨﻮﺩ
به سلوک الهی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.(ﮐﺘﺐ
ﻋلب ﻨﻔﺴﻪ ﺍﻟﺮﺣمة
) ﺗﻌﻬّﺪ ﺗﺮﺣم
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ.

حدیث 1679
مکرر - ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ34 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻳک اﻋﺮﺍبی ﺒﻨﺰﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻣﺪ
و ﮔﻔﺖ ﻣﺮﺍ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻮﺑﻪ ﺭﻭﺷﻥ
کن ﺗﺎ ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﻗﺎﺑل
ﻘﺒﻮل ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩ:
اﻥّ ﺒﺎﺑﻬﺎ
ﻣﻔﺘﻮح لإبن ﺁﺩﻡ
ﻟﺎ ﻳﺴﺪ حتّی ﺘﻄلع
اﻟﺸﻤس ﻣﻥ ﻤﻐﺮﺑﻬﺎ
ﻭ ﺫﻟﻚ ﻗﻮﻟﻪ ﻫل
ﻴﻨﻈﺮﻭﻥ اﻟّﺎ
ﺃﻥ ﺘﺄﺗﻴﻬم اﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﺃﻭ ﻳﺄتی ﺮﺑّﻚ
ﺃﻭ ﻳﺄتی ﺒﻌﺾ ﺁﻳﺎﺕ
ﺭﺑّﻚ ﻭ هی ﻄﻠﻮع
اﻟﺸﻤس ﻣﻥ ﻤﻐﺮﺑﻬﺎ
ﻳﻮم ﻴﺄتی ﺒﻌﺾ
ﺁﻳﺎﺕ ﺭﺑّﻚ ﻟﺎ
ﻳﻨﻔﻊ ﻧﻔﺴﺎ ﺍﻳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻟم ﺘﮑﻥ ﺁﻣﻨﺖ ﻣﻥ
ﻘﺒﻞ ﺃﻭ ﮐﺴﺒﺖ
فی اﻳﻤﺎﻧﻬﺎ ﺧﻴﺮﺍ
ﺑﺎﺏ ﺗﻮﺑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻨی ﺁﺩﻡ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ
(ﻗﺒل اﺯﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮکی
هر ﺍﻧﺴﺎﻥ غیر
کامل الهی (ﺑﻨﻰ
ﺁﺩﻡ) ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ ﺍﺑﻥ ﺁﺩم
هستند. ﻭ ﺑنی ﺁﺩﻡ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﻴﺎ
ﺁﺩم کاﻣل الهی
هستند) ﻭ ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺏ
ﺗﻮﺑﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﻭﻗتی
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ از ﻣﻐرَبّ
ﻃﻠﻮع کند. ( ﻳﻌنی
ﺪﺍﺋم ﻮ ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺯﻳﺮﺍ ﻃﻠﻮع ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺍﺯ ﻣﻐرَبّ مﻌنی
ﻤﺤﺎل ﺒﻮﺩﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﻣﺮگ اﻧﺴﺎﻥ ﻏﺮﻭﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﻃﻠﻮع
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ ﺩﺭ ﻣﻐرَبّ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﻠﻮع ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﻣﻐرَبّ ﻭ ﺍﺧﺮ
ﻭﻗﺖ ﻏُﺮﺑﺖ ﻭ ﺍﻧﺰوﺍﻯ
ﺴﻠﻮکی اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺎ ﻣﺮگ ﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍﻩ ﺗﻮﺑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺁﻳﺎ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻭ ﺗﻮقع
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺎﺯل
ﺸﻮﺩ. ( ﺑﺠﺎﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ) ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺎ ﺑرَبّرخی
اﺯ ﺁﻳﺎﺕ و
مراتب و
فرشتگان ﺧﺪﺍﻳﺖ
ﺑﻨﺰﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
( ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﺁﻣﺪ
ﻧﻴﺎﺯ بتوبه ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﺑﺮخی ﺁﻳﺎﺕ الهی
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
و نه آخوندها ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ سلوک
الهی آیات
شهودی ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑسلوک الهی ﺗﻮﺑﻪ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎح ﺬﺍﺕ
نیاز ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ) ﺁﻳﺎﺕ
الهی ﻮﺍقعی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ دز پیمان
همان کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
بمعرفی خداوند
بسالک هستند) ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺪﺭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻠﻮع
ﺨﻮﺭﺷﻴد اﺯ ﻣﻐرَبّ
ﺍﺳﺖ. (ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ ﻤﻠﺎﺋک
ﻮ ﺁﻳﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ اﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
شخصا ﺑﻴﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻣﺮگ و محشر
ومسخ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺩﻳنی ﺒﺮﺍﻯ ﻤُﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع هاﻯ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺴخ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺁﻥ
ﺒﻘﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺯﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺁﻳﺎﺕ ﺧﺪﺍﻳشان
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧف عی ﺒﺮﺍﻯ
کسی اﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮ
ﺑﺎﻭﺭﻯ (ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
عملی ) ﺧﻮﺩﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮﺩ. ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻭ ﺯﻭﺩﺗﺮ
توبه را آغاز ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﺎﻭﺭﻯ ﻨﻈﺮﻯ ﻭ
ﻋﻤلی ﺴﻠﻮک ﺁﻧﻬﺎ
ﻧفع ﺨﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث
مکرر 1580 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ34 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ: اﻧّﻪ ﮐﺎﻥ
ﻠﻠﺄﻭﺍﺑﻴﻥ
غفوﺭﺍ ﻗﺎل هم
اﻟﺘﻮﺍﺑﻮﻥ اﻟﻤﺘﻌﺒّﺪﻭﻥ
ﮐﻪ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭّﺍﺑﺎﻥ
ﻮ ﭘﻨﺎﻩ ﺟﻮﻳﺎﻥ
غفوﺭ ﻭ ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ( ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻨﺎﻩ ﺑﺮﺩﻩ ﺑﺨﺪﺍ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕﺍﻭ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯ
ﺒحَقّ الهی
کاملان
پیامبر و امام
گونه ﺨﻮﺍﻫند ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺠﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
هستند) ﺍﻣﺎم اﻳﻥ
عباﺭﺕ را ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺘﻮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎنی
قبلا ﻤﺘﻌﺒّﺪ
قشری بوده ﻳﻌنی
کسانی ﺘﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺗﻌﺒّﺪ ﻭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻋﻤﺎل عباﺩﻯ ﻭ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﺘﻘﺪّس
دﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﺠﺎﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ شایسته ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺨﺪﺍ ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺗﻌﺒّﺪﻯ
هم ﻨﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ برا
وسیله ﺭﺍ ﻋﺒﺎﺩﺕ
مقبول خدا
میخوﺍند ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
باطل شرک آمیز
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ هر ﻤﺬﻫب
اﺳﻠﺎمی رﺍ
حتی ﺍﻋﻤﺎل
همه مذاهب ﺳﻨّﻯ
ﻮ ﺷﻴﻌﻪ ﻭ مُدّعی
ﻮﻟﺎﻳﺖ (متعبّد)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ . ﮐﻪ ﻣﺘﻈﺎﻫﺮ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ ﻭﺧﻴﺎل
ﻤﻴﮑﻨند ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﻮّﺍﺏ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺗﻮﺑﻪ نصوح ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
مکرر 1681 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ34 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺷﺨصی ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺴﺎﻳﮕﺎنی
ﺪﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﺳﺎﺯ ﻭﻏﻨاء
ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻣﻴﻨﺸﻴﻨم ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮔﻮﺵ ﻣﻴﺪﻫﻢ.
ﺍﻣﺎم گفت ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﮑن. ﺷﺨﺺ ﮔﻔﺖ ﺣﺮﮐتی
ﻨﺪﺍﺭﻡ ﺻﺪﺍئی
اﺳﺖﮐﻪ ﺑﮕﻮشم ﻤﻴﺮﺳﺪ
(ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻣﺎم اﺳﺖ
ﮐﻪ از ﻃرَبّ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺧﻮﺵ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﻭﺿﻤﻨﺎ ﻣﺎنع سلوک
الهی ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
و توسل ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻣﻨﻊ ﺍﻣﺎم ﺒﺮﺍﻯ
ﺠﺎﻧﺸﻴنی اﻳﻦ ﻃرَبّ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎم گفت ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻪ ﻗﺮﺍنی ﺮﺍ
ﻧﺸﻨﻴﺪﻩﺍﻯ که
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ
اﻟﺴمع ﻮ ﺍﻟﺒﺼﺮ
ﻭ ﺍﻟﻔؤاﺩ کُلّ
اﻭﻟﺌک کاﻥ
عنه ﻣﺴﺌﻮﻟﺎ ﻗﺎﻝ
ﺑﻠﺎ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﻓﮑﺄﻧّﻯ
ﻠم ﺃﺳمع هذﻩ ﺍﻟﺂیة
ﻗﻄّ ﻤﻥ کتاﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻥ عجمی ﻮﻟﺎ ﻣﻥ
عرﺑﻰ ﻟﺎ ﺟﺮﻡ ﺍﻧّﻯ
لا ﺃﻋﻮﺩ ﺍﻥ ﺸاء
اﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﻧّﻯ ﺃﺳﺘﻐﻔﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﻓﻘﺎل له
ﻗم ﻔﺎﻏﺘﺴل ﻮ ﺻل
ﻤﺎ ﺑَﺪﺍ ﻟﻚ ﻓﺎﻧّک
کنت ﻣﻘﻴﻤﺎ علیّ
ﺃﻣﺮ ﻋﻈﻴﻢ ﻣﺎ ﮐﺎﻥ
ﺃﺳﻮء ﺣﺎﻟﻚ ﻟﻮ
ﻣُﺖ علیّ ﺬﻟﻚ ﺍﺣﻤﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺳﻠﻪ ﺍﻟﺘﻮبة
ﻣﻥ کلّ ﻤﺎ ﻳﮑﺮﻩ
ﺍﻧّﻪ ﻟﺎ ﻳﮑﺮﻩ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻘﺒﻴﺢ
ﻭ ﺍﻟﻘﺒﻴح ﺪﻋﻪ
ﻟﺄﻫﻠﻪ ﻓﺎﻥ ﻠﮑلّ
ﺃﻫﻠﺎ ﮐﻪ ﮔﻮﺵ ﻭﭼﺸم
ﻮ ﺩﻝﻫﻤگی ﻤﺴﺌﻮل
کاﺭ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
آن ﺷﺨﺺ ﮔﻔﺖ ﺁﺭﻯ
ﻣثل این اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻥ اﻳﻥ آیه ﺭﺍ
ﻧﺸﻨﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ.
ﻟﺎﺟﺮ ﻮ ﻟﺎﺑﺪ ﺍﻥ
ﺸاء اﻟﻠﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺪﺍﻥ کاﺭ ﻧمی ﭙﺮﺩﺍﺯﻡ.
ﻭ ﻣﻥ اﺯﺧﺪﺍ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ. ﺍﻣﺎم
گفت ﺑﺮ ﺧﻴﺰ ﻭﻏُﺴل
کن ﻭ ﺑﺪﺍﻧﭽﻪ ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﻇﻬﻮﺭ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺻل
کن ( ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻯ ﻭﻧﻈﺮﻯ
که ﺗﺎﺯﻩ ﻳﺎﻓﺘﻰ
. ﻭ (ﺻﻠﺎﺕ) ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
(ﺻِﻠﻪ) ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
وتوسّل ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻦ)
ﺗﻮ ﺑﺎ اﻭﻣﻘﻴم
ﻮ ﺃﻣﺮﻋﻈﻴﻤﻰ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻰ. ﻭ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﻤُﺮﺩﻯ ﻭﺑﺎ
ﺁﻥ ﺤﺎل ﻤﻰ ﺑﻮﺩﻯ.
ﺧﺪﺍﻳﺖ ﺭﺍ ﺳﭙﺎس
ﮔﻮ ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺗﻮﺑﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻩ. ﺍﺯ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﮑﺮﻭﻩ ﻭ ﺑﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺰ ﺍﺯ (ﻗﺒﻴﺢ) ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻗﺒﻴح
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺁﻥ ﺮﻫﺎ ﮐﻦ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ثاﻳﺴﺘﮕﺎنی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
(ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک اﻋﻀﺎﻯ
ﺘﻥ اﻭ شاهد
وگواه ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻧﻪ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮐﻪ ﺟﺴمی
نیز ﺤﻀﻮﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺭﻭح ﺪﻳﮕﺮ شایستگی
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﺠﺴم ﺒﺸﺮﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻥ ﺪﻧﻴﺎ
ﮐﻪ ﺁثاﺭ ﮔﻨﺎﻩ
ﺩﺭ ﺑﺪﻥ ﭙﻴﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺁثاﺭ ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺭﻳﺎﺿﺖ
ﺑﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺪﻥ ﺴﺎﻟک
ﭙﻴﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﻭﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭﺗﺠﺪﻳﺪ ﻭﺿﻮ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﻭﺭﻯ اﺯﻭﻗﺖ
ﮐُشی ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺯﻧﺪگی کند. (ﻗﺒﻴﺢ)
ﺯﺷﺖ ﻭ ﺯﺷﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﺃﻫﻞ) شایستگان
ﺪﺍﺭﺍﻯ اﻫﻠﻴّﺖ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی هستند

حدیث
مکرر 1582 – اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺎﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ34 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻤﺎ ﻣﻥ
ﻤﻮٴﻤﻥ ﻴﺬﻧﺐ ﺫﻧﺒﺎ
ﺍﻟّﺎ ﺃجَلّ ﺴبع
ﺴﺎﻋﺎﺕ ﻓﺎﻥ اﺳﺘﻐﻔﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﻏُﻔﺮ ﻟﻪ
ﻭ ﺍﻧّﻪ ﻟﻴﺬﮐﺮ
ﺫﻧﺒﻪ ﺑﻌﺪ ﻋﺸﺮﻳﻥ
ﺴنة ﻓﻴﺴﺘﻐﻔﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﻓﻴُﻐﻔﺮ
ﻟﻪ ﻭ ﺍﻥ اﻟﮑﺎﻓﺮ
ﻟﻴﻨسی ﺬﻧﺒﻪ ﻟﺌﻠّﺎ
ﻳُﺴﺘﻐﻔﺮﺍﻟله
ﻫﺮ ﻣﻮٴﻤﻨﻰ
(ﺳﺎﻟک اﻭم کننده
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﭼﻮﻥ
گناهی کند ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻮﻯ ﻣﻬﻠﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭ ﺗﻮﺑﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
گناﻩ ﻧﻤﻮﺩ ﻣﻮﺭﺩ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻮ ﻋﻔﻮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﻴﺴﺖ
ﺳﺎل ﺒﻌﺪ ﺑﻴﺎﺩ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﮐﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﻣﻮﺭﺩ
ﻋﻔﻮ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭلی کاﻓﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻋﺖ ﻣﻬﻠﺖ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮ ﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻋﺘﻬﺎ
ﺷﺼﺖ ثاﻧﻴﻪﺍﻯ
ﻨﻴﺴتند. ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﭘس ﺍﺯﻫﻔﺖ
سعی ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
گناﻫﺎﻥ ﺒﻄﻮﺭ ﻧﻬﺎئی
ﺒﺨﺸﻮﺩﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟﻬﺎ ﺑﻌﺪ
ﺑﻴﺎﺩ ﺑﻴﺎورﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮔﻨﺎﻩ ﺫﺍﺗﺎ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣثبت ﭼﻮﻥ
ثوﺏ پیراهن ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻋﺪمی
ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍئی هستند.
ﻣﻬم ﻔﻬﻤﻴﺪﻥ ﻮ
ﺩﺭک اﻧﺴﺎﻥ ﺑﺨﻄﺎﻯ
کاﺭ ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﺍﺯ
ﻳک عمل ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ
ﻮ ﻓﮑﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁثاﺭ
ﺭﻭحی ﺒﺠﺎﻯ ﻨﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻋﺪﻣﻴّﺖ
ﺻﻔﺎنی ﺪﺭ ﺭﻭج
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍی ﻭﻯ اﺳﺖ.
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻮٴﻤﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﻓﻬﻢ ﻣﻬم اﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻓﻬﻤﻴﮑﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ ﻭ ﺗثبیت
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺣﺮﻑ ﺷﻴﺮﻳﻥ ﻤﻄﻠﺒﻰﻭ
ﻓﻬم ﺁﻥ کافی ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﺎﻓﺮ ﺟﺎﻫل ﻮ ﻫﺮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. (ﺃجَلّ)
ﺑﺘﺄﺟﻴل ﻮ ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﭘس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﺃجَلّ
ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻣﻬﻠﺘﻬﺎﻯ ﻤﻘﺮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺤﻘق هر
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺣﺪّﻯ ﺪﺭ
ﻳک ﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻌﺪم
ﺘﺸﻮﻳق ﻤﺮﺍﺣل
ﺒﻌﺪﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻤّﺖ ﻭ جِدّیت
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺸﺪﻳﺪ
ﻭﺗﻠﺎﺵ ﻃﺎﻗﺖ
فلرﺳﺎ ﺷﺒﻴﻪ تَقرُّب
ﺑﻤﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻴک ﻤﺮﺣﻠﻪ
مقدماتی ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻤﺮﺍﺣل
ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺮﻭﺩ. ﺃجَلّ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻤﻌنی
ﻔﺮﺻﺖ ﻃﺒیعی ﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ اﺩﺍﻣﻪ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ و
اعمال ﺳﻠﻮﮐﻰﺩﺭﻳک
ﻤﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ (ﺍجَلّ)
ﻫﻤﺮﻳﺸﻪ ﺑﺎ (ﻋﺠﻠﻪ)
ﻭ ﺑﺎ (ﻋﻘﻞ) ﭘﻴﺮﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻓﻬم
هر ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺩﺭﺟﻪ ﻓﻬم
اﺯ ﻣﺮﺍﺣل ﻮ ﺃﺟﻠﻬﺎﻯ
ﻘﺒلی ﻮ ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.

حدیث
مکرر 1683 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻥ اﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ35 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺎﻭﻳﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ (ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻥ ﺨﻠﻴﻔﻪ ﭘﻨجَم
ﺮﺍﺷﺪﻳﻥ ﺒﻮﺩ. ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﻣﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﮐﻮﻓﻪ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥﭘس
ﺍﺯﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺒﻮﺩ.
ﻭلی ﺒﺎ ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
ﻤﻌﺎﻭﻳﻪ ﺩﺭثاﻡ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
نبرد ﺪﺍﺷﺖﻭﭘس
ﺍﺯﺗﺮﻭﺭ ﻣﻮﻟﺎ
ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺁﻥ
ترور ﺸﺮﻳک ﺒﻮﺩ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ ﺒﻤﺬﺍکُرِه
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ ﺤﺎﺿﺮ
ﺷﺪ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻯ
ﺮﺍ ﺑﺎ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺑﺒﻨﺪﺩ ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻥ ﻮ ﻳﺎ ﺍﮔﺮ
امام حست زنده
نبود ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻥ
خلیفه ﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﻤﻌﺎﻭﻳﻪ ﻳﺰﻳﺪ
ﭘﺴﺮﺵ ﺭﺍ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺩﻭم اﻣﻮﻯ ﻤﻨﺼﻮﺏ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﻴﻌﺖ ﮔﺮﻓﺖ.
ﻭﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﺴﻤﻮم کرﺩ
ﻭﻣﺎﺟﺮﺍﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻭ
ﺩﻭﻟﺖ ﺩﺍﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
همیشه ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
(ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﺑﻮﺩﻩ ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺍﺷﺘﻦ
(ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ)ﮐﻤک
ﺒﺘﻮﺳﻌﻪ ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮالهی ﻤﻴﺸﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﻗﺴﻤتی
اﺯ ﻧﺎﻣﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻦ ﺑﻤﻌﺎﻭﻳﻪ
چنین آمده ﺍﺳﺖ:
ﻔﺄﻣّﺎ ﺍﻟﻘﺮﺍبة
ﻓﻘﺪ ﻧﻔﻌﺖ ﺍﻟﻤﺸﺮﻙ
ﻭهی ﻮ ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻠﻤﻮٴﻤﻥ
ﺃﻧﻔﻊ ﻗﺎل ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻟﻌﻤّﻪ ﺃلب
ﻄﺎﻟﺐ ﻭﻫﻮ فی
اﻟﻤﻮﺕ ﻗل لا ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺃﺷفع
ﻠک ﺒﻬﺎ ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎمة
ﻭﻟم ﻴﮑﻥ ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻳﻘﻮ ﻟﻠﻪ
ﻭ ﻳﻌﺪ ﺍﻟّﺎ ﻣﺎ
ﻳﮑﻮﻥ ﻤﻨﻪ علیّ
ﻴﻘﻴﻦ ﻭ ﻟﻴس ﺫﻟک
لأحد ﻣﻥ اﻟﻨﺎی
ﮐﻠّﻬﻢ ﻏﻴﺮ ﺷﻴﺨﻨﺎ
ﺃﻋنی ﺃﺑﺎ ﻃﺎﻟﺐ
ﻳﻘﻮل ﻟﻠﻪ عَزّ
ﻭجَلّ ﻭ ﻟﻴﺴﺖ ﺍﻟﺘﻮبة
ﻟﻠﺬﻳﻥ ﻴﻌﻤﻠﻮﻥ
اﻟﺴﻴّﺌﺎﺕ حتّی
اﺫﺍ ﺣﻀﺮ ﺃﺣﺪﻫﻢ
ﺍﻟﻤﻮﺕ ﻗﺎل اﻧّﻯ
ﺘﺒﺖ ﺍﻟﺂﻥ ﻭﻟﺎ
ﺍﻟﺬﻳﻥ ﻴﻤﻮﺗﻮﻥ
ﻮﻫم کفّارا ﺍﻭﻟﺌک
ﺃﻋﺘﺪﻧﺎ ﻟﻬﻢ ﻋﺬﺍﺑﺎ
ﺃﻟﻴﻤﺎ ﺍﻣّﺎﺧﻮﻳشی
ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻨفع
ﻤﺸﺮک باﺸﺪ ﻭلی
ﺒﺨﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻮٴﻤﻥ
اﻳﻥ ﻘﺮﺍﺑﺖ ﻣﻔﻴﺪﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. (ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ شاخه
ﺑنی اﻣﻴّﻪ ﻗﺮﻳﺶ
دز مکّه بود ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺧﺎﻧﺪﺍﻧﺶ ﺍﺯ
شاخه ﻫﺎشمی
قریش اﺳﺖ که
قرّه گیران سالک
زردشتی بوده
که ﺑنی اُﻣﻴّﻪ
زرئشتیان غیر
سالک بدون اوم
و توسل عبادی
بودند و امیه
اسم بی مسمّی
برای قشری زرئشتی
بود. ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
نبوّت برای ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺍﻭم
کننده اومّی ﻭ
ﺳﺎﻟک ﻘﺮﻳشی ﺒﻮﺩ
و هاشمی یعنی
هشم و خورد
کننده روان خود
بودند که بشهوئ
مراتب زردشت
وبعدا مسیح
برسند ﻭﻗﺸﺮﻯ ﻘﺮﻳشی
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
بقشری های زردشتی
مکه ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
(ﺍﻣّﻰ) ﺑﻨﻰ (ﺍﻣﻴّﻪ)
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻥ.
بودند . ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎق
قشری ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭلی ﺸﺎﺧﻪ
ﻫﺎﺷمی ﮐﺎﺭشان
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
(ﻫَﺸم ﻨﻔس ) ﻭﺧﻮﺭﺩ
ﮐﺮﺩﻥ ﻨﻔس أمّاره
ﻭﺣتی کشتن ﺁﻥ ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭحدیث
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﻫم اﺩﻋﺎﻯ
ﺨﻮﻳشی ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻋﺒﺎﺳﻴﺎﻥ ﻮ ﻋثماﻧﻴﺎﻥ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻴﺎﻥ ﻫﻤﻴﻥ
اﺩﻋﺎﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭلی اﻣﺎم ﺤﺴﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣثال ﻤﻌﺎﻭﻳﻪ
ﻣﺸﺮک هستند ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭ ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ
بوده ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭ
ﻳک ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
مشرک ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل ﺴﺎﻟک
اﻭم کننده ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻳﻥ ﻘﺮﺍﺑﺖ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ ﺍﮔﺮﺑﻨفع
ﺘﻮ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮٴﻤﻥ سالک
اوم کننده ﻮﻗنی
ﻤﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ شاخه ﻫﺎﺷمی ﺒﺮﺳﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻗﺮﺍﺑﺖ ﻭ ﺧﻮﻳﺸﻰ
ﺑﻤﻌنی ﺪﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺘﻘرَبّ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ ﻮ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺳﺎﻟک
ﻮ شاهد ﻗﺎﺋم ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﻭ
ﺍﻣثال او ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺭ
تَقرُّب ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻮ ﺗﮑﺎﻣلی ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌﻤﻮﻳﺶ ﺍﺑﻮﻃﺎﻟﺐ
(ﭘﺪﺭﻣﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ
ﻭﭘﻴﺮ زردشتی
قشری ﺁﻧﺮﻭﺯ ﻗﺮﻳﺶ
ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺮﻫﺒﺮ
ﺩﻳنی ﻘﺮﻳﺶ و
پرده دار کعبه
ﺑﻮﺩ. ﻭﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮔﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﻯ
گفت ﮐﻪ ﺑﮕﻮ ﺟﺰ
ﺧﺪﺍ ﺧﺪﺍئی ﻨﻴﺴﺖ
ﺗﺎ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﻨفع ﺘﻮ ﺷﻔﺎﻋﺖ
کنم .( ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﻭ شایسته ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻫم ﻨﺒﻮﺩ. و روز
یامت روز شهود
قائم است ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ ﻣﻌنی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﺎﺹ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻥ
ﻴﻚ ﺭﻭح غیر ﺳﺎﻟﻚ
ﺣتی ﺤﻀﻮﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺩﺭ
ﺷﺄﻥ مقام
الهی شده اﻭ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺤث
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺑﻮ ﻃﺎﻟﺐ
ﭘﺪﺭ ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﺁﻳﺎ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
جدید ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩ ﻳﺎ ﻧﻪ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺑﻴﻥ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ علیّ
ﻮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ اﻭ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ ﻤﺴﺄﻟﻪ
ﻣﻬمی نیز ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺨﻮﺩ
ﺭﻭح اﺑﻮﻃﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺭﺑطیّ ﺒﻤﻮﻟﺎ
ﻭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.) ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺖ ﭼﻨﻴﻥ ﺸﻬﺎﺩﺗﻰ
(ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺩفع
ﺸﺮﻙ وﻫﻤﺮﺍﻩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﻤﻌنی ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺻﺮﻑ ﺑﻴﺎﻥ ﻴﻚ ﺟﻤﻠﻪ
اینکه خدا اله
است ) ﺑﺎﻳﻥ ﺸﺮﻁ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ کلام ﺪﺭﺟﻤﻠﻪ
ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺑﺎ عین
الیقین شهودی ﺒﺎﺷﺪ
(ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻠم اﻟﻴﻘﻴﻥ
اﻭ ﻭﻯ ﺮﺍ ﺑﺒﺎﻭﺭﻯ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳتی
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ
سالک ﺑﻌﻴﻥ اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ هفتم الهی
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺑﻮﻃﺎﻟﺐ
ﺑﺎ ﮔﻔﺘﻥ ﺟﻤﻠﻪ
ﮐﻪ ی: ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪی
ﺍﺳﺖ ﺷﻔﺎﻋتی و
شهود قائم ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ) ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﺑﻮﻃﺎﻟﺐ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮﺍقعی ﺪﺍﺭﺩﭘس
ﮔﻔﺘﻥ آن ﺟﻤﻠﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ اﺭﺯﺵ
خواهد بود. (ﻭﺍﮔﺮﭼﻨﻴﻥ
ﻴﻘﻴنی ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺮﺍﻧﺪﻥ اﻫﻤﻴّتی
ﻨﻤﻰ ﺩﺍﺷﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﮑﻮم
کرﺩﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻗﺮﻳﺶ
ﺑﻮﺩ.(ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﺑﻮﻃﺎﻟﺐ ﺑﺰﺭﮒ
ﻗﻮم ﻮﻃﺮﻳﻘﺖ ﻗﺪﻳم
ﺰﺭﺩﺷتی ﻘﺮﻳﺶ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
شیخ ﻤﺎ ﻳﻌنی ﺠﺪّ
ﺑﺰﺭگ اﻣﺎم ﺤﺴﻦ
ﻭ ﭘﺪﺭ ﺑﺰﺭﮒ
روحانی زردشتی
قریش ﻏﻴﺮﺍﺯ ﺍﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐ
ﺟﺪّ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﻗﻮم ﻘﺮﻳﺶ قبل
از ابوطالب ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
در ولایت
زردشتی محمد ﺑﺰﺭگ
کرﺩ ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺩﻳنی اﻭﻟﻴﻪ ﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺳﭙس ﺍﺑﻮﻃﺎﻟﺐ
ﭘﺪﺭ جسمانی و
روحانی ﻣﻮﻟﺎ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﻗﺮﻳﺶ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻗﺪﻳﻢ ﺯﺭﺩﺷتی
ﻮ ﺳﻠﻮکی ﺒﻮﺩ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ.ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
سالک پیشین
خود ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﻋﻠﺎم ﻮﺍﺑﺴﺘگی
ﻨﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮ متعبّدﺍﻥ
قشری ﻘﺮﻳﺶ ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭ ﺩﺷﻤﻦ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﺪ ﮐﻪ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻗﺮﻳﺶ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭﺟﺪّ
ﺍﻭ ﺭﺳﻤﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﮐﻨﻨﺪ.) ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻮﺑﻪ ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﻨﺎه
کاﺭﺍﻥ ﺪﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪ. (ﭘس
ﺍﺑﻮﻃﺎﻟﺐ ﺑﺎﻭﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ در
آغاز جوانی ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﻭﻗﺒﻠﺎﻫم
ﺘﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮکی
کرﺩﻩ ﺑﻮﺩ) ﻭ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻟﺂﻥ ﺘﻮﺑﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﻭ ﺗﻮﺑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ کسانی ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﮐﺎﻓﺮ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﺬﺍﺏ ﺩﺭﺩﻧﺎک
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺩﺍﺭﻳﻢ
( ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﻤﺤﮑﻮم
هستند. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﺎﺹ ﺗﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻓﺴخ
گیاهی گناﻩ ﮐﺎﺭﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ به ﻤﻌﺎﻭﻳﻪ
ﭘﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺩﻟﻴل ﺘﻮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺎ ﺑﺮﺍﻯ اﺑﻮﻃﺎﻟﺐ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻌﺪم
ﺤﻘﻮق ﺒﺮﺍﻯ اﻣﺎم
ﺤﺴﻥ ﺸﻮﺩ ﻣﻨﻄقی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ ﻋﻤل ﻨﮑﺮﺩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﺗﻮﺑﻪ
ﻗﺒﻮل ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ اﺻﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺍﺑﻮﻃﺎﻟﺐ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﺪ ﻭﻫﻨﻮﺯ ﻫم
ﺮﻭﺷﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﺑﻮﻃﺎﻟﺐ
جمله را ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﺭ
ﺩل گفته ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ ﺑﻔﮑﺮﻋﻤلی
سلوک الهی ﺑﺎ ﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭﻋﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻥ ﺒﺮﺳﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﮐﻤﺎل ﻨﻬﺎئی
ﻨﻴﺰ ﺑحقّ
الیقین ﻤﻴﺮﺳﺪ.
شاید ﺑﺤث ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻥ اﺯ ﻟﺤﺎﻇ
اﺳﺘﺪﻟﺎل ﻤﻨﻄﻘﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﻭلی
اﻧﺴﺎﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
اﺯ ﻗﺒل باور
داشته ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺑﻮﻃﺎﻟﺐ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﺑﺎﻳﻥ
ﺪﻟﻴل که ﺣﺎﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻤﺎم کسانی
که ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﺑﺨﻮﺍﻫند ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻠﺎﺋم
ﻤﺮگ ﺮﺍ ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭلی ﺴﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭند.

حدیث
مکرر 1684 که ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ35 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻟﺘﺎﺋﺐ ﺍﺫﺍ
ﻟم ﻴﺴﺘﺒﻥ ﺃثر
ﺍﻟﺘﻮبة ﻓﻠﻴس ﺑﺘﺎﺋﺐ
ﻳﺮضی اﻟﺨﺼﻤاء
ﻮ ﻳﻌﻴﺪ ﺍﻟﺼﻠﻮﺍﺕ
ﻭ ﻳﺘﻮﺍضع ﺒﻴﻥ
اﻟﺨﻠﻖ ﻭﻳﺘّقی
ﻨﻔﺴﻪ ﻋﻥ اﻟﺸﻬﻮﺍﺕ
ﻭ ﻳﻬﺰل ﺮﻗﺒﺘﻪ
ﺑﺼﻴﺎم اﻟﻨﻬﺎﺭ
ﻭ ﻳﺼﻔﺮ ﻟﻮﻧﻪ ﺑﻘﻴﺎم
اﻟﻠّﻴﻞ ﻭ ﻳﺨﻤﺺ
ﺑﻄﻨﻪ ﺑﻘلّة ﺍﻟﺄﮐﻞﻭ
ﻳﻘﻮّس ﻇﻬﺮﻩ ﻣﻥ
ﻤﺨﺎفة ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﻭ ﻳﺬﻳﺐ ﻋﻈﺎﻣﻪ
ﺷﻮﻗﺎ ﺍلی اﻟﺠنّة
ﻭ ﻳﺮﻕّ ﻗﻠﺒﻪ ﻣﻥ
هول ﻤﻠک اﻟﻤﻮﺕ
ﻭ ﻳﺠﻔﻒ ﺟﻠﺪﻩ علیّ
ﺒﺪﻧﻪ ﺑﺘﻔﮑّﺮ
ﺍﻟﺄجَلّ ﻓﻬﺬﺍ
ﺃثر ﺍﻟﺘﻮبة ﻭ ﺍﺫﺍ
ﺭﺃﻳﺘم اﻟﻌﺒﺪ
علیّ هذه ﺍﻟﺼﻮﺭة
ﻓﻬﻮ ﺗﺎﺋﺐ ﻧﺎصح
ﻠﻨﻔﺴﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﮔﺮ ﻋﻠﺎﺋم ﻮﺁثاﺭ
ﺗﻮﺑﻪ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻨﺪﻫﺪ ﺗﺎﺋﺐ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﺑﺎ ﺍﻋﻤﺎل
ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ثاﺑﺖ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭسلوک
الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ) ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮ ﺁﺳﻴﺐ ﺩﻳﺪگان
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﺍضی
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ. ( ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺍﺋم ﺪﺭ ﺻﻠﻪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.)
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺧﻠق ﺒﺘﻮﺍﺿﻊ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
ﻮ ﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺗﻬﺎ
ﻭ هَوَسها ﺑﮑﻨﺪ
(ﺣتی اﮔﺮ ﺯﻥ ﺸﺮعی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ ﭼﻨﺎﻥ
گرﺩﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺭﻭﺯﻩﻫﺎ ﻟﺎﻏﺮ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺭﻧﮕﺶ ﺑﺎ ﻗﻴﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺸﺒﺎﻧﻪ ﺯﺭﺩ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ (ﺑﻴﺨﻮﺍبی
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻣﺪﺍﻭم
ﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﻧﻴﺰ ﭼﻨﺎﻥ
ﺸﮑم کندﻩ ﺍﻭ ﺑﮑﻤﺮﺵ
ﺑﭽﺴﺒﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﺨﻮﺭﺩﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺣتی
کمرﺵ ﺍﺯ ﺗﺮس ﺁﺗﺶ
جَهَنّم ﺨم ﺸﻮﺩ
ﻭ ﻗﻮس ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎﻳﺶ
ﺫﻭﺏ ﮔﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻮق ﺒﻬﺸﺖ (ﻳﺎ
کسب ﺷﻬﻮﺩ
نهائی ) ﺑﺎﺷﺪ (ﺑﺎ
ﺳﺮﺳﺨتی ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺳﺨﺘﻴﻬﺎﻯ اﻳﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻗﻠﺒﺶ ﺍﺯ ﺗﺮس ﻭ
ﻣﺮگ ﺮﻗﻴق ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ( ﺭﻗّﺖ ﻗﻠﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺗﺮک ﺘﮑﺒّﺮ ﻫﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ) ﻭ ﭘﻮﺳﺖ ﺗﻥ
اﻭ ﺑﺮ ﺑﺪﻧﺶ ﺧﺸک
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ ﺑس
ﮐﻪ ﺑﻔﮑﺮ ﺍجَلّ
ﻮ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﻋﻤﺮ
ﮐﺎفی ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﻧﻬﺎئی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﻭ ﺍﻳﻥ اﺯ ﻋﻠﺎﺋم
ﻮ ﺁثار ﺗﻮﺑﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺮﺍ ﭼﻨﻴﻥ ﺪﻳﺪﻳﺪ
ﺗﺎﺋﺐ ﻭﺍقعی ﻮﻧﺎف
ع ﺨﻮﻳﺶ ( ﺩﺭ ﺳﻠﻮم
ﻨﺼﻮﺣﻰ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﻮ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﮔﻔﺘﻥ ﻨﺠﺎﺕ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺷﻔﺎﻋﺖ ﺧﻮﻳشی
ﻮﺩﻭﺳتی ﻨﻪ ﮐﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺬﻳﺮﺍ
ﺍﺳﺖ. (پیوستن ﭘﻴﺪﺍ
ﻭ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﮔﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺎﺑل
ﺒﻴﻨﺎئی ﻔﺎﺭﺳﻰ
ﻭ ﻗﺎﺑل ﺒﻴﻨﺶ ﻋﻘلی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺎﻇﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺍثر ﺗﻮﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁثاﺭ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﺍﻭﻟﻴﻥ
عمل ﺴﻠﻮﻙ ﻭﺑﺮ
ﺗﻤﺎم ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻨﻴﺰ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻃﻠﺎق
اﺳﺖ. (ﺧﺼﻤاء ) دﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟف ﻮ ﺁﺳﻴﺐ
ﺩﻳﺪﮔﺎﻥ هستند.
(ﺗﻮﺍﺿﻊ) ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺟﺴم ﺒﺎ
ﺭﻭﺯﻩ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﺧﻠﺎقی
ﻮ ﻓﮑﺮﻯ ﻮ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻫﻤﻪ ﺁثاﺭ ﻗﻄعی
ﻮ ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ(
ﺣتی اﻋﻠﻢ )الهی
ﺪﺭ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﻴﻚ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﺎصح
ﻨﺼﻮح ﻮ سالک
الهی اﺳﺖ ﻭ(ﻋﺒﺪ)
ﺑﻨﺪﻩ موبد ﺩﺭﺣﺎل
ﺘﺴﻠﻴم ﻮ ﻋﺒﻮﺩﻳﺖ
ﻭ ﺑﻨﺪکی ﻮ ﻣﻮﺑﺪ
ﺷﺪﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻧﻪ ﻫﺮﮐس ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺒﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﻣﻮٴﻤﻥ ﺴﺎﻟک
ﺪل ﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻳﻥ علائم گرﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﺣﺪّ ﺍﻗلّی
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ
کاﺭ ﻳک ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮ ﺍﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﺎﺭ خودشان ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﺁثاﺭ ﻧﻬﺎئی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻋﻘلی اﺳﺖ.

حدیث
مکرر 1685 - ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ35 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺃﺗﺪﺭﻭﻥ
ﻤﻥ اﻟﺘﺎﺋﺐ؟ ﺍﺫﺍ
ﺗﺎﺏ ﺍﻟﻌﺒﺪ ﻭلم
ﻴﺮﺽ ﺍﻟﺨﺼﻤاء
ﻓﻠﻴس ﺑﺘﺎﺋﺐ ﻭﻣﻥ
ﺘﺎﺏ ﻭﻟم ﻴﺰﺩ
فی اﻟﻌﺒﺎﺩة ﻓﻠﻴس
ﺑﺘﺎﺋﺐ ﻭﻣﻥ ﺘﺎﺏ
ﻭﻟم ﻴغیر ﻟﺒﺎﺳﻪ
ﻓﻠﻴس ﺑﺘﺎﺋﺐ ﻭﻣﻥ
ﺘﺎﺏ ﻭ لم ﻴغیر ﺭﻓﻘاءه
ﻓﻠﻴس ﺑﺘﺎﺋﺐ ﻭﻣﻥ
ﺘﺎﺏ ﻭﻟﻢ ﻳغیر
ﻣﺠﻠﺴﻪ ﻓﻠﻴس ﺑﺘﺎﺋﺐ
ﻭﻣﻥ ﺘﺎﺏ ﻭﻟم ﻴغیر
ﻓﺮﺍﺷﻪ ﻭ ﻭﺳﺎﺩﺗﻪ
ﻓﻠﻴس ﺑﺘﺎﺋﺐ ﻭﻣﻥ
ﺘﺎﺏ ﻭﻟم ﻴغیر ﺧﻠﻘﻪ
ﻭﻧﻴّﺘﻪ ﻓﻠﻴس
ﺑﺘﺎﺋﺐ ﻭﻣﻥ ﺘﺎﺏ
ﻭﻟﻢ ﻳﻔتح ﻘﻠﺒﻪ
ﻭﻟم ﻴﻮسّع
گفّه ﻓﻠﻴس ﺑﺘﺎﺋﺐ
ﻭﻣﻥ ﺘﺎﺏ ﻭﻟم ﻴﻘﺼّﺮ
ﺃﻣﻠﻪ ﻭﻟﻢ ﻳﺤﻔﻈ
ﻠﺴﺎﻧﻪ ﻓﻠﻴس ﺑﺘﺎﺋﺐ
ﻭﻣﻥ ﺘﺎﺏ ﻭﻟم ﻴﻘﺪﻡ
(ﻳﻔﺪﻡ) ﻓﻀل ﻘﻮﺗﻪ
ﻣﻥ ﺒﺪﻧﻪ ﻓﻠﻴس
ﺑﺘﺎﺋﺐ ﻭ ﺍﺫﺍ ﺍﺳﺘﻘﺎم
علیّ هذﻩ ﺍﻟﺨﺼﺎﻝ
ﻓﺬﺍک اﻟﺘﺎﺋﺐ
ﺁﻳﺎ ﻣﻴﺪﺍنی
که ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺍقعی کیسسا ؟
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ (ﺳﺎﻟک
ﻤطیّع اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ بمعرفی
خداوند ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﺪ ﻭلی اﮔﺮ ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﺻﻤﺎﻥ ﻮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﺍﺿﻰ ﻧﮑﻨﺪ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ.
( ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺒﺎﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺷمنی ﻨمی ﭙﺮﺩﺍزﺩ
ﻭﺣتی ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﺍضی
ﻮﺑﺎ ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺁﺳﻴﺐ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻓﺰﻭنی
ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﺗﺎﺋﺐ ﻧﻴﺴﺖ. (ﻧﻤﺎﺯ
ﺣﺪّ ﺍﻗل ﺒﺮﺍﻯ
عوﺍﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺤﻔﻈ
ﺁثاﺭ ﺩﻳﻥ ﺪﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﺎفی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﺒﻬﺎ ﺗﺎ
ﺻﺒح ﻨﻤﺎﺯ ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺭﺍﺣتی
ﺘﻤﺎم ﻮﻗﺖ ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ جِدّیت ﻭ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ) ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﺮﺩ ﻭﻟﺒﺎس ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﺪﺍﺩ
ﺗﺎﺋﺐ ﻧﻴﺴﺖ ( ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﻠﺒﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺰﻳﺒﺎ ﻭﻇﺎﻫﺮﺳﺎﺯﻯ
گذﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻤﺎم ﻤﻈﺎﻫﺮ ﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
عوﺽ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻟﺒﺎس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻪﺑﺎﺷﺪ.
ﭼﻮﻥ ثاﻝ ﻭ ﻟُﻨگ
ﻮ ﻳﺎ ﻟﺒﺎس ﭘﺸﻤﻴﻨﻪ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﻴک ﻨﺤﻮ ﺭﺍﻳج
ﺃﻫل ﺘﺼﻮﻑ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﻧﮑﺮﺩ
ﺗﻮﺑﻪﺍﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ( ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺒﺪ
ﻭ ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ اﻧﺴﺎﻥ
سالک الهی) ﻭﻳﺎ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﻭلی
ﻤﺠﻠس ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺗﺎﺋﺐ ﻧﻴﺴﺖ
(ﻧﻮع اﺟﺘﻤﺎﻋﺎﺕ
ﻭﻣﺠﺎﻟس ﻭ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﻫﺮﮐس ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ
ﻭ ﺑﺎﻟﺸﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻋﻮﺽ ﻧﮑﺮﺩ ﺗﺎﺋﺐ
ﻧﻴﺴﺖ (ﺗﺮک ﺮﺧﺘﺨﻮﺍﺏ
ﻧﺮم ﻮ ﺭﺍﺣﺖ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ ﺳﺎﺩگی
ﻮ ﺑﻴﮕﻨﺎهی ﺪﺭ
ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ ﻭ ﻧﮕﺬﺭﺍﻧﺪﻥ
اﻭﻗﺎﺕ ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ)
ﻭﻳﺎ ﺗﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩ
ﻭﺍﺧﻠﺎق ﻮ ﻧﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﻧﮑﺮﺩ
( ﭼﻮﻥ ﺴﺎبق ﺘﻮﻃﺌﻪ
ﮔﺮﻭ ﻣﻨﺘﻘﺪ ﺍﻧﺘﻘﺎم
ﺠﻮ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻮﺍضع
ﻮ ﺗﺮﺣّم ﻮ ﮔﺬﺷﺖ
ﺑﺮﺍﻯ همه ﺣنی ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮ ﺑﺪ ﮐﺎﺭﺍﻥ ﺪﻳﮕﺮ.
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﺮﺩ ﻭﺩل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﻧﻨﻤﻮﺩ ﻭ ﮐﻒ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻭﺳﻌﺖ
ﻧﺪﺍﺩ ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ ( ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻩ
ﻳﺎ ﺑﺨﺸﻨﺪگی ﻮ
ﻣﺼﺎﻓﺤﻪ ﻭ دست
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻭﻧﻴﺰ
دل ﻨﺮمی ﻮ ﻣﺤﺒﺖ
ﺑﺮﺍﻯ همه ﻭ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻓﻬم ﻮﻋﻘل ﻮﻋﻠم
ﺨﻮﺩ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﻳﺶ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻋث
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮکی ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ ﻣﺠﺎﻟس
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑأﻣﺮ ﺳﺎﺩﮔﻰ ﻭ
ﺩﺭﻭﻳشی ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ)
ﻭ ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﺮﺩ ﻭﺍﻣﻴﺪ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺒﺂﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻧﮑﺮﺩ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺣﻔﻆ
نموﺩ ﻫﺮﮔﺰ ﺗﺎﺋﺐ
ﻧﻴﺴﺖ ( ﺍﻣﻴﺪ ﺑﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭهَوَسها
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ.
ﻭ ﻣﻮٴﺪﺏ ﺑﻮﺩﻥ
ﺪﺭ ﮐﻠﺎﻡ ﻭ ﺭﺍﺳﺖ
ﮔﻮﺋﻰ ﻭﻋﺪم کنآیه
ﺯﺩﻥ ﻮ ﺁﺯﺍﺭ ﺯﺑﺎنی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ) ﻭﻫﺮﮐس
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺂﺯﺍﺭ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺖ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮل
کرﺩ. ﻭ ﺍﺯ ﺷﮑم ﺨﻮﺩ
ﺑﺒﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ ﺳﻴﺮ ﮐﻨﺪ (ﻏﺬﺍﻯ
ﺰﻳﺎﺩﻯ ﻮ ﻣﺎﻝ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭ ﺣتی ﺒﺨﺸﻴﺪﻥ
هرﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺑﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺨﻮﻳﺶ
ﺗﺎ ﺑﺎﻋث ﺧﺮﺳﻨﺪﻯ
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﭼﻨﻴﻥ ﺨﺼﺎل ﻮ ﺻﻔﺎتی
ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺖ ﻭ ﺑﺮ ﺁﻥ
اﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ ( ﻭ ﺗثبیت
ﻋﺎﺩﺕ ﻭﻣﻠﮑﻪ ﺍﻭ
ﺷﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﺎﺋﺐ
ﺍﺳﺖ. (ﻟﺬﺍ ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻋﻤﺎل عباﺩی ﺸﺨﺼﻰ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭل
اﻋﻤﺎل ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻘﺼﺪ ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺍﺧﻠﺎق
ﻮ ﻋﺎﺩﺍﺕﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.حدیث
مکرر 1686 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ36 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺍنی ﻮﻟم
ﻴﺼﺮّﻭﺍ علیّ ﻣﺎﻓﻌﻠﻮﺍﻭﻫم
ﻴﻌﻠﻤﻮﻥ ﺒﺸﺮﻃ
اﻳﻨﮑﻪ ﺍﺻﺮﺍﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ کاﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖ ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
ﻔﺮﻣﻮﺩ: اﻟﺎﺻﺮﺍﺭ ﺃﻥ
ﻴﺬﻧﺐ ﻭﻟﺎ ﻳﺤﺪّث
ﻧﻔﺴﻪ ﺑﺘﻮبة ﻓﺬﺍک
اﻟﺎﺻﺮﺍﺭ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺑﺮﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮔﻨﺎهی ﺒﮑﻨﺪ ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺰ ﺻﺤﺒﺖ از ﺗﻮﺑﻪ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻤﻌنی اﺻﺮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺍﺯ ﻓﻬم
ﻮ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺮﺍﻩ ﭼﺎﺭﻩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﺯ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻨﺪ ﻭﺑﺎ
ﻧﻔس ﺧﻮﻳﺶ ﻧﮕﻔﺖ
ﮐﻪ ﮔﻨﺎهی ﻤﻴﮑﻨﺪ.حدیث
مکرر 1687 ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ36 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ: اﻟﻤﻘﻴم علیّ
اﻟﺬﻧﺐ ﻭ ﻫﻮ ﻣﻨﻪ
ﻣﺴﺘﻐﻔﺮ ﮐﺎﻟﻤﺴﺘﻬﺰء
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻳک گناﻩ
ﻭ ﭼﻮﻥ اﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺍﺯ ﺁﻥ گناﻩ ﮐﻨﺪﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺴﺨﺮﮔﻰ کرده
است . (ﻧﻮعی اﺻﺮﺍﺭ
ﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻪ ﻭ ﻟﺠﻮﺟﺎﻧﻪ
ﻭﺑﺎ ﺍﻃﻠﺎع
کافی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻣﻘﻴم
ﺒﺎ ﺩﻭﺍم ﻮﻳﺎ ﺑﺎ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
1688 - ﻭ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺪﺭ ﻧﻬج اﻟﺒﻠﺎﻏﻪ
ﻫﻤﻴﻥ ﻤﻔﻬﻮم ﺮﺍ
حدیث قبلی را
چنین ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
(ﺝ۵ﺹ
142 ﺑحار) کفی ﺒﺎﻟﺄجَلّ
ﺤﺎﺭﺳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ کافی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍجَلّ ﻨﮕﻬﺒﺎﻥ
اﻭ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﺮگ
ﺨﺎﺭج اﺯ ﻣﻬﻠﺖ
ﺍجَلّ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭘس ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺘﺮﺳﻴﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻥ ﻘﺎﻋﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ بی اﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺒﻬﺪﺍﺷﺖ ﻭﺳﻠﺎمتی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ سلوک
الهی ﻤﻄﺮح اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺷﺨﺼﻰ ﺳﺎﻟک
الهی ﺒﻮﺩ ﺣﻔﻈ الهی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﺸﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﺯﻧﺪگی
نوع ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﻣﻘﺎﺑل
ﺰﻧﺪگی فوق
بشری هفت هزار
سال ﺒﻌﺪ ﻧﺎ ﭼﻴﺰ
ﻭ ﺣﻘﻴﺮ ﻭ ﺗﻮﺣشی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺍﻳﻥ بی اﻋﺘﻨﺎﺋﻴﻬﺎ
ﺑسلوک الهی ﻭﺳﻠﺎﻣﺖ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﻭ ﻋﻤل
ﺒﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻋث ﺗﺴﺮیع ﺪﺭﻣﺮگ
گرﺩﺩ.

حدیث 1689 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ145 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: اﻥّ
اﻟﺮﺯق ﻠﻴﻨﺰل ﻤﻥ
اﻟﺴﻤاء الی اﻟﺎﺭﺽ
علیّ عدد ﻗَﻄَﺮ
ﺍﻟﻤَﻄَﺮ الی
کلّ ﻧﻔس ﺑﻤﺎ ﻗﺪّﺭ
ﻟﻬﺎ ﻭ ﻟﮑﻥ
لله ﻓﻀﻮﻝ ﻓﺎﺳﺄﻟﻮﺍ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻥ ﻔﻀﻠﻪ
ﺭﺯق ﭽﻨﺎﻥ اﺯ ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﺒﺰﻣﻴﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﮔﻮئی ﺒﺎﺭﺍﻥ
ﻘﻄﺮه های ﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻬﺮﮐس ﻭﻫﺮﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍنی ﺒﻘﺪﺭ
ﺗﻘﺪﻳﺮ شده ﺍﻭ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻓﻀل ﻮ ﺯﻳﺎﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ
ﺭﺯق اﺳﺖ پس ﺷﻤﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺟﺴﺘﺠﻮ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﻣﺪﺍم ﺮﺯﻗﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻮ مینوی ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺳﻌﺎﺩﺕﻫﺎ ﺍﺯ
ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﺍﺯ ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺮﻭح
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
اﺳﺖ. ﻭلی هرﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻭ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣل عقلی ﻮ ﺭﻭحی
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻬﺮﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺮﺯق غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﻌﻬﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﻮﺍﻥ اﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ گناﻩ
ﮐﺎﺭﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘﻠﻬﺎﻯ الهی
ﻮ ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﻠﮑﻮتی ﺨﺎﺹ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
1690 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ139 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی ﻮﻟﻥ ﻴﻮٴﺨّﺮ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻔﺴﺎ ﺍﺫﺍ ﺟاء
ﺃﺟﻠﻬﺎ ﮐﻪ ﺍجَلّ
کسی ﺒﺘﺎﺧﻴﺮ ﻧﻤﻴﺎﻓﺘﺪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﺃجَلّ
ﻔﺮﺍ ﺭﺳﻴﺪ. ( ﺍجَلّ
ﺒﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻗﺖ ﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﻄعی ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻔﺮﺻﺖ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
سلوک الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻮ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻤﻬﻠﺖ ﺟﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
مجدد ﺒﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺤتی اﮔﺮ
ﻗﺸﺮﻯ غیر
سالک ﺒﺎﺷﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ)
ﺍﻣﺎم ﺪﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ عند ﺍﻟﻠﻪ
ﮐُﺘﺒﺎ ﻣﻮﻗﻮﻓﻪ
ﻳﻘﺪم ﻤﻨﻬﺎ ﻣﺎ
ﻳﺸاء ﻮ ﻳﻮٴﺨّﺮ
ﻓﺎﺫﺍ ﮐﺎﻥ ﻠﻴلة
ﺍﻟﻘﺪﺭ ﺃﻧﺰل ﻔﻴﻬﺎ
کُلّ شیئ یکوﻥ
الی ﻤثلها ﻓﺬلک
ﻘﻮﻟﻪ ﻭ ﻟﻥ ﻴﻮٴﺨّﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻔﺴﺎ ﺍﺫﺍ
ﺟاء ﺃﺟﻠﻬﺎ ﺍﺫﺍ
ﺃﻧﺰل ﻮ ﮐَﺘَﺒﻪ
ﮐُﺘّﺎﺏ ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭﻫﻮ ﺍﻟﺬﻯ لا ﻳﻮٴﺨّﺮﻩ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﻭ ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﻤﺘﻮﻗﻒ
ﻭ ﻭﻗﺘﻬﺎﻯ ﻤﻌﻴﻥ
معنی ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺘﺎﺧﻴﺮ
ﻭﻳﺎ ﺗﻘﺪﻳم می
اﻧﺪﺍﺯد ( ﻭﺍﻳﻥ
ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺎﻟک ﺒﺘﺪﺭﻳج
ﻨﺠﺎﺕ ﻭﻳﺎ ﺑﺎ تمرّد
ﺳﺎﻟک ﺘﺄﺧّﺮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺸﺐ ﻗﺪﺭ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺼﻤﻴم الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺎﺯﻝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺳﺎل ﺒﻌﺪ ( ﻭ ﺩﺭ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﺑﻌﺪﻯ) ﻣﻌﻠﻮﻡ
(ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻮ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﭙس (ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺗﺼﻤﻴم
اﻟﻬﻰ ﻧﺎﺯل ﺸﺪ)
ﻣﻨﺸﻴﺎﻥ اﺳﻤﺎنی
هرﮔﺰ ﺗأﺧﻴﺮﻯ ﺪﺭ
ﺍﻥ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ
( ﺍﻳﻥ ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﺐ
(ﺷﺐ ﻗﺪﺭی ) ﻭﻫﺮ ﻗﺪﺭﺷﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺃجَلّ ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
اﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟک آﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻘﺪﻳﻢ ﻭ ﺗﺎﺧﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭلی ﺪﺭ
ﻣﻮﺍﺭﺩ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺪﻩ ﻫﻴچ ﺘﻐﻴﻴﺮﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻨﺸﻴﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﻭﺣتی اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟک
ﻮ ﺍﺻل ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. (ﺑِﺪﺍء) ﻓﻘﻄ
ﺪﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻭ ﻣﺮﺍﺣل ﺴﺮﻧﻮﺷتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ ﻭ
ﺃجَلّ ﭙﺎﻳﺎﻥ ﻤﻬﻠتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻣﺮگ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ هر ﺃجَلّ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. (ﻧﻔﺴﺎ) ﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﻳﺎ ﻫﺮ ﻧﻔس ﻭ
ﺭﻭحی ﺤﻴﻮﺍنی
اﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺮﺳﻴﺪ ﺍﺯ ﻧﻔس أمّاره
ﺑﻤﻘﺎم ﺠﺪﻳﺪ ﻧﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ ﺗﺒﺪﻳل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﺭﻭحی
الهی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

حدیث
1691 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ139 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺍنی ثمّ
ﻘضی ﺃﺟﻠﺎ ﻭ ﺃجَلّ
ﻤﺴﻤّﻯ عندﻩ ﻭ
ﺳﭙس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﻀﺎﻯ
ﺃجَلّی کرﺩ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺃجَلّ ﻤﺴﻤّﻯ ﻨﺰﺩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ) ﺍﻣﺎم
ﭽﻨﻴﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻟﺄجَلّ
اﻟﺬﻯ غیر ﻣﺴﻤّﻯ
ﻤﻮﻗﻮﻑ ﻳﻘﺪم ﻤﻨﻪ
ﻣﺎ ﺷاء ﻮ ﻳﻮﺧّﺮ
ﻣﻨﻪ ﻣﺎ ﺷاء ﻭ ﺃﻣّﺎ
ﺍﻟﺄجَلّ اﻟﻤﺴﻤّﻰ
ﻓﻬﻮ ﺍﻟﺬﻯ ﻴُﻨﺰّل
ﻤﻤّﺎ ﻳﺮﻳﺪ ﺃﻥ
ﻴﮑﻮﻥ ﻤﻥ ﻠﻴلَة
ﺍﻟﻘﺪﺭ ﺍلی ﻤثلها
ﻣﻥ ﻘﺎﺑﻞ ﻓﺬﻟک
ﻘﻮل اﻟﻠﻪ ﺍﺫﺍ
ﺟاء ﺃﺟﻠﻬم لا ﻳﺴﺘﺄﺧﺮﻭﻥ
ﺴﺎعة ﻭ ﻟﺎ ﻳﺴﺘﻘﺪﻣﻮﻥ
ﺍجَلّ
(ﻏﻴﺮ ﻣﺴﻤّﻰ) ﻗﺎﺑل
ﺘﻮﻗّﻒ ﻭ (ﺗﻐﻴﻴﺮ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ مَشیّت
الهی ﺘﻘﺪﻳم ﻴﺎ
ﺟﻠﻮ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭﻳﺎ
ﺑﺘﺄﺧﻴﺮ ﻭ ﺑﻌﻘﺐ
ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ. ﺍﻣﺎ (ﺃجَلّ
ﻤﺴﻤّﻰ) ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﻧﺎﺯل ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺮﭼﻪ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﻧﺎﺯل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺗﺎ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎل ﺒﻌﺪ ﮐﻪ ﻧﺰﻭل
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺷﺐﻗﺪﺭ
ﺭﺍ ﺳﺎﻝ یک ﺒﺎﺭ
ﺩﺭ ثُلث ﺍﺧﺮ ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ گفته ﺍﻧﺪ
ﻭلی هر ﺷﺐ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﻗﺪﺭ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻫﻤّﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺮﺷﺐ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺸﺮفت و ره
صد ساله دیگران
برود. ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﻫﻔﺖ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
هر ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﻫﺰﺍﺭﻣﺎﻩ
ﻳﺎ ﺻﺪ ﺳﺎل عمر
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥ ﻤﻌنی آیه
ﻗﺮﺍنی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍجَلّ آﻧﻬﺎ
ﺳﺮﺍﻣﺪ ﻧﻪ ﺳﺎﻋتی
ﺒﺠﻠﻮ ﻭ ﻧﻪ ﺳﺎﻋتی
مرگ ﺘﺄﺧﻴﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ (ﻫم ﺪﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ که ﻣﺮگ
ﻘﻄعی هست ﻭﻫم ﺪﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ که شایسته
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺎجَلّ
ﻤُﺴﻤّﻰ ﻭ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ شایسته
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.ِ ﻭﺍﻳﻥ
ﺸﺐ ﻗﺪﺭ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ بِدای الهی
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺍجَلّ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺪﺭﺳﻠﻮک اﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
حَقّی اﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﺎﻳﻤﺎل ﻨمی ﺸﻮﺩ.
ﺑﺎﺯ ﺃجَلّ اﺯ ﺭﻳﺸﻪ
ﻋﻘل ﻮﻋﻘل که ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺻﺤﺮﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﺃجَلّ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
(ﺃﮔﻞ) ﺑﺠﺎﻯ (ﺃجَلّ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣل
عقلی اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭﻫﺮ ﻳک اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم بعقل
کُلّی رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻋﻘل
مُیسّر ﺑﺮﺍﻯ نوع
بشر ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﻋﺒﺎﺭﺕ
قُرآن الاّ ﻭ ﻟﻬﺎ
ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻌﻠﻮم
هرﮐس ﻭﻫﺮ ﻧﻔس
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻴﮑﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
کتاب ﻣﻌﻠﻮم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌنی ﺃجَلّ ﻤﻌﻠﻮم
و نوشته شده یا
مقرر گردیده اﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟک ﺴﺮ ﻭﻗﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣُﺮﺩ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻘﺮﺭ ﻭ ﮐﺘﺎﺏ
مکتوب ﺳﻠﻮﻙ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﺩﺭ
قُرآن ﻮ حدیث
ها بغیر ﺍﺯ قُرآن
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭ ﻣﻘﺮﺭ ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
1691 مکرر - و از ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ139
ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنی ﻮ ﻟﻥ ﻴﻮٴﺨّﺮ ﺍﻟﻠﻪ
اﻟﻤﺴﻤّﻯ ﻤﺎ ﺳُﻤّﻯ
ﻠﻤﻠک اﻟﻤﻮﺕ
فی ﺘﻠک اﻟﻠﻴﻠﻪ
ﻭ ﻫﻮ ﺍﻟﺬﻯ ﻘﺎل
اﺫﺍ ﺟاء ﺍﺟﻠﻬم
ﻔﻠﺎ ﻳﺴﺘﺄﺧﺮﻭﻥ
ﺴﺎعة ﻭ ﻟﺎ ﻳﺴﺘﻘﺪﻣﻮﻥ
ﻮ ﺍﻟﺂﺧﺮ ﻟﻪ ﻓﻴﻪ
ﺍﻟﻤشیة ﺍﻥ ﺸاء
ﻗﺪّﻣﻪ ﻭ ﺍﻥ ﺸاء
اﺧّﺮﻩ ﺍجَلّ ﻤﺴﻤّﻰ
( ﻭ ﺗﺴﻤﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺍﺑﻠﺎغ ﺸﺪﻩ ﺑﻨﺎم
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﺤﻘﺎق
اﻭ. ﺯﻳﺮﺍ شایسته
(ﺳﻤّﻮ ﻭ ﺗﺴﺎﻣﻰ)
ﻭﺗﻌﺎلی ﻮﻋﻠﻮّ
ﺑﺮﻧﺪﻩﻭ ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ
الهی اﺳﺮاء ﺸﻮﻧﺪﻩ
ﻭﻋﺮﻭج کنندﻩ ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺳﻴﻤﺎﻯ ﺘﺎﺯﻩ الهی
گرﺩﻳﺪﻩ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻳکی اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻤﻠک اﻟﻤﻮﺕ
(ﺗﺴﻤﻴﻪ ﻭ ﺍﺑﻠﺎﻍ)
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻥ ﺸﺐ ﮐﺪﺍم ﻴﻚ
(ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺮگ ﻘﻄعی اﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﻄعی ﻮﺣﺘمی
ﻮ ﻟﺎﺯم اﻟﺎﺟﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ حَقّ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺑِﺪﺍء ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻘﺪﻳم
ﻮﺗﺴﺮیع ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ بِدای اﻭﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺪﺍﺩﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮکی ﻔﻌلی اﻭ
ﺑﺮﺍﻯ کسب ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟک ﻨﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺘﺎﺧﻴﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭘس ﺍجَلّﻣﺴﻤّﻯ
ﻮدر نام ﺗﺴﻤﻴﻪ
ومشخص ﺷﺪﻩ ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ (ﺳﻴﻤﺎ
ﻭ ﺳﻤﻮّ) ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﺮگ ﺤﺘمی اﺳﺖ.
ﻳﺎ ﺍجَلّ ﻤﺤﺘﻮﻡ.
ﺑﺎﺯ ﺃجَلّ ﻤﺤﺘﻮم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭﻫﻨﮕﺎم
ﺸﺎﻳﺴﺘگی هست. ﮐﻪ
ﺍجَلّ ﺠﺪﻳﺪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺍجَلّ ﺪﻳﮕﺮﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ مَشیّت
الهی هست ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺟﻠﻮ ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ
ﻭﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﻌﻘﺐ
ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ (ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ مانند
دیگر حدیثها و
آیات قرآنی ﺨﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ مَشیّت ﻗﺒلی
اﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﻌﺪﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﺘﻔّق
ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ آغاز ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟک ﻮ ﻗﻀﺎﻭﺕ
الهی ﺍﻭ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﺎﺭﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘگی
ﺴﺎﻟﻚ ﻣﻌﻠﻮم ﺸﺪ
بِدای الهی ﻮ مَشیّت
ﺟﺪﻳﺪ ﻳﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.)

حدیث
1692- ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ140 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻟم ﻴﺠﻌل ﻠﻠﻤﻮٴﻤﻥ
ﺃجلا فی اﻟﻤﻮﺕ
ﻳﺒﻘﻴﻪ ﻣﺎ ﺃﺣﺐ
ﺍﻟﺒﻘاء ﻓﺎﺫﺍ
ﻋﻠم ﻤﻥ ﺃﻧّﻪ ﺳﻴﺄتی
ﺒﻤﺎ ﻓﻴﻪ ﺑﻮﺍﺭ
ﺩﻳﻨﻪ ﻗﺒﻀﻪ ﺍﻟﻴﻪ
ﺗﻌﺎلی ﻤُﮑﺮﻫﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮٴﻤﻦ (ﺳﺎﻟک ﻮ
ﮐﺎﻣل
بازگشته بخلق
زنده ) ﺍجَلّی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺮگ بشری ﻘﺮﺍﺭ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﻭﻫﺮ ﻗﺪﺭ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻓﺮﺻﺖ ﻭ ﻃﻮل ﺰﻧﺪگی
ﻤﻴﺪﻫﺪ. (ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﻣﻔﻴﺪ
هدایت ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
برای ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﺎﺷﻨﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺗﺎﺭﻳخ
ﻘﻄعی ﻤﺮگ ﺒﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
و قشری ها اﺳﺖ) ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
(ﺑﺎﻳﺮ) ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻤﺼﺮﻑ
و نتیجه ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻗﺒﺾ ﺭﻭح
اﻳﻥ کاﻣل
الهی ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺭﺍضی ﺒﺎﻳﻥ ﻤﺮگ
ﻨﻴﺴﺖ (ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺎ ﺩﺭﺟﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ و
سالکان ﺯﻣﺎﻥ ﺒﻬﺮﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮگ کاﻣل الهی
ﺒﻨفع اﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ جَهَنّم ﺠﻬﺎﻥ
بشری ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﺪ
ﺗﺎ ﺑﻮﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
الهی ﺨﻮﺩ نوع
فوق بشری
فرشته گونه با
هزاران برابر عقل
و امکانات نوع
بشری ﺑﺮﺳﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺯﻧﺪگی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻳک کاﻣل الهی ﺪﺭ
نوع بشری
کنونی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺎﻋث ثوﺍﺏ و
کرامات و
امکانات ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ اﺧﺮﺕ ﻳﻌنی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮﻉ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺮﺟﻌﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺗﺎﺭﻳخ ﻤﺮگ
ﻘﻄعی اﺴﺖ ﻭلی ﭽﻮﻥ
سالک الهی ﺸﺪ ﺍﻳﻥ
ﻘﻄﻌﻴﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ و مراحل
بِدای الهی دارد
. ﮐﻪ ﭼﻪ ﺗﺎﺭﻳخی
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﻤﻴﺮﺩ. ﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﮔﺮ ﺍﺯ ﺯﻧﺪگی
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺍجَلّ ﻤﻌﻴﻥ
ﺰﻣﺎنی ﻮﻗﺒلی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨفع آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ تمرّد ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﻌﺪﻯ
ﺒﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﻭ جَهَنّم
کارمای ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﻏﺘﺮ ﻭ ﮔﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺎﺭﻳﻜﺘﺮ ﻭ
ﺩﺭﻋﻘل ﻮ توحّش
عقب تر ﻣﻴرود . ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻠﻘﺎﻯ الهی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢ ﮐﻪ ﺑﻌثت
ﺑﺨﻠق ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ
ﻟﻐﻮ ﻫﻤﻴﻥ ﺘﺎﺭﻳخ
ﻤﺮگ اﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﻭ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﻣﺮﮒ ﻣﻘﺪّس ﺷﺪﻥ
ﻣﻮﻓق ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم رَبّ
النوع بشری ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

حدیث 1693 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ140ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ ﻴﻤﻮﺕ ﺑﺎﻟﺬﻧﻮﺏ
ﺃﮐثر ﻣﻤّﻥ ﻴﻤﻮﺕ
ﺑﺎﻟﺂﺟﺎﻝ ﻭ ﻣﻥ
ﻴﻌﻴﺶ ﺑﺎﻟﺄﺣﺴﺎﻥ
ﺃﮐثر ﻣﻤّﻥ ﻴﻌﻴﺶ
بالأﻋﻤﺎﺭ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺰﻭﺩ ﺗﺮ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﮐﺴﺎنی هستند
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍجَلّ ﻤﻴﻤﻴﺮﻧﺪ.
ﻭ ﮐﺴﺎنی ﺒﺎ ﺍﺣﺴﺎﻥ
(ﺗﮑﺎﻣل ژنتیک ﺮﻭحی
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ
تحسین و بهبود
مییابند ) ﺯﻧﺪگی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻃﻮل عمر
ﻣﻌﻴﻥ ﺰﻧﺪگی ﻤﻴﮑﻨند.
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺟﺎﻟﺐ
ﻭﺍﺿﺤﺘﺮﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺘﺎﺭﻳخ
ﻤﻌﻴّﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮگ
هستند. ﻭلی ﭽﻮﻥ
گناﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﻭحی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺗﺶ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ. ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
هاﻯ ﺴﺮﻃﺎﻥ ﻮ ﺍﻳﺪﺯ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ باعث ﻣﺮگ
ﺴﺮﻳﻌﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺎ سلوک الهی ﺘﮑﺎﻣل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻭﺍﻧﺠﺎم ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ ﻔﺮﺍ
ﺭﺳﻴﺪ ﺑﺎﺯ ﺗﻤﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺷﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳعی کنید ﺑﺎ سلوک
الهی ﻭﺗﻮﺳﻌﻪ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
روان ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﻓﺮﺻﺖ
ﺑﻬﺮﻩ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺮﺯق ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ
اﻟﻬﺎمی ﻮﻋﻘل کُلّی
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﺪﺭ
ﻭﻗﺖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻓﻀل
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﺯﻳﺎﺩه
ﺗﺮﻯ ﺪﺭ ﺭﺯق ﻮ ﻣﻘﺎم
ﻮﺩﺍﺷﺘﻥ ها ﻭ
یاﻓﺘﻥ ها ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻴﺎﻓﺘنی
هاﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘل
کُلّی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺗﻤﺎم ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﻮﻏﻴﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮی ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﻤﻘﺎم
الهی ﺪﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺍﺷﺘﻥ
حیات و تجسّم ﻨﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻳﺎﺑﻰ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ﺍﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﮐﻪ ﺩﻟﻴل ﺴﻠﺎﻣتی
ﺮﻭح ﻮ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻏﻴﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﺪﺍم
ﺪﺭ ﻧﮕﺮﺍنی ﻮﻋﺼﺒﺎﻧﻴﺖ
ﺑﺮ ﮐﻠّﻪ ﺧﻮﺩ ﺯﺩﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. (ﺳﻤاء
) ﺍﺳﻤﺎﻥ اﺳﺖ ﻭ ﻧﻴﺰ
بمعنی ﺭﻭحی
که ﺳﻤﻮّ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮ ﺗﻌﺎلی ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺯﻣﻴﻥ ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
(ﺍﺭﺽ) کره ﺯﻣﻴﻦ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﻧﻴﺰ بمعنی ﺟﺴم
ﻮ ﺗﻥ اﻧﺴﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﺣتی ﺬﻫﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻔس ﻭ ﺭﻭح اﺳﺖ
که اسمان
انسان و زمینه
ﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻔس ﻭ
ﺭﻭح ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭﺑﺮﺗﺮ
نو ف وق بشری الهی
گونه ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
1694 – از ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ146ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺑﻌﻴﺎﺩﺕ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺍﺣﺘﻀﺎﺭ
ﻭ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ ﺪﻳﺪ.
ﭘس ﺍﻣﺎم ﺒﻮﻯ
گفت ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣُﺴﻥ ﻈﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺵ ﻭ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ.
( ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
(ﺣُﺴﻥ ﻮ ﺗَﺤﺴﻴﻥ
ﻮ ﺍﺣﺴﺎﻥ) ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﻫﻤﺎﻥ سلوک و ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻮضع ﺮﻭﺍﻥ
ﻭ ﻣﻘﺎم ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺸﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻓﺮﻣﻮﺩ: ﺃﺣﺴﻥ
ﻈﻨّک ﺒﺎﻟﻠﻪ ظَنّ ﻮ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴک ﺒﺪﺍﺭ ( ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣُﺴﻥ ﻮ
ﺗﺤﺴﻴﻥ ﻮ ﺣﺴﺎﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻦو ﻫﻤﺎﻥ
توفیق در ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻮضع ﺮﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﻣﻘﺎم
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺷﺨﺺ
ﻣﺤﺘﻀﺮ ﺍﻇﻬﺎﺭﻏم
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻨﺪﻩ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻔﺮﻣﻮﺩ: ﻮ
ﺍﻟﺬﻯ ﺘﺮﺟﻮﻩ ﻟﺘﻀﻌﻴﻒ
ﺣَﺴَﻨﺎﺗک ﻮ ﻣﺤﻮ
ﺳﻴّﺌﺎﺗﻚ ﻓﺎﺭﺟﻪ
ﻟﺄﺻﻠﺎح ﺤﺎل ﺒﻨﺎﺗﻚ
ﺍﻣﺎ ﻋﻠﻤﺖ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻗﺎﻝ ﻟﻤّﺎ
ﺟﺎﻭﺯﺕ ﺳَﺪﺭَة
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬی ﻮ ﺑﻠﻐﺖ
ﺃﻏﺼﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﻗُﻀﺒﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺃﻳﺖ ﺑﻌﺾ ﻗُﻀﺒﺎﻧﻬﺎ
ﺃﺷﺪّاء ٴﻤﻌﻠّقة
ﻳﻘﻄﺮ ﻣﻥ ﺒﻌﻀﻬﺎ
ﺍﻟﻠّﺒﻦ ﻭ ﻣﻦ ﺑﻌﻀﻬﺎ
ﺍﻟﻌﺴﻞ ﻭ ﻣﻥ ﺒﻌﻀﻬﺎ
ﺍﻟﺪُﻫﻦ ﻭ ﻳﺨﺮج
عن ﺒﻌﻀﻬﺎ ﺷﺒﻪ
ﺩﻗﻴق اﻟﺴﻤﻴﺬ
ﻭ ﻋﻥ ﺒﻌﻀﻬﺎ ﺍﻟثیاﺏ
ﻭﻋﻥ ﺒﻌﻀﻬﺎ ﮐﺎﻟﻨﺒﻖ
فی هوﻯ ﺬﻟک
کُلّه ﻧﺤﻮ ﻟﺎﺭﺽ
ﺍﻧﭽﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﭽﻨﺪ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﺤَﺴَﻨﺎﺕ
ﻭﻧﻴک ﺸﺪﻥ ﺨﻮﺩ
ﻭ ﻣﺤﻮ ﺯﺷﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍهی
ﺒﺮﺍﻯ اﺻﻠﺎح ﺤﺎل
ﺪﺧﺘﺮﺍﻥ ﺘﻮ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﺮﺩ. ( ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺣﺎﻝ ﻭﻣﻘﺎم
روحی ونوعی ﺸﺨﺺ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی
ﻤﻨﺠﺮ ﺑآثاﺭ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺪﺭ ﻃﺮﺯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭﺍﻟﮕﻮئی
ﺨﻮﺏ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ) ﻣﮕﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﭼﻮﻥ
اﺯ ﻣﺮﺯ ﺳِﺪﺭة
ﺍﻟﻤُﻨﺘﻬﻰ (ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﺠﺮﻩ ﻭﺳﺪﺭت
ﻭ ﺩﺭﺧﺖ ﻣﻘﺪّس
ﺪﺭ ﻭ ﻧﻘﺶ ﺷﺠﺮﻩ
ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
ﺪﺭﺍﺳﻤﺎﻥ
هفتم ﮐﻪ ﻫﻨﮕﺎم
ﺘﻌﺎلی ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻥ ﺴﺪﺭﻩ ﻭ ﺷﺠﺮﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴِﺘﺎﺭ ﻭ
ﺳِﺘﺮﻩ ﻭ ﭘﺮﺩﻩ
ﭘﺎﻳﺎنی ﺸﻬﻮﺩﻯ
مُیسّر ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺘﻌﺎﻟﻴﺎﻥ
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﻨﻮﺭﺍنی ﻮ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍع فوق
بشری ﺒﻌﺪﻯ
آینده اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﻋﺮﺵ
ﻭ کُرسی ﻭ ﺯﻣﻴﻨﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ قرار و ﺍﺳﺘﻮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠق
ﺒﺮﻫﺴتی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
که الله
أهورمزدا (ﺧﺪ ﺍ
ﺩﺍﺧﻞ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
ﺴﺎﻟﻚ شایستگی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻴﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴل
قائم ﻨﻴﺰ ﺑﺎﻟﺎ
ﻧﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻘﺎمی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺸﺎﻫﺪ ﺍﻳﻥ عرﺵ
ﺭﺣﻤﺎن ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒلی
اﺳﺖ. ﻭﻧﺼﻴﺐ این
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟک ﻜﻪ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ اﻳﺴﺘﺎﺩه
ﺑﻮﺩﻩﻩ ﻭ ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ
ﻨﮕﺎﻩ ﻣﻴﮑﺮﺩ،
ﻧﺎﮔﻬﺎنی اﺯ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪّس
ﻳﺎ ﺫﺍﺕ ﭘﺎک ﺸﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﺰﺩﻳک
عرﺵ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﺍﺳﺮاء
می کند ﻭ ﺑﻤﻌﺮﺍجی
و ﺍﺭج ﻮ ﺍﺭﻳﮑﻪ
الهی ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻘﺎم ﺪﻧﺎ
ﻭ ﺗﺪﻟّﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
تعالی های ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
معراج کننده ﺍﻭﻳﺰﺍﻥ
عرﺵ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻟﺎﻯ اﻥ ﻨﻤﻴﺮﻭﺩ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺗﺠﺎﻭﺯ ﻭ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ مرز ﺴِﺪﺭَت
ﺍﻟﻤُﻨﺘﻬا ﻨﮑﺮﺩ.
ﻭ ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﻫﻤﻴﻥ
عرﻭج در ﻤﻘﺎم ﺪﻧﺎ
ﻭ ﺗﺪلّا ﻮﻧﻪ ﺑﺎﻟﺎﻯ
عرﺵ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋم آﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺒﺮﻭﺩ
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎنی ﻤﻴﺮﺳﺪ)
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
بدﻫﺪ. ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺸﺎﺧﻪﻫﺎ
ﻭﺳﺎﻗﻪﻫﺎﻯ اﻥ
ﺪﺭﺧﺖ ﺭﺳﻴﺪﻡ (ﺩﺭﻣﻘﺎم
ﺪﻧﺎ و ﺗﺪﻟّﻰ) ﺩﻳﺪم
که ﺍﻳﻦ شاخه ﻫﺎ
ﻣﻴﻮﻩﻫﺎئی ﭽﻮﻥ
ﭙﺴﺘﺎﻥ اﻭﻳﺰﺍﻥ
ﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻥ ﺸﻴﺮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻤﻴﺮﻳﺰﺩ.
ﻭ ﺍﺯ ﺑﻌﻀﻰﺳﺎﻗﻪﻫﺎ
ﻭ ﻣﻴﻮﻩﻫﺎ ﻋﺴل
ﻤﻴﺮﻳﺰﺩ. ﻭ ﺍﺯ ﺑﺮخی
ﺮﻭﻏﻦ (ﺯﻳﺘﻮﻥ ﻤﻐﺬّﻯ)
ﻭ ﺍﺯ ﺑﺮخی اﺯﺍﻧﻬﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺸﺒﻴﻪ (ﺳﻤﻴﺬ)
ﻭ ﺧﻤﻴﺮ ﺍﺯ ﺁﺭﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻔﻴﺪ
ﻓﺎﺭسی ﻮ ﺁﺭﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺑﺮﺧﻰ ﻧﺒﺎﺕ
ﻭ ﻗﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺑﻌضی
ﺴﺎﻗﻪﻫﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﭽﻮﻥ ﺪﺍﻧﻪ ﻣﻴﻮﻩ
ﺩﺭﺧﺖ ﺳِﺪﺭ ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺴﻮﻯ ﺰﻣﻴﻥ
ﻤﻴﺮﻳﺰﻧﺪ.
(بهره های
شهود عقلی و
الهامات
لدنّی شاهدان عرش)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻔﻘﻠﺖ
فی ﻨﻔﺴﻰ ﺃﻳﻥ ﻤَﻘﺮّ
ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺨﺎﺭﺟﺎﺕ
ﻋﻥ هذه ﺍﻟﺄﺷﺪّاء
ﻭ ﺫﻟک ﺃﻧّﻪ ﻟﻢ
ﻳﮑﻥ معی ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻟﺄﻧّﻯ کنت ﺟﺎﻭﺯﺕ
ﻣﺮﺗﺒﺘﻪ ﻭ ﺍﺧﺘﺰل
ﺪﻭﻧﻰ ﻓﻨﺎﺩﺍنی
ﺮﺑّﻰ عَزّ ﻭجَلّ
فی ﺴِﺮّﻯ ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ
( نخستین باز نام
تازه و الهی
پیامبر که
بمعنی وسیله
حمد و پرستش
سالکان دیگر
برای مقام
عرشی آنها میباشد
) ﻫﺬﻩ ﺃﻧﺒﺘﻬﺎ ﻣﻥ
هذا ﺍﻟﻤﮑﺎﻥ اﻟﺄﺭﻓﻊ
ﻟﺄﻏﺬﻭﺍ ﻣﻨﻬﺎ
ﺑﻨﺎﺕ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻤﻥ اُﻣّﺘِک ﻮ ﺑَﻨﻴﻬﻢ
ﻓﻘل لآﺑاء اﻟﺒﻨﺎﺕ
ﻟﺎ ﺗﻀﻴﻘﻥّ ﺼﺪﻭﺭﮐﻢ
علیّ ﻔﺎﻗَﺘﻬِﻢ
ﻓﺎﻧّﻯ کما ﺧﻠﻘﺘﻬم
ﺃﺭﺯﻗﻬُﻥّ ﻭ ﻣﻦ
(ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ) ﺩﺭ ﺩل
ﺨﻮﺩ ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩم
ﻮ ﮔﻔﺘﻢ ﺍﻳﻥ ﻤﻮﺍﺩ
ﺧﺎﺭجی ﺸﺪﻩ ﺍﺯ
ﭘﺴﺘﺎﻧﻬﺎ ﮐﺠﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭ ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ (ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ آﺭﺯﻭﻯ
اﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ)
ﭼﻮﻥ ﺠﺒﺮﺋﻴل ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﻮﻗﺖ ﺑﺎ ﻣﻥ
ﻨﺒﻮﺩ (ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ مقام ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
بشری اﺳﺖ) ﻭ ﺍﺯ
ﻣﻘام ﺠﺒﺮﺋﻴل ﻨﻴﺰ
ﻋﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ
( ﻗﺎﺋم رَبّ مُربّی
ﺘﻤﺎم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭ شاهد ﻗﺎﺋم
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻴﺎﺭﺍﻯ ﺮﻓﺘﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﻟﻬﺎ
یا عقل ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻤﻴﺴﻮﺧﺖ. ﻭلی ﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪ شده که ﺒﻌﺮﺵ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﺗﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ
الهی ﺒﻮﺩ ﺑﺒﺎﻟﺎﻯ
عرﺵ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﻥ
ﻨﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭلی ﻤﺤﻤﺪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﻭ ﮐﺎملان
ﻤﺤﻤﺪﻯ همین اﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻣﻮﻓﻖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﺑآحرین کامل
محمدی در مقام
آن کسی شایسته
تر ﺒﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﺎﻟﺎﻯ عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﻭﺩ. ﻭ ﺍﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻳﺎ ﻗﺎﺋم آﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺪﻳﺎﻧﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ آغاز ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
الهی ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
که ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﺘﻮﺳل ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
روحی فوق بشری
خود را ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭلی کاﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺯ ﺣﻮﺯﻩ ﺗﻌﻠﻴم
سلوک الهی ﻤﺮﺑیان
قائم ترَبّیت
الهی یافته و ﺒﻴﺮﻭﻥ
آﻣﺪﻩ ﺗﺤﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖ
مستقیم رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.)
پیامبر ادامه میدهد،
در این هنگام ﺟﺒﺮﺋﻴل
اﺯ ﻣﻥ ﻔﺎﺻﻠﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﭘس ﺧﺪﺍﻳﻢ
(رَبّ ﺭﺣﻤﺎن ) ﺩﺭ
ﺩل ﻮ ﺭﻭح ﺒﻤﻥ ﻨﺪﺍ
ﺩﺍﺩ ﻭ ﺍﻟﻬﺎم
کرئ ﮐﻪ ﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﻣﻴﺒنی
ﺪﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻣﻴﺮﻭﻳﺎﻧﻢ
ﻭ ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥ ﻮ ﻣﻨبع
ﻮ ﻣﻘﺪسی اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﻣﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﻣّﺖ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﭘﺴﺮﺍﻥ آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﻐﺬﻳﻪ ﻧﻤﺎﻳﻢ
(ﺭﺯق عقلی ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﺧﺘﺮﺍن
ﻴﺎﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﺴﺮﺍﻥ ﻴﺎ ﮐﺎﻣل
ﺸﺪﮔﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق هستند ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﭘﺮﻭﺭﺵ
بدﻫند. ﺍﻣّﺖ ﻣﺤﻤﺪ
تنها ﺍﻭﻡ
کنندگان
ولایت سلوکی ﻤﺤﻤﺪ
ﻳﺎ تنها ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ﻭﻧﻪ ﺍﻣّﺖ
ﺑﻤﻌنی ﻤﻠﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
غیر سالک ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
هر ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
اسمی و رسمی قشری
. ﻭلی اﮔﺮ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﺪﺭﺣﺎل اﻭﻡ ﻭ ﺣتی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﺪﺭ ﺣﺎل
ﺘﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮﻙ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﺒﺎﺷند ﺍﻣﺖ
محمد و مسیح وموسی
و زردشت نبوﺩﻩ
ﻭﻗﺸرﻯ ﻮ
کارمائی ﺑﺠﻬﻨم
نسخ ومسخ و
فسخ و رسخ و
حتی وسخ ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﻣﻘﻬﻮﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻭحی ﺨﻮﺩ
بپیامبر ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻴﺎ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﻨﮕﺮﺍنی
ﺒﺨﺎﻃﺮ ﻓﻘﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﺒﺎﺵ ﮐﻪ ﻣﻥ اﻧﻬﺎ
ﺭﺍ آفریدهﺍﻡ ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﺯق
و روزی ﻤﻴﺪﻫﻢ (ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺍﻃﻔﺎل ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺣتی ﺘﻤﺎم غیر ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺭﺯق
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻏﺬﺍئی
و ذهنی ﺒﺮﺍﻯ
ادامه ﺯﻧﺪگی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭلی اﻳﻥ
ﺪﺧﺘﺮﺍﻥ ﻮ ﺯﻧﺎﻥ
ﮐﻪ جَمع ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺭ قُرآن
(ﺯَﻥ که همان
ذِن سالک است ) ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣطیّع ﭽﻮﻥ ﺰﻧﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﭘﺴﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
اﺯ ﺑﻴﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
آنها در ﭙﻴﺮﻭی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی زنده
هر ﺰﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺗﺤﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭﺍنی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ هستند.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺳﺎﻟک ﻮ ﺻﺎﺩق ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻳﻌنی ﺪﺧﺘﺮﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮ ﭘﺴﺮﺍﻥ
شاهد ﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣل ﻮ ﺭﻭحی
ﻮﻋﻘلی ﺒﺎﻟﺎ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻓﻘﺮ ﺮﺯق
عقلی ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻓﻘﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.

حدیث
1695 -
اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮐﺮم اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ146
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻧﺰﻭل آیه ﻭ
ﺍﺳﺄﻟﻮﺍ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻥ ﻔﻀﻠﻪ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻨﻴﺪ
ﺗﺎ ﻓﻀل ﻮ ﺭﺣﻤﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻤﺎ ﺑﺪﻫﺪ.(ﮐﻪ
ﺩﺭ سلوک الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺭﺯق ﻤﺎﺩﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻓﻀﻞ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺸﺨﺺ
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺨﺎﺹ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘلی اﻟﻬﺎمی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﭘس ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺎﻫﻴﺖ
ﺍﻳﻥ ﻔﻀﻞ الهی ﭙﺮﺳﻴﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺠُﺮﺃﺕ ﺳﻮﺃل
کرﺩﻥ اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻣﮕﺮ
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﮐﻪ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﻓﻀل
ﭽﻴﺴﺖ؟ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ: اﻥّ اﻟﻠﻪ
ﺧﻠق ﺨﻠﻘﻪ ﻭﻗﺴّم
ﻠﻬم ﺃﺭﺯﺍﻗﻬم
ﻤﻥ ﺤﻠّﻬﺎ ﻭﻋﺮﺽ
ﻟﻬم ﺒﺎﻟﺤﺮﺍم
ﻔﻤﻦ ﺍﻧﺘﻬک ﺤﺮﺍﻣﺎ
ﻧﻘﺺ ﻟﻪ ﻣﻥ اﻟﺤﻠﺎﻝ
ﺑﻘﺪﺭ ﻣﺎ ﺍﻧﺘﻬک
ﻤﻥ اﻟﺤﺮﺍم ﻮ ﺣﻮﺳﺐ
ﺑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ آفریدهﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﻓﺮﻳﺪ (ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت ها را ﻓَﺮّ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﮐﻤﺎل
اﻟﻬﻰ ﺩﺍﺩ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﻬﺎ ﺗﻘﺴﻴم ﺮﺯق
ﻨﻤﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﻧﻮع ﺤﻠﺎل ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
( ﮐﺴﺒﻴﻬﺎﻯ ﺣﺮﺍﻡ
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﺒﻴﻪ ﺭﺯق
ﻤﺎﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺎل ﻮﻏﺬﺍ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺪﻧﻴﺎ ﺭﺯق ﺤﺮﺍم
ﻤﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺭﺯق نیز
ﻤﺤﺴﻮﺏ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺑﺎﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﻳﺎﺩآﻭﺭ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﺭﺯﺍق ﺤﺮﺍم
آﻧﻬﺎ ﭼﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﮐﺮﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺯق
ﺤﺮﺍم ﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﺍﺯ ﺭﺯق ﺤﻠﺎل
اﻭ ﮐم ﻤﻴﺸﻮﺩ ( ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺭﺯق ثاﺑﺖ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ) ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻤﻘﺪﺍﺭ
ﺭﺯق ﺤﺮﺍم کسب ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﺎﺳﺒﻪ
الهی ﺒﺎﻗﻰ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
(ﻫﺮ ﺭﺯق ﻤﺎﺩﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺣتی اﮔﺮ
ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺣﻠﺎل
اﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺴﺐ
ﻭ ﺗﺠﺎﺭﺕ ﭼﻮﻥ ﻤﺎنع
کاﺭسلوک الهی
کنونی ﻮ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺣﺮﺍم هستند.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺪﺭﺳﻠﻮک ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﺪﺍﺩﻩ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭﺫﻫنی
ﻮ ﺭﻭﺣی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ سلوک
الهی ﻮﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ آفرینش ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻧﻘﺺ
ﺭﺯﻕ ﺣﻠﺎﻝ ﻳﻌنی
همان کم شدن
کرﺍﻣﺎﺕ ﺭﻭحی ﻮ
ﻋﻘلی ﻮ ﺍﺣﻮﺍلی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ ﺤﺮﺍم
خوﺩ ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺣﺘﻤﺎلی ﺨﻮﻳﺶ
ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
اﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪﻩ
ﻭ سلوک الهی اﺣﺘﻤﺎلی
اﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺳﺨﺖﺗﺮ
ﻭ ﺑﻬﺮﻩ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ ﺟﺴمی
ﻮﻋﻘلی ﺒﺮخی ﺪﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪ ﻭ ﺭﺷﺪ
ﻃﻔﻮﻟﻴﺖ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻣﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻥ عقل ﻮ ﺯﻳﺮکی
ﻮ ﺗﻠﺎﺵ ﺟﺴمی ﻮ
ﺫﻫنی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﺪﺭ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
آخوندﻫﺎ ﺍﻧﺮﺍ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺣﻠﺎل
کنند. ﺣﺮﺍم آﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎنع
از ﺳﻠﻮﻙ الهی ﺸﻮﺩ.
ﺣﻠﺎل ﻮ ﻣﺠﺎﺯ
آﻥ اﺳﺖ که ﺍﺭﺗﺒﺎطی
ﺒﺮﺷﺪ ﺳﻠﻮکی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭلی ﻮﺍﺟﺐ
ﺍﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ ﺗﺎ
ﺭﺯق ﺤﻠﺎل الهی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﻠﻮکی ﺒﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﺭ ﺟﺴم ﻮ
ﺫﻫﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺮﻑ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ توحّشﻫﺎ
ﻭ ﺷﻬﻮﺕﻫﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺴﺎﻟگی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ ﺭﺯق
ﺤﻠﺎل ﻮﺍقعی ﻮ ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﻓﺘنی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﺍﮔﺮ ﺗﺮک
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮکی
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﺍﺻل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ مَعصومیّت
ﻭ ﻣﺼﻮﻧﻴﺖ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺮﺯﻗﻬﺎﻯ ﻘﺒلی
آﻧﻬﺎ ﺣﺬﻑ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ
عقلی کُلّی ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
آﺭﺍﻣﺶ ﻭﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪنی
ﻮ الهی آﻧﺎﻥ ﻨﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
هرﮔﻮﻧﻪ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻭ ﺑﺎﺯﺳﺘﺎنب ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.

حدیث 1696 - اﺯ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻧﻬج
اﻟﺒﻠﺎﻏﻪ ﺍﻣﺪﻩ(ﺝ۵ﺹ147 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ می ﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
اﻟﺮﺯق
ﺮﺯﻗﺎﻥ ﺭﺯق ﺘﻄﻠﺒﻪ
ﻭ ﺭﺯق ﻴﻄﻠﺒﻚ ﻓﺎﻥ
ﻠم ﺘﺄﺗﻪ ﺃﺗﺎﻙ
ﻓﻠﺎ ﺗﺤﻤﻠﻬﻢ ﺳﻨّﺘک
علیّهم ﻴﻮﻣک
کفاک ﻔﺎﻛل ﻴﻮم
ﻤﺎ ﻓﻴﻪ ﻓﺎﻥ ﺘﮑﻥ
اﻟﺴنة ﻣﻥ عمرﻙ
ﻓﺎﻥ اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
ﻴﺠﺪﻩ ﺳﻴﻮٴﺘگ
فی کل غد ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺎ
ﻗﺴّم ﻠﻚ ﻭ ﺍﻥ ﻠم
ﺘﮑﻥ اﻟﺴنة ﻣﻥ
عمرﻙ ﻓﻤﺎ ﺗﺼنع
ﺒﺎﻟﻬم ﻠﻤﺎ ﻟﻴس
ﻟﻚ ﻭ ﻟﻥ ﻴﺴﺒقک
الی ﺮﺯقک ﻄﺎﻟﺐ
ﻭﻟﻥ ﻴﻐﻠﺒک علیّه
ﻏﺎﻟﺐ ﻭﻟﻥ ﻴﺒﻄئ
عنک ﻤﺎ ﻗﺪ ﻗﺪّﺭ
ﻟک ﺭﺯق
ﺪﻭ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ ﻳکی
ﺮﺯﻗﻴﮑﻪ ﺗﻮ ﺩﻧﺒﺎ
آﻥ هستی ﻭ ﺍﻥ ﻴکی
ﺮﺯﻗﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﻧﺒﺎل
ﺘﻮ ﻣﻴﺪﻭﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ ﺘﻮ ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺍﻥ ﻨﺮسی
اﻭ ﺑﺴﻮﻯ ﺘﻮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻣﺪ. ﭘس ﺗﻮ ﻧﻴﺎﺑﺪ
هَمّ ﻮﻏم ﺴﺎل ﺮﺍ
ﺑﺮﻫَمّ ﻮ ﻏَم ﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﻔﺰﺍﺋﻰ
(ﻏم ﺮﻭﺯ سلوک
الهی ﻭ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﺩ) ﮐﺎفی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺎﺑﻰ ﺑﺪﺍﻥ
اﮐﺘﻔﺎ ﻧﻤﺎﺋﻰ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺎلی ﺪﺭﻋﻤﺮ
ﺗﻮ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺑﺎﺷﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﺎﻟﮑﻴﺖﻫﺎ ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
ها ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺭﺯق
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ که ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﻗﺴﻤﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻰ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎل ﺪﺭ ﻋﻤﺮ
ﺗﻮ ﻧﺒﻮﺩ ﻭ ﺑﺴﺎل
ﻨﻤﻴﮑﺸﻴﺪﻯ ﭼﺮﺍ
ﻏﻢ ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻥ ﺘﻮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐسی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺶ ﺩﺳتی بر ﺘﻮ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺭﺯق ﺘﻮﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﮐسی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻏﺎلبی ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮﺭﺍ ﻣﻐﻠﻮﺏ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﺭﺯﻗﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺑﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺗﻮ ﺍﺳﺖ ﺍﺯﺗﻮ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ
(ﺣﺮﺹ ﺭﺯق ﻤﺎﺩﻯ
ﺒﺎﻋث ﺗرس ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﮐم عقل اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ
از ﮔﺮﺳﻨگی ﺒﻤﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻧﻘﺺ ﺩﺭ
ﺭﻓﺎﻩ ﻭ ﻣﻘﺎم
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭﻟﺬﺕ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺮﺩﻥ ﺨﻮﺩ
شانس ﺧﻮبی ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻔﺴﺎﺩ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻮ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺟﺴم
اﻭ ﻧﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ عقلی ﻮ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺩﻧﺒﺎل آﻥ ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﻗﻄﻌﺎ ﺍﺣﺴﺎس ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﺍﻧﺮﺍ نیز ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻏﺼﻪ ﺍﻥ ﺮﺍ ﻧمی
ﺨﻮﺭﺩ. ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟکاﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎل ﺮﺯﻕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻋﻘلی
ﻮ ﺍﺣﻮﺍلی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻓﮑﺮ ﺭﻭﺯی
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ ﻳﻌنی
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻣﻘﺎم
عقلی ﻮﺳﻠﻮکی ﻔﻌلی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ الهی
ﺨﻮﻳﺶ ﻋﻤل ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺑﺪﺍﻥ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﺪﺍﻭم ﻮﻋﺸق ﺼﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺭﺯﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
شایستگی ﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺣﻮﺍل الهی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺎﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺍﻥ ﺮﺯﻗﻬﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک هستند. ﻭﮐسی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺑﺎﻳﺪ. ﺍﮔﺮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﻥ نیز ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻧﺒﺎل آﻥ ﺪﺭ
سلوک الهی ﻤﻴﺒﻮﺩ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺯق ﺨﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ و رَبّ
ﻤرَبّی ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺭﺯﻗﻴﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺠﺎﻫﻞ ﺩﻧﺒﺎل
آﻥ اﺳﺖ ﭘﻮل ﻮ ﻣﻮﻓﻘﻴﺘﻬﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﺟﺎﻫل ﺪﻧﺒﺎل
آﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﻭحی نوع
بشری ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺮﻑ
ﺍﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﺑﺮﻭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﺪﺍﻯ
آﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺭﺯﻗﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻃﺎﻟﺐ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﺩﺭ ﺳﺎﻟک ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺮﺍﻳﻄ لاﺯم ﺮﺍ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ ﺷﺮﻃ
کافی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﺟَﺪّﻩ)
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻭ جِدّیت ﻭ ﺗﻠﺎﺵ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻳﻌنی مالکیّت
ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻴﻬﺎﻯ
لاﺯم اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻫم
حَقّ ﻮ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩ
ﻭﻫم ﺸﺪّﺕ ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﻋﺠﻠﻪ
ﺷﻴﻄﺎنی ﺒﻮﺩﻩ
ﺁﺭﺯﻭﻯ غیبی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻄﺎﻟﺐ
ﺟﻮﺍنی ﺮﻭحی حَقّ
اﺳﺖ (ﺳَﻨَﺘِﻚَ)
ﺳﺎل ﺘﻮ ﻭ (ﻫَﻢّ)
ﻏﺼّﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ (ﺍﻭﻡ)
ﻳﺎ سلوک الهی
اﺳﺖ.

حدیث
1697 - اﺯ ﺍﻣﺎم صاﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ147 ﺑﺤﺎﺭ) ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ اﻟﻠﻪ ﻗﺴّم
اﻟﺄﺭﺯﺍق ﺒﻴﻥ
عِباﺩﻩ ﻭ ﺃﻓﻀل
ﻔﻀﻠﺎ ﮐﺒﻴﺮﺍ ﻟم
ﻴﻘﺴّﻤﻪ ﺑﻴﻥ ﺃﺣﺪ
ﻗﺎل اﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﺳﺄﻟﻮﺍ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻥ ﻔﻀﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺭﺯﺍق
ﺮﺍ ﺑﻴﻥ ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺗﻘﺴﻴم کرﺩ
ﻭلی ﺮﺯﻗﻬﺎﻯ ﺰﻳﺎﺩﻯ
ﺮﺍ ﺟﺎ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﮐﻪ ﻓﻀﻠﻬﺎﻯ ﺒﺰﺭگ
نیز بوﺩﻩکه ﺑﻴﻥ
اﻓﺮﺍﺩ ﺗﻘﺴﻴم
ﻨﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
لذا خداوند ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻓﻀل های
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ. (ﻓﻀل
ﺒﻤﻌنی ﺰﻳﺎﺩﻯ
ﻮ ﺍﺿﺎفی ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم ﻮﻋﻘل
ﻮ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﻭ ﺭﺯﻗﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻧﭽﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﺪﻩ ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺯق
ﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﻳﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالفعل ﻧﻮعی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻳﺎ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﻓﺮﺍﺩ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍی
تکاﻣل ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺻﺮﻑ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ سلوک
الهی کنند آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل
گرفتار ﺠﻬﻨﻤﻬﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍهاﻯ ﻤﻘﺎم
ﺮﻭحی ﺨﻮﺩ ﺻﺮﻑ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮئی ﻮ ﺍﺳﺮﺍﻑ
ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻓﻀﻠﻬﺎ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ها ﺍﻋمّ اﺯﺟﺴمی
ﻮﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭحی ﺮﺍ
ﺩﺭ سلوک الهی ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﻮآل
کرﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
سلوک الهی ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎ ﺭﻭﺵ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭽﻮﻥ عباﺪﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻳﺎ ﺩﻋﺎﻫﺎ ﻭ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺘﻬﺎ
ﻭ ﻧﺬﺭﻫﺎ ﻭ ﺟَﻤﺒَﻠﻬﺎ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ ﺒﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺩ. ﻭﺣتی ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک ﺪﻳنی ﺒﺎ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﻘﺪﻳﻤﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺭﻭﺯﻯ ﻨﻴﺰ
ﺑﺤﻖ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻥ کرﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﻓﻀل اﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺤﺪّ
ﺍﻗلی اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
علیّﺑﺪﻭﻥ ﺘﻮﺟﻪ
ﺑﻤﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎمی
ﻘﺸﺮﻯ ﻮ ﺑﺎﻃﻞ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻓﻀﻠﻬﺎﻯ ﻣﻴﺴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻮ مَعصومیّت
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ آﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻋﻠم
لَدُنّی ﻮ ﻋﻘل
کُلّی ﻭﻫﻤﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺭﺍﻣﺸﻬﺎ ﻮﺳﻌﺎﺩﺗﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
سوآل ﻭﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺘﺠﺎﺑﺖ ﻭ ﭘﺎسخ
ﻤثبت ﺩﺍﺭﺩ.

حدیث 1698 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۵ﺹ147
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠﻴس ﻣﻥ ﻨﻔس ﺍﻟّﺎ
ﻭ ﻗﺪ ﻓﺮﺽ ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﻬﺎ ﺭﺯﻗﻬﺎ ﺣﻠﺎﻟﺎ
ﻳﺄﺗﻴﻬﺎ ﻓﻴﻌﺎﻓﻴﻪ
ﻭ ﻋﺮﺽ ﻟﻬﺎ ﺑﺎﻟﺤﺮﺍم
ﻤﻥ ﻮﺟﻪ ﺁﺧﺮ ﻓﺎﻥ
هی ﺘﻨﺎﻭﻟﺖ ﻣﻥ
اﻟﺤﺮﺍم ﺸﻴﺌﺎ
ﻗﺎﺻّﻬﺎ ﺑﻪ ﻣﻥ
اﻟﺤﻠﺎﻝ ﺍﻟﺬﻯ
ﻔﺮﺽ ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻬﺎ
ﻭ ﻋﻨﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﺳﻮﺍﻫﻤﺎ
ﻓﻀل کبیر ﮐسی ﻴﺎ ﻧﻔس ﻭ
ﺭﻭﺍنی ﻨﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻥ ﺮﺯﻗﺶ
ﺑﺤﻠﺎﻝ ﻭﺍﺟﺐ
او ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﺣتی
ﻮ ﺳﻠﺎﻣتی ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭلی ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺣﺮﺍم ﺮﺍ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﺮﻭﺷﻥ کردﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺖ ﺑﺤﺮﺍﻣﻬﺎ
ﺯﺩ ﺩﺭ ﻭﺍقع اﺯ
ﺭﺯق ﺤﻠﺎﻝ خودشان
کم ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ
ﻣﻘﺮﺭ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻓﻀل ﻮ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ هاﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
هست ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﻭ ﺩﺭ سلوک
الهی ﻤﻘﺒﻮل
او ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﻘﺴﻤتی
ﻮﻳﺎ ﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﻓﻀل الهی مُیسّر
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘل ﻮﻣﻘﺎم
نوع بشر ﺭﺳﻴﺪ. ﺭﺯق
ﻤﺎﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪگی
ﺪﺭﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺭﺯق
ﻤﻌﻨﻮﻯ ﻮ ﺫﻫنی
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﺗﻠﺎﺵ ﺗﺤﺼﻴلی
ﻮ ﺗﻔﮑﺮ ﻭ ﺗﺄﻣل
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺪﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭلی هیچ
کدﺍﻡ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻌﺎﺩل ﺮﺯق ﺮﻭحی
ﻮ ﺭﻭﺍنی ﺪﺭ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﻳﺎ ﺍﺣﺴﺎس ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﺻل
آﻥ ﺴﻠﻮکی ﻨﻴﺴﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺧﻮﺩ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻭﻣﻘﺪﻣﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﻭحی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ می ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺣل ﻔﻀﻠﻬﺎﻯ
ﻤﻘﺎمی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﻪ ﻓﻀﻠﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﻋﻘلی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.

حدیث
1699 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ147 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺷﺨﺼی ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻓﺠﺮ
(ﺷﺮﻭﻕ) ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺑﺎﻣﺪﺍﺩﻯ ﻣﮑﺮﻭﻩ
ﻭ ﺑﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ؟ ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻘﺴﻴم اﺭﺯﺍق ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻋﺖ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. (ﻣﻨﻄقی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺭﺯق ﻤﺎﺩﻯ همیشه
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ
ﻤﻌﻨﻮﻯ ﺘﺤﺼﻴلی
ﻮ ﺗﻠﺎﺵ ﻣﺤﺼل ﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭلی
ﺮﺯق ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻓﻀل
الهی ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﺩﺭ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ شایستگی
ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭ ﺗﺄﺧﻴﺮﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
بِدای اﻟﻬﻰ ﺗﻘﺪﻳم
اﻳﻥ ﺮﺣﻤﺘﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ) ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ:
اﻟﺎﺭﺯﺍق ﻤﻮﻇﻮفة
ﻣﻘﺴﻮمة ﻭﻟﻠﻪ
ﻓﻀل ﻴﻘﺴّﻤﻪ ﻣﻥ
ﻄﻠﻮع اﻟﻔﺠﺮ ﺍلی
ﻄﻠﻮﻉ ﺍﻟﺸﻤس ﻭﺫﻟک
ﻘﻮﻟﻪ ﻭ ﺍﺳﺄﻟﻮا
اﻟﻠﻪ ﻣﻥ ﻔﻀﻠﻪ
ثمّ ﻘﺎل ﻮ ﺫﮐﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻌﺪ ﻃﻠﻮﻉ
ﺍﻟﻔﺠﺮ ﺃﺑﻠغ
فی ﻄﻠﺐ ﺍﻟﺮﺯق
ﻤﻥ اﻟﻀرَبّ
فی اﻟﺄﺭﺽ ﺭﺯﻗﻬﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﻮظّﻒ
ﻭ ﻗﺴﻤﺖ ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
(ﮐﻪ ﻟﺎﺟﺮم ﺒﺎﻳﺪ
ﺗﺤﻘق ﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭ
ﺑﺸﺨﺺ ﺑﺮﺳﻨﺪ) ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻓﻀﻠﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻘﺴﻴم آﻥ ﺪﺭ ﻓﺎﺻﻠﻪ
اﺯ ﻃﻠﻮع ﻔﺠﺮ ﻳﺎ
ﻃﻠﻮع ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﻀل
اﻭﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ.
ﻭ می ﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻃﻠﻮع ﻔﺠﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺑﺎلغ ﺘﺮﺍﺯ ﭘﺎک
ﻮ ﺑبدﻥ ﺪﺭ ﺯﻣﻴﻥ
ﺒﺪﺳﺖ ﻣﻴﺎﻳﺪ (ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻓﺠﺮ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺧﻮﺍﺏ ﺩﺭﺍﺯ
ﺷﺐ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﺨﻮﺍﺏ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﻠﺎﺵ
ﮐﺴﺐ ﻣﺎل ﺨﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯﻧﻴﻤﻪ ﺷﺐ ﺗﺎ
ﺳﺤﺮ ﻭ ﻭﻗﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﺻﺒح ﺒﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺘﻤﺮﮐﺰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯند.ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎم ﻨﻤﺎﺯﻭﺍﺟﺐ
ﺻﺒﺤﮕﺎهی ﺪﻳﮕﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭند.ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺏ ﺳﺮ ﻭﻗﺖ ﺑﺴﺎﻟک
ﺨﺴﺘﻪ ﻣﻴﺎﻳﺪ.ﻭ
بویژه که ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﺗﻠﺎﺵ ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ (ﻓﺠﺮ)
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺮﻭق
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ ﺍﻃﻠﺎق
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭلی ﺪﺭ
سلوک الهی ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨجَم ﺼﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﮐﻪ ﻓﺠﺮ ﺍﺳﻠﺎﻡ
محمدی ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
قُرآن ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟک ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﺑﺮﻭﺩ ﻭﻏﻔﻠﺖ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟک ﺰﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﻣﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑمَشیّت ﺧﺎﺹ ﺍﻟﻬﻰ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﺭﺣﻤﺎن اﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻥ ﭙس ﺳﺎﻟﻚ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺗﺤﺖ مَشیّت ﻭﻳﮋﻩ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎن اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﻭ ﻗﺎﺋم ﺒﺒﻴﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻗﺮﺑﺎنی کرﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭلی
اﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ مَشیّت
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺒﺪﻫﺪ ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم ﻨﺒﻮﺕ
ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
عِدّﻩ ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ
ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم عرﺵ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎن ﻗﻮس
ﻧﺰﻭل ﺮﺍ ﺩﺭ ﭘﻨج
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺘﻮﺍلی
و قاب قوسین
صعوذ و نزول ﺒﺎﺯ
ﮔﺸت ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻃﻠﻮع ﻔﺠﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨجَم ﺼﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﻃﻠﻮع ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ش شم ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
این طلوع وقتی
است که ﺳﺎﻟک ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣلی
ﺮﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻳﻥ
ﻄﻠﻮع ﻔﺠﺮ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﭘﻴﺮ کامل
الهی محمدی
زنده ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻏﻔﻠﺖ ﻭﺧﻮﺍﺏ
ﻭ ﺗﻨﺒﻠﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
(ﻣﻮﻇﻮﻑ) و
موظّف بوﻇﻴﻔﻪ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭﺳﻬم ﻤﻘﺮﺭ
الهی از زندگی
ﺒﺮﺍﻯ سالک اﺳﺖ.
(ﻣﻘﺴﻮﻣﻪ) ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺴﻤﺖ ﻭ ﺳﻬم ﻤﻌﻴنی
امام ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺳﺎﻟک
اﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻭﻟﻴﻪ ﻳﺎ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ.
(ﺍﺑﻠﻎ) ﺑﺎﻟﻐﺘﺮﻳﻥ
ﻮﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
بلوغ و کمال ﺴﺎﻟﻚ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺑﻄﻠﻮع
ﻘﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺿرَبّ
فی اﻟﺎﺭﺽ) ﭘﺎ ﺯﻣﻴ
کنونی کنونی ﺪﺭ
ﺭﻩﺭﻭﻯ الهی اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﮐﻪ ﺳﻔﺮ
ﺗﺠﺎﺭﻯ ﻤﻴﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺳﻠﻮک
که ﻧﻔس ﺍﻣﺎرﻩ ﻭ
ﺟﺴم ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺳﺮﮐﻮﺏ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺗﺮک ﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ سلوک الهی ﺨﻮﺩ
ﻳک ﻨﻮع ﺴﻔﺮ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﺣﺮﮐﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺍﻟﻬﻰو
نوع فوق بشری ﻭ
ﺭﻩ ﺭﻭﻯ هر ﺳﺎﻟﻚ
(ﻣﺎﺷﻰ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍ ﻫﻤﺎﻥیاد
خدا در سلوک
الهی ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺗﺬﮐّﺮ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
و توسّل ﺩﺭ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺣﻤل
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺪفع ﺸﺮﻙ
اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ وﺗﻮﺟﻪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺒﻮﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺒﺠﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻣﺪﺍم لاﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﮔﻮﻳﺎﻥ
هستند.یعنی الهی
هستی ﻮلی اﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻧﻤﺖ ﻣﺘﺤﻴﺮم
که ﭼﻪ ﺧﺎﻧﻤﺖ.

حدیث
1700 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹض147 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ اﻟﻠﻪ ﻭکُلّ
ﺒﺎﻟﺴﻌﺮ ﻣﻠﮑﺎ
ﻓﻠﻥ ﻴﻐﻠﻮ ﻣﻥ ﻘلّة
ﻭ ﻟﺎ ﻳﺮﺧﺺ ﻣﻥ
کثرة ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ ﻤﻮکُلّ
ﺒﺎ ﺩﻗتی کرﺩﻩ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻄﺎبق
اﺭﺯﺵ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎ ﮐﻤﻰ ﻋﺮﺿﻪ ﮔﺮان
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺯﻳﺎﺩ ﻋﺮضه ﺷﻮﺩ
ﺍﺭﺯﺍﻥ ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ هماﻥ ﻘﺎﻧﻮﻥ
عرضه و ﺗﻘﺎﺿﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻗﻴﻤﺘﻬﺎ ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﮐﻤﺒﻮﺩ یا
کثرت ﻋﺮﺿﻪ
کالا ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﮔﺮ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﮐﻤ ﻮ ﻳﺎ ﺯﻳﺎﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ حَقّ
ﻤقرر شایسته ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﺭﺯﺵ
ﻭﺍقعی ﺮﺍ ﺣﻔﻈ
ﻤﻴﮑﻨﺪ (ﺳِﻌﺮ) ﺍﺭﺯﺵ
ﻭ ﻗﻴﻤﺖ ﻭﺍقعی
اﺳﺖ ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻫﺮﭼﻪ ﻓﻀﺎﺋل
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
کمبود داشت و (ﻋﺮضه
) کم ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺍﺭﺯﺵ
ﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻋﺮﺿﻪ زیاد
فضائل الهی ﺑﺎﻋث
ﺍﺭﺯﺍﻧﻰ ان ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻮﺍم ﺒﻬﺮﻩﺍﻯ
اﺯﻣﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ
ﻋﻘلی ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
ﺮﻭحی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺒﺮﻧﺪ ﻭﺣتی
گاهی ﻴک ﭙﻠّﻪ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﻯ کمتر ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﻋﻘلی
ﻮ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺮﺳﺨﺘﺎﻧﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻣﻘﺎم ﺒﺎﻟﺎ ﺗﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺒﻤﻘﺪﺍﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻧﭽﻪ ﺑﺘﻮ ﺍﻣﻮﺧﺘم
ﺒﺴﻠﻤﺎﻥ ﻔﺎﺭﺳﻰ
ﻣﮕﻮ ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪو
ﺗﻮﺭﺍ ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﻘتل ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺑﻌﺪ ﻣﻮﻟﺎ ﺑﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻔﺎﺭسی ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺘﻮ ﺍﻣﻮﺧﺘم
ﺒﻪ ﺍﺑﻮﺫﺭ ﻧﮕﻮئی
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﺗﻮﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺑﻮﺫﺭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣطیّع ﺒﻮﺩ ﻭ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﻋﺎﻗل ﻮﻋﺎﻣﻞ
ﻭﻋﺎﻟم ﺒﻮﺩ. ﻭلی
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺣﻮﺍل ﺨﺎﺻی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭﻋﻴسی اﮔﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻣﺤﻤﺪ
و علیّ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭﺣتی ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ که ﺩﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭعلیّ و هر
کامل محمدی در
هر زمان ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﻈﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺋم آﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎﻭﺭﻧﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎنی
ﻨﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺠﺴم
ﻘﺎﺋم ﺸﻮﻧﺪ. ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ عقل ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
اﻭﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ﺩﺭ
ﻫﻨﮕﺎم ﺘﺬﮐﺮ ﻧﺎم
ﻘﺎﺋم آﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
عصر ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺷک ﻤﻰ ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫم ﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﻘﺎﺋم ﻮنیز ﺘﺮﺳﺎﻥ
اﺯ ﻧﺎﺑﺎﻭﺭﻯ
اﺯ ﻣﻘﺎم ﻮ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
او ﺩﺭﺍﺣﺘﻤﺎل
آﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺮﺑﻬﺸﺖ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﮐﻪ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻫﺴﺘﻨﺪ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﻔﺎﺻﻠﻪ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘل ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ ﺪﺭﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻫﻨﻮﺯ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﻔﺎﺻﻠﻪ
های ﺯﻣﺎنی ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺯ ﻋﻘل ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﻌﺪﻯ عظیم
ترو ﺒﺮﺗﺮ ﭼﻪ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
غول ﭙﻴﮑﺮﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺍﻫند
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﺨﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻳﻢ ﺍﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺍﻳﻦ
شانس ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻴم
ﺪﺍﺷﺖ که در
تسلیم مراتب
عظیم تر الهی
باشیم ؟ ﺍﮔﺮ ﭘﺎسخ
ﺤﺘمی نباﺷﺪ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
کارمای بیشتر ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺟﻌﺖ
بجان در نسخ و
مسخ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
الهی ﺪﺍﺩ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻟﺎﺯم ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ.

حدیث
1701 – پیامبر می فرماید
( ج؟ ص ؟؟ بحار ) اﻥّ
اﻟﻠﻪ عَزّ ﻭجَلّ
ﻭکُلّ ﻤﻠﮑﺎ ﺑﺎﻟﺴﻌﺮ
ﻳﺪﺑّﺮﻩ ﺑﺄﻣﺮﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
عَزّ ﻭجَلّ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺮﺍ ﻣﺎﻣﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ سالک ﺭﺍ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ الهی
ﻮ ﺍﻭﺍﻣﺮ ﺍﻭ ﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻥ ﻤﻠک ﻮ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯاست
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ هر ﺭﻭح
ﻮﻫﺮﺳﺎﻟکی هست
و این فرشته ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
بمعرفی خداوند
بسالک ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭘﺎﺩشاه ﻭ ﻣﻠک
ﻮ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻔﺮّ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﻮﺍﻗﻌﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟک ﺪﺍﺭﺩ.
(ﺳﻌﺮ) ﺍﺭﺯﺵ ﻭﺍقعی
ﻮﻧﺮخ ﺪﻗﻴﻖ که
ﻧﻪ ﺯﻳﺎﺩ ﺳﺘم
گرﺍﻧﻪ ﻭ ﻧﻪ ﺍﺭﺯﺍﻥ
ﺣﻘﻴﺮﺍﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ ارﺯﻳﺎبی
ﺨﺎﺹ اعمال ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ که ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺍﺣﻮﺍل
ﺁﻧﻬﺎ شایستگیهاﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ
ﭙُﺮ ﻓﻀل ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﻴﺎﻳﻨﺪ.

حدیث 1702 - ﺍﺯﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ148 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﻧﻬج اﻟﺒﻠﺎﻏﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻮ ﻗﺪّﺭ ﺍﻟﺎﺭﺯﺍﻕ
ﻓﮑثّرﻫﺎ ﻭ ﻗﻠّﻠﻬﺎ
ﻭ ﻗﺴّﻤﻬﺎ علیّ
اﻟﻀﻴق ﻮ ﺍﻟسعة
ﻓﻌَﺪَﻝ ﻓﻴﻬﺎ
ﻟﻴﺒﺘلی ﻤﻥ ﺃﺭﺍﺩ
ﺑﻤﻴﺴﻮﺭﻫﺎ ﻭﻣﻌﺴﻮﺭﻫﺎ
ﻭ ﻟﻴﺨﺘﺒﺮ ﺑﺬﻟک
اﻟﺸﮑﺮ ﻭ ﺍﻟﺼﺒﺮ
ﻣﻦ ﻏﻨﻴّﻬﺎ ﻭ ﻓﻘﻴﺮﻫﺎ
ثمّ ﻘﺮﻥ ﺒﺴﻌﺘﻬﺎ
ﻋﻘﺎب ﻠﻔﺎﻗﺘﻬﺎ
ﻭ ﻳﻔﺮج ﺃﻓﺮﺍﺟﻬﺎ
ﻏﺼﺺ ﺃﺗﺮﺍﺣﻬﺎ
ﻭ ﺧﻠق اﻟﺂﺟﺎل
ﻔﺄﻃﺎل ﻮ ﻗﺼّﺮﻫﺎ
ﻭ ﻗﺪﻣﻬﺎ ﻭ ﺃﺧّﺮﻫﺎ
ﻭ ﻭﺻل ﺒﺎﻟﻤﻮﺕ
ﺃﺳﺒﺎﺑﻬﺎ ﻭﺟﻌﻠﻪ
ﺧﺎﻟج اﺷﻄﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﻗﺎطع اﻟﻤﺮﺍﺋﺮ
ﺃﻗﺮﺍﻧﻬﺎ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ
اﺩمی ﺮﺍ ﺗﻘﺪﻳﺮ
(ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺪﺍﺭﻭ
اندازه بموجب ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭ ﻧﻴﺎﺯ) ﺗﺎﻣﻴﻥ
ﻨﻤﻮﺩ ﮐﻪ ﮔﺎهی
کم ﻮ ﮔﺎهی ﺰﻳﺎﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻭﺳﻌﺖ ﻳﺎ ﺗﻨگی
امکان و اﺣﻮﺍﻝ
ﺗﻘﺴﻴم ﻨﻤﻮﺩ (ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺳﻮﺍﺑق
گناهان ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﻳﻥ
اﻧﺪﺍﺯﻩﻫﺎ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭﺍﺣﻮﺍا
آﻧﻬﺎ کم ﻮ ﺯﻳﺎﺩ
ﻭﻳﺎ ﺳﺨﺖ ﻭ ﻗﺎﺑل
ﺘﺤﻤل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ اﻭﻟﻴﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ کاﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺭﺍ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﺼﺪ
(ﺗﻌﺪﻳﻞ) ﻭ ﺍﺻﻠﺎح
اﻳﻥ اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺑﺎﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ ﺑِﺪﺍء
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺗﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺒﺘﻠﺎ
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ اﺯﻣﺎﻳﺶ
الهی ﻮ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﻋﻤﻴق
ﺘﺮ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍنی ﻮ ﺫﺍﺕ
ژنتیک روحی ﺭﺍ
ﺑﺮﻃﺮﻑ ﮐﻨﻨﺪ) ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺭ ﺭﺯﻗﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮخی ﺒﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﻣﻴﺴﻮﺭ ﻭ ﺍﺳﺎﻥ
ﻮﻳﺎ ﺳﺨﺖ ﻭﭘُر
ﻋُﺴﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
(ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﺟﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮ ﺩﺭﺟﻪ ﺗﺤﻤل ﺴﺎﻟک
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻭ ﭘﻴﺶ ﺍﻣﺪﻫﺎﻯ
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺗﺎ ﺑﺪﻳﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﻭ ﺍﮔﺎﻩ ﺷﻮﺩ. (ﻭﺣتی
اﻋﻠﻢالهی ﻮﺑﺮﺭسی
آﺧﺮﻳﻥ ﻨﺘﺎﻳج
ﺴﻠﻮکی ﺴﺎﻟک ﺒﺸﻮﺩ)
ﮐﻪ ﺷﮑﺮ ﻭ سپاس
ﻭﻫﻤﺎﻥ اﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭﻋﺸق ﻮ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻮجِدّیت
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﻳﺎ ﻧﻪ) ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺻﺒﺮ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﻏﻨﺎ ﻭ ﻓﻘﺮ ﺍﻭ ﭼﻘﺪﺭ
بوده ﺍﺳﺖ ( ﺻﺒﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ سلوک
الهی اﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺮﻃ لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﮕﻴﺮﻯ ﻮ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺣﻮﺍل
ﻘﺎﺑل ﺘﺤﻤل ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﺳﻠﻮگ ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ ﭙﺮﻳﺸﺎﻧﻴﻬﺎ
ﻭ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﺨﺖ ﻭ ﺑﺎ ﺭﻧج ﻮ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﻭﺧﻮﺩ
ﻓﻘﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻣﻮثّر
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺍقعی آثاﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻧﻔس أمّاره
ﺑﻬﺘﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﺗﺎ ﺟﺎئی ﺒﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﻭ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ) ﺳﭙس ﻭﺳﻌﺖ
ﺭﺯﻕ ﺑﺪﻧﺒﺎل ﻔﻘﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. (ﻫﻤﻴﺸﻪ
ثرﻭﺕ ﻭ ﺭﻓﺎﻩ ﻭ
ﺭﺍﺣتی ﻮﺧﻨﺪﻩ
ﺩﻭﺍمی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻋﻮﺍﻗﺐ
ﭘﺎکی ﺮﻭح ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. (ﻗﺮﻥ) ﻗﺮﻳﻥ
ﻮ ﻫم ﺰﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩﻥ
اﺳﺖ ﻭ (ﺳِﻌَﺖ) ﻳﺎ
ﻭﺳﻌﺖ ﻭ ﺭﻓﺎﻩ ﻭﺗﻮﺍﻧﺎئی
ﻮ ﻇﺮﻓﻴﺖ ﺭﻭحی
اﺳﺖ.(ﻋﻘﺎﺑﻴﻞ
عُقبال ) در ﺍﻳﻨﺪﻩﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻭﻧﺘﺎﻳج
ﻮ آثار ﺑﻌﺪﻯ اﺳﺖ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ آثار ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻮ ﻧﻘﺺ. (ﻓﺎﻗﻪ) ﻓﻘﺮﻭ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻮﺍﻓﺎﻗﻪ ﭘس ﺍﺯﺩﻭﺭﻩ
ﺑﻴﭽﻴﺰﻯ ﻮ ﻣﺴتی
ﻮ ﺭﻓﺎﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﻥ ﻨﻴﺰ
(ﻓﺮج ﻮ ﻧﺠﺎﺕ) ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳج ﺮﺍﺣﺘﻴﻬﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺳﺨﺘﻴﻬﺎ برﭼﻴﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺟﻠﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪ ﻭ ﺍﻧﺮﺍﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻳﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﻧﻤﻮﺩ
( ﺍجَلّ ﻮﻗﺖ ﻣﺮگ
ﺪﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ثاﺑﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هفت ﺍجَلّ
ﻮ ﻓُﺮﺻﺖ ﻭ ﻣﻬﻠﺖ
ﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ
هفت ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
علیّ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍم ﻤﻨﺠﺮ ﺑﻴک
ﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﺑﻴک
گوﻧﻪ ﺍﺣﻮﺍل ﻮ
ﺍثاﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.)
ﻭﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺍﻧﺪﺍﺧته ﻭﻳﺎ
ﺑﺘﺄﺧﻴﺮ ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ
(ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻓﻌﺎل
ﻮ ﺟﺪّﻯ ﺠﻠﻮ
می اﻧﺪﺍﺯﺩ ﺍجَلّ
ﺪﺭﺍﺯ ﻣﻘﺮﺭ ﮐﻮﺗﺎﻩﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﻭ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﻄﻮﻝ ﻋﻤﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ)
ﻭ بِدای الهی ﺒﺮﺍﻯ
اﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭلی ﺴﺎﻟک
ﺘﺮک ﺴﻠﻮﻙ ﻭﻳﺎ
ﺳُﺴتی ﺪﺭﻋﺸق ﺒﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻭﮐم ﺸﺪﻥ ﺠﺬﺑﻪ
الهی ﺒﺨﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻭ ﺍجَلّ ﻭﻣﻬﻠﺖ
ﻭ ﺯﻣﺎﻥ لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﻭ ﺩﺭﺍﺯ ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﮔﺎهی ﺘﺎ ﺍﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﻃﻮل ﻤﻴﮑﺸﺪ.
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻬﺎئی ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻭﻟﻮ
ﺑﻬﺘﺮﺩﺭ ﻓﺼل ﻨﻮع
بشری ﻮیا ﺑﺎ ﻓﺼا
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ
ﺗﺎ ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ طی ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺩﺭ
ﻃﻮل ﺰﻧﺪگی ﺒﺘﻠﺎﺵ
ﻭ ﺗﻌﻬﺪ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﻋﻤل کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻫﻤﻴﻥ ﺒﻘﺎﻳﺎﻯ
ﻮﻇﻴﻔﻪ سلوک
الهی ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ)
ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺑﺎﺳﺒﺎﺏ
ﻭﻋﻠل ﻤﺮگ ﺒﺮﺳﺪ.
(ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ ﻣﺮگ ﺰﻭﺩﺗﺮ
ﻳﺎ ﺩﻳﺮﺗﺮ ﻓﺮﺍﻫم
ﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺍجَلّ ﻤﺮگ
ﺰﻣﺎنی ﻨﻴﺴﺖ
بلکه ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
الفعل نوع
بشری ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ هر ﻳک اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ)
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺒﺎﺏ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺟﺬﺏ ﺑﺎﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺘﺮﻯ گرﺩﺩ (ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ ﻮ ﻣﺎﻫﻴﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺫﺍﺗﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺮگ اﺯ ﺍﻳﻥ ﺠﺎﺫﺑﻪﻫﺎ
ﻭﻣﺤﺒﺘﻬﺎﻯ غرﻳﺰﻯ
ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﺪﺍﻥ
علت ﺑﻤﻴﺮﺩ. ﮔﺎهی
ﻤﺮگ اﻧﺴﺎﻥ اﺯ
ﭼﻨﺪ ﺩﻗﻴﻘﻪ ﺗﺎ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﻄﻮل ﻤﻴﮑﺸﺪ.
ﻭ ﺭﻧج ﺮﻭﺣﻰ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ ﻣﻴﮑﺸﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻔس ﻭﺭﻭح
اﺯ ﺗﻥ ﺪﺳﺖ ﺑﺮنمی
ﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺩل ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮک ﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺗﺮس
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ ﻣﺎنع
اﺯ ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ اﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﻤﺮگ ﺤﺎﻟﺖ
ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﺻﻤﺪﻳﺖ
ﻭ ﺧﻠﺴﻪ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭک ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻓﻨﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ) ﻭﺑﺎ
ﻗطع ﺒﻨﺪﻫﺎﻯ
علاقه ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺑﻘﺮﻳﻨﻬﺎﻯ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
(ﺧﺎﻟﺞ) ﮐﻪ ﺧﻠﺠﺎﻥ
ﻮﻋﺸق ﺬﺍتی ﻮﻏﺮﻳﺰﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﻭ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻗطع
گردﺩ. ﺗﺎ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
بالفعل
وبالقوّه ﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ شایسته
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﮔﺮﺩﺩ.
(ﺍﺷﻄﺎﻥ) جَمع ﺸﻄﻦ
ﺑﻨﺪﻫﺎ ﻭ ﺑﺴﺘﮕﻴﻬﺎ
ﻭ ﺭﺍﺑﻄﻪﻫﺎﻯ (ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ)
ﻭﺟﺬﺑﻪﻫﺎﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍئی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟک ﻀعیف ﻣﻴل
ﺒﺴﻘﻮﻃ ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻮ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﺨﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﻴﻞ ﺑﺘﻌﺎلی
ﺪﺭ ﻧﻮع ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻥ ﺴﺎﻟک ﺠﺪّﻯ
که ﺭﻧج ﻮ ﺳﺨﺘﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﻟﺬﺕ ﻭ ﺭﻓﺎﻩ
ﺑﺸﺮﻯ با عقل ﺣﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺗﺮﺟﻴح ﺒﺪﻫﺪ.
(ﻣﺮﺍﺋﺮ) ﮐﻪ ﻣﺮﻭﺭ
ﻭ ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺮﻭﺡ ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ تجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم
ﺨﻮﺩ ﻓﻀل ﻮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻯ اﺯ ﺗﮑﺎﻣل
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک ﺴﺨتی ﺒﺴﻮﻯ
اﻧﻬﺎ ﻧﺮﻭﺩ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒیعی لاﺯم اﺳﺖ
ﺗﺎ ﺭﻭح اﺯ ﺍﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣلی عبوﺭ ﻃﺒیعی
ﺒﺪﻭﻥ ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
(ﺍقُرآن) جَمع ﻘﺮﻳﻦ
ﻳﺎﻫﻤﻨﺸﻴﻥ ﻮ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻤﺒﻮل
هاﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻗﺮﻳﻥ
الهی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﺮﻭﺡ ﻳک ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻭحَقّ
اﻧﺎ الحق
گفتن اﻥ ﻤﻘﺎم الهی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻨﺪﻫﺎ ﻭ ﻃﻨﺎﺑﻬﺎ
ﻭﻋﻠﺎﻳق ﺮﻭح ﻮ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺫﺍﺕ
ژنتیک روحی اﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﺤﮑم ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻃﺒیعی ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮ ﺑﺸﺮﻯ کنونی ﺒﺴﺘﻪ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻴﻮﺍنی گذﺷﺘﻪ
ﻣﻴل ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺭﻭحی ﻨﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﺩﺭ ﺟﺬﺑﻪ ﻭﻣﻘﺎﻡ
الهی ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺤﺒﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. (ﻣﺮﺍﺋﺮ)
ﻳﺎ ﻋﺒﻮﺭﻫﺎ و
مرورهای ﺳﺨﺖ ﺑﻨﺪﻫﺎ
ﻭ ﺑﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭ (ﺳﺮﺍﺋﺮ) ﮐﻪ ﺳﺮﻳﺮﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﺫﺍﺗﻴﺎﺕ ﻭﺳﻴﺮﺕ
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻟﺬﺍ سلوک
الهی ﺪﮔﺮﮔﻮنی
ﺪﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺬﺍتی ﻮ ﺑﺎﻃنی ﻮﻋﻤﻴق
ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭحی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺣتی
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک اﺯ ﺍﻥ
ﺨﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺻﺒﺮ ﻭﺗﺤﻤل ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻥ ﺍﻋم ﺮﺍ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﺎک ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎنی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺣتی ﻨﺎﺟﻴﺎﻥ
ﺒﺘﻤﺎم اﻳﻦ ﺗﺼﻔﻴﻪﻫﺎ
ﻭﺻﻔﺎ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ها ﺩﺭ ﭘﺎکی ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺁﻥ ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻭ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺮﺗﺮ فوق
بشری ﻭﭘس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻮﺍنع ﻮ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺩﺭ ﺭﻭح ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎقی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻓﺼﻮل ﻨﻮﻋﻰ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﺎشی اﺯ ﺍثاﺭ ﻣﻨفی
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺑﺎﻗﻴﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐم
هوﺷﻰ ﻭﮐم ﺘﻮﺍﻧﺎئی
ﺪﺭ ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ
ﺭﻭان ﻮﻟﺬﺍ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﺎﻟک ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮکی
ﺮﺍ ﺗﺤﻤل ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻃﻮل ﺒﮑﺸﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﻨفع
اﻭ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ثوﺍﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻳﺎ ثوﺏ
ﻭﭘﻴﺮﺍﻫﻦ ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﻮ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﻬﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث
1703 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ148 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻪ ﻗﺮﺍنی ﻮ ﻣﺎ
ﻳﻮٴﻤﻥ
ﺃﮐثرﻫم ﺒﺎﻟﻠﻪ
ﺍﻟّﺎ ﻭﻫم ﻤﺸﺮﮐﻮﻥ
ﻮلی ﺒﺎﺯ
ﺍﮐثر ﺍﻧﺎﻥ اﻳﻤﺎﻥ
ﺒﺨﺪﺍ ﻭ ﺍﻭم ﻭسلوک
الهی ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻣﺸﺮک
هستند. ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
تمام ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
اﺳﻠﺎﻣﻰ ﺍﺳﺖ ﭼﻪ
ﺳنِّ ﺒﺎﺷند ﻳﺎ
ﺷیعی ﻮﻳﺎ مُدّعی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّﻭلی
ﺒﺪﻭﻥ ﺘﺴﻠﻴم ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ.
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
اﻳﻥ ﻤﺸﺮﮐﺎﻥ ﻮ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻬﺎﻯ ﺒﺰﺭگ
آﻧﺎﻧﺎﻥ ﻭ ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﻟﺒﺎس ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻮ ﺩﺭﻭغ ﺪﺭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
هو ﻗﻮل اﻟﺮﺟﻞ
ﻟﻮﻟﺎ ﻓﻠﺎﻥ ﻠﻬﻠﮑﺖ
ﻭﻟﻮﻟﺎ ﻓﻠﺎﻥ ﻠﻤﺎ
ﺃﺻﺒﺖ ﮐﺬﺍ ﻭ ﮐﺬﺍﻭ
ﻟﻮﻟﺎ ﻓﻠﺎﻥ ﻠﻀﺎع
عیاﻟﻰ ﺃﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺃﻧّﻪ ﻗﺪ ﺟﻌل ﻠﻠﻪ
ﺷﺮﻳﮑﺎ فی ﻤُﻠﮑﻪ
ﻳﺮﺯﻗﻪ ﻭﻳﺪﻓﻊ
ﻋﻨﻪ ﺍﻳﻥ هماﻥ
هر کسی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﮔﺮ ﻓﻠﺎﻥکس ﻧﺒﻮﺩ
ﻣﻥ هلاک ﻤﻴﺸﺪﻡ.
(ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖﻭلی
ﺒﺪﺳﺖ ﻓﻠﺎﻥ ﺸﺨﺺ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺴﺒﺐ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺴتی
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻓﻘﻄ ﻮﺳﻴﻠﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻋﻘلی ﻮ ﻳﺎ ﻫُﺪﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺿﻤﻥ ﺴﭙﺎس
ﻧﻘﺶ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺎجی اﺻلی ﺪﺍﻧﺴﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺸﺮک ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺣﺎل اﮔﺮ آخوندﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺎجی ﺪﺍﻧﺴﺖ
ﺷﺮک ﺒﺰﺭﮔﺘﺮﻯ
اﺳﺖ. (ﻫﻠﺎکت ) ﻣﺮﮒ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭحی ﻮ ﺣلق آﻭﻳﺰﻯ
ﺪﺭ ﻣﺮﮒ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﻗتی
اﺯ ﺷﮑم ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺮﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ ﻤﻴﺎﻓﺘﺪ)
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﻓﻠﺎنی
ﻨﺒﻮﺩ ﻣﻦ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻳﻥ ﻮ ﺁﻥ ﺤﺎل ﻨﻤﻴﺸﺪﻡ
( ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺳﺨتی ﻮ
ﺭﻧج ﺸﺪﻥ ﺍﺯ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺭﻧج ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ ﺍﻳﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟک ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻋﺬﺍﺏ ﻭجَهَنّم
اﻭل اﺳﺖ ﻭﺣتی ﺸﺎﻧس
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻭ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﺨتی ﻮجَهَنّم
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﺪﻭﮔﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ پس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺪﻭجَهَنّم ﺴﺨﺖ
ﺗﺮﻯ ﺪﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭﺩﺭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﻌﺪﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ)
ﻭﻳﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﮔﺮ
ﻓﻠﺎﻥ ﻨﺒﻮﺩ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭﻋﻴﺎل ﻤﻥ ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﻧﻴﺴتی ﻤﻴﺸﺪﻧﺪ
( ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺧﻮﺑﻰ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭلی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺁﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻋﻤلی ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ)
ﺁﻳﺎ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻰ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺮﻳک
ﺪﺭﻣُﻠک ﻮ ﻣﻤﻠﮑﺖ
الهی ﺸﺪﻩ ﺍﻧﺪ (
ﻳﻌنی اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی هستند
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺨﺼﻮﺹ
آخوندﻫﺎ ﻭ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﺭﻭٴﺴﺎ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻌﺒﻮﺩﺍﻥ ﻔﺎﺳﺪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﺮﻳک
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻫﺴتی
ﻮ ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣُﻠک ﺨﻮﺩ ﻫﺮ
ﻗﺪﺭ ﻭﻫﺮ ﻃﻮﺭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺯق ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻳﺎ
ﺩفع ﺮﺯق ﻤﻴﮑﻨﺪ
(ﺭﺯق ﻤﺎﺩﻯ ﺪﻧﻴﺎی
بشری ﻭ ﺭﺯق ﻤﻌﻨﻮﻯ
ﺬﻫﻨﻰ ﻭﺭﺯق ﺮﻭﺍنی
ﻮ ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﺭﺍﻣﺸﻬﺎ
ﻭﺳﻌﺎﺩﺗﻬﺎ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﺯﻗﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ الهی ﻮﻋﻘﻞ
ﮐلّی ﻮ ﺍﻟﻬﺎمی
ﻮﻋﻠم ﻠﺪنی که
همگی ﺮﺯق الهی
هستند. ﮐﻪ ﮐم ﻮ ﺯﻳﺎﺩﻯ
اﻧﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟﻚ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭح آﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺳﭙس ﺑﺎﻣﺎم
گفتم ﻤثل اﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺨصی ﺒﮕﻮﻳﺪ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ
ﻣﻥ ﻤﻨّﺖ ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺷﺖ
ﻭﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﻣﺮﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻤﻴﺪﺍﺩ
ﻣﻥ هلاک ﻤﻴﺸﺪﻡ.ﺍﻣﺎم
ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ ﺍﺭﻯ
ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ عباﺭﺍتی
ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫم
ﺸﮑﺮ ﻭﺳﭙﺎس ﺍﺯﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻧﺎﺟﻰ ﻭﻫم ﺴﭙﺎس
ﺍﺯ ﻣﺪﺑﺮ ﺍﺻلی
الهی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺒﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ گرﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﻋﺬﺍﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
جَهَنّم ﺘﺒﻌﻴﺪ
ﻭﻣﺴخ ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﻫﺮ ﺷﮑﺮ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ اﻣﮑﺎﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺣﺪﻳثها
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍلهی ﻮﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮتی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺳﭙﺎس ﮔﻔﺘﻦ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﭙﺎس ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﻋﻴﻨﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻘﺶ ﺍلهی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﻤﻮﻗﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﭙﺎس
ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ
ﮐﺮسی ﻮ ﺍﺭﻳﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄب
اﺳﺖ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻤﻮﺭﺩ
ﺳﭙﺎس ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻫﻠﺎﮐﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﺪﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﻮﻳﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻟک
غیرﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﭙﻴﺮ ﺍلهی
که ﺗﺬﮐّﺮ ﻭ ﺗﻌﻠﻴم
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎ ﺳﺎﻟک
ﺠﻠﻮ ﺑﻴﻔﺘﺪ ﻭﻋﻘﺐ
ﻧﺮﻭﺩ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
الهی ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺳﭙﺎس ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﻌﻠم
الهی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺴّﺮ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺣﻴﺎﺕ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﺒخواهند
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ
پیوسته ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻋﻤﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﻤﺎم کرﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﺎﻳﺎﻥ
عقل ﻭ ﺗﺤﻤل
کسی که زﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﮐشی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ) ﭘس ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺘﺮﺳﻴﺪ
ﻭﺗﻘﻮﺍﻯ الهی
کنید (ﺗﺮس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎ
ﻭﺗقیه ﺍﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺗﻘﺮﺏ ﺭﻭح ﺒﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﻘﻮﺍ ﻳﺎ همان ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ) ﻭسعی
کنید ﺩﺭ ﻃﻠﺐ ﺧﻮﺩ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫید
ﺍﺟﻤﺎل ﻮ ﺍﺧﺘﺼﺎﺭ
ﮐﻨﻴﺪ (ﺭﺯق ﻤﺎﺩﻯ
ﺰﻳﺎﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫید
ﺗﺎ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺗﺤﻘق ﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺰﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺳﺮﮔﺮم
ﺮﺯﻗﻬﺎﻯ ﺰﻳﺎﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺣتی ﺬﻫنی
ﻮﻋﻠمی ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻓﻘﺮﻯ
کمکی ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺮﺍﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺍﺟﻤﺎﻝ) کُلّی
ﺑﻮﺩﻥ ﻭﻣﺠﻤل ﻮﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻭﺍﻧﺪک ﺒﻮﺩﻥ ﻭ
ﻧﻴﺰ جَم ﻄلبی ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺍﺳﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺟﺰ جَم
ﺸﺪﻥ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭجَمع
گرﺩﻳﺪﻥ ﺒﺎ ﻣﻌﺒﻮﺩ
الهی ﺪﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭ ﺍﺟﻤﺎﻝ ﺷﺪﻥ ﺪﺭ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّرَبّشر
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﻋث
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺪﻳﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺮﺯق ﺸﻤﺎ
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﺠﺎم
گناﻫﺎﻥ ﺸﻤﺎ ﺷﻮﺩ
( ﮔﻨﺎﻩ ﻧﮑﻨﻴﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺭﺯق ﺸﻬﻮﺩﻯ
میرﺳﺪ ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺭﺯق ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺻلی اﺯ ﺭﺯق ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺘﺎﺧﻴﺮ ﺩﺭ ﺭﺯق
ﻤﺎﺩﻯ ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.

حدیث
1704- اﺯﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ148 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ حَجّة
ﺍﻟﻮﺩﺍع ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
(ﺩﺭ ﺳﻔﺮ حَجّی
که ﭘس ﺍﺯ ﺍﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﭽﻨﺪ ﻣﺎﻩ ﻭﻓﺎﺕ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﺍﺧﺮﻳﻥ
اﺗﻤﺎﻡ حُجّت ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﭘﻴﺮ الهی آﻧﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺘﻌﻠﻴم
ﻤﻴﺪﻫد) ﺃﻟﺎّ ﺍﻥّ
اﻟﺮﻭح اﻟﺄﻣﻴﻥ
ﻨﻔس فی ﺮﻭﻋﻰ ﺃﻧّﻪ
ﻟﺎ ﺗﻤﻮﺕ ﻧﻔس حتّی
ﺘﺴﺘﮑﻤﻞ ﺭﺯﻗﻬﺎ
ﻓﺎﺗّﻘﻮﺍ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﺃﺟﻤﻠﻮﺍ فی
اﻟﻄﻠﺐ ﻭﻟﺎ ﻳﺤﻤﻠﻨّﮑم
اﺳﺘﺒﻄاء شیئ ﻤﻦ
ﺍﻟﺮﺯﻕ ﺃﻥ ﺘﻄﻠﺒﻮﻩ
ﺑشیئ ٴﻤﻥ ﻤﻌﺼیة
ﺍﻟﻠﻪ ﻓﺎﻥ اﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎلی ﻘﺴّم اﻟﺎﺭﺯﺍق
ﺒﻴﻦ ﺧﻠﻘﻪ ﺣﻠﺎﻟﺎ
ﻭﻟم ﻴﻘﺴّﻤﻬﺎ
ﺣﺮﺍﻣﺎ ﻓﻤﻥ اﺗّقی
اﻟﻠﻪ ﻭ ﺻﺒﺮ ﺃﺗﺎﻩ
ﺭﺯﻗﻪ ﻣﻥ ﺤﻠّﻪ
ﻭﻣﻥ هتک ﺤﺠﺎﺏ
ﺳﺘﺮ ﺍﻟﻠﻪ عَزّ
وجَلّ ﻮ ﺃﺧﺬﻩ ﻣﻥ
غیر ﺣلّة ﻗُﺺّ
ﻣﻥ ﺮﺯﻗﻪ ﺍﻟﺤﻠﺎﻝ
ﻭﺣﻮﺳﺐ ﻋﻠﻴﻪ ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭح اﻟﺎﻣﻴﻦ
(ﺟﺒﺮﺋﻴل روح
القدُس ﻴﺎ رَبّ
ﺍﻟنوع بشری ﻗﺎﺋم
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺍﻟﻬﺎم
و ﻭﺣیی که ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻩ) ﺩﺭ ﺩل
ﻮﺭﻭح ﻮ ﺫﺍﺕ
شاهد قائم (ﺍﻣﻴﻥ
اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭ ﺍﻭم
ﺮﺳﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ) ﭼﻨﻴﻥ
ﺒﻤﻥ ﺪﻣﻴﺪ ﻭ ﺍﮔﺎﻩ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻮﻳﺎ ﻫﺮ ﺷﺨصی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣُﺮﺩ ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ
ﺗﮑﻤﻴل ﺮﺯق ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ (ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺴﻬﻤﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺭﺯق
ﻤﺎﺩﻯ ﻭﻳﺎ ﻣﻬﻠﺖ
ﻃﻮل عمر ﻭﻳﺎ ﺍﺣﻮﺍل
ﺪﻳﮕﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍجَلّ ﻮ ﻃﻮل
عتمر ﺯﻣﺎنی
سالک ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺑﻤﺼﺮﻑ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺮﺯﻗﻬﺎﻯ
ﺴﺮﻧﻮﺷتی هر ﺷﺨﺺ
بخصوص سالک ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﻣﺼﺮﻑ ﻧﻤﻮﺩﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺗﺎ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل ﺴﻠﻮکی
لاﺯم ﺮﺍ ﮐﻪ شایسته
ﺍﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﺴﻠﻮکی
اﻭ ﺩﺭج گرﺩﻳﺪﻩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎﻣﻴﻥ
ﻨﺸﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣُﺮﺩ. ﻭ ﻓﺮﺻﺖﻫﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣلی اﺯ ﮐسی
گرﻓﺘﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﻄﻮل
عمر ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻨﻴﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺳﻪ ﺳﺎل
آﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺍﻭ ﺑسی
ﻮ ﺳﻪ ﺳﺎل ﺘﻤﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
سلوک الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﮐﻮﺗﺎهی عمر ﺍﻧﻬﺎ
ﺗﻤﺪﻳﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺗﺎ ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﻴﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی ﺒﺒﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ سی ﻮ
ﺳﻪ ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻋﻤﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﻤﺎم کرﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﺎﻳﺎﻥ
عقل ﻭ ﺗﺤﻤل
کسی که ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﮐشی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ) ﭘس ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺘﺮﺳﻴﺪ
ﻭﺗﻘﻮﺍﻯ الهی
کنید (ﺗﺮس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎ
ﻭ ﺗقیّه ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ تَقرُّب ﺭﻭح
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
و ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﻘﻮﺍ ﻳﺎ سلوک
الهی) ﻭﺳعی
کنید ﺩﺭﻃﻠﺐ ﺧﻮﺩ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭ ﻭ ﺍﺟﻤﺎل ﻮ ﺍﺧﺘﺼﺎﺭ
ﮐﻨﻴﺪ (ﺭﺯق ﻤﺎﺩﻯ
ﺰﻳﺎﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺗﺎ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺗﺤﻘق ﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺰﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺳﺮﮔﺮم
ﺮﺯﻗﻬﺎﻯ ﺰﻳﺎﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺣتی ﺬﻫنی
ﻮﻋﻠمی ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎﻳﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﻭﺧﻮﺩ ﻓﻘﺮﻯ
کمکی ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺮﺍﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﺍﺟﻤﺎﻝ) کُلّی
ﺑﻮﺩﻥﻭ ﻣﺠﻤل ﻮﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻭﺍﻧﺪک ﺒﻮﺩﻥ ﻭ
ﻧﻴﺰ جَم طلبی
و ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺟﺰ جَم ﺸﺪﻥ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭجَمع
گرﺩﻳﺪﻥ ﺒﺎ ﻣﻌﺒﻮﺩ
الهی ﺪﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭ ﺍﺟﻤﺎﻝ ﺷﺪﻥ ﺪﺭ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴﺮ
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﻋث
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺪﻳﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺮﺯق ﺸﻤﺎ
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﺠﺎم
گناﻫﺎﻥ ﺸﻤﺎ ﺷﻮﺩ
( ﮔﻨﺎﻩ ﻧﮑﻨﻴﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺭﺯق ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺳﺪ ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺭﺯق ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺻلی اﺯ ﺭﺯق ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺘﺎﺧﻴﺮ ﺩﺭ ﺭﺯق
ﻤﺎﺩﻯ ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ شاید ﺭﺯق ﻤﺎﺩﻯ
ﺮﺍ ﺑﺤﺮﺍم هم
که ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ .ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﻋﺼﻴﺎﻥ
ﻮسرکشی ﻭﻋﺪم
اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ
سلوک الهی ﻭﮔﺮﺩﻥ
ﻨﺪﺍﺩﻥ ﻮﻋﺪم
اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﭙﻴﺮ کامل
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻫﺮ ﺩﻳﺮ ﮐﺮﺩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺍﻧﺠﺎم
هر ﺩﺭﺟﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ تمرّد ﻭ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﺮک ﺘﺪﺭﻳجی
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﺴﺎﻟک اﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکیاﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺣﺪﻳث ﺗﻠﺎﺵ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺍﻧﺠﺎم ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺗﻤﺎم ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻟقوّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣلی ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻭ جَم
گرﺩﺩ. (ﺍﺳﺘﺒﻄاء)
ﺑﻄﻴئ ﻮ ﮐُﻨﺪ ﻭ
ﺳﺴتی ﺪﺭ جِدّیت
ﺩﺭ ﺭﻩ ﺭﻭﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ اﺳﺖ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺭﺯﺍق
ﺮﺍ ﺑﻄﻮﺭ ﺣﻠﺎل
ﺒﻴﻥ ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺗﻘﺴﻴم کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯلی
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺒﺎﻟﻔﻌل ﻮ
ﺑﺎﻟقوّه ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﺠﺴمی ﻮ ﻗﺎﺑﻠﻴﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺫﻫنی اﺳﺖ.
ﻭﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ
غیر ﻣﻘﺮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
همه ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ کُلّی
ﻭﺍﻟﻬﺎمی الهی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ) ﻭلی
هرﮔﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻘﺴﻴم ﺮﺯق ﺤﺮﺍم
ﻨﺸﺪﻩ ﻭﺑﻴﺶ ﺍﺯحَقّ
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻥ ﺤﺮﺍم
اﺳﺖ.ﻭ ﻣﺎنع ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﺯﺩﻯ. ﻭ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻧﻴﺎﺯ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﻮ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺤﺮﺍم ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺤﻠﺎل
ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺍﺣﺮﺍم ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻔﺮ حَجّ
اﮐﺒﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺣتی اﮔﺮ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎلی ﺨﺎﺭج
اﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
الهی ﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩﻫﺎﻯ ﺤﺮﺍم
ﺮﺯق نام
ندارند ﺑﻠﮑﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻓﺴق ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭘس ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺗﺮﺳﻴﺪﻭسلوک
الهی کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻟﺎﺯم ﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩ
( ﺩﺭﺳﻠﻮک ﺼﺒﺮ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺑﺮﺩ ﺑﺎﺭﻯ ﺳﺎﻟک
اﺯ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺘﻬﺎ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻓﻘﺮﻯ ﻮﺣﺮﺍﻣﻬﺎ
ﻭﻋﺪم ﺰﻳﺎﺩﻩ ﻃﻠبی
ها ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺼﺒﺮ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ سلوک
الهی اﺳﺖ. ﻭﺣتی
ﺼﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﺻل سلوک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﻋﻘل ﻮﻋﺸق
ﻮ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ ﻮﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﺮکَس ﮐﻪ ﺗﻘﻮﺍ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﺗﻘﻮﺍ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖﺭﺯق ﺤﻠﺎل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. (ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻋﻘلی ﻮ ﺍﻟﻬﺎمی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ) ﻭﻫﺮکَس
ﻫﺘک ﻮ ﺩﺭﻳﺪگی
ﺤﺠﺎﺏ ﻭﭘﺮﺩﻩ ﺩﺭﻯ
ها ﺍﺯ ﺳِﺘﺮﻫﺎ
ﻭ ﭘﺮﺩﻩﻫﺎﻯ الهی
ﻨﻤﻮﺩ ﻭ ﺭﺯق ﺤﺮﺍﻣﻰ
ﺭﺍ ﺑﭽﻨگ آﻭﺭﺩ
(ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺭﺯق ﻤﺎﺩﻯ
هرﭼﻪ ﺧﻮﺵ ﻇﺎﻫﺮﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل
ﺮﺯﻕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺰﺷﺖ
ﻭﺣﺮﺍم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣتی اﮔﺮﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭثرﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺰﻳﺎﺩ ﻭ ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺕ ﻭ ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩﻥ
ﺒﺎﺷﺪ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻘﺪﺍﺭ
ﺍﺯ ﺭﺯق ﺤﺮﺍﻡ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺭﺯق ﺤﻠﺎل ﻮ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی اﻭ ﮐﺴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺭﺯق ﻤﺎﺩﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺣﺮﺍﻡ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭﺳﺎﻟک
ﺒﺘﺎﺧﻴﺮ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﺩ)
ﻭ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻳﻥ ﺮﺯق
ﺤﺮﺍﻡ ﺑﺠﺎﻯ ﺮﺯق
ﺤﻠﺎﻝ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ الهی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻳﺎ ﺗﺎﺧﻴﺮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺭﺯق
ﻤﺎﺩﻯ ﻘﺎﺑل ﺴﺮﻗﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺖﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﺒﺎﻋث
ﺯﻭﺍل آﻥ ﺮﺯق ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻧﺸﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻀﺮﺭ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﺯق ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺗﺤﻘق
گناﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺭﺯق
ﺤﺮﺍم ﻮ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﺩﺩ ﻳﻌنی ﺴﻬم
اﻭ ﺍﺯ ﺍﺣﺘﻤﺎل
ﺮﺯق ﺤﻠﺎل ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺳﻬم
ﺮﺯﻗﻬﺎﻯ ﻋﻘلی
ﻮثوﺍﺑﻬﺎﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﻭ ﮐم ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ سلوک
الهی ﺠﺒﺮﺍﻥ ﺒﻌﺪﻯ
ﻨﻨﻤﻮﺩ ﺑﺪﻫﮑﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺎم اﻳﻥ ﺮﺯﻗﻬﺎﻯ
ﺴﺮﻧﻮﺷتی ﻮ ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ
ﻤﺴﺮﻭﻗﻪ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺩﻭﺭﻩ ﺳﺨﺖﺗﺮﻯ
ﺪﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺭ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣتی
ﻔﺴخ گیاﻫﻰ ﻭ ﺭسخ
ﺠﻤﺎﺩﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. (ﺣﺠﺎﺏ) ﺳِﺘﺮالهی
ﻮ ﺣُﺮﻣﺖ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻓﺎﺵ ﮐﺮﺩﻥ
اﺳﺮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺰﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﻃﺒﺎﻃﺒﺎئی
ﻤﺼﺤح ﺒﺤﺎﺭ ﺍﻟﺎﻨﻮﺍﺭ
ﺩﺭﺝ۵ ﺹ14 ﺑﺤﺎﺭ) ﺍﺯ
ﻣﺤلی بی اﻃﻠﺎعی
اﺯ ﺭﺍﺯ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯ حدیث ها ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺭﺯقی ﻴﺎ (ﺗﮑﻮﻳﻨﻰ)
ﻭ ﺧﺎﺹ ﺟﺴم اﺳﺖ
ﻭﻳﺎ ﺭﺯﻕ (ﺗﺸﺮﻳﻌﻰ)
ﮐﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﭙﻴﺮﻭﻯ
اﺯﺷﺮﻳﻌﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﮔﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭﻗﺸﺮﻯگرﻯ
ﻮﺩﻧﺒﺎﻝ ﺭﻭﻯ
اﺯ آخوند ﻭﻣﺬﻫﺐ
تراشان ﺒﺎﺷﺪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺭﺯق ﺘﺸﺮیعی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺮﺯﻕ ﺳﻮم
ﺤﺮﺍﻡ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺭﺯﻗﻬﺎ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
هنگام ﺘﻮﻟﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺭﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﻠﻮغ ﺠﺴﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ حَقّ
ﻨﻮعی هرﮐس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺯق
ﺴﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺘﺸﺮﻳﻌﻰ و
شرعی الهی ﻭ ﺍﺯ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺷﺮﻳﻌﺖ
الهی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺎﻳتی
ﺰﻧﺪﻩ ﻭ الهی ﻮﻧﻪ
ﺣتی اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺪﺭگذﺷﺘﻪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑآﺧﻮﻧﺪ
ﻫﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ.
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ (ﺭﺯق
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺭﺯﻕ (ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ)
ﻭ (ﺭﺯق ﺤﺮﺍﻡ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺮﺯﻗﻬﺎﻯ
الهی ستند. ﮐﻪ ﺑﮑسی
ﺪﺍﺩﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻣﮕﺮ شایسته ﺍﻥ
گرﺩﻧﺪ. ﮐﻪ شامل
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ هفت ﮔﺎﻧﻪ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻭﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﻮﺍقعی ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﺎﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻋﻘل
کُلّی اﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻠم لَدُنّی ﺍﻭ
ﻗﺴمتی اﺯ ﺍﻳﻥ ﺮﺯﻗﻬﺎﻯ
ﻘﺎﺑل اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ آﻧﻬﺎ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻠﻴم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﺒﻴﺎﺷﺪ.

حدیث 1705 –
پیامبر سعادت
را نتیجه سلوک
الهی را با
موفقیت میداند
. ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﻟﺬﺕ ﺍﻳﻥ
ﻤﻮﻓﻘﻴﺖ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﻤﻮﻓﻘﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی
ﺒﺸﺮﻯ اﻭ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍﺯ ﺗﻮﺣﺸﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﺧﻠﺎق ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﺁﺩﻣﻴﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪ احساس
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺩﺍﺭﺩﻭحَقّ
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺟﺸﻥ ﻮﻋﻴﺪ
سعید ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﮔﺬﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻل ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺮﻭﺭ ﻭ شادمانی
ﺴﻌﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺪﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪگی ﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺎﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﺒﺎﻟقوّه
ﻭ الهی ﻮ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺮﻭح ﻮ ﻋﻘل ﻮﭘﺎﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺳﻌﻴﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺷقیّ ﻮ ﺑﺎ ﺷﻘﺎﻭﺕ
ﻭ رنج ﺳﺮﮐشی ﺧﻮﺩاز
ﺳﺮکشی ﻭ ﮔﺮﺩﻥ
کشی ﺍﺯ ﮐﺎﺭالهی
ﺴﻠﻮﻙ ﻭﭘﻴﺮﻭ توحّش
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺭﻭﺵ ﺍﻧﺴﺎنی
که ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ
و ﻋﺪمی هستند. ﻭﺟﺰ
ﺟﻨﻮﻥ ﻮ ﻓﺴﺎﺩ
کنونی ﻭﻧﻴﺰ ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮگ عاﻗﺒت ﺨﻮبی
ندﺭﻧﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﺮخی
که ﺒﺮﺍﻯ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.کسانی
بوده ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ و الهی
تر ﺩﺭ ﻧﻮع ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻫم اﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺖ چهارم
موعود ﻧﻮع ﺠﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺪﻩ ﺍﻧﺪ
ﻭﺳﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
نیز ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
رفت و الاّ
این بهشت را
از دست میدهند
ولی انسانی ﺒﺎ
ﻋﻘل ﻮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺻﺮﻑ ﮐﺴﺐ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
پس کسانی
شقاوتمند
هستند ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻨﻮﻉ ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
و حقیر تر ﻣﺴخ ﻮ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ ﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ ﺯﻧﺪگی
آﻧﻬﺎ ﺩﺭﺩﻧﺎک
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﻴﺎﺩ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻧﻮعی ﺒﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺎﻓﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻃﻠﺴم
ﻨﻮع ﺤﻴﻮﺍنی
بی عقلی ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
انسانهای بی
عقل چون کودک
و دیوانه ﻧﻪ ﺭﻧج
زندگی ﻤﻴﺒﺮﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﻣجازات ﺒﻌﺪﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
حیوانیّت ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ
ﺁﻧﮑﻪ ﺑﺎﻋﻘلی
ﻮﺍقعی متوﺟﻪ ﺍﻫﻤﻴﺖ
سلوک الهی
یگانه راه کسب
شایستگی های ﻨﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ می ﮔﺮﺩند
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ در ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻮﺑﺎ
هزاران برابرﻋﻘل
نوع بشری ﻭﺍﺭﺍﻣﺶ
های ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍنند
ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﮐﻨﺪ.

حدیث 1706 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ153ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﺷقیّ ﻮ سَرکِش
ﺑﺪﺑﺨﺖ ﮐسی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﮑم ﻤﺎﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻘﺎﻭﺕ ﻭ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎ ﺷﻘﺎﻭﺕ
ﺭﺍ آغاز ﻧﻤﻮﺩ.ﺫﺍﺗﺎ
ﺷقیّ ﻮ سَرکِش
ﻭ ﻭﺣشی ﺒﻮﺩﻩ ﻭﺍﻳﻥ
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﻧﻘﺺ (ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯﻟﻰ) ﻭﻗﺒلی
ژنتیک ﺮﻭحی اﻧﺴﺎﻥ اﺯﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
مراتب ﻗﺒلی اﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ کسب ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ (ﺑﻄﻥ ﻤﺎﺩﺭ)
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻴک اﻧﺴﺎﻥ
کنونی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺴﻠﻴم
ﭙﻴﺮ کامل
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺷﻘﺎﻭﺕ ﻭﺳﺮﮐشی
ﻮﻋﺪم اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻰ ﮐﻨﺪ. (ﺷَﻖّ) ﺷﮑﺎﻑ
ﻭ ﺟﺪﺍﺋﻰ ﻭ ﺑﺮﻳﺪﻥ
ﺮﻭح اﻧﺴﺎﻥ اﺯ
ﺍﺻل ﺨﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﻮ الهی ﺨﻮﺩ
ﻭ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺮﺑﻴتی
الهی ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
الهی ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﺮکَس
ﺩﺭﻣﺤﻴﻄ ﺘﻮﻟﺪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺮﻭح اﺯﻫﻤﺎﻥ
ﺠﺎ ﺷﺮﻭع کند ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ کند
. ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻤﺴﻴحی
ﻨﺸﻮﺩﻭﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻨﺸﻮﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻀﻮﻳﺖ ﺭﺳمی ﺪﺭ
ﺩﻳﻥ اﺳﻠﺎم ﻮﺩﺭﻫﺮﻣﺬﻫبی
که ﺑﺎﺷﺪ ﮐﺎفی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ با ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺩﻳن
ورزی ﺒﺎﻳﺪ
باشد و ﺑﺮﻭﺵ ﻗﺪﻳمتر
سلوک نکنند. (ﺍُﻣّﻪُ)
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺯ
(ﺍﻭﻡ) ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺳﻠﻮکی
اﻭ ﺍﺳﺖ ﺑﺪﺑﺨﺖ
ﮐسی اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
الهی ﻮ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
و (ﺍﻭﻣّﻰ) الهی ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ ﺳﺮﮐشی
ﻮﻋﺪم اﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺑﺎ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻭﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﻭ ﺭﻩﺭﻓﺘﮕﺎﻥ
و مجرَبّ ﻘﺒلی
ﺪﺭ ﻫﺮ ﻓَﻥ ﻀﺮﻭﺭﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ

حدیث 1707 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ153 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﻭﺯﻯ
ﺪﻭ ﻣﺸﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺘﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻭگفت
ﭼﻮﻥ ﻤﺸﺖ ﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﺯﮐﺮﺩ
ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﺒﺴم
اﻟﻠﻪ ﺍﻟﺮﺣﻤﺎﻥ
اﻟﺮﺣﻴﻢ ﮐﺘﺎﺏ
ﻣﻥ ﺃﻫل اﻟﺠنّة
ﺑﺄﻋﺪﺍﺩﻫم ﻮ ﺃﺣﺴﺎﺑﻬم
ﻮ ﺃﻧﺴﺎﺑﻬﻢ ﻣﺠﻤل
علیّهم لا ﻳﻨﻘﺺ
ﻣﻨﻬم ﺃﺣﺪ ﻭ ﻟﺎ
ﻳﺰﺩﺍﺩ ﻓﻴﻬم ﺃﺣﺪ
ﺑﻨﺎم ﺨﺪﺍﻯ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻮﺭﺣﻴﻢ
که ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭ ﻓﺮﻣﺎنی
اﺯرَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺮﺣﻴﻢ است (ﻫﺮ ﺍﻣﺮ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭﻣﻘﺮﺭ
ﺑﺰﺑﺎﻥ عرَبی
کتاﺏ ﺍﺳﺖ و ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭ ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺗﻌﻬﺪ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ کتاب
هر سالک با
پیر خود ﻧﻴﺰ ﮐﺘﺎﺏ
و پیمان ﺍﺳﺖ)
که ﺍﻫل ﺒﻬﺸﺖ( ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭽﻬﺎﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ ﻳﻌنی
ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
عقلها ﻭ ﺟَﻨّﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﻣﺼﻮﻧﻴﺖ
اﺯ قهقرا و ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎ
بوده ) ﮐﺴﺎنی هستند
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﺣَﺴَﺐﻫﺎ (ﻳﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻭذر ﻣﺤﺎﺳﺒﻪﻫﺎ
ﻭ ﻣﻘﺎم های ﺘﮑﺎﻣلی
ﺮﻭح ﺁﻧﻬﺎ) ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﺏ ﻭ نسب
ها ﺍﻭﻟﺎﺩ و
منسوبین آنها ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
(ﻭ ﺍﻳﻨﺪﮔﺎﻥ اﻧﻬﺎ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﻠﻮکی
وکاﻣﻠﺎﻥ ﺒﻬﺸتی
ﺸﺪﻩ آنها ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺎم آﻧﻬﺎ ﻣﺠﻤل
و جملگی ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ
(ﻫﻤگی ﺒﺠﻤﺎﻝ الهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ تجلّیات
ﻭجَم ﺸﺪﻥ کماﻟﻰ
ﻭ ﺑﺘﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ثبت ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻧﺰﺩ
ﻣﻠﺎﺋک الهی هستند.)
ﺑﻄﻮﺭﻯ که ﻫﻴچ
ﻴک اﺯﺁﻧﻬﺎ ﮐم
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭﻫﺮﮔﺰ
نیز ﺯﻳﺎﺩ ﺗﺮ ﻧمی
گرﺩﻧﺪ (ﻧﺎ شایستگان
ﺒﺪﺍﻧﻬﺎ ﻣﻠحق
ﺸﺪنی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﻗﺒل ﺪﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻭﺩﺭﻋﻠم الهی ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺪﺭﻫﺮ
ﻋﺼﺮ ﻭ ﻫﺮ ﻃﺮﻳﻘتی
ﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺑُﺮﺩ
ﺩﻭﺭ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﺗﻤﺎم
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺣتی
ﺠﻬﻨﻤﻴﺎﻥ اﻣﺮﻭﺯ
ﻭ ﻭﻳﺮﻭﺳﻬﺎﻯ
آﻳﻨﺪﻩ ﻫﻤگی اﺯ
ﮐﺎﻧﺎﻟﻬﺎﻯ
ولایتهای
الهی خوﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
اﻧﻮﺍع ﻘﺒل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﺑﻌﺪ
از نوع بشری
عبوﺭ ﺗﮑﺎﻣلی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ عذﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﺠﻬﻨمی
ﺠﻬﺎﻥ ﻭ ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻓﺴﺨﻬﺎﻯ
گیاﻫﻰﻭﺣﺘﻰ ﺭﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺠﻤﺎﺩﻯ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
بکمال ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. که بازگشت
همه بسوی خدا
در کمالات است
.و ﺻﺒﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
نیز ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ
برای هاست ه
مخلوقات الهی .
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
اﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺠﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ
هدﺍﻳﺖ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
(ﮐﺘﺎﺏ) ﺗﻨﻬﺎ قُرآن
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮﻣﮑﺘﻮبی
کتاﺏ ﻭ ﺳﻨﺪ ﻭﻣﺪﺭک
اﺳﺖ وهمان ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭ ﺍﻣﺮﻳﻪ ﻗﺒلی
و ازلی اﻟﻬﻰاست
ﮐﻪﭼﻪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎبی
ﺒﻨﺎﻡ (ﺍُمّ اﻟﮑﺘﺎﺏ)
ﻧﺰﺩ آرشیو ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی هرﮐس ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻮ ﺭﺣﻴﻢ ﺩﻭ ﺻﻔﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﺎم ﺪﻭ
ﺳﻤﺒﻮل الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺣﻤﺖ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒیعی
ﻮﺗﺮﺑﻴﺖ ﻓﻄﺮﻯ
و ذاتی ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﭼﻪ
ﺭﺣﻴم اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺧﺎﺹ ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﻭﻳﮋﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
و عفو اله ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
بوﺍﺻﻠﺎﻥ ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘلی ﻮﮐﻤﺎﻟﻰ
ﻭﺣتی هفت ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸت
سوم در ملکوت ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
است ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﺘﻮﻟﺪ
بجهان نوعی ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
که اینک آنها
را فراهم کرده
است . ﻭاز ﺯﻣﺎﻥ
ﺴﺒﻘﺖ ﺟﺴﺘﻪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ
و د ر سلوک
الهی ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﺎﺭﻯ ﺯﻳﺮﮐﺎﻧﻪ
ﮐﻪ ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ ﻤطیّع
خداوند ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
(ﺟَﻨّﺖ) ﺑﺎ ﻓﺘح
ﺠﻴم بمعنی
بهشت و عقل
الهی ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
ﻣﻘﺎم عقل ﻴک
کامل هر شش
ولایت سلوکی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ
هندو ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺟﻨﺎﻥ ﺪﺭجَمع ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻮﻳﮋﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
کامل الهی اﺳﺖ.
ﺩﻭﺑﻬﺸﺖ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭﺑﺮﺍﻯ
کسانی که ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻨﮑﻨﻨﺪ ﻣﺘﻘﺎﺑﻠﺎ
ﭼﻬﺎﺭ جَهَنّم
ﻮﻫﺮﮐﺪﺍم ﭽﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
را ﺩﺍﺭﻧﺪ. دو جَهَنّم
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺩﻭجَهَنّم
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ.
جهنّم لفظ
فارس جهان و
لفظ یونانی
جهانوم و لفظ
توراتی
گوهانوم که
جحیم عرَبّی
قریش است. (ﺍﺣﺴﺎﺏ)
جَمع ﺤَﺴَﺐ ﺑﻔﺘح
(حاء و ﺳﻴﻦ) ﻳﺎ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
هاﻯ الهی ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ. ﻭ (ﺍﻧﺴﺎﺏ) ﺟﻤﻊ
ﻧَﺴُﺐ ﻳﺎ
منسوبین و
اولاد و ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻮﻣﻨﺴﻮﺑﻴﻥ
خانوادگی ﻴک ﻜﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﻭﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک عامل ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺑسلوک
الهی ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ غیرﻋﺎﻣﻞ.
ﺳﭙس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺸﺖ
ﺩﺳﺖ ﭼﭗ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
(ﻣثل اﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺸﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﻭ
ﺳﻨﺪﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺍﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﻔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺍﻭﺭﺩﻩ
ﺍند . ﻭ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﺒﺴ» اﻟﻠﻪ ﺍﻟﺮﺣﻤﺎﻥ
اﻟﺮﺣﻴﻢ ﮐﺘﺎﺏ
ﻣﻥ اﻟﺮﺣﻤﺎﻥ
اﻟﺮﺣﻴﻢ فی ﺃﻫل
اﻟﻨﺎﺭ ﺑﺄﻋﺪﺍﺩﻫم
ﻮ ﺃﺣﺴﺎﺑﻬم ﻮ ﺃﻧﺴﺎﺑﻬﻢ
ﻣجَمل علیّهم
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻟﺎﻳﻨﻘﺺ
ﻣﻨﻬم ﺃﺣﺪ ﻭﻟﺎ
ﻳﺰﺩﺍﺩ ﻓﻴﻬم ﺃﺣﺪ
ﺑﻨﺎم ﺨﺪﺍ (ﻫﺮ آغاز
ﻧﺎﻣﻪﺍﻯ ﺒﺎ ﻧﺎم
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ) ﮐﺘﺎﺑﻰ
(ﻳﺎ ﺳَﻨَﺪﻯ ﻨﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ) ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻮ ﺭﺣﻴﻢ
ﺑﺮﺍﻯ اﻫل آﺗﺶ
ﻭجَهَنّم که ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻭﺣﺴﺐﻫﺎ
ﻭ ﻧَﺴَﺐﻫﺎﻯ آﻧﻬﺎ
ﻣﺠﻤل و شامل
هم هستند. (ثبت ﺷﺪﻩ
ﻭ ﻣﺸﺨﺺ ﻭﺍﺣﻀﺎﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻴﺰ ﻣﺤﺮﻭم
اﺯ جَم ﺸﺪﻥ
جمشیدی ﻮﺟﻤﺎل
ﻮ ﺯﻳﺒﺎئی ﻨﻮعی
ﻤﺤﺮﻭم هستند) ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻫﻴچ کس ﺍﺯ ﺍﻧﺎﻥ
ﻨﻪ ﮐم ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭﻧﻪ
ﺯﻳﺎﺩﺗﺮ (شایستگان
الهی هرﮔﺰ ﺑﺎ ﻧﺎ
شایستگانﺠﻬﻨمی
ﻤﺨﻠﻮﻃ ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺍﺷﺘﺒﺎهی ﺪﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯﻃﺮﻑ
مراتب ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒلی مشَخّص ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺘﻤﺎمی ﺒﻨﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮعی
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭلی ﻔﻌﻠﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻫﺮﮔﺮﻭﻩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻮﺍﺑق
ﺨﻮﺩ ﻣﺸﺨﺺ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻬﺸتی گرﺩﻧﺪ ﻭﻳﺎ
از هم اکنون
عملا ﺟﻬﻨﻤﻰ ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺷﻮﻧﺪ) ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﻭﺯ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
آﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﺗﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
آﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
جَهَنّم ﺠﻬﺎﻥ
اﺳﺖ ﺗﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﺣتی
ﺼﺪﺑﺎﺭﻩ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ عامل
اﻣﺮﻭﺯ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺪﺍﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺍﻧﺠﺎم گرﻓﺘﻪ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻀﻮﺭﻯ ﺪﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯ ﺤﺴﺎﺏ ﻭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻤﻌﺼﻮم ﻮﻣﺼﻮﻥ
اﺯﻫﺮجَهَنّم
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮعی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺠﻬﻨﻤﻴﺎﻥ ﺘﺎ ﺭﻭﺯﻯ
ﺪﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
عبور ﺗﮑﺎﻣلی
ژنتیک روحی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﻳﻥ
همانی او می ﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺑﺪﻭﻥ اﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﺍﻳﻥ کماﻟﺎﺕ
ﺑأﻳﺪآل ﻨﻮع
بشرﻯ ﻨﺮﺳﻨﺪ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﺠﻬﺎﻥ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﮐﺎﺭﻣﺎئی
ﻮ ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻠﺎصی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺍﻓﻠﺎک ﻮ ﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺪﺭ ﺍﺩﻭﺍﺭ ﻭ ﺍﮐﻮﺍﺭ
ﻭﭼﺮخ ﺴﺎﻣﺴﺎﺭﺍی
ﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺳﻴﺮ ﺍﻳﻥ ﻄﻠﺴﻤﻬﺎﻯ
توحّش ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭﺑَﻬﻴﻤﻴّﺖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ: ﻮ ﻗﺪ ﻳﺴﻠک
ﺒﺎﻟﺴُﻌَﺪاء ﻄﺮﻳق
اﻟﺎﺷﻘﻴاء ﺤتی
ﻴﻘﺎل هم ﻤﻨﻬﻢ
ﻫﻤّﻬﻢ ﻣﺎ ﺃﺷﺒﻬﻬﻢ
ﺑﻬﻢ ثمّ ﻴﺪﺭک ﺃﺣﺪﻫم
ﺴﻌﺎﺩﺗﻪ ﻗﺒل ﻤﻮﺗﻪ
ﻭ ﻟﻮ ﺑﻔﻮاق ﻨﺎقة
ﻭ ﻗﺪ ﻳﺴﻠک ﺒﺎﻟﺄﺷﻘﻴاء
ﻃﺮﻳق ﺃﻫل اﻟﺴﻌﺎﺩة
ﺣتی ﻴﻘﺎل هم ﻤﻨﻬﻢ
هم ﻭﻣﺎ ﺃﺷﺒﻬﻬم
ﺒﻬﻢ ثمّ ﻴﺪﺭﻙ
ﺃﺣﺪﻫم ﺸﻘﺎة ﻭ
ﻟﻮ ﻗﺒل ﻤﻮﺗﻪ ﻭ
ﻟﻮ ﺑﻔﻮﺍق ﻨﺎقة
شاید ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺳﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪﺍنی
ﻈﺎﻫﺮﺍ ﺭﺍﻩ ﺍﺷﻘﻴﺎ
ﻭ ﺑﺪﺑﺨﺘﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﮔﻮئی
آﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻥ اﺷﻘﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬم هستند. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮ ﻳک اﺯ ﺷﻬﻴﺪﺍﻥ
ﺒﺪﺭک ﺴﻌﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﺣتی
اﮔﺮ ﺩﺭ ﻳک ﻔﺎﺻﻠﻪ
ﺯﻣﺎنی کوﺗﺎﻩ ﭼﻮﻥ
ﺒﻴﻥ ﺪﻭ ﺷﻴﺮ ﺩﻭﺷﻴﺪﻥ
ﺸﺘﺮﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺷﻘﻴﺎ ﭼﻨﺎﻥ ﺮﺍﻩ
ﺳﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺮﺍ طی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﮔﻮئی اﻳﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﭼﻘﺪﺭ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی هر ﻳک ﺪﺭک ﺸﻘﺎﻭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺣﺘﻤﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﻟﻮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﻳک ﻔﺎﺻﻠﻪ ﺯﻣﺎنی
کوﺗﺎﻩ ﺑﻴﻥ ﺪﻭ
ﺑﺎﺭ ﺩﻭﺷﻴﺪﻥ ﺸﺘﺮ
ﻣﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
(ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺩ
ﺩﻭﺭ ﺳﻌﻴﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺣتی اﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﻤﺤﺮﻭم ﻮ
ﻓﻘﻴﺮ ﻭﺩﺭﺩﻣﻨﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﮔﻮئی
ﻤﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺒل اﺯ ﺩﺭﻙ ﺍﻳﻥ
ﺴﻌﺎﺩﺕ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺳﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺪﺭک
ﺴﻌﺎﺩﺕ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩﻭﺣتی
آﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺒﻬﺸتی
ﻮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
اﻳﻥ اﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﺭﻫﺮﻭﺍﻥ
الهی ﺮﺍ ﻓﻘﻴﺮ ﻭ
ﻣﺤﺮﻭم ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ همه ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺗﻤﺎم خوﺷﻴﻬﺎ
ﻭ ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ. ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻴﺎﺩ ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
عدّه ﻏﻴﺮ سالک
الهی ﺒﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﻳک ﺰﻣﺎﻥ
کوﺗﺎﻩ ﺍﺯ ﺯﻧﺪگی
آﻧﻬﺎ ﺗﻮﺑﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺑﻬﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻣﻴﮑﻪ
ثاﻴﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺑﺪﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﺳﻌﺎﺩتی
اﺳﺖ ﻭ ﺗﻮﻗﻒ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻧﺎﻗﻪ
ﺷﺘﺮ ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
لفظ ﻨﮕﺎﻩ ﻓﺎﺭﺳﻰﻭ
ﻧﮑﺎح ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻔﺎﺻﻠﻪﻫﺎﻯ
ﺰﻣﺎنی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﮔﺎهی ﺒﺴﻴﺎﺭ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺼﺎﺩق
ﻮ ﻋﺎﺷق ﻮﻋﺎقل
ﺒﺎﺯ ﺯﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﻌﻴﺪﺍﻥ
ﻮ ﺧﻮﺵﺑﺨﺘﺎﻥ ﺪﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺼﺎﺣﺐ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭلی
ﻮﻗﺖ ﻣﺮگ ﺤﺘﻤﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺭک ﺒﺪﺑﺨﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﺴﺮﻧﻮﺷتی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ غیر ﺻﺎﺩ
ق ﻮﻏﻴﺮﻋﺎﺷﻖﻭ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎل آخوندﻫﺎﻯ
غیر الهی اﻓﺘﺎﺩﻩ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺭﻭﺣﺎنی
ﻮ ﻣﻘﺪّس ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺣتی
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻳﺐ
ﺍﺯ ﻇﺎﻫﺮ خودشان
ﻤﻴﺨﻮﺭﻧﺪ ﻭلی
ﺴﺮ ﻭﻗﺖ ﻭ ﻫﻨﮕﺎم
ﻤﺮگ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻓﻬﻤﻴﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺳﻴﺎهی ﺪﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺣﺪﻳث ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻴﭻ ﮐس
ﺩﻟﻴل ﻔﺮﺩﺍﻯ
او ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ ﻭﺍﺻل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﺪﺭکی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻧﺠﺎﺕ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺗﻮﻗﻒ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑآﺧﺮ ﺩﺭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺑﻔﮑﺮ ﺗﻮﺑﻪ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﻭلی ﺰﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﻨﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻤﻴّﺖ ﻗﺒلی
الهی ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
عدﺍﻟﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺭﻭحی
ﻘﺒلی اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﺸﺪ ﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻭﻟﻮ ﮐﻤﺘﺮ ﻭ ﺳﺨﺖﺗﺮ
ﻭ ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺑﺪﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻔﻌلی ﻨﻴﺰ
ﻣﻮﻓق ﻨﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﺎ ﻧﺴخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙس ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻭ ﺩﺭ
تولد ﺑﺸﺮی ﺩﻳﮕﺮﻯ
همین ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺴﻠﻮﻙ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ. ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺴﻌﺎﺩﺕ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺳﭙس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ
اﻟﻌﻤل ﺒﺨﻮﺍﺗﻴﻤﻪ
ﺍﻟﻌﻤل ﺒﺨﻮﺍﺗﻴﻤﻪ
ﺍﻟﻌﻤل بخوﺍﺗﻴﻤﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺨﺎﺗﻤﻪﻫﺎﻯ
اﻥ اﺳﺖ. (ﻭ ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
گرﻓﺘﻥ ﺘﻤﺎم ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻋﻤﻞ) ﺩﺭ
قُرآن ﻮ حدیث
ها ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻋﻤﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻋﻤﺎل
ﻤﺎﺩﻯ ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﻭﻳﺎ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
شرک آمیز. ﮔﺮﭼﻪ
ﺣتی اﻋﻤﺎل ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﺟﺴمی ﻮﻇﺎﻫﺮﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ اﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﺘﺎﻳج
ﻨﻬﺎئی ﺒﺪﺳﺖ ﺍﻣﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻧﻬﺎﻳﺖ
سلوک الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻋﻤﺎل
ﺨﻮﺏ ﻭ ﻣﻔﻴﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح ﻔﻠﺴﻔﻪ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻢ
ﮐﺎﺭﻯ ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺒﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺩﺭ ﺑُﺮﺩ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﻔﻮﺭﻯﻭ ﺍﻧﺪک ﺒﻘﻴﻤﺖ
ﺿﺮﺭﻯ ﺪﺭ ﺑُﺮﺩ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻔﺎﻳﺪﻩ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﺪﺭﺳﺖ
ﺗﺮﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪﻫﺪﻑ
ﺍﺯ ﺧﻠﻘﺖ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﺎﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻔﻮ ق ﺒﺸﺮﻯ
ﻴﺎ ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺴخ آمیز ﻗﻬﻘﺮﺍئی
اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺪﻑ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺪﺭ ﻳﻚ ﻧﻮع
ﺤﻴﺎتی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ اﺑﺪ
ﺍﻳﻥ ﺘﮑﺎﻣلات ﺘﺪﺭﻳﺠﻰ
ﻭﻣﺪﺍم ﭙﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻋﻤل ﻮﺍقعی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺣﺪﻳث سلوک
الهی اﺳﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺳﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺧﺮ ﺷﺮﻃ اﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﻭﮐﺴﺐ
مَعصومیّت ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﺎل ﻮﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺧﻮﺍﺗﻴﻢ)
جَمع ﺨﺎﺗﻤﻪ ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
اﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﭼﻨﺪﻳﻥ
اﻣﺮ ﺑﺪﻧﺒﺎل
هم ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺸﺶ ﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﺣﺼﻮل
غفرﺍﻥ ﻮ بِدای
الهی ﻮ ﻳﺎ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺷﻘﺎﻭﺕ ﻭ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺒﺎﺷﺪ
ﻭلی ﺪﺭ ﻣﺮﺍﺣل
ﻨﻬﺎئی ﺸﮑﺴﺖ ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ
ﻭﻋﻘﺐ ﻧﺸﻴنی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ
سلوک الهی ﻤﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﺍ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺑسلوک
الهی ﺒﺮﺳﺪ ﻭلی
ﺼﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻭﻋﺎﻟﻤﺎﻧﻪ ﻭﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﻋﻤل کند ﻭ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﻫﺪﻑ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒلی ﻤﻘﺮﺭ الهی
اﺳﺖ ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻣﺮﻯ
غیر ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﺯﺍﺩﻯ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺎنع ﺒﺰﺭگی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ ﻨﺠﺎﺕ
ﺍﻧﻬم ﺒﮑﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻭ ﻭﺑﺎ
ﻫﻤﺖ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎل ﺘﺤﻘﻖ
ﻧﺠﺎﺕ ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺳﻠﻮک ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺩﺳﺖ ﻧﺪﻫﺪ
ﻗﻄﻌﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﻣﺴخ ﻮ ﻓﺴخ ﻮ ﺭسخ
ﺒﺪﻧﺒﺎل ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺮﻃ ﺨﻮﺍﺗﻴم
و پایانه ها ﺪﺭﻋﻤل
ﺮﺍ ﺳﻪ ﺑﺎﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻭﺗﺎﮐﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻧﻈﺮ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺟﻠﺐ ﺷﻮﺩ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺳﺎمی اﻫل ﺴﻌﺎﺩﺕ
ﻭﺷﻘﺎﻭﺕ ثبت ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﻭﺍقع همگی اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺴﻌﺎﺩﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻧﺮﺳﻨﺪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﺑُﺮﺩ ﺍﺑﺪﻯ
همگی ﺴﻌﺎﺩﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭلی ﺪﺭ ﺑرَبّرخی
ﺰﻭﺩﺗﺮ ﻭﺩﺭ ﺑﺮخی
ﭙس ﺍﺯ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺪﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻟﻴﺴﺖ ﺍﺳﺎمی
ﺮﺍ ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ ﺗﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻟﻴﺴﺖ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺮﮐس ﺍﻳﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺖ ﻧﺎجی
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻇﺎﻫﺮﻯ کاﺫﺏ
ﻧﺠﺎتی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺳﻠﻮک ﺼﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻮ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻋﻤلی ﭙس ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ الهی اﻭﻟﻴﺎ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﺎﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻘﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻮ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
اﻧﻬﺎ الهی ﻮﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ ﻗﺮنی
ﻨﺎﻃق هستند ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﻬﺎ قُرّه ﻭﺧﻮﺭّﻩ
ﻭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭﻣﻨبع
ﻨﻮﺭﻯ الهی ﻘﺎﺑل
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻏﺎﺯ ﺣﺮﮐﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1708 - ﺩﺭﺣﺪﻳثی
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ154 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺷﺨصی ﺒﺎﻳﺸﺎﻥ
گفت ﺑﺮﺍﻯ ﺯنی
که ﺣﺎﻣﻠﻪ ﺍﺳﺖ
ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻴﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ:
اﻟﺪﻋاء ﻤﺎﻟم
ﻴﻤﺾ ﺃﺭﺑﻌﻪ ﺃﺷﻬﺮﺍﻥّ
اﻟﻨﻄفة ﺗﮑﻮﻥ
فی اﻟﺮَﺣِم
ثلاثین ﻴﻮﻣﺎ ﻭ
ﺗﮑﻮﻥ علقة
ثلاثین ﻴﻮﻣﺎ ﻭ
ﺗﮑﻮﻥ ﻤُضغة
ثلاثین ﻴﻮﻣﺎ ﻭ
ﺗﮑﻮﻥ ﻤﺨﻠّقة ﻭﻏﻴﺮ
ﻣﺨﻠّقة
ثلاثین ﻴﻮﻣﺎ ﻭﺍﺫﺍ
ﺗﻤّﺖ ﺍﻟﺎﺭبعة
ﺃﺷﻬﺮ ﺑﻌث ﺍﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﻟﻴﻬﺎ ﻣﻠﮑﻴﻥ
ﺨﻠّﺎﻗﻴﻦ ﻳﺼﻮﺭﺍﻧﻪ
ﻭﻳﮑﺘﺒﺎﻥ ﺮﺯﻗﻪ
ﻭﺃﺟﻠﻪ ﺷﻘﻴﺎء
ﻭ ﺳﻌﻴﺪﺍ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺩﻋﺎ ﻭﻗتی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﻬﺎﺭ ﻣﺎﻩ ﺍﺯ
ﺣﺎﻣﻠگی ﺰﻥ گذﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ (ﺍﻳﻥ ﻨﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻯ ﻘﺪﻳمی ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺯﻧﺎﻥ ﻤﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺟﻨﻴﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭﻣﺎﻩ
ﺩﺭ ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺒﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻘﻄ ﺠﻨﻴﻥ ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﻭﻫﺮ
ﮐﺪﺍم ﺪﺭ ﻳک ﻔﺎﺻﻠﻪ
ﺯﻣﺎنی اﺯ ﺍﻧﻌﻘﺎﺩ
ﻧﻄﻔﻪ. ﻭﭘس ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ
ﻣﺎﻩ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻗﺒﻠﺎ ﺗﻮﺩﻩﺍﻯ
گوﺷﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺠنین
اﺯ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻧﻌﻘﺎﺩ
ﻧﻄﻔﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺰﻧﺪﻩ
بشری ﻭﺑﺎ ﺭﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺣﺎل ﺮﺷﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺰﺭگ ﺴﺎل ﻨﻴﺰ
ﺩﺭ ﺣﺎل ﺮﺷﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﻄﻠﺐ ﺩﻋﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮﻓق ﺒﻮﺩﻥ ﻄﻔﻞ
ﺑﺪﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﭘﺪﺭ
ﻳک آﺭﺯﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
شاید ﻧﮕﺮﺍنی
اﺯ ﺳﻘﻮﻃ ﺠﻨﻴﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺩﺭ ﭼﻨﻴﻥ ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺴﻘﻄ ﺠﻨﻴﻥ ﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﻠﺎﻣتی
ﺠﻨﻴﻦ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺴﻠﺎﻣتی
ﻤﺎﺩﺭ ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺤﻴﺎتی ﺮَﺣِﻢ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺮﻭح ﺠﻨﻴﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﺩﻋﺎﻯ کسی ﺘأثیرﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻘﻮﻳﺖ ﺭﻭﺣﻴﻪ
ﻣﺎﺩﺭ ﮐﻪ ﻋﺎﻣل
ﻤﻬم عذم ﺴﻘﻮﻃ ﺠﻨﻴﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭلی
اﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﻭﭘﺎسخ
اﻣﺎﻡ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺣﺪﻳث ها اﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣتی
اﺯﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﻳﮕﺮ ﻭﻳﮋﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺣﻴﺎتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ (ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺭَﺣِﻢ)
ﺳﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭم ﻮالهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
پس از مرگ قبل
از مرگ اﺳﺖ. ﭘﻴﺮالهی
ﻮﻗتی ﺠﺪّﻯ ﻮﻋﻤﻴﻘﺎ
ﺩﻋﺎ ﺑﻨﻔﻊ ﺳﺎﻟک
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓتی
اﺯ ﺍﻭ ﺩﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺣﺪّ ﺍﻗل ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﺼﻮﺭﺕ ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
علاﻣﺖ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
علیّ ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺍﻥ ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﻭﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻣﺎم
هر ﺯﻣﺎﻥ ﺣتی اﮔﺮ
ﻏﻴبی ﻮ ﻧﺎ آﺷﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﺍﻳﻥ ﺪﻋﺎ
ﺭﺍ می ﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﺷﻬﺮ)
عربی ﻳﺎ ﻣﺎﻩ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﻴک ﺪﻭﺭﻩ
ﻭﭼﻠّﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻴک ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
ﺴﺎﻟک ﺼﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭘس ﺍﺯﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻴنی ﭙﻴﺮ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺣَﺴَنی اﻣام
زﻣﺎﻥ زنذه ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃمی ﻤﺎﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﺗﻀمینی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
احتمالی ﭘﻨجَم
ﺼﻮﺭﺕ انسانی ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭ ﻳﺎ ﺭﻭح اﻟﺎﻣﻴﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺼﺎﺩﻕ
ﻭلی ﺒﺎ ﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺎﺷﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺻﺪﺍﻗﺘﺸﺎﻥ
ﭽﻮﻥ اﺑﻥ عرَبّی
عاﺭﻑ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﻭلی ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ
ﻭلی غیر ﻣﻌﺼﻮم
ﺒﺨﻠق ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩﻕ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ (ﻣﺴﻴح ﺪَﺟّﺎﻝ)
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
این نویستده ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺗﻮﺿﻴح ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻋﺎﻯ اﻣﺎﻡ ﺣتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺍﻣﺎم
ﻀﺮﻭﺭﻯ ﺑﻨﻈﺮ
می ﺮﺳﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭسلوک الهی ﻫﻤﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻬﻤّﺖ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻘلی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
که ﺑﺎﺯ ﺗﻀﻤﻴنی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﺍﺩ.
ﻭلی خودشان
هم ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺯ ﻧﻈﺮﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮلی
اﻣﻴﺪ ﺑﻮﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ مَشیّت
الهی ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻮﻳﺎ ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻌثت
ﻳﺎ ﺍﺣﻴﺎﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺎ ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ ﺑﺨلق
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ
ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﻋﺎﻯ ﻣﺮگ
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک مرگ ﻨﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﻮﻋﺪ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ
ﺑﻤﻴﺮﺩ. ﻟﺬﺍ ﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﺩﻋﺎ ﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺮ ﻭﺍﻣﺎم اﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
نور الهی زردشت
و تجسّم مسیح ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻳﮋﻩ
الهی اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﻋﺎﻯ هیچ کس ﻧﻘشی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی ﭙﺎسخ
اﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺎﺭﻳﺦ ﭘﺎسخی
ﺪﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻃﺒیعی اﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎم ﺤﺪﻳثها ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷتی
ﺴﻠﻮکی اﺯ ﺍﻳﻥ
ﭙﺎﺳﺨﻬﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺗﻤﺎم علما ﻭ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻤﺘﺨﺼﺺ ﭼﻨﺪﻯ ﺒﻌﺪ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣل
علمی ﺣﺪﻳثها ﺗﻌﺒﻴﺮﺍتی
بی اﺭﺯﺵ ﻭﺣتی ﺨﺮﺍفی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺑﻄﻠﻴﻤﻮس
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﺮﮐﺰﻳﺖ
ﺯﻣﻴﻥ ﺪﺭﻫﺴتی
که ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺤﺎﮐم بنا حق ﺒﺮ
ﻓﮑﺮﻋﻠمی ﺒﺸﺮ
ﺑﻮﺩ ﻣﻮﺿﻮع ﺠﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻥگوﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﻭﻝ ﺟﻨﻴﻥ ﺰﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣتی ﻘﺒل
اﺯ ﺍﻧﻌﻘﺎﺩ ﺁﻥ
ﺮﻭﺡ ﺟﻨﻴﻦ ﺑﺎ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﻣﻠﻴﻮﻥ ﺮﻭح ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺎﻭﻭل
ﻤﺎﺩﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺣتی
اﺳﭙﺮﻡ ﻣﺮﺩ ﻭ ﺍﻭﻭل
ﺰﻥ ﻗﺒل اﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻧﻄﻔﻪ ﺟﻨﻴﻦ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺭﻭحی ﺠﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺤثی
اﺯﺍﻣﻮﺭ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰم
ﺮﻭح اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻓﺮﺿﻴﻪﺍﻯ
علمی عین ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺟﻨﻴﻥ کمتر ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ
ﻣﺎﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
اﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﺍﺭﺯﺵ ﺩﻋﺎ
ﭘس ﺍﺯﭼﻬﺎﺭ ﻣﺎﻩ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﺣم ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭولایت
ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک ﻘﺒل
از ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺣل ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﺣتی غیر ﺟﺪّﻯ
ﻮ ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻤﺎﻥ
عین اﻟﻴﻘﻴنی
اﺳﺖ. ﻭﺧﻴلی ﺰﻭﺩ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺗﺮک
ﺴﻠﻮک ﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﻳﺎ
ﺗﻮﻗﻒ ﺷﻬﻮﺩﻯ
کند ﻭﻳﺎ ﺣتی ﻤﻨﺎﻓق
گرﺩﺩ. ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻋﻠمی
ﺠﻨﻴﻥ ﺮﺍ ﺑﺎ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ ﻤﻨﻄﺒق
نموده اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ سی ﺮﻭﺯ ﺍﻭﻝ
ﺟﻨﻴﻥ ﻨﺎﻡ (ﻧﻄﻔﻪ)
ﺩﺍﺭﺩ (که ﻣﺎﻧﻨﺪ
(ﺗُﻒ ﻭ ﻧﻘﻄﻪ) ﻭﻧﺎﭼﻴﺰ
ﻭ ﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍ) ﺳﭙس
ﺩﺭسی ﺮﻭﺯ ﺩﻭم
ﻨﺎﻡ (ﻋَﻠَﻘﻪ) ﺩﺍﺭﺩ
( ﮐﻪ ﺣﺎل ﻤﻌلّق
ﺒﺮﺣم گرﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﻗﺒﻠﺎ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﺴﺘﻘل
اﺯ ﺭﺣم ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
( ﺑﺎﺯ ﻧﺎم ﺠﻨﻴﻥ
اﺯ (ﺟِﻥ ﻮ ﮊِﻥ ﻮ
ﺻﺎﺣﺐ ﺟﺎﻥ) ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻄﻔﻪ ﺑﺎ ﺭﻭح ﭽﻴﺰﻯ
ﺠﺰ ﮊن ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﺭﻭﺍح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﻤﻠﮑﻮﺕ
ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻘﺮﺍﻥ ﻮ حدیث
ها ﻧﺎم ﺠِﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺳعی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪﺍﻯ ﺮﻓﺘﻪ
ﻭﺍﻧﺴﺎنی ﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮﺳﻠﻮکی ﻮ ﺩﺭ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺟﺎﻥ ﻔﺎﺭﺳﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ اﻳﻥ ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺣﻘﻴﺮﺍﺳﺖ. ﻭﻋﻠﻘﻪ
ﻣﻌﻠق هنوز ﺻﻮﺭتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺴﻘﻮﻃ آﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺳﭙس ﺩﺭ
سی ﺮﻭﺯ ﺳﻮم اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺟﻨﻴﻥ ﻨﺎﻡ (ﻣَﻀﻐِﻪ)
ﻳﺎ ﭼﻮﻥ گوﺷﺖ ﺟﻮﻳﺪﻩ
ﻭﻳﺎ ﺗﺤﺖ ﻓﺸﺎﺭ
ﻭﻓﺸﺮﺩگی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣﺎﻟتی ﺒﻴﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺸﮑل ﻮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
اﺳﺖ) ﻭ ﭼﻮﻥ ﻤﺎﻩ
ﭼﻬﺎﺭم ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺨﻠﻮق ﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻣﺨﻠﻮق ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ
ﮐﻪ ﺟﻨﻴﻥ ﺮﺍ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺪﻫﻨﺪ (ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﭙس ﺟﻨﻴﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻭ ﻫﻴأﺕ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺮﺍ ﺩﺭﺳﺮ ﻭ ﺩﺳﺖ
ﻭ ﭘﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺮﺯق ﻮ ﺍجَلّﻫﺎﻯ
ﺠﻨﻴﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﻌﻴﺪ ﻭﺑﺎ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺷقیّ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ (ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ امام و حدیث
از دوره جنین
در رحم مادر ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺣتی اﮔﺮ
ﺻﺎﺩق ﻮ ﻋﺎﺷق ﻮ
ﻓﻌﺎل ﺒﺎﺷﺪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭ
ﺗﻌﻴﻥ ﺴﻌﺎﺩﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨجَم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺘﻀﻤﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻮﺍقعی
هر شاهد ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺤﺘﻤﺎ ﺑﻘﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭلی اﮔﺮ ﺑﻨﺎ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺎﻟکی
ﺮﺍ ﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺎل
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ اﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻨک ﻮﻗﺖ ﺗﻌﻴﻥ
اﻳﻥ اجَلّ ﻭﺍﻳﻥ
ﺮﺯق عظیم ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮ ﻗﺎﺋم
و احتمالا ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ
عظیم ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﻮحَقّ اﻟﻴﻘینی
ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ ﻋﻠم
لَدُنّی ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ. ﻭ ﺩﻋﺎﻯ
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺒﻤﻌنی
اﺭﺗﺒﺎﻁ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
غیر ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﻭﺣتی ﺪﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﻬﺮ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ
ﻨﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻗﻄﻌﺎ ﻭﺣﺘﻤﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﺸﮑل ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻘﺒل اﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﺣتی
ولایت و ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻫﺮ ﻃﺮﻳﻘتی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮ ﺑﺤﻖ ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣلی
الهی ﺒﺨﻠق ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺑﺪﻭﻥ اﺭﺯﺵ ﺑﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ و
بشناسد ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺘﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ ﺗﻮﺟﻪ
ﻧﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﻌﺼﺐ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺩشان ﻧﺴﺒﺘﻬﺎﻯ
ﻨﺎﺩﺭﺳتی اﺯ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ خودشان
ﻤﻨﮑﺮ ﺁﻥ
معجزات می ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺳﻴﺴﺘم سلوک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺤﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ الهی ﺪﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﻓﻮﺭﺍ ﺍﻣﺎﺩﮔﻰ
ﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ ﻴک ﺠﻬﺎﺩ
ﺟﻨگ ﺒﺪﻭﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
زنده بودن ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﺩﺭﺣﺎل
کشته ﺷﺪﻥ ﺒﻘﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ
ﻭﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ اﻭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮل الهی
ﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎئی
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ
چون قائم از
امور نیامده
بتحقق میباشد .
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺎﻇﺮ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻬﺎ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﻋﺎﻯ ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﺭﺯق ﺒﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ ﺟﻬﺎﻥ
ﭙُﺮ ﺍﺯ ﻏﺬﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺧﻴﻠﻰ ﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯبی غذﺍئی ﻤﻴﻤﻴﺮﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺭﺯق الهی ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘتی ﺒحَقّ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋئ
ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. ﺣتی
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺭﺯق آﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺤﺪﻭﺩ
ﺍﺣﻮﺍل اﺳﺖ ﻭﺣتی
ﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺠﺎﺩﻭئی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺯق
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻌنی ﻮﺍقعی ﺮﺯق
الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺭﺯق
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎﺯ ﻓﻬم
اﻭ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺘﻠﺎﺵ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮ ﺻﺪق ﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻭ ﮐﻤﻚ ﺍﺩﺭﺍک ﺪﺍﺩﻥ
اﻟﻬﻰ ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
اﺯلی ﻮ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
ﻔﻌلی اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
که ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻳﺎ ﺑﺠﻨﻴﻥ ﺪﺭ ﺭﺣم
ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻳکی ﭙﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭﻳکی اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺴﺎﻟک ﺼﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم ﺤَﺴَنی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ
ﻭ ﻣﺮﺑّی اﻟﻬﻰ
ﻭ(ﻭﺩﻭ ﻭﺍﻟﺪ
تولید کننده
سالک کامل شده
) ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺒﺴﺎﻟک
ﻮ ﺩﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﻤﺎﻧﻰ ﻭ مُربّیانی
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ رَبّ
ﺍﻟﻔﺼﻠﻬﺎﻯ ﺘﺪﺑﻴﺮ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭ ﺗﻌﻠﻴم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟک ﻮ
ﺭﻭح اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﺍجَلّ) ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻴﺎ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻔﺮﺻﺖ ﺯﻧﺪگی
اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺍجَلّ ﺒﻤﻌنی
ﻮﻗﺖ ﻣﺮگ ﻘﻄﻌﻰ
ﻣﻌﻴﻥ ﻘﺒلی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮگ ﺰﻭﺩﺗﺮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻨفع
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻣﺮگ ﺪﻳﺮﺗﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﻨفع اﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﺗﻤﻪ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥمحمدی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
ﻨﻴﺰﺑﻨفع آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ثوﺍﺏ ذخیره
آخرت ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﺿﺎفی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
(ﺷﻘﻰ) سَرکِش ﻭ ﻣﺘﻤﺮﺩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻣﺬﻫبی
ﻤﺘﻌﺒّﺪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
هر ﻓﻘﻴﻪ ﻭﻗﻴحی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ مُدّعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ (ﺳﻌﻴﺪ) ﺑﺎ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هستند
ﮐﻪ ﻓﻬمیدﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ
سلوک الهی ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺑﺪﺍﻧند که ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﻓﻴﻘﺎﺕ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﺎنی
ﺒﺴﻠﻮک ﻨﻬﺎﺋئ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻋﻴﺪ
ﻓﻄﺮ ﻭ ﻳﺎ ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭﻋﻴﺪ
ﻓﻄﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻل
ﺒﻘﺎﺋﻢ ﻭ ﺑﺸﺐ ﻗﺪﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺟﺸﻥ ﻮ ﻋﻴﺪ
سعید ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥعید
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺮﺣﻤﺖ
شاید ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺮﻭﺭ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺩﺭ
ﻗﺮﺑﺎنی کرﺩﻥ ﺮﻭح
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻳک ﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم اﻭ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻧﺎﻡ ﺍﻳﻥ
ﺪﻭ ﻋﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﻤﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻮ ﻣﺮﺍﺳم
حَجّ گذﺍﺭﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﻨﻰ
(ﺭﻣﻀﺎﻥ) ﻭ(حَجّ)
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻫﻤﻴﻥ سلوک
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
اﺳﺎمی ﻮ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﺗﻤﺎﻣﺎ ﻳک
ﻤﻌنی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍجَلّ
ﻮﺍقعی ﺴﺎﻟﻚ ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺨﺎﺹ ﺳﻠﻮک اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯ
سلوک الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺗﻌﻴﻴﻥ ﻮ
ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هنوﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ
ﺍﺟﻠﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭﮔﻴﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
کنونی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻳک ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮ ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻭﺑﺪﻭﻥ هرﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻀﻤﻴﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ اﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷند . ﻟﺬﺍﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺣم
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺍﻭل ﺠﻨﻴﻥ
ﻮ ﻧﻄﻔﻪ ﻭ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﻭﺩﺳتی ﺨﺎلی اﺳﺖ
ﺗﺎ ﺑﻌﺪ ﺑﻌﻠﻘﻪ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻣﺘﻌﻠق
ﻮ ﺑﺎ ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮکی ﭙﻴﺮالهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺳﭙس
ﺩﺭ ﭼﻠّﻪﻫﺎی
شهود ﺳﻮم ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰ (ﻣﻀﻐﻪ) ﻭ
ﮔﻮﺷﺖ ﺟﻮﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک ﺘﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺼﺒﺮ ﻭ ﺑﺮﺩ
ﺑﺎﺭﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
الهی ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺭﺩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻭﺧﺴﺘﻪ
ﻭﮐﻮﺑﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺤﺎل ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃمی اﻭﻟﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻠﮑﻮتی ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
اﻧﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
اﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻣﺨﻠﻮﻕ ﻭﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﻣﺨﻠﻮق ﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم ﺨﻮﺩ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ ﺍﻭ ﺻﻠﺎﺡ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺍﺯﺍﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤل کند . ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﺯ ﺗﺤﺖ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐﺎفی ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ
الهی ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﺪﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮکی
اﻭ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩم
عاﺩﻯ ﻭﺣتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮ ﺣﺪﻳث ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳک ﻈﺎﻫﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﻣﻔﻬﻮم
همگاﻥ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﺗﺎ ﻗﺎﺑل ﺪﺭج ﺪﺭ
ﮐﺘﺎبی ﻴﺎ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳخ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻧﻄﻔﻪ
ﻭ ﺭﻭح ﺪﺭ ﭼﻬﺎﺭ
ﻣﺎﻫگی اﺯ ﻗﺪﻳم
ﺪﺭ ﺑﺸﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻌﻰ ﮐﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﻣﻌنی
ﺴﻠﻮکی اﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﻭﺣتی ﺪﺭ ﻣﻄﺎﻟﺐ
قُرآن ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ
که مفید ما و
سلوک الهی
باشد. ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭﮔﻴﺮ
ﺗﻀﺎﺩ ﻭ ﻧﺎﻫم
اﻫﻨگی ﺰﻳﺎﺩﻯ ﻤﻴﺸﻮﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺼﺎﺣﺒﺎﻥ اﻥ ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺍﻳﻥ ﻤﻄﻠﺐ ﺷقیّ
ﻴﺎ ﺳﻌﻴﺪ ﺑﻮﺩﻥ
ﭘس ﺍﺯﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻴﺎﻓﺘﻦ ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ ﻫﻤﺎﻥ
گفته ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺯ ﺷﮑم
ﻤﺎﺩﺭ ﺳﻌﻴﺪ ﻳﺎ
ﺷقیّ از لحاظ
امکانات بالفعل
ژنتیک روحی ﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺁﻳﻨﺪ. ﻭلی منظﻮﺭ
ﺷﮑم ﻤﺎﺩﺭ ﺟﺴﻤﺎنی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺴﺘم
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺩﻟﻴلی نی ز ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻟﺪ ﺷﻘیّ ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺭﺣم ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮم ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﭼﻪ ﮐسی ﺴﻌﻴﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭﭼﻪ ﮐسی ﺸﻘی ﻮﻋﺎﺻی
ﺪﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
الهی ﭙﻴﺮﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺑﻄﻥ اُﻡّ) ﻳﺎﺷﮑم
ﻤﺎﺩﺭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
از ﺑﻄﻥ ﻮ ﺷﮑﻢ (ﺍﻭﻡ)
ﻭﺳﻠﻮﻙ الهی اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴنی
ﺴﺎﻟک ﻮﺍﻟﺪ ﺍﻭل
ﻮﺻﺎﺣﺐ ﺭﺣم ﻮ ﻣﺎﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ.

حدیث 1709 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ۵ﺹ154 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺠَﻒّ
ﺍﻟﻘﻠﻢ ﺑﺤﻘﻴقة
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﻣﻥ اﻟﻠﻪ
ﺑﺎﻟﺴﻌﺎﺩة ﻟﻤﻥ
ﺁﻣﻥ ﻮ ﺍﺗّﻘﻰ ﻭ
ﺍﻟﺸﻘﺎﻭة ﻣﻥ
اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک ﻮﺗﻌﺎلی
ﻠﻤﻥ کذّب ﻭﻋﺼی
ﺍﻳﻥ ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻘﺮﺭ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺗﻤﺎم
گرﺩﻳﺪﻩ ﮐﻪ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﺮﮐسی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺗﻘﻮﺍ
ﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺷﻘﺎﻭﺕ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﻘﺮﺭ ﻭ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
هرﮐس ﮐﻪ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﻨﺪ ﻭﻋﺼﻴﺎﻥ ﻮتمرّد
ﻧﻤﺎﻳﺪ. (ﺟَﻒّ ﺍﻟﻘﻠﻢ)
ﺑﺎﺧﺸک ﺸﺪﻥ ﻘﻠﻢ
ﻳﻌنی ﭙﺎﻳﺎﻥ ﻨﻮﺷﺘﻥ
هر ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮجاﻯ ﺘﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮ و بِداِ الهی
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی
اﻳﻥ ﺤﮑم ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﺍﺩ ﻭ
ﺗﻠﺎﺵ ﻣثبت ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ امر ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺑﻬﺮﻩ گیری ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺤﺪﻳث ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻘل کلام ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻴک
ﺤﮑم کُلّی اﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺣﮑم ﺠﺰئی
ﻮ ﺷﺨﺼﻰ. ﻳﻌنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻘﺮﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯﺣﺮﻑ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪﻫﺮﮐسی اﻳﻤﺎﻥ
آﻭﺭﺩ ﻭﺗﻘﻮﺍ ﻧﻤﻮﺩ
ﻳﻌنی سلوک
الهی کرﺩ
وباور نمور و
عملا تقوا و
اعمال سلوک
الهی نمود ﻗﻄﻌﺎ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻏﻮﺵ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺧﻴلی اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮفق ﻨﺸﺪﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﺑﺪ ﻣﺴﻠﻤﺎنی
ﻮ ﺑﺪ ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
در تقوا نکردن
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.(ﺍﻳﻤﺎﻥ)
ﺑﻤﻌنی ﻨﻈﺮﻯ ﻮ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺘﻘﻮﺍ ﻳﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥعملی
و اوم ﺪﺭ سلوک
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ
ﺗﻘﻴﻪ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺭﻭح ﻮﺗﺮس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭجَمعا
ﺗﻮﺟﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒسلوک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺮ کامل
الهی ﻭﻫﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻫﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺟﺰئی ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻭﺍقع عصیاﻥ
ﻮتمرّد ﻭﺳﺮﭘﻴچی
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﮑﺬﻳﺐ کلّ ﺪﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺎم ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ وی ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ غیر ﻋﺎﻣل
ﻮﻏﻴﺮﺻﺎﺩق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺳﺮﭘﻴچی اﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
اﺯلی ﺒﺮﺍﻯ همه
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍع
عبور ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﻮعی
ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺳﻠﻮک ﺨﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮی و ﻧﻮع
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﺪﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی ﻮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻋﺎﻟمی
ﺠﺪﺍﮔﺎﻧﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺟﻒّ ﺍﻟﻘﻠم
ﺪﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻔﺮﺩﻯ ﻳﺎ ﺗﻮﻟﺪ
کنونی ﺒﺸﺮﻯ
هر کس است ﻭلی
هرکَس ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑسلوک
الهی ﺘﻮﺟﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ اﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﮔﺮﮔﻮﻥ
ﺸﺪﻩ ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷت هاﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻄﺮح ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻔﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﺘﺤﻘق ﻮ ﺷﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم آﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺣﻘﻴقة ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ)
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﻨﻮﺷﺘﻪﺍﻯ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯﻗلم
ﺘﻬﻴﻪ ﮔﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻪ ﻗﻠم
لاﺯم ﺪﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻯ لاﺯم
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
(ﮐﺘﺎﺏ) ﻫﻤﺎﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
مکتوب أزلی سلوک
الهی هرﮐس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍجَلّ ﺪﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻗﺖ
ﻣﺮگ آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ (ﺃجَلّ ﻮ
ﺁجَلّ) ﻳﺎ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻔﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺭﻳﺸﻪ ﻋﻘل
ﻮﻣﻘﺎم عقلی ﻳﺎ
(ﻋﮕﻞ) ﺑﮕﻮﻳﺶ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺻﺤﺮﺍﺋئ ﻤﺮﺗﺒﻄ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻥ
عقلی ﺒﻤﻌنی آﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﻨﺎم عقل ﺪﺭ ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻋﻠم گفته ﺷﻮﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻘل کاﺭﺑﺮﺩ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻋﺎﻗل
کسی ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭ (ﺷﺮوﻃ لاﺯﻡ) ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎ ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻟﺶ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻧﺮﺍ
ﻣﻔﻴﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﺎﺭﻯ
عاﻗﻠﺎﻧﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺍﻣﺮ ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ ﻔﻌﻠﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﻭ ﺑﻌﺪﺍ ﭘُﺮ
ﺍﺳﻴﺐ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻴﻤﺎﺭ ﻗﻨﺪﻯ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨک ﺰﺑﺎﻥ ﺮﺍ
ﺷﻴﺮﻳﻥ ﻮبا ﻟﺬﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭلی ﺑﻌﺪﺍ
ﻋﻤﺮﻯ ﭙﺸﻴﻤﺎنی
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﻳﺎ ﻧﺎ
ﺑﻮﺩ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻤﻴﺸﻮﺩ.

حدیث 1710 - اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ35
بحاﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺃﺗﺪﺭﻭﻥ ﻤﻥ
اﻟﺘﺎﺋﺐ؟ ﺍﺫﺍ
ﺗﺎﺏ ﺍﻟﻌﺒﺪ ﻭﻟم
ﻴﺮﺽ ﺍﻟﺨﺼﻤاء
ﻓﻠﻴس ﺑﺘﺎﺋﺐ ﻭﻣﻥ
ﺘﺎﺏ ﻭﻟم ﻴﺰﺩ
فی اﻟﻌﺒﺎﺩة ﻓﻠﻴس
ﺑﺘﺎﺋﺐ ﻭﻣﻥ ﺘﺎﺏ
ﻭﻟم ﻴغیر ﻟﺒﺎﺳﻪ
ﻓﻠﻴس ﺑﺘﺎﺋﺐ ﻭﻣﻥ
ﺘﺎﺏ ﻭﻟم ﻴغیر ﺭﻓﻘاءه
ﻓﻠﻴس ﺑﺘﺎﺋﺐ ﻭ
ﻣﻥ ﺘﺎﺏ ﻭ ﻟﻢ ﻳغیر
ﻣﺠﻠﺴﻪ ﻓﻠﻴس ﺑﺘﺎﺋﺐ
ﻭﻣﻥ ﺘﺎﺏ ﻭﻟم ﻴغیر
ﻓﺮﺍﺷﻪ ﻭ ﻭﺳﺎﺩﺗﻪ
ﻓﻠﻴس ﺑﺘﺎﺋﺐ ﻭ
ﻣﻥ ﺘﺎﺏ ﻭﻟم ﻴغیر
ﺧُﻠﻘﻪ ﻭ ﻧﻴّﺘﻪ
ﻓﻠﻴس ﺑﺘﺎﺋﺐ ﻭﻣﻥ
ﺘﺎﺏ ﻭﻟﻢ ﻳﻔﺘح
ﻘﻠﺒﻪ ﻭﻟم ﻴﻮسّع
کفّه ﻓﻠﻴس ﺑﺘﺎﺋﺐ
ﻭ ﻣﻥ ﺘﺎﺏ ﻭﻟم ﻴﻘﺼّﺮ
ﺃﻣﻠﻪ ﻭ ﻟﻢ ﻳﺤﻔﻈ
ﻠﺴﺎﻧﻪ ﻓﻠﻴس ﺑﺘﺎﺋﺐ
ﻭﻣﻥ ﺘﺎﺏ ﻭﻟم ﻴﻘﺪﻡ
(ﻳﻔﺪﻡ) ﻓﻀل ﻘﻮﺗﻪ
ﻣﻥ ﺒﺪﻧﻪ ﻓﻠﻴس
ﺑﺘﺎﺋﺐ ﻭ ﺍﺫﺍ ﺍﺳﺘﻘﺎم
علیّ هذه ﺍﻟﺨِﺼﺎﻝ
ﻓﺬﺍک اﻟﺘﺎﺋﺐ
ﺁﻳﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﮑﻪ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﺍقعی
کیست ؟ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
(ﺳﺎﻟک موبد ﻤطیّع
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ)
ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﺪ ﻭلی
اﮔﺮ ﮐﻪ ﻣﺨﺎﺻﻤﺎﻥ
ﻮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺭﺍﺿﻰ ﻧﮑﻨﺪ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ.
( ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺒﺎﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺷمنی ﻨﻤﻴﭙﺮﺩﺍزﺩ
ﻭﺣتی ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﺍضی
ﻮ ﺑﺎ ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﺁﺳﻴﺐ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ) ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻭﻓﺰﻭنی
ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﺗﺎﺋﺐ ﻧﻴﺴﺖ.(ﻧﻤﺎﺯ
ﺣﺪّ ﺍﻗل ﺒﺮﺍﻯ
عوﺍﻡ غیر
سالک ﺑﺮﺍﻯ ﺤﻔﻈ
ﺁثاﺭ ﺩﻳﻥ ﺪﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﺎفی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﺒﻬﺎ ﺗﺎ
ﺻﺒح ﻨﻤﺎﺯ ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕﺭﺍ ﺣتی
ﺘﻤﺎم ﻮﻗﺖ ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ جِدّیت ﻭ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ) ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﺮﺩ ﻭﻟﺒﺎس ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﺪﺍﺩ
ﺗﺎﺋﺐ ﻧﻴﺴﺖ (ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﻠﺒﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺰﻳﺒﺎ ﻭ ﻇﺎﻫﺮﺳﺎﺯﻯ
گدﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻤﺎم ﻤﻈﺎﻫﺮ ﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
عوﺽ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻟﺒﺎس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ ثاﻝ
ﻭﻟُﻨگ ﻮ ﻳﺎ ﻟﺒﺎس
ﭘﺸﻤﻴﻨﻪ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺒﻴک
ﻨﺤﻮ ﺭﺍﻳج ﺃﻫل
ﺘﺼﻮّﻑ ﺍﺳﺖ) ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩ
ﻭﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻮﺽ ﻧﮑﺮﺩ ﺗﻮﺑﻪﺍﻯ
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.( ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺒﺪ ﻭﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
اﻧﺴﺎﻥ سالک
الهی) ﻭﻳﺎ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭلی ﻤﺠﻠس
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺗﺎﺋﺐ ﻧﻴﺴﺖ
(ﻧﻮع اﺟﺘﻤﺎﻋﺎﺕ
ﻭﻣﺠﺎﻟس ﻭ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﻫﺮﮐس ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﺮﺩ ﻭﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ
ﻭﺑﺎﻟﺸﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻋﻮﺽ
ﻧﮑﺮﺩ ﺗﺎﺋﺐ ﻧﻴﺴﺖ
(ﺗﺮک ﺮﺧﺘﺨﻮﺍﺏ
ﻧﺮم ﻮ ﺭﺍﺣﺖ ﻭﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ ﺳﺎﺩگی
ﻮ ﺑﻴﮕﻨﺎهی ﺪﺭ
ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏﻭﻧﮕﺬﺭﺍنیدن
اﻭﻗﺎﺕ ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ)
ﻭﻳﺎ ﺗﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎق ﻮ ﻧﻴّﺖﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻋَﻮَﺽ ﻧﮑﺮﺩ
(ﭼﻮﻥ ﺴﺎﺑق ﺘﻮﻃﺌﻪ
ﮔﺮ ﻭ ﻣﻨﺘﻘﺪ ﺍﻧﺘﻘﺎم
ﺠﻮﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻮﺍضع
ﻮﺗﺮﺣّم ﻮﮔﺬﺷﺖ
ﺑﺮﺍﻯ همه ﺣتی ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮ ﺑﺪ ﮐﺎﺭﺍﻥ ﺪﻳﮕﺮ.
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﺮﺩ ﻭﺩل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﻧﻨﻤﻮﺩ ﻭﮐﻒ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻭﺳﻌﺖ
ﻧﺪﺍﺩ ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ . (ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻩ
ﻳﺎ ﺑﺨﺸﻨﺪگی ﻮ
ﻣﺼﺎﻓﺤﻪ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﻭﻧﻴﺰ ﺩل ﻨﺮمی
ﻮ ﻣﺤﺒﺖ ﺑﺮﺍﻯ همه
ﻭ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻓﻬم ﻮﻋﻘل
ﻮﻋﻠم ﺨﻮﺩ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﻳﺶ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻋث ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮکی ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭﻣﺠﺎﻟس
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻣﺮ ﺳﺎﺩﮔﻰ ﻭ
ﺩﺭﻭﻳشی ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ)
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﺮﺩ ﻭﺍﻣﻴﺪ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺒﺂﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻧﮑﺮﺩ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﻧﻤﻮﺩ ﻫﺮﮔﺰ ﺗﺎﺋﺐ
ﻧﻴﺴﺖ ( ﺍﻣﻴﺪ ﺑﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭهَوَسها
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ.
ﻭ ﻣﻮٴﺪّﺏ ﺑﻮﺩﻥ
ﺪﺭ ﮐﻠﺎﻡ ﻭ ﺭﺍﺳﺖ
ﮔﻮﺋﻰ ﻭﻋﺪم کنآیه
ﺯﺩﻥ ﻮ ﺁﺯﺍﺭ ﺯﺑﺎنی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ) ﻭﻫﺮﮐس
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺂﺯﺍﺭ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺖ ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮل
کرﺩ. ﻭ ﺍﺯﺷﮑم ﺨﻮﺩ
ﺑﺒﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ ﺳﻴﺮ ﮐﻨﺪ (ﻏﺬﺍﻯ
ﺰﻳﺎﺩﻯ ﻮﻣﺎﻝ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭ ﺣتی ﺒﺨﺸﻴﺪﻥ
هرﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺑﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺨﻮﻳﺶ
ﺗﺎ ﺑﺎﻋث ﺧوﺮﺳﻨﺪﻯ
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﭼﻨﻴﻥ ﺨﺼﺎل ﻮ ﺻﻔﺎتی
ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺖ ﻭ ﺑﺮﺁﻥ
اﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ (ﻭﺗث
بیت ﻋﺎﺩﺕ ﻭﻣﻠﮑﻪ
ﺍﻭ ﺷﺪ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﺎﺋﺐ
ﺍﺳﺖ. (ﻟﺬﺍ ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮکی و نصوح ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻋﻤﺎل عباﺩتی
ﺸﺨﺼﻰ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻭل اﻋﻤﺎل ﺒﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻘﺼﺪ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺍﺧﻠﺎق
ﻮ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
1711 - ﺍﺯﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ154 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺤﻘﻴقة ﺍﻟﺴﻌﺎﺩة
ﺃﻥ ﺨﺘم اﻟﺮجَلّ
عمله ﺑﺎﻟﺴﻌﺎﺩة
ﻭ ﺣﻘﻴقة ﺍﻟﺸﻘاء
ﺃﻥ ﻴﺨﺘﻢ ﺍﻟﻤرء
عمله ﺑﺎﻟﺸﻘاء
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻳﻌنی ﺘﺤﻘق ﺴﻌﺎﺩﺕ
ﻭ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﻳﺎﻓﺘﻥ
اﻥ ﻮ(ﺑحَقّ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﻮحَجّ اﮐﺒﺮ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻥ) ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﺨصی اﻋﻤﺎل
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﺳﻌﺎﺩﺕ
و توفیق ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻘﺎﻭﺕ ﻭ ﺳﺮﮐشی
هماﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ عملی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺷﻘﺎﻭﺕ ﻭﺳﺮﮐشی
کند . ﻳﻌنی سالک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺣتی
اﮔﺮ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣل
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﻤطیّع
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ کامل
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭلی ﺪﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﺳﻠﻮک ﺪل ﺴﺮﺩ ﻭ
ﺑﺎ ﺳﺮﭘﻴﭽﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻧﺼیب ﺍﻭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭﺟﺰ
ﺷﻘﺎﻭﺕ ﻭ ﺳﺮﮐشی
ﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟک ﻤﻄﻴﻊ
ﺗﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻠﺤﻈﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺩﺭک ﺴﻌﺎﺩﺕ
ﻭ ﺧوﺮﺳﻨﺪﻯ ﻮ ﺩﺭ
ﻋﻴﺪ ﻭ ﺟﺸﻥ ﭙﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﺳﻠﻮک اﺯﻣﺎﻳﺶ
الهی ﺸﺪﻳﺪﺗﺮ ﻭﺣﮑم
ﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍتی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﺟﺮﺍﻯ اﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺴﺨﺖﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ گذﺷﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺒﺸﺮﻯ ﻮﮔﺬﺷﺘﻪﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮعی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ شایسته ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ گرﺩﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. (ﺧﺘم
عمل ) ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
عباﺩﻯ ﻭ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﻬﺎئی ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ. ﻭﻣﻬم
ﻨﺠﺎﺕ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺩﻳﭙﻠم
ﻮ ﺑﺮﺍﺕ الهی ﺸﺪﻥ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻋﻤﻞ ﺑﻤﻌنی ﺸﺨصی
اﻧﺠﺎم ﺤﺪاکثر
ﻣﻴﺴﺮ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ. ﺳﺎﻟک
ﻜم اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻗﺒلی ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮکی ﺒﺎﺷﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﻌﻯ ﺪﺍﺭﺩ
ﻭحَدّ أکثر ﺗﻠﺎﺵ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﻮ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺨﺎﺗﻤﻪ ﺗﻠﺎﺵ
ﭼﻨﻴﻥ ﺴﺎﻟکی
گرﭼﻪ ﺧﺘم ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻭلی ﺨﺘم
ﻮ ﭘﺎﻳﺎﻥ اﻧﺠﺎم
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻣﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻋﻤﻞ)
ﺩﺭ حدیث ها ﻭقُرآن
ﻳﻌنی اﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ و قرّه
های ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ.
(ﺣﻘﻴﻘﺖ) ﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ایدآل ﻘﺎﺑل
ﻮﺻﻮﻝ رَبّ
النوع مرَبّوطه
ﺩﺭ ﻳک ﻨﻮع ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ
ایدال ﺒﺮﺍﻯ
کمال ﺪﺭنوع بشری
که ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺤﻘﻴﻘﺖﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺤﻘق حَقّ اﻟﻬﻰ
ﻭشایسته ﻭ ﺑﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ حَجّ اﮐﺒﺮ
ﻭحَجّ ﻮﺍﻘعی ﻮ
سلوک الهی ﺪﺭ ﺗﻘﻮﺍ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ تَقرُّب ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺻﻔﺎتی ﻮ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺨﻠقت
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ الهی
اﺳﺖ.

حدیث 1712- ﺍﺯ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ153 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺘﻌﺘلج اﻟﻨﻄﻔﺘﺎﻥ
فی اﻟﺮﺣﻢ ﻓﺄﻳّﺘﻬﻤﺎ
ﮐﺎﻧﺖ ﺃﮐثر ﺟاءﺖ
ﺗﺸﺒﻬﻬﺎ ﻓﺎﻥ ﮐﺎﻧﺖ
ﻧﻄﻔﻪ ﺍﻟﻤﺮءة
ﺃﮐثرﺟاءت ﺗﺸﺒﻪ
ﺃﺧﻮﺍﻟﻪ ﻭﺍﻥ
کاﻧﺖ ﻧﻄفة ﺍﻟﺮجَلّ
ﺃﮐثر ﺟاءت ﺗﺸﺒﻪ
ﺃﻋﻤﺎﻣﻪ ﺩﻭ
ﻧﻄﻔﻪ ﺩﺭ ﺭﺣم ﻤﺎﺩﺭ
ﺑﺎﻫم ﺒﻤﺒﺎﺭﺯﻩ
می ﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﻣﻮثّرﺗﺮ
ﺑﻮﺩ ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻃﻔل
ﺒﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺎﺩﺭ
ﻳﺎ ﭘﺪﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺷﺒﻴﻪ ﺩﺍﺋﻴﻬﺎ
ﻭ ﻳﺎ ﻋﻤﻮﻫﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.(ﺍﻳﻥ
ﻴک ﻨﻈﺮﻳﻪ ﻋﻠمی
ﻘﺪﻳم ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺩﻭ ﻧﻄﻔﻪ ﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﺭﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺷﺒﺎﻫﺖ ﺑﺨﻮﻳﺸﺎﻥ
ﭙﺪﺭﻯ ﻮ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺪﻳﺪﻩ ﺷﻮﺩ.ﻭﺩﺭﺍﻳﻥ
ﻨﻈﺮﻳﻪ ﺳﺎﺩﻩ ﺍﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﺩﻭ ﻧﻄﻔﻪ ﺑﺎﻫم
کلنجاﺭ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺰ ﻳک ﻨﻈﺮﻳﻪ
ﻋﻠمی ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ بودﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻣﻮﻟﺎ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻥ
ﺘﺼﻮﺭﻋﻠمی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺍﮔﺮ ﻫم ﺒﺪﺍﻥ
ﻤﻌﺘﻘﺪ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻳﺎ
بگوید ﺩﺭﺳﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ. ﻭ ﻣﺮﺩم
اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰﺩﺍنی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻭﺍق ع ﺪﺭ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺳﺌﻮﺍﻟﺎﺕ ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺧﺎﺹ
سلوک الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﻋﻠم ﺠﻨﻴﻥ ﺸﻨﺎﺳﻰ
و ژنتیک ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ23 ﺟﻔﺖ ﺍﺯ
کرﻭﻣﻮﺳﻮﻣﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﺼﻒ ﺍﺯ ﭘﺪﺭ
ﻭ ﻧﺼﻒ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻗﻮﺍﻧﻴﻥﮋﻧﺘﻴکی
ﻤﻨﺪﻝ در امور
ژنتیکی
گیاهان ﺣﻔﻈ ﺼﻔﺎﺕ
ﮐﻪ ﺩﺭﮊﻧﻬﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺮﺷﺤﺎﺕ ﺍﻥ ﺑﺒﺪﻥ
ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﻔتی غاﻟﺐ ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻥ رﺍ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ گفته . ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﺎﻟﺺ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺻﻔﺖ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺪﻭﺟﻨﺒﻪ
ﺑﻮﺩه ﻏﻴﺮﺧﺎﻟﺺ
ﻭلی ﻈﺎﻫﺮ شده
در تن .ﻭلی
ﺼﻔﺖ ﻏﺎﻟﺐ ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﻃﻦﮊﻥ ﺻﻔﺖ ﻣﻐﻠﻮﺏ
ﻣﺨفی ﻤﺎﻧﺪﻩ ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺑﻌﺪﻯ
اﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺧﺎﻟﺼﺎﻧﻪ
ﻇﺎﻫﺮ ﮔﺮﺩﺩ. ﺑﺎﺯ
ﺻﻔﺎتی ﭽﻨﺪﻳﻥ
ﻨﺴل که ﻣﺨفی ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﻇﻬﻮﺭ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ م ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻮﺗﺎﺳﻴﻮﻧﻬﺎ
و انقلابات ﮋﻧﺘﻴکی
ﺪﺳﺖ ﺩﻫﺪ ﮐﻪ ﺑﮑلی
ﺼﻔﺖ ﻏﺎﻟﺐ ﻭ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺒﺪأ ﺍﻧﺘﻘﺎل
ﺒﻨﺴﻠﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﮊﻧﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭلی ﺮﻭح اﻳﻥ ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﻧﺮﺍ (ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ) ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭ ﺧﻄ ﺪﻳﮕﺮﻯ ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮊﻥ ﺠﺴمی
ﺪﺭ ﻳک ﻨﺴل نوع
بشری ثاﺑﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣی
ﻔﺮﺩ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺍﺧل
ﺠﻨﻴﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍتی
می ﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ (ﺍثاﺭ
ثبت ﺷﺪﻩ) ﺩﺭ آﻥ
ﮔﺎهی ﻤﺨﺎﻟﻒ ﺗﮑﺎﻣل
ﻨﻮعی ﺮﻭح اﺳﺖ ﻭﻣﺎ
ﺍﻧﺮﺍ ﺍﻟﻮﺩگی
ﻮ ﻋﻘﺪﻩ ﻭ ﻋﻴﺐ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮔﺎهی
ﻨﻴﺰ ﺍثاﺭ ﻣثبت
و ﻣﻔﻴﺪ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﻮﺯش هاﻯ
عقلی ﻄﻔل ﻮ ﺭُﺧﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﭽﺸم ﻮ
ﺫﻫﻥ ﻄﻔﻞ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺪﻭﺭﺗﺮ ﻭ ﻓﺎﺳﺪ
ﻭﻳﺎ ﻧﺰﺩﻳکتر ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﻠﻮک ﺒﻌﺪﻯ
ﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺍثاﺭ ﻣﻨفی ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﻧﻬم ﺒﺎ
ﮐﻤک الهی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﻜﻮی الهی ﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﺴﺐ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪﻫﺎ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﮐﻤﺎل ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
گرﺩد که آثار
ظاهری تن
ندارد ﺍﻣﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮊﻧﻬﺎﻯ ﺠﺴمی
ثاﺑﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻨﺰﺩﻳک ژنتیک
روحی یک ﻨﻮع ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﮔﺎهی
ﺒﻔﺴخ گیاهی ﻭ ﺭسخ
ﺠﻤﺎﺩﻯ ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺗﺎ ﺷﺨﺺ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﭼﻘﺪﺭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺩﺭﭼﻪ
ﺍﺑﻌﺎﺩﻯ گناه ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﻘﺪﻣﻪ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
علمی ﺰﻣﺎﻥ
خود ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩﻋﺮﻓﺎنی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻣیفرﻣﺎﻳﺪ: ﺘﺤﻮل
اﻟﻨﻄفة فی اﻟﺮﺣم
ﺃﺭﺑﻌﻴﻥ ﻴﻮﻣﺎ
ﻓﻤﻥ ﺃﺭﺍﺩ ﺃﻥ ﻴﺪﻋﻮ
ﺍﻟﻠ ﻪعَزّ ﻭ جَلّ
ﻓﻔی ﺘﻠک اﻟﺎﺭﺑﻌﻴﻦ
ﻗﺒل ﺃﻥ ﺘﺨﻠﻖ
ثمّ ﻴﺒﻌث ﺍﻟﻠﻪ
عَزّ ﻭجَلّ ﻣﻠک
اﻟأﺭﺣﺎﻡ ﻓﻴﺄﺧﺬﻫﺎ
فصعد ﺑﻬﺎ ﺍلی
اﻟﻠﻪ عَزّ ﻭ جَلّ
ﻓﻴﻘﻒ ﻣﻨﻪ ﻣﺎ ﺷاء
اﻟﻠﻪ ﻭ ﻧﻄﻔﻪ ﭼﻬل
ﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺭﺣم ﺘﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
(ﻭﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺭﺣم
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺩﺭ ﭼﻠّﻪ
ﻧﺸﻴنی ها ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺫﺍتی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻋﺎئی ﺒﺮﺍﻯ ﺠﻨﻴﻥ
ﺒﮑﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﭽﻬل ﺮﻭﺯ ﺍﻭل
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. (ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯﭼﻬﺎﺭﻣﺎﻩ
ﻭﻳﺎ ﭼﻬﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺩﻋﺎﻯ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﺒﺮﺍﻯ
عدم ﺴﻘﻮﻃ ﺠﻨﻴﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ترک سلوک ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ) ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻋﺎ
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﻮﻗﺖ ﻣﻔﻴﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻠﻘتی
ﻮﺍﻓﺮﻳﻨشی ﻨﺪﺍﺭﺩ
(ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺣم
ﭙﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺳﻠﻮکی
اﻭﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ حَقّ اﻭ ﺩﻋﺎ
ﮐﺮﺩ. ﭼﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮﭼﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺍﺯﻋﺎﺻﻴﺎﻥ
گرﺩﺩ. ﻭ ﺍﺯ ﺗﻘﻮﺍ
ﻭﺳﻌﺎﺩﺕ ﻣﺤﺮﻭم
ﻨﮕﺮﺩﺩ (ﭼﻬل ﺮﻭﺯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ثباﺕ ﻭ ﺍﺳﺘﺤﮑﺎم
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺎ ﻫﺮﺍﺳﺘﺪﻟﺎلی
ﻤﺨﺎﻟﻒﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭلی ﭙس
ﺍﺯﭼﻠﻪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﺩﺭﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﻚ ﺣتی ﺒﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﭼﻨﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ که ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ می ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺧﻄﺮ ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
اﻭ ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺪﻋﺎ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﺴﺎﻟﻚ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺪﻋﺎئی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘس ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﻭ ﺍﺯﻃﺮﻑ ﭘﻴﺮ
ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﺷﻬﺮ)
ﻳﺎ ﻣﺎﻩ سی ﺮﻭﺯ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی اﻳﻨﺠﺎ
ﭼﻬﻞ ﺭﻭﺯﺍﺳﺖ ﻭﺣتی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﮔﻔﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺎﻩ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
28 ﺭﻭﺯ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻗﺒل
اﺯ ﺧﻠﻘﺖ ﮐﻪ آفرینش
ﺟﺪﻳﺪ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻠﻘﺖ ﻭ آفرینش
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ) ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺳﭙس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺭﺣﻤﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﻋﺎﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﺑﺒﺮﺩ. ﻭلی ﺒﺮخی
اﺯ ﺍﻥ ﺪﻋﺎﻫﺎ ﺩﺭ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﻭ ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﻋﺎﻯ ﭙﻴﺮ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﻔﺮﺷﺘﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻔَﺮّ پادشاهی
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺭﺣم
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﻋﺎﻫﺎ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﺍﮔﺮ ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﺎﻟک ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ الهی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﺻﻌﻮﺩ
ﺩﻋﺎ ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺤﻘق ﺪﻋﻮﺕ
الهی ﺒﺮﺗﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺍﺟﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺪﻋﻮﺕالهی
ﺮﺍ ﺑﺪﻫﺪ. ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ (ﺷﺪﻥ
ﺒﺮﺗﺮ) ﻫﺴﺖ ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ شانس ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺭﺍ ﺍﺯﭘﻴﺮ الهی
ﺒﻴﺎﺒﺪ. ﺭﺣم ﻤﺎﺩﺭﻫﺎ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻮ ﻣﺪﺑﺮﺍﻥ خود
را ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻭﭘﺮﻭﺭﺵ ﺟﺴم ﺠﻨﻴﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
اﻳﻥ ﺮﺣم ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﻳﺎ
ﻭﺍﻟﺪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.ﻭﺗﺮک
ﻨﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻗﺒل اﺯ ﺣﺼﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻳﺎ ﺗﺮک
اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟک ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻮﻗﻒ ﺗﮑﺎﻣل
اﻭ ﻭآغاز ﺳﺮﺍﺯﻳﺮﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ مقام ﺮﻭح
او می ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺳﺎﻟک ﻤﺘﻤﺮﺩ ﺗﻮﺑﻪ
ﻣﺠﺪﺩ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ
شانس ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺷﺘﻪ ﺭﻭح ﺠﻨﻴﻥ
ﺮﺍ ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﺎ
ﭘﺴﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺩﺧﺘﺮ(
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻥ ﻀﻤﻥ
ﻨﻈﺮﻳﻪﻋﻠمی ﻮ
تَصوّرﺍﺕ ﻗﺪﻳﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻋﺮﻓﺎنی
اﺯ ﺍﻳﻥ ﻨﻈﺮﻳﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺼﺎﺣﺐ
ﺭﺣم ﺴﺎﻟﻚ اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
شایستگیهائی ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺴﺎﻟک
هست ﻭﺁﻳﺎ ﭘﺴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮ ﺁﺩم ﺼﺎﺣﺐ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻣﺮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻳﺎﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺰﻥ
( یا ذن ) ﻮﻏﻴﺮ ﻭﺍﺻل
ﻮﺑﺪﻭﻥ اثباﺕ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﺮﺩﺍﻧگی ﺨﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. (ﺯﻥ)
ﻭﻣﺮﺩ ﺩﺭ قُرآن
ﻮ حدیث ها ﺍثیباﺕ
ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩﻥ ﻮﻳﺎ
ﺣتی ﺴﺎﻟک ﻨﺒﻮﺩﻥ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﺷﻬﺮﺕﻫﺎ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ
اکثریّت ﺯﻧﺎﻥ
ﻘﺪﺭﺕ سلوک
الهی ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭند
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻃﻔل ﻮ ﺯﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺗﺎﺣﺪﻯ ﺠﺒﺮﺍﻥ
ﺤﻴﻮﺍنی اﻳﻥ ﻨﻘﺺ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺩﺭﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴم
اﺭﻭﺍح ﺪﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒلی ﻴک اﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﻳک ﺒﺎﺭ
ﺯﻥ ﻮ ﻳﮑﺒﺎﺭ ﻣﺮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺕ. ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ
هرﻓﺼل ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
لاﺯم هستند. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺒﻔﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻓﺖ. ﻭلی اﮔﺮ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺗﻠﺎﺵ ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ
ﻭﭼﻪ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺯﻥ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺸﺎﻧﺴﻬﺎﻯ مُیسّر
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺴوآل ﻔﺮﺷﺘﻪ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﺮﺑﻰ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮ الهی که اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
پرسش اﺯ شایستگی
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳوآل کاﻣل الهی
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﮐﻪﺧﻮﺩ ﻣﻮﻓق ﺒﺠﺬﺏ
ﺷﺨﺺ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻟﺬﺍ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
می ﭙﺮﺳﺪ ﺍﻳﻥ
کاﺭﺍﻭ ﻭﺍﻳﻥ ﺴﻮﮊﻩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺻﺎﺣﺐ شانسی
هست ﻳﺎﻧﻪ ؟ ﺑﺎﺯ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺭﺯق
ﻮ ﺍجَلّ ﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻴک ﺠﻨﻴﻥ ﻮﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﺭﻯ ﺨﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪﺍﻯ
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻮ ﻳک ﺪﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ
ﻏﻴﺮ ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﻘﺎﻭﺕ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪ ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﻃﻔل ﻮ ﺟﻨﻴﻦ ﻭﻳﺎ
آغاز ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟک
ﺒﺪﻭﻥ ﺪﻟﻴل ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
شایستگی ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮک
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻠﺎﺵ ﺧﻮﺩ ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎ ﮐﻤک الهی
که ﺑﺮﺍﻯ همگاﻥ
هست ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻫﺮﻳک اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ
مُربّی اﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎ ﺩﻋﺎ
ﻭ ﺳوآل ﻣﺮﺗﺒﻪ
الهی ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ شایستگی
ﺪﺭﺳﺎﻟک هست ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺸﺮﻑ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻳﺎﻧﻪ؟ ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎسخ ﺪﻋﺎ ﺭﺍ ﺑﻔﺮﺷﺘﻪ
ﺭﺣم ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺟﻨﻴﻥ ﺸقی ﺒﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺳﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪ.
ﻭﺳﭙس ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺭﺯﻕ ﻭﺍجَلّ
اﻭ ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
(ﻳﻌنی ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﻚ ﺟﺪﻳﺪ
ﭼﻪ شانسی ﻮﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﻭ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍرد . ﺁﻳﺎ
ﺗﺎ ﺍﺧﺮ ﻭ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ ﻳﺎ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺗﺎﭼﻪ
ﻣﻘﺎمی اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ ﺗﺎ
ﺑﺎﻋث ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺭﻭﺣﻴﻪ
ﭘﻴﺮ کامل
الهی ﻨﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﺠﻨﻴﻥ ﻮ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺩﻳﻥ ﻮﻳﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﻮﻯ ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺑﻮﻯ اﻃﻠﺎع
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ
ﻭﺳﭙس ﺭﻭح ﺴﺎﻟک
ﻴﺎ ﺟﻨﻴﻥ ﻄﻔﻞ ﺑﺮﺣم
ﻤﺎﺩﺭ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺳﭙس ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﻮﺿﻮﻉ
(ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺭﻭح ﻄﻔل
ﻮﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ)
همان ﻤﻨﻈﻮﺭالهی
ﺪﺭ ﺍﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی اﺳﺖ ﮐﻪ
می ﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻣﺎ
ﺃﺻﺎﺏ ﻣﻥ ﻤﺼﻴبة
فی ﺍﻟﺎﺭﺽ ﻭﻟﺎفی
اﻧﻔﺴﮑﻢ ﺍلا ّ
فی کتاﺏ ﻣﻥ ﻘﺒل
ﺃﻥ ﻨﺒﺮﺃﻫﺎ ﻫﺮ
ﻧﻮع ﻤﺼﻴﺒتی ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﻧﻔس ﻭﺭﻭح
ﺸﻤﺎ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﺯ
ﻗﺒل ﺪﺭج ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺶ ﺍﺯﺗﻮﻟﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﺩﺕ ﻃﻔﻞ ﻭﻳﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﻣﺼﻴﺒﺖ) ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟک
اﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ الهی
اﺳﺖ. ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺴﺮﻧﻮﺷتها
هماﻥ اﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻋﻤﺎل ﻤﻨفی اﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺭﻭﺍنی ﻨﺴﺒﺘﺎ
ﭘﺎک ﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
کمترﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. (ﻣﺼﻴﺒﺖ)
ﺍﺯ ﺍﺻﺎﺑﺖ ﻭ ﺑﻬﺪﻑ
ﻧﺸﺴﺘﻦ تیری ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺏ ﺷﺨصی ﺒﻄﻮﺭ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﻰ
فرستاده شده ﺑﺎﺷﺪ.
(ﺍﻧﻔﺴﮑﻢ) ﺭﻭﺍﻥ
ﻮﻧﻔس ﺷﻤﺎ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭح ﺤﻴﻮﺍنی اﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪه ﺑﺮﻭح
اﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨﻪ
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻨﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﻭ ﮊﻧﺘک ﺮﻭحی
هرﮐس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺍثاﺭ ﻣﻨفی ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭفع همین اثاﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍفی ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ الهی ﻮ ﻧﻴﻚ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻥ ﻨﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ قُرآن ﺁﻧﺮﺍ
(ﻧﻔس أمّاره) ﻳﺎ
ﺭﻭج ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﻨﺎﻣﺪ.
ﻭﺳﭙس ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
(ﻧﻔس لوّامه )
به (ﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨﻪ)
ﻭ به (ﻧﻔس ﻣﻠهمه
) ﺑﻌﺪﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ
که روانی الهی
یافته است .ﺑﺎﺯ(ﺍﻧﻔﺴﮑﻢ)
ﻳﻌﻨﻰﺩﺭ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ
ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﺭج
مادی ابژکتیو
اﺯ ﻭﺟﻮﺩ سالک
موفق ﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏﻳﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺩﺭﮊﻧﺘک
ﺮﻭﺣﻰ ﻭ ﻧﺎ ﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﻨﺤﻮﻯ اﺯﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﻨﺎم ﺒُﺮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﮐﺘﺎﺏ ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖﻫﺮﮐس
ﻫﺮﭼﻪ ﻭﻇﺎﻳﻒ سلوک
الهی ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ ﻣﺤﻮ آثاﺭ
ﻗﺒلی ﻮ ﺑﺪ ﻭﻳﺎ
بت ثبت آثاﺭ ﻧﻴکوی
ﺠﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺮﻭح
ﻴﺎ ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭح ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭ (ﺭﻭٴﻴﺎ)ﻫﺎﻯ
ﺼﺎﺩﻗﻪ ﺧﻮﺩ ﻫﻨﮕﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﻳﺪﻥ اﺳﺖ. ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ (ﺍَﺣﻠﺎﻡ)
ﻭﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ ﺸﻴﻄﺎنی
ﻮ ﺷﻬﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﻭﺍﻗﻊ و ﻭ ﺃﺻل ﺬﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮﻫﺎ ﻣﻮﻟﺎ
ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻋﻠمی ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭلی اﻣﺮﻭﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
اﺯ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻋﻠمی
ﺠﺪﻳﺪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ
عرﻓﺎنی ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻨﻤﻮﺩ. ﺑﺮﺍﻯ ﻤثال
اﻳﻥ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی ﺪﺭ
سلوک الهی ﺨﻮﺩ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎتی ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻌﺪﺍ ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ پدر ﻭ ﻣﺎﺩﺭ
ﻭ ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﻫﺮﺩﻭ
ﮐﺎﻣل ﺸﺪﻩ ﺑﻄﻔل
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭ (ﻓﺼل ﺠﺪﻳﺪ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ) ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻳﻥ ﻄﻔﻞ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﭙﻴﺪﺍﻳﺶ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺮﺍﻳج ﺒﺸﺮﻯ)
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ عاﻣلی
که ثاﻳﻌﻪﺍﻯ ﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭙﺎﻳﺪﺍﺭ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﺤﺮﻭم
اﺯ ﺍﺭﻭﺍح ﺒﺎ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻣﺪﺍم
ﻔﺼل ﻨﻮعی ﺤﻘﻴﺮ
ﺗﺮﻯ ﺪﺭ ﻳک ﻘﻮم
ﺮﺍﻳج ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﺑﮑلی اﻳﻦ ﻗﻮم
ﻮﻧﮋﺍﺩ ﺍﺯ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺴتی ﺒﺸﺮﻯ ﺨﺎﺭج
گرﺩﺩ. ﻭ ﺍﺭﻭﺍح
ﻔﺮﺩﻯ اﻧﻬﺎ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ. ﺗﺎ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒیعی ﻤﺠﺪﺩﻯ ﺒﺎﺯ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ عکس
آن نیز بتدریج
نوع برتری که فوق
بشری میخوانیم
در جهان پیدا
میشود گوئی
تکاملات روحی
سالکان موفق
منجر
بانقلابات ژنتیکی
روحی میشود که
مدام برُشد
خود ادامه
میدهی و بتعکس
ژنتیک جسمی در
کروموسومهای
بدن انسان که
فرسودگی دارند
ولی تکامل
ندارند.

حدیث
1713 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ155ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﻓﻠﺎنی هلاک ﺸﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭼﻨﻴﻥ ﻮﭼﻨﺎﻥ
گناهانی کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﻫﻠﺎﮐﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺮگ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻫﻠﺎﻙ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭﺡ انسان ﻭجَهَنّمی
ﺸﺪﻥ در نسخ
ومسخ ﺒﺠﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ برتر
جستن ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ اﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ ﻣﻄلع
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺒﺎ ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻳﺎ ﺣﺴﻮﺩﺍن ﻭ ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺒل
ﻨﺠﺎ ﻭﻟﺎ ﻳﺨﺘم
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
عمله ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﻟﺤُﺴﻨﻰ
ﻭ ﺳﻴﻤﺤﻮ ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﻨﻪ ﺍﻟﺴﻴّﺌﺎﺕ
ﻭﻳﺒﺪﻟﻬﺎ ﻟﻪ ﺣَﺴَﻨﺎﺕ
ﺍﻧّﻪ ﮐﺎﻥ ﻤﺮّة
ﻳﻤﺮ فی اﻟﻄﺮﻳق
عرﺽ ﻟﻪ ﻣﻮٴﻤﻦ
ﻗﺪ ﺍﻧﮑﺸﻒ ﻋﻮﺭﺗﻪ
ﻭﻫﻮ ﻟﺎ ﻳﺸﻌﺮ ﻓﺴﺘﺮﻫﺎ
ﻋﻠﻴﻪ ﻭﻟم ﻴﺨﺒﺮﻩ
ﺑﻬﺎ ﻣﺨﺎفة ﺃﻥ
ﻳﺨﺠﻞ ثمّ اﻥ ﺬﻟک
اﻟﻤﻮٴﻤﻥ عرﻓﻪ
فی ﻤﻬﻮﺍﻩ ﻓﻘﺎل
اﻟﻠﻪ ﺃﺟﺰل اﻟﻠﻪ
ﻟک اﻟثوﺍﺏ ﻭ ﺃﮐﺮم
ﻠک اﻟﻤﺂﺏ ﻭ ﻟﺎ
ﻧﺎﻗﺸک اﻟﺤﺴﺎﺏ
ﻓﺎﺳﺘﺠﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﻪ ﻓﻴﻪ ﻓﻬﺬﺍ ﺍﻟﻌﺒﺪ
ﻟﺎ ﻳﺨﺘم ﻠﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺨﻴﺮ ﺩﻋاءا ﺬﻟک
اﻟﻤﻮٴﻤﻦ ﻓﺎﺗّﺼل
ﻘﻮل ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﺑﻬﺬﺍ ﺍﻟﺮجَلّ
ﻓﺘﺎﺏ ﻭ ﺃﻧﺎﺏ ﻭ
ﺃﻗﺒل الی ﻄﺎعة
ﺍﻟﻠﻪعَزّ ﻭ جَلّ
ﻓﻠم ﻴﺄﺕ ﻋﻠﻴﻪ
ﺳبعة ﺍﻳّﺎﻡ حتّی
ﻏﻴّﺮﻋلی ﺴﺮح
اﻟﻤﺪﻳنة ﻓﻮﺟّﻪ
ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ فی ﺃثرﻫم
ﺠﻤﺎعة ﺫﻟک اﻟﺮجَلّ
ﺃﺣﺪﻫم ﻔﺎﺳﺘﺸﻬﺪ
ﻓﻴﻬم ﻭلی ﺪﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭ
ﺍﻧﺴﺎنی ﻨﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ( ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭﻣﻌﺼﻮم
اﺯ ﻫﺮ جَهَنّم
ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
الهی گرﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻃﻠﺎع
اﺯ ﺍﺣﻮﺍل ﺴﻠﻮکی
اﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﺘم ﻮ ﭘﺎﻳﺎﻥ
کاﺭ ﺍﻭ ﺑﺎﻧﻴکی
ﻮ (ﺣُﺴﻨﻰ) ﺍﺳﺖ. (ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮ ﺗﺤﺴﻴﻥ
ﻮ ﻧﻴکی ﺮﻭﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ کامل
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﻤﻴﻥ گناﻩ ﻭﺧﻄﺎ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﺪ
ﺩﺭس ﺍﻣﻮﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح ﺒﺎﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﺒﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺼﻔﺖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻮ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺣُﺴﻨﺎ) ﻳﻌنی ﺘﮑﺎﻣل
ﻮ سلوک الهی ﻭﺗﺤﺴﻴﻥ
ﻮ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.
(ﺧﺘﻢ) الهی ﻴﻌﻨﻰ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺩﺍﺩﻥ ﻮ
ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ ﺮﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺤﺎل اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺣﺎل ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺒﻨﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺳﺪ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﻣﺤﻮ ﺳﻴّﺌﺎﺕ
ﻭ ﺯﺷﺘﻴﻬﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺤَﺴَﻨﺎﺕ ﻭﻧﻴکی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﻣﻌﺼﻮم
از هر ﮔﻨﺎهی ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺣتی اﮔﺮ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
گناﻩ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻣﺤﻮ
ﮔﻨﺎﻩ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نَفس ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺧﻮﺩ کامل
الهی ﻋﺒﺮﺕ ﺍﺯ ﺧﻄﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺤَﺴَﻨﺎﺕ ﻳﻌنی
ﺘﺤﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴک
اﺳﺖ. ﻭﺣتی ﺒﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐمی ﻮﮐﻴفی
گناﻫﺎﻥ ﻘﺒﻠﻰ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
هرﭼﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﻗﺒلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ شانس ﺗﻮﺑﻪ
ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﻠﻮک
اﻭ ﮐﻤﺘﺮ ﻭ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﭙُﺮ ﺍﻟﻮﺩﻩ ﺍﻭ
ﺳﺨﺖﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ ﮐسی ﻄﺎﻗﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮک ﺘﺎ
ﺍﺧﺮ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺘﺮ ﺩﺭ ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺳﭙس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻮضیح
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻋﻠﺖ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ
با بوذن گناﻫﺎﻥ
اﻭ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ ﻮﻯ ﻤﻮٴﻤنی
ﺮﺍ (ﺳﺎﻟکی که ﺳﺨﺖ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟم ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺘﻥ ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ)
ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﻋﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﭘﻴﺪﺍ ﺑﻮﺩ ﻭلی
ﺒﻮﻯ ﺘﺬﮐﺮ ﻧﺪﺍﺩ
ﻭ ﭘﻮثاﻧﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺧﺠﺎﻟﺖ
ﺑﮑﺸﺪ. (ﻣﻮٴﻤﻦ) ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟک اﻭم
کنندﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻮﺟﻪ ﻣﺪﺍﻭم ﺨﻮﺩ
ﺑﮑﺎﺭ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰو
تئوسۀ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺨﻮﺩ ﺧﺒﺮﻯ
اﺯﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺗﺬﮐﺮ
ﺍﻭ ﺑﺎﻋث ﺧﺎﺭج
ﻨﻤﻮﺩﻥ اﻭ ﺍﺯﺣﺎل
ﺨﻠﺴﻪ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺑﻌﺪﺍ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ ﺒآﺭﺯﻭﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ
به (ﻣَﻬﻮﺍﻩ) ﺟﺎﻯ
هوﺍ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﺠﺎﺕ الهی ﺨﻮﻳﺶ
ﺭﺳﻴﺪ ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﻭﺯ ﭼﻨﻴﻥ
ﺤﺎلی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭﻋﻮﺭﺕ
ﺍﻭ ﭘﻴﺪﺍ ﺑﻮﺩ
که ﺒﻮﻯ اﻃﻠﺎع ﻨﺪﺍﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨک اﻳﻥ
ﻤﻮٴﻤﻥ ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﻭ ﺑﺎﺭﺯﻭﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭﺑﺤﺎل
عاﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﻳﺶ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﻭﺍﻃﻠﺎع
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ ﻋﻮﺭﺕ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﻋﻴﺐ ﻭ ﻧﻘﺺ
ﮐﺎﺭ ﺍﻭ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻩ ﻭلی ﻨﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل
آﻥ ﺮﻭﺯ ﺧﺎﺭج ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭘس ﺑگفته ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺸﺨﺺ
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺩﻋﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮﺭﺍ
ثوﺍﺏ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻮﺟﺰﻳل ﺒﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻣﺂﺏ ﻭ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺑﻌﺪﻯ ﺤﺎﻝ ﻭ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺗﻮﺭﺍ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻓﺰﻭﺩ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭم که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺭﺍ ﺑﺤﺴﺎﺏ ﻧﮑﺸﺪ
( ﻭﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻧﺸﻮﻯ
ﻭلی ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ الهی ﺒﺎ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ الهی
ﻮﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ الهی
اﺭﺗﺒﺎطی ﺒﺪﻋﺎﻯ
کسی ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭلی
اﻧﺴﺎﻥ کاﻣل ﻨﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪﺍﻯ ﻫم
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣلی
اﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑﻰ
ﭼﻨﻴﻥ ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟکی
ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻭﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳت
هاﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴم ﺒﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻬﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺍﻭﺭﺍ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻧﺶ ﻣﺮﺗﻔﻊ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﺁﻥ عملا اﻣﺘﻨﺎع
از ﺍﺯﺍﺭ ﻭ ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﺸﻴﺪ ﻭ ﮐﻤک
کرﺩ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﻋﺎﻯ ﻤﻮٴﻤﻥ
کاﻣل ﺸﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﭘﺮﺩﻩ
ﭘﻮﺵ ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﺵﺣتی اﮔﺮ
ﺑﺪ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻨﻈﺮ
ﺑﺮﺳﺪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻌﺎﻗﺒﺖ
ﺧﻴﺮ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﻋﺎﻯ ﺁﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ
ﺍﮔﺮ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
هم ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺪﺍم
ﺪﺭ ﺣﺎل گناﻩ ﺍﺳﺖ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺩﻋﺎﻯ
ﻴک ﻤﻮٴﻤﻥ ﺤﺘﻰ
ﺩﻋﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ
ﻣﮕﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﺴﻠﻮک ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭلی ﺤﺪﻳث ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻫﻤﻴت ﺪﻋﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺮﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ. ﺭﺍﻭﻯ
ﭙس ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
گفته ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﻥ ﺸﺨﺺ ﻣﻮﺭﺩ ﺩﻋﺎﻯ
ﻤﻮٴﻤﻦ ﭼﻨﺎﻥ ﺪﺭﻋﻴﺐ
ﭘﻮشی ﻤﻮثّر ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻓﺘﺎﺩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩ
ﻭﺍﻧﺎﺑﻪ ﻭ ﺳﻠﻮک
ﻨﻤﻮﺩ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻭﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ
ﻭﻫﻔﺖ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﺭﻭﺍﺯﻩ
ﺷﻬﺮ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺭﺳﺎﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺟﻨگ ﺪﺭ
ﻳک ﻤﺎﻣﻮﺭﻳﺖ ﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﺪﺍﺩ ﻓﻮﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻭﻳکی
اﺯ ﺷﻬﻴﺪﺍﻥ اﻥ
ﺟﻨگ ﺸﺪ. (ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻳک آﻣﺎﺩگی
ﺒﺮﺍﻯ ﻣﺮگ قبل
اﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ ﻓﺪﺍ
شدن ﺪﺭﺍﻳﻥ ﺠﻨﮓ
ﺗﺮک ﺪﻧﻴﺎ ﻭﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺑﻘﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸتی
ﺒﺨﻠق ﻨﺪﺍﺷﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرش
رحمان ﻨﺮﺳﻴﺪ. ﻭلی
ﺒﺪﺭﻭﺍﺯﻩ (ﻣﺪﻳﻨﻪ
) ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ (ﺩﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ)
وولایت ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﻣﺮﺯ ﻋﻘل کلِ
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭلی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﻠق ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرش ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺎ ﭼﻨﻴﻥ عقلی الهی
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻫﻔﺖ (ﻳﻮم
اﻟﻠﻪ) ﻭ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
الهی ﻤﻄﺮح اﺳﺖ
ﺗﺎ ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪ.
(ﺍﺗﺼل ﻘﻮل ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ) ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﺧﻠﺴﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺩﺭ
ﺗﻤﺎس ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﺑﺎ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻫﺮ کامل الهی ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ که ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻥ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﺍﻧﺠﺎم
گرﻓﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
عاﻣل آﻧﻬﺎ ﺭﺳﻮلی
اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺣتی
ﻨﻘﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
نبوّت ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﺴﺎﻟک اﻳﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮالهی
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. (ﺍﺳﺘﺸﻬﺪ)
ﺩﺭﺟﻨگ ﺒﺸﻬﺎﺩﺕ
ﺭﺳﻴﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هر ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨجَم ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﭘﻴﺮ الهی ﻮﺣتی
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟک ﺘﻤﺎم ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺎ مَشیّت الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻣﺮگ ﻘﺒل ازﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻤﺎم
ﺠﻨﮕﻬﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻏﺰﻭﺍﺕ ﺍﻭ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍثاﺭ ﺳﻴﺎسی ﻮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘثبیت ﺩﻳﺎﻧﺖ
جدید ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭلی ﺼﺤﻨﻪ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﻮﺩ ﭘس
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ زنده ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻓﺎع اﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﻤﺎنی
ﺨﻮﺩ ﭼﻨﻴﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺟﻨگ ﺪﻓﺎعی ﻮ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭلی
ﻤﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﺪﻭﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﺠﻨﮕﻰ ﺳﺎﻟکی
ﺪﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺨﺎﺻﻰ
ﭼﻮﻥ اﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی اﻣﺎﺩﮔﻰ
ﻗﺒﻮل ﻤﺮگ ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ ﻭﻣثلا ﺑﺪﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ
ﺧﻄﺎﺭ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻄﺮ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ الهی
اﻭ ﻗﻄﻌﻰ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ..(ﺍﺟﺰل
اﻟﻠﻪ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺟﺰﻳل
ﻮ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭ ﺟﺰﺍﻯ
ﺨﻴﺮ ﺯﻳﺎﺩ ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮔسیل ﻮ ﺳﻴل ﺒﺪﻫﺪ.
(ثوﺍﺏ) ﻧﻴﺰ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻧﻴک اﻟﻬﻰ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ثوﺏ ﻭ ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ
ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺒﺮﺗﺮ فوق
بشری اﻳﻨﺪﻩ ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺍﻗل ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﻭﺍﺻل
ﺒﻘﺎﺋﻢ ﻭلی عاﻣل
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﺘﺎ ﺍﺧﺮﻋﻤﺮ
ﺑﻌﺪﺍ ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﻤﻴل اﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﺎﺳﺒﻪ الهی ﺪﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻥ ﻨﻮع
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺒﺮﺍﻯ ﻫﺮﻧﻮع
گناهی ﻤﻌﺼﻮم ﻮ
ﻣﺼﻮﻥ هستند. ﮔﻨﺎﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺎنع ﺘﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی سالک اﺳﺖ.
ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺎﻧعی ﺒﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. (ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ)
ﭘﺎسخ ﻤﻮﺟﺐ ﻭﻣثبت
ﻭ ﺍﻳﺠﺎبی الهی
اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ ﭙﺬﻳﺮﺵ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻋﺒﺪ) ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻮﺑﺪ
ﻭ ﺑﺮﺩﻩ ﻣطیّع ﺴﺮ
ﺳﭙﺮﺩﻩ ﻭﺩﺭ ﻋﺒﻮﺩﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ مُربّی
الهی ﺨﻮﺩ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ کامل
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺧﻴﺮ
ﻧﻴکی اﺳﺖ ﻭﺧﻮﺑﻰ
ﻭلی همیشه ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﻮ سلوک
الهی ﻭ ﺗﻮﻓﻴق
کسب ﺷﻬﻮﺩ تجلّیات
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻣﻮٴﻤﻦ)
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺍﻭم ﻮ
سلوک الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ سلوک
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﺎﻟﻚ ﻓﻌﻠﺎ
ﺩﺭ ﺣﺎل اﻭم ﻮ ﻫﻤّﺖ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺤتی اﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﻨﻨﺪ ﻳﺎ ﻣﺼﻮﻥ
هستندﻭﻳﺎ ﺍﻧﻘﺪﺭﻋﺒﺮﺕ
ﻭﺑﻬﺮﻩ ﺍﺯ ﺧﻄﺎﻯ
ﺨﻮﺩ و دﻴﮕﻴﺮان
ﮐﻪ ﺧﻴلی اﺯ ﺍﻋﻤﺎل
ثواﺏ ﭼﻨﻴﻥ
اثرﻯ ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ (ﺍﺗﺼﺎﻝ) ﻳﺎﺻﻠﻪ
ﻫﻤان ﺼﻠﺎﺕ ﻳﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭﺗﻤﺎس
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ آغاز ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮﺳﭙس ﺩﻳﮕﺮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. (ﺍﻧﺎﺏ)
ﺍﻧﺎﺑﻪ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻗﺼﺪ
ﺧﺪﺍ ﻧﻤﻮﺩ ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﻮﭘﻨﺎﻩ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺩ. ﻭ ﺑﻤﻘﺼﺪ
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ.
(ﺳبعة ﺍﻳﺎﻡ) ﻳﺎ
ﻫﻔﺖ ﺭﻭﺯ ﻫﻤﺎﻥ
هفت ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻫﻔﺖ
ﺍﻭم ﻮﻫﻔﺖ ﺭﻭﺯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. (ﺍﻏﻴﺮعلیّ
ﺴﺮح اﻟﻤﺪﻳﻨﻪ)
ﻳﻮﺭﺵ ﺑﺮ ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺍﺯﻃﺮﻑ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺖ ﻭﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
ﺪﺭ ﺣﺎﻝ (ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻭ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ) ﺑﻮﺩﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
به (ﺗﺴﺮﻳﺢ) ﻭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺷﺪﻥ اﺯ ﺧﺪﻣﺖ ﻭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻭ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﭘس ﺍﺯﭘﺎﻳﺎﻥ
اﻧﺠﺎم ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻣﺮﺧص ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺗﺴﺮﻳح ﻤﻴﺸﻮﺩ.
(فی ﺃثرﻫﻢ) ﺑﺪﻧﺒﺎل
آﻧﻬﺎ ﻭﺑﺎ ﺳعی
ﻮ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺣل
ﺴﻠﻮﮐﻰﻣﺎﻣﻮﺭ
ﺟﻬﺎﺩ ﻭ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﺟﻨگی ﺸﺪ. ﮐﻪ شاهدﺍﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺣتمی
ﻘﺎﺋﻢ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭمَشیّت
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺑﻌثت ﻭ
ﺍﺣﻴﺎﻯ ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﻧﺎﻥ
ﺒﺨﻠق اﺳﺖ ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺤﻴﺎﺗﺶ ﻭﭼﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺗﺶ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻴکی اﺯ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑمَشیّت
ﺳﺎﻟک ﻮ ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ مَشیّت
ﺍﺳﺖ ﻭﺟﺎﻯ ﺪﻋﺎﻯ
ﭙﻴﺮ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺑﭽﻨﻴﻥ اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩﻯ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺧﻄﺮ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ همه
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
و ﻮﺟﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺗﺎ ﺍﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺳﺖ ﺑﻌﺼﺎ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
گناه ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث
1714 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ156 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺷﺨﺼی ﭙﺮﺳﻴﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺷﻘﺎﻭﺕ
ﺑﺮﺍﻯ اﻫل ﻤﻌﺼﻴﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮﺷﺪ
ﺩﺭﻋﻠم الهی ﺒﻴﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ ﻋﺬﺍﺏ
ﻭﻋﺪم ﺘﻮﻓﻴق ﭙﻴﺶ
ﺑﻴنی ﺴﺮﻧﻮﺷتی
ﺒﺸﻮﺩ (ﺍﻫل ﻤﻌﺼﻴﺖ
ﻣﺘﻤﺮﺩﺍﻥ اﺯ ﺳﻠﻮﻙ
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺮ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺰﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻫم ﻨﮑﻨﻨﺪ ﺷﺮک
ﻛﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﻭﺷﻘﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺸقیّ
ﻮ ﮔﺮﺩﻥکش ﻋﺬﺍﺏ
ﺑﻌﺪﻯ ﺠﻬﻨمی ﺪﺍﺭﺩ
ﻭلی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
سلوک الهی کند
ﻭﺑﻄﻮﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﻤﺠﺒﻮﺭ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻣﻨﮑﺮ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺑﺮخی
هنوﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی کافی ﻮ ﻓﺼل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
سلوک الهی ﺮﺍ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺖ ﻃﺒیعی
ﺒﻌﺪﻯ ﺑﺎﻳﻥ ﺤﺪ
ﺩﺭک اﻫﻤﻴﺖ سلوک
الهی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ ﭘﻴﺮﻯ
الهی هستند ﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﺩل ﺴﺮﺩﻯ ﻮبی
علاﻗگی اﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺤﺮﻭم اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻨﺎﻓق ﻮﺗﺎﺭک
ﺼﻠﺎﺕ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺪﺗﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭﻋﻠﻢ
الهی اﺳﺖ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻋﻠم ﻘﺒلی الهی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺟﺒﺮ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺠﻠﻮﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺷﺨﺺ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻋﻠم اﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻠﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی که
ﺩﺭ ﺧﻠﺎل ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟک ﻤﻌﻠﻮم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟکی
ﻀﻌﻴﻒ ﻭ ﻳﺎ ﻧﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻭﺣتی ﻤﻨﺎﻓق ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺳوآل اﻳﻥ
اﺳﺖ ﺑﭽﻪ ﺩﻟﻴل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﻬﺎ ﺷﻘﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺨﻠﻘﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭﺳﺎﺋل ﺨﺒﺮﻯ
اﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒلی
ﻮ ﻧﻘﺺ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯلی
نمی اﻧﺪﻳﺸﻨﺪ تَصوّر
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺘﻮﻟﺪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺒﺎﺭ ﺍﺳﺖ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺍﻣﺪﻩ ﻭﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺒﺎﺭ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻳک ﺮﻭح فردی اﺯ
ﺍﺯل ﺒﺮﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺪﺭ ﺗﻤﺎمی
اﻧﻮﺍع ﻘﺒل ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺍﻧﻮﺍع
گیاهی ﻮ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨک ﺪﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﺸﻐﻮل ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺨﺎﻃﺮ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
اﺩﻭﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ در
جهنّم
محرومیت
اندکی هستند . ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺪﺭ
ﻫﻤﻴﻥ ﺘﻮﻟﺪ ﻓﻌلی
گناه ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻳﺎ
ﺩﻧﺒﺎل آخوندﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﺮک
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟک ﺪﺭﻋﺪم
ﺘﻘﻴّﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎ
ﺍﻟﻮﺩگی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺭ ﺭﻭﺡ ﻭﺩﻳﺮ ﮐﺮﺩ
ﺩﺭ ﺗﻮﺑﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻀﻌﻒ ﻗﺪﺭﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟک ﻮﺣتی ﻤﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻭ تمرّد ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻋﻠم
الهی ﻘﺒلی ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭد ﺣتی اﮔﺮ ﻓﻌﻠﺎ
ﻣﺘﻤﺮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﭙس
ﺍﺯﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺧﻮﺍهند ﻧﻤﻮﺩ.
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺟﺒﺮﻯ ﻄﺒﻴﻌﻰ ﺍﺯ
ﺗأثیر ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺳﺎﻟک عاقل ﻮ ﺍﺯﺍﺩ
ﺟﺒﺮ ﻃﺒیعی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳل ﺒﺠﺒﺮ
الهی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﺗﺴﻠﻴم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘلی ﺒﺮﺍﻯ ﺪﺭﻙ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺻﺒﺮنمودن
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺤﻤل ﻤﻮﻗﺖ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺿﻌﻒ ﺗﻥ ﻮ ﺫﻫﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍ ﻟﻮﺩگی
ﺸﺪﻳﺪﺗﺮ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒیعی
ﻤﺠﺪﺩ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍﭼﻮﻥ
گذﺷﺘﻪﻫﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
شاید ﺑﺎ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺠﺪﺩ بالفعل ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮک ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
کنونی ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻟﺬﺕ ﻭﻓﺴﺎﺩ ﺍﺯ
ﺑﻴﻥ ﺒﺮﺩﻩ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﻑ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻌﺒّﺪ ﻗﺸﺮﻯ
اﻳﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﺴﻠﻮﻙ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻌﮑﻮس
ﺩﺍﺭند. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﮐﻔﺮ ﺍﺳﻴﺮ
ﺷﺮﻙ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﻭ ﺗﻤﺎم
اﺣﺎﺩﻳث ﻭ ﺍﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻄﺎ ﮐﺎﺭ
ﻭﻏﻴﺮ ﻣطیّع ﭙﻴﺮ
معرّفی شده الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ
علم الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻘﺎﻭﺕ ﺍﺯ ﭘﻴﺶ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی اﻧﺎﻥ
ﺳﺘمی الهی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
که ﻫﻨﻮﺯ ﮔﻨﺎهی
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
می ﺨﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﻨﻨﺪ ﺟﺎﻯ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺒﻮﺩ. ﺟﺒﺮ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ ﺍﻣﺮ
ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻥ ﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
الهی ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﻔﻬﻤﻴﺪ.
ﻭﺩﺭک اﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍنی
ﻮ حدیث ها ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻤﻌنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻗﺒل ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻴلی اﺯ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺪﻳﻥ ﺴﻠﻮکی ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺧﻴلی اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺍﺯﺍﺩﻧﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﻣﻘﺎﺑل
کاﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ الهی ﻮ
ﺟﺒﺮ الهی اﻭ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣل اﺭﻭﺍح اﺯ
ﺍﺯل ﺘﺎ ﺍﺑﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺪﺭﭘﺎسخ
علت ﺍﻳﻥ ﺸﻘﺎﻭﺕ
سرنوشتی ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
علم اﻟﻠﻪ عَزّ
ﻭ جَلّ ﺃﻥ لا ﻳﻘﻮم
ﺃﺣﺪ ﻣﻥ ﺨﻠﻘﻪ ﺑﺤﻘّﻪ
ﻓﻠﻤّﺎ ﻋﻠم ﺒﺬﻟﻚ
ﻭﻫﺐ ﻟﺄﻫل ﻤﺤﺒّﺘﻪ
ﺍﻟﻘﻮة علیّ ﻤﻌﺮﻓﺘﻪ
ﻭ ﻭضع عنهم
ثقل اﻟﻌﻤل ﺒﺤﻘﻴقة
ﻣﺎ ﻫم ﺃﻫﻠﻪ ﻭﻭﻫﺐ
ﻟﺄﻫل اﻟﻤﻌﺼیة
ﺍﻟﻘﻮةعلی ﻤﻌﺼﻴﺘﻬﻢ
ﻟﺴﺒق علمه ﻓﻴﻬﻢ
ﻭﻟم ﻴﻤﻨﻌﻬﻢ ﺍﻃﺎقة
ﺍﻟﻘﺒﻮل ﻤﻨﻪ.ﻟﺄﻥ
علمه ﺃﻭلی ﺒﺤﻘﻴقة
ﺍﻟﺘﺼﺪﻳﻖ ﻓﻮﺍﻓﻘﻮﺍ
ﻣﺎ ﺳﺒق ﻠﻬم ﻔﻰ
ﻋﻠﻤﻪ ﻭﺍﻥ ﻘﺪﺭﻭﺍ
ﺃﻥ ﻴﺄﺗﻮﺍ ﺧﻠﺎ
اﻨﺠﻴﻬم عن ﻤﻌﺼﻴﺘﻪ
ﻭ ﻫﻮ ﻣﻌنی ﺸاء
ﻤﺎ ﺷاء ﻭ ﻫﻮ ﺳﺮّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻗﺒل
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮑس
ﺍﺯ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺑﺪﺭﺳتی
حَقّ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
(ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺑﺨﺎﻃﺮﻋﻘل
ﻮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺭﺳتی ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭسلوک
الهی ﻨمی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺪﻗﺖ ﻭﻋﻠﺎﻗﻪ
ﮐﺎﻣل اﻧﺠﺎم ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟک
ﺪﻗﻴﻘﺘﺮ ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻘﺘﺮﻋﻤل
کند ﺑﺎﺯ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺩﻗﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻨﺪ ﻭﻟﺬﺍ
شایستگی ﻮ ﺑﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻟﺎﺯم ﺮﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻋﺸق ﻤﻄلق
ﻤﺎﻧﻨﺪﻯ ﻳﻜﺸﺒﻪ
ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺮﺍﺯ ﺗﻮﻓﻴق
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
کیفیّت ﻋﺎلی
عباﺩﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﮐثرﺕ ﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
کیفیت ﻟﺎﺯم ﻮ ﺷﺮﺍﻳﻄ
الهی ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﺠﺎئی
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. سلوک
الهی ﻮ ﺩﻗﺖ ﮐﻴفی
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺍﻋﻤﺎل ﺒﺘﻦ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻣﺤل
اﻃﻠﺎع اﺯ ﺍﻳﻥ
ﺤﻘﻴﻘﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﺻﻞ ﻣﺤﺒﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻭﺑﺎ
ﺭﺣﻤﺖ ﺧﻮﻳﺶ ﻧﻴﺮﻭﻯ
گناه ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟک
گذﺍﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﺣﺪﻳث
ﮐﺎﺭﻯ بغیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺤﺒﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی ﺴﺎلک ﺪﺍﺭﺍﻯ
کشش ﻭﮐﻤک اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯ ﺩﺍﺭﺍﻯ اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍﻯ
هرﮔﻨﺎهی که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﻔﻄﺮﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺸﺮﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻟﺬﺕ ﺑﺠﻮﻳﺪ ﻭﺣتی
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﻭﺩ ﻭ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ ﺭﺍ
ﻓﺪﺍﻯ ﻠﺬﺕ ﮐﻨﻮنی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻥ عذﺍﺏ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺟﻬﻨﻢ ﻭﻳﺎ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺮﺍ ﺗﺤﻤل
کند. (ﺍﻫل ﻤﺤﺒﺖ)
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ﻭلی ﺒرَبّرخی
اﻳﻥ ﻤﺤﺒﺖ الهی
ﺮﺍ ﮔﺎهی ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﺤﺒﺖ ﻧﻔس
ﻭهَوَس ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺩﻧﺒﺎل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ هماﻥ ﻤﺴﺎﻟﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻗﺒلی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺮﺣﺴﺐﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭ ﻋﻠم ﻘﺒلی اﻟﻬﻰ
ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﭘس
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﮕﻨﺎﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺑﺸﻮﺩ.
ﻭﺣتی ﺒﺎﻳﺪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ عقیدﻩ ﺍﻫل
ﺠﺒﺮ ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبیغیر
سالک اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻨﺎم
ﺍﺣﺘﺮم ﺒﺨﺪﺍ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻠم ﻘﺒلی
اﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺷﺃﻥ ﻮ ﻣﻘﺎم
ﻮﻋﻘل ﻮ ﺫﺍﺕ ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭلی
ﻨﻴﺮﻭﻯ الهی ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺮﻑ
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﮑﻨﺪ ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺑﺮﻭﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺣتی
ﺒﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮد
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﺮک ﺼﻠﺎﺕ ﻭ ﺍﺗﺼﺎل
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺍﺯﺍﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭلی
ﺠﻬﻨم ﺪﺍغ ﺘﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ حَقّ
ﺒﺮﺍﻯ همه ﻫﺴﺖ
ﻭلی اﻳﻥ حَقّ ﺸﺨصی
ﺒﺎﻋث ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻥ حَقّ الهی
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻳﻥ همه
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻮ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﺯ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭح
ﺘﺎ شایستگی ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﻨﻴﺰ ﺍﺯﺍﺩﻧﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻧﺒﺎل کنند . ﻭلی
حَقّ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺧﺪﺍ
یعنی ﺘﮑﺎﻣل
ژنتیک ﺮﻭح فردی
ﺑﺎ ﺍﻭم ﻮ سلوک
الهی ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺍﻧﺎئی
ها ﺑﺮﺍﻯ گناﻩ ﺿﻤﻨﺎ
ﻣﺎنع گناﻩ ﮐﺎﺭﻯ
این ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺘﻤﺮﺩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭلی
گهگاه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﺒﻮﺏ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻏﻔﻠﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺎنع گناه ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی ﻨﻪ ﺑﺎ ﻣنع
اﻭ ﻭﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﻭ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻤﺤﻴﻄﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺷﺮﺍﻳﻄ
اﺩﺭﺍﮐﻰ ﻭ ﺗﻮﺟﻪ
ﻋﻘلی ﺴﺎﻟک ﺘﺎ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﮔﻨﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣﻀﻮﺭ
ﻣﺰﺍﺣﻤﻰ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭﻳﺎ ﺗﻮجهی
عقلی ﺒﻌﺎﻗﺒﺖ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ. ﻭلی ﺴﺎﻟک
ﺼﺎﺩق ﺒﺎ ﻣﻴﻞ ﺑﮕﻨﺎﻩ
ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻥ اﻣﮑﺎﻥ
اﺟﺮﺍﻯ اﻥ ﻭ ﻧﺒﻮﺩﻥ
هر ﻣﺎنعی ﻤﺤﻴﻄﻰ
ﺑﺎﺯ ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس
ﻭهَوَس ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺪﺍﺭﻯ
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺍﺯ ﺗﺮس
و تقیّه ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﺯﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎی ﺧﻮﺩ
ﻣﺎنع گناﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﺤﻘﻖ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺒحَقّ
الهی ﻤﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺗﺤﻘق هوﺳﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫم اﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ ﻋﻠم
الهی ﻘﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﮔﻨﺎهی کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺣتی ﻔﺮﺿﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﮕﻨﺎﻩ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻭ
ﺍﻭﺭﺩﻩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺠﺎم ﻨﮕﻴﺮﺩ.
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ اﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻤﮑﺘﻮﺏ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ثوﺍﺏ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﻧﻴﺰ
ثوﺍﺏ ﺍﺯ ﻧﻮع ﺪﻳﮕﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭلی
کنترل ﻨﻔس ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﮐﺴﺐ ثوﺍﺏ ﺍﺳﺖ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭘسﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﻫﺮ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩﺍﻯ
ﺒﮑﻨﻨﺪ. ﺑویژه ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ ﻫﻢ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻨﺎ ﺭﺿﺎﻳتی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
(ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺗﺼﺪﻳﻖ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺎﻭﺭ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺧﻠﺎل ﺴﻠﻮک
اﺳﺖ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻨﺘﺎﻳج
ﺘﺼﺪﻳق ﺪﺭ ﺗﺤﻘق
ثوﺍﺑﻬﺎ ﻭ ﻋﺪﻡ
ﺗﺤﻘق گناﻫﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﭽﻘﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﺒﭙﻴﺮ
ﻭ ﻋﺸق ﺒﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ ﺑﻪ
ﺍﺭﺯﻭﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﺗﻌﻬﺪ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﺍﺯ ﻣﺤل ﻠﺤﻈﺎتی
ﻀﻌﻒ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻏﻠﺒﻪ
ﻓﻄﺮﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻠﺎﻑ ﮐﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭلی
ﺰﻭﺩ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻭﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﮔﺎی عبرﺕ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺠﺎﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﺩﻥ
ﺒﺠﻠﻮ ﻧﻴﺰ ﻣﻰ ﻓﺮﺳﺘﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺒﺮﺍﻥ
گناﻩ جِدّیت ﻭﺗﺸّﺒث
ﺑﻮﺳﺎﺋﻄ الهی ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒل اﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺣتی
اﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک هستند. ﻭلی
اﻳﻥ ﻤﻌﺎﻓﻴﺖ ﻣﻮﻗتی
اﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺭﺳﻴﺪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺣتی
گناﻫﺎﻥ ﭙس ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺩﺍﺋم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
اﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﻘﺒل
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺘﺮک ﺴﻠﻮک ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺠﺪﻳﺪ ﺍﻭ ﺑﺮﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺪﻳم اﻓﺰﻭﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺸﺮﻙ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺨﺪﺍ ﺳﺨﺖﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻋمال
ﺒﺘﻥ ﺪﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺻل
ﺮﻭﺍﻥ ﻮ ﺩفع ﺠﻬﻞ
ﻭﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﻜﻮ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩ
الهی اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﻮ ﭼﻴﺰﻯ که ﻣﺎﻧﻊ
ﻭﻣﺰﺍﺣم اﻳﻥ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻭﭘﺎکی ﺮﻭﺍﻥ ﺸﻮﺩ
ﺣﺮﺍم ﻮ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺤﻠﺎﻝ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
که ﮐﻤک ﺒﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮐﻨﺪ ﺣﻠﺎل
ﻮﺣتی ﻮﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺤﺮﺍم
ﺒﺎﺷﺪ. ﺣﻠﺎل ﻮ ﺣﺮﺍم
آخوندﻫﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺎﻃل ﻮﻫﻴچ ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺭﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺟﺰ ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
آخوندﻫﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﺠلسی ﻤﻮٴﻠﻒ ﺑﺤﺎﺭ
ﺍلأﻨﻮﺍﺭ ﺑﺎ ﺗﻔﮑﺮ
ﻗﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
امام ﺨﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﻨﻘل اﺯﺻﺪﻭق
ﺪﺭ ﺣﺪﻳث ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺣتی
عمدﺍ ﺣﺪﻳث ﺭﺍ ﻧﺎﻗﺺ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺠﺬﻭﺏ الهی ﻮﺍﻫل
ﻤﺤﺒﺖ ﺍﻭ ﺑﺎ ﻋﻠم
ﺒﻘﺪﺭﺕ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﺯﺍﺩﻯ
عمل ﮐﻨﺘﺮل ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺍﻭاولی ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﺤﻘق علم اﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺼﺪﻳق سلوک
الهی اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ.
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻫﺴﺖ ﻭﻟﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ سلوک الهی ﻃﺒق
ﺸﺮﺍﻳﻄ کیفی اﻥ
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺮﭼﻪ ﻣﺎنع
کاﺭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮔﻨﺎﻩ
مکیباشد . ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻮعی ﺨﻮﺩ ﺳﺮﻯ
ﻭ ﺳﺮﮐشی ﻮ تمرّد
ﺑﺮ ﻫﺪﻑ ﺍﺻلی الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻧﻴک
ﺒﻨﮕﺮﻳم ﭙﻴﺮﻭﻯ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ اﺯ آخوندﻫﺎﻯ
غیر ﺍﻟﻬﻰ ﻭلی مُدّعی
اﺟﺘﻬﺎﺩ ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﻭ ﺁﻳﺖ ﺍﻟﻠﻬﻰ ﻭﺑﺎﺯﻯ
ﺤﻠﺎﻝ ﻭﺣﺮﺍم
اﻧﻬﺎ ﻫﻴچ اﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒسلوک الهی ﻮ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

حدیث
1715 - از پیامبر
میپرسند (ج ؟
ص؟؟ بحار )
چگونه کسی از
شکم مادر شقیّ
یا سعادتمند
بوده؟ پیامبر
میفرماید - اﻟﺸقیّ
ﻤَﻥ علم اﻟﻠﻪ ﻭ
ﻫﻮ فی ﺒﻄﻥ اُﻣّﻪ
ﺃﻧّﻪ ﺳﻴﻌمل ﺃﻋﻤﺎل
اﻟﺎﺷﻘﻴاء ﻭ ﺍﻟﺴﻌﻴﺪ
ﻣﻥ علم اﻟﻠﻪ ﻭ
ﻫﻮفی ﺒﻄﻥ اُﻣّﻪ
ﺃﻧّﻪ ﺳﻴﻌﻤل اﻋﻤﺎل
اﻟﺴُﻌﺪاء ﺷقی
ّ ﻴﺎ سَرکِش ﻭ ﻣﺘﻤﺮﺩ
ﺩﺭﻋﻠم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﻨﮕﺎﻣﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺷﮑم ﻤﺎﺩﺭﺵ
ﺑﻮﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﺷقی ﺒﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
اﺷﻘﻴﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
( ﻫﻤﺎﻥ کاﺭ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﺒﻨﺪﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻘﺎﻭﺕ ﻭﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
ﭙﻴﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
الهی ﺍﺳﺖ ﻭﺍﺯ ﺷﮑﻢ
ﻣﺎﺩﺭ ﻳﻌنی ﺪﺭ
ﺭﺣم ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
الهی ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﺮﺩﻥ
کشی ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ که ﺧﻴﺎل
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﺳﺮﮐسی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺷﺮک ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻋﺪم اﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻴﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻄﺮﺕ ﻃﺒیعی آﻧﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭﺣتی حَقّ
آﻧﻬﺎ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻮﻋﻮﺩ
پیشین ﺁﻧﻬﺎ ﻭالاّ
ﺪﺭﻣﻘﺎﺑل ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ جَهَنّمی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺴﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪ ﺑﺎ
ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس را ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮔﻨﺎﻩ اﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ
باز ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺻلی
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺍﺯﺍﺩﺍنه
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﺮﺍﻯ
کگسی گناه ﮐﺮﺩﻥ
اﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﺳﺘمی اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍﮔﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺩ
ﺣﺘﻤﺎ ﮔﻨﺎهی ﺒﺸﻮﺩ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌلی اﻧﻬﺎ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ ﺪﻟﻴل
و استحقاق ﺒﻮﺩه.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح
آﻣﺎﺩﻩ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻘﺒﻮل
ﺮﺑﻮﺑﻴﺖ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
الهی ﺪﺭ ﺭﻭح ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭلی ﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎنی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﻇﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻟﺸﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ می ﺒﻴﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥﻫﻨﻮﺯ
ﭼﺸم ﺒﺪﺳﺖ آخوندﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻋﻠﺎﻗﻪ
ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤلی
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺳﺴتی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ شایسته
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ کسی اﺯﻗﺒل
ﺸﻘﺎﻭﺕ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺭﻭحی ﺒﺮﺍﻯ
عذﺍﺏ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﻧﺴخ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ. ﺍﺯﻃﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﻮﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺮﮐﺸﺎﻥ اﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻌﻤﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺳﺖ ﻭﻓﺮﺻﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ شاید ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺴﻠﻮک ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﺣتی اﮔﺮ
ﺻﺪﻫﺎ ﺑﺎﺭ ﺍﻳﻥ
کاﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻗﺒل
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭلی اﻳﻨﻚ
ﻫم ﻤﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟکی اﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﻨﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﺑﺎ کیفیّت ﻧﺎ
ﻣﻄﺎﻟﻮﺏ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻋﺸق ﻮ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻮ ﻣﺤﺒﺖ ﺑﭙﻴﺮ ﻭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ
ووسیله الهی ﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﻭﻋﺸق ﺒﺮﻭﻯ اﻭ
ﻋﺸق ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺭﺍﻭﻯ اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻥ
اﺯ ﺍﻣﺎﻡ کاﻇم ﭙﺮﺳﻴﺪﻡ
پس اﻳﻥ گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻴﺴﺖ ﮐﻪ می ﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﻋﻤﻠﻮﺍ ﻓﮑُلّ
مُیسّرﻟﻤﺎ ﺧﻠﻘﻠﻪ
ﺷﻤﺎ ﺑﻌﻤل ﻮجِدّیت
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ
ﺗﺎ اﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﮐس ﻣﻴﺴﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
(ﻟﻤﺎ ﺧﻠﻘﻠﻪ) ﻳﻌنی
ﺒﺮﺍﻯ اﻥ کاﺭ ﻭﻫﺪﻑ
الهی که آفریده
ﺷﺪﻩ یا همان ﺴﻠﻮک
الهی اﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩتی
که ﻣﻌﻠﻮم ﻨﻴﺴﺖ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﻣﻘﺒﻮل
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﺮﮐس
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
بالفعل ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﺨﻮﺩ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﻳﺶ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺎ ﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﮔﺮﭼﻪ جِدّیت
ﺑﻴﺸﺘﺮ شانس ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻫﺮکسی ﺒﺎﻳﺪ ﺣﺪّ
ﺍﮐثر جِدّیت ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﺎﻟقوّهﻫﺎﻯ
کرامات ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻭ ﻣﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﻘﺒﻠﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳل ﺒﺎﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﻬﺮ ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
که ﺗﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺮﺳﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻨﺮﺳﺪ ﻭ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﻬﺘﺮ بتولد
جهان ﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇم
ﺪﺭﭘﺎسخ ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ اﻟﻠﻪ عَزّ
ﻭ جَلّ ﺧلق اﻟﺠﻥ
ﻮ ﺍﻟﺎﻧس ﻟﻴﻌﺒﺪﻭﻩ
ﻭﻟم ﻴﺨﻠﻘﻬم ﻠﻴﻌﺼﻮﻩ
ﻭﺫﻟﻚ ﻗﻮﻟﻪ عَزّ
ﻭ جَلّ ﻭﻣﺎ ﺧﻠﻘﺖ
ﺍﻟﺠِﻥّ ﻮ ﺍﻟﺄﻧس
ﺍﻟّﺎ ﻟﻴﻌﺒﺪﻭﻥ
ﻓﻴﺴّﺮ کلّا ﻟﻤﺎ
ﺧُﻠﻖ ﻟﻪ ﻓﺎﻟﻮﻳل
ﻠﻤﻥ اﺳﺘﺤﺐ ﺍﻟﻌمی
علیّ اﻟﻬﺪﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺟِﻥّ ﻮ إﻧس
ﺭﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪ ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺕ (ﻳﻌنی
اﻃﺎﻋﺖ ﻭﺑﻨﺪگی
ﭽﻮﻥ ﻋﺒﺪ) ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺮﮐشی
ﺒﮑﻨﺪ. (ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭ سلوک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ عباﺕ
ﺍﻓﺮﻳﺪﻡ. ﻟﺬﺍ ﻫﺮﮐس
ﺗﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺤﺪّﻯ
که ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻣﻴﺴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
ﺑﺎ ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﮑﻮﺷﺪ. ﻭلی ﺒﺪﺍ
ﺑﺤﺎل کساﻧﻴﮑﻪ
ﮐﻮﺭﻯ ﺮﺍ ﺑﺮ ﺑﻴﻨﺶ
ﻭ ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ ﺗﺮﺟﻴح
ﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ (ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی ﺘﺎ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ
ﺸﺒﻴﻪ ﮐﻮﺭﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪﭼﺸم ﺪل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭﻋﻘل
که ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﻤﻴﺮﻧﺪ ﺑﺎﺯ ﮐﻮﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻣُﺮﺩ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍنمی ﺒﻴﻴﻨﻨﺪ.
ﻭلی ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺯﻳﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ
ﻭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﺮﺳﻴﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
آخوند ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮکی ﺒﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺟﺰ ﻗﺸﺮﻯ
گرﻯ ﻨﻴﺴﺖ ﻭ ﻫُﺪﺍ
ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
الهی ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮ الهی
ﺮﺍ ﺑﻄﺎﻟﺐ ﺁﻥ ﻤﻌﺮفی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺮﺟﻴح
کوﺭﻯ ﻮ ﮐﻢ ﻋﻘلی
اﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺒی
عقلی ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺟﺰ
ﺷﺮک ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎم
کاﻇﻢ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺣﺎل
هرﺳﺎﺋﻠﻰ ﻣﻄﺎلبی
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻤﻌﺎنی
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﻤﻮﺍفق
ﻨﻈﺮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮ
ﺣﺘﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻠم
ﻮ ﻣﻨﻄق ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
اﻳﻥ ﭙﺎﺳﺨﻬﺎ ﻏﻴﺮﻋﻠمی
ﺒﻨﻈﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭلی
هر ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﺎ ﺍﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻮﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻌنی ﻤﻔﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﻣطیّع ﭙﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻣﻮﺯﻯ
اﺯﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﭙﻴﺶ ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻭ ﺷﻘﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺷﮑم
ﺮﺣم ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻋﻠم الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻧﺠام گناﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﺧﻄﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭ ﺗﻌﻤّﺪ
ﻭ تمرّد ﺑﺮ ﺍﻣﺮ
ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻌﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪگی
آﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐثرﺕ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ ﻭﺿﻌﻒ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺳﻠﻮکی هم اﮐﻨﻮﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒلی ﻮﻓﻌﻠﻰﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻀﻌﻒ ﻋﻘل ﻮ ﺍﺩﺭﺍک
ﺴﺎﻟﻚ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺿﻌﻒ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺻﺒﺮ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. (ﺍﺳﺘﺤﺐ) ﻳﻌنی
ﺒﻐﻠﻄ ﺪﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﻣﺤﺒﺖ ﻳﺎﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺮﺟﻴح اﻣﺮﺑﺪﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﮐﻮﺭﻯ
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ آخوندﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﻋﻤﺎ) ﮐﻮﺭﻯ اﺳﺖ
ﻭ(ﻫُﺪﺍ) ﻫِﺪﺍﻳﺖ
ﻋﻘلی ﻘﺒﻠﻰ ﻭﺳﭙس
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
کنونی ﭙﻴﺮ الهی
اﺯﺧﺪﺍ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﻭﺳﭙس ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
الهی ﺒﻌﺪﻯ ﺪﺭ
دیدن تجلّیات .
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻞ کُلّی ﻮ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻥ اﺳﺖ.

حدیث 1716 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ157ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ اﻟﻠﻪ عَزّ
ﻭ جَلّ ﺨﻠق اﻟﺴﻌﺎﺩة
ﻭ ﺍﻟﺸﻘﺎﻭة ﻗﺒل
ﺃﻥ ﻴﺨلق ﺨﻠﻘﻪ
ﻓﻤﻥ علمه ﺍﻟﻠﻪ
ﺳﻌﻴﺪا ﻟم ﻴﺒﻐﻀﻪ
ﺃﺑﺪﺍ ﻭ ﺍﻥ
عمل ﺸﺮﺍ ﺃﺑﻐﺾ
ﻋﻤﻠﻪ ﻭﻟم ﻴﺒﻐﻀﻪ
ﻭ ﺍﻥ علمه ﺷﻘﻴّﺎ
ﻟم ﻴﺤﺒّﻪ ﺃﺑﺪﺍ
ﻭ ﺍﻥ عمل ﺼﺎﻟﺤﺎ
ﺃﺣﺐ ﻋﻤﻠﻪ ﻭ ﺃﺑﻐﻀﻪ
ﻟﻤﺎ ﻳﺼﻴﺮ ﺍﻟﻴﻪ
ﻓﺎﺫﺍ ﺃﺣﺐ ﺍﻟﻠﻪ
ﺷﻴﺌﺎ ﻟم ﻴﺒﻐﻀﻪ
ﺃﺑﺪﺍ ﻭ ﺍﺫﺍ ﺃﺑﻐﺾ
ﺷﻴﺌﺎ ﻟم ﻴﺤﺒّﻪ
ﺃﺑﺪﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎلی ﻘﺒل اﺯ آفرینش
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻭ آفرینش
ﺭﺍ آفریده ﺑﻮﺩ.
( ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ (آفرینش
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ) ﺭﻭح
اﻟﺎﺭﻭﺍح ﻔﺮﺩﻯ
اﺯلی ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮخی ﺸﻘﺎﻭﺕ ﻣﻄﻠق
ﻤﺨﻠﻮق ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﺴﺘم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎمی ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﺍﺻلی
ﻮ ﺍﺯلی هر ﻓﺮﺩ
ﻭ ﺣتی ﺒﺮﺍﻯ ﻮﻳﺮﻭﺳﻬﺎ
ﻭ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
اﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ ﺍﺑﺪ
ﻭ ﺗﺎ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
اﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﻗﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
آفریده ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﻴﺰ (ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺎﺯﻫﻤگی ﺒﻄﻮﺭ
ﻃﺒیعی اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﭼﻮﻥ اﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺮﮐشی اﺯﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ (آفرینش نوع
بشری) ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮنی
هرکس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی کافی
ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺷﺖ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺗﮑﺎﻣل
آﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻭﻟﻰ ﺣﺪﻳث
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ (ﺗﮑﺎﻣل
ﻔﺼل ﻨﻮﻋﻰ) ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺭک سلوک
الهی ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻥ
عقل ﻮ ﻓﻬﻢ ﻭﻋﺸق
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻨﻌﻘﺪ
ﮐﺮﺩ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻃﻠﺎع
ﺠﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻤﻮﺭﺩ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻫﺴﺖ ﻳﺎ
ﻧﻪ. ﻟﺬﺍ ﺑﮑﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻣﺮﺍﺳم
عید ﻓﻄﺮ ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻳﺎ ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻘﺎﻭﺕ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺳﺮﭘﻴچی
اﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ شایسته
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺷﻘﺎﻭﺕ
ﻳﻌنی ﺴﺮﮐشی ﻮ تمرّد
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ ﺗﺎ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺴﺮﺣﺪّ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻭﻋﺸق ﻮ ﺗﺴلیم ﺒﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﭼﻨﻴﻥ اﻓﺮﺍﺩﻯ
که ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻋﻠﺖ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻋﺪک
کسب ﻓﻀﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ادّعاﻯ
ﺴﻠﻮکی کاﺫﺏ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻟﺬﺍ ﻣﺤﺮﻭم
اﺯﺷﻬﻮﺩ ﻭﺩﺭ ﮔُﻤﺮﺍهی
ﻮ ﺿﻠﺎﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺠﺎﻣﺎﻧﺪگی
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐسی
ﻤﻮﺭﺩ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ
(ﻳﻌنی ﺪﺭ ﺧﻠﺎل
ﺴﻠﻮک ﺪﺍﻧﺴﺖ ﻣطیّع
ﭙﻴﺮ ﺍﺳﺖ) ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ ﮔﻨﺎهی
ﺒﮑﻨﺪ. ﻏﻀﺐ الهی
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﺮﻭﺡ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺪﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺘﮑﺮﺍﺭﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺩﺭ جَهَنّم ﺠﻬﺎﻥ
ﻤﻴﻴﺎﻳﺪ. ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣتی ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﮔﺮ ﻟﺎﺯم ﺒﺎﺷﺪ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ اﻳﻨﮑﻪ
ﺭﻭح اﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻐﻀﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع فوق
بشری ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎﻯ
کاﺭﻣﺎئی ﻮﮔﺎﺭﻣﻪﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺟُﺮم ﻮ ﻣﺠﺮﻡ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﻤﻴﺁﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺗﺼﻔﻴﻪ اثاﺭ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭح ﺤﻴﻮﺍنی
آﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻣﺎﺩﺍم که ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﺸﺪﻧﺪ ﺗﻄﻮﺭ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻮ ﺑﻄﻮﺭ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﻭﻋﺸق ﺪﺭ
نوع بشری
کنونی ﺨﻮﺩ ﺑسلوک
الهی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺭﻭحی
ﺒﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻥ کاﺭ ﺗﮑﺎﻣل
نوع بشری ﻮﻋﺒﻮﺭ
تکاملی
ووجودی ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣل
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎ
ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻳﺪآل
نوع بشری ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻴﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ کسب ﻣﺠﺪﺩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻟﺎﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪ نوع
بشری ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﺍﻧﻮﺍع
فوق بشری ﺪﺭ ﭘﻴﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﻫﺮﻧﻮعی
یک رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻮ ﻳﻚ ﺍﻟﮕﻮﻯ اﻳﺪآل
ﺪﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﻭﻳک ﻤرَبّی
ﻨﻮعی الهی ﺼﺎﺣﺐ
ﺻﻔﺎﺕ شایسته ﺍﻥ
ﻨﻮﻉ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﻭح ﺒﺎﻳﺪ
ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﻪ ﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺣتی
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺣﺐ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
کنونی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
الهی ﺸﺪﻩ ﻭﻫﺮﺳﺎﻟک
ﺼﺎﺩق ﺮﺍ ﻣﻮﺭﺩ
ﻏﻀﺐ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭجَهَنّم
ﻘﺮﺍﺭ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺰ ﺭﺣﻤﺖ ﻭ ﻧﻌﻤﺖ
ﭼﻴﺰﻯ ﻤﻨفی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺪﻫﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺨﻄﺎ ﮐﺎﺭ
ﺑﺎﺯ ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻋﺒﺮﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺻﻠﺎح
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﺤﺒﺖ
الهی ﺪﻟﻴل ﺘﻘرَبّ
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻧﻴک ﺁﺩﻣﻴّﺖ ﻭ
ﺗعقل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﻤﺎﻥ
کسب ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ ﺍﻳﻥ ﺼﺎﺣﺐ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻋﻤل ﺸﺮ
ﻭ ﺯﺷﺖ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻋﻤل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﻐﺾ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﻐﺾ ﻭ ﻏﻀﺐ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻤل عباﺩﻯ ﻮﺍثاﺭ
ﻣثبت ﮐﺴﺐ ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺧُﻨثی
ﻭ ﺍﺣﺒﺎﻃ ﻮﺑﺎﻃل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺩﺭ سلوک
الهی ﺨﻮﺩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﺠﺪﺩ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻟﺎﺯم ﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس ﭼﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﮐسی ﺸقی ﻮ سَرکِش
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﺩ
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺒﺸﺮﻯ هنوز ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻧکرﺩﻩ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻘﺎﻭﺕ ﻭجَهَنّم
ﻮ ﺭﻧج ﻮﻋﺬﺍﺏ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻋﻤﺎل گناﻩ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﺪم
اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﺪم
عشق ﻮﺭﺯﻯ ﺒﻮﻯ
عباﺩﺍﺕ ﻭ ﺍﻋﻤﺎل
او ﻣﺪﺍم همرﺍﻩ
ﺑﺎﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺳﺮﮐشی
خُنثی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺑﺪﻫﮑﺎﺭ ﺗﺮ
خدا ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻃﻠﺐ ﮐﺎﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ. (ﺷﺮّ)ﻋﮑس
(ﺧﻴﺮ)ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
که ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺧﻴﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺨﻠﻴﻪ ﺯﺷﺘﻴﻬﺎ
ﺍﺯ ﻧﻔس ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺍﻥ ﺒﺎ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻴک لاﺯم اﺳﺖ.ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﺸقی
کاﺭ ﺧﻴﺮ ﻭ ﺻﺎﻟح
ﻮ ﻧﻴﻚ ﻋﺒﺎﺩﻯ
هم اﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ
ﻋﺎﺷق اﻋﻤﺎل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﻭ ﻓﺮﻳﻔﺘﻪ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ ﺷﺒﻴﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭلی ﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺟﺰﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
اﺧﻠﺎﻗﻰ ﺩﺭ ﺭﻭح
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕﻗﺸﺮﻯ
ﺒﮑﻨﻨﺪ ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻋﻤﺎل
عبادﻯ ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮔﺮ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ ﻭﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋم ﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
هم ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻘﻌﺮ ﺟﻬﻨﻢ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺳﺎس
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺗﺮک ﺼﻔﺎﺕ نوع
بشری کنند .ﻭﻳﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
ﻮ ﻋﻘل ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
ﻨﻮﻉ فوق بشری ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﺗﺎ شایسته ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭﺗﺮ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻴﺎ ﮐسی ﺮﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ
ﺧﻮﺩ در کارما ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. (ﻭ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺩﻭﺳتی ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺩﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ تجلّیات
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﻮ ﮐسی
ﺮﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ مگر با
توبه نصوح
سلوکی . (ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﮐﻨﻮنی ﺒﺸﺮﻯ اﻭﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ الهی ﻨﺸﺪﻩ
ﻭلی ﭙس ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﻌﺪﻯ ﺒﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺎم اﺭﻭﺍﺡ
ﺍﺯ ﺍﺯل تا ﺍﺑﺪ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
آفریده ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭآفریده ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ ﻣﺤﺒﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒل اﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﻭﻗﺒل
اﺯسلوک الهی ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﻟﻴل ﻮ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﻫﻴچ ﺮﺍﺑﻄﻪ ﺧﺎﺻی
ﺒﺮﺍﻯ کسی ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
ﻮ تَقرُّب ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺩﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ اﻮﺭﺍ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﺤﺒﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺩﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ثاﺩﻣﺎﻧﻴﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
(ﺑُﻐﺾ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﺮﻭح اﺳﺖ. (ﻟﻤﺎ
ﻳﺼﻴﺮ ﺍﻟﻴﻪ) ﺑﺪﺍﻥ
ﻮض ع ﻤﻴﺮﺳﺪ ﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ (ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭ ﺷﺪﻥ) ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺣﻰ ﻭﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی اﺳﺖ. ﻋﻤل
ﺼﺎﻟﺢ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺍﻋمال عباﺩﻯ ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍثاﺭﻯ
ﺪﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﭘﻨﺪﺍﺭ ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺳﺎﻟک اﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﻘﻮل ﻤﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﺍﮔﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐسی ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﺮﻭﺯ ﺑﻮﺩ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﻳﺮﻭﺯ ﻗﺒﻮل
اﺳﺖ ﻭلی عباﺩﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻗﺒﻮل ﻨﻴﺴﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣل
بیشتر ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.

حدیث 1717 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ(ﺝ۵ﺹ158 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭقُرآن:
ﻭ ﺍﻋﻠﻤﻮﺍ ﺃﻥّ
اﻟﻠﻪ ﻳﺤﻮل ﺒﻴﻥ
اﻟﻤرء ﻮ ﻗﻠﺒﻪ ﻭﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﻭﻗﻠﺐ ﺍﻭﻣﺎنع
ﻮﺣﺎﺋل اﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. (ﻗﻠﺐ ﮔﻮﺷتی
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭﺳﻴﻨﻪ
ﻣﺤﻞ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺟﺴﻤﺎنی اﺳﺖ. ﻭلی
ﻤﻐﺰ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻗﻠﺐ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻧﻴﺰ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣی ﻴﺎ (ﻓﻮآﺩ)
ﻗﻠﺐ ﻭﺍقعی اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺘﻌﻠق
ﺸﺨﺺ ﻫﺴﺖ ﻭلی ﺒﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﻧﺎﺳﻮتی اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻘﻠﺐ ﺭﻭحی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺤﻮل ﻮ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
شایستگیهاﻯ ﺠﺪﻳﺪ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺍﮔﺮ ﻣﺨﺎﻟﻒ سلوک
الهی ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩﻯ عمل کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ شایستگیهاﻯ
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ
ﺍﺯ ﻧﻮع ی ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻨﻘﻠﺐ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮﻗﻠﺐ ﺭﻭﺣی
اﻭ ﺣﺎﺋل گردﺩ ﻳﻌنی
سلوک الهی ﺮﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻭ ﺩﺭک ﺒﮑﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی ﺴﺎﻟک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ ﺣتی ﺒﺮﺍﻯ
گناﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﻓﺮﺻﺖﻫﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺎ
ﮔﻨﺎﻩ بیشتر ﮐﻨﺪ.
ﻳﻌنی ﺴﺎﻟک ﺠﺰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭﻣﺪﺍم ﺪﺭ ﺻﺪﺩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ کاﺭﻯ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﻫﻴچ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﮕﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟک
هماﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻳﺤﻮﻝ) ﺣﺎﺋل ﻮ ﻣﺎنع
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭﻳﺎ ﺗﺤﻮّل
ﻮ ﺣﺎل ﺠﺪﻳﺪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺗﮑﺎﻣلی ﻴﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﻣرء ) ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩ ﮔﻮﻳﻨﺪ
ﻭﺍﻣﺮءه ﺑﺮﺍﻯﺰﻥ
اﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﻣﺮﺩ ﺩﺭ
قُرآن هر ﮐﺎﻣﻞ
الهی اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟک
ﺼﺎﺩق ﺪﺭﺣﺎل ﻤﺮﺩ
ﺷﺪﻥﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
سلوک الهی ﻨﮑﺮﺩ
ﻭﻳﺎ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺒﺰﻥ ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ
گرچه سالک مرد
یا زن صاحب
مقام ذِن
فلسفه هندوان
است ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻓﺮﺻتی
ﺒﺮﺍﻯ هوس ﻭﺗﻔﮑﺮ
ﺷﻬﻮﺍنی ﻮ ﻧﻔﺴﺎنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫم
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ ﺑﺎ ﻳک
ﺘﺬﮐﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
اﻭ ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻥ اﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺮﻋﻘل آﻣﺪﻩ ﻭﺑﮑﻌﺒﻪ
ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻣﺪﺍﻡ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﮐﺒﺮ
ﻳﺎ ﺧﺪﺍﻯ الله ﺒﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭﺑﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍﻯ ﺒﺮﺗﺮ
شهودی ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﮔﺎهی
ﻴک همّت ﺟﺎﻟﺐ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻣﻨﺠﺮ
(ﺑﺘﮑﺒﻴﺮ) ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻈﻴﻢ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭘﺎﺩﺍﺷﻴﮑﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﺎفی ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻤّﺖ
ﻭ ﺳﺮﮐﻮﺏ هَوَس
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﻭ ﺳﺨﺖﺗﺮ ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
الهی ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
الهی ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺪﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻴﺤﻮل ﺒﻴﻨﻪ ﻭ ﺑﻴﻥ
ﺃﻥ ﻴﻌﻠم ﺃﻥّ
اﻟﺒﺎﻃل حَقّ اﻥّ
اﻟﻠﻪ ﻳﻨﻘل اﻟﻌﺒﺪ
ﻣﻦ ﺍﻟﺸﻘاء
الی اﻟﺴﻌﺎﺩة ﻭﻟﺎ
ﻳﻨﻘﻠﻪ ﻣﻥ اﻟﺴﻌﺎﺩة
الی اﻟﺸﻘاء ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺎﺋل ﺒﻴﻥ اﻭ ﻭ
ﻫﺮ ﺍﻣﺮ ﺑﺎﻃل
اﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ حَقّ را ﺑﺎﻃل
ﻨﺪﺍﻧﺪ (ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺎ
آخوندﻫﺎﻯ ﺒﺎﻃل
ﺮﺍ ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی
ﻨﺪﺍﻧﺪ. ﻭﺭﺍﻩ ﻏﻴﺮالهی
ﭙﻴﺶ ﻧﮕﻴﺮﺩ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺷﻘﺎﻭﺕ ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺒﺮﺩ (ﮐﻪ ﻫﺮﻏﻴﺮ
حقّ ﭼﻮﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
آخوندﻫﺎﻯ ﻤﺬﻫﺒﻰ
ﺟﺰ ﺷﻘﺎﻭﺕ ﻭ ﺳﺮﭘﻴچی
اﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ) ﻭﻳﺎ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺑﺸﻘﺎﻭﺕ
ﻧﺮﻭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺰ ﺭﺣﻤﺖ ﮐﺎﺭﻯ
ﻮﭼﻴﺰﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻳﺎ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺷﻘﺎﻭﺕ
گردن شق وﺳﺮﮐشی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
مُدّعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺳم
عید ﻭ ﺟﺸﻥ های ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﭼﻮﻥ ﺘﻮﺑﻪ نص
وح ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﻔﮑﺮ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺍﻟﻮﺩگی آﻥ ﺒﻴﻔﺘﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺑﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻋﻘلی ﻮﻋﺎﻃﻔﻰ
ﮐﺸﺶ ﻭﻋﺸق ﭙﺮﻭﺭﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟک ﺘﺮک
ﺴﻠﻮک ﻛﺮﺩﻩﻭﻃﺎﻟﺐ
جَهَنّم ﻮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﻭ ﺳﺮﮐشی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ ﻭﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ ﺫﺍﺕ
ﻧﺎ ثاﻳﺴﺖ ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺰﻳﺎﺩ هَوَس ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﻭ ﮐﺸﺶ ﺑﻠﺬﺕ ﺷﺨﺺ
ﺭﺍ ﺑﮕﻨﺎﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﻮق ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮشی
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮﻙ ﻭﺣتی
هر ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻋﻤلی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﻧﻘﺶ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭ ﺗﺨﻴل ﺨﻮﻳﺶ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭘس
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻭ ﺷﻘﺎﻭﺕ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮊﻧﻬﺎﻯ ﺠﻨﻴﻥ
ﺪﺭ ﺷﮑم ﻤﺎﺩﺭ ﻫﺴﺖ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺍﻋﻤﺎل ﺘﺴﻠﻴم
ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺴﺐ
ﺍﻣﺎﺩگی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻛﻬﺎﻯ ﺒﺎﺯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﭽﻮﻥ ﺼﻌﻮﺩ
ﺍﺯ ﻳک ﻨﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﭘﻠﻪ ﺍﻯ ﺒﺎﻟﺎ
ﺗﺮ ﻧﺮﻓﺖ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﭙﻠﻪﻫﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﺗﻮﻗﻒ ﺩﺭ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
تکامل ﻭﺟﻮﺩ ﻳﻌنی
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻮ ﺳﻘﻮﻃ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻮﻗﻒ ﺩﺭ ﻫﺴتی
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺮﺣم ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟکی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻭ ﻣﻘﺮﺭ
الهی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭼﻪ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ثاﻳﺴﺘﮕس ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻴﺰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﻮ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮنی
او ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالفعل ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻥ ﺘﻮﻟﺪ
ﺧﻨثی ﻮ ﺑﺎﻃل ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺮگ
اﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﺯ ﻗﻠﺐ
ﺍﻭ ﺟﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭلی اﻳﻥ ﺪﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﺻل
اﻧﺴﺎﻥ ﺟﺴم اﻭ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﻠﺐ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ
ﺟﺪﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﺻل
ﻮﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﻭﺡ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﺴم
ﻮ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ فوق
بشری ﺮﺟﻌﺖ
ومعاد ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﻃﺎﻟﺐ ﺷﻬﻮﺕ ﻭ
ﺳﺮﮐشی ﺒﻮﺩ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﻣﺠﺮک یا ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣتی
ﻔﺴخ گیاهی ﻮ ﺭسخ
ﺠﻤﺎﺩﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

حدیث
1718 - ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ(ﺝ۵ﺹ158 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺪﺭ ﺧﻄﺒﻪﺍﻯ
ﻤﺸﺖ ﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺩم
ﻨﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩ ﻭﮔﻔﺖ
ﺍﻳﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﺪ
ﺩﺭ ﻣﺸﺖ ﻣﻥ ﭽﻴﺴﺖ؟ ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩ ﻔﻴﻬﺎﺍﺳﻤاء
ﺃﻫل اﻟﺠنّة ﻭ ﺃﺳﻤاء
ﺁﺑﺎﺋﻬم ﻮ ﻗﺒﺎﺋﻠﻬم
الی ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻤﺸﺖ ﻣﻥ
اﺳﺎمی ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺒﻬﺸﺖ (
بهشتیان نوع
فوق بشری ) ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﺳﺎمی
اﻧﻬﺎ ﻭ ﭘﺪﺭﺍﻥ
(اولیای الهی
آنان ) و نیز
اسامی ﻗﺒﺎﺋل
آنها (
طریقتهای
ولایت آنها) ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
که ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﻮﻧﺪ. (ﺍﺳﺎمی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﭘﺪﺭﺍﻥ ﺮﻭﺣﺎنی
آﻧﻬﺎ ﻭﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ
تا ﻗﻴﺎﻣﺖ
شهود قائم و ﺍﺧﺮﻋﻤﺮ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ختم
سلوکی ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﻧﻴﺰ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﻟﻴﺴﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖﺍﻭ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻤﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋم آﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
نوع بشری اﺳﺖ ﮐﻪ
۵۵
ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺒﺘﺪﺭﻳج ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺳﭙس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺸﺖ ﺩﺳﺖ
ﭼﭗ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻭﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﺪ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﭼﭗ ﻣﻥ ﭽﻴﺴﺖ؟ (ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ ﻘﺮﺍﻥ
ﺪﺳﺖ ﭼﭗﺳﻤﺒﻮل
ﻤﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍئی ﻮ
ﻟﺬﺕ نوع بشری ﻭﻣﻴل
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﻭ ﺟﺎﻧﺐ
ﺭﺍﺳﺖ ﺳﻤﺒﻮل ﺮﻭح
ﻮ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ ﺭﺍﻩ
الهی ﻮ ﺗﻌﺎلی ﺮﻭحی اﺳﺖ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻓﺰﻭﺩ:
اﺳﻤاء ﺃﻫل اﻟﻨﺎﺭ
ﻭﺃﺳﻤاء ﺃﺑﺎﺋﻬم
ﻮﻗﺒﺎﺋﻠﻬم الی
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﺣُﮑم
اﻟﻠﻪ ﻭ ﻋﺪﻝ ﻭ ﺣﮑم
اﻟﻠﻪ ﻭ ﻋﺪﻝ ﻓﺮﻳق
فی اﻟﺠنّة ﻭ ﻓﺮﻳق
فی اﻟﺴﻌﻴﺮ ﺍﺳﺎمی
اﻫل ﺪﻭﺯخ شایستگان
ﺁﻥ ﻮ ﺍﺳﺎمی ﭙﺪﺭﺍﻥ
ﻮ ﻗﺒﺎﺋل آﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﻧﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﭙس ﺍﻓﺰﻭﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﮑم ﻮ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ
ﻭ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻋﺎﺩﻝ
ﺍﺳﺖ ﺣﮑم ﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
سلوک الهی ﺪﺍﺩﻩ
ﻭ (ﻋﺪﺍﻟﺖ ﻭ ﺗﻌﺪﻳﻞ)
و خود اصلاح ﺭﻭح
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺩﮔﺴﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﻭهی ﺮﺍ
ﺑﺠﻬﻨم ﻮ ﮔﺮﻭهی
ﺪﺭﺍﺗﺶ ﻭ ﺳﻌﻴﺮ
جَهَنّم ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻘﺮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﻬﻨمی ﺸﺪﻥ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺟﺒﺮ
ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ ﺷﺨﺺ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺩﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ
هرﮔﺰ ﺑﺎ ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﻭ ﺯﻭﺭ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻋﺸق ﻮﻓﻬم ﻮﺧﻮﺍﺳﺘﻥ
اﺻﺮﺍﺭ ﺍﻣﻴﺰ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺎﺣﺐ ﺩﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﻳﺶ
ﻳﺎ ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ
انسانی ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭙﻨﺠﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎمی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺎ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ ﻗﻴﺎم
ﻘﺎﺋم آﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ.
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺼﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻮﻋﺮﺵ رَبّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺣﻴﺎﺕ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
۵۵ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ آغاز ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﺯ ﺍﻥ ﭙس ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺳﻠﻮکی ﺠﺎﺭﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
برتری الهی
کنونی ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻨﻴﺰ ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻣﺸﺖﺍﻭ
ﺟﻨﺒﻪ ﺭﻭحی ﻮالهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﻭ ﺗﻮﺳل ﺒﻪ ﺍﻭ ﻳﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﺋﺶ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭلی کسانیکه کَمّیَتﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺟﻨﺒﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻧﺎﺳﻮتی
ﺪﻧﻴﻮﻯ ﻭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﺒﻠﻪ ﮐﻨﻨﺪ ﺟﺰ
ﺳﻌﻴﺮ جَهَنّم
ﻮ ﺍﺗﺶ ﺍﻥ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺳﻌﻴﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﺮﻣﺎﻫﺎ ﻭﻋﺴﺮﺕﻫﺎ
ﻭﺳﺨتی عذﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﮑﺮﺭ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎئی ﺪﺭ
جَهَنّم ﺠﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻗﺸﺮﻯ
ﻮ ﻣﺎﺩﻯ اﺯ آخوندﻫﺎ
ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻬﺎ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
عرفانی ﺳﻠﻮﮐﻰ
و ترَبّ یت
روحی ﺟﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ جَهَنّم
جهان ﻮﺣﺴﺮﺕ ﻭ ﻋﺴﺮﺕ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﺎﺭﻯ که آخوندﻫﺎﻯ
همه ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎمی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ و
تصوّف سلوک
الهی ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﻮ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑحَقّ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ ﺍﺳﺎمی
اﺯ ﻗﺒل ﺪﺭج ﺸﺪﻩ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻠﺤﻈﺎﺕ ﺗﻠﺎﺵ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ الهی ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻗﺒل
اﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘدرﺍﻥ
آﻧﻬﺎ ﻳﻌنی ﭙﺪﺭﺍﻥ
ﺮﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
آخوندﻫﺎ ﻭ ﻗﺒﺎﺋل
آﻧﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺸﻴﺮﻩ
و معاشرین ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﻗﺒﻠﻪﻫﺎﻯ
عبادی ﺁﻧﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ آخوندﻫﺎ
ﺭﺍ ﻗﺒﻠﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ آخوندﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻘﺒﻠﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒحَقّ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻋﺸق ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﮔﺸﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺪﺍم ﺒﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺟﻪ ﺑﻮﺟﻪ ﭘﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﺪﺍم
ﺪف ع ﺸﺮک ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ چون
الله اکبر ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺑﻮﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯ
الهی ﺨﻮﺩ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ الهی
هستی ﻮلی اﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﺣﮑم ﻮ ﺗﺤﮑﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
الهی هر ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺴﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﺍﺭﺩﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻮ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺑﺮ ﺍﻋﻤﺎل ﺸﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
اﻭﺭﺍ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺪﺭ ﺳﺮﮐشی ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﺣﮑﺎم
ﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ الهی
ﺮﺍ ﻧمی ﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﺣﮑم ﻮ ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
ﺪﺭ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻭ ﺻﺪﻭﺭ
ﺣﮑم ﻨﻬﺎئی ﺒﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ مَشیّت
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻟک
ﺒحَقّ ﺼﺎﺩق اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ ﺩﺍﺋم
ﺨﻮﺩ ﻭﮐﺴﺐ (ﺣتی
اﻋﻠﻢ) ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭﻫﺮ
ﭘﻠّﻪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟکی
ﺒﺪﺭﺳتی عمل
کرﺩ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺻﺖ
ﻭ شانس ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عداﻟﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻧﻈﺮ
ﺧﺎﺹ ﻳﺎ ﺍﺳﺘثناﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ کسی ﻘﺎﺋل
ﻨﻴﺴﺖ. ﮔﺮﻭهی
اﻣﺮﻭﺯ ﺑﻬﺸتی
که ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭﮔﺮﻭهی ﺤﻬﻨمی
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸتی ﻤﺴخ
ﺁﻣﻴﺰ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﮐﺴﺐ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
نوع بشری ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮﻙ
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ششم ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﺎﺭﻯ که ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺸﻮﺩ
ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷتی اﺯلی
ﺒﺮﺍﻯ همگاﻥ اﺳﺖ.
(ﺳﻌﻴﺮ) ﻳﺎﺷﻌﻠﻪ
ﻭ ﻟﻬﻴﺐ ﺍﺗﺶﻫﻤﺎﻥ
ﻋُﺴﺮﺕ ﻭﺳﺨتی ﺴﻮﺯﺵ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻠﻬﺎ ﻭﻣُﺮﺩﺍﺑﻬﺎ
ﻭ ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪگی ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻓﻴﻠﻤﻬﺎ
می ﺒﻴﻨﻴﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺏ ﻣﻨﺼﻒ
ﺑﺎﺷﻴم ﺰﻧﺪگی نوع
بشری ﻨﻴﺰ ﺍﺭﺍم
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭ ﺍﺯکسی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﻧﺴبتا ﻭ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ در ﺟﺎﻫل
ﻮ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮ ﭼﻪ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﺯﻧﺪگی ﺴﺨﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭلی ﺰﻧﺪگی ﻨﻮع
فوق بشری ﺑﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﻥ نوع ﻨﺴﺒﺖ ﺑﺰﻧﺪگی
اﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﻣﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺰﻧﺪگی
ﻨﻮع فوق بشری ﺒﺎ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺯﻧﺪگی
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎ ﺯﻧﺪگی
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﺪﺭ ﺟﻨﮕﻠﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺩﻳنی و
سلوکی ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﺳﻠﻮک عقلی ﻮﻋﺸقی
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﻬﻢ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺭﻭﺣﺎنی ﺘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺑﺎ ﻣﺤﺒﺖ
ﻭ ﺗث بیت ﻋﺸق ﺪﺭ
ﺭﻭح اﻣﮑﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﺧُﺮﺍفی ﻮ ﻗﻬﺮﺁﻣﻴﺰ
ﺑﺎ ﺍﻓﺮﺍﻃ گرﻯ
ﻮﺳﻨﮕﺪلی ﻮ ﮐﺸﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ نمی ﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺗﻤﺎم ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭﺣتی اﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻬﻤﻴﻥ ﺪﺭﺩﻫﺎﻯ
ﺘﻌﺼﺐ ﻭﺍﻧﺘﻘﺎم
ﻮ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺳﺮخ
مبتلا اﺳﺖ

حدیث
1719 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ158 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺷﺨﺼی ﭙﺮﺳﻴﺪ ﺍﻳﺎ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﻴﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ
ﺳﭙس ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻐﻔﺮﺕ
ﻧﻤﺎﻳﺪ؟ ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻄﻠﺒﻰ ﺗﺎﺯﻩ ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻯ.
ﺳﺎﺋل گفت ﺍﻳﻥ ﺪﻳﻥ
ﻮ ﺭﻭﺵ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻤﻥ
اﺳﺖ ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫم
ﺒﺎ ﻣﺮﺩم ﻤﺨﺎﺻﻤﻪ
ﻣﻨﻄقی ﺒﻨﻤﺎﻳم(
ﺟﺪﺍل
ﻤﻨﻄﻘﻰ) ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺻﻠﺎح ﺒﺪﺍﻧﻴﺪ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻢ (ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ
ﻣطیّع ﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﺳﻮآل اﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﮑﻨﺪ. ﻣﮕﺮ ﭘﻴﺮ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﺯ
ﻃﺮفی عصر ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﺩﻭﺭﻩ ﻧﻬﻀﺖ
ﻣﻨﻄق اﺭﺳﻄﻮئی
ﺪﺭ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﺍﻥ ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺗﺎ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳق ﺒﺤث ﻓﻠﺴفی
ﻮ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳتی ﻘﺪ
ﻋﻠم کند ﺳﻮآل
اﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺑﺤث
ﻭ ﻣﺬﻫﺐ ﺧﻮﺩ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍق ع ﺒﺤث الهی
ﺠﺬﺏ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺴﻠﻮﻙ
الهی ﻮ ﻣﺤﺒﺖ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﻴﻥ
عمل ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭح
ﻮ ﻓﮑﺮ ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻨﺒلی ﻮ ﮐم
علاﻗﮕﻰ ﻭ ﺳﺴﺖ
ﻋﻨﺼﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺿﻌﻒ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺸﺮف تی ﺴﻠﻮکی
ﺒﮑﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﺑﺮﺩﺑﺎﺭﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻥ اﻭ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺤﺒﺖ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳل ﺒﻐﻀﺐ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺪﺭ
ﭘﺎﺳﺦ ﺟﻮﺍﺏ ﺷﺨﺺ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﻭ ﻧﺎﺭﺿﺎﻳتی
اﺯﻃﺮح ﻤﺴﺎﻟﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺳﭙس ﺳﺎﺋل ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺍﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ؟
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ
ﻠﻮ ﺍﺑﻐﻀﻪ علیّ
ﺤﺎل ﻤﻥ اﻟﺤﺎﻟﺎﺕ
ﻟﻤﺎ ﺃﻟﻄﻒ ﻟﻪ حتّی
ﺃﺧﺮجه ﻣﻥ ﺤﺎل
الهی ﺤﺎﻝ ﻓﺠﻌﻠﻪ
ﻧﺒﻴّﺎ ﺍﮔﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ ﺣﺎلی
ﺒﺤﺎلی ﻨﺮﻓﺘﻪ
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﻟﻄﻒ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻴﮕﺮﻓﺖ. ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺣﺎلی ﻮﻣﻘﺎمی ﺒﺤﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﺧﺎﺭج گرﺩﺩ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻮﺩ. (ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ هر ﺍﻧﺴﺎﻥ
عاﺩﻯ ﺒﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ سلوک
الهی ﺨﻮﺩ ﺗﺤﻮّﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻳﺎﻓﺖ ﻭ ﺍﺯ
ﺣﺎلی ﺒﺤﺎلﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﺍﻣﺪ ﺗﺎﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻣﻮﻓق ﺒﮑﺸﻒ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺒﺎﺭ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋم ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻮﻋﺮﺵ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻨﺎﺋل گرﺩﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻨﻤﻮﺩ ﻭﺑﺎ ﻣﻘﺎم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﺻﺎﺣﺐ ﻃﺮﻳﻘﺖ
و ولایت جدید
برتر ﺷﺪ. (ﺣﺎﻝ) ﺍﻣﺮﻯ
ﺮﻭﺣﻰ ﻭﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣی
ﻮ ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ثاﺩﻯ
ﻴﺎﻏم ﻮﻳﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﻭ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻥ اﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺗﻔﮑﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﺫﻫنی
هستند. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﻭﻣﻄﻤﺌﻥ
ﺒﻮﺩﻥ ﻴﺎ ﻧﺒﻮﺩﻥ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺴﻢ
ﻭﺑﺪﻥ اﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﻮ ﺭﻭﺡ
الهی شده ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻟﺎﺯم ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻭ ﻧﻴﺎﺯ شایستگی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
نیز هست. ﺣﺎل اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﻫﺮ ﻣﻘﺎم ﺮﻭحی
که ﻫﺴﺖ ﻓﮑﺮ ﻭ ﻋﻘل
ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻘﺎمی
ﺮﻭﺣی ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
اﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﺘﮑﺎﻣل
ﻨﻮعی ﻮ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﻮﻳﮋﻩﺍﻯ که ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﭼﻮﻥ اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﺎ ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ. ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺒﺤﺎل ﺠﺪﻳﺪﻯ
که ﺻﻌﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻋﻘل ﺮﺍ ﺍﺭﺍﻣﺶ
ﻭﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ ﻋﺪم
ﺴﻠﻮک ﺪﻳﻦ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﮕﻨﺎﻩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﺑﺤﺎل ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﻭح اﻳﻥ ﺸﺨﺺ
ﺟﺰ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ جَهَنّم ﺠﻬﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ عذﺍﺏ ﺯﻧﺪگی
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒیعی ﺮﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﺮ ﺳﺎﻟک
ﻤﺪﺍم ﺤﺎل ﺠﺪﻳﺪﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺤﺪّ ﺍﮐثر
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺭﺳﻮل اﺭﺳﺎﻟﻰخدﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺑﺎ ﻣﻘﺎم ﻨﺒﻮﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم کاشف قرّه
شهود برتری ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻨﺒﻮﺕ ﻳﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻨﺒوء ﻮ
ﭘﻴﺶ ﮔﻮﺋﻰ ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺒﺮ ﺑﺎﻃنی
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮ ﻗﺮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﮐﻤک ﻜﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺑسلوک
الهی ﻭﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣی
بپرﺩﺍﺯند ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
بعدی ﺩﺭ ﻧﻘﺶ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﮐﺸﻒ ﺟﺪﻳﺪ ﺩﻭ قُرّه
ششم و هفتم
نوع بشری ﻳﺎ
همان مفهوم( قُرآن
دو قرّه ) ﺒﻮﺩ ﻭ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺁﻥ ﺰﻣﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﭘس ﺍﺯ ﺗﻌﺎلی
ﺮﻭح هر ﺳﺎﻟک
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
صوﺭﺕ انسانی ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
هدﺍﻳﺖ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻟﺎﺯم ﺮﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺭﻓﺘﻥ
ﺮﻭح ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺑﺎ ﺑﻮﺩﻥ
مَشیّت ﺧﺎﺹالهی
و با مرگ قبل
از مرگ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﺧﺮﺍج ﻤﺤﻤﺪ ﺍﺯ
ﺣﺎلی ﺒﺤﺎل ﺠﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﻤﺎﻥ ﺨﺮﻭج
اﺯﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻘﺒﻠﻰ ﻭﺧﺮﻭج ﺮﻭح
ﺪﺭﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻴک ﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮک ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺗﺮک
گدشته ﻫﺎ ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﺋل ﺒﺎﺯ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺎل اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻭ ﺷﻘﺎﻭﺕ ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩم که ﺟﻮﺍبی
ﻨﺪﺍﺩﻳﺪ. ﻭﺁﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﻌﻴﺪ ﻭ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﺩ؟ ﺍﻣﺎم
ﻔﺮﻣﻮﺩ: ﻠﻮ ﺃﺑﻐﻀﻪ
علیّ ﺤﺎل ﻤﻥ اﻟﺤﺎﻟﺎﺕ
ﻟﻤﺎ ﺃﻟﻄﻒ ﻟﻪ حتّی
ﻴﺨﺮﺟﻪ ﻣﻥ ﺤﺎل
اﻟﻰ ﺣﺎل ﻔﻴﺠﻌﻠﻪ
ﺳﻌﻴﺪﺍ ﻭﻟﻮ ﺃﺣﺐ
ﺷﻘﻴّﺎ علیّ ﺤﺎل
ﻤﻥ اﻟﺎﺣﻮﺍﻝ ﻣﺎ
ﺗﺮﮐﻪ ﺷﻘﻴّﺎ ﻭ
لأﺳﺘﻨﻘﺬﻩ ﻣﻥ
اﻟﺸﻘاء الی اﻟﺴﻌﺎﺩة
ﺍﮔﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻐﻀﻮﺏ
ﺷﻮﺩ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺗﺤﻮل
ﺪﺭﺣﺎل ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﺗﺎ ﺳﻌﻴﺪ ﻭﺧﻮﺷﺒﺨﺖ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻳﻥ سالک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺪﺍم
ﻤﻮﺭﺩ ﺑﺤث ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک کاﺭﻯ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﺋل ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺍﻳﺎ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐسی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﻐﻀﻮﺏ
شده ﺑﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺤﺒﺖ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ؟
.ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ ﮔﻔﺖ
ﺧﻴﺮ. ﺍﻳﻥ غضب ﺧﺪﺍ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ( ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
مغضوب گردد ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
ﻮﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
هیچگاه ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺤﺒﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻏﻀﺐ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﻌﺎﺩﺗﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺭﻓﺎهی
ﻮ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭﺣتی
علم ﻮ ﻟﺬﺕﻫﺎﻯ
اﻧﺴﺎنی غیر ﺳﺎﻟک
ﻮﻫﻤگی ﻤﻮﻗتی ﻮ
ﺍﻣﺮﻯ ﻔﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ گناﻩ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻭﺟﻬنم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﻏﺘﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻮﺑﻪ ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﮐﺴﺐ ﻣﺤﺒﺖ
ﺧﺪﺍ اﻓﺰﻭﻥ ﺨﻮﺍهی
ﺪﺭ ﻣﺤﺒﺖ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﺳﺮﭘﻴﭽی ﺴﺎﻟﻚ
ﻭﻳﺎ ﻗﺸﺮﻯ گرﻯ
ﻤﺘﻌﺒﺪﺍﻥ غیر ﺳﺎﻟک
ﻤﺪﺍم غضب ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑخودشان
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺗﻤﺎم آخوندﻫﺎﻯ
همگی ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮک الهی
نپردﺍﺧﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪﺟﺰ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ ﺳﻨﮕﺪلی
ﻮ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﻭﺟﺎﻩ
ﻃلبی ﻮﻣﺎل ﺪﻭﺳتی
ﻮ ﺷﻬﺮﺕ ﭘﺮﺳتی
ﻮ ﺩﺳﺘﻪ ﺑﻨﺪﻳﻬﺎی
ﺣﺰﺏ ﺍﻟﻠﻬی ﻔﺎﺳﺪ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﺑﮑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍنند ﺑﭙﺮﺩﺍﺯند
ﻭﻟﺬﺍ ﺷﻴﻄﺎﻥ
اﻋﻈﻢ ﻫﻤﻴﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث
1720 از ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ159 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﻳکی ﻘﺪﺭﻯ
ﻄﺮﻓﺪﺍﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﻭﺍﻫل ﻤﺪﻳﻨﻪ
(ﺷﻬﺮ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻭﻳﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺮﺩ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
که ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺑﺎﺯﺍﺩﻯ
عمل ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﻯ ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﻳک
ﻘﺸﺮﻯ ﻤﺬﻫبی ﻮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﺸﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺗﻨﻬﺎ سالک
الهی ﻤطیّع اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﻭﺑﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻗﻠبی ﺨﻮﺩ ﺗﺴﻠﻴم
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻮکُلّ ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﻭ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
هرﮔﺰ ﺧﻴﺎﻝ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺍﺯﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳل ﺒﺘﺴﻠﻴم
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺳﺮﺳﭙﺮﺩگی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.)
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ اﻫل ﻤﮑﻪ
ﺑﻮﺩ ( ﺑﺎﺯ ﺟﺒﺮﻯ
که ﻫﺮﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻗﺒلی ﻮﺧﻮﺍﺴﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﺍﻳﻥ ﺒﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺭﺍ ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭلی گناﻩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺑﺎﺯمَکّه
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮﮐﺰ ﻣُﻐﻬﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺒﺪﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﻭﺣتی
ﺴﻠﻮﻙ ﻭلی غیر ﻋﺎﻣل
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻣﺎﻥ
هستند. ﻭ ﺑﻌﺒﺎﺭﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ آخوندﻫﺎﻯ
اﺳﻠﺎم ﻮ ﮐﺸﻴﺸﻬﺎﻯ
ﻤﺴﻴﺤی ﻮ ﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ
کُلّیمی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ مُدّعی ﺪﻳﻦ
ﺷﻨﺎسی ﻮ ﺭﻭﺣﺎنی
هستند ﻭلی سلوک
الهی ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺠﺘﻬﺪ ﻭ شایسته
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻥ ﺪﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳنی ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﻤﻐﻬﺎ ﻭ آخوندﻫﺎ
ﺩﺭ ﺑﺤث ﻫﺎﻯ ﻤﻨﻄقی
ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳنی
ﻮ ﺍﺯ ﺟﺒﺮ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺠﺎئی ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﻗﻄﺐ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺎﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺍﻳنک
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺍﻭ ﺩﺍﻭﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی ﭙﺎسخ
اﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﺩﻭﻯ
اﻧﻬﺎ ﺑﺨﻄﺎ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻤﻴﺸﺪ ﻫﻴﭽﮑﺪﺍم
اﺯ ﺩﻭ ﻧﻈﺮ ﺭﺍ ﺗﺼﺪﻳق
ﻨﻤﻮﺩ. ﻭلی ﺪﺭ ﺭﺍﻩ
الهی ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺷق
ﺴﻮم اﻣﺮ ﺑﻴﻥ
اﻣﺮﻳﻥ ﻤﻄﺮح اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻧﻪ ﺑﺎ ﺻﺒﺮ ﻭ ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﻭ ﻧﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭﺳﺮﺧﻮﺩﻯ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺠﺒﺮ الهی ﺒﻮﺩﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺣﺼﻮل
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺣتی کسب ﻣﻘﺎم
ﺮﺳﺎﻟﺖ ﻭ نبوّت
ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩ: ﻘﺎم
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﻓﺼﻌﺪ
ﺍﻟﻤﻨﺒﺮ ﻓﺤﻤﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺃثنی علیّه
ثمّ ﻘﺎل گتاب ﮐﺘﺒﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻴﻤﻴﻨﻪ
ﻭ ﻟﮑﺘﺎ ﻳﺪﻳﻪ ﻳﻤﻴﻦ
ﻓﻴﻪ ﺃﺳﻤاء ﺃﻫل
اﻟﺠنّة ﺑﺄﺳﻤﺎﺋﻬم
ﻮ ﺃﺳﻤاء ﺃﺑﺎﺋﻬم
ﻮ ﻋﺸﺎﺋﺮﻫﻢ ﻭ ﻳﺠﻤل
علیّهم لا ﻳﺰﻳﺪ
ﻓیه ﺮﺟﻠﺎ ﻭﻟﺎ
ﻳﻨﻘﺺ ﻣﻨﻬم ﺮﺟﻠﺎ
ﻭ ﻗﺪ ﻳﺴﻠک ﺒﺎﻟﺴﻌﻴﺪ
فی ﻄﺮﻳق الأﺷﻘﻴاء
ﺣتی ﻴﻘﻮل اﻟﻨﺎس
ﮐﺎﻥ ﻤﻨﻬﻢ ﻣﺎ ﺃﺷﺒﻬﻪ
ﺑﻬﻢ ﺑل هو ﻣﻨﻬﻢ
ثمّ ﺘﺪﺍﺭﮐﻪ ﺍﻟﺴﻌﺎﺩة
ﻭ ﻗﺪ ﻳﺴﻠک ﻄﺮﻳق
اﻟﺴﻌﺪاء ﺤتی ﻴﻘﻮﻝ
ﺍﻟﻨﺎس ﻣﺎ ﺃﺷﺒﻬﻪ
ﺑﻬﻢ ﺑل هو ﻣﻨﻬﻢ
ثمّ ﻴﺘﺪﺍﺭﮐﻪ ﺍﻟﺸﻘاء
ﻤَﻥ کنبه ﺍﻟﻠ ﻪﺳﻌﻴﺪﺍ
ﻭ ﻟﻮﻟم ﻴﺒق ﻤﻥ
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﺍﻟّﺎ
ﻓﻮﺍق ﻨﺎقة ﺧﺘم
اﻟﻠﻪ ﻟﻪ ﺑﺎﻟﺴﻌﺎﺩة
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﭘﺎسخ ﺮﺍ ﺑﺎ ﺣﺪﻳثی
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﻭﺯﻯ
ﺒﺮ ﻣﻨﺒﺮ ﺭﻓﺖ ﻭ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺍﻓﺰﻭﺩ ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺳت ﺭﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻧﻮﺷﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺩﺳﺖ ﺍﻭ ﺭﺍﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ (ﻳﻌنی ﺠﻨﺒﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﻭ ﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺴﻤﺒﻮل
عالم ﺮﻭح ﻮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻣﻠﮑﻮتی ﻮ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺣﻘﺎﻳ ق عقلی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﺭک ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﺩﻭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺎﻟﺺ
ﺭﻭﺣی ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻣﺮﺑﻮﻃ به آﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮع ﻮﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﻬﺮﺳﺖ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺗﻤﺎمب
اﻫل ﺒﻬﺸﺖ ﻭ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻮ ﻗﺒﺎﻳﻞ (ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
الهی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻗﺒﻠﻪﻫﺎﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ و
توسّل ﺍﻧﺎﻥ) ﮐﻪ
ﺑﻄﻮﺭ (ﺍﺟﻤﺎﻝ) ﻭکُلّی
ﻨﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ ( ﻭﺑﻄﻮﺭ
جَم ﺸﺪﻥ ﻮ ﺍﺯ (ﺁل
ﺒﻴﺖ) ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﮐسی ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻪ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﻧﻪ ﮐﺴﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
شاید ﮐﻪ ﺳﻌﻴﺪﻯ
ﺨﻮﺷﺒﺨﺖ ﺭﺍﻩ ﺍﺷﻘﻴﺎ
ﻭ ﺳﺮﮐﺸﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺧﻴﺎل
کنند ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺷقی
اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺭﺍﻩ ﺳﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﭙﻴﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺧﻴﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪ
ﺍﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
الهی اﺳﺖ ﻭلی ﺪﺭ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻠﺤﻈﻪ ﺑثوﺍبی
ﺒﺮﺍﻯﻨﺠﺎﺕ ﻭﻳﺎ
ﺑﮕﻨﺎهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻭﻟﻮ ﺍﻳﻥ ﺰﻣﺎﻥ
کوﺗﺎﻩ ﺑﺎقی ﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺯ ﻋﻤﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭ ﺩﻭﺷﻴﺪﻥ
ﺸﺘﺮ ﻣﺎﺩﻩﺍﻯ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺩﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﻭ ﺩﻭ ﮔناﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
عاﻗﺒﺖ ﺗﻮﺑﻪ ﻭ
ﺳﻠﻮک ﺒﺮﺍﻯ هرﺷقی
ﻮ ﮔﻨﻪ ﭘﻴﺸﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺪﻭﻥ ﺒﻬﺮﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺍﻗل ﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
الهی اﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟکی ﺼﺎﺩق
ﻮ ﻋﺎﺷق ﻮ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﻮﺍﻗﻌﻰ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ الهی ﺮﺍ
ﺗﺤﻤل کند . ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﻰ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻳﺎ ﻋﻘل ﻮﻋﺸﻖ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺼﺒﺮ ﺗﻮﺑﻪ
ﺍﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺶ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﺮخی
ﺒسلوک الهی ﻮ ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﺑﺎ ﻣﻈﺎﻫﺮﻯ ﺨﺎﺭجی
ﭽﻮﻥ ﺮﻳﺶ ﻭ ﻗﺒﺎ
ﻭ ﻋﺼﺎ ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ هست ﻭلی
عاﻗﺒﺖ ﺑﮕﻨﺎﻫﺎنی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ الهی
ﻨﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﻳﺎﮐﺎﺭ
ﻭشاید ﻣﻨﺎﻓﻖ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺻﺎﺩق ﻮﻏﻴﺮﻋﺎﺷق
ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ ﺑﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻗﺒل ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭﻫم اﻳﻨک
ﺪﺭﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻧﺎ ﺑﮑﺎﺭﻯ ﺴﺎﻟک
ﺮﻳﺎﮐﺎﺭ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﻗﺒل اﺯﻫﺮ ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺤﺮﻭم کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﺮﻭم
کرﺩﻥﭘس ﺍﺯ ﺧﻄﺎﻯ
ﺒﺎﻟﻔﻌل ﺴﺎﻟک
ﺮﻳﺎ ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻃﻠﺎع الهی
اﺯ شایستگی ﻴک
غیرﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺑﺰﻫﮑﺎﺭﻯ
ﻭﻟﻮ ﺯﻣﺎﻥ کوﺗﺎﻩ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺳﻠﻮک ﺼﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺸﻘﺎﺭﺕ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻧﺮﺳﺪ. ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
اﺯﻣﺎﻳﺶ الهی ﺴﺨﺖ
ﺗﺮ ﻭ ﺻﺒﺮﻭ ﺗﻌقل
ﻮ ﺑﻨفع ﺨﻮﺩ ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺯﻭﺩ ﺗﺮ ﭼﻮﻥ
هر ﻃﻴّﺎﺭ ﻭ ﭘﺮﻧﺪﻩ
ﺍﻯ ﺒﻤﻘﺼﺪ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻨﮑﻪ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﻳﺶ ﺒﺰﻣﻴﻥ ﺴﺮﺍﻃ
که ﻫﻤﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﺎ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﻣﺮﺍﺣل
اﻥ اﺳﺖ ﻧمی ﺨﻮﺭﺩ.
(ﺗﺪﺍﺭﻙ) ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻔﻬﻢ ﻭﻳﺎﻓﺘﻥ
اﻣﺪﺍﺩ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺨصی ﺒﺪﺭﺟﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ ﺪﺭک
ﺪﺭﮐﺎﺕ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﺰﻭل ﻘﻬﻘﺮﺍ
اﺯ ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻋﺸﺎﻳﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﻳﻌنی
ﻘﺒﺎﺋل اﻧﻬﺎ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻪﻫﺎﻯ اﻧﻬﺎ
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﺎﺷﺮ
ﻮﻫﻤﻨﺸﻴﻨﺎﻥ غیر
ﺳﻠﻮکی ﻮﻳﺎ ﺳﻠﻮکی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﻬﺎ ﺍﺳﺖ. (ﮐﺘﺎﺏ)
ﺧﺪﺍ ﻫﺮ ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻯ
اﺳﺖ ﭼﻮﻥﻘﺮﺍﻥ
ﻮ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻫﺮﺣﮑم ﻮ ﻗﻀﺎﻯ
الهی ﺪﺭﺍﺯﻝ ﭼﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺧﻠﺎل
ﺘﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ الهی
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﭼﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﻣﺮﮒ ﮐﻪ ﺑﻴﻤﻪ
ﺷﺪﻥ الهی ﻴک ﻜﺎﻣل
ﻮﺍﺻل ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
(ﻳﺴﻠﻚ) ﺳﻠﻮک ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺭﻩ ﺭﻭﻯ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺟﺴم
ﺤﺮﮐﺖ ﺟﺎﺑﺠﺎﺋﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﺣﺮﮐﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺤﺮﮐتی ﺠﻮﻫﺮﻯ
ﻮ ﺫﺍتی ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺭﻭح اﺯ ﻣﻘﺎم ﻨﻮعی
ﻴﺎ ﻓﺼل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻔﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻘﺼﺪ الهی
ﺪﺭ ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
الهی ﻮ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﻭﻣﻨﺴﻮخ
الهی اﺳﺖ. (ﻓﻮﺍق
ﻨﺎﻗﻪ) ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻴﻦ
ﺩﻭﺑﺎﺭ ﺩﻭﺷﻴﺪﻥ
ﺸﻴﺮ ﺷﺘﺮ ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻔﻬﻮم اﻋﺮﺍﺏ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ إﻓﺎﻗﻪ
ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻮ ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ
ﻴک اﻧﺴﺎﻥ غیر ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺪﺍﺭﺗﺮ ﻭ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭک ﻤﻌﺎنی
ﺒﺎﻃﻨﻰ ﻭ ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺣﻘﻴقی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﮔﺎهی ﺒﻴک ﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺳﺎﻟک ﭙس
ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺣُﺭّ رﻳﺎﺣﻰ
ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ ﺪﺭ
ﮐﺮﺑﻠﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﻳک ﻨﻤﺎﺯ ﺑﺎ ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻥ ﺒﻨﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺑﺎ
ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ
و روحی الهی
شده ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﺑﻬﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﻓﻴق ﺒﺰﺭگی
اﺳﺖ ﻭ ﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ.
(ﺳﻌﺎﺩﺕ) ﺟﺸﻦ (ﻋﻴﺪ
ﮔﺮﻓﺘﻦ) ﻳک ﻤﻮﻓق
ﺪﺭ ﻫﺪﻑ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻋﻴﺪ ﻓﻄﺮ ﻳﻌنی
ﺠﺸﻥ ﺸﮑﺴﺘﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮکی ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ عید ﻗﺮﺑﺎﻥ
ﻴﺎ ﻗﺮﺑﺎنی کرﺩﻥ
ﺮﻭح ﺤﻴﻮﺍنی ﻮﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻳک ﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺣﻴﺎﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﻭ ﺑﻌثت ﻭ ﺍﺭﺳﺎل
ﺒﺨﻠق ﺒﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺤﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻨﺰﺩ ﻣﺮﺩم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺧﺘم اﻟﻠﻪ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺧﺘم ﻮ ﻣُﻬﺮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮکی ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻭ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺎﻳﻴﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻴچ کس ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﺣتی
ﻨﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪ

حدیث 1721 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
(ﺝ۵ﺹ159
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ اﻟﻠﻪ ﺧﻠق
ﻘﻮﻣﺎ ﻟﺤُﺒّﻨﺎﻭﺧﻠق
ﻘﻮﻣﺎ ﻟﺒﻐﻀﻨﺎ
ﻓﻠﻮ ﺃﻥ اﻟﺬﻳﻥ
ﺨﻠﻘﻬﻢ ﻟﺤﺒّﻨﺎ
ﺧﺮﺟﻮﺍ ﻣﻥ هذﺍ
ﺍﻟﺄﻣﺮ ﺍلی غیرﻩ
ﻟﺄﻋﺎﺩﻫم اﻟﻴﻪ
ﻭ ﺍﻥ ﺮﻏﻤﺖ ﺁﻧﺎ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺧﻠق ﻘﻮﻣﺎ
ﻟﺒﻐﻀﻨﺎ ﻓﻠﺎ ﻳﺤﺒّﻮﻧﺎ
ﺃﺑﺪﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎئی ﺮﺍ
ﻭﻳﮋﻩ ﻣﺤﺒﺖ ﻣﺎ
(ﺍﻫل ﺒﻴﺖ) آفریده
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﮔﺮﻭهی ﻨﻴﺰ
ﺧﺎﺹ ﺑُﻐﺾ ﻭ ﻧﻔﺮﺕ
ﺑﻤﺎ آفریده ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
(ﮔﺮﻭهی ﺒﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﻮ ﻣﺤﺒﺖ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﮔﺮﻭهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﺷمنی ﻮ ﺩﻭﺭﻯ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺬﻫﺒﻴﻮﻥ
ﻘﺸﺮﻯ غیر ﺳﺎﻟک
هستند ﺣتی اﮔﺮ
ﺷﻴﻌﻪ ﻭ مُدّعی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺷمنی
ﻮ ﭘُﺸﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮔﺮﻭﻩ ﺑﺎ ﻣﺤﺒﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ششگانه ﺯﻧﺪﻩ الهی
ﺰﻣﺎﻥ در نوع
بشری هستند. ﮐﻪ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
تا ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﺒﺖ ﻣﺎ
ﺍﻓﺮﻳﺪ ﻩﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﺯ ﺍﻣﺮ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺎ ﺧﺎﺭج ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻭ ﺑﺮﻏﻢ
نظر خودشان ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺴﻮﻯ ﻤﺎ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
( ﺍﻣﺮالهی سلوک
الهی ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺣﻘّﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق ﺪﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻣﺎمی
آﺷﮑﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭلی کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺤﺴﻴنی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ آل ﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑحَقّ
ﺰﻣﺎﻥ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑحَقّ ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻭلی اﻋﺘﺒﺎﺭ
توسّل الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎمل
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
(ﺭﻏم اﻧﻒ) ﻳﻌنی
علیّ ﺮﻏم ﻮ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ خودشان
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﻣﺎغ ﻮ ﺑﻴنی آﻧﻬﺎ
ﺑﺰﻣﻴﻥ ﻮ ﺧﺎک ﻤﺎﻟﻴﺪﻩ
شده ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﺠﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭ ﮐﺸﺶ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻓﮑﺮﻯ ﺸﺨﺺ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی ﺨﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍند. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺭﻧﺠﻬﺎ ﻭ ﺑﺪﺭ
ﻭ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ها ﻭ ﮔﻮﺵ ﻣﺎلی
ﺸﺪﻥ ﻮ ﺗﺄﺩﻳﺐ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺯﻧﺪگی ﺘﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
الهی اﺳﺖ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﮐﻪ ﺭﺍﺣتی ﻔﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺮ
الهی ﺨﻮﻳﺶ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺪﺭک ﻮ ﻓﻬم ﻮ ﮐﺸﺶ
ﻭﻋﺸق آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ ﺧﻄﺎ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺗﺮ
ﺴﻠﻮک ﻨﻤﻮﺩﻩ ﻭﻳﺎ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺑﺘﻌﻬﺪ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎ ﺧﺪﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭘﻴﺮ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺳﺎﻟک
ﭙﺸﻴﻤﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﺣتی اﮔﺮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﻳﻥ ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺸﮑنی
ﺸﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎﻝ
ﻫﺪﺍﻳﺖ الهی ﻮ ﺍﻟﻬﺎم
ﺒﺨﺶ ﺍﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻨﺸﺎﻥ ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺣُﺴﻥ
ﻨﻴّﺖ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺳﺎﻟک ﭙﺸﻴﻤﺎﻥ
اﺳﺖ) ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻔﺮﺕ ﻭ ﺑﻐﺾ
ﺑﻤﺎ ﻭ ﺩﺷﻤنی
کرﺩﻥ ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
آفریده ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺎﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
بوده ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻨﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎل های ﺪﺭﺍﺯﻯ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
عشق ﻮﮐﺸﺶ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺩﺭک ﻴﺸﺘﺮ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺤﺘﺎج ﺮﺍﻫﻨﻤﺎ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻳﺎﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪﻫﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی
کنند . ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻗﺸﺮﻯ هاﻯ ﻤﺬﻫبی
همه ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎمی
که ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮکی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی هستند. ﮔﺮﭼﻪ
ﺣتی عملا ﺩﺷﻤنی
هم ﻨﮑﻨﻨﺪ. ﻭلی
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺸﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻬﻤﻴﻥ ﺪﻟﻴل
ﺪﺭﺩﻣﻨﺪ ﻭ ﺍﺯﺭﺩﻩ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ مُدّعی ﺘﺸﻴﻊ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
هم ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎﻯ ﺸﻴﻌﻪ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺷﻴﻌﻪ ﺭﺍ
ﺩﺭ حَقّ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭلی
اﻳﻥ ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
وﺮﺟﻌﺖ های ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻬﻨم ﻴﺎ
ﺟﻬﺎنوم ﻮ
گوهانوم ﺠﻬﺎﻥ
آﻣﺎﺩﮔﻰ ﻣﺠﺪﺩ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالفعل جدید ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﭘس ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻮﻥ ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻫﻤﻴﻥ
سلوک الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
سلوک الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧند
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻀﺮﻭﺭﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺤﺘمی
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ شانس ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸتی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی
ﻮ ﭘﻨچ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭل ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

حدیث
1722 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ160 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻮﺳﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭَﺣﻰ ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺍﻭﺭﺩ ﮐﻪ
اﻧّﻯ
ﺃﻧﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺃﻧﺎ ﺧﻠﻘﺖ
ﺍﻟﺨﻠق ﻮﺧﻠﻘﺖ
ﺍﻟﺨﻴﺮ ﻭ ﺃﺟﺮﻳﺘﻪ
ﻋﻠﻰ ﻳﺪﻯﻤﻥ ﺃﺣﺐ
ﻓﻄﻮبی ﻠﻤﻥ ﺃﺟﺮﻳﺘﻪ
علیّ ﻴﺪﻳﻪ ﻭ ﺃﻧﺎ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺃﻧﺎ
ﺧﻠﻘﺖ ﺍﻟﺨلق ﻮ
ﺧﻠﻘﺖ ﺍﻟﺸﺮّ ﻭ
ﺍﺟﺮﻳﺘﻪ علیّ ﻴﺪﻯ
ﻤﻥ اﺭﻳﺪ ﻓﻮﻳل
ﻠﻤﻥ ﺃﺟﺮﻳﺘﻪ علیّ
ﻴﺪﻳﻪ ﻣﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺍﻟﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻢ (ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ)
ﮐﻪ ﺟﺰ ﻣﻥ ﺨﺪﺍئی
ﻨﻴﺴﺖ (ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻮﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ و
بمعرفی
خداوند ﻣﻘﺎﻣﻰ
الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺧﻠق
ﺮﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪ ﻭ (ﺧﻴﺮ)
ﺍﻳﻥ ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭحی
ﻮ ﻧﻴکی ﻮ ﺧﻮبی
ﻮ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ) ﻧﻴﺰ ﺍﻓﺮﻳﺪﻡ.
ﻭ ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭم ﻤﻮﺭﺩ ﺍﺟﺮﺍ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻡ ( ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯﻟﻰ کافی ﮐﻪ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻓﻬم ﻮﻋﻘل سلوک
الهی اﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ
ﻭ ﺳﻠﻮک ﻮ ﭘﻴﻤﺎﻥ
الهی آﻣﺪ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮخی هم کاﺫﺏ ﻭ
ﻣﺘﻈﺎﻫﺮ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺩل ﺴﺮﺩ
ﻭ ﺗﻨﺒل ﻮسَرکِش
ﻭ ﻣﻨﺎفق گرﺩﻧﺪ.
ﺗﺎ ﻣطیّع ﭙﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺼﺎﺣﺐ ﺷﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺣﺪﻳث
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ غیر ﺳﺎﻟﻚ
ﺣتی ﺨﻴﺮﺍﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺷﺮک ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭحی
ﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﺧﻠﺎقی
اﺯ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺫﺍﺕ ﻭ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
کرﺩﻩ ﻭ ﺑﺎ ﮐﻤک
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺨﺼﻴﺖ
ﻭ ﺫﺍﺕ ﻭالوهیّتی
ﺘﺎﺯﻩ ﺍﻯ ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﺮ الهی
ﺸﻔﻴﻊ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭ ﻭﺳﺎﻃﺖ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺴﻠﻴم ﻮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻟﺎﺯﻣﻪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ) ﭘس
خوشا ﺑﺤﺎل
کسانی که ﻣﻥ اﻳﻥ
ﺨﻴﺮ ﺭﺍ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻡ (ﺑﺎﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺣی حصول ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎنی رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
اﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ)
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﻧﺼﻴﺐ
ﺍﻭ ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ
( ﺗﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻧﻔس ﻳﺎ ﺭﻭح ﺴﺎﻟک
ﺼﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی گرﺩﺩ) ﻭﺑﺎﺯ
ﻣﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻢ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﻣﻥ ﺨﺪﺍئی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪﺷﺮ ﺭﺍ
ﺍﻓﺮﻳﺪﻡ ( ﺷﻌﺎﺭ
دائم لا ﺍﻟﻪ
الاّ ﺍﻟﻠﻪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮل ﺘﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻭ ﺩفع ﺸﺮک ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هنگام ﺘﻤﺮﮐﺰﻯ
و توسل عباﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺷﺮّ ﺭﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪﻡ
ﻭﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫم ﻤﻮﺭﺩ
ﺍﺟﺮﺍ ﮔﺬﺍﺭﺩﻡ.
ﻭ (ﺷﺮّ) ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﺪﺭ ﻣﻘﺎم
ﺮﻭﺣﻰ ﮐﻪ ﻧﺼﻴﺐ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
دارند ﺒﺨﺼﻮﺹ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺣتی اﮔﺮ
ﺷﻴﻌﻪ ﻭ مُدّعی
ﻮﻟﺎﻳﺖ علیّ ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺍﻫند
ﺭﻓﺖ) ﭘس ﺑﺪﺍ ﺑﺤﺎﻟل
آﻧﺎﻥ ﺒﺎﺩ ﮐﻪ ﻣﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻫﻢ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺤﺎل ﺨﻮﺩ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨم ﻮ ﺑﺎ ﺍﻋﻤﺎل
خودشان ﺑﺪﻯ ﻮ ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. (ﺗﻮﺭﺍﺕ)
ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻘﺪس ﻗﻮم
ﻴﻬﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﺗﻮﺭﺍ) ﻳﺎ (ﺗﻮﺭﻳﻪ)
ﻋﺮﺑﻰ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﺭﻭٴﻴﺖ
ﺭﻭٴﻴﺎئی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ تجلّیات
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﺻل اﻳﻥ هدﻑ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﺨﻴلی اﺯ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﻧﺎﻥ ﭼﻮﻥ ﺪﻳﻥ
اﺳﻠﺎﻡ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ آخوندﻫﺎ
ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺸﺮک
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻫﺪﻑ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺭﻳﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی بمعرفی
خداوند ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
اﻭلی اﻟﻌﺰﻡ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
(ﻭﺣﻰ) ﺍﻟﻬﺎم ﻔﮑﺮﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻣﻮﺳﻰ) ﺑﺠﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
هرﻣﺴﻴﺢ ﻳﺎ ﻣﺎﺷﻴﻪ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﻮسی ﻮ ﻣﺎشی
ﺮﻩ ﺭﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
کامل الهی ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺑﺎﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﺴح ﺒﺮﺳﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺒﺮک ﻤﻴﮑﺸﺪ ﻭ
ﺑﺮﮐﺖ ﻭﺗﻌﺎلی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭ ﺩﻋﺎﻯ ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻪ ﺩﺭ آغاز ﺳﻠﻮک
ﺒﺮﺍﻯ ﺤﻔﻈ ﭙﺎﻳﺪﺍﺭﻯ
ﻮ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ اﻭﻭﻳﺎ
ﻗﺒل اﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻨﻬﺎئی ﺒﺮﺍﻯ
کسب مَشیّت الهی
ﻮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺳﺎﻟک
ﻜﺎﻣل ﺸﺪﻩ ﺑﺨﻠق
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﻣﻮسی
هرﻣﺎشی ﺮﻩ ﺭﻭ ﻭ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟک الهی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ آغاز ﻣﻮﺳﻰ ﻭﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﻤﺴﻴح ﻤﺴح
کنندﻩ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻮﺭﺩ (ﺣﻤﺪ ﻭ ﺗﻮﺳﻞ)
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺩﺭ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
الهی آﻧﻬﺎ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺷﺮّ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻤﻌنی
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣی ﻮ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍی
ﻤﺴخ آﻣﻴﺰ
حیوانی ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺍﺳﺖ. (علیّ ﻴﺪﻯّ)
ﺑﺎ ﺩﻭ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺨﻮﺩم
که ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯﺩﺳﺘﺎﻥ
اﻟﻬﻰﻫﻤﺎﻥ ﺪﺳﺘﺎﻥ
ﻮﺳﺎﺋﻞ الهی ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻤﺪﺑﺮ
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻋﻮﺍﻣل
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﻋﻤل ﺘﮑﺎﻣل
ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﺩﻥ
ﺒﻮسیله الهی ﻮ
ﺳﺎﻟک ﻮ ﭘﻴﺮ ﺍﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯﻯ
لاﺯم ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﭼﻪ
مَشیّت و ا
راده ﮐﻨﺪ ﻭﺻﻠﺎح
ﺒﺪﺍﻧﺪ ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺣﺎل ﺮﻭحی ﻮ ﭘﺎکی
ﻨﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻮ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﻮﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻧﻬﺎئی ﻮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
(ﻃﻮﺑﺎ) خوشا ﺑﺤﺎل
کسانی که ﺳﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
عمل ﻭ ﺍﺭﺍﻣﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻳﺎ (ﺍﺗﻮﭘی ﻴﺎ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ)
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻭﻳﻞ)
ﺑﺪﺍ ﺑﺤﺎﻝ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﭽﺎﻩ ﻭﻳل ﺠﻬﺎﻥ
ﻮ ﺟﻬﻨﻢ ﺩﺭ ﻳک ﺘﻮﻟﺪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻧﻪ
ﻳک ﺮﺣم ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺣﻴﻮﺍنی اﺳﺖ. ﻧﺰﻭل
ﺮﻭح ﺪﺭ ﺟَﻨﻴﻥ
ﻮ ﻧﻄﻔﻪ ﻳک ﻤﺎﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴخ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ. ﭼﺎﻩ ﻭﻳل ﭙُﺮ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭ ﭘُﺮ ﻧﺸﺪﻧﻰ
ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﭘس ﺍﺯﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺴﺎﻝ ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮک الهی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭلی اﺯ ﺍﻥ اﺟﺘﻨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺎﺯ ﺷﻌﺎﺭ
(ﻳﺎ ﻟﻴﻠﻰ) ﺩﺭ آﻭﺍﺯﻫﺎﻯ
عرﺑﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ (ﺍﻣﺎﻥ
اﻣﺎﻥ) ﻓﺎﺭسی ﻮ
ﺗﺮکی همین
عدم سلوک الهی
ﻮﻴﺎ اﻋﻤﺎﻟﻰ ﻭﻳﺎ
ﺑی ﻨﺘﻴﺠﮕﻰ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﮐﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﺎﺭﻳک ﺤﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻤﻮﻗﺘﺎ ﺩﻭﺭﻩ ﺗﺎﺭﻳکی
بی ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ الهی
ﻘﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭ (ﺍﻣﺎﻥ)
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل ﺨﻮﺩ
ﮐﻪ ﺁﺭﺯﻭﻯ (ﺍﻭم
ﻮ ﺍﻳﻤﺎﻥ و
أمان ) الهی ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭیا
در ﺘﻠﺎﺵ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻮﻓق ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺣتی ﻨﺪﺍﺷﺘﻥ
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺷﺐ ﺗﺎﺭﻳکی ﺒﺮﺍﻯ
عباﺩﺕ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺩفع
ﺸﺮﻙ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
(ﻃﻮﺑﺎ) ﺍﺗﻮپی ﻮمَعصومیّت
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﻋﻘل کُلّی
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﻘﺒﻠﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺗﻮﻟﺪ
کنونی هر ﺷﺨﺺ ﻭ
ﻳﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺟﺒﺮ ﻃﺒیعی
ﻮ ﺫﺍﺗﻰ ﻣﺎنع
اﺯ ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﺗﺎ
ﺷﺨﺺ ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻬم ﺒﺮﻳﺰﺩ
ﻭﻃﺮح ﻨﻮﻧﻴن ﻨﺪﺍﺯﺩ.
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺗﺮک ﺨﻮﻳﺶ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
گرﺩﺩ. ﺑﺎ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﺑﻬﺸتی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭلی ﻤﺸﮑل اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻋﻘلی کافی ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﺭک اﻫﻤﻴﺖ سلوک
الهی اﺳﺖ. ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻔﻬم ﻮ ﻋﻘﻞ ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺼﺪﻳق اﺯ ﺭﺍﻩ
الهی ﻮ ﺳﻠﻮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﺻﺒﺮ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻋث بِدای
الهی ﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺣﻀﻴﺾ ﻭ ﺍﺯ ﻗﻌﺮ
ﭼﺎﻩ یا اﻭج ﻘﻠّﻪﻫﺎﻯ
کمال ﻮ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ اﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺍﻥ عذﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻟﻤثل گرﺩﻧﺪ
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
نوع بشری ﺮﺍ طی
کنند. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﺭ ﺍﻭل ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻔﺼل ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭند. ﺗﻨﻬﺎ
شایستگان ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم هستند ﮐﻪ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﻭﺳﺒﻘﺖ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺒﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎل
نوع بشری ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻮﻓق ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭﭼﺮخ ﺴﺎﻣﺎﺳﺎﺭﺍ
ﻭ ﺩﺍﻳﺮﻩﻫﺎﻯﺪﻫﺮ
ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﻤﻴﻥ ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒیعی
ﺠﺒﺮﺍﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺍﻥ ﺑﺼﻮﺭﺕ
نوع بشری ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﻮﺣتی
ﺠﻤﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺟﻤﺎﺩﺍﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺯل
ﺘﺎ ﺍﺑﺪ ﺑﺘﮑﺎﻣل
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ ﻫﻤگی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﻫﻤﻴﻥ سلوک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺻﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ ﺒﺠﻬﻨم
ﻮ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺁﻥ ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺍﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
کنند .

حدیث
1723 –پیامیر
(ج؟ص؟؟) که
خداوند از
آفرینش ﺍﺳﻤﺎنها
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻧّﻯ
ﺃﻧﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺃﻧﺎ ﺧﻠﻘﺖ
ﺍﻟﺨﻴﺮ ﻭ ﺧﻠﻘﺖ
ﺍﻟﺸﺮّ ﻓﻄﻮبی ﻠﻤﻦ
ﺃﺟﺮﻳﺖ علیّ ﻴﺪیّ
ﺍﻟﺨﻴﺮ ﻭ ﻭﻳل ﻠﻤﻥ
ﺃﺟﺮﻳﺖ علیّ ﻴﺪیّ
ﺍﻟﺸﺮّ ﻭ ﻭﻳل ﻠﻤﻥ
ﻘﺎﻝ ﮐﻴﻒ ﺫﺍ؟ ﻭﮐﻴﻒ
ﺫﺍ؟ ﻣﻥ ﺨﺪﺍﻯ
اﻟﻠﻪ ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻪ
ﺑﺠﺰ ﻣﻥ الهی ﻮ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩﺍﻯ ﻨﻴﺴﺖ
(ﺍﻳﻥ ﺸﻌﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺧﺎﺹ ﺩﺭ سلوک
الهی اﺳﺖ) ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺷﺮ ﺭﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪﻡ
(ﺗﮑﺎﻣل ﻮﺗﻌﺎلی
ﻨﻮﻋﻰ ﻭیا ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ) ﭘس خوشا
ﺑﺤﺎل کسی ﮐﻪ ﺧﻴﺮ
ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮐﺎﺭﻯ
که ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻡ (ﺍﻭ ﮐﺎﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻥ
اﺟﺮﺍﻯ ﺨﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
اﻭﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ.ﺳﻠﻮﻙ
الهی ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﻮ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻧﻮعی ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺗﻮپی ﻮ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺗﺒﺪﻳل
ﻮﺟﻮﺩ کی اﺯﻋﻘل
ﺠﺰئی ﺒﺸﺮﻯ بعقل
کُلّی ﺍﻟﻬﻰ) ﻭﺑﺪﺍ
ﺑﺤﺎل کسی که ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺶ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺸﺮ ﺩﺭ ﺣ ق اﻭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ.
(ﺷﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍی
مقام نوعی ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻋﻤﺎل
اﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﮐﻔﺮ ﻭ ﺷﺮک ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺷﺮک ﺒﻮﺩﻥ
اﻧﻬﺎ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯ آخوندﻫﺎﻯ غیر
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﺭﻯ ﺠﺰ
ﺷﺮک ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
(ﻭﻳﻞ) ﻭ (ﻭﺍ ﻭﻳﻠﺎ)
ﻭ (ﺑﻠﺎﻫﺎ) ﻫﻤﺎﻥ
ﭽﺎﻩ ﻭﻳل ﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺭ ﺭﺣم ﻴک ﻤﺎﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍنی اﺳﺖ) ﻭ
ﻭﺍﻯ ﺒﺤﺎل کسی
که ﺑﮕﻮﻳﺪ ﭼﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ ﻭﭼﺮﺍ
ﭼﻨﺎﻥ اﺳﺖ (ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﺤث ﻋﻠمی ﻮﮐﺸﻒ
ﻋﻠل ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﮐسی
ﺒﭙﺮﺳﺪ ﭼﺮﺍ ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ ﻮ ﭼﻴﺰﻯ
ﭽﻨﻴﻥ ﻮ ﭼﻨﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﭼﺮﺍ ﭘﻴﺮ ﭼﻨﻴﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﭼﺮﺍ ﻣﻥ ﭽﻨﻴﻥ
اﺣﻮﺍل ﻮﺷﺮﺍﻳطی
ﺪﺍﺭﻡ.ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻫﻤﻪ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻓﺘﻨﻪ
ﻭ ﺑﻠﺎ ﺗﺄﺧﻴﺮ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺗﻮکُلّ ﺨﻮﺩ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺮﻭحی
ﻮ ﭘﻴﺶ ﺍﻣﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺤﻴطیّ ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺣتی اﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻨفع ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺧﻴﺮ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﻫﺮﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺎﻳﺪ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل
ﻮ ﺣتی ﺴﭙﺎس ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺤﺎﻟﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺮﺍ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻣﻌﺘﺮﺽ
ﺣتی ﭙس ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎم
هرﺳﻠﻮک ﻮﺳﮑﻮﺕ
ﻣﻀﻄﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺒﻬﺮﻩﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻗﻠﺐ
ﻧﺎ ﺑﺎﻭﺭ ﻭ ﻧﺎﺭﺍﺿﻰ
ﻭﻏﻴﺮ ﻣﺘﻮکُلّ
ﻮ ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺴلیم
ﻮ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﭙﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
1724 - ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ160 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺘﻥ ﺤﺪﻳث ﭘﻴﺸﻴﻥ
1723 ﭽﻨﻴﻥ اﻓﺰﻭﺩﻩ
ﮐﻪ ﻣﻥ ﺨﺪﺍﻯ اﻟﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻢ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻣﻥ اﻟﻬﻰ (ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﺮﺳﺘﺶ) ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺷﺮ ﻫﺴﺘﻢ
(ﺧﻴﺮ ﻭ ﺷﺮ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ اﺯﻣﺎﻳﺶ
الهی ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻴﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺷﺮّ
ﺍﻧﻬﺎ اﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﻣﺴﺨﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻮﻫما ﺧﻠﻘﺎﻥ
ﻤﻥ ﺨﻠﻘﻰ ﻓﻄﻮبی
ﻠﻤﻥ ﻘﺪّﺭﺕ ﻟﻪ
ﺍﻟﺨﻴﺮ ﻭ ﻭﻳل ﻠﻤﻥ
ﻘﺪّﺭﺕ ﻟﻪ ﺍﻟﺸﺮ
ﻭ ﻭﻳل ﻠﻤﻥ ﻘﺎل
کیف ؟ ﻭﺍﻳﻥ ﺨﻴﺮ
ﻭ ﺷﺮ ﻫﺮ ﺩﻭ آفریده
ﻫﺎﻯ الهی هستند
(ﺣﺎﺩث ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻧﻪ ﺍﺯلی ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺤﺘمی اﺯﻗﺒﻞ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟک آﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻥ ﻭﻳﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺴﺨﺖﺗﺮ ﺍﺯ ﻓﺘﻨﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
غیر ﻭﺍﺻل اﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
آﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥ ها. ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻫﺎ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺷﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺒﻠﺎ
ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ الهی
اﺯﻧﻈﺮ ﺳﺎﻟک
کم ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺗﺴلیم ﺼﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺑﻘﺼﺪ ﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺍﻥ اﺯ ﺫﺍﺕ ﺍﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺮﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻥ ﺼﺒﺮ ﺧﻮﻳشتن
داری ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺒﻠﺎﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻮﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
اﻣﻮﺭﻯ ﻄﺒﻴیعی
هستند ﻭلی
أمر اﻧﺘﻘﺎمی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻃﺒیعی ﺒﻮﺩﻥ
ﻨﻪ ﺑﻤﻌنی اﺯﻟﻴﺖ
ﻗﻄﻌﻰ ﺑﻠﮑﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ هم اﮐﻨﻮنی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻧﻈﺎﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﻭضع
ﻮ ﺣﺎل ﺴﺎلک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺍﻟﻮﺩگی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﭼﻘﺪﺭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
در ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﻮ ﻧﻘﺎﻁ ﺿﻌﻒ ﻭ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻨﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺍﻣﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﻫﺴتی
هیچ ﺤﺮﮐﺘﻰ ﻭﺑﺮﺍﻯ
همه ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺣتی ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺍﻋﻤﺎل
ﺨﻄﺎ ﻭ ﺑﺎﻃل ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﭘس ﻃﻮﺑﺎ ﻭ خوشا
ﺑﺴﻌﺎﺩﺕ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭﺧﻴﺮ ﺭﺍ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﺗﻬﻴﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ (ﻗﺪّﺭﺕ
یعنی ﻗَﺪَﺭ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻭ ﻗﺎﺩﺭ
و توانا ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم ﺨﻴﺮ
یا ﺗﮑﺎﻣل ﻮ ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺴﻌﺎﺩﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﮐﺴﺐ ﺍﺣﻮﺍل ﻮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ شایستگیهاﻯ
اﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺑﺪﺍ
ﺑﺤﺎل کسانی ﺒﺎﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺷﺮ
ﺗﻘﺪﻳﺮ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻡ
(ﺷﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻋﻤﺎل
ﺒﺎﻃﻞ ﻭ ﺷﺮک ﻮ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭح
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﺍﻯ ﺒﺤﺎﻝ
ﺍﻧﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭼﺮﺍ ﭼﻨﻴﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎﺳﺎﻟکی
که ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل ﺨﻮﺩ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍضی ﻨﻴﺴﺖ.

حدیث
1725 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
(ﺝ۵ﺹ۱۶۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﺍﻭ ﺑﺤثی
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻗَﺪَﺭ
ﻭ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﺷﺪ
( ﻳﻌنی ﺠﺒﺮ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﻪ ﻗَﺪَﺭ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﻮ ﺟﺒﺮﻯ ﻭ ﻳﺎ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﻮ ﺩﺍﺷﺘﻥاﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯﻫﺮ
ﺩﻭ ﺑﻤﻌنی اﺯﺍﺩﻯ
عمل اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ آﺯﺍﺩﻯ
ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻮﺳل
الهی ﺪﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ
ﺪﺭ ﺭﻭﺵ ﻋﺒﺎﺩﻯ
اﺳﺖ. ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻥ اﺳﺖ
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی ﻄﻮع
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﺎﺯ ﻫم ﻘﺪﺭ ﻭ ﻫم
اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﮐﻪ ﺑﻤﻌنی
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻳﻌنی ﺠﺒﺮ
الهی ﻮﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻤﻴﺎﻥ
ﻤﻔﺎﻫﻴم ﻈﺎﻫﺮﻯ
ﺳﺨﺖ ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺑﺎﻃنی
الهی ﺮﺍ ﻣﺨفی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
هذا ﮐﻠﺎم ﺨﺒﻴث
ﺃﻧﺎ علی ﺪﻳﻥ ﺁﺑﺎﺋﻰ
ﻟﺎ ﺃﺭجع عنه ﺍﻟﻘﺪﺭ
ﺣﻠﻮة ﻭ ﻣُﺮّﻩ
ﻣﻦ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﻟﺨﻴﺮ
ﻭ ﺍﻟﺸﺮّ ﮐُﻠّﻪ
ﻣﻥ اﻟﻠﻪ ﺍﻳﻥ ﺤﺮﻓﻬﺎ
( ﻭ ﭘﺮﺳﺸﻬﺎ ﻭ ﺑﺤثهاﻯ
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺟﺒﺮ ﻳﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ) ﻣﻄﻠﺐ
ﺧﺒﻴث ﻭ ﻣﻐﺮﺿﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ (ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﭙﺮﺳﻨﺪﻩ ﺳوء ﻨﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﮐثرﺍ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻄﻠبی ﺒﻈﺎﻫﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
خلفا ﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﻫﻮ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ) ﻭ ﺍﻟﻮﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭح
اﺳﺖ ﻭﺑﺎﻃل ﻮﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺯﺷﺖ می ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﻤﻦ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺒﺪﻳﻦ (ﻳﺎ ﺭﻭﺵ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎﻋمل
ﺒﺪﺍﻥ) در ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻢ . (ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻘﺒلی
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﭘﺪﺭﺍﻥ
روحانی ﺴﻠﻮﻙ
الهی ) ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺗﻔﮑﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ
اﻣﺮﻳﻥ خاص
سلوک الهی ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻳﻌنی ﻨﻪ ﺟﺒﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭﻫﻢ
ﺟﺒﺮ الهی اﺳﺖ ﻭﻫم
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺳﺎﻟﻚ. ﻳﻌنی ﺴﺎﻟکی
که ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺠﺰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎ ﺑﮑﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﻣﻥ هرﮔﺰ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
عقیده ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﻡ
ﮐﻪ (ﻗَﺪَﺭ) ﺷﻴﺮﻳﻥ
ﻮﺗﻠخ آﻥ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﻴﺮ ﻭ ﺷﺮّﻫﻤﮕﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
( ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺟﺒﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﻮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﭼﻪ ﺧﻮﺏ ﻳﺎ ﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮﻳﺎ ﻋﺪم ﺴﻠﻮک
ﻮﻳﺎ ﻫﺮ ﺧﻄﺎﻯ ﻧﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻥ
ﺒﺮﺍﻯ گناﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
در وجود انسان
ﺑﺮﺍﻯ اﺟﺮﺍﻯ
اﻳﻥ گناﻫﺎﻥ
هوﺳﻬﺎ ﻭ تمرّدﻫﺎﻯ
اﺯ سلوک الهی
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺧﻴﺮ ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻯ
اﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣُﺼﺮّﺍﻧﻪ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺗعقل
ﻮ ﻓﻬم ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻤﺎم ﻨﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺠﺴمی ﻮ ﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭﺍنی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﻗﺒل
اﺯﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟک ﺪﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﻟﻔﻌل
در این تولد ﺪﺍشته
. ﻭﭼﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎ
ﻭ ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ الهی
ﺪﺭﺧﻠﺎل ﺴﻠﻮﻙ
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻮﻓﻴق ﺴﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻪ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳج ﻮﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻠﺎﻗﻪ ﻭ
ﺻﺒﺮ ﻭﻋﻘل ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﻭسلوک
الهی هر ﭼﻪ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ ﺻﺒﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻓﻬم ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮ ﻭﻋﺸق ﺁﺗﺸﻴﻥ
ﺘﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺷﻴﺮﻳﻥ ﻮ ﺗﻠخ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ ﭘﻴﺶ ﺍﻣﺪﻫﺎﻯ
ﺪﺭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪگی
ﺠﺴﻤﺎنی اﻭ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﻮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺵ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺶ ﺍﻣﺪﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی اﻭﭼﻮﻥ ﻘﺒﺾ
ﻭ ﺑﺴﻂ ﻭ ﺭﺿﺎ ﻳﺎ
ﻋﺪم ﺮﺿﺎﻳﺖ ﻫﻤگی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﭼﻪ ﺷﺮﺍﻳﻄ آﻥ ﻘﺒﻠﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﭼﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳج
اﻳﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ ﺪﺭ
ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺍﻣﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺧﻴﺮ ﻭ ﺷﺮ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی ﭙﻴﺶ
ﺍﻣﺪﻫﺎﻯ ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻋم اﺯ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﻭ ﺷﻴﺮﻳﻥ
ﻮ ﺧﻴﺮ ﻭﻳﺎ ﻧﺎ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﻭ ﺗﻠخ ﻮ ﺷﺮّ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
هرﮐس ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺪنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺘﻨﻬﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺻﺪق. ﻮ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺣتی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻓﻠﺎک هستی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻃﺮح ﺘﺎﺯﻩ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ.
ﻭ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
کند ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﻬﺸﺖ ﺑِﺪﺍء
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﻧﻈﺮ ﺍﻭ
ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺒﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﺍﻧﻮﺍع ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
جَهَنّمی ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺍﺯ ﺁﻥ همه ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ به سلوک
الهی اﻫﻤﻴﺖ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺑﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ
ﻫم ﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒیعی ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺩﺭ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﻫﻤﻴﺖ
سلوک الهی ﻭﺧﻴﺮ
ﺍﺻﻠﺎح ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ الهی ﺮﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ. ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﺑﺮﺩ ﺑﺎﺭﻯ اﺟﺮﺍﻯ
اﻥ ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ ﻭﻳﺎ
ﺑﺠﺒﺮ ﻭﺍﮐﺮﺍﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻭﺳﻠﻮک کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
(ﺩﻳﻦ) ﺭﻭﺵ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻋﻤلی و آئین
تق دّس اﺳﺖ ﻭ ﺑﻤﻌنی
ﺘﺸﮑﻴﻠﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮ ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺬﻫبی ﺪﺭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ آخوندﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﮐﻠﻴﺴﺎ ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺘﺴﻠﻴم ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻮ ﺍﺑﻠﻴس
ﺍﮐﺒﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
اﺯلی ﻮ ﻧﻮعی ﻮ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﻔﻌلی هرﮐس
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
عاقل ﻮ ﺻﺒﻮﺭ ﻭ
ﺻﺎﺩق اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
سلوک الهی ﺨﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﺒﺪﺍﻯ اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻫﻔﺘم
ﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ
ﺗﻤﺎم ﻠﺤﻈﺎﺕ ﺯﻧﺪگی
ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺸﺮﻯ اﻭ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ آﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭ ﺍﺳﺎﻳﺶ ﻭﺳﺮﻭﺭ
ﻭ ﻋﻴﺪ ﻭﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺼﻮﻥ ﻮﻣﻌﺼﻮم
اﺳﺖ ﺣتی اﮔﺮ ﮔﻨﺎهی
هم ﺒﮑﻨﺪ.

حدیث
1726 ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ۱۶۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺣﺪﻳث
ﭘﻴﺸﻴﻥ 1725 ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻟﺨﻴﺮ ﻭ ﺍﻟﺸﺮّﺣﻠﻮﻩ
ﻭﺷﺮّﻩ ﻭﺻغیرﻩ
ﻭﮐثیرﻩ ﻣﻥ اﻟﻠﻪ
ﭘﻴﺶ ﺍﻣﺪﻫﺎ (ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ) ﭼﻪ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺧﻮﺏ ﺑﺎﺷﻨﺪ
(ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ) ﻭﭼﻪ ﺷﺮ ﻭ ﺭﻧج
آﻭﺭ (ﮐﻪ ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس و
تکامل روح ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻧﺪک
ﻮ ﺿﻌﻴﻒ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺯﻳﺎﺩ ﻭ ﭘُﺮ
ﺳﺨﺘﻰ ﻫﻤگی اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ (ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﻮﺟﻪ ﺧﺎﺹ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﭘﻴش
ﺒُﺮﺩ ﺍﺣﻮﺍل ﻮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﻣﻘﺎم
ﺮﻭحی ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺴﻮﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﭘﺎکی
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
تجلّیات الهی
هفت گاﻧﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤطیّع
ﺼﺎﺩﻕ ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﭘﺬﻳﺮﺍﻯ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﭘﻴﺶ ﺍﻣﺪﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻥ اﻣﺮ ﺷﺮ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺭﻗق ﻮﺯﻭﺩ ﮔﺬﺭ
ﻭﺣتی ﺸﻴﺮﻳﻦ ﻭ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻄﻮﺭﻯ که ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺍﻥ ﺪﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻥ ﺴﺨتی ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻡ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭ ﻋﺎﺷق
ﻮﺩﺭ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل
اﺯ ﺑﻠﺎﻳﺎ ﺑﻮﺩﻩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻠﺎﻳﺎ ﺭﺍ
ﺭﺣﻤﺖ الهی ﻮ ﻭﺳﻴله
ﭘﺎﻛی رﻭﺍﻥ ﻮ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ.

حدیث
1727- از
پیامبر است
(ج؟ص؟؟) من زﻋم ﺃﻥّ
اﻟﻠﻪ ﻳﺄﻣﺮ ﺑﺎﻟﻔﺤﺸاء
ﻓﻘﺪ ﮐﺬﺏ علیّ
اﻟﻠﻪ ﻭ ﻣﻥ ﺰﻋم
ﺃﻥّ اﻟﺨﻴﺮ ﻭ ﺍﻟﺸﺮّ
ﺍﻟﻴﻪ ﻓﻘﺪ ﮐَﺬَﺏعلیّ
اﻟﻠﻪ ﻫﺮﮐس مُدّعی
گرﺩﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺰﺷتی
ﻮ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺭﻭغ ﺒﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس مُدّعی
ﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﻴﺮ ﻭ ﺷﺮ
ﺑﺴﺘگی ﺒﺨﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺎﺯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻭغ ﺒﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻥ گفتاﺭﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
هدﺍﻳﺖ ﻭ ﻣﻘﺎم
عقلی ﺸﻨﻮﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﭼﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺩﺭک
عرفانی ﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺎهی
ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
اﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺪﺭ
ﺗﻀﺎﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺘﻤﺎم اﺣﺎﺩﻳث
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷتی
ﺴﻠﻮکی ﻮﻳﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺭﺳﻰ
ﻧﺸﻮﺩ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ
ﺗﻀﺎﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﻴچ
کدﺍم ﻮﺿﻮحی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ ﺗﻔﮑﺮ
ﻭ ﺗﻌﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
گرﺩﻧﺪ. ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮﭼﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
اﺯ ﺣﺪﻳث ﺑﺸﻨﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺑﺮخی
ﻤﻌﺘﻘﺪ ﺑﺠﺒﺮ ﻭ
ﺗﺤﮑّم اﻟﻬﻰ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻓﻘﻬﺎ ﻭ ﺑﺎﻃل ﺒﻮﺩﻥ
ﺪﻳﻥ ﻮ ﻣﺬﻫﺐ ﺍﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯﺍﺩ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
عاﺩﻯ ﺘﻮﻟﺪ ﻓﻌلی
ﺨﻮﺩ ﻫﺮ ﻃﻮﺭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺯﻧﺪگی کند . ﺍﮔﺮ
ﭼﻮﻥکسی ﺴﺎﻟﻚ الهی
ﺸﺪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ
ﺑﻨﺎﻡ (ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪﺷﺮ ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻬﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻔﺘﻨﻪ ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺼﺒﺮ ﻭﺑﺮﺩ
ﺑﺎﺭﻯ ﻭ ﺑﻘﺼﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﭘﺎک ﺸﺪﻥ ﻨﻔس
أمّاره ﭘُﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﭘُﺮ ﺍﻟﻮﺩﻩ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺪﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم ﺒﺨﻮبی اﻧﺠﺎم
گرﻓﺖ ﻭﺣتی اﻋﻠﻢ
الهی ﺘﺤﻘق ﻴﺎﻓﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻨﺎﺧﺖ شایستگی
ﻮ ﺣتی ﺒﺎﻳﺴﺘگی
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﺍﻣﻮﺭ ﺧﻴﺮ ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺑﺎﻃﻤﻴﻨﺎﻥ هاﻯ
عین ﺍﻟﻴﻘﻴنی ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. (ﻓﺤﺸاء
) ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺯ ﮐسی
ﺒﺰﻧﺪ ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﺄﻥ ﻤﻘﺎم آﻮﺩﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺿﻌﻴﻒ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻗﻴﻘﻪ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻔس
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭ هَوَسهاﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1728 –
پیرو کلام پیامبر
(ج؟ص؟؟) توضیح
میدهم - (ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﻤﺎﺩﻯ
ﺮﺍﻩﻧﻤﺎئی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺘﻌﻠﻴم
ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
(ﻫُﺪﺍ ﻳﺎ ﺧُﺪﺍ)
ﻭنیز ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ تجلّی
الهی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﻤگی الهی هستند
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﻧمی
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰو
توسّل ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺪﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩفع ﺸﺮک
ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﺭ ﺧﻠﺎل عباﺩﺍﺕ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﻄلبی نیبز ﺠﺰ
ﻫﻤﻴﻥ ﺪفع ﺸﺮﻙ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻮﺟﻪ
الهی ﻨﻴﺴﺖ ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺍﻟﻬﺎمی
ﻔﺮﺍﻭﺍنی ﭙس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺗﺨﻴﻠﺎﺕ
الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﺍﻣﺎ (ﺿِﻠﺎﻝ) ﮔﻤﺮﺍهی
اﺳﺖ ﺩﺭ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﮐﺮﺩﻥ ﺠﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ
ﻮ ﺭﻭح ﻮ ﺣتی اﺑﺪﻳﺖ
ﮐﺴﻰ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﺠﺎﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﻳﺎ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ الهی
الهی ﻤﺎﻧﺪﻥ
که متعبّد ﻗﺸﺮﻯ
ﻤﺬﻫبی ﭙﻴﺮﻭ آخوندﻫﺎﻯ
هر ﻣﺬﻫﺐ ﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭلی ﻤﻨﺎﻓقی ﮐﻤﮑﺎﺭ
ﻭﮐم ﺒﺎﻭﺭﻯ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
عشق ﻮ ﻣﺤﺒﺖ ﺑﻬﺮ
ﻳک اﺯ ﻭﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯ
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻥ
عشق ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻮ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐسی ﺮﺍ ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮔﻤﺮﺍه کردن ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ ﺟﺰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﺑﺸﺮﻃ
اﻳﻨﮑﻪ ﺷﺨﺺ شایسته
ﻭ ﻃﺎﻟﺐ ﻭﻋﺎﻣل
ﻮﻋﺎﺷق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی همین که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﮑسی ﻨﺪﻫﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻀﻠﺎﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی ﺪﺍﺩﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﻳک
ﺴﺎﻟک غیر ﺻﺎﺩﻕ
ﻭﻳﺎ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ ﻭلی ﭙﻴﺮﻭ
آخوندﻫﺎ ﺑﺸﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺮخی اﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﻧﺪکی
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭلی ﺘﻮﻗﻒ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺗﺮک ﺼﻠﺎﺕ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻮ ﺳﻠﻮک ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﺧﺮین
ﻧﻘﻄﻪ سلوک
الهی واجب
الهی ﺪﺭ ﺷﻬود ﻗﺎﺋم
ﻨﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻓﺮﺍﻣﻮشی آﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻋث ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺘﻤﺎم کرﺍﻣﺎﺕ ﻗﺒلی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﺪﻩﺍﻯ ﺒﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺣﺘﻰ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ ﻨﻔﺎق
اﺯ ﻧﻈﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺎﻫﻰ ﮐسی ﺮﺍ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺟﺮﺍﻯ کاﺭﻯ ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ
ﻣﺤل علم ﻘﺒلی
اﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﻧﻴّﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﺷﺨﺺ ﺑﺎ ﺧبر
ﺍﺳﺖ ﻭشایستگیهائی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﻔﮑﺮﻯ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭﺧﻮﺩ ﻳک ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﻓﻮﺭﻯ ﻮﻫم اﮐﻨﻮﻥ
اﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ(ﮔﻮﺍﻫﻰ)
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺫﺍﺕ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭلی اﺟﺮﺍﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻟﺬﺍ ﮔﻮﺍهی ﻮ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻯ اﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺟﺮﺍﻯ اﻳﻥ
گناﻩ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ (جَهَنّم
ﺪﻭﺭﻯ از
خداوند ) ﺍﺳﺖ.

حدیث 17 29 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۵ﺹ195
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﻳﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﻤﻮﺭﺩ
ﺍﺣﺴﺎس ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻡ
در خود ﺍﻳﻥ آیه
ﻗﺮﺍنی ﺮﺍ ﻗﺮﺍٴﺖ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻟﺎﻳﺰﺍﻟﻮﻥ
ﻣﺨﺘﻠﻔﻴﻦ ﺍﻟّﺎ
ﻣﻥ ﺮﺣم ﺮﺑّﻚ ﻭﻟﺬلک
ﺨﻠﻘﻬم ﭽﻨﺎﻥ ﺒﺎﻫم
ﺪﺭﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ ﺧﺪﺍﻳﺖ
ﮐسی ﺮﺍ ﺭﺣﻤﺖ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ همین ﻨﻴﺰ
ﺍﻓﺮﻳﺪه ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ: اﻟﻨﺎس
ﻣﺨﺘﻠﻔﻮﻥ فی اﺻﺎبة
ﺍﻟﻘﻮﻝ ﻭﮐﻠّﻬم
هالک ﻣﺮﺩم
همچناﻥ ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐسی ﺮﺍ ﺭﺣم
کند که هذایت
کند و برای
همین ﻨﻴﺰ آفریده
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. (ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭﻣﺬﻫﺐ
ﺳﺎﺯﻯهاﻯ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ آخوندﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻴچ
کدﺍم ﺮﺍهی ﺒهدایت
الهی در سلوک
و شهود ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺍﻧﻬﺎ
ﺿﻠﺎﻟﺖ ﮐﺎﺭﻯ
اﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ اﺳﺖ. ﻣﺎﺩﺍم
که ﺩﻧﺒﺎﻝ آخوندﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻣل الهی ﻨﺸﺪﻩ
ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻬﺎ
ﻭﺧﻠﺎف کاﺭﻯ آﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﺪﻡ ﺍﻋﺘﻨﺎﻯ
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ خود ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.)
ﻣﮕﺮ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺣﻤﺖ
الهی ﻘﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺟﺬﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻃﺎﻟﺐ سلوک
الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ الهی
مناسب طالب
سلوک ﺮﺍ ﻣﻌﺮفی
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﻋﻘل ﻮﻋﺸق
ﻮ ﺻﺒﺮ ﻟﺎﺯم ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ هرﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺧﻠﺎﻑ
ﮐﺎﺭﻯ ﻤﺮﺩﻡ ﻫﺮﮐﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ الهی
اﺳﺖ ﻣﮕﺮ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻮﺭﺩ
ﺭﺣﻤﺖ ﺧﺎﺹ ﺑﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻥ
اﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﻮﮐﺴﺐ ﺭﺣﻤﺖ
الهی اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ کسی گمرﺍهی
ﻨمی ﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﻄﺮﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺡ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ آفریده
ﺍﺳﺖ. ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺎ
ﺷﻘﺎﻭﺕ ﻭﺑﻘﺼﺪ
ﺭﻧج ﺒﺮﺩﻥ عذﺍﺏ
جَهَنّم ﺠﻬﺎﻥ
ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﺮﺗﮑﺐ ﺧﻄﺎﻫﺎئی
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺮگ ﺴﻠﻮکی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
می ﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺍﻯﻔﻠﺎﻥ ﺑﺪﺍﻥ
که ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺩم
ﺪﻭﭼﺎﺭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ ﮐﻠﺎم
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
(ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻏﻠﻄ اﺳﺖ. ﺣتی ﻣﺘﻀﺎﺩ
می گوﻳﻨﺪ) ﻭﻫﻤگی
آﻧﻬﺎ ﻫﻠﺎک ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. (ﺩﺭﺳﺘﻰ ﮐﻠﺎﻡ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭ ﺻﺪق ﻔﻠﺴﻔﻪ ﻭﻣﻘﺼﺪ
ﻭادّعاﻫﺎﻯ آﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺍﺳﻠﺎمی ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی و ﺍﺯ ﺍﺻل الهی
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺴﻠﻴم ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم مرز
نجات از نوع
بشری ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭحی
ﻮ ﻧﻮعی ﺁﻧﻬﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺗﻤﺎمی ﻤﺮﺩم ﭽﻪ
ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻳﺎ مُدّعی ﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻭ ﻭمُدّعی اﺻﺎﻟﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻓﻘﻄ
سلوک الهی هدﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻋمّ اﺯ
ﺗﻌﺒﺪﺍﺕ ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ آخوندﻫﺎ ﻭﻳﺎ
ﺻﺪﻗﺎﺕ ﻭ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺍﻋﻤﺎل
ﺨﻴﺮ ﻭ ﻧﻴﻚ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﮐﻪ ﻫﻤگی ﺮﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻮ ﺍﻧﺠﺎم عقدﻩﻫﺎﻯ
ﻨﻔﺴﺎنی و
حیوانی ﺸﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻴﭻ ﮐﺎﺭﺧﻴﺮﻯ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺣتی گناﻩ ﻭ ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﻭﺳﺮﭘﻴچی ﻨﻴﺰ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻠﻮﻙ الهی ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
(ﻫﻠﺎﮐﺖ) ﻫﻤﺎﻥ ﺤﻠق
آﻭﻳﺰﻯ ﻮ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺴخ آﻣﻴﺰ ﺣﻴﻮﺍنی
اﺯ ﺭﺣﻢ ﻳک ﻤﺎﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺪﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺒﻌﺪﻯ ﺪﺭجَهَنّم
ﺠﻬﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﻳﺶ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒیعی
ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﺰﻧﺪﮔﻰ
و کم عقلی ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ ﻟﺎﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻫﻤﻴﻥ کاﺭ سلوک
الهی ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎ ﺩﺭﻣﺴﺨﻬﺎ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒیعی
ﻮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴت ﺠﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺑﻬﻤﻴﻥ
سلوک الهی ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﻣﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻦ آفریده
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺑﺮخی
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺷﺨﺺ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﻏﻴﺒﺖ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﻳک ﺤﮑﻮﻣﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻧﻈﺎمی ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺷﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎمی ﻮ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
کسی ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ.
ﻭﻟﻰ (ﺍﻣﺎﻡ) ﺑﻤﻌنی
اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی اﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﭘﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮک ﻮﻋﻤلی ﭙﻴﺮ
الهی اﺳﺖ. ﻭﺣتی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺑﺮﺩگی
ﺸﺨصی ﺒﺮﺍﻯ اﻣﺎﻡ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ الهی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻏﺮﻭﺭ
ﻭﺧﻮﺩ ﭘﺮﺳتی ﻮﺗﮑﺒّﺮ
ﺑﺮخی ﻤﺎنع اﺯ ﺗﮑﺎﻣل
خودشان ﺒﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﺑﺮﺩگی ﺸﺨصی
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻃﺒﻘﺎتی ﻮ ﺣﻘﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺯﺍﺩﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﻮﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰﺯﻣﺎﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻒ می ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث 1730 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩقب اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ196 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁنی
ﻮ ﻣﺎ ﮐﺎﻥ ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﻴﻀل اﺫ ﻫﺪﺍﻫﻢ
حتّی ﻴُﺒﻴّﻥ ﻠﻬم
ﻤﺎ ﻳﺘّﻘﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻭ شایسته
ﻫم ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻗﻮمی
ﺮﺍ (ﻳﺎ ﺍﻭم
کنندﻩ ﺍﻯ ﺮﺍ) ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﮐﻨﺪ(.ﻭﻳﺎ ﺟﺎﺑﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩﺵ
ﻧﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭﻣﺤﺮﻭم
اﺯ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﮐﻨﺪ).
ﻭﺍﻧﻬم ﭙس ﺍﺯ ﺍﻧﮑﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. (ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﻋﺸقی
ﻮ ﮐﺸﺶ ﻭعلاﻘﻤﻨﺪﻯ
ﻭﻧﻴﺰ ﻫُﺪﺍﻯ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻴک ﭙﻴﺮ
کامل الهی ﺗﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ عبادی ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺒﺮخی اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﻨﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻌﺪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺟﺎ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﺗﻘﻮﺍ ﻭ
سلوک الهی آﻧﻬﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ. (ﻗﻮﻡ)
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ اﻭم
کنندﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﺎهی ﻘﻮم ﺪﺭ قُرآن
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
سلوک الهی
آمئه ﮐﻪ ﭘﻴﺮ الهی
ﻨﻴﺰ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭلی سلوک
الهی ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﺑﻨﺎﻡ
(ﺍُﻣّﺖ) ﻳﺎﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﻮﺳﺎﻟک
عاﻣل ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
هستند.) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻥ گمرﺍهی ﻮﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی
ﺪﺭ حَقّ آﻧﻬﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺗﻘﻮﺍﻯ
ﻨﺎ ﻣﻄﻠﻮبی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺑﭙﻴﺮالهی ﺨﻮﺩ
ﻋﺸق ﻨمی ﻮﺭﺯﻧﺪ
ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺣتی ﺘﻨﺒلی ﻮ تمرّد
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻧﻔﺎﻗﻬﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺗﻘﻮﺍ ﺑﻤﻌنی سلوک
الهی ﻭﭼﻪ ﺑﻤﻌنی
ﺘﻘﻴّﻪ ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
اﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﮐﻨﺘﺮل
ﻨﻔس ﻭﭼﻪ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺭﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﭼﻘﺪﺭ
ﺗﺮس ﻭ ﺑﻴﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﻮﻓق ﺒﻨﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻨﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﭘﻴﺮالهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺎﺑﻨﺪ
ﭼﻪ ﻋﻮﺍﻗﺐ ﺷﻮمی
ﺪﺭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮﺟﻬﻨﻤﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻮ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍ ﺮﺣﻤﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷتی ﺠﺪﻳﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم ﺪﺭﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﮔﻤﺮﺍهی
ﺒﻤﻌنی ﺠﺎﻣﺎﻧﺪگی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻭﺿعی ﺒﺪﺗﺮ
ﻭ ﺩل ﺴﺮﺩﻯ ﻮ ﺗﺮﻙ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻨﻔﺎﻕ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻗﺒلی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ آخوندﻯ
ﻔﺎﺳﺪ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺤﻴطیّ
ﻔﺎﺳﺪ ﺑﮕﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻠﺬﺕ
ﺑﺮﺩﻥ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﻭﺣتی
عقل ﺠﺰﺋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺘﺪﺭﻳج
اﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
گرﻓﺘﺎﺭ ﭼﻪ ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺷﻮﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺪﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
حتی ﻴﻌﺮّﻓﻬم
ﻤﺎ ﻳﺮﺿﻴﻪ ﻭ ﻣﺎ
ﻳﺴﺨﻄﻪ ﺑﺎﻳﻥ علت
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺍﻧﻬﺎ
را ﺑﺨﻮبی ﺒﻔﻬﻤﺎﻧﺪ
ﻭ ﺑﺸﻨﺎﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺎﻋث
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺎﻋث
ﻏﻀﺐ ﺍﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻳﻌنی ﺘﺼﻤﻴم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﺎ ﻋﺮﻭج کرﺩﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯﺩﺭک ﺪﻗﻴق
اﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻭﺍﻣﻮﺭ سلوک
الهی ﻭ ﺩﺭک ﻤﻘﺎﺻﺪ
ﺩﻗﻴق ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﻄﻮﺭ کُلّی ﻓﻬم
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭﺍﻧﺠﺎم
ﺪﻗﻴق ﻮ ﺑﺎ ﻋﻠﺎﺋم
ﻮ ﺑﺎ ﺷﺪﺕ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ.
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
الهی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
که ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺒِﺪﺍ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺨﻄ ﻮﻏﻀﺐ ﻭ ﻧﺎ
ﺭﺿﺎﻳتی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻌﺪﻡ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺎﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺮﻭحی ﺪﺭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮ ﺣتی ﺒﻔﺴخ
گیاهی ﻮ رسخ
در ﻧﻮﻉ ﺟﻤﺎﺩﻯ.
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺍﺗﻤﺎم ﺤﺠﺖ
ﻭ ﺗﻔﻬم ﺰﻧﺪگی
کاﻓﻰ ﻭﭘس اﺯ ﺩﺍﺩﻥ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی ﻮ ﻣﻌﻠم
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﻋﺪﻡ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺒﺮﺩ.

حدیث
1731 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ196 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻪ ﻗﺮﺍنی ﻔﺄﻟﻬﻤﻬﺎ
ﻓُﺠﻮﺭﻫﺎ ﻭ
ﺗﻘﻮﺍﻫﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﻟﻬﺎم
کافی ﺪﺍﺩ. ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﻔﺠﻮﺭ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﭼﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎئی که ﺘﻘﻮﺍ
ﻭ ﺗﻘﻴّﻪ ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ
مقام ﺭﻭح ﻮﺗﺮس
از ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻳﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
کامل الهی ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺣﺮم ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﺍﺟﺐ ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟک اﻣﻮﺭ
ﺻﻠﺎح ﻮ ﺣﻠﺎلی
ﺮﺍ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻣﻮﺭ ﺣﺮﺍم
ﻮ ﻧﺎ ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺍﻧﺪکیﺮﺍ
ﭼﻮﻥ هر ﺍﻣﺮ ﺣﺮﺍم
ﺘﺮک ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ ﺗﻔﺴﻴﺮﮐﺮﺩ:
ﺒﻴّﻥ
ﻠﻬﺎ ﻣﺎ ﺗﺄتی ﻮ
ﻣﺎ ﺗُﺘﺮک ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻓﻬﻤﺎﻧﺪ
ﭼﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎئی ﺮﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ ﭼﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎئی ﻨﮑﻨﻨﺪ.

حدیث 1732 - ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺰ(ﺝ۵ﺹ196 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻪ ﻗﺮﺍنی
اﻧّﺎ ﻫﺪﻳﻨﺎﻩ
ﺍﻟﺴﺒﻴل ﺍِﻣّﺎ
ثاﮐﺮﺍ ﻭ ﺍﻣّﺎ
ﮐﻔﻮﺭﺍ ﻣﺎ ﺭﺍﻩ
الهی ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩﺍﻳﻢ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﻳﺎ ﮐﺎﻓﺮ ﻭ ﻧﺎﺷﮑﺮ.
(ﻫﺪﻳﻨﺎﻩ ﺩﺭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺩﺍﺩﻥ
کِشش ﻭ ﻋﻠﺎﺋق
اﻭﻟﻴﻪ ﻟﺎﺯﻡ. ﻭﺑﺎﺯ
ﺩﺍﺩﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺴﺎﻟک
گرﺩﺩ. ﺳﺒﻴل ﺮﺍﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻣﻨﻈﻮﺭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ سلوک
الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
اﺗﻤﺎم حُجّتﻫﺎ
ﻭ ﺩﺍﺩﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
حَجّ ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺒﺤﻖ و سلوک ﺩﺭ ﭘﻴﺮ
کامل الهی ﻮﺍﻗﻌﻰ
ﺑﺎ ثاﮐﺮ ﺷﮑﺮ ﮔﺬﺍﺭ
ﻭ ﺳﭙﺎس گذﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺸﮑﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺯﺑﺎنی ﻨﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺷﮑﺮ ﻋﻤلی
ﺪﺭ سلوک الهی ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
هرﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﮑﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﮐﺸﺶ ﻭﻋﻘل
الهی ﭙﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ آن
که ﮐﻔﻮﺭ ﻭ ﮐﺎﻓﺮ
ﻭﻳﺎ ﺷﮑﻮﺭ ﺩﺭ سلوک
الهی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺗﺮک ﻮﺍﺳﻄﻪ
الهی ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ ﭙﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺣتی اﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭلی عامل ﻮ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭ ﻭ ﻋﺎﺷق
ﺮﺍﺳﺘﻴﻥ ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ ﻨﻤﻴﺒﺮﺩ.
ﻭ ﺷﮑﺮ ﺍﻭ ﻣﺸﻴّتی
که ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ: عرّﻓﻨﺎﻩ ﺍﻣّﺎ
ﺁﺧﺬﺍ ﻭ ﺍﻣّﺎ ﺗﺎﺭﮐﺎ
ﻳﻌنی
ﻤﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻌﺮﻓﺖ
و شناخت ﺩﺍﺩﻳم
ﻮ ﺁﺷﻨﺎ ﻧﻤﻮﺩﻳم
ﻮ ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﺪﻳﻢ.
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ
ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻳﺎ ﺗﺮک ﺁﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ ﻭ ﺩﻧﺒال
ﺪﺭ کاﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰو
توسل ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺗﺮک پیر ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺩﻭﺭﻯ
اﺯﺍﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺮک
ﺼﻠﺎﺕ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
(ﺗﺮک ﺼﻠﺎﺕ) ﺻﻠﻪ
ها ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮ
ﺍﺗﺼﺎﻝ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺪﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﻮﺟﻪ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺨﻴل
ﻮﺫﻫنی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ.

حدیث 1733 – ﻮ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ196 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻪ ﻗﺮﺍنی
ﻮ ﺍﻣّﺎ ثموﺩ ﻓﻬﺪﻳﻨﺎﻫﻢ
ﻓﺎﺳﺘﺤﺒّﻮﺍ ﺍﻟﻌمی
علیّ اﻟﻬُﺪﻯ ﻮﻣﺎ
ﻗﻮم ثمود ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻳﻢ ﻭلی ﺍﻧﻬﺎ
ﮐﻮﺭﻯ ﺮﺍ ﺑﺮﻫُﺪﺍ
ﺗﺮﺟﻴح ﺪﺍﺩﻧﺪ
ﻭ ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ هدﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺒﻬﺮﻩ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻳﻌنی ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
آﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ آﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻌﺮفی ﺸﺪﻩ ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ ﺗﺬﮐﺮ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭلی آﻧﻬﺎ
ﮐﻮﺭﻯ ﺮﺍ ﺗﺮﺟﻴح
ﺪﺍﺩﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺟﺴم ﺘﻥ آﻧﻬﺎ ﺑﻴﻨﺎ
ﺑﻮﺩ ﻭلی ﭽﺸم ﺪل
ﻮ ﺗﻮﺟﻪ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﺨﻴل لاﺯم ﻫُﺪﺍ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
(ثموﺩ) ﮔﺮﭼﻪ ﻗﻮمی
ﻤﻌﺮﻭﻑ ﺑﺮﺍﻯ
اﻋﺮﺍﺏ ﺑﻮﺩﻩ ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ثموﺩ
ﺗﻤﺎم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
غیر ﻋﺎﻣﻞ ﻭ ﺧﻤﻮﺩﻩ
ﻭ ﺳﺴﺖ ﻋﻨﺼﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
هم ﺒﺒﻨﺪﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ هُدا ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻥ هدﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلیﺑﺎﺯ ﺑﺴﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮﺟﻴح ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻮﺭﻯ ﻣﺤﺮﻭم
اﺯ ﺍﻧﻮﺍﺭ الهی
ﺒﻤﺎﻧﻨﺪ. ﻭﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺒﮑﻮﺭﻯ هاﻯ
عقلی ﻮﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻗﺸﺮﻯ ﻤﺬﻫبی ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻳک ﺴﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻳﺎ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍش ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. (ﺍﺳﺘﺤﺒّﻮﺍ)
ﻳﻌنی ﺒﺒﺎﻃل ﻮ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻣﺮ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻗﺸﺮﻯ ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺪﺭﺗﻔﺴﻴﺮﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻭﻫم ﻴﻌﺮﻓﻮﻥ
ﻴﻌنی آﻧﻬﺎ ﺧﻮﺩ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻭمی ﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻳﻌنی ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻭلی
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻭﺣتی
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ ﻭ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ
ﻭﺗﻮﺟﻪ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﮑﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﻴﺨﺒﺮ ﻭﻳﺎ ﺑﺪﺭﺳتی
اﺗﻤﺎﻡ حُجّت ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. (ﻳﻌﺮﻓﻮﻥ)
ﻳﻌنی شناخت و ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻘلی
ﻮ ﺩﺭک ﺤﺠّﺘﻬﺎ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﭽﺸم
ﺘﻥ اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی هدﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻧﻬﺎﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﭽﺸم ﺪل
اﺯ ﺑﺮخی ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﻮ ﺮﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

حدیث 1734 - اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ196 ﺑﺤﺎﺭ) ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻪ ﻗﺮﺍنی
ﻮ ﻫَﺪﻳﻨﺎﻩ ﺍﻟﻨَﺠﺪﻳﻥ
ﻮ ﻣﺎ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺭﺍﻩ ﺍﺻلی ﺮﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻳﻢ. ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی ﻮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ. ﻭ (ﻧﺠﺪ)
ﺳﺮﺯﻣﻴﻥ ﺒﺮﺟﺴﺘﻪ
ﻭ ﻓﻠﺎﺕ ﻭﻗﺎﺑل
ﺪﻳﺪﻥ که ﺍﺯ ﺩﻭﺭ
ﻗﺎﺑل ﺘﺸﺨﻴﺺ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺭﺍهی ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻪ ﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﻧﺠﺪ ﻳﺎ ﻧﺠﺪﺕ
ﻭﮐﻤک ﺮﺳﺎنی ﻮﮐﻤک
گیرﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﮐﻤکی اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ و نجدَت
یاﻓﺘﮕﺎﻥ ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐسی ﺴﺎﻟک الهی
ﻨﺸﻮﺩ ﻭ ﺳﺮﮐسی
کند ﻳﺎ ﻗﺸﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﻣﺴخ ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺮﻭح عاﺻی
اﻣﺮﻭﺯ ﻣﺤﺮﻭم
اﺯ ﺭﺣﻤﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﺭﺣﻤﺖ ﻣﻨفی اﺯ
ﻧﻮع ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻓﺮﺻﺖ ﻣﺠﺪﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺩﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣتی
اﮔﺮﺑ ﺎﺯﻫم اﻃﺎﻋﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﮐﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻳﻥ
کارﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻧﻬﺎ ﻭ ﻃﻠﺴﻤﻬﺎﻯ
ﺤﻘﺎﺭﺕ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺗﺎ ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺑسلوک الهی ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻨﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
زنده الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﮐﻮﺭﻯ
ﺮﺍ ﭘﺴﻨﺪﻳﺪﻩ ﺩﻧﺒﺎل
آخوندﻫﺎﻯ ﻤﺬﻫبی
ﺒﻬﺮ ﻧﺎﻣﻴﮑﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺑﺠﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫنذ ﺭﻓﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺪﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻨﺠﺪ ﺍﻟﺨﻴﺮ
ﻭ ﻧﺠﺪ ﺍﻟﺸﺮ ﻫﻤﺎﻥ ﻔﻠﺎﺕ
و برجسگی ﺧﻴﺮ ﻭ
ﻧﺠﺪ ﺷﺮّ ﺑﺮﺟﺴﺘگی
ﺨﻴﺮ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ ﺑﺮﺟﺴﺘﮕﻰ
ﻭﻳﺎ ﺷﺮّ ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺭﮔﻮﺩﺍﻟﻬﺎﻯ
ﺰﻳﺮ ﭘﺎﻯ اﻳﻥ ﺒﻠﻨﺪﻯ
ها ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎل سلوک
الهی ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻳﺪ ﺗﺮک ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺠﺰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ الهی
ﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث 1735- ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ196 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﺎ ﺣَﺠَﺐ ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﻠﻤﻪ ﻋﻥ اﻟﻌﺒﺎﺩ
ﻓﻬﻮ ﻣﻮﺿﻮع
عنهم ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻋﻠم ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺑﻨﺪﮔﺎنش ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺪﺍﺩﻩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺮآﻧﻬﺎ
ﻭﺍﺟﺐ ﻧﻤﻴﺸﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻠم ﻮ ﺍﮔﺎهی اﺯ
تجلّیات را ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭ ﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻣﻴﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻋﻠم اﻟﻬﻰ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻠم سلوک
الهی ﻭ ﺍﮔﺎهی
اﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ کامل
الهی اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﻠم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄلق
علوم ﻮ اﺯ ﺗﻤﺎم
هستی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﻘل
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭک ﺸﺒنمی اﺯ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
بی ﭙﺎﻳﺎﻥ علم الهی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻌﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺗﻤﺎم
ﺤﺠﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻟﻬﺎم ﻔﮑﺮﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺑحَقّ
ﻮ حَجّ ﺪﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺎﻧﺪ ﻭﺣتی
کشش ﻭ ﺣﺪّ ﺍﮐثرﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﻋﺒﺎﺩ
جَمع عبد ﻭ ﺑﻨﺪﻩ
ﻭ ﺑﺮﺩﻩ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻮﺑﺪ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺗﺴلیم ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﺎﻣل ﺒﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺨﻠﻮق
ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭلی
عبد ﻭ ﻣطیّع ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻋﺒﺪ
ﺟﺰ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﺎﺭﻯ
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺩﺳﺮ ﻭ سَرکِش
ﻭﻋﺎﺻی اﺳﺖ. (ﻣﻮﺿﻮع
عنهم ) ﺍﺯ ﻋﻬﺪﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺧﺎﺭج اﺳﺖ
ﻭﺩﺭ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺁﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺷﺨﺺ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﺪﻗﺖ ﻧﻔﻬﻤﺪ ﮐﻪ
ﺍﻫﻤﻴﺖ سلوک
الهی ﭽﻘﺪﺭ ﺍﺳﺖ
ﻭﮐﺸﺶ ﻭ ﻋﺸق
لازم ﺮﺍ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻧﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻴک ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮ مُربّی
الهی ﺒﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﻣﻌﺮفی
ﻨﮑﻨﺪ ﻫﺮﮔﺰ ﮐسی
ﺮﺍ ﻣﺴﺌﻮل ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﭼﻮﻥ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻨﮑﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ سلوک
الهیﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤﺴخ
آﻣﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭلی ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
ﺒﻬﺮ ﺩﻳﻥ ﻮﻣﺬﻫبی
که ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻴﻌﻪ ﻫﺎﻯ مُدّعی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﻨﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺷﺮک ﻮ ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭ
ﺭﻭح ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
(ﺣﺠﺎﺏ) ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺎنع
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﺮﺩﻩﺍﻯ
ﺒﺮﻋﻘل ﺪﺭ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﻳﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻮ ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ هر ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﮔﻬﮕﺎﻩ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺍﺗﻔﺎقی
ﻨﻴﺰ ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی همیشه
ﺑﺨﺖ ﺩرَبّ ﺧﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺭ ﻧﻤﻴﮑﻮﺑﺪ.

حدیث
1736- ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ(ﺝ۵ﺹ196 ﺑﺤﺎﺭ)
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ اﻟﻠﻪ ﺍﺣﺘج
علیّ اﻟﻨﺎس ﺑﻤﺎ
ﺁﺗﺎﻫم ﻮ ﻋﺮﻓﻬم
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻗتی
ﺤﺠﺖ ﺑﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺎﺋل
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺗﻤﺎم ﺤﺠﺖ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺷﻨﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺍﻳﻦ (حُجّت) ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﻮ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ حُجّت ﺍﻟﺎﺳﻠﺎم
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﺎ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻮفیق ﺪﺭ ﻣﻘﺼﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺪﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﭘﻴﺮ کامل
الهی ﺑﺠﺎئی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ. (ﻧﺎس ) ﻳﺎ ﻣﺮﺩم
همان ﻨﺎﺳﻴﺎﻥ ﻮ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﮑﺎﺭ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩ که ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺒل
اﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ الهی
ﻮ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
با ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ.
(ﺍَﺗﺎﻫُﻢ) ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺩ ﻭ ﺭﺳﺎﻧﺪ ﻭ
(ﻋَﺮَّﻓﻬﻢ) ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﺪ ﻭﻣﻌﺮف
ی ﻮ ﺍﺷﻨﺎئی ﺒﭽﺸم
ﺪﺍﺩ ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﻭ ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.

حدیث 1737 - ﺍﺯﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ اﺳﺖ
(ﺝ۵ﺹ197
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻬج
اﻟﺒﻠﺎﻏﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
عَرَﻓﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ ﺑﻔﺴخ
اﻟﻌﺰﺍﺋم ﻮ ﺣلّ
العقود ﻣﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎلی ﺮﺍ ﺍﺯ ﻃﺮﻳق
ﻔﺴخ عزﻳﻤﺖ
های ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ گرﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﻭ ﻳﺎ ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ
ﺟﺪّﻯ ﺨﻮﺩ ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ.
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻋﻘلی ﻤﻘﺪﻣﺎتی
علم اﻟﻴﻘﻴﻥ اﺳﺖ
ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺟﺬﺑﻪ ﻭ
ﻋﺸق اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻮﻗتی ﭽﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺍﻥ بیم ﻮ ﻧﮕﺮﺍنی
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺟﺰ ﺑﺪﻭﻥ
عشق ﻔﻬﻤﻴﺪﻥ ﺼﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺣﻘﻴﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﻭﻯ ﻨﻔﺮﺕ
ﻭ ﺗﺮس ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ ﺍﻥ
نیز ﻨﻴﺴﺘﻴﻢ. ﻭ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﻤﺨﺎﻟﻒ ﻭﺣتی
ﺸﻨﺎﺧتی کاﻣﻠﺎ
ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ ﻣﺤل ﻨﻔﺮﺕ
ﻭ ﭼﺸم ﺘﻨگی ﻮ ﺑﺪ
ﺑﻴنی ﺪﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻮﮊﻩ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻔﺮﺕ
ﻗﺎﺑل ﺸﻨﺎﺧتی ﻤﻔﻴﺪ
ﻭ ﻣثبت ﻭ باﻭﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. (ﻓﺴﺦ)
ﺑﺎﻃل ﺸﺪﻥ ﻮ ﺍﺯ
ﺑﻴﻥ ﺮﻓﺘﻦ (عَزّﺍﻳﻢ)
ﺷﺨﺺ عَزّﻳﻤﺘﻬﺎ
ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ ﻣﻮٴکّد
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
باز ﻨﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮐﺮﺩ ﻧﺸﺪ.
ﻣثل اﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
کسی ﻤﺎنع ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
(عَزّم ﻮ جزﻡ) ﻫﺮ
ﺷﺨﺺ ﺑﺮﺍﻯ کاﺭﻯ
ﺍﻧﺠﺎم آﻥ ﺒﻬﺮ
ﻗﻴﻤﺖ ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻫﻤﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﺩﻗﺖ
ﻭ ﺗﺎﻣﻴﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮔﺎهی ﻮ ﺍﮐثرﺍ ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ ﻭﺗﺤﻘق
ﺪﻫﺪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻮفق ﺸﻮﺩ. ﻭ ﺣتی
اﺯ ﺍﻣﻮﺭﻯ که ﺳﺨﺖ
ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺎﺯ ﺑﺪﺍﻥ گرﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻥ اﻣﻮﺭ
ﻣﻤﮑﻥ ﻮﺳﻬل اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻗﺎﺑل ﺘﺤﻘﻖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺤﺎل ﻮﻏﻴﺮﻣﻤﮑﻥ
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﻧﻈﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﺒل ﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻋﻤلی ﻨﻴﺴﺖ. (ﺣَﻞّ)
ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻥ گرﻩ ﻭ
ﻣﺸﮑل ﻮ ﺍﻧﺤﻠﺎل
ﻮ ﺫﻭﺏ ﻭ ﺯﻭﺍل ﻴک
ﻤﺴﺎﻟﻪ ﻭ ﻣﺸﮑﻞ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم اﻳﻥ ﻤﺸﮑل
همه ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺩﻗﺖ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ. ﻭلی
گاهی ﻮ ﺍﮐثرﺍ ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﺗﻠﺎﺷﻬﺎ
بی اثرﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ ﻭﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺧﻨثی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
(ﻋﻘﻮﺩ) جَمع
عقد ﻭ ﻣﻨﻌﻘﺪ ﮐﺮﺩﻥ
ﺪﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﺗﺼﻤﻴم
ﺠﺪّﻯ ﻮ ﺳﺮﺳﺨﺎﺗﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺼﻤﻴم ﻤﻮٴکد
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩﺍﻯ
ﺭﺍسخ ﺪﺍﺷﺘﻦ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﮐﺎﺭﻯ اﺳﺖ.ﻫﺮ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻧﻴّﺖ ﻭ مَشیّت
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﻫﺮ ﻣﺸﮑﻠﻰ
ﮐﻪ ﮔﺎهی اﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎم
آن ﻨﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭﺗﻨﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐمک ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم
آن ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺗﺤﻘق ﺒﮕﻴﺮﺩ
ﻗﻠﺒﺎ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺧﺪﺍﺋﻴﮑﻪ ﺑﻪ ﺍﻭ
ﮐﻤﺘﺮ ﻳﻘﻴﻥ ﺪﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﻳﺎﺭﻯ ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ گفتار ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی هستند ﮐﻪ
ﮔﺎهی ﻨﺠﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺨﺖ ﻭﻏﻴﺮ ﻣﻤﮑﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
صلاح ﺣﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺎ
شایستگی ﺍﻗﺪﺍم
غاﻓﻠﮕﻴﺮﺍﻧﻪ الهی
ﻮ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎلک اﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺭﻭٴﻴﺎئی ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻣﺎ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
عَزّم ﺮﺍسخ
کرﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻃﻮﺭﻯ
عمل کنند ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ مراتب الهی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی ﺒﻬﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﺮﺳﺨﺎﺗﻪ
ﻭﺣتی ﺼﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ کسب ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﻣﻮفق
ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. عَزّﻡ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺼﺮّﺍﻧﻪ
ﻭﺑﺎ ﻳﻘﻴﻥ ﻮ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺣﺮﮐﺖ ﺟﺴﻤﻰ ﻭﻳﺎ
ﺣﺮﮐﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻄﺎﻟﺐ سلوک
الهی ﮐﺴﺐ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣلی
الهی ﻀﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ اﻗﺪﺍمی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻤک ﻜﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻌﻠﻢ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻨﻴﻢ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
آخوندﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻋﻤﺮ ﻭ ﺗﻠﺎﺵ
ﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍﺧﻨثی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﻋﺮﻓﺖُ)
ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ ﭼﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻘﻴﺪﻩﺍﻯ ﺪﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭﻳﺎ ﺍﺷﻨﺎﺋﻰ ﺑﭽﺸم
ﭽﻮﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ
ﺷﻨﺎﺧتی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺭﻭٴﻴﺎﺋﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻨﺰﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﻭ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳق ﭽﺸم ﺸﺨﺺ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﺍﻳﻥ
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻳک ﻨﺴﺨﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺑﺮﺍﻯ همیشه
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﭽﺸم ﺘﻦ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺪﺕ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﻣﺎﻧﺪنی اﺳﺖ.

حدیث
1738 – بتفسیر از
گفته مولا
ادامه میدهیم (ج؟ص؟؟
) ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ الهی
ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻋﺎﻗلتر ﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
اﺣﻮﺍلی ﻮ ﮐﺸﺶ
ﻭ ﻋﻠﺎﻗﻪ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﺋﻰ
ﻭ ﺑﺎﺯ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
کلامی ﻮ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﻮﺍع
ﻤﺨﺘﻠفی اﺯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. آﻣﻮﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﻧﻤﺎ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﮔﺸﺎﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﻄﺎﻟﺐ
ﮐﻪ ﻭلی ﺒﻴﺨﺒﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭﻋﻘلی
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﺩﺍﺩﻥ ﺪﺍﻧﺎئی
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮفع ﺠﻬل اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮعی
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺩﺍﻧﺎئی ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻣﻮﺯﺵ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻨﺎم ﺮﺍﻫﻨﻤﺎئی
ﻮ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺟﺰ ﮔﻤﺮﺍهی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻫم ﺤﻴﺎﺗﻰ
ﭼﻮﻥ ﺘﮑﺎﻣل ﻮﺳﻠﺎﻣﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺮﻭح ﻮ ﺫﻫﻥ
ﻮﺟﺴﻢ. ﺍﻧﭽﻪ ﻭﺍﺟﺐﺗﺮ
ﻭ ﻓﻮﺭﻯ ﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺩﻭم ﻮ ﻏﻴﺮ
ﻓﻮﺭﻯ ﺑﺎﺯ ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﺑﻤﻌنی ﺠﺎﻣﺎﻧﺪگی
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺪﺍﻳتی
اﻧﺠﺎم گرﻓﺘﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ
ﺪﺍﻧﺎئی ﺒﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻣﻮﺯش
ﻓﻨﻮﻥ ﻘﻤﺎﺭ ﻭ ﮐﺸﺘﻥ
ﻮ ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎتی
ﻮ ﺟﺎﺴﻮسی ﻮ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﻬﺪﺍﺷتی
ﻮ ﺭﻭﺣی ﻮﻳﺎ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺍﻣﻮﺭﻯ که ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ سلوک
الهی که ﺟﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺘﻌﻠﻴم ﺪﺍﻧﺸﮕﺎهی
ﺒﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی
ﺰﻳﺮ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺪﺭﻣﻘﺎم
ﺮﻭﺣی ﺠﺰ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﮐﺮﺩﻥ اﺯ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻭ ﺿﺮﻭﺭﻳﺎﺕ ﻭ ﺗﻮﺟﻪ
ﺩﺍﺩﻥ ﺒﻤﺴﺎﺋل
غیر ﻣﻬم ﻮ ﻭﻗﺖ
ﮐﺸﺘن ﻭﮔﻨﺎﻩ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﮔﻤﺮﺍهی
اﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
هدﺍﻳﺖ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣثبت ﻭﺧﻮﺏ ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﻮﺭﮐم اﻫﻤﻴﺖ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﻳﺎ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی
ﻮ ﻋﻘﺐ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
ﺍﺯ ﭘﻴﺸﺮﻭﺍﻥ ﻭﻳﺎ
ﻋﻘﺐ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ ﻮ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺘﻥ اﺳﺖ. ﺣتی
اﮔﺮ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻓﻌﻠﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﺒﻨﻈﺮ
ﻧﺮﺳﺪ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﻋﻘﺐ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
اﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﻋﻘﺐ ﺭﻓﺘﻥ
هم ﻨﺒﺎﺷﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻫُﺪﺍ ﺟﻮئی ﺪﺭسلوک
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺮﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻭ ﻓﻮﺭﻯ
ﺗﺮﻳﻥ کاری ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺯﻭﺩ ﺗﺮ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩ. ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻧﺘﻮﺍﻥ
اﻧﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ
ﻭﻳﺎ ﺳﺨﺖﺗﺮ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺑﮑلی ﻤﺤﺎل
و فراموش گرﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﺍنع اﻧﺪکی
ﺪﺭ ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺣﺎﺻل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭلی ﺒﻌﺪﻫﺎ ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺗﻥ ﻮ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻀﻌﻴﻒﺗﺮ
ﻭﻓﺎﺳﺪ ﺗﺮ ﺷﺪﻧﺪ
ﮐﻤﺘﺮ ﻗﺎﺩﺭﻧﺪ
ﺣتی اﻧﺪکی اﺯ
شرایط ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی
ﻮ ﺳﭙس ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﺪﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺯﻧﻈﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌلی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺒﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﻥﺎ
اﺍﻣﻮﺭ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎ ﻭ ﺑﻮﻟﻬﻮﺳﻴﻬﺎﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﺗﺒﺪﻳل
ﻮ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﻥ ﺒﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﻳﻨﺪﻩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻳﺎبی ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺧﺮ
رَبّ ﺍﻟﻨوع ﺒﺸﺮﻯ
ﺠﺒﺮﺋﻴل ﻴﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
هدﺍﻳﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫُﺪﺍ ﻳﺎ ﺧُﺪﺍ
ﻳﺎ تجلّی الهی
ﺠﺴﺘﻦ ﻋﻠﺎمتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺤﻘق ﺘﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺭﺭوان ﻭ ﺫﻫﻥ
و اخلاق اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫُﺪﺍ
ﻳﺎ ﺧﺪﺍ ﻳﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺟﺴﺘﻥ ﻴﺎ (ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﻗﻌﻰ) و
رسیدن بیهوه و
ﻫﻤﺎﻥ ﻴﺎﻓﺘﻥ
مراتی الهی در
ﺮﻭٴﻴﺎی ﺸﻬﻮﺩی
بخصوص تجلّی
اخر لقای مقام
الهی سالک الهی
یا همان آخرین
واجب الهی کسب
این همانی
صفات و اخلاق
و اندیشه های ﻘﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ و ﻣﻴﺴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ.
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ هفتم
عرش رَبّ
العرش رحمان
در ولایت محمدی
که ﺳﻤﺒﻮل و خلاصه
آﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ هدﺍﻳﺖ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺖ
ﻫﺪﺍﻯ ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺒﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
علیّ در هر
زمان اﺳﺖ. ﺩﻳﮕﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ ﺍﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﺻل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻭل هُدا ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
الهی ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮالهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺒل اﺯ ﺍﻥ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
اﺯ ﺭﺍﻩ احوال سلوک
الهی ﻭ ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴم ﺒﮑﺎﻣلی
اﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻳﺎ ﮐﺸﺶ ﻭﺍﺣﻮﺍلی
لازم ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺼﺪﻳق
ﻮ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﭙﻴﺮمعرفی
شده خداوند ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭ ﻫﺎﻯ
اﻭ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ هدﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻗﺒل اﺯ ﻫﺪﺍﻳﺖﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻧﺪک عباﺩتی
با ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻀﻮ الهی
ﻤﺠﺴّم ﺪﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﻣﻠﻤﻮس
ﺍﺳﺖ ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﻮ ﺑﺮﺗﺮ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺩفع ﺸﺮک ﻮ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
الهی ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﻋﻠﻤﻰ ﻭﮐﻠﺎمی
از ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﮐﻤک ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺩﺭ ﻗﺒﻮل ﻮ ﻃﻠﺐ
سلوک الهی ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ الهی ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻔﺎﺳﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ آخوندﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
الهی ﺪﺭﺳﺖ ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺩﻳنی ﺒﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺍﻧﻨﺪ. ﻫﺮ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﻮ ﻓﮑﺮﻯ ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺴﺘﻠﺰم
اﻧﺠﺎم اﻋﻤﺎل ﺒﻌﺪﻯ
اﺯﻃﺮﻑ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم
هدﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عملی ﺨﻮﺩ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺣﮑﻤﺖ ﻧﻈﺮﻯ ﺪﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻄ
اﻥ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯعملی
ﻭﺣتی ﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻈﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴﺖ
ﻧﻮعی ﻮﻋﻘلی ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﮕﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ ﻳﺎ
ﻫﻤﻴﻥ سلوک
الهی ﻭﺍﻧﺠﺎم
اﺳﺮاء ﻮ ﻣﻌﺮﺍج
ﺮﻭﺡ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺮﻭٴﻴئی اﺳﺖ. ﺗﺎﻋﺎﻗﺒﺖ
ﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﻭ بی
ﭙﺎﻳﺎﻥ عقلی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ حَقّ اﻟﻴﻘﻴﻥ
اﺯ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻴﻬﺎ
ﻭ ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎ ﻭ ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
هنوﺯ ﺑﻌﻴﻥ اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ ﻣﻴﺮﺍثهاﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی هنوز ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻋﻘلی ﻮحَقّ اﻟﻴﻘﻴنی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ (ﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻦ) ﺍغاﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻬﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ الهی ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ ﺧُﺬﻟﺎﻥ
ﻮ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی ﺪﺭ
ﻧﻮﻉ ﺿﻠﺎﻟﺖ ﻭ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﻭﺣتی ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﻮ ﺭﻭحی ﻮ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ قُرآن ﺒﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺿﻠﺎﻟﺖ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻣﻴﻨﺎﻣﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﻀﻠﺎﻟﺖ
خداوند ﺑﺨﻴﺮو
عاقبت نجات پس
از هر کارما
یا مجازاتی ﺍﺳﺖ
ﻳﻌنی ﺠﺎﻣﺎﻧﺪگی
ﻮ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﻭﻧﻪ
ﮔﻤﺮﺍهی ﻮ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ اﻧﺴﺎنی ﻤﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﻧﻘﺪﺭ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﻇﺎﻫﺮ
ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻋﻰ ﻭﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺪﺭ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﺠﻬﺎﻧﻰ
ﻓﺮﺻﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻴک ﺮﻭح ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﺸﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
شاید ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻳﻬﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣلی ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺒﺎﺯ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒیعی ﺪﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍع ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﻬﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک الهی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻳﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻧﻬﺎئی
ﺸﻬﻮﺩﻯ مُیسّر
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺎﺯ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ. ﺍﮔﺮ
مُدّعی ﺳﻠﻮک ﻮ
ﻣﺘﻌﻬﺪ ﮔﺮﺩﺩ ﻭﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎنی عاﻣل ﻮﻋﺎﻗل
ﻮﻋﺎﻟم ﻮﻋﺎﺷق
ﺒﺤﻘﺎﻳق اﻟﻬﻰ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺩﺭﭘﻴﺮ
الهی ﺪﺭﺑﻴﺎﺑﺪ.

حدیث 1739 - ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ197 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
عرﻓﺖ ﺍﻟﻠﻪ ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ
ﺑﻔﺴخ اﻟﻌﺰﺍﺋم
ﻮ ﺣﻠلّ اﻟﻌﻘﻮﺩ
ﻣﻥ ﺨﺪﺍﻯ ﺴﺒﺤﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﻃﺮﻳق ﻔﺴخ
عزﻳﻤﺘﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻭﺣلّ ﺘﺼﻤﻴﻤﺎﺕ
ﻗطعی ﺨﻮﺩ ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ.
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻧﻈﺮﻯ
اﻭﻟﻴﻪ ﻋلم اﻟﻴﻘﻴﻨﻰ
ﻗﺒل اﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ عین
الیقینی ﻮ ﺷﻨﺎﺧﺖ
الهامی ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﻮ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻭﻫﺮ ﺳﺎﻟک ﻮ ﻃﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻭﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ ﺗﺼﻤﻴم
گرﻓﺖ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺟﺰﻣﻰ ﻭ ﺣﺰمی
اﻧﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺗﺤﻘق ﻨﻴﺎﻓﺖ ﻭ
ﻋﻤلی ﻨﮕﺮﺩﻳﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﻋﻘﺪ ﻧﻴﺖ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم
کاﺭﻯ ﺪﺍﺷﺖ ﺑﺎﺯ
ﺑﺠﺎئی ﻨﺮﺳﻴﺪ.
ﻋﺰﺍﺋم ﺠمع
عزم ﻮ ﻋﺰﻳﻤﺖ ﻳﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻗﺎﻃﻊ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم کاﺭﻯ اﺳﺖ.
ﻭ (ﻓﺴﺦ) ﻣﺘﻠﺎشی
ﺸﺪﻥ ﻮﺑﺠﺎئی ﻨﺮﺳﻴﺪﻥ
ﻬﺮ ﻋﺰﻳﻤﺖ ﻭ ﺗﺼﻤﻴمی
ﻘﺎطع ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺣّﻞ) ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻥ
گروه ﻭ ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻥ
اﺯ ﮐﻨﺘﺮل ﻮ ﺍﺯﺍﺩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺗﻌﻬﺪ ﻭ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻋﻘﻮﺩ)
جَمع عقد ﻭ ﮔِﺮﻩ
زدن ﻭ ﺗﺼﻤﻴم ﻮ
ﻗﻮﻝ ﻭ ﺗﻌﻬﺪ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺍﻣﻴﺰ ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮﮔﻮنه
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻮ ﺗﻌﻬﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
و ﺍﻥ ﺘﻌﻬﺪﺍﺕ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ نمی
نمایند . ﺣتی اﮔﺮ
ﺗﻌﻬﺪﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺪﻳنی ﻮ ﻣﺬﻫبی ﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻟﺰﻭم ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺎﺧﺪﺍ ﻭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی ﺪﺳﺖ
ﺍﺯﺍ ﻧﻬﺎ ﺑﺮ
نمی ﺪﺍﺭﺩ. (ﻋﻘﺪﻩ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ) ﻭ ﻳﺎ ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ
ﻗﺎطع ﺬﻫنی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺣﻘﺎﻳق اﺯﻧﻈﺮ
ﺷﺨﺺ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺗﻤﺎم اﻳﻥ
اﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍﺳخ هم ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻣﻨﺤﻞ ﻣیشوند
ﻭ ﺳﺴﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
عقاید ﻨﻈﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﻏﻴبی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻭﻧﺎ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑسلوک
الهی ﻮ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻩ ﺭﻭﻯ ﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
عقلی غیبی الهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
اﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺨﻮﺩ ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ
ﺍﻭﺿﺎﻋﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻨﮑﺮ
ﺑﺎﻋث ﮐﺴﺐ ﺣﻘﺎﻳق
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻟﻬﺎمی
ﻮ ﺣق اﻟﻴﻘﻴنی ﺧﺎﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺪﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﻘﻴﻪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
علمی ﻮ ﻓﻠﺴفی ﻮ
ﻏﻴﺮﻩ ﺣتی اﮔﺮ
ﺷﻨﺎﺧتی ﺪﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔی
ﻤﻮﻗﺖ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
همه ﺍﻳﻥ ﺸﻨﺎﺧﺘﻬﺎ
ﭘس مکرر ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻴﻥ اﻟﻴﻘﻴنی ﻮﺣق
اﻟﻴﻘﻴﻨﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻔﻴﺪﺗﺮ ﻭﻳﻘﻴنی
ﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

حدیث
1739 مکرر اﺯ ﺍﻣﺎ ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ197 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ اﻳﻪ ﻗﺮﺍﻧﻰ:
ﻗل أﺭﺃﻳﺘم اﻥ ﺃﺧﺬ
ﺍﻟﻠﻪ ﺳﻤﻌﮑم ﻮ
ﺃﺑﺼﺎﺭﮐم ﻮ ﺧﺘم
علیّ ﻘﻠﻮﺑﮑم ﺒﮕﻮ
ﻓﮑﺮ ﺍﻳﻥ ﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻮﺷﻬﺎ ﻭﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺸﻤﺎ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ
ﺑﺮﺩﻟﻬﺎﻯ ﺸﻤﺎ
ﻣﻬﺮ ﺯﺩ ﻭ ﺩﺭﺑﺴﺘﻪ
ﻧﻤﻮﺩ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﭼﻪ
ﺣﺎلی ﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﻳﻪ ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ:
ﺃﺧﺬ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻨﮑم اﻟﻬُﺪﻯ ﻣَﻥ
اﻟﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﺄﺗﻴﮑم ﺒﻪ ﻳﻌنی ﻔﮑﺮ
ﺍﻳﻥ ﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ (ﻫﺪﺍﻳﺖ)
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺪﺍم ﺁﻟﻬﻯ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
غیر از الله
آنها را ﺑﺸﻤﺎ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻮﺵ
ﻭ ﭼﺸم ﺪﻝ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ
ﮐﻪ کور ﺩل ﻣﻴﺸﺪﻳﺪ
ﻭ ﻓﻬم ﻮﻋﻘل ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﺩﻳﺪ.
ﭼﻪ ﮐسی عقلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑﺮ ﺯﻧﺪگی
عاﺩﻯ ﺒﺎﻳﻨﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺩل ﻮ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﺟﺴم
ﻮ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﺍﺩﺍﺭﻩ
الهی اﺳﺖ. ﭼﻮﻥ ﺑﻨﺪ
ﻋﺮﻭﺳک ﺨﻴﻤﻪ ﺷﺐ
ﺑﺎﺯﻯ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻥ اﻧﮕﺸﺘﺎﻥ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
عرﻭﺳﮑﻬﺎﻯ ﻤُﺮﺩﻩ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﻭﻣﻴﺸﻨﻮﺩ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭﻣﺎﺭﺍ
می ﺒﻴﻨﺎﻧﻨﺪ و
ﻣﻴﺸﻨﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭﺑﺤﺮﮐﺖ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭﻓﮑﺮ ﻭﺣﺎل
ﺒﻤﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭘس
ﻋﻤل اﻧﺴﺎﻥ که ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻤﺎمی اﻋﻤﺎل ﺤﻴﺎتی
ﺠﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﻮ ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ (ﻫﺪﻯ
ﻮ ﻫﺪﺍﻳﺖ)الهی ﺪﺭ
ﻋﻘﻞ ﺩﺭﻳک ﻮﺣﺪﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
عباﺩﺕ ﺁﻥ هم ﺮﺍﻩ
ﺗﻮﺳل ﻮ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭ ﺩفع ﺸﺮک آن ﺑﮑﻨﺪ.
ﻫﺮﮐسی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺮ ﻟﺎﺯﻣﻪ ﻣﻬم
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺣق ﻤﻄﻠﺐ ﻭ ﺣق ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﺪﺍﺩ ﺍﺯ ﺍﻭ ﭘس
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﭘس ﻧﮕﻴﺮﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺒﺴﺎﻟک
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ. (ﺍﻟﻪ) ﻫﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ (ﺗﺄﻟّﻪ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ) ﻭﺗﻮﺳﻞ
ﻭﺗﻮﺳﻄ عباﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺴﻨگی
ﻮ ﻳﺎ ﺣتی ﻨﻔس ﻓﺎﺳﺪ
ﻭ ﺍﻟﻮﺩﻩ ﻋﻘﺪﻩ
ﺩﺍﺭ ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﻟﻪ
ﺧﻮبی ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﭼﻪﺭﺳﺪ ﺑﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ نَفس ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ
آخوندﻫﺎ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻟﻪ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
و آیتی الهی
برای ﺗﺄﻟّﻪ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭلی اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺒﺤق الهی آﻧﻬم
ﺒﺎ ﻣﻌﺮفی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻭﺭﻩﺍﻯ
کوﺗﺎﻩ ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺩفع ﺸﺮﻙ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳل
اﻭﻧﻘﻄﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺘﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ آخر
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺎﺋم ﺨﺪﺍئی
هست ﻭ ﺍﻟﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
الهی اﺳﺖ. ﻭلی
هنوﺯ ﺧﺪﺍﻭند ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺪﻭﺭﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع فوق
بشری ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺒﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﺍﻟﻪ ﺑﺮﺗﺮ
از قائم در رب
رحمان ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ
ﺗﺎﺍﻧﻬﺎﺭﺍ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
اﻟﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭلی
اﻟﻠﻪ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﺎﺭﮐﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﻛﻪ ﺑﺂﺳﺎنی ﻮ ﻓﻮﺭﻯ
ﺪﻭﭼﺎﺭ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ هدﺍﻯ الهی
ﻮ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺣتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺎﺩق
ﻮلی ﺘﻨﺒل ﻮ ﻣﻘﺘﺼﺪ
ﻭ ﮐم کاﺭ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﺤﺮﻭم اﺯﻧﺘﺎﻳج
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺸق ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻋﺸق ﻮﺍقعی
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
الهی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
(ﻫﺪﻯ ﻴﺎ ﺧﺪﺍ) ﻫﺮ
ﺍﻟﻪ ﻭ رَبّ ﻭ ﻣرَبّی
ﻮ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
کامل الهی ﺍﻭﻟﻴﻥ
هُدای ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﺳﻤﺒﻮل ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺪﺍئی ﺒﺮﺗﺮ ﻭ
ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣتی
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻫﺪﺍﻯ اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟک ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺪﺍ ﻭﺣتی
ﺮﺏّ ﻣرَبّی ﻮ ﺧﺪﺍ
ﻳﺎ ﺍﻟﻪ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻗﻠﺐ) ﺩل
گوﺷتی ﺪﺭ ﺳﻴﻨﻪ
ﻣﺮﮐﺰ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻭﻃپس ﻭ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻫﻴﺠﺎﻥ ﺠﺴمی اﺳﺖ.
ﻭلی ﺬﻫﻥ ﻮ ﻋﻘل
ﺨﻮﺩ ﻗﻠﺒﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﻮﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺟﺎﻯ
اﻧﻘﻠﺎﺏ ﻋﻘﻴﺪتی
ﻮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺫﻫنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭﻗﺪﻳم
ﺘﻔﮑﺮ ﻭﺣﻴﺎﺕ ﺭﺍ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ ﺩل ﺴﻴﻨﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی
اﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺎ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩﺍﻯ
هم ﺪﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺍﻥ ﻮ ژنتیک ﺭﻭحی
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺮﮐﺰ ﺗﻤﺎم
اﻋﻤﺎل ﺤﻴﺎتی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﻠم ﺮﻭﺍﻥ
ﺸﻨﺎسی ﻮ ﻣﻌﺘﺮﻑ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺭﻭﺍﻥ
که نا خودآگاه
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻭﻣﺎ
ﺑﺎﺯ ﻋﻤﻴق ﺘﺮ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺮﺍ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
و اصلی الهی ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﮐﻪ ﻗﺴﻤﺖ ﺍﺻلی
ﻮﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣﺎﮐم ﺒﺮﺟﺴم
ﻮ ﻗﻠﺐ ﻭ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻨﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻘﺴﻤﺖ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺍ ﻗﺮﺍﻥ (ﻓﻮآﺩ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﺤﻞ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺻلی ﻮ ﺍﺯلی ﻮ
ﺍﺑﺪﻯ ﻮﻫﻤﻴﺸگی
ﻮﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ
ﻭ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻴﻬﺎﻯ
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻮﻧﻮعی
ﻮ ﻳﺎ ﻣﻘﺎم الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻥ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭﺍﻳﻥ ﮋﻧﺘﻴﻜﺮﻭﺣﻰ
ﻭﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﻮﻳﮋﻩ ﻣﺮﺍﺗﺐﻫﺪﺍﻯ
الهی ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭ ﻣﻨﻘﻠﺐ ﻭ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﺑﻄﻮﺭﻯ
که ﻣﺎﻫﻴﺖ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺮﻭح
اﻧﺴﺎﻥ ﺘﺒﺪﻳل
ﺒﻤﺎﻫﻴتی اﺯ ﻧﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺣتی
اﮔﺮ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺪتی ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. (ﻳﺄﺗﻴﮑﻢ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ می
آﻳﺪ ﻭ ﺍﺗﻴﺎﻥ
اﻣﺮﻯ ﺩﺍﺩﻥ ﭽﻴﺰﻯ
اﺯ ﻣﺎ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﭽﻴﺰﻯ ﺒﻤﺎ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ اﻧﺴﺎﻥ که
ﺯﮐﺎتی ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻧﻴﺰﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺮﻭٴﻴﺎﺋﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
الهی ﻮﻋﻠم لَدُنّی
ﻭ ﺍﺻﻮل عقل
کلّی ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮع
ﻮ ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ
ﻣﺪﺍﻭم ﻮ ﺭﻭﺯ ﻣﺮﻩ
ﻭﺗﺎﺯﻩ ﺑﺘﺎﺯﻩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

حدیث
1740- دﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ197 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻣﻌنی
کلاﻡ الهی ﻮﻧﻘﻠّﺐ
ﺃﻓﺌﺪﺗﻬم ﻮ ﺃﺑﺼﺎﺭﻫم
اﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎ ﺩﻟﻬﺎ
ﻭ ﭼﺸﻤﺎﻥ آﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ ﻮ ﻣﻨﻘﻠﺐ
ﻣﻴﮑﻨﻴم ﺒﺎﻳﻥ
ﻤﻌنی اﺳﺖ ﻮﻧﻨﮑّس
ﻗﻠﻮﺑﻬﻢ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺃﺳﻔﻠﻬم ﻘﻠﻮﺑﻬم
ﺃﻋﻠﺎﻫﺎ ﻭﻧﻌمی
ﺃﺑﺼﺎﺭﻫﻢ ﻓﻠﺎ
ﻳﺒﺼﺮﻭﻥ اﻟﻬُﺪﻯ
ﮐﻪ ﺩﻟﻬﺎی
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ
ﻮﻣﻌﮑﻮس ﻭ ﻣﻨﮑﻮس
ﻭ ﺳﺮﺍﺯﻳﺮ ﻣﻴﮑﻨﻢ.
ﻭ یا ﺍﻧﮑﺎﺭ می
ﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﭘﺎﺋﻴﻥ ﺪﻟﻬﺎﻯ
اﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﻟﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﭼﺸﻤﺎﻥ اﻧﻬﺎ
رﺍ ﮐﻮﺭ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﺪﺍﻯ
الهی ﻮ ﺍﻧﻮﺍﺭﺍﻭﺭﺍﺑﺒﻴﻨﺪ.ﺩﻟﻬﺎ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ ﭼﺸﻤﻬﺎ
ﻭﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ ﻭﻳﺎ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭحی اﻧﻬﺎ
ﭼﻨﺎﻥ گرﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺑﻌﮑس ﺳﺎﺑق ﺨﻮﺩ
ﻣﻰ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﻫﺪﺍﻳﺖﻋﻘلی
اﻟﻬﻰ ﻭ ﻫﺮ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ کامل
الهی ﺮﺍ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻫم
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭ ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺒﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻔﻬﻤﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫند
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺗﺮﻯ اﺯ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ الهی ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺒﺎ ﺿﻌﻒ ﻋﻘل ﻤﺪﺍﻭﻡ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ ﭼﻮﻥ ﺒﻤﻴﺮﻧﺪ
ﺑﺠﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﻮ ﻋﻘلی ﻮ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﻧﻌﻤﻰ) ﮐﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﻋﻤﺎ ﻧﺪﻳﺪﻥ
ﻮﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﻥﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻔﻬﻤﻴﺪﻥ
اﺯ ﺩﻳﺪﻥ ﺣتی اﮔﺮ
ﭼﺸم نیز ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی سرﮔﺮمی
های ﺩﻧﻴﺎ باعث
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻮﺳّل
ﻮ ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻮﺟﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰﻭ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻬﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
سلوک الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺣتی اﮔﺮ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻣﺬﻫبی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺩﻧﺒﺎل
آخوندﻫﺎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
ﺟﺰ ﮐﻮﺭﻯ ﺪل ﻮ ﻋﻘل
ﻮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺣتی ﺒﺎ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ هستی کرﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺳﺖ
ﺧﺎلی ﻤﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﺎﺩﺍﺷﺘﻥ
ﭽﺸم ﻮﻋﻘل ﻤﺎﺩﻯ
ﺩﺭﻫﺮ ﺩﻳﺪﻥ ﺠﺰ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻫﺎﻯ ﺒﺎﻃل
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺣتی اﮔﺮ ﺣﻘﺎﻧﻴﺖ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ الهی ﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻮﻥ اﺩﺍﻣﻪ
سلوک الهی ﻮ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

حدیث 1741 - ﺑﺎﺯﺩﺭﺣﺪﻳثی
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ197 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻣﻌنی
اﻳﻪ ﻗﺮﺍنی ﻠﻬم
ﻘﻠﻮﺏ ﻟﺎ ﻳﻔﻘﻬﻮﻥ
ﻠﻬﺎ ﺁﻧﺎﻥ ﺪل ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﻓﻬم ﻮ
ﺍﺩﺭﺍکی ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﻳﺪ ﻋﻘلی
ﻴﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻋﻘلی
اﺯ ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﺑﺎﻳﻥ ﻤﻌنی اﺳﺖ
ﮐﻪ: ﻄبع
اﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻬﺎ ﻓﻠﺎ
ﺗﻌﻘﻞ ﻭ ﻟﻬم اﻋﻴﻥ
علیّها ﻏﻄاء
عن اﻟﻬﺪﻯ لا ﻳﺒﺼﺮﻭﻥ
ﺑﻬﺎ ﻭ ﻟﻬم ﺁﺫﺍﻥ
لا ﻳﺴﻤﻌﻮﻥ ﺒﻬﺎﺟﻌل
فی ﺁﺫﺍﻧﻬم ﻮ ﻗﺮﺍ
ﻓﻠم ﻴﺴﻤﻌﻮﺍ ﺍﻟﻬﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ اﻧﻬﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﺨﺘم ﻮ ﻣﻬﺮ
ﮐﻮﺭﻯ ﺰﺩﻩ ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ ﻫﺮتعقّلی
ﺮﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺣتی
ﭽﺸﻤﺎﻥ اﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﭙﻮﺷﺸﻬﺎ ﻭ ﺳﺮﭘﻮﺷﻬﺎئی
اﺳﺖﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﺪﺍﻯ الهی ﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
(ﻧﻪ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﻭ ﻧﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻧﻪ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
عقلی ﻮﻟﺪنّی
اﻟﻬﻰ. ﺯﻳﺮﺍ ﭼﺸم
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﺼﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺼﻴﺮﺕ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺷﻨﻮﺍئی اﺯ
ﮔﻮﺵ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭلی
ﺸﻨﻮﺍئی عقلیﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺸﻨﻮﺍئی
در ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﻗﺒﻮل
ﻮ ﺗﺼﺪﻳﻖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﭼﺸﻤﺎﻥ
اﻧﻬﺎ ﭘﺮﺩﻩﺍﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﮔﻮﺵ
ﺍﻧﺎﻥ ﭙﻨﺒﻪ ﻭ ﻣﺎنعی
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
شده ﺗﺎ ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﮐﻠﺎم ﺒﺸﻨﻮﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﻫﺪﺍﻳت
ﺮﺍ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﺼﻴﺮﺕ
ﻭ ﺗﺒﺼّﺮ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎﻋﻘلی ﻨﻤﺎﻳﺪ.
(ﻏﻄاء عن اﻟﻬﺪﻯ)
ﭘﺮﺩﻩﺍﻯ ﻤﺎنع
ﻮ ﺭﺍﺩﻉ ﻭﺿﺪ ﻭ ﭘﻮﺷﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﭼﺸم و ﮔﻮﺵ
ﻭ ﻋﻘل ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻧﺘﻮﺍﻧند ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﻳﺎ ﺑﺸﻨﻮﺩ. (ﻭَﻗﺮ)
ﮐﺮﻯ ﻳﺎ ﭘﻨﺒﻪ ﺩﺭ
ﮔﻮﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﺼﻴﺮﺕ ﺗﻔﮑﺮ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﺒﺼّﺮ ﻭ ﺩﻳﺪﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟک ﺒﭽﺸﻢ ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺗﻔﮑﺮ ﺑﺪل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻫﺪﺍﻯ
ﻋﻘلی ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺷﺨصی
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭ
سلوک الهی ﻭ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟک ﻤﻘﺘﺼﺪ
ﻳﺎ ﻣﻨﺎﻓﻖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
کامل الهی ﺨﻮﺩ
ﺑﻬﺮﻩ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺑﮑلّی ﺒﺪﺳﺖ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻩ ﻭﻳﺎ
پس ﺍﺯ ﮐﺴﺐ ﺍﻧﺮﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺑﮑﻨند
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﻨﺘﺎﻳج ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘلی ﺒﺮﺗﺮ ﻧﺮﺳﺪ.

حدیث
1742 - دﺭحدیث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ197 بحاﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻪ ﻗﺮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺍﻟﺬﻳﻥ کذّﺑﻮﺍ
ﺑﺂﻳﺎﺗﻨﺎ ﺻمّ
ﺒﮑم اﻣﺎ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﭼﻮﻥ کرﺍﻥ ﻮ ﻟﺎﻟﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
آﻳﺎﺕ الهی ﻤﺎ ﺭﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﭼﻪ ﺍﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍنی
ﻮ ﭼﻪ ﺍﻳﺎﺕ الهی
ﺪﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﭼﻪ
ﺩﺭﺁﻳﺖ ﻭ ﻋﻠﺎﺋم
الهی ﺪﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ:
ﻴﻘﻮل
ﺼُمّ عن اﻟﻬﺪﻯ
ﻭ ﺑﮑم لا ﻳﺘﮑﻠّﻤﻮﻥ
ﺒﺨﻴﺮ فی اﻟﻈﻠﻤﺎﺕ
ﻳﻌنی ﻈﻠﻤﺎﺕ ﺍﻟﮑﻔﺮ
ﻣﻥ ﻴﺸاء اﻟﻠﻪ
ﻳﻀﻠﻠﻪ ﻭ ﻣﻥ ﻴﺸاء
ﺠﻌﻠﻪ علیّ ﺼﺮﺍﻃ
ﻤﺴﺘﻘﻴﻢ ﻭ ﻫﻮ ﺭﺩّ
ﻋﻠﻰ ﻗَﺪَﺭیّة
ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺄمّة ﻳﺤﺸﺮﻫم
اﻟﻠﻪ ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
مع اﻟﺼﺎﺋﺒﻴﻥ ﻮ
ﺍﻟﻨﺼﺎﺭﻯ ﻮ ﺍﻟﻤﺠﻮﺵ
ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ ﻮ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺑّﻨﺎ ﻣﺎ ﮐﻨّﺎ
ﻣﺸﺮﮐﻴﻦ ﻳﻘﻮل
اﻟﻠﻪ ﺍﻧﻈﺮ ﮐﻴﻒ
ﮐﺬّﺑﻮﺍ علیّ ﺃﻧﻔﺴﻬﻢ
ﻭ ﺿلّ عغنهم ﻤﺎ
ﮐﺎﻧﻮﺍ ﻳﻔﺘﺮﻭﻥ
ﻗﺎل ﻔﻘﺎل ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﺃﻟﺎ ﺍﻥ ﻠﮑّﻞ
ﺍمّة ﻣﺠﻮﺳﺎ ﻭمجوس
ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺎمّة ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﻴﻘﻮﻟﻮﻥ لا ﻗَﺪَﺭﻭ
ﻳﺰﻋﻤﻮﻥ ﺃﻥ ﺍﻟﻤﺸیّة
ﻭ ﺍﻟﻘﺪﺭة ﺍﻟﻴﻬم
ﻮﻟﻬم ﺍﻧﺎﻥ کَر ﺩﺭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ اﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ (ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﻮ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺮﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ ﻣﮑﺎﻧﻰ)
ﻭﻟﺎل ﺪﺭ ﺯﺑﺎﻥ
اﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻧﻴک
گوئی هستند. ( ﻗﺪﺭﺕ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻣﻔﻴﺪ ﻭﻣثبت
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳنی
ﺒﺎﺷﻨﺪ) ﺑﻄﻮﺭﻯ
که ﺩﺭﻇﻠﻤﺎﺕ ﺗﺎﺭﻳکی
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻇﻠﻤﺎﺕ ﮐﻔﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ( ﺗﺎﺭﻳکی
ﺠﻬﻞ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺗﺎﺭﻳکی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻥ اﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺣﺪ ﺍﻗل
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍثاﺭ ﻇﻠم ﻮﺳﺘﻤﻬﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﻳﺎ ﺟﺒﺮﺍﻥ اﻧﻬﺎ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ. ﻭ
ﮐﻔﺮ ﺟﻬل اﺳﺖ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻋﻘلی
ﻮ ﻋﻤﻠﻰ ﻳﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ که ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﻋﻘل ﺸﻮﺩ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
هرکس ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻭﺿﻠﺎﻟﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ (ﻳﺎﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﮔی
ﻮ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻴﺎﻓﺘﻥ هرﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻠﺎﻣتی ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﻭﻳﺎ ﻧﻴﺎﻓﺘﻦ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻘلی ﺪﺭﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
عبرﺕ ﮔﻴﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺿﻠﺎﻟﺖ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔی
ﻮﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪگی
اﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
الهی ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻳﺪه
اﻧﺪ. ﻣﺸﻴﺖ الهی
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺸﻴّتی
ﺨﻴﺮ ﻭ ﻣثبت ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺸﻴتی
ﺒﺪ ﻭ ﻣﻨفی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺣتی ﺠﻬﻨم ﺒﺮﺩﻥ
ﻮ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
اﺭﻭﺍح عاﺻﻰ ﮐﻪ
سلوک الهی ﺪﺭﻫﻨﮕﺎم
ﺤﻴﺎﺕ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﻋﻤﻞ (ﺧﻴﺮ)
ﻣثبت ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
جَهَنّم ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻓﺮﺻﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒیعی
ﺪﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻟﺎﺯم
ﺮﺍ ﻣﺠﺪﺩﺍ ﮐﺴﺐ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎ ﭼﻮﻥ ﺒﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻟﺎ ﺍﻣﺪﻧﺪﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی ﺴﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﻭلی گناه ﮐﺎﺭﻯ
ﻮﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭﺭﺯﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﺸﻴﺖ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍثار
ﻣﻨفی آﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎ
ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺩﺭ
ژنتیک ﺭﻭحی اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺸﻴﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ ﻳک
ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ
ﺒﺎ ﻣﺸﻴﺖ الهی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻫﺴتی
غیر ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐسی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﻫﺴتی ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺻﻔﺎتی ﻮ ﻧﻮعی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻣﺸﻴﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ گناه ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﻭ ﻳﺎ ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺍﻧﺪﻳشی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﻌﺪﻯ اﺳﺖ. ﺟﺪﺍ
ﺳﺎﺯﻯ ﻤﺸﻴﺘﻬﺎﻯ
الهی اﺯ ﻣﺸﻴﺖ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﺯ ﻳک ﺪﻳﺪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻤﺤﺎل
اﺳﺖ)ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
هرکس ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﺸﻴﺖ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭﮐﻤک ﺒﺎﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﻣﺴﺘﻘﻴم
ﻮ ﺩﺭﺳﺖ ﻭﺻﺮﺍﻃ
ﻤﺴﺘﻘﻴم
کوتاه سلوک
الهی ﻣﺴﺘﻘﻴﻤا
به ﻗﺎﺋم ﺮﺳﺎﻥ
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻮﻓﻬﻢ ﺣﻘﺎﻳق
الهی ﺒﺮﺳﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻄﺎﻟﺐ
ﻭ ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ ﺻﺎﺩق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺸﻴﺖ ﻧﺠﺎﺕاز
نوع بشری ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺎﻣل ﻮﻋﺎﻗل
ﻮﻋﺎﻟم عاﺷق
بوده ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
هرکس ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﺴﻠﻮک اﻟﻬی ﻄﺮﻳﻘتی
بدون ایمان و
اوم ﭙﻴﻮﺳﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺪﻳﺎﻧﺖ
ﻭﻣﺬﻫبی ﻘﺸﺮﻯ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﻭ ﺩﻧﺒﺎا
آخوندﻫﺎی ﺟﺎﻫل
ﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
اﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺪﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺍﻳﻥ ﭙﺎﺳخ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ (ﻗَﺪَﺭﻯ)
ﺍﻳﻥ اﻣﺖ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺻﺎﺋﺒﺎﻥ
ﻮ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻮ مجوس
ﻣﺤﺸﻮﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺸﺮک ﻨﺒﻮﺩﻳﻢ.
(ﭘﺎﺳخ ﻘَﺪَﺭﻯها
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ آخوندﻫﺎ
ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
اﺳﻠﺎﻣﻰ ﺑﺪ ﻣﺬﻫﺐ
عبادی و لا
مذهب سلوکی ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭼﻪ ﺷﻴﻌﻪ
ﻳﺎ ﺳﻨّﻰ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
سلوک الهی ﻮ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻨﺸﺪﻧﺪ ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺷﺮک
ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺑﺪﻭﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪ
ووسیله ﺑﺤﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﺬﮐﺮ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ ﺟﺎﻫل
ﻮ ﻓﺎﺳﺪ ﭼﻴﺰﻯ ﺠﺰ
ﺷﺮﻙ ﻧﮑﺮﺩه اﻧﺪ.
ﻭ ﺣتی ﺒﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺑﺖ ﺳﻨگی ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم آﻧﺎﻥ
ﻭﻫم اﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ جهنّمی
که ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ پس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺸﺮ ﮐﻪ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﺴخ ﻘﻬﻘﺮﺍئی
آﻧﻬﺎ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺣﻴﻮﺍنی
اﺯ ﻳک ﺮَﺣِم ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی اﺳﺖ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻠﺘﻤﺴﺎﻧﻪ
ﻭ ﻣﻌﺘﺮﺿﺎﻧﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻳﻢ ﭼﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ جَهَنّم
ﺠﻬﺎﻥ ﺸﻮﻳﻢ. ﻭﻟﻰ
ﭘﺎﺳخ الهی
همان اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺸﻴﺖ
الهی هرﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ ﻋﻠﺖ
ﻣﺸﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺍﻟﻬﻮسی ﻮ ﺩل
ﺒﺨﻮﺍﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻠتی
نیز کاﺭﮔﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺷﺮک آﻧﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻳﻌنی ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴم اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﻧﺒﺎل
آخوندﻫﺎﻯ غیرالهی
ﻮ ﻣﺎ ﺩﻭﻥ
مراتب الهیﻳﻌنی
هر رَبّ ﭼﻮﻥ ﮔﺎﻭ
ﻭ ﺷﮑم گندﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻗَﺪَﺭﻯ ها ﺭﺍ ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺎم ﻤﺬﻫبی ﻔﻠﺴفی
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭلی
ﺒﻤﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺑﻨﻴﺮﻭ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﺘّﮑی هستند.
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨمی ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺩل
ﺒﺨﻮﺍﻩ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺠﺰ ﺷﺮک ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺑﻔﺮﺽ ﻫم ﻘﺪﺭﻯ
ﺮﺍ متّـکی ﺒﻌﻘﺎﻳﺪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻳﻌنی ﺤﺎل که ﺳﺮﻧﻮﺷتی
هست پس ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻮﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻬﺎﻯ
الهی آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻥ ﺤﺎل
ﻤﺠﺎﺯﺍتی ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﭘﺎﺩﺍﺵ الهی
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺤﺎل اﺻﻮﻟﺎ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﻣﺸﻴﺖ
الهی ﺒﺎﻃل ﻤﻰ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭلی اﻧﺴﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻥ آﺯﺍﺩﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻗﺎﺩﺭ ﺁﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﮐﺎﺭ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺣتی اﮔﺮ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ الهی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻗﺪﺭﻳﻪ ﮔﺎﻫی ﻘﺪﺭﺕ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
(ﻳﻌنی اﮔﺮ ﺧﺪﺍ
ﻣﻮﺍﻓق ﻨﺒﻮﺩ ﺣتی
ﻨﻤﻴﮕﺬﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ گناﻫی ﺒﮑﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ کاﺭﺗﻮﺍﻧﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﺠﺰ
کنترل نفس و ﮐﺎﺭ
ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻧﮑﻨﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
کند ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
(ﺍﻣّﺖ) ﻳﺎ ﻣﻠﺖ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﻤﺮﺩﻣﺎﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ اﻋم اﺯ
ﺧﻮﺏ ﻭﺑﺪ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ) ﺳﺎﻟک
اﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺎﻣل ﺒﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺣﺎل اﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﻮ ﻳﺎ مُدّعی ﻤﺴﻠﻤﺎنی
عقیده ﻣﻨﺪ ﻗﺪﺭﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﻳﻌنی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻄﻠق
ﻮ قادر و ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻧﭽﻨﺎﻥ
که ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﻓﺮ ﻭ ﺟﺎﻫﻞ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻨﺘﺎﻳج ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻧﻮﺍﺭ الهی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ششم ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻳﻌنی ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍﺳﻄﻪ
الهی اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻥ ﻮﺍﺳﻄﻪ
الهی گناه ﺍﺳﺖ.
ﺣﺸﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺤﺸﺮ ﻭ
ﻓﺮﻭ ﺑﺮﺩﻥ ﺒﺰﻭﺭ
ﻭﺗﺰﺭﻳق ﺮﻭح آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻧﻄﻔﻪ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﻳک
ﻤﺴخ ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺒﺠﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﺠﺎئی ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻔﺴخ گیاﻫﻰﻭﺣتی
ﺮﺳخ ﺠﻤﺎﺩﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
عمیق ﺪﺭ ﺭﻭﺡ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺑﺠﺎﻯ اﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻋﺒﺸﺮﻯ ﺒﻨﻮع
فوق بشری ﺒﺮﻭﻧﺪ
ﺑﻌﻘﺒﻪﻫﺎﻯ
گدشته و ﺤﻘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺍﻳﻥ ﻤﺤﺸﻮﺭ
ﺷﺪﻩﮔﺎﻥ ﺠﻬﻨﻤﻰ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
نها ﮐﻪ ﺧﺎﺹﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫند ﮔﻔﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻯ اﻟﻠﻪ ﻗﺴم
که ﺗﻮ ﺍﻯ ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮه
آﻳﻨﺪﻩ ﻣﻦ
هستی ﻫﺮﮔﺰ ﺷﺮﻙ
ﻧمی کرﺩﻳﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺤﺸﺮ ﺩﺭ
جَهَنّم ﺠﻬﺎﻥ
ﺟﺰ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺎ ﺭﻭح ﻤﻮﺍﺟﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل پس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺒﻬﻤﺎﻥ رَبّ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻣرَبّی ﺮﻭحی
ﺨﻮﺩ ﻣﻠﺤق ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺖ فوق
بشری ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. رَبّ
ﺭﺣﻤﺎن ﺪﺭ نوع فوق
بشری ﻮ رَبّ ﻗﺎﺋم
ﻴﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺗﺎ
ﻗﺒل اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﮐﻪ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ رَبّ
ﺍﻟﻔﺼل ﻔﺎﻃمی ﻤﺎﺩﺭ
ﻫﺴتی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
رَبّ ﺟﺴم ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ غیر
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺑﺂﺧﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺩﺭ ﺍﺟل
ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ) ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺯ
ﺻﺎﺋﺒﻪ ﻭ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻮ مجوس ﺩﺭﺻﻒ ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﺠﻬﻨمی ﻨﺎم ﻤﻴﺒﺮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﺸﺎیع
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
یا اضافه ای
از راوی
متعصّب در
مسلمانی . ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺩﻳﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﻬﻤﺎﻥ
مراتب ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
پیامبران ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺍﮔﺮ
سالک الهی خواسته
پیامبران
آنها ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥﺣتی
اﮔﺮﺷﻴﻌﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﻣﺪعی
ﻮﻟﺎﻳﺖ علیّ
گرﺩﻧﺪ ﺑﺎﺯ ﺟﻬﻨﻤﻰ
و مشرک ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
سالک الهی ﻨﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺮﺳمی اﺩﻳﺎﻥ
هیچ اﺭﺯﺵ الهی
لذت شهود ﻨﺪﺍﺭند.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﻭح
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺎﺯ ﺻﺎﺋﺒﻪ ﮐﻪ
ﻧﺎم ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺪﻳﺎﻧﺖ
ﻳﺤیی ﻤﻌﻤﺪﺍنی
و مذهبی زردشتی
اﺳﺖ .ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯه
ﺩﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺸﻂ ﺍﻟﻌﺮﺏ ﺩﺭﺧﺎک
اﻳﺮﺍﻥ ﻮﻋﺮﺍق
ﺰﻧﺪگی ﺪﻳنی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺧل آﺏ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
وتعمید چون
مسیحیان ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﻴک ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍﻧﺤﺮﺍفی
زردشتب و ﻴﻬﻮﺩﻯ
که باز اصل
زردشتی دارند ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﻗﺒﻮل
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻧﻪ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
و زردشتیان که
ﺍﺯﺧﻮﺩ نمی ﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺎ ﺣﺪّ ﻧﺒﻮﺕ
ﻳﺤی کامل زردشتی
ﻤﺘﻮﻗﻒ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻳﺤیی
چون ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
یحیی ﺗﻌﻤﻴﺪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﭘﻴﺮ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻋﻴسی
ﻤﺴﻴح ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺩﺭﺍﻳﻥ
حدیث ﺑﻤﻌنی ﺴﻠﻮﮐﻰ
(ﺻﺎﺋﺒﻪ) ﺗﻤﺎم ﻤﺬﺍﻫبی
هستند ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
(ﺻﺎﺋﺐ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﮐﺎﺭ)
ﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮل
عبادی ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻳﻌنی
ﺘﻤﺎم ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭﻏﻴﺮ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
غیر ﺳﻠﻮکی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺻﺎﺋﺒﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺤق هستند.ﻭﺣتی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻬﺮ
ﺯﺑﺎﻥ که ﺑﺎﺷﺪﺍﻫل
ﺤﻖ و بهدین ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻫل
ﺤﻖ ﺗﻨﻬﺎ کاملان
و ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایتهای
ششگانه الهی
عاﻣل ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
بمعرفی خداوند
بهر طالب لقای
الهی و شهودی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ حتی ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺮﺳمی اﺩﻳﺎﻥ
نیز ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎﺯ
(ﻧﺼﺎﺭﺍ) ﻳﺎﻧﺼﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
نصرت الهی یافته
ﻮﺗﺮﺳﺎﻳﺎﻥ
متّقی و ظاهر
عبادی ﺩﺭ ﻭﺍقع
هماﻥ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ غیر
ﺳﺎﻟک ﻤﺴﻴحی هستند
ﮐﻪ ﺣتی ﺒﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴح ﻨﻴﺰﻋﻤل
ﻨمی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
(ﺍﻧﺼﺎﺭ) ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺪعی هرﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭ ﻣﺬﻫبی ﻮ ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻣﻴﮑﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﭼﻪ ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺯﺭﺩﺷتی
ﻮﻳﺎ ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺍﮔﺮ سالک
الهی ﻨﺒﺎﺷند ﺧﻴﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺼﺎﺭ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺳﻠﺎم
هستند. ﻭلی ﺘﻨﻬﺎ
ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻭ ﭘﺸﺘﻴﺒﺎنی
اﺯ ﻣﺤﻤﺪ وﻳﺎ ﻫﺮﺩﻳنی
که ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﺎفی
ﻨﻴﺴﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عاﻣل ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻫﺮ ﭘﻴﺮکامل الهی
در هرزمان
تنها نصرت دهنده
پیامبران و ﻧﺼﺮﺕ
ﻭ ﻳﺎﺭﻯ از خداوند
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ ﺍﻧﺼﺎﺭ
ﻭ ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺑﻮﺩﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﮔﺮ ﻋﻤﻠﺎ
هم ﺒﺎﺷﺪﻫﻴچ اﺭﺯش
شهودی و رضای الهی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺻُمّ ﻮ ﺑُﮑم هستند
ﻭﻳﺎ ﺑﺂﻳﺎﺕ الهی
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک اﺳﺖ
ﻣﻠﺤق ﻨﮕﺮﺩﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺠﺰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻤﺬﻫبی که ﺧﻴﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﮐﺎﺭ ﻭﺻﺎﺋﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺧﻴﺎل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﻭﻧﺼﺮﺕ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻴﺰﻯ ﺠﺰ ﻣﺸﺮﻙ
ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺖ ﺩﺭ آخوند
ﺍﺑلیس ﺷﻴﻄﺎﻥ
اﮐﺒﺮﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ(مجوس) ﻳﺎ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﻔﻈ ﻴﻮﻧﺎنی
ﻤﻐﻮس ﻭ مجوس ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
مُغ که غیر ﺳﺎﻟک
قشری ﺪﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺑﺎﺯ جَهَنّمی
هستند ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
الهی ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
پیامبر ان
بهدینان
واسرائیلیان معراج
کرده خداوند ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺟﺰ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺭﻭ
ﻣُﻐﻬﺎ ﻭ آخوندﻫﺎ
وملّاها ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎک
الهی ﺒﺮﻭﺵ هر پیامبر
اولی العزم ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ زردشت و
مسیح باﺷﻨﺪ ﮐﻪ(
به دین) بهبود
کننده ژنتیک روحی
و ﺯﺭﺩﺷتی الهی
ﺼﺎﺩق باشند . ﻮ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺎ ﺣﺪّ
ﺍﮐثرﺑﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﻔﺎﻃمی یا
مریم ویا شهود
چهارم مرتضوی
ایلی ویا
درمسیحیّت
بشهود پنجم
مصطفوی پدر شاهی
مسیح ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
و یبا با ولایت
محمد بشهود
ششم قائم جبرئیل
ﮐﻪ ﻣﺎﻣﻮﺭالهی
ﺒﺮﺍﻯ تعلیم
دیگران
خواهند بود و
نه آخوند
پرستی های مشرکانه
بوده باشند ﻭ ﻗﺒل
اﺯ ﻇﻬﻮﺭ
وبعثت ﻋﻴسی ﻤﺴﻴح
ﺪﺭﺳﺮﺍﺳﺮ ﺯﻣﺎن
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺒﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺍﺯ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻮ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺗﺎ ﻣﺴﻴح
همگی ﺒﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻨﻮﺭ رَبّ ﺍﻟﻔﺼﻞ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ایلی
یا إلی همچنان
با پیرالهی معرفی
شده خداوند
بسالک ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.و
تولد مجدد
ومعاد در فصل
نوع بشری بهتری
متولد جهان
شوند که با
ولایت برترسلوک
الهی را ادامه
بدهند که
عاقبت بشهود
ششم قائم با
ولایت محمد
برسند . ﻭﺑﻌﺪ ﺍﺯﻋﻴﺴﻰ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
قائم ﺭﺍﻫﻴچ ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴلی ﺸﺎﻣﻞ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ و یهودیان
ومسیحیان و
فراوان مذاهب موجود
کنونی در
واقعیّت
زردتی ندارند
. ﺯﻳﺮﺍ اِسراء ﻮﻣﻌﺮﺍج
ﺮﻭحی آﻧﺎﻥ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک پس ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﺘﻮﻗﻒ ﻭ ﺍﻳﻨک
ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻳکی اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺩﺭ ﭘﺎﺳخ
ﺒأﺩّﻋﺎﻯ آﻧﺎﻥ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺷﺮک نمی
نموﺩﻳﻢ ﭼﺮﺍ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ و معاد
نوعی در تن ﻣﺴخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﭼﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ اﺩﻳﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ (ﺑﻨﺎ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺑﻨﻘل
اﺯ ﻗﺮﺍﻥ) ﮐﻪ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺗﻌﺠﺐ ﺍﻣﻴﺰ ﺑﮑﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻫﻤﻴﻥ
اﻓﺘﺮﺍﻫﺎ ﻭ دروغ
ها ﻭ ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
اﻧﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ باعث
ﺿﻠﺎﻟﺖ ﻭ ﮔﻤﺮﺍﻫی
ﻮ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی آﻧﻬﺎ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺍﻋﻤﺎل
ﻘﺸﺮﻯ ﻮ ﺍﺩﻋﺎ ﻫﺎﻯ
کنونی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻨﮑﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻮٴﻤﻥ ﻮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧند ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺷﺮک می کرﺩﻧﺪ. ﻭلی
اﻣﺮﻭﺯ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻣﺸﺮک ﺒﻮﺩﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺼﺪﻳق
کنند . ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻪ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺍیه
ﻗﺮﺍﻧﻰ ﻭﻫﺮ ﮐﺘﺎﺏ
ﻣﻘﺪسی ﻭ نیز ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺁﻳﺎﺕ الهی ﺪﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻟﺰﻭم سلوک
الهی ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺍﻓﺘﺮﺍ ﻭ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺒﺎﻃل ﻮ ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻃل ﺒﺨﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻟﺬﺍ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺍﻣّتی ﻮ ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﻤﺠﻮسی ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
مجوس ﺍﻳﻥ اﻣﺖ ﻣﻦ
ﮐﺴﺎنی هستند ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻗَﺪَﺭﻯ
ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷتی ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﺸﻴﺖ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻫم که ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺸﻴﺖ ﻳﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺎﻥ
اﺳﺖ. ( ﺍﺯﺍﺩ ﺩﺭﻫﺮ
ﺭﻭﺵ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮﻣﺬﻫﺐ
ﺳﺎﺯﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﻏم اﺩﻋﺎﻯ ﻨﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻣﺸﻴﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ﺑﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻮﺍﻥ اﺟﺮﺍﻯ
هر ﮐﺎﺭ ﻭ ﺍﺯﺍﺩﻯ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ که ﺧﺪﺍ
ﺑﭙﺴﻨﺪﻧﺪ. ﻫﺮ ﺍﻣّتی
ﻴﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
هر ﺩﻳﺎﻧﺘﻰ ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻫﺮ ﮔﺮﻭﻩ سالکان
الهی ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻥ ﻮﻃﺮﻳﻘتی
که ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﭙﻴﺮالهی ﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪﺧﻮﺩ
ﺳﺮ ﻭ ﺳﺮﺧﻮﺩ ﻭﻣﺘﻤﺮﺩ
ﺑﺮﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻤﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯﺍﺩ ﻭﻣﺨﺘﺎﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ که ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﺘﻨﻬﺎ ﺍﻣﺮ
ﭘﻴﺮالهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
مجوس ﻫﺮ ﺍﻣّﺖ
درﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
مجوس ﺑﺎ مُغ
هاﻯ ﺪﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﻴﻬﻮﺩﻯ ﻴﺎﻣﺴﻴحی
و غیره ﺒﻮﺩﻩ ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
آخوندﻫﺎ ﺩﺭﻫﺮ
ﺩﻳنی ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻨﺸﺪﻩ
ﻭلی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻭﺣﺎنی
ﻮالهی ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ
ﺍﺯﺍﺩﻯ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭ ﺣق ﺪﻳﺎﻧﺖ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻨﺼﺮﻑ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺣﺪﻳث ﺻﺮﻳﺤﺎ ﻭ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﻭ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺣﻤﻠﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ به
آخوندﻫﺎﻯ همه
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻮ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ سلوک
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺷﺮک
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺠﺎﻫل ﻮﻋﺎﻣﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺒﻤﻴل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. پس ﺗﻤﺎم
آخوندﻫﺎ ﻭﭘﺪﺭﺍﻥ
آخوندﻫﺎ ﻭﺣتی
ﺘﻤﺎم ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
همه ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺣتی اﮔﺮ
ﭘﻴﺮﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ ﺍﮔﺮ ﻣﻄیع
اﺟﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺠﺰ ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺳتی
ﻮآخوند ﭘﺮﺳتی
ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻮﺭﻫﺎﻯ
ﭽﺸم ﻮ ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
1743 - ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ198 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺷﺨصی ﺒﺎﻣﺎﻡ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﻥّ اﻟﻠﻪ ﻳﺄﻣﺮ
ﺑﺎﻟﻌﺪل ﻮ ﺍﻟﺎﺣﺴﺎﻥ
ﻮ ﺬﻯ اﻟﻘﺮﺑﻰﻭ
ﻳﻨﻬی عن اﻟﻔﺤﺸاء
ﻮ ﺍﻟﻤﻨﮑﺮ ﻭ ﺍﻟﺒﻐی
ﻴﻌﻈﮑم ﻠﻌﻠّﮑم
ﺗﺬﮐّﺮﻭﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﻌﺪل ﻮﺍﺣﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. (ﻳﻌنی ﺒسلوک
الهی ﺪﺭ ﺗﻌﺪﻳل
نَفس ﺍﻣﺎﺭﻩ ﻭﺍﺣﺴﺎﻥ
ﻮﺗﺤﺴﻴﻥ ﻮ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻮ ﻧﻴک ﻜﺮﺩﻥ آﻥ)
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﮑﻤک ﻮ ﺩﻫﺶ
ﺑﺬﻯ ﺍﻟﻘﺮﺑﻰ ( ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻮ ﺍﻗﺮﺑﺎ ﻭ ﻣﻨﺴﻮﺑﻴﻥ
ﺸﺨﺺ ﺑﻠﮑﻪ ﮐﻤک
ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭﺣﺎﻝ
ﺗﻘﺮﺏ ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺘﻘﺮﺏ الهی گرﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺠﺒﺮﺋﻴل روح
القدس ﻮﻋﺮﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎن ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ)
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻧﻬی
اﺯﻫﺮ ﻓﺤﺸاء ﻤﻴﺪﻫﺪ
( ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ غیر ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻏﻴﺮ ﻣﻮٴثرﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮک ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نَفس ﻭ ﺗﻘﺮﺏ ﺑﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﻔﺤﺸاء
ﺍﺳﺖ. ﺣتی اﮔﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺷﺮک آﻣﻴﺰ آخوندﻫﺎ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﻤﺎمی ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﻤﺎمی اﺩﻳﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
عملا ﺑسلوک
الهی ﻨﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻔﺴﺎﺩ
ﺍﺧﻠﺎقی ﻮ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮﺭﻭحی
ﺪﻳﮕﺮ ﺁﻧﻬﺎ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﻭﺭﻯ اﺯﻫﺮ ﻣﻨﮑﺮ
( ﻭﻫﺮ ﺯﺷﺘی ﻮ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻮﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺁﻳﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ الهی اﺳﺖ)
ﻭ ﻫﺮ ﻋﻤل ﺒﻐﻰ (ﻳﺎ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﺑﻐاء ﺍﺳﺖ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﻭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﺗﺎبع
ﭙﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻴﻬﺎ
ﻫﻤﮕﻰ (ﺑﻐﻰ) ﻭ ﭼﻮﻥ
هرﻧﻮع ﻔﺴﺎﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﻭﻋﻆ ﻭﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻭﺍﻧﺪﺭﺯ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺘﺬﮐﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ( ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﺑﻨﺪگی ﻮﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎﺩ ﺍﻭﺭﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺮﺍﻭﻯ ﺒﺎﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺃﻣﺮ ﺭﺑّﻯ ﺃﻥلا
ﺗﻌﺒﺪﻭﺍ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻳّﺎﻩ ﻭﺧﺪﺍی
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺍﻭ ﮐسی ﺮﺍﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﮑﻨﻴﺪ. ( ﺟﺰ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺎمی
ﺮﺑّﺎنی ﻮ الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق که
روشن اﺳﺖ ﺧﺪﺍﻯ
ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻮ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ ﻗﺎﺑل
ﺪﻳﺪﻥ ﻮ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻮ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﭙﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻨﻌم ﻠﻴس
ﻠﻪ فی عبادة ﺃﻣﺮ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻌﺪل ﻮ
ﺍﻟﺎﺣﺴﺎﻥ ﻓﺎﻟﺪﻋاء
ﻤﻥ اﻟﻠﻪ ﻋﺎﻡ ﻭﺍﻟﻬﺪﻯ
ﺨﺎﺹ ﻣثل ﻘﻮﻟﻪ
ﻳﻬﺪﻯ ﻤﻥ ﻴﺸاء
الی ﺼﺮﺍﻃ ﻤﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻭﻟم ﻴﻘل ﻮ ﻳﻬﺪﻯ
جَمیع ﻤﻥ ﺪﻋﺎﻩ
ﺍلی ﺼﺮﺍﻃ ﻤﺴﺘﻘﻴم
ﺁﺭﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻨﺪﮔﺎنی ﺠﺰ ﻋﺪل
ﻮ ﺍﺣﺴﺎﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺧﻴﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﻋﺎ ( ﻭ ﺩﻋﻮﺕ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ اﻳﺎﺕ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ اﻭﻟﻴﺎ
ﻭ ﺍﻳﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ) ﻳک
ﺪﻋﻮﺕ ﻋﺎم ﺒﺮﺍﻯ
همگاﻥ اﺳﺖ. ( ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻧﻴﻜﻮ ﻟﺎﺯم ﺒﺎﺷﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑهمه ﻣﻴﺪﻫﺪ)
ﻭﻟﻰ (ﻫﺪﺍ) ﺍﻣﺮو
دستور ﺧﺎصی اﺳﺖ
( ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻘلی
ﺠﺴﺘﻥ ﻮﮐﺸش هاﻯ
الهی ﻴﺎﻓﺘﻦ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﭘﻴﺮ کامل
الهی ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻮﺳل
عباﺩﻯ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ غیر ﻓﻌّﺎل
ﻮﻏﻴﺮ ﻋﺎﻣل ﻨﻴﺰ
ﺍﮔﺮ ﮐﻮﺗﺎﻫی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻄح
ﻮ ﻣﻘﺎم ﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮ کامل
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣتی
همین ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺷﺨﺼﺎ
ﻭﻋﻤﻠﺎ ﺗﺮک ﺼﻠﺎﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩق ﺪﺭ ﭘﺎﺳخ
ﺨﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤثال
کلام الهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ هرکس
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﺸﻴﺖ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺼﺮﺍﻃ
ﻤﺴﺘﻘﻴم ﻤﻴﺒﺮﺩ
( ﻭهرکس ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺟﺬﺏ سلوک
الهی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻓﻬم لاﺯم ﻮ ﺗﻮﺍﻥ
اﻋﻤﺎل عباﺩﻯ ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﺼﺮﺍﻃ
ﻤﺴﺘﻘﻴم ﺭﺍﻩ ﺭﺍﺳﺖ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﺎﻥ ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ)
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﮕﻔﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺑﺼﺮﺍﻃ ﻤﺴﺘﻘﻴم
ﺪﻋﻮﺕ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
( ﻧﻪ ﻓﻘﻄ همه ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی لاﺯم ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻮ ﻓﻬم ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﺣتی ﺨﻴلی
اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺟﺰ جَهَنّم
آﻳﻨﺪﻩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒﻠﻰ ﺩﺭ
جَهَنّم ﺠﻬﺎﻥ
ﺪﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. (ﻋﺪﻝ) ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺩﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﮐسی
هم ﺤق هیچ ﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺟﺰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺍﻭﺭ ﻭ ﻗﺎضی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻋﺪل ﻮﺗﻌﺪیل
ﻮ ﺭﺍﺳﺖ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺮﻭح ﻮ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی آﻧﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺍﺣﺴﺎﻥ
ﻨﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ ﻮ ﺑﺎﺯ
ﺗﺤﺴﻴﻥ ﻮﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نَفس ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺗﺬﮐّﺮ)
ﺑﻴﺎﺩ ﺍﻭﺭﺩﻥ ﻮﻣﺘﻮﺟﻪ
ﺷﺪﻥ ﭼﻪ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
الهی ﺨﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻴﺎﺩ ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻥ
ﺩﺭ ﺗﺬﮐّﺮ ﺍﺯ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺗﺬﮐّﺮ ﻭ ﺫﮐﺮالهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻳﺎﺩ ﻭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫنی ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻳﺎﻫﺮﻳک
اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
عباﺩﺕ ﻭ ﺗﺬﮐﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻮﺩفع ﺸﺮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﺎﺭﻯ ﺠﺰ
ﺩفع ﺸﺮﻙ ﻫﻨﮕﺎم
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
که ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ
ﺟﺰ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻮﺩفع ﺸﺮک ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
(ﺩﻋاء ) ﺩﻋﻮﺕ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
هدﺍﻳﺖ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖ.
ﻭلی ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﻮﺩ
ﻭﺑﻔﻬﻤد ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. (ﻋﺎﻡ) ﻋﻮﺍم
ﻤﺮﺩﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺧﺎﺹ
ﺍﻟﺨﻮﺍﺹ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻫﺪﺍﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮل ﺒﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺪﺍﻯ
الهی ﺪﺭ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﭽﻮﻥ ﻘﺎﺋم
ﻨﻮﻋﺒﺸﺮیﻭﻗﺎﺋم
آل ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﺤﻤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺻﺮﺍﻃ ﻴﺎ ﺭﺍﻩ ﻭ
ﺳﻪ ﺭﺍﻩ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺍﻩ ﻭ ﺍﺳﺘﺮﻳﺖ
ﻓﺮﻧگی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﺮﺍﻳﺖ ﻭ ﻣﺴﺘﻘﻴم
ﻮ ﺭﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﻩﻗﺎﺋم
ﺮﺳﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ اﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺒﺎﺯﮔﺸته
ﺑﺨﻠق هستند ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻄﺎﻟﺐ ﻭ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻌﺮفی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻮﻯ ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌرفی ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺻﺎﺩق ﻨﺒﻮﺩﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﻭﻳﺎ ﺍﺣﺘﻤال
ﺮﻫﺎ ﮐﺮﺩﻥ ﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺯﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺪﺍﻧسته
است .

حدیث 1744 - ﺩﺭﺣﺪﻳثی
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ198 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪ
الهی ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ:
عباﺩ ﮐﻠّﮑم ﻀﺎﻟﺎل
الا ﻣﻥ
هیدیته ﻭ ﮐﻠّﮑم
ﻔﻘﻴﺮ ﺍﻟّﺎ ﻣﻥ
ﺃﻏﻨﻴﺘﻪ ﻭ ﮐﻠّﮑﻢ
ﻣُﺬﻧﺐ ﺍﻟّﺎ ﻣَﻥ
عصمته ای
بندگان من ﻫﻤگی
ﺸﻤﺎ ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻫﺴﺘید
ﻣﮕﺮ ﮐﻪ ﻣﻥ ﺸﻤﺎ
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻢ.
ﻭﻫﻤگی ﺸﻤﺎ ﻓﻘﻴﺮ
ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﻫﺴﺘﻴﺪ
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ ﻣﻥ ﺸﻤﺎ
ﺭﺍ غنیّ ﻭ ثرﻭتی
ﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﮕﻰ
ﺷﻤﺎ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻴﺪ ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ
ﻣﻥ کسی ﺮﺍ ﻣﻌﺼﻮم
و مصون ﻨﻤﺎﻳﻢ. ﺍﻳﻥ
حدیث ﻗُﺪﺳﻰ ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﺨﺪﺍ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻨﻬﺎﻳک
ﺒﺤث ﻓﻠﺴفی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻳک ﻤﻨﻈﻮﺭﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻌﺒﺎﺩ ﻳﺎ
ﻋﺎﺑﺪﺍﻥ ﻮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
موبدان وﻫﺮ ﻧﻤﺎﺯ
ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ با
ولایتهای
ششگانه نوع
بشری اﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤگی
گمرﺍﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ آنان
را ﻫﺪﺍﻳﺖ و
هدا و شهود بدهد
و ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻘلی
و کشش عاطفی ﺒﺪﻫﺪ
ﻭﺑﻌﺪﺍ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﻫﺪﺍﻯ
ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ ﺮﺍ ﺑﺴﺎﻟک
تازه هر
ولایتی ﺒﺪﻫﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﻬﺪﺍﻫﺎ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ الهی
ﺒﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻩ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮﻋﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔتم عرﺵ ﺭﺣﻤﺎن
ﺑﺮﺍﻯ کاملان
ولایت محمدی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨلق ﺪﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ ﻫﺪﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﺮﺍ ﺑﻬﻤﮕﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭلی اکثرﺍ ﺍﺯ ﺍﻥ
ﺒﻬﺮﻩ ﮐﻤﺘﺮ ﺳﻠﻮک
الهی ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻫﻤگی
ﺸﻤﺎ ﻓﻘﻴﺮ ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺑﮑﻤک الهی ﺒﺮﺍﻯ
توفیق در سلوک
الهی ﻬﺴﺘﻴﺪ ﮐﻪ
ﺣتی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪگی ﻤﻌﻤﻮلی
ﻮ ﺗﻔﮑﺮﻋﻘلی ﺨﻮﺩ
ﻭﺳﻠﺎﻣتی ﺠﺴمی
ﺨﻮﻳﺶ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ الهی هستند
ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ
ﻏﻨﺎﻯ عقلی ﺒﺮﺗﺮ
ﻭ ﻏﻨﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭﻋﻠم
ﻠﺪنی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
گوﻧﺎﮔﻮﻥ ﺮﻭحی
ﻮ ﺟﺒﺮﻭتی ﻮ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ پس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤگی ﺸﻤﺎ (ﻣُﺬﻧِﺐ)
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻳﺪ
ﻣﮕﺮ ﻣﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻣﻌﺼﻮم
ﻮ ﺩﺳﺖ ﺑﺴﺘﻪ ﻭ ﻣﻌﺎﻑ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮک
ﺒﻨﻤﺎﻳﻢ. ﭼﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
سالکان ﻘﺒل اﺯ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻪ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺮﻭﺍنی
ﻮ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ ﺮﻭحی
ﻮ ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻭﭼﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
که بی اﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺎﺩﺕ ﻭﻏﻔﻠﺖ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺎﻫی
ﻤﺎنع گناﻫﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎک ﻮ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴل ﻮ ﮐﺸﺶ
ﺑﮕﻨﺎﻩ ﭘﻴﺪﺍ
کند . ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﻣﻴلی
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻤﺤﻴﻄی
ﻮ ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻔﮑﺮﻯ
ﻮ ﺭﻭﺍنی ﺴﺎﻟک
ﺮﺍﻣﺘﻮﺟﻪ ﺧﻄﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﻧﺠﺎم ﻨﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
میل گناه ﺭﻫﺎ ﺷﻮﺩ
ﻭلی ﺘﻨﻬﺎ ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی هستند
ﮐﻪ ﻣﻌﺼﻮم اﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺳﺖ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺨﻠﺎﻑ ﺍﺯﺍﺩﻯ
اﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺼﻮﻥ اﺯﻣﺠﺎﺯﺍﺕمیباشند.
ﮐﻪ ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻌﺼﻮم
اﺯ ﻫﺮ ﮔُﺮم و
جرم اﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍت
هستند ﺣﺘی اﮔﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﮕﻴﺮﺩ.
ﻣﻌﺼﻮم ﺪﺳﺖ ﺑﺴﺘﻪ
ﺩﺭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘلی ﭙﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺩﺭ ﺑﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﻌﺼﻮم اﺯ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻥ ﺁﺯﺍﺩﻯ
عمل ﻮ عقل نیرومند
الهی خود در ﺗﻔﮑﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث
1745د- ﺩﺭﺣﺪﻳثی اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ198 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: وﻧﻮﺍ ﺩﻋﺎة
اﻟﻨﺎس ﺑﺄﻋﻤﺎﻟﮑﻢ
ﻭﻟﺎ ﺗﮑﻮﻧﻮﺍ ﺩﻋﺎة
ﺑﺄﻟﺴﻨﺘﮑﻢ ﻓﺎﻥّ
اﻟﺄﻣﺮ ﻟﻴس ﻳﺬﻫﺐ
ﺍﻟﻴﻪ ﺍﻟﻨﺎس ﺍﻧّﻪ
ﻣﻥ اﺧﺬ ﻣﻴثاﻗﻪ
ﺃﻧّﻪ ﻣﻨّﺎ ﻓﻠﻴس
ﺑﺨﺎﺭج ﻤﻨّﺎ ﻭﻟﻮ
ﺿﺮﺑﻨﺎ ﺧﻴﺸﻮﻣﻪ
ﺑﺎﻟﺴﻴﻒ ﻭﻣﻥ ﻠم
ﻴﮑﻥ ﻤﻨّﺎ ثمّ ﺤﺒّﻮﻧﺎ
ﻟﻪ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻟم
ﻴﺤﺒّﻨﺎ ﺷﻤﺎ
ﺑﺎ ﺍﻋﻤﺎل
الهی ﺨﻮﺩ ﺩﻋﻮﺕ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻴﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺎ ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺯﺑﺎنی
ﻮ(ﺑﺤث ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ).
ﺍﻣﺮ الهی ﭽﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﺩم
ﻘﺮﻳﺶ ﺧﻴﺎل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺎ ﺧﺎﺭج
ﻨمی گرﺩﺩ ﺣتی
اﮔﺮ ﺩﻣﺎغ اﻭﺭﺍ
ﺑﺎ ﺷﻤﺸﻴﺮﻗطع
کنیم .ﻭﻫﺮﮐسی
اﺯﻣﺎ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻋﻠﺎﻗﻪﻫﺎﻯ
ﺪﻧﻴﻮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
(ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﻣﺤﺒﺖ
پیر وﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮﺗﻌﻬﺪ
ﺑآنا. ﺷﻴﻌﻪ ﺷﺪﻥ
ﻮ ﺩﺭ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺗﺸﻴﻊ
ﺩﺭ ﺍﻣﺪﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺪﻫﻬﺎ ﻓﺮﺿﻴﻪ ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﺭﻫﺒﺮ آخوندﻫﺎی
ﻣﻨﮑﺮ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻣﺮ سلوک
الهی اﺳﺖ ﻭﺗﺸیّع
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﺑﺪﺭﺳتی
هماﻥ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻌﺎع
اﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
پنج تن ﻮﻟﺎﻳﺖ
محمد ﻭﻣﺤﺒﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ تنها ﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳّﻞ ﺳﺎﻟک
ﻮ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ الهی ﺘﺎ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﻤگی
ﺒﺎﻳﺪ ﻣﺒلّغ ﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ سلوک
الهی ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی
نه ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺸیّع
ﺤﺰبی ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
قشری ﻭﻳﺎ ﺩﮐﺎﻥ
ﻮ ﻧﺎﻥ ﺪﺍﻧﻰ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ
ﻭ ﺩﻋﻮﺕ ﺑﺎﻋﻤﺎلی
ﺒﺸﻮﺩ ﮐﻪ سلوک
الهی ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﺩﻋﻮﺕ
الهی ﺒﺴﻠﻮﻙ الهی
ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮ ﺍﻋﻤﺎل
ﺨﻴﺮ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﮐﻤک ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻧﻪ ﺑﮕﻔﺘﺎﺭ ﺯﺑﺎﻧﻰ
یا ﺑﻌﮑس ﮔﻔﺘﻥ
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻦ. ﮐﻪ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻮ ﻋﺎﻣﻴﺎﻥ ﺍﻋﻤﺎل
الهی اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻳﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ.(ﻫﺬﺍﺍﻟﺄﻣﺮ)
ﻳﺎ این ﺃﻣﺮ و
دستور الهی ﻮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ هر ﺰﻣﺎﻥ
ﻭﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺒﻮﺩﻩ ﺿﻤﻨﺎ
ﻫﻤﺎﻥ اﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯ ﻧﺨﺴﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ ﻋﺎﻗل ﺸﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
آﺩﻡ ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
آﻏﺎﺯﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺒﺪﺃ ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭ ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎﻯ
اﻳﻥ ﺸﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭘﻴﻮﺳﺘﻥ ﺒﺎﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺯﺑﺎنی ﻮ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎتی ﻮ ﺗﻌﺼﺐ
ﺣﺰبی ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻌﻤل ﻮ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﻓﺪﺍ ﮐﺎﺭﻯ سلوک
الهی ﺸﺨﺺ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺭﺑطی
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪﻋﺎمل
ﺒﺪﺳﺘﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
اﻭﻟﻴﺎﻯ خود ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺴﺖ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﺮ ﻧﻮع
ﻔﺸﺎﺭﻯ ﺼﺒﺮ ﻭ ﺑُﺮﺩﺑﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺷﺖ و ﺻﺎﺩق بود
.ﻭ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻋﻀﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ و
امام اوم
دهنده ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﻴنی اﻭﺭﺍ
ﺑﺒﺮﻧﺪ. ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪﺟﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫند ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ اﺯ ﺷﮑﻨﺠﻪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﺎنعی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺳﺎﻟکی
ﻈﺎﻫﺮﺍ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﺸﺘﻪ
ﻧﺸﻮﺩ. (ﺣَﺒّﻮﻧﺎ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻤﺎ ﺗﺤﺖ ﻓﺸﺎﺭ ﻭ
ﻣﻨﺎفعی ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭند ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﻨﺘﺎﻳج
عباﺩﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ الهی ﻮ ﻧﻬﺎئی
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰﻋﻀﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
گرﺩﺩ.

حدیث 1746- ﺩﺭحدیثﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۵ﺹ199ﺑﺤﺎﺭ)ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
ﮐﻪ سوآل کنندﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻥّ علیّنا
اﻠﻬُﺪﻯ که ﺩﺍﺩﻥ
هُدا ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪﻫﺪﺍﻳﺖ
( ﻭ هر ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
عقلی ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ) ﻭﻳﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ( شهود) ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻫﺮﮐس ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻭ ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺳﺎﺋل
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮخی اﺯ ﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﻣﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻟﻤﻌﺮفة
ﻣﮑﺘﺴبة ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﮐﺘﺴﺎبی
اﺳﺖ. ﻭﻣﻴﮕﻮﻳند
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺮ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺪﺍﻥ کنندﻩ ﺑﺪﺭک
آﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ. (ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﻮﻋﻠمی اﮐﺘﺴﺎبی
اﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﮐسی ﺒﺎﻋث ﺷﻮﺩ
ﮐﻪ ﮐسی ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﮑﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺑﺪﺍع ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻋﻘلی ﺠﺪﻳﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﺎﺭ ﺩﺭﺳتی کرﺩﻩ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻥ ﻨﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺗﮑﻨﻴﮑی
ﻮ ﻓﻨّﻰ ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻓﻠﺴفی ﻮ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺸﺨﺼﻰ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭلی ﻤﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻋﻤﻠﻰ ﻳﻌنی
سلوک الهی اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﻭ ﺍﺻل
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺘﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪنی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺣق اﻇﻬﺎﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭﻋﻠمی
ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻈﺮ ﻣﻨﻄقی ﻮ ﺻﺎﺋﺐ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻳﻥ
عقیدﻩ ﺑﺮخی ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ
قوم اﻭ (ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻭ ﻫﻤﺰﺑﺎﻧﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺴﻨّﻯ ﻮ ﻏﻴﺮﺳﻨّﻯ
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺍﻭم
کنندﻩ ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺣق اﻇﻬﺎﺭﻧﻈﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ ﺍﻭل
ﺒﮑﻤﺎل الهی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ) ﻭ ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻔﻤﺎ ﻟﻬؤلاء
اﻟﻘﻮﻡ ﻟﺎ ﻳﮑﺘﺴﺒﻮﻥ
اﻟﺨﻴﺮﻟﺄﻧﻔﺴﻬﻢ
لیس ﺃﺣﺪ ﻣﻥ الناس
ﺍﻟّﺎ ﻭﻫﻮ ﻳﺤﺐّ
ﺃﻥ ﻴﮑﻮﻥ ﺨﻴﺮﺍ
ﻣﻤّﻥ هو ﺧﻴﺮ ﻣﻨﻪﻫؤلاء
ﺒنی هاﺷم ﻤﻮﺿﻌﻬم
ﻮ ﻗﺮﺍﺑﺘﻬم ﻭﻫم
ﺃﺣقّ ﺒﻬﺬﺍ ﺍﻟﺄﻣﺮ
ﻣﻨﮑﻢ ﺃﻓﺘﺮﻭﻥ
ﺃﻧّﻬم لا ﻳﻨﻈﺮﻭﻥ
ﻟﺄﻧﻔﺴﻬﻢ ﻭ ﻗﺪ
ﻋﺮﻓﺘم ﻮ ﻟم ﻴﻌﺮﻓﻮﺍ
ﻟﻮ ﺍﺳﺘﻄﺎع الناس
ﻟﺄﺣﺒّﻮﻧﺎ ﺍﻳﻥ ﻘﻮﻡ
(ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ غیر ﺳﺎﻟک
ﻮ ﭘﻴﺮﻭ ﺗﻤﺎم ﻤﺬﺍﻫﺐ)
که ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺧﻴﺮﻯ
کسب ﮐﻨﻨﺪ (ﺍﻳﻥ
ﻘﻮم ﻔﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ
آخوندﻫﺎﻯ ﻤﺬﻫبی
و قشری ﻮﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐسی میتوﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ غیر
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﺧﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺣﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺣتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﻭم
کننده ﺑﺎ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ
ﺷﺨصی ﻮ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺠﺴمی ﻮ ﺫﻫﻨﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺑﺨﻴﺮ یعنی ﺗﮑﺎﻣل
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ گرﻭﻩ ﻣﺮﺩم
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻤﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻋﻘلی
ﺸﺨصی ﻮ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﺘّکی
ﺒﺎﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺍﻧﻪ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﮑﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻮ ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
کلّی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
الهی ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﮐﺴﺐ ﺧﻴﺮ
ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی
ﻮ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ نَفس ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﻮ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ژنتیک ﺮﻭحی ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺨﻮﻳﺶ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
(ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺮﺍ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ)
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭﻋﻘل
ﻮ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺮﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی
کسب آﻧﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪﻭﻳﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ الهی
ﺁﻥ گرﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮفی کند. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺧﻴﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
بوده و ﺍﻳﻥ ﺒنی
هاﺷم هستند ﮐﻪ
ﻣﻮضع ﻮ ﻣﻌﺮﻭﻓﻴّﺖ
ﻭ ﻣﻘﺎم آﻧﻬﺎ ﻣﺸﺨّﺺ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺮﺍﺑﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻌﻠﻮم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮ ﺑﺎﻳﻥ اﻣﺮ الهی
اﺯ ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
(ﺑنی هاﺷم که ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒرَبّوده
ﻭ ﻳﻜﺸﺎﺧﻪ
الهی شده ﺍﺯﻗﺒﻴﻠﻪ
ﻗﺮﻳﺶ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻄﻠﺐ ﺩﺭﺳتی ﻨﻴﺴﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﺎﺭﻳخی
شده است ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺎﺧﻪ
ﺑﻨﻰ ﻫﺎﺷﻢ
هَشم کننده
روان حیوانی
خود ) ﺩﺭ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﻗﺮﻳﺶ ( که
معمولا باید
قره گیران
سالم باشند) .
نه شاخه بنی
اُمیه بدون
اوم و سلوک ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﺎ ﺑﺎﺏ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭ ﻗﺮﺍﺑﺖ
ﺑﻬﺎﺷم ﺠﺪّ احتمالی
ﺍﻳﻦ ﺷﺎﺧﻪ ﻗﺮﻳﺶ
ﺍﻫﻤﻴتی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻗﺮﺍﺑﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺟﺰئی
اﺯ ﺷﺎﺧﻪ ﺑنی
هاﺷم ﺒﻮﺩ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﻫﻤﻴﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻟﺬﺍ ﻣﻌنی بنی
هاﺷم ﻴﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
(ﻫَﺸم کنندﻩ) ﻭﺧﻮﺭﺩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ جهالت
و حیوانیّت نَفس
ﺍﻣﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻭﺵ ﻫﺎﺷم ﺠﺪّ
کامل و الهی
شده ﺍﻳﻥ ﺸﺎﺧﻪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻮﮐﺎﻣلی
اﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ چون
ابراهیم
برهمن فرزند
الهی آزر
زردشت پیامبر
اولی العزم
)که پدر بزرگ ﺒنی
هاﺷم باشند ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻮﻗﻌﻴتی
ﺒﺮﺟﺴﺘﻪ الهی بوده
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ اﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻮﻳﺎ دارنده ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺘﻘرَبّی ﺴﻠﻮکی
ﺒﺮﻭﺵ حنیف ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍست ﻭ
مقام الهی
مرتضوی و رضوی
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺑنی
هاشمی و تمام غیر
سالکان از
گروه بنی
اُمیه مشرک و
قشری هستند.ﻭتنها
کاملان ولایت محمدی
در هر زمان ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺨﻮﻳﺸی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺘﻘﺮّﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻮﻗﻌﻴتی
الهی ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺣتی ﺮﻭحی ﻮ ﻣﻘﺎم
ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮﻯ اﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮﻯ
غیر ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺑﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﻮﻗﻌﻴتی
الهی ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺣتی ﺮﻭح ﻮ ﻣﻘﺎم
ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮﻯ اﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺤق
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺒﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻣﺮالهی
سلوک تنها هدف
خداوند هستند.
ﻳﻌنی اﻣﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ.
ﻭ ﺣق ﺮﻫﺒﺮﻯ ﻮ ﻣﻌﻠم
دینی و الهی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﺨﻠﻔﺎ ﻭ ﻳﺎ آخوندﻫﺎ
ﺍﻋم اﺯ ﺳﻨّﻯ ﻴﺎ
ﺷﻴﻌﻪ ﺍﻧﻬﺎ. ﻗﺮﺍﺑﺖ
ﺧﻮﻳشی اﺳﺖ ﻭلی
در ﺩﺭﺟﻪ ﺗﻘﺮّﺏ
ﺑﺨﺪﺍ در
مراتب شهودی ﻭﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﭽﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮو
علیّ . ﻭ (ﺍحقّ)
یعنی دارنده ﺤقی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺒﻬﺘﺮ ﻭ الوهیّتی
ﻤﻨﺎﺳﺐ سلوک
الهی ﻭ ﺗﻘﺮﺏ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﺩﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﻣﻨﮑﻢ) ﺍﺯ ﺷﻤﺎﻫﺎ
ﻳﻌنی ﺴُﻨّﻴﺎﻥ
ﻮﺧﻠﻔﺎﻯ آﻧﻬﺎ
ﻭ ﻧﻴﺰ از ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
اسمی قشری ﻭ آخوندﻫﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﺮﺟﺎﻣﻌﻪ ﺗﺤﮑّم
دینی ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﮐﻪ ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ
ﻫم ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮ ﮔﺮﻭهی اﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺗﺎبع غیر ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی و نه هر
ولایت فقیه
سفیهی و ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭحی
انحرتفی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮐسی که ﺍﺯ (ﻣﺎ)
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﻳﻌنی ﺴﺎﻟک ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
عبادی و
اعتقادی ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭیا هر ﻮﺳﻴﻠﻪ
کامل الهی ﺨﺎﺹ
ﺳﺎﻟک و
بمعرفی
خداوند ﻨﺒﺎﺷﺪﺣتی
ﺪﺷﻤﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
الهی ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫم ﺨﻮﺩ سلوک
الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ تنها ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨلق
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻫم ﻤﺎنع کار الهی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺷمنی ﺒﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺑﺪﻯ ﺨﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺠﻬﻨمی ﻤﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺍﻳﺎ ﺷﻤﺎ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ
ﺍﻧﺎﻥ ﻨﻈﺮﻯ ﺒﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺷﻤﺎ ﻓﻬﻤﻴﺪﻳﺪ
ﻭﺍﻧﺎﻥ ﻨﻔﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻳﻌنی ﺒنی
هاشم ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ هر زمان (و
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
کاملان ﺪﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻳﻬﻮﺩﻯ و دیگر مذاهب
زردشتی ) ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
سنّی و شیعی و
بهر نام دیگر) ﻔﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻳﺪ
ولی ﺍﻧﺎﻥ ﻨﻔﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﻣﻌﻠﻤﺎن و
حاکمان دینی
آنها ﺒﺸﻮﻳﺪ؟ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺎﻥ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻋﻘلی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ.ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ نیز ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺩم ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺩﻭﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻟﺎﻳﺖ (
یعنی واله و
عاشق ) ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ تجلّیات
الهی ﺮﺳﻴﺪ. ﻭﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦﻋﻘل ﻮ ﺍﺩﺭﺍکی
دیگری ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺗﺎ ﺩﻭﺳتی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
نکنند ﺗﺎ خود
را ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺤق
ﻮ از ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
الهی ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺗﻮﺍﻧﺎئی اﺳﺖ ﻭﺗﻮﺍﻥ
اﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﻭﺗﻮﺍﻥ عقلی و
عاطفی و روانی
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺎصی
دﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺭﺑﻄی
ﺒﺘﻮﺍﻥ ﺠﺴمی ﻮﻋﻘلی
هم ﻨﺪﺍﺭﺩ

حدیث
1746- ﺩﺭحدیث ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۵ﺹ199ﺑﺤﺎﺭ)ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
ﮐﻪ سوآل کنندﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻥّ علیّنا
اﻠﻬُﺪﻯ که ﺩﺍﺩﻥ
هُدا ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪﻫﺪﺍﻳﺖ
( ﻭ هر ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
عقلی ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ) ﻭﻳﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ( شهود) ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻫﺮﮐس ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻭ ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺳﺎﺋل
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮخی اﺯ ﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﻣﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻟﻤﻌﺮفة
ﻣﮑﺘﺴبة ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﮐﺘﺴﺎبی
اﺳﺖ. ﻭﻣﻴﮕﻮﻳند
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺮ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺪﺍﻥ کنندﻩ ﺑﺪﺭک
آﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ. (ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﻮﻋﻠمی اﮐﺘﺴﺎبی
اﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﮐسی ﺒﺎﻋث ﺷﻮﺩ
ﮐﻪ ﮐسی ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﮑﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺑﺪﺍع ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻋﻘلی ﺠﺪﻳﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﺎﺭ ﺩﺭﺳتی کرﺩﻩ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻥ ﻨﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺗﮑﻨﻴﮑی
ﻮ ﻓﻨّﻰ ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻓﻠﺴفی ﻮ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺸﺨﺼﻰ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭلی ﻤﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻋﻤﻠﻰ ﻳﻌنی
سلوک الهی اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﻭ ﺍﺻل
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺘﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪنی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺣق اﻇﻬﺎﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭﻋﻠمی
ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻈﺮ ﻣﻨﻄقی ﻮ ﺻﺎﺋﺐ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻳﻥ
عقیدﻩ ﺑﺮخی ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ
قوم اﻭ (ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻭ ﻫﻤﺰﺑﺎﻧﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺴﻨّﻯ ﻮ ﻏﻴﺮﺳﻨّﻯ
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺍﻭم
کنندﻩ ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺣق اﻇﻬﺎﺭﻧﻈﺮﻯﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺍﻭل ﺒﮑﻤﺎل
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ)
ﻭ ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻔﻤﺎ ﻟﻬؤلاء
اﻟﻘﻮﻡ ﻟﺎ ﻳﮑﺘﺴﺒﻮﻥ
اﻟﺨﻴﺮﻟﺄﻧﻔﺴﻬﻢ
لیس ﺃﺣﺪ ﻣﻥ الناس
ﺍﻟّﺎ ﻭﻫﻮ ﻳﺤﺐّ
ﺃﻥ ﻴﮑﻮﻥ ﺨﻴﺮﺍ
ﻣﻤّﻥ هو ﺧﻴﺮ ﻣﻨﻪﻫؤلاء
ﺒنی هاﺷم ﻤﻮﺿﻌﻬم
ﻮ ﻗﺮﺍﺑﺘﻬم ﻭﻫم
ﺃﺣقّ ﺒﻬﺬﺍ ﺍﻟﺄﻣﺮ
ﻣﻨﮑﻢ ﺃﻓﺘﺮﻭﻥ
ﺃﻧّﻬم لا ﻳﻨﻈﺮﻭﻥ
ﻟﺄﻧﻔﺴﻬﻢ ﻭ ﻗﺪ
ﻋﺮﻓﺘم ﻮ ﻟم ﻴﻌﺮﻓﻮﺍ
ﻟﻮ ﺍﺳﺘﻄﺎع الناس
ﻟﺄﺣﺒّﻮﻧﺎ ﺍﻳﻥ ﻘﻮﻡ
(ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ غیر ﺳﺎﻟک
ﻮ ﭘﻴﺮﻭ ﺗﻤﺎم ﻤﺬﺍﻫﺐ)
که ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺧﻴﺮﻯ
کسب ﮐﻨﻨﺪ (ﺍﻳﻥ
ﻘﻮم ﻔﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ
آخوندﻫﺎﻯ ﻤﺬﻫبی
و قشری ﻮﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐسی میتوﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ غیر
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﺧﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺣﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺣتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﻭم
کننده ﺑﺎ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ
ﺷﺨصی ﻮ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺠﺴمی ﻮ ﺫﻫﻨﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺑﺨﻴﺮ یعنی ﺗﮑﺎﻣل
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ گرﻭﻩ ﻣﺮﺩم
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻤﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻋﻘلی
ﺸﺨصی ﻮ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﺘّکی
ﺒﺎﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺍﻧﻪ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﮑﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻮ ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
کلّی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
الهی ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﮐﺴﺐ ﺧﻴﺮ
ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی
ﻮ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ نَفس ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﻮ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ژنتیک ﺮﻭحی ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺨﻮﻳﺶ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
(ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺮﺍ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ)
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭﻋﻘل
ﻮ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺮﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی
کسب آﻧﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪﻭﻳﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ الهی
ﺁﻥ گرﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮفی کند. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺧﻴﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
بوده و ﺍﻳﻥ ﺒنی
هاﺷم هستند ﮐﻪ
ﻣﻮضع ﻮ ﻣﻌﺮﻭﻓﻴّﺖ
ﻭ ﻣﻘﺎم آﻧﻬﺎ ﻣﺸﺨّﺺ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺮﺍﺑﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻌﻠﻮم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮ ﺑﺎﻳﻥ اﻣﺮ الهی
اﺯ ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
(ﺑنی هاﺷم که ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒرَبّوده
ﻭ ﻳﻜﺸﺎﺧﻪ
الهی شده ﺍﺯﻗﺒﻴﻠﻪ
ﻗﺮﻳﺶ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻄﻠﺐ ﺩﺭﺳتی ﻨﻴﺴﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﺎﺭﻳخی
شده است ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺎﺧﻪ
ﺑﻨﻰ ﻫﺎﺷﻢ
هَشم کننده
روان حیوانی
خود ) ﺩﺭ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﻗﺮﻳﺶ ( که
معمولا باید
قره گیران
سالم باشند) .
نه شاخه بنی
اُمیه بدون
اوم و سلوک ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﺎ ﺑﺎﺏ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭ ﻗﺮﺍﺑﺖ
ﺑﻬﺎﺷم ﺠﺪّ احتمالی
ﺍﻳﻦ ﺷﺎﺧﻪ ﻗﺮﻳﺶ
ﺍﻫﻤﻴتی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻗﺮﺍﺑﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺟﺰئی
اﺯ ﺷﺎﺧﻪ ﺑنی
هاﺷم ﺒﻮﺩ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﻫﻤﻴﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻟﺬﺍ ﻣﻌنی بنی
هاﺷم ﻴﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
(ﻫَﺸم کنندﻩ) ﻭﺧﻮﺭﺩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ جهالت
و حیوانیّت نَفس
ﺍﻣﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻭﺵ ﻫﺎﺷم ﺠﺪّ
کامل و الهی
شده ﺍﻳﻥ ﺸﺎﺧﻪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻮﮐﺎﻣلی
اﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ چون
ابراهیم
برهمن فرزند
الهی آزر
زردشت پیامبر
اولی العزم
)که پدر بزرگ ﺒنی
هاﺷم باشند ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻮﻗﻌﻴتی
ﺒﺮﺟﺴﺘﻪ الهی بوده
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ اﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻮﻳﺎ دارنده ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺘﻘرَبّی ﺴﻠﻮکی
ﺒﺮﻭﺵ حنیف ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍست ﻭ
مقام الهی
مرتضوی و رضوی
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺑنی
هاشمی و تمام غیر
سالکان از
گروه بنی
اُمیه مشرک و
قشری هستند.ﻭتنها
کاملان ولایت محمدی
در هر زمان ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺨﻮﻳﺸی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺘﻘﺮّﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻮﻗﻌﻴتی
الهی ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺣتی ﺮﻭحی ﻮ ﻣﻘﺎم
ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮﻯ اﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮﻯ
غیر ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺑﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﻮﻗﻌﻴتی
الهی ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺣتی ﺮﻭح ﻮ ﻣﻘﺎم
ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮﻯ اﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺤق
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺒﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻣﺮالهی
سلوک تنها هدف
خداوند هستند.
ﻳﻌنی اﻣﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ.
ﻭ ﺣق ﺮﻫﺒﺮﻯ ﻮ ﻣﻌﻠم
دینی و الهی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﺨﻠﻔﺎ ﻭ ﻳﺎ آخوندﻫﺎ
ﺍﻋم اﺯ ﺳﻨّﻯ ﻴﺎ
ﺷﻴﻌﻪ ﺍﻧﻬﺎ. ﻗﺮﺍﺑﺖ
ﺧﻮﻳشی اﺳﺖ ﻭلی
در ﺩﺭﺟﻪ ﺗﻘﺮّﺏ
ﺑﺨﺪﺍ در
مراتب شهودی ﻭﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﭽﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮو
علیّ . ﻭ (ﺍحقّ)
یعنی دارنده ﺤقی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺒﻬﺘﺮ ﻭ الوهیّتی
ﻤﻨﺎﺳﺐ سلوک
الهی ﻭ ﺗﻘﺮﺏ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﺩﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﻣﻨﮑﻢ) ﺍﺯ ﺷﻤﺎﻫﺎ
ﻳﻌنی ﺴُﻨّﻴﺎﻥ
ﻮﺧﻠﻔﺎﻯ آﻧﻬﺎ
ﻭ ﻧﻴﺰ از ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
اسمی قشری ﻭ آخوندﻫﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﺮﺟﺎﻣﻌﻪ ﺗﺤﮑّم
دینی ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﮐﻪ ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ
ﻫم ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮ ﮔﺮﻭهی اﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺗﺎبع غیر ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی و نه هر
ولایت فقیه
سفیهی و ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭحی انحرافی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﺮﮐسی
که ﺍﺯ (ﻣﺎ) ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻳﻌنی
ﺴﺎﻟک ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
عبادی و
اعتقادی ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭیا هر ﻮﺳﻴﻠﻪ
کامل الهی ﺨﺎﺹ
ﺳﺎﻟک و
بمعرفی
خداوند ﻨﺒﺎﺷﺪﺣتی
ﺪﺷﻤﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
الهی ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫم ﺨﻮﺩ سلوک
الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ تنها ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨلق
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻫم ﻤﺎنع کار الهی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺷمنی ﺒﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺑﺪﻯ ﺨﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺠﻬﻨمی ﻤﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺍﻳﺎ ﺷﻤﺎ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ
ﺍﻧﺎﻥ ﻨﻈﺮﻯ ﺒﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺷﻤﺎ ﻓﻬﻤﻴﺪﻳﺪ
ﻭﺍﻧﺎﻥ ﻨﻔﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻳﻌنی ﺒنی
هاشم ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ هر زمان (و
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
کاملان ﺪﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻳﻬﻮﺩﻯ و دیگر مذاهب
زردشتی ) ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
سنّی و شیعی و
بهر نام دیگر) ﻔﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻳﺪ
ولی ﺍﻧﺎﻥ ﻨﻔﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﻣﻌﻠﻤﺎن و
حاکمان دینی
آنها ﺒﺸﻮﻳﺪ؟ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺎﻥ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻋﻘلی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ.ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ نیز ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺩم ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺩﻭﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻟﺎﻳﺖ (
یعنی واله و
عاشق ) ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ تجلّیات
الهی ﺮﺳﻴﺪ. ﻭﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦﻋﻘل ﻮ ﺍﺩﺭﺍکی
دیگری ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺗﺎ ﺩﻭﺳتی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
نکنند ﺗﺎ خود
را ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺤق
ﻮ از ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
الهی ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺗﻮﺍﻧﺎئی اﺳﺖ ﻭﺗﻮﺍﻥ
اﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﻭﺗﻮﺍﻥ عقلی و
عاطفی و روانی
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺎصی
دﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺭﺑﻄی
ﺒﺘﻮﺍﻥ ﺠﺴمی ﻮﻋﻘلی
هم ﻨﺪﺍﺭﺩ.

حدیثی 1747
-دﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ199ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻪ ﻘﺮﺍنی ﻤﻥ
ﻴﻬﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﻓﻬﻮ
ﺍﻟﻤﻬﺘﺪ ﻭ ﻣﻥ ﻴﻀﻠﻞ
ﻓﻠﻥ ﺘﺠﺪ ﻟﻪ ﻭﻟﻴّﺎ
ﻣُﺮﺷﺪﺍ هرکس
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﻫُﺪﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺪﻫﺪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻣُﻬﺘﺪﻯ ﻮ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭهرکس
ﺭﺍ ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﮐﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺟﺎ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭ ﻣﺤﺮﻭم
اﺯﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐسی
ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ ﺭﺷﺪ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺎﻭ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻘلی ﻮ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ عاﻃفی
ﻮ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺼﺪﻳق عقلی ﻮ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻤلی
ﻮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻮ ﻳﺎﻓﺘﻥ هدﺍئی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ کامل
الهی ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ
آﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
(ﻭﻟﻰّ) ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻣﺤﺒﺖ ﻭ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﻴک ﻤﻘﺎم الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪﺳﺎﻟک ﺒﺪﻭﻥ
ﭙﻴﺮ کامل
الهی ﻭ معرفی
شده ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻮ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺏّ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺑﺮﺳﺪ. (ﻣُﺮﺷﺪ) ﺍﺭﺷﺎﺩ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﻣﻌﻠم ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺮ کامل
الهی ﺗﻨﻬﺎ ﻭلیّ
اﻧﺴﺎنی
محسوس ﺴﺎﻟﻚ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺮﺷﺪ ﻭ ﻣﻌﻠم ﻮ
ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ ﺍﻭ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻋﻘلی ﻮ ﻣﻨﻄقی ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﻬﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻋﻘلی
ﺒﺮﺗﺮ الهی اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐسی ﺮﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﺪ.ﻳﻌنی ﺒﻮﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣلی الهی
در رؤیا ﻤﻌﺮفی
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﻌﺮفی
ﻨﮑﺮﺩ ﻫﻴﭽﮑس ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺍﻳﻥ
کاﺭ الهی ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ آخوندﻫﺎ
ﺧﻴﺎل کردﻩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﺭﺷﺎﺩ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺿﻤﻨﺎ ﻳﻌنی ﺮﺷﺪ
ﻭ ﺑﻠﻮﻍ ﻭ ﮐﻤﺎل
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺭﺷﻴﺪ ﻭ ﺭﺷﺎﺩﺕ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل ﻤﻮﺭﺩ
ﺗﺠلی اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺭﺷﺎﺩﺗﻬﺎ
ﻭ ﺷﺠﺎﻋﺖ ﺟﺴﻤﺎنی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎل ﻮ ﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻳک عمل ﺠﻨﻮنی ﻮ
ﺣﻤﺎﻗﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺠﺎﻋﺖ ﻭ ﺭﺷﺎﺩﺕ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺠﺰ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﺳتم الهی ﺸﺪﻥ
ﺑﻬﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻘﻬﺮﻣﺎﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﻬﺮ ﺧﺪﺍ
ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی ﻮﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺿﻠﺎﻟﺖ ﻭ ﮔﻤﺮﺍﻫی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭلی ﺠﺎ
ﻣﺎﻧﺪﮔی ﻮ ﻣﺤﺮﻭم
کرﺩﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﮐﺴﺎنی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
الهی ﻨﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺪﺭﺳتی ﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﺎﻧﺪﻥ ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻫُﺪﺍﻯ
ﺍﻭل ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻫُﺪﺍﻯ ﻨﻬﺎئی
ﺴﺎﻟک ﻨ ﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺠﺒﺮﺋﻴل ﺧﺪﺍﻯ
ﺠﺒﺮﻭﺕ ﻭﻧﻴﺰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎن اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻮع فوق بشری ﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﺍﻭ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺪﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ اﻳﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻳُﻀلّ
اﻟﻈﺎﻟﻤﻴﻥ ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻋﻥ ﺪﺍﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺘﻪ ﻳﻬﺪﻯ
ﺃﻫل اﻟﺎﻳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺍﻟﻌﻤل اﻟﺼﺎﻟح
الی ﺠَﻨّﺘﻪ ﮐﻤﺎ
ﻗﺎل عزّ ﻭ ﺟَﻞّ
ﻭ ﻳﻀﻞ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻈﺎﻟﻤﻴﻦ
ﻭ ﻳﻔﻌا اﻟﻠﻪ ﻣﺎ
ﻳﺸاء ﻭﻗﺎل اﻟﻠﻪﻋﺰّ
ﻭ ﺟﻞّﺍﻥّ اﻟﺬﻳﻥ
آﻣﻨﻮﺍ ﻭﻋﻤﻠﻮﺍ
ﺍﻟﺼﺎﻟﺤﺎﺕ ﻳﻬﺪﻳﻬم
ﺮﺑّﻬم ﺒﺎﻳﻤﺎﻧﻬﻢ
ﺗﺠﺮﻯ ﻤﻥ ﺘﺤﺘﻬم
اﻟﺎﻧﻬﺎﺭ ﻓﻰ ﺟﻨّﺎﺕ
ﺍﻟﻨﻌﻴم ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻇﺎﻟﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﻳﺎ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی
ﻮ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﭼﻨﻴﻥ کاﺭﻯ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. (ﻳﻌنی ﺒﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ پس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺍﻭﺭﻯ
الهی ﻮ ﺗﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی اﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺗﺎ ﻗﻴﺎم ﻮﺳﺮﭘﺎ
ﺷﺪﻥ ﻤﺠﺪﺩﻯ ﺪﺭ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﻗﺒﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣتی پس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺟﻌﺖ فوق
بشری اﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍر سال اﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. (ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﮔﻤﺮﺍﻫی ﻴﺎ ﺟﺎ
ﻣﺎﻧﺪگ ﻮ ﻣﺤﺮﻭم
ﺸﺪﻥ اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭح ﺸﺨﺺ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. (ﻳﻮﻡ)
ﺭﻭﺯ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
اﻭم ﻴﺎ ﺭﻭﺯ ﻫﺮﻳک
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی اﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ ﺮﻭﺯﻯ
ﺪﺭ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﮐﺮﺍﻣﺖ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺄﻫل اﻳﻤﺎﻥ
هدﺍﻳﺖ و هدا و
هدیه ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﮑﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﻋﻤل
ﺼﺎلح و اصلاح
و ﺗﮑﺎﻣﻞ سلوک
الهی ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺍﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﻬﻤّﺖ
صادقانه ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﮐﻪ ﻋﻤل
ﺼﺎﻟح ﻴﺎ ﺗﮑﺎﻣل
سلوک الهی ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﻬﻤّﺖ ﺧﻮﺩ می
ﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻧﻪﻓﻘﻄ
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ پس
ﺍﺯ ﻣﺮگ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣﻀﻮﺭﻯ اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻤﺠﺮﺩ ﻣﺮﮒ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺴﻮﻯ
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ اﻟﻬﻰ
چهارگانه ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
در ﺟﺒﺮﻭﺕ اول ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺍﺯﺟﻬﺖ ﻣﺎ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺯﻳﺮﻋﺮﺵ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
الگوی کمال
نوع فوق بشری
فرشنه گونه ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
.لی ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻣﺎم ﺪﺭ حدیث ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ قیامت
گونه ﻗﺎﺋم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﻭﻧﻌﻤﺖ
ﺑﺰﺭﮒ باور
نکردنی ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﻫﺪﻯ ﺪﺍﺩﻥ
الهی اﺯ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی پس
ﺍﺯ ﻫُﺪﺍﻫﺎ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺍﻫل
اﻳﻤﺎﻥ) ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﻘﺒﻮل
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﻭﻫُﺪﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ(ﺍﻭم
عملی ) ﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
عملی ﺪﺍﺭﻧﺪ.(ﻋﻤل
ﺼﺎﻟﺢ) ﺗﻨﻬﺎ ﻳکی
ﺪﻭ ﮐﺎﺭ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﻨﻴﺴﺖﮐﻪ ﺍﻏﻠﺐ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ ﻔﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ سلوک
الهی ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
و ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ها ﻭ ﺗﺮﻙ ﺗﻤﺎمی
کرﺍﻣﺎﺕ
بالفعل ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ پس
ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﻨﻔﺴﻰو
روانی ﺑﺎ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎتی اﻗﺘﺒﺎس
ﺍﺯ ﺍﻟﮕﻮﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﻧﻬﺎئی
ﺘﺠﻠﻴﻪ ﻳﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ الهی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣقام ﻧﻬﺎئی
میسر نوع بشری
ﺒﺮﺳﻨﺪ. (ﺟَﻨّﺖ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖﻭلی
ﺒﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ عقل
برتر و(ﮔﻨﺎﻥ) اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻟﻔﻈی هندﻯ ﻘﺪﻳم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﮐﻤﺎل ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ
نوعی ﻭﻫﺮﻓﻀل
اﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
علائم ﻮ ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﻘل ﻮ آثاﺭﻋﻘلی
و ادراکی و
همان ﺨﻴﺮ ﻭ ﻓﻀل
و فضیلت ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻇﺎﻟﻤﺎﻥ ﻮ ﺿﻠﺎﻟﺖ
یافتگان را ﺑﺎ
ﮔﻤﺮﺍﻫی
کنونی ﻮﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﻳﺎ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﮐﺎﺭﺧﻮﺩ ﻓﺎﻋل
ﻤﺎ ﻳﺸاء اﺳﺖ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺸﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻳک
عمل غیر ﻣﻨﻄقی
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﻟﺒﺨﻮﺍﻩ ﻭ ﺑﻮﺍﻟﻬﻮﺳﺎﻧﻪ
بوده ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺪﺭﺟﻪ
ﭘﺎکی ﺮﻭح ﺴﺎﻟک
از معایب ﻮ
مشکلات تحقق ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﭘﻴﺮ
الهی او ﺪﺭ ﻫﺮ ﻣﻘﺎم
الهی و شهودی
که ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻧﻘﺸی
ﺪﺭ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻧﻬﺎئی
اﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﭽﻨﺎﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘگی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻤﺸﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺪﺍﻯ
الهی ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺳﺎنی
اﻭ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨشی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺰّ
ﻭ ﺟلّ ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﻋﻤب
ﺼﺎﻟﺢ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺭﺑّﺸﺎﻥ هدﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺑﺴﺘگی
ﺒﺪﺭﺟﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
و سلوک آﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ ﺯﻳﺮ
ﭘﺎﻯ آﻧﻬﺎ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪﻫﺎ
ﺟﺎﺭﻯ گرﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻨّﺎﺕ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭙُﺮ ﻧﻌﻤﺖ ﺟﺎﺭﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻳﻌنی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥاﻭم
کننده ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺩﺭﻋﻤل اﺻﻠﺎحی
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻳﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
رَبّ ﺍﻧﻬﺎ ﻳﺎ ﻣﻘﺎم
الهی ﻤُﺮﺑّی ﻮ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
الهی اﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی
ﻮﺗﻌﻠﻴم ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺮﺏ مربّی ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ کامل
الهی اﻏﺎﺯ ﻭ
ثمرﺍﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
و عقل کلّی ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺮﻭحی الهی و
شهودی اﺩﺍﻣﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﺑﮑﻤﺎل
ﻨﻬﺎئی ﺨﻮﺩ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ
و مأموریت
پیامبر گونه ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺮﺑﻴﺖ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
آﻳﻨﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎن
برای نوع فوق
بشری هفت هزار
سال آینده ﻘﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺣتی الأﻣﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘگی ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﺗﺤﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖ رَبّ
ﺍﻟﻔﺼل ﻔﺎﻃم ﻤﺎﺩﺭﻫﺴتی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
شهود سوم ﮐﻪ ﻣﻴﺰﺍﻳﺎﻧﺪ
ﻭ ﻣﻴﻤﻴﺮﺍﻧﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﺧﻠﺎل ﺴﻠﻮک
ﺘﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺘﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﮑﻤﺎل ﻨﻬﺎئی
الگوی قائم ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺗﺤﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺮﺏ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ما ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏ
نوع ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠق
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع فوق
بشری ﺗﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺑﺪﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﻴک ﺮﻭﺡ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﻮ ﺗﻌﺎلی
الهی ﺒﺮﺟﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. (ﺩﺍﺭ
ﮐﺮﺍﻣﻪ) الهی ﺨﺎﻧﻪ
ﻭﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺖ و
توانهای برتر ﺍﻋم
اﺯ ﻣﮑﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺁﺧﺮﺕ
بعئی وﻳﺎ ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻧﻮﺍع ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮﺣتی ﻔﺴخ
و گندیدگی
گیاهی ﻮ ﺭﺳخ ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟک اﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ. (ﺍﻧﻬﺎﺭ)
ﻳﺎ ﻧﻬﺮﻫﺎ ﻭ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺠﺮﻳﺎﻧﺎتی
عقلی ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﻮﺍع
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻨّﺘﻬﺎ
ﻭﺑﺎﻏﻬﺎ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﭘﺮ
فضیلت و ﻧﻌﻤﺖ ﻭﭘُﺮ
ﺍﺭﺯﺵ ﺍﻳﻥکاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ آﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
و فضائل برتری
ﺩﺭ ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻮ ﺭﻭح الهی ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺳﭙس
ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﺋﻴﺪ
پس ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻪ ﻣﻌنی ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭ ﻣﺎ ﺗﻮﻓﻴقی
اﻟّﺎ ﺑﺎﻟﻠﻪ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﻮﻓﻴقی
که ﺩﺍﺭﻡ ﺑﺪﻭﻥ
کمک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ (ﻳﻌنی اﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯﺍﺩ ﻨﺪﺍﺭﻡ ﻭ
ﺍﺳﻴﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻫﺴﺘﻢ) ﻭﻳﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﻥ ﻴﻨﺼﺮﮐم اﻟﻠﻪ
ﻓﻠﺎ ﻏﺎﻟﺐ ﻟﮑم
ﻮ ﺍﻥ ﻴﺨﺬﻟﮑﻢ ﻓﻤﻥ
ﺬﺍ ﺍﻟﺬﻯ ﻴﻨﺼﺮﮐم
ﻤﻥ ﺒﻌﺪﻩ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﻧﺼﺮﺕ ﻭ ﮐﻤک ﻨﺪﻫﺪﭼﻪ
ﮐسی ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺧُﺬﻟﺎﻥ ﻮ ﻋﺪم
ﺘﻮﻓﻴق ﺒﺪﻫﺪ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻪ ﮐطسی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻳﺎﺭﻯ ﺒﺪﻫﺪ.
( ﻳﻌنی ﺸﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪگی غیر ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺸﻤﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﮐﻤک ﻮ ﺍﺳﺘﻌﺎﻧﺖ
و مَدَد ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﺪ ﺑﻔﻬﻤﻴﺪ
ﻭ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﺪ ﻋﻤل
کنید ﻭ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ و
جهات جهنّمی ﺒﺮﺳﻴﺪ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻴﭽﮑس
ﻗﺎﺩﺭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
بوﺩ ﺍﻳﻥ اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐسی غیر ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻫﺴتی
ﻨﻴﺴﺖ. ﭼﻪﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺒﺮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻳﺎﺭﻯ ﻮ ﻧﺼﺮﺕ ﻳﺎ
ﻧﺼﺮ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻔَﺮﺭﻭﺯﻯ
ﻮ ﺭﻭﺯ ﻓَﺮ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺗﺎج ﺸﺎهی الهی
ﻨﺪﻫﺪ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﭼﻪ
ﮐسی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ عدم اﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺪﻳن ﺪﺍﺭﺍﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﺒﺎ ﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
آخوندهای ﺩﺭ ﺍﻫل
ﺴُﻨّﺖ ﻭﻳﺎ ﺍﻫل
ﺘﺸیع ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺪﺭ ﭘﺎﺳخ
ﺮﺍﻭﻯ ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﺫﺍ ﻓﻌل اﻟﻌﺒﺪ
ﻣﺎ ﺃﻣﺮﻩ ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺰّ ﻭ ﺟلّ ﻤﻥ
اﻟﻄﺎعة ﮐﺎﻥ ﻔﻌﻠﻪ
ﻭﻓق اﻟﺄﻣﺮ ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺰّ ﻭ ﺟﻞّ ﻭﺳﻤّﻯ
اﻟﻌﺒﺪ ﺑﻪ ﻣﻮﻓّﻘﺎ
ﻭ ﺍﺫﺍ ﺍﺭﺍﺩ ﺍﻟﻌﺒﺪ
ﺃﻥ ﻴﺪﺧل فی ﺸﻴئ
ﻣﻥ ﻤﻌﺎصی اﻟﻠﻪ
ﻓﺤﺎل اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮﺗﻌﺎلی ﺒﻴﻨﻪ
ﻭ ﺑﻴﻥ ﺘﻠک اﻟﻤﻌﺼیة
ﻓﺘﺮﮐﻬﺎ ﮐﺎﻥ ﺘﺮﮐﻪ
ﻟﻬﺎ ﺑﺘﻮﻓﻴق
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭﻣتی
ﺨﻠّﻯ ﺒﻴﻨﻪ ﻭ ﺑﻴﻥ
اﻟﻤﻌﺼیة ﻓﻠم ﻴﺤﻞ
ﺑﻴﻨﻪ ﻭ ﺑﻴﻨﻬﺎ
ﺣنی ﻴﺮﺗﮑﺒﻬﺎ
ﻓﻘﺪ ﺧﺬﻟﻪ ﻭﻟم
ﻴﻨﺼﺮﻩ ﻭﻟم ﻴﻮﻓّﻘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻨﺪﻩ ﻋﺎﺑﺪﻯ
اﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﺮ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﻤﻮﺩ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻓﻌل
ﻮﻋﻤل ﻮﻯ ﺘﻮﻓﻴق
ﺪﺭ ﺍﻣﺮ الهی ﺨﻮﺩ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﭼﻨﺎﻥ
ﺒﻨﺪﻩﺍﻯ ﺮﺍ (ﻋﺒﺪ
و موبد ﻣﻮﻓﻖ) ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻧﺪ (ﻳﻌنی
عبد ﻭ ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻮﺑﺪ
ﻣﻄیعت اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
سلوک الهی اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺨﻠﻮق ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭلی ﺒﻨﺪﻩ
ﻣﻄیع ﻮ ﺩﺭ ﺑﻨﺪگی
ﻮ ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔی ﻮ
ﺗﻮﮐل ﻮ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ. (ﻃﺎﻋﺖ)
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺳﺖ ﻭﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﻳﺎ ﺗﻮﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﻨﺪگی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻃﻮع ﻮ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﻋﻘلی ﻮﺟﺴمی ﻮﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻓﻌﺎل ﻮ ﺍﻋﻤﺎل
اﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻭﭘﻨﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
اﻭ الهی ﻮ ﻣﻘﺒﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. (ﻣﻮﻓﻖ) ﮐﻪ ﺗﻮﻓﻴق
ﺑﭙﻴﺮﻭﺯﻯ ﻮ ﻓﺮ
ﺭﻭﺯﻯ ﻭﺷﻬﻮﺩ الهی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭلی ﻮﻗتی
ﻮ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺳﺎﻟک ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻣﻮﺍﻓﻖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻭ می ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭ ﺗﻤﺮﺩ ﭼﻮﻥ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻨﺎفق
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﻋﺒﺪ) ﺑﻨﺪﻩ
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ عاﺑﺪ ﻣﻘﺒﻮل
الهی ﻮ ﻣﻮﺑﺪ ﺯﺭﺩﺷتی
ﻘﻮم ﻘﺮﻳﺶ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮﻋﺒﻮﺩﻳﺖ
ﻭ ﺑﻨﺪگی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﺗﺴﻠﻴم
ﺪﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮﭼﻪ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﻴﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎی
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺪﻫﺪ.ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﻋﺒﺪ ﻭﺑﻨﺪﻩ
ﺍﻯ ﺒﺨﻮﺍﻫﺪﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻟﻮﺩﻩ ﻭﺩﺍﺧل
ﺪﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ اﻟﻬﻰﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻌﺎصی ﻮ
ﻣﻌﺼﻴﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴﻥ
اﻭ ﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﻤﻌﺼﻴنی
ﺤﺎﺋل ﻮ ﻣﺎنعی
اﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻃﺒﻌﺎ ﺍﻳﻥ ﺒﻨﺪﻩ
ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﭼﻨﺎﻥ
ﻤﻌﺼﻴتی ﺒﺮ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﭼﻨﻴﻥ ﺘﺮک ﻤﻌﺼﻴتی
ﻮ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺩﺭ ﺗﺮک
گناه ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺗﻮﻓﻴق الهی ﻮ ﻧﺼﺮﺕ
ﻭﮐﻤکی اﺯ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣتی اﮔﺮ ﺗﻤﺎم ﻮﻗﺖ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﻨﻨﺪ ﭼﻮﻥ
سلوک الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
همچنان ﻣﺸﺮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ ﻭﺑﺤﺎل
ﺨﻮﺩ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﺩ
ﻭ ﻣﺎنعی ﭙﻴﺶ ﭘﺎﻯ
اﻭ ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺮﺗﮑﺐ
ﺍﻥ ﻤﻌﺼﻴﺖ ﺑﺸﻮﺩ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
اﻭﺭﺍﻏﻴﺮﻣﻮﻓق
ﻮ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺨُﺬﻟﺎﻥﻭﺷﮑﺴﺖﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻨﺼﺮﺕ ﻭ ﺗﻮﻓﻴق
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﻣﻌﺎﺻﻰ)
ﻳﺎ ﻣﻌﺼﻴﺖﻫﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﻌنی گناﻫﺎﻥ
ﺴُﻨّﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭﻯ اﺯ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻤﺮّﺩ ﻭ ﻋﺼﻴﺎﻥ
اﺯ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
سلوکی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
کلّی ﻮﻫﻤﮕﺎنی
اﻣﻮﺭ ﺩﻳنی ﻤﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ باشد ﻭ
ﻳﺎ ﺭﺩّ ﺣﺪﻳثهای
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
بویژه ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
تعملی ﺳﻠﻮکی ﭙﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﭼﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎئی
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺣتی اﮔﺮ
ﺑﺠﺎﻯ اﺟﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺗﻤﺮّﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﻮﺍﻓق
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻤل ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻭِﻓﺎﻕ)
ﻭﻫﻤﺮﺍﻫی ﻮ ﺗﺴﻠﻴم
ﻨﺪﺍﺭﺩ. (ﺣﺎلَ
اﻟﻠﻪ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺎﺋل ﻮ ﻣﺎتع ﺸﺪ
ﻭﺟﺮﻳﺎﻧﺎتی ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﺤﻘق ﺪﺭﻋﻤل
ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﺧﻠّﻰ)
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺤﺎل ﺨﻮﺩ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺧﺎلی
اﺯ ﮐﻤک الهی ﻨﻤﻮﺩ.
ﻭ (ﺧَﺬَﻟَﻪ) ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﺬﻟﺎﻥ ﻮﻋﺪم ﺘﻮﻓﻴق
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ (ﻧﺼﺮ) الهی
ﻨﺼﺮﺕ ﻭ ﮐﻤک ﻮ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺗﺎ ﻓﺮ ﺭﻭﺯﻯ ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺒﻴﺎﺑﺪ
(ﻃﺎﻋﺖ) ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
اﻭﺍﻣﺮ ﭘﻴﺮ الهی
ﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﮐلّی
الهی ﺪﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺳﻠﻮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻃﺎﻋﺖ
ﻫﻤﻴﺸگی ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪﺳﺎﻟک اﮔﺮ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﻫﺮﻋﻤلی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎنع
کاﺭ ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ. ﺣتی اﮔﺮ
ﺍﻳﻥ اﻋﻤﺎل ﺨﻴﺮﺍﺕ
ﻭ ﺧﺪﻣﺎﺕ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﻃﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍ. ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ آخوندﻫﺎ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺑﻨﺎﺣق آﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺗﻤﺮّﺩ ﺑﺮ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻣﺎﺩﻯ آخوندﻫﺎ
ﭼﻪ شیعی ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺳُﻨّﻰ ﺗﻤﺮﺩ
ﺑﺮ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺘﻰ ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﻤﺮّﺩ ﺑﺮ آخوندﻫﺎ
نمود ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ عملی ّ الهی
ﻤﻌﺮفی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺒﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
(ﺍﻣﺮ) ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻭ
ﺩﻭﺭﻯ ﻮ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺁﻣﻴﺰ ﺳﺎﻟﻚ ﻳﺎ
ﺳﺮﮐشی ﻮﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ
ﻮ ﻋﻤﻞ ﻤﻮﺟﺐ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ نَفس ﺍﻣﺎﺭﻩ
ﺷﺨﺺ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
الهی ﺨﻮﺩ ﺍﻋﻢّ
از ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻴﺎ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
الهی اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺮک آﺯﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﻭﻗﺒﻮل ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻥ ﻤﻘﺎم
الهی می ﺒﺎﺷﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺴﺌﻮل گنتﻩ ﮐﺴﻰ
ﻭﻳﺎ ﻋﻠﺖ ﺗﻤﺮّﺩ
ﺳﺎﻟک ﻮﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
اﺯ ﺍﻭﺍﻣﺮ الهی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﺸﺄﻥ ﻤﻘﺎم ﻮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺩل ﺴﻴﺎﻩ ﻭنَفس
ﺷﻴﻄﺎنی اﻧﺴﺎنی
اﺳﺖ. ﻭلی اﺟﺮﺍﻯ
اﻳﻥ گناﻩ ﺑﺎ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻮ ﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺷﺨﺺ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻗﺒل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﮑﺎﺭ ﺭﻭﺩ.
ﻭلی اﻳن ﻜﻨﻴﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎنع اﺯ ﺍﺟﺮﺍﻯ
گناه ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯﺍﺩ ﺑﺤﺎل
ﺨﻮﺩ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺗﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
نَفس ﺧﻮﺩ ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺑلیس آخوند ﺍﺑلیس
ملبّس ﺑﻠﺒﺎﺵ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑبیند ﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﻋﻤﺪﺍ ﺗﺮک
هرﮔﻮﻧﻪ ﺗﻠﺎشی
ﺘﮑﺎﻣلی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﻣﻘﺎﺑل
ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻧﻮعی
ﺒﻌﺪﻯ ﻮ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻥ عقل ﻨﺎﭼﻴﺰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

حدیث
1748 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ200ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی ﻔﻤﻥ ﻴﺮﺩ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻥ ﻳﻬﺪﻳﻪ
ﻳﺸﺮح ﺼﺪﺭﻩ
ﻟﻠﺄﺳﻠﺎم هرﮐﺶ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﺎﺭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
او ﺷﻮﺩ ﺳﻴﻨﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ اﺳﻠﺎم ﭙﺬﻳﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻋﻘلی ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﻴﻨﻪ ﻭ
ﻗﻠﺐ ﻭﻳﺎ ﺫﻫﻥ ﻮ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣی ﻮ
ﺫﺍﺕ الهی ﺸﺨﺺ ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﺍ ﻭ ﺍﻣﺎدﻩ
ﺗﺼﺪﻳق ﻔﺮﻣﺎﻥ
هاﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻈﺎﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ که ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
کامل الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
اﻭﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺭﻩ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ ﻴﺮﺩ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻥ ﻴﻬﺪﻳﻪ ﺑﺎﻳﻤﺎﻧﻪ
فی اﻟﺪﻧﻴﺎﺍلی
ﺠﻨّﺘﻪ ﻭ ﺩﺍﺭ ﮐﺮﺍﻣﺘﻪ
ﻓﻰ ﺍﻟﺎﺧﺮة ﻳﺸﺮح
ﺼﺪﺭﻩ ﻟﻠﺘﺴﻠﻴم
ﻠﻠﻪ ﻭ ﺍﻟﺸﻘﻪ ﻭﺍﻟﺴﮑﻮﻥ
الی ﻤﺎ ﻭﻋﺪﻩ ﻣﻥ
ثوﺍﺑﻪ حتّی ﻴﻄﻤﺌﻥ
اﻟﻴﻪ ﻭ ﻣﻥ ﻴﺮﺩ
ﺃﻥ ﻴﻀﻠّﻪ ﻋﻥ ﺠﻨّﺘﻪ
ﻭ ﺩﺍﺭ ﮐﺮﺍﻣﺘﻪ
فی اﻟﺂﺧﺮة ﻟﮑﻔﺮﻩ
ﺑﻪ ﻭ ﻋﺼﻴﺎﻧﻪ ﻟﻪ
ف ی اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻳﺠﻌل
ﺼﺪﺭﻩ ﺿﻴّﻘﺎ ﺣَﺮِﺟﺎحتّی
ﻴﺸک فی کفرﻩ ﻭ ﻳﻀﻄﺮﺏ
ﻣﻥ اﻋﺘﻘﺎﺩﻩ ﻗﻠﺒﻪ
حتّی ﻴﺼﻴﺮ ﮐﺄﻧّﻤﺎ
ﻳﺼﻌّﺪ فی اﻟﺴﻤاء
ﮐﺬﻟک ﻴﺠﻌﻞ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺮﺟس علیّ اﻟﺬﻳﻥ
لا ﻳﻮٴﻤﻨﻮﻥ هرکس ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
اﻭ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺑﻬﺸﺖ ﻭﺩﺍﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺖ (
امتیازات
الهی ) ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺮﺕ توع فوق
بشری ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺳﻴﻨﻪ ﻭ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
اﻭﺭﺍ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺨﺪﺍ ﻭ ﻋﻮﺍﻣل
الهی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﻄﺮﺯﻯ که ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻮ ﻳﻘﻴﻦ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺳﮑﻮﻥ
ﻮ ﺁﺭﺍﻣﺶ به ﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
الهی اﺯ ثوﺍﺑﻬﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﻮﻋﺪﻩﻫﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻤﺌﻥ گرﺩﺩ. (ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺪﺍیتی
عقلی اﻭﻟﻴﻪ ﻭ ﻫُﺪﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻏﺎﺯﮔﺮ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﺒﺪﻫﺪ ﻭﺑﻬُﺪﺍﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ
اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ هفت ﮔﺎﻧﻪ
ﺗﺎ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻥ هدﺍﻳﺖ اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ و اوم ﺴﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ. ﻫم
عقیده ﻭ ﻳﺎﻭﺭﻯ
ﻨﻈﺮﻯ ﻮ ﻏﻴبی
اﻭﻟﻴﻪ ﻭﻫم اﻳﻤﺎﻥ
عملی ﻴﺎ ﺍﻭم ﻮ سلوک
الهی ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺳﻞ ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺍﺫﮐﺎﺭﻯ که ﺩفع
ﺸﺮک ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻫﺪﺍﻳﺖ
الهی ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺑﺨﺶ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺪﺍﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎ ﻭ ﻫﺪﺍﻫﺎ
ﻣﻨﻮﻃ ﺒﺎﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺩﺭﺳتی
اﻧﻬﺎ ﻭ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎ ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ اﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻨﺎ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﻥ
ﺒﺎ ﺻﻔﺎﺕ الهی
اﺯ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ بمعرفی
خداوند ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻫﺪﺍﻳتی عقلی ﻮﻫُﺪﺍﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
عقلی کلی اﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪنی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺘﻠﺎﺵ ﻋﻘﻴﺪتی
ﻮﻋﻤلی ﺴﺎﻟﻚﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻧﻪ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺒﻌﺪ ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﺍﺧﺮﺕ
ﻳﻌنی ﺪﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺪﻭﺭﻩ سلوک
الهی ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﻣﮑﺎﻧﻰ ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻘﺎمی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﭼﻬﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺭ ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺑﺎ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﺑﺎ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺁﺧﺮﺕ
ﻳﻌنی ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ
اﻭ ﺩﺭ ﺩﻭ بهشت ﻳﮑی
ﺒﻬﺸﺖ ﺳﻮم اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭم ﺮﺟﻌﺖ
و معاد ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. (ﺩﺍﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺖ) ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﮐﺮﺍﻣﺘﻬﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻠﺖ ﺭﺳﻴﺪﻥ
اﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﻋﻘلی ﻮ ﻣﻘﺎمی
ﻮ ﻣﮑﺎنب هستند.
ﮐﻪ ﻓﻀل و ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺖ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
نوع ﻮﺟﻮﺩﻯ اﻧﺎﻥ
ﻮﺍﺻل بشهود ﺮﺍ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺳﺎﻟک ﻮ ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی اﻭ ﺍﻳﻥ
هدﺍﻳﺘﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳج
ﺪﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﻳﻘﻴﻥ
هائی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ
ﺗﺎ ﻣﺪﺍم ﺴﺎﻟک
اﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﻭ با
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺒﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻮ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺗﻠﺎﺵ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﻳﻘﻴﻥ
ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻮ ﺗﻮﮐل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺣﻔﻈ ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﻮ ﺗﻮﮐل
الهی ﺒﺎقی ﺒﻤﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
الهی ﻔﺮﺍﺭﻯ ﻮ ﺧﺴﺘﻪ
ﻧﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نَفس ﺍﻭ ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﻭ ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﻣﻄﻤﺌﻥ گرﺩﺩ
ﮐﻪ ثوﺍﺑﻬﺎ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎ
الهی ﻄﺒق ﻮﻋﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ) ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
کسی ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
اﺯﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺑﻤﺎﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﮔﻤﺮﺍﻫی
ﻮ ﺿﻠﺎﻟﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﺯ ﺩﺍﺭ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺩﺭ ﺍﺧﺮﺕ ( ﺍﻋم
اﺯ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
یا ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭم
ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﻳﺎ ﺑﻬﺸﺖ ﻋﻘلی
همرﺍﻩ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﮐﻪ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ ﺒﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺒﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻭ ﺍﺧﺮ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ) ﻣﺤﺮﻭم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻔﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺍﻣﺮ الهی ﻮ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ را ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺮﺍ ﺭﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
عصیاﻥ ﻮ ﺗﻤﺮّﺩ
الهی ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ
که ﻫﺴﺖ ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻥ
کفر ﻭ ﺟﻬﻞ (ﻭ ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺑﺮﺍﻯ ﻘﺒﻮﻝ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭﺳﻠﻮﻙ)
ﺳﻴﻨﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺗﻨگ
کرﺩﻩ ﻭﺫﻫﻥ اﻭﺭﺍ
ﺳﺨﺖ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ
ﮐﺸﺶ ﻭ ﻗﺒﻮل ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺪﻭﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﻔﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻧﺮﺍ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻀﻄﺮﺏ ﻭﺑﻬم
ﺮﻳﺨﺘﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﻄﻮﺭﻯ که ﺍﻳﻥ
ﺘﻨﮕﻰ ﻧَﻔَس ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺻﻌﻮﺩ ﺍﻭ ﺑﮑﻮﻩ
ﻭ ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺧﻔگی ﺘﻨﻔس
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻳﺎ ﻣثل
اﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪﺟﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎل
ﻤﺮگ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭِﺟس ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ هرکس ﻭ ﻣﻌﮑﻮس
ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺭﻭحی کسی ﻮﺍﺭﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻏﻴﺮ ﻣﻮٴﻤﻦ ﻳﺎ
ﻧﺎ ﺑﺎﻭﺭﺍﻥ
عتقیدﺗﻰ ﻭﻳﺎ ﻧﺎ
ﻋﺎﻣﻠﺎﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺍﻭم ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻮﺟﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﺍﻥ ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. پس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ همگاﻥ ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ ﺑهمه
ﻧﻴﺰ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻮ ﺗﺬﮐﺮﺍﺕ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭلی ﺒرَبّرخی
ﭙﺬﻳﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
الهی ﻨﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺑﺮخی ﺘﮑﺬﻳﺐ ﻭ
آﺷﮑﺎﺭ ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻣﺤﺮﻭم
اﺯ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﻨﻴﺰ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺣتی ﺒﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮهی ﺮﻭﺣی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ اﻣﺮﻭﺯ
ﮐم عقلی ﺘﺮﻣﻰ ﺷﻮﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ پس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺑﻘﻴﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ تلف
نشده ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺪﻭﺭ
ﺩﺳﺖ ﺭﺍﻩ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒیعی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎل ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻤﺠﺪﺩﺍ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻮ ﻫﻤﻴﻥ سلوک
الهی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎ
الهی مده اﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
که می ﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭلی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی پس
ﺍﺯ ﺳﺨﺘﻴﻬﺎی ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. (ﻳﻀﻠّﻪ) ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﻭ ﮔﻤﺮﺍﻫی ﻭﻳﺎ
ﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی ﻮﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ(ﺟﻨّﺖ)
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺳﺘﺎنی
ﻴﺎ ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻭﻋﻘلی
ﻮﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ ﻭﻳﺎ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺍﻯ آﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻘﺎمی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﻧﺼﻴﺐ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﻬﺮ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﻠﻮک ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺳﮑﻮﻥ ﻮ ﺍﺭﺍﻣﺶ
ﻭﺧﺎﻃﺮ جَمعی ﻮ
ﺩﻭﺭﻯ اﺯ ﺍﺿﻄﺮﺍﺏ
ﻭ ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺳﮑﻮﻧﺖ ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮک ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺣﺼﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋم ﺮﺏ
ﺍﻟﻨﻮع ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺍﺧﺮﺕ) ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻮ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻭﺑﻌﺪﻯ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺧﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺯﻧﺪگی ﺒﻌﺪﻯ
پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ جَهَنّم ﺠﻬﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ثوﺍﺏ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ثوﺏ ﻭ
ﭘﻴﺮﺍﻫﻥ یعنی
در ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﺠﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ نوع ﺑﺸﺮﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ آﻳﻨﺪﻩ
ﻭ پس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍنی آﻧﻬﺎ.
(ﻋﺼﻴﺎﻥ) ﺗﻤﺮّﺩ
ﻭﻣﻌﺼﻴﺖ ﺩﺭ ﺗﻤﺮّﺩ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
الهی ﻮ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺭﺯﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺠﺎﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. (ﺿﻴق ﺼﺪﺭ) ﺗﻨگی
ﺴﻴﻨﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺤﺎﻟﺖ
ﻧﻔﺮﺕ ﻭﻋﺪم ﺘﺼﺪﻳق
ﻮ ﻧﺎ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭبی
ﺤﻮﺻﻠگی ﺒﺮﺍﻯ
ﻔﻬﻤﻴﺪﻥ ﻮ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻥ اﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻓﻬم اﺣﺘﻤﺎلی
اﺳﺖ. ﺻﻌﻮﺩ ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ
هنگام ﻤﺮﮒ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘَﻨﻔّس ﺩﺭ
عمقب ﭽﺎﻩ ﻭﻳﺎ ﺧﻔگی
ﺪﺭ ﺑﻠﻨﺪی ﻫﺎ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ حفره های
عمیق ﺰﻳﺮ ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﻭﻳﺎ ﻣﺤﺎل ﺪﺍﻧﺴﺘﻥ
اﻣﻮﺭ ﻣﻤﮑﻥ ﻮ ﻣﻴﺴﺮ
ﻭﻳﺎ ﻧﻔﺮﺕ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻧﺎ ﺭﺿﺎﻳنی ﻮ ﺍﻧﺰﺟﺎﺭ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭﻯ که ﺑﻨفع
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻀﺮ ﺍﻣﺮﻯ ﻮﺍﺟﺐ
ﻭﺁﺳﺎﻥ ﻮﻣﻨﻄقی
اﺳﺖ

حدیث 1749 - دﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۵ﺹ200ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻪ ﻗﺮﺍنی ﻮﻣﻥ
ﻴﺮﺩ ﺃﻥ ﻴﻀﻠّﻪ
ﻳﺠﻌل ﺼﺪﺭﻩ ﺿﻴّﻘﺎ
ﺣﺮﺟﺎ ﻭهرکس ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻭ ﻣﺤﺮﻭم
اﺯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺳﻴﻨﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﻨگ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻧﻔﺮﺕ ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ: ﻘﺪ
ﻳﮑﻮﻥ ﻀﻴّﻘﺎ ﻭﻟﻪ
ﻣﻨﻔﺬ ﻳﺴمع ﻤﻨﻪ
ﻭ ﻳﺒﺼﺮ ﻭ ﺍﻟﺤﺮج
هو ﺍﻟﻤﻠت اﻣﺎ ﻟﺬﻯ
لا ﻣﻨﻔﺬ ﻟﻪ ﻳﺴمع
ﺒﻪ ﻭﻟﺎ ﻳﺒﺼﺮ ﻣﻨﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖﺳﻴﻨﻪ
ﻭﻓﮑﺮ ﺗﻨگ ﺸﻮﺩ
ﻭلی ﺁﻧﭽﻨﺎن ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﮑلی ﻨﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻨﻮﺩ ﻭﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻨﻔﺬﻫﺎئی ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻨﻴﺪﻥ ﻮ ﺑﺼﻴﺮﺕ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺤَﺮَج ﺟﻮ ﺑﺤﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﺿﻄﺮﺍﺏ ﺣﺎل
ﺪﺭ ﺳﻴﻨﻪ ﻫﻤﺎﻥ
اﻟﺘﻴﺎم ﻮ ﺟﻔﺖ
ﺷﺪﻥ ﺪﺭﻳﭽﻪﻫﺎ
ﻭ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺳمع
ﻮ ﺑﺼﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﻌنی
اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﻭ سلوک الهی ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻭ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﭽﻨﺎﻥ ﻤﺘﻨﻔﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﻫﻴچ
هدﺍﻳﺖ ﻋﻘلی ﻮ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎلی
ﺪﺭ ﺍﻭ ﺗﺄثیرﻯ
ﻨﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭلی
هماﻥ ﺤﻮﺍس ﮔﻮﺵ
ﻭ ﭼﺸم هست. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻮ ﺩﻳﺪﻥ ﺍﺩﺭﺍک
عقلی پس ﺍﺯ ﻫﺮ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻮ ﺩﻳﺪﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﻥ ﺒﺪﻭﻥ ﺪﺭک
ﻤﻌﻨﻰ ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷتی
عقلی ﺩﺭﺣﮑم ﻨﺪﻳﺪﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺳمع ﻨﻴﺰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻭﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺳﺘﻤﺎع
امر ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻬم اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﺿﻮﻉ سلوک
الهیﻋﻤل ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﻓﻬم ﻨﻈﺮﻯ اﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺷﻨﻴﺪ ﻭ ﻓﻬﻤﻴﺪ
ﻭلی ﻤﻄیع ﻨﺸﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﻳﺪ ﻭ ﻓﻬﻤﻴﺪ
ﻭلی ﺘﺒﺼّﺮ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺟّﻪﻫﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﻮ ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺷﻨﻴﺪﻥ
اﻭﻟﻴﻪ ﻫم ﺒﺪﻭﻥ
ﺍثر ﻭ ﻗﺎﺑل ﻔﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻭﺣتی ﺰﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭ ﻧﻔﺮﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻘﺎﻳق اﮔﺮ ﺗﻤﺎم
ﺑﺪﻧﺒﺎل هم ﻤﺘﺼل
ﻨﮕﺮﺩﻧﺪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻳﻘﻴﻥ ﻮ ثباتی ﺪﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭﺫﺍﺕ ﮐﺴﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎ ﺍﻧﺪکی
اﺳﺘﺪﻟﺎل ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻮ ﺳﭙس ﻋﺪم اﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺤﻘﺎﻳق
اﻭﻟﻴﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﻟﺎﺋل
ﻤﻨﺴﻮخی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﺣتی ﺒﻬﺎﻧﻪ ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺴﺨﺮ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻘﺎﻳق ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.(ﻣُﻠﺘِﺂﻡ)
ﺣﺎﻟﺖ ﺍﻟﺘﻴﺎم
ﻮﺟﻔﺖ ﺷﺪﻥ ﻭ ﺑﺴﺘﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﺰﺧم ﻮﻳﺎ
ﺣﻮﺍس ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻧﻬﺎ ﻭﻋﺪم ﺪﺭک
ﺒﻌﺪﻯ اﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻃﺎﻋﺖ
ﻭﻋﻤل ﻮ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻮ ﺻﺒﺮ ﺩﺭﻋﻤﻞ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺴﻠﻮﻙ
ﻭ ﮔﺮﺩﻥ ﺪﺍﺩﻥﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺯﻣﻴﻨﻪﺍﻯ
اﺯ ﺑﺎﻭﺭﻯ
عمیق ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻫﺮﮔﺰ ﺗﺼﺪﻳ
ق ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺎﻭﺭﻫﺎﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎتی
آﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺧﻮﺩ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺴﺨﺮ
ﻭﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻘﺎﻳق
ﺒﻌﺪﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺣﻘﺎیق
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺩﺍﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺭﺯﺵ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻨﻮﻃ ﺒﺘﺤﻘق ﻤﺮﺍﺣل
ﻘﺒﻠﻰ ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺣﻘﺎﻳق ﺒﻌﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻣﮕﺮ ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﭘﺎﻳﺎنی ﺒﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻗﻠﺎّﺏ ﺑﻨﺪﻯ
ﻮثباﺕﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻪ
ﺣﻘﺎﻳق عرﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺣتی ﺤﻘﺎﻳق ﻔﻠﺴفی
ﻮﻋﻠﻤﻰ ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﺴﺐ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﻣﺘﺼل ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻥ
ﺤﻘﺎﻳق اﻭﻟﻴﻪ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮش ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺣتی ﺒﺪ ﻓﻬمی ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭلی ثاﺑﺖ ﻭ ﻋﻤﻴﻖ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﻤﻴﻥ ﻨﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺤﻘﺎﻳق ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺿﻴق ﺼﺪﺭﻋﻤل ﻈﺎﻟﻤﺎﻧﻪ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﺎنع اﺯ ﻓﻬم
ﺒﻌﺪﻯ اﻧﺴﺎﻥ غیر
ﺳﺎﻟک ﺒﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﮔﻨﺎهی هم ﺒﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﺑﺪﻭﻥ عقل
ﻮ ﺍﺩﺭﺍک ﻨﻴﺴﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﭼﺸم
ﻮ ﮔﻮﺵ ﻫﺴﺖ ﻭ ﻫﻤﻪ
ﻓﻬﻤﻬﺎﻯ ﻣﻌﻤﻮلی
ﺒﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﻭلی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻮ ﺗﺼﺪﻳق
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﻥ ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳق اﻟﻬﻰ
ﮐﺎفی ﺒﺮﺍﻯ ﺠﻠﺐ
ﺣﻘﺎﻳق ﺒﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻴﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺭﺿﺎﻳﺖ
الهی اﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻴﻘﻴﻥ
ﻮ ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻭ ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ
اﺯ ثباﺕ ﻭ ﻳﻘﻴﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺟﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﮑﺎﺭ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ ﮔﺮﭼﻪ کامل
الهی ﻨﻴﺰ ﺣتی ﺪﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳل ﻔﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﻘﻮق ﺒﻬﺸتی اﻭﺭﺍ
ﺣﻔﻈ کرﺩﻩ ﻭ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺑﻴﻤﻪ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﺯ
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻏﺎﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﻧﺎ
ﻃﻠﺒﻴﺪﻩ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﭽﻮﻥ
هر ﺭﻭٴﻴﺎﻯ ﺸﺒﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاملا ﻈﺎﻫﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
پس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺮﻭح
اﻭﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺠﺒﺮﻭﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻫﺪﺍﻳﺖﺍﺭﻭﺍح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ پس ﺍﺯ ﻣﺮگ
اﺳﺘﻘﺒﺎل کرﺩﻩ
ﻭ ﺑﻨﺰﺩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪﻫﺎﻯ ﻤﺴخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻣﺮگ ﻮ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯﺸﺒﺎﻧﻪ
ﻳﺎ جَهَنّم
ها ﻳﺎ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺑﻬم ﻤﺘﺼل هستند.
ﺩﺭﻙ ﺑﻴﺸﺘﺮﻋﻘلی
ﺒﻬﺸتی اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭک
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺭﻧﺠﻬﺎ
ﺠﻬﻨم ﺪﺍﻏﺘﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﻔﻬم ﻮ ﺩﺭک ﻮ ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﻪ جَهَنّمی ﺪﺍغ
ﻮ ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﻬﺸتی ﻠﺬﺕ ﺑﺨﺶ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭلی
عقلی که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻧﻪ ﻋﻘلی ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﻳﺎ ﻋﻘل
علمی ﻮ ﺍﮐﺘﺴﺎبی
ﺒﻬﺸﺖ ﻭ ﺩﺭک ﺒﻬﺸﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻭﺩﺭک ﺠﻬﻨم ﻮﻋﺬﺍﺏ
ﻋﻤﻴق ﻣﺤﺴﻮس ﺭﻭح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﻮ ﮐﺎﺭﻣﺎئی
غیر ﺳﺎﻟک اﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1750 - اﺯ
ﺍﻣﺎم عسکرﻯ(ﺝ۵ﺹ200ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺧﺘم
اﻟﻠﻪ علیّ ﻘﻠﻮﺑﻬم
ﻮعلیّ ﺴﻤﻌﻬم ﻭعلیّ
ﺃﺑﺼﺎﺭﻫم
غشاﻭة ﻭﻟﻬم
عذﺍﺏ ﻋﻈﻴم
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻬﺮ
ﺯﺩﻩ ﻭ ﺑﺮ ﮔﻮﺵ ﻭ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﭘﺮﺩﻩﺍﻯ گذﺍﺭﺩﻩ
ﻭﻋﺬﺍﺏ ﻋﻈﻴمی
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺃﻯ ﻮﺳﻤﻬﺎ
ﺑﺴمة ﻳﻌﺮﻓﻬﺎ
ﻣﻥ ﻴﺸاء ﻤﻥ ﻤﻠﺎﺋﮑﺘﻪ
ﺍﺫﺍ ﻧﻈﺮﻭﺍ ﺍﻟﻴﻬﺎ
ﺑﺄﻧّﻬﻢ ﺍﻟﺬﻳﻥ
لاﻳﻮٴﻤﻨﻮﻥ ﻭعلیّ
ﺴﻤﻌﻬم کذلک ﺒﺴﻤﺎﺕ
ﻭ علیّ ﺃﺑﺼﺎﺭﻫم
غشاﻭة ﻭ ﺫﻟﻚ ﺃﻧّﻬم
ﻠﻤّﺎ ﺃﻋﺮﺿﻮﺍ
ﻋﻥ اﻟﻨﻈﺮ ﻓﻴﻤﺎ
ﮐُﻠّﻔﻮﻩ ﻭ ﻗﺼّﺮﻭﺍ
ﻓﻴﻤﺎ ﺍﺭﻳﺪ ﻣﻨﻬﻢ
ﻭ ﺟﻬﻠﻮﺍ ﻣﺎ ﻟﺰﻣﻬم
اﻟﺎﻳﻤﺎﻥ ﺒﻪ ﻓﺼﺎﺭﻭﺍ
ﮐﻤﻥ علیّ
عینیه ﻏﻄاء لا
ﻳﺒﺼﺮ ﻣﺎ ﺃﻣﺎﻣﻪ
ﻓﺎﻥّ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭ ﺟﻞّ ﻳﺘﻌﺎلی
عن اﻟﻌﺒث ﻭ ﺍﻟﻔﺴﺎﺩ
ﻭﻋﻥ ﻤﻄﺎﻟبة ﺍﻟﻌﺒﺎﺩ
ﺑﻤﺎ ﻣﻨﻌﻬﻢ ﺑﺎﻟﻘﻬﺮ
ﻣﻨﻪ ﻓﻠﺎ ﻳﺄﻣﺮﻫم
ﺒﻤﻐﺎﻟﺒﺘﻪ ﻭﻟﺎ
ﺑﺎﻟﻤﺼﻴﺮ ﺍلی
ﻤﺎ ﻗﺪ ﺻﺪّﻫم
عنه ﺑﺎﻟﻘﺴﺮ ﻋﻨﻪ
ثُمّ ﻘﺎﻝ ﻭﻟﻬم
عذﺍﺏ ﻋﻈﻴﻢ ﻳﻌنی
فی اﻟﺂﺧﺮة ﺍﻟﻌﺬﺍﺏ
ﺍﻟﻤُﻌﺪ ﻟﻠﮑﺎﻓﺮﻳﻥ
ﻭفی اﻟﺪﻧﻴﺎ ﺍﻳﻀﺎ
ﻟﻤﻥ ﻴﺮﻳﺪ ﺃﻥ ﻴﺴﺘﺼﻠﺤﻪ
ﺑﻤﺎ ﻳﻨﺰل ﺒﻪ ﻣﻥ
عذﺍﺏ ﺍﻟﺎﺳﺘﺼﻠﺎﺡ
ﻟﻴﻨﺒّﻬﻪ ﻟﻄﺎﻋﺘﻪ
ﻭ ﻣﻥ عذﺍﺏ ﺍﻟﺎﺻﻄﻠﺎﻡ
ﻟﻴﺼﻴّﺮﻩ ﺍلی
عدﻟﻪ ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻪ
ﻳﻌنی
ﺁﻧﺮﺍ (ﻭﺳﻤﻪ) ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻭﺩﺍﻍ ﺑﺮ ﺳﻴﻤﺎ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺗﺎ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ( ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﻪ
الهی ﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻗﻴﺎﻓﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻘﺎم
عقلی ﻮ ﺭﻭﺣی ﻮ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ) ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺒﺂﻧﻬﺎ ﻧﻈﺮ ﺑﻴﻔﮑﻨﻨﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻣﻮٴﻤﻥ اﻭم
کنندﻩ ﻭ ﺻﺎﺩق ﺪﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺮ ﮔﻮﺷﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﻠﺎﺋم ﻮﻣﻬﺮﻫﺎئی
هست ﻭ ﺑﺮﭼﺸﻤﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﭙﺮﺩﻩﻫﺎﻯ
ﭙﻮﺷﺎﻧﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ ﻮﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻤﮑﻠّﻒ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﻭ ﺍﻋﺮﺍﺽ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺩﺭ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻮﺗﺎهی
کرﺩﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ( ﻭ ﺍﻭم
عملی ﺁﻧﻬﺎ ﻟﺎﺯم
ﺪﺍﺭﺩ ﺟﺎﻫل ﺒﻰ
ﺧﺒﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ) ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ ﺸﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﭘﺮﺩﻩﺍﻯ
ﺒﺮﭼﺸﻤﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺟﻠﻮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
( ﻭ ﺍﻣﺎم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭک ﻛﻨﻨﺪ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭﺭﺍ ﺗﻤﺮﮐﺰ
عبادی ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺣﺪﻳث ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻫﻤﻴﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻣﺎم
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﻯ
ﭽﺸم ﻮ ﮔﻮﺷﻬﺎ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺎﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﻮ ﻓﺴﺎﺩ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﺁثاﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳیرﺕ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺮ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﺑﻘﻮل ﺮﻭﺍﻥ ﺸﻨﺎﺳﺎﻥﺣتی
ﻨﻮﻉ ﺳﺎﺋﻴﺪﮔی
ﭙﺎﺷﻨﻪ ﮐﻔﺶ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﺧﻠﺎق
ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﺭﻭﺣﻴّﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻄﺮﺯ
لباس ﭘﻮﺷﻴﺪﻥ ﻭ
ﻧﻮع ﺮﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﭘﻨﺪﺍﺭﻫﺎ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
عَبَث ﻭ ﺑﺎﻃل ﻮ
ﻳﺎ ﻓﺴﺎﺩ ﺑﮑﻨﺪ
( ﮔﻮﺵ ﻭﭼﺸم
کسی ﺮﺍ ﺑﺒﻨﺪﺩ
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﭼﺮﺍ
ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
موبِد ﭽﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﻗﻬﺮﺍ ﻭ ﺟﺒﺮﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺤﺮﻭم
ﻮﻣﺎنع ﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ علیّ
ﺮﻏم ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﮑﻨﻨﺪ ( ﻳﺎ
ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭلی ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﺰﻭﺭ ﻭ ﻧﻴﺮﻧگ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ) ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻤﺼﻴﺮ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ ﺷﺪﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻗُﺴﺮﺍ
ﻭ ﺟﺒﺮﺍ ﻣﺎنع ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﺳﭙس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
( پس ﺍﺯﻋﻠﺎﻣﺖ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺮﻭﻯ ﺴﻴﻤﺎ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺁﻧﻬﺎ) ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﻋﺬﺍﺏ ﻋﻈﻴم ﺪﺭ
ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﺁﺧﺮﺕ ﻋﺬﺍﺏ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭان
ﺨﻮﺩ ﻭﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﻤﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺨﻮﻳﺶ ﺑﻬﺮﺷﮑلی
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﻟﺬﺕ ﺑﻬﺸتی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺒﺮﻧﺪ.ﻭلی
ﺒﻘﻴﻤﺖ ﻧﻘﺺ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ کرﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ پس ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﻤﺴخ
ﻮﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺸﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺑﺎﺯﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﭼﻬﺎﺭ جَهَنّم
اﺳﺖ ﻣﺎﺩﺍم که ﻣﺘﻘﻴﺎﻥ
کامل ﺮﺍ ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺩﻭجَهَنّم
ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ ﻴﮑﻰ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ ﺑﺪ ﺑﻴﺎﺭﻯ
ها ﻭ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
کشندﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﺨتی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﻨفع اﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻮعی
ﺘﺰﮐﻴﻪ نَفسﻏﻴﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﮔﺮ
ﺳﺨﺖ ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﮑلی ﻮ ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﻧﺎﺭﺍﺣتی ﻮ ﺳﺨتی
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ثرﻭﺕ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ
ﺯﻳﺮﮐﻰ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
اﺟﺮﺍﻯ هر ﻧﻴّﺖ
ﻭﻫَﻮَسی ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭجَهَنّم
ﺪﻭم ﺁﻧﺎﻥ ﺸﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﺑﺪ
ﺑﺨﺖ ﺗﺮ ﮐﻪ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
وطبیعت و فطرت
خود ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﮐﺎﺑﻮس ﺧﻮﺩ
ﻧﻮعی ﺰﻧﺪگی ﺘﺤﺖ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺮﻭح اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻮﺍﻗﻌﻪ ﺭﺍ
ﺷﺨﺼﺎ ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺪﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻣثلا
ﺍﺯ ﺣﻤﻠﻪ ﻣﺎﺭ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﭼﻨﺎﻥ ﻤﻴﺘﺮﺳﺪ
ﻭﺍﻋﺼﺎﺑﺶ ﻟﻄﻤﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪ ﺁﺷﺎﺭﺵ
ﺑﻄﻮﺭ ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺸﺨﺺ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
اﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ ﻤﺎﺭﻯ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺸﺨﺺ ﺣﻤﻠﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﺳﻴبی هم ﻨﺮﺳﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ (ﺁﺧﺮﺕ)
ﺑﺮﺍﻯ کاﻓﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ ﻭ ﺩﺍﺩﻥ
اﺣﺘﻤﺎل ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻗﺮﻳﺐ ﺍﻟﻮﻗﻮع
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻳک ﻤﺮﮒ ﺳﺨﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺗﺮس ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻯ ﻮ ﺩﺭﺩ ﺩﺭﻣﺮگ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻨف
ع ﺮﻭح ﻴک ﺴﺎﻟک
ﻤﺘﻤﺮّﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭح ﻨﺎﺭﺍضی ﺒﺎﺷﺪ
ﻫﻤﻴﻥ ﺮﻧﺠﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺮﻯ ﻭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺍﻧﺒﻮﻫی
اﺯ ﺁثاﺭ ﻣﻨفی ﺪﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺒﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
عمیق ﺘﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯ ﺗﺮﻯ ﺒﺮﻭﺩ
ﻋﺬﺍﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﺪﺍﺩﻥ ﻭﻋﺬﺍﺏ ﮐﺎﺭﻣﺎئی
کشیدﻥ اﺳﺖ) ﻭ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻧﻴﺰﻋﺬﺍﺏ
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻓﺮﺻﺖ
ﺍﺻﻠﺎح ﺮﻭﺍﻥ ﺒﺎﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﺑﺪﻫﺪ (ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﻭجَهَنّم ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺮﻭﺯﻫﺎ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮﻋﺬﺍبی
ﺪﺍﺷﺖ ﺑﻨفع اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﮐمی
اﺯ ﺍﻳﻥ اﻧﺒﻮﻩ
ﺁﻟﻮﺩگی ﺮﻭﺡ ﻭ
ﺁثاﺭ ﻣﻨفی ﺪﺭ ﺭﻭﺍﻥ
اﻭ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻤﺘﺮ
ﺷﻮﺩ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ عذﺍﺑﻬﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺨﺺ
ﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ
( ﻭ ﺍﺯعذاب ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ ﻭﻋﺬﺍﺏ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ ﻮﺧﻮﺩ
ﻣﺮﮒ دردناک ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭجَهَنّم
ﺴﻮم ﻤﻠﮑﻮتی ﺮﻭﺡ
ﺳﻮﺯﺍﻥ ﻮ ﻋﺮﻳﺎﻥ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ جَهَنّم
ﭽﻬﺎﺭم ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ جَهَنّم ﺠﻬﺎﻥ
ﺪﺭ ﺟﻨﮕﻠﻬﺎ ﻭ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ
ﺑﺎ ﺗﺸﻨﮕﻴﻬﺎ ﻭ
ﮔﺮﺳﻨگی ﻮترس ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ها ﺩﻳﮕﺮ ﻓﺮﺻتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻨﺒّﻪ ﻭ
ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪﻥ ﻨﻴﺴﺖ)
ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺑﻌﺪﺍ
(ﺍﺻﻄﻠﺎﻡ) ﮐﻪ ﻋﺬﺍﺏ
ﻗطعی ﻮﻧﻬﺎئی ﺠﻬﻨم
اﺳت .ﺨﻠﺎﺻﻪ ﻳﺎﺑﺪ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﻋﺪل الهی
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ ( ﻣﻮﺭﺩ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﻳک ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻧﻪ پس ﺍﺯﻣﺮگ
ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺍﻭﺭﻯ
الهی ﻮ ﺗﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮﻉ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ) ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺤﮑﻤﺖ الهی
ﺒﺮﺳﺪ ( ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﭼﻴﺴﺖ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻮ ﺳﻠﻮک الهی
ﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﭽﻪ
ﻣﻌنی ﻮ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﺪل ﻮ ﺗﻌﺪﻳل
ﺬﺍﺕ ﻭﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﺣﮑﻤﺖ الهی ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.