حدیث
1251 - ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ381ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ آیه
ﻗﺮﺍﻧﻰ ﮐﻠّﺎ،
ﺍﻧّﻬم عن
ﺮﺑّﻬم ﻴﻮﻣﺌﺬ
ﻟﻤﺤﺠﻮﺑﻮﻥ
که ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭﺍﻥ
ﺮﻭﺯ ﺍﻳﻨﺎﻥ اﺯﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﭼﻨﺎﻥ
ﺮﻭﺯﻗﻴﺎمت ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ
بشری ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ و
بنوع فوق بشری
درآیند ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﭼﻨﻴﻥ دیدار
نور قائم نخوﺍﻫند
ﺑﻮﺩ. ﻫﺮ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﺍﻧﺠﺎ
ﻧﻴﺰ ﮐﻮﺭ
خواهد بود .ﻭلی
اﻧﻬﺎ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺑﺎ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
را ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﺒﻌﺪﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
در جهنم نسخ
ومسخ جهان ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑسونوشتهای
مجدد ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻨﺎﺳﺐ
خود ﺑﺒﺮﻧﺪ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻤﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺍﻳﻥ هدﺍﻳت ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هست، ﻭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺗﺮ، ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻬﺸتی ﻮ ﺭﻭﺷﻦ
ﺗﺮ،ﻭﺑﺎﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ هداﻳﺖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨکه
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ آیه
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ اﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﻟﺎ ﻳﻮﺻﻒ ﺑﻤﮑﺎﻥ
ﻴﺤلّ ﻔﻴﻪ، ﻓﻴﺤﺠﺐ
ﻋﻨﻪ ﻓﻴﻪ ﻋﺒﺎﺩﻩ،
ﻭ ﻟﮑﻨّﻪ ﻳﻌنی
ﺃﻧّﻬم عن ثوﺍﺏ
ﺭﺑّﻬم ﻤﺤﺠﻮﺑﻮﻥ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﮑﺎﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ،ﺗﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘﺸﺖ ﭘﺮﺩﻩﻫﺎئی
ﻘﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺗﺎ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻧﺶ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺒﻴﻨﻨﺪ. ﺑﻠکه
ﺍﺣﺘﺠﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﻳﻥ
معنیی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ثوﺍﺏ و نوع بهتر
و امتیازات ،ربّ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﺠﻮﺏ ﻭﻣﺤﺮﻭم
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﺩﺭﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎمت ﺒﺮﺍﻯ ﺪﺍﻭﺭی
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻠﻘﺎﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻮﻓق ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ، ﺑﻠکه ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ بجهان ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ ﻭلی
ربّ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻘﺎم الهی ﺒﺮﺗﺮ
ﻭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭند،
ﻭ لا جرم ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺎبند.
ﻭ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺒﺮﺳند. ﮐﻪ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ثوﺍﺏ
ﻳﺎ ﭘﺎﺩﺍﺵ، ﻫﻤﺎﻥ
( ثوﺏ ﻳﺎ ﭘﻴﺮﺍﻫﻥ
ﻮ ﻟﺒﺎس ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
که ﺒﺮ ﺗﻦ نوعی ﺭﻭﺡ،
ﺩﺭﻳک ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺒﺮﺗﺮ، ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭحی ﺨﻮﺩ ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ،
ﻟﺒﺎس ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﭘس
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭثوﺍﺏ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ،
ﻫم اﮐﻨﻮﻥ ﻨﻴﺰ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﮐﺴﺐﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ،ﻭ ﺍﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﻤﻌﺮفتی اﺳﺖ ﻭﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﻨﻴﺰ، ﮐﺴﺐ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﻮﻳﺎ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻳﺎ ﺗﺎﺭﮐﺎﻥ نیمه
راه ﺴﻠﻮﻙ، ﺩﺭﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
برای دیدار
قائم الگوی کمال
میسر نوع بشری
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﺨﻮﺩ،
محرﻭم ﻮﻣﺤﺠﻮﺏ
ﺍﺯ ﻟﻘﺎﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی مربّی
برتر ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
هولناک ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ.
ﺮﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭ ﺟﺎء
ﺮﺑّک ﻮ ﺍﻟﻤﻠک
ﺼُﻔّﺎ ﺻﻔّﺎ ﻭﺩﺭ
ﺍﻥ ﺮﻭﺯ ﺧﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺎ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ،
ﺩﺭﺻﻔﻮﻑ ﻣﻨﻈّم
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﻣﺪ.ﺍﻳﻥ
ﺻﻔﻮﻑ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
اﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ،
ﺑﺎﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﭙس ﺍﺯ ﻫﺮ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻭ ﭘﺎﻙ ﮐﺮﺩﻥ ﻨﻔس
أمّاره ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس و
روان ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،
رسیده بقائم و
قیامت خود ﮐﻪ ﻣﻨﻈم
ﻮﻣطیع ﻮ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ،
ﺑﺮﺍﻯ آﻣﻮﺯﺵ ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻧﻴﺰﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋم اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮐﺎﻣلی الهی آﺧﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎم ﺮﺑّﺎنی ﻮﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﭽﺸم ﺪﻝ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺍﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﭙﻴﺸﻴﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﭙس ﺭﻭح
اﻳﻥ کاﻣل ﺘﺎﺯﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ بخلق ،
پیامبرگونه ﺿﻤﻥ
آﻧﻬﺎ ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺩﺭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥﺁﻳﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ:
إﻥّ اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭ جلّ، ﻟﺎ ﻳﻮﺻﻒ
ﺑﺎﻟﻤﺠیئ ﻮ ﺍﻟﺬﻫﺎﺏ،
ﺗﻌﺎلی اﻟﻠﻪ ﻋﻥ
اﻟﺎﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﻧّﻤﺎ
ﻳﻌنی ﺒﺬﻟﻚ، ﻭﺟاء
اﻣﺮ ﺭﺑّک ﻮﺍﻟﻤﻠک
ﺼﻔّﺎ ﺻﻔّﺎ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺑﺎﻣﺪﻥ ﻮ ﺭﻓﺘﻥ
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ، ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﻳﻥ معنی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻣﺮ ﺧﺪﺍﻳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺍﻣﺪ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ برای کارماها
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍنی ﺤﻀﻮﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺭﻭح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻤسخ
و ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴﺦ ﺍﻣﻴﺰ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
همین اﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
سلوک الهی، ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ،ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
تجلّی الهی ﺒﺎﻟﺎ
ﺗﺮﻯ ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺻﻔﻮﻑ
ﻣﺮﺍﺗﺐ اﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺻﻔﻮﻑ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻳﻥ
کاﻣل الهی ﺸﺪﻩ،
ﭼﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫند
ﺩﻳﺪ. ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﺑﻠکه ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻭﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ
اﻭﺩﺭﺧﻮﺍﺏ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻮﻋﺪﻩ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺗﻬﺪﻳﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺴﭙس ﺭﺍﻭﻯ
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ قُرآن هل
ﻴﻨﻈﺮﻭﻥ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻥ
ﻴﺃﺗﻴﻬم اﻟﻠﻪ
فی ﻈﻠل ﻤﻥ
اﻟﻐﻤﺎم ﻮ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة ﺍﻳﺎ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺘﻮفع ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺧﻠﺎل ﺴآیهﻫﺎئی
اﺯ ﺍﺑﺮﻫﺎ، ﻭ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ازﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ، ﻧﺰﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺎﺑﺪ (ﺑﺠﺎﻯ
اﻳﻨکه ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺮﺍﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﺍﻳﻥ آیه ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻣﺮﺩم
اﺯﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎﻥ
الهی ﭽﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭﻫر کاﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍلهی ﺒﺨﻠق اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻣﻨﺘﻈﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻨﺎﻣﺮئی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﺪ، ﺗﺎ
شاید آنگاه سلوک
الهی ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ ﺭﺍ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی ﺒﺎﻋث
تجلّی ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭﺭﻭٴﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﻳﻥ
آیه ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع ﻤﻌنی
آیه ﺑﺪﺭﺳتی ﭽﻨﻴﻥ
ﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﻣﻠﺎﺋک ﺪﺭ ﺳآیهﻫﺎئی
اﺯ ﺍﺑﺮ ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﻠﻔﻈ ﻤﻠﺎﺋک ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺍﺧﺮ ﺟﻤﻠﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻟﻔﻈ اﻟﻠﻪ ﺍﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﻣﺮﺩم غیر ﺳﺎﻟﻚ،
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨکه سلوک
الهی ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ، ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
زنده ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻧمی ﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﻄﻮﺭ مادّی
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
هدﺍﻳﺖ و به
هُدی رسیدن ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﺠﺴّم در جسم
وتن ﭙﻴﺪﺍ ﺷﻮﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﻳﻥ آیه ﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﻠکه ﺗﺼحیح
ﺪﺭ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
(ﻫﮑﺬﺍ ﻧﺰﻟﺖ) ﻳﺎ
ﺁﻳﻪ ﭼﻨﻴﻥ ﻨﺎﺯل
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﻳﻦ ﻣﻌنی
ﭽﻨﻴﻥ ﻨﺎﺯل ﺸﺪﻩ،
ﻳﻌنی اﻳﺮﺍﺩﻯ ﺪﺭﻣﺘﻥ
ﻔﻌلی قُرآن ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ اﻳﺮﺍﺩﻫﺎ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
بصورت تفسیر و
تشریح ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩ، ﻭلی ﺒﺎﺯﻣﻨﻈﻮﺭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺪﺭﺍﻳﻥ ﺘﺼﺤﻴﺤﻬﺎ،
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﺫﻫﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻔﻬﻮم سلوک
الهی آﻥ ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﭙس ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﺯ امام
ﺮﺿﺎ ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺳَﺨّﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻨﻬم ﻴﺴﺘﻬﺰء
ﺒﻬم ﻮ ﻣﮑﺮﻭﺍ ﻭﻣﮑﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺨﺪﻋﻮﻥ
ﻮ ﻫﻮ ﺧﺎﺩﻋﻬم
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣثلا
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺴﺨﺮﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ، ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ ﺍﺳﺘﻬﺰﺍ
می ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻳﻨکه
ﺍﻧﺎﻥ ﻤﮑﺮ ﻭﻧﻴﺮﻧگ
کرﺩﻧﺪ، ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻧﻴﺮﻧگ
زﺩﻩ. ﻭﻳﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﻭلی ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﻬﺎ
را ﻓﺮﻳﺐ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ
اﻥّ اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭ جلّ لا ﻳﺴﺨﺮ ﻭﻟﺎ
ﻳﺴﺘﻬﺰء ﻟﺎ ﻳﻤﮑﺮ
ﻭﻟﺎ ﻳﺨﺎﺩع ﻮ ﻟﮑﻨّﻪ
ﻋﺰ ﻭ جلّ ﻴﺠﺎﺯﻳﻬم
ﺠﺰاء اﻟﺴﺨﺮیّة
ﺟﺰاء اﻟﺎﺳﺘﻬﺰاء
ﻮ ﺟﺰاء اﻟﻤﮑﺮ
ﻭ ﺍﻟﺨﺪیعة ﻭ ﺗﻌﺎلی
اﻟﻠﻪ ﻋﻤّﺎ ﻳﻘﻮل
اﻟﻈﺎﻟﻤﻮﻥ
عُلوّا ﮐﺒﻴﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻪ ﻣﺴﺨﺮﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﻧﻪ ﺍﺳﺘﻬﺰﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻣﮑﺮ ﻭ ﺧﺪﻋﻪ ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻭ ﺟﺰﺍﻯ ﻤﮑﺮ
ﻭﻣﺴﺨﺮگی ﻮﻧﻴﺮﻧﮕﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﻤثل ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻈﺎﻟﻤﺎﻥ ﻮﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﺪﺭﻇﻠﻤﺖ
نداشتن ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘﻠﻰ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ مادّی
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﻣﺴﺨﺮگی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ، ﻭﮔﺎهی
ﻔﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ اﻧﻬﺎ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺯﺳﺎﺩگی ﻔﮑﺮ
ﻭ ﺭﻭح اﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺴوء اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﺩﻥ، ﻭﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﺪﺭ ﻣﻘﺎم ﺮﻭحی
ﻮﻣسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﻓﺴﺦ
ﮔﻴﺎهی ﺒﺮﺩﻥ ﺮﻭﺡ،ﻭﺣتی
ﺮسخ حمادی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻤطیع
اﻭ، ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﮐﺴﺐ ﻋﻘل
ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭآیندهﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.

حدیث 1252 - ﺩﺭﺣﺪﻳثی
اﺯﻣﻮﻟﺎ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ اﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ؟
بحاﺭ) ﮐﻪ ﺳﺎﺋلی
ﻴﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ:اﻧّﻪ ﺍﺳﺮﻯ
ﺒﻪ ﻣﻥ المسجد ﺍﻟﺤﺮﺍم
الی اﻟﻤﺴﺠﺪ ﺍﻟﺎﻗصی
ﻤﺴﻴﺮ ﺷﻬﺮ، ﻭﻋﺮج
ﺒﻪ فی ﻤﻠﮑﻮﺕ ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻣﺴﻴﺮة ﺧﻤﺴﻴﻥ
الف ﻋﺎﻡ، فی اﻗل
ﻤﻥ ثُلث ﻟﻴلة ،ﺣتی
اﻧﺘﻬﻰ ﺍلی ﺴﺎق
اﻟﻌﺮﺵ، ﻓﺪﻧﺎ
ﺑﺎﻟﻌلم ﻔﺘﺪلی
ﻔﺪﻟّﻰ، ﻟﻪ ﻣﻥ
اﻟﺠنّة ﺭﻓﺮﻑ ﺃﺧﻀﺮ،
ﻭ ﻏشی اﻟﻨﻮﺭ ﺑﺼﺮﻩ،
ﻓﺮﺍﻯ غظمة ﺭﺑّﻪ
ﺑﻔﻮآﺩﻩ ﻭلم ﻴﺮﻫﺎ
ﺑﻌﻴﻨﻪ، ﻓﮑﺎﻥ
ﻘﻮﺳﻴﻦ ﺑﻴﻨﻬﺎ
ﻭﺑﻴﻨﻪ ﺍﻭ ﺍﺩنی
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺮاء ﻮﻋﺮﻭج ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺴﺠﺪ
ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ (مکّه)
ﺑﻤﺴﺠﺪ ﺍﻟﺎﻗﺼﻰ
(ﺩﺭ اورشلیم ﻓﻠﺴﻄﻴﻦ)
ﻳﻜﻤﺎﻩ ﻓﺎصِله
ﺭﺍﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ
(ﻣﺴﺠﺪ ﺍﻟﺎﻗﺼﻰ)ﻋروج
ﺒﻤﻠﮑﻮﺕ آسمان
رفت. ﮐﻪﺧﻮﺩ ﻣﺴﻴﺮﻯ
ﭙﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
اﻭ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ ﺮﺍﻩ
ﺭﺍ ﺩﺭﻳک ثُلث ﺷﺐ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ. ﺑﻄﻮﺭﻯ
که ﺑﺴﺎﻕ ( ﺗﻨﻪ ﺩﺭﺧﺖ
ﺳﺪﺭ ﺩﺭﻋﺮﺵ) ﺭﺳﻴﺪ،
ﻭ ﻧﺰﺩﻳک ﻮتقرّب
ﺑﺮﺍﻯ اﮔﺎهی ﺪﺭﻋﻠم
ﻮآگاهی ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰ آویزﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی
ﺸﺪ. ﻭﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺪﻟﺎﻟﺖ
اﺯ ﺑﻬﺸﺖ، ﭘﺮچم
هاﻯ ﺴﺒﺰ ﻳﺎﻓﺖ
ﻭ ﻧﻮﺭ ﭼﺸﻤﺎﻥ
اﻭﺭﺍ ﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪ،
ﻭﻋﻈﻤﺖ ،ربّ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩل ﺪﻳﺪ،
ﻭلی ﺒﭽﺸم ﺘﻥ ﻨﺪﻳﺪ.
ﻭﭼﻨﺎﻥ ﻨﺰﺩﻳک
ﺒﻮﺩ، ﮐﻪ ﺑﻨﺰﺩﻳکی
ﺪﻭ سر ﻗﻮس ﮐﻤﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
هم ﻨﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻥ ﻤﻌﺠﺰﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠکه ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭙﺎﺩﺍﺵ ﻋﺮﻭج ﻮإسراء
کرﺩ،ﻭﭼﻨﺎﻥ ﻣﺴﺎﻓﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﺪک
ﻮﻗﺖ ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ.
ﻣﺴﺠﺪ ﺍﻟﺤﺮﺍم
کعبه ﺩﺭ مکّه،
ﻭﻟﻰ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک هرﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﻥ ﺪﻭﺭﻩ ﺭﺍ
طیّ کرﺩ. ﻭ ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩ، ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻳﺪ، ﻭﺑﺤﺎلتی
ﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﻣﺴﺠﺪ
ﺍﻟﺎﻗﺼﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﻭﺩﻭﺭﺗﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮک ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ، ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨک ﺴﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯﻗﺎﺋﻢ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ،ربّ
رحمان در
عوالم رؤیائی ﺑﺮﻭﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺨلق
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻘﺎم الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
متوسّل ﺨﻮﺩ ﮔﺮﺩﺩ.
(ﻣﺴﺠﺪ ﺍﻟﺄﻗﺼﻰ)
یعنی ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻬﺎئی
ﺴﺠﻮﺩ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺳﻠﻮک ﻮﻋﺒﺎﺩﺍﺕ،
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺳﻠﻮﻙ،
ﻭ ثُلث ﺍﺧﺮ ﺳﻠﻮﻙ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
هنوﺯ ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ، ﻭ ﻳﺎ ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎﻯ الهی
اﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ رحمان اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺍﺳﺮاء
ﻮﻋﺮﻭﺝ، ﻳﺎ ﺍﺭجمندی
ﻮﻋﺮﺵ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺑﺪﻭﻥ
همراهی حبرئیل،
ﺑﻤﻘﺎم ﺪﻧﻰ فتدﻟّﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﻋﺮﺵ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ آیندهﻫﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ، ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘلی ﻮﺍﺩاﺭکی
ﺒﺒﻴﻨﺪ، ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭽﻨﻴﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺨﻮﺩ، ﭼﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﻴﻥ مَکّه ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴم
ﺒﻴﺖ ﺍﻟمُقدّس
ﮐﻪ ﻣﺴﺠﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺍﻗصی گفته اﻧﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻴﻬﻮﺩ ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻮﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ مُقدّس
( که همان
ولایت سلوکی و
دین وزی حنیف
همه ادیان
سلوکی میباشد)
.ﻳﻜﻤﺎﻩ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ
ﺸﺘﺮﺑﺎنی ﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺷﺎﻳﺪ ﻳک ﺴﺎﻋﺘﻪ
ﺑﺎ ﻫﻮﺍﭘﻴﻤﺎ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺣﺮﮐﺖ ﺭﻭحی و
سفر ﺟﻮﻫﺮﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس أمّاره ﺧﻮﺩ،
ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺴﺒﻘﺖ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺳﺎﻟک
ﺠﻠﻮﺗﺮ ﺍﺯ نوع
بشریّت ﻓﻌلی ﺨﻮﺩ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭلی
اﮔﺮ ﮐسی ﺴﻠﻮک
الهی ﻨﮑﻨﺪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
و مسخ حیوانی ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﮐﻪﻫﻤﻴﻥ ﺒﻤﻌنی
عقب ﺭﻭﻯ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
با تولدات حیوانی
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ،
ﻭﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭگلّهﻫﺎﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ اﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺑﺎﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﻭ تحمّل
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﺍﻳﻥ ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺪﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ، ﺗﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮک الهی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل اﺭﺯﺵ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺴﺒﻘﺖ ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭلی ﺪﺭﻧﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل اﺭﺯﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﻳک ثُلث ﺷﺐ،
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺻﺮﻑ
ﻭﻗﺖ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﻳک ثُلث ﺷﺒﻬﺎﻯ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻳﻥ اﺳﺮاء ﻮﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺩﺭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ، ﻓﺎصِله
ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠکه ﺗﻔﺎﻭﺕ ﮐﻤﺎلی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮﻧﻮعی ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮک ﺸﺒﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺴﺎق ﺪﺭﺧﺖ ﺳﺪﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺭﺧﺖ ﻧﻘﺶ فرش
ﻋﺮﺵ ،ربّ رحمان
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺒﺸﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ و
طریقت
پیرالهی ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ کامل الهی
اﺯ ﺍﻳﻥ ﭙس ﺧﻮﺩ
ﺟﺰئی اﺯ ﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﺩم اﻭﻟّﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﺍﺑﺪﻳﺖ، ﺍﻳﻥ
ﺴﻠﺴﻠﻪ ﺩﺭﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
یا دین سلوکی حنیف
ﻗطع ﺸﺪنی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ، ﻋﻀﻮ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﺧﺖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
اﻧﻬﺎ، ﺳﺎق ﻮ ﺗﻨﻪ
ﻭ ﺷﺎﺧﻪ ﺍﺻلی ﺁﻥ،
ﻭ ﺩﻧﻮّ ﻭ تقرّب
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻋﻠم
ﻮآگاهی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﻋﻘلی اﺯ ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮشی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺩﻟﺎﻟﺖ و
هدایت درستی
راه الهی ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺩﺭک ﺒﻬﺘﺮ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﭘﺮﭼﻤﻬﺎﻯ
ﺪﺭ ﺣال ﺮﻓﺮﻑ ﻭ
ﺑﺎﺩ ﺧﻮﺭﺩﻥ پرچم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺭﻧﮓ
ﺳﺒﺰ ﺭﻧگ مُقدّس
،ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺳﺒﺰﻯ ﻮ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
گیاﻫﻰ،ﻭ ﻳﺎ ﺭﻧﮕﻬﺎﻯ
گیاﻫﻰ ﺩﺭ ﻧﻘﺸﻬﺎﻯ
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﺮخی اﻧﺮﺍ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺳﻴﺎﺩﺕ
و سیّد بودن ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﺳﻴّﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﻣﮕﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
سلوک الهی ﺒﺴﻴﺎﺩﺕ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
در شهود پنجم
مصطفوی
ومراسم منّا
اهل البیت شدن
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺗﺮک
همنشینی ﺒﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ نبوّت
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮔم ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺭﻧﮕﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﭽﻮﻥ ﺴﻴﺎﻩ
ﺩﺭتقدّس و
عزا داری ،ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻏم ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﺳﺮخی علاُمّت
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺧﻮﻥ ﺨﻮﺍﺭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺩل ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﻭﺧﻮﺍﺏ ﮐﺮﺩ، ﻭ
ﻧﻪ ﺑﭽﺸم مادّی
ﻭﺗﻥ ﺪﻳﺪ. ﺍﻳﻥ ﻤﻌﺠﺰﻩ
ﻭﺁﻳﺖ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ،
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰﻫﻤﻴﻥ
ﻤﻌﺠﺰﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ ﭼﻮﻥ
این سائل ﻴﻬﻮﺩﻯ
محقق ،ﻭﻳﺎ ﻫﺮﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻘق اﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ، ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮک
اﺳﻠﺎﻣﻰ، ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻫﺮ
کامل الهی ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﻨﻘش ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﻮﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺮﺍلهی
برای سالک ﺨﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ.

حدیث
1253 - ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﺍﻣﺎم سَجآد
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﭘﺴﺮﺵ
ﺯﻳﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪ، ﮐﻪ
ﺟﺪّ ﻣﺎ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﻟﻠﻪ،ﻭﻗتی
عرﻭج ﺒﺎﺳﻤﺎﻥ ﻨﻤﻮﺩ،
ﻭ ﺧﺪﺍﻳﺶ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺭﮐﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩ، ﭼﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اُﻣّتش ﺗﺨﻔﻴفی
ﺒﺪﻫﺪ، ﻭﺳﺒک ﻨﻤﺎﻳﺪ؟
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﺳﻰ ﭘﻴﺎﻣبر،
ﺩﺭﺳﻔﺮ ﺍلهی ﻤﺤﻤﺪ،
ﺑﻮﻯ گفت ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩ، ﻭ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺗﺨﻔﻴﻒ
ﮐﻦ. ﺯﻳﺮﺍ اُمّت
ﺗﻮ ( ﻳﺎ ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻭم کنندﻩ ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ) ﺗﺎﺏ ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﺎﺭﻯ که ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻣﻮسی ﺒﺮﺍﻯ
اُمّت ﺧﻮﺩ ﺗﺨﻔﻴﻒ
ﮔﺮﻓﺖ. ﺍﻣﺎم سَجآد
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ، ﮐﻪ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻋﺎﺩﺕ
ﻧﺪﺍﺷﺖ، ﮐﻪ ﻣﺮﺗﺐ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻮﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ،
ﺑﺪﻭﻥ اﻋﺘﺮﺍضی
ﻤﻴﺬﻳﺮﻓﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﻮسی آﻧﺮﺍ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ، ﮐﻪ ﺷفیع اُمّت
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﻭﺳﺎﻃﺖ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺑﺎﺯ ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﻣﻮسی
ﺮﺍ ﺭﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ (ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻟﺎﺯم
ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠکه ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻟﻘﺎﻯ الهی اﺳﺖ.
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮﻯ عباﺩﺕ،
ﺑﺎ کیفیّت ﺩﺭﺳﺖ،
ﺩﻟﻴل ﺰﻭﺩﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻠﻘﺎﻯ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ، ﭼﺮﺍ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﻣﻮسی
ﺮﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ. ﺍﻳﻥ
کاﺭﻫﻤﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
اﺳﺖ،ﭼﻪ ﺩﺭ ﻳﻬﻮﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺗﺨﻔﻴﻒ ﺩﺭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮح کرﺩﻩ،
ﺗﺎ ﮐﻤﺘﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
اﺯ ﺍﻳﻥ ﻠﺤﺎﻅ،
ﮐﻪ ﺣتی ﻮﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ،
ﺩﺭﺣﺪّ ﺍﻗل ﺒﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺑﺪﻳﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻳﻬﻮﺩ آنرا ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭ ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻳﺶ باﺯﮔﺸﺖ.
(ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﮐسی
ﻨﻴﺴﺖ، ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻫﺮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻳک ﺸﻬﻮﺩ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ، ﻭ ﺍﺯ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﮑﺎنی ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺍﻣﺪﻯ
ﺪﺭ ﮐﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺗﺨﻔﻴﻒ ﺩﺭﻧﻤﺎﺯﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ، ﮐﻪ ﺑﭙنج
ﺪﻓﻌﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺠﺎﻯ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺩﻓﻌﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺷﺪ (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﭘنج ﻮﻋﺪﻩ ﻧﻤﺎﺯ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺸمی
ﺒﻨﺎم ﻨﻤﺎﺯ (ﺍﺿﺤﻰ)
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪ. ﺩﺭ
ﭼﺎﺷﺖ ﻗﺒل اﺯ ﻇﻬﺮ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﺪ.
ﻭلی هم ﭽﻨﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﻧﺎﻓﻠﻪﻫﺎ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ،
ﻫﻤﻴﻦ ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺩﻓﻌﻪ
ﻧﻤﺎﺯ، ﻭﻳﺎ ﭘﻨﺠﺎﻩ
و ﺩﻭ ﺭﮐﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺑﺎﺯ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻬﺘﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺭﻯ ﺒﺮﺳﺪ. ﻭلی
ﺒﺎ ﭘنج ﻨﻤﺎﺯ ﻭ
ﺻﻠﺎﺕ، ﻳﻌﻨﻰ ﺑﭙنج
ﻤﻮﺭﺩ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
مقدماتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ،ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ اﺧﺮﻳﻥ
اﻥ، ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،
ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺨﺎﺗﻤﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺷﻬﻮﺩ ﻟﺎﺯم
ﺒﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺴﺨﺖ ﺗﺮ ﻭ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺗﺮ ﻣﻴﺸﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﺑﻨفع ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ از
بشریّت و
کارماهای
جهنّمی ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻣﺮﺍﺣل
ﻤﺘﺪﺭّج هستند،
ﮐﻪ ﺑﺎﺭﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺯﺣﻤﺖ ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﺮﺍ ﮐم ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻧﻔس و روان ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻳﺪ ﭘﺎک گرﺩﺩ،
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
گرﺩﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻄﺮح ﺒﻮﺩ،
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺧﻴلی
ﺰﻭﺩﺗﺮ ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺮﺳﻴﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﮔﺮ
ﺷﻬﻮدﻫﺎﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ اُمّت
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ،
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭ ،ربّ
ﺍﻟﻨﻮع همیشه ﺍﻳﺪآل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﻧﻮع اﺳﺖ. ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ
،ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ،ربّ ﺭﺣﻤﺎن
ﭙﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک ﻨﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﺍﻳﻨک ﺪﺭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭلی ﺪﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻨﻮﺭ ،ربّ ﺭﺣﻤﺎن
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ ﺑﺠﺎﻯ
ﭙنج ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ،
ﭘﻨﺠﺎ ﻩ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎنی
ﻤﻴﺪﺍﺷﺖ، ﺗﻔﺎﻭتی
ﺪﺭ ﮐﺎﺭ ﻧﺒﻮﺩ،
ﻭ ﺯﺣﻤﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻨﺒﻮﺩ.
ﮔﺬﺭﺍﻧﺪﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ،
ﻳﺎ ﺍﻣﻮﺯﺵﻫﺎ ﻟﺎﺯم
اﺳﺖ. ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﺳﺎﻟک
ﭽﻪ همّتی ﺒﺮﺍﻯ
عبوﺭ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ.ﺷﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟک ﻤﻘﺘﺼﺪ ﻭ
ﺗﻨﺒل ،ﺑﺎﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻨﻤﺎﺯ ﻭﮔﺬﺭ ﺍﻳﺎﻡ،
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.(ﺻﻠﺎﺕ)
صِله ﻳﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺍﺗﺼﺎل ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﻳﺎ تَخیّل
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﻳک اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺧﻠﺎل
ﺮﻭﺯ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ،
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﻛﻮﺗﺎﻩ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭﺣتی ﻴک
ﻨﻤﺎﺯﻋﺎﺩﻯ ﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﻣﮑﺮﺭﻯ، ﭼﻮﻥ ﺴﻮﺭﻩ
ﻗل هو ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻧﺎﻓﻠﻪ ﺣﻀﺮﺕﻋﻠﻰّ
برای سالکان
با او ،ﻭ ﻳﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﻳّﺎک ﻨﻌﺒﺪ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻧﺎﻓﻠﻪ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕبرای
سالکان با او ،ﺭﮐﻌﺘﻬﺎﻯ
کمتر،ﻭلی ﻄﻮل
ﻨﻤﺎﺯ ﻭ صِله ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻣﺎم سَجآد، ﺍﺯ
ﭘﺪﺭ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﮑﺮﺩ.(ﺯﻳﺪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﻣﻮٴﻤﻥﺒﻮﺩﻩ،ﻭلی
امام ﻨﺸﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﮐﺎﻣلی الهی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻘﺎﺋم ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﺟﻨﮕﻬﺎی
ﺍﺳﺘﺮﺩﺍﺩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺮﺍ، ﺍﺯ
ﺧﻠﻔﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺮﺍ ﻭﻟﺎﻳتی ﺴﻴﺎسی
ﻮ ﻣﺬﻫبی ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.
ﻭ ﺩﺭﻳﻤﻥ ﻨﻬﻀﺖ
ﺍﻭ ﭘﺎﻯ ﮔﺮﻓﺖ،
ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ در
کوفه ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ.
ﻭﺍﻳنک ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻴﻤﻥ ﺒﺮخی ﺰﻳﺪﻯ
هستند، ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻳﺪﻳﻪ ﺗﺎ ﭼﻨﺪﻯ
ﭙﻴﺶ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﻨﻴﺰﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺯﻳﺪ ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎسی ﻮ مادّی
ﺒﺮﺍﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺟﺪّ ﺧﻮﺩ ﻋﻠﻰّ،
ﻭ ﭘﺪﺭﺵ ﺳﺠﺎﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ،
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ ﺴﺌﻮﺍل
ﺮﺍ ﻣﻄﺮح کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎم سَجآد
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ:(ﺝ۳ﺹ320ﺑﺤﺎر)) ﻴﺎ ﺑُنی اﺭﺍﺩ
ﺃﻥ ﻴﺤﺼل
لأمّته ﺍﻟﺘﺨﻔﻴﻒ،
مع أﺟﺮ ﺧﻤﺴﻴﻥ
ﺼﻠﺎة ،ﻳﻘﻮل اﻟﻠﻪ
ﻋﺰّ ﻭ جلّ، ﻣﻥ ﺠﺎء
اﻟﺤﺴنة ﻓﻠﻪ ﻋﺸﺮة
اﻣثاﻟﻬﺎ،ﺍﻟﺎ
ﺗﺮﻯ اﻧّﻪ ﻟﻤّﺎ
ﻫﺒﻄ الی اﻟﺎﺭﺽ،
ﻧﺰﻝ ﻋﻠﻴﻪ ﺟﺒﺮئیل
ﻔﻘﺎﻝ، ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻥّ ﺮﺑّک ﻴﻘرأک
اﻟﺴﻠﺎﻡ، ﻭﻘﻮل
اﻧّﻬﺎ ﺧﻤس ﺑﺨﻤﺴﻴﻦ،
ﻣﺎﻳﺒﺪّل اﻟﻘﻮل
ﻠﺪﻯّ، ﻭ ﻣﺎ ﺍﻧﺎ
ﺑﻈﻠّﺎم ﻠﻠﻌﺒﻴﺪ
ﺍﻯ ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ اُمّت
ﺧﻮﺩ ﺗﺨﻔﻴﻒ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺑﺎ ﭘنج ﻨﻤﺎﺯ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻧﻤﺎﺯ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺣَﺴَﻨﻪ ﺍﻯ( تحسین
و تکامل ) ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻩ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻫﺮﮐس ﮐﻪﺣﺴﻨﻪ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﻮثوﺍﺏ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺩﻩ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﭘس ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ وﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ
(هرشهودی بیش
از جمع تمام
مراحل و
شهودهای قبلی
است) ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﮐﻤﻴّتی
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺩﻩ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻠکه کیفیّت
ﺍﺳﺖ.ﻭﮐﻤﺎل ﺘﺰکیه
ﻨﻔس ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ
ﻳﺎ ﺻﻠﺎﺗﻬﺎﻯ توسّل
ﺪﺭ ﺯﻳﺎﺩ تر ﻭ کمّیت
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠکه ﺩﺭ
کیفیّت ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺪﺭ کمّیت ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺭﺯﺵ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ)
ﺍﻳﺎ ﻧﻤﻴﺪﺍنی
که ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻮﻥ
ﺒﺰﻣﻴﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ،ﺟﺒﺮئیل
ﺒﺮﺍﻭ ﻧﺎﺯل ﺸﺪ
ﻭﮔﻔﺖ، ﮐﻪ ﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﺧﺪﺍﻳﺖ ﺑﺘﻮ ﺩﺭﻭﺩ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ، ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭘنج ﺘﻮ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺍﺭﺯﺵ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻣﻥ
هرگز ﺣﺮﻑ ﻭ ﻭﻋﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻢ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻇﻠﻢ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﻡ
(ﺳﺎﻟک بنده وموبد
ﺒﺎﻫﺮ ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ)
ﮐﻪ ﭘنج ﻨﻤﺎﺯ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒلی ﭽﻨﻴﻥ
ﻨﻤﺎﺯﻫﺎﻯ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭلی
ﭙنج ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺑﺎﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺭﺯﺵ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺷﻬﻮﺩ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳم ﺴﻠﻮکی ﺪﺍﺭﺩ.
جِبرئیل ﻳﺎ (ﺍﻳل
ﻮ ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻭ ﺍﻟﻪ)
،ربّ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻧﻴﺎﻯ
الهی ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺎﺋم اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ، ﻭﻫﺮ
ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ ﺭﻭﺵ
ﺍﻭ، ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭلی ﺘﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ
ﺑﺪﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺩﺭ
،ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
حبرئیل ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ کامل الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋﻢ،
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ،ربّ رحمان،
ﺍﺯﻃﺮﻳق ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋم ﻴﺎ ﺟﺒﺮئیل
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻐﺰ
ﻭ ﭼﺸم ﻮﮔﻮﺵ ﻭﺣﻮﺍس
ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻭتصوّر
ﺫﻫنی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ، ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻤﻔﻬﻮم
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺸﻨﻮﺩ.
ﺧﺪﺍﻳﺖ (ﻳﻘرءک
اﻟﺴﻠﺎﻡ) ﮐﻪ ﺑﺘﻮ
ﻗﺮاء ﺖ ﺳﻠﺎﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻳﻌنی ﺘﻮ ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
کامل اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻨﻤﻮﺩﻩ، ﮐﻪ (ﻗﺮاءت
ﻭ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﺗﻮ ﻣﻨﺠﺮ
(ﺑﺴﻠﺎم ﻮ ﺷﻬﻮﺩ)
ﻭﮐﻤﺎل ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺗﻮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺼﻔﺖ ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﺒﻌﺪﻯ
هست. (ﻋﺒﻴﺪ) ﺟمع
عبد ﻭ عِباد ﺑﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ، ﻳﻌنی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند، ﻭ ﻧﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
غیرﺳﺎﻟک ﻮ ﻣﺘﻤﺮّﺩ
ﺑﺮ ﺍﻣﺮ ﺧﺪﺍ ﮐﻪ
ﺑﻨﺪگی ﺸﻴﻄﺎﻥ
ﻨﻔس أمّاره، ﻳﺎ
ﺍﺑﻠﻴس ﺍﺧﻮﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺷﻴﻄﺎﻥ اﻫﺮﻳمن
ﺟﺬﺏ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﭘﺎﻳﺪﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻘﻮل ﻮﻋﻬﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت و نه
دین قشری ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺳﻠﺎم
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﺯﻳﺪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻣﺎم سَجآد ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯﻫﻤﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻣﺎم
ﺮﺍ سوآل ﭙیچ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭلی ﺪﺳﺘﻮﺭﻯ
عملی ﻮﺳﻠﻮکی ﻨمی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺎ ﺑﺪﺍن
ﻋﻤل کند. ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻤﻌﻤﻮﻟﺎ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
عرﻓﺎنی اﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺒلی ﺮﺍ ﻣﻄﺮح
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﺑﻘﺼﺪ
ﺍﻳﻨکه تأییدﻯ
اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻣﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺨﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭﺗﻨﺒلی
ها ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨکه بخوﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺮﺍ ﺗﮑﻤﻴل
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺳﭙس ﺯﻳﺪ
رهبر پیروان
زیدیّه شیعه ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻥ اﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺍنی می ﭙﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻣﻌنی ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ،
ﮐﻪ ﮔﻔﺖ ﺍنّیﺬﺍﻫﺐ
الی ﺮبّی ﺴﻴﻬﺪﻳﻥّ
ﻮ ﻳﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻮﺳﻰ
ﮐﻪ ﮔﻔﺖ ﺗﻌﺠﻴل
ﻨﻤﻮﺩم ﺘﺎ ﺗﻮﺭﺍ
ﺭﺍضی کرﺩﻩ ﺑﺎﺷم
کاﺭ(ﺳﺎﻟک ﻮ ﻣﺎﺷﻰ)
ﻳﺎﻣﺎﺷﻴﻪ یا ﻣﻮﺳﻰ،
ﮐﻪ ﺗﻌﺠﻴل ﻮ ﺗﺴﺮیع
ﺪﺭ ﺍﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ،
ﻭ ﺩﺭ سعی ﻮﻫﻤّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺮﺿﺎﻯ
اﻟﻬﻰ مرتضوی ،ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
(نور مرتضوی
إلی و علیّ یا
إیلی و اله ربّ
الفصل چهارم
خود ﺑﺮﺳﺪ.) ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﮐﻪ ﮔﻔﺖ
ﻣﻥ ﻨﺰﺩ (ربّ ﻭ مُرَبّی)
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﭘﻴﺮﺍلهی
ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﺮﻭﻡ،
ﺗﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻤﻥ ﺒﺪﻫﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮﺍلهی
ﻤﺮﺍ ﺑﻤﻥ ﻤﻌﺮفی
ﻨﻤﺎﻳﺪ) ﻭﻳﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻣﻄﺮح
کرﺩﻩ ﻓﻔﺮّﻭﺍ
ﺍلی اﻟﻠﻪ ﭘس ﺑﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ ﺍﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺧﺪﺍ ﻓﺮﺍﺭ ﻧﻤﺎﺋﺪ،
ﻭﺑﻪ ﺍﻭ ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺒﺮند.ﺍﻣﺎم
سَجآد ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻣﻌنی اﻳﻥ اﻳﺎﺕ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻴﻌنی
حَجّوا ﺍلی ﺒﻴﺖ
ﺍﻟﻠﻪ، ﺍﻥّ اﻟﮑﻌبة
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﻓﻤﻥ حَجّ ﺒﻴﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻓﻘﺪ ﻗﺼﺪ ﺍلی
اﻟﻠﻪ، ﻭ ﺍﻟﻤﺴﺎﺟﺪ
ﺑﻴﻮﺕ ﺍﻟﻠﻪ، ﻓﻤﻥ
سعی اﻟﻴﻬﺎ ﻓﻘﺪ
سعی الی اﻟﻠﻪ ﻭﻗﺼﺪ
ﺍﻟﻴﻪ، ﻭﺍﻟﻤﺼلی
ﻤﺎﺩﺍم فی ﺼﻠﺎﺗﻪ،
ﻓﻬﻮ ﻭﺍﻗﻒ ﺑﻴﻥ
ﻴﺪﻯ اﻟﻠﻪ جلّ ﺠﻠﺎﻟﻪ،
ﻭ أهل ﻤﻮﻗﻒ ﻋﺮﻓﺎﺕ،
ﻫم ﻮﻗﻮﻑ ﺑﻴﻥ ﻴﺪﻯ
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭ جلّ
ﻳﻌﻨی ﻔﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺨﺪﺍ، ﺍﻧﺠﺎم
حَجّ ﺨﺎﻧﻪ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻴﺪ.
ﮐﻪ ﮐﻌﺒﻪ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس
حَجّ ﺒﻴﺖ ﺧﺪﺍ ﮐﺮﺩ،
ﻗﺼﺪ ﺧﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺣﺮﮐﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟک ﺒﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ،
ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ ﻮﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳق حَجّ
کعبه ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ،
ﻭحَجّ ﺒﻴﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍلهی که حَجّ
الهی که حَجّ
اﮐﺒﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺒﺎﻴﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺴﺖ.
(ﻓﺮّﻭﺍ) ﻓﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨند،
ﻳﺎ ﻓﺮّ ﺑﻴﺎﺑﻴﺪ
ﻭ ﻓرّ ﺟﻮئی ﻮﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﺒﻴﺎﺑید
که ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﺒﻨﺎﻡ (ﮐﻌﺒﻪ
ﻳﺎ ﻗﺒﻠﻪ) ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. حَجّ ﺨﺪﺍ،
حَقّ الهی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺳﻠﻮﻙ، ﻭﻗﺼﺪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ،
ﺍﺯ ﻃﺮﻳق ﻮﺍﺳﻄﻪ
بحقّ اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻣﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮمُربّی
هرﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﻭ ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺭﺍ معرّفی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮﺍﻟﻤﺴﺎﺟﺪ ﺑﻴﻮﺕ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻓﻤﻥ سعی
اﻟﻴﻬﺎ ﻓﻘﺪ سعی
الی اﻟﻠﻪ ﻭ ﻗﺼﺪ
ﺍﻟﻴﻪ، ﻭ ﺍﻟﻤﺼلی
ﻤﺎﺩﺍم فی ﺼﻠﺎﺗﻪ
ﻓﻬﻮ ﻭﺍﻗﻒ ﺑﻴﻥ
ﻴﺪﻯ اﻟﻠﻪ جلّ ﺠﻠﺎﻟﻪ،
ﻭأهل ﻤﻮﻗﻒ ﻋﺮﻓﺎﺕ
ﻫم ﻮﻗﻮﻑ ﺑﻴﻥ ﻴﺪﻯ
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭ جلّ،ﻭ
ﺍﻥّ ﻠﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮﺗﻌﺎلی ﺒﻘﺎع ﻓﻰ
ﺳﻤﺎﻭﺍﺗﻪ، ﻓﻤﻥ
عرج ﺒﻪ ﺍلی ﺒقعة
ﻣﻨﻬﺎ، ﻓﻘﺪ ﻋﺮج
ﺒﻪ ﺍﻟﻴﻪ، ﺍﻟﺎ
ﺗﺴمع اﻟﻠﻪﻋﺰّ
ﻭجلّ، ﺍﻟﻴﻪ ﻳﺼﻌﺪ
ﺍﻟﮑﻠم اﻟﻄﻴّﺐ
ﻭ ﺍﻟﻌﻤل اﻟﺼﺎﻟح
ﻴﺮﻓﻌﻪ ﻣﺴﺠﺪﻫﺎ
ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
سعی کرﺩ ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﺪ،
سعی ﺒﻘﺼﺪ ﺧﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﮔﺬﺍﺭ ﻣﺎﺩﺍم
که ﺩﺭ ﺻﻠﺎﺕ ﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖ، ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﮐﺴﺎﻧﻴکه
ﺩﺭ (ﻣﻮﻗﻒ ﻋﺮﻓﺎﺕ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. (ﻣﺴﺎﺟﺪ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻬﺎئیکه
ﺩﺭ ﺍﻥ ﻨﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻣﺴﺎﺟﺪ
ﻋﻤﻮمی اﺳﺖ و
مسجد الهی
سجده گاه و
معبد و عزلت
گاه سلوکی ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﺪﺭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
پیر و ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﻮلیّ ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺼﺎ ﻣﺴﺠﺪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻣﺤل ﻮﻗﺒﻠﻪ
ﺳﺠﻮﺩ ﺳﺎﻟک
است . ﻣﺴﺠﺪ ﺟﺎﻯ
ﺴﺠﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭﻗﺒﻠﻪ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻋﺒﺎﺩﺕ،
قباله ودر
مقابل ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ کامل
الهی ﺍﺳﺖ. ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺩﺭ ﮐنج ﺨﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ ﮔﻮﺷﻪ
ﺧﻠﻮﺕ، ﭼﻮﻥ ﺩﺭﮐﻮﻩ
ﻭﮐﻤﺮ ﻳﺎ جنگل ﻮﺻﺤﺮﺍ،
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺩﻳﺮ ﻭ ﻣﻌﺒﺪﻯ،
ﻣﺴﺠﺪ ﻧﻤﺎﺯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ (ﺳﺠﺪﻩ)
ﻳﻌنی ﺘﺴﻠﻴم ﺒﺨﺪﺍ
ﻭ ﺑﻮﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺪﺭ ﭘﻴﺮ کامل
الهی اﺳﺖ. ﺳﺠﺪﻩ
ﺳﺮﺑﺰﻣﻴﻦ ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ،
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ،ﻭ
ﻳﺎﺩﺭ ﻫﺮﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺬﮐﺮﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﮑﺮ ﻭﺳﺘﺎﻳﺶ
و تسلیم بودن ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭلی ﺒﻤﻌنی
ﺘﺴﻠﻴم مطلق ﺒﭙﻴﺮ
کامل الهی بمعرفی
خداوند بسالک
اﺳﺖ. ﻭﺭﮐﻮع ﻨﻴﺰ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﻫﺴﺖ،
ﻭ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺗﻌﻈﻴم
ﻮﺍﺣﺘﺮﺍم ﭙﻴﺮ
کامل الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺠﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﮐﻮع اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
رﮐﻮﻉ ﻫﻨﮕﺎم اﻣﺘثال
اﻣﺮ ﻭ ﺣﻀﻮﺭ، ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭘﻴﺮ ﻭﻫﺮ
ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺴﺠﺪﻩ ﻫﻨﮕﺎم
عباﺩﺕ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺪفع ﺸﺮﻙ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ.
(ﺑﻴﻮﺕ) ﺟمع ﺒﻴﺖ
ﻭﺧﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺴﺠﺪ،ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ ﺩل ﭙﻴﺮ
ﻭﺧﺎﻧﻪ
وخانقاه ﺍﻭ،ﻭﺣتی
ﺪل ﺴﺎﻟﻚ ﻣﺤﺘﻮﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ،
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺖ ﻳﻌنی
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﺷﺎﺧﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺩﺭ ﭘﻴﺮ کامل
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
معرّفی کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک ﺪﺭﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺷﺒﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻭ (ﺑﻴﺘﻮﺗﻪ)
ﮐﺮﺩﻩ، ﺑﻴﺎﺕ ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﻘاء ﻮثباﺕ،
ﻭﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭﺍﻳﻦ (ﺍﺑﺎﺗﻪ)
شبانه ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﻣﻄﻠﺐ ﻣﺴﺎﺟﺪ
ﻭﺑﻴﻮﺕﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
اﺳﺖ. ﻭسعی ﻴﺎ ﮐﻮﺷﺶ
ﻭﺗﺴﺮیع ﺪﺭ ﺭﻓﺘﻦ،
ﻭﺣتی ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﺎ ﺯﺣﻤﺖ ﻭﺳﻴﻨﻪ
ﺧﻴﺰ ﭼﻮﻥ ﻤﺎﺭ ﺑﺠﻠﻮ
ﺭﻓﺘﻦ، ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺗﮑﺎﻣل ﺘﺪﺭﻳجی
ﺮﻭح اﻭ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ الهی ﺒﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻘﺼﺪ ﺳﺎﻟک
ﻮ ﻗﺼﺪ ﺧﺪﺍ ﮐﺮﺩﻥ
ﻮ ﺟﺴﺘﻥ ﻮﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ، ﺣﺪّ ﺍﮐثرﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ (ﻣﺼﻠّﻰ)
ﻧﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭ، ﻭ
ﺑﺎﺯ ﮐﺴﻴکه ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺼﻠﻪ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ،
ﻭ ﻣﺘﺼل ﻮﺗﻤﺮﮐﺰﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی اﺳﺖ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟک ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﻋم ّ اﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮﻳﺎ ﻫﺮ ﻳک اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
و تجلّی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺷﺶﮔﺎﻧﻪ ﺭ ﺍﺩﺍﺭﺩ،
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠق
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. (ﺻﻠﺎﺕ)
ﻳﺎ ﻧﻤﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
(صِله) ﻫﺎ ﻭﺣﻔﻈ
ارﺗﺒﺎﻃ ﺪﺭﺗﻤﺮﮐﺰﺳﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻫﻨﮕﺎم
عباﺩﺕ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺒﺎ ﺩفع ﺸﺮک اﺣﺘﻤﺎلی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﻔﻆ
ﻓﺎﺭﺳﻰ (ﻧﻤﺎﺯ) ﻫﻤﺎﻥ
ﻠﻔﻈ ﻴﻮﻧﺎنی ﻨﺎﻣﻮس
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﺎﻣﻮس
ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻤﺎﻥ اﺳﻤاء
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
(نموز) زردشتی یا
اﺳﺮﺍﺭ ﻧﺎﮔﻔﺘنی
الهی ﺴﺎﻟﻚ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
که ﺍﺳﺎمی الهی
ﻮﺍﻳﺎم اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺭﻭﺵ تصوّف ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺮﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ربّ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻘﺒﻠﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻗﺴمتی اﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﻤﺎء
ﻭﻧﻤﺎﺯﻫﺎ، ﻭﺻﻠﺎﺕ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﻭلی ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ، ﻭ مَعصومیّت
ﻭمَصونیّت ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﻣﺎ (ﻣﻮﻗﻒ
ﻋﺮﻓﺎﺕ) ﻳﺎﻭﻗﺖ
ﻭﻣﺤل ﻮ ﺭﻭﺯ ﺗﻮﻗﻒ
ﺣﺠﺎج مَکّه ﺩﺭﺻﺤﺮﺍﻯ
عرﻓﺎﺕ،ﺳﻤﺒﻮلی
اﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﻗﻒ
ﺣﺠﺎج ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍ، ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﻪ ﺍﻭ،ﻭ ﻧﻴﺰ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻﻞ
ﺍﻧﻬﺎ، ﺩﺭ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍلهی ﺪﺭ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ
ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ ﻋﻘلی
ﻤﻮﻗﻒ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻫﺮ
ﻳک اﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ،
ﺩﺭﺧﺪﻣﺖ ﻣﺮﺩم
ﻮﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﭽﻪ ﺩﺭ ﺗﺒلیغ
ﺨﻮﺩ، ﻭﻳﺎ ﺗﻌﻠﻴم
ﻮ ﻳﺎ ﺣتی ﺪﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭ ﻣﺰﺍﺡ ﻭﻫﺮ ﺗﻨﻮع
ﺨﻮﺩ، ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺣﺎل
عباﺩﺕ هستند. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟک ﻮﻗتی ﺪﺭ
ﺣﺎل عباﺩﺕ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺧﺪﺍﻯ
عزّ وجلّ ﺒﺎﺯﻋﺰﻳﺰ
ﺗﺮ ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﻗﻮﻯﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺷﻮﺩ. ﻭأجل ﻮﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
تَجلّیات ﻭ ﻇﻬﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻧﻤﺎﻳﺸﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
تجلّیات ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺘﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
تَجلّیات ﺧﻴلی
ﺒﺮﺗﺮ، ﺩﺭﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ،ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺘﻌﺪﺍﺩ
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ، ﺍﺭﻭﺍح
ﻤﻮﻓق ﺒﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﻘﻌﻪ ﻫﺎ ﻭﺍﻣﺎکنی
ﺪﺭﺳﻤﺎﻭﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﻬﺮ ﺑﻘﻌﻪ ﺍﻥ
عرﻭج ﻨﻤﻮﺩ، ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺗﻮفیقی ﺒﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﻧمی ﺸﻨﻮﻯ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻠﺎﺋک ﻮ ﺭﻭﺡ
ﺑﻪ ﺍﻭﻋﺮﻭج ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
(ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ عواﻟم
اﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
که ﺩﺭﺣﺎل عرﻭج
ﺮﻭﺣﻰ، ﻭ ﺍﺭج
گرﻓﺘﻥ ﻤﻘﺎمی ﻮ
ﻋﺮﺵ ﺭﻓﺘﻦ، ﻭﺑﺒﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺘﻥ ﺮﻭح ﻮﮐﻤﺎل
ﺮﻭﺣﻰ، ﻭﭘﺎکی
اﻥ ﻮﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍلهی اﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺪﺭﻣﺮگ ﺨﻮﺩ،
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺑﻘﻌﻪ
ﻫﺎ، ﻳﺎﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ الهی ﺨﺎﺹ
ﻫﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
،ﻭ هر یونیورس
ﻫﺮآسمان الهی
ﺨﻮﺩ ﻋﺎﻟﻤﻰ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺒﺨﺼﻮصی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻳکی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻞ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻨکه
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ عیسی
ﻤسیح
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺑل
ﺮﻓﻌﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻴﻪ
ﺑﻠکه ﺍﻭﺭﺍ ﻧﮑﺸﺘﻨﺪ،
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﺩ. روح اﻭ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﺩ ﻭﻋﺮﻭج
ﺪﺍﺩ، ﮔﺮﭼﻪ ﺟﺴﻤﺶ
ﻫم ﻤﺪﻓﻮﻥ ﻴﺎ ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ،
ﻭیا ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺮﻗﺖ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻧﺶ ﻗﺮﺍﺭﮔﻴﺮﺩ)
ﻭﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ ﺍﻟﻴﻪ
ﻳﺼﻌﺪ ﺍﻟﮑلم اﻟﻄﻴﺐ،
ﻭﺍﻟﻌﻤل اﻟﺼﺎلح
ﻴﺮﻓﻌﻪ ﮐﻪ ﮐﻠﺎم
ﻄﻴﺐ ﻭ ﺧﻮﺏ ﻭﻋﻤل
ﺼﺎﻟح ﺮﺍ، ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﻠﺎم
ﻨﻴک ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﻧﺠﻮﻯ ﻮﺩﻋﺎ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻴّﺖ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺑﭙﻴﺮﺧﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﻋﻤل ﺼﺎﻟﺢ، ﻫﻤﺎﻥ
عباﺩﺕ ﺍﻭ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺍﻭ، ﻭﺍﻃﺎﻋﺘﻬﺎﻯ
ﻮﻯ اﺯ ﭘﻴﺮ کامل
الهی اﺳﺖ. (ﻣﻠﺎﺋﻚ)
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻨﺰﺩ
ﻋﻮﺍﻟم اﻟﻬﻰ، ﻭمُدَبّران
اﻣﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺎﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻭﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﺒﺮﺩﻟﻬﺎﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﻠک هستند ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺣﺎل ﻔَﺮّ ﺟﺴﺘﻥ
ﻮ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﺸﻐﻮل عرﻭج ﻮﺗﻌﺎلی
ﻮ ﺻﻌﻮﺩ ﺗﺪﺭﻳجی
ﺪﺭ ﺭﻭح هستند (ﺭﻓﻊ)
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﺩﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺟﺴم ﺴﺎﻟک ﻨﻴﺴﺖ،
ﺑﻠکه ﺩﺭﻓﮑﺮ ﻭ
ﺭﻭح ﻮﻣﺸﻬﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻭحی اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎئی
از ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
( ﮐﻠﻢ ﺍﻟﻄﻴﺐ) ﮐﻠﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺏ ﻭﺷﻔﺎﺑﺨﺶ
ﻭﻧﻴﻚ، ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺯﺑﺎنی ﻮﻗﻠمی ﻮﻗﻠﻢ
ﺯﺩﻧﻬﺎﻯ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﮔﻰ،
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺩﺭسلوک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1254 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ232 بحاﺭ)
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
ﺨُﻠﻮّ ﻣﻥ ﺨﻠﻘﻪ
ﻭﺧﻠﻘﻪﺧﻠﻮ ﻣﻨﻪ،
ﻭ ﮐﻠﻤﺎ ﻭقع علیه
ﺍﺳﻢ شیئ ﻔﻬﻮ ﻣﺨﻠﻮﻕ،
ﻣﺎ ﺧﻠﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭجلّ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺘﻌﺎل ﺨﺎلی اﺯﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﺎلی
اﺯ ﻭﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﻧﺎم ﭽﻴﺰ ﻭشیئ
ﺒﺮ ﺍﻥ اﻃﻠﺎق ﺸﻮﺩ،
ﻣﺨﻠﻮق الهی اﺳﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
(ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻧﺎم ﺸیئ
ﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﺧﺎلی ﺒﻮﺩﻥ
ﺨﺪﺍ ﺍﺯ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ،
ﻧﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﻭﻧﻪ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﻧﻬﺎ
،ﻭﻧﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻭﺍﺧﻠﺎق
ﻮﻋﺎﺩﺍﺕﺍﻧﻬﺎ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄلق
ﺮﺍ، ﻫیچ ﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻳﺎ ﮐﻤﺎل
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩ.
ﻭ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻄﻠق ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺷﺒﺎﻫتی
ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﺧﻠﺎق ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺗﺎ ﺳﻄح ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺸﺒﺎﻫﺘﻬﺎئی
اﺯ ﺍﺣﻮﺍل اﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ، ﺩﺭ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﭙﻴﺮ ﻭ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋم هستند. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍنی
ﺨﻮﺩ، ﺳﻌﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﺒﻴﻪ ﺍﺧﻠﺎق
ﭙﻴﺮ ﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺷﺒﻴﻪ ﺍﺧﻠﺎق اﻟﻬﻰ
ﺪﺭﺳﻄح ربّ
ﺍﻟﻨﻮع گرﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﺗﺸﺒّﻬﻮﺍ
ﺑﺎﺧﻠﺎق اﻟﻠﻪ
سعی کنید ﺑﺎﺧﻠﺎق
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺑﻴﺎﺑﻴﺪ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﻮﺍع ﭙﺎئین
ﺘﺮ ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪﺗﺮ
ﻭﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻭﺷﻬﻮﺍنی
ﺘﺮ ﻭﮐم
عقلانه ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ،
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻬﺘﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺤﺪّ ﻣﻄلق
ﻘﺪﺭﮐﻤﺎل ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﻧﺪ. ﺍﺭﻭﺍح ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﺑﺎ ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
اﺯ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
ﻤﺨﺘﻠﻒ، ﻣﺪﺍم
ﺼﻔﺎﺕ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻭﺻﻔﺎتی ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨکه ﺩﺭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﺻﻞ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
مادّی، ﻭﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ،
ﺣتی ﺼﺎﺩﺭ ﺍﻭل
الله یا همان
أهوی زردشت ﺪﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ، ﻫﻤگی
اﺻﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
اﺻﻞ (ﺧﺪﺍ خارج )
خداوند هو ﺩﺭ ﻫﺴتی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
هنوز ﺍﺻﻮل ﺪﻳﮕﺮ
(ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج اﺯ ﻫﺴﺘﻰ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯ ﺗﻤﺎم
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻫﺴﺘﻰ،
ﺩﺭ ﻋﻤّاء ﻮ ﻫﺎﻫﻮﺕ
هستی عدم ما
سواه صادران
اول دیگری ﻣﻴتواند
بوده ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم هستی ﺨﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ، ﺷﺒنمی اﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺑﻴﮑﺮﺍﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍوند
هو ﺧﺎﺭج اﺯﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 1255 - دﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ322ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
قُرآن ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،ﻫﺮ
ﻧﺠﻮﺍﻯ ﺴﻪﻧﻔﺮﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻬﺎﺭم
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﻭﻳﺎ
ﻧﺠﻮﺍﻯ هر ﭘﻨﺞ
ﻧﻔﺮ، ﻭ ﺷﺸﻤﻴﻥ
اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
هو ﻭﺍﺣﺪ، ﺍﺣﺪﻯّ
اﻟﺬﺍﺕ، ﺑﺎﺋﻥ
ﻤﻥ ﺨﻠﻘﻪ، ﻭ ﺑﺬﺍک
ﻮﺻﻒ ﻧﻔﺴﻪ، ﻭﻫﻮ
ﺑﮑلّ ﺸیئ ﻣﺤﻴﻂ،
ﺑﺎﻟﺄﺷﺮﺍﻑ ﻭ ﺍﻟﺄﺣﺎطة
ﻭﺍﻟﻘﺪﺭة، ﻟﺎ
ﻳﻌﺰﺏ ﻋﻨﻪ ﻣثقال
ﺬﺭّﻩ، ﻓﻰﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭﻟﺎ فی اﻟﺎﺭﺽ،
ﻭﻟﺎ ﺍﺻﻐﺮ ﻣﻥ ﺬﻟک
ﻮﻟﺎ ﺍﮐﺒﺮ، ﺑﺎﻟﺄﺣﺎطة
ﻭﺍﻟﻌﻠﻢ، ﻟﺎ ﺑﺎﻟﺬﺍﺕ،
ﻟﺄﻥ اﻟﺄﻣﺎﮐﻥ
ﻤﺤﺪﻭﺩة، ﺗﺤﻮﻳﻬﺎ
ﺣﺪﻭﺩ ﺍرَبّعة
، ﻓﺎﺫﺍ ﮐﺎﻥ ﺒﺎﻟﺬﺍﺕ
ﻟﺰﻣﻪ ﺍﻟﺤﻮﺍیة
خدﺍﻭﻧﺪ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻭ ﻭﺍﺣﺪﻯ اﺯﻧﻮع
أﺣﺪﻯ اﻟﺬﺍﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﻳﻌنی عدد یک
که عدد ﺩﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ، ﭼﻮﻥ ارﻗﺎم
ﻮاﻋﺪاﺩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺟﺪﺍ (ﺩﺭ ﺫﺍﺕ) ﺍﺯ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺼﻔﺎﺕ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺫﺍﺕ ﻣﻄﻠق
الهی ﺮﺍ. ﻭﻳﺎ ﺣتی
ﺬﺍﺗﻰ ﺍﺯ ماهیّتﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﻳﺎ ﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﻭ ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮐﺮﺩ، ﺍﻭ ﺑﻬﺮﭼﻴﺰﻯ
ﻤﺤﻴﻂ، ﻭ آگاهی
اﺯﻣﺤل اﺣﺎﻃﻪ ﻭﺍﺷﺮﺍﻑ
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺩﺍﺭﺩ ( ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻨﺎﻇﺮ، ﺍﺯﺳﻮﮊﻩ
ﻧﻈﺎﺭﺕ.ﻭﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻄ ﺍﺣﺎﻃﻪ،
ﺑﺮ ﻣﺤﻴﻄ ﺴﻮﮊﻩ
ﻭﻧﻈﺎﺭﺕ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﭼﻴﺰﻯ اﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻭ
ﻏﺎﻳﺐ ﻭﻓﺮّﺍﺭ
ﻭ ﻣﺨفی ﻨﻴﺴﺖ. ﺣتی
اﮔﺮ بوزن ذَرّهﺍﻯ
ﺪﺭ ﺗﻤﺎم اﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺯﻣﻴﻥ ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺣتی کوﭼﮑﺘﺮ
ﺍﺯ ذَرّه (ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ گرﺩ ﻭﺧﺎﻙ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺘﻮﻥ ﻨﻮﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﻃﺎﻕ
ﺗﺎﺭﻳک ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺍﺗم که ﺭﻳﺰﺗﺮﻳﻥ
ﭽﻴﺰ مادّی اﺯﻟﺤﺎﻇ
ﺪﻳﺪ ﻋﻠم ﺒﻬﺘﺮی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯذَرّه
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭ ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
مادّی ﻮ ﺩﻧﻴﺎﻫﺎﻯ
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﻳﮕﺮ.ﻭﺣتی
ﺪﺭ ﻋﻮﺍلم ﻔﮑﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺍﺣﻮﺍل ﺮﻭحی
ﻮ ﻧﻔﺴﺎنی اﻧﺴﺎنی
ﻴﺎ خلایق ﺩﻳﮕﺮ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺍﻳﻥ اﺣﺎﻃﻪ ﻭ ﺗﺴﻠﻄ
ﻮ ﺍﮔﺎهیکه ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺬﺍﺕ مادّی ﻨﻴﺴﺖ
(ﻣﺎﺩﻩ ﺟﺴم ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﮑﺎﻥ ها ﻣﺤﺪﻭﺩ،
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺍﻥ ﺪﺭ
ﭼﻬﺎﺭ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻬﺎﺭ
ﻃﺮﻑ ﻳک ﺸیئ ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﺪﻥ ﻮ ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ) ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴکه
ﺍﻃﻠﺎع ازﺫﺍﺕ ﺍﺷﻴاء
اﻣﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ به ( ﺣﻮآیه)
ﻳﺎ ﺩﺭک ﻤﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. (ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﺭﻭﻥ
اﺷﻴاء ﻮ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ،
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
میسّرﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﺎﻇﺮ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺧل شیئ
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ، ﺗﺎ ﺩﺍﺧل
آﻧﺮﺍ ﺑﺒﻴﻴﻨﺪ
،ﺑﺎﺯﺑﻴﻥ ﺤﺪﻭﺩ
ﻭ ﺧﺎﺭج اﺟﺰاء اﻥ
ﺸیئ ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﻫﺴتی و
هسته أتم ﺩﺭک ﻤﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻭ ﺩﺭﻭﻥ اﺷﻴاء
ﻨﻤﻴکند . ﺣتی اﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ تصوّر
ﺫﻫنی کند. ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺷﻴاء ﺮﺍ ﺍﺯ ﺧﺎﺭج
ﻤﻴﺒﺒﻴﻨﺪ ﻭﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻭﺍقعی ﺮ ﺍﻧﻴﺰ
از داخل ذات می
ﺑﺒﻴﻨﺪ. (ﻣﻌﻴّﺖ)
ﺍلهی ﻤﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ
ﺁﻳﻪ ﻣﻌﻴّﺖﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺪﺭ (ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ) ﺗﻤﺎم
هستی ها اﺳﺖ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺮﺍهی خدﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻣﺮ ﻧﻈﺎﺭﺕ
ﻭ ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ ﻭ ﺍﮔﺎﻫﻰ،
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل ﺠﺴمی
ﻮ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭحی
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻧﺪﻩ،
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻏﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻭضع ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭحی ﻮﺫﺍتی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ علّت ﺧﻠﻘﺖ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ، ﺗﮑﺎﻣلی
ﻭﺣﺎلی اﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﺗﺮ،
ﻭﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺭﻭحی
ﻮﻧﻮعی ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻧﻪ ﺧﻠﻘتی ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻧﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎﺭﻋﺒث ﻭ ﺑﺎﻃل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ( إﺷﺮﺍﻑ)
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻦ،
ﻭﺗﺴﻠﻄ ﺪﺭﻧﻈﺮﻭﻋﻘﻞ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ ﻳک
ﺸیئ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺫﺍﺗﻴﺎﺕ)
ﺑﻤﻌنی ﻤﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺩﺭﻭﻥ أندرون ﻮ
ﺑﺎﻃن ﻮﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺩﺭﻭنی ﻮﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍﻯ
ﻴﻚ شیئ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﮔﺎهی ﺒﻤﻌنی
اﻣﻮﺭ ﺭﻭحی ﻮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻳﺎ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩﻫﺎﻯ
عوﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﺍﺯ ﺗﻔﮑﺮ
ﻭﺑﺤث ﺩﺭ ﺫﺍﺗﻴﺎﺕ
ﺍلهی ﻤنع کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ، ﻭﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺑﺎ عقل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ،ﻫﺮﮔﺰ
ﻗﺎﺩﺭ ﻧﻴﺴﺖ، ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭﺿﺎع
اﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺒﻨﻬﺎﻳﺖ آینده
ﺭﺍ بفهمد ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺩﺭﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق ﺮﺍ
ﺑﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ هم ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هستند
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭﺣﺪﻭﺩ ﺷﻬﻮﺩ
تجلّیات ﺍلهی
ﺨﻮﺩ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺎﻫﺪﻯ ﻤﺎﻧﻨﺪﻯ
ﺨﻮﺩش، ﻭﻳﺎ ﭘﺎئینﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ ﻭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨکه ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﮕﻮﻳﺪ
،ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ تصوّرﺍﺕ
مادّی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﻬیچ وَجه
اﺯ ﻟﺤﺎﻇ اﺻﺎﻟﺖ
ﻭﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﻭتصوّر
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.

حدیث 1256 - ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ۳ﺹ۳۲۳ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻫﻮ ﺍﻟﻠﻪ
فی ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭفی اﻟﺎﺭﺽ ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺳﺖ، ﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻨﻰ
( ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ ﺪﻧﻴﺎ
ﻭﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ،
ﻭآسمان ارﻭﺍح
ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﺯﻣﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﻳﺎ ﺯﻣﻴﻥ
ﺮﻭٴﻴﺎﻫﺎ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺟﺴم ﺰﻣﻴن ﻨﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺟﻮﺩﻯ
اﻧﺴﺎﻥ،ﺯﻣﻴﻨﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭآینده
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ: کذلک هو ﻮفی کُلّ
ﻤﮑﺎﻥ، ﺍﻥ اﻟﺎﻣﺎﮐﻥ
ﺃﻗﺪﺍﺭ، ﻓﺎﺫﺍ
ﻗﻠﺖ ﺑﺬﺍﺗﻪ، ﻟﺰمک
ﺃﻥ ﺘﻘﻮﻝ فی اﻗﺪﺍﺭ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺫﻟﻚ، ﻭﻟﮑﻥ
هو ﺑﺎﺋﻥ ﻤﻥ ﺨﻠﻘﻪ،
ﻣﺤﻴﻄ ﺒﻤﺎ ﺧﻠق
علما ﻭﻗﺪﺭة ﻭﺍﺣﺎطة
ﻭ ﺳﻠﻄﺎﻧﺎ، ﻭﻟﻴس
ﻋﻠﻤﻪ ﺑﻤﺎفی اﻟﺎﺭﺽ،
ﺑﺎﻗل ﻤﻤّﺎ فی
اﻟﺴﻤاء ،ﻟﺎ ﻳﺒﻌﺪ
ﻣﻨﻪ شیئ ،ﻭ ﺍﻟﺎﺷﻴاء
ﻠﻪ ﺳﻮاء علما ﻭﻗﺪﺭة
ﻭﺳﻠﻄﺎﻧﺎ ﻭ ﻣُﻠﮑﺎ
ﻭ ﺍﺣﺎطة ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮﺟﺎئی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﺬﺍﺕ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧل الهی ﺪﺭﺍﺷﻴﺎء
، ﻭﻳﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻈﺎﺭﺕ
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﺴﺘﻰ.
ﻭآگاهی اﺯ ﺍﺣﻮﺍل
کاﻣﻠﺎن ،ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺒﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﻳﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺪﻳﺪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒیعی اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣتی
ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ، ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ، ﻭﻫﻤﻴﻥ
سلوک الهی تا ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ اﺯ ﺍﻧﺠﺎم
آن اﻣﺘﻨﺎع ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺳﭙس ﺭﺍﻭﻯ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻤﻴپرﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﺑﻮﺩﻥ ﺨﺪﺍ
ﺩﺭﻫﺮﺟﺎ، ﺑﺬﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻳﻌنی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ،
ﺷﺨﺼﺎ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻫﺮﺟﺎ
ﻫﺴﺖ.ﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗبی
از تجلّی ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺠﺎﻫﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ ﺫﺍتی
ﻮﻣﻄلق ﺨﻮﺩ، ﺩﺭ
ﻫﺮﺟﺎ ﻫﺴﺖ) ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ میدﻫﺪ،ﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻰ ﮐﻪ
ﺍﻥّ اﻟﺎﻣﺎﮐﻥ
اَﻗﺪﺍﺭ ﺍﻣﺎﮐﻥ
ﻮﺟﺎﻫﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﻧﺪﺍﺯﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻣﻘﺪﺍﺭها ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮔﻔتی ﺒﺬﺍﺕ، ﺩﺭﻣﮑﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺮﺗﻮ ﻟﺎﺯم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺩﺭﻣﻘﺪﺍﺭ ﻭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺷﻮﺩ.ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺟﺪﺍ
ﺍﺯﺧلق ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﺩﺭﻣﻘﺎم ﺬﺍﺕ ،ﻭ
ﮐﻤﺎل ﻮﺟﻮﺩﻯ
گرﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﺻﻞ،
ﻫﺮ ﻧﻮع ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻮ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺭﺑﻮبی
ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ، ﺍﺻلی
الهی ﻮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧل ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ)
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی ﺨﺪﺍ
ﻣﺤﻴﻂ ﻭﻣﻄلع اﺯ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﻮﺩ،
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ علم ﻮﻗﺪﺭﺕ
ﻭﺍﺣﺎﻃﻪ ( ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻄ
ﻮﺳﻠﻄﻪ ﻭ ﺳﻠﻄﻨﺖ
ﻭﺗﺤﮑّﻢ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻋﻠم ﻮآگاهی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ، ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯﺍﻃﻠﺎع او اﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ها ﻧﻴﺴﺖ،
ﻭﺍﺯ ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺩﻭﺭ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻋﻠم ﻮﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺳﻠﻄﺎﻥ
ﻮ ﻣﺎﻟﮑﻴﺖ ﻭﺍﺣﺎﻃﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻳﮑﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. آگاهی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺯﻣﻴﻥ ﻮآسمان
، ﻭ ﺩﺭ ﺟﺴم ﻮﺭﻭﺡ،
ﻭﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭﺳِﺮّ،
ﻭﻳﺎ ﺟﻬﺮعلنی ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺯﺑﺎنی
ﻮ ﻏﻴﺮ ﺯﺑﺎنی
اﺳﺖ.

حدیث
1257 - ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ243 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﺩﻭ
ﺩﻭﺳﺖ ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺷﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺒﻤﻮسی
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺷﻨﻮﺩﻯ ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ.
(ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮﻭ
ﮐﻴﺶ ﻳﻬﻮﺩ ﻨﻴﺴﺖ،
ﺑﻠکه (ﻳﻬﻮﻩ ﻃﻠﺐ
و خدا جو
درشهودها است)
ﻭﺳﺎﻟک الهی
برﻭﺵ ﻣﻮﺳﻰ و ولایت
زردشت ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ هستند.
ﻭلی ﻮﺍﺳﻄﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍلهی اﻣﺮﻭﺯ ﺍﻧﻬﺎ،
ﺍلهی ﻨﺒﻮﺩﻩ ﻟﺬﺍ
به ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﻭﺵ (ﺍﻭﻳس
ﻗَﺮَﻥ) ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍلهی ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﺻﺎﺩق ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
نیّت ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺴبی و مقدماتی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
الهی ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ تجلّیات
وﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
ﭼﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺰﻣﺎﻥ، ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﺎ
توسّل ﺒﺎﻧﻬﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺘﺎ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣتی اﮔﺮ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻮﺳﻰ، ﺑﺎ
ﺍﻭ توسّل ﻤﻴﺠﺴﺘﻨﺪ
ﻧﻤﻴﻴﺎﻓﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺣتی ﺨﻮﺩ ﻣﻮسی ﻮﻋﻴسی
ﻨﻴﺰ، ﺍﻳﻥ دو قُرّه
ﻣﺤﻤﺪ، ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻌﻨﻰ (قُرآن) ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻤﻴﻴﺎﻓﺘﻨﻨﺪ.
(ﺻﺪﻳﻖ) ﺩﻭﺳﺖ ﻭ ﺻﺎﺩق
اﺳﺖ.ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
ﺴﺎﻟک ﺼﺎﺩق اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻌﺼبی ﺪﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻮﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
اﺻﺮﺍﺭ ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ، ﺑﺮﺍﻯ ﻠﻘﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺤﺎﺻﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
(آﻣَﻨّﺎ) ﺍﻳﻤﺎﻥ
اﻭﺭﺩیم ، ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
اﻳﻤﺎﻥ ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻨﻈﺮﻯ ﻭ ﺗﺌﻮﺭﻳﻚ،
ﮐﻪ بگوید ﻣﻮسی
ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﺑﻠکه (ﺍﻭﻡ)
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ عملی ﻮﻫﻤّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭﺳﻠﻮک
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭﺩفع ﺸﺮک ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﻫﻨﮕﺎم ﺘﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
(ﺳﻤﻌﺎ) ﺳمع ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ،
ﻭﺷﻨﻴﺪﻧﺪ ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺷﻨﻮﺩ ﻭ(ﺳمع ﺒﺎ
ﺍﻃﺎﻋﺖ) ﺳﻠﻮکی
اﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ،
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺒﺮﺳﺎﻟﺖ
ﺍلهی ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺪﺭ ﻣﺠﻠس ﺭﻭﺿﻪﺧﻮﺍنی
ﻮﺳﺨﻨﺮﺍنی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠکه ﺷﻨﻮﺩ ﺍﺣﻮﺍلی
ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭﺳﻠﻮک
اﻧﺎﻥ، ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕﻋﻤﻠﻰ،
ﻭتجربیّات ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﺣتی اﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻭﻯ ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻭﺗﻌﺒﻴﺮﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻮﻗﺪ
ﮐﺎﻧﺎ ﻗُﺮّاء اﻟﺘﻮﺭة
ﻭ ﺻﺤﻒ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ،
ﻭﻋﻠﻤﺎ ﻋﻠم اﻟﮑﺘﺎﺏ
ﺍﻟﺎﻭﻟﻰ، ﻓﻠﻤّﺎ
ﻗﺒﺾ ﺍﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎلی ﺮﺳﻮﻟﻪ،
ﺍﻗﺒﻠﺎ ﻳﺴﺄﻟﺎﻥ
عن ﺼﺎﺣﺐ ﺍﻟﺎﻣﺮ
ﺑﻌﺪﻩ، ﻭﻗﺎﻟﺎ
ﺍﻧّﻪ ﻟم ﻴﻤﺖ ﻧبیّ
ﻘﻄّ، ﺍﻟّﺎ ﻭ ﻟﻪ
ﺧﻠﻴفة ﻳﻘﻮم ﺒﺎﻟﺄﻣﺮ
فی اﻣّﺘﻪ ﻣﻦ ﺑﻌﺪﻩ،
ﻗﺮﻳﺐ ﺍﻟﻘﺮﺍبة
ﺍﻟﻴﻪ،ﻣﻥ اﻫل ﺒﻴﺘﻪ،ﻋﻈﻴم
اﻟﻘَﺪَﺭ ﺟﻠﻴل
اﻟﺸأﻥ ﻭﺍﻳﻥ
ﺪﻭﺳﺘﺎﻥ ﻘﺮاء
ت ﺗﻮﺭﺍﺕ ﮐﺘﺎﺏ
ﻣﻮسی ﻮ ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
اﺑﺮﺍﻫﻴم ﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،
ﺍﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯﻋﻠم
کتب ﻗﺪﻳم ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﺍﻳﻥ ﻴﻬﻮﺩﻯ ﺪﻭﺳﺖ
ﺳﺎﺑﻖ، ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺮاء
ﺖ ﮐﺘﺎﺏ مقدّس ﺗﻮﺭﺍﺕ،
ﻭﻧﻴﺰ (قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﻮﺳﻰ) ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
(قراءت) ﻳﻌنی قُرّهﮔﻴﺮﻯ
ﻭ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ، ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
قراءت ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭقُرآن،ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ،ﻭ ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺪﻭﻥ سلوک
الهی ، ﺑﺎﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ، ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﭙسﺍﺯﻣﺮگ
آﻧﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
(ﺗﻮﺭﻳﻪ ﻳﺎ ﺗﻮﺭﺍﺕ)
ﮐﻪ ﺍملاء ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻥ (ﺗﻮﺭﺍ یا
توراه ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ (ﺗﻮﺭﻳﻪ ﻳﺎ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﺟﺴﺘﻦ) ﻭﺩﻳﺪﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﺍﻣﺮ
سلوک الهی ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪﺑﻌﺪﺍ ﻧﺎم
کتاب مقدّس ﻗﻮم
ﻴﻬﻮﺩ مصری ﺷﺪ.ﻭﮐﺘﺎﺏ
ﺍﻧﺠﻴل عیسی ،ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ مقدّس ﻭ
تَقدّس ﻳﺎﻓﺘﻥ
اﺳﺖ. ﻭ قُرآن ﻨﻴﺰ
ﻳﻌنی ﺪﻭ قُرّه
یا خورّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺻﺤﻒ) ﺟمع ﺼﺤﻴﻔﻪ
ﻳﺎ ﺻﻔﺤﻪ، ﮐﺎﻏﺬ
ﻭ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺯ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
آثاﺭ ﻭﮐﺘبی ﺒﺎقی
ﻨﻤﺎﻧﺪﻩ ﺑﻠکه
ﻫﻤﺎﻥ نوشته
های زردشتی
موبدان کامل و
(ﺭﻭﺵ حَنیف) ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺗﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ
اﺑﺮﺍﻫﻴم پدر
انبیای بنی
اسرائیل اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ قُرآن
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﻣﻌﻨﻮﻯ
آزر ﺰﺭﺩﺷﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻗﻮم ﻘﺮﻳﺶ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﻳنی محمد ،ﻧﻪ
ﻣﺴﻴحی ﺒﻮﺩﻧﺪ
وﻧﻪ ﻳﻬﻮﺩﻯ، ﺑﻠکه
ﻗﺮﻳﺶ ﻳﺎ قُرّه
ﮔﻴﺮﺍﻥ ﺰﺭﺩﺷتی
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺒﻴﻤﻦ، ﻭﺳﭙس ﺑمَکّه
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﻴک اﻧﺘﻘﺎل اﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳک
ﺒﻮﺩﻩ. ﻳﻌنی ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﺤلی ﻮﻋرب ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻠحق ﺸﺪﻧﺪ.
ﻭﺿﺮﻭﺭتا همه ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﮋﺍﺩ ﺍﻳﺮﺍنی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،ﻭلی
ﻔﺮﻫﻨگ ﻮ ﺩﻳﻥ ﺒﺎ
ﺭﻭﺵ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ایرانی ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﺯ ﻓﺸﺎﺭ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
قشری ﺰﺭﺩﺷتی ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻣﺘﻌﺼﺐ ﺳﻴﺎسی
ﺴﺎﺳﺎﻧﻰ
مانند هر
ولایت فقیه
غیر الهی ،ﻓﺮﺍﺭﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻳﻤﻥ ﺪﺭ
ﺍﻥ ﺰﻣﺎﻥ، ﻣﻨﻄﻘﻪ
ﻧﻔﻮﺫ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ،
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﭙﺎﺩﮔﺎﻥ
ﻨﻈﺎمی اﻳﺮﺍنی
ﻫﻤﻴﺸگی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍﺻﺤﺒﺖﺍﺯﺭﻭﺵ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﺮا ﮐﺘﺎبی
ﻨﻴﺴﺖ مگر اوستا
.که اعراب
زبور گفتند و ﺟﺰ
ﻣﻄﺎﻟبی ﭙﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﻭﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ ﺸﺪﻩ
ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍقع تصوّرﺍﺕ
آیندگان ﻴﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﺃﺻل ﻘﺪﻳﻢ
ﺗﻮﺭﺍﺕ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺑﺎﺑل
و آشور بُخت
النصّر ﺪﺭﻓﺘح
اﻭﺭﺷﻠﻴم ﺴﻮﺯﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪ. ﻭ ﺍﺳﺎﺭﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻥ کوﺭﻭﺵ،
ﮐﻪﺑﺎﺑل ﺮﺍ ﮔﺸﻮﺩ،
ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻯ ﻨﺒﻮﺩ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﻴﻨﻪ ﻭﺫﻫﻥ
ﻴﻬﻮﺩ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﮐثرا
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
علمی ،ﮐﻪ ﺧﺮﺍﻓﺎتی
ﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺟﻬﺎﻥ ﺪﺭﺷﺶ ﺭﻭﺯﻩ،
ﻳﺎﻏﺮق ﺸﺪﻥ
جهان با ﺗﻮﻓﺎﻥ
ﻨﻮﺡ،ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﺩم ﻮﺣﻮﺍ، ﻭﻫﻔﺖ
آسمان ﻮﻫﻔﺖ ﺯﻣﻴﻦ،ﻭ
ﻳﺎ ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ مادّی
ﺠﻬﻨﻢ ﻭﺑﻬﺸﺖ،
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻣﺮﺩم ﺒﺎﺑل ﻮﺍﻳﻠﺎﻡ،
ﻣﺮﮐﺰﻋﻠم ﻮ ﺗﻤﺪﻥﻘﺪﻳم
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺒﻤﻮسی ﻨﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﻣﻮسی ﻔﺮﻫﻨگ ﻤﺼﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺖ،ﻭ ﮔﺬﺭﻯ
ﻨﻴﺰ ﺑﺒﺎﺑل ﻮﺧﺎﻭﺭ
ﻣﻴﺎﻧﻪ ﻧﮑﺮﺩ. (ﮐﺘﺐ
ﺍﻭﻝ) ﺑﺎﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
اﻭﻟﻴﻪ ﻭﻗﺪﻳﻢ
ﭼﻮﻥ ﻮﺩﺍﻧﺘﺎ ﻭ
ﺍﻭﺳﺘﺎ، ﻭ ﻳﺎ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﻧﺠﻴﻞ.ﺍﻳﻨک
ﻨﻴﺰ قُرآن ﻘﺪﻳمی
ﺸﺪﻩ، ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ عقلی ﻮﺳﻠﻮکی
کسی ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻧکه ﭼﻮﻥ ﺪﻋﺎ
ﻭ( ﺗﻌﻮﻳﺬ نظر
قربانی) ﺑﺮﺍﻯ ﺤﻔﻈ
از ﺧﻄﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖ، ﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺪﻧﺒﺎل
(ﺼﺎﺣﺐ ﺍﻟﺄﻣﺮ) ﺍﺳﻠﺎم
و ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪ
سلوک الهی ،ﻭ ﻣﺴﺌﻮل
زنده هدف ﺳﻠﻮکی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫیچ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻨمی ﻤﻴﺮﺩ، ﻣﮕﺮ
ﺍﻧکه ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﮔﻴﺮ ﺍﻣﺮ ﺍلهی
ﺪﺭ اُمّت،ﻭ ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ اﻭ ﭘس
اﺯ ﻭﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺮﻳﺐ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﺑﺖ او ،ﻭ
ﺍﺯ أهل ﺒﻴﺖ وی
بوده ،ﻭﺷﺨﺺ ﻋظیم
ﺍلقدﺭ ﻭ ﺟﻠﻴل
اﻟﺸﺄﻥ ﺒﺎﺷﺪ. (ﻗﺒﺾ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯﺟﺎﻥ
هر ﮐس (ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﺎﻣﺮ
ﺑﻌﺪﻩ) ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻣﺮ
ﺍلهی ﻴﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍلهی
ﻮﻫﻤﻴﻥ سلوک
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺟﺎﻧﺸﻴنی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ، ﭼﻮﻥ
هر ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ،
ﻭ ﭼﻮﻥ هر ﮐﺎﻣل
الهی ﺒﺮﺍﻯ هر ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺼﺎﺣﺐ ﺃﻣﺮ
ﻭ ﻣﺼﺎﺣﺐ ﺳﺎﻟﻚ،ﻭﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ اﻧﺴﺎنی
و ﺪﻳﭙﻠم
دهنده ﺴﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
الهی ﻮ تجلّی ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻃﺮﻑ ﻧﻴﺴﺖ. (ﺍﻣﺮ)
ﺑﻤﻌنی ﺪﻳﻦ، ﻫﻤﺎﻥ
اﻣﺮﻳّﻪ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻙ، ﺑﺎ ﻫﺮ ﺩﻳﻥ
ﻴﺎ ﺭﻭش ﻮ ﺁئین
عملی اﺳﺖ. ﻭلی در
ﺘﺸﮑﻴﻠﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﻣﺬﻫبی ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ علّت ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺿﺪ ﻭ ﻧﻘﻴﺾ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺑﻠکه
(ﺩﻳﻦ) ﻟﻔظی ﻔﺎﺭسی
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ، ﺑﻤﻌﻨﻰ
(آئین عملی ) ﺑﺮﺍﻯ
سلوک الهی ، ﻳﺎ
أمریّه ﺍﺯلی
اﺑﺪﻯ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻧﺒﻰّ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﺮکامل
الهی ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻠﻖ،
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻘﺪﺭﺕ
ﺗﻨﺒّوء ﻮ ﺧﺒﺮ
ﺭﺳﺎﻧﻰ ،ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ، ﻭﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ آیندهﻫﺎﻯ ﺮﻭحی
واﻟﻬﻰ، ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮخی اﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎ،
ﻳﺎ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺳﻮﻟﺎﻥ،
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻘﺎم ﻮﻳﮋﻩ
(ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻡ) ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم
که ﮐﺎﺷﻒ ﻳک قُرّه
و نور برتر ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺟﺰ ﺷﺶ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻴسی
ﻮﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺰﺭﺩﺷﺖ ﻭﺑﻮﺩﺍ
ﻭﻧﻮح ﻮﺍﺩم
کیومرث ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
(ﻳﻘﻮم ﺒﺎﻟﺎﻣﺮ)
ﻗﻴﺎم ﺒﺎﻧﺠﺎم
ﻮﻇﻴﻔﻪ، ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺟﺎﻧشینی ﻮﺧﻠﻴﻔﻪ
ﮔﺮﻯ ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ، پس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭ
توَسّل، ﺍﺯ ﻳک
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍلهی
کاﻣل ﻮ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﻳنی
که ﺳﻴﺴﺘمی ﻴﺎ ﻣﺬﻫﺒﻰ،
ﻭ ﺑﻬﺮ ﺷﮑل آﺧﻮﻧﺪﻯ
که ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﺤﺮﻳﻒ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪو
حقیقت ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ، ﻋﻠنی ﺘﺮﻳﻥ
ﻔﺴﺎﺩ ﺩﻳﻨﻰ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮ ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺳﻴﺎسی
ﻮسلوک الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺧﻠﻴﻔﻪ)
ﺧَﻠَﻒ ﻭ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﻮﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
رهبری الهی ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺴﺌﻮﻝ (ﻗﻮﺍم
ﺪﻳﻦ) ﻭ ﻗﻴﺎم
عملی ﺪﺭﺍﻣﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﻘﺎﺋم ﻮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
نوع بشری ﺍﻧﻬﺎ،
ﭘس ﺍﺯ ﻳک ﺪﺍﻭﺭﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻗﻴﺎﻣتی
ﺪﺭ ﺻﺤﺮﺍﻯ ﻤﺤﺸﺮ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ( اُمّت
مِلّت ) ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠکه
اوم کنندﮔﺎﻥ ﻴﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هر ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻫﺮ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺍﻭ
ﻭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. (ﻗﺮﻳﺐ
ﺍﻟﻘﺮﺍﺑﻪ) ﻧﺰﺩﻳکی
ﺪﺭ ﺧﻮﻳﺸﺎﻭﻧﺪﻯ
ﺪﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
اﻭلی اﻟﻌﺰم ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺪﺭ ﻧﺰﺩﻳﮑﺎﻥ
اﺯﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﭙس ﺍﺯﻏﻴﺒﺖ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ، ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ،
ﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻗﺮﺍﺑﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ تقرّب ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﻳﮑﺴﺎنی ﺪﺭﻣﻘﺎم
عقلی ﻮﻧﻮﺭﻯالهی
،ﻭﻧﻘﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ کسب ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ، ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ( أهل
ﺑﻴﺖ) ﺑﺎﺯﺑﻤﻌنی
ﺨﻮﻳﺸﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭلی ﺒﻤﻌﻨﻰ
(ﺑﻴﺖ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ) ﻭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
،ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻮ
ﺯﻧﺎﻥ ﻮ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﭼﻮﻥ اﻣﻮﻳﺎﻥ ﻴﺎ
ﻋﺒﺎﺳﻴﺎﻥ ﻘﺮﻳشی.
اﻫل ﺒﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
ﺮﺍم ﺸﺪﻩ، ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻭأهلی
ﺸﺪﻩ، ﻭﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌنی
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﻮ ﺩﺍﺭﺍﻯ
(أهلیّت ﻭ صلاحیّت)
ﺍلهی اﺳﺖ. (ﻋﻈﻴﻢ
ﺍﻟﻘَﺪﺭ) ﻣﻘﺎم
الهی ﺒﺎﻟﺎ، ﻭحَقّ
ﺸﻔﺎﻋﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮتوسّل عباﺩﻯ
ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺨﺶ ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ (ﻋﻈﻴم اﻟﺨﻄﺮ)
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻣﻬم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
و ﺧﻄﺮﺍﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﻮﺫﻫنی ﺒﺰﺭگی ﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍلهی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ،و
ﻣﻌﺎﺩﻟﻬﺎﻯ ﻋﻘلی
عظیم ﺘﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺟﻠﻴل ﻴﺎ ﺍﺟل ﻮ
ﻣﺤﺘﺮﻡ، ﻭﺑﺎ ﺟﻠﺎل
ﻮﻋﻈﻤﺖ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
تَجلّیات ﺷﻬﻮﺩ
ﺍلهی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺎ (ﺷﺄﻥ) یاﻣﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮﻯ اﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻔﻘﺎل
اﺣﺪﻫﻤﺎ ﻟﺼﺎﺣﺒﻪ،
ﻫل ﺘﻌﺮﻑ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺄﻣﺮ ﻣﻥ ﺒﻌﺪ
ﻫﺬﺍ ﺍﻟﻨﺒﻰّ،
ﻗﺎل الآﺧﺮ ﻟﺎ ﺍﻋﻠﻤﻪ،
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﻟﺼفة ﺍﻟتی
اﺟﺪﻫا فی اﻟﺘﻮﺭﺍة،
ﻫﻮ ﺍﻟﺎﺻلع اﻟﻤﺼﻔّﺮ،
ﻓﺎﻧّﻪ ﮐﺎﻥ اﻗربّ
ﺍﻟﻘﻮم ﻤﻥ ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻳکی از ﺍﻳﻥ
ﺪﻭ ﻳﻬﻮﺩﻯ گفت
،ﺍﻳﺎ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﺄﻣﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ می ﺸﻨﺎﺳﻰ؟
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ
،ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺻﻔﺖ
ﺍﻭ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺻلع ﺒﺎﺷﺪ(ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﻮﻯ ﺩﺭ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺳﺮ) ﮐﻪ ﺑﺰﺭﺩﻯ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ،
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺩم ﺒﺮﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻧﺠﻴل ﺼﺤﺒﺘﻰ
ﺍﺯ ﻧﺎم ﻮﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ اﻧﺒﻴﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺻﻔتی
ﭽﻮﻥ اﺻلَع ﻮ
بی ﻤﻮ ﺑﻮﺩﻥ، ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ هزاﺭ ﭼﻨﻴﻥ
ﺼﻔتی ﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭ (ﺗﻮﺭﺍﺕ) ﻳﻌنی
ﺪﺭ (ﺳﻴﺴﺘم ﻤﻮﺳﻰ
و شاخه ای از
سیستم زردشت ) ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩﻯ
می ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ، ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
آیندهﻫﺎ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ، ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻋﺮﺵ تجلّی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ کسی ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪ، ﻳﻌنی اﻳﻥ
ﻤﻘﺎم الهی ﺪﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻳک ﻘﺎﺋم ﺰﻣﺎﻥ
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰم ﺼﺎﺣﺐ ﺁﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻋﺮﺵ
،ربّ ﺭﺣﻤﺎن ﻴﻌنی
ﺒﻌﺪﺍ ﻧﻮﺭ ﺍﻭ،
ﻭﺳﭙس ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
مجسّم اﻭ، ﺩﺭ ﻳک
ﺸﺨﺺ ﮐﺎﺷﻒ قُرّه
ﺑﺮﺗﺮ ﭘﻴﺪ ﺍﻣﻴﺸﻮﺩ.
(ﻣﺼﻔرّ) ﺯﺭﺩ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﻣﻮ ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠکه
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥﺴﺎﻟک
همیشه ﺯﺭﺩ رو ﻭﺧﺴﺘﻪ
ﻭﻓﺮﺳﻮﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺗﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺠﺒﺮﺍﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﺍﻗربّ ﺍﻟﻘﻮﻡ)
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻥ اﻗﻮﺍم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺑﺘﻨﻬﺎئی
ﻤﻌنی ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺑﻠکه ﺩﺭ تقرّب
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﺷﺒﺎﻫﺖ
ﻣﻘﺎم ﺴﻠﻮکی ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻗﻮم ﻮﻳﺎ ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
می ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻴﻥ ﺨﻮﺩ، ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ میسّر ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.-ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻭ ﭼﻮﻥ ﺪﺍﺧل
ﺸﻬﺮ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺷﺪﻧﺪ،ﺍﺯﺧﻠﻴﻔﻪ
رسمی ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺰﺩ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی کرﺩﻧﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
اﻳﻥ ﺪﻭ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻪ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﻧﻈﺮ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﻓﻮﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
(ﺻﺎﺣﺐ ﻭ ﭘﻴﺮﻣﺎ
ﻳﻬﻮﻩ ﻃﻠﺒﺎن ﺴﺎﻟﻚ)
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴم
ﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﺳﻠﻮک
الهی کنیم نمی
ﻴﺘﻮﺍﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
و وسیله ﻤﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ ﺍﺯﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ، ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻗﺮﺍﺑتی ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺍﺭﻯ.
وی ﮔﻔﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻗﺒﻴﻠﻪ ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻢ،
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﻮﻫﺮ
ﺩﺧﺘﺮ ﻣﻥ عاﻳﺸﻪ
ﺑﻮﺩ (ﻭلی ﻘﺮﺍﺑﺖ
ﻭتقرّب ﺩﺭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻘﺎم ﺑﺨﺪﺍ،ﻭﻫﻤﺴﺎنی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﻳشی ﻘﺒﻴﻠﻪﺍﻯ
ﻮ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ) ﺍﻳﻥ
ﺪﻭ ﻳﻬﻮﺩﻯ
گفتند ،ﺍﻳﻨکه
ﻗﺮﺍﺑﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﺣﺎﻝ
ﺍﺯ،ربّ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥﺒﮕﻮ.ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﻟﺎﻯ اﺳﻤﺎﻥهفتم
اﺳﺖ. ﺍﻧﺎﻥ
گفتند دﻳﮕﺮچه
؟ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﮔﻔﺖ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ، پس ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﮑسی ﺮﺍﻫﻨﻤﺎئی
کن، ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻮﻋﺎﻟﻤﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ (ﻋﻠم ﻮ ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
علمی ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠکه ﺍﮔﺎﻫﻰ
(ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﻭ ﺩﺍﻧﺎئی
هاﻯ الهی ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ) ﻭﺗﻮ ﺍﻥ
ﺸﺨﺺ ﻧﻴﺴﺘﻰ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ و
توریه و رؤیا ﺍﻭ
ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ،
ﺗﺎ وَصیّ ﻮﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﻮ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺒﺎﺷﻰ
( ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﺷﺨﺺ ﻣﺤﻘق
ﻴﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻳﻬﻮﻩ
ﻃﻠﺐ ﻭ ﻫُﺪﺍﺟﻮﻯ،
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﺑﺎ ﻳﻘﻴنی
ﺪﺭﺍﺻﺎﻟﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﺍﻣﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ معرّفی
ﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﺁﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ، ﻳﻌنی
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺪﻳﻥ ﻴﻬﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﺻﺎﺣﺐ
(ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ) ﻭﻋﺮﺵ
(ربّ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ) ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﻭ ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭﺗﻮﺭﻳﻪ
ﻳﺎ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
آﻧﻬﺎ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺠﺎﻧﺸﻴﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻳﻌنی
ﺒﻴک کامل
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﻨﺪ.
پس ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﺑﻐﻀﺐ
ﺍﻣﺪﻩ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻗﺘل آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ،
ﻭلی اﻧﻬﺎﺭﺍ ﻧﺰﺩ
ﻋﻤﺮ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ،
ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻧﺰﺩ ﻋﻤﺮ ﺑﺮﻭﻧﺪ،
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻏﻀﺐ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺸﺖ ( ﺍﻳﻥ
ﻤﻄﻠﺐ ﺍﺣﺴﺎسی
اﺯ ﺭﺍﻭﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺎﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﻤﻄﺎﻟبی ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
گفته ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺣق کجا ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﻭﻋﻤﺮ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭘﺸﺖ ﭘﺮﺩﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻴﺎسی ﺠﻬﺎﻥ اﺳﻠﺎم
ﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻮﻟﺎ ﻋلیّ
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭلی ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ، ﮐﺴﺐ
(ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ)
ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻧﺒﻮﺩ.
ﺑﻠکه (ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
و حتی نه
ولایت فقیه در
حکومت ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭﻧﻘﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍقعی اﻳﻔﺎ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﺑﺎﺯ ﻗﺮﺍﺑﺖ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭ
ﭘﺪﺭ ﻫﻤﺴﺮ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻥ
ﺮﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭ آﻧﺮﺍ ﻧﺸﺎﻧﻪﺍﻯ
اﺯ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
(مثلا ﺩﺭﺭﻭٴﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ الهی اﺳﻠﺎمی
اﻧﻬﺎ، ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺍﻣﺎﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ)
ﻭ ﭼﻮﻥ اﺯﻋﻤﺮ ﺷﺨﺺ
ﺍﻋﻠمی ﺮﺍ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
(ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨکه ﻏﻀﺐ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﮑﺸﺪ) ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻨﺰﺩ ﻋلیّ
ﻔﺮﺳﺘﺎﺩ.ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﺩﻳﺪﻥ ﻤﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺍﻳﻥ
هماﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺻﻔﺖ
ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺍﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ
(ﺩﺭ ﺗﻮﺭﻳﻪ ﻭﺭﻭٴﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ سالک ، ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻳﺎ ﻗﻴﺎﻓﻪﺍﻯ
ﺸﺒﻴﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ (ﻭﺻﻰّ)
ﻭﺗﻮﺻﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬی
ﺒﺮﺍﻯ ﺠﺎﻧﺸﻴﻨﻰ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻤعِلم ی
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺧﻠﻴﻔﻪ ﻭ ﺷﻮﻫﺮ
ﺩﺧﺘﺮﺵ (ﻣﺮبّی ﺠﺪﻳﺪ
ﺗﻤﺎم ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻘﺒلی ﻤﺤﻤﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﮑم ﺪﺧﺘﺮﺍﻥ
ﻮ ﺯﻧﺎﻥ اﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﭘﺪﺭ ﺩﻭ (ﺳِﺒﻂ)
ﻭ ﻗﺎﺋم ﺒﺤق
است (ﺩﻭ ﺳَﺒﺖ ﻭ
ﺳُﺒﺎﻃ ﻴﺎ ﺷﻨﺒﻪ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﻮﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮکی
هرﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭﭘﺪﺭ
ﺭﻭﺣﺎنی آﻧﻬﺎ،
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی
انها اﺳﺖ.ﭘﻴﺶ ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻳﻥ ﺪﻭ ﻣﺤﻘق ﻴﻬﻮﺩﻯ،
ﺩﻟﻴل ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻮﻟﺎ در ﺭﻭٴﻴﺎ،
ﻭﺍﺯ ﻭﺿﻊ ﺳﺮ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﻭﺻﻰ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
اﻭ ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﻭﺻﻴّﺖ
ﻭﺳﻔﺎﺭﺵ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﭙس اﺯﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺑﺮﺍﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ،
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﻮ ﻭﺻی
هرﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ اﻭﻟﻴﻦ
کامل الهی ﭙﻴﺮﻭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﻔﺎﺭﺵ ﺍﻟﻬی
است .(ﺳِﺒﻂ) ﻳﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻭ ﺳﻴّﺪ و کامل ،ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺳُﺒﺎﺕ
ﻭ ﺳَﺒﺖ ﻭ ﺷُﺒﺎﻃ
ﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ، ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ. ﻳﻌنی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ،
ﺩﺭﺳُﺒﺎﺕ ﻭ ﮔﻮﺷﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﻮﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ اﺩﺍﻣﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺍﺑﻮ
ﺍﻟﺴِﺒﻄﻴﻦ) ﭘﺪﺭﺍﻳﻥ
ﺪﻭ ﺳِﺒﻄ ﻴﺎ ﺍﻳﻥ
ﺪﻭ ﺳﺎﻟﻚ،و ﻳﺎ
ﺗﻤﺎم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥو
کاملان
دارنده دو
شهود نخستین حسنین
. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎم
هر ﺯﻣﺎﻥ،ﭘﺪﺭ
الهی ﺗﻤﺎم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥو
کاﻣﻠﺎﻥ اﺳﺖ.ﻭ
ﭘﻴﺮ مربّی ﮐﻠّﻴﻪ
ﭘﺪﺭﺍﻭل ﻮ ﭘﺪﺭ
ﺭﻭﺣﺎنی ﻮ ﻭﺍﻟﺪ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﮔﺎﻫﻰ
ﭘﻴﺮ پدر ﺑﻤﻌنی
ﻤﺎﺩﺭﺻﺎﺣﺐ ﺭَﺣِم
ﻄﺮﻳﻘﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﺮﺳﺘﺎﺭﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ،
ﺩﺭ ﺭﺣﻢ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺗﺎ ﺳﺎﻟک
ﺘﻮﻟﺪ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.(ﺳِﺒﻄﻴﻦ)
ﻳﺎ ( ﺣﺴﻨﻴﻦ) ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺤَﺴَﻥ ﻮﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ، ﻭﺣﺴﻴﻥ
ﻴﺎ ﺣَﺴَﻨَک ﻨﺎم
ﻤﻘﺎم ﭙﻴﺮ ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﭘﻨج ﺘﻦ آل عبا ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻮﺍﺩﮔﺎﻥ
ﻤﺤﺒﻮﺏ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﻧﻮﺍﺩﮔﺎﻥ
ﻮﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻳﺎ ﻣﻘﺎم الهی ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
هستند. ﻭﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، پس ﺍﺯﻋﺒﻮﺭﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﻳﮑﺎﻳک ﻮ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ،
ﺍﺯﺍﻳﻥ ﭙﻨج ﺘﻥ
ﺁل عبا، ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺠﺒﺮئیل،
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. (ﺣﺴﻦ) ﻳﻌنی
کاﻣل ﺘﺤﺴﻴﻥ ﻮ
ﺑﻬﺒﻮﺩ روحی ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﺣﺴﻴﻥ ﻴﻌنی ﺤﺴﻥ
کوﭼﮑﺘﺮ حسنک ﺍﺳﺖ.
ﻫﺮ کامل الهی ﻤﻘﺎم
ﺤﺴﻴنی زنده
را ﺪﺍﺭﺩ، ﻭﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﻘﺒﻠﻰ، ﺍﻳﻥ ﻄﺮﺯ
ﺗﺴﻤﻴﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺭﻫﺮﻋﺼﺮ،
ﻧﻘﺶ ﺣﺴﻥ ﻮ ﮐﺎﻣل
ﻤﮑﻤّل ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ (ﻗﺎﺋم ﺒﺎﻟﺤق
ﻮ ﻣﻥ ﺒﻌﺪﻩ) ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻮﻟﺎ ﮔﻔﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻗﺎﺋم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ، ﻳﺎ ﺍﻣﺎم
عصر ﺧﻮﺩ ﻭ ﻣﺘﺼﺪﻯ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻣﺤﻤﺪ،
ﻭﻣﺴﺌﻮل اﺟﺮﺍﻯ
ﺒﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎﻯ ﺪﻳنی
اﻭ، ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻧﻘﺶ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
زنده ﻤﺤﻤﺪ،ﻭ ﻳﮑﺴﺎنی
و این همانی ﺪﺭ
ﻣﻘﺎم ﺘﻮﺳّل اﺯ
ﻭﻯ، ﭼﻮﻥ ﺘﻮﺳل
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺤﻴﺎﺗﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
.ﺍﻳﻨﺎﻥ یهودی
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺯﻋلیّ ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﻗﺮﺍﺑﺖ ﺗﻮ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻴﺴﺖ؟علیّ ﮔﻔﺖ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭ(
الهی) ﻭ (ﺃﺥ) ﻣﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻥ ﻮﺍﺭث
ﻭ وَصیّ او،ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻥ
کسی ﺑﻮﺩﻡ، ﮐﻪ ﺑﺎﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ آﻭﺭﺩﻡ.
ﻭ ﻣﻥ ﻨﻴﺰ ﺷﻮﻫﺮ
ﺩﺧﺘﺮﺵ ﻫﺴﺘﻢ. (ﺍَﺥ)
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻣﻌﺎﺩل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺍﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﻣﻥ ﺒﻮﺩ .ﻳﻌنی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻥ ﺒﻮﺩ، ﻭﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﺮﻭﺣﺎنی ﺒﻴﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻋلیّ علنا ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ. ( وﺍﺭث ) ﺑﺄﺭث
ﺑﺮﺩﻩ، ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺣﻖ ﻣﻴﺮﺍثی ،ﻭﻳﺎ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻭ ﻭﺻﻴﺖ،
ﻭﺍﺭث ﺍﺯﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭ ﻧﻘﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯاﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﻣﻴﺮﺍث ﻣﺎل
ﻮﺍﻣﻠﺎﻙ، ﮐﻪ ﺩﺭﻧﺒﻮﺩﻥ
ﻤﺎلی ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺑﺮﺍﻯ کُلّمه
ﻭﺍﺭث ﻣﻮﺭﺩﻯ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻋلیّ اﻭﻟﻴﻥ
کسی ﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ عملی ﻮﺳﻠﻮکی
آﻭﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
هم ﺸﺎﻳﺪ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻏﺎﺯ ﻧﺒﻮﺕ ﻭﺑﻌثت
ﺍﻭ ﻗﺒﻮل ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﻭلی ﺒﺪﺍﻥ عمل ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ،
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨد
پدﺭﻣﻮﻟﺎﻋلیّ
عموﻯ ﻤﺤﻤﺪ ﺭﻫﺒﺮ
زردشتی ﻗﺮﻳﺶ،
ﻭﻳﺎ ﺟﺪّ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐ.
ﺷﻮﻫﺮ ﺩﺧﺘﺮﺵ ﻓﺎﻃﻤﻪ،
ﻭﻫﺮ (ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﺰﻥ) ﻳﺎ ﺩﺧﺘﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭﻫﺮ(
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻﻞ ﻣﺮﺩ)
ﭘﺴﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
غیر ﻭﺍﺻل ﺪﺭ ﺣﮑم
ﺰﻧﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﻣﺤﻘق
یهوﺩﻯ گفتند ،
ﺍﻳﻥ ﻘﺮﺍﺑﺘﻬﺎ
(ﻓﺎﺧﺮ) ﻳﺎ ﺟﺎﻯ
اﻓﺘﺨﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻘﺎم
ﻣﻨﺰﻟﺖ ﻭ تقرّب
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ (ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﮐﺘﺎﺏ ﺗﻮﺭﺍﺕ،
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻄﺎﻟبی
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋلیّ ﻨﻴﺴﺖ.ﻭلی
ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻴﻬﻮﺩ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺪﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻇﻬﻮﺭ
تجسّم انسانی ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺴﻴح این ﻨﻘﺶ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ که
سوشیانس اول
زردشت بود .ﻭﻋلیّ
ﺪﺭ ﻋﺼﺮ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﻫﻤﻴﻥ ﻨﻘﺶ ﻣﺴﻴح
رﺍ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﺻﺎﺣﺐ
(ﻋﺮﺵ، ربّ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
سوشیانس دوم
زردشت ) ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺴﻴح
کشف ﻧﻤﻮﺩ، ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺗﺠلی مادّی و
انسانی او ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﺸﺪ. ﻭ
(ﺗﻮﺭﺍﺕ) ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﮐﺘﺎﺏ ﻭ ( ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﮑﺘﻮﺏ) ﻳﺎ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻬی است. ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﺩﺭ(ﺗﻮﺭﻳﻪ ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎ)
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻦ ﺩﻭ ﻧﻔﺮﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮباﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺸﺪﻩ ﺍﻳﻥ
اﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
اﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻫﺎﺭﻭﻥ ﺠﺎﻧﺸﻴﻥ
ﻤﻮﺳﻰ،ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴکهﻫﺎﺭﻭﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﻣﻮسی ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪ. ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻮﺍﺻل ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻣﻮسی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﺳﭙس
دو یهودی ﮔﻔﺘﻨﺪ،،ربّ
ﻭﺧﺪﺍﻯ ﺘﻮ ﮐﻴﺴﺖ؟
(ﺳﺌﻮﺍل ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍ، ﻣﻨﻈﻮﺭ (ربّ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﺪﻧﺒﺎل
هماﻥ ربّ ﻭ ﻣﺮبی
اﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻣﻮﻟﺎ
ﮔﻔﺖ، ﺁﻳﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺑﻴﺎﻥ ﻤﻌﻬﻮﺩ
ﻋﻬﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺷﻤﺎ
ﻣﻮسی ﺒﮕﻮﻳﻢ ﻳﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺑﻴﺎﻥ ﻤﻌﻬﻮﺩ
ﺩﺭﻋﻬﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﺎ
ﻣﺤﻤﺪ؟ (ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
تصوّف ، ﻭﺍﻟﻔﺎﻇ
ﻮ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ،
ﻭ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻓﻠﺴفی
ﺴﻠﻮکی ﺮﺍﻳج ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻮﺳﻰ ﺑﮕﻮﻳﻢ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺍﻟﻔﺎﻇ
ﻮﻣﻔﺎﻫﻴم ﺪﻭﺭﻩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩﻩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﻤﺸﮑﻞ ﺗﻤﺎم
اﺩﻳﺎﻥ ﻮﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺍﺳﺎمی
ﻮﺍﻟﻔﺎﻇ ﻮﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻭ ﺣتی ﺠﻬﺎﻥ ﺒﻴنی
ﻮﻧﻈﺮﻳﺎﺕ مادّی
ﻮﺫﻫنی ﻮﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻮﺭﻭﺣی ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
پیرﻭﺍﻥ اﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺒلی ﻤﻔﻬﻮم ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻳﺎ ﻣﻄﻠﻮﺏ ﻭﺟﻠﺐ
ﻧﻈﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺒلّغ
هرﺩﻳﻥ ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ اﺩﻳﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ، ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﻟﺎﺋل ﻤﻮﺭﺩ ﺍﺷﻨﺎئی
ﺍﻧﻬﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ)
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﻣﺤﻘق
گفتند ﺑﺮﻭﺵ ﻣﻮسی
ﺒﮕﻮ ( ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﻤﺎﻥ
کجا اﺳﺖ؟ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺳﺌﻮﺍل اﻳﻥ ﺒﻮﺩ،
ﮐﻪ ربّ ﻭﺧﺪﺍﻯ
ﺘﻮ ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ،ربّ
ﻳﺎ ﻣﺮبی ﺮﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬی اﺳﺖ. ﻭﻳک
ﻘﺎم ﺘﺠلی الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
تَجلّیات ﺍﻟﻬی
ربّ ﻭ مُرَبّی
ﺳﺎﻟک هستند. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻏﺎﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺮکامل
الهی ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮمعلّم
ﺒﺎ ﺗﻥ ﻮﺟﺴم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.(ربّ
ﺗﻮ) ﻳﻌنی ﺘﺠﻠّی
ﺠﺪﻳﺪ ﻭ ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ،
ﮐﻪمُدّعی آنﻤﻴﺒﺎﺷﻰ،
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻥ ﺒﮕﻮ،ﻭﻣﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺒﺮﺳﺎﻥ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی اﺳﺖ)
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻳﻥ ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
اﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ ﻮﻋﺮﻓﺎنی
ﻤﻌﺮﻭﻑ ﺑﻴﻥ ﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
اﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭ ﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﮑﺸﺪ،
ﮐﻪ ﮔﻔﺖ ﭼﻬﺎﺭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ ﻳکی
اﺯ ﺷﺮق ﻮ ﻳکی اﺯغرب،
ﻭﻳکی اﺯﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻮ ﻳکی اﺯﺯﻣﻴﻦ
ﺍﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ
ﭼﻮﻥ اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪ، ﺍﺯ ﮐﺠﺎ
ﺍﻣﺪﻩﺍﻧﺪ، ﻫﻤگی
ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﺍﻣﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻳﻌنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﻫﺴﺖ) ﻣﻮﻟﺎ
ﻋلی ّ ﺴﭙس ﺑﺮﻭﺵ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻠﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
قُرآن اﻣﺪﻩ، ﻫﺮﺟﺎ
ﮐﻪ ﺳﻪ ﻧﻔﺮﻯ ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﺑﺎ ﻫم ﻤﻨﺠﻮﻯ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻭ ﺩﺭﮔﻮشی
ﺤﺮﻑ ﺑﺰﻧﻨﺪ، ﭼﻬﺎﺭﻣﻴﻥ
اﻧﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﭘﻨج
ﻨﻔﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺷﺸﻤﻴﻥ اﻧﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. (ﻳﻌنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﻫﻤﻪ، ﺍﻧﻔﺮﺍﺩﻯ
ﻮﺟﻤﻌﻰ، ﻭﺩﺭﺟﺴم
ﻮﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺡ، ﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی
اﺻل ﻮﺟﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﻭﺳﺮﺍﺳﺮﻫﺴﺘﻰ
ﺿﻤﻦ (ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل
هستی وﻴﺎ ﺧﺪﺍ ﻇﺎﻫﺮالله
)ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﻣﺤﻘق ﻴﻬﻮﺩﻯ ﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ، پس ﭼﺮﺍ
ﺁﻥ ﺪﻭ ﻧﻔﺮ (ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻭ ﻋﻤﺮ) ﺗﻮﺭﺍ ﺍﺯﻣﻘﺎم
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﻮ، ﺩﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﻨﺎﺯل کنندﻩ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻣﻮﺳﻰ، ﮐﻪ ﺗﻮ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺑﺤق
هستی ( ﻳﻌنی ﺒﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥﻤﺎ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﻰ)
ﻭﺻﻔﺖ ﺗﻮﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﺘﺐ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ
(ﺗﻤﺎم اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی یکساﻥ ﺪﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﻮ ﺍﺩﻣﻴّﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﻨﺰﻭﻯ
ﻭﻋﺎﻗل ﻮ ﺁﺭﺍم
ﻮﺻﺒﻮﺭ ﻭ ﺑﺎ ﮐﺮامت
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳخ ﺒﺸﺮ، ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
کاذﺑی ﺠﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺴﻴﺎسی الهی ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺣتی ﻤﻮﻟﺎ ﻋلیّ
ﺮﺍ ﮔﺮﻭهی ﺒﻨﺎم
ﻤﻮﻟﺎ ﺍﺩﻋﺎﻫﺎئی
کرﺩﻧﺪ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺒﻨﺎم اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺩﺭﻭﻏﻴﻨﻰ، ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ پس
ﺍﺯ ﻣﺮگ آﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺍﮔﺎﻫﺎﻥ اﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ)
ﻭﻣﺎ ﺩﺭﮐﺘﺐ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺮﺍ قراءت ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
(قُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
صادق ﻴﻬﻮﺩﻯ، ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻨﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮﻋﺮﺵ
ربّ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ) ﻭ
ﺗﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺑﺎﻳﻦ ﺍﻣﺮ(ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺧﻠﺎﻓﺖ ﺍﻟﻬی
ﻤﺤﻤﺪ، ﻭﭘﻴﺮﺍﻟﻬی
ﻤﺎ ﺑﻮﺩﻥ ﻮ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ)
ﺍﺯ ﺍﻧﺎﻥ ﺤﺘﻰ ﻭﺑﺮ
ﺗﻮﻏﺎﻟﺐ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎﻋلیّ
ﭙﺎﺳخ دﺍﺩ:ﻘﺪّما
او ﺃﺧّﺮﺍ، ﻭﺣﺴﺎﺑﻬﻤﺎ
ﻋلی اﻟﻠﻪﻋﺰّ ﻭ
جلّ، ﻳﻮﻗﻔﺎﻥ
و ﻳُﺴﺄﻟﺎﻥ ﺍﻧﻬﺎ ﮐﺎﺭﻯ
که کرﺩﻧﺪ، ﺟﻠﻮ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﻌﻘﺐ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﻭﺣﺴﺎﺏ ﺭسی آﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺌﻮل الهی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺗﺎﺳﻒ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻳﻬﻮﺩﻯ
(ﻫُﺪﻯ و یهوه ﻄﻠﺐ)
ﻭﻃﺎﻟﺐ سلوک
الهی، ﻭﮔﻮﺍهی
آﻧﻬﺎ ﺑﺤﻘﺎﻧﻴّﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﻟﺎ،
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺍﺣﺴﺎس ﺭﺍﻭﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺁﻥ
عهد ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ،
ﭼﻨﻴﻥ ﻔﮑﺮ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ،ﺍﻳﻥ
ﺪﻭ ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺻﻔﺖ ﺍﻳﻥ ﭽنین
ﺪﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺠﻴل ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ،
ﻭلی ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی حنیف ﻤﻮسی
ﻮﻋﻴسی هست. ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮﺩ. ﻭﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒﻠﻰ،
ﻭ ﺣتی ﻤﺤﻤﺪ، ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
و سوشیانس که زردشت
و مسیح ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
(ﻣﻬﺪﻯ) ﻳﻌﻨﻰ (ﻫُﺪﺍ)
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ،
ﻭنیز ﻳﻬﻮﺩیان
کامل ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺴﻴح
ﻴﺎ ﻣﺎﺷﻴﻪ (ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻮﺳﻰ ﻭﻣﺎشی
ره رو سالک
بسوی کمالات
الهی ﻮﺣتی
همان ﺮﻋﻤﺴیس
فرعون مصری رع
موسی ،ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻤﺴح
کنندﻩ ﺟﺪﻳﺪ، ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ .ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.ﻭلی ﻤﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻤﻨﺘﻈﺮ ﻣﺤﻤﺪ
سوشیانس دوم
زردشت ،ﻳﻌنی ﻤﻬﺪﻯ
کاشف سوشیانس
سوم ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ،
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴم
آن مهدی ﺒﺮﺗﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
عرﺵ ربّ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ،یا
همان تمامی اﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺒنی اﺳﺮﺍئیل
اﺯ زﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺒﺒﻌﺪ، ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
کامل ﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻨﻮﺭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
و عرش قائم ،ﻭﺣتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ، ﻣﻨﺘﻇﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﺼﻮﺭﺕ
انسانی ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ئر رؤیای
شهودی هستند. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﺎلی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ،
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩ
تکراری در این
تولد از ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻗﺒلی ﻀﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ.
ﻳﻌنی ﻤﻮٴﻤﻥ ﻴﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺎ،ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﻘﺒﻮﻝ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمد و علیّ ﻳﻌنی
شهود چهارم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ،
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﻘﺒﻮل ﻮﻟﺎﻳﺖ
سلوکی ﻣﺤﻤﺪ، ﻳﻌنی
شهود پنجم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ و نهائی ﻗﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳند . ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮاز
امروز به شهود
ششم ﺗﺠﺴّم
اﻧﺴﺎنی مهدی
آخرین کامل
ولایت محمدی
که قبلا خود
سالک محمدی
بود این ﻣﻘﺎم الهی
و نخستین انسان
نوع فوق بشری ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ،ربّ
ﺭﺣﻤﺎن ربّ
النوع فوق
بشری ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻫﺮﻣﻘﺎم الهی ﺒﺮﺍﻯﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﺗﺠﻠﻰ
انسانهای
سالک ، ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻧﺎمی
اﺯﺍﻭ در
ولایت دوم
میترا یا نوح ﻭﺳﭙس
عرش ﻣصطفوی
ولو با اسامی محلّی
دیگری در
ولایت چهارم بودا
نور مصطفوی و
در ولایت
چهارم زردشت
نور مرتضوی و
عرش مصطفوی
پنجم ﻣﻄﺮح ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ بعدی
در ولایت پنجم
مسیح نور
مصطفوی و عرش قائم
.ﻭﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﺸﻢ
ولایت محمد در
عصر ما شهود
در حجاب
مرتضوی و صورت
انسانی روح مصطفوی
و نور قائم و
شهود هفتم عرش
رحمان که نخستین
بار نام او از
محمد رسیده تا
نوبت ولایت هفتم
مهدی و نوع فوق
بشری روح
کاملان ولایت
محمدی در تولد
فوق بشری و
بشرط پذیرش
ولایت مهدوی
سالک شاهد
مهدوی بنور
ربّ رحمان و
عرش ربّ برتر
از رحمان که
نامی از او
نمیدانم که
مهدی خواهد
گفت . ولی شهود
ها بترتیب پشت
حجاب نور
میروند. که
کامل ولایت محمدی
شهود چهارم
مرتضوی را پشت
حجاب
نوربهمراه سه
شهود قبلی
حسینی و حسنی
و فاطمی شیوا
میروند. و از
نقش این مراتب
شهودی قبل از
قائم در نوع فوق
بشری نمیتوانیم
توصیفی کنیم
که چه نقشی
خواهند داشت ..ﻭﺗﻤﺎم
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﭼﻨﻴﻥ
ترتیب ﺤﺮﮐتی
اﺯﺗﺠلیات ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪﻯ اﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ،ﺑﻬﻤﻴﻥ
ﺘﺮﻳﺐ
احتمالی ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ اﻟﺒﺘﻪ
که رﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
رﺳﻴﺪﻥ در
اینده ها برای
روح انسان فوق
بشری در اﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻫم ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ،
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺪﻧﺒﺎل ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ.ﻳﻌنی
ﺮﻭﺵ ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﺎ روش عملی
سلوک ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻔﺮق ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
(ﺍﻳﻥ ﺴﻠﺴﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻪ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪو
طی کنند ..ﻭﺩﺭﺩﻳﺎﻧﺖ
سلوک ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
مهدی سوشیانس
سوم زردشت ﻘﺎﺋم
آﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﺴﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩها ﻭﺒﺎ (ﺭﻭﺵ
ﻋﻤلی و عقلی
باوری ها از
یک دﻳﮕﺮ فرق
میکند) ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ، ﺩﺭﻋﻘل
و ﻋلم و طرز
عمل ﻮ ﺍﺣﺴﺎس
فرق دارند که ﺍﺩﻳﻤﻴﺎﻥ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻳﻨﺪﻩ
هزاران برابر ﺧﻮﺍﻫند
داشت .(ﻧَﺠِﺪ)
یعنی ﻣﻴﻴﺎﺑﻴم
ﻮ ﻭَﺟﺪ ﻭ ﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭﺟﺪ ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﻭ ﺗﻮﺍﺟﺪ
ﺑﻄﻮﺭ ﺍﺭﺍﺩﻯ
است .ﮐﻪ ﻭﺟﺪ ﻳﺎﻓتی
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺑﻬﺘﺮ از ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻮﺍﺟﺪ
ﻳﺎﻓﺖ ﺑﺰﻭﺭ ﻭ ﺗﻠﺎﺵ
نیست ﮐﻪ ﺑﺮﺣسب
مقام ﻔﻌلی ﺍﺣﻮﺍ
الهی است . ﻭلی
در ﺤﺎل برﺗﺮ ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ.ﻫﺮﮐس ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻬﺮ ﺣﻴﻠﻪﺍﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺗﻮﺍﺟﺪ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨک ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﻥ هست می ﺒﻴﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺼﺒﻮﺭ ﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﻭﻋﺎﻗل
ﺪﺭﺳﻠﻮک عقلی الهی
ﻮ ﻧﻪ عقل
الوده و ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ،
که ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭند ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ، ﻭَﺟﺪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺍﺣﻮﺍل اﺭﺍﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺧﻠﺴﻪ
ﻭ ﻫﻠﻮﺳﻪ ﻳﺎ ﻫﻠﻮسین
ﻮﮐﺴﺐ ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ،
ﮐﻪ ﮔﺎﻫی ﺒﺎ ﻣﻮﺍﺩ
مخدّر ﺷﻴﻤﻴﺎئی
ﻮیا ﻋﺪم ﺘﻨﻔس ﻧﻴﺰ
وجد ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
و ﻳک عجله ﺍﺯ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ کسب ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺣﺎل
او ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻧﻘﺶ ﻋﻘل ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﻘﺶ ﺭﻳﺎﺿﺖ
کشیدن ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮﻋقلی
می ﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻧﻘﺶﻋﻘﺎﻳﺪ،
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﺮﻭﺯها ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭﻳﺎ ﻧﻘشی
ﺨﻴلی کمتر ﺩﺍﺭﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﻤﻨﻄق مادّی،ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺩﺧﻮل ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺗﻠﺎﺵ ﺑﺮﺍﻯ ﻴﺎﻓﺘﻥ
اﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻌﺪﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻨﻄق
مادّی اﻧﺮﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﻤﻪﻋﻘﺎﻳﺪ
ﭼﻨﻴﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻧﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ،
ﻭﺳﭙس ﺼﻮﺭﺕ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺍﺭﺯﻭ، ﻭ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺗﻠﺎﺵ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺗﻰ،
ﻭ ﺑﻌﺪﺍ ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ
ﻭﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻣﻌﺠﺰﻩ
آﺳﺎ،ﮐﻪ باعث ﺗﻌﺠﺐ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﻣﺮﻯ
عاﺩﻯ ﻮ ﺳﭙس ﺧﺮﺍﻓﺎتی
ﻮﻣﺰﺍﺣم ﺸﺪﻩ،
ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻃﺮﺩ
ﻭﻓﺮﺍﻣﻮشی
کامل آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﻤﺎم ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ، ﻭﺗﻤﺎم
اﺧﺘﺮﺍﻋﺎﺕ ﻭحتی
ﻭﺳﺎﺋل ﻤﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ،
ﺭﻭﺯﻯ اﺭﺯﻭ ﺑﻌﺪ
ﻣﻌﺠﺰﻩ، ﻭﺑﻌﺪ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭﻣﺴﺨﺮﻩ،
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻫﻤﻴﻥ
ﻘﺎﻋﺪﻩ ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺘﻰ، ﻭﺣتی
ﺘﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﺪﻑ
ثاﺑﺖ ﻳﺎﻓﺗﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ، ﻭﺑﺎ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻤﻨﺎﺳﺐ، ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
عقلهاﻯ ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮﺩﺭ ﻓﺼﻠﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻤﻨﺎﺳﺐ، ﻭﺣتی
ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ (ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻮﺣﻴﺎﺗﻰ) ﻣﻨﺎﺳﺐ
تا ﻫﺮﮐس ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻘل و
باوریهای ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭﻣﻨﻄق ﻮ
درک وﺑﺎﻭﺭﻯ، ﻳﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺒﺠﻠﻮ ﺑﺒﺮﺩ،
ﺍﻣﺎﺩگی ﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﺑﺮﺗﺮ، ﻭ
ﺗﺼﺪﻳق ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺟﺎﻟﺒﺘﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻳﻥ
ﺪﻭ ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﺘﻠﺎﺵ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎتی
ﺨﻮﺩ،ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک عملی ﺨﻮﻳﺶ
ﺑﺎﻳﻦ ﺍﺭﺯﻭﻯ ﺸﻬﻮﺩ
نور ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
چهارم ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷند
. ﺗﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺷﻬﻮﺩ صورت
انسانی روح ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭﻣﻘﺎم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل
کنند ،ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﺸﺮﻃ
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمدی ،ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﺷﺎﻧس ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭربّ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ، ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
.ﻭ ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﭼﻨﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ نور ﻤﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻴﻬﻮﺩﻯ
ﭽﻨﺎﻥ ﺪﻳﺪﺍﺭﻯ
از ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﻭﺣتی اﺯﻣﺤﻤﺪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺍﺯﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ نیز ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﭽﻮﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺳّل عباﺩﻯ،
ﻳﺎ ﺍﻭم و سلوک ﻨﻨﻤﻮﺩﻧﺪ،
ﻭ ﺑﺒﺎﻭﺭﻯ ﻨﻈﺮﻯ
اﮐﺘﻔﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺣتی ﺒﺒﺎﻃﻞ،
ﺗﻌﺼﺐ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﺍﺯ ﻣﺰﺍﻳﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬی
محرﻭم ﻤﺎﻧﻨﺪ. (ﻧﻘرءه
) ﺍﻧﺮﺍ قراءت ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،
ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ قراءت
ﺩﺭﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ،ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯهم ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﺑﻠکه قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﻋﺒﺎﺩﻯ
یگانه کار
سالک ،ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
الهی ﻤﻴﻨﻤﺎئیم
. ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
سالک ﺪﺭﺍﺧﺮ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ، ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭﻋﺮﺵ، ربّ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
سالک صادق ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ قُرّه ﻋﺮﺵ،ربّ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺧﺮﻳﻦ،،
ربّ ﺍﻟﻔﺼل ﻨﻮع
بشرﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺭﺯﻭﻯ اﻧﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭلی ﻮﻗتی ﺼﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ ﻋلیّ
ﺪﺭ ﺘﺎﺭﻳخ اﻧﺴﺎنی
ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
که قبلا منتظر
ظهور إلی
بودند ومحمد
نام جدید علیّ
را برای مولا
حیدره گذارد .ﻭﻫﻤﻴﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺒﺮﺟﺴﺘﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺍﮐثرا
مقام امام زمام
زنده را منکر
یا بی اعتنا
هستند یا ﻇﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺋم اخرﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
مهدی ﺮﺍ ﻣﻨﮑﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻮﺍﺭ
ﺑﺮ ﺍﺳﺐ ﻭ ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎن
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺷﻮﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺍﻭ ﺍﻧﺴﺎنی ﺴﺎﺩﻩ
ﻭ ﻓﻘﻴﺮ
درویشی باشد ،ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻳﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻋﻘل وﻋﻠم ﺴﻠﻮﮐﻰ،که
بتوﺍﻧﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﺭﻭﻳﺶ
ﻓﻘﻴﺮ ﻭ ﻇﺎﻫﺮﻯ
اﻓﺘﺎﺩﻩ، ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ
هفتم عرش
رحمان ﺒﺎﻟﺎ ﺑﺒﺮﺩ،
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎن
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. (ﮐﻨﺎﻳس
) کنیسه ها ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺴﺎﺟﺪ ﻭ ﮐِﻨﺸﺖ،
ﺗﻨﻬﺎ اماکنی
عمومی ﺒﺮﺍﻯ
عباﺩﺕ سلوکی ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻏﻠﺐ ﻭﺣتی ﺘﻤﺎﻣﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯه ﺁﺑﺎﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻟﻬﺎﻯ ﺨﺮﺍﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺍﺳﻠﺤﻪ
ﺧﺎﻧﻪ، ﻭﻳﺎ ﻣﺮﺍﮐﺰﻏﻴﺮﺍﻟﻬی
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ
.ﺑﻠکه ﺍﻳﻥ
کنیسه و کنشت
و مسجد ،ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
همان جایگاه ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟﻚ، ﻭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮﺍﻭ،ﻭﻳﺎ
ﮔﻮﺷﻪ ﺍﻧﺰﻭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﺟﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬی ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﮔﻮﺷﻪﺍﻯ ﺪﺭ
ﺻﺤﺮﺍ ﻳﺎ ﺟﻨﮕﻞ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺩﻳﺮ ﻭﻏﺎﺭﻯ
کوﻫﺴﺘﺎنی باﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺟﺰ ﭼﻨﻴﻥ ﺸﻮﺭﻳﺪگی
ﺠﻨﻮﻥ ﻤﺎﻧﻨﺪﻯ،
ﺭﺍﻫی ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻠﺎﺻﻰ
ﺳﺎلک اﺯ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
بشری ﺨﻮﻳﺶ،ﻭ ﺍﺯ
ﺗﺎﺭﻳخ ﻮ ﮔﺬﺷﺘﻪ
حیوانی ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﮐﻨﻴﺴﻪ
ﻭﻣﺴﺠﺪ، ﺟﺎﻯ ﻘﺮاءﺖ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ قُرآن
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠکه ﺟﺎﻯ
قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
تنها ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬی
ﺪﺭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی ﻮﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﻭﺣتی
ﺠﺎﻯ ﻨﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ
سلوکی ﻭﺣتی ﻨﻤﺎﺯ
ﺟﻤﺎﻋﺖ قشری
ها ﻫم ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﭙﻴﺮ ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺒﺮﺍﻯﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻮﺣتی غیرﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
باشند و ﺒﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺍﻳﻦ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ
ﭼﻪ ﺳﻮﺩﻯ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
که شرک است . ﺑﻠکه
نماز و ناموس
الهی تنها قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
بمعرفی
خداوند بهر یک
از سالکان
طالب لقای الهی
است ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭﮐنج
ﺨﺎﻧﻪ ﺷﺨصی ﺒﺎﺷﺪ،
ﺍﺯ ﻣﺴﺠﺪ ﭘُﺮ ﺍﺯ
ﺍﺳﻠﺤﻪ ﻭ ﻣﻮﺍﺩ
ﻏﺬﺍﺋﻰ، ﻭﻳﺎ ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎﻯ
هنری ،ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻭﺍقعی
ﺮﺍ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﻮﻟﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺘﻘﺪﻳم
ﻮﺗﺎﺧﻴﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ،
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﻣﻮﻟﺎ، ﮐﻪ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﭽﻬﺎﺭم ﺸﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﻤﺴﺄﻟﻪ ﻣﻬمی
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﻫﻴچ
اﻣﺎمان ﺒﻌﺪی ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻭﺣﺎﮐم ﻨﺸﺪ، ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻫم ﻤﻴﺸﺪ. ﺑﻠکه
ﺍﻳﻥ ﺘﻘﺪﻳم ﻮﺗأﺧﻴﺮ
ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺪﺳﺖ ﺑﺮﺩﻥ
ﺩﺭﺍﺣﮑﺎم ﺪﻳنی
ﻮﺳﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ باعث ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪگی
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ اﻧﻬﺎ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬی ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﺤﺮﻭم ﻤﻮﻟﺎ ﮐﻪ
باعث ﺗﻘﺪﻳﻢ ﻭﺗﺴﺮیع
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻧﻬﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺣﻮﺍﺩث ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﭘﺪﻳﺪﻩﻫﺎﻯ
اﻥ، ﻭﺳﺎﺋلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬی
اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭ
ﻭﺳﺎﺋلی برﺍﻯ ﺘﻤﺮﻳﻥ
ﺼﺒﺮ ﻭ ﺗﻌمق قدﺭت
ﻔﮑﺮ، ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻮﻟﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺣﺴﺎﺏ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻭ ﻋﻤﺮ، ﻭﻫﺮﮐس
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺧﻮﺩ ﭼﻘﺪﺭﺳﻠﻮک
الهی کرﺪند ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﭼﻘﺪﺭ
ﻣﺎنع اﺯ ﺳﻠﻮک
الهی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺸﺪﻧﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ ﺤتی
ﺸﻴﻌﻪ ﻭمُدّعی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ،ﻫﻤﻴﻦ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎمتی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥﻨﻮع
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﺣتی ﻔﺴﺦ ﮔﻴﺎهی
ﻮﻳﺎ ﺭﺳخ ﺠمادی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺣﺴﺎﺏ ﺭﺳی اﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻭﻋﻤﺮ، ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﻗﺸﺮﻯ ﻮ ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ،
ﺑﺎ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﺎﺭ ﺳﻠﻮک
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﻯگر ﻫﻤﻪ
ﺻﺤﻨﻪﻫﺎﺑ ﻮﺩﻩ،
ﻭﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻋﺮﻭﺳﮑﻬﺎﻯ ﺨﻴﻤﻪ
ﺷﺐ ﺑﺎﺯﻯاﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺑﻨﺪﻫﺎﻯ
ﺠﺴم ﻮﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭح
همگاﻥ، ﻣﻮٴﻤﻥ
ﻮﻏﻴﺮ ﻣﻮٴﻤﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺍﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺯﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ، ﻭﺗﺴﻠﻴ
ﺨﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﺯﺍﺩﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﻭﺍﻗﻊ، ﻫﻤﺎﻥ
کنترل های خویشتن
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺑﺎ
ﮐﻤک ﺼﺒﺮ ﻭ ﺑﺮﺩ
ﺑﺎﺭﻯ ﻮﺗﺤﻤل ﺮﻧج
اﺣﺘﻤﺎلی ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﺼﺒﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ ﺩﻭﺭ ﺍﻧﺪﻳﺶ
ﻭ آینده ﻧﮕﺮ، ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺼﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﺭﻧجی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺭﺍضی
ﻨﻴﺰﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺮﺍ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺭﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﺍﻋﻤﺎل
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺩﻟﻴلی ﺒﺮﺍﻯ ﻠﺸﮑﺮ
ﮐشی ﻤﻮﻟﺎ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻭ، ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬی او نمی ﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﻥ
ﺒﮑﺸﻨﺪ،ﻭﺑﺰﻭﺭ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺒﺮﻧﺪ. ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی اﻣﺮﻯ
ﻘﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻯ، ﻭ
ﻧﻈﺮ ﺍﮐثرﻳﺖ، ﻭﺗﺤﻤﻴل
شرﺍﻳﻂ ﻏﺎﻟﺐ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻤﻴﺴﺎﺯﻧﺪ،
ﮐﻪﺍ ﮔﺮﻇﺎﻟﻤﺎﻧﻪ
هم ﺒﺎﺷﺪ، ﺍﮔﺮ
ﺍﺟﺮﺍ ﺷﻮﺩ،ﺧﻮﺩ
عدﺍﻟﺖ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ اﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﺳﻴﺎﺳﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﭘﺎﺩﺍشی
ﺪﺭ ﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﺪﺭﮐﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺗﻨﻬﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻋﻘلی ﻮ ﺑﻬﺸتی
ﻮآیندهﻫﺎﻯ ﺒﻬﺘﺮﻯ
اﺳﺖ، ﻭﻣﺠﺎﺯﺍتی
ﺪﺭ ﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﻫﺮﮐس
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی ﻨﮑﺮﺩ،
پس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﻤﺴخ
حیوﺍنی ﻮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
آیندهﻫﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ ﭘُﺮﻋﺬﺍﺏ
ﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻬﻤﻴﻥ
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﻭ ﺳﻠﻮک
الهی ﺘﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. (ﻳﺘﻮﻗﻔﺎﻥ)
ﻣﺘﻮﻗﻒ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ عقب ماﻧﺪگی
ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯل
تا ابد ﺭﻭحی اﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ پس ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍنی
ﻤﺠﺪﺩ، ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﮑﺎﺭﻭﺍﻥ
الهی ﻤﻠحق گرﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻠحَقّ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک الهی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﻣﻮﺭﺩ
ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻗﻴﺎﻡ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮔﻮﻧﻪ ﻗﺎئم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺍ ﻧﺒﻴﻨﺪ،
پس ﺍﺯﻣﺮگ ﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮﻉ
ﻣﺴخ حیوﺍنی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻮﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍتی ﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰﺳﺌﻮﺍل ﻮﺍﻋﺘﺮﺍضی
ﺤتی اﺯ ﭘﻴﺮ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 1259 دﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ263ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺳﺌﻮﺍﻝ،
ﺧﺪﺍﻳﺖ ﺍﺯ ﭼﻪ ﻭﻗﺖ
ﺑﻮﺩﻩ.(ﻣتی
کان؟) ﭘﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻮﻳﻠﻚ، ﺍﻧّﻤﺎ
ﻳﻘﺎل ﻠﺸیئ لم ﻴﮑﻥ
ﻔﮑﺎﻥ، ﻣتی
کان ،ﺍنّ ﺮبّی
ﺘﺒﺎﺭک ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﮐﺎﻥ ﻠم ﻴﺰل ﺤﻴّﺎ
ﺑﻠﺎ ﮐﻴﻒ، ﻭﻟم
ﻴﮑﻥ ﻠﻪ ﮐﺎﻥ، ﻭﻟﺎ
ﻟﮑﻮﻧﻪ ﮐﻴﻒ، ﻭﻟﺎ
ﮐﺎﻥ ﻟﻪ ﺃﻳﻦ، ﻭﻟﺎ
ﮐﺎﻥ فی ﺸیئ،ﻭﻟﺎ
ﺍﺑﺘﺪع ﻠﮑﻮﻧﻪ
ﻣﮑﺎﻧﺎ چه
ﻣﻴﮕﻮﺋﻰ؟ ﺑﭽﻴﺰﻯ
که ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭﺑﻌﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ، ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻳم ﺘﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎلی هم ﭽﻨﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﺍﺑﺪﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖﻭلی ﺒﺪﻭﻥ
کیف ﻭ ﭼﮕﻮﻧﮕﻰ
(ﻭﺑﺎﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻧﻮﻋﻰ، ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻳﺎ ماهیّت) ﻭﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺳوآل
اﺯ کی گفت ،ﻭﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻮﺩﻥ اﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ گفت ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ، کی ﻮ
از ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﺑﮑﺎﺭﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻭ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﺍﺷﻴاء
ﻧﺒﻮﺩﻩ (ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج
اﺯ ﻫﺴتی ﺪﺭ ﺑﺎﻃﻦ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺷﻴاء ﻨﻴﺴﺖ،
ﻭلی اﺷﻴاء اﺯ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧل هستند. ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺩﺭ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ) ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﻘﺮﺍﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ (ﭼﻴﺰﻯ ﺤﺎﻣل
او ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺣﺎﻣل همه ﻫﺴﺘﻰ،
ﻫم ﺤﻤل ﻮﺯﻧﻰ ﻭﻫم
ﺤﻤل ﻮﺟﻮﺩﻯ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺎﻣل ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﻮل
ﺒﺎﻳﺪ ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺧﺪﺍ ﺻﺪق
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
قُرآن، ﻫﺴتی ﻴﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮐﺮﺳﻰ،
ﺣﺎﻣل ﻮ ﻧﺸﻴﻤنﮔﺎﻩ
ﻭ ﺑﺎﺭﮔﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺤﺎﻣل
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی ﻤﻘﺪﻣﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭح
اﻧﺴﺎﻥ ﺸﺎﻫﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﻮق
عرﺵ، ﻣﺤﻤﻮل
عرﺵ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠکه
ﻫﺮ ﺭﺩﻩ ﺍﻥ هزﺍﺭﺍﻥ
ﺒﺎر ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ ﻭ
ﺍﻋﻠﺎ، ﻭ ﺍﺯﻫﺮ
ﻧﻈﺮ ﺑﺮﻫﺮ ﻃﺒﻘﻪ
ﻋﺮش ﻘﺒلی اﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨکه ﻣﺨﺮﻭطیّ
ﺮﺍ ﺍﺯ نوک ﺳﺮ ﺭﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ ﺒﮕﺬﺍﺭﻳﻢ.
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻳم ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺯﻳﺮ ﺭﺍ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺮأس ﻣﺨﺮﻭﻃ ﺮﺍ
ﺣﺎﻣل ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم ﺒﮕﻮئیم.
ﺑﻠکه ﺗﻨﻬﺎ ﻳک
ﻤﻘﺪﻣﻪ ﻭ ﺍﻏﺎﺯ
ﻭ ﻣﺒﺪأ ﺣﺮﮐﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺍﺩﺭﺍکی ﻮﺟﻮﻫﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻴک ﺸﺎﻫﺪ
ﺍﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺨﺮﻭﻃ ﺮﺍ
ﺍﺯ ﻗﺎﻋﺪه ﺮﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ ﺒﮕﺬﺍﺭﻳﻢ،
ﺭأس ﺍﻥ ﺍعلا ﻮ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺍﺭج اﺯﻫﺴتی ﺪﺭﻋﺪم
ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ، ﺣتی
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯﻧﻮک اﻳﻥ
هِرَم مادّی هستی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1260 - ﺍﺯ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ(ﺝ۳ﺹ236ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﻤﺎﻥ ﭙﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ آسمان
ﻮ ﺯﻣﻴﻥ کجا ﺑﻮﺩ؟
ﻣﻮﻟﺎ ﭘﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﺠﺎ ﻳﻌنی سوآل
اﺯ ﻣﮑﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ، ﺍﺯ ﺁﻥ
گوﻧﻪ ﻣﮑﺎنی ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﮑﺎﻧﻰ (ﻭﺣتی
هر ﺯﻣﺎﻧﻰ) ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﮑﺎﻥ
ﺟﺎﻯ
اﺳﺘﻘﺮﺍﺭ ﻭ
ثباﺕ ﻭ ﺗﻮﻗﻒ، ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ثباتی ﺒﻮﺟﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺪﺭﻋﺎﻟﻢ ﻫﺴﺘﻰ،
ﺟﻬﺎﻥ ﺒﻄﻮﺭ مادّی
ﻮ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ،
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﮑﺎﻣل ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻮعی ﻮﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮعی ﺪﺭﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻮع اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺴتی
ﻮ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ، ﮐﻪ
ﺍﺯ (ﻋﺎﻟم الهی ﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺎ ﺳﻮﺍﻩ) ﺩﺭﻋﻤّاء
ﺒﻴﺮﻭﻥ آﻭﺭﺩ،
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻫﺴﺘﻰ مادّی ﺠﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﻭ ﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎ ﻭ ﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﻨﺎﺳﻮتی ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ ﻭﻫﻤﻴﻥ
سوآل ﺮﺍ ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ ﮔﻔﺖ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻋﻤّاء ﺒﻮﺩ.ﺩﺭ
ﮐﻮﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
هرﮐس ﻭ ﺗﺎﺭﻳکی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﻧﺶ،
ﻭﻋﺪم ﻮﺟﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﮑﺎﻥ ﺪﻳﺪﻥ مادّی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﮑﺎﻥ
ﻮ ﺯﻣﺎﻥ، ﻭکمّیت
ﻭکیفیّت، ﺍﺯ ﻣﻔﺎﻫﻴم
ﻨﺎﺳﻮتی ﺠﻬﺎﻥ
مادّی اﺗﻤﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻧﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮﻳﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻣﮑﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺣﺎﻟﺖ
ﻭ ﺑُﺪﻯ ﺒﺎﺻﻄﻠﺎح
ﭽﻬﺎﺭم اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺃﻧﺸﺘﻥ اﺯ ﺍﻥ ﻨﺎم
ﻤﻴﺒﺮﺩ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻧﺎﺳﻮتی ﻮمادّی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺧﻮﺩ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻋﻠمی اﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻏﻴﺮ مادّی اﺳﺖ.

حدیث
1261 - ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
(ﺝ۳ص
326 بحاﺭ) ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ مَن ﺰَﻋَمَ
ﺃﻥّ اﻟﻠﻪ فی ﺸیئ
،ﺃﻭ ﻣِﻥ ﺸیئ ﺃﻭ
ﻋلی ﺸیئ ، ﻓﻘﺪ ﺃﺷﺮﻙ،
ﻟﻮ ﮐﺎﻥ ﻋﺰّ ﻭجلّ
علی ﺸیئ ٴﻠﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﻮﻟﺎ، ﻭ ﻟﻮ
ﮐﺎﻥ فی ﺸیئ ﻠﮑﺎﻥ
ﻤﺤﺼﻮﺭﺍ، ﻭﻟﻮ
ﮐﺎﻥ ﻤﻦ شیئ ﻠﮑﺎﻥ
ﻤﺤﺪثا ﻫﺮﮐس
مُدّعی ﺸﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﭼﻴﺰﻯ اﺳﺖ،
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺣﺎﺩثه
ﺍﻯ ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺍﻣﺪﻩ،
ﻭ ماهیّت ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻳﺎ ﺭﻭﻯ ﭽﻴﺰﻯ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﺮک ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﭼﻴﺰﻯ ﺒﻮﺩ ﻣﺤﻤﻮل
ﺒﻴﺸﺘﺮ. ﮐﻪ ﺣﺎﻣلی
ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﻮل
ﻤﻴﺒﻮﺩ) ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻮﺩ،
ﻣﺤﺼﻮﺭ ﺑﺤﺪّﻯ
ﺒﻮﺩ. ( ﻭﻇﺮﻑ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﻮل آﻥ (ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ) ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺍﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ،
ﺍﻣﺮﻯ ﻤُﺤﺪَث (
ﻭ ﻣﺼﻨﻮﻉ ) ﻣﻴﺸﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺎﺩث ﻭ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻥ، ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ ﻭ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ، ﻭﻧﻘﺶ
ﺧﺪﺍئی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻔﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج اﺯ ﻫﺴﺘﻰ،
ﺑﻨﺤﻮﻯ که ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍلهی اﺳﺖ، ﻫﺴتی
ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧل ﺮﺍ،
ﺍﺯ ﺍﻧﺪکی اﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐسی که ﺳﺮمایهﺍﻯ
ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﻭﺍم ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻤثبت ﻭﻧﻘﺪﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺑﺪهی ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺣﺎل اﮔﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺴﺮمایه
ﺳﻮﺩ ﺑﺮﺩﻩ ﺷﻮﺩ
ﻭ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻯ ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﺑﻬﺮﻩ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﮕﻴﺮﺩ ،ﻣﺎﺯﺍﺩ
ﺳﺮمایه ﺍﻭ ﺳﻮﺩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
(ﻋﺪم ﻮ ﻭﺟﻮﺩ) ﺑﺎﻫم
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺟﻤﻌﺎ
ﺻﻔﺮﻣﻴگردند .ﻭﻫیچ
ﭽﻴﺰﻯ اﺯﻋﺪم ﻴﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎقی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭ ﺿﺪّ ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﻣثبت ﺭﻳﺎﺿﻰ،
ﺑﺎ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﻣﻨفی
ﺮﻳﺎﺿﻰ، ﭼﻮﻥ ﺒﺎﻫم
ﺠمع گرﺩﻧﺪ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﭼﻴﺰی ﻧﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻌﺠﺰﻩﺍﻯ
کرﺩﻩ، ﮐﻪ (ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻳک عدﻡ) ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻓﺮﻳﺪ. ﻭﻫﺮﺭﻭﺯﻯ
ﺪﺭ ﺍﺑﺪﻳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻥ هستی
ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧل ﺮﺍ ،ﺑﻌﺪم
ﻘﺒلی ﺨﻮﺩ ﺑﺒﺮﺩ،
ﺍﻧﭽﻪ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻓﺰﻭنی ﻤثیبت
ﺭﻭحی ﻤﻮﺟﻮﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻯ ﻤﻨفی
ﻴک ﺮﻭﺡ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺒﺮﺍﻥ
ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭﺟﻬﻨم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ ﺪﺭ
ﺣﺎلی اﺳﺖ،ﮐﻪ ﻋﺪم
ﺮﻓﺘﻥ ﺪﺭﮐﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠکه ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﻴﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﮔﺎﺭﻣﻪ ﻭﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥ، ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
آیندهﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣتی
ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ، ﭼﻮﻥ
گذﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﺪهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺍﺯﺳﺮمایه ﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ.

حدیث 1262 –
از مولا است
که میفرماید
(ج 3 ص؟) اﻥّ اﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﮐﺎﻥ ﻠم ﻴﺰل ﺒﻠﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮﻟﺎ ﻣﮑﺎﻥ،
ﻭﻫﻮ ﺍﻟﺂﻥ کما
ﮐﺎﻥ، ﻟﺎ ﻳﺨﻠﻮ
ﻣﻨﻪ ﻣﮑﺎﻥ، ﻭﻟﺎ
ﻳﺸﺘﻐل ﺒﻪ ﻣﮑﺎﻥ،
ﻭﻟﺎ ﻳﺤل فی ﻤﮑﺎﻥ،
ﻭ ﻣﺎ ﻳﮑﻮﻥ ﻤﻦ ﻧﺠﻮﻯ
ثلاثة ﺍﻟّﺎ ﻫﻮ
ﺭﺍﺑﻌﻬﻢ، ﻭﻟﺎ
ﺧﻤسة ﺍﻟّﺎ ﻫﻮ
ﺳﺎﺩﺳﻬﻢ، ﻭﻟﺎ
ﺍﺩنی ﻤﻥ ﺬﻟﻚ ﻭﻟﺎ
ﺍﮐثر، ﺍﻟّﺎ ﻫﻮ
ﻣﻌﻬم ﺃﻳﻨﻤﺎ ﮐﺎﻧﻮﺍ،ﻭ
ﻟﻴس ﺑﻴﻨﻪ ﻭ ﺑﻴﻥ
ﺨﻠﻘﻪ ﺣﺠﺎﺏ ﻏﻴﺮ
ﺧﻠﻘﻪ، ﺍﺣﺘﺠﺐ
بغیر ﺣﺠﺎﺏ ﻣﺤﺠﻮﺏ،
ﻭ ﺍﺳﺘﺘﺮ بغیر ﺳﺘﺮ
ﻣﺴﺘﻮﺭ، ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﻫﻮ ﺍﻟﮑﺒﻴﺮﺍﻟﻤﺘﻌﺎل
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎلی ﺒﻮﺩﻩ،
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﺯﻣﺎﻥ
ﻮﻣﮑﺎنی ﻨﺒﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
اﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ، ﮐﻪ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﮑﺎﻥ ﻮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﻫﺴﺖ. ﻭﺑﺎﺯ
هیچ ﺠﺎئی اﺯ ﺍﻭ
ﺧﺎلی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻫیچ
ﻤﮑﺎنی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻭ ﺍﺷﻐﺎل ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ
(ﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
مادّی ﻮ ﺷِﺒﻪ مادّی،
ﺩﺭ ﻋﺎﻟم عمّاء
هاﻫﻮﺕ ﺍلهی
عدم ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ ﻭ
الباطن و
الخارج ﺸﺮﮐﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭ ﻣﮑﺎنی ﻤﺴﺘﻘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻳﻨکه ﻣﮑﺎﻥ
ﻮ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﻣﮑﺎﻥ
ﻮ ﺯﻣﺎﻥ ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺨﻠﻮق ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل هستند.
ﻭﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ
ﻧﺠﻮﺍ ﮐﻨﻨﺪ، ﺍﻭ
ﭼﻬﺎﺭﻣﻴﻦ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭼﻪ ﮐﻤﺘﺮ ﻳﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻴﻥ اﻭ ﻭﺧﻠﻘﺶ
ﺣﺠﺎبی ﻨﻴﺴﺖ، ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
خود ﺣﺠﺎﺏ ﺑﺎﺷﻨﺪ
که باعث ﺣﺠﺎﺏ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
شده اند .ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
اﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺣﻮﺍس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺗﻔﮑﺮ ﺑﺨﺪﺍ
ﺳﻠﺐ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﺣﺘﺠﺎﺏ ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺪﻭﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺣﺠﺎبی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺤﺠﻮﺏ
ﺍﺯ ﺧﻠق ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﺳﺘﺘﺎﺭ ﻭ ﺍﺧﺘﻔﺎ
ﮐﺮﺩ، ﺑﺪﻭﻥ ﺴﺘﺎﺭ
ﻭ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺴﺘﻮﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻯ اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺟﺰ ﺍﻭ ﺍلهی
ﺒﺰﺭﮒ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺘﻌﺎل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻨﺎﻥ
ﺒﻮﺩه ،ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮ ﻣﮑﺎﻥ ﻨﺒﻮﺩ
(ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ ﻫﺴتی
ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧل ﭙﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ) ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻰ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ،
ﺩﺭ ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل
هستی ﻨﻴﺰﻫﺴﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻣﻴﻥ هرﺳﻪ
ﻧﻔﺮ ﺍﺳﺖ، ﻭلی
ﻨﻪ ﺍﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭽﻬﺎﺭم
ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠکه ﺍﻥﺴﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺷﺎﻥ ﻮﺗﻠﺎﺵﻋﻤلی
ﻮ ﮐﻠﺎم ﺰﺑﺎنی
ﻮ ﺗﻔﮑﺮ ﺫﻫنی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻣﻴﻥ و
جتی اولین اﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻥ ﺴﻪ ﻧﻔﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﮕﺮﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج
اﺯﻫﺴتی که ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﮑﺎﻥ هست، ﻭﺣتی
ﺨﻮﺩ ﺍﻭ ﺧﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﭽﻴﺰﻯ
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺎﺤﺒس
ﮔﺮﺩﺩ. ﺑﻴﻥ اﻭ ﻭﺧﻠﻘﺖ
ﺣﺠﺎﺏ ﻫﺴﺖ ﻭلی
ﻨﻪ ﭘﺮﺩﻩﺍﻯ، ﮐﻪ
ﻣﺎنع اﺯ ﺩﻳﺪ ﺧﺪﺍ
ﻫم ﺒﺸﻮﺩ. ﺑﻠکه
ﺣﺠﺎﺏ ﻣﻨفی ﻮﻋﺪﻡ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﻘل ﻮﻗﺪﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺧﻮﺩ
ﻣﺨﻠﻮق ﺤﺠﺎﺏ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻫیچ
ﺤﺠﺎﺏ، ﭼﻪ ﻣثبت
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻮﻳﺎ ﻣﻨفی
ﻋﺪﻣﻰ، ﮐﻪ ﺍﺯﻋﻠﻞ
ﺧﻮﺩ ﻣﺨﻠﻮق ﺒﺎﺷﺪ،
ﻣﺎنع اﺯ ﺩﻳﺪ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖﻭلی ﺬﮐﺮ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻌﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﺩﺭ ﻳک سلوک
الهی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ سلوک
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ، ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻘﺪﺭﺕ
ﻋﻘلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﭘﺎکی ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺣﺠﺎﺑﻬﺎﻯ
ﻤﺎنع ﺮﺍ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺫﻫﻥ ﻮﭼﺸم
ﺨﻮﺩﺵ ﺑﺮ ﻃﺮﻑ ﮐﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
تَجلّیات ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
که ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ تَجلّیات
ﻗﺒلی الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.

حدیث
1263 - دﺭﺣﺪﻳثی اﺯ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻔﺎﺭسی اﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ328ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪﺟﺎثلیق ﺮﻫﺒﺮ
ﮐﺎثوﻮﻟﻴﻚ ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ
ﺍﻣﺪ، ﻭﭼﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ،
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻨﺰﺩ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺳؤالاتی کرﺩ،
ﮐﻪ ﭘﺎسخ ﻨﮕﺮﻓﺖ.
ﺗﺎ ﺑﻨﺰﺩ ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
هدﺍﻳﺖ ﺷﺪ ﻭﭘﺎسخ
ﺴﺌﻮﺍل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ (ﻭﺟﻪ
،ربّ) ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ
( ﺍﻳﻦ ﺑﺤث ﺻﻮﺭﺕ
،ربّ مُربّی ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎ ﺩﺭ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋم اﺳﺖ، ﮐﻪ
،ربّ ﺑﺮﺗﺮ میسّر
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮ ﺍﺳﺖ. ﻣﻮﻟﺎ
ﻫﺰمی ﺮﺍ ﺷﻌﻠﻪ
ﻭﺭ ﮐﺮﺩ، ﻭﭘﺮﺳﻴﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﻭﺟﻪ ﺍﻳﻥ
آﺗﺶ ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ. ( ﺍﻣﺮﻯ
غیر ثاﺑﺖ ﻧﺒﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺻﻮﺭتی
ﺘﻌﻴﻴﻥ کنیم ﻮ ﺍﻣﺮ
متغیّر ﭼﻮﻥ اﺗﺶ
ﻳﺎ ﻣﻮج آﺏ ﻭ ﺷﮑل
ﺪﻭﺩ، ﺻﻮﺭتی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻴک ﻠﺤﻈﻪ
ﺧﻴلی کوﺗﺎﻩ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯﺸﻮﺩ)
ﺍﻥ ﻤسیحی ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩ ﻫﻤﻪ ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﺍﻥ ﺤﺪﻭﺩ ﻭ ﻭﺟﻮهی
ﺒﺮﺍﻯ اﻥ اﺳﺖﻣﻮﻟﺎ
ﮔﻔﺖ، ﺍﻳﻥ اﺗﺶ
ﻣﺼﻨﻮع اﺳﺖ،ﻫﺴتی
ﺪﺍﺭﺩ، ﻭلی ﻮﺟﻬی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ ﻭﺟﻪ
ﺍﻥ همه ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻥ اﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺧﺎلق اﻭ ﺷﺒﻴﻪ
ﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺷﺮﻕ ﻭغرب ﺍﺯ ﺍﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪﻫﺮﺟﺎ
ﮐﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﻴﺪ،
ﺑﺎ ﻭﺟﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ ﻓﺄﻳﻨﻤﺎ
ﺗﻮﻟّﻮﺍ ﻓثُمّ
ﻮﺟﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﻭﻟﺬﺍ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺨفی ﻧﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.

حدیث 1264 - ﺍﺯﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ329ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﺯﭘﻴﺎ ﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻫﻨﮕﺎمی
که ﻣﻮسی ﺒﻥ
عمراﻥ ﻮﻗتی ﺒﺎ
ﺧﺪﺍﻳﺶ ﻧﺠﻮﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻣﻴﮕﻔﺖ: ﻴﺎ،ربّ،
ﺃﺑﻌﻴﺪ ﺃﻧﺖ ﻣﻨّﻯ
ﻔﺎﻧﺎﺩﻳﻚ، ﺃم
ﻘﺮﻳﺐ ﻭ ﺍﻧﺎﺟﻴﻚ؟
ﻓﺄﻭحی الله جلّ
ﺠﻠﺎﻟﻪ ﺍﻟﻴﻪ،
ﺍﻧﺎ ﺟﻠﻴس ﻣﻥ ﺬﮐﺮﻧﻰ،
ﻓﻘﺎل ﻤﻮسی ﻴﺎ
،ربّ، ﺍنّی ﺃﮐﻮﻥ
فی ﺤﺎﻝ أجل ﻠک ﺃﻥ
ﺃﺫﮐﺮک ﻔﻴﻬﺎ،
ﻓﻘﺎل ﻴﺎ ﻣﻮﺳﻰ،
ﺍﺫﮐﺮنی علی کُلّ
ﺤﺎل ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺍﻳﺎ ﻮ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻣﻥ
هستی، ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍ
ﺻﺪﺍ ﺑﺰﻧﻢ. ﻭﻳﺎ
ﻧﺰﺩﻳک هستی، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﻮ ﻧﺠﻮﺍ ﮐﻨﻢ؟
(ﮐﻪ ﺁﻫﺴﺘﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﺪ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮسی اﻳﻥ ﻮحی ﺮﺍ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ، ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ،
ﻣﻥ هم ﻨﺸﻴﻥ
کسی هستم ،ﮐﻪ ﺫﮐﺮ
ﻭ ﻳﺎﺩ ﺍﻭﺭﻯ ﻤﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻢ ﻧﺸﻴنی ﺠﺴمی
ﺒﺎ ﻣﺘﺬﮐﺮ ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠکه ﻭﻗتی ﺴﺎﻟﻚ
(ﻣﺘﺬﮐّﺮ) ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺣﺎﻝ (ﺫﮐﺮ)
ﻭﻳﺎﺩ ﺍﻭﺭﻯ ﺒﺎ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺘﺠلی الهی
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻫﻤﻨﺸﻴنی
ﺪﺍﺭﺩ، ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
سلوک الهی ﺮﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻄ اﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩفع ﺸﺮﻙ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﻭ(ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺍﺫﮐﺎﺭﻯ) ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻭﻗﺘﻴکه ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻭتجلّی اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ، ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی اﻳﻥ
هم ﻨﺸﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ، ﺧﺪﺍﻯ
اﻟﻠﻪ ﻧﺪﺍﻧﺪ،
ﺑﻠکه تجلّی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻧﻮع
ﺤﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩفع ﺸﺮک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻣﺪﺍم
ﺒﺴﻮﮊﻩ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺍلهی ﻮﺧﺪﺍئی
هستی، ﻭلی اﻟﻠﻪ
(أهو) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق ربّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﻭﺩﺭ ﻭﺍقع
هم ﻨﺸﻴنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩﻥ اﻭ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺑﺎ ﺩفع
ﺸﺮک اﺫﮐﺎﺭﻯ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ هم هست.
ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
ﻨﻴﺰ ﺍﻋﻤﺎلی ﺪﻳنی
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭلی ﻨﻪ
ﻓﻘﻄ ﺘﻤﺮﮐﺰ دﺭ
ﻳک ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺑﻠکه
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺩفع
ﺸﺮک ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﺍﻧﻬﺎ ﺩﻭﺭﺍﺳﺖ.ﻳﻌنی
ﻘﺒﻮل اﻋﻤﺎل ﺪﻳنی
و عبادی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﻭﺩﻋﺎﻫﺎ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
اﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ
ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺍ ﻧمی ﺒﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻭﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠﻰ، ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﻣﺘﺬﮐﺮﺍﻥ ﻮ ﺩﺭ
ﻳﺎﺩ ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻭﺭﻧﺪﮔﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ،
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
هرﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﺣتی
اﮔﺮ تَجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻮﻥ ربّ
ﻗﺎﺋم ﺒﺎﺷﺪ، ﻭلی
ﺒﺎ ﺩفع ﺸﺮک
همرﺍﻩ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﻫﺮﮔﺰ ﻋﺒﺎﺩتی
ﺮﺍ نمی ﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻤﺎم ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍلهی ﺰﻧﺪﻩ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ،
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻮﺟﻮﺩﻯ
اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
(ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ) ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ، ﺩﺭﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ
ﻮ ﺭﻭح ﺘﺸﮑﻴل ﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﻠﻪﺍﻯ
ﻮﺳﻮﮊﻩﺍﻯ الهی
ﻤﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،
ﻭ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ، ﻗﺒﻠﻪ
،ربّ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ.
ﻭلی همیشه ﺍﻳﻥ
ﺘﺬﮐﺮ ﺍلهی ﺪﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻮﺩفع
ﺸﺮﻙ، ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺗﺮ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄلق ﻨﺪﺍﻧﺪ. ﺫﮐﺮ
ﻳک ﺘﺬﮐﺮ، ﻭﻳﺎﺩ
ﺍﻭﺭﻯ ﻮ ﺑﺨﺎﻃﺮﺫﻫنی
ﺤﺎﺿﺮ ﺩﺍﺷﺘﻦ،
ﻭﺩﺭ تَخیّل ﺒﺪﺍﻥ
ﻨﮕﺎﻩ و خطاب ﮐﺮﺩﻥ،
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍلهی ﺪﻭﺭ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ، ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭﺍﻳﻥ ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی ﺨﻮﺩ،
ﺷﺮﻃ اﺳﺖ.ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﺬﮐﺮ ﻫﻤﺎﻥ ﺒﻴﺎﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻥ
ﻤﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩفع ﺸﺮک ﻨﻴﺰ
ﺷﺮﻃ ﻤﻬم ﺪﻭم
آﻥ اﺳﺖ. که با
اذکار ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻣﻮسی
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﮔﺎهی ﺪﺭﺣﺎلی هستم
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍنم
ﺒﻴﺎﺩ ﺗﻮ ﺑﺎﺷم
ﻴﻌنی اﻧﻘﺪﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﻮﭼﻚ، ﻭﻳﺎ
ﺗﻮﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﻣﻴﺒﻴﻨﻢ،
ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺘﺬﮐﺮ
ﺑﺮﺍیم ﺴﺨﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻮسی ﻮﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
ﻨﺰﺩﻳک ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳل
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻯ ﺪﻭﺭ
ﻭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺣﺎلی ﺒﻴﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘم که ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧم
ﺬﮐﺮ ﻭ ﺗﺬﮐﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﻢ.
ﻭﻗتی ﺤﻮﺍﺩث ﺟﺎﺭﻯ
ﻮمادّی، ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺩ ﺟﻠﺐ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺍﻯ
ﻤﻮسی ﺪﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻟﻰ
ﮐﻪ ﻫﺴتی ﺒﻴﺎﺩ
ﻣﻥ ﺒﺎﺵ. ﺣتی ﻮﻗتی
ﺤﻮﺍﺩث ﺯﻧﺪگی ﻤﺎنع
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺗﻮ ﻣﺮﺍ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺪﺍﻥ، ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺫﻫﻨﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺫﮐﺮ ﺯﺑﺎﻧﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﺮﻓﺘﺎﺭﻋﺎﺩﻯ
ﺰﻧﺪﮔﻰ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﻌنی
ﺪﺭﻣﻌﺎﻣﻠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺍﻳﻥ ﺮﺍﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻃﻮﺭﻯ ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺧﻮﺵ ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨکه ﻭﻗتی ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﻧﺪ،
ﻭﺫﮐﺮ ﮐﻨﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ
ﺗﺎ ﻫﻤﻴﻥ ﺒﻴﺎﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
(ﻣﻮﺳﻰ) ﻧﺎم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎﺭﻳﺨی ﻘﻮم ﻴﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺼﺮ
ﻗﻴﺎم کرﺩ، ﻭﻃﺮﻳﻘتی
ﺘﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﻠﻮکی کنعانی
ﻤﻘﻴم ﻤﺼﺮ، ﻭﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻴﻮﺳﻒ،
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻓﺮﺍﻋﻨﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺩ. ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍقع
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
اﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻤﺬﻫبی
ﻮ ﻗﺸﺮﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩ،
ﮐﻪ ﻓﺮﻋﻮﻥ (ﻓﺮّ)
ﺩﺍﺷﺖ، ﻭلی اﺯ ﺍﻋﺘﻴﺎﺭ
ﺍلهی اﻓﺘﺎﺩﻩ،
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﻮ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭﺍﺳﺘثماﺭﮔﺮ ﻣﺮﺩم
گرﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺑﺎﺯ
ﻣﻮﺳﻰ، ﻫﻤﺎﻥ ﻤسیح
ﻮﻫﻤﺎﻥ (ﻣﺎﺷﻴﻪ)
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
(ﻣﺴح کنندﻩ) ﺑﺮﺳﺮ
ﭘﻴﺮ ﻭﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
(ﺭﻋﻤﺴﻴس ) ﻳﺎ ﻣﺴﻴس
(ﺭع ﻮ ،ربّ) ﻳﺎ (ﻣﺎشی
ﻮ ﺳﺎﻟﻚ) ﺭﻩ ﺭﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺪﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
اﺳﻠﺎمی اﺯ ﻧﺎم
ﻤﻮسی ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﺎﺷﻯ ﺮﻩ ﺭﻭ، ﻭ
(ﺭأجل) ﭘﻴﺎﺩﻩﺭﻭ،
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻧﻰ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺎﻥ ﻤﻨﺘﻈﺮ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﺼﺤﺮﺍ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﮐﻢ ﻭﺑﻴﺶ سلوک
الهی ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﭘس
ﻫم ﻤﺤﻤﺪ ﺭﻭﺯﻯ
ﻤﻮسی ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﻫﺮ
ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺎشی ﻭ ﺭﻩ ﺭﻭ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤگی ﻤسیح ﻤﺴح
کنندﻩ دست
برکت دهنده ﺑﺮ
ﺳﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻔﺎ ﻳﺎ ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ ﻣﻮﻓق
گرﺩﻳﺪ، ﻣﺎشی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ،ﺑﻠکه ﻣسیح
ماشیه ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ (ﻣﺤﻤﺪ) ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺪ ﻭﭘﺮﺳﺘﺶو
توسل ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺗﻮﺻﻴﻪ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻮﺳﺎﻯ ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ،
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﺑﺘﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ماشی ﻭﺣتی
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ماشیه ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﻧﻨﺪ، ﮐﻪ ﺟﺴم
ﻮﺫﻫﻥ ﻮﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﺩﺳﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺷﺨﺺ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
اراده ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ (ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ) ﻭﮐﻨﺘﺮل
ﺨﻮﻳﺸﺘﻦ، ﺍﻧﻬم
ﺒﺎﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻣﮕﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ
ﺭا ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ ﻨﮑﻨﺪ
ﻣﮕﺮﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ، ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی تا شهود
قائم برای نوع
بشر ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
1265 - ﺩﺭﺣﺪﻳثی اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻥ ﻤﺠﺘبی اﺳﺖ
(ﺝ۳ﺹ239
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺷﺨصی
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﺭﺣﺎل ﻨﻤﺎﺯﻋﺒﻮﺭ
ﮐﺮﺩ، ﻋﺪﻩﺍﻯ
اﻭﺭﺍ ﻧﮑﻮﻫﺶ ﮐﺮﺩﻧﺪ،
ﻭلی اﻣﺎم ﺒﻌﺪﺍ
علّت ﺳﺮﺯﻧﺶ ﺭﺍ
ﭘﺮﺳﻴﺪ، ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻴﻥ ﺸﻤﺎ ﻭﻣﺤﺮﺍﺏ
ﺷﻤﺎ ﻗﺮﺍﺭﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻮﻳﺤﻚ، ﺍﻥّ
اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭ جلّ،
ﺃﻗربّ ﺍلی ﻤﻥ
اﻥ ﻴﺤﻈﺮ ﻓﻴﻤﺎ
ﺑﻴنی ﻮ ﺑﻴﻨﻪ ﺍﺣﺪ
ﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮئید؟
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻋﺰّﻭ
جلّ، ﺑﻤﻥ ﻨﺰﺩﻳک
ﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﮐسی ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﻥ ﻤﻦ ﻭﺍﻭ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﺣﻀﻮﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍﻭ ﺩﺮ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ تَخیّل
ﻮﺫﻫﻥ ﺨﻮﺩ ﺣﺎﺿﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺤﺮﺍﺏ
ﻭﻗﺒﻠﻪ مادّی
هدﻑ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟک ﻨﻴﺰ ﺧﺪﺍئی
اﺳﺖ. ﻭﺣتی هر ﭼﻴﺰﻯ
که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﻴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ، ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍئی اﺳﺖ.
ﻭلی اﻋﺘﺒﺎﺭ ﻗﺒﻠﻪ
ﺷﺪﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺮ ﺍلهی ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﻣﻘﺎم هستند،
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﻫﺎﻯ الهی هستند.
ﻭﻧﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺎﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﻫﻤﻴﻥ اﻋﺘﺒﺎﺭﺍلهی
ﺮﺍ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

حدیث 1266 - اﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
(ﻋلی اﻟﻌﺮﺵﺍﺳﺘﻮﻯ)
(ﺝ۳ﺹ321
بحا ﺭ) ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺒﺬﻟک
ﻮﺻﻒ ﻧﻔﺴﻪ، ﻭﮐﺬﻟک
هو ﻣﺴﺘﻮل علی
اﻟﻌﺮﺵ، ﺑﺎﺋﻥ
ﻤﻥ ﺨﻠﻘﻪ ﻣﻥ
غیر ﺃﻥ ﻳﮑﻮﻥ اﻟﻌﺮﺵ
ﺣﺎﻣﻠﺎ ﻟﻪ، ﻭﻟﺎ
ﺍﻥ ﻴﮑﻮﻥ اﻟﻌﺮﺵ
ﺣﺎﻭﻳﺎ ﻟﻪ، ﻭﻟﺎ
ﺍﻥ اﻟﻌﺮﺵ ﻣﺤﺘﺎﺯ
ﻟﻪ، ﻭ ﻟﮑﻨّﺎ ﻧﻘﻮﻝ،
ﻫﻮ ﺣﺎﻣل اﻟﻌﺮﺵ
ﻭ ﺍﻟﮑﺮسی ﻤﺎ ﺷﺒّﺘﻪ،
ﻭﻧﻔﻴﻨﺎ ﺍﻥ ﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻌﺮﺵ ﺍﻭ ﺍﻟﮑﺮسی
ﺤﺎﻭﻳﺎ ﻟﻪ، ﻭ ﺍﻥ
ﻴﮑﻮﻥ غزّ ﻭجلّ
ﻤﺤﺘﺎﺟﺎ ﺍلی ﻤﮑﺎﻥ،
ﺍﻭ ﺍﻟﻰ شیئ ﻤﻤّﺎ
ﺧﻠﻖ، ﺑل ﺨﻠﻘﻪ
ﻣﺤﺘﺎﺟﻮﻥ اﻟﻴﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻭﺻﻒ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭ قُرآن ﻨﻤﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻮلی ﺒﺮﻋﺮﺵ
ﺍﺳﺖ، (ﻧﻪ ﺍﻳﻨکه
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺭﻭﻯ
عرﺵ، ﺑﻠکه ﻋﺮﺵ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﺒﻀﻪ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ) ﻭﺧﺪﺍ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺧﻠﻖ ﻭﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ (ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ) ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
(ﺩﺍﺧل هستی )ﻧﻴﺴﺖ)
ﮐﻪ ﻋﺮﺵ ﺣﺎﻣﻞ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨکه
ﻋﺮﺵ ﻣﺤﺘﻮﻯ ﻮﺷﺎﻣل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ
(ﻇﺮﻑ ﻭﻣﮑﺎﻧﻴکه
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭﺧﻮﺩ
ﺟﺎﻯ ﺒﺪﻫﺪ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﻈﺮﻭﻑ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻋﺮﺵ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭﺣﻮﺯﻩ ﻭ ﺣﻴّﺰ
ﻭ ﺍﺣﺘﻮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻈﺮﻭﻑ ﭼﻨﺎﻥ ﻈﺮفی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﻤﻴﮕﻮئیم،
ﮐﻪﺧﻮﺩ ﺣﺎﻣل
عرﺵ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﮕﺎه
ﺪﺍﺭﻧﺪﻩ ﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭُسع
کرﺳﻴّﻪ
ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻟﺎﺭﺽ ﭘس ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻋﺮﺵ ﻭ ﮐﺮﺳﻰ، ﺍﻥ
ﭽﻨﺎﻥ ﻮﺟﻮﺩ ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻭﺗﻌﺮﻳﻒ ﺍﻧﺮﺍ
ثاﺑﺖ ﻭﺑﻴﺎﻥ
کرﺩﻳﻢ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ثاﺑﺖ ﻧﻤﻮﺩﻩ.
(ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺣﺮﻑ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﮕﻔﺘﻪﺍﻳﻢ)
ﻭ ﺍﺯ ﻋﺮﺵ ﻭ ﮐﺮﺳﻰ،
ﺍﻳﻥ ﻨفی ﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺤﺘﻮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ
ﻣﺤﺘﺎج ﻤﮑﺎﻥ ﻮ
ﻳﺎ ﻣﺤﺘﺎج ﻤﺨﻠﻮق
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ( ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﻣﮑﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ
ﭘس ﺑﺪﺍﻥ اﺣﺘﻴﺎﺟی
ﻨﺪﺍﺭﺩ) ﺑﻠکه ﺍﻳﻥ
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺍﻭ ﺑﻤﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺎﺯﻣﻨﺪ،ﺣﻤل
ﺸﺪﻥ ﻮﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨکه
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﺪﺍﺭﺍ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ
ﻨﻤﺎﻳﺪ) ﺍﺳﺘﻮﻯ
علی اﻟﻌﺮﺵ ﺑﺮﻭﻯ
عرﺵ ﻧﺸﺴﺘﻥ ﻤﻄﺮح
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
اﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎ ﺭﺍ
ﻳﻬﻮﺩ ﻣﻴﮕﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺑﻠکه (ﺍﺳﺘﻴﻠﺎ
ﻭ ﺗﺴﻠﻂ) ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺑﺎﺯ (ﺍﺳﺘﻮﻯ) ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﺗﺴﻮﻳﻪ ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻦ)ﻋﺮﺵ
ﻭﻫﺴتی اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﻣﺪﺑّﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺰﻳﺮﻳﻦ،
ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ،ربّ ﺭﺣﻤﺎن
ﻤﺪﺑّ ﺮﻣﺴﺘقیم
کاﻣﻠﺎﻥ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ، ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ
،ربّ ﻗﺎﺋم ﺘﺪﺑﻴﺮ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻣﻴﻴﺎﻓﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺗﺮﺑﻴتی غیر
ﻣﺴﺘﻘﻴم اﺯ،ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ،
ﻭﻫﻤگی ﺰﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ الله ﻣﻄﻠق
ربّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ (ﺑﺎﺋﻦ)
ﺍﺯ ﺧﻠق هست، ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ، ﻭ ﻣﺨفی
ﻮ ﻣﺴﺘﻮﺭ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭﭘﻴﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ (ﻣﺒﻴﻦ) ﻗﺎﺑل ﺒﻴﻨﺎئی
ﻮ ﺑﻴﻨﺶ، ﺣﺪّ ﺍﮐثرﺩﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﺋﻥ ﻴﻌنی
ﺠﺪﺍ، ﻭ(ﻏﻴﺮ ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻮﺭﺩ
تجلّی ﺨﻮﺩ، (ﺍﻳﻥ
همانی ﻤﻘﺎﻣﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ)
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
(ﺣﺪّ ﻭﺳﻂ) ﺑﻴﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،
ﻭلی ﺴﻴﺮتی الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ (ﻭُﺳﻊ) ﻭُﺳﻌﺖ
ﻭﮔﻨﺠﺎﻳﺶ ﻭﺟﺎﮔﻴﺮﻯ
آﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺣتی ﻮﺳﻌﺖ ﮐﺮسی
ﻮﻋﺮﺵ ﺧﻮﺩ، ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍع ﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ،
ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮل
عمومی آﻳﻨﺪﻩﻫﺎ،
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻏﺎﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ، ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
کرسی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﮐﺮسی و
اریکه ﭙﺎﺩﺷﺎهی
ﻮﺗﺤﮑم اﻭ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﻧﺸﺴﺘﻥ
ﻮ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ. ﻭ ﻫﺮﮐس
ﻫﺮﺟﺎئیکه ﻫﺴﺖ،
ﭼﻪ ﻟﺒﺎس ﻭﭼﻪ ﺻﻨﺪﻟﻰ،
ﻭﭼﻪ ﻓﺮﺵ ﻭﻳﺎ ﺟﺎﻳﮕﺎﻫﻴکه
ﺩﺭ ﺍﻥ هست، ﻭﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ (ﻫﺴتی
ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ) ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ، ﻭآیندهﻫﺎ
ﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ، ﻭﻣﺘﺠلی کُلّی
ﺪﺭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭﺣﮑم
کرسی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺧﺎﺭج اﺯﻫﺴتی
اﺳﺖ. ﻳﻌنی ﺘﻤﺎم
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ، ﺟﺒﺮﻭﺗﻴﻬﺎﻯ
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ، ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻠﮑﻮتی اﻟﻬﻰ،
ﻭﻧﺎﺳﻮﺗﻬﺎﻯ مادّی
ﺪﺭﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ ﻫﻤگی
ﺰﻣﻴﻨﻪﻫﺎئی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ مادّی
الهی ﺪﺭ ﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭼﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍلهی ﺪﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ،
ﮐﻪ تَجلّیات ﺑﺮﺗﺮ
ﺍلهی ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع
آﻳﻨﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﻮﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺰ، ﻭﺟﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ، ﻭ ﺩﺭﺳﻄح
عقلی ﻮﺫﻫنی آﻧﻬﺎ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﻘﺎم
ﺮﻭحی آﻧﺎﻥ ﻴک ﺘﺠلی
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻫﺎﻯ
ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺳﭙس
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﭙﺮﺳﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺩﺭ ﺩﻋﺎ
ﺩﺳﺘﺎﻧﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ ﺒﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ،ﻣﺎﺩﺍم
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﻟﺎ ﻧﻴﺴﺖ؟
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭلی
ﺨﻮﺩﺵ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ
،ﮐﻪ ﺑﻨﺪﮔﺎﻧﺶ
ﺑﺴﻮﻯ اﺳﻤﺎﻥ ﺪﺳﺖ
ﺑﻠﻨﺪ ﮐﻨﻨﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
آسمان ﺴﻤﺖ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺣﺘﻤﺎلی اﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.) ﻭﻣﻌﺪﻥ
ﻮﺟﺎﻯ ﺮﻳﺰﺵ ﺭﺯق
اﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ
اﻣﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻓﺮق اﺳﻠﺎمی ﺒﺮ
ﺁﻥ ﻤﺘفق هستند
( ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ
ﺒﻠﻨﺪ ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﺋل ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺴؤاﻝ،
ﺩﺭﺻﺪﺩ ﮐﺴﺐ ﻓﺘﻮﺍ
ﻭ ﻧﻈﺮﻯ ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﻧﻈﺮ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﺨﻠﻔﺎﻯ
عباﺳﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
آسمان ﺒﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
آسمان ﺪﻧﻴﺎ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺪﻳﮕﺮ، ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺪﻳﺪﻩ ﺷﻮﺩ. ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺳﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ
هر ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺭﺍ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ آسمان
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺣﺮﮐﺖ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﺟﻮﻫﺮﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺴﻤﺖ ﺑﺎﻟﺎ، ﺩﺭ
ﺟﻬﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺯ ﻋﻘل
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻥ ﻮ ﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴﻥ
ﺪﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻴﻬﺎﻯ
آﻥ، ﺳﻤﺒﻮل ﻄﺒیعی
ﺒﺮﺍﻯ ﺫﻫﻥ او ،ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. آسمان
ﺒﺎﺯ ﻳﻌنی ﺮﻭح
اﻧﺴﺎﻥ، ﻭ ﺍﻳﻦ
آسمان ﺒﺮﺍﻯ ﻠﻘﺎﻯ
عرﺵ ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻪ
ﺩﻋﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻧﻪ
ﻓﺮﺽ و احتمال ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ آسمان ، ﻭﻳﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﺫﻫﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺣﺮﮐﺖ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮ ﺻﻌﻮﺩ ﻭﺗﻌﺎلی
ﺒﺴﻮﻯ ﺒﺎﻟﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺣﺮﮐﺘﻬﺎﻯ ﺳﻘﻮﻃ
ﻮﺳﺮﺍﺯﻳﺮﻯ ﻮﺳﺮﺍﺷﻴبی
ﺒﺴﻮﻯ ﭙﺎئین اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ عاﺩﺕ
ﺩﺭ ﺩﻳﺪﻥ ﻮ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﺋل
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ ﺷﻤﺎ ﮔﻔﺘﻪﺍﻳﺪ
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﻧﺎﺯل ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ،
ﺍﻳﻥ گفته ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻨﻴن
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺳﺎﺋل
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺍﮔﺮ
ﻧﺎﺯل ﺸﺪ، ﻣﮕﺮﺍﻳﻥ
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺗﺮک
عرﺵ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺤﺎل
ﺪﻳﮕﺮ، ﻭﺗﺤﻮلی
ﺪﺭ ﻋﺮﺵ ﺑﺎﻋث ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻧﺰﻭل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻣﻄﺮح اﺳﺖ.
ﺍﻧﻬم ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻭﻗﺘﻴکه
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﻨﺰﻭﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺼﻌﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺳﺮاء
ﻮ ﻋﺮﻭﺝ،ﻭﺭﻓﺘﻥ
ﺒﻤﻌﺮﺍﺝ ﺑﺮﺍﻯ
اﻥ گفته ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺻﻌﻮﺩ ﺷﺎﻫﺪ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺑﺎﺯ ﻧﺰﻭل
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ،ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮلی ﺴﻴﺮتی
ﻮﺻﻔﺎتی الهی ﻮ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺑﺨلق ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻧﺰﻭل اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﭙس ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ،
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﻨﺰﻭل
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺼﻮﺭﺕ ﻭﺳﻴﺮﺕ،
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻮﭼﺸم ﻮﮔﻮﺵ
ﺍلهی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬا
ﻧﻤآینذه ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ اﻟﻬﻰ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺍﺣﻮﺍلی ﭽﻮﻥ ﻣﻠﺎﻟﺖ
ﻭﺧﺴﺘﮕﻰ، ﻭﻧﻘل
ﻮ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ، ﻭﺗﺤﻮل
ﺪﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺣﺎﺩث ،ﻭ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﺗﺎﺯﻩ،
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﺮح ﻨمی ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻧﺰﻭل ﺨﺪﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﺰﻭل ﺒﺸﺮ،ﺟﺎﻳﺶ
ﺧﺎلی ﻨمی ﻤﺎﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
آسمان هفتم ﺍﺳﺖ،
ﺩﺭﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.
ﻭﺩﺭ آسمان ﺪﻧﻴﺎ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪﻋﻈﻤﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭﻋﺮﺵ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ)
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ (ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘگی ها ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺩﻳﭙلم
و برات الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﻮﻓﻘﺎﻥ، ﺑﻬﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍلهی ﻮ
ﺗﮑﺎﻣلی که ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﻧﺸﺎﻥ ﻮﺭﻭٴﻴﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭلی ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﺯ ﺩﻭﺭ
ﻭ ﻧﺰﺩﻳک یکساﻥ
اﺳﺖ.ﻭﺑﺴﺘﻪ ﺑﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮﻋﻘلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1267 - ﺩﺭﺣﺪﻳثی
لاﺯم ﺒﺘﻮﺟﻴﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ 323
بحاﺭ) ﮐﻪ ﻳک ﻴﻬﻮﺩﻯ
(ﻳﻬﻮﻩ ﻃﻠﺐ) ﻭﻫُﺪﺍ
ﺟﻮﻯ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻤﺤﻠﻰ، ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻥ اﻳﺮﺍﻥ
ﺒﻮﺩ، ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻣﺪ. ﻣﺤﻘق ﻄﺎﻟﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮی
که دارد ،ﻭ ﺩﺭﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﻤﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺧﻮﺩ
(سوشیانت دوم زردشت
که محمد بود ) ﺩﺭﺻﺤﺮﺍ،
ﭘس ﺍﺯﺷﻬﺮﺕ ﺑﻌثت
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ
ﺟﻬﺎﻥ. ﻭﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ،ربّ ﻣﺤﻤﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪ.
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ،
ﻭلی ربّ ﻣﺤﻤﺪ،
ﻳﻌنی ﺸﻬﻮﺩ ﺍﮐﺘﺸﺎفی
ﺠﺪﻳﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ،
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻧﻈﺮﺍ ﺷﻨﺎﺳﺎئی
می کنند، ﺗﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﻭرا ﺩﻳﺪﻩ ﺑﺴﻠﻮک
عملی وسیله ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ،ربّ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﺪ، ،ربّ ﻗﺎﺋم
ﺠﺒﺮئیل ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮ،ربّ
سالک ﺍﺳﺖ، ﻳﻌنی
مُرَبّی ﻮﻧﻪ ،ربّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ. ﻭ ،ربّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ هیچ ﺴﺎﻟکی
ﻨﻴﺰﺑﻮﻯ ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻣﮕﺮ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ
سوشیانت سوم
زردشت ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ، ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ،ربّ رحمان
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻯ ﭙﺮﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ،ربّ ﺗﻮ ﮐﺠﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻤﻌنی ﺴﻠﻮکی
ﭽﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ
ﺍﻭ ﺭﺳﻴﺪ؟ ﻭﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺠﺎ ﺑﺮﻭﻳﻢ، ﻭﭼﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻨﻴﻢ؟ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯﻣﻌﺮﺍج ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭلی اﻳﻥ
عرﻭج عرﺵ، ﻏﻴﺮ
ﺍﺯسطح الهی إسراء
اﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒلی ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ ﻤﻴﺒﻮﺩﻩ
،ﻭﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ اﻧﺘﻈﺎﺭﻋﺮﻭج
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭلی ﻤﺤﻤﺪ تاﮐﻨﻮﻥ
عروج ﺮﻭح ﺴﺎﻟک
ﺒﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺠﺎ ﻧﻴﺰ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻪ
ﺟﺎ ﻫﺴﺖ، ﻭ ﺟﺎﻯ
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﻭﺳﻤﺖ ﺧﺎصی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺳﺎﺋل ﭙﺮﺳﻴﺪ،
ﭘس ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ: ﻮﮐﻴﻒ
ﺍﺻﻒ رَبّی ﺒﺎﻟﮑﻴﻒ،
ﻭﺍﻟﮑﻴﻒ ﻣﺨﻠﻮﻕ،
ﻭﺍﻟﻠﻪ ﻟﺎ ﻳﻮﺻﻒ
ﺑﺨﻠﻘﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻳم ﺮﺍ ﻭﺻﻒ
ﺑﮑﻴﻔﻴﺖ ﮐﻨﻢ،
ﮐﻪ ﮐﻴﻒ ﻭﭼﮕﻮﻧﮕﻰ،
ﺧﻮﺩ ﻣﺨﻠﻮق ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻮﺻﻒ
ﻣﺨﻠﻮق اﻭ ﻧﻤﻮﺩ.(کیفیّت
ﻳﺎﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ،
ﻭﺩﺭﺟﺎﺕ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ، ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻮﺻﻴفی مادّی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺣتی اﺯ ﻣﺤل ﺸﻬﻮﺩ
ﮐﻠﻴﻪ ﻣﺮﺍﺣل ﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻭﺗﺠﻠﻰ،
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﻣﺨﻠﻮق
الهی ﺪﺭ ﺫﻫﻥ ﻮﺭﻭٴﻴﺎﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﻳﻌنی ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎم الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ (ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ)ﺍلهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺳﭙس ﻣﺤﻘق
ﻴﻬﻮﺩﻯ در
تصوّف زردشت و
آریائی اﻳﺮﺍﻧﻰ،
ﺑﻨﺎم اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
(ﺳِﺒﺤَﺖ) ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﭼﻪ ﮐسی ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭتأیید ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺗﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻰ (ﭼﻪ ﺷﺎﻫﺪﻯ
ﺪﺍﺭﻯ؟ ﮐﻪﺟﺰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
عامل ﺒﺮﻭﺵ ﻭتوسّل
ﺒﻤﺤﻤﺪ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻳﻥ اﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺳؤآل
کنندﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻭﺩ ﺑﺒﻴﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻭﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ اﻭ،
ﻭﺍقعا ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
سالک ﺑﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻣﻔﻴﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ؟
. ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﺘﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﺧﻮﺩ ﺩﻟﻴلی ﺘﺎﺯﻩ
ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻔﻴﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ اﺩﻋﺎﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺭﻭح ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ،
ﻣﮑﺮﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻭﺍﺑﺮﺍﺯ
خورسندی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ،
ﻭﺣتی ﺒﺎ ﺗﻮﺍضع
ﻮﺗﻌﻈﻴﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﻋﺼﺮ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ،
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ،ﮔﻮﺍﻩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺻﺪق
کُلّام ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
گرﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺭﺍﻭﻯ
ﺍﻳﻥﺤﺪﻳث مُدّعی
است ،ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﻓﺰﻭﺩ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﺮﺳﺶ
ﻳﻬﻮﺩﻯ اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺘﻤﺎم
حَجّر ﻭ ﻣَﺪَﺭ،
ﮐﻪ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ اﻣﺪﻩ ﻭﺑﻄﻮﺭ
ﻣﺒﻴﻦ واضح ﻭﻓصیح
گفتند ،ﮐﻪ ﺍﻯﺸﻴخ
ﺁﺭﻯ اﻭ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ(ﺍﻯﺸﻴﺦ، ﻳﻌنی
اﻯ ﭙﻴﺮ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ. ﻭﺑﺰﺑﺎﻥ
اﻣﺪﻥ هرﺳﻨگ و ﺩﺭﺧﺘﻰ،
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻭﺣﺎل
ﺨﻠﺴﻪ ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﻴﻬﻮﺩﻯ محقق ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩدﺭﺣﺎل
هیپنوﺗﻴﺴم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﺮﺍﻭﻯ،(ﺳِﺒﺤَﺖ
نام محقق ) بمحمد
ﺍﻳﻤﺎﻥ اﻭﺭﺩ ﺍﻳﻥ
ﻤﻮﺿﻮع ﻤﺤﻘق ﻴﻬﻮﺩﻯ
ﻳﻬﻮﻩ ﻃﻠﺐ،ﻭﻫُﺪﺍﺟﻮﻯ
ﺒﺮﺗﺮ شهود ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺧﻮﺩ ﺷﻴخ ﻮﺷﺎﻩ
ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﺑﻖ، ﻭ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ،ﻣﺎﻣﻮﺭ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺘﺎﺯﻩ، ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﻣﻘﺎم ﺴﻠﻮکی
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺣتی
اﮔﺮ ﻣﻮسی ﻮﻋﻴسی
ﺰﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﻭﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺿﻰ، ﻭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻬﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻣﺎﻣﻮﺭﻣﻴﮑﺮد.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ الهی
هستند. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ هستند،
ﻭلیﺁﻥ اﻧﺒﻴﺎ ﻣﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻣﻮﻓق ﺒﺴﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم که ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺑﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺒﻌﺪﻯ ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭلی ﻤﻌﻠﻮم ﻨﻴﺴﺖ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺣل ﺒﻌﺪﻯ
الهی ﺒﺎﺯ ﻣﻮﻓق
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻋﻘل ﺪﻳﮕﺮ
ﻭ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ ﻤﻌﺠﺰﻩ
ﮔﺮﺍﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
لاﺯم اﺳﺖ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ الهی
شده اﺯ ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻤﻴﺠﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ، ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ،ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻣﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺪﺍﻥ هم ﻤﻮﻓق
گرﺩﻧﺪ.ﻭ مَشیّت
ﺍلهی لاﺯم ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.(ﺳﺒﺤﺖ)
محقق گوئی در
دریاهای
وسیعی شنا
کنان و با سباحه
و تسبیح عبادی
خود ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﺗﺎﻣﻄﻤﺌﻥ
گرﺩﺩ، ﮐﻪ ﺑﻨﺰﺩ
ﺷﺨﺺ ﺩﻳﮕﺮﻯ
که ﻣﺎﻣﻮﺭﺍﻥ ﺒﻮﺩﻩ،
ﺑﺨﻄﺎ ﻧﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻋﻠم اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﻨﻈﺮﻯ اﻭﻟﻴﻪ ﺿﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک همیشه
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺍلهی
ﻮﺷﻬﻮﺩ، ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ غیبی ﻮﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻥ چنان ﻤﻬﺪﻯ
هدایت کننده ﻤﻴﺮﻭﺩ.ﻭﺍﮔﺮﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺒﭽﺸﻢ ﺑﺒﻴﻨﺪ،
ﺩﻳﮕﺮ سلوک
الهی، ﻳﻌنی ﺪﮔﺮﮔﻮنی
ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ ﺮﺍ ﭼﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻮﻥ
هر ﮐﺎمل اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺳؤﺍل ها ،ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
ﻤﻨﻄقی ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘل ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎنی ﻴﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒلی ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺒﻴک ﻨﺤﻮ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﻘق ﻤﺴﻴحی
ﺒﻨﺤﻮ ﺪﻳﮕﺮی. ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻳﻨکه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻣﺤﻘﻖ،
ﭼﻪ ﺗأثیرﻯ ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﮐﻤک ﻤﻌﻨﻮﻯ
ﻮ ﺭﻭحی ﻮ ﺟﺎﺫﺑﻪﺍﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭلی ﭙس
ﺍﺯ ﺍﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟک ﺠﺪﻳﺪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻮﺍﻫﺎﻥ ﺰﻳﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻄﻤﺌﻥ گرﺩﺩ
ﭘﻴﺮ ﺍﻭﺍلهی اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺩﻟﮕﺮمی
ﻮ جدّیت ﺑﮑﺎﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﺧﻮﺩ، ﻭﺩﮔﺮﮔﻮنی
ﺪﺭﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
نفس أمّاره ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻨﻴﺰ،
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
کاﺫﺏ ﺍلهی ﻨﻤﺎ،
ﭼﻮﻥ (ﻣﺴﻴﺢ ﺩَﺟّﺎﻝ)
ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻮﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ غیر
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ، ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ ،ﺗﺎ ﻓﺮﻳﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺣتی غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ، ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
سلوک الهی، ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻄﺎنی و
آیات شیطانی ﻔﺮﺍﻭﺍنی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻬﺎ ﮔﻮﺍﻩ ﺩﺭﺳﺘﻰ،
ﺭﺍﻩ ﻓﺴﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻮﺷﻬﻮﺗﺮﺍنی ﻮ
ﺑُﺖ ﭘﺮﺳﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴّﺖ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی ﻮﭘﺎکی
ﺮﻭﺍنی ﺨﻮﺩ، ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﻳﺎ
ﺑﭙﺎئینﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻇﺎﻫﺮ ﺍﻳﻥ حدیث
ﺧﺮﺍﻓﺎتی اﺳﺖ،
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺸﻮﺩ. ﻭﭼﻨﻴﻥ ﻨﺴﺒﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻌﺠﺰﻩﮔﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
همه ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻗﺒﻠﺎ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﻌﺪﺍ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎئی ﺪﺭﺧﻮﺍﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
مادّی ﻮ ﺩﺭﺻﺤﻨﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺻﺤﻨﻪﻫﺎﻯ مادّی
را نیز ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﺗﻔﺎق
ﺒﺮﺍﻯ غیرﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺒﺨﺪﺍ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ، ﺩﺭﻳﭽﻪﺍﻯ
ﺮﺍ ﺑﺎﺩ ﺧﺸک ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻮسی ﻮ ﻗﻮم
اﻭ ﻋﺒﻮﺭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭلی ﺘﻨﻬﺎ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺒﺨﺪﺍ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺣﻮﺍﺩث مادّی ﻮﺫﻫنی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺮﻭٴﻴﺎئی ﻮ ﺭﻭحی
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ،
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭﻳک
ﺴﻴﺎق ﻮﻳک ﺠﺮﻳﺎﻥ
ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭﺻﺎﺩق
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﻣﻌﻨﻮﻯ
هستند.

حدیث 1267 - ﺩﺭﺣﺪﻳثی
لاﺯم ﺒﺘﻮﺟﻴﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ج3ص323
بحار) ﮐﻪ ﻳک ﻴﻬﻮﺩﻯ
(ﻳﻬﻮﻩ ﻃﻠﺐ) ﻭﻫُﺪﺍ
ﺟﻮﻯ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻤﺤﻠﻰ، ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻥ اﻳﺮﺍﻥ
ﺒﻮﺩ، ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻣﺪ. ﻣﺤﻘق ﻄﺎﻟﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮی
که دارد ،ﻭ ﺩﺭﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﻤﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺧﻮﺩ
(سوشیانت دوم زردشت
که محمد بود ) ﺩﺭﺻﺤﺮﺍ،
ﭘس ﺍﺯﺷﻬﺮﺕ ﺑﻌثت
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ
ﺟﻬﺎﻥ. ﻭﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ،ربّ ﻣﺤﻤﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪ.
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ،
ﻭلی ربّ ﻣﺤﻤﺪ،
ﻳﻌنی ﺸﻬﻮﺩ ﺍﮐﺘﺸﺎفی
ﺠﺪﻳﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ،
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻧﻈﺮﺍ ﺷﻨﺎﺳﺎئی
می کنند، ﺗﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﻭرا ﺩﻳﺪﻩ ﺑﺴﻠﻮک
عملی وسیله ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ،ربّ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﺪ، ،ربّ ﻗﺎﺋم
ﺠﺒﺮئیل ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮ،ربّ
سالک ﺍﺳﺖ، ﻳﻌنی
مُرَبّی ﻮﻧﻪ ،ربّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ. ﻭ ،ربّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ هیچ ﺴﺎﻟکی
ﻨﻴﺰﺑﻮﻯ ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻣﮕﺮ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ
سوشیانت سوم
زردشت ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ، ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ،ربّ رحمان
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻯ ﭙﺮﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ،ربّ ﺗﻮ ﮐﺠﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻤﻌنی ﺴﻠﻮکی
ﭽﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ
ﺍﻭ ﺭﺳﻴﺪ؟ ﻭﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺠﺎ ﺑﺮﻭﻳﻢ، ﻭﭼﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻨﻴﻢ؟ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯﻣﻌﺮﺍج ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭلی اﻳﻥ
عرﻭج عرﺵ، ﻏﻴﺮ
ﺍﺯسطح الهی إسراء
اﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒلی ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ ﻤﻴﺒﻮﺩﻩ
،ﻭﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ اﻧﺘﻈﺎﺭﻋﺮﻭج
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭلی ﻤﺤﻤﺪ تاﮐﻨﻮﻥ
عروج ﺮﻭح ﺴﺎﻟک
ﺒﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺠﺎ ﻧﻴﺰ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻪ
ﺟﺎ ﻫﺴﺖ، ﻭ ﺟﺎﻯ
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﻭﺳﻤﺖ ﺧﺎصی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺳﺎﺋل ﭙﺮﺳﻴﺪ،
ﭘس ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ: ﻮﮐﻴﻒ
ﺍﺻﻒ رَبّی ﺒﺎﻟﮑﻴﻒ،
ﻭﺍﻟﮑﻴﻒ ﻣﺨﻠﻮﻕ،
ﻭﺍﻟﻠﻪ ﻟﺎ ﻳﻮﺻﻒ
ﺑﺨﻠﻘﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻳم ﺮﺍ ﻭﺻﻒ
ﺑﮑﻴﻔﻴﺖ ﮐﻨﻢ،
ﮐﻪ ﮐﻴﻒ ﻭﭼﮕﻮﻧﮕﻰ،
ﺧﻮﺩ ﻣﺨﻠﻮق ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻮﺻﻒ
ﻣﺨﻠﻮق اﻭ ﻧﻤﻮﺩ.(کیفیّت
ﻳﺎﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ،
ﻭﺩﺭﺟﺎﺕ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ، ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻮﺻﻴفی مادّی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺣتی اﺯ ﻣﺤل ﺸﻬﻮﺩ
ﮐﻠﻴﻪ ﻣﺮﺍﺣل ﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻭﺗﺠﻠﻰ،
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﻣﺨﻠﻮق
الهی ﺪﺭ ﺫﻫﻥ ﻮﺭﻭٴﻴﺎﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﻳﻌنی ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎم الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ (ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ)ﺍلهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺳﭙس ﻣﺤﻘق
ﻴﻬﻮﺩﻯ در
تصوّف زردشت و
آریائی اﻳﺮﺍﻧﻰ،
ﺑﻨﺎم اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
(ﺳﺒﺤﺖ) ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﭼﻪ ﮐسی ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭتأیید ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺗﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻰ (ﭼﻪ ﺷﺎﻫﺪﻯ
ﺪﺍﺭﻯ؟ ﮐﻪﺟﺰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
عامل ﺒﺮﻭﺵ ﻭتوسّل
ﺒﻤﺤﻤﺪ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻳﻥ اﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺳؤآل
کنندﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻭﺩ ﺑﺒﻴﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻭﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ اﻭ،
ﻭﺍقعا ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
سالک ﺑﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻣﻔﻴﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ؟
. ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﺘﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﺧﻮﺩ ﺩﻟﻴلی ﺘﺎﺯﻩ
ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻔﻴﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ اﺩﻋﺎﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺭﻭح ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ،
ﻣﮑﺮﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻭﺍﺑﺮﺍﺯ
خورسندی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ،
ﻭﺣتی ﺒﺎ ﺗﻮﺍضع
ﻮﺗﻌﻈﻴﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﻋﺼﺮ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ،
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ،ﮔﻮﺍﻩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺻﺪق
کُلّام ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
گرﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺭﺍﻭﻯ
ﺍﻳﻥﺤﺪﻳث مُدّعی
است ،ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﻓﺰﻭﺩ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﺮﺳﺶ
ﻳﻬﻮﺩﻯ اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺘﻤﺎم
حَجّر ﻭ ﻣَﺪَﺭ،
ﮐﻪ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ اﻣﺪﻩ ﻭﺑﻄﻮﺭ
ﻣﺒﻴﻦ واضح ﻭﻓصیح
گفتند ،ﮐﻪ ﺍﻯﺸﻴخ
ﺁﺭﻯ اﻭ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ(ﺍﻯﺸﻴﺦ، ﻳﻌنی
اﻯ ﭙﻴﺮ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ. ﻭﺑﺰﺑﺎﻥ
اﻣﺪﻥ هرﺳﻨگ و ﺩﺭﺧﺘﻰ،
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻭﺣﺎل
ﺨﻠﺴﻪ ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﻴﻬﻮﺩﻯ محقق ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩدﺭﺣﺎل
هیپنوﺗﻴﺴم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﺮﺍﻭﻯ،(ﺳﺒﺤﺖ
نام محقق ) بمحمد
ﺍﻳﻤﺎﻥ اﻭﺭﺩ ﺍﻳﻥ
ﻤﻮﺿﻮع ﻤﺤﻘق ﻴﻬﻮﺩﻯ
ﻳﻬﻮﻩ ﻃﻠﺐ،ﻭﻫُﺪﺍﺟﻮﻯ
ﺒﺮﺗﺮ شهود ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺧﻮﺩ ﺷﻴخ ﻮﺷﺎﻩ
ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﺑﻖ، ﻭ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ،ﻣﺎﻣﻮﺭ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺘﺎﺯﻩ، ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﻣﻘﺎم ﺴﻠﻮکی
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺣتی
اﮔﺮ ﻣﻮسی ﻮﻋﻴسی
ﺰﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﻭﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺿﻰ، ﻭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻬﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻣﺎﻣﻮﺭﻣﻴﮑﺮد.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ الهی
هستند. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ هستند،
ﻭلیﺁﻥ اﻧﺒﻴﺎ ﻣﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻣﻮﻓق ﺒﺴﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم که ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺑﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺒﻌﺪﻯ ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭلی ﻤﻌﻠﻮم ﻨﻴﺴﺖ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺣل ﺒﻌﺪﻯ
الهی ﺒﺎﺯ ﻣﻮﻓق
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻋﻘل ﺪﻳﮕﺮ
ﻭ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ ﻤﻌﺠﺰﻩ
ﮔﺮﺍﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
لاﺯم اﺳﺖ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ الهی
شده اﺯ ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻤﻴﺠﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ، ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ،ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻣﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺪﺍﻥ هم ﻤﻮﻓق
گرﺩﻧﺪ.ﻭ مَشیّت
ﺍلهی لاﺯم ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.(ﺳﺒﺤﺖ)
محقق گوئی در
دریاهای
وسیعی شنا
کنان و با سباحه
و تسبیح عبادی
خود ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﺗﺎﻣﻄﻤﺌﻥ
گرﺩﺩ، ﮐﻪ ﺑﻨﺰﺩ
ﺷﺨﺺ ﺩﻳﮕﺮﻯ
که ﻣﺎﻣﻮﺭﺍﻥ ﺒﻮﺩﻩ،
ﺑﺨﻄﺎ ﻧﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻋﻠم اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﻨﻈﺮﻯ اﻭﻟﻴﻪ ﺿﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک همیشه
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺍلهی
ﻮﺷﻬﻮﺩ، ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ غیبی ﻮﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻥ چنان ﻤﻬﺪﻯ
هدایت کننده ﻤﻴﺮﻭﺩ.ﻭﺍﮔﺮﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺒﭽﺸﻢ ﺑﺒﻴﻨﺪ،
ﺩﻳﮕﺮ سلوک
الهی، ﻳﻌنی ﺪﮔﺮﮔﻮنی
ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ ﺮﺍ ﭼﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻮﻥ
هر ﮐﺎمل اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺳؤﺍل ها ،ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
ﻤﻨﻄقی ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘل ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎنی ﻴﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒلی ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺒﻴک ﻨﺤﻮ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﻘق ﻤﺴﻴحی
ﺒﻨﺤﻮ ﺪﻳﮕﺮی. ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻳﻨکه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻣﺤﻘﻖ،
ﭼﻪ ﺗأثیرﻯ ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﮐﻤک ﻤﻌﻨﻮﻯ
ﻮ ﺭﻭحی ﻮ ﺟﺎﺫﺑﻪﺍﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭلی ﭙس
ﺍﺯ ﺍﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟک ﺠﺪﻳﺪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻮﺍﻫﺎﻥ ﺰﻳﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻄﻤﺌﻥ گرﺩﺩ
ﭘﻴﺮ ﺍﻭﺍلهی اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺩﻟﮕﺮمی
ﻮجدّیت ﺑﮑﺎﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﺧﻮﺩ، ﻭﺩﮔﺮﮔﻮنی
ﺪﺭﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
نفس أمّاره ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻨﻴﺰ،
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
کاﺫﺏ ﺍلهی ﻨﻤﺎ،
ﭼﻮﻥ (ﻣﺴﻴﺢ ﺩَﺟّﺎﻝ)
ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻮﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ غیر
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ، ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ ،ﺗﺎ ﻓﺮﻳﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺣتی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ، ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
سلوک الهی، ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻄﺎنی و
آیات شیطانی ﻔﺮﺍﻭﺍنی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻬﺎ ﮔﻮﺍﻩ ﺩﺭﺳﺘﻰ،
ﺭﺍﻩ ﻓﺴﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻮﺷﻬﻮﺗﺮﺍنی ﻮ
ﺑُﺖﭘﺮﺳﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴّﺖ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی ﻮﭘﺎکی
ﺮﻭﺍنی ﺨﻮﺩ، ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﻳﺎ
ﺑﭙﺎئینﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻇﺎﻫﺮ ﺍﻳﻥ حدیث
ﺧﺮﺍﻓﺎتی اﺳﺖ،
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺸﻮﺩ. ﻭﭼﻨﻴﻥ ﻨﺴﺒﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻌﺠﺰﻩﮔﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
همه ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻗﺒﻠﺎ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﻌﺪﺍ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎئی ﺪﺭﺧﻮﺍﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
مادّی ﻮ ﺩﺭﺻﺤﻨﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺻﺤﻨﻪﻫﺎﻯ مادّی
را نیز ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﺗﻔﺎق
ﺒﺮﺍﻯ غیر ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺒﺨﺪﺍ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ، ﺩﺭﻳﭽﻪﺍﻯ
ﺮﺍ ﺑﺎﺩ ﺧﺸک ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻮسی ﻮ ﻗﻮم
اﻭ ﻋﺒﻮﺭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭلی ﺘﻨﻬﺎ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺒﺨﺪﺍ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺣﻮﺍﺩث مادّی ﻮﺫﻫنی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺮﻭٴﻴﺎئی ﻮ ﺭﻭحی
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ،
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭﻳک
ﺴﻴﺎق ﻮﻳک ﺠﺮﻳﺎﻥ
ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭﺻﺎﺩق
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﻣﻌﻨﻮﻯ
هستند.

حدیث 1269 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ334
بحاﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﮐﺎﻥ
عرﺷﻪ ﻋلی اﻟﻤاء
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻋﺮﺵ ﺍﻭ ﺑﺮ ﺁﺏ ﺑﻮﺩ،
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ، ﺗﺎ ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭽﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﻭﻯ
عرﺵ، ﻭﻋﺮﺵ ﺍﻭ
ﺭﻭﻯ اﺏ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖگفته
است : ﻔﻘﺪ ﮐﺬﺑﻮﺍ،
ﻣﻥ ﺰﻋم هذﺍ، ﻓﻘﺪ
ﺻﻴّﺮ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺤﻤﻮﻟﺎ،
ﻭ ﻭﺻﻔﻪ ﺑﺼفة ﺍﻟﻤﺨﻠﻮﻗﻴﻦ،
ﻭﺃﻟﺰﻣﻪ ﺃﻥّ
اﻟشیئ اﻟﺬﻯ ﻴﺤﻤﻠﻪ
ﺃﻗﻮﻯ ﻤﻨﻪ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ اﺩﻋﺎئی
کند ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﺤﻤﻮل
کرﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﺭ
ﻭﺻﻒ ﻣﺨﻠﻮﻗﻴﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺎﺯم ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﺣﻤل ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
(ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻭﻣﺤﻴﻄ
همه ﺟﺎﻧﺒﻪ ﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ) ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻠکه: اﻥّ اﻟﻠﻪ
ﻋﺰّ ﻭ جلّ، ﺣﻤل
ﺪﻳﻨﻪ ﻭ ﻋﻠﻤﻪ ﻋلی
اﻟﻤاء ، ﻗﺒل
ان ﺗﮑﻮﻥ اﺭﺽ ﺍﻭ
ﺳﻤاء ، ﺃﻭﺟِﻥّ
ﺃﻭ ِﺍﻧس ،ﺃﻭ ﺷﻤس
ﺃﻭ ﻗﻤﺮ ﻓﻠﻤّﺎ
ﺃﻥ ﺃﺭﺍﺩ ﺃﻥ ﻴﺨﻠق
اﻟﺨﻠﻖ، ﻧﺸﺮﻫم
ﺒﻴﻦ ﻳﺪﻳﻪ، ﻓﻘﺎل
ﻠﻬﻢ، ﻣﻥ ﺮﺑّﮑﻢ؟
ﻓﮑﺎﻥ ﺃﻭل ﻤﻥ ﻨﻄق
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﻭﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ ﻭ
ﺍﻟﺃﺋمّة ،ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﺃﻧﺖ ﺭﺑّﻨﺎ ،ﻓﺤﻤﻠﻬم
العِلم ﻮ ﺍﻟﺪﻳﻦ،
ثُمّ ﻘﺎل ﻠﻠﻤﻠﺎﺋکة
ﻫﻮٴلاء ﺣﻤلة ﻋﻠمی
ﻮ ﺩﻳنی ﻮ ﺍُﻣﻨﺎئی
فی ﺨﻠﻘﻰ، ﻭﻫم
اﻟﻤﺴٴﻮﻟﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﺩﻳﻥ ﻮ ﻋﻠﻢ) ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺍﺏ ﺣﻤل
کرﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﭘﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻧکه ﺯﻣﻴﻥ
ﻮآسمان ﻳﺎ ﺟﻥّ
ﻮ ﺍﻧس ،ﻭ ﻳﺎ ﺷﻤس
ﻭﻗﻤﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﻠق ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ ،ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻮﺩ
ﭘﺨﺶ ﮐﺮﺩ،ﻭ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺖ ﭼﻪ ﮐسی ،ربّ
ﻭﺧﺪﺍﻯ ﻤﺮبی ﺸﻤﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﻭﻟﻴﻥ
کسیکه ﺯﺑﺎﻥ گشود
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﺑﻮﺩ،
ﻭ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻮﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ، ﺗﻮ
،ربّ ﻣﺎﻫﺴﺘﻰ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺣﻤل ﺪﻳﻥ ﻮﻋﻠم
ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ، ﻭ ﺑﻤﻠﺎﺋک
گفت ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ
عِلم ﻮ ﺩﻳﻥ ﻤﻥ
هستند. ﻭ ﺍﻣﻴﻨﺎﻥ
ﻤﻥ ﺪﺭ ﺑﻴﻥ ﺨﻠق
ﻤﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﺴﺌﻮل ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺌﻮﺍﻝ
ﻭﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
(ﺩﻳﻥ ﺨﺪﺍ) ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،
ﮐﻪ ﮔﺎهی ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻳﻥ ﺪﻳﻥﻤﺎ ﻣﺘﻌﻠق
ﺒﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﻠکه ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻳﻥ ﻤﺎ ﻣﺘﻌلق
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺘﻌﺼﺒﺎﺕ
ﺑﺎﻃﻞ ﺩﻳنی ﻮ ﻣﺬﻫبی
اﺳﺖ. (ﻋﻠﻢ) ﮐﻪ ﺩﺍﻧﺶ
ﻭ ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ ﺪﺍﻧشی
ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﻠکه ﺍﮔﺎﻫﻰ
ﻭﺍﻃﻠﺎع ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ تجلّی
اﻟﻬﻰ، ﻧﺘﻴﺤﻪ
ﺩﻳﻥ ﺪﺍﺭﻯ ﻴﺎ سلوک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﻤﻴﻥ
کسب ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﻗﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻗﺒل اﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺴتی اﺯ ﺯﻣﻴﻥ
ﻮ ﺯﻣﺎﻥ، ﻭﺟﻥ ﻮ
ﺍﻧس ﻳﺎ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭ ﻣﺎﻩ، ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺴتی مادّی، ﺍﻋمّ
اﺯ ﻧﺎﺳﻮﺕ ﺍﺗمی
ﺪﻧﻴﺎﻯ مادّی،
ﻭﻳﺎ ﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺳﻨﮕﻴﻥﺘﺮ ﺍﺯﺩﻧﻴﺎﻯ
مادّی ﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎ
ﻭ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ،
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﻌﺪﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﭘﻴﺶﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﺍلهی ﺒﻮﺩﻩ،
ﻭ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﻭﺍﻃﻠﺎع
اﺯ ﻗﺒل اﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
(ﮐﻥ ﻔﮑﺎﻥ) ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺩ. ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺗﻴکه
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ، ﻭﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
هماﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ ﻣﺒﺪﺃ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻣﺎﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻈﺎﻫﺮﺍ ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺗمی
ﻮ ﺍثیرﻯ ﻮﺗﺤﺖ
ﺍثیرﻯ ﻮﻳﺎ ﻣﻮﺍﺩ
ﺷِﺒﻪ ﻋﺪم ﺪﻳﮕﺮ،
ﻭﻳﺎ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺘﻤﺎم ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎم
اﻧﻮﺍع ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺘﺤﺖ حمادی ﻮحمادی،
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻧﻮﺍع
گیاهی ﻮﺣﻴﻮﺍنی
ﺮﺍ ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯﻓﺼﻮل ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺎﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ
(ﮐﻥﻔﻴﮑﻮﻥ) ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
(ﺑﺸﻮ) ﻭﺍﻧﻬﺎ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ اﻧﻮﺍع
ﻮ ﺗﺮﺗﻴﺒﺎﺕ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﻣﻘﺮﺭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
(ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ) ﺷﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﺯﻣﻨﻈﻮﺭﺣﺪﻳث
ﻭآیه، ﮐﻪ ﺩﻳﻦ ﻭﻋﻠم
ﺮﻭﻯ اﺏ ﺑﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ ﺠَﻨﻴﻥ
ﻮﻃﻔﻮﻟﻴﺖ ﻭﺟﻮﺍنی
ﻮﺳﺮﮐشی او، ﺍﻳﻥ
اﻟﮕﻮﻯ اﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻗﺒل ﺴﻠﻮﮐﻰ
،ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍلهی
ﺰﻣﺎﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
کامل الهی ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺭﻭﺯﻯ هستند، ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﺳﺮﮐﺶ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﺪ، ﻭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺍﺏ ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
قُرآن، ﻳﻌنی
عقل که ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﻧﮕﺎه ﺪﺍﺭﻧﺪﻩ
ﺟﺴﻢ، ﻭﺣﻔﻈ ﺤﻴﺎﺕ
ﺩﺭﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﺒﺎ
ﺩﺍﻧﺶ ﻭ ﻓﮑﺮ، ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ، ﻭﻧﺎ ﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﺩﺭﻭنی اﻧﺴﺎﻥ،
ﻭﻗﺘﻴکه ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩﺍﻥ ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻠمی ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﻯ
اﺏ ﻭﻋﺮﺵ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻩ، ﺗﺎ ﻫﺴتی
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺍﻳﺪ. ﻫﺴتی
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺩﺍﺋم اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﺯﻝ بی اﻧﺘﻬﺎ،
ﺍﻳﻥ ﺘﺤﻮﻟﺎﺕ ﺍﻏﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﮐﻪ ﻫﺴتی
ﭽﻨﺎﻥ ﺸﮑلی ﻮ ﻭﺿﻌی
ﻨﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
ﻤﺎ ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﻭﺑﻮﺩﻥ هستی، ﺑﺎ
ﺑﻮﺩﻥ ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧل
ﺪﺭﻫﺴتی اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج اﺯﻫﺴتی
ﺮﺍ ﻘﺒل اﺯﻫﺮﻗﺒل
ﻮ ﺯﻣﺎنی ﻘﺒل اﺯﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺘﻌﻠق ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺭﺽ ﻭ ﺳﻤﺎء ﻳﺎ
ﺯﻣﻴﻥ ﻮآسمان ،
ﺑﺎﺯ ﺯﻣﻴﻥ اﺳﻤﺎﻥ
ﺘﻤﺎم عوﺍﻟم ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺁﻥ ﺰﻣﻴﻥ اﺳﻤﺎﻥ
ها ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺑﺎﺯﺟﺴم
ﻮﻧﻔس ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺯﻣﻴﻥ ﺒﺮﺍﻯ اﺳﻤﺎﻥ
ﺭﻭح اﻭ ﺍﺳﺖ. (جِنّ)
ﺍﺭﻭﺍح ﺪﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ،
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ
ﻭ ﺟﺴم ﺒﺸﺮﻯ ﻴﺎﻓﺘﻨﺪ،
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﻧﺴﻴﺎﻥ
عهدﻫﺎﻯ ﻔﻄﺮﻯ،
ﻭ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ اُﻧﺴﻬﺎ
ﻭﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺸﻴﻄﺎنی
ﻮ ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻌﻨﻰ (ﻣﻥ
ﺮﺑّﻚ ؟) ﮐﻪ ،ربّ
ﻭﺧﺪﺍﻯ ﺸﻤﺎ ﮐﻴﺴﺖ،
ﻣﻨﻈﻮﺭ مُربّی
سلوک الهی ﺸﻤﺎ،
ﮐﻪ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﻭح
ﺸﻤﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﻌﻬﺪ ﻓﻄﺮﻯ
ﻮﻃﺒیعی ﺪﺭ(ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺑﺮﺑﮑﻢ؟)
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺪﻫﻨﺪ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺠﻥّ ﻮ ﺭﻭح ﺪﺭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻤﻌنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺘﻮلد ﺩﻧﻴﺎ، ﺩﺭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ. ﺑﺮﺍﻯ
اﺭﻭﺍﺣﻴکه ﺑﺸﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻭ سلوک
الهی ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺍﺯﺍﺩﻯ اﺧﺘﻴﺎﺭ،
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒیعی
ﺪﺭ ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ
ﺭﻭح ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ، آیندهﻫﺎﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺳﺮ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﻧﻴﺎﺯﻯ هم ﺒﺎﻳﻥ
ﺴﺌﻮﺍل ﻮ ﮔﻔﺘﮕﻮ
ﺑﻴﻥ ﺮﻭح ﻮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺑﻴﻥ
اﻧﻬﺎ ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺑﺎﻥ
ﻨﻮع یا ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
اﻧﻬﺎ. ﭼﻪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﻮﺍع ﺘﺤﺖ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪﻋلی ﺮﻏم
ﺘﻌﻬﺪ ﻓﻄﺮﻯ ﺨﻮﺩ،
ﻭ ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭ ﺗﺬﮐﺮ
ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻃﺒیعی اﻭ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻥ عقل ﺠﺰدی مادّی،ﻭ
ﺍﺯﺍﺩﻯ ﻮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺎ ﺍﺧﺮﻋﻤﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﻟﺪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﻭﻟﺬﺕﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﺳﻄح ﺒﺸﺮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺒﺮﻧﺪ. ﻭﻳﺎ سلوک
الهی، ﻭﺑﺴﻄح ﺒﺸﺮﻯ
الهی ﺸﺪﻩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ اﻟﻬﻰ،
ﺍﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭ
ﺑﺮﺍﻯ کوﺩﻙ، ﻭﻳﺎ
معلّم ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺤﺼل
ﻮﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﻭﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭﺡ، ﺍﻳﻥ
ﺘﺮﺑﻴﺖﻫﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
(ﺍﻧثرﻫم ﺒﻴﻥ ﻴﺪﻳﻪ)
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻮﺩ
ﭘﺨﺶ ﮐﺮﺩ،ﻳﻌنی
ﺘﻤﺎم ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻭ ﺍﺭﻭﺍح ﺮﺍ ﺣﺎﺿﺮ
ﮐﺮﺩ، ﻭﺳﺌﻮال ﺪﺳﺘﻪ
ﺟﻤﻌﻰ، ﻭﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺤﺎل ﻮﺑﻄﻮﺭ ﻓﻄﺮﻯ
ﻮﻃﺒیعی ﻨﻤﻮﺩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﺷﻤﺎ ﮐﻴﺴﺖ؟
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻰ.
ﻭﻫﺮﮐسﺑﺮﺍﻯ ﻤﻘﺎم
ﺮﺑﺎنی ﺨﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻃﺒیعی ﺠﺴﻢ،
ﻭﻧﻔس أمّاره ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺧﺎﺹ ﺍلهی اﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻳﺎ ﺍﻫﺮﻳﻤﻥ
ﺸﻴﻄﺎﻥ، ﻭﻳﺎ ﺍﺑﻠﻴس
ﺍﺧﻮﻧﺪ، ﻭﻳﺎ ﻫﺮﺳﻮﮊﻩ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮ،
ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ سلوک
الهی ﺮﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺳﺮﮔﺮم کنند. ﻭ
(ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ ﻋﻘﻴﺪﻩ)
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﻭ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﻭ ﺗﻌﺼﺐ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﮐﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
هدﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ، ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی ، ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﻄح ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ اﻭﻟﻴﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ تجلّی مادّی
اﺯ ﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ ﺸﺪﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ، ﺩﺭﺳﻄح
ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ، ﻟﺒﻴک ﺒﺨﺪﺍ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻗﺒل اﺯ ﺍﺳﻠﺎﻡ،
ﻭﻗﺒل اﺯﺗﻮﻓق ﻤﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،
ﮐسی ﺨﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺖ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻳﺶ میسّر
ﻧﺒﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﻨﺒﻮﺩ. ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺗﻤﺎم
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺎم
اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ، ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ اﻭم
ﻴﺎ سلوک الهی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
گرﺩﻳﺪﻧﺪ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺿﻤﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺪﺍﻧﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻧﻰ،ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ، ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﻤﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺍﺷﮑﺎﺭ ﻭ ﻣﺒﻴﻦ،
ﻭﺑﻌﺪﺍ ﻣﺴﺘﻮﺭ
ﻭﻏﺎﻳﺐ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﻮﺩﻩ،
ﻣﮕﺮ ﺩﻳﺪﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺁﻥ ﻔﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻬﺎئی
کامل ﺸﺪﻩ ﻭﻋﺎﻗل
گرﺩﻳﺪﻩ ﺍﻯ ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻴکه ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭ ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻨﺎﺳﺒﻰ، ﺑﻌﺪ
ﺍﺯﺑﻴﺸﻤﺎﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺪﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ به سلوک
الهی ﺒﺎﻭﺭﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻋﻤل ﺒﺪﺍﻥ
ﺼﺒﺮ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻫﻴﭽﮑس
ﺑﺎﺭ ﺍﻭل نیست ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺍﻣﺪﻩ،
ﻭ ﺑﺎﺭ ﺍﺧﺮ ﺍﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﺟﻬنم هماﻥ ﺠﻬﺎن
ﻮ ﺘﻮﺭﺍﺕ، ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻨﺴﺨﻪ ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻓﺎﺭﺳﻴﺎﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﺒﻮﺩ ﻭﻫﺴﺖ. ﻭﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯﺟﻬﻨم
ﺒﮕﺬﺭﻳﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
آینده ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،
ﻭ ﺩﺭ ﻳک ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍلهی ﺒﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻮفق ﺸﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﺎﻥ، ﻭ
ﺑﻨﻮﺭ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ،
ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ اﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ،
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ،
ﻭﺳﭙس ﺗﻤﺎم اﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﺘﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ،
ﻭ ﺗﺎ ﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ
برتری ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ، ﮐﻪ ﺑﺎﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻭ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ،ربّ رحمان،
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی هستند.
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻇﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺋم اﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﺍلهی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﻓﺘﺎﺩ.
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺍﻳﻥ ﺘﻮﻓﻴﻖ،
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ولایت محمدی ﻮ
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ ﺪﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ، ﻭ ﺩﻓﻊ ﺷﺮک
ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻧﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ ﺍﻧﺠﺎﻡ،
ﻭﺑﺎ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍلهی ﭙﻴﺮﮐﺎﻣﻞ،
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻭتَجلّیات
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺮﺳﻴﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ توسّل
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻣﺮگ آﻧﻬﺎ،
ﺟﺰ ﺩﺭﺗﺎﺭﻳخ
عرﻓﺎﻥ ﺫﮐﺮﻯ اﺯﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺯﻧﺪﮔﺎﻥ اﺯﺍﻭﻟﻴﺒﺎﻯ
الهی ﺮﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
توفیق شهودی
کنند ، ﮐﻪ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺍﺯﺣﻮﺯﻩ توسّل
ﺨﺎﺭج ﺸﺪه اند. ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﭽﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻋﺎﺩﻯ ﻮ
ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
همگاﻥ اﻳﻥ ﻔﺮﺻﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻋﻠﻢ
ﻭﺩﻳﻥ ﻮﺍﮔﺬﺍﺭ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﻳﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ،
ﻳک علم ﻨﻈﺮﻯ سلوک
الهی ،ﻭ ﻳک ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ، ﻭ ﻳکی
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍلهی
اﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍل ﺮﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭﻋﻠﻮم
مادّی، ﻭﻳﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯحتی
عرﻓﺎﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ
(ﺍُﻣﻨﺎئی فی ﺨﻠﻘﻰ)
ﺍﻣﻴﻨﺎﻥﺪﺭ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻤﻦ. ﮐﻪ (ﺍﻣﻴﻦ) ﻭﻗﺎﺑل
اﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی هستند.
ﮐﻪ ﻓﺮﻳﺐ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﻭﻣﺰﺩ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،
ﻭﺧﺴﺘﻪ ﻭﺑﻴﺘﺎﺏ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻣﻴﻨﺎﻥ اﻭم
کردﻩ، ﻭ ﺍﻣﻮﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻭم ﻨﻤﻮﺩﻥ، ﻳﺎ
سلوک الهی ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍﺳﺖ. ﺭﻫﺒﺮﻯ
اﻳﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ اﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ، ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺴﻴﺎسی ﻮ ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ فقهای مشرک
و سفیه ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺪﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺑﻠکه
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺴﺌﻮﻝ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ سوآل
ﻮﻃﻠﺐ ﻭ ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﺍﻟﺘﻤﺎس
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺘﺪ
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﻭ ﻣﻌﺒﻮﺩ،
ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺭﺯﻭﻯ
ﻤﻠﺎﻗﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
افراد ﻤﺴﺘﻌﺪ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺒﺮﺗﺮ،
ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺎ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻫﺮ ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺧﻮﺩ ﻣﺼﻴﺒتی
ﺒﺰﺭگ ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
هستند. ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻭﺳﺮﺳﺨﺘﺎﻧﻪ
ﻭﻣﻠﺘﻤﺴﺎﻧﻪ،
ﭘﻴﺮﺍلهی ﻮمُربّی
ﺨﺪﺍئی ﺨﻮﺩ را ﮐﻪ
ﻣﻘﺎم ﻨﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻭ،ربّ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﺮﻭﺵ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮕﻮﻳﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﺣتی
اﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺭ ﻣﻨﻄق
گفته ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺮﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻬم
مسلمانی بمعنی
ﺘﺴﻠﻴم ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺣتی اﮔﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ: ثمّ ﻘﻴل ﺒنی
آﺩﻡ، ﺃﻗﺮﻭﺍ ﻟﻠﻪ
ﺑﺎﻟﺮﺑﻮﺑیّة ،ﻭﻟﻬؤلاء
اﻟﻨﻔﺮ ﺑﺎﻟﻄﺎعة
، ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ ﺭﺑّﻨﺎ
ﺃﻗﺮﺭﻧﺎ، ﻓﻘﺎل
ﻠﻠﻤﻠﺎﺋکة ﺍﺷﻬﺪﻭﺍ،
ﻓﻘﺎﻟﺖ ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﺷﻬﺪﻧﺎ ﻋلی اﻥ
ﻟﺎ ﻳﻘﻮﻟﻮﺍ، ﺍﻧّﺎ
ﮐﻨّﺎ ﻋﻥ هده ﻏﺎﻓﻠﻴﻦ،
ﺍﻭ ﻳﻘﻮﻟﻮﺍ ﺍﻧّﻤﺎ
ﺃﺷﺮک ﺁﺑاء ﻧﺎ
ﻣﻥ ﻘﺒﻞ، ﻭ ﮐﻨّﺎ
ﺫﺭیّة ﻣﻥ ﺒﻌﺪﻫﻢ،
أﻓﺘﻬﻠﮑﻨﺎ ﺑﻤﺎ
ﻓﻌل اﻟﻤﺒﻄﻠﻮﻥ؟
ﻳﺎ ﺩﺍﻭﺩ ﻭﻟﺎﻳﺘﻨﺎ
ﻣﻮٴکّدة ﻋﻠﻴﻬم
فی اﻟﻤﻴثاق ﺳﭙس
(ﺑﻌﺪ از ﮐﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ، ﺩﺭﮐﻤﺎل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋﻢ) ﺑﻔﺮﻧﺪﺍﻥ
اﺩم گفته ﺷﺪ ( ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺩﻣﻴﺖ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺒنی راسرائیل،
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ،که
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﺩم ﻴﺎ
ﻫﺮ کامل الهی
باﺷﺪ) ﮐﻪ ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﻭ ﺑﺮﺑﻮﺑﻴﺖ ﺍلهی
ﺒﻨﻤﺎئید، ﻭﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﭽﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ
(ﺍﻗﺮﺍﺭ ﻭﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﮑﻤﺎل ﻮ ﻣﻘﺎم
اﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﻧﻴﺰ قُرّهﮔﻴﺮﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
آﻧﻬﺎ، ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ،
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻧﺎﻥ
ﺒﺠﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻥ ﭽﻨﺪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اﻭم
کرﺩﻩ، ﻭﺍﻭم
کنندﻩ، ﻭ ﻧﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻫﺮ مُدّعی ﻤﺬﻫﺒﻰ
و امامت ،ﻭﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻭﺍﺯﺩﻩ
ﺍﻣﺎﻡ، ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮگ
آﻧﺎﻥ، ﺩﻳﮕﺮﺍﻣﺎمی
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﮐﺎﻣلی ﺰﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺴﻠﻴم ﻮ
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﻳﺎ قُرّهﮔﻴﺮﻯ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪﺍﻥ
ﺪﻭﺍﺯﺩﻩ ﺍﻣﺎم
آﺷﮑﺎﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻤﺴﺘﻮﺭ
ﻭ ﻣﻐﻤﻮﺭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ هستند. ﻭﺷﺎﻣل
یکی ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻮﻋﺪﻩ
ای ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ)
ﻭﺍﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﻭﺳﻠﻮک
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ، ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
(ﻋﻬﺪ ﺍلهی اﻟﺴﺖ
ﺑﺮﺑﮑم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺘﺎﮐﻴﺪ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑعِلم ﻮ ﺍﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﻋﻠم ﻠﺪﻧﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘلی ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭاز بنی ﺁﺩﻡ ﺷﺪﻧﺪ،
ﻭﺣتی ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰﺁﺩم
ﻮ ﺍلهی گرﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﻭ (ﻣﻠﺎﺋک یا ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﺩﺭ ﺳﺠﺪﻩ ﻭ ﺗﺴﻠﻳﻢ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍﻧﺎﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺩم اﺑﻮ
ﺍﻟﺒﺸﺮ، ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ اولی
العزم ﻭ ﮐﺎﺷﻒ قُرّه
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻴﻨﻰ، ﺩﺭ ﭘنج
ﺘﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
گرﺩﻳﺪ.)ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺳﭙس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
گفت ،ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺑﺪﻫﻴﺪ
ﻭﮔﻮﺍﻩ ﺑﺎﺷﻴﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦﻣﻠﺎﺋک
ﺮﺍ می ﺒﻴﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﻭﺣتی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ، ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﺑﻤﺮﺍتبی الهی
ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﻣﻠﺎﺋک ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﻭٴﻴﺖ ﺭﻭٴﻴﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ (ﺍﺷﻬﺪﻭﺍ)
ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺑﺪﻫﻴﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎئید. ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
همان ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺣﺎل ﻔﺮﺷﺘﻪ
ﻭ ﭘﺎکی ﻮ ﻓَﺮّ
ﻳﺎﻓﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ هستند
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻠﺎم ﺮﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ، ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺎ ﺍﻳﻥ گوﺍهی ﻮ
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺧﻮﺩ، ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﭙﻴﺸﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻴﻢ،
ﻭ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﻤﺎﺭﺍ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺑﺎﻃل ﻮﺍﺩﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻧﮕﻮﻳﻨﺪ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﮕﻨﺎﻩ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻮﺑﺎﻃل ﺮﻭﻧﺪﮔﺎﻥ
(ﻳﺎ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
ﺒﺎﻃﻞ) ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﮑﻦ. ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﺧﻮﻧﺪﻫﺎ، ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎئی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ ﺘﻮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ، ﻳﺎ ﺑﻮﺟﻪ
ﺍلهی اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭتوسّل ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺘﺎﮐﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻗﺴﻤﺖ ﻋﻤﺪﻩ
ﻣﻴثاق ﻮ ﭘﻴﻤﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺎ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺪﺭﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺑﺮﺑﮑﻢ
،ﻗﺒل اﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ ﻮ توسّل ﻮ
ﺗﺴلیم ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺘﻬﺎﻯ اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻥ ﺪﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺎﻯ
ﺒﺎ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ،
ﻧﻴﺰ ﺗﻌﻬﺪ سلوک
الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﻬﺎ،
ﺍﮔﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺎﻗﺎﺋم
ﺒﺎﺷند، ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ،
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

حدیث 1270 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
(ﺝ۳ﺹ336
بحاﺭ) ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩ،ﮐﻪ ﺭئیس
ﺟﺎﻟﻮﺕ ﻳﺎ
مُلّاهاﻯ ﻴﻬﻮﺩ
،ﺑﺎﮔﺮﻭهی ﺒﻨﺰﺩ
ﻣﻮﻟﺎ آمدند ﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﺎ ﺍﺯﭼﻪ
ﻭﻗﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ(
ﻳﺎ ﺧﺪﺍﻯ ﺸﻤﺎ،
و ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ،ربّ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠق
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴفی ﻨﻴﺎﺯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﻠکه ،ربّ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ
ﺍﻥ ﺒﻮﺩ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
اﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒلی ﻨمی
ﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ، ﻭ ﺍﻳﻥ
ربّ ﻗﺎﺋﻢ، ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺎ، ﻭ ،ربّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻗﺒﻠﺎ
ﮐﺠﺎ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ ،ربّ
ﻣﺎ ﭼﻪ ﺷﺪ ﻭﮐﺠﺎ
ﺭﻓﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
هم ﭽﻨﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ چهارم ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺒﻨﻰ إسراءئیل
اﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﺒﻌﺪ
ﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
عیسوی ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺩﺭﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺩﻳﮕﺮﻯ هستند. ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺪﺭ ﺣﺠﺎﺏ،
ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻤﻌنی اﻳﻤﺎﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﻮﺍقعی
ﺒﮑﺘﺎﺑﻬﺎﻯ ﻘﺒﻠﻰ،
ﻳﻌﻨﻰ سلوک
الهی، ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ، ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
آﻧﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻨﻴﺎﺯﻯ
ﺒﮑﺘﺐ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﺠﻴل ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺣتی ﻨﻴﺎﺯﻯ
هم ﺒقُرآن ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی قُرآن ﺮ
ﺍﺩﺭک ﻛﻨﺪ،ﻭ ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻭﺑﺪﺍﻥ عمل ﻨﻤﺎﻳﺪ
.ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﺑﺠﺎﻟﻮﺕ ﭘﺎﺳﺨﺪﺍﺩ:
کاﻥ ﺒﻠﺎ ﮐﻴﻨﻮنة
،ﻭﮐﺎﻥ ﺒﻠﺎ ﮐﻴﻒ،
ﮐﺎﻥ ﻮلم ﻴﺰل ﺒﻠﺎ
ﮐم ﻮ ﺑﻠﺎ ﮐﻴﻒ،
ﮐﺎﻥ ﻟﻴس ﻟﻪ ﻗﺒﻞ،
ﻫﻮ ﺍﻟﻘﺒل ﺒﻠﺎ
ﻗﺒﻞ، ﻭﻟﺎ ﻏﺎیة
ﻭﻟﺎ ﻣﻨﺘﻬی غاﻳیة
ﻭﻟﺎ غایه ﺍﻟﻴﻬﺎ
ﺍﻧﻘﻄﻌﺖ ﻋﻨﻪ ﺍﻟﻐﺎﻳﺎﺕ،
ﻓﻬﻮ غایه ﮐلّ
غایة ،ﻓﻘﺎل ﺮﺃس
ﺟﺎﻟﻮﺕ، ﺍﻣﻀﻮﺍ
ﺑﻨﺎ ﻓﻬﺬﺍ ﺃﻋﻠم
ﻤﻤّﺎ ﻳﻘﺎل ﻔﻴﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩ،
ﻭﻗﺒل اﺯﻫﺮﺑﻮﺩنی
ﻮ ﮐﻴﻨﻮﻧﺘﻰ، ﻭ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻮ ﺑﻮﺩﻧﻰ
.ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨکه ﻫﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻴﻔﻴﺘﻰ
( ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﻮ ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ مادّی
ﻮ ﻫﺮ ﻣﺎﻫﻴّتی
مادّی) ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻨﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
هست . ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺯل
ﻮ ﻟﺎ ﻳﺰﺍﻝ، ﺑﺪﻭﻥ
کمیّت ﻭ کیفیّت
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ، ﭘﻴﺶ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻗﺒلی که ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺍﻭ ﻗﺒل
از ﻫﺮﻗﺒلی ﺒﻮﺩﻩ.
ﮐﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻥ ﻘﺒلی
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻮﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻭ ﺍﻧﺘﻬﺎئی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻏﺎﻳﺖ ﻭﭘﺎﻳﺎﻧﻪ
ﻧﻬﺎئی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﻤﺎم غاﻳﺎﺕ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻴﻬﺎ ،ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻭ ﻣﻨﻘﻄﻊ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. (ﻫﻤﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﭘﺎﻳﺎﻧﻴﻬﺎ،
ﺗﻤﺎم ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﻭﻥ
ﭙﺎﻳﺎﻥ اﺳﺖ) ﻭ ﺍﻭ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻫﺮ ﻏﺎﻳتی اﺳﺖ
(ﺑﻬﺮ ﻣﻘﺼﺪﻯ
که بآن ﺭﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ
،ﺑﺴﻮﻯﺎﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻫﺪﻑ
ﻭ ﻣﻘﺼﺪ ﺍلهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺤﻘق
ﻴﺎﺑﺪ.ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺑﺎﻃل
هستند) ﻭﻟﺬﺍ ﺭﻫﺒﺮ
ﺍﻳﻥ ﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺒﺪﻭﺳﺘﺎﻥ هم ﺴﻔﺮ
ﺧﻮﺩ گفت ،ﺑﻴﺎئید
ﺑﺮﻭﻳﻢ ،ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺩ ﻋﺎﻟﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩﺍﺵ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻥ کاﺭ ﺍﻭ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﻯ
عاﻟﻢ، ﭼﻮﻥ ﺮﻫﺒﺮ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ،ﮐﻪ
مُدّعی علم ﻮﻋﻘل
اﺳﺖ، ﻭﻋﻠﻢ ﻭﻋﻘل
ﺒﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﻧﺰﺩ ﻣﻮﻟﺎ
ﻳﺎﻓﺖ، ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻤﻮﻟﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﻋﺒﺎﺭﺕ (ﺍﻣﻀﻮﺍ
ﺑﻨﺎ) ﻳﺎ ﺑﻴﺎئید
ﺑﺮﻭﻳﻢ، ﺑﻤﻌنی
ﺒﻴﺎئید (ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻭ) ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺎﻟﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻌﺼﺒﺎﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
،ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
اﺩﻳﺎﻥ اﻣﺮﻭﺯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻤﺘﻌﺼﺐ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ. ﺑﻠکه
ﺍﻳﻨﺎﻥ (ﻳﻬﻮﻩ ﻃﻠﺒﺎﻥ)
ﻭ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﻠﻘﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭﺩﻧﺒﺎل
هُدﺍﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺭ سلوک الهی ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺠﻮﻳﻨﺪ، ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻮﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
عصرﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻮﺳﻰ،
ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒتی اسرائیل ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ (ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
إلی ) ﻭﻋﺮﺵ ،ربّ
ﺍﻟﻔﺼل ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭلی
ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻮﻟﺎ،
ﺳﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
،ربّ ﺭﺣﻤﺎن ﻤﻴﺮﺳﻴﺪند.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ آﻳﻨﺪﻩ،
ﺳﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
ﻨﻮﺭ ،ربّ رحمان،
ﻭ ﻋﺮﺵ ،ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ربّﻫﺎ ﻭﻋﺮﺵﻫﺎ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻮﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ
بی اﻧﺘﻬﺎ، ﺍﺭﻭﺍح
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣلی اﺯﺍﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺮﺗﺮﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﭘﻴﺸﺮﻭﻯ ﻨﻮعی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺩﺭﻫﺮﻧﻮع
ﻨﻴﺰ، ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ کسب ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻋﻘل ﻮﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎق ﻮ ﺗﻤﺪﻥ
هاﻯ ﺮﺗﺮﻯ می ﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺗﺤﻘﻴق ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﻘﺒﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
سلوک الهی، ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ ﻮ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻫﺴﺖ. ﻭﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭلی اکثرﺮﺍ ﺑﺘﻮﺭ
ﺷﮑﺎﺭ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺑﺎﻃل ﺪﻳﮕﺮ
ومسیحهای
دجّال ﻣﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
گفتنی های ﺒﻬﺘﺮﻯ
هستند ﮐﻪ ﺑﺎﻋﻘل
ﺠﻠﺐ ﺍﻳﻤﺎﻥ اﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻣﻬﻤم اﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺤﻘق ﺒﺮﺍﻯ ﻴﺎﻓﺘﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ، ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻤک ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ مُربّی
ﻮﺍقعی ﻮ ﺍلهی
مناسب سالک ﺮﺍ،
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﺻﺎﺩق ﻮ
ﭘُﺮ ﺍﺻﺮﺍﺭ معرّفی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻨکه ﻗﺒﻠﺎ ﻳﺎ
ﺑﻌﺪﺍ،ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل ﻔﻠﺴفی
ﻮ ﻋﻘلی اﺯ ﺍﻭ ﺑﺸﻮﺩ.
ﮐﺎفی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮﻯ ﺮﺍ ﺑﺎ ﻋﻠﺎﺋمی
ﻤﻌﺮفی کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﺤﻘق اﻳﻥ
علائم ﺮﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﻘﻴﻥ اﻭﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺣﻔﻆ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﮐﺸﺶ ﻭﻋﺸق ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺮﺍ ﺑﺎﻳﻥ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻧکه ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﺮﮐشی ﻮ ﺩﻟﺘﻨگی
ﻮﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ ﻮﺗﮑﺒّﺮﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻴلی ﺰﻭﺩ،
ﻫم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻫم
ﭙﻴﺮ ﻭﻫم ﺨﻮﺩﺵ
ﺑﺎﻋث ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻓﺎصِله
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ به (ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻋﺸﻖ) ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻴک
ﺤﻘﻴﻘتی الهی
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺑﺸﮑل
ﻮکمّیت ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ،
ﻭﻳﺎﻧﻮع عقاﻳﺪ
ﺑﻨﺎم ﺪﻳﻥ ﻮﻣﺬﻫﺐ
ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍ.

حدیث
1271 - اﺯﺍﻣﺎم
کاﻇم اﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ336
بحار) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩﻋلی
اﻟﻌﺮﺵ
ﺍﺳﺘﻮﻯ ﻔﺴﻴﺮﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ:
اﺳﺘﻮلی
علی ﻤﺎ ﺩقّ ﻮ جلّ
ﻣﺴﺘﻮلی
ﻮﻣﺴﻠّﻄ ﺒﺮﻫﺮ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺩﻗیق
ﻮﺭﻳﺰﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
(ﺟﻠﻴل ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺑﺰﺭﮒ،
ﻭﮐﻞّ) ﻳﺎ ﺩﺭﺷﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻳﺰ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
،ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﺭﺷﺖ
ﻫﺴتی ﭽﻮﻥ
کهکشاﻧﻬﺎ،ﻫﻤﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﻮﺭﻋﺎﺩﻯ، ﻭﺗﺤﺖ
ﮐﻨﺘﺮل ﻤﺪﻳﺮﻳﺖ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. (جلّ)
ﺟﻠﻴل ﺒﺰﺭگ ﻮ ﮐﻞّ،ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺰﺭﮒ، ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌنی
ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ ﺍلهی ﻮ
ﻇﻬﻮﺭﺍﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍﻣﻮﺭ
مادّی ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻣﺎم کاﻇم
ﭽﻨﻴﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺴﻠﻄ
ﺒﺮﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭﺩﻗیق
و ریز مادّی،ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﮐلیّ ﻮﻳﺎ
ﺍﻣﻮﺭ تَجلّیات
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺫﻫنی
اﺳﺖ. (ﺍﺳﺘﻮﻯ) ﻣﺴﺘﻮﻯ
ﻮ ﻣﺴﻄﺢ ﻭﻫﻤﺴﻄح
ﺸﺪﻥ اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ، ﻭﻳﺎ
ﺑﻤﻌنی ﺘﺴﻮﻳﻪ
ﻳﺎ ﺳﺎﺧﺘﻥ ﻮ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ عرﺵ،ربّ
رحمان، ﺍﺯﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ، ﺷﺎﻣل ﺘﻤﺎم
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﺴتی
اﺳﺖ. ﻭﻣﻔﻬﻮم
عرﺵ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻴﺎﻥ
گر ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
آینده ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳتی اﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ.

حدیث 1272 –
از ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق عمین
علی اﻟﻌﺮﺵ ﺍﺳﺘﻮﻯ
ﺮﺍﭼﻨﻴﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ(ﺝ۳ﺹ336 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻮﺩﺭ
ﻳم ﺴﻄح اﺳﺖ. ﻭﻫیچ
ﭽﻴﺰﻯ ﺒﺮﺍﻳﺶ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ
( ﺯﻳﺮﺍ (ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل
هستی )ﻳﻌنی ﻨﺒﻮﺩﻥ
ﻔﺎصِلهﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﻭﺭ ﻭ ﻧﺰﺩﻳکی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﻴاء
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی ﻨﻮعی
ﻮ ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﻧﻮع
ﻮ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻥ ﻨﻮع
ﻔﺎصِله ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻣﻘﺎم ﻨﻮعی اﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻧﻴﻜﻮ ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻧﺰﺩﻳکی ﺨﺪﺍ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﮐﻤﺎل ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ
،تقرّب ﺭﻭح ﺒﺨﺪﺍ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭتقرّب
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ، ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ آﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﺎﺭج اﺯ ﺑﺤث ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻳﻨکه ﺑﮑﺪﺍم
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ، ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪنی ﺒﺎ ﻫم ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺘﺼﺮﻑ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭽﻘﺪﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭼﻪ
ﻧﻔﻮﺫ ﻋﻘلی ﻮﻣﻨﻄﻘﻰ،
ﻭﭼﻪ ﻧﻔﻮﺫ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺷﺪﻥ،
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﻧﻮع
کرﺍﻣﺎﺕ ﺟﺎﺩﻭﺋﻰ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭ ﺧﺎﺹ ﻳک ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﮑﺎﻣلی الهی ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﺗﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﺩ.

حدیث 1273 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠﻮ ﺃﻥّ اﻟﻠﻪ
ﺧﻠق اﻟﺨﻠق کُلّه
ﻤﺒﻴﺪة ،ﻟم ﻴﺤتج
فی ﺁﺩﻡ، ﺃﻧّﻪ ﺧﻠﻘﻪ
ﺑﻴﺪﻩ ﻓﻴﻘﻮﻝ،
ﻣﺎ ﻣﻨﻌک ﺃﻥ ﺘﺴﺠﺪ،
ﻟﻤﺎ ﺧﻠﻘﺖ ﺑﻴﺪﻯ،
ﺃﻓﺘﺮﻯ اﻟﻠﻪ ﻳﺒﻌث
ﺍﻟﺎﺷﻴاء ﺒﻴﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴتی ﺮﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻟﺎﺯم ﻨﺒﻮﺩ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﺒﺸﻮﺩ، ﮐﻪ ﺍﺩﻡ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩﺍﻡ.
ﻭ ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺸﻴﻄﺎﻥ
ﺒﮕﻮﻳﺪ ،ﮐﻪ ﭼﺮﺍ
ﺍﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺪﺳﺘﻢ
ﺳﺎﺧﺘﻪﺍﻡ، ﺗﻮ
ﺳﺠﺪﻩ ﻧﮑﺮﺩﻯ. ﺍﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺷﻴاء
ﺮﺍ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭﻣﺒﻌﻮث
ﻣﻴﮑﻨﺪ؟ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﻪ ﺍﻫﻤﻴﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺬﮐﺮ ﻋﺒﺎﺭﺕ
ﺧﻠﻘﺖ ﺍﺩم ﺒﺪﺳتان
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﻘﻄ آﺩم ﺮﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻳﺎ ﺑﻘﻴﻪ
ﭼﻴﺰﻫﺎﻯ هستی ﺒﺪﺳﺖ
ﻏﻴﺮﺧﺪﺍ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺩﺭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
اﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺩم اﺑﻮ ﺍﻟﺒﺸﺮ
ﻧﺎﺯل ﺸﺪﻩ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﺑﺰﻣﻴﻦ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭﻣﺮﺩم
ﺒﺎﺑل ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻗﺒل اﺯ ﺍﺩﻡ،
ﺧﻴلی ﭽﻴﺰﻫﺎ ﺩﺭ
ﻫﺴتی ﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺑﻘﻮل
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
هنگام اﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﺩﻡ، ﺍﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﻥ ﺮﻳﺰﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﺍﺩم
ﺘﻨﻬﺎ کامل
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺳﺎﻟکی عاﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻮ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭح اﻭﺭﺍ،
ﭼﻨﺎﻥ ﺪﺭ ﮐﻨﺘﺮل
گرﻓﺖ ﻭﺳﺎﺧﺖ، ﻭ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﺳﺨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﺎﻟﺶﮔِل
ﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ،
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺵ،
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﻧﻤﻮﺩﻩ،
ﻭﺳﺎﻟﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮک
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﺩﺍﻭﺭﻯ
کرﺩﻩ، ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
ﺮﻭح اﻭ، ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺤﻴﻮﺍﻥ ﺒﺸﺮﻯ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
،ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﻨﻮعی ﺒﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻫﻤﻴﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ، ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
(ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﻳﺎ
فَر داﺩﻥ) ﻭ (ﺧﻠﻘﺖ
ﺑﺎ ﺍﺧﻠﺎق ﺠﺪﻳﺪ)
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺑﻠکه
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهیﻨﻮﻋﻰ، ﻋﺎﻣل
اﻳﻥ ﺨﻠﻘﺖﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
،ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﺎﺋم ﻴﺎ ﺟﺒﺮئیل
عامل ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﺎئینﺘﺮ
ﻓﺎﻃمی ﻤﺎﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ،
ﻭﻫﺮ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮعی
عاملی اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻓﺮﺍﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻮع
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ، ﺍﺯ
ﺍﻥ ﭙس ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
،ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻨک
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺸﺮﻯ اﻭ، ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ اﺯ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
آینذه ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ آینده
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻧﻮعی ﻤﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ،
ﻭﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ، ﺧﺎﺭج
اﺯ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
آﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺧﻠق
ﻴﺎ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ اﺧﻠﺎق ﺠﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻣﺘﻤﺪﻧﺎﻧﻪ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺗﺮک
اﺧﻠﺎق ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮ ﺑﺸﺮﻯ ﻮ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﺧﻠﺎق
الهی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
آیندهﻫﺎ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻋﺎﺩﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺴﺒﻘﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
. (ﺑﻌثت) ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
،ﺍﺭﺳﺎلی ﺨﻠﻖ،
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﻤﺠﺪﺩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻﻞ، ﺑﻤﺮگ
قبل از ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ،
ﺑﺨﻠق ﺒﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ ﻭ ﺍﺭﺳﺎل
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻌثت ﺩﻭ ﺷﺮﻃ ﺰﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﻤﺠﺪﺩ،ﻭ ﺍﺭﺳﺎل
ﺒﻤﺎﻣﻮﺭﻳﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺨﺎﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻣﺎﻥ،
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﻣﺎﻣﻮﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
گرﺩﺩ.

حدیث 1274 - ﺩﺭﺣﺪﻳثی
اﺯ ﺍﻣﺎم عسکرﻯ
اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ۱ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ آیه ﻗﺮﺍﻧﻰ
ﻮاﻟﺎﺭﺽ
ﺟﻤﻴﻌﺎ ﻗﺒﻀﺘﻪ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة،
ﻭ ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻣﻄﻮﻳّﺎﺕ
ﺑﻴﻤﻴﻨﻪ ﻭﺗﻤﺎم ﺰﻣﻴﻨﻬﺎ
ﻭﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ، ﺩﺭ
ﻗﺒﻀﻪ ﮐﻨﺘﺮل
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺪﺳﺖ
ﺍﻭ ﺗﺎﺑﻴﺪﻩ ﻭﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ (ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺪﻧﻴﺎ ﻭآسمان
ﺪﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮐﻪﺑﺮﭼﻴﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﻮﭘﺎﻳﺎﻥ گرﻓﺘﻥ
اﻥ، ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻃﺒیعی ﺒﻬﺮ ﺷﮑل
ﺠﺰئی ﻮﮐﻠّﻰ، ﺑﻤﻌنی
ﺰﻭﺍل ﻮﻋﺪم ﻮﭘﺎﻳﺎﻥ
هستی ﻴﺴﺖ ﺑﻠکه
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﮐﻴفی
که ﻣﺪﺍم ﻨﻴﺰ ﭼﻨﻴﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ) ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺪﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ،
ﻫم اﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺯﻣﻴﻥ ﺪﺭ ﻗﺒﻀﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺪﺭقُرآن ﻮﺍﺣﺎﺩﻳص
ﺯﻣﻴﻥ ﻮآسمان ،ﺟﺴم
ﻮ ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
(ﺭﻭﺯ ﻭ ﻳﻮﻡ) ﻭ (ﺍﻭم
ﻴﺎ ﺷﻬﻮﺩ) ﻗﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮع حبرئیل،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻗﻴﺎمتی ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻥ، ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺮﮔﺰ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎمتی
ﺒﺮﺍﻯﭽﻨﻴﻥ ﺸﺨﺺ
ﺍلهی ﺸﺪﻩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ .ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﺎﺹ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ، ﻭﻣسخ ﺸﺪﮔﺎﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﻳﺎ ﻓسخ
ﺸﺪﮔﺎﻥ گناﻩ ﮐﺎﺭ
ﺗﺮ،ﺑﺎﻧﻮﺍع
گیاهی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ، ﺭﺍﻩ
آیندهﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ، ﭼﻮﻥ گذﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
گیاهی وﺣﻴﻮﺍنی
ﺘﮑﺮﺍﺭ، ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒیعی ﺒﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ ﭼﻮﻥ ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮک الهی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻣﺮ ﺍﺯﻟﻰ
اﻟﻬﻰ ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍح
ﺘﻤﺎمی ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
اﺯﺗﻤﺎم اﻧﻮﺍﻉ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﻴﺰ، ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺑربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﻴﺰ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺻﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺭ ﺍﻳﻥ کاﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﮔﺎﺭﻣﻪﻫﺎ، ﻳﺎﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥﻬﺎﻯ ﺒﺠﻬنم
ﺠﻬﺎﻥ، ﻭﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﭙُﺮﻋﺬﺍﺏ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
(ﻗﺒﻀﺘﻪ) ﺩﺭﻗﺒﻀﻪ
کنترل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠکه
ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻓﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯﻋﻮﺍﻣل الهی
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﭘﻴﺮکامل
الهی، ﻭﺍﻣﺎم
هر ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﺩﻭ ﻣﻘﺎم
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﺯﻣﻴنی
ﻮﺍﻧﺴﺎنی ﻘﺎﺑل
ﻠﻤس ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻰ
ﺍلهی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﻣﺮﺍتبی اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. (ﻣﻄﻮﻳّﺎﺕ)
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺩﺭﻫﻢ،
ﻭ ﺍﺯ (ﺍﻧﻄﻮاء ﻴﺎ
ﺩﺭﻭﻥ گرﺍﺋﻰ
اینتویشن ) ﻭ ﺑﺨﻮﺩ
ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺘﻥ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ،
ﻭﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎم ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺪﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺩفع ﺸﺮک ﺒﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺘﻮﻳﺸﻥ
ﻔﺮﻧگی ﺒﺎﺯ ﻫﻤﻴﻥ
ﻠﻔﻈ اﻧﻄﻮاء اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺻل ﻔﺎﺭسی
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ (ﺗﻮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﻓﺘﻦ) ﻭﺩﺭ ﺧﻮﺩ
(ﺗﺎ) ﺷﺪﻥ اﺳﺖ.به
(ﻳﻤﻴﻦ) ﺑﺪﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﺍلهی اﺳﺖ.ﻭلی ﺪﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺣﻰ، ﺍﺯ ﻳﻤﻴﻥ
ﺮﺍﺳﺖ ﻭﻳُﻤﻥ ﻮ
ﺑﺮﮐﺖ ﻭ ﺭﺍﺳﺘﻰ
ﻭﺩﺭﺳتی ﺘﻌﺒﻴﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﭼﭗ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ،
ﻭ(ﺷﻤﺎل ﻮﻳﺴﺎﺭ)
ﻋﺮﺑﻰ ﺑﻤﻌنی ﺸﻮم
ﻮﺑﺪ ﻳُﻤﻨی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍ ﺭﺍﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
چون ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺩﻭ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺪﺳﺘﻬﺎﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﻘﺪﺭﺕ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ،دارد
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭمَشیّت ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺍﻳﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫیچ ﺪﻟﻴلی
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﻋﻤل ﺴﺎﻟک
ﻮﻳﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎ ﻫﺮﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ غیر ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠق
ﻤﻮثّر بشر ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ (ﺍﺭﺽ) ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺖ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﻥ ﻮﺟﺴک
اﻧﺴﺎﻥ که ﺭﻭح اﻭآسمان
ﺘﻥ اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ آسمان
عواﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ،
ﻭﻋﻮﺍلم ﻔﮑﺮﻯ
ﻮﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩ
ﺍلهی ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ آسمان ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ (ﺳﻤاء ) ﺑﺎﺯ ﺭﻳﺸﻪ
ﻟﻔﻈ ﻔﺎﺭسی آﺳﻤﺎﻥ
ﺪﺍرد.ﮐﻪ ﺩﺭقُرآن
ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
(ﺳﻤﻮّ) ﻭ ﺗﻌﺎلی
ﻮ ﺑﺎﻟﺎئی ﺪﺭ ﻣﻘﺎم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻗﺮﻳﺸﻴﺎﻥ اﻟﻔﺎﻇ
ﻔﺎﺭسی دری
زردشتی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭقُرآن
ﻨﻴﺰ ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ(مَشیّت) ﻭﻳﮋﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
،ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠکه ﻫﺮﮐس
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
کند ،ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﺣﺎل
ﻤﺮگ آنرا ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﻭﮐﺸﺘﻪﺷﺪﻥ ﺪﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ، ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ(ﻫُﺪﺍ) ﺑﻴﺎﺑﺪ،
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ آینده
ﺭﻭح ﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭلی ﺪﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺣﻴﺎﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﻚ، ﮐﻪ
ﻣﺮگ ﺮﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ ﺮﺍ ﺩﻳﺪﻩ،ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻧﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺨﻠق ﻤﻔﻴﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥبدﺍﻧﺪ
ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭ
ﺍﺭﺳﺎل ﺒﺨﻠق ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻦ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﺒﺨﻠق
ﺪﺭﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺭﻭح
ﺴﺎﻟک ﻤﺮگ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻙ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﻭﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔتم عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺨلق ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻣﺎم عسکرﻯ ﺩﺭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ: ﺬﻟک ﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ، ﻟﻤﻥ ﺸﺒّﻬﻪ
ﺑﺨﻠﻘﻪ، ﺍﻟﺎ ﺗﺮﻯ
اﻧّﻪ ﻗﺎﻝ، ﻭ ﻣﺎ
ﻗﺪّﺭﻭﺍ ﺍﻟﻠﻪ
حَقّ ﻘﺪﺭﻩ ﺍﻳﻥ
ﻴک ﺘﻌﺒﻴﺮ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻤﻄﻠبی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ قُرآن اﺳﺖ. (
ﮐﻪ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑﺪﺳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﺷﺪﻩ، ﻭﺑﻴﺎﻥ ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
همین اﺭﺍﺋﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻏﻴﺮمادّی، ﺑﺰﺑﺎﻥ
مادّی ﺍﺳﺖ. ﻭلی
نه ﺑﺸﮑل مادّی)
ﻳﻌنی ﺘﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮ ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻥ ﺒﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯﻣﺤل ﺴﻄح
عقلی ﺨﻮﺩ، ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻄح عقلی ﺒﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨکه ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻗﺪﺭ ﺧﺪﺍﺭﺍ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ ﻫﻤﻴﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧمی ﻔﻬﻤﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
حَقّ ﻤﻄﻠﺐ ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭ( ﺗﻘﺪﻳﺮ ﺑحَقّ)
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺪﺭﺳتی
تصوّر حَقّ اﻭﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻣﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﺯ ﺗﻘﺪﻳﺮ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺪﺍﺭ، ﻭﻗﺪﺭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ،
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﻮ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی اﻧﺴﺎﻥ، ﻫﻤگی
اﻟﻔﺎﻇ ﺒﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻣل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍلهی ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻣﮕﺮﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻧﭽﻨﺎﻥ
که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺸﻨﺎﺳﺎﻧﺪ
ﻭﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎم
عسکرﻯ اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺍﻳﻥ اﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ،ﻭ ﺍﺯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻭ، ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻗﺒﻀﻪ ﻭ ﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ، ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ تصوّر
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﻗﺪﺭﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺳتی
ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻥ ﺤﻘﺎﻳق
اﻟﻬﻰ، ﻭﺗﻨﺰﻳﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺪﺳﺖ، ﻭﻗﺒﻀﻪ ﺁﻥ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺩﻡ، ﺑﻘﻮل قُرآن،
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺮ ﺑﺸﺮ ﻧﺎﺯل
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺮ ﺑﺸﺮ
ﻧﺎﺯل ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ
(ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭼﻴﺰ مادّی
ﻨﺎﺯل ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺨﻴلی
ﭽﻴﺰﻫﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ منظﻮﺭ قُرآن
اﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
تَجلّیات ﺍلهی
ﻨﺎﺯل ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺭﺳﻮل ﻮ ﭘﻴﺮ
کامل الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﺰ ﺭﺯق
مادّی، ﻭحَقّ
ﻄﺒیعی اﻧﻬﺎ، ﮐﻪ
ﺗﻌﻬﺪﻯ ﻘﺒلی اﺯ
ﺧﺪﺍﻮﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ،
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺍﻣﺎم
عسکرﻯ، ﺍﺯﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﺍﻟﻔﺎﻇ ﺒﺸﺮﻯ
ﻮمادّی ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ قُرآن
همین اﻟﻔﺎﻇ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻌنی مادّی ﻭﻇﺎﻫﺮﻯ،ﺑﺮﺍﻯﻔﻬم
عوﺍﻡ، ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻌنی ﺒﺎﻃنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺳﺖ.

حدیث 1275 - دﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻫﻤﻴﻥ
آیه ﻗﺮﺍﻧﻰ، ﻣﺒنی
ﺒﺮ ﺩﺭﻗﺒﻀﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺪﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ،
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻴﻌنی ﻤﻠکه،
ﻟﺎﻳﻤﻠﮑﻬﺎ ﻣﻌﻪ
ﺃﺣﺪ ﻭ ﺍﻟﻘﺒﺾ ﻣﻥ
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ،فی
ﻤﻮضع ﺁﺧﺮ ﺍﻟﻤﻨﻊ،
ﻭﺍﻟﺒﺴﻄ ﻤﻨﻪ ﺍﻟﺎﻋﻄاء
ﻮ ﺍﻟﺘﻮﺳﻴﻊ، ﮐﻤﺎ
ﻗﺎل عزّ ﻭ جلّ،
ﻭﺍﻟﻠﻪ ﻳﻘﺒﺾ ﻭ
ﻳﺒﺴﻄ ﻮﺍﻟﻴﻪ ﺗﺮﺟﻌﻮﻥ،
ﻳﻌنی ﻴﻌطی ﻮ ﻳﻮﺳّﻊ،
ﻭﻳﻤنع ﻮﻳﻀﻴّﻖ،
ﻭﺍﻟﻘﺒﺾ ﻣﻨﻪ ﻋﺰّ
ﻭ جلّ فی ﻮﺟﻪ ﺍﻟﺂﺧﺮ
ﺍﻟﺄﺧﺬ فی ﻮﺟﻪ
ﺍﻟﻘﺒﻮل ﻤﻨﻪ،
ﮐﻤﺎ ﻗﺎﻝ، ﻭﻳﺄﺧﺬ
ﺍﻟﺼﺪﻗﺎﺕ، ﺃﻯ
ﻳﻘﺒﻠﻬﺎ ﻣﻥﺃﻫﻠﻬﺎ
ﻭﻳثییبﻋﻠﻴﻬﺎ،
ﻭﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻣﻄﻮﻳّﺎﺕ
ﺑﻴﻤﻴﻨﻪ، ﻗﺎل
اﻟﻴﻤﻴﻦ ﺍﻟﻴﺪ،
ﻭﺍﻟﻴﺪ ﺍﻟﻘﺪﺭﻩ
ﻭﺍﻟﻘﻮﻩ ﮐسی
ﺪﺭﻣُﻠک اﻭ ﺷﺮﻳک
ﻨﻴﺴﺖ ﻳﻌنی همه
ﭼﻴﺰ ﺩﺭﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺮﻳﻚ
ﺩﺭ ﻣﺎﻟﮑﻴﺖ ﻭﺗﺤﮑم
ﺒﺮ ﺍﻣﻮﺭ، ﺷﺮﻳکی
ﺪﺭﮐﺎﺭﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﻓﺎع
ﻔﻠﺴفی اﺯ ﺍﻳﻥ
آیه ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻗﺒﻀﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭﻣﺸﺖ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻭ،
ﺩﺭﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﺣﻮﺍل
همه ﻫﺴﺘﻰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
،ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﻤﻄﺎﻟﺐ
قُرآن ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
، ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺣتی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﭽﻪ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﻭ ﻭﻋﻴﺪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. (ﻗﺒﻀﻪ)
ﻣُﺸﺖ ﺩﺳﺖ ﺑﺴﺘﻪ،ﺑﻤﻌنی
گرﻓﺘﻥ ﻮﺩﺭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻦ، ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﻤﻨﻊ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻋﮑس ﺑﺴﻄ ﻴﺎ
ﺩﺳﺖ ﺑﺎﺯ ﺑﻮﺩﻥ.ﻭ
ﺑﻤﻌنی آﺳﺎﻥ
گرﻓﺘﻥ ﻮ ﺭﺍﺣﺖ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺪﺍﺩﻥ
اﺳﺖ، ﺍﻳﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ،
ﺑﻤﻮﺟﺐ آیه
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﻘﺒﺾ ﻭ ﻳﺒﺴﻄ
ﻮ ﺍﻟﻴﻪ ﺗﺮﺟﻌﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻗﺒﺾ ﻭﮔﺮﻓﺘگی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺑﺴﻄ ﻮ ﺍﻧﺒﺴﺎﻃ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﻤﻨﻮﻃ ﺒﺎﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻪ ﻧﺰﺩ
ﺍﻭ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻳﻌنی ﺒﺎﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﻌنی ﺨﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥکه حتی
تمام قرآن
وولایت محمد
خاص سالکان ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺪﺍم ﺪﺭﻗﺒﺾ ﻭ
ﺑﺴﻄ اﺳﺖ. ﻧﻮعی
ﺒﻴﺪﺍﺭﻯ ﺮﻭﺍنی
ﻮﺗﻮﺟﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺍﺏ ﻭ ﻣﺴﺖ ﻭﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ،ﻭﺳﺮﺷﺎﺭ
ﺍﺯ ﻟﺬﺕ. ﺍﺻﻮل
اﻳﻨﺎﻥ ﻤﻌنی ﻘﺒﺾ
ﻭ ﺑﺴﻄ ﺮﺍ ﻧمی ﻔﻬﻤﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ، ﺧﻴلی
ﺒﺎ ﺑﺴﻄ ﻮﺍﻧﺒﺴﺎﻃ
ﻮﺷﺎﺩﻯ ﻔﺮق ﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭک
ﺮﺿﺎﻳﺖ ﺍلهی ﺨﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺳﺨﺖ ﺷﺎﺩﻣﺎﻥ
اﺯ ﺍﻧﺠﺎم ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺷﺎﺩﻣﺎﻥ
اﺯﻳک ﻠﺬﺕ مادّی
اﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق ﺒﺎﺯ
ﺩﻟﻴل ﻤﻴﺎﻭﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ آیه قُرآن
ﻮ ﻳﺄﺧﺬ ﺍﻟﺼﺪﻗﺎﺕ
ﮐﻪ ﺻﺪﻗﺎﺕ ﺭﺍﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺑﻤﻌنی
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ ﺑﺪﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠکه ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻭ ﻗﺒﻮل آن اﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ثوﺍﺏ ﻣﻘﺎﺑل
آﻧﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
(ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ ﺘﻘربّ
ﻭﺑﻬﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻟﺒﺎس ﻧﻮعی ﺠﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
سلوکی ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺒﻴﻤﻴﻦ ﻳﺎ ﺩﺳﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﺭﺍ،ﺑﻤﻌنی
ﺪﺳﺖ (ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ) ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻤﻌنی ﻘﺪﺭﺕ
ﻭﻧﻴﺮﻭ ﻭﻗﻮﻩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎ
ﻭ ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ ﺒﺎ
ﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﺭﻭحی
ﻮ ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﻬﺸتی
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭﺍﻧﭽﻪ مادّی ﻮﻃﺒیعی
ﻮ ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺒﺎﺷﺪ
ﻳﺴﺎﺭ ﻭﺷﻤﺎل
گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
اﻥ، ﺑﺪ ﻳُﻤنی ﻮ
بی ﺒﺮﮐتی ﻮ ﺯﻭﺍﻝ
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻮ ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺒﺎ ﺭﻭح ﻮ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ ﭙس
ﺍﺯﻣﺮگ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘک ﺮﻭﺣﻰ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣثبت ﻭ ثوﺍﺏ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
،ﺭﻭﺣﺎنی ﻮﻳﻤﻴنی
ﻮ ﺑﺮﮐﺖ ﻭ ﻓﺰﻭﻧﻰ
ﻣﻘﺎم ﻨﻮعی ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻣﻨفی ﺒﺎﺷﺪ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﺪﺭ ﺗﺮﺍﮐم
گناﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی
ﺪﺭ ﻭﺍقع ﺰﻭﺍل
ﺘﺪﺭﻳجی عقل ﻮ ﻣﻘﺎم
ﺮﻭحی ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻳﻌنی ﻴک ﺒﻴﺎﻥ
اﺯ ﺃﻣﺮﻯ عدمی ﻮﻧﻘﺺ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣثبت ﻭ
ﻭﺟﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺮﺍﮐﻢ ﮔﻨﺎﻩ،
ﻭﻳﺎ ثبت ﺍثاﺭ ﮔﻨﺎﻩ
ﺩﺭ ﺭﻭح گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻟﻮﺩﻩ
ﺷﺪﻥ ﺮﻭﺡ، ﻭﺳﻴﺎﻩ
ﺷﺪﻥ ﺼﻔﺤﻪ ﺩل ﻮﻓﮑﺮ،
ﻭﻳﺎ ﺯﻭﺍل عقل ﻮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭﻣﻌﮑﻮس
ﺍﻋﻤﺎل ﺪﺭﻋﻘل
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻄﺎ
ﮐﺎﺭ ﻭ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺑﺎﺯ ﻋﻘلی ﺪﺍﺭﺩ
ﻭلی ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻥ
عقل ﻤﻨفی اﺳﺖ. ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﻤﺸﮑل ﻤﻄﺎﻟﺐ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭحی ﻮﻓﮑﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺎﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺑﻴﺎنی ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،
ﻳﻌنی ﺒﻴﺎنی ﻈﺎﻫﺮﺍ
مادّی،ﻭلی ﻮﺍﻗﻌﺎ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻮﺍﻥ ﭽﻨﺎنی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺎ ﻭﻗتی
ﻘﺪﺭﺕ ﻋﻘلی لاﺯﻡ،
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی اﺩﺭﺍکی
اﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﻔﻬﻤﻴﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﻮﺭ سلوک
الهی، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻓﻬم ﻮﻋﻘل ﻮﮐﺸﺶ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﺯﺍﺩﻯ
عمل ،ﭘس ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻔﻬم ﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺎهی
ﻔﻬم هست ،ﻭلی ﺒﺪﺍﻥ
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی اﻳﻥ ﻔﻬم ﺒﺎﺯ
ﺃﻣﺮ مادّی اﺯﻋﻘل
ﺠﺰئی اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﮑﺎﻥ عدم اﺟﺮﺍﻯ
عملی ﺑﺪﻧﺒﺎل ﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎ ﻓﻬم ﺒﺎ ﻋﻘل
عرﻓﺎﻧﻰ، ﻳﺎ ﻋﻘل
ﺠﺰئی اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﻮ ﺍﻳﺪآل ﻄﻠﺒﻰ،
ﺑﻄﻮﺭ ﻗطعی ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻳﻥ ﻔﻬﻢ،
ﻭﺻﻔﺎﻯ ﺼﺎﺣﺐ ﺍﻥ،
ﺧﻮﺩ ﻋﺎﻣل ﺒﻌﻘﻴﺪﻩ
ﻣﻮﺭﺩ ﻓﻬم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

حدیث 1276 - دﺭﺣﺪﻳثی
اﺯﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ۳ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﻄﻠبی
ﺪﺭﺍﺣﺎﺩﻳث ﺁﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﺍﻥّ اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻴﺰﻭﺭﻭﻥ
ﺮﺑّﻬﻢ، ﻣﻥ
ﻤﻨﺎﺯﻟﻬم فی الجَنّة ﮐﻪﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﺯ ،ربّ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ ﻣﻨﺎﺯل
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ (ﭼﻮﻥ
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ،
ﻭﻳﺎ ﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺸﺨصی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﺯ ،ربّ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ ﺍﻥ ﻤﻨﺎﺯل
ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﮑﺎﻧﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﺯ ﺷﺨﺺ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺭﺩﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
اﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﻀﺎﺩ ﺩﺭ ﻣﻌنی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰﻣﻨﺎﺯل
ﻤﻘﺎم ﻮ ﻣﻨﺰﻟﺖ
ﺍلهی اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ،
ﺩﺭ ﻫﺮﮔﻮﺷﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻤﮑﺎﻧﻰ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘلی ﻴﺎ ﻧﻮعی
که ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ
ﻤﻌﻨﻮﻯ اﺯ،ربّ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ، ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠق
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺒﻬﺮ ﺷﻬﻮﺩ،
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻤﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﻳﺶ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺧﻮﺩ ﻳک ﻤﻘﺎم ﺮﺑّﺎنی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ، تَجلّیات
ﺍلهی ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﺪﻳث
،ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻫم اﮐﻨﻮﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎکی ﺮﻭﺍﻥ ﻮﺭﻭﺷنی
ﻔﮑﺮ، ﻭشدّت ﻋﺸق
ﻮﻋﻠﺎﻗﻪ ﻭﺗﻔﮑﺮﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻬﺮ ﻳک
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﻫم اﮐﻨﻮﻥ ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
(ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ)
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻤﻘﺎم ﺮﺑّﺎنی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻣﻘﺎم ﺘﺮﺑﻴتی ﭙﻴﺮ
کامل الهی ، ﻭﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺎﺷﮑﺎﺭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک اﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ الهی آﻧﻬﺎ،
ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ جَنّت
ﻳﺎ ﺑﻬﺸﺖ، ﺑﻤﻌنی
عقل اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻗﺪﻳم
هنند ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ
گدﺷﺘﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ (جَنان ﻴﺎ ﮔﻨﺎﻥ)
ﺑﻬﺸﺖﻋﻘلی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﭼﻪ ﺳﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ بی عقل ﻮﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸتی ﻤﮑﺎنی ﺸﻮﺩ،
ﻭﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
عقل ﺒﺮﺟﺴﺘﻪﺍﻯ
ﺪﺍﺷﺖ، ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺒﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻥ ﺎﻣﺮ ﺩﺭ سلوک
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭﻋﻘل ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ، ﺑﺎ ﻋﺸق ﻮﮐﺸﺶ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ آﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺪفع ﺸﺮک ﻛﻨﻨﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺣﺪّ
اﮐثرﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟک
نوع ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖاو
،ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ.ﺍﻳﻨک اﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﭼﻨﻴﻥ ﭙﺎسخ
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻦ (ﺯﻳﺎﺭﻩ)
ﻭ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ،
ﻭ (ﺳﻴﺮ) آﻓﺎﻗق
و ﺍﻧﻔس ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻯ (اﺑﺎ ﺻﻠﺖ)
ﺑﺪﺍﻥ که :اﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک و
ﺗﻌﺎﻟﻰ، ﻓﻀّل ﻨﺒﻴّﻪ
ﻣﺤﻤﺪﺍ ﻋلی ﺠمیع
ﺨﻠﻘﻪ ﻣﻥ اﻟﻨﺒﻴّﻴﻦ
ﻭﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة ،ﻭﺟﻌل
ﻄﺎﻋﺘﻪ ﻃﺎﻋﺘﻪ،
ﻭ ﻣﺒﺎﻳﻌﺘﻪ ﻣﺒﺎﻳﻌﺘﻪ،
ﻭﺯﻳﺎﺭﺗﻪ فی اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺍﻟﺎﺧﺮة ﺯﻳﺎﺭﺗﻪ،
ﻓﻘﺎل عزّ ﻭ جلّ
ﻤﻥ ﻴطع اﻟﺮﺳﻮل
ﻔﻘﺪ ﺃﻃﺎع اﻟﻠﻪ،
ﻭ ﻗﺎل اﻥ ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﻴﺒﺎﻳﻌﻮﻧﻚ، ﺍﻧّﻤﺎ
ﻳﺒﺎﻳﻌﻮﻥ اﻟﻠﻪ،
ﻳﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﻓﻮق
اﻳﺪﻳﻬﻢ، ﻭﻗﺎل
اﻟﻨﺒی ﻤﻦ ﺯﺍﺭنی
فی ﺤﻴﺎتی ﺃﻭ ﺑﻌﺪ
ﻣﻮﺗﻰ، ﻓﻘﺪ ﺯﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻭ ﺩﺭجة
ﺍﻟﻨبی فی الجَنّة
ﺃﺭﻓﻊ ﺍﻟﺪﺭﺟﺎﺕ،
ﻓﻤﻥ ﺰﺍﺭﻩ ﺍلی
ﺪﺭﺟﺘﻪ فی الجَنّة
ﻣﻥ ﻤﻨﺰﻟﻪ، ﻓﻘﺪ
ﺯﺍﺭ ﺍﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭﻙ
ﻭﺗﻌﺎلی ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺑﺮﺗﻤﺎم ﺨﻠق
ﺨﻮﻳﺶ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﻣﻠﺎﺋﻚ، ﻓﻀل
ﻮﺑﺮﺗﺮﻯ ﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ، ﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ.
ﻭ ﺑﻴﻌﺖ ﺑﺎ ﺍﻭﺭﺍ،
ﺑﻴﻌﺖ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ،
ﻭﺯﻳﺎﺭﺕ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﺧﺮﺕ،
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻭﺩﻳﺪﺍﺭﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ ﺨﻮﺩﺵ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ قُرآن
گفته ﺍﺳﺖ،ﻫﺮ ﮐس
ﮐﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺭﺳﻮل
کرد ،ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﺴﺎﻧﻴکه ﺑﺘﻮ
ﺑﻴﻌﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﻌﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ
( ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺴﺘﻪﺍﻧﺪ)
ﻭﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﺎﻥ اﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. (ﻓﻀﻞ) ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻘﺎم ﻤﺤﻤﺪ، ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭﻓَﺮّﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ،
دﺭﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳخ
ﺪﻳنی ﻮ ﺳﻠﻮکی ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺷﻒ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺣتی عیسی ﻤسیح
اﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﻭﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺳﻴﺪ ﻭﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ربّ ﺍﺳﻤﺎنی
ﻮ ﭘﺪﺭالهی ﻣسیح
ﺒﻮﺩ. ﻓﻀﻞ ﺑﺮﺗﺮﻯ،
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم ﺮﻭحی
ﻮﺗﮑﺎﻣلی اﺳﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍﻋﻘل ﺒﺮﺗﺮ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺑﻬﺸتی
الهی ﺒﺮﺗﺮ، ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭلی
ﺠﺎﻟﺐ ﺍﻳﻨکه ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ، ﺍﻭﻟﻴﻥ
کاﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ، ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻳﻌنی
بمقاﻡ ﺩﻧﺎ
فتدلّی ﺪﺭﻋﺮﻭج
ﺮﻭح اﻭ ﺑﻌﺮﺵ ،ربّ
رحمان، ﮐﻪ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎلهی ﺮﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭ ﺍﻏﺎﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﻭ ﺍﻏﺎﺯﮔﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻮﻟﺎﻋلیّ ﺒﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳﺦ، ﺗﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺍﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
اﻋﺘﺒﺎرَبّرتری
ﺍلهی ﺪﻳﺎﻧﺖ ﻭ
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮکی ﻮﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ، ﺑﺎﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ،
ﻗﺎﺋم آﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
،ربّ رحمان ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻫﻤگی اﻳﻨﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﺤﻤﺪی
زنده ،ﻭ ﭼﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﺷﺪﻩ، ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻮﻣﻘﺎمی
ﻮﻋﻘلی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻣﻮﻟﺎﻋلیّ ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﺳﺒﻘﺖ
ﺯﻣﺎﻧﻰ، ﻭﮐﺴﺐ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺪﻳث بالا
آﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺮ (ﺧﻠق
ﺨﺪﺍ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ)
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻠق آﻓﺮﻳﻨﺶ ﺩﻭ
ﺑﺎﺭﻩ، ﻭﺗﮑمیل
ﺮﻭﺡ ﺳﺎﻟک ﺒﺪﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﮑﻤﺎل ﺸﻬﻮﺩﻯ
هر ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳخ ﺒﻮﺩﻩ. ﻭ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎم ﺒﻴﺪﺍﺭﻯ
بعثت ﻘﺪﺭﺕ ( ﺗﻨﺒّوء
ﻮﭘﻴﺶ ﮔﻮﺋﻰ) ﺍﺣﻮﺍل
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ، ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻘﺎﻡ (ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭﺍﺭﺳﺎﻝ)
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺟﺰ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎﻋلیّ ﻨﻴﺰ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم ﻨﺒﻮﺩ.
ﻭلی ﻤﻘﺎم نبوّت
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ کراُمّت
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﺳﺎﻟﺖ،
ﻭﺍﻋﺰﺍم ﺒﺨﻠق
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻣﻠﺎﺋک
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
،ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
الهی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﻠکه ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی هر ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻠﺎﺋک
الهی هستند. ﮐﻪ
( ﻣﻠﻚ ﻳﺎ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ)
ﺍلهی ﺸﺪﻩ، ﺗﺎ ﺑﺮﺩﻟﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ،
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭ ﺍﻣﺮ ﻭ
ﻧﻬی ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺒﻔﺎﺭسی ﻔَﺮّ ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ،
ﻳﺎ ﺗﺎج ﺷﺎهی ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺎﺯم ﺨﻠﻖ،ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪگی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم ﺨﻮﺩ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺍﻣّﺎ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭ
ﺣتی اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ،
ﻭﻫﺮ ﻳک اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ هر ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻭﺭﺍ
معرّفی کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ
ﺧﺪﺍ، ﻭﺑﻴﻌﺖ ﺑﺎ
ﺍﻧﺎﻥ ﺒبعت ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯﺩﺳﺘﻬﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﻘﺎم ﭙﺎئیﻦ
ﺗﺮ ﺩﺳﺖﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻥ ﺪﺍﺭﺩ،
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﻣﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮﺍلهی
ﺠﺰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺪﺳﺖ
ﺍﻟﻬﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻥ ﻮﺟﺴم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.(ﺑﻴﻌﺖ)
ﻓﺮﻭﺵ ﻭﺑیع ﺠﺎﻥ
ﻮﺗﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل
ﻨﺠﺎﺕ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ،
ﻭﮐﺴﺐ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮ ﺍلهی
اﺳﺖ. ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﻣﻘﺎﺑل
ﭙﺬﻳﺮﺵ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭ ﭘﻴﺮ کامل
الهی ، ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺎل
ﻮ ﺟﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﺯﻧﺪگی ﺒﺸﺮﻯ
اﻭ، ﺟﺰ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻣﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋﻢ، ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
سلوک الهی اﻭ،
ﺍﻳﻥ ﺒﻴﻌﺖ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ، ﺩﺭﻭﻗﺖ ﻗﺒﻮل
ﺴﻠﻮکی اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺩﻳﺪﺍﺭﺍﺳﺖ،
ﻭ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻴﺮ
ﻭ ﺳﻴﺎﺣﺖ ﻓﮑﺮﻯ
ﻮ ﺫﻫنی ﺴﺎﻟﻚ،
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺑﺎﺭ ﺍﻭل هرﻳک
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ، ﺩﺭﺭﻭٴﻴﺎﻯ
ﺼﺎﺩﻗﻪ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ،ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﺍلهی
کاﻣﻞ، ﮐﻪ ﺯﻳﺎﺭﺗ
اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪ
اولی اﻟﻌﺰم اﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﺧﺮﺕ،
ﻳﻌنی ﺪﺭ ﻋﺎﻟم
ﺮﻭﺡ، ﺭﻭٴﻴﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم ﻤﺤﻤﺪ،
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺍﺧﺮﻳﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
عمرﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺍﺧﺮﺕ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺍﺻل ﻤﺤﻤﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺑﻬﺸتی ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭﻳک
ﺴﻄح ﺒﻬﺸتی ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ،
ﻭﻳک ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ،
ﻭﺑﺎ ﻳک عقل کُلّی
ﻮﺍلهی ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﻣﺮﻭﺯ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ، ﺑﻬﺸﺖ ﻣﮑﺎنی
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﻫم ﺪﺭﺟﺴم ﻮ ﺗﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠکه ﺩﺭﭼﻨﺎﻥ
ﻮﺿﻌیتی اﺳﺖ، ﮐﻪﺑﻘﻮل
ﻤﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ ﻧﻪ
ﺗﻮﺩﺍنی ﻮ ﻧﻪ ﻣﻦ.ﺑ
ﻠکه ﺑﻨﺤﻮﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﮐسی
اﺯ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ، ﻣﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل اﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻣﻨﻮﻃ ﺒﺨﻮﺩ ﺭﻓﺘﻥ
ﻮﺩﻳﺪﻥ اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﺘﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻭﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﻳﺎ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎ ﻭﺑﺸﺎﺭﺍﺕ
ﻭ ﻣﮋﺩﻩ ﻫﺎﻯ اﻧﻬﺎ،
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺑسلوک
الهی ﻨﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
(ﻳﺪ ﺍﻟﻠﻪ) ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﺩﺳﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﻫﺮ کامل الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﺩﺳﺖ
ﺍﻭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻭﺯﺑﺎﻥ اﻭﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺗﻥ
اﻭ ﻧﻴﺰﺧﺪﺍئی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﻣﺮﺍ ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ
ﻣﻥ ﺰﻳﺎﺭﺕ ﮐﺮﺩ،
ﻭﻳﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﻮﺕ
ﻣﻦ ﺍﺯﻣﻥ ﺪﻳﺪﻥ
کرﺩ ﺩﺭﻫﺮ ﺩﻭﺣﺎل
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻭ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻭﻗﺖ ﺣﻴﺎﺗﺶ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺍﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭﻫﺮﺍﻣﺎم ﻮﻫﺮ
کامل الهی ،ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻧﺎﻥ،ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
اﻋﺘﺒﺎﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم ﺨﻮﺩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﺰﻳﺎﺭﺕ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﺣﻴﺎﺕ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺷﺮﻃ لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢ،
ﻫﻤﻴﻥ ﺪﻳﺪﺍﺭ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭﺷﺮﻃ
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﻭ ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺎﺷﺪ،
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺎﺭﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﻗﺒﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﻣﮕﺎﻩ
ﺗﻦ، ﺍﻭ حتی ﻮﻗتی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩ، ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺍﻭ
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩ ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
اﻭ ﻧﺒﻮﺩﻩ. ﻭ ﻧﻪ
ﺍﺯ ﺗﻥ اﻭ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺧﻴﻠﻴﻬﺎ ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﻭﺍﺯﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻮﻣﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻤﺪﺍﻭم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪﻧﺪ،ﻭلی ﺰﻳﺎﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
اﻭﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮک ﺒﺎ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﺩفع
ﺸﺮک ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻨﺒﺎﺷﺪ،ﺣتی
اﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﺳﻮﺩﻯ
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
هر ﺍﻣﺎم ﻮﻫﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ. ﺍﻣﺎ ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﻗﺒﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
بی ﻔﺎﻳﺪﻩ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﻣﻬم اﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻭ ﺯﻳﺎﺭﺕ، ﻭ ﺳﻴﺮ
ﻭ ﺳﻴﺎﺣﺖ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻘﺎم الهی ﻴﺎﻓﺘﻪ،
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق ﺮﺍ ﺯﻳﺎﺭتی
ﺒﺮﺍﻯ هیچ کس ،ﺩﺭﻫﺮﻣﻘﺎم
اﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺗﺎﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯﺍﺭﻭﺍح کاﻣل
ﺸﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﺮ ﺭﻭح ﺪﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ،
ﺑﺎ ﺩﻳﺪﺍﺭ ،ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ، ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺣﺪﻳث
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﭘﻨﺠم اﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻤﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋم ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﭼﻪﺭﺳﺪ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق اﻟﻠﻪ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺗﻮضیح ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭﺟﻪ
ﻧبیّ ﻴﺎ پِلّه
ﺻﻌﻮﺩﻯ ﻮ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﻣﻘﺎم ﻨبیّ ﺪﺭﺑﻬﺸﺖ،
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﺪﺭﺟﺎﺕ
ﻭپِلّه ﻫﺎﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭ، ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﮐﺮﺩ،
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻥ اﺯ ﺧﺪﺍﻯ
ﺘﺒﺎﺭک ﻮﺗﻌﺎلی
اﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ،ﻭﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ،
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠکه ﺩﺭ سلوک
الهی، ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺸﺪﻩ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎم ﺒﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ گذﺷﺘﻪ،
ﻭﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
اﻥ ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﮐﻪ ﺳﭙس ﻗﻄﻌﺎ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺣﺘﻤﺎل ﺰﻳﺎﺩﻯ،
ﺑﺎمَشیّت ﺍلهی
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ،
ﻫﻤﺎﻥﻤﻘﺎم ﻤﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺭﺟﻪ ﺑﻬﺸتی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﻮﻋﻘلی ﻮ ﺍلهی
ﻮ ﺭﻭحی ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﻳﻥ ﻤﻨﻈﻮﺭﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺪﺭﺟﻪﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺎم اﻧﺒﻴﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻭ ﻫﻤگی
ﻨﻴﺰ ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﻧسخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ و بهشتی
تر از کرامات
عقل ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺍﻣﺪﻩ،
ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﻣﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
عاﺩﻯ ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭلی ﺒﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠﻮکی ﺰﻳﺎﺩ، ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻣﻮﻓق ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺨﻮﺩ ﺑﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ،
ﺗﻤﺎم کرﺍﻣﺎﺕ
و امتیازات
شهودی ﻗﺒلی ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
اﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﻮﺭ ﺑﻬﺸتی
نوعی ﻮﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻥ
ﻮﺗﻌﺎلی ﺮﻭحی ﺪﺭ
قُرآن، ﺩﺭﺟﻪ ﻳﺎ
ﻳﻚ (ﺩَﺭَج ﻮ ِپِلّه)
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ هر ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭﺣﻰ،
ﻭﺍثاﺭ ﻣسخ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺣﻴﻮﺍنی ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺮﻓﺘﻥ ﻠﻔﻆ
(ﺩَﺭَﻙ) ﻳﺎ (ﺩَﺭَﮐﻪ)
ﺩﺭقُرآن ﺒﮑﺎﺭ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ (ﻧﺒﻰّ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ،ﻭﻫﺮکامل
الهی که ﻋﻴﻨﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻘﺎم نبوّت، (ﻭلی
ﻨﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﻘﺎم
اولی اﻟﻌﺰﻣﻰ
ششگانه ) ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﻌﺒﻴﺮ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﭘﻴﺶﮔﻮئی
اﺣﻮﺍل آﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﮑﺎﻧﻰ) ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
هرﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻞ،
ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ ﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭﻋﻘل
ﻮ ﺍﻟﻬﺎم ﻮ ﺍﺭﺍﻣﺶ
ﻭ مَعصومیّت ﻭ
مَصونیّت، ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم ﺪﻭﺭﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﻭ ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ ﺮﻭﺣﺎنی
ﻮ ﺍﻟﻬﺎم ﺒﺨﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﻬﺸﺖ
ﺳﻮم اﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﺎ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ،
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭم
ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣلﺮﻭحی
ﺪﺭ ﻧﻮه ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ ﺟﺴم
ﻮﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭحی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻘلی اﻧﻬﺎ، ﺑﺎﻋﻘل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻴﺶ
ﺍﺯ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻘل
ﻨﻮع ﻤﻴﻤﻮﻥ، ﺑﺎﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺗﺒﺎﺭک
ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﺑﻤﻌنی
اﻥ ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﻭﺩ.
ﺑﻠکه ﻳﻌنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﻫﺮﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﻭﻫﺮ تصوّر
ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ، ﻭﻟﻮ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍلهی اﺳﺖ.
(ﺍﺑﺎ ﺻﻠﺖ) ﺭﺍﻭﻯ
ﺒﺎﺯ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺮﺿﺎ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ، ﻣﻌنی
اﻳﻥ ﺨﺒﺮ ﻭ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﭼﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻣﺪﻩ ثوﺍﺏ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ثواﺏ (ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻭﺟﻪ) ﺍلهی اﺳﺖ.
(سوآل کننده ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷتی مادّی
بشری ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺫﮐﺮ ﺍﻳﻥ
ﺠﻤﻠﻪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﺎﺩل ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭﮐﺴﺐ ﺗﻤﺎمی ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭﻓﻀﻠﻬﺎ ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
هاﻯ ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﻣﻨﻄقی
ﻨﻴﺴﺖ ولی لا ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻮﻳک ﺬﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
هنگام ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
(ﺗﻮجّه ﺒﻮﺟﻪ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ، ﻣﻌﺎﺩل
یک ﺼﻮﺭﺕ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻮﻟﺎ
علیّ ﺪﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ،
ﻭ ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﺒﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هنگام ﺘﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ ﺩفع
ﺸﺮک اﺣﺘﻤﺎلی ﺘﻮﺟّﻪ
ﺑﻮﺟﻪ ﻏﻴﺮ ﻭﺟﻪ)
ﺧﺪﺍ ﺑﺪفع ﺸﺮک
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺩﻗﺖ ﺷﻮﺩ، ﺳﺮﺍﺳﺮﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺍﻋمّ
اﺯ ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺩﻋﺎ
ﻭ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﻭﻧﺠﻮﺍ،
ﻫﻤگی ﺘﮑﺮﺍﺭ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
اﻳﻥ ﻤﻄﻠﺐ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻯ ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯو
الهی ﻤﻦ، ﺧﺪﺍئی
ﻬﺴتی ﻮلی ﺨﺪﺍی
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﺣتی
ﻮﻗتی ﺒﻘﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻨﻈﺮﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ اﻳﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺩفع ﺸﺮک ﺒﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ،
ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺤﺎﻟﺖ
ﺧﻠﺴﻪ ﻭﺳﺎمادّی
ﻮﺻﻤﺪ ﺷﺪﻥ، ﻭﺩﺭک
ﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ،
ﻭ ﺩﺭک ﻔﻨﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩ
ﺍلهی ﺨﻮﻳﺶ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺣﺎﻟﺖ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
،ﺑﺎ ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﻌﺎﺩل
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،ﻭﻳﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ ،ربّ ﺭﺣﻤﺎن
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺷﺮﻃ لاﺯم
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍلهی
ﺮﺍ ﺗﺎﮐﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺗﺎ ﻋﺒﺎﺩتی ﻤﻌﺎﺩل
ﺒﺎ ثوﺍﺏ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻡ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،
ﻭﻳﺎ ﻣﻌﺎﺩل ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ،
ﺻﻮﺭﺕ میسّر ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻫیچ ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎم ﺘﺠلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
هرﺳﺎﻟک ﺪﺭﻫﺮﻧﻮع
که ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺩﺭ ﭘﺎسخ
اﻳﻦ سوآل ﺃﺑﺎ ﺻﻠﺖ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ثوﺍﺏ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤَﻥ
ﻮﺻﻒ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻮﺟﻪ
ﮐﺎﻟﻮﺟﻮﻩ ﻓﻘﺪ
ﮐﻔﺮ، ﻭ ﻟﮑﻥ ﻮﺟﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﺋﻪ
ﻭ ﺭﺳﻠﻪ ﻭحُججه
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺍﻟﻠﻪﻋﻠﻴﻬﻢ،ﻫم
اﻟﺬﻳﻥ ﺒﻬم ﻴﺘﻮﺟّﻪ
ﺍلی اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭ
جلّ، ﻭ ﺍﻟﻰ ﺩﻳﻨﻪ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺘﻪ، ﻭﻗﺎل
عزّ ﻭجلّ کُلّ
ﻤﻥ علیها ﻓﺎﻥ،
ﻭ ﻳﺒﻘی ﻮﺟﻪ ﺭﺑّﻚ،
ﻭﻗﺎﻝ ﻋﺰّ ﻭ جلّ،ﮐل
ﺸیئ هاﻟک اﻟّﺎ
ﻭﺟﻬﻪ، ﻓﺎﻟﻨﻈﺮ
الی اﻧﺒﻴاء اﻟﻠﻪ
ﻭ ﺭﺳﻠﻪ ﻭحُججه
ﻓﻰ ﺩﺭﺟﺎﺗﻬﻢ
ثوﺍﺏ ﻋﻈﻴم ﻠﻠﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة،ﻭﻗﺎل
اﻟﻨبیّ ﻤَﻥ ﺃﺑﻐﺾ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴتی ﻮﻋﺘﺮﺗﻰ،
ﻟم ﻴﺮنی ﻮﻟم ﺃﺭﻩ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ،ﻭﻗﺎل
ﻟن نَبنی ﻔﻴﮑم
ﻤﻥ ﻴﺮﺍﻧﻰ ﺑﻌﺪ
ﺍﻥ ﻴﻔﺎﺭﻗﻨﻰ،
ﻳﺎ ﺍﺑﺎﺻﻠﺖ، ﺍﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﻟﺎ ﻳﻮﺻﻒ ﺑﻤﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎ ﻳُﺪﺭک ﺒﺎﻟﺎﺑﺼﺎﺭ
ﻭ ﺍﻟﺎﻭﻫﺎم ﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﺯ ﻭﺟﻪ ﻭﺻﻮﺭتی
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ تصوّر ﮐﻨﺪ،
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﻓﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﻮﺟﻪ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺧﺪﺍ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻮﺟﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﻮﺣﺠج اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﺎﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻮﺟﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺪﻳﻥ ﻄﺮﻳق ﺒﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺻﺮﺍﺣﺖ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ،
ﺍﺯﺻﻮﺭﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ،ﻭلی
ﺼﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ اﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ ﻮ ﺣﺠﺘﻬﺎﻯ
اﻭ، ﺻﻮﺭتی الهی
هستند ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻮﻋﺎﺑﺪ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﻧﻤﺎﺯ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪو
خطاب کند ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻫﻤﺎﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺨﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻳﻥ ﻮﺍﺳﻄﻪ
ووسیله ﻫﺎ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﺩفعه ﺸﺮک اﺣﺘﻤﺎلی
ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ،
ﭼﻮﻥ ( ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ) ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
(ﺍﻧﺒﻴﺎ) ﺟمع ﻨبیّ
ﻴﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻘﺪﺭﺕ ﺗﻨبّوء ﻮ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍ ﻭﺷﺮح ﻮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ رُسُل ﺟمع ﺮﺳﻮل
یا اﺭﺳﺎل ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﭙﻴﺮﺑﺪﻧﻴﺎ،
ﻭمعرّفی ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﭼﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ،
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﮔﺰ ﭼﻮﻥ
اﻭﻳس ﻗَﺮَﻥ، ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺣﻀﻮﺭﺍ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭلی ﺒﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻮﺭﺩ معرّفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ همراه با
ﺩفع ﺸﺮک ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
العزم ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
یکی اﺳﺖ. ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻳک ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺘﺎﺯﻩ، ﻭﺟمعا ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﺩﻳﺎﻥ
نوع بشر ﻧﻔﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻭل
آنها آﺩم ﻮ ﺍﺧﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺭﺳﻮﻟﺎنی الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻴﻜی یا ﭼﻨﺪ
ﻧﻔﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﻤگی
اﻧﺒﻴﺎ، ﻭﻫﻤگی
ﺮﺳﻮﻟﺎﻥ ﻮﺣﺠّﺘﻬﺎ
ﻭﻳﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪﻫﺎﻯ
حَجّ اﮐﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
سلوک الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺣﺮﻑ ﺍﻧﻬﺎ حُجّت،
ﺣﺮﻑ ﺍﺧﺮ، ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟک ﻮ توسّل اﻭ.
ﻭﺟﻪ ﺍﻧﻬﺎ، ﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﻬﺎ، ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻳﻥ ﻮﺳﺎﺋﻄ
اﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟک
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺪتی ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺳﻠﻮﻙ، ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ و تجلّی
الهی ﺒﺮﺗﺮﻯ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺷﺪ، ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺩفع ﺸﺮک ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ، ﻭﺣتی
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
ﻨﻴﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻘﺎم
ﺮﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ. ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺍﻟﻠﻪﻋﻠﻴﻬم ﺒﺎﻳﻥ
ﻤﻌنی ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻨﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺩﻋﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺩﻋﺎ ﺍﺯﻣﻘﺎم ﭙﺎئینﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ ﺑﻠکه ﺍﻳﻥﻤﻌنی
ﺴﻠﻮکی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻫﻤﮕﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ صِله ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺻﻠﺎﺕ
ﻳﺎ ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻟﻔﻈ ﻔﺎﺭﺳﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﻐﺖ ﻳﻮﻧﺎنی
وحتی زردشتی ﻨﺎﻣوس
ﻳﺎ ﻧﺎم ﻮ ﺍﺳمی
اﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎ ﺭﺍﺯ
ﻭ إسراءﺭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺭﺯﺵ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﻗتی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﮔﺬﺍﺭ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭجه الهی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
آﻏﺎﺯ، ﻭﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﺘم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی ﺨﻮﺩ،
ﻣثلا ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﻳﺶ، ﺩﺭ ﻭﺍقع
غیر ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺑﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭﻣﻘﺎم ﻘﺎﺋم
ﺪﺭﺗﻤﺎس ﻭ صِله
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺮﺍﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ، ﻭ ﻳﺎ ﻭﻗﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ،
ﺩﺭﺣﺎلت ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﺎﺋم هست.
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ ﺩﻳﻥ
ورزی ﺨﺪﺍ، ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺘﻮﺟﻪ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍلهی اﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﻥ اﻣﺮﻯ ﺪﺭ ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻮﺣﺰبی
ﻮمادّی ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠکه ﺩﻳﻥ
ﻴﻌنی ﺁئین
عملی ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ،
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺘﻮﺳل ﺒﻮﺟﻪ
ﺍلهی یا ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍلهی اﺳﺖ. ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺧﺪﺍ،ﻳﻌنی ﺸﻬﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻳﻦ (ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺗﻮﺻﻴﻔﻰ)
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺭﻫﺮﮐﺘﺎﺏ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﺸﺮﻁ
ﻭﺟﻪ ﺍلهی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ (ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﻭوﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
الهی ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻴﮑﻰ ﺍﺯﺷﺮﻭﻃ
لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺷﺮﻃ کافی ﻨﻴﺰ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭﻗﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣام
رﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﮐلّ ﻤﻥ علیها ﻓﺎﻥ
هرﭼﻴﺰﻯ ﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
ﻔﺎنی ﺸﺪنی اﺳﺖ.
ﻣﮕﺮ ﻭﺟﻪ ،ربّ ﺗﻮ،
ﻫﻤﻪ ﮐﺴﺎﻧﻴکه
ﺩﺭ ﻫﺴتی ﻮ ﺩﺭ ﻫﺮﻧﻮع
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻣﺮگ ﻮ
ﻓﻨﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ هست،
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺟﺎ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻣﺘﻠﺎشی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻣﮕﺮ ﻭﺟﻪ ﺍلهی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ که ﺳﺎﻟک
ﺪﺍﺭﺩ.ﻫﻤﻪ ﺩﺍﻧﺸﻬﺎﻯ
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺎﻃل اﺳﺖ، ﻭﻫﻤﻪﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻮﻳﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
عرﻓﺎنی ﻮﻋﻠمی
ﻮ ﻓﻠﺴفی ﺒﺎﻣﺮگ
ﻤﺘﻠﺎشی ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺑﮑﺎﺭ ﺩﻧﻴﺎﻯ
الهی ﭘس ﺍﺯﻣﺮک
ﻨﻤﻴﺨﻮﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ،ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋﻢ،
ﺣﺪّ ﺍﮐثرﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗبی
اﺯ ﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻭﺳﻠﻮک
ﻛﻨﻨﺪ،ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
عجیب ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی اﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻭلی ﻨﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻧﻬﺎئی
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ،
ﺳﻌﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻭﻫﻤﺖ ﻭ ﺍﻭم ﻮ سلوک
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ، ﻭﺗﺎ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ اﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍتی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭﺭﺟﻌﺖ
ﺩﺭ (ﻧسخ ﺒﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ)
ﺑﺪﻧﻴﺎی بشری ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻣﺪ. ﺗﺎ ﻫﻤﻴﻥ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
عباﺭﺕ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﻥ
ﻤﻌنی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻗﺘﻰ ﺑﺤﺎﻟﺖ ﺧﻠﺴﻪ
ﻭﺳﺎمادّی ﻮﻓﻨﺎﻯ
ﺨﻮﺩ، ﻭﺩﺭک ﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻴﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺑﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻤﻌﺒﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ، ﻫیچ
ﭽﻴﺰﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻨمی ﻤﺎﻧﺪ. ﻭﺣتی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻓﻨﺎ
ﺑﺎقی ﻮﺩﺍﺋم ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ هماﻥ ﺸﺮﻃ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻓﻨﺎ
ﻭ ﺯﻭﺍل ﺪﺍﺭﺩ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺪﺭﻣﺮگ که
اﺯﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﺨﻮﺩ
ﺧﺎﺭج ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭلی هرﻟﺤﻈﻪ
ﻧﻴﺰ ﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ
ﻮ ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ،
ﺩﺭﺣﺎل ﺘﻐﻴﻴﺮﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻭﺗﮑﺎﻣلی یا ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫیچ ﭽﻴﺰﻯ
ﺪﺭﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ثاﺑﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﻭﺟﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺒﺎ ﺫﮐﺮ ﺟﻤﻠﻪ،
ﻟﺰﻭم ﺤﺎﻟﺖ ﺑﻘﺎﻯ
ﺪﺭﻓﻨﺎ ﺭﺍ ﻳﺎﺩ
ﺍﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻮﺟﻪ ﺍلهی ﺪﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮﻣﻌنی
دفع ﺸﺮک ﺒﺎ (ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ اﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﻳﻥ عباﺭﺕ قُرآن
ﺮﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﮐلّ شیئ
هاﻟک اﻟّﺎ ﻭﺟﻬﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺴتی ﺠﺰ
ﻭﺟﻪ ﺧﺪﺍ ﻧﻤﻴﻤﺎﻧﺪ
ﻭﻫﻠﺎک ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﻴﻜ ﺭﻭﺯﻯ
ﺪﺭﻧﻬﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻰ،ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ هستی ها ﺯﻭﺍل
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ، ﮐﻪ ﺧﻴلی
هم ﺒﻌﻴﺪ ﺍﺳﺖ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺑﺪﻳﺖ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﻴﮕﻴﺮﺩ، ﮐﻪ ﺗﺎﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺖ ﺍﻧﻬﺎ ﻫم ﺪﺭﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭادامه ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺒﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی اﺻﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ،
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ اﺯ ﺩﺳﺖ
ﺭﻓتنی اﺳﺖ. ﻣﮕﺮﺻﻮﺭﺕ
ﺧﺪﺍئی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
سالک ،ﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﺩﺭ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺼﺎﺩﻕ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺤتی ﭽﻨﻴﻥ
ﻮﺟﻬﻰ ﺍلهی را
ندارند.ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ مُربّی
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻤسخ ﻮﺣتی ﻔسخ ﻮ
ﺭسخ ﺮﻭﺑﺮﻭ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ ﺗﺮﺳﻨﺎک
ﻨﻴﺰﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭﻣسخ ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﻮﺣﻘﻴﺮ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭ ﻣﺠﺮﻡ ﺷﺪﻥ ﺒﺠﻬﻨم
ﺠﻬﺎن ﻮهمین زندگی
حقیر ﺠﻬﺎﻥﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺭﺍﻩ آیندهﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﻭ ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ که
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،ﻫﻤﻴﻥ
سلوک الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ اﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯلی
الهی ﺪﺭﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺸﻮ ﻭﺑﺘﺪﺭﻳج
در انواع ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﻭﺣﺘﻤﺎ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭلی اﻳﻨکه ﺍﻳﻥ
ﺸﺪﻧﻬﺎ، ﺑﺎ ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﻤﮑﺮﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﺗﺎ ﺑﻬﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻭ ( ﺷﺪﻥ ﻮﮐﻴﻨﻮﻧﻴﺖ
ﻭﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ارادی و ﺷﻬﻮﺩﻯﺪﺭﻗﺎﺋم
) ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻧﻈﺮ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ ﻮﺣﺠﺘﻬﺎﻯ
اﻭ، ﻫﺮﮐﺪﺍم ﺪﺭ
ﺩﺭﺟﻪ تزکیه
نفس ﺧﻮﺩ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ثوﺍﺏ ﻋﻈﻴم ﻮ (ثوﺑﻰ
و لباس و
پوششی) ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﻧﻈﺮﺳﻠﻮکی
ﻮﺳﻠﻮک عباﺩﻯ،
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺍﻋﻢّ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻮ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ،
ﻭحَجّج ﻴﺎ ﺣﺠّﺘﻬﺎ،
ﮐﻪ ﻫﻤگی هماﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ هستند،
ﮐﻪ (ﺣﺠﺞ) ﺟمع ﺤﺠّﺖ،
ﮐﻪ ﺣﺮﻑ ﺍﺧﺮ ﺍلهی
ﺮﺍ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
حَجّ اﮐﺒﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻘﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ اﻭم
کنندﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﮐﻪ ﺣﺠﺖﺍﻟﺎﺳﻠﺎم
گرﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥﺤتی
اﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻧﻬﺎ،
ﻓﺎﺳﺪ و آفت
الله ﻭﮐﺎﺫﺏ ﻭﺍﺑﻠﻴس
ﻣﻠﺒّس ﺑﻠﺒﺎس ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﺑﺎﻃل هستند ﻭﺟﻬﻨمی
بد تری ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ، ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ اوم
کننده ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻘﻴﺎﻣﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺍلهیﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ثوﺍﺏ ﻋﻈﻴم
ﭙﺎﺩﺍﺵ ﺑﺰﺭگ ربّ
عظیم قائم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ (ثوﺏ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ) ﻫﻤﺎﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﺒﺮﺗﺮ،
ﺩﺭآیندهﻫﺎﻯ ﺮﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ثوﺍﺏ ﺩﺭکمّیت
ﻭﺍﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪﻥ ﺮﻭح
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠکه در
کیفیّت ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ نوعی ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻋﮑس
ثواب ، ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘگی ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
کنونی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎﻣﻪ)
ﻳﺎ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت محمدی ،ﺭﻭﺯ
ﺷﺸم ﻮ ﺍﻭم آﺧﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﭙس
ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﮐﻪ ﻓﻮﺭﺍ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺪﺭﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻬﻴﻪ ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍنی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﺩﻭﺭﻩ ﺟﻬﻨم ﺴﻮم
ﻤﻠﮑﻮتی اﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻧﺎﺭ ﻭ
ﻧﻮﺭﻯ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
که ﺍﺯ ﺍﺷﻌﻪ
نامرئی ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻨﺎﻩﮔﺎهی ﺠﺴم
ﻮﺗﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻧﺎﭼﺎﺭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ، ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟﺪﻳﺪ
نوعی ﻣسخ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ ﺗﺎ ﺣﺪّ
ﺍﻗل ﺪﺭ ﭘﻨﺎﻩ ﺟﺴم
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻮﻟﺎﻥ
ﻮﺣﺠج ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
هستند، ﻭلی ﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﻭ ﮐﻤﺎل ﺨﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺪﺭﺟﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ، ﻭﻧﻪ
ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺼﻄفی
ﻮ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
نوع فوق بشری ﺍﻭ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﻣَﻥ
اﺑﻐﺾ أهل
ﺒﻴتی ﻮﻫﺮﮐس ﮐﻪ
أهل ﺒﻴﺖ ﻭعِترَت
ﻣﺮﺍ ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ، ﻭﻧﺎ ﺭﺍﺣﺖ
ﮐﻨﺪ، ﻧﻪ ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫم ﺪﻳﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ
(ﺑُﻐﺾ) ﻭﻋﺼﺒﺎﻧﻴﺖ
أهل ﺒﻴﺖ ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ
،ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯﺍﺭ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺮﻓﺘﺎﺭ ﺑﺎ ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻥ ﺮﺍ ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭلی
ﺤتی اﮔﺮ ﺍﺯﺍﺭﻯ
هم ﻧﺪﻫﻨﺪ، ﭼﻮﻥ
سلوک الهی ﻨمی
کنند ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺩﻳﺪﺍﺭﻯ ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺤﺸﺮ
ﻣﺤﺸﺮ،ﻭﺗﺰﺭﻳق
اﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪﺍﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺍﻋمّ اﺯ
سُنّی ﻮشیعی ﻨﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠکه
ﺭﻭح غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍنی اﻳﻨﺪﻩ
ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺧﻮﺩ
می ﺒﻴﻨﻨﺪ. أهل ﺒﻴﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺯﻧﺎﻥ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺎﻥ اﻣﻮﻯ
ﻮﻋﺒﺎسی ﻮﻓﺎﻃمی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺣتی اﻭﻟﺎﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺪﺭ ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ سلوک
الهی ﻮﻣطیع اﺣﮑﺎم
ﺨﺪﺍ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
أهل ﺒﻴت ﻮ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
نبوّت ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
اگر واقعیّتی
داشته باشند ،
ﺩﺭﻫم ﻨﺸﻴﻨی ﺒﺎ
ﺑﺪﺍﻥ گم کرﺩﻩﺍﻧﺪ.
اﻫل ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭأهل
ﻮﺭﺍم ﺸﺪﻩ، ﻭکامل
الهی گرﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﺑﻴﺖ) ﻳﺎ ﺧﺎﻧﻪ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﻣﮑﺘﺐ
ﻣﺤﻤﺪ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻣﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ أهل ﺒﻴﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
هستند. ﺣتی اﮔﺮ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺟﺴﻤﺎنی
اﻧﻬﺎ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻠکه ﺍﻧﺎﻥ ﺴﻴّﺪ
ﻧﻮﺭﻯ ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
و حقیقی هستند.
ﻭﭼﻮﻥ ﺴﻠﻤﺎﻥ ﻔﺎﺭسی
ﻤﻨّﺎ أهل اﻟﺒﻴﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. (ﺳﻠﻤﺎﻥ)
بمعنی ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭﺍقعی ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم
الهی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺳم اﻫل
ﺒﻴتی ﺒﺮﺍﻯ هر ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم مصطفوی ﺴﺎﻟﻚ،
ﺩﺭﺣﻀﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻣﻮﻟﺎ ﻋلیّ ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. (عِترَت)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺯ (ﺍثاﺭﺑﺎﻗﻴﻪ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺯﻧﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﮐﻪ ﺟﺰ ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
کسب ﺭﺿﺎﻯ
سلوکی و شهودی
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺣتی ﺪﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍلهی
کرﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
عِترَت ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭأهل ﺑﻴﺖ ﺍﻭ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ
کاملان ﺯﻧﺪﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥﺒﺮﺍﻯ
اﻭﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻭﺍﺭث
ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﻮﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮکی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ که ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎ أهل ﺒﻴﺖ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺷﻤنی
کرﺩﻧﺪ، ﻃﺎﻟﺐ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺍﺧﺮﺕ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺘﺮﺳﻨﺪ.
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ مُتعبّدﺍﻥ ﻘﺸﺮﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺰﻧﺪﻩ
بمعرفی و
تأیید خداوند
عباﺩﺕ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
که ﻟﺎﺯﻣﻪ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
نور ﻗﺎﺋم ﻮﻗﻴﺎم
ﻘﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ ﻗﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﭘس
اﺯﻣﺮﮒ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ ﺍﻧﺎﻥ، ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﺠﻬﻨم ﺮﻓﺘﻥ ﺪﺭﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی اﺳﺖ. (ﻟم
ﻴﺮﻧﻰ) هرگز ﻣﺮﺍ
اﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﻭﺧﻮﺍﺏ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺮﻭٴیتی
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﻥّ
ﻔﻴﮑم ﻤﻥ
لاﻳﺮﺍنی ﺒﻌﺪ
ﺍﻥ ﻴﻔﺎﺭقنی
که ﺩﺭ بین شما ﮐﺴﺎنی
هستند، ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
اﺯ ﻣﻦ( ﺩﺭﺗﻥ ﻮﺣﻀﻮﺭ
ﺟﺴﻤﺎنی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ)
ﺟﺪﺍ ﺷﻮﻧﺪ، ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍ ﻧمی ﺒﻴﻨﻨﺪ
(ﺣضوﺭ ﺫﻫﻨی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻳﻌنی
ﺘﺎ ﻫﺴﺘم ﭽﺸم
آﻧﺎﻥ ﻤﺮﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻣﻥ که ﺟﺪﺍ
ﻭﻳﺎ ﻣﻥ ﺒﻤﻴﺮﻡ،
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭﺧﺎﻃﺮﻩ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺮﺍ
ﻧمی ﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭﻓﮑﺮ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﺎ ﻣﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻮﻧﻔس أمّاره. ﻭ
ﺍﺯﻫﻤﻪ ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺎ
ﺍﺧﻮﻧﺪ ﻭﺍﺑﻠﻴس
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫﺒﻰ
،چه ﺳﻨی یا ﺷﻴﻌﻰ،
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭﭘﻴﺮ
کامل الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ
ﺩفع ﺸﺮک ﻨﮑﻨﻨﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
چه رسد بقائم ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
(ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﻮﺭﺍ، ﻭﭘس ﺍﺯﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘنج ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ آﻥ
ﺪﺭ ﭘﻴﺮ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ)
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،
ﺑﺴﻴﺎﺭﺧﺎﻃﺮﻩ
ﺍﻣﻴﺰ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺟﺴم ﻮﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﻘﺎم اﻟﻬﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺍ ﺩﻳﺪﻡ،
ﮐﻪ ﺳﺨﺖ ﺑﺮﺍﻳم
ﻨﮕﺮﺍﻥ ﺒﻮﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﻓﺘﻪﺍﻡ،
ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮم ﻨﺒﻮﺩ
ﭘس ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﻭﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ، ﺑﺎﺯﮔﺸتی
بشری ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷم ﻮﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺠﺪﺩﻯ ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم الهی ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﻨﻤﺎﻳﻢ. ﮐﻪ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ
ﺍﻳﻥ ﺤﺎل ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ،
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
بتن بشری ﺳﺨﺖ ﺧﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺭﺍﺿﻰ، ﻭﺣتی
ﺴﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ ﻳﺎﻓﺘﻢ.
ﮐﻪ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
اﻭﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭﮐﺮﺩه
بودﻡ. ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
گوﺍﻩ ﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻢ.
ﮐﺴﺎﻧﻴکه ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﻭﺟﻨﮕﻬﺎ ﻭﻣﺼﺎﺣﺒﻪﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﻭﻟﻰ سلوک
الهی خواسته
خدا و پیامبر
را ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ، ﻫیچ
اﺭﺯشی الهی ﻮ ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﻭﻫیچ ﺪﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﮐﺴﺐ
نکرﺩﻧﺪ.ﺣتی اﮔﺮﻃﺒق
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی
ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی ﺪﺭ
ﺫﻫﻥ ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺑﺄﺑﺎ ﺻﻠﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﻣﮑﺎﻥ هرﮔﺰ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺷﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﭼﺸﻢ ﻭﻭﻫم
ﻨﻴﺰ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻳﻌنی ﻮﺟﻪ ﺍلهی
ﻮﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
که ﺣﺠﺘﻬﺎﻯ اﺳﻠﺎم
هستند، ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺟﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻨﻴﺴﺖ.ﺳﭙس
ﺍﺑﺎ ﺻﻠﺖ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﺟﻬﻨم ﻮﺑﻬﺸﺖ
ﻣﺨﻠﻮق هستند؟
،ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺁﺭﻯ، ﻭ ﺭﺳﻮل ﺪﺍﺧل
ﺒﻬﺸﺖ ﺷﺪ، ﻭﺟﻬنم
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﻳﺪ. ﻭﺍﻳﻨک
هرﻣﺨﻠﻮق ﻮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺨﻠﻮق
ﺒﻮﺩﻥ ﺒﻬﺸﺖ ﻭﺟﻬﻨم
ﺒﺪﻭ ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻳکی که ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮﻧﺪ. ﻭﻳکی
اﻳﻨکه ﺍﺯ ﻧﻮع هستی
هاﻯ ﺍلهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻗﺪﻳم اﺯلی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻮﺩﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﻭ ﺟﻬﻨﻢ،
ﺍﮔﺮ آﻧﺮﺍ ﻣﮑﺎنی
ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ که همین
جهان در زندگی
نوعی بهتر یا
بدتربّدانیم .
ﻭلی ﺒﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
،ﺩﺍﺭﺍﻯ ﭽﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﻌﻨﻮﻯ
است. ﻣﮑﺎنی ﻮﺑﻮﺳﺘﺎنی
ﻮﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻣﻘﺎمی
الهی ﻮﻳﺎ ﻋﻘلی
ﻮ ﺍﻟﻬﺎمی ﻮ ﻳﺎ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ همه ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﺨﻠﻮق هستند ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﻮﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ در
ژنتیک روحی درﺣﺎل
ﺴﺎﺧﺘﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ ثوﺍﺏ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﺑﺎﻫم ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺭﻓﺘﻥ
همه ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻴک ﻤﮑﺎﻥ
ﭙﺎﺩﺍﺵ ﻳﺎ ﻋﺬﺍﺏ
ﮐشی ﻤﻨﻄﻘی ﻮﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﺮﮐس ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ، ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺑﻬﺸتی ﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ، ﻫﻤﻪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ وبا
تفاوتهای در
فصول نوع فوق
بشری ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
کاﻣﻠﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﻮﻳﺶ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍلهی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ثوﺍﺑﻬﺎﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺬﺧﻴﺮﻩ ﺍﺧﺮﺕ،
ﻳﻌﻨی ﺬﺧﻴﺮﻩ ﻧﻮع
اﺧﺮ ﻭ ﺑﻌﺪﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﻧﻬﺎ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺟﻌﺖ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﻳک ﻔﺼل ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭ
ثوﺍﺏ ﻭﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍلهی ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷند ،ﺍﻧﺠﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻔﺼول ﻨﻮﻋﻰ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻬﺘﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻳﻌنی عقلی ﺒﻬﺘﺮ
ﻭﺟﺴمی ﺒﻬﺘﺮ ﻭﺭﻭﺍنی
ﺒﻬﺘﺮ، ﻭ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺪﺭ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
مانند اکنون
در نوع بشری
انسانها
تفاوتهای
عقلی و سعادت های
متفاوت دارند ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻏﺎﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧند
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ
ﻫﻤﻴﻥ گ.ﻧﻪﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮخی ﺒﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﮐﻤﺘﺮ ﻭﻋﻘل ﻀﻌﻴﻒﺗﺮ
ﻭﻋﺸق ﺒﺨﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴﺖ سلوک
الهی ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺗﺮس ﺍﺯﺧﺪﺍ
و آینده ها ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧمی ﻔﻬﻤﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌلی
ﻴﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺭﻭحی
ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻗﺒلی
کمترﻯ هستند،
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ اﻳﻨک
ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ ﺒﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ او ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺍﻣﺪﻩ،
که ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ حمادی
ﻮحمادی، ﻭﻳﺎ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ گیاهی
ﻮﺣﻴﻮﺍنی گذﺭﺍﻧﻴﺪﻩ،
ﮐﻪ اﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﻳک
ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ ﺩﺭﺍﺯﻯ
اﺯﻓﺼﻮل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺘﻮﺍلی اﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻫﺮﮐس ﺑﻔﺼﻮﻝ ﻧﻮعی
ﻨﻬﺎئی ﺒﺸﺮﻯ اﻣﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻋﻘل ﻮﺻﺒﺮ
ﻭﻋﺸق کافی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻭﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺒﻴﺎﺑﺪ، ﺗﺎ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺍﻳﻨکه ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺧل ﺒﻬﺸﺖ ﻭﺟﻬﻨم
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎﺷﺎ ﺷﺪﻩ
است ،ﻳﻌنی
همین ﺟﻬﺎﻥ ﻤﺎ ﺟﻬﻨم
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ ﺍﮔﺮ
سالک الهی نباﺷﻴﻢ،
ﺟﻬﺎﻥﺠﺎﻯ ﺘﺤﻤل
ﻔﺘﻨﻪﻫا و
بلایاﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﻳﻥ
اﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺻﺒﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻳﻥ
ﺠﻬﺎﻥ ﭼﻮﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺯﻧﺪگی
ﻘﺒلی ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﻤﺎﻧﺪ، ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﻧﻮﺍع
گذﺷﺘﻪ ﺣﻴﻮﺍنی
و گیاهی ﺨﻮﺩﺭﺍ
در آثار رنگی
ژنیک ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻟﺬﺕ ﺟﺴمی
ﻮﺟﻨسی ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
همه ﺍﻳﻥ کرﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻫﺰﻳﻨﻪ ﻭﻣﺼﺮﻑ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﺮﻭﺣﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ، ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﻬﺸتی
ﻮﺷﻬﻮﺩ های ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ اﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﻬﻨم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺑﺎ ﺻﻠﺖ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﺑﺮخی ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﺟﻬﻨم ﻘَﺪَﺭﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﺨﻠﻮق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌنی ﺴﺮﻧﻮﺷتی
هستند ﻭ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﻮﻧﺪ، ﻭ
ﻣﺨﻠﻮق ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻴﺎﻋﺪم ﺴﻠﻮﻛی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﻧﺎﻥ
اﺯﻣﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
سُنّی ﺴُﻨّﻴﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ ﭼﻨﻴﻥ تصوّر
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﻔﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨند
،ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺎﺭﺍ
ﺍﺯ ﻗﺒل ﺒﺮﺍﻯ ﺒﻬﺸﺖ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺠﻬﻨم
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭﺗﻘﺪﻳﺮ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ. ﻳﻌنی
اﮔﺮ ﺑﻬﺸتی ﺒﺎﺷﻴم
ﺒﺪﻭﻥ سلوک
الهی ﺒﻬﺸﺖ ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺟﻬﻨمی ﺒﺎﺷﻢ،
سلوک الهی نیز
ﺒﺪﺭﺩ ﻧﻤﻴﺨﻮﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﺟﻬﻨم ﺮﺍ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮐس ﻧﮑﺮﺩﻩ.
ﺍﮔﺮ ﮐسی سالک
الهی ﺸﺪ ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﺟﻬﻨم
ﻴک ﺨﺎﻧﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻳﻌنی عقل ﻮﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭﺟﻬﻨﻢ ﺟﻬﺎﻧﻮم
و گوهانوم ﺠﻬﺎن
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪگی
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﺤﻴﻮﺍﻥ
ﻤسخ ﺸﺪﻩ ،ﺩﺭ ﺍﻥ
ﻃﺎﻗﺖ ﻓﺮﺳﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﻴﺰ ﻫﻤﻴﻥ ﺮﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺠﻬﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭلی عذﺍﺏ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻧﺎﮔﻮﺍﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪگی ﻮﻋﮑس (ﻋَﺬﺏ)
ﻳﺎ ﮔﻮﺍﺭﺍئی اﺳﺖ.
ﭘس ﺑﻬﺸﺖ ﻭﺟﻬﻨم
ﻨﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﮑﺎنی
اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
اﺟﺒﺎﺭﻯ و جبر
الهی اﺳﺖ، ﺑﻠکه
ﻣﺨﻠﻮق ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺑﺎ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﻙ،
ﻳﺎ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺭﻭح ﺒﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻬﺸﺘﻰ، ﻭﺑﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒیعی ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮک ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ،
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺯلی
همگاﻥ اﺳﺖ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﻳکی
اﺯﻟﻰ، ﻭ ﻳکی ﺪﺭﻫﺮ
ﻧﻮﻉ، ﻭ ﻳکی ﺪﺭﻫﺮ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﻴﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ،
ﻭﻳﺎ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻫﻔﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻤﺎ ﺍﻭﻟﺌک ﻤﻨّﺎ
ﻭﻟﺎ ﻧﺤﻥ ﻤﻨﻬﻢ،
ﻣﻥ ﺃﻧﮑﺮ ﺧﻠق الجَنّة
ﻭﺍﻟﻨﺎﺭ ﻓﻘﺪ ﮐﺬّﺏ
ﺍﻟﻨبیّ ﻮﮐﺬّﺑﻨﺎ،
ﻭﻟﻴس ﻣﻥ ﻮﻟﺎﻳﺘﻨﺎ
ﻋلی ﺸیئ ، ﻭ ﻳﺨﻠّﺪ
فی ﻨﺎﺭ ﺟﻬﻨّﻢ،
ﻗﺎﻝ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭجلّ، ﻫﺬﻩ ﺟﻬﻨّم
اﻟتی کذّب ﺑﻬﺎ
ﺍﻟﻤﺠﺮﻣﻮﻥ، ﻳﻄﻮﻓﻮﻥ
ﺒﻴﻨﻬﺎ ﻭ ﺑﻴﻦ ﺣﻤﻴم
،ﻭﻗﺎل اﻟﻨبیّ
ﻔﺄﮐﻠﺘﻪ، ﻓﺘﺤﻮل
ﺬﻟک ﻨﻄفة ﻓﻴﺼلی
ﺒﻰ، ﻓﻠﻤّﺎ ﻫﺒﻄﺖ
ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺎﺭﺽ، ﻭﺍﻗﻌﺖ
ﺧﺪﻳﺠﻪ ﻓﺤﻤﻠﺖ
ﺑﻔﺎﻃمة ،ﻓﻔﺎﻃمة
ﺣﻮﺭاء اﻧسیة،
ﻓﮑﻠﻤّﺎ ﺍﺷﺘﻘﺖ
ﺍلی ﺮﺍﺋحة ﺍﻟﺠنّة
ﺷﻤﻤﺖ ﺭﺍﺋحة ﺍﺑﻨتی
ﻔﺎﻃمة ﻫﺮﮐس ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻭﺧﻠﻘﺖ ﺑﻬﺸﺖ ﻭﺟﻬﻨم
ﺮﺍ ﻣﻨﮑﺮ ﺷﺪ، ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭﻣﺎ ﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺩﺭ ﺍﺗﺶ ﺟﻬﻨم
ﺠﺎﻭﻳﺪ ﺍﺳﺖ ﭘس
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﺟﻬﻨم
ﺒﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﮐﻪ سلوک الهی ﺒﮑﻨﺪ
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﻳﺎ به سلوک
الهی ﻨﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻭ ﺑﺠﻬﻨم ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺠﻬﺎﻥ ﺒﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻤﻴﻥ ﺮﺍ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ﻭﺍﻳﻥ ﻴک ﺒﺤث
ﻓﻠﺴفی ﻮمادّی
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﭼﻪ ﺍﻟﻔﺎﻇی
ﻘﺎطع ﺒﺮﺍﻯ اﻥ
بکار ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻠکه ﺍﻳﻥ ﺒﺤثی
عملی ﻮﺳﻠﻮک ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎکی ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ ﭼﻪ
ﺩﺭﺟﻪ ﻋﻘل اﻧﺮﺍ
ﺩﺭک ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺧﺮﻳﻥ ﺪﺭﻙ ﺩﺭﺳﺖ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
.ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. (ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺎ) ﻳﻌنی کاﻣﻠﺎﻥ
ﺍلهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ توسّل ﻮﺗﻮﺳﻄ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. (ﺧُﻠﻮﺩ)
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧگی اﺳﺖ،
ﻭلی ﻨﻪ ﻣﻄﻠق ﺠﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ،
ﺑﻠکه ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﭼﻮﻥ ﺴﻘﻮﻁ
(ﺩَﺭَﮐﺎﺕ) ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭽﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
لازم ﺩﺍﺭﺩ، ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸری 300 ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل طﻮﻝ ﮐﺸﻴﺪﻩ
که به اکنون
فصب والای نوع
بشری رسیده ﺍﻧﺪ.
(ﻧﺎﺭ) ﺍﺗﺶﻋﮑس ﻧﻮﺭ
ﻭ ﻟﻔظی ﻔﺎﺭسی ﻘﺮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻇﻠﻤﺖ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻋﻘلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﺰﻧﺪگی
ﻤﺘﻨﺎﺳﺐ ﺍﻥ
عقل هاﻯ ﺤﻘﻴﺮ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎﻡ ﺮﺿﺎ
ﺍﺳﺘﺪلال
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﻫﺬﻩ ﺟﻬﻨم
اﻟتی ﻴﮑﺬّﺏ ﺑﻬﺎ
ﺍﻟﻤﺠﺮﻣﻮﻥ اﻳﻥ
هماﻥ ﺠﻬﻨمی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﺠﺮﻣﺎﻥ
کارمائی ﻘﺒﻠﺎ
ﺍﻧﺮﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻨک ﺪﺭﺍﻥ ﻄﻮﺍﻑ
ﻭ ﺭﻓﺖ ﻭﺍﻣﺪ
بجهنّم ،ﺩﺭﮔﺮﻣﺎﻯ
ﭽﻮﻥ حمیم ﺤﻤﺎم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻣﺠﺮﻣﺎﻥ
همان ﺟُﺮم کرﺩﻩﻫﺎ،
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎئیان
که ﺟﻨﺎﻳﺖ ﺑﺤﺎل
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ، ﮐﻪ
سلوک الهی، ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻨمی ﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯﺧﻮﺩ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﺮﺍ ﺣﻘﻴﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
(ﻣُﺠﺮِﻡ) ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﺟِﺮﻡ، ﻫﻤﺎﻥ
کاﺭﻣﻪ ﻭ ﮔﺎﺭﻣﻪ
ﻫﻨﺪﻯ و کرایم
فرنگی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ هرﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺪﻧﻴﺎ
جهان جهنّمی ﮐﺮﺩ،
ﺗﺎ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺒﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺷﻮﻧﺪ.
ﻳﻄﻮﻓﻮﻥ ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻃﻮﺍﻑ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﭼﻴﺰﻯ،
ﻭﭼﻮﻥ ( ﮐَﻒ ﻃﺎﺋِﻒ)
ﺭﻭﻯ ﺪﺭﻳﺎﻯ اﺯﺍﺏ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻥ
اﻟﺂﻥ ﻨﻴﺰ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻳﻥ ﺠﻬﻨم هستند.
ﺯﻳﺮﺍﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﭽﻬﺎﺭ ﺟﻬﻨک
ﻮ ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺟﻬﻨم ﻤﮑﺎنی
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎﻯ ﭘُﺮ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ، ﻭﺟﻬﻨم
ﻌﻘلی ﻮﻳﺎ ﮐم عقلی
.ﻭ ﻫﺮﮐس ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻋﺎﻗل ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻨﮑﺮ
ﻫﺮ ﻋﻘلی ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺎ ﺟﻬﻨم
ﺼﻔﺎﺕ ﺯﺷﺖ ﻓﻌﻠﻰ،
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮع آﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﺪﺍﺭﺩ (ﺣﻤﻴﻢ) ﭼﻮﻥﺤﻤﺎم
ﺪﺍﻍ. (ﺁﻥ) ﻳﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮﻳﺎ ﻭﻗﺖ ﺍﻧﺠﺎم
گرﻓﺘﻦ، ﻭﻫک اﮐﻨﻮﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﻌنی ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺟﻬﻨم ﭽﻬﺎﺭم
آﻳﻨﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ،ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮﻋﺬﺍﺏ ﮔﺮﻣﺎ ﻭ
ﺳﺮﻣﺎ ﻭ ﮔﺮﺳﻨگی
ﻮ ﺗﺸﻨگی ﻮ ﻧﺎ ﺍﻣنی
ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮﺩﺭﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻥ، ﮐﻪﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺍﻳﺖ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﻟﻤّﺎ ﻋﺮج بیّ
الی اﻟﺴﻤاء ﻮﻗتی
ﻤﺮﺍ ﺑﻤﻌﺮﺍج
آﺳﻤﺎﻥ ﺒﺮﺩﻧﺪ،
ﺟﺒﺮئیل ﺪﺳﺖ ﻣﺮﺍ
ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺩﺍﺧل ﺒﻬﺸﺖ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺧﺮﻣﺎ ﻭ ﺭﻃﺐ
ﻭ ﻣﺮﻃﺒﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ ﺧﻮﺭﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻥ ﺨﻮﺭﺩﻥ
ها ،ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻄﻔﻪ
ﺩﺭ ﮐﻤﺮ(در
ژنتیک روحی محمد
) ﻣﻥ ﺸﺪ. ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘم ﺒﺎ ﺧﺪﻳﺠﻪ
ﻫﻤﺒﺴﺘﺮ ﺷﺪﻡ،
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻣﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻳﻚ (ﺣﻮﺭﻳﻪ و
فرشته ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
اﻧﺴﺎﻥ) ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻥ
هرﮔﺎﻩ ﺍﺷﺘﻴﺎق
ﺒﻌﻄﺮ ﻭ ﺑﻮﻯ ﺒﻬﺸﺖ
ﺩﺍﺭﻡ، ﺑﻮﻯ ﺪﺧﺘﺮم
ﻔﺎﻃﻤﻪ ﺭﺍ ﺍﺳﺘﺸﻤﺎم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻢ. (ﻋﺮﻭﺝ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(إسراء)
ﻭﺳﻴﺮ سلوکی ﺍﻭ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺨﻮﺩ، ﺩﺭ (ﺩﻧﺎ
فتدﻟّﻰ) ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
اﺳﺖ.ﻭلی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ ﺩﻳﺪﻧﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ، ﺟﺰ
ﮐﺎﺭﺑُﺮﺩ ﺍﻟﻔﺎﻇ
مادّی، ﭼﺎﺭﻩﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
مادّی کند ﺑﻴﺸﺘﺮﮔﻤﺮﺍﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺟﺒﺮئیل
ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ
ﻣﻴﻮﻩﻫﺎﻯ ﺒﻬﺸتی
ﺮُﻃَﺐ ﻭ ﺷﻴﺮﻳﻦ،
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺮﻃِّﺐ ﻭ ﻣﺮﻃﻮﺏ
ﮐﻨﻨﺪﻩ، ﺑﺠﺎﻥ
ﻮﺟﺴم ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘلی ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ،
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻮﺍﺳﺘﺸﻤﺎﻡ،
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ
ﻮﺍﻣﺎکنی که ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭلی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘس
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ، ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳق ﺠﺒﺮئیل ﻘﺎﺋﻢ،
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪنی
ﻮ ﻭحی اﻟﻬﻰ، ﻭﻋﻘل
کُلّی ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻣﺎﺩﺍم که ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻳﻨکه ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻄﻔﻪﺍﻯ
ﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﺩﺧﺘﺮ
راستین ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺳﺖ،
ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﻮﻳﺎ ﺯﻧﺎﻥ
ﻮﻳﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮو
سادات و علویه
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟک
هستند. ﻧﺎم (ﺰﻥ
و زناء) ﺪﺭقُرآن
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ در جنس زن
باشند یا مرد ﻭﭼﻮﻥ
کامل الهی ﺸﺪﻧﺪ،
ﺯﻧﺎﻥ اﻧﻬﺎ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
الهیو اصطلاحا
عَلَویّه ﻮﭘﺴﺮﺍﻥ
اﻧﻬﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
وسادات ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﮐسی اﺳﺖ،
ﮐﻪ (ﻓَﻄﻢ) و
قطع ﺳﻠﻮک کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی ﭙﺎﻳﺎﻥ
سلوک الهی ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻪ.
ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺘﺮک هرﮐﺎﺭ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩ، ﺑﻠکه
ﭘس ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ ﺗﺮک
همه ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
(ﻓﺎﻃم ﻮﻳﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ)
ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﺣﻮﺭاء
) ﻳﺎ (ﺣﻮﺭّﻳﻪ) ﻫﻤﺎﻥ
(خورّه ﻭﻫﻮﺭ ﻭ ﺧﻮﺭ)
ﻭ ﺯﻳﺒﺎئی ﺮﻭی
ﺒﻬﺸﺘﻰ فوق
بشری ،ﺑﻤﻌنی ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ملکوتهای
الهی ﺯﻥ ﻮﻣﺮﺩ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻗتی ﻴﺎﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻋﻄﺮ
ﻭﻧﺴﻴم ﻮﺯﻳﺒﺎئی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی همیشه ﺑﻴﺎﺩ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗﺘﻴکه
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺼﺎﺩق
ﻮﻋﺎﻗل ﻮﻋﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
هزکامل الهی (خورّه
ﻭقُرّه ﻳﺎ ﻏﺮّﻩ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ کسب ﺷﻬﻮﺩ
ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺳﻤاء ) آسمان ﺒﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﺮﻭح ﻮﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﺩﺭﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻭﺭﻭﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ،
ﺟﺎئی ﺒﺮﺍﻯ ﺟﺒﺮئیل
ﻨﻴﺰ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺸﺎﻳسته ﻭﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻮﻣﺘﻨﻮع ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻳﻥﺪﻳﺪﻧﻴﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﮑلی ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﺒﻤﻔﺎﻫﻴم
مادّی اﻥ،ﻫیچ
ﺘأثیرﻯ ﺪﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ
ﮐسی ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ،
ﺩﻟﻴل ﺮﻓﺘﻥ ﺮﻭح
هر ﺷﺨﺺ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﻮﻏﻴﺮ ﺷﺎﻫﺪ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث
1277 - دﺭﺣﺪﻳثی
اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺩﻭ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﺝ۴ﺹ۴ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭ آیه ﻣﺎ ﻣﻨﻌک
اﻥ ﺘﺴﺠﺪ ﻟﻤﺎ
ﺧﻠﻘﺖ ﺑﻴﺪﻯ ﭽﺮﺍ
ﺑﺎﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﺪﺳﺘﺎﻥ
ﺨﻮﺩم ﺍﻓﺮﻳﺪم
ﺴﺠﺪﻩ ﻨﮑﺮﺩﻯ،
ﻓﺮﻣﻮﺩ (ﻳَﺪ) ﺩﺭﮐﻠﺎم
عرﺏ ﺑﻤﻌنی ﻘﻮﺕ
ﻭ ﻧﻌﻤﺖ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
آیه ﺍﺫﮐﺮ عبدﻧﺎ
ﺩﺍﻭﺩ ﺫﺍ ﺍﻟﺎﻳﺪﻯ
که ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻘﺪﺭﺕ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﺍﻟﺴﻤاء
ﺒﻨﻴﻨﺎﻫﺎ ﺑﺄﻳﺪ
(ﻭﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﻭﺩﻗﺖ
ﻭﺑﺎ ﻫﺪﻑ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﺳﺎﺧﺘﻢ) ﻭﻳﺎ
ﺃﻳّﺪﻫم ﺒﺮﻭح
ﻤﻨﻪ ﺍﻭﺭﺍ تأیید
ﮐﺮﺩ، ﻭﺑﺎ ﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻭتأیید ﻧﻤﻮﺩ،
ﻭﻳﺎ ﻣثاﻟﻬﺎئی
ﭽﻮﻥ ﺍﻳﺎﺩﻯ
کثیرﻩ ﺑﻤﻌنی
ﺒﺨﺸﻨﺪگی ﺰﻳﺎﺩ،
ﻭﻳﺎ ﻳﺪ ﺑﻴﻀاء
که ﺑﻤﻌنی ﻨﻌﻤﺖ
ﺍﺳﺖ

حدیث 1278 - ﺪﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ۴ﺑﺤﺎﺭ)ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺑل ﻴﺪﺍﻩ ﻣﺒﺴﻮﻃﺘﺎﻥ
ﺩﺳﺘﺎﻥ اﻭ ﺑﺎﺯ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺍﮔﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺳﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﺑﺎ ﺁﻏﻮﺵ ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺍﺳﺖ) ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﺨﻠﻮق
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ (ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺳﺖ
ﺟﺴمی ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی اﺳﺖ، ﻭﺩﺳﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻘﺎﺑل ﻔﻬم ﺒﺸﺮ،
ﺑﻤﻌنی ﻘﺪﺭﺕ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻭﻫﺪﻑ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻮﺑﺎ
ﺗﻌﻤّﺪ ﻗﺒﻠﻰ) ﻳﺪ
ﻣﻐﻠﻮﻟﻪ ﺑﺨﺎﻟﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺍﺳﺖ .

حدیث 1279 - دﺭﺣﺪﻳثی(ﺝ۴ﺹ۵ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺟﻪ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﻳﺒﻘی
ﻮﺟﻪ ﺭﺑّک اﺯﺍﻣﺎم
ﺳﺠﺎﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻨﺤﻥ ﻮﺟﻪ
ﺍﻟﻠﻪ، ﺍﻟﺬﻯ ﻴﻮتی
اﻟﻠﻪ ﻣﻨﻪ ﻣﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺁﻥ ﺮﻓﺖ. ﻣﺎ ﻳﻌنی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
ﻭﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻨﺪ
ﻧﻔﺮ، ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ ﻭﺟﻬی
ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ ﻮﺟﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،
ﻣﺎﺩﺍم که ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﺻﻮﺭﺕ
نوعی ﭼﻮﻥ ﺪﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
اﻭ ﺍلهی اﺳﺖ. ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
بپذیرش آنها ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ، ﻭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺧﻄﺎﺏ ﺳﺎﻟک ﺒﺠﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ (ﺑﺎﺏ
ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍلهی هستند. ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭتوسّل ﺒﺎﻳﻥ ﻮﺟﻪ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺍلهی
آنها اﺳﺖ ﮐﻪﺳﺎﻟکی
اﻣﮑﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ،
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍلهی ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ.
(ﻳﻮتی اﻟﻠﻪ ﻣﻨﻪ)
ﺧﺪﺍﺭﺍ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ،
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺮﻓﺖ،
ﻭﺑﺎﻋث ﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍ، ﻭﺣﺼﻮل ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی اﺳﺖ.
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ،ﺍعمّ
اﺯ ﭘﻴﺮ ﺍلهی ﻤﻌﺮفیﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻌﺪﻯ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺴﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
وﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﻮﻧﻬﺎﻳﺖ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍلهی ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﺑﻴﻤﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﻬﺸتی
ﻮﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺮﺍﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ (ﺑﺎﺏ) ﻭدربّ
وﺭﻭﺩ ﻭ ﺍﺗﻴﺎﻥ)
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ،
ﻭ ﺯﺑﺎﻥ اﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ،
ﻭﻓﮑﺮﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻳﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
(ﻭﺟﻪ ،ربّ) ﻭﺟﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ،ﻭ،ربّ
هر ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﻭح ﻮﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ ﺍﻏﺎﺯ
ﺁﻥ اﺯ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴنی اﺳﺖ. ﻭﺍﺧﺮﻳﻦ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ،
ﻭﻣﺮﺑﻴﺎﻥ الهی
ﻮ ،ربّﻫﺎﻯ (ﭘﺮﻭﺭﺵ)
ﺩﻫﻨﺪﻩ، ﻭﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻗﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻳﺎ ﺟﺒﺮئیل اﺳﺖ.
ﻭﺳﭙس ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﻗﻰ ﻧﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻭﺟﻪ ،ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ، ﺩﺭﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺴﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟﻜﺎﻥ ﻨﻮﻉ،
ﻭﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻗﺎﺋم
اﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ خواهد
بود که ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭت هاﻯ
عظیم ﺪﺭﻋﻘل ﻮﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ،
ﻭﺭﻭﺵ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮکی ﺨﺎﺹ ﺍﻧﻬﺎ.
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ کاﻣل
ﺒﺸﺮﻯ اﻣﺮﻭﺯ،
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ،ﻭﭘس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭﺟﻪ ﺣتی ﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺪﻳﺪنی ﻨﻴﺴﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻮﺟﻪ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ،تا
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ مطلق
اﻟﻠﻪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ، ﻭﺍﺭﺑﺎﺑﺎﻥ
ﻨﻮعی ﺘﺠلی مادّی
ﺪﺭﻧﻮع ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ مادّی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪﺻﻮﺭﺕ
ﭼﻮﻥ اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺤﻴﺎﺕ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ،
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ همیشه ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ (ﺭﻭﺡ) ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍلهی اﻧﺴﺎﻥ،
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﻨﻴﺰﻣﺮگ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺮمایه ﺍﻳﻦ
(ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ) ﺍﺳﺖ.
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﺍﻥ،
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﻭﺑﺮﻭ شده ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍلهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ (ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺳﻴﺮﺕ)
ﻭ( ﻓﮑﺮﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ)
ﺍﻧﻬﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺪﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺍﺳﺖ
(ﻭ ﺭﺍﻩ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺗﻨﻬﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻤﻌﺮﻭﻑ ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺍﻣﺎم سَجآد، ﮐﻪ
(ﻣﺎ) ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﭘس ﺍﺯﺳﺠﺎﺩ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ، ﻭﻳﻌنی
هرکس ﮐﻪ ﺍﻭم
کرﺩﻩ، ﻭﺗﻌﻠﻴم
اﻭم ﻴﺎ سلوک
الهی ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺍﻣﺎم
اﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ (ﺳﻮﮊﻩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ) ( ﻣﻠﻤﻮس ﻭ
ﻣﺤﺴﻮس ﻭ ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ) ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ (ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
اﺷﮑﺎﺭ) ﻧﻮﺑﺖ (ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ غاﻳﺐ) ﺍﺳﺖ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨکه ﮐسی
هزﺍﺭ ﻭﺩﻭﻳﺴﺖ
ﺳﺎل عمرﮐﻨﺪ. ﺑﻠکه
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳکی اﺯ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ(ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺣﻀﻮﺭﻯ،ﻭﻳﺎ
ﺗﻠﻪ ﭘﺎﺗﻴک ﺪﻭﺭﺍﺩﻭﺭ)ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭙنج ﺘﻥ ﺁﻟﻌﺒﺎ،
ﺳﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﭘﻴﺮ ﺍلهی
ﺼﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴﻨﻰ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻨﻰ،
ﮐﻪ ﺩﻭ ( ﺭﻭﺯ ﺯﻣﻴﻨﻰ)
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﺧﺪﺍ ﺍﺯﻫﺴتی
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃمی ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
چهارم ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ پنجم ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﺳﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ
ششم ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ،ربّ
رحمان ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻘﻮس ﻧﺰﻭل
اﻳﻥ کاﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺑﺎﺯ ﭘنج
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺭ
ﺩﻭﻡ، ﺍﺯ ﻗﺎﺋم
ﻮﻣﺼﻄفی ﻮﻣﺮﺗﻀی
ﻮ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭﺣﺴﻥ
ﻴﺎ (ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
اﻳﻥ کاﻣل ﺪﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ) ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻣل ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ،
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴنی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺎ ﭘﻴﺮ
مُربّی ﺴﺎﺑق ﺨﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﺒﺮﺍﺩﺭ ﻭ(ﺃﺥ)
او ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

حدیث 1280 - ﺪﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺟﻪ
ﺍﻟﻬﻰ امام
میفرماید (ﺝ۴ﺹ۵ﺑﺤﺎﺭ)
ﻭ آیة ﮐلّ ﺸیئ
هاﻟک ﺍﻟﺎ ﻭﺟﻬﻪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
هلاک ﻮﻓﺎنی ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻣﮕﺮ ﻭﺟﻪ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺧﺪﺍ. ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻓﻨﺎئی ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﺑﻠکه ﺩﺭ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﻘﺎمی
که ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺮمایه ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﻴک ﺮﻭح اﻧﺴﺎنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﭼﻴﺰﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺎ
ﺧﺮﻭج اﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻔﻨﺎ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺣﺎل
اﻳﻥ ﻮﺟﻪ ﺍلهی ﻨﺰﺩ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟﻚ، ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍلهی ﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮﻳک اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ، ﻭ ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮع او ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
آیه ﻣﻴﮑﻨﺪ: ﻔﻴﻬﻠک کُلّ
ﺸیئ ﻮﻳﺒقی اﻟﻮﺟﻪ،
ﺍﻥّ اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
جلّ ﺃﻋﻈم ﻤِﻥ ﺃﻥ
ﻴﻮﺻﻒ ﺑﺎﻟﻮﺟﻪ،
ﻭﻟﮑﻥ ﻤﻌﻨﺎﻩ ﮐلّ
ﺸیئ هاﻟک اﻟّﺎ
ﺩﻳﻨﻪ، ﻭ ﺍﻟﻮﺟﻪ
ﺍﻟﺬﻯ ﻴﻮٴتی ﻤﻨﻪ
ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻓﻨﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ ﺻﺤﺒﺖ
ﺷﻮﺩ. ﻭلی هرﭼﻴﺰﻯ
ﻔﻨﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻣﮕﺮ
(ﺩﻳﻥ اﻭ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺎ) ﮐﻪ ﻭﺟﻪ ﺍلهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎقی ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻳﻌنی ﺮﻭﺵ ﺳلوﻛﺎﻟﻬﻰ،
ﻭﺍثاﺭ شهودی ﺁﻥ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎقی ﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺭﻭح ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺩفع ﺸﺮک اﺫﮐﺎﺭﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ و حزبی،
ﺑﻨﺎم ﺪﻳﻦ. ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭽﻨﻴﻥ ﺘﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺘﻌﺼﺐ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ و
فدا کاری شود .ﺍﻳﻦ
(ﻭﺟﻪ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ) ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ (ﺩﺭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻮﻫﺮﻳک اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ)
ﺍلهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
که ﺑﺎ سلوک
الهی، ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭﺍﻥ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ میسّر
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ، ﻭﭘس
ﺍﺯﮐﺴﺐ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﺍﻳﻥ ﻮﺟﻪ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ (ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﻴﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ هستند.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻬﺎ، ﺳﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺒﺮﺗﺮ،
ﻭﺣﺪّ ﺍﮐثرﺩﺭﻗﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ جِبرئیل،ﻭ
ﺍﻟﻪ ﺟﺒﺮﻭﺕﻣﻴﺮﺳﺪ

حدیث 1281 - ﺪﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۴ﺹ۵ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ آیه ﻳُﻬﻠَک
ﮐلّ ﺸیئ اﻟّﺎ ﻭﺟﻬﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻴُﻬﻠَک کُلّ
شیئ اﻟّﺎ ﻭﺟﻬﻪ،
ﺍﻟﺬﻯ ﻴﻮٴتی ﻤﻨﻪ،
ﻭﻧﺤﻥ ﻮﺟﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺬﻯ ﻴﻮٴﺘﻰ ﻣﻨﻪ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﻓﻨﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﻫﻠﺎک
ﻮﻣﺮگ ﻮﻧﻴﺴتی ﺪﺍﺭﺩ،
ﻣﮕﺮ ﻭﺟﻪ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕﺍﻭ،ﮐﻪ ﺑﻪ
ﺁﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ.
ﻭﺑﺎقی ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﻣﺎ ﻭﺟﻪ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍلهی اﻭﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺘﻥ
ﺒﻨﺰﺩ ﻟﻘﺎﻯ ﺨﺪﺍ،
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺒﺎﻳﺪ ﮔﺬﺷﺖ.
ﭼﻮﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ ﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی هستند.ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻨﺎﺑﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﮕﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺸﺨﺺ، ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ ﺍﻭ،
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ تَجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻭﺟﻪ ﻣُﺘﺠلّی
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺍلهی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﻭﻭﺟﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ
ﺍﻣام ﺰﻣﺎﻥ، ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل الهی ﻤﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻭﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺍلهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﻭﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﻄﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺎﻳﺪ.ﻭﺳﭙس ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋﻢ، ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻤﻴﻥ
کراُمّت ﻭﺟﻪ ﺍلهی
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ،
ﻧﻴﺰ ﺻﻮﺭتی اﻟﻬﻰ،
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﻭم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
اﻭ ﺍﺳﺖ، ﻭﻫﺮ ﺩﻭ
ﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ لاﺯﻡ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻠﮑﻮتی ﻔﺎﻃمی
ﻮ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎﻧﻮﺑﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ(ﻧﻬﺎئی
ﻮ ﺿﺮﻭﺭﻯ) ﻗﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﻮﺩ.

حدیث 1282 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۴ﺹ۵ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ،ﺟﺰ
ﻭﺟﻪ ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺍلهی
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥﺃتی اﻟﻠﻪ
ﺑﻤﺎ ﺃﻣﺮﺑﻪ، ﻣﻥ
ﻄﺎعة ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻟﺄﺋمّة
ﻣﻥ ﺒﻌﺪﻩ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻬﻢ،
ﻓﻬﻮ ﻭﺟﻪ ﺍﻟﺬﻯ
لا ﻳﻬﻠﻚ، ثمّ ﻘﺮﺃ
ﻣﻥ ﻴطع اﻟﺮﺳﻮل
ﻔﻘﺪ ﺍﻃﺎع الله
ﮐس ﮐﻪ ﺑﺴﻮﻯﺨﺪ
ﺍﺭﻓﺖ، ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻭﺍﻣﺮ ﺍﻭ، ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﻤﻮﺩ،
ﺑﺮﺍﻯ ﭽﻨﻴﻥ ﺮﻓﺘنی
ﻮﺟﻪ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ (ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺮﻭﺷﻥﻮ ﻣﻠﻤﻮس
ﻭﺁﺷﻨﺎ) ﻟﺎﺯم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻫﻠﺎکی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
(ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮک هلاﮐﺖ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠکه
ﺑﺮﺍﻯ نوع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺮﺩﻩ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
الهی اﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
در ژنتیک روحی
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ) ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
اﻓﺰﻭﺩ، ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﮐﺮﺩ، ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ، ﻭﻫﺮ
کامل الهی ﺍﻭم
کرﺩﻩ ﻭﺍﻭم
کننده ،ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
اﻃﺎﻋﺖ ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
(ﺭﺳﻮﻝ) ﻳﻌﻨﻰ (ﺍﺭﺳﺎل
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ) ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻮﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
(ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ) ﺍﺳﺖ.
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤلی ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل الهی
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺪﺭﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
که ﺩﺳﺘﻮﺭﻋﻤلی
ﺒﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ، ﻭﻋﺎﻣل ﺪﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎم
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺒﻄﻮﺭﻋﺎﻡ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨکه ﻋﻀﻮﻳﺖ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ یک ﺣﺰﺏ
اللهی ﻭﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
مادّی ﻮﻇﺎﻫﺮﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﺍﻣﺎﻡ ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺎﻥ ﭽﻨﻴﻥ ﺘﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻨﻴﺰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
(ﺃتی اﻟﻠﻪ) ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﺁﻣﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﻭﺩ.
ﭼﻪ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻭﺳﻠﻮﻙ،
ﻭﭼﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﻭﻳﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻳﻥ ﺮﻓﺘﻥ
ﻮ ﺍﺗﻴﺎﻥ، ﻭﻳﺎ
ﮐﺴﺐ ﻭﺗﻮﻓﻴق ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. (ﺃﺋﻤّﻪ) ﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ که ﻧﻤآینذه
ﺍلهی ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﺪﻭﺍﺯﺩﻩ
ﺍﻣﺎم ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎنی ﻨﺎ ﺍﺷﮑﺎﺭ
ﻭﻏﺎﻳﺐ و
مستور ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭم ﺨﻮﺩ، ﺑﺎﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
می ﻤﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴن
ﺘﺎﺯﻩ ﺍﺯﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨکه
ﻫﺮ ﭘﻴﺶ ﻧﻤﺎﺯ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﺭﻫﺒﺮﺳﻴﺎسی
ﻮ ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ ﻤﺬﻫﺐ
بُت ﺗﺮﺍﺵ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎﺣنی
هر ﺍﺧﻮﻧﺪ ﺷﻴﻌﻰ،
ﭘس ﺍﺯﻏﻴﺒﺖ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ اﻧﻬﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺎﻟم هستند. ﮐﻪ
(ﻋﺎﻟِﻢ) ﺗﻨﻬﺎ (ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
اﮔﺎﻩ) ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلی عالِم هستند.
(ﺻﻠﻮﺍﺕ) ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺩ، ﺑﺎﻳﻥﻤﻌنی
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ ﻧﻤﺎﺯ
و صلات ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ،ﻭﺩﻋﺎ
ﺩﺭﺣﻖ ﺍﻧﻬﺎ ﮐﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﻤﺎﺯﮔﺬﺍﺭ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺑﻠکه
ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻫﺮ ﺷﺨصی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺎﻧﺎم ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺩﻥ، ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﺩﻳﺪﻥ (ﻫﺮﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺼﻠﻮﺍﺕ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
صِلهﻫﺎ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻗطع ﻨﮑﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﻳﺪﻩ ﻧﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺷﺨﺺ ﻃﺎلب
ﭙﻴﺮ ﺍلهی ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮﻯ
ﺒﻮﻯ ﻤﻌﺮﻓﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ،
ﺗﺎ ﺍﺗﺼﺎل ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﺯﻃﺮﻳق اﻳﻥ ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﺧﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺍلهی
ﻮﺟﻪ ﺍلهی اﺳﺖ،ﻭﻳک
ﺘﺠلی اﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎل ﻮﭘﺎکی
ﺮﻭح ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻮ
ﻳﺎ ﺑﺎ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎ شعاع ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻫﻤﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ
آﻧﻬﺎ، ﻭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻔﻮق بشرﻯ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلّی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍﻳﻥ
اﺭﻭﺍﺡ، ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق بی ﻨﻴﺎﺯ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮﻯ
اﺳﺖ، ﻭﻧﻴﺎﺯ
به ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺧﻄ
همان ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
(ﻫﻠﺎﮐﺖ) ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌنی
ﻤﺮگ ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠکه ﻫﻠﺎکت ﻫﻤﺎﻥ
(ﺣﻠق آﻭﻳﺰﻯ) ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮآویزﺍﻥ
ﺸﺪﻥ اﺯ ﺭَﺣِﻢ
ﻳک ﻤﺎﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺑﺠﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ ﺪﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺯﻧﺪگی ﭙُﺮﻋﺬﺍﺏ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
آیندهﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ گذﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮔﺮﻓﺘﻦ،
ﻃﻮع ﻮﻃﻮق ﺒﻨﺪﮔﻰ،
ﻭﻳﻮغ ﺒﺮﺩگی ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮ بی اﺭﺍﺩﮔﻰ
ﺩﺭﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻓﻌﻠﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ اﻟﻬﻰ،
ﻧﻤآینذه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻭﺟﻪ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤلی
ﻮﺳﻠﻮکی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤلی
اﻭﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﭽﻮﻥ
ﻮ ﭼﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺣﺎﺿﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﻣﺘﻮﺳل
گرﺩﺩ.

حدیث 1283 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺟﻪ ﺍلهی اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ۶ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: کُلّ ﺸیئ
هاﻟک اﻟّﺎ ﻣﻥ ﺃﺧﺬ
ﻃﺮﻳق اﻟﺤق ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
هلاک ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭﻧﺎ
ﺑﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻣﮕﺮﮐﺴﺎﻧﻴکه ﺭﺍﻩ
حَقّ ﺮﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻣﺮﮔﺸﺎﻥ
ﺒﻔﻨﺎﻯ اﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺎﻧﻮﺍع ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻣﺎﺩﺍﻡ (ﺭﺍﻩ حَقّ
ﻴﺎ ﺳﻠﻮﻙﺍلهی)
ﻮﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍلهی ﻨﮑﻨﻨﺪ،
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺎ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻮ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﻭﺻﺪﻗﺎﺕ ﻭ ﺗﻌﺼﺒﺎﺕ
ﺩﻳنی ﻮ ﻣﺬﻫبی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎی
ﻫﺮﻓﻘﻴﻪ ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍشی ﺮﺍ ﭘﻴﺮﻭﻯ
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻥ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺪﻳنی اﻧﻬﺎ ﺑﺎﻃﻞ،
ﻭﺣتی کناﻩ ﭘﺮﻭﻯ
کرﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻧکه ﺑﺮﺍﻩ حَقّ
ﻴﺎ ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی ، ﻭ(حَجّ
اﮐﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻠﻘﺎﻯ
اﻟﻬﻰ) ﺩﺭﻗﺎﺋم
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍلهی ﺴﻔﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺍﻣﺮﻯ ﺒﺤق ﻮ ﻭﺍﺟﺐ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ، ﻭﻧﻪ
ﻫﺮ ﻧﻈﺮﻯ که ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ تصوّر
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍلهی شحص ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ، ﻫﻤﺎﻥسلوک
الهی ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺒﺤق
اﻟﻬﻰ، ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﻴﻥ ﻮلیّ
الهی ﻮ ﭘﻴﺮ مُربّی
ﺮﺍ به ﺳﺎﻟک ﻤﻌﺮفی
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اﺷﮑﺎﺭ، ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﻣﻥ
غاﻳﺐ ﻭﻣﺴﺘﻮﺭ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻫﻤﮕﺎﻥ
هست، ﺟﺰ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭم ﺪﻳﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﺷﮑﺎﺭﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ هستند. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺟﻪ ﺍلهی
ﻮ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ ﺑحَجّ
اﮐﺒﺮ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﺠﻠسی ﻘﺸﺮﻯ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﮐﺘﺎﺏ ﺑﺤﺎﺭ ﺍﻟﺎﻧﻮﺍﺭ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﻭﺟﻪ ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﻭ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻳکی
ﺒﻤﻌنی ﺬﺍﺕ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻳﻌﻨﻰ (ﻭﺟﻪ ﺣﻖ) ﻳﺎ
ﻭﺟﻪ وﺻﻮﺭﺕ ﺧﺪﺍ،
ﻫﻤﺎﻥ (ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺫﺍﺕ) ﻣﺎ فی اﻟﻮﺍقع
ذات ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ (ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺴﺒﻰ) ﺩﺭ ﻭﺟﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﮕﻮئی ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
(ﻭلی ﺤﻘﻴﻘﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
کسی ﻤﻴﺴﺮ ﻧﻴﺴﺖ،
ﻭ ﺩﺭک ﺸﺪنی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎ ﺍﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻄﻠق
عمل کنند ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﻣﻌنی
ﺪﻭم ﺒﻨﻈﺮ ﻣﺠﻠسی
باﺯ ﻭﺟﻪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﻋﻤﻞ (ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ) ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
(ﻃﺮﻳق حَقّ) ﮐﻪ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﻰ ﻣﻌنی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﺮمُتعبّد ﺩﺭﻫﺮﻣﺬﻫﺒﻰ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﺪﺍ ﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴکه ﺷﺮﻃ
ﻮﺟﻪ ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭﻗﺒﻮل
اﻋﻤﺎل عباﺩﻯ،
ﻭﮐﺴﺐ ﻭﺟﻪ ﺍلهی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺪﺭ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎم ﺘﺠلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻀﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺍﻧﺘﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. (ﻭﺟﻪ ﺧﺪﺍ) ﺭﺍ
(ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ) ﻭ ﺩﺭ
(ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ) ﻭ (ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ) ﻭبه
(ﺧﺎﻃﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍ)
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﻣﻌنی ﺪﺭﺳتی
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
سلوک الهی، ﻭ (ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻇﻬﻮﺭ تجلّی اﻟﻬﻰ)
ﺩﺭﻗﺎﺋم ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻳک
اﻣﺮ ﻓﺮضی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺷﺨﺺ ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺩﺭﺭﺍﻩ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﻧﺎ ﻣﻘﺒﻮل الهی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻠﺎﮐﺖ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﻌﺪﺍم ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺯﻭﺍل ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺴتی ﻤﻨﻄﻘﺎ،
ﻫیچ ﻤﻌﺪﻭمی ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺷﺪنی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﺯل ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭاز ﺭﻭح
اﻟﺎﺭﻭﺍح روح
هرﻔﺮﺩﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
هر ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ،
ﺑﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ (ﮐﻥ ﻔﮑﺎﻥ)
ﺩﺭ ﺍﺯل ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺩﻩ، ﻭلی
عدم ﻨﺒﻮﺩﻩ. ﺑﻠکه
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
(ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج اﺯ ﻫﺴﺘﻰ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ اﻣﺪﻩ،
ﻭ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺼﺎﺩﺭ
ﺍﻭل فردی ﺪﺭﻟﺎﻫﻮﺕ،
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﻌﺪﻯ ﺪﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ،ﻭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭ ﻧﺎﺳﻮﺕ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
بشری ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻤﺎم هستی اﺯﻋﺎﻟم
اﻟﻬﻰ (ﻋﻤّاء ﻳﺎ
ﻫﺎﻫﻮﺕ) ﻭ (ﺧﺎﺭج
اﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
مادّی ﻮ ﺷِﺒﻪ مادّی)
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻧﻪ
ﺍﺯﻋﺪﻡ است ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﻧﻬﺎ، ﺑﻬﻤﺎﻥ
عمّاء اﺳﺖ ﻭ
نه ﺑﻌﺪم. ﮐﻪ ﺭﻓﺘﻥ
ﺒﺎﺻﻞ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫیچ ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺒﻬیچ ﻨﺤﻮﻯ ﻤﻌﺪﻭم
ﺸﺪنی ﻨﻴﺴﺖ، ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨکه ﺩﺭ (ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ) ﻭﻧﻮع
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ، ﺑﻤﻘﺎمی
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﻳﺎ ﺑﻤﻘﺎمی
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻳﻌنی ﺮﻭح
اﻧﺴﺎﻥ، ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋئ ﺸﺪﻥ
ﻮﻫﻠﺎﮐﺖ ﻭ ﺣﻠق
اﻭﻳﺰﻯ ﺪﺭﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﭘﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﺗﺮ ﻭﺍﻟﻮﺩﻩ ﺗﺮ
ﻭﻓﺎﺳﺪ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﻔﺴﺦ و
گندیدگی ﮔﻴﺎهی
ﻮﺣتی ﺮسخ حمادی
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮﺣﻴﺎتی
ﺒﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍنی ﺪﺭ ﭘﻴﺶ
ﺭﻭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﺮ ﺭﻭح
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺩﺭﺍﺯﻯ
اﺯ ﺍﺯل ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ حمادی ﻮ حمادی،
ﺍﻧﻮﺍع گیاهی ﻮﺣﻴﻮﺍنی
ﺮﺍ ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ
،ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ طیّ
کند، ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ
سلوک الهی ﻮ
سلوک عقلی ﻋﻘﻠﻰ،ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﺎتی ﺒﻌﺪﻯ ﻮﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺘﺎ ﺍﺑﺪ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻥ ﺮﻭﺡ، ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮ ﺗﻮﺣﺶ ﻭﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪگی اﻧﻬﺎ، ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺟﻬﺎنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠﻰ ﺍلهی ﺪﺍﺭﺍﻯ
اینده ﺧﻴلی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭلی ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻪ ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ،
ﺍﻳﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍئیان
ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ، ﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی ﺴﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﺣتی اﮔﺮ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻥ
کاﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻧﻬﺎ، ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﺭﺍﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺑﺎﺯﻣﺠﻠﺴﻰ، ﻭﺟﻪ
ﺍلهی ﺮﺍ (ﺳﻤﺖ ﻭﺟﻬﺖ
ﻭﻗﺒﻠﻪ) ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭﻧﻤﺎﺯ ﺑﺴﻤﺖ
ﻗﺒﻠﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﻫﺴﺖ،ﻭﻫﻤﻪﺟﺎ
ﻭﺟﻪ ﺍلهی اﺳﺖ.
ﺑﻠکه ﺍﻳﻥﻘﺒﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺟﻬﺖ
ﻭ ﺳﻤﺖ ﻭﺍقعی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭ ﻗﺒﻠﻪ ﻭ ﻗﺒﺎﻟﻪ
ﻭ ﻣﻘﺎﺑﻞ) ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻭﺟﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ، ﻭﻳﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯو تجلّیات
ﻤﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺧﻄﺎﺏ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻘﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍلهی ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍلهی ﺸﺮﻃ
لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ
کیفیّت ﺩﺭﺳﺖ ﻋﺒﺎﺩﺕ،
ﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ
ﻣﺠﻠﺴﻰ، ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮ مادّی ﻮﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺟﻪ ﺍﻟﻬﻰ، ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺳﻴّﺪ ﺭضیّ اﺎﺯﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳخ ﺸﻴﻌﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﻔﻬﻮم
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ،ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺗﺼﺮیح ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎﻋث ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭽﻮﻥ ﻤﺠﻠسی گرﺩﻳﺪﻩ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻃل مادّی اﺯ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
،ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺑﺎ ﺗﻘﻴّﻪ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ، ﻭﺩﺭ
ﭘس ﭘﺮﺩﻩ ،ﺑﻴﺎﻥﻤﻴﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﺎ ﻇﺎﻫﺮﻯ
مادّی ﻮﺑﺎﻃنی
ﺴﻠﻮکی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻋﺼﺮ ﺗﻘﻴّﻪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺩﺳﺖ کم اﺯ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﻭﻋﺒﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺷﺮﻃ ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﺮﻓﺎنی ﻮ ﺳﻠﻮکی
اﺯ ﺍﻟﻔﺎﻇ قُرآن
ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث ﺿﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺑﺪﻭﻥ ﻤﻌﻨﻰ، ﻭﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل اﺟﺮﺍ،
ﻭﺣتی گاهی ﻤﺘﻀﺎﺩ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻟﻔﻆ (ﺗﻮﺟﻪ) ﻳﻌنی
ﺒﺴﻤﺖ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻘﺒﻠﻪ، ﻭﻳﺎ
ﺩﻗﺖ ﻓﮑﺮﻯ ﺪﺭﻳک
اﻣﺮﻣﻌنی ﻴﺎﻓﺘﻪ،
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﺗﻤﺮﮐﺰﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ الهی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟک ﻤﻴﺮﺳﺪ.

حدیث 1284 - دﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ۷ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻭﺟﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ: ﺪﻳﻨﻪ، ﻭﮐﺎﻥ
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ، ﺩﻳﻥ
اﻟﻠﻪ ﻭ ﻭﺟﻬﻪ ﻭﻋﻴﻨﻪ
فی عباﺩﻩ، ﻭﻟﺴﺎﻧﻪ
ﺍﻟﺬﻯ ﻴﻨﻄق ﺒﻪ،
ﻭ ﻳﺪﻩﻋلی ﺨﻠﻘﻪ،
ﻭﻧﺤﻥ ﻮﺟﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺬﻯ ﻴﻮتی ﻤﻨﻪ،
ﻟﻦ ﻧﺰﺍل فی
عباﺩﻩ، ﻣﺎ ﺩاُمّت
اﻟﻠﻪ فیه ﻤﺮﻭیّة
،ﻓﺎﺫﺍ ﻟم ﻴﮑﻥ
ﻠﻠﻪ فیهم ﺤﺎجة،
ﺭﻓﻌﻨﺎ ﺍﻟﻴﻪ،
ﻓﺼنع ﻤﺎ ﺃﺣﺐ (ﻭﺟﻪ) ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻌنی
هماﻥ (ﺩﻳﻦ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ،
ﺩﻳﻦ ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻭﺟﻪ ﺍلهی ﻮ ﭼﺸﻤﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﻭ ( ﺍﻳﻥ
همانی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ عباﺩﺕ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﻨﺎﻃق
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺮﺧﻠﻖ. ﻭﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻪ ﺍلهی
هسنیم که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻄﺮﻳق
ﺒﺮﺍﻯ کسی ﻤﻴﺎﻳﺪ
ﻭﮐﺴﺐ ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍلهید ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ) ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻣﺎ
ﺍﺯﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﺍﺋل ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﻳﻢ
( ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ، ﻣﺎﺩﺍم
که ﺩﺭ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
( ﺭﻭﻳّﻪ ﻭ ﺭﻭٴﻴﺖ
ﻭ ﺭﻭﺵ) ﺩﺭﺳﺖ ﺩﻳﻨﻰ،
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺟﻪﺧﺪﺍ ﺩﻳﻥ
اﻭ ﺍﺳﺖ، ﻳﻌنی ﺪﻳﻥ
ﻤﻘﺒﻮل اﻟﻬﻰ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
سلوک الهی ، ﺑﺎ
توسّل ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ، ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ ﺩﻳنی
ﻮﻣﺬﻫﺒﻰ، ﻭﻫﺮﺣﺰﺏ
ﺩﻳﻨﻰ، ﮐﻪ ﻫﺮ ﺍﺧﻮﻧﺪ
ﻭﻓﻘﻴﻪ ﺳفیه ﻭﺍﺣﻤﻘﻰ،
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ ﻤﺎﻣﻮﺭﻳتی
الهی مُدّعی اﻥ
گرﺩﺩ. ﭼﻪ سُنّی
ﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎﺷﻴﻌﻰ،
ﻣﮕﺮ ﺍﻧکه سلوک
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ،ﺣتی
اﮔﺮ شیعی مُدّعی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺣتی اﮔﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
هم ﻨﺒﺎﺷﺪ، ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
حَقّ اﺳﺖ. ﺍﮐثر
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺘﺎﺭﻳخ
ﺪﻳنی ﻮﻋﺮﻓﺎن
اﻳﺮﺍﻥ ﺴﻨّی ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺮخی ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻮﺷﺎﮔﺮﺍﻥ اﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ، ﮐﻪﻫﺸﺘﺎﺩ
ﻧﻔﺮﺩﺭﻣﺴﺠﺪ ﺩﻭﺭ
ﺍﻭ ﺟمع ﻤﻴﺸدﻧﺪ
که ﻧﺼﻒ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭلی ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺣتی اﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺤﺎﺿﺮ ﻧﺒﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ اﻋﻠﺎم
اﺳﻠﺎم ﺒﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﻠکه ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺴﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ،ﻭﺑﻴﻥ گرﻭهﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟک اﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ، ﻭ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺍ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨکه
ﻧﺎمی اﺯﺍسلام
و ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻴﻥ ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ مگر همان
راز در گوشی
کاملان از پیر
الهی خود
باشد. ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﻭ ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻴﻦ
(ﺩﻳﻥ ﺨﺪﺍ ﻭﺷﺮﻃ
ﺪﻳﻨﺪﺍﺭﻯ) ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺒﻌﺪﻯ،
ﻭﻫﺮﮐﺎمل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺘﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﻫﻤﻴﻥ ﻨﻘﺶ
ﺭﺍ ﺍﻳﻔﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺩﻳﻥﺨﺪﺍ ﻳﺎ ﺷﺮﻃ
ﺪﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺘﺪ، ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴنی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ،
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻨﻰ،
ﺩﺭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭘنج ﺘﻥ ﺁل عباﻯ
ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
هستند.ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴن
ﺪﻳﻥ ﺨﺪﺍ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ (ﺷﺮﻃ لاﺯﻡ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﻥ ﻮ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺤﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺮﻭح ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺠﻮﻫﺮﻯ ﺬﺍﺕ ﺳﺎﻟک
هستند. ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
(ﻣﺤﻤﺪﻫﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ)ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺎﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ و ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ،ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ، ﻭﺟﻪ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺳل هستند. ﻭ(ﻋﻴﻥ
ﻮﭼﺸﻢ) ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک هستند. ﮐﻪ
ﻧﮕﺎﻩ ﺑﭽﺸم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻣﻮﻟﺎ، ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﺍلهی ﻨﮕﺎﻩ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻥ
ﺒﭽﺸم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺣﺘﻰ (ﻋﻴﻥ ﻴﺎ ﺍﻳﻥهماﻧﻰ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻋﻴﻨﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻭﺟﻪ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎل اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ، ﻭ ﺣتی ربّ
ﻗﺎﺋم ربّ ﻋﻈﻴﻢ،
ﻭﻳﺎ ،ربّ ﺭﺣﻤﺎن
که ،ربّ ﺍﻋﻠﺎ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺟﻪ ﻭﺻﻮﺭﺕ مادّی
ﻮﻧﻮعی ﭽﻮﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﻮ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭلی ﺼﻮﺭﺕ
ﻭ ﻭﺟﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ، ﻫﻤﻴﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
(ﻋﻴﻥ ﺨﺪﺍ) ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻳﻌنی ﻤﺎﺩﺍم ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺎﺭج اﺯ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ، ﻭﺣتی
ﭙس ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﺳﻠﻮﻙ،
ﺍﻳﻦ (ﻫﻤﺎنی ﻤﻄﻠق
اﻟﻬﻰ) ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭلی
ﺪﺭﺳﻄح ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
که هستند ،ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎنی ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋم ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺣتی ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻﻞ، ﭘس ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻥ همانی ﻮﻋﻴﻨﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺒﺎﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺣتی اﮔﺮ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
و ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﺎ ﭼﻴﺰﻯ
گفته ﺷﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﺎﺯ ( قُرآن
ﻨﺎﻃﻖ ) ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
(أهل اﻟﺬﮐﺮ) ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ (ﻣﻌنی ﺴﻠﻮکی
قُرآن ﺮﺍ) ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﺗﮑﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ،
ﻭﺑﺎ ﺫﮐﺮ ﻳﺎ سلوک
الهی، ﻭﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭﺗﻮﺣﻴﺪﻯ،
ﺩفع ﺸﺮک لاﺯم ﺮﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍلهی ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ.
(ﻣﺎ) ﻳﻌنی اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ بحقّ ﺰﻣﺎﻥ،
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اﻭم
کرﺩﻩ ﻭﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻴﻢ، ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻭﺧﻮﺩ ﻣﺎ
ﺿﻤﻥ ﺮﺳﻮﻟﺎﻥ
اﺭﺳﺎلی الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻠق ﻤﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.
ﭼﻮﻥ (ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ) ﺍﻣﺎﻡ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﻨﻘﺶ ﺍﻳﻥ همانی
الهی ﺮﺍ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ ﺳﻤﺖ ﮔﻴﺮﻯ
ﻮ ﻗﺒﻠﻪ ﻳﺎﺑﻰ،
ﻭ ﺩﺭ ﻗﺒﺎﻟﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﺴﺘﻮﺭ،
ﻣﻮﺭﺩ توسّل ﺠﺴمی
کسی ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺑﻠکه
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻣﺎﻥ هستند،
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥﻨﻘشی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﺪﺍ
ﻭﺩﺳﺖ ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ (ﻣﺎ) ﻳﻌﻨﻰ
(ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ،ﻋﻀﻮ
(ﺑﻴﺖ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖو
ولایت ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺘﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
بحقّ ﻮ ﺩﺭﺳﺖ، ﻭﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟک ﺒحَجّ اﮐﺒﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭﻗﺎﺋم
ربّﺍﻟﻨﻮع ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
تَجلّیات ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻄﺮﻳق ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
تجلّی ﺨﻮﺩ ﭘﺎئین
ﺒﻴﺎﻳﺪ،ﻭﻳﺎ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟک ﺪﺭﻋﺮﻭج
ﻮ ﺍﺳﺮاء ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭلی اﻳﻥ ﻨﻘﺶ ﺍلهی
اﻣﺎم هر ﺯﻣﺎﻥ،
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﺑﻘﻮل
اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ، ﺗﺎ
ﻭﻗتی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺑﻴﻥ اﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﻴم
ﻴﻌنی ﺰﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺳﻤﺖ ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﭽﺸم ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﻭﻳﺎﺣتی ﺪﺭتَخیّل
ﻭﺣﻀﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ، ﺷﻬﻮﺩ
ﺍلهی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥ (ﺭﻭﻳﻪ ﻳﺎ
ﺭﻭٴﻴﻪ ﻭﻳﺎ ﺭﻭٴﻴﺖ)
ﻭﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟک ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﮐﻪ (ﺭﻭﺵ ﻭ ﺭﻭﻳﻪ)
ﻣﻘﺒﻮل الهی اﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺮﻭﺵ ﻳﺎ ﺭﻭﻳﻪ،
ﻭﻧﻮع ﻮﺳﺒک ﺮﻫﺮﻭﻯ،
ﻫﻤﺎﻥﻠﻔﻈ ﻔﺎﺭﺳﻰ
(ﺭﻓﺘﻥ ﻮ ﺭﻭﺵ) ﻣﻌنوی
ﻳﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ذاتی ﻮﭘﻴﺸﺮﻭﻯ
ﺮﻭحی ﻮ ﻓﮑﺮﻯ ﺪﺭسلوک
الهی ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
سلوک الهی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ،ﻫﻨﮕﺎم ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺍﻧﻬﺎ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﻭﺭﻭﺵ ﻭﺩﻳﻥ
ﻮﺍئین ﺒﺤق ﻮﺩﺭﺳﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ .ﺭﻭﻳﻪ
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌنی ﺮﻭﺵ
ﻭﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺭﻭٴﻴﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻮﺭﺍﻩ
ﻭ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭﺷﻬﻮﺩ
وشهادت ) ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌﻨﻰ تصوّر
ﻭتَخیّل ﺬﻫنی
ﺼﻮﺭﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی هنگام می
که ﺳﺎﻟک اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺳﺖ. ﺳﭙس
ﺭﺍﻭﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
(ﺭﻭﻳﻪ) ﻳﻌنی ﭽﻪ
؟ ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻳﻌﻨﻰ ﺣﺎﺟﺖ ﻭ ﻧﻴﺎﺯ)
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌنی اﺣﺘﻴﺎج
اﻳﻥ ﻤﺮﺩم ﺒﻤﺎ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﺣﺘﻴﺎج
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺎﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭﺧﺪﺍ
ﺩﺍﻧﺪ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
در کارماها ﭼﻪ
ﮐﻨﺪ.ﻳﻌنی اﻣﺎم
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺳّل ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
سلوک الهی اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣلی
اﻟﻬﻰ، ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺼﺮﻑ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
کسی ﻘﺮﺍﺭ ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻨﺰﺩ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎﺏ
ﻋﻠﻢ ﻭﺍﮔﺎﻫﻰ،
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺮگ اﻭﻟﻴﺎﻯ
عالِم ﻮﺍﮔﺎﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺭﺍﻩﻋﻠم ﻮ ﺩﺳﺘﺮسی
ﺒﺮﺍﻯ اﮔﺎﻫﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺴﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺮﻧج ﺪﻧﻴﺎ
ﻭبی ﻮﻓﺎئی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻧﺒﻴﻨﻨﺪ.

حدیث 1285 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺎق ﭙﺎﻯ ﺨﺪﺍ (ﺝ۴ﺹ۷ﺑﺤﺎﺭ)ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻳﻮم
ﻴﮑﺸﻒ ﻋﻥ ﺴﺎق ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺘﺒﺎﺭک اﻟﺠﺒّﺎﺭ،
ثمّ اثاﺭ ﺍلی ﺴﺎﻗﻪ
ﻓﮑﺴﻒﻋﻨﻬﺎ ﺍﻟﺰﺍﺭ
ﻗﺎﻝ، ﻭ ﻳﺪﻋﻮﻥ
اﻟﻰ ﺍﻟﺴﺠﻮﺩ ﻓﻠﺎ
ﻳﺴﺘﻄﻴﻌﻮﻥ، ﺃﻓﺤم
اﻟﻘﻮم ﻮ ﺩﺧﻠﺘﻬم
اﻟﻬﻴبة ، ﻭﺷﺨّﺼﺖﺍﻟﺄﺑﺼﺎﺭ
ﻭ ﺑﻠﻐﺖ ﺍﻟﻘﻠﻮﺏ
ﺍﻟﺤﻨﺎﺟﺮ، ﺷﺎﺧصة
ﺃﺑﺼﺎﺭﻫم ﺘﺮﻫﻘﻬم
اﻟﺬلّة ،ﻭﻗﺪ ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﻳﺪﻋﻮﻥ اﻟﻰ ﺍﻟﺴﺠﻮﺩ
ﻭﻫم ﺴﺎﻟﻤﻮﻥ  خدﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺒﺎﺭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺤﺮﻓﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺴﺎق ﭙﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩ،
ﻭ ﻟُﻨگ ﺮﻭﻯ اﻧﺮﺍ
ﮐﻨﺎﺭ ﺯﺩ، ﻭﺑﺎ
ﺗﺒﺎﺭک الله ﮔﻔﺘﻦ،ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺳﺎق
پاﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺍﻳﻥ ﺤﺮﻓﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎق ﭙﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﻤﻌنی
آن اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭽﻮﻥ ﺴﺎق ﭙﺎﻯ
اﻭ ﭘﻴﺪ ﺍﺷﺪ.ﻳﻌنی
ﺮﻭﺯﻯ که ﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ
ﺗﻥ ﭙﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺭﻭﺯﻯ که ﺣﻘﺎیق
ﺮﻭﺷﻥ ﺸﻮﺩ، ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻌﻠﻮم
گرﺩﺩ، ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻴلی
ﺪﻳﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺳﺎق
ﭙﺎ) ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﺳﻮق ﻮﺭﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﺑﺠﻠﻮ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨکه
ﮐسی اﺯﭘﺸﺖ ﺳﺮ
ﺑﮑﻮﺑﺪ ﻭ ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﺑﺰﻧﺪ، ﻭ ﺑﺠﻠﻮ
ﺑﺮﺍﻧﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﻬﻨﻤﻬﺎ ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎئی ﺒﺠﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮک ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺟﺴم ﺒﺸﺮﻯ
کنوﻧﻰ، ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ بشری ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭالاّ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥالهی
نوع ﺒﺸﺮﻯ، ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢ
،ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺪﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ،
ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﻣﺤﺸﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺗﺎ ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﺤﻀﻮﺭ
ﺩﺭﻣﺤﺸﺮخران ﺷﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﺤﺸﺮ،ﺧﺎﺹ
(ﺣﺸﺮ ﻭ ﺣﺸﻮ) ﺍﺭﻭﺍح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻣﺮﻭﺯ،
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
ﻮﻧﻄﻔﻪﻫﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺭَﺣِم ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(أﺯﺍﺭ) ﻟُﻨگ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
گرم ﺴﻴﺮﻯ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻟﺒﺎس ﺳﺘﺮ ﻋﻮﺭﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺴﺎبق ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﭽﻨﻴﻥ ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺩﺭ ﺍﻏﺎﺯ
ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻠُﻨگ
می ﺒﺴﺖ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﺘﻠﺎﺵ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭﻟﻨگ ﺮﺍ ﺑﮑﻤﺮ
ﻣﺤﮑم کرﺩﻥ،ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻫﻤّﺖ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
قوی ﺩﺭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺒﻮﺩﻩ است .ﮐﻪ ﺳﺎق
ﭙﺎﻯ ﺷﺨﺺﻧﻴﺰ،
ﺩﺭﻣﺤﮑم کرﺩﻥ،
ﻟﻨگ ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻌنی آیه
ﻗﺮﺍنی اﻳﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ،
ﻭلی ﻮﻗتی ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭼﻨﻴﻥ کنند ﺪ،ﻭﻟﻨگ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺤﮑﻢ ﺑﺒﻨﺪﻧﺪ،
ﺗﺎ سلوک الهی ﺮﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ، ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻯ
ﺘﻥ ﻮ ﺿﻌﻒ ﻋﻘل ﻮﺫﻫﻥ
ﻮﺳﺴتی اﺭﺍﺩﻩ ﻭنداشتن
ﺻﺒﺮ، ﻣﺎنع اﺯ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻣم ﺼﺎﺩﻕ ﺳﭙس
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ آیه
زا ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺠﻮﺩ ﻭﺗﺴلیم
ﻮﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ.
ﻳﻌنی ﺮﻭﺯﻯ که ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻟﻨگ ﺒﮑﻤﺮ ﺑﺒﻨﺪﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺳﻠﻮﻙ جدّی
را ﺍﻏﺎﺯ ﮐﻨﻨﺪ،
ﻭﺳﺠﻮﺩ ﻧﻤﺎﺯ،
ﻭﺳﺠﻮﺩ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺸﻮﻧﺪ، ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
هم ﺒسلوک
الهی ﻨﻴﺰ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﻓﺮﺻﺖ ﻋﻤﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﻤﻴل ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍلهی تخلیه و
تحلیه و تجلّیه
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭﺍﻋﻤﺎل
اﻧﻬﺎ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ(ﺃﻓﺤم
اﻟﻘﻮﻡ) ﮐﻪ ﺩﺭﭼﻨﺎﻥ
ﺮﻭﺯﻯ که ﺳﺎق ﭙﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭﻣﺮﮒ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ،ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺠﻮﺩ ﺩﻋﻮﺕ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﺗﺎسلوک الهی کنند
ﺧﻴلی ﺪﻳﺮ ﺷﺪﻩ.ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
فوری ﻭ ﻣﺤﺸﺮکارمائی
مسخ ﺍﻧﻬﺎ ﭼﻨﺎﻥ
با تلزیانه
دُم اسپرم ﺴﻮق
ﺑﺠﻠﻮ ﺭﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻫﺎﻥ ﺒﺴﺘﻪ ﻭﺧﻤﻮﺵ
با تازیانع
چوپان خود ﺩﺭ گلّهﺧﻮیش
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺩﻓﺎعی
اﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﭘﺸﻴﻤﺎﻥ گذﺸﺘﻪ،
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻤسخ ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺯﺑﺎنی هم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺑﺠﺎﻯ
(ﻓﻬﻢ) (ﻓﺤم ﻮ ﺯﻏﺎﻝ)
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ،
ﻭﺍﻳﻦ (ﻗﻮﻡ) ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ (ﺍﻭﻡ)
ﻭسلوک الهی ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺪﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ، سلوک
الهی ﻨﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻥ ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ،
ﻭﻳﺎ ﺭﻭﺯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻨﻄﻔﻪ، ﻭﻳﺎ ﺭﻭﺯﻯ
ﺪﺭﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ گلّه
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﺮس ﺯﻳﺎﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﭼﺸﻤﺎﻥ اﻧﻬﺎ
ﻣﺸﺨّﺺ ﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﻣﺪﻩ، ﻭثاﺑﺖ ﻭبی
ﺤﺮﮐﺖ ﺍﺯ ﺗﺮس ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺑﻴک ﻨﻘﻄﻪ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ،
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎئیم.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻥ ﺮﻭﺯ ﺩﻟﻬﺎﻯ
اﻧﻬﺎ ﺑﺤﻨﺠﺮﻩ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻝ
ﻭ ﻗﻠﺐ ﻣﺤﻞ، ﻃپس
ﻭﺍﺣﺴﺎس ﻭﻣﻐﺰ
ﺩل ﻤﺤل اﺩﺭﺍﻙ،
ﻭﺟﺎﻥ ﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﻠﺮﺯﺍﻥ ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺧﻔگی ﺑﺮﺍﻯ اﺳﺘﻘﺒﺎل
ﻤﺮگ ﻮ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
ﺰﺟﺮ ﻭ ﻋﺬﺍﺏ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﻣﺮﮒ ﻭﺩﻭﺭﻩ
ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺷﺪﻥ ﺒﺎ مُدَبّران
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،ﮐﻪ ﺗﺮﺳﻨﺎک
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺩﺭﻋﺬﺍﺏ
ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺩﺭﻳﺪﻩ ﻧﺸﻮﻧﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﮔﺮﺳﻨگی
ﻮ ﺗﺸﻨﮕﻰ ﻭﺳﺮﻣﺎ
ﻭﮔﺮﻣﺎﻯ ﺠﻬﺎﻥ
ﺠﺎﻥ ﻨﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺫﻟﺖ انان
را ﺑﺎﺭﻫﺎ (ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺧﺴﺘﮕﻰ) ﻣﻔﺮﻃ ﻮﺟﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻣﺪﻥ، ﻭشدّت
ﻋﺬﺍﺏ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺍﻧﺎﻥ ﻘﺒﻠﺎ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺴﺠﻮﺩ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ،
ﺗﺎ سلوک الهی ﻮﺗﺴﻠﻴم
اﻭﻟﻴﺎ ﺑﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟم
ﻮﺗﻮﺍﻧﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
بالفعل ﺟﺴمی ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ،
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺬﻫﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻔﮑﺮ ﻭ ﺗﻌﻘل
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﻭﺩﺭک ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭلی ﺒﺴﻠﻮک
ﻨﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺮﻳﺤﺎ ﺩﺭ قُرآن
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺴﻠﻮک
که ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕﻟﺎﺯم
ﺠﺴمی ﻮ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭحی
کافی ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭلی
ﺒﺪﺍﻥ ﻨﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
ﻭ سلوک الهی ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ،ﺣﺎل
ﺪﺭ ﭘﻴﺮﻯ ﻭﻳﺎ ﻣﺮگ
ﻮﻳﺎ ﺩﺭﻣﺤﺸﺮ
کارماها ﺩﻭﭼﺎﺭ،
ﺍﻳﻥ ﺴﮑﻮﺕ ﻭﺧﻔگی
ﺸﺪﻥ ﻮﺗﺮس ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻭبی
عقلی ﻮبی ﺰﺑﺎﻧﻰ،
ﻭﺍﺣﻮﺍل
پریشلن ﭽﺸﻤﺎﻥ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺭﻫﻴﺒﺖ،
ﻟﺮﺯﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮسلوک
الهی ﺮﺍ ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،
ﭼﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
تجلّیات
مقدماتی، ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭﻋﻘل
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﻫُﺪﺍ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟک غیر ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭ ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺠﻬﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻣﺮگ
اﻣﺮﻭﺯ ﺍﻧﺎﻥ ﺸﻴﺮﻳﻦ،
ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻘﺒلی
ﻮ ﺑﻌﺪﻯﺮﺍ در
امکانات بهتر ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩر ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ، ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭم ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺣﺪّ ﺍﻗل
ﻨﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ.
(ﻫﻴﺒﺖ) ﺗﺮس ﻭ (ﺍﻫﺎلت
ﻭ ﻋﺬﺍﺏ)ﺩﺍﺋم ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﻬﺎﺟﻤﺎﻥ
ﺩﺭﻧﺪﻩ ﻭ ﺗﺮﺳﺎﻥ
اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. (ﺷُﺨّﺼَﺖ)
ﻣﺸﺨّﺺ ﺷﺪ ﻭ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪ، ﻭﭼﺸﻤﺎﻥ
اﺯ ﺣﺪَﻗَﻪ ﻭ ﺣﻠﻘﻪ
ﮐﺎﺳﻪ ﺳﺮ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﻣﺪﻩ، ﻭﻳﺎ ثاﺑﺖ
ﺑﻴک ﻨﻘﻄﻪ ﺗﻮﺟﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻧﻘﻄﻪﺍﻯ
ﮐﻪﺧﻄﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻥ
ﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.(ﺗَﺮﻫَﻘَﻬُﻢ)ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺍﺭﻫﺎق ﻮﺧﺴﺘگی
ﺸﺪﻳﺪ، ﻭ ﺑﻰ ﺗﺎبی
ﻮ ﺍﺣﺴﺎس ﺫﻟّﺖ
ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ ﻭ ﻧﺎﺗﻮﺍنی
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺑﭽﻨﮕﺎل ﻤﻬﺎﺟم
ﺪﺭﻧﺪﻩ ﺗﺴﻠﻴم
ﺸﺪﻩ ﺟﺎﻥﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻧﺎﺭﺳﺎئی ﺒﻌﻀﻰ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺷﺮﺍﻳﻄ
غیر ﻗﺎﺑل ﺘﺤﻤل
ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
اﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎ ﻥﺴﻠﻮﻙ
ﺍلهی ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ در
قشریون و
آخوندهای همه مذاهب
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥاﻟﻬﻰ،ﺍﮐثرﺍ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨکه ﺭﺍﻭﻯ ﻨﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ، ﻭﻳﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺗﺮس
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ، ﺍﮐثرﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺭ ﺍﻣﺨفی
می ﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺑﺘﮑﺎﺭ
ﺧﻮﻳﺶ ﺳﺮﺑﺴﺘﻪ
ﻭﻣﺒﻬم ﺒﮕﻮﻳﺪ.
ﺗﺎﻧﻪ ﻓﻘﻄ اﻫل
ﺘﺴﻨﻥ اﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻧﮑﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ أهل تشیّع
قشری و آخوند
پرست ﭼﻨﻴﻥ ﺪﺷﻤنی
ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻣﺎﺩﺍم که ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺘﺴﻠﻴﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭﺑﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻔﺎﺳﺪ ﻭﻏﻴﺮ ﺍلهی
ﺘﺴﻠﻴم ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺩﺷﻤﻥ الهی هستند.

حدیث
1286 - دﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎق ﭙﺎﻯ
ﺨﺪﺍ(ﺝ۴ﺹ۸ﺑﺤﺎﺭ)ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:ﺤﺠﺎﺏ ﻣﻥ
ﻨﻮﺭ ﻳُﮑﺸَﻒ ﻓﻴقع
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻮﻥ ﺴُﺠّﺪﺍ،
ﺃﻭ ﺗﺪﻣج ﺃﺻﻠﺎﺏ
ﺍﻟﻤﻨﺎﻓﻘﻴﻥ ﻔﻠﺎ
ﺍﻟﺴﺠﻮﺩﺍﻳﻥ کشف ﻮپوﺷﺶ
ﺍﺯﺳﺎق ﭙﺎ ﻫﻨﮕﺎمی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐشف ﺣﺠﺎﺏ ﻭﭘﺮﺩﻩ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ کشف ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﺷﻮﺩ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺒﺴﺠﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻓﺘﺎﺩ. ﻭﻟﻰ ﺍﺻﻠﺎﺏ،
ﻭﻧﻄﻔﻪﻫﺎﻯﺪﺭ
نسلهای ﮐﻤﺮ) ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﻤﻨﺪمج و جامد ﺸﺪﻩ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺴﺠﻮد ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
.ﺍﻳﻥ ﻴﻚ ﺑﻴﺎنی
اﺩبی ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ ﺴﻘﻮﻃ
ﭙﺮﺩﻩ ﺣﺠﺎﺏ، ﺍﺯ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸﻢ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
اوم کنندﻩ،ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل ﺮﺍ ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻌﺮفی کند ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟک ﻤﻮٴﻤﻥ ﺒﺎﻭﺭﮐﺮﺩﻩ
،ﻭ ﺍﻭم کرده و ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺴﺠﻮﺩ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻤﻴﺎﻓﺘﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﭙﻴﺮﺍلهی ﺮﺍ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﺤﺾ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﻫﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻋﻤلی اﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک اﻃﺎﻋﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
همین ﭙﺬﻳﺮﺵ ﻭ ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ عباﺩﻯ
ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
بشری، ﺍﻳﻥ
عباﺩﺕ ﺑﺎ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﺎﻟک ﻤﻨﺘفی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﺗﺪﻣﺞ) ﻣﻨﺪﻣج
و جامد بی حرکت
و ﺩﺭﻫﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻳﻌنی اﻋﻀﺎﻯ ﺘﻥ
ﻤﻨﺎﻓﻘﺎﻥ ﭽﻨﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮﺳﺠﺪﻩ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻭﺑﺎ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
کامل الهی ، ﺍﻳﻥ
ﻤﻨﺎﻓﻘﺎﻥ ﻴﺎ ﺻﺎﺩﻗﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟک ﻮﮐﺎﺫﺏ
ﺩﺭﻋﻤل ﺘﺴﻠﻴم
ﻮﺳﺠﺪﻩ ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﻮﺳﺎﺋﻂ
ﺍلهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺑﺎ ﺍﻳﻨکه ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮﺣتی ﺨﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭلی سلوک
الهی ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
(ﺍﺻﻠﺎﺏ)ﺟمع ﺼُﻠﺐ
ﻭﭘﺸﺖ ﻭ ﮐﻤﺮ، ﻣﺤل
اﺳﺘﻘﺮﺍﺭ ﻧﻄﻔﻪﻫﺎ
ﻭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ اﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺮﮐس ،ﮐﻪ ﻓﺮﺽ
ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم اﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
اﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭ ﺍﺣﻔﺎﺩ
نواده های ﺷﺨﺺ
ﺩﺭﮐﻤﺮﻫﺮﮐس ﻫﺴﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻓﻘﻄ ﺒﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﺍﻥ
تصور شده اﺳﺖ. ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﻫﺮﭼﻪ (ﺻَﻠﺐ
ﻭ ﺳﺨﺖ) ﻭﺳﻔﺖ ﺩﺭﺑﺪﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﭼﻮﻥ ﺴﺎق
ﭙﺎ ﻭﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎ
،ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺮﭘﺎ باشند ﻭﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻋﻮﺕ ﺍلهی ﻮ ﺳﺠﻮﺩ
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻧمی
ﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭﻋﺎﺷق
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻣﻨﺎفق
ﻮ ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻮ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﻭﺩلی
ﻨﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ ﻨﺎﺗﻮﺍنی
ﻤﻨﺎﻓﻘﺎﻥ در
پیمان سلوکی ﺪﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﮐﻨﻮﻥ
اﻧﻬﺎ، ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻭﻗﺖ ﭘﻴﺮﻯ ﻮﻧﺰﺩﻳک
ﻤﺮگ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
سلوک الهی ﺮﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﻟَﻨگ ﺪﺭ ﻫﻤّﺖ
ﻭﺣﺮﮐﺖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺳﺠﻮﺩ
ﻭﺳﻠﻮﻙکنند ،ﻭ
ﺑﻤﻨﻈﻮﺭﺍلهی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﭘﺎکی
ﻨﻔس أمّاره ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ، ﻭﻗﺘﻴکه
ﺑﻤسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﺍﻧﺪﻣﺎج ﺮﻭﺡ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ،
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺧﻤﻮشی
اﺩﺭﺍﮐﻰ ﻭﮐم
عقلی ﻮ ﺗﺮس ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﺘﻮﻟﺪﻯ ﻤسخ
اﻣﻴﺰ ﺣﻴﻮﺍنی ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣتی
ﺼﺪﺑﺎﺭﻩ ﺭﺍﻩﻫﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ آیندهﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﭘس ﺍﺯﺗﮑﺎمل
ﻄﺒیعی ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻴﻥ سلوک
الهی ﺘﺎ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭلی
اﻧﺠﺎم ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭼﺸم ﺒﻠﺬﺗﻬﺎﻯ
حیوانی ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ،و ﺩﺭﺷﻬﻮﺕ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮﻃمع ﻮﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻥ
اﺳﺖ،ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﻄﻮع ﻮﻃﻮق ﺑﻨﺪگی
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ. (ﺳﺠﻮﺩ)
ﺑﻤﻌنی ﺘﺴﻠﻴم ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﻭﺳﺠﻮﺩ ﺟﺰئی
اﺯ ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺑﻤﻌنی
اﻧﺠﺎم ﺴﻠﻮکی ﻨﻴﺰﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﮐﺸﻒ) ﺭفع ﺤﺠﺎﺏ
ﻭﻫﺮ ﻣﺎنع ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﺪﻥ است و، ﺟﻤﻌﺎ
آیه ﻗﺮﺍﻧﻰ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺭﻭﺯﻯ که ﮐﺸﻒ ﺳﺎﻕ،
ﺑﻤﻌنی ﺮﻭﺯﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﻤّﺖ ﺳﻠﻮکی ﺒﮑﻨﺪ
ﻭلی ﻨﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻯ ﻴﺎ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﻮﻳﺎ ﻭﻗﺖ ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
بنماید .

حدیث
1287- دﺭﺧﻄﺒﻪﺍﻯ اﺯ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ۹ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺃﻧﺎ ﺍﻟﻬﺎﺩﻯ
ﻮ ﺃﻧﺎ ﺍﻟﻤﻬﺘﺪﻯ
ﻮ ﺃﻧﺎ ﺃﺑﻮ ﺍﻟﻴﺘﺎمی
ﻮ ﺍﻟﻤﺴﺎﮐﻴﻥ ﻮ
ﺯﻭج اﻟﺄﺭﺍﻣﻞ،
ﻭﺃﻧﺎ ﻣﻠﺠأ ﻀﻌﻴﻒ،
ﻭﻣﺄﻣﻥ کُلّ ﺨﺎﺋﻒ،
ﻭﺃﻧﺎ ﻗﺎﺋﺪ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
الی اﻟﺠنّة ،ﻭ
ﺃﻧﺎ ﺣﺒل اﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻤﺘﻴﻦ، ﻭﺃﻧﺎ
ﻋُﺮﻭﻩ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻮثیق
ﻮﮐﻠمة ﺍﻟﺘﻘﻮﻯ،
ﻭﺃﻧﺎ ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﻟﺴﺎﻧﻪ ﺍﻟﺼﺎﺩق
ﻮ ﻳﺪﻩ، ﻭ ﺃﻧﺎ ﺟﻨﺐ
ﺍﻟﻠﻪ، ﺍﻟﺬﻯ ﻴﻘﻮﻝ،
ﺃﻥ ﺘﻘﻮل ﻨﻔس ﻳﺎ
ﺣﺴﺮتی علی ﻤﺎ ﻓﺮّﻃﺖ
فی ﺠﻨﺐ ﺍﻟﻠﻪ،
ﻭﺃﻧﺎ ﻳﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻤﺒﺴﻮطة ﻋلی
عباﺩﻩ ﺑﺎﻟﺮﺣمة
ﻭﺍﻟﻤﻐﻔﺮة ،ﻭﺃﻧﺎ
ﺑﺎﺏ ﺣُطّة ﻣﻥ
عرﻓنی ﻮﻋﺮﻑ ﺣﻘّﻯ
ﻔﻘﺪ ﻋﺮﻑ ﺭﺑّﻪ،
ﻟﺎنّی ﻮصی ﻨﺒﻴّﻪ
فی ﺃﺭﺿﻪ، ﻭﺣﺠّﺘﻪ
ﻋلی ﺨﻠﻘﻪ، ﻟﺎ
ﻳﻨﮑﺮ ﻫﺬﺍ ﺍﻟّﺎ
ﺭﺍﺩ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﺭﺳﻮﻟﻪ ﻣﻥ
هاﺩﻯ الهی ﻮﻣﻥ
هدایت ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻢ
(ﺧﻮﺩ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍلهی
ﻮﻫُﺪﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻘلیﻮ
ﺍﻟﻬﺎم الهیی ﻴﺎﻓﺘﻪ،
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻢ.
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺍﻯ (ﻫُﺪﻯ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ) ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺣﺪّ اﮐثر
ﺗﺎ تجلّی ﻘﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،ﻭﻋﺮﺵ
،ربّ رحمان، ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻟﺎﺯم ﻮﻫُﺪﺍئی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻫﺴتم ﺘﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﭽﻮﻥ ﻤﻥ
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻫﺎﺩﻯ ﻮﻣﻬﺘﺪﻯ
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﻣﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﻣﻥ ﺨﻮﺩ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺧﻮﺩ ﻣﺪﺭک ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ،ﺷﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ مرتضوی ﺩﺭﺣﺠﺎﺏ
ﺑﺮﺍﻯ کُلّیه ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
هستم گرﭼﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣسیح ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻭ، ﻣﻮﻟﺎ ﺻﺎﺣﺐ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻣسیح
ﺘﺠﻠﻰ و تجسّم مادّی
ﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺒﻮﺩ. ﻭﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻴﻬﻮﺩ، ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺒنی اسرائیل،
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
برهمن ﺘﺎ ﻋﻴسی
ﻤﺴﻴﺢ، ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی هر ﺯﻣﺎﻥ
اﻧﻬﺎ،ﻣﻮﻟﺎ ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﺮﺵ ،ربّ ﺍﻟﻔﺼل
ﻨﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ
بودا و قببل
از او ﺑﻮﺩﻩ) ﻭﻣﻥ
ﭙﺪﺭ ﻳﺘﻴﻤﺎﻥ ﻭﻣﺴﺎﮐﻴﻦ،
ﻭ ﺷﻮﻫﺮ ﺑﻴﻮﻩ ﺯﻧﺎﻥ
هستم (ﭘﺪﺭﻳﺘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﭙﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ، ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
سلوک الهی که ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺳل ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
.ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ،ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪﻫﻤگی
ﺒﺪﻭﻥ ﻤﻌﺮفی اﺯ
ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻤﻮﻟﺎ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥآشکار
ﺨﻮﺩ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺒﻨﺪﺩ ﻭﻋﻤل ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﭼﻨﻴﻥ ﻤﺮﺍﺟﻌﻪﺍﻯ
ﻤﻘﺒﻮل الهی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﻣﻮﻟﺎ، ﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ آﺷﮑﺎﺭدﺭﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﻴﻥ ﺒﻮﺩ.ﻭﭘس
ﺍﺯﻏﻴﺒﺖ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ،
ﻭﺗﺎ ﺍﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻴﺎ ﺍﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
اﻋﺘﺒﺎرَبّرتری
ﺍلهی ﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ،
هرکاملی که محمدی
زنده هست و ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺋم آل ﻤﺤﻤﺪ
یعنی ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ،
و کاﺷﻒ ﻧﻮﺭ ،ربّ
رحمان، ﻭ ﺍﻏﺎﺯﮔﺮ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﻫﻤگی اﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ، ﺍﮔﺮ ﮐسی
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ ﻣﻨﻌﻘﺪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﻭنیزﻋﺎﻣل
ﺼﺎﺩق ﺒﺮ ﺍﻥ ﺮﻭﺵ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮل الهی
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺍﻳﻥ ﻨﻘﺶ ﻣﻮﻟﺎ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ، ﺩﺭﻫﺮ
کامل الهی ﺒﻌﺪﻯ،
ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ آینده
ﻧﻴﺰ ﺟﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﭙس ﺍﺯ ﻣﻦ،
ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺒﻨس
اسرائیل ﺍﻓﻀﻠﻴﺖ،
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻤﻘﺎمی
ﻮ ﺭﻭحی ﻮﻋﻘلی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﻳﺘﻴﻢ) ﮐسی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﭘﺪﺭ ﻭ
ﻣﺎﺩﺭ ﺭﻭﺣﺎنی
ﻮﻳﺎ ﭘﻴﺮﺍلهی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﺮﺍﻯ همگاﻥ ﭙﺪﺭ
ﺭﻭﺣﺎنی اﺳﺖ. ﻭ
(ﻣﺴﺎﮐﻴﻦ)
مسکینان ﺗﻨﻬﺎ
ﻓﻘﺮﺍﻯ بی
ثروت ﻨﻴﺴﺖ،ﺑﻠکه
ﻓﻘﺮﺍﻯ سالک
الهی ﻮ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺘﻮﻓﻴﻘﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ (ﺑﺨﻮﺩ
ﻓﻘﺮﻯ) ﺍﺭﺍﺩﻯ
اﻧﺪﺍﺧﺘﻪ، ﻭﻓﻘﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻓﺨﺮو
افتخار ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﺑﺎﺯ ﻣﺴﺎﮐﻴﻥ
ﺴﺎﮐﻨﺎﻥ ﺤﺮم ﺨﺎﻧﻘﺎﻩ،
ﻭﺣﺮﻡ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﺑﺮ
ﺧﻮﺩ ﺣﺮﺍم کرﺩﻩ،
ﻭ ﺩﺭ ﺍﺣﺮﺍم ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﺍﻟﺤﺮﺍم
ﺴﻠﻮک ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ اﺷﺘﻐﺎل
ﺘﻤﺎم ﻮﻗﺖ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم حَجّ اﮐﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﻭ ﻫﺮ کامل
الهی ﺪﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ،
ﺷﻮﻫﺮ ﺯﻧﺎﻥ ﺒﻴﻮﻩ
ﺑﺪﻭﻥ همسر،ﺍﮔﺮ
ﮐﻤک مادّی ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،
ﻭ ﻫﻤﺴﺮ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺗﻌﻠﻴم اﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮلی ﻤﺮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ،ﺑﻴﻮﻩ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺎﺭﺍﺿﻰ
ﺑﻮﺩﻩ، ﺍﻧﻬﺎ ﻃﻠﺎق
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟکی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﻔﺎﻃمی ﺨﻮﺩ ﺍﺯﺍﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﺗﺎ ﭘﻴﺮ
ﺑﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ ﺍﻣﻮﺯﺵ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻣﺎﺩﺭ ﺳﻠﻮکی ﻮﻃﺮﻳﻘﺖ
نوع بشری ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﻘﺎم
الهی ﻮ،ربّ ﺍﻟﻔﺼل
ﻔﺎﻃﻤﻰ، ﮐﻪ ﻣﺮگ
ﻮ ﺗﻮﻟﺪ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻣﺮﺗﻀی ﭙﺪﺭ ﺭﻭﺣﺎنی
اﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺍﮔﺮ سلوک
الهی ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ قُرآن
ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث ،ﺯﻥ
ﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﻭﻟﻮ ﺍﻳﻨکه ﻣﺮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﺒﮑﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ (ﻣﺮﺩ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ) ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﮐﻪ ﺯﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﮔﺎهی
ﻨﻴﺰ قُرآن غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ ﺯﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻦ ﺑﺘﺴﻠﻴم سلوک
الهی ، به ﭙﻴﺮﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ، ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ (ﻣﺮﺩ ﻭ
ﺑﺎ ﻣﺮﻭﺕ) ﻭﺟﻮﺍﻥ
ﻤﺮﺩﻯ که ﺷﺠﺎﻋﺎﻥ
ﺮﺳﺘم گوﻧﻪ، ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺠﻤﺸﻴﺪ ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻮﭘﺴﺮﺍﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﭙﻴﺸﻴﻥ ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﻮﻟﺎ ﻋلیّ ﺒﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﻣﻮﻟﺎ
،ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
چهارم همه
سالکان ولایت محمدی
ﺪﺭﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻘﺶﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺭﻭح ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭحی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻣﻴﺮ ﻭ ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ
ﺗﻤﺎمی کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻗﺎﺋم ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺳﺎﻟک کنوﻧﻰ،
ﭘﺪﺭ ﺗﺮﺑﻴتی ﺮﻭحی
ﻮﻯ ﻮ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
کننده ﻭﺟﻮﺩﺵ،
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻣﺎﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ لاﺯﻡ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﮔﻬﺎﻯ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ، ﺑﺤﻀﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ ﻣﻘﺎم
فرشته الهی ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ، ﺷﺎﻧس
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ، ﻭﺍقعی
ﺒﺪﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺍلهی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. (ﺍﺭﺍﻣﻞ)
ﺟﻤﻊ (ﺍﺭﻣﻠﻪ ﻳﺎ
ﺑﻴﻮﻩ) ﺯﻥ ﺸﻮﻫﺮ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ،ﻭلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺪﻭﻥ
ﭙﻴﺮ، ﮐﻪ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺪﺳﺘﺮسی ﺒﭙﻴﺮﻯ
ﻨﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﻳﺘﻴﻤﺎﻥ الهی هستند.
(ﻋﻤﻮ)ﻫﺎ ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
قُرآن، ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
کامل الهی هم ﻄﺮﺍﺯ
ﭘﻴﺮ و درجه
شهودی ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻴک ﺴﺎﻟﻜﺎﺳﺖ. ﻭﻋﻤّﻪ
ﻫﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺰﻥ
هم ﻄﺮﺍﺯ ﭘﻴﺮﺍلهی
ﺨﻮﺩ ئر شهود . ﻭ(ﺧﺎﻝ)
ﺩﺍﺋﻰ ﻭﻳﺎ (ﺧﺎﻟﻪ)
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ هم ﻄﺮﺍﺯﺍﻥ
ﭙﻴﺮ ﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ هستند،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﭽﻪ ﺯﻥ ﻮ ﭼﻪ ﻣﺮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻣﺸﻐﻮل
اﻣﻮﺯﺵ گرفتن ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﻘﺴﻤتی اﺯ
ﻣﻌﻨی ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﻳﺸﺎﻥ
و مانند خود ﺪﺭقُرآن
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻦ (ﻣﻠﺠﺄ ﻭ ﭘﻨﺎﮔﺎﻩ)
ﻫﺮ ﺿﻌﻴﻒ، ﻭﻣﺤل
اﻣﻨی ﺒﺮﺍﻯ هر ﺗﺮﺳﺎنی
از خدا هستم ( ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ هر ﺳﺎﻟک
ﻄﺎﻟﺐ ﺗﺴﻠﻴم ﻮ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﮕﺮﺍنی ﺴﺎﻟک
اﺯ ﺿﻌﻒ، ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺠﺎﻯ
اﻣﻥ ﺒﺮﺍﻯ اوم
کرﺩﻥ ﻮﺳﻠﻮک اﺳﺖ.
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮ ﻭ ﻋﺎﻣل
ﺨﻮﺩ، ﻫﻤﻴﻥ ﻨﻘﺶ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ،
ﻭ ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺎﺯ ﻣﻘﺎم
الهی ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ،
ﻭ ،ربّ ﺍﻟﻔﺼل
عالی ﻤﻘﺎﻡ، ﺑﺮﺍﻯ
همه ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ( ربّطی
بشیعه و سنی
بودن مؤمن اوم
کننده ندارد. ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻬﻢ، ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
اﻥ ﺤتی ﺒﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
و از پشت دبوار
بر خانه و بیت
وخانقاه محمدی
شاﻧس ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
که بدنبال
نخوذ سیاه
فرستاده جهان
بشری خواهند
شد .ﺍﻣﺎ ﮐﺴﺎﻧﻴکه
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖﻋلیّ
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﺑﺎ ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
ﻨﻔس أمّاره ﺧﻮﺩ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻨﺎﺩﺭﺳتی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻧﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ (ﻣسیح ﺪﺟّﺎﻝ
کاذب ) ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﻤﺮﻯ ﺒﺎﻋث
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
دیگرﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﭼﻪ
ﺳﻨی ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﺳﻨﺘّﻰ. ﭘﻨﺎﻩ ﮔﺎﻫﻰﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﺍﻣﻴﻥ ﻮ ﻭﺍﻗﻌﻰ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍلهی ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ (ﭘﻨﺎﻩ ﻭ ﺍﺟﺮ)
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌنی ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮﻏﻴﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍلهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ که ﻣﻘﺒﻮل
اﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﺍﺑﻠﻴس ﻭﻧﻮعی ﺸﻴﻄﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭلی ﺒﺪﺗﺮﻳﻥ
ﻮ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ ﺸﻴﺎﻃﻴﻦ،
ﻳﺎ ﺍﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ غیر ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ ﻭخُنثی
کنندﻩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
و امکانات ﺭﻭحی
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺳﻠﻮک
الهی هستند.ﭼﻪ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ ﺸیعی ﺒﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺳﻨﻰ. ﻭ ﺍﻳناﻥ
ﺒﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ ﺪﺷﻤﻥ
ﺨﺪﺍ، ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺍﺑﻠﻴس ﻣﻠﺒّس ﺑﻠﺒﺎس
ﮐﺎﺫﺏ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﻭ ﺭﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ
هاﻯ ﻔﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﻣﺮﺩﻡ، ولی
ولایت ﺟﺎﻯ ﺃﻣﻥ
ﻮﺟﺎﻯ ﻤﻄﻤﺌن ﺒﺮﺍﻯ
ﺤﻔﻈ اﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﻧس ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﺪﺍﺭند.
ﻭﻗﻄﻌﺎ ﻓﺮﻳﺐ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺟﺎﻯ (ﺃﻣﻥ ﻮ ﺍﻭﻡﮐﺮﺩﻥ)
ﺑﺎ ﻗﺒﻠﻪﺍﻯ الهی
ﻮ ﻭﺍﻗﻌﻰ، ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ میسّر ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺼﺎﺩﻕ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺑﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ، ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻤﻤﮑﻥ ﻨﻴﺴﺖ. (ﺧﺎﺋﻒ)
ﺗﺮﺳﺎﻥ، ﺍﺯ ﺍﻳﻨکه
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺑﺨﻄﺎ ﻭﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ، ﺟﺎئی ﭙﻨﺎﻩ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺒﺮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺗﺮﺳﺎﻥ اﺯﺍﻳﻨکه،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺒﻮل
اﻋﻤﺎل عباﺩﻯ
اﻭﺭﺍ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳتی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺍﺣﺴﺎس
ﺿﻌﻒ ﻭ ﻧﺎ دﺭﺳتی
ﺪﺭ ﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺗﺮﺵ ﻣﺮگ
ﺰﻭﺩﺭس ،ﻧﮕﺮﺍﻥ
عدم ﺘﻮﻓﻴق ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺿﻌﻴﻒ ﻭ ﺿﻌﻔﺎ
ﻳﺎ (ﻣﺴﺘﻀﻌﻔﺎﻥ)
ﮐﺴﺎنی ﺴﺎﻟک هستند،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﻀﻴﻒ، ﻭﻧﻔس
أمّاره ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﭙﺎﻯ ﻤﺮگ ﻤﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﺿﻌﻴﻒ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ
ﺿﻌﻴﻒ ﺍﺳﺖ، ﻭلی
ﻤﺴﺘﻀﻌﻒ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻀﻌﻒ ﻧﻔس
أمّاره ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ.
ﻭﻏﺮﺍﻳﺰ ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﺣﻠﺎل ﻮﻣﺠﺎﺯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺧﻮﺩ نا
شکرانه ﺣﺮﺍم ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻣﺪﺍم ﺪﺭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﻭﺍﺟﺐ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ. ﺗﺮک
عقاﻳﺪ مادّی،
ﻭﺗﺮک ثرﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻤﺎﻟﻰ، ﻭ ﺭﻭﺍﺑﻄ
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃ ﺒﮕﺬﺷﺘﻪ،
ﻭﺣتی ﺠﺮﻳﺎن
های ﺭﻭﺯ ﻣﺮّﻩ ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ ﺟﺰ ﻫﺪﻑ
ﻗﺒﻠﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻔﮑﺮ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻭ
ﺗﺬﮐﺮ ﻣﺪﺍﻭم
اﻟﻬﻰ، ﺑﺎ ﺩفع ﺸﺮک
اﺫﮐﺎﺭﻯ ﻮ توسّل
کاﺭ دیگزی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻥ ﺮﻫﺒﺮ ﻭﻗﺎﺋﺪ
ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
هرﻣﻮٴﻤﻥ هستم.
ﭼﻪ ﻭﻗتی ﺪﺭﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﻋﺪﻩ
ﺍﻯ ﺨﻮﺷﺒﺨﺖ ﺑﻮﺩ،
ﻭﭼﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﺎﻟکی
ﺨﻮﺷﺒﺨﺖﺗﺮ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻓﺘﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﻗﺎم ﻤﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. (ﻗﺎﺋﺪ) ﮐﻪ
ﻗﻴﺎﺩﺕ ﻭﺍﻓﺴﺎﺭﮔﻴﺮ
اسب وﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﻣطیع
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻭ
ﺳﺎﻟک ﻤﻮٴﻤﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺘﺠلی
ﻘﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
هرﮐﺎﻣلی الهی
زنده برﺍﻯ هر ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
هاﻯ ﺒﻌﺪﻯ ﻭﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ ﺸﺮﺍﻓﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺍﻏﺎﺯ ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮغ
شریف تر ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ، ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ ﺑﺮﺻﻮﺭﺕ،
ﺷﺮﻃ لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺼﺎﺩق
غیر ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﭼﻮﻥ
ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺩﻧﺒﺎل ﻨﺨﻮﺩ
ﺳﻴﺎﻩ ﻭ ﻣأﻣﻮﺭﻳﺘﻰ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻧﻪ، ﻭﺧﻮﺵ
ﻇﺎﻫﺮ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
امثال ﺍﺑﻥ عربّی
ها ﻨﻴﻥ ﻤﺎﻣﻮﻳﺘﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ، ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
اﺩﺏ ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭﺍﻳﻨکه
ﺍﺯ ﺑﺎﺏ ﺧﺎﻧﻪ ﻭ
(ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﭘنج تن آﻝ ﻋﺒﺎ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﻤﺎﻣﻮﺭﻳﺖ،
ﻣﺤﺮﻭم اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﻤﻘﺎم
ﺨﺎﺗم اﻟﺎﻭﻟﻴاء
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭﻣﻦ (ﺣﺒل
اﻟﻤﺘﻴﻦ) ﻭ ﻣﺤﮑمی
هستم ،که ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
اﺯ ﺍﻳﻥ ﺒﻨﺪ ﺩﻟﺎﻟﺖ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ، ﻭﺍﺯ
ﺩﺭﻩﻫﺎ ﻭ ﮐﻮﻫﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ ﻭﺳﻘﻮﻃ
ﻨﮑﺮﺩ. ﻭﺿﺎﻣﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک ﺪﺭﻋﺮﻭج
ﺨﻮﺩ، ﺑﺎﻭج ارج
و ﻤﻌﺮﺍﺝ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻭﻟﺎیت ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺣﺒل المتین ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺒﺪﻧﻪ ﻭ ﺗﻨﻪ ﻣﺤﮑم
ﻮ ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ ﻭ ﻗﺪﻳﻢ،
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍلهی
اﺯﺍﺩم ﺘﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭ ﻣﻥ ﺒﻨﺪ
توسّل ﻮ ﺩﺍﻣﻥ ﻤﻄﻤﺌﻥ
ﺒﺮﺍﻯ گرﻓﺘﻥ هستم.
ﮐﻪ ﻣﻮثّق ﻤﻴﺒﺎﺷﻢ.
ﻭﻣﻥ کُلّمه ﻭﺣﺮﻑ
ﺍﺧﺮ ﺩﺭ ﺗﻘﻮﺍ ﻭسلوک
الهی می ﺒﺎﺷﻢ. (ﻋُﺮﻭﻩ)
ﮐﺎﮐُﻞ ﺳﺮ ﺑﺮﺍﻯ
هدﺍﻳﺖ ﺷﺪﻥ، ﻭﺩﺍﻣﻥ
ﺒﺮﺍﻯ هدﺍﻳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻦ
( ﻭُثقی) ﻭثیق ﻮﻣﻄﻤﺌﻥ
ﻮﻣﺤﮑﻢ ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﻨﮕﺮﺍنی ﺴﺎﻟﻚ،
ﺩﺭ ﺗﻤﺎم ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک تا نجات ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ(ﮐﻠﻤﻪ) ﻫﻤﺎﻥ
ﻔﺮﻣﺎن هاﻯ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺍﺣﮑﺎم الهی ﺪﺭﮐﻠﺎم
اﻭ. ﻭﻫﺮکامل
الهی ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،
ﮐﻪ ﮐﻠﺎمی اﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭد. ﻭﺍﻭ قُرآن
ﻨﺎﻃﻖ، ﻭﺑﺎ ﺗﻘﻮﺍ
ﻭﺗﺮس ﺍﺯﺧﺪﺍ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺗﻘﻴﻪ ﺍﺯﻫﺮﮔﻨﺎﻩ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻘﻮﻳﺖ
ﺭﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﮐﻠﻤﻪ
ﺗﻘﻮﺍ) ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﺣﮑﺎم ﺪﺭﺳﺖ،
ﻭﺍﺧﺮﻳﻦ ﺣﺮﻑ ﺑﺮﺍﻯ
سلوک الهی اﺳﺖ.
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
می ﺪﻫﺪ، ﻭ ﻣﻥ ﭽﺸم
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﺼﺎﺩق
اﻭ ﻭ ﺩﺳﺖ ﺍﻭﻣﻴﺒﺎﺷﻢ
(ﻭﻫﺮکامل
الهی ،ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﻃﻮل ﺘﺎﺭیخ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ، ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻮﻟﺎ ﺳﺮ ﺩﺳﺘﻪ
ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﭼﺸم
اﻭ ﺧﺪﺍئی اﺳﺖ.
ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭ، ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﭽﺸم
اﻭ ﻧﻈﺮ ﮐﺮﺩﻥ،
ﺑﭽﺸم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻈﺮ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻥ
اﺳﺖ. ﻭ(ﻋﻴﻥ ﻴﺎ ﭼﺸﻢ)
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻥ همانی
ﻤﻮﻟﺎ ﻭﻫﺮکامل
الهی ﺒﺮﺍﻯ هزﺳﺎﻟﻚ،
ﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭتجلّی
اﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﻤﻘﺎم که ﻫﺴﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ،
ﺑﺎ ﻣﺼﺎﻟﺤﻪ ﻭﻳﺎ
ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ اﻭﺩﺭ ﺍﺣﮑﺎم
ﺼﺎﺩﺭﻩ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻋﺮﻓﺎنی ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،
ﻭﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭﺷﺮح
ﺮﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﮐﻪ ﻣﻥ هماﻥ ﺟﻨﺐ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺴﺘم ﻮﺟﺎﻧﺐ
ﻭ ﺑﻴﻤﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍلهی هستم. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻥ ﺩﺭ
قُرآن ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﮐسی
ﻴﺎ ﺭﻭحی ﻨﮕﻮﻳﺪ
ﺣﺴﺮﺕ ﺑﺮﻣﻥ ﺒﺎﺩ،
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﻣﻦ ﺍﻓﺮﺍﻃ
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻯ ﻮ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺍﺯﺧﺪ ﺍﻭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯالهی
ﻨﻤﻮﺩﻡ. ﻭ ﺍﺯ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍلهی ﻮ ﺍﺯﺟﺎﻧﺐ
ﻭﺟﻨﺐ ﺭﻭحی الهی
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ، ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﻭﻫﺮ کامل
الهی اﺳﺖ، ﺩﻭﺭ
ﮔﺸﺘم ﻮﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍلهی ﻤﻴﮑﺮﺩﻡ.
ﻭﻣﻮﻟﺎ ﻭﻫﺮ کامل
الهی هماﻥکسی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﮐسی
ﺒﺪﺍﻣﺎﻥ اﻭﻣﺘﺼل
ﺸﺪ، ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﻫﺮﺟﺎ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ ﻭﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻮﻟﺎ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ، ﻭﺳﺎﻟﻚ
(ﻣﺘﺼل ﺪﺭﺻﻠﺎﺕ)
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺠﺎ ﻫﺴﺖ ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﻣﻥ
هماﻥ ﺪﺳﺖ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻢ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻭ
ﮔﺸﺎﺩﻩ بازو ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺍ
ﻭﺩﻫﻨﺪﻩ ﺭﺣﻤﺖﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻢ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ عباﺩ
ﻭ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﺪﺍ،
ﺭﺣﻤﺖ ﻭﻣﻐﻔﺮﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ (ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍ ﺩﻫﻨﺪﮔﻰ ﺭﺣﻤﺖ
مادّی ﺒﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
مادّی ﻮ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻮﺍﻟﻬﺎمی
عقلی ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
اﺳﺖ. ﻭﺭﺍﻩ ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻥ ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘﻠﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی ﺒﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ، ﭼﻮﻥ ﻤﻮﻟﺎ
ﻋلیّ ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻭ، ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻫﺮﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎنی ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﻮﻟﺎ ،ﺗﺎ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭﭘﺎﻳﺎﻥﺴﻠﻮﻙ.
ﺩﺳﺖ ﻣﻨﺒﺴﻄ ﻮ ﮔﺸﺎﺩﻩ
ﻭﺩﻫﻨﺪﻩ ﺭﺣﻤﺖ
ﻭﺑﺮﮐﺖ، ﺑﻌﺒﺎﺩ
ﺑﻨﮕﺎﻥ ﻮﻣﻮﺑﺪﺍﻥ
ﻤطیع ﺧﺪﺍ ﺩﺭسلوک
الهی ﻭﻧﻪ ﺑﻤﻌنی
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻏﻴﺮ
ﻣطیع ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﺮﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ هستند.
ﻭﻧﻪ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﺪﺍ.
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﺭﺣﻤﺖ
ﺧﺎﺹ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﻣﻐﻔﺮﺕ) ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻮ ﻋﻔﻮ ﺍلهی اﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ گذﺷﺘﻪ،
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﭘﻴﺸﻴﻦ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ غفرﺍﻥ
ﺪﺍﺋﻢ ﻭﮐﻠﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺤﻘق ﺃﺻﻞ
(ﺣتی اﻋﻠم اﻟﻬﻰ)
ﺩﺭ ﭘﺎکی ﻨﻔس ﻭ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺍﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺒﺪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ، ﻭﺩﺍﺩﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺩﺭمَشیّت
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘلی ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧﻰ، ﻭ ﻭحی
هاﻯ ﺮﺑّﺎﻧﻰ، ﮐﻪ
ﺩﺍﺋم اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﮔﻬﮕﺎﻩ
ﻭﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﻨفع ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺬﻫﻥ ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺗﺎ ﺑﻮﻯ
ﻤﻨﺘقل گرﺩﺩ. ﻣﻮﻟﺎﻋلیّ
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻥ هماﻥ (ﺑﺎﺏ
ﺣُﻄّﻪ) ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻴﻬﻮﺩ و زردشت ) ﻫﺴﺘم
ﻮﻫﺮﮐس ﻣﺮﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ،
ﻭحَقّ ﻤﺮﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻳﺶ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻦ (ﻭَﺻﻰّ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺵ
ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ ﺪﻧﻴﺎ
(ونوع بشری
وتا زنده باشم
) ﻫﺴﺘﻢ. ﻭ(حُجّت)
(ﻳﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ حَجّ
) ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍﻩ ﺍﻭ ( و پس
وفات مولا ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﮐسی
اﻳﻥ ﺤق ﻤﺮﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ، ﻣﮕﺮ
ﺍﻧکه ﻣﻨﮑﺮ ﻭ ﻣﺮﺩﻭﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭمُرتَد
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺍﺯ
هدف ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺭﻭﺳﻮﻟﺶ ﺑﺎﺷﺪ
( ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻳﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻮﺭﻭﺩ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺧﺎﻧﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮولایت
او ﻳﺎ ﻣﻌﺒﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻭﻟﺎ ﺩﻭﻟّﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻌﻈﻴم ﻮ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺪﺍم
ﺒﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪﺧﺪﺍﻳﺎ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻤﺮﺍ ﺍﺯ
ﺩﻭﺵ ﻣﻥکه ﺳﻨگینی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﺑﺮﺩﺍﺭ
ﻭ ﺯﻣﻴﻥ ﺒﮕﺬﺍﺭ،
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺮﺍ ﻋﻴﻨﺎ
ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
وﻟﺎﻳﺖ، ﻭﺑﺎ ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍلهی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ، ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺳل ﺴﻠﻮکی ﺎﺯﺍﻧﻬﺎ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻃاﻠﺐ ﻏﻔﺮﺍﻥ
الهی اﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮﺗﻮﺣﺸﻬﺎ ﻭ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻗﺒلی ﻮﺣﻴﻮﺍنی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،ﻭﻗﺒﻞ
ﺍﺯﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ، ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯﻣﻮﻟﺎ، ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ که ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺪﺭﻋﺼﺮ ﺍﺳﺘﺘﺎﺭ
ﻭﻏﻴﺒﺖ ﻭﻧﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ هستند،
ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ، ﺗﺮک
گناﻫﺎﻥ ﻮ ﻗﺒﻠﻪ
ﺳﺠﺪﻩ ﻭ ﺭﮐﻮع ﻮ
ﺗﻌﻈﻴم ﻮ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ، ﻭﺍﻧﺠﺎم
عباﺩﺍﺕ ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ،
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩفع ﺸﺮک
ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻣﺮ ﺍﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺮﺍ ﺑﺎﻭﺭﮐﺮﺩ،
ﮐﻪ ﺍلهی اﺳﺖ، ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﭙس ﺍﺯﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺸﻨﺎﺧﺖ حَقّ
ﻤﻮﻟﺎ ﺭﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ،
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍلهی ﺒﻮﺩﻥ
ﺒﺪﺍﻧﺪ ،ﻭﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺗﻌﻈﻴم
ﻮﺗﮑﺮﻳم ﻮ ﺗﺴﻠﻴم
اﺯ ﻣﻮﻟﺎ، ﻭﺍﺯ
ﻫﺮ کامل الهی ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ، حَقّ ﻄﻠﺐ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺒﺪﺭﺳﺘﻰ،
ﻭﺑﺎ ﻋﻠﺎﻗﻪ ﻭﺑﺎ
ﻋﺸق ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻮ
ﮐﺸﺶ ﻗﻠبی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺒﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﻋﺮﺵ ،ربّ
ﺭﺣﻤﺎن ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻥ ﻮَصی
ﻤﻮﺭﺩ ﻭﺻﻴﺖ ﻭﺳﻔﺎﺭﺵ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺎﻧﺸﻴنی ﺴﻠﻮکی
ﻮﺍﻳﻥ همانی ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻮﻟﺎ ﺑﺎ ﭘﻴﺒﺎﻣﺒﺮ،
ﺩﺭﻧﻘﺶ ﺍلهی ﻮ
توسّل ﻮﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. وَصیّ
هر ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ،ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺒﻌﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ وَصیّ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم هر ﺯﻣﺎﻥ
ﻮصیّ می ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻭﺍﺭث ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻘﺒلی هست. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ کامل الهی ،
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺤﺴﻴنیذ ﻮﺷﻔﺎﻋﺖ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻮﻟﺎ
ﻧﻴﺰ ﺣﺠﺖ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻠق اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺗﻤﺎم
ﺤﺠﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﺍﻥ ﺪﻳﮕﺮ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫیچ کاﺭﻯ ﺒغیر
ﺳﺎﻟکان ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺤﺎل ﺨﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭَﻫﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﺮﻑ ﺍﺧﺮ
ﺧﺪﺍ، ﻭﺣﺠﺖ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
حَجّ ﺳﻔﺮ ﺑﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ،ﻳﺎ حَجّ ﺍﮐﺒﺮ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻮﻟﺎﺣﺠﺖ
ﺍﺳﻠﺎم اﺳﺖ، ﻳﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ حَجّ ﻮ ﺳﻔﺮ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ، ﻭﺣﺮﻑ
ﺍﻭ ﺣﺮﻑ ﺍﺧﺮ ﻭ ﺧﺪﺍئی
اﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺣﺮفی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺣﻖ ﺍلهی ﺮﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ اﺳﺖ، ﻭﻫیچ
کس ﺩﻳﮕﺮﻯ، حَقّ
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺧﺪﺍئی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺤق هستند.
ﻭ ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻫﺮ ﻣﻨﮑﺮ ﻣﻮﻟﺎ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﻭﻫﺮ
ﻣﻨﮑﺮ سلوک
الهی، ﻭﺣتی اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ، ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎﻧﻬﺎ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻫﺮ کامل الهی ،
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ سلوک
الهی، ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﺍلهی
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﮐﻠﺎم الهی ﻮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺍلهی اﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺩﺭ ﻭقع ﻤﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻮﻥ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫﺒﻰ،
ﺍﻋمِ اﺯﺳنی ﻴﺎ
ﺷﻴﻌﻰ، ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭلی ﻤﻨﮑﺮ ﻣﻮﻟﺎ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻗﺒلی ﺨﻮﺩ ﺑﺨﺪﺍ،ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻭﺭﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ مُرتَد
ﻭﻣﺮﺩﻭﺩ، ﻳﺎ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﻭﻋﻘﺐ ﺭﻓﺘﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﺮﻭحی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺷﺪﻩ،
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻳﺎ ﻓسخ
گیاهی ﻮﻳﺎ ﺭسخ
مادّی ﺒﺮﻭﻧﺪ. (مُرتَد)
ﮐسی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﻌﻬﺪ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻮ ﻗﻮل ﻘﺒلی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ. ﭼﻮﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﻴکه ﺑﺪﻳﻥ
ﻘﺒلی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭﻳﺎ ﮐﺴﻴکه ﺍﺯﺩﻭﺍج
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ ﻏﻴﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺧﻮﺩ مُرتَد ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨکهﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﮐﺸﺖ. ﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﻣﻨﺼﺮﻑ
ﺷﻮﺩ.ﻭلی ﺸﺨﺼﺎ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻮﻫﻠﺎﮐﺖ
ﺑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺟﻨﺐ
ﺍﻟﻠﻪ) ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻃﺎﻋﺖ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ،ﻭلی کناﺭﻩ
ﻭﺟﺎنبی الهی ﻮﺭﻭحی
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
اﻃﺎﻋﺖ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻥ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﺩﺭ ﻗﻴﺎس
،ﺑﺎﺯﺟﻨﺐ ﻭﺟﺎﻧﺐ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺪﺭ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻭ ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ.

حدیث
1288 - ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺩﺭﺣﺪﻳثی(ﺝ۴ﺹ۹ﺑﺤﺎﺭ)ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺟﻨﺐ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ: ﻤﻌنی ﺠﻨﺐ ﺍﻟﻠﻪ،
ﺃﻧّﻪ ﻟﻴس شیئ ﺃﻗربّ
ﺍلی اﻟﻠﻪ ﻣﻥ ﺮﺳﻮﻟﻪ،
ﻭﻟﺎ ﺃﻗربّ ﺍلی
ﺮﺳﻮﻟﻪ ﻣﻥ ﻮﺻﻴّﻪ،
ﻓﻬﻮ فی اﻟﻘربّ
ﮐﺎﻟﺠﻨﺐ، ﻭﻗﺪ
ﺑﻴّﻥ اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
ﺬﻟک ﻔﻰ ﮐﺘﺎﺑﻪ
ﺑﻘﻮﻟﻪ، ﺍﻥ ﺘﻘﻮل
ﻨﻔس ﻳﺎ ﺣﺴﺮتی
علی ﻤﺎ ﻓﺮﻃﺖ
فی ﺠﻨﺐ ﺍﻟﻠﻪ،
ﻳﻌﻨی ﻔﻰ ﻭﻟﺎیة
ﺍﻭﻟﻴﺎﺋﻪ معنی
ﺠﻨﺐ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻨﺰﺩﻳﻜﺘﺮ ﺑﺨﺪﺍ،
ﺍﺯ ﺭﺳﻮ ﺨﺪﺍ ﮐسی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﭼﻴﺰﻯ
هم ﻨﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺑﺮﺳﻮل
ﺨﺪﺍ، ﭼﻮﻥ ﻮصی
مورد وصیّت و
توصیه اﻭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺗﺎ ﭼﻮﻥ (ﺟﻨﺐ ﻭ ﺟﺎﻧﺐ
ﻭ ﭘﻬﻠﻮ) ﻭﻣﺠﺎﻭﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ( ﺩﺭ
تقرّب ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺩﺍﺷﺘﻥ اﻣﺎﺩگی
ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻮﺻﺪق
عمل ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍﻯ الهی
ﭽﻮﻥ ﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ
ﺍﻭ وَصیّ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺑﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣلی
الهی ﺒﻌﺪﻯ، ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎم ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ،
ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺘﻘربّ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ پنجم ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﻭ
ششم ﻗﺎﺋم ﻮ
شهود هفتم ﻋﺮﺵ
رحمان ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل ﻤﺠﺎﻭﺭ
ﻣﻮﻟﺎ ﺑﻮﺩﻥ، ﺩﺭﺣﻴﺎﺗﺶ
ﻭﻣﺠﺎﻭﺭﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﺍلهی ﺒﻮﺩﻥ، ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻥ
ﻔﺎصِله ﻣﮑﺎنی
و ﻤﻌﻨﻮﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
اﻟﺒﺘﻪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﻮﺟﻮﺩ
ﺟﺴﻤﻰ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﺻل ﺨﺪﺍ
ﺩﺍﺧل اﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ،ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺣﺴﺮت ﺑﺮ ﻣﺎ، ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﻃ ﺪﺭﺟﻨﺐ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﮐﺮﺩﻳﻢ.
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ اﺟﺘﻨﺎﺏ
ﻭ ﺩﻭﺭﻯ ﻮ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭ ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
کرﺩﻩﺍﻳﻢ. ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺪﻭﺍﺯﺩﻩ ﺍﻣﺎم
اﺷﮑﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺷﺎﻥ غیر ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺍﻳﻥ ﺠمع ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻋﺒﺎﺭﺕ (ﺻﺎﺣﺐ
ﺑﺎﻟﺠﻨﺐ) ﺍﻣﺪﻩ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻨﺸﻴﻦ (ﮐﺠﺎﻭﻩ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻔﺮ ﺑﺎ
شتر ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻳﻜﻄﺮﻑ ﻧﺸﺴﺘﻥ
ﺒﺮﺣﻴﻮﺍﻥ ﺒﺎﻋث
ﺳﻘﻮﻃ ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭسالک
الهی ﺪﺭ ﺳﻔﺮ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺎ ﻣﺮﮐﺐ تن ﻭﮐﺸتی
ﻮﻟﺎﻳﺖ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻭ
ﺟﻨﺐ ﻭ ﻫﻤﻨﺸﻴﻦ،
ﻭﻫﻤﺴﻔﺮ ﺳﺎﻟﻜﺎﺳﺖ.
ﻣﻔﺴﺮﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺠﻨﺐ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻌﺎنی
ﺪﺭ (ﺫﺍﺕ ﺧﺪﺍ) ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ (ﺫﺍتی
ﺨﺪﺍﺋﻰ) ﻳک اﻧﺴﺎﻥ
کامل الهی
گفته ﺍﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺬﺍﺕ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠﻖ، ﻭﺣتی ﺬﺍﺕ
،ربّ ﺭﺣﻤﺎن ﻤﺤﺎل
اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺑﺬﺍﺕ
،ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﻗﺎﺋم ﻴﺎ جِبرئیل،
ﻭﻣﻌﺎﺩل اﻥ ﺪﺭ
ﮐﻤﺎل ﻮﻋﻘل ﻮ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭح ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ.
ﻭﻳﺎ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻃﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻣﺮﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻥ،
ﺩﺭﺟﻨﺐ ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﻣﺠﺎﻧﺐ ﻭﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻥ
اﺳﺖ، ﻭﺑﻤﻌنی ﺴﺒﻴل
اﻟﻠﻪ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭ سلوک
الهی ﻨﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ (ﺟﻨﺐ ﺑﻮﺩﻥ)
ﺩﻭ ﻣﻌﻨﻰ (ﻣﺠﺎﻧﺐ
ﻭﻣﺠﺘﻨﺐ ﻭ ﺩﺭ ﺟُﻨﺐ
) ﺑﻀم ﺠﻴم ﺒﻮﺩﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺤﺎل که عباﺩﺕ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻳکی ﺒﻤﻌنی ﺪﺭ
ﺟﻨﺐ ﻭ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ،
ﻭ ﮐﻨﺎﺭ ﻭ ﺩﺍﻣﻥﮕﻴﺮ،
ﻭ ﺩﺭﻟﺒﻪ ﮐﺸﺘﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﺸﺴﺘﻥ
ﭽﻮﻥ ﺸﻨﺎﻭﺭ ﺩﺳﺖ
ﺑﻘﺎﻳق ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.

حدیث 1289 - ﺩﺭﺣﺪﻳثی
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ عدم ﻧﻈﺮالهی
ﺪﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
(ﺝ۴ﺹ؟ﺤﺎﺭ)
ﺍﺯﻣﻮﻟﺎ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ( ﻭﻟﺎ ﻳﻨﻈﺮﺍﻟﻴﻬم)
که ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻴﻌنی لا ﻳﻨﻈﺮ
ﺍﻟﻴﻬم ﺒﺨﻴﺮ،
ﻟﻤﻥ لا ﻳﺮﺣﻤﻬﻢ،
ﻭ ﺫﻟک اﻟﻨﻈﺮ ﻣﻥ
اﻟﻠﻪ ﺍلی ﺨﻠﻘﻪ
ﻳﻌنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻈﺮ ﺧﻴﺮﻯ
تکاملی در روح
ﺒﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭ ﺗﺮﺣم ﻨمی ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﻣﻌنی
ﻨﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ
ﺧﻠق ﺨﻮﺩ.ﻳﻌنی
هرﮔﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺣمتی
ﻮ ﻟﻄفی ﻮ ﺧﻴﺮ ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺪﺭ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺪﻫﺪ،
ﺑﻪ ﺍﻭ ﻧﻈﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ،
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ، ﻭﺍﺭﻭﺍح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﻮﻗﺖ
در ملکوت ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ عنایت ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻋﻔﻮ
ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒیعی ﻮ
ﺑﺤﮑﻢ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻔﻄﺮﺕ،
(ﮐﻪ ﻓﻄﺮﺕ ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
الهی اﺳﺖ) ﻭﺍﺭﺩ
ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺩﺭ
ﻳک ﻨﻄﻔﻪﺍﻯ ﺪﺭ
رَحم ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﻤسخ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
غیر ارادی ،ﺭﺍﻩ
آینده ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﻤﻮﺍﺭ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭحی ﻮ ﻧﻮﻋﻰ ﻟﺎﺯﻡ،
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﻭﭘس
ﺍﺯﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ، ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺣتی ﺒﺮﺍﻯ ﺼﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺭ، ﮐﻪ ﻟﺎﺯم
ﺒﺎﺷﺪ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻘﺼﺪ
ﺍﻧﺠﺎم همین ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی ﺪﺭ سلوک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﻤﻴﺂﻳﻨﺪ.ﺍﻣﺮﻯ
که ﻓﺮﻣﺎﻥ اﺯلی
اﻟﻬﻰ، ﺑﻮﺩﻩ ﺗﺎ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍح ﻔﺮﺩﻯ،
ﺍﺯ ﺗﻤﺎمی اﻧﻮﺍع
ﺘﺤﺖ حمادی ﻮ حمادی،
ﻭ ﺣتی اﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎهی
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﺑﻤﺮﺍﺣل
ﻔﺼﻮل بسیار ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺒﺎﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭ ﻣﺮک ﺪﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻳﺎﺑﺪ ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎق و
خلاقیّت ﻮﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﺠﺴمی ﻮ ﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻌﺮﻓﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﻟﻘﺎﻯ اﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
تَجلّیات
الهی اﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﺎﻧﻮﺍع
ﺒﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ
الهی و ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﮐﺎﺭﻭﺍﻥ اﺯﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺘﻪ ازلی ﺑﺮﺳﻨﺪ.
(ﺧﻴﺮ) ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭقُرآن
ﻭﺍﺣﺎﺩیث ﺑﻤﻌنی
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
سلوک الهی ﭙس ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ، ﻭﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﺭﺣﻤﺖ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺭﺯﻕ مادّی
ﻮﺣﻴﺎﺗﻰ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺍﻯ همه ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﻨﻮعی
اﺳﺖ. ﻭلی اﻳﻥ ﺮﺣﻤﺖ
ﻭ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﮐسی اﮔﺮ ﺑﺴﻠﻮک
الهی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻧﻈﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﭼﺸم همه می ﺑﺎﺷﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ علم ﻮ آگاهی
ﻮ ﺍﻃﻠﺎع اﻭ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍل ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ به ﺧﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻥ
ﻮﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﭼﻪ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭ ﻣﺮﺍﺣﻞ (ﺣتی
اﻋﻠﻢ) ﺍلهی ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺗﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﺸﺨﺺ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺳﺪ.ﭼﺸم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﺴم
ی ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﻠکه ﭼﺸﻤﺎﻥ
اﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﭼﺸماﺎنی الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ مُربّی
ﻮ ﺭﺑّﺎنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮ کامل
الهی ، ﻭﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ، ﺍﻳﻥ
ﭽﺸﻤﺎﻥ الهی ﺪﺭﻳک
ﭽﺸم ﺒﺼﺮﻯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺎﺭج
اﺯﭼﺸم ﺠﺴمی اﮔﺎهی
ﻮﺟﻮﺩﻯ اﺯﺍﺣﻮﺍل
همه ﻫﺴتی ﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺴتی ﺨﻮﺩ
ﺍﺯ (ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ) ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺻل
اﺯﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯﻫﺴتی
ﺪﺭﻋﻤّﺎٴ، ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺯل ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺪﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭلی
اﻳﻥ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺍﺩﺭﺍک ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺻﺒﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺗﻌﻘل ﻮ ﺗﻔﮑﺮ
ﻭتوسّل ﺒﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍلهی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﺗﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﭼﺸم ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺑﺎﺯ ﭼﺸمی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
اﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ، ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺑﻴﻨﺶ ﻭآگاهی
اﻟﻬﻰ، ﺑﻬﺮ ﺷﮑلی
که ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺴﺖ. ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﻋﺪم ﻨﻈﺮ
ﺍلهی اﺯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ، ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻨﺎﻓﻖ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻥ ﻘﺒﻮل
الهی اﺯ ﺍﻋﻤﺎل
ﺪﻳﻨﻰ، ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ثَمَر ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﺣتی ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻨﺘﺎﻳج
ﺸﺮک اﻣﻴﺰ ﻭ ﺟﻬﻨم
ﭙﺮﻭﺭﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.

حدیث 1290 – از
پیامبر است ج؟
ص؟؟ ) ﺭﻭﺯﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﻣﻴﮕﺬﺷﺖ،
ﮐﻪ ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﻧﺎﺳﺰﺍ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﻭ ﺷﻨﻴﺪ
ﮐﻪ یکی اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻗبیح
ﻮ ﺯﺷﺖ ﮐﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﺪ
ﭘس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ،
ﺍﻯﺒﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﮕﻮ ﺯﻳﺮﺍ: ﻔﺎﻥّ
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭجلّ،
ﺧﻠق اﺩم علی ﺼﻮﺭﺗﻪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺰّ ﻭجلّ، ﺍﺩم
ﺮﺍ ﺑﺮﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﻓﺮﻳﺪ. ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻗﺴﻤﺖ ﻧﺎﮔﻔته
ﺣﺪﻳث ﺭﺍ ﻣﻄﺮح
کرﺩﻩ، ﻭ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺮ ﺍﻥ ﻨﻴﻔﺰﻭﺩﻩ
ﻭﺗﮑﺬﻳﺐ ﻧﮑﺮﺩﻩ،
ﺑﻠکه تأیید ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄلق ﻘﺼﻮﺭتی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ .ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﺩﻡ، ﮐﻤﺎل ﻤﻄﻠق
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺍﺩﻣﻬﺎﻯ
برتر ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭحی ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ
ﻭ ﻣﻨﻄﻘﺎ طی ﺸﺪﻥ
اﻳﻥ ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ،
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﭼﻪ ﺩﺭ ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﺤﺎل اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق ﺪﺭﮐﻤﺎﻝ،
ﻭﻳﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﺑﺸﮑل
و ﺼﻮﺭﺕ ﺧﺪﺍ
رسید.ﻭلی اﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ، ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮع ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ،
ﻭﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﭙﺮﻭﺭﺵ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺤﺪّ ﺍﻳﺪآل
ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎل ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺪﺭ ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍقع اﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺻﻮﺭتی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﻠکه ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺼﻔﺎتی
ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎتی ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻧﺼﻴﺐ ﺁﺩم ﻴﺎ
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ ،ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒآﺩم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ،ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﻴﻤﻮنی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤثاﻝ، ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺳﻴﺮﺕ ﻭﮐﻤﺎل ﺤﺪّ
ﺍﮐثر ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮع ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
اﻟﺒﺘﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋﻢ،
ﻭ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻋﺼﺮ
ﻭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
،ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﺒﺨﻠﻖ،
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ،ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻥ ﻨﻮع
ﺮ ﺍﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﮐﺴﺐ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻫﺮ ﮐﺎمل
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﻴﻥ ﻨﻘﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺍﻳﻔﺎ ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
حمادی ﻮﮔﻴﺎهی
ﻮﺣﻴﻮﺍنی ﭽﻪ ﺭﺳﺪ،
ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﻳﺎ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ اﻳﻨﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ، ﻫﻤگی
ﺘﺠﻠﻴﺎتی ازﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺗﻤﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺎﺯ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎئی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺍﻳﻥ همانی ﺨﺪﺍﻯ
ﺒﺮﺗﺮ، ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی اﺩﻡ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ کامل
الهی ، ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺳﻴﺮﺕ
ﻭﮐﻤﺎل ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋم ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻳﻥ اﺩﻡ ﻫﻤﺎﻥ
اﺑﻮ ﺍﻟﺒﺸﺮ، ﻭﻳﺎ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺣﻮّﺍ
ﻃﺮﺩ ﮔﺮﺩﻳﺪنی
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی اﻭﻟﻴﻥ
کامل الهی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ، ﻭﺍﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ، ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﺩﺭﻫﻨﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍلهی ﺮﺍ ﺩﻳﺪﻩ،
ﻭﺧﻮﺩ ﺻﻮﺭتی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺍلهی ﭙﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
،ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺮ
کامل الهی ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺎم آدمیّت ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ،
ﻭﺣتی ﺁﺩﻣﻴﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﺎﺳﺰﺍ ﮔﻔﺘﻥ ﺒﺼﻮﺭﺗﻰ،
ﻧﺎﺳﺰﺍ ﮔﻘﺘﻥ ﺒﻴک
ﺘﺠلی الهی اﺳﺖ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺟﺎﻧﻮﺭﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ ﺯﺷﺖ
ﺷﺪﻥ ﺼﻮﺭﺗﻰ،ﻳﻌنی
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻥ
ﻨﻮعی اﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎنی ﺒﺎﺻﻮﺭتی
اﻧﺴﺎﻧﻰ، ﻭلی ﺒﺎ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭﺡ، ﻭﻋﺪم ﺴﻠﻮک
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﻣسخ
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
قُرآن، ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺸﺎﻧس ﺍﻧﻬﺎ، ﮐﺴﺐ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﻮﺧﻮﻙ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭح اﻧﺎﻥ ﺒﮑﺎﺭﻣﺎ
ﺭﻓﺘﻪ، ﻭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻮسلوک
الهی، ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺍﻳﻥ
ﺪﻋﺎ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺻﻮﺭتی ﺰﻳﺒﺎﺗﺮ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺻﻮﺭتی هم ﺰﻳﺒﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺣﺪّ ﺍﻗل
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﻠﻴﻘﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﺎ. ﻭﺍﻟّﺎ
بغیر ﺍﺯ ﺯﻳﺒﺎئی
ﻮﺳﻔﻴﺪ ﺗﺮﺷﺪﻥ
ﭙﻮﺳﺖ، ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻘلی ﻮﺟﺴمی ﻮ ﺭﻭحی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ، ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﻨﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺍﻗل ﻨﮕﺎﻩﺑﺼﻮﺭﺕ
،ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﺎﺋم ﻴﺎ ﺟﺒﺮئیل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍلهی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
،ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ سلوک
الهی ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺍﻳﻥ کماﻟﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ .ﭘﻴﺮ
ﺍلهی ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ، ﻭلی
ﺪﺭ ﺳﻴﺮﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻣﻌﺎﺩل ﻤﻘﺎم
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭ ﺍﻳﻥ همانی ﺒﺎ
ﻣﻘﺎﻡ الهی ﺟﺒﺮئیل
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺣتی
اﻳﻥ ﺠﺒﺮئیل ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺮﺍﻯ
کامل الهی ﭽﻮﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺳﻮلی ﺒﻴﻥ اﻭ
ﻭ ،ربّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
رحمان اﺳﺖ. ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﭼﻮﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻨﺘﻘل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ، ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺶ
ﻭﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻳﺶ ﻭﺍﺣﻮﺍل
اﻳﻥ ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺍﺣﻮﺍل
ﻤﻄﺎﺑﻖ ﺍﺣﻮﺍل
ربّ ﺍﻟﻨع ﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﻧﺎ
ﺳﺰﺍﻯ کسی ﺒﮑﺴﻰ،
بویژه ﺑﻴک ﺴﺎﻟﻚ،
ﻭﺑﻮﻳﮋﻩ ﺑﻴک کامل
الهی، ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻧﺎ
ﺳﺰﺍﮔﻮئی ﺒﻴک
ی اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﻧﻔﺮ ﺩﺭ
ﺣﺎل ﻨﺰﺍع اﺯ ﻃﺮﻑ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﮐﻪ ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻧﺪ،ﻳﻌنی ﺒﻨﺪﻩ
ﻣطیع ﺨﺪﺍ، ﻳﺎ سالک
الهی هستند. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺧﻠﺎق ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﻧﺴﺒﺘﺎ ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ، ﺑﺎﺧﻠﺎق
ﭙﺎک ﻮ ﺁﺩﻣﻴﺖ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻫﻤﻪ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ، ﻭﻫﻤﻪ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ، ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﻳکی اﺯ ﺳﻴﺮﺗﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭتجلّی
ﺼﻔﺎﺕ ﻭﺍﺧﻠﺎق
ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍلهی اﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺎم ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﻭﺣتی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺨﺪﺍ
ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ،ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ الهی
هستند. ﭼﻪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
اﺻل ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻳک ﺘﺠلی الهی
اﺳﺖ. ﻭﭼﻪ ﺣتی ﺪﺭ
ﺳﻴﺮﺕ ﺧﻮﺩ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺎم ﻮ ﻧﻴﻤﻪ ﻭﺣشی
اﺳﺖ، ﺑﺎﺯ ﻳک ﺴﻴﺮتی
الهی ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺍﻥ
ﺘﺠلی الهی ﺪﺭ ﻧﻮﻉ
ﺍﻭﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻘﺪﺭمقام ﺍلهی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻔﻌل اﻳﻦ
تَجلّیات ﺍلهی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
تَجلّیات ﺍلهی
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
،ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﺪ، ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭحَقّ اﻧﺎ ﺍﻟﺤق
گفتن ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﺑﮑﻨﺪ.
ﺷﺎﻧﺴﻬﺎئی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﻭﻯ ﺠﻬل
ﻮبی ﺨﺒﺮﻯ، ﺍﺯ
ﺍﻥ ﻤﺤﺮﻭم ﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺍﻧﺪ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻮﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ ،ﻭﺣﺘﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺯﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺣتی اﮔﺮ
ﺻﺪﻫﺎ ﺑﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎ
ﻭﻓﺴﺨﻬﺎ ﻭﺭﺳﺨﻬﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻨﺴﺨﻬﺎﻯ ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
سلوک الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺒﺮﻧﺪ،
ﻭتقرّب ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﺗﺸّﺒﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ.
(ﻳﺘﺴﺎﺑّﺎﻥ) ﺑﻬم
ﺴَﺐّ و ﻓﺤﺶ ﻭ ﻧﺎﺳﺰﺍ
ﻭ ﻧﻔﺮﻳﻥ ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺍﻳﻥﺤﺪﻳث ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﺩم
ﻮ کامل الهی
که ﺷﺒﺎﻫت ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺒﺎ ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋم ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﻮ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻳﺎﻓﺘﻦ،
ﺩﺭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻋقل ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮﺍلهی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺁﺩم
ﻮﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺣﺐ
تجلّی ﻮﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺍلهی ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺒﻴﺎﺑﺪ.

حدیث 1291 – از
پیامبر است
(ج؟ص؟؟) که
میفرماید - ﻭ اﺧﺘﺎﺭﻩ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻭﺍﺻﻄﻔﺎﻩ
ﻭﺧﻠﻘﻪ، ﻭﺃﺿﺎﻓﻪ
ﺍلی ﻨﻔﺴﻪ، ﻭ ﻓﻀّﻠﻪ
ﻋلی ﺠﻤﻴﻊ ﺍﻟﺎﺭﻭﺍﺡ،
ﻓﺄﻣﺮ ﻓﻨﻔخ ﻤﻨﻪ
فی ﺁﺩم ﺭﻭح اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
،ﺍﻧﺮﺍ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺍﺻﻄﻔﺎ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭ ﺍﻓﺮﻳﺪ، ﻭﺍﻧﺮ
ﺍﻧﻴﺰ ﺑﺨﻮﺩ ﻧﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩ، ﻭﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻭﻣﻨﺴﻮﺏ ﺑﺨﻮﺩ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺍﻧﺮﺍ ﻓﻀل
ﻮﺑﺮﺗﺮﻯ ﺒﺮ ﺗﻤﺎم
اﺭﻭﺍﺡ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﺮ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺍﺩم ﻨﻴﺰ ﺩﻣﻴﺪﻩ
ﺷﻮﺩ. (ﺭﻭﺡ) ﻗﺴﻤﺖ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭﺍلهی
هرﻣﻮﺟﻮﺩ ﭼﻮﻥ
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺮﻭح ﻮﺟﺴم
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺭﻭح اﻟﻬﻰ
ﻭ ﺟﺴم مادّی. ﻭﺍﻳﻦ
(ﺭﻭح ﻴﺎ ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
و روانی بشری
شده ) ﻧﻈم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﻣﺎﺩﻩ ﺗﻦ، ﻭ ﺷﮑل
ﻮﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺮﻭح
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﮑﺎﻣل اﺯلی اﻓﺮﺍﺩ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ، ﻭﺩﺭ
ﺍﺩﻭﺍﺭ ﻗﺒل اﺯ
ﺗﻮﻟﺪ کنونی ﺨﻮﺩ،
ﺭﻭح ﻔﺮﺩﻯ ﻮﻣﻘﺎم
اﻳﻥ ﺮﻭح ﺮﺍ ﻣﺸﺨﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ که
ژنتیک روحی
میگوئیم .ﻭﺍﻳﻨک
ﻜﻪ ﺭﻭح ﺪﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ، ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﻮ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻮ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭحی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭح که ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻴک ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺣﺎﺻل ﺸﺪﻩ، ﻭﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
اﺭﻭﺍح ﺪﺭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ،
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻧﻮﺍع
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐﻤﺎل ﺒﺮﺗﺮ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻭﺩﺭ ﺳﻄح
همین ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ،
ﻭﭘس ﺍﺯسلوک
الهی ﻮﺍﺭﺍﺩﻯ،
ﺑﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺤﻘّﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻥ کماﻟﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﺭﻫﻔﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻥ که ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﻤﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮﺍلهی
ﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﻳکی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
میسّر ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﺍﻳﺪﺁل
ﻮ ﺍﻟﮕﻮﻯ کمال ﻤﻴﺴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
اﻳﻥ ﻤﻘﺎم ﺮﺍ ﻗﺎﺋم
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ، ﻳﺎ جِبرئیل،
ﻭﻳﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ اﻳﻠﻴﺎ
ﻭ ﮐﻴﺎﻥ ﺨﻮﺭّﻩ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺘﺠلی
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ اﻳﻥ ﺮﻭح
الهی ﺪﺭﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭﻋﻴﺴﻰ
ﻣﺴﻴﺢ،ﺭﻭح ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ ﻧﻮﺭ(،ربّ ﺍﻟﻔﺼل
ﻨﻬﺎﺋﻰ) ﺑﺸﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
اﻓﺴﺎﻧﻪﻯ اﺩم
ابو ﺍﻟﺒﺸﺮ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ،
ﻭﻃﺮﺩ ﺍﻭ ﺑﺎ ﺣﻮّﺍ
ﺑﺠﻬﺎﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ عرﻓﺎنی
اﺳﺖ. ﻭ ﻧﺎم اﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍلهی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﻴﻥ اﺩم ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺘﻤﺎم
اﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
،ﺍﺩﻣﻬﺎئی ﺒﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺍﻓﻀل ﺒﺮﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻘﺎﺋﻢ،
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺍﻳﻥ اﺩﻣﻬﺎﻯ ﺰﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
(ﻧﻔﺨﻪ) ﺍﻯ که ﺩﺭﮔِل
ﻮﺟﻮﺩ ﺍﺩم اﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ،
ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﺩَم الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺷﺪ، ﻭﺳﺎﻟک
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺑﺎﻧﻔﺨﻪﺍﻯ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ(ﻧﻔﺤﻪ)
و دَمی ﻣﻌﻄﺮ ﻭ ﮔﺸﺎﻳﺶ
ﻏﻨﭽﻪﺍﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﻔﻌل ﻨﻤﻮﺩﻩ،
ﻭﺑﺎ ﻣﻘﺎمی اﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻌﺼﻮم ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻥ ﺪﻣﻴﺪﻥ ﺒﺎﺩﻫﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ، ﻭ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﻴﻥ
ﻮﻳﺎ ﻫﺮﺟﺎﻯ ﺍﺩم
ﻮﻣﺮﻳم ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠکه ﺭﻭٴﻴﺎ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻳک سالک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﺮﻳم ﻨﻴﺰ ﻧﻄﻔﻪ
ﻋﻴسی اﺯ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺗﻔﮑﺮ
مادّی اﻥ کفر ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﺑﻠکه ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣل اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﻥ ﻨﻔﺨﻪ
و نفحه ﻭ ﮐﻤﺎﻝ ﺍلهی
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻋﻴسی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ، ﭘﺪﺭ ﻳﺎ ﭘﻴﺮامام
زمانی حسنی ﻨﺪﺍﺷﺖ.
ﻭلی ﻤﺎﺩﺭ ﻳﺎ ﭘﻴﺮحسینی
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻗﺒلی
ﺪﺭ ﻳﻬﻮﺩﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻣﺎ ﺁﺩم
ﻨﻪ ﭘﻴﺮﺍﻭﻝحسینی
،ﻭﻧﻪ ﭘﻴﺮ ﺑﻌﺪﻯ،ﻳﺎ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎنی حسنی
را ﺪﺍﺷﺖ. ﺍﻣﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻣﺎﺩﺭ
ﺩﺭﻋﺒﺪ ﺍﻟﻤﻄﻠﺐ
ﺑﻮﺩ، ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺸﻒ
قُرّه ﻗﺎﺋم ﭙﻴﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺟﺪّﺵ
ﻭﺣتی عمویش ،ﺍﮔﺮ
ﺍلهی ﻮﺍقعی
هم که ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
،ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺸﺎﮔﺮﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺮﻭﺵ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺑﺎ ﻫﻤّﺖ ﻭجدّیت
ﺳﻠﻮکی ﻮمَشیّتی
الهی ﻮ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻬﻤﻴﻥ ﺮﻭح الهی
ﺪﺭ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺭﻭح
اﻟﻬﻰ، ﭼﻮﻥ هر ﭘﻴﺮ
کامل الهی گرﺩﻧﺪ
ﻭ ﺗﺎ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
از امروز ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ ﺑقُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ
،ربّ ﺭﺣﻤﺎن ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﺎﺗﻤﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ، ﻭﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻳﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ، ﻫﻤگی
اﺯﺍﻋﺘﺒﺎرَبّرتری
ﺍلهی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﻓﺘﺎﺩ
ﻭﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﮐﻪ ﻗﺎﺋم اﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﺍﻏﺎﺯﮔﺮ
ﮐﻪ ﺁﺩم ﻤﺒﺪﺃ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﻭح الهی ﺒﺮﺗﺮ،
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺮﻭح اﺩﻡ، ﻭﻳﺎ
ﺣتی عیسی ﻮﻣﺤﻤﺪ،
ﻭﺣتی هر یک اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋﻢ، ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭﻳﮋﻩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻳﻌﻨﻰ (ﺍﺻﻄﻔﺎ)
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﺯ ﺑﻴﻥ
گرﻭﻩ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺴﺎک
ﺼﺎﺩﻕ، ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﻮﺭﺩ (ﺍﺟﺘﺒﺎ) ﻭﺟﺬﺏ
ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻣﺼﻄفی ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ،ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺩﻣﻴﺪﻥ
ﺮﻭج اﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻳﻌنی ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺠﺒﺮئیل ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻧﺎم ﺠﺒﺮئیل ﺮﺍ
ﺑﻬﻤﻴﻥ ﺪﻟﻴل (ﺮﻭح
اﻟﻠﻪ) و روح
الأمین ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻫﺮﮐس ﻧﺎم
ﺮﻭح اﻟﻠﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺭﻭﺣﻰ ﺍلهی
ﺒﺮﺗﺮ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﺭﻭﺍح
اﺭﺑﺎﺏ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻧﻴﺰ ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ ﺍلهی
هستند ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﻤﻴﺮﻧﺪ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﺮگ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﻘﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺷﻬﻮﺩ ﮐﺮﺩ. ﻭلی
ﺘﻨﻬﺎ ﺍﻧﺪکی ﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﻮﺩﮐﺮﺩﻩ، ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ.
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ، ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺒﻌﻮث ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﻭﺧَﻠَﻘّﻪ) ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﻓﺮﻳﺪ، ﻳﻌنی ﭙس
ﺍﺯ ﺍﺻﻄﻔﺎ، ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭم ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﻮﻯ ﺪﺍﺩ.
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﻓَﺮّ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﺒﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺩ. ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
(ﻓﻀﻞ) ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
الهی ﻨﺴﺒﺖ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮﺍن ﻗﺒلی ﺪﺍﺩ.
ﻭﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم
ﻮ مقدّس با ﺍﻳﻥ
ﻨﻔﺨﻪ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺮﻭح الهی ﺪﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ ﻭﺍﺻل
ﺁﻥ ﻨﻴﺰ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭﺩﺳﺖ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ، ﻭ ﻓﮑﺮﻭﺍﻋﻤﺎل
اﻧﻬﺎ ﺍلهی اﺳﺖ.
ﺍﻳﻨکه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭح ﺪﻣﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﻭﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻩ،
ﻳﻌنی ﺼﺎﺣﺐ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺡ ﭼﻮﻥ اﺩم ﻮﻋﻴسی
ﻮﻣﺤﻤﺪ، ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍلهی ﻮﻣﻘربّ ﺑﺨﺪﺍ،
ﻭ ﺩﺭ ﺟﻨﺐ ﻭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻭﻣﺠﺎﻭﺭ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
حسینی ﺍلهی ﺴﺎﻟﻚ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻘﺎم الهی
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺮﻭح اﻟﻬﻰ،
ﻭﺑﺎ ﻧﻔﺨﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﻬﺮﻩ ﻧﮕﻴﺮﺩ،
ﮐﺎﻣل ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭼﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ، ﻣﺎﺩﺍم
که ﺑﭙﻴﺮ معرّفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

حدیث 1292 – از
امام صادق است
(ج؟ص؟؟) که
میفرماید -اﻥّ
اﻟﺮﻭح ﻤﺘﺤﺮک ﻛﺎﻟﺮﻳﺢ،
ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ ﺳُﻤّﻯ
ﺮﻭﺣﺎ ﻟﺎﻧّﻪ ﺍﺷﺘق
اﺳﻤﻪ ﻣﻥ اﻟﺮﻳﺢ،
ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ ﺃﺧﺮجه
علی ﻠﻔظة ﺍﻟﺮﻳﺢ،
ﻟﺄﻥ اﻟﺮﻭح ﻤﺠﺎﻧس
ﻟﻠﺮﻳﺢ، ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ
ﺃﺿﺎﻓﻪ ﺍلی ﻨﻔﺴﻪ،
ﻟﺎﻧّﻪ ﺍﺻﻄﻔﺎﻩ
ﻋلی ﺴﺎﺋﺮ ﺍﻟﺎﺭﻭﺍﺡ،
ﮐﻤﺎ ﺍﺻﻄفی ﺒﻴﺘﺎ
ﻣﻥ اﻟﺒﻴﻮﺕ ﻓﻘﺎﻝ
ﺑﻴﺘﻰ، ﻭﻗﺎل ﺮﺳﻮل
ﻤﻥ الرﺳلی ﺨﻠﻴﻠﻰ،
ﻭﺍﺷﺒﺎﻩ ﺫﻟﻚ،
ﻭ ﮐلّ ﺬﻟک ﻤﺨﻠﻮق
ﻤﺼﻨﻮﻉ ﻣُﺤﺪَث
ﻣﺮﺑﻮﺏ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺭﻭح ﻤﺘﺤﺮک اﺳﺖ،
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺎﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺭﻭح ﻠﻔظی ﻤﺸﺘق
اﺯ (ﺭیح ﻴﺎ ﺑﺎﺩ)
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻥ اﺷﺘﻘﺎق
ﺒﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺭﻭح همجنس ﺑﺎﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭح ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﮐﺮﺩ، ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺳﺎﻳﺮ
ﺍﺭﻭﺍح اﺻﻄﻔﺎ
ﻭ ﺍﺭﺟﺤﻴّﺖ ﺩﺍﺩﻩ
و برگزیده ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﻴﺖ
ﻭﺧﺎﻧﻪﺍﻯ ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺻﻄﻔﺎ ﮐﺮﺩ،ﻭ
ﺍﻧﺮﺍ (ﺑﻴﺘﻰ) ﻳﺎ
ﺧﺎﻧﻪﺍم ﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺭﺳﻮلی ﺮﺍ
ﺧﻠﻴل ﻮ ﺩﻭﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﺮﺩ. ﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺍﻳﻥ ﻨﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺨﻮﺩ.ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﺘﻌﻠﻘﺎﺕ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺎﺯ ﻣﺨﻠﻮق اﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ، ﻭﻣﺼﻨﻮع
ﺴﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﺣﺎﺩث ﻏﻴﺮ ﻗﺪﻳم
اﺯﻟﻰ، ﻭ ﻣﺮﺑﻮﺏ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺷﺪﻩ، ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
(علّت ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﮐﻠﻤﻪ ﺭﻭﺡ،
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﺍﻳﻥ ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﮔﺮﭼﻪ ﻣﺎﺩﻩﺍﻯ
ﺮﻗﻴق ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﭼﻮﻥ هوﺍ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺮﺍ
الهی ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺑﺪﺍﻧﻴم
اثیرﻯ، ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭح ﺘﻤﺎﻣﺎ ﺍلهی
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﻮﻥ
ﻨﻮﺭ ﻭﻋﻘﻞ، ﻣﺎﺩﻩﺍﻯ
ﺘﺤﺖ ﺍثیرﻯ ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺤﺴﺎﺏ ﺍﻭﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ،
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻮﺷﮑلی
ﻤﺎﻫﻴّﺖ ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﻭ ﻫﻴﻮﻟﺎئی ﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﮔﺮ ﻧﺎﺳﻮتی
ﻮ ﺍﺗمی ﻨﺒﺎﺷﺪ،
ولی ﻣﻠﮑﻮتی
اثیرﻯ ﻴﺎ ﺍﺗﺮﻯ،
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺎﺩﻩ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺩﺍﺧل
اﺗﻤﻬﺎ، ﮐﻪﭼﻴﺰﻯ
ﭽﻮﻥ اﻧﺮﮊﻯ و
رقیق تر هستند.
ﻭﺍﮔﺮ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺮﻭح
الهی ﺸﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻭ ﺍﺯ ﺟﻨس ﻋﻘل ﻮ
ﻧﻮﺭ ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ
،ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍلهی ﻤﻄﺮح اﺳﺖ،
ﻣﺎﺩﻩ ﺗﺤﺖ ﺍثیرﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻨﻮﺯ ﻋﻮﺍﻟم
ﺮﻗﻴﻘﺘﺮ ﺍﺯ ﺗﺤﺖ
ﺍثیر ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ باز ﺭﻗﻴﻘﺘﺮ
ﻫﺴﺖ. ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭل الهی
ﺪﺭ الله یا
أهو در ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺑﻨﺎﻡ
(ﻣﺎﺩﻩ ﺷِﺒﻪ ﻋﺪﻡ)
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
الهی ﻤﻄﻠﻖ
الله ﻣﺎﺩﻩ ﻭﻣﺎﻫﻴتی
ﻘﺎﺋل ﺒﺎﺷﻴﻢ،
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻯ هم ﺒﺎﻳﻥ
ﻔﺮﺽ ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﻣﺎﺩﻩ (ﻋﺪم
ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ) ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﻣﺎﺩﻩﺍﻯ
که ﻏﻴﺮﺍﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺪم ﻤﺤﺾ ﻭبی ﻤﺎﺩگی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺣﺎﺿﺮ
ﻭﻧﺎﻇﺮ ﺍﻥ عاﻟم
ﻮﺟﻮﺩ، ﭘس ﺍﺯﻣﻄلق
کماﻟﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺪم ﻮ ﻓﻨﺎﻯ ﻤﻄﻠﻖ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺗﺎ ﺍﻧﺠﺎ
ﺭﺍهی ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﺍﻳﻨکه
روح ﺮﺍ ﭼﻮﻥ اﺣﺴﺎس
ﺑﺎﺩ، ﺑﺎﺩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﭼﻮﻥ ﺪﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی ﺴﺨﺖ
ﺭﻗﻴق اﺳﺖ. ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍل ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﻧﺴﻴﻤﻬﺎ ﻭﺣتی
کوﺭﺍﻧﻬﺎﻯ ﺒﺎﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻟﻄﻴﻒ ﻭﻣﻌﻄﺮ
ﻭﺧﻨک اﺳﺖ. ﻟﻔﻈ
ﺮﻭﺡ ﻗﺒل اﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ،ﺩﺭ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺩﻳنی ﻮﻋﺮﻓﺎنی
ﺒﮑﺎﺭ ﻣﻴﺮﻓﺘﻪ،
ﮐﻪ در ﻓﺎﺭسی (ﺭﻭﺍﻥ
ﻴﺎ ﺟﺎﺭﻯ) ﻭﻧﺮم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺭﻭح
هم ﺮﻳﺸﻪ ﺑﺎ ﺭیح
اﺳﺖ. ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮﻋﺮﻓﺎنی
ﺪﺭ ﻫﻤﻪ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ. ﻭﺣتی ﺰﺑﺎﻧﻬﺎ،
ﺑﻬﺮعلّت، ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﻫﻤﻴﻥ اﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺭ ﻫﺮﻧﻮع
ﺮﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﺭیح
ﻤﻔﺮﺩ ﺑﺎﺩ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺟمع اﻥ ﺮﻳﺎح
اﺳﺖ. ﻭﺑﺎﺯ ﺭﻳج
ﺒﻤﻌنی ﺒﻮﻯ ﻤﻌﻄﺮ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺭﻳﺤﺎﻥ
ﻴﺎ ﺑﺎﺩ ﻣﻌﻄﺮ ﺍﺯﺁﻥ
اﻣﺪﻩﺍﺳﺖ. ﻭﺭﻭح
که ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ،
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎﺍﺣﺴﺎس
راحتی ﻧﺴﻴم ﻤﻌﻄﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﺻل
ﺸﻬﻮﺩ ﺩﺭﻭنی ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺘﺠﺴم ﺮﻭٴﻴﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍل ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻨکه
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭح ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺩ ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻩ،
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍلهی هستند. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺒﺸﺮﻯ،ﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ ﺮﻭح ﻤﻴﺴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ،
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ ﻣﻄلق
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍح اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋم ﻮ ﺭﺣﻤﺎﻥ
هستند. ﻭلی اﺭﻭﺍح
ﻔﺮﺩﻯ، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
نوعی و ارادی ﺧﻮﺩ،ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺭﻭح ﻔﺮﺩﻯ ﺮﺍﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
نفس ﺣﻴﻮﺍﻥ
امّاره ﻣﻴﻨﺎمند
. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻮع ﺨﻮﺩ، ﺑﺎﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻮﺣشی ﻮ
ﺷﻬوﺕ ﭘﻴﺸﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﺒﻌﻘل
ﺒﺮﺗﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﭽﻮﻥ ﺴﺎﻟک ﺸﺪ،
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺍلهی
ﻴﺎﻓﺖ (ﻧﻔس أمّاره)
ﮐﻪ ﻣﻮﻗﺘﺎ (نفس
لَوّامه) ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ،
ﺍﻳﻨکه به (ﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ)
ﻭ(ﻧﻔس ﻣﻠهمه ) ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻔس ﺍﻭ
نام ﺮﻭح ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻴﻥ ﺮﻭح
ﺪﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﻳﻨﺪﻩ ﺑﺪﻧﻴﺎ،
ﺑﺎﺯ ﻧﻔس ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺩﻧﺒﺎل
ﺮﻭح ﺒﺮﺗﺮ تا ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ،ربّ ﺭﺣﻤﺎن
ﺒﺮﻭﺩ.ﻫﻤﺎ گوﻧﻪ
ﮐﻪ ﺭﻭح ﻤﻴﻤﻮﻥ،
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺮﻭح ﻮ ﻧﻔس
ﺧﻮﻙ ﻳﺎﺧﺮس ،ﻫﻨﻮﺯ
ﺭﻭح ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺎﺳﺖ.
ﻭلی ﻨﺴﺒﺖ ﺑﺮﻭح
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﺯ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺣﻰ ئﺣﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ. ﻭﺭﻭح ﺒﺸﺮ
ﻭﺑﺎ ﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﮐﻤﺎل ﺨﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﺯﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍنی ولی
کاملتری ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨکه
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺮﻭح
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﺨﻠﻮق
اﺳﺖ ﺗﺎﮐﻴﺪ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺭﻭح الهی هست ﻭلی
ﺮﻭحی الهی ﻤﻄﻠق
ﻨﻴﺴﺖ ﻭﺣﺘﻰ ﺭﻭح
اﺯﻧﻮع ﺮﻭح ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ کامل ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﻣﺮﻯ ﺤﺎﺩث ﺑﻮﺩﻩ
ﻳﻌنی ﻘﺪﻳم ﻨﻴﺴﺖ
و حدیث جدید
شده است . ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺻل
اولیه ﺮﻭح که ﺍﺯلی
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻗﺪﻳم هست.
ﭼﻮﻥ ﺼﺎﺩﺭ ﺍﻭل
ﻮ ﻧﻪ ﺑﻘﺪﻣﺖ ﺍﻟﻬﻰ(هو)
ﺩﺭ ﺧﺎﺭج اﺯﻫﺴﺘﻰ.
ﻭ ﺭﻭح ﺪﺭﻫﺮﻧﻮع
ﻤﺎﻫﻴتی ﻮﻣﻘﺎمی
الهی و
الوهیتی ﺒﻬﺘﺮﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺭﻭح ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺮﻓﺖ، ﻣﺎﻫﻴتی ﺒﺪﺗﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻪ و حیوانی
تر وئور تر از
خدا ﺍﺳﺖ. ﻭ تَجلّیات
ﺍلهی ﻨﻴﺰ ﻗﺪﻳم
هستند. ﻭلی ﻨﻪ ﺑﻘﺪﻣﺖ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق هو
ﺪﺭ ﺧﺎﺭج اﺯﻫﺴﺘﻰ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻭ (ﺧِﻠﻘَﺖ ﺟﺪﻳﺪ)
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺍﺧﻠﺎقی
ﺘﺎﺯﻩ و الهی
تر ﮐﺴﺐ ﺷﺪﻩ ﻳک
ﺮﻭح ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ( ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ)
ﻭﺣﺎﺩثه اﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭلی اﺯ ﻟﺤﺎﻇ
اﻟﮕﻮﻯ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋﻢ، ﺍﻳﻥ اﻟﮕﻮ
ﺍﺯلی ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺳﺎﻟک ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. (ﻣﺮﺑﻮﺏ)
ﻳﻌنی ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺷﺪﻩ،
ﻭ ﺭﺑّﺎﻧﻴﺖ ﺍلهی
اﺯﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭﺗﺤﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍلهی ﺒﻮﺩ ﮐﻪ
توانسته ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻘﺎم ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﮐسی ﺒﺪﻭﻥ ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ذبّانی ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﻬیچ
ﻤﻘﺎم ﺮﻭحی ﻮالهیی
ﺗﺮ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.

حدیث 1293 –
از امام باقر
است (ج؟ص؟؟) که
میفرماید ﺭﻭح
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﺮﻭح ﻤﺨﻠﻮقی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺣﮑﻤﺖ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭ ﺍﺩم ﻮ ﺩﺭﻋﻴسی
ﺁﻓﺮﻳﺪ ﺭﻭح
هماﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺍلهی
اﺳﺖ، ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ
نهائی. ﺑﺮﺍﻯ
روح اﺩﻡ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻣﻌﺎﺩل
ﺮﻭح الهی ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴنی
ﺮﻭح ﻤﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭﺭﻭﺡ
ﺍلهی ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻋﻴﺴس ﻤسیح ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﻣﻌﺎﺩل
ﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺭﻭح ﺪﻣﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
قائم ،ﺭﻭحی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻣﻌﺎﺩل
ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
ﻮ شهود هفتم
عرﺵ رحمان اﺳﺖ
ﺭﻭح اﺯﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﺩم
که ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻌﻠﻢ
ﻭﭘﻴﺮ ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻨﺪﺍﺷﺖ، ﻭﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ هم ﻨﺪﺍﺷﺖ،
ﻟﺬﺍ (ﺩﻭ ﻭﺍﻟﺪ) ﺍلهی
ﺮﻭﺣﺎنی همه ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭﺍﺯ
ﭘﺪﺭﻭﻣﺎﺩﺭ
الهی ﻳﺘﻴم ﺒﻮﺩ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨکه ﭘﺪﺭﻯ ﺠﺴﻤﺎنی
ﻨﺪﺍﺷﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒیعی اﻧﻮﺍع ﺤﻴﻮﺍنی
ﻘﺒلی هستند ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻨﻴﺰ، ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺎﻳﺪ.
ﻋﻴسی که ﻣﺎﺩﺭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺖ، ﮐﻪ ﺗﺤﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺴﻠﻮکی ﻴحیی ﻤﻌﻤﺪﺍنی
ﺒﻮﺩ. ﻭلی ﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﮑﺸﻒ قُرّه ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﺪﻭﻥ
ﻤﺮبی ﻮمعلّم ﻘﺒلی
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺯﭘﺪﺭ
ﻳﺘﻴم ﺒﻮﺩ، ﻭﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻨﺪﺍﺷﺖ
لذا مسیح
نوعود زردشت و
سوشیانس اول زردشت
بود و برترین
مقام الهی زمان
خود را یافت و
بسالکان
شایسته خود
رساند و
سالکان خودا وعده
مهدی موعود
دوم سوشیانس زردشت
و . ﻣﺤﻤﺪ وعده
مهدی باز
بالاتر فرقلیت
دار همان سه پادشاه
افسانه ای مسیحیان
که در هنگام تولد
الهی مسیج از سرزمین
پارس برای
تبریک بمکریمرفتند
. محمد نیر مار
یا پیر الهی حسینی
داشت ولی پدر
الهی حسنی
امام رمانی
نداشت و ﺍﺑﻮ
طالب سمبول پیر
حسینی و عبد
المطّلب پیر حسینی
قبل ازابو
طالی پدر الهی
علیّ بود. ﻋﺒﺪﺍﻟﻤﻄّﻠﺐ،
و ابو طالب
مقام جدید
قائم را
نداشتند که
عرش مرتضوی را
داشتند زیرا
طریقتی سلوکی زردشت
را داشتند که
خود را ابرهیمی
میدانستند .محمد
دذ اغاز باذ
یک ولیّ
زردشتی و سپس
یک ولیِ مسیجی
بشهود جدید
قائم رسیم و
ابوطالب و عبد
المطّلب اسمی سمبولیک
مربّیان الهی
محمد برای مغرفی
بقریش داشتند
.ئ دائی خدیجه
ولیِ الهی زرئشتی
زمان خود بود.ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺴﻴﺢ ﻳﺘﻴم
ازﭘﺪﺭ الهی حسنی
بود .ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺩم
ﻮﻋﻴﺴﻰ، ﻭﻳﺘﻴم
ﺒﻮﺩﻥ انها ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ ﺗﺎﺭﻳخی
ﻮمادّی ﺪﺍﺷﺖ. ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﻣﺮﻭﺯ،
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﺩﺭ ﺭﻭﺣﺎنی
و پدر حسینی
پیامبر حسنی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ خود کامل الهی
بازگشته بخلق ﺼﺎﺣﺐ
(ﺭﺣم ﻄﺮﻳﻘﺖ)
برای سالکان
خود میباشند و
هر کاملی الهی
زنده اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
او ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴنی ﺪﺭ ﭘنج
تن ﺁﻟﻌﺒﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎنی
اﺷﮑﺎﺭ ﻳﺎ ﻏﺎﻳﺐ،ﻭﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺑﺠﺰﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
(ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﻴﺎ ﺩﻭ
ﻭﺍﻟﺪ ﻭﺩﻭ ﭘﺪﺭ)
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺸﻤﺎ (ﻣﻌﺎﺻﺮﻳﻦ
ﺍﻳﺸﺎﻥ) ﻣﻥ ﻮ ﻋلیّ
هستیم. ﮐﻪﻋلیّ
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل ﻮمُربّی
مرتضوی همه
سالکان ولایت محمدی
ﻤﻘﺪﻣﺎتی و ﺼﺎﺣﺐ
ﺭَﺣِم ﻮ ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻘﺶ ﭘﺪﺭ ﻭﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ
معاصران محمد ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ .

حدیث
1294 – خداوند
میفرماید ج؟ص؟؟)
چنان ﺑﺴﺎﺯم
ﻮ ﮐﺎﻣل کنم ،ﻭ ﺍﺯ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻭﻯ
ﺒﺪﻣﻢ، ﺷﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻮﻯ ﺴﺠﺪﻩ ﮐﻨﻴﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩق ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻳﻌنی اﺯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ ﺳﺎﺧﺘﻢ.
( ﺍﻳﻥ اﺩم هرﻳک
اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ کامل
الهی گرﺩﻳﺪﻩ،
ﻭﭘس ﺍﺯ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭﻣﺎﻟﺶ
طینت یا ﮔِل ﻮﺟﻮﺩ
ﻭ ﺫﺍﺕ ﺳﺎﻟﻚ، ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺭﻭح اﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺩﻣﻴﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﺭﻭح
ﺪﺭ ﺍﻭ، ﻣﻠﺎﺋک
ﺒﺎﻳﺪ ﺳﺠﺪﻩ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﻤﻠﺎﺋک
اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺧﺪﻣﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ اﻟﻬﺎم ﻮ
ﮐﻤﻚ، ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ اﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﻠکه
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎنی
هستند، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎل
ﻔَﺮّ ﺷﺪﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
کامل الهی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺳﺠﺪﻩ
ﺗﻌﻈﻴﻢ، ﻭﺳﺠﺪﻩ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ،ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺩفع ﺸﺮک ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻫﺮکامل الهی ﺸﺪﻩ
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
مَشیّت ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق اﻭﺭﺍ ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻣﺒﻌﻮث
برسالک ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﺒﻮﺕ ﻭﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻭﺧﻠﺎﻓﺖ ﺍلهی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ اﻳﻥ
کاﻣل اﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ نبوّت،
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﻮ ﮐﺎﺷﻒ
قُرّه ﺗﺎﺯﻩ ﺑﻮﺩ
ﻭﻟﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی ﺘﻮﺍﻧﺎﻯ (ﺗﻨﺒّوء
ﻮﭘﻴﺶ ﮔﻮﺋﻰ) ﺍﺣﻮﺍل
ﻮ آینده ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺳﻮّﻳﺘﻪ) ﺍﻭﺭﺍ
ﺳﺎﺧﺘﻢ ،ﻭﻣﺴﺎﻭﻯﺪﺭﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺎ ﺍﻟﮕﻮﻯ الهی
ﺪﺭ ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻨﻤﻮﺩ که ﺍﻳﻥ ﺤﺎﻟﺖ
ﺗﺴﻮﻳﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺩﺭﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
اﻧﻬﺎ، ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻧﻔﺨﺖ) ﻧﻔﺨﻪ ﮐﺮﺩم
ﻮ ﺩﻣﻴﺪﻡ، ﺯﻳﺮﺍ
(ﻧﻔﺨﻪ ﻭﻯ) ﺑﺎﺯ ﺩﻣﻴﺪﻥ
ﺒﺪﻫﺎﻥ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺯﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﻳم ﺸﺎیع ﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
آﺳﺘﻴﻥ اﻭ ﺩﻣﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺪﻣﻴﺪﻥ،
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی ﻤﺮﻳم
ﺒﻮﺩﻩ ،ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻳﺎﻥ کاﻣﻞ،
ﺩﻣﻴﺪﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺍﺭﻭﺍح
الهی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﺩﻡ
ﻭ ﻋﻴﺴﻰ، ﮐﻪ ﺭﻭحی
الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﻘﺎﺋم ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﻭﺍح
الهی ﺒﺮﺗﺮ، ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
ﻮﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ بی ﻨﻬﺎﻳتی
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ (ﻧﻔﺤﻪ) ﺑﺎ ﺣاء
،ﺑﻤﻌنی ﻤﻌﻄﺮ ﺑﻮﺩﻥ
ﻮ ﻧﺴﻴم ﻮﺑﺎﺩ ﺻﺒﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﺒﺎحی
ﭙﮕﺎهی ﻮﺳﺤﺮﮔﺎهی
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.

حدیث 1295 – از
پیامبر (؟ص؟؟)
است که
میفرماید -ﺑﺎﻟتی
ﻨﻘﺼﺖ ﻣﻥ
ﻘﺪﺭة ﺍﻟﻠﻪ
ﺷﻴﺌﺎ، هی
ﻘﺪﺭﺗﻪ ﻣﻥ
ﻘﺪﺭﺗﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻠقی اﻓﺮﻳﺪ، ﻭ
ﺭﻭحی ﺮﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪ
ﻭﺳﭙس ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
را ﺩﺍﺩ، ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
اﻧﺮﺍ ﺑﺪﻣﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﻧﻘﺺ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻣﺎﻣﻮﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻣﻴﺪﻥ ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ،
ﺩﻣﻴﺪﻥ ﺨﺪﺍ ﺑﻮﺳﻴﻠ
ﻪﻭﺳﺎﺋﻄ ﻤﺪﺑﺮ
ﺍلهی اﺳﺖ ﻭﻫﺮﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘیم
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄلق
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺣﻘﻴﺮﻯ ﭼﻮﻥ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺸﻐﻮل ﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﺮ ﻧﻮع
ﺮﺍ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ تصوّر ﺍﻧﺴﺎنی
ﭽﻨﻴﻥ ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮﻧﻴﻤﻪ مادّی
ملکوتی گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴکه ﺩﺭﻫﺴتی
که ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﭽﻴﺰﻯ ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺩﺭ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻥ ﻤﻠکی
ﻴﺎ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻭﻣﻠﺎﺋکه
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ،و
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖﻋلی
اﺳﺖ. ﻭﺍﺑﺘﺪﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺨﻠﻮق ﺒﺸﺮﻯ
عاﺩﻯ اﺳﺖ، ﻭ ﺳﭙس
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﺭﻭح ﺪﺭ
ﺍﻭ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ اﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺩﻭم ﻮ ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭمقدّس ﻫﺮﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل اﺳﺖ. ﺧﻠق
ﺠﻨﻴﻥ ﻮﺧﻠق ﺠﺪﻳﺪ،
ﻫﺮﻟﺤﻈﻪ ﺍﺯ ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭ ﺧﻠق
ﺠﻨﺎنی یاﻋﻘلی
اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
هرﻟﺤﻈﻪ ﺍﻥ، ﻳک
ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ ﺣﺎل ﻮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﻤﺸﺨﺺ،
ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﻌثت ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌلیم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺭﺍ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴکه
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 1296 – از
پیامبر است
(ج؟ص؟؟)
میفرماید - ﺩﻭ
ﺭﻭح ﻤﺨﻠﻮق
ﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭﺍﺻﻄﻔﺎ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻳکی ﺮﻭح
اﺩم ﻮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
عیسی ﺒﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﺩ.
ﺭﻭح ادم ﻮ
ﻋﻴﺴﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺟﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮﻋﻴسی
ﺠﻨﻴﻥ هم ﺒﻮﺩ،
ﺍﺩم
اﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺠﻨﻴنی ﺪﺭ ﺷﮑم
ﻤﺎﺩﺭﻯ ﻨﺒﻮﺩ.
ﺑﻠکه ﺍﺩم ﻮ
ﻋﻴسی
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ عاﺩﻯ
ﺪﺭ ﺟﺴم ﻮﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﭼﻮﻥ
ﺳﻠﻮک ﻮﮐﻤﺎل الهی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﺭﻭح الهی
ﺪﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﻣﻴﺪﻩ ﺷﺪ
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺁﺩم
همچنان ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻭل ﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻣﻘﺎم ﺮﻭح
ﺤﺴﻴنی اﺳﺖ.
ﻭﺩﺭﻋﻴسی
ﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﺭﻭح
الهی ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﺭﻭحی
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ، ﻳک ﺮﻭح
ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ،
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
العزم ،ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺮﻭح ﺒﺮﺗﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰم
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻳﻌنی کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﭼﻮﻥ
ﻤﻮﻟﺎ ﻋلیّ ﻮ
ﺗﻤﺎم اﻣﺎﻣﺎﻥ
اﺷﮑﺎﺭ ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﻏﻴﺒﺖ ﻭ
ﻣﺴﺘﻮﺭ ﺑﻮﺩﻥ،
ﻭﺣتی هر ﻳک اﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭح
ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻦ (
ﺭﻭح ﻤﺨﻠﻮﻕ)
ﺑﻌﺪﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟک
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮ ﺑﻌثت
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺎﻋث ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﻋﺎ
ﻭﻧﻤﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ پائین
ﺗﺮ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺩﻋﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﻠکه
ﺍﻳﻥ ﺰﻣﻴﻨﻪ ﺍلهی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺼﻠﻪ ﻭ
ﺗﻤﺎس ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭﺍﺩم
ﻮﻋﻴسی ﻮ ﻣﺤﻤﺪ،
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻤﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺍﺯ ﺁﺩم
ﻮﻋﻴسی ﻮ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﺍﺯ
ﺑﻴﻥ گرﻭﻩ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺎﺩق
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﺸﺪﻧﺪ،
ﻭ ﺍﮐثرﻳتی ﺠﺎ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺎﻋﻘل
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ.

حدیث
1297 – از پیامبر
است (ج؟ص؟؟) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮﺗﻌﺎلی
ﺼﺪ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺠﻮﻑ
ﻭ ﺗﻮ ﺧﺎلی ﺒﻮﺩﻥ
اﺳﺖ. ﻭلی ﺮﻭح ﻴﻚ
ﻣﺨﻠﻮق الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﺼﺮ
ﻭ ﻳﺎﺭﻯ، ﻭ تأیید
ﻭ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺍلهی
ﻨﻴﺮﻭﻯ ﺠﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺩل ﺮﺳﻮﻟﺎﻥ
ﻮﻣﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺎﻟﺖ ﺻﻤﺪ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ ﺤﺎﻟﺖ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭﻋمّاء
ﻭ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺤﺎﻟﺖ ﺳﺎمادّی
ﻮ ﺧﻠﺴﻪ ﻭ ﺩﺭک ﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺍﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍلهی ﺨﻮﻳﺶ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﺗﺎ ﻗﺎﺋم
می ﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺣﺴﺎس ﻓﻨﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺤﺎل ﺼﻤﺪﻯ، ﺧﺮﻭج
اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک اﺯﺣﺎﻟﺖ
مادّی، ﻭﺩﺧﻮل
ﺒﺤﺎﻟتی الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺎﻟتی مادّی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺩﺭﻋﻴﻥ ﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم
هستی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨکه ﺭﻭحی اﺯﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﺑﺎﺯ ﻣﺨﻠﻮق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺻﺎﺩﺭ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯلی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ،ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺭﻭح الهی
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﻤﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ میسّر
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ ﺮﻭح
ﺨﺎﺹ ﺍﺩم ﻮ ﻋﻴسی
ﺒﺘﻨﻬﺎئی ﻨﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺳﺎﻟک
هرﻋﺼﺮ، ﭼﻮﻥ ﺒﺎﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ، ﺭﻭحی الهی
ﻴﺎﻓﺘﻪ، ﮐﻪ ﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﺭﻭح ﻘﺎﺋم
ﺪﺭ ﻫﺮﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮک ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﺩ،
ﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻭﻧﺼﺮﺕ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻮ ﻓَﺮﺭﻭﺯﻯ
ﺒﺪﻫﺪ، ﺍﻳﻥ ﺮﻭح
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺨﺎﺹ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ،
ﻳﺎ ﺍﺭﺳﺎل ﺸﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺨلق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺳﻮﻟﺎﻥ ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ ﺪﻳﺎﻧﺘﻬﺎ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮکی
ﻘﺒل اﺯﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﻮٴﻤﻨﻴﻥ که ﺑﻤﺮﺍتبی
از ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﺑﺴﺎﻟک
ﺒﺮﺳﺪ، ﺍلهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭﺳﻮل ﻤﻤﮑﻥ
اﺳﺖ، ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺴﺎﻟک
ﺒﺮﺳﺪ، ﻭلی ﻤﻮٴﻤﻥ
کامل الهی اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺠﺴم اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﮑﻤک ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺮﺳﺪ.

حدیث 1298 - ﺪﺭﺣﺪﻳثی
اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ (ﺝ۴ﺹ ؟ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ آیه
ﻧﻔﺨﺖ ﻓﻴﻪ ﻣﻥ
ﺮﻭﺣﻰ،ﻓﻘﻌﻮﺍ
ﻟﻪ ﺳﺎﺟﺪﻳﻥ ﻮﭼﻮﻥ
اﺯﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﺑﺮ
ﺍﻭ ﺩﻣﻴﺪﻡ، ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﻓﻮﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻭ ﺑﺴﺠﺪﻩ ﺑﻴﻔﺘﻴﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
همان ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻل
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﻭح اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ هر ﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﺩﻣﻴﺪﻩ ﺷﺪ، ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻭ ﺑﺴﺠﺪﻩ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم ﻮ ﭘﺮﺳﺘﺶ،
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍلهی ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﺒﻴﻔﺘﻴﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﭽﻨﻴﻥ ﭘﻴﺮﻯﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﻨﻴﺰ ﻓﺮﻣﻮﺩ:
ﺮﻭح ﺨﻠﻘﻬﺎ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻓﻨﻔخ فی
ﺁﺩم ﻤﻨﻬﺎ ﺍﻳﻥ ﺮﻭح
ﭽﻴﺰﻯ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺍﻧﺮﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ،
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﻪ
ﺁﺩم ﺪﻣﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌنی
ﺮﻭح ﻤﻘﺎمی ﻤﺨﻠﻮق
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺩم ﻨﻴﺰ ﺍﺯﺁﻥ
گرﻓﺖ، ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﺯﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻤﻨﺎﺳﺐ در
تزکیه روان ،ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻫﺮ کامل
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﻳﻥ
ﺮﻭح القدس
شهودی ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
قائم نوع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺁﺩم اﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭﻋﻴسی
ﻮﺗﻤﺎم اﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ،
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﻭح الهی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﺭﻭﺣﻬﺎ،
ﺑﺎﻫم ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﮐﻤﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ودرولایت
سلوک محمد ،ﺑﺮﺗﺮﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ششم قاﺋم ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺳﺠﺪﻩ ﺑﻤﻌنی
ﺘﺴﻠﻴﻢ ﮐﺎﻣل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺠﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭﻳک ﺘﻮﺳل ﺴﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺠﺪﻩ ﺧﺎﺹ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭلی اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺨﻠﻴﻔﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻧﻤآینذه
،ربّ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ،ربّﺭﺣﻤﺎن
،ﭼﻪﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ الهی ،ﺗﺎ
،ربّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ. ﻣﺨﻠﻮق ﺒﻮﺩﻥ
ﺮﻭﺡ، ﻳﻌنی ﺰﻣﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺮﺳﺪ،
ﻭﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻦ ﺷﺎﻫﺪ ﺭﻭح
شهودی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺗﻤﺎم اﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺼﺎﺩق ﻮ ﻣﺨﻠﻮق
الهی هستند. ﻭلی
هرﮔﺰ ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄلق
الله ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠکه
،ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﻴﺎ
،ربّ ﺍﻟﻔﺼل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
1299 - اﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺑﺮﺍﻭﻯ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ۴ﺹ؟ ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺮﻭح ﺪﺭ
ﺁﺩﻡ ﻤﻥ
ﻘﺪﺭﺗﻪ ﻣﻥ اﻟﻤﻠﮑﻮﺕ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭح
ﻘﺪﺭتی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻣﻴﺒﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌنی اﻣﺮﻯ ﻤﻠﮑﻮتی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﺣﺎﻟﺖ ﺳﺎمادّی
ﻮﺧﻠﺴﻪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻘﺪﺭﺕ
ﻭ مَشیّت ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺍﻳﻥ ﺮﻭح
القدس روح
الأمین ﺒﺮﺗﺮﺍﺯ
ﻗﺎﺋم کسب ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻳک ﺒﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ ﺑﺨﻠق
پیرو خود ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﻴﺎ ﺭﻭﺡ، ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺎﺳﺘﻘﺒﺎل ﻤﺮگ
قبل از مرگ ﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.

حدیث 1300 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
(ﺝ۴ﺹ؟ﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﻣﺪﻩ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﺩﻡ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: هی ﺼﻮﺭة ﻭ ﻣُﺤﺪثة
ﻣﺨﻠﻮقة ،ﺍﺻﻄﻔﺎﻫﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﺧﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻋلی ﺴﺎﺋﺮ ﺍﻟﺼﻮﺭ
ﺍﻟﻤﺨﺘﻠفة ،ﻓﺄﺿﺎﻓﻬﺎ
الی ﻨﻔﺴﻪ، ﮐﻤﺎ
ﺃﺿﺎﻑ ﺍﻟﮑﻌبة
ﺍلی ﻨﻔﺴﻪ، ﻭ ﺍﻟﺮﻭح
الی ﻨﻔﺴﻪ ﻓﻘﺎل
ﺒﻴﺘﻰ، ﻭﻗﺎل ﻨﻔﺨﺖ
ﻓﻴﻪ ﻣﻥ ﺮﻭحی ﺍﻳﻥ همان ﺼﻮﺭتی
اﺳﺖ، ﻣﺤﺪث ﻭ ﻣﺨﻠﻮﻕ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
گوﻧﺎﮔﻮﻥ کرﺩﻩ،
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﻧﻤﻮﺩﻩ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﻌﺒﻪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺩ ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻩ،
ﻭﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﺑﻴﺖ ﻣﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ (ﺍﻳﻥ
ﺮﻭح ﺪﺭ ﺍﺩم
کیومرث اﺑﻮ ﺍﻟﺒﺸﺮ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠکه ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭﺣتی اﻣﺮﻭﺯ ﻫﺮ
کامل الهی ﻮ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻤﻘﺎم آﺩﻣﻴﺖ
ﻭﭘﺮﻭﺭﺵ ﺍلهی ﺮﺳﻴﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﮐﺴﺐ
ﺭﻭخ الهی ﺸﺪﻩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭح ﻴک ﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺳﺖ، ﻳﻌنی اﻣﺮﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻘﺎئم
ﺒﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺮﻭح ﻤﻮﺭﺩ
ﺍﺻﻄﻔﺎ، ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺮﻭح ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻮﺭﺩ
ﺍﺻﻄﻔﺎی ﺍلهی ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮخی
اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺪﺍﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
کامل الهی، ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
است ،ﮐﻪ ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺭﻭح
الهی ﻮﻋﻘلی ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ، ﻭلی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻮﺭت
هاﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻳﻥ
کامل الهی ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺍلهی ﺸﺪﻩ، ﻭﺣتی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪگی اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺣﺎﺩث
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
اﺯلی ﻘﺪﻳم ﭽﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﺯﻟﻴﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠکه ﺩﺭ ﺳﺎﻟک
ﺒﻌﺪﺍ، ﻭ ﺑﺎ ﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎم ﻤثال
کعبه ﺭﺍ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ اﺳﺖ،
ﻳﻌنی ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
هر کامل الهی ،
ﻗﺒله ﻨﻤﺎﺯﮔﺬﺍﺭ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨکه
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺭﻭح
ﺪﺭﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺍﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ کامل
الهی ، ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﻫﻤگی
ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﻳکی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯﺩﻳﮕﺮﻯ
هستند. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﻘﺎم ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻫم ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺭﻭﺍح
الهی ﻮ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋم ﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﻳﻨﺪﻩ، ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺑﺤث ﺩﺭﺍﺯ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺟﻪ ﺍلهی
ﻮﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﺩﻡ ﺍﻣﺪﻩ،
ﺩﺭﺑﻴﻥ تصوّرﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ غیر ﺳﺎﻟک
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺘﺮﻳﻥ اﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺩ ﻏﻠﻄ اﺳﺖ. ﻭلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺍلهی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.

حدیث 1301(ﺎ
بحاﺭ) ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻧﻮﺭ
ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻭ ﺯﻣﻴﻥ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
هاﺩ ﻟﺃﻫل اﻟﺴﻤاء
،ﻭﻫﺎﺩ ﻟﺄﻫل اﻟﺎﺭﺽ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ أهل ﺎﺳﻤﺎﻧﻬﺎ،
ﻭ أهل ﺰﻣﻴﻥ اﺳﺖ.
أهل آﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ أهل ﺰﻣﻴﻥ
که ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍلهی ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ ﺗﮑﺎلی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ هستند.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻘﻴم کرﻩ ﺯﻣﻴﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺴﺎﻟﻚ،ﻭﻳﺎ
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﻭﻋﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺠﻬﻨمی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻮﺭ ﺳﺎﮐﻨﺎﻥ ﺪﺭ
ﮐﺎﻣل ﻄﺒﻴﻌﻰ،
ﻭﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺴﻠﻮک اﻧﺴﺎﻥ
عاقل اﺳﺖ. تَجلّیات
ﺍﻟﻬس ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﺒﻮﺩﻩ،
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل اﻏﺎﺯ،
ﻭﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺨﺎﺗﻤﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ (ﻧﻮﺭ ﻭ ﺩﻳﺪﻥ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﺪﻥ اﺷﻴاء ﻨﻮﺭ
ﻟﺎﺯم اﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺮﻭٴﻴﺎئی
ﻨﻴﺰ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻨﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﻥ هست.
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺭﺍنی هستند.
ﻭﻏﻴﺮﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺷﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺿﻤﻨﺎ ﻧﻮﺭ، ﺑﻤﻌنی
ﻘﺪﺭﺕ ﻋﻘلی ﻮ ﺍﺩﺭﺍکی
ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ اﺩﺭﺍک اﻣﻮﺭ،
ﺍﮔﺮﭼﻴﺰﻯ ﺒﺒﻴﻨﺪ
ﻳﺎ ﺍﺣﺴﺎس ﺑﺎ ﺣﻮﺍس
ﺩﺍﺧلی ﻴﺎ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻘﺪﺭﺕ ﻋﻘلی ﻮﻫﺸﻴﺎﺭﻯ
ﻮﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺒﻮﺩﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
عقل ﻮ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
اﻣﺮﻯ مادّی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠکه ﺍﻣﺮﻯ ﻤﻠﮑﻮﺕ
ﻭﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺪﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭحی اﻧﺴﺎﻥ ﻮﺍﺭﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻮﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬم الهی
ﻤﻠﮑﻮتی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ عقل ﻮ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
اﺩﺭﺍکی ﺒﺎﺯ ﻧﻮﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻴکه
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﮐﺎﻓﻰ،
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻮ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻤﻘﺒﻮل
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﻟک ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﺍﻣﻮﺭﻯ الهی ﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺪﻳﺪﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺎﺯ ﻧﻮﺭﻯ الهی
هستند. ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺑﺎﺯ ﺳﻠﻮکی ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺮﺍ ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،
ﭘس ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
اﻧﻬﺎ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ، ﻭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻋﺎﻣل الهی ،ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍلهی ﻮﻳﺎ
ﻋﻘل ﻮ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍلهی
ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﺤﺴﻮس ﻭﻣﻠﻤﻮس
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺮﺍ ﺑﺘﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺗﺎ ﺳﺎﻟک ﺘﺎﺯﻩ
ﮐﺎﺭ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ،ﺳﻮﮊﻩ
ﺍلهی ﻮ ﻧﻮﺭﻯ اﻟﻬﻰ،
ﻭلی ﺒﺼﻮﺭﺕ ﻣﺠﺴم
اﻧﺴﺎنی ﺒﺒﻴﻨﻨﺪ.ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ تجلّی
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻯ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
(ﻫﺎﺩ) ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ،
ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻘلی
ﻮﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻧﻬﺎ، ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﺧﻮﺩ (ﻫُﺪﻯ
ﻴﺎ ﻣﻘﺎمی ﺨﺪﺍﺋﻰ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﺪﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟک
الهی ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
(أهل) ﺳﺎﮐﻨﺎﻥ ﻮﻣﺮﺩم
هستند، ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺍأهلیّت،
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﻮ
ﺭﺍم ﺸﺪﮔﺎﻥ
الهی ﺸﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 1302 -دﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ(ﺝ۴ﺹ؟؟ﺑﺤﺎﺭ)که
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻧﻮﺭ ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺯﻣﻴﻦ، ﭘﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺰّ ﻭجلّ اﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
اﺳﺖ. ﻳﻌنی ﻨﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺭﺍﻭﻯ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﺍﻳﺎ ﻣثالی
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﻨﻮﺭ
ﻫﺴﺖ؟ ﺍﻣﺎم ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،
ﻣﺤﻤﺪ ﻳک ﻤثال
اﺳﺖ. (ﻭﺍﻳﻥ ﺸﺎﻣل
ﺘﻤﺎم
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ،
ﺍﻋمّ اﺯ ﺍﺷﮑﺎﺭ
ﻭﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﻭﻧﻴﺰ
ﺗﻤﺎمی کاﻣﻠﺎﻥ
ﺍلهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺭﻯ
الهی هستند. ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺳﻴﻠﻪ
توسّل ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻋﺎﺷق
ﻮﻟﺎﻳﺖ، ﻭﻋﻘل
ﻮﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺍﻧﻬﺎ،
ﻧﻮﺭﻯ ﻤﻌﻨﻮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
(ﻣُﺸﮑﻮة) ﺩﺭآیه
ﻧﻮﺭﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ (ﺻﺪﺭ ﻣﺤﻤﺪ)
ﻳﺎ ﺳﻴﻨﻪ ﻭﺑﻤﻌنی
ﺬﻫﻦ و فکرﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻓﮑﺮ ﻭﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ﻭ ﭼﺮﺍغ
اﻳﻥ ﻨﻮﺭ ﻋﻘﻠﻰ،
ﻭﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻘلی ﻮ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل ﺴﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
عملی ﻮﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ،
ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ ﻭ ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﮐﻠﻴﻪ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭحی ﻮ ﺭﻭﺍﻧﻰ،
ﺩﺭﻧﻔس أمّاره
ﺍﻧﻬﺎ، ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﭘﺎک گرﺩﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﺗﺎﺭﻳکی ﺠﻬل ﻮ
ﻇﻠﻤﺖ، ﻭﺍثاﺭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺒﺮ ﻃﺮﻑ، ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴت
ﺘﺮ ﻭﻋﺎﻗل ﺘﺮﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ، ﺍﻳﻥ
عباﺭﺕ ﺩﺭآیه ﻧﻮﺭ(
ﻓﻴﻬﺎ ﻣﺼﺒﺎﺡ ) ﭼﻴﺴﺖ؟
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻴﻨﻪ ﻭ ﺫﻫﻦ،
ﻧﻮﺭﻋﻠم ﻮ ﻧﺒﻮﺕ
ﻫﺴﺖ. ( ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺪﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺪﺭﻋﻠم ﻮ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻋﻘﻠﻰ، ﻭﻳﺎ ﻋﻠﻢ
ﻭ آگاهی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل الهی هست.
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﭙﻴﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ، ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ، ﺑﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ
ﻭ ﺻﺎﺩق ﺒﺮﺳﺪ. (ﻧﺒﻮﺕ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺎمی اﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻘﺪﺭﺕ (ﺗﻨﺒّوء
ﻴﺎ ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ) ﺍﺯﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ،
ﻭﺷﺮح ﺮﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ، ﻭﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ
ﺭﻭحی اﻧﻬﺎ، ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﮐﻤک
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻫﻤﻴﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻨبیّ ﻮﺭﺳﻮلی
اﺭﺳﺎلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻧﺒﻮﺕ
ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰمی اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﺷﻒ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﻗﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻥ نبوّت ﺩﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
آﻧﻬﺎ، ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺍلهی ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﺩﺳﺖ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﻮﻋﻘل
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤگی
الهی هستند. ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ( ﺍﻟﻤِﺼﺒﺎح
فی ﺰﺟﺎجة ) ﻳﻌﻨی
ﭽﻪ؟ ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
(ﻋﻠﻢ) ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻘل
ﺒﻘﻠﺐﻋلی ﺸﺪ. ﻳﻌنی
ﻨﻮﺭ ﻣﺼﺒﺎح ﻮ ﭼﺮﺍﻍ،
ﻣﻨﺘﻘل اﺯ (ﺯﺟﺎﺟﻪ
)ﻳﺎ ﺷﻴﺸﻪ ﺷﻔﺎﻑ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥ اﻧﺘﻘﺎل ﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ،
ﻭﺳﭙس ﺑﻬﺮﺳﺎﻟک
عامل ﺒﺎ ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﻧﻮﺭﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻨﺘﻘل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
،ﻭﭘﺎکی ﺮﻭﺍﻥ ﻮ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻗﻠﺐ ﺧﻮﺩ،
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺸﻴﺸﻪ ﺷﻔﺎﻑ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻗﺎﺑل
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ ﻭﻗﺒﻮل
اﻧﺘﻘﺎل اﻳﻥ ﻨﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ ﻋلی ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ،ﮐلّ
ﻮﻟﺎﻳﺖ علیّ اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻣﻴﺮ ، ﻭ
ﭘﻴﺶ ﮐﺴﻮﺕ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
اﺳﺖ، ﻭﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺒﻮﺩﻩ.ﻭﻫﺮﺳﺎﻟکی
اﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ، ﮐﺴﺐ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
توسّل وﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍلهی ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺍﻳﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟک ﻮ ﻳﺎﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻏﻴﺮﻣﻮٴﻤﻦ، ﻭﻳﺎﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
(ﮐﺄﻧّﻬﺎ) ﻳﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ، ﻭﻳﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭼﻨﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ولی ﺒﺎ ﺫﮐﺮ ﺿﻤﻴﺮﻣﻮٴﻨﺖ
ﺍﺳﺖ، ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
(ﮐﺄﻧّﻪ) ﺑﺎﻳﺪﺧﻮﺍﻧﺪ،
ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ ﻠﻔظی
اﺳﺖ، ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺬﮐﺮ ﻭﻣﺮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺑﺎﺯ(ﺗﻘﺮﺃ)
ﻳﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻰ ﻭقراءت
ﻣﻴﮑﻨﻰ، ﺩﺭﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻣﺎﻡ، ﺑﻤﻌنی قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ اﺯ ﻣﺮﺩ ﻭ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺮﺩ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ،
ﻭ ﺭجلّ ﺮﻩ ﺭﻭ،
ﻭ ﺭأجل ﭙﻴﺎﺩﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ،
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟکانی
عاﺩﻯ، ﻭﭼﻮﻥ ﺰﻧﻰ
ﻣطیع ﻮ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻤﺮﺩﺍﻥ الهی ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﺨﻮﺩ، ﻣﺮﺩ
ﺍلهی ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ .ﻭ
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺘﺼحیح ﻨﺤﻮﻯ
اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ، ﮐﻪ
(ﮐﺄﻧّﻬﺎ) ﺗﺒﺪﻳﻞ
(ﺑﮑﺄﻧّﻪ) ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
(ﮐﺄﻧّﻪ) ﮐﻮﮐﺐ (ﺩُﺭّﻯ)
ﻳﺎﺳﺘﺎﺭﻩ ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ
اﺳﺖ ( ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﻣﺬﮐﺮ ﺍﺯ ﮐﻮﮐﺐ
ﻭﺳﺘﺎﺭﻩ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻴﺸﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻴﻨﻪ ﻭ ﺭﻭح ﭙﺎک
ﻮﺷﻔﺎﻑ ﻣﻮﻟﺎﻋلیّ
ﻮﻫﺮ ﺳﺎﻟک ﻜﺎﻣل
ﺸﺪﻩ، ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺘﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﺪ.
(ﮐﻮﮐﺐ) ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺍﺳﺖ،
ﻭ (ﺩﺭﻯ) ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺭﺧﺸﺎﻥ
ﻔﺎﺭﺳﻰ اﺳﺖ. ﺭﺍﻭﻯﺴﭙس
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﻳﻮﻗﺪ
ﻣﻥ ﺸﺠﺮة ﻣﺒﺎﺭکة
ﺯﻳﺘﻮنة ﻟﺎ ﺷﺮﻗیّة
ﻭﻟﺎ ﻏﺮﺑیّة ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ مِصباح
(ﺍﮔﺮ ﻣﺬﮐﺮ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﻳﺎ ﺷﻴﺸﻪ ( ﺍﮔﺮﺿﻤﻴﺮ
ﺩﺭﺟﻤﻠﻪ ﻣﻮٴﻨث
ﺑﺎﺷﺪ)، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﮐﻮﮐﺐ ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺧﺸﺎنی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺳﻮﺧﺖ
ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻣﺒﺎﺭﻙ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺭﻭﻏﻥ ﺰﻳﺘﻮﻥ ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﻧﻪ ﺷﺮقی
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻏﺮﺑﻰ.
ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ هیزم ﻣﻴﺴﻮزد
ﻧﻮﺭ ﻭ ﺍﺗﺶ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻳﺎ ﭼﻮﻥ ﺪﺭﺧﺖ
ﺯﻳﺘﻮﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﭼﺮبی ﻮﻣﺎﺩﻩ
ﺳﻮﺧﺖ ﻓﺮﺍﻫم ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺘﻮﻥ ﺪﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﻨﻮﺭ،
ﺑﺎ ﺩﻭﺩ ﮐمی ﺒﻮﺩ.
ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺁﺩم اﻭﻟﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻏﺎﺯ سلوک
الهی، ﮐﻪ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﺗﺎ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ، ﺑﺎﻗﻴﺎﻡ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ اﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍلهی برتری ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﺗﺪﺍﻭم
اﻳﻥ ﺴﻠﺴﻠﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺘﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ معرّفی
کنندﻩ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﻬﺮ ﺳﺎﻟک ﻤﺴﺘﻌﺪ
،ﻭ ﻃﺎﻟﺐ ﺑﺎ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻣﺒﺎﺭﮐﻪ)
ﻳﻌنی ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺒﺮﮐﺖ
ﻭﺑﺮﮐﺖ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻭﻓﺰﻭنی ﺒﺨﺶ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﺮ ﻧﻌﻤتی که ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺳﺒﺐ ﻧﻌﻤﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺪﺍﺭﺩ،
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﮐﺖ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺸﻬﻮﺩ ﺣﺴﻨﻴﻥ
ﻮﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی
همین ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﺳﺒﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎی
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴنی اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
هرﺳﺎﻟک ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺂﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺘﻮﺍلی ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺘﺎ ﻗﺎئم
وﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻧﻌﻤﺖ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻌﻤﺖ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺪﺭ
ﺳﭙﺎس ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ هیچ کس ﭼﻪ
ﺍﺧﻮﻧﺪ ﺳﻨی ﻮﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ، ﻭﭼﻪ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺸﻨﺎسی
ﻮ ﺍﺳﻠﺎم ﺸﻨﺎسی
اﺯ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ﻗﺎﺩﺭ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺮ ﺭﺣﻤتی
هم ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺭﺣﻤﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺮﺍ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺰ ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
ﻮﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺒﺨﻮﺩ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﺎﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﻏﻥ ﺰﻳﺘﻮﻥ
ﻮﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻧﻮﺭ ﺍلهی ﻴﺎﻳﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ) ﻧﻪ ﺷﺮقی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺮﻭﺣﺎﻧﻴﺖ ﮐﺎﺫﺏ
ﺑﮑﻨﻨﺪ، ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺑﺮ ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺯ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﻫﺪﻑ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻏﺮبی
ﻮمادّی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺑﭽﭗ ﺩﺭ
ﻳک ﻄﺮﻳق ﻤﺴﺘﻘﻴم
ﻮ ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺍﺯ، ﺩﺳﺖ
ﮐم ﺪﺭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﺍﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺭﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
،ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻓﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﭼﭗ ﻭ ﺮﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺴﺘﻘیم ﻘﺎﺋﻢ
ﺭﺳﺎﻥ ﻮﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﺯ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭقُرآن
ﻤﺪﻋﻴﺎﻥ کاﺫﺏ
ﺩﻳﻨﻰ، ﭼﻮﻥ اﺩﻳﺎﻥ
ﻮﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ،
ﺷﺮقی ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ غربّی
هستند. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺨﻄ ﻤﺴﺘقیم ﺒﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﮐﺎﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺷﺮﺍق ﺒﺎ ﺷﺮﻭق
ﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺷﺮق ﺪنیا ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺮﮐﺰ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ، ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺒﺪﺍ
ﻇﻬﻮﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻮ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭغرب ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ
ﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳخ ﺠﺎﻣﻌﻪﻫﺎئی
ﻤﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍ ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺩﻳﻥ ﻮ سلوک
الهی ،ﻭﻋﺎﺷق ﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﻭﻣﺎل اﻧﺪﻭﺯﻯ
ﻮﻋﻠم ﺼﻨﻌﺖ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﺩﻭﻯ
اﻧﻬﺎ ﺩﺭﺷﺮقی ﻮﻏﺮﺑﻰ،
ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺸﺎﻥ ﺮﺍ
ﭘس اﺯﻣﺮﮒ ﺟﻬﻨمی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻨﻮﻋﻰ، ﭼﻪ ﺧﺮﺍﻓﺎتی
ﻘﺸﺮﻯ ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﭼﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺩﺷﻤﻦ
ﺳﻠﻮک ﻮﺩﺷﻤﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺷﺮقی ﻮﻧﻪ
ﻏﺮﺑﻰ. ﺑﻠکه ﺍﺷﺮﺍقی
ﻮﻳﺎ ﻏﺮﻳﺐ ﺩﺭ ﺷﺎم
غرﺑﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻮﺗﺴﻠﻴم هرﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴفی ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻭﻧﻪ ﻃﺎﻟﺐ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﺩﻧﻴﺎ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺰﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﻳﻥ ﺸﺠﺮﻩ ﺳﻮﺧﺖ
ﺩﻫﻨﺪﻩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭﺷﻨﺎئی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ،
ﺍﻣﻴﺮﺍﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻳﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻧﺼﺮﺍﻧﻰ
.ﻳﻌنی ﺸﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺯﻋلیّ ﻮ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ علیّ اﻏﺎﺯ
ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻫیچ ﺪﻳﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﻮﻣﺬﻫﺐ ﺧﺮﺍفی
ﻮ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
گوﻧﺎﮔﻮﻥ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
. ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﮑﻤﺎل
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻧﻪ مدﻋﻰ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻮ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺑﺎﻃل
هستند. ﺑﻠکه ﺩﺭﻭﻳشی
الهی ﻮﻋﺒﺪ ﺻﺎﻟح
ﻮ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﺨﻠﻖ،
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﻳﻥ
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺴﻨی ﻴﺎ ﺷﻴﻌﻰ،
ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
.ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﭼﻮﻥ
ﻴﻬﻮﺩ ﻭﻧﺼﺎﺭﻯ،
ﻳﺎﺧﺮﺍﻓﺎتی ﻮﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﺋﻰ، ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻃل
هستند. ﺳﻨﻴﺎﻥ
که ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺮﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
،ﻭ ﺍﮔﺮ کسی ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ،
ﺑﺎﺯ ﮐﺎﺭﻯ در تزکیه
و عمل بعقیده ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﺎﺹ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺳﻴﺎسی
ﻮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ، ﻭﺟﻨگ
ﺰﻳﺮ ﭘﺮﭼم ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠکه ﻋﻤل
ﺘﺰﮐﻴﻪ نفس ﺩﺭﻳﻚ
سلوک الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ مُدّعی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ ،ﻧﻴﺰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻫیچ
شیعه ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﻏﺮبی هم ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ
،ﺷﺮقی نخواﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻋﻤﻠﺎ ﻭ
ﺩﺭﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍلهی
،ﻫم ﻴﻬﻮﺩﻯ ﻴﻬﻮﻩ
ﻃﻠﺐ ﻭﺧﺪﺍ ﺟﻮ ﻭ
ﻫُﺪﺍ ﺩﺍﺭﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻫم ﻨﺼﺮﺍنی ﻧﺼﺮﺕ
ﺍﻟﻬﻰ داشته ،ﻭﻣﺴﻴحی
ﺒﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﻣسیحائی
ﺑﺨﺸنده ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭﺑﺮﮐﺖ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ خود ،ﻭ
ﻧﻴﺰﻫﻨﻮﺯ ﺳﻨی
ﻮﺍﻗﻌﻰ، ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭ
ﺳﻨﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭسلوک
الهی، ﺑﺮﺍﻯ ﺴِﻨﺖ
ﺷﺪﻥ ﻮمقدّس ﻭﭘﺎک
گرﺩﻳﺪﻥ اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻇﺎﻫﺮﻯ،
ﺍﺯ ﺑﻌﻀی اﻋﻤﺎل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻥ
ﺪﻟﻴل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﻴﺮﻭ
ﺳﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺯﮔﺮﻭﻩ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻮﺍقعی هستند ،ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻌﺎع ﻮﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙنج ﺘﻥ
آل عبا ،ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ.ﻭ ﺣتی
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺷﺨﺼﺎ
ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭتی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺎ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴﺖ،
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪﻩ ﺷﻌﺎع
ﻨﻮﺭ ﺳﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ
هدﺍﻳﺖ ﻋﻘلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﻣﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻳﮑﺎﺩ
ﺯﻳﺘﻬﺎ ﻳﻀیئ ٴﻮ
ﻟﻮ ﻟم ﺘﻤﺴﺴﻪ ﻧﺎﺭ
ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ اﻳﻥ ﺴﻮﺧﺖ
ﺭﻭﻏﻨﻰ، ﻧﻮﺭﺍنی
اﺳﺖ ﮐﻪﺣتی ﭙﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨکه ﺷﻌﻠﻪ
ﺍﺗﺶ ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻳﻌنی ﺒﺪﻭﻥ
ﺴﻮﺧﺘﻥ ﭽﺮبی ﻴﺎ
ﻫﻴﺰﻡ، ﺩﺭ ﺭﻭﺷﻨﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺭﻭﺷﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮق ﺮﻭﻏﻥ
ﺰﻳﺘﻮﻥ ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ(ﺗﻤﺴﺴﻪ)ﻳﻌنی
اﻥ ﺮﺍ ﻣسّ ﻭﻟﻤس
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻟﻤس ﺗﻤﺎس مادّی
اﺳﺖ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺗﺶ
ﺩﺭ ﻧﻔﺖ، ﻭ ﻣسّ
ﻳﻌنی ﺘﻤﺎس ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻮ ﺭﻭحی ﻮﺍﺩﺭﺍکی
اﺳﺖ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﺎثیر
ﺭﻭﺍنی ﺪﺭ ﺷﺨﺺ
ﺩﻳﮕﺮ، ﻭﻳﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻋﻘلی ﻮﻋﻠمی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭ ﻳﺎ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
اثاﺭ ﺍلهی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﻮﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻳﻌﻨﻰ: ﻴﮑﺎﺩ
ﺍلعلم  ﻴﺨﺮج
ﻤﻥ ﻔم اﻟﻌﺎﻟﻢ،
ﻣﻥ ﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﻗﺒل
اﻥ ﻴﻨﻄق ﺒﻪ ﭼﻨﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻭﻗﺖ ﺧﺮﻭج علم
اﺯ ﺩﻫﺎﻥ عاﻟم
آل ﻤﺤﻤﺪ، ﻧﻮﺭ
ﺍﻥ ﻈﺎﻫﺮ ﺍﺳﺖ. ﺣتی
قبل اﺯ ﺍﻳﻨکه ﺍﻳﻥ
علم ﺑﻴﺎﻥو ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ
اﻳﻥ عاﻟم ﻮ ﺍﮔﺎﻩ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺒﻴﺎﻳﺪ.
ﺍﻳﻥ کوﮐﺐ ﺩُﺭّﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭﻋﻠﻰّ،
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻧﺎم آل ﻤﺤﻤﺪ
ﻳﺎ أهل ﺒﻴﺖ محمد
ﺩﺍﺷﺘﻪ. ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺘﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻋﻠم
ﻮﺩﺍﻧﺶ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ،
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖﻋﻤلی
ﻮﻋﻘﻠﻰ، ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺩﻳﻨﻰ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻧﺶ ﺧﺎﺭج
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﻧﻮﺭﻯ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺣتی
اﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺑﺨﻄﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭلی اﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺣتی اﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ عاﻟﻢ،
ﻳﻌنی ﺁﮔﺎﻩ ﻭﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ،
ﻭﻫﺮکامل
الهی ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪﻋﺎﻟم
اﺳﺖ ﻭﺍﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ علم ﻠﺪﻧﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺤل عقل کُلّی
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم
ﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻤﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺶ
ﻫﺮﮐسی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺎﻭﺭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﻗﺒل اﺯ ﺑﻴﺎﻥ
ﻤﻄﻠﺐ، ﺑﺎﺯ ﻧﻮﺭﺍنی
هستند. ﺯﻳﺮﺍ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻧﺎﻥ،ﻗﺒل
اﺯﻫﺮ ﺻﺤﺒﺖ ﻭ ﻧﺼﻴﺤﺘﻰ،
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺘﺎثیرﺍﺕ
ﻣﺴﺘﻘﻴم ﺤﻀﻮﺭﻯ،
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻨﺎﻇﺮ
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺗﺎثیرﺍﺕ
تِلِه ﭘﺎﺗﻴک ﺪﺭ
تَخیّل ﺬﻫنی ﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﻬﺎ، ﮐﻪ ﺣﻀﻮﺭ
ﺩﺭ ﺩل ﺴﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺎﻧﺘﻘﺎل
اثاﺭ ﻓﮑﺮﻯ ﻮ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ،
ﺍﺯ کامل الهی ﺒﺬﻫﻥ
ﻤﺘﺨﻴل ﺪﺭ تصوّر
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮﺭﺍنی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘﻠﻰ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ،
ﻧﻮﺭ علیّ ﺩﺭﺍﻳﻥ
آیه ﭼﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
،ﺍﻣﺎم ﺒﺪﻧﺒﺎل
اﻣﺎم ﻤﻴﺮﺳﺪ ﺍﻣﺎم
هر ﺯﻣﺎﻥ که ﺑﺪﻧﺒﺎل
هم لا ﻳﻨﻘطع ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮔﺮﻭهی
اﺷﮑﺎﺭ، ﻭﻗﺎﺑل
ﺪﻳﺪﻥ ﻮمعرّفی
بتن ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭﮔﺮﻭهی اﺯ ﺍﻏﺎﺯ
ﻋﺼﺮ ﻏﻴﺒﺖ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ، ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥﺨﻮﺩ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭٴﻴﺎئی
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭم هرﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
خود ﻫﻤﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺁﻥ اﻣﺎم اﺷﮑﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﻳﺎ ﻣﺴﺘﻮﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﺭ ﻫﺎﻯ ﻤﺘﻮﺍﻟﻰ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﻮﻟﺎ
ﻭﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﻬﻤﺎﻥ
اﻧﻮﺍﺭالهی ﺪﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
،ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎئم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮ کامل
الهی ﺪﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
الهی ﻘﺎﺑل ﺪﻳﺪﻥ،
ﻭ ﺍﺑﮋﮐﺘﻴﻮ ﻭ ﻣﻠﻤﻮس
ﻭ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒاشد
ﺑﺎﺯ ﻋﻀﻮ ﺍﻳﻥ ﺴﻠﺴﻠﻪ
ﻧﻮﺭﺍنی ﻮ ﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺍﻳﻨکه
آیه ﻧﻮﺭ ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
الهی هستند ﺍﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮ
ﺍﻧﺘﻬﺎ ﺩﺭﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم ﺮب اﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺟﺒﺮئیل
ﻮ ﺍﻳﻠﻴﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺳﺖ. ﻭﺍﻭﻟﻴﻥ
کاﺷﻒ ﻧﻮﺭ ﺟﺒﺮئیل
ﻤﺤﻤﺪ، ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻧﺎل عبوﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻘﺎﺋﻢ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺎم اﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﻃﺮﻳق
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﻤﺤﻤﺪ صفیّ
مصطفی ﺭﺳﻴﺪ. ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺤﻴﺎت ﻤﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ، ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﻫﺮکامل الهی ،
ﻭﮐﻤک هر ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒسمبول شهودی
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ.
ﻭﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺎﻳﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ، ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺒﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻧﺎﻥ،
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺩفع
ﺸﺮک اﺣﺘﻤﺎلی ﺒﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎ ﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻮﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
ﻘلبی ﺁﻥ.

حدیث
1303- ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺒﺎﺯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻫﻤﻴﻥ
آیه ﻧﻮﺭ، ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮﻣﻴﮑﻨﺪ(ﺝ۴ﺹ
بحاﺭ) ﮐﻪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺒﺪﺃ ﺑﻨﻮﺭ ﻧﻔﺴﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ، ﻣثّل ﻨﻮﺭﻩ
ﻣثل هَداﻩ فی ﻘﻠﺐ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻦ، ﻗﻮﻟﻪ
ﮐﻤُﺸﮑﻮة ﻓﻴﻬﺎ
ﻣﺼﺒﺎﺡ، ﺍﻟﻤﺸﮑﺎة
ﺟﻮﻑ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻦ،
ﻭ ﺍﻟﻘﻨﻴﺪ ﻟﻘﻠﺒﻪ،
ﻭﺍﻟﻨﻮﺭ ﺍﻟﺬﻯ
ﺠﻌﻠﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﻓﻴﻪ،
ﻳﻮﻗﺪ ﻣﻥ ﺸﺠﺮة
ﻣﺒﺎﺭکة ،ﻗﺎل
اﻟﺸﺠﺮة ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻥ
ﺰﻳﺘﻮنة ،ﻟﺎ ﺷﺮﻗیّة
ﻭ ﻟﺎ ﻏﺮﺑیّة ﻗﺎل
علی ﺴﻮاء اﻟﺠﺒﻞ،
ﻟﺎ ﻏﺮﺑیّة ﺍﻯ
لا ﺷﺮق ﻠﻬﺎ، ﻭﻟﺎ
ﺷﺮﻗیّة ﺍﻯ لا غرب
ﻟﻬﺎ، ﺍﺫﺍ ﻃﻠﻌﺖ
ﺍﻟﺸﻤس ﻃﻠﻌﺖ ﻋﻠﻴﻬﺎ،
ﻭﺍﺫﺍ ﻏﺮﺑﺖ ﻏﺮﺑﺖ
ﻋﻠﻴﻬﺎ، ﻳﮑﺎﺩ
ﺯﻳﺘﻬﺎ،ﻳﻌنی ﻴﮑﺎﺩ
ﺍﻟﻨﻮﺭ ﺍﻟﺬﻯ ﺠﻌﻠﻪ
فی ﻘﻠﺒﻪ ﻳﻀیئ ٴ،ﻭ
ﺍﻥ ﻠم ﺘﮑﻠّﻢ،
ﻧﻮﺭﻋﻠﻰ ﻧﻮﺭ ﻓﺮﻳضة
ﻋلی ﻔﺮﻳضة ،ﻭﺳنة
ﻋلی ﺴنة ﻳﻬﺪﻯ
اﻟﻠﻪ ﻟﻨﻮﺭﻩ ﻣﻥ
ﻴﺸاء ، ﻳﻬﺪﻯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﻔﺮائضه ﻭ ﺳﻨﻨﻪ
ﻣﻥ ﻴﺸاء ، ﻭﻳﻀربّ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﺎﻣثال
ﻠﻠﻨﺎس ،ﻭﻫﺬﺍ
ﻣثل ﺿﺮﺑﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﻠﻤﻮٴﻤﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻏﺎﺯ ﮐﺮﺩ، ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺷﺮﻭع ﻨﻤﻮﺩ، ﻭﻓﺮﻣﻮﺩ
ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻮﺭﻯ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻗﻠﺐ ﻫﺮ
ﻣﻮٴﻤﻥ هست (ﻧﻮﺭ
تجلّی اﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺩﺭ ﺩل ﻤﻮٴﻤﻥ
اﻭم کنندﻩ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩل ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
اﻭم کرﺩﻩ، ﻭ کامل
الهی ﺸﺪﻩ پس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﺎﺑﻨﻮﺭﻋﺮﺵ
،ربّ ﺭﺣﻤﺎن ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺑﻘﻴﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﻤﺮﺍﺣل
ﻤﺘﻮﺳﻄ ﻮﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﺎﺯ ﻧﻮﺭﻯ
الهی هستند. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ میسّر
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ،
ﻫﺮﻳک ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ ﺑﻤﻘﺎم
ﻨﻮﺭﺍنی ﻮ ﻋﻘلی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻣﺤﺒﻮﺑﻴﺖ
ﺍلهی ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
(ﻣﻮٴﻤﻦ) ﭼﻪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺣﺎل اﻭم ﻮ سلوک
الهیاست ﮐﻪ ﺣﺪّ
ﺍﻗل ﺼﺎﺣﺐ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
کامل الهی ، ﻳﺎ
ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴﻨﻰ ﺩﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﭘنج ﺘﻥ
آل عبا ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﻮٴﻤﻥ هر کامل
الهی ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻭم
کرﺩﻩ، ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺭﺍ ﺍﻭم ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻳﻥ کاﻣل ﻤﻮٴﻤﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻣﺘﺠلی ﺪﺭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
اﺳﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﺭﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻭ ،ربّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
،ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍح
کاﻣل ﺸﺪﻩ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ اﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺠﻬﺎﻥ ﻮﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ (ﻃﺒیعی
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻯ) ﻭﻳﺎ سلوک
الهی ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍلهی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
(ﮐﻤﺸﮑﻮة ﻓﻴﻬﺎ
ﻣﺼﺒﺎﺡ) (ﻣﺸﮑﺎﺕ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺎﻧﻨﺪﻫﺮﻣﻮمنانی
اﺳﺖ، ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﺸﮑﺎﺕ
ﻳﺎ ( ﻗﻨﺪﻳﻞ
کندل شمع دان ) ﻗﻠﺐ
ﻣﻮٴﻤﻥ اﺳﺖ ﻭ ﻣﺼﺒﺎح
ﻨﻮﺭﻯ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺩل
ﻤﻮٴﻤﻥ ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
(ﻣﺸﮑﺎﺕ) ﻓﺎﻧﻮس
ﺩﺳتی ﻤﺤﺘﻮﻯ ﭽﺮﺍغ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺤﺎﻓﻈ
اﺯﺑﺎﺩ ﻭﺿﺮﺑﻪﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺟﻮﻑ
ﻳﺎ ﺭﻭح و ﺩﺭﻭﻥ
ﺬﻫنی ﻮﻓﮑﺮﻯ ﻤﻮٴﻤﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
اﻭم کنندﻩ ﻭ ﺍﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻗﻨﺪﻳﻞ)
ﻳﺎ ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ ﺸﻤﻌﺪﺍﻥ
ﻮﻟﻔﻈف ﻔﺮﻧﮕﻰ
(ﮐﻨﺪﻳﻞ) ﻳﺎﺷمع
ﻮ ﺷﻤﻌﺪﺍﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﻗﻠﺐ ﻭﻓﮑﺮ، ﻭﺣتی
ﺮﻭح ﻮﻋﺎﻃﻔﻪ ﻣﻮٴﻤﻥ
اﺳﺖ. ﻗﻠﺐ ﮔﻮﺷتی
اﺣﺴﺎﺳﻰ، ﻭﻗﻠﺐ
ﻓﮑﺮﻯ ﻮﺫﻫنی اﻧﺪﻳﺸﻪ،
ﻭﻗﻠﺐ ﺭﻭحی ﻴﺎ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی ﻮﻓﻮآﺩ
ﻭ ﺫﺍﺕ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﻣﺼﺒﺎﺡ)
ﻳﺎ ﭼﺮﺍﻍ، ﮐﻪ ﺷﺐ
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺼﺒﺎح ﻮ ﺻﺒﺤﮕﺎهی
ﻨﺴﺒﺘﺎ ﺭﻭﺷﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ (ﻳﻮﻗﺪ ﻣﻦ ﺷﺠﺮة
ﻣﺒﺎﺭکة ) ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺸﺠﺮﻩ ﻣﻮٴﻤﻥ
اﺳﺖ ( ﻭﺍﻳﻥ ﺸﺠﺮﻩ
درخت ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﻣﻮٴﻤﻥ
اﻭم کرﺩﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ، ﻋﻀﻮ
تشکیل دهنده ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. (ﻭﻗﻮﺩ)
ﻳﺎ ﺳﻮﺧﺖ ﺭﻭﺷﻨﺎئی
اﻳﻦ ﭼﺮﺍﻍ، ﺍﺯ
ﺩﺭﺧﺖ ﺑﺮﮐﺖ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻮﺧﺖ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻘلی ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻧﻬﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻨﻬﺎئی ﻤﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺸﺠﺮﻩ ﺯﻳﺘﻮﻧﻪ،
ﻭ ﭼربّ ﻭ ﻧﺮم ﺰﻳﺘﻮﻧﻰ،
ﻧﻪ ﺷﺮقی اﺳﺖ ﻭﻧﻪﻏﺮﺑﻰ
،ﮐﻮﻫﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﺮق ﻮغرب ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻃﻠﻮع ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭ ﻏﺮﻭﺏ ﺍﻥ هرﺩﻭ،
ﺑﺮﻳک ﻜﻮﻩ ﻭﺍقع
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﺍﻳﻥ ﺘﺸﺒﻴﻪ
مادّی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﻨﻮﺭ
ﻫﺴﺖ. ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻭ ﻧﺎم ﺤﺪﻭﺩ ﻭﺑﻴﺎﻧﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻮﺗﺮﺍﺑﻄ
اﺳﺖ. ﮐﻪﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ میسّر
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﺧﺪﺍ، ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻧﻮﺭ ﺧﺪﺍئی ﺒﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻤﻮﺭﻯ ﺣﻘﻴﺮ،
ﺗﺒﺪﻳل ﺒﺴﻠﻴﻤﺎﻥ
گرﺩﺩ. ﻭﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﭙﺎﺩﺷﺎهی الهی
ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺷﺮﻗﻰ، ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
کاﺫﺏ ﺭﻭﺣﻰ، ﻭﻏﺮبی
ﻤﺪﻋﻴﺎﻥ ﻤﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍئی هستند. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ سلوک
الهی ﻐﻴر ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﺍﻥ
ﻈﺎﻫﺮشناس ﻮﻋﺎﻟم
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻴﺎﻥ ﻔﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭ ﺭﻭح ﻤﺮﺩﻡ،
ﺩﺭ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی
می ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
(ﻳﮑﺎﺩ ﺯﻳﺘﻬﺎ) ﻳﻌنی
ﻨﻮﺭﺵ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺩل ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ، ﺭﻭﺷﻨﺎئی
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺍﮔﺮ ﭼﻪ
ﺑﺮﺯﺑﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﻧﺒﺮﺩ،
ﻧﻮﺭﺍنی اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﺰﻳﺖ ﻭ ﺭﻭﻏﻥ
سوخت ﺒﻘﺪﺭﺕ، ﻭﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻧﻮﺭ ﺩﻫﻨﺪﮔﻰ،
ﻣﻮٴﻤﻥ کامل
الهی، ﭼﻪ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖﻋﻘلی
ﺸﺪ، ﻭﻳﺎ ﺣتی ﺪﺭ
ﻓﮑﺮ ﺑﻄﻮﺭ ﺗﻠﻪ
ﭘﺎﺗﻴﻚ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺧﻮﺩ ﻓﮑﺮ
ﮐﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ ﺒﻬﺮﻩ
ﻋﻘلی ﻮﺍثاﺭ ﺭﻭﺍنی
اﻧﺮﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺩﻗﺖ،
ﻭﻋﺸق ﻮﺗﻮﺟﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ، ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻏﻴﺎﺏ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﺨﻮﺩ،
تصوّر ﻭتَخیّل
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
(ﻧﻮﺭﻋلی ﻨﻮﺭ) ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
،ﮐﻪ (ﻓﺮﻳﻀﻪ ﺑﺮ
ﻓﺮﻳﻀﻪ) ﺍﺳﺖ، ﻳﻌنی
هر ﻳک اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ هفت ﮔﺎﻧﻪ،
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭ ﻓﺮﻳﻀﻪ،
ﭼﻮﻥ هر ﻧﻤﺎﺯ ﺿﺮﻭﺭﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ،
ﺩﺭﻧﻤﺎﺯﻫﺎ ﻭﻫﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻬﺮﻳﻚ،
ﺗﺮک ﻔﺮﻳﻀﻪ ﻗﺒلی
اﺳﺖ، ﻭﺍﻏﺎﺯ ﺑﻔﺮﻳﻀﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﻭﺿﺮﻭﺭﻯﺘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺴﺎﻟک ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺮﻭﺵ ﭘﻴﺮ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﻳﻀﻪﻫﺎ ﻭ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻣﻔﺮﻭﺽ ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻫﺮﻳک اﺯ ﻧﻮﺭﻫﺎ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻗﺒﻠﻰ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭﻣﺪﺭک
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
(ﻧﻮﺭﻋلی ﻨﻮﺭ) ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺳّﻨﺖ ﺑﺮ ﺭﻭﻯ
ﺴﻨّﺖ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺳﻨّﺖ ﻳﻌنی
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻭﺳﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴِﻨﺖ.(ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺸﺪﻳﺪ)
ﺷﺪﻥ ﻮمقدّس ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺴﺎﻟﻚ، ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻳک اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ، ﺳﻨّتی ﻤﻬﻤﺘﺮ
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎکی ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺪﺍﻳتی
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺮﮐس مَشیّت
و اراده ﮐﻨﺪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺍﻳﻥ اﻧﻮﺍﺭ ﻣﺘﻮﺍلی
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﻄﻴّﻪﺍﻯ اﻟﻬﻰ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺑﻴنی اﻟﻬﻰ، ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺣﮑﻢ (ﺣتی ﻋﻠﻢ) ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻤلی
ﻮ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ اﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺑﻠﺎﻳﺎ، ﺍﺯﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟک ﻮﻋﺸق اﻭ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻄ ﻤﺘﻮﺍلی
اﻟﻬﻰ، ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎکی ﻨﻔس أمّاره
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩف اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
آیه ﻧﻮﺭ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﻣثاﻟﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ قُرآن
اﺳﺖ، ﺗﺎﻣﺮﺩم ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻮٴﻤﻥ ﻤﻄﺮح
کند .ﻳﻌﻨﻰ ﻣثاﻟﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻮٴﻤﻥ ﺴﺎﻟک
ﻮﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺳﻠﻮک
اوم ﻨﻤﻮﺩﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭﻳﺎ سلوک
الهی ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻭ، ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻧﻪ قُرآن ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﻣثاﻟﻬﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ،
ﻭﺑﺎﻭﺭنیز
نمی کنند. ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﺰﻭﺭ ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﻰ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻣﻮٴﻤﻥ کسی
اﺳﺖ: ﻔﺎﻟﻤﻮٴﻤﻥ
ﻤَﻥ ﻴﺘﻘﻠّﺐ
فی ﺨﻤﺴﻪ ﻣﻥ اﻟﻨﻮﺭ،
ﻣﺪﺧﻠﻪ ﻧﻮﺭ، ﻭﻣﺨﺮﺟﻪ
ﻧﻮﺭ، ﻭﻋﻠﻤﻪ ﻧﻮﺭ،
ﻭﮐﻠﺎﻣﻪ ﻧﻮﺭ،
ﻭﻣﺼﻴﺮﻩ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺍلی
اﻟﺠنّة ﻧﻮﺭ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﮐسی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺧﻠﺎل اﻳﻥ
ﭙﻨﺠﮕﻮﻧﻪ ﻧﻮﺭ،
ﻣﻨﻘﻠﺐ ﻭ ﺩﮔﺮﮔﻮنی
ﻘﻠﺒﻰ ﻭﻋﺒﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ ﭙنج ﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴنی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺣﺴنی اﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺩﺭ
ﻗﻠﺐ ﻭﻓﮑﺮ ﺩﮔﺮﮔﻮنی
ﻮﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﺗﺰﮐﻴﻪﺍﻯ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
ﻤﺎﺩﺭالهی ﻫﺴتی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭙﺪﺭ
الهی ﻫﺴتی ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﭘنجم ﻤﺪﺭک ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺠﺪّ ﻭ
ﺳﺮﻭﺭ ﻫﺴتی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺍﺧﺮﻳﻥ
ربّ ﺍﻟﻔﺼل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل ﺒﺎﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﻄﻠق
مَشیَت ﺍلهی ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮه
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔتم عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
اﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺧﺮﻭج
اﺯ بشریّت ﻫﻨﮕﺎم
ﻤﺮگ اﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. (ﻳﺘﻘﻠّﺐ)
ﻣﻨﻘﻠﺐ ﻭﻣﺘﺤﻮّل
ﻮﻣﻮّﺍج ﻮ ﺑﺎ ﺩﮔﺮﮔﻮئی
ﺪﺭ ﻗﻠﺐ ﻭ ﺫﺍﺕ ﻭﻓﮑﺮ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻥ
اﻧﻮﺍﺭ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﺪﺧل آن ﻨﻮﺭ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺏ ﺍﻥ، ﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻨﻮﺭﺍلهی ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﻳک
اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ،
ﺑﺎﺯ ﻣﺪﺧلی ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮﺭ ﺑﻌﺪﻯ ﻮﻣﺨﺮجی
اﺯ ﻧﻮﺭ ﻗﺒﻠﻰ،
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻣﺨﺮج اﺯسلوک
الهی اﺳﺖ ﻋﻠم ﻮ
آگاهی ﭙﻴﺮﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﺣتی ﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل ﻨﻮﺭ
ﺍﺳﺖ، ﻭﮐﻠﺎم اﻭ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﻧﻮﺭ ﻭﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﻭ ﻧﻴﺰ ﻧﻮﺭ ﺍﺳﺖ
ﻭ کامل الهی ﺘﮑﻤﻴل
کنندﻩﺍﻳﻥ اﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﻋﻘل
ﻮ آگاهی ﻮ ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﻧﻮﺭ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﺼﻴﺮ ﻳﺎ ﺻﻴﺮﻭﺕ
ﻭﺷﺪﻥ اﻭ ﻭ ﻧﻴﺰﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﻳﻥ ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
اﻧﻮﺍﺭﺍلهی ﭙس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺮﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم ﺸﺐ ﻧﻴﺰ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭﻯ اﺳﺖ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﻧﻬﺎئی ﺴﺎﻟﻚ، ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﮐﺴﺐ
ﺩﻧﻴﺎﻫﺎﻯ ﺒﻬﺸتی
ﻮﻋﻘلی ﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻮعی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻧﻮﺍﺭﻯ
گوﻧﺎﮔﻮﻥ الهی
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﻋﻘلی ﻨﻮﺭﻯ
ﻮ ﻋﻘلی کُلّی ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﮐﻤﺎلی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﭙس ﺭﺍﻭﻯ
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ، ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻧﻮﺭ ﺧﺪﺍ، ﻣثل
ﻮﻣثالی ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻳک ﻨﻮع ﻨﻮﺭ ﺍﺳﺖ،
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﻧﻮﺭ
ﺧﺪﺍ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮتجلّی ﺪﺍﺭﺩ.ﻭلی
ﻨﻮﺭ مادّی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﻣﺎم ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻨﺰّﻩ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻤثاﻟﻬﺎ،
ﻭﮔﻔﺘﻪﻫﺎ ﻭﺗﺸﺒﻴﻬﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪ ﺍﻣثاﻟﻰ ﻧﺰﻧﻴﺪ.
ﺍﻳﻨکه ﺍﻣﺎم ﺨﻮﺩ
ﺍﻣﻮﺭﻯ الهی ﺮﺍ
ﭼﻮﻥ ﻨﻮﺭ ﻣثال
ﻤﻴﺰﻧﺪ، ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻭتَجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻋﻘلی ﻮ
ﻳﺎ ﻣﻨﻄقی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪﻋﻘل ﻮﻣﻨﻄق
اﻧﺴﺎﻥ، ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩﻫﺎﻯ
اﻧﺴﺎنی اﮔﺮﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻘﻬﺎﻯ
عقل ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
عقل ﺑﺸﺮﻯ ﺼﺎﺩق
ﻨﻴﺴﺖ.

حدیث 1304 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ؟ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻮﺭ آسمان ﻮ ﺯﻣﻴﻥ
است ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻟﻠﻪ ﻧﻮﺭ ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭﺍﻟﺎﺭﺽ، ﻣثل ﻨﻮﺭﻩ
ﮐﻤﺸﮑﻮة ﻓﺎﻃﻤﻪ،
ﻓﻴﻬﺎ ﻣﺼﺒﺎح
اﻟﺤﺴﻦ ﻭﺍﻟﻤﺼﺒﺎح
اﻟﺤﺴﻴﻥ فی اﻟﺰﺟﺎجة
،ﮐﺄﻧّﻬﻤﺎ ﮐﻮﮐﺐ
ﺩُﺭّﻯ کأﻥ ﻔﺎﻃﻤﻪ
ﮐﻮﮐﺐ ﺩُﺭّﻯ ﺒﻴﻥ
ﻨﺴاء ﺃﻫل اﻟﺪﻧﻴﺎ،
ﻳﻮﻗﺪ ﻣِﻥ ﺸﺠﺮةﻣﺒﺎﺭکة
،ﻳﻮﻗﺪ ﻣﻥ اﺑﺮﺍﻫﻴم
لا ﺷﺮﻗیّة ﻭﻟﺎ
ﻏﺮﺑیّة ﻟﺎ ﻳﻬﻮﺩیّة
ﻭﻟﺎ ﻧﺼﺮﺍنیة ﻳﮑﺎﺩ
ﺯﻳﺘﻬﺎ، ﻳﮑﺎﺩ
ﺍﻟﻌﻠﻢ ﻳﻨﻔﺠﺮ
ﻣﻨﻬﺎ، ﻭﻟﻮ ﻟم
ﺘﻤﺴﺴﻪ ﻧﺎﺭ، ﻧﻮﺭ
ﻋلی ﻨﻮﺭ، ﺍﻣﺎم
ﺒﻌﺪ ﺍﻣﺎﻡ، ﻳﻬﺪﻯ
اﻟﻠﻪ ﻟﻨﻮرﻩ ﻣﻥﻴﺸاء
ﻴﻬﺪﻯ اﻟﻠﻪ ﺑﺎﻟﺄﺋمّة
ﻣﻥ ﻴﺸاء ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻮﺭﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺯﻣﻴﻥ اﺳﺖ.ﻭﻣثل
ﻮﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﻮﺭﺵ،ﻫﻤﺎﻥﻨﻮﺭﻣﺸﮑﺎتی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ ﻤﺸﮑﺎﺕ
ﻭﻓﺎﻧﻮس ﺩﺳﺘﻰ،ﭼﺮﺍغ
ﺤﺴﻥ ﻮﭼﺮﺍغ ﺤﺴﻴﻦ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﺴﻴﺸﻪ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﻮﮐﺐ ﺩُﺭّﻯ
ﻮﺩﺭﺧﺸﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ، ﮐﻮﮐﺐ
ﺩﺭّﻯ ﺪﺭ ﺑﻴﻥ ﺰﻧﺎﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺳﻮﺧﺖ
ﻭﺭﻭﺷﻨﺎئی آن ،ﺍﺯ
ﺷﺠﺮﻩ ﻣﺒﺎﺭﮐﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻪ ﺷﺮقی
ﻮ ﻧﻪ ﻏﺮبی ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﻏﺎﺯﺳﻮﺧﺖ ﻧﻤﻮﺩﻩ.
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺷﺮقی ﻮﻧﻪ
ﻏﺮﺑﻰ .ﻳﻌنی ﻨﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻮﻧﻪ ﻧﺼﺮﺍنی
اﺳﺖ. ﻭ ﺯﻳﺖ ﺭﻭﻏﻥ
ﺴﻮﺧﺖ ﺍﻥ، ﻣﺪﺍم
ﺪﺭ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭﻋﻠمی
ﻮﺩَﻫِﺶﻋﻠمی ﻮ
ﻧﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺗشی هم ﺒﻪ ﺍﻥ
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺍﻳﻥ ﻨﻮﺭﻋلیّ
ﻨﻮﺭ، ﻫﻤﺎﻥ اﻣﺎم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺮ ﮐس ﮐﻪ مَشیّت
ﮐﻨﺪ، ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺭ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اﻳﻥ
هدﺍﻳﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍلهی ﻮﻧﻮ
ﺭﭼﺮﺍغ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ، ﺩﺭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻣﺎﺩﺭ ﻫﺴتی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﻣﺎﺩﺭ
ﺣﺴﻨﻴﻥ ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘس ﺍﺯ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴنی
ﻴﺎ کامل الهی ،
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴنی
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ. ﮐﻪ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﭘنج ﺸﻬﻮﺩ ﭘنج
تن آل ﻋﺒﺎ ، ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭﺣﺪﻳث ﮐﺴﺎ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﻨﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭙنجم ﺮﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺸﺮﻃ لاﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺰﻥ ﻤطیع
ﺸﻮﻫﺮ ﺧﻮﺩ، ﻳﺎ
ﭘﺪﺭ ﺭﻭﺣﺎنی ﻮ
ﭘﻴﺮﺍلهی ﺨﻮﺩ،
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ (ﻓﻄﻢ) ﺩﻧﻴﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻥ ﻮﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺭ ﺍﻥ، ﺟﺰ سلوک
الهی ﺪﺭ ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﻳﺶ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭘس ﺍﺯﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ، ﺑﺎﺯ
(ترک و فطم اﺯﺳﻠﻮﻙ)
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺗﺮک اﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﻘﺒلی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اﺷﮑﺎﺭ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺪﻭﺭﻩ ﺍﺷﮑﺎﺭﻯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ اﺷﮑﺎﺭ
ﻭ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺪﻧﻴﺎ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺑﺪﻭﻥ
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭلی ﺪﺭ ﻏﻴﺒﺖ،
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم
ﺨﻮﺩ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﺪ. ﻭلیﺴﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺨﻮﺩ، ﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﺍلهی
ﺨﻮﻳﺶ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺩﻭم اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻫﺮ
کامل الهی اﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ، ﻭ ﺍﻣﺎم
اوم کرﺩﻩ، ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ اﻧﻬﺎ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍلهی اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮ کامل
الهی ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻤﺎﺩﺭ، ﻭﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﭘﺪﺭ ﺭﻭﺣﺎنی
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎ (ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ) ﻳﻌنی
ﺪﻭ ﻭﺍﻟﺪ ،ﻭ ﺩﻭ
ﭘﺪﺭ ﻳکی ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍلهی ﺒﺎ ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴنی
ﻮ ﻳکی اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺒﺎﻣﻘﺎم ﺤﺴﻨﻰ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻣﻥ ﻮﻋﻠﻰّ،
ﺩﻭ ﻭﺍﻟﺪ ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺪﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﺍﻧﺎﻥ.
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻧﻮﺭﻋﻘﻠﻰ،ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق هست. ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﺎم اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
هرﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻮﺍﮊﻩﻫﺎﻯ اﻳﻦ
آیه ﻧﻮﺭ ﺩﺭ قُرآن
ﺒﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
اﻳﺎﺕ قُرآن ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭسلوک
الهی، ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺩفع
ﺸﺮک ﺪﺭ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺗﻨﻬﺎ
سلوک الهی اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺪﻳنی
ﻮ ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻣﺬﻫﺒﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻭﻫﺎم اﺧﻮﻧﺪﻫﺎ،
ﻭ ﻳﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻋلمی
ﻮﻣﻨﻄقی ﻮﻓﻠﺴفی
ﻮﺳﺮﺍﺳﺮ قُرآن
ﻮﺗﻤﺎمی اﺣﺎﺩﻳث
،ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻡ،
ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی ﻮﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﺰﻧﺪﻩ ﺭﻭﺯ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻘﺒﻮل
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1305 - ﺩﺭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺑﮕﻮﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ؟ ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ آیه ﻧﻮﺭﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ اﻟﻠﻪ ﻭضع
اﻟﻌلم اﻟﺬﻯ
کاﻥ عنده ،ﻋﻨﺪ
ﺍﻟﻮﺻﻰّ، ﻭﻫﻮ
ﻗﻮل ﻨﻮﺭ ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻟﺎﺭﺽ، ﻳﻘﻮل
ﺃﻧﺎ ﻫﺎﺩﻯ اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻟﺄﺭﺽ ﻣثل
العِلم اﻟﺬﻯ ﺃﻋﻄﻴﺘﻪ،
ﻭﻫﻮ ﻧﻮﺭﻯ ﺍﻟﺬﻯ
ﻴﻬﺘﺪﻯ ﺒﻪ، ﻣثلا
اﻟﻤﺸﮑﺎﺕ ﻓﻴﻬﺎ
ﺍﻟﻤﺼﺒﺎح ﻔﺎﻟﻤﺸﮑﺎة
ﻗﻠﺐ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻟمِصباح
ﺍﻟﻨﻮﺭ ﺍﻟﺬﻯ ﻔﻴﻪ
ﺍﻟﻌﻠﻢ، ﻭﻗﻮﻟﻪ
ﺍﻟﻤﺼﺒﺎح فی اﻟﺰﺟﺎجة
،ﻳﻘﻮل ﻟﺎنّی
اﺭﻳﺪ ﺃﻥ ﺃﻗﺒﻀﻚ،
ﻓﺎﺟﻌل اﻟﺬﻯ
عندک عند ﺍﻟﻮﺻﻰّ،
ﮐﻤﺎ ﻳﺠﻌل فی اﻟﺰﺟﺎجة
،ﮐﺄﻧّﻬﺎ ﮐﻮﮐﺐ
ﺩﺭّﻯ، ﻓأﻋﻠَﻤَﻬم
ﻔﻀل اﻟﻮﺻﻰّ ،ﻳﻮﻗﺪ
ﻣﻥ ﺸﺠﺮة ﻣﺒﺎﺭکة
،ﻓﺄﺻل اﻟﺸﺠﺮة
اﻟﻤﺒﺎﺭکة ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺻلی اﻟﻠﻪﻋﻠﻴﻪ،
ﻭﻫﻮ ﻗﻮل اﻟﻠﻪ
ﻋﺰّ ﻭجلّ، ﺭﺣمة
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺑﺮﮐﺎﺗﻪ،
ﻋلیکم اﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺖ،
ﺍﻧّﻪ ﺣﻤﻴﺪ ﻣﺠﻴﺪ
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻠمی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﻤﺤﻤﺪ ﺩﺍﺩ،
ﺑﻮصی اﻭ ﻣﻨﺘﻘل
ﻨﻤﻮﺩ. ﻳﻌنی
علم ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
سلوک الهی ﻮ ﻧﻘشی
که ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ،
ﺑﺠﺎﻧﺸﻴﻥ اﻭﻋﻠﻰّ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭلی اﺯ
ﻣﻮﻟﺎﻋلیّ هرﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ، ﻭﻫﺮ ﺳﺎﻟک
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻧﻬﺎ، ﮐﻪ
ﻭﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ  ﻗﺎﺋم گرﺩﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﻨﻴﺰ ﺟﻬﺎﻥ ﺪﺍﺭﺍﻯ
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﻫﺮ کامل
الهی ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ،
ﻭﻫﺮ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﻮﺭ آسمان ﻭ
ﺯﻣﻴﻥ هستم، ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﻥ
هاﺩﻯ ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺯﻣﻴﻥ هستم. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ علم ﻮآگاهی
ﺸﻬﻮﺩﻯ که ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭﺍﻫﺘﺪﺍ
ﻭ ﺭﺍﻩﻳﺎبی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﺎﻧﻮس ﺩﺳﺘﻰ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ ﭽﺮﺍغ
ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ ﻤﺸﮑﺎﺕ
ﻓﺎﻧﻮس، ﻗﻠﺐ ﻳﺎ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭح ﻤﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺼﺒﺎح ﻴﺎ
ﭼﺮﺍغ ﻨﻮﺭﻯ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻋﻠم ﺪﺭﺍﻥ هست.
ﻳﻌنی ﻮﺳﻴﻠﻪ ﻫﺪﺍﻳتی
که ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻤﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺍﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻳﻨکه
ﻣﺼﺒﺎح ﺪﺭ ﺯﺟﺎﺟﻪ
ﻭﺷﻴﺸﻪ ﻫﺴﺖ. ﺑﺎﻳﻥ
ﻤﻌنی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻦ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫم ﺘﻮ ﺭﺍ
ﻗﺒﺾﺟﺎﻥ ﻨﻤﺎﻳم
ﭙس ﺍﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﻋﻠم
ﻮ آگاهی ﻮﻳﺎ ﺗﺠﺎ،ربّ
ﺩﺍﺭﻯ، ﺑﻮصی ﻮﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﻋﻠﻰّ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
اﻳﻥ همانی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﭘس ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻩ.ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ اﻥ ﻮﺻﻴﺖ
ﻭﺳﻔﺎﺭش ﮐﻦ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ.ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﭼﺮﺍغ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﻓﺎﻧﻮس ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ کوﮐﺐ ﺩﺭﻯ
ﻮﺩﺭﺧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﻳﻥ
ﻄﺮﻳق ﺒﺎﻧﻬﺎ
می ﻔﻬﻤﺎﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻓﻀل ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻮصی
ﺒﺎ ﻣﻮﻟﺎﻋلیّ ﭽﻴﺴﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﭼﺮﺍغ ﺪﺭ ﻓﺎﻧﻮس
ﻣﻴﺮﻭﺩ، (ﺑﺎﺯ ﭼﺮﺍغ
هست ﻭﻣﺤﻔﻮﻇ
علیّ،ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔس
ﺍلهی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﻮﻫﺮ
کامل الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﺍﻳﻥ
ﻨﻘﺶ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﭽﺮﺍغ ﺪﺭﻫﺮ
ﺣﺎل ﺴﻮﺧﺖ ﺭﻭﺷﻨﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺷﺠﺮﻩ
ﻣﺒﺎﺭﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻬﺮﮐسی
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﺍلهی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﺻل ﺸﺠﺮﻩ
ﻭﺩﺭﺧﺖ ﻣﺒﺎﺭک
ﻮﻟﺎﻳﺖ، ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﭙﺪﺭ ﺍنبیای ﻴﻬﻮﺩ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻮﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
،ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺭﻭﺣﺎنی ﺰﺭﺩﺷﺖ
ﻳﺎ ﺁﺯﺭ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻗﺪﻳم ﺤﻨﻴﻒ
ﻭقُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﻘﺮﻳﺶ،ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻥ
ﺪﺭ ﮐﻌﺒﻪ مکّه ﭼﻮﻥ
هزﺁﺗﺸﮑﺪﻩ، ﺩﺭ
ﺍﻏﺎﺯ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
ﺰﺭﺩﺷﺖ ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
برهمن ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭلی ﻤﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ،
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﺑﺨﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯگرﻯ ﻤﺒﺪّل
ﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ با ﺭﻭﺵ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ،
ﺟﺎﻥ ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ ﺒﺮﻭﺵ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺍﺩ) ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭ ﺍﻳﻥ هماﻥ ﻘﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺰّﻭجلّ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺮﺣﻤﺖ ﻭ
ﺑﺮﮐتی الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺸﻤﺎ أهل ﺒﻴﺖ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﻤﻴﺪ ﻭ ﻣﺠﻴﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻧﻮﺭ ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺭﺣﻤﺖ ﻭ ﻧﻌﻤﺖ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭأهل ﺒﻴﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ، ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﻤﻴﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺣﻤﺪ ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺠﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﺧﻮﺩ ﻣﺠﻴﺪ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﺠﺪ ﻭ ﻭﺍﻟﺎ ﻣﻘﺎﻡ،
ﻭ ﻣﺠﺪ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ،
ﻭﮐﻤﺎل ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮفق ﻮﺧﻮﺷﺒﺨﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﺠﻴﺪ، ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺠﺪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ (جید
ﻭ ﺟﻴّﺪ )ﻭ ﻧﻴﻜﻮ
(ﺟﺪﻳﺪ) ﻭﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﮐﻠﺎم اﻭﮐﻠﺎمی
اﻟﻬﻰ، ﭼﻮﻥ (ﺟﻴﺪﻫﺎ
ﻳﺎ ﮔﺎﺗﺎﻫﺎ و
تجویدها ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭﺩﻋﺎﻫﺎ
ﻭ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍلهی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺍﻳﻥ
ﻨﻘﺶ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭﺍﻳﻥ
ﻨﻮﺭ ﻭﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ آیه ﻧﻮﺭ،
ﻫﻤﺎﻥ گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻮﻫﻮ ﻗﻮل اﻟﻠﻪ
ﻋﺰّﻭ جلّ اﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺍﺻطفی آﺩم
ﻮﻧﻮحا ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻮ ﺍﻝ ﻋﻤﺮﺍﻥ
علی اﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ،
ﺫﺭﻳیّة ﺑﻌﻀﻬﺎ
ﻣﻥ ﺒﻌﺾ، ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺳمیع علیم ،ﻟﺎ
ﺷﺮﻗیّة ﻭﻟﺎ ﻏﺮﺑیّة
،ﻳﻘﻮل ﻠﺴﺘم ﺒﻴﻬﻮﺩ
ﻓﺘﺼﻠّﻮﺍ ﻗُﺒل
اﻟﻤﻐربّ، ﻭﻟﺎ
ﻧﺼﺎﺭﻯ ﻔﺘﺼﻠّﻮﺍ
ﻗُﺒُﻞ ﺍﻟﻤﺸﺮﻕ،
ﻭ ﺃﻧﺘم علی ﻤلّة
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ، ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ،ﻭ
ﻗﺪ ﻗﺎل عزّ ﻭجلّ،
ﻭﻣﺎ ﮐﺎﻥ اﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻴﻬﻮﺩﻳّﺎ ﻭﻟﺎ
ﻧﺼﺮﺍﻧّﻴﺎ، ﻭﻟﮑﻥ
کاﻥ ﺤﻨﻴﻔﺎ ﻣﺴﻠّﻤﺎ،
ﻭﻣﺎ ﮐﺎﻥ ﻤﻦ ﺍﻟﻤﺸﺮﮐﻴﻦ،
ﻭﻗﻮﻟﻪ ﻋﺰّ ﻭجلّ
ﻴﮑﺎﺩ ﻳﻀیئ ،ﻭﻟﻮ
ﻟم ﺘﻤﺴﺴﻪ ﻧﺎﺭ،
ﻧﻮﺭﻋلی ﻨﻮﺭ، ﻳﻬﺪﻯ
ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻨﻮﺭﻩ ﻣﻥ
ﻴﺸاء ، ﻳﻘﻮل
اوﻟﺎﺩﮐم اﻟﺬﻳﻥ
ﻴﻮﻟﺪﻭﻥ ﻤﻨﮑﻢ،
ﮐﻤثل اﻟﺰﻳﺖ ﺍﻟﺬﻯ
ﻳﻌﺼﺮ ﻣﻥ اﻟﺰﻳﺘﻮﻥ،
ﻳﮑﺎﺩ ﺯﻳﺘﻬﺎ ﻳﻀیئ
،ﻳﻘﻮل ﻴﮑﺎﺩﻭﻥ
ﺃﻥ ﻴﺘﮑﻠّﻤﻮﺍ
ﺑﺎﻟﻨﺒﻮّة ،ﻭﻟﻮ
ﻟم ﻴﻨﺰل
علیهم ﻤﻠک ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺩم ﻮﻧﻮح
ﻮﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﻮﺍﻟﻌﻤﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
اﺻﻄﻔﺎ و ﺍﻧﺘﺨﺎﺏﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﻧﻴﺰ ﺫﺭﻳّﻪ
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ الهی ﻳﮑﺪﻳﮕﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳمیع ﻮﻋﻠﻴﻢ
ﺍﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻣﺎﻥ، ﻭﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
کاﺷﻒ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﺭﺍ، ﺑﻪ ﺁﻝ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻳﻌنی ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
الهی ﭙس ﺍﺯﺍﻧﻬﺎ،
ﺗﺎ ﻳک ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰم ﺘﺎﺯﻩ،
ﺑﺮ ﺗﻤﺎم عاﻟﻤﻴﺎﻥ
ﻮﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ، ﻭﺣتی
عاﻟِﻤﺎﻥ ﻮ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭﺍﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻮﻓﻀل ﻮ
ﺍﺭﺟﺤﻴّﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
کامل الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ، ﺷﺎﻣل
اﻣﺎﻣﺎﻥ هر ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ، ﺣتی ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﺍﻓﻀل اﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺒﻨﻰ إسراءئیل
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺤﻤﺪ،
ﭼﻮﻥ اﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻮ ﻣﻮسی ﻮﻋﻴسی ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻭ ﺍﻓﻀﻞ ﻣﻴﻨﺎﻣﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻗﺒل
از ،ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍﺷﻬﻮﺩﻧﮑﺮﺩﻩ
ﻭﺭﻭﺯﻯ هم ﺒﺎﺷﺪ
،ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﻧسخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳﺦ،
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی کاﻓﻰ، ﻭﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻫﻤﺎﻥ
اﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﻘﺒلی
هستند. (ﺁﻝ) ﻫﻤﺎﻥ
(أهل) ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍلهی
ﺸﺪﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی هستند ﻭﻧﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ،
ﻳﺎ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ غیر
ﺳﺎﻟﻜﺎن ﻧﺒیّ
و ﻴﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
(ﺫﺭﻳّﻪ) ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ذَرّات
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻤﻨﺘﺸﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ هستند.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ هستند ،ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺳمیع ﺸﻨﻮﺍ،
ﻭﻋﻠﻴم ﻮ ﺍﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻴﺎل
ﻨﮑﻨﻨﺪ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻌﺒث
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴتی ﺮﺍ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮل ﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
اﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﻋﺎئی ﺸﻨﻴﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
سمیع ﺒﻮﺩﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ ﻣﻌنی
ﺒﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪﻧﻪ
ﺷﺮقی هستند ﻭﻧﻪ
ﻏﺮﺑﻰ. ﺑﻬﺮﺣﺎل
هیچ ﺸﮑل اﻧﺤﺮﺍفی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺷﻤﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ. ﻭﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺸﻤﺎ ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻨﻴﺴﺘﻴﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺴﻮﻯ غرﺏ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﻧﺼﺎﺭﺍ
ﻭﻣﺴﻴحی ﻨﻤﻴﺒﺎشید
ﮐﻪ ﺑﺴﻮﻯ ﺸﺮق ﻨﻤﺎﺯ
ﺑﮑﻨﻴﺪ. ﺑﻠکه ﺷﻤﺎ
ﺍﺯمِلّت ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
هستید ﮐﻪﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺩ. ﻳﻌتنی ﺸﻤﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ،ﻭ ﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭼﻮﻥ ﻴﻬﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻩﮔﺮﺍ، ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﺮﻭﺣﺎنی
ﻨﻤﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﻬﻮﺩ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳخ ﭙﻮل ﭙﺮﺳﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻠم ﻮﻣﻨﻄق
ﻮ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻴﺰ ﮐﺎﺭ
ﻣﺘﮑﺒﺮﻳﻥ ﻮﻣﺎﺩﻩﮔﺮﺍﻯ
عقلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥکه
ﻭضع ﺒﻬﺘﺮﻯ ﺒﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳخ ﻤﻌﺮﻭﻑ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭلی
اﻟﺒﺘﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍلهی
ﻨمی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﺍﻳﻨک
ﺒﺎﺯ ﺷﺮقی ﻄﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺭﻭﺡ، ﻭ ﻏﺮبی ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﭘس ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﻣﺤﻤﺪ، ﻣﺸﻤﻮل
ایه ﻧﻮﺭ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍع اﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻮﻋﻘلی ﺪﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺑﺮ (مِلّت
ﻭ ﺗﻤﺎﻳﻞ) ﻭ ﺭﻭﺵ
حَنیف،ﻭ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﭙﺪﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻴﻬﻮﺩ ﻭﻧﺼﺎﺭﻯ
که خود فرزند
الهی زردشت
بود .ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺍﺯﺍﻥ ﺸﺪﻧﺪ،
ﻭﺗﺮک ﺴﻠﻮک ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺮﻭﺯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ کرﺩﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥ ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍلهی
از آیه (ﻭﻣﺎ ﮐﺎﻥاﺑﺮﺍﻫﻴﻢ)
ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
هرگز ﻧﻪ ﻳﻬﻮﺩﻯﺒﻮﺩ
،ﻭﻧﻪ ﺍﺯﻧﺼﺎﺭﺍ،
ﺑﻠکه حَنیف ﻣﺴﻠﻤﺎﻥﺒﻮﺩ،
ﻭﻣﺸﺮک ﻨﺸﺪ.(ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﻘﺒل
اﺯ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﮐسی ﻨﮕﻔﺘﻪ
ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﻨﻴﺰ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻴﺎ ﻣﺴﻴحی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ آیه ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺪﺭﺍﺻل کاﺭﺍﻧﺤﺮﺍفی
ﻮﻗﺸﺮﻯ گرﻯ ﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻮﺣتی
ﺒﻌﺪﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﺨﻄﺎ
ﺭﺍ ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎمی ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺑﻠکه حَنیف ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﻮﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺒﻮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﺸﺮﻙ ﻣﻴﺸﺪ،
ﮐﻪ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻮﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻮﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥاعمّ
اﺯسُنّی یا ﺷﻴﻌﻰ،
ﺍﮔﺮ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻄ ﺮﻭﺯ ﻭ
ﺯﻧﺪﻩﺍلهی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ و
بمعرفی
خداوند ﺪﺭ ﻧﻴﺎﻳﻨﺪ،
ﻣﺸﺮک ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺒﺠﺎﻯ
ﭙﺮﺳﺘﺶ ﻭﺍﺳﻄﻪ
اﻟﻬﻰ، ﺑﭙﺮﺳﺘﺶ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک کامل
الهی ﻨﺒﻮﺩﻩ، ﻭ
ﻣﺎﻣﻮﺭﻳتی الهی
ﻮ حتی اﺟﺎﺯﻩﺍﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺤﺠّﺖ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺩﻳﻥ
شهودی ﺨﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻣﻌنی (ﻴﮑﺎﺩ ﺯﻳﺘﻬﺎﻳﻀیئ
،ﻭلوﻟم ﺘﻤﺴﺴﻪ
ﻧﺎﺭ، ﻧﻮﺭﻋلی ﻨﻮﺭ،
ﻳﻬﺪﻯ ﻤﻥ ﻴﺸاء
) اﻳﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺷﻤﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻣثل ﺮﻭﻏﻨﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ اﻓﺸﺭده
ﺯﻳﺘﻮﻥ ﺒﺪﺳﺖ ﻣﻴﺎﻳﺪ.
ﻳﻌنی ﺮﻭﻏﻥ ﺰﻳﺘﻮﻥ
اﺩﺍﻣﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻨﻮﺭﻳﺎﺑﻰ ﺍﺯ ﺩﺭﺧﺖ
ﺯﻳﺘﻮﻥ اﺳﺖ. ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺳﺎﻟک الهی ﺸﻤﺎ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﻣﻌنی ﻴﮑﺎﺩ
ﺯﻳﺘﻬﺎ ﻳضئ ﻳﻌنی
ﺪﺭ شُرُف ﻭ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﺗﮑﻠم
ﻮ ﺍﺩﻋﺎﻯ نبوّت
ﮐﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯهم ﻨﺎﺯل
ﻨﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺠﺪﻳﺪ،
ﭘﻴﺮﻭ ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ ﻭﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
الهی هستند، ﮐﻪ
ﺑﻤﻘﺎم نبوّت ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ مُدّعی
ان ﺸﻮﻧﺪ. ﺑﺎﺍﻳﻨکه
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻭحی ﭽﻮﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ اﻭلی
اﻟﻌﺰم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﺘﺎﻳﻴﺪ ﺿﻤﻨﻰ
ﻧﺒﻮﺕ ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺗﻨﺒّوء
ﻮ ﭘﻴﺸﮕﻮئی
انها ﺍﺳﺖ ﮐﻪ تمام
کاملاﻥ اﻟﻬﻰ،
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ ﺨﺪﺍ ﺑﺪﻧﻴﺎ.
ﻭﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺎﻟﺐ ﭘﻴﺮ ﺍلهی
هستند. ﺍﻣا ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ، ﮐﻪ ﻓﺼل
ﻨﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺠﺪﻳﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺳﻠﻮکی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی هستند
ﮐﻪ ﻓﺼﻞ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺒﺸﺮﻯ هستند، ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻭﻟﺎﺩﺷﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﻘﺎم ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ اﺯ ﭘﺪﺭﺍﻥ
عقب ﺗﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1306 - دﺭﺣﺪﻳثی
اﺯ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ؟ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﺃﻥّ ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ،ﺁﺧﺬ
ﺑﺤﺠﺰة ﺍﻟﻠﻪ ،ﻭ
ﻧﺤﻥ ﺁﺧﺬﻭﻥ ﺒﺤﺠﺰة
ﻧﺒﻴّﻨﺎ، ﻭﺷﻴﻌﺘﻨﺎ
ﺁﺧﺬﻭﻥ ﺒﺤﺠﺰﺗﻨﺎ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
( برای روز
شهود قام در
سلوک ) پیاﻣﺒﺮ ﺣﺠﺰ
ﻭ ﺩﺍﻣﺎﻥ و
التماس ﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﻭﻣﺎ (ﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﺩﺍﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪایم
،ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺎ
ﺩﺍﻣﺎﻥ ﻤﺎ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
( وسیله تامنحرف
از راه خدا
نشوند ).ﻣﺤﻤﺪ ﺣﻨﻔﻴﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻮﻟﺎ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺤﺠﺰ ﻭ ﺩﺍﻣﺎﻥ
الهی ﭽﻴﺴﺖ؟ ﻣﻮﻟﺎ
ﭘﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ:
اﻟﻠﻪ ﺃﻋﻈم ﻤﻥ
اﻥ ﻴﻮﺻﻒ ﺑﺤﺠﺰﻩ
ﺃﻭ ﻏﻴﺮ ﺫﻟﻚ، ﻭ
ﻟﮑﻥ ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ،
ﺁﺧﺬ ﺑﺄﻣﺮ ﺍﻟﻠﻪ،
ﻭ ﻧﺤﻥ ﺁل ﻤﺤﻤﺪ،
ﺁﺧﺬﻭﻥ ﺒﺄﻣﺮ ﻧﺒﻴّﻨﺎ،
ﻭﺷﻴﻌﺘﻨﺎ ﺁﺧﺬﻭﻥ
ﺒﺄﻣﺮﻧﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻭﺻﻒ ﺑﺪﺍﻣﺎﻥ
ﻮ ﮐﻤﺮ ﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺍﻥ ﺒﺸﻮﺩ. ﻭلی ﺮﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺑﺄﻣﺮﺧﺪﺍ(
دستور الهی برای
سلوک الهی ) ﻣﺘﻮﺳل
اﺳﺖ ﻭﻣﺎ ﺁل ﻤﺤﻤﺪ
( کاملان الهی زنده
مربّی سالکان پیرو
خود) ﺑﺄﻣﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭ نیز ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎ، ﺑﺄﻣﺮ ﻣﺎ ﻣﺘﻮﺳل
هستند. ﺩﺍﻣﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍلهی سالکان
اﺳﺖ، ﻭﺍﻣﺮ ﺍلهی
ﺪﺭﺳﻠﻮک ﻮ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍلهی ﺪﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻮﺳل ﺒﻘﺎﺋم
برای رسیدن
بمشیّت الهی
برای نجات از
نوغ بشری سالک
و شاید به عرش
رحمان اﺳﺖ. ﻭ
آل ﻤﺤﻤﺪ ﺷﺎﻣل
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺍﻋﻢّ، ﺍﺯﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اﺷﮑﺎﺭ ﻭﻳﺎ
امامان ﭘﻨﻬﺎﻥ
اﺯﻧﻈﺮﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﻧﻴﺰ ﮐﻠﻴﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﺘﻮﺳل
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺑﻮﺩﻩ
ﺗﺎﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ کامل
الهی گرﺩﻧﺪ. ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺸﻌﺎع ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
پیامبر گونه اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
توسّل ﺒﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺮﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﻗﺒلی
هستند که ﺠﻤﻌﺎ
أهل ﺒﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭآل ﻤﺤﻤﺪ، ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
را ﺘﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺷﻴﻌﻪ ﻋلیّ ﺤﺰﺏ
ﻭﻣﺬﻫﺐ تشیّع مُدّعی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺳﻴﺎسی
ﻤﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠکه ﭘﻴﺮﻭ ﺳﻠﻮکی
اﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋلی
ﻮ آل علیّ ﻮ آل ﻤﺤﻤﺪ،
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
أهل ﺒﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ، ﺑﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ، ﻣﻮﻓق
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻧبیّ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ،ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻨبّوء اﺧﺒﺎﺭ
آینده، ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ، ﻭﻣﻌنی
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ﺍﻭﻗﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 1307 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ؟ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺣﺪﻳث
(آخذ ﺑﺤﺠﺰة ﺍﻟﻠﻪ)
ﻭ ﺩﺍﻣﺎﻥ الهی ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ،ﺁﺧﺬ
ﺑﺤﺠﺰة ﺍﻟﻠﻪ،
ﻭﻧﺤﻥ ﺁﺧﺬﻭﻥ ﺒﺤﺠﺰة
ﻧﺒﻴّﻨﺎ، و ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ
ﺁﺧﺬﻭﻥ ﺒﺤﺠﺰﺗﻨﺎ،
ﺍﻟﺤﺠﺰة ﺍﻟﻨﻮﺭ
ﺍﻥ ﺤﺠﺰت ﻭ ﺩﺍﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘثبیت ﻭتوَسّل،
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻮﺭ ﺍلهی
اﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﭘﻴﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ،
ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺎم ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ،
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ کامل
الهی ، ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻗﺒﻠﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻮﺳﻞ ﺑﻨﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻘﺒل
اﺯﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺪﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ(برای
دیداز قادم ربّ
النوع ) ،توسّل
همه ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
،ربّ رحمان، ﺩﺭ
ﺍﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، توسّل ﺒﻨﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻮﺳل ﺒﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ هرﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ،ربّ رحمان،
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ هفت ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ، ﻣﻨﻮﻃ
ﺒﺪﺍﺷﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋﻢ، ﻭ ﺩﺭﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ کنونی اﺳﺖ.

حدیث-1308-در
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺑﮕﻮﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ؟ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ آیه
ﻧﻮﺭﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:اﻥّ اﻟﻠﻪ
ﻭضع اﻟﻌلم اﻟﺬﻯ
کاﻥ عنده ، ﻋﻨﺪ
ﺍﻟﻮﺻﻰ، ﻭ ﻫﻮ ﻗﻮل
ﻨﻮﺭ ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻟﺎﺭﺽ، ﻳﻘﻮل
ﺃﻧﺎ ﻫﺎﺩﻯ اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻟﺄﺭﺽ ﻣثل
العِلم اﻟﺬﻯ ﺃﻋﻄﻴﺘﻪ،
ﻭ ﻫﻮ ﻧﻮﺭﻯﺍﻟﺬﻯ
ﻴﻬﺘﺪﻯ ﺒﻪ، ﻣثل
اﻟﻤﺸﮑﺎﺕ ﻓﻴﻬﺎ
ﺍﻟﻤﺼﺒﺎح ﻔﺎﻟﻤﺸﮑﺎة
ﻗﻠﺐ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻟمِصباح
ﺍﻟﻨﻮﺭ ﺍﻟﺬﻯ ﻔﻴﻪ
ﺍﻟﻌﻠﻢ، ﻭﻗﻮﻟﻪ
ﺍﻟﻤﺼﺒﺎح فی اﻟﺰﺟﺎجة،ﻳﻘﻮل
انّی اﺭﻳﺪ ﺃﻥ ﺃﻗﺒﻀﻚ،
ﻓﺎﺟﻌل اﻟﺬﻯ
عندک عند ﺍﻟﻮﺻﻰ،
ﮐﻤﺎ ﻳﺠﻌل فی اﻟﺰﺟﺎﺟﻪ،
ﮐﺄﻧّﻬﺎ ﮐﻮﮐﺐ
ﺩﺭّﻯ،ﻓﺎﻋﻠﻤﻬم
ﻔﻀﻠﺎ ﻟﻮﺻﻰّ،
ﻳﻮﻗﺪ ﻣﻥ ﺸﺠﺮة
ﻣﺒﺎﺭکة ،ﻓﺄﺻل
اﻟﺸﺠﺮة ﺍﻟﻤﺒﺎﺭﮐﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺻلی
اﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ، ﻭﻫﻮ
ﻗﻮل اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭجلّ، ﺭﺣمة ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﺑﺮﮐﺎﺗﻪ، ﻋﻠﻴﮑم
اﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺖ، ﺍﻧّﻪ
ﺣﻤﻴﺪ ﻣﺠﻴﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻠمی ﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﺩﺍﺩ، ﺑﻮصی اﻭ ﻣﻨﺘﻘل
ﻨﻤﻮﺩ. ﻳﻌنی
علم ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
سلوک الهی ﻮ ﻧﻘشی
که ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ،
ﺑﺠﺎﻧﺸﻴﻥ اﻭﻋﻠﻰّ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭلی اﺯﻣﻮﻟﺎ
علیّ ﺒﻬﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ، ﻭﻫﺮﺳﺎﻟک
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻧﻬﺎ، ﮐﻪ
ﻭﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
گرﺩﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻫم اﮐﻨﻮﻥ ﻨﻴﺰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺪﺍﺭﺍﻯ
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻫﺮ کامل
الهی ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ،
ﻭﻫﺮ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
،ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﻮﺭ آسمان ﻭ
ﺯﻣﻴﻥ هستم، ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﻥ
هاﺩﻯ ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺯﻣﻴﻥ هستم. ﻣﺎﻧﻨﺪﻫﻤﺎﻥ
علم ﻮ آگاهی ﺸﻬﻮﺩﻯ
که ﺑﻤﺤﻤﺪ ﺩﺍﺩ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﺍﻫﺘﺪﺍ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﻳﺎبی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﺎﻧﻮس
ﺩﺳﺘﻰ،ﮐﻪ ﺩﺭﺍﻥ
ﭽﺮﺍغ ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻤﺸﮑﺎﺕ ﻓﺎﻧﻮس
،ﻗﻠﺐ ﻳﺎ ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭح
ﻤﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺼﺒﺎح
ﻴﺎ ﭼﺮﺍغ ﻨﻮﺭﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻋﻠم ﺪﺭﺍﻥ
هست. ﻳﻌنی ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻴکه ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻤﺘﻤﺮﮐﺰتوجّه
ﺩﺭﺍﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨکه ﻣﺼﺒﺎح ﺪﺭ
ﺯﺟﺎﺟﻪ ﻭ ﺷﻴﺸﻪ
ﻫﺴﺖ. ﺑﺎﻳﻥ ﻤﻌنی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫم
ﺘﻮ ﺭﺍ ﻗﺒﺾ ﺟﺎﻥ
ﻨﻤﺎﻳم ﭙس ﺍﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﻋﻠم ﻮآگاهی
ﻮ ﻳﺎ ﺗﺠﺎ،ربّ ﺩﺍﺭﻯ،
ﺑﻮصی ﻮ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﻋﻠﻰّ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
اﻳﻥ همانی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
پس ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻩ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﻥ ﻮﺻﻴّﺖ ﻭ ﺳﻔﺎﺭش
ﮐﻦ. ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻮ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﭼﺮﺍغ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻓﺎﻧﻮس ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
کوﮐﺐ ﺩُﺭّﻯ ﻮ ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻳﻥ ﻄﺮﻳق ﺒﺎﻧﻬﺎ
می ﻔﻬﻤﺎﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻓﻀل ﻮﺑﺮﺗﺮﻯ ﻮصی
ﺒﺎ ﻣﻮﻟﺎ ﻋلی ﭽﻴﺴﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﭼﺮﺍغ ﺪﺭﻓﺎﻧﻮس
ﻣﻴﺮﻭﺩ،
(ﺑﺎﺯ ﭼﺮﺍغ هست
ﻭﻣﺤﻔﻮﻇ علیّ ،ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻧقش ﺍلهی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻮﻫﺮ کامل
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ، ﺍﻳﻥ ﻨﻘﺶ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﭽﺮﺍغ ﺪﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺴﻮﺧﺖ ﺭﻭﺷﻨﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺷﺠﺮﻩ
ﻣﺒﺎﺭﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻬﺮﮐس
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﺍلهی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﺻل ﺸﺠﺮﻩ
ﻭ ﺩﺭﺧﺖ ﻣﺒﺎﺭک
ﻮﻟﺎﻳﺖ، ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
برهمن ﭙﺪﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻴﻬﻮﺩ ﻭ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻮﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺭﻭﺣﺎنی ﺰﺭﺩﺷﺖ
ﻳﺎ بقول قرآن ﺁﺯﺭ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻗﺪﻳم ﺤﻨﻴﻒ ﻭقُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻘﺮﻳﺶ، ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ عبادی
در ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻥ ﺪﺭﮐﻌﺒﻪ
مکّه ﭼﻮﻥ هرﺁﺗﺸﮑﺪﻩ،
ﺩﺭﺍﻏﺎﺯ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
زﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭلی
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ، ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺑﺨﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭﻗﺸﺮﻯ
گرﻯ ﻤﺒﺪل ﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ ﺭﻭﺵ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ،
ﺟﺎﻥ ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ ﺒﺮﻭﺵ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺍﺩ) ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭ ﺍﻳﻥ هماﻥ ﻘﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺰّ ﻭجلّ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺮﺣﻤﺖ ﻭ
ﺑﺮﮐتی الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺸﻤﺎ أهل ﺒﻴﺖ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﻤﻴﺪ ﻭ ﻣﺠﻴﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻧﻮﺭ ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺭﺣﻤﺖ ﻭﻧﻌﻤﺖ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭأهل ﺒﻴﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ، ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﻤﻴﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﺣﻤﺪ،
ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪ و توسل ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺒﺠﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﺧﻮﺩ
ﻣﺠﻴﺪ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﺠﺪ ﻭ ﻭﺍﻟﺎ ﻣﻘﺎﻡ
،ﻭﻣﺠﺪ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ، ﻭﮐﻤل
ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻮﻓق
ﻮﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﺠﻴﺪ، ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺠﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻭ (جید
و ﺟﻴّﺪ) ﻭﻧﻴﻜﻮ(ﺟﺪﻳﺪ)
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﮐﻠﺎم اﻭ ﮐﻠﺎمی
اﻟﻬﻰ، ﭼﻮﻥ (ﺟﻴﺪﻫﺎ
ﻳﺎ ﮔﺎﺗﺎﻫﺎ
ومقدس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺩﻋﺎﻫﺎ ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺍلهی اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺍﻳﻥ ﻨﻘﺶ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺭ ﻭ ﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
آیه ﻧﻮﺭ، ﻫﻤﺎﻥ
گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻮﻫﻮ ﻗﻮل اﻟﻠﻪ
ﻋﺰّ ﻭجلّ اﻥ اﻟﻠﻪ
ﺍﺻﻄفی آﺩم ﻮ ﻧﻮﺣﺎ
ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﻮﺍﻝ
ﻋﻤﺮﺍﻥ علی اﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ،
ﺫﺭﻳیّة ﺑﻌﻀﻬﺎ
ﻣﻥ ﺒﻌﺾ، ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺳمیع علیم ،ﻟﺎ
ﺷﺮﻗیّة ﻭ ﻟﺎ ﻏﺮﺑییۀ
،ﻳﻘﻮل ﻠﺴتم ﺒﻴﻬﻮﺩ
ﻓﺘﺼﻠّﻮﺍ ﻗُﺒل
اﻟﻤﻐربّ، ﻭﻟﺎ
ﻧﺼﺎﺭﻯ ﻔﺘﺼﻠّﻮﺍ
ﻗُﺒُﻞ ﺍﻟﻤﺸﺮﻕ،
ﻭﺃﻧﺘم علی ﻤلّة
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ، ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺍﻟﻠﻪﻋﻠﻴﻪ، ﻭﻗﺪ
ﻗﺎل عزّ ﻭ جلّ،
ﻭﻣﺎ ﮐﺎﻥ اﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻴﻬﻮﺩﻳﺎ ﻭﻟﺎ ﻧﺼﺮﺍﻧﻴﺎ،
ﻭ ﻟﮑﻥ کاﻥ ﺤﻨﻴﻔﺎ
ﻣﺴﻠّﻤﺎ، ﻭ ﻣﺎﮐﺎﻥ
ﻤﻦ ﺍﻟﻤﺸﺮﮐﻴﻦ،
ﻭﻗﻮﻟﻪ ﻋﺰّ ﻭجلّ
ﻴﮑﺎﺩ ﻳﻀیئ ،ﻭﻟﻮ
ﻟم ﺘﻤﺴﺴﻪ ﻧﺎﺭ،
ﻧﻮﺭ ﻋلی ﻨﻮﺭ،ﻳﻬﺪﻯ
ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻨﻮﺭﻩ ﻣﻥ
ﻴﺸاء ،ﻳﻘﻮل اﻭﻟﺎﺩﮐم
اﻟﺬﻳﻥ ﻴﻮﻟﺪﻭﻥ
ﻤﻨﮑﻢ، ﮐﻤثل اﻟﺰﻳﺖ
ﺍﻟﺬﻯ ﻳُﻌﺼَﺮ
ﻣﻥ اﻟﺰﻳﺘﻮﻥ،
ﻳﮑﺎﺩ ﺯﻳﺘﻬﺎ ﻳﻀیئ
،ﻳﻘﻮل ﻴﮑﺎﺩﻭﻥ
ﺃﻥ ﻴﺘﮑﻠّﻤﻮﺍ
ﺑﺎﻟﻨﺒﻮّة ،ﻭ ﻟﻮ
ﻟم ﻴﻨﺰل
علیکم هم ﻤﻠک ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺩم ﻮ
ﻧﻮح ﻮﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻮآل عمرﺍﻥ ﺮﺍ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
اﺻﻄﻔﺎ ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﻧﻴﺰ
ﺫُﺭﻳّﻪ ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳمیع ﻮﻋﻠﻴﻢ
ﺍﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻣﺎﻥ، ﻭﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
کاﺷﻒ قُرّه ﻫﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ شهود
برتر ﺭﺍ ،ﺑﻪ ﺁﻝ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻳﻌنی ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ، ﺗﺎ
ﻳک ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰم ﺘﺎﺯﻩ،
ﺑﺮ ﺗﻤﺎم عاﻟﻤﻴﺎﻥ
ﻮﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ، ﻭﺣتی
عاﻟﻤﺎﻥ ﻮ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭﺍﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻮﻓﻀل ﻮﺍﺭﺟﺤﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ کامل
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ،
ﺷﺎﻣل اﻣﺎﻣﺎﻥ
هر ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ،
ﺣتی ﺒﺮﺗﺮ ﻭﺍﻓﻀل
اﺯﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺒﻨﻰ
إسرائیل ﻘﺒل
اﺯﻣﺤﻤﺪ، ﭼﻮﻥ
اﺑﺮﺍﻫﻴم ﻮ ﻣﻮسی
ﻮﻋﻴسی ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺍﻓﻀﻞ ﻣﻴﻨﺎﻣﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻗﺒﻠﻰ،
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﺭﻭﺯﻯم
ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﻧسخ و فصل ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳﺦ،
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی کاﻓﻰ، ﻭﻓﺼل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻫﻤﺎﻥ
اﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﻘﺒلی
هستند. (ﺁﻝ) ﻫﻤﺎﻥ
(أهل) ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻮﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍلهی ﺸﺪﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی هستند
ﻭ ﻧﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ،
ﻳﺎ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ غیرﺳﺎﻟﻜﺎنی
ﻴﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
(ﺫُﺭﻳّﻪ) ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ذَرّات
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ماده ﻤﻨﺘﺸﺮﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
هستند. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
هستند، ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺳمیع ﺸﻨﻮﺍ،
ﻭﻋلیم ﻮ ﺍﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻴﺎل
ﻨﮑﻨﻨﺪ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻌﺒث
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴتی ﺮﺍ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮل ﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
اﺯﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﻋﺎئی ﺸﻨﻴﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ ﺳمیع
ﺒﻮﺩﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺎﻧﻬﺎ ﻣﻌنی
ﺒﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺷﺮقی هستند ﻭﻧﻪ
ﻏﺮﺑﻰ. ﺑﻬﺮﺣﺎل
الهی ﺸﮑل اﻧﺤﺮﺍفی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺷﻤﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ. ﻭ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺸﻤﺎ ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻨﻴﺴﺘﻴﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺴﻮﻯ غرﺏ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﻧﺼﺎﺭﺍ
ﻭﻣسیحی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺴﻮﻯ ﺸﺮق
اورشبیم ﻨﻤﺎﺯ
ﺑﮑﻨﻴﺪ. ﺑﻠکه ﺷﻤﺎ
ﺍﺯ مِلّت ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
هستید ﮐﻪ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺩ. ﻳﻌنی ﺸﻤﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ، ﻭﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭼﻮﻥ ﻴﻬﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍ، ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﺮﻭﺣﺎنی
ﻨﻤﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﻬﻮﺩ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﺗﺎﺭﻳخ
ﭙﻮل ﭙﺮﺳﺖ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋلم ﻮ ﻣﻨﻄق ﻮﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﺭ ﻣﺘﮑﺒّﺮﻳﻥ
ﻮﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﻯ
عقلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ که ﻭﺿع
بهترﻯ ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳخ
ﻤﻌﺮﻭﻑ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭلی اﻟﺒﺘﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍلهی ﻨمی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﺍﻳﻨک ﺒﺎﺯ ﺷﺮقی
ﻄﺮﻓﺪﺍﺭ ﺭﻭﺡ،
ﻭﻏﺮبی ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﭘس ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﻣﺤﻤﺪ، ﻣﺸﻤﻮل
آیه ﻧﻮﺭ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍع اﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻮﻋﻘلی ﺪﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺑﺮ (مِلّت
ﻭ ﺗﻤﺎﻳﻞ) ﻭ ﺭﻭﺵ
حَنیف، ﻭ ﺳﻠﻮک
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
برهمن یا
زردشت ﭙﺪﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻴﻬﻮﺩ ﻭﻧﺼﺎﺭﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺸﺪﻧﺪ، ﻭﺗﺮک
ﺴﻠﻮک ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﻭﺳﺎﺋﻄ ﺮﻭﺯﻣﺤﻤﺪﻯ
کرﺩﻧﺪ. ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭ ﺍﻳﻥ هماﻥ ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺍلهی اﺯ آیه (ﻭﻣﺎ
ﮐﺎﻥ اﺑﺮﺍﻫﻴﻢ)
ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
هرﮔﺰ ﻧﻪ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻮﺩ، ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﻧﺼﺎﺭﺍ،
ﺑﻠکه حَنیف ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
یا مسلّمان ﺒﻮﺩ،
ﻭﻣﺸﺮک (قشری
آخوند پرست ﻨﺸﺪ.
(ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻘﺒل اﺯ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ،ﻭﮐسی
ﻨﮕﻔﺘﻪ ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻨﻴﺰ ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻴﺎﻣﺴﻴحی
ﺒﻮﺩﻩ که
زردشتی ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ آیه ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺪﺭﺍﺻل کاﺭ ﺍﻧﺤﺮﺍفی
ﻮﻗﺸﺮﻯ گرﻯ ﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻭ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻮﺣتی
ﺒﻌﺪﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﺨﻄﺎ
ﺭﺍ ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎمی ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺑﻠکه حَنیف ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی
ﻮ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺒﻮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﺸﺮﻙ ﻣﻴﺸﺪ،
ﮐﻪ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻮﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻮﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ اﻋمّ
اﺯسُنّی ﻮ ﺷﻴﻌﻰ
و بهر نام دیگر
،ﺍﮔﺮﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻄ ﺮﻭﺯ ﻭ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍلهی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭ ﻧﻴﺎﻳﻨﺪ،ﻣﺸﺮک
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺒﺠﺎﻯ
ﭙﺮﺳﺘﺶ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﭙﺮﺳﺘﺶ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک کامل
الهی ﻨﺒﻮﺩﻩ، ﻭ
ﻣﺎﻣﻮﺭﻳتی الهی
ﻮ ﺣتی اﺟﺎﺯﻩﺍﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺤﺠّﺖ
شدن ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺩﻳﻥ
ﺨﺪﺍ و سلوک ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻣﻌنی (ﻴﮑﺎﺩ ﺯﻳﺘﻬﺎ
ﻳﻀیئ، ﻭلو ﻟم ﺘﻤﺴﺴﻪ
ﻧﺎﺭ ،ﻧﻮﺭﻋلی ﻨﻮﺭ
،ﻳﻬﺪﻯ ﻤﻥ ﻴﺸاء
) اﻳﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺷﻤﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻣثل ﺮﻭﻏﻨﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻓﺸﺭده
ﺯﻳﺘﻮﻥ است . ﻳﻌنی
ﺮﻭﻏﻥ ﺰﻳﺘﻮﻥ
اﺩﺍﻣﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻨﻮﺭﻳﺎﺑﻰ ﺍﺯﺩﺭﺧﺖ
ﺯﻳﺘﻮﻥ اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺳﺎﻟک الهی ﺸﻤﺎ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
معنی (ﻴﮑﺎﺩ ﺯﻳﺘﻬﺎ
ﻳﻀیئ ) ﻳﻌنی ﺪﺭ
ﺷُﺮُﻑ ﻭﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﺗﮑﻠم
ﻮ ﺍﺩﻋﺎﻯ نبوّت
ﮐﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻧﻬﺎ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ هم ﻨﺎﺯل
ﻨﺸﺪﻩ که خود
فرشته می ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ ﺠﺪﻳﺪ،
ﭘﻴﺮﻭ ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ ﻭﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
الهی هستند، ﮐﻪ
ﺑﻤﻘﺎم نبوّت ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ مُدّعی
اﻥ ﺸﻮﻧﺪ. ﺑﺎﺍﻳﻨکه
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻭجی ﭽﻮﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ اﻭلی
اﻟﻌﺰم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﺘﺎﻳﻴﺪ ﺿﻤﻨﻰ
ﻧﺒﻮﺕ ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺗﻨﺒّوء
ﻮ ﭘﻴﺸﮕﻮئی آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ،
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ارسالی ﺨﺪﺍ ﺑﺪﻧﻴﺎ
هستند . ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻄﺎﻟﺐ
ﭘﻴﺮﺍلهی هستند.
ﺍﻣﺎ ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻭﻟﺎﺩ،
ﮐﻪ ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺳﻠﻮکی اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی هستند ﮐﻪ
ﻓﺼﻞ نوع ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺒﺸﺮﻯ هستند، ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻭﻟﺎﺩﺷﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﻘﺎم ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ اﺯ ﭘﺪﺭﺍﻥ
عقب ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
1309 - ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ؟؟ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻟﺼﻠﺎة ﺣﺠﺰة
ﺍﻟﻠﻪ، ﻭ ﺫﻟک ﺃﻧّﻬﺎ
ﺗﺤﺠﺰ ﺍﻟﻤﺼلی
عن اﻟﻤﻌﺎﺻﻰ، ﻣﺎﺩﺍم
فی ﺼﻠﺎﺗﻪ، ﻗﺎل
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭجلّ،
ﺍﻥّ اﻟﺼﻠﻮة ﺗﻨﻬی
عن اﻟﻔﺤﺸاء ﻮ ﺍﻟﻤﻨﮑﺮ
ﮐﻪ (ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺻﻠﺎﺕ)
ﻭﺳﻴﻠﻪ (ﺣَﺠﺰ ﻭ
توَسّل) ﺍلهی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻤﺎﺯﻣﺤﺒس
ﻧﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭ، ﺍﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﺠﺰ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍﺫﮐﺎﺭﻯ،
ﻭﺗﻔﮑﺮ ﻭﻣﺨﺎﻃﺒﻪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ،ﺍﺯ
ﻃﺮﻳق ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺎﺩﺍﻣﻴکه
ﮐسی ﺪﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﻘﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﮐﻪ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭﻧﻤﺎﺯ
ﻣنع کننده ،ﺷﺨﺺ
ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻓﺤﺸاء
ﻮﻣُﻨﮑَﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺻﻠﺎﺕ) ﻳﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ (صِله
ﻭ ﺍﺗﺼﺎﻝ) ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ توسّل
ﻮﺷفع ﺒﻮﺩﻥ، ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻧﻤﺎﺯ،
ﺍﻳﻥ اﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺸﺮﻃ لاﺯﻡ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻗﺎﺑل
ﺘﺤﻘﻴق اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻮﺳل
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻧﻮﺭﺍلهی
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣﻞ، ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﻳک اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﭙنج تن آل
عبا ،ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺨﻄﺎﺏ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ، ﺟﺰ ﺻﺤﻨﻪ
ﺑﺎﺯﻯ ﻮ ﺭﻗّﺎصی
ﻨﻔس أمّاره، ﻭﺷﻴﻄﺎﻥ
اﻫﺮﻳﻤﻦ ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺑﺎﻃل آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫبی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭلی ﺪﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺩﻗﺖ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺟّﻪ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ (ﺍسباغ
ﻮ ﻭﺿﻮﺡ) ﻳﺎ (ﺍﺳﺘﺒﺎق
ﻘﺒﻠﻰ) ﺩﺭ (ﻭﺿﻮ ﻭ
وضوح و ﻭﻯ ﺴﻮﻯ)
ﺍلهی ﺪﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺭﺍهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻴﻄﺎﻥ ﺪﺭ ﻓﮑﺮ
ﻧﻤﺎﺯﮔﺬﺍﺭ ﻧﻴﺴﺖ
(ﻧﻤﺎﺯ) ﻟﻔﻈ ﻔﺎﺭسی
اﺯ ﻳﻮﻧﺎنی ﻴﺎ
(ﻧﺎﻣﻮس ) ﻳﺎ إسراء
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﻳﺎ ﻧﺎﻣﻬﺎی
زردشتی ﻭﻳﺎ ﺍﺳﻤاء
اﻟﻬﻰ، ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙنج ﺘﻥ
آل عبا ،ﺿﺎﻣﻥ ﺪﻭﺭﻯ
ﺸﻴﻄﺎﻥ ﺪﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﺍﺳﻤاء
ﻮ ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴﻨﻰ،
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮع حبرئیل
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻏﻴﺮﻗﺎﺑل ﺘﺮک
آﻥ، ﺩﺭ ﻭﺍقع ﻴک
ﺤﺒس ﻭ ﺣﺠﺰ ﻭ ﻗﺮﻧﺘﻴﻨﻪ
ﻭﻗﻴﺪ ﻭ ﺩﺭﺑﻨﺪ
ﺍلهی ﺒﻮﺩﻥ ﺳﺖ.
ﻭﺳﺎﻟک ﻤﺎﺩﺍم
ﺪﺭﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺍﻥ، ﻭﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺴﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ گناهی ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﺑﻠکه ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒلی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺮﻳﺰﺩ.
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﭘﺎکی ﺪل ﻮ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺭﻭح اﺯ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺟﺴمی ﻮﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭﺍنی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺍﻣﺎﺩگی
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. (ﻣﻌﺎﺻﻰ)
ﺟمع ﻤﻌﺼﻴﺖ ﻳﺎ
ﻋﺼﻴﺎﻥ ﻮ تمرّد
ﻭﺳﺮﭘﻴﭽی اﺯﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍلهی ﭙﻴﺮ کامل
الهی ﻮﻧﻴﺰ ﺗﻄﻬﻴﺮ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮ ﻓﺎﺳﺪ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮﺑﺸﺮﻯ،
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺻﺤﻨﻪ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤلی
ﻮ ﺳﻠﻮکی ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﺮﻏﻴﺮ ﺍلهی
هرﺍﻣﺮﻯ ﺮﺍ ﻣنع
کند ،ﺧﻮﺩ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭ تمرّد
ﺑﺮ ﺍﻣﺮ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍلهی ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺤﻠﺎل
ﻮ ﻣﺠﺎﺯ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
(ﻓﺤﺸاء ) ﻫﺮﮐﺎﺭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺯﺷﺖ ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺿﺪ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
(ﻣَﻨﮑَﺮ)ﻫﺮﮐﺎﺭ
ﻗﺎﺑل اﻧﮑﺎﺭﻋﻘﻠﻰ،
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺮ
ﺍلهی ﻮ ﻫﺪﻑ ﺍلهی
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻣﺒﻴﺒﺎشد.
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺤﺮﺍم
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻨﮑِﺮ، ﻭ
ﺩﺭﺣﮑم ﺤﺮﺍم اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺍﻣﻮﺭ ﺣﻠﺎﻝ
ﻣﻬم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺠﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ،
ﻭﻫﺮﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺠﺎم اﻣﻮﺭ
ﻣﺠﺎﺯ ﺍﻟﺰﺍمی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺿﻤﻥ
اﻣﻮﺭ ﺩﻳنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠکه ﺿﻤﻥ اﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭﻣﺠﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ اﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺴﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻮﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻥ
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﮐﻪ ﻣﺠﺎﺯ
ﻭﺣﻠﺎل اﺳﺖ،ﻭلی
واجب و اﻟﺰﺍمی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻣﻮﺭ ﻏﺮﻳﺰﻯ ﺠﺴﻢ،
ﻭ ﻟﺎﺯﻣﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی اﺳﺖ.ﺍﺯﺩﻭﺍج
ﻤﺠﺎﺯ ﺍﺳﺖ ﻭلی
ﻮﺍﺟﺐ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻮ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﻤﺠﺎﺯ ﺍﺳﺖ
ﻭلی ﻮﺍﺟﺐ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻣﻮﺭ ﺣﺮﺍم
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻬم
هستند. ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺠﺎﺯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﺎﺭﻫﺎئیکه
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ، ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ ﺧﻮﺭﺩ،
ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ ﻓﮑﺮ ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﭼﻨﺪ ﺣﮑﻤﻰ
ﮐلی ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺭﻩ
ﺩﺭ قُرآن هست. ﻭجُزئیّات
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺣﻠﺎل ﻮﺣﺮﺍﻡ ﭘﻴﺮﺍلهی
ناطق الهی اﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪ ﻓﺎﺳﺪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک ﻮﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺑﻬﺪﺍﺷتی ﻮ ﺍﺟﺘﻤاعی
ﻮﻣﻨﻄﻘی لاﺯﻣﻪ
ﺯﻧﺪگی ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ ﺍلهی
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺘﺨﺼﺼﺎﻥ
ﺮﺍ تأیید ﻧﻤﻮﺩ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺟﺐ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﺣﮑﺎم ﺮﺍ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑسلوک
الهی ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺴﻨﺠﻨﺪ.
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ غیر
ﺍلهی اﺯﻣﺤﻞ ﻋﻘل
ﺠﺰئی ﻮمادّی ﻮ
ﻣﻨﻄق اﺭﺳﻄﻮ ﻮﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻨﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ،
ﺣﻠﺎل ﻮﺣﺮﺍﻣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺘﺮﻳﻥ
اﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍلهی
ﻮ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک ﻨﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺴﺘﺤﺐ ﺍﻣﻮﺭﻯ
هستند، ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺳﺎﻟک
همیشه ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
هر ﺍﻣﺮ ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک لاﺯم ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻣﮕﺮ ﺍﻣﮑﺎﻥ اﻥ
ﺪﺳﺖ ﻧﺪﻫﺪ. ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺎصی اﺯ ﭘﻴﺮ ﺍلهی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی عدم اﻧﺠﺎم
آن گناﻩ ﻭﻣﻌﺼﻴﺖ
ﺑﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍلهی
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﻨﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ
ﻭ ﺣﺮﺍﻣﻬﺎ ﺭﺍ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺪﻗﻴﻘﺎ ﺑﻤﺮﻭﺭ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ سلوک
الهی ، ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺣﻠﺎل ﻮﺣﺮﺍمی
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻧﻪﻫﺪﻑ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻣﻮﺭﻣﻨﮑﺮ
ﻭ ﺯﺷﺖ ﺍﻣﻮﺭ ﺣﺮﺍم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ، ﻭﺍﻧﺠﺎم
ان ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺘﻤﺎم اﻳﻥ اﻋﻤﺎل
ﻤﻨﮑﺮ ﺩﺭ ﺣﮑم ﺤﺮﺍم
اﺳﺖ. ﻣﮕﺮ ﺍﻣﮑﺎﻥ
اﺟﺮﺍ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨکه (ﺣﺠﺰﻩ) ﺩﺍﻣﺎﻥ
ﻮﮐﻤﺮ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻧﻬﺎ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭ
توسّل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ (ﺩﻳﻦ) ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭﺵ سلوک
الهی ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﺳﺎﺯﻣﺎنی
ﺪﻳنی ﻴﺎ ﻣﺬﻫﺒﻰ،
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺎم ﺪﻳﻦ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ سلوک
الهی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺪﻳﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
آﻧﻬﺎ، ﻣﺤﺒسی
الهی ﻮ ﻭﺳﻴﻠﻪ توسّل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺒﻤﻴﺮﻧﺪ
ﺍﻳﻥ اﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻧﻪ ﻣﺠﺴﻤﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ،
ﻭﻧﻪ ﻋﮑس ﺍﻧﻬﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺘأثیرﺍتی ﺸﻬﻮﺩی
نمی ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻧﻴﺎﺯﻯ هم ﺒﺎﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ، ﻭﮐﺎملاﻥ
ﺘﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻠق ﻨمی ﺒﻮﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻘﺪﻳم
ﻮ ﻣﺠﺴﻤﻪﻫﺎﻯ
اﻧﻬﺎ ﮐﺎفی ﺒﻮﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﺩﻋﺎئیکه ﺩﺭ
ﺍﺣﺎﺩیث ﺍﻣﺪﻩ،
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ( ﻳﺎ
ﻟﻴﺘنی ﺁﺧﺬ بحجزة
ﺍﻟﻠﻪ) ﻳﻌنی ﺒﺴﺒﺐ
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﺎﺵ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻢ،
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﺍﻣﺎﻥ ﻮتوسّل
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍلهی ﻮﻣﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺑﻨﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻴﻤﺎنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﻥ ﻮ ﺁئین ﺴﻠﻮکی
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﻓت
که ﺍﻳﻥ عباﺭﺕ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺍﺭﺯﻭﻣﻨﺪ ﺳﻠﻮﻙ،
ﻭﻳﺎ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﭘﺸﻴﻤﺎنی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻫﻨﮕﺎﻣﻴکه ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﻔﺮﺻتی ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮﻋﻤﺮ
ﻧﺰﺩﻳک ﻤﺮگ ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺤﺎل ﺪﺭ ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺸﺮ ﻫﻨﮕﺎم ﺪﺍﻭﺭﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻓسخ گیاﻫﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻴک ﺮﻭح ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﻮ (ﻟﺎﺟﺮم ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺠﺮﻡ) ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺑﺸﻮﺩ ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

حدیث 1310 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ ص؟؟ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺷﺨصی اﺯ ﺧﻮﺍﺭج
ﻨﺰﺩ ﺍﻭ ﺍﻣﺪﻩ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻰ؟ ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩ، ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻢ. ﺷﺨﺺ
ﺧﺎﺭجی از دین
گفت ﺍﻳﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻯ ؟ اﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ ﮐﻪ: ﻠم ﺘﺮﻩ ﺍﻟﻌﻴﻮﻥ
ﺒﻤﺸﺎﻫﺪة ﺍﻟﻌﻴﺎﻥ،
ﻭ ﺭﺃﺗﻪ ﺍﻟﻘﻠﻮﺏ
ﺑﺤﻘﺎﺋق اﻟﺎﻳﻤﺎﻥ،
ﻟﺎ ﻳﻌﺮﻑ ﺑﺎﻟﻘﻴﺎس
،ﻭﻟﺎ ﻳُﺪﺭک ﺒﺎﻟﺤﻮﺍس
،ﻭﻟﺎ ﺑﺸﺒﻪ ﺑﺎﻟﻨﺎس
،ﻣﻮﺻﻮﻑ ﺑﺎﻟﺎﻳﺎﺕ،
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﺎﻟﻌﻠﺎﻣﺎﺕ،
ﻟﺎﻳﺠﻮﺭ فی ﺤﮑﻤﻪ،
ﺫﺍک اﻟﻠﻪ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﻫﻮ ﭼﺸﻤﻬﺎ
ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ عینی ﺒﭽﺸم
ﻮ ﻋﻴﺎﻥ ﻮ ﺍﺷﮑﺎﺭ(مادّی)
ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺑﻠکه
ﺍﻳﻥ ﺪﻟﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
( ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﻭﻋﻘﻞ)
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﺷﮑل ﺤﻘﺎﻳق اﻳﻤﺎﻧﻰ
( ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﺭﻭٴﻴﺖ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﻗﻴﺎس ﻣﻨﻄق ﻮﺍﻧﺪﺍﺯﻩﻫﺎ
ﻭﺗﺸﺒﻴﻬﺎﺕ) ﺷﻨﺎﺧﺘنی
ﻨﻴﺴﺖ، ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﺣﻮﺍس ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭک
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻫیچ
ﺸﺒﺎﻫﺘﻨﻰ ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ
(ﻭ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ) ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﺑﺎ ﺁﻳﺎﺕ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻗﺎﺑل ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﺍﺳﺖ (ﺍﻧﭽﻪ قُرآن
گفته ،ﻭ ﺍﻧﭽﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ،ﮐﻪ تَجلّیات
ﺍلهی هستند، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺨﺺ برﺳﺪ، ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﺯ ﺍﻧﭽﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺼﺪﻳق ﻮ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻧﻤﻮﺩ) ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺣﮑم ﻮﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻭ،ﺳﺘم ﻨمیﺒﺎﺷﺪ.
(ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣتی ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺟﻬﻨﻤﻰالهی ﻧﻌﻤﺖ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﻤﮑﺮﺭ ﺗﮑﺎﻣل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺗﺎﺭﻳکی
ﻮﺟﻬل ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻣﮕﺮ ﺧﻮﺩ
انسان ﺟﻬل را ﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻭﺑﻠکه ﺧﺪﺍﻋﻘل
ﻮ ﻧﻮﺭ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ اﻟﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺟﺰ ﺍﻭ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﺮﺳﺘﺶ ﻧﻴﺴﺖ. (ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩ،
ﺑﺎ ﺩفع ﺸﺮک ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻫﺪﻑ ﺳﺎﻟک همیشه
ﻭ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﺩﺭ ﺗﻌﺎﻟﻴﻬﺎ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق اﺳﺖ) ﻣﺮﺩ
ﺧﺎﺭجی ﺪﺭﻭﻗﺖ
ﺧﺮﻭج ﺨﻮﺩ ﮔﻔﺖ،
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺭﺳﺎﻟﺘﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﮐﺠﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺧﻮﺍﺭج ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎنی
ﺒﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ،
ﺑﺮﺳﺮﺧﻠﺎﻓﺖ ﺍﻭﭘس
ﺍﺯ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﻭﻋﻤﺮ
ﻭﻋثماﻥ که ﺑﻴﻌﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﻭﺳﭙس ﺍﺯﻣﻮﻟﺎ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ.(ﻳﻌنی
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺴﺘﻪ ﻭلی ﻤﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ گرﻭﻩ ﺳﻴﺎسی
ﻮﻣﺬﻫبی ﺒﻮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺠﻨﮕﻬﺎ
ﺭﺍ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﻤﺒﻮل ﺨﺎﺭﺟﻴﺎﻥ
اﺯﻃﺮﻳقت ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻫﻤﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫﺒﻰ،
ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭﺑﻴﻌﺖ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﺧﺎﺭج اﺯ ﺍﺳﻠﺎم
هستند. ﻣﻨﺎﻓق ﺒﺎ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﺮﻋﺎﻳﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺨفی ﻨﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﺟﺎﺳﻮسی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑسلوک الهی غیر
ﻭﺍﻗﻌی ﺒﺎ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ
ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ هم ﭽﻨﺎﻥ
ﺪﻟﺒﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺍﻳﻥﺨﻮﺍﺭج اﮐثرﺍ
ﻧﺎﺑﻮﺩ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ،
ﻭلی ﻮﺻﻴّﺖ ﻣﻮﻟﺎ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯﻭﻓﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯﺍﺩ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﻤﺎﻥﺴﻠﻮکی ﺒﺎ
ﺍﻭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ، ﻭﺑﺎ
ﻣﺮگ ﭙﻴﺮ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣُلغی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک ﻤﺠﺪﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﭙﻴﻤﺎﻥ
ﻮ ﺑﻴﻌﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ اﻣﺎﻡ ﻭﺍﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﻮﺍﺭج ﺒﻴﻌﺖ ﺳﻴﺎسی
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ،ﻭﻧﻪ
ﺑﻴﻌﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ ﻮﺑﺮخی
ﻨﻴﺰ (ﻧﺎﮐِث ) ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﻮﻳﺎ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﻴﻌﺖ
ﺳﻴﺎسی ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﻭلی ﻤﺮﺍﺟﻌﻪﺍﻯ
ﺒﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺗﻈﺎﻫﺮ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻨﻪ، ﻭﻧﻪ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ ﭘﻴﺮﺳﺎبق
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
(ﻣﻘﺘﺼﺪﻳﻦ) ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
کم کاﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭلی ﺪﺷﻤنی ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺟﺎﺳﻮسی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺩل ﺒﻄﺮﻳﻘتی ﺪﻳﮕﺮﻫم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻣﺬﻫﺐ (ﺍﺑﺎﺿﻴّﻪ)
ﺩﺭﻋُﻤﺎﻥ ﻮ ﻣﺴﻘﻄ
اﺯ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺨﻮﺍﺭج هستند. ﮐﻪ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺗﺼﻔﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻠﻔﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺍﺻل ﺨﺎﺭجی
اﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﭘﻴﻤﺎنی
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
هستند، ﮐﻪ ﺗﺮک
ﺴﻠﻮک ﻮ ﻧﻘﺾ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻮﺩﺷﻤنی ﻮﺟﻨﮓ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺳﺎﺑق ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺧﺎﺭج
اﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ سلوک
الهی ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺑﻴﻌﺖ،
ﻭﻣﻄﺮﻭﺩ ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﻤﻌﺎﺷﺮﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عاﻣﻞ، ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎطیّ
ﻨﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻤﺎﻥ اﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺳُﺴﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﻳﻨکه ﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺍﺭج اﺯ ﻟﺤﺎﻇ
غضب ﺍﻟﻬﻰ،ﻭضع
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺗﻈﺎﻫﺮﺑﺴﻠﻮک
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭلی ﺠﺎﺳﻮسی
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎ ﻭﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎ
ﻭﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ غیر
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﻭهی ﺴﺎﻟک
اﺧﺮﺍج ﻨﺸﺪﻩ ﻭﻣﻨﺎفق
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی ﻤﻘﺘﺼﺪ
ﻭ ﮐﻤﮑﺎﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ توسّل
عباﺩﻯ ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺮﺍ، ﺍﻧﺪک
ﻮﮔﻬﮕﺎﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﻫﻤﻴﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺤﺮﻭم اﺯ ﺷﻬﻮﺩﺍلهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺗﺎ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ ﺒﺎﻳﺪ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺗﻘﻴّﻪ
ﺍﺯﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴکه ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻘﺎﺋﻢ، ﺑﻤﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﻭ مَصونیّت ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺧﻮﺍﺭج ﻣﻄﺮﻭﺩﻳﻥ
ﺮﺳمی اﺯﻃﺮﻳﻘﺖ،
ﺍﺯﻟﺤﺎﻇ اﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﺘﻤﺎمی اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻄﺮﻭﺩ ﻭﺧﺎﺭﺟﻯ
ﺮﺍ ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻧکه ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨند ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻘﺒلی اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﺨﺎﺭجی ﺘﺎﺋﺐ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺑﻥﻤُﻠﺠَﻢ،
ﻗﺎﺗل ﻤﻮﻟﺎ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﺨﺎﺭﺟی
ﺒﻮﺩ. ﻭلی ﺘﻤﺎم
ﺨﺎﺭﺟﻴﺎﻥ اﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ،
ﺩﺭ ﺣﮑم اﺑﻥ ﻤﻠﺠم
ﻮ ﭼﻮﻥ ﻘﺎﺗل ﭙﻴﺮ
ﻭﮐﺎﻣل ﻮ ﺍﻣﺎم
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺖ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﺨﺎﺭجی که ﺑﺎ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﮔﺬﺍﺭ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﺁﻳﺎ ﺍﻣﺎم ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ، ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ؟ ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍنمی ﺪﻳﺪم
هرﮔﺰ ﻋﺒﺎﺩتی
هم ﻨﻤﻴﮑﺮﺩﻡ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻭﻟﻴﻥﻤﻘﺎم
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻀﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
توسّل ﻘﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻨﮑﺎﺭ
ﺷﺮک اﺳﺖ، ﻭلی ﺒﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
که ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺳﺎﻟک ﺒﻤﻘﺎم
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻫﺴتی ﻮلی
ﺨﺪﺍ ﻧمی ﺒﺎﺷﻰ.
(ﻫُﺪﺍ ﻭ ﺗﺠﻠﻰ) ﺍلهی
ﻤﻴﺒﺎشی ﻮلی اﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭽﺸم ﺘﻥ ﺪﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮﮐسی
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺒﻴﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﭼﻮﻥ ﺍﻣﻮﺭ
مادّی ﻮﻋﻴنی ﻮﻋﻴﺎنی
ﻮ ﺍﺷﮑﺎﺭ ﻭﺳﺎﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻗﺎﺑل اﺣﺴﺎس
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ میسّر
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻫیچ ﻤﻘﺎمی
الهی ﺠﺰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ، ﻭﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺤﺴﻨﻰ، ﻧﻤآینذهﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺠلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻧﻬﻢ ﺑﺸﺮﻃ اﻳﻨکه
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﻧﻴﺰ،
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق ربّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ،
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫیچ ﻨﻮﻋﻰ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ آیندهﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭ ﺩﺳﺖ، ﺑﺸﻬﻮﺩﻋﻴنی
ﻮﺣتی ﺮﻭٴﻴﺎئی
اﻭ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
،ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﺩﻳﺪنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﻋﺮﺵ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
ﻮ ﻣﺒﻌﻮث ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﺑﺸﺮﻃ کمال ﺴﻠﻮکی
اﻥ ﻨﻮع ﺒﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺎمی
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
جِبرئیل، ﺍﻳﻠﻴﺎ
و ﺍﻳﻠﻴﺎﻯ ﺠﺒﺮﻭﺕ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ اله ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ﺍﻭ
ﭼﻮﻥ ﺒﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﺧﺮ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭتجلّی ﻮ ﻇﻬﻮﺭ
مادّی ﻘﺎﺋم ﺒﺠﻬﺎﻥ،
ﺩﺭ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺧﺮﻳﻥ کامل ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﻭﺍﻭﻟﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﭽﻮﻥ
اﺩم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ،ربّ
ﺭﺣﻤﺎن ﻮ ﻋﺮﺵ ،ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﺎمی
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ، ﺁﻥ ﻨﺎم
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ.
(ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ) ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺣﺪﻳث ،ﺷﻬﻮﺩ ﺑﭽﺸم
ﺘﻦ، ﻭﺭﻭٴﻴﺖ ﺷﻬﻮﺩ،
ﺑﭽﺸم ﺪل ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭ (ﺭﺃﺗﻪ) ﺍﻭﺭﺍ
ﺭﻭٴﻴﺖ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ همیشه
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ (ﻭﺟﺪﻯ) ﺍﺯ
مَشیّت ﺍلهی
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺩﺭ (ﺗﻮﺍﺟﺪﻯ)
ﻋﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﺭﻳﺎﺿﺖ
ﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺣﺎل ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻮﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﭽﺸم ﺘﻥ ﺪﻳﺪ،
ﺑﻠکه ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭﺭﻭٴﻴﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﺠﻠﻰ،
ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﺑﻬﺮ
ﻧﺤﻮﻯ که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺭﻭٴﻴﺖ ﮐﺮﺩ.
که ﺍﻳﻦ (ﺭﻭٴﻴﺖ
ﺭﻭٴﻴﺎﺋﻰ) ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻗﻠﺐ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﭼﺸم ﺘﻦ.
ﻗﻠﺐ ﺍﺻلی اﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ (ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﻴﺎ ﻓﻮآد)
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺫﻫﻥ ﻮ ﻓﮑﺮ ﺍﻭ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻘﻠﺐ ﮔﻮﺷتی
اﻭ. ﻭلی ﭙس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ،
ﻧﺴﺨﻪ ای ازﺁﻥ ﺒﺮﺍﻯ
همیشه ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﺫﻫﻥ ﻮ ﺍﺻل ﺒﺎﻗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭼﺸم
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺒﻨﺪﺩ،
ﺑﺎﺯ تَخیّل ﻮ تصوّر
ﻭﺣﻀﻮﺭ ﺍﻥ ﻤﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺍﻳﻥ ﻮﺍﺻل ﺒﺂﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻫﺴﺖ. ﻗﻠﺐ
ﮔﻮﺷتی اﺣﺴﺎس ﻭ
ﻃپس ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺫﻫﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺫﻫﻥ ﻨﻴﺰ
ﻗﻠبی ﺒﺮﺍﻯ ﻔﮑﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺣﻮﺍس ﺍﺯﺧﺎﺭج
اﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻩ،
ﻭ ﺍﺯ (ﺩﺭﻭﻥ اﻧﺪﺭﻭﻥ)
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺑﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎ (ﻗﻠﺐ)
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﻭ ﺑﺬﻫﻥ
ﻮﺣﺎﻓﻆ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺗﺨﻴّﻞ، ﺑﭽﺸم ﺬﻫنی
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴم ﻮﺧﻠﺴﻪ
ﻭ ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
اﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺪﺭﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ ﻔﻮآﺩ
ﻗلبی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺭﻭحی ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺻﻔﺎﺕ ﺫﺍتی ﻮ ﺷﺨصی
ﻮ ﻣﻘﺎم ﻮﺳﻄح
عقلی ﻭﺍﻟﻬﺎمی
اﻭ ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺍﻳﻥ ﻘﻠﺐ ﺭﻭحی
ﻮ ﮊﻧﺘﻴک ﺬﺍتی
ﻮ ﻓﻮآﺩ، ﺟﺎﻯ ﺒﺎﻳﮕﺎنی
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﻳک ﺮﻭح
اﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﺮﻭحی ﻮﻋﻘلی
هرﮐس،ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻗﺒلی اﻳﻥ ﺮﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻨکه ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﮐﺪﺍم ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺭﻭٴﻴﺖ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﻳک ﺘﺠﻠﻰ، ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻘﺎم ﺮﻭح ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ
ﻭ ﻓﻮآﺩ
ﺍﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﺑﺸﮑل ﺘﺠلیاتی
ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ، ﮐﻪ ﻧﺎم
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ (ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ) ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
گفت ﺣﻘﺎﻳق ﻴﺎ ﺣﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
الهی هستند، ﻭﮐﺎﺭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ اﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻭﻳﺎ ﻧﻔس أمّاره
ﺷﺨﺺ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ، ﻳﺎ ﺍﻭم
ﻨﻈﺮﻯ ﻮﺍﻭم
عملی ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻫﻤّﺖ ﻭسعی ﺴﺎﻟک
ﺪﺭﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ مَشیّت
ﺍلهی ﻨﻴﺰ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. (ﺣﻘﺎﻳﻖ)
ﺟمع حَقّ، ﻳﺎﻫﺮ
ﻳک اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
الهی ﻮ ﻭﺍقعی هستند.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻯ ﻨﻔس ﻭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﮐﺴﺐ ﺁﻧﻬﺎ (حَقّ
ﻮ ﻭﺍﺟﺐ) ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍلهی اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ
کمّیت ﻭکیفیّت،
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻮ ﻣﺘﻮﺳﻄ ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋم ﻨﺒﺎﺷﺪ،
ﻫیچ کاﺭﻯ عباﺩﻯ
اﻧﺠﺎم ﻨﮕﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻧﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ،
ﺟﺰ ﺷﺮک ﻨﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻨﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ
ﺗﻤﺎم ﻤﺘﻌﺒﺪﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻤﺬﻫبی غیر
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻋم اﺯ ﺍﻳﻨکه ﺳﻨّی
ﻳﺎ ﺷیعی ﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺷﺮک اﻣﻴﺰ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﻭﺳﻔﻴﻪ ﻭ
ﻭﻗیح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺤﻘﺎﻳق ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ، ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﺴﺎﻟﻚ،
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﺎﻓﻰ، ﻭﺍﻣﻮﺯﺵﻋﻘلی
اﻟﻬﻰ، ﻭﺗﻮﺍﻥ
تصوّر ﻭﺣﻔﻈ ﭙس
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﻑ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍلهی اﺳﺖ. تَجلّیات
ﺍلهی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
میسّر ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍﺫﮐﺎﺭﻯ
ﻮﺩفع ﺸﺮﻙ، ﺑﺎ
ﻗﺎﺋم ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
،ربّ رحمان ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﺗﻌﺎلی ﺤﺪّ ﺍﮐثر
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ(علاء
اﻟﺪﻳﻨﻰ) ﺷﺪﻩ ﺑﺎ
ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
ﺨﻮﺩ، ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻤﻌﺠﺰﻩ ﺍﺳﺎﻯ ﺮﻭﺣﻰ،
ﻭ ﭘﺮﻭﺍﺯﻫﺎﻯ
عقلی ﻮﻓﮑﺮﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺳﺎﻟک ﺪﺭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺍﺫﮐﺎﺭﻯ ﺒﺎﻗﺎﺋم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺍلهی
ﻬﺴتی ﻮلی اﻟﻠﻪ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻰ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍ ،ربّ ﺭﺣﻤﺎن
،ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
الله ربّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ،
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻫﺴﺖ.
(ﺍﻳﻤﺎﻥ) ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻧﻈﺮﻯ ﺒﺎﻭﺭﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻟﺎﺯم
اﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳک اﻳﻤﺎﻥ
عملی ﻮسلوک
الهی ﺒﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩ.
ﺍﻳﻤﺎﻥ عملی ،ﻳﻌﻨﻰ
(ﺍﻭم ﻮ ﺍﻣّﻰ) ﺷﺪﻥ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﻳک ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ، ﻭﮐﺴﺐ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺎ ﻫﺮﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ کسب ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻭ ﺩﺭک ﺤﺎل
ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ، ﺍﺯ
ﻃﺮﻳق ﺮﻭٴﻴﺖ ﻳکی
اﺯ ﻭﺳﺎﺋﻄ ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﻭ ﺣﻘﺎﻳق الهی ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺪﻳﺪ. اﻭ موﻟﺎ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ ربّ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭﻫﻨﮕﺎم عباﺩﺕ
ﻳﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺩﻳﺪﻥ
ربّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠکه ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ، ،ربّ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﭘس ﺍﺯﮐﻤﺎل ﻮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،
،ربّ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮشی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ، ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ربّ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎﻫﻤﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ،
ﺑﺎﺩﻳﺪﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻭ ﺭﻭح ﻤﻮﻟﺎ، ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴم
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﺘﺼل
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ،ربّ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﻣﻮﻟﺎ، ،ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺎﺋﻢ
ﮐﻪ ﺩﻳﺪنی اﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ،ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺠﺰ ﻋﺮﺵ ﺍﻭ، ﻗﺎﺑل
ﺪﻳﺪﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ قُرآن
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻥ
ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺣﺪّ ﺍﻗل ﻨﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﻭلی اﻟﺎﻣﺮ،
ﻭﻣﻮٴﻤﻥ ﺸﺪﻩ ﻳﺎ
ﻫﺮ کامل الهی ،
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﺴﻮﺏ
می گرﺩﺩ. ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ،
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﻗﻴﺎس ﻓﻠﺴﻔﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗﻮﺍﻋﺪ
ﻣﻨﻄﻘﻰ، ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺗﺸﺒﻴﻬﺎﺕ میسّر
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻧﻮﺍﺭﺣﻘﺎیق
الهی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻳﻥ ﺪﻳﺪنی ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺸﻨﻴﺪنی
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﺪﻭﺩ ﻭ ﺍﺑﺮ
ﻭ ﻧﻮﺭ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ،
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺭﻗﻴق
ﺒﺎﺷﺪ ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺣسی ﻮ ﻟﻤﺴﻰ،
ﻭ ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﺋﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﺎﺭج ﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺬﻫﻦ،
ﺑﺮﺍﻯ تصوّر ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
تصوّرﻯ اﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴکه ﺷﻬﻮﺩ
ﺍلهی ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ،
ﺍﺯ (ﺩﺭﻭﻥ اﻧﺪﺭﻭﻥ)
ﺳﺎﻟک ﺒﻮﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺑﺬﻫﻥ اﻭ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ،
ﭼﻮﻥ هر ﺩﺍﺩﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﺎﺭج ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺷﺮﻑ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ،
ﻭﮐﺎﻣل ﺘﺮﻳﻦ ﻧﻮع
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺂﻳﺎﺕ
ﺍﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻳﻌنی اﻧﻄﻮﺭﻯ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮحی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ قُرآن،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺑﺎ ﺍﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍنی
کرﺩﻩﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ قُرآن ﺒﺮﺩﺍﺷتی
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺸﻮﺩ ﺑﺎ ﺩﻭ قُرّه
ﺍﮐﺘﺸﺎفی ﻤﺤﻤﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
تَجلّیات ﺍلهی
ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺣﻘﺎﻳق اﻳﻤﺎﻧﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻨﻴﺰ، ﻗﺎﺑل ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻧﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺍﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ)
ﻋﻠﺎﺋم الهی ﻮﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺍﻣﺪﻩﻫﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
سلوک الهی،ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺪﺍﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺍﻳﻥ تﻳﺎﺕ ﻋﻠﺎﺋم
ﺪﺭﺳتی ﺮﺍﻩ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭ ﺳﻔﺮﺍلهی اﻭﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺳﺎﻟک
اﺯﻫﻤﻪ، ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﺑﺮخی اﻳﻥ اﻳﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﻤﮑﺎﺭﻯ ﻮﻳﺎ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳتی اﻋﻤﺎل ﻮ
ﻳﺎ ﺿﻌﻒ ﻋﺸق ﻮﺑﺎورﻯ
اﻭ، ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺳﺖ. ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻘﻮﻯ ﺘﺮ ﻭ ﻋﺸق ﺒﻴﺸﺘﺮ،
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﻋﻠﺎﺋم ﺸﺎﻳﺴﺘگی
ﺴﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
کسب ﺷﻬﻮﺩ
تجلات الهی اﺳﺖ.
ﻫﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺎﻧس ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺍﻣﻮﺍج الهی ﺪﺭ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﭘس ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻮﺍﺻل ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﺮ تجلّی ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻨﻨﺪ
توصیف الهی ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺁﻳﺎﺕ
ﺍلهی هستند. ﻭ قُرآن
ﻨﺎﻃﻖ. ﻭﻳﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺗﻨﻬﺎﺑﺮﺍﻯ
گزارش به ﭙﻴﺮ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ بغیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﺼﻮﺭ ﺑﺎﻃل
ﺬﻫنی ﻮمادّی
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ تصوّر ﺩﺭﺳتی
ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗﻮﺍﻋﺪ
ﻣﻨﻄﻘﻰ، ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
مادّی اﺯ ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
قُرآن ﺒﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻭﻗﺎﺑل
ﻤﻌﺮﻓﺖ) ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ،
ﻭﺍﻳﻥ عرﻓﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳق علاﺋﻢ
ﺍلهی اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺁﻳﺎﺕ
ﻳﻌنی علاﺋم ﺘﺠﻠﻴﺎﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ شناسائی
میان ﺭﺍﻩ ﺍلهی
ﺒﺪﺳﺖ ﻣﻴﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﻃﻮل
ﻄﺮق الهی ﺨﻮﺩ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
و مدرک توفیق ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
اﻳﻥ اﻳﺎﺕ ﺍلهی
ﻮﻋﻠﺎﺋﻢ ﺗﺠﻠﻰ،
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﺿﺮﻭﺭﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮغ ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺪﺭﺣﺎلی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺪﺭ مَشیّت
و خواست ﺍلهی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ضمنا ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺣﮑم
ﺨﻮﺩ، ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺑﺮ ﺭﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟﻚ،
ﻭﺣﮑﻤﺖ ﺩﺭﻫﺮ ﺗﺼﻤﻴمی
که ﺑﺮﺍﻯ اﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟک ﻮ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺻﺪق ﭙﻴﻤﺎﻥ اﻭ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ (ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﺒﻠﺎﻳﺎ ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺳﺨﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭﺧﺘم
اﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺰﻭﺩﺗﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺍﻳﻥ
همان اﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺍﻭﺍلهی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻳﻥ ﺬﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪی ﻳﺎ ﺗﻬﻠﻴﻞ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﻤﺒﻮل
قُرآن ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ سلوک
الهی، ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
علاﺋم الهی ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ،
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺣﮑﻤﺖ ﺍﻭ، ﻭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻭﺳﺎﺋﻄ ﻮ ﻭﺳﺎﺋل
الهی ﺠﺰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻂ، ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻮ ﺩفع ﺸﺮک ﻨﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺷﺮک اﺳﺖ. ﻭلی ﺒﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺪفع ﻮ ﺭفع ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺳﺎﻟک ﻤﺪﺍﻡ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺣتی اﮔﺮ
ﻗﺎﺋم ﺒﺎﺷﺪ، ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍلهی هستی ﻮلی
اﻟﻠﻪ ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﺍﻳﻦ
سوآل کننده ﺧﺎﺭﺟی
ﺘﺼﺪﻳق کرﺩ، ﻭﮔﻔﺖ
ﺧﺪﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﺠﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ (ﺭﺳﺎﻟﺖ)
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﺮﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺎم ﻮﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺮﺳﻮل الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺮﺳﺎﻟﺘﻬﺎ، ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺗﻌﻠﻴم سلوک
الهی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ،
ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
اﺷﮑﺎﺭ ﻳﺎ ﭘﻨﻬﺎﻥ،
ﻭﻫﺮکامل
الهی ﻮﻟﺎﻳﺖ، ﺭﺳﻮلی
اﺭﺳﺎلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺎﻣﻌﻪ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﺪﻳث
ﺍﺯ ﺗﺼﺪﻳق اﻳﻥ
ﺨﺎﺭﺟﻰ، ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ، ﺑﺎ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﺧﺎﺭجی
ﺒﻮﺩﻥ اﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﭘﺪﺭﺍﻥ
او ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﻤﺎم
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ غیر
ﺳﺎﻟﻚ، ﺍﻋم اﺯ
ﺳﻨّی ﻮ ﺷیعی ﺒﻬﺮ
ﻓﺮﻗﻪ ﻭﻧﺎمی که
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺧﺎﺭﺟی هستند ﻭ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
هم ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭقتی
ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴم اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﻣﻮٴﻤﻥ
اﻭم کنندﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ ﻮﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺑﺎﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳت آﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺸﺮک اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ.
ﺣتی اﮔﺮ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋلیّ
هم ﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ، ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﻳﻥ ﻮﻟﺎﻳت ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻤﺎم ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺘﺼﻮﻑ ﻭ ﺳﻠﻮک ﻘﺪﻳﻤﻰ،
ﻭﺣتی هرﻣﺴﻠﻤﺎنی
که ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﮐﺎﻣلی
الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭﺍﺣﺰﺍﺏ
ﻭﻓﺮﻗﻪ ها ﺘﺪﺍعی
ﻮﻏﻴﺮ ﺍلهی ﻔﺮﻗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺳﻴله
ﺍﻯ الهی ﻮ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺳل ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ، ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺪﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﺎ ﻣﺮگ آﻧﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻫﺮ
ﮐﺎﻣلی اﻟﻬﻰ معبد
ﺧﺎﻧﻘﺎهی ﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻭﻟﻴﻥ کُلّام
اﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ،ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﻤﻮٴﺴس ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﺍلهی
اﻳﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ، ﺑﺎ
ﺑﻮﺩﻥ ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﺍﻯ اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی ﭽﻮﻥ
آﺧﺮﻳﻥ کُلّام
الهی اﻳﻦ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺖ، ﻭﺟﺎﻧﺸﻴنی
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﭙﻴﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪ، ﺍﻳﻥ
ﺨﺎﻧﻘﺎﻩ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﻳﺪﻩ
،ﻭبی اﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍلهی
ﺸﺪﻩ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻘﻠﻴﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻤﻔﻴﺪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺣُﺴﻥ ﻨﻴّتی
کاﻓﻰ ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺴﺎﻟک اﺯ ﻃﺮﻳقتی
ﺒﺎﻃل ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﻴک
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺍﻳﻥ گوﻧﻪﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﺎﻃل
اﺭﺯﺷﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻳﻥ
ﺴﻮﮔﻨﺪ ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﺑﻮﺩ. ﺣﻘﺎﻳق اﻳﻤﺎنی
که ﮔﻔﺘﻴﻢ ،ﻭﺳﺎﺋل
ﺒحَقّ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
تجلّیات ﺸﻬﻮﺩﻯ
هستند. ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
هماﻥ عقاید ﻋﻘلی
ثاﺑﺖ ﺷﺪﻩ، ﻭ ﻳﻘﻴنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻗﺎﺑل ﺘﺮﺩﻳﺪ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺠﻠسی
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺑﺤﺎﺭ
الأنوار ،ﺑﺎﺯ
ﺍﺯﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻣﻨﻄق
ﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﻟﺎﺋل
عقلی ﻮ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻓﻠﺴﻔﻰ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ ﺗﺌﻮﺭیک
ﺸﻨﺎﺧﺖ. ﻭﻧﻪ ﺭﻭٴﻴﺎئی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ.
ﺍﺯ ﻃﺮﻓﻰ ﺍﺻﻮل
عقلی ﺪﺭﻣﻨﻄق ﻮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺑﺮ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﺻﻮل
اﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ثاﺑﺖ
ﻧمی ﻤﺎﻧﻨﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒیعی ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺑﮕﺬﺭﺩ، ﻋﻘل ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﺒﻬﺘﺮﻯ ﺒﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺻﻮل عقلی ﺘﺎﺯﻩ
ﺍﻯ ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﺻﻮل ﻘﺒلی ﺨﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭﻣﺴﺨﺮﻩ ﻭﺳُﺴﺖ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﭘس ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻮل
عقلی ﻤﺘغیر، ﻧمی
ﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻧﻈﺮﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ گذﺷﺘﻪ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎ ﺍﺻﻮل
ﻤﻨﻄقی ﻀﻌﻴﻒ ﺗﺮ
ﺭﺍ بی اﻳﻤﺎﻥ ﻮبی
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﺍﺯ ﻃﺮفی اﻳﻥ اﺻﻮل
ﻮﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﻓﮑﺮﻯ ﺴﺎﺧﺘﻪ
ﻭﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺧﻮﺩﻋﻘل ﻨﺎﻗﺺ
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻥ اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
عقلی ﺒﺸﺮﻭ ﺍﺻﻮل
ﻤﻨﻄقی اﻭ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ مادّی
ﻮ ﺟﺰئی ﻮ ﺑﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺎﺯﺑﻌﻘل ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺣﺪّ
ﺍﻗل عقل جزئی
ایدآﻟﻴﺴتی ﻮ ﺍﻳﺪﺍل
ﻄﻠﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻨﻔس لَوّامه
ﻭ ﻧﮑﻮﻫﺶ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﻨﻔس أمّاره
ﺭﺍ ﻣﺤﮑﻮم کند.
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﻨﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ ﻭ ﻣﻠهمه
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
عقل ﺠﺰئی مادّی،
ﺑﻘﻮل کاﻧﺖ
فیلسوف اصالت
عقل ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺧﺎﻟﺺ ﺩﺭ ﺗﻔﮑﺮ
ﮐﻨﺪ، ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺠﺎئی
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺍﺻﻮل ﻨﺎﺗﻮﺍﻥ،
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺗﻌﺎلی
ﻔﮑﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﻭﺍ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﻋﻘل
کُلّی ﻘﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻭﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺯﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺤث ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ.
ﺣﺎل اﻳﻥ اﺻﻮل ﺴﺎﺧﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ ﺍﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﻌﺪﺍﺩ،
ﺍﻧﺪکی اﺯ ﺍﺻﻮل
ﻮﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ غیر
ﻗﺎﺑل ﺘﺠﺮﺑﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻳﻘﻴﻥ
ثاﺑﺘﻰ، ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
هرﮔﻮﻧﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
هر ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺩﺭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨکه ﻣﻌﻠﻮم ﻨﻴﺴﺖ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﭼﻪ ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
اﻳﻥ اﺻﻮل کاﺭ ﻓﮑﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﭼﻪ ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ، ﺧﻮﺩ
ثاﺑﺖ ﻭﺻﺎﺩﻕ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺸﺮﻭع ﺒﺘﻔﮑﺮ ﻭﺗﻌﺎلی
عقلی ﻨﻤﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻤﻮﺟﺐ
ﺍﺻﻮلی ﺪﺭﺳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭلی ﺒﻤﻮﺟﺐ ﺍﺻﻮل
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻨﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ گرﻓﺘﺎﺭﻯ
کارﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﻣﻨﻄق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﺻﻮﻝ، ﮐﺎﺭﻯ ﺒس
ﻣﺸﮑل ﻮﺣتی ﻤﺤﺎل
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ اﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﻮﺩ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﺻﻮﻟﻰ
ﻗﺒلی هستند، ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﺻﻮل ﺴﻮمی
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻨﺴل
ﺪﻭم ﺒﻮﺩﻩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﺻﻮﻝ،
ﺧﻮﺩ ﺍﺻﻮل ﺪﻳﮕﺮ،
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭﻯ ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭلی
اﻧﺴﺎﻥ اﺻﻮل اﻭﻟﻴﻪ
ﮐﺎﺭ ﺗﻔﮑﺮ ﻭﺗﻌﻘل
ﺨﻮﺩ، ﻭﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﺻﻮل ﻮ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺘﻔﮑﺮ ﺭﺍ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺎﻟک ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﺤل کماﻟﺎﺕ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﮐﻤک
ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻣﺎ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺍﻧﺎﻯ
اﻳﻥ اﺻﻮل ﻮﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧمی ﺸﻨﺎﺳﻴﻢ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﺭﺟﺎتی
اﻳﻥ اﺻﻮل ﻮﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺘﻔﮑﺮ ﺭﺍ، ﺑﺘﺪﺭﻳج
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﻭﺣتی ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺭﻗﻴﻘﻪ
ﺍﻳﻥ اﺻﻮﻝ، ﺩﺭﻳک
ﺴﻄح ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﻭ
ﺩﺭ ﻳک ﺪﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎل
ﻴﺎﻓﺘﮕﻰ ﺳﺎﻟک
ﺤﺎﺻل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﭘﻴﺮ کامل
الهی ،باﻭﺭﻯ
الهی ﻮ ﻟﻮ ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻥ اﺻﻮل ﻮﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺘﻔﮑﺮ، ﻭﮐﺴﺐ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ عقاﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﻰ، ثاﺑﺖ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺘﺮﺩﻳﺪ،
ﻭﺷﻔﺎ ﺑﺨﺶ ﺭﻭﺍﻥ
ﻨﮕﺮﺍﻥ، ﻭﻣﺪﺭک
اﻣﮑﺎﻥ ﺗﻌﺎﻟﻴم
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ ﺪﺭ
ﺗﻌﺎلی ﻔﮑﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﻄح
عقل ﺠمعی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎئی
اﺯ ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺍﺯ ﻓﺼﻮل
ﺒﺮﺗﺮ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ، ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻭﺍقعی ﻮﺩﺭﺳﺖ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻧﺴنی اﺳﺖ. ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻨﺎبع ﺘﻔﮑﺮ، ﺳﺮﭼﺸﻤﻪﻫﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ ﻭﭘﺎئینﺘﺮ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺍﺭﺯﺵ ﻋﻘلی
هستند. ﻭ ﻧﻮعی ﺘﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﮐﻬﻨﻪ
ﺷﺪﻩ، ﻭ ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻋﻘﺎﻳﺪ
ثاﺑﺖ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻘﺎﻳﺪﻯ
هستند، ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﻧﺘﺎﻳج ﺒﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺩﺭﺳتی ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
اﺻﻮل عقلی ﺍلهی
ﻮﺗﺎﺯﻩ، ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻌﻘل ﺨﺎﻟﺺ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ همان رﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻌﻘل کُلّی اﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﺘﻔﮑﺮ ﻭﺍﺻل
ﺒﺎﻳﻥ ﻨﺘﺎﻳج ﺒﺮﺗﺮ
ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﻋﻘلی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﻠکه ﻣﺪﺍم اﻧﺮﺍ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭﺗﮑﻤﻴل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﻘﻮل
ﺁﻥﺨﻮﻳﺶ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﻣﻦ، ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﻣﻥ ﺪﺭ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ ﺩﺍئیﺨﻮﺩ
ﺑﮑﻤﻮﻧﻴﺴنی ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻡ.ﻭ ﺍﻳﻨک
ﭙﻨﺠﺎﻩ ﺳﺎل اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺍﻥ ﭘﺎﻳﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻢ. ﭘﺮﺳﻴﺪم
ﻤﮕﺮ ﮐﻮﺩک هفت ﺳﺎﻟﻪ،صلاحیّت
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭﺗﺼﺪﻳق
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﺎ
ﻟﺎﺯم ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻋﻘﻴﺪﻩﺍﻯ ﻤﺪﺍم
اﺻﻠﺎح ﻮ ﺗﮑﻤﻴل
گرﺩﺩ. ﺣتی اﮔﺮ ﮐﻪ
ﻋﻘﻴﺪﻩﺍﻯ ﺪﺭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘم ﭽﺮﺍ
ﺩﺭ ﺩﻭﺳﺎﻟگی ﺨﻮﺩ،
ﺍﻳﻥ ﺘﺼﺪﻳق ﺮﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻯ؟
ﻣﺴﺎﻟﻪ ثباﺕ ﻋﻘﻴﺪﻩ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﻋﻤل سلوک
الهی ﻤﻌنی ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎل اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،
ثباﺕ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻋﻘﻴﺪﻩﺍﻯ ﻔﺎﺳﺪ
ﺍﺳﺖ ﺑﻠکه ﺍﻳﻥ
عقاﻳﺪ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮ مادّی، ﻣﻔﻴﺪ
ﺯﻧﺪگی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻣﻨﻮﻃ ﺒﻨﺘﺎﻳج
ﻮتجربیّات ﭘس
ﺍﺯ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻫﺮﻋﻘﻴﺪﻩ،
ﻭﺩﺭﺷﺮﺍﻳﻄ ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟک الهی که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﻟﻘﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺳﺪ ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻳک
ﺘﺠﺮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭ ﺍﺯ ﻋﻠﺎﺋم ﻮ ﻣﻌﺠﺰ
های الهی اﻳﺎﺕ
ﺍلهی ﺒﻴﺎﺑﺪ، ﺗﻐﻴﻴﺮ(ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﻋﻤﻞ) ﺑﻴﻚ
ﻋﻘﻴﺪﻩ، ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
غیبی ﺒﺎﻳﻥ
عقیدﻩ، ﻗﺒل اﺯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻥ ﻨﺘﺎﻳج
ﺪﺭﺳﺖ ﺍﻥ، ﻟﺎﺯم
ﻮ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﻧﺘﺎﻳج ﻤثبت ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺍﻥﭽﻨﺎﻥ عظیم ﺒﺮﺍﻯ
ﻘﻀﺎﻭﺕ ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
عمیق عین اﻟﻴﻘﻴنی
ﺒﺴﺎﻟک ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯﻮ ﮐﺸﺶ
ﻋﻤﻴق ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﺠﻠﺐ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﻯ
اﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ مادّی
ﻨﻈﻴﺮ ﺍﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﻭﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﺻل
ﺪﻭﺗﺎ ﺩﺭ ﺩﻭﺗﺎ،
ﭼﻬﺎﺭﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﭽﻬﺎﺭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺻﺎﺩق ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﻣﺤﺎﺳﺒﺎﺕ ﺍﻋﺸﺎﺭﻯ.
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
الهی ﺒﺎ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﻥ، ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘلی
ﻮﻇﺮﻓﻴﺖ ﻓﮑﺮﻯ
ﺸﺨﺺ، ﻭﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺍﺩﺭﺍکی اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌنی ﺤﻘﺎﻳق اﻟﻬﻰ،
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻮﻣﻈﻬﺮﻯ
ﻘﺎﺑل ﺪﺭک ﻮﻫﻀم
ﺸﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻬم ﻮﻫﻀم ﺤﻘﺎﻳق
ﺪﺭﺳﺖ، ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺬﻫنی ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟک هرﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﺫﺍتی ﻮ
ﺫﻫنی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﻮ ﺍﺻﻠﺎح ﻮ ﭘﺎک
اﺯﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﺑﺎﻃﻞ،
ﻭلی ﺨﻮﺵ ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻳﻥ ﺤﻘﺎﻳق
الهی ﺮﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺪﺍم ﺴﻄﻮح
ﺒﺮﺗﺮﻯ اﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻘلی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟک ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﮐﻤﺎل
ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﺎﻟق
ﺪﺭ ﻳﻚ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺟﺎﻟﺐ،
ﻭﻧﺎ ﻣﻔﻬﻮم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
حَقّ اﻟﻴﻘﻴﻥ ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺤث ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ اﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎ،
ﺑﺎ ﺗﻤﺎم عظمت ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻔﮑﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺣﮑم
اﻟﻔﺒﺎﻯ اﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻨک ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
کاﻣل اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺭَﺣِم ﻄﺮﻳﻘﺖ،ﻭ
ﺟﻨﻴنی ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﻧﻴﺎﻫﺎﻯ ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺣﻘﺎﻳق اﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﭘس اﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺩ. ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻣﻨﻄﻖ، ﻭ ﺗﻤﺎم
کتاﺑﺨﺎﻧﻪﻫﺎ ﻋﻠﻮم
ﺘﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ ﺗﺠﺎ،ربّ
ﺑﺸﺮﻯ هستند. ﻭلی
ﺴﺮﭼﺸﻤﻪﻫﺎﻯ
عقلی ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﻄﺎلبی ﻤﺮﺩﻩ ﻭ
ﺍﺯ ﮐﺴﺎنی ﻤﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺑﻘﻮل
آﻥ ﺪﺭﻭﻳﺶ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
،ﻣﻥ ﺪﻧﺒﺎﻝ ﺣﻘﺎﻳق
ﻴﺰﻧﺪﻩ، ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺰﻧﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻢ.
ﭼﻪﭘﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﭼﻪ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘلی ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻇﻬﻮﺭﻯ
هم ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﻘﻮل ﻤﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ،
ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
هزﺍﺭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهیﻤﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻫﺰﺍﺭآﻥ ﺒﺮﺍﻯ
همیشه ﻧﺰﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ. ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻣﺪ. ﻗﺪﺭﺕثبت
و ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺖ ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
و فهم اوﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ ﻣﺤﺪﻭﺩﺗﺮ،
ﺍﺯ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻨﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﺭﻭﺍنی
الهی اﺳﺖ.

حدیث
1311 - ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ؟ﺎﺭ) ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺍﻳﺎ ﺧﺪﺍﻳﺖ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻯ؟ ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻮﻳﻠﻚ، ﻟم اﮐﻥ
ﺒﺎﻟﺬﻯ ﺃﻋﺒﺪ رَبّ
ﻟم ﺃﺭﺍﻩ ﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮئی ﻮﺩﺭﭼﻪ
ﻓﮑﺮﻯ هستی، ﻣﻥ
هرﮔﺰ رَبّی ﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﻢ،
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧمی
کنم .ﻗﺒﻠﺎ ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ
سالک الهی ﺒﻮﺩﻩ،
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥﺘﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻤﻴﮑﺮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ،ربّ ﻣﺮﺑّی
ﻮ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻮﻗﺎم ﭽﻪ ﺭﺳﺪ،
ﺑربّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ.
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
هفتگاﻧﻪ ﺳﺎک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﻫﻤﻴﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ
مُربّی ﻮﺭﺑِﺎنی
و ﺍلهی اﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟک ﺘﻮﻗّف ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﻳک ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍلهی
ﺒﮑﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
معرّفی ﻤﻘﺎم ﺮﺑﺎنی
ﺒﺮﺗﺮ، ﺗﺮک ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی
ﻘﺒلی می ﺸﻮﺩ، ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﻴﺰﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺩفع ﺸﺮک اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ،
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻤﺪﺍﻭم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻮﻟﺎ ﻭ ﻫﺮ کامل
الهی ، ﭘس ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻨﻬﺎﻳﺖ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺩﻳﮕﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
عباﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﭙﺎس ﻭﮐﻤک
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
،ربّ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻘﺎم
الهی ﻤﺘﺼﺪﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺍلهی ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ
اﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﺑﻮبی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺍلهی
ﺪﺭ ﺳﻴﺮﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﺮبی ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ.
ﻭ ،ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ،ربّ ﻧﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭح ﻮ ﻭﺫﺍتی اﻧﻬﺎ
ﺭﺍ، ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻳﻨﺪﻩ،
ﻭﭘس ﺍﺯﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ اﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ
بی اﻧﺘﻬﺎ، ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﺭﻭﻯ ﻴک ﺮﻭح کاﻣل
ﺸﺪﻩ ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻣﻮﻟﺎ ﻋلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺳﺎﺋل
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:ﻮﻳﻠﻚ،
ﻟم ﺘﺮﻩ ﺍﻟﻌﻴﻮﻥ
ﺒﻤﺸﺎﻫﺪة ﺍﻟﺎﺑﺼﺎﺭ،
ﻭﻟﮑﻥ ﺮﺃﺗﻪ ﺑﺤﻘﺎﺋق
اﻟﺎﻳﻤﺎﻥ، ﺍﻥ
رَبّی لا ﻳﻮﺻﻒ
ﺑﺎﻟﺒُﻌﺪ، ﻭﻟﺎ
ﺑﺎﻟﺤﺮکة ﻭﻟﺎ
ﺑﺎﻟﺴﮑﻮﻥ، ﻭﻟﺎ
ﺑﺎﻟﻘﻴﺎم ﻘﻴﺎﻡ
ﺍﻧﺘﺼﺎﺏ، ﻭﻟﺎ
ﺑﺠﻴﺌﻪ ﻟﺎ ﺑﺬﻫﺎﺏ،
ﻟﻄﻴﻒ ﺍﻟﻠﻄﺎفة
ﻟﺎ ﻳﻮﺻﻒ ﺑﺎﻟﻠﻄﻒ،ﻋﻈﻴﻢ
ﺍﻟﻌﻈمة ﻟﺎ ﻳﻮﺻﻒ
ﺑﺎﻟﻌﻈﻢ، ﮐﺒﻴﺮ
ﺍﻟﮑﺒﺮﻳاء لا ﻳﻮﺻﻒ
ﺑﺎﻟﮑﺒﺮ، ﺟﻠﻴل
اﻟﺠﻠﺎلة ﻟﺎ ﺳﻮق
ﺒﺎﻟﻐﻠﻆ، ﺭﻭٴﻮﻑ
ﺍﻟﺮﺣمة ﻟﺎ ﻳﻮﺻﻒ
ﺑﺎﻟﺮقّة ،ﻣﻮٴﻤﻥ،
لا ﺑﻌﺒﺎﺩﻩ ﻣﺪﺭک
لا ﺑﻤﺠسة سأل
لا ﺑﻠﻔﻆ، ﻫﻮ
فی اﻟﺎﺷﻴاء علی
غیر غیر ﻣﻤﺎﺯجة
،ﺧﺎﺭج ﻤﻨﻬﺎ ﻋلی
غیر ﻣﺒﺎﻳنة ﻓﻮق
کُلّ ﺸیئ ،ﻭﻟﺎ
ﻳﻘﺎل ﺸیئ ﻔﻮﻗﻪ،
ﺃﻣﺎم کُلّ ﺸیئ
ٴ، ﻭﻟﺎ ﻳﻘﺎل
الله ﺃﻣﺎﻡ، ﺩﺍﺧل
فی اﻟﺎﺷﻴاء لا
ﮐﺸیئ فی ﺸیئ ،ﺩﺍﺧل
ﺨﺎﺭج ﻤﻨﻬﺎ ﻟﺎ
ﮐﺸﻴد ﻤﻥ ﺸیئ ﺧﺎﺭج
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻓﮑﺮﻣﻴﮑﻨﻰ؟
ﺑﺪﺍ ﺑﺤﺎلت ،ﭼﺸﻤﻬﺎ
ﺑﺎ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﺑﭽﺸم
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭلی ﺪﻟﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ، ﺑﺎ
ﮐﻤک ﺤﻘﺎﻳق اﻳﻤﺎﻧﻰ(یعنی
با ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﺍﻭﺭﺍﺭﻭٴﻴﺖ
ﮐﻨﻨﺪ (ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﻭﺷﻬﻮﺩ تَجلّیات
ﺍلهی ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺳﺎﻟﻚ)
ﺧﺪﺍﻳﻢ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺑﺪﻭﺭﻯ (ﺩﺭﻣﺴﺎﻓﺖ)
ﻭﻳﺎ ﺑﺤﺮﮐﺖ (ﺟﺎﺑﺠﺎﺋﻰ)
ﻭﻳ ﺎﺑﺴﮑﻮﻥ (ﺩﺭ
ﺑﻰ ﺍثرﻯ) ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻗﻴﺎم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ ﭘﺎئین
ﻮﻳﺎ ﺑﺮﻓﺘﻥ ﻮﺍﻣﺪﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻟﻄﻴﻒ ﺩﺭ
ﻟﻄﺎﻓﺖ، ﻭﺭﻗﻴق
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺷﺪنی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺩﺭکیفیّت ﻭ ماهیّت)
ﻋﻈﻴﻢ ﺩﺭﻋﻈﻤﺖ
ﺍﺳﺖ، ﻭلی ﺘﻌﺮﻳﻒ
ﺑﺒﺰﺭگی ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ
(تصوّر کمّیت ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺰﻳﺎﺩ ،ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺒﺪﻧﺒﺎل
ﺪﺍﺭﺩ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻧﻴﺮﻭ
ﻭ کیفیّت ﻭ کمّیت
ﻭ ﻋﻈﻤﺘﻬﺎ ﺍﺳﺖ)
(ﮐﺒﺮﻳاء ) ﻭﺑﺰﺭگی
ﺪﺍﺭﺩ،ﻭلی ﺒﺰﺭگی
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﺟﻠﺎﻟﺖ ﻭ ﺑﺰﺭگی
ﻮتَجلّیات ﺍﻭ
ﻫﺴﺖ، ﻭلی ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺰﺭگی اﻭﺭﺍ ﻏِﻠﻈﺖ
ﻭﺳﺨتی ﻮﺳﺨﺖ ﮔﻴﺮﻯ
ﺘﻌﺮﻳﻒ ﮐﺮﺩ. ﺭﺃﻓﺖ
ﻫﺮ ﺭﺣﻤﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺑﻨﺮﻣﻰ
ﻭﻟﻄﺎﻓﺖ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
( ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺻﻔﺎتی
ﻤثبت ﻫﺴﺘﻨﺪ ،ﮐﻪ
ﻓﻮﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳل ﺒﺼﻔﺎﺕ
ﺳﻠﺒﻰ ﻭﻣﻨفی ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺗﻔﮑﺮ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ،
ﻭ ﺩﺭک اﻭ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ، ﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺩﺭ ﺣﺠم ﻮکمّیت
ﻭ کیفیّت ﺑﺎﺷﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺟﻮﻫﺮ
ﻫﺮﺻﻔﺘﻰ، ﻭﻫﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ ﺍﻥﺼﻔﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺣﺎل ﺘﮑﺎﻣل
ﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)ﺳﭙی ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻮٴﻤﻥ
اﺳﺖ،ﻭلی ﻨﻪ ﺑﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻧﻤﻮﺩﻥ
( ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﻭﺑﺎ ﺑﺪﻭﻥ
عباﺩﺕ ﻭﺳﻠﻮک ﻮ
ﺗﻠﺎﺷﻰ، ﺍﻳﻥ
کماﻟﺎﺕ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﻳک ﺨﻮﺩ
مُربّی ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ، ﻭ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﻣطیع ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق ربّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭلی ﭙﺮﺳﺘﻨﺪﻩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع اﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻇﻬﻮﺭﺟﺴﻤﺎنی
اﻧﻬﺎ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ،
ﺩﺭظهور ﻫﺮ ﺷﺎﻫﺪ
ﻭﮐﺎﺷﻒ قُرّه ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ، ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺨﻮﺩ ﺑﻤﻘﺎم ﺴﻠﻮکی
ﺒﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ قُرّه
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ربّ
رحمان، ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴم
مادّی ﻮ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻗﺎﺋم ﻤﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﺠﺴم ﻨﻮعی ﻮمادّی،
ﻣﻘﺎم ربّ ﺍﻟﻔﺼل
ﻨﻬﺎئی ﺪﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ گرﺩﻳﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﻄﻮﺭﻋﻴسی
ﻮﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
اولی اﻟﻌﺰﻡ، ﻫﺮﻳک
ﺘﺠلی و تجسّم مادّی
ﻤﻘﺎم ربّ ﻗﺒل
اﺯ ،ربّ ﺍﮐﺘﺸﺎفی
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻤﺎم اﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ، ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
ﭙﺮﺳﺘﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺯﻯ
ﭙﺮﺳﺘﻨﺪﻩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
اﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺪﺭ ﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
،ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺪﺭﺣﺎل
ﭙﺮﺳﺘﺶ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق که ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭلی ﭙﺮﺳﺘﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺳﻠﻮک ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﻭﺗﻠﺎﺵ ﻧﻨﻤﻮﺩﻩ،
ﺧﻮﺩ ﻣﻮٴﻤﻥ ﻮﺍﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭم ﻴﺎ سلوک
الهی ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻮٴﻤﻥ
اﺳﺖ، ﻭلی ﻨﻪ ﺑﺎﻋﺒﺎﺩتی
ﻮ ﻧﻪ ﺑﺎﺑﻨﺪگی
ﻮ ﻋﺒﺎﺩﺕ، ﻣﻘﺎمی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ. ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ اﻭم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ ﻤﻤﮑﻦ،
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻟق اﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
اﺳﺖ. ﻭلی اﻧﺮﺍ
ﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ، ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍلهی ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺪﺳﺖ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻩ ،ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﺧﺎﻟق اﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﺩﺭک
ﻛﻨﻨﺪﻩ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﻨﻪ ﺑﺎ ﻟﻤس
ﻭ ﺟﺴﺘﺠﻮ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ،
ﻭلی ﻨﻪ ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ
ﻮ ﺍﻟﻔﺎظ ﻮ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﭼﻮﻥ اﻧﺴﺎﻥ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺍﺷﻴاء
هست، ﻭلی ﻨﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻤﺰﻭﺝ ﻭﻣﺨﻠﻮﻁ
(ﺍﺻل ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧل
ﻮﺧﺪﺍ ﻇﺎﻫﺮ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ مادّی،
ﻭﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ ﻤﻌﻨﻮﻯﻮ
ﺫﻫﻨﻰ،ﻭﺣتی ﺪ
هستی هاﻯ
مینوی ﺮﻭحی ﻮﻏﻴﺮﻩ،
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯ ﺍﺻل
اﺯلی ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧل
اﺯ ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭل هستی
ﺪﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﻨﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻃ که ﻏﻴﺮ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺍﺷﻴاء ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﺴتی
ﺒﻬﺮﺷﮑلی ﻮ ﻧﻮعی
کُلّاّ ﺧﺪﺍئی
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺭﻭح
آﻥ اﺷﻴاء ﻮﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی آﻧﻬﺎ) ﻭﺧﺎﺭج
اﺯﺧﺪﺍ ﺍﺷﻴاء ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭلی ﺠﺪﺍ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ (ﮐﻪ ﻓﺎصِلهﺍﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺻل ﺨﺪﺍ ﺧﺎﺭج
اﺯ ﻫﺴﺘﻰ، ﻭﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﻋﻤّاء
ﻮ ﺩﺭﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
عدم ﻤﺎﺳﻮﺍﻩ ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ
الباطن ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺨﺪﺍ ﺧﺎﺭج
اﺯ ﻫﺴﺘﻰ، ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧل هستی ﻨﻴﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل
ﺸﺒﻨﻤﻰ ﺍﺯﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺑﻴﮑﺮﺍﻥ ﺨﺪﺍ ﺧﺎﺭج
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ اﺳﺖ،
ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ
(ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄلق
ﺪﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ بی ﻨﻬﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺼﺤﺒﺖ ﺍﺯﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻧﻤﻮﺩ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺟﻠﻮ ﻭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ اﺳﺖ. ﻭلی
گفته ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﺩﺭ
ﺟﻠﻮ ﺍﺳﺖ( ﺑﻠکه
ﺩﺭﻫﻤﻪ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﻭﺩﺭﻭﻧﻬﺎ وﺑﺮﻭﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺷﻴاء
ﻮﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺧل
اﺷﻴاء هست، ﻭﻟﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺍﺧل ﭽﻴﺰﻯ
ﻨﻴﺴﺖ (ﺑﻠکه ﺧﻮﺩ
ﺍﺷﻴاء ﺪﺭﻣﺎﺩﻩ
ﺗﻥ ﻮ ﺭﻭح ﻮﺷﮑل
ﻮ ﮐﻤﺎﻝ،ﻭ ﺣتی
ﺨﻮﺩ ﻇﺮﻑ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﺍﺻل الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺣﺎل ﺘﻐﻴﻴﺮ
مثبت ﻭﺗﮑﺎﻣل هستند)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺎﺭج
اﺯﺍﺷﻴاء اﺳﺖ،
ﻧﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻴﺮﻭﻥ
اﺯﭼﻴﺰﻫﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
(ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧد ﻣﻈﺮﻭﻑ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﻇﺮفی
ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻈﺮﻭﻑ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍثباﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄلق
اﻳﻨک ﻮ ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
که ﺭﻭح ﻮﻋﻘﻠﻰ،
ﺑﺤﺪّ ﻧﻬﺎیت ﺩﺭ
ﮐﻤﺎل ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ، ﻭﻳﺎ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺨﺎﺹ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
،ﺩﺭﻋﺪم ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺵ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻟﺰﻭﻡ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ، ﻭ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﻯ
ﺮﮊﻳم ﺰﻧﺪگی اﺧﻠﺎقی
ﻮ ﺩﻳنی ﻮﺗﮑﺎﻣلی
ﺪﺭﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ،
ﻣﻨﻮﻃ ﺒﺒﻮﺩﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮﺧﺪﺍئی
ﻨﺒﺎﺷﺪ، ﺩﻟﻴلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺩﻟﻴلی ﺒﺮﺍﻯ
ﻠﺰﻭم اﺧﻠﺎق ﻮﻋﺪﺍﻟﺖ
ﻭﻣﻨﻄق ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی
اﺟﺘﻤﺎعی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻘﻮل اﺳﭙﻴﻨﻮﺯﺍ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻳﻬﻮﺩﻯ
هلندی ،ﺍﻳﻥ ﺒﻨفع
ﻤﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﺽ
ﮐﻨﻴم ﺨﺪﺍئی
هست. ﺗﺎﻧﻈم ﻔﮑﺮﻯ
ﻮ ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ ﺰﻧﺪگی
ﻤﺎ انسان ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺴﻤﺖ ﻭﻫﺪﻑ، ﻭﺩﻟﻴلی
ﺒﺮﺍﻯ کمال ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺎﺷﺪ. ﺍثبات ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ، ﻭلی
هرﮔﺰ ثاﺑﺖ ﻧﺸﺪﻩ،
ﻭثاﺑﺖ ﺷﺪنی
هم ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻟﺎﺋل ﻔﻠﺴفی ﺒﺎ
ﻫﺮ ﺣﮑم ﺨﻮﺩ، ﺣﮑم
ﻤﺨﺎﻟفی ﻨﻴﺰ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺣتی اﺻﻮل
ﻤﺨﺎﻟﻒ،ﺧﻴلی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺍﺻﻮل
ﻮ ﺩﻟﺎﺋل ﻤﻮﺍﻓق
هر ﻓﮑﺮﻯ هست. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻫﺮﻓﮑﺮ ﺑﺮﺗﺮ،
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﺯ ﻓﮑﺮ ﺯﻳﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎمی ﻮﻣﺴﻴﺤﻰ،ﺑﺎﺭﻭﺵ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﮐﻪﻫیچ
عمق ﻮ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ
هم ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭ مادّی
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ، ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍلهی ﻮ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﻫﺎﻯ
اﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
سعی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺩﻟﺎﺋل
اثبات ﻣﻨﻄﻘﻰ،
ﻭﻋﻘل ﻮﻣﻨﻄق ﺒﺸﺮﻯ
اثباﺕ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻣثلا ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﻋﻘلی هست، ﭼﻮﻥ
ﺒﺤث ﻣﻴﮑﻨﻴم ﭙس
ﺧﺪﺍئی هم هست. ﻭﭼﻮﻥ
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻫﺴﺖ، ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻯ ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻈمی هست
ﭘس ﻧﺎﻇمی هست. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ ﺩﻟﺎﺋل
ﺘﻨﻬﺎ ﺍثبات کُلّی
هستند،ﮐﻪ ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺸﺮک ﻮ ﮐﻔﺮﻫم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی اﮔﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ، ﭘس ﺧﺪﺍئی
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﺎ
ﻣﺎ ﺭﺍ (ﺑﺒﻴﻨﺎﻧﺪ).
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﺻﻔتی ﺪﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﺍﻳﺪآل آﻥﺼﻔﺖ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺖ. ﺍﻳﻥ
ﺪﻟﺎﺋل ﺸﺮک ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺼﻔﺖ ﺩﺭ ،ربّ ﺍﻟﻨوع
هست، ﻭلی ﺪﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ ﻧﻴﺴﺖ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﻔﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ ﺣتی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺯ ﺍﻥ
ﺨﺒﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪﻋﻘلی
که ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﭙﺎئین
ﻨﻴﺴﺖ،ﻭﻓﺮﺽ ﻋﻘلی
ﭽﻮﻥ ﻤﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع اﻳﻨﺪﻩ
ﭼﻮﻥﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻔﺮضی غلط اﺳﺖ. ﻓﻬﻢ
ﻣﺎﺭ ﺍﺯﻋﻘﻞ،ﻫﻤﺎﻥ
عقل ﺪﺭﺑﺸﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻓﻬم عقل ﺒﺸﺮ ﺍﺯﻋﻘل
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮع عقل ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﮕﻮئیم
عقلی ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮ ﺍﺯﻋﻘل ﺒﺸﺮ،
ﻭﻳﺎﻋﻘلی اﻳﺪآل
عقل ﺒﺸﺮﻯ که ﺍﻳﻥ
ﺪﺭ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ هست، ﻭﻟﻰ
ﻫیچ ﺸﺒﺎﻫﺖ ﻭﺩﻟﺎلتی
ﺒﺮﺍﻯ عقل ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﻘل ﺠﻨﻴﻨﻰ
ﺩﺭ ﺷﮑم ﻤﺎﺩﺭ،
ﻭﻋﻘل ﻤﺎﺩﺭﺵ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ماهیّت ﻧﻴﺰ
ﺷﺒﺎﻫتی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺟﻨﻴنی
ﺒﺠﻨﻴﻥ ﺪﻳﮕﺮ
در ﮐﻨﺎﺭﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺷﮑم ﻤﺎﺩﺭ ﺑﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻋﻘل ﻤﺎﺩﺭ ﺍﻳﺪﺁل
اﺯ ﻋﻘل ﻤﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺣﻘﻴﺮ ﺑﻨﺤﻮﻯ هست،
ﻭلی ﻔﺮﺽ ﺍﻥ ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻃﺮﺯ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ،ﻣثلا
ﺩﺭ ﻧﻮع اﻧﺴﺎﻥ
ﭽﻨﺎﻥ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﺍﻥ  ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ،ﮐﻪ ﺑﺸﺮ
ﻣﮑﺎﻟﻤﻪﺍﻯ اﻳﺪآل
گوﻧﻪ، ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭند. ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﻓﺮضی کاﻣﻠﺎ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ، ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﻗﺎﺑل
ﻔﻬم ﻮ ﺗﺼﺪﻳق
اﺯ ﺍﻳﻥ ﺨﻄﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﻭﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﺣﻮﺍس
ﻣﺨﺘﻠف ﺪﺍﺭﺩ،
ﻭ ﺗﻔﮑﺮ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺫﻫنی ﺪﺍﺭﺩ، ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺽ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﺪﺁل
اﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﻭﺍﻋﻤﺎل
ﺤﻴﺎتی ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
هست ﺧﻄﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﮑﺎﻟﻤﻪ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠق
ﺪﺭ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖﻫﺎ.
ﻣثلا ﻣﻴﮕﻮئی
که ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻠﻪ
ﭘﺎﺗﻴک کند ﻭﺑﺪﻭﻥ
اﻟﻔﺎﻇ ﻮﻣﻔﺎﻫﻴم
ﻤﺤﺪﻭﺩ ﻟﻔظی ﻮﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭﻋﻠﺎﺋم ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻯ ﺑﺎﻫم ﻤﮑﺎﻟﻤﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﻭﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩﺍﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺿﻌﻴﻒ، ﺩﺭ ﺑﺮخی
اﻓﺮﺍﺩ ﻭﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی هست. ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺒﮕﻮئیم که ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮ ﺍﻳﺪﺁلی
اﺯ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﺑﺸﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪﺟﻨس
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﻧﻮع ﻤﮑﺎﻟﻤﻪ
ﻫیچ ﺸﺒﺎﻫتی ﻮ ﺍﺭﺗﺒﺎطی
ﺒﺎﻫم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺣﻮﺍس ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ هم ﺒﺎﻳﻥ
ﻤﮑﺎﻟﻤﻪ ﺻﻮﺗﻰ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺣﮑم ﻨﺎﻟﻪﻫﺎﻯ
معنی دار ﺤﻴﻮﺍنی
که ﺪﺭﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻫﺴﺖ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻣﻮﺟﺒﻪ
ﻭﻣثبت،ﻭﻳﺎ ﻓﺮﺽ
ﺍثباتی اﺯﺻﻔﺎتی
اﻧﺴﺎنی ﻮ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻣﺮﻯ
ﻨﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻥ کاﺭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎمی که ﻗﺪمی
ﺠﻠﻮﺗﺮ ﺭﻓﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﻭﺗﻮﺟﻪ ﺑﺎﺣﮑﺎم
ﻘﺮﺍنی هم ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺩﻟﺎﺋل
علمی وﻤﻨﻄﻖ ﺍﺭﺳﻄﻮئی
ﺒﺮﺍﻯ اثبات ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﮕﻮﻧﻪﺍﻯ
اثباﺕ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻧﻔﻰ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻫم ﺒﮑﺎﺭ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨکه
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺎﻟم
اﺳﺖ،ﻭلی ﻨﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮع علم ﻮآگاهی
اﻧﺴﺎﻧﻰ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺎﻗل اﺳﺖ ﻭﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
برابر ﺩﺭﻋﻘﻞ،ﻭلی
ﻨﻪ ﺍﺯ ﻧﻮع عقل
اﻧﺴﺎﻧﻰ، ﻭﻳﺎ
ﻣﻔﻬﻮم ﻤﺎ ﺍﺯﻋﻘل
اﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺩﻟﺎﺋل
ﺪﺭ ﻭﺍقع ﻨفی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺷﺮﻙ ﺳﺎﺯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠکه ﺗﻌﺒﻴﺮﺍتی
ﺘﺎﮐﺘﻴکی ﻮﻣﻮﻗﺖ،
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺘﻘﺎل
ﻤﻔﺎﻫﻴم ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی هنوﺯﻫیچ
ﭽﻴﺰﻯ ﻘطعی ﻮ ﺩﺭﺳتی
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻧﺸﺪﻩ. ﻧﻪ
ﺩﺭ ﺍثباﺕ ﺻﻔﺎﺕ،
ﺑﺨﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮیبی اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﻧﻔﻯ ﺼﻔﺎﺕ ﺩﺭﺧﺪﺍ
،ﮐﻪ ﺫﻫﻥ اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯتصوّر
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﺎ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻭ، ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘل ﺒﺸﺮ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ
سلوک الهی ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﻤﻴﺴﺮ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻴک ﺘﺠلی اﺯﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺮﺍ ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴم ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﻧﻤﺎئیم. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘل ﻮﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ ﺬﻫنی
ﻤﺎ، ﺑﻤﺎﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ معرّفی ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﺳﺘﻪ
ﺟمعی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
میسّر ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭتصوّر
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺫﻫنی ﻨمی
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺫﻫﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺎ ﺑﺮﺍﻯ تصوّر
ﻭ ﻓﻬﻢ ﻭ ﺍﻧﺎﻟﻴﺰ،
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ ﺗﺼﺪﻳﻖ،
ﻧﻴﺎﺯ ﺑتصوّرﺍﺕ
مادّی ﺪﺍﺭﺩ. ﻳﻌنی
ﻤﺎﺩﻳﺎﺕ تصوّرﺍتی
ﺒﺬﻫﻥ ﺒﺪﻫﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻧﮕﺎﻩ تصوّر
ﮐلی ﻮﻧﻴﻤﻪ مادّی،ﻳﺎ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح ﻤﻌﻨﻮﻯ
ﺪﺭ ﺫﻫﻥ ﭙﻴﺪﺍ ﺑﺸﻮﺩ.
ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ ﺍثباتی
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍ،
ﮐﻪ ﻋﺎﻟم اﺳﺖ ﻭﻋﺎﻗل
ﻮﻏﻴﺮﻩ، آن نیز
ﻨﺎﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﺑﺎﻃﻞ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺩﺭﺳتی ﺒﺮﺍﻯ تصوّرﻯ
کُلّی اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﺒﺪﻫﺪ. ﻧفی
ﺼﻔﺎﺕ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺬﻫﻥ
ﻨﺪﺍﺩﻩ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ تصوّر
ﺧﻮﺩﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻳﻨکه ﻫﺮ ﺗﻠﺎﺵ
ﻓﻠﺴفی ﻮﻣﻨﻄفی
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﺗﻤﺎم اﻣﻮﺭ ﺍلهی
ﻮ ﺭﻭحی غیر ﻣﻤﮑﻦ،
ﻭﻳﺎ ﻗﻄﻌﺎ ﻏﻠﻄ
ﻮ ﺍﻧﺤﺮﺍفی اﺳﺖ
ﻣﮕﺮ ﺳﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ تجلّی
اﻟﻬﻰ، ﺍﻧﻄﻮﺭﻯ
که ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺩ ﺻﻠﺎح
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﺑﮑﺴﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ معرّفی
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻭﺭﻯ علم  ﺍﻟﻴﻘﻴنی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﻠﺎﺡ
ﺑﺪﺍﻧﺪ، ﺑﺎﻭﺭﻯ
عین اﻟﻴﻘﻴنی
اﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺎﻭﺭﻯ هاﻯ حَقّ
ﺍﻟﻴﻘﻴنی اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ، ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻭﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺍثباﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺎ ﺩﻟﺎﺋل
عقلی ﻤثبت ﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ،
ﻭﻳﺎ ﺩﻟﺎﺋل ﻤﻨﻔﻰ
بی ﻧﺘﻴﺠﻪ، ﻭﻫیچ
ﺬﻫنی ﻤﻮﻓق ﺒﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻓﻠﺴفی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺍﻳﻥ ﺸﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻨﺎﺩﺭﺳﺖ، ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎح اﺧﻠﺎق
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺎﺯﻯ
هم ﺒﻌﺒﺎﺩﺕ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻌﺎلی ﻮﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺮﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﻄقی اﺳﺖ. ﻭﺍﺻﻠﺎح
ﺼﻔﺎﺕ ﻭﺍﺧﻠﺎق
ﻮﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻗﺎﺑل ﻘﺒﻮﻝ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﻋﻴﻥ اﻟﻴﻘﻴنی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
هرﮐس ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﺎﻳﻥ
ﺸﻨﺎﺧﺘﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺪﻳنی
ﻮ ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺍﻧﺪ، ﻭ ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﭘس ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺮﻭﺵ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻮﻣﺬﺍﻫﺐ،
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﭽﻪ ﺷﺨﺺﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ، ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻌﻘﻴﺐ ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﺑﻴﻥ ﭽﻨﻴﻥ ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺩﻫﻨﺪﻩ،ﺍﻧکه
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ میسّر
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻧﺒﺎل کرﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ. ﻭ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺮﺳﺎﻧﻨﺪﻩ ﺑﻘﺎﺋﻢ،
ﺍﻧکه ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭﺳﺎﺩﻩﺗﺮ
ﻭﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻧﺒل کرﺩ. ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺟﺴم
ﻮﺫﻫن ﻮﺭﻭح ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺍﻳﻥ
اﻣﺮ ﻣﺤﺎل اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ ﺍلهی
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﻮﻯ ﻤﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻗﺎﺑل
ﻘﺒﻮل اﺳﺖ، ﮐﻪ
بی ﭽﻮﻥ ﻮ ﭼﺮﺍ ﺗﺴﻠﻴم
اﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯﺍﺩﻯ
ﻮﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ، ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻭ
ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﻭ ﺟﺰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻭ ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩ.
ﻭﺣتی ﻔﮑﺮ ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﻨﻤﻮﺩ. ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺭﻭح اﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮﺣﻴﻮﺍنی
ﻮ ﺷﻬﻮﺍنی ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
تَجلّیات ﺍلهی
گرﺩﺩ، ﻭ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻮﺩ. ﺭﺍﻩ
ﺳﻮم اثباﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ بغیر ﺍﺯ
ﺍثباﺕ ﺻﻔﺎﺕ،
وﻳﺎ ﻧفی ﺼﻔﺎﺕ،
ﻫﻤﺎﻥ س لوک
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﻤک عقل ﺠﺰئی ﻠﻮﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﮐﺸﺶ ﻭﻋﺸق
ﻮ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻳﻬﺎ،
ﻭﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻴﻬﺎئی
که ﺩﺭﻣﻨﻄق ﻤﺎﺩﻳﻮﻥ
ﻘﺎﺑل ﻘﺒﻮل ﻨﻴﺴﺖ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺘﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨصی کرﺩ، ﻭ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﺑﺎ مَشیّت
ﺍلهی ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلّی اﻭ،ﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎ، ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ها ﻭﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥ ها ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﺗﺎ ﻫﻤﻴﻥسلوک
الهی ، ﺗﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩ. ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
اﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﺍلهی
اﺳﺖ.ﺗﺎ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭﺗﻨّبوء
دﺭ ﺍﺣﻮﺍل او ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭﺗﻨﻬا ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻤثل اﻭ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ اﻭﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺎﭼﺎﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣل
ﻨﻮعی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
،ﻭ ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮ ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺭﻭحی
ﻮ ﺭﻭﺍنی ﻮﻋﻘلی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﺎﻟم ﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ .ﮐﻪ ﻫﺮ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍنی نیز ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺳﺎﻟم ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﺣتی ﻄﺒﻴﺐ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﺧﻴلی گذﺷﺖ ﺍﺯ ﻟﺠﺒﺎﺯﻳﻬﺎ،
ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﻧﺎﺭﺳﺎ
ﻟﺎﺯم ﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴم عرﻓﺎنی
ﺪﺭ ﺫﻫﻥ ﺠﺎی
گیرﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ، ﺍﻳﻥ
ﺤﺎل ﺒﺮﺍﻯ همه ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻴلی ﺪﻳﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺣتی ﻔﺮﺩﺍ ﻧﻴﺰ
ﺧﻴلی ﺪﻳﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺭﺍﻭﻯ اﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻧﻴﺰ ﺍﺿﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ (ﺫَﻋﻠَﺐ) سوآل
کننده ،ﺍﻳﻥﻤﻄﻠﺐ
ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ، ﺑﺎﺷﻨﻴﺪﻥ
اﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻏﺶ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍقع
هنوﺯ ﭼﻴﺰﻯ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ، ﻭلی
غش ﮐﺮﺩﻥ اﻭ، ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺍﻣﺎﺩگی ﺬﻫنی ﻮ
ﺭﻭحی اﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎﻡ ﮐﺎﺭ سلوک
الهی ﻘﺎﺑل ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ ﺤﺎل
ﻨﻬﺎئی ﺴﺎﻟک ﺪﺭﻓﻨﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
1312- ئﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ؟ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭٴﻴﺖ ﺧﺪ ﻭ
آیه ﻗﺮﺍنی ﻮﺟﻮﻩ
ﻳﻮﻣﺌﺬ
ﻧﺎﺿﺮة،ﺍلی
ﺮﺑّﻬﺎ ﻧﺎﻇﺮة
ﺩﺭﭼﻨﺎﻥ ﺮﻭﺯﻯ
ﺼﻮﺭﺗﻬﺎ ﻃﺮﺍﻭﺕ
ﻭ ﺷﺎﺩﺍﺏ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ربّ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻳﻌنی ﺼﻮﺭﺗﻬﺎ
ﭘﺮ ﺍﺷﺮﺍﻕ، ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ثوﺍﺏ ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ
،ربّ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻳﻌنی ﭽﻨﺎﻥ ﺍﺷﺮﺍق
ﻮ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺷﺎﺩﻣﺎنی ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. آیه
ﻗﺮﺍنی اﺯ (ﻳﻮﻣﺌﺬ)
ﻳﺎ ﺍﻥ ﭽﻨﺎﻥ ﺮﻭﺯﻯ،
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ،
ﻣﺤﺸﺮ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯﺧﺎﺹ
ﻣﺤﺸﺮﺟﺎﻯ ﻮ ﻭﻗﺖ
ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻦ ﻧﻮع
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭﻗﻬﻘﺮﺍئی
اﺭﻭﺍح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍنی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍلهی ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍلهی ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻓﻴق ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺩﻳﺪﻥ ﺮﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﮐﺴﺐ ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻋﻘلی ﻮﻣﻘﺎمی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺑﻬﺸتی اﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﭽﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺿﺎﻳﺖ ﺍلهی ﻮﻫﻤﺎﻥ
اﺣﺴﺎس ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ که ﻣﻮﻓق
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺪﻟﻴل ﺨﺮﺳﻨﺪﻯ
ﻮ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﻮ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻓﻌلی ﻮ آینده ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ثوﺍﺏ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
اﻣﺘﻴﺎﺯﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﻨﻴﺰ ثوﺍبی
ﻮ ﭘﺎﺩﺍشی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺻﻠﺎﺣﺪﻳﺪ، ﻭﻧفع
یک اﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻞ
ﺍلهی ﺸﺪﻩ، ﻭﻣﻮفق
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﻭ ﻓﺎﻳﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ، ﺍﻳﻥ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺣتی
ﺒﭙﻴﺮﻭﺍﻥ اﻳﻥ
کامل الهی ﺒﺎﺯ
ﻣﻄﺎلبی عقلی ﻮ
ﺍﻟﻬﺎمی ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﻌﺠﺰﻩ آﺳﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
هستند، ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ثوﺍﺏ ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺸﺪﻩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ثوﺍﺏ ﺍﺯ (ثوﺏ) ﻭﭘﻴﺮﺍﻫﻥ
اﻣﺪﻩ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺍﻳﻥ ثوﺍﺏ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺩﺭﺟﺴم
ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ،
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭﻋﻈﻴﻤﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺸﻮﻧﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﻘل
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﺍﻳﻥ
عقل ﺒﺸﺮﻯ اﻣﺮﻭﺯ،
ﭼﻮﻥ عقل ﻨﻮع ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﻘل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
(ﻧﺎﺿﺮﻩ ﺑﺎ ﻧُﻀﺮَﺕ
ﻭ ﺷﺎﺩﺍبی ﻮﺧورﺳﻨﺪﻯ
ﻮ ﻃﺮﺍﻭﺕ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍل کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺮﺍ ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺒﻠﺎ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩﻧﺪ،
ﺗﻤﺎم ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ، ﺩﺭ ﺯﺭﺩﻯ
ﺭﻧگ ﻮ ﺭﻭﻯ، ﻭﺧﺴﺘگی
ﺠﺴمی ﻮﻧﮕﺮﺍنی
ﻮ ﺗﺮس ﺍﺯ ﻋﺪم ﺘﻮﻓﻴق
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﻳنک
ﺒﺪﻭﺭﻩ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻮﺍﻣﺎﻥ ﻮمَعصومیّت
ﻭمَصونیّت ﺍﺯﻫﺮﺧﻄﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﭙﺎﺩﺷﺎهی
ﻮﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
عقل ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. (ﻧﺎﻇﺮﻩ)
ﺩﺭ ﻧﻈﺎﺭﺕ ﻭﺩﻳﺪﻥ
ﻮﺗﻤﺎﺷﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭٴﻴﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ، ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﻋﺮﺵ ،ربّ رحمان،
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلیبی ﭙﺎﻳﺎﻥ
اﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﻤﺎﻳشی
الهی ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
اﺯ آینده ﻫﺎﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ تَجلّیات
ﻧﻮﺭ ،ربّ رحمان،
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﻣﮋﺩﻩ ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﻣﺸﺮﻗﻪ)
ﻧﻮﺭﺍﻧﻴﺖ ﻫﻨﮕﺎم
ﺸﺮﻭق ﻮﻃﻠﻮﻉ ﺑﺎﻣﺪﺍﺩﻯ
اﻓﺘﺎﺏ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
اﻳﻥ اﺷﺮﺍق و ایسترن
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ،
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯﻣﺸﺮق
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ،
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍلهی
ﻮﻣﻠﮑﻮتی ﻮﺣﺘﻰ
ﺟﺒﺮﻭتی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻈﺎﺭﺕ
ﻭ ﺩﻳﺪﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ، ﻧﻴﺰ
ﺩﻳﺪنی ﺒﭽﺸم مادّی
ﻭﺗﻥ اﻭ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺣتی
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭتَجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻥ ﻮﺍقعی ﺪﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻥ همانی ﻮﺍﻗﻌﻴﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺒﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺭﻭٴﻴﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠق
ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﻳﻥ ﻨﻈﺎﺭﺕ ﺭﺍ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ)
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻌﺪﻯ ﺒﺠﺰئی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻳﻌنی
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺍﺷﺘﻦ،
ﺑﺎﺯ ﻧﻈﺎﺭﺕ ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻭﻗﻮع ﻨﻈﺮ ﺑﺮ ﻧﺘﺎﻳج
ﻴﺎ ثوﺍﺑﻬﺎ ﻭﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻗبل اﺯ
ﻭﻗﻮع اﻣﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﻨﻈﺎﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙس ﺍﺯ ﻭﻗﻮع
ﺤﺎﻟﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍثاﺭ
ﻫﺴﺖ، ﻭلی اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﻳﺪﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﭘس
اﺯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﺭﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ.ﺗﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﻭﻯ ﺪﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﻧﻈﺎﺭﺕ ﺑﺮتجلّی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﻮﺭ ،ربّ
رحمان، ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
تجلّی ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح
کاﻣﻞ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﺩﺭ قُرآن
اﻣﺪﻩ ( ﻓﻨﺎﻇﺮة
ﻳﺮجع اﻟﻤﺮﺳﻠﻮﻥ
)ﻴﻌنی ﺒﺤﺎل ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ، ﺗﺎ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﻮ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎﻥ
ﭽﻪﭘﺎسخی ﺒﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻧﻈﺎﺭﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﺯ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
آﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭنفس ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﭽﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺎﺭﺕ
ﺑﺮ ﻣﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻧﻮﺭﻗﺎئم
ﻮ ﺍﻧﻮﺍﺭﻋﺮﺵ رحمان،
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
میسّر ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻭﻫﺪﻑ ﻧﻬﺎئی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
کنونی، ﻭ ﺣتی کُلّ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ هزﺍﺭﺍﻥ
ﻔﺼل ﻨﻮعی ﺠﺰﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻤﺎل
ﻮ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺘﺪﺭﻳج
اﻳﻥ اﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬم ﻮﺳﻠﻮک
ﻮﺻﺒﺮ ﻭﻋﺸق ﻮ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺎﺯ ﻣﻌﻨﻰ
(ﻧﺎﻇﺮ) ﻏﻴﺮ ﺍﺯ (ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ)
ﻭ(ﻧﻈﺎﺭﺕ) ﮐﺮﺩ ﻥﺸﻬﻮﺩﻯ،
(ﻧﻈﻴﺮ) ﻭﻣﻌﺎﺩل
ﺒﻮﺩﻥ ﺮﻭﺡ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﻮﮐﺎﻣل ﺸﺪﻩ
،ﺑﻬﺮﻳک اﺯ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺪﻥ اﻭ
ﺑﺎ ﺍﻥ ﻤﻘﺎم اﻟﻬﻰ،
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻯ
اﺯ تَجلّیات ﺍلهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻭﺍﺻل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ،ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﺻﺎﺣﺐ
ﻫﻤﺎﻥ کرﺍﻣﺎﺕ
،ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﻮﺍﻳﺪآل
ﺼﻔﺎتی ﻤﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻫﻤﺎﻥ
عقل ﻮﺻﻔﺎﺕ مادّی
ﻨﺒﺎﺷﺪ، ﺑﻠکه ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﻭحی
که ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍلهی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭح
ﺮﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
نوع ﺒﺮﺗﺮﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ،
ﻭ ﺍﻧﺎ ﺍﻟﺤق
گفتن ﺤﻠّﺎج ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑحَقّ،
ﻭﻣﻌﺎﺩل ﺤق ﻮحَجّ
ﻮ ﺣﺠﺖ ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺗﺠلی ﻘﺎﺋم ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻣﻌﺎﺩل ربّ
رح+مان، ﻭﻳﺎ
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ، ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑربّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄلق
اﻟﻠﻪ. ﻳکی اﺯ
ثوﺍﺑﻬﺎ ﻭﺍثاﺭ
ﻣﻬم ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﮐﻤﺎﻝ، ﻭﻣﻌﺎﺩل
ﺒﻮﺩﻥ ﺑﻴک ﻤﻘﺎم
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ اﺯ بشریّت
ﺧﻮﺩ، ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﻣﺶ ﺭﻭﺡ ﻧﺎﺟﻰ،
ﻭﺣتی ﺴﻌﺎﺩﺕ ﻭﺧوﺳﻨﺪﻯ
اﻭﺭﺍ ﺗﺎﻣﻴﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻣﺮگ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺸﻴﺮﻳﻥ ﻮ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺍلهی
گرﺩﻳﺪﻩ،ﻭﺍﺳﺘﻘﺒﺎل
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺎ ﺷﺎﺩﻣﺎنی ﻮ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ، ﻭﺣتی
ﺒﻘﻮل قُرآن ﭽﻮﻥ
ﺪﺍمادّی ﻴﺎ ﻋﺮﻭﺳﻰ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﻑ ﻭﺟﺸﻦ،
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺤﺠﻠﻪ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺮﻭح ﺮﺍ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺨﻮﺩﺵ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻮﺟﻪ
ﺍلهی ﻮﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺎﺭﺕ ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ،
ﻭﺗﻮقع ﻮﻫم ﻨﻈﻴﺮﻯ،
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻧﻈﺎﺭﺕ ﻭ ﻧﻈﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﻟﻄﻒ
ﻭ ﮐَﺮَﻡ) ﻧﻤﻮﺩﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺗﻮﺟﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﺻل
ﺒﻬﺮ ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﭼﻨﻴﻥ
ﻠﻄﻒ ﻭﻧﻈﺮ ﻭ ﺗﻮﺟﻪ،
ﻭﻋﻨﺎﻳﺖ ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺠﻠسی ﻤؤﻟﻒ ﺑﺤﺎﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺩﺭ ﻧﻘل
ﺤﺪﻳث ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﻳﻥ ﻨﻈﺮ ﺑﺨﺪﺍ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻈﺮ ﻭ ﺩﺭک
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺮﻭﺍﺑﻄ
ﻮﻋﻠﺎﺋف ﺠﺴﻤﺎنی
ﺒﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌنی ﻔﻠﺴﻔﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺟﺴﻢ،ﺩﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﺟﺰﺍ ﺑﻬم ﺪﺭﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭلی
ﻤﺠﻠسی ﺒﺪﻭﻥ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺗﻮﺟﻪ ﺑﺎﺻل ﻨﻈﺎﺭﺕ
ﺳﺎﻟک ﺒﺮ تجلّی
الهی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ،ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﮑﺮﺭ آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻧمی
ﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭلی
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺍﻋﺒﺪ
ﺭﺑّک کأﻧّک
ﺘﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍﻳﺖ ﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ عباﺩﺕ ﮐﻦ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨکه
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻰ.
ﻳﻌنی ﺨﺪﺍئی ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺠﺴم ﻮ ﺭﻭﺍﺑﻄ ﺠﺴمی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻪ ﭘﻴﺎﻣﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﻥ ﺨﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق الله ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﺤﺎل اﺳﺖ. ﺑﻠکه
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﻥ ﻮ ﺗﻮﺟﻪ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎم الهی ﻮمُربّی
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺍﻗل ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
،ربّ ﺯﻣﻴنی ﻮمُربّی
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻈﺮ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ، ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﻭﻯ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺩفع ﺸﺮک ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ ﺪﻳﺪﺍﺭﻯ
اﺯﺳﺎﻟﻚ، ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ،ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺎﺋﻢ،ﻭ
ﻳﺎ،ربّ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﻭﺣتی ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
،ربّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث
1313 - ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ؟
بحار) ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺩﻳﺪﻥ
ﺎﻧﺴﺎﻥ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ، ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺮﻭٴﻴﺖ
ﺍﻭ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
لاﺗﺪﺭﮐﻪﺃﻭﻫﺎم
اﻟﻘﻠﻮﺏ، ﻓﮑﻴﻒ
ﺗﺪﺭﮐﻪ ﺃﺑﺼﺎﺭ
ﺍﻟﻌﻴﻮﻥ ﺍﻭﻫﺎم
ﻮ تصوّر ﻧﻴﺰ ﺩﺭک
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﺭک ﭽﺸﻤﺎﻥ
ﺘﻦﺑﺮﻭٴﻴﺖ ﺧﺪﺍ
ﻣﻮﻓق گرﺩﺩ؟ ﻭﺍﻳﻥ
عکس ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻮﻟﺎ
علیّ اﺳﺖ. ﻭلی
اﻧﺴﺎﻥ غیر ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭﺣتی ﺴﺎﻟک که ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺬﺍتی ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺎﺗﻮﻫّم
ﻮ ﺗﻔﮑر وتصوّر
ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻉ، ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
تصوّرﻯ ﮐلی ﺪﺭﺫﻫﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣثبت
ﻳﺎ ﻣنفی ﺪﺭ ﺫﻫﻦ،
تصوّرﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺪﻭﻥ تصوّر
ﺫﻫﻨﻰ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍند
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻓﻬﻤﻴﺪﻡ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍلهی ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ،ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ
کافی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻬﺮ تجلّی
ﺸﻬﻮﺩﻯ که ﺻﻠﺎﺡ
ﺑﺪﺍﻧﺪ، ﻭﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋﻢ، ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺬﻫﻥ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﻳک ﻨﺴﺨﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺑﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺠﺰئی
ﻮﺣسی ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ، ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺫﻫﻥ
ﺒتصوّرﺍﺕ ﮐلی
ﺨﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺩﺍﺧل
اﺯ ﺩﺭﻭﻥ ﺨﻮﺩ،
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﻄﻮﺭ ﮐلی
ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻴﮑﺠﺎ
ﻭﻧﺎﮔﻬﺎﻥ، ﺩﺍﺩﻩﻫﺎئی
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ ﺫﻫﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟک همیشه ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﺍﮔﺮ ﻗﺪﺭﺕ ﺫﻫﻥ
ﻨﺎﺗﻮﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﻭ ﺩﻳﺪﻥ
ﺨﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﺸم
ﺘﻥ که ﺣﺘﻤﺎ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺴم مادّی ﻨﻴﺴﺖ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺭﻗﻴقد
ﻮ ﻟﻄﻴﻒ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﻳک ربّ ﺍﻟﻨﻮع
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻩﺍﻯ
ﺮﻗﻴق ﺠﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭ ﻗﺪﺭﺕ
ﭼﺸم ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ اﻣﻮﺭ ﺭﻗﻴق
ﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻭﭼﺸم
اﻧﺴﺎﻥ، ﺣﺘﻰ ﻫﻮﺍ
ﻭﮔﺎﺯﻫﺎ ﺭﺍ ،ﮐﻪﻣﺎهیتی
اﺗمی ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺪﻳﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺎﺩﻩ ﺍثیرﻯ
ﻭﻳﺎ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﻗﻴقی
اﺯﻣﺎﺩﻩﻫﺎﻯ ﺘﺤﺖ
ﺍثیرﻯ، ﺗﺎ ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ ﺩﺭﺷِﺒﻪ
ﻋﺪم ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ،
ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯ ﻫﺴتی
ﺪﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻭﻋﻤّاء
ﻣﺎﺩﻩ ﻋﺪم ﻤﺎﺳﻮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﺸم اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺪل ﻮ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺴﺎﻟﻚ، ﮐﻪ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﭼﺸم ﺘﻥ ﻮ ﺍﺯ
ﭼﺸم ﺬﻫﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﻳﺪﻥ ﻤﻮﻟﺎ ﻭ
ﻫﺮ کامل الهی
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی ﻮ
ﺍﺯ تجلّی ﺤﺪّ ﺍﮐثر
ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﺍﻳﻨکه
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺗﻮضیح
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﺪﺍﺩﻩ،
ﺯﻳﺮﺍ سوآل
کنندﻩ ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟک
ﻮﭘﻴﺮﻭ ﺍﻳﻤﺎنی
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺷﻴﻌﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
هنوﺯ ﺷﻴﻌﻪ ﺑﺎ
ﺷﻌﺎع ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺮﻭٴﻴﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻣﺠﻠسی
ﻘﺸﺮﻯ، ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ،ﮔﻔﺘﻪﺍﻯ
ﻨﺎﺩﺭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻳﻥﺤﺪﻳث ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺩﻟﻴل ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺩﻳﺪﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ، ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
اﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻘﺸﺮﻯ
ﻮ ﻣﻨﮑﺮ سلوک
الهی، ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻳﻥ ﻄﺮﺯ ﻓﮑﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭٴﻴﺖ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺩﺭ ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻭ ﺣﺪﻳثها
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ اﺯ ﻟﻘﺎﻯ
الهی ﻮ ﺷﻬﻮﺩ تَجلّیات
ﺍﻭ ﺻﺤﺒﺖ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی مع ﺬﻟک اﻳﻥ
ﺮﻭٴﻴﺖ ﺍلهی اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻣﻄﻠق
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺣتی اﺯ
،ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
هم ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠکه
ﺍﺯ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋم اﺳﺖ. ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋلیّ وﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺯ،ربّ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﺍﻟﻠﻪ ﻭﻟﻘﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﺭﻭﺯ ﻣﺤﺸﺮ،ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎئیان ﻮ ،ربّ
ﺍﻟﻨﻮع اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍنیﺨﻮﺩ،
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﺭﻭﻳﺖ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ،ﭘس
ﺍﺯ ﮐﺴﺐ ﺍﻥ
کماﻟﺎﺕ ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄلق اﻟﻠﻪ ،ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ، ﻭﺑﺎ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭخدﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق ﺪﺭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ،
ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺭﻭحیﺒﺎﻥ
کماﻟﺎﺕ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠق
گرﺩﺩ.ﻭﺍﮔﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،ﺩﺭﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻟﻘﺎﻯ الهی ﺪﺳﺖ
ﺩﻫﺪ، ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺩﺭسلوک
الهی ﻮﻫم اﮐﻨﻮﻥ،
ﺩﺭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎتی
شهودی اﻧﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻮﺭﺩ
تجلّی اﻧﺎﻥ ﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺮﺟﻌﺘﻬﺎﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺎﺯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ تَجلّیات
ﺑﺮﺗﺮ میسّر ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﻫیچ ﺮﻭحی
ﺪﺭﻫیچ ﻴک اﺯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
الهی ﻠﻨﮕﺮ ﻧمی
اﻧﺪﺍﺯﺩ. ﻭ ﺗﻮﻗﻒ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺭﺟﻌتی ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﻥ تجلّی
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﻤﻮفق
گرﺩﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺪﻧﻴﺎ ﮐﻪ
ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭﻯ
ﻨﺒﻮﺩﻩ، ﻭﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺒﺎﺭ ﻧﻴﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺭﻭح ﻔﺮﺩﻯ
اﻧﺴﺎﻥ،ﻗﺒل ﻭ ﺍﺯ
ﺍﺯﻝ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺭ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍع
ﺘﺤﺖ حمادی ﻨﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ،
ﻭﺍﻧﻮﺍع حمادی
ﺒﻴﺸﻤﺎﺭ، ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎهی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ،
ﻭﺑﺎﻧﻮﺍع ﺤﻴﻮﺍنی
ﺮﺳﻴﺪﻩ، ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
ﺪﺭﻫﻤﻴﻥ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ، ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺘﻌﺪﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺍﻣﺪﻩ، ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ کنونی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻗﺎﺋم
ﻨﻴﺰﻋﺒﻮﺭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻭﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
اﻣﺎﺩﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎئیکه
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ، ﺍﻫﻤﻴﺖ
سلوک الهی ﺮﺍ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺒﺎﻟﻔﻌل
ﺨﻮﺩ،ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی ﺒﺮﺳﻨﺪ،
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﺎ ﻧسخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﻣﺪ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺭﻭح ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻟﻮﺩﻩ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
اﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﺭﻭﺍن
ﻨﻨﻤﺎﺑﺪ. ﺑﺎﺯ ﻣﺠﻠسی
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
عموم ﻮ ﺧﺼﻮﺹ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﺎل اﺳﺖ. ﻳﻌنی
کاﻓﺮﺍﻥ ﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ ﻧمی ﺒﻴﻨﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ .ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠق
ﺮﻭٴﻴﺖ ﺷﺪنی
هیچ کس ﻨﻴﺴﺖ، ﻭلی
هم اﮐﻨﻮﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧند ﺑﺎ
ﮐﺴﺐ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ها،ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ، ﺭﺍهی ﺒﺒﻬﺸﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭﺟﺰ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺭ ﺟﻬﻨﻢ
ﺟﻬﺎﻥ اﻳﻨﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺟﺰ ﮐﺸﺶ
ﺑﺎﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻌﺪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﺠﻠسی
اﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻳﺪنیﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ،
ﻭلی ﻨﻪ تَجلّیات
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺣﺪّ ﺍﮐثر
تجلّی ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋم اﺳﺖ. ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻮ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻔﻌﻠﻰ، ﻭﺑﺎ
ﮐﻤک اﻟﻬﻰ، ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک ﺒﻄﺮﻳﻘﻪﺍﻯ
ﻤﻘﺒﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ئﻫﺮﮐس ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺤﺪّ ﺍﮐثر تَجلّیات
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻘﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﮐسی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﻥ ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍلهی ﺒﺮﺳﺪ، ﻭﮐﻮﺭ
ﺍﺯﺩﻳﺪﻥ اﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻤﺎﻧﺪ،
ﺑﻘﻮل قُرآن ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﻧﻴﺰ ﮐﻮﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﮐﻮﺭﻯ
ﺪﺭ ﻧﺪﻳﺪﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
تَجلّیات، ﻭﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺭﻭٴﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺮﻭٴﻴﺎئی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺩﻳﺪﻥ ﺒﭽﺸم
ﻮﻳﺎ ﺩﻳﺪﻥ ﺒﺎ تصوّرﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪ،ﻭﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻭﺗﻤثیل ﺨﺪﺍ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺍﻭ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﻓﻠﺴفی
ﻮﻳﺎ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﻔﺎﺳﺪ
ﺍﺧﻮﻧﺪ، ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎمی
که ﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ اﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﻮمُلّاها
ﺧﻮﺩ سلوک
الهی ﻨﮑﺮﺩﻩ، ﻭﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻨﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺎک ﻨﮑﺮﺩﻩ، ﻭلی
ﺠﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳنی
ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺑﺮ ﻣﺴﻨﺪ
ﺗﺤﮑم ﺴﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪ
ﺑﺮ ﻣﺮﺩم ﺘﮑﻴﻪ
ﺯﺩﻩﺍﻧﺪ.

حدیث
1314 - ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ؟ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭٴﻴﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﻌﺎﺩ ﻭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ،
ﮐﻪ ﻣﻨﮑﺮ ﭼﻨﻴﻥ
ﺪﻳﺪﺍﺭﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺴﺒﺤﺎﻥ اﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎلی عن ﺬﻟک
علوّا ﮐﺒﻴﺮﺍ،
ﺍﻥّ اﻟﺎﺑﺼﺎﺭ
ﻟﺎ ﺗﺪﺭک اﻟّﺎ
ﻣﺎﻟﻪ ﻟﻮﻥ ﻮﮐﻴفیة
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﺎلق اﻟﺎﻟﻮﺍﻥ
ﻮﺍﻟﮑﻴفیة ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺤﺮﻓﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﭼﺸﻤﻬﺎ
ﺟﺰ ﺍﻧﭽﻪ ﺭﻧگ ﻮ
کیفیّت ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺧﺎلق
ﺮﻧﮕﻬﺎ ﻭﮐﻴﻔﻴﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺭﻧﮓ ﺗﻨﻬﺎ
ﺟﻨﺒﻪ ﻗﺎﺑل اﻧﻌﮑﺎسی
ﺒﻮﺩﻥ ﺪﺭ ﻧﻮﺭ ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﻧﻮﺭ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﻫیچ ﭽﻴﺰﻯ ﺪﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﻮﺭﻯ ﺒﺎﺷﺪ ﻭلی
ﭽﻴﺰﻯ ﺒﺎﺭﻧگ ﻨﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻴﺸﻪ ﺷﻔﺎﻑ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺮﻧگ که
ﻧﻮﺭ ﺍﺯ ﺍﻥ ﻤﻴﮕﺬﺭﺩ.
ﻭﺍﻧﻌﮑﺎسی ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﺪﻥ ﭼﺸم ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭﻫﺴتید
اﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ، ﻫﺮﭼﻘﺪﺭ
ﺷﻔﺎﻓﻴﺖ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻳﺎ ﺍﻧﻌﮑﺎس ﻧﻮﺭ،
ﺑﺮشیئ ﺮﺍ می ﺒﻴﻨﻴﻢ،
ﻭﺍﮔﺮ ﻧﺒﻴﻨﻴم
اﻃﺮﺍﻑ شیئ ﺸﻔﺎﻑ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﺒﻴﻨﻴﻢ.
ﺑﺮ ﺣﺴﺐﻋﺎﺩﺕ شیئ
ﺮﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﺍﻳﻢ،
ﻭتصوّر ﮐلی اﺯﺣﺪﻭﺩ
شیئ ﺪﺭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺍﻫﻴم
ﺪﺍﺷﺖ. ﻭﻫﻤﻴﻥ ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺯ کیفیّت
شیئ اﺳﺖ. ﺗﺎ ﻗﺎﺑل
ﺪﻳﺪﻥ ﺸﻮﺩ. ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺩﻳدﻥ اﺷﻴاء ﺍﻃﺮﺍﻑ
شیئ ﺮﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ،
ﻭﻧﻪ ﺧﻮﺩ شیئ ﺮﺍ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ شیئ
ﻨﻘﺎطی ﺮﻧگی ﻮ ﺍﺟﺰﺍئی
ﻤﺘﻤﺎﻳﺰ ﺍﺯ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺍﻥ ﺪﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﺍﺷﻨﺎئی
ﻔﻮﺭﻯ ﻤﺎ ﺍﺯ شیئ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺍﻳﻥ ﻨﻘﺎﻃ ﻤﺘﻤﺎﻳﺰ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩﺍﻳﻢ. ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻥ ﻨﻘﺎﻃ ﻤﺘﻤﺎﻳﺰ
ﺭﺍ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﺩﻣﻨﺪﻯ هاﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻄﻮﺭ کُلّی
ﻮ ﺗﻨﻬﺎ ﺣﺪﻭﺩ ﺭﺍ
می ﺒﻴﻨﻴﻢ. ﻭﻧﻪ
ﺍﺟﺰاء ﺁﻧﺮﺍ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺟﺰ ئری رﺍ
ﻣﺪ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﺑﺎﺯ ﺑﻄﻮﺭﮐﻠﻰ،
ﻫﻤﺎﻥﺠزء ﻮﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺍﻥ ﺠزء ﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﺍﺟﺰﺍئی ﺒﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻘﺎﻃ ﺒﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻤثال اﻧﺴﺎنی ﺮﺍﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻮﺩ
می ﺒﻴﻨﻴﻢ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﻧﻮﺭ ﻭ
ﺍﺯ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺮﻧگی ﺤﺎﺻل اﺯ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺍﻥ ﺸﺨﺺ ﻭ شیئ ﺗﻮﺟﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺗﻔﮑﺮ ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻟﺐ ﻭﭼﺸﻤﺎﻥ
ﻮﺑﻴنی ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﺨﺺ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ،ﺩﺭﻭﺍقع
ﻨﻘﺎﻃ ﺒﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺗﺮﻯ ﺮﺍ ﺩﻳﺪﻩﺍﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻭ ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
اﻥ ﺪﻳﺪﻩﺍﻳﻢ. ﻭﺷﮑل
ﻮﻫﻴﺄﺕ ﺍﻥ ﺸﺨﺺ،
ﻳﺎ ﻧﻘﺎﻃ ﻤﺸﺨﺺﺭﺍ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ، ﺟﺴﺘﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺟﺪﻳﺪﺍ ﺗﺎﺳﻴس
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻳﻢ .ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﻳﺪ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠﻰ، ﻭ ﺍﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﺮﻧگی
ﺒﺎ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺬﻫﻥ ﻘﺎﺑل
اﻧﺘﻘﺎﻝ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ،
ﺑﺎﻳک تصوّر ﮐلی
ﻘﺒلی ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺫﻫﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﻴﮕﻮئیم ﮐﻪ شیئ
ﻴﺎ ﺷﺨﺺﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺘﻴﻢ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻫﻤﺎﻥ
علائم ﻴﺎ ﻧﻘﺎﻁ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺷﺨﺺ. ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺷﺨﺺ ﺑﺎ ﻣﺎﺳﻚ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺣﺪﻭﺩ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻧﻘﺎﻃ ﺒﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺟﺴم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﮑلی
ﻤﺨﻔﻰ، ﻭﻳﺎ ﻣﺮﺗﻔﻊ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺎ ﻣﺤﺎل اﺳﺖ. ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﻫﻤﻴﻥ ﺪﻳﺪﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺑﺘﺪ ﺍﺑﺎ ﺗﺮﺩﻳﺪ،
ﻭﺣتی گاهی ﻤﻌﻠﻮم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺰﺩﻳک
ﺸﺪ، ﻭﻳﺎ ﺑﺤﺎﻓﻈﻪ
ﺑﺮﺍﻯﺘﺬﮐﺮ ﻧﻘﺎﻃ
ﻮﻋﻠﺎﺋم ﻔﺸﺎﺭ
ﺁﻭﺭﺩ. ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﺪﻥ ﻮ ﺷﻨﺎﺧﺖ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﻧﻮﺭ ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻳﺎ ﺷﮑل
ﻮﻫﻴﺄتی لاﺯم
می ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ ﺸﮑل ﻮ ﻫﻴﺄﺕ،
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺭﻧگی اﺯﺣﺪﻭﺩ ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺷﻴﺌی ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺤﺎل ﻮﻳﺎ ﺳﺨﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻣثل
ﺸﻨﺎﺧﺘﻥ ﭽﻴﺰﻯ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﻥ ﺒﺎﺭ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
(کیفیّت) ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻫﻤﻴﻥ ﺸﮑل
ﻮﻫﻴﺎﺕ، ﻭﻫﻤﻴﻥ
علائم ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ،
ﻭ ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ ﺷﻴﺌﻰ،
ﻭﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺩﺭ ﻭضع
ﻮ ﺭﻧگ ﻮﺣﺪﻭﺩ ﻭﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺷﻴﺌی
که ﺣﺪﻭﺩ ﺍﻥ ﻤﺘغیر
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻮﺍ ﻭ ﺩﻭﺩ ﻭﺍﺏ
ﻭﻳﺎ ﺁﻣﻴﺐ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺸﮑلی ﻤﺘغیر ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻳﻥ
همانی اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺁﻥ، ﮐﻪ
ﭼﻪ آبی ﺒﺎﺷﺪ ﻣﺸﮑل
اﺳﺖ. ﻭلی ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
همان آبی که
می ﺸﻨﺎﺳﻴﻢ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺣتی ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺭﺍ
ﮔﺎهی ﻮﻫﻤﻰ، ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
غیر ﻣﻮﺟﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺗﻮﻫّم
می ﺸﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﮐﻪ
آﺏ آن ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ،ﻭﺣﺪﻭﺩ
ﺑﺎﻗی ﻤﺎﻧﺪﻩﺑ
ﻨﺎم ﺮﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺮﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﺍﻯ ﺪﺭﮐﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
آبی اﺳﺖﮐﻪ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﮔﻮﺩﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﺩﺭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺷﻴﺎٴ اﺑﺘﺪﺍ
ﺍﺣﺴﺎس ﺩﻳﺪﻥ ﻮﺑﻌﺪﺍ
ﺍﺑﻬﺎﻣم رﻭٴﻴﺖ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭ
ﺳﭙس ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻥ
ﺸﻴﺌی که ﺍﻳﻥ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻤل ﺬﻫنی ﻮ ﮐﺎﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺑﺎ تصوّرﺍﺕ ﮐلی
ﻮ ثاﻧﻮﻯ ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﺩﻭ ﻟﺎﺯم هستند،
ﺗﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻭ ﺭﻧگ ﻮﻣﺮﺯﻫﺎ
ﻭﮐﺎﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺩﺭ
ﺗﺬﮐﺮ ﻭتصوّر ﻭﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺫﻫﻨﻰ، ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻟق همه ﺍﻳﻥ
عملیات ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﻨﻮﺭ، ﻭﺧﻮﺩ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺣﺪﻭﺩ ﻭ ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﻴک ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺗﮑﺎﻣلی
اﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ ﮐﻨﺘﺮل
کنندﻩ ﺫﻫﻥ ﻮﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺗﻤﺎم
این ﺸﺮﺍﻳﻂ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺤﻘق اﻣﺮﻯ ﺒﻨﺎم
ﺸﻨﺎﺧﺖ، ﻭﺍﺷﻨﺎئی
که ﺣﺎﺻل ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺍلهی ﺪﺭ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﻤک ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺑﻴﻨﺎئی ﻤﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﮐﻤک ﻮ ﻳﺎﺭﻯ
اﻭ، ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺬﻫنی ﻮﺟﺴمی
ﻤﺎ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺤﺮﻑ ﺑﺰﻧﻴﻢ. ﻭﻳﺎ
ﺭﺍﻩ ﺑﺮﻭﻳﻢ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻋﻤﺎل ﭙﻴﭽﻴﺪﻩ
ﻣﻬﻨﺪسی ﻮ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﻭﺳﺎﺯﻧﺪﮔﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺫﻫﻥ ﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺍﻥ همیشه ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺗﻨﻈﻴم
ﻮﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﺍﻋﻀﺎ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺠﺴم ﻮﺫﻫﻥ
همیشه ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺣتی ﻔﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﺪنی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺟزء ﺒﺠزء ﺪﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍلهی
اﺳﺖ. ﻭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
(ﻣﻦ) ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﻭﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ که
کارهای منفی
تنها از ما
میباشد . ﭘس ﺩﻳﺪﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺣتی اﮔﺮ
ﺗﻤﺎم ﺸﺮﺍﻳﻄ
هم اﻣﺎﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﻳﺪﻥ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
ﻮﺣتی ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻫﻤﻴﻥ ربّ
ﺩﻳﺪنی ﻘﺎﺋﻢ، ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ تَجلّیات
ﻗﺒلی الهی ﻮ ﺍﺣﻮﺍﻟﻴکه
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺍﺯ ﻗﺒل ﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
هم ﺪﻳﺪﻩﺍﻧﺪ، ﻭلی
هنوز ﻣﺎ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺪﻳﺪﻥ
اﻥ ﻨﺒﻮﺩﻳﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ اﻥ ﺷﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ،
ﺑﻠکه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ، ﻭﭘﻴﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺗﺤﻠﻴﻪ،
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺘﻌﻬﺪ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎ،
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻥ ﺨﻮﺍﺳتی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﻭﺧﻮﺍﺏ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭﮐﺎﺭﺧﻮﺍﺏ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﺳﺮمایهﻫﺎﻯ
ﻨﺎﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ،
ﺑﺮﺍﻯ هرﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﻤﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺍﻧﻌﮑﺎس ﻧﻮﺭ
ﺑﺎﺯ ﻣﻄﺮح اﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻮﺭﻯ مادّی
ﻮ ﺍﺯﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭﭼﺮﺍﻍ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠکه ﻧﻮﺭﻯ
ﻤﺘﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘل ﻮﺷﺄﻥ
ﻤﻘﺎم ﺒﻴﻨﻨﺪﻩ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ ﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﺪﻫﺪ ﻭﺍﺻﻠﺎح
ﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺗﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﺧﺘﻥ ﺼﺤﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺍﺏ ﺩﺭ ﻣﺎ،ﻣﻌﺎنی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭﮔﻮﻳﺎﻯ
ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺻﻔﺎتی ﻮﺍﺧﻠﺎقی
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﺣﺪّ ﺍﮐثرﺩﺭتجلّی
ﻘﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ، ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ،ﺑﻄﺮﻳﻘتی
ﻤﻘﺒﻮل ﺨﺪﺍ، ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻘﻴﻪ ﮐﺎﺭ
ﺍﻳﻥ ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺍﺯ
تَجلّیات ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺪﺍﻧﺴﺖ، ﻫﻨﻮﺯ
ﻫم ﺪﺭ ﻫﺴﺘﻰ، ﻏﻴﺮﺍﺯ
ﺧﺪﺍ کسی ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺻل
ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧل ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩمان ،ﺍﻋمّ
اﺯ ﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ ﻮﺭﻭﺡ
و آینده ها و
گذشته ها ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﻭ ﺩﺭک ﻨﻤﻮﺩ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻥ اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺫﻫنی ﻮ ﺟﺴﻤﻰ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ،
ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮﻳک اﺯ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﻧﺮﺍ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ، ﻭﻳﺎ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﮔﺮﻓﺘﻥ
ﺒﻌﺪﻯ ﻤﻴﻨﺎﻣﻴﻢ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺍﻳﺖ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ ﻣﻮﻟﺎ،
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭٴﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻋﻠل علمی ﻮمادّی
ﻨﺪﻳﺪه ﻮﻳﺎ ﺩﻳﺪه
،ﺑﻬیچ ﻮﺟﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ حَقّ ﺨﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠﻖ، ﻭﺣتی ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم
اﺳﺖ، ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺘﺸﻮﻳق
ﻤﻮﻟﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﻥ
ربّ ﻗﺎﺋم اﻗﺪﺍم
کرﺩ، ﻭسلوک
الهی ﻨﻤﻮﺩ. ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯﭼﻨﺎﻥ ﺪﻳﺪﻥ
ﻮﺭﻭٴﻴتی ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺎﮐﻤک
ﺤﺎﻓظه ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ تجلّی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭﻗﺎﺋم ﻨﻤﻮﺩ.
ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻓﻠﺴفی
ﻮﻋﻠﻤﻰ، ﻭﺣتی ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
اﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩ. ﺗﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﻭﻣﺸﻮق ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﻳﺪﻥ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋم
گرﺩﻧﺪ. ﻭﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺘﻮﺻﻴﻒ ﻣﺎ ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﺎﺭﺍ
ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﺨﻮﺩ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻟﻬﻮﺳﺎﻧﻪ،
ﻭﻳﺎ ﻧﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻳﻨکه
ﺭﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻧﺪ،
ﺑﺮﺩﺍﺷتی ﻤﻨﺤﺮﻓﺎﻧﻪ
ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳبی ﺒﺰﺭگ
ﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺑﻴﻨﻨﺪﻩ تجلّی
الهی ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
پس ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺩﻳﺪﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺎﮐﻴﺪ ﻣﻮﻟﺎ ﻭﻫﺮ
کامل الهی ،ﺻﺮﻑ
ﻧﻈﺮ ﺍﺯ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺑﺎﻃنی قُرآن،
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻳﺪﻥ ﻘﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﻭﺩﺭﻫﻤﻴﻦ
(ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭ ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ) ﻭﺭﻭٴﻴﺎ،
ﻭﺍﻧﻬم ﺒﺎ (ﺩﺍﺳﺘﺎنی
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ) ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺸﺎﻫﺪﻩ، ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻮﺻﻴفی ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
اﺯ ﺍﻳﻥ ﺪﻴﺪﺍﺭ
تَجلّیات ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
،ﮐﻪ ﺷﻨﻴﺪﻥکی ﺒﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﺪﻥ. ﻭﺣﻘﺎﻳق
ﺪﻳﺪنی اﻟﻬﻰ،ﻫیچ
ﺸﺒﺎﻫتی ﻮﻟﻮ ﺍﺯ
ﺩﻭﺭ، ﺑﺎ ﺷﻨﻴﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﻮﺍﺻﻔﺎﻥ ﺼﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ بغیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭأهل
ﻔﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺦ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻭﺍﺻﻔﺎﻥ
کاﺫبی ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻘل ﻮﺻﻒ ﺩﺭﻭﻏﻴﻥ
ﺘﺮﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺪﻳﺪﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
اﻣﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻮ ﻳﺎ ،ربّ ﺍﻟﻔﺼﻞ،
ﻭﻳﺎ ﺭﻭح ﻤﺪﺑﺮ
ﺍلهی ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ، ﮐﻪ (ﻗﺮﻳﻦ) ﻧﺎم
ﺪﺍﺭﺩ،ﺧﻮﺍﻫﺪﺩﻳﺪ.
(ﻗﺮﻳﻥ ﺒﺮﺗﺮ) ﻭﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﺎﻧﻬﺎ، ﻭﻳﺎ (ﻗﺮﻳﻥ
ﺴوء )ﻭ ﺯﺷﺖ ﻳﺎ،ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﮐﻪ ﺭﻭح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺒﺸﺮﻯ اﻣﺮﻭﺯ ﻭلی
غیر ﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﻤسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﻳﺎ ﻓسخ
گیاهی ﻮﻳﺎ ﺭسخ
جمادی اﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻭ ﺁﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی که ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﻮ ﺍﺭﺑﺎﺑﺎﻥ اﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻫﻤﻴﻥ ﺤﺎﻝ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻨﻤﻮﻧﻪ،
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ الهی
ﻮ ﭘُﺮ ﺷﺎﺩﻯ ﻭﻟﺬﺕ
ﺑﺨﺸﻰ، ﻭﻳﺎ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ. ﻭﻫﺮﺣﻴﻮﺍﻧﻴکه
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﻮﺩ، ﺟﻨﺒﻪﺍﻯ
اﺯﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﺟﺎئیکه
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﻮﺩ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘگی اﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺍﺻﻠﺎحی ﺪﺳﺖ
ﺩﻫﺪ، ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
کاﺑﻮسی ﻮﻧﻔﺴﺎﻧﻰ،
ﺗﺒﺪﻳل ﺒﺨﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﭙُﺮ ﺑﺸﺎﺭﺕ، ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﺼﺎﺩﻗﻪ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺘﻌﺒﻴﺮ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺍﻳﺎﺕ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ اﻧﺴﺎﻧﻰ،
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺑﺨﺼﻮصی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺮﺍﻯ ﻤثال
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮع ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ،ربّﺍﻟﻨﻮع
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﺮﺍ ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻥ ﻔﺮﺷﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ،ربّ ﺍﻟﻨع
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﺰﻳﺒﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭﺣتی
یک ﺘﺠلی الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣﺎل گناﻫﺎﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ،
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺒﺎﻋﻤﺎﻕ
ﻧﻮعی ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
قُرآن، ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺸﺎﻧس ﺍﻧﺎﻥ ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻮﺧﻮک ﺸﺪﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﻮﺵ ﻭﻣﺎﺭ
ﻭﻣﻮﺭ ﻭﺣتی ﻮﻳﺮﻭﺳﻬﺎ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍع ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ،
ﺑﺮﺍﻯ گناه کاﺭﺍﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﺘﻤﮕﺮﻳﻬﺎﻯ ﺒﺨﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ که ﺧﻴلی
اﺯ ﺳﺮﻗﺘﻬﺎ ﻭ ﺯﻧﺎ
ﮐﺎﺭﻳﻬﺎ، ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺍلهی ﺪﺭﻋﺬﺍﺏ
ﻣﺴﺦ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯﺗﺮﻯ
ﺪﺭ ﻣﺮگ ﻮﻣﻴﺮﻫﺎﻯ
ﻤﮑﺮﺭ ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺭﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒیعی ﺒﺎﺯ ﺩﺭﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺎﻟﺎ ﺍﻣﺪﻩ،
ﻭﭼﻮﻥ ﭙس ﺍﺯﭼﻨﺪ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل ﺒﻌﺪ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻫﻤﻴﻥ سلوک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ
گذﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ آیندهﻫﺎﻯ ﺪﻭﺭﺩﺳﺖ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ، ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﺒﻨﺤﻮﻯ ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﻴﻥ تصوّر ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎل
ﻤﻨﻄقی ﻤﺎ ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻋﻰ، ﺍﻣﺮﻯ ﻘﺎﺑل
ﺘﺼﺪﻳق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣل ﻨﻮعی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﻭﺗﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩﻯ ﻮﺭﻭحی ﺮﺍ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
اﻧﮑﺎﺭ ﻧﻤﺎئیم.
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺻﺤﺮﺍﻯ ﻣﺤﺸﺮﻯ
هست، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻭح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ، ﮐﻪ
ﮐﻮﺭ ﻭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
گرﺩﻳﺪﻩ، ﺑﺤﺸﺮ
ﻭ ﻣﺤﺸﻮﺭ ﺷﺪﻥ،
ﻭﺣﺸﻮ ﻭ ﺑﺰﻭﺭ ﺑﺪﺭﻭنی
اﺭﺳﺎل ﺸﺪﻥ ﺮﺍ،
ﺩﺭ ﻳک ﺘﻮﻟﺪ ﻣسخ
اﻣﻴﺰ ﺑﺪﻧﻴﺎ ،ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺠﻬﻨﻢ ﺗﻮﺭﺍﺕ،
ﻳﺎﺟﻬﺎﻧﻮم ﺒﺰﺑﺎﻥﻴﻮﻧﺎﻧﻰ،
ﻭﺟﻬﺎﻥ ﺒﺰﺑﺎﻥ
ﻔﺎﺭسی ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻫﻢ
ﻣﺪتی وزﻣﺎﻧﻰ،
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺟﻬﻨم
ﺴﻮم ﺴﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺮﻭح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ،
ﺍﺯ ﺍﺷﻌﻪ ﻣﺎﺩﻭﻥ
ﻘﺮﻣﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺭﻭح ﺸﺨﺼﺎ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﻓﻄﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ ﻴک
ﻤسخ ﻮﻓسخ ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﺒﺠﻬﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺠﺴم
ﻮ ﺗﻥ ﺪﺭﻳک ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻣﺤﻔﻮﻇ
اﺯ ﺍﻳﻥ ﺴﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺠﻬﻨمی گرﺩﺩ. ﺍﻳﻥ
اﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯلی الهی
ﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﻝ
( ﮐﻥﻔﻴﮑﻮﻥ) ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﻭح ﻔﺮﺩﻯ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺴتی هست،
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤگی اﺯ
ﺗﻤﺎم ﺴﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍع
عبوﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
روحی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍع
ﻘﺒلی حمادی ﻮحمادی
ﻮﺍﻧﻮﺍع گیاهی
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻯ اﺯ ﻓﺼﻮل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒیعی همگی حیوانات
یعنی یعنی ﺑﺪﻭﻥ
اﺭﺍﺩﻩ ﭘﻴﺶ ﺍﻣﺪﻩ،
ﺣﺎﻟکه ﺻﺎﺣﺐ عقل
هم ﺸﺪﻩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻤک ﻜﻨﺪ، ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒیعی ﻮ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮ ﻓﻄﺮﻯ ﺘﮑﺎﻣلی
اﺭﺍﺩﻯ ﻮﻭ سلوک
الهی. ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﮐﻤک ﻜﻨﺪ، ﺗﺎﺳﺒﻘﺖ
ﺑﺮﺯﻣﺎﻥ ﺒﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻳﻨﺪﻩ ،ﺩﺭ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻬﺘﺮ ﺭﺍ، ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ اﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ.
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻭﺭﻩ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
انتظار عرش رحمان
ﺨﻮﺩ، ﺩﺭﺟﺒﺮﻭﺕ
ﮐﻨﺎﺭ ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ.
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﺗﻤﺎم
اﺭﻭﺍﺡ، ﻭﺣتی ﻮﻳﺮﻭﺳﻬﺎ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮع ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ، ﺗﺎ
ﺍﺑﺪﻳﺖ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ. ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭلی ﺒﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺭﻧﺠﻬﺎ ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﺠﺎﻫﻠﺎﻧﻪ،
ﻭﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﭙُﺮﻋﺬﺍﺏ
ﮔﻴﺎهی ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﮐﻪ ﻧﺎﻇﺮآﻥ ﻨﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺭﻭﺯﻯ قول درویشان
ﺠﻬﻨم ﻮ ﺟﻬﺎﻥ ﺨﺎلی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ، ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺠﺪﻳﺪﻯ
اﺯ ﺍﺭﻭﺍح ﻔﺮﺩﻯ
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ اﺯﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭل ﺒهستی ﻮﺍﺭﺩ
ﻧﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ، ﻭﻣﺤﺸﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
اﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﻬﺮ ﻳک اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋﻢ، ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ مُربّی
ﻮﺍلهی با اﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺼﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ، ﭼﻨﺎﻥ
ﺘﮑﺎﻣل اﺭﺍﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮکی ﺒﺨﺸﻴﺪﻩ
،ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎنی
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﻔﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
اﻟﻬﻰ آینده ﻭﺯﻳﺒﺎﺗﺮ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻔﻌﻠﺎ ﺍﻥ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﺣتی ﻔﺼﻮل ﻨﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻨﻬﺎﺋﻰ،
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ، ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﺪﺭﺟﺒﺮﻭﺕ، ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻠﮑﻮتی
ﺨﻨک ﻮ ﺍﺭﺍم ﻘﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮﻣﮑﺎﻥ ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ،
ﻭﺍﺣﻮﺍل ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻟﺬﺍ
ﺑﻮضعی که ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺘﻮﺻﺒﻴﻒ ﺍﻥ کنیم
،ﺣﺪّ ﺍﮐثرﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺬﺭﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﻳک اﺯ ﺍﻳﻦ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ، ﻳﻜﻬﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
سوم هست. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ،
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺑﻠکه
ﺣﺪّ ﺍﻗﻞ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭﺑﻬﺸتی
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺑﻘﻮل قُرآن،
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آینده ﻧﻴﺰ، ﻫﺮ
(ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻳﻮم ﻮ ﺍﻭﻡ)
ﺍﻥ ﻨﻮﻉ، ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭلی ﺸﺮﻃ ﺘﻮﻓﻴﻖ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﻳﻨﺪﻩ، ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺘﻮﻓﻴق ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
کنونی ﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﻮﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤلی
سلوک الهی ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻮﺻﻮل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
.

حدیث 1315 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ؟ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺸﺎﻥ
گفتند،
ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﺪﺍﻳﺶ ﺭﺍ ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ: ﺬﻟک
اﻟﺮجلّ لا ﺩﻳﻥ
ﻠﻪ، ﺍﻥّ اﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﻟﺎ ﻳُﺮﻯفی اﻟﻴﻘظة
،ﻭﻟﺎ ﻓﻰ ﺍﻟﻤﻨﺎﻡ،
ﻭﻟﺎ فی اﻟﺪﻧﻴﺎ،
ﻭﻟﺎ فی اﻟﺎﺧﺮة
ﺍﻭﮐسی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﻳنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﻧﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ،
ﻭﻧﻪ ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ،
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺍﺧﺮﺕ ﻳﻌنی
ﭽﻨﻴﻥ ﺮﻭٴﻴﺎئی
ﺒﺎﻃﻞ ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺎﺯﻯ
ﻨﻔس أمّاره، ﻭﮐﺎﺭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ اﻫﺮﻳﻤﻥ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﺍﻥ ﺸﺨﺺ ﺭﺍﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭﺧﻮﺍﺏ
ﺩﻳﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻯ
ﻨﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ اﻟﻮﺩﻩ
ﻭﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭ ﺍﻭﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻔس أمّاره
سعی ﺪﺍﺭﺩ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ مقدّس ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﺍلهی ﺘﺮﺍﺯ
ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩ ﻭﺍﻧﻤﻮﺩ
ﮐﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻠﺬﺗﻬﺎﻯ نوع بشرﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق هرﮔﺰ ﺑﺮﺍﻯ
هیچ کسی ،ﺣتی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪنی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭلی هر ﻣﻘﺎﻡ ﺗﺠلی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒسر ﺣﺪّ ﺍﮐثرﺩﺭﻗﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺪﻳﺪﻩ
ﺷﺪنی هست. ﻭلی ﺘﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
عامل ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭﺍﺻﻞ، ﻳﺎ ﺳﺎﻟک
کنونی ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ ﮐسی
ﺒﺪﻭﻥ اﻃﻠﺎع اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩﻧ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺴﺎﻟﮑﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻓﺮﺿﺎ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭلی ﺘﻨﻬﺎ
ﭘس ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ، ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
،ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ اﻭ، ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﻭﺣتی ﺮﺍضی ﻮ ﻣﻮﺍفق
ﺒﺎﺷﺪ. ﻫیچ ﻤﻘﺎم
اﻟﻬﻰ،ﺑﺪﻭﻥ ﺮﺿﺎﻳﺖ
ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﻣﻘﺎم
الهی ﻘﺒﻠﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
کسی ﺪﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭ ﺩﻟﻴلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯ ﺷﺪﻥ
ﺮﺍﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺒﻌﺪﻯ اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻴک ﺴﺎﻟﻚ، ،ربّ
ﻭ مُربّی الهی
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺒﺮﺗﺮ، ﻭ ﻧﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻜﺎﺭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﮐﻤک ﺒﭙﻴﺮ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺣل ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟﻚ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍلهی ﺒﮕﺬﺭﺩ.
ﻭﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻮم اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ،
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭلی ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺑﺎ ﺍﻃﻠﺎع اﻣام
ﺰﻣﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭٴﻴﺖ
ﺳﺎﻟکی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
هرﮔﺰ ﺭﻭٴﻴﺖ ،ربّ
رحمان ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑربّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
الله ، ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎم در اﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﺧﺮﺕ، ﻳﻌنی
ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی ربّ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
و ﺩﺭﺍﺧﺮﺕ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﺭﻭحآﻥﺸﺎﻫﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
کور ﻭبی اﻃﻠﺎع
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺪﺭﺍﺧﺮﺕ، ﻧﻴﺰ
ﺑﻘﻮل قُرآن، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﮐﻮﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ، ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺗﺮﺳﻨﺎک نیزﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی اﻣﺮﻭﺯ، ﻫﻨﮕﺎم
ﻤﺮگ ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺎﮐﻴﺪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﺤﺸﺮ
ﺧﺮﺍﻥ ،ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ اﺭﻭﺍح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻣﺮﻭﺯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺍﻭﺭﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮم ﺸﻮﺩ ﺑﮑﺪﺍم
ﻨﻮع ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣسخ گرﺩﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨکه ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﻭﻧﺪ،
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﻋﻔﻮ ﻭﺷﻔﺎﻋﺖ
ﮐﺴﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﻋﻤﻠﺎ ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍقع هماﻥ ﻘﻴﺎم
ﻮﺳﺮﭘﺎ ﺷﺪﻥ آﻧﻬﺎ،
ﭘس ﺍﺯ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺴه ﺸﺪﻩ ﺣﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺴﺖ، ﭼﻮﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩین ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﻳﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ ﺪﺭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭقُرآن ﻮﺣتی
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی هر ﺯﻣﺎﻥ،
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺑﻤﻌنی
سلوک الهی ﻮ
پیمان ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻥ اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺮﻓﻘﻴﻪ
ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠکه ﺑﺪﻋﺖ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﺳﺎﺯﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎمی
ﻮﻏﻴﺮ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،
ﮐﻪ ﺳﻠﻮکی ﻮﻋﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ،ﺟﻬﻨمی
هستند. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺸﻐﻮل
ﺸﺮک ﻮﺭﺯﻳﺪﻥ ﺒﻨﺎﻡ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻥ ﺸﺨصی ﺴﺎﻟک
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺍگر ﺳﺎﻟک
هم که ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺘﺠﻠﻴﺎﺕ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎن ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﻠﻖ، ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳال
ﺸﺎﻳﺪ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ ﻴﻜﺪﺳﺖ
ﻫم ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ. (ﻳﻘﻈﻪ)
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻮﻫﺸﻴﺎﺭ،ﻭﻋﮑس
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﮔﻴﺠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻘﺎم ﺸﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
،ﺩﺭﻭاقع ﺒﻴﺪﺍﺭﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ،ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻫﺎ می ﺒﻴﻨﻨﺪ.ﻫیچ
ﺸﺎﻫﺪﻯ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻧﮕﻮﻳﺪ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ
الهی اﻭ، ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﮔﻮﻧﻪ،
ﻭﺑﻴﺪﺍﺭﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍل عاﺩﻯ ﺪﺭﻫﻨﮕﺎم
ﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ. (ﺍﺧﺮﺕ)
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻮ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨ ﺪﺭﻭحی
ﺒﺮﺍﻯ ﺠﺴم آﺧﺮﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺍﺧﺮﻳﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک آﺧﺮﺕ
ﺍﺳﺖ ﻭﺯﻧﺪگی ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮگ اﺧﺮﺕ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻮع ﺒﻌﺪﻯ ﺒﻬﺘﺮ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﻳﺎ
ﻧﻮع ﺒﺪﺗﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻤسخ ﺸﺪﻩ ﻧﻴﺰ،
ﺑﺮﺍﻯ هر ﺭﻭح آﺧﺮﺕ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﺧﺮﺕ ﻳﻌنی ﺒﻌﺪﻯ
ﻮ آینده ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. ﺻﺤﺮﺍﻯ ﻤﺤﺸﺮ،
ﺗﻮﺻﻴﻔﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺘﻮﺭﺍﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺟﺰ ﺻﺤﻨﻪ
ﺗﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع ﻤسخ
آﻳﻨﺪﻩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ،
ﺑﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
که ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ،ﺍﻳﻨکه ﺍﮔﺮ
،ربّ ﻭﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ،
ﻋﺒﺎﺩتی هم ﻨﻤﻴﮑﺮﺩ،
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﻳﺪﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ تَجلّیات
ﺍلهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮ
ﺍﻧﺘﻬﺎﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ قُرآن، ﻳﻌنی
همین ﺪﻭ قُرّه
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﭘﺎسخ
اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ ﺑﺎﻳﻥ
غیر ﺳﺎﻟک ﺘﻘﻴّﻪ
ﻭ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺣﻔﺎﻇﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎﺑﻬﺎﻧﻪ ای برای
ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ چه سنی
یا شیعی و
بهرنام دیگر
گرﺩﺩ.

حدیث 1316 - ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭﺣﺪﻳثی (ﺝ۴ﺹ؟ﺑﺤﺎﺭ)
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠم اک ﺒﺎﻟﺬﻯ
ﺃﻋﺒﺪ ﻣﻥ ﻠم ﺃﺭﻩ،
ﻭﻳﺤک ﻠم ﺘﺮﻩ ﺍﻟﻌﻴﻮﻥ
ﺒﻤﺸﺎﻫﺪﻩ ﺍﻟﻌﻴﺎﻥ،ﻭ
ﻟﮑﻥ ﺮﺃﺗﻪ ﺍﻟﻘﻠﻮﺏ
ﺑﺤﻘﺎﻳق اﻟﺎﻳﻤﺎﻥ،
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﺎﻟﺪﻟﺎﻟﺎﺕ،
ﻣﻨﻌﻮﺕ ﺑﺎﻟﻌﻠﺎﻣﺎﺕ،
ﻟﺎﻳُﻘﺎس ﺑﺎﻟﻨﺎس
،ﻭﻟﺎ ﻳُﺪﺭک ﺒﺎﻟﺤﻮﺍس
ﻣﻥ کسی ﻨﻴﺴﺘﻢ،
ﮐﻪﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻢ، ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻭﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻧﻤﺎﻳﻢ.
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﭽﺸم
ﺪﻳﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﺑﻠکه ﺩﺭ ﺩﻟﻬﺎ
ﺍﺯﺣﻘﺎﻳق اﻳﻤﺎنی
ﺸﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﻟﺎﻟﺘﻬﺎ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﺸﺨﺺ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ
(ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ تجلّیات
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺤﻘﺎﻳق
اﻳﻤﺎﻧﻰ ﻭﻋﻠﺎﺋم
ﺮﺍﻩ ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
،ﺭﺍهی ﺒﺪﻭﻥ اﻳﻥ
علاﺋﻢ، ﺟﺰ ﮔﻤﮕﺸﺘگی
ﻮ ﺗﻴﻪ ﻧﻴﺴﺖ) (ﻧﻌﺖ)
ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻫﻤﻴﻥ
علاﺋم
ﻮ ﺍﻳﺎﺕ ﺍلهی اﺳﺖ.
(ﻭﺻﻒ ﺧﺪﺍ ﺩﺭﺣﺪﻭﺩ
ﻭﺻﻒ ﺷﺨصی اﺯ ﺩﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﭘس ﺑﺎ
ﻣﺮﺩم ﻮﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس ،ﻭ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺎ
ﺣﻮﺍس ﺩﺭک ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ مادّی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻧﺪﻳقی که ﻣﻨﮑﺮ
بودن ﺧﺪﺍ ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،است
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ ﻣﻨﮑﺮ
سلوک الهی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﭼﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﺎ ﻣﻮﻟﺎﻋلی ّ
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ اﺣﺴﺎس
ﺍﻭ ﺍﺯ ﺗﻨﺎﻗﻀﺎتی
ﺪﺭ قُرآن ﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻳﺪنی
ﻨﻴﺴﺖ ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ قُرآن ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﭼﻨﺎﻥ ﺮﻭﺯﻯ
ﻨﺎﻇﺮ ،ربّ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. (ﺍلی
ﺮﺑّﻬﺎ ﻧﺎﻇﺮة)
ﻣﻮﻟﺎ ﭘﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ:
ﻭﺍﻣﺎ ﻗﻮﻟﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﻭﺟﻮﻩ ﻳﻮﻣﺌﺬ
ﻧﺎﺿﺮة ،ﺍلی
ﺮﺑّﻬﺎ ﻧﺎﻇﺮة
ﺍﻥ ﭽﻨﺎﻥ ﻤﻮضع
ﻭ ﻭﻗتی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴاء الهی ﺒﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺧﺮ ﻭﺷﺸم
ﻘﺎﺋﻢ، ﮐﻪ ،ربّ
ﺳﺎﻟک ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ
،ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺠﺒﺮئیل
اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ ،ربّ
رحمان ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ اﺯ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩنی ﻨﻴﺴﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ، ﻭﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق ربّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻗتی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺎﺭﻍ ﺍﺯﺣسّ ﺑﺮسی
اﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
( ﺩﺍﻭﺭﻯ ها ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺘﻤﺎم ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮﻭﺩ ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺒﻨﺎﻡ (ﺣَﻴَﻮﺍﻥ)
(ﺑﻔﺘﺢ ﺣاء ﻮ ﻳاء
ﺑﻤﻌنی ﺤﻴﺎﺗﻬﺎ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ،
ﻭ ﺣﻴﺎﺗﻬﺎﻯ ﻮﺍقعی
ﻮ ﺍلهی ﺨﺎﺹ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻭآیندهﻫﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺰ، ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻤﺪﺍﻭم
عقل ﻮ ﺑﺮﮐﺖ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
گوﻧﺎﮔﻮﻥ اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ) ﺍلی
ﻨﻬﺮ ﻳﺴﻤّﻯ اﻟﺤَﻴَﻮﺍﻥ
ﻔﻴﻐﺘﺴﻠﻮﻥ ﻓﻴﻪ
ﻭﻳﺸﺮﺑﻮﻥ ﻤﻥ
ﺁﺧﺮ (ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭﻋﻘل ﺸﺴﺘﺸﻮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺍﺯ ﺮﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﻴﺰ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺳﻔﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﻓﺘِﺒﻴﺾّ ﻭﺟﻮﻫﻬم
ﺬﻫﺐ ﻋﻨﻬم کُلّ
ﻘﺬﻯ ﻮ ﻭﻋث (ﺗﻤﺎم
اﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ ﻮﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺭﻭح اﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻴﺮﺕ ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺴﻔﻴﺪ ﻭ ﺭﻭﺷﻥ ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺰﺭﺩ
ﺧﺴﺘﻪ ﻭﺧﺎک اﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﻮ ﺗﻠﺎﺵ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻳﻨﺪﻩ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺴﻔﻴﺪ ﺗﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ) ثمّ ﻴﻮٴﻤﺮﻭﻥ
ﺒﺪﺧﻮل ﺍﻟﺠنّة
ﻓِﻤﻥ هذﺍ ﺍﻟﻤﻘﺎم
ﻴﻨﻈﺮﻭﻥ الی ﺮﺑّﻬم
کیف ﻳثیب ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﭙﺎﮐﻰ
(ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻮ ﺫﻫﻥ ﺨﻮﺩ)
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺭﻓﺘﻥ ﺒﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ (ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭل ﻮ ﺩﻭم ﺪﺭ ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ، ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻮم ﻮ ﭼﻬﺎﺭم ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮگ اﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ) ﻭﺩﺭ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻘﺎم ﻮﺣﺎل ﻮﻣﻮﻗﻌﻴتی
اﺳﺖ، ﮐﻪ آیه ﻗﺮﺍنی
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻧﺎﻇﺮ
ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﭼﻪ
ثوﺍبی ﻤﻴﺪﻫﺪ. (ﻭﭼﻪ
ثوﺏ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭼﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘلی ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻧﺎﻇﺮ ﺒﻴﻨﺎ
ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺩﺭﺗﻮقع هستند)
ﻭ ﻣﻨﻪ ﻳﺪﺧﻠﻮﻥ
اﻟﺠنّة ، ﻓﺬﻟک
ﻘﻮﻟﻪ ﻋﺰّ ﻭ جلّ،
فی ﺗﺴﻠﻴم
اﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﻋﻠﻴﻬﻢ، ﺳﻠﺎم
علیکم ﻄﺒﺘم
ﻔﺎﺩﺧﻠﻮﻫﺎ
ﺧﺎﻟﺪﻳﻥ ﻮﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﭙس ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﺩﺭﻭﺩ ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﺧﻮﺵ
ﺍﻣﻴﺪﻳﺪ ﻭ ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﺪﺭ ﺍﻥ ﺒﺎﺷﻴﺪ ( ﺩﺭﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ آﻥ،
ﻭﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺪﻳﮕﺮ، ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل
اﺯ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺘﺎﺯﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ (ﻃِﺒﺘﻢ)
ﺧﻮﺵ ﺍﻣﻴﺪﻳﺪ ﻭﺷﻔﺎ
ﻳﺎﻓﺘ ﻪﺷﺪﻳﺪ،
ﻭ ﺍﺗﻮپی ﻮﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻋﻘلی ﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻳﺪ.
ﻭﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ ﺒﺪﻭﻥ
هر ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤسخ
هستید. ﺳﻠﺎم ﻨﻴﺰ
ﺩﺭﻭﺩ ﺍﺳﺖ، ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ، ﻭﺳﻠﺎﻣتی
ﺪﺭﺷﻔﺎﻯ ﺮﻭﺣﻰ)
ﻓﻌﻨﺪ ﺫﻟک
اثیبوﺍ ﺑﺪﺧﻮل
اﻟﺠنّة ،ﻭ ﺍﻟﻨﻈﺮ
ﺍلی ﻤﺎ ﻭﻋﺪﻫم
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭ جلّ،
ﻔﺬﻟک ﻘﻮﻟﻪ، ﺍلی
ﺮﺑّﻬﺎ ﻧﺎﻇﺮة
،ﻭﺍﻟﻨﺎﻇﺮة فی
ﺒﻌﺾ ﺍﻟلغة ،هی
اﻟﻤﻨﺘﻈﺮة ، ﺃﻟﻢ
ﺗﺴمع الی ﻘﻮﻟﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ، ﻓﻨﺎﻇﺮة
ﺑﻤا ﺮجع اﻟﻤﺮﺳﻠﻮﻥ،
ﺍﻯ ﻤﻨﺘﻈﺮة ﺑﻤا
ﻴﺮجع ﺍﻟﻤﺮﺳﻠﻮﻥ
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎم ﭙس
ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﻮﺣﺴﺎﺏ ﺭسی الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﺎﻇﺮ
ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ، ﺗﺎ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. تَجلّیات
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎم ﻮ ﻋﺮﺵ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘلی ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻟﻐﺖﻋﺮبی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻧﺎﻇﺮة ﺑﻤﻌنی
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﻭ ﺗﻮﻗﻊ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ قُرآن
ﻨﻴﺰ ﺍﻣﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺻﺒﺮ ﮐﻨﻴﺪ ﺑﺒﻴﻨﻴد
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ ﻤﺎ ﭼﻪ
ﺟﻮﺍبی ﻤﻰ ﺍﻭﺭﻧﺪ
یعنی ﻤﻨﺘﻈﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ هستیم.
ﻭ ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی هستند، ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ آﻧﻬﺎ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ اﺯﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم هستند. ﻭﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﮐﻤﺎل ﺨﻮﺩ،
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﻭﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣلی کرﺍﻣﺎﺕ
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺍﻣﺎ ﻗﻮﻟﻪ، ﻭ ﻟﻘﺪ
ﺭﺁﻩ ﻧﺰلة ﺍﺧﺮﻯ،
ﻋﻨﺪ ﺳﺪﺭة المُنتهی
اﻣﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺰﻭل ﺒﻌﺪﻯ
ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺳﺘﺮت
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﺎ ﻮ ﺳﺘﺎﺭ
ﻭ ﭘﺮﺩﻩ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ،
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ،
ﺑﺎﺯ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻳﺪ
(ﻳﻌنی ﺸﻬﻮﺩ ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺑﺎﺭ ﺩﻭم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺍﺯ ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
،ربّ رحمان که
ﺩﻳﺪنی ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺭ ﺩﻭم ﻨﻴﺰ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺳم
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ عرشی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻳﻌنی
ﻤﺤﻤﺪﺍ ﺣﻴﻥ
کاﻥ عند ﺳﺪﺭة ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﻰ،
ﺣﻴث ﻟﺎ
ﻳﺠﺎﻭﺯﻫﺎ
ﺧﻠق ﻤﻥ ﺨلق
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭجلّ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺳﭙﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺎﺭ
ﺩﻭﻡ جِبرئیل،
ﻳﺎ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻫﺮ ﻠﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺑﺎﺭ ﺩﻭم
ﺍﺯﺩﻳﺪﺍﺭ
،ربّ ﺩﺭ ﺑﺎﺭ ﺩﻭم
ﻤﺤﻤﺪ، ﻭﻫﻨﮕﺎم
ﻨﺰﻭل اﺯﻋﺮﺵ ﺑﺴﻮﻯ
ﺨﻠﻖ، ﻭﺍﻏﺎﺯ ﭘنج
ﺸﻬﻮﺩ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭﻇﺎﻳﻒ آینده ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺩﺳﺘﻮﺭﺍتی
که ﺣتی عدم اﺟﺮﺍﻯ
ﺍﻥ ﻤﺴﺌﻮﻟﻴتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی اﺟﺮﺍﻯ
اﻥ ﺴﺮﺍﺳﺮ ثوﺍﺏ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﺮﺟﻌﺖ ﮐﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﻋﺮﺵ،
ﻳﺎ ﺳﺘﺎﺭ ﻭ ﭘﺮﺩﻩ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺑﻤﻌنی ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻋﺮﺵ، ﻭﭘﺮﺩﻩ
ﭘﺎﻳﺎنی عرﺵ ،ربّ
ﺭﺣﻤﺎن اﺳﺖ. ﺟﺎئیکه
ﻗﺒﻠﺎ ﻫیچ ﻤﺨﻠﻮقی
اﺯﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻨﮕﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺗﻤﺎم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﻓق ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺬﺷﺖ. ﻭﻧﻴﺰ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﭘس ﺍﺯﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
،ربّ رحمان، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺩﺭ ﺍﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ اﻣﮑﺎﻥ ﺘﺠﺎﻭﺯ
ﻭ ﻋﺒﻮﺭ ﻭ ﮔﺬﺷﺖ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﻨﻄﻘﻪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻮﻓﻘﺎﻥ
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻗﺎﺋم آﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﺍﻭﻝ
اﻟﺰﻣﺎﻥ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، میسّر
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﻗﻮﻟﻪ
فی آیة ﻤﺎ ﺯﺍغ
اﻟﺒﺼﺮ ﻭ ﻣﺎ ﻃﻐﻰ،
ﻟﻘﺪ ﺭﺃﻯ ﻤﻥ ﺁﻳﺎﺕ
ﺭﺑّﻪ ﺍﻟﮑﺒﺮﻯ،
ﺭﺃﻯ ﺠﺒﺮئیل
فی ﺼﻮﺭﺗﻪ ﻣﺮّﺗﻴﻦ،
ﻫﺬﻩ ﺍﻟﻤﺮة، ﻭﻣﺮّة
اُﺧﺮﻯ، ﻭﺫﻟک ﺃﻥ
ﺨﻠق ﺠﺒﺮئیل
عظیم ،ﻓﻬﻮ ﻣﻥ ﺍﻟﺮﻭﺣﺎﻧﻴﻴﻦ،
ﺍﻟﺬﻳﻥ
لاﻳﺪﺭک ﺨﻠقه
ﻮﺻﻮﺭﺗﻬم
اﻟّﺎ ،ربّ
ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻥ اﻣﺎ
ﺍﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
گفته ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﭼﺸم اﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍفی
ﻨﺪﺍﺷﺖ. ﻭتمرّدﻯ
ﻧﻨﻤﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻳﺎﺕ
ﺑﺰﺭگ الهی ،ﻣﻮﺭﺩ
ﺭﻭٴﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﮔﺮﺩﻳﺪ
( ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎئم ﻘﺒﻠﺎ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ، ﻭ ﻗﺒل
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرشی ﺪﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﻳﺎﺕﻋﻈﻴم
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ،
ﻭﺩﺭ ﻧﻘﺸﻬﺎﻯ ﻔﺮﺵ
ﻋﺮﺵ رحمان ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ آسمان
ﺮﺍ ﻣﻔﺮﻭﺵ ﻧﻤﻮﺩﻩ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻮ تجلّی
کُلّی اﺯ آیندهﺍﻯ
اﻧﻮﺍع ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
،ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻮﺳﭙس
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ،
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ، ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﺷﺎﻧس ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻦ
ﺑﺨﻠق می ﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ ﺣﮑم
کُرسی ﻮﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧل
هستی، ﻭ ﮐﺮﺳﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻋﻤّاء ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻭﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
عدم ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮﻫﺴتی
ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ، ﺑﻬﺮ
کیفیّت مادّی
آﻥ، ﺩﺭ ﻣﺎﺳﻮﺗﻬﺎ
ﻭﻧﺎﺳﻮﺕ ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﻭ ﻟﺎﻫﻮﺕ، ﻫﻤگی
ﻘﺮﺍﺭﮔﺎﻩ مادّی
ﻮ ﭼﻮﻥ ﺗنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق ربّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﻳﺎﺕ ﻭﻋﻠﺎﺋم
ﻮ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﻭﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ کاﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻭ ﺩﺭﺑﺎﺭ
ﺩﻭﻡ ﻣﺤﻤﺪ ﺟﺒﺮئیل
ﺮﺍ ﺩﻳﺪ، ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﺒﺮئیل ﺮﺍ ﺑﺎﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌنبی ﺒﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺭ ﻭ ﺑﺎﺭ
ﻗﺒلی ﻴﺎ ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﺑﺎﺭ ﺍﻭل ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋم ﻘﺒل
از ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ،
ﻭﺑﺎﺭ ﺩﻭم ﺪﺭ ﻧﺰﻟت
ﺍُﺧﺮﻯ ﻴﺎ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻧﺰﻭل ﺒﺨﻠق ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ آینده
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺟﺒﺮئیل
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺟﺒﺮئیل ﻨﻴﺰ ﺍﺯ
،ربّ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ،
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻤﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺟﺒﺮئیل ﻤﺨﻠﻮق
ﻮﺍﻓﺮﻳﺪﻩ ﺍلهی
عظیم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺍﺯ (ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺎﺕ)
ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺟﺒﺮئیل
ربّ ﻭ ﺍﻟﻪ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﻭ ،ربّ رحمان
ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭم
ﺒﺎﻟﺎﻯ عرﺵ، ﻭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻫﺮکامل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﺎﻧﺪﻩ. ﻭ جِبرئیل
ﺍﻳﺪﺍل کمال ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﺍﻏﺎﺯ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
فرشته گونه اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﮐسی ﺠﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﮐﻪ ﻋﻈﻤﺘﻬﺎ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺪﺭ ﺟﺴم ﻮ
ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺡ، ﻭﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
ﻮ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻳﻌنی ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻮﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ،
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻧﻮعی ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﻭ ﺍﻳﺪﺍل
کمال آﻥ ﻨﻮﻉ، ﻭ
مُربّی اﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻥ ﻨﻮع ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻇﻬﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ مادّی
ﺍﻳﻥ اﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ،
ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ
حبرئیل، ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻮﺭﻯ ﭽﻮﻥ ﺒﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﺍﺳﺖ، ﺩﺭﺗﺠﺴّم
اﺧﺮﻳﻥ کامل ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﺩﺭ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺍﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺍﻭل
اﻟﺰﻣﺎﻥ ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ،ربّ رحمان
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻳﻦ ﻣﻬﺪﻯ
هرﭼﻪ ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، تجلّی ﻨﻮﺭ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻳﻥ ﻘﺎﺋم
اﺳﺖ.ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺗﺠلی مادّی اﺧﺮﻳﻥ
ربّ ﺍﻟﻔﺼل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﻮ ﻣﻘﺎم
ﺒﻌﺪﻯ ﺒﻮﺩ. (،ربّ
ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ) ﺑﺎﺯﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠﻖ، ﻭﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ، ﻭ ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ،ربّ ﺭﺣﻤﺎن
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ
ﺮﺍ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﭼﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﭼﻪ ﺳﺎﻟک ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﻘﺎﺋﻢ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ،
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ اﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
(ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ) ﺍﮔﺎﻫﺎﻥ
ﻮﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ
هستند. ﮐﻪ ،ربّ
رحمان ناﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺍقعی حبرئیل،
ﺧﻮﺩ ،ربّ مُربّی
اﻣﺮﻭﺯ ﮐﺎملاﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎملاﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺟﺒﺮئیل
ﻘﺎﺋﻢ،ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ ﺟﺒﺮئیل
ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﻭﺣتی
ﺠﻠﻮﺗﺮ ﻧﻴﺰ ﺭﻓﺘﻪ
ﻭﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ ،ﮐﻪ
ﺟﺒﺮئیل ﺠﺮﺃﺕ ﻫﻤﺮﺍهی
ﺒﺎ ﻣﺤﻤﺪ، ﻭﺑﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻫﻤﮕﻰ ﺍﻧﻬﺎ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
،ﺑﻤﻌﺮﺍج آﺧﺮﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. (ﻋﻈﻴﻢ)
ﻳﺎ ﺑﺰﺭک ﺪﺭ قُرآن
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳثﻫﻤﻴﺸﻪ،
ﺻﻔﺖﺑﺰﺭگی ﻘﺎﺋم
اﺳﺖ.ﻭ ﻧﻪ،ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
بزرگتر ،ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
،ربّ ﺍﻋﻠﺎ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣتی
اﺯﻋﻈﻤﺖ ﺍﻭﺧﺒﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍلهی اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍلهی ﻮﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺳﺎﻟک ﭽﮕﻮﻧﻪ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤل ﻨﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ، ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ ﺗﻤﺎم
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﻀﻮﺭﻯ
ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
(و حیوانات ) ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺠﻬﻨم ﻴﺎ ﻫﻤﻴﻥ
ﺠﻬﺎﻥ، ﺑﺎﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻤسخ ﺸﺪﻩ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺍﺯ ﺭﺣم ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻋﺬﺍﺏ ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺧﻮﺩ ﻧﻌﻤتی
ﺘﺎﺯﻩ ﻭ ﻓﺮﺻﺖ ﻣﺠﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی
ﻤﺠﺪﺩ، ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﻟﺎ
ﺍﻣﺪﻥ اﺯﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻘﻴﺮ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﺑﺮﺍﻯ همین سلوک
الهی ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﻭ ﻳرﺍﻯ
آﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎم
اﺭﻭﺍح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎت الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ (ﺣتی
اﻋﻠﻢ) ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﺍﻳﺎ ﺳﺎﻟک
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ،
ﻳﺎ ﻧﻪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻭﺩ ﺗﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
چه می ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻭلی
اﻳﻨک ﺒﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﻭ ﻓﻬم ﻮ ﻋﺸق
کافی ﺒﺪﺍﻥ ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺩ ﺧﺎﻧﻪ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ، ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
عقلی ﻮﺍﻟﻬﺎمی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴا
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﺏ، ﻭﺩﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ، ﺳﻴل
آﺳﺎ ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
عقلها ﺣﻴﺎﺕ ﻭﺍقعی
هستند. ﻭ ﺩﺭک ﻤﻌﻨﻰ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ،
ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻥ اﻳﻥ
ﻤﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻟﺬت ﺑﺨﺶ ﻭﺍﺭﺍﻣﺶ
ﺑﺨﺶ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ،
ﻭﺭﻭﺷﻨﺎئیﻬﺎﻯ
ﻤﻌﻨﻮﻯ ﻮ ﺍَﺑَﺪﻯ
اﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ
ﺑﺸﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﺨﻴلی
ﺒﻬﺘﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺰﻧﺪگی
ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
اﻧﻮﺍغ ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺗﻮﺣﺶ ﻭ ﺯﻧﺪگی
ﺪﺭ ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎ ﻭﮐثاﻓﺘﻬﺎﻯ
مادّی گوﻧﺎﮔﻮﻥ،
ﻭ ﺯﻧﺪگی ﺪﺭ ﺟﻬﻠﻬﺎﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻋﻤﻠﺎ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺪﺭﺣﮑم ﻤُﺮﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺍﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﺩﺭﺻﺤﺮﺍﻫﺎ
ﻭﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ ﻮ ﺗﻔﮑﺮ،ﻭﻧﮕﺮﺍنی
عدم ﺘﻮﻓﻴق ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﺴﺘﻪ ﺯﺭﺩ
ﭼﻬﺮﻩ ﻭﺧﺎک آﻟﻮﺩ
ﻭ ﻓﺮﺻﺖ ﺭﺳﻴﺪگی
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻦ (ﻗﺬﻯ)
ﻳﺎ ﺍﻟﻮﺩگی ﭽﻮﻥ
ﺨﺎﺭﻯ ﺪﺭﭼﺸﻢ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﺎنع
ﻘﺪﺭﺕ ﺩﻳﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻋﺪم ﺸﻬﻮﺩ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻄﻬﻴﺮﭼﺸم ﻮﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺪﺍﺭﺩ. (ﻭﻋث
) ﺑﺎﺯﺧﺴﺘﮕﻰ، ﻭﺍثاﺭ
ﺍﻥ ﺪﺭ ﻓﮑﺮ، ﻭﻧﺎ
ﺗﻮﺍنی ﺪﺭﺟﺴﻢ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ،
ﻭ ﻗﺒﻮل الهی ﻮﺑﺪﺍﻯ
اﻭ ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ،
ﺗﻤﺎم ﺨﺴﺘﮕﻴﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺟﺴﻢ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺒﺮﻃﺮﻑ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻏﺎﺯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ،ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
آﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ کساﻧﻴکه
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺗﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﻭسلوک الهی ﺮﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ، ﻭﻣﻮﻓق
ﺸﺪﻧﺪ، ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ ﻗﺒل
اﺯ ﺍﻥ ﺩﻭﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﻘﻮل
اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ، ﺍﻳﻥ
ﺪﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ،
ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ ﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣل ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ مَعصومیّت،
ﻭﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍلهی ﻮﻋﻘل کُلّی
ﻮﻋﻠم ﻠﺪنی ﻮﭘﺎﺩﺷﺎهی
الهی ﺒﺮﺩﻟﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ،
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﻭ ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﭘُﺮ ﺍﺯﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ آﺭﺍم
ﻮ ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ، ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
کنونی ﺨﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮم اﻧﺘﻈﺎﺭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ، ﺑﻬﺸتی
ﺒﺎ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
آینده ﺧﻮﺩ، ﻭﺑﺎ
،ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋﻢ،
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭﻋﺮﺵ ،ربّ
رحمان، ﻭﺩﺭﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺮگ اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﻭﺍقع ﺪﻭ ﻣﺮگ
اﺳﺖ، ﺧﺮﻭج ﻨﻔس
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯﺗﻦ، ﻭﺧﺮﻭج
ﺮﻭح الهی اﺯ (ﺗﻥ
ﻨﻔس ) ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭح اﻟﻬﻰ،
ﻣﺎﻫﻴتی عقلی ﻭﻧﻮﺭﻯ
ﻮﺍلهی ﺘﺤﺖ ﺍثیرﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺼﻌﻮﺩ ﺑﺠﺒﺮﻭﺕ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺮﻭح
ﻤﻴﺴﺮﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ ﺠﺴم
ﻨﻮﺭﻯ، ﺻﻮﺭتی ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﻭﻳﺎ ﻫﺮﺻﻮﺭتی
ﺒﻤﻔﻬﻮم ﻤﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭلی اﻥ ﭽﻨﺎﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻭ ﺳﻴﺮتی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺍﻳﻥ
همانی ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋم ﻤﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﻭحَقّ اﻧﺎ
ﺍﻟﺤق گفتن ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭم ﺒﺠﻬﺎﻥ،
ﭘس ﺍﺯﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ، ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺟﺴمی
ﻮﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭحی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ،ربّ
رحمان ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺮﺟﻌﺖ ﺣسینی
ﻮﺍقعی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣای الهی
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﻧﺎﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺨﻠق ﭙس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ، ﺑﺎﺯ ﺭﺟﻌتی
ﺤﺴﻴنی می ﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎل ﺪﻳﺪﻥ ،ربّ،
ﻳک ﺘﺠلی الهی ﻮ
ﺑﻄﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،
ﻭﺍﻧﻬم ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺻﺤﻨﻪ
ﻭﺍقعی ﻴﺎﻳﻥ ﺪﻳﺪﺍﺭﻫﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﭙﺎک ﺸﺪﻩ،
ﻭ ﺭﻭح الهی ﺸﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺷﻬﻮﺩ ،ربّ
ﻣﻄلق که ﺳﻬل اﺳﺖ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﺭﻭٴﻴﺖ
،ربّ رحمان ﻨﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺮﻭٴﻴﺘﻬﺎﻯ
اﺯ ،ربّ، ﻭﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭمعرّفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻥ ربّ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ،
ﺍﻏﺎﺯ ﻭ ﺩﺭﻗﺎﺋم
ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻤﻴﻦ ،ربّ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرﺷﻰ، ﺑﺪﻳﺪﺍﺭﻯ
اﺯ ،ربّ رحمان
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻫم اﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ ﺑﺪ
ﺑﻴﺎﺭﻳﻬﺎﻯ ﺮﻭﺯانه
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺟﻬﻨمی
اﺳﺖ، ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺍﻏﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻨفع آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ ﺗﺮﺳﻨﺎﻙ
ﻣﺪﺍم ﺪﺭﻣﻌﺮﺽ
ﻧﻬﻴﺐ ﻭﺟﺪﺍﻥ ﻮﺗﺬﮐﺮﺍﺕ
توبیخ آمیز الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻨفع آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی اﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺎﺯ ﮐﻤﺘﺮ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ کاﺑﻮسی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﻌﮑس
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺭﺩﻧﺎک
ﻮﻫﻮﻟﻨﺎک ﻮ ﺩﺭﺍﺯ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ، ﺑﺠﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺴﻮم ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ،
ﻭ ﺳﻮﺯﺷﻬﺎﻯ اﺯ
ﺍﺷﻌﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ،
ﻭ ﺟﻬﻨم ﭽﻬﺎﺭم
ﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩ، ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ کراﻣﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ اﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺭﻭﺡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺪﺭ ﻭقت وﺭﻭﺩ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻧﻴﻮﻯ ﻮﺍﺧﺮﻭﻯ،
ﺳﻠﺎم ﻮﺩﺭﻭﺩ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻭﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻤﻠﮑﻮتی ﻤﺪﺍﻭﻡ،
ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭﻭﺩﻫﺎ
ﻭﺳﻠﺎم ﻮ ﺗﺴلیم
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺘﺎﺯﻩ
ﮐﺎﺭ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ (ﻃﻴﺐ) ﺷﻔﺎ ﻳﺎﻓﺘﻪ،
ﻭﺧﻮﺩ ﻃﺒﻴب ﺸﻔﺎ
ﺑﺨﺶ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ،
ﻭﺑﺎ ﻋﻘل ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻭ ﺍﺗﻮﭘﻴﻴﺎ
ﺍثوﭘﻴﺎﻯ
عقلی ﻮﻋﻠمی ﻮ ﺍﺩﺭﺍکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ ﻧﺎﻇﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ،ربّ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭﻣﻨﺘﻈﺮﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻔﻮﺭﻯ،ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ، ﻭﺩﺭ ﺗﻮﻗﻊ
ﻭﺍﻣﻴﺪ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭﺗﺤقق ﻮﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
اﻭ، ﺍﺯ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
آﻏﺎﺯ ﻭ ﺗﺎ ﺑﻌﺪﻫﺎ،
ﻭﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﻭﭘس
ﺍﺯﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺠﺎﻭﺩﺍﻧگی
ﺒﻬﺸتی اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
اﻧﺘﻈﺎﺭ، ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﺟﺎﻟﺒﺘﺮﻳﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭم ﺮﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﺮﻑ ﺗﻠﺎﺵ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣلی
اﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻮﺩ. ﻭﺑﻬﺸﺖ
ﺍلهی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ، ﻗﺮﺑﺎنی
ﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﭘس ﺍﺯﭼﻬﺎﺭﺻﺪﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ،
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭم کناﺭ ،ربّ
رحمان ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻴکه ﻧﻪ
ﺗﻤﺎم ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﻧﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
آﻏﺎﺯ ﺍﻧﺮﺍ تصوّر
ﻧﻤﻮﺩ. ﺍﻣﺎ (ﻧﺰلت
ﺍﺧﺮﻯ) ﻳﺎ ﻫﻨﮕﺎم
قوس ﻨﺰﻭل ﺒﻌﺪﻯ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺭ ﺩﻭم
ﺪﺭﺣﺎل ﻨﺰﻭﻝ،
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺯﻋﺮﺵ ﺑﺨﻠﻖ،
ﺩﺭ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻔﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻠﻖ،
ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ ﭙﺮﺩﻩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭﺳﺘﺎﺭ
ﻭﭘﺮﺩﻩ ﻣﻨﺘﻬی
ﻮﭘﺎﻳﺎنی آﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺸﺠﺮﻩﺍﻯ ﺪﺭﻧﻘﺶ
ﻋﺮﺵ فرش ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ آیندهﻫﺎﻯ
ﺪﻧﺒﺎﻟﻪ ﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺩﺭﺧﺖ ﺳﺪﺭ ﺑﺎ ﺑﺮﮐﺖ.
ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ،ﻭ
ﺳﺘﺎﺭ ﭘﻮﺷﺎﻧﻨﺪﻩ
آیندهﻫﺎﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ رحمان
اﺯ کامل الهی ﻮﺍﺻل
ﺒﺤﺪّ ﺍﻗﻞ ﻣﺴﺎﻓﺖ
ﺑﻌﺮﺵ، ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
( ﺪﻧﺎ فتدلی) ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﻣﺎ
ﺯﺍغ اﻟﺒﺼﺮ ﻭ ﻣﺎ
طغی ﺪﺭ ﻭﺍقع ﺍﻏﺎﺯ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ، ﺗﻤﺎم
ﺘﻠﺎﺵ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﻮﭼﺸم
قُرّه ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺒﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻳﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻨکه ﺳﺮﮐشی
کند ﻭﺧﺴﺘﻪ ﺷﻮﺩ
ﻭ ﺩﻟﺘﻨگی اﺯﺍﻳﻦ
ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭﺍﺯ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﭽﭗ
ﻭ ﺭﺍﺳﺖ ﻧﻈﺮ ﻧﮑﻨﺪ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻘﺐ ﻭﮔﺬﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﺣﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﻧﻈﺮ ﮐﻨﺪ. ﻭ
اﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭﻫﻨﮕﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ، ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﭽﻨﺎﻥ ﺠﻠﺐ ﻧﻈﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ بی ﺨﺒﺮ
ﻭﺩﺭﺣﺎل ﺴﺎمادّی
ﻭﺻﻤﺪ ﺷﺪﻥ، ﻭﺣﺎﻟﺖ
ﺩﺭک ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺑﻘﺎﻯ ﻔﻨﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻭﺍﻳﻥ همانی ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﻣﻥ ﻮﺗﻮ ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺎ ﻭﺣﺘﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﻮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻳﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﺩﻳﺪنی
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﻋﺠﻴﺐ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ ،ﮐﻪ
ﻫﻤگی علاُمّت
ﺩﺭﺳتی ﺮﺍﻩ، ﻭﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺮﺿﺎﻳﺖ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻋﻈﻴم ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻋﻈﻤتی اﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻮ ﺭﻭٴﻴﺎئی اﺳﺖ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ کوﭼک ﺘﺮﻳﻥ
ﻮﺍﺣﺪ، ﺍﺯ ﺍﻳﺎﺕ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﺍﻳﺎتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪ، ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺒﺮﮔﻬﺎئی نه آﻏﺎﺯ
ﺍﻥﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﺪ
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺍﻥ برگ
ﺪﺭﻋﻤﻖ ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
(ﮔلی ﻤﺤﻤﺪﻯ) ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻗﺎﺋم ﻮﺳﻴﺎﺭﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻥ، ﺟﻤﻌﺎ
ﭼﻮﻥ ﻨﻘﻄﻪﺍﻯ ﺪﺭﺍﻳﻥ
عرﺵ آسمانی ﺒﻮﺩ.
ﺍﮔﺮ ﻗﻠم اﺯﺍﺩ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﻟﺘﻨﮕﺶ ﺑﮕﻮﻳﺪ،
ﺑﺎ ﻫﺮﻳک اﺯ ﺍﻳﻥﮕﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
کُهرﺑﺎﺭ ﻣﻮﻟﺎ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭقُرآن،
ﻭﺣتی هرﻳک از ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺗﺎ ﺍﺑﺪ
ﺍﻳﻥ گفتن ها ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻳﺎﻓﺘنی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺑﻘﻮل ﻤﻮﻟﺎ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻘﻄﻪ (ﺏ) ﺩﺭ
ﺑﺴم اﻟﻠﻪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧم
هفتاد ﺷﺘﺮ ﺑﺎﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺑﻨﻮﻳﺴﻢ.
ﻧﻘﻄﻪ (ﺑﺎء ) ﻫﻤﺎﻥ
ﺨﺎل ﺮﺧﺴﺎﺭ ﻳﺎﺭ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻌﺒﺪ
ﻭ ﻗﺒﻠﻪ ﻋﺎﺷﻖ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻨﻤآینذه
ﺗﻤﺎم ﺰﻳﺒﺎئیﻬﺎﻯ
ﺠﺴمی ﻮ ﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭحی ﻴﻤﻌﺒﻮﺩ
ﺍلهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮﺍلهی ﻨﻴﺎﻓﺘﻢ
دﺭﮔﻮﻧﻪ ﺯﻳﺒﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ سوم ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺧﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻢ. ﻭﺑﺎ
ﺍﻥ ﭽﺸﻤﻬﺎ ﮐﻪ ﻧﮕﻮ
ﻭ ﻣﭙﺮس ،ﻭ ﺍﻥ ﻄﺮّﻩ
ﮔﻴﺴﻮﺍﻥ ﺰﻳﺒﺎ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻨﺪ ﺍﺳﺎﺭﺕ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻥ ﺒﻮﺳﻪ
ﮔﺮم ﻮﺯﻧﺪﻩ ﻭﻧﻮﺍﺯﺵ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻧﻪ.

حدیث 1317 - ﺩﺭﺣﺪﻳثی
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ۳۳ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ (ﻟﺎ
ﺗﺪﺭﮐﻪاﻟﺎﺑﺼﺎﺭ)
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ (ﺍﺣﺎطة ﺍﻟﻮَﻫﻢ)
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌنی ﺪﻳﺪنی
ﺪﺭ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺡ،
ﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎل اﻟﺎﺑِﺼﺎﺭ
ﻭﺗﺒﺼّﺮ، ﻳﻌنی
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺪﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی اﺳﺖ.ﺍَﺑﺼﺎﺭ
ﺑﺎ ﻓﺘح اﻟﻒ ﭼﺸﻤﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ،ﻭﺍِﺑﺼﺎﺭ
ﺑﺎ ﮐﺴﺮ ﺍﻟﻒ ﺑﺼﻴﺮﺕ
ﻭ ﺗﺒﺼّﺮ، ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﭼﺸم ﺪﻭﺧﺘﻥ
و خیره شدن اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﻳﻥ ﺪﻳﺪﻥ ﻮ ﺍﺑﺼﺎﺭ
ﻣﻥ کاﺭ ﭼﺸم ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﺎﺭ ﭼﺸم ﺪل ﻴﺎ
ﺭﻭح اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺫﻫﻥ
ﻮ ﻋﻘﻞ، ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯﺩﺍﻳﺮﻩ ﺭﻭح
ﻮ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﻧﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﻭﻧﻔس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ ﭽﺸم
ﺘﻥ ﺠﺎﻯ ﺘأﻣل ﻮ
ﺩﻗّﺖ ﺍﺳﺖ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺪﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺡ، ﮐﻪ ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﺍﺯﺣﻘﺎﻳی
الهی اﺳﺖ. ﻭﺗﺒﺼّﺮ
ﻭ ﺗﺄﻣل ﺪﺭﺍﻧﻬﺎ
ﺗﻤﺎم ﺸﺪنی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺗﻤﺎم ﺼﻔﺤﺎﺕ
عقلی و لدنی ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ ﺻﻔﺤﻪ
ﺟﺪﻳﺪ، ﻭﺣتی
کتاﺏ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺴﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺳﺮﺷﺎﺭﺗﺮ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳق ﺪﻳﺪنی
ﻮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺣﻘﺎﻳق
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻋِﺒﺮﺕ)
ﮔﻴﺮﻯ اﺯﺍﻧﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ عبوﺭ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺤﻘﺎﻳق ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺻل ﺤﻘﺎﻳق
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ،
ﻭلی آﻣﺎﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﻳﺪﺍﺭ حقاﻳق ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ اﺳﺖ. آیه
ﻗﺮﺍنی ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺘﺒﺼﺮ ﻭ
ﺩﻳﺪﻥ ربّ، ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﭽﺸم ﺘﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻥ ﺘﻮﺍنی ﺪﺭﻗﺪﺭﺕ
ﺩﻳﺪﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠکه
ﺩﺭک ﻤﻌﻨﻮﻯ، ﻭﻗﺪﺭﺕﻋﻘلی
ﻮﭘﺎکی ﺪﻝ، ﻭﻧﻴﺖ
ﻭ ﻭﺳﻌﺖ ﺭﻭح ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق آیه
ﺗﺒﺼﺮ ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻭﺗﻮضیح
ﻤﻴﺪﻫﺪ: اﺣﺎطة
ﺍﻟﻮَﻫﻢ، ﺃﻟﺎﺗﺮﻯ
الی ﻘﻮﻟﻪ، ﻗﺪ ﺟﺎﺋﮑم
ﺒﺼﺎﺋﺮ ﻣﻥ ﺮﺑّﮑﻢ،
ﻟﻴس ﻳﻌنی ﺒﺼﺮ
ﺍﻟﻌﻴﻮﻥ ﻔﻤﻥ ﺃﺑﺼﺮ
ﻓﻠﻨﻔﺴﻪ، ﻟﻴس
ﻳﻌنی ﻤﻥ اﻟﺒﺼﺮ
ﺑﻌﻴﻨﻪ، ﻭﻣَﻥ
عمی ﻔﻌﻠﻴﻬﺎ، ﻟﻴس
ﻳﻌنی عمی اﻟﻌﻴﻮﻥ،
ﺍﻧّﻤﺎﻋنی اﺣﺎطة
ﺍﻟﻮَﻫﻢ، ﮐﻤﺎ
ﻳﻘﺎل ﻔﻠﺎﻥ ﺒﺼﻴﺮ
ﺑﺎﻟﺸﻌﺮ، ﺍﻭ ﺑﺼﻴﺮ
ﺑﺎﻟﻔﻘﻪ، ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻋﻈم ﻤﻥ ان ﻴﺮﻯ
ﺒﺎﻟﻌﻴﻥ ﺍﻳﻥ ﺒﺼﻴﺮﺕ
ﺩﺭﻭَﻫم ﻮ ﺫﻫﻥ
ﺮﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ قُرآن آﻣﺪﻩ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ (ﺑﺼﺎﺋﺮﻯ)
ﺭﺳﻴﺪ ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯﺸﻬﻮﺩﻯ
تَجلّیات ﺑﺮﺗﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﺼﺎﺋﺮ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻌﺮفی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍلهی هر ﺳﺎﻟک
ﻄﺎﻟﺐ ﻭ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣتی ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋﻢ، ﺳﻮﮊﻩﻫﺎﻯ
ﺒﺼﻴﺮﺕ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﺎلیم ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺪﻳﺪﻥ
ﺒﺼﻴﺮﺕ، ﭼﺸمی
لاﺯم ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠکه
ﭼﺸم ﻤﺪﻝ یا
چشم سوم ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻥ ﭽﺸم هرﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨکه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﮐﻮﺭ ﻣﺎﻧﺪ
ﻭﺑﺼﻴﺮتی ﻨﮑﺮﺩ،
ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﮐﻮﺭ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ،
ﻭﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﺍلهی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﭼﺸم ﺪل ﻨﻴﺰ ﮐﻮﺭ
ﻭﺑﺴﺘﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
تَجلّیات ﺍلهی
همیشه ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﮐﻮﺭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺩﻝ،
ﻭﮐﻮﺭ ﻓﺮﺩﺍ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ اﺳﺖ. ﺣتی
اﮔﺮ ﭼﺸم اﻧﻴﺒﺎ
ﻭﺑﻴﻨﺎ، ﭼﻮﻥهرﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭلی
ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ ﺍﻳﻥ ﺪﻳﺪﻧﻴﻬﺎ،
ﺗﺄﻣل ﻮ ﺗﺒﺼﺮ ﻭﺗﻌﻘل
ﻮﺗﻔﮑﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﺎﻋﺒﺮتی ﺒﮕﻴﺮﺩ،
ﻭﻋﺒﻮﺭ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

حدیث
1318 - ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﺍﻣﺎم علیّ ﻨقیّ
اﺳﺖ(۴ﺹ؟ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: لا ﺗﺠﻮﺯ ﺍﻟﺮؤیة
ﻣﺎﻟم ﻴﮑﻥ ﺒﻴﻥ
اﻟﺮﺍئی ﻮ ﺍﻟﻤﺮئی
هواء ﻴﻨﻔﺬﻩ ﺍﻟﺒﺼﺮ،
ﻓﻤﺘﻰ ﺍﻧﻘطع اﻟﻬﻮاء
و ﻋﺪم اﻟﻀﻴاء ﺘﺼح
اﻟﺮﻭٴیة ،ﻭفی
ﻮﺟﻮﺏ ﺍﺗﺼﺎل
اﻟﻀﻴائین ﺍﻟﺮﺍئی
ﻮﺍﻟﻤﺮئی ﻮﺟﻮﺏ
ﺍﻟﺎﺷﺘﺒﺎﻩ، ﻭﺗﻌﺎلی
اﻟﻠﻪ ﻋﻥ اﻟﺎﺷﺘﺒﺎﻩ،
ﻓثبت ﺍﻧّﻪ ﻟﺎ ﺗﺠﻮﺯ
ﻋﻠﻴﻪ ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ
ﺍﻟﺮؤیة ﺑﺎﻟﺎﺑﺼﺎﺭ،
ﻟﺄﻥ اﻟﺎﺳﺒﺎﺏ
ﻟﺎﺑﺪ ﻣﻥ اﺗﺼّﺎﻟﻬﺎ
ﺑﺎﻟﻤﺴﺒّﺒﺎﺕ
ﺭﻭٴﻴﺖ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
میسّر ﮔﺮﺩﺩ، ﻣﮕﺮ
ﺍﻧکه ﺑﻴﻥ ﺮﺍئی
ﻨﺎﻇﺮ ﻭﻣﺮئی ﺴﻮﮊﻩ
ﻫﻮﺍئی ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ﺑﺼﺮ ﺍﺯ
ﺍﻥ ﺒﮕﺬﺭﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
هوﺍ ﻗظع گرﺩﺩ ﻭﻣﻌﺪﻭم
ﺸﻮﺩ، ﻧﻮﺭ ﻧﻴﺰ
ﻗﻄﻊ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭ ﺭﻭٴﻴﺖ ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﺷﺘﺒﺎﻩ
ﻭﺷُﺒﻬِﻪ ﻭ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻴﻨﻰ) ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺎﺩق ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ اﺷﺘﺒﺎهی
ﺪﺳﺖ ﺩﻫﺪ، ﻭﺭﻭٴﻴﺖ
ﺑﺎ ﭼﺸم ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﺎﺩق
گرﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺳﺒﺎﺏ
ﻭﻋلل ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻣﺴﺒّﺒﺎﺕ ﺍﻥ ﻤﺘﺼﻞ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮﺍﻣﺎم
ﻨﻤﻮﻧﻪ ﺍﺯ ﺗﻮضیح
ﻮﺍﺳﺘﺪﻟﺎل ﺒﺎﺻﻄﻠﺎح
علمی و تجربّی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺒﮕﺬﺭﺩ، ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﺒﺸﮑل علمی ،ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎلی
آن کم ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
علمی ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮ ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮑﺎﺭ ﺭﻭﺩ.
ﻭﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺍﻳﻥﺒﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ اﺯﻣﺒﺎﺣث
ﻋﻠمی ﺒﺮﺍﻯ اﺳﺘﺪﻟﺎل
اﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﮑﺎﺭﺑﺮﻭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﺮﻳﺎ ﺯﻭﺩ ﺩﻟﺎﺋل
علمی ﺴُﺴﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ ﻓﻠﺴفی
ﻮﻣﻨﻄﻘﻰ، ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺯﻯ ﺫﻫنی ﺨﻮبی
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭلی
هرﮔﺰ ﺣﻘﻴﻘتی ﺮﺍ
ﺑﺮ ﻣﻠﺎ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﻭﺭﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺁﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎم
ﻠﺰﻭم هوﺍ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
عبورﺻﺪﺍ، ﺩﺭﻣﻮﺭئ
ﻧﻮﺭ ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﺑﺮﺍﻯ
عبوﺭ ﻧﻮﺭﻫﻮﺍ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﻮﺍ ﻗﺪﺭﺕ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻴﺖ ﻧﻮﺭ
ﺭﺍ کم ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻋﺒﻮﺭﺍﻣﻮﺍج
ﻨﻮﺭﻯ ﺪﺭﺧﻠﺎء
ﺑﺪﻭﻥ کم ﻭ ﮐﺎﺳﺖ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﻮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺼﺪﺍ ﮐﻪ ﻣﻮج ﻤﺘﺤﺮک
مادّی ﺪﺭﻫﻮﺍ ﺍﺳﺖ،
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
اﻧﻮﺍع ﺪﻳﮕﺮﻯ
اﺯﺻﺪﺍ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻬﻮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺣﺮﮐﺖ اﻣﻮﺍﺝ
ﺭﺍﺩﻳﻮﺋﻰ، ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺣﺮﮐﺖ ﺍﻣﻮﺍج
هوﺍ، ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺘﻘﺎل
اﻧﺮﮊﻯ
فرستنده ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺼﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺧﻠﺎء ﻭﻓﻀﺎ، ﺑﺎ
ﺑﻮﺩﻥ ﺮﻭﺷﻨﺎئی
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ، ﻫﻤﻪﺟﺎ
ﺗﺎﺭﻳک اﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮﻫﻮﺍئی
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ ﻗﺴمتی
اﺯ ﺍﻣﻮﺍج ﻨﻮﺭ
ﻣﻨﻌﮑس ﺩﺭﺍﻳﻥ
هوﺍ ﺷﺪﻩ، ﻭ ﻫﻮﺍ
ﻳﺎ ﻣﺤﻴﻄ ﭙُﺮﻫﻮﺍ
ﺭﻭﺷﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭلی اﻧﺮﮊﻯ ﻨﻮﺭ
ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺷﻨﺎئیکه
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻮﺭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠکه ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﻮﺍ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻧﻌﮑﺎسی ﺠﺰئی
ﻨﻮﺭ ﺍﺯﻫﻮﺍ ﺩﺭﻫﻮﺍ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻴﻥ اﻣﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎم اﺯ ﻟﺰﻭم
هوﺍ ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺮﻭٴﻴﺖ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﺍﮔﺮ
ﻫﻮﺍﺋﻰ ﻧﺒﻮﺩ،
ﻧﻮﺭ ﭼﻮﻥ ﺒﻴک ﭽﻴﺰﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﺑﺎﺯ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﻥ
هم ﻨﻮﺭ ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻫم ﺸیئی که ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺮﻧگ ﻮﻏﻠﻈﺖ ﻟﺎﺯم
اﺳﺖ ﻭﺑﺮﺍﻯ اﻧﻌﮑﺎس
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻮﺭ
ﻭﻣﺤﻴﻄ ﺮﻭﺷﻦ،
ﺗﻨﻬﺎﺍﻣﺎﺩگی ﻤﺤﻴطی
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﻔﺮﺍﻫم ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﻥ ﺍﺷﻴاء
ﺩﻭﺭ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﻤﺮﺯﻫﺎﻯ ﺸیئی
ﻨﻈﺮ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ. ﻭﻣﺎ
ﺩﻳﺪﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﺷﻴاء ،ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ(ﻣﺮﺯﻫﺎ
ﺑﺎ ﺩﻭ ﺭﻧﮓ) ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴم ﺘﺸﺨﻴﺺ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺟﺴﺘﮕﻴﻬﺎ
ﻭﻋﻠﺎﺋم ﺒﺎ ﺭﻧگ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺪﺭﺍﻥ. ﻭﻣﺎ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ اﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﻤﺎﻫﻴﺖ ﺍﺷﻴاء
ﻧﻈﺮ ﻭﺍﻃﻠﺎعی
ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ، ﺣتی ﺘﻤﺎمی
ﺴﻄح ﻈﺎﻫﺮﻯ ﺸیئی
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮﻣﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﺮﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻗﺖ
ﮐﻨﻴﻢ، ﺑﺎﺯ ﻣﺮﺯﻫﺎ
ﻭﺍﻃﺮﺍﻑ ﺍﻥ ﭽﻴﺰ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩﺍﻳﻢ،
ﻭﻧﻪ ﺳﻄح ﻈﺎﻫﺮﻯ
اﻥ ﻨﻘﻄﻪ ﺭﺍ. ﺍﺗﺼﺎل
علوم ﻮﻣﻌﻠﻮﻟﺎﺕ،
ﺍﺗﺼﺎلی ﻤﻌﻨﻮﻯ
ﻮ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ ﺬﻫﻨﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﻬم ﺮﺑطی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی هم ﺰﻣﺎنی ﺒﺎﻫم
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎل
هم ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺑﺎﻫﻢ. ﻭ ﺍﺗﺼﺎل
علوم وﻣﻌﻠﻮﻟﺎﺕ
ﺍﺗﺼﺎلی ﻤﺎﻫﻮﻯ
مادی ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﺸﻢ ﻭﻋﻘل ﻤﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺭﺍﺑﻄﻪﻫﺎﻯ ﻤﺎﻫﻮﻯ
ﺮﺍ ﺑﺎﻫم ﺪﺭ ﻳﺎﺑﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺭﺍﺑﻄﻪﻫﺎﻯ ﻤﻌﻨﻮﻯ
ﻭﺫﻫﻨﻰ. ﻳﻌنی ﻠﺰﻭم
ﻮﺟﻮﺩ علّت ﻗﺒل
اﺯﻣﻌﻠﻮل ﺪﺭ ﺗﻮﺍﻟﻰ،
ﺑﻨﻈﺮﻣﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺩﻡ ﮐﻮﺭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺍﻳﻥ ﺮﺍﺑﻄﻪ ﺫﻫنی
ﺒﻴﻥ علّت ﻭﻣﻌﻠﻮل
ﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻭلی
اﺗﺼﺎﻝ ﻣﺎﻫﻮﻯ
مادی علت ﻭﻣﻌﻠﻮم
ﺒﺮﺍﻯ ادم ﺒﻴﻨﺎ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮﺍﻥ ﭽﺸﻤﻴکه
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﻴﻨﺶ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻥ
ﭽﺸﻤﺎنی ﺪﺭﻫﺴتی
ﺴﺮﺍغ ﻨﺪﺍﺭﻳم
ﺪﺭ ﻫﺮﺣﺎل اﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻴیی مادّی ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺷﺮﻃ ﺪﻳﺪﻥ ﺒﭽﺸم
ﺪﺭﻣﻮﺭﺩ ﺍﻭ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﻠﻮل ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﻮﺭ ﻧمی
ﺘﻮﺍﻧﺪ ﻧﻘﺶ علّت
ﺭﺍ ﺑﺎﺯﻯ ﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻳﺎﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﻧﻮﺭ ﭘس ﺍﺯ ﺗﺎﺑﺶ
ﺑﺮﺍﻥ گرﺩﺩ.ﻭﺍﮔﺮﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺩﻳﺪﻥ ﻮ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﻧﻮﺭ ﻧﺎﻗﺺ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﻋث ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ
ﻭﺧﻄﺎﻯ ﺪﻳﺪﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺗﻔﮑﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﮐﻢ، ﻭﻳﺎ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻥ علاﺋم
ﻤﺸﺨﺼﻪ ﻳک ﺸیئی
،ﺑﺎﻋث ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺷﻴاء اﺯ ﺩﻭﺭ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻣﻨﻄقی
ﻨﻴﺴﺖ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺤث ﺍﻣﺎم کشاﻧﺪﻥ
ﻤﻮﺿﻮع اﺯ ﺍﻣﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺑﻴﻚ ﺍﻣﺮﻋلمی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻳﺪﻥ ﺒﭽﺸﻢ، ﺗﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻔﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺩﻳﺪﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻮﺁﻧﻬم ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
اﺯ تَجلّیات ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻮﻉ، ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻭﺭﻭٴﻴتی
که ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﻮﺩ، ﺑﺎﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻮﺭﺧﺪﺍ،
تجلّی ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ ﻭﻧﻤﺎﻳﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻫم ﻨﻮﺭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ، ﻭﻫم ﺘﺠلی
اﺯﺧﺪﺍ، ﻭﻫم ﺪﻳﺪ
ﺭﻭٴﻴﺎئی ﻮ ﺑﺎﻃنی
ﻤﺎ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺍﺯﻣﺎ ﺑﻮﺩ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻴﺪﻳﺪﻳﻢ.
ﻭﺷﺮﻃ ﺮﺍئی ﻮ ﻣﺮئی
ﻮ ﻧﻮﺭﺧﺪﺍئی
همگی ﺪﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﻧﻬم
اﺯﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺒﺎﻟﺎﺗﺮﺗﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠﻖ، ﻧﻴﺎﺯ ﺑﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﭼﺸم ﺪل ﺪﺭ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ،
ﺭفع هرﮔﻮﻧﻪ ﻫﻮﺍ
ﻭهَوَس ،ﺑﺴﺘﻪ
ﺑمَشیَت ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻋﺮﺿﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﺪﻧﻰ،
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﺑﺎ ﻣﺤﻴﻄ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺭﻭﺷﻥ
کنندﻩ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻣﺤﻴﻄ
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭ ﺩﺭ ﺩل ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
اﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺍﺏ ﺩﻳﺪﻥ
ﻮﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ،
ﮐﻪ ﻫیچ ﻤﻮﺭﺩ ﻭ
ﻫیچ ﺴﻮﮊﻩ ﻭﻫیچ
ﺤﺎلتی اﺯ ﺍﻳﻥ ﺮﻭٴﻴﺎ
،ﺩﺭﺩﺳﺖ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﺎ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺸﺎﻥﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮﻳﺎ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻨﻔس ،ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻫﻮﺍ
ﻭهَوَس ﺯﻳﺎﺩ ﺑﻮﺩ،
ﻧﻮﺭﻯ ﺨﺪﺍئی ﻨﻴﺰﻣﻨﺘﻘل
ﻨمی ﺸﺪ. ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻌﮑس
ﺍﻧﺘﻘﺎل ﻨﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ،
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻬﻮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺎﻳﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﻮﺍ ﻭهَوَس
ﺭﺍ، ﺩﺭ ﺩل ﻮﻓﮑﺮ
ﻭﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﻃﺮﺩ
ﻧﻤﻮﺩ، ﺗﺎ ﺍﻣﮑﺎﻥ
اﻧﺘﻘﺎل ﻨﻮﺭﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﻥ
یک ﺘﺠلی اﺯ ﺧﺪﺍ
ﺍﻧﺠﺎم گیرﺩ. ﻳﻌنی
هرﺳﻪ ﻗﻄﺐ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﻥ، ﺷﻬﻮﺩﻯ
الهی هستند، ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻴﺰﺧﺪﺍئی ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠکه ﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﺗﺠلی ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺍﻧﻬم اﻣﺮﻯ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮﺗﻤثیلی
،ﻭﺍﻧﻬم ﺪﺭ ﺻﻔﺤﻪ
ﺫﻫﻦ. ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﻳﻨکه
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ اﺯﻣﺎ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﺧﺘﻥ ﻴﺎ ﺩﺳﺖ
ﺑﺮﺩﻥ ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺪﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.(ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ)
ﺑﻤﻌنی اﻣﮑﺎﻥ ﺨﻄﺎ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺷﻴاء
اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻌﻠﺖ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻬﺎﻯ ﮐلی
ﺪﻭ ﺷﻴیی ﺒﺎﻫﻢ،
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯﻫم
ﺘﺸﺨﻴﺺ ﺑﺪﻫﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻭ ﻗﺴﻤﺖ ﺍﺏ ﺍﺯﻫﻢ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺍﺑﻬﺎ
ﺩﻭ ﺭﻧگ ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﻗﺎﺑل ﺘﻔﮑﻴک ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎم
اﺯ ﺍﻳﻨکه ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺎﻳﺰ ﻧﻴﺴﺖ، ﻳﻌنی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍنیم ﭽﻴﺰﻯ
ﺷﺒﻴﻪ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻨﻢ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﻨﻴﺰ تصوّرﻯ
کُلّی ﻭ ﻧﻤﻮﻧﻪ
تصوّرﻯ ﺪﺭ ﺫﻫﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺍﺷﻴاء ﺘﺎﺯﻩ، ﺑﺎﻫﺮﻳک
اﺯﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎﻯتصوّرﺍﺕ
ﮐﻠﻰ، ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻗﻄﻌﺎ
(ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ) ﻭﻋﻴﻨﺎ
ﻳﮑﻰ ﺑﻮﺩﻥ آﻧﻬﺎ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﻧﻮﺭﺧﻮﺩ
ﻳک ﻨﻮع ﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺮﻭٴﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺷﻴاء ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ میسّر
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻨبع
ﻨﻮﺭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺍﺳﺖ ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻨبع
ﻨﻮﺭﺑﺎﺷﺪ، ﻭلی
ﻘﻃﻌﺎ ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭﻭﺍقع
اﻣﻮﺭ ﺭﻭحی ﻮﺭﻭﺍنی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻮﺍلم اﻟﻬﻰ، ﻫیچ
گوﻧﻪ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﺎ ﺍﻣﻮﺭ ﻭﻋﻮﺍﻟم
مادّی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮ ﭼﻪ ﺧﻮﺍﺏ ﺍﻣﺮﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭ ﺷﺒﺎﻫتی
ﺒﺎ ﺍﻣﻮﺭمادّی
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻟﻴﺨﻮﺍﺏ
ﻫﺮﺩﻭﻯ آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﻋﻘلی
ﻮ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﺯ ﺷﺒﺎﻫﺘﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺍﺏ، ﻋﺎلمی ﺮﻭﺍنی
ﺒﺎ ﺩﻧﻴﺎ ﻋﺎﻟمی
مادّی، ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻌﺎلم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺴﻮﻣﻰ، ﮐﻪ ﻧﻪ مادّی
اﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﺫﻫﻨﻰ.
ﺑﻠکه ﻭﻋﺎﻟمی ﺒﺮﺗﺮ
ﺭﻭﺣﻰ، ﮐﻪ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﻨﻤﻴﺘﻮﺍنیم
ﺒﻬیچ ﺸﮑﻠﻰ (ﻓﻬم
ﻮ ﺩﻳﺪﻥ ﻭﺍﺣﺴﺎسی
ﺒﻬﺮ ﺼﻮﺭی ﻮﺻﻴفی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
اﻣﻮﺭ ﺗﻨﺰﻳل ﺸﺪﻩ،
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺭﻭﺍنی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺒﺎﻫﺘﻬﺎﻯ
ﺘﻤثیلی ﺒﺎ ﺍﻣﻮﺭ
مادّی، ﻗﺎﺑل ﻔﻬﻢ
ﻣﺎ ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻨﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺴﺎل
ﺪﻳﮕﺮﺑﮕﺬﺭﺩ،
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭحی
ﻴﻮﺫﻫنی ﻮﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺒﻴﺎﺑﻴﻢ،
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﭽﻴﺰﻯ اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻬﻤﻴﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﻭﺑﺎﻫﺮ
ﮐﻤﺎﻟﻰ، ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺍلهی ﺘﺮ،
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻗﺎﺑل ﺪﺭﻙ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥ اﻧﮕﻴﺰﻩ ﺍﺯلی
أﺑﺪﻯ، ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺒﺪﻭﻥ اﻧﻘﻄﺎﻉ
ﺭﻭحی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﺪﻥ ﺴﺮ ﭼﺸﻤﻪ
ﺍﺻلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ، ﻟﺎﺑﺪ ﻧﻮﺭﻯ
لاﺯم اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺭﻭﺷﻥ کند.ﺗﺎ ﻣﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴم ﺒﺒﻴﻨﻴﻢ.
ﻭلی ﭽﻴﺰﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ،
ﻭﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ،ﻭﻣﻌﻠﻮل
ﻮﺗﺎبع اﻣﺮﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﺎ (ﺍﺻل
ﻘﺒلی ﻤﻄﻠﻖ) ﺑﻮﺩﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺭ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺎ ﻣﺴبّب
ﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﺪﻥ ﻨﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻥ
ﺤﻘﻴﻘتی الهی ﻮتجلّی
اﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﮑلی ﻤﺎﻫﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﺻﻔﺖ
ﻭﮐﺸشی ﺒﺴﻮﻯ
هر ﺍﻣﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ ﺍﺯﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ،
ﺗﺎ (ﺷﺎﻳﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ)
ﺷﻬﻮﺩ ﺍلهی گرﺩﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺎم اﻣﻮﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟک ﺘﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍلهی ﺘﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻧﻔس لَوّامه ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺗﺎﻣﻴﻥ کند،ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺮﺍ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺑﻬﺘﺮﺑﮕﻮئیم
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﻣﺎنعی
ﺒﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻤﺎم ﺘﻮﺍﻧﺎئیﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟک اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺘﻮﺍند
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻴﺰﻯ ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻨﻬﺎ
(ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس ) ﻭﻫﻮﺍ
ﻭهَوَس ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
که ﺳﺎﻟک ﺒﮑﻨﺪ،ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ، ﻭﺑﺎ ﮐﻤک
ﺠﺴمی ﻮﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭحی
ﻮمادّی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻫﺴتی
کسی هست ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﮑﻨﺪ؟

حدیث 1319 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ36 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﮐسی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤﺎ ﺍﻳﻥﺨﺒﺮ ﻭ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭٴﻴﺖ ﻭﮐﻠﺎم
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﻥ ﺪﻭ
ﮐس ﺗﻘﺴﻴم کرﺩﻩ.
ﮐﻠﺎم ﻮﺗﮑلم ﺮﺍ
ﺑﻤﻮسی ﺪﺍﺩﻩ، ﻭﺭﻭٴﻴﺖ
ﺭﺍ ﺑﻤﺤﻤﺪ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺑﺎﺯ ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﻠﻔظی ﺒﻮﺩﻩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫم ﻤﻮسی ﻮﻫم ﻤﺤﻤﺪ،
ﻭﻫم ﺨﻴﻠﻰ ﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ، ﮐﻪ ﻫم ﺮﻭٴﻴﺖ
ﺍلهی در شهود
ها ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭ نیز
کُلّام الهی ﺮﺍ
ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺷﻨﻴﺪﻥ کُلّام
الهی اﻟﻬﺎمی
اﺳﺖ، ﻭﺭﻭٴﻴﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺠلی ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻫﺮﮐﺎﻣلی اﻟﻬﻰ،
ﻭﺣتی هر ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺎ ﮐﺎﻣﻠﻰ، ﺑﺎﺯ
ﺍﻟﻬﺎمی الهی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺭﻭٴﻴتی ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎم
روحی ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻭ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
تَجلّیات ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻧﻮعی ﺪﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ کاﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻤﻌﺮﻭﻑ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.
ﻭﭘس ﺍﺯﻣﺮگ هرﮐس
ﻧﺰﺩ ﺍﻳﻥ اﺭﺑﺎﺏ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺑﻮﺑﻴﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺗﮑلم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق ﻤﻄﺮح اﻭ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
الهی ﻤﻄﻠﻘﺎ ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ الله ﺩﺭﻣﻄﻠق
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﻮﺳﺎﻯ ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ،
ﮐﻪ ﺗﮑلمی ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺒﺎ ،ربّ ﺍﻭ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻤﻮسی ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم نور
الهی ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﺒﺮﻭﺵ
و تسمیه ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﺭﻭحیﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻮسی ﻨﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
زردشت و
ابراهیم ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺖ،
ﻭﻋﻴن ﺻﻮﺭﺕ
تجسّم انسانی ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺮﺍ ﻣﺤﻤﺪ که ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺭﺣﺠﺎﺏ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍشت .ﺍﻣﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺖ که
زردشت وموسی و
حتی عیسی ﻨﺪﺍﺷﺖ.
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
همین ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﺮﺍ نیز ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ،ربّ رحمان
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
محمد ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﭼﻨﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻣﮑﺎﻟﻤﻪﺍﻯ
اﺯ ،ربّ رحمان
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺍﻣﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﺍﺯ ،ربّ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﻨﺎم ﺠﺒﺮئیل ﺪﺍﺷﺖ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻨﻴﺰ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭼﻨﺒﻴﻦ
ﻤﮑﺎﻟﻤﻪﺍﻯ ﺒﺴﺘﻪ
به ﻧﻴﺎﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺻﻠﺎح ﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﻭﺧﻮﺍﺏ
ﻭ ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭﺣﺎﻟتی
ﺨﻠﺴﻪ ﻭ ﺗﻔﮑﺮ ﻋﻤﻴق
هست. ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﮑﺎﻟﻤﻪﺍﻯ اﺯﻣﻘﺎم
ﺘﺮﺑﻴتی ﺨﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﺭﺑﺎﺑﻴکه
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
آنها ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﻫﻨﮕﺎم ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﮐﺎﺭ، ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻣﮑﺎﻟﻤﻪ الهی
آﻧﻬﺎ، ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻥ
ﭙﻴﺮ ﺍلهی اﻭ ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯﺍﻳﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺭﺍﻧﮑﻨﺪ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍتی اﺯ ﺭﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﺍلهی ﺒﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ، ﺍﺯ
ﺩﻫﺎﻥ ﭙﻴﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻥ ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﺩﻫﺎﻥ کسانی ﻨﺎﻣﺮﺋﻰ،
ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎم ﺒﺬﻫﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭلی ﻤﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
کُلّام الهی ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺒﻴﺎ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﻫﻤﺎﻥ آﻏﺎﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
آینده ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﻔﮑﺮ ﻋﺎﺩﻯ
اﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻞ، ﻣﮑﺎﻟﻤﻪﺍﻯ
ﺒﺪﻭﻥ ﺼﺪﺍ، ﺑﻴﻥ
اﻭ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
او ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺍﺯﺩﻫﺎﻥ ﺠﺒﺮئیل
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺘﮑﺎﻣﻠﺎن
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭحی ﻮ
ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻥ ربّ ﺭﺣﻤﺎن
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧمی
ﺒﻴﻨﺪ. ﮐﻠﺎم ﻮ ﺩﻳﺪﻥ
ﻮﻣﺒﺎﺩﻟﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ،
ﻭ ﻫﺪﺍﻳت هاﻯ ﺒﻴﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺑﻬیچ ﺸﮑلی
ﺒﺎ ﺍﻧﭽﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺸﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺷﺒﺎﻫتی
ﺪﺭ کیفیّت ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺩﺭ
ﻣﻔﺎﻫﻴم ﺬﻫنی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻫم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻠﺎم
ﺪﺍﺭﺩ، ﻭﻫم اﻧﺴﺎﻥ
کُلّام ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ،
ﻭﻫﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ،
ﻭﻫﺮﺩﻭ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﻤﻔﺎﻫﻴم ﺬﻫنی ﻴﮑﺴﺎﻥ
هستند، ﻭلی اﺯ
ﻟﺤﺎﻅ کیفیّت ﻭ
ماهیّت، ﻗﺎﺑل
ﺘﻄﺒﻴق ﻮﺷﺒﺎﻫﺖ
ﻧﻴﺴﺘﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﮐﻠﺎم
اﻧﺴﺎﻥ ﺼﺪﺍ ﻭ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭلی کُلّام
الهی ﺒﺪﻭﻥ ﺼﺪﺍ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ، ﻭﺑﺎ
ﺑﺎﺭﻫﺎﻯ ﻤﻌﻨﻮﻯ
عمیق ﺘﺮ،ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ ﻭ ﺗﻐﺒﻴﺮ
ﻭ ﺗﻨﺰﻳل سطح ﻤﻨﻄﻘی
ﻤﮑﺮﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺩﺭ ﭘﺎسخ
اﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﮐﻠﺎم ﻤﻮسی
ﻮ ﺭﻭٴﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ،
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻔﻤَﻥ
اﻟﻤﺒلّغ عن اﻟﻠﻪﻋﺰّ
ﻭجلّ،الی اﻟثقلین
اﻟﺠﻥّ ﻮ ﺍﻟﺎﻧس،
ﻟﺎ ﺗﺪﺭﮐﻪ ﺍﻟﺎﺑﺼﺎﺭ
ﻭ ﻫﻮ ﻳﺪﺭک اﻟﺎﺑﺼﺎﺭ
ﻭﻟﺎ ﻳﺤﻴﻄﻮﻥ ﺒﻪ
ﻋﻠﻤﺎ، ﻭﻟﻴس ﮐﻤثله
شیئ ، ﺃﻟﻴس ﻣﺤﻤﺪ؟
ﻓﮑﻴﻒ ﻳﺠبئ ﺮجلّ
الی اﻟﺨﻠق ﺠﻤﻴﻌﺎ،
ﻓﻴﺨﺒﺮ ﻫم ﺃﻧّﻪ
ﺟاء ﻤﻥ عند ﺍﻟﻠﻪ،
ﻭ ﺃﻧّﻪ ﻳﺪﻋﻮ ﻫم
الی اﻟﻠﻪ ﺑﺄﻣﺮ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻭﻳﻘﻮل
لا ﺗﺪﺭﮐﻪ ﺍﻟﺎﺑﺼﺎﺭ
ﻭ ﻫﻮ ﻳﺪﺭﻙ ﺍﻟﺎﺑﺼﺎﺭ،ﻭ
ﻟﺎ ﻳﺤﻴﻄﻮﻥ ﺒﻪ
ﻋﻠﻤﺎ، ﻭ ﻟﻴس ﮐﻤثله
شیئ ، ثمّ ﻴﻘﻮل
ﺃﻧﺎ ﺭﺃﻳﺘﻪ ﺑﻌﻴﻨﻰ،
ﻭﺃﺣﻄﺖ ﺑﻪ ﻋﻠﻤﺎ،
ﻭﻫﻮ ﻋلی ﺼﻮﺭة
ﺍﻟﺒﺸﺮ، ﺃﻣﺎ ﻳﺴﺘﺤﻴﻮﻥ؟
ﭘس ﭼﻪ ﮐسی ﺒﻠﺎغ
ﻮ ﺍﺑﻠﺎغ اﻣﺮ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ، ﺑثقلین ﻴﺎ
ﺟﻥّ ﻮ ﺍﻧس ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
(ﺍﮔﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻭ ﺭﺍﺳﺘﮕﻮ ﻧﺒﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﻟﺎﺯم ﺒﻮﺩﻩ، ﺗﺎ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﻤﺮﺩم ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭٴﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻣﻔﻴﺪ
آینده ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻮﺩﻩ.
ﻭﻗﺎﺑل اﺑﻠﺎغ ﻮ
ﺍﻧﺘﻘﺎل اﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ نیز
ﺨﻮﺩ ﺳﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺩﺭﺳتی اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩم کند،ﮐﺎفی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
(ثقلین ) ﻳﺎ ﺩﻭ ﭼﻴﺰ
ﺳﻨﮕﻴﻦ، ﺟﻥّ ﻮ
ﺍﻧس ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺳﻨﮕﻴﻥ اﺯ ﺑﺎﺭ
ﺗﻮﺣﺶ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ،
ﻭﺑﺪﺗﺮ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﭘُﺮ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﺋﻰ، ﻭﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪگی ﺘﮑﺎﻣلی
اﺯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺮﻭحی
ﻮﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
عرﻭج ﺮﻭﺣﺎﻧﻰ،
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی اﺳﺖ. (ﺟذب
) ﺍﺭﻭﺍح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺪﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ، ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻧسخ ﺒﺸﺮﻯ هستند.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻬﻤﻴﻥ
ﺪﻟﻴل ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻣﺪ، ﮐﻪ سلوک
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﺒک اﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ ﻭ ﺗﻮﺣﺶ
ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﺮﻭج ﺮﻭحی ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ ﺑﺎﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ آﻳﻨﺪﻩ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
همین ﻨﻴﺰ ﻗﺒل
اﺯ ﺗﻮﻟﺪ، ﺗﻌﻬﺪ
ﻓﻄﺮﻯ و ذاتی  ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺗﺤﻘق ﺴﻠﻮک ﻛﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺮﺍ (ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺑﺮﺑﮑم) ﺪﺭقُرآن
ﻤﻴﻴﺎﺑﻴﻢ. ﺗﺎ ﮐﻪ
ﻧﮕﻮﻳﻨﺪ، ﺍﺭﻯ،
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎﺯ(جِنّ)
ﺟَﻨﻴﻥ اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ، ﻭﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
(ﻣﺠﻨﻮﻥ) ﻭ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺎﻥ ﺘﻮﺣﺶ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﻭﮐم عقلی ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
اﻭﺭﺍ ﻣﺠﻨﻮﻥ ﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﺘﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﻭﺍح اﻧﻮﺍع ﺤﻴﻮﺍنی
ﻘﺒل اﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻫﻤگی ﺪﺭ ﺣﺎﻟﺖ
ﺟﻦ ﺯﺩگی هستند،
ﻭﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣل
اﻧﻮﺍﻉ، ﻭﻳﺎ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭحی ﻮﻋﻘلی ﻮ ﺻﻔﺎتی
ﻮ ﺍﺧﻠﺎقی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﺍﻧس)ﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﺭﻭﺍحی هستند،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ(ﺃﻧس)
ﺑﻮضع ﺨﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻪ،
ﻭ (ﻧﺴﻴﺎﻥ) ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﺒﺸﻮﻧﺪ
ﺍُﻧس ﺑﺨﺪﺍ، ﻭﺍﺭﺍم
ﻮﻋﺎﻗل ﻮ ﺭﺍم
گرﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺃﻧس ﺑﺸﻴﻄﺎﻥ
ﻮﺍﺑﻠﻴس ﺍﺧﻮﻧﺪ،ﭼﻴﺰﻯ
ﺠﺰ ﻧﺴﻴﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻣﺪﺍم ﺪﺭﺣﺎل ﺘﺬﮐﺮ
ﺩﺍﺩﻥ اﻳﻥ ﻔﺮﺍﻣﻮﺷﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺒﻮﻇﻴﻔﻪ عهد
الست ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﺑﺎﺯ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﻮ ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺩﻭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺭﺍﻩ آینده
ﺭﺍ، ﭼﻮﻥ گذﺷﺘﻪ
ها ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒیعی ﺪﻧﺒﺎﻝ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
(ﮊِﻥ) ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻥ
ﻮﺍﺣﺪ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ(ﺟﺎﻥ) ﻓﺎﺭسی ﻴﺎ
ﺭﻭﺡ، ﺑﺎﺯ آﻥ ﺠﻨﺒﻪ
ﺍﺻلی ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی اﺳﺖ
ﻭﻣﻴﮑﺮﻭﺑﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ (ﺟﻦ) ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﻣﺮگ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ (ﺟﻨﻮﻥ
عقلی) ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻓﮑﺮﻯ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻣﺮگ ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺠﻦ ﺧﻮﺍﻧﺪ.دﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺒﺎﻟﺎﻯ ﺨﻄ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻞ،
ﻭ ﺯﻳﺮ ﺧﻄﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﮑﺎﺭ،
ﻭﭼﻮﻥ ﺠﻥ ﻮ ﺟﻨﻮﻥ،
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺯﻳﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
جِن ﺨﻮﺍﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻮﻣﻴﮑربّ،
ﻭﭼﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪ ﻭ ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺨﻠﻖ، ﻭﭼﻪ ﻭﻗﺘﻴکه
ﺭﻭحی هنوﺯ ﺑﺠﺴﻢ
ﻭﺗنی ﺒﺸﺮﻯ در ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل اﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
عاﻗل ﺸﺪﻩ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭحی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﻧﺒﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭﺍﺑﻠﺎغ
ﺘﺬﮐﺮﺍﺕ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍلهی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﭘﺎسخ
اﻣﺎم ﺮﺿﺎ، ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﮐﻠﺎمی ﺨﺪﺍ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﻣﻄﺮح
کرﺩﻩ، ﻭ ﺑﻌﺪﺍ
ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺭﻭٴﻴﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻫیچ
ﺒﺼﺮ ﻭ ﺗﺒﺼﺮﻯ،
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﻳﺪ ﻭﺩﺭک
اﻭﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﮐسی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺣﺎﻃﻪﻋﻠمی
ﺒﺮﺧﺪﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﻫیچ ﭽﻴﺰﻯ نیز
مثل اﻭ ﺩﺭﻫﺴتی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﺣﺎﻃﻪ ﻋﻠمی
ﺸﺨﺺ ﺑﺮ ﭼﻴﺰﻯ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯﻣﺤل ﺒﺰﺭﮔﺘﺮﻯ
ﻮ ﺗﺴﻠﻄ ﻮﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻘﺪﺭﺕ ﺍﻧﺠﺎم
گیرﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
کسی ﻤﻴﺴﺮ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﺪﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺣﺎﻃﻪ ﻭﺗﺴﻠّﻄ
ﺒﻴﺎﺑﺪ.ﺷﺨﺺ ﺳﺎﺋل
که ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﮐﺴﻴکه ﻣثل ﺨﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺍﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ؟
(ﺍﻳﻥهماﻧﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ) ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﺭﻯ (ﺍﻳﻥ همانی
ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﻗﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ) ﭘﺎسخ
ﻤثبت ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ،
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
اﻧﺎ ﺍﻟﺤق
گفتن ﻤﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻣﻘﺎم
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم
گرﺩﻳﺪﻩ. ﺳﺎﺋل
ﻤﻌﺘﺮﺿﺎﻧﻪ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﺷﺨﺼﻰ چوﻥ ﻤﺤﻤﺪ،
ﺍﺯ ﺟﺎﻧﺐ ﺧﺪﺍ ﺍﻣﺪﻩ،
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ،
ﻭﺣتی ﻤﻌﺎﺩل اﻭ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﮐسی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﺯﻃﺮفی
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﻋﻠمی ﺒﺮ ﺍﻭ ﻣﻤﮑﻥ
ﻨﻴﺴﺖ، ﻭ ﭼﻴﺰﻯ
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺍﻭ ﺩﺭﻫﺴتی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ ﻣﻥ
ﺒﭽﺸم ﺨﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩ، ﻭﺍﺣﺎﻃﻪ
ﻋﻠمی ﺒﺎﻭ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻡ.
ﻭ ﺣتی ﺨﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺸﺮ ﺻﻮﺭتی ﺪﺍﺷﺖ.
(ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
،ربّ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ،
ﻭﻧﻪ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄلق
الله ﺮﺍ) ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
گفتهﻫﺎﻯ ﺰﻧﺪﻳﻘﺎﻥ
ﻮﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﻴﺎ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
( ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻨﺎﻗﻀﺎﺕ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮح ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻤﻄﺎﻟﺐ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺷﺒﺎﻫتی ﺒﻤﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺍﻣﺎ مرﺩم
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﺿﻌﻒ ﻋﻘلی
ﺨﻮﺩ، ﺑﺠﻨﺒﻪ مادّی
اﻳﻥ ﺒﻴﺎﻧﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﺍلهی ﻤﻴﭽﺴﺒﻨﺪ.
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻘﺎم ﻤﻮﺭﺩ
ﺑﺤث ﮐﺪﺍم اﺳﺖ.
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق ربّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
الله ،ﻭﻳﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﻨﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ آیندهﻫﺎ ،ﺳﺮ
ﻭ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺒﺎﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ،ربّ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ، ﻭ،ربّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺠﺒﺮئیل
ﻴﺎ ﻗﺎﺋم می ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺯ ،ربّ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ، ﻭﺣتی ربّ
ﺭﺣﻤﺎن ﭽﻪ ﺭﺳﺪ،
ﺑربّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
الله ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ،ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑل ﺮﻭٴﻴﺖ ﻭﻣﮑﺎﻟمه
ﺑﺎ ﺍﻭ. ﻭ ﺭﻭٴﻴﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﺭﻭٴﻴتی
ﺒﺎ ﭼﺸم ﺘﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﺑﻠکه ﺭﻭٴﻴﺎئی
ﺴﻤﺒﻮلیک ﻮ ﺭﻭٴﻴﺎئی
ﻴﺎ ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﺭ ﺗﻤﺎمی
کاﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻨﻴﺰ ﻣﻄﺮح اﺳﺖ.
ﺳﺎﺋل ﺒﺎﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻣثلا
قُرآن ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ (ﻟﻘﺪ ﺭﺁﻩ ﻧﺰلة
ﺍُﺧﺮﻯ) ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺭ ﺩﻭم
ﺪﺭ ﻧﺰﻭل ﻤﺠﺪﺩﺍ
ﺩﻳﺪ. ﻭﺍﻳﻥ ﺮﻭٴﻴﺖ
ﺑﺎﺭ ﺩﻭﻡ، ﺍﺯ ﺟﺒﺮئیل
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﻮﺩﻩ،
ﻧﻪ ،ربّ ﺭﺣﻤﺎن
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ، ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ.ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺗﻮضیح ﻤﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
آیه ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺘﻮضیح
اﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ (ﻣﺎ ﮐﺬّﺏ ﺍﻟﻔﻮآﺩ
ﻣﺎ ﺭﺃﻯ) ﻫﺮﮔﺰ ﺩل
ﺮﻭحی ﻴﺎ ﻓﻮآﺩ
ﺍﻭ (ﻭﻫﺮ ﺳﺎﻟک ﺼﺎﺩﻕ)
ﺍﻧﭽﻪﮐﻪﺩﻳﺪﻩ
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭﻭغ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻳﻥ آﻳﺎﺕ
ﻫم ﺪﻳﺪﻥ ﺮﺍ تأیید
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ ﻫم
غیر ﻗﺎﺑل ﺪﻳﺪﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺗﺎﮐﻴﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭٴﻴﺎ ﻣﺮﺍتبی
اﺳﺖ، ﻭﻧﺪﻳﺪﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ تَجلّیات
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ قُرآن ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
(ﻟﻘﺪ ﺭﺃﻯ ﻤﻥ آﻳﺎﺕ
ﺭﺑّﻪ ﺍﻟﮑُﺒﺮﻯ)
ﮐﻪ ﺍﻳﺎﺕ ﺑﺰﺭگ
ا،ربّ ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪ،
ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ عرﺵ
،ربّ رحمان ﻮلی
هنوﺯ ﺧﻮﺩ ،ربّ
رحمان ﺮﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ (ﺍﻳﺎﺕ ﻳﻌﻨی
علائم الهی ﻮ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺍﻭ، ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻮ ﺍﻣﺪﻩﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ
( آیه ﻫﻤﺎﻥ ﻠﻔﻈ
ﻔﺎﺭسی (آﻳﺪ) ﺍﺳﺖ)
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ ﺣﺪّ
ﺍﮐثرﺑﺪﺭﻣﻨﻴﺮ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﭘنج تن آل عبا ،ﺍﺳﺎمی
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻮﺩﻩ. ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺗﺎﮐﻴﺪ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺍﻳﺎﺕ ﺧﺪﺍﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﻠکه ﻋﻠﺎﺋمی
اﺯ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ تَجلّیات ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﻫﺴﺘﻨﺪ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
(ﻟﺎ ﻳﺤﻴﻄﻮﻥ ﺒﻪ
ﻋﻠﻤﺎ) ﻳﻌنی اﮔﺮ
ﭼﺸﻤﻬﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮ ﺍﻭ ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﻋﻠمی ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ
(ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨکه
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭽﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﮐﻒ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﻧﺮﺍ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭﺑﺸﻨﺎﺳﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺣﺎﻃﻪ ﻋﻠﻤﻰ،
ﺗﺴﻠﻂ ﻣﮑﺎنی ﺮﺍ
ﻟﺎﺯم ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﺪﻥ ﻔﮑﺮﻯ ﻮﺫﻫﻨﻰ،
ﻗﺪﺭﺕ تصوّر ﻟﺎﺯم
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﺣﺎﻃﻪ ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺤﺎﻟﺖ ﺧﻠﺴﻪ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻥ
لاﺯم ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ(ﺣُﻄّﻪ)
ﻭﺍﻓﺘﺎﺩگی ﺨﻮﺩ
ﻟﺎﺯم ﺪﺍﺭﺩ، ﺗﺎ
ﺑﺤﺪّﻯ که ﺷﺨﺺ
ﻓﻨﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﻣﻌﺸﻮق الهی
ﺨﻮﺩ ﻳکی ﺸﻮﺩ. ﺍﻧﮕﺎﻩ
آگاهی ﻮ ﻋﻠم اﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺗﺎﺯﻩ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺍﻳﻥ
علم ﻮﺩﺍﻧﺶ ﻭﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
علمی مادّی ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﺣﺎﻃﻪ ﻣﮑﺎﻧﻰ،
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗﺪﺭﺕ
ﺫﻫﻥ ﻮتصوّر ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠکه ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﺭﻭحی ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺮﻭﺍنی ﻮ ﺫﺍتی ﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ سلوک الهی ﺒﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﻧﺮﺍ
ﺗﺎﻣﻴﻦ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﭽﻨﻴﻥ اﺣﺎﻃﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍﺣﻮﺍل
ﺨﺎﺹ (ﺳﺎمادّی
و صمدیّت ) ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯﺸﻬﻮﺩ ﻟﺎﺯم
ﺪﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ ﺭﺍﻭﻯ
ﺒﻨﺎﻡ (ﺍﺑﻮ قُرّه)
ﻭ ﻣﻌﺘﺮﺽ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﻳﻥ کُلّام ﺘﮑﺬﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺑل ﺪﻳﺪﻥ ﻨمی
ﺒﺎﺷﺪ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺒﺤث ،ﻧﻴﻤﻪ
ﻓﻠﺴفی ﻮ ﻧﻴﻤﻪﻋﺮﻓﺎنی
ﭙﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎم
که ﮐﺎﻣل ﻮﻣﮑﻤّل
اﺳﺖ، ﻭﺷﺨﺼﻴکه
ﺩﺭ ﻧﻘﻄﻪ ﻣﻘﺎﺑل
ﻤﻨﮑﺮ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﮐﻠﺎم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣتی ﺘﺎﻳﻴﺪ ﮐﻠﺎم
اﻣﺎم ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻫﻤﻴﻥ
ﺒﺤث ،ﺑﺎﺯ ﺩﻭﭼﺎﺭﻫﻤﻴﻥ
اﺷﮑﺎل ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻣﻬم ﺘﻔﮑﻴک اﻟﻔﺎﻇ
مادّی اﺯ ﻣﻔﺎﻫﻴم
عرﻓﺎنی ﻮﺳﻠﻮکی
ﻮ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ کاﺭﻫﺮﮐسی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻔﮑﻴک ﻤﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺍﺯ ﻣﻌﻨﻮﻳﺎﺕ،
ﻭﺣتی هرﺩﻭﻯ اﻳﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍلهی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ ﻋﻘل
ﻮﻗﺪﺭﺕ ﻓﮑﺮﻯ ﺨﻮﺩ،
ﺑﻨﺤﻮﻯ اﻳﻥ ﺘﻔﮑﻴک
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺧﻠﻂ ﻣﺒﺤث ﺩﺭ
ﺍﮐثرﻳﺖ ﻫﺴﺖ. ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ:
اﺫﺍ ﮐﺎﻧﺖ ﺍﻟﺮﻭﺍﻳﺎﺕ
ﻣﺨﺎﻟفة ﻟﻠقُرآن
کذّبت ﺑﻬﺎ، ﻭﻣﺎ
ﺍﺟمع اﻟﻤﺴﻠﻤﻮﻥ
علیه ، ﺍﻧّﻪ ﻟﺎ
ﻳﺤﻴﻄ ﺒﻪ ﻋﻠﻢ،
ﻭﻟﺎ ﺗﺪﺭﮐﻪ ﺍﻟﺎﺑﺼﺎﺭ،
ﻭﻟﻴس ﮐﻤثله شیئ
ﻟﺬﺍ ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺍﻳﺎتی
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻣﺨﺎﻟﻒ
قُرآن ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻗﺎﺑل ﺘﮑﺬﻳﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻧﭽﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺒﺮﺁﻥ اﺟﻤﺎع ﻮ
ﺍﺗﻔﺎق ﻨﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﺍﻳﻥ اﺟﻤﺎﻉ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ،ﺗﻮﺻﻴﻒﻫﻤﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی جَم شده
شهودی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﻭٴﻴﺖ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻧﭽﻪ ﻣﺮﺩم
عامی ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﺒﺮ
ﺍﻥ ﻤﺘفق ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘفق ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ(قُرآن) ﻧﻴﺰ(
دو قُرّهﻫﺎﻯ)ﺷﻬﻮﺩﻯ
محمد اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
قُرآن عثمانی
که هرﮐس ﺑﻴک ﻨﺤﻮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ و
برداشت ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪﺑﻮﺩ ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﻣﻨﻘﻮل
اﺯ ﺍﻭ، ﻣﺨﺎﻟﻒ
قُرآن یا قره
های شهودی محمد
ﺒﻮﺩ، ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺴﻴﻨﻪ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺑﺰﻧﻴﺪ،
ﻭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ.ﻭﺍﻳﻥ
قُرآن ﻴﻌنی ﺪﻭ
قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻤﺪ،
ﺩﺭ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
رحمان اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ
ﮐﺘﺎﺏ قُرآن، ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮﭼﻨﺪ ﭘﻬﻠﻮ، ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮐﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻧﻬم ﺨﺎﺹ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻧﻪ ﺗﻤﺎم
ﻨﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻳﻬﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ. ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻣﺘﻔق
ﺒﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﮐﻠﺎم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺣتی
اﺗﻔﺎق علم ﻭ ﺯﺑﺎﻥ
ﺪﺍﻧﺎﻥ کاﺭﺳﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺍﺗﻔﺎق
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ تَجلّیات
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ به آﺧﻮﻧﺪ
ﻫﺎﻯ ﻔﺎﺳﺪ ﺭﻭحی
که ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﺼﺐ
ﻣﺬﻫبی ﻮﺟﺎﻩ ﻃلبی
ﺨﻮﺩ، ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺭﺍ ﺯﻳﺮﭘﺎ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺒﺎﺻﻄﻠﺎح ﺴﻨّﻰ،ﻳﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠب ﻮﺧﻠﻔﺎﻯ
عباﺳﻰ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺻﺮﺍﺣﺖ ﺑﻴﺎنی
ﺒﮑﻨﺪ. ﻭﺣتی اﻣﺮﻭﺯه
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ اﻣثال
اﻣﺎم ﺮﺿﺎ میسّر
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪﺣﺮﻑ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺑﺰﻧﻨﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ مُدّعی
ﻮﻟﺎﻳﺖ نیز هستند.
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻮﺍﻗﻌﻰ،ﻫﻤﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ ﺗﺴﻠﻴم
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺤث ﺭﻭٴﻴﺖ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻥ گفته ﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﻭﺣﻰ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻔﻬم ﺒﺎﻃنی قُرآن،
ﻭ ﺍﻧﺠﺎم ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻭﺗﻮﻓﻴق
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ قُرّهﻫﺎ
و تجلّیات ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﮐﺴﺐ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍلهی اﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ، ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻬﺎئی ﺒﺪﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﺤثها
ﻧﻴﻤﻪ ﮐﺎﺭﻩ ﺭﻫﺎ
می گرﺩﻧﺪ. ﻭﺣﻘﺎﻳق
ﻤﺒﻬم ﻮ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺩﺭ ﺍﻟﻔﺎﻇ ﭽﻨﺪ
ﭘﻬﻠﻮ ﻣﺨفی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮضیح ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ، ﺟﺰ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻭﻧﻔﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻭﺳﺮﮐﻮﺑﻴﻬﺎﻯ
ﻨﺎحَقّ ﺰﻭﺭﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺠﺎﻫل ﻮ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺼﻔﺖ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
اﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺑﻨﺎم ﺨﺪﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺭﺍﭘﻮﺳﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﮐﺎﻩ ﺩﺭ ﺍﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺑﺮﺳﺮﺩﺭﻭﺍﺯﻩﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.

حدبث 1320 - ﺩﺭﺣﺪﻳثی
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۴ﺹ38ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻠﻤّﺎ
ﺍُﺳﺮﻯ بیّ
الی اﻟﺴﻤاء ، ﺑلغ
بی ﺠﺒﺮئیل ﻤﮑﺎﻧﺎ،
ﻟم ﻴطأ  جرئیل
ﻘﻄّ، ﻓﮑﺸﻒ ﻟﻰ،
ﻓﺄﺭﺍنی اﻟﻠﻪ ﻋﺰ
ﻭجلّ، ﻣﻥ ﻨﻮﺭ ﻋﻈﻤﺘﻪ
ﻣﺎ ﺃﺣﺐّ ﻭﻗتی ﻤﺮﺍ
ﺑﺎﺳﺮاء ﻮ ﻣﻌﺮﺍج
ﺒﺎﺳﻤﺎﻥ ﺒﺮﺩﻧﺪ،
ﺟﺒﺮئیل ﻤﺮﺍ ﺗﺎ
ﺟﺎئی ﺒﺮﺩ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺟﺒﺮئیل ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ ﺠﺎ ﻗﺪم ﻨﮕﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺮ ﻣﻥ اﻣﻮﺭﻯ
ﻣﮑﺸﻮﻑ ﺷﺪ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭﻋﻈﻴم ﺨﻮﺩ
ﺑﻤﻥ ﻨﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩ.
ﻭﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ.
(ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺟﺒﺮئیل ﻨﻴﺰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ وصول ﺍﻥ
ﻨﺒﻮﺩ. ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺍﻧﻮﺍﺭﺍلهی اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ آیندهﻫﺎﻯ
اﻧﻮﺍع ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح ﻤﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ تصوّر ﻧﮑﻨﺪ
ﺑﮑﻤﺎل ﻤﻄﻠﻖ،
ﻭﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق الله
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﻌﺮﺍج
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
جِبرئیل، ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ ﺍﺧﺮ
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺮﺩ. ﻭﺍﻏﺎﺯﺍﻳﻥ
اﺳﺮاء کننده ﻫﺎﻯ
ﺮﻭح ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮ
کامل الهی اﺳﺖ.
ﻭ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺧﺘم ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺟﺒﺮئیل
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﻔﺘم
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻘﺒلی
ﺮﺍﻫﻨﻤﺎی ﺧﻮﺩ،
ﺧﺒﺮﻯ اﺯﻣﻘﺎم
ﺘﺎﺯﻩ برتر ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺭﻭح ﺴﺎﻟک ﺒﺪﻭﻥ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی ﺒﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎن ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﺗﺎ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ (ﺩنا
فتدﻟّﻰ) ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ آن ﺍﺳﺮاء
ﻮ ﻣﻌﺮﺍج ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ،
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺴﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﺳﺮاء
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺭﻭحی
ﻮﺭﻭٴﻴﺎئی اﺳﺖ
و نه بتن نوع
بشری . ﻭ ﺍﺳﺮاء ﺸﺪﻥ،
ﻧﺎﮔﻬﺎنی اﺯﺯﻣﻴﻥ
ﻮ ﺭﻓﺘﻥ ﺒﻌﺮﺵ،
ﻭﻧﻪ ﺑﺸﮑل مادّی،
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤلی
ﺨﻮﺍﻫﺪ، ﻭﻳﺎ ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﻤﻴﺎﻥ ﺮﺍﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺑﺠﺎئیکه
آویزﺍﻥ بعرش نیز
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی ﺒﺎﻟﺎﻯ
اﻥ ﻨﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺟﺒﺮئیل
ﻤﻘﺎمی الهی اﺳﺖ.
ﻭﺍﻧﺴﺎنی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺗﺎ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺍﻣﺪﻫﺎ،
ﻭﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ مادّی
ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻭﺻﺎﺩق
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺟﺒﺮئیل
ﺳﺒبی ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﻘﺎﺑل
ﺘﻌﺒﻴﺮ به اﺳﺐ
ﻭﺣﺎﻣل بتواﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺟﺒﺮئیل
ﺴﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠﻰ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺍﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭ ﺍﺧﺮﻳﻥ کاﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ محمد ﻭ
سوشیانس سوم
زردشت ،ﮐﻪ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺮﻓﺘﻥ ﺒﺎﻟﺎﻯ
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ مهدی
فارقلیت دوم
که ﻧﻮﺭ ،ربّ ﺭﺣﻤﺎن
ﺮﺍ نخستین
بار کشف ﺧﻮﺍﻫﺪ
نمود. ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ،
ﺑﺮﻭشی کاﻣﻠﺎ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ مقام الهی ﺧﻴلی
ﺒﺮﺗﺮ،ﺍﺯﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﺯ ﺍﻥ ﭙس
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ الهی ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭ برتری ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪ، ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺨﺎﺗﻤﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ،
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
و احتمالا ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭبا
آیندهﻫﺎﻯ
فوق بشری فرشته
گونه ﺨﻮﺩ،ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ و تولد دو
والهی مییابد ﺗﺎ
ﺗﻌﻠﻴم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
از تجاربّ شهودی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺮﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﻭ ﺍﺭﺳﺎلی اﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﻧﺒﻮﺕ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
(ﺗﻨﺒّوء ) ﻭ ﭘﻴﺸﮕﻮئی
اﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺭﻭﺷﻥ ﺒﻴنی ﻮﻋﻠم
الهی ﻮ ﻟﺪنی ﻮﻏﻴﺒﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻡ،
ﮐﺎﺷﻒ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ، ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺒﺮ ﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
آﻧﻬﺎ ﺑﻬﺮﻩ ﻭ ﺗﺠﺎ،ربّ
ﻭ ﻓﻮﺍﺋﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻬﺘﺮﻯ، ﺑﺎﻋﻘل
ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. (ﺃﺭﺍﻧﻰ)
ﻣﺮﺍ ﺭﻭٴﻴﺖ ﻭﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ،
ﻭﺭﻭٴﻴﺎئی ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ
غیر مادی ﻨﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩ. ﻭﺑﺪﻭﻥ اﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
اﺯ ﺷﺨﺺ ﻧﺎﻇﺮ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﺳﺖ. (ﻣﺎ ﺃﺣﺐّ)
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
خداوند ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ،
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎ
شاهد ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
دﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻴﺎ ﺍﻧﺘﺨﺎبی ﻮ
ﺍﺻﺮﺍﺭﻯ اﺯﺧﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
که ﻫﻤﺎﻥ مَشیّت
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﻋﻈﻤﺘﻬﺎﻯ
عرﺵ ،ربّ ﺭﺣﻤﺎن
ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻧﻤﺎﻳﺸﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،
ﺍﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ آیندهﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭ ﺩﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻳﮑﺠﺎ بطور
خلاصه ﺑﺸﺎﻫﺪ
عرش ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺭﺣﻤﺎﻥ
ربّ ﺍﻟﻨﻮع آﻳﻨﺪﻩ،
ﻭمُربّی اﻣﺮﻭﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﻭﺳﻤﺒﻮل آﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
بی انتها اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل قُرآن، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺠﺎﻯ اﻟﻠﻪ ﺭﺣﻤﺎﻥ
نیز گفت. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﻴﻥ آﻧﻬﺎ،
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮغ ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
(ﺍﺳﺮاء ) ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ،
ﭼﻨﺎﻥ ﺒﻌﺮﺵ ﻣﻴﭽﺴﺒﺪ،
ﻭلی ﺒﺎﻟﺎﻯ آﻥﻨمی
تواند برﻭﺩ. ﮐﻪ
ﮔﻮئی آﻭﻳﺰﺍﻥ
اﺳﺖ ﻭﺗﺪلّی آﻭﻳﺰﺍﻧﻰ،
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی ﺪﻟﺎﻟﺖ
یافتن ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻘﺎم ﺪﻧﺎ ﻭ
ﺗﺪلی ﻨﺎم ﺪﺍﺭﺩ.
ﺟﺒﺮئیل ﻴﻌنی
ایل ﻮ ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻭ
ﺍﻟﻪ ﻭ  إلوه ﺍﻟﻠﻪ
،ربّ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻳﮑﻢ،
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ ﺒﺸﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
عالم ﻮﺟﻮﺩﻯ و
یونیورس الهی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻠﮑﻮﺕاست ،ﮐﻪ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ، ﻣﻠﺎﺋک
ﻮ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺭﻭﺍح آﻣﺎﺩﻩ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻳﺎ
ﺟﻬﻨم ﺴﻮم غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ، ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﻌﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮ ،ربّ
ﺍﻟﻨﻮعی ﺒﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ، ﺩﺭﻳک
ﻤﮑﺎﻧﻰ
لامکانﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﻣﻘﺎمی ﺒﻬﺸتی
نوعی برای ارواح
شاهد ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
،ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺪﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭم اﺳﺖ،
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎی برتر
ﺩﺭﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﺂﺧﺮﻳﻥ
جبروت ﺪﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ
الله ﺑﺼﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﺮﺳﻴﻢ،
ﮐﻪ ﻣﺒﺪأ ﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧل
هستی اﺳﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻯ ﺨﺎﺭج اﺯ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺩﺭﻋﻤّاء
ﻮ ﻫﺎﻫﻮﺕ الله ﻭﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ عدم ﻤﺎﺳﻮﺍﻩ،
خداوند هو ﺧﺎﺹﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ علی الاطلاق
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺸﺎﻫﺪ
تَجلّیات ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺸﺒﻴﻪ مادّی
ﭽﻮﻥ ﺯﻣﻴﻥ ﻮ ﺩﺭﻳﺎ
ﻭﮐﻮﻩ ﻭآسمان ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻗﺎﺑل ﻔﻬم
انساﻥ شاهد
ولایت محمدی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ جِبرئیل
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻤﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭاصطلاحا
ﻋﻘل ﭘﺮﻫﺎﻯ ﺠﺒﺮئیل
ﻤﻴﺴﻮﺯﺩ. ﻭﻟﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻫﺮﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺯﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ، ﻭ ﺍﺯ
(ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ) ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﻤﻘﺎﻡ ﺟﺒﺮئیل ﻨﻴﺰﻣﻴﮕﺬﺭﺩ.
(ﺍﺳﺮاء ) ﺑﺮﺩﻥ ﺒﺒﺎﻟﺎ
ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ و
شبانه ،ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻌﺮﺍج روحی ﻴﺎ
ﻟﻔﻈ ﻔﺎﺭسی أﺭﺝ
و أرگ ﻭ ﺍﺭﺟﻤﻨﺪﻯ،
ﻭ ﺍﺭگ ﭙﺎﺩﺷﺎﻫﻰ،
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ لفظ
زردشتی و
یهودی زردشتی ﺑنی
اسرائیل، ﻳﺎ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺮاء
کننده ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﺎﺹ
سالکان ﻳﻬﻮﺩ
بوده بنهی
اسرائیلی ﺑﻮﺩﻩ،
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﺎﺹ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﮔﺎﻥ
الهی هستند. ﻭﻧﻪ
ﺑﻤﻌنی اﻭﻟﺎﺩ ﻳﻌﻘﻮﺏ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻧﻴﺰ ﺍﻭﻟﺎﺩ
(ﻳﻌﻘﻮﺏ) ﻭﻋﻘﺐ ﺁﻣﺪﮔﺎﻥ
اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺮﻩﺭﻓﺘﻪ
ﭘﻴﺸﻴﻥ پون
یهود هستند. ﻭﺗﻌﻘﻴﺐ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
تَجلّیات ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ آﻧﻬﺎ
ﺗﻤﺎم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
وﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺒنی اسرائیل
ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺳﻠﻮکی
اﻭ ﺑﺒﻌﺪ، ﺗﺎ ﻋﻴسی
ﻤﺴﻴﺢ، ﻫﻤگی ﺪﺭ
سلوک الهی ﺑﺎ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﺍلهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻓﺎﻃﻤﻯ
سوم ﻮﻋﺮﺵ ،ربّ
ﺍﻟﻔﺼﻞ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻮﻓق
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣسیح ﺘﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﺤﻤﺪ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻤﺴﻴﺢ، ﻭ ﻋﺮﺵ ،ربّ
ﺍﻟﻔﺼل ﻨﻬﺎئی ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ،ربّ رحمان
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭانواع ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯآینده
،ﺗﻌﺎﻟﻴﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘلی ﻮﻣﻘﺎمی
ﻮ ﺑﻬﺸتی ﻮﻧﻮعی
اﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻳﻨکه ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺘﺐ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺒلی ﻮ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﻗﺒﻮل ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭﺑﺪﺍﻥ
اﻳﻤﺎﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﻤﻌنی
ﭙﻴﺮﻭﻯ ﺴﻠﻮکی
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠکه ﻗﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ آﻧﻬﺎ است ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
سلوک ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮند، ﻭﺑﺎﺯ
ﻣﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﮐﺘﺎﺏ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺍﻧﺠﻴل
ﻮ قُرآن ﻨﻴﺴﺖ،
ﺑﻠکه (أمریّه ﻣﮑﺘﻮﺏ)
ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی
اﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
سلوک الهی ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﻟم ﻴﻄﺄ)
ﻗﺪم ﺒﺪﺍﻥ ﻨﮕﺬﺍﺭﺩﻩ،
ﮐﻪ ﮐﺸﻒ ﺗﺎﺯﻩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩﻩ. ﻭﺗﺎﺭﻳخ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﭽﻨﻴﻥ
ﻤﻘﺎم ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ. ﻭ ﺍﺳﺮاء
ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺠﺎئی ﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺣتی ﺠﺒﺮئیل
ﻨﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻭ ﻧﻪ ﺑﻌﺪﺍ
حَقّ ﻮﺭﻭﺩ ﺑﺪﺍﻥ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺑﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺼﻴﺐ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻴﮕﻤﺎﻥ
هر ﻃﺎﻟﺐ ﺳﺎعی
آن ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺷﺎﻧس
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺣتی ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍلهی اوﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﭼﻨﻴﻥ
کارﻯ ﺮﺍ ﺭﻭﺯﻯ،
ﻭﻟﻮ ﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ، ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺠﺮم ﺸﺪﻧﻬﺎﻯ
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ، ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻮفق
ﺸﻮﻧﺪ، ﻭلی ﺒﺪﺍﻥ
ﻨمی ﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.

حدیث 1321 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ39ﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭٴﻴﺖ ﺧﺪﺍ
می ﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻴﺎ
ﺍﺑﺎ ﻫﺎﺷﻢ، ﺍﻭﻫﺎم
اﻟﻘﻠﻮﺏ ﺍﺩق ﻤﻥ
اﺑﺼﺎﺭ ﺍﻟﻌﻴﻮﻥ،
ﺃﻧﺖ ﻗﺪ ﺗﺪﺭﻙ ﺑﻮﻫم
ﻜﺎﻟﺴﻨﺪ ﻭ ﺍﻟﻬﻨﺪ،
ﻭ ﺍﻟﺒﻠﺪﺍﻥ اﻟتی
ﻠم ﺘﺪﺧﻠﻬﺎ ﻭﻟم
ﺘﺪﺭﮐﻬﺎ ﺑﺒﺼﺮﻙ،
ﻓﺄﻭﻫﺎﻡ ﺍﻟﻘﻠﻮﺏ
ﻟﺎ ﺗﺪﺭﮐﻪ، ﻓﮑﻴﻒ
ﺃﺑﺼﺎﺭ ﺍﻟﻌﻴﻮﻥ
ﺍﻯ اﺑﻮﻫﺎﺷﻢ،
ﻣﻴﺪﺍنی که ﺍﻭﻫﺎم
ﺪﻟﻬﺎ ﻭﻓﮑﺮ ﻭ ﺫﻫﻦ،
ﺭﻗﻴﻘﺘﺮ ﻭ ﺩﻗﻴﻘﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ ﭽﺸم ﺘﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮ ﻣﻴﺘﻮﺍنی
هند ﻭ ﺳﻨﺪ ﺭﺍ،
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﺠﺎ ﻭﻳﺎ
ﻧﻘﺎﻃ ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻯ، ﺑﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭﻫم ﻮتصوّر
ﻭ ﺗخیل ﺨﻮﺩ، ﺍﻧﺠﺎ
ﺑﺮﻭﻯ ﻮ ﺑﺒﻴﻨﻰ.
ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﻥ ﻘﺪﺭﺕ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺍﻭﻫﺎﻡ،
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺗﻮﻫّم
ﻮ تصوّرﮐنی ﻭﺩﺭک
ﻨﻤﺎئی . ( ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﻨﺪ)
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﭽﺸم ﺘﻦ،
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﺘﺮ ﺍﺯ
ﺗﻮﻫم اﺳﺖ. (ﺍﻭﻫﺎﻡ)
ﺟمع ﻭَﻫم و ﻘﺪﺭﺕ
تصوّر ﺷﺨﺺ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﺪﺭﺕ ﻓﮑﺮﻯ و
اطلاعات ﺨﻮﺩ،
ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ ﺫﻫنی
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺤﻮﺍس ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘل
ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﺮﻭﺣﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ اﻣﮑﺎﻥ
اﻳﻥ تصوّر ﺍﺯﺍﺩ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺫﻫﻨﻰ، ﻭﮐﺴﺐ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﺎﺭﺟﻰ،
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺑﺪﺍع ﻮ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ، ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺯﻯ اﺯ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
را در دهن ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﺣتی ﻤﺤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﺍ میسّر ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺫﻫﻥ
ﺒﺎﻣﻮﺭ ﺍلهی ﻮ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﻫﺎ ﻭ آیندهﻫﺎﻯ
غیبی ﻮﻣﻘﺎم ﻨﻮعی
ﻮ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ هر ﻧﻮع
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﺍﻧﺪکی
اﺯ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
عقلی، ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ. (ﻗﻠﻮﺏ)
ﺟمع ﻘﻠﺐ ﮐﻪ ﺗپش
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻭﺍﺿﺤﺘﺮﻳﻥ
آﻧﻬﺎ ﻗﻠﺐ ﺩﺭ ﺳﻴﻨﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﺣﺴﺎس ﻭﻃپس
ﺩﺭ ﻫﻴﺠﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ تصوّر
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ، ﻓﮑﺮ
ﺩﺭ ﻗﻠﺐ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻗﻠﺐ ﺫﻫنی ﻮﻓﮑﺮﻯ
ﺪﺭ ﻣﻐﺰ، ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﺒﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ اﺯ
ﺣﻮﺍس ﺍﺳﺖ ﻭلی
ﻤﺮﺍﺗبی ﺪﺭ ﺫﻫﻥ
هست، ﮐﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯﺗﻥ ﻮ ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻐﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺮﻭح ﻨﺎﻣﺮئی
اﻧﺴﺎﻥ ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﻴک اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﻤﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ آﻧﺘنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭح ﻴﺎ ﻓﻮآد
،ﻭ ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﻮ ﻧﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺭﻭح اﻣﺮﻯ
الهی ﻮ ﻣﺎﺩﻩﺍﻯ
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ، ﻭ ﺍﻣﺮﻯ
غیبی ﻨﺎ ﺩﻳﺪﻧﻰ،
ﻭ ﻣﺮﮐﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﮐﻪ
ﻧﺘﺎﻳج ﺘﮑﺎﻣل
ﻨﻮعی ﺪﺭﺍﻥ هست.
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ ﻮﻏﻴﺮﻩ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭحی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﻭﺍﻳﺪآل
ﺴﻠﻮک ﺁﻥ ﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
معرفی شده
خداوند بطالب
لقای الهی ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻳﺪآل
ﻤﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺒﺮﺗﺮﻳﻥ ﻘﺪﺭﺕ
ﺗﻮﻫم ﺬﻫنی ﻮﻋﻘﻠﻰ،
ﻭ ﻳﺎ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﺧﻠﺎقی
ﻮﺻﻔﺎﺗﻰ، ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺨﺪﻣﺖ ﻭ ﺗﺮﺣم ﻮ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺩﺍﺩﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﻣﻤﮑﻥ
می ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺪﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﺍﺯ تَجلّیات ﺍلهی
ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭ ﺣتی
ﺪﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
عقلی که ﺷﻬﻮﺩﻋﻘﻠﻰ
مینامیم ،ﺧﺎﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ،
ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﻧﻮع ﺪﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
غیر مادّی ﻮﻏﻴﺮ
ﺫﻫنی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻭﻫﺎم ﺮﻭحی
هستند. ﻭﺍﻳﻥ ﺪﻳﺪﻧﻴﻬﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ،
ﻭﺣتی اﺯ ﻣﻘﺎم ربّ
رحمان ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ
ﻣﻘﺎمی اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﻧﻴﺰ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﻭﻫمی ﺬﻫنی
ﺨﺎصی ﺒﻬﻤ ﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﻭﻫﻢ،ﻭ
ﺩﺍﺩﻧﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﻮﻣﺪﺍﻭﻡ، ﻧﺘﺎﻳج
ﺘﻮﻫم ﻮ ﺗﻔﮑﺮ ﺍﺯﺣﻘﺎﻳق
عقلی ،ﺑﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻴﺎﻓﺘﻥ گنج ها ﻭ
ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻥ ﻘﻔﻠﻬﺎ،
ﻭﺗﺤقق هوﺳﻬﺎ،
ﻭﻳﺎ ﺍﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی اﻧﺴﺎﻥ.
ﺑﺎﺯ ﺣتی اﮔﺮ ﮐسی
غیر ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ،
ﺻﻮﺭتی ﻨﻮعی ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﻳﺎ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎﻝ، ﻫﺮﮐس
ﺘﺠلی الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳک ﻤﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺮﻭحی ﻮ ﻧﻮﻋﻰ،
ﻭﺣتی ﺘﺠﺴم اﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻫﺴتی
کسی ﻏﻴﺮ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺣتی ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﻫﺮ
ﮐﺪﺍم ﺒﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ، ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎتی
که ﻫﻤﻪ تَجلّیات
ﺻﻔﺎتی ﻮﺍﺧﻠﺎقی
ﻮﺧﻠق ﻮ ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
الهی هستند ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺳﺖ ﮐم گرﻓﺖ،ﺑﻠکه
ﮐﻤک کرﺩ ﺗﺎ ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﻤﻌﺎﺩل
آﻧﻬﺎ ﻭﺍﻳﻥ
همانی آﻧﺮﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﮐﺸﻒ
ﻓﻘﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋﻢ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺒﺎﺭ ﺭﻭٴﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻧﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖالله
،ﻭﺣتی ﻨﻪ ﺍﺯ ،ربّ
رحمان ﻨﺎ ﺩﻳﺪﻩ،
ﺑﻠکه ﺍﺯ ،ربّ ﻭ
ﻣﺮﺑّی ﺨﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻭﺧﻮﺩ
ﻣﻌﺎﺩل آﻥﺸﺪﻩ
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻋﺮﺵ
ﺭﻓﺖ،ﺣتی اﺯﻗﺎﺋم
ﻴﺎ جِبرئیل، ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
الهی ﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌنی ﺸﺎﮔﺮﺩﻯ،
ﮐﻪ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻣﻌﻠﻢ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻩ ﻭﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ آینده
ﻣﺤﻤﺪ، ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪ ﻭلی
اﺳﺘﺎﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ
ﻮﻫﺮﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻪ
ﺍﻭ ﮐﺎﺷﻒ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ وعرش ربّ
برتر ازرحمان ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻄ کاﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﺪﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﺗﺎ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﺑﺸﻮﺩ، ﺑﻠکه
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﭘﻴﺮﻭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺩﺭ ﻗﺎﺋم آﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺨﻮﺩ، ﻣﻮفق
ﺒﭽﻬﺎﺭ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ،
ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭم
ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺑﺎﺯ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﻧﺪ، ﻭ ﺭﻭح ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﺟﻌﺖ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ، ﻭ ﮐﺴﺐ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺘﻮﻫم
ﻮ ﺭﻭﻳﺖ ﺍلهی ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺘﺎ ﺍﺑﺪ بی اﻧﺘﻬﺎ،
ﻭ ﺍﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ، ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄلق ﻨﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﻧﭽﻪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﺩﺍﺭﺩ،ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺮﺣﮑم ﺼﻔﺮ ﻭﻫیچ
ﺪﺭﻋﻘل ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎئیهاﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل
آن عقلها ﻭ ﺯﻳﺒﺎئیﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ، ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ تصوّر
ﺑﻌﺪﻯ. ﺍﻣﺎم ﺪﺭﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ،ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺩﻳﺪﻥ ﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄلق
ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭ ﭘﺎﺳﺨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻴک غیر ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ (ﺍﺑﻮ ﻫﺎﺷﻢ)
ﻳﻌنی کسی که ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻧﻔس أمّاره ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻟﮕﺪﻣﺎل
کند ﻟﻘبی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻳک ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
(ﻫَﺸﻢ) ﻧﻔس ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

حدیث
1322 - ﺩﺭﺣﺪﻳثی ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ ص93
بحار )ﮐه ﺑﺎﻣﺎم
گفتند ،ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻘل
ﺸﺪﻩ، ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺟﻮﺍنی سی ﺴﺎﻟﻪ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘﺎﻫﺎﻯ
اﻭ ﺳﺒﺰ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺎ
ﻧﻴﻤﻪ ﺗﻥ ﺘﺎ ﻧﺎﻑ
ﺍﻭ، ﺧﺎلی ﻮﺗُﻬی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺗﻥ
ﺼﻤﺪ ﻭ ﺗﻮ ﭘُﺮﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﻳﻌنی ﻨﻴﻤﻪ
ﭘﺎئین ﺘﻦ، ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﺷﻬﻮﺕ ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﺧﺎلی ﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ
ﻧﺼﻒ ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻮ ﭘُﺮ
ﻭﮐﺎﻣل ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻣﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
ﭽﻪ ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻧﺪ،
ﻭﭼﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷتی
کرﺩﻩﺍﻧﺪ ،ﻭﭼﻪ
تصوّرﺍﺕ ﻭ ﺗﻮﻫّﻤﺎتی
ﺪﺭ ﺫﻫﻦ ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺍﺯ ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، حَقّ ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﺎ ﻣﺮﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
را ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰﮔﻬﮕﺎﻩ ﺗﻮﺻﻴفی
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩﻩ، ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺗﺨﻴﻠﺎﺕ ﻧﺎ ﺩﺭﺳتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺩﻫﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺎﻥ، ﻳک کُلاغ
ﭽﻬل کلاغ ﺸﺪﻩ،
ﻭﻫﺮ کامل
الهی ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺪﺍم اﻧﮑﺎﺭ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎح ﺘﻮﻫﻤﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﺪﺭﺕﻋﻘلی و
روحی ﺨﻮﺩ، تصوّرﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺑﻘﻮل
اﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺤﮑﻴم
اﻟﻬﻰ، ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺍﺳﺐ ﺑﭙﺮﺳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺍﺳﺐ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﭙﺮﺳﻨﺪ،ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪﺍ ﻧﺴﺎنی
ﺒﺰﺭگ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻥ ﻤﺸﮑﻞ ﻫﻤﻴﺸگی
ﺒﺸﺮ ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ، ﺍﻳﺪﺍﻟﻬﺎﻯ
ﻨﻮع ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ (ﺍﻳﺪﻩ) ﺍﻓﻠﺎﻃﻮنی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﮐسی ﺨﺪﺍ
ﺭﺍﻋﻘلی ﺒﺰﺭﮔﺘﺮﺍﺯﺧﻮﺩ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻭﺻﺎﻑ ﺗﻥ
ﻮﺩﻳﮕﺮ ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﺪﺍل ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴکه ﺧﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻳﺪﺍﻝ
ﻭ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﻳﺶ
ﺩﺭ ﺣﮑم ﺼﻔﺮ ﻭ ﻧﺎ
ﭼﻴﺰﻯ اﺳﺖ. ،ربّ
ﺍﻟﻨﻮع اﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
،ربّ ﺑﺮﺗﺮ، ﻭﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﺣﮑم
ﺤﻴﻮﺍنی وﺣشی ﻮﺣﻘﻴﺮ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ به بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺒﺮﺗﺮ،
ﻭﻳﺎ ،ربّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ
الله أهو. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺮﻧﻮع ﺮﺍ ﻳک ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭحی ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﻭﺍﻳﻥ
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺘﺠسّم
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻫﻴﺄﺕ ﻭ ﺷﮑل ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺷﻬﻮﺩ
اﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع الهی
ﺒﺮﺗﺮ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻨﻮﺭﻯ
اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺠﺴﻢ. ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺳﺠﺪﻩ
ﮐﺮﺩ ﻭﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻭﻓﺮﻣﻮﺩ: ﺴﺒﺤﺎﻧک ﻤﺎ ﻋﺮﻓﻮﻙ،
ﻭﻟﺎ ﻭَﺣّﺪﻭﻙ،
ﻓﻤﻥ أجل ﺬﻟک ﻮﺻﻔﻮﻙ،
ﺳﺒﺤﺎﻧک ﻠﻮﻋﺮﻓﻮک
ﻠﻮﺻﻔﻮﻙ ﺑﻤﺎ ﻭﺻﻔﺖ
ﺑﻪ ﻧﻔﺴﻚ، ﺳﺒﺤﺎﻧک
ﻜﻴﻒ ﻃﺎﻭﻋﺘﻬم
ﺃﻧﻔﺴﻬﻢ،ﺃﻥ ﺸﺒّﻬﻮک
بغیرﻙ،ﺍلهی
لا ﺃﺻﻔﻚ، ﺍﻟّﺎ
ﺑﻤﺎ ﻭﺻﻔﺖ ﺑﻪ ﻧﻔﺴﻚ،
ﻭﻟﺎ ﺍﺷﺒّﻬک ﺒﺨﻠﻘﻚ،
ﺃﻧﺖﺃﻫل ﻠﮑلّ ﺨﻴﺮ،
ﻓﻠﺎ ﺗﺠﻌﻠنی ﻤﻥ
اﻟﻘﻮم اﻟﻈﺎﻟﻤﻴﻥ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺗﻮ
ﻣﻨﺰّﻩ ﻫﺴﺘﻰ،
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺘﻮ ﺭﺍ ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ
(ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺘﻮ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺗﻮﺭﺍ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭ ﻭﺍﺣﺪ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ
(سلوک الهی ﺪﺭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭﺗﻔﺮﻳﺪ ﻭﺩفع
ﺸﺮﻙ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯﺗﻮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺣﺪّ ﺍﻗل
هماﻥ ﺮﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ کنند .ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
الهی ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻋث تصوّر مادّی
ﻮﺑﺎﻃل ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ، ﺍﺯ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺑﺮﺩﺍﺷﺖﻫﺎﻯ
مادّی ﻮﺑﺸﺮﻯ
کرﺩﻩ، ﻭﺑﺮﻭﻯ
کاﻏﺬ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺘﻮﺭﺍ ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻴﻒ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺎﻥ ﺘﻮﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ (ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯﺗﻮ ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ)
ﭼﻨﺎﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺗﻮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻯ
(ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻒﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﻟﺸﺎﻥ
آﻣﺪﻩ، ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍ
بغیرﺧﻮﺩﺕ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭلی ﻤﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﺗﻮﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻢ،
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﻧﻤﻮﺩﻯ،
(ﻧﺸﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺩﻯ)
ﻭﻣﻥ ﺘﻮ ﺭﺍ ﺑﺨﻠق
ﺘﻮ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻧﻤﻴﮑﻨﻢ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﺮﺧﻴﺮ( ﻭ ﮐﻤﺎﻝ)
ﻫﺴﺘﻰ، ﻭﻣﺮﺍ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎﻗﻮم ﻈﺎﻟﻤﺎﻥ(ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
در ظلمت جهل ) ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﺪﻩ. ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻧﻴﺰ ﺷﺎﻫﺪ ﺧﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ،ربّ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻃﻮﺭﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
،ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﺎﺋﻢ ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﻳﺎ
ﻋﺮﺵ ،ربّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
(ﻋﺮﻓﻮﻙ) ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺘﻮﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. (ﻟﺎ ﻭﺣّﺪﻭﻙ)
ﺗﻮﺭﺍ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻧﮑﺮﺩﻩ،
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺘﻮ ﻭﺍﺣﺪ
ﻧﮑﺮﺩﻩ، ﻭﺩﺭک
ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺘﻮ ﻧﻨﻤﻮﺩ. ﻭﺣﺎﻟﺖ
ﺧﻠﺴﻪ ﻭﺳﺎمادّی
ﻮبی ﺨﻮﺩﻯ، ﻭ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮔﺬﺷﺘﻥ
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ،ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ ﺍلهی
ﺒﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺸﺮ
ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ میسّر
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻃﺎﻭﻉ)
ﻃﻮع ﻮﺗﺴﻠﻴم ﻮﻗﺒﻮل
ﻮ ﺗﺼﺪﻳﻖ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩل ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ، ﻭﭽﻄﻮﺭ
ﺩﻟﺸﺎﻥ آﻣﺪ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﭼﻘﺪﺭ ﺳﻄح
عقلی ﻮﻗﺪﺭﺕ ﺫﻫنی
آﻧﻬﺎ ﭘﺎئین ﻮﺿﻌﻴﻒ
ﻭ ﺣﻘﻴﺮ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺩ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﺍﺯ ﺗﻮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. (ﺧﻴﺮ)ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭقُرآن ﺑﻤﻌنی
کمال ﻮﺗﮑﺎﻣل ﻮسلوک
الهی اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺍﻣﺮﻯ
ﺨﻮﺏ ﻭﻣﻔﻴﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
اﻣﺮﻯﺮﺍﺧﻮﺏ ﻭ
ﻣﻔﻴﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﺩﻳﮕﺮﻯ
عهماﻥ ﺮﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
عقلی ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﺪ
ﻭ ﻣﻀﺮﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.
(ﻗﻮم ﻈﺎﻟﻤﺎﻥ) ﻳﺎ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﺘﺎﺭﻳﻚ
اوم و سلوک
نکرده ﺩﺭﻋﻘﻞ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻭﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺨﻮﺩ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﻳﺶ، ﮐﻪ ﺳﻠﻮﮐﻴﺎلهی
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺘﻬﺎﻯ
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﻧﻮعی ﺒﺪﺳﺖ ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﺑﻠکه کرﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺪﺍم
ﺪﺭﺣﺎل اﺯ ﺑﻴﻥ
ﺒﺮﺩﻥ هستند. ﻭﺑﺘﺪﺭﻳج
عقلی ﺑﺸﺮﻯ اﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﮐﻤﺘﺮ، ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﻌﻘل ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﻳک ﺤﻴﻮﺍﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻣسخ
می گرﺩﻧﺪ. ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
آیندهﻫﺎ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
گذﺷﺘﻪﻫﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﮐﻪ سلوک
الهی، ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﻧﻴﺰ
ﺣﺘﻤﺎ ﺍﻧﺠﺎم ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ. ﮐﺎﺭﻯ که ﺳﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ، ﻧﮑﺮﺩﻩ ﻭلی
ﺒﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺣﺘﻤﺎ
ﺍﻧﺠﺎم ﺨﻮﺍﻫند
ﺩﺍﺩ. ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻤﺎ ﺗﻮﻫّمتم ﻤﻥ
ﺸیئ ،ﻓﺘﻮﻫّﻤﻮﺍ
ﺍﻟﻠﻪ ﻏﻴﺮﻩ، ﻧﺤﻥ
ﺁل ﻤﺤﻤﺪ، ﺍﻟﻨﻤﻄ
اﻟﻮﺳﻄﻰ، ﺍﻟﺬﻯ
لا ﻳﺪﺭﮐﻨﺎ ﺍﻟﻐﺎﻟﻰ،
ﻭﻟﺎ ﻳﺴﺒﻘﻨﺎ ﺍﻟﺘﺎﻟﻰ،
ﺍﻥّ ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ،ﺣﻴﻥ
ﻨﻈﺮ ﺍﻟﻰ ﻋﻈمة
ﺭﺑّﻪ، ﮐﺎﻥ فی
هیئة ﺍﻟﺸﺎﺏ ﺍﻟﻤﻮﻓﻖ،
ﻭﺳِﻥّ ﺃﺑﻨاء ثلاثین
ﺴنة ،ﻋﻈﻢ رَبّی
ﻮ جلّ،ﺃﻥ ﻴﮑﻮﻥ
فی ﺼفة ﺍﻟﻤﺨﻠﻮﻗﻴﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﻨﻈﺮﺗﺎﻥ
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻴﺪ، ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﻏﻴﺮ ﺍﻥ ﻮﻫم ﻔﺮﺽ
ﮐﻨﻴﺪ، (ﮐﻪ ﻭﻫم
ﺠﺪﻳﺪ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻨﺎﺭ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺷﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮﻫﻤﺎﺕ
ﻳک ﺘﮑﺎﻣل ﺬﻫﻨﻰ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻯ اﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﺗﮑﺎﻣلی ﺮﻭﺣﻰ.
ﻭﻳﺎ ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺣﻘﺎﻳق
اﻟﻬﻰ. ﻭﻟﺬﺍﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﻮﻫُﻤﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ،
ﺍﮐثرﺍ ﻇﻥّ ﻮ ﺑﺎﻃل
ﻮﺣتی کفر و گناه
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻏﻴبی ﻮ ﺍلهی
ﻮ ﻧﺪﻳﺪﻩ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ،
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﻫﻤﺎﺕ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﺗﮑﺎﻣل
ﺬﻫنی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﻮﻫﻤﺎﺕﻋﻘلی
اﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻭﺣتی ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻥ، ﺧﻴﻠﻰ
ﺯﻭﺩ ﺑﻤﺮﺯﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ ﻤﺘﻮﻗﻒ
ﻭﺩﺭﺣﻴﺮﺕ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺎ آل ﻤﺤﻤﺪ(نَمَط
و ﻧﻤﻮنه ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ)ﺍﻯ
هستیم، ﮐﻪ ﻏُﻠﺎﺕ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﮐﻥ ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧند
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﺭک ﻛﻨند،
ﻭﻳﺎ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩﻫﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺯ
ﻣﺎ ﺟﻠﻮ ﺑﺰﻧﻨﺪ.
ﺍﻯ ﻔﻠﺎﻥ، ﻭﻗتی
ﺮﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻧﻈﺮ
ﺑﻌﻈﻤﺖ ،ربّ ﺧﻮﺩکرﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺟﻮﺍنی
ﻤﻮﻓﻖ ﻭﺩﺭ ﺳِﻥّ
سی ﺴﺎﻟگی ﺒﻮﺩ.
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺖ درﺼﻔﺖ
ﻣﺨﻠﻮق ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ (ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ هر
زمان ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﻳﺎأهل ﺒﻴﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ، ﻏﺎﻳﺐ ﺍﺯﻧﻈﺮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭﺣتی
اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ اﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻧﺪﻩ،
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﻭﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺁل ﻤﺤﻤﺪ، ﻭأهل
ﺒﻴﺖ ﺯﻧﺪﻩ
(کاملان زنده ) ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﺳﺎﺩﺍﺕ ﻭﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
اﻣﻮﻯ ﻮ ﻋﺒﺎسی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺣتی
اﮔﺮ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
مُدّعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋلیّ ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮﻙ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋلی ﻮ ﺩﺭﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ، ﻭ ﺗﮑﻴﻪ
ﺑﺮﺟﺎﻯ آﻧﻬﺎ،
ﺩﺭ ﺗﺤﮑّم ﻮ ﺍﻣﺮ
ﻭ ﻧﻬﻰ ﺑﺮﻣﺮﺩم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. (آل
ﻤﺤﻤﺪ) ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
(ﻧﻤﻂ) ﻭﻧﻤﻮﻧﻪ ﻭ
ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ هرﺯﻣﺎﻥ
هستند. ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻠﻘﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﺪﻥ ﺘﺠلی
الهی ﺪﺭ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﻀﻤﻨﺎ ﺑﺤث
ﭘﻴﺶ ﺍﻣﺪﻩ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﻳﺪﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻣﻘﺎم ﺨﻮﺩ
ﻭﻫﺮ کامل
الهی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻳﺪنی الهی
ﺪﺭ ﻣﻘﺎم ﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻏُﻠﺎﺕ)
ﻳﺎ ﻏﺎﻟﻴﺎﻥ ﻮ ﺯﻳﺎﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻭﻳﺎ ﮐﺴﺎﻧﻴکه
ﺧﻴلی ﺤﺮﻑ ﺍﺯﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻮﺳﻠﻮﻙ ﺍلهی ﻤﻴﺰﻧﻨﺪ،
ﻭلی ﺨﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ
ﻨمی ﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭ به ﺪﮐﺘﺮﺍﻯ
علوم ﻮعرﻓﺎﻧﻯ
ﺪﺭ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
(ﻏُﻠﺎﺕ) ﮐﺴﺎنی
هستند، ﮐﻪﻋلیّ
ﺮﺍ ﺧﺪﺍ، ﻭﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺮﺍﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
گرچه ﺑﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
الهی ﻘﺎﺋل هستند.
ﻭﺩفع ﺸﺮک ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺤﺮﻭم
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍلهی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺸﺮک ﻮﺍقعی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺳﺮﺧﻮﺩ، ﺑﺨلق
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻩ،
ﺗﺮک ﺴﻠﻮک ﻮ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭﺗﻮﻗﻒ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻤﻮﺩﻩ، ﻭﺑﺎ ﺍﻥ
ﻤﻐﺮﻭﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ،ربّ
ﻗﺎﺋم ﻨﻤﻰ ﺭﺳﻨﺪ.
ﺗﺎﻋﺎﻣلی ﻮﺍﻗﻌﺎ
ﺍلهی ﺪﺭ ﺑﻴﻥ ﺨﻠق
ﻘﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ. (ﺗﺎلی)
ﺑﺎﺯﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻭﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﮐﺴﺎﻧﻴکه
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ اﮐﺘﻔﺎ ﮐﺮﺩﻩ،
ﺳﻠﻮﻙ ﺍلهی ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺗﻤﺎم ﻤﺬﺍﻫﺐ،
ﺍﺳﻠﺎمی ﺴنی ﻮشیعی
ﻮﺣتی مُدّعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻣﮕﺮ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻋﻤلی ﻨﻔس ،ﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ، ﮐﻪ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺨﺼﺎ
معرّفی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﮐﻪ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺮﺍﻩ می ﺮﻭﻧﺪ،
ﻭمُدّعی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ، ﻭلی
غیر ﻣﻄﻴﻌﺎﻥ
هر کامل الهی ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ هستند. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ،
ﻫﻴﭽﮑﺪﺍم ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍلهی ﭽﻮﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭآل ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﺸﻬﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ،ﺟﻮﺍنی
سی ﺴﺎﻟﻪ ﻣﻮفق ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺟﻮﺍﻥ ﻮﺷﺎﺏ،
ﻭﻗتی ﺪﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
اﺳﻠﺎﻣﻰ، ﺑﻤﻌنی
ﺴﺎﻟک ﺠﻮﺍﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺮ ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ (ﺑﻨﻰ) إسراءئیل
همین (ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ)
ﺍﺳﺮاء کنندﻩ ﺳﻠﻮک
هستند.ﮐﻪ ﺷﺎﻣل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻣﻮﻓﻖ)
ﮐﻪ ﺗﻮﻓﻴق ﻴﺎﻓﺘﻪ،
ﻳﻌنی مَشیَت ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﺟﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕﻋﻘلی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻧﻮعی
ﻮﺍلهی ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺭﻧگ
ﺴﺒﺰ ﭘﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
سوآل ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﺬﺍک ﻤﺤﻤﺪ، ﮐﺎﻥ
اﺫﺍ ﻧﻈﺮﺍلی ﺮﺑّﻪ
ﺑﻘﻠﺒﻪ، ﺟﻌﻠﻪ
فی ﻨﻮﺭ ﻣثل ﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺤُﺠُﺐ، ﺣتی
ﻴﺴﺘﺒﻴﻥ ﻠﻪ ﻣﺎ
فی اﻟﺤُﺠُﺐ، ﺍﻥّ
ﻨﻮﺭ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻨﻪ
ﺍﺧﻀﺮ ﻣﺎ ﺍﺧﻀﺮّ
ﻭ ﻣﻨﻪ ﺍﺣﻤﺮ ﻣﺎ
ﺍﺣﻤﺮّ، ﻭﻣﻨﻪ
ﺍﺑﻴﺾ ﻣﺎ ﺍﺑﻴﺾّ
ﻭﻣﻨﻪ ﻏﻴﺮﺫﻟﻚ،
ﻳﺎ ﻓﻠﺎﻥ، ﻣﺎﺷﻬﺪ
ﺑﻪ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﻭﺍﻟﺴنّة
، ﻓﻨﺤﻥ اﻟﻘﺎﺋﻠﻮﻥ
ﺒﻪ ﺍﻳﻥ ﺮﻧگ ﭙﺎﻫﺎ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ هرﮔﺎﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻈﺮﻯ
ﺒﺨﺪﺍﻯﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺩل ﻤﻴﮑﺮﺩ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺣﺠﺎﺑﻬﺎ
ﻏﺮﻗﻪ ﻣﻴﺪﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﭼﻴﺰﻯ
اﺯﺍﻧﭽﻪ ﺩﺭﺣﺠﺎﺑﻬﺎﻫﺴﺖ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻧﻮﺭ ﺧﺪﺍ
ﺍﮔﺮ ﺳﺒﺰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻧﮕﻬﺎﻯ
ﺴﺒﺰﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﻴﻢ،
ﻭﻳﺎ ﺁﻥ ﻘﺮﻣﺰ
که ﻘﺮﻣزﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻭﻳﺎ ﺭﻧگ ﺴﻔﻴﺪ
ﺍﻥ ﻮ ﻳﺎ ﻫﺮ ﺭﻧگ
ﺪﻳﮕﺮ. ﺍﻯ ﻔﻠﺎﻥ،
ﺍﻳﻥ ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺩﺭ
(ﮐﺘﺎﺏ ﻭ ﺳﻨﺖ) ﻣﻄﺮح
ﺸﺪﻩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺼﺤﺒﺖ ﮐﻨﻴﻢ. ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﮑﻨﺪ،ﻳﺎﺩﻯ اﺯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻳک
ﻠﺤﻈﻪﺍﻯ عرﺵ ﺭﺣﻤﺎن
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺧﻮﺩ
ﺭﻧگی ﻮ ﺳﺒﺰ و
زنده ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﭘﺎﻫﺎﻳﺶ
ﺳﺒﺰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻳﻌنی
غرﻗﻪ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺣﺠﺎﺑﻬﺎﻯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺮﻧﮕﻬﺎ ﻭﻧﻘﺸﻬﺎﻯ
گیاهی و زنده ﺒﺨﺼﻮصی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺳﺒﺰﺷﺪﻥ
ﻨﻴم ﺘﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺭﻧﮕﻬﺎﻯ
گیاهیاﺳﺖ ﺩﺭ ﺣﺎلی
که ﺭﻧﮕﻬﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﭽﻮﻥ گُل ها ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺑﻬﺎﻯ
عرﺵ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣﺠﺎﺑﻬﺎئیکه
ﻣﺎنع اﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮشی ﺨﻮﺩ، ﺍﻳﻦ
ﺭﻧﮕﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ،
ﻭﺭﻧگ هائیکه ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﻧﮓ ﺑﭽﻴﺰﻯ ﺘﺸﺒﻴﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎ ﻣﻔﻬﻮم
ﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺷﻮﺩ.
ﻭلی ﻨﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻔﺮﺵ ﻋﺮﺵ ،ربّ ﺭﺣﻤﺎن
،ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺮ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻔﺮﺵ
وگسترش ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩ، ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯﻧﻘﺶﻫﺎﻯ
گیاهی ﺴﻤﺒﻮل ﺤﻴﺎﺕ
و زندگی بهشتی
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺭﻧﮕﻬﺎﻯ ﺴﺒﺰ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﺎهی اﺯ ﺭﻧﮕﻬﺎﻯ
ﺒﻨﻔﺶ ﻭﻏﻴﺮﻩ ﻧﻴﺰ
ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﺮﺩﻩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ را ﺪﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩ، ﻭﺍﻧﻬﺎ ﺭﻧﮕﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺸﺘﻰ، ﻭآیندهﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺑﺪﻯ، ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﺷﺎﻫﺪ ﻫﻤﻴﻥ
عرﺵ ﻭﺭﻧﮕﻬﺎ ﻭﺳﺒﺰﻩﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
می گوﻳﻨﺪ ﺍﻳﻥ ﻤﺴﺎﺋﻞ
(چون ﺭﻧگ ﻮ ﺟﻮﺍﻧﻰ)ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﮐﺘﺎﺏ ﻭﺳﻨّﺖ،
ﻳﺎ قُرآن ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺑﻠکه ﺩﺭ
( ﮐﺘﺎﺏ ﻃﺮﻳﻘﺖ
سلوکی ﻣﮑﺘﻮﺏ) ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
سلوک الهی اﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺳﻨﺖ ﺷﺪﻩ ﭘﺎک ﻮ
ﻣﻨﺰّﻩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍن ﻘﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩﺍﻳﻢ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻥ ﺮﻧﮕﻬﺎ ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻮئیم. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﻪ ﺭﻧﮓ ﻭ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺭﻧﮓ، ﺩﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻟﻘﺎﻯ الهی هست.
ﺍﻣﺎ ﻧﻴﻤﻪ ﺑﺎﻟﺎ
ﺗﻨﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺻﻤﺪ ﻭﺗﻮﭘُﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﻌنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻟﺎﻯ عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ، ﻭﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺒﺮﺗﺮ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ، ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻳﻥ اﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﻋﻮﺍلم
ﺠﺒﺮﻭتی هرﻳک ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
کُرسی ﻮ ﻧﺸﻴﻤﻥ
گاﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻘﺎم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
هو ﺧﺎﺭج اﺯﻫﺴتی
ها اﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﻮ ﭘُﺮ
ﻭﮐﺎﻣل ﺒﺎﻟﺬﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻴﻤﻪ
ﭘﺎئین ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻳﻌنی اﺯ ﻧﺎﻑ ﻋﺮﺵ
ﺑﭙﺎئین ﺘﺮﻫﺎ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺳﺒﺰ ﻭ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺭﻭﻳﺶ و
رُشد ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍع
ﻮﺟﻮﺩﻯ، ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺤﺖ حمادی ﻮحمادی،
ﻭﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﮔﻴﺎهی ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﺗﻤﺎم ﻔﺼﻮل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭ ﺣﺎل ﻨﻤﻮ ﻭ ﺭﺷﺪ
ﺟﺴمی ﻮﺭﻭحی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑﮕﻴﺎﻩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺭﺷﺪ ﻭ ﺭﻧگ
ﺴﺒﺰ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺠﻠﺴﻰ ﻗﺸﺮﻯ ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﺣﺠﺎﺑﻬﺎﻯ
عرﺵ ﻭﮐﺮﺳﻰ، ﺍﺟﺴﺎم
ﻠﻄﻴفی هستند،
ﮐﻪ ﻣﻠﺎﺋﻚ ﻭﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻳﻌنی
ﺒﺘﻮﺻﻴﻒ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺍﻳﻥ
ﺤﺠﺎﺑﻬﺎﻯ ﻨﻮﺭﻯ
که ﻋﺮﺵ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ، ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﻴک عاﻟم و یونیورس
و ﺠﺒﺮﻭتی ﻮ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
ﻳک ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﻨﻴﺎمده
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﻮﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺠﺒﺮﻭﺗﻰ، ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺒﻨﺤﻮﻯ مادّی ﻮﻟﻮ
ﺭﻗﻴق ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺟﻤﻌﺎ ﻫﺴتی ﺒﻬﺮﺷﮑل
اﺯ ﺍﻧﻮﺍع عوﺍﻟم
ﻮ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ، ﮐﺮسی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج
اﺯﻫﺴتی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ عاﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ هاﻫﻮﺕ
ﻭﻋﺪﻡ ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ
ﺩﺭﻋﻤّاء اﺳﺖ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﻣﺒﺪﺃ ﺍﻳﻥ عوﺍﻟم
ﺠﺒﺮﻭتی ﺪﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ،
الله ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭل
ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺮﮐﺪﺍم
عالم ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺒﻴﺮﻭﻥ آﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ مادّی ﺗﺮﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻫﺴتی هرﭼﻪ ﻫﺴﺖ،ﻳک
ﺘﺠلی ﻨﻮعی ﻮﻣﻈﻬﺮ
ﻳک ﻤﻘﺎم اﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨکه ﺍﻳﻥ
ﺤﺠﺎﺑﻬﺎﻯ عرﺵ،
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺩﺭﺳتی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﻣﻘﺎم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ،
ﻳک ﺪﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﻋﻘلی ﺨﺎصی ﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﻫﺮﮐﺪﺍم ﻴک ﺰﻳﺒﺎئی
ﻨﻮعی ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ،
ﻭ ﺩﺭﻫﻴﺎﺕ ﺑﺪﻥ
ﺨﻮﺩ ﻭﻫﺮ ﮐﺪﺍم
ﻴک ﻨﻮعی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺗﺎ بشریّت
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ، ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨکه
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﺩﺭﻳک
ﻤﻮﺟﻮﺩ، ﺍﮔﺮ ﺍﺯﻋﻘل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﻮئیم،
ﻳﻌنی ﺼﻔﺎﺕ ﺍلهی
ﺒﻬﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻦ،
ﻭﺍﺧﻠﺎق ﻮ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪگی ﻮﻓﮑﺮﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ عصرﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﮐﻤﺎلی
ﻮﻋﻘلی ﻮﺻﻔﺎتی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺑﺮ ﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺷﺮﻑ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ
بی اﻧﺘﻬﺎ ﺩﺭآیندهﻫﺎ،
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻬﺘﺮ ﻭﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﺷﺪﻩﺍﻯ، ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
همین اﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻠﻰ،
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﭙﻴﺪﺍﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯﻋﻘل ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻮ ﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭحی ﺒﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻥ ﺤﺠﺎﺑﻬﺎﻯ
ﻋﺮﺵ رحمان ﻮﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻧﻬﺎ، ﻣﺎنع اﺯﻋﺮﻭج
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭح ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
درک و فهم ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺎﺭﺳﺎئی عقل
اﻧﺴﺎﻥ، ﺣتی اﮔﺮ
ﮐﺎﻣل ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮﻋﻘلی
ﻮ ﺻﻔﺎﺗﻰ، ﮐﻪ ﺑﺸﮑل
اﻧﻮﺍﺭ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﺑﻬﺮﻩ ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣلی
ﺒﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ آینده،
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺒﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺠﺴمی ﻮﺫﻫنی
ﻮﺭﻭحی ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺩﺭﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﻳﮑﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﻭﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ ﻣﻄﻠﻖ،
ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ ﺧﻮﺩ،
ﻭﺳﻠﻮک ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ، ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺍﺯﺟﻬل
ﻮﺍﻟﻮﺩگی ﻮﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻭ ﺗﻮﺣﺶ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺪﻧﺒﺎل
اﻳﻥ عقل ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
ﺒﺮﺗﺮ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﺨﺴﺘﻴﻦ،
ﮐﻪ ﺩﺭ آینده ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻯ
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ، ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮاز
امروز ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻫﻤﻴﻥ ﺒﺸﺮ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ
ﻭﻋﺎﻗﻠﺘﺮ ﻭ ﻣﺘﻤﺪﻥﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺑﻌﺪﺍ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ،ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺖ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﺑﻴﻥ ﺒﻬﺘﺮﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ ﻮﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﻮﺍع اﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠّﻮل اﻭﻟﻴﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﻧﻴﺎ،
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻣﺪﻩ ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﻣﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺴﺎﻝ ﻗﺒل ﺪﺭﻳک
ﻤﺮﺩﺍبی ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻤﺎم
اﺭﻗﺎم ﻮ ﺍﻋﺪﺍﺩ
ﻋﻈﻴمی ﭽﻨﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻰ
ﻭﺑﻴﻠﻴﻮﻧﻰ و
تریلیونی ،ﮐﻪﻫﻤگی
اﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ، ﻭﺩﺭ
ﺍﺻل اﺯﻋﺪﺩ ﻳک
ﺒﻮﺟﻮﺩ آمدﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
آیندهﻫﺎ بی
نهاﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﺪﺍم ﺼﻔﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺍﺧﻠﺎق ﺒﻬﺘﺮ،
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
عظیم ﺘﺮ ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
الهی ﻤﺤﺪﻭﺩﻳﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
کماﻟﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒیعی ﺼﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﻭلی
هرﭼﻪ ﺍﻧﻮﺍع
که ﺑﺎﻟﺎ آمدند،
ﻋﻘل ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ ،ﮐﻪ
ﺩﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
عقل ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺑﻄﻮﺭﻃﺒیعی
ﻮﺑﺎ ﮐﻤک ﺨﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩ
و هدایت مراتب
عاقل تر الهی ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺍﻗﻞ، ﻤﺎنعی
ﺪﺭﺑﺮﺍﺑﺮ ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒیعی الهی ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺎﻭﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺍﻧﺴﺎﻥ
همکاﺭﻯ ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻭﻋﺸق ﻮﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺧﻮﺩ، ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺰﺍﺣم
ﺘﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی ﻮﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺭﺍﺩﻯ، ﻭﺑﺎ ﺻﺒﺮ
ﻭﺑﺮﺩ ﺑﺎﺭﻯ
هرﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺗﻮﺣﺶ ﻭﮐﻢ
ﻋﻘلی گذﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﻃﺮﻑ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ، ﻭﮐم
ﻔﻬﻤﻰ ﻫﺎﻯ گذﺷﺘﻪ
ﮐﻮﺩکی ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺻﻠﺎح
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﻧﻮﺍﻗﺺ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺭﻭحی ﺨﻮﺩ ﺮﺍ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺧﻠﺎﺻﻪ ﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ، ﻭﺣتی
ﻤﻌﻨﻮﻳﺎﺕ ﻧﻴﻤﻪ
مادّی ﺪﻭﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭتجلّی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋﻘﻠﻬﺎﻯ مربّوطه
ﺒﺮﺗﺮ،ﻭﺻﻔﺎﺕﻧﻴﮑﻮﻯ
اﺧﻠﺎقی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ،
ﺑﺎﻳﻦ ﺳﺎﻟک ﻔﺪﺍﮐﺎﺭ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ. ﮐﺴﻴکه
ﺍﺯﺑﻬﺸﺖ ﻭحَقّ
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯﺑﻬﺸﺖ
بشری ﮐﻨﻮنی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ،ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﺍ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭلی اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﻧﺮﺍ ﺳﻮﺧﺖ
ﻭﻣﺼﺮﻑ ﮐﺴﺐ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺗﺮنوع فوق
بشری بنماﻳﻨﺪ.
ﭼﻮ ﻥﭙﻮﻟﻴکه ﺳﺮمایه
ثرﻭﺗﻬﺎﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺸﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
عقلی که ﺻﺮﻑ ﮐﺴﺐ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﺗﺮﻯ گرﺩﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ،
ﮐﻪ ﻣﺼﺮﻑ ﮐﺴﺐ ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ گرﺩﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺮخی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮔﺎﻫﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮ ﺯﺣﻤﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎت ﻘﺒلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻔﺎﺭﺵﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻋﺠﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ
آﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮک ﺒﺸﻮﺩ،
ﻭلی عجله ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ، ﻭطیّ
ﺸﺪﻥ ﻤﺮﺍﺣل ﺴﻠﻮکی
ﻨﺸﻮﺩ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ، ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻮﺟﻮﺩ ﺑﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آینده ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.ﻭلی
همچناﻥ ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
اﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻣﺰﺍﺣم
آﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﭘس ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
هرﭼﻪ ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ آثاﺭﻣﻨفی
ﺮﻭح ﻮﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ،
ﻭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻧﻘﺶ ﺻﺒﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺻﺪ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﻭﻣﻄلق پاکی ﺼﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘنی ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق ﭙﺎک ﻤﻄﻠق
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ، ﻣﺪﺍم
آثاﺭﻣﻨفی اﻧﻮﺍغ
ﻘﺒلیﺮﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺎ
ﺩﻭﺭﻯ اﺯ ﻳک ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮﺗﻮﺣﺶ، ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﻜﻮ ﺗﻤﺪنی ﺘﺎﺯﻩ
ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﻮﺩ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻧﮕﻬﺎ ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
اﺳﻠﺎمی ﻮﺍﺩﺑﻴﺎﺕ
ﺍﻥ، ﻣﻌﺎنی ﻤﺨﺘﻠفی
آﻭﺭﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﻓﺎصِلهﻫﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﻮﺩ،
ﺭﻧﮕﻬﺎﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻓﺮق ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﺭﻧگی ﺒﻴک
ﻤﻌنی ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ. ﺭﻧگ ﺴﺒﺰﺳﻤﺒﻮل
ﺪَﻫّﺶ ﺍلهی ﻮﺭﺷﺪ
ﻭ ﻧﻤﻮ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺭﻧگ
ﻘﺮﻣﺰ ﺳﻤﺒﻮل
غضب ﺍلهی ﻮ ﺭﻧگ
آﺗﺶ ﻭﺟﻬﻨم ﻮﺧﻮﻥ
ﻮ ﺭﻧج اﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻔﻴﺪﻯ ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻘﺎﺋل
ﺸﺪ، ﻭﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل
اﻧﻮﺍﻉ، ﺳﻔﻴﺪ
ﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﺮﺍ ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮ ﺯﻳﺒﺎئی ﻮ ﺗﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.ﻭﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻨﻴﺰ ﻫﺮﭼﻪ ﭘﺎﮐﺘﺮ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻮﺩ،
ﺳﻔﻴﺪﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺳﻔﻴﺪﻯ ﺒﺪﺭﻣﻨﻴﺮ
ﻗﺎﺋﻢ، ﭼﻮﻥ ﻤﺎﻩ
ﺷﺐ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﺳﻤﺒﻮل
همین ﭘﺎﮐﻰ، ﺑﺤﺪّ
ﮐﺎفی ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻳﻨﺪﻩ،
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ، ﺍﻳﻥ ﺴﻔﻴﺪﻯ
ﭙﻮﺳﺖ ﻭﭘﺎکی ﺮﻭﺍﻥ
ﻮﻧﻴکی اﺧﻠﺎق ﻮﺻﻔﺎﺕ،
ﺑﺎﺯ ﺳﻔﻴﺪ ﺗﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺭﻭحی
غیرﺳﺎﻟک ﺒﻤﺎﻧﺪ،
ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺮﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ ﻮ ﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻴﺎﺑﺪ،
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﮐِﺪِﺭ
ﻭ ﺳﻴﺎﻩﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺩﺭﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺰﺷﺖ ﺗﺮﻯ ﺪﺭ آینده
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ. ﺭﻧگ
ﺰﺭﺩ ﺭﺍ ﺭﻧگ
عباﺩﺕ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻮﺩﺍئیﻬﺎ
ﻭﺣتی ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻟﺒﺎس
ﺳﺎﻟک ﺒﺮﻧگ ﺰﺭﺩ
(ﻣﺰﻋّﻔﺮ ﻳﺎ ﺯﻋﻔﺮﺍﻧﻰ)
ﺑﺘﻥ ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺧﺎک آﻟﻮﺩگی
ﺴﺎﻟک ﺮﻩ ﺭﻭ ﭘﺮ
ﺗﻠﺎﺵ ﻭ ﺭﻧگ ﺨﺴﺘگی
ﺘﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
اﻳﻨﻚ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻌﻠﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺯﺭﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻭﻗﺘﻴکه
ﺑﻤﺎل ﻮثرﻭﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﻧﺪ، ﺍﺯﻋﻠﺎﺋم
ﺪﺭﻭﻳشی ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮔﺎهی ﻨﻴﺰ ﺭﻧگ
ﻘﺮﻣﺰ ﺭﺍ ﺭﻧگ ﺒﻴﺎﻥ
کنندﻩ شدّت ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﺸق ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺭﻧگ ﺴﺒﺰ ﺭﺍ ﺭﻧگ
ﻤﻌﺮﻓﺖ ﻭﺩﺍﻧﺶ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺮﻧﮕﻬﺎﻯ ﺴﻴﺎﺩﺕ،
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺟﺴﻤﺎنی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻣﻮﻟﺎﻋلیّ
ﺒﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ،
ﮔﺎهی ﺴﻴﺎﻩ ﻭﮔﺎهی
ﺴﺒﺰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﺩﺍﺕ ﺭﻧگ
ﺴﻔﻴﺪ ﺩﺭﮐمر ﻳﺎ
ﺩﺭﻋﻤﺎﻣﻪ ( یا
امِّامه یعنی بدون
اوم و سلوک
شبیه عَجَم که
غیر جَم و
الهی شده میباشد
) ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺮﻓﺘﻪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗمییزﺍﺕ ﻃﺒﻘﺎتی
ﻘﺪﻳم اﺳﺖ. ﮐﻪ(ﮐﺎﺳﺖ)ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﺍﺯ ﻫم ﺠﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺒﺎ ﺳﺘاﺮﻩ ﺩﺍﻭﺩ،
ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﺒﺎ
ﺻﻠﻴﺐ ﻣسیح ﻮ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺎ ﻣﺸﺨﺼﺎتی ﻈﺎﻫﺮﻯ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺮﺍﻯﺒﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯمادّی، ﻭﻋﺪم
ﺨﻠﻄ ﻨﮋﺍﺩﻫﺎ ﻭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﺎﻳﻜﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭتی
ﺒﺎ ﻧﺠس ﺑﻮﺩﻥ ﺒﺮخی
ﺪﺭﻃﺒﻘﺎﺕ ﺩﺍﺭﺍﻯ
کاﺳﺖ، ﭼﻮﻥ ﺩﺭﻫﻨﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

حدیث 1323 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۴ﺹ؟
بجاﺭ) ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﺍﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ،ربّ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ؟ﻣﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩﻩ ﻨﻌم
ﺒﻘﻠﺒﻪ ﺭﺁﻩ، ﺃﻣﺎ
ﺳﻤﻌﺖ ﺍﻟﻠﻪﻋﺰ
ﻭجلّ ﻴﻘﻮﻝ، ﻣﺎ
ﮐﺬﺏ ﺍﻟﻔﻮآﺩ ﻣﺎ
ﺭﺁﻯ، ﻟﻢ ﻳﺮﻩ ﺑﺎﻟﺒﺼﺮ،
ﻭ ﻟﮑﻥ ﺮﺁﻩ ﺑﺎﻟﻔﻮآﺩ
ﺍﺭﻯ اﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺩل
ﺨﻮﺩ ﺩﻳﺪﻩ، ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍن ﻨﺪﻳﺪﻩﺍﻯ،
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﻝ ﻭﻓﻮآﺩ ﺍﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﻳﺪﻩ ﺩﺭﻭغ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ،ربّ ﺑﭽﺸم
ﻨﺒﻮﺩﻩ، ﺑﻠکه ﺑﺪل
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎ،
تجلّی ربّ ﺧﻮﺩ،
ﻳﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻤﻘﺎﻡ
ربّانی و ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍلهی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﻧﻪ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق الله ربّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ، ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ،ربّ رحمان
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. (ﻓﻮآﺩ)
ﺩﺭﻭنی ﺘﺮﻳﻥ ﺪل
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﻗﻠﺐ
ﮔﻮﺷتی ﺘﻨﻬﺎ ﻃپس
ﻭﺍﺣﺴﺎس ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺍﻧﺮﺍ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺍﻣﺎ ﻗﻠﺐ ﺫﻫﻨﻰ،
ﺟﺎﻯ ﺘﻔﮑﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی اﻳﻥ ﮋﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ ﺭﻭحی
ﻮ ﺫﺍتی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻗﻠﺐ ﺧﻮﺍﻧﺪ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺍﻳﻥ ﺪل ﺪﺭﻭنی
ﺪﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﭼﻪ ﻭضعی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﭼﻪ ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﭘﺎک ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﭘﺎک
ﻨﻤﻮﺩﻥ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍﻧﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍن
ﺮﺍ ﺗﻴﺮﻩﺗﺮ ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
آثاﺭ ﻣﻨفی ﻮ ﺑﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎئی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﻓوآد ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﻳک اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﻫﻤﻴﻥ
اﺣﻮﺍﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺑﻠکه
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ عاﺩﻯ
ﻨﻴﺰ، ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻮﺿﻌﻴﺖ
ﺭﻭﺍنی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ،
ﺍﺯ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺮﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ.
ﺩﻳﺪﻥ گرگ ﻮ ﺳﮓ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ، ﺩﻳﺪﻥ
ﺪﻭ ﺻﻔتی ﺰﺷﺖ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺬﮐﺮﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﻧﻬﻴب اﺯ
ﻭﺟﺪﺍﻥ اﻭﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﺮﻭح
اﻭ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺍﻳﻥ همانی ﻤﻘﺎم
ﻮﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ، ﺑﺎ ﻳکی
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺎفی اﺯ ﻧﻈﺮﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ،ﻭﻗتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،
ﻭﺍﻳﺪآل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ اﺯ ﺭﻭﺍﻥ،
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻤﺮگ ﻘطعی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آینده، ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ
عمیق ﺘﺮ ﻭﺍلهی
ﺘﺮ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ
،ربّ رحمان ﺮﺍﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺭﻭﺍﻥ
کاﻭﻯ ﻴﻮﻧگ که ﻣﮑﺘبی
ﻤﻬم ﺪﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎسی
اﺳﺖ، ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﻭ ﺍﺷﮑﺎل ﺮﻭٴﻴﺎﻫﺎ،
ﻭ ﺭﻧﮕﻬﺎ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺭﺍ، ﺑﺎ ﭘﺎﮐﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﺑﺨﻮبی ﺘﻮضیح ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺍﻥ
کاﻭ ﺭﺍهی ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﺎک ﻛﺮﺩﻥ اﻳﻦ
ﺭﻭﺍﻥ ﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﮑﺘبی ﺪﻳنی ﻨﻴﺴﺖ،
ﺑﻠکه ﻣﮑﺘب ﻄﺒّی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺍﺣﻮﺍل ﺒﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺴﺮﺣﺪّ
ﻧﻮﺭﻣﺎل ﺒﺮﮔﺮﺩﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه سلوک
الهی، ﺧﺎﺹ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻨﻮﺭﻣﺎل ﻮﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺳﺎلم اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺴﻠﺎﻣتی
ها ﻭﺷﻔﺎﻯ
عمیق ﺘﺮﻯ ﺒﺒﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﺤﻮﻟﺎﺕ
ﻋﻘلی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
گرﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﻞ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻣﺴﺘﻘیم
ﻮ ﺗﻨﮕﺎﺗﻨﮓ، ﺑﺎ
ﭘﺎکی ﺮﻭﺍﻥ اﺯ
ﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎ ﻭﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭﻋﻴﺒﻬﺎ ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.

حدیث 1324 ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ۳۴ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ( ﻟﻘﺪ
ﺭﺃﻯ ﻤﻥ آﻳﺎﺕ ﺭﺑّﻪ
ﺍﻟﮑﺒﺮﻯ) ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺮآﻯ ﺠﺒﺮئیل
علی ﺴﺎﻗﻪ ﺍﻟﺪُﺭّ
ﻣثل اﻟﻘﻄﺮ ﻋلی
اﻟﺒﻘﻞ، ﻟﻪ ﺳﺘﻤﺎئة
ﺟﻨﺎﺝ، ﻗﺪ ﻣﻠﺄ
ﻣﺎ ﺑﻴﻥ اﻟﺴﻤاء
وﺍﻟﺎﺭﺽ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺟﺒﺮئیل
ﺮﺍ ﺩﻳﺪ، ﮐﻪ ﺑﺮﺳﺎﻗﺎﻥ
ﺪُﺭ ﻭ ﮔﻮﻫﺮ ﺩﺭﺧﺸﺎنی
ﺪﻳﺪ. ﮐﻪ ﺷﺒﻴﻪ ﻗﻄﺮﺍﺕ
ﺷبنم ﺮﻭﻯ ﺒﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﻮﺩ. ﻭلیب ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺸﺸﺼﺪ ﺑﺎل ﺒﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم آﺳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺯﻣﻴﻥ ﺮﺍ ﭘُﺮ
ﻭ ﺍﺷﻐﺎل کرﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﮐﻞ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬم هستند. ﻭ ﺩﺭ
جُزئیّات ﺍﻥ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
اﺣﻮﺍلی ﻮﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕﻋﻘلی
ﻮ ﺍﺩﺭﺍکی آﻧﻬﺎ،
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎئی ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ آیندهﻫﺎﻯ
آﻧﻬﺎ، ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻳﺎ ﺟﺒﺮئیل ﻴﺎ
ﺍﻳل ﻮ ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻭ
ﺍﻟﻪ ﺟﺒﺮﻭﺕ، ﺍﻥ
ﭽﻨﺎﻥ ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ اﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻫﻨﮕﺎم ﺘﻤﺎﺷﺎﻯ
ﻘﺮﺹ ﻣﺎﻩ ﺷﺐ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﮔﻔﺖ. ﮐﻪ ﻋﺎﺩﺕ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺑﻴﺎﺑﺎنی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺒﻬﺎﻯ
اﺳﻤﺎﻥ ﺼﺎﻑ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻣﺎﻩ ﺷﺐ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﺑﺎﻭج
ﺘﻔﮑﺮﺍﺕ ﻭ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﻨﻈﺮﻩ ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﻬﻤﻴﻥ گوﻧﻪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺍﻳﻥ
ﻤﺎﻩ ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻣﺎﻩ آسمان ﺪﻧﻴﺎ
،ﮐﻪﺑﺎ ﺑﻮﺩﻥ ﻨﻮﺭﻣﺎﻩ
نوﺭﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ آسمان ﻤﻤﻠﻮ
ﺍﺯﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﻴﮑﻨﻮﺍﺧﺖ
ﻭﻣﻨﻈم ﭽﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﺮﺍﻭﺍنی
ﺘﻤﺎم آﺳﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﺍﺷﻐﺎل کرﺩﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺸﺼﺪ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺩﻳﺪﻩ،ﺩﺭﻭﺍقع
اﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، آسمان ﻠﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﻳک کامل الهی ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺯ ﻗﺪﻳم
اﺣﺘﻤﺎﻝ ﻭﺟﻮﺩ
ﻳک ﺴﺘﺎﺭﻩ ﺑﺮﺍﻯ
هرﮐس ﺩﺭآسمان
ﻘﺎﺋل ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻤﻌنی ﺴﻠﻮﮐﻴﺎﻥ
ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺩﺭﺟﻮﺍﺭﻋﺮﺵ ،ربّ
ﺭﺣﻤﺎن ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ آسمان ﭙﺮ ﺍﺯ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﻭ ﺯﻣﻴﻥ
ﻨﻴﺰ ﭘُﺮ ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﻤﺮﺩم ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﻘﺮﺍﺭﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺟﺒﺮئیل
ﺒﺰﺭگ ﺘﺮﻳﻥ آﻳﺖ
ﻭﻋﻠﺎﻣتی الهی
ﺒﺮﺍﻯ سالکان ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ،ﻭ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺘﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄلق
ربّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ ﺩﺭﭘﻴﺶ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻭﺭﻭﺩ
ﺍﺭﻭﺍح کاﻣل ﺸﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﻯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍلم ﻮﺟﻮﺩﻯ،
ﻭﺳﻤﺒﻮل اﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ ﻳک ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻮ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم
ﺒﻬﺸتی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭘﺎ ﻧﺼﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﻔﺎصِله
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻔﺎصِله ﺯﻣﺎنی
اﻧﻮﺍع ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
اﺭﻭﺍﺡ ﺍﻧﻬﺎ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻓﺘﻥ ﺒﻨﻮع
ﺒﻌﺪﻯ. ﺍﻳﻥ ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯ ﻣﺮگ ﻮﻣﻴﺮﻫﺎﻯ
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. (ﺳﺎﻗﻪ)
ﺑﺮﺳﺎق ﭙﺎﻳﺶ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺒﺮئیل ﻮﻳﺎ
ﺩﺭ(ﺳﺎﻗﻪ ﻭ ﺗﻨﻪ)
ﺩﺭﺧﺖ ﺳﺪﺭ ﻭ ﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺪﺭة المُنتهی
ﻮ ﺳﺘﺎﺭ ﭘﺎﻳﺎنی
ﺴﻠﻮک اﺳﺖ. ﻭ(
دُﺭ) ﻳﺎ ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻭﺳﻨگ ﭙُﺮ
ﺑﺮق ﻮ ﻧﻮﺭ ﭽﻮﻥ
اﻟﻤﺎس ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻠﻔﻈ ﻔﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺳﻨگ
ﻮ ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ نیز
ﻨﺒﺎﺷﺪ. (ﺑﻘَﻄَﺮ)
ﺟمع ﻘﻄﺮﻩ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
( ﻗﻄﺮ ﺍﻟﻨَﺪﻯ) ﻳﺎ
ﺷﺒﻨم اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺻﺒﺤﻬﺎ
ﺭﻭﻯ ﺒﺮﮔﻬﺎﻯ ﺪﺭﺧﺖ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﺑَﻘَﻞ)
ﻳﺎ ﺑﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭﻳﺎ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ که ﺷبنم
می ﭙﺬﻳﺮﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ گفته ﺍﻥ اﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻗﺪﻳﻢ ﺭﺍ ﺍﺣﻴﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﺟﺒﺮئیل
ﭙﺎﻳﺶ ﭼﻮﻥ(ﺳُم
أﺟﻨﻪ ﻣﻮ ﻭ ﮐُﺮﻙ)
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺭﻳﺸﻪ ﻫﺎﻯ اﻳﻥ
ﺪﺭﺧﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻭﺷﺠﺮﻩ ﻋﺮﺵ ﺩﺭ
ﺳﺪﺭت المُنتهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﻳﺶ ﺭﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺟﺒﺮئیل ﭽﻮﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺳﺎق ﭙﺎ ﻭﻣﻮﻯ
ﺪﺭ ﺳُﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﮔﺎهی
ﭽﻮﻥ اﺳﺐ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
علّت ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،
ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻥ اﻧﺪﺍم
ﺘﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺟﺒﺮئیل
ربّ النوع ﺒﺸﺮﻯ
است ﻭﺍﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
واجب ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﺸﺪﻩ، ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ،ربّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄلق ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺣتی
ربّ ﺭﺣﻤﺎن ﻨﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻥ
ﻘﺎﺋﻢ ﻫﻴﺄﺕ ﻭ ﻣﻈﻬﺮﻯ
مادّی ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺑﺎ ﮐﺸﻒ قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻮﺭ ،ربّ ﺭﺣﻤﺎن
ﺨﻮﺩ، ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﻗﺎﺋم آﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
برتری مقام ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﺣﺎل
اﻳﻥ ﻤﻬﺪﻯ ﻴﺎ ﻫﺮ
ﺻﻮﺭﺗﻴکه ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﺠﺴم مادّی
ﺍﻥ ﻤﻘﺎم الهی ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺤﻤﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﺮﺷﺘﻪ ،ربّ ﺍﻟﻔﺼل
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ، ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭ ئر شهود
مصطفوی ﻣﺤﺴﻮﺏ
است ،ﮐﻪ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎی
محمدیان ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﻋﻴسی
ﻤﺴﻴﺢ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺠﺴم
ربّ ﺍﻟﻔﺼل ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
گرﺩﻳﺪ. ﺳﺎق ﺪﺭﺧﺖ
ﺭﺍ ﻣﻈﻬﺮ ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ
ﻳﻚ

ﺩﺭﺧﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﻭﺑﺎﻟﻬﺎﻯ ﭙﺮﻭﺍﺯ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺒﺮئیل
پرنده هُما ﻨﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ اند ﺳﻤﺒﻮل
ﭙﺮﻭﺍﺯﻫﺎﻯ
عقلی اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺻﺪﺍﻯ
ﺒﺎل حبرئیل، ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
الهامی ﺒﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ، ﮐﻪ ﭘﺮﻫﺎﻯ
حبرئیل ﻫﺮﺷﺐ ﺑﺮ
ﺑﺎﻟﺸﺖ ﺍﻭ ﺑﺎقی
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
آثاﺭ ﺑﺎقی ﻤﺎﻧﺪﻩ
ﻋﻘﻠﻰ، ﺍﻣﺎم ﻮﻫﺮکامل
الهی ، ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
رﻭﺣﻰ، ﻭﺭﺳﻴﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺬﻫنی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭ ﺍﺯ ﻣﻨﺒﻊ ،ربّ
ﺍﻟﻨﻮع حبرئیل،
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘل
ﺒﺸﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺷﺸﺼﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺑﺮﺣﺴﺐﻋﺎﺩﺕ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ، ﻣﻈﻬﺮﮐثرﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﮐثرﺍ
ﻫﻔﺖ ﺻﺪ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻣﺎﻡ
، ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
ﺮﺍ ﺩﻟﻴل کاﺭﺑﺮﺩ
ﺸﺸﺼﺪ ﺍﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴم ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ که ﺍﮐثرﻳﺖ
ﻗﺮﻳﺐ ﺑﺎﺗﻔﺎق
آﻧﻬﺎ، ﻣﻨﮑﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺸﮑل ﺑﺎﺯﮐﺮﺩﻥ
مفاهیم ﻤﻌﻠﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮﻗﺪﺭﺕﻋﻘلی آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ، ﺍﺯ ﺭﻳﺸﻪﻫﺎ
ﻭ ﺷﺸﺼﺪ ﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺠﺒﺮئیل
ﺪﺭﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻓﮑﺮﻯ اﺳﺖ.ﻭﻳﺎﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ، ﮐﻪ ﻫﻤگی
اﺯﻣﺤل عقل کُلّ
ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
بشری اﻧﺪﻳﺸﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
آسمان ﻮﺯﻣﻴﻥ ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ،ﺩﻧﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺣﻰ ﻭﺟﺴمی اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺘﻤﺎم ﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺎﺭجی ﻮ ﺩﺍﺧلی
ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻل ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ همیشه إﺷﻐﺎل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺧﺎﻃﺮﻩ
ﺍﻳﻥﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺮ ﻃﺮﻑ ﺷﺪنی ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک ﺒﻬﺘﺮ
ﻭ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
عقلی ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﻤﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ، ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭﻫﻤﻪ ﺭﻭﺯﻩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻫﺰﺍﺭآنها ﺒﺮﺍﻯ
همیشه ﻧﺰﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺒﻌﺪ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﺯل گرﺩﻧﺪ.
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ثبت ﻭﻳﺎﺩ ﺩﺍﺷﺖ
ﺍﻧﻬﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﭼﻪ
ﻇﺮﻑ ﻭﻇﺮﻓﻴﺖ ﮐﺴﺐ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ، ﻭثبت
ﻭ ﻓﻬم آﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﮐمی ﻮﮐﻴفی ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
اﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻳﺎﺩ ﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻬﺎﺧﻮﺍﻫﺪﻣﺎﻧﺪ.

حدیث 1325 - ﺩﺭﺣﺪﻳثی
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ۳۴ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺷﺨصی ﻤﻴﻨﻮﻳﺴﺪ،
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻳﺶ ﺭﺍ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﺪ، ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨکهﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ؟ ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺠلّ ﺴﻴّﺪﻯ
ﻮ ﻣﻮﻟﺎﻯ ﻮ ﺍﻟﻤﻨﻌﻢ،
ﻋلیّ ﻮﻋلی ﺁﺑﺎئی
ﺃﻥ ﻴﺮﻯ، ﻭ ﺍﻥّ
الله ﺗﺒﺎﺭﻙ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﺃﺭﻯ ﺮﺳﻮﻟﻪ ﺑﻘﻠﺒﻪ
ﻣﻥ ﻨﻮﺭﻋﻈﻤﺘﻪ
ﻣﺎ ﺍﺣﺐّ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺮﻭﺭ ﻭ ﻣﻮﻟﺎﻯ
ﻤﻦ، ﮐﻪ ﺑﺮ ﻣﻥ ﻮ
ﭘﺪﺭﺍﻧم ﻨﻌﻤﺖ
ﺩﺍﺩﻩ، ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ ﺴﺎﺋل
ﭙﺮﺳﻴﺪ، ﭘس ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺍﻣﺎم
گفت ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻮﻟﺶ ﺑﻘﻠﺒﺶ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ. ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﻋﻈﻤﺖ ﺧﻮﺩ ﺗﺎ ﺍﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ،
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ اﻧﻮﺍﺭ
ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩ. ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻫﻤگی اﻧﻮﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﻤگی
ﺮﺣﻤﺖ ﻭ ﻧﻌﻤﺖ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ جِبرئیل،،ربّ
ﻭ ﻣﻘﺎم ﺮﺑّﺎنی
الهی ﻤﻮﺭﺩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ،ربّ رحمان،
ﺍﻧﻮﺍﺭﻯ اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ اﺯ ،ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎن
،ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ رحمان،
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آینده ﻗﺎﺑل ﺪﻳﺪﻥﺮﻭٴﻴﺖ
ﺭﻭٴﻴﺎئی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎ، ﻭﺩﺭ
ﺩل ﻮ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﺩﺭﺻﺤﻨﻪﻫﺎئی
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺮ ﻧﺤﻮ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻭﺻﻠﺎح ﺒﺪﺍﻧﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻣل اﻧﻮﺍﺭﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺍﻧﻮﺍﺭﻯ
عقلی ﻮ ﺍﺣﻮﺍلی
غیر مادّی، ﻭﻏﻴﺮ
ﺟﺴمی ﻮﻏﻴﺮ ﺫﻫنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻨﻌﻤﺖ ﺍلهی ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺮﻭﺣﺎنی ﺨﻮﺩ، ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﻨﻴﺰ
ﺩﻳﺪﻩ، ﻭﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺮﻭﺵ
تصوّف و تزکیه
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺭﺳتی ﻮ
ﺗﻤﺎﻣﻰ، ﻭﻳﺎ ﺷﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم سلوک
الهی ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻤﺤﺒﺖ ﻭ ﻟﻄﻒ ﺍلهی
اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ حَقّ
ﻮ ﺗﻌﻬﺪﻯ اﻟﻬﻰ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﻨﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ ﺒﻠﻘﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺧﻴلی ﺒﻴﺶ
ﺍﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﺎﺩﺍﺵ ﺍﻋﻤﺎل
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺍﻗﻞ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭ ﺍﻣﺎﺩگی ﺒﺮﺍﻯ
کسب تولد ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آﻳﻨﺪﻩ،
ﭘس ﺍﺯﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎا اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻣﺴﺎﻟﻪ
ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻳﺎ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺎﻥ ﻨﻪ ﺑﺎﻭﺭ
ﺑﺎﻳﻥ ﻠﻘﺎﻯ الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻧﻪ ﻃﺎﻟﺐ
ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﺣتی اﻧﻘﺪﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﭘُﺮﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺪﻯ هم ﺒﻌﻔﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻮ ﺍﺩﻋﺎ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭلی
عملا ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺍﻭﻡ، ﻭ ﺗﻠﺎﺵ
ﺑﺮﺍﻯ ﻠﻘﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﻳک ﺴﻠﻮک ﻤﻮﺭﺩ
ﭘﺴﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻭﺭ ﻧﻈﺮﻯ، ﻭﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺘﺤﻘق ﻠﻘﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﻋﻤل ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﻭ ﻋﺎﺷق اﻟﻬﻰ،
ﻭﺍﺻﺮﺍﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻓﻴق ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﺎ ﻫﻤﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎ ﮐﻴﻔﻴتی ﺒﻬﺘﺮ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺑﻮﺳﺎﺋﻄ
ﺰﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺘﻮﺳل
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ ﺯﻭﺩ
ﺗﺮ ﻭﻫﺮﭼﻪ تجلّی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭﻗﺎﺋم
ﺠﺒﺮئیل ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ هستند. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم عرﺵ
،ربّ رحمان، ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍنی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
الهی گرﺩﺩ. ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻥ ﻨﺎﻇﺮﺍﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻧﺪ، ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﻭﺭﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻮﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﻠﻮکی
ﻮﻋﺎﻣﻞ ﺑﺎﺧﻮﺩ،
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻭ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
هم ﺪﻳﺪﻥ اﻧﻬﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮﺗﻤثیلی
ﺑﻮﺩﻩ ،ﻭ ﻫم ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻃﺎﻗﺖ
ﺍﺩبی ﻮ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﺎﻥ
ﻠﻐﻮﻯ آﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻧﻪﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺪﺭ
حقیقت ﺍﻣﺮﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 1326 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ۴۴ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺮﻭٴﻴﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
اﻟﺸﻤس ﺟزء ﻤﻥ
ﺴﺒﻌﻴﻥ ﺠزءا ﻣﻥ
ﻨﻮﺭ ﺍﻟﮑُﺮﺳﻰ،
ﻭ ﺍﻟﮑﺮسی ﺠزء ا
ﻤﻥ ﺴﺒﻌﻴﻥ ﺠزء
ا ﻣﻦ ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻌﺮﺵ،
ﻭﺍﻟﻌﺮﺵ ﺟزء ا
ﻣﻥ ﺴﺒﻌﻴﻥ ﺠزء
ا ﻣﻥ ﻨﻮﺭ ﺍﻟﺤﺠﺎﺏ،
ﻭﺍﻟﺤﺠﺎﺏ ﺟزء
ﻤﻦ ﺳﺒﻌﻴﻥ ﺠزءا
ﻣﻥ ﻨﻮﺭ ﺍﻟﺴِﺮّ
ﻓإﻥ کاﻧﻮﺍ ﺻﺎﺩﻗﻴﻥ
ﻔﻠﻴﻤﻠؤﺍ ﺃﻋﻴﻨﻬم
ﻤﻥ اﻟﺸﻤس ﻟﻴس
ﺩﻭﻧﻬﺎ ﺳﺤﺎﺏ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻳک ﻘﺴﻤﺖ ﺍﺯ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻗﺴﻤﺖ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﮐﺮسی
اﺳﺖ.(ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻋﺪﺩ
ﮐثرﺕ ﺍﺳﺖ، ﻭﮐﺮسی
که ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺟزء
ﺒﺎﺷﺪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ، ﺭﺍﻩ
ﺷﻴﺮﻯ ﻤﺎ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺯﻣﻴﻦ ﻭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺿﻤﻥ آﻥ اﺳﺖ.) ﻭﻫﻤﻴﻥ
کرسی ﺨﻮﺩ ﻳک ﺠزء
اﺯﻫﻔﺘﺎﺩ ﻗﺴﻤﺖ
ﻧﻮﺭ ﻋﺮﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﻤﻴﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺨﻮﺭﺷﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺿﻌﻴﻒ، ﺩﺭ ﺣﺎل
ﺨﺎﻣﻮﺵ ﺷﺪﻥ ﻮ ﺳﺮﺩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴکه ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻫﺎئی
ﺪﺭ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ هست،
ﮐﻪ ﺗﺎ سی ﺒﺮﺍﺑﺮ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻣﺎ ﺣﺮﺍﺭﺕ
ﻭﻧﻮﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎم
کرسی ﺮﺍ ﺑﺎﻋﺮﺵ،
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺘﻤثیل
ﺘﻔﮑﻴک ﻜﺮﺩﻩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺳﺮﺍﺳﺮ (ﺳﺘﺎﺭ ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﺎ)
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ،ربّ
رحمان، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﺮسی ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺪﺭﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﮐﺮسی کوﭼﻜﺘﺮ ﺍﺯﻋﺮﺵ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﺮسی ﻘﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
،ربّ ﺭﺣﻤﺎن ﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻋﺮﺵ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
،ربّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ،ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﺮﺷﻬﺎﻯ
ﻤﺘﻮﺍﻟﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
هر ﻳک اﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
کهکشاﻥ،ﻳک
گوﺷﻪ ﻓﻀﺎ ﺭﺍ ﺍﺷﻐﺎل
کرﺩﻩ، ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﻮﺷﻪ ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻓﻀﺎ ﻣﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺍﺯﺍﻳﻥ ﺨﻮﺷﻪﻫﺎﻯ
کهکشانی ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺪﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﻧﻬﺎ
را ﺑﺸﮑل ﻴک ﺴﺘﺎﺭﻩ
ﻭﻳک ﻨﻘﻄﻪ ﻧﻮﺭﺍنی
می ﺒﻴﻨﻴﻢ. ﻭ ﺍﺯﻣﺎ
ﻣﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺳﺎل
ﻨﻮﺭﻯ ﻓﺎصِله ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪﻫﺎﻯ
ﻔﻀﺎ ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻧﻬﺎ، ﻧﻮﺭﺷﺎﻥ
ﺒﺴﻮﻯ ﻤﺎ ﺩﺭﺣﺎل
ﺤﺮﮐﺖﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭلی ﻤﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺘﺎﺑﺸﻬﺎﻯ آﻧﻬﺎ
ﺑﮑﺮﻩ ﺯﻣﻴﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ ﻣﺪﺍم
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺎﻳﻨﺪ
،ﻭ (ﻧﻮﻭﺁ) ﻳﺎ ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﺗﺎﺯﻩ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﺍﻧﻬﺎ ﻗﺎﺑل
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﻭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺒﺸﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ، ﺩﺭﻫﺮﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
که ﺑﺎﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴکنیم ﭼﻨﺪﻳﻥﺴﺘﺎﺭﻩ،ﻫم
اﻳﻨک ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻭﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻣﺮگ ﻮ ﺗﻮﻟﺪ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺘﻤﺎﻡ ﺷﺪنی ﻨﻴﺴﺖ
تمام کهکشانها
در عالم وچوئی
ناسوت اتمی
هستند وعوالم
الهی ملکوتی
نا پیذا ب رای امکان
تصور ما در خورشید
و کهکشانها بمثال
امده است ) ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﻳک
هفتادم ﻨﻮﺭ ﺣﺠﺎﺏ
ﺍﺳﺖ (ﺍﻳﻦ ﺣﺠﺎﺏ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯﻋﺮﺷﻬﺎﻯ
ملکوتی اﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ، ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم اﻳﻥ
اﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎئی ﺒﺮﺍﻯ
ﻴک ﺮﻭح ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﻭﻋﺒﻮﺭ
ﻣﺮﺗّﺐ ﻧﻤﻮﺩﻩ،
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی و شهودی ﻘﺒلی
ﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻳک ﺮﺟﻌﺖ
ﻧﻮعی ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺒلی ﻮلی
ﭽﻮﻥ عبوﺭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﻣﻄﻠﻖ، ﺑﺎﺯ ﺗﻤﺎم
ﺸﺪنی ﻨﻴﺴﺖ، ﻟﺬﺍ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺤﺠﺎﺏ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺤﺠﺎﺏ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩﻫﺎ، ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ الله ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭل اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑربّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ، ﺩﺭ ﺧﺎﺭج
اﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻭﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭج ﻴﺎ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﻃﻥ
ﺪﺭﻋﻤّاء ﻮﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻳﺎ ﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺨﺎﺹ ﺍلهی ﺪﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ، ﺩﺭ ﻋﺪم
ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ) ﻭﻧﻮﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﺧﻮﺩ ﻳک
هفتاﺩم ﻨﻮﺭ (ﺳﺮّ)
ﻭ ﺍﻧﭽﻪ ﻣﺨﻔﻰ ﻭﺧﺎﺹ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
عدم ﻤﺎﺳﻮﺍﻩ ﺩﺭ
ﺧﺎﺭج اﺯﻫﺴتی
اﺳﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑﺸﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴته ﺑﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﻀﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺷﻪﻫﺎﻯ
کهکشانی ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﮐﻬﮑﺸﺎنی ﻤﺎﻧﻨﺪ،
ﮐﺎﻧﻮﻥ ﻤﺮﮐﺰﻯ
ﺒﺮﺍﻯ آﻥ ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺗﻄﺒﻴق اﺳﺎمی
اﻧﻮﺍﺭ ﺍلهی ﺪﺭﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ،ﺑﺎ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ،
ﮐﻪ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
گفت ﮐﻪ (ﺳِﺮّ)ﻫﻤﺎﻥ
هاﻫﻮﺕ ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ
از همه طبقات هستی
ها، ﻭ(ﺣﺠﺎﺏ) ﻫﻤﺎﻥ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭل
ﺪﺭ ﺷِﺒﻪ ﻋﺪﻡ،
ﻭ ﺍﻏﺎﺯﻫﺴتی ﻴﺎ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺠﺒﺮﻭﺕ
فرضی ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﭘﺎﻳﺎنی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
(ﻋﺮﺵ) ﺩﻭﻣﻴﻥ ﺠﺒﺮﻭﺕ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ ،ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎن
،ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
عرﺵ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍﺟﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭل ﺤﺴﻴنی ﺪﺭ
ﻣﻘﺎم ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺑل
ﻠﻘﺎﻯ اﻟﻬﻰ، ﺟﻤﻌﺎ
(ﮐُﺮﺳﻰ) ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ که
سراسر خارج از
فضای مادی میباسند
. ﮐﻪ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
نشستن ﺪﺭ ﮐﺮﺳﻰ،
ﺩﺭ ﺗﺤﮑم ﺪﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
مادّی ﻮ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
می ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻧﻮﺭﻯ
مادّی ﭽﻮﻥ ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ شدّت ﻧﻮﺭ ﻭ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ تحمّل
ﭽﺸم ﺒﺎﺷﺪ.ﻭلی
ﻨﻴﺎﺯ ﺑﺘﻮﺍﻧﺎئیﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺣﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎﺑﺎﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺮﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﻭﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ، ﺍﻣﺎﺩگی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺪﺭ ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺑﺪﻭﻥ
ﭙﺮﺩﻩ ابر ﻭ ﻫﺮ
ﻓﻴﻠﺘﺮﻯ ﻨﮕﺎﻩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ،
ﮐﻪ ﭼﻪبی اﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺪﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭﺣﮑم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﭽﻮﻥ ﻤﺎﻩ ﺷﺐ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ،
ﻗﺎﺑل ﺘﺤﻤل ﻮﺧﻨک
ﻮ ﺍﺭﺍم ﺒﺮﺍﻯ ﭽﺸم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺭﻗم
هفتاﺩ ﻋﺪﺩ ﮐثرﺕﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻳﺎﺩﻯ
گفته ﻣﻴﺸﺪﻩ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌنبی ﺸﺼﺖ
ﺑﺎﺿﺎﻓﻪ ﺩﻩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻋﺪﺍﺩ ﻫﻔﺖ ﻭﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻭﻫﻔﺘﺼﺪ ﻭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ،ﻣﺮﺍﺗبی
اﺯﮐثرﺕ ﺑﺮﺍﻯ ﻤثال
ﺪﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳث ،ﻭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺒﮑﺎﺭ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ،ﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﻗﺪﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻧﻮﺭ ﻣﺴﺘﻘﻴم
ﻘﺎﺋﻢ، ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﭘﺮﺩﻩ ﻋﺮﺵ ،ربّ
رحمان، ﻭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻋﺮﺷﻬﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄلق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ آﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻴک ﺸﺎﻫﺪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﻗﺎﺋم ﻮﺣتی
ﺮﺣﻤﺎﻥﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄلق ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ ﻗﻴﺎس
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ ﺘﮑﺎﻣلی
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﺭ
ﻧﻴﺰ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺑﺎ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺎﺑل
ﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﭼﺸم
ﺪﻭﺧﺘﻥ ﺒﺴﻮﮊﻩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺒﺒﻌﺪ،
ﻗﺪﺭﺕ ﭼﺸم ﺪﻭﺧﺘﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺒﺮﺩ.
ﻭﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺪﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻮﺍلم اﻟﻬﻰ ﻣﻠﮑﻮﺕ،
ﻭﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﺮﺍﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﮐﻪﻏﻴﺮﺍﺯﻗﺪﺭﺕ
ﻋﺼﺒﻰ ﻭﺟﺴمی ﺪﺭﭼﺸﻢ،
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻘﻮﻳﺖ
ﭼﺸم سوم ﺬﻫﻥ ﻮﻋﻘل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭحی ﻮ ﺭﻭح ﺪﺭﻭنی
ﻮ ﺫﺍﺕ ﺍلهی ﺴﺎﻟک
ﺮﺳﻴﺪ ﭼﻨﺎﻥ ﭙاک
اﺯﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻭﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺻﺤﻨﻪﻫﺎﻯ ﺪﻳﺪﻥ
عوﺍلم اﻟﻬﻰ، ﻭﺩﻳﺪﻥ
اﻧﻮﺍﺭﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ،
ﺩﺭ ﺍﻥ ﭽﺸم
سوّم ﺪل ﺪﺭﻓﻮآﺩ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﻤﻴﺴﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺳﺎﻟک اﺑﺘﺪﺍ ﭼﻨﻴﻥ
ﭽﺸﻢ ﺩﺍﺧلی ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ، ﺑﻌﺪ
ﺗﻮﺍﻥ ﺪﻳﺪﻥ اﻧﻮﺍﺭﺍلهی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻳﻥ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﺯ ﻋﺮﺵ، ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
مکان لا مکان ،ربّ
ﺭﺣﻤﺎن ﭽﻨﻴﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺻﻔﺤﺎﺕ
ﺷﻴﺸﻪﺍﻯ ﺒﺮﻭﻯ
هم گذﺍﺭﺩﻩ ﺷﻮﻧﺪ،
ﻭ ﺭﻭﻯ هرگوشه ﺻﻔﺤﻪ
ﺷﻴﺸﻪ ﻧﻘشی ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺩﻳﺪﻥ ﺘﻤﺎم
اﻳﻥ ﺸﻴﺸﻪﻫﺎ،
ﺍﺯ ﭘﺎئین ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻧﻘﺸﻬﺎﻯ عرﺵﺭﺍ
یکجا ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ.
ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم اﺯﺍﻳﻥ
ﺼﻔﺤﻪﻫﺎﻯ ﺸﻴﺸﻪﺍﻯ
ﻮﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻳک عاﻟم ﺠﺒﺮﻭتی
ﻮﻗﺮﺍﺭ ﮔﺎﻩ ﻳک
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻤثیلی ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
اﺯ ﺭﻭٴﻴﺎئی ﻨﻴﻤﻪ
مادّی، ﻭ ﺍﺯ ﺑﻴﺎﻧﺎتی
غیبی اﺯ آیندهﻫﺎ،
ﻭﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍع ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻧﻬﺎ ﮐﺎﺭ ﺳﺨتی
اﺳﺖ.ﺣﺠﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺒﺮﻭﻯ اﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺣﺠﺎﺑﻰ
مادّی ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠکه
ﺣﺠﺎﺑﻬﺎﻯ
عدمی ﻮﻣﻨﻔﻰ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺟﻬل ها و ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﺎئی
ﻭﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺮﻭحی ﺪﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻴل
اﺯ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻮﺍﻟم ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﺸمی ﻨﻴﺴﺖ
ﺑﺒﻴﻨﺪ، ﻭﺍﻟّﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﻫﺴﺘﻰ،
ﺍﻧﻬم ﺤﻘﻴقی ﺘﺮ
ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺍﺯ
ﺍﺯل تا ﺍﺑﺪ، ﺩﺭ
ﺻﻔﺤﻪ ﻫﺴتی ﭙﺨﺶ
ﻭﻣﻔﺮﻭﺵ ﻭ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻫﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﭼﺸم الهی ﺪل ﻮﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻋﺮﺵ)ﻫﻤﺎﻥ
ﻠﻔﻈ ﻔﺎﺭسی اﺭﺝ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﻠﻨﺪ،ﻭ
ﺍﺭگ و ارک ﻴﺎ ﮐﺎﺧﻬﺎﻯ
ﭙُﺮ ﺣﺼﺎﺭ ﻭﺑﺎ
ﻣﺎنع اﺳﺖ. ﻋﺮﺵ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺗﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ بی
ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺗﺎ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل
هستی اﺳﺖ.ﻭ ﺑﻬﺮ
ﻧﺤﻮﻯ اﺯ ﻣﺎﺩﻳﺎت
اﺗمی ﻮﺍثیرﻯ ﻮﺗﺤﺖ
ﺍثیرﻯ ﻮﺣتی ﺸِﺒﻪ
ﻋﺪﻣﻬﺎ،ﻫﻤگی ﺪﻧﻴﺎﻯ
هستی ﺍلهی ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﻧﻴﺎﻯ الهی ﻤﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺨﻮﺩ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻭﻋﻤّاء ﮐﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯﻫﺮ ﻣﻔﻬﻮم ﻮﺟﻮﺩﻯ
مادّی اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﻃﻮﺭﻫﺴﺖ، ﺍﮔﺮ
ﺫﺍتی ﻤﺎﻫﻮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻧﺮﺍ ﻋﺪم
ﻤﺎ ﺳﻮاه ﻤﻴﻨﺎﻣﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺣﮑم ﻤﻌﺪﻭم
اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﻣﺎﺩﻩﺍﻯ
ﻤﻌﺪﻭﻡ، ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺣﺎﻟﺖ ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ ﺘﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﺑﺮﺍﻯ اﻣﮑﺎﻥ تصوّرﻯ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺪﺭ ﺫﻫﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
کنونی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ کاﻣل
ﺩﺭﭘﺎئین ﺘﺮﻳﻥ
ﺮﺍﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ بغیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ،
ﺍﺯ ﻧﺎﺳﻮﺕ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ، ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ الهی ﺪﺭ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ ﻤﺤﺎل
ﺒﻮﺩﻥ ﻘطعی ﻠﻘﺎﻯ
ربّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭﺍﻳﻥ ﻤثال
ﺘﺄﮐﻴﺪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﻠﻘﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭتجلّی ﻤﻴﺴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻠﻘﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ هرﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻧﻰ، ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
فصول فراوان ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﺪم
اﻳﻥ ﻠﻘﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺤﻘﻖ ﺍﻳﻥﺮﻭٴﻴﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﭼﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧسخ
وفصل نوعی ﺒﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ
ﺒﻴﺎﻳﻨﺪ، ﻭﭼﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺑﺸﻮﻧﺪ
ﻭﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ آیندهﻫﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺑﺤث ﻓﻀﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ،
تصوّر ﭘﺎﻳﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻳﻥ ﻔﻀﺎ
ﻧﻤﻮﺩ ﮔﺮﭼﻪ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺸﺘﻥ ﻮﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺎﻳﻨکه ﻧﻮﺭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮﻳﻥ
ﺤﺮﮐﺖ مادّی ﺪﺭ
ﻣﻔﻬﻮم ﺒﺸﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺠﺎﺫﺑﻪ
ﻣﺮﮐﺰ ﻫﺴﺘﻰ، ﻭﺷﮑﺴﺖ
ﻧﻮﺭ، ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺽ
ﮐﻨﻴم که ﻧﻮﺭﻯ
آن ﭽﻨﺎﻥ ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﺯﻫﺮ ﺟﻬﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺩ، سی ﻤﻠﻴﺎﺭﺩ
ﺳﺎﻝ ﻧﻮﺭﻯ ﺪﻳﮕﺮ،
ﺑﻨﻘﻄﻪ ﺍﻭل ﺨﻮﺩ
ﺑﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭلی
اﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﺠﺎﺫﺑﻪ
ﻣﺮﮐﺰ ﻫﺴتی ﻨﺒﻮﺩ،
ﺑﺎﺯﮔﺸتی ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﻨﻮﺭ ﻧﺒﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﻧﻮﺭﻯ
ﺮﻗﻴﻘﺘﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﺭﻯ
که ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ،
ﮐﻪ ﻓﻮﺗﻮﻥ ﻮﺍﻣﻮﺍج
کوﺍﻧﺘﻮم ﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺳﻴﺼﺪﻫﺰﺍﺭ
ﮐﻴﻠﻮ ﻣﺘﺮ ﺩﺭ
ثاﻧﻴﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﺠﺎﺫﺑﻪ ﻣﺮﮐﺰ ﻫﺴتی
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﺷﺪ،ﺧﻴلی
ﺒﻴﺶ ﺍﺯسی ﻤﻠﻴﺎﺭﺩ
ﺳﺎﻝ ﻧﻮﺭﻯ ﻮﺳﻌﺖ
ﻓﻀﺎ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﻮﺭﻫﺎﻯ
اثیرﻯ ﻮﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺑﺎﺯ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺭﻗﻴﻘﺘﺮ
ﺗﺤﺖ ﺍثیر،ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺳﻌﺖ ﻓﻀﺎ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻓﻀﺎ ﻭﻣﮑﺎﻥ اﻣﺮﻯ
عدمی اﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
(ﻭﺟﻮﺩﻯ غیر ﻣﻮﺟﻮﺩ)
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺩﺭک اﻳﻥ اﻣﻮﺭ
ﻣﺎ ﻭﺭﺍﻯ ﻤﺎﺩﻩ،
ﻭﻳﺎ ﺿﺪ ﻣﺎﺩﻩ،
ﻭﻳﺎ ﻣﺎﺩﻩ
عوالم اﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮ،
ﺑﮑلی ﺪﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﺩﺭک اﻧﺴﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ضعف ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﺪﻥ ﺒﭽﺸم ﻮ ﺑﺬﻫﻦ
ﻭﺑﺮﻭﺡ، ﺩﻟﻴل
عدم ﻮﺟﻮﺩ ﻭﺍقعی
ﻨﺎ ﺩﻳﺪﻩﻫﺎ، ﻭﻳﺎﺧﺎلق
ﻮﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﮐﻮﺭ
ﺑﻴﻨﻮﺍئی که ﻧمی
ﺒﻴﻨﺪ، ﻭﺑﺎ ﻟﻤس
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺮﺍ احساس ﮐﻨﺪ،ﺁﻳﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎنی ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻓﻀﺎ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻈﺮفی
ﺨﺎلی ﺨﻮﺍﻧﺪ، ﻭ
ﻭﺟﻮﺩﻯ اﺯ ﻧﻮع
ﺨﻠﺎء ﻭﻋﺪم ﺪﺍﻧﺴﺖ
ﻭلی اﻳﻥ ﻈﺮﻑ و
ﺩﻳﻮﺍﺭﻩﻫﺎی ﺁﻥ،
ﺑﺎ ﮐﺪﺍﻡ ﻓﻀﺎﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﺠﻮﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﺘﻮﺍﻧﺪ ﻗﺪﺭﺕ
ﻓﻬﻢ (ﻭﺟﻮﺩﻋﺪﻣﻰ)
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻣﻮﺭﻏﻴبی ﻮﺍلهی
ﺮﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻭﺟﻮﺩﻯ
که ﺑﺮﺍﻯ ﭽﺸم ﻮ
ﺫﻫﻥ ﻮ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺣﺴﺎسی اﺯ ﻣﺎ
ﺩﺭﺣﮑم ﻤﻌﺪﻭم
اﺳﺖ. ﺯﻣﺎﻥ ﻮﻣﮑﺎﻥ
ﻮﻣﻔﺎﻫﻴم فوق
بشری ﺪﻳﮕﺮﻯ ﭽﻮﻥ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ و
صمدیّت ، ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
گوﻧﻪ ﻣﻔﺎﻫﻴم ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭلی
ﻤﻔﻬﻮم ما ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺣسّ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ،
ﻭلی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮلی ﺪﺭﻳک
ﺠﺴﻢ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺩﺭ
ﻧﻔس ﮐلی ﻴﺎ ،ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﻫﻤﻴﻥ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮﻟﻰ ،ﺩﺭکُلّ
وﺟﺴم ﺒﺰﺭﮔﺘﺮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ،ﺧﻮﺩ ﺑﺘﻨﻬﺎئی
کُلّی می ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺟﺰئی
ﺪﺭ ﻳک کُلّی ﺣتی
ﺒﻮﺩﻩ، ﻫﻤﺎﻥ کُلّ
ﺠﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺟﺰئی
ﺪﺭ ﻳک کُلّی ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺩﺭﻫﺴتی
ﺴﺮاﺳﺮ ﻭﺣﺪﺗﻬﺎﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﻮعی ﻮ ،ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺫﺭﺍتی ﺪﺭ یک ﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻔﺮﺩ ﺍلهی
ﺪﺭﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺪﺭﻫﺴتی ﻮ ﻧﻴﺴﺘﻰ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺯل اﻭﻟﻴﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﻭﺭ، ﺟﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠق
کسی ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ،
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻫﺴتی
ﺒﻨﺤﻮﻯ مادّی،
ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﺯﻋﻮﺍﻟم
هستی ﺩﺭ (ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ) ﻭﺣتی ﺒﻴﺎﻥ
اﻳﻥ هستی ها ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﺎتی ﺪﻳﮕﺮ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﺼﻔﺎﺗﻰ، ﻭ ﻳﺎ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻋﻮﺍﻟو ﻮﺟﻮﺩﻯ،
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻧﻈﺮﻳﺎتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ ﻭﺿﻌﻴﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻫﺴﺘﻰ،
ﮐﻪ ﺍﻏﺎﺯ ﻭ ﺍﻧﺘﻬﺎ،
ﻭﺧﺎلق ﻮﻫﺪﻑ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺎﻥ کند،ﻫﻨﻮﺯ
ﻫﻴﭽﮑﺪﺍﻡ، ﺑﺎﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺤث ﻓﻠﺴفی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠکه ﺍﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺬﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﺪﻥ هر ﻗﺪﺭ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ، ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻓﻴﺰﻳک ﻨﻮﻳﻥ ﻮ
ﺍﺗﻤﻰ، ﻣﺎﺭﺍ ﺑﮕﻮﻧﻪﻫﺎئی
اﺯ ﺗﻔﮑﺮ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻥ
ﻄﺒﻴﻌﻰ، ﺑﺎ
ثباﺕ ﺍﻧﻬﺎ ،ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺸﺘﻦ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﺣﺠﻤﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺎ
ﺻﺎﺩق اﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺪﺍﺯﻩﻫﺎﻯ
کهکشانی ،ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩﻫﺎﻯ ﻣﻴﮑﺮﻭﺳﮑﻮپی
ﺼﺎﺩق ﻨمی ﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﻋﻮﺍﻟم
کهکشانی ﺨﻮﺩ،
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻳکی
ﺒﺰﺭﮔﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻋﻮﺍﻟم ﻤﻴﮑﺮﻭﺳﮑﻮپی
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ، ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻳک ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺭﻳﺰﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻗتی ﻤﺎ ﺑﺎ بی
ﻨﻬﺎﻳﺘﻬﺎ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ، ﭼﮕﻮﻧﻪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﻨﻈﺮﻯ ﻘﻄﻌﻰ، ﺍﻧﻬﻢ
ﺑﻘﺪﺭﺕ ﻋﻘل ﺒﺸﺮﻯبسیار
اندک نسبت
بعقلهای الهی
اینده ها ﺒﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﺯل ﻮ ﺭﻳﺰﻯ،
ﻭ ﺩﺭ ﺍﺑﺪ حجمهای
ﮐﻬﮑﺸﺎنی ،ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻮﺳﻌﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﻋﻈﻤﺖ ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﺗﻤﺎم اﻳﻥ
هستی ها ﻭ ﻧﻴﺴﺘﻴﻬﺎﻯ،
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸم
ﻮﻋﻘل اﻧﺴﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺍﻏﺎﺯ ﻭ ﺍﻧﺘﻬﺎئی
ﻨﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل
هستی ها را ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺍﺻل
آن ﭽﻮﻥ ﺷﺒﻨمی
اﺯﺍﻗﻴﺎﻧﻮسی
بی ﭙﺎﻳﺎﻥ، ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج
اﺯ ﻫﺴتی ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﺯا
آﻏﺎﺯ ﺑﺘﮑﺎمل ﺪﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ازلی ﺘﺤﺖ
حمادی ﻮحمادی،
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎهی
ﻮﺣﻴﻮﺍنی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻳﻢ، ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﺮﺍﻭﺍنی اﺯ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
مقدماتی ﺮﺍ
طی کرﺩﻩ ﺍﻳم ﻮ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺘﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ، ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻮﺭﻭﺩ ﺑآینذهﻫﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ کماﻟﺎﺕ
ﻟﺎﺯم ﺪﺭ ﻧﻮﻉ ﺣﺎلی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻮ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ،با
سادگی آن ﺭﺍﻩ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﻔﺮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
همگاﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ آﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺮﺍ در
کره زمین ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍها
ﻭﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ها ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻧﻬﺎ، ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎ
ﻭﺣتی ﻔﺴﺨﻬﺎﻯ
گیاهی ﻮ ﺭﺳﺨﻬﺎﻯ
حمادی ﺒﺎﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﺪنی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺣتی
ﺼﺪﻫﺎ ﺑﺎﺭ ﺍﻳﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻭﺯﻯ
اﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
صفات الهی ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﮔﺬﺷﺖ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﻔﺮﻣﺎﻥ اﺯلی
کن ﻔﻴﮑﻮﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳج ﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻭﺣﺘﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪﺷﺪ.
ﻭﺗﺎ ﺍﺑﺪ بی اﻧﺘﻬﺎ،
ﺍﻳﻥ کماﻟﺎﺕ ﻧﻮعی
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

حدیث 1327- ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺭﻭٴﻴﺖ ﺧﺪﺍ ﺣﺪﻳث
ﺟﺎلبی هست (ﺝ۴ﺹ۴۴ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﺍﻳﺎ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺪﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ؟ ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩ، ﺍﺭﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ، ﻭﺣتی ﻘﺒل
اﺯ ﺍﻥ ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻧﻴﺰ می ﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺪﺭ ﭘﺎسخ
اﻳﻨکه ﭼﻪ ﻭﻗﺖ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ، ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺤﻴﻥ ﻘﺎل ﻠﻬم ﺃﻟﺴﺖ
ﺑﺮﺑّﮑم ؟ ﻘﺎﻟﻮﺍ
ﺑﻠﻰ، ﺍﻥّ اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻠﻴﺮﻭﻧﻪ فی اﻟﺪﻧﻴﺎ،
ﻗﺒل ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﺍﻟﺴﺖ ﺗﺮﺍﻩ
فی ﻮﻗتک هذا؟ ﻫﻨﮕﺎمی
ﺒﻮﺩه ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﭘﺮﺳﻴﺪ، ﺍﻳﺎ ﻣﻥ
ربّ ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘم
؟ ﻮﺍﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺍﺭﻯ ( ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ ﻗﺒل
اﺯﺗﻮﻟﺪ آنها ﺍﺳﺖ،
ﻭلی ﻘﻴﺎﻣﺖ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ اﺳﺖ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑاﻦ
ولایت محمدی
ششم ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻥ ﺤﻴﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ) ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق
ﭙس ﺍﺯ ﺳﮑﻮتی ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
هم اﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻗﺒل اﺯ ﺭﻭﺯ  ﻗﻴﺎﻣﺖ ( ﺩﺭﺳﻠﻮک
هم اﮐﻨﻮﻥ ﻮ ﻗﺒل
اﺯ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ) ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺍﻳﺎ
ﻣﮕﺮ ﺗﻮ ﺍﻳن
گاه اﻭﺭﺍ ﻧمی ﺒﻴﻨﻰ.
(ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
ربّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ ﻳﺎ
ﺍﻟﻠﻪ أهو ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﻳﺪنی ﻨﻴﺴﺖ، ﻧﻪ
ﻗﺒل اﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،
ﻭ ﻳﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯسلوک
الهی ﻭﺣتی ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آﻳﻨﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﻗﺪﻳم
ﻮ ﻧﺰﺩ ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
اﺧﺒﺎﺭ ﺗﺎﺭﻳخی
ﻴﺎ ﺩﻳﻨﻰ، ﺗﻔﺎﻭتی
ﺒﻴﻥ ﻤﻌنی اﻟﻠﻪ
،ربّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ، ﻭ،ربّ
ﻳﺎ ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ،
مُربّی ﺮﻭح
فردی ﺪﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮکی ﺁﻥ، ﻗﺎﺋل
ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ.  ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺣﺪﻳثها ﻭﺣتی ﺪﺭ
قُرآن، ﺑﺨﻮبی
اﻳﻥ ﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﻣﺪﻩ.
ﺩﺭ ﻳک آیه ﺳﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺘﻮﺍلی اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﻧﻘل کُلّام
ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﺑﻴﺎﻥ
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺧﺪﺍﻯ
ربّ رحمان، ﺑﻨقل
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄلق
ﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑربّ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺭﻭٴﻴﺖ ،ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻘﺎﺋﻢ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻳک ﺘﺠلی
ﻤﻴﺴّﺮﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
عقل ﻮ ﭼﺸم ﺪل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ، ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺎﺑل
ﺪﻳﺪﻥ ﻘﺎﺋم اﻳﻥ
ربّ رحمان اﺳﺖ،ﮐﻪ
،ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻨک ربّ ﻧﺎﻣﺮئی
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺣتی ربّ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ. ﺣتی اﻧﻮﺍﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺧﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎن ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ،ربّ رحمان
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻭﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ، ﻳﻌنی
اوم کنندﮔﺎﻥ ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی که ،ربّ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺣﺎل
اﻭم کرﺩﻥ، ﺑﺒﺮخی
اﺯ تَجلّیات ﭘﺎئین
ﺘﺮ ﺍلهی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍم ﻴک ﻤﻘﺎم
ﺮﺑّﺎﻧﻰ، ﻭربّ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒل اﺯ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻳکی اﺯ ﺳﻪ ﻣﻌنی
اﻳﻦ ﮐﻠﺎم ﺮﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩ، ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻗﺒل اﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻔﻌﻠﻰ، ﻫﺮ ﺭﻭح
ﭙﻴﻤﺎﻥ عهد ﺍﻟﺴﺖ
ﺑﺎﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺭﻭح ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
بهتر ﺪﺭ ﺷﺮﻑ ﻭﻗﻮﻉ،
ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺍﻳﺎ ﻣﻥ ربّ ﺗﻮﻫﺴﺘﻢ،
ﻭمُربّی ﺘﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻢ
ﻭﺍﻳﺎ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺘﺴلیم
ﺒﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍلهی
برترﻤﻥ ﻮﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻥهستی؟ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭح آﺭﻯ ﺒﮕﻮﻳﺪ،
ﻣﺘﻮﻟﺪ فصل
نوع ﺑﺸﺮﻯ
بهتر ﺪﺭ ﻧسخ
بهتر ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻟﻴلی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﻟﺪ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻴک ﺘﮑﺎﻣلی
ﻄﺒیعی ﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪ آینده،
ﺗﻮ ﺍﻣﺎﺩﻩ سلوک
الهی ﻭﺍﺭﺍﺩﻯ ﺒﺎ
ﻫﺮﻳک اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍلهی ﺨﻮﺍهی ﺒﻮﺩ
ﻳﺎ ﻧﻪ؟.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍلهی اﻭﻟﻴﻥ ربّ
مُرَبّی حسینی
ﺴﺎﻟﻚ، ﻭﺍﻣﺎم
هر ﺯﻣﺎﻥ حسنی ﺪﻭﻣﻴﻥ
ﻤﺮﺑﻰ، ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ربّ الفصل
ﻔﺎﻃمی ﻨﻔس ﮐلّ
ﻮ ﻣﻘﺎم الهی
چهارم ربّ ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
یا ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻭ نیز
ﻣﻘﺎم الهی ربّ
الفصل پنجم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
اﺧﺮﻳﻥ ربّ ﺍﻟﻔﺼل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺑربّ ﺍﻟﻨﻮع
بشری و ششم ﻘﺎﺋم
ﻤﺮبی ﻨﻬﺎئی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
نوع بشری ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖششم
او ، ،ربّ
نادیده ﺭﺣﻤﺎن
بالای عرش رحمان
ﺘﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ فرشته
گونه ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺬﺧﻴﺮﻩ ﺍﺧﺮﺕ ﺍﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻌﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺑﺮﺑﮑﻢ،
ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎم اﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺭﺑّﺎنی
اﺳﺖ. ﮐﻪﻫﻤﻪ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﮐﻨﺘﺮل
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺣﻤﺎﻥ،
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
اربّاب نوع
برتر تا ،ربّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﺘﻌﻬﺪ
و ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺩﺍﺩﻩ
نشوﺩ ﻭ عملا ﺩﺭ
ﺯﻧﺪگی ﺒﺸﺮﻯ، ﺑسلوک
الهی ﻨﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍهی
جهنّمی جهان ﻣﻴﺸﻮند
. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ،
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ، ﻭﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
اﻥ ﭽﻨﻴﻥ ﻨﻘﺶ ﺭﺑّﺎنی
ﻮ ﭘﺮﻭﺭﺩ ﮔﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
،ربّ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭلی
اﻟﻠﻪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻫﺮﻳک ﻤﻘﺎم
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﻧﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ.
و شاهدان مدام
باید الله
أکبر ذکر توحیدی
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧند
ﻧﻘﺶ ﺗﺮﺑﻴت
کننده ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
مصطفوی وﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ کماﻟﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮ ﺍﺧﻠﺎق
اﻟﻬﻰ، ﻭﻋﻘﻞ ﮐلی
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﺻﻔﺎﺕ ﻟﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻟﮕﻮﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی
ﻤﺎﺩﺍم که ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺎ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ،
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭتوسّلی
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻘﻠﻴﺪ ﻭﺍﻟﮕﻮ
ﺑﻮﺩﻥ، ﺍﺯﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻤﻌنی ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻣﮕﺮ
ﺗﻮ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧمی ﻴﺒﻴﻨﻰ؟ ﻭ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ امام
صادق ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻧﻤﻴﮑﻨﻰ؟
ﺩﻭﺟﻮﺍﺏ ﺩﻳﮕﺮﻯ
که ﻣﻴﺸﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﻗﺒل اﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ گفت ﻳﮑﻰ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ سلوک
الهی ﺒﮑﻨﻴﺪ، ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺧﺪﺍئی
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻴد ﺩﻳﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ،ﻋﺪﻩﺍﻯ
سالک الهی ﺸﺪه
اﻧﺪ، ﻭ ﺑﺨﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ گفتاﺭ
ﺍﻣﺎم ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺩ ﺍﻣﺎﻡ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻄلبی ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺴﻴﺎسی اﺳﻠﺎﻡ،
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺁﻥ ﺒﻮﺩﻩ،
ﻭعلّت ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻥ
اﻳﻤﺎنی ﻤﺮﺩم
اﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
آﺷﮑﺎﺭ، ﺑﻬﻤﻴﻥ
ﺪﻟﻴل ﻨﻴﺰ ﻓﺘﻮﺍﻫﺎﻯ
ﻤثل آﻧﻬﺎ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺟﻮﺍﺏ ﺳﻮم ﺮﺍ ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺴﺮ
ﺑﺴﺘﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﺗﻮﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﻧمی ﺒﻴﻨﻰ؟
ﻳﻌنی ﺘﻮ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
سالک الهی ﺒﺎﺷﻰ،
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺮﺍ ﻧمی ﺒﻴﻨﻰ؟
ﮐﻪ وﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ، ﺧﻮﺩ ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
برای توسّل
عبادی ﺍﺳﺖ. ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭ ﺻﻮﺭتی یک ﺘﺠلی
الهی اﺳﺖ. ﻭﺩﻳﺪﻥ
اﻭ ﺩﻳﺪﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺩﻭم ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴنی
او ﺑﺎﺯ ﺻﻮﺭتی
الهی اﺳﺖ. ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺷﻬﻮﺩ های ﻓﺎﻃمی
ﻮ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ ﻗﺎﺋﻢ، ﻫﻤگی
ﺒﺎﺯ ﺑﻤﺮﺍتبی
اﺯ ﺗﺠﻠﻴﺎت ارﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ، ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ ،ربّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﭘس ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﻘﺒل اﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ، ﻭﻗﺒل
اﺯﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺩﺭﺩﻳﺪﻥ ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﻭاﻤﺎم
زمان زنده ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﺳﺖ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺎﺯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺮﻭح اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
آینده ﻧﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ،
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
اﻧﺘﻈﺎﺭعرشی ،ﻭﺳﭙس
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺮﺩ.ﻭﺑﺎﺯﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄلق اﻟﻠﻪ، ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪنی ﻨﻴﺴﺖ.
(ﺍﺑﻮ ﺑﺼﻴﺮ) ﺭﺍﻭﻯ
اﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﻳﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍنم
گفته ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺟﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻄﺮک
کنم ؟ ﺍﻣﺎم ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻧﻪ: ﻔﺄﻧّک اﺫﺍ
ﺣﺪّثت ﺑﻪ، ﻓﺄﻧﮑﺮﻩ
ﻣﻨﮑﺮ ﺟﺎﻫﻞ، ﺑﻤﻌنی
ﻤﺎ ﺗﻘﻮﻟﻪ،
ثمّ ﻘﺪﺭ ﺃﻥ ﺫﻟک
ﺘﺸﺒﻴﻪ ﻭ ﮐﻔﺮ،
ﻭ ﻟﻴﺴﺖ ﺍﻟﺮﻭء
یة ﺑﺎﻟﻘﻠﺐ ﮐﺎﻟﺮﻭٴیة
ﺑﺎﻟﻌﻴﻦ، ﺗﻌﺎلی
اﻟﻠﻪ ﻋﻤّﺎ ﻳﺼﻔﻪ
ﺍﻟﻤﺸﺒّﻬﻮﻥ ﻮ
ﺍﻟﻤُﻠﺤﺪﻭﻥ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮ ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻄﺮح
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺘﻌﺮﻳﻒ ﮐﻨﻰ، ﻫﺮﺟﺎﻫلی
ﻤﻨﮑﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻗﺪﺭﺕ
تصوّر ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺟﺰ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ مادّی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺒﺎﻋث
ﮐﻔﺮ ﺍﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﻭﺑﺠﺎﻯ هدﺍﻳﺖ
ﺍﻭ، ﻭﻯ ﺮﺍ ﮐﺎﻓﺮ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭٴﻴﺖ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﻗﻠﺐ ﻭﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ،
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﻭٴﻴﺖ
ﺑﭽﺸم ﺘﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﻠﺤﺪﺍﻥ
ﻮﻣﺸﺒّﻬﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺭﻭٴﻴتی مادّی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻳک ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺣتی ﻤﻮﺿﻮع ﻘﺎﺑل
ﻄﺮح ﻔﻠﺴفی ﻮ ﻣﻨﻄقی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠکه ﺑﺤثی
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺷﻬﻮﺩ، ﭼﻮﻥ ﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﻣﻨﻄق ﻮتصوّر
ﻓﮑﺮﻯ ﻮﻋﻘﻠﻰ مادّی
ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﻠکه ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ
اﺯﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺺ ﺷﺎﻫﺪ ﺑﻮﺩﻩ،
ﺣتی ﻤﺮبی الهی
اﻭ، ﺗﻤﺎم ﻨﻘﺶ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻥ،
ﺍﺣﺘﻤﺎلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﺠﻠسی ﻘﺸﺮﻯ، ﺿﻤﻥ
ﺒﺤثی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺭﻭٴﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻩ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ ﻓﻠﺎﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﮐﺘﺎبی
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭٴﻴﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻮﺷﺘﻪ،
ﻭﺗﻤﺎم ﻤﻄﺎﻟﺐ
قُرآن ﺮﺍ ﻣﻄﺮح
کرﺩﻩ، ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﻣﻨﮑﺮ حَقّ ﻮﺟﺎﻫل
ﻮ بی عقل ﺒﺎﺷﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﮐﻨﺪ
(ﻭلی ﻤﻌﻨﻰ ﺭﻭٴﻴﺖ
ﺩﺭﺍﻳﻥ اﺧﺒﺎﺭﺑﻤﻌنی
علم و آگاهی اﺳﺖ
ﻳﻌنی اﮔﺎﻫﻰ
شهودی رؤیائی ،ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻧﻴﺎ ﺟﺎﻯ ﺘﺮﺩﻳﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی عقل ﺒﺸﺮﻯ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ عیب ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﺩﻥ ﻭ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺣُﺴنی ﺠﺎﻟﺐ ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺗﻌﺎلی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ) ﻣﺠﻠسی ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
( برای شهود
ششم قائم با
مرگ قبل ار
مرگ ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺮﺩﻩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸم
اﺭﻭﺍح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺒﺮﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ می ﺒﻴﻨﺪ
(ﺷﺎﻳﺪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺑﺒﻴﻨﺪ، ﻭلی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺮﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﮐﻪ ﮐسی
کوﺭ ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻧﺠﺎ
ﻧﻴﺰ ﮐﻮﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻨکه ﺩﺭ قُرآن
آﻣﺪﻩ، ﮐﻪ ﭘﺮﺩﻩ
ﺍﺯ ﭼﺸم ﺘﻮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻢ،
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺼﺮ ﻳﺎ
ﭼﺸم ﺘﻮ آﻫﻨﻴﻥ
شده اﺳﺖ، ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻳﻥ ﺪﺭﺟﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻯ
که ﺍﻳﻥ ﺨﺎﺹ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻤسخ آﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑتولد
نوعی به ﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭقُرآن (ﺃﻟم ﺘﺮ)
ﺍﻳﺎ ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺰﻳﺎﺩ ﺑﮑﺎﺭ ﺭﻓﺘﻪ،
ﺍﻳﺎ ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻯ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺖ ﭼﻨﻴﻥ
ﻮﭼﻨﺎﻥ کرﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺒﻤﻌنی ﺪﻳﺪﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻟﺶ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠکه در ﺑﺮﺩﺍﺷﺖﻋﻘلی
اﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯﻧﺘﺎﻳج
ﺒﺎقی ﻤﺎﻧﺪﻩ، ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎل ﻘﺒلی ﻮ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ قُرآن
ﺍﻣﺪﻩ، ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﮐﻪ ﻧﻮﺭﻋﺮﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮسی ﻈﺎﻫﺮ ﺷﺪ،
ﻭ ﺑﺪﺍﻯ الهی ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ، ﻳﻌنی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻮﺳﺎﻯ
کاﻣل ﺸﺪﻩ
ماشی سالک ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ همه ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻣّﺎ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻤﻮسی ﺪﺭ قُرآن،
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ، ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ ﮐﻪ ( ﻟﻥ ﺘﺮﺍنی)
ﻴﺎ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺨﻮﺍهی
ﺪﻳﺪ، ﺍﻭﻟﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄل اﻟﻠﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﻳﺪنی ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
ﻃﺎﻟﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻟﻘﺎﻯ
ﻤﻘﺎم ﺘﺠلی الهی
ﺪﺭﺷﺄﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄلق
ﺮﺍ ﺑﺠﻮﻳﺪ، ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻥ ﻤﻮسی هنوﺯ
ﮐﺎﻣل الهی ﻨﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ، ﻭﻟﻥ ﺘﺮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻃ اﻧﺠﺎم سلوک
الهی ، ﻭﮐﺴﺐ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ژنتیک ﺮﻭحی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺪﻳﺪﻥ
ﺘﺠلی ﻤﻴﺸﻮﺩ.

حدیث 1328 -ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺩﺭﺣﺪﻳثی
(ﺝ۴ﺹ47ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ ﻣﺎﻣﻮﻥ
خلیفه ،ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍضی
که ﭼﻨﻴﻦ ﺳوآل
دﻳﺪﻥ ﺨﺪﺍﻮﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﻮسی
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ اﻥّ کُلّیم
الله موسی ﺒﻥ
عمرﺍﻥ، ﻋﻠم اﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﻋﻥ اﻥ ﻴﺮﻯ ﺒﺎﻟﺄﺑﺼﺎﺭ
ﻭ ﻟﮑﻨﻪ ﻟﻤّﺎ ﮐﻠّﻤﻪ
ﻋﺰّ ﻭ جلّ، ﻭ ﻗﺮﺑّﻪ
ﻧﺠﻴّﺎ، ﺭجع
الی ﻘﻮﻣﻪ ﻓأﺧﺒﺮﻫم
ﺃﻥّ الله ﻋﺰّ ﻭ
جلّ، ﮐﻠّﻤﻪ ﻭ ﻗﺮّﺑﻪ
ﻭ ﻧﺎﺟﺎﻩ ﻣﻮسی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻳﺪنی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﭽﻮﻥ ﻤﻮﺭﺩ تقرّب
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ)
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ (ﮐﻪ
ﻫﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻮﻫﺮکامل
الهی ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق پس از
مرگ قبل از
مرگ ) اﻳﻦ ﺣﺎل ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﺎنع کرﺩﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺍﺭﺩ)
ﺑﻤﺮﺩم ﻤﻴﮕﻔﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏ و
نجوا ﻭ ﮐﻠﺎم ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ. ﻭ ﺍﻭﺭﺍ تقرّب
ﻧﻤﻮﺩﻩ، ﻭﻧﺠﻮﺍﺋﻰ
(ﺩﺭﮔﻮﺷﻪ ﺩل ﻤﻮﺳﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﺳﺖ) ﻭلی
ﻤﺮﺩم گفتند ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻴﻢ (ﮐﻪ ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮئی اﮔﺮ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﮐﻠﺎم
اﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﻮﻳﻢ
(ﺍﮐثر ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﻧﺒﻴﺎ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺪﻭﻥ سلوک
الهی ، ﻭﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘگی لاﺯﻡ،
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻓﻮﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺯﺣﻤﺖ سلوک
الهی ﻨﺒﻴﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺗﻮضیح ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻤﻮﺳﻰ
ﻫﻔﺖ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻮسی اﺯﺑﻴﻥ
اﻧﻬﺎ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﻤﻮﺩ،
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺪﻳﻥ ﻤﻮسی
ﺨﻴلی ﺒﻮﺩﻧﺪ ﻭلی
ﻔﻘﻄ هفتاﺩ ﻫﺰﺍﺭ
آنها ﻣﻮٴﻤﻥ
اوم کننده ﺒﻮﺩﻧﺪ)
ﻭﺳﭙس ﺑﺎﺯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ
اﻧﻬﺎ جدﺍ ﮐﺮﺩ
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﻭﺍﺯ ﺍﻳﻥ عدّه ﺑﺎﺯ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺷﺨﺺ ﺭﺍﺟﺪﺍ
ﻧﻤﻮﺩ (ﮐﺴﺎﻧﻴکه
ﺩﺭسلوک الهی ﺒﺎ
ﻭﻯ ﻤﻮﻓﻖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺸﺪﻧﺪ، ﮐﻪ ﻣﻌﺎﺩﻟﺎﻥ
آﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎی
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﻣﺼﻄﻔﻮﻯ گرﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋم ﺸﺪﻧﺪ،
ﺑﺎﺯ ﻫﻔﺖ ﻭﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻥ، ﺳﻤﺒﻮل
اﻋﺪﺍﺩ ﻭﻧﻔﺮﺍﺕ
ﺍﻧﺪک ﻮ ﺯﻳﺎﺩ ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩ ﻭ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ) ﺍﻳﻥ
هفتاﺩ ﻧﻔﺮ ﺑﺎ ﻣﻮسی
ﺒﺮﺍﻯ (ﻣﻴﻘﺎﺕ
ووقت ملاقات ،ربّ
ﺧﻮﺩ) ﺭﻓﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ مرگ قبل
از مرگ برای ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﺧﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻮسی
و کاملان ولایت
موسی و ابراهیم
و زردشت هماﻥ ﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ، ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣسیح ﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
اﺳﺖ) ﻭﻣﻮسی آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ به ( ﻄﻮﺭﺳﻴﻨﺎ)
ﺑﺮﺩ. (ﻣﮑﺎﻥ
عباﺩﺕ ﻭﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ضمن ولایت خود
). ﻣﻮسی ﻮ ﻗﻮم اﻭ
ﺩﺭ ﮐﻮﻩ ﻃﻮﺭ ﻭ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ (ﺗﻴﻪ ﻭ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻧﻰ)
ﺑﻴﺎﺑﺎﻧﻬﺎ، ﮐﻪ
ﭼﻬل ﺴﺎل ﻄﻮل
کشید. ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻦ
(ﻃﻮﺭ)یا ولایت
وکوه مقدس ﻫﻤﺎﻥ
(ﻃﻮﺭ ﻭﮔﻮﻧﻪ ﺟﺪﻳﺪ)
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺮﺍﻯ هر ﺳﺎﻟک
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ (ﺳﻴﻨﺎ)
ﻫﻤﺎﻥ (ﺳﻨاء ) ﻭ ﻣﻘﺎم
ﺮﻭحی ﻮ ﺩﺧﻮل ﺒﻌﻮﺍﻟم
اﻟﻬﻰ ﻣﻠﮑﻮتی
اﺳﺖ) ﻭﻣﻮسی آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻭ ﺩﺍﻣﻥ
کوﻩ عزلتگاه ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
(ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻌﺪﺍﺩ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟﻚ، ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ مُربّی
اﻟﻬﻰ، ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻤﺎم
کرﺩﻩ، ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ
مَشیّت ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
عرﻭج ﻮﺍﺳﺮاء ﺒﻤﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻨﻴﺰ ﺳﺎﻟک ﭙس ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم صورت ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺩ، ﮐﻪ ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻗﺎﺋم ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢ،
ﻣﻨﻮﻃ ﺒمَشیَت
ﺧﺎﺹ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ( ﺑِﺪﺍﻯ)
الهی اﺳﺖ، ﻳﻌنی
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻘﺮﺭ ﺷﺪﻩ و
طبیعی ﻗﺒﻠﻰ، ﻭﻇﻬﻮﺭ
تجلّی ﺒﻌﺪﻯ مقام
ﺑﺮﺗﺮ ﺍلهی ﺪﺭ
ﻗﺎﺋم قیامت
گونه اﺳﺖ) ﻭﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﻣﻮسی ﻮﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻫﺮ مُربّی ﺪﻳﮕﺮ،
ﻧﻘﺸﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺤﻤﻴلی ﺒﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
تجلّی ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻣﻮسی ﺘﻨﻬﺎ
ﺑﺒﺎﻟﺎﻯ کوﻩ ﻃﻮﺭ
ومعراج طور
جدیدی ﺭﻓﺖ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﻭﻯ ﺼﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻥ هفتاﺩ ﻧﻔﺮ
ﻧﻴﺰ ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ،
ﻭﺻﺪﺍﻯ ﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﻃﺮﻑ
خود می ﺸﻨﻴﺪﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍ ﺍﺯ
میان ووسیله ﺩﺭﺧﺖ
ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩ
(ﺍﻳﻥ ﺪﻟﻴل اﺯﻫﻤﻪ
ﻃﺮﻑ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ اﺯﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻫم ﺒﺎ ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺳﺎﻟک ﺘﻨﻬﺎ
ﺍﺯﻃﺮﻳق ﺸﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﻳﻌنی ﭙﻴﺮ
کامل الهی ﺨﻮﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ، ﺍﻳﻥ ﻤﮑﺎﻟﻤﻪﻫﺎﻯ
الهی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
(ﺷﺪﻥ) ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰﻋﻀﻮ
ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻭ ﺑﺮگی ﺪﺭ ﺩﺭﺧﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺸﻮﺩ.
ﺩﺭﺧﺘﻴکه ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﮔﻬﺎﻳﺶ ﻭﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻳﺶ
ﻣﺪﺍﻡ ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ،
ﻭﺑﺮﮔﻴﻬﺎ ﻭﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪﻯ اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺗﺎﺯﻩ ﺗﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﮔﺮﺩﻧﺪ) ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﻮسی ﺒﺎﻭﺭ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ،
ﻭﮔﻔﺘﻨﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴم
ﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ (ﻭ ﻧﺮﻯ
اﻟﻠﻪ ﺟﻬﺮة) ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ می ﺨﻮﺍﻫﻴم
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺍﺷﮑﺎﺭﺍ
ﻭﻋلنی ﻴﺎ مادّی
ﺒﺒﻴﻨﻴﻢ. ﺍﻳﻥ ﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ،
ﻭﺻﺎﻋﻘﻪﺍﻯ اﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪ، ﺍﻧﮕﺎﻩ
(ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
عرﻓﺎنی ﻴﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﺘﻌلق ﺒﺰﻣﺎن
هاﻯ ﭼﻬﺎﺭﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﻣﻮسی گفت ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺑﺒنی اﺳﺮﺍئیل
ﭽﻪ ﺑﮕﻮﻳﻢ؟ (ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﻨﺒل
ﻮﻣﻘﺘﺼﺪ ﮐﻪ سلوک
الهی ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭلی ﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ،
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍ
قرار ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺑﻨﻰ إسراءئیلی
یعنی ﺠﻮﺍﻧﺎﻥ ﺘﺎﺯﻩ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺠﺪﻳﺪ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ الهی
ﻮﻋﺮﻭج ﺒﻨﺰﺩ ﺍﻳل
ﻮ ﺍﻳﻠﻴﺎ و اله
ﻭ ﺍﻟﻠﻪ، ﮐﻪ ﺿﻤﺎ
ﻳﻬﻮﻩ ﻃﻠﺐ ﻭ ﻫُﺪﺍﺟﻮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻟﺬﺍ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ)
ﻣﻮسی ﻨﻴﺰ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ ﺗﻮ،
ﻳﻌنی ﻤﻮﺳﻰ، ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺩﻯ ﻭﺑﮑﺸﺘﻥ
ﺪﺍﺩﻯ (ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮ ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﺘﻬم ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﻣﺮگ آﻧﻬﺎ ﺷﺪﻩ.
ﻫﻤﺎﻥ اﺗﻬﺎم
همیشگی ﻤﺎﻧﻨﺪ،
ﺩﻟﻴل گرﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺴﻘﺮﺍﻁ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻭﻗﺘﻰ ﻣﻮﻓق
ﺒﻠﻘﺎﻯ الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ ﺍﺯ
نوع بشریّت ﺧﻮﺩ،
ﻭ علائق ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﻳﺶ ﺻﺮﻑ ﻧﻈﺮﮐﻨﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ ﻨﻴﺰ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺸﻮﺩ) ﻣﻮﺳﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻤﻥ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﻔﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭﻭغ
ﻤﻴﮕﻔﺘﻰ، ﻭﺧﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺎ ﺗﻮ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻨﻴﺪﻥ
خدا ﺒﺮﺩﻯ ﻮﺑﮑﺸﺘﻥ
ﺪﺍﺩﻯ) ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻥ عده ﺭﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﺮﺩ (ﺑﺎﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻬﺎئی ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺪﻭﻥ ﻤﺮﮒ ﻗﺒل
اﺯﻣﺮﮒ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
سمبول نوع
برتر ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻣﮕﺮﺍﻧکه
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺟﺪﺍ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺒربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﺎﺋم ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻣﻮسویان
کامل ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭽﻮﻥ ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮخی اﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺻﻠﺎح
ﺒﺪﺍﻧﺪ، ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻌﻠﻴم ﻮ ﮐﻤک ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺯﻧﺪﻩ و تولد مقدّس
الهی یافته ﻭﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ،ﻭﻣﺒﻌﻮث
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ،ﻭﻫﺮکامل
الهی ﺪﻳﮕﺮ، ﺗﺎ
ﺍﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻫﻤﻴﻥ
اﺣﻮﺍﻝ ﺑﻌثت ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻧﻴﺰﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻮسی ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺖ، ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪنی ﻨﻴﺴﺖ
(ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﺪﺭﻧﻬﺎﻳﺖ):
ﻴﺎ ﻗﻮﻡ، ﺍﻥّ
اﻟﻠﻪﻟﺎ ﻳُﺮﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺑﺼﺎﺭ،ﻭﻟﺎ
ﮐﻴفیة ﻟﻪ، ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ
ﻳُﻌﺮﻑ ﺑﺎﻳﺎﺗﻪ،
ﻭﻳُﻌلم ﺒﺎﻋﻠﺎﻣﻪ
ﮐﻪ ﻣﻮسی ﺒﻤﺮﺩم
گفت ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻳﺪنی
ﻨﻴﺴﺖ (ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ،
ﺣتی ﺘﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ
تجلّی ﺒﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻳﺪنی
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨکه ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻳﺎﺕ ﺍﻭ ﻭ ﻋﻠﺎﺋم
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ
(ﮐﻪ ﺍﻳﺖ ﺍلهی ﺁﻳﺎﺕ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭقُرآن
ﻮﺍﻧﺠﻴل ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﮐسی ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧمی ﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺑﻠکه
ﺍﻳﺎﺕ ﺍلهی ﺪﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
ﻭ ﺳﭙس ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ الهی ﺘﺎ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺍﻳﺎﺕ ﻭ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﻭﻋﻠﺎﺋم
ﺮﺍﻩ ﺍلهی می ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم ﻴک ﺘﺠلی
الهی ﻤﻨﺎﺳﺐ ﻣﻘﺎم
ﺮﻭحی هر ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭﺑﺎ ﺩﺭﺟﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻳُﻌﻠﻢ)
ﺍﮔﺎﻩ ﻭﻣﻄلع
شدنی ،ﻭﻧﻪ
چون ﻋﺎﻟِم ﺒﻌﻠﻮم
مادّی، ﻭﻳﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
علمی ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﻭ.
(ﺍﻋﻠﺎﻡ) ﺟمع
علم ﻮ ﭘﺮﭼم ﻮﻫﻤﺎﻥ
علاﻣﺎﺕ
شهودی ﻣﻴﺎﻥ ﺮﺍﻩ،ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻮﺳﻴﻠﻪ، ﺩﺭﻳک
ﻤﺴﻴﺮ ﻭﺳﻔﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺴﺎﻓﺮ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻨکه ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﭙﻴﺪﺍﻳﺶ ﻋﻠﺎﺋم
ﻤﻴﺎﻥ ﺮﺍﻩ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻋﻠﺎﻣت ﺒﻌﺪﻯ
ﻨﻴﺎﻳﺪ، ﺍﻏﺎﺯ
ﮔﻤﺮﺍهی ﻤﺴﺎﻓﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺑﺘﺮﮐﺴﺘﺎﻥ
ﺮﻓﺘﻥ ﻴﺎ ﺗﺮک سلوک
الهی ﺸﺪﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭ(ﻳُﻌﺮﻑ) ﻳﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍﺷﻨﺎئی
ﻮﺟﻮﺩﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﻳﺎﻓﺖ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺧﺒﺮﻯ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻫﺮﻋﻠﺎﻣتی
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﻌﻠﺎﻣﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺮﺍلهی علاُمّت
ﻭ آﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
اﺳﺖ. ﺑﻌﻠﺎﻣﺖ ﻭﺑﻌﺪﻯ
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﺒنی اﺳﺮﺍئیل
اﺯ ﻣﻮسی ﻨﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ،
ﻭﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺍﺷﮑﺎﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ (ﺍﺻﺮﺍﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﮐﻪ
حَقّ اﺳﺖ، ﻭﺑﻬﺎﻧﻪ
ﺟﻮﺋﻰ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
غیر ﻓﻌّﺎﻝ، ﮐﻪ
ﺯﺣﻤﺖ ﻧﮑﺸﻴﺪﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ) ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻮسی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ، ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺮﺍ
ﻧمی ﺒﻴﻨﻰ. ﻭلی
ﺒﮑﻮﻩ ﻭ ﺟﺒل ﻨﮕﺎﻩ
ﮐﻦ، ﻫﺮﮔﺎﻩ ﮐﻮﻩ
ﻣﺴﺘﻘﺮ ﻭثاﺑﺖ
ﺷﺪ، ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻤﺮﺍﺧﻮﺍهی
ﺪﻳﺪ (،ربّ ﺍﺭنی
اﻧﻈﺮ ﺍﻟﻴﻚ)
ای ،ربّ ﻣﻥ ﺒﮕﺬﺍﺭ
ﺗﻮﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨم (ﻘﺎل
ﻠﻥ ﺗﺮﺍﻧﻰ، ﻭ
ﻟﮑﻥ اﻧﻈﺮ ﺍلی
اﻟﺠﺒل ) ﻮﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺮﺍ ﻧﺨﻮﺍهی ﺪﻳﺪ،
ﻭلی ﺒﮑﻮﻩ ﻭﺟﺒل
ﻴﺎ ﻗﺒﻠﻪ ﻭﻗُﺒﺎﻟﻪ
و کَباله ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮکی
ﺒﮑﻦ، ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺍﻳﻥ
کوﻩ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻰ،
ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ ﺣﺎﻟﺖ
ﺳﺎمادّی
صمدیّت ﻮﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﺧﻠﺴﻪ ﻭبی
ﺤﺮکتی ﻮ ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟک پون
مرده ای ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺷﻬﻮﺩ تجلّی
الهی ﺒﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﺧﻮﺍهی
ﺪﻳﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ ﮐﻪ
ﮐﻮﻩ ﺩﺭﺟﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ، ﻭﻣﺴﺘﻘﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟک ﻤﺘﮑﺒﺮ ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ کوهی ﺨﻮﺩ
ﺑﻴﻥ ﺒﻮﺩ، ﺑﺤﺎلی
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺩﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ،
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻠﺴﻪ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ(ﻭﺟﺪ
و یافت ) ﺍلهی ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﺗﻮﺍﺟﺪ و
خواست خود .ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ می گوﻳﺪ (ﺍﺳﺘﻘﺮ
ﻣﮑﺎﻧﻪ) ﻳﻌنی
می ﺒﻴنی که ﺳﻘﻮﻃ
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻮﻩ ﺳﺎﻗﻄ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ ﺑﺰﺭگ
ﺑﻴنی ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺧﻠﺴﻪ ﺧﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒلی ﺨﻮیش
،ﺑﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﺮﺍ ﺧﻮﺍهی
ﺪﻳﺪ. ﻳﻌنی ﺸﻬﻮﺩ
تجلّی ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺧﻮﺍهی
ﻴﺎﻓﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﻮﺳﻮﻳﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﻥ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ،ربّ ﺍﻟﻔﺼل
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
رسیده و می ﺮﺳﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥدر
ولایت الهی
پنجم ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻤﻴﺮﺳﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
که در ولایت
الهی ششم ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻗﺘﻴکه ﮐﻮﻩ ﻭ
ﺟﺒﻞ، ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﻠﻔﻈ ﺼﺤﺮﺍﺋﻰ
(ﮔَﺒَل و ﻗﺒﻠﻪ)
ﺭﺍﻧﻴﺰ ﮔﺒﻠﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﻳﻌنی ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻗﺒﺎﻟﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺳﺎﻟک
ﻮﺳﻮﮊﻩ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻗﺒﻠﻪ
(کعبه مکّه) ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﺴﻤﺒﻮلی
مادّی اﺳﺖ که
شهودی بدنبال
ندارد .ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺍﻳﻥ ﺴﻤﺒﻮل ﻘﺒﻠﻪ
مادّی و قشری
گری عبادی ﻓﺮﻭ
ﺭﻳﺨﺖ، ﻭﺳﺎﻟک
ﺘﺮک ﻮﺍقعی ﻘﺸﺮﻯ
گرﻯ و آخوند
پرستی، ﻭﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯ ﻇﻮﺍﻫﺮ غیر
الهی ﺍﺳﻠﺎم ﻮﻳﺎ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻘﺸﺮﻯ
تمامی مذاهب مشرک
الهی گرﺩﻳﺪ، ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩها ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺑﮑلّی ﻄﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﺳﺎﻟک اﺯ ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯ ﺒﺴﻤﺒﻮلی
عرﻓﺎنی ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ربّ ﻣﻮسی
ﺒﺮﺍﻯ کوﻩ ﻣﺘﺠلی
ﺸﺪ، ﻭﭼﻮﻥ ﺻﺪﺍﻳﺶ
ﺑﺮﺍﻯ کوﻩ ﻭ ﻗﺒﻠﻪ
ﺍﻭ، ﻭﻗﺒﺎﻟﻪ
و کباله ﺍﻭ ﺑﻄﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪ.
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﻮﻩ ﺑﮑﻠﻰ (ﺩک
و کوبیده ﻮ ﺧﻮﺭﺩ)
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻮسی
ﻨﻴﺰ ﺑﻴﻬﻮﺵ ﺷﺪ،
ﻭ ﺍﻳﻦ (ﺻﻌﻘﻪ) ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
هرﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺧﻠﺴﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﻮ
ﻭﺟﻮﺩ مادّی ﻮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮ ﻧﻔس أمّاره ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺎﺑﻮﺩ ﺷﺪ، ﻭﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ ﺮﺍ
ﺑﭽﺸم ﺪﻳﺪ. ﻭلی
ﭽﻮﻥ ﻤﻮﺳﻰ (ﺍﻓﺎﻗﻪ)
ﻳﺎﻓﺖﻭﺑﻬﻮﺵ ﺍﻣﺪ،
ﮔﻔﺖ ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺗﻮ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺤﺮﻓﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻭﻣﻥ ﺒﺘﻮ
ﺗﻮﺑﻪ ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﻳﻌنی
ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺶ ﺍﺯ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ، ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ ﭼﻮﻥ
ﺒﺎﻳﻥ ﺘﻮفیق ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘلی ﻤﻴﺮﺳﺪ،
ﻃﺎﻟﺐ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭلی ﺪﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ
عمدا و با قصد ﺗﻘﺼﻴﺮ
ﺍﺧﺮحَجّ
کعبه) ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺗﻘﻴّﻪ
ﻗﺒلی ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﭼﻮﻥ ﻤﻮسی
ﺒﻌﻘل ﻮﻫﻮﺵ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ، ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ،
ﻭﺍﺭﺯﻳﺎبی ﻤﻌﺎنی
جدید ﻨﻤﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺪﻳﺪﺍﺭ ﻳک ﺘﺠﻠﻰ
ﺍلهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻣﺎﻥ،ﻭﻗﺒﻮل ﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ ﻭﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳفی که ﭘﻴﺮﺍلهی
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﺒﻘﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﻮﻧﻮﺭﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
مجسّم مادی ﻗﺎﺋﻢ،
ﮐﻪ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ،
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
مجسّم انسانی ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﻭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﭘس ﺍﺯ ﮐﺸﻒ
قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ،ربّ رحمان،
ﻭﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ زنده ،
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
زنده
انسانی ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ سلوک الهی، ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮک ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭼﻨﻴﻥ
هم ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻥ ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
اﻓﺴﺎﻧﻪ ﻳﻬﻮﺩ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﻮسی
اﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭﺍﻥ
ﺪﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
عرﻓﺎﻧﻰ ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ولایت سلوکی
ششم ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩﻩ،
ﻭﻟﺰﻭم ﺴﻠﻮﻙ،
ﻭﺗﻮضیح ﻨﺪﻳﺪﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮکی ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻭلی اﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﻤﻮسی کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﭘﺴﻨﺪ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻣأﻣﻮﻥ خلیفه
عبّاسی ﻨﻴﺰ ﮐﻪ
ﺣﺎﺿﺮﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺭﺍ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﮐﺮﺩ، ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺎﻣﻮﻥ ﺮﻭﺷﻨﻔﮑﺮ
ﺑﻮﺩ، ﻭلی
سالک الهی ﻨﺒﻮﺩ
چه رسد که
خلیفه
وجانشین محمد
و خداوند باشد.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﻭﺷﻥ
ﻔﮑﺮﻫﻤﻴﺸﻪ
متردد و ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺒﻴﻥ عقاﻳﺪ مادّی
ﺨﻮﺩ، ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
مادّی ﻮﻣﻨﻄقی
ﻮﻋﻠمی سطح
عقل نوع بشری
اﺳﺖ، ﻭ ﺑﺎ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻟﻘﺎﻯ
اﻭ، ﻣﺘﺤﻴﺮ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
او یک ﺪﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻘﺸﺮﻯ
مشرکانه ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻓﺮﻳﺐ ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح اﻭﺭﺍ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺩﻳنی ﻮﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

حدیث 1329 - ﺍﺯ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ53ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭٴﻴﺖ ،ربّ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻠم
ﺘﺮﻩ ﺍﻟﻌﻴﻮﻥ ﺒﻤﺸﺎﻫﺪة
ﺍﻟﺎﺑﺼﺎﺭ، ﻏﻴﺮ
ﺍﻥّ اﻟﺎﻳﻤﺎﻥ
ﺒﺎﻟﻐﻴﺐ، ﻣَﻥ
عقد ﺍﻟﻘﻠﻮﺏ ﭼﺸﻤﻬﺎﻯ
ﺘﻥ اﻭﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩ،
ﻭلی اﻳﻤﺎﻥ ﺒﻐﻴﺐ
ﻭ ﻧﺪﻳﺪﻩ، ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﺪﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻨﻈﺮﻯ ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺘﺌﻮﺭﻳﻚ، ﺑﺎﮐﻤک
عقل ﻮﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ،
ﺍﻣﺮﻯ غیر اﺯﺍﻳﻤﺎﻥ
عملی ﻴﺎ (ﺍﻭم ﻮ
ﺳﻠﻮﻙ) ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ ﺮﻭٴﻴﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﻪ ﻓﻘﻄ
ﺒﺮﺍﻯ ﻧﺎ ﺑﺎﻭﺭﺍﻥ
الهی ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠکه ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻨﻈﺮﻯ
ﻮﻋﻘلی ﺒﺎ ﺻﺤﺖ
ﻭ ﻳﻘﻴﻥ اﺳﺖ. ﻭﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ اﻳﻤﺎنی
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
زﻳﺮﺍ (ﺭﻭٴﻴﺖ) ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ،
ﻭ ﺍﺯ ﮔﻮﻧﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلّی الهی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻋﻘﺪ) ﮔﺮﻩ ﻭ ﺍﻧﻌﻘﺎﺩ،
ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻣﺤﮑم
ﺪﺭ ﺩﻝ، ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﮐﻪ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺮﻭحی ﻴﺎ ﻓﻮآﺩ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﺍﺧل ﺪﺭﻭﻥ
ﺨﻮﺩ، ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﺑﻴﺮﻭﻥ. ﻭﻟﻰ
(ﻭﺟﻮﺩ)ﻏﻴﺮﻏﻴبی
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
مادّی ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﭽﺸم
ﺘﻥ ﻮﺣﻮﺍس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺍﻳﻤﺎﻥ) ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
(ﺑﻐﻴﺐ ﻭﻧﺪﻳﺪﻩ)
ﻗﺒﻠﻰ،ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺮﻭٴﻴﺖ
ﻭ(ﺩﻳﺪﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ)
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻥ
ﻨﺪﻳﺪﻩ، ﻋﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻥ ﺪﻳﺪنی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ حَقّ
اﻟﻴﻘﻴﻥ اﻳﻨﺪﻩ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺨﺎﺹ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ.

حدیث 1330 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ53ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻣﺮﺩم ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺭﻭٴﻴﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤَﻥ ﻮﺻﻒ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺨﻠﺎﻑ ﻣﺎ ﻭﺻﻒ
ﺑﻪ ﻧﻔﺴﻪ، ﻓﻘﺪ
ﺃﻋﻈم اﻟﻔﺮیّة
علی اﻟﻠﻪ،ﻗﺎﻝ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻟﺎﺗﺪﺭﮐﻪ
ﺍﻟﺎﺑﺼﺎﺭ ﻭ ﻫﻮ
ﻳﺪﺭک اﻟﺎﺑﺼﺎﺭ،
ﻭﻫﻮ ﺍﻟﻠﻄﻴﻒ ﺍﻟﺨﺒﻴﺮ،
ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺄﺑﺼﺎﺭ
ﻟﻴﺴﺖ هی اﻟﺄﻋﻴﻦ،
ﺍﻧّﻤﺎ هی اﻟﺎﺑﺼﺎﺭ
ﺍﻟتی فی اﻟﻘﻠﻮﺏ،
ﻟﺎ ﺗقع علیه ﺍﻟﺎﻭﻫﺎم
ﻮ ﻟﺎ ﻳﺪﺭک کیف
ﻫﻮ  ﻫﺮﮐس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﻮﺻﻒ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﮐﻨﺪ،
ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ ﻨﺴﺒﺖ
ﺩﺭﻭغ ﺮﺍ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺩﻩ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﻬﺎ ﺩﺭک
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ، ﻭلی
اﻭ ﺩﻳﺪﻩﻫﺎﻯ ﭽﺸﻤﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭک ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻭ ﻟﻄﻴﻒ ﻭ ﺧﺒﻴﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﭼﻪ
(ﺑَﺼَﺮ)ﻫﺎ ﻣﺤﺴﻮﺳﺎتی
ﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒتصوّر ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮکی ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ،
ﺍﻭ ﺍﮔﺎﻩ ﻭﺑﻴﻨﺎ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ،ﻭﺑﺎ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯﺩﻳﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺪﺭﻭنی آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ ﻫﺴتی
ﭽﺸمی ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻟﻄﻴﻒ
ﻭ ﺭﻗﻴق ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﻤﻪ ﺍﺷﻴاء
ﻨﻔﻮﺫ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ اﺻلی اﺯ (
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ) ﺩﺭﻫﺴتی
ﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﻳﺪﻥ
الهی ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺩﻳﺪﻥ
ﺳﺎﻟک اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭼﺸم ﺘﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠکه إﺑﺼﺎﺭ
ﺩﺭ ﺩﻟﻬﺎ ﻣﻄﺮح
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺣتی
اﻭﻫﺎم ﻔﮑﺮﻯ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭک اﻳﻥ کند ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﭼﺸم ﺘﻥ ﻮﭼﺸﻢ
ﻓﮑﺮ ﻭﺫﻫﻥ ﻘﺎﺩﺭ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﺎﺭ
ﭼﺸم ﺪل ﺮﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭽﺸم ﺪل ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ تَجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻣﻌﺎﺩل
ﻤﻘﺎم ﺸﺨﺺ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺒﻴﻨﺪ. ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ،ربّ ﺭﺣﻤﺎن
ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭ ،ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ، ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄلق
ﺮﺍ، ﮐﻪ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮعی
ﺒﺎﺯ ﺩﻳﺪنی ﻨﻴﺴﺖ،
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻭلی اﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ هستند،
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﭘﺎکی
ﻮ ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺩل ﺨﻮﺩ،
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﻤﺘﺠلی
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎم ﺮﻭحی
ﺸﺨﺺ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭﻫﺮ تجلّی
ﺠﺪﻳﺪ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ، ﻣﺴﺘﻠﺰم
ﻤﺮگ اﺯﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺗﺮک ﺼﻔﺎﺕ
ﻧﻮع کنونی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺑﺤﺪﻯ
که ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺸﻮﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻭ
لمعرفی
خداوند ﺍﻳﻥﺘﺮک
ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ ﻤﻴﺴﺮﺍﺳﺖ.
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ اﺑﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻮﺭﻳﺎﺿتی ﺪﻳﮕﺮ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ تجلّی
الهی ﺪﺭ ﻗﺎﺋم ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗطعی ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ
آینده،ﻭ ﺩﺭک ﺮﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺩﻳﺪﺍﺭﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﻧﻄﻮﺭﻯ
که ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ، ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،
ﻭﻋﻀﻮﻳﺖ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ، ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
الهی (ﻭﺟﻪ ﻭﺟﻴﻬﻰ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳّل ﺴﻠﻮکی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ گرﺩﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺪﻳﺪنی ﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺒﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﻧﻪ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻏﻴبی
ﻮﺩﻳﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻧﻤﻮﺩ.

حدیث 1331 - ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ، ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺭﻭٴﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻳﺶ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ۴؟
ص؟ﺤﺎر ) ﻨﻌم ﺮﺁﻩ ﺑﻘﻠﺒﻪ،
ﻓﺄﻣّﺎ ﺭﺑّﻨﺎ
جلّ ﺠﻠﺎﻟﻪ، ﻓﻠﺎ
ﺗﺪﺭﮐﻪ ﺃﺑﺼﺎﺭ
ﺣَﺪَق اﻟﻨﺎﻇﺮﻳﻦ،ﻭ
ﻟﺎ ﻳﺤﻴﻄ ﺒﻪ ﺃﺳﻤﺎع
اﻟﺴﺎﻣﻌﻴﻥ ﺁﺭﻯ ﻤﺤﻤﺪ
،ربّ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ
( ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﭽﻮﻥ اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ،
تأیید ﮐﻨﻨﺪﻩ  ﺍﻳﻥ ﺮﻭٴﻴﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﻳﺪﻩ، ﻭ(،ربّ ﻣﺤﻤﺪ)
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺍلهی
اﮐﺘﺸﺎﻓﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ نور ﻗﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺠﺒﺮئیل
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی اﺯﺍﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
،ربّ ﻣﺤﻤﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ،ربّ
ﻫﺮ ﻣﺤﻤﺪﻯ کاﻣل
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ،ربّ
ﻣﺮﺑّی ﻮﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺩﻫﻨﺪﻩ،
ﻭ ﻣﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﭘﺮﻭﺭﺵ،
ﮐﻪ ﺣتی اﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی اﺯ ﺍﻳﻥ ﭙﺮﻭﺵ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍلهی ﻤﺤﺮﻭم
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ،ربّ ﻗﺎﺋم
ربّ النوهع
بشری ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺪ) ﻭلی ﻤﺤﻤﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺪل ﺪﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
أجل ﻮ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭﻋﻈﻤﺖ
ﻭﺟﻠﺎل اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺘﻥ ﻮﺣﺪﻗﻪ
ﭼﺸم ﺘﻥ هر ﻧﺎﻇﺮﻯ،
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺣﺎﻃﻪ ﮔﻮﺷﻬﺎﻯ
هر ﺷﻨﻮﻧﺪﻩﺍﻯ
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﮐﻠﺎﻣﺶ
ﺭﺍﺑﺸﻨﻮﺩ. ﻫﺮﮐسی
اﻳﻥ ﭽﺸم ﺘﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺮ ﺍﻣﺮ مادّی ﺮﺍ،
می ﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﺑﺮخی ﭽﺸم ﺪل
آﻧﻬﺎ، ﺩﺭ ﺗﻔﮑﺮ
ﺧﻮﺩ تصوّرﮐﻨﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺫﻫﻨی
تصوّرﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻮﺍﻗﻌﻴﺖ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭽﺸﻢ ﺩل ﺪﺭ
ﺭﻭﺡ، ﺑﺎﺯ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﻳﻥ ﭽﺸم ﺬﻫنی
ﻮ ﭼﺸم ﺘﻥ هست. ﻭﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ
لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ ﭼﺸم
ﺪل ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻋﻘل ﺠﺰئی اﻳﺪآﻟﻴﺴتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺬﻫﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﻀﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ اﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺍﻳﺪآل ﻄﻠبی ﻮ ﻳﻬﻮﻩ
ﺟﻮئی ﻮﻫُﺪﺍ و
خدا ﺧﻮﺍهی ﺪﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻳﻥ ﭽﺸم
ﺪل ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ اﻟﻬﻰ، ﺍﺯ
ﻃﺮﻳق اﻳﻥ ﭽﺸم
ﺪل ﻴﺎ ﻓﻮآﺩ ﻳﺎ
همان ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﻮ ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ، ﺍﻧﻬم ﺪﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﻭ ﺑﺎ ﮐﻤک
ﻮ مَشیّت ﻗﺒلی
اﻟﻬﻰ، ﻭﺑﺎ ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﭘﺎک
ﻛﺮﺩﻥ آﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍﻥ ﻮ ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﻴک ﺘﺠلی
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
معرفی شده خداوند
،ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥعاﻣل
ﻮ ﺻﺎﺩق ﺒﺎ ﺍﻥ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ، ﻭﻳﺎ ﻫﻤﻴﻥ
ربّ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﻳﺪنی
حبرئیل، ﻭﻳﺎ ،ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎن ﺒﺠﺎﻯ ﺪﻳﺪﻥ
ﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

حدیث 1332 - ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺪﺭ ﺣﺪﻳثی
(ﺝ۴ﺹ54ﺭ)
ﺩﺭ ﭘﺎسخ اﻳﻨکه
ﺍﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
(ﻣﻌﺎﺩ ﻗﻴﺎﻣﺖ) ﺩﻳﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ؟ ﭘﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺤﺎل اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺴﺒﺤﺎﻧﻪ ﺗﻌﺎلی
عن ﺬﻟک علوّﺍ ﮐﺒﻴﺮﺍ،
ﺍﻥّ اﻟﺎﺑﺼﺎﺭ
ﻟﺎ ﺗﺪﺭﻙ، ﺍﻟّﺎ
ﻣﺎ ﻟﻪ ﻟﻮﻥ ﻭ ﮐﻴفیة
،ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﺧﺎﻟق
اﻟﺎﻟﻮﺍﻥ ﻮ ﺍﻟﮑﻴفیة
ﻣﺤﺎل اﺳﺖ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻳﺪﻥ ﺒﭽﺸﻢ،
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺭﻧگ
ﻮ کیفیّت ( ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻫﻴﺄﺕ) ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻟق آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ (ﻣﻌﺎﺩ)
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻥ ﺒﺘﻮﺍﻥ ﺨﺪﺍ
ﺩﻳﺪ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ (ﻣﻮﻋﺪ
ﻋﻮﺩ) ﻳﺎﻭﻗﺖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
بجهان ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ،
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺖ ﻭﻋﻮﺩ ﻭ ﺍﻋﺎﺩﻩ
ﺑﺨﻠﻖدر تولد
دوم الهی پس
از مرگ قبل از
مرگ ﻭ ﺯﻧﺪگی ﻘﺒل
اﺯﺳﻠﻮک ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺘﮑﻤﻴل کننده ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،
ﻣﻌﺎﺩ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺯ ﺳﻔﺮ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭽﻬﺎﺭ ﺳﻔﺮ (ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﺩﺭﺧﺪﺍ ﻭ ﺑﺮﺍﻯﺨﺪﺍ
ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ) ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺗﻤﺎمی
اﻳﻥ ﭽﻬﺎﺭ ﺳﻔﺮ،
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺪﻳﺪﺍﺭ ،ربّ ﻧﻴﺰ،
،ربّ ﻣﺤﻤﺪ
قائم ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق ﻤﺤﻤﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺏ ﺗﻤﺎم
هستی اﺳﺖ. ،ربّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ، ﻭﺧﺪﺍﻯ
ﺘﻤﺎمی اﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺍﻳﻦ (ﻣﻌﺎﺩ) ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣت ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮگ آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻮﺩ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭﺗﺠﺪﻳﺪ
آیندهﻫﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪها ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻳﺎ ﺣتی
ﻔسخ گیاهی و
گندیدگی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺭﻭﺯ ﻣﺤﺸﺮ
ﻭ ﻗﻴﺎﻣﺖ، ﺭﻭﺯ(
ﺣﺸﺮ ﻭ ﺣَﺸﻮ
بزور طپاندن ) ﻭ
ﺩﺭﻭﻥ ﻧﻄﻔﻪ ﺭﻓﺘﻥ
ﺮﻭﺡ ،ﻭﻣﺤﺸﻮﺭ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺷﺪﻥو هم نوع
شدن،ﻭ ﺣﺸﻮ ﻭ ﺗﺰﺭﻳق
ﺮﻭح ﺒﺰﻭﺭ ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﺤﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ، ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﻭ (ﻗﻴﺎم ﻮ
ﺳﺮ ﭘﺎ) ﺷﺪﻥ آﻧﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯﺗﻮﻟﺪ ﺍﺯ ﺭَﺣِم
ﻤﺎﺩﺭﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺴﺮ ﭘﺎ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﻤﺎﺩﺭ ﺑﺪﻭﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮﮐس
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﮐﻮﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلّی الهی ﺒﺎﺷﺪ،
ﺍﻧﺠﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻨﻴﺰ ﮐﻮﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺟﺰ
بی عقلی ﻮﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻴﻬﺎﻯ
ﭽﺸم و حواس ﻮ ﺫﻫﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺧﺒﺮﻯ
ﻫم اﺯ ﭼﺸم ﺪل ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. (ﻣﻌﺎﺩ) ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻋﻮﺩ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ،
ﻭﻣﻮﻋﺪ ﻭﻗﺖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺎ ﺣﻘﺎﺭﺕ های
ﻧﻮعی اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
اﻣﺮﻭﺯ، ﭘس ﺍﺯﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭسال اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی سوم ﺨﻮﺩ،
ﻋﻮﺩ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸتی
نوع برتر ویا
فصب نوعی ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﻧﺮﺍ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ در
مفهوم لفظ (ﺭﺟﻌﺖ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺟﺴمی
ﻮ ﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭحی
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴم ﺘﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﻨﮕﺎمی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭَﺣِم
ﻴک ﻤﺎﺩﺭ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
فرشته گونه و ﺯﻳﺒﺎ
ﻭ ﺩﺍﻧﺎ ﻭﻣﺘﻤﺪﻥ
ﻤﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺁﻥ ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩگی
ﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﮔﻮﻧﻪﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺑﻬﺸتی ﻮﺍلهی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﮕﺮ ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﺑﻴﻥ ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺎ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻳک ﻤﺎﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﭽﺸم ﻨمی ﺒﻴﻨﻴﻢ.
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ، ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ بشریّت
ﺧﻮﻳﺶ، ﺑﺎ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍنی ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ آینده ﺣﻴﻮﺍنی
ﺘﺤﻮﻳل ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫم ﻤﺎﺩﺭ
ﻭ ﭘﺪﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺩﺭ ﻳک گَلّه ﺍﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﺠﻨﮕلی یا ﺻﺤﺮﺍ،
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻗﻴﺎﻓﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺗﺮﺳﻨﺎک اﺳﺖ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺰﺍﺣﻤﺎﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﻌﻘﻴﺐ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻣﻴﺪﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺨﺖﺗﺮ
ﺗﺮﺳﻨﺎک ﻮ ﺩﺭﺩﻧﺎک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺸﺮﻃ ﺪﻳﺪﻥ
ﺒﭽﺸم ﺮﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺭﻧگ ﻮﺷﮑل
لاﺯم است ﺗﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﺪﻳﺪﻩ ﺷﻮﺩ. ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
آﺏ، ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺪﺭﻳﺎئی
اﺯ ﺁﺏ ﺩﻳﺪنی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺟﺴم ﺸﻔﺎﻑ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﻧﻮﺭ ﺭﻧﮕﻴﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﺗﺎﺩﻳﺪﻩ ﺷﻮﺩ. ﻭﺷﮑﻞ
ثاﺑتی ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻓظﻪ تصوّرﺵ
ﻣﺤﻔﻮﻇ گرﺩﺩ. ﺩرﺁﻣﻴﺐ،
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ متغیّر
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺸﮑل ثاﺑتی
اﺳﺖ، ﺍﮔﺮ ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺸﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﺪﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﭽﺸم ﻮ ﺫﻫﻦ،
ﺑﺮﺍﻯ تصوّر ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ، ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺪﻳﺪﻥ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺣتی اﮔﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﺑﻠکه
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﺸم ﺪل ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺎ ﺗﻘﻮﺍ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎﻫﺮ ﻃﻮﺭﻯ
که ﺧﺪﺍ ﺻﻠﺎح ﺪﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺴﺎﻟک ﻨﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺁﻧﻬم ﺒﻄﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،
ﻭﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ، ﺩﺭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻮ ﻣﻮﺿﻮع ﺨﻮﺍﺏ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ که ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺫﻫﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ اﻣﺮﻭﺯ ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﻧمی ﺒﻴﻨﻨﺪ،ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ ﻣﻌﺎﺩ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﻮﺭﻯ ﺒﭽﺸم ﻮﻋﻘل
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﻤﺎﺩﺭﺷﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ. ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ54ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺷﺨصی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ،
ﺭؤﻳﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻳﺶ ﭘﺮﺳﻴﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭﭼﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻫﻴﺄتی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩ، ﮐﻪ ﺍﻯ ﻓﻠﺎﻥ،
ﭼﻘﺪﺭ ﺯﺷﺖ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﮐسی
هفتاد ﻳﺎ ﻫﺸﺘﺎﺩ
ﺳﺎل ﺪﺭﻣﻠک ﺨﺪﺍ
ﺯﻧﺪگی کند ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ اﻭ ﺑﺨﻮﺭﺩ،
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻣﻠک ﻮ ﻧﻌﻤﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺳتی
ﻨﺸﻨﺎﺳﺪ ( ﻭ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ ﺫﻫنی
ﻮﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ کُلّی
نا ﺩﻳﺪﻩﮔﺎﻥ اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺮﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑسلوک الهی ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺍقعی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻭ ﺑﺪﺍﻧﺪ،
ﺍﻗﺪام ﻨﮑﻨﺪ. ﻭحَقّ
ﻤﻌﺮﻓﺖ ﻭحَقّ ﺴﭙﺎس
ﺍﻳﻥ ﻨﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
عمر ﺩﺭﺍﺯ ﺭﺍ ﺍﺩﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﭽﺮﻳﺪﻥ
ﻤﺸﻐﻮل ﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻌﻤﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧمی ﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻨﻴﺰ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
،ﮐﻪ ﺍﻯ ﻤﻌﺎﻭﻳﻪ:
اﻥّ ﻤﺤﻤﺪﺍ ﻟم
ﻴﺮ ﺍﻟربّ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎلی ﺒﻤﺸﺎﻫﺪة
ﺍﻟﻌﻴﺎﻥ، ﻭ ﺍﻥّ
اﻟﺮﻭٴیة ﻋلی ﻮﺟﻬﻴﻦ،
ﺭﻭٴیة ﺍﻟﻘﻠﺐ ﻭ
ﺭؤیة ﺍﻟﺒﺼﺮ، ﻓﻤﻥ
عنی ﺒﺮﻭیة ﺍﻟﻘﻠﺐ
ﻓﻬﻮ ﻣﺼﻴﺐ، ﻭﻣﻥ
عنی ﺒﺮﻭٴیة ﺍﻟﺒﺼﺮ،
ﻓﻘﺪ ﮐﻔﺮ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﻭ ﺑﺂﻳﺎﺗﻪ، ﻟﻘﻮل
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﻣﻥ
ﺸﺒّﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺨﻠﻘﻪ
ﻓﻘﺪ ﮐﻔﺮ ﮐﻪﺧﺪﺍﻳﺶ
ﺭﺍ ﺑﻤﺸﺎﻫﺪﻩ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺘﻥ ﻨﺪﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺩﻳﺪﻥ ﺒﺮﺩﻭﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﮑﻰ ﺭﻭٴﻴﺖ
ﺑﺪﻝ،ﻭﻳکی ﺪﻳﺪﻥ
ﺒﭽﺸم ﺘﻥ اﺳﺖ. ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻋﻨﺎﻳﺖ ﻭﺗﻮﺟﻪ
ﻭ ﺍﻫﺘﻤﺎﻡ ﺑﺮﻭٴﻴﺖ
ﻗﻠﺐ ﻭﺩل ﻨﻤﻮﺩ،
ﻣﺼﻴﺐ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ،
ﻭﺩﺭﺳﺖﻋﻤل کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﻮﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ سلوک الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ
ﻔﻬﻢ ﻧﻈﺮﻯ ﺪﺭﺳﺖ،
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺼﻮﺍﺏ
ﻭثوﺍﺏ، ﻭﻫﺪﻑ ﮔﻴﺮﻯ
ﻮﻋﻨﺎﻳتی ﻤﻌﻘﻮل
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻦ، ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﻌﻴﻥ اﻟﻴﻘﻴﻥ
گرﺩﺩ) ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺑﺮﻭٴﻴﺖ ﭼﺸم
عناﻳﺖ ﻭﺗﻮﺟﻪ ﺩﺍﺷﺖ
( ﻭ سعی ﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺑﭽﺸم ﺘﻥ ﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ، ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
مادّی ﺍﺯﻫﺮ ﺩﻳﺪنی
ﺒﭽﺸم ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻳﺎ تصوّرﻯ اﺯ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺫﻫﻥ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﻨﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﺑﺨﻄﺎ، ﻭﺑﺪﻭﻥ
ثوﺍﺏ ﻭﺣتی ﭙُﺮﺍﺯﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﮐﻔﺮ ﮐﺮﺩﻩ، ﻭ ﺑﺎﻳﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ( ﻭﻋﻠﺎﺋم
الهی ﺪﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﻣﻨﮑﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ
کاﺭﺑﺮﺩ ﺍﻳﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎسی ﻮﺧﺪﺍ
ﺑﻴنی ﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﻮﻓﻴقی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮ ﺗﻠﺎﺵ ﺍﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی با ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﺒﺪﻳﺪﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻮﻓق
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ
ﺪﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩ،
ﺍﺯ ﺗﺠلی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻬﺎئی ﺨﻮﻳﺶ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺩﺭﺳﺖ ﻋﻤل کرﺩﻩ،
ﻭﺳﭙﺎس ﮔﺬﺍﺭ ﻭﺍقعی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺷﺒﻴﻪ ﺧﻠق
ﺨﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﺎﻓﺮ ﻭﺟﺎﻫل ﺒﻮﺩﻩ،ﻭ
ﭘﺮﺩﻩ ﺟﻬﻞ ﺑﺮﻋﻘل
اﻭ ﮔﺴﺘﺮﺩﻩ
شده ،ﻭﺩﺭ ﮐﻮﺭﻯ
عقلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺫﻫنی
هرﮐسظ ﺍﺯ ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺷﺒﻴﻪ
ﻫﺮ ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻔﺮﻣﻮﺩ: ﻮﮐﻴﻒ ﺍﻋﺒﺪ
ﻣﻥ لم  ﺃﺭﻩ؟
ﻟم ﺘﺮﻩ ﺍﻟﻌﻴﻮﻥ
ﺒﻤﺸﺎﻫﺪة ﺍﻟﻌﻴﺎﻥ،
ﻭ ﻟﮑﻥ ﺮﺃﺗﻪ ﺍﻟﻘﻠﻮﺏ
ﺑﺤﻘﺎیق اﻟﺎﻳﻤﺎﻥ،
ﻓﺎﺫﺍ ﮐﺎﻥ اﻟﻤﻮٴﻤﻥ
ﻴﺮﻯ ﺮﺑّﻪ ﺑﻤﺸﺎﻫﺪة
ﺍﻟﺒﺼﺮ،ﻓﺎﻥّ کُلّ
ﻣﻥ ﺠﺎﺯ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺒﺼﺮ
ﻭ ﺍﻟﺮؤیة ﻓﻬﻮ
ﻣﺨﻠﻮﻕ، ﻭﻟﺎﺑﺪ
ﻟﻠﻤﺨﻠﻮق ﻤﻥ
اﻟﺨﺎﻟﻖ، ﻓﻘﺪ
ﺟﻌﻠﺘﻪ ﺍﺫﺍ ﻣﺤﺪثا
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎ، ﻭﻣَﻥ
ﺸﺒّﻬﻪ ﺑﺨﻠﻘﻪ
ﻓﻘﺪ ﺍﺗّﺨﺬ مع
اﻟﻠﻪ ﺷﺮﻳﮑﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
،ربّ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩﺑﺎﺷﻴم
اوﺭﺍ ﺑﭙﺮﺳتیم
(ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻳﺎ ﻫﺮﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻘﺼﺪ ﺩﻳﺪﻥ
ﺘﺠلی الهی ﺒﺮﺗﺮ.
ﻭ ﺁﻥ ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
سلوک الهی) ﻭلی
ﺪﻳﺪﻥ ﺨﺪﺍ ﺑﺪﻟﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺣﻘﺎﻳق اﻳﻤﺎﻧﻰ
(ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ ﻧﻪ ﺫﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﻭﻫﺮﮔﺰﺑﭽﺸم
ﺘﻥ ﺪﻳﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ)
ﺍﮔﺮ ﻣﻮٴﻤﻨﻰ (ﺳﺎﻟک
اوم کنند ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﺪﺍﻳﺶ
ﺭﺍ ﺑﭽﺸم ﺘﻥ ﺒﺒﻴﻨﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﭽﺸم
ﺘﻥ ﻘﺎﺑل ﺮﻭٴﻴﺖ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﺨﻠﻮق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﻭﺣﺎﺩث
ﻭ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ)
ﮐﻪ ﻫیچ ﻤﺨﻠﻮقی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﺎﻟﻖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ)
ﻭﻫﺮﻣﺨﻠﻮقی ﺒﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍئی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺪﻳﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ (ﺩﻳﺪﻥ ﺒﭽﺸم
ﺘﻥ ﻴﺎ ﺑﺎ تصوّر
ﺑﺬﻫﻦ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺣﺎﺩث ﻭﻣﺤﺪَث
ﻭﻣﺨﻠﻮق کرﺩﻩ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺮﻳکی ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺎ ﮐﻠﺎم اﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺩﻳﺪﻥ ﻮ ﺍﺩﺭﺍک
ﭽﺸم ها ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺳﭙس
ﺳﺎﺑﻘﻪ (ﻟﻥ ﺘﺮﺍﻧﻰ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﻮسی
ﺮﺍ ﻣﻄﺮح ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻳﺶ
(ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭽﻬﺎﺭﻡ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮﺳﺎﻯ ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ)
ﺑﺮ ﺟﺒﻞ (ﮐﻮﻩ ﻃﻮﺭ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺪﺭ ﻗﺒﻠﻪ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ)
ﻣﺘﺠلی ﺸﺪ، ﺍﻭﺭﺍ
ﺳﺨﺖ ﺧﻮﺭﺩ ﻭ ﻣﺘﻠﺎی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﺍﻧﺴﺎﻥ
مادّی ﻮﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﭼﻮﻥ ﻘﺎﺩﺭ ﺑﺪﺭک
اﻣﻮﺭ ﺍلهی ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ ﺑﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﮐﻮهی اﺯ ﺗﮑﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺸﺪﺕ ﺧﻮﺭﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﻣﺘﻮﺍضع
ﻮ ﺍﺷﻨﺎ ﺑﺤﻘﺎﻳق
ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ ﻭ ﻣﻌﺘﺮﻑ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ ﻭﮐﻮﭼکی
ﻮﻧﺎﺗﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ ﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
الهی ﺒﺮﮐﻮﻫﻰ ﻭﺍﺭﺩ
ﮔﺮﺩﺩ، ﺍﻥ کوﻩ
ﻣﺘﻠﺎشی ﺸﺪنی
اﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﻳﻥ اﻣﺎﻧﺖ
ﺍلهی و وظیفه
اوم و سلوک ﺮﺍ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ،
ﺗﮑﺒﺮ ﺍﻭ ﺧﻮﺭﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭلی
عقل ﻮ ﺍﺩﺭﺍک اﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭﺭﻭﺡ ﺍﻭ ﺍلهی
ﻮﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ)
ﻣﻮﻟﺎ ﻋلیّ اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺍﮔﺮ ﻧﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻮسی ﺒﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺳﻮﺭﺍخ ﺴﻮﺯن ﺒﺮﮐﻮهی
ﺒﺘﺎﺑﺪ، ﺍﻥ کوﻩ
ﻭ ﺯﻣﻴﻦ، ﻭﺣتی
ﺘﻤﺎم کوهها ﻣﺘﻠﺎشی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ (ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺍﻋم ّ اﺯ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻔﻴﺰﻳﮑﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻭ
ﭼﻮﻥ ﻤﺸﻴتی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ، ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺠﺴﻢ ﻭﺫﻫﻥ
ﻮ ﺭﻭح غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺸﻮﺩ، ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺴﻨگ هستند، ﻣﺘﻠﺎشی
گرﺩﻳﺪﻩ، ﺗﺎ ﺑسلوک
الهی ﻭﺗﺴﻠﻴم به
ﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻳک ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺒﺠﻬﺎﻥ
ﺠﻬﻨﻤﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ، ﻭﭼﻮﻥ
گذﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺯﻧﺪگی و
تکامل طبیعی
روحی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ) ﻭﺑﺪﻳﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ ﻣﻮسی ﺪﺭ
(ﺻﻌﻘﻪ) ﻭ ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
اﻓﺘﺎﺩ، ﻭﺑﻤﺮگ
ﻘﺒل ازﻣﺮگ ﺮﻓﺖ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺪﻭﻥ
ﭽﻨﻴﻦ ﻣﺮک ﻤﻘﺪﺳﻰ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کامل ،ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم حبرئیل ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻔﻌلی ﺨﻮﺩ ﺑﮕﺬﺭﺩ،
ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﻤﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮﮒ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪ)
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﻣﻮﺳﻰ
(ﺍﻓﺎﻗﻪ) ﻳﺎﻓﺖ ﻭﺑﻬﻮﺵ
ﺍﻣﺪ، ﻭﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ)
ﺑﮕﻔﺘﻪﻣﻮﻟﺎﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ:
ﻔﻠﻤّﺎ ﺍﻓﺎﻕ،
ﻭﺭﺩ ﻋﻠﻴﻪ ﺭﻭﺣﻪ،
ﻗﺎل ﺴﺒﺤﺎنک ِﺘبت
ﺍﻟﻴﻚ، ﻣﻥ ﻘﻮل
ﻤﻥ ﺰﻋم ﺃﻧّﻚ ﺗﺮﻯ،
ﻭ ﺭﺟﻌﺖ ﺍلی ﻤﻌﺮﻓتی
ﺒﻚ، ﺃﻥّ اﻟﺎﺑﺼﺎﺭ
ﻟﺎ ﺗﺪﺭﮐﻚ، ﻭﺍﻧﺎ
ﺍﻭلی اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻮ اولی المقربّین
،ﺑﺎﻧّک ﺘﺮﻯ ﻮ
ﻟﺎ ﺗﺮﻯ، ﻭ ﺃﻧﺖ
ﺑﺎﻟﻤﻨﻈﺮ ﺍﻟﺎﻋلی
ﻭﭼﻮﻥ ﺰﻧﺪﻩ ﻭﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻭ ﺑﻬﻮﺵ ﺍﻣﺪ، ﻭﺭﻭﺣﺶ
ﺑﻮﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﻧﻤﻮﺩ
(ﻣﺒﻌﻮث ﺷﺪ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺍﻋﺰﺍم ﺒﺨﻠق
پیامبرگرﺩﻳﺪ)
ﻣﻮسی گفت ،ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺗﻮﺑﻪ ﺑﺪﺭﮔﺎﻫﺖ
ﺩﺍﺭﻡ. ﻭ ﭘﻮﺯﺵ ﻣﻴﻄﻠﺒﻢ،
ﻭﻣﻥ ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ
کسی هستم، ﮐﻪ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﺒﺎﻳﻥ ﺤﻘﻴﻘﺖ ﻧﺎ
ﺩﻳﺪنی ﺒﻮﺩﻥ ﺘﻮ
ﻫﺴﺘﻢ (ﻭﻫﺮ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻلی همین گفته
ﺭﺍ ﺩﺭﻋﻤل ﻮ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺤﺎل ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭ
ﺍﺻﺮﺍﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﺪﻥ ﺘﺠلی ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺣﻤﺎن
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻥ اﻭﻟﻴﻦ، ﻳﻌنی
همیشه ، ﺗﺴﻠﻴم
ﺸﻮﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺧﻮﺍﻫم
ﺒﻮﺩ، ﮐﻪ ﻫﺮﮐسی
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺒﻮﺩﻥ، ﻭ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﭼﻴﺰ ﺑسلوک
الهی ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻋﻘﺐﺗﺮ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﺮﻭحی ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ)
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻣﻮسی گفت ،ﻣﻥﻨﺨﺴﺘﻴﻥ
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ، ﻭﻣﻘﺮﺑﺎﻥ
هستم. ﻭ ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ( ﻭﻧﻴﺰ
قُرّهﮔﻴﺮﻯ ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ)
ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﻴﺒﻴﻨﻰ
ﻭلی ﺪﻳﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﻯ،
ﻭﺗﻮ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﻣﻨﻈﺮﺍﻋلی هستی
(ﭼﺸم ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ ﺪﺍﺭﻯ،
ﻭﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻥ
ﻨﻘﻄﻪ ﻣﻴﺒﻴﻨﻰ.
ﻭﺍﺣﺎﻃﻪ ﮐﺎﻣل
ﻮ ﺍﻃﻠﺎع ﻤﺪﺍﻭم
ﺪﺍﺭﻯ) ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﺳﭙس ﺭﺷﺘﻪ ﮐﻠﺎم
ﺮﺍ ﺧﻮﺩ بدست ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻭ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺃﻥّ
ﺃﻓﻀل اﻟﻔﺮﺍﺋﺾ
ﻭ ﺃﻭﺟﺒﻬﺎ ﻋلی
اﻟﺎﻧﺴﺎﻥ، ﻣﻌﺮفة
ﺍﻟربّ ﻭ ﺍﻟﺄﻗﺮﺍﺭ
ﻟﻪ ﺑﺎﻟﻌﺒﻮﺩیّة
ﻭ ﺣﺪّ ﺍﻟﻤﻌﺮفة
ﺃﻥ ﻴﻌﺮﻑ ﺃﻧّﻪ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﻏﻴﺮﻩ،
ﻭﻟﺎ ﺷﺒﻴﻪ ﻟﻪ ﻭﻟﺎ
ﻧﻈﻴﺮ، ﻭ ﺃﻥ ﻴﻌﺮﻑ
ﺃﻧّﻪ ﻗﺪﻳم ﻤثبت
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻏﻴﺮ ﻓﻘﻴﺪ
ﻣﻮﺻﻮﻑ ﻣﻥ غیر
ﺷﺒﻴﻪ ﻭﻟﺎ ﻣﺒﻄﻞ،
ﻟﻴس ﮐﻤثله شیئ
ﻮﻫﻮ ﺍﻟﺴمیع اﻟﺒﺼﻴﺮ،
ﻭﺑﻌﺪﻩ ﻣﻌﺮفة
اﻟﺮﺳﻮل ﻮ ﺍﻟﺸﻬﺎﺩة
ﺑﺎﻟﻨﺒﻮة ،ﻭﺃﺩنی
ﻤﻌﺮفة ﺍﻟﺮﺳﻮل
اﻟﺎﻗﺮﺍﺭ، ﺑﻨﺒﻮّﺗﻪ
ﻭ ﺍﻥّ ﻤﺎ ﺍتی ﺒﻪ
ﻣﻥ کتاﺏ ﺃﻭ ﺍﻣﺮا
و ﻧﻬﻰ، ﻓﺬﻟک ﻤﻥ
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّﻭجلّ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﻮﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻥ
ﻔﺮﺍﺋﺾ ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮﺍﻯ
الهی اﻧﺴﺎﻥ (ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ) ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻌﺮﻓﺖ (ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ،ربّ (ﻳﺎ
،ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﺎﺋﻢ) ﻭ ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺑﻌﺒﻮﺩﻳﺖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
( ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺘﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
هرﻣﻘﺎم ﺮﺑّﺎﻧﻰ،
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﺍلهی ﺘﺎ
قیامت ﻗﺎﺋﻢ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭﺳﭙس
،ربّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ رحمان،
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ. ﻭﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺍﺧﻠﺎقی ﻮﻣﻨﻄقی
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﻭح
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺷﻬﻮﺩ رَبّ
النوع و ﻘﺎﺋﻢ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﻤﻘﺎم
ﺮﺑّﺎنی ﻮﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻭ ﺑﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻌﺮﺵ ،ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ رحمان،
ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﻮﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎﻫﻴتی
ﺮﻭحی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ می ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻣﻮﻓق ﺸﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ،ربّ
ﺭﺣﻤﺎن ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺩﺭﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺎﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭﻋﻘل
ﻮ ﺍﺣﻮﺍل آﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺮﻭﺵ ﺭﻭحی ﻮ ﻧﻮعی
اﻧﺴﺎﻥ هدف ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﺯ ﺍﻓﺮینش ﺩﺭﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻓﻌلی اﺳﺖ.
(ﺍﻗﺮﺍﺭ) ﻭ (قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻮ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ) ﺑﻤﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ هرﮐس ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ، ﮐﻪ ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﻗﺒل اﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺎﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘنج تن
آل عبا ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻋﺒﻮﺩﻳﺖ ﺑﻨﺪگی
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤﻠﻰ،
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻟّﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺑﻨﺪگی
ﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮﺑﺪ ﻭﻋﺎﺑﺪ ﻭ
ﺑﻨﺪگی کرﺩﻥ، ﺑﺪﻭﻥ
کیفیّت ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
کاﺭﻯ اﻧﺠﺎم ﻨﮕﺮﻓﺘﻪ،
ﺑﻠکه ﺑﺎﻋث ﻏﻀﺐ
ﺍﻭ ﺷﺪﻩ، ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺷﺮک ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﺸﻴﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
عباﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ هرﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ، ﻭﻣﻔتی ﻤﻔﺖ
ﺧﻮﺭﻯ اﺳﺖ، ﮐﻪﺟﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ،
ﻣﺎنع اﺯسلوک
الهی، ﻭﻣﺸﻮق
عباﺩﺍﺕ ﺑﺎﻃل ﻮ
ﻗﺸﺮﻯ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ، ﻳک ﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﮑﻔﻴﺮمی
ﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭﻣﺸﺮک
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺍﻗل ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﻭﻣﺮﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻳﻥ
ﻤﻌﺮﻓﺖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﺟﺰ ﺍﻭﺧﺪﺍئی ﻨﻴﺴﺖ
(ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺮﺯ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ سلوک
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
با ﺩفع ﺸﺮک اﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ، ﭼﻮﻥ
لا ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺯﺑﺎنی
ﻮﺗﻮﺣﻴﺪ ﺻﻔﺎﺗﻰ،
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺑﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ اﻣﺎﺩﻩ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﮔﺮﺩﺩ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺷﺒﻴﻪ ﻭ
ﻧﻈﻴﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ
(ﻭﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯ تَجلّیات ﺍلهی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺸﺒﻴﻪ ﺧﺪﺍ، ﻭﻋﻴﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﺍﻥ ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﺍﮐﺒﺮﮔﻮﻳﺎﻥ،ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ، ﻭﺑﺎ
ﮐﻤک ﺸﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ)
ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪﺧﺪﺍ
ﻗﺪﻳم ﻮ ثاﺑﺖ ﺍﺳﺖ
(ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﺣﻮﺍﻝ،
ﻭ ﺑﻮﺩﻥ ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ، ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺮگ ﻮ ﺗﻮﻟﺪ، ﻭﺣﺎﺩث
ﻭ ﺣﺪﻳث ﺟﺪﻳﺪ ﺷﺪنی
ﺘﺎﺯﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻔﻘﻮﺩ ﻭﻧﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﻠکه ﻣﻮﺻﻮﻑ ﺑﺘﻮﺻﻴفی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﺒﻴﻪ ﺑﺎﺷﺪ (ﺣتی
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی اﺯﺷﻬﻮﺩ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺨﻮﺩ، ﺑﻴﺎﻥ ﻮﺗﻮﺻﻴفی
ﻘطعی ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠکه
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺒﻄﻮﻥ ﺪﺍﺧﻠﻰ ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻔﮑﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.) ﻭﻳﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺑﺎﻃﻠﻰ (ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ)
ﺑﺎﺷﺪ.ﻫیچ ﺨﻴﺮﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺷﻨﻮﺍ ﻭﺑﺼﻴﺮ
ﺍﺳﺖ (ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺳﻠﻮک
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ)ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻭ ﻓﺮﻳﻀﻪ
ﻭﺍﺟﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺭﺳﻮل
اﻭ، ﻭﮔﻮﺍهی ﺒﺮ
ﻧﺒﻮﺕ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. (ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺑﻌﮑس ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺩﺭﺳﻠﻮک عملی
اﺳﺖ ﺍﺯﻟﺤﺎﻇ ﻨﻈﺮﻯ
اﻭل ﺒﺎﻳﺪ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍئی هست،
ﺗﺎ ﺭﺳﻮل اوﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ. ﻭلی ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک عملی اﻭﻝ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﺍﻣﺎﻥ
ﺮﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﺷﺩ،
ﺗﺎﺩﺳﺘﺶ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺭﺳﻮل ﻴﻌنی
ﺸﻨﺎﺧﺖ سلوکی
و شهودی ﺼﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻋﻘلی ﻮ
ﺳﻮﺍبق ﺬﻫنی ﻮﺭﻭحی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﺷﺨﺺ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻤﺮﮐﺰ عبادی ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺣﻴﺎﺗﺶ،
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﻮﻟﺎﻋلیّ ﻮﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﻭﻣﺮﮒ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ،ربّ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. (ﺭﺳﻮﻝ)ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺍﺭﺳﺎﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم ﭽﻮﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﭼﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل الهی ﺪﻳﮕﺮ.
ﮐﻪ ﺑﺮخی اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﻮ ﺭﻫﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ هر ﻋﺼﺮﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﺭﺳﻮل
هستند، ﻭلی اﻭلی
اﻟﻌﺰم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺣتی ﻤﻌﺮفی اﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺪﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﻭ ﻳﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻬﺮ ﻳک اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ الهی
که ﺩﺭ ﺭﻭح ﺸﺨﺺ
ﺳﺎﻟک ﻤﻌﺮفی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،
(ﺷﻬﺎﺩﺕ) ﮔﻮﺍهی
ﻮ ﺗﺼﺪﻳق ﻮ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ،
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﭽﺸم
ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺳﻮﻝ، ﻭﻫﺮ ﺭﺳﻮل
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﻧﺒﻮﺕ)
ﺩﺍﺭﺍﻯ اﺧﺘﻴﺎﺭﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ (ﺗﻨﺒّوء
) ﻭﭘﻴﺶ ﮔﻮئی اﺣﻮﺍل
ﻮ ﺍﺧﺒﺎﺭ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﻤﻘﺎم
نبوّت ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﺍﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ،
ﻳﻌنی ﭙس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺍﺷﺮﻑ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺒنی اﺳﺮﺍئیل ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﭼﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭلی اﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺒنی اﺳﺮﺍئیل ﺤتی
ﻤﻮسی ﻮﻋﻴسی ﭽﻨﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ از
قائم ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻧسخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ، ﺗﺎ سلوک
الهی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋمﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻧﻬﺎئی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ) ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭ(ﺍَﺩنی ﻤﻌﺮﻓﻪ)
ﻳﺎ ﺣﺪ ﺍﻗل ﺸﻨﺎﺧﺖ،
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ،
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺑﻨﻮﺕ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. (ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﻭ
قُرّه ﮔﻴﺮﻯ) ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻳﻥ ﺮﺳﻮﻝ،
ﺍﻋمّ اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻗﺮﺍﺭ ﻭ
قُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
عاﻣﻞ ﺳﻠﻮکی ﺒﺎ
ﻭﻯ ﺸﺪ، ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﻮ کامل
الهی ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ، ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺪﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻮل
ﻮ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻄﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻮ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺴﻠﻮکی
آﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭ ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻮﺍﻡ،ﻣﺮﺩمی
که ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﺎ ﺗﺴﻠﻴم ﻮ سلوک
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻬﺮ آﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ (ﻣﻘﺎم
ﺮﺳﺎﻟﺖ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک گفت ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻭﺍﻥّ
ﻤﺎ ﺍتی فی اﻟﮑﺘﺎﺏ
ﻣﻥ اﻭﺍﻣﺮ و ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﺩﺭﮐﺘﺎﺏ قُرآن
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺍﻭﺭﺩﻩ،
ﻭﻳﺎ ﺑﻤﻌنی ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ،ﻫﺮ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭙﻴﺮ ﺍلهی ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺳﻠﻮکی به ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ (ﮐﺘﺎﺏ)
ﻳﺎ ( ﺍﻣﺮ ﻣﮑﺘﻮﺏ)
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺗﻌﻠﻴم
ﺒﺪﻫﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
قُرآن ﻮﭼﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺑﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷتی
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﻭﭼﻪ ﻫﺮﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ (قُرآن
هاﻯ ﻨﺎﻃﻖ) ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ عامل ﺒﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
که ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ الهی
ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎﻧﻬﺎ ﺍﺑﻠﺎﻍ
ﺍﻭﺍﻣﺮ ﺍلهی ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻭ ﺗﺬﮐﺮ ﻟﺎﺯم ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻭﺍﻗﺮﺍﺭ ﻭﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
شناخت ﻭﺑﺪﺍﻥ
عاﻣﻞ، ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﻬﺎ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺮﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ، ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻭ ﺑﺠﺎﻯ اﻭ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺴﻠﻴم ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺍﺳﺘﻤﺎﻉ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺪفع ﺸﺮک ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻭﺍﺟﺐ ﺗﺮﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭙس اﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ، ﻧﻮﺑﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻣﺎم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻮﺑﻌﺪﻩ ﻣﻌﺮفة
ﺍﻟﺎﻣﺎﻡ، ﺍﻟﺬﻯ
ﺒﻪ ﺗﺄﺗم ﺒﻨﻌﺘﻪ
ﻭﺻﻔﺘﻪ ﻭ ﺍﺳﻤﻪ،
فی ﺤﺎل اﻟﻌُﺴﺮ
ﻭﺍﻟﻴُﺴﺮ،ﻭﺍﺩنی
ﻤﻌﺮفة ﺍﻟﺎﻣﺎﻡ،
ﺃﻧّﻪ ﻋﺪل اﻟﻨﺒﻰ،
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭجة ﺍﻟﻨﺒﻮة
ﻭﻭﺍﺭثه ﻭ ﺃﻥّ
ﻄﺎﻋﺘﻪ ﻃﺎعة ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﻃﺎعة ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ،
ﻭ ﺍﻟﺘﺴﻠﻴم ﻠﻪ
فی کُلّ اﻣﺮ، ﻭ
ﺍﻟﺮﺩ ﺍﻟﻴﻪ، ﻭﺍﻟﺎﺧﺬ
ﺑﻘﻮﻟﻪ، ﻭﻳعلم
اﻥ اﻟﺎﻣﺎم
ﺒﻌﺪ ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪﻋلیّ
ﺒﻥ ابی ﻄﺎﻟﺐ، ﻭ
ﺑﻌﺪﻩ ﺍﻟﺤﺴﻥ
ثمّ اﻟﺤﺴﻴﻥ
ثمّ علیّ ﺒﻥ اﻟﺤﺴﻴﻥ
ثمّ ﻤﺤﻤﺪ ﺑﻥ
علیّ ثمّ اﻧﺎ
ثمِ ﺑﻌﺪﻯ ﻤﻮسی
اﺑنی ﻮ ﺑﻌﺪﻩ ﻋلیّ
ﻴﺎﺑﻨﻪﻭﺑﻌﺪﻋﻠﻰ،ﻣﺤﻤﺪﺍﺑﻨﻪ،ﻭﺑﻌﺪﻣﺤﻤﺪﻋﻠﻰ
ﺍﺑﻨﻪ، ﻭﺑﻌﺪ ﻋلیّ
اﻟﺤﺴﻥ اﺑﻨﻪ، ﻭ
ﺍﻟحَجّة ﻣﻥ ﻮُﻟﺪ
ﺍﻟﺤﺴﻥ ﻭپس ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻧﻮﺑﺖ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﻣﺎم
اﺳﺖ ( ﺍﻣﺎم اﻭﻡ
ﺩﻫﻨﺪﻩ، ﭼﻪ ﺍﻣﺎم
هرﺯﻣﺎﻥ که ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﺍﻣﺎم آﺷﮑﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺸﮕﻮئی
کرﺩﻩ ﺑﻮﺩ، ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻨﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﻭﻏﺎﻳﺐ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ سلوک الهی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮ کامل الهی ،
ﺍﻣﺎم اوم کرﺩﻩ،
ﻭﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭمعلّم ﻮ ،ربّ
مُربّی ﻨﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ کاﺫﺏ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ ﮐﺎﻓﺮ
ﻭ ﻓﺎﺳﺪ ﻭﺳﻔﻴﻬﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺎﻳﻥ ﺒﻬﺎﻧﻪ ﮐﻪ
ﻋﺎﻟم اﺳﺖ، ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻋﺎﻟم ﺒﻮﺩﻥ،
ﺍﺧﻮﻧﺪ ﺑﻮﺩﻥ ﻮﭼﻨﺪ
ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺨﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎی
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺣﺎل ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺣتی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻢ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ) ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺍﻳﻥ
اﻣﺎم ﻤﻌﺎﺩل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺩﺭ ﻧﻘﺶ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻮتوسّل
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ،
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻗﺮﺍنی
ﻨﺎﻃق اﺳﺖ) ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﻧﺒﻮﺕ
( ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﻴﺰ ﻧﺒﻮﺕ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻨﺒّوء اﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭلی ﺒﺎ ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
هرﺯﻣﺎﻥ، ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
اولی اﻟﻌﺰم ﭽﻮﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭ ﮐﺎﺷﻒ قُرّه
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻮﺭ ،ربّ
ﻗﺎﺋم ﺒﻮﺩ، ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺎﺋم
آﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍلهی ﺪﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪ، ﻣﻮﻓق ﺒﮑﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ،ربّ ﺭﺣﻤﺎن
ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻘﺶ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﺩﺭ ﺍﻥ ﺰﻣﺎﻥ ﻔﻮق
بشرﻯ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳل ﺴﻠﻮکی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﺍﺭثاﻥ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﻣﺎﻡ،
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﺼﻮﺭﺕ،
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
عنوﺍﻥ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﭘس ﺍﺯﻏﻴﺒﺖ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ، ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﺴﺘﻘﻴﻤﺎ،
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯ
اﻧﺴﺎنی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.
(ﺍﻧّﻪ ﻋﺪﻝ) ﻳﻌنی
ﺪﻗﻴﻘﺎ ﺍﻣﺎم ﻤﻌﺎﺩل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ،
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ مقام ﻧﺒﻮّﺕ.
ﻳﻌنی اولی اﻟﻌﺰﻣﻴکه
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺧﺎﺹ ﺳﻠﻮکی
اﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩﻩ،
ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻫﻤﻪ ﺑﺮﻭﺵ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻌﺰم ﺨﻮﺩ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﻭ ﻃﺮﻳﻘتی
ﺠﺪﻳﺪ ﻳﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
اﺭﺍﺋﻪ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺠﺎ،ربّ
ﺷﺨصی اﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﻭضع ﺨﺎﺹ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻔﮑﺮﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤلی
ﺨﻮﺩ، ﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ
ﺻﻠﺎح ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺑﺪﻫند
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﺎﻧﻨﺪ، ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭلی
کاﺷﻒ قُرّه ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻗﺎﺋم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
محمد ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ از
امروز ﺍﺧﺮﻳﻥ
کاﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ قُرّه
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ ،ربّ
ﺭﺣﻤﺎن ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮﺣتی
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻈﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ، ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ توسّل
اﻟﻬﻰ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ،
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﻤﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻩ، ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺑسلوک
الهی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻤﻌﺎﺩل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﺭث
ﺍﻭ ﺩﺭ نفس ﻭ ﻋﻴﻥ
اﻭ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ،
ﻭ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﺭث ثرﻭﺕ ﻭ ﻣﻴﺮﺍثی،ﺍﻋمّ
اﺯ ﻣﺎلی ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﺳﻴﺎسی ﻨﺒﻮﺩ.)
ﻭﻃﺎﻋﺖ ﺍﻣﺎﻡ،
ﻃﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻮل
اﺳﺖ (ﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍلهی اﺳﺖ.
ﻭﺍﻧﻬم اﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭ ﻧﻪ ﺗﺎﺳﻴس ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺬﻫبی ﻴﺎ ﺩﻳنی
ﻮﺳﻴﺎسی ﺪﻭﺭ ﺍﺯ
سلوک الهی، ﻭﻳﺎ
ﻋﺎمل ﺨﺎﺭﺟﻴﺎﻥ
ﻭﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﺒﻮﺩﻥ ﺒﺎﺷﺪ) ﻭﺍﻳﻥ
ﻄﺎﻋﺖ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺪﺭﻫﺮﺍﻣﺮﻯ، ﻭﺩﺭﻫﺮﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭﻫﺮﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ، ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺑﻮﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﮔﻔﺖ ﻭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺩ
ﺑﺪﺍﻥ عمل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﭙس ﺍﺯ
ﺭﺳﻮل ا ﻟﻠﻪ ﻭﻣﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ،
ﻭﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻥ ﻮ ﺣﺴﻴﻦ، ﺗﺎ
ﺑﻤﻦ (ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ)
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻭﭘس ﺍﺯ
ﻣﻥ ﻔﻠﺎﻥ ﻮﻓﻠﺎﻥ
ﺘﺎ ﺑﺤﺠﺖ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺣﺴﻦ (ﺍﻣﺎم ﻴﺎﺯﺩﻫﻢ)
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻨﻄقی هم ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻮﻳﺎ ﺣتی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﺮﺍﻯ اﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﺗﺎ ﺩﻭ ﻗﺮﻥ ﺑﻌﺪ،ﭘﻴﺸﮕﻮئی
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨکه ﻋﻠم
ﻠﺪنی ﻮ ﺗﻨﺒّوء
ﻮ ﭘﻴﺸﮕﻮئی اﺯ
آینده ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺸﮕﻮئیﻬﺎ،
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮﺟﺎﻯ
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ، ﺗﻤﺎم اﻣﺎﻣﺎﻥ
اسامی ﺴﻠﻮکی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻫﻤگی علیّ
میباشند .ﻭﻫﻤگی
ﻨﻴﺰ ﺣﺴﻥ ﻴﺎ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ هستند، ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻤگی ﺤﺴﻴﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺣﺴنک ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻫﻤگی ﺒﻌﺪﺍ ﺣﺴﻥ
ﻮﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺸﺪﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺎمی
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﺤﺴﻴﻥ
ﻨﺎم ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺟﻤﻠگی
ﻨﻘﺶ ﻫﻤﺎﻥ ﭙنج
تن آل عبا ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ اﺷﮑﺎﺭ ﻟﺎﺯم
ﺒﻮﺩ، ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳک
اﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻘﺒلی ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ
الهی ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭلی
اﻭﻟﺎﺩ ﻳﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
اﻣﺎﻣﺎﻥ، ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺒﻤﻌنی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﺎ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ،
ﻭﻫﺮﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ، ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴل ﻮﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖ، ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻴﻪ
وتا کنون ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﻭلی اﻣﺎم ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺳﻮم ﺨﻮﺩ ﻣﻮسی
ﺮﺍ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ. ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اﺷﮑﺎﺭ،
ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ اﻭ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ، ﺍﻭﻟﻴﻥ
کامل الهی ﭙﻴﺮﻭ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺰﻭم ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺟﺴﻤﺎنی
ﻴﮑﺪﻳﮕﺮﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﻨکه
ﻫﻤگی ﻤﺴﺘﻮﺭ ﻭ
ﻣﻐﻤﻮﺭﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩش
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺗﻤﺎم
اﻧﺒﻴﺎﻯ بنی اسرائیل،
ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻔﺮﺯﻧﺪﻯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ ﺮﻭﺣﺎنی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ اﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺭﻭﺣﺎنی
آﺯر ﺯﺭﺩﺷﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻤﺸﮑل همه اﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ، ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﭙﻴﺸﻴﻥ ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﭘس اﺯ ﻣﺮگ
آﻧﺎﻥ، ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺒﺘﻘﻠﻴﺪ ﻣﻴّﺖ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ، ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟک اﻳﻦ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ. ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺘﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍلهی
ﺮﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ چندین ﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻣﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍم ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺒﻌﺪﻯ ﺘﻮﺟﻪ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻴک کامل
الهی، ﺍﮔﺮﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻪ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎم ﻤﺮگ
ﻘﺒﻮﻝ ﻧﮑﻨﺪ، ﻭﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮ ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰو
توسل ﺑﺪﻫﺪ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟکی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻣﻔتی اﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل ﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺩﺭﺁﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﻫﺮﮔﺰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺒﺤق
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﺎ ﻣﺮگ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍلهی
ﻮ ﻭﺟﺎﻫﺖ ﻭ ﺍﺭﺯﺵ
توسّل ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺒﺮﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻳک
ﻘﺎﻋﺪﻩ ﻭﺍﺻل کُلّی
گفتم ،ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺍﻥ
ﭙﻴﺮﻭﻯ ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻣﻮﻓق ﺒﻮﺩﻩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻭضعی ﻮﺧﻴم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺠﻌﻠﺖ
ﻟک ﺃﺻﻠﺎ فی
هذا ﻓﺎﻋﻤل
علیه ،ﻓﻠﻮ ﮐﻨﺖ
ﺗﻤﻮﺕ ﻋلی ﻤﺎ ﮐﻨﺖ
ﻋﻠﻴﻪ، ﻟﮑﺎﻥ
علی ﺣﺎﻟک اﺳوء
اﺍﻟﺄﺣﻮﺍﻝ، ﻓﻠﺎ
ﻳﻐﺮﻧّک ﻘﻮل ﻤﻥ
ﺰﻋم ﺃﻥ اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻳُﺮﻯ ﺒﺎﻟﺒﺼﺮ
ﺑﺮﺍﻳﺖ ﻗﺎﻋﺪﻩﺍﻯ
اﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩم
که عمل کنی ﻭﺍﻟّﺎ
ﻭﺿﻌی ﺒﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺳﺎﺑق ﺨﻮﺍﻫﻰ ﺩﺍﺷﺖ.(ﻳﻌنی
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻠم اﻟﻴﻘﻴنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺭﺳﻮل اﻭ ﻭﺣتی
اﻣﺎم اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻌﻴﻥ اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﻏﻴبی ﺒﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻋﻤﻴﻘﺎ ﻭ ﻳﻘﻴﻨﺎ
ﺑﭽﺸم ﺪل می ﺒﻴﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ) ﻭﺍﮔﺮ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺤﺎل ﺒﻤﺎﻧﻰ (ﭘﻴﺮﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎمی
غیرﺳﻠﻮکی ﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ،
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺘﺰﮐﻴﻪﺍﻯ
ﺪﺭ ﺭﻭح ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﺑﻠکه ﻣﺸﺮک
عفو ناپذیر
الهی ﻨﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭﻋلی ﺮﻏم ﻔﺮﺍﻭﺍتی
عباﺩﺍﺕ، ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻘﻌﺮ
ﺟﻬﻨم ﻮ ﺑﻮﺳﻄ
اﻥ ﻤﻴﺎﻓﺘﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺠﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺑﺎ ﻏﻴﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﻏﺮﻭﺭ
ﺍﻓﺮﻳنی ﺪﺭ مُتعبّد،
ﻭﻣﺘﮑﺒّﺮ ﻭﻣﻐﺮﻭﺭ
ﺑﺎﻋﻤﺎل ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺣﺘﻰ  ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺮﺍ ﺷفیع ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﻫﺮﮔﺰ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻳﻌنی علاﻣﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﺒﻮل اﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﻣﺎم ﺘﺃﮐﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﻳﻥ ﻨﺴﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻃﻞ، ﺩﺭ ﺩﻳﺪﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﭽﺸم
تن ﺮﺍ ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺨﻴلی ﻨﺴﺒﺘﻬﺎﻯ
ﻨﺎﺭﻭﺍ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺒﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻔﻘﻬﻰ ﻭمادّی
اﺯﺍﻣﻮﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﻯ همیشه
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﺩم ﻨﺴﺒﺘﻬﺎﻯ
ﻨﺎحَقّ ﺪﺍﺩﻧﺪ،
ﭼﻮﻥ ﺩﺭﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
اﻥ، ﺑﺮﺍﻯﺁﺩم
که ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻴﺎﻣﺒﺮسلوکی
ﺩﺭﻫﻨﺪ ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺩﻳﻥ ﻮ ﺩﺍﻧﺘﺎ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﻧﺎﻡ (ﺩﻳﻦ)
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻨﺎﻡ (ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ)
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺭﻭشی ﺴﻠﻮکی
ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﻧﻪ ﻋﻘﺎﻳﺪﻯ
ﻘﺸﺮﻯ. ﻭﻳﺎ ﺑﺎﺑﺮﺍﻫﻴم
ﭙﺪﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑنی
اسرائیل، ﺩﺭ ﺍﻗﻮﺍم
ﺴﺎمی که ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺳﻠﻮکی آﺯﺭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ قُرآن
ﺗﺎﮐﻴﺪ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ ﭘﺪﺭ ﺟﺴﻤﺎنی
اﺑﺮﺍﻫﻴم ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺎﻓﺮ ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻭلی
ﺒﻐﻠﻂ ﻓﺮﺽ ﺑﺮ ﺍﻳﻥ
ﺸﺪﻩ، ﮐﻪ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺠﺴﻤﺎنی همه ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﻫﺮﺳﺎﻟکی ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ اﺯﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺷﻮﺩ. ﻭﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
آﻧﻬﺎ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ،
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺍﻭﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻔﺘﻨﺪ،
ﻭﺗﺠﺎﻭﺯ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺰﻥ همسآیه ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻴﻮﺳﻒ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺰُﻟﻴﺨﺎ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ،
ﻭلی ﻤﺤﻤﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎم ﺘﻤﺎم اﻳﻥ
اﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﺭﺍ،
ﺑﺎﺍﻳﻨکه ﺑﺎﻃل
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ. ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﻭﺑﺸﺪﺕ ﺩﺭﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺩﻩ، ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺳﻮﮊﻩ ﻧﺼﺎﻳﺢ،
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
عرﻓﺎﻧﻰ، ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﻔﻬﻴم سلوک
الهی ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻳﺎ ﻧﺴﺒﺖ ﻗﺘل
ﺒﻤﻮسی ﺪﺍﺩﻩ ﺷﺪ،
ﻭﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﺭﺍ، ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺣﻮﺍل ﺮﻭٴﻴﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺗﺒﺪﻳل ﺒﻤﻌﺠﺰﺍﺕ
مادّی ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻮسی
کرﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻔﺎﺕ ﺗﻌﺼﺐ
ﺁﻣﻴﺰ ﺩﺭﻫﻤﻪ ﺍﻗﻮﺍﻡ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎم اﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ،ﮐﻪ ﺑﺰﻥ
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺯﻳﺪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻭﺗﻤﺎم
اﻳﻥ اﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎ
ﺭﺍ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ،
ﺻﺎﺣﺐ صلاحیّت
ﺍﺯ ﺍﺧﺒﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻮٴﻴﺪ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،ﻭ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
مادّی ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺣتی ﺒﺮﺍﻯ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻥ ﺒﺎ ﺍﻳﻥ
اﮐﺎﺫﻳﺐ می ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺳﻠﺎﻡ (ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﺭﺍ ﺳُﺴﺖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺳﻠﺎﻡ (ﺳﻴﺎﺳﻰ)
ﺭﺍ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﺘﻌﺼﺒﺎﻥ
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﺭﻭﻯ ﺘﻌﺼﺒﺎﺕ ﻣلّی
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒلی ﺨﻮﺩ،
ﺩﻳﻥ ﺠﺪﻳﺪ ﺳﻠﻮکی
ﺮﺍ، ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﭙﻴﺮﻭﻯ
اﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒﻠﻰ،
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺣتی ﺪﺭسلوک
الهی ﺨﻮﺩ، ﺑﻨﺎم
اﺳﻠﺎم ﻮﻣﺤﻤﺪ،
ﺑﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻘﺪﻳم ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﻘﻮل
کرﻳﺴﺘﻴﻦ ﺳِﻦ،
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ هماﻥ
عقاﻳﺪ ﺯﺭﺩشتی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﺳﻠﺎﻡ،
ﻭ ﺑﻨﺎم ﺘشیع ﻮﺑﻨﺎم
علیّ ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻨﺎﺳک
ﻘﺪﻳم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺳﻴﺎﻭﺵ ﻭ
ﺧﻮﻥ ﺮﻳﺨﺘﻪ ﺍﻭ،
ﺑﺮﺍﻯ اﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻥ
ﺒﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺷتی ﺴﻠﻮکی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺗﻌﺼﺒﺎﺕ ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﺍﻧﺤﺮﺍفی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺳﻨﻴﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ، ﻫﻤﺎﻥ اﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺄﺻل
ﻴﻬﻮﺩﻯ ﻴﺎ ﻗﺮﻳﺸﻰ
زردشتی ،ﻭﺑﻌﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺤلیانحرافی
عمل کرﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ  ﺗﻔﺎﻭت
هاﻯ اﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺩﻳنی ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ،
ﺩﺭ ﻧﻘﺎﻃ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺷﺮق ﻮغرب ﺭﺍ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺎشی اﺯ ﻫﻤﻴﻥ
ﻨﻔﻮﺫ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺩﻳنی
ﻤﺤﻠﻰ، ﺩﺭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺳﻠﺎمی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﮕﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮک
الهی و عهد
الست الهی خود
را ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻗﺮﻳﺶ
ﻧﻴﺰ ﺩﻳﺎﻧتی ﺰﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳک
ﻮﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﺍﻳﺮﺍنی
ﺰﺭﺩﺷتی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﮐﻌﺒﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﺗﺸﮑﺪﻩﺍﻯ
ﺘﻤﺎﻡ ﻋﻴﺎﺭ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﭽﺸماﻧﺸﺎﻥ کوﺭﺍﺳﺖ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻟﻬﺎﻯ
آﻧﺎﻥ کو  ﺍﺳﺖ. (ﺯﻳﺮﺍ
سلوک الهی ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ ﺑﺎﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
الهی ﻨﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ،
ﻭﺷﻴﻌﻪ ﺑﺎ ﺷﻌﺎع
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﻭسُنّی ﺒﺎ ﺳﻨﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ سلوک
الهی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻨﺖ
ﻭﭘﺎک ﺸﺪﻥ ﺮﻭح
و روان بشری ﺨﻮﺩ
ﺍﻗﺪﺍم ﻨﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.

حدیث 1333 - ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭٴﻴﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ(ﺝ۴ﺹ56ﺑﺤﺎﺭ)
ﻭ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﺗّفق اﻟﺠمیع
علی ﺗﻤﺎنع ﺒﻴﻨﻬﻢ،
ﺃﻥ اﻟﻤﻌﺮفة ﻣﻥ
جهة ﺍﻟﺮؤیة ﺿﺮﻭﺭة
،ﻓﺎﺫﺍ ﺟﺎﺯ ﺃﻥ
ﻴﺮﻯ اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭ جلّ ﺒﺎﻟﻌﻴﻦ،
ﻭﻗﻌﺖ ﺍﻟﻤﻌﺮفة
ﺿﺮﻭﺭة ،ثمّ ﻠم
ﺘﺨل ﺘﻠﻚ ﺍﻟﻤﻌﺮفة
ﻣﻥ ﺃﻥ ﺘﮑﻮﻥ اﻳﻤﺎﻧﺎ
ﺃﻟﻴﺴﺖ ﺑﺎﻳﻤﺎﻥ،
ﻓﺎﻥ کاﻧﺖ ﺗﻠک
اﻟﻤﻌﺮفة ﻣﻥ
جهة ﺍﻟﺮؤیة ﺍﻳﻤﺎﻧﺎ
ﻓﺎﻟﻤﻌﺮفة ﺍﻟتی
فی ﺪﺍﺭ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻥ جهة اﻟﺎﮐﺘﺴﺎﺏ
ﻟﻴﺴﺖ ﺑﺎﻳﻤﺎﻥ،
ﺑﺄﻧّﻬﺎ ﺿﺪّﻩ
ﻓﻠﺎ ﻳﮑﻮﻥفی اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺃﺣﺪ ﻣﻮٴﻤﻨﺎ ﺑﺄﻧّﻬم
لم ﻴﺮﻭﺍ اﻟﻠﻪ
ﻋﺰّ ﻭجلّ، ﻭﺍﻥ
ﻠم ﺘﮑﻥ اﻟﻤﻌﺮفة
ﺍﻟتی ﻤﻥ جهة ﺍﻟﺮﻭٴیة
ﺍﻳﻤﺎﻧﺎ، ﻟم ﺘﺨل
هذﻩ ﺍﻟﻤﻌﺮفة ﺍﻟتی
ﻤﻥ جهة ﺍﻟﺎﮐﺘﺴﺎﺏ،
ﺃﻥ ﺘﺰﻭل ﺃﻭ ﻟﺎ
ﺗﺰﺍل فی اﻟﻤﻌﺎﺩ،
ﻓﻬﺬﺍ ﺩﻟﻴﻞ ﻋلی
اﻥّ اﻟﻠﻪﻋﺰّ ﻭجلّ،
ﻟﺎﻳُﺮﻯ ﺒﺎﻟﻌﻴﻥ
اﺫ ﺍﻟﻌﻴﻥ ﻴﻮٴﺪﻯ
الی ﻤﺎ ﻭﺻﻔﻨﺎﻩ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺒﺮ
ﺍﻳﻥ ﻤﺘﻔق هستند،
ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ (ﺷﻨﺎﺧﺖﻋﻘلی
ﻮﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﺮﻭٴﻴﺖ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺩﺍﺭﺩ ( ﺑﺪﻭﻥ
ﺪﻳﺪﻥ ﺸﻨﺎﺧتی
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﺭﻭٴﻴﺖ ﺑﭽﺸﻢ ﻭﭼﻪ
ﺭﻭٴﻴﺖ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ. ﺍﻣﺎ تصوّر
ﺫﻫنی ﺮﻭٴﻴﺖ ﻧﻴﺴﺖ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ تصوّرﻯ
ﺒﺪﻭﻥ ﺪﻳﺪﻥ ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﻭ ﺍﮔﺮﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺠﺎﻳﺰ ﺩﺍﻧﺴﺖ،
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺎﺑل
ﺪﻳﺪﻥ ﺒﭽﺸم ﺘﻥ
ﺒﺎﺷﺪ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
معرّفی ﺒﺎﻟﻀﺮﻭﺭﻩ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﻣﺸﮑل
ﻤﻌﺮﻓﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻳﺪﻥ اﻭ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
هرﮔﺰ ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلّی الهی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ، ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایتهای
ششگانه ، ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﻳﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺸﮑل ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍ، ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺴﺎﻟﻪ
ﺩﻳﺪﻥ اﻭ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺣل گرﺩﺩ) ﻭلی اﻳﻥ
گوﻧﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ، ﻳکی
اﺯ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﺣﺎﻟﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎﺍ ﻳﻨکه
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨکه ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻨﺒﺎﺷﺪ (ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﺪﺍ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻭم
کننده ﺻﺎﺤب
ایماﻥ ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩنی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮐثرﻣﺮﺩم
ﻨﻴﺰ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤلی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻨﻈﺮﻯ اﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ) ﺍﻣﺎ ﺍﺯ
ﺟﻬﺖ ﺭﻭٴﻴﺖ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺎﺳﻠﻮک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ تجلّی ﺨﺪﺍ،
ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ ﺑﺎ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ)
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ
ﺣﺎﺻل ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ،
ﺍﺯﺟﻬﺖ ﮐﺴﺐ ﺍﻥ
اﻳﻤﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ (ﮐﺴﺐ
ﻋﻘﻠﻰ، ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮﺍﻭم عملی ﻮﺳﻠﻮک
ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻣﻨﮑﺮ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﺒﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩ،
ﻭ ﺣتی اﻣﻮﺭ ﻋﺪمی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﻨﺤﻮﻯ
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﻋﻘلی اﺯﺁﻥ
ﺪﺍﺷﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪﻋﺪم
ﻮﺷﻴﻄﺎﻥ ﻮ ﺟﻦ،
ﻭﻳﺎ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻳﺎضی ﻮﻓﺮﺿﻴﺎﺕ
ﻭﺍﻣﻮﺭ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ
ﺪﻳﮕﺮ) ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﮐﺴﺐ (ﻋﻘﻠﻰ) ﺿﺪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ (ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
غیر ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﻮﺭ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ،
ﺿﺪّﻳﺖ ﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
غیر ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺎ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺿﺪّ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺩﺷﻤﻥ اﻳﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻮﺣتی ﻀﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﻮ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺒسلوک الهی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺸﺮک
ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﻌﺮﻓﺖﻋﻘلی
ﻮ ﮐﺴﺐ ﻭ ﻨﺎﺧتی
اﺯ ﻧﻮع ﻀﺪّ ﺍﻳﻤﺎﻥ،
سلوک الهی ﻴﺎ ﺍﻭم
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭلی کسب ﺍﻳﻤﺎنی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺗﺮک عقاﻳﺪ ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ،
ﻭﻫﺮ ﮐﺮاُمّت ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی
ﺪﺳﺖ ﺍﺯﻋﻘل ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺴلیم ﺨﺪﺍ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻃﺮﺩ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻳﺎ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﻭﺣﺎل
کنونی ﺨﻮﺩ،
می ﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑآینذهﻫﺎﻯ
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ، ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺑﺎ
ﮐﺴﺐ ﻋﻠم ﻮﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻧﻈﺮﻯ، ﮐسی ﺒﮑﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻋﻠﻢ ﺣﺠﺎﺏ
ﺍﻋﻈم ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
که ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﻭسلوک الهی ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﻨﻨﺪ، ﺗﺎ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﻤﮕﻰ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻮﻏﻴﺮﻣﻮٴﻤﻥ ﺒﺎقی
ﻤﻴﻤﺎﻧﻨﺪ. ﻭﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺩﺭ ﺍﺳم ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﮕﻔﺘﻪ قُرآن،
ﻣﻮٴﻤﻥ ﻴﺎ ﺍﻭم
کننده ،ﻭﻃﺎﻟﺐ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﭘس
ﺍﻳﻥ اﮐثرﻳﺖ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻣُﺮﺩ،
ﮐﺴﺐﻋلم ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،
ﻭلی ﻨﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺎسلوک الهی ﻮﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻔس ﻭﻋﻘل ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﻳﺶ، ﮐﻪﻋﻘلی
ﺠﺰﺋﻰ ﻭمادّی ﻮﻟﺬﺕ
ﻃﻠﺐ ﺍﺳﺖ، ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﺪﺍ، ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺩﺭ تجلّی
ﻘﺎﺋم اﺳﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺯ ﻧﻈﺮخدا
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻦ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ،
ﻭ ﺍﻳﻥ همه ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
هاﻯ ﺠﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ، ﺑﺎ ﺭﻭٴﻴﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ همرﺍﻩ ﻧﺒﻮﺩ،
ﻳﻌنی سلوک
الهی ﻨﮑﻨﻨﺪ، ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﮐﺴبی اﻧﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮ ﺯﺍیل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
(ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻮﺣتی ﺪﺭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺤﺮﺍنی ﺮﻭحی ﻮ
ﺟﺴمی ﻮ ﭘﻴﺮﻯ ﻮﻏﻴﺮﻩ،
ﺷﻨﺎﺧتی اﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻨمی ﺒﺮﻧﺪ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
عقلی اﺯ ﺑﻴﻥ ﺮﻓتنی
اﺳﺖ. ﻭ ﺯﻭﺩ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺗﻥ ﻤﻴّﺖ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﻋﻘلی ﻮ
ﻧﻈﺮﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭﻣﻌﺎﺩ و
بازگشت ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ،
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺎ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻓﺮﺍﻣﻮشی ﺒﺮﺍﻯ
علوم کسبی ،ﻭ ﻳﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻌﻠﻮم
ﻮ ﺍﮐﺘﺴﺎﺑﺎﺕ ﺗﺎﺯﻩ
ﻓنی ﻮ ﺗﺌﻮﺭﻳﻚ،
ﻭﺣتی اﮐﺘﺸﺎﻑ ﻭ
ﺍﺧﺘﺮﺍع ﻮﻳﺎ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ
ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒ،ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺒﺠﺎﻯ
اﺻﻠﺎح ﺮﻭح و
روان ﻮﺷﺨﺼﻴﺖ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻧﻈﺮﻯ ﻭﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻯ،
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻔﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭح ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺣتی
ﺠﺴم ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ علوم ﻭﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
اﮐﺘﺴﺎﺑﻰ، ﺣتی
اﮔﺮ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻨﺎﺧتی عقلی ﺒﺴﺎﺯﻳﻢ،
ﺍﻣﺮﻯ ﺤﺮﻓﻪ ﺍﻯ
ﻮﭘﻮﻟﺴﺎﺯ، ﻭﻣﻮﻗﻌیتی
اﺟﺘﻤﺎعی ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ ﻮ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺒﺨﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
اﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍ، ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻔﺴﺎﺩ
ﺭﻭح ﻮﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺼﺎﺣﺐﻋﻠم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭلی ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﻃﺮﺩ
ﻋﻠﻮم مادّی ﻭﻋﻘﻠﻰ،
ﺟﺰ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺪفی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﭘس ﺍﺯ ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺑﻌﻠﻮم
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺩﺭ ﺍﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺍﻳﻥ
علوم ﺒﺎﻋث ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭح اﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﻠکه ﻣﺸﻮق
اﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﻣﺖ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ، ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮآینده ژنتیک
ﺭﻭحی ﺨﻮﻳﺸﺘﻦ،
ﺩﺭﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎ
ﻭﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ ﺮﻭحی
ﻮ ﭘﻴﺮﻯ ﻮﺿﻌﻒ ﺗﻦ،
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ علوم ﻔﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻧﺎﺗﻮﺍنی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺸﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
عقلی غیر ﺷﻬﻮﺩﻯ
کاﺭ ﺑﺮﺩﻯ هم ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ،ﺟﺰ ﮐﺴﺐ
ﻣﺎل ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺣتی ﭙﺰﺷک ﻮﺭﺯﻳﺪﻩ
ﭼﻮﻥ ﺒﻴﻤﺎﺭ ﮔﺮﺩﺩ،
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﭙﺰﺷﻚ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺳﺎﻟم
اﺳﺖ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻓﮑﺮ ﻭﻣﻌﺎﻳﻨﻪ
ﻃبّی ﺒﮑﻨﺪ. ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺎ ﻣﺮگ اﻧﺴﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺑﺤﺮﺍنی بی ﻨﻈﻴﺮ
ﺍﺳﺖ، ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ
علوم ﻮﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻭﻧﻈﺮﻯ، ﻭ
ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﮐﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ،
ﺑﺸﮑل ﻔﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ ﻣﻨﻄﻘﻰ،
ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﺟﺰﻣﻰ، ﺣتی اﮔﺮ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﺨﻄﺎ
ﻫم ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻌﺎﺩ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺭﻭح ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒنوعی
،ﻭﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﺭﻓﺘﻥ
کاملا ﺩﺳﺖ ﺧﺎلی
هستند،ﺣتی ﺨﺪائی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﺸﺪﺕ ﻭﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﺍﮔﺮ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﻭﻟﺬﺍ آینده
ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺮﺍﺭ آیندهﻫﺎ
ﺑﺸﮑل گذﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺭفع گناﻫﺎﻥ ﻮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺭﻭحی
ﻔﺎﺳﺪ ﻭﺳﻨﮕﻴﻥ
ﺠﺰ ﺭﺳﻮﺏ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭ در ﺭَﺣِم ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺗﻮﺍﻧﺎئی
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻨﺎﺧتی
اﺯﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻣﻮﺭﺍلهی
ﻮ ﺭﻭﺡ، ﺑﺮﺍﻯ ﭙس
ﺍﺯﻣﺮگ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﮐﻤک ﻮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺒﻬﺸﺖ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺤﺎل ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﺴﻴکه
ﺟﺎئی ﺮﺍ ﺑﺨﻮبیث
ﻨﻴﺰﺑﺸﻨﺎﺳﺪ،
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳکی ﻤﻄﻠق
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻥ ﻤﮑﺎﻥ
اﺷﻨﺎ ﺗﻮﺟﻴﻪ ﮐﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟک ﻮ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺣﺪّ ﺍﮐثرمیسّر
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ، ﺩﺭ ،ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋﻢ،
ﻭﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﻌﻮﺍلم
ﻠﮑﻮﺗﻰ،ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭتَجلّیات
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،ﭼﻮﻥ
اﺯ ﺧﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺿﺎﻣﻥ
ﺤﻘﻮق ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻤﺤﻔﻮﻇ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎئی
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﻣﻮثّر ﻭ
ثاﺑﺖ ﺩﺭ ﺩل ﻴﺎ
در ذات و ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭ
ﺣتی اﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺫﻫنی ﺴﺎﻟک
ﻮ ﻭﺍﺻل ﻤﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﻗﺎﺑل ﻔﺮﺍﺭ ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻳک علم ﻮ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻧﻈﺮﻯ ﻮﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﺗﺠﺮبی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠکه ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
اﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻭﺟﺎﻟﺐ ﻭﺗﮑﺎﻥ
ﺪﻫﻨﺪﻩ، ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺭﻳﺸﻪﺩﺍﺭ ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻆ،
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ که ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﻭﻋﻤﻴق
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
نسیان و ﻓﺮﺍﻣﻮشی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﻣﺪﺗﻬﺎ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮﻋﺸق ﻮﺭﺯﻳﻬﺎﻯ
ﺨﺎﻟﺼﺎﻧﻪ، ﻭﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﺪﺍﺋم ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺟﺰئی اﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭحی ﻮ ﺭﻭﺍنی ﻮ
ﺫﺍتی اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻳﻥ ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ اﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻨﻈﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺪﻳﺪنی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﻨﻈﺮﻩ ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺑل ﻔﺮﺍﻣﻮشی
اﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭﻋﻘﻠﻰ،
ﻭﻋﺒﺮﺗﻬﺎﻯ ﺘﮑﺎملی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ،
ﺩﻧﻴﺎئی ﺒﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻤﺎﺷﺎﻯ
ﺼﻔﺤﻪﺍﻯ ﭙُﺮ ﺍﺯ
ﺧﻄ ﻮﺧﺎﻝ،ﮐﻪ ﺑﺎﺗﻤﺎﺷﺎﻯ
ﺼﻔﺤﻪﻫﺎﻯ ﻨﻮﺷﺘﻪ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺖ، ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍلهی ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻨﻈﺮﻩﻫﺎ،
ﻭ ﺣتی ﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﻥ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺫﺍتی آﻧﻬﺎ ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻩ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ، ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺣﻘﺎﻳق ﺒﺮﺗﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺄﻥ ﻮﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﺮﻭح ﺨﻮﺩ،
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻳﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻘلی اﺯﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﻴک ﺘﺠلی
ﻨمی ﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭﺑﻴک
ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ ﻧﻈﺮ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺩﺭ ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﻣﺮﮒ، ﮐﻪ ﻧﮕﺮﺍنی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺴﺨﺖ
ﺷﺪﻳﺪ ﻭ ﺍﺭﺯﻭﻯ
ﻠﻘﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺴﺨﺖ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍنیذ ﺪﺭﺣﺎﻝ
ﺍﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻳکی ﺒﺴﻮﻯ عزﺭﺍئیل
ﻤﻴﺮﻭﺩ، ﻭﻳکی ﺒﺴﻮﻯ
ﻤﺤﺒﻮﺏ
اسرائیل ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻴﻬﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎ ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎم
ﺘﺮس ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪﻫﺎ
ﻭ ﺫﺧﺎﻳﺮ ﺍﻥ، ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﻮ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ، ﺑﺎ ﺳﺮﺧﻮﺷﻴﻬﺎ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﮑﺎﺭ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺭﻧج
ﻮ ﺍﻓﺴﺮﺩگی غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭ ﻧﺎ
ﺑﺎﻭﺭﺍﻥ ﺒﺨﺪﺍ،
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ،
ﺑﺠﺎﻯ اﻣﻴﺪ ﺑﺎﺳﺘﻘﺒﺎل
الهی اﺯ ﺭﻭﺡ، ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻧﺘﻘﺎم ﺠﻮئی
اﻳﻥ ﺨﺪﺍﻯ اﺣﺘﻤﺎلی
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺮﮐس
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺗﻮقع
آﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻳکی
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺟﺒّﺎﺭ
ﻭ ﺷﮑﻨﺠﻪﮔﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺣﺎل ﺪﺷمنی
ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﻳکی ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﻭﺣتی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﺮگ
ﻮ ﺟﺎﻥ کندﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻭﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻣﺮگ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮔﺎهی
ﺘﺎ ﺳﻪ ﺳﺎل ﻨﻴﺰ
ﻃﻮل ﻤﻴﮑﺸﺪ. ﻳﻌنی
ﺠﺴﺪ ﺯﻳﺮ ﺧﺎک
اﺳﺖ،ﻭلی ﻫﻨﻮﺯ
ﺿﻌﻴﻒ ﺍﺣﺴﺎسی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺰﻧﺪﻩ،
ﻭلی ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺿﻌﻴﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭﻣﺮگ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﺪﺑﺮ
آینده ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎ، ﺍﺯ ﻳک
ﺮﻭح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
اﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻥ اﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺗﺮﺳﻨﺎک هستند.
ﻭلی ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ، ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺯ ﺭﻭح اﺳﺘﻘﺒﺎل
کرﺩﻩ، ﻭﭼﻮﻥ ﻤﺮﺑﻮﻃ
ﺒآینذهﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
هستند، ﻟﺬﺍ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ هر ﮐس ﺣﺎﺿﺮ
ﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺑآﻏﻮﺵ
ﺯﻳﺒﺎ ﺭﻭﻳﺎﻥ ﺒﻴﻨﺪﺍﺯﺩ.
ﻭلی ﺮﺳﺘﻤﻬﺎ ﺟﺮﺃﺕ
ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺰﺷﺖ ﺭﻭﻳﺎﻥ
ﺨﻮﻓﻨﺎک ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺟﺎئیکه ﺑﻘﻮل
قُرآن ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﺮﺳﻬﺎﻯ هوﻟﻨﺎﻙ،
ﺭﻭح ﺒﺮﺍﻯ ﻔﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﺟﻬﻨﻢ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻤﺎﺭ(ﻏﺎﺷﻴﻪ)
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﺗﺎ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
آﺧﺮﻳﻥ ﺨﻮﺍﺏ ﻭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻯ ﺸﻴﺮﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﻬم ﻤﺘﺼل ﻮﭘس
ﺍﺯﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﺪﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺩﺭ آﻏﻮﺵ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺰﻳﺒﺎ ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺒﺎﻯ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺎ
ﺍﻥ عقلها ﻭ ﺗﻤﺪﻧﻬﺎ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮطه ﺒﻴﺪﺍﺭﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﭼﺸم ﺒﺠﻬﺎﻥ ﻤﻴﮕﺸﺎﻳﺪ،
ﻭلی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺒﺮﺗﺮ، ﭼﻮﻥ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ،
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺍﺧﺮﻳﻥ
کاﺑﻮس ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎنی
هم ﻨﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺟﻬﻨﻢ
ﻣﻠﮑﻮتی ﺴﻮم ﻮﺳﻮﺯﻧﺎک
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﭼﻮﻥ ﭽﺸم
ﺒﺎﺯ ﮐﻨﺪ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺑﭽﻪ ﺣﻴﻮﺍنی ﻮﺣﺸﻰ،
ﺩﺭﺻﺤﺮﺍئی
گرم ﻮﻣﺤﻴطی ﺘﺮﺳﻨﺎک
ﺒﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻓﻮﺭﺍ
ﻓﺮﺍﺭ ﺭﺍ ﺗﻤﺮﻳﻥ
کند ﺗﺎ ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮﺣشی ﺘﺮ
ﺍﺯﺧﻮﺩ ﻧﺸﻮﺩ. ﭼﻬﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍم ﻨﻴﺰ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ، ﻋﻘلی
ﻮﻣﻘﺎمی ﻮﻣﮑﺎنی
ﻮ ﻧﻮعی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﭼﻬﺎﺭ ﺟﻬﻨم ﺪﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﻨﻴﺰ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﻋﻘﻠﻰ ﮐﻤﺘﺮ،
ﻭ ﻣﻘﺎمی ﺘﮑﺎﻣلی
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ، ﻭﻣﮑﺎنی
ﻤُﺮﺩﺍﺑﻰ، ﻭﻧﻮعی
ﺤﻴﻮﺍنی ﺰﺷﺖ ﺗﺮﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺠﻬﻨﻤﻬﺎ ﺑﺎﺯ
ﻟﻄفی الهی ﻮ ﻓﺮﺻتی
ﻤﺠﺪﺩ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﭼﻮﻥ
گذﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﻘﺒلی
ﺒﺸﺮﻯ، ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
که ﻫﻤﺎﻥ ﻔﺮﻣﺎﻥ
اﺯلی الهی ( کن ﻔﻴﮑﻮﻥ)
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳج
ﺨﻮﺍﻫﺪشد ،ﻭﺣﺘﻤﺎ
نیز ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺻﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺭ ﺍﻳﻥ کاﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎﻯ ﺪﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎ ﻭ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺠﻬﺎﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﭼﻮﻥ ﺒﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ، ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﺨﻮﻳﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ،
ﻳﺎ ﮊنیک ﺮﻭحی
آﻧﻬﺎ ﺑﺎقی اﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺨﺎﻃﺮﻩﻫﺎ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻴﺰﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭحی ﺒﺎﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻧﻴﺎﻫﺎﻯ الهی
ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ثرﻭﺗﻬﺎ
ﻭﻣﺎﺩﻳﺎﺕ، ﻭﻧﻴﺰ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﺫﻫﻨﻴﺎﺕ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
ﻤﻴﻤﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ ﺣتی
ﺒﺎ ﻣُﺮﺩﻩ ﺑﺪﺍﺧل
گوﺭ هم ﻨﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺂﻳﻨﺪﻫﺎﻯ
اﺑﺪﻳﺖ ﺍﻭ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻣﺠلسی ﻘﺸﺮﻯ، ﺿﻤﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺭﻭٴﻴﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﺯ ﻣﺤل عدم اطﻠﺎع
اﺯ ﻣﻌنی ﺮﻭٴﻴﺖ
ﺍلهی که ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ، ﻭﺍﻳﻨکه
ﺭﻭٴﻴﺖ ﺍﺯﻳکی
اﺯ تَجلّیاتﺍلهی
ﻤﻴﺴﺮﺑﺮﺍﻯ
عقل ﻭﺷﺎﻥ ﻮ ﻣﻘﺎم
ﺮﻭح ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
(ﻣﺠﻠﺴﻰ) ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﻴﻪ ﻭ ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ،
ﺑﻄﻮﺭ ﻣﻄﻠﻖ ﺩﻳﺪﻥ
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ( ﺍﻟﺒﺘﻪﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄلق ﺒﭙﺎئین ﺘﺎﺧﺪﺍﻯ
ﺮﺣﻤﺎن ﺍﻣﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺎﺋم ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻗﺎﺑل
ﺸﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﻳک ﺘﺠلی
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
(ﺍﻣﺎﻣﻴﻪ) ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﻣﻮﻟﺎﻋلیّ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﻬﺎ
ﻓﺮﻗﻪ ﺗﻘﺴﻴم ﺸﺪﻩ،
ﮐﻪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﮐﺎﻓﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺣتی ﺪﺭ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻳﮑﺪﻳﮕﺮﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
همگی آﻧﺎﻥ، سالک
الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺳﻠﻮک ﻨﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺷﻴﻌﻪ ﻭ ﺳﻨی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻓﻠﺴفی ﻮ ﻗﺸﺮﻯ
ﻮ ﺗﻌﺼﺐ ﺍﻣﻴﺰ ﻭ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺷﺨصی ﻮ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎ
ﻭﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ ﺮﻭﺍنی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷند.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ ﺳفیهی
ﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ، ﮔﺮﻭهی
ﺮﺍ ﺳﺮﮐﻴﺴﻪ ﻭﻓﺮﻳﺐ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻫﻤگی ﺠﻬﻨﻤﻰ،
ﻭﺣتی ﺠﻬﻨّم ﺪﺍﻏﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺨﺪﺍ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻟﻬﻰ،
ﺍﻋم ّاﺯ شیعی ﻴﺎ
ﺳﻨّﻰ، ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻮک
الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
معرّفی ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ، ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﻧﺒﺎل ﺒﺎﺯﻯ
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻮ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺮﻳﺎ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺩﻧﺒﺎل
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺗﺠﺮبی
ﻮﺷﺨصی ﺨﻮﺩ ﺍﺯ
ﺍﺧﺮﻳﻦ تجلّی
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻓﺮﻗﻪﻫﺎﻯ ﺒﺎﻃﻞ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ اﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﭽﻨﺪ ﺳﺎل ﭙﻴﺶ،
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ ﺭﺳﻤﺎ
ﺑﭙﺎﺩﺷﺎهی ﻮﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻴﻬﺎﻯ
اﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﺟﺒﺮﺍﻥ کند
ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍلهی ﺮﺍ
ﺑﺮﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﺍﻥ
همه ﺗﻮﺍﻧﺎئی
های ﺨﻮﺩ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ اﻳﻥ ﺤﮑﻮﻣﺖ
الهی ﺭﺍ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭلی ﺠﻬﺎنی
ﺮﺍ ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻨﻪ،
ﺳنی هستند ﻭﻧﻪ
شیعی ﺪﺭ ﺑﺎﺯﻯ ﻤﺬﺍﻫﺐ،
ﻭلی هم ﺴﻨّی ﺒﺎ
ﺳُﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﻫم ﺸﻴﻌﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺸﻌﺎع اﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻳﺎ ﭘنج ﺘﻥ آل ﻋﺒﺎ
ﻭﺟﺒﺮئیل ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
امّا ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ ﻓﺮﻗﻪﺍﻯ
ﻔﻠﺴفی ﺪﺭتاریخ
ﺍﺳﻠﺎﻡ، ﺩﺭﻇﺎﻫﺮ
ﺩﻭﺭﻯ اﺯ ﺑﺎﺯﻯ
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺑﺎﻃﻥ
صوفیّه و ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭ ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ ﺍﺯ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﻃﺮﻳﻘتی
اﺯ ﺗﺼﻮﻑ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ گرﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺼﻮﻓﻴﻪ ﻋﺎﻣل ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی
بمعرفی خداوند
،ﺑﺮﺍﻩ حَقّ ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﺍﺧﻮﺍﻥ
اﻟﺼﻔﺎ، ﺑﺎﺯ ﮔﺮﻭهی
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻔﻠﺴفی ﻮلی ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
عاﻣﻞ ﺩﺭ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی آﻧﻬﺎ، أهل
ﺼﻔﺎ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﻭﺳتی ﺒﺮﺍﻯ همه
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ ﺼﻮفی
همگی ﺪﺭﻋﺰﻟﺖ ﻭﻫم
ﺒﺮﺍﺩﺭ أهل ﺼﻔﺎ،ﻭﻫم
شیعی ﺒﺎ ﺷﻌﺎع
اﻧﻮﺍﺭ ﻋﺮﺵ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻫم ﺴُﻨّﻯ ﺒﺎ
ﺳُﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺴِﻨﺖ
ﺷﺪﻥ ﻮ ﭘﺎﻙ ﻭﺍلهی
گرﺩﻳﺪﻥ هستند.
ﻭلی هر ﻃﺮﻳقتی
ﺼﻮﻓﻴﺎﻧﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺼﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻧﻬﺎ،
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻧﺴل
ﺠﺪﻳﺪﻯ، ﻭﻟﻮ ﻳک
ﻨﻔﺮ ﺍﺯ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ، ﺗﺎ ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﺍلهی ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﭙس ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﺴلیم
ﻮﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺖ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻗﺪﻳم اﺳﺖ ﻭﻗﺪﻳم
ﺒﻮﺩﻥ اﻭ،ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
صفت و ﺨﺼﻮﺻﻴﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﻗﺪﻣﺖ
ﻣﺎﻗﺒل اﺯل ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺩﺭﻋﺎﻟم
ﺨﺎﺹ ﺍﻟﻬﻰ ( هو ﺩﺭﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯﻫﺴتی
ﺪﺭ ﻋﻤاء اﺳﺖ) ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺼﻔﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﻘﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﺭﺍ
ﺍﻧﺴﺎنی ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ایدآل ﺍن ﺼﻔﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻋﺎﻟم ﻮﺻﺒﻮﺭﺍﺳﺖ،
ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻋﺎﻟم ﻮ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺻﺒﻮﺭ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﻤﺎم
ﺼﻔﺎﺕ ﻣﻌﺮﻭﻑ،
ﺑﺎﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺎﺯﻯ
هم ﺒﺎﻳﻥ علم ﻮﺻﺒﺮ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭﺗحوّلی
ﺪﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﮔﺎهی بی آﮔﺎﻫﻰ،
ﻭ ﺑﻌﺪﺍ ﺍﮔﺎﻩ ﮔﺮﺩﺩ.
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
اﺯلی لا یتغیّر
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯ ﮐﻠﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺍﻯ ﻮﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺯﻣﺎﻧﻴکه ﻭحی قُرآن
ﺪﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ، ﻭﻳﺎ
ﻭﻗﺘﻴکه ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺬﮐﺮﻯ ﺒﺪﻫﺪ. ﮐﻠﺎﻣﻬﺎﻯ
اﺯلی ﻘﺪﻳم هستند.
ﻣﺎﻧﻨﺪ (ﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ)ﻫﺎ
ﮐﻪ ﺗﺤﻘق ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭلی کُلّاﻣﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﭘﻴﺶ ﺍﻣﺪﻫﺎ ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ ﮐﺮﺩﻥ،
ﺍﺯ ﻧﻮع کُلّاﻣﻬﺎﻯ
اﻧﺴﺎنی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻠﺎمی
هم گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻧﺒﻮﺩ ﻫﺮ
ﮐﻠﺎمی غیر ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻠﺎم اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﺎﺩﺭ ﺷﺪﻩ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اینده ﺻﺎﺩﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ ﺗﺎ
ﺑﺠﺎئی ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻃﺮح
ﺼﻔﺎﺕ ﻗﺪﻳم ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺪﻧﺪ،
ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﮐسی
هم اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﭙﺮﺳﺪ، ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻫﺴﺘﻰ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺠﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻋﻤّاء ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩ. ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭﺗﺎﺭﻳکی
ﻮﮐﻮﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
هرﮐس . ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻭﺑﻌﺪ ﻭﻫم
ﭽﻨﺎﻥ ﺪﺭ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ مادّی
هست .ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺪﺭک
هستی ﺒﻴﺮﻭﻥ اﺯﻫﺴﺘﻰ)
ﺩﺭ ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج
اﺯﻫﺴتی ﻤﻴﺴﺮ ﺑﺸﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ (ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل
هستی) ﮐﻪ ﺍﺳﺎس  ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭﻫﺴتی اﺳﺖ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺮﺍﻯ عقل ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﺎﺑل ﻔﻬم ﻨﻴﺴﺖ.
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﺿﻤﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳکی ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮﺳﻠﻮل ﺒﺪﻥ
اﻧﺴﺎﻥ، ﮐﻪ ﺑﺘﻨﻬﺎئی
ﻮﺟﻮﺩ ﻣﺴﺘﻘل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭلی ﺨﻮﺩ ﺟﺰئی
اﺯ ﮐلّ ﺘﻥ اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻫﺮ ﺟﺰﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐلّی کوﭼﮑﺘﺮ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﮐﻠﻰ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺠزء ﺪﺭﺁﻥ
اﺳﺖ.ﺧﻮﺩ ﺟﺰئی
اﺯ ﮐﻠّﻰ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴتی ﺪﺭ ﻳک
ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺍلهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺧﺪﺍ ﻧﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻭ
ﻧﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﭼﻴﺰﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ هم
گفته ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ)
ﺗﻔﮑﺮ ﻧﮑﻨﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺼﺎﺣﺐ
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻏﻴبی
ﻨﻴﺰ، ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﻧﺪ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ.
ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺿﻤﻥ ﺬﺍﺕ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺻﻔتی ﺠﺪﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ. ﻣثلا ﺫﺍﺗﺎ
ﻋﺎلم  ﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﻋﺎﻟم ﻮﺍﮔﺎﻩ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺩﻳﺪﻥ ﻴﺎ
ﺗﻠﺎﺵ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺍﻧﺴﺘﻦ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ قُرآن اﺯ(ﺣتی
أعلم خود ) ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺨﺎﺹ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
ﺨﺒﺮ ﺍﺯ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی آﻧﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺤﺎل ﺨﻮﺩ ﺭﻫﺎ
ﺷﺪﻩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺗﻤﺎم
هستی ﭽﺸمانی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺫﺍﺗﺎ ﺍﺯ ﺣﺎل
ﺨﻮﺩﺵ،ﻭلی
نسبی ﻮﻣﺤﺪﻭﺩ،
ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺍﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻭﻥ ﻨﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺤﻘﻴق ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺴتی ﻮﺟﻮﺩﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﻞ ﻣﺸﮑل اﺑﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻮ ﻓﻠﺴفی
فی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ ﺩﺭ
قُرآن ﻮ ﮐﺘﺐ مقدّس،ﻭ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ اﻧﺒﻴﺎ
ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ (ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪﻋلمی
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﮐﻪ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﺘﮑﻤﻴل
آﻧﻬﺎ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ ﺑﺸﻮﻳﻢ.
ﻳﻌنی ﺘﻤﺎم ﻤﻔﺎﻫﻴم
قُرآن ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث
،ﻭ ﺍﻣﻮﺭﻋﺮﻓﺎنی
ﺪﻳﮕﺮ، ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ
اﻣﻮﺭ ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ سالک
الهی ﻨﺒﻮﺩ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻫﺴتی
ﻮ ﺩﻳﻦ، ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮕﻮئیم
ﺒﺎﻃل ﻮبی ﻔﺎﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
قراءت قُرآن ﺘﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ اﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍلهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
عمل ﺸﻮﺩ. ﺗﻤﺎم
اﻋﻤﺎل ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ
و ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
اﻧﺴﺎﻥ، ﺩﺭ ﺟﺴم
ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
اﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺩﺍﺭﻩ
و تدبیر ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺣتی ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ، بی اﺭﺍﺩگی
ﻮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ( ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺍﻣﻮﺭ) ﺧﺎﺹ ﺫﻫﻥ
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
(ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ و
یگانگی و
صمدیّت ) ﻃﺒﻴﻌﺖﻫﺴنی
اﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ حال ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻔﻬﻤﺪ،ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨکه ﺍﻧﺮﺍ ﺗﻔﮑﻴک
و تجزیه ﻜﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻭﺍقع آﻧﺮﺍ ﻫم ﺒﮑﺸﺪ،
ﻭ ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭﺍقعی ﺨﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺒﻴﺎﻭﺭﺩ. ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎل
ﺒﺤث ﺻﻔﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻣﺴﺘﻠﺰم ﺘﺤﻘﻴق
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻓﮑﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻔﺎﻫﻴم
ﺬﻫنی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺸﺨصی ﻮ ﺫﻫنی ﺒﺎﺯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺗﻤﺎم عمر ﺭﺍ ﺗﻠﻒ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﺤﻘﻴﻘﺎﺕ ﺫﻫنی
بی ﭙﺎﻳﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻥ اﻥ،
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎ ﻭﺍﺻﻮلی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﻳﻥ
اﺻﻮل نیز میسّر
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
در ﺳﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻭ ﻳﺎ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ، ﻭﻳﺎ ﺣتی ﺨﻮﺩ
ﻭﺟﻮﺩ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ،
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک
ﻮﻣﺤﻘق اﻟﻬﻰ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻋلم
ﻮ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺑﺎ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ اﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ، ﮐﺴﺐ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،
ﺑﺤﺎلتی اﺯ بی ﺨﻮﺩﻯ
ﻮ ﺳﺎمادّی
شدن ﻮﺧﻠﺴﻪ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻣﻌﺒﻮﺩ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻤﺮﮐﺰو توسلﺧﻮﺩ
ﭼﻨﺎﻥ ﻴﮕﺎﻧﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺿﻌی
ﺒﻬﺘﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺴﺎﻟک
ﻨﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺒﺎ ﻋﻘل ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ بشریّت ﺣﺪّ
ﺍﮐثرﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺸﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺩﺭﺳﺖ،
ﺑﺎﺯ ﺳﻤﺒﻮلیک ﻮ
ﺩﺭﺣﺪّ ﺷﻨﺎﺧﺖ
تجلّی ﻘﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع اﺳﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﺗﺎ بقول
پیامبر ،ربّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄلق
الله ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻋﮑس
ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺑﺮﺭسی ﺼﻔﺎتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﮔﺮﻭﻫﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﻣﺘﻔﮑﺮﻳﻥ
اﺳﻠﺎﻣﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،
(ﻣﺸﺒّﻬﻪ) ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺘﺸﺒﻴﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﻣثلا ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻮﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻰ (ﻧﻮﺭ ﻳﺎ
علّت ﺩﻳﺪﻥ) ﻭﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
اﺳﺖ. ﻭلی ﺨﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ ﺗﺎﺭیخ
اﺳﻠﺎم ﺪﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺑﺎﻫم
اﺧﺘﻠﺎفی ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ، ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺩﻭ ﻣﮑﺘﺐ ﻓﻠﺴفی
ﺠﺪﺍ ﺍﺯﻫم ﺴﺎﺧﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﺘﻌﺪﺍﺩ ﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻓﻠﺴفی
و دینی قشری هست.
ﻭﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎم ﻤﺬﺍﻫﺐ،
ﻓﺮﻗﻪﻫﺎﻯ ﻤﺬﻫبی
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﭼﻮﻥ ﺒﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ،
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﮐﻮﺭﻯ هستند،
ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺑﺮ ﺍﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻏﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﺎﻓﺮ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
حکم ﻣﺮگ ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ (ﺑﻴﻨشی
علمی ﺗﺮ) ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ (ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ) می ﺒﻴﻨﻴﻢ.
ﻭآیندهﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺮﻧﻮﻉ، ﭘس ﺍﺯ
ﺗﮑﻤﻴل ﺼﻔﺎﺕ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺨﻮﺩ، ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ، ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ ﭙس ﺍﺯ ﮐﻤﺎل
ﺼﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻧﺎﻥ
عقلهای ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺟﺴمی
ﺒﻴﺸﺘﺮ،
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی هاﻯ
ﺮﻭح عظیمتر ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ،
ﻭﺣشی ﻮﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
وﭘﺎک ﻛﺮﺩﻥ ﺠﻬﺎﻥ
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻟﺎﺯم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺻﻔﺎﺕ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ اﻧﻮﺍع ﻤﺪﺍم
ﺒﻬﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ، ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯ بی ﻨﻬﺎﻳﺘﻬﺎ،
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
مطلق ﺼﻔﺎﺕ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
(ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺻﻔﺎﺗﻰ
این نویسنده ) ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ (ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ) ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
انواع ،ﻭ ﺑﺎﺯ (ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ئر سلوک با
ولایتهای شش
گانه ،ﻫﺮ ﮐﺪﺍم
ﻨﺤﻮﻩﺍﻯ اﺯ ﺑﻴﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒآینده
ﻫﺎﻯ ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ،
ﻭﻏﻴبی ﻮ ﺑﺮﺗﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
سلوک الهی، ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ عملا ﺑﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﺴﺒﻘﺖ ﮔﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﻗﺴﻤتی اﺯ آینده
ﺭﺍ، ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺪﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
،ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﮐﻤﺎل ﺮﻭحی ﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺮﺍ، ﺗﺎﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺠﻠﻮ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮتمرّد
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻌﻘﺐ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍع ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﺠﺪﺩ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒیعی ﻨﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ ﺧﻮﺩ،
ﺑﻬﻤﻴﻦ سلوک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺷﺎﻧﺰﺩﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﭙﻴﺶ،
ﺍﻳﻥ ﺴﻔﻴﺪ ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺣتی ﺪﻭﻳﺴﺖ ﻭﺷﺼﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﭙﻴﺶ،
ﺳﻴﺎﻩ ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﻧﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻫﻤﻴﻥ گوﻧﻪ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ آیندهﻫﺎ، ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
فرشته گونه ﻓﺮﺍﻭﺍنی
ﭙﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍح
اﻧﺎﻥ، ﻫﻤﻴﻥ ﻤﻮﻓﻘﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ (ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ
اﺯ ﺑﻬﺮﻳﻦ) ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻘلی ﻮﺟﺴمی ﻮﺭﻭﺣﻰ،
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﺰﻳﺒﺎئیﻬﺎ
ﻭ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﻤﺤﺘﺮم
ﺘﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺒﺮﺳﻴﻢ.
ﻧﻮع بشری ﮐﻨﻮﻧﻰ،ﺩﺭﺣﺎل
تعاﻟﻰ ﺗﺪﺭﻳجی
ﺪﺭ (ﻓﺼﻮل ﻨﻮﻋﻰ)
ﺍﺳﺖ. ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺘﺮﻯ ﻨﺴﺒﺖ ﺑﭙﺪﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﺪﺍم
ﺴﻄح عقل ﺠﻤﻌﻰ،
ﻭﺳﻄح علم ﺠﻤﻌی
ﺒﺸﺮﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﺭﻭﺍح
آﻧﺎﻥ ﻤﺘﻤﺮﺩ ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻨﻮعی
و تکرار گذشته
های حیوانی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ. ﺑﺸﺮ ﺍﮐﻨﻮﻥ
اﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﻋﻠﻤﻰ،
ﺩﺭﺣﺎل ﺘﺠﺮﺑﻪ
ﺑﺎ ﺍﻟﻔﺒﺎﻯ
علوم اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ اﻳﻨﺪﻩ،
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺑﻬﺘﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
کوﺩﮐﺎﻥ
اینده ﻓﺮﺍﻫم ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻫﺮﺳﺎل ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ، ﻋﻤﻠﺎ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺟﻌﺖ ﺑﺎ ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﺪ. ﻭ ﺭﺍﻩ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﻭ تقرّب ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎﻯ ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺻﻔﺎﺕﺣﻴﻮﺍنی ﻮﻣﻨفی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍلهی ﻮ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺪﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
آیندهﻫﺎﻯ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﺍﻳﻥ
ﺼﻔﺎﺕ ﺍلهی ﺮﺍ
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺑﻴﺎﻥ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺪﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ، ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺻﻔﺎﺕ،
ﻭﻳﺎﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪﻫﺎﻯ
اﺧﻠﺎق ﻮﺗﻤﺪﻥ
ﻴﮑﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭلی
هیچ کدام ﻤﺎﻧﻨﺪ
(ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ)
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻣﺸﺨﺺ ﻭﺭﻭﺷﻥ
ﻮﻣﻄﻤﺌنی ﻨﻴﺴﺖ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﻮﻋﺪﻩ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺟﺎﻯ اﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ،
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯﻳﻚ تجلّی
الهی ﺒﺮﺗﺮﻯ ﻨﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍنیم ﻤﻄﻤﺌﻦ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﮐﻪ ﺍﻳﺎ
ﺑﺪﺭﺳتی ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻳﻢ،
ﻭﺍﻳﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺑﻬﺘﺮﺍﺯﺁﻥ
ﻨﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻳﺎﻧﻪ؟ ﻭلی ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻫﺪﺍﻳتی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻢ ﺩﺭﺳتی ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ،
و ﻫم ﺤﺪﻭﺩ ﺁﻥ ﻴﺎ
ﭼﻘﺪﺭتا حدّ
کفایت از نظر
خداوند ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻠﺎﺵ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺍﻳﺪﺍل
ﺠﻮئی ﺮﻓﺖ ﻭ ﮐﺠﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺎ ﺧﺎﻃﺮﻯ
اﺳﻮﺩﻩ ﺭﺍﺣﺖ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﻭآیندهﻫﺎ، ﺍﺯﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﻤﺸﺨﺺ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻴم ﺪﺍﺷﺖ.
ﺩﺭﺳﻠﺴﻠﻪ ﺻﻔﺎﺗﻰ،
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺪﺭﺩﺭﺑﻴﻥ
ﻤﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ ﺼﻔﺎﺕ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﭘﺎئینﺘﺮ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮ ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺍنی ﻮمادّی،
ﻭﺣتی اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ
ﻭ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﻟﺎ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺼﻔﺎﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﺣﺎل ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ،
ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺳﺎﻟک ﻤﺪﺍم ﺒﻌﻀی
ﺼﻔﺎﺕ ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﺎئین
ﺮﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﺑﺴﻮﻯ
ﺼﻔﺎتی ﺪﺭﺑﺎﻟﺎ
ﻭ ﺍلهی ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕﻫﻤﮕﻰ
ﺍلهی هستند، ﻭﻣﺪﺍم
ﺮﻭح ﺒﺎﻋﺒﻮﺭ
مراتب ملکه
شده و سایبرنیّتیک
ﺻﻔﺎﺗﻰ، ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﻧﻴﺰ
ﭘﺎﻳﺎنی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ ﻣﻄلق
هر روح فردی اﻳﻥ
ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ ﺻﻔﺎﺗﻰ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯ تَجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎی ﺍﺧﻠﺎقی
ﻮﺗﻤﺪنی اﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺑﺤث ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺒﺤثی ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ماهیّت ﺧﻮﺩ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ ﺑﺮﺭﺳﻴﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻳﺪآل
ﻮﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ آینده
ﺭﺍ، ﻳﮑﺠﺎ ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍنیم
ﺪﺭﺣﺎﻟﻴکه ﻫﺮ
ﮐﺪﺍم ان،ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﻴک ﻤﻘﺎم ﺘﺠلی
الهی اﺳﺖ. ﻭﺑﺤﺸﻬﺎﻯ
ﻔﻠﺴﻔﻰ، ﭼﻮﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻓﺮﺍﺩ ﺿﻌﻴﻒ
ﺩﺭﻋﻘل ﻮ تصوّر،ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﻧﺤﺮﺍﻑ ﺑﺸﻮﺩ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻧﻤﻴﮑﺸﺪ. ﺑﻠکه
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻨﻈﺮﻳﺎتی
ﺘﺎﺯﻩ ﻓﻠﺴﻔﻰ،
ﻣﻨﺎﺳﺐ آیندهﻫﺎﻯ
ﺴﻄح عقل ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺑﺸﺮﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺘﻌﺎلی
ﺪﺭ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻓﮑﺮﻯ،
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺗﻌﺎﻟﻴﻬﺎﻯ
علمی ﻭ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻬم اﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻘﺒل اﺯﻋﺎﻟﻢ ﻭﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺷﺪﻥ، ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍلهی ﺸﻮﺩ، ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺗﺎ ﺩﺭﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ، ﺍﻧﺤﺮﺍفی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ،ﻭ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺑﻌﻘل ﻨﺎﺏ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﻌﻘلی که ﻫﺮ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭﺟﺎﻫﻠﻰ
،ﻧﻴﺰ ﻋﻘل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺎﺏ ﻭﻋﻘل ﺨﺎﻟﺺ
متعالی ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ، ﻳﻌنی
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺳﻄﻮح ﺒﺮﺗﺮ
ﻋﻘلی ﻮ ﻧﻮعی اﺳﺖ،
ﻭلی ﺸﻨﺎﺧﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﻮ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺣﺮکتی
ﻤﺪﺍﺭﻯ ﻮ ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﮔﺸﺘﻥ اﺳﺖ. ﻭﺗﻌﺎلی
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﺣتی اﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺗﺪﺭﻳجی ﺒﻴﺸﺘﺮﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺭﺍﻩ
ﺟﺴﺘﻥ ﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺪﻧﺒﺎل
اﻥ ﻨﺮﻓﺘﻨﺪ. ﮐﺎﺭ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺒﺎﺯ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭﺟﻬل
ﻤﺮﮐّﺐ أبد
الدهر ﻏﻮﻃﻪ ﻭﺭﺑﻮﺩﻥ
ﻮﺣتی ﺒﺼﻮﺭﺕ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺗﻌﺒّﺪ ،ﺷﺮک ﻮ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺭﺯﻯ ﻮﺟﻬنم
ﭙﺮﻭﺭﻯ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ ﺩﺭﻭﻳﺶ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﻔس ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ عقدﻩ ﺩﺍﺭ
ﻭ ﭘُﺮﺍﺷﻮﺏ بحقّ
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻫﺮ ﭘﻴﺸﺮفتی
هرﭼﻪ ﺻﻠﺎح ﺒﺪﺍﻧﺪ
ﺑﻤﺎ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺑﺤث ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﻬﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﺎلی ﻔﮑﺮﻯ،
ﺑﺸﺮﻃ ﺪﺍﺷﺘﻥ ﭙﺎکی
ﺮﻭﺍﻧﻰ، ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﻮﺩﺍﺷﺘﻥ
کمکهاﻯ الهی ﺪﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ، ﻭﻋﻠم
ﻠﺪنی اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻤﻔﻴﺪ
ﺑﺎﻭﺭﻯ هست. ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک ﭙس ﺍﺯ
ﺍﺷﻨﺎئی ﺒﺎﻣﻮﺭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻧﻈﺮﻯ، ﻭﻋﻠم اﻟﻴﻘﻴنی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻨفع
اﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻔﮑﺮ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺭﺍ
معرّفی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
با ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻮ ﺣتی
ﻔﻴﻠﺴﻮﻑ ﺷﺪﻥ ﺒﻨﺠﺎتی
اﺯ آیندهﻫﺎﻯ ﺠﻬنمی
ﻨﺨﻮﺍﻫﻴم ﺮﺳﻴﺪ.
ﺍﻭﻝ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺒﺮﺳﻴﻢ ،ﺑﻌﺪ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ که ﺑﺨﻮﺍﻫﻴم
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم ﺒﮑﻨﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺻﻮﺍﺏ
ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﻭثوﺍﺏ
ﻭﺧﺪﺍ ﭘﺴﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﺣتی
اﮔﺮ ﺍﺯ ﻧﻮع
گناه ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث
1334 - ﺩﺭ ﺑﺤث ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻧﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۴ﺹ62): ﻠم ﻴﺰل اﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﻋﺎﻟﻤﺎ ﻗﺎﺩﺭﺍ
ﺣﻴّﺎ ﻗﺪﻳﻤﺎ ﺳﻤﻴﻌﺎ
ﺑﺼﻴﺮﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ، ﻗﺎﺩﺭ
ﻭحی زنده ﻮﻗﺪﻳم
ﻮ ﺳمیع ﻮﺑﺼﻴﺮ
ﺍﺳﺖ. (ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳنها
ﺍﻫمّ ﺼﻔﺎﺕ ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ قُرآن
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻘﺎﺑل ﻔﻬم
ﻮ تصوّر، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺼﻔﺎﺕ ﺭﺍ ﺿﻌﻴﻒﺗﺮ
ﻭﻧﺴبی تر ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. (ﻟم ﻴﺰﻝ) ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
اﺯ ﺍﺯﻝ، ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
اﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﻧﺸﺪﻩ،
ﻭﺗﺮک ﻨﮕﺮﺩﻳﺪﻩ،
ﻭ ﺩﻭﺭﻩ ﻓﺘﺮتی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﺯلی ﺒﻮﺩﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻰ (ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل
هستی) ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
(ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج اﺯ ﻫﺴﺘﻰ)
ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻋﻤّاء
ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ عدم ﻤﺎ
ﺳﻮﺍﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺗﺒﺎﺭک ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ)
ﻳﻌنی ﺒﺮﮐﺖ ﻭﻓﺰﻭنی
ﻮ ﭘﻴشی ﻮ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ،
ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ تصوّر
ﺷﻮﺩ، ﻭﻳﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺪﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ. ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ هست. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﮐﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨکه ﻣﺎﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻴﻢ، ﮐﻪ ﺑﺮﺑﮑﺖ
ﻭﻓﺰﻭنی ﺒﻴﺎﻳﺪ.
ﺗﻌﺎلی ﺒﺎﺯﻋﻠﻮّ
ﻭ ﺑﻠﻨﺪﻯ ﻤﻌﻨﻮﻯ
ﺪﺭﻣﻘﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻮ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ، ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
اﺯ ﺍﻧﭽﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒتصوّر ﺧﻮﺩ، ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ها ﺭﺍ تصوّر ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻫﺴﺖ. (ﻋﺎﻟﻢ) ﻳﻌنی
آﮔﺎﻩ ﻭ ﻣﻄلع ﻮ
ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺟﺮﻳﺎﻥ
اﻣﻮﺭ ﺩﺭ ﻫﺴتی
اﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟِم
ﺒﻮﺩﻥ، ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
آگاهی علم اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﻭﻋﻠﻞ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺎﮔﺎهی
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
همه ﮔﻮﻧﻪﺩﺍﺭﺩ.ﻳکی
اﻳﻨکه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺻل ﻮﺟﻮﺩ (ﻫﺴتی
ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻣﻄلع اﺳﺖ ﻭﺍﻃﻠﺎع
او ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﮕﺰﺍﺭﺵ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻃﻠﺎع
اﻧﺴﺎﻥ اﺯ ﺣﺎل
ﺨﻮﺩﺵ. ثاﻧﻴﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
،ربّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻰ،
ﻣﺴﺌﻮﻟﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﺪﻳﺮﺍﻥ ﻮمُدَبّران
ﺘﺮﺑﻴﺖ رَبّانی
ﻮ ﺭﻭحی اﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻧﻮع ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم اﻓﺮﺍﺩ
ﻳک ﻨﻮﻉ، ﺩﺭ ،ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ، ﺩﺭ
ﻳک ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ گفت ،ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻳک ﻨﻮع ﺪﺭ ،ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﻳﺶ،
ﮐﻤﺎل ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮع
اﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺍﺧل ﺪﺭﻫﺴتی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ
ﻣﻄلع ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﺯ ﺣﺎل ﺨﻮﺩ ﻣﻄلع
گرﺩﻳﺪﻥ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﮕﺰﺍﺭﺵ ﺧﺎﺭج
ﻮﺗﺤﻘﻴق ﻮﺟﺴﺘﺠﻮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺎﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭽﺸﻤﺎﻥ ﻮ ﺣﻮﺍسی
الهی هستند. ﮐﻪﺧﺒﺮﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟک ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭ ﺭﻭح اﻭﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﭘﺎک ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﺍﻳﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﺧﻴﺮ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭﻭنی
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﺧﺒﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﻭ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺧﺎﺭجی
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺑﻠکه ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی ﻮ
ﺭﻭحی ﺨﻮﺩ، ﺟﺰئی
اﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍقع هر ﺷﻬﻮﺩ
ﻳﺎ مُربّی ﺴﺎﻟﻚ،
ﺩﺭ ﺣﮑم ربّ ﺍﻟﻔﺼل
ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺪﺍﺧل اﺳﺖ، ﻭﺩﺧﺎﻟﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﻌنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﭼﺸم ﺨﻮﺩ ﻫﺮ
ﻃﻮﺭﻯ که ﻫﺴﺖ،
ﻭ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ ﺬﺍﺕ
ﺧﻮﺩ، ﻫﺮ ﻃﻮﺭﻯ
که ﻫﺴﺖ، ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺑﺮﻫﻤﻪ ﻫﺴتی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﺯ ﭼﺸم اﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ، ﻭ ﺍﺯﭼﺸم
هر،ربّ ﺍﻟﻔﺼﻞ،
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ مُربّی
اﺭﻭﺍﺡ، ﺑﺎﺯ ﺍﺯﭼﺸم
هرﮐﺎﻣل الهی ﻤﺮبی
ﺴﺎﻟک ﻤﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺍﺣﻮﺍل ﺮﺍ ﺳﺎلک
ﺪﺍﺭﺩ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻗﺒل همه
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺎﺯ ﻭ ﺍﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ،
ﻭﻫﺪﻑ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣثلا ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍح ﺪﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎم ﺴﻠﺴﻠﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍع ﻮﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺬﺷﺖ. ﻭﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮ ﻓﻄﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ ﺩﺭﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺎ ﮐﻪ ﻋﻘل
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯ ﺍﺩب
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺍﺩ ﻩﺷﺪﻩ،
ﻫﻤﻴﻥ اﻃﻠﺎﻉ ﻗﺒلی
الهی هست. ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﺸﺒﻪ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻥ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﺬﺷﺖ.
ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺑﺎ تحمّل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎ ﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ، و ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ هاﻯ
ﻤﮑﺮﺭ ﺑﺠﻬنم ﺠﻬﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﻟﺎﺯم
عقلی ﻮﺟﺴمی ﻮ ﺭﻭحی
ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ سلوک
الهی ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭلی اﻳنک اﻧﺴﺎﻥ
اﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯﻓﺮﻣﺎﻥ اﺯﻟﻰ
ﺍلهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﺰﻳﻨﻪ،
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﻠﺬﺕ ﺟﻮئی
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺤق
بهشتی گذشته
های او است یا ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﻭ، ﺍﺯﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒلی
و تکاملات روحی
ونوعی قبل از
از نوع بشری اﻭﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل ﺒﺎﺯ
ﺑﺠﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ ﻮﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣتی
ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ، ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯم ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﮐﺴﺐ ﻃﺒیعی ﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻋﻘل
ﻮ ﺻﺒﺮ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ سلوک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﺯﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭ ﺻﺒﺮﻫﺎ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺍﻥ ﺍﻧﻮﺍع
ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺴﺐ ﮐﻨﺪ.
(ﻗﺎﺩﺭ) ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻘﺪﺭﺕ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺑﺎﺯ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻗﺪﺭﺕ،ﻭ ﺣتی ﺪﻫﻨﺪﻩ
(ﻗَﺪَﺭ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ)
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻫﺮ
(ﺷﺐ ﻗَﺪﺭ) ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
اﻭﻟﻴﻪ ﻭﻗﺒﻠﻰ،
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺣﻔﻈ
ﻮثباﺕ ﻫﺮ ﺩﺍﺩﻩ،
ﺗﺎ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﻐﻴﻴﺮﻭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺸﻮﺩ ﻭﻫﺮ ﻭضعی
ﻴﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﻴک ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍﺣﻔﻈ
کند ، ﺗﺎ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍلهی ﺪﺭﺍﻧﺠﺎم
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﻭ ﺣتی ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ،
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨکه ﺑﻘﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﻭﺣﻔﻈ ﻘﻮﺍم ﺼﻮﺭﺕ
کنونی ﻠﻄﻤﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﺍﺯ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍلهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺣﻔﻈ
ﻤﻮﻗﺖ ﺷﮑل ﻔﻌﻠﻰ،
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ ﺷﮑل
ﺪﺍﺩﻩ، ﻭﺷﮑل ﻮﻫﻴﺄﺕ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻗﺪﺭ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ، ﺩﺭﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ، ﻭ ﺩﺭﻫﺮ
ﺗﻮلد ﻨﻮعی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻣﻞ ( ﺗﺎﺭﻳﺨﭽﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ آﻳﻨﺪﻩ) ﻭ
ﻳﺎ ﺭفع ﻨﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺠﺴمی ﻮ ﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﻮﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
که ﻫﺮ ﺭﻭحی ﺪﺭﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﻨﻮعی ﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺘﻤﺎمی
ﺪﺭﺟﺎﺕ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
سعی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
یا کرامات
بالفعل و
بالقوّه ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻣﻘﺮﺭﮐﺮﺩﻩ،
ﻭمیسّر ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭح اﻭ
ﺍﺳﺖ ﺗﺄﻣﻴﻥ
گرﺩﺩ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﺣﻰّ) ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺗﺮﻳﻥ ﺰﻧﺪﻩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺒﺪﺭﺟﻪﺍﻯ اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﻣُﺮﺩﻩﺍﻯ
ﺪﺭ ﺭﻭﺡ، ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻧﻮﺍع ﺰﻳﺮ ﺗﺮ
ﻫﻨﻮﺯ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﺯﻧﺪﻩﺍﻯ،
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺰﻧﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ، ﺟﺰ
ُﻣﺮﺩﻩﺍﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻨﻔس ﻭ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻫیچ
ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ ﻤﺮگ ﻘطعی
ﻮﻋﺪم ﺸﺪﻥ ﺪﺭﭘﻴﺶ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠکه (ﻣﺮگ
ﻨﻮﻋﻰ) ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﻣﻘﺎم
ﺮﻭحی ﺪﺍﺭﺩ ﻳﺎ
ﺑﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮ، ﻭﻳﺎ
ﺑﻨﻮعی ﺒﺪﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺑﺎﺯ حی ﺒﻤﻌﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﻗﺪﻳﻢ) ﺑﻮﺩﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻮﺩﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻗﺒل اﺯ ﻫﺮﺑﻮﺩﻥ
ﻗﺒلی اﺳﺖ، ﮐﻪ تصوّر
ﺷﻮﺩ. ﻭﺑﻮﺩﻥ
او ﻭ ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻳﺎ ﻋﺎلم ﻮﺟﻮﺩﻯ
عدم ما ﺳﻮﺍﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺣتی ﻘﺒل اﺯ ﺍﻳﻨکه
ﺗﻤﺎم هستی هاﻯ
ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧل هنوﺯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭل
ﺪﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ ﭘﻴﺪ
ﺍﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺳمیع
ﻮﺑﺼﻴﺮ، ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﺤﺖ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺑﻮﺩﻥ
ﺘﻤﺎمی اﻓﺮﺍﺩ ﻭ
ﺍﺭﻭﺍح اﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺩﺭ بی ﺨﻮﺩﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ، ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺍلهی
شده ﺨﻮیش ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭﺗﻤﺎم ﺤﻘﻮق ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺳﻤﻴﻊ
ﺷﻨﻮﺍ ﻭﺑﻴﻨﺎ ﺍﺯﭼﺸم
ﻮﮔﻮﺵ، ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺍلهی
هست. ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﻣﺤل
ﭽﺸم هرﻳک اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ ﻭ ﺍﻧﻮﺍع
ﺰﻳﺮ ﺩﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﭼﺸم ﻮﮔﻮﺵ ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺮ
کامل الهی ﻮﺣتی
اﺯﻣﺤل ﭽﺸﻢ ﻭﮔﻮﺵ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﭼﺸم ﻮ ﮔﻮﺵ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی
ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻨﺤﺼﺮ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺪﻳﺪﻯ ﺨﺪﺍئی اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘﺸﻴﻤﺎنی
اﻭ ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ، ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻌﻔﻮ ﺍﻟﻬﻴ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺸﺨﺺ ﺍﻧﺴﺎﻥ الهی
ﻴﻚ ﻭﺟﺪﺍنی الهی
اﺳﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ.
ﺳﭙس ﺳﺎﺋل اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮخی ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻮﻧﺪ ﻋﺎﻟم
ﺒﻌﻠﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺍﮔﺮﻋﻠم ﻮ ﺍﻃﻠﺎعی
ﺒﻮﻯ ﺮﺳﻴﺪ ﺑﺎﺧﺒﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
اﻧﺴﺎﻥ که ﺍﮔﺮ
ﮔﺰﺍﺭﺵ ﻭ ﺍﻃﻠﺎع
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮ ﺍﺯ ﺧﺎﺭج
اﻭ ﺑﻮﻯ ﻨﺮﺳﺪ،
ﺑﻴﺨﺒﺮ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻋﻈﻴم اﻃﻠﺎﻋﺎتی
که ﺍﮔﺮ ﮔﺰﺍﺭ ﺷﻴﺒﻪ
ﺍﻥ ﻨﺮﺳﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺨﺒﺮ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ،
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکهﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺶ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻴﺎﺯ ﺑﮕﺰﺍﺭﺵ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺴتی ﺪﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ،
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ ﻨﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺎﻃﻠﺎع ﺨﺎﺭجی
ﻨﻴﺴﺖ مانند
اطلاع انسان
از اخبار داخل
خود) ﻭﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﻘﺪﺭتی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ( ﻳﻌنی
اﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﻘﺪﺭﺕ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﺮﺍ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ، ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺩﺭﻫﺴتی غیر ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ کسی ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻫﺴﺖ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻫﺮ
ﺭﺩﻩ ﻧﻮعی که ﺑﺎﺷﺪ،
ﻟﺬﺍ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺴﻠﺐ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄقی
اﺳﺖ. ﺣتی ﻘﺪﺭﺕ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻥ
ﻨﻮعی اﻭﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﺍﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻥ گناﻩ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺯﺍﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭﻳﺎ ﻗﺪﻳم
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ، ﻭﻳﺎ ﺳمیع
ﭙس ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻥ،
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ اﻣﻮﺍج
ﺼﻮﺗﻰ ﺑﮕﻮﺵ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺑﺼﻴﺮ
ﺑﺒﺼﺮ ﻭﭼﺸم اﺳﺖ،
(ﮐﻪ ﺍﮔﺮﭼﺸم ﺮﺍ
ﺑﺮﻫم ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺩﺭ ﭘﺎسخ ﺴﺎﺋل
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ
ﻘﺎل ﺒﺬﻟک ﻮ ﺩﺍﻥ
ﺒﻪ، ﻓﻘﺪ ﺍﺗّﺨﺬ
مع اﻟﻠﻪ ﺁلهة ﺍُﺧﺮﻯ،
ﻭ ﻟﻴس ﻣﻥ ﻮﻟﺎﻳﺘﻨﺎ
ﻋلی ﺸیئ ،ﻟم ﻴﺰل
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭجلّ
عاﻟما ﻗﺎﺩﺭﺍ ﺣﻴّﺎ
ﺳﻤﻴﻌﺎ ﺑﺼﻴﺮﺍ
ﻟﺬﺍﺗﻪ، ﺗﻌﺎلی
عمّا ﻳﻘﻮل اﻟﻤﺸﺮﮐﻮﻥ
ﻮ ﺍﻟﻤﺸﺒّﻬﻮﻥ،
ﻋﻠﻮﺍ ﮐﺒﻴﺮﺍ ﺑﺪﻳﻥ
گوﻧﻪ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ،ﻫﺮﮐس
ﭼﻨﻴﻥ ﻔﮑﺮ ﮐﻨﺪ
(ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻥ ﻄﺮﺯ ﻓﮑﺮﻯ
ﺪﺭ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﻮﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻟﻬﻪ ﻭ ﺷﺮﻳﮑﺎنیﻘﺎﺋل
گرﺩﻳﺪﻩ ( ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺰﺍﺭﺵ
ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮑﺎﺭ
ﺍﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺮﺳﺪ) ﻭﺣتی ﭽﻨﻴﻥ
ﺸﺨصی هرﮔﺰ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺎ ﺧﺒﺮﻯ ﻮ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ( ﺍﮔﺮ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭ
ﻭ ﺗﺪﻳّﻥ اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﻭﺵ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ ﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی
ﺰﻧﺪﻩ، ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺗﮑﺎﻣل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺑﻠﻘﺎﻯ الهی ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻮعی ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺒﻠﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑحَقّ، ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺒﺎﻟﺎ ﻭ ﺗﺎ
ﺳﺮﺣّﺪ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺩﻋﺎﻫﺎﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻳﺎ مُتعبّدﺍﻥ
ﺒﺎ ﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻘﻮﻝ قُرآن
ﺒﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﻴﺰ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ
ﺍلهی اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺮﻓﻘﻴﻪ
سُنّی ﻴﺎ ﺷﻴﻌﻪ
ﻭﻳﺎ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
کاﺫﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ،
ﮐﻪسلوک الهی ﻨﮑﺮﺩﻩ،
ﻭﺗﺴلیم ﺘﻌﻠﻴم
سلوک الهی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﻤﻰ ﺷﻮﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ لاﻳﺰﺍل
ﻮ ﺍﺯ ﺍﺯل عاﻟﻢ
ﻭ ﻗﺎﺩﺭ ﻭﻗﺪﻳم
ﻮﺳمیع ﺒﺬﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺑﺼﻴﺮﺍ
ﺑﺬﺍﺗﻪ) ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﮕﺰﺍﺭﺵ ﺧﺎﺭﺟﻰ،
ﻭ ﺣﺮﮐﺖ ﺳﻮﮊﻩﻫﺎﻯ
ﺪﻳﺪنی ﻨﻴﺴﺖ ﺗﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻳﺪﻥ ﺑﭽﺸم ﺘﻥ
ﭽﻮﻥ ﭽﺸم اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﭼﺸم ﺪﺭﻭنی
اﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺵ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻫﺴتی
ﺪﺭ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍم
اﺯ ﺍﻳﻥ ﻮﺣﺪﺗﻬﺎﻯ
ﻮﺟﻮﺩﻯ، ﺩﺭ ﻳک
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﻳﻚ
ﻭﺍﺣﺪ ﻣﺴﺘﻘل ﺮﺍ
ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭلی اﻳﻥ کُلّ ﻨﻮعی
ﺪﺭ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺟﺰئی
اﺯ ﻳک کُلّی ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج اﺯ ﻫﺴﺘﻰ،
ﮐل ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻥ اﺟﺰﺍﻯ هستی
( ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ)
در عوالم وجدی
ویونیورسها
چون ﻣﺎﺳﻮﺗﻬﺎ ﻭﻧﺎﺳﻮﺗﻬﺎ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎ ﻭﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﻭﻟﺎﻫﻮﺕﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻋﻠم الهی اﺯ ﻣﺤل
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﻭﻗَﺪَﺭﻫﺎ،
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺪﻫﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻳﻌنی ﻮﻗتی
ﻔﺮﻣﺎﻥ ﻠﺰﻭم
عبور ﺗﻤﺎمی اﺭﻭﺍﺡ،
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭﻫﻤﻪ
،ربّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻮﺩ،ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ها ﺻﻮﺭﺕ بگیرﺩ.ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻣﺎﻥ اﺯﻟﻰ ﻭﺯﻣﺎﻥ
اﺑﺪﻯ ﺘﻔﺎﻭتی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺯﻣﺎﻥ ﻴک
ﺪﺭک اﺯﮔﻮﻧﻪﺍﻯ
ﺪﺭ ﺣﺎل اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣﺎل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ، ﻭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻮﺩﻥ
ﻮ ﻳﺎ ﻣُﺮﺩﻥ، ﻭﺣﺎﻟﺖ
ﺻﻤﺪﻯ ﻴﺎ ﺳﺎمادّی
ﻮبی ﺨﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ،ﻫﻨﮕﺎم
ﻠﻘﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
که ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺣﺎﻟﺖ
بی ﺰﻣﺎنی ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭلی اﻳﻥ
ﺼﻤﺪﻳﺖ ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻥ، ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠکه ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭح یک ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺍقعی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭ ﺩﺭ ﺧﻠﺴﻪ ﻭ
بی ﺨﻮﺩﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ ﻭﮐﺎﺭﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺭﻭح ﺴﺎﻟﻚ،
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻤﺰﺍﺣﻤﺖ
ﻭ ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻧﺠﺎم
گیرﺩ. ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﭘﺎک ﻨﻤﻮﺩﻥ ﺮﻭﺍﻥ،
ﻭﮐﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭﻣﺎ نمی
ﺘﻮﺍﻧﻴم اﮐﻨﻮﻥ
اﺯ ﻣﮑﺎﻧﻴﺴم اﻳﻥ
اﻣﻮﺭ ﺭﻭحی ﻮ ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ،
ﻭ ﺍﺯ آیندهﻫﺎ ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻳﺎ ﺑﮕﻮئیم ﻮﻳﺎ
ﺩﺭک آﻥ کنیم. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﻮﺍنیم ﭙﻴﺶ
ﮔﻮئی آﻧﻬﺎ ﺑﻨﻤﺎئیم.
ﮐﻮﺭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺣﻮﺍل
بیناها ﺭﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤُﺮﺩﻩ ﻧﺴﺒﺖ ﺑآینذهﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺯﻧﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻭﻳﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮐﻨﺪ. ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻯ ﻮﺣﺎلی
ﺪﻳﺪﻩ ﻧﺸﻮﺩ، ﺗﻮﺻﻴفی
هم ﻨﺪﺍﺮﺩ، ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﻌﺮﻳﻒ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ ،ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم
در سلوک محمدی
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻳﺎﻫﺮﮐس ﺩﺭﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ که ﻫﺴﺖ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ
ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻩ. ﻭلی ﺒﺎﻳﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ اﻟﻠﻪ
ﺍﮐﺒﺮ ﮔﻮﻳﺎﻥ،
ﺩفع ﺸﺮک ﻛﻨﺪ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺯ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺳﭙس
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻥ گفته ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﻮ ﻣﺸﺒّﻬﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻣﺸﺒّﻬﻪ) ﻳک ﺘﻌﺒﻴﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﺍﺯ تصوّرﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻫﺮ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ تصوّرﻯ غیر
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻪ سُنّی
ﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ مُدّعی
ﺨﺪﺍﺷﻨﺎسی هستند.
ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی اﻳﻥ
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺍﻧﺎﻥ ﺑﻨﻘل
اﺯ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻨﻘل ﻤﺸﻬﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺯ ﮐسی ﺒﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ، ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﻤﺸﺒّﻬﻪ، ﻳﺎ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
اﻣﻮﺭ ﺍلهی ﺒﺎﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎنی ﻮمادّی
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﺯ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻗﺸﺮﻳﻮﻥ دینی
غیر ﺳﺎﻟک هستند.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻏﻴﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﺷﺮک اﺳﺖ. ﺣتی اﮔﺮ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩفع
ﺸﺮک ﻛﻨﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﻮتوسّل
یکی ازﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍلهی ﺰﻧﺪﻩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻏﻴﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی همیشه ﺑُﺘﻬﺎﻯ
ﺸﺮک ﻮﺭﺯﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺑﺤث ﻋﻠم ﻮ ﺍﮔﺎﻫﻰ،
ﮐﻪ ﻣﻮﺿﻮع اﺻلی
أﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
علم المعرفه
الهی اﺳﺖ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩ.
ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ (ﺣتی أﻋﻠم اﻟﻬﻰ)
ﺻﺤﺒﺖ ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍﻡ، ﺗﺎ
ﺑﺒﻴﻨﻢ، ﺳﺎﻟک
ی ﭽﮕﻮﻧﻪ ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻋﺸق ﻤﻴﻮﺭﺯﺩ،
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻳﻚ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺴﺎلک
ﺒﺪﻫﻢ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺩﻳﺪﻥ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
سالک در حدّ
کفایت اﺳﺖ. ﻭعلّت
ﺍﻳﻥ ﺒﻴﺎﻥ، ﺍﺣﺘﺮﺍم
الهی ﺒﺎﺯﺍﺩﻯ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﻫﺮﮐس
در بهشت کنونی
خود ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺑﺤث ﻋﻠم کُلّی
ﻮﻋﻠم ﺠﺰئی ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﻔﮑﺮ ﺧﻮﺩ، ﺍﮔﺮ
ﻋﻠم کُلّی اﺯ ﺍﻣﺮﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺖ، ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺟﺰئی
آﻥ ﺒﺎﺧﺒﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ کُلّی
ترین آﮔﺎﻫﻴﻬﺎ
ﺩﻳﮕﺮ جُزئیّات
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮل
ﻔﻴﺰﻳک ﺪﺍﻧﺎﻥ
ﻮ ﺭﻳﺎضی ﺪﺍﻧﺎﻥ،
ﻫﺮﮐس ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
کُلّی را ﺑﺪﺍﻧﺪ،
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﺟﺰﺋﻰ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ اﻣﻮﺭ
ﺟﺰئی اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ.ﻋﻠم
از ﻨﻮع و گونه
اﻟﻬﻰ، ﺧﻮﺩ ﻳک
ﻨﻮع علم ﮐلی اﺳﺖ،
ﺯﻳﺮﺍ ﮐلی هاﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺑﺤث ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻣﺠﻠسی ﺬﻳل اﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﻣﻄﺮح ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﮐثرﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﺮﻯ ﺰﺍﺋﺪ ﻧﺪﺍﻧﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯﺻﻔﺎﺕ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻄﺮح ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ، ﮐﻪ ﺍﮐثر
ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﻓﻬم غیر ﺳﻠﻮکی
ﻮﻏﻴﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﭘﺮﺗﺎﺏ
ﺗﻴﺮ ﺩﺭ ﺗﺎﺭیکی
اﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺪﺭﺳﺖ ﻭﺍﻟﻬﻰ
بودن ،ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺷﻬﻮﺩ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻔﮑﻴک ﺮﻭﺍﻳﺎﺕ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻓﻬم ﻤﺎ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ و احادیث
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺎ ﺍﺯ تَجلّیات
ﺍلهی ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺨﻄﺎ ﺧﻮﺍﻫﻴم
ﺮﻓﺖ.ﺣتی اﮔﺮ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺪﺭﺳﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍلهی ﺮﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎئیم. ﻭلی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺮ ﻃﻮﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﺠﻠﻰ،
ﺑﺴﺎﻟک ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺩﺭﺳﺘﺮﻳﻥ
ﻮ ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭﺳتی
ﺁﻥ ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺫﻫﻥ
ﻮ تصوّر ﺧﻮﺩ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﻔﺎتی ﺮﺍ ﺟﺪﺍ
ﻧﺪﺍﻧﺪ. ﺣتی
کساﻧﻴکه ﺗﺼﺮیح
کرﺩﻩ ﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺧﺪﺍ ﻋﻴﻥ
ﺬﺍﺕ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ، ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺯ ﺫﺍﺕ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻣﺸﮑل
ﺮﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ گفت ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ، ﻣﺎﻧﻨ ﺪﻋﻘل
ﻮ ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ،
ﻭﻳﺎ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻫﻤگی
ﺒﻴﺎﻧﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻔﻰ،
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐﻤﺎلی
ﻴک ﻤﻮﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻳک ﺮﻭح
فردی ﺪﺭﻫﺮﻧﻮعی
که ﻫﺴﺖ، ﺻﻔتی ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻭ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ آینده
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫم ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺿﻤﻨﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺯﺻﻔﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘل
ﺠﺰئی ﻮ ﻧﺎﺭﺳﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ،
ﻳﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺯﺷتی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻳک ﻨﻮع ﺮﻫﺎ
ﮐﻨﺪ، ﺗﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺰﻳﺒﺎﺗﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺒﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﺪ، ﺗﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍلهی ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻭ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺒﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ مقدّس
ﻫم ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺍلهی
ﻮتَجلّیات ﺑﺮﺗﺮ
ﺍلهی ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺻﻔﺖ ﻭﻋﻘل ﻮ ﺯﻳﺒﺎئی
ﺼﻮﺭﺕ، ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالفعل ﻧﻮﻋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺭﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺭﻭﺡ،
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄلق ﻨﻴﺎﺯ
ﺑﺘﮑﺎﻣل ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺻﻌﻮﺩ ﺍﺯپِلّهﻫﺎﻯ
ﺼﻔﺎﺗﻰ، ﻳﺎ ﺍﺯﻣﺪﺍﺭج
عقلی ﻭﻳﺎ ﺻﻌﻮﺩ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮﻋﻰ،
ﻭﮐﺴﺐ ﺯﻳﺒﺎئیﻬﺎﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﻭﻫﻴﺄﺕ ﻟﺎﺯم
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺣتی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﺎﻳﻥ
اﻣﻮﺭ ﺑﺸﺮﻯ ﻮﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻧﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺼﻮﺭﺗﻬﺎ ﻭ ﻧﻪ ﭼﻨﻴﻥ
اﻣﻮﺭ ﺟﺰﺋﻰ ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ،
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
اﻣﻮﺭﻯ ﺤﻘﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺻﻔﺎتی اﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻨﻰ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻘل ﻮ ﺯﻳﺒﺎئی
ﻮﻏﻴﺮﻩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﺽ ﮔﺮﺩﺩ،
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﻔﺮﺽ
ﻧﻤﻮﺩ، ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻄﻠق اﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺍﻥ ﺼﻔﺎﺕ،
ﮐﻪ ﺻﻔﺎتی ﻨﺴﺒﻰ
ﻭﺣﻘﻴﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺭﻭﺍح
هستند. ﺍﺭﻭﺍح ﺪﺭﺗﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺩ، ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﻳﻥ
ﺼﻔﺎﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭ ﻫﺮﺗﻮﻟﺪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ،
ﺩﺭﻫﺮﻧﻮعی که ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻗﺴﻤتی ﺮﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺣﺬﻑ ﮐﻨﻨﺪ، ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺮﺍﮐﺴﺐ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺻﻔﺎﺕ ﺧﺎﺹ ﺍﺭﻭﺍح
اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺍﺟﺴﺎم
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ ﺍﻳﻥ
اﻣﺮ ﺫﻫﻨﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺑﻘﻮل ﺮﻭﺍﻥ ﺸﻨﺎﺳﺎﻥ،
ﺑﻨﺎﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﺮﺑﻮﻃ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣتی ﺨﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻔﺖ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﭼﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺒﺎ سلوک الهی ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﺎﻟک اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺴمی
ﻮﺻﻔﺎﺕ ﺫﻫنی ﻮﻳﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﻭﻧﻔس أمّاره ﻓﺮﻳﺐﮐﺎﺭ،
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺎ ﺳﺨتی
ﺘﻤﺎم ﺠﺪﺍ ﮔﺮﺩﺩ
ﻭ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﮐﺮﺩ.
ﻭ ﺍﺯ ﺧﻴﺮ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بشریّت ﺧﻮﺩ ﺑﮕﺬﺭﺩ،
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺭﻭح
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﺎلی
اﺯ ﺷﺎﺋﺒﻪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺍﺯﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻋﻘل ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالفعل ﻧﻮعی ﻮ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻳﻌنی ﻴک
ﻘﺪم ﻨﺰﺩﻳﻜﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺩ.ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺍلهی ﺘﺮﻯ
ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﺻﻔﺎتی ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺼﻔتی الهی
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭتجلّی
الهی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ،ربّ
ﺭﺣﻤﺎن ،ﺑﺎﻭج
کماﻟﺎﺕ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
میسّر ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﺣﻮﺍل
عقلی ﻮ ﺍﺩﺭﺍکی
ﻤﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ، ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ اﺣﻮﺍل
عقلی ﻮﻋﻘل کُلّی
،ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍلهی
ﻮ ﻋﻠم ﻠﺪﻧّﻰ،
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺮﺯ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﻭﺣﺼﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ،
ﻭﺟﺎﺑﺠﺎدی ﻮﺗﮑﺎﻣل
آﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺎﺩق ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻧﻴﺎﺯﻯ هم ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺣﻮﺍلی
ﻤﻄﻠﻖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣلی ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺧﺪﺍﻮﻧﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻤﻄلق هستند. ﻭﻣﺎ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ،
ﺑﺎﻫﺮ ﺗﻠﺎشی ﺪﺭک
ﻮتصوّرﻯ اﺯ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮﺩﺵ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ اﻣﻮﺭ ﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻏﻴﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺤثی
ﻨﻨﻤﺎئیم. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨکه ﺑسلوک
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﻤﻴﺴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺮﻭﻳم
ﻮﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﺤﺪﻭﺩ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﻨﻴﻢ. (ﺩﺍﻥ ﺒﻪ)
ﻳﻌنی اﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻮﺩﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ
عملی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﻄﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ ﻭﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻭتجلّی ﺒﺸﻮﺩ. ﻭﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ (ﺩُﻧﻮّ)
ﻭ تقرّبﺧﻮﺩ ﺑﺸﻮﺩ.
ﺗﻌﺮﻳﻒ (ﺫﺍﺕ) ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺸﮑلی ﺰﺭﮔﺘﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺧﻮﺩ ﺩﻗﺖ ﮐﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺩﻗﻴﻘﺘﺮ
ﻭ ﻗﺎﺑل ﺘﻮضیح ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ، ﮐﻪ ﺍﺯﻗﺪﻳم
ﻤﻮﺭﺩ ﺣﻴﺮﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﻮﺩﻩ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ( ﺍﻭ ﻭ ﻳﻬﻮﻩ ﻭ
ﻫﻮ ﻭ ﻳﺎ ﺃﻫﻮ و
الله ) ﻳﻌنی ﻨﻪ ﺍﻧﭽﻨﺎﻥ
که ﺍﻭﺭﺍ با
عقل ناچیز
بشری تصوّرﮐﺮﺩﻳم
ﻮﻳﺎ (ﺍﻭم ﻮ ﺁﻥ ﻮ
ﺫِﻥ ﻮﻳﺎ ﺫﺍﺕ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺻﺎﺣﺐ ﺫﺍﺕ)ﺑﮑﺎﺭﻣﻴﺒﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺫﺍﺕ
ﺍﺯ ﻟﻔﻈ ﻴﻮﻧﺎنی
(ﺬﺕ ) ﺍﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺁﻥ ﻮ ﺍﻭ)
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺗﺮﻳﻥ ﺒﻴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﻮﺭﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﻭ ﺩﺭک ﻮﺩﻳﺪﻥ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺑﺤث ﺩﺭﺍﺯ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﻓﻠﺴﻔﻰ،
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻣﺠﻠسی
ﻤؤﻟّﻒ ﺑﺤﺎﺭﺍﻟﺎﻧﻮﺍﺭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻓﻘﻄ اﮐثر ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺪﺍلّ
ﺒﺮﻧفی ﺼﻔﺎﺕ ﺯﺍﺋﺪ
ﺑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌنی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻋﻴﻥ هماﻥ ﺬﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ
ﺼﻔﺎﺕ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺣتی اﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻣﻮﺭﻯ اﻋﺘﺒﺎﺭﻯ
ﻮﺧﻴﺎل ﻮَﻫمی ﻮﺍﻧﺘﺰﺍعی
هستند، ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺧﺎﺭج ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻳﻌنی اﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﻣﺠﺎﺯﻯ ﺒﺮﺍﻯﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺻﻔﺎتی
ﺤﻘﻴقی ﻮ ﻭﺍﻗﻌﻰ.ﻳﻌنی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧمی ﺒﻴﻨﺪ
ﻭلی ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻢ، ﻭﺍﻳﻥ
ﺒﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ ﻨﺎ
ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺨﺎﻃﺮ،
ﻋﺪم ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺳﻄح ﺴﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠﻰ
ﺍلهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻄح عقل ﻮ ﺩﺭک ﺒﺸﺮﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
غیر ﺳﻠﻮکی ﻮﻏﻴﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯﺧﺪﺍ
آنهم از سطح ربّ
رحمان ،ﻭﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺟﺰﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭﺑﻄﻠﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺎﻳﺪ، ﻭلی ﺪﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠق
ﺁﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﻭﻣﻄﻠق ﻴک ﺼﻔﺖ
ﺑﺎ ﻫیچ ﻴک اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎ ﻗﻴﺎس
ﺑﻴﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻣثلا ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻧﻤﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﭽﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ، ﻭﺩﻳﺪﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ، ﻭﻳﺎﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺠﻠسی اﺯ
ﻣﺤﻘق ﺪﻭﺍنقی ﻨﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻣﺘﻔﮑﺮﻳﻥ ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﻋﻴﻥ ﺬﺍﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻳﺎ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺫﺍﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ
ﻭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ، ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻋﻴﻥ ﺬﺍﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ (ﻭلی
کدﺍم ﺼﻔﺎﺕ ﻭﭼﻪ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻯ اﺯﮐﻤﺎل
اﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ، ﻭﮐﺪﺍم
ﺬﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴتی ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ، ﻭﻳکی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺬﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ، ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻭ ﻋﺪم ﻤﺎﺳﻮﺍﻩ
ﺩﺭ ﻋﻤّاء ﺣتی ﺪﺭ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﺤﺎل
اﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
تصوّرﻯ اﺯﺩﺭﺟﻪ
ﻣﻄلق ﺒﻮﺩﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖﻫﺎ
ﻧﻤﻮﺩ) ﻭﺍﮐثر ﻣﺘﮑﻠّﻤﻴﻦ
(ﻳﺎ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
خطیب ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺠﻠسی آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
اﻫل ﺴُﻨﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
،ﮐﻪ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭسلوک
الهی کاﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﺠﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺫﺍﺕ ﺍﻭ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺣتی ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ (ﺍﺷﻌﺮﻳﺎﻥ) ﺻﺎﺣﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
دهل سنّت ﺩﻳﮕﺮﻯ
هستند ﺻﻔﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻧﻪ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ،
ﻭﻧﻪ ﻭﺍﺣﺪ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﺍﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺩﻭّﺍنی ﻴﻌﻨی ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍ، ﺑﺎ ﺫﺍﺕ ﺍﻭﺭﺍ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻳﻌنی گفتند (ﺫﺍﺕ
ﺧﺪﺍ،ﻳﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍ،ﻭ ﻳﺎ ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍ) ﻫﻤﻪ ﺑﻴک ﻤﻌﻨﻰ،
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﻳکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﻟﻴل ﺪﻭّﺍنی
اﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ کشف ﺫﺍﺕ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻮﺭﺩﻯ ﻀﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ.(ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺩق ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺗﺶ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺒﺪﺭک ﻤﻔﻬﻮم ﺬﺍﺕ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺳﻴﻢ
اگربّعد از
عقل بشری بعقل
خداوند الله
مطلق میرسیم ) ﻭ
ﺩﻭّﺍنی اﻳﻥ ﻤﺮﺗﺒﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻋﻴﻦ ﺫﺍﺕ
ﺑﻮﺩﻥ ﺮﺍ، ﻣﻘﺎمی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯﺻﻔﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ ،ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺧﺎﺭج
اﺯ ﺫﺍﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.(ﻳﻌنی ﺪﻭ
ﮔﺮﻭﻩ ﺻﻔﺎﺕ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺖ،
ﺻﻔﺎتی ﺬﺍتی ﻮﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺍﺿﺎﻓﻰ، ﻭ ﺩﺭﻫﺮ
ﺩﻭ ﺣﺎﻝ، ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﭼﻴﺴﺖ. ﻭ ﻧﻪ ﺑﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺤﻘﻴﻘﺖ ﺍﻳﻥ ﻤﻔﻬﻮﻡ،
ﮐﻪ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﺭﺯﺵ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺘﻌﻬﺪ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺍﻯ کساﻧﻴکه،
تصوّر ﺩﺭﺳتی ﺒﺮﺍﻯ
(ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﮑﺮﺩﻩ)
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠکه ﺗﻌﻬﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ، ﺍﻧﻬم
ﭙس ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎم ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ،ﮐﻪﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻤﻘامی ﺨﺪﺍئی
ﺮﺳﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ،
ﺣﺪّ ﺍﮐثر(ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺒﺎ ﻗﺎﺋم ﺠﺒﺮئیل
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
علوم ﻮ ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺣتی ﺪﺭﺳﺖ ﻓﻠﺴفی
ﺁﻥ، ﺑﺎ ﺑﺤﺮﺍﻥ
ﻤﺮگ ﻮﺣتی ﻘﺒﻞ
ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﺩﺭﭘﻴﺮﻯ
ﻮﺧﺮﻓﺘﻰ، ﻭﺿﻌﻒ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭﮐﻨﺘﺮل
ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ اﺯﺑﻴﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺫﺍﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺪﻭﻥ گزﺍﺭﺵ ﺧﺎﺭﺟﻰ،
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯﻏﻴﺮ
ﺧﺪﺍ، ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺎ ﺧﺒﺮﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥهماﻥ
ﺪﺭک اﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺪﺭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ما ﺍﺳ. ﮐﻪ ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠم اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﻣﻮﺭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯ ﺧﻮﺩﺵ،
ﻣﻨﻮﻃ ﺒﮑﺴﺐ ﺍﺿﺎفی
اﺧﺒﺎﺭ و
اطلاعات ﺍﺯ ﺧﺎﺭج
ﺨﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭﺧﺎﺭج
ﺮﺍ ﺑﺎ ﺣﻮﺍس ﺑﺬﻫﻥ
ﺒﺮﺳﺎﻧﻴﻢ ،ﻭﻳﺎ
ﺍﻟﻬﺎمی اﺯ (ﺩﺍﺧل
ﺪﺭﻭﻥ ﺮﻭﺡ) ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ وحی
و الهام ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ.
ﺍﺑﺪﺍع ﺬﻫنی ﻮﻋﻘﻠﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ تصوّرﺍﺕ
ﮐﻠﻰ، ﻭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻳﻬﺎ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻥ اﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ، ﻭﻳﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ،
ﻣﺤﺎل اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی اﺯﻣﺤﻞ ﺍﻟﻬﺎم
ﺪﺭﻭﻧﻰ، ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺣﻮﺍلی ﺮﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕﻋﻠمی
ﺪﻗﻴق ﻨﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺑﻠکه ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮ ﮐﻠﻰ ﺑﻴﺎﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﺯ آیندهﻫﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣلی ﺼﺤﺒﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ ﻋﻠم
ﺒﮑلی ﺪﺭ ﺍﻥ ﻋﻮﺍلم
ﻘﺪمی ﻨمی گذاﺭﺩ.
ﺩﺭﺑﺤث ﻋﻠم ﻮآگاهی
اﻧﺴﺎﻥ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
گفت ﺗﻠﺎﺵ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻋﻤﻠﺎ علّت ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻣﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠکه ﺍﻳﻥ کاﺭﺫﻫﻥ
اﻧﺴﺎﻥ عالم ،ﻭﺩﺭﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺭﮐلّ
ﺘﺪﺑﻴﺮﻫﺴﺘﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺣﺪّ ﺍﻗل ﺪﺭ
ﺩﺳﺖ ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﺍنسان اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺳﺮمایه
مقدمات ﻋﻠمی ﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻳﺎ ﭼﻪ ﻣﻮﺍنع
ﻤﻨفی ﺪﺭ ﺫﻫﻥ ﻮﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﺮﮐس
ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻟﺶ ﻫﺴﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺴﻴﺎﺳﺖﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻮﺍقعی ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠکه
ﻋﻠم ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺗﻮﺟﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﺯ ﻗﺒل
آﻣﺎﺩﻩ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ
ﻨﻴﺴﺖ.ﻋﺎﻟم ﺒﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ، ﻭ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻔﮑﺮ ﻭﺗﺤﻘﻴق
ﻮ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻋﻠﻤﻰکند
،ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
اﻓﮑﺎﺭ ﺳﻮﺩ ﺑﺨﺶ
ﺍﺗﻔﺎقی ﺨﻮﺩ، ﺍﻋﺘﻨﺎئی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮﺟﻪ
ﻋﺎﻟم ﺒﻤﻨﺎﻓﻊ
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﺍﺯ ﺍﺑﺪﺍع ﻮﺗﻔﮑﺮ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌنی ﺪﻧﺒﺎل ﭙﻮل
ﺮﻓﺘﻥ ﻮﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺟﺴﺘﻥ اﺳﺖ. ﻭﺗﺎ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪّ، ﺗﻮﻗﻒ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل
علمی ﺨﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
هم ﺒﺮﺍﻯ ﭘﻮل ﻮ
ﻧفع ﺒﻮﺩ، ﻭﻫم ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﻋﻠم اﻗﺪﺍم ﻨﻤﻮﺩ.
ﻋﻠم ﻮ ﺍﻃﻠﺎع
اﺯ ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ ﻄﺒﻴﻌﺖ،
ﺑﺎﺯ اﺯﻋﻠم ﻮآگاهی
اﺯ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﺟﺎﺭﻯ
ﺪﺭ ﺧﺎﺭج ﻤﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﻋﻠم
ﻮآگاهی اﻟﻬﺎمی
ﻮﺍﻟﻬﻰ، ﻏﻴﺮ ﺍﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻠم مادّی اﺳﺖ.
ﻋﻠم ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ ﺪﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺣسی اﺯﺧﺎﺭﺝ،
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻣﻌنی ﺪﺭک
ﻘﻮﺍﻧﻴﻥ کُلّی
ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﺩﺭ ﺗﺤﻘﻴق
ﺘﺌﻮﺭیک علمی
اﺳﺖ. ﺑﺎﺯﻏﻴﺮﺍﺯﻋﻠم
ﻴﺎ آگاهی ﺪﺭﻭنی
ﻮ ﺍﻟﻬﺎمی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﻤﺎم
علما ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ،
ﺑﻌﺒث ﮐﺎﺭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭلی ﺪﻧﺒﺎل ﭙﻮل
ﻮﻣﻨﺎفع هستند،
ﻭﻧﺎم آﻧﺮﺍ ﺗﺤﻘﻴق
ﻮﻋﻠﻢ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﻧﺒﺎل ﺸﻬﺮﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﻭﺍﻧﻤﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﻋﻠم ﻮآگاهی
ﺒﺪﻭﻥ ﺘﻈﺎﻫﺮ ﻭ
ﻧفع ﺠﻮئی ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺣﺎل ﺒﺤث
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ،
ﭼﻪ ﺳﻮﺩﻯ ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﺒﺤث ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺴﻠﻮک
ﻮﺗﺠﺮﻳﺪ ﺫﺍﺕ ﻭﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺻﻠﺎح ﻮ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪو ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮع ﺸﻨﺎﺧﺖ حَقّ
ﺴﺎﻟﻚ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
آﮔﺎهی ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﻭﺻﻒ ﺍلهی ﺪﺭ
تجلّی ﻘﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ که ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎئی
اﺯ آیندهﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻗﺎﺑل اﺳﺘﺨﺮﺍج
ﺤﻘﺎﻳق اﺯ آیندهﻫﺎ
برحسب عقل
بشری ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍن حقایق ﺭﺍﻋﻴﻨﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ. ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻈﺮﻯ ﺒﺎﻃل اﺳﺖ.
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮐﻠﺎمی
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺎﻃل
ﺘﺮ، ﻭﻓﻠﺴﻔﻪﻋلمی
ﺒﺎﺯ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ ﻧﻈﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ سلوک
الهی، ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ تجلّی ﻮﺗﻮﺻﻴفی
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌنی ﻮﺍقعی
علم ﻮآگاهی ﻮ ﻋﺒﺮﺕ
ﻋﻘلی ﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭﺗﮑﺎﻣلی
عقلی ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
مقام روحی ﻮﺣتی
ﻨﻮعی اﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺗﺎﻣﻴﻥ ﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.

حدیث 1335 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ؟ ﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﺎﺳح
کسی ،ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻨکه
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻏﻀﺐ ﻭﻳﺎ ﺭﺿﺎﻳتی
ﺪﺍﺭﺩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻨﻌﻢ، ﻭﻟﻴس ﺫﻟک
علی ﻤﺎ ﻳﻮﺟﺪ ﻣﻥ
اﻟﻤﺨﻠﻮﻗﻴﻦ، ﻭﻟﮑﻥ
غضب اﻟﻠﻪﻋﻘﺎﺑﻪ،ﻭﺭﺿﺎﻩ
ثواﺑﻪ ﺁﺭﻯ
ﻮلی ﻨﻪ ﺍﻧﮕﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺖ. ﺑﻠکه
ﻏﻀﺐ ﺍﻭ ﻋﻘﺎﺏ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻭ
ثوﺍﺏ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ (ﻋﻘﺎﺏ ﻳﺎ
ﻋﻘﺐ ﺑﺮﺩﻥ) ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺮﻭح ﺴﺮﮐﺶ
ﻳک اﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻧﻔس أمّاره ﻭ ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
ﻤﻴﻴﺒﺎﺷﺪ . ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻮﻧﻔس
ﺧﻮﺩ، ﺍﻟﻮﺩگی ﻮ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺭﺿﺎﻯ الهی
ثوﺍﺏ ﻳﺎ ﭘﺎﺩﺍﺵ،
ﻭثوﺏ ﺟﺪﻳﺪ ﻭﻟﺒﺎس
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺠﺪﻳﺪ، ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ برای
کاملان ولایت ششم
محمد اﺳﺖ و
کاملان ولایتهای
سلوگی دیگر
نسخ بهتر نوع
بشری با
امکانات بیشتری
برای ادامه سلوک
تا شهود نهادی
قائم ربّ
النوع بشری .
همان گوﻧﻪ ﮐﻪ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﺮﻭح اﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﻴک روح
ﻤسخ ﺸﺪﻩ ﺣﻴﻮﺍنی
است و حتی احتمالا
بدتر در فسخ
گیاهی و حقیر
تر ﻭﻋﻘﺒﻪﻫﺎئیکه
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل
کنونی اﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

حدیث 1336 -
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ(ﺝ۴ﺹ64ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻧﺴﻮﺍ اﺍﻟﻠﻪ ﻓﻨﺴﺎﻫم
آﻧﻬﺎ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮﻧﻤﻮﺩ:
انّ اﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﻟﺎ ﻳﻨسی ﻮ ﻟﺎ ﻳﺴﻬﻮ،
ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ ﻳُﻨسی
ﻮ ﻳُﺴﻬﻮ ﺍﻟﻤﺨﻠﻮق
ﻗﺎل ﻤﺤﺪَث (ﺑﻔﺘح
ﺪﺍﻝ)، ﺃﻟﺎ ﺗﺴﻤﻌﻪ
ﻋﺰّ ﻭجلّ ﻴﻘﻮﻝ،
ﻭ ﻣﺎ ﮐﺎﻥ ﺮﺑّک
ﻨﺴﻴّﺎ، ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ
ﻳﺠﺎﺯﻯ ﻤﻥ ﻨﺴﻴﻪ
ﻭﻧسی ﻠﻘاء ﻴﻮﻣﻪ،
ﺑﺎﻥ ﻴﻨﺴﻴﻬم ﺃﻧﻔﺴﻬم
کما ﻗﺎل اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﻟﺎﺗﮑﻮﻧﻮﺍ ﮐﺎﻟﺬﻳﻥ
ﻨﺴﻮﺍ اﺍﻟﻠﻪ ،ﻓﺄﻧﺴﺎﻫم
ﺃﻧﻔﺴﻬﻢ، ﺍﻭﻟﺌک
هم ﺍﻟﻔﺎﺳﻘﻮﻥ،
ﻭﻗﺎل ﺘﻌﺎلی ﻔﺎﻟﻴﻮم
ﻨﻨﺴﺎﻫﻢ، ﮐﻤﺎ
ﻧﺴﻮﺍ ﻟﻘاء ﻴﻮﻣﻬم
هذﺍ، ﺃﻯ ﻨﺘﺮﮐﻬﻢ
ﮐﻤﺎ ﺗﺮﮐﻮﺍ ﻟﺎﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻟﻠﻘاء ﻴﻮﻣﻬم
هذﺍ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﺴﻴﺎﻥ ﻮﻳﺎ ﺳﻬﻮکارﻯﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﺑﻠکه ﺍﻳﻥ ﻤﺨﻠﻮق
ﻮﺣﺎﺩث ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺳﻬﻮ ﻭ ﻧﺴﻴﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
نمی ﻔﺮﻣﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺖ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺴﻴﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠکه ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻫﺮﮐسی ﺮﺍﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ
ﺮﻭﺯ ﻟﻘﺎئی ﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺮﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ قُرآن ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﺎﻥ ﻨﺒﺎﺷﻴﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ، ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﻬﺎ ﻓﺎﺳق هستند
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺑﻌنی
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺤﺎل
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺮﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
آﻣﺎﺩﮔﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻠﻘﺎﻯ اﻣﺮﻭﺯ
در سلوک ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻋﻬﺪﺍﻟﺴﺖ ﺩﺭﻫﻤﮕﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺍلهی ﻮ ﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺭ
آﻳﻨﺪ. ﻭلی ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ، ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﮑﺎﺭ
ﺍﻋﻤﺎل ﺰﺷﺖﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻳﺎ ﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻟﻘﺎﻯ اﻣﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ،
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻠﻘﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﺴﺎﻧﻴکه
ﺳلوک الهی ﺒﮑﻨﻨﺪ،
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺑﻬﺘﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻩ،
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﻨﺎﻩ
و دانحراف ﮐﻨﻨﺪ،
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﺍﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻋﻔﻮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﺮﻭم
ﺒﻤﺎﻧﻨﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
بغیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴکه ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺸﺮﻯ هستند ﻣﺎنع
کاﺭ ﻭ ﺭﻭﻳّﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮﻃﺒیعی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺮﻫﺎ
ﻧﮑﺮﺩﻩ، ﻭلی ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺎﺯ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻓﺮﺍﻣﻮشی
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،
ﺑﻴﺎﻥ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺎﻟﻤثل،ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
عین گناه ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺎﻟﻤثل ﻮﻣﻌﺎﺩا
هماﻥ گناه ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ثوﺍﺑﻬﺎ
ﭼﻨﺪﻳﻥ ﺒﺮﺍﺑﺮ
و ﺍﺯﮔﻮﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻋﻘلی ﻮ ﻧﻮعی
ﻮ ﺑﻬﺸتی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻳﺎ همان ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﺴﻥّ ﺒﺎﻟﺴﻦّ.

حدیث 1337 -
اﺯﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ؟ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺷﺨصی ﭙﺮﺳﻴﺪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻭﻣﻥﻴﺤﻠل
ﻋﻠﻴﻪﻏﻀبی ﻔﻘﺪ
ﻫﻮﻯ هرﮐس ﮐﻪ ﻏﻀﺐ
ﻣﻥ ﺒﺮ ﺍﻭ ﺟﺎﺭﻯ
ﺸﺪ، ﺳﻘﻮﻃ ﻮ ﺳﺮﻧﮕﻮﻥ
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺳﺎﺋل
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ. (ﻳﺤﻠﻞ)
ﺣﻠﻮل ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺣﺎﻟﻰ جدﻳﺪ ﺑﺮ
ﮐسی ﻮﺍﺭﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻏﻀﺐ
ﻭﻧﺎ ﺭﺿﺎﻳتی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. (ﻫَﻮﻯ) ﺳﻘﻮﻃ
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﻭ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯﻫﻮﺍ ﻭهَوَس
ﻧﻔس أمّاره ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﻨمی ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﺩﺭﭘﺎسخ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
هو ﺍﻟﻌﻘﺎﺏ،
ﺍﻧّﻪ ﻣَﻥ ﺰﻋم
ﺃﻥّ اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭجلّ، ﻗﺪ ﺯﺍل ﻤﻥ
ﺸیئ الی ﺸیئ ،ﻓﻘﺪ
ﻭﺻﻔﻪ ﺻفة ﻣﺨﻠﻮﻕ،
ﺍﻥّ اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭجلّ، ﻟﺎﻳﺴﺘﻔﺰّﻩ
شیئ ﻮﻟﺎ یُغیِّره
ﻫﻤﺎﻥ
عقاﺏ ﺍﻟﻬﻰ، ﻏﻀﺐ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﻭلی هرﮐس
تصوّر ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﭽﻴﺰﻯ، ﻭﻳﺎ ﺣﺎلتی
ﺒﺤﺎﻟﺖ ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻳﺎﻏﻀﺐ ﻭﻋﻘﺎﺏ
ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻫیچ
ﭽﻴﺰ ﺗﺤﺮﻳک اﺯ
ﺳﺎﮐﻥ ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭ ﭼﻨﻴﻥ اﻭﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺣﺎل ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻳﺎ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﻤﻨفی ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺪﺭﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
روح ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
اﺳﺖ، ﻭﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻤثبت
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮع ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
آﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺭﻭح
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی هرﻃﻮﺭﻯ
که ﺑﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﻘﻮﻃ
ﺴﻨگ اﺳﺖ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﻘﻮﻃ
کند ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﻭ
ﺩﺭ ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
تر ،ﻭحتی ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍﻩ ﻋﻘﺐ
ﺗﺮ ﺷﺪﻩ ﺭﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻣﻌﻴّﻥ
اﺯﻟﻰ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی
ﺒﺎ سلوک الهی،
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبت
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻃﺒق اﻟﮕﻮﻯ
کاملی ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبت
بی ﻤﻌﻨﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻮﺭ که ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﺪ، ﻭ ﺍﻳﻥ اﻟﮕﻮﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﻴﻴﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻳﺎ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ تأیید
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم اﻳﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺩﮔﺮﮔﻮنی ﺬﺍﺕ،
ﻭ ﺭفع ﻤﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﻣﺤﺎﺳﻦ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯﻣﺎیش های ﻋﻤلی
الهی ﺼﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺗﺎ
ﭼﻪ ﺣﺪّﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ
باشد. ﻭاصل (ﺣﺘﻰ
ﺍﻋﻠﻢ) ﺍلهی ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ اﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍلهی ﺪﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎ،
ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ ﺍلهی
اﺯﺳﺎﻟک ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﮔﺮ ﮐسی
سالک الهی ﻨﺒﻮﺩ،
ﭼﻨﻴﻥ اﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍلهی ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
سلوکی ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺗﻤﺮﻳنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺼﺒﺮ ﻭ ﺑﺮﺩ ﺑﺎﺭﻯ
ﺳﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ اﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻥ ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻔس ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺪﻭﺭﻩﺍﻯ
ﻤﻌﻴﻥ ﺪﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺍﺋم
اﺑﺪﻯ ﻤﻴﺴﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﮐس ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌلی ﺨﻮﺩ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﻣﻌﻴنی
اﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالفعل ﺭﻭحی ﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ ﻣﺼﺮﻑ
ﺍﻧﻬﺎ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﮐﻨﺪ. ﻭﺣتی
ﺒﺎ سعی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺸﺨﺺ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺧﺮﻳﻥ
ﺤﺪّ میسّر ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ،
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
هرﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ ﺳﻔﺮﺍﻟﻬﻰ
سالک ، ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻠﺎﺋمی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺪﺍﻧﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺮﺍﻩ
ﺳﺎﻟک ﺒﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ ،ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ،
ﻭﺷﻴﻄﺎﻥ اﻫﺮﻳﻤﻦ،
ﻭ ﺍﺑﻠﻴس ﺍﺧﻮﻧﺪ
ﻣﻠﺒّس ﺑﻠﺒﺎس ﺭﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ
ﻋﻠﺎﺋم ﺮﺍﻩ ﻭﺁﻳﺎﺕ
ﺍلهی ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻌﺠﺰﻩﺍﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﻣثبت
ﻭ ﺭﻭحی ﻮ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﻟﮕﻮئی ﺒﺤق ﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻠﺎئم ﺪﺭﺳتی
ﺮﺍﻩ ﻭﺭﻭﺵ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﮑﺎﻣل ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻄﻠق
اﺳﺖ.ﻭلی اﻳﻥ ﻤﺸﮑل
ما ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ، ﺩﺭک
ﻤﻔﻬﻮم ﻮﺍقعی ﻠﻔﻈ
ﻤﻄﻠق ﺮﺍ ﺑﮑﻨﻴﻢ.
ﭼﻪ ﺭﺷﺪ ﺩﺭک ﺤﺎل
ﻤﻄلقی ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎئیم.

حدیث 1338 - ﻴﺎ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ65ﺎﺭ) ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍلهی ﻔﻠﻤّﺎ
ﺁﺳﻔﻨﻮﻧﺎ ﺍﻧﺘﻘﻤﻨﺎ
ﻣﻨﻬم ﻮﭼﻮﻥﻤﺎ
ﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺎﺳﻒ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻧﺪ،
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺘﻘﺎم ﮔﺮﻓتیم
اﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﭽﻨﻴﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ:
اﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ، ﻟﺎﻳﺄﺳﻒ
ﮐﺄﺳﻔﻨﺎ، ﻭ ﻟﮑﻨّﻪ
ﺧﻠق ﺃﻭﻟﻴاءا ﻟﻨﻔﺴﻪ
ﻳﺄﺳﻔﻮﻥ ﻮﻳﺮﺿﻮﻥ،
ﻭﻫم ﻤﺨﻠﻮﻗﻮﻥ
ﻤﺪﺑَّﺮﻭﻥ، ﻓﺠﻌل
ﺮﺿﺎﻫم ﻠﻨﻔﺴﻪ
ﺭضی ﻮ ﺳﺨﻄﻬﻢ ﻟﻨﻔﺴﻪ
ﺳﺨﻄﺎ، ﻭﺫﻟک
لأنّه ﺟﻌﻠﻬم اﻟﺪﻋﺎة
ﺍﻟﻴﻪ، ﻭﺍﻟﺄﺩلّاء
علیه ،ﻭﻟﺬﻟک ﺼﺎﺭﻭﺍ
ﮐﺬﻟﻚ، ﻭﻟﻴس ﺃﻥ
ﺬﻟک یصلّ
الهی الی اﻟﻠﻪ
ﻋﺰّ ﻭجلّ، ﮐﻤﺎ
ﻳﺼلّ الهی ﺨﻠﻘﻪ،
ﻭﻟﮑﻥ هذﺍ ﻣﻌنی
ﻤﺎ ﻗﺎل ﻤﻥ ﺬﻟک
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎلی ﺘﺄﺳﻔّﻯﭽﻮﻥ
ﺘﺄﺳﻒ ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﺋﻰ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ اﻭ ﺗﺄﺳﻒ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻤﺨﻠﻮق
ﻘﺒﻠﻰ، ﻭﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺒﻌﺪﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
هستند. ﻭﻟﺬﺍ ﺭﺿﺎﻯﺎﻳﻥ
اﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ ﺭﺿﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﻭﺳﺨﻄ ﻮ ﻏﻀﺐ ﻭ ﻧﺎ
ﺭﺿﺎﻳتی اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺮﺍ، ﻧﺎ ﺭﺿﺎﻳتی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻋﻴﺎﻥ ﻮ
ﺩﻋﻮﺕ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ،
ﻭﺩلیل کنندﻩ ﭼﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﻬﻤﻴﻥ ﺪﻟﻴل
اﻳﻥ اوﻟﻴﺎ ﭼﻮﻥ
ﺨﻮﺩ ﺍﻭ ﻣﺤﺴﻮﺏ
می گرﺩﻧﺪ. (ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هستند،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺎﺳﻒ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ
ﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣل ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻭلی آﻧﻬﺎ بی اﻋﺘﻨﺎﺋﻰ،
ﻭﺣتی ﺒﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩ،
ﻭﺩﺷﻤنی ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ هستند، ﮐﻪ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
اﻟﻬﻰ،ﻭ ﺩﺭتَجلّیات
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ هرﮔﻮﻧﻪ
ﺻﻔﺎتی که ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ، ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻴﻨﺎ ﻭﺷﻨﻮﺍ
ﺑﻮﺩﻥ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﺤل ﺪﺍﻭﺭﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ ﻭﺣتی آﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻭﺗﺒﺪﻳل ﻤﺎﻫﻴّﺖ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﺳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﺮﻭحی اﻥ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﻤَﻥ
ﺃﻫﺎﻥ لی ﻮ
ولیا ،ﻓﻘﺪ ﺑﺎﺭﺯنی
ﺒﺎﻟﻤﺤﺎرَبّة
ﻭ ﺩﻋﺎنی اﻟﻴﻬﺎ،
ﻭ ﻗﺎل اﻳﻀﺎ، ﻣﻦ
ﻳظع اﻟﺮﺳﻮل ﻔﻘﺪ
ﺃﻃﺎع اﻟﻠﻪ، ﻭﻗﺎل
اﻳﻀﺎ، ﺍﻥّ اﻟﺬﻳﻥ
ﻴﺒﺎﻳﻌﻮﻧک اﻧّﻤﺎ
ﻳﺒﺎﻳﻌﻮﻥ ﺍﻟﻠﻪ،
ﻭ ﮐلّ هذﺍ ﻭ ﺷﺒﻬﻪ،ﻋلی
ﻤﺎ ﺫﮐﺮﺕ ﻟک ﻭﻫﺮﮐس
ﻫﺮﻳک اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺮﺍ ﺍﻫﺎﻧﺖ ﻭ ﺩﺳﺖ
کم گرﻓﺖ، ﺑﺎ ﻣﻥ
اﺯﺩﺭﺟﻨگ ﺪﺭﺍﻣﺪﻩ،
ﻭﻣﺮﺍ ﺑﻤﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻣﻴﻄﻠﺒﺪ. ﻭﻳﺎ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺭﺳﻮل ﻤﻥ ﺒﮑﻨﺪ،
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﺭﺳﻮل اﺭﺳﺎلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻳﻌﻨﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم ﻮ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل اﺭﺳﺎلی
الهی دﺭ ﺟﻬﺎﻥ،
ﻭﺣتی ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ) ﻭﻳﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،
ﮐﺴﺎﻧﻴکه ﺑﺎﺗﻮ
ﺑﻴﻌﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺒﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﻌﺖ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺍﻥ
که ﺫﮐﺮ ﮐﺮﺩﻡ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺯﺧﻮﺩ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ: ﻮﻫﮑﺬﺍ
ﺍﻟﺮﺿﺎ ﻭﺍﻟﻐﻀﺐ،
ﻭﻏﻴﺮﻫﻤﺎ ﻣﻥ
اﻟﺎﺷﻴاء ﻤﻤّﺎ
ﻳﺸﺎکُلّ ﺬﻟﻚ،
ﻭﻟﻮ ﮐﺎﻥ ﻳﺼل
الی اﻟﻤﮑوِﻥ (ﺑﺎﮐﺴﺮ
ﻭﺍﻭ) ﺍﻟﺄﺳﻒ ﻭ ﺍﻟﻀﺠﺮ،
ﻭﻫﻮ ﺍﻟﺬﻯ ﺃﺣﺪث
ﺃﻧﻤﺎ، ﻟﺠﺎﺯ ﻟﻘﺎل
ﺃﻥ ﻴﻘﻮل ﺃﻥ اﻟﻤﮑﻮِﻥ
ﻴﺒﻴﺪ ﻳﻮﻣﺎ، ﻟﺄﻧّﻪ
ﺍﺫﺍ ﺩﺧﻠﻪ ﺍﻟﻀﺠﺮﻭﺍﻟﻐﻀﺐ،ﺩﺧﻠﻪﺍﻟﺘﻐﻴﻴﺮ،ﻭ
ﺍﺫﺍ ﺪﺧﻠﻪ ﺍﻟﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻟم ﻴﻮٴﻤﻥ
علیه ﺍﻟﺄﺑﺎﺩﻩ
ﻭ ﻟﻮ ﮐﺎﻥ ﺬﻟک
لم ﻴﻌﺮﻑ ﺍﻟﻤﮑﻮِﻥ(ﺑﺎﮐﺴﺮ
ﻭﺍﻭ) ﻣﻥ اﻟﻤﮑﻮَﻥ
(ﺑﺎﻓﺘﺢ ﻭﺍﻭ)، ﻭﻟﺎ
ﺍﻟﻘﺎﺩﺭ ﻣﻥ اﻟﻤﻘﺪﻭﺭ،
ﻭﻟﺎ ﺍﻟﺨﺎلق ﻤﻥ
اﻟﻤﺨﻠﻮﻕ، ﺗﻌﺎلی
اﻟﻠﻪ ﻋﻥ هذﺍ ﺍﻟﻘﻮل
علوّا ﮐﺒﻴﺮﺍ،
ﻫﻮ ﺍﻟﺨﺎلق لأﺷﻴاء
لا ﻟﺤﺎﺟﻪ، ﻓﺎﺫﺍ
ﮐﺎﻥ لا ﻟﺤﺎجة ﺍﺳﺘﺤﺎﻝ
ﺍﻟﺤﺪّ ﻭ ﺍﻟﮑﻴﻒ
ﻓﻴﻪ، ﻓﺎﻓﻬم ﺬﻟک
اﻥﺸاء اﻟﻠﻪ ﻭﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ اﺳﺖ، ﺭﺿﺎ
ﻭ ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ، ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺩ ﺗﺄﺳﻒ
( ﻭ ﺗﺄﺷّﺮ ﺩﺭﺣﺎﻝ)
ﺑﮑﺴﻰ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻭﻋﺎﻣل
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺣﺎل ﺪﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ، ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭ آﺍﺯﺭﺩگی ﻮ
ﻣﻠﺎلی ﻴﺎﺑﺪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
گفت ﮐﻪ ﮐسی ﺒﺎ ﺍﻳﻥ
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺣﺎﻝ، ﺍﮔﺮ
ﻣﻠﻮل ﺸﻮﺩ ﻭ ﻏﻀﺐ
ﮐﻨﺪ، ﺭﻭﺯﻯ هم
ﻨﺎﺑﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭکسی ﺘﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﻏﻀﺐ ﻭ ﻣﻠﺎل
ﻴﺎﻓﺖ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻤﻄﻤﺌﻥ ﺒﻮﺩ، ﮐﻪ
(ﻧﺎﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﺑﺎﺩﻩ)
ﻧﺸﻮﺩ، ﻭﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻓﺮﻕ
ﺑﻴﻥ ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺣﺎل
ﻮﺻﺎﺣﺐ ﻳک ﺤﺎﻝ،
ﻭﺑﻴﻥ ﻘﺎﺩﺭ ﻭ ﻣﻘﺪﻭﺭ
ﻭﺧﺎلق ﻮﻣﺨﻠﻮق
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﻮﺩﺧﺎلق همه ﭼﻴﺰﻫﺎ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺑﺪﻭﻥ ﻨﻴﺎﺯ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﺤﺎل اﺳﺖ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺣﺪﻭﺩ ﻭ
کیفیّت ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ ( ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻴﺎﺯ،علّت ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
بی ﻨﻴﺎﺯﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺨﻠﻮق
ﺒﺎ ﺗﺪﺑﻴﺮ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻮﺭﺩ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺧﻮﺩ ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺩُﻋﺎﺕ) ﺩﻋﻮﺕ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺒﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی اﺳﺖ. ﻭ (ﺍﺩلّاء
) ﺩﻟﻴﻠﺎﻥ ﻮ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ
ﻳﺎﻥ، ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ.
(ﻳﺒﺎﻳﻌﻮﻥ) ﺑﻴﻌﺖ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ ﻮ ﻓﺮﻭﺵ
ﻣﺎل ﻮﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﺣﻮﺍل ﺠﺪﻳﺪ ﺍلهی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. (ﻣﮑﻮِﻥ)
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺗﮑﻮﻳﻦ
ﺩﻫﻨﺪﻩ، ﻭﺩﺍﺩﻥ
کینوﻧﻴﺖ ﻭ ﭼﮕﻮﻧگی
صورت نوعی ﺒﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﺳﺖ.(ﻳُﺒﻴﺪ) ﺍﺯ
ﺑﻴﻥ ﻤﻴﺒﺮﺩ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻠﻔﻈ ﻔﺎﺭسی ﻨﺎ
ﺑﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﺿَﺠَﺮ) ﻣﻠﺎل ﻮ
ﺁﺯﺭﺩگی ﻮ ﺧﺴﺘگی
ﻮ ﻧﺎ ﺭﺿﺎﻳتی
اﺯﺣﺎل کنونی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1339 – ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ۶۶ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺭﺿﺎ
ﻭ ﻏﻀﺐ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻨﻌم ﻮ ﻟﻴس ﺫﻟک
علی ﻤﺎ ﻳﻮﺟﺪ ﻣﻥ
اﻟﻤﺨﻠﻮﻗﻴﻦ، ﻭﺫﻟک
لأنّ اﻟﺮﺿﺎ ﻭ ﺍﻟﻐﻀﺐ
ﺩﺧّﺎﻝ، ﻳﺪﺧل
علیه فی ﻨﻘﻠﻪ ﻣﻥ
ﺤﺎل الی ﺤﺎل ﻤﻌﺘﻤﻞ،
ﻣﺮﮐّﺐ ﻟﻠﺄﺷﻴاء
ﻔﻴﻪ ﻣﺪﺧﻞ، ﻭ ﺧﺎﻟﻘﻨﺎ
ﻟﺎ ﻣﺪﺧل لأﺷﻴاء
ﻔﻴﻪ، ﻭﺍﺣﺪ ﺃﺣﺪﻯّ
اﻟﺬﺍﺕ ﻭﺃﺣﺪﻯّ
اﻟﻤﻌﻨﻰ، ﻓﺮﺿﺎﻩ
ثوﺍﺑﻪ، ﻭ ﺳﺨﻄﻪ
ﻋﻘﺎﺑﻪ، ﻣﻥ غیر
شیئ ﺘﺪﺍﺧﻠﻪ
فیه ﻴّﺠﻪ ؟؟ﻭ ﻳﻨﻘﻠﻪ
ﻣﻥ ﺤﺎل اﻟﻰ ﺣﺎﻝ،
ﻓﺎﻥ ﺬﻟک ﺼفة ﺍﻟﻤﺨﻠﻮﻗﻴﻥ
اﻟﻌﺎﺟﺰﻳﻥ اﻟﻤﺤﺘﺎﺟﻴﻦ،
ﻭﻫﻮ ﺗﺒﺎﺭک ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﺍﻟﻘﻮﻯ اﻟﻌﺰﻳﺰ،
ﻟﺎ ﺣﺎجة ﺑﻪ ﺍلی
ﺸیئ ﻤﻤّﺎ ﺧﻠﻖ،
ﻭﺧﻠﻘﻪ ﺟﻤﻴﻌﺎ
ﻣﺤﺘﺎﺟﻮﻥ اﻟﻴﻪ،
ﺍﻧّﻤﺎ ﺧﻠق اﻟﺎﺷﻴاء
لا ﻣﻥ ﺤﺎجة ﻭﻟﺎ
ﺳﺒﺐ ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺎ
ﻭ ﺍﺑﺘﺪﺍﻋﺎ ﺁﺭﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻏﻀﺐ ﻭﻋﺼﺒﺎﻧﻴﺖ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭلی ﻨﻪ
ﺁﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻭ ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺿﺎ
ﻭﻏﻀﺐ ﺩﺧﺎﻟﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﺍﺯﺣالی ﺒﺤﺎل ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺮﺩ. (ﻣُﻌﺘﻤل
ﻤﺮﮐﺐ ﻟﺎﺷﻴاء
) ﻔﻴﻪ ﻣﺪﺧل اﻣﺮﻯ
اﺳﺖ ﻣﺼﻨﻮع ﻮﺗﺮﮐﻴﺐ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺷﻴاء
ﻭﺩﺧﺎﻟﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ،
ﻭﺩﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺧﻮل ﻮﺗأثیرﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﺣﺪﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻳکی
اﺳﺖ. ﻭ ﻭﺍﺣﺪ ﻣﻌﻨﻮﻯ
اﺳﺖ (ﺷﻤﺎﺭشی ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻋﺪﺩ ﺩﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﺟﺰاء
ﻤﺘﻌﺪﺩ ﺑﺎﺷﺪ) ﺭﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯﻧﻮع
ثوﺍﺏ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺸﺨصی ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻏﻀﺐ ﺍﻭ ﻋﻘﺎﺏ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
( ثوﺏ ﻭﭘﻴﺮﺍﻫﻦ
ﻫﻤﺎﻥ، ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺠﺪﻳﺪ برای ﺭﻭح
اﺳﺖ. ﮐﻪ کسی ﻴپس
ﺍﺯ بشریّت، ﻫﻨﻮﺯﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺮﺩ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﻮ ﻣﺴﺦ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ هست ﻭﻋﻘﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ،ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﺮﻭح ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺩﺭﻳﻚ
ﻧﻮع ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
،ﻳﺎﮔﺎﺭﻣﻪ ﻭﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥ ﺒﺠﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ،
ﻳﺎﺟﻬﺎﻧﻮم و
گوهانوم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺍﻳﻥ ﺮﺿﺎ ﻭﻏﻀﺐ،
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﺧﺎﻟﺖ ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﺎﺭجی ﻮﻭﺭﻭﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﺤﺮﻳک ﻮ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﻬﻴﺠﺎﻥ ﺒﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺣﺎل ﻮﺣﺎﻠتی
ﺒﺤﺎل ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺖ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻋﺎﺟﺰ ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
(ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺣﺎﻝ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﻬﻴﭻ یک اﺯﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﺤﺘﺎج اﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍ ﺍﺷﻴاء ﺮﺍ
ﺍﻓﺮﻳﺪ ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻨکه ﺍﺣﺘﻴﺎج
اﻭﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ
علّت ﻭ ﺳﺒﺒﻰ (ﻭ
ﮐﻤﻚ ﻭﻣﺤﺮّﮐﻰ)
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠکه ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺍﺧﺘﺮﺍع
ﻮﺍﺑﺪﺍع ﻨﻤﻮﺩﻩ
(ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﻘﺒﻠﻰ
ﻫم ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. حدیث
1340 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ67 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻳﻘﻰ (ﻫﺮ
ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﺒیعی ﻮﺩﻫﺮﻯ
ﻤﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
بغیر ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ اﻃﻠﺎق
کرﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﻟک
الهی ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ
این مفهوم اعراب
وتمام مذهبی
های مسلمان
بوده که در
اصل زندیک
همان زندیک
زردشتی قریشی
که به نو
نویسی جدید
اوستا معتقد
بودند و مدهبی
زردشتی
میباشند ) ﮐﻪ ﺍﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﺣﻮﺍﺩث ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺣﺎﺩث
و احداث ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻗﺒل اﺯﺣﺪﻭﺵ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ (ﺩﺭ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺑﺸﮑل
ﻄﺒیعی اﻣﻮﺭﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻫﻤﺎﻥ
اﺭﺍﺩﻩ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭ ﺳﺒﺐ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺮ ﻣﺨﻠﻮﻕ، ﺧﻮﺩ
ﺍﻃﻠﺎع اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺯ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭﻫﺮﻟﺤﻈﻪ
ﺧﺒﺮﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻯهم
ﺒﺨﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺧﺒﺮ ﻭﻗتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
کاﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﻣﺎ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.(
لم ﻴﺰﻝ) ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﺍﺯل ﻮﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺘﺎﮐﻨﻮﻥ ﻮﻟﺎ ﻳﺰﺍل
ﺘﺎ ﺍﺑﺪ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺰﻭﺍﻝ. (ﺍﺣﺪﺍث ) ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤث ،ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻋﻠم ﻮ آگاهی ﺪﺭ
قُرآن ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﺳﺖ، ﻫﻤﺎﻥ اﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍلهی
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻣﺮ ﺍﻭﻟﻴﻪ، ﻭﻳﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ خوﺩ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺗﺨﻠّفی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ ﺨﺒﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﻫﺴتی
ﺪﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ)
ﺩﺍﺭﺩ، ﺍﻣﻮﺭ ﻫﺴتی
ﻤﺮﺑﻮﻃ ﺒغیر ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﮔﺰﺍﺭﺵ
ﺩﺍﺋم ﺁﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. (ﺍﺣﺪﺍث )ﺑﺎﺯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌنی ﺤﻮﺍﺩث
ﻃﺒیعی ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﻠکه
ﻫﺮ ﺍﻣﺮ (ﺣﺪﻳث ﻭ
ﺣﺎﺩث ﻭﺟﺪﻳﺪ ﻭﺍﻗﻊ)
ﺩﺭ ﺍﻣﺮ سلوک
الهی ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی اﺳﺖ.ﻭ آگاهی
اﺯ ﻗﺒل الهی ﺪﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺷﺨﺺ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭلی ﭽﻮﻥ ﺸﺨﺺ ﭼﻮﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ، ﻭسلوک
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻟﺬﺍ ﺭﺳﻴﺪﻥ آﮔﺎهی
اﺯ ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟک
ﻮ ﺩﻳﺪﻥ ﺘﺤﻮّﻟﺎﺕ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺍﻥ،
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﺤﻘﻖ (ﺣتی
اﻋﻠﻢ) ﺍلهی ﻮ ﺩﻳﺪﻥ
حدّ کفایت ﺷﺮﺍﻳﻄ
لاﺯﻡ، ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻧﺒﺎل
ﺨﺮ ﻭ ﺍُﻟﺎغ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﭼﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻓﻄﺮﺕ
ﻃﺒیعی ﺨﻮﺩ، ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻥ
ﻄﺒیعی ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺑﮑﺎﺭﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻳک
ﺘﮑﺎﻣل ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﻭﺳﺮﭘیچی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺣتی ﺴﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭ ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ ﺗﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﻮﻣﺴﺎﻟﻪ ﺣﻘﻮق
ﺘﮑﺎﻣلی ﺠﺴم ﻮ
ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭح ﻤﻄﺮح
ﺒﺎﺷﺪ. ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
قُرآن ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺣﺎﺩثه
ﻫﺎﻯ ﺤﺪﻳث ﻭﺟﺪﻳﺪ،
ﻭﮔﻔﺘﻨﻴﻬﺎﻯ ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
اﺯ ﺷﺎﻫﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﭙﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺍﺭﻯ
اﺯ ﻗﺒل ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ (ﻫﻤﺎﻥ
اﻓﺮﻳﻨﺶ، ﺧﻮﺩ
ﺍﻃﻠﺎع ﻘﺒﻠﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﻧﺎﮔﻬﺎنی
ﻨﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﺯل ﻤﻄﻠﻖ،
ﻫﺮﺭﻭﺡ ﻣﺒﺪﺃ ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻏﺎﺯ ﮐﺮﺩﻩ، ﻭ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ اﺯﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮعی قبل حمادی
ﻮحمادی ﻮﮔﻴﺎهی
ﻮﺣﻴﻮﺍنی عبوﺭ
ﺗﮑﺎﻣل روح کرﺩﻩ،
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻔﺼﻞ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ.
ﻭﺍﻳنک اﮔﺮ ﺑﮑﻤﺎل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮ ﻧﻮع
ﻮﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ، ﻭﺣتی
هرﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﻔﺮﺩﻯ،
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻘﺮﺭ ﻭﻣﻌﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ، ﺗﺎﻫﺮ ﺭﻭحی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻤﻘﺎم
ﺁﻣﺎﺩﻩ نوع ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺪﻭﻥ ﻮﺟﻮﺩ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﺩﻩ
از ﻗﺒل ﻤﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺪﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﻣﻮٴﺘﻠﻒ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ ﻣﺨﺘﻠﻒ
(ﻭﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺘﺮﮐﻴبی
گوﻧﺎﮔﻮﻥ ﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻳکی
ﺸﺪﻩ، ﻭ ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻓﻴﻤﺎ ﺑﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﮑل ﺒﺪﻫﺪ.)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﭙﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: لا ﻳلیق
ﺒﻪ ﺍﻟﺄﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻭ ﻟﺎ ﺍﻟﺄﺘﻠﺎﻑ،
ﺍﻧّﻤﺎ ﻳﺨﺘﻠﻒ
ﺍﻟﻤﺘﺠﺰّﻯ، ﻭ
ﻳﺄﺗﻠﻒ ﺍﻟﻤﺘﺒﻌّﺾ،
ﻓﻠﺎ ﻳﻘﺎل ﻤﻮٴﺘﻠﻒ
ﻭ ﻟﺎ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﻳﻥﻤﻔﺎﻫﻴم
اﺧﺘﻠﺎﻑ ﻭ ﺍﺋﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺭ ﺷﺄﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐسی ﺪﺍﺭﺍﻯ
اﺧﺘﻠﺎﻑ ﺩﺭﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺑل ﺘﺠﺰﻳﻪ ﻭﺗﻔﮑﻴک
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻭﻗتی ﻤﻮٴﺘﻠﻒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ (ﺑﻌﺾﻫﺎ) ﻭﺍﺟﺰﺍﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺳﺎﺋل
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ ﺍﻳﻥ ﭽﮕﻮﻧﻪ
ﻭﭼﻪ ﮐﻴﻔﻴّتی ﺪﺍﺭﺩ؟
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺪﺭ ﺫﺍﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﺑﺎ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﻳکی
اﺳﺖ، ﻭﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺍﺯ ﺍﺟﺰاء ﻨﻴﺴﺖ)
ﻭﺍﮔﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻤﺎﺭﻩ یک ﻨﻴﺴﺖ
(ﺯﻳﺮﺍ ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍ،
ﺍﺯ ﻭﺍﺣﺪﺍلهی ﻮ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﭙس ﺍﺯ ﻧﻮﻉ،
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺟﺰاء
ﻮ ﻳﺎ ﻭﺍﺣﺪﻯ هستند،
ﮐﻪ ﺩﻭمی ﺒﺪﻧﺒﺎل
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻏﻴﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﺣﺪ ﻏﻴﺮ ﻣﺘﺠزّء
ﻮ ﻣﻔﻬﻮم ﺸﻤﺎﺭﺵ
ﺑﺮ ﺍﻭ ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻴﺴﺖ.

حدیث
1341 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ67ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ آیه
ﻗﺮﺍنیانّ اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻟﺎﺭﺽ
ﮐﺎﻧﺘﺎ ﺭﺗﻘﺎ
ﻓﻔﺘﻘﻨﺎﻫﻤﺎ ﮐﻪ
آﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺯﻣﻴﻥ
ﺮﺗق ﺒﻮﺩﻧﺪ ﻭﻣﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻓﺘق ﻨﻤﻮﺩﻳﻢ،
ﻭﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﻌنی
اﻳﻥ آیه ﺍﻣﺎم ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
کاﻧﺖ
ﺍﻟﺴﻤاء ﺮﺗﻘﺎ،
ﻟﺎ ﺗﻨﺰل اﻟﻘﻄﺮ،
ﻭﮐﺎﻧﺖ ﺍﻟﺎﺭﺽ
ﺭﺗﻘﺎ، ﻟﺎﺗﺨﺮج
اﻟﻨﺒﺎﺕ، ﻓﻔﺘق
اﻟﻠﻪ ﺍﻟﺴﻤاء ﺒﺎﻟﻘﻄﺮ،
ﻭ ﻓﺘق اﻟﺎﺭﺽ ﺑﺎﻟﻨﺒﺎﺕ
آسمان
ﺮﺗق ﺒﻮﺩ، ﮐﻪ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭ ﺯﻣﻴﻥ
ﻔﺘق ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﮔﻴﺎﻩ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
آسمان ﺮﺍ ﺑﺎ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﻔﺘق ﻨﻤﻮﺩ، ﻭ ﺯﻣﻴﻥ
ﺮﺍ ﺑﺎ ﮔﻴﺎﻩ (آسمان
ﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
عوﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮ،
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺭﻭﺡ
آسمان اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﺯﻣﻴﻥ ﺠﺴم
ﺒﺸﺮﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ. ﺭﺗق
ﻮ ﻓﺘﻖ، ﺩﺭ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﻮﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﺴﺘﻥ
اﺳﺖ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺒﺎﺭﺍﻥ هیچ
أثرﺣﻴﺎتی ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻭ ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺪﻭﻥ
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
آﻣﺪﻥ ﺒﺪﻧﻴﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﺑﻠکه ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺪﺭﺳﺘﻰ،
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺭﻭح
ﺒﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﺍﻳﻥ
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻫﺮ ﺭﻭح اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺪﺍم ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺳﭙس
سوآل کننده ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍ ﮐﺪﺍم
اﺳﺖ،؟ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ،
هرﮐس ﮐﻪ ﻏﻀﺐ ﻣﻥ
ﺒﺮ ﺍﻭ ﻧﺎﺯل
گرﺩﺩ، ﺳﻘﻮﻃ ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﻥ ﻴﺤﻠل
علیه ﻏﻀﺒی ﻓﻘﺪﻫﻮﻯ
اﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩ:
غضب ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
عقاﺑﻪ ﻳﺎ ﻓﻠﺎﻥ،
ﻣﻥ ﻈﻥّ ﺃﻥّ اﻟﻠﻪ
یُغیِره شیئ ٴ،ﻓﻘﺪ
ﮐﻔﺮ ﻏﻀﺐ ﺍلهی
عقاﺏ ﺭﺳﺎنی اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻯ ﻔﻠﺎﻥ،
ﺍﮔﺮ ﮐسی ﻔﮑﺮ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺪﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﻓﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻏﻀﺐ ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﻧﺠﺎم
سلوک الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺭﻭحی ﺒﻨﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﻳﺎ ﺑﻤسخ
ﺒﺪﺗﺮﻯ ﺒﺮﻭﺩ. ﻭ
ﭼﻨﻴﻥ کفرﻯ ﺟﻬل
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
هم ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺠﺎئی
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ.

حدیث 1342 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ68 ﺑﺤﺎﺭ): ﻠم ﻴﺰل اﻟﻠﻪ
جلّ اﺳﻤﻪ، ﻋﺎﻟﻤﺎ
ﺑﺬﺍﺗﻪ ﻭ ﻟﺎ ﻣﻌﻠﻮم
ﻮ ﻟم ﻴﺰل ﻘﺎﺩﺭﺍ
ﺑﺬﺍﺗﻪ ﻭﻟﺎ ﻣﻘﺪﻭﺭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻮ
ﺍﺯ ﺍﺯﻝ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﺎم اﻭ ﺟﻠﺎل
ﻮ تجلّی عظمت ﺒﻴﺎﻳﺪ،
(ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍﺳﻤﺎﺋﻰ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺎ ﺑﺮﺗﺮ ﮔﺮﺩﺩ،
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ)
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺬﺍﺕ
ﺧﻮﻳﺶ، ﻭ ﻏﻴﺮ میسّر
ﺑﺮﺍﻯ آﮔﺎهی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺒﺬﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻘﺪﻭﺭ ﻭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﻧﻴﺴﺖ. (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﮕﺰﺍﺭﺵ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ آﮔﺎهی ﻮ
ﺍﻃﻠﺎع ﺨﻮﺩ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻭ ﺗﻮﺍﻧﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺮ ﭼﻪ ﮐﻪ مَشیّت
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻩ، ﻭ ﺑﺎ ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻄﺒﻴﻌﺖ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﻫﻤﺎﻥ اﺟﺮﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ ﮐسی
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﮔﺰﺍﺭشی اﺯ ﺗﺤﻘﻖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﻭﻳﺎ
ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺍﺯ ﺳﺮﭘﻴﭽﻴﻬﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﺍﺳﺘثنائی
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩ، ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻭ ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺳﺮﭘیچی ﺪﺭ ﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﻟﺎﺯم
ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺪﺍم گزﺍﺭﺵ ﺑﺮﺳﺪ،
ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﭼﻪ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﻨﺪ. ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﻘﻄ ﺘﺤﻘﻖ
(ﺣتی أﻋﻠﻢ) ﻭﺍﻃﻠﺎعی
ﻴﺎﻓﺘﻥ اﺯ ﺗﺤﻘق
ﺸﺮﺍﻳﻄ لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ. ﻫﺴتی
ﺪﺭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺵ ﮐﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺍﺯﮐسی گزﺍﺭﺵ ﻭﺍﻃﻠﺎعی
ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺷﺪﻩ، ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﺷﺪﻩ.
ﺗﻤﺎم اﻣﻮﺭ ﻫﺴتی
ﺪﺭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺪﺭ ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی ﺘﻐﻴﻴﺮﻯ
ﭙﻴﺪﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺳﺎﺋل ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﭘس ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺘﮑﻠﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﮐﻪ ﮐﻠﺎک
ﺨﻮﺩ ﺩﻟﻴل ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺳﺖ) ﺍﻣﺎم ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻟﮑﻠﺎم ﻤُﺤﺪَث،
ﮐﺎﻥ اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭجلّ، ﻭلیس ﺑﻤﺘﮑﻠّﻢ،
ثمّ ﺃﺣﺪث ﺍﻟﮑﻠﺎم
ﮐﻠﺎم اﻣﺮﻯ ﺤﺎﺩث
ﺍﺳﺖ، ﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩ
ﮐﻠﺎمی هم ﻨﺒﻮﺩ.
ﺳﭙس ﮐﻠﺎﻡ ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺩ (ﺗﺎ ﻧﻔﺮ ﺩﻭم
ﻮ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻠﺎم ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻠﺎم اﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺼمیم اﻭﻟﻴﻪ ﺍلهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﻠﺎم هم لاﺯم ﻨﻴﺴﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺎ ﺗﮑﻠّم
الهی ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﮐﻠﺎمی ﺒﺰﺑﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠکه
ﺍﻟﻬﺎم ﻮ ﻓﮑﺮ ﺍلهی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺬﻫﻥ
اﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻞ، ﻭﺣتی
هرﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎم اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻗﻠﻢ) ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻧﻮﺷﺘﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ (ﮐﻠﺎﻡ)
ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯگفتن
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﻳﺪﻩﻫﺎ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺩﺭ ﮐﻠﺎم
ﻮﮐﻠﻤﺎﺕ ﺍﺳﺖ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺑﺤث ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺫﺍﺗﻴﺎﺕ، ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﺪﺭﺳتی
گفته ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﭼﻪ ﺳﻮﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻧﺴﺎﻥﺒﺎﻳﺪ ﺗﺮک
ﺘﻔﮑﺮﺍﺕ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺨﺪﺍ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺍﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻠﺎﺡ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ، ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
که ﺭﻭٴﻴﺖ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﺪﺭﺳﺖ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺨﺪﺍ ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﮐﺴﺐ
ﺭﻭح ﺒﺮﺗﺮ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.

حدیث 1343 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
(ﺝ۴ﺹ68ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻴﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻥ عملی ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
هو ﻋﺰّ ﻭجلّ، ﻣثبت
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻟﺎ ﻣﺒﻄل
ﻮﻟﺎ ﻣﻌﺪﻭﺩ، ﻭﻟﺎ
شیئ ﻤﻥ ﺼفة ﺍﻟﻤﺨﻠﻮﻗﻴﻦ،
ﻭﻟﻪ ﻋﺰّ ﻭجلّ،
ﻧﻌﻮﺕ ﻭﺻﻔﺎﺕ،
ﻓﺎﻟﺼﻔﺎﺕ ﻟﻪ،
ﻭ ﺃﺳﻤاء ﻮهی ﺟﺎﺭیة
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻤﺨﻠﻮﻗﻴﻦ،
ﻣثلا اﻟﺴمیع ﻮ
ﺍﻟﺒﺼﻴﺮ ﻭ ﺍﻟﺮﻭٴﻮﻑ
ﻭ ﺍﻟﺮﺣﻴﻢ، ﻭ ﺃﺷﺒﺎﻩ
ﺫﻟﻚ، ﻭ ﺍﻟﻨﻌﻮﺕ
ﻧﻌﻮﺕ ﺍﻟﺬﺍﺕ ﻟﺎﻳلیق
اﻟّﺎ ﺑﺎﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ، ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﻟﺎ ﻇﻠﺎم
ﻔﻴﻪ، ﻭحی لاﻣﻮﺕ
ﻓﻴﻪ، ﻭﻋﺎﻟم
لاﺟﻬل ﻔﻴﻪ، ﻭﺻﻤﺪ
ﻟﺎ ﻣﺪﺧل ﻔﻴﻪ،
ﺭﺑّﻨﺎ ﻧﻮﺭﻯّ
اﻟﺬﺍﺕ،حی اﻟﺬﺍﺕ،
ﻋﺎﻟم اﻟﺬﺍﺕ، ﺻﻤﺪﻯ
اﻟﺬﺍﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ثاﺑﺖ ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ (ﺧﻮﺩ ثاﺑﺖ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺍﺣﻮﺍﻝ،
ﻭثاﺑﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ، ﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﺳﺖ) ﻭﻣﺒﻄل ﻮﻗﺎﺑل
ﺸﻤﺎﺭﺵ ﻧﻴﺴﺖ.( ﻫﺮﻏﻴﺮ
ثاﺑﺖ ﺑﺎﻃل ﺸﻮﻧﺪﻩ،
ﻭﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﺮﻓﺘنی
هست ) ﻭﭼﻴﺰﻯ اﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺩﺭ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ ( ﻭﺣتی
ﻤﻄﻠق الهی ﺪﺭ ﻣﺨﻠﻮق
های ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺗﺶ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺨﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺳﻤاء اﻭ ﺑﺮ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻭ ﺟﺎﺭﻯ اﺳﺖ (ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﺴﺖ ﻣﻄﻠق اﺳﺖ،
ﻭبی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺻﻔﺎﺕﻫﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻫیچ ﻤﺨﻠﻮقی
ﺪﺭ ﻫﺮ ﻧﻮع آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ، ﺍﺷﻨﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺮ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﺪﺁل
اﻓﺮﺍﺩ ﺍﻥ ﻨﻮع
ﺒﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻗﺪمی ﺼﻔﺎتی ﺒﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺰﺩﻳک ﺸﺪﻥ اﺳﺖ.
(ﺍﺳﻤاء )ﺍلهی ﺪﺭﺣﺪﻳث
ﺍﺯﮔﻮﻧﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍلهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻫم هست،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳمیع ﻮ
ﺑﺼﻴﺮ. ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
(ﺍﺳﻤاء اﻟﻬﻰ) تَجلّیات
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ اﻓﺮﺍﺩ
ﻫﺮ ﻧﻮع ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺍﺳﻤاء ﻮﺳﻴﻤﺎﻫﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﺠﻠﻴﺎتی
هستند ﮐﻪ ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺳﺎمی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺎمی الهی
هستند. ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﺍﺩﺍﻣﻪﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮﺍﻟﻨﻌﻮﺕ ﻧﻌﻮﺕ
ﺍﻟﺬﺍﺕ، ﻟﺎﻳﻠﻴق
اﻟّﺎ ﺑﺎﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ، ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻮﺭ ﻟﺎﻇﻠﺎم ﻔﻴﻪ،
ﻭحیّ لاﻣﻮﺕ ﻓﻴﻪ،
ﻭ ﻋﺎﻟما لا ﺟﻬل
ﻔﻴﻪ، ﻭ ﺻﻤﺪ ﻟﺎ
ﻣﺪﺧل ﻔﻴﻪ، ﺭﺑّﻨﺎ
ﻧﻮﺭﻯّ اﻟﺬﺍﺕ،
حی اﻟﺬﺍﺕ ﻋﺎﻟم
اﻟﺬﺍﺕ، ﺻﻤﺪﻯ
اﻟﺬﺍﺕ ﺍﻣﺎ ﻧﻌﺘﻬﺎ
ﻳﺎ ﺻﻔﺎﺕ ﺫﺍتی
اﻟﻬﻰ، ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻮﺭﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻇﻠﻤﺖ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ ( ﻧﻮﺭ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘﻠﻰ،
ﻭﻧﻪ ﻧﻮﺭﻯ مادّی،
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﻇﻠﻤﺖ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﻣﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻧﻮﺭ ﻗﻮﻯ ﺘﺮ ﺑﺪﻟﻴل
ﻮﺟﻮﺩ ﻇﻠﻤﺖ ﺩﺭ
ﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ. تَجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺭﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﺭک ﺒﺸﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﻮﺭﻋﻘلی ﻤﻄﻠﻖ،
ﻭ ﮐﻤﺎل ﺪﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻭﻋﻘلی ﺪﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺟﻮﺩ، ﻣﺮﺍﺣلی
اﺯ ﻧﻮﺭﻋﻘلی ﺪﺭﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ.) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺪﻭﻥ ﻤﺮگ
اﺳﺖ (ﺣﻰّ) ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ،
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﻤﺮﮒ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮگ ﺪﻧﺒﺎﻟﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ،
ﻳﻌنی ﻤﺮگ ﺒﻌﺪﻯ
ﻮ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋس
ﻀﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺎﻟم ﺒﺪﻭﻥ هر
ﺟﻬﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻥ
عالم ﻮ ﺩﺍﻧﺎ، ﺍﺯ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎ ﻭ ﺣﻘﺎﻳق
ﻮ ﺍﮔﺎﻩ ﻭ ﻣﻄلع
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺨﻮﺩ ﻭﻧﻪ ﺧﺎﺭج
ﺨﻮﺩ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻤﺪ ﺗﻮﭘُﺮ،ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺩﺧﻮل ﻮﺣﻠﻮل
ﺪﺭ ﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ (ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻮﺭﻭﺩ ﺑﻌﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩ
ﻋﺪم ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ میسّر
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﺻل ﻮﺟﻮﺩ
(ﻫﺴتی ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ)
ﺍﺳﺖ. ﻭﮐسی هم غیر
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺩﺧﻮل
ﻮﻧﻔﻮﺫ ﺑﺎﺷﺪ. (ﺳﺎمادّی)
ﺣﺎﻟﺖ بی ﺨﻮﺩﻯ
ﻮﺧﻠﺴﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ، ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺣﺎلتی الهی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮﻣﮑﺎﻥ ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﻤﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺫﺍﺗﺎ
ﻧﻮﺭﻯ اﺳﺖ ﻭ ﺫﺍﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ، ﻭﻋﺎلم ﺒﺎﻟﺬﺍﺕ،
ﺻﻤﺪﻯ ﺒﺎﻟﺬﺍﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﺯﻇﻠﻤﺖ ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺩ، ﻭﺁثاﺭ ﺍﺯﺟﻬل
ﺨﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺮﻭج اﺯﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﺑﻴﺎﻳﺪ. (ﺫﺍﺗﺎ) ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﺍﺻل ﻮﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ ﺍﺑﺪ
ﭼﻨﻴﻥ ﺼﻔﺎتی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻣﺒﺎﺣثی
در ﻔﻠﺴﻔﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺳﺒﻴل ﺘﻌﻠﻴم
ﺒﻴﺎﻥ کرﺩﻩ. ﺻﻔﺎﺕ
ﻫﺮﻧﻮﻉ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻗﻮﻯﺘﺮ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﻮﺍع
ﺰﻳﺮﺗﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣثلا
ﻣﻴﻤﻮﻥ می ﺒﻴﻨﺪ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﺣتی ﻄﻔل اﻧﺴﺎﻥ
اﻧﭽﻪ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ،
ﻫﻤﺎﻥﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ ﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﻬﺘﺮ می ﺒﻴﻨﺪ.
ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫم
ﺪﺭﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻬﺎئی
همین گوﻧﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ. ﺻﻔﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻮﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺗﻘﺴﻴم ﺪﺭ کمّیت
ﻭ کیفیّت ﺷﺪﻩ. ﺍﺭﻭﺍح
ﺪﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻨﻮﻋﻰ،
سعی ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ،
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺗﺮک ﺼﻔﺎﺕ ﻭﺣشی
ﺘﺮ ﻭﺯﻳﺮﺗﺮ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍع هست، ﻭﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ، ﻭتَجلّیات
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ. ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ ﺪﺭﮐﻨﺎﺭ
هم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﺑﻠکه
ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪﺍﻯ ﭙﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

حدیث
1344 – امام
(ج؟ص؟؟) تفسیر میکند
انّ  اﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﮐﺎﻥ ﻮﻟﺎ شیئ
غیره ،ﻧﻮﺭﺍ ﻟﺎ
ﻇﻠﺎم ﻔﻴﻪ، ﻭ ﺻﺎﺩﻗﺎ
ﻟﺎ ﮐﺬﺏ ﻓﻴﻪ، ﻭﻋﺎﻟﻤﺎ
ﻟﺎﺟﻬل ﻔﻴﻪ، ﻭﺣﻴّﺎ
ﻟﺎ ﻣﻮﺕ ﻓﻴﻪ، ﻭ
ﮐﺬﻟک هو ﺍﻟﻴﻮم
ﻮ ﮐﺬﻟک لا ﻳﺰﺍل
ﺃﺑﺪﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ
( چنان ﺑﻮﺩﻩ) ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯهم غیر ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻧﺒﻮﺩﻩ. ﻧﻮﺭﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫیچ ﺘﺎﺭﻳکی
ﺪﺭ ﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺻﺎﺩق
ﺒﺪﻭﻥ هرﮔﻮﻧﻪ
ﮐﺬبی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻋﺎﻟم ﺒﺪﻭﻥ
هر ﺟﻬﻞ وﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺪﻭﻥ ﻤﺮﮒ، ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻫﺴﺖ ﻭﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻥ گوﻧﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠق
ﺨﺎﺭج اﺯ ﻭﺟﻮﺩ)
ﺩﺭﻫﺎﻫﻮﺕ ﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ عدم ﻤﺎ
ﺳﻮﺍﻩ، ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ (ﺧﺪﺍی
الله ﺩﺍﺧل ﺪﺭﻫﺴﺘﻰها
) ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺗﻴکه
ﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﻀﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺒﻴﺎﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻄﻠق اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺍلهی ﺒﻮﺩﻩ،
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺕ متغیّر ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
پِلّهﻫﺎﻯ ﺼﻔﺎتی
ﺒﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ پِلّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻧﻮعی
ﻮﻋﻘلی ﻮﻣﻘﺎم ﻣﺮﻭحی
ﻮﺍلهی ﺒﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﻴﺎﻥ
اﻣﺮی ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭحی
ﻮتقرّب ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ، ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺪمی
ﺒﺠﻠﻮ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.

حدیث 1345- ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ69ﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺻﻔﺖ ﻗﺪﻳم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ:
انّه ﻭﺍﺣﺪ ﺃﺣﺪ
ﺻﻤﺪ، ﺍﺣﺪﻯّ اﻟﻤﻌﻨﻰ،
ﻟﻴس ﺑﻤﻌﺎﻥ
کثیرة ﻣﺨﺘﻠفة
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﻴﮕﺎﻧﻪ (ﺑﺪﻭﻥ ﺪﻭﻣﻴﻦ)
ﻭﺻﻤﺪ ﺍﺳﺖ (ﺗﻮﭘُﺮ
ﻭﺩﺭ ﺍﺻل همه ﺫﺍﺕ
ﺍلهی ﺮﺍ ﻳک ﭽﻴﺰ
ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﺍﺣﺪﻯ اﻟﻤﻌﻨﻰ)
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨکه
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻌﺎنی
ﻤﺘﻌﺪﺩ ﺑﺎﺷﺪ. (ﺫﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺟﺰﺍء
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺻﻔﺎتی
ﻮﻋﻘلی ﻮ ﻳﺎ ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ،
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺭﻳک ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﭼﻪ ﺳﻮﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ،
ﺣتی اﮔﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻴﺎﻥ کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﻭ ﻓﺮﺿﺎ ﻭ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ،
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
سلوک الهی ، ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﺪﻥ آﻧﭽﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﻳﺪﻥ اﺯ ﺧﺪﺍ
می ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺪﺍﻧﻴم
که ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎﺯﻩ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ ﻤﻄﻠق
ﻨﻴﺴﺖ. ﺣﺪّ ﺍﮐثر
میسّر ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺍﻧﺴﺘﻥ
ﺪﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺳﺎﺋل ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ أهل عرﺍﻕ (ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ ﺒﺼﺮﻩ
ﻭ ﮐﻮﻓﻪ ﻭ ﻧﻴﺰ أهل
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻭﺑﺤث
ﻭﺟﺪﺍل ﻮﻋﺮاک ﻮ
ﻣﻌﺮﮐﻪ ﮔﻴﺮﻯ) ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍ، ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ
ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ (ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﻭﮔﺎﻧگی
ﺪﺭ ﺍﺣﺴﺎس ﺩﺍﺭﺩ)
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﻭ ﮐﻔﺮ ﻧﻤﻮﺩﻩ،
ﻭﺗﺸﺒّﻪ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
(ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ ﻗﺎﺋل
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳمیع ﻮ ﺑﺼﻴﺮ ﺍﺳﺖ.
(ﻧﻪ ﺍﻳﻨکه ﺳمیع
ﻮﻧﻴﺰ ﺑﺼﻴﺮﺍﺳﺖ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ (ﻭﺣﺪﺕ ﺣﻮﺍس
ﺩﺍﺭﺩ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣسّ ﻣﺸﺘﺮک اﻧﺴﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻮﺍﺣﺪ،
ﺧﻮﺩﻧﺎﻇﺮ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻣﻊ، ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺎﺧﺒﺮ،
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻮﺍس
ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﺋل ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻥ
مُدّعی هستند،
ﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ ﺧﻮﺩ ﺗﻌﻘّﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮ ﺍﻥ ﺒﺼﻴﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﺗﻌﻘّلﺼﻔﺖ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻔﮑﺮ ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎبی
ﻴﺎ ﺗﻌﻘل ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻌﻘﻮل ﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻧﻮع
ﻤﻴﻤﻮﻥ هرﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻮﻃﺮﺯ ﺗﻔﮑﺮ ﻭﺗﻌﻘل
آن ﺼﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮑﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺑﺠﺎﺋئ ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺭﺳﻴﺪ ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﻮﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺸﺪﻥ ﻮ ﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی اﻧﺴﺎنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
هرﮔﺰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آینده و
فرشته گونه ﻔﮑﺮﮐﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺎﻥ ﭽﻪ ﺻﻔﺎتی
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺣتی ﻔﺎصِله ﻋﻘلی
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺎﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭهزاران
برابر ﻋﻘل ﻮ ﺯﻳﺒﺎئی
ﺼﻮﺭﺕ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺧﻴلی ﺒﻴﺶ
ﺍﺯ ﻓﺎصِله ﻋﻘلی
ﻮﺻﻔﺎتی اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎ ﻧﻮع ﻤﻴﻤﻮﻥ
اﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﺗﺎ ﺣﺪّﻯ
هم ﻤﻴﻤﻮﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ،
ﻭلی ﻤﻄﻠﻘﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺩﺭک
ﻛﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﻧﻮع
آﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
پیامبر ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻮ ﻣﻠﺎﺋک ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺎ ﺧﻴلی
ﻔﺎصِله ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
که میگوید ﻓﺎصِلهﻫﺮ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ جَنان الهی
ﭙﺎﻧﺼﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ.فاصله
در کمیّت و
کیفیّت و
موقعیـهای
دیگر.

حدیث 1346 - اﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺒﺰﻧﺪﻳق
ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳمیع ﻮ ﺑﺼﻴﺮ ﺑﻮﺩﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ (ﺝ ۴ﺹ62 ﻮ ﻫﻮ ﺳمیع
ﺒﺼﻴﺮ، ﺳمیع ﺒغیر
ﺟﺎﺭحة ،ﻭ ﺑﺼﻴﺮ
بغیر ﺁلة ،ﺑل ﻴﺴمع
ﺒﻨﻔﺴﻪ ﻭ ﻳﺒﺼﺮ
ﺑﻨﻔﺴﻪ، ﻭﻟﻴس
ﻗﻮﻟﻰ، ﺍﻧّﻪ ﻳﺴمع
ﺒﻨﻔﺴﻪ، ﺍﻧّﻪ
شیئ ﻮ ﺍﻟﻨﻔس شیئ
ٴﺁﺧﺮ، ﻟﮑﻨّﻯ ﺃﺭﺩﺕ
ﻋﺒﺎﺭة ﻋﻥ ﻨﻔسی
اﺫ ﮐﻨﺖ ﻣﺴﺌﻮﻟﺎ،
ﻭ ﺍﻓﻬﺎم اﺫﮐﻨﺖ
ﺳﺎﺋﻠﺎ، ﻓﺄﻗﻮل
ﻴﺴمع ﺒﮑﻠّﻪ، ﻟﺎ
ﺃﻥ کُلّه ﻟﻪ ﺑﻌﺾ،
ﻭ ﻟﮑﻨّﻯ ﺃﺭﺩﺕ
ﺍﻓﻬﺎمک ﻮﺍﻟﺘﻌﺒﻴﺮ
ﻋﻥ ﻨﻔﺴﻰ، ﻭﻟﻴس
ﺮجعیّ ﺬﻟﻚ، ﺍﻟّﺎ
ﺃﻧّﻪ ﺍﻟﺴمیع
اﻟﺒﺼﻴﺮ، ﺍﻟﻌﺎلم
اﻟﺨﺒﻴﺮ ﺑﻠﺎ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺍﻟﺬﺍﺕ، ﻭﻟﺎ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻣﻌنی ﺳمیع ﻮ ﺑﺼﻴﺮ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺪﻭﻥ
عضو ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻮﺩﻳﺪﻥ،
ﺑﻠکه ﺧﻮﺩ ﺫﺍﺗﺎ
ﺩﺍﻧﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺫﺍﺗﺎ ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﻭ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ (ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻭﻥ ﺨﻮﺩﺑﻴنی
اﻧﺴﺎﻥ اﺯ ﺧﻮﺩﺵ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﻳﺪﻥ ﺒﭽﺸﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺣتی ﺮﻭٴﻴﺎ
ﮐﻪ ﻳک ﻨﻮع ﺪﺭﻭﻥ
ﺒﻴﻨﻰ، ﻭ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻥ اﺳﺖ.
ﻭلی اﺯﻣﺤل ﭽﺸﻢ
ﺩل ﻮ ﺭﻭح می ﺒﻴﻨﻴﻢ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﺴﺘﻰ،
ﻭﺧﺎﻟق آنها اﺯ
سرمایه ﺍﻭﻟﻴﻪ
(ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ) ﻭﺩﺭﻭﻥ
بینی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﺴتی ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﭼﺸم ﻮﮔﻮﺵ ﻟﺎﺯم
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﭼﺸم
ﻮ ﮔﻮﺵ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺩﻳﺪﻥ
ﻮ ﺷﻨﻴﺪﻥ) ﺍﺯ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺪﻭﻥ ﺨﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻥ اﺳﺖ. ﻏﻴﺮﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻫﺴتی
ﭽﻴﺰﻯ ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍلهی هستند، ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ، ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
که ﺧﻮﺩ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ،
یک ﺘﺠلی ﻮ ﻳک ﻤﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﻮﻳک ﺼﻔتی
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯﺗﻤﺎم
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ را ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻳﻌنی همیشه ﺯﻳﺮﺗﺮﺍﻥ،
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﺍﻥ
الهی ﺮﺍ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺘﻘﻠﻴﺪ ﺻﻔﺎتی
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ.

حدیث 1347 - ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ۴ﺹ71ﺑﺤﺎﺭ):
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﮐلّ ﻴﻮم هو فی ﺸﺄﻥ،
ﻓﺎﻥ ﻤﻥ ﺸﺄﻧﻪ ﺃﻥ
ﻴﻐﻔﺮ ﺫﻧﺒﺎ، ﻭﻳﻔﺮج
کَرﺑﺎ، ﻭﻳﺮفع
ﻘﻮﻣﺎ، ﻭ ﻳضع ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﺎلی
ﺨﻮﺩ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺩﺭ
ﺷﺄنی اﺳﺖ(ﺩﺭ ﻳک
ﺘﺠلی اﺳﺖ، ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﺑﺒﺨﺸﺪ. ﻭﻳﺎ
ﭼﻪﻏمی ﺮﺍ در
سالکی ﺑﺮ ﻃﺮﻑ ﮐﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻗﻮﻣﻰ (ﻫﻤﺎﻥ
اﻭم کننده ﻭ ﺳﺎلکی
ﺮﺍ) ﺑﺎﻟﺎ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﺒﺒﺮﺩ، ﻭﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
(ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ) ﺭﺍ ﭘﺎئین
ﺒﺒﺮﺩ (ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻋﻰﻭﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺒﺮﺩ). (ﻳﻮﻡ) ﺭﻭﺯ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
اوم ﻴﺎ ﻫﺮ ﺭﻭﺯﻯ،
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻳﻚ تجلّی
الهی ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ (ﺍﻳّﺎم
اﻟﻠﻪ) ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺻلی ﺒﺮﻭﺵ
سلوکی ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻭ ﻭﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎئیکه
تَجلّیات ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟکی ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺧﺪﺍ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ،
ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺎﻩ ﺩﻧﻴﻮﻯ
اﺭﺯﺵ ﺍلهی ﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺧﻮﺩ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم
ﻴک عمر ﺑﺸﺮﻯ ﻤﻌﺎﺩل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺴﺎﻟﻚ،
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﻭ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭﺑﻬﺸت
سوم ﺪﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
قائم ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﺪﺍﺮﺩ. (ﺷﺄﻥ)
ﻫﺮ ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ،ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭﺧﻮﺩ ﻃﺒﻘﻪ
ﻧﻬﺎئی ﻮ ﮐﻠﺎس
اﺯ ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎل
ﺒﺸﺮ ﺍﺳﺖ. ﺷﺄﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ، ﺷﺄﻥ ﻤﻘﺎمی
ﻮ ﮐﻤﺎلی اﺳﺖ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺩﻳﮕﺮ،ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﺧﻮﺩ،
ﺑﻴک ﻤﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
بویژه ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
یک کاﺭ ﺟﺪﻳﺪﻯ،
ﻭﻳک ﺤﺎل ﺘﮑﺎﻣلی
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﻭ ﺣتی هر ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ،
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺒﻴﻚﮔﻮﻧﻪ
ﻭ ﻣﻨﻈﺮﻯ ﺘﺠلی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﻫﺴتی مادّی،
ﻭﺣتی ﺪﺭ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻏﻴﺮ مادّی.
ﻣﺎﻧﻨﺪ(ﻫﺴتی ﻔﮑﺮﻯ)
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ(ﻫﺴتی
ﺪﻳﮕﺮﻯﺪﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ)
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
اﺯﮔﻮﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻫﺴتی مادّی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﺪﻳث ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎم اﺣﺎﺩﻳث ﻭ
ﺍﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍﻧﻰ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺤث ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﺭ ﺷﺄﻥ
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭمَشیّت
ﻭﺻﻠﺎح ﺪﻳﺪ ﺍلهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﮔﻨﺎهی
ﺮﺍ ﺑﺒﺨﺸﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺨﺸﺶ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ.ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ، ﻣﻮﺭﺩ
ﺩﺍﻭﺭﻯ اﺣﻮﺍل
ﻮ ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
گناﻫﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺣﻘّﻪ ﺍلهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﻭ ﻫﺮﻟﺤﻈﻪ،
ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎهی ﻨﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﻏﻴﺮﻋﻤﺪﻯ کرﺩ،
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻔﻮ ﺍلهی
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺑﺨﺸﺶ ﻧﻬﺎئی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﻤﻮٴﻤﻥ اﻭم
کننده ، ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻳﻥ ﺒﺨﺸﺸﻬﺎ
ﻣﻮﻗتی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟکی
ﻨﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺗﺮک
ﺴﻠﻮک ﻛﻨﺪ، ﻫﻤﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻘﺒلی
ﻮ ﺑﻌﺪﻯ ﻮﻳﺎ آینده
ﺍﻭ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺍﻭ ﺑﺎقی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
(شاهد ﻭﺍﺻل ﻘﺎﺋﻢ)
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻋﻔﻮ ﮐلی ﻮﻋﻤﻮمی
اﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ گذﺷﺘﻪ
ﻭ ﮐﻨﻮنی ﻮ آینده)
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻴﻤﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍلهی گرﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
(ﻏُﻔﺮﺍﻥ)ﻋﻔﻮ ﻭ
ﺑﺨﺸﺶ ﺍﺳﺖ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
(ﮐﻔﺮﺍﻥ) ﻳﺎ ﭘﺮﺩﻩ
ﭘﻮشی اﻟﻬﻰ، ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺍﻧﺴﺎﻥ حیوانی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﻭ صبر در ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
اﻟﻬﻰ خاص
سالکان،ﺍﻳﻥ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
(ﻳﻔﺮﺝ) ﻓَﺮَج ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺳﺖ ﺩﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ هماﻥ (ﻓَﺮَح
ﻮ ﻓﺮّﻫﻪ ﻭ ﻓﺮّﻳﺎبی
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﻭ ﺑﺘﺎج
ﭙﺎﺩﺷﺎهی اﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی هر ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﮐَربّ) ﻏﺼّﻪ ﻭﻏم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ، ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻌﻤﻮﻟﺎ
غمی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﭼﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍﻓَﺮَج
ﺒﺪﻫﺪ، ﻣﺎﺩﺍمکّه
ﻣﺘﻤﺮﺩ ﺑﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
خدا ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻔﺮج ﻮ فرح و ﻓﺮﻫﻪ،
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی اﺳﺖ. ﻭﻓﺮج
ﻮ فَرَح ﻭﻓﺮﻫﻪ
ﺍﺯﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺯﺭﺩﺷتی
ﻮ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ، ﻣﺴﺘﻌمل
ﺪﺭ ﻗﻮم ﻘﺮﻳﺶ ﺑﻮﺩﻩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ (ﻗﻮم ﺪﻳﻨﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ) ﺍﺻلی
اﻳﺮﺍنی ﻮ ﻭﺭﻭشی
عباﺩﻯ ﺰﺭﺩﺷﺘﻰ،
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ حَنیف
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴمی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. (ﮐﺮﺑﻠﺎ) ﻳﻌنی
کرﺏ ﻭ ﺑﻠﺎ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺪﻭ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﺎﺹ
دائم ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻘﺒﻮل
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺪﺍم
ﺪﺭﻏم ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻣﮕﺮ ﻭﻗﺘﻴکه ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎ (ﻓﺘﻨﻪ
ﻭ ﻏﻢ) ﺍﺯﻣﺎﻳشی
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺷﺪﻳﺪ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻨفع
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺑﻠﺎ ﻭﻏم
ﻨﻴﺰ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺻﺒﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺑﺪﻭﻥ
اﺑﺮﺍﺯ ﻧﺎﺭﺿﺎﻳتی
ﻮﻳﺎ ﺗﺮک سلوک
الهی ﻮ ﺗﺮﻙ ﮐَﻈم
غیض ﻭﻏﻔﻠﺖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
تحمّل اﺣﻮﺍل ﺴﻠﻮکی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺼﺒﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
آینده ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺪﺭ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.
ﺗﺎ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭﺍﺳﺎﻥﺘﺮ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻃﺮﺩ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﻮﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ژنتیک ﺭﻭحی ﺨﻮﺩ
ﺑﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﺼﺒﺮ ﺳﺎﻟﻚ، ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪ
ﻭ ﺣﺬﻑ ﻣﻴﮑﻨﺪ. (ﻳﺮﻓﻊ)
ﻣﺮﺗفع ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭ ﺑﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘلی ﻮﻧﻮعی ﻮ
ﺍلهی ﺒﺮﺗﺮﻯ ﻤﻴﺒﺮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻥ
ﺪﺭﻣﮑﺎﻥ ﻤﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ. ﺣتی اﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﻤﻌﺮﺍج
ﻮ ﺍﺳﺮاء ﻤﻴﺮﻭﺩ،
ﺻﻌﻮﺩ ﻣﮑﺎنی ﻮﺟﺴمی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠکه ﺻﻌﻮﺩﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮﻣﻘﺎمی اﺳﺖ. (ﻳﻀﻊ)
ﺣﻘﻴﺮ ﻭ ﻭضیع ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺗﻮﺍضع ﺮﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ،
ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺮﺍ بغیر ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺑﺪﺭﺳتی کاﺭ
ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺷﻬﻮﺩﻯ هم ﻨمی ﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ، ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺒﺪﺭﺟﺎﺕ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ،
ﻭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻨﻮﻋﻰ
ﻗﻬقرا ﻮﮐﺎﺭﻣﺎئی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﻣسخ آﻣﻴﺰ
ﻭ ﺑﺪﺗﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣتی اﮔﺮ ﻟﺎﺯم
ﺸﺪ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ، آیندهﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
گذشته ﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ،
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭﻫﻤﻴﻥ
سلوک الهی تا ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

حدیث 1348 –
از امامی نقل
شده که
میفرماید
}؟ص؟؟) ﻠم ﻴﺰل
اﻟﻠﻪ جلّ ﻮ ﻋﺰّ
ﺭﺑّﻨﺎ، ﻭﺍﻟﻌلم
ﺬﺍﺗﻪ ﻭﻟﺎ ﻣﻌﻠﻮﻡ،
ﻭﺍﻟﺴمع ﺬﺍﺗﻪ
ﻭﻟﺎ ﻣﺴﻤﻮﻉ، ﻭ
ﺍﻟﺒﺼﺮ ﺫﺍﺗﻪ ﻭ
ﻟﺎ ﻣﺒﺼﺮ، ﻭ ﺍﻟﻘﺪﺭة
ﺫﺍﺗﻪ ﻭﻟﺎﻣﻘﺪﻭﺭ
ﻓﻠﻤّﺎ ﺃﺣﺪث ﺍﻟﺄﺷﻴاء
ﻮﮐﺎﻥ اﻟﻤﻌﻠﻮﻡ،
ﻭقع اﻟﻌلم ﻤﻨﻪ
ﻋلی اﻟﻤﻌﻠﻮﻡ،
ﻭ ﺍﻟﺴمع علی اﻟﻤﺴﻤﻮﻉ،
ﻭ ﺍﻟﺒﺼﺮ ﻋلی
اﻟﻤﺒﺼﺮ، ﻭﺍﻟﻘﺪﺭة
ﻋلی اﻟﻤﻘﺪﻭﺭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻮ ﺍﺯ ﺍﺯﻝ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎ ﻋﻠم ﻮآگاهی
ﺪﺭ ﺫﺍﺕ ﺍﻭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨکه
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ ﺧﺎﺭج
اﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﺪ،
ﻭ ﮐﺴﺐ ﻋﻠم کند.
ﻭﺷﻨﻴﺪﻥ ﺬﺍﺕ ﺍﻭﺍﺳﺖ
ﻭﭼﻨﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺎﺭج اﻭ
ﺻﺪﺍئی ﺒﮕﻮﺷﺶ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺩﻳﺪﻥ ﺬﺍتی
اﻭ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨکه
ﺑﭽﺸم ﺒﺒﻴﻨﺪ. ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺫﺍتی اﻭ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨکه ﺍﻧﺮﺍ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
اﺷﻴاء ﺮﺍ ﺣﺎﺩث
ﮐﺮﺩ ﻭﻣﻌﻠﻮم
گرﺩﻳﺪﻧﺪ، ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻠﻢ ﺍلهی ﺒﺮﻣﻌﻠﻮم
ﻮﺍقع ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺳمع ﺒﺮ ﻣﺴﻤﻮﻉ،
ﻭﺑﺼﺮ ﺑﺮ ﻣﺒﺼﺮ،
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺮ ﻣﻘﺪﻭﺭ.
ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ
ﻄﺒﻴﻌﺖ ﻟﺎﺯم
اﻟﺎﺟﺮﺍ ﻭ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍلهی ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻮﺿﻮع
ﺸﻨﻴﺪﻥ کُلّاﻣﺶ،
ﻭﻳﺎ ﺩﻳﺪﻥ اﺣﻮﺍﻟﺶ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻟﺶ ﻣﻄﺮح
ﺤﺪﻳث ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ همیشه ﻗﺎﺋل
اﺳﺖ، ﻟﺬﺍ ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ
ﻄﺒﻴﻌﻰ، ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح همراه ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺣﻔﻈ ﺤﻘﻮق ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ، ﻭﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻮ ﺩﻳﺪﻥ،
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ تجلّی
اﻟﻬﻰ ﺍﻭﺳﺖ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻭﮐﻠﺎم ﻮﺍﻟﻬﺎم
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻮ ﻭﺍﺻل الهی ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭽﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﻨﮑﺮﺍﻥ
اﻟﻬﻰ. ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻤﺎم
ﻤﻘﺼﺪ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥ ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻫﺴتی ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻭﺵ ﺩﺭک ﻤﻘﺼﻮﺩ
ﺍلهی ﺪﺭ قُرآن،
ﻭ ﻳﺎ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1349 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ78ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺳﺌﻮل
ﺁﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺍﻃﻠﺎعی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻥ ﻤﻮﺟﻮﺩ
می ﺒﻮﺩ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫم ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨکه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭمی ﺸﻨﺎﺳﺪ؟ ﺍﺻﻮﻟﺎ
(ﻫﺴﺘﻰ) ﺍﻋمّ اﺯ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻨﺎﺳﻮﺕ
مادی ،ﻳﺎ ﺩﺭﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻠﮑﻮتی
ﻮ ﺟﺒﺮﻭتی ﻮﻏﻴﺮﻩ،
ﻫﻤﻪ ﺍﺯ (ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ)
ﺗﺸﮑﻴل ﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻃﻠﺎع
الهی اﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﺍﻃﻠﺎعی اﺯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻃﻠﺎع اﻧﺴﺎﻥ
اﺯﺧﻮﺩﺵ، ﻭثاﻧﻴﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻳک ﺘﺼﻤﻴم
ﻮﻃﺮح ﻘﺒلی الهی
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺗﺎ
ﻭﻗتی ﭽﻨﻴﻥ اﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻨﺒﻮﺩﻩ، ﻫیچ ﭽﻴﺰﻯ
اﺣﺘﻤﺎلی ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ثالثا
ﺍﻳﻥ ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ
ﻄﺒیعی ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ،
ﻭﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ. ﻭﻗبلا
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺿﻤﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﻃﺒیعی ﻮﻗﻮﺍﻧﻴﻥ
سایبرنیّتکی
اﻥﻤﻘﺮﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ،
ﻣﺸﻤﻮل ﻘﻮﺍﻧﻴﻥ
ﻄﺒیعی ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻭ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠکه ﺍﻳﻦ (ﻓﺮﺽ
ﻭﺟﻮﺩ) ﺑﺮﺍﻯ اﻣﺮﻯ
غیر ﻣﻮﺟﻮﺩ، ﻳک
ﻔﺮﺿﻰ (ﺍﺯ ﺫﻫﻥ ﻤﺎ)
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺫﻫﻥ اﻧﺴﺎﻥ
اﻣﻮﺭ ﻣﺤﺎل ﻮﻏﻴﺮ
ﻣﻤﮑﻥ ﺮﺍ، ﺍﻧﻬم
ﺒﻄﻮﺭ ﮐلّی ﻤﻄﺮح
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
(ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ) ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ( ﻳک ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ) ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ تصوّر ﺫﻫﻦ،
ﻧﻴﺰ ﻭﺍﺭﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ، ﺍﺯ ﺍﺯل
ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﭘﻴﺶ ﺍﻣﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺧﻠﻘﺖ ﺭﻭﺯ ﺍﻭل
ﻮ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﺪﺍﻭﻡ،
ﻭﺧﻠﻘﺖ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
(ﻏﻴﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ) ﻫیچ
کدام اﺯ ﺍﻳﻥ اﺯﻟﻴﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﻭ ﺳﺮ
ﺩﺍﺭﺩ؟ ﭼﻨﻴﻥ
اﻧﺴﺎﻧﻰ، ﻧﻪ ﺭﻭﺯ
ﻧﺨﺴﺖ ﭘﻴﺮﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍلهی ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﻧﻪ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
ﻘﺒلی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻧﻪ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
اﺯ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍلهی
ﻘﺒﻠﻰ، ﻭﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﻓﻌلی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻓﺮﺽ ﻏﻴﺮ
ﻣﻤﮑﻦ، ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﻭﺳﺮ ﻏﻴﺮ ﻣﻌﻘﻮﻝ،
ﻭﻃﺮح غیر ﻣﻨﻄقی
اﺳﺖ. سوآل
کنندﻩ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
، ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﺍلهی اﺯ ﺁﺩم ﺪﻭ
ﺳﺮ ﮔﻔﺖ، ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﭙﺮﺳﺪ، ﺍﻳﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻃﻠﺎعی اﺯﺍﺩم
سه ﺳﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻔﺮﺿﻴﺎﺕ ﺗﻤﺎم
ﺸﺪنی ﻨﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻨﻤﻮﻧﻪ ﺑﺎﺯﻯ
ﻨﻔس ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ،
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل اﻣﻮﺭ
ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک ﺘﻤﺎم
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺫﻫنی
ﻮﺟﺴﻤﻰ ﻭﺭﻭحی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺮﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﺻﻠﺎح
ﺒﺪﺍﻧﺪ ﺑﻮﻯ ﻨﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ. ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ،
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻭ
ﺳﺮ ﺩﺭ ﻃﺮح ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫم ﺒﺎﺷﺪ، ﻭلی
هنوﺯ ﺍﺟﺮﺍ ﻧﮕﺮﺩﻳﺪﻩ،
ﻳﻌنی ﻮﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﻭ ﺳﺮ ﺩﺭ ﻫﺴتی
ﻨﻴﺴﺖ، ﻭلی ﺪﺭﻋﻠم
الهی هست. ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﺮﺽ
ﻳک اﻧﺴﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. آگاهی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ،
ﻣﻨﻮﻃ ﺒﺎﻣﻮﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻏﻴﺮ ﺍﻥ،
ﻧﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭک اﻃﻠﺎع الهی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﭼﻪ
ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ اﺯﺍﻳﻥ
ﺪﺍﻧﺴﺘﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺠﺮﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭﺣتی
اوﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
وﮐﻪ ﺍﻧﻬم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻃﻠﺎع اﻟﻬﺎمی
آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺣتی ﺪﺭ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻳﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﻔﮑﺮﻯ ﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺨﻮﺩ ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺮ
(ﺷﺎﻫﺪ ﺍﺣﻮﺍﻝ) ﺩﺭک
ﭽﻪ ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺪﻳﺪﻥ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻋﻠم ﻮ ﺍﮔﺎﻫﻰ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﻧﺎﻇﺮ
ﺑﺮﻳک ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺧﺎﺭجی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺯ
ﺍﻳﻥ ﻨﻮع اﺳﺖ. ﻭلی
علم الهی اﺯ ﻫﺴﺘﻰ،
ﺍﺯ ﻧﻮع علم اﻧﺴﺎﻥ
اﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﻈﺎﺭﺕ ﺑﺮ ﺍﻣﺮﻯ
ﺨﺎﺭج اﺯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﮕﺰﺍﺭﺵ ﺧﺒﺮﻯ
ﺨﺎﺭﺟﻰ ﻭﺣﺴّﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻏﻴﺮﻣﻤﮑﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺫﻫﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﺴﺎﺯﺩ،
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﮔﺮﺩﺩ، ﻭ ﺧﺎﺭج
اﺯ آگاهی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ ﻫم
اﻳﻥ ﺬﻫﻦ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻤﺎم ﻤﺤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻤﺎم
اﻳﻥ اﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻄﻠق ﺮﺍ، ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
هم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﺵ ﺩﺭ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺭﻭشی ﺘﮑﺮﺍﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺣتی
اﻣﻮﺭ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻳکسانی
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎتی ﭽﻮﻥ
ﻤﻮﺭ، ﻭ ﻳﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍتی
ﭽﻮﻥ أتم ﺒﺎﺯ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻬم ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻋﻠم ﻔﺮضی اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ اﻣﻮﺭﻏﻴﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ، ﺍﺯ ﻣﺤل
ﺠﻬل اﻭﺍﺳﺖ. ﻭﻋﻠمی
ﺠﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳک ﻜﺎﺭ ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺌﻮﻟﺎﻧﻪ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﻔﺮﺿﻴﺎﺕ ﻭ
ﺑﺎﺯﻯ ﺬﻫﻥ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺫﻫنی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﺮﻓﺘﻥ هست. ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣلی
یک ﺮﻭح اﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ
ﮐﻨﻮﻥ، ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ
ﻄﺒﻴﻌﺖ. ﮐﻪ (ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ
ﺨﺎﺹ) ﺑﺮﺍﻯ ﻴک ﻤﻮﺿﻮﻉ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
(ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ عاﻡ) ﺧﺎﺹ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻃﺒیعی
غیر ﺯﻧﺪﻩ. ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻭﺍﺣﻮﺍل ﻮﺻﻔﺎﺕ،
ﺑﭽﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺭ
ﻣﻴﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻓﮑﺮﮐﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﺻﻔﺎﺕ ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻫﺴﺖ؟
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﻓﺮضی
ﺪﺍﺷﺖ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
(ﻋﻠم کُلّی اﻟﻬﻰ)
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﻮﻋﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎی
ﻓﺮﺩﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎنی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻯ ﭽﻮﻥ ﺴﺎﻟﻜﺎﻟﻬﻰ
ﺷﺪ، (ﻋﻠم الهی ﺨﺎﺹ)
ﺳﻠﻮک ﻤﻄﺮح ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺣﻘﻮق اﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﻣﺤﻔﻮﻇ
ﻤﻴﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺳﻮﺍبق
اﻭﺭﺍ، ﺗﺒﺪﻳل ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻮ ﻣﻘﺎمی ﻮﻧﻮعی
ﻮ ﮐﻤﺎلی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
(ﻋﻠم ﺒﺎﺻﻮل کُلّی
) ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ
ﻄﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﻋﻠم
ﺠﺰﺋﻰ) ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﻠم
ﺒﺠﺰئیﺎﺕ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎﻫم ﻔﺮق
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻋﻠم کُلّی
ﺒﺮﺣﺴﺐ (ﺿﺮﻭﺭﺕ)
ﺩﺭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ ﻄﺒیعی
ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﻋﻠم
ﺠﺰئی ﺪﺭﺳﻠﻮک ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﺎﻟک
ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻮﻓﻖ،ﻋﻠﺎﺋم
ﺮﺍﻩ ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﺖ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻳﺎ ﻧﻪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ( ﺍﻣﺮﺧﺎﺹ)
ﺩﺭﺳﺎﻟک ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺩﺭﭘﺎسخ
ﺴﺎﺋل ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻋﻠم ﻮ آگاهی الهی
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ ﻣﺘﺤﻘق
ﻮ ﻓﺮضی اﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﻫﻮ ﺍﻟﻌﺎﻟم ﺒﺎﻟﺄﺷﻴاء
ﻘﺒل کوﻥ اﻟﺎﺷﻴاء
، ﻗﺎل عزّ ﻭ جلّ
اﻧّﺎ ﮐﻨّﺎ ﻧﺴﺘﻨسخ
ﻤﺎ ﮐﻨتم ﺘﻌﻤﻠﻮﻥ،
ﻭ ﻗﺎل لأهل اﻟﻨﺎﺭ،
ﻭﻟﻮ ﺭﺩﻭﺍ ﻟﻌﺎﺩﻭﺍ
ﻟﻤﺎ ﻧﻬﻮﺍ ﻋﻨﻪ
ﻭ ﺍﻧّﻬم ﻠﮑﺎﺫﺑﻮﻥ،
ﻓﻘﺪ ﻋﻠم عزّ ﻭجلّ
ﺃﻧّﻪ ﻟﻮ ﺭﺩﻫم
ﻠﻌﺎﺩﻭﺍ ﻟﻤﺎ ﻧﻬﻮﺍ
ﻋﻨﻪ، ﻭ ﻗﺎل ﻠﻠﻤﻠﺎﺋکة
ﻟﻤّﺎ ﻗﺎﻟﻮﺍ،
ﺃﺗﺠﻌل ﻔﻴﻬﺎ ﻣﻥ
ﻴﻔﺴﺪ ﻓﻴﻬﺎ ﻭ ﻳﺴﻔﻚ
ﺍﻟﺪﻣﺎٴ، ﻭ ﻧﺤﻥ
ﻨﺴﺒّخ ﺒﺤﻤﺪک ﻮ
ﻧﻘﺪس ﻟﻚ، ﻗﺎﻝ،
ﺍنّی ﺃﻋﻠم ﻤﺎ ﻟﺎ
ﺗﻌﻠﻤﻮﻥ، ﻓﻠﻢ
ﻳﺰل اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭجلّ ﻠﻌﻠﻤﻪ ﺳﺎﺑﻘﺎ
ﻟﻠﺄﺷﻴاء ،ﻗﺪﻳﻤﺎ
ﻗﺒل ﺃﻥ ﻴﺨﻠﻘﻬﺎ،
ﻓﺘﺒﺎﺭﻙ ﺭﺑّﻨﺎ
ﻭ ﺗﻌﺎلی
علوّا ﮐﺒﻴﺮﺍ،
ﺧﻠق اﻟﺎﺷﻴاء ﻋﻠﻤﻪ
ﺑﻬﺎ ﺳﺎﺑق ﻠﻬﺎ،
ﮐﻤﺎ ﺷاء ﮐﺬﻟﻚ،
ﻟم ﻴﺰل ﺮﺑّﻨﺎ
ﻋﻠﻴﻤﺎ ﺳﻤﻴﻌﺎ
ﺑﺼﻴﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﺍﺷﻴاء
اﺳﺖ، ﻗﺒل اﺯ ﺍﻳﻨکه
ﺍﺷﻴاء ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ (ﻗﺒل
اﺯ ﻧﻄﻔﻪ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻳک ﺸیئ ﺪﺭ ﺍﺯﻝ،
ﮐﻪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ اﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ. ﺑﺎ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﻳﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻮمَشیّتی الهی
ﺒﻮﺩﻩ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫیچ
اﻣﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺒﻴﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭلی ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
گفت ،ﻓﮑﺮ ﻭ ﻧﻴﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﺸﺪﻩ. ﺧﻮﺩ شیئ
هنوز ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ.
ﻭﻳﺎ ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺎ،
ﮐﻪ ﻧﺎﻇﺮ ﮐﺎﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﺎ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻳﻢ،
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨکه ﻣﺎ
ﻓﺮﺽ ﮐﻨﻴﻢ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻏﻴﺮ ﻣﻤﮑﻥ رﺍ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻳﺎ ﻧﺴﺎﺧﺘﻪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﻭ ﺳﺮ ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺽ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻓﺮﺽ ﻣﺎ
ﺗﺤﻘق ﻨﻤﻴﻴﺎﺑﺪ،
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺩﺭﻋﻠم
خدﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﻓﮑﺮﻣﺎ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘس ﺍﺯﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻫﺮ شیئ،
ﻭضع ثاﺑتی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﺪﺍم ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﻮ ﺍﺣﻮﺍل آن ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﺎ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴم
کوﻫﻬﺎ ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ، ﺍﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻳﺎ
ﻳک اﻣﺮ ﻣﺘﺮﺍﮐم
ﺒﻮﺩﻩ ﻣﺘﻨﺎثر
ﻭﻣﻨﺘﺸﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺍﺗﻤﻬﺎ، ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ، ﻣﺪﺍم ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی اﺯ ﻗﺒل اﻣﺎﺩﻩ
ﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻨﺎم ﺸیئ
ثاﺑﺖ ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ،
ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺍﻃﻠﺎع
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺤﺎل ﻮ ﻏﻴﺮ ﻣﻤﮑﻦ
ثاﺑﺖ ﻫم ﺒﺎﺷﺪ
ﺑﻨﻤﺎئیم. ﻫﻤﻪ
ﺍﺷﻴاء ﻤﺪﺍم ﺪﺭﺣﺎل
ﺘﻐﻴﻴﺮ، ﻭ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮعی
ﺘﺤﺖ حمادی ﻮحمادی
ﻮﻳﺎ ﮔﻴﺎهی ﻮﺣﻴﻮﺍنی
ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻔﺼﻮل ﻨﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﭘس ﻋﻠم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺪﺑﻴﺮﺍﻭ، ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻔﮑﺮ ﻭ مَشیّت ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
آینده ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﻧﻮعی ﺒﺮﺍﻯ
ﻴﻚ ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﻧّﺎ
ﮐﻨّﺎ ﻧﺴﺘﻨسخ ﻤﺎ
ﮐﻨﺘم ﺘﻌﻤﻠﻮﻥ
ﻤﺎ ﺩﺭﺣﺎل
ثبت ﺍﻋﻤﺎل ﺸﻤﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻳﻢ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﻤگی
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺪﺭ
ﺍﻧﻮﺍع طی کرﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ قُرآن
ﻮ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺒل اﺯ ﺳﻠﻮک
ﺪﺭ ﮔﻨﺎﻩ، ﻭﺣتی
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎ،
ﺪﺍﻭﻧﺪ ثبت ﺍﺣﻮﺍل
ﻨﺰﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﻤﺎ، ﻭﻳﺎ
ﻧﺰﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺎﻧﺪه. ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﻣﻄﻤﺌﻥ ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺪﺍم ﺪﺭ(ﺍﺳﺘﻨﺴﺎﺥ)
ﺍلهی ﺪﺭ ثبت ﺍﺣﻮﺍﻝ،
ﻭﻳﺎ ﮐﺴﺐ (ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
بشریّت ﻣﺪﺍم ﻔﺼل
ﻨﻮعی ﺒﻬﺘﺮ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﺑﺎﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﺭﺳﺎﻟک
ﻤﻨﺎﻓﻖ، ﻳﺎ مُتعبّد
ﻗﺸﺮﻯ غیرﺳﺎﻟﻚ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﻣﺴﺦ،
ﻭﺣتی ﻔسخ گیاﻫﻰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ: ﻭﻟﻮﺭﺩﻭﺍ
ﻟﻌﺎﺩﻭﺍ، ﻟﻤﺎﻧﻬﻮﺍ
ﻋﻨﻪ، ﺍﻧّﻬم ﻠﮑﺎﺫﺑﻮﻥ
و ﺍﮔﺮﺍﻳﻥ ﺠﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻫﻤﺎﻥ کاﺭﻫﺎ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫند ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻨﻬی ﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻟﺬﺍ ﺩﺭﻭغ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. (ﺭﺩّ)
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ، ﻭ (ﻋﺎﺩ)
یا ﻋﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﻮﺩﻥ
اعمال گذشته اﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ ﭙس
ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﺩﺭﻧسخ
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﻠکه
ﺩﺭمسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ، ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒیعی ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻋﻘل ﻮﺻﺒﺮ ﻭﻓﻬم
ﺪﻳﮕﺮﻯ، ﺑﮑﺎﺭ
سلوک الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﺑﺠﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ،ﻫﻤﺎﻥ ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺸﺮﺍﻳﻂ،
ﺩﺭ ﻧسخ ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﺗﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ
اﻣﻮﺭ ﺍﺯ ﻣﺤل
اﻃﻠﺎع ﻘﺒلی الهی
اﺳﺖ. ﻭﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﻯ
اﺯ(ﻋﻠم کُلّی ﻭﻗﺒﻠﻰ)
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭ(ﻋلم ﺠﺰئی ﺨﺎﺹ)
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻠﺎﺋک که ﻣﻌﺘﺮﺽ
اﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﺩم ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﭼﺮﺍ ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ،
ﮐﻪ ﻓﺴﺎﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ ﮐﻪ ﺍنّی
اﻋﻠم ﻣﺎ ﻟﺎ ﺗﻌﻠﻤﻮﻥ
ﭽﻴﺰﻯ که ﻣﻥ ﻤﻴﺪﺍﻧم
ﺷﻤﺎ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﺪ.
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﻠﺎﺋک
علم ﺘﺠﺮبی ﻭﺗﺎﺭﻳخی
ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﻥ ﺮﻳﺰﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
اﺯ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻧﻪ ﻋلمی اﺯﻣﺤل
ﺘﺠﺮﺑﻪ ﺑﻌﺪﻯ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻧمی ﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺷﺘﺒﺎهی ﺒﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﻌﺪﻯ
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩﺍﻯ
نماید .ﻋﻠم الهی
اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، (ﻋﻠﻢ
ﺟﺰئی ﻮﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﻣﺸﺘﺮک ﺪﺭ مَشیّت
ﺍلهی ﻮمَشیّت
ﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺴلیم
مَشیَت ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ مَشیّت
ﺳﺎﻟک ﻘطع گرﺩﺩ،
مَشیّت ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﻨﻴﺰ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠکه
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭح ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ مَشیّت
ﺍﻧﺴﺎﻥ غیر ﺳﺎﻟﻚ،
ﮐﻤک ﺒمَشیَت ﺍلهی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺒل
اﺯ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﺷﻴاء
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ، ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺤل علم ﺴﺎﺑق
اﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
(ﭼﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﺯلی اﻭﻟﻴﻪ، ﻭ
ﭼﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﻧﻮﻋﻰ،
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ
ﺑﺎ ﻟﺤﻈﻪ ﻗﺒل ﻔﺮﻕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ) ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺍﺯل
ﺴمیع ﻮ ﺑﺼﻴﺮ ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺴمع ﻮ ﺑﺼﺮ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ، ﻭﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
همه ﭼﻴﺰ ﻃﺒیعی
ﻮﺑﺪﻭﻥ اﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
اﺯﺧﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ
ﻄﺒیعی ﺨﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ
ﻭ ﺣﺘﻤﺎ، ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﺸﺪﻩ ﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﺎﻃﻠﺎع
الهی اﺯ ﺳﺮ ﭘیچی
اﻣﻮﺭ ﻃﺒیعی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭلی اﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند، ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
همیشه ﺗﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻠﺤﻈﻪ سلوک
الهی اﺯﺍﺩ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
،ﮐﻪ ﭼﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻃﻠﺎع ﻠﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺍلهی ﻀﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ، ﻭﻳﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺳﺎﻟک
ﻤﻨﺎﻓق ﻮ ﻳﺎ ﻗﺸﺮﻯ
ﻤﺘﻌﺒّﺪ ﺭﺍ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﺪﻫﺪ. ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ثبت ﻭ ﺍﺳﺘﻨﺴﺎخ
اﻋﻤﺎل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻳک کتاﺏ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ،
ﭼﻪ ﻟﺰﻭمی ﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭح اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ که ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﻳﺎ ﺳﺮ
ﭘیچی الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﺴﺐﻋﻘل
برﺗﺮ ﻭﮐﺸﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍلهی
ﻮﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﻨﻘﺺ ﻋﻘل ﻔﻮﺭﻯ،
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
بی اﻧﺘﻬﺎ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻳﻥ
اﻧﺤﺮﺍﻑﻫﺎ ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮﺣتی ﻔسخ
گیاهی ﻮ ﻳﺎ ﺭسخ
حمادی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ ثبت اﺣﻮﺍل
ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
هر ﻓﺮﺩ، ﻭ ﻳﺎ ﺣتی
ﺪﺭ ﺩﻓﺎﺗﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﺰﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ مُدَبّران ﺨﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﻣﺴﻴﺮﻯ
ﻄﺒبعی ﺨﻮﺩ ﺳﻘﻮﻁ
ﻃﺒیعی ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
گذﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﻘﺒلی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺑﺤث ﺍﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ،
ﺍﺯ ﭼﮕﻮﻧﮕﻰ (ﻋﻠم
اﻟﻬﻰ) ﮐﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻫﺪﻓﺸﺎﻥ
ﺮﺳﻮﺍ ﮐﺮﺩﻥ ﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍلهی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﺳﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
کسی ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺫﺍتی ﻮ ﺍلهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣنع ﺒﺤث ﺍﻧﺮﺍ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﺣنی
گناﻩ ﺷﻤﺮﺩﻩ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﻭ ﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝ ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻫﺮ ﻃﻮﺭﻯ که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ. ﺍﻳﻥ ﻤﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻭﺍﻧﺪﻳﺸﻪﻫﺎ،
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻔﺮﺽ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻮ ﺑﺤﺮﺍﻥ
ﺁﻥ ﮐﻪ ﺟﺎﻯﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺣتی ﺒﺎﻳک
ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ ﺴﺎﺩﻩ،
ﻭﺗﺮس ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ،ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻥ ﺪﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ کسبی ﻮﻋﻘلی
غیر ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﻏﻴﺮ
ثاﺑﺖ ﺩﺭ ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ،
خُنثی ﻮ ﺑﺎﻃل ﻮ
ﻣﺘﻠﺎشی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.

حدیث 1350-
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ74ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ یعلم
اﻟﺴﺮ ﻭ ﺍﺧفی ﻔﺮﻣﻮﺩ:
اﻟﺴﺮّ
ﻣﺎﮐﺘﻤﺘﻪ فیک ،
ﻭ ﺃﺧفی ﻤﺎ ﺧﻄﺮ
ﺑﺒﺎﻟک ثُم ﺃﻧﺴﻴﺘﻪ
ﺳﺮ ﺁﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺭ ﺩل ﺨﻮﺩ ﻧﮕﺎﻫﺪﺍﺭﻯ
کرﺩﻩ ﻭ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺮﻭﺯ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
(ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ)
ﻭ ﺃﺧفی ﻴﺎ ﻣﺨفی
ﺘﺮ ﺍﺯ ﺳﺮ، ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﺑﻴﺎﻭﺭﻯ،
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻥ
همان ﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﻨﻰ ( ﮐﻪ ﺣتی ﺨﻮﺩﺕ
ﻫم ﻨﺪﺍﻧﻰ، ﻭلی
هنوﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ)
ﻳﻌﻨﻰ (ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ) ﻗﺒل
اﺯ ﺑﻴﺎﻥ ﺒﺰﺑﺎﻥ،
ﻭﺍﻧﺠﺎم ﺒﻌﻤﻞ
ﻭﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺑﻔﮑﺮ.
ﻭ (ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ)
ﮐﻪ ﻗﺴﻤﺖ ﺍﻋﻈم
ﻘﺮﻳﺐ ﺑﺎﺗﻔﺎق
ﺨﻮﺩ آگاهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﺍﻥ
ﺒﻔﺮﺍﻣﻮشی ﺸﺨصی
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭلی ﺪﺭ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭحی اﻧﺴﺎﻥ
ثبت ﺍﺳﺖ ﻭﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﻴﺎﻳﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺮک
همه ﺍﻧﻬﺎ ﻣﺮﻭﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺣتی اﮔﺮ
ﺑﻬیچ ﺸﮑلی ﺒﻴﺎﺩ
ﻧﻴﺎﻳﺪ، ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺨفی
ﻨمی ﻤﺎﻧﺪ. ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ(ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ) ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺗﻌﻤّﺪ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﺳﺮﭘیچی اﺯ مَشیّت
ﺧﺪﺍ، ﻭﻳﺎ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎﻭﺍﻣﺮ
ﺍلهی ﺪﺭﺳﻠﻮک ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﺿﻤﻴﺮ) ﻧﺰﺩ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻫﻤﺎﻥ (ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﻭ ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻨﻴک ﺮﻭﺣﻰ)
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻧﻔس أمّاره ﻭﺳﻮس
ﻮﻫﻮﺳﺒﺎﺯ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
هماﻥ ﻨﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺠﻨﺒﻪ
ﻣﻨفی اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻜﺎن ﺮﺍ
ﺑﺘﺪﺭﻳج ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴکه
ﺍﺯ ﮐﻠﻴﻪ ﺍثاﺭ
ﭘﺎک گرﺩﺩ. ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺳﺎﻟک
ﺘﻨﻬﺎ ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻮ
ﺍﻣﺎﺩگی اﻧﺮﺍ،
ﺩﺭﺗﺴلیم ﺴﻠﻮکی
ﺒﭙﻴﺮﺍلهی ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﻤﺪﺑﺮ، ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

حدیث 1351 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ80ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻋﺎلم اﻟﻐﻴﺐ ﻭ
ﺍﻟﺸﻬﺎﺩﻩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻟﻐﻴﺐ
ﻣﺎﻟم ﻴﮑﻥ ﻮ ﺍﻟﺸﻬﺎﺩة
ﻣﺎ ﻗﺪ ﮐﺎﻥ ﻏﻴﺐ (ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﻭ ﻳﺎ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﻫﺎ،
ﻭﺍﻣﻮﺭ ﺍلهی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﺍﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺣﺎﺻﻞ
ﻧﺸﺪﻩ، (ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎلی ﺒﺮﺍﻯ
ﻄﻔﻮﻟﻴﺖ، ﮐﻪ ﻏﻴﺐ
ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻮع ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﻳﺎ ﺍﻧﻮﺍع
ﻘﻬﻘﺮﺍئی آﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺩﺭﮐﻤﻴﻥ آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ) ﻭ(ﺷﻬﺎﺩﺕ) ﺍﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺤﻘق ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﺍﺯ ﻏﻴﺐ
ﺧﻮﺩ ﺑﺘﺤقق ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻗﺎﺑل
ﺸﻬﻮﺩ ﻭﺩﻳﺪﻥ
گرﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
تَجلّیات ﺍلهی
آﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﭽﻨﻴﻥ ﺴﺎﻟکی ﻤﺨفی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﻮﺍلم
مادّی ﻨﻴﺰ ﮔﺎهی
عاﻟم ﺸﻬﺎﺩﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﻥ
ﭽﺸم ﺘﻥ ﻤﻴﺴﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ،ﻧﻮع ﻤﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﺍﺧﺮﺕ
ﻭﻋﻮﺍﻟم آﻳﻨﺪﻩ
ﺍلهی ﺪﻳﮕﺮ،ﻋﻮﺍﻟم
غیبی هستند.ﮐﻪ
ﺑﻌﻀﻰ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ، ﺑﺎ
مَشیّت ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ، ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ. ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺣﺎﺻل
ﻨﺸﺪﻩ ﻏﻴﺐ ﺍﺳﺖ،
ﻭیا ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻣﺤﺎل
ﺒﺎﺷﺪ.ﻋﻘل ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻓﺮﺽﻫﺎئی
ﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭﻏﻴبی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺑﻠکه
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺤﺎل
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻄلع
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺟﻌل ﻮ ﻓﺮﺽ ﺫﻫﻥ
اﻧﺴﺎﻥ انرﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺒﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
گفت ﮐﻪ ﺑﻌضی اﺳﺮﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻳﻌنی هستند
ﻭلی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺒﺒﻴﻨﻴﻢ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺣتی اﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮخی اﻣﻮﺭﻏﻴبی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﻗﺎﺑل ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﺯ إسراءﺭ ﻏﻴبی
الهی ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﭘس
اﺯ ﮐﺴﺐ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺮﻭﺣﻰ ﻭ ﻧﻮﻋﻰ،
ﻗﺎﺑل ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺪﻧﺪ
ﻭ ﺍﻳﻥ هماﻥ (ﻧﺎﻣﻮس
) ﻳﻮﻧﺎنی و
هندی زردشتی ﻮ
(ﺍﺳﻤاء ) ﺍلهی قُرآن
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺤث ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭﻏﻴبی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻄﺮح
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ ﺍﻣﻮﺭﻯ
هستند، ﮐﻪ ﻣﺤﺴﻮس
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی غیر
ﻣﺴﺘﻘﻴم ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﻮﺭ ﻣﺎ
ﻭﺭﺍﻯ ﺒﻨﻔﺶ،ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻳﺰ ﺍﺗﻤﻰ.
ﺍﻣﻮﺭﻋلنی ﻮﭘﻴﺪﺍ
ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭﻣﺤﺴﻮس
،ﻫﻤگی آﻧﻬﺎ مادّی
هستند. ﺑﺎﺯﻋﺎﻟم
ﻨﺎﺳﻮﺕ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ
ﻓﻬم ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
کنونی ﻤﺎ، ﻋﺎﻟم
ﺸﻬﺎﺩﺕ ﻭ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻏﻴﺒبی
هستند. ﻭلی ﺒﺮخی
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺸﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻴﺎﻓﺖ.
ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ ﺟﺎئی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣَﻠَﮑﺎﺕ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ، ﻭﻳﺎ
ﻣﻠﺎﺋک ﻮﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﺪﺑﺮ ﺍﺭﻭﺍﺡ،
ﻭﻳﺎ ﺣتی اﺭﻭﺍح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﺪﺭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻳﺎ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ، ﺗﻥ ﻮﺟﺴم
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی ﺪﺭﺟﻮﺍﺭ
ﺯﻣﻴﻥ ﻮ ﻣﺎﺩﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻮﺍلی ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍم ﺠﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻣﻘﺎم ﻴﻚ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺍﻭل ﻨﺴﺒﺖ ﺑﻤﺎ،
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﻗﺎﺋم
ﺠﺒﺮئیل ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ.ﻭﺍﻳﻥ
یونیورس یا عاﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ (ﻣﮑﺎﻧﻰ)
پون ناسوت
أتمی نیست . ﺑﻠکه
ﻣﻘﺎمی ﻮ ﻧﻮعی ﻮ
ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭم ﺒﻌﺪﻯ
ﺠﺎﻳﮕﺎﻩ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﺨﺪﺍﻯ ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ، ﻭﺧﺪﺍ
ﻭ،ربّ ﻗﺎﺑل ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻯ اﻭ، ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ ﻮﺍﺻل ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯاﺳﺖ.
ﺍﺧﺮﻳﻥ عالم ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻓﺮﺿﻰما ، ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
لاﻫﻮﺕ الله ﺧﻮﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻋﺎﻟم ﺸِﺒﻪ
ﻋﺪﻡ، ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺼﺎﺩﺭ ﺍﻭل ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭلی ﺒﻌﺪ
ﺍﺯﭘﺎﻳﺎﻥ اﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺣل بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ، ﺩﺭﻋﻤّاء
ﻮﻋﺪم ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ
ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻣﺎﺳﻮﺕ
ﺳﻨﮕﻴﻥﺘﺮ ﺍﺯ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﺩﺭ ﻣﺮﮐﺰﻫﺴتی
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻥ ﺪﺭ ﻣﻘﺎبل
ﺁﻥ ﭼﻮﻥ ﭙَﺮﮐﺎهی
نا ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﻬم
علمی ﺘﺮ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺒﮕﻮئیم اﻧﻮﺍﻉ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﻌﺪﻯ،
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺨﻮﺩ ﺟﺒﺮﻭتی ﻮ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻴک ربّ ﺍﻟﻨﻮعی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﻣﻮﺭﻏﻴبی
ﻮإسراءﺭﻯ اﻟﻬﻰ،ﻭﻧﺎﻣﻮس
ﻭ ﺍﺳﺎمی الهی هستند.
ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳج اﺭﻭﺍح
ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻮﺑﺎ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺣﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻥ ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻣﺮﻏﻴبی
ﺘﺒﺪﻳل ﺒﺎﻣﺮﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
،ﻭ ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ،
ﻭﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺪﻳﮕﺮ، ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﺎﺹ ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﺎتی اﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴبی هستند. ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ ﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻳﺎ ﺟﺒﺮئیل
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ
آﻥ ﺘﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺠﻠﻮﺗﺮ ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ روحی
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﻭﺳﺒﻘﺖ
ﺑﺮ ﺯﻣﺎﻥ گرﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭﺑﻬﺸﺘﻰ
موعود و سوم
ملکوتی ،ﻣﻌﺎﻑ
ﺑﻮﺩﻥ اﺯ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺠﻬﻨﻤﻰ ﺟﻬﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

حدیث 1352 - ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ80ﺑﺤﺎﺭ) ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺍﻧﻰ (یعلم
ﺨﺎﺋنة ﺍﻟﺄﻋﻴﻥ)
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻭ ﺳﺮﻗﺖ،
ﺩﻳﺪ ﺩﺭ ﭼﺸﻤﻬﺎ
ﺍﮔﺎﻩ ﺍﺳﺖ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:ﺃﻟم ﺘﺮ ﺍلی
اﻟﺮجلّ، ﻳﻨﻈﺮ
الی ﺸیئ ﻮ ﮐﺄﻧّﻪ
ﻟﺎ ﻳﻨﻈﺮ ﺍﻟﻴﻪ،
ﻓﺬﻟک ﺨﺎﺋنة ﺍﻟﺄﻋﻴﻥ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻰ، ﮐﻪ ﮔﺎهی
ﺸﺨصی ﺒﭽﻴﺰﻯ ﻨﮕﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﺪﺍﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻨﻤﻮﻧﻪ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﭼﺸﻤﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻧﮕﺎﻩ
ﺑﭽﻴﺰﻯ ﺒﺪﻭﻥ ﺪﻗﺖ،
ﻭﻳﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﻳﺎ ﺗﻮجهی ﺬﻫﻨﻰ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع ﭽﺸم
ﺒﭽﻴﺰﻯ، ﻭﻓﮑﺮ
ﺑﺠﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺘﻮﺟﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ،
ﻭلی ﻔﮑﺮﺵ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻨﻄبق ﺒﺎﭼﺸم ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﮐﻪ
ﭼﺸم ﺒﺼﻮﺭﺕ و
سوژه ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭلی
گهگاﻩ ﭼﺸم اﻭ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻧﻈﺮﻯ ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ
ﻣﻴﺪﺯﺩﺩ. ﻭ ﻟﺤﻈﺎتی
ﺒﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺟﻪ ﻭﺗﻔﮑﺮ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭلی ﻨمی
ﺒﻴﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﺤﺎل ﺴﺎﻟﻚ،
ﻭﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ، ﻭﺑﺤﺴﺎﺏ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﺳﻠﻮک
و عبادت اﻭﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍثرﻯ ﻤﻨفی ﻮ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﻠﻮکی
غیر ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻨﻈﻮﺭﺵ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی گاهی ﭽﺸم ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ، ﻭلی ﻔﮑﺮﺵ
ﺟﺎﻯﺪﻳﮕﺮ ﻭﺩﺭﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ ﻨﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻧﻄﺒﺎق ﺒﻴﻥ ﻔﮑﺮ
ﻭ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ ﺩﻭﮔﺎﻧگی
ﺸﺨﺼﻴﺖ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﭼﺸم
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻳﺎ ﺳﻤﺒﻮل الهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭلی
گهگاﻩ ﭼﺸم ﺘﻥ ﻤﺸﻐﻮل
ﺒﺎﺯﻯ ﺑﺎ ﻭﺭﺍﻧﺪﺍﺯﻯ
اﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﻠﺤﻈﻪﺍﻯ، ﻓﮑﺮﺵ
ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ، ﺑﺎﻫم ﻤﻨﻄﺒق
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻥ اﻧﺤﺮﺍﻑ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ می ﺒﻴﻨﺪ، ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺷﺨﺺ ﺑﺎﻣﻮﺭﻏﻴﺮ
ﺍلهی اﻭﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﺻﺪق ﺴﻠﻮکی
اﻭﺭﺍ ﺩﺭﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ مَشیّت ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻫم ﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﮔﺎهی ﺒﮑلی ﻤﺤﺮﻭﻡ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻧﻈﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﺒﭽﻴﺰﻯ
ﻮ ﺗﻔﮑﺮ ﺩﺭﭼﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻣﺮﻯ
ﻋﺎﺩﻯ ﻮحتی
گناﻩ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻭﻋﺪم سلوک
الهی اﻭ ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻃﻠﺎع
الهی اﺯ ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻗﺘﻬﺎﻯ
ﭽﺸم ﻮ ﻓﮑﺮ، ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨک ﻤﻮﺭﺩ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺳﻠﻮکی
الهی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻓﺮﺍﺭ
ﻓﮑﺮ ﺍﺯﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﻳﺎﻓﺮﺍﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭﭼﺸﻢ، ﺍﺯﻫﺮﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ که ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻫم عباﺩﺕ ﺍﻭ ﺷﺮکی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻥ هماﻥ (ﺗﻌﺒّﺪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ)
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻧﺎ ﺑﺎﻭﺭﺍﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻋﺒﺎﺩتی
هم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺮک ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎل کفر ﻭﺟﻬل
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
بشری ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻃﻠﺎع الهی
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭلی
ﺪﺭﺷﺎﻥ آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺣﺪﻳث
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻓﺮﺍﺭﻳﺎﻥ اﺯ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﻬﺮﺳﻮﮊﻩ ﻭﻓﮑﺮ
ﻭﻣﻮﺿﻮعی ﺪﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺩﺭﺣﺎل ﭙﺮﺳﺘﺶ
ﻣﻌﺒﻮﺩﻯ غیر ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺑُتی ﻨﻔﺴﺎنی
ﻮﻳﺎ مادّی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ آﻧﻬﺎ
ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺍﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯ اﻳﻥ ﻤﺘﻌﺒﺪﺍﻥ
اﺳﺖ. ﻭلی اﻟﺒﺘﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻏﻔﻠﺖ، ﭼﻮﻥ ﻤﺘﻮﺟﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻓﮑﺮ ﻭﭼﺸم
ﺨﻮﺩ ﺷﺪ، ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺑﺘﻤﺮﮐﺰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻗﻠﺒﺎ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
اﺳﺖ، ﻭﺍﻟﻠﻪ ﺍﮐﺒﺮﮔﻮﻳﺎﻥ،
ﺑﺬﮐﺮ ﻭ ﺗﺬﮐﺮ ﻭﻳﺎﺩ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ، ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍلهی ﺨﻮﻳﺶ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻢ، ﺑﻮﺩﺍئیان
ﺰﻧﮕﻮﻟﻪ ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ،ﮐﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﻭﺻﺪﺍﻯ
اﻳﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ، ﺗﺬﮐﺮ
ﺗﻮﺟﻪ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟک سعی ﺪﺍﺭﺩ،
ﺍﻳﻥ ﻔﺮﺍﺭ ﭼﺸم
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﻧﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻥ ﺮﻭﺵ
ﺭﺍ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
مادّی ﻮ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺳﺒﻴل ﻔﺸﺎﺭﻧﻔس
ﻭ هَوَس ﮔﺎهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻠﺤﻈﻪﺍﻯ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺣﺮﺍم سالک ﻮﮔﻨﺎﻩ،
ﺑﺮﺍﻯ هر طالب
لقای الهی ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﮐﻮﺗﺎهی اﻧﺮﺍ
ﺩﻟﻴل عدم اﻃﻠﺎﻉ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ،
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﺗﺎﮐﻴﺪ
قُرآن ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻥ
ﻠﺤﻈﺎﺕ ﺳﺮﻳﻊ ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺭﻳﺰ ﻭﮐﻮﺗﺎﻩ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺒﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺤﺖ ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ
ﺍلهی ﺒﺪﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺮﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩ. ﻭﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺮﺍ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﻤﺤﺎﻟﺎﺕ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﻭلی ﻔﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺤﺎل
ﺘﺮ ﺍﺳﺖ.

حدیث 1353 – (
ج؟ ص؟؟) کسی ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﺎم ﻤﻄﺮح ﻨﻤﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ آیه
ﻗﺮﺍنی (
ﻠﻴﺒﻠﻮﮐم ﺃﻳّﮑم
ﺃﺣﺴﻥ عملا) ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺑﻠﺎ یا ﻭ ﻓﺘﻨﻪ
ها ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶﻫﺎ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ ﮐﺪﺍم
یک اﺯ ﺷﻤﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عامل دﺭﻋﻤل ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺗﺮ ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺗﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻴﺪ.
ﻣﻮﺿﻮع آیه ﻗﺮﺍنی
ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍﻧﻰ ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
پیامبر ،ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ با
ولایت الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
هر ولایت فقیه
سفیه مشرک و
آخوند پر ست ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
اﺩﺍﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﺠﺎﻫل ﺒﻨﺎم آﺧﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
الهی ﻮ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻭ، ﺿﻤﻨﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺳﺨﺖﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک صادق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺻﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺣل
ﺒﻌﺪﻯ، ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻨﻈﺮﻯ ﻮ
ﻋﻤلی اﻭﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫم
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻫﻤگی
ﺰﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﻭﺍﻃﻠﺎع
اﻟﻬﻰ، ﻭ مُدَبّران
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﭘﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: اﻧّﻪ ﻋﺰّ
ﻭ جلّ، ﺧﻠق ﺨﻠﻘﻪ
ﻟﻴﺒﻠﻮﻫﻢ، ﺑﺘﮑﻠﻴﻒ
ﻃﺎﻋﺘﻪ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺗﻪ،
ﻟﺎعلی ﺴﺒﻴﻞ ﺍﻟﺎﻣﺘﺤﺎﻥ
ﻮ ﺍﻟﺘﺠﺮبة ،ﻟﺄﻧّﻪ
ﻟم ﻴﺰل علی ﻤﺎ ﺑﮑلّ
ﺸیئ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻠق
کرﺩ، ﺗﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﻠﺎ ﺑﺘﮑﻠﻴﻒ
ﻃﺎﻋﺖﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﻫﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﺑﺮﺳﺒﻴل
آﺯﻣﺎﻳﺸﻰ، ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺵ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻗﺒل
همه ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. (ﺍﻓﺮﻳﻨشی
که ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺭﺩ، ﻭ ﺍﻳﻨک
ﺪﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺩﺭﺣﺎل ﻔَﺮ ﺩهی
و ﻓَﺮ ﺭﺳﺎنی ﺒﺴﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ تَجلّیات
ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺍﻣﺪﻩ
ﻭﺩﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺴﻠﻮک ﺨﻮﻳﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،
ﻭ ﻓَﺮ ﻳﺎبی ﻮﺧﻠﻘﺖ
ﺗﺎﺯﻩ، ﻭﺍﺧﻠﺎق
ﻮ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻳﻥ ﻮ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺑﻠﺎ
ﻭ ﺭﻧج ﺠﻬﻨمی ﺠﻬﺎﻥ،
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﻤﺮﻳﻥ ﺪﺍﺩﻥ
تحمّل ﻮ ﺑﺮﺩ ﺑﺎﺭﻯ
ﻮ ﺻﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎ
ﺭﻓﺎﻩ ﻭ ﻟﻤﻴﺪﻥ
ﺪﺭﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺪﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺑﻠکه
ﻟﺬﺕ ﻭﺳﺮﻣﺴتی
ﻮ ﻏﺮﻭﺭ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﮐﻪﻋﮑس ﺗﺤﻤﻞ ﻭﺻﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. (ﺗﮑﻠﻴﻒ ﻃﺎﻋﺖ)
ﻳﻌنی ﻮﻇﻴﻔﻪ سلوک
الهی، ﻭ ﺗﺴلیم
اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍلهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﺍﺑﺎﺩﺍنی
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻗﺒﻠﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﺣﻮﺍﺩث ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺎ ﻧمی
ﺘﻮﺍﻧﻴم ﺪﻗﻴﻘﺎ
ﻃﺮﺯ ﺍﻃﻠﺎع ﻮآگاهی
الهی ﺮﺍ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻭلی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴک
اﻃﻠﺎع کُلّی
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ همه
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
الهی ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻳﻌنی
هماﻥ اﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﻟﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ همه ﺍﺭﻭﺍح
اﻭﻟﻴﻪ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎمی ﻤﺪﺍﺭج ﺘﮑﺎﻣﻞژنتیک
روحی ، ﻭﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒیعی
ﭙﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ اﺭﻭﺍح ﻤﺎ،
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻣﺘﻨﺎع اﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍلهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎ ﻟﺬﺕ ﺩﺭﻣﻘﺎﺑل
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ،
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺠﻬﻨمی
ﺒﺒﺮﺩ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒیعی
ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ،ﻭ
ﻫﻤﻴﻥ کاﺭ سلوک
الهی تا ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺪﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ (ﭼﺮخ
ﺴﺎﻣﺴﺎﺭﺍ) ﻭ ﮔﺮﺩﻭﻧﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ، ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﺍﺯﻫﻤﻪ ﺍﻧﻮﺍع
ﻮ ﺗﻤﺎمی هدﻑ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻋﺒﻮﺭﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﭘﺎسخ
ﻴﮕﺎﻧﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
اﺯﻟﻰ (ﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ)
ﻳﺎ ﺑﺸﻮ ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳج
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﺭﺍ،
ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﺪ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻳﺎ ﮔﺎﺭﻣﻪ ﻭﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻧﻬﺎ، ﺩﺭ روح
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺍﻳﻨک ﺪﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯﺍﺩ ﺳﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
ﻄﺮﺩ ﻣﺎ ﺳﻮا ﺍﺍﻟﻠﻪ.وﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭ قُرآن ﺁﻣﺪﻩ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ خداوند ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﺪ، ﻭ(ﺣتی
اﻋﻠﻢ) ﺍﻭ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ، ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻭﻣﻌلم اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻳﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎ
ﻭﺻﺪﺍ ﻗﺘﻬﺎ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ، ﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﺗﺎ ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺮﺳﺪ ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻳک ﺘﺠﺮﺑﻪ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺭﻭﺵ ﺍلهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل
آﺯﺍﺩﻯ اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ، ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻗﺒلی ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣل
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ، ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭﺗﻌﻠﻴم
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
و روان و ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.

حدیث 1354 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎﻧﻘل
گرﺩﻳﺪﻩ(ﺝ۴ﺹ80ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
آیه ﻗﺮﺍنی ﻮ ﻣﺎ
ﺘﺴﻘﻄ
ﻤِﻥ ﻮﺭقة ﺍﻟّﺎ
ﻳﻌﻠﻤﻬﺎ، ﻭ ﻟﺎ
ﺣبّة فی ﻈﻠﻤﺎﺕ
ﺍﻟﺎﺭﺽ، ﻭﻟﺎ ﺭﻃﺐ
ﻭﻟﺎ ﻳﺎﺑس ،ﺍﻟّﺎ
فی کتاﺏ ﻣﺒﻴﻥ ﻭﻫﺮ ﺑﺮﮔﻴکه
ﺍﺯﺩﺭﺧﺖ ﺳﺎﻗﻄ
ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﻭﻳﺎ ﺑﺬﺭﻯ
که ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳکی ﺰﻣﻴﻥ
ﺰﻳﺮ ﺧﺎﻙ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﻣﺮﻃﻮﺏ ﻭ ﺧﺸﮑﻰ
(ﺯﻧﺪﻩ یا ﻣُﺮﺩﻩ)
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﺩﺭ ﮐﺘﺎبی
ثبت ﻭ ﻣﺸﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﻭﺭﻗﻪ
(ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥﺒﺮگ ﻔﺎﺭﺳﻰ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﺭﺧتی ﻤﻰ
ﺍﻓﺘﺪ، ﻭﻳﺎ ﺟﻨﻴنی
که ﺍﺯ ﺭﺣم ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺴﻘﻮﻃ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺳﻘﻄ ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﻫﺮ ﺑﺬﺭ ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻭﺟﻨﻴنی ﺪﺭﻇﻠﻤﺎﺕ
ﺯﻣﻴﻥ ﻮﺧﺎﻙ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻇﻠﻤﺎﺕ ﺭَﺣِﻤﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﺭﺍﻥ، ﻭﻳﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭﺗﺎﺭﻳکی
ﻨﺎ ﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ ﻫﺮﮐس
ﻣﺨفی ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﻣﺮﻃﻮﺏ
ﻭ ﺗﺮ و ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﺗﺎﺯﻩ، ﻭﻳﺎ ﻫﺮﺧﺸک
ﻮﻣُﺮﺩﻩ ﻭ ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ،
ﻫﻤگی ﻤﻮﺭﺩ ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﺍلهی اﺳﺖ. ﻭﻫﻤگی
ﺪﺭ ﮐﺘﺎبی ﻮ ﺩﻓﺘﺮﻯ
الهی ثبت ﺍﺳﺖ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺍثاﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺭﻭح ثبت ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭼﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﻓﺘﺮ ﻭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻳﺎ نزد ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ.
ﻭﻳﺎ ﺣتی ﺪﺭ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ
ژنتیک ﺮﻭحی اﻭ
ثبت ﻫﻤﻴﺸگی اﺳﺖ.
ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮ قُرآن،
ﺑﻄﻮﺭﻋﺎم ﻮ ﮐﻠّﻰ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺮخی ﺪﺭ
ﻭﺳط ﺮﺍﻩ ﻭ ﺭَﺣِم
ﻄﺮﻳﻘﺖ، ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻫﺎﻯ اﺣﻮﺍل ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻫﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺳﻘﻮﻃ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﺗﺮک
ﺼﻠﺎﺕ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
می ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﻴکه ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻮﺗﻌﻬّﺪ ﻣﻘﺮﺭ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻇﻠﻤﺎﺕ ﺯﻣﻴﻥ ﺠﺴﺘﻦ،
ﻭﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻴکه
ﺯﻣﻴنی ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭح
آﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻈﻠﻤﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺩﺭﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﻮاهوال وﺧﻄﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻨﺒﺎﺷﺪ،
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺳﺎﻟک
ﺘﻨﻬﺎ ﻭﺧﻮﺩ ﺳﺮﻏﺮق
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺭﺣم
ﻄﺮﻳﻘﺖ، ﻭﭘﻴﺮ
ﺍلهی ﺼﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴﻨﻰ، ﮐﻪ ﻧﻘﺶ
مادر و ﻭﺍﻟﺪ ﺍﻭﻝ،
ﻭﻳﺎ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﺎﺩﺭ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺭﺣم ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻀﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻄﺎﻟﺐ ﻭ ﺻﺎﺩق ﻤﻌﺮفی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﺭَﻃِﺐ)
ﻳﺎ ﻫﺮ ﺍﻣﺮ ﻣﺮﻃﻮﺏ
ﻳﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺤﻴﺎﺕ ﻭﺭﻭﺡ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺎﻟک ﻔﻌّﺎل
اﺳﺖ، ﻭﻳﺎ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
گرﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎﺑس
ﺧﺸک ﻮﻣُﺮﺩﻩ ﻭﭘﻮﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﺸﺪﻩ
ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺣتی اﮔﺮ مُتعبّد
ﻗﺸﺮﻯ ﻮﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺟﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺭ ﻧﻮع
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎل آیه ﻗﺮﺍنی
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻫﺴتی ﺪﺭ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﻗﺒﻠبی
ﻮ ﺑﻌﺪﻯ الهی اﺳﺖ.
ﺍﻃﻠﺎع اﺯ ﺳﻮﺍﺑق
ﻮ ﺍثاﺭ ﻣﻨفی ﻮﺣﻴﻮﺍنی
ﺮﻭﺡ، ﻭ ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣل ﺒﻌﺪﻯ
ﻮ ﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭ ﺣتی
اﻃﻠﺎع اﺯ آیندهﻫﺎﻯ
ﺴﺮﻧﻮﺷتی ﺪﺭﻫﺮ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﻭﺟﺎﻯ
ﻔﺮﺽ ﺳﺘم ﻮﻇﻠمی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺎﺟﻴﺎﻥ ﻮﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍئیان
ﺟﻬﻨمی ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
(ﻣﺒﻴﻦ) ﻫﻤﺎﻥ ﻠﻔﻈ
ﻔﺎﺭسی ﻘﺎﺑل ﻨﺎئی
ﺒﭽﺸﻢ، ﻭﺑﻴﻨﺶ
ﺑﻌﻘﻞ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺷﮑﺎﺭ
ﻭﭘﻴﺪﺍ ﻭ ﻭﺍﺿﺢ،
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺑﻴﺎﻥ
ﻮﻗﺎﺑل گفتن ﺒﺎ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻭﻣﺪﺍﺭک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1355 - ﺪﺭ
ﺣﺪﻳثی اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ82 بحاﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ آیه
ﻗﺮﺍنی ﺴﻮاء ﻤﻨﮑﻢ، ﻣَﻥ
ﺃﺳﺮّ ﺍﻟﻘﻮل ﻮ
ﻣﻥ ﺠﻬﺮ ﺑﻪ، ﻫﻮ
ﺍﻟﺴﺮّ ﻭ ﺍﻟﻌﻠﺎنیة
ﻋﻨﺪﻩ ﺳﻮاء ،ﻭ
ﻗﻮﻟﻪ، ﻭ ﻣَﻦﻣﺴﺘﺨﻒ
ﺑﺎﻟﻠﻴﻞ،ﺃﻯ ﻤﺴﺘﺨﻒ
فی ﺠﻮﻑ ﺑﻴﺘﻪ ﺍﻳﻨکه ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮐسی ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﻣﺨفی ﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﻳﺎ ﻋﻠﻨﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ، ﺑﺎﻳﻥ
ﻤﻌنی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺮ
ﻭ ﻋﻠﻥ ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨکه ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺎﺭیکی
ﺸﺐﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺨفی ﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻳﻌنی
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻥ
ﺨﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺨفی
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻳﻥ
ﻤﺨفی کاﺭﻯ ﺒﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﻳﻨکه ﺷﺨﺺ ﻓﮑﺮﻯ
ﺮﺍﺑ ﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭ
ﻳﺎﻓﮑﺮﻯ ﺮﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻨکه ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺟﺮﺍ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭﺑﺪﺍﻥ عمل ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،
ﺳﺮ ﻭ ﻋﻠﻥ ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﻴلی اموﺭ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ، ﻭ ﻳﺎ ﺣس
ﮐﻨﺪ، ﻳﺎ ﺑﻔﻬﻤﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎم اﻋﻤﺎلﺪﺭﻫﺴتی
ﻨﻔﻮﺫ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻣﺎم
ﻤﻰ ﺍﻓﺰﺍﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﺣتی ﺪﺭ ﺗﺎﺭﻳکی
ﺸﺐ ﺑﺎﺷﺪ. إسراءﺭ
ﻭ ﺭﺍﺯﻫﺎ ﻭﻧﻴّﺘﻬﺎ
ﻭ ﻓﮑﺮﻫﺎﻯ ﻤﺎ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒل اﺯ ﻇﻬﻮﺭﻭ
ﻳﺎ ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻌﻠﻮم
بوده اﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺧل هستی ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻫﺴتی
اﺳﺖ. ﺫﺍﺗﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﭼﻮﻥ اﻃﻠﺎع
اﻧﺴﺎﻥ اﺯ ﺑﻌضس
اﺣﻮﺍل ﺨﻮﺩﺵ، ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺵ ﺍﻃﻠﺎع ﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﻫﺴﺘﻰ،
ﺍﺯ ﭼﻴﺰﻯ ﺨﺎﺭج
ﻮ ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺒﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺩﺭﻫﺮﺣﺎلی
ﺨﻮﺩ ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ،
ﺍﺯ ﻳک ﺼﻮﺭﺕ
فصل ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻮﺭﺩ
تجلّی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ
ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﺎﺭﻳکی ﺸﺐ،
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻓﮑﺮﺧﻮﺩ
ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﻫﻤﻴﻦ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﺷﮑﺎﺭ ﻭﺣتی ﻤﻘﺎم
ﺮﻭحی ﻮﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍﻯ
ﻨﻔس أمّاره ﺷﺨﺺ
ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﺳﺎ،ربّ ﺑﺎﻟﻨﻬﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺳربّ
ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ
ﻭﭘﻴﺪﺍ ﻭ ﺗﺤﻘق
ﺑﻴﺎﺑﺪ، ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺷﻠﻮغی
ﻔﺮﺍﺭ ﺍﺯﻇﻬﻮﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺭﻭﺯ،
ﺍﮐثرﻳﺖ ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗﻔﺎق اﻣﻮﺭﻯ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﭽﺸم ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ، ﺑﻨﻈﺮﺵ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻭلی ﻤﺘﻮﺟﻪ
ﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺄﻣﻮﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﻭﻳﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴبی ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ.

حدیث
1336 - ﺪﺭﺣﺪﻳثی
اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ ص 82ﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی اﻥّ اﻟﻠﻪ ﻋﻨﺪﻩ
ﻋﻠم اﻟﺴﺎعة ،ﻭﻳﻨﺰّل
اﻟﻐﻴث ،ﻭ یعلم
ﻤﺎ فی اﻟﺎﺭﺣﺎﻡ،
ﻭﻣﺎ ﺗﺪﺭﻯ ﻧﻔس
ﻣﺎﺫﺍ ﺗﮑﺴﺐ ﻏﺪﺍ،
ﻭﻣﺎ ﺗﺪﺭﻯ ﻨﻔس
ﺑﺄﻯ ﺃﺭﺽ ﺗﻤﻮﺕ،
ﺍﻥّ اﻟﻠﻪﻋلیم
ﺨﺒﻴﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﮔﺎﻩ
ﻭﻣﻄلع اﺯ ﻭﻗﺖ
(ﺳﺎﻋﺖ) ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺯ
ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻮ ﺍﻣﺪﺍﺩﻯ
که ﻧﺎﺯل ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﺣﻤﻬﺎ ﭼﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻧﻔس ﻭﻫﺮﮐسی ﭽﻪ
ﮐسی ﺮﺍﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺩﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﭼﻪ ﺯﻣﻴنی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣُﺮﺩ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻠﻴم ﻮ ﺧﺒﻴﺮ ﺍﺳﺖ.
(ﺳﺎﻋﺖ) ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﺒﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭ ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻋﺖ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭﻗﻴﺎم
ﻤسخ آﻣﻴﺰ ﺩﺭﺟﻬنم
ﺠﻬﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی غیر ﺳﺎﻟﻚ،
ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻥ آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. (ﻏﻴث ) ﮐﻤک
الهی ﻮ ﺍﻣﺪﺍﺩ ﺍﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ، ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
کیاﻫﺎﻥ، ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪﮐﻤﻚ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻜﻪ ﺁﻏﺎﺯ ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ کامل
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﮐﻤک ﻮ ﺍﻣﺪﺍﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک گرﺩﺩ.
ﻭ ﭘﻴﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪ توسّل
ﻮﺗﻮﺳّﻂ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﻠﻘﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ تَجلّیات
ﺍلهی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺭﺣﻤﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﺭﺍﻥ، ﮐﻪ ﺟﻨﻴﻥ
ﭙﺴﺮ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﺩﺧﺘﺮ،
ﻭﻳﺎﭼﻨﺪ ﻗﻠﻮﺑﻮﺩﻥ،
ﻭﻳﺎﻫﺮماهیّت
ﺗﮑﺎﻣلی ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺠﻨﻴﻦ. ﻭﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺩﺭ ﺭَﺣِم ﻄﺮﻳﻘﺖ
سلوک الهی ﺴﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮل ﭙﺮﻭﺭﺵ
ﺩﺭ ﺷﮑم ﻮ ﺭﺣﻢ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﭘﻴﺮﺍلهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺣم ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻭﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
،ربّ ﺍﻟﻔﺼل ﻔﺎﻃمی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻨکه
ﻫﺮﮐس ﻭﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ،
ﭼﻪ ﺳﺮﻧﻮشتی ﻔﺮﺩﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ، ﻭﻳﺎ ﭼﻪ
ﻭﻗﺖ آنرا ﺑﻴﺎﺑﺪ،
ﻭﭼﻪ ﺑﺎﺭﺍنی اﺯ
ﺭﺣﻤﺖﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘلی و احوالی
ﺍلهی ﺒﺮﺳﺮ ﺍﻭ
ﺑﺒﺎﺭﺩ. ﻭﺍﻳﻨکه
ﻫﺮ ﺷﺨصی کجا ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻣُﺮﺩ، ﻭ ﺩﺭ ﭼﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻰ، ﻭﭼﻪ ﻭﻗﺘﻰ،
ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ ﻋﻤﺮ
کسی به ﺨﺎﺗﻤﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﭼﻪ ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺘﻮﻗﻒ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺩﺭﭼﻪ ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺁﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ. (ﺍﺭﺽ)
ﺯﻣﻴﻥ ﻮﻫﺮ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺪﺭ ﭘﺎسخ
ﻮ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻳﻥ آیه
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: هذه
ﺧﻤسة ﺃﺷﻴاء ،ﻟم
ﻴﻄّل, علیها ﻣﻠک
ﻤﻘربّ، ﻭﻟﺎ ﻧبیّ
ﻤﺮﺳﻞ، ﻭﻫﻴﻤﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰ
ﻭجلّ  ﺍﻳﻥ
ﭙنج ﭽﻴﺰﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫیچ ﻔﺮﺷﺘﻪ
ﻣﻘربّ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﻧبیّ
ﻮ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺍلهی
آﻧﺮﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ اﺯﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻣﺨﺘﺼّﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻨمی ﺪﺍﻧﻨﺪ، وﻣﻠک
ﻮﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﻘربّ
ﺑﻤﻘﺎم الهی ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭﻫﺮ
کامل الهی ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﻣﻘربّ
ﻭﻧﺰﺩﻳک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺪﻩ، ﻭﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍئی
ﻨﻴﺰ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻓﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭﻣﻠک ﻮ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺭﺳﻮل اﻭلی اﻟﻌﺰﻡ،
ﮐﺎﺷﻒ قُرّه ﺍلهی
ﺠﺪﻳﺪ ﻭﺑﺮﺗﺮ،
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
آینده ﺍﻣﻮﺭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻧﺘﻈﺎﺭ آگاهی
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﺨﺘﺼّﺎﺕ،
ﻭﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺨﺎﺹ
ﺍلهی اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﭽﻪ ﻭﻗﺖ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﮐﺎفی
ﻨﻔس أمّاره ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﭼﻪ ﻭﻗﺖ
ﺑﭽﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﭼﻪ ﺍﺣﻮﺍلی ﻮﺍﻓﮑﺎﺭﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺭﻭٴیئی
عقلی ﻮ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻭﭼﻪ
ﻭﻗﺖ ﺑﺴﺎﻟکی ﺒﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺒﮕﻮﻳﺪ.
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺪﺭ ﺭﺣم
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﻭﻳﺎ ﻋﺪم ﺘﻮﻓﻴق
ﺪﺭ آینده ﻭ ﻓﺮّ
یابی ﺴﺎﻟﻚ، ﻭﻳﺎ
ﻣﺮگ ﺠﺴمی ﻮ ﻣﺮﮔﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺎﻭ، ﮐﻪ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺮﻁ هر ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭکدام ﺰﻣﻴنی
اﺯﻋﻮﺍلم اﻟﻬﻰ،
ﻭ ﮐﺪﺍم ﺰﻣﻴﻨﻪﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ ﻣﻘﺎﻣﻰ،
ﻭﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

حدیث 1357 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ82ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺳﺎﺋلی ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﺍﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻗﺪﻳﻢ ﻭ ﻗﺒل اﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻫﺴﺘﻰﻫﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪﻩ ﻭﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ (ﺍﮔﺮ
ﻫﺪﻑ ﺍلهی ﻮ مَشیّت
ﺍﻭ، ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻘﺮﺭ ﺑﺮﺍﻯ ﻴک
ﺮﻭﺡ، ﻭﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍح
اﺯ ﻗﺒل آﻣﺎﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻫﺮ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺘﮑﺎﻣلی
ﺪﺭﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﺸﺨﺺ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻃﻠﺎع
الهی اﺯ آیندهﻫﺎﻯ
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ، ﻣﻮﺭﺩ
آگاهی الهی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺟﺎﻯ سوآل ﻨﻴﺴﺖ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑمَشیَت
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ) ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻮﻳﺤﻚ، ﺍﻥّ ﻤﺴﺄﻟﺘک
ﻠﺼﻌبة ،ﺃﻣﺎ ﺳﻤﻌﺖ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻘﻮﻝ، ﻟﻮ
ﮐﺎﻥ ﻔﻴﻬﻤﺎ ﺃلهة
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻔﺴﺪﺗﺎ،
ﻭ ﻗﻮﻟﻪ، ﻭﻟﻌل
اﺑﻌﻀﻬم علی ﺒﻌﺾ،
ﻭ ﻗﺎل ﻴﺤکی ﻘﻮل
ﺃﻫل اﻟﻨﺎﺭ، ﺍﺭﺟﻌﻨﺎ
ﻧﻌﻤل ﺼﺎﻟﺤﺎ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﺬﻯ کنّا ﻧﻌﻤﻞ،
ﻭﻗﺎﻝ، ﻭ ﻟﻮ ﺭﺩﻭﺍ
ﻟﻌﺎﺩﻭﺍ ﻟﻤﺎ ﻧﻬﻮﺍ
ﻋﻨﻪ، ﻓﻘﺪﻋﻠم
اﻟﺸیئ اﻟﺬﻯ ﻠم
ﻴﮑﻦ، ﺃﻥ ﻠﻮ ﮐﺎﻥ
کیف ﮐﺎﻥ ﻴﮑﻮﻥ
سوآل ﺴﺨﺖ
ﻭﺧﻄﺮﻧﺎکی ﺮﺍ
ﻣﻄﺮح ﻤﻴﮑﻨﻰ،
ﺍﻳﺎ ﻧﺸﻨﻴﺪﻩﺍﻯ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻫﺴتی غیرﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰﺍﻟﻮﻫﻴتی
ﺪﺍﺷﺖ،ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺧﺮﺍﺏ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﻥ ﺨﺪﺍﻳﺎﻥ
ﺒﺮﻫم ﺒﺮﺗﺮﻯ ﻤﻴﺠﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﭼﻨﺪ ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺿﺮﻭﺭﺗﺎ
ﻳکی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺟﺴﺖ ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻳک ﺨﺪﺍئی
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨکه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺮﻑ ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ،ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻥ،
ﺗﺎ ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺭ ﻧﻴکی
ﺒﻨﻤﺎئیم ﻮﺑﺎﺻﻠﺎح
ﺨﻮﺩ می ﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ،
ﮐﺎﺭﻯ که ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﻳﻨﺎﻥﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻩ
ﺷﻮﻧﺪ، ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
کاﺭﻫﺎﻯ ﻘﺒلی ﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﭼﻴﺰﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﺒﻮﺩﻩ، ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﻭﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺁﻥ،
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮﻫﻢ می ﻤﺎﻧﺪﻧﺪ،
ﻭﻣﺮگ بر ﺴﺮﺍﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺮﻓﺖ، ﺑﺎﺯ
ﭼﻨﺎﻥ ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯﻋﻘل
اﻧﻬﺎ ﺿﻌﻴﻒﺗﺮ
ﻭ ﭘﻴﺮﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ.
ﻭثباﺕ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺩﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺍﺭﺗﺮ ﻣﻴﺸﺪ.
ﻭ ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺎﻫﻤﻴﺖ
سلوک الهی ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
هماﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑسلوک الهی ﻮ ﺍﺻﻠﺎح
ﻨﻔس ﺣﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ
هر ﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻳﺎ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻘﻴﻪ ﺯﻧﺪگی ﺮﺍ
ﺑﺎﺷﺮﺍﻳﻄ ﺒﻬﺘﺮﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺍﻫند
ﺩﺍﺩ. ﻭﭼﺮﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫند، ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﺘﻥ ﺒﺴﻮﻯ ﻨﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
کاﺭﻯ ﻨﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻮﻗﻒ ﻫﺮ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی هرﭼﻪ ﮐﻪ
ﻋﺎﻟﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻄقی ﻨﻴﺴﺖ.ﻭﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺘﮑﺎﻣل ﻤﺪﺍم
ﺒﻴﺸﺘﺮﺍﺳﺖ.

حدیث 1358 - دﺭﺣﺪﻳثی
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ83ﺎﺭ) ﮐﻪ ﺷﺨصی
گفت ﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ، ﻭ ﺗﺎ ﺍﻧﺠﺎ
ﺳﭙﺎس ﻣﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﻭﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻥ ﺤﺪّ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﺍﻧﻘﺪﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﺳﭙﺎس ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺰﻳﺎﺩﻯ
علم ﻮآگاهی اﻟﻬﻰ.
ﻭلی اﻣﺎم صاﺩق
ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ: لا
ﺗﻘل ﺬﻟﻚ، ﻓﺎﻧّﻪ
ﻟﻴس ﻟﻌﻠﻤﻪ ﻣﻨﺘهی
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﮕﻮ
ﮐﻪﻋﻠم الهی ﭙﺎﻳﺎنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﻋﻠم
ﻮآگاهی کمیّت
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻗﺎﺑل
ﺸﻤﺎﺭﺵ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺳﭙﺎس ﺯﻳﺎﺩ ﺷﺨﺺ
ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺪﺭ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺘﻘﻠﻴﺪﻯ
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻋﺎ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩ، ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺸﻤﺎﺭﺵ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ،
ﺩﺭ ﺗﺴﺒﻴﺤﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ، ﻭﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﺮﮔﻬﺎﻯ ﺪﺭﺧﺘﺎﻥ.
ﻭﻟﻰ(ﻋلم اﻟﻬﻰ)
ﺩﺭ قُرآن ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﻨﻈﻮﺭ آگاهی
الهی اﺯ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺍﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
الهی اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
تَجلّیات ﺍلهی
که ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
هر ﺭﻭﺡ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻠﻘﺎﻯ ﺒﺎ ﺍﻳﻥ ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍلهی اﺳﺖ. ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺣﺪ ﺍﮐثر تجلّی
ﻘﺎﺋﻢ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻴﺎ ﺟﺒﺮئیل
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّ ﺎﻣﺮﺍﺗﺐ
تَجلّیات ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺳﻄح عقل ﺠمعی ﺠﺎﻣﻌﻪ،
ﻭﻳﺎ ﺳﻄح علم ﺠمعی
که ﺩﺍﺭﺩ، ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﺁﺧﺮ ﻫﻤگی ﺪﺭﺣﻴﺮﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻧکه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻃﻠﺎع ﻮﻋﻠم
ﻮﺍﻟﻬﺎم ﺠﺪﻳﺪﻯ
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎﺣتی
ﺒأﻓﺮﺍﺩ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
الهی ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﻣﺪﺍم
اﻳﻥ ﺴﻄح عقل ﺠمعی
ﺮﺍ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺒﺮﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻨکه ﺑﺎ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﺩﻥ ﻔﺼﻞ
ﻧﻮعی ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﻳک ﺘﮑﺎﻣل ﻄبیعی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ
عقلی ﻮ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
اﮔﺎﻫﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻤﻴﺎﻥ همه ﺭﻭﺯﻩ،
ﻭ ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ ﺒﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻧﻮ
ﺑﻨﻮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺎﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﮔﻬﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭاﻣﻮﺭﻋلمی
ﻮﻋﻘلی اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻧﻮ ﺍﻭﺭﻯ
ﻮ ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎتی
ﺪﺍﺷﺘﻪ، ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﻧﺒﺎﻟﻪ ﮐﺎﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻮ ﻣﮑﺎﻧﻴک مادّی،
ﻋﻤﻠﺎ ﻋﻠم ﻮآگاهی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﺑﻠکه
ﺣﺮﻓﻪ ﻭﺗﺨﺼﺺ
و تکنیک ﻣﻴﺒﺎﺷند
،ﻭ ﺑﻐﻠﻄ ﺒﻪ ﺍﻥ
ﻨﺎم علم ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﭼﻨﻴﻥ بگوﻳﺪ: ﻮﻟﮑﻥ
ﻘﻞ،ﻣﻨتهی ﺮﺿﺎﻩ
ﺑﻠکه ﺑﮕﻮ ﺷﮑﺮ
ﺧﺪﺍﺋﻰ، ﺗﺎ ﺍﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺮﺿﺎﻯ
الهی اﻭ ﺑﺎﺷﺪ. ﺷﮑﺮ
ﺯﺑﺎنی کم ﻭ ﻳﺎ
ﺯﻳﺎﺩ ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.ﻭﺍﻫﻤﻴتی
ﺰﻳﺎﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. سلوک
الهی، ﻫﻤﺎﻥ ﺸﮑﺮﻋﻤﻠﻰ،
ﻭ سلوک الهی ﺮﺍ
ﮐﺴﺐ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍلهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺗﺎﺟﺎئیکه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻭﻃمع ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺍلهی
ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍم ﻨﺘﻴﺠﻪ ﻳک
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍلهی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ،ﻭسلوک
الهی اﻧﺴﺎﻥ ﺘﺎ
ﻭﻗﺘﻴکه ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮔﺎهی
ﺘﺎ ﺍﺧﺮﻋﻤﺮﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍلهی ﺪﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺎ ﻧسخ ﻮ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺣتی ﻘﺒﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻨﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ سلوک
الهی، ﻳﻌنی ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻋﻤلی ﻨﻔس ،ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ، ﻭﮐﺴﺐ ﺍﺧﻠﺎق
و خلقت ﻮﺻﻔﺎﺕ ﻭﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻴک الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻥ ﺪﺭ ﭘﻴﺮﺍلهی
هست. -ﻭﺑﺮخی ﺪﺭﺍﻳﻥ
ﺘﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
روان ﺧﻮﺩ، ﮐﻮﺗﺎهی
ﻮﻧﺎﺭﺳﺎئی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺑﻴﮑﺎﺭﻯ
ﻮکم کاﺭﻯ ﻮ ﺑﺪﮐﺎﺭﻯ
اﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی اﺳﺖ.

حدیث
1358 مکرر - ﺩﺭﺣﺪﻳثی
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ83ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: العِلم هو
ﻣﻥ کماﻟﻪ ﻋﻠم ﻮ ﺍﮔﺎﻫﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ کمال ﺁﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ بی ﻨﻬﺎﻳتی
علم اﻟﻬﻰ، بی ﻨﻬﺎﻳتی
کمال او ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﻤﺎل
اﻧﺴﺎﻥ ﻨﻴﺰ، ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻤﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﺤل اﻃﻠﺎع
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺴﺎﻟﻚ، ﮐﻤﺎل ﺘﺎﺯﻩ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻋﻘلی
ﺘﺎﺯﻩ ﺗﺮﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ،ﻋﻠم
ﻤﻌﻴﺎﺭ ﮐﻤﺎل
اﻣﺪﻩ، ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠم علوم
کسبی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ، ﺍﺯ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
علمی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ،
ﮐﻤﺎلی ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ندﺍﺭﻳﻢ. ﺑﻠکه (آگاهی
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﮐﻤﺎل ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺭ ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺑﺪﻭﻥ اﺧﻠﺎﻗﻴﺎﺕ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ ﺮﻭحی
ﻮ ﺍلهی ﺸﺨﺺ ﻋﺎلم
اﻥ علم ،ﺣﺠﺎﺏ ﺍﻋﻈم
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻓﻴق ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍلهی
ﻮﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

دنباله حدیث
1358

حدیث
1359 - ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ(ﺝ۴ﺹ83ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻋﻠم
الهی ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﻮ
ﮐﻴﺪک ﻴﻌنی ﺍﻳﻥ
علم ﻮﮐﻤﺎﻝ، ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻬﻤّﺖ ﻭﺗﻠﺎﺵ
ﺗﻮ، ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﺮسی
ﺒﺂﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
(ﮐﻴﺪ) ﻭ ﺗﻮﻃﺌﻪ ﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﮐسی
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻠم ﻮآگاهی ﺒﺰﻭﺭ
ﻭ ﻧﻴﺮﻧﮓ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻮﺷﻴﺪ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ
ﺩﺳﺘﺮسی ﺨﻮﺩ ﺭﺍﺑﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻓﺮﺍﻫم ﻨﻤﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻥ کید ﻭ ﺗﻮﻃﺌﻪ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﻋﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﻭﻧﻔس أمّاره ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﻨﻤﺎئیم. ﺗﺎ ﺑﺮﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﭘﺎکی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺍنی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﺒﺮﺍﻯ
کمال ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫم کنیم
،ﺗﺎ ﺑعِلم الهی
ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻭ،
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ تَجلّیات
اﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪﻋﻠم
همیشه آگاهی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻌنی ﺪﺍﺭﺩ، ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻭ ﻣﻌﺎﺩﻟﺎﻥ
ﻨﻴﺰ، ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍلهی ﻮﻋﻠم ﻠﺪنی
ﻴﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
کامل الهی ﭼﻨﻴﻥ
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺭﺍ،
ﺩﺭﺣﺪّ اﻋﻠﺎﻯ
آﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺩﺭ ﻋﻘل
ﻮﻋﻠﻢ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ،
ﺑﺴﺘگی ﺒﺪﺭﺟﻪ
ﻫﻤّﺖ ﺳﺎﻟک ﻮ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﻋﻠم ﻮﺻﻔﺎﺕ،
ﻭ ﺩﺭ ﻋﻘل ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍلهی اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺮ ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺗﻠﺎﺵ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺨﻠﻴﻪ
ﻋﻤﻴق ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻭ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻓﺮﺍﺩ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻘﺎم ﺨﻮﺩ، ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ،
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻴﮑﺴﺎنی
ﺪﺭ ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻭلی اﺯ ﺍﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
عقلی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﻘﺎم ﭙﺎﮐﻰ،
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻔس
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻘﺎﻳﺎﻯ
اﻟﻮﺩگی ﻨﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻣﺠﺎﺯﺍتی ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭلی ﺪﺍﺭﺍﻯ
اثاﺭﻯ ﺪﺭ ﺗﻔﺎﻭﺕ،
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺪﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آینده ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨکه
ﻋﻘل کمتر ﻭ ﻳﺎ ﺣﻮﺍس
ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ، ﻭ ﻧﻮﺍﻗﺺ
ﻋﻀﻮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ،
ﺩﺭﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﮑﻬﺎﻯ
ﺟﺴمی ﻮﺫﻫنی ﻮﺭﻭحی
ﺴﺎﻟﻚ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ اﺎﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺪﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ آینده
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﺑﺎﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻧسخ ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﻴم
ﺪﺍﺷﺖ. ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﺮﺯ
ﻧﻬﺎئی ﺸﻬﻮﺩ ،ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم ﻮﺟﺒﺮئیل
ﺒﺮﺳﺎﻧﻴﻢ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﺭ ﺳﻨﮕﻴﻥ اﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍﻥ، ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ هاﻯ ﻨﻮﻋﻰ،
ﮐﻪ ﻋﻘﺎﺏ ﺍلهی
ﻮﻋﻘﺒﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.

حدیث
1360 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ84ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺸﺎﻥ
گفتند ،ﺍﻳﺎ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻧﻴﺴتیم که ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭﻫﺴتی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﺗﺎ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺭﻋلم الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻳﻨکه، ﺗﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻘﻴﺎﻣﺖ،
ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺮﻭﺵ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ) ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﺒلی ﻘﺒل ﺃﻥ ﻴﺨﻠق
اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻭﺍﻟﺎﺭﺽ
ﺁﺭﻯ ﻮﺣتی
ﻗﺒل اﺯﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭﺯﻣﻴﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﺪﻑ ﻭمَشیّت
ﻗﺒلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ پِلّهﻫﺎ
ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻥ ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ،ﺍﺯ ﺍﺯل
ﺘﺎ ﺍﺑﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺻﻮل آﻓﺮﻳﻨﺶ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﮑﺎﻣل ﻨﻮعی
اﺳﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮ ﺍﺳﺎس
ﻃﺮح ﻘﺒلی ﻮ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﻨﻈﺮﻯ ﻮ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ، ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺤﻘق ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ،
ﻃﺒق آﻥ اﻟﮕﻮﻫﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ،ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﻭﻫﺮ ،ربّ
ﺍﻟﻔﺼل ﻨﻮﻋﻰ،
ﻭﻫﺮ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻓﺮﺩﻯ
ﺪﻳﮕﺮ، ﺩﺭﻫﺮﻧﻮﻉ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺪﺭ ﮐﺎﺭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ
ﺑﻠکه ﺗﻐﻴﻴﺮﺍتی
کوﺭﮐﻮﺭﺍﻧﻪ ﻭﻣﻨفی
ﻮ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻀﺮﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍع ﺘﺤﺖ
حمادی ﻮ حمادی
ﺒﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
گیاهی ﻮﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺎﻟﺎ ﻣﻴﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺩﺭﺍﺯﻯ
اﺯﻓﺼﻮل ﻨﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﻮضع اﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻳم
ﻮ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ اﻟﮕﻮﻫﺎئی
ﻨﺒﻮﺩ، ﺑﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻧﻴﺰ ﻧمی ﺮﺳﻴﺪﻳﻢ.
ﻭﺍﻳﻥ همه ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ، ﻭﻳﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺤﻴﺎتی
ﻮﻋﻘﻠﻰ ﻭﮐﻤﺎل
ﺪﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﺍﺩ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﻧﻴﺰ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺩﺭﻫﺮ ﺭﻭح ﺪﺭﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﺪﻧﺒﺎل
گرﺩﺩ. ﻟﺬﺍ ﺍﻃﻠﺎع
ﻘﺒلی ﻤﺨﺘﺮع ﻮ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻭﺍﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﺎ
ﺗﮑﺎﻣل ﻤﻌنی ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﺑﺎﺯ ﻗﺒل
اﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ، ﺩﺭ
ﺧﻠﺎل هر ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ، ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻥ اﻃﻠﺎع الهی
هست. ﮐﻪ ﺍﻧﺮﺍ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﺍﺩﺍﺭﻩ می ﺨﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭﻳک ﻤﺮﺣﻠﻪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ اﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻧﻬﺎئی هماﻥ (ﮐﻦ
ﻓﮑﺎﻥ) ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺯل هماﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩ،
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ،
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﺻل یک
ﺮﻭﺡ، ﻭﺍﺻل ﻤﺎﺩﻩ،
ﻭﻳﺎ ﺍﺻﻞ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﻘﺒلی اﻟﻬﻰ. ﻭلی
اﻳﻥ اﺻﻠﻬﺎﻯ اﻭﻟﻴﻪ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰ، ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯﻯ
اﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺣﮑم
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﻴﻨﻬﺎﻳت
می ﺒﺎﺷﺪ، ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻣﺮﺍﺣل ﺪﺭ ﭘﻴﺶ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
اﺯﻟﻰ (ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ)
ﺍلهی ﺘﺤﻘق ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻳﻌنی ﺘﮑﺎﻣل
اﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﻔﻌﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺍﻳﻥ ﻤﺴﺎﻟﻪ ﻣﻄﺮح
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺪﺭ ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺸﺮ ﺍﻃﻠﺎع ﻮ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺍلهی هست، ﮐﻪ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﻀﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ، ﺑﻠکه ﻣﻮﺿﻮع
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ،ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺷﺨﺺ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﻣﺎﻟﺶ ﮔِل ﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﮐﺎﻣل اﻥ ﺸﻮﺩ. ﻭﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺤﻠﻴﻪ ﺑﺎﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺍﺧﻠﺎق
ﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ بشریّت
ﮐﺴﺐ ﮔﺮﺩﺩ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﺸﺮ،
ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ، ﻳﻌنی
اﺳﻤﺎﻥ هاﻯ ﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﻫﺮﻳک اﺯﻋﻮﺍلم
ﻮﺟﻮﺩﻯ اﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻮﻓق
ﺒﺪﻳﺪﺍﺭ ﺑﺮخی
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺯﻣﻴﻦ، ﮐﻪ ﺯﻣﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﻭﻫﺮﻳک
اﺯ ﻋﻮﺍﻣل ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺮﻭح اﺳﻤﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻭ ﺯﻣﻴﻥ ﺠﺴم ﻮ ﺗﻥ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
مادّی
ﻮ ﺫﻫنی
ﻮ ﺭﻭحی هرﮐس ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺪّ ﻧﻈﺮ
ﺍلهی اﺳﺖ (ﻋﻠم
اﻟﻬﻰ) ﻳﻌنی آﮔﺎهی
اﻭ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﻭﭘس
ﺍﺯﺟﻬﻨم ﺴﻮم ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ،
ﻭﻣﻮﻗﻊ ﺩﺍﻭﺭﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﻳﺎ ﻓسخ
گیاهی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﺴﺎﻧﻴکه
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭﻋﺼﻴﺎﻥ
ﻮتمرّد ﺑﺮ ﺍﻣﺮ
ﺧﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﻭﺑﮕﻨﺎﻩ
ﻭﺭﺯﻯ ﻮﻟﺬﺕ ﺟﻮئی
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺪّ ﻧﻈﺮﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻭ ﺍﻳﺎﺕ قُرآن هستند،
(ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ) ﺭﻭﺯﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺎﺋم ﻴﺎ
ﺟﺒﺮئیل هستند.
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺘﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ،ربّ
رحمان، ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ،
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﻋﻠم
ﻮﺍﻃﻠﺎﻉ ،ربّ ﻗﺎﺋم
هستند. ﻭﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ،ﻣﻌﺼﻮم
اﺯ ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ ﻭﻫﺮﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌنی ﻤﻔﻬﻮم
ﺘﻤﺮﺩ ﻭﻋﺼﻴﺎﻥ
ﺪﺭ ﻋﺪم ﺴﻠﻮﻙ،
یا ﻋﺪم عباﺩﺕ،
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴتی
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺟﻮﺩﻯ
اﺍلهی ﭙﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﻭﻧﻈﺮﻳﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ هر ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﭼﻮﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭﺍﺣﺪ
ﺍﺯﻟﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
عبوﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍﻉ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ، ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻤﮑﺮﺭ ﻧﻮﻋﻰ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮع یک ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﻫﺴﺖ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻔﻘﻄ ﺪﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ،
ﺩﻭﭼﺎﺭﻫﻤﻴﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪ، ﻳک ﻔﺼل
ﻨﻮعی ﻮﻳک ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ کسی ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ سالک الهی گرﺩﺩ،
ﻫﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﻣﻄﺮح
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎملی
اﺯﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﮐﻪ ﻫﻤگی اﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍلهی ﻘﺒﻠﺎ ﻣﻌﻠﻮم
بوده اﺳﺖ،ﭘﻴﺶﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ، ﺑﺪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
،ﺳﺮﻧﻮﺷت هاﻯ ﻨﻮعی
ﻮﻓﺼﻠﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی اﻭ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﻭﻣﺼﻮﻥ
اﺯ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎی
ﻨﻮعی ﺒﺠﻬﺎنوم
ﺠﻬﺎﻥ، ﻭﻣﻌﺼﻮم
اﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
الهی هستند. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ
ﻮﭘس ﺍﺯﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻭﺑﺎ
ﻫﺮﻳک اﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻔﺼل ﻨﻮعی ﺨﻮﺩ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ سلوک
الهی آﻥ ﺑﺎﺯ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ،ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍلهی ﻮ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺗﺎﺯﻩ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﻮﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻤﺮبی
ﺪﻳﮕﺮ، ﻫﺮﮔﺰ ﺗﻤﺎمی
ﻮﻧﻬﺎﻳتی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺭﻭح
ﺪﺭ ﻫﺮ ﻧﻮع ﺠﺪﻳﺪ،
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺟﺴمی ﻮ ﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ،
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻴﺎﺑﺪ،
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ.
ﻭﮔﻨﺠﻴﻨﻪ ﺍلهی
ﺘﻤﺎمی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﻮﺭﻭﺩ
ﺑﺎﻳﻥ عوﺍﻟم الهی
ﺒﺮﺗﺮﻋﻘلی ﻮ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻭﺟﻮﺩﻯ، ﻭﺣتی
اﻟﻮﻫﻴﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺎ، ﻋﺒﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺗﮑﺎﻣلی اﺯ ،ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻭﺑﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻭﺵ ﻣﻘﺒﻮل اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
ﻭﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ توسّل
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ، ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ،
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ،
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺣُﺴﻥ ﻨﻴتی
ﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻥ
ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍلی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم
ﻴﺎ ﺟﺒﺮئیل ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
مَصونیّت ﺑﺒﺎﺭ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ.  ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﻮﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺠﻬﻨﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﺒﺪﻧﺒﺎل
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

حدیث 1361 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ(ﺝ۴ﺹ84ﺤﺎﺭ)ﺍﻳﺎ
ﺍﻣﺮﻯ ﻮﻳﺎ ﭼﻴﺰﻯ
هست، ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭلی
اﻃﻠﺎع ﻘﺒلی آﻥ
ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﭙﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ:لا ،ﺑل
کاﻥ فی علمه ،ﻗﺒل
ان ﻳﻨﺸأ اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻟﺎﺭﺽ ﻧﻪ ﺑﻠکه ﺩﺭ
آگاهی ﻮﻋﻠم اﻭ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻗﺒل اﺯ
ﺍﻳﻨکه ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺯﻣﻴﻥ اﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﻮﻧﺪ.ﺍﺻﻮﻟﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ، ﺩﺭﺣﮑم
ﻮﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﺍﻃﻠﺎع
الهی ﺮﺳﻴﺪﻩ، ﺯﻳﺮﺍ
(ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻫﺴتی
ﻮ ﻣﻮﺍﺩ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﻥ، ﺍﻣﺮﻯ غیرﻃﺒیعی
ﻮﻧﺎ ﻣﻌﻘﻮل ،ﺍﺯﻟﺤﺎﻇ
علت ﻭ ﻣﻌﻠﻮل ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ ﺍﺳﺖ. ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭ ﻫﺴتی
ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴم
ﺒﮕﻮئیم (ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﻧﺘﻮﺍن
گفت ﺍﺯ ﮐﺠﺎ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ، ﻭ ﭼﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ،ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﻭﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
اﻧﻬﺎ، ﺑﺎ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺍﻃﻠﺎع
ﻮ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺍلهی
ﺘﻮضیح ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺸﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﻮٴآل کی ﻮ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻨکه ﺟﻮﺍبی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
اﻳﻥ عقل ﺒﺸﺮﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﻓﺮﺻﺖ
ﺩﺭک اﻳﻥ اﻣﻮﺭ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ
طیّ ﻨﻤﻮﺩ، ﻭ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﭘﺎسخ ﺨﻮﺍﻫﺪ
دﺍﺷﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
گونه ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ، ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘل ﻨﻮع ﺒﺸﺮ،
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﺣﺴﺎس ﺩﺭﻭنی
اﻧﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻟﺬﺍ ﺑﺪﻭﻥ اﻃﻠﺎع
ﺨﺪﺍ ﺑﻮﺩﻥ، ﻓﺮﺽ
ﺑﺎﻃلی اﺳﺖ. ﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰ ﺑﺪﻭﻥ ﺨﺪﺍ
ﻭﻣﺪﺑﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺨﺶ ﺍﺯلی او،ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺽ ﺑﺎﻃلی اﺳﺖ
ﻭﺟﺰ ﺩﻭﺭﻯ
یشتر ﺍﺯﺧﺪﺍ ﻭﻣﺸﮑل
ﺘﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﺰﻧﺪگی
ﻔﻌلی ﻮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ هر ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺴﺎﺯﺩ.

حدیث 1362 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ85ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ ﻠﻠﻪ ﻋﻠما
ﺧﺎﺻّﺎ ﻭ ﻋﻠﻤﺎ
ﻋﺎﻣّﺎ، ﻓﺄﻣّﺎ
ﺍﻟﻌلم اﻟﺨﺎﺹ،
ﻓﺎلعِلم اﻟﺬﻯ
ﻠﻢ ﻳﻄلع علیه ﻣﻠﺎﺋﮑﺘﻪ
ﺍﻟﻤﻘﺮﺑﻴﻥ ﻮ ﺃﻧﺒﻴائه
ﺍﻟﻤﺮﺳﻠﻴﻦ، ﻭ
ﺍﻣّﺎ ﻋﻠﻤﻪ ﺍﻟﻌﺎﻡ،
ﻓﺎﻧّﻪ ﻋﻠﻤﻪ،
ﺍﻟﺬﻯ ﺃﻃلع
علیه ﻣﻠﺎﺋﮑﺘﻪ
ﺍﻟﻤﻘﺮﺑﻴﻥ ﻮ ﺃﻧﺒﻴﺎﺋﻪ
ﺍﻟﻤﺮﺳﻠﻴﻦ، ﻭﻗﺪ
ﻭقع اﻟﻴﻨﺎ ﻣﻥ
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ (ﺩﻭ
ﮔﻮﻧﻪ ﻋﻠم ﻮآگاهی
هست) ﻳکی علم ﺨﺎﺹ
ﻭ ﻳکی علم عاﻡ،
ﺍﻣﺎ ﻋﻠم ﺨﺎﺹ،
ﮐﻪ ﺣتی هیچ ﻔﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
اﺯﻣﻘﺮﺑﺎﻥ ﻮیا
اﻧﺒﻴﺎﻯ ﻤﺮﺳﻞ،
ﺍﺯ ﺍﻥ ﻤﻄﻠﻊ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻋﻠم عام اﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥﻤﻘربّ
ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻤﺮﺳل
اﻃﻠﺎﻉ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺍﻳﻥ ﻤﻮﺿﻮع
اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ
(ولایت) ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻋﻠم ﺨﺎﺹ ﻫﻤﻪ ﻋﻠﻮم
ﻮ ﺍﮔﺎﻫﻴﻬﺎی ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﻭ
آیندهﻫﺎﻯ اﺯلی
ﺘﺎ ﺍﺑﺪ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺖ. ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﻭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ اﻣﺮ سلوک
الهی، ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻠم
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺍﻃﻠﺎع
اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺣﻘﺎﻳق
عرﻓﺎنی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺘﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻮﺍﺻﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺍﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻩ،
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﻌﻠﻴم ﺒﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﻣﻄﻠﻘﺎ
خبرﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻧﻴﺰ، ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ ﻣﻬم
ﻮ ﺍثاﺭ ﺁﻥ ﻤﻄلع
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﺍﻧﻬم
ﺨﻴلی ﻤﺒﻬﻢ ﻭ ﮐلی
اﺯ ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ هزﺍﺭﻫﺎ.
ﺑﺎﺯﻋﻠم عقلی ﻤﻄلع
ﺒﻮﺩﻥ اﺯ ﺣﻮﺍﺩث
ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﻭ ﻳﺎ ﺣﻮﺍﺩث
ﺩﺭ ﺷُﺮُﻑ ﺣﺼﻮﻝ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ آیندهﻫﺎ
ﺣﺎﺻل ﺸﻮﺩ، ﻣﻮﺿﻮع
ﻋﻠمی است ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﮐسی اﺯﻣﻄلع ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻄلع ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻄلع ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺗﺤﻘق علم ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺁﻳﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻬﺎمی
اﺯ آیندهﺍﻯ ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﻧﺰﺩﻳﻚ، ﺍﻧﻬم
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻋﻠم ﺒﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
آﮔﺎهی ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ تَجلّیات ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ، ﭘس ﺍﺯﺣﺼﻮل
کمال نوعی ﺪﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺩﺍﺩﻩ،
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻘﺒﻞ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﻨﺤﻮﻯ
که ﺧﻮﺩ ﻫم ﻨﻤﻴﺪﺍﻧد
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺎ ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭ بشریّت،
ﺍﻳﻥ ﻤﺴﺎﻟﻪ ﻣﻄﺮح
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ سلوک
الهی، ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ، ﻭ ﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ،
ﻗﺒل اﺯﺍﻳﻨکه ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﻥ ﺪﺭ
ﺟﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ لاﺯم ﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﺎ ﻳک ﺴﻠﻮک الهی
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭﮐﻤک
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻭ، ﻗﺎﺑل اﻧﺠﺎم
اﺳﺖ. ﻭﺣﺪّ ﺍﮐثرﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ میسّر
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ سلوک ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﺎم ﭙنج ﺘﻥ اﻟﻌﺒﺎ،
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﮐﺴﺎ، ﻭﺳﭙس ﺩﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
،ربّ ﺭﺣﻤﺎن اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺑﻴک
ﺴﺎﻟک اﺯ ﭘﻴﺮ ﻭ
مُرَبّی، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ هفت ﻣﻘﺎم
ﺒﺎﺷﺪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎ هم ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻗﺎﺩﺭﻧﺪ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺗﻌﻠﻴم
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮکی اﻭ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰﮐﻤک ﻜﺮﺩ،
ﻭﺳﺎﻟک اﺟﺘﻬﺎﺩ
و جهد ﻟﺎﺯم ﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩ،
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی ﻘﺒلی
ﻮ ﻓﻌلی ﻮﺑﻌﺪﻯ
ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺖ، ﺑﻬﻤﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ میسّر ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ، ﻭ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﻘلی ﻮ ﺯﻳﺒﺎئی
ﻨﻮﻋﻰ، ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎق ﻮ ﺍﻣﻮﺭﻯ
که ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺸﺮ ﺍﺯ
ﺍﻥ ﻤﻄﻠﻘﺎ ﺧﺒﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻫﻤﻪ ﻋﻠم عاک هستند.
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻠم ﻮ آگاهی
اﻟﻬﻰ، ﺷﺒﻴﻪ ﺍﺣﮑﺎم
ﻄﺒیعی ﻮ ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ
ﻄﺒیعی ﺨﻮﺩ، ﺍﺯ
ﻧﻮع علوم عاﻣّﻪ
ﺍلهی هستند. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
همه ﺟﺎﺭﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ (ﻋﻠم ﺨﺎﺹ) ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺨﺎﺹ ﻳک ﺮﺷﺘﻪﻋﻠمی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠکه ﻋﻠم
سلوک الهی ، ﺧﺎﺹ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ، ﻭﺣتی
علم ﻮ آگاهی اﺯﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺨﺎﺹ ﻳک
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﻧﺮﺍ ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ
ﭘﻴﺮ کامل
الهی ، ﺁﻥ ﭽﻨﺎﻥ
که ﺑﺴﺎﻟک ﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻋﻠﻮم
ﻔﺎﺵ ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ، ﻭﻋﻠﻮﻡ ﻓﺎﺵ
ﻧﺸﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮ، ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﻣﺪﺍم
کشف ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﻫﻤگی
ﻨﻴﺰ ﺻﺎﺩق ﺒﻮﺩﻩ
ﻭلی همگی ﻤﻮﻗﺖ
ﻭ ﺑﺎ ﮐﺸﻒ ﺑﺮﺗﺮ
ﺟﺪﻳﺪ، ﮐﺎﺫﺏ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﺟﺰئی
اﺯﻋﻠﻮم ﻄﺒیعی
ﻮﻋﺎم هستند. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻠﻮم کُلّی ،ﻭﻳﺎ
ﺍﺻﻮل کُلّی
عقلی ،ﻋﻠﻮم
عام الهی ﺪﺭﻫﻤﻪ
ﺟﺎﺭﻯ اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻋﻠﻮم ﺠﺰئی ﺒﺮﺍﻯ
هر ﻣﻮﺭﺩ ﺧﺎﺹ،
ﻭﻳﺎ ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭآینده ﻫﺮ ﻓﺮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺩﺭ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﻋﻠم ﺨﺎﺹ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺒﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻥ ﺘﻘﺴﻴم
اﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺯ
ﻋﻠﻮم ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻋﻠﻮم
ﻄﺒیعی ﻮﻋﻠم سلوک
الهی ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺗﻘﺴﻴم علوم ﻄﺒﻴﻌﻰ،
ﺑﺎﺯ ﺩﻭ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻘﺴﻴﻢ(ﺍﻓقی
علوﻡ) ﻭ ﺗﻘﺴﻴﻢ
(ﻋﻤﻮﺩﻯ علوﻡ) ﺩﺭ
ﺗﻘﺴﻴم اﻓﻘی همه
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻠﻮﻡ،
ﺩﺭ یک ﺴﻄح ﺘﺨﺼصی
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺨﺼﺺ
ﻭﺍﻃﻠﺎع ﺪﻗﻴق
ﺘﺮ ﺍﺯ ﻳک ﺮﺷﺘﻪ
ﺍﻥ، ﻭ ﺍﺯ ﻳک ﺠﻨﺒﻪ
ﺍﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﻠم ﭙﺰﺷکی
ﻮﻋﻠﻮم ﺘﮑﻨﻴﮑﻰ.
ﺍﻣﺎ ﻋﻠﻮم اﺯ ﻟﺤﺎﻇ
عموﺪﻯ ﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﻫﺮ ﻳک
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ،
ﻭلی اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﻭ ﺣﻘﻴﺮ، ﻭﺣتی
ﻨﺴﺒﺘﺎ ﺻﺎﺩﻕ،
ﻭﻳﺎ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﮐﺎﺫﺏ،
ﻭ ﻧﺎﺭﺳﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﺣﻔﻈ اﻧﻬﺎ
ﻣﻨﻄقی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻄح ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺮﻓﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻤﻮﺩﻯ عقلهاﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﮐﻪ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻮﻳﺎ ﺩﺭ ﻃﻔل ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺠﻮﺍنی ﻮ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺠربّ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﮐمّی ﻨﻴﺴﺖ
ﺑﻠکه ﺑﺴﻴﺎﺭﻋﻤﻴق
ﻮ ﮐﻴﻔﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻃﻔﺎل ﺒﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎئی
ﺪﺭﻋﻘل ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺩﺭ ﻳک
ﺴﻄﺢ ﻭﮔﻮﻧﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻫﺮ ﻨﻮع ﺒﺮﺍﻯﺨﻮﺩ
سطح ﻋﻘﻠﻰ،ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺑﺮﺩﺍﺷتی اﺯﻋﻠﻮم
ﻄﺒیعی ﻮ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻫﺴتی ﺪﺍﺭﺩ
ﻫﻤﻴﻥ ﺪﻧﻴﺎﻯ ﻤﺎ،
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺑﺸﺮ ﺧﻴلی
ﺒﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﻨﻮع ﻤﻴﻤﻮﻥ
اﺯﻫﻤﻴﻥ ﺠﻬﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﻮﺍع
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻴﻤﻮﻥ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻔﺮﺍﻭﺍﻧﻰ،
ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ بی
اﻧﺘﻬﺎ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﻋﻘلی
ﻮ ﺟﺴمی ﻮﺫﻫﻨﻰ،ﻭ
ﺭﻭح ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
عظیم ﺘﺮﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﺎ،
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺧﻴلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺻﻔﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺗﺎﻣﻴﻥ ﻄﻮل
عمر ،ﻭﻳﺎ ﺳﻠﺎمتی
ﺰﻧﺪﮔﻰ، ﻭﻳﺎ ﺭﻓﺎﻩ
مادّی ﻮ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ، ﻭ ﻳﺎ ﺳﺒﻘﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻥ غیر ﻗﺎﺑل
تصوّر ﻣﺎ ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺗﺎ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﺯ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ ﻄﺒیعی
ﺮﻓﺘﻪ ﻭﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﮑﻨﺪ
ﮐﺎﺭﻯ که ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﺗﮑﺎﻣا اﺭﺍﺩﻯ
ﺨﻮﺩ، ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻨﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻋﺎﻗل
ﺴﺎﻟﻚ، ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ ﮐم
عقل ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎ سلوک
الهی وﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس
،ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺠﻠﻮﺗﺮ، ﺍﺯ
ﻳک ﺘﮑﺎﻣل ﻄﺒﻴﻌﻰ
می ﺒﺮﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ اﻳﻥ ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺍﺳﺘثنائی ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺣﺘﻰ ﺧﻄﺮ ﺣﺘمی
ﺪﺭ ﺳﻘﻮﻃ ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻋﻰ، ﺩﺭ ﺭﻭح
ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺟﺴمی
ﻮﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺪﺭ آیندهﻫﺎﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﻟﺎﺯم ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻤﺎل ﺮﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻭ ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺤﮑم
اﻟﻬﻰ (ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ)
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺍﻭﺭﺩ.ﻭلی
ﭙس ﺍﺯ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﻤﮑﺮﺭ، ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
هر ﺑﻬﺎﻧﻪﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
عصیاﻥ ﻫﺎﻯ اﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺸﺮﻯ. ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻋﻠﻮم ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
هستند. ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻋلم
اﺑﺪﺍﻥ ﻮﻋﻠﻢ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.
زﻳﺮﺍ ﻋﻠم ﻄﺐ ﺳﻠﺎﻣتی
ﻮﺟﻮﺩ تن ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﻭ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺷﺒﻴﻪ ﻣﺮگ
ﭙُﺮ ﺩﺭﺩ ﻭ ﻧﻘﺺ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺗﺎ ﺑﻌﺪ ﺗﻌﻠﻴم
اﺩﻳﺎﻥ ﻴﻌنی
علوم ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺠﺴﺖ. ﻋﻠﻮم
اﺩﻳﺎﻥ غیر ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﻠم اﺣﺎﺩﻳث
ﻭﻋﻠم ﻔﻘﻪ ﻭﻳﺎ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻣﺬﻫبی که ﻫﻤگی
اﻣﻮﺭ ﺗﺎﺭﻳخی ﺒﺮﺣﺴﺐ
سطح ﻋﻘل ﺒﺸﺮﻯ ﻮ
مادّی ﻮﻏﻴﺮﺍلهی
هستند، ﻫﻴﭽﮑﺪﺍم
ﺪﻳنی ﻨمی ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺎم ﺪﻳنی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﻋﻠم سلوک
الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺠﻠﻴﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻴﺎﻓﺖ.
ﻭ ﺩﮔﺮﮔﻮنی ﺪﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮ ﺷﻬﻮﺍنی ﻮ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺗﺎ ﺑﺼﻔﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺟﺴﺘﻪ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍلهی ﺘﺮ،ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
ﻤﺘﻤﺪﻧﺎﻧﻪ ﺍلهی
ﺮﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ (ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
یا ﺘﻤﺪّﻥ) ﻭﺑﻬﺮﻩ
ﺩﻳﻥ ﻴﺎﻓﺘﻥ ﻤﻴﺴﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﮐﻪ( ﺩﻳﻦ)
ﻫﻤﺎﻥﺮﻭﺶﻋﻤﻠﻰ
ﻭﺳﻠﻮکی ﻤﻘﺒﻮل
الهی ﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻋﻠم ﺒﺮﺗﺮ ﺯﻣﺎﻥ،
ﻋﻠم سلوک
الهی ، ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺒﮑﺴﺐ
ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ، میسّر ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯهر ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻮعی که ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻫﺴﺖ. ﻭﺩﺭﻋﻠم سلوک
الهی ، ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ، ﻳک عقل ﻮﻳک
گوﻧﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ،
ﻭ ﻳک ﺘﻘربّ ﺍلهی
ﻮ ﺗﻤﺪﻥ ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋﻢ، ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
همه ﺍﺩﻭﺍﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻔﺼﻮل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﺳﭙس ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻋﻘﻠﻰ، ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ،
ﻭ ﺍﺯ ﺳﻄح ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
اﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺑﺮ ﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

حدیث 1363 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(85
ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﭙﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺍﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻥ ﻮ
ﺟﺎﻳﮕﺎهی ﺪﺍﺷﺖ،
ﻗﺒل اﺯ ﺍﻳﻨکه ﻣﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻫﺴتی ﺒﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻭﻗﺘﻴکه ﻣﮑﺎنی
ﺮﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪ، ﺑﻌﺪﺍ
ﺍﻧﺮﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺷﺪ (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ ﺳﺌﻮﺍﻟﺎﺕ
ﻃﺒﻌﺎ ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ ﺿﻌﻒ
ﻗﺪﺭﺕ تصوّر ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴم غیر مادّی
ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭽﻬﺎﺭﺩﻩ
ﻗﺮﻥ ﭙﻴﺶ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
اﺯﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺳﺌﻮﺍﻟﺎﺕ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ دهن
آلوده ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺸﺮ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ نیز ﺼﻮﺭﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﻟق ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﻭﻟﺬﺍ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩ،
ﻣﺴﺘﻠﺰم ﻤﮑﺎﻥ
ﻴﺎﻇﺮفی ﺒﺮﺍﻯ
اﺳﺘﻘﺮﺍﺭ ﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣتی ﻮﺟﻮﺩ
مادّی ﺮﻭﺡ، ﺩﺭ
ﻳک ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ،
ﻳک ﻤﮑﺎﻥ ﻮﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، ﺗﺎ
ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻌﺪﻯ ﺮﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻓﺮﺍﻫم کند.ﻭلی
اﻳﻥ ﺮﻭح ﻘﺒل اﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ،
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺟﺎﻳﮕﺎهی
ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ یونیورسها
وﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
الهی ﺮﺍ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺭﻭﺍح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﺪﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻣﺠﺎﻭر ﺯﻣﻴﻥ ﻨﺎﺳﻮﺗﻰ،
ﻭﻳﺎ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺠﺒﺮﻭﺗﻬﺎ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﮐﺎﻣل
ﺸﺪﻩ، ﻫﺮﻧﻮع ﺪﺭ
ﺍﻥ ﺠﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﺮﺟﻌﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺒﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻟﺬﺍ (ﻣﮑﺎﻥ)
ﺍﻣﺮﻯ ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻥ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﻣﮑﺎﻥ می ﺒﻴﻨﻴﻢ،
ﺍﺯ ﺗﺮﺍﮐم ﻤﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮﺍﻳﻥ
ﻤﺎﺩﻩ ﺭﺍ ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺒﮑﺸﻴم
ﻮ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﻓﻀﺎ
ﮐﻨﻴﻢ، ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻨﺎم
ﺰﻣﻴﻥ ﻮ ﻣﮑﺎﻥ
اﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ ﻧمی
ﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻳک اﻣﺮ ﮐلی ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺟﺴم اﻧﺴﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺟﺰﺍﻯ اﻧﺮﺍ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﻳﮑﺎﻳک
ﺒﻴﺮﻭﻥ اﺯ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﻔﺮﺳﺘﻴم ﭽﻴﺰﻯ
ﺒﻨﺎم اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎقی
ﻨمی ﻤﺎﻧﺪ. ﻭلی
هنوﺯ ﺍﻥ اﻋﻀﺎ ﻭ
ﺍﻥ اﺟﺰﺍﻯ مادّی
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ،
ﺩﺭﺟﺎئی ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺯﻣﺎﻥ،ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
(گذﺷﺖ ﺯﻣﺎﻥ) اﺳﺖ،ﻧﻪﺧﻮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻨﺎم ﺰﻣﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯﻯ که ﺍﻧﺘﺰﺍع
ﺫﻫنی هستند ،ﺷﺎﻳﺪ
ﺧﺎﺹ ﺫﻫﻥ ﺒﺸﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﮕﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻮ ﺣتی ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻩ ﺟﻤﺎﺩﺍﺕ،
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺨﺒﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﻨکه
ﺍﻳﻦ (ﻣﮑﺎﻥ) ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ (ﻣﮑﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ)
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻥ ﻤﮑﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺠﺴم ﻤﺎ ﺍﺳﺖ،
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﺟﺴم
ﻤﺎ ﻣﮑﺎنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺘﻥ ﻤﺎ ﻭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ،
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻣﮑﺎنی
ﺪﺭ ﻓﻀﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻔﻀﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻣﮑﺎنی ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ تصوّر
ﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ میسّر
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖ،
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺭﻣﮑﺎﻥ
لا ﻣﮑﺎﻥ که ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯ ﻫﺴﺘﻰ،
ﺩﺭ ﻋَﻤّاء الهی
ﺒﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻳﻥ ﻤﮑﺎﻥ ﺒﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﻣﮑﺎﻧﻬﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺬﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺍﮔﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ تصوّر ﺑﻴﺎﺑﺪ،
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﮑﺎنی
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ، ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺘﺴﻠﺴل ﭙﺎﻳﺎنی
هم ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻧﺒﺎﻴﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﻭَﻫم ﻮ (ﺩﻭﺭ
ﺗﺴﻠﺴﻞ) ﺑﺎﻃل ﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ بی ﻨﻬﺎﻳﺘﻰ،
ﺍﺯ ﻣﺨﺘﺼﺎﺕ ﻫﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻄﻠقی اﺳﺖ،
ﻭ(ﻣﻄﻠق اﻣﻮﺭ ﻣﻄﻠﻖ)
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺩ،ربّ
ﺧﺪﺍﻭﻨﺪ ﻣﻄﻠق
ﻴﺎﻓﺖ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺗﺴﻠﺴل
اﻧﻮﺍﻉ، ﮐﻪ ﺩﺭ
آینده ﻫﺎ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﻧﻤﻮﻧﻪﺍﻯ
اﺯﺍﻳﻥ اﻧﻮﺍع ﻤﺘﺪﺍﺧل
اﺯ ﻣﮑﺎﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ،
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻳ ﺎﺳﻄﻮح
ﻤﺘﺪﺍﺧل عقلی ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭﻋُﻤﻘﻬﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎئی
اﺯ ﻣﮑﺎﻧﻬﺎﻯ ﻤﺘﺪﺍﺧل
ﺪﺭﻫﻢ ﺑﺎﻫﻢ. ﻋﻠم
الهی ﺤﺘﻤﺎ ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ
ﺍﺯﻋﻠﻮم ﺠﺰﺋﻰ،
ﻭﻳﺎ ﻋﻠﻮم کُلّی
ﻭﻳﺎ ﻋﻠﻮم اﺧﺘﺼﺎﺻﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک الهی
ﻮ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ اﺯلی
ﻮ ﺍﺑﺪﻯ ﺍلهی ﻮ
ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻋﻘل ﺒﺸﺮ،
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺗﻮقع اﻃﻠﺎع
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻮﺭ ﮐﻪ ﻧمی
ﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﻨﺎ ﮐﻨﺪ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻣُﺮﺩﻩﺍﻯ ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣُﺮﺩﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﭘﺎسخ اﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﻳﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ: ﺘﻌﺎلی اﻟﻠﻪ،ﺑل
ﻠم ﻴﺰل عاﻟﻤﺎ ﺑﺎﻟﻤﮑﺎﻥ
ﻘﺒل ﺘﮑﻮﻳﻨﻪ،
ﮐﻌﻠﻤﻪ ﺑﻌﺪ ﻋﻠﻤﻪ
ﻣﺎ ﮐﻮﻧﻪ، ﻭﮐﺬﻟک
علمه ﺑﺠمیع اﻟﺎﺷﻴاء
کعلمه ﺑﺎﻟﻤﮑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺤﺮﻓﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﺍﺯل بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
(ﻭﺣتی ﻘﺒل اﺯ ﻫﺮ
ﺍﺯﻟﻰ، ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
تصوّر ﮐﻨﻴﻢ) ﺍﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻥ ﺁﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻧﺮﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ (ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩم ﺮﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪ
ﻭﺣﺎل ﻤﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﮑﺎنی
هم ﺒﺮﺍﻳﺶ ﺑﺴﺎﺯﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﺍﻳﻥ
اﺩﻡ، ﺑﻔﺮﺽ ﺻﺤﺖ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺍﺩم ﻮ ﺣﻮّﺍ،
ﻧﻈﺮﻳﻪﺍﻯ همرﺍﻩ
ﺑﺎ ﺧﻴلی اﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﻮ ﺷﺮﺍﻳﻄ
عقلی ،ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
عضوﻯ ﺪﺭ ﺑﺪﻥ، ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ،
ﻭﻧﻴﺰ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ، ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺑﺎﺯ ﻣﮑﺎﻥ ﻮ ﺯﻣﺎﻥ،
ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ اﻣﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ که ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ،ﺑﺎﻫم
ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭﻫم ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺪﺍﺷﻮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯﺷﺮﺍﻳﻄ ﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎﻫﺪﻑ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺘﺤﻘق ﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣلی اﺯﻗﺒﻞ
ﺍﻣﺎﺩﻩ، ﺩﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع اﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ
ﺍﺑﺪ، ﻭ ﺩﺭ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
اﺯ ﺍﻳﻥ اﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺮﺍ ﻓﺮﺍﻫم
کرﺩﻩ، ﺗﺎ ﻓﺮضا
ﺍﺩم ﺮﺍ ﻳک ﺒﺎﺭﻩ
ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ. ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ اﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﻗﺒل ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﻭ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺍﻳﻥ اﻣﻮﺭ ﻭ ﻣﺴأﻟﻪ
آگاهی ﻮ ﺍﻃﻠﺎع
الهی ﺮﺍ، ﭼﻮﻥ
اﮔﺎهی اﻧﺴﺎﻥ ﻨﮕﻴﺮﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻤﺴﺎﻟﻪ ﺗﺎﺯﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺸﻮﻳﻢ ﻭ ﺍﺳﻴﺮ
ﺣﻴﺮﺕ ﮔﺮﺩﻳﻢ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭأهل کُلّام
ﻔﻠﺴفی آﺧﻮﻧﺪﻯ،
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﻳﻥ حیرﺗﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎتی
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﻧﻴﺎﺯ ﻭ
ﺗﻮﺍﻥ تصوّر ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ﺒﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﭘُﺮ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺤﻴﺮﺕﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺍﮔﺎﻫﻰ، ذَرّه
ﻧﺎﭼﻴﺰﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧمی ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺪﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮ ﺍلهی ﺸﺪﻩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺟﺴم ﻮﻋﻘل ﻮﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﭘﻴﺮﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺨﻮﺩ ﺭﻭح ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺣل ﻮ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻧﻄﻔﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺩﺭ ﺷﮑم ﻤﺎﺩﺭ ﺗﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭ ﺟﻮﺍنی
ﻮ ﭘﻴﺮﻯ، ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸم ﻮﻋﻘل
ﻤﺎﻫﺴﺖ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
اﺯﺑﻴﻨﻬﺎﻳتی ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻴم
ﭽﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺴﺄﻟﻪ
ﻣﮑﺎﻥ ﻮﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻧﺘﺰﺍعی
ﺬﻫﻥ اﻧﺴﺎﻥ هستند
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﻌﺎﺩﺕ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑﺮ ﺑﻴﺎﺑﺪ،
ﻭﻳﺎ ﻋﻘل ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺍﻳﺪآﻟﻴﺴتی ﻮﺟﺪﺍئی
ﻴﺎﻓﺖ،ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺣﺴﺎس ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ، ﮐﻪ ﻣﮑﺎﻥ
ﭽﻘﺪﺭ ﺍﺑﻌﺎﺩ ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺮﻯ ﻴﮑﻨﻮﺍﺧﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﻟﺬﺕ
ﻭ ﺭﻓﺎﻩ ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺯﻣﺎﻥ ﺴﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺑﺎﻃﻮل
عمرﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯﻩ،
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺪﺭﺍﺯﺍﻯ
ﻄﻮل عمر ﻭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺪﺭ ﺑﺸﺮ،ﺍﺣﺴﺎسی
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ، ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻌﺪﻭم ﻮﻏﻴﺮﻣﺤﺴﻮس
ﺳﺖ.ﻭﺣتی ﻤثل ا ﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫیچ
اﺭﺗﺒﺎطیّ ﺒﻴﻥ
ﺪﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻘﺒل ﻮ ﺑﻌﺪ ﺣﻮﺍﺩث
ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺨﻮﺍﺏ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﻣﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
،ﺑﻌﻨﻮﺍﻧﻪﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻣﮑﺎﻥ ﺪﺭﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎ
ﻭ ﻋﻮﺍلم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
اصطلاحا مکان
لا مکان ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﻧﺎﺳﻮﺕ مادّی
اﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
عوﺍﻟم ﺮﺍ ﺩﻳﺪنی
هستند، ﻭلی ﻤﮑﺎﻥ
ﻮ ﺯﻣﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺣتی ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﺪﺍﺭ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﻥ ﺮﻭٴﻴﺎﻫﺎ،
ﺩﺭﺣﮑم ﺨﻴﺎل ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ آگاهی
الهی اﺯ ﻣﮑﺎﻥ،
ﻗﺒل اﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻥ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻃﻠﺎع
اﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻥ اﺳﺖ. ﻣﮑﺎﻥ
اﺯﺟﻤﻠﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻋﺪمی اﺳﺖ، ﻭتصوّر
ﻭﺟﻮﺩ ﻋﺪمی ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺨﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻇﺮﻑ ﻭﺟﻌﺒﻪ
ﻣﮑﺎﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺍﺧل اﻥ ﭽﻴﺰﻯ
ﺒﮕﺬﺍﺭﻳم ﺨﻮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻣﮑﺎنی لاﺯم ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﻫﺴتی ﺪﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻣﺘﺪﺍﺧﻞ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ هم ﻣﮑﺎﻥ
هستند، ﻭ ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺯﻯ
ﺒﻔﺮﺽ ﺗﻤﺎم اﺷﻴاء
ﺪﺍﺧل ﻴک ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺸﻮﻧﺪ، ﻣﮑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺿﺎفی ﭙﻴﺪﺍ ﻧﻤﻴﺸﻮﺪ.
ﻭﺣتی ﻤﮑﺎﻥ ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻴک ﭽﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻮﻏﻴﺮﻋﺪﻣﻰ، ﺍﻳﻥ
ﻤﺸﮑل ﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯﻣﮑﺎﻥ
ﺒﺎﺯ ﻣﮑﺎنی اﺳﺖ،ﻭ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻤﮑﺎﻥ،
ﺗﻤﺎم هستی ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﻳﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﻴﭽﺎﺭﻩ
ﻭ ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﻋﻘلی ﺨﻮﺩ، ﺑﺎ
ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ ﺟﺰئی
ﻮﺣﻘﻴﺮ ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍعی
ﺬﻫنی ﺨﻮﻳﺶ، ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻧﻔس
أمّاره ﺷﻴﻄﺎنی
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍئی اﺳﺖ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ ﺍﻧﻬﺎ،
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻣﺸﻴﺘﻬﺎ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ ﺍلهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻘﺪﺭ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺍﺳﺖ ﻭیا
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺳﻴﺮ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺮﻫﺎ ﻧمی
ﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻥ ﻤﮑﺎﻥ
ﻮﻫﺮ ﻣﻔﻬﻮم ﺪﻳﮕﺮ
ﺫﻫنی ﻮ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ،
ﻭﻳﺎ ﻓﺮضی ﻮ ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ،
ﻭ ﺍﻧﺠﺎم ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺣﻴﺎتی ﻮ ﻓﻄﺮﻯ
ﻮ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﻮ ﮐﺴﺐ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺟﺴمی
ﻮﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭحی ﻮﻧﻮعی
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ. ﺗﺎﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺤﻴﺮﺕ ﺭﻭحی ﻮ
ﻓﮑﺮﻯ ﺪﻭﭼﺎﺭ ﻧﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭحی ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ (ﻣﺴﺨﻰ)
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﻨﮕﺮﻧﺪ.
ﻭﻣﺴﺨﺮﻩ ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ
اﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ عنترﻯ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﻨﺪﻩ ﺍﻃﻔﺎل ﺒﺸﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ میسّر
ﺑﻮﺩ،ﻭ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺩ،
ﺗﻠﺎﺵ ﺳﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
روان حیوانی ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ ﺍﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻭ آیندهﻫﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ، ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺒﺮخی اﻣﻮﺭ ﻏﻴبی
ﻮ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺣﺪّ
ﺍﻗل ﺒﺎﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺯ ﻋﻘل ﺒﻬﺘﺮ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ،
ﻭ ﺍﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ ﺮﻭﺍنی
ﻮﺳﻠﺎﻣﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺮﻭحی ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث 1364 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ۶؟؟۸ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ ﻠﻠﻪ لعِلم
ا ﻟﺎ ﻳﻌﻠﻤﻪ ﻏﻴﺮﻩ،
ﻭ ﻋﻠما ﻳﻌﻠﻤﻪ
ﻣﻠﺎﺋﮑﺘﻪ ﺍﻟﻤﻘﺮﺑﻮﻥ،
ﻭ ﺃﻧﺒﻴاؤه ﺍﻟﻤﺮﺳﻠﻮﻥ،
ﻭﻧﺤﻥ ﻨﻌﻠﻤﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻋﻠم ﺨﺎﺻّﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﮐسی ﺠﺰ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻋﻠم ﺪﻳﮕﺮﻯ
که ﺑﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﻘربّ ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻤﺮﺳل نمی آﻣﻮﺯﺩ.
ﮐﻪﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﺯﺍﻥ
ﻤﻄلع هستیم. (ﻋﻠﻮم
آﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﻭ ﺗﻤﺎم
علوم ﻄﺒیعی ﻨﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ، ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻠم ﺪﻳﮕﺮﻯ
همگی ﺨﺎﺹ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻋﻠﻮم عام ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻳﮑﻨﻮﺍﺧﺖ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒیعی ﻮﺑﺎ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰم عمل ﻮ
ﺍﻃﻠﺎع ﻨﻈﺮﻯ
اﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﻴش ﺒﺮﺩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ علم سلوک
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺣﺪﻳث ﻭ ﺍﻣﺎم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺴﺎﻟک ﺼﺎﺩﻕ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺣﻮﺍل
ﻮﺷﺮﺍﻳط ﺒﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ، ﻭﺩﻳﺪﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺒﺘﻌﻠﻴم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻋﻠم ﺪﺭ قُرآن ﻮ
ﺣﺪﻳث ها ،ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﺍﮔﺎﻫﻰ) ﺑﻬﺮ ﺍﻣﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﻤﻌنی
علم ﻮﺩﺍﻧﺶ ﻧﻴﺴﺖ،
ﻣﮕﺮ ﮐﻪ ﻋﻠﻢ سلوک
الهی ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻋﻠم ﻔﻴﺰﻳک ﻮﻳﺎ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎسی
ﻮﻏﻴﺮﻩ. ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﭙس ﺍﺯ ﮐﻤﺎل
ﺮﻭحی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺑﻬﻤﻴﻥ
علوم ﻨﻴﺰ ﺩﺭﺣﺪّ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻮﺳﺎﻟک ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ،
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻳﻥ
ﺪﺍﻧﺸﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
(ﻣﻠﺎﺋﻚ) ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﻮ ﻳﺎ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
هستند، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺭﺑّﺎﻧﻴﺖ ﺭﻭح
اﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮع ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋم حبرئیل،
ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺗﻌﻠﻴم ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻤﺮﺳﻞ،
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺒﻠکه ﺗﻤﺎم اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻭﺣتی کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
همگی ﻨﻴﺰ ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻨبّوء ﻮ ﻣﺮﺳﻞ،
ﺑﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭ ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍلهی اﺭﺳﺎل ﺸﺪﻩ
ﺑﺨﻠق هستند. ﻭ(ﻧﺤﻦ)
ﻳﻌنی ما ، ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌنی ﺪﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﻫﺮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ،
ﺑﺎ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍلهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﻣﻄلع ﻮ ﺍﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭﻋﺎﻟم ﺒعِلم
ﺴلوﻛﺎﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮک ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ ﺍﻳﻥ
اﻭﻟﻴﺎ، ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
لازم ﻭﻋﻠم ﻠﺪﻧﻰ،
ﻭﻋﻠﻮم ﺳﻠﻮکی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﺣﻮﺍل
هر ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺩﺭﻳک ﺘﻔﺴﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ،ﻋﻠم
الهی هماﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ تَجلّیات
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺴﺎﻟک
ﻮﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺒﺮﺗﺮﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﻋﻠﻮم
ﻮﺍﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻓﻌﻠﺎ ﻋﻘل ﻮتصوّر
ﺑﺸﺮ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻭﻓﻬم آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

حدیث 1365 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم کاﻇم اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ86ﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: علم اﻟﻠﻪ ﻟﺎ
ﻳﻮﺻﻒ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻨﻪ
ﺑﺄﻳﻥ ﻮﻟﺎ ﻳﻮﺻﻒ
ﺍلعِلم ﻤﻥ اﻟﻠﻪ
ﺑﮑﻴﻒ ﻭ ﻟﺎ ﻳﻔﺮﺩ
ﺍلعِلم ﻤﻥ اﻟﻠﻪ،ﻭﻟﺎ
ﻳﺒﺎﻥ اﻟﻠﻪ ﻣﻨﻪ،
ﻭﻟﻴس ﺑﻴﻥ اﻟﻠﻪ
ﻭﺑﻴﻥ علمه ،ﺣﺪّ
ﻋﻠم الهی
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺑﮑﺠﺎ،
ﻭﻳﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺑﭽﮕﻮﻧگی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺷﺪنی ﻨﻴﺴﺖ. ﻋﻠﻢ
ﺍلهی ﺠﺪﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ ( ﺍﺯ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺒﻪ ﺍﻭ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ،
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺟﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ) ﺍﻳﻥ
علم اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺟﺪﺍ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
( ﻓﺮﺍﻣﻮشی ﻮ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺬﮐﺮ ﻭﮐﺴﺐ ﺍﻃﻠﺎع
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ) ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻋﻠﻤﺶ ﻣﺮﺯﻯ ﻨﻴﺴﺖ
( ﮐﻪ ﺟﺪﺍﺋﻰ ﻣﮑﺎنی
ﻴﺎ ﺯﻣﺎنی ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻋﻠم
ﻮ ﺩﺍﻧﺶ ﺍﺳﺖ، ﻭﻳﺎ
آگاهی ﻮ ﺍﻃﻠﺎﻉ،
ﻭ ﻳﺎ آگاهی ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺁﻥ اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﺴﺐ
می ﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠمی ﺒﺎ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ اﻣﻮﺯشی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
اﻃﻠﺎعاتی
علم ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ آگاهی
علمی ،ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﻴﺪﺍﺭﻯ ﻮ ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ
ﻮ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺍﻭﺿﺎع
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﺑطی ﺒﻌﻠﻮم
مادّی ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﺰ آگاهی
هی ﻮﻋﻠم ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺤﺎﻟﻴکه
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺨﻮﺩ،
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻨﺎﻇﺮﻯ
ﺮﺍ ﺭﻭٴﻴﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺁﻥ
ﺠﺪﻳﺪ، ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻌﺎنی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺩﻗﺖ ﻭﺗﻮﺟﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺍﺳﺘﺨﺮﺍج
ﺤﻘﺎﻳق اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻧﻴﺰ
ﺍﻟﻬﺎم ﺠﺪﻳﺪ ﻭ
ﮐﺸﻒ ﺗﺎﺯﻩ، ﻭﺍﺧﺘﺮﺍع
ﻮ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ ﻭﺍﺑﺪﺍع
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺗﺮﮐﻴبی
ﺠﺪﻳﺪ مادّی ﺸﺪﻩ،
ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﻮﻋﻘلی ﻮﮐلی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺬﻫﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺑﺪﺍع
ﻮﻧﻮ ﺍﻭﺭﻯ ﺪﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﻭ ﭘُﺮ
ﻣﻌنی ﺘﺮﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻬﺎﻳتی ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
کمّیت ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺰﺑﺎﻥ عرﻓﺎﻥ
(ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻭﻗﺎﺕ)
ﺧﺎﺹ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺷﺘﻪﻫﺎ
(ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ)
می ﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﻭ ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ ﻓنی
ﻮ ﺗﮑﻨﻴکی ﻮﻋﻠمی
ﺨﻮﺍﻧﺪ، ﮐﻪ ﺑﭙﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘلی اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﻨﻮ ﺍﻭﺭﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻭﺭﺯﻳﺪگی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻳﺎ ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ اﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ
ﻋﻠمی ﻮ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ،
ﻫﺮﮔﺰ ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس
ﺑﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍلهی
اﻭﻟﻴﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺣتی
ﺘﻔﮑﺮﺍﺕ ﻭ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ،
ﺑﺎﺯ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﺎﺕ
ﺫﻫنی اﺯ ﺍﻣﻮﺭ
مادّی ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﻭ ﻧﻮ ﺍﻭﺭﻯ ﺪﺭﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻴﺎﻥ
ﺒﺰﺑﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺤث
ﻓﻠﺴفی ﻘﺪﻳﻤﻰ
،ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻣﻄﺮح گرﺩﻳﺪﻩ ﮐﻪ
ﻋﻠم الهی اﺯ ﺫﺍﺕ
ﺍﻭﺟﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ (ﺫﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺍﺯ ﺍﻭ ﺟﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
علم ﻮﺍﺣﻮﺍﻝ، ﻳک
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺍﺯ ﻭﺿﻌﻴﺖ
ﻭﮐﻤﺎل ﺬﺍﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﻄﺮح اﺳﺖ، ﻭ ﺍﻧﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻴک ﺪﺍﻧﺴﺘنی
ﺮﺍ ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﻭﺑﻌﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪﮔﺎهی ﻘﺎﺑل ﻔﺮﺍﻣﻮشی
اﺳﺖ، ﻭﺩﺭ ﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻭ ﻧﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.ﻭﮔﺎهی
هرﮔﺰ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﺪنی ﻨﻴﺴﺖ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﺎم ﺨﻮﺩﺵ، ﻭﺍﻳﻥ
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﭼﻮﻥ
هر ﻓﮑﺮ ﻭ ﺣﺎﻟﻰ،
ﺩﺭ ﺭﻭح ﻮﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﺫﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮋﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻭﺍﺻل ﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎنی اﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺴﻤﺖﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ
ﺍﺯلی ﺘﺎ ﺍﺑﺪ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳج
اﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ،
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮعی
ﻮﻋﻘلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﺣﻮﺍلی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖبی
اﻧﺘﻬﺎ، ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻳک ﻔﺮﺽ ﺫﻫﻨﻰ،
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ کماﻟﺎﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍع
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻮعی
ﺒﺎ ﻓﺮﺩ ﻭﺍﺣﺪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻳﻌنی ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻨﻮع ﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩﺵ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻨﻮع اﺳﺖ.ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ،ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ،ربّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭلی اﻳﻥ اﻧﻮﺍع
هرﭼﻪ ﮐﻪ کسب ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍلهی
ﺒﺮﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ ﺑﮑﺸﺪ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮع ﺪﺭ ﻓﺮﺩ ﻭﺍﺣﺪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭﺍﻏﺎﺯﻫﺴتی
ها ﺪﺭﻟﺎﻫﻮﺕ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭل ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺒﻪ ﺍﻥ ﻤﻘﺎم
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣل ﻮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻄلق ﺘﮑﺎﻣل ﻮﮐﻤﺎﻝ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺎنع
اﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺍﻧﻮﺍع ﺰﻳﺮ ﺩﺳﺖ
ﺑﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ
ﺒﻨﻮع ﻔﺮﺩ ﻭﺍﺣﺪ
ﺍلهی ﻨﺮﺳﺪ. ﻭلی
ﭙﺎسخ ﺪﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ ﭽﻨﻴﻥ
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﻤﻄلق ﺮﺳﻴﺪ، ﻭلی
ﺒﺎﻳﺪ ﻧﺨﺴﺖ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺒﻴﻨﻬﺎﻳتی
گذﺷﺖ. ﻭ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻦ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ ﺯﻳﺒﺎئیﻬﺎﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ، ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی آﻥ ﻔﻮق اﻟﻌﺎﺩﻩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ هستند.
ﻭلی ﻔﺮﺽ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻫم ﻘﺮﺍﺭ
ﻧﺪﻫﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﻮﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻗﺼﺪ ﮐﺴﺐ
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح ﻮ ﻋﻘل
ﻮ ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻣﻄﺮح
اﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻃﺒﻌﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس
ﭼﺮﺍ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺣتی
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ،ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭمُربّی
نیز ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻧﻮﺍع ﻮﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﺎلی
ﺨﻮﺩ، ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﻳک ﺘﻮﻟﺪ ﻭﻳک
ﻤﺮگ ﺪﺍﺷﺖ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﻳک ربّ ﻭ مُرَبّی،
ﻭﺧﺪﺍ ﻭ ﻣﻌﻠﻤﻰ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠق
ﻮﺍﺭﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
(ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞهستی
ها ) ﺧﻮﺩ، ﺍﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﻟﺎﻫﻮﺕ ﻳﺎ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻧﻮع آﺧﺮ ﺩﺭ
ﻓﺮﺩ ﻭﺍﺣﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﻧﺰﺩ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﺳﻠﺎمی
ﺒﺼﺎﺩﺭﺍﻭﻝ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ (ﺷِﺒﻪ
ﺧﺪﺍ) ﻣﻮٴﺴس ﺩﻭم
ﺘﻤﺎم ﻬﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ (ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ)
الله ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻗﺒل
اﺯ ﺍﻥ (ﻫﺴتی ﺨﺪﺍوند
هو ﺧﺎﺭﺝ) ﺍﺯﻫﺴتی
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻋﻤّاء
ﻮﻫﺎﻫﻮﺕ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﻤﻨبع
اﻭﻟﻴﻪ ﻫﺴتی ﺨﺪﺍ
ﺩﺍﺧل اﺳﺖ ﺑﻠکه
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻓﺮض ﻬﺴتی ﺨﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ، ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭج اﺯﻫﺴتی ﺪﺭﻋﻤّاء
ﺒﻴﺮﻭﻥ، ﺍﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻰ، ﮐﻪ تصوّر
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﮑﻨﻴﻢ،
ﭼﻮﻥﺠﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻭﻳﺎ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺮ ﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻠﮑﻮﺕ ﺍثیرﻯ،
ﻭﻧﺎﺳﻮﺕ ﺍﺗﻤﻰ،
ﻭﻳﺎ ﻋﻮﺍلم ﺴﻨﮕﻴﻥ
ﺘﺮ ماس و ﻣﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺩﺭ ﺿﺪ ﻣﺎﺩﻩ ﭘﻮﺯیترﻭﻧﻰ،
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﺗﻌﺒﻴﺮﺍتی
ﺒﺮﺍﻯ ﻴک ﻤﺎﻫﻴﺖ
ﻓﺸﺮﺩﻩ ﻭﻣﺮﺩﻩ
ﻫﻴﻮﻟﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻋﻠم ﺒﻤﻌنی ﺪﺍﻧﺶ،ﻭﺑﻤﻌنی
ﺘﻮﺟّﻪ، ﻭﻣﻌنی
ﺸﻬﻮﺩ، ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ علم ﻨﻴﺰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﻭقُرآن
ﻮﻋﺮﻓﺎﻥ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻃﻠﺎع ﻮآگاهی
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺪﺭﻭنی ﻘﺒل ﻮ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
، ﻭ(ﺍﻧﻄﻮاء ﻳﺎﺩﺭﻭﻥ
گرﺍئی ﻮ ﺍﻧﺘﻴﻮﻳﺸﻦ)
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺮﻭٴﻴﺎئی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ نهاﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ، ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺎﺣﻮﺍل ﺸِﺒﻪ
ﻣﺮﮒ، ﺩﺭﻳک ﺨﻠﺴﻪ
ﻭ حالت ﺳﺎمادّی،ﻭ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭﺗﻮﺟﻪ
ﺑﻤﻌﺒﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﻓﻨﺎﻯ ﺸﺨﺺ ﻭﺑﻘﺎﻯ
ﺪﺭﻓﻨﺎ ﺩﺭ ﻣﻌﺒﻮﺩ،
ﻭﺩﺭک ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺎ ﺁﻥ اﺻل
الهی غیر ﻗﺎﺑل
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺑﻄﻮﺭ مادّی
اﺳﺖ. ﻣﺴﺎﻟﻪ ﻭﺳﺌﻮﺍﻝ
(أﻳﻦ) ﻭ ﮐﺠﺎ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﮑﺎﻥ ﻮﻳﺎ ﻣﺘﻰ)
ﻳﺎ کَی ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻣﺎﻥ، ﻭ (ﮐﻴﻒ) ﻳﺎ
ﭼﮕﻮﻧگی ﻮﻳﺎ ﭼﺮﺍﻯ
عِلّی ﻮ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺌﻮﺍﻟﺎﺕ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺫﻫﻥ اﻧﺴﺎﻥ،
ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺣﻮﺍل
اﻧﺴﺎﻥ ﺼﺎﺩق
در سلوک اﺳﺖ ﻭﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﺎﺩق
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﻳک ﺘﺸﺒﻴﻪ ﺑﺎ
ﻳک اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺷﺮک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﺎﻧﻨﺪ،
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻭﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﻭﻋﺎﻗﻠﺘﺮ، ﻭﺍﺯﻫﺮﺻﻔﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﺎﻫﻴتی
ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ گونه ﺗﻔﮑﺮ
ﺷﺮک ﻮ ﮐﻔﺮ ﺩﻳﻨﻰ،
ﻭﺟﻬل اﺯ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻧﻮعی
ﻮﺣﻴﻮﺍنی ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭﺩﻟﻴل ﺤﻘﺎﺭﺕ
ﻭ ﻧﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﺎلی ﻮ
ﺟﺒﺮﺍﻥ اﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
تصوّرﺍﺕ ﺫﻫنی
ﻮ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺣﺠﺎﺏ ﺑﺰﺭگی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﻓﻴق ﺒﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﺣتی اﮔﺮ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺍﻋﻤﺎﻝ سلوک
الهی کرﺩﻩ، ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث
1366 - ﺩﺭسوآل ﺘﺨﻴّﻠﺎتی
ﻮ ﻓﺮﺿﻴﺎﺕ ﺫﻫنی
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
(ﺝ۴ﺹ87ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﻗﺒل اﺯ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺴﺘﻰ،
ﺍﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻨک ﺘﻨﻬﺎ
ﺍﺳﺖ (ﻳﻌنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ، ﭼﻮﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺠﻮﻳﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺽ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪﺧﻠق
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍئی ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
هرﭼﻨﺪ ﺧﺪﺍ ﻟﺎﺯم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺩ. ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻓﮑﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ
ﺟﺴم ﻮ ﻧﻮع ﻮﺗﮑﺎﻣلی
ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻮﻗتی به ﺒﻴﺮﻭﻥ
اﺯﺧﻮﺩ ﻧﻨﮕﺮﺩ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﺧﺎﺹ، ﺳﺎمادّی
ﻴﺎ ﺻﻤﺪﻯ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ غیرﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻭلی هنوﺯ ﻣﻌﺒﻮﺩ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺖ ﺩﺭک
ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ، ﻋﺎﺑﺪ
ﻭ ﻣﻌﺒﻮﺩ ﻭ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺳﻮﮊﻩ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍلهی ﺨﻮﺩ،
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭلی ﻤﻌﺒﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﻄﻮﺭﻳکه
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ تصوّر
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺧﻮﺩﺵ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻌﺒﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ اﺯ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺧﻠﺴﻪ
ﻳﺎ ﻭﺟﺪ، ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﺯ ﺍﻥ ﺴﻮﮊﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ،
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎنی ﺸﺎﻫﺪ
ﺑﺎ ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺑﺎقی
اﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳل ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻔﺮ ﺍلهی ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺍﻧﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻏﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﻫﺮﻏﻴﺮ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ،
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧل
ﺪﺭ ﻫﺴتی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺫﺍتی ﺪﺭ ﺍﺻل
اﻟﻬﻰ، ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴتی اﻟﻬﻰ،
ﻭ ﻣﻘﺼﺪ ﻧﻮعی ﻮ
ﺗﮑﺎﻣلی الهی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﻫم ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻃﻠﺎع ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﻏﻴﺮﺧﻮﺩ، ﺩﻟﻴل
ﻨﻘﺺ ﺍﻭ ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﻭﺍﺣﺘﻴﺎج ﺒﻮﺟﻮﺩ
مُربّی ﻮ معلّم
ﻮ ،ربّ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺎﻟق هر ﺩﻭﻯ اﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ،
ﺍﺯﻟﺤﺎﻇ کمال ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺫﺍﺕ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺣﻮﺍل
ﻤﻨﺴﻮﺏ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠﻖ، ﭼﻮﻥ
علم ﻮ ﺍﻃﻠﺎع ﻮ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ، ﻭﻫﺮ
ﺍﻗﺪﺍم اﻟﻬﻰ ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﺑّانی ،ﻭﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺩﺭﭼﻨﻴﻥ ﺘﻔﮑﺮﻯ
کرﺩ، ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺠﺎم
ﺸﺪ، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﮑل
اﻧﺴﺎنی ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠکه ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﻄلق اﻧﺮﺍ ﺩﺍﻧﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺍﺻل ﺪﺭک
ﻤﻄﻠﻘﻬﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥﻤﺤﺎل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺗﺮک ﺘﻔﮑﺮ
ﺩﺭ ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ،
ﻭ ﺍﻣﻮﺭﺍلهی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻳﻌنی اﻣﻮﺭﻯ
که ﺧﺎﺹ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄلق اﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻭﭼﺮﺍ ﻭﭼﻪ
ﻭﻗﺖ ﻭﻏﻴﺮﻩ، ﻭﺣتی
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺫﺍﺗﻴﺎﺕ
،ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ رحمان،ﺧﺪﺍﻯ
ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ،
ﮐﻪ ﻣﻘﺎمی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ ﺪﻳﺪﻩ
ﺷﺪنی اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
حبرئیل، ﻭﻗﺎﺋم
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺘﻔﮑﺮ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮﻧﻮع ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘل ﻤﻴﻤﻮنی ﺨﻮﺩ،
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻘل ﻮ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻋﻤﺎل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ اﻭ
ﻧﻴﺰ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ،
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻔﻬﻤﺪ ﻭ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯﺣتی
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮ ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮﭼﺸم
اﻧﺴﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺷﺒﺎﻫتی ﺒﺎ ﺍﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭلی ﺪﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﻮ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻳﻥ ﻨﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﺑﺎ ﻋﻘل ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎتی
غیر ﻗﺎﺑﻞﻗﻴﺎس
ﺑﺎ ﻋﻘل ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻮﻳﺎ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل آﻧﻬﺎ،
ﺍﻳﻥ ﻤﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻗﺎﺋم
آخرﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺪﻳﺎﻧﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻔﺮﺩ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ، ﭼﻮﻥ اﺩم ﺒﺮﺍﻯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻯ
ﻤﻮﻓق گرﺩﻳﺪﻩ،
ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ،ربّ ﺭﺣﻤﺎن
ﺮﺍ ﮐﺸﻒ. ﻭقُرّه
ﻳﺎ خورّه ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻴﺎﻭرﺩ. ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎن ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﻳﻥ اﮔﺮ
ﮐﻪ ﺭﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩﻯ ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﭼﻴﺰﻯ ﺷﺒﻴﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻴﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒیعی ﻨﻮع
ﻤﻴﻤﻮﻧﻰ، ﻗﺎﺑل
ﻘﻴﺎس ﺑﺘﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮک
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
سوآل کننده ،ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎقر اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ (ﻣﻮﺍﻟﻴﺎﻥ)
ﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﻠﻮکی
ولایت اﻣﺎﻡ، ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪﻫﺎﻯ ﻤﺘﻀﺎﺩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ (ﺑﺮخی
ﻤﻌﺘﻘﺪ ﺷﺪﻧﺪ،
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﺩﺭ ﺍﺯﻝ،
ﻭﻗﺒل اﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ(ﻫﺴتی
ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ) می ﺪﺍﻧﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺗﻨﻬﺎئی ﻔﻘﻄ
ﺪﺭﻣﮑﺎﻥ ﻘﺎﺑل
ﺪﺭک اﺳﺖ. ﻭلی ﺒﺮخی
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻌﻨﻰ (ﻳﻌﻠﻢ)
ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﻳﻌﻘل ﻮ ﻳﻌﻤﻞ) ﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻳﻌنی
که ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭقتی
کاﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ ﭘس
ﻫﺴﺖ، ﻭ آگاهی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﺑﻠکه ﻗﺒل
اﺯ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺴتی
نیز ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ (ﻟﺎﻣﮑﺎﻥ)
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎم ﻔﻌل
آﻓﺮﻳﻨﺶ، ﮐﻪ ﺍﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺍﻥ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺑﻠکه
ﺣتی ﻘﺒل اﺯﻓﻌل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﺪّ ﺍﻗل
اﻧﺴﺎﻥ، ﻗﺒل اﺯﻫﺮﮐﺎﺭﻯ،
ﺗﻔﮑﺮ ﺍﻥ کاﺭ ﻭﻃﺮح
کُلّی ﻮ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﻥ کاﺭ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘس ﭼﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺒﺤث ﻗﺒل ﻮ
ﺑﻌﺪ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻣﮑﺎﻥ، ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺣﻮﺍل ﺒﺸﺮﻯ،
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﺍﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﺬﺍ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﺍﺯل ﻮ ﺍﺑﺪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ،
ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﺴتی
ها ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺮسی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ ﺳﺎﺋل
ﻤﺘﻔﻠﺴﻒ،ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻘﺪ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮهم
ثاﺑﺖ ﮐﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺯل غیر ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﮐسی ﺒﺎ ﺍﻭ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،
ثاﺑﺖ ﮐﺮﺩﻩﺍﻳم
که (ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ) ﻓﺮض
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺩﺭ
ﺍﺯل ﻟغیر ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﭘﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻤﺎ
ﺯﺍل ا ﻟﻠﻪﻋﺎﻟﻤﺎ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ ﺗﻌﺎلی
ﺬﮐﺮﻩ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ،
ﺍﺯﻟﺎ ﻋﺎﻟم ﻮ ﺍﮔﺎﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻳﻌنی اﻳﻦ ﺍثباﺕ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭ ﺗﻨﻬﺎئی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻗﺒل
اﺯﺍ ﻓﺮﻳﻨﺶﻫﺎﻯ
هستی، ﺩﻟﻴل
اثباﺕ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
می گرﺩﺩ. ﻭلی اﻳﻥ
ﻤﺴﺎﺋل ﺬﻫنی ﻮﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ،که
ﻋﺎﺩﺕ ﻓﮑﺮﺑﺸﺮﻯ
اﺳﺖ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﺮح
ﺼﺎﺩق نیست .ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻔﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖﻫﺎ،
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻮﻣﮑﺎﻥ
ﻮﺩﺭ ﮐﻤﺎل ﻮ ﺍﻧﻮﺍﻉ،
ﻭ ﺍﻋﺪﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺮﻣﺤﺎلی
اﺎﺳﺖ. ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
اﺯ لحاظ اﻣﮑﺎﻥ
تصوّر ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﮑﺎﻣل
ﻨﻮعی ﺒﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮ،
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻤﺮبی ﺒﺮﺗﺮ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ،
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻭﺭﻭحی ﻮ ﻧﻮعی
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ کوﺭ ﻳﺎ
مُرﺩﻩ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ
ﻭ ﻳﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﺪ.
ﻃﺮح ﺘﮑﺎﻣل ﻘﺒلی
ﻮ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ اﻣﺎﺩﻩ
ﻗﺒﻠﻰ، ﻭطیّ ﻤﺮﺍﺣل
ﻤﺘﻌﺪﺩ، ﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﮐﻨﺘﺮﻟﻬﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻋﻤﺎﻝ،
ﺑﺮﺍﻯ هر ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺿﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺨﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﺭﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
همان ﻨﻴﺎﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ حی ﻮ ﻗَﻴّﻮﻡ،
ﻳﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
و مرگ قببل
ازمرگ آن ،ﻭ ﻧﻴﺰﺣﺎﻓﻈ
ﻘﻮﺍم ﻮ ﻫﻴﺄﺕ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭﻫﺮ ﻧﻮع ﺮﺍ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻣﺪﺍﻭم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺍﻓﺮﻳنشی
ﺠﺪﻳﺪ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
آﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ. ﺗﺎﻫم
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍ ﻧﺮﻭﺩ،
ﻭﻫم ﺒﺘﮑﺎﻣل ﺘﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻗﻴّﻮمیّتی
ﺘﺎﺯﻩ، ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴم ﺘﺎﺯﻩ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ،
ﻭﻣﺮﺍﺣلی بی ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺒﻌﺪﻯ اﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻋﻠم
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﺗﺎﺭیخ
ﻔﻠﺴﻔﻪ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ،
ﻭﻫﻴﭽﮑﺪﺍم ﻨﻴﺰ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻨﺴبی
ﺒﺮﭘﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻥﻨﻈﺮﻳﺎﺕﻋﻠمی
ﺮﺍ ﺑﻴﺎﻥ کنند .ﺑﺮخی
گفته ﺍﻧﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺻل ﺨﺪﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﻭ ﺍﺯ ﺗﺤﻮّﻟﺎﺕ
ﺍﻣﻮﺭ ﻫﺴتی ﺨﺒﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮐﻪ ﮐﻮﺭ
ﻭبی ﺨﺒﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭاﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ،
ﻭﻯ ﺪﻳﮕﺮ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻓﺮﺽ ﻭﺟﻮﺩﺵ
هم اﻣﺮﻯ عبث ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﮐﻨﺘﺮل ﻮ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺑﺮﺍﻯ هستی، ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺗﮑﺎﻣل
هم ﻤﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﮐﻮﺭ، ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
اﻭﻟﻴﻪ ﺍﻳﻥ ﺨﺪﺍﻯ
بی ﺨﺒﺮ، ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺯﻭﺍل ﻨﻮعی ﻮﺧﺮﺍبی
ﻮﺗﻠﺎشی ﺪﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺣﺘمی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﭽﻴﺰﻯ
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ ﺘﺮﺍکم
کوﺭ ﻭ بی ثمر ﻣﻨﺠﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻳﺎ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ،
ﻭﺧﺒﺮﺍﺯﻏﻴﺮﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کوﺭﻯ ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺩﺭﺧﻮﺩ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻏﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﻭﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺣﺎل ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺨﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﻋﻠم الهی ﻮﻗتی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺷﻴاء
ﻮ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺷﺪﻧﺪ، ﻭﺣﻮﺍﺩثی
ﻮﻗتی ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩﻧﺪ،
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪﺩ
ﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮخُنثی
کنندﻩ ﺗﮑﺎﻣل ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮﻋﺎﻗلی
ﺪﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ،
ﺑﮑﺠﺎ ﻭﺑﭽﻪ ﻣﻘﺼﺪﻯ
ﺪﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ، ﻭﺑﭽﻪ
ﺍﺣﻮﺍل ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﺗﺎ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
(ﺍﻋﺘﺒﺎطیّ ﻮﻋﺒث
وغیر تکاملی ) ﮐﺸﻨﺪﻩ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭﻣﺘﻠﺎشی
کننده ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮعی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖ،ﻋﻠم
الهی ﻮآگاهی ﻮ
ﺍﻃﻠﺎع اﻭﺭﺍ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ (ﺳﻠﻮک
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ) ﺑﺪﺍﻧﻴم
که ﻫﺮﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﮐﺎﻣل ﺸﺪ،
ﻭ(ﺣتی أﻋﻠﻢﺍلهی)
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﺒﺴﺎﻟک ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺭﻭﺵ ﻭ ﺭﺍﻩ ﺩُﺭﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﺘﺎﮐﻴﺪ
ﮐﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ، ﻋﺸق
ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻨﻴﺎﺯ ﺑتصوّر ﻭ
توسّل ﭽﻮﻥ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﻭﺍﺩﺍﺭﻩ
ﮐﻠﻰ ﻭ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺟﺰﺋﻰ،
ﭼﻪ ﺩﺭﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﻭﭼﻪ ﺍﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ
ﺍﺑﺪ، ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﻳﻜﺒﺎﺭﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﻧﻮشت ها ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻥ
الهی ﺪﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ،
ﮐﺎﺭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺍﺯ ﻗﺒل ﻤﻌﻠﻮم
الهی هستند. ﻭلی
اﻳﻥ ﺴﺎﻟک ﻮ سلوک
الهی ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
سلوکی ﺍﻭ نه
هر ولایت فقیه
سفیه مشرک  ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ، ﻭ
ﻳﺎ علّت ﺍﺭﺳﺎل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ،ﻭﺧﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺘﮑﺎﻣلی ﻮ ﺭﻭحی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ ﻣﻄﻤﺌﻥ
ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﺍلهی اﺳﺖ.
ﻭﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺯﺍﺩﺍﻧﻪ، ﺍﺯﺍﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺴلیم
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍلهی ﻮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﺑﮑﻨﺪ.ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺤق ﻮﺧﺪﺍ، ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻭمَشیّت
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪﻗﻄﻌﺎ ﭘُﺮﺣﮑﻤﺖ
ﻭﺧﻮﺵ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺨﺶ روح و
وجود انسان ﺍﺳﺖ.

حدیث 1367 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ ﺷﺪ(ﺝ۴ﺹ۸۸
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯﺧلق اﺷﻴاء
،آﻳﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ،
ﻭﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭﻳﺎ ﻭﻗﺘﻴکه
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ
ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﻧﺴﺖ؟ (ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﮔﺮیک ﺒﺎﺭﻩ ﻭﻧﺎﮔﻬﺎنی
ﻮﺑﺸﮑل ﻨﻬﺎئی ﺒﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
فرمان (ﮐﻥ ﻔﮑﺎﻥ)
در همان أزل ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ، ﺍﻳﻥ
گونه ﺴؤﺍﻟﻬﺎ ﻗﺎﺑل
ﻄﺮﺡ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ هم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻄلق
ﻨﻴﺰ ﭼﻴﺰﻯ ﻤﻔﻬﻮم
اﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺭﻭح اﻟﺎﺭﻭﺍح
ﻔﺮﺩﻯ، ﺍﺯﺻﺎﺩر
اﻭﻝ، ﻳﺎ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﻭﻟﻴﻪ شِبه ﻋﺪﻡ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣلی ﺒﺮﺍﻯ
هر ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭ ﻧﻮع
ﺪﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم ﺪُﺭﺳﺖ
ﺩﺭک ﻛﻨﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ. ﺗﺎ
به (ﻗﺒل اﺯ ﺍﺯﻝ)
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄلق
ﺪﺭﻋﻤّاء ،ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻋﺪم ﻤﺎ
ﺳﻮﺍﻩ ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﺍﻣﺎ
(ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ) ﺩﺭ
ﻫﺴتی ﺴﺮﺍﺳﺮ (ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ)
ﻭ ﺗﺪﺭﻳجی ﻮﻧﻮعی
هستند. ﮐﻪ
بموچب فرمان
أزلی أبدی (ﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ)
ﻳﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺘﺪﺭﻳج
ﺘﺤﻘق ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ،
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻳﻌنی
اﺯ ﺣﺪّ ﻧﺎﭼﻴﺰﻯ،
ﺩﺭ ﮐﻮﭼک ﻮﺿﻌﻴفی
ﻮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ ﻤﻘﺎم
ﻨﻮعی ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ،
ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ ﺘﻘﺮبّی
صفاتی کافی
بخدا ﻣﺪﺍم ﺒﺎ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻭﻣﺮگ اﺯ
ﺍﻧﻮﺍع ﻤﺘﻮﺍﻟﻰ،
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﻳک ﺘﮑﺎﻣلی
ﻄﺒﻴﻌﻰ، ﭘﻴﺸﺮﻓتی
ﺪﺭ ﻧﻮع یاﻓﺘﻪ،
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺧِﺼﺎل
ﻮ ﻣﻘﺎم ﺮﻭحی ﻮ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻮ ﺗﻘﺮبی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺨﺪﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍع بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻗﺪﻳم ﺘﺤﺖ حمادی،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻧﻮﺍع
ﭙﻴﺸﺮﻓﺘﻪ حمادی
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺗﺎ ﺳﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍع
گیاهی ﺪﺭ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﻮﺍع ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺮﺳﺎﻧﺪﻩ،
ﺳﺮ ﺍﺯ ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺩﺭ می آﻭﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﻉ، ﺭﻭح
اﻭﻟﻴﻪ ﺍﻭ ﺑﮑﻤﺎلات
ﺮﺳﻴﺪﻩ، ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﻃﺮح اﻳﻥ ﺴؤﺍﻟﻬﺎ
ﻭ ﺑﺤثها ﻭ تصوّرﺍﺕ
ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯﺧﻴﻠﻰ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎی
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺣتی
ﻔﻮق ﻔﺮﺷﺘگی ﺒﻴﺎﺑﺪ،
ﻭﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﮐﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺑﺎﺭﻫﺮ ﺍﻓﺮﻳﻨشی
ﻴﻚ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبت
تکاملی ،ﻭ ﺯﻧﺪﻩ
ﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﻤﻘﺎمی
ﻮ ﻧﻮعی ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺤث ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺍلهی ﻘﺒل
اﺯ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
اﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺍﺑﺘﺪﺍئی ﻘﺎﺑﻞ
تصوّر ﻣﺎ ﻧبوده
ﻭ ﺍﻧﺘﻬﺎئی ﻨﻴﺰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﭘﺎسخ اﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﻳﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ: ﻠم ﻴﺰل اﻟﻠﻪﻋﺎﻟما
ﺑﺎﻟﺎﺷﻴاء ،ﻗﺒل
اﻥ ﻴﺨﻠق اﻟﺎﺷﻴاء
، ﮐﻌﻠﻤﻪ ﺑﺎﻟﺎﺷﻴاء
ﺒﻌﺪ ﻣﺎﺧﻠق اﻟﺎﺷﻴاء
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
اﺯ ﺍﺯل ﻮﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﮔﺎﻩ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﺍﻃﻠﺎع
اﻭ ﻗﺒل اﺯ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ،
ﻭﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻳﮑﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﻬم ﻴﮑﺴﺎنی اﻃﻠﺎع
الهی ﺪﺭ ﻗﺒﻞ ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﺘﻮﺟﻴﻪ ﮐﺮﺩ،
ﮐﻪ ﻗﻄﻌﻪ ﭼﻮبی
ﺮﻭﻯ اﺏ ﺩﺭ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
ﭙﺮ ﻓﺮﺍﺯ ﻭ ﻧﺸﻴﺐ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺑﺴﻮﻯ
ﺪﺭﻳﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﺎﻇﺮ ﻭ
ﻋﺎﻗﻞ،ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل اﻳﻥ
ﻘﻄﻌﻪ ﭼﻮﺏ ﺑﺎ (ﻣﻮﺭﻯ)
که ﺭﻭﻯ اﻳﻥ ﭙﺎﺭﻩ
ﭼﻮﺏ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭند
،ﻫﺮ ﻃﻮﺭﻯ که ﺍﻳﻥ
ﻤﻮﺭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﻋﻤل کند ﻭ ﺑﻬﺮ
ﺳﻮ ﺑﺮﻭﺩ، ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺴﻮﻯ ﺪﺭﻳﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮﻯ که ﺯﻧﺪگی
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
الهی اﺳﺖ. ﺩﺭﺗﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﺎ ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ، ﻭﻳﺎ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﺗﺴلیم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷتی دﺭﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻳﺎ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻭﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ ﺘﮑﺎﻣلی
ﺒﻌﺪﻯ ﻤﻴﺮﻭﺩ،
ﻭﻳﺎ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭﺑﻘﺎﻟﺒﻬﺎﻯ
کاﺭﻣﺎ ﻭ ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭلی عاﻗﺒﺖ
ﺑﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﻳﻥ
کاﺭﻣﺎﻫﺎ، ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺗﺴﻠﻴم می گرﺩﺩ.
ﻭﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍلهی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺎﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻫﻤﮕﺎﻥ
عاﻗﺒﺖ ﻫﻤﻴﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮعی ﻮ ﻓﺮﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪ. ﺗﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
اﺯلی همگاﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﺍﺯ ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ، ﺍﺯ ﺍﺯل
ﺘﺎ ﺍﺑﺪ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪ. ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﻠﻘﺖ، ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
گفت ﻫﺴتی ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ ﻄﺒیعی
و الهی ﺨﻮﺩ، ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺎﺩﻩ،
ﻳﺎ ﺩرَبّاره ﮔﻴﺎﻩ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ کاﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﻤﺎﻥ
اﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﻟﻰ (ﮐﻥ
ﻔﮑﺎﻥ ﻄﺒﻴﻌﻰ) ﻭ
( ﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ اﺭﺍﺩﻯ
ﻮ ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ) ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺍﻣﺎ ﻣﺴأﻟﻪ
ﻣﻬم ﺪﺭﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث
ﻭ قُرآن ﻮ ﻫﻤﻪ ﺣﺪﻳثها
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍلهی
اﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺁﻥ،ﻳک
ﺤﺎل ﻮﻳک ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺮ
ﻃﺒیعی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﮕﺎم ﺒﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
شخصی و جمعی الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩ، ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺯﻭﺩﺗﺮ، ﻭ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺑﺎﻋﺬﺍﺏ ﮐﻤﺘﺮﻯ
اﺯ ﺯﻧﺪگی ﺠﻬﻨمی
اﻳﻥ ﺠﻬﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫم ﻨﺪﺍﺷﺖ،
ﭘس ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺠﺮم ﺸﺪﻧﻬﺎ
ﻭﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ هاﻯ
ﻤﮑﺮﺭ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖﻫﺎﻯ
ﻤﺠﺪﺩ، ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺍﻳﻥ ﻤﺴﻴﺮﻫﺎ ﺭﺍ
ﻃﻰّ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ، ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻤﻌنی
اﻥ ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭک ﺰﻣﺎﻥ ﻤﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺻﺒﺮ
ﺍلهی ﻮﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
اﻭ، ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺣتی
أﻋﻠم الهی ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺩﺍلّ
ﺒﺮ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ
اﺯﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺍﺟﻠﻬﺎ ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﺰﻣﺎنی ﻮ ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﺘﺄﻣﻴﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﻤﻌنی ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺍﺭﺩ.

حدیث 1368 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ(ﺝ۴ﺹ۸۸ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺒل
اﺯ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺴﺘﻰ،
ﺁﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺖ.
ﮐﻪﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ،
ﺍﺭﻯ ﻮﺳﺎﺋل اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻳﻌنی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺩﻳﺪﻩ، (ﻣثلا
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﻪ ﻭﻳﺎ ﺩﻳﺪﻥ
اﻋﻀﺎﻯ ﺘﻥ ﺨﻮﺩ،
ﺍﮔﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ اﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﻋﻀﺎ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ) ﻭ ﺍﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ می ﺸﻨﻴﺪﻩ
( ﺍﮔﺮ ﻓﺮﻳﺎﺩﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺵ ﺣﺮﻑ
ﻣﻴﺰﺩﻩ، ﻭﺗﻤﺎم
اﻳﻥ تصوّرﺍﺕ ﺑﺎﻃل
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ تصوّر ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
همان ﺘﺸﺒﻴﻪ ﺑﺎﻃل
ﻮﺷﺮک اﻣﻴﺰ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻤﺎ ﮐﺎﻥ
اﻟﻠﻪ ﻣﺤﺘﺎﺟﺎ
ﺍلی ﺬﻟﻚ، ﻟﺄﻧّﻪ
لم ﻴﮑﻥ یسأﻟﻬﺎ،
ﻭ ﻟﺎ ﻳﻄﻠﺐ ﻣﻨﻬﺎ،
ﻫﻮ ﻧﻔﺴﻪ، ﻭ ﻧﻔﺴﻪ
ﻫﻮ، ﻗﺪﺭﺗﻪ ﻧﺎﻓﺬة،
ﻓﻠﻴس ﻳﺤﺘﺎج
الی ان ﻴﺴﻤّﻯ
نفسه ،ﻭﻟﮑﻨّﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻟﻨﻔﺴﻪ
ﺃﺳﻤاءا لغیره،
ﻳﺪﻋﻮﺍ ﺑﻬﺎ، ﻟﺄﻧّﻪ
ﺍﺫﺍ ﻟم ﻴﺪع ﺒﺎﺳﻤﻪ،
ﻟم ﻴُﻌﺮﻑ، ﻓﺄﻭل
ﻤﺎ ﺍﺧﺘﺎﺭ ﻟﻨﻔﺴﻪ
العلیّ اﻟﻌﻈﻴﻢ،
ﻟﺎﻧّﻪ ﺃﻋلی اﻟﺄﺳﻤاء
کُلّها ، ﻓﻤﻌﻨﺎﻩ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻭ ﺍﺳﻤﻪ
ﺍﻟﻌلیّ اﻟﻌﻈﻴﻢ،
ﻭ ﺃﻭل ﺃﺳﻤﺎﺋﻪ،
ﻟﺄﻧّﻪ أﻋلی ﮐلّ
ﺸیئ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺖ (ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺸﻨﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯﻧﻔس ﺧﻮﺩ (از
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﻳﺎ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ) ﻧمی ﭙﺮﺳﻴﺪﻩ،
ﻭﻣﻄﻠبی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ.
ﺯﻳﺮﺍ نفس ﺍﻭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. (ﻭﺣﺪﺕ ﺫﺍﺕ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ، ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ تصوّر ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮ ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ (ﻓﺮﺽ
ﺫﺍﺕ) ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ،
ﻭﻳﺎ ﻓﺮﺽ ﭼﻴﺰﻯ
ﺠﺪﺍ ﺍﺯ ﺫﺍﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ، ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻮﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﺣﺪﺕ ﺍلهی اﺳﺖ
ﻭ تصوّر ﺍﻧﺴﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺍلهی ﻔﺎﻗﺪ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﻟﺎﺟﺮﺍ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﺎﺯم ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻣﺪ
( ﮐسی ﺪﺭﮐﻨﺎﺭﺵ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﺎم ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺎﻣﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐثرﺗﻬﺎ ﻭ ﺗﻌﺪﺩﻫﺎ
ﻟﺎﺯم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺳﻤﺎئی اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻩ، ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﻭﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
(ﺍﺳﺎمی هزﺍﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ قُرآن
اﺳﺖ، ﻭلی ﺒﻤﻌنی
ﺪﺭﺳﺖ ﺗﺮ، ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠﻰ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
اﺭﻭﺍح ﺪﺭﻫﺮﻧﻮﻋﻰ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺻﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎ ﺍﺳﺎمی
اﻧﻬﺎ، ﻗﺎﺑل ﺸﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺮﻭﺵ سلوکی ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎتوسّل
ﺒﺎﻳﻥ اﺳﺎﻣﻰ،
ﻭﺍﻳﻥ ﺴﻴﻤﺎﻫﺎ،
ﻭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﻭ ﺳﻮﮊﻩﻫﺎﻯ
ﻘﺎﺑل ﺪﻳﺪﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺍﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺩﻋﻮﺕ ﺭﺣﻤﺎﻥ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. (ﻳﺪﻋﻮﺍ)
ﺩﻋﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﺻﺪﺍ
ﻣﻴﺰﻧﺪ، ﻭتوسّل
ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﮑﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﺎم او ﺩﻋﺎ ﻧﺸﻮﺩ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻧﮕﺮﺩﺩ،
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
شهودی نمی ﺸﻮﺩ
( ﻳﻌنی اﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﺘﻮﺳل ﺒﺎ ﺍﺳﺎمی
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﺎ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎ تجلّی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻋﺮﺵ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ،
ﭼﻪ ﻧﻴﺎﺯﻯﺒﺄﺳم
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻋﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺎﻣﻴﺪﻥ ﻭﺻﺪﺍ
ﺯﺩﻥ کسی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی اﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻮﺳل ﺒﺎﺳﺎمی
ﻮ (ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﻭﺳﺎﺋل سلوک
الهی ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴنی اﻏﺎﺯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ، ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎئی ﺠﺒﺮﻭتی
اﺧﺮﻳﻥ ﺘﺠلی ﻤﻴﺴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺩﺭ جِبرئیل،
ﻭ ﻗﺎﺋم ﻮﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ) ﻭﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻨﺎﻣﻴکه ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩ،
ﺍﻟﻌلیّ اﻟﻌﻈﻴم
ﺒﻮﺩ، ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻮ ﺍﻋﻠﺎﻯ همه ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻭ تَجلّیات ﺍلهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻣﻌنی
ﻠﻔﻈ علیّ ﻮ أﻋﻠﻰ،
ﺍﻳﻥ ﻤﻔﻬﻮم ﺮﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭبویژه
وﺨﺼﻮﺹ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺤﺒﻴﺐ ﻧﺎم ﻤﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ، ﺑﺮﺍﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ سلوک
الهی ﻣﺪّ ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
اﺳم ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﺟﺒﺮئیل اﺳﺖ.
ﻭ،ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮع
برتر ﺒﻌﺪﻯ
است ،ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺍﺳﺎمی ﺘﺎ ،ربّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄلق ﻤﻴﺮﺳﺪ) ﻭﻣﻌنی
علیّ اﻟﻌﻈﻴﻢ،
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﻥ
اﺳﻢ، ﻳﻌنی ﺒﺮﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ علیّ ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ( ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺎﻟق
آﻥ ﻮ ﻣﺪﺑّﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت
،ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻫﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺒﺮﺍﻯ هر ﭼﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻨﺎﻡ ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﺍﺳم
ﺬﺍﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺭﺑطی ﺒﺼﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺻﻔﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻭ ﻣﺘﺠلی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﻘﺎم ﺨﻮﺩ
ﺻﻔتی ﺪﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰبوده
،ﻭ(ﺍﻟﻠﻪ) ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻟﺬﻯ لا ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﻫﻮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺟﺰ ﺍﻭ
ﺧﺪﺍئی ﻨﻴﺴﺖ ﻭﻳﺎ
ﺍﻟﺬﻯ لا (ﻫﻮ ﻳﺎ
ﺍﻭ) ﺍﻥ ﭽﻨﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ،ﻭ
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﻘﺎمی ﺘﮑﺎﻣلی
که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻳﺎ ﻓﺮﺽ
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎل آﻥ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﺗﻌﻘل ﻮتصوّر
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺎﺯ (ﻫﻮ) ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺍﻭﻡ) ﻳﺎ
ﺍﻭ ﻳﺎ ﺍﻥ ﻣﺠﻬﻮﻝ،
ﺑﺮﺍﻯ هرﮐس ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﻘﺎم ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻌنی
أهو کسی که ﺍﻭ نیست
.

حدیث 1369 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ 89ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ آیه
ﻗﺮﺍنی ﻮُسع ﮐﺮﺳﻴّﻪ
ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻭ ﺍﻟﺎﺭﺽ
ﻭﺳﻌﺖ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﻘﺪﺭﺕ،
ﺍﻭ ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺯﻣﻴﻥ ﺮﺍ ﻓﺮﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﭼﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ
؟ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
هو ﺍﻟﻌﻠﻢ،
ﺍﻟﺬﻯ لا ﻳﻘﺪﺭ
ﺃﺣﺪ ﻗﺪﺭﻩ ﻫﻤﺎﻥ
علم اﻭ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮐسی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻭ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺍﻧﺮﺍ تصوّر ﮐﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ آیندهﻫﺎﻯ
اﺑﺪﻯ، ﻭ ﭼﻪ ﻋﻠم
ﻮ ﺍﮔﺎﻫﻰ، ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ،
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﺴتی
ﻮﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﻭح ﻮ ﺗﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ. ﮐﻪ
آسمان ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﻭحی ﻮﻋﻮﺍلم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﺻﺤﻨﻪﻫﺎﻯ اﻥ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﺗﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﻮ ﻧﻔس أمّاره
ﺍﻭ، ﮐﻪ ﺣﮑﻤم ﺰﻣﻴﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭح اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ، ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ،ربّ رحمان،
،ربّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ،
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺣتی ﻨﺰﺩﻳک
عرﺵ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺑﻤﻘﺎﻡ (ﺩﻧﺎ ﻭ
ﺗﺪﻟّﻰ) ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻪ، ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺑﺒﺎﻟﺎﻯ عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﻧﺮﻓﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺷﺎﻧس ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺩﺭ ﺍﺧﺮﻳﻥ کاﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﺩﺭ ﺍﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ اﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻭ
برتری ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺒﺎﻟﺎﻯ
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ،ربّ ﺭﺣﻤﺎن
ﺮﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺳﺎﻟک
ﭙﻴﺮﻭ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ، ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ قُرّه ﺗﺎﺯﻩ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎن
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻳﻦ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻗﺎﺑل
ﺪﻳﺪﻥ اﻣﺮﻭﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﺑﺎﺍ ﻳﻨکه ﻧﺎم
عرﺵ ،ربّ ﺭﺣﻤﺎن
ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺴﻤﺒﻮل ﻮ
ﺧﻠﺎﺻﻪﺍﻯ اﺯ آیندهﻫﺎﻯ
اﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮل
ربّ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻥ هست.
ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺳﺮإسراءﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻮﻓق ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺗﻤﺎمی اﻳﻥ
عرﺵ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺭ (ﻫﺴتی
ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ) ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﮐﻠّﺎ
ﺑﻨﺎﻡ (ﮐُﺮﺳﻰ) ،ربّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
اﻳﻥ عرﺵ ﺑﺎ آیندهﻫﺎﻯ
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﻥ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯ (ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭج اﻟﻠﻪ) ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠق
ﺪﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ ﻤﺎﻫﻮﻯ،
ﻭ ﺩﺭ ﻋﻤّاء ﻮﻋﺎﻟم
عدم ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ قُرآن
اﻣﺪﻩ ،ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺷﻤﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﮕﻮئید
ﻳﺎ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻴﮑﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻳﻌنی ﻤﻘﺎم
اﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻄﻠﻖ، ﻓﻌﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻫﺮﻳک اﺯ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﻧﺎم ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺯﻳﺎﺩﻯ
هست. ﻭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻴﮑﻰ،
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻦ
،ربّ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﻣﻘﺼﺪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ ﺍﻳﻥعرﺵ
ﺭﺣﻤﺎن ﺑﻄﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،
ﺗﻤﺎم آﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ بی اﻧﺘﻬﺎ،
ﻳﮑﺠﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻨﻈﺮﻩﺍﻯ
ﭽﻮﻥ ﻔﺮﺵ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ،
ﺗﻤﺎم اﺳﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﭘﻮﺷﺎنیدﻩ، ﻭ ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﻭﺳﻤﺒﻮل
ﻘﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻥ
گُل اﻳﻦ ﻣﻨﻈﺮﻩ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺩﻧﺎ ﻭ ﺗﺪﻟّﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻨﻴﺰ تقرّب ﺑﻬﻤﻴﻥ
گُل ﮐﻮﭼک اﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴتی ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮل ﺮﺣﻤﺎﻥ،
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ،ربّ
رحمان.ﺍﻳﻥﺼﺤﻨﻪ
شهوﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ این ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻫﻔﺘﻤﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﺍﺩ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ ﺒﻮﺩ، ﮐﻪ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺻﻔﺤﺎﺕ
ﺷﻴﺸﻪﺍﻯ، ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻨﻘشی ﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﺮﻭﻯ هم ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﻭ ﻧﺎﻇﺮ
ﺍﺯ ﭘﺎئین ﻴﮑﺠﺎ
ﺗﻤﺎم اﻳﻥ ﻤﻨﻈﺮﻩﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭبی ﻨﻬﺎﻳتی ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع آﻳﻨﺪﻩ،
ﺑﺨﻮبی ﺪﺭﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺤﺴﻮس
اﺳﺖ. ﻭﺟﻤﻌﺎ ﮐﺮﺳﻰ،
ﭘﺎﻳﮕﺎﻩ مادّی
(ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺧل
هستی)ﻫﺎﻯ مادّی
ﺮﺍ ﺑﻬﺮﺷﮑلی
گه ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ، ﺍﻳﻥ عرﺵ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ (ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ)
ﻋلم ﻮ آگاهی
گفته ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﮐﻨﺘﺮل
الهی ﺪﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐﺪﺍم اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﺮﺵ، ﮐﻪ ﺭﻭﻯ
هم ﻮ ﺩﻧﺒﺎل هم ،
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
آینده ﺭﻭح کاﻣﻠﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻇﻬﻮﺭ
ﻭ تجلّی ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ، ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭﻳک ﺠﺒﺮﻭﺕ،ﻭ
ﺩﺭﻳک ﻘﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
و مکان لا
مکان ،ربّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺗﺤﺖ
ﮐﻨﺘﺮل اﻟﻬﻰ، ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻃﻠﺎع اﻭ، ﻭ ﺍﺯ
ﻫم اﮐﻨﻮﻥ هستند.
ﺑﺎ ﺍﻳﻨکه ﻫﻨﻮﺯ
ﻫﺮﮔﺰﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﻇﻬﻮﺭﻯ ﻫم ﻨﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺍﻧﻬم به ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ،ﻳﺎ ﺟﺒﺮئیل
ﺮﺳﻴﺪ، ﻭ ﺍﺯ ﺍﻥ
اﮔﺎهی اﺯ ﭘﻴﺶ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﻧﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻥ ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻋﺮﺵ رحمان
ﺪﺭ ﻭﺍقع یونیورسها
و اﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ ﻤﺘﻌﺪﺩ،
ﻭﺳﻤﺒﻮﻝ ﺍﻧﻮﺍع
ﻮﺟﻮﺩﻯ، ﻭﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح
کاﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺤث ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ (ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻋﻮﺍلم ﻮﺟﻮﺩﻯ
الهی گفته ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺍﺯ پائین ﺑﺒﺎﻟﺎ،
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ اﺯﻋﻮﺍﻟﻢ
(قبل اتمی ﻣﺎﺳﻮﺗﻰ)
ﻳﺎ ﻣﺎﺩﻩ ﺳﻨﮕﻴﻥ
ﭙﻮﺯﻳﺘﺮﻭﻧﻰ،
ﻭﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
(ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ اتمی )
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎ،ﻭ
یونیورس ﻋﺎﻟم
ﻤﻠﮑﻮتی ﺠﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺍﺭﻭﺍح ﻮﻣﻠﺎﺋک
ﻤﺪﺑﺮ،ﻭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻋﻮﺍﻟﻢ
( و یونیورسهای
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ) ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ (ﻟﺎﻫﻮﺕ
الله ) ﺷِﺒﻪ ﻋﺪم
ﻴﺎ ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭل ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺗﻤﺎﻣﺎ،
ﻋﻮﺍﻟمی اﻟﻬﻰ،
ﻭ( ﺑﻨﺤﻮﻯ مادّی)
ﻮﮐﺮسی اﻟﻬﻰ، ﻳﺎ
ﻫﺴﺘﻰ (ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ)
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺪﺭﻳک ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭ آیندهﻫﺎﻯ
ﺘﺎ ﺍﺑﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺟﻮﻳﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻟﻘﺎی الهی ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻏﻴﺮﺍﺯ ﺗﻔﺴﻴﺮﻋﻠم
الهی ﺪﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ، ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ تَجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﻳﻨﺪﻩ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﮐﺮسی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻤﺎمی هستی
ها ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻭﺳﻌﺖ ﻭﺷﻤﻮل
ﺁﻥ ﺘﻤﺎﻡ ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺯﻣﻴﻥ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘلی ﻮ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ ﻮ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻨﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻤﺎمی
اﻳﻥ هستی ها ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﺍﻥ
اﻃﻠﺎع ﻮ آگاهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﻥ ﻤﻌنی
ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻤﺎم ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ،
ﻭﺗﻤﺎم ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
آینده ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آینده ﺭﺍ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺳﻠﻮک ﻮﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎل اﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﭙﺮﺳﺘﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍلهی
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻧﺼﺎﻓﺎ، ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ، ﺍﺯ
ﻟﻔﻈ علم الهی ﻮﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺩﺭ ﻣﻌنی ﺒﺎﻃنی
ﻮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯﻋﺮﺵ
ﻭﮐﺮسی ﺠﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮﺑﺎﺭ ﻭﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻳک ﺘﺠلی
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم حبرئیل،
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﻠﺎ ﺍﺯ
ﭘنج ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ششم محمد
، ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﭙنج
ﺘﻥ آل عبا ،ﻋﺒﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺁﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﺒﺎ ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ،
ﻭﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﺎ ﻣﻘﺎم
ﺤَﺴَﻨﻰ، ﻭ ﺳﭙس
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻠﮑﻮتی
ﺴﻮﻡ ﻓﺎﻃمی ﺪﺭ
ﺻﻮﺭﺕ بی ﺘﻦ، ﻭﺳﭙس
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ،
ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ،
ﻳﺎ ﺗﻥ ﺒﺪﻭﻥ ﺼﻮﺭﺕ،
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﺑﺎﺗﻥ ﻮ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﻀﺮﻭﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ کسب ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم وظیفه
نهائی نوع بشر
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ رحمان، ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺭ ﺩﻭﻡ در
نزلت اُخری ،ﭘنج
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻣﺼﻄفی
ﻮ ﻣﺮﺗﻀی ﻮ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﺣﺴﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ،
ﻭﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣل ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨلق ﺸﺪﻩ ﺷﺨﺼﺎ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴنی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.

حدیث 1370 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ89ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ لله ﻋﻠﻤﻴﻦ،
ﻋﻠﻤﺎ ﻣﺒﺬﻭﻟﺎ
ﻭ ﻋﻠﻤﺎ ﻣﮑﻔﻮﻓﺎ،
ﻓﺄﻣّﺎ ﺍﻟﻤﺒﺬﻭﻝ،
ﻓﺎﻧّﻪ ﻟﻴس ﻣﻥﺸیئ
ﻴﻌﻠﻤﻪ ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﻭﺍﻟﺮﺳﻞ، ﺍﻟّﺎ
ﻧﺤﻥ ﻨﻌﻠﻤﻪ، ﻭ
ﺍﻣّﺎ ﺍﻟﻤﮑﻔﻮﻑ
ﻓﻬﻮ ﺍﻟﺬﻯ عند
ﺍﻟﻠﻪفی اﻟﮑﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﺩﻭ ﮔﻮﻧﻪ ﻋﻠم
ﻮآگاهی هست. ﻳکی
علم ﻤﺒﺬﻭﻝ (ﻭ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﺷﺪﻩ،ﻭ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ، ﻭﻣﺨﺼﻮﺻﺎ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺮﺳﻴﺪﻩ) ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
علم ﻤﮑﻨﻮﻥ ﻣﺨفی
ﻤﺎﻧﺪﻩ ﻧﺰﺩ ﺧﻮﺩﺵ
(ﮐﻪ ﺷﺎﻣل ﺴﻄﻮح
ﺒﺮﺗﺮ ﻋﻠم ﻮ ﺩﺍﻧﺶ،
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ
اکنون ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻮﻓﻴق ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ،
ﻭﻳﺎ ﮐﺴﺐ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘگی لاﺯم
ﺪﺭ ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮﺭﻭح
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﭙﺎکی ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ، ﮐﻪ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﺪ.) ﺍﻣﺎ
ﻋﻠم ﻤﺒﺬﻭﻝ (ﻭﺑﺬل
ﻮعطا و ﺍﻋﻄﺎ ﺷﺪﻩ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﻨّﺖ ﻭ
ﺭﺣﻤﺖ روحی ﻭ ﻧﻌﻤﺖ
مادی برای تن ) ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻠﺎﺋک
ﻮ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ الهی
ﻨﻴﺰ ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ( ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭأهل
ﺑﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی هر ﺯﻣﺎﻥ) ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ (ﺍﻳﻥ
علم ﺪﺍﺩﻩﻫﺎ و
داتاهای ﺍﻃﻠﺎﻋﺎتی
ﻮ ﺩﺍﻧﺶ مادّی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠکه ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﻤﺨﺘﺺ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ،ربّ رحمان
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺪﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩ،
ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺮﻓﺘﻪ.
ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم اﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺧﻮﺩ ﻋﻘل ﻮﻳﮋﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯﮐﻤﺎل ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق و ﻠﻘﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ (ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
رؤیائی و
شهودهای عقلی ﻭﺍﻟﻬﺎمی
ﻮ ﻋﻠم ﻠﺪﻧﻰ) ،ﻣﺪﺍم
ﺒﺮﺍﻯ ﻴک ﻜﺎﻣل
اﻟﻬﻰ، ﺍﻟﻬﺎم ﻮ
ﻭحی ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻠﻴم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ ﻃﺎﻟﺐ،
ﻭﺑﺎ ﮐﻤک ﻮﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﺑسلوک
الهی ﺒﺒﺮﻧﺪ. (ﻧﺤﻦ)
ﻳﻌنی ﻤﺎ، ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻮﺍﻭﻟﺎﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺍﮔﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺩ ﺍلهی ﻨﺸﺪﻩ
و اهل بیت محمد
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠکه ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
آﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻮﺍقعی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭﺣتی
از اﻭﻟﺎﺩ ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺳﻴّﺪﻫﺎﻯ ﻮﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻋﻠم ﻤﮑﺘﻮم ﻮ ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ
ﻣﺎﻧﺪﻩ، ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل
ﺪﻳﺪﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل ﻔﻬم
اﺩﺭﺍﮐﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺪﺭ (ﺍُمّ
اﻟﮑﺘﺎﺏ) ﻭﺍﺻل
اﻟﻬﻰ ﺁﻥ ﻤﺎﻧﺪﻩ،
ﻭﺣﺼﻮل اﻧﻬﺎ ﺑﺴﺘگی
ﺒﺎﻳﻥ ﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺎ (ﺍﻭﻡ) ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮک کتاب
واقعی ﻤﺤﻤﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺮ ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭﻣﻘﺮﺭ
ﺍلهی اﺳﺖ، ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺎﻳﻨﺪ. ﻳﻌنی
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻤﻴﺴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ، ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک ﺤﺎﺻل ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻳﻥ اﮔﺎﻫﻴﻬﺎئی
که ﻓﻌﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ
کسی ، ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﺣتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ،
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﺎ ﭘﺎکی
ﺮﻭﺍﻥ حیوانی ﺪﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ،میسّر
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮ ﮐسی
ﺴﺎﻟک ﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﻭم
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭﮐﺘﺎﺏ
ﻳﺎ ﺍﻣﺮ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺍﺯلی اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻙ، ﻭﺗﺴلیم
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺩﻭ ﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻠم ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻋﻠﻮم
الهی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﺸﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻮﺣتی ﺨﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ، ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم اﺯﺍﻧﻬﺎ
ﺍﻃﻠﺎعی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺒﺎﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آﻳﻨﺪﻩ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﺪﺭﻳﺎﻓتی
اﺯ ﺍﻥ علوم ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ تَجلّیات
ﺍلهی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ (ﻋﻠم
اﻟﻬﻰ) ﻳﺎ ﺍﻋﻠﺎم
ﻮﻋﻠﺎﺋم اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک هستند.
ﻭﻧﻪ ﺩﺍﻧﺶ ﻭ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ علمی ،ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮع ﻮ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻨﺎﺳﺐ ،ﺑﺘﺪﺭﻳج
ﺒﺎﻓﺮﺍﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺪﻫﺪ.
(ﻣﮑﻔﻮﻑ) ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺴﻴکه ﮐﻒ ﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻭﻯ ﭽﺸﻢ
ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
پی ﺑﺒﺮﻧﺪ ﻭﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ ﺭﺍ ﻣﮑﻔﻮﻑ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪ. ﻭﮐﺘﺎﺏ
ﻧﻴﺰ ﻣﻄﺮح نیست
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻮ ﻧﻴﺎﺯ ﻭ ﺍﮐﺘﻔﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻋﻘلی ﻮﺍﻟﻬﺎمی
ﺒﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ.

حدیث 1371 - ﻫﻤﻴﻥ
ﻤﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق (ج ۴ﺹ89ﺑﺤﺎﺭ)
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ لله ﻋﻠﻤﺎ،
ﻳﻌﻠﻤﻪ ﻣﻠﺎﺋﮑﺘﻪ
ﻭ ﺃﻧﺒﻴاؤﻩ ﻭ ﺭﺳﻠﻪ،
ﺃﻟﺎ، ﻭ ﻧﺤﻥ ﻨﻌﻠﻤﻪ،
ﻭ ﻟﻠﻪ ﻋﻠﻤا
لا ﻳﻌﻠﻤﻪ ﻣﻠﺎﺋﮑﺘﻪ
ﻭ ﺃﻧﺒﻴاؤﻩ ﻭ ﺭﺳﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻋﻠم ﻮ ﺍﮔﺎﻫﻰ (ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘلی ﻮﺍﻟﻬﺎمی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ (ﻣﻠﺎﺋک
ﺪﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﮐﻪ ﻓﺮ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺷﺎﻩ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺣتی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﺩﺭﺣﺎل ﻔَﺮﻳﺎبی
ﻮ قُرّه ﺟﻮئی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻮ
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
( ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
،ربّ رحمان، ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺭﺳﻮل اﺭﺳﺎﻟﻰ،
ﻭنبیّ ﺒﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻨﺒّوء ﻮ ﭘﻴﺶ
ﮔﻮﺋﻰ، ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﺣﻮﺍل ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ)
ﻭﻣﺎ ﻧﻴﺰ (ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ)
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴم
ﻮ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﻫﺴﺘﻴﻢ
(ﻭ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ تَجلّیات
ﺍلهی ﻤﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ، ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.) ﺍﻣﺎ ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻋﻠﻮمی
هست، ﮐﻪ ﺣتی ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻮ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
اﺯ ﺍﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃ به
آنها ،ﻭ ﺩﺍﻧﺸﻬﺎﻯ
ﺴﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﻯ آﻥ،
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ،
ﺧﺒﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ،ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ، ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
،ربّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺧﺒﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺟﺒﺮئیل ﺒﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ،ﺑﺴﻔﺮﻋﺮﻭج
ﻮ ﺍﺳﺮاء عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻨﺮﻓﺖ ﻭ ﮔﻔﺖ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﻭﻡ،
ﺑﺎﻟﻬﺎﻳم ﻤﻴﺴﻮﺯﺩ.
ﮐﻪ ﻋقل آﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺣتی کرﺍﻣﺎﺕ ﻓﻌلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻋﻠﻮم اﻟﻬﻰ، ﺷﺎﻣﻞ
(ﺣﻘﺎﻳق ﺸﻬﻮﺩﻯ)
ﻭ ( ﺣﻘﺎﻳق عقلی
) ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﻄح
هرﻳک اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍلهی ﺒﻮﺩﻩ، ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ،ﻭﻳﺎ ﺗﻤﺎم
اﻣﻮﺭ ﺍﺯلی گذﺷﺘﻪ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺑﺪﻯ
آﻳﻨﺪﻩ، ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎ ﻭ
ﺫﺍﺗﻴﺎﺕ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻭجُزئیّات
ﻳﺎ ﮐﻠﻴﺎﺕ ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ آینده،
ﺑﺮﺍﻯ هیچ ﻴک اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ،ﺣتی
اﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع اﻧﻬﺎ
ﻗﺎﺑل ﺪﺭﻙ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﻃﻠﺎعی
ﻮﻣﻌﻠﻮﻣﺎتی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﺪﺭﺣﺪیث ،ﻣﻮﺿﻮع
ﺒﺮﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺨفی
اﻟﻬﻰ، ﻣﻨﻈﻮﺭ
(ﺣﻘﺎﻳق ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
می ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
سلوک الهی ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻔس ،ﻭﺗﻌﻠﻴم
ﻮ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻋﻠم سلوک
الهی ، ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺣﺪﻳث اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ .ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻧﺮ ﺍﻧﻴﺰ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
(ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ) سلوک
الهی، ﻭ ﻟﻘﺎﻯ
اوﻭ ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
هرﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ
ﻭ ﻭﻗﻴﺤﻰ، ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺟﺰ ﻭﺍﻣﺎﻧﺪگی
ﻮ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔﻰ،
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﻴپس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

حدیث 1372 - ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺒﺎﺯ ﻫﻤﻴﻥ
ﻤﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻥ
ﺒﻴﺎﻥ کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ89ﺑﺤﺎﺭ): اﻥّ لله ﻋﻠﻤﻴﻦ،
ﻋﻠم ﺘﻌﻠﻤﻪ ﻣﻠﺎﺋﮑﺘﻪ
ﻭ ﺭﺳﻠﻪ، ﻭﻋﻠم
لا ﻳﻌﻠﻤﻪ ﻏﻴﺮﻩ،
ﻓﻤﺎ ﮐﺎﻥ ﻣﻤّﺎ
ﻳﻌﻠﻤﻪ ﻣﻠﺎﺋﮑﺘﻪ
ﻭ ﺭﺳﻠﻪ ﻓﻨﺤﻥ ﻨﻌﻠﻤﻪ،
ﻭ ﻣﺎ ﺧﺮج ﻤﻥ
العلم اﻟﺬﻯ
لا ﻳﻌﻠﻢ ﻏﻴﺮﻩ،
ﻓﺎﻟﻴﻨﺎ ﻳُﺨﺮج
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ ﻋﻠم
اﺳﺖ، ﻳکی که ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
اﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﻭ ﻋﻠمی که ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﮐسی ﻨمی
ﺪﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻣﻠﺎﺋک ﻮ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
اﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ( ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﻭسلوک الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺪ) ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺍﺯﻋﻠم ﺨﺎﺭج
گرﺩﻳﺪﻩ (ﻭﻇﺎﻫﺮ
ﺷﺪﻩ ﻭﺑﺴﻄح
عقل ﻮﻋﻠم ﺠمعی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺍﻓﺰﻭﺩﻩ
ﺷﺪﻩ) ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﻣﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
(ﺧﺮﻭج علم سلوک
الهی،ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
تَجلّیات ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﻧﻪ ﻋﻠﻮم مادّی
ﻮ ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺎﺕ ﻭﻋﻠﻮم
ﭙﺰﺷﮑﻰ، ﻳﺎ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی ﺪﻳﮕﺮ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﻭﺍﺟﺐ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ آن ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻥ ﻤﺤﺮﻭم
ﻨﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ هفت ﮔﺎﻧﻪ،
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨلق اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﻫﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ .

حدیث
1373 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ90ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ آیه
ﻗﺮﺍنی ﻴﻤﺤﻮ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﺎ ﻳﺸاء ،ﻭﻳثبّت
،ﻭﻋﻨﺪﻩ اُمّ اﻟﮑﺘﺎﺏ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﻭ ﻫﺮ ﻗﺪﺭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺤﻮ ﻭﭘﺎک اﺯﮔﻨﺎﻩ
می ﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭﻫﺮ
ﻗﺪﺭ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭ مَشیّت ﮐﻨﺪ،
ﺗثبیت ﺍﺯﺍﺣﻮﺍل
ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﻣﻘﺎم
ﺮﻭحی ﺘﺎﺯﻩ می ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ کاﺭ ﺭﺍ
ﻧﺰﺩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﺻل
کتاﺏ ثبت ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻳﻌنی ﺘﻨﻬﺎ ﺑﺎ
(ﺍﻭﻡ) ﻭ سلوک
الهی، ﺍﻳﻥ ﻤﺤﻮ
ﺍثاﺭ ﻣﻨفی اﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻭﺗثبیت
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴک اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی ﺸﺨﺺ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ)
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻫل ﻴثبّت
ﺍﻟّﺎ ﻣﺎ ﻟم
ﻴﮑﻥ اﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺗثبیت ﻭ (ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﭼﻴﺰﻯ) ﻧﻤﺎﻳﺪ. (ﻭ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻣﻨفی ﺒﻮﺩﻩ، ﻣﺤﻮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ تَجلّیات
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺗثبیت ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
می ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻧﭽﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻧﻘﺺ ﻭﻋﻴﺐ ﻭﮐﻤﺒﻮﺩ
ﺭﺍ، ﺍﺯ ﺭﻭان و
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭحی ﺴﺎﻟک
ﺒﺮﻃﺮﻑ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ می ﺒﺨﺸﺪ، ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮعی
ﺒﺮﺗﺮ، ﮐﻪ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺪﺭ ﺳﺎﻟک ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ
ﻭ ﺗثبیت ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺎﺗﺨﻠﻴﻪ ﻧﻔس
أمّاره، ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺍﻥ ﺒﺎ ﺻﻔﺎﺕ ﺍلهی
ﺒﺘﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ ﺍﻟﮕﻮﻯ
الهی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﺳﺎﺋل ﻮ ﺭﺍﻭﻯ ﺤﺪﻳث
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻣﺎم اﻳﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﮕﻔﺖ،
ﺩﻳﺪم که ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺸﺎم ﺒﻥ
اﻟﺤﮑم اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﻤآینذه ﺍﻣﺎم
ﺒﻮﺩ، ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻗتی اﺯ
ﭼﻴﺰﻯ اﮔﺎﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
(ﻳﻌنی علم الهی
ﭙس ﺍﺯ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻥ اﻥ، ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﺍﻳﻨکه
ﺍﻳﻥ ﻤﺎﺟﺮﺍﻯ ﺤﺬﻑ
ﻭﺗثبیت ﺍﻟﻬﻰ،
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
(ﺣتی اﻋﻠﻢ) ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻳﺶ ﭘﻴﺪﺍ ﮔﺮﺩﺩ،
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﺳﺎﻟک ﺒﺤﺪّ
ﮐﺎفی و شرط
کافی ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﻳﺎ ﻧﻪ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻫﺸﺎم اﺣﺘﻤﺎل ﺍﻳﻦ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ) ﻭلی
اﻣﺎم ﻨﮕﺎهی ﺘﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻭﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺎﮐم ﻮ ﺟﺒّﺎﺭ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻗﺒل اﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﺷﻴاء اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺧﺒﺮ ﻧﺒﺎﺷﺪ
(ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ کس ،ﻭ ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
ﺤﻮﺍﺩث ﻭ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺩﺭﻫﺴتی اﺯ ﻗﺒل
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ، ﻭﺣتی
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺯلی
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭلی
اﻳﻥ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﺮﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ، ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﺣتی
اﻋﻠﻢ) ﺍﻭ ﺗﺤﻘق
ﻴﺎﺑﺪ. ﻟﺎﻭﻯﺎ
اضاﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﮔﻔتم که ﺗﻮ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ (حُجّت
ﺧﺪﺍ) ﻫﺴﺘﻰ، (ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﻓﮑﺮ
ﺭﺍﻭﻯ ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻓﮑﺮ ﺑﺎﻃلی
ﻤﻴﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻣﺎم
ﻮﻫﺮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺣﺠﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻤﺎم ﺤﺠﺖ ﻋﻘلی
ﻮ ﻳﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺍﻯحَجّ اﮐﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ،
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺒﻠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﮑﺎﻥ، ﻭ حَقّ
ﻮﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﭼﻮﻥ
هرﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻬﻰ،
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ
ﻭ ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ اﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻃﻞ ﺍﺳﺖ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ ﺸﻴﻌﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی اﻳﻥ
گفته ﺭﺍﻭﻯ، ﺑﺘﻨﻬﺎئی
ﺪﺭ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺣﺠﺖ ﺑﻮﺩﻥ اﻣﺎﻡ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﺭﻭح
اﻭ ﮐﺎفی ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎ ﺗﺴلیم ﻮسلوک
الهی ﺒﺎ ﺍﻣﺎﻡ،
ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ کامل
الهی ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑسی ﻤﻌﺮفی ﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺑحَجّ اﮐﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
،ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ حَجّ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﺣﺮﻑ ﺍﻭل
ﻮ ﺍﺧﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﮔﺮﺩﺩ.

حدیث 1374 – از
امام نقل شده (ﺝ۴ﺹ90ﺑﺤﺎﺭ):
ﺘﻌﺎلی
اﻟﺠﺒّﺎﺭ، ﺍﻟﻌﺎلم
ﺒﺎﻟﺎﺷﻴاء ﻘﺒل
کوﻧﻬﺎ،ﺍﻟﺨﺎلق
اﺫ ﻟﺎ ﻣﺨﻠﻮﻕ،
ﻭ ﺍﻟربّ ﺍﺫ ﻟﺎ
ﻣﺮﺑﻮﺏ، ﻭ ﺍﻟﻘﺎﺩﺭ
ﻗﺒبل اﻟﻤﻘﺪﻭﺭﻋﻠﻴﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺒّﺎﺭ ﺍﮔﺎﻩﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺖ (ﺟﺒﺮ
ﺍلهی ﻤﺠﺒﻮﺭﮐﺮﺩﻥ
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺑﺮ ﺍﺳﺎس
ﺣﮑﻢ (ﺣتمی اﻟﺎﺟﺮﺍ)
ﺑﺮﺍﻯ اﺩﺍﺭﻩ ﻫﺴﺘﻰ،
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺍﻯ
سلوک الهی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ) ﻭﻋﺎلم ﺒأﺷﻴاء
اﺳﺖ (ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ،
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺷﺨﺎﺹ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ) ﮐﻪ ﻗﺒل
از ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﻧﻬﺎ
می ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ (ﺩﺭ
ﺑﺮﺩ ﺩﻭﺭﺗﺮ ﻭﺟﻠﻮﺗﺮﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﻭﺣتی اﮔﺮ تمرّد
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ، ﺍﻳﻥ
ﺘﻤﺮﺩ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﻋﺪم
سلوک الهی ﻴﺎ ﺗﺴلیم
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ،ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﺎﻧﺠﺎم ﻮﻇﻴﻔﻪ
سلوک الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ) ﻭ
ﺍﻭ ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻟق ﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻫﻴﭻ
ﻣﺨﻠﻮقی هنوﺯ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﻗﺒل اﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﻭ ﻫﺮ ﺧﺎﻟق ﻮ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ،ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺴﺎﺯﺩ)
ﻭ ﺍﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ،ربّ
(مُربّی ﻮ ﺧﺪﺍ) ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻫیچ ﻤﺮﺑﻮﺑﻰ
( ﻭﻣﺨﻠﻮقی ﻨﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ) ﻧﻴﺰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
(ﻗﺒل اﺯ ﺍﻏﺎﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
اﺭﻭﺍح ﺪﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﺮﺗﺒﻪﺍﻯ
که ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮعی ﻮ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﺎﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ
ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
مادّی، ﻭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
نوعی ﻨﺒﻮﺩ) ﻭ ﻗبلا
ﻮ ﺍﺯ ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻭ ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﻏﺎﺯ
ﺷﺪﻩ، ﻭ مُربّی
ﺠﻠﻮﺗﺮ ﺍﺭﺳﺎ ﺸﺪﻩ،
ﺗﺎ ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺪﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﻳﻌنی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎﻧﻰ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ، ﻭآگاهی
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ،ربّ
ﻭ مُرَبّی، ﻭﻫﺮﺳﺎﻟک
ﻤﺮﺑﻮﺏ ﺍﻭ، ﺑﺮﺍﻯ
یک ﺘﺮﺑﻴتی اﻟﻬﻰ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪﻯ
ﺪﻳﮕﺮ، ﺑﺮﺍﻯ ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
اﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺎﺩﺭﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ (ﻫﻨﻮﺯ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ، ﻭﺗﻮﺍﻥ
اﺟﺮﺍﻯ هر ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
کسی ﻨﺒﻮﺩ. ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺩﺭ، ﻭﻫﻤﻪ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺩﻩ، ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ سالک
الهی اﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ.ﻮﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭ ﺩل
گفتم ﺃﺷﻬﺪ ﺃﻧّک
ﻮلیّ اﻟﻠﻪ ﻭ ﺣﺠّﺘﻪ،
ﻭﺍﻟﻘﺎﺋم ﺒﻘﺴﻄﻪ،
ﻭﺃﻧّک علی
ﻤﻨﻬﺎج اﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻮﻋﻠﻤﻪ ﮔﻮﺍهی
ﻤﻴﺪﻫم که ﺗﻮ ﻭلیِ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭحُجّت
ﺍﻭ ﻫﺴتی ﻮ ﻗﺎﺋم
ﺒﻘﺴﻄ اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻰ.
ﻭﺗﻮ ﺑﺮ ﺭﻭﺵ ﻭﻣﻨﻬﺎج
اﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ،
ﻭﻋﻠم ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻰ ( ﮐﻪ ﺗﻮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﻭﺯ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻯ، ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ.
ﻭحُجّت ﻳﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
حَجّ اﮐﺒﺮ سلوک
الهی، ﺑﺮﺍﻯ
عباﺩﺕ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ توسّل هستی،
ﻭ بحقّ ﻮ ﻭﺍقعی
ﻤﻴﺒﺎشی که ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺘﻮ ﺻﻮﺭتی
الهی ﻮ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
بحقّ اﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ کامل الهی ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ. ﻭ(ﻗﺎﺋم
ﺰﻣﺎﻥ) ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻋﺎﻣل ﺒﻘﺴﻄ ﻮ
ﻋﺪﺍﻟﺖ، ﻭﻳﺎ ﺑﺘﻌﺪﻳل
ﻮﺍﺻﻠﺎح ﺮﻭح ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍلهی
اﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻰ،
ﻭ ﭼﻮﻥ هر ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰ، ﻗﺎﺋم
اﻥ ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ(ﻗﺴﻂ) ﻫﻤﺎﻥ (ﮐﺎﺳﺖ)
ﻭﻃﺒﻘﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ سلوک الهی،
ﻳگ ﺮﻭح ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﻃﺒﻘﻪ ﻮﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﻔﺼل
ﻨﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭﻣﻨﻬﺎجی ﻴﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻣِﺘُﺪ ﺑحَقّ،
ﻭ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ربّ النوع را ﺩﺍﺭﻯ،
ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻤﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ،ﭘس
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺵ
ﻭﺍقعی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﻳﮕﺮ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﻧﺎ ﺣﻖ، ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍلهی اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎنی ،ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺯﻧﺪﻩ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺭﻭﺵ ﻣﻮﻟﺎ ﻋلیّ
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﻤﻮﻟﺎ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺻﻮﺭﺕﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻧﻬﺎ، ﺻﻮﺭتی
الهی اﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻣﻘﺒﻮل
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳّل
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻋﻠم ﻤﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ،
ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ اﮔﺎهی
اﻭ ﺍﺯ ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺣل
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ، ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍلهی ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ، ﻭﻫﻤگی
هماﻥ ﻨﻘﺶﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻤﻮﻟﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 1375 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ(ﺝ۴ﺹ۰۹؟؟ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ آیه
ﻗﺮﺍنی ﺃﻣﺤﺴﺒﺘم
ﺃﻥ ﺘﺪﺧﻠﻮﺍ ﺍﻟﺠﻨّﻪ،ﻭ
ﻟﻤّﺎ یعلم اﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺬﻳﻥ ﺠﺎﻫﺪﻭﺍ
ﻣﻨﮑم ﻴﻌﻨی ﺨﻴﺎل
کرﺩﻩﺍﻳﺪ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻥ
ﺴﺎﺩگی ﻮﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﺷﺪ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻨکه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ، ﮐﺪﺍک
یک اﺯ ﺷﻤﺎ ﺟﻬﺪ
ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺘﻨﻬﺎ، ﺑﺎ
ﺍﺩﻋﺎﻯ اﺳﻠﺎﻡ
ﻭﻣﺴﻠﻤﺎنی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺣتی ﺘﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺴﺘﻥ ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺒﺤق الهی ﻨﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠکه ﺍﻧﺠﺎم ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥحیوانی
بشری ،ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
ﮐﺸﺘﻥ کاﻣل ﻨﻔس
أمّاره، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺟﻬﺎﺩ ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﻭﻓﺪﺍ
ﮐﺎﺭﻯ ﻮﺍقعی اﺳﺖ.
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ (ﺣتی
اﻋﻠﻢ) ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ،
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻳﺪ
ﻭ ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﮐسی ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭﭘﺎکروان
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻥ
علاُمّت ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺩﺧﻮل ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ .ﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻧﺪکی
اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍقعی
ﺒﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ،
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
هم ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ گذﺭﺍﻧﻴﺪﻥ
ﻤﺮﺍﺣل ﺘﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ، ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
های ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺎﻇﺮ
ﺍﻋﻤﺎل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ، ﻭﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺗﺎ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﻜﺪﺍم هستند.
ﻭﭼﻘﺪﺭﺻﺎﺩﻕ ﻭﻋﺎﺷﻖ،
ﻭﻣطیع ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.
ﮐﻪ ﺩﻭ ﺗﺎ قبل
اﺯﻣﺮﮒ،ﻭﺩﻭﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﭙﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: اﻥّ اﻟﻠﻪ ﻫﻮ
ﺃﻋﻠم ﺒﻤﺎ ﻫﻮ ﻣﮑﻮّﻧﻪ،
ﻗﺒل ﺃﻥ ﻴﮑﻮّﻧﻪ
ﻭﻫم ﺬَﺭ، ﻭﻋلم
ﻤﻥ ﻴﺠﺎﻫﺪ ﻣﻤّﻥ
لا ﻳﺠﺎﻫﺪ، ﮐﻤﺎ
ﻋﻠم ﺃﻧّﻪ ﻳُﻤﻴﺖ
ﺧﻠﻘﻪ ﻗﺒل اﻥ ﻴُﻤﻴﺘﻬﻢ،
ﻭﻟم ﻴﺮﻫم ﻤﻮتی
ﻮ ﻫﻢ ﺍﺣﻴاء ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﮔﺎﻩ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻗﺒل اﺯﻫﺮ
ﺗﮑﻮﻳﻥ ﻮ ﺷﺪﻥ،
ﻭ ﻫﺮ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﺁﮔﺎﻩ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻧﺎﻥ ﺪﺭﻋﺎﻟﻢ
(ﺫَﺭ) ﻭ ﺫﺭّﺍﺕ ﻭ
ﮊِﻥ ها ،ﻭﻳﺎ ﺍﺭﻭﺍح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﻘﺒل
اﺯ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻨﻄﻔﻪﺍﻯ
ﺪﺭﻣﻠﮑﻮﺕ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﮐسی ﺠﻬﺪ ﻭﺗﻠﺎﺵ
برای هدف الهی
و سلوک ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ،
ﻭﻳﺎ ﮐم کاﺭ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺴﻬﻮ با ﻫﻤّﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻗﺒل اﺯﻣﺮگ ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﻣﺮگ
ﺮﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
(ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺑُﺮﺩ
ﺩﻭﺭﺗﺮ، ﺍﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺍﻳﻥ اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍد ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ، ﻭ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ، ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،
ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم ﭙﻴﺮ مُربّی
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ (ﻋﺎﻟم
ﺬﺭ) ﻗﺒل اﺯ ﺗﻮﻟﺪ،
ﻭﺣتی ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﻗﺒل اﺯ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ،
ﺑﺎ ﺍﻳﻨکه ﺍﻧﺴﺎنی
ﺒﺰﺭگ ﺴﺎل ﺒﻮﺩﻩ،
ﻭلی همچناﻥ ﻨﺎﭼﻴﺰ
ﻭ ﺍﻧﺪﻙ ﻭﭼﻘﺪﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟک ﺸﺪ،(ذَرّه
ذَرّه) ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺗﺎ ﺍﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
می ﺒﻴﻨﺪ ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻃﺒﻖ (ﻋﻠم اﺯﻟﻰ)
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ،
ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻳﺎ ﻧﻪ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ،
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍلهی ﺰﺣﻤﺖ
ﻭﺗﻠﺎﺵ ﻭجدّیت
ﻭ ﻫﻤّﺖ (ﻳﺎ ﺍﻭﻡ)
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺗﺎ
ﻗﺒل اﺯ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
نوع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ،
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک ﺨﺎﺗﻤﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺣتی ﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﻘﻄ ﺪﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻘﺎﺋم ﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺮﺩ ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ،
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻤﺮگ مُقدّس
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﻓﻨﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻌﺸﻮق
ﻤﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺣﺪﻳث ،ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ آگاهی الهی
ﻘﺒﻞ ﺍﺯ ﻭﻗﻮﻉ،
ﻭﻳﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻭﻗﻮع
هر ﺍﻣﺮﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻃﺒیعی
ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﺟﺎﻯ
ﻧﺸﺪﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭلی
اﻳﻥ اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺣﺼﻮل
علم ﻮ ﻳﺎ ( ﺣﺘﻰ ﺍﻋﻠﻢ)
ﺧﻮﺩ می ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﺸﺴﺘﻪ
ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ ﺍﺳﺖ،
ﺗﺎ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻭﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﻃﺎﻟﺐ ﻭ ﻋﺎﺷق
ﻔﻨﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﻌﺸﻮق
الهی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻳک اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺖ
ﮔﺎﻧﻪ ﺑﺸﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺑﻬﺸﺖﻫﺎ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ،
ﻭ ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎ
ﻣﺼﻮﻥ ﺒﻤﺎﻧﺪ.

1376 از
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ؟؟۰۹ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ آیه
ﻗﺮﺍنی ﻤﺎ ﺗﺴﻘﻄ
ﻤﻥ ﻮﺭقة
ﺍﻟّﺎ ﻳﻌﻠﻤﻬﺎ،
ﻭ ﻟﺎ ﺣبّة
بظلماﺕ ﺍﻟﺎﺭﺽ،
ﻭﻟﺎ ﺭﻃﺐ ﻭﻟﺎ ﻳﺎﺑس
،ﺍﻟّﺎ حدیث
فی کتاﺏ ﻣﺒﻴﻥ ﻫﺮ ﻳک اﺯ
ﺑﺮﮔﻬﺎﻯ ﺪﺭﺧﺘﺎﻥ
که ﺳﺎﻗﻄ ﺸﻮﺩ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺒﺮ ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺩﺍﻧﻪ
ﺍﻯ که ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳکی
ﺰﻣﻴﻥ ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺭﻃﺐ ﻭ ﻳﺎﺑس
،ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻌﻠﻮﻡ،
ﻭثبت ﺩﺭﮐﺘﺎﺏ ﻭﺍﺿحی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻫﺮﺣﺮکتی
ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ، ﻫﺮﭼﻘﺪﺭ
ﺣﻘﻴﺮ ﻭ ﺳﺎﺩﻩ ﻭبی
أثر ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻘﻮﻃ ﻴک ﺒﺮگ ﺨﺰﺍﻥ
ﺸﺪﻩ ﺩﺭﺧﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺮگ آﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺬﺭﻯ ﺪﺭﺧﺎک ﻨﻬﻔﺘﻪ
ﻭﻣﺪﺗﻬﺎ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ،
ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
آﻥ ﺒﺮﺳﺪ.ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻫﺮ ﺗﺮ ﻭﺧﺸﮑﻰ،
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻣﺮﺩﻩﺍﻯ،
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺩﺭ ﺍﻃﻠﺎع اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺳﺮﺍﺳﺮﻫﺴﺘﻰ،
ﻟﺎﺯم ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺪﺑﺮ ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺮﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﮔﺎهی ﻤﺎنع
کاﺭ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. (ﮐﺘﺎﺏ) ﻭ ﺩﻓﺘﺮ،
ﻫﻤﺎﻥ اﻣﺮ (ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭﻣﻘﺮﺭ) ﺍلهی اﺯ
ﻗﺒﻞ، ﭼﻮﻥ هرﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻄﺒﻴﻌﻰ، ﻭ ﻫﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
هر ﭼﻴﺰ ﻭ ﻫﺮﮐس
،ﮐﻪ (ﻣﺒﻴﻦ) ﻭ ﭘﻴﺪﺍ
ﻭ ﺍﺷﮑﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻠﻔﻈ ﻔﺎﺭﺳﻰ،
ﻗﺎﺑل ﺒﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺑﭽﺸﻢ، ﻭﺑﻴﻨﺶ
ﺑﻌقل اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴّﻥ ﻮﭘﻴﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﻳﻥ
آیه ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ (ﻭﺭق
ﻴﺎ ﺑﺮﮒ) ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺠﻨﻴﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺷﮑم ﻤﺎﺩﺭ ﺳﺎﻗﻄ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﮑﻤﺎل
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ (ﺣﺒّﻪ ﻳﺎ ﺑﺬﺭ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﺩﺭﺷﮑم ﻤﺎﺩﺭ ﮐﻪ
ﻗﺒل اﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﺳﻘﻮﻃ
کند. ﻭ (ﺭﻃﺐ) ﻫﺮ ﻣﺮﻃﻮﺏ
ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺑﺎ ﭘﻮﺳﺖ
ﻭ ﮔﻮﺷﺖ، ﮐﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ ﺩﺭ
ﺭﺣم ﻤﺎﺩﺭ ﺳﻘﻮﻃ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ(ﻳﺎﺑس)
یا ﺧﺸﻚ، ﻫﺮ (ﻭﻟﺪ
و مولود ) ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺗﺎﻡ ﻭﺗﻤﺎم اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﺤﮑم ﺸﺪ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺎﻳﺪ. ﻭﻫﻤﻪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺍلهی ﭙﻴﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
هر ﺍﻣﺎﻡ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍلهی ﻤﺤﺴﻮس ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭼﻮﻥ اﺣﺎﺩﻳث ﻭ
ﺍﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍنی
همگی ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ، ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ ﺘﺸﺒﻴﻬﺎﺕ
ﻭﺗﻤثیلاﺕ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ، ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻄﺮح
هستند، ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻳﺎ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺘﻌﺒﺪ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ گفت ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﻫﺮﻳک اﺯ ﻣﺮﺍﺣل
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﺩﺭ ﺭﺣم
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺷﮑک ﻮ ﺩﺍﻣﺎﻥ ﭙﻴﺮ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﻫﺮیک اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﻣﺮﺍﺣل ﺴﻠﻮﮐﻰ،
اﮔﺮ ﺗﻮﻗﻒ ﺳﻠﻮکی
گرﺩﺩ، ﻭﺑﮑﻤﺎل
لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪ ﻧﺮﺳﺪ، ﺳﻘﻮﻃ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺍﺧﺮﺍج
ﻮ ﻃﺮﺩ ﺍﺯ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺣﻘﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﺍﻳﻦ (ﺗﺮک ﺼﻠﺎﺕ)
ﻭ ﻗطع اﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭصِله، ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻥ
ﺘﺮک ﻨﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮک الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺂﺧﺮ ﺭﺳﻴﺪ ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋم ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩ، ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺍﻣﺎم اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺣتی
ﺨﻮﺩ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺎم
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﻳک
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ، ﺭﻫﺒﺮ
ﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﻮﻗﻒ ﺳﻠﻮکی ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﺸﺮک اﺳﺖ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﺮک ﺼﻠﺎﺕ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎﺭﺣم ﻄﺮﻳﻘﺖ،
ﻭ ﺍﺯ ﺩﺍﻣﺎﻥ ﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮﻫﺮ
ﺗﺮ ﻭﺧﺸک ﺪﺭ قُرآن،
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻫﻤﻴﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻄﺮح
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮﻋﻠمی
ﻮ فنون و ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ.
ﻳﻌﻨﻰ (قُرآن) ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
(ﺩﻭ قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻘﺎﺋم ﻮ ﺭﺣﻤﺎﻥ.)
ﻭﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
قُرّهﻫﺎﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ، ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻋﻠﺎئم
ﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺷﺮﺍﻳط
ﻮ ﺍﺣﮑﺎم آن ﺩﺭ
قُرآن ﻮﺗﻮضیح
اﺣﺎﺩﻳث ﺍﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﻭﻳﮋﻩ ﺍلهی
اﺳﺖ.

حدیث 1377 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۴ﺹ91ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ آیه
ﻗﺮﺍنی (ﻨﺴﻮﺍ
اﺍﻟﻠﻪ ﺧﺪﺍ) ﺮﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ، ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻣﻴﮑﻨﺪ(
ﻓﻨﺴﻴﻬم ) ﻓﺮﻣﻮﺩ.
ﺍﻧﺎﻥ ﺘﺮک اﻃﺎﻋﺖ
ﺧﺪﺍ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ (ﻭ
ﺗﺮک عهد ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﻭﻳﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﻤﻮﺩ،
ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
(ﮐﻪ ﺑﺤﺎل ﺨﻮﺩ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺯﻧﺪگی کرﺩﻩ، ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
می ﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺩﻭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
گذﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﺨﻮﻳﺶ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻣﻘﺒﻮل الهی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﻋﻠﺎدم ﺮﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺷِﺮک اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍلهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺴلیم
ﻨﺸﺪﻧﺪ، ﻭ ﺍﻟﮕﻮ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﻭلی ﺪﻧﺒﺎل ﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
کاﺫﺏ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺷﺎﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﭼﻪ
سُنّی ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ،ﻭﺣﺘﻰ مُدّعی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ،
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭیک سلوک
الهی ، ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺣﻘّﻪ ﺍلهی که ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻨﻨﻤﻮﺩﻧﺪ.)

حدیث 1378 -ﻫﻤﻴﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﺍﺯ آیه
ﻧﺴﻴﺎﻥ ﻮ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥاست
(ﺝ۴ﺹ91ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻔﺎﻧّﻤﺎ ﻳﻌنی
ﺃﻧّﻬم ﻨﺴﻮﺍ ﺍﻟﻠﻪ
فی ﺪﺍﺭ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ،
ﻓﻠم ﻴﻌﻤﻠﻮﺍ ﻟﻪ
ﺑﺎﻟﻄﺎعة، ﻭﻟم
ﻴﻮٴﻤﻨﻮﺍ ﺑﻪ ﻭ
ﺑﺮﺳﻮﻟﻪ، ﻓﻨﺴﻴﻬم
فی آﻟﺎﺧﺮة، ﺃﻯ
لم ﻴﺠﻌل ﻠﻬم
فی ثوﺍﺑﻪ ﻧﺼﻴﺒﺎ،
ﻓﺼﺎﺭﻭﺍ ﻣﻨﺴﻴّﻴﻥ
ﻤﻥ اﻟﺨﻴﺮ ﺍﻧﺎﻥ ﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪگی
نوع بشری ﺪﻧﻴﺎ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻧﺪ
(ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌلی
ﻮﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
کنونی ﺨﻮﺩ) ﻭﻋﻤل
ﺒﻄﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ
( ایمان و سلوک
الهی ﺘﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
مکرﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻳﻥ عباﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ،
ﺑﻬﺮﺷﮑلی و
نامی که ﺑﺎﺷﺪ،
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺒﺎﻃل
هر فقیه سفیه ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﺴﻠﻴم اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ)
ﻭ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺎﻭﺭﺩﻧﺪ ( ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻨﻈﺮﻯ ﻮ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ،
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ عملی ﻴﻌنی
اﻭم ﻮ ایمان و
تسلیم ﺳﻠﻮک ﻮ ﺍﻣّﻯ
ﺸﺪﻥ ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ)
ﻭ ﺑﺮﺳﻮل ﻮﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺍﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻨﻴﺎﻭﺭﺩﻧﺪ
(ﭼﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭﻫﺮ ﺭﺳﻮل ﺍﺭﺳﺎل
و معرفی ﺸﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
بسالک ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣلی
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ معرّفی
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﻥ ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻠﻖ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ، ﺗﻮﺟﻪ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺑﺪﺍﻥ
ﺘﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻨﻨﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻋمل
ﺒﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
آﻧﻬﺎ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.)
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﺧﺮﺕ،
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ( ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ بشریّت ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﻭﺩﺭ
ﺁﺧﺮﺕ، ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ ﺍﻧﻬﺎ،
ﺩﺭﭘﻴﺮﻯ ﻮﻧﺎ ﺗﻮﺍنی
ﭙﺸﻴﻤﺎﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﻬﺮ ﺗﻮﻓﻴق
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
(ﺁﺧﺮ) ﻗﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭح آﻧﻬﺎ،
ﺍﺯﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎ
ﻮ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺠﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی ﺪﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻤﻴﻤﺎﻧﻨﺪ. ﻭﺗﻮفیق
ﺒﻬﺸتی ﻮ ﺭﻫﺎئی
اﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ) ﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ ﺯﻳﺮﺍ،
ثوﺍﺏ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎتی
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻧﻬﺎ،
ﺩﺭ آینده ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭ بی ﭙﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ) ﻳﻌنی
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ ثوﺍبی
ﻨﺼﻴﺐ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
(ﻭ ثوﺏ ﻭ ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ،
ﻭﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﻔﻌلی ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻧﺼﻴبی
اﺯ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ،
ﻭلی ﻤسخ اﻣﻴﺰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺪﺭ
ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺮﺟﻌﺖ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ) ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﻔﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯﺧﻴﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
(ﺧﻴﺮ) ﻳﻌنی ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭح ﺒﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
هم ﺑﮑﻨﻨﺪ، ﻧﺼﻴبی
اﺯ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺮﻭحی الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﺮﺩﻩ، ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ثبت ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺣتی ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
اﻳﻨﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ،
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺻﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ آیندهﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﺠﺪﺩﺍ،
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻟﺎﺯم
ﺮﺍ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ، ﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ایدآل کمال
میسّر برای نوع
بشری ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ. (ﺍﺧﺮﺕ) ﺑﻤﻌنی
ﺮﻭﺡ ﺩﺭﻣﻘﺎﺑل
ﺘﻥ ﻮﺟﺴم ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻮ ﺑﻌﺪﻯ ﻮآینده)
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﻫﺎﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺪﻧﻴﺎ،
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ کاﺭﻣﺎ
ﻭ ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ، ﮐﻪ
ﺍﺧﺮﺕ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ ﻭ ﺍﺧﺮﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨسخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﻤﻴل ﺴﻠﻮک ﺒﺸﺮﻯ
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﺍﻳﺪآل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺣتی
اﮔﺮ مُتعبّد ﺑﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻃل هرﻓﻘﻴﻪ ﻭ
ﻣﺬﻫبی ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﮐﺎﺭﻣﺎئی
ﻮﻣسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﺣتی ﺒﻔسخ و
گندیدگی
گیاهی ﻮ ﻳﺎ ﺭسخ
حمادی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ،
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭ ﺷﺮک عباﺩﻯ آﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث 1379 – (بَدﺍ)
ﺑﺎﻓتح ﺒاء ، ﻳﺎ
(ﻇﻬﻮﺭ) ﻭ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻥ،
ﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ ﻮ ﻭﺿﻌﻰ،
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ ﺧﻔﺎ
ﻭ ﺍﺳﺘﺘﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻮﻓق که ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺑَﺪﺍ ﺍﺯ (ﺍﺑﺘﺪﺍ)
ﺁﻏﺎﺯ ﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ
ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻣُﺒﺪﻯ)
ﺍﻏﺎﺯ ﮔﺮ ﻫﺮ ﻭﺟﻮﺩ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻮﺟﻮد
ها ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺎﺯ
(ﺑِﺪﺍ) ﺑﺎ ﮐﺴﺮ
باء ، ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺗﻐﻴﻴﺮﻋﻘﻴﺪﻩ)
ﻭ ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺩﺭﻫﺴتی ﺒﻄﻮﺭ
ﻃﺒیعی ﻮﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ هم ﺨﻠﺎﻑ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ ﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻣﺠﺮﺍﻯ ﻄﺒیعی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ، ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
سلوک الهی ﻮ ﺳﺒﻘﺖ
ﺑﺮ ﺯﻣﺎﻥ ها
سرنوشتی ﺒﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ نفس و
روان ،ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
آیندهﻫﺎﻯ ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ
بهتر ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻋﻤل ﺴﻠﻮک
عباﺩﻯ ﻤﻘﺒﻮل
الهی ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺒﮑﻤﺎل
کافی ﺮﺳﻴﺪ، ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﺑﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮقی
ﺸﺪ، ﺻﻮﺭﺕ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻗﺒلی اﻭ، ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺭ ﻣﻴﺁﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻭضع ﺒﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﺗﺎ ﺍﻳﻨکه
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ، ﻭﺑﺎ
ﺩﻳﺪﻥ عرﺵ رحمان
ﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﻨﺠﺎﺕ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺑِﺪﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ بشری ،ﺑﺴﺮﻧﻮﺷتی
فوق بشری و ﻤﻌﺼﻮم
ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻣﺼﻮﻥ
اﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭﺟﻬﻨﻤﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. (إﺑﺪاء
ﺮﺃﻯ) ﺩﺍﺩﻥ ﻨﻈﺮ
ﺍﺳﺖ،ﻭﮐﺴﺐ ﻋﻠم
ﻮآگاهی ﭙس ﺍﺯﺟﻬل
ﻮ ﻧﺎﺩﺍﻧﻰ، ﺑﺎﺯ
ﻧﻮعی ﺒﺪاء ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺘﻌﺼﺒﺎﻥ ﺘﺸﻴﻊ
مسلمان در نام
ﺑﺪﺍٴ ﺮﺍ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻧﺴﺒﺖ
ﺍﻓﺘﺮﺍ ﺑﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻳﻌنی
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺘﻬﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺒﺪﺍﻯ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷند
. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﺑﺪﺍﻯ
ﭙس ﺍﺯ ﺧﻔﺎ، ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﻣﻮﺿﻮع ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ تجلّی
أﺳﻤاء الهی اﺳﺖ.
ﻭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
واقعی ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺷﻌﺎع
اﻧﻮﺍﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمد ﺍﻳﻥ
عقیده ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
غیر ﺳﺎلک ﺒﺎ
یک ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ، ﺩﺭﺍﺻل
ﺸﻴﻌﻪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻣﺤل ﺠﻬل ﺨﻮﺩ،
ﺑِﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﺴﺒﺖ
ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺑﺨﻮﺩ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺑِﺪﺍﻯ
الهی ﺘﻐییر
سرﻧﻮﺷﺖ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒل اﺯ ﻫﺮ ﺑﺪﺍﺋﻰ،
ﺍﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
و بّدا ها ﻫﺴﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺪﻳﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﻤﺮﺯ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
روان ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ،
ﻭ(ﺣتی اﻋﻠﻢ)
الهی ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺤﻘق
ﺪﺍﺩه ، ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻳﻥ
گوﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻭﺣتی ﺒﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﻭمَعصومیّت،
ﺍﺯﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺣتی اﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺩﺭ آیندهﻫﺎﻯ ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ، ﺧﻮﺩ
ﺿﻤﻥ ﺒﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪ ﮐﻪ ﺗﺎ (ﺣتی
اﻋﻠﻢ) ﺗﺤﻘق ﺒﻴﺎﺑﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺣﺰبی
ﻤﺬﻫبی کهﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺣتی ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﺎم
ﺸﻴﻌﻪ ﻧمی ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺬﻫﺐ
ﻧﺎجی ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻣﮕﺮ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺸﻌﺎع
اﻧﻮﺍﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙنج ﺘﻥ
آل عبا ﺭﺍ، ﮐﻪ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﻟﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ، ﺩﺭ
سلوک الهی ﺑﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﻧﺪ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
کاﻣل الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ، ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺍقعی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ، ﻳﺎﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ
ﻭ ﺣﻘﻴﺮﻯ. ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻮ ﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻮﺍقعی
ﺘشیع هستند، ﺣتی
اﮔﺮ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺭ
ﺑﻴﻥ ﻤﺬﺍﻫﺐ أهل
ﺗﺴﻨﻥ ﺰﻧﺪگی
کنند. ﻭ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ هستند،
ﮐﻪ سُنّی ﻮ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﺳﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ سلوک الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺳُﻨﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح اﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﺧﺘﻨﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﻮ ﺯﻥ ﺑﺎﺯﻯ ﻨﻤﻮﺩﻥ.
(إﺑﺪاء ﺸیئ ) ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﺧﺒﺮﻯ اﺯ ﺷﺨﺼﻰ،
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ ﻳﺎ ﺣﺎﺩثه
ﺍﻯ که ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﻮﺍﺩث
ﺭﻭﺯ ﻣﺮّﻩ ﺭﺍ ﺿﻤﻥ
آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟمی ﺒﻴﻤﺎﺭ
ﺷﻮﺩ، ﻭﻳﺎ ﺑﻴﻨﺎئی
که ﮐﻮﺭ ﮔﺮﺩﺩ ﺍﻳﻥ
ﺤﻮﺍﺩث ﺭﻭﺯ ﻣﺮّﻩ،ﺿﻤﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻓﺮﺩﻯ،
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟمعی
ﻴک ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻮﺍﺣﺪ ﻣﺴﺘﻘل
ﻮ ﮐﻠﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭلی ﺪﺭ قُرآن ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
،ﺟﺰ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﻫﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺭﻭﺯﻣﺮّﻩ،
ﺩﺭ ﺍﻭﺿﺎع ﺴﺎﻟک
ﻀﻤﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﺣتی اﮔﺮ ﺑﻠﺎ
ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍلهی
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﻠﺎﻳﺎ
ﻭﻳﮋﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺻﺪﻕ
ﺗﻌﻬﺪ سلوک
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﻨﺪ. (ﺑﺪﺍ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻥ ﻴﺒﺘﻠﻴﻬم )
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺒﺘﻠﺎ
ﺑﺒﻠﺎ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭ سلوک الهی ﻮ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺘﻌﻬﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
(ﺑﺪﺍ ﻳک ﻈﻬﻮﺭ) ﺩﺍﺳﺘﺎنی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻌﻬﺪ ﺳﻠﻮک
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ،
ﺍﻳﻥ ﺒﻠﺎﻳﺎ ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ، ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻭ ﻭﺍﻗﻊ ﻧﻤﻴﺸﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻠﺎ ﺭﺍ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻓﺘﻨﻪ ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍلهی هستند. ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻀﻤﻥ ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷتی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی
ﻴکی اﺯ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ، ﻭﻗﺒل
اﺯ ﻣﺮگ آﻧﻬﺎ، ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻭ ﺟﻬﻨم
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺩﻭ
ﺟﻬﻨم ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺒﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ ﺗﻮضیح
ﺪﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺒﺪﺍ ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﻗﻀﺎﻯ اﻟﻬﻰ) ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻗﻀﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﻳﻌنی ﺼﺪﻭﺭ ﺣﮑم
اﻭ، ﭼﻮﻥ ﻴﻚ ﻗﺎضی
ﻮ ﺩﺍﻭﺭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ، ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ،
ﺗﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﻌﺪﻯ
ﺒﺠﻬنم ﺠﻬﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﻗﻀﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﭼﻮﻥ ﺳﺮﻧﻮﺷتیر
لاﺯم اﻟﺎﺟﺮﺍ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭد ﺷﺨصی
ﺘﺤﻘق ﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﻘﻀﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
قُرآن ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻧﻈﺎﺭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺗﺤﻘﻖ
(ﺣتی اﻋﻠﻢ) ﺍﻭ ﺭﺍﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﻭﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺑِﺪﺍ
ﻧﺎم ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺴﺮﻧﻮﺷتی
ﺘﺎﺯﻩ ﻣﺒﺪل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻧﻈﺮ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺭﺍﻯ
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ اﺯ ﺩﺍﻭﺭ
ﺍلهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻣﺎ، ﺧﺎﺭج
اﺯ ﺍﻃﻠﺎع ﻘﺒلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ، ﻭلی
اﻧﺴﺎﻥ آﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ سلوک الهی ﻨﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﺮﺩ ﻭﺑﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﻭ ﺣتی
اﻋﻠم الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﺎﻳﺴﺘگی ﺮﺳﻴﺪ،
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺣﮑم ﺠﺪﻳﺪ
ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺻﺪﻭﺭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ
ﺼﺎﺩﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﺪﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺍﻧﻬﺎ،
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﻬﺸتی ﻮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آﻧﺎﻥ، مَشیّت
ﺍلهی ﺒﺎ مَشیّت
ﺳﺎﻟﻚ، ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻗﺒلی
ﺸﺨﺺ، ﺑﺎﻫﻤﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎﺳﻠﻮﻙ،
ﺗﻮﻓﻴق ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
همان ﺒِﺪﺍﻯ (تشیّع
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
(تشیّع ﻤﺬﻫﺒﻰ) ﮐﻪ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋلیّ ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
عملا ﺗﺴلیم ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋلیّ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺮﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺬﺍﻫﺐ أهل
ﺴُﻨﺖ، ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻔﻘﻴﻪ
ﻭﻏﻴﺮﺍلهی ﻮ ﻏﻴﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم هستند.
ﻭسلوک الهی ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺗﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻮﻟﺎﻧﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻠخی ﺴﻨّﻰ،
شیعی ﻮﺍﻗﻌﻰ، ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻌﺎع اﻧﻮﺍﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍلهی
گرﺩﻧﺪ. ﺑﺤث (ﻧسخ
ﻴﺎ ﺑِﺪﺍ) ﻭ ﺍﺻﻠﺎح
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﺟﻬﻞ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﺻﺎﺩق ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﻭ ﮔﻮﻧﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺗﻌﻴﻴﻥ
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻭلی
ﺮﺍ (حَقّ ﻄﺒﻴﻌﻰ)
ﻭﺩﻭمی ﺮﺍ (حَقّی
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﺷﺨﺺ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﭽﻨﻴﻥ ﺸﺮﺍﻳطی
ﺮﺳﻴﺪ، ﺍﺯ پﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩﻭم ﻮ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺒﻤﻌنی
عدم اﻃﻠﺎع ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠکه ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﺪم ﻮﺟﻮﺩ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻘﺒﻮل الهی اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﮐسی ﻤﻮﻓق ﺒﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺒﺸﻮﺩ ﻳﺎ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﺩﺭ سلوک الهی ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻘﺮﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﺎﺯ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ (ﺗﺮﺟﻴﺢ)
ﻳکی اﺯ ﺩﻭ ﺍﻣﺮ
ﻣﺘﻘﺎﺑل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻌﻠﻖ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺗﻌﻠق
غیر ﺣﺘمی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
دﻭ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍم اﺯ ﺍﻧﺮﺍ،
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻮﺍﮔﺬﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ کماﻝ ﻓﺴﺎﺩ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯﺍﺩ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ،
ﮐﻪ ﮐﺪﺍم ﺴﺮﻧﻮﺷتی
ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭ ﺣﺼﻮل ﺒِﺪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ.
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻟﺎﺯم اﻟﺎﺟﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺨﻮﺩ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺗﺤﻘق
ﺸﺮﺍﻳﻄ لاﺯم ﺪﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍلهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍلهی
ﺮﺍ ﺑﺎﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﻣﺒﺪل ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
(ﻣﺴﺦ) ﺣﻴﻮﺍنی ﺘﺒﺪﻳل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻌﻠﻮم
ﻮ ﻣﻘﺮﺭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌنی هرﮐس ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺠﺪﻳﺪ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ،
ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺎﺹ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﻴﺎﺑﺪ ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻋﺎﻡ ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺮ ﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺑﺠﻬﻨم
اﻧﻮﺍع ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺠﻬﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺷﺨﺺ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻮ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ، ﻭ ﺍﻧﺮﺍ
ﺻﺮﻑ ﺳﻠﻮک ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ
ﻧﮑﻨﺪ، ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺯ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی ﺮﺍ ﺗﻌﻴﻴﻥ
کند ﺩﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ(ﺑﻬﺘﺮﻭ
ﺑﺪﺗﺮ)ﻭﺣتی ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺑﻬﺘﺮ، ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺑﺪﺗﺮ، ﺑﺮﺍﻯ
هرﮐس ﺍﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ.
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﭘس ﺍﺯﺣﺼﻮﻝ
ﺑﺪﺍﻯ الهی اﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻫﺮﮐس
ﻳک ﺨﺎﻧﻪ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﻭ ﻳﻚ ﺧﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﻨم
ﺪﺍﺭﺩ ﻭﻟﺬﺍ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی ﻮﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺑﺨﻄﺎ ﺍﺟﺎﺑﺖ ﺩﻋﺎ
ﻭﺗﺤﻘق ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﻃﻮل عمر، ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺼﻠﻪ ﺭﺣﻢ،
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻘﺎﻯ ﻘﻮﻣﻰ، ﺑﺎ
ﺍﻳﻨکه ﺩﻟﺎﺋل ﻠﺰﻭم
ﻔﻨﺎﻯ اﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ، ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
(ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ(ﺗﻐﻴﻴﺮﺳﺮﻧﻮﺷﺖ)
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺑﺪﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒسلوک الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ قُرآن ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث
،ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی
ﺮﺍ تأیید ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﻴﺎﻥ ﻮ ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
اﺯ ﻭﻗﺎیع ﻄﺒیعی
ﻴﺎ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻣﺬﻫبی ﻮ ﺣﺰﺑﻰ،
ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻮ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺍﺟﺎﺑﺖ ﺩﻋﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ، ﻭ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻭ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﮔﺮﻃﻔل ﻮﻣﻈﻠﻮم
ﻨﻴﺰ ﺩﻋﺎﻯ
انها ﻣﺴﺘﺠﺎﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﭼﻮﻥ هنوﺯ ﺩﺭ ﺯﻣﺮﻩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺘﻤﺮﺩ
ﺑﺮ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺍﻧﺪ، ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒیعی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﺎﺯ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻄﻔل ﺪﺭ
ﺭﺣم ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺩﺭﺣﺎلت
ﺘﺮﺑﻴﺖ، ﻭ ﻣﻈﻠﻮم
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﻓﺸﺎﺭ ﻭ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
سلوک الهی ، ﻭﺩﺭ
ﺭأس ﺍﻧﺎﻥ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺷﺮﻃ ﻘﺒﻮل
ﺪﻋﺎ، ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
سلوک الهی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺍلهی ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ میباشد . صِله
ﺭﺣم ﺒﺎ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ،
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
گناﻩ ﮐﺎﺭ ﻭ ﺩﺷﻤﻥ
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﭼﻪ ﻟﺰﻭمی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭﺣتی
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ اﻭ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﺼﻠﻪ ﺭﺣم ﺒﺎ
ﺍﺗﺼﺎل ﻮ( ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﭘﻴﺮ) ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ، ﺩﺭ ﺭﺣم
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﻋث ﻃﻮل عمرﻳﻌنی
کسب ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺠﻬﻨﻤﻰ، ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻤﮑﺮﺭ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
اﺭﻭﺍح هماﻥ ﻄﻮﻝ
ﻋﻤﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻭلی
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﭙﺮﻋﺬﺍﺏ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻴﻬﺎ
ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
هستند.ﻭﺑﻘﺎﻯ ﺮﻭح
ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻤﻌنی ﻄﻮل
عمر ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
عمر ﺨﺎﺹ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮ ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺟﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺗﮑﺎﻣل
ﺠﺴم ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﻴﺎ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺑﻘﺼﺪ ﮐﺴﺐ ﺭﻭح
الهی ﺒﺮﺗﺮ، ﻳﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی اﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ (ﻣﺤﻮ ﭘس ﺍﺯ
ثبت ) ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺤﮑمی الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
هرﺍﻣﺮ ﻣﻨفی ﺒﺮ
ﻃﺮﻑ ﺷﻮﺩ، ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻮضع ﺘﺎﺯﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ، ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺮ ﻣﻨفی
ﻤﺤﻮ، ﻭ ﺍﻣﺮ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺗثبیت ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻭﺿﻊ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻘﺒﻮل
اﻟﻬﻰ، ﻣﻨﻄقی ﻮﺻﺎﺩق
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻄ ﺮﻭﺍنی
ﻮﻓﮑﺮﻯ ﻮ ﺳﻠﻮکی
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪ، ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻮ ﻭضع ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺒﺮ
ﻗﺮﺍﺭﻯ گرﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻥ هماﻥ ﺒِﺪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺍﺩﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻋﻠﺎﺋمی ﺒﺮﺍﻯ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎل عباﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻗﺒلی
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺒﻬﺘﺮ ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘغیر ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻳﺎ ﺑِﺪﺍﻯ
الهی ﺼﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.
ﻭﭘس ﺍﺯﻣﺮگ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺗﺎﺯﻩ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻳﻨکه آیهﺍﻯ
اﺯ قُرآن ﻤﻨﺴﻮخ
گرﺩﺩ ﻭﻳﺎ ﺣﮑمی
الهی اﺯ ﻗﺒﻞ ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺑﺮ ﻃﺮﻑ ﻭ ﻣﻨﺴﻮخ
گرﺩﺩ، ﺑﺎﻳﻥ ﺪﻟﻴل
که ﺷﺮﺍﻳﻄ عوﺽ ﺷﺪﻩ،
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﻗﺒﺾ
ﻭ ﺑﺴﻄ ﺮﻭﺍنی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻄﺮج اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺳﻠﻮکی ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم
ﻴک ﺒِﺪﺍﻯ ﺠﺪﻳﺪ
ﺍلهی اﺳﺖ. ﻧسخ
آﻳﺎﺕ ﺩﺭ قُرآن
ﻤﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﻭلی
ﻨسخ ﺸﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ آﻳﺎﺕ
ﻭﻋﻠﺎﺋﻢ ﺍلهی ﺒﻌﻠﺎﺋم
ﺘﺎﺯﻩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺨﻮﺩ ﺑِﺪﺍ
ﻭ ﺗﺄﻣﻴﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﺘﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺼحح
ﻤﺤﺘﺮم اﺯﭼﺎﭖ
ﺑﺤﺎﺭ ﺍﻟﺎﻧﻮﺍﺭ
ﻣﺠﻠﺴﻰ، ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺑِﺪﺍ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﻔﻬﻮم
غیر ﺳﻠﻮکی ﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻧﻤآینذه ﻃﺮﺯ
ﻓﮑﺮ ﻗﺸﺮﻯ ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎم ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی اﺳﻠﺎمی
اﺳﺖ. ﻭﻧﻤﻮﻧﻪﺍﻯ
اﺯ ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﻓﻠﺴفی ﻮﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑسلوک
الهی ﻨﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﻨﻴﺰ ﮐﺎفی ﺒﺮﺍﻯ
گسب ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﻤﺘﻔﮑﺮﺍﻥ اﺳﻠﺎمی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﻨﮑﺮ أصل ﺑِﺪﺍﻯ
الهی ﺨﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻘﻮل قُرآن
گفتهﺍﻧﺪ، ﮐﻪ ( ﻳﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻐﻠﻮﻟﻪ)
ﻳﺎ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻓﺮﻳﺪ
ﻭ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒیعی ﻮ ﻓﻄﺮﻯ،
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﺭﺍﺩﻯ
اﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ
ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ. ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒیعی ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺟﺎﻯ ﺒِﺪﺍﻯ
ﺍلهی ﻨﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭلی اﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی هستند، ﮐﻪ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍلهی
ﺒﻮﺩﻩ، ﻭ ﺑﺎ ﺣﺼﻮل
ﺸﺮﺍﻳﻄ ﺠﺪﻳﺪ،
ﺑِﺪﺍﻯ ﺒﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی ﺒﺪﺗﺮ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.
ﺍﻧﻬم ﺴﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﻣﻘﺒﻮل الهی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻋﺒﺎﺩتی
ﻘﺸﺮﻯ شرک
آمیز ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺪﺭ ﻭﺍﻗﻊ، ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺯ ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ،
ﻳﺎ ﺍﻗﻮﺍم ﺠﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻳﻬﻮﻩ،ﻭﻫُﺪﺍ ﻃﻠﺐ
ﭘﻴﺮﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺒنی اسرائیل ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﻄﺒق ﻤﻌﻤﻮﻝ
ﻣﺘﻌﺼﺒﺎﻥ غیر ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺗﻤﺎمک اﺩﻳﺎﻥ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺒﺘﻘﻠﻴﺪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ اﺯ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﺍلهی ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ، ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺘﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ،
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻮ توسّل
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺪﻳم تراﻧﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭﻳﺎ ﮐﺎﻣلی الهی
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺒﺨﻠﻖﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺸﺖ، ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﺪﮐﻰ، ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﺍﻳﻥ اﻧﺪک ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺗﻌﺼﺐ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﺬﻫبی ﻮ ﺩﻳﻨﻰ،
ﺑﺎﻧﺎم ﺪﻳﮕﺮﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﺣﻴﺎﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺗﺮ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻨﭙﺬﻳﺮﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻳﻥ اﻣﺮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﺪﻩ ﻭ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎم ﻨﻴﺰ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺑﺮخی اﺯ ﺍﻳﻥ اﻧﺒﻴﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ ثبت
ﻣﻴﺸﺪ.ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﻧﺴﺨﻪﻫﺎﻯ ﻘﺪﻳمی
ﺘﻮﺭﺍﺕ بایبل ،ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎئی
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﻳک ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻳﺎ ﺭﺩّ ﺍﻥ ﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﻳﻬﻮﺩﻯ)
ﮐسی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻳﻬﻮﻩ
ﻃﻠﺐ ﻭﻫُﺪﺍ ﺟﻮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻟﻘﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍلهی ﺮﺍ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺗﺎ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﻮﺩ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺒل
اﺯ ﻋﻴسی ﻤﺴﻴﺢ،
ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ ﻋﺮﺵ
،ربّ ﺍﻟﻔﺼل ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻥ ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮک ﺒﺎ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺠﺪﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ اﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺒﻮﺩﻧﺪ، ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ همیشه
ﺑحَقّ، ﻭﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﺭﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮑنند .ﻭﻣﺪﺍم
ﻤﺬﻫﺐ ﻭﺩﻳﻥ ﺠﺪﻳﺪ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺎﻣﺪ.ﮐﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭ
کرده و ﻣﻴﮑنند
ﻭ ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ اﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻮ ﺯﺭﺩﺷﺖ، ﺍﻳﻥ
ﺴﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻣﻌﺮﻭﻑ
به (ﺑنی اسرائیل)
ﺷﺪﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
(ﺍﺳﺮاء کنندﮔﺎﻥ)
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﺍج
ملکوتی ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮک ﺪﻳنی
ﻤﻘﺒﻮل الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻣﺎﻥ
عیسی ﻤسیح که ﺩﻭ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺒﺪﺭﺍﺯﺍ
ﮐﺸﻴﺪ، ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺮﻗﻪﻫﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺸﺪ. ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻥ اﺩﻳﺎﻥ ﻮ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺒﻮل ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻮسی
گرﻭه ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﻤﺎﻧﺪﻧﺪ.
ﻭلی ﻴحیی ﻤﻌﻤﺪﺍﻧﻰ
ﻣﺒﺸّﺮ ﻋﻴسی ﻤﺴﻴج
ﺮﺍ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﻧﺪکی
ﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻭﻣسیح
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻳک ﻴﻬﻮﺩﻯ
اورشلیم و در
واقع یک زردشتی
با شهود
مصطفوی برتر
بود ﻭﮐﺎﻣلی
تازه لقای مصطفوی
در سطح یهوه الله
اﺯ ﺑنی اﺳﺮﺍئیل
ﺒﻮﺩ، ﺟﺰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ ﻨﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺼﻠﻴﺐ
ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻯ
که ﺩﻳﻥ ﻤسیح ﻴک
ﺟﺪﺍ شده ﺍﺯﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻤﻌﺮﻭﻑ
ﺑﻴﻬﻮﺩﻯ و
زردشتی ﺷﺪﻧﺪ. ﻗﺘل
ﻤسیح ﻮ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺪﺭ ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ، ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ، ﺍﻳﻥ
گرﻭه ﻫﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻘﺪﻳﻢ، ﺍﮐثرﺍ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺎﺗﺤﺎﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﻔﻈ ﺨﻮﺩ ﺷﺪﻧﺪ.
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ (ﮐﻠﻴﻤﻰ)
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻨﻔﻮﺫ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺍﻭﺭﺷلیم ﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺮﺗﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ
ﺑﻨی اﺳﺮﺍئیل
غلبه ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺧﺎﺭچ اﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ ﻣﺘﺤﺪ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺳﻠﻮکی اﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍلهی اﻓﺘﺎﺩﻩ ﻓﺮﺍﻭﺍنی
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺗﻌﺼﺒﺎﺕ ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ ﺩﻳنی
ﺨﻮﺩ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ. ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭ ﻳﺎ ﺻﺪﺭ ﺍﺳﻠﺎﻡ
(ﻧﻈﺮﻳﻪ ِﺑﺪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ) ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺍ ﺭﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺭﻭﺵﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ از
بشریّت ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﻮﺩ پذﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺤث (ﻧسخ
ﻮ ﺑِﺪﺍء ) ﻣﺮﺩﻭﺩ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻥ ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻴﻬﻮﺩﻯ، ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺪﺭﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ، ﺍﻳﻥ
ﺒِﺪﺍﻯ ﺍلهی ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻇﻬﻮﺭ
ﻃﺮﻳﻘتی ﺴﻠﻮکی
ﺠﺪﻳﺪ، ﺧﻮﺩ ﻳک
ﺒِﺪﺍئی الهی ﺒﻮﺩﻩ،
ﻭ ﺑﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
اﻧﺒﻴﺎﻯ ﺘﺎﺯﻩ،
ﻭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
کاملان ﺰﻧﺪﻩ،
ﺗﺮک ﺼﻮﺭت هاﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ،
ﻭﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍلهی
اﻓﺘﺎﺩﻩ، ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﻳک ﺒِﺪﺍ ﻭ
ﻧسخ الهی اﺳﺖ. ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻳک ﺒﺪﺍﻯ
الهی ﺪﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻞ، ﻭﻧﺴح
ﻮﺳﺎﺋل الهی ﻮﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ می ﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ
ﭼﻮﻥ اﺩﻳﺎﻥ ﻴﻬﻮﺩﻯ
ﻘﺪﻳم ﻮ ﺣتی ﻤﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
که ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻥ
ﻨﺪﺍﺩﻧﺪ، ﻫﻤگی
ﺒﻌﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﺼﺎﺩقی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺒﺮﺗﺮ ﻗﺎﺋﻢ،
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﻧمی ﺮﺳند،ﻭﻳﺎ
ﺣﻮﺍﻟﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﺸﺪﻩ
ﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﻣﻮﺿﻮع
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
هم کیشاﻥ ﻤﺨفی
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮔﺮﻭﻩ (ﻧﻈّﺎﻡ) ﻣﺘﻔﮑﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ، ﮐﻪ ﻣﻌﺘﺰلی
ﻮ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖﺳﻠﻮکی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﻮﺩ، ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻄﺎلبی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺭﺩّ (ﻧسخ ﻮ ﺑِﺪﺍ)
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
ﺣﺮﻑ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺤﺎل ﺨﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ ﭼﺮﺍﮔﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺪﻧﻴﺎ ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎتی ﻄﺒیعی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺒِﺪﺍﻯ
ﺍلهی ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ، ﮐﻪ ﺑﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ،
ﺗﺎﺑﻊ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ، ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮﺧﺎﺹ
ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺠﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ، ﺑِﺪﺍﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟﺪﻳﺪ،
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻧسخ
ﻮ ﻓسخ ﺁﻳﻪ ﻳﺎ ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻘﺒﻠﻰ،
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ آیه ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ،
ﻭ ﺑِﺪﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮﻧﻈﺮﺍﻟﻬﻰ،ﺍﻣﺮ
ﺗﮑﻮینی ﻮثاﺑﺖ،
ﭼﻮﻥ اﻣﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻄﺒیعی ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺷﺮﺍﻳﻄ
هدف لقای الهی
ﺠﺪﻳﺪ، ﺑﺪﺍﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﺍلهی ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﺍﻣﺮ ﺗﮑﻮﻳﻨﻰ،
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺠﺴم اﻭ، ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺒﺸﺮﻯ هست
ﮐﻪ ثاﺑﺖ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭلی
ﺘﻐﻴﻴﺮﻯ ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺭﻭح اﻳﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎ سلوک الهی،
ﺗﻌﺎلی ﻮﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺒﺪﺍﻯ الهی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺪﺍﻯ الهی ﻔﻌﻠﺎ
ﻭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻥ ﻮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺠﺴم اﻭ ﺩﺳﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻠﺤﺎﻅ ﺣﺮﻑ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻮﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺒِﺪﺍ ﻭ ﻧسخ ﺸﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺪﺍﻯ
الهی ﻤﻮﺭﺩ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻳﻬﻮﺩ، ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
مادّی ﻮﻃﺒیعی
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺟﺴم ﻮﺣتی ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﻳﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﻟﺒﺘﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ اﻓﮑﺎﺭﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﻣﻘﺎﻡ رﻭح ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻯ الهی ﻮﺍﺭﺩ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ اﻳﻥ
ﺒِﺪﺍﻫﺎ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺩﺍﺩﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺨلق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ هماﻥ ﻤﻌنی
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭحی ﻘﺎﺋم
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭح
اﺯﻧﻮع ﺒﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮ،
ﻭﺍﺯ ﺗﻌﺎلی ﻤﻘﺎﻣﻰ،
ﺑﻤﻘﺎمی ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺮﻭح
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ، ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ ﻭﻫﺮ
ﺑِﺪﺍ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ،
ﻭﻫﺮ ﻧﻮع ﺠﺪﻳﺪ،
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻯ الهی
ﻮ ﺗﺄﻳﻴﺪﻯ اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺎﻳﺴﺘگی
ﺘﻌﺎلی ﻴک ﺮﻭح
اﺳﺖ. ﻳک ﺮﻭح ﺴﺎﻟک
ﻤﻘﺒﻮل اﻟﻬﻰ، ﺑﻤﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮ می ﺮﻭﺩ،ﻭلی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ، ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻋلی ﺮﻏم ﺘﻌﺒّﺪﺍﺕ
ﺑﺎﻃل ﻮﻧﺎ ﻣﻘﺒﻮل
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻤﺪﺍﻭم ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
هرﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ ﭘسﺍﺯ
ﻣﺮﮒ، ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
الهی ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺠﺪﺩ ﺣﻴﻮﺍنی
آﻧﻬﺎ ﭘس ﺍﺯﺗﻮﻟﺪﻯ
اﺯ ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭحی آﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ، ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی آﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮﺭﻭٴﻴﺎئی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
مادّی که ﺑﭽﺸم
ﺘﻦ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﮔﺮﻭﻩ
ﻧﻈّﺎم اﺯ ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺯ ﻧﺨﺴﺖ، ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﻭﻫﻤﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﻬﺮﮔﻮﻧﻪﺍﻯ
که ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻳﮑﺠﺎ
ﻭ ﻳﻜﺪﻓﻌﻪ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺁﺩم
ﻨﻴﺰ ﺑﺮ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻭ ﺗﻘﺪم ﺰﻣﺎنی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫم ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺎ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﻡ، ﺍﻭﻟﺎﺩﺵ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﮐﻤﺮﺵ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﺘﻔﺎﻭﺕ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻳﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﻘﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ ﻨﻈﺮ ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ،
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ اﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣلی ﺪﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺯ ﻧﺨﺴﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩی
ﺩﺭﻫﺮ ﻧﻮع ﻮﻫﺮ
ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ، ﻭ ﺩﺭﻫﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ،
ﭼﻪﺍﻣﺮﻯ ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺍﺗﻔﺎق
ﺒﻴﻔﺘﺪ. ﻭﭼﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺘﮑﺎمل
ﺒﺮﺳﺪ. ﻳﻌنی اﺯ
ﻟﺤﺎﻇ اﻃﻠﺎع ﻘﺒلی
اﻟﻬﻰ، ﻫﻤﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﺯل ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻤﻴﺸﺪﻩ، ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﻧﺮﺍ (ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯﻟﻰ) ﻣﻴﻨﺎﻣﻴم
ﻮلی ﺪﺭ ﭼﻨﺪﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ، ﻭﻫﺮ ﮐﺪﺍم
ﺪﺭ ﭼﻨﺪﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻓﺮﺩﻯ،
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺑﺪﻧﻴﺎ،
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﻘﺒﻮل ﻤﻄﺮح
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻥ
ﻨﻈﺮﻳﻪ ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ،
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﺨﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ، ﻭﻧﻪ
در ﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
اﻧﻬﺎ ﺩﺭﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﮔﺎهی گاﻭﻯ همیشه
ﮔﺎﻭ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺍﻧﺴﺎنی
اﺯﻧﺨﺴﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻧﻬم
که ﮔﺎﻭ ﻣطیع ﺨﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭلی اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺘﻤﺮﺩ گرﺩﺩ ﺑﻠکه
ﺭﻭح ﻔﺮﺩﻯ هر ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
اﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﻧﻮعی
عبوﺭ ﺗﮑﺎﻣلی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﻣﺮگ
اﺯ ﻳک ﻨﻮع ﺒﻨﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﻮﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮخی ﺘﺴﻠﻴﻢ
ﺍلهی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻮعی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺍﮐثرﺍ ﻣﺘﻤﺮﺩ
ﻭﻋﺎصی ﺒﺮ ﺍﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻣﺸﻐﻮل ﻠﺬﺕﺟﻮئی
ﻮﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺠﺎﻯ ﺘﮑﺎمل
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺭﻭح
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ آیندهﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻳک ﺪﻓﻌﻪ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
(ﮐﻥ ﻔﮑﺎﻥ) ﺩﺭ ﺍﺯل
ﺒﻮﺩﻩ ﻭلی ﺒﻌﺪﺍ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺗﮑﺎﻣل اﻧﺴﺎﻥ،
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﺻل ﺘﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ، ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﺻل اﺯﺍﺩﻯ
عقلی ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺧﻠﻘﺖ ﻳﻜﺒﺎﺭﻩ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮﺟﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒِﺪﺍﻯ
الهی ﻮﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ
ﺍﻭ ﻧﻤﻰ)گذﺍﺭﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻏﻴﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی هستند،
ﺑِﺪﺍﻯ الهی
لاﺯم ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﺪﺭﺳﺎﻟک ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻃﺮح الهی ﺪﺭ ﺍﺭﺳﺎل
اﻧﺒﻴﺎ، ﻭﻣﻘﺮﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻥ اﺩﻳﺎﻥ
ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺘﺎﺯﻩ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺮﺳﺎﻟﺘﻬﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺤﺖ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺨﺎصی اﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﺮﻭحی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺍﺯ تَجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺣتی اﻳﻥ
هماﻧﻰ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﺎ ﺁﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠﻰ،
ﺑِﺪﺍﻯ الهی همیشه
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻪ
مَشیّت ﮐﻨﺪ. ﻭلی
هرﮔﺰ ﺳﺘم ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﺸﺮطیّ که ﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺰ ﻃﺒﻖ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﻋﻤل
گند . ﻣﺬﻫﺐ (ﮐﻤﻮﻥ
ﻮ ﻇﻬﻮﺭ) ﺩﺭ ﻧﺰﺩ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ، ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭﻯ
که ﭼﻮﻥ ﺘﮑﺎﻣل
ﻄﺒیعی ﺒﺎﺷﺪ، ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺬﺭﻯ ﺪﺭختی
ﺒﺎﻟﻘﻮﻩ، ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻦ ﻭﻣﺨفی ﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎ ﺣﺼﻮل
ﺸﺮﺍﻳﻄ ﻤﻨﺎﺳﺐ،
ﻇﻬﻮﺭ ﺩﺭﺧﺖ ﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺩﺍﺩ.ﻭ ﺣتی
اﻧﺴﺎﻥ هم اﺯ ﻟﺤﺎﻇ
اﻣﮑﺎﻥ ﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﻓﻴق
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﻳﺶ،
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺑِﺪﺍﻯ
الهی ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺍﻣﮑﺎﻧﺎتی
ﺒﺎﻟﻘﻮﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
کرﺍﻣﺎﺕ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل هم ﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی
ﻮ ﺳﻠﻮک ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
میسّر ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ، ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺨفی ﺒﺎﻟﻘﻮﻩ
ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭﺑﺎﻟﻔﻌل ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﮐُﻤﻮﻥ ﻮ
ﻇﻬﻮﺭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ، ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣل اﺭﺍﺩﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺼﺎﺩق اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
مادّی، ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭلی ﺪﺭﺯﻣﺎن
هاﻯ ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯﺗﺮﻯ،
ﺍﻳﻥ ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
مادّی ﭽﻮﻥ اﺗﻢ،
ﻭﺣتی هرﻭﺍﺣﺪ
أثیرﻯ ﻘﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﺗﻢ،
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺭﻳﺰﺗﺮﻫﺎ
ﻭﻳﺎ ﺳﻨﮕﻴﻥﺘﺮﻫﺎ
ﺩﺭ ﻣﻮﺍﺩ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺘﮑﺎﻣل ﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ اﺭﺍﺩﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﺤث ﺑﺪﺍﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ.ﻋﺒﺎﺭﺕ ﻗﺮﺍنی
کُلّ یوم ﻮهو
فی ﺸﺄﻥ ﻴﻌنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺣﺎل
کاﺭ ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﺳﺖ
ﺧﻮﺩﺵ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭلی ﺪﺍﺭﺩ ﺑهمه
ﭼﻴﺰ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﻄﻠﺐ
ﻣﻐﺎﻳﺮ ﺑﺎ ﮔﻔﺘﻪﺍﻯ
اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ (ﺟﻒّ
ﺍﻟﻘﻠﻢ،
ﺑﻤﺎﻫﻮ ﮐﺎﻣﻥ
الی ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة) ﮐﻪ ﻣﺮﮐﺐ
ﻗﻠم الهی ﭙس ﺍﺯ
ﺗﻌﻴﻴﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺧﺸک گرﺩﻳﺪ ﻭﺗﺎ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑِﺪﺍئی
هم اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺮﺍﺳﺮ
(ﺟﺒﺮ) ﻭ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺪﻭﻥ
اﺭﺍﺩﻩ ای ﺻﺎﺩق
اﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
سلوکی و لقای الهی
ﭼﻨﻴﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﺎﻳﻥ
ﻤﻌنی که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ ﻣﻌﻴﻥ
کرﺩ، ﻭ ﺍﺯ ﺍﺯل
ﺘﺎ ﺍﺑﺪ ﺭﻭﺷﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺭﻭح فردی ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯﺍﻳﻥ ﻘﺎﻟﺒﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣلی عبورﮐﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﺪ،
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪﮐﺮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﭼﻮﻥ اﻧﺪکی
عقل
ایدآلیستی طالب
لقای الهی قائم
هستند بقیه خود
سری ﺳﺮی دﺍﺭند،
ﺍﺳﺘثنااستثنائ
درﻃﺒﻴﻌﺖ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
انسان ﺧﻮﺍﺳﺕ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺴﻠﻮکی
ﺪﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻓﺮﺍﻫم گرﺩﻳﺪ،
ﻧﻈﺮ ﺗﺎﺯﻩ ﺍلهی
ﻮﻣﻘﺮﺭ ﻭ ﻣﻌﻴﻥ
اﺯﻗﺒﻞ، ﺑﺮﺍﻯ
همه ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ، ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪ مَعصومیّت
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﻭﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻳﻨﺪﻩ،
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨکه
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﻣﻌنی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯﻯ
ﺪﺭ ﺷﺄنی اﺳﺖ، ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ( ﺷﻮٴﻮﻥ
ﻴﺒﺪﻳﻬﺎ ﻟﺎ
ﺷﻮٴﻮﻥ
ﻴﺒﺘﺪﻳﻬﺎ ) ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺮﺍ ﮐﻪ (ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻭ
ﺑِﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺪﺍ) ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺍﻣﻮﺭﻯ هستند. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺮﺍ ﺍﻏﺎﺯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻳﻌنی
ﺒِﺪﺍﻯ الهی ﺪﺭ
ﺍﺑﺘﺪﺍ، ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺑﺪﺍﻯ اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﮐُﻤﻮﻥ ﻴک ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﺯ ﻫم
اﻳﻥ هرﺩﻭ، ﻏﻴﺮﺍﺯ
ﺑِﺪﺍﻯ اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﻧﻈﺮ ﻗﺒلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﻓق ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس (ﺑﺪﺍ
ﺑﺎ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻭ ﺍﺑﺪاء
) ﻓﺮق ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺪﺭ ﻳک ﺪﻋﺎﻯ ﺨﻮﺩ،
ﺍﺯ ( ﮐلّ ﻴﻮم
هوفی ﺸﺄﻥ ﺮﺍ ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮﻤﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪﺍﺣﺪﺍث
ﺍﻣﺮﺑﺪیعی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻟﺄﻥ کُلّ کُلّی
یوم فی ﺸﺄﻥ ﻤﻥ ﻣﻥ
اﺣﺪﺍث ﺑﺪیع
لم ﻴﮑﻥ اﻳﻥ اﻣﺮ
ﺑﺪﻳﻊ، ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ،
ﻭﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ یونیورسهای
ﺪﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﻴک ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﺍﻭ، ﺑﻴک اﻣﺮ ﺑﺪﻳﻌﻰ،ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍلی ﺘﺎﺯﻩ
در سالکان ﻣﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ ﻳک
اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
اﻟﻬﺎمی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﻭﺍﺣﻮﺍل ﻮﺍﻓﮑﺎﺭﻯ
که ﺧﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺳﺮیع
ﻮ ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﻧﺎﺏ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی می ﺮﺳﺪ. ﺟﻒّ
ﺍﻟﻘلم الهی ﻮﺗﻤﺎم
ﺸﺪﻥ ﺗﻌﻴﻥ ﺘﮑﻠﻴﻒ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ،
ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺟﺒﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒیعی
ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ ﺘﻮﻓﻴق
اﻧﻬﺎ، ﻭ (ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی عام ﻮ ﮐﻠﻰ)
ﺑﺎﺯ ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻌﻴﻥ
ﻮﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﻥ ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺟﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﻀﺮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ (ﺟﺒﺮﺍﻟﻬﻰ)
ﭼﻮﻥ اﺯﻋﻘل ﺒﺮﺗﺮ
ﻭ ﻣﺪﺑﺮﻯ ﭙُﺮ ﺭﺣﻤﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺑنفع
اﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﺒﺮ ﻣﺎﺩﺭ ﻭ معلّم
ﺒﺮﺍﻯ ﻄﻔل ﻮ ﺷﺎﮔﺮﺩ.
ﺟﻒّ ﺍﻟﻘﻠم و
خشک شدن خامه نوشتن
ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻌﻴﻴﻥ
اﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﻨﻮعی
هست ﻭلی (کُلّ ﻴﻮم
فی ﺸﺄﻥ) ﺪﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣلی
اﺭﺍﺩﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒیعی ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻮعی ﺘﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭلی همه ﭼﻴﺰ ﺍﺯ
ﻗﺒل ﻤﻌﻴﻥ ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺻﺎﺩﺭﻫﺎﻯ اﻭﻟﻴﻪ،
ﺩﺭ (أومّ اﻟﻤﻮﺍﺩ)
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
(ﺭﻭح اﻟﺎﺭﻭﺍﺡ)
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﻮﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯﻟﻰ (ﮐُﻥ ﻔﮑﺎﻥ)
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﺍﺯل ﺼﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﻭﺟﻒّ
ﺍﻟﻘﻠم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺗﺨﺎﺫ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻳﺎﻓﺘﻪ.
ﻭلی همین ﺮﻭح
اﻟﺎﺭﻭﺍح یا
روح أزلی تکاملی
فردی، ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
اﻧﻮﺍع ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩ، ﺍﻧﻮﺍع
ﺘﺤﺖ حمادی ﻮ ﺍﻧﻮﺍع
حمادی، ﻭ ﺍﻧﻮﺍع
گیاهی ﻮ ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺑﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺩﺭﺍﺯﻯ اﺯ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻔﺼﻮل ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺴﻠﻮک اﺭﺍﺩﻯ ﻮﺍلهی
ﺮﺳﻴﺪﻩ، ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﺗﮑﺎﻣل
ارﺍﺩﻯ ﻮ ﺭﻭحی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺻل ﻤﺎﺩﻩ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻭ ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ
اﺑﺘﺪﺍئی اﺯﻟﻰ،
ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻣﺪﺍﻭﻡ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﻗﺎﺑل ﺤسّ ﻭ ﻟﻤس
ﻣﺎ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ، ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺧﻴلی ﻤﺮﺍﺣل مادّی
هست، ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍنیم
اﺣﺴﺎس ﻭ ﻟﻤس ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﮑﻨﻴﻢ، ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
آیندهﻫﺎ ﻣﺎﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﭙﻴﺪﺍ ﺷﻮﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍنیم
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺶ ﮔﻮدی
فرضی ﻨﻤﺎئیم. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺮﺍکم ﻀﺪ ﻣﺎﺩﻩ،
ﻭﭘﻮﺯﻳﺘﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺪﺭ ﻣﺮﮐﺰ ﮐﻬکشاﻥ
که ﺑﺴﻴﺎﺭﺳﻨﮕﻴﻥ
هستند. ﻭ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻳک اﻧﻔﺠﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ،
ﻭ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﺍﻯ ﺮﺍ ﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
که ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯ، ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻳﺎ ﺩﺭ آیندهﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ(ﻟﻮح
ﻤﺤﻔﻮﻅ) ﺍﺷﺨﺎﺹﺩﺭج
ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
آﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی اﺳﺖ. ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻟﻮﺡ ﻣﺤﻔﻮﻇ
اﻓﺮﺍﺩ، ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺭج ﺸﺪﻩ ﻭﺑﺪﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ،
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﻌﺪﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭﻳﺎ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣلی هست، ﻫﻤﻪ
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ثاﺑﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ، ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟﮕﻮﻫﺎ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ
سایبرنیّتیک
و اتوماتیک ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﭼﻮﻥ ﺮﻭح
ﺒﮑﻤﺎل ﻨﻮع اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭ سالک
الهی ﺮﺳﻴﺪ، ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺪیع
ﻮ ﻣﺮﺣﻠﻪ بمرحله
ﺍﻟﮕﻮئی ﺒﺮﺗﺮ
ﻨﺼﻴﺐ ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ سلوک
الهی ﺘﻨﻬﺎ ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
هدف ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻠﻘﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻭﺣتی علّت ﻫﺴتی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻴﺖ، ﻭﻫﻤﻴﻥ
سلوک الهی ،ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ ﺣﺼﻮل
آﺩﻣﻴﺖ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺍﻣﺎﻫﻤﻴﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍلهی ﺪﺭ ﺑﺪﺍﻫﺎ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ اﺯﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺭﻓﺘﻥ ﺒﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑُﺮﺩ ﺩﻭﺭﺗﺮ،
ﺿﻤﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖﻫﺎﻯ
لا یتغیّر ﺍﺯلی
اﺳﺖ. زﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ موقتا ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭﺑﺠﺎﻯ
سلوک الهی ﻮﺗﺴلیم
ﻮ ثوﺍﺏ ﻳﺎﻓﺘﻦ،
ﺑﮕﻨﺎﻩ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺩﺭ ﺭﻭح ﻮﻋﻘل ﺨﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎﻯ
اﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﭼﻮﻥ
گذﺷﺘﻪﻫﺎ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ،
ﻭﺣتی ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ،
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮﻙ
ﺍلهی ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻧﻴﺰﻧﻈﺮﺍلهی ﻮ
ﻓﺮﻣﺎﻥ اﺯﻟﻰ (ﮐﻥ
ﻔﻴﮑﻮﻥ) ﺗﺤﻘق ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭﺍﺯﺗﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭح ﺪﺭﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ، ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺠﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
که می ﺒﻴﻨﻴﻢ، ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﺤﻘﻴﺮ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺴﺘم کرﺩﻩ ﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﻫﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ، ﺩﺭ (ﺩﺍﻳﺮﻩ
ﺳﺎﻣﺴﺎﺭﺍ) ﻳﺎ ﭼﺮخ
ﻮ ﻓﻠﻚ (ﺍﺩﻭﺍﺭ ﻭ
ﺍﮐﻮﺍﺭ) ﮐﺎﺭﻣﺎئی
ﻮﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﮑﺮﺭ
ﻭ ﻣﮑﺮﺭ ﺣﻘﻴﺮ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ، ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
اﺯلی ﻮﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍلهی اﻧﺠﺎم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ. ﮐﻪ
(ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ) ﺧﻴﺮو
برکت و فزونی ﺭﻭح
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻧﻈﺮﻣﺎﺩﺭﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻭﻃفل
هماﻥ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻣﺎﺩﺭ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ،ﺣتی اﮔﺮﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻃﻔل ﺨﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ، ﻭلی کاﺭﻫﺎﻳﺶ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺨﺶ
ﻭﻣثبت
تکاملی ﻭﺑﻨفع
ﺨﻮﺩﺵ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

حدیث 1380 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۴ﺹ95ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻤﺮﻭﺯﻯ ﻔﺮﻣﻮﺩ،
ﭼﺮﺍ (ﺑﺪﺍء ) ﺭﺍ اﻧﮑﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﻰ،
ﻣﮕﺮ ﭼﻨﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
قُرآن ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺃﻭ ﻟم ﻴﺮ اﻟﺎﻧﺴﺎﻥ،
ﺃﻧّﺎ ﺧﻠﻘﻨﺎﻩ
ﻣﻥ ﻘﺒل ﻮلم یک ﺸﻴﺌﺎ،
ﻭ ﻳﻘﻮل عزّ ﻭ جلّ،
ﻭﻫﻮ ﺍﻟﺬﻯ ﻴﺒدأ
ﺍﻟﺨلق ثمّ ﻴﻌﻴﺪﻩ،
ﻭﻳﻘﻮل ﺒﺪیع اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻟﺎﺭﺽ، ﻭﻳﻘﻮل
عزّ ﻭجلّ، ﻭ ﻳﺰﻳﺪ
فی اﻟﺨلق ﻤﺎ ﻳﺸاء
،ﻭ ﻳﻘﻮل ﻮﺑدء ﺨﻠق
اﻟﺎﻧﺴﺎﻥ ﻤﻥ ﻄﻴﻦ،
ﻭ ﻳﻘﻮل عزّ ﻭجلّ،
ﻭ آﺧﺮﻭﻥ ﻣﺮﺟﻮﻥ
لأمر ﺍﻟﻠﻪ، ﺍﻣّﺎ
ﻳﻌﺬّﺑﻬم ﻮﺍﻣّﺎ
ﻳﺘﻮﺏ ﻋﻠﻴﻬﻢ ﻭ
ﻳﻘﻮل عزّ ﻭجلّ،
ﻭ ﻣﺎ ﻳﻌﻤّﺮ ﻣﻥ
ﻤﻌﻤّﺮ، ﻭﻟﺎ ﻳﻨﻘﺺ
ﻣﻥ عمره ،ﺍﻟّﺎ
فی کتاﺏ ﻣﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﺪﻳﺪﻩ، ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪﻳﻢ،
ﻭ ﺍﻭ ﻗﺒﻠﺎ ﭼﻴﺰﻗﺎﺑل
ﺘﻮجهی ﻨﺒﻮﺩ ( ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌلی که ﻧﺒﻮﺩ
ﻭ ﺑﺎ ﻧﻄﻔﻪ و
تُفی ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﺯل ﭽﻴﺰﻯ
ﻨﺒﻮﺩ. ﻭ ﺭﻭح
ازلی ﻭﻳﺎ ﺍﺻل
اﺯلی ﻮﺟﻮﺩ ﺭﻭحی
اﻭ، ﺍﺯ ﻧﻔس ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﻳﺎ
ﺍﺯ ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭل ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﺪ. ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯﻯ، ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﺎتی ﺮﺍ طیّ
کرﺩﻩ ،ﺗﺎ به ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﻣﺮﻭﺯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ ﺣﮑم ﻤﻌﺪﻭم
ﻮ ﺷِﺒﻪ ﻋﺪم ﺒﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭼﻨﻴﻥ
اﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻋﻈﻴم
ﻨﻮعی گرﺩﻳﺪﻩ،
ﺗﺎ ﺭﺍﻩ ﺍﺑﺪﻯ ﺨﻮﺩ،
ﺗﺎ ﻋﻈﻤت هاﻯ ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭلی ﺪﺭ
ﺭﻭح اﺻل الهی ﺨﻮﺩ،
ﻣﻌﺪﻭم ﻴﺎ ﻋﺪمی
ﻤﻄﻠق ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻠکه ﺍﺻلی اﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ،
ﻧﻄﻔﻪ ﺍﺯلی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭلی ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﻌﻈﻤﺖ ﺗﮑﺎﻣلی
اﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ، ﻧﺎ
ﭼﻴﺰ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﺘﮑﺎﻣلی ﺘﺤﺖ حمادی
ﺑﺎﻧﻮﺍع حمادی،
ﻭﻧﺒﺎتی ﻮﺣﻴﻮﺍنی
ﻔﺮﺍﻭﺍنی ﺒﺎﻟﺎ
ﺍﻣﺪﻩ، ﻭ ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
اﺑﺘﺪﺍﻯ کاﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﻨﺒﻮﺩ)
ﻭﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍﻯ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ،ﺳﭙس ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﺮﺍ ﺍﻋﺎﺩﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺧﺪﺍئی که ﺍﻏﺎﺯ
ﻭ ﺍﺑﺘﺪﺍﻯ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﺮﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. (ﻳﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻨﺰﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺮﺩ، ﻭﺳﭙس
ﺩﺭﻧﺴﺨﻬﺎﻯ ﺒﻬﺘﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ، ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ ﺤﻘﻴﺮﺗﺮﺑﺠﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ،
ﻭﺍﻋﺎﺩﻩ حیاتی
و تکامل ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ
ﺍﺑﺪ، ﺍﻳﻥ ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، (ﻳﻌﻴﺪﻩ)
ﻳﻌنی اﻋﺎﺩﻩ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭ
ﻋﻮﺩ ﻳﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺣتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍﻧﻴﺰ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﺩﻭم ﻮمقدّس
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑا ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺘﻮﻟﺪ ﺩﻭم
پیامکبر گونه ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ،ﻭ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﺑﺪﻫﺪ) ﻭﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،
ﺧﺪﺍئیکه ﺑﺪیع
ﻮ ﺍﺑﺪاع
کننده ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺯﻣﻴﻥ اﺳﺖ (ﺍﺑﺪﺍع
کننده ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺯﻣﻴﻦ، ﻭﻳﺎ ﺍﺭﻭﺍح
ﻮ ﺍﺟﺴﺎم اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ.
ﺑﺪیع ﻮ ﺍﺑﺪﺍع
قابل توجه اﻣﺮﻯ
که ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻈﻴﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣتی ﺘﻘلید
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻥ ﺒﺪیع
ﺒﺎ ﺍﺑﺪاء ﻨﺰﺩﻳک
اﺳﺖ) ﻭﻳﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻓﺮﻳﺪﻩﻫﺎ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎل ﻮﭼﻪ ﺩﺭ ﺗﻌﺪﺍﺩ،
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻓﺰﻭﻧﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺩﺭ ﮐثرﺕ ﻋﺪﺩﻯ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ،ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﻨﻮعی ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ، ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
می ﺒﺨﺸﺪ) ﻭﻳﺎ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،
ﻭﺍﻏﺎﺯ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺯﮔِل ﺒﻮﺩ
(ﺍﻏﺎﺯ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺯ گِل ﻴﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭﺑﻌﺪ ﺣﻴﺎﺕ ﻭﻋﻘل
ﻮ ﺍﺯﺍﺩﻯ ﻮ ﮐﻤﺎل
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ( ﺍﻳﻥ
ﺪﻧﺒﺎﻟﻪ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻗﺪﻳم ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻥ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺻل ﻤﺎﺩﻩ ﻫﺴتی
ﺮﺍ ﺩﺭﺍﺏ ﻳﺎ ﺍﺗﺶ
ﻭﺧﺎﻙ ﻭﻫﻮﺍ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.
ﻭﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ ﺨﺎک
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
آﺏ ﻭﺧﺎﻙ ﺑﺎﻫم
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ ﮔِل
ﺮﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ (ﻋﻘل ﻮ
ﻣﺎﺩﻩ) ﻳﺎ (ﺭﻭح ﻮ
ﺗﻦ) ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﺑﺘﺪﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥاﺯ
ﻧﺎﭼﻴﺰﻯ ﻮ بی
اﺭﺯشی اﺳﺖ) ﻭﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍنی نیز
هستند، ﮐﻪ ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺧﺪﺍ بوده ،ﻳﺎ ﺍﻳﻨکه
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻋﺬﺍﺏ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﺸﻴﺪ. ﻭﺗﻮﺑﻪ
می ﭙﺬﻳﺮﺩ (ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
که ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺴﻠﻮﻙ
ﺍلهی هستند، ﻭلی
ﺒﺎ ﻫﻤﺖ ﻭ ﺳﻌﻰ،
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،
ﺩﺭ ﺍﻣﻴﺪ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻳﺎ ﺍﻳﻨکه ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻭﻋﺬﺍﺏ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﺠﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺪﻫﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨکه ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺒﺨﺸﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮل ﺘﻮﺑﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند، ﮐﻪ ﺑﺮخی
ﺮﺍ ﺑﮑﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
مَشیّت ﺍلهی ﻬﺴتند
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺨﺸﺶ ﻭﻋﻔﻮ، ﻳﻌنی
ﻤﻮﺭﺩ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨکه ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ ،ﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻴﺎ ﺍﻧﻮﺍع
ﺰﻳﺮ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﻭﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻤﻨﺪﺍﻥ
که ﻃﻮل عمرﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺍﺯﻋﻤﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﮐم
ﻨمی ﺸﻮﺩ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻥ عمرﻫﺎ ﺩﺭﮐﺘﺎبی
الهی ثبت ﺍﺳﺖ (ﻃﻮل
عمر ﻣﻌﻴﻥ ﺒﻮﺩﻩ،
ﻭ ﺩﻓﺘﺮ ﻃﻮل
عمر ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﺴﺘﻪ
به (ﮐﺘﺎﺏ) ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ مکتوب ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻃﻮل
عمر ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺪﺭ ﺣﻴﺎﺗﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﮐﻮﺗﺎهی
عمر ﻳﻌنی ﺒﺪﻭﻥ
ﺴﻠﻮک ﺒﻮﺩﻥ، ﻭ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ، ﺭﻓﺘﻥ
ﺒﺴﺎﻟﻬﺎﻯ ﺪﺭﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ، ﻭﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭﺍﺯ ﺗﺮ،ﻭلی
عمر ﮐﺮﺩﻥ کوﺗﺎﻩ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺒﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ،ﻋﻤﺮ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺗﺮ ﻭلی
ﺒﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﺑﺪﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺳﺘﺮسی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
اﻳﺎﺕ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
(ﺑِﺪﺍ و بداء ) ﺑﻤﻌﺎنی
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺍﺳﺖ. (ﺍﺑﺘﺪﺍ)
ﻧﻤﻮﺩﻥ ازلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺭﻭح
اﻭﻟﻴﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
در أزل ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ) ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﻮﻟﺪ کنونی
او ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ ﺑِﺪﺍ
ﻭ ( ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ)
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﭙس ﺳﻠﻴﻤﺎﻥﻤﺮﻭﺯﻯ
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،
ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺑِﺪﺍ برای اﻭﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ، ﻭﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻨﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺩﻭ
ﻋﻠﻢ ﺍﺳﺖ: اﻥّ
لله ﻋﺰّ ﻭ جلّ
علمین ،ﻋﻠما ﻣﺨﺰﻭﻧﺎ
ﻣﮑﻨﻮﻧﺎ ﻟﺎﻳﻌﻠﻤﻪ
ﺍﻟّﺎ ﻫﻮ، ﻣﻥ ﺬﻟﻚ
ﻳﮑﻮﻥ اﻟﺒِﺪﺍ،ﻭﻋﻠﻤﺎ
ﻋﻠّﻤﻪ ﻣﻠﺎﺋﮑﺘﻪ
ﻭ ﺭﺳﻠﻪ،ﻓﺎﻟﻌلم
ﻤﻥ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﻧﺒﻴّﻚ
ﻳﻌﻠﻤﻮﻧﻪ ﺩﻭﻋﻠﻤﻰ،
ﻳکی آﻥ علمی
که ﻣﺨﺰﻭﻥ ﻮﻣﮑﻨﻮﻥ
(ﺩﺭ ﻣﮑﺎنی ﻤﺨﻔﻰ)
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺟﺰ ﺍﻭ
ﮐسی ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ ﺁﻥ ﺒِﺪﺍﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻋﻠﻮم
ﻮآگاهی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
آﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ اﻧﺴﺎﻥ،
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﮐس
ﺍﺯ ﺍﻥ ﻤﻄلع ﻨﻴﺴﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ، ﻭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺪﻳﮕﺮ،
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋﻢ، ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
(ﻋﻠﻮﻡ) ﺭﺍهیچ
کس ،ﺣتی ﻤﺤﻤﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﮐﺴﺐ ﻧﮑﺮﺩ.
ﻭلی ﻴک ﺪﺭﺟﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ، ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ، ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ،ربّ
ﺭﺣﻤﺎن ﻤﻴﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺮﺳﻴﺪ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ آگاهی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺍﻣﻮﺭﻯ
هستند، ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻬﺪﻯ هاﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮبالاتر
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻣﻰ،
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺑِﺪﺍ ﻳﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻫﺎﻯ از ﻗﺒل آﻣﺎﺩﻩ
ﺭﺍ، ﺑﺎﻳﺪ ﻳکی
اﺯ ﻣﻮﺍﺭﺩﻯ ﺪﺍﻧﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯ ﺍﻥ
ﺨﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑِﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺪﺍ
ﻣﻄﺮح اﺳﺖ، ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻤﻘﺒﻮل الهی ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺨﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
(ﺣتی اﻋﻠﻢ) ﺍلهی
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺭﻭح ﺴﺎﻟک
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ، ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺭﻭﺯﻯ،
ﻫﻤگی اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻤﺎم اﻧﻮﺍﻉ،
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣل روحی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭلی
ﺒﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺎﻥ ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﻭﻋﺎﺷق
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑسلوک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭ(ﺍﻧﮑﺎﺭ
أصل ﺑِدﺍء )ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﺎﺯﻩ ﺳﺎﻟک کاﻣل
ﻤﻘﺮﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻴکه ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﻗﺒل آﻣﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻫﺮ ﺭﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﻧﻴﺰﻋﻠم ﺪﻳﮕﺮﻯ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ،
ﻭ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ ﻮﻋﻠﻤﺎ
ﺍﺯأهل ﺒﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﺩﺍﺩﻩ،
ﻭﻣﻨﺘﻘل ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﺍﻳﻥ علم ﺪﻭﻡ،
ﻫﻤﺎﻥ آﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘلی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ اﺭﺑﺎﺏ
ﻫﺮ ﻧﻮع ﺪﺍﺩﻩ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺘﻤﺎم ﺮﺳﻮﻟﺎﻥﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ،
ﻳﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
کاﻣل الهی ﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ (ﻋﻠﻤﺎﻯ
اﻫل ﺒﻴﺖ) ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﭼﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘل کُلّی اﻟﻬﻰ.
ﻭلی علما ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻤﻌﻤﻮلی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﻳﺎ ﻫﺮ ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﺎلم
الهی ﺒﺪﺍﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺟﻨگ ﻮ ﺗﻮﻃﺌﻪ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﺑﻠکه
ﻋﺎلم ﻴﻌنی آﮔﺎﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﻳک ﺘﻨﻬﺎ ﺩﻟﻴل
ﻮ ﻣﺪﺭک ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻳک کامل الهی ﺒﺨﻠق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﺎﻟم
اﺯ أهل ﺒﻴﺖ، ﻫﺮﻳک
اﺯ ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻭﻳﺎ
ﺯﻧﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻘﺮﻳشی
اوﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
اﮔﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﻫیچ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻫﺮﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺒشهود ﻘﺎﺋﻢ،
ﻓﺮﺯﻧﺪ محمد ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
و علیّ و هر
امامی است .ﻭﻋﺎﻟم
اﻫل ﺒﻴﺖ ﻭﻋﻀﻮ
أهل ﺒﻴﺖ ﺍﺳﺖ ﻣﻘﺎﻣﻴکه
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﻳک ﺴﺎﻟک طی ﺘﺸﺮﻳﻔﺎتی
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
رؤیا، ﺍﺯ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺟﺸﻥ
ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻔﺎﺭسی ﻤﻨّﺎ أهل
اﻟﺒﻴﺖ ﺷﺪ.ﻭلی
ﭙﺴﺮ ﻧﻮح ﺑﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﺒﻨﺸﺴﺖ، ﻭ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
نبوّت ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
مانن جعفر
کذّاب ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ علم ﻤﻮﺭﺩ
ﺍﻃﻠﺎع اﻫل ﺒﻴﺖ،
ﻫﻤﺎﻥ اﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺯ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭﺳﭙس ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻋلم ﻠﺪنی
هر ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل ﺒقُرآن
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺵ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ: ﻘﻮل
اﻟﻠﻪﻋﺰّ ﻭجلّ
ﻠﻨﺒﻴّﻪ، ﻓﺘﻮل
عنهم ،ﻓﻤﺎ ﺃﻧﺖ
ﺑﻤﻠﻮﻡ، ﺃﺭﺍﺩ
ﺍهلاکهم ، ثمّ
ﺒِﺪﺍ ﻓﻘﺎﻝ، ﻭﺫﮐّﺮ
ﻓﺎﻥ اﻟﺬﮐﺮﻯ ﺘﻨفع
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﭘس
ﺗﻮ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺭﻫﺎ ﮐﻦ، ﮐﻪ
ﻣﺴﺌﻮا آنها ﻧﻴﺴﺘﻰ.
ﻭ ﻣﻮﺭﺩ سوآل ﻘﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻯ (ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑِﺪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭ ﻋﺎﻣل
ﻮﻋﺎﻗل ﻮ ﻋﺎﺷق
ﺒﺪﺳﺖ ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ،
که ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ، ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮﺍﻳﻦ ﺭﻓﺘﺎﺭ،
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻬﻠﺎﮐﺖ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ، ﻭلی ﺒﺪﺍ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ ﻭ ﻣﻨﺼﺮﻑ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ( ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻣﺰﺍﺣﻤﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪ،
ﻭﻫمه ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﻫﻠﺎک ﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭ ﺭفع ﻤﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭلی
ﻤﻨﺼﺮﻑ ﮔﺮﺩﻳﺪ،
ﺗﺎ ﺑﻘﻴﻪ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺘﺬﮐﺮ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﻣﻮٴﻤﻥ اﻭم
کننده ﻭ ﺳﺎﻟک ﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻣﺮگ اﻧﻬﺎ ﻳﻌنی
اﻏﺎﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮﻋﺪﺍﻟﺖ،
ﻭ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎئیکه
ﺩﺍﺩﻩ، ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣا
الهی ﺮﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﺸﻴﺪ ﻣﮕﺮ ﺗﺎ
ﮐﻪ ﻧﻤﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭم ﻴﺎ سلوک
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﻣﻮٴﻤﻥ کرﺩﻧﺪ،
ﻭ ﺑﺘﺬﮐﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ،
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺪﺍﻯ ﺪﺭ حَقّ
اﻧﻬﺎ، ﻋﻤﻠﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
آینده ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒیعی
ﻮنوع ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻓﺮﺻﺖ ﺯﻧﺪگی ﺒﻘﻴﻪ
ﻋﻤﺮ ﺍﻧﻬﺎ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺪﺍﻯ اﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠکه ﻭﻋﺪﻩ ﺍلهی
ﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒلی ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.)
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺬﮐﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺘﺬﮐﺮﺍﺕ ﺑﻨفع
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ اوم
کننده است بارﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻦ، ﺗﺎ
ﻳﺎﺩ ﺍﻭﺭﻯ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍلهی ﺒﺸﻮﻧﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺘﺬﮐﺮ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻣﻮٴﻤﻥ ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ، ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﻴﺎﺩ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
(ﺗﺬﮐﺮ) ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻮﻋﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﻮٴﻤﻥ اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻮﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻣﻮٴﻤﻥ
کگسی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
ﺪﺭ ﺣﺎل ﺴﻠﻮﻙ ﻭﺍﻭم
ﻮ ﺫﮐﺮ، ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
یک ﻟﺤﻈﻪ ﺭﻫﺎ ﻧمی
کند .ﻭ ﻳﺎ ﻣﺴﺘﻌﺪ
سلوک الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺬﮐﺮﺍﺕ
ﻣﺪﺍﻭﻡ، ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﺑﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﺎنی اﺯ ﺍﻳﻥ
ﺘﺬﮐﺮﺍﺕ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﻭ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ ﻭ ﺗﻮﺑﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺪﺍﻯ ﺨﻴﺮ ﺍلهی
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.
ﻭﺍﻳﻦ (ﺍﺟﺘﺒﺎﻯ)
ﺍلهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﮐسی ﺮﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﺸﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺣﻔﻈ اﻳﻥ ﺪﻭﺍم
ﻮ ﺟﺎﺫﺑﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﮑﻤک ﻮ ﺍﺟﺘﺒﺎﻯ
ﻤﺪﺍﻭم الهی اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺍﮔﺮ ﻋﺎﻣل ﻮ
ﺻﺎﺩق ﺒﻮﺩ، ﺑﺮخی
اﺯﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺟﺘﺒﺎ ﺷﺪﻩ، ﻣﻮﺭﺩ
(ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ) ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻠﻘﺪ ﺍﺧﺒﺮنی ﺃبی
عن ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ،
ﻗﺎل اﻥّ اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭجلّ، ﺃﻭحی
الی نَبنی ﻤﻦ ﺍﻧﺒﻴﺎﺋﻪ،
ﺃﻥ ﺃﺧﺒﺮ ﻓﻠﺎﻥ
اﻟﻤﻠﻚ، ﺃنّی ﻤﺘﻮﻓّﻴﻪ
ﺍلی کذا ﻭ ﮐﺬﺍ،
ﻭﻓﺄﺗﺎﻩ ﺫﻟﻚ ﺍﻟﻨﺒﻰّ،
ﻓﺄﺧﺒﺮﻩ، ﻓﺪﻋﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻤﻠﻚ،
ﻭﻫﻮ ﻋلی ﺴﺮﻳﺮﻩ،
ﺣتی ﺴﻘﻄ ﻤﻥ اﻟﺴﺮﻳﺮ،
ﻭﻗﺎﻝ ﻳﺎ ،ربّ أجلنی
ﺤتی ﻴثبت ﻃﻔلی
ﻮ ﺃﻗضی ﺃﻣﺮﻯ،
ﻓﺄﻭحی اﻟﻠﻪﻋﺰّ
ﻭجلّ اﻟﻰ ﺫﻟک
اﻟﻨﺒﻰ،ﺃﻥ اﺋﺖ
ﻓﻠﺎﻥ اﻟﻤﻠﻚ،
ﻓﺄﻋﻠﻤﻪ ﻗﺪ ﺃﻧﺴﻴﺖ
ﺃﺟﻠﻪ، ﻭﺯﺩﺕ
فی عمرﻩ ﺧﻤس ﻋﺸﺮة
ﺳنة ،ﻓﻘﺎل ﺬﻟک
اﻟﻨﺒﻰّ،ﻳﺎ ،ربّ
ﺍﻧک ﺘعِلم ﺃنّی
ﻠم ﺃﮐﺬﺏ ﻗﻂ، ﻓﺄﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭجلّ،
ﺍﻟﻴﻪ ﺍﻧّﻤﺎ ﺃﻧﺖ
ﻋﺒﺪ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﻓﺄﺑﻠﻐﻪ
ﺫﻟک ﻮﺍﻟﻠ ﻪﻟﺎ
ﻳُﺴﺄﻝ ﻋﻤّﺎ ﻳﻔﻌل
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴکی
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻭحی کرﺩ، ﺗﺎ
ﺑﻔﻠﺎﻥ ﭙﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺑﮕﻮید ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻓﻠﺎﻥ
ﺘﺎﺭیح ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﺮﺍﻧﺪ، ﻭﺟﺎﻥ
ﺘﻮﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ
ﻭ ﺍﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻪ
ﺍﻥ ﭙﺎﺩﺷﺎﻩ ﺍﻃﻠﺎع
ﺪﺍﺩ. ﻭ ﺍﻥ ﭙﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺑﺪﻋﺎ ﻭﺗﻀﺮع ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ
ﺑﻄﻮﺭﻳکه ﺍﺯ ﺍﺭﻳکه
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺰﻣﻴﻥ
اﻓﺘﺎﺩ. ﻭﮔﻔﺖ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻦ،ﻣﺮگ ﻤﺮﺍ ﺑﻌﻘﺐ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯ ﺗﺎ ﻃﻔل
ﻤﻥ ﺠﻮﺍﻥ گرﺩﺩ.
ﻭﺍﻣﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻢ (ﺍﻭ
ﺩﺭﭘﺎﺩﺷﺎهی اﻣﺮﻯ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ، ﻣﮕﺮ ﺍﻣﺮ
سلوک الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ، ﮐﻪ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ ﻭلی اﻳﻦ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ،
ﻭ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﮐﻮﺩکی
ﻄﻔل اﻭ ﻣﻨﻄقی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭحی
ﻨﻤﻮﺩ، ﮐﻪ ﺑﻔﻠﺎﻥ
ﭙﺎﺩﺷﺎﻩ ﺑﮕﻮ ﮐﻪ
ﻣﻥ اجلّ ﻮ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ ﺘﻮ ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻢ، ﻭﭘﺎﻧﺰﺩﻩ
ﺳﺎل ﺒﺮﻋﻤﺮ ﺗﻮ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻡ. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ که ﺑﺸﺎﻩ ﺑﮕﻮﻳﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ،
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻣﻴﺪﺍنی
که ﻣﻥ ﺪﺭﻭﻏﮕﻮ
ﻧﻴﺴﺘﻢ ( ﻭﺗﻤﺪﻳﺪ
ﻋﻤﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺪﺭﻭغی اﺯ ﺍﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ، ﮐﻪ
ﺗﻮ ﺑﻨﺪﻩ ﺍﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴتی ﻮ ﻣأﻣﻮﺭﻯ
ﻤﻴﺒﺎشی که ﺑﻮﻯ
اﺑﻠﺎغ کنی .ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺶ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩﺍﺵ، ﭘﺎﺳﺨﮕﻮﻯ
کسی ﻨﻴﺴﺖ ﻳﻌنی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑِﺪﺍ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺩ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﭙﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺩﺭ ﻏﺮﻭﺭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭﺭﻳﺎﺳﺖ ﺧﻮﺩ،ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﻭﻋﺪﻩ
سلوک الهی ﭙس ﺍﺯﺑﺰﺭگ
ﺸﺪﻥ ﻄﻔل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﻳک ﻮﻋﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﺍﮔﺮ ﺣتی ﻔﮑﺮ ﮐﻨﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ کاﺭﻯ
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﺻﺒﺮالهی ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﺷﺮﻭع
سلوک الهی اﺳﺖ.
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺑﺴﺎﺋل ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ:ﺃﺣﺴبک
ﻀﺎﻫﻴﺖ ﺍﻟﻴﻬﻮﺩ
فی هذا ﺍﻟﺒﺎﺏ،
ﻭ ﻗﺎﻟﺖ ﺍﻟﻴﻬﻮﺩ
ﻳﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻐﻠﻮلة
ﻳﻌﻨﻮﻥ ﺃﻥّ اﻟﻠﻪ
ﻗﺪ ﻓﺮغ ﻤﻥ اﻟﺄﻣﺮ،
ﻓﻠﻴس ﻳﺤﺪث ﺷﻴﺌﺎ
ﻓﻘﺎل اﻟﻠﻪﻋﺰّ
ﻭجلّ، ﻏﻠّﺖ ﺃﻳﺪﻳﻬم
ﻮ ﻟُﻌﻨﻮﺍ ﺑﻤﺎ
ﻗﺎﻟﻮﺍ، ﻭﻟﻘﺪ
ﺳﻤﻌﺖ ﻗﻮﻣﺎ ﺳﺄﻟﻮﺍ
ﺃبی ﻤﻮسی ﺒﻦ ﺟﻌﻔﺮ،
ﻋﻥ اﻟﺒِﺪاء ،ﻓﻘﺎل
ﻤﺎ ﻳﻨﮑﺮ ﺍﻟﻨﺎس
ﻣﻥ اﻟﺒﺪاء ،ﻭ ﺃﻥ
ﻴﻘﻒ ﺍﻟﻠﻪ ﻗﻮﻣﺎ
ﻳﺮﺟﺌﻬم لأﻣﺮﻩ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻳﻬﻮﺩ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻰ، ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ. (ﺍﻳﻥ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺟﺒﺮﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺍلهی
ﺪﺭﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺳﺎﻟﻚ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭح
اﻭ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ)
ﻭﻳﻬﻮﺩ ﺍﻳﻥ ﻤﻌنی
ﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﻓﺎﺭغ
گرﺩﻳﺪ، ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺗﻔﺎق
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮﻯ اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. (ﭼﻮﻥ
ﺒﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻓﺮﻳﺪ
ﭘس ﺗﻐﻴﻴﺮﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﻐﻴﻴﺮﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ سلوک الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺰﮐسی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﻋﺪﻩ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
سلوک الهی ﻤﺤﺮﻭم
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻳﻥ ﻤﻌنی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﮐسی ﺘﻮﺑﻪ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺳﻠﻮک ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺗﺎ ﻓﺮﺻﺖ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨکه ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺪﺍم ﻮﻋﺪﻩ ﺑﺪﻫﻨﺪ،
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺎﻟﻴﺎﻥ
عمر ﺍﻧﻬﺎ را ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ
ﺩﻫﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺣﺼﻮﻝ (ﺣتی
اﻋﻠﻢ) ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺳﺎﻟﻚ،
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭ ﺑﺪﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ ﻓﺮﺻﺖ
ﺳﻠﻮک ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ) ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﻬﻮﺩ ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺸﻤﺎ
ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻥ
گفته ﺧﻮﺩ، ﻣﻮﺭﺩ
ﻟﻌﻨﺖ ﺍلهی ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ (ﺟﺒﺮ ﺍلهی
کاﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨکه ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺨﻮﺍﺳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺳﻠﻮک الهی ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧمی ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭلی ﺪﺭﻋﻮﺽ ﺑﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ، ﻭآیندهﻫﺎﻯ
کاﺭﻣﺎئی ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ آینده
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒیعی
ﺨﺎﺹ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ، ﻫﻤﻴﻥ
سلوک الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺟﺒﺮﺍلهی
اﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
همگاﻥ ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﺎ ﺍﻳﻨکه ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ،ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐسی ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟگ
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺍﺯﺍﺩﻯ ﻮحَقّ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﺗﺴلیم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﺍﻏﺎﺯ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻟﻌﻨﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎ ﺳﺰﺍ ﮔﻔﺘﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﺑﻠکه ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﺩﻥ
ﺮﻭح سرکش ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ، ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮﺣﺘﻰ
ﻓﺴﺨﻬﺎﻯ
گیاهی ﻮ ﺭﺳﺨﻬﺎﻯ
حمادی و تحت
جمادی اﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
می ﺪﻫﺪ، ﮐﺴﺎنی
اﺯ ﭘﺪﺭم اﻣﺎﻡ
ﻣﻮﺳﺎﻯ کاﻇﻢ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑِﺪﺍﻯ
الهی ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮔﻔﺖ ﺑﺎ ﺍﻳﻨکه
ﻣﺮﺩم اﻧﮑﺎﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻗﻮﺍمی
ﺮﺍ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻭم
کنندﻩﺍﻯ) ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم
أﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ ( ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﻔﺮﺻﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ)
ﻭﻣﺮﮒ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑآینذه ﻣﻮﮐﻮل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ (ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨکه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﮑﺴﺎﻧﻴکه ﺍﻣﺮ
ﺑﺪﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻭﺭ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ اﻧﻬﺎ
ﺭﺍ بی ﻨﺼﻴﺐ ﺍﺯﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
عباﺩﻯ، ﻭﺣتی ﺒﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺧﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﭼﻨﻴﻥ اﻣﻴﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﻴﺪﻯ هم ﺒﻌﻔﻮ
ﺍلهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺩم ﺤﺎﺿﺮ
ﻧﺸﺪﻧﺪ، ﺑسلوک
الهی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﻭ ﺑﺒﺪﺍﻯ الهی ﺪﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑل اﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺻﺒﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺗﺎ ﺩﺭ آیندهﻫﺎ،
ﺍﻳﻥ اﻗﻮﺍم ﺒﺮﺍﻯ
اﻭم کرﺩﻥ، ﺑآینذه
ﻣﻮﮐﻮل گرﺩﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭﺍﺯﻯ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻋﺬﺍﺏ ﺟﻬﻨمی
ﺒﻤﺎﻧﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ سلوک
الهی ﻨﮑﻨﻨﺪ، ﭘس
ﺍﺯﻣﺴﺨﻬﺎ ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ
ها،ﭼﻨﻴﻥ کاﺭﻯ
ﺮﺍ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺑﺪﺍﻯ الهی
کاﺭﻯ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺮﺍ، ﺑﺠﺎﻯ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻘﺮﺭ ﻗﺒلی ﺒﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی اﺳﺖ، ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺪﺍﻯ الهی ﺮﺍ ﺑﻀﺮﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻭﺍﺻﻠﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ کسب ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻭآینده
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻨمی
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﻌﻬﺪ
ﺍلهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
مَصونیّت ﻭ مَعصومیّت
ﻭﺑﻴﻤﻪﺍﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺍﺻﻠﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﺮﻑ
ﻭ ﻭﻋﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺑﻀﺮﺭ ﻣﻮٴﻤﻦ
ﺍﻧﺠﺎم ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭماهیّت ﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭحی ﻮﻓﮑﺮﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﺎﻟﻚ، ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺍﻥ ﺒﺎ ﺍﺧﻠﺎق
الهی ﭙﻴﺮ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ، ﺑﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍلهی که رﺳﻴﺪ،
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻫﺮﮔﺰ
ﺟﻬﻨمی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭلی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ (ﺍﺭﺟاء ﻭ ﺗأﺟﻴﻞ)
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺑآینذهﻫﺎ
ﻮﺍﮔﺬﺍﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻋﻘﻞ ﺑﻬﺘﺮﻯ،
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
سلوک الهی ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺟﺒﺮ ﻮ ﺍﮐﺮﺍهی
ﺪﺭ ﺩﻳﻥ ﺪﺍﺭﻯ ﻴﺎ
سلوک الهی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺒﺎﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺩﺭ
ﭘﺎسخ ﺴﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻤﺮﻭﺯﻯ، ﻳﺎ أهل
ﻤﺮﻭ،
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ آیه ﺍﻧّﺎ
ﺃﻧﺰﻟﻨﺎﻩ فی ﻠﻴلة
ﺍﻟﻘﺪﺭ، فی ﺃﻯ
ﺸیئ اﻧﺰﻟﺖ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﻧﺎﺯل
ﮐﺮﺩﻳﻢ، ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﭼﻪ ﻧﺎﺯل
ﺸﺪﻩ ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩ: ﻠﻴلة ﺍﻟﻘﺪﺭ
ﻳﻘﺪّﺭ ﺍﻟﻠﻪﻋﺰّ
ﻭ جلّ ﻔﻴﻬﺎ، ﻣﺎ
ﻳﮑﻮﻥ ﻤﻥ اﻟﺴنة
ﺍلی اﻟﺴنة ﻣﻦ ﺣﻴﺎة
ﺃﻭ ﻣﻮﺕ، ﺃﻭ ﺧﻴﺮﺍ
ﺃﻭ ﺷﺮﺍ ﺃﻭ ﺭﺯﻕ،
ﻓﻤﺎ ﻗﺪّﺭﻩ فی
ﺘﻠک اﻠﻴلة ﻓﻬﻮ
ﻣﻦ ﺍﻟﻤﺤﺘﻮم ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﺷبی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ
ﺁﻧﺮﻭﺯ ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
(ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﻧﻤﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﻤﺮگ
ﻮ ﺗﻮﻟﺪ ( ﻣﺮگ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻴﺎ ﺑﻌثت ﻭ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺪﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم
اﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻞ) ﻭﻳﺎ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺷﺮ ( ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ، ﻭﻳﺎ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺳﺎﻟک
غیر ﺻﺎﺩق ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺒﻌﺪﻯ اﻭ) ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺯﻗﻴکه ﺑﺎﻳﺪ
(ﺑﺴﺎﻟﮑﻰ) ﺑﺮﺳﺪ،
ﺗﻌﻴﻴﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﺼﻤﻴﻤﺎﺕ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺣﺘمی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺳﺎلی ﻴﻜﺒﺎﺭ
ﺍﻳﻥ اﻣﻮﺭ ﺩﺭ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﺣﺎﺻل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺘﻮضیح ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻥ
ﺮﺍﻭﻯ اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
اﻥّ ﻤﻥ اﻟﺎﻣﻮﺭ،
ﺍﻣﻮﺭﺍ ﻣﻮﻗﻮفة
ﻋﻨﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ، ﻳﻘﺪم
ﻤﻨﻬﺎ ﻣﺎ ﻳﺸاء
،ﻭﻳﻮٴﺨّﺮ ﻣﺎ ﻳﺸاء
ﻳﺎ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ، ﺍﻥّ
علیّا ﮐﺎﻥ ﻴﻘﻮﻝ،
ﺍلعِلم علماﻥ،
ﻓﻌلم علّمه ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻠﺎﺋﮑﺘﻪ ﻭﺭﺳﻠﻪ،
ﻓﻤﺎ ﻋﻠّﻤﻪ ﻣﻠﺎﺋﮑتة
ﻭ ﺭﺳﻠﻪ، ﻓﺎﻧّﻪ
ﻳﮑﻮﻥ ﻭﻟﺎ ﻳﮑﺬّﺏ
ﻧﻔﺴﻪ، ﻭﻟﺎ ﻣﻠﺎﺋﮑﺘﻪ
ﻭﻟﺎ ﺭﺳﻠﻪ، ﻭﻋلم
عندﻩ ﻣﺨﺰﻭﻥ،
لم ﻴﻄّلع
علیع ﺃﺣﺪﺍ ﻣﻥ ﺨﻠﻘﻪ،
ﻳﻘﺪم ﻤﻨﻪ ﻣﺎ ﻳﺸاء
ﻮ ﻳﻮٴﺨّﺮ ﻣﺎ ﻳﺸاء
،ﻭ ﻳﻤﺤﻮ ﻭ ﻳُثبّت
ﻣﺎ ﻳﺸاء ﺑﺮخی
اﻣﻮﺭﻯ هستند ﮐﻪ
ﻣﻮﻗﻮﻑ ﺑﻨﻈﺮ
الهی ﺍﺳﺖ ( ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺘﻮﻗﻒ ﻭﻏﻴﺮ ﻣﻤﮑﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮخی
اﻣﻮﺭ ﺭﺍ ﺟﻠﻮ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭ ﺑﺮخی
ﺮﺍ ﺑﺘأﺧﻴﺮ ﻣﻴأﻧﺪﺍﺯﺩ
( ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎﺩگی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
سلوک الهی ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻮﺿﻮع ﺤﺪﻳث ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﻮﺭ ﻃﺒیعی
ﻮ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺗﺎﺧﻴﺮ ﻭ ﺗﻘﺪﻳم
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﺑﺘﺎﺧﻴﺮ ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ
ﻭ ﭘس ﺍﺯﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺪﺭﺍﺯﻯ
ﺒﻌﻘﺐ ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺴﻠﻮک
الهی ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ ﺗﻘﺪم
ﻮ ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺖ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ (ﺍﺟﺘﺒاء
) ﻭﺟﻠﺐ ﻭﮐﺸﺶ ﻋﺎﻃفی
اﻓﺮﺍﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ،
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺻﺒﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺭﺳﺘﻤﻬﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭلی ﺒﺎ
ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻣﺴﺘﻀﻌﻔﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﻣﻮﻓق ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺑﺴﺎﺣل ﻨﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋلیّ همیشه ﻣﻴﻔﺮﻣﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ ﻋﻠم
هست. ﻳکی آﻧکه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻮ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
می آﻣﻮﺧﺖ ﻭآگاهی
ﻤﻴﺪﺍﺩ. (ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺍﺧﺒﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻳک ﺴﺎﻝ آینده،
ﺑﺎﻣﺎم هرﺯﻣﺎﻥ
ﻮﻫﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺩﺭ ﺍﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ، ﻭلی ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻮ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ ﺮﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻧمی نماﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻤﺎ
ﺍﻥ آﮔﺎﻫﻴﻬﺎ ﺗﺤﻘﻖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ،
ﻳﺎ ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻳک ﺴﺎل
آﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻋﻠم
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻤﺨﺰﻭﻥ
ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﮐسی اﺯ ﺁﻥ ﻤﻄلع
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی
هرﭼﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺟﻠﻮ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ، ﻳﺎ
ﺗأﺧﻴﺮ ﺑﺪﻫﺪ ﻭﻳﺎ
ﻣﺤﻮ ﻭﭘﺎک کند ،ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗثبیت ﻧﻤﺎﻳﺪ. (ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ اﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﻴﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
کدﺍم ﺠﻠﻮﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﻭﻳﺎ ﺩﻳﺮﺗﺮ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺴﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﻣﺤﻮ
ﺍثاﺭ جیوانی ﻧﻔس
ﺍﺯ ﺭﻭح الهی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﺗثبیت ﺍﺣﻮﺍل
ﺠﺪﻳﺪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
(ﺑﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﻫﺮ ﺩﻭﻋلم ﻤﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺍﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ که ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﻣﺘﺤﻘق اﺳﺖ.
ﺑﺎﺯﻋﻠﻮم ﻤﺨفی
اﻟﻬﻰ، ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
آیندهﻫﺎﻯ ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘﻴﺶ ﮔﻮئی
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ آینده،
ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻴلی
کوﺗﺎﻩ، ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک اﺳﺖ)
ﻟﺬﺍ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﺮﺍﻭﻯ
ﺒﺎﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﭙس
ﺑِﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻨﮑﺮ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻡ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ مَشیّتی
ﺘﺎﺯﻩ ﮐﺮﺩ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻴﻢ (ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ، ﻧﻪ ﺍﻳﻨکه
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺭﻩ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑِﺪﺍﻯ الهی ﺮﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻣﺼﺤح
کتاﺏ ﻣﺠﻠسی ﺪﺭ
(ﺝ۴ﺹ92ﺑﺤﺎﺭ)
ﻣﻴﮕﻔﺖ، ﮐﻪ (ﺑِﺪﺍﻯ)
ﺍلهی ﻨﻈﺮﻳﻪﺍﻯ
اﺯﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻨﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﻴﻪ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﺯ ﺍﻳن
گوﻧﻪ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ ﻮ
ﺷﻴﻌﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی اﮔﺮ ﺳﺎﻟک شیعی
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ ﺷﻌﺎع
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑِﺪﺍﻯ
الهی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
اﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ، ﺑﺴﺘﻪ
ﻫﻤﻴﻥ ﺒِﺪﺍﻯ
الهی ﺪﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮﻫﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺠﻠسی ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﺵ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺣﺪﻳث (ﺝ۲ﺹ96) ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
(ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ) ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ ﺑﻰ ﺍﺭﺯشی
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺗﺎﮐﻴﺪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺪﺍﻯ الهی ﺮﺍ
ﭼﻮﻥ ﻔسخ ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
،ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ
هم ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻳکی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﻣﺮ ﺗﮑﻠﻴفی
ﻮﺷﺮﻋﻰ،
ﺩﺭﮔﻴﺮﻯ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮ ﺗﮑﻮﻳنی ﻮﺟﺴﻤﺎنی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺗﻮﺣﺶ ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
هرﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻋﺒﺎﺩﻯ،
ﺍﺯﺍﺩﻯ اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﺍﺯﺍﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺴﻠﻴم
ﺨﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
(ﻓسخ آﻳﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﻣﻄﺮحک اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
(ﻧسخ ﺣﮑﺎم آﻳﺎﺕ
ﮐﺘﺎﺏ قُرآن) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
آینده ﻭ ﺑﻌﺪﻯ،
حکم ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠکه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟک
ﻠﻐﻮ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻧسخ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﮕﻴﺮﺩ.ﻭﺍﻳﻥ
همان ﺒِﺪﺍﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚ از
کارماها ، ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ثاﺑﺖ ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎقبی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﻇﻬﺎﺭﺍﺕ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ،
ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ ﺿﺪّ ﻭﻧﻘﻴﺾ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺑِﺪﺍﻯ اﻟﻬﻰ، ﻭﺍﻳﻨکه
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄلع ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ مَشیّت
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻳﻥ علت ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑِﺪﺍء ﻭ ﻧسخ
ﺮﺍ ﺩﺭ سلوک
الهی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺩﺭﺧﺎﺭج اﺯ سلوک
الهی، ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﺍﺯﺍﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺑُﺮﺩ
ﺩﻭﺭ ﻫﻤگی اﺳﻴﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﺤﺘﻮم
الهی ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻥ
هست.

حدیث 1381 - اﺯ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ 97ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠﻮﻟﺎ ﺁیة
فی کتاﺏ،ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﺄﺧﺒﺮﺗﮑم ﺒﻤﺎ
ﮐﺎﻥ ﻮ ﺑﻤﺎ ﻳﮑﻮﻥ،
ﻭﺑﻤﺎ ﻫﻮ ﮐﺎﺋﻦ
ﺍﻟﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
،ﻭ هی هذه ﺍﻟﺎیة
، ﻳﻤﺤﻮ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎ
ﻳﺸاء ﻮﻳثّبت ،ﻭﻋﻨﺪﻩ
ﺍُﻡّ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ
ﺍﮔﺮﭼﻨﻴﻥ
آیه ﺍﻯ ﺪﺭﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﻧﺒﻮﺩ، ﺑﺸﻤﺎ
ﻣﻴﮕفتم که ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﭽﻪ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﭼﻪ
ﻫﺴﺖ، ﺗﺎ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭﺍﻥ
این آیه اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺤﻮ ﻭ
ﺣﺬﻑ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺗثبیت ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭ(ﺍُمّ اﻟﮑﺘﺎﺏ)
ﻧﺰﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻣﺴأﻟﻪ ﺗثبیت ﺍلهی
ﻨﺒﻮﺩ، ﻫﺮﺍﻣﺮﻋﻠمی
ﻮﻃﺒیعی ﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
گفت ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﭼﻪ ﻫﺴﺖ، ﻭﻳﺎ
ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭلی ﺤﻘﺎﻳق ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭽﻮﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻮﻟﺎ
ﺁﻥ اﺣﻮﺍل ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ ﻧﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻃﺒیعی ﻮﺧﻮﺩﮐﺎﺭ.ﭼﻮﻥ
کاﺭ ﺳﺎﻟک ﺒﺸﺮﻯ،
ﺍﻣﺮﻯ اﺭﺍﺩﻯ ﻮﺑﺎ
ﻋﺸق ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻘﺒلی ﺮﻭح او ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ مَشیّت ﺗﺎﺯﻩ
ﺍلهی ﻤﻄﺮح ﺒﺸﻮﺩ.
ﺍﻧﭽﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺭﺍ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺣتی اﺯ ﻳک ﺮﻭٴﻴﺎﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﺗﻤﺎم ﻤﻌﺎﻳﺐ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺩﺭ ﻳﺎﺑﺪ.
ﻭلی اﻳﻦ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺭفع ﻤﻌﺎﻳﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨکه
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ، ﭼﻪ ﺻﻔﺎتی
ﺘﺤﻠﻴﻪ ﻭﺍلهی گرﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﺎ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ،
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭﺯ ﻭﻳﻮم
ﻴﺎ ﺍﻭم ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘس ﺍﺯﺍﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺎ ﭘﻴﺮ ﺍلهی ﻘﺒلی
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭمَعصومیّت
ﺩﺭ ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل
هست. ﻭﻣﺴﺎﺋل
تازه ﺘﺰﮐﻴﻪﺍﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. (ﻣﺤﻮ)
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ اﺯ ﻧﻔس
أمّاره، ﻭﺍثاﺭ
ﻫﺮ ﺍﻟﻮﺩگی ﻮ ﻧﻘﺺ،
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﺳﻴﺎهی
ﻮ ﺗﺒﺎهی که ﺩﺭﻧﻔس
أمّاره، ﺍﺯ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﻗﺒلی ﺤﻴﻮﺍﻥ، ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺗﻮﺣﺶ ﻭﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍنی
ﻮ ﺳﻨﮕﺪﻟﻰ، ﻭﻳﺎ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ اﺯ
ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ ﺻﻔﺎﺕ،
ﻭ (ﺗثبیت) ﺍلهی
اﺯﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴک ﺪﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک ﺘﻘﻠﻴﺪ
ﺻﻔﺎتی اﺯﺍﻟﮕﻮﻯ
ﭙﻴﺮ ﺍلهی اﺳﺖ.ﻭ(
اُمّ اﻟﮑﺘﺎﺏ) ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ کتاب ﺍلهی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﮑﺘﺎبی
ﺒﺮﺍﻯ ﻴﺎﺩ ﺍﻭﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ
(ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ) ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺤل ثبت ﺍﻋﻤﺎل
ﺨﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭ(ﮐﺘﺎﺏ قُرآن)
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ (ﮐﺘﺎﺏ
ﺳﻠﻮﻙ) ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ (ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏ)
ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک ﻮﮐﺴﺐ
ﺩﻭ قُرّه ﺑﺮﺗﺮ
ولایت ششم ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. (ﻣﺤﻮ ﻭﺍثباﺕ)
ﺗﺎ ﻣﺮﺣﻠﻪ (ﻧسخ
ﻮ ﺑِﺪﺍﻯ) ﺍلهی
اﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ مَشیّت
ﺍلهی ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺰﺩ ﺳﺎﻟک
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻭغ
گو ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺩﺭ مَشیّت
ﺍلهی اﺳﺖ. ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﻴﺮﺍلهی اﻭ و ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺗﺠﺎ،ربّ
ﺷﺨصی ﻤﻮﻟﺎ، ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣلی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
گفته ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ اﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. (ﺍُمّ اﻟﮑﺘﺎﺏ)
ﻳﻌﻨﻰ (ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻭم
ﻮ ﺳﻠﻮﻙ) ﺍلهی
اﺳﺖ، ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻬﺎئی ﺴﻠﻮک ﺴﺎﻟﻚ،
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﻯ هاﻯ غیر ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ.

حدیث 1381 - اﺯ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ97ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠﻮﻟﺎ ﺁیة
فی کتاﺏ،ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﺄﺧﺒﺮﺗﮑم ﺒﻤﺎ
ﮐﺎﻥ ﻮ ﺑﻤﺎ ﻳﮑﻮﻥ،
ﻭﺑﻤﺎ ﻫﻮ ﮐﺎﺋﻦ
ﺍﻟﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
،ﻭ هی هذه ﺍﻟﺎیة
، ﻳﻤﺤﻮ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎ
ﻳﺸاء ﻮﻳثّبت ،ﻭﻋﻨﺪﻩ
ﺍُﻡّ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ
ﺍﮔﺮﭼﻨﻴﻥ
آیه ﺍﻯ ﺪﺭﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﻧﺒﻮﺩ، ﺑﺸﻤﺎ
ﻣﻴﮕفتم که ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﭽﻪ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﭼﻪ
ﻫﺴﺖ، ﺗﺎ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭﺍﻥ
این آیه اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺤﻮ ﻭ
ﺣﺬﻑ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺗثبیت ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭ(ﺍُمّ اﻟﮑﺘﺎﺏ)
ﻧﺰﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻣﺴأﻟﻪ ﺗثبیت ﺍلهی
ﻨﺒﻮﺩ، ﻫﺮﺍﻣﺮﻋﻠمی
ﻮﻃﺒیعی ﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
گفت ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﭼﻪ ﻫﺴﺖ، ﻭﻳﺎ
ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭلی ﺤﻘﺎﻳق ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭽﻮﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻮﻟﺎ
ﺁﻥ اﺣﻮﺍل ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ ﻧﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻃﺒیعی ﻮﺧﻮﺩﮐﺎﺭ.ﭼﻮﻥ
کاﺭ ﺳﺎﻟک ﺒﺸﺮﻯ،
ﺍﻣﺮﻯ اﺭﺍﺩﻯ ﻮﺑﺎ
ﻋﺸق ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻘﺒلی ﺮﻭح او ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ مَشیّت ﺗﺎﺯﻩ
ﺍلهی ﻤﻄﺮح ﺒﺸﻮﺩ.
ﺍﻧﭽﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺭﺍ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺣتی اﺯ ﻳک ﺮﻭٴﻴﺎﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﺗﻤﺎم ﻤﻌﺎﻳﺐ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺩﺭ ﻳﺎﺑﺪ.
ﻭلی اﻳﻦ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺭفع ﻤﻌﺎﻳﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨکه
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ، ﭼﻪ ﺻﻔﺎتی
ﺘﺤﻠﻴﻪ ﻭﺍلهی گرﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﺎ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ،
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭﺯ ﻭﻳﻮم
ﻴﺎ ﺍﻭم ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘس ﺍﺯﺍﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺎ ﭘﻴﺮ ﺍلهی ﻘﺒلی
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭمَعصومیّت
ﺩﺭ ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل
هست. ﻭﻣﺴﺎﺋل
تازه ﺘﺰﮐﻴﻪﺍﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. (ﻣﺤﻮ)
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ اﺯ ﻧﻔس
أمّاره، ﻭﺍثاﺭ
ﻫﺮ ﺍﻟﻮﺩگی ﻮ ﻧﻘﺺ،
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﺳﻴﺎهی
ﻮ ﺗﺒﺎهی که ﺩﺭﻧﻔس
أمّاره، ﺍﺯ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﻗﺒلی ﺤﻴﻮﺍﻥ، ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺗﻮﺣﺶ ﻭﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍنی
ﻮ ﺳﻨﮕﺪﻟﻰ، ﻭﻳﺎ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ اﺯ
ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ ﺻﻔﺎﺕ،
ﻭ (ﺗثبیت) ﺍلهی
اﺯﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴک ﺪﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک ﺘﻘﻠﻴﺪ
ﺻﻔﺎتی اﺯﺍﻟﮕﻮﻯ
ﭙﻴﺮ ﺍلهی اﺳﺖ.ﻭ(
اُمّ اﻟﮑﺘﺎﺏ) ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ کتاب ﺍلهی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﮑﺘﺎبی
ﺒﺮﺍﻯ ﻴﺎﺩ ﺍﻭﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ
(ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ) ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺤل ثبت ﺍﻋﻤﺎل
ﺨﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭ(ﮐﺘﺎﺏ قُرآن)
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ (ﮐﺘﺎﺏ
ﺳﻠﻮﻙ) ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ (ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏ)
ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک ﻮﮐﺴﺐ
ﺩﻭ قُرّه ﺑﺮﺗﺮ
ولایت ششم ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. (ﻣﺤﻮ ﻭﺍثباﺕ)
ﺗﺎ ﻣﺮﺣﻠﻪ (ﻧسخ
ﻮ ﺑِﺪﺍﻯ) ﺍلهی
اﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ مَشیّت
ﺍلهی ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺰﺩ ﺳﺎﻟک
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻭغ
گو ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺩﺭ مَشیّت
ﺍلهی اﺳﺖ. ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﻴﺮﺍلهی اﻭ و ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺗﺠﺎ،ربّ
ﺷﺨصی ﻤﻮﻟﺎ، ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣلی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
گفته ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ اﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. (ﺍُمّ اﻟﮑﺘﺎﺏ)
ﻳﻌﻨﻰ (ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻭم
ﻮ ﺳﻠﻮﻙ) ﺍلهی
اﺳﺖ، ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻬﺎئی ﺴﻠﻮک ﺴﺎﻟﻚ،
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﻯ هاﻯ غیر ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ.

حدیث 1383 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ98ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ آیه
ﻗﺮﺍنی ﻘﺎﻟﺖ ﺍﻟﻴﻬﻮﺩ
ﻳﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻐﻠﻮلة
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ، ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻮﺭﺩ ﻟﻌﻨﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ (ﻳﻌنی
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ اﻣﮑﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﺗﺎ ﺑﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
غلبه ﮐﻨﺪ. ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺘﺎثیر
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺁﻧﺎﻥ ﻠﻌﻨﺖ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ کاﺭﻣﺎئی
ﺒﺠﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ ﺸﺪﻧﺪ)
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ:ﻘﺪ ﻓﺮغ
اﻟﻠﻪ ﻣﻥ اﻟﺎﻣﺮ،
ﻟﺎ ﻳﺤﺪث ﺍﻟﻠﻪ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎ ﻗﺪّﺭﻩ
فی اﻟﺘﻘﺪﻳﺮ ﺍﻟﺎﻭﻝ،
ﻓﺮﺩ ﺍﻟﻠﻪﻋلیهم
ﻔﻘﺎﻝ، ﺑل ﻴﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﺒﺴﻮﻃﺘﺎﻥ، ﻳﻨﻔق
کیف ﻳﺸاء ،ﺍﻯ ﻴﻘدّم
ﻮ ﻳﻮٴﺨّﺮ، ﻭ ﻳﺰﻳﺪ
ﻭ ﻳﻨﻘﺺ، ﻭﻟﻪ ﺍﻟﺒﺪاء
ﻮ ﺍﻟﻤﺸﻴّﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ (ﺍﻣﺮ) ﺧﻮﺩ
ﻓﺎﺭغ گرﺩﻳﺪﻩ،
ﻭﺟﺰ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻘﺮﺭ ﺍﺟﺮﺍ ﻧمی
گرﺩﺩ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺯل
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ قُرآن ﺒﻴﻬﻮﺩ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩﻩ ،ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ، ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ
و ﺗﻘﺪﻳم ﻮ ﺗأﺧﻴﺮ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻭﻧﻘﺺ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺑِﺪﺍ
ﻭمَشیّت ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
(ﻳﻌنی اﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ثاﺑﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﺷﺎمل
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮمُتعبّدﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎئی ﺒﺒﻴﻨﺪ.
ﻭلی ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻋﺸق ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺳﺎﻟک
ﻮﻳﺎ ﮐﻮﺗﺎهی ﻮﻗﺼﻮﺭﺍﻭ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ مَشیّت
ﻭﺑِﺪﺍﻯ الهی ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺗﺴﺮیع ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺘﺎﺧﻴﺮ ﻣﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻘﺎم ﺮﻭحی
ﺸﺨﺺ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﻳﺎ
ﮐﻤﺒﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺩﺭ ﺍﻣﺮ
ﺧﻠﻘﺖ ﻫﺴتی ﻮ ﻃﺒﻴﻌﺖ،
ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ ﻄﺒیعی
ثاﺑﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺰﻭم عبوﺭ ﻣﺮﺍﺣل
ﺘﮑﺎﻣلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺃﻣﺮ ﺳﻠﻮک ﻘﺒﻠﺎ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻨکه
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ مُتعبّدﺍﻥ غیر
ﺳﺎﻟﻚ، ﺍﺯﭼﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎ
ﻭﭼﻪ ﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ
ﻤﺠﺮم ﺒﻮﺩﻥ، ﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎدی ﻮﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻃﺒق هماﻥ ﻘﻮﺍﻧﻴﻥ
ثاﺑﺖ، ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ، ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃبیعی ﻮﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ.
ﻭﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ، ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍح ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﭼﻨﻴﻥ ﺒﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺣﺘﻤﺎ ﻫم ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﮔﺮچه ﺒﺎﺭﻫﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭلی ﻘﺴﻤﺖ ﺩﻭم
کُلّام اﻣﺎﻡ،
ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﺍﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻋلی ﺮﻏم
ثاﺑﺖ ﺑﻮﺩﻥ
اراده اﺭﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
اﺯلی اﻟﻬﻰ، ﺃﻣﺮﻯ
ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻋﻤل
کنند ،ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺒِﺪﺍﻯ ﺰﻭﺩﺗﺮ
ﻭﻳﺎ ﺩﻳﺮﺗﺮ، ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﮐﺎﻣل
اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺍﺩﻧﺪ)
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻪ،ﻭﻗَﺪَﺭﻫﺎ
ﻭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩﻫﺎ،
ﻭﻗﺎﻟﺒﻬﺎ ﻭ ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻤﻮﺩﻩ. ﻭﺑﺪﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.
(ﺟﺒﺮﺍلهی ﻮ ﺍﺯلی
ﺪﺭ ﺃﻣﺮ (ﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ)
ﺑﺮﺍﻯ ﻠﺰﻭم
عبوﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
هر ﺭﻭﺡ، ﺍﺯ  ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍع ﺘﺎ ﺍﺧﺮ
ﺍﺑﺪﻳﺖ، ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎسخ
ﺒﻴﻬﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﺎﻥ الهی
ﺒﺎﺯ ﻭ ﻓﻌّﺎل
اﺳﺖ ﻫﺮ ﺟﻮﺭﻯ
که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﺍﻧﻔﺎق
ﻤﺎﻝ ﻭ ﻧﻌﻤﺖ ﻭﺭﺣﻤﺖ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ،
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ (ﻫﺮ ﻃﻮﺭ
ﻭ ﻫﺮﻭﻗﺖ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
،ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺴﺎﻟک
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘلی ﺒﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻩ ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ اﻣﻮﺭ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯﻟﻰ) ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
(ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻫﺎﻯ ﻨﻮﻋﻰ)
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻔﺮﺩﻯ اﺳﺖ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻫم ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒلی ﻮﮐلی ﻮﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ، ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﺸﺨﺺ ﻭﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
اﻥ ﻤﻌﻴﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺍلهی ﺒﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺭ ﺗﺴلیم
ﻮﺗﻮﮐﻞ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ) ﻳﻌنی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻘﺪﻳم
ﻮ ﺗﺎﺧﻴﺮ ﻭﮐم ﻮ
ﺯﻳﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭحَقّ ﺒﺪﺍء ﻭتغییر
ﻧﻈﺮ ﻭمَشیّت،
ﻫﺮ ﺟﻮﺭﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻫﺮ ﮐﺎﺭﺵ
ﺗﺴﺮیع ﻮﻳﺎ ﺗأﺧﻴﺮ
ﺑﺪﻫﺪ، ﺑﺴﺘﻪ ﺑمَشیَت
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻳﻬﻮﺩ ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺭﻭﻯ ﺒﺨﺎﻟﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﭼﻨﻴﻥ
ﻔﮑﺮﻯ ﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭﺣﺪﻳث
ﻭ آیه،ﺣﻖ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻭلی ﺘﺪﺑﻴﺮ ﺑﻌﺪﻯالهی
ﻨﻘﺸﻰ ﻗﺎﺋل ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯﺍﺩﻯ
اﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﺍﺯﺍﺩﻯ ﺪﺭ ﭼﺮﺍﮔﺎﻫﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی هستند ﮐﻪ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎﺯﺍﺩﻯ
ﻮ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ، ﺑﻮﺩﻩ
ﺗﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺗﺴلیم
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻨﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧمی ﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﻭﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
،ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻦ
ﻣﻄﺮح اﺳﺖ. مَشیّت
ﺁﺯﺍﺩﻯ عمل ﺴﺎﻟﻚ،
ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻭ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ اﻧﻬﺎ،
ﺑﺎ مَشیّت ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ مَشیّت
ﺳﺎﻟﻚ، مَشیّت
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﺘﺪﺍﺧل
هستند. ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﻤﺸﻴتی کرﺩ، ﮐﻪ
مَشیّتی غیر ﺍﺯمَشیّت
ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
بکند. ﺍﻧﮕﺎﻩ مَشیّتﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
اﻭﻟﻴﻪ ﻭ ﺍﺯﻟﻰ،
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﻤﻮﺭﺩ ﺍﺟﺮﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
(ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﻧﻮعی
ﻮ ﻓﺮﺩﻯ ﻮ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﺑﺎﺣﺼﻮﻝ (ﺷﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم تا شرط ﮐﺎﻓﻰ)
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻗﺖ ﺍﺟﺮﺍ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ،
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ ﻫﺮﻃﻮﺭﮐﻪ
هَوَس ﮐﻨﺪ،ﻭﻧﻔس
أمّاره ﻭﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ
ﺍﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺧﺒﺮﻯ
اﺯ ﺍﺣﻮﺍل ﺴﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﮐم
ﻮ ﺯﻳﺎﺩ ﺍلهی ﺪﺭ
ﺍﺣﻮﺍل اﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﭘسﺍﺯ ﻣﺮگ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻤسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺑﺪﺍﻯ
الهی ﺘﻨﻬﺎ ﺑﻨفع
ﻮ ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺒﻘﺖ ﺑﺮ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. (ﺑِﺪﺍﻯ) ﺍلهی
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺴﺮﻧﻮﺷتی اﺯ ﻗﺒل
اﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺨﺘﺺ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﻤﺘﻮﺍلی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ (ﺣتی
اﻋﻠﻢ) ﺍلهی ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩ، ﺑﮑﻔﺎﻳﺖ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﺳﻴﺪ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎدی
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
مَشیّت ﺍلهی ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﺯ ﻧﻮع
هوس ﻭ ﺑﺪﻭﻥ علّت
ﻭﺩﻟﻴل ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠکه
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻮ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ ﺍأهلیّت
ﺣﺼﻮل ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ،
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
،ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮﺣﺪﻳثی
،ﻭﻫﺮ آیه ﻗﺮﺍﻧﻰ،
ﺑﺤثی ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻣﺮﻯ ﻔقهی ﻴﺎ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻳﺎﺕ ﻭﺣﺪﻳثها،ﻫﺮﺳﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﻋﻠم ﻔﻘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺒﺮﻧﺪ، ﺩﺳﺖ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺒﺨﺎﻟﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﻘﻴﺮ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻳﻨکه ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻗﺒﻠﺎ ﺗﻤﺎم ﺸﺪﻩ،
ﻭﺧﺸک ﺸﺪﻥ ﻘلم
خداوند اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷت
هاﻯ ﻘﺒلی ﺪﺳﺖ ﻧﻤﻰ
ﺑﺮﺩ. ﻭلی ﺒﻤﻌنی
ﻮﺟﻮﺩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺧﺎﻟتی ﻨﻤﻰ ﮐﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﮐﻨﺪ، ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭ ﺑﻤﻌنی
ﺠﺒﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﭼﻨﻴﻥ
اﺳﺖ، ﻭلی ﺘﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﭽﻨﻴﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺍﻣﺮ
ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻦ، ﻳﻌنی
ﺒﻴﻥ ﺠﺒﺮﺍلهی ﻮ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍلهی هست. ﮐﻪ ﺁﻧﻬم
ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺿﻤﻥ آﺯﺍﺩﻯ
ﺴﺎﻟک ﻮ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
بوﺩﻥ ﺍﻭ، ﺟﺒﺮﺍلهی
ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺮﺍ ﺗﺤﻘﻴق
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺍلهی
ﺪﺭﺟﺮﻳﺎﻥ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟک ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ.

حدیث 1384 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ۹۹ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻳم که ﺁل
ﺠﻌﻔﺮ ﻳک ﭙﺮﭼﻢ،
ﻭﺁل عبّاس  ﺩﻭ ﭘﺮﭼم
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺭﻩ ﺍﻃﻠﺎعی
ﺒﺸﻤﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
(ﺟﻌﻔﺮ ﺑﺮﻣکی
که ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺴﻴﺎﺳﺖ
ﻣﺂﺑﺎﻧﻪ، ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ
اﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭلی هدﻑ ﺷﺨصی ﻮﻣلی اﻳﺮﺍنی
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
ﭙﺮﭼﻢ، ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻧﻈﺎمی
ﺒﺎﺷﺪ، ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﭘﻴﺸﮕﻮئی ﺤﻮﺍﺩث
ﺳﻴﺎسی ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺪﺭ ﻣﻀﻴﻘﻪ
ﺳﻴﺎسی ﺒﻮﺩﻧﺪ،
ﭼﻮﻥ اﻣﺮﻭﺯﻩ،
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺧﺒﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺁﻧﻬﺎ
می ﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﻧﻈﺮ
ﺍﻣﺎم ﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺟﻌﻔﺮ ﺑﺮﻣکی
وزیرعبّاسی ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﻋﺒﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻮ ﻫﺎﺭﻭﻥ اﻟﺮﺷﻴﺪ
ﺭﺍ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻳﺎﻧﻪ. ﻟﻔﻆ (ﺟﻌﻔﺮ)
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ (ﺟم ﻮ
ﻓَﺮّ) ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺪﺍﺭﺍﻯ
(ﻓَﺮّ)،ﻭﺳﺎﻟﮑﻰ
با مقامی ﺍﻟﻬﻰ
(ﺟم ﺸﺪﻩ ﻭﺟمع
گرﺩﻳﺪﻩ)ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی هستند ﻭﻟﺬﺍ
ﺭئیس ﺟﻨّﻴﺎﻥﺮﺍ
ﻧﻴﺰﺟﻌﻔﺮ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ (ﻋﺒﺎس ) ﺩﺭﺯﺑﺎﻥ
ﻴﻮﻧﺎنی ﻴﻌنی ﺸﺠﺎﻉ،
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟک
ﺸﺠﺎع اﺳﺖ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
کاﻣل الهی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺷﺠﺎﻋﺖ
ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .ﺍﻣﺎم ﺘﻮضیح
ﻨﺪﺍﺩﻩ، ﮐﻪ ﺍﻳﺎ
ﺍﻳﻥ ﺨﺒﺮ ﭘﺮﭼﻤﻬﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﻳﺎ
ﻧﻪ. ﻭ ﻳﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﻠﻮکی اﻥ ﭽﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮﺣﻘﺎﻳق
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺁﻥ، ﺟﻌل ﺨﺒﺮ ﻭﻣﻄﻠﺐ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺳﻠﻮک
الهی ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ بحقّ ﻮﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍلهی ﺪﺭﺳﻠﻮک ﻛمک
می کنند. ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی ﺨﺒﺮ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﭘﺮﭼﻤﻬﺎﻯ
اﻳﻥ ﺪﻭ ﮔﺮﻭﻩ،
ﺑﺎﺯ ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﺳﺎﻟک
ﻮ ﮐﺎﻣل الهی اﺳﺖ.
(ﺁﻝ) ﻳﺎ (أهل) ﻳﺎ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻴﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻴک ﻘﻮم هستند،
ﮐﻪ ﺑﻨﺎﻡ ﺍﻣﺎم
ﻮ ﺭﻫﺒﺮ الهی ﺍﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.)
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻣّﺎ ﺁل جعفر ﻓﻠﻴس
ﺑﺸیئ، ﻭﻟﺎ ﺍلی
ﺸیئ ﻭ ﺃﻣّﺎ ﺁﻟﻌﺒﺎس
،ﻓﺎﻥ ﻠﻬم ﻤُﻠﮑﺎ
ﻣﺒﻄﺌﺎ، ﻳﻘﺮﺑﻮﻥ
ﻔﻴﻪ ﺍﻟﺒﻌﻴﺪ،
ﻭ ﻳﺒﺎﻋﺪﻭﻥ ﻔﻴﻪ
ﺍﻟﻘﺮﻳﺐ، ﻭﺳﻠﻄﺎﻧﻬم
عُسر ﻟﻴس ﻓﻴﻪ ﻳُﺴﺮ،ﺣتی
اﺫﺍ أﻣﻨﻮﺍ ﻣﮑﺮ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻭ ﺃﻣﻨﻮﺍ
ﻋﻘﺎﺑﻪ، ﺻﻴبهم
ﻤﺼﻴبة ﻟﺎ ﻳﺒﻘﻰ
ﻟﻬم ﻤﺎل ﻴﺠﻤﻌﻬﻢ،
ﻭﻟﺎ ﺭﺟﺎل ﻴﻤﻨﻌﻬﻢ،
ﻭﻫﻮ ﻗﻮل اﻟﻠﻪ،ﺣتی
اﺫﺍ ﺃﺧﺬﺕ ﺍﻟﺎﺭﺽ
ﺯﺧﺮﻓﻬﺎ ﻭ ﺍﺯﻳّﻨﺖ
ﺍﻣﺎ آینده ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﺠﻌﻔﺮ(ﺑﺮﻣﮑﻰ) ﺑﭽﻴﺰﻯ
ﻮﺟﺎئی ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ
(ﻋﺎﻗبتی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺪﺭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻫﺎﺭﻭﻥ
اﻟﺮﺷﻴﺪ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻃﻠﺎع اﻟﻬﺎمی
اﻣﺎم که ﺑﻨﻴﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ،ﺑﻠکه
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻫم ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ، ﭼﻮﻥ
غیر ﺳﺎﻟک هستند،
ﻭﺣﻤﺎﻳﺖ ﻏﻴﺮ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍلهی
ﻮﻟﻮ ﺑﻔﺮﺽ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﭼﻮﻥ سلوک
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ ﺍﺯ ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﺩﻳنی ﻮ ﻣﺬﻫبی ﺒﻨفع
ﻤﻮﻗﻌﻴﺖ ﺳﻴﺎسی
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮﻣلّی
ﺨﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺟﻬﻨم ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎم
اﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻥ هدﻑ
ﺍﻣﺎم ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻤﺎم
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫﺒﻰ،
ﺷﻴﻌﻪ ﻭ سُنّی ﻤﺎﺩﺍم
ﺴﺎﻟک الهی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺠﻬﻨﻢ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻭﺟﻮﺩﻯ
اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳنی ﺒﺮﭘﺎ ﮐﻨﻨﺪ،
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
هر ﻓﻘﻴﻪ
آخوندی
ناخوانده
قرّه های
شهودی ،ﻭﻫﺮ ﺳﻴﺎﺳت
ﻤﺪﺍﺭ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
آثاﺭ ﻣثبتی
هم ﺪﺭﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻮﻟﺎﻳت
هاﻯ ﺨﺮﺍﺑﮑﺎﺭ
ﻭ ﺍﺷﻮﺑﮕﺮ. ﻭ ﺍﻣﺎ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥعبّاس
( ﺧﻠﻔﺎﻯ ﻋﺒﺎﺳﻰ)
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﺎﻟﮑﻴﺖ
(ﮐُﻨﺪ ﻭ ﻣﻮﻗﺘﻰ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ (ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭﺍﺯﻯ
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭلی ﻤﻮﻗتی اﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﺴﻴﺎسی ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
هرﮐس ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. (ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯﺍﺭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﻔﺘﻨﻪ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﺼﺒﺮ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ،
ﻭﮐﻤک ﺒﺘﺴﺮیع
کسب ﻧﺘﺎﻳج ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻧﻴﺰﻫﺮﭼﻪ
سعی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻭﺍل ﭙﺎﺩﺷﺎهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ،
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺎ ﺍﻋﻤﺎل
ﺒﺎﻃل ﻮﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺒﺨﻮﻳﺶ ﻧﺰﺩﻳک
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺎﻋث ﺳﻘﻮﻃ ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ) ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺩ ﻧﺰﺩﻳک
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺪﻭﺭ ﺍﺯﺧﺪﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺗﻤﺎمی اﻓﺮﺍﺩ ﺩﺳت
گاﻩ ﺍﻧﻬﺎ، ﺩﺭ
ﺣﮑم ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﻳﻥ
ﺰﻭﺍل ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﻘﺐ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻧﺪ،
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻧﺮﺍ ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺴﻘﻮﻃ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺟﻬﻨﻢ آینده ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ،
ﻭﺣتی عمیق ﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﭙﺎﺩﺷﺎهی
ﭙُﺮ ﺍﺯ ﺳﺨﺘﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ ﻴُﺴﺮ
ﻭ ﺍﺳﺎنی ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ (ﺩﺭﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﺪﻧﻴﻮﻯﺨﻮﺩ هم
ﺮﻧج ﻔﻌلی ﻮ ﻫم
ﺮﻧﺠآینذه ﺭﺍ
می ﺒﻴﻨﻨﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻳﻤﻥ اﺯﻣﮑﺮ ﺧﺪﺍ،
ﻭ ﺍﻳﻤﻥ اﺯ ﻋﻘﺎﺏ
ﺍﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ (ﻧﻪ
ﺍﻳﻨکه ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍلهی ﻮ مقدّس ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﭼﻮﻥ ﺨﻠﻴﻔﻪ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻋﻤﻮﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻋﺒﺎس
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﻣﺴﺠﺪﻯ ﻤﻴﺴﺎﺯﻧﺪ
ﻭﻧﻤﺎﺯﻯ ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﺑﻠکهﻋﻤﻠﺎ ﺧﺪﺍ
ﻧﺎﺷﻨﺎس ﻭبی ﻔﮑﺮ
ﺍﺯ ﺃﻣﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺠﻬﻨﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی ﺪﻳنی
ﻮﺣتی ﺘﻮﺳﻌﻪ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
اﺳﻠﺎمی مُدّعی
هستند) ﻋﻘﺎﺏ ﺍﻧﻬﺎ،
ﺑﺎ (ﻓﺮﻳﺎﺩﻯ) ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﺍﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
(ﺻﺪﺍﻯ ﺨﺮﻭج ﺠﺎﻥ
اﺯ ﺟﺴم ﺪﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ، ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻥ
اﺣﻮﺍل ﺪﺭﺩﻧﺎک
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻢ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﺟﻬﻨم ﺪﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺍﻣﺪﻩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﻘﻮﻃ ﻴک اﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻯ،
ﺑﺎ ﺟﻨﺠﺎﻟﻬﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی ﻮﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻤﻮﻣﻰ، ﻭ ﺣﻮﺍﺩث
ﻏﻴﺮ ﻣﺘﺮﻗﺒﻪ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﻬﺎ ﻧﻪ ﻣﺎﻟﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ، ﮐﻪ ﺟمع
کرﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ کمک ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺰﻳﻨﻪ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻧﻪ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻮ ﺩﺍﺭ
ﻭﺩﺳﺘﻪ ﻭ ﺣﺰﺏ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﻣﺎنع
اﺯ ﺍﻳﻦ (ﺻﻴﺤﻪ ﻭ
ﻓﺮﻳﺎﺩ) ﺩﺭﻫﻨﮕﺎم
ﻤﺮگ ﮔﺮﺩﺩ. ﻳﻌنی
ﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ مادّی
ﺪﻧﻴﻮﻯ اﻧﻬﺎ،
ﮐﻤک ﺒﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
اﺯ ﻣﺮگ ﻮ ﻳﺎ ﺣتی
ﺴﻘﻮﻃ ﺴﻴﺎسی اﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻯ
اﻧﻬﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ) ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺰﻣﻴﻥ
ﺰﻳﻨﺖ ﻭ ﻣﺰﺧﺮﻓﺎﺕ
ﺁﻥ ﺤﺎﺻل ﺸﺪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺑﺮ ﺑﺎﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
(ﻭﺗﺎ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ
ﺟﺴم ﻮ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ ثرﻭﺕ،
ﺑﮑﻤﺎل ﻮ ﻓﺮﺍﻭﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭلی ﻤﺸﻐﻮل ﺰﺭ
ﻭ ﺯﻳﻮﺭ ﺩﺍﺩﻥ ﺒﺰﻧﺪگی
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺧﻴﻠﻰ
ﺯﻭﺩ ﺑﺎ دوره ﭘﻴﺮﻯ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭﺑﻤﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺟﻬﻨﻤﻬﺎ ﻭﺍثاﺭ
ﺍﻳﻥ گناﻩ ﻭﺭﺯﻳﻬﺎ،
ﻭﻋﺪم سلوک
الهی ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﺳﺎﺋل اﺯ ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ، ﭘس ﭼﻪ
ﻭﻗﺖ ﺍﻳﻥ اﻣﺮ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ (ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺳﻴﺎﻥ
ﺴﻘﻮﻃ کنند، ﻭ ﻣﮑﺮﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
اﺯ ﻋﺎﺩﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﻮ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
مادّی ﻮﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻧﻔس اماره ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ. ﺧﻴﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﺳﻘﻮﻃ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ اﻧﻬﺎ،
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴکه ﺳﺎﻟک
اﻟﻬﻰ، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻔﮑﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻮ ﻓَﺮ
ﺭﻭﺯﻯ ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻋمّ اﺯ
ﺍﻳﻨکه ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
اﻧﻬﺎ ﻭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ،
ﭼﻮﻥ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
هر ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ
ﺑﻬﺮ ﻣﺬﻫبی ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
که ﺑﻨﺎم ﺨﺪﺍ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﮐﻨﺪ. ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: اﻣّﺎ ﺍﻧّﻪ
ﻟم ﻴﻮﻗّﺖ ﻟﻨﺎ
ﻓﻴﻪ ﻭﻗﺖ، ﻭ ﻟﮑﻥ
اﺫﺍ ﺣﺪّثناﮐم
ﺒﺸیئ، ﻓﮑﺎﻥ
کما ﻧﻘﻮﻝ، ﻓﻘﻮﻟﻮﺍ
ﺻﺪق اﻟﻠﻪ ﻭ ﺭﺳﻮﻟﻪ،
ﻭ ﺍﻥ کاﻥ ﺒﺨﻠﺎﻑ
ﺫﻟﻚ، ﻓﻘﻮﻟﻮﺍ
ﺻﺪق اﻟﻠﻪ ﻭ ﺭﺳﻮﻟﻪ،
ﺗؤﺟﺮﻭﺍ ﻫﺬﺍ ﺍﻟﺎﻣﺮ
ﺻﺒﺎﺣﺎ ﻭﻣﺴﺎء
ا ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎﭼﻨﻴﻥ
ﻮﻗتی ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﮕﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﺧﺒﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ،
ﻭلی اﮔﺮ ﻣﺎ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺸﻤﺎ ﺑﮕﻮئیم ﺸﻤﺎ
ﺑﮕﻮئید ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺭﺳﻮﻟﺶ ﺻﺎﺩق
اﺳﺖ ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﻳﺪﻳﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺑﮕﻮئید ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻮﻟﺶ ﺻﺎﺩق
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺩﻭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺟﺮ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ (ﻳﻌنی
اﻃﻠﺎع ﻤﺎ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
مادّی ﺪﻧﻴﻮﻯ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺳﻘﻮﻃ
عصر عباﺳﻴﺎﻥ ﻤﻴﭙﺮﺳﻴﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮهم ﺪﺭﺍﻣﻮﺭ
مادّی ﭽﻴﺰﻯ
گفته ﺷﻮﺩ، ﻣﻨﻮﻁ
ﺑﺎﻟﻬﺎم الهی ﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
،ﺣتی ﭽﻨﻴﻥ اﻟﻬﺎﻣﺎتی
ﺒﻬﺮﮐسی ﺒﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﭘﻴﺮﺍﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ، ﺟﺰﺩﺭ
ﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮک الهی
ﺤﺮفی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺶ ﮔﻮئی ﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ، ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻬﺎم ﺪﻫﻨﺪﻩ،
ﻭﺭﺳﻮل ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻩ، ﭼﻮﻥﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎم ﻮ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻴﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﺣتی اﮔﺮ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺍﻥ ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ، ﻭ
ﺑِﺪﺍ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺪﺭ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺶ ﺁﻣﺪ،
ﮐﻪ ﺗﺴﺮیع ﻮ ﻳﺎ
ﺗﺎﺧﻴﺮﻯ ﺤﺎﺻل
ﺸﺪ، ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺭﺳﻮﻟﺶ ﺩﺭ ﭘﻴﺮﺍلهی
ﺮﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﭼﻨﻴﻥ ﭙﻴﺶﮔﻮئی
ﺮﺍ ﻧﺪﻳﺪﻳﻢ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺪﻭ ﺑﺮﺍﺑﺮﻯ اﻳﻤﺎﻥ،
ﻭﺩﻟﻴل عشق ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﻫﻨﺎﻥ
فالگیر ﻮﭘﻴﺸﮕﻮﻳﺎﻥ،
ﺣتی اﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺭﺍﺳﺖ ﮔﻔﺘﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﻭغ
گفته ﺍﻧﺪ. ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﺍﻟﻬﺎمی اﻟﻬﻰ،
ﭼﻮﻥ هرﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ ﻣﮑﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﻳﺎ ﻓﺮﻳﺐﮐﺎﺭﻯ
ﻨﻔس أمّاره ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
گفته ﺍﻣﺎﻡ، ﻳﻌنی
اﻃﻠﺎع ﻤﺎ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
آینده، ﻣﻨﻮﻃ ﺒﺎﻟﻬﺎم
الهی ﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ ﻏﻴﺮﺍلهی
ﻨﻴﺰ ﺍﻟﻬﺎم ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﺯ آیندهﻫﺎ ﺧﺒﺮ
ﺑﺪﻫﺪ. ( ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ) ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ، ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻧﻴﺎﺯ ﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻄﻠﺐ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﺍﻟﻬﺎمی
ﺮﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮکس ﺪﺭﻭﻗﺖ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﺳﻴﺎسی
ﺠﺎﻣﻌﻪ، ﺍﮔﺮﻋمیق
ﻮ ﻣﻬم ﺒﺎﺷﺪ، ﻣﻴل
ﺪﺍﺭﺩ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺑﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
همه ﺍﻟﻬﺎم ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻣﺎ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺍﮔﺮ ﺣﺪﻳث ﻭﺻﺤﺒﺖ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺮ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺮﺍ ﻣﻄﺮح کرﺩﻳﻢ،
ﺑﮕﻮئید ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭ ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺭﺳﻮﻟﺶ ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺗﻤﺎمی
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻮ ﺗﻤﺎمی اﻣﺎﻣﺎﻥ
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ، ﻳﻌنی
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ، ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺎﻟﮑﻰ،
ﭘﻴﺮ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎئی
ﻤﻌﺮفی کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی هفت ﮔﺎﻧﻪ،
ﻧﻴﺰ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎﻥ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ان ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﺣﺮﻑ ﺍﻣﺎم ﭽﻴﺰﻯ
ﺪﻳﺪﻩ ﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺮﺍﺳﺖ ﮔﻮئی
الهی ﻮ ﺭﺳﻮﻟﺶ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻄﻤﺌﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
درک و ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﭙﻴﺮ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ مَشیّت
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭیک ﺘﺪﺑﻴﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠکه ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻌﻴﺪ ﺍﻧﮕﺎﺷﺘﻪ
ﺷﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟکی
ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﻳﺪﻥ ﭘﻴﺸﮕﻮئی
ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ، ﺍﻭﺭﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺮﺍﺳﺘﮕﻮ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﭼﻮﻥ اﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک ﺪﻭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس،ﻭ
ﮔﺬﺷﺖ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺣﻴﺎﺕ
ﺩﺭ ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ
(ثوﺍﺑﻬﺎ) ﺩﺭﺳﻠﻮک
الهی ﻤﻄﺮح هستند،
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﻓﻘﻪ ﺑﺎﻃل
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ. ﻭ
ثوﺍﺏ ﺍﻣﺮﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﻭﺿﻌﻴتی ﺒﺮﺗﺮ
ﻭ ﺗﺎﺯﻩ ﺩﺭ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟﻚ، ﮐﻪ ﻗﺪمی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﺰﺩﻳک ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻮ ﻟﮑﻥ
اﺫﺍ ﺍﺷﺘﺪﺕ ﺍﻟﺤﺎجة
ﻭ ﺍﻟﻔﺎقة،ﻭ ﺃﻧﮑﺮ
ﺍﻟﻨﺎس ﺑﻌﻀﻬم
ﺒﻌﻀﺎ، ﻓﻌﻨﺪ ﺫﻟک
ﺘﻮﻗّﻌﻮﺍ ﻫﺬﺍ
ﺍﻟﺎﻣﺮ ﺻﺒﺎﺣﺎ
ﻭﻣﺴاء ا ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻔﻘﺮ ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﻣﺮﺩم
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪ، ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ اﺯﻋﻠﺎﺋم
ﺘﻮقع ﺤﺪﻭث ﺳﺎﻋﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻄﻮﺭﻯ
که ﻣﺮﺩم ﺒﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻋﺘمادّی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ (ﺍﺣﻮﺍﻟﻴکه
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻮ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺳﺮﺯﻣﻴنی ﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی ﺠﺰ ﺳﻘﻮﻃ
ﺴﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ اﺟﺘﻤﺎعی
ﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺤﺮﺍﻥ
ﻤﺼﻨﻮﻋﻰ، ﻭﺳﻴﺴﺘم
اﻧﭽﻨﺎﻥ ﺒﺪ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻥ ﺰﻭﺩﻯ
ﺒﺎﻳﺪ ﺳﻘﻮﻃ
کند .ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﺍﻣﺮﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃ ﺒﭙﺬﻳﺮﺵ
ﺍﮐثرﻳﺖ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎلی
ﺤﻘﺎﻧﻴتی الهی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺤﻴﻄ
ﺒﻬﺘﺮﻯ اﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺸﮕﻮئی
اﻣﺎﻡ، ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺤﮑﻮﻣﺖ ﺭﺳﻴﺪﻥ
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﻳﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋلیّ ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺣتی اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،ﺣتی
اﮔﺮ ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮا
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی ﻤﻘﺪم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
گرﻭﻩ ﺳﺎﻟک ﻮﻟﻮ
ﺍﻧﺪک همیشه ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺭﻭﺯﻯ
که ﺩﻧﻴﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی ﺒﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩم ﺴﺨﺖ ﺷﺪ،
ﺳﻘﻮﻃ عباﺳﻴﺎﻥ
ﻮﺳﻘﻮﻃ هر ﺭﮊﻳﻤﻰ،ﻭﻟﻮ
ﺑﻨﺎم ﺨﺪﺍ ﻭﺍقع
می گرﺩﺩ. ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،
ﺩﺭ ﻓﻘﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ثرﻭﺕ ﻧﻴﺰ ﺯﻳﺎﺩ
ﺷﺪ، ﻓﻘﺮ ﻣﻌﻨﻮﻯ
اﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ. ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﻗﺒل اﺯ ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎ
ﺳﻘﻮﻃ کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺮﺽ ﺑﺮ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻴﺎﺳﻰ، ﺍﻋمّ
اﺯ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
الهی ﻮﻳﺎ ﺑﻨﺎم
ﺨﺪﺍ، ﻭﻳﺎ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻴﺎسی ﻮﻧﻈﺎمی
ﻮﺣﺰﺑﻰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺳﻄح ﺘأ ﻣﻴﻥ
ﺰﻧﺪگی ﺒﻬﺘﺮ ﻣﺮﺩم
ﺒﮑﻮﺷﺪ. ﺗﺎ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪگی ﺮﻭحی
ﻮﻣﻌﻨﻮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ میسّر
ﮔﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻓﺎﻩ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺣﺪّ،ﺳﺮﻣﺴتی
ﻮ ﺟﻨﻮﻥ ﻮ ﺩﻭﺭﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭیک ﺘﮑﺎﻥ
اﺟﺘﻤﺎعی ﺒﺘﺪﺑﻴﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻔﻄﺮﺕ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤطیع کرﺩﻥ ﺴﺮﮐﻮﺏ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭلی
ﺴﻘﻮﻃ ﺨﻮﺩ ﺭﮊﻳم
ﻨﻴﺰ ﮐﻤک ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻮﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﺧﻠﻴﻔﻪﻫﺎ،
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴکه ﺧﻮﺩ
سلوک الهی ﻨﮑﻨﻨﺪ،
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
عقلی ﻮ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺪﻳﺮﻳﺖ
ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ ﻳک ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﮑﻤﺎل الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ، ﺩﻳﮕﺮ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﺎﻥ غیر
ﺳﺎﻟﻚ، ﺩﺭ ﺻﻒ ﻣﻨﺘﻈﺮﺍﻥ
ﺘﺴﻠﻄ ﻴﺎﻓﺘﻥ ﺒﺮﺣﮑﻮﻣﺖ،
ﺩﺭ ﻧﻮﺑﺖ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺤﮑﻮﻣﺖ
ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪﺍﻯ ﻨﻴﺰ
ﺑﺎقی ﻨمی ﻤﺎﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ (ﺍﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ)
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک الهی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺑﺎ توسّل ﺒﻮلیّ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮﻭﺯﻳﻬﺎﻯ
ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺍﻗﺐ ﺣﺎل ﺨﻮﺩ،
ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ ﺭﻭٴﻴﺖ
ﺭﻭٴﻴﺎی ﺸﻬﻮﺩ
اﻟﻬﻰ، ﻭﺍﺣﻮﺍلی
ﻤﻠﮑﻮتی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ هدﻑ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﮐﻤک
ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻣﻮﺭ ﺳﻴﺎسی
ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک اﺯ ﻟﺤﺎﻇ
هوﺳﻬﺎ ﻭ ﺍﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
مادّی ﻮ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺒﺼﻔﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﻭ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ،
ﺗﺎ ﮐﺸﺘﻥ ﻨﻔس أمّاره
ﺗﺤﻘق ﺒﻴﺎﺑﺪ،
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﻮﻓق ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﻭﺳﺎﻋﺖ
مَصونیّت ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺰﻭﺩﺗﺮ،
ﻣﻄﺎﻟﺐ آینده ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺑﻄﻮﺭ ﮐلی
ﻮ ﻣﺒﻬم ﻤﻄﺮح ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺴﺎﻟک اﺣﻮﺍل
اﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻭ ﺗﻮقع ﺒﻴﺎﺑﺪ.
ﺗﺎ (ﻣﻥ ﺤﻴث ﻟﺎ ﻳﺤﺘﺴﺐ)
ﺑﭙﻴﺮﻭﺯﻳﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭلی
ﺘﺮس ﺍﺯ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﺧﻠﻔﺎﻯ
اﻣﻮﻯ ﻮﻋﺒﺎﺳﻰ
مانند حکومت
اسلامی ایران ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻘﻴّﻪ
ﻭﺍﺣﺘﻴﺎﻃ کاﺭﻯﻤﻴﻨﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺣتی اﻣﺮﻭﺯﻩ ﺩﺭﻗﺮﻥ
ﺒﻴﺴﺘﻢ، ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﮐﻤﺘﺮ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺭﺍﻭﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺗﻮضیح
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻪ ﻓﻘﺮ ﻭﻓﺎﻗﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ ،ﮐﻪ
ﺩﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮ،
ﺑﻬم ﺘﻮجهی ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺍﻣﺎم ﺪﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺵ ﺭﻭئی ﺮﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺎﻫم
ﺮﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ
(ﻭﺍﻳﻥ همان ﺣﺎل
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ اﻣﻴﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﻫﻤﻪ
ﮐس ﺑﺮﻳﺪ ﺟﺰ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ ﺧﺪﺍ،
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﺒﺮﺍﻳﺶ
ﻧﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.) ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻪ ﺻﺒح ﻮ ﺭﻭﺯ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ ﺷﺐ وﺗﺎﺭﻳکی
ﻮ ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ، ﺍﻳﻥ
ﻮﺍﻗﻌﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔز ﺍﻣﻴﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺳﺎﻟک ﻨﻤﻴﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎم
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻋﺒﺎﺳﻴﺎﻥ ﻮﻳﺎ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ،
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻤﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﻴک
ﻘﺎﻋﺪﻩ ﺟﺎﺭﻯ
اﺳﺖ، ﻭﻭﻗتی ﺴﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺸﺪ، ﺳﻘﻮﻃ ﻨﻈﺎم
ﻮﺳﻴﺴﺘم ﻄﺒیعی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﮐﻔﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻧﻤﻮﺩ، ﻭلی ﺒﺎﻇلم
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩ. ﻣﺒﺎﺣث ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻭﺑِﺪﺍﻯ الهی ﻮﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ ﺭﻭﺍنی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﺒﺤث ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻗﺎﺑل ﺘﻮﺟﻪ ﺍﺳﺖ.

حدیث 1385 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۴ﺹ۹۹ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﺫﺍ ﮐﺎﻥ ﻠﻴلة
ﺍﻟﻘﺪﺭ، ﻧﺰﻟﺖ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة ﻭ ﺍﻟﺮﻭح
ﻮ ﺍﻟﮑﺘبة ﺍلی ﺴﻤاء
اﻟﺪﻧﻴﺎ، ﻓﻴﮑﺘﺒﻮﻥ
ﻤﺎ ﻳﮑﻮﻥ ﻤﻥ ﻘﻀاء
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
فی ﺘﻠک اﻟﺴنة ،
ﺍﺫﺍ ﺍﺭﺍﺩ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻥ ﻳﻘﺪم ﺃﻭ ﻳﻮٴﺨّﺮ،
ﺃﻭ ﻳﻨﻘﺺ ﺷﻴﺌﺎ،
ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻤلک ﺃﻥ
ﻴﻤﺤﻮ ﻣﺎ ﻳﺸاء
،ثمّ ﺃثبت ﺍﻟﺬﻯ
ﺃﺭﺍﺩ، ثمّ ﺴﺒﺤﺎﻧﻪ
ﻳﺤﺪث ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻳﻀﺎ
ﻣﺎ ﻳﺸاء ﺒﻌﺪﻩ
ﭼﻮﻥ ﺸﺐ ﻗﺪﺭ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ، ﻣﻠﺎﺋک
ﻮ ﺭﻭح ﻮ ﻣﻨﺸﻴﺎﻥ
فرشته ، ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﻧﺎﺯل ﺸﺪﻩ،
ﻫﺮﭼﻪ ﻗﻀﺎ ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﺴﺎل ﭽﻪ ﺍﺗﻔاقی
ﺒﻴﻔﺘﺪ.ﻭﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﭘس ﻭﭘﻴﺶ ﻧﻤﺎﻳﺪ،
ﻳﺎ ﮐم ﻮ ﺯﻳﺎﺩ ﮐﻨﺪ،
ﺑﻔﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺑﺮخی ﻤﺤﻮ ﻭ ﭘﺎک
ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﻭﻳﺎ ﺗثبیت
ﺣﺎل ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎبی
ﻨﻮﺷﺘﻪ شده ﺍﺳﺖ.
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺭﺍ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑثلث ﺍﺧﺮ، ﻳﺎ ﺩﻫﻪ
ﺳﻮم ﻤﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﻭلی
ﻨﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺎﺭﻳخ
ﺪﻗﻴق اﻧﺮﺍ ﺗﻌﻴﻴﻥ
کرﺩ، ﻭﺣتی هر ﮔﺎﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺎﺭﻳخی
ﺮﺍ ﺩﻗﻴق ﺘﺮ ﻣﻴﮕﻔﺖ،
ﮔﺮﻭهی ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻮﺻﺎﺩق
ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺸﺒﻬﺎ ﻣﺪﻋﻰ ﺍﺣﻮﺍل
ﺨﺎﺹ ﺍلهی ﻤﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻠﺤﻈﻪ ﺍﻭل
ﻤﺘﻮﺟﻪ ﺩﺭﻭغ
اﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﺪ. ﻭﺣتی
ﺒﭽﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﮐﻪ ﺑﺎﻫم
ﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﮔﻔﺖ
ﻋﺠﺐ ﺗﻮﻃﺌﻪﺍﻯ
ﻨﻤﻮﺩﻩﺍﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ (ﺷﺐ ﻗﺪﺭ)ﺷﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک ﺼﺎﺩﻕ،
ﺑﺎ ﺭﻭﺵ سلوکی  ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻴﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ اﻏﺎﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔتم عرﺵ رحمان،
ﺩﺭﻗﻮس ﻧﺰﻭل ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺭ ﺩﻭم ﻘﺎﺋم
ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
(ﻧﺰلت ﺍُﺧﺮﺍ)در
روان ﺳﺎﻟک ﭽﻮﻥ
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻮﻇﻴﻔﻪ آینده
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ می گیرﻧﺪ.
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣلی
مقام اﻣﺎم ﺒﻮﺩﻩ،
ﺍﻣﺎمی اوم کرﺩﻩ
ﻭ ﺍﻣّﻯ ﻮ ﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ،
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺮﺳﺎﻟﺖ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
اﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ ﺸﺐ
ﻗﺪﺭﻯ، ﻫﺮﺷبی
اﺯ ﺳﺎل ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ و ذکر
ماه رمضان بمعنی
تمامی دوره
سلوک سالک است
.ﻭ ﻳﺎﺣتی ﺪﺭ ﺭﻭﺯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺎﻟتی ﺨﻠﺴﻪ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺎمادّی که ﭼﻴﺰﻯ
ﺸﺒﻴﻪ ﺧﻮﺍﺏ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻳﮑﺴﺎل
اﻳﻨﺪﻩ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﺳﺖ. ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺭﻫﺒﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴم
ﻮ ﺍﺷﮑﺎﺭ، ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺗﻠﻪ ﭘﺎﺗﻴک
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ اﻧﻬﺎ
می ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،
ﺭﻭح الهی ﻴﺎ جِبرئیل،
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺎﺋم
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ، ﻭنیز
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
میسّر ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ (ﻧﺰﻭﻝ) ﻫﻤﺎﻥ
ﺼﻌﻮﺩ ﻭﻋﺮﻭج
روان ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻭﺍﻏﺎﺯ (ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﺒﺎ ﻣﻘﺎم الهی ﺨﻮﺩ،
ﻭ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍلهی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻦ، ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍلهی ﺸﺪﻩ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ،
ﻭﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭعقلی  ﺍلهی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﺐ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
و بدای ﺟﺪﻳﺪ، ﻭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭمَعصومیّت،
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳنک ﻤﻮﻗﺘﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،
ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
بشرﻯ ﺨﻮﺩ، ﺭﻭح
ﻮﻓﮑﺮﻯ ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺩﺭﺟﺴم ﻮ ﺗن اﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
موقت ﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﺮﺯ ﺍﻳﺪﺁل
کمال ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺪﺭ ﺣﺎل ﻴﺎﻓﺘﻥ
ﻔﺼل ﻨﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﺑثوﺍﺑﻬﺎﻯ
اﻣﺮﻭﺯﻯ ﻮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻨﻴﺎﺯﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺍﺧﺮﺕ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﻮﺍﻳﺪآل
ﺘﺮﻳﻥ ﻄﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺸﺐ، ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺠﺪﻳﺪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍلهی ﺒﺂﻧﻬﺎ معرّفی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨکه
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺗﻌﻴﻴﻥ
کرﺩ، ﻭلی ﺒﻌﺪ ﻣﺤﻮ
ﻭﺍثباﺕ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺮک ﻛﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭ ثباﺕ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ. ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﻮﺟﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ مَشیّتی
ﺪﻳﮕﺮ، ﻭ ﺑﺪﺍئی
ﺘﺎﺯﻩ، ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻗﺒلی ﺮﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺍﻳﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ،
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮﺍلهی
ﺴﺎﻟﻚ، ﻭ ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ،ربّ
ﺭﺣﻤﺎن ،ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺒﻮﺩﻩ. ﻭﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺁﻥ ﺤﺼﻮل ﺒِﺪﺍ
ﻭ ﻋﻔﻮ ﻋﻤﻮمی ﻮ
ﺩﺍﺋم ﺴﺎﻟﻚ، ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ گذﺷﺘﻪ
ﻭ آینده، ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﺸﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻗﻀﺎﻯ
الهی گرﭼﻪ ﺑﻤﻌنی
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻗﺒﻠﻰ،ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ پیشین ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
ﺪﺍﻭﺭﻯ ﻮ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺍلهی می ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺰ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻨﻬﺎئی اﻟﻬﻰ، مَشیّت
ﻭ ﺍﻣﺮ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ، ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
عمومی ﻮ ﺑِﺪﺍء
،ﻭﺍﺑﺮﺍﺯ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺠﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ، ﻭ ﺗﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
اﻣﺮﻭﺯ، ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ،
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺗﻤﺎم ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻣﺤﻮ
ﻭﭘﺎک ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮﺍثاﺭ
ﺳﻴﺎﻩ، ﺑﺮﺩل ﻮ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺴﺎﻟک ﻤﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺳﻴﺮ ﻭﺳﻠﻮﻙ ﻭﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ (ﺣتی ﻴﺎﻋﻠﻢ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ
ﺻﻮﺭﺕ می گیرﺩ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺒِﺪﺍ ﻭ ﻧسخ
ﻨﻬﺎئی اﺯ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﭘﻴﻤﺎﻥ اﻟﻬﻰ،
ﻭﺣتی اﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ماهیّت ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ، ﺍثباﺕ
و ﺗثبیت ﻭﺟﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
وﺍﺻﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ،
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯﺍﻋﻤﺎل
ثوﺍﺏ ﻭ ﺻﺪﻗﺎﺕ
ﻭ ﺧﻴﺮﺍﺕ، ﮐﻪ ﻫﻤگی
هماﻥ ﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
هستند، ﺑﺎ ﺣﺬﻑ
ﺍثاﺭﻣﻨفی گذﺷﺘﻪ
ﺍﺯ ﺩﻝ، ﺍثاﺭﺟﺪﻳﺪ
ثوﺍﺏ ﺗثبیت ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭلی ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،ﺑﺮﺍﻯ
همیشه ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ، ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺯﮔﻨﺎﻩ،ﻭﺣتی
ﻤﻌﺎﻑ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
اﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ،
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻭﺍﺟﺐ
ﺑﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﺗﻘﺪﻳم ﻮﺗأﺧﻴﺮ،ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻫﻤﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭﻋﺸق ﻮ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ،
ﺯﻭﺩ ﺗﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮخی ﺒﻌﻠﺖ
ﮐُﻨﺪﻯ ﻮ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
درعمل، ﻭﻳﺎ ﺩل
ﺴﺮﺩﻯ ﻮ بی
علاقه ای به ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ، ﻭﮐﺸﺶ
ﻣﺠﺪﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻨﻔس ﻭ ﺍﺧﻮﻧﺪ ﻭ
ﺍﻫﺮﻳﻤﻥ ﻮ ﻟﺬﺕ
ﺩﻧﻴﺎ، ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﻳﺎ ﺿﻠﺎﻟﺖ ﻭﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی
ﺪﺳﺖ می ﺪﻫﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻥ اﺧﺒﺎﺭ ﻭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻭﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎ ،ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺪﺭﮐﺘﺎبی ﻮ ﻓﺮﻣﻮلی
ﻤﺸﺨﺺ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺭﺳﻴﺪگی
ﺪﻗﻴق ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ذَرّهﺍﻯ
اﺯ ﺧﺪﻣﺎﺕ
الهی ﺳﻠﻮکی ﻮ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
اﻭ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍلهی
ﺪﻭﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﺭﺍﻭﻯ
ﺴپس ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﭙﺮﺳﻴﺪﻡ، ﭘس ﺍﺯ
ﺁﻥ ﭽﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ؟
ﺍﻣﺎم ﻔﺮﻣﻮﺩ: ﺴﺒﺤﺎﻥ
اﻟﻠﻪ، ثمّ ﻴﺤﺪث
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻳﻀﺎ ﻣﺎ
ﻳﺸاء ﺘﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎلی ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﺳﺖ (ﮐﻪسوآل ﺸﻮﺩ
ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﻭﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﻣﺎ ﻗﺒﻠﺎ ﺍﺯ ﺍﻥ
بایذ ﺒﺎﺧﺒﺮ ﺑﺎﺷﻴﻢ)
ﻭلی هرﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ که ﺁﻳﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﻣﺒﻌﻮث ﮔﺮﺩﺩ،
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم مُقدّس
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻭ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻠﺎح ﺪﻳﺪ، ﻭﻃﺒق
ﺒﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎﻯ
اﺯلی ﻮ ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ ﻘﺎﺋﻢ،
ﺩﺭ ﺷﺐ ﻗﺪﺭﺷﺎﻥ
ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﭼﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ کُلّی
ﺒﺮﺍﻯ ﻮﻇﻴﻔﻪ آینده
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
اﻳﻥ ﻮﻇﺎﻳﻒ ﻭﺍﺟﺐ،
ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺩﺭﻣﻘﺎﺑل
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭلی اﻧﺠﺎم ﺁﻥ
ثوﺍﺏ ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍتی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ذخیره
آخرت ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﻬﺘﺮﻯ،ﺩﺭ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﻣﺤﺮﻭم
اﺯ ﺍﻳﻥ اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍلهی
اﺳﺖ ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﭼﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ،
ﻭﻋﻘل کُلّی ﻮﻋﻠم
ﻠﺪنی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺣل
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﻗﺎﺋم ﺘﺎﻣﺮگ
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺒﺮﺍﻯ آﻳﻨﺪﻩﻫﺎ،
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﻣﻮﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
،ﮐﻪ ﻫﻤگی ﺒﺴﺘﻪ
ﺑمَشیَت ﺍﻟﻬﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻗﺎﺑل ﭙﻴﺸﮕﻮئی
کسی ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻫم اﺯ ثباﺕ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ، ﻭﻫم
ﺒِﺪﺍء ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻤﻮﻓﻖ،
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ اﻣﺮ ﺑﻴﻥ
اﻣﺮﻳﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
اﺯﺍﺩ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ، ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺟﺒﺮ ﺍلهی ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭمَشیّت
ﺳﺎﻟک ﻤﺸﻴتی اﻟﻬﻰ،
ﻭمَشیّت ﺍلهی
ﻤﺸﻴتی اﺯﮐﺎﻣل
الهی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻤﻘﺎمی
ﺨﺪﺍﺋﻰ، ﻭﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
الهی ﻮ ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺳﺖ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﻟﻴﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﻭﻗﺒﻠﻪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺍلهی اﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎک ﻤﻌﺮفی
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭﻙ
ﺩﻗﻴق ﺠﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮ ﺩﺭ سالک
الهی ﻴک ﻨﻮع ﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎنی
ﻮﻳﮋﻩﺍﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻗﺎﺑل تصوّر
ﻭﺩﺭک اﻧﺴﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻴﻬﻢ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ اﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺘﻤﺎم ﻤﺬﺍﻫﺐ،
ﺧﻮﺩ ﺳﺮ ﻭ ﺳﺮﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﺴتی ﻨﻴﺰ ﮐسی
غیر ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ،
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺗﺴلیم ﺒﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ اﺭﺍﺩﻩ ﺍلهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟک ﻜﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻧﺸﺎﻥ بدﻫﺪ ﮐﺎﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﮐﺎﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻨﮕﺎم ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ، ﺣﺎﻟﺖ
ﺳﺎمادّی وﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ، ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ میسّر
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭک ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺭﻭح ﺒﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻧﻬﺎ
برﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻘﺎم
ﻮ ﺍﺭﺯﺵ ﻭﻋﻘل ﻮ
ﮐﻤﺎل ﺸﻮﺩ، ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍلهی گرﺩﺩ
ﻭﭼﻮﻥ ﺤﻠّﺎﺝ،
ﺣﻖ ﺍﻧﺎﺍﻟﺤق
گفتن ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﮐﺎﻣل الهی
ﻤﺤﻤﺪ زنده ای
عضو ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﭙﻴﺮ کامل
الهی ﻨﻴﺰﺧﻮﺩ ﺩﺭﻋﻀﻮﻳﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1386 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ(ﺝ۴ﺹ100ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ آیه
ﻗﺮﺍنی ﺃﻟم
غلبت ﺍﻟﺮﻭم
فی ﺃﺩنی اﻟﺎﺭﺽ،
ﻭ ﻫم ﻤﻥ ﺒﻌﺪ ﻏﻠﺒﻬم
ﺴﻴﻐﻠﺒﻮﻥ فی ﺒضع
ﺴﻨﻴﻥ ﻤﮕﺮ ﺭﻭﻣﻴﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻳﺪ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ غالب ﺷﺪﻧﺪ،
که ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﭽﻨﺪ ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
( ﻳﺎ ﺍﻳﻦ (ﺭﻭﻣﻰ) ﻫﺎ
ﻳﺎ (ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ
بقول ملّاب رومی
) ﺳﺎﻟک الهی هستند،
ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﺳﺎلی ﻤﻐﻠﻮﺏ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﻳﺎ ﻣﻐﻠﻮﺏ ﻧﻔس
أمّاره ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳنی
ﺒﻮﺩﻧﺪ، ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﭼﻨﺪﻯ ﺪﻳﮕﺮ ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ (ﻓَﺮّ
فیرزی) ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎدی
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮ ﻧفس ﻭ بشریّت
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺠﻨگ اﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻮ ﺷﮑﺴﺖ ﺭﻭﻣﻴﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ اﻋﺮﺍﺏ،
ﺩﺭﺗﺎﺭﻳخ ﺠﺎﻯ
ﺘﻌﺠﺐ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ،
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ ﺪﻭﻟﺖﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻬﻤﺴآیه ﻋربّ
ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ ﺑﻮﺩ
.ﻭﺭﻭﻣﻴﻬﺎ ﺍﺑﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺑﺨﺼﻮﺹ (ﻏﺴﺎﺳﻨﻪ)
ﺩﺭﺷﻤﺎل عرﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺰﻧﺪگی ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ (ﻣﻨﺎذَرّه) ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﻳﺮﺍﻥ، ﻭ ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ) ﺍﻣﺎک ﺮﺿﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮ آیه ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  اﻥّ ﻠﻬﺬﺍ ﺗﺄﻭﻳﻠﺎ،
ﻟﺎ ﻳﻌﻠﻤﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﻟﺮﺍﺳﺨﻮﻥ
فی العِلم ﻤﻥ
أﻟﺄﺋمة ﺍﻥ ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻟﻤّﺎ ﻫﺎﺟﺮ
ﺍلی اﻟﻤﺪﻳنة ،ﻭ
ﻗﺪ ﻇﻬﺮ ﺍﻟﺎﺳﻠﺎﻡ
،ﮐﺘﺐ ﺍلی ﻤﻠک
اﻟﺮﻭﻡ ﮐﺘﺎﺑﺎ،
ﻭﺑﻌث ﺍﻟﻴﻪ ﺭﺳﻮﻟﺎ
ﻳﺪﻋﻮﻩ ﺍلی اﻟﺎﺳﻠﺎﻡ،
ﻭﮐﺘﺐ ﺍلی ﻤﻠک
ﻔﺎﺭس ﮐﺘﺎﺑﺎ ﻭﺑﻌث
ﺍﻟﻴﻪ ﺭﺳﻮﻟﺎ ﻳﺪﻋﻮﻩ
ﺍلی اﻟﺎﺳﻠﺎﻡ،
ﻓﺎﻣّﺎ ﻣﻠک اﻟﺮﻭم
ﻔﺎﻧّﻪ ﻋﻈّﻢ ﮐﺘﺎﺏ
ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﻭﺍﮐﺮم
ﺮﺳﻮﻟﻪ، ﻭ ﺍﻣﺎ
ﻣﻠک ﻔﺎﺭس ﻓﺎﻧّﻪ
ﻣﺰّق کتاﺑﻪ ﻭﺍﺳﺘﺨﻒ
ﺑﺮﺳﻮل ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ،
ﻭﮐﺎﻥ ﻤﻠک ﻔﺎﺭس
ﻳﻮﻣﺌﺬ ﻳﻘﺎﺗل
ﻤﻠک اﻟﺮﻭﻡ، ﻭ
ﮐﺎﻥ ﺍﻟﻤﺴﻠﻤﻮﻥ
ﻴﻬﻮﻭﻥ ﺃﻥ ﻴﻐﻠﺐ
ﺍﻟﺮﻭم ﻤﻠک ﻔﺎﺭس،ﻭﮐﺎﻧﻮﺍ
ﻟﻨﺎحیة ﻣﻠک اﻟﺮﻭﻡ،
ﺃﺭﺟﻰ ﻣﻨﻬم ﻠﻤﻠک
ﻔﺎﺭس ،ﻓﻠﻤّﺎ ﻏﻠﺐ
ﻣﻠک ﻔﺎﺭس ﻣﻠک
اﻟﺮﻭﻡ ﺑکی ﻠﺬﻟک
اﻟﻤﺴﻠﻤﻮﻥ ﻮ ﺍﻏﺘﻤّﻮﺍ،
ﻓﺄﻧﺰل اﻟﻠﻪ ﺃﻟم
غُلبَت ﺍﻟﺮﻭم
ﻴﻌنی غلبتها ﻓﺎﺭس
فی اﺩنی اﻟﺎﺭﺽ
ﻭهی اﻟﺸﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﻣﺎ ﺣﻮﻟﻬﺎ،
ثمّ ﻘﺎﻝ، ﻭﻓﺎﺭس
ﻣﻥ ﺒﻌﺪ ﻏﻠﺒﻬم
اﻟﺮﻭﻡ، ﺳﻴُﻐﻠﺒﻮﻥ
ﻔﻰ ﺑضع ﺴﻨﻴﻦ،
ﻗﻮﻟﻪ ﻟﻠﻪﺍﻟﺎﻣﺮ،
ﻣﻥ ﻘﺒل ﺃﻥ ﻴﺄﻣﺮ
ﻭ ﻣﻥ ﺒﻌﺪ ﺃﻥ ﻴﻘضی
ﺒﻤﺎ ﻳﺸاء ، ﻗﻮﻟﻪ
ﻳﻮﻣﺌﺬ ﻳﻔﺮح
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻮﻥ، ﺑﻨﺼﺮ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻳﻨﺼﺮ ﻣﻥ
ﻴﺸاء ﺍﻳﻥ آیه ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺘﺎﻭﻳل ﻮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺟﺰ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺭﺍﺳﺨﻮﻥ ﺪﺭﻋﻠﻢ
( ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ و
کاملان الهی
زنده ) ﺍﻃﻠﺎعی
اﺯ ﺗﺎﻭﻳل ﻮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
و سوابق ﺍﻳﻥ آیه
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ (ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻌﺎﻧﻰ ﺑﺎﻃنی
ﻮ ﺳﻠﻮکی آﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺍنی ﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺭﺑطی نیز ﺒﺎﻣﻮﺭ
مادّی ﻮ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ)
ﺭﺍﺳﺨﻮﻥ ﺒﺎ
ثباﺕ ﺩﺭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍلهی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
معانی ﺴﻠﻮکی
آﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍﻧﻰ،
ﻭ ﺍﺯ ﻋﻠﺎﺋم الهی
ﻮ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. (أﺋِﻤّﻪ)
ﺟمع ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﺍﻣﺎم
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
آﺷﮑﺎﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
اﻣﺎﻣﺎن ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻮﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺗﻤﺎمی
اﻭم کرﺩﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻳﻌنی کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
هستند. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺍﻧﺎﻯ ﻤﻘﺎﺻﺪ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻄﺎﻟﺐ قُرآن ﻮ
ﺣﺩیث ها ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭﻗﺒﻠﻪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮ ﺭﻫﺒﺮ
ﺯﻧﺪگی اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﻭﻗتی که ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺒﺮﺳﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺪﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺮﺍﺳح علم ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻤﻌﺮﻭﻑ
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
اﻳﺮﺍﻥ ﻮ ﺭﻭﻡ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺭﻭﻡ
،ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع ﻨﻤآینذه
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺭﻭم ﺪﺭ
ﺩﻣﺸق ﻮﺷﺎم ﺒﻮﺩ،
ﺍﺣﺘﺮﺍم ﺒﺮﺍﻯ
ﻧﺎﻣﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭلی
هرﮔﺰ ﻗﺒﻮل اﺳﻠﺎم
ﻨﻨﻤﻮﺩ. ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺍﻫﺎﻧﺖ
ﺑﺮﺳﻮل
فرستاده ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻤﻮﺩ، ﻭﻧﺎﻣﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﭘﺎﺭﻩ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﻤﺮﺩم
اﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﻗﺪﺍم
بفرستاده ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﺷﺪﻧﺪ،
ﺷﮑﺴﺖ ﺭﻭﻣﻴﻬﺎ،
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯﺭﺩﻩ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﻣﺎﻳﻞ ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺸﮑﺴﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ. ﻭ( فی ﺃﺩنی
اﻟﺎﺭﺽ ﻳﺎ ﺳﺮﺯﻣﻴﻥ
ﻨﺰﺩﻳک ﺒﻤﺎ، ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﻮﺭﻳﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭ ﺷﺎﻣﺎﺕ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻮ ﻳﻬﻮﺩ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺷﺪﻳﺪﻯ ﺑﻮﺩ، ﻭﻳﻬﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻫﺮﻗل
ﺪﺭﺩ ﺳﺮ ﺯﻳﺎﺩﻯ
اﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺮﻭﻣﻰ، ﺑﻘﺼﺪ ﺟﻠﺐ
ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺍﻋﺮﺍﺏ،
ﺑﺮﻋﻠﻴﻪ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
صحرا ﻮ ﺣﺘﻰ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ، ﻭﮐﺎﺭ
ﻫﺮﮐﻮل ﺒﺎ ﺗﻮﺻﻴفی
که ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳخ اﺯﻗﻬﺮﻣﺎﻧﻴﻬﺎﻯ
او ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺟﻨﺒﻪ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎتی
ﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻮﺍﻗﻌﻪ ﻭ ﻭﻋﺪﻩ
قُرآن، ﺩﺭﺗﺎﺭﻳخ
ﺨﺒﺮﻯ ﺍﺯ ﻳک ﭙﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭﻣﻴﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ. ﺑﻠکه
ﺍﺭﺗﺶ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻮ ﻋربّ ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﻬﺎﻯ ﻤﻬﺎﺟﺮ
ﻗﺪﻳم ﺒﻴﻤﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ،
ﻫم اﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ، ﻭﻫم ﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺭﻭم ﺸﺮقی ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺑﻴﻥ ﺒﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﺭﺍﻭﻯ ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
(فَرَح) ﻭﺧوﺮﺳﻨﺪﻯ
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻭم کنندﻩ ﺑﻮﺩﻩ،
ﭼﻪ ﭘس ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎلی
ﻨﺠﺎﺕ ﻭفَرَح،
ﻭﻳﺎ (ﻓَﺮّﻫِﻪ)
ﻭﺧوﺮﺳﻨﺪﻯ ﻮ ﻓﺮّ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی کاﻣﻠﺎﻥ
ﺘﺎﻣﻴﻦ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ:
ﺃلم ﺃﻗل ﻠک ﺃﻥّ
ﻠﻬﺬﺍ ﺗﺄﻭﻳﻠﺎ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍ، ﻭللقرآﻥ
ﻨﺎسخ ﻮﻣﻨﺴﻮﺥ،
ﺃﻣﺎ ﺗﺴﻤﻊ ﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺄﻣﺮ، ﻣﻥ ﻘﺒل
ﻮ ﻣﻥ ﺒﻌﺪ، ﻳﻌنی
اﻟﻴﻪ ﺍﻟﻤﺸیئة
فی اﻟﻘﻮﻝ، ﺃﻥ ﻴﻮٴﺨّﺮ
ﻣﺎ ﻗﺪﻡ ﻭﻣﺎ ﺃﺧّﺮ
،ﺍلی ﻴﻮمی ﺤﺘم
اﻟﻘﻀاء ،ﺑﻨﺰﻭل
اﻟﻨﺼﺮ ﻓﻴﻪ ﻋلیّ
اﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
و ﺫﻟک ﻘﻮﻟﻪ، ﻭ
ﻳﻮﻣﺌﺬ ﻳﻔﺮح
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻮﻥ، ﺑﻨﺼﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻨﺼﺮ ﻣﻥ
ﻴﺸاء مگر ﻧﮕﻔﺘم
که ﺗﻔﺴﻴﺮ آیه ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﺍﺩﻯ عمل ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺗﻘﺪﻳم
ﻮ ﺗﺎﺧﻴﺮ، ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﻫﺎ
ﻭﻳﺎ ﺍﺑﻄﺎل آﻥ،
ﻭﺩﺍﺩﻥ ﻨﺼﺮﺕ ﺑﻬﺮ
ﮐﺴﻴکه ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
( ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻨﺼﺮ ﻭ ﮐﻤک
ﺒﺴﺎﻟک الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺯ ﺷﺪﻥ ﺒﺮﻧﻔس
ﻭﺷﻴﻄﺎﻥ ﻭﺍﺑﻠﻴس
ﺍﺧﻮﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻣﺎم
ﺒﺤث ﺑِﺪﺍﻯ الهی
ﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ، ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺪم
ﺘﺤﻘق ﭙﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺮﻭﻣﻴﻬﺎ ﻣﻄﺮح
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺭﺍضی کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑِﺪﺍﻯ الهی ﺪﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
اﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ سلوک
الهی ﻨﮑﻨﻨﺪ، ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ (ﺑِﺪﺍﻯ
ﻣﻨﻔﻰ) ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی غیرسالک
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﻮﺿﻮع
کاﻣﻠﺎ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﺍﻣﺮ) ﺍلهی
همیشه بمعنی سلوک
الهی او نه
مباحث دینی
مذهبی اﺳﺖ. ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ، ﺧﺎﺹ
سلوک الهی ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺍﻣﻮﺭ مادّی
ﺩﻳﮕﺮ. ﺍﻣﺮﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک اﺯلی
اﺳﺖ، ﻭﺍﻳﻨک ﺪﺭ
بشریّت، سلوک
الهی ﻮ ﻋﺒﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺗﮑﺎﻣلی اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ اﺳﺖ.
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﻴﻤﺎ
ﺑﻴﻥ ﻤﺮﺍﺣل ﻨﻴﺰ
ﺯﻳﺎﺩ ﻧﻴﺰﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ جُزئیّات ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍلهی ﺘﺎ
ﺣﺼﻮل ﺤتی اﻋﻠم
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺤﻘق
ﺸﺮﺍﻳﻄ لاﺯم اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺷﺮﻃ کافی و
اﺭﺍﺩﻩ ﺍلهی ﻨﻴﺰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ ﻭهر
ﺗأﺧﻴﺮ ﻳﺎ ﺗﺴﺮیع
ﺪﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﻳﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ، ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻔﻌﺎﻟﻴﺖ ﻭﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻮ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﻧﻪ ﻗﺒل اﺯ ﺍﻧﺠﺎم
اﺟﻠﻬﺎ، ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻮﺑِﺪﺍء ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺑِﺪﺍﻯ الهی ﺒﺪﻭﻥ
ﺪﻟﻴل ﺘﮑﺎﻣلی ﻨمی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻬﺎئی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
فرشته گونه ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺟﺴﻤﺎنی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺟﻨﮓ
ﺭﻭم ﻮ ﺍﻳﺮﺍﻥ،
ﺍﺯ ﺩﻭ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﻙ،
ﺑﺎﺗﺴلیم ﻮﻳﺎ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
اﺳﺖ. ﭼﻪ سُنّی ﺒﺎﺷﻨﺪ
،ﻭﭼﻪ ﺷﻴﻌﻰ،
ولی غیرﻋﺎﻣل ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ. ﺑﻠکه ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎئی
که ﺧﻮﺩ ﺍلهی ﻮﮐﺎﻣل
ﻨﺸﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺯ
ﺍﻳﻥ ﺁﻳﻪ ﻭ ﺗﻤﺎم
اﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍﻧﻰ،
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻳک ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺧﺎﺹ ﮐﻪ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
اﻧﺠﺎم گرﻓﺘﻪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺴﻮﻯ
سلوک الهی ﺒﮑﺸﺎﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺍﻋم
از ﻔقهی ﻴﺎ ﻋﻠمی
ﻮﺗﺎﺭﻳﺨﻰ، ﺣتی
اﮔﺮ ﻧﺘﺎﻳج ﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺑﺪﻫﻨﺪ،
همچنان ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﻣﻨﻈﻮﺭﺍلهی
ﻨﻴﺴﺖ. (ﻳﻮﻣﺌﺬ) ﺑﻤﻌنی
ﭽﻨﺎﻥ ﺮﻭﺯﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻣﺮگ
ﻮﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤسخ
اﻣﻴﺰ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻳک ﺘﻮﻟﺪ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺠﻬﺎﻥ اﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺩ، ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻣﺎم اﺯ آیه، ﺣﺎﺩثه
ﺍﻯ ﺪﻧﻴﻮﻯ ﻮمادّی
ﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺳﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺸﮑﺴﺖ
ﺭﻭﻣﻴﻬﺎ ﻭﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺒﻌﺪﻯ عمر خلیفه
ﺑﺮ ﺍﻳﺮﺍﻥ، ﮐﻪ
ﻫﺮﺩﻭ ﻗﺒل اﺯ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻣﺎم ﺼﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
بود ،ﺗﻔﺴﻴﺮﻭ ﺗﺎﻭیل
ﺪﺭﺳتی ﺪﺍﻧﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨکه ﺍﻳﻥ
ﺘﺎﻭﻳل و تحقق ﺒﻌﺪﺍ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﻧﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
عمر ﻭﺍﻋﺮﺍﺏ ﺑﺮ
ﺍﻳﺮﺍﻥ، ﻳک ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺣﺘﻴﺎطیّ ﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪﺍﻯ
علیه ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻋﺒﺎﺳﻴﺎﻥ
ﺒﺮﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ،
ﻭ ﺑﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ اﺯ آﻳﺎﺕ
قُرآن ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث
،ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ مادّی
ﻮ ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،
ﮐﻪ ﻋﻤلی غیر ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺤﻴﺮﺕ
ﻓﮑﺮﻯ، ﻭﺿﺪ ﻭ ﻧﻘﻴﺾ
ﺑﻮﺩﻥ، ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻓﺮﺻﺖ ﺧﻮبی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺑﺎﻃﻞ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
ﻤﺮﺩم ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ قُرآن ﺮﺍ ﻧﺎسخ
ﻮﻣﻨﺴﻮخ هست (ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺮﺍﻯﺘﻐﻴﻴﺮﻭ
ﺑﺪﺍء ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﺯ
ﺍﻳﺎﺕ قُرآن، ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﻋﻠﺎﺋم
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک الهی
ﺒﻨﺎم ﺪﻭ قُرّه
ﻣﺤﻤﺪ ،ﺩﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍلهی
ﺪﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺎﻳﻥ
اﻳﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ، ﻧﺎسخ
ﻮ ﻣﻨﺴﻮﺥ، ﻭ ﺑِﺪﺍء
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ. ﻭﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻧﻪ
ﻗﺒل اﺯ ﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ. ﻧﻈﺎﺭﺕ
ﺍلهی ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺍﻣﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﺑﺎﺯ ﺑﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
اﺯ ﺍﻳﻥ ﻨﻮع ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ قُرآن ﻤﻌﻤﻮﻟﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻠکه
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺮ
ﺍلهی ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﻘﺒل ﻮ
ﺑﻌﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺍلهی ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠکه ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
سلوک الهی اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک ﺪﺭﺍﻏﺎﺯ
ﺗﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ اﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺳﻠﻮک
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﭼﻮﻥ
اﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ، ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤل الهی ﻨﻴﺰ،
ﺑﺴﺘگی به (ﺣتی
اﻋﻠﻢ) ﻭ ﻧﻈﺎﺭﺕ
ﺍلهی اﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺴﺎﻟک ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺘﻌﻬﺪ
ﺑﭙﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﺍﮔﺮ ﻧﻔﺎق ﻮ ﮐُﻨﺪﻯ
ﻭﻋﻴﺐ ﻭ ﻧﻘصی ﺒﺎﺷﺪ،
ﻧﺘﺎیج کاﺭ ﺍﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﻨفی ﻮ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻥ ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑود.

حدیث 1387 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ۱۰۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ آیه
ﻗﺮﺍنی ﻔﻴﻬﺎ ﻳﻔﺮّق
کُلّ ﺃﻣﺮﺣﮑﻴم
ﺪﺭ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺍﻣﺮ ﻭﺣﮑمی
الهی ﺘﻮﺯیع ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺃﻯ ﻴﻘﺪّﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﮐلّ ﺃﻣﺮ،
ﻣﻥ اﻟﺤق ﻮﻣﻥ
اﻟﺒﺎﻃل ﻮ ﻣﺎ ﻳﮑﻮﻥ
فی ﺘﻠک اﻟﺴنة ﻭﻟﻪ
ﻓﻴﻪ ﺍﻟﺒِﺪاء ﻮ
ﺍﻟﻤشیة ﻳﻘﺪّم
ﻤﺎ ﻳﺸاء ﻮ ﻳﻮٴﺨّﺮ
ﻣﺎ ﻳﺸاء ﻤﻥ آﻟﺂﺟﺎل
ﻮ ﺍﻟﺎﺭﺯﺍﻕ، ﻭ
ﺍﻟﺒﻠﺎﻳﺎ ﻭ ﺍﻟﺎﻋﺮﺍﺽ
ﻭﺍﻟﺎﻣﺮﺍﺽ،ﻭ
ﻳﺰﻳﺪ ﻓﻴﻬﺎ ﻣﺎ
ﻳﺸاء ﻮﻳﻨﻘﺺ ﻣﺎﻳﺸاء
،ﻭ ﻳﻠﻘﻴﻪ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﺍلی اﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ، ﻭﻳﻠﻘﻴﻪ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ اﻟﻰ
ﺍﻟﺄﺋمّةﺣتی ﻴﻨتهی
ﺬﻟک الی ﺼﺎﺣﺐ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
عجّل اﻟﻠﻪ ﻓﺮﺟﻪ،
ﻭ ﻳﺸﺘﺮﻃ ﻠﻪ ﻓﻴﻪ
ﺍﻟﺒﺪاء ﻮ ﺍﻟﻤشیة
ﻭﺍﻟﺘﻘﺪﻳم ﻮ ﺍﻟﺘﺄﺧﻴﺮ
ﻳﻌنی
ﺘﻘﺪﻳﺮ ﻭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺩﻫﻰ،ﻭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺍﻣﺮ حَقّ ﻮ ﺑﺎﻃﻞ
(ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺍﻭﺭﻯ
الهی اﺯ ﺗﻤﺎم
اﻣﻮﺭ، ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺳﺎﻟک ﺼﺎﺩق و
جدّﻯ ﺒﻮﺩﻩ، ﻭ ﻳﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ ﺒﻬﺮ
ﺷﮑلی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﺣتی ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻨﺎﻓﻖ،
ﻭ ﻳﺎ مُتعبّدﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ، ﻭﻫﺮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﺪﻫﺪ) ﻭﻫﺮ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥﺴﺎل
ﻮﺍقع ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ
( ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ،ﻧﺰﺩ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ حَقّ ﺒِﺪاء
(ﻫﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻭحَقّ مَشیَت
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍلهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﺗﺎﺧﻴﺮ
ﻭ ﻳﺎ ﺗﺴﺮیع ﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺟﻠﻬﺎ،
ﻫﺮ(أجل) ﺷﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ ﻠﺰﻭم
ﺘﺤﻘﻖ، ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮکی
هفت ﮔﺎﻧﻪ) ﻭﻳﺎ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺪﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻤﻬﻠﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺗﻮﻗﻒ ﻭﺗأﺧﻴﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺯ ﺣﺪ أجل ﺰﻣﺎنی
آﻥ ﺒﮕﺬﺭﺩ، ﺗﻮﻗﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻮ ﺑﺪ ﺩﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺑﺎﻋث ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺍﺯ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﮐﺴﺐ ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ) ﻭﻳﺎ ﺭﺯﻗﻬﺎ
(ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﭘﻮل
ﻮﻏﺬﺍ ﻭ ﺭﻓﺎﻩ ﺯﻧﺪگی
مادّی ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺳﺮﻗﺖ ﻭ ﻏﺎﺭﺕ ﮐﻨﺪ،
ﻭ ﺍﻧﺮﺍ ﺭﺯق ﺒﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﺑﻠکه ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
عقلی ،ﻭﺍﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮفق ﺪﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
،ﻭﻳﺎ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻘﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺑﻠﺎﻳﺎ (ﻳﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﻤﺎﺭﻯ که ﺳﺎﻟک
عاﻣﻞ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻔﺘﻨﻪ ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﻥ
ﺼﺒﺮ ﺳﺎﻟﻚ، ﻭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺻﺒﺮ
ﻭتَخیّل ﺒﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻔس ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻳﺎ ﺍﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺽ ﻭ ﺍﻣﺮﺍﺽ
(ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻣﻮﺍﻧﻌﻴکه
ﻋﮑس ﺭﺯق اﺳﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک عقب ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻭ ﻣﻨﺎفق ﻮﮐﻤﮑﺎﺭ
ﻭﻏﻴﺮ ﺻﺎﺩق ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﻴﺂﻳﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺍﻣﺮﺍﺿﻴکه
ﻣﺎنع اﺯ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک
ﺒﺸﻮﺩ. ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨکه
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ اﻣﻮﺭ ﮐم
ﻮﺯﻳﺎﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
(ﻳﻌنی ﺒﺮﺣﺴﺐ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ ﺳﺎﻟگ
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ،
ﺩﺭﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺗﻠﺎﺵ ﻭﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ اﺯ
ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺎﻟﻌﮑس
ﮐﻮﺗﺎهی کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻗﺒل
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
مَعصومیّت، ﮐم
ﺸﺪﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻋﻘلی
ﻤﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺍﺯ
ثوﺍﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻞ ﺍلهی ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻭلی ﺒﺎﻋث ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﻗﺎﺑل ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍلهی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻤﺸﻴﺘﻬﺎ ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ
ﻳﮑﺴﺎﻟﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺮﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪ
( ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺭ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﺑﻬﺮ کامل
الهی ، ﮐﻪ ﻫﻤگی
ﺮﺳﻮﻝ ﻭ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻭ ﺍﺑﻠﺎغ ﺸﻮﺩ،
ﻭ ﻳﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺍﻭ ﺷﻮﺩ) ﻭ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﻪ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ (ﭘس
اﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺍﻣﺎﺭﺕ ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ)
ﺑﺎ ﻣﻮﻟﺎ ﻋلیّ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ، ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺎﻣﺎم ﺪﻳﮕﺮﻯ
اﻟﻘﺎء ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﻫﺮﺍﻣﺎﻡ،
ﺑﺎﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺒﻌﺪﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺗﺎ ﺍﻳﻨکه
ﻣﻨﺘﻬی ﺒﺼﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ عجّل
اﻟﻠﻪ ﻓَﺮَﺟﻪ
می ﺸﻮﺩ. ﻳﻌنی ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ اﺧﺒﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم
اﻧﻬﺎ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ،
ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﻘﺎﺋم
اﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺪﻭﺍﺯﺩهم
ﺪﺭ ﮐﻮﺩکی غاﻳﺐ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯﻏﻴﺒﺖ
ﮐﺒﺮﻯ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻨﺎ ﺍﺷﮑﺎﺭ
ﺯﻣﺎﻥ هستند، ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨکه ﺍﻣام
ﺪﻭﺍﺯﺩﻫﻢ ﻳﮑﻬﺰﺍﺭ
ﻭ ﺩﻭﻳﺴﺖ ﺳﺎل
عمر ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺯﻥ ﻮﺑﭽﻪ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
اﻳﻨﺎﻥ ﻧﻔﻬﻤﻨﺪ،
ﮐﻪ ﭘﺪﺭ ﻭﺷﻮﻫﺮﺷﺎﻥ
ﭽﻨﻴﻥ عمری ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻳﺎ ﺍﻳﻨکه ﭼﻪ ﻣﻘﺎمی
اﻟﻬﻴﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺎﻥ ﻨﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺪﻭﺍﺯﻫم
ﺪﺭ ﻏﻴﺒﺖ ﺻﻐﺮﻯ
ﺪﻟﻴل ﺪﺍﺷﺖ ﻭلی
ﺪﺭ ﻏﻴﺒﺖ ﮐﺒﺮﻯ
ﻫﺮﮐﺎﻣل الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ، ﺧﻮﺩ ﺗﻠﻪ
ﭘﺎﺗﻴک اﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭم ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺤَﺴَﻨی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ) ﻋﺠّل اﻟﻠﻪ
ﻳﻌنی ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮج ﻮ ﮔﺸﺎﻳﺶ،
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻔﺮح ﻮ
ﻓﺮّﻫﻪ ﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﻬﺎدی
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
قبل ازﻫﺮﭼﻴﺰﻯﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﺴﺘﻌﺪ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﭙﻴﺮ ﺍلهی اﻭ ﻣﻬم
است.ﮐﻪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﻔﺮج ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺶ
ﻳﺎ ﻓﺮّﻫﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﺷﺮﻃ
اﻳﻦ ﺍﻃﻠﺎﻉ، ﻭﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺍﺑﻠﺎغ ﺸﺪﻩ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻥ اﻣﮑﺎﻥ هست،
ﮐﻪ ﺑِﺪاء ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺒﺪﻫﺪ. (ﻳﻌنی
علی رغم ﺘﺼﻤﻴﻤﺎﺕ
ﻗﺒلی اﻟﻬﻰ، ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ،
ﺑﺎﺯ ﺑﺴﺘﻪ ﺑسعی
ﻮﻫﻤﺖ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺴﺮیع
ﻮ ﻳﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻨﺒلی
ﺘأﺧﻴﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ) ﻭمَشیّت
ﺍﻟﻬﻰ ( ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﻭﻣﺠﺪﺩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻋلی رغم ﻮﺟﻮﺩ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ) ﻭﻧﻴﺰ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻘﺪﻳم ﻮ ﺗﺎﺧﻴﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﻮﺩ، ﺍﺧﺒﺎﺭ ﺳﺎل
آﻳﻨﺪﻩ ﻗطعی ﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهیی
ﺮﺳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ
اﻋﻠﺎﻡ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎل آﻳﻨﺪﻩ، ﺩﺭﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﻫﺮﺳﺎﻝ، ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ هر ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ، ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻥ ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻠﺤﻈﻪ
ﺑِﺪﺍﻯ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ، ﻳﺎ ﻋﺪم
ﻨﺠﺎﺕ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ،ﻭﻳﺎﻫﺮﺗﻘﺪﻳم
ﻮﻫﺮﺗأﺧﻴﺮ، ﻭﺣتی
ﻄﺮﺩ ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﻴﻜﺴﺎﻟک ﻜﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻠﺤﻈﻪ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﺷﻴﻄﺎنی ﺸﻮﺩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
همیشه ﺍﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ سلوک
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺭﺍضی
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻳﺎ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ ،ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺒﻴﻤﻪ ﺍلهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻭﻣﺼﻮﻥ
اﺯﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ،
ﻭ ﻣﻌﺼﻮم اﺯ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻭﻋﺼﻴﺎﻥ ﻮﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﺍزاﺩ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺩﻥ ﺘﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﺴﺌﻮلیتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ.

حدیث 1388 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ102ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ آیه
ﻗﺮﺍنی ﻮ ﻟﻥ ﻴﻮٴﺨّﺮ ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻔﺴﺎ،
ﺍﺫﺍ ﺟاء ﺃﺟﻠﻬﺎ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐسی ﻴﺎ ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍنی
ﺮﺍ ﺑﺘﺎﺧﻴﺮ ﻧمی
اندﺍﺯﺩ، ﭼﻮﻥ
اﺟﻠش ﺳﺮ ﺑﺮﺳﺪ
(ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩﻥ ﻮﺧﺮﻭج
ﺟﺮﻭج،ﭼﻮﻥ اجل
ﻭ ﻣﻬﻠﺖ ﻋﻤﺮ ﺳﺮ
ﺍﻣﺪ، ﺗﺎﺧﻴﺮﻯ
ﺪﺭ ﻣﺮگ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﭼﻮﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯم ﻮ
شرط ﮐﺎفی هرﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ،
ﻭﻣﻬﻠﺖ ﻣﻘﺮﺭ ﺳﺮ
ﺍﻣﺪ، ﺗأﺧﻴﺮﻯ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ حَقّ اﻳﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺳﺘم ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ أجل
ﺒﺴﺘﻪ ﺑﺎﻋﻤﺎل
سلوکی ﺸﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻟک
همّت ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺴﺮیع
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﮐثرﺕ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ، ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﮐﻮﺗﺎهی عمر ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﺬﮐﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ ﻃﻮل
عُمر ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺰﻣﺎنی
ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﻠکه ﺩﺭ
ﻣﻬﻠﺖ ﻭﺍﺟﻠﻬﺎﻯ
ﺪﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
بروانی ﺘﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﺩﺭک ﺪﻗﻴق
ﻤﻌنی اجلّ ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ، ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺯﻣﺎنی ﺒﺪﺍﻧﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺑﻤﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺪﻳﮕﺮ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﻋﻮﺍمل ﻤﺘﺤﺪ ﻓﺮﺍﻭﺍنی
ﺪﺳﺖ ﺩﺭﮐﺎﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻥ اجلّ، ﻣﻬﻠﺖ
ﻭﻓﺮﺻتی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺷﺮﺍﻳطی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺩﺭ ﻣﻬﻠتی
ﻤﻌﻴﻥ ﺘﻬﻴﻪ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ، ﺑﺎ ﭘﻴﺮﺍلهی
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
که ﺩﺍﺭﺩ، ﻭهمّتی
که ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﻋﺸق ﻮ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
که ﺑﭙﻴﺮ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﺟﺒﺮﺍﻥ
کمبوﺩﻫﺎﻯ ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﺪﻳﮕﺮﺭﺍ ﺗﺎﻣﻴﻥ
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺪﺍﺷﺘﻥ
اﺧﺮﻳﻥ ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺗﺃﻣﻴﻥ
کند.ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
،ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪ،
ﺳﺮﻧﻮﺷتی ﻮ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ ﺟﺪﻳﺪ،
ﻭ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺍﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭﺣتی
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻣﺤل
عقل ﺒﺮﺗﺮﻯ اﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻮع عقل ﻘﺒلی ﺒﺮﺍﻳﺶ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﺮﺳﺎﻟک ﺪﺭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ، ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯلی
ﺨﻮﺩ، ﻭ ﻫﻤﺖ ﻭﻋﺸق
ﻮ جدّیت ﻓﻌﻠﻰ،ﻭﮐﻤک
ﻄﻠﺒﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
اﺯ ﭘﻴﺮ مُرَبّی،
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣلی اﺯ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍم ﻴک
عمر ﻳﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺎﻩ
ﺍﺭﺯﺵ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ هر ﮐﺪﺍﻡ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺟﻌﺖ ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ،
ﺑﺎ ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪ، ﺑﺎ ﺑِﺪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺗأﺧﻴﺮﻯ
ﺪﺭ ﺍﺳﺘﺤﻘﺎق ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﺪﺭ ﺗﻨﺒلی ﺘأﺧﻴﺮ
ﻫﺴﺖ. ﻭﺗﺴﺮیع ﺪﺭﻫﻤّﺖ
ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺷﺎﻧس ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻥ اجلّ ﻮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﻮﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ،
ﺧﻮﺩ ﺷﺐ ﻗﺪﺭﻯ ﺪﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻗَﺪَﺭ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷتی ﺠﺪﻳﺪ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﻮ ﻗُﺪﺭتی
ﺘﺎﺯﻩ ﻭﺑﺮﺗﺮ ﻳﺎﻓﺘﻦ،
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﭙﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺍﻣﻮﺭﻏﻴﺮ میسّر
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﻬم ﺪﺭ ﺳﺎﺑﻖ،
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺳﺎﺩﻩ
می گرﺩﺩ. ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨکه
ﺍﻳﻥ ﺸﺐ ﻗﺪﺭ، ﺣﺘﻤﺎ
ﺩﺭ ﻣﺎﻩ ﺭﻭﺯﻩ ﻭ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠکه
ﺩﺭ تمام ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻮ (ﺭَﻣَﺾ ﻋﻴﻥ) ﻮ
وَرَم ﭼﺸم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ثُلث ﺍﺧﺮ ﺍﻥ
ﻴﻌنی ﺪﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻮﻡ ﺗﺠﻠﻴﻪ، ﭘس
ﺍﺯ ﺩﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ، ﻭﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺳﻠﻮک ﻛﻪ
ﺳﺎﻟک ﺘﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺧﺮﻳﻥ
اجلّ، ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ مَعصومیّت ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﺳﺖ. أجل ﻤﺮگ اﺳﺖ،
ﻭﻣﻬﻠﺖ ﻭ ﻓﺮﺻﺖ،
ﻭ ﺣتی عقل ﺮﺍ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺑﻴﺎﺑﺎﻧﻰ (ﺍَﮔﻞ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﻭأجل
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ(ﺍﮔﻞ) ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻯ ﺤﺮﻑ
ﺟﻴﻢ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
أجل ﭙﺎﻳﺎﻥ ﻄﻮل
عمر ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻔﺮﺻﺖ ﺑﺮﺍﻯ
گناﻩﮐﺎﺭﻯ ﻮﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هفت ﺟﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﺮگی
اﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ ﺭﻧج
ﻴﻚ ﻣﺮگ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻋﺸق ﻨﺒﺎﺷﺪ،
ﺍﻳﻥ ﺮﻧج ﻤﺤﺴﻮس
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻥ آیه
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ
عند ﺍﻟﻠﻪ ﮐُﺘﺒﺎ
ﻣﻮﻗﻮﺗﻪ، ﻳﻘﺪم
ﻤﻨﻬﺎ ﻣﺎ ﻳﺸاء
ﻮ یُؤٴﺨّﺮ،ﻓﺎﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﻠﻴلة ﺍﻟﻘﺪﺭ،
ﺃﻧﺰل اﻟﻠﻪ ﻓﻴﻬﺎ
ﮐلّ ﺸیئ ﻴﮑﻮﻥ
الی ﻠﻴلة ﻣثلها
،ﻭ ﺫﻟگ ﻘﻮﻟﻪ ﻟﻦ
ﻳﻮﺧّﺮ ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻔﺴﺎ
ﺍﺫﺍ ﺟاء اﺟﻠﻬﺎ
ﺍﺫﺍ ﺃﻧﺰﻝ، ﻭﮐﺘﺒﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ،
وﻫﻮ ﺍﻟﺬﻯ لا ﻳُﻮٴﺨّﺮﻩ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﻭﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎئی ﻤﻮﻗﻮﺕ
ﻭﻣﻌﻴﻥ ﺪﺭ وقت
و ﺯﻣﺎﻥ هست، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻘﺪﻳم
ﻮﺗأﺧﻴﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺩﺭﺷﺐ ﻗﺪﺭ، ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻥ ﻨﺎﺯﻝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺳﺎل ﺒﻌﺪ،
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻥ ﻨﺎﺯل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﭼﻮﻥ
اجلّ ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ،ﻣﻨﺸﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺎﺯل ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺟﺎﻯ ﺘأﺧﻴﺮﻯ
ﺪﺭ ﺍﻥ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ (ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻘﻴّﺪ ﻭ ﺩﺳﺖ ﺑﺴﺘﻪ
ﺩﺭ ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍین
ﺒﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎ ﻭﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎ،
ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ ﻀﺮﻭﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻴک ﺴﺎل
اﻳﻨﺪﻩ، ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺎ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ،
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻣﻌﻴﻥ
اﺳﺖ. ﻭلی ﺒﺎﺯ ﻗﺎﺑل
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
زﻳﺮﺍ ﻫﻤّﺖ ﺳﺎﻟک
ﺘﺴﺮﻳﻊ، ﻭیا ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﺍﻭﺑﺎﻋث ﺗأﺧﻴﺮ،
ﻭﺣنی اﻧﮑﺎﺭ ﻭ
ﻧﻔﺎق اﻭ ﺑﺎﻋث
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﻧﻬﺎئی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ عبوﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﺍﺯﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻟﺎﺯم
ﻮ ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻀﺮﻭﺭﻯ
ﻭﻣﺸﺨﺺ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎ
را ﮐﺴﺐ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
اﺯﺍﻧﻬﺎ ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺿﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﺳﺮﻋﺖ ﻋﺒﻮﺭ
ﻭ ﺗﺴﺮیع ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺯﺵ،
ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل اﺯ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺩﻭﺭﻩ ﻋﺒﻮﺭ ﺭﺍ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺗﺮ، ﻭﺣتی
غیر ﻣﺤﺴﻮس ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺴﺨﺘﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟک عاﺷق ﺨﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﻭ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ،
ﻫیچ مشکُلّی ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﻣﻨﺸﻴﺎﻥ
اﺳﻤﺎﻧﻬﺎ، ﻳک ﺘﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
مُدَبّران ﻮ ﻣﺠﺮﻳﺎﻥ
ﺍﻭﺍﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ مُدَبّران
اﻣﻮﺭ ﻫﺮﺳﺎﻟک
هستند. ﻭﺍﻳﻥ تصوّر
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺨﺼﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ، ﻣﮕﺮ
ﺻﺪﻭﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ،
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ هستند
ﮐﻪ ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭ ﺭﻭح ﻮ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ، ثبت ﻭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭتصوّر
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﻳﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ، ﮐﺎﺭﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﺻل
عوﺍﻟم ﻤﻠﮑﻮﺕ ﻭﺟﺒﺮﻭﺕ،
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻫﺎﻯ
اﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﭽﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
عقل ﺒﺸﺮ ﻗﺎﺑل تصوّر
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺣتی ﺒﺎ
ﺩﻳﺪﻥ ﻔﺮﺿﻰ، ﻗﺎﺑل
ﺪﺭک ﻨﻴﺴﺖ. (ﮐﺘﺎﺏ)
ﮐﻪ ﻫم ﺒﻤﻌنی قُرآن،
ﻭﻫم ﺒﻤﻌنی ﻨﻮﺷﺘﻪ
ﻭ ﻳﺎﺩ ﺩﺍﺷﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
ثبت ﺍﺣﻮﺍل ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﺍﺳﺖ،
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی اﻣﺮ
ﻣﻘﺮﺭ ﻭﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی هرﮐس ﺩﻓﺘﺮ
ﺳﻮﺍﺑق ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﻭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻣﻨفی ﻮ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﺎنع ﺘﮑﺎﻣل
هرﮐس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﻭح ﺴﺎﻟﻚ،
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭ
ﺁﻧﻬم ﺘﻨﻬﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻳﻥ ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ،
ﮐﻪ ﺫﺍﺗﺎ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮ ﺷﻴﻄﺎنی ﻨﻴﺰﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﭘﺎﻙ ﺷﺪنی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍی ﻣﻄلق ﺒﺮﻭﺩ.
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ،
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﺤﻠﻴﻪ،
ﻭﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴک
اﻟﻬﻰ، ﺍﺯ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﭙﻴﺮﺍلهی ﺨﻮﺩ ﮐﺴﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺴﺮ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺒﻘﻴﻪ ﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍﻥ ﺪﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻞ، ﺟﺎﻯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍلهی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﺠﺎﻯ ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺭ ﻓﺼل ﻨﻮعی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻣثلاﻋﻘل
کمتر ﺮﻭح ﺿﻌﻴﻒﺗﺮ،
ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺠﺴم
ﻮ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭحی ﻀﻌﻴﻒ
ﺗﺮ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻥ
ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻫم
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﺭﻭحی
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﻮﺩ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺠﻬﻨمی ﻤﺮﺗفع
گرﺩﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟک اﻣﺮﻭﺯ
ﻋﺠﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺎ ﺍﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﺻﺒﺮ ﺳﺎﻟک ﺠﺎ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺻﺒﺮ ﮐﻨﺪ. ﻭﻧﺎﻟﻪ
ﺑﺪﺭﮔﺎﻩ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﺠﻴل ﺪﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺟﻠﻬﺎ ﻧﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﻨﻴﺰ ﺯﻭﺩ ﺗﺮ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﮕﻴﺮﺩ، ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﺯ ﺑﻌﺪﻯ
کاﺭﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺷﺎﻧس ﮐﺴﺐ
ﺁﻥ ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﺴلیم ﻮﺗﻮﮐﻞ
ﺳﺎﻟک ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭﺣﺪّ
ﺯﻳﺎﺩ ﺑﻮﺩ ﺑﻨفع
اﻭﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻭ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﻭ ﺑﺎ ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺒﻬﺘﺮﻯ
اﻧﺠﺎم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
(ﻣﻮﻗﻮﺕ) ﻣﻌﻴّﻥ
ﻮ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ، ﻭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﺸﺨﺺ ﻭ ﺍﻳﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺘﻌﺒﻴﺮ ﻭ تصوّرﻯ
اﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻌنی
ﻤﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺯﻣﺎﻥ اﻣﺮﻯ
اﺣﺴﺎسی ﻮﺧﺎﺹ ﺩﻧﻴﺎی
بشری ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺧﻮشی
ﻮ ﺳﺮﻣﺴتی ﻮ ﺗﺨﺪﻳﺮاعصاب
ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺴﺮﻋﺖ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ.ﻭﺩﺭﺳﺨتی
ﻮ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ، ﺯﻣﺎﻥ
ﺪﺭﺍﺯ ﺗﺮ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﺩﺭﺧﻮﺍﺏ
ﮐﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺯﻧﺪگی
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ اﺳﺖ،
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ
ﻮﺍندﻴشه
عمیق و دﺭﺍﺯ ﺩﺭﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
کوﺗﺎﻩ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺪﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ،
ﻭ ﺍﺗﻔﺎقی هم ﻤﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻧﻴﻔﺘﺪ. ﺯﻣﺎﻥ
اﺣﺴﺎس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﺘﻴﺠﻪ، ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺣﻮﺍﺩث ﺑﺪﻧﺒﺎل
هم اﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ
ﺣﻮﺍﺩث ﺑﺎ ﻫم ﺼﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﻧﺪ، ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﻣﮑﺎﻥ ﻨﻴﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻴﺎﺭ ﻭ ﻣﺒﺪأ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻨﺠﺶ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
غیرﺳﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺮﮒ، ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﻮﻳﺎ ﺩﺭ ﮐﺘﺐ ﻭ ﺳﺠﻠﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺮ ﺷﮑلی
که ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ثبت ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻮﺩ،
ﻭ ﭼﻘﺪﺭ ﺍﻥ اﻧﺠﺎم
گرﻓﺘﻪ، ﻭﭼﻪ ﻣﻮﺍنعی
هنوﺯ ﺑﺎقی اﺳﺖ.
ﻭﻣﻮﻗﻮﺕ ﺑﺰﻣﺎﻥ
ﺒﻤﻔﻬﻮم اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺤث ﺗﻘﺪﻳم
ﻮ ﺗأﺧﻴﺮ، ﻭ ﻳﺎ
ﻋﺪم اﻣﮑﺎﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺁﻥ، ﺩﺭ حَقّ ﻮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ ﺣﺪﻳثهاﻯ
ﻤﻮﺭﺩ ﺑﺤث ﻣﻄﺮح
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷتی
مادّی. ﻣﻬم ﺘﻔﻬﻴم
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﻮ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎ، ﻭﺩﺳﺖ
ﺑﺪﺳﺖ ﻧﮑﺮﺩﻥ ﻮ
ﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎ ﻣﻮﮐﻮل
ﻨﮑﺮﺩﻥ، ﻭ ﺩﺭﻋﻤل
ﺴﺴﺘﻰ ﻧکردﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭحی ﻮﻓﮑﺮﻯ، ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻥ، ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،
ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ. آیندهﺍﻯ
ﺒﻬﺘﺮ ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ،
ﻭﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
فرشته گونه ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺘﻌﺮﻳﻒ
ﺑﺮﺍﻯ (أجل) ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺤث ،ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
،ﻫﻤﺎﻥ ﻠﺰﻭﻡ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻴک ﺴﺎﻟﻚ،
ﺍﺯ ﺗﻤﺎم ﺸﺮﺍﻳﻄ
لاﺯﻡ، ﮐﻪ ﺑﻴﻥ
ﺪﻭ ﺷﻬﻮﺩ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯلی الهی
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺪﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﻄﺮﺕ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﺬﺭ ﺗﮑﺎﻣلی اﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﺗﺤﻘق ﻴﺎﻓﺘﻨﺪ،
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ ﻮ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ اجلّ ﺰﻣﺎنی
ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﻠکه (ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻮ ﻟﻮﺍﺯﻡ) ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
(ﺷﺮﺍﻳﻄ لاﺯﻡ) ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ (ﺷﺮﻃ
کاﻓﻰ) ﻳﺎ حصول ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺸﺮﻃ لاﺯم ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ،ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺗﻮﻓﻴقی برﺍﻯ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﺷﺐ ﻗﺪﺭ)ﻫﺮ
ﺷﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟک ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
معرفی شده
خداوند ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻨفی
ﺒﺴﺎﻟکی ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺪﻫﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺪﺭ ﺳﺎﻟک
ﺠمع گرﺩﻳﺪﻩ ﻭﻟﻮ
ﺍﺯ ﻣﺘﺤﻘق ﻴﺎﻓﺘﻪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺷﺮﻁ ﮐﺎفی
ﻮﻧﻬﺎئی ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺎﺯ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺑِﺪﺍء ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ) ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻭمَصونیّت ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﻮ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻋﻤل ﻨﮑﻨﺪ،
ﻭﺯﻣﺎﻥ ﻮ ﺍﺟﻠﻬﺎﻯ
ﻤﻌﻴﻥ ﻨﮕﺬﺭﺩ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻴلی ﺪﻳﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮﻃﻮﻝ ﺍﻥ
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ، ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﮐﻪ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالفعل ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
کنونی ﺸﺨﺺ ﻣﻄﺮح
اﺳﺖ. ﻭ(أجل) ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻄ اﺣﻮﺍل
ﺘﮑﺎﻣلی ﻮ ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎکی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺰﻭﺩ ﻳﺎ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ، ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ اجلّ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻗﺒلی اﺳﺖ. ﺳﺎل
ﺒﻌﺪ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﺐ
ﻗﺪﺭ ﺯﻣﺎﻧﻴکه
ﺑﺎﺯ ﺯﻣﺎنی ﻨﻴﺴﺖ،
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ آینده ﺳﺎﻟﻚ،
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺯ ﻳک ﺴﺎل ﭙﻴﺶ
ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﺍﮔﺮ ﺗﺎﻣﻴﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻄ لاﺯﻡ ﺭﺍ
ﺯﻭﺩ ﺗﺮ ﺗأﻣﻴﻥ
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﺑﻌﺪﻯ اﻭﺭﺍ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻳﻥ ﺒﺴﺘﻪ
ﺑﻬﻤّﺖ ﺳﺎﻟک ﻮجدّیت
ﻋﻤلی ﻮﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ،
ﻭﻋﺸق ﺒﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍلهی ﻮ ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﻭﻳﮋﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﺖ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺯ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣثبت ﻭ جذب و ﺍﺟﺘﺒﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.

حدیث
1389 - دﺭ ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ102ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺘﻨﺰل ﻔﻴﻬﺎ ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﻭ ﺍﻟﮑَﺘَبة ﺍلی
ﺴﻤاء اﻟﺪﻧﻴﺎ،
ﻓﻴﮑﺘﺒﻮﻥ ﻤﺎ ﻫﻮ
ﮐﺎﺋﻥ ﻔﻰ ﺃﻣﺮ ﺍﻟﺴنة
، ﻭﻣﺎ ﻳﺼﻴﺐ ﺍﻟﻌﺒﺎﺩ
ﻓﻴﻬﺎ، ﻭﺃﻣﺮ ﻣﻮﻗﻮﻑ
ﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ، ﻓﻴﻪ
ﺍﻟﻤﺸیئة ﻳﻘﺪم
ﻤﺎ ﻳﺸاء ﻮﻳﻮٴﺨّﺮ
ﻣﺎ ﻳﺸاء ،ﻭﻫﻮ
ﻗﻮﻟﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﻳﻤﺤﻮ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎ
ﻳﺸاء ﻮﻳثبّت ،ﻭﻋﻨﺪﻩ
ﺍُمّ اﻟﮑﺘﺎﺏ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺸﺐ ﻗﺪﺭ
ملائک ﻮ ﻣﻨﺸﻴﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﻧﺎﺯل ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺧﻠﺎل
ﻴک ﺴﺎل ﻮ (ﺳﻨﻪ) ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﺼﻴﺐ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺸﻮﺩ، ﺩﺭ ﺍﻥ ﺸﺐ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ. (ﻭﺑﺎﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻮ ﻫﺮ کامل
الهی ، ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺑﻠﺎغ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﻭ (ﺃﻣﺮ) ﻭ ﺗﺼﻤﻴم
ﻨﻬﺎئی ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل ﺠﺎﺭﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻋلی ﺮﻏم
اﺑﻠﺎﻍ ﺗﺼﻤﻴم
ﺴﺎﻟﻴﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺎﺯ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎﺯ ﭼﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺍﻋمّ
اﺯ ﺗﺴﺮیع ﺪﺭ ﻫﻤّﺖ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻭﻳﺎ ﺗأﺧﻴﺮ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻘﺼﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ. ﻭلی ﭽﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩ، ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
مَصونیّت ﺳﺎﻟک
ﺤﺘمی اﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭح ﺪﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺍﮔﺮ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺘﻘﺪﻳم
ﻮ ﺗأﺧﻴﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ، ﻃﺮﺡ
ﺣﻮﺍﺩث ﺑﺮﺍﻯ ﻴک
ﺴﺎل اﻳﻨﺪﻩ ﻣﻌنی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺑﺎ ﺟﺰم ﻤﻄﻠﺐ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ،
ﺑﻤﻌنی اﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ حَقّ ﺪﺧﺎلتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﻤنشیان
ﺒﺮﺍﻯ ﻴک ﺴﺎل ﺒﻬم
ﻤﻴﺨﻮﺭﺩ. ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻪ ﺣﺪﻳثهاﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃ ﺒأجلّ،
ﺿﻤﻥ ﺘﻌﻴﻴﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻗطعی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻘل ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﻮ ﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺸﻮﺩ، ﺑﺎﺯ
ﻫم ﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺍﺯﺍﺩﻯ
عمل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
مَشیّت ﻭکیفیّت
ﻋﻤل ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
ﺸﺮﺍﻳﻄ ﻮ ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺣتمی
اﺳﺖ، ﻭلی ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﺴﺘﻪ ﺑمَشیَت
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﺴﺮﻳﻊ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﻋﺒﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ، ﻭﺣﺼﻮل
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭ یا ﺗأﺧﻴﺮ ﺁﻥ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻨﺒلی
ﺴﺎﻟﻚ، ﻭﺣتی ﻤﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﻭبی أثرﺷﺪﻥ اﻳﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻔﺎق ﺴﺎﻟﻚ، ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ اﺑﻠﺎﻍ
ﺍﺟﻠﻬﺎ، ﺑﻌضی
اﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﭘﻴﺶ ﺑﻴنی
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍلهی
اﺑﻠﺎغ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺮخی
ﺰﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﺑﻠﺎغ
ﻮﻳﺎ ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺍﻧﺠﺎم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ گفت ،ﺍﻳﻥ
اﺟﻠﻬﺎ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩ ﻭ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻮﺍﻗﻌﻰ، ﻭﺩﺭ ﻋﺒﻮﺩﻳﺖ
ﻭ ﺑﻨﺪگی ﻮ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﺒﭙﻴﺮ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ
ﺍﺑﻠﺎغ ﺸﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻧﻪ ﺯﻣﺎنی هستند
ﻭ ﻧﻪ ﻫﺮﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮ.
ﺑﻠکه (ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ)
ﻭﺿﺮﻭﺭﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻮ ﺑﺮﺍﻯ همه
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭ ﻗﺮﻳﺒﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺨﺼﻮصی که ﺷﺎﻧس
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺍﻳﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ ﺒﺮﺍﻯ
همگاﻥ لاﺯم هستند
ﺗﺎ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﺯل اﻳﻦ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻣﻌﻴّﻥ ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺍﮔﺮ ﮐسی ﻴﺎ
ﺭﻭحی اﺯ ﺍﻳﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺍﻯ
عبورﺗﮑﺎﻣلی
کرﺩ، ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺑطی ﺒﺰﻣﺎﻥ
هم ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠکه
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻬﻤّﺖ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻭ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﻤک الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻭمَشیّت ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎمَشیّت ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺴﺎﻟﻚ، ﺩﺭ ﻫم
آﻣﻴﺨﺘﻪ، ﻭ ﺑﻤﻮاﺯﺍﺕ
ﻫم ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ (ﺳﻨﻪ) ﻳﺎ ﺳﺎل
که ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﻳک ﺸﺐ ﻗﺪﺭ ﺍﻥ
اﺑﻠﺎغ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﻄﻮل ﺰﻣﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﻘﻄﻌﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺎﺩﺍم
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟک همت ﺍﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﮐﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯﺍﺩﻯ عمل ﺴﺎﻟک
ﺒﺮﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﻳک
ﺴﺎل بشری ﺼﺮﻑ ﻭﻗﺖ
ﺷﻮﺩ. ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭﺩﻳﺮﺗﺮ
مَشیّت ﺍلهی ﻨﻴﺰﻣﻨﺘفیﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺑﻠکه (ﺳَﻨِﻪ)
ﻳﺎ ﺳﺎل هماﻥ (ﺳُﻨّﺖ)
ﻳﺎ سلوک الهی،
ﻭ ﻳﺎ (ﺳِﻨﺖ) ﺷﺪﻥ
(ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺸﺪﻳﺪ) ﻭمقدّس
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﺮﻭح ﺴﺎﻟﻚ،
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﺎفی
ﻮﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻴک ﺴﺎﻟﻚ،
ﺍﻧﺮﺍ ﮐﺎﻓﻰ ﺩﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻘﺮﺭ آینده ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺠﺪﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺳﺎل
ﻮ ﺯﻣﺎﻥ ﺒﻤﻔﻬﻮم
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
(ﺳِﻦّ) ﻗﺎﻧﻮﻥ
گذاﺭﻯ که که ﮐﺎﺭ
ﭘﺎﺭﻟﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺣﮑﺎم اﺳﺖ، ﺩﺭ
سلوک الهی ﻨﻴﺰ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﻪ ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻣﺎم
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻌﻴﻴﻥ ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ، ﻫﻤﺎﻥ
(ﻭضع ﺒﻌﺪﻯ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
،ﮐﻪ دﺭ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﺍﺑﻠﺎغ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻫﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻮ
ﻧﻈﺮﻯ الهی ﺘﺎﺯﻩ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺑﻠﺎغ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ (ﺃﻣﺮ)
ﻳﻌنی سلوک
الهی ﻮ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻄﺒیعی ﺪﻳﮕﺮ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺎﺭیح ﻤﺮگ ﺒﺮﺍﻯ
همگاﻥ) ﻣﻮﻗﻮﻑ ﻭ
ﻣﻮﻗﻮﺕ ﺑمَشیَت
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺗﻘﺪیم ﻮ ﺗﺎﺧﻴﺮﻯ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺤﻮ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺎقی ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺣﺎل ﺠﺪﻳﺪﻯ
ﺮﺍ ﺗثبیت ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭ
(ﺍُمّ اﻟﮑﺘﺎﺏ)
ﻧﺰﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻣﺤﻮ
ﺍثاﺭ ﺍﻟﻮﺩگی
گناﻫﺎﻥ ﺪﺭ ﺭﻭح
وروان اﺳﺖ، ﻭﺗثبیت
ﺍﺧﻠﺎق ﻮ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴک و ﺠﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ، ﭘس ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﻭ ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻳﻌنی ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ،
ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ ﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﻌﺪﻯ اﺳﺖ. (ﺍُمّ
اﻟﮑﺘﺎﺏ) ﻳﺎ (ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﺻﻠﻰ) ﺍﻟﻬﻰ، ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﮑﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺩﻓﺘﺮ
ﻭﺩﺳتک ﻮ ثبت ﺍﺣﻮﺍل
لاﺯم ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻠکه ﺍﻳﻦ ﺍُمّ
اﻟﮑﺘﺎﺏ، ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
(ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺻﻠﻰ) ﻭﻣﻘﺮﺭ
ﻭﻣﮑﺘﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ اﻭم ﻮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍلهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﺎﻟﻚ، ﺩﺭ ﺍﻭم
ﻮ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ، ﻭ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺨﻮﻳﺶ ثبت ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻥ ﮋﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﺸﺨﺺ، ﻋﻤﻠﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺍﺳﺖ،
ﺗﺎ ﺍﻳﻨکه ﺩﺍﺧل
ﻘﻠﺐ ﻭ ﻣﻐﺰﻭ ﺷﮑم
کسی ﺒﺎﺷﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ قُرآن ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث
،ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻈﺮ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺑأﻋﻤﺎل
اﻧﻬﺎ است .ﭼﻪ ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﻣﺤﻮ، ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺗثبیت ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺣﻮﺍﻝ،
ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻭ ﺍﺟﻠﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺴﺎل ﻮ ﻣﺎﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎکی ﻮ ﺗﺎﻣﻴﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻄ لاﺯﻡ، ﺗﺎ
ﺳﺮ ﺣﺪّ ﺷﺮﻁ ﮐﺎفی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺍﺭﺍﻯ
همت ﻳﺎ ﺍﻭﻡ ) ﺟﺪّﻯ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﺷﺐ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻭ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﺴﺎل ﺒﻌﺪ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠکه ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎکی ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ اﺳﺖ. ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﻭ ﻣﺎﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻳﺎ ﭼﻨﺪﻳﻦﺳﺎل
ﻄﻮل ﺒﮑﺸﺪ. ﮐﻪ ﮔﺎهی
هرﮔﺰ ﮐسی ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ، ﻭ ﺟﺎ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﺍﻳﻄ لاﺯم ﺮﺍ
ﺗﺎﻣﻴﻥ ﻨﮑﺮﺩﻩ،
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻴای
ﺪﻳﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮأجل ﺰﻣﺎﻧﻰ، ﻣﻬلتی
اﺳﺖ الهی ﺗﺎ ﺳﺎﻟک
ﺘﺎﻣﻴﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
کند .ﻭﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﺍﺯ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺬﺍتی ﺪﺭ ﺭﻭح که
ﺑﺎقی ﻤﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻌﺎنی ﻤﺘﻌﺪﺩ
ﻳﻚ ﻟﻔﻈ ﺮﺍ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻳک ﺴﻴﺴتم ﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ و
سلوکی عرفانی ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ ﻫم هر
ﻣﻌﻨﺎئی ﺒﮑﺎﺭ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻫﻴﭽﮑﺪﺍم
ﺮﺍ (أجل ﺰﻣﺎﻧﻰ)
ﻭ ( أجل ﺸﺮﺍﻳﻂ) ﻭ
ﻣﻌﺎنی ﺪﻳﮕﺮ أجل
ﺮﺍ ﺑﺎﻫم ﺪﺭﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺖ ﺍﮔﺮ ﺯﻣﺎﻥ
لاﺯم گذﺷﺖ، ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم ﺘأﻣﻴﻥ ﻨﺸﺪ،
ﺩﻳﺮ ﺧﻴﻠﻰ ﺩﻳﺮ
ﺷﺪﻩ، ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣل روح و
روان ﻮ ﺳﻠﻮک ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﻫﺎ ﻭ ﺍﺟﻠﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﭙﻴﺶ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.
أجل ﺒﻤﻌنی
عقل ﻮ ﻳﺎ (اجلّ) ﺑﻤﻌنی
کُلّی أجل ﺒﻤﻌﻨﻰ
(ﻏﻴﺮ ﮐُﻞ) ﺍﺯ ﻣﻌﺎنی
ﺪﻳﮕﺮ أجل ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻟﺰﻭم ﺘﺄﻣﻴﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻄ لاﺯم ﻮ
ﮐﺎفی ﺮﺍ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭ ﺭﺑطی ﺒﺰﻣﺎﻥ
هم ﻨﺪﺍﺭﺩ.

حدیث 1390 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ102ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭجلّ، ﻋﺮﺽﻋلی
ﺁﺩم ﺃﺳﻤاء اﻟﺎﻧﺒﻴاء
ﻮ ﺃﻋﻤﺎﺭﻫﻢ، ﻓﻤﺮّ
ﺑﺂﺩﻡ ﺍﺳم ﺪﺍﻭﺩ
ﺍﻟﻨﺒﻰّ، ﻓﺎﺫﺍ
ﻋﻤﺮﻩ فی اﻟﻌﺎلم
ﺃﺭﺑﻌﻮﻥ ﺴنة ،ﻓﻘﺎل
ﺁﺩم ﻴﺎ ،ربّ ﻣﺎ
ﺃﻗل عمر ﺩﺍﻭﺩ،
ﻭﻣﺎ ﺍﮐثر ﻋﻤﺮﻯ،
ﻳﺎ ،ربّ، ﺍﻥ ﺯﺩﺕ
ﺩﺍﻭﺩ ﻣﻥ عمری
ثلاثین ﺳنة ،ﺃﺗثبت
ﺫﻟک له ؟ ﻗﺎل ﻨﻌم
ﻴﺎ ﺁﺩﻡ، ﻗﺎل ﻔﺎنّی
ﻘﺪ ﺯﺩﺗﻪ ﻣﻥ
عمری ثلاثین ﺳنة
ﻓﺎﻧﻔّﺬ ﺫﻟک ﻜلّه
،ﻭ ﺃثبتها ﻟﻪ ﻋﻨﺪﻙ،
ﻭﺍﻃﺮﺣﻬﺎ ﻣﻥ
غمرﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻗتی اﺳﺎمی اﻧﺒﻴﺎ
ﻭﻃﻮل عمرﻫﺮﻳک
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ اﺩم
عرﺿﻪ ﻧﻤﻮﺩ ( ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﺩم
اﺯﮔﻞ) ﺍﺩم ﭽﻮﻥ
ﺒﺎﺳم ﺪﺍﻭﺩ ﺭﺳﻴﺪ،
ﺩﻳﺪ ﮐﻪﻋﻤﺮ ﺍﻭ
ﻓﻘﻄ ﭽﻬﻞ ﺳﺎل
اﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﺍﺩم
گفت ﺧﺪﺍﻳﺎ ﭼﻘﺪﺭﻋﻤﺮ
ﺩﺍﻭﺩ کم اﺳﺖ، ﻭﻋﻤﺮ
ﻣﻥ ﺪﺭﺍﺯ ( ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
عرﻓﺎنی ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
اﺯﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻴﻬﻮﺩ، ﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﮕﻮئیم اﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻳﻬﻮﻩ ﻃﻠﺒﺎﻥ ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عصوﺭ ﻗﺪﻳمی اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺒﻬﺮﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ عرﻓﺎنی
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. (ﺍﺳﺎﻣﻰ)
ﺍلهی گاهی هزﺍﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
قُرآن گفته ﺍﻧﺪ،
ﻭﮔﺎهی هماﻥ
نام ارﺑﺎﺏ ﻧﻮه
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍح ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻨﻮعی ﺨﻮﺩ، ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﻋﺒﻮﺭ
تکاملی ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﺑﺎﺯ ﺍﺳﺎمی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ،ﺗﺎﮐﻴﺪﻯ
اﺯﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﻭﺣتی کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ ﺁﺩم
ﺒﻤﻌنی هر ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻞ الهی
شده ،ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻣﺎم
هر ﺯﻣﺎﻥ، ﮐﻪ ﺭﻫﺒﺮ
ﺍلهی ﻤﺮﺍﺗﺐ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی زﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻋﻤﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﻃﻮل ﺰﻧﺪگی
آﻧﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﻠکه
ﻣﺪنی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺗﺶ ﺑﻄﻮل
ﻤﻴﮑﺸﺪ. ﻭ ﺩﺍﻭﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ،
ﺩﺍﺭﺍﻯ اﻫﻤﻴﺖ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺗﺎﺭﻳخی
ﻮ ﻧﻈﺎمی اﺳﺖ ﻭ
ﺍﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺠﻨگجو
و ﻣﻮٴﺴس ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻯ
ﺴﻴﺎﺳﻰ إسراءئیل
ﺒﻮﺩ. ﻭ ﭘﺴﺮﺵ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
اﺯ ﺭﻓﺎﻩ ﻭﻋﻈﻤﺖ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺟﻨﮕﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﺎﺯ
(ﺩﺍﻭﺩ) ﻧﺎم هر ﺳﺎﻟکی
عاملی اﻟﻬﻰاست
، ﮐﻪ ﺩﻭﺍم ﺴﻠﻮکی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﻧﺎم
هر ﮐﺎﻣل الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ (ﺩﻭﺍ) ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻭﺩﺍﺭﻭ ﺑﺨﺶ ﺳﺎﻟک
ﺒﻴﻤﺎﺭ، ﺩﺭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍنی ﻮ ﺣﻴﻮﺍنی
اﻭ، ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪگی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺗﺎ ﺑﺸﻔﺎ
ﻭ ﺳﻠﺎمتی ﻮ ﭘﺎکی
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ، ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺳﭙس ﺍﺩم
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ سی
ﺴﺎل اﺯﻋﻤﺮ ﺩﺭﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ، ﺑﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﻭ ﻋﺰﻳﺰ
ﻭ ﻣﺤﺘﺮم ﺨﻮﺩ ﺩﺍﻭﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ آیندهﻫﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ، ﻭﻗﻮل
ﺘثبیت ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺩﺭ ﻭﺍقع اﻳﻥ اﺩم
هر ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣلی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺍﻭﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﻤﺎﺭ،
ﺷﻔﺎﻯ ﺮﻭانی اﺯ
ﭘﻴﺮ ﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﺩﺭ ﻭﺍقع
اﺯ ﻃﻮل عمر ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ کامل
الهی ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﮐﺎﺭﻯ ﺠﺰ
ﺗﻌﻠﻴم ﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟک
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
سی ﺴﺎل اﺯﻋﻤﺮ ﺍﺩم
ﺒﺪﺍﻭﺩ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪ،
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻨﻤﻮﻧﻪ ﻣﺤﻮ
ﻭ ﺗثبیت ﺩﺭ مَشیّت
ﺍلهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍُمّ اﻟﮑﺘﺎﺏ ﻧﺰﺩ
ﺍﻭ ﻫﺴﺖ. (ﻳﻌنی ﻴﺎﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
اﺻلی ﻮ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻄﻮل ﺘﺎﺭﻳخ ﺤﻴﺎﺕ
ﺍﺯلی هر ﺭﻭﺡ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﺸﺪﻩ
ﺗﺎ ﺑِﺪﺍء ﻭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﻮﺩ. ﺩﺭﻭﺍقع
اﻳﻥ ﻨﻤﻮﻧﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
مادّی. ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ،
ﺑﺮﺍﻯ اﻓﺮﺍﺩﻯ
ﻤﻮٴﻤﻥ ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮکامل
الهی ، ﺑﻬﺮﮐسی
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘل ﻮﻗﺪﺭﺕ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﻭ ،ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻄﺎﻟﺐﻋﺮﻓﺎنی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﺤﻮ
ﻭ ﺍثباﺕ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺮﻭحی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍلهی ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺘﮑﺎﻣلی ﺮﻭح ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ثاﺑﺖ
ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺳﺎﻟکان
نیز ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻳک ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
سلوکی دارد . ﮐﻪﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺴﺎﻟک اﺯ ﺍﻳﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﻀﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
(أجل) ﻭﻣﻬﻠﺖ ﻭﻓﺮﺻﺖ
ﺯﻣﺎنی ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺭﺑطی
ﺒﻤﺮگ ﻨﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
آﺩﻡ، ﻣﻠک اﻟﻤﻮﺕ
ﻳﺎ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺴﺌﻮل
ﻤﻴﺮﺍﻧﺪﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
گرﻓﺘﻥ ﺠﺎﻥ
ادم میآید. ﻭلی
اﺩم مُدّعی ﺸﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ سی ﺴﺎل
اﺯﻋﻤﺮم ﺒﺎقی
اﺳﺖ (ﻫﻴﭽﮑس ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺻل ﻄﻮل عمرﺧﻮﺩ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﺩم ﻨﺒﺎﻳﺪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﮑﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. که ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻋﺪم
ﺮﻋﺎﻳﺖ ﺗﻌﻬﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﺩم کاﻣل ﻤﻌنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
عرفانی اﺳﺖ) ﻋﺰﺭﺍئیلی
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻥ سی ﺴﺎل ﺮﺍ
ﺑﺪﺍﻭﺩ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
( ﮐﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﺑﻌﺪﻫﺎﻯ
ﺨﻴلی ﺪﻭﺭ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﻮﺩ) ﻭﺗﻮﺍﻥ ﺮﻭﺯ
ﮐﻪ ﺩﺭ (ﻭﺍﺩﻯ ﺪﺧﻴﺎ)
ﻳﺎ ﺳﺮﺯﻣﻴﻥ ﺪخیا
ﺑﻮﺩﻯ، ﭼﻨﻴﻥ ﻘﺮﺍﺭﻯ
ﺒﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻰ.
( ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ (ﺩﺧﻴﺎ)
ﺍﺻﻄﻠﺎحی ﺪﺳﺖ
ﮐﺎﺭﻯ ﺸﺪﻩ ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
،ﻭ ﺍﺯ ﺍﺻل عبرﻯ
آن ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻥ عاﻟم ﺬَﺭ
ﻭ ﻗﺒل اﺯﺗﻮﻟﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﺯل میباﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺩم
گفت ﺑﻴﺎﺩ ﻧﺪﺍﺭﻡ،
ﻭلی ﻤﻠک اﻟﻤﻮﺕ
ﮔﻔﺖ، ﮐﻪ ﻣﻨﮑﺮ
ﻭ ﺟﺎﺣِﺪ ﻣﺒﺎﺵ.
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﺩم
گفت ﺻﺒﺮ ﮐﻥ ﺘﺎ
ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﻡ، ﻭ
ﺍﻳﻥ اﺩم ﻤﻨﮑﺮ
ﻭﺟﺎﺣﺪ ﻧﺒﻮﺩ ،ﺑﻠکه
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻥ ﭙس ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ، ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻧﺶ ﺩﺭ ﻣﻌﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺳﻨﺪ ﺑﻨﻮﻳﺴﻨﺪ،
ﻭﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ ﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﻭﻯ
کاﻏﺬ ﺑﻴﺎﻭرﻧﺪ
(ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﺯﻃﺮﻑ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ، ﺑﻬﺮﻩ ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی ﻮمادّی
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ اﻃﻠﺎﻉ
ﺍﺯﻋﻤﺮ، ﻭ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺒﺪﻳﮕﺮﻯ، ﻭ ﺍﻳﻨکه
عزرائیل ( ﻳﺎ اسرائیل
،ﻭﺍﻳل ﻮ ﺍﻟﻪ ﺍﺳﺮاء
ﻭﻋﺮﻭج ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ) ﺑﻴﺎﺩ ﺍﻭ
ﺍﻭﺭﺩ، ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﭽﻨﻴﻥ ﻘﺮﺍﺭﻯ ﺮﺍ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ اﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄقی اﺳﺖ،
ﻭلی ﺠﺎﻟﺐ ﺍﻳﻨکه
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺘﺠﺮﺑﻪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺳﻨﺪ
ﻧﻮﻳسی اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻭﺍﻧﮑﺎﺭ ﺗﻌﻬﺪﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ، ﺍﺯ
ﺗﺪﺍﻳﻥ ﻴﺎ ﺩﻳﻥ
ﻮ ﻭﺍﻣﮕﻴﺮﻯ) ﻭﻗﺮﺽ
ﺩﺍﺩﻥ ﻤﻨﻈﻮﺭ( ﺗﺪﻳّﻥ
ﻮ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ) ﻭﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺴﻨﺪ ﻭ ﺗﻌﻬﺪﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻮﻳسند ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻴﺎﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷند. ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺠﺒﻮﺭ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﻌﻬﺪ ﺧﻮﺩ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯﺍﺩﻧﺪ ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﺒﺪﻫﻨﺪ.ﻭلی اﻟﺒﺘﻪ
ﺑﻘﻴﻤﺖ آینده ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺷﺪﻥ ﺪﺭ ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻧﻬﺎﻯ
ﺠﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ ﺪﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭح ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩﻡ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻄح
عقل ﺰﻣﺎﻥ ﻮﺷﺮﺍﻳﻄ
اﺟﺘﻤﺎعی ﺮﻭﺯ ﻭﻣﺤﻴﻂ،
ﺟﺰ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
اﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯو
عرفانی ،ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺪﺍﺩﻥ اﻣﻮﺭﺍلهی
ﺒﺎﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ،
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﻔﻬﻴم غیر
ﻣﺴﺘقیم ﺁﻧﻬﺎ ﭼﺎﺭﻩﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﻫﻤﻴﻥ ﺤﺎﻝ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺼﺤﺒﺖ ﺷﻮﺩ،
ﻭﺩﺭﺳﻄح عقل ﺟمعی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺩﻗﺖ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
اﻣﻮﺭ ﺭﻭحی ﻮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻭ ﺗﻤثیل ،ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
مادّی اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
تصوّر ﺫﻫنی ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺷﻮﺩ. ﻭﺭﺍﺯ
ﻟﺰﻭم ﺘﻔﺴﻴﺮﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯﻣﻄﺎﻟﺐ
قُرآن ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻫﻤﻴﻥ اﺳﺖ.

حدیث 1391 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ۳۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ اﻥّ اﻟﻠﻪ
ﻋﺰّ ﻭ جلّ، ﺟﻌل
ﻠﻤﻥ ﺠﻌﻠﻪ ﺳﻠﻄﺎﻧﺎ،
ﻣﺪّﻩ ﻣﻥ ﻠﻴﺎلی
ﻮ ﺍﻳّﺎم ﻮ ﺳﻨﻴﻦ
ﻭ ﺷﻬﻮﺭ، ﻓﺎﻥ
عدﻟﻮﺍ فی اﻟﻨﺎس
، ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭجلّ ﺼﺎﺣﺐ ﺍﻟﻔَﻠَﻚ،
ﺃﻥ ﻴﺒﻄئ ﺑﺎﺩﺍﺭﺗﻪ،
ﻓﻄﺎﻟﺖ ﺃﻳّﺎﻣﻬم
ﻮ ﻟﻴﺎﻟﻴﻬم ﻮ ﺳﻨﻮنهم
ﻮﺷﻬﻮﺭﻫﻢ، ﻭﺍﻥ
ﺠﺎﺭﻭﺍ ﻓﻰ ﺍﻟﻨﺎس
ﻭ ﻟم ﻴﻌﺪﻟﻮﺍ،
ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭجلّ ﻠﺼﺎﺣﺐ ﺍﻟﻔَﻠَﻚ،
ﻓﺎﺳﺮع اﺩﺍﺭﺗﻪ
ﻭ ﺃﺳﺮﻉ ﻓﻨاء ﻠﻴﺎﻟﻴﻬم
ﻮ ﺃﻳّﺎﻣﻬم ﻮﺳﻨﻴنهم
و ﺷﻬﻮﺭﻫﻢ، ﻭﻗﺪ
ﻭفی ﺘﺒﺎﺭک ﻮ ﺗﻌﺎلی
ﻠﻬم ﺒﻌﺪﺩ ﺍﻟﻠﻴﺎلی
ﻮ ﺍﻟﺎﻳﺎم ﻮ ﺍﻟﺸﻬﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ هرﮐس ﮐﻪ
سلطه وﺳﻠﻄﻨﺖ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﻗﺪﺭتی
ﻘﺎﺋل ﺸﺪ، ﻣﺪتی
ﻤﻌﻴﻥ اﺯ ﺷﺒﻬﺎ
ﻭ ﺭﻭﺯ ﻫﺎ،ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﻣﺎﻫﻬﺎ ﻭﺳﺎﻟﻬﺎ
ﻣﻘﺮﺭ ﮐﺮﺩﻩ، ﺗﺎ
ﺳﻠﻄﻨﺖ ﮐﻨﺪ (ﺍﻋمّ
اﺯ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﻗﺪﺭﺗﻤﻨد
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ)
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺒﻴﻥ ﻤﺮﺩم
ﺒﺎ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﮐﻨﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﻓَﻠَﻚ
(ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺍﻓﻠﺎﻙ،
ﻭﻳﺎ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺘﺼﺪﻯ
احساس زمان ﺮﻭﺡ
ﺷﺨﺺ) ﺩﺭ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪﻯ
ﺤﺮﮐﺖ ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﺎم ﻮﺳﺎﻟﻬﺎ
ﻃﻮﻟﺎنی ﺘﺮ ﮔﺮﺩﺩ.
( ﮐﻪ ﻋﻤﺮ ﺯﻣﺎنی
ﻨﺒﺎﺷﺪ، که ﻓﺮﺻﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ) ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻳک ﺘﺸﻮﻳق ﺒﺮﺍﻯ
ﺣﮑﺎم ﺴﻴﺎسی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﺑﻴﻥ ﻤﺮﺩم ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻧﻬﺎ ﻃﻮﻟﺎنی
ﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻭلی
اﮔﺮ ﺳﺘم کنند ﻋﻤﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﻋﻤﺮ ﺣﮑﻮﻣﺘﺸﺎﻥ
کوﺗﺎه ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﺎﺯﺳﻠﻄﻨﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳُﻠﻄﻪ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻓﺮﺻﺖ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﻭ ﺗﻌﺪﻳل
ﻮ ﺍﺻﻠﺎح روان ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
کاﺭﻯ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ بتوﺍﻧﻨﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ
،ﻃﻮل عمر ﮐﻨﻮنی
ﻮﺑﺸﺮﻯ اﻧﺎﻥ ﺪﺭﺍﺯ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
بی ﻤﺼﺮﻑ ﻭ بی ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﺰﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭ ﺣﮑم ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻗﻮﺍمی یا ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
اﻭم ﻮ سلوک
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧمی ﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ گرﻯ
عباﺩﻯ ﺒﻬﺮﻩﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻔﺎﻳﺪﻩﺍﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ
(ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﻔُﻠﻚ)
ﻓﺮﺽ ﺑﺮ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘگانی
هرﻓﻠکی اﺯ ﺍﻓﻠﺎک
ﻛﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻣﻴﮑنند،
ﻭلی ﺴﺮﻋﺖ
طبیعی ﺍﻓﻠﺎک ﻨﻴﺰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﻃﻮﻟﺎنی
ﺘﺮﻫم ﺒﺸﻮﺩ، ﻃﻮل
عمرﻯ ﺒﺮﺍﻯ
کسی ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻋﻤﺮﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺑطی
ﺒﺴﺮﻋﺖ ﺍﻓﻠﺎک
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﺑﻠکه ﺑﺎﺭﺯﺵ
ﺣﻴﺎتی ﻮﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭحی
ﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ هست ،ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻧﺒﺎل گرﺩﺩ ﻭلی
اﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻭمُربّی
ﺴﻠﻮکی ﻤﺮﺩﻡ، ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﻭﺯ ﺍلهی
هستند. ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻓﻠک ﻮﻋﺼﺮ ﻭ ﺩﻭﺭﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻘﺒل اﺯﻣﺤﻤﺪ، ﺍﮔﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ،
ﻣثلا ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﻮﭼﻬﺎﺭم ﺪﺭ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﻓﻠک هماﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻣﺮﺑّی ﺮﻭجی
اﻧﺎﻥ هستند. ﻭلی
ﺒﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ، ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻤﺮﺑﻰ ﻭﺭﻭحی
اﻟﻬﻰ، ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻓﻠکی ﺮﻭحی ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﻧﻬﺎ،ﮐﻪ ﺗﺤﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
اﻓﻠﺎک و
انواع ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ،ربّ
رحمان ﺒﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﺎﻃﻴﻥ ﻮ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﺟﻮﺭ ﻭﺳﺘم
کرﺩﻧﺪ (ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮ ﻳﺎ ﺑﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﻭ آیندهﻫﺎﻯ اﻭﻟﺎﺩ
ﺧﻮﺩ) ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺼﺎﺣﺐ ﻓﻠک
اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺮﻋﺖ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭ ﺭﻭﺯﻫﺎ وﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
آﻧﺎﻥ کوﺗﺎﻩ ﮔﺮﺩﺩ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺑﺘﻌﻬﺪ،
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻃﻮل
عمر ﺍﻧﻬﺎ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ( ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﻬﺪﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻋﻤﺮکسی ﺮﺍﮐم
کند ،ﺗﺎ بی  ﻮﻓﺎ ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺣنی اﻳﻥ
ﺘﺴﺮیع ﺨﻮﺩ ﻣﮑﺮﻯ
الهی در احساس
مرور زمان ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻋﺪم ﺘﻌﻬﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺎﺣﺐ مَشیّت ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﻄﻠق
اﺳﺖ. ﻭلی ﺪﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺘﻬﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﺎﻃﻴﻥ ﻮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻣﺘﻨﻔﺬﺍﻥ ﺼﺎﺣﺐ
ﻗﺪﺭﺕ در مردم
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺍﺯ ﺳﺮﮔﺬﺷﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣلی
ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
(الهی ﺰﻣﺎﻥ) ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺒﻤﺮﺩم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺍﮔﺮ ﻫم ﻨﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﻭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺗﻌﺪﻳل ﻮ ﺍﺻﻠﺎح
ﺴﻠﻮکی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
،ﻣﻘﺼّﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺯﻭﺍل ﺤﮑﻮﻣﺘﻬﺎ،
ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺸﺮﺍﻳﻄ
ﻤﺪﻳﺮﻳﺖ ﻭکاربّرد
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ اﻧﻬﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﻫﺮﺣﺎﮐم
عاﺩﻟﺘﺮ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺗﺴلیم ﻤﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻇﺎﻟﻤﺎﻥ، ﺑﺎ ﺳﺮﮐﻮﺑﻴﻬﺎ
ﻋﻤﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺟﻮﺍمع ﺪﺭﻫﺮ
ﻣﻠﻴﺘﻰ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
(ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍﻳﺞ) ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺯﻣﺎﻥ، ﻫﺮ ﻗﻮﻣﻴکه
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍلهی ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ، ﺑﺎﻋث
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮﻯ، ﻭﺑﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﮋﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳج ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻥ ﻔﺼﻮل ﻨﻮعی
ﺒﺮﺗﺮ ﺗﺎﺯﻩ، ﺭﺍﻳﺞ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﺠﺎﻣﻌﻪ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮعی ﻮﻋﻘل ﻮ ﺻﺒﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﻭﻋﺪم
کسب ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮ، ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻳﻥ ﻘﻮﻡ،
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﻮ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی ﺤﻘﻴﺮﺗﺮﻯ
ﻤﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﺩﻭﺭﺗﺮ، ﻭﺣتی ﺸﺒﺎﻫﺖ
ﺑﺎﺧﻠﺎق ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻥ ﺠﻨﮕﻠﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﻭﺧﻮﻥ ﺮﻳﺰﻯ ﻮﻣﻈﺎلم
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺣتی ﻤﻨﺠﺮ ﺑﺰﻭﺍل
آﻥ ﻘﻮم ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﺎ ﻗﻮم ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻮ ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ ﺤﮑﻮﻣتی
ﺪﻳﮕﺮﻯ، ﺟﺎﻯ ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﻘﺒلی ﻘﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺎم ﺁﻥ ﺴﺮﺯﻣﻴﻥ
ﺒﺎﻗﻴﻤﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ اﻧﻬﺎ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨکه
ﺑﺮﺍﻯ ﻤثال اﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ،
ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ ﺩﺭﻯ،
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﻋربّ ﻭﻳﺎ
ﺗﺮک ﻮﺷﺎﻳﺪ ﺍﻧﮕﻠﻴسی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭماهیّت
ﻓﺮﻫﻨگی ﻮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭحی ﭙﺪﺭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻫﺮ ﻗﻮﻣﻰ،
ﺟﺴﺘﻦ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺭﻭح ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺍﺭﻭﺍح اﺟﺪﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻳﻨﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺒﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ.

حدیث 1392 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۴ﺹ104ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﮔﻔﺘﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ که ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠم ﻴﻌﻨﻮﺍ ﺃﻧّﻪ
ﻫﮑﺬﺍ، ﻭﻟﮑﻨّﻬم
ﻘﺎﻟﻮﺍ ﻗﺪ ﻓﺮغ
ﻤﻥ اﻟﺎﻣﺮ، ﻓﻠﺎ
ﻳﺰﻳﺪ ﻭ ﻟﺎ ﻳﻨﻘﺺ،
ﻓﻘﺎل اﻟﻠﻪ جلّ
ﺠﻠﺎﻟﻪ ﺗﮑﺬﻳﺒﺎ
ﻟﻘﻮﻟﻬﻢ، ﻏُﻠّﺖ
ﺃﻳﺪﻳﻬم ﻮ ﻟﻌﻨﻮﺍ
ﺑﻤﺎ ﻗﺎﻟﻮﺍ، ﺑل
ﻴﺪﺍﻩ ﻣﺒﺴﻮﻃﺘﺎﻥ،
ﻳﻨﻔق کیف ﻳﺸاء
، ﺃﻟم ﺘﺴمع اﻟﻠﻪ
ﻋﺰّ ﻭجلّ ﻴﻘﻮﻝ،
ﻳﻤﺤﻮ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎ
ﻳﺸاء ﻮﻳثبّت ،ﻭ
ﻋﻨﺪﻩ اُمّ اﻟﮑﺘﺎﺏ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺷﺎﻥ
این ﻨﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺒﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑل
ﺍﻳﻨکه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ،
ﮐم ﻮ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺪﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻟﻌﻨﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻩ، ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺘﺎﻧﺶ
ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ، ﻭﻫﺮ
ﻃﻮﺭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻧﻔاق
ﻮ ﺩﻫﺶ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻫﺮ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ مَشیّت
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﻨﺪ،ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻧﻤﻴﺸﻨﻮﻯ که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺤﻮ
ﻳﺎ ﺍثباﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ اُمّ اﻟﮑﺘﺎﺏ
ﻧﺰﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ( ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ
ﻄﺒﻴﻌﺖ ثاﺑﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺍﺳﺘثنائی
ﺪﺭ ﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﻨﻴﺰ ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎئی
نوعی و روحی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻳﻬﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻭﺷﻥ کند ،ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ
قُرآن ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
،ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﺤثها،
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﭘس
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ اﻧﺎﻥ
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﺍﻣﺮ
ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻥ ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺟﺒﺮ ﺍلهی
ﺒﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﺎﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺮﺩﻭ
ﺑﺎﻫم کاﺭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻃبق ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ،
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺩﺍﺭﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ (ﺷﺮﺍﻳﻄ لاﺯﻡ)
ﺑﺮﺍﻯ هرﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺤﻘق
ﻴﺎﺑﺪ، ﻭ ﺩﻳﺮ ﻭ
ﺯﻭﺩ ﺩﺭﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
اﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺣﻞ،
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﮐﻤک ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺩﺭ (ﺑِﺪﺍء ﻭ ﻫﺮ
ﻧﺴﺦ ﻭﻓسخ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ، ﻣﻨﻮﻃ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﻫﻤّﺖ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ (ﮐﺘﺎﺏ) ﺩﺭ ﺍﻭم
ﻮ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﻘﺮﺭ
ﻭﻣﮑﺘﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺍﻭم ﻮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻳﻥ ﻤﺤﻮ
ﻭ ﺍثباﺕ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ،
ﻳﺎ ﻣﺤﻮ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﺗثبیت ﺻﻔﺎﺕ
جدید ﻧﻴﮑﻮ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﻣﻮﺿﻮع
ﻋﻤﺮ ﻃبیعی غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ مُتعبّدﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﻤﺬﻫبی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻫﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭﺗﺴﺮیع
اﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻠﺎﺵ ﻭﺻﺪﺍﻗﺖﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1393 اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۴ﺹ104ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺍنی ﻤﺎ
ﻧﻨسخ ﻤﻥ ﺁﻳﻪ ﺃﻭ ﻧﻨﺴﻬﺎ،
ﻧﺄﺕ ﺑﺨﻴﺮ ﻣﻨﻬﺎ،
ﺃﻭلم ﺘﻌﻠﻢ، ﺃﻥّ
اﻟﻠﻪ ﻋلی کُلّ
ﺸیئ ﻘﺪﻳﺮ، ﺃﻟﻢ
ﺗعِلم ﺃﻥّ اﻟﻠﻪ
ﻟﻪ ﻣُﻠک اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻟﺎﺭﺽ، ﻭ ﻣﺎﻟﮑم
ﻤﻥ ﺪﻭﻥ اﻟﻠﻪ ﻣﻥ
ﻮلیّ ﻭﻟﺎ
ﻧﺼﻴﺮ ما ﻧسخ آیه ﺍﻯ
ﺮﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﻴﻢ،
ﻭﻳﺎ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﻤﻴﻨﻤﺎئیم،
ﻣﮕﺮ ﺍﻧکه آیه ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻮﺑﺮﺗﺮﻯ ﺒﺪﻫﻴﻢ.
ﻭﻣﮕﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍنی
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻮﺍﻧﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻭلیّ
ﻮﺳﺮﻭﺭﻯ ﺠﺰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭ ﮐﺴﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻧﺼﺮﺕ ﺑﺪﻫﺪ.
(ﺍﻳﻥ ﺁﻳﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨسخ اﻳﺎﺕ ﮐﺘﺎﺏ
قُرآن ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻔﻘﻬﺎﻯ ﺠﺎﻫﻞ،
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭﻗﺼﺎﺹ ﺷﺮﻋﻰ،
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺤﮑّم
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮐسی ﺮﺍ ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ ﺯﺩ،
ﻭﺑﻌﺪﻫم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺑﺪﻫﺪ، ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮐﻤﺘﺮ ﻳﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺮﺍ ﻣﻘﺮﺭ ﮐﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﺒﻮﺩ ﺍﻭﻟﺎ
آیه ﻣﻨﺴﻮﺥ ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﺩﺭ قُرآن، ﭼﻪ ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ، ﮐﻪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺭقُرآن
ﺒﺎقی گذﺍﺭﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨکه ﻭﺟﻮﺩ ﭼﻨﻴﻥ
آﻳﺎﺕ ﻣﻨﺴﻮخ ﺪﺭقُرآن،
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻭ ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍشی
اﺧﻮﻧﺪﻫﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺤﻤﻴل ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻨﺎم اﺣﮑﺎم
ﺸﺮعی ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨکه ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍﻳﺎﺕ قُرآن اﺣﮑﺎم
ﺸﺮعی ﻮ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺍﻭﺭﻯ
اﺧﻮﻧﺪﻫﺎ، ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﻴﻥ ﺪﺍﻭﺭﻯ
هاﻯ اﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﺳﻴﺎسی ﻨﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﻭ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺎ صلاحیّت، ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺍﻓق
ﺪﻭ ﻃﺮﻑ ﻧﺰﺍع ﻤﻴﻨﻤﻮﺩ.
ﺑﻠکه ﺍﻳﻥ ﻨسخ ﻴﻚ
ﺁﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ قُرآن
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻪ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ، ﮐﻪ ﺑﭽﻨﺪ
ﺻﺪ آخوند و ﮔﺮﻭﻩ
ﻣﺬﻫبی ﺘﻔﮑﻴک ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ (آیه ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﻳﺎ ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺳﺎلک ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﻧسخ ﻮﻓسخ ﻭﺑﺎﻃل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺁﻳﺖ
ﻭ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺍلهی
ﻮﺷﻬﻮﺩبرتری ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﺴﺎﻟک ﺒﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﺣﻮﺍل
ﺠﺪﻳﺪ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺎﺩﺭ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎﻟک
اﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺯﻣﻴﻦ،
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺭﻭﺍح ﻮ ﺍﺟﺴﺎم
اﻧﺴﺎﻥ ها، ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ است ﻭﭼﻮﻥ
هر ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻘﺎم
ﺠﺪﻳﺪ، ﻭﺣتی ﻔﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ ﺠﺪﻳﺪﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺣتی ﻘﺒﻠﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟک ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭلی اﻳﻥ
اﻳﺖ ﻭ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺍلهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻭضع ﺠﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻬﺮ
ﺳﺎﻟکی که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭلیّ ﻮﻧﺼﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮﻧﺼﺮﺕ
دهنذه ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺠﻮﺍﺩ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻤﺎ ﻧﻨسخ ﻤﻥ ﺁیة،ﺑﺄﻥ
ﻨﺮفع ﺤﮑﻤﻬﺎ ﺃﻭ
ﻧﻨﺴﻬﺎ ﺑﺄﻥ ﻨﺮفع
ﺮﺳﻤﻬﺎ، ﻭﻗﺪ ﺗلوی
ﻋﻥ اﻟﻘﻠﻮﺏ ﺣﻔﻈﻬﺎ،
ﻭﻋﻥ ﻘلبک ﻴﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﻤﺎ ﻗﺎل ﺴﻨﻘﺮﺋک
ﻔﻠﺎ ﺗﻨﺴﻰ، ﺍﻟّﻤﺎ
ﺷاء اﻟﻠﻪ ﺃﻥ ﻴﻨﺴﻴﻚ،
ﻓﺮفع عن ﻘﻠﺒک ﺬﮐﺮﻩ
ﻧﺄﺕ ﺑﺨﻴﺮ ﻣﻨﻬﺎ،
ﻳﻌنی ﺒﺨﻴﺮ ﻟﮑﻢ،
ﻓﻬﺬﻩ ﺍﻟﺸﺎنیة
،ﺃﻋﻈم ﻠثوﺍﺑﮑم
ﻮ أجل اﻠﺼﻠﺎح
کم ﻤﻥ آﻟﺂیة ﺍﻟﺎ
ﻭلی اﻟﻤﻨﺴﻮخة،
ﺃﻭ ﻣثللها ﺃﻯ ﻤثلها
فی اﻟﺼﻠﺎح ﻠﮑﻢ،
ﻟﺄﻧّﺎ ﻟﺎ ﻧﻨسخ
ﻮﻟﺎ ﻧﺒﺪّﻝ، ﺍﻟّﺎ
ﻭﻏﺮﺿﻨﺎ فی ﺬﻟﻚ
ﻣﺼﺎﻟﺤﮑﻢ ،
ثمّ ﻘﺎل ﻴﺎ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺃﻟم ﺘﻌلم ﺃﻥ اﻟﻠﻪ
ﻋﻠﻴک ﺸیئ ﻘﺪﻳﺮ،
ﻓﻠﺄﻧّﻪ ﻗﺪﻳﺮ
ﻳﻘﺪﺭﻋلی اﻟﻨسخ
ﻮ ﻏﻴﺮﻩ ﺃﻟﻤﺘعِلم
ﺃﻥّ اﻟﻠﻪ ﻟﻪ ﻣﻠک
اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻭ ﺍﻟﺎﺭﺽ،
ﻭ ﻫﻮ ﺍﻟﻌﺎلم ﺒﺘﺪﺑﻴﺮﻫﺎ
ﻭ ﻣﺼﺎﻟﺤﻬﺎ، ﻫﻮ
ﻳﺪﺑّﺮ کم ﺒﻌﻠﻤﻪ،
ﻭ ﻣﺎ ﻟﮑم ﻤﻥ ﺪﻭﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻥ ﻮﻟﻰّ،
ﺑﺎﺻﻠﺎﺣﮑﻢ، ﺍﺫ
ﮐﺎﻥ اﻟﻌﺎﻟم ﺒﺎﻟﻤﺼﺎﻟح
هو ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭ
جلّ ﺪﻭﻥ ﻏﻴﺮﻩ،
ﻭﻟﺎ ﻧﺼﻴﺮ ﻭ ﻣﺎﻟﮑم
ﻨﺎﺻﺮ ﻳﻨﺼﺮ ﮐم
ﻤﻥ ﻤﮑﺮﻩ، ﺍﻥ ﺃﺭﺍﺩ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻧﺰﺍﻟﻪ
ﺑﮑﻢ، ﺃﻭ ﻋﺬﺍﺑﻪ
ﺍﻥ ﺃﺭﺍﺩ ﺍﺣﻠﺎﻟﻪ
ﻟﮑم ﺍﻣﺎم
عسکرﻯ ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻳﻌنی آﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻧسخ آیه ﺍﻯ ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ،
ﺣﮑم آﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺭفع ﻤﻴﻨﻤﺎئیم.
ﻳﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮشی
ﻤﻴﺪﻫﻴﻢ. ﭼﻮﻥ ﺮﺳم
آﻧﺮﺍ ﻣﺮﺗفع ﻤﻴﻨﻤﺎئیم
( ﻫﺮ آیه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ، ﻭ ﻇﺎﻳفی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک اﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺪﻳﺪ، ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻗﺒلی ﻮﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ، ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻳﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒلی ﻤﺮﺗﻔﻊ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺭﺳم
ﻮﻧﻘﺶ ﺫﻫنی آﻥ،
ﺍﺯ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺟﺎﺭﻯ گناﺭ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﻘﺶ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻨﻤﻮﺩ. ﻭﺩفع ﺸﺮک
ﺒﺮﺍﻯ آﻥ ﺨﻮﺍﻧﺪ.ﺭﺳمی
که ﭽﻴﺰ ﺍثاﺭ ﺑﺎقی
ﻤﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﺣﮑﻢ)
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺍﻥ اﺳﺖ.
ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮﺩﻥ
ﺭﺃیی ﺒﺮﺍﻯ ﻘﺎضی
ﻮ ﺩﺍﻭﺭﻯ، ﮐﻪ ﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺍﻥ ﺁﻳﻪ ﻗﺪﻳم ﺒﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺁﻳﻪ ﺟﺪﻳﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﻫﻤﻪ قُرآن ﻴﮑﺴﺎﻥ
هستند) ﻭ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﻳﻥ ﺮﺍ ﺗﻠﺎﻭﺕ
ﮐﺮﺩﻩ، ﮐﻪ ﺭفع
ﺮﺳم اﻥ،ﺍﺯ ﺣﻔﻈ
ﺪﺭ ﺩﻟﻬﺎ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺍﺯ ﺩل ﺘﻮ ﻣﺤﻤﺪ
(ﺭفع اثاﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻥ گوﻧﻪ
حَنیف ﻋﻤل ﻤﻴﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﺯ ﻗﺮاء
ت ﺧﻮﺍﻫﻴم کرﺩ.
ﺗﺎ ﺍﻳﺎﺕ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻰ. ﻭ ﺗﻮﺭﺍ قراءت
ﻣﻴﺪﻫﻴم که ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻰ. ﻣﮕﺮ ﺍﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﻨﻰ ( قُرّه
ﺟﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙس
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻨﺴح ﻮ ﻓﺮﺍﻣﻮشی
ﺪﺍﺩﻥ الهی اﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ قُرّه ﺷﻬﻮﺩ،
ﻳﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ قُرّه
ﺟﺪﻳﺪ ﻭقُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺍﻳﻦ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺳﺎﻟک
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﻨﺒل ﻮ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ،
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺒﺮخی
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ، ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻨﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒلی ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﻣﻮشی
اﻧﻬﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ ﺩﺭﻣﺮگ
ﻨﻴﺰ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻘﻄ ﺸﻬﻮﺩ ﺍﺧﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻫﻤﺖ ﮐﻪ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ ﺗﺎ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﻫﺮ ﺷﻬﺮ
ﺭﺍ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺍﺷﺖ،
ﺑﺮﺍﻯ همیشه ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ژنتیک ﺭﻭحی
ﺸﺨص هست ﻳﻌنی
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﺪﺭ
ﻣﺮﮒ ﺣﺘﻤﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﺍﻣﻮشی
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺳﺎﻟک
عاﻣل ﺘﺎ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﻨﻴﺰ، ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﺮگ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻳﻜﻬﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸت
سوم ﺪﺍﺭﺩ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺍﺯ آیهﺍﻯ
(ﭼﻪ آیه ﮐﺘﺎﺏ قُرآن
ﻭﻳﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ آیه
ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ)
ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺍﻣﻮشی
ﺪﺍﺩﻳﻢ، ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺒﻬﺘﺮمی ﺪﻫﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺧﻴﺮ ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﻥ اﺴﺖ ( ﮐﻪ (ﺧﻴﺮ)
ﺗﮑﺎﻣل ﺴﺎﻟک اﺳﺖ
ﻭ ﻧﻪ ﻧﻔﻊ مادّی)
ﺑﻄﻮﺭﻯ که ثوﺍﺏ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﻭ أجل،
ﺑﺮﺍﻯ ﺼﻠﺎح ﺸﻤﺎ
ﺩﺍﺭﺩ ( ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺳﺎﻟﻚ، ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ، ﺑﺎﻋث
ثوﺍﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺮﻭﺡ، ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﻧﻔس ﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺗﺠلی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﺻﻠﺎح کننده ﺷﻤﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
اثاﺭ ﮐﻤﺎﻟﻰ، ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍلهی ﻮﻋﻘلی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ آیه ﺟﺪﻳﺪ، ﺍﺯ
آیه ﻗﺒلی ﻤﻨﺴﻮﺥ،
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ (ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻬم
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭﻳﺎ
ﻣثلا اﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﻴم
که ﺍﺻﻠﺎح ﻮ ﺻﻠﺎح
ﺸﻤﺎ ﺑﺎﺷﺪ ( ﮐﻪ ﻳک
ﺸﻬﻮﺩ، ﮔﺎهی ﭽﻨﺪ
ﺑﺎﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﻭﺿﻮﺡ ﻭ
ﻇﻬﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺍﺭﺍﻯ اثرﺍﺕ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺳﺖ) ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﻧسخ ﻮ ﺗﺒﺪﻳل ﻨﻤﻴﮑﻨﻴﻢ،
ﻣﮕﺮ ﺍﻧکه ﻣﺼﺎلح
ﺸﻤﺎ ﺩﺭ ﺍﻥ ﺒﺎﺷﺪ
( ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺗﺮک
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ، ﺻﻠﺎح
ﻮ ﺍﺻﻠﺎح عمیق ﺘﺮ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺖ ﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ،
ﻣﮕﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍنی
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﻘﺪﻳﺮ ﻭ ﻗﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖ
(ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻫﺮ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﻓﻀلی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗأﻣﻴﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧسخ ﻮﻏﻴﺮﻩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
( ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻘﺪﺭﺕ ﻭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻗﺪﺭﺕ،
ﻭﺗﻬﻴﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻗﺪﺭ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ،ﻭﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ) ﻣﮕﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍنی
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺍ
ﺎﻟﮑﻴﺖ ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺯﻣﻴﻥ اﺳﺖ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻋﺎﻟم ﺪﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ( ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺟﺴم ﻮﺭﻭﺍﻥ ﻮﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ ﻮﻫﺮﻧﻮع
ﺘﮑﺎﻣلی ﻮ ﻧﻮعی
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﻭ
ﻣﺼﺎﻟﺢ (ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺍﻥ) ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
،ﻭﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻋﻠم
ﺨﻮﺩ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴتی ﺮﺍ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭﻳﮋﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ آگاهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭآگاهی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻋﻠمی ﻤﻨﺎﺳﺐ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ ﺑﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﻤﻴﺪﻫﺪ) ﻭ
ﺷﻤﺎ ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ (ﺑﺮﺍﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺴﻮﻯ
اﻭ) ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺻﻠﺎح
کننده ﺭﻭﺍﻥ ﻮﻣﻘﺎم
ﺸﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻋﺎﻟم
ﻮﺍﮔﺎﻩ ﺑﻤﺼﺎلح
ﺸﻤﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺧﻴﺮ
ﺷﻤﺎ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﻮ
ﺍﺻﻠﺎح ﺮﻭح ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﻭﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﮐسی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ (ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
معرّفی ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻏﻴﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭﻏﻴﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻫﻤﺎﻥ اﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺷﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺪﻋﺘﻬﺎﻯ ﻤﺬﻫبی
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺤل
ﻨﻔس ﺍﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ،
ﻭﻋﻘل ﻨﺎﻗﺺ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻔﺎهیم ﺪﻳنی ﻮ
ﻣﺬﻫبی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭلی
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮ ﺍلهی ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ و ﻭﺍﻳﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺠﺪﻳﺪ ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭ ﻧسخ ﺸﻬﻮﺩ ﺳﺎﺑﻖ،
ﺑﺮﺍﻯ کسب ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺻﺎﺩق ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻧﺼﺮﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ)
ﻭﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﮑﺮﻭﻩ
ﻭﺑﺪﻯ ﺒﺸﻤﺎ ﺑﺪﻫﺪ
کسی ﻤﺎنع او ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ ﺟﻠﻮ ﻋﺬﺍﺏ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
(ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻴﺎ ﺑﺪ ﺳﻠﻮﮐﻴﻬﺎ،
ﻭﻳﺎ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﻮ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ، ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻴکه
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺪﺭ سلوک
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻮفق
ﻨﺸﻮﻧﺪ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻥ می گرﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ، ﺑﻨﻘل اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ، ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻣﺎم عسکرﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ:
ﻮ ﻣﻤّﺎ ﻗَﺪَﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﻨسخ
ﻮ ﺍﻟﺘﻨﺰﻳل ﻠﻤﺼﺎﻟﺤﮑم
ﻮ ﻣﻨﺎﻓﻌﮑﻢ، ﻟﺘﻮٴﻤﻨﻮﺍ
ﻭ ﻳﺘﻮﻓّﺮﻋﻠﻴﮑم
اﻟثوﺍﺏ ﺑﺎﻟﺘﺼﺪﻳق
ﺒﻬﺎ، ﻓﻬﻮ ﻳﻔﻌل
ﻤﺎ ﻳﺸاء ﻔﻴﻪ ﺻﻠﺎﺣﮑم
ﻮ ﺍﻟﺨﻴﺮة ﻟﮑﻢ،
ثمّ ﻘﺎل ﺃﻟﻤﺘعِلم
ﻴﺎ ﻣﺤﻤﺪ، ﺃﻥ
اﻟﻠﻪ ﻟﻪ ﻣﻠک
اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻭﺍﻟﺄﺭﺽ،
ﻓﻬﻮ ﻳﻤﻠﮑﻬم ﺑﻘﺪﺭﺗﻪ
ﻭ ﻳﺼﺮﻓﻬم ﺗﺤﺖ
ﻣﺸﻴﺌﺘﻪ، ﻟﺎ ﻣﻘﺪّم
ﻠﻤﺎ ﺃﺧّﺮ ﻭ ﻟﺎ
ﻣﻮٴﺨّﺮ ﻟﻤﺎ ﻗﺪّﻡ،
ثمّ ﻘﺎل اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﻭﻣﺎﻟﮑم ﻴﺎ ﻣﻌﺸﺮ
ﺍﻟﻴﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﻟﻤﮑﺬّﺑﻴﻦ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻟﺠﺎﺣﺪﻳﻦ،
ﻧﺴﺨﺎ ﻟﺸﺮﺍیع
ﻤﻥ ﺪﻭﻥ اﻟﻠﻪ،
ﺳﻮﻯ اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﻣﻥ ﻮلیّ ﻴﻠﻰ ﻣﺼﺎﻟﺤﮑﻢ،
ﺍﻥ ﻠم ﻴﺪﻟّﮑم
ﺮﺑّﮑم ﻠﻠﻤﺼﺎﻟﺢ،
ﻭﻟﺎ ﻧﺼﻴﺮﮐم ﻤﻥ
اﻟﻠﻪ ﻳﺪفع
عنکم ﻋﺬﺍﺑﻪ ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻘﺪﻳﺮ ﮐﺮﺩ (ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩﺍﺩ ﻭ ﻳﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﺳﻠﻮک ﺮﺍ ﺩﺍﺩ) ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺒﺎﻧسخ
ﻮﺗﻨﺰﻳل ﻨﻤﻮﺩ
(ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻭ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
،ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺎﺯل
کرﺩ) ﮐﻪ ﺑﻤﺼﺎﻟح
ﻮ ﻣﻨﺎفع اصلاحی
ﺸﻤﺎ ﺍﺳﺖ ( ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﻧفع ﺘﮑﺎﻣلی ﻮﻣﻘﺎمی
الهی ﺒﺪﻫﺪ) ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﺪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻴﺎﻭﺭﻳﺪ (ﺍﻭم
ﻮ ﺳﻠﻮک ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺒﻨﻤﺎئید) ﻭ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳق ﺘﺼﺪﻳق ﺒﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ میسّر
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺻﻠﺎح
ﻮﺑﻬﺘﺮﻳﻥ اﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.(
ﺧﻴﺮﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻫﺴﺖ)
ﻭﺳﭙس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ، ﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﻣﮕﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍنی
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺎﻟک
ﻮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺯﻣﻴﻥ اﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﺪﺭﺕ
(ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺎﺯﻯ) ﺍﻭ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻧﺼﺮﺕ ﺗﺤﺖ ﺗﺼﺮﻑ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻘﺪﻳم
کننده ﻭ ﺗﺎﺧﻴﺮ
ﺩﻫﻨﺪﻩﺍﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ، ﺍﻯ
کرﻭﻩ ﻳﻬﻮﺩ ( ﻳﺎ
ﻳﻬﻮﻩ ﻃﻠﺒﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ،
ﻭﺳﺎﻟک ﺪﺭﺗﻤﺎم
اﺩﻳﺎﻥ، ﻭﺣتی ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎمی ﺒﺪﻭﻥ
ﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ) ﮐﻪ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﺤﻤﺪ
(ﻭ ﺭﻭﺵ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ) ﻣﻴﻨﻤﺎئید،
ﻭ ﺟَﺤﺪ ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺍﺯ ﻧسخ ﺸﺮﺍیع غیر
ﺍلهی ﻤﻴﻨﻤﺎئید
(ﺑﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪ، ﻭ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ اﻳﻥ ﺘﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺤﻤﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺮک ﺸﺮﻳﻌﺖﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻳﻌنی
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
ﺠﺪﻳﺪ، ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ)
ﻭ ﺷﻤﺎ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭلی ﻮ ﺳﺮﭘﺮﺳتی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺼﺎﻟح ﻮ
ﺍﺻﻠﺎح ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﻤﺼﺎلح
و صلاح ﺨﻮﺩﺗﺎﻥ
ﺒﮑﻨﺪ (ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﻘل ﻭﮐﺸﺶ ﻟﺎﺯم
ﺮﺍ ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮ کامل
الهی ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ) ﻫﺮﮔﺰ ﺗﺼﻤﻴم
ﻮﮐﻤک کنندﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺗﺎ ﻋﺬﺍﺏ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺷﻤﺎ ﺩﺭ آینده ﺩفع
کند ( ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﺪﻳﻨﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺪﻫﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﮐﻤک ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘلی ﻮ ﮐﺸﺶ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﺗﺎ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی
اﻣﺮﻭﺯﻩ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ،
ﺩﺭ ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ کاﺭﻣﺎﺋﻰ،
ﮐسی ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺟﻠﻮ
ﻋﺬﺍﺏ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﮔﺮ
سلوک الهی ﺒﺮﻭﺵ
ﻣﻘﺒﻮل اﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺩﻳﻥ ﻮﻣﺬﻫبی
بی اثرﺳﻠﻮک
کند ،ﻭﻳﺎ ﻋﺒﺎﺩﺕ
بی اﺭﺯﺵ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯگرﻯ
کنند ،ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﺠﺰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﺮﻭﺡ، ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭ ﺣتی
ﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
گیاهی ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒﻴﻌﻰ،
ﺭﺍﻩ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﻭﻫﻤﻴﻥ سلوک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺯلی
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺍﺳﺖ، ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺑﺎﺭﻫﺎ ﺍﻳﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﻮﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﺮ ﺍﺯلی اﻟﻬﻰ
(ﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ) ﺑﺮﺍﻯ
همه ﺍﺭﻭﺍﺡ، ﺑﺮﺍﻯ
عبوﺭ ﺍﺯ ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺍﺯ ﺍﺯل
ﺘﺎ ﺍﺑﺪ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﻘل ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯﺍﺩ ﻋﻤﻞ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
اﻧﻬﺎ، ﺩﺭ آیندهﻫﺎﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯ ﭼﻨﺪ
ﺻﺪ ﻗﺮنی ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺍلهی ﺼﻮﺭﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ، ﻭلی ﺒﻘﻴﻤﺖ
ﻋﺬﺍﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ. ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻤﻴﺪﻫﺪ:
ﻮﺫﻟک إنّ ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻟﻤّﺎ ﮐﺎﻥ
ﺒﻤکة ،ﺃﻣﺮﻩ ﺍﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎلی ﺃﻥ ﻴﺘﻮﺟّﻪ
ﻧﺤﻮ ﺍﻟﺒﻴﺖ ﺍﻟمُقدّس
فی ﺼﻠﺎﺗﻪ، ﻭﻳﺠﻌل
اﻟﮑﻌبة ﺑﻴﻨﻪ ﻭ
ﺑﻴﻨﻬﺎ ﺍﺫﺍ ﺃﻣﮑﻦ،
ﻭﺍﺫﺍ ﻟﻢ ﻳﺘﻤﮑﻥ
اﺳﺘﻘﺒل اﻟﺒﻴﺖ
ﺍﻟمُقدّس ﮐﻴﻒ
ﮐﺎﻥ، ﻓﮑﺎﻥ ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻳﻔﻌل ﺬﻟک
ﻤﻘﺎﻣﻪ ﺑﻬﺎ
ثلاثة ﻋﺸﺮ ﺳنة
،ﻓﻠﻤّﺎ ﮐﺎﻥ ﺒﺎﻟﻤﺪﻳنة
،ﻭﮐﺎﻥ ﻤﺘﻌﺒّﺪﺍ
ﺑﺎﺳﺘﻘﺒﺎل ﺒﻴﺖ
ﺍﻟمُقدّس ،ﺍﺳﺘﻘﺒﻠﻪ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﻑ ﻋﻥ اﻟﮑﻌبة
،ﺳبعة ﻋﺸﺮ ﺷﻬﺮﺍ،
ﺃﻭ ﺳﺘّﻪ ﻋﺸﺮ ﺷﻬﺮﺍ،
ﻭ ﺟﻌل ﻘﻮم ﻤﻥ ﻤَﺮَﺩة
ﺍﻟﻴﻬﻮﺩ ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ،
ﻭﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎ ﺩﺭﻯ
ﻤﺤﻤﺪ، ﮐﻴﻒ ﺻلی
حتی ﺼﺎﺭﻳﺘﻮﺟّﻪ
ﺍلی ﻘﺒﻠﺘﻨﺎ، ﻭﻳﺄﺧﺬ
فی ﺼﻠﺎﺗﻪ ﺑﻬُﺪﺍﻧﺎ
ﻭ ﻧُﺴﮑﻨﺎ، ﻓﺎﺷﺘﻬﺪ
ﺫﻟک علی ﺮﺳﻮﻝ ﺍﻟﻠﻪ،
ﻟﻤﺎ ﺍﺗّﺼل ﺒﻪ
ﻋﻨﻬﻢ، ﻭﮐﺮﻩ ﻗﺒﻠﺘﻬم
ﻮ ﺃﺣﺐّ ﺍﻟﮑﻌبة
،ﻓﺠاء ﺠﺒﺮئیل
ﻔﻘﺎﻝ ﻟﻪ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ، ﻳﺎ ﺟﺒﺮئیل
ﻠﻮﺩﺩﺕ ﻟﻮ ﺻﺮفنی
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
عن ﺒﻴﺖ ﺍﻟمُقدّس
ﺍلی اﻟﮑﻌبة ،ﻓﻘﺪ
ﺗﺄﺫّﻳﺖ ﺑﻤﺎ ﻳﺘّﺼل
بی من ﻘﺒل اﻟﻴﻬﻮﺩ
ﻣﻥ ﻘﺒﻠﺘﻬﻢ، ﻓﻘﺎﻝ
جِبرئیل.... ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻗﺘﻴکه ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺩﺭمکّه ﺑﻮﺩ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ اﻣﺮﮐﺮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺴﻮﻯ ﺒﻴﺖ ﺍﻟمُقدّس
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻳﺶ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﻨﺪ، ﺑﻄﻮﺭﻯ
که ﮐﻌﺒﻪ ﺭﺍ ﺑﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺑﻴﺖ ﺍﻟمُقدّس
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ، ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻳﺶ میسّر
ﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮمیسّر
نمی ﺸﺪ، ﺩﺭﻫﺮحال
ﺒﺴﻮﻯ ﺑﻴﺖ ﺍﻟمُقدّس
ﺑﺎ ﺷﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻣﺪﺕ ﺳﻴﺰﺩﻩ
ﺳﺎل اﻗﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ مکّه ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ. ﻭﭼﻮﻥ ﻮﺍﺭﺩ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺷﺪ، ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻮﻯ
ﺒﻴﺖ ﺍﻟمُقدّس
ﻗﺒﻠﻪ ﻣﻴﮕﻔﺖ،ﻭﻫﻔﺪﻩ
ﻣﺎﻩ ﻳﺎ ﺷﺎﻧﺰﺩﻩ
ﻣﺎﻩ، ﺍﺯﮐﻌﺒﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ (ﭘﺸﺖ) ﺩﺍﺷﺖ
ﺑﻄﻮﺭﻯ که ﺑﺮخی
ﻤﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻮ (ﻣَﺮَﺩﻩ)
ﻳﻬﻮﺩ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ،
ﺑﺨﺪﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻨﺪ.
ﻭﻧﺎﭼﺎﺭ ﺭﻭﻯ ﺑﻘﺒﻠﻪ
ﻣﺎ ﺍﻭﺭﺩ، ﺩﺭ ﺻﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﺎ ﻫُﺪﻯ
ﻮ ﻧُﺴک ﻤﻴﮕﺮﻓﺖ
(ﻣَﺮَﺩﻩ ﺑﻔﺘح
ﻤﻴم ﻮ ﺭاء ﺟمع ﻤﺮﺩﺍﻥ،
ﻳﺎ ﻧﺎ ﻣﺮﺩﺍﻥ،ﻭ
ﻣﺘﻤﺮﺩﺍﻥ، ﻭﺃﻣﺮﺩﺍﻥ،
که ﺗﻤﺎما غیرﺳﺎﻟک
و فاسد هستند،
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻣﺤﻤﺪ
ﻋﻤل ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ)
ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯﺍﺳﺖ،ﻭلی
ﺒﻤﻌﻨﻰ (صِله
ها ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
توسّل سلوکی) ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
اذکاار توحیدی
دفع ﺸﺮک ﻤﻴشود
. ﺗﻮﺟّﻪ ﺭﻭﻯ
کرﺩﻥ ﺒﺴﻤﺘﻰ
است ، ﻭﻟﻰ ﺑﻤﻌنی
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺟﻪ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻳﺎ ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
الهی ﺪﺭ ﻧﻤﺎﺯ،
ﻭ ﺩﺭﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩتی
اﺳﺖ. ﻭ(ﺻﻠﺎﺕ) صِله
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
عقلی ﻮ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ،
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ و حضور
ذهنی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻫُﺪﺍﻧﺎ)
ﻫُﺪﺍﻯ ﻤﺎ، ﻳﺎ
ﻗﺒﻠﻪ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻣﺎ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﻭ
ﺑﺒﻴﺖ ﺍﻟمُقدّس
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭلی ﻤﺤﻤﺪ
ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ الهی ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﻤﺪ
قائم و ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﺤﻤﺪ سلوکی ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﭽﻮﻥ ﻣﻮﻟﺎ ﻋلیّ
ﻮ ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻔﺎﺭسی
ﺘﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻧُﺴﻚ) ﺭﻭش
عبادتی اﺳﺖ، ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ ﻤﻮﺿﻮع
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﺮﺍﻥ ﺒﻮﺩ. ﻭﻗﺘﻴکه
ﺑﺎﻧﻬﺎ صِله ﻭ ﺍﺗﺼﺎﻝ
(ﺩﺭ ﻗﺒﻠﻪ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺖ، ﻭلی ﻘﺒﻠﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ،
ﺩﻟﻴلی ﺒﺮﺍﻯ اﮐﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﻘﺒﻠﻪ ﺍﺻلی ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﺎﻣلی
الهی ﺰﻧﺪﻩ، ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻌﺪﻯ اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
عوﺍم غیر ﺳﺎﻟﻚ،
ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻘﺒﻠﻪ،
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻮمادّی اﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺎﻣﻴﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻔﮑﺮﻯ
ﻭﺭﻭﺍنی ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥﺮﺍ
ﻣﺘﺤﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی
اﻳﻥ ﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻔﻴﺪ ﻧﻘل
ﻤﺴﺎﻟﻪ سلوک
الهی، ﺑﺪﻳﻥ ﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ
اﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭﮐﻌﺒﻪ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ،
ﻭﻟﺬﺍ ﺟﺒﺮئیل ﻨﺎﺯل
ﺸﺪ، ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﻯ گفت ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷتم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺍ ﻣﻨﺼﺮﻑ ﺍﺯ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟمُقدّس
ﻣﻴﮑﺮﺩ ،ﮐﻪ ﺳﻮﻯ
کعبه ﺑﺎﻳﺴﺘﻢ (ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ. ﺍﻳﻥ ﻴک
ﺘﻌﺒﻴﺮ ﺷﺨضی اﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ اﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪﺟﺒﺮئیل ،ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻣﺴﺌﻮل ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
ﻨﻴﺰ ﻣﺴﺌﻮل ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺟﺴمی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺗﺤﺖ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
وﻫﻢ ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
،ربّ رحمان ﻮ ﺍﻭ
ﻭ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﻌﺪﻯ فوق
بشری ،ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﺯلی ربّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق الله
أهومرمزدا اﺳﺖ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻥ اﺯ ﺍﻧﭽﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻤﻦ ﺑﺎ ﻗﺒﻠﻪ ﺍﻧﻬﺎ
(ﺩﺭ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ)ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻣﺘﺄﺫّﻯ هستم (ﻭ
ﺭﻧج ﻤﻴﺒﺮﻡ) ﭘس
ﺟﺒﺮئیل گفت : ﻔﺎﺳﺄل
ﺮﺑّک ﺃﻥ ﻴﺤﻮّلک
اﻟﻴﻬﺎ، ﻓﺎﻧّﻪ
ﻟﺎ ﻳﺮﺩّک عن ﻄﻠﺒﻚ،
ﻭﻟﺎ ﻳﺨﻴّﺒک ﻤﻦ
ﺑُﻐﻴﺘﻚ، ﻓﻠﻤّﺎ
ﺍﺳﺘﺘم ﺪﻋاء ه ،ﺻﻌﺪ
جِبرئیل، ﺷثمّ
عاﺩ ﻣﻥ ﺴﺎﻋﺘﻪ،
ﻓﻘﺎل ﻟﺎﻗرء ﻴﺎ
ﻣﺤﻤﺪ، ﻗﺪ ﻧﺮﻯ
ﺘﻘﻠّﺐ ﻭﺟﻬک
فی اﻟﺴﻤاء ،ﻓﻠﻨﻮﻟﻴﻨّک
ﻘﺒلة ﺗﺮﺿﻴﻬﺎ،
ﻓﻮلّ ﻮﺟﻬک ﺸﻄﺮ
ﺍﻟﻤﺴﺠﺪ ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ،
ﻭ ﺣﻴث ﻣﺎ ﮐﻨﺘم
ﻔﻮﻟّﻮﺍ ﻭﺟﻮﻫﮑم
ﺸﻄﺮﻩ، ﺍﻟﺎﻳﺎﺕ،
ﻓﻘﺎﻟﺖ ﺍﻟﻴﻬﻮﺩ
ﻋﻨﺪ ﺫﻟﻚ،ﻣﺎ ﻭلی
هم عن ﻘﺒﻠﺘﻬم
اﻟتی کاﻧﻮﺍ ﻋﻠﻴﻬﺎ،
ﻓﺄﺟﺎﺑﻬم اﻟﻠﻪ
ﺃﺣﺴﻥ ﺠﻮﺍﺏ ﻓﻘﺎﻝ،
ﻗل ﻠﻠﻪ ﺍﻟﻤﺸﺮق
ﻮ ﺍﻟﻤﻐربّ ﻭ ﻫﻮ
ﻳﻤﻠﮑﻬﺎ ﻭﺗﮑﻠﻴﻔﻪ
ﺍﻟﺘﺤﻮّل الی ﺠﺎﻧبک
ﺘﺤﻮﻳﻠﻪ ﻟﮑم
الی ﺠﺎﻧﺐ ﺍﺧﺮ
( ﻳﻬﺪﻯ ﻤﻥ ﻴﺸاء
الی ﺼﺮﺍﻃ ﻤﺴﺘﻘﻴﻢ،
ﻭﻫﻮ ﻣﺼﻠﺤﺘﻬﻢ
ﻭ ﺗﻮٴﺪّﻳﻬم ﻄﺎﻋﺘﻬم
الی ﺠﻨّﺎﺕ ﺍﻟﻨﻌﻴم
ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺨﻮﺍﻩ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ کعبه ﻣﻨﺘﻘل
کند .ﻭ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺗﻮﺭﺍ ﺭﺩّ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺕ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﻧمی ﻨﻤﺎﻳﺪ
(ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺘﺤﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺟﺒﺮئیل
ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﭘس ﺍﺯ
ﮐﻤﺎل ﺨﻮﺩ، ﺗﺤﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ،ربّ ﺭﺣﻤﺎن
هستند. ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ
ﺟﺒﺮئیل ﻤﺘﻮﻗﻒ،
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﺑﻄ ﺒﻴﻥ
ربّ ﺭﺣﻤﺎن
نادیده ﻮ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭهر کامل
الهی ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﺮﺍﻯ هرﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻗﺪﺍﻣﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺒﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺪﺍم ﺪﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺬﻫﻨﻰ، ﻭ ﻭحیی ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﻭﺣﺪﻳث
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺟﺒﺮئیل ﺘﺎ
ﻗﺒل اﺯﻧﺠﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ، مُربّی ﺮﻭحی
اﻭ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭلی
اینک ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
،ربّ ﺭﺣﻤﺎن اﺳﺖ.ﻭلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭح ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺪﺭ ﺫﺍﺕ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﻧﻬﺎ، ﺗﺤﺖ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
،ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻗﺎﺋم هستند. ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴکه ﺍﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
رحمان ﺒﺮﺳﻨﺪ) ﻭﭼﻮﻥ
ﺪﻋﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻤﺎم ﺸﺪ،ﺟﺒﺮئیل
ﺒﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ ﻭﻓﻮﺭﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ، ﻭﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ ﺍﻳﻦ
آیه ﺭﺍ ﺑﺮﺧﻮﺍﻥ،
ﻭﭼﻨﻴﻥ ﻘﺮﺍٴﺖ
ﮐﻦ (ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺒﺒﻌﺪ
قُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ دﺳﺘﻮﺭﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺪﻩ) ﮐﻪ ﻣﺎ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴم
ﺘﻮ ﺩﺭ ﺣﺎل ﺘﻮﺟﻪ
ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ ﻫﺴﺘﻰ،
ﻭ ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ ﻣﻨﻘﻠﺐ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻯ، ﺗﺎ ﺗﻮ
ﺭﺍ ﻗﺒﻠﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺪﻫﻴﻢ ،ﮐﻪ ﺭﺍﺣﺖ
ﺷﻮﻯ (ﺍﻳﻥ ﺘﻮﻟّﺎﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﮕﺮﺍنی هر ﻣﺴﺘﻌﺪ
سلوک الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ ﭘﻴﺮ ﺍلهی
ﻮﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺑﺪﺍﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ (ﺗﻮلی ﻮ
ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺑﺴﻤﺖ ﻣﺴﺠﺪ
ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ ﺑﮑﻦ ( ﮐﻪ
ﻣﺤﻴﻄ کعبه ﻣﺴﺠﺪ
ﺍﻟﺤﺮﺍم اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩ ﮐﻌﺒﻪ)
ﻭلی ﻟﻴﺒﺎﺯﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﺍلهی
که ﻗﺒﻠﻪ ﻭ ﻣﺴﺠﺪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺍﺣﺮﺍم ﻮﺗﺤﺮﻳم
ﺴﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﺣﺮﺍم
ﺒﺮ ﺗﻤﺎم غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺗﺎ ﻧﺼﻴبی
اﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ کامل
الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻴﺪ
،ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻮﺟّﻬی
ﻴﮑﻨﻴﺪ (ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﮐﻌﺒﻪ ﺑﺴﻤﺖ
ﮐﻌﺒﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ،
ﻭﺩﺭ ﺩﻭﺭﻯ اﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﻯ ﭙﻴﺮ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ، ﻭ ﺩﺭ ﻏﻴﺒﺖ
ﺍﻭ، ﺩﺭ تَخیّل
ﺨﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯو
وجه اﻭﺭﺍ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻧﻤﺎئید) ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﻳﻬﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﭼﺮﺍ ﺍﻭ
ﻗﺒﻠﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺍﺩﻩ، ﻭ ﺍﺯ ﺍﻥ
ﻤﻨﺼﺮﻑ ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﺑﻘﺒﻠﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺗﻮﺟﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺠﻮﺍﺏ ﺭﺍ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺩ، ﮐﻪ ﺑﮕﻮ ﮐﻪ
شرق ﻮغرب، ﺍﺯﺁﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻭ ﻣﺎﻟک ﻮﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻭ
ﺧﻮﺩ ﺗﮑﻠﻴﻒ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ ﺑﺴﻤﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﺑﺸﻤﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺒﻴﺖ ﺍﻟمُقدّس
ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﻴﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺭا
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
(ﻋﻘلی ﻮ هُدای ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺼﺮﺍﻃ
ﻮ ﺭﺍﻩ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
(ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﺮ کامل
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﻪ ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﻭ ﺭﺍﻩ ﺍﺻﻠﺎح
هرﮐس ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ انهت ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
( ﻭ ﻫﺪﺍﻯ الهی ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ کامل
الهی ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭙﺮ
ﻧﻌﻤﺖ ( ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﺧﻠﺎقی ﻮﻋﻘلی
و ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻃﺎﻋﺖ ﺍﻧﻬﺎ ﻳﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﻗﺒﻠﻪ ﻫﺮ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﺍﺗﺼﺎل
ﻴﺎ ﺻﻠﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ) ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
عسکرﻯ ﺪﺭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻗﻮمی اﺯ ﻳﻬﻮﺩ
(ﻳﺎ ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ
ﻴﻬﻮﻩ ﻃﻠﺐ) ﺑﻨﺰﺩ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﺍﻣﺪﻩ
ﮔﻔﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﺍﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﺍﻳﻥ ﻘﺒﻠﻪ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟمُقدّس
،ﮐﻪ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﺳﺎل
ﺒﻮﺩ ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻥ ﻨﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻯ، ﺳﭙس
ﺍﻧﺮﺍ ﺗﺮک ﻨﻤﻮﺩﻯ،
ﺍﻳﺎ ﺍﻳﻥ کاﺭ بحقّ
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻳنک ﺒﺴﻮﻯ
ﺒﺎﻃل ﺮﻓﺘﻪﺍﻯ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻃل
ﻤﺨﺎﻟﻒ حَقّ اﺳﺖ
ﻭﻳﺎ ﺑﻴﺖ ﺍﻟمُقدّس
ﺑﺎﻃل ﺒﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺪﺕ ﺑﺒﺎﻃل
ﺒﺴﻮﻯ اﻥ ﺒﻮﺩﻯ،
ﻭﻟﺬﺍ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﻭﺭ
کنیم که ﺍﻳﻨک
کعبه ﺑﺎﻃﻞ ﻧﺒﺎﺷﺪ
(ﺍﮔﺮ ﻗبلا ﺑﺮ ﺑﺎﻃل
ﺒﻮﺩﻩﺍﻯ، ﺣﺎل
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻃل ﺒﺎﺷﻰ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳﺦ داد ﺒل ﺬﻟک
کاﻥ ﺤﻘّﺎ ﻭ ﻫﺬﺍ
ﺣﻖ، ﻳﻘﻮل اﻟﻠﻪ،ﻗل
ﻠﻠﻪ ﺍﻟﻤﺸﺮق ﻮ
ﺍﻟﻤﻐربّ، ﻳﻬﺪﻯ
ﻣﻥ ﻴﺸاء الی ﺼﺮﺍﻃ
ﻤﺴﺘﻘﻴﻢ، ﺍﺫﺍ
ﻋﺮﻑ ﺻﻠﺎﺣﮑﻢ،
ﻳﺎ ﺍﻳّﻬﺎ ﺍﻟﻌﺒﺎﺩ،
فی اﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﺍﻟﻤﺸﺮق
ﺃﻣَﺮَﮐم ﺒﻪ، ﻭﺍﺫﺍ
ﻋﺮﻑ ﺻﻠﺎﺣکم
فی اﺳﺘﻘﺒﺎل
المغربّ ﺃﻣﺮﮐم
ﺒﻪ، ﻭ ﺍﻥ ﻋﺮﻑ ﺻﻠﺎﺣﮑم
فی غیرﻫﻤﺎ ﺍﻣﺮﮐم
ﺒﻪ، ﻓﻠﺎ ﺗﻨﮑﺮﻭﺍ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻠﻪ
فی عباﺩﻩ ﻭ ﻗﺼﺪﻩ
ﺍلی ﻤﺼﺎﻟﺤﮑم ﺑﻠکه
ﻫم ﺒﻴﺖ ﺍﻟمُقدّس
بحقّ ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﻫم
کعبه بحقّ اﺳﺖ
(آﻥ (ﺣﻖ) ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪحَجّ
ﺑﺮﺍﻯ ﻠﻘﺎﻯ الهی
ﺒﻮﺩﻩ، ﻭلی ﺒﻴﺖ
ﺍﻟمُقدّس ،ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک اﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺷﺮق ﻮغرب ﺍﺯآﻥ
اوﺍﺳﺖ ( ﭼﻪ ﺷﺮق
ﻮ ﺷﺮﻭق ﻮ ﺍﺷﺮﺍقﻨﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایتها ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻥ، ﻭﭼﻪ غرب ﻭ
ﻏﺮﻭﺏ ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺰﻧﺪگی ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ فرﺻﺘﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪگی ﺨﻮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺑسلوک الهی ﻨﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ)
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﻨﺪ،
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺴﻮﻯ ﺼﺮﺍﻃ
ﻤﺴﺘﻘﻴم ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
(ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺴﺘﻘﻴم
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺳﻴﻠﻪ
حَجّ ﺸﺨﺺ ﻃﺎﻟﺐ
سلوک الهی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ ﺻﻠﺎح
ﺸﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﻨﻴﻥ
هدﺍﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
( ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘگی
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯﻟﻰ، ﻭﻗﺒل ﺘﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ، ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮنی
ﺒﺮﺍﻯ سلوک
الهی ، ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻃﻠﺎع
ﻘﺒلی الهی اﺯ ﮐﺴﻰ،
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺼﺒﺮ ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻳﺎ ﻧﻪ) ﮐﻪ ﺻﻠﺎح
ﺸﻤﺎ ﺑﻘﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﻤﺸﺮق اﺳﺖ (ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
اﺷﺮﺍق ﻮﻃﻠﻮع ﻨﻮﺭ
می ﺒﺎﺷﺪ) ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﺎﻣﻮﺭ ﺷﺪﻩﺍﻳﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺻﻠﺎح ﺒﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻐربّ ﻗﺒﻠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ،
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺸﻤﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮﻏﻴﺮﺍﻳﻥ
ﺪﻭ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺻﻠﺎح
ﺒﺪﺍﻧﺪ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺻﻠﺎح ﺸﻤﺎ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ( ﺑﺴﻮﻯ ﭙﻴﺮﺍلهی
ﻮ ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﮔﺮﻓﺘﻥ ﺒﻴﺖ ﺍﻟمُقدّس
ﻳﺎ ﮐﻌﺒﻪ، ﻭﻳﺎ
ﺷﺮق ﻮغرب ﺩﻧﻴﺎ)
پس ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ هرمَشیّتی
ﻨﻨﻤﺎئید (ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭحی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ،ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ) ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﺯ ﻣﺼﺎﻟخ ﻮ ﻭﺳﺎﺋل
اﺻﻠﺎح ﺨﻮﺩﺗﺎﻥ
اﻧﮑﺎﺭ ﻧﮑﻨﻴﺪ.
ﺳﭙس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺖ ﺷﻤﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺗﺮک عمل ﻮﮐﺎﺭ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﺷﻨﺒﻪ ﺭ ﺍﺩﺍﺷﺘﻴﺪ
،ﻭلی ﺮﻭﺯﻫﺎ ﺒﺪﺍﻥ
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻴﺪ،ﻭ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺣُﺮﻣﺖ
ﺭﻭﺯ ﺷﻨﺒﻪ ﮐﺎﺭ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻳﺪ،
ﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﮑﺎﺭ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ. ﺍﻳﺎ
ﺷﻤﺎ ﺣﻖ ﺑﻮﺩﻳﺪ
،ﮐﻪ ﺑﺒﺎﻃل ﺮﻭﻯ
آوﺭﺩﻳﺪ.ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻃل
ﺒﻮﺩﻳﺪ، ﮐﻪ بحقّ
ﺮﻭﻯ اﻭﺭﺩﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻳﺎ ﺍﺯ حَقّ ﺒﺤق
ﺮﻓﺘﻴﺪ، ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﺪ ﭘﺎسخ
ﺒﺪﻫﻴﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺟﻮﺍﺏ
ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ. (ﺳﺒﺖ ﻳﺎ
ﺷﻨﺒﻪ، ﻫﻤﺎﻥ
تمام روزهای (ﺳُﺒﺎﺕ
ﻳﺎ ﻋﺰﻟﺖ) ﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻴﻬﻮﺩ،
ﺑﺮﺍﻯ کاﺭ ﻧﮑﺮﺩﻥ،
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ (ﺳُﺒﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚ)ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﻭ، ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻮﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی
او ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻳﻬﻮﺩ ﻳک ﺮﻭﺯ ﺭﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،
ﻭ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺑﻌﺪ
کار ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺎﺭ ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﺸﻨﺒﻪﻫﺎ، ﺍﺯﻟﺤﺎﻇ
ﺪﺭﺍﻣﺪ ﭘﻮلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺯﻧﺪگی
معموﻟﻰ ﺑﺮﮔﺮﺩﺵ
ﻭﺧﻮﺍﺏ ﻭﻏﻴﺮﻩ
،ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭﻯ
اﺯﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﺗﺶ ﺭﻭﺷﻥ ﻨﮑﺮﺩﻥ،
ﺑﻤﻌنی ﺪﺳﺖ ﺑﻬیچ
کاﺭﻯ ﻨﺰﺩﻥ اﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ قُرآن ﻴﻬﻮﺩ
ﺗﻠﻪﻫﺎئی ﺪﺭﺳﺎﺣل
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﺷﻨﺒﻪ ﻣﺎﻫﻴﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﺒﻴﻔﺘﻨﺪ،
ﻭ ﺭﻭﺯ ﻳﮑﺸﻨﺒﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺏ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻤﻴﺎﻭﺭﺩﻧﺪ.
ﮐﻪﻋﻤﻠﺎ ﺻﻴﺪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﺷﻨﺒﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺗﻮﻃﺌﻪ
ﻭﮐﻠﺎﻩ ﺷﺮﻋﻰ،
ﻭﻃﺮح ﺮﻳﺰﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻧﻴﺎ ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ) ﺍﻣﺎم
عسکرﻯ اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩﻧﺪ، ﮐﻪ ﺗﻌﻄﻴﻞ
ﺷﻨﺒﻪ بحقّ ﺒﻮﺩ
ﻭ ﮐﺎﺭ ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ حَقّ
ﺒﻮﺩ، ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ ﭘس ﻗﺒﻠﻪ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟمُقدّس ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﺧﻮﺩ بحقّ ﺒﻮﺩ،
ﻭﺍﻳنک ﻘﺒﻠﻪ ﮐﻌﺒﻪ
بحقّ اﺖ. ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
گفتند ﺍﻳﺎ ﺧﺪﺍﻳﺖ
(ﺑِﺪﺍء ) ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺗﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﻧﻤﺎﺯﺕ ﺑﺴﻮﻯ ﺒﻴﺖ
ﺍﻟمُقدّس ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺑﺴﻮﻯ کعبه ﺑﺎﺷﺪ؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ: کاﺑﺪ ﺍﻟﻪ
ﻋﻥ ﺬﻟﻚ، ﻓﺎﻧّﻪ
ﺍﻟﻌﺎلم ﺒﺎﻟﻌﻮﺍﻗﺐ،
ﻭ ﺍﻟﻘﺎﺩﺭ ﻋلی
اﻟﻤﺼﺎﻟﺢ، ﻟﺎ
ﻳﺴﺘﺪﺭک علیه ﻨﻔﺴﻪ
ﻏﻠﻄﺎ، ﻭﻟﺎ ﻳﺴﺘﺤﺪث
ﺭﺃﻳﺎ ﻳﺨﺎﻟﻒ ﺍﻟﻤﺘﻘﺪﻡ،
جلّ عن ﺬﻟﻚ، ﻭ ﻟﺎ
ﻳقع علیه اﻳﻀﺎ،
ﻣﺎنع ﻴﻤﻨﻌﻪ ﻣﻥ
ﻤﺮﺍﺩﻩ، ﻭ ﻟﻴس
ﻳﺒﺪوء ،ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻟﻤﺎ ﮐﺎﻥ هذا ﻭﺻﻔﻪ،
ﻭﻫﻮﻋﺰّﻭ جلّ ﻤﺘﻌﺎﻝ،
ﻋﻥ هذه اﻟﺼﻔﺎﺕ
ﻋﻠﻮّﺍ ﮐﺒﻴﺮﺍ
ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻩ ،ﺑِﺪﺍﻯ
الهی ﺒﻮﺩﻩ ( ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﭼﻨﻴﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﻭ ﻣﻌﻠﻮم ﺒﻮﺩﻩ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﻋﺎﻟم
ﺒﻌﻮﺍﻗﺐ ﺍﻣﻮﺭ،
ﻭﻗﺎﺩﺭ ﺑﻤﺼﺎلح
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻏﻠﻄ گیرﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺭﺃﻯ ﺠﺪﻳﺪﻯ ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻧﻈﺮ
ﻗﺒلی اﻭ ﺑﺎﺷﺪ
(ﻳﻌنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑِﺪاء ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﺑﻠکه
ﺍﻳﻥﺒِﺪﺍ ﺧﺎﺹﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﻫﻤّﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟﻚ، ﺗﺼﻤﻴم
ﺠﺪﻳﺪ ﻭﻳﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﺎﺯﻩ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺩﺍﺩﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟﺪﻳﺪ
مَعصومیّت، ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﺒﺨلق
ﻤﻴﺪﻫﺪ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻣﺎنعی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧمی ﺒﻴﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎنع اﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻭﺷﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺒﺪﺍ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍلهی ﭽﻨﻴﻥ ﻨﺒﻮﺩ.(ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻴک
عقیدﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
اﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺳﺖ. ﺳﭙس
اﻣﺎم عسکرﻯ اﺯ
ﻗﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻭﻯ گفت ﺍﻯ ﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺑﻤﻥ ﺒﮕﻮئید ،ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﮐسی
ﺮﺍ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺳﭙس ﺷﻔﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺑﻌﺪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻳﺎ ﺍﻳﻦ (ﺑﺪﺍ) ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻣﺤل
ﺘﺪﺑﻴﺮ ﺑﺨﻄﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻣﮕﺮ ﺍﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺑﻌﺪ ﻣﺮگ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺑﺪﺍئی هست
( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺧﻄﺎ ﺑﺎ
ﺑﺪﺍﻯ اﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮﻫﺎ ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ، ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕﻟﺎﺯک
ﺒﺮﺍﻯ ﻴک ﻮﺟﻮﺩ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل اﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺪﺍﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﻭ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﺠﺪﻳﺪ ﺍﻧﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ (ﺑﺪﺍ ﺑﺎ ﺍﻏﺎﺯ)
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ)
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
گفتند ﻧﻪ. ﭘس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ، ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺵ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﮑﻌﺒﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩ. ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﻧکه ﺑﺒﻴﺖ ﺍﻟمُقدّس
ﺗﻮﺟﻪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺩﺭ
ﮐﻌﺒﻪ ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺪﺍ
(ﺗﻐﻴﻴﺮﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﭘﺸﻴﻤﺎنی ﻮﺧﻄﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﻳﺪﻥ اﺯ ﺧﻮﺩ)
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﺳﭙس ﮔﻔﺖ
ﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﺮﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ ﻨﻤﻴﺎﻭﺭﺩ
(ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﻃﺒیعی
ﺘﻐﻴﻴﺮﻯ ﺩﻭﺭﻩﺍﻯ،
ﻭثاﺑﺖ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺘﺤﻮﻟﺎﺕ ﺍﺳﺖ) ﺍﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ کار ﺧﺪﺍ
ﺑﺪﺍ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺒﺮ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﺪ؟
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
گفتند ﻧﻪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻓﺰﻭﺩ، ﭘس ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﮐﻌﺒﻪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺍ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮﺍلهی
ﻨﺒﻮﺩﻩ (ﻗﺒﻠﻪ ﻋﻮﺍم
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
کعبه ﺍﺳﺖ، ﻭلی
ﻘﺒﻠﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اوﻟﻴﺎﻯ الهی ﺰﻧﺪﻩ
بمغرفی
خداوند ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻗﺒﻠﻪ
ﻫﺎ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ. ﻭﺑﺎ ﻭﻓﺎﺕ
ﻳک کامل الهی،
ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺗﻮﺟﻪ
عبادی ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ،ﻭ
ﻗﺒﻠﻪﻫﺎﻯ ﺠﺪﻳﺪﻯ
اﺯﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﭘس اﺯﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺳﺎﻟﻚ، ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻪ ﻧﻮﻳﻥ
اﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ)
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ
ﻠﺒﺎس ﮔﺮم ﻮﺩﺭ
ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ ﻠﺒﺎس
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻥ ﺪﺭﻣﻴﺎﻭﺭﻳﻢ؟
ﺍﻳﺎ ﺍﻳﻥ ﺒﺪﺍﻯ
الهی ﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺸﻤﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻟﺒﺎس ﺑﺪﻫﻴﺪ
(ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺸﺮﻯ ﻮﻏﺮﻳﺰﻯ،
ﺑﺮﺣﺴﺐﻧﻮع ﻮ ﻓﺼل
ﻨﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﻮﺭﻃﺒیعی
که ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻣﻨﻈّم
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺭﺑطی
ﺒﺒﺪﺍﻯ الهی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺪﺍﻯ اﻟﻬﻰ،ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ)
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻧﻪ ﺍﻳﻥ
اﻣﺮﻯ الهی ﻨﻴﺴﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻟﺬﺍ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺯﻣﺎن
ﺒﻨفع ﺸﻤﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺸﮑلی ﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺪﻳﮕﺮ (ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
عبادﻯ همه ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻴﮑﺴﺎﻥ هستند. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺒﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺠﺪﻳﺪ، ﻭ
ﮐﺸﻒ قُرّهﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ، ﺗﻤﺎمی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ، ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ قُرّه ﺑﺮﺗﺮ
ﺍلهی بی ﺨﺒﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺪﻳﺪ،
ﺍﻳﻨﺎﻥ اﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.) ﺳﭙس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻔﺖ،
ﺍﻯ ﺒﻨﺪﮔﺎ ﻥﺨﺪﺍ(ﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤطیع ﺨﺪﺍ)
ﺷﻤﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍنی
هستید، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺎلمانی ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻃﺒﻴﺐ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ (ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺎ ﺩﻭﻥ ﻨﻮﺭﻣﺎل
ﺮﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺪﻳﻮﺍﻧﻪ،
ﻭﺑﺎ ﻣﺸﮑل ﺮﻭﺍنی
ﺒﻨﺰﺩ ﺭﻭﺍﻥ
کاﻭ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﻋﻠم ﭙﺰﺷکی
ﺮﻭﺍﻥ ﺪﺭﻣﺎنی
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ، ﺍﻧﺪکی
ﺪﺭ ﺻﺪ ﺭﺍ ﺁﻧﻬم
ﺒﺴﺨﺘﻰ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺩﺍﺭﻭئی ﻮ ﺗﻠﻘﻴﻨﻰ،
ﺍﻧﻬم ﺒﺎ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﺗﺎ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺑﺴﻄح ﻨﻮﺭﻣﺎل
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ گرﺩﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻓﺮﻭﻳﺪ،ﮐﺎﺷﻒ
ﻋﻠمی عُقدﻩﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی ﻮ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﺑﻴﻤﺎﺭ،
ﺗﻤﺎم اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺮﺩﻳﺪ ﻭ
ﺍﺳﺘثناء ،ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺪﺍﺭﺍﻯ کمبوﺩﻫﺎ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻋﻘلی
ﻮ ﺭﻭﺍنی هستند.
ﺿﻤﻨﺎ ﻫﻤﻴﻥ
اثاﺭ ﺍﻳﻥ ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺪﺭ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ ﻏﻠﻂ،
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﺎﻫﻨﺠﺎﺭ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺸﮑﺎﻓﺪ ﻭ ﻋﻴﺐ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ،
ﻭﺗﺼﺪﻳق کند ، ﻭﺭفع
آﻥ ﺒﺴﺨتی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺍﻥ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺯﺍﺋﺪﻩﺍﻯ ﻤﻨفی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺴﻄح ﺴﺎﻟم ﻮﮐﺎﻣل
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺁﻧﻬﺎ،
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻌﺪﻭﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
سلوک الهی ﺮﻭشی
ﺒﺎﺑﺘﮑﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﻳﺎ ﮐﻤک ﺠﺴﻤﻰ
ﻭ ﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭحی
ﻮﺭﻭﺍﻧﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﭘﺎکی ﻨﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮﺍﺻل
کاﻣﻞ، ﺫﺍتی ﭙﺎک
ﻮ ﺍلهی ﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﻣﺼﻮﻥ
اﺯﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍنی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ، ﻭﺣتی
اﻧﺪک اﻧﺤﺮﺍفی
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺍﻥ ﻮ
ﺍثاﺭ ﻣﻨفی ﻮ ﺧﺴﺎﺭﺕ
ﺑﺎﺭﻯ، ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی
عاﺩﻯ اﻧﺴﺎﻥ اﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺯﻳﺮ ﺍ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭﺣتی
ﺒﺎ ﻋﺰﻳﺰ ﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺗﻠخ ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺣتی
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺧﻮﺩ، ﻭﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺨﻮﻳﺶ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی اﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺭ ﺗﻮﺣﺶ، ﻭ ﺧﻄﺎﻯ
اﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﻮ ﻧﺎﻫﻨﺠﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺮﻓﺘﺎﺭﻯ ﻮﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﻮ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ، ﻫﻤﻴﻥ
عیب ﺭﻭﺍنی ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
اﻃﻔﺎﻝ، ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﻈﺎﻫﺮﺍ ﺗﺤﺼﻴل
کرﺩﻩ،ﻭ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎﺗﺠﺮﺑﻪ، ﻭلی
ﺒﺎ ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﺒﺴﻴﺎﺭ
،ﮐﻪ ﺣتی ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻧﻔس أمّاره ﻳﺎ
ﻫﻤﻴﻥ ﻨﺎﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺍنی ﺨﻮﻳﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﻔﺮﻭﻳﺪ،
ﭼﻮﻥ کوﻫﻴکه ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻥ ﺰﻳﺮ
ﺍﺏ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮخی اﻓﺮﺍﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺷﺪﻳﺪﻯ
اﺯ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺭﻭﺍنی
ﺪﻭﭼﺎﺭ ﻧﺸﺪﻩ،
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﮐﺎﻓﻰ،
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯلی
ﻘﺒل ﺘﻮﻟﺪ ﻓﻌلی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺳﺨﺘﻴﻬﺎﻯ ﻤﺤﻴطی
ﺰﻧﺪگی ﺨﻮﺩﺭﺍ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﻓﺮﺍﻫم کرﺩﻩ
تحمّل ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﻮ ﺩﻗﺖ ﮐﺎﻓﻰ،
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺍﺣﻮﺍل
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻨﻔس لَوّامهﺍﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ عقل
ﺠﺰئی اﻳﺪآﻟﻴﺴتی
ﻴﺎ ﺍﻳﺪآل ﻄﻠﺒﻰ،
ﻭﻳﺎ قدرت ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺍﺯﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺷﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺍﻳﻨکه
ﺩﺭ ﺳﻄح ﻨﻮﺭﻣﺎل
ﻮﻋﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ هستند،
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺭﻭﺍنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎئی ﻈﺎﻫﺮﺍ
ﺳﺎﻟم ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﻴﺎﻓﺘﻥ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮ مُربّی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ تحمّل
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺳﺨﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ، ﺍﺯآثاﺭﻣﻨفی
ﻮﺧﻄﺎ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﺘﺤﻠﻴﻪ
ﺍﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﻧﻴک
الهی ﻮ نوع ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ،
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻋﻘلی
ﻮﺭﻓﺘﺎﺭﻯ اﻭ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭﻫﻔﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ، ﺑﻨﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨﻪ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺒﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍثاﺭ ﺗﻮﺣﺶ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﻗﺒل بشری ، ﻭ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﺍﻳﻥ ﺠﻬﺎنی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻨک اﻧﺴﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻜﺎﻟﻬﻰ،
ﻭﻏﻴﺮﻣﻌﺎﻟج ﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ، ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
اثاﺭ ﺗﻮﺣﺶ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﻧﻮعی ﺠﻮﻥ ﺤﻴﻮﺍﻧﺎتی
ﺪﺭ ﭼﺮﺍﮔﺎﻩ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥعاﻗل
ﻮ ﺻﺎﺩق ﻮﻋﺎﺷق
ﺒﺎ سلوک الهی اﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﻭﺑﻤﻴل ﻮ ﺍختیاﺭ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﺑﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ،ﻭ
ﻧﺼﺮﺕ ﺩهی اﻟﻬﻰ،
بدرجه ﺸﺎﻳﺴﺘگی
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﺮﻭحی اﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺭﻓﺘﻥ ﺒﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻃﺒﻴﺐ (ﻃﺐ) ﻭ ﺷﻔﺎ،
(ﺍﺗﻮﭘﻰ و
یوتیبای ) ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻋﻘلی ﻮ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺒﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
،ربّ مُربّی ﺪﺭ
ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ربّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺩﺭشهود ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺷﻨﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﻧﺎم
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯاﻥ،
ﭘنج ﺘﻥ آل عبا،
ﻭﻳﺎ أهل ﺒﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺭ ﺣﮑﻢ
ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴﻨﻰ،
ﻭ ﺍﻣﺎم هرﺯﻣﺎﻥ
ﺒﺎ ﻣﻘﺎم ﺤَﺴَﻨﻰ،
ﻃﺒﻴﺒﺎﻥ ﻤﺤﺴﻮس
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺒﻴﻤﺎﺭ،
ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻧﻮﺭﻣﺎل هستند.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺸﻔﺎﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺩﺭﻋﻘل ﻮ ﺍﺣﺴﺎس
ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮ ﺍلهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
ﻨﻴﺎﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ،
ﺑﻤﺮﺍﺣل اﺧﺮ ﺍلهی
ﻤﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ، ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭحی اﺳﺖ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺻﻠﺎح ﻮﻣﺼﻠﺤﺖ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﻭ ﭼﺎﺭﻩ ﺍﺻﻠﺎﺡ،
ﻭﺻﺎﻟح ﻮﮐﺎﻣل
ﺸﺪﻥ ﻮ ﺳﺎﻟﻢ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺒﻴﻤﺎﺭﺍﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻃﺒﻴﺒﺎﻥ ﺒﺎ ﺧﺒﺮ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﺭﻩﺭﻓﺘﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ،ربّ ﻭ مُربّی
اﻟﻬﻰ، ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﮔﺮﻓﺘﻥ
علاج (ﮐﻪ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻤﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ، ﻭﻳﺎ
سلوک الهی اﺳﺖ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻔﺎﻯ ﻨﻬﺎﺋﻰ،
ﻭﺗثبیت ﺍﺣﻮﺍل
ﺠﺪﻳﺪ ﺳﻠﺎﻣتی
ﭙﻴﺶ ﺭﻓﺖ. ﻭ ﺗﺮک
ﻨﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ، ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺳﺨﺖﺗﺮ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
هاﻯ ﺮﻭﺍﻧﻴکه ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﭼﻮﻥ ﻤﻌﺎﻟﺠﻪ ﻭ
ﺗﻮﻗف از ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﮕﻴﺮﺩ. ﺑﺘﻤﺎم
ﭙﻨچ ﺪﺭﺟﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺮﻭﺍنی ﻮﻋﻘلی ﻤﻴﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺣتی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻫﺎﻯ ﺸﺪﻳﺪﺗﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ، ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮔﺎهی ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ
اﺯ ﺍﻥ اﻧﻮﺍع ﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﻫﺮ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﭙس ﺍﺯﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﭙﺰﺷک ﺮﻭﺍﻥ ﺪﺭﻣﺎﻥ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺪﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺒﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻔﺎ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻳکی
اﺯ ﺁﻥ ﺒﺨﺎﻃﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ، ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﭙﺰﺷک اﺳﺖ ﭼﻮﻥ
گاهی ﭙﺰﺷﮑﺎﻥ ﺮﻭﺍﻥ
ﺪﺭﻣﺎﻥ، ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻃﺮح ﺪﺭﺳﺘﻰ، ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍل ﺒﻴﻤﺎﺭ
ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﺨﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫم
کند .ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕ
ﻣﻄﻠﻘﺎ بی ثمر ﻭﮔﺎهی
ﺒﻴﻤﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﻴﻤﺎﺭﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺷﻔﺎﻯ ﺪﻭﻡ ﻭﻗتی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎ ﭘﺰﺷک
همکاﺭﻯ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ اﻣﺮ ﺩﺭ ﺍﻏﺎﺯ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ ﺨﻮﺩﺭﺍ،
ﻭﺣتی ﭙﺰﺷک ﻤﻌﺎﻟج
ﻮ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻭﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺪﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺭﻭﺍﻥکاﻭﻯ
ﺒﻴﻤﺎﺭ، ﻭ ﺗﻠﻘﻴﻨﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ، ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﺣﺘﻤﺎلی ﺒﻴﻤﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻔﺎ ﻳﺎﻓﺘﻦ،
ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻬﻤﮑﺎﺭﻯ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﺒﻴﻤﺎﺭ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ،
ﺍﺯ ﺩﻭ ﻟﺤﺎﻇ ﻴکی
ﭙﺰﺷک ﺼﺎﺩﻕ، ﻭﻳکی
ﺘﺼﺪﻳق ﺒﻴﻤﺎﺭ
ﻭﻫﻤﮑﺎﺭﻯ (دنباله
دارد )

حدیث 1393 اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۴ﺹ104ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺍنی ﻤﺎ
ﻧﻨسخ ﻤﻥ ﺁﻳﻪ ﺃﻭ ﻧﻨﺴﻬﺎ،
ﻧﺄﺕ ﺑﺨﻴﺮ ﻣﻨﻬﺎ،
ﺃﻭلم ﺘﻌﻠﻢ، ﺃﻥّ
اﻟﻠﻪ ﻋلی کُلّ
ﺸیئ ﻘﺪﻳﺮ، ﺃﻟﻢ
ﺗعِلم ﺃﻥّ اﻟﻠﻪ
ﻟﻪ ﻣُﻠک اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻟﺎﺭﺽ، ﻭ ﻣﺎﻟﮑم
ﻤﻥ ﺪﻭﻥ اﻟﻠﻪ ﻣﻥ
ﻮلیّ ﻭﻟﺎ
ﻧﺼﻴﺮ ما ﻧسخ آیه ﺍﻯ
ﺮﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﻴﻢ،
ﻭﻳﺎ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﻤﻴﻨﻤﺎئیم،
ﻣﮕﺮ ﺍﻧکه آیه ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻮﺑﺮﺗﺮﻯ ﺒﺪﻫﻴﻢ.
ﻭﻣﮕﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍنی
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻮﺍﻧﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻭلیّ
ﻮﺳﺮﻭﺭﻯ ﺠﺰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭ ﮐﺴﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻧﺼﺮﺕ ﺑﺪﻫﺪ.
(ﺍﻳﻥ ﺁﻳﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨسخ اﻳﺎﺕ ﮐﺘﺎﺏ
قُرآن ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻔﻘﻬﺎﻯ ﺠﺎﻫﻞ،
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭﻗﺼﺎﺹ ﺷﺮﻋﻰ،
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺤﮑّم
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮐسی ﺮﺍ ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ ﺯﺩ،
ﻭﺑﻌﺪﻫم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺑﺪﻫﺪ، ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮐﻤﺘﺮ ﻳﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺮﺍ ﻣﻘﺮﺭ ﮐﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﺒﻮﺩ ﺍﻭﻟﺎ
آیه ﻣﻨﺴﻮﺥ ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﺩﺭ قُرآن، ﭼﻪ ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ، ﮐﻪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺭقُرآن
ﺒﺎقی گذﺍﺭﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨکه ﻭﺟﻮﺩ ﭼﻨﻴﻥ
آﻳﺎﺕ ﻣﻨﺴﻮخ ﺪﺭقُرآن،
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻭ ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍشی
اﺧﻮﻧﺪﻫﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺤﻤﻴل ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻨﺎم اﺣﮑﺎم
ﺸﺮعی ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨکه ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍﻳﺎﺕ قُرآن اﺣﮑﺎم
ﺸﺮعی ﻮ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺍﻭﺭﻯ
اﺧﻮﻧﺪﻫﺎ، ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﻴﻥ ﺪﺍﻭﺭﻯ
هاﻯ اﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﺳﻴﺎسی ﻨﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﻭ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺎ صلاحیّت، ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺍﻓق
ﺪﻭ ﻃﺮﻑ ﻧﺰﺍع ﻤﻴﻨﻤﻮﺩ.
ﺑﻠکه ﺍﻳﻥ ﻨسخ ﻴﻚ
ﺁﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ قُرآن
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻪ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ، ﮐﻪ ﺑﭽﻨﺪ
ﺻﺪ آخوند و ﮔﺮﻭﻩ
ﻣﺬﻫبی ﺘﻔﮑﻴک ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ (آیه ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﻳﺎ ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺳﺎلک ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﻧسخ ﻮﻓسخ ﻭﺑﺎﻃل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺁﻳﺖ
ﻭ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺍلهی
ﻮﺷﻬﻮﺩبرتری ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﺴﺎﻟک ﺒﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﺣﻮﺍل
ﺠﺪﻳﺪ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺎﺩﺭ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎﻟک
اﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺯﻣﻴﻦ،
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺭﻭﺍح ﻮ ﺍﺟﺴﺎم
اﻧﺴﺎﻥ ها، ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ است ﻭﭼﻮﻥ
هر ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻘﺎم
ﺠﺪﻳﺪ، ﻭﺣتی ﻔﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ ﺠﺪﻳﺪﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺣتی ﻘﺒﻠﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟک ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭلی اﻳﻥ
اﻳﺖ ﻭ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺍلهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻭضع ﺠﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻬﺮ
ﺳﺎﻟکی که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭلیّ ﻮﻧﺼﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮﻧﺼﺮﺕ
دهنذه ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺠﻮﺍﺩ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻤﺎ ﻧﻨسخ ﻤﻥ ﺁیة،ﺑﺄﻥ
ﻨﺮفع ﺤﮑﻤﻬﺎ ﺃﻭ
ﻧﻨﺴﻬﺎ ﺑﺄﻥ ﻨﺮفع
ﺮﺳﻤﻬﺎ، ﻭﻗﺪ ﺗلوی
ﻋﻥ اﻟﻘﻠﻮﺏ ﺣﻔﻈﻬﺎ،
ﻭﻋﻥ ﻘلبک ﻴﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﻤﺎ ﻗﺎل ﺴﻨﻘﺮﺋک
ﻔﻠﺎ ﺗﻨﺴﻰ، ﺍﻟّﻤﺎ
ﺷاء اﻟﻠﻪ ﺃﻥ ﻴﻨﺴﻴﻚ،
ﻓﺮفع عن ﻘﻠﺒک ﺬﮐﺮﻩ
ﻧﺄﺕ ﺑﺨﻴﺮ ﻣﻨﻬﺎ،
ﻳﻌنی ﺒﺨﻴﺮ ﻟﮑﻢ،
ﻓﻬﺬﻩ ﺍﻟﺸﺎنیة
،ﺃﻋﻈم ﻠثوﺍﺑﮑم
ﻮ أجل اﻠﺼﻠﺎح
کم ﻤﻥ آﻟﺂیة ﺍﻟﺎ
ﻭلی اﻟﻤﻨﺴﻮخة،
ﺃﻭ ﻣثللها ﺃﻯ ﻤثلها
فی اﻟﺼﻠﺎح ﻠﮑﻢ،
ﻟﺄﻧّﺎ ﻟﺎ ﻧﻨسخ
ﻮﻟﺎ ﻧﺒﺪّﻝ، ﺍﻟّﺎ
ﻭﻏﺮﺿﻨﺎ فی ﺬﻟﻚ
ﻣﺼﺎﻟﺤﮑﻢ ،
ثمّ ﻘﺎل ﻴﺎ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺃﻟم ﺘﻌلم ﺃﻥ اﻟﻠﻪ
ﻋﻠﻴک ﺸیئ ﻘﺪﻳﺮ،
ﻓﻠﺄﻧّﻪ ﻗﺪﻳﺮ
ﻳﻘﺪﺭﻋلی اﻟﻨسخ
ﻮ ﻏﻴﺮﻩ ﺃﻟﻤﺘعِلم
ﺃﻥّ اﻟﻠﻪ ﻟﻪ ﻣﻠک
اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻭ ﺍﻟﺎﺭﺽ،
ﻭ ﻫﻮ ﺍﻟﻌﺎلم ﺒﺘﺪﺑﻴﺮﻫﺎ
ﻭ ﻣﺼﺎﻟﺤﻬﺎ، ﻫﻮ
ﻳﺪﺑّﺮ کم ﺒﻌﻠﻤﻪ،
ﻭ ﻣﺎ ﻟﮑم ﻤﻥ ﺪﻭﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻥ ﻮﻟﻰّ،
ﺑﺎﺻﻠﺎﺣﮑﻢ، ﺍﺫ
ﮐﺎﻥ اﻟﻌﺎﻟم ﺒﺎﻟﻤﺼﺎﻟح
هو ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭ
جلّ ﺪﻭﻥ ﻏﻴﺮﻩ،
ﻭﻟﺎ ﻧﺼﻴﺮ ﻭ ﻣﺎﻟﮑم
ﻨﺎﺻﺮ ﻳﻨﺼﺮ ﮐم
ﻤﻥ ﻤﮑﺮﻩ، ﺍﻥ ﺃﺭﺍﺩ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻧﺰﺍﻟﻪ
ﺑﮑﻢ، ﺃﻭ ﻋﺬﺍﺑﻪ
ﺍﻥ ﺃﺭﺍﺩ ﺍﺣﻠﺎﻟﻪ
ﻟﮑم ﺍﻣﺎم
عسکرﻯ ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻳﻌنی آﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻧسخ آیه ﺍﻯ ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ،
ﺣﮑم آﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺭفع ﻤﻴﻨﻤﺎئیم.
ﻳﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮشی
ﻤﻴﺪﻫﻴﻢ. ﭼﻮﻥ ﺮﺳم
آﻧﺮﺍ ﻣﺮﺗفع ﻤﻴﻨﻤﺎئیم
( ﻫﺮ آیه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ، ﻭ ﻇﺎﻳفی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک اﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺪﻳﺪ، ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻗﺒلی ﻮﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ، ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻳﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒلی ﻤﺮﺗﻔﻊ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺭﺳم
ﻮﻧﻘﺶ ﺫﻫنی آﻥ،
ﺍﺯ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺟﺎﺭﻯ گناﺭ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﻘﺶ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻨﻤﻮﺩ. ﻭﺩفع ﺸﺮک
ﺒﺮﺍﻯ آﻥ ﺨﻮﺍﻧﺪ.ﺭﺳمی
که ﭽﻴﺰ ﺍثاﺭ ﺑﺎقی
ﻤﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﺣﮑﻢ)
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺍﻥ اﺳﺖ.
ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮﺩﻥ
ﺭﺃیی ﺒﺮﺍﻯ ﻘﺎضی
ﻮ ﺩﺍﻭﺭﻯ، ﮐﻪ ﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺍﻥ ﺁﻳﻪ ﻗﺪﻳم ﺒﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺁﻳﻪ ﺟﺪﻳﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﻫﻤﻪ قُرآن ﻴﮑﺴﺎﻥ
هستند) ﻭ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﻳﻥ ﺮﺍ ﺗﻠﺎﻭﺕ
ﮐﺮﺩﻩ، ﮐﻪ ﺭفع
ﺮﺳم اﻥ،ﺍﺯ ﺣﻔﻈ
ﺪﺭ ﺩﻟﻬﺎ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺍﺯ ﺩل ﺘﻮ ﻣﺤﻤﺪ
(ﺭفع اثاﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻥ گوﻧﻪ
حَنیف ﻋﻤل ﻤﻴﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﺯ ﻗﺮاء
ت ﺧﻮﺍﻫﻴم کرﺩ.
ﺗﺎ ﺍﻳﺎﺕ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻰ. ﻭ ﺗﻮﺭﺍ قراءت
ﻣﻴﺪﻫﻴم که ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻰ. ﻣﮕﺮ ﺍﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﻨﻰ ( قُرّه
ﺟﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙس
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻨﺴح ﻮ ﻓﺮﺍﻣﻮشی
ﺪﺍﺩﻥ الهی اﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ قُرّه ﺷﻬﻮﺩ،
ﻳﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ قُرّه
ﺟﺪﻳﺪ ﻭقُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺍﻳﻦ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺳﺎﻟک
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﻨﺒل ﻮ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ،
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺒﺮخی
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ، ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻨﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒلی ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﻣﻮشی
اﻧﻬﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ ﺩﺭﻣﺮگ
ﻨﻴﺰ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻘﻄ ﺸﻬﻮﺩ ﺍﺧﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻫﻤﺖ ﮐﻪ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ ﺗﺎ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﻫﺮ ﺷﻬﺮ
ﺭﺍ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺍﺷﺖ،
ﺑﺮﺍﻯ همیشه ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ژنتیک ﺭﻭحی
ﺸﺨص هست ﻳﻌنی
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﺪﺭ
ﻣﺮﮒ ﺣﺘﻤﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﺍﻣﻮشی
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺳﺎﻟک
عاﻣل ﺘﺎ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﻨﻴﺰ، ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﺮگ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻳﻜﻬﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸت
سوم ﺪﺍﺭﺩ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺍﺯ آیهﺍﻯ
(ﭼﻪ آیه ﮐﺘﺎﺏ قُرآن
ﻭﻳﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ آیه
ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ)
ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺍﻣﻮشی
ﺪﺍﺩﻳﻢ، ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺒﻬﺘﺮمی  ﺪﻫﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺧﻴﺮ ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﻥ اﺴﺖ ( ﮐﻪ (ﺧﻴﺮ)
ﺗﮑﺎﻣل ﺴﺎﻟک اﺳﺖ
ﻭ ﻧﻪ ﻧﻔﻊ مادّی)
ﺑﻄﻮﺭﻯ که ثوﺍﺏ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﻭ أجل،
ﺑﺮﺍﻯ ﺼﻠﺎح ﺸﻤﺎ
ﺩﺍﺭﺩ ( ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺳﺎﻟﻚ، ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ، ﺑﺎﻋث
ثوﺍﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺮﻭﺡ، ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﻧﻔس ﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺗﺠلی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﺻﻠﺎح کننده ﺷﻤﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
اثاﺭ ﮐﻤﺎﻟﻰ، ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍلهی ﻮﻋﻘلی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ آیه ﺟﺪﻳﺪ، ﺍﺯ
آیه ﻗﺒلی ﻤﻨﺴﻮﺥ،
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ (ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻬم
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭﻳﺎ
ﻣثلا اﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﻴم
که ﺍﺻﻠﺎح ﻮ ﺻﻠﺎح
ﺸﻤﺎ ﺑﺎﺷﺪ ( ﮐﻪ ﻳک
ﺸﻬﻮﺩ، ﮔﺎهی ﭽﻨﺪ
ﺑﺎﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﻭﺿﻮﺡ ﻭ
ﻇﻬﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺍﺭﺍﻯ اثرﺍﺕ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺳﺖ) ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﻧسخ ﻮ ﺗﺒﺪﻳل ﻨﻤﻴﮑﻨﻴﻢ،
ﻣﮕﺮ ﺍﻧکه ﻣﺼﺎلح
ﺸﻤﺎ ﺩﺭ ﺍﻥ ﺒﺎﺷﺪ
( ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺗﺮک
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ، ﺻﻠﺎح
ﻮ ﺍﺻﻠﺎح عمیق ﺘﺮ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺖ ﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ،
ﻣﮕﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍنی
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﻘﺪﻳﺮ ﻭ ﻗﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖ
(ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻫﺮ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﻓﻀلی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗأﻣﻴﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧسخ ﻮﻏﻴﺮﻩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
( ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻘﺪﺭﺕ ﻭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻗﺪﺭﺕ،
ﻭﺗﻬﻴﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻗﺪﺭ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ،ﻭﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ) ﻣﮕﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍنی
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺍ
ﺎﻟﮑﻴﺖ ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺯﻣﻴﻥ اﺳﺖ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻋﺎﻟم ﺪﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ( ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺟﺴم ﻮﺭﻭﺍﻥ ﻮﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ ﻮﻫﺮﻧﻮع
ﺘﮑﺎﻣلی ﻮ ﻧﻮعی
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﻭ
ﻣﺼﺎﻟﺢ (ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺍﻥ) ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
،ﻭﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻋﻠم
ﺨﻮﺩ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴتی ﺮﺍ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭﻳﮋﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ آگاهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭآگاهی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻋﻠمی ﻤﻨﺎﺳﺐ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ ﺑﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﻤﻴﺪﻫﺪ) ﻭ
ﺷﻤﺎ ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ (ﺑﺮﺍﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺴﻮﻯ
اﻭ) ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺻﻠﺎح
کننده ﺭﻭﺍﻥ ﻮﻣﻘﺎم
ﺸﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻋﺎﻟم
ﻮﺍﮔﺎﻩ ﺑﻤﺼﺎلح
ﺸﻤﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺧﻴﺮ
ﺷﻤﺎ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﻮ
ﺍﺻﻠﺎح ﺮﻭح ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﻭﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﮐسی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ (ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
معرّفی ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻏﻴﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭﻏﻴﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻫﻤﺎﻥ اﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺷﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺪﻋﺘﻬﺎﻯ ﻤﺬﻫبی
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺤل
ﻨﻔس ﺍﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ،
ﻭﻋﻘل ﻨﺎﻗﺺ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻔﺎهیم ﺪﻳنی ﻮ
ﻣﺬﻫبی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭلی
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮ ﺍلهی ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ و ﻭﺍﻳﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺠﺪﻳﺪ ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭ ﻧسخ ﺸﻬﻮﺩ ﺳﺎﺑﻖ،
ﺑﺮﺍﻯ کسب ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺻﺎﺩق ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻧﺼﺮﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ)
ﻭﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﮑﺮﻭﻩ
ﻭﺑﺪﻯ ﺒﺸﻤﺎ ﺑﺪﻫﺪ
کسی ﻤﺎنع او ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ ﺟﻠﻮ ﻋﺬﺍﺏ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
(ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻴﺎ ﺑﺪ ﺳﻠﻮﮐﻴﻬﺎ،
ﻭﻳﺎ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﻮ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ، ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻴکه
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺪﺭ سلوک
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻮفق
ﻨﺸﻮﻧﺪ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻥ می گرﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ، ﺑﻨﻘل اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ، ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻣﺎم عسکرﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ:
ﻮ ﻣﻤّﺎ ﻗَﺪَﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﻨسخ
ﻮ ﺍﻟﺘﻨﺰﻳل ﻠﻤﺼﺎﻟﺤﮑم
ﻮ ﻣﻨﺎﻓﻌﮑﻢ، ﻟﺘﻮٴﻤﻨﻮﺍ
ﻭ ﻳﺘﻮﻓّﺮﻋﻠﻴﮑم
اﻟثوﺍﺏ ﺑﺎﻟﺘﺼﺪﻳق
ﺒﻬﺎ، ﻓﻬﻮ ﻳﻔﻌل
ﻤﺎ ﻳﺸاء ﻔﻴﻪ ﺻﻠﺎﺣﮑم
ﻮ ﺍﻟﺨﻴﺮة ﻟﮑﻢ،
ثمّ ﻘﺎل ﺃﻟﻤﺘعِلم
ﻴﺎ ﻣﺤﻤﺪ، ﺃﻥ
اﻟﻠﻪ ﻟﻪ ﻣﻠک
اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻭﺍﻟﺄﺭﺽ،
ﻓﻬﻮ ﻳﻤﻠﮑﻬم ﺑﻘﺪﺭﺗﻪ
ﻭ ﻳﺼﺮﻓﻬم ﺗﺤﺖ
ﻣﺸﻴﺌﺘﻪ، ﻟﺎ ﻣﻘﺪّم
ﻠﻤﺎ ﺃﺧّﺮ ﻭ ﻟﺎ
ﻣﻮٴﺨّﺮ ﻟﻤﺎ ﻗﺪّﻡ،
ثمّ ﻘﺎل اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﻭﻣﺎﻟﮑم ﻴﺎ ﻣﻌﺸﺮ
ﺍﻟﻴﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﻟﻤﮑﺬّﺑﻴﻦ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻟﺠﺎﺣﺪﻳﻦ،
ﻧﺴﺨﺎ ﻟﺸﺮﺍیع
ﻤﻥ ﺪﻭﻥ اﻟﻠﻪ،
ﺳﻮﻯ اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﻣﻥ ﻮلیّ ﻴﻠﻰ ﻣﺼﺎﻟﺤﮑﻢ،
ﺍﻥ ﻠم ﻴﺪﻟّﮑم
ﺮﺑّﮑم ﻠﻠﻤﺼﺎﻟﺢ،
ﻭﻟﺎ ﻧﺼﻴﺮﮐم ﻤﻥ
اﻟﻠﻪ ﻳﺪفع
عنکم ﻋﺬﺍﺑﻪ ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻘﺪﻳﺮ ﮐﺮﺩ (ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩﺍﺩ ﻭ ﻳﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﺳﻠﻮک ﺮﺍ ﺩﺍﺩ) ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺒﺎﻧسخ
ﻮﺗﻨﺰﻳل ﻨﻤﻮﺩ
(ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻭ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
،ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺎﺯل
کرﺩ) ﮐﻪ ﺑﻤﺼﺎﻟح
ﻮ ﻣﻨﺎفع اصلاحی
ﺸﻤﺎ ﺍﺳﺖ ( ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﻧفع ﺘﮑﺎﻣلی ﻮﻣﻘﺎمی
الهی ﺒﺪﻫﺪ) ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﺪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻴﺎﻭﺭﻳﺪ (ﺍﻭم
ﻮ ﺳﻠﻮک ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺒﻨﻤﺎئید) ﻭ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳق ﺘﺼﺪﻳق ﺒﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ میسّر
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺻﻠﺎح
ﻮﺑﻬﺘﺮﻳﻥ اﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.(
ﺧﻴﺮﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻫﺴﺖ)
ﻭﺳﭙس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ، ﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﻣﮕﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍنی
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺎﻟک
ﻮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺯﻣﻴﻥ اﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﺪﺭﺕ
(ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺎﺯﻯ) ﺍﻭ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻧﺼﺮﺕ ﺗﺤﺖ ﺗﺼﺮﻑ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻘﺪﻳم
کننده ﻭ ﺗﺎﺧﻴﺮ
ﺩﻫﻨﺪﻩﺍﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ، ﺍﻯ
کرﻭﻩ ﻳﻬﻮﺩ ( ﻳﺎ
ﻳﻬﻮﻩ ﻃﻠﺒﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ،
ﻭﺳﺎﻟک ﺪﺭﺗﻤﺎم
اﺩﻳﺎﻥ، ﻭﺣتی ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎمی ﺒﺪﻭﻥ
ﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ) ﮐﻪ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﺤﻤﺪ
(ﻭ ﺭﻭﺵ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ) ﻣﻴﻨﻤﺎئید،
ﻭ ﺟَﺤﺪ ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺍﺯ ﻧسخ ﺸﺮﺍیع غیر
ﺍلهی ﻤﻴﻨﻤﺎئید
(ﺑﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪ، ﻭ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ اﻳﻥ ﺘﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺤﻤﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺮک ﺸﺮﻳﻌﺖﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻳﻌنی
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
ﺠﺪﻳﺪ، ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ)
ﻭ ﺷﻤﺎ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭلی ﻮ ﺳﺮﭘﺮﺳتی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺼﺎﻟح ﻮ
ﺍﺻﻠﺎح ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﻤﺼﺎلح
و صلاح ﺨﻮﺩﺗﺎﻥ
ﺒﮑﻨﺪ (ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﻘل ﻭﮐﺸﺶ ﻟﺎﺯم
ﺮﺍ ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮ کامل
الهی ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ) ﻫﺮﮔﺰ ﺗﺼﻤﻴم
ﻮﮐﻤک کنندﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺗﺎ ﻋﺬﺍﺏ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺷﻤﺎ ﺩﺭ آینده ﺩفع
کند ( ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﺪﻳﻨﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺪﻫﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﮐﻤک ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘلی ﻮ ﮐﺸﺶ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﺗﺎ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی
اﻣﺮﻭﺯﻩ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ،
ﺩﺭ ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ کاﺭﻣﺎﺋﻰ،
ﮐسی ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺟﻠﻮ
ﻋﺬﺍﺏ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﮔﺮ
سلوک الهی ﺒﺮﻭﺵ
ﻣﻘﺒﻮل اﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺩﻳﻥ ﻮﻣﺬﻫبی
بی اثرﺳﻠﻮک
کند ،ﻭﻳﺎ ﻋﺒﺎﺩﺕ
بی اﺭﺯﺵ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯگرﻯ
کنند ،ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﺠﺰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﺮﻭﺡ، ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭ ﺣتی
ﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
گیاهی ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒﻴﻌﻰ،
ﺭﺍﻩ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﻭﻫﻤﻴﻥ سلوک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺯلی
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺍﺳﺖ، ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺑﺎﺭﻫﺎ ﺍﻳﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﻮﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﺮ ﺍﺯلی اﻟﻬﻰ
(ﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ) ﺑﺮﺍﻯ
همه ﺍﺭﻭﺍﺡ، ﺑﺮﺍﻯ
عبوﺭ ﺍﺯ ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺍﺯ ﺍﺯل
ﺘﺎ ﺍﺑﺪ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﻘل ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯﺍﺩ ﻋﻤﻞ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
اﻧﻬﺎ، ﺩﺭ آیندهﻫﺎﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯ ﭼﻨﺪ
ﺻﺪ ﻗﺮنی ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺍلهی ﺼﻮﺭﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ، ﻭلی ﺒﻘﻴﻤﺖ
ﻋﺬﺍﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ. ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻤﻴﺪﻫﺪ:
ﻮﺫﻟک إنّ ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻟﻤّﺎ ﮐﺎﻥ
ﺒﻤکة ،ﺃﻣﺮﻩ ﺍﻟﻠ
ﻪﺗﻌﺎلی ﺃﻥ ﻴﺘﻮﺟّﻪ
ﻧﺤﻮ ﺍﻟﺒﻴﺖ ﺍﻟمُقدّس
فی ﺼﻠﺎﺗﻪ، ﻭﻳﺠﻌل
اﻟﮑﻌبة ﺑﻴﻨﻪ ﻭ
ﺑﻴﻨﻬﺎ ﺍﺫﺍ ﺃﻣﮑﻦ،
ﻭﺍﺫﺍ ﻟﻢ ﻳﺘﻤﮑﻥ
اﺳﺘﻘﺒل اﻟﺒﻴﺖ
ﺍﻟمُقدّس ﮐﻴﻒ
ﮐﺎﻥ، ﻓﮑﺎﻥ ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻳﻔﻌل ﺬﻟک
ﻤﻘﺎﻣﻪ ﺑﻬﺎ
ثلاثة ﻋﺸﺮ ﺳنة
،ﻓﻠﻤّﺎ ﮐﺎﻥ ﺒﺎﻟﻤﺪﻳنة
،ﻭﮐﺎﻥ ﻤﺘﻌﺒّﺪﺍ
ﺑﺎﺳﺘﻘﺒﺎل ﺒﻴﺖ
ﺍﻟمُقدّس ،ﺍﺳﺘﻘﺒﻠﻪ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﻑ ﻋﻥ اﻟﮑﻌبة
،ﺳبعة ﻋﺸﺮ ﺷﻬﺮﺍ،
ﺃﻭ ﺳﺘّﻪ ﻋﺸﺮ ﺷﻬﺮﺍ،
ﻭ ﺟﻌل ﻘﻮم ﻤﻥ ﻤَﺮَﺩة
ﺍﻟﻴﻬﻮﺩ ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ،
ﻭﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎ ﺩﺭﻯ
ﻤﺤﻤﺪ، ﮐﻴﻒ ﺻلی
حتی ﺼﺎﺭﻳﺘﻮﺟّﻪ
ﺍلی ﻘﺒﻠﺘﻨﺎ، ﻭﻳﺄﺧﺬ
فی ﺼﻠﺎﺗﻪ ﺑﻬُﺪﺍﻧﺎ
ﻭ ﻧُﺴﮑﻨﺎ، ﻓﺎﺷﺘﻬﺪ
ﺫﻟک علی ﺮﺳﻮﻝ ﺍﻟﻠﻪ،
ﻟﻤﺎ ﺍﺗّﺼل ﺒﻪ
ﻋﻨﻬﻢ، ﻭﮐﺮﻩ ﻗﺒﻠﺘﻬم
ﻮ ﺃﺣﺐّ ﺍﻟﮑﻌبة
،ﻓﺠاء ﺠﺒﺮئیل
ﻔﻘﺎﻝ ﻟﻪ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ، ﻳﺎ ﺟﺒﺮئیل
ﻠﻮﺩﺩﺕ ﻟﻮ ﺻﺮفنی
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
عن ﺒﻴﺖ ﺍﻟمُقدّس
ﺍلی اﻟﮑﻌبة ،ﻓﻘﺪ
ﺗﺄﺫّﻳﺖ ﺑﻤﺎ ﻳﺘّﺼل
بی من ﻘﺒل اﻟﻴﻬﻮﺩ
ﻣﻥ ﻘﺒﻠﺘﻬﻢ، ﻓﻘﺎﻝ
جِبرئیل.... ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻗﺘﻴکه ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺩﺭمکّه ﺑﻮﺩ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ اﻣﺮﮐﺮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺴﻮﻯ ﺒﻴﺖ ﺍﻟمُقدّس
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻳﺶ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﻨﺪ، ﺑﻄﻮﺭﻯ
که ﮐﻌﺒﻪ ﺭﺍ ﺑﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺑﻴﺖ ﺍﻟمُقدّس
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ، ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻳﺶ میسّر
ﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮمیسّر
نمی ﺸﺪ، ﺩﺭﻫﺮحال
ﺒﺴﻮﻯ ﺑﻴﺖ ﺍﻟمُقدّس
ﺑﺎ ﺷﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻣﺪﺕ ﺳﻴﺰﺩﻩ
ﺳﺎل اﻗﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ مکّه ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ. ﻭﭼﻮﻥ ﻮﺍﺭﺩ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺷﺪ، ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻮﻯ
ﺒﻴﺖ ﺍﻟمُقدّس
ﻗﺒﻠﻪ ﻣﻴﮕﻔﺖ،ﻭﻫﻔﺪﻩ
ﻣﺎﻩ ﻳﺎ ﺷﺎﻧﺰﺩﻩ
ﻣﺎﻩ، ﺍﺯﮐﻌﺒﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ (ﭘﺸﺖ) ﺩﺍﺷﺖ
ﺑﻄﻮﺭﻯ که ﺑﺮخی
ﻤﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻮ (ﻣَﺮَﺩﻩ)
ﻳﻬﻮﺩ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ،
ﺑﺨﺪﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻨﺪ.
ﻭﻧﺎﭼﺎﺭ ﺭﻭﻯ ﺑﻘﺒﻠﻪ
ﻣﺎ ﺍﻭﺭﺩ، ﺩﺭ ﺻﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﺎ ﻫُﺪﻯ
ﻮ ﻧُﺴک ﻤﻴﮕﺮﻓﺖ
(ﻣَﺮَﺩﻩ ﺑﻔﺘح
ﻤﻴم ﻮ ﺭاء ﺟمع ﻤﺮﺩﺍﻥ،
ﻳﺎ ﻧﺎ ﻣﺮﺩﺍﻥ،ﻭ
ﻣﺘﻤﺮﺩﺍﻥ، ﻭﺃﻣﺮﺩﺍﻥ،
که ﺗﻤﺎما غیرﺳﺎﻟک
و فاسد هستند،
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻣﺤﻤﺪ
ﻋﻤل ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ)
ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯﺍﺳﺖ،ﻭلی
ﺒﻤﻌﻨﻰ (صِله
ها ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
توسّل سلوکی) ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
اذکاار توحیدی
دفع ﺸﺮک ﻤﻴشود
. ﺗﻮﺟّﻪ ﺭﻭﻯ
کرﺩﻥ ﺒﺴﻤﺘﻰ
است ، ﻭﻟﻰ ﺑﻤﻌنی
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺟﻪ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻳﺎ ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
الهی ﺪﺭ ﻧﻤﺎﺯ،
ﻭ ﺩﺭﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩتی
اﺳﺖ. ﻭ(ﺻﻠﺎﺕ) صِله
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
عقلی ﻮ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ،
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ و حضور
ذهنی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻫُﺪﺍﻧﺎ)
ﻫُﺪﺍﻯ ﻤﺎ، ﻳﺎ
ﻗﺒﻠﻪ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻣﺎ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﻭ
ﺑﺒﻴﺖ ﺍﻟمُقدّس
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭلی ﻤﺤﻤﺪ
ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ الهی ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﻤﺪ
قائم و ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﺤﻤﺪ سلوکی ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﭽﻮﻥ ﻣﻮﻟﺎ ﻋلیّ
ﻮ ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻔﺎﺭسی
ﺘﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻧُﺴﻚ) ﺭﻭش
عبادتی اﺳﺖ، ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ ﻤﻮﺿﻮع
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﺮﺍﻥ ﺒﻮﺩ. ﻭﻗﺘﻴکه
ﺑﺎﻧﻬﺎ صِله ﻭ ﺍﺗﺼﺎﻝ
(ﺩﺭ ﻗﺒﻠﻪ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺖ، ﻭلی ﻘﺒﻠﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ،
ﺩﻟﻴلی ﺒﺮﺍﻯ اﮐﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﻘﺒﻠﻪ ﺍﺻلی ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﺎﻣلی
الهی ﺰﻧﺪﻩ، ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻌﺪﻯ اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
عوﺍم غیر ﺳﺎﻟﻚ،
ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻘﺒﻠﻪ،
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻮمادّی اﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺎﻣﻴﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻔﮑﺮﻯ
ﻭﺭﻭﺍنی ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥﺮﺍ
ﻣﺘﺤﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی
اﻳﻥ ﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻔﻴﺪ ﻧﻘل
ﻤﺴﺎﻟﻪ سلوک
الهی، ﺑﺪﻳﻥ ﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ
اﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭﮐﻌﺒﻪ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ،
ﻭﻟﺬﺍ ﺟﺒﺮئیل ﻨﺎﺯل
ﺸﺪ، ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﻯ گفت ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷتم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺍ ﻣﻨﺼﺮﻑ ﺍﺯ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟمُقدّس
ﻣﻴﮑﺮﺩ ،ﮐﻪ ﺳﻮﻯ
کعبه ﺑﺎﻳﺴﺘﻢ (ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ. ﺍﻳﻥ ﻴک
ﺘﻌﺒﻴﺮ ﺷﺨضی اﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ اﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪﺟﺒﺮئیل ،ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻣﺴﺌﻮل ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
ﻨﻴﺰ ﻣﺴﺌﻮل ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺟﺴمی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺗﺤﺖ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
وﻫﻢ ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
،ربّ رحمان ﻮ ﺍﻭ
ﻭ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﻌﺪﻯ فوق
بشری ،ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﺯلی ربّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق الله
أهومرمزدا اﺳﺖ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻥ اﺯ ﺍﻧﭽﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻤﻦ ﺑﺎ ﻗﺒﻠﻪ ﺍﻧﻬﺎ
(ﺩﺭ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ)ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻣﺘﺄﺫّﻯ هستم (ﻭ
ﺭﻧج ﻤﻴﺒﺮﻡ) ﭘس
ﺟﺒﺮئیل گفت : ﻔﺎﺳﺄل
ﺮﺑّک ﺃﻥ ﻴﺤﻮّلک
اﻟﻴﻬﺎ، ﻓﺎﻧّﻪ
ﻟﺎ ﻳﺮﺩّک عن ﻄﻠﺒﻚ،
ﻭﻟﺎ ﻳﺨﻴّﺒک ﻤﻦ
ﺑُﻐﻴﺘﻚ، ﻓﻠﻤّﺎ
ﺍﺳﺘﺘم ﺪﻋاء ه ،ﺻﻌﺪ
جِبرئیل، ﺷثمّ
عاﺩ ﻣﻥ ﺴﺎﻋﺘﻪ،
ﻓﻘﺎل ﻟﺎﻗرء ﻴﺎ
ﻣﺤﻤﺪ، ﻗﺪ ﻧﺮﻯ
ﺘﻘﻠّﺐ ﻭﺟﻬک
فی اﻟﺴﻤاء ،ﻓﻠﻨﻮﻟﻴﻨّک
ﻘﺒلة ﺗﺮﺿﻴﻬﺎ،
ﻓﻮلّ ﻮﺟﻬک ﺸﻄﺮ
ﺍﻟﻤﺴﺠﺪ ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ،
ﻭ ﺣﻴث ﻣﺎ ﮐﻨﺘم
ﻔﻮﻟّﻮﺍ ﻭﺟﻮﻫﮑم
ﺸﻄﺮﻩ، ﺍﻟﺎﻳﺎﺕ،
ﻓﻘﺎﻟﺖ ﺍﻟﻴﻬﻮﺩ
ﻋﻨﺪ ﺫﻟﻚ،ﻣﺎ ﻭلی
هم عن ﻘﺒﻠﺘﻬم
اﻟتی کاﻧﻮﺍ ﻋﻠﻴﻬﺎ،
ﻓﺄﺟﺎﺑﻬم اﻟﻠﻪ
ﺃﺣﺴﻥ ﺠﻮﺍﺏ ﻓﻘﺎﻝ،
ﻗل ﻠﻠﻪ ﺍﻟﻤﺸﺮق
ﻮ ﺍﻟﻤﻐربّ ﻭ ﻫﻮ
ﻳﻤﻠﮑﻬﺎ ﻭﺗﮑﻠﻴﻔﻪ
ﺍﻟﺘﺤﻮّل الی ﺠﺎﻧبک
ﺘﺤﻮﻳﻠﻪ ﻟﮑم
الی ﺠﺎﻧﺐ ﺍﺧﺮ
( ﻳﻬﺪﻯ ﻤﻥ ﻴﺸاء
الی ﺼﺮﺍﻃ ﻤﺴﺘﻘﻴﻢ،
ﻭﻫﻮ ﻣﺼﻠﺤﺘﻬﻢ
ﻭ ﺗﻮٴﺪّﻳﻬم ﻄﺎﻋﺘﻬم
الی ﺠﻨّﺎﺕ ﺍﻟﻨﻌﻴم
ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺨﻮﺍﻩ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ کعبه ﻣﻨﺘﻘل
کند .ﻭ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺗﻮﺭﺍ ﺭﺩّ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺕ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﻧمی ﻨﻤﺎﻳﺪ
(ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺘﺤﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺟﺒﺮئیل
ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﭘس ﺍﺯ
ﮐﻤﺎل ﺨﻮﺩ، ﺗﺤﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ،ربّ ﺭﺣﻤﺎن
هستند. ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ
ﺟﺒﺮئیل ﻤﺘﻮﻗﻒ،
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﺑﻄ ﺒﻴﻥ
ربّ ﺭﺣﻤﺎن
نادیده ﻮ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭهر کامل
الهی ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﺮﺍﻯ هرﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻗﺪﺍﻣﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺒﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺪﺍم ﺪﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺬﻫﻨﻰ، ﻭ ﻭحیی ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﻭﺣﺪﻳث
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺟﺒﺮئیل ﺘﺎ
ﻗﺒل اﺯﻧﺠﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ، مُربّی ﺮﻭحی
اﻭ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭلی
اینک ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
،ربّ ﺭﺣﻤﺎن اﺳﺖ.
ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭح ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺪﺭ ﺫﺍﺕ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﻧﻬﺎ، ﺗﺤﺖ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
،ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻗﺎﺋم هستند. ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴکه ﺍﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
رحمان ﺒﺮﺳﻨﺪ) ﻭﭼﻮﻥ
ﺪﻋﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻤﺎم ﺸﺪ،ﺟﺒﺮئیل
ﺒﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ ﻭﻓﻮﺭﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ، ﻭﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ ﺍﻳﻦ
آیه ﺭﺍ ﺑﺮﺧﻮﺍﻥ،
ﻭﭼﻨﻴﻥ ﻘﺮﺍٴﺖ
ﮐﻦ (ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺒﺒﻌﺪ
قُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ دﺳﺘﻮﺭﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺪﻩ) ﮐﻪ ﻣﺎ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴم
ﺘﻮ ﺩﺭ ﺣﺎل ﺘﻮﺟﻪ
ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ ﻫﺴﺘﻰ،
ﻭ ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ ﻣﻨﻘﻠﺐ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻯ، ﺗﺎ ﺗﻮ
ﺭﺍ ﻗﺒﻠﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺪﻫﻴﻢ ،ﮐﻪ ﺭﺍﺣﺖ
ﺷﻮﻯ (ﺍﻳﻥ ﺘﻮﻟّﺎﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﮕﺮﺍنی هر ﻣﺴﺘﻌﺪ
سلوک الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ ﭘﻴﺮ ﺍلهی
ﻮﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺑﺪﺍﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ (ﺗﻮلی ﻮ
ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺑﺴﻤﺖ ﻣﺴﺠﺪ
ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ ﺑﮑﻦ ( ﮐﻪ
ﻣﺤﻴﻄ کعبه ﻣﺴﺠﺪ
ﺍﻟﺤﺮﺍم اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩ ﮐﻌﺒﻪ)
ﻭلی ﻟﻴﺒﺎﺯﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﺍلهی
که ﻗﺒﻠﻪ ﻭ ﻣﺴﺠﺪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺍﺣﺮﺍم ﻮﺗﺤﺮﻳم
ﺴﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﺣﺮﺍم
ﺒﺮ ﺗﻤﺎم غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺗﺎ ﻧﺼﻴبی
اﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ کامل
الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻴﺪ
،ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻮﺟّﻬی
ﻴﮑﻨﻴﺪ (ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﮐﻌﺒﻪ ﺑﺴﻤﺖ
ﮐﻌﺒﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ،
ﻭﺩﺭ ﺩﻭﺭﻯ اﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﻯ ﭙﻴﺮ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ، ﻭ ﺩﺭ ﻏﻴﺒﺖ
ﺍﻭ، ﺩﺭ تَخیّل
ﺨﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯو
وجه اﻭﺭﺍ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻧﻤﺎئید) ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﻳﻬﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﭼﺮﺍ ﺍﻭ
ﻗﺒﻠﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺍﺩﻩ، ﻭ ﺍﺯ ﺍﻥ
ﻤﻨﺼﺮﻑ ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﺑﻘﺒﻠﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺗﻮﺟﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺠﻮﺍﺏ ﺭﺍ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺩ، ﮐﻪ ﺑﮕﻮ ﮐﻪ
شرق ﻮغرب، ﺍﺯﺁﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻭ ﻣﺎﻟک ﻮﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻭ
ﺧﻮﺩ ﺗﮑﻠﻴﻒ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ ﺑﺴﻤﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﺑﺸﻤﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺒﻴﺖ ﺍﻟمُقدّس
ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﻴﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺭا
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
(ﻋﻘلی ﻮ هُدای ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺼﺮﺍﻃ
ﻮ ﺭﺍﻩ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
(ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﺮ کامل
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﻪ ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﻭ ﺭﺍﻩ ﺍﺻﻠﺎح
هرﮐس ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ انهت ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
( ﻭ ﻫﺪﺍﻯ الهی ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ کامل
الهی ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭙﺮ
ﻧﻌﻤﺖ ( ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﺧﻠﺎقی ﻮﻋﻘلی
و ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻃﺎﻋﺖ ﺍﻧﻬﺎ ﻳﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﻗﺒﻠﻪ ﻫﺮ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﺍﺗﺼﺎل
ﻴﺎ ﺻﻠﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ) ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
عسکرﻯ ﺪﺭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻗﻮمی اﺯ ﻳﻬﻮﺩ
(ﻳﺎ ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ
ﻴﻬﻮﻩ ﻃﻠﺐ) ﺑﻨﺰﺩ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﺍﻣﺪﻩ
ﮔﻔﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﺍﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﺍﻳﻥ ﻘﺒﻠﻪ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟمُقدّس
،ﮐﻪ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﺳﺎل
ﺒﻮﺩ ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻥ ﻨﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻯ، ﺳﭙس
ﺍﻧﺮﺍ ﺗﺮک ﻨﻤﻮﺩﻯ،
ﺍﻳﺎ ﺍﻳﻥ کاﺭ بحقّ
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻳنک ﺒﺴﻮﻯ
ﺒﺎﻃل ﺮﻓﺘﻪﺍﻯ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻃل
ﻤﺨﺎﻟﻒ حَقّ اﺳﺖ
ﻭﻳﺎ ﺑﻴﺖ ﺍﻟمُقدّس
ﺑﺎﻃل ﺒﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺪﺕ ﺑﺒﺎﻃل
ﺒﺴﻮﻯ اﻥ ﺒﻮﺩﻯ،
ﻭﻟﺬﺍ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﻭﺭ
کنیم که ﺍﻳﻨک
کعبه ﺑﺎﻃﻞ ﻧﺒﺎﺷﺪ
(ﺍﮔﺮ ﻗﺒلا ﺑﺮ ﺑﺎﻃل
ﺒﻮﺩﻩﺍﻯ، ﺣﺎل
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻃل ﺒﺎﺷﻰ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳﺦ داد ﺒل ﺬﻟک
کاﻥ ﺤﻘّﺎ ﻭ ﻫﺬﺍ
ﺣﻖ، ﻳﻘﻮل اﻟﻠﻪ،ﻗل
ﻠﻠﻪ ﺍﻟﻤﺸﺮق ﻮ
ﺍﻟﻤﻐربّ، ﻳﻬﺪﻯ
ﻣﻥ ﻴﺸاء الی ﺼﺮﺍﻃ
ﻤﺴﺘﻘﻴﻢ، ﺍﺫﺍ
ﻋﺮﻑ ﺻﻠﺎﺣﮑﻢ،
ﻳﺎ ﺍﻳّﻬﺎ ﺍﻟﻌﺒﺎﺩ،
فی اﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﺍﻟﻤﺸﺮق
ﺃﻣَﺮَﮐم ﺒﻪ، ﻭﺍﺫﺍ
ﻋﺮﻑ ﺻﻠﺎﺣکم
فی اﺳﺘﻘﺒﺎل
المغربّ ﺃﻣﺮﮐم
ﺒﻪ، ﻭ ﺍﻥ ﻋﺮﻑ ﺻﻠﺎﺣﮑم
فی غیرﻫﻤﺎ ﺍﻣﺮﮐم
ﺒﻪ، ﻓﻠﺎ ﺗﻨﮑﺮﻭﺍ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻠﻪ
فی عباﺩﻩ ﻭ ﻗﺼﺪﻩ
ﺍلی ﻤﺼﺎﻟﺤﮑم ﺑﻠکه
ﻫم ﺒﻴﺖ ﺍﻟمُقدّس
بحقّ ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﻫم
کعبه بحقّ اﺳﺖ
(آﻥ (ﺣﻖ) ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪحَجّ
ﺑﺮﺍﻯ ﻠﻘﺎﻯ الهی
ﺒﻮﺩﻩ، ﻭلی ﺒﻴﺖ
ﺍﻟمُقدّس ،ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک اﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺷﺮق ﻮغرب ﺍﺯآﻥ
اوﺍﺳﺖ ( ﭼﻪ ﺷﺮق
ﻮ ﺷﺮﻭق ﻮ ﺍﺷﺮﺍقﻨﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایتها ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻥ، ﻭﭼﻪ غرب ﻭ
ﻏﺮﻭﺏ ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺰﻧﺪگی ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ فرﺻﺘﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪگی ﺨﻮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺑسلوک الهی ﻨﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ)
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﻨﺪ،
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺴﻮﻯ ﺼﺮﺍﻃ
ﻤﺴﺘﻘﻴم ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
(ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺴﺘﻘﻴم
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺳﻴﻠﻪ
حَجّ ﺸﺨﺺ ﻃﺎﻟﺐ
سلوک الهی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ ﺻﻠﺎح
ﺸﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﻨﻴﻥ
هدﺍﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
( ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘگی
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯﻟﻰ، ﻭﻗﺒل ﺘﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ، ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮنی
ﺒﺮﺍﻯ سلوک
الهی ، ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻃﻠﺎع
ﻘﺒلی الهی اﺯ ﮐﺴﻰ،
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺼﺒﺮ ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻳﺎ ﻧﻪ) ﮐﻪ ﺻﻠﺎح
ﺸﻤﺎ ﺑﻘﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﻤﺸﺮق اﺳﺖ (ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
اﺷﺮﺍق ﻮﻃﻠﻮع ﻨﻮﺭ
می ﺒﺎﺷﺪ) ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﺎﻣﻮﺭ ﺷﺪﻩﺍﻳﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺻﻠﺎح ﺒﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻐربّ ﻗﺒﻠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ،
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺸﻤﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮﻏﻴﺮﺍﻳﻥ
ﺪﻭ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺻﻠﺎح
ﺒﺪﺍﻧﺪ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺻﻠﺎح ﺸﻤﺎ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ( ﺑﺴﻮﻯ ﭙﻴﺮﺍلهی
ﻮ ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﮔﺮﻓﺘﻥ ﺒﻴﺖ ﺍﻟمُقدّس
ﻳﺎ ﮐﻌﺒﻪ، ﻭﻳﺎ
ﺷﺮق ﻮغرب ﺩﻧﻴﺎ)
پس ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ هرمَشیّتی
ﻨﻨﻤﺎئید (ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭحی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ،ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ) ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﺯ ﻣﺼﺎﻟخ ﻮ ﻭﺳﺎﺋل
اﺻﻠﺎح ﺨﻮﺩﺗﺎﻥ
اﻧﮑﺎﺭ ﻧﮑﻨﻴﺪ.
ﺳﭙس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺖ ﺷﻤﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺗﺮک عمل ﻮﮐﺎﺭ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﺷﻨﺒﻪ ﺭ ﺍﺩﺍﺷﺘﻴﺪ
،ﻭلی ﺮﻭﺯﻫﺎ ﺒﺪﺍﻥ
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻴﺪ،ﻭ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺣُﺮﻣﺖ
ﺭﻭﺯ ﺷﻨﺒﻪ ﮐﺎﺭ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻳﺪ،
ﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﮑﺎﺭ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ. ﺍﻳﺎ
ﺷﻤﺎ ﺣﻖ ﺑﻮﺩﻳﺪ
،ﮐﻪ ﺑﺒﺎﻃل ﺮﻭﻯ
آوﺭﺩﻳﺪ.ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻃل
ﺒﻮﺩﻳﺪ، ﮐﻪ بحقّ
ﺮﻭﻯ اﻭﺭﺩﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻳﺎ ﺍﺯ حَقّ ﺒﺤق
ﺮﻓﺘﻴﺪ، ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﺪ ﭘﺎسخ
ﺒﺪﻫﻴﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺟﻮﺍﺏ
ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ. (ﺳﺒﺖ ﻳﺎ
ﺷﻨﺒﻪ، ﻫﻤﺎﻥ
تمام روزهای (ﺳُﺒﺎﺕ
ﻳﺎ ﻋﺰﻟﺖ) ﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻴﻬﻮﺩ،
ﺑﺮﺍﻯ کاﺭ ﻧﮑﺮﺩﻥ،
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ (ﺳُﺒﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚ)ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﻭ، ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻮﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی
او ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻳﻬﻮﺩ ﻳک ﺮﻭﺯ ﺭﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،
ﻭ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺑﻌﺪ
کار ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺎﺭ ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﺸﻨﺒﻪﻫﺎ، ﺍﺯﻟﺤﺎﻇ
ﺪﺭﺍﻣﺪ ﭘﻮلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺯﻧﺪگی
معموﻟﻰ ﺑﺮﮔﺮﺩﺵ
ﻭﺧﻮﺍﺏ ﻭﻏﻴﺮﻩ
،ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭﻯ
اﺯﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﺗﺶ ﺭﻭﺷﻥ ﻨﮑﺮﺩﻥ،
ﺑﻤﻌنی ﺪﺳﺖ ﺑﻬیچ
کاﺭﻯ ﻨﺰﺩﻥ اﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ قُرآن ﻴﻬﻮﺩ
ﺗﻠﻪﻫﺎئی ﺪﺭﺳﺎﺣل
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﺷﻨﺒﻪ ﻣﺎﻫﻴﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﺒﻴﻔﺘﻨﺪ،
ﻭ ﺭﻭﺯ ﻳﮑﺸﻨﺒﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺏ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻤﻴﺎﻭﺭﺩﻧﺪ.
ﮐﻪﻋﻤﻠﺎ ﺻﻴﺪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﺷﻨﺒﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺗﻮﻃﺌﻪ
ﻭﮐﻠﺎﻩ ﺷﺮﻋﻰ،
ﻭﻃﺮح ﺮﻳﺰﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻧﻴﺎ ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ) ﺍﻣﺎم
عسکرﻯ اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩﻧﺪ، ﮐﻪ ﺗﻌﻄﻴﻞ
ﺷﻨﺒﻪ بحقّ ﺒﻮﺩ
ﻭ ﮐﺎﺭ ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ حَقّ
ﺒﻮﺩ، ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ ﭘس ﻗﺒﻠﻪ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟمُقدّس ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﺧﻮﺩ بحقّ ﺒﻮﺩ،
ﻭﺍﻳنک ﻘﺒﻠﻪ ﮐﻌﺒﻪ
بحقّ اﺖ. ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
گفتند ﺍﻳﺎ ﺧﺪﺍﻳﺖ
(ﺑِﺪﺍء ) ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺗﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﻧﻤﺎﺯﺕ ﺑﺴﻮﻯ ﺒﻴﺖ
ﺍﻟمُقدّس ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺑﺴﻮﻯ کعبه ﺑﺎﺷﺪ؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ: کاﺑﺪ ﺍﻟﻪ
ﻋﻥ ﺬﻟﻚ، ﻓﺎﻧّﻪ
ﺍﻟﻌﺎلم ﺒﺎﻟﻌﻮﺍﻗﺐ،
ﻭ ﺍﻟﻘﺎﺩﺭ ﻋلی
اﻟﻤﺼﺎﻟﺢ، ﻟﺎ
ﻳﺴﺘﺪﺭک علیه ﻨﻔﺴﻪ
ﻏﻠﻄﺎ، ﻭﻟﺎ ﻳﺴﺘﺤﺪث
ﺭﺃﻳﺎ ﻳﺨﺎﻟﻒ ﺍﻟﻤﺘﻘﺪﻡ،
جلّ عن ﺬﻟﻚ، ﻭ ﻟﺎ
ﻳقع علیه اﻳﻀﺎ،
ﻣﺎنع ﻴﻤﻨﻌﻪ ﻣﻥ
ﻤﺮﺍﺩﻩ، ﻭ ﻟﻴس
ﻳﺒﺪوء ،ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻟﻤﺎ ﮐﺎﻥ هذا ﻭﺻﻔﻪ،
ﻭﻫﻮﻋﺰّﻭ جلّ ﻤﺘﻌﺎﻝ،
ﻋﻥ هذه اﻟﺼﻔﺎﺕ
ﻋﻠﻮّﺍ ﮐﺒﻴﺮﺍ
ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻩ ،ﺑِﺪﺍﻯ
الهی ﺒﻮﺩﻩ (ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﭼﻨﻴﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﻭ ﻣﻌﻠﻮم ﺒﻮﺩﻩ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﻋﺎﻟم
ﺒﻌﻮﺍﻗﺐ ﺍﻣﻮﺭ،
ﻭﻗﺎﺩﺭ ﺑﻤﺼﺎلح
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻏﻠﻄ گیرﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺭﺃﻯ ﺠﺪﻳﺪﻯ ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻧﻈﺮ
ﻗﺒلی اﻭ ﺑﺎﺷﺪ
(ﻳﻌنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑِﺪاء ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﺑﻠکه
ﺍﻳﻥﺒِﺪﺍ ﺧﺎﺹﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﻫﻤّﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟﻚ، ﺗﺼﻤﻴم
ﺠﺪﻳﺪ ﻭﻳﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﺎﺯﻩ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺩﺍﺩﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟﺪﻳﺪ
مَعصومیّت، ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﺒﺨلق
ﻤﻴﺪﻫﺪ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻣﺎنعی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧمی ﺒﻴﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎنع اﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻭﺷﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺒﺪﺍ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍلهی ﭽﻨﻴﻥ ﻨﺒﻮﺩ.(ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻴک
عقیدﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
اﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺳﺖ. ﺳﭙس
اﻣﺎم عسکرﻯ اﺯ
ﻗﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻭﻯ گفت ﺍﻯ ﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺑﻤﻥ ﺒﮕﻮئید ،ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﮐسی
ﺮﺍ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺳﭙس ﺷﻔﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺑﻌﺪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻳﺎ ﺍﻳﻦ (ﺑﺪﺍ) ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺯ ﻣﺤل
ﺘﺪﺑﻴﺮ ﺑﺨﻄﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻣﮕﺮ ﺍﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺑﻌﺪ ﻣﺮگ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺑﺪﺍئی هست
( ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺧﻄﺎ ﺑﺎ
ﺑﺪﺍﻯ اﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮﻫﺎ ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ، ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕﻟﺎﺯک
ﺒﺮﺍﻯ ﻴک ﻮﺟﻮﺩ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل اﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺪﺍﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﻭ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﺠﺪﻳﺪ ﺍﻧﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ (ﺑﺪﺍ ﺑﺎ ﺍﻏﺎﺯ)
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ)
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
گفتند ﻧﻪ. ﭘس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ، ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺵ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﮑﻌﺒﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩ. ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﻧکه ﺑﺒﻴﺖ ﺍﻟمُقدّس
ﺗﻮﺟﻪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺩﺭ
ﮐﻌﺒﻪ ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺪﺍ
(ﺗﻐﻴﻴﺮﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﭘﺸﻴﻤﺎنی ﻮﺧﻄﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﻳﺪﻥ اﺯ ﺧﻮﺩ)
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﺳﭙس ﮔﻔﺖ
ﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﺮﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ ﻨﻤﻴﺎﻭﺭﺩ
(ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﻃﺒیعی
ﺘﻐﻴﻴﺮﻯ ﺩﻭﺭﻩﺍﻯ،
ﻭثاﺑﺖ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺘﺤﻮﻟﺎﺕ ﺍﺳﺖ) ﺍﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ کار ﺧﺪﺍ
ﺑﺪﺍ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺒﺮ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﺪ؟
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
گفتند ﻧﻪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻓﺰﻭﺩ، ﭘس ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﮐﻌﺒﻪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺍ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮﺍلهی
ﻨﺒﻮﺩﻩ (ﻗﺒﻠﻪ ﻋﻮﺍم
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
کعبه ﺍﺳﺖ، ﻭلی
ﻘﺒﻠﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اوﻟﻴﺎﻯ الهی ﺰﻧﺪﻩ
بمغرفی
خداوند ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻗﺒﻠﻪ
ﻫﺎ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ. ﻭﺑﺎ ﻭﻓﺎﺕ
ﻳک کامل الهی،
ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺗﻮﺟﻪ
عبادی ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ،ﻭ
ﻗﺒﻠﻪﻫﺎﻯ ﺠﺪﻳﺪﻯ
اﺯﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﭘس اﺯﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺳﺎﻟﻚ، ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻪ ﻧﻮﻳﻥ
اﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ)
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ
ﻠﺒﺎس ﮔﺮم ﻮﺩﺭ
ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ ﻠﺒﺎس
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻥ ﺪﺭﻣﻴﺎﻭﺭﻳﻢ؟
ﺍﻳﺎ ﺍﻳﻥ ﺒﺪﺍﻯ
الهی ﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺸﻤﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻟﺒﺎس ﺑﺪﻫﻴﺪ
(ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺸﺮﻯ ﻮﻏﺮﻳﺰﻯ،
ﺑﺮﺣﺴﺐﻧﻮع ﻮ ﻓﺼل
ﻨﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﻮﺭﻃﺒیعی
که ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻣﻨﻈّم
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺭﺑطی
ﺒﺒﺪﺍﻯ الهی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺪﺍﻯ اﻟﻬﻰ،ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ)
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻧﻪ ﺍﻳﻥ
اﻣﺮﻯ الهی ﻨﻴﺴﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻟﺬﺍ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺯﻣﺎن
ﺒﻨفع ﺸﻤﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺸﮑلی ﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺪﻳﮕﺮ (ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
عبادﻯ همه ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻴﮑﺴﺎﻥ هستند. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺒﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺠﺪﻳﺪ، ﻭ
ﮐﺸﻒ قُرّهﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ، ﺗﻤﺎمی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ، ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ قُرّه ﺑﺮﺗﺮ
ﺍلهی بی ﺨﺒﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺪﻳﺪ،
ﺍﻳﻨﺎﻥ اﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.) ﺳﭙس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻔﺖ،
ﺍﻯ ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﺪﺍ(ﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤطیع ﺨﺪﺍ)
ﺷﻤﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍنی
هستید، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺎلمانی ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻃﺒﻴﺐ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ (ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺎ ﺩﻭﻥ ﻨﻮﺭﻣﺎل
ﺮﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺪﻳﻮﺍﻧﻪ،
ﻭﺑﺎ ﻣﺸﮑل ﺮﻭﺍنی
ﺒﻨﺰﺩ ﺭﻭﺍﻥ
کاﻭ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﻋﻠم ﭙﺰﺷکی
ﺮﻭﺍﻥ ﺪﺭﻣﺎنی
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ، ﺍﻧﺪکی
ﺪﺭ ﺻﺪ ﺭﺍ ﺁﻧﻬم
ﺒﺴﺨﺘﻰ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺩﺍﺭﻭئی ﻮ ﺗﻠﻘﻴﻨﻰ،
ﺍﻧﻬم ﺒﺎ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﺗﺎ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺑﺴﻄح ﻨﻮﺭﻣﺎل
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ گرﺩﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻓﺮﻭﻳﺪ،ﮐﺎﺷﻒ
ﻋﻠمی عُقدﻩﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی ﻮ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﺑﻴﻤﺎﺭ،
ﺗﻤﺎم اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺮﺩﻳﺪ ﻭ
ﺍﺳﺘثناء ،ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺪﺍﺭﺍﻯ کمبوﺩﻫﺎ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻋﻘلی
ﻮ ﺭﻭﺍنی هستند.
ﺿﻤﻨﺎ ﻫﻤﻴﻥ
اثاﺭ ﺍﻳﻥ ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺪﺭ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ ﻏﻠﻂ،
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﺎﻫﻨﺠﺎﺭ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺸﮑﺎﻓﺪ ﻭ ﻋﻴﺐ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ،
ﻭﺗﺼﺪﻳق کند ، ﻭﺭفع
آﻥ ﺒﺴﺨتی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺍﻥ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺯﺍﺋﺪﻩﺍﻯ ﻤﻨفی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺴﻄح ﺴﺎﻟم ﻮﮐﺎﻣل
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺁﻧﻬﺎ،
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻌﺪﻭﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
سلوک الهی ﺮﻭشی
ﺒﺎﺑﺘﮑﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﻳﺎ ﮐﻤک ﺠﺴﻤﻰ
ﻭ ﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭحی
ﻮﺭﻭﺍﻧﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﭘﺎکی ﻨﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮﺍﺻل
کاﻣﻞ، ﺫﺍتی ﭙﺎک
ﻮ ﺍلهی ﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﻣﺼﻮﻥ
اﺯﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍنی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ، ﻭﺣتی
اﻧﺪک اﻧﺤﺮﺍفی
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺍﻥ ﻮ
ﺍثاﺭ ﻣﻨفی ﻮ ﺧﺴﺎﺭﺕ
ﺑﺎﺭﻯ، ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی
عاﺩﻯ اﻧﺴﺎﻥ اﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺯﻳﺮ ﺍ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭﺣتی
ﺒﺎ ﻋﺰﻳﺰ ﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺗﻠخ ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺣتی
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺧﻮﺩ، ﻭﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺨﻮﻳﺶ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی اﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺭ ﺗﻮﺣﺶ، ﻭ ﺧﻄﺎﻯ
اﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﻮ ﻧﺎﻫﻨﺠﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺮﻓﺘﺎﺭﻯ ﻮﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﻮ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ، ﻫﻤﻴﻥ
عیب ﺭﻭﺍنی ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
اﻃﻔﺎﻝ، ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﻈﺎﻫﺮﺍ ﺗﺤﺼﻴل
کرﺩﻩ،ﻭ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎﺗﺠﺮﺑﻪ، ﻭلی
ﺒﺎ ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﺒﺴﻴﺎﺭ
،ﮐﻪ ﺣتی ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻧﻔس أمّاره ﻳﺎ
ﻫﻤﻴﻥ ﻨﺎﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺍنی ﺨﻮﻳﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﻔﺮﻭﻳﺪ،
ﭼﻮﻥ کوﻫﻴکه ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻥ ﺰﻳﺮ
ﺍﺏ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮخی اﻓﺮﺍﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺷﺪﻳﺪﻯ
اﺯ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺭﻭﺍنی
ﺪﻭﭼﺎﺭ ﻧﺸﺪﻩ،
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﮐﺎﻓﻰ،
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯلی
ﻘﺒل ﺘﻮﻟﺪ ﻓﻌلی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺳﺨﺘﻴﻬﺎﻯ ﻤﺤﻴطی
ﺰﻧﺪگی ﺨﻮﺩﺭﺍ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﻓﺮﺍﻫم کرﺩﻩ
تحمّل ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﻮ ﺩﻗﺖ ﮐﺎﻓﻰ،
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺍﺣﻮﺍل
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻨﻔس لَوّامهﺍﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ عقل
ﺠﺰئی اﻳﺪآﻟﻴﺴتی
ﻴﺎ ﺍﻳﺪآل ﻄﻠﺒﻰ،
ﻭﻳﺎ قدرت ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺍﺯﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺷﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺍﻳﻨکه
ﺩﺭ ﺳﻄح ﻨﻮﺭﻣﺎل
ﻮﻋﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ هستند،
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺭﻭﺍنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎئی ﻈﺎﻫﺮﺍﺳﺎﻟم
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻴﺎﻓﺘﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮ مُربّی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ تحمّل
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺳﺨﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ، ﺍﺯآثاﺭﻣﻨفی
ﻮﺧﻄﺎ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﺘﺤﻠﻴﻪ
ﺍﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﻧﻴک
الهی ﻮ نوع ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ،
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻋﻘلی
ﻮﺭﻓﺘﺎﺭﻯ اﻭ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭﻫﻔﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ، ﺑﻨﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨﻪ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺒﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍثاﺭ ﺗﻮﺣﺶ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﻗﺒل بشری ، ﻭ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﺍﻳﻥ ﺠﻬﺎنی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻨک اﻧﺴﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻜﺎﻟﻬﻰ،
ﻭﻏﻴﺮﻣﻌﺎﻟج ﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ، ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
اثاﺭ ﺗﻮﺣﺶ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﻧﻮعی ﺠﻮﻥ ﺤﻴﻮﺍﻧﺎتی
ﺪﺭ ﭼﺮﺍﮔﺎﻩ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥعاﻗل
ﻮ ﺻﺎﺩق ﻮﻋﺎﺷق
ﺒﺎ سلوک الهی اﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﻭﺑﻤﻴل ﻮ ﺍختیاﺭ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﺑﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ،ﻭ
ﻧﺼﺮﺕ ﺩهی اﻟﻬﻰ،
بدرجه ﺸﺎﻳﺴﺘگی
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﺮﻭحی اﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺭﻓﺘﻥ ﺒﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻃﺒﻴﺐ (ﻃﺐ) ﻭ ﺷﻔﺎ،
(ﺍﺗﻮﭘﻰ و
یوتیبای ) ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻋﻘلی ﻮ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺒﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
،ربّ مُربّی ﺪﺭ
ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ربّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺩﺭشهود ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺷﻨﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﻧﺎم
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯاﻥ،
ﭘنج ﺘﻥ آل عبا،
ﻭﻳﺎ أهل ﺒﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺭ ﺣﮑﻢ
ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴﻨﻰ،
ﻭ ﺍﻣﺎم هرﺯﻣﺎﻥ
ﺒﺎ ﻣﻘﺎم ﺤَﺴَﻨﻰ،
ﻃﺒﻴﺒﺎﻥ ﻤﺤﺴﻮس
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺒﻴﻤﺎﺭ،
ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻧﻮﺭﻣﺎل هستند.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺸﻔﺎﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺩﺭﻋﻘل ﻮ ﺍﺣﺴﺎس
ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮ ﺍلهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
ﻨﻴﺎﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ،
ﺑﻤﺮﺍﺣل اﺧﺮ ﺍلهی
ﻤﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ، ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭحی اﺳﺖ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺻﻠﺎح ﻮﻣﺼﻠﺤﺖ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﻭ ﭼﺎﺭﻩ ﺍﺻﻠﺎﺡ،
ﻭﺻﺎﻟح ﻮﮐﺎﻣل
ﺸﺪﻥ ﻮ ﺳﺎﻟﻢ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺒﻴﻤﺎﺭﺍﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻃﺒﻴﺒﺎﻥ ﺒﺎ ﺧﺒﺮ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﺭﻩﺭﻓﺘﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ،ربّ ﻭ مُربّی
اﻟﻬﻰ، ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﮔﺮﻓﺘﻥ
علاج (ﮐﻪ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻤﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ، ﻭﻳﺎ
سلوک الهی اﺳﺖ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻔﺎﻯ ﻨﻬﺎﺋﻰ،
ﻭﺗثبیت ﺍﺣﻮﺍل
ﺠﺪﻳﺪ ﺳﻠﺎﻣتی
ﭙﻴﺶ ﺭﻓﺖ. ﻭ ﺗﺮک
ﻨﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ، ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺳﺨﺖﺗﺮ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
هاﻯ ﺮﻭﺍﻧﻴکه ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﭼﻮﻥ ﻤﻌﺎﻟﺠﻪ ﻭ
ﺗﻮﻗف از ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﮕﻴﺮﺩ. ﺑﺘﻤﺎم
ﭙﻨچ ﺪﺭﺟﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺮﻭﺍنی ﻮﻋﻘلی ﻤﻴﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺣتی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻫﺎﻯ ﺸﺪﻳﺪﺗﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ، ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮔﺎهی ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ
اﺯ ﺍﻥ اﻧﻮﺍع ﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﻫﺮ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﭙس ﺍﺯﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﭙﺰﺷک ﺮﻭﺍﻥ ﺪﺭﻣﺎﻥ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺪﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺒﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻔﺎ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻳکی
اﺯ ﺁﻥ ﺒﺨﺎﻃﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ، ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﭙﺰﺷک اﺳﺖ ﭼﻮﻥ
گاهی ﭙﺰﺷﮑﺎﻥ ﺮﻭﺍﻥ
ﺪﺭﻣﺎﻥ، ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻃﺮح ﺪﺭﺳﺘﻰ، ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍل ﺒﻴﻤﺎﺭ
ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﺨﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫم
کند .ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕ
ﻣﻄﻠﻘﺎ بی ثمر ﻭﮔﺎهی
ﺒﻴﻤﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﻴﻤﺎﺭﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺷﻔﺎﻯ ﺪﻭﻡ ﻭﻗتی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎ ﭘﺰﺷک
همکاﺭﻯ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ اﻣﺮ ﺩﺭ ﺍﻏﺎﺯ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ ﺨﻮﺩﺭﺍ،
ﻭﺣتی ﭙﺰﺷک ﻤﻌﺎﻟج
ﻮ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻭﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺪﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺭﻭﺍﻥکاﻭﻯ
ﺒﻴﻤﺎﺭ، ﻭ ﺗﻠﻘﻴﻨﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ، ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﺣﺘﻤﺎلی ﺒﻴﻤﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻔﺎ ﻳﺎﻓﺘﻦ،
ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻬﻤﮑﺎﺭﻯ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﺒﻴﻤﺎﺭ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ،
ﺍﺯ ﺩﻭ ﻟﺤﺎﻇ ﻴکی
ﭙﺰﺷک ﺼﺎﺩﻕ، ﻭﻳکی
ﺘﺼﺪﻳق ﺒﻴﻤﺎﺭ
ﻭﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
(دنباله دارد )

حدیث 1395 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
(ﺝ۴ﺹ107ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻤﺎ ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭ جلّ،
ﺑﺸیئ ﻤثل اﻟﺒِﺪﺍء
ﻫﺮﮔﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﻥ ﭽﻨﺎﻥ
ﭙﺮﺳﺘﻴﺪﻩ ﻧﺸﺪ،
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺒﺪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ (ﺑِﺪﺍﻯ
الهی ﻴﻌنی اﺑﺘﺪﺍﻯ
ﺨﻠﻘﺖﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﺯﻝ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح اﻟﺎﺭﻭﺍج
ﻔﺮﺩﻯ، ﺗﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ، ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻯ اﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺍﺑﺘﺪﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ عهد
ﺍﻟﺴﺖ ﻭﻗﻮل ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺭﺑّﺎﻧﻰ ،،ربّ
ﻭﺧﺪﺍﻯ ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟکی
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺍﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺎ ﭘﻴﺮ ﺍلهی ﺪﺍﺭﺩ،
ﺑﻠکه ﭘﻴﻤﺎنی ﻘﺒﻠﺎ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯﺑﺪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺑﻤﻌنی ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ مَشیّت
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ
،ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ اﺯﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌلی ﺨﻮﺩ
(ﺳﻮﻣﻴﻥ گوﻧﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ،
ﮐﻪﻧﺨﺴﺘﻴﻥ اﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺯلی
ﺒﺮﺍﻯ همگاﻥ، ﻭﺩﻭﻡ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﻨﻮﻋﻰ،
ﮐﻪ ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﺳﻮم ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﻮﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌلی ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻨک
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﻤﻴل
کماﻟﺎﺕ ﺑﻘﻴﻪ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎقی
ﻤﺎﻧﺪﻩ ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻠﺎﺵ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭ
ﮔﻮﻧﻪ ﭼﻬﺎﺭم ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
هفتگاﻧﻪ ﺳﻠﻮکی
که ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺪﺍﻥ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ که سالک
الهی ﺸﺪ، ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ ﻮﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ
ﻓﻌلی ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﻳﺶ،
ﻭﺍﺭﺩ ﻫﻔﺖﮔﻮﻧﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺸﻮﺩ ،ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍم ﭙس ﺍﺯ طیّ
ﻴﺎ ﺟﻠﻮ ﺷﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم ﻮﻣﻬﻠﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ، ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻮﺑﺎ ﻳک ﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک
ﻜﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺒﺪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
هرﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﻭم ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺩﺭﺳتی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ، ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻧﮑﺮﺩﻩ
،ﺑﻠکه ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
مُتعبّد ﻭ ﻣﺸﺮک
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍلهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﭼﻮﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ ﻋﻠﺎمتی
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﻘﺒﻮل
ﺴﻠﻮﻙ، ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺩﺭﺳتی ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﺎﻟک ﻮ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍلهی اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻗﺒلی ﺸﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم ﮐﺎفی ﺘﺎﻣﻴﻥ
گرﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺭﺿﺎﻯ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺑﺪﺍﻯ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺍﺣل ﺒﻌﺪﻯ،
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎی ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻨﻴﺰ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴکه
ﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﺸﻴﻌﻪ، ﻣﺪغی اﺻﺎﻟﺖ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺼﺮﺍﺣﺖ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ، ﺑِﺪﺍﻯ
الهی ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮﻯ ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
اﻭﻟﻴﻪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺟﺮﺍ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑِﺪﺍﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺗﺎﺿﻤﻥ ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒیعی ﻘﺒﻠﻰ، ﺿﻤﻥ
ﺤﻔﻈ اﺯﺍﺩﻯ ﻮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻧﻰ،
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺟﺒﺮ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
عبوﺭ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺘﺎ ﺍﺑﺪ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ،
ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮک ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم اﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﺪﺍﻯ
الهی ﻮ ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻬﺎدی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

حدیث 1396 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺪﺭ
ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ107ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﺎ ﻋﻈّم اﻟﻠﻪﻋﺰّ
ﻭ جلّ، ﺑﻤثل اﻟﺒِﺪاء
ﻫﺮﮔﺰ ﺗﻌﻈﻴم
ﻮ ﺑﺰﺭﮔﺪﺍﺷﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
،ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑِﺪاء ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻋﻈﻤﺖ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﻥ ﻮﻗتی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟکی ﻤﻮﻓق ﺒﮑﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺘﺎﺯﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺪﻟﻴل ﺮﺿﺎﻳﺖ
ﺍلهی ﻮﺍﺻﺎﻟﺖ ﮐﺎﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺎ ﺑِﺪﺍﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺑِﺪﺍﻯ ﻨﻬﺎئی ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺯﻧﺪگی
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ.  ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺪﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑِﺪﺍء می ﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
(ﺝ۴ﺹ108 ﺑﺤﺎﺭ): ﻤﺎ ﺑﻌث ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺰّ ﻭجلّ ﻨﺒﻴّﺎ،
ﺣتی ﻴﺄﺧﺬ ﻋﻠﻴﻪ
ثلاث ﺧﺼﺎﻝ، ﺍﻟﺎﻗﺮﺍﺭﺑﺎﻟﻌﺒﻮﺩیة
،ﻭ ﺧلع اﻟﺄﻧﺪﺍﺩ،
ﻭ ﺃﻥ اﻟﻠﻪ ﻳﻘﺪّم
ﻤﺎ ﻳﺸاء ﻮﻳﻮٴﺨّﺮ
ﻣﺎ ﻳﺸاء ﻫﺮﮔﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺮﺍ ﻣﺒﻌﻮث
ﻧﮑﺮﺩﻩ، ﻣﮕﺮ ﺍﻧکه
ﺍﻳﻥ ﺴﻪ ﺻﻔﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. (ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ و هر
کامل الهی ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻘﺎ ﻭ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ،ﭼﻮﻥ هرﮐﺎﻣﻞ
ﺍلهی ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺘﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺍﻧﺠﺎم
اﻳﻥ ﺴﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺳﺖ) ﻳﮑﻰ ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺑﻨﺪﮔﻰ، ﻭ ﻳکی
ﺨلع ﻮ ﺩفع اَﻧﺪﺍﺩ
ﻭ ﺷﺮﻳﮑﺎﻥ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﮑﻰ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﺎﻳﻨکه
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮ ﻃﻮﺭ
مَشیّت ﮐﻨﺪ، ﺗﻘﺪﻳم
ﻮﺗﺎﺧﻴﺮﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
(ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ،
ﻭ ﻧﻴﺰ قُرّهﮔﻴﺮﻯ
ﺪﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻨﮕﺎم عباﺩﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﭼﻮﻥ ﺸﺎﻫﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
بحقّ ﻮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ، ﮐﻪ ﺭﺳﻮل
الهی ﻮ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺑﺨﻠﻖ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻴﺎﺭﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
سلوک الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻋﻤل
ﺴﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﻭ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ ﺮﺍ
ﺩﻳﺪﻩ، ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ، ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺑﺰﻧﺪگی ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
عموم ﻣﺮﺩم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺸﻒ قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﭽﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎﺷند.ﺑﻠکه ﺗﺎبع
ﻤﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩﻩ، ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴکه ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺩﺭ ﮐﺸﻒ قُرّه ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﻮﺭ ،ربّ ﺭﺣﻤﺎن
ﻤﻮفق گرﺩﺩ. ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ اﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. (ﺧلع اﻧﺪﺍﺩ)
ﻳﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﻫﺎﻯ ﺒﺤق ﻘﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻳﺎ ﭼﻮﻥ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻤﺬﻫﺐ
ﺳﺎﺯ ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
اﺩﻳﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻋﺪﻡ ﺷﺮک ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ،
ﻫﻨﮕﺎم ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻨﻮﻃ
ﺒﺘﮑﺮﺍﺭ ﻣﺪﺍﻭﻡ،
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺗﻔﮑﺮ
ﻭ ﺗﺬﮐﺮ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
،ﺑﺮﺍﻯ ﺪفع ﺸﺮک
ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻮ ﺩفع ﻮ ﺭفع ﺸﺮک
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﻣﺪﺍم
ﺒﻮﺍﺳﻄﻪ ﺒﺤق
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍئی
هستی ﻮلی ﺨﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺬﮐﺮ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺎ
ﺳﺒﺤﺎﻥ اﻟﻠﻪ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﻭﻫﺮﻋﺒﺎﺩتی
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،
ﻧﻴﺰ ﻣﻄﻠبی ﺠﺰ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺩفع ﺸﺮک
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺍﻏﺎﺯ تصوّر
ﻭ تَخیّل ﻮﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺫﻫﻥ ﺨﻮﺩ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳﺎلک ﻔﻮﺭﺍ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﮐﺒﺮ ﻳﺎ ﺧﺪﺍ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺗﺎ
ﺩفع ﺸﺮک اﺣﺘﻤﺎلی
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻣﺎ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺳﺎﻟک
ﻮﻫﺮ ﭘﻴﺮﻭ ﺩﺭﺳﺖ
،ﺑﺎ ﻫﺮ ﭘﻴﺮﻯ ﺒﺤق
اﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻫﺮﭘس ﻭﭘﻴشی ﺪﺭ
ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺶ ﺍﻣﺪﻯ
ﺪﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ هستند،
ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺖ ﺯﻣﺎنی
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ، ﻭﻳﺎ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺰﻣﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ مَشیّت
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑمعنی
همان (ﺑِﺪﺍء ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ)
ﻧﻈﺮ ﺍلهی ﺪﺭ ﺩﺍﺩﻥ
ﻴﺎ ﻧﺪﺍﺩﻥ، ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺴﺮیع ﻮ ﺗﺎﺧﻴﺮ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺭﺳﺎﻧﻰ،
ﻭ ﻫﺮﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭﻓﺘﻨﻪ
ﻭﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬث
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎ،
ﮐﻪ ﺑﺴﺎﻟک ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی ﺸﺸم
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟک
ﺒﮑﻤال ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ،
میسّر ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺑﻴﻤﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍلهی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻣﺼﻮﻥ اﺯﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﺪﺭ آینده
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﺑﻠکه ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺸﺖ ﮔﻮﻧﻪ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ،ﭘس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺍﻋمّ اﺯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻤﺴﻠﻤﺎ ﻥﺴﻨّﻯ
ﻴﺎ ﺷﻴﻌﻰ، ﻭلی
غیرﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑسلوک
الهی ، ﻭﻳﺎ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭسلوک الهی، ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻮفق ﺒﺒِﺪﺍﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ اﻳﻥ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ، ﺑﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻏﻴﺮﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ. ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
،ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ سلوک
الهی ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺵ ﻣﻘﺒﻮل
الهی ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭﻫﺮﻋﺼﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ اﻣﺮﺑﻴﻥ
اﻣﺮﻳﻦ، ﻳﺎ
شِقّ ﺴﻮمی ﺒﻴﻥ
ﺠﺒﺮ ﺍلهی ﻮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ، ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺟﺒﺮﻳﻮﻥ
ﻄﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ ﻃﺒﻴﻌﺖ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﺪﺳﺖ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
کاﺭﻯ ﻤﺪﺍﻭم ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻃﺒﻴﻌﻴﻮﻥ
ﻤﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍ، ﮐﻪ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﺍﺑﺪﻳﺖ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﺩﻭﮔﺮﻭﻩ
ﺷﺮقی ﻮ ﻏﺮﺑﻰ،
ﻳﺎ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﺟﺒﺮ
ﻳﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ، ﺻﻔﺖ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
اﺳﻠﺎﻣﻰ، ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻔﺎﺳﺪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﺷﺪّ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ
آخوندی ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث 1397 -
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ108ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ آیه
ﻗﺮﺍنی ﻴﻤﺤﻮ ﻣﺎ
ﻳﺸاء ﻮﻳثبّت ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻮﻫل ﻴﻤﺤﻮ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟّﺎ ﻣﺎ
ﮐﺎﻥ، ﻭﻫل ﻴثبّت
ﺍﻟّﺎ ﻣﺎ لم ﻴﮑﻥ؟
ﺍﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﻣﺤﻮ
ﺍلهی اﺯ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﻭ ﻳﺎ ﺗثبیت ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ( ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻭ ﺣﻮﺍﺩث ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﻣﺤﻮ
ﺍﻥ ﻤﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺗﻔﺎق
اﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭ ﺗﻤﺎم
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﻠکه
ﻣﻮﺿﻮع ﻤﺤﻮ ﻭ ﺍثبات
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﻳک سلوک
الهی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻘﺒﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﺤﻮ
ﺍﺯ ﺍثاﺭ ﻣﻨفی ﻮ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨفی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺭﻓﻊ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒلی ﻮ ﺗﻮﺣﺸﻬﺎ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻋﻘﻴﺪتی ﻮ ﺭﻓﺘﺎﺮﻯ
ﻮﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﺪﻳﮕﺮ
،ﮐﻪ ﺗﻤﺎم غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻭﭼﺎﺭ ﺍﻥ هستند.
ﻭﺣتی ﺒﻴﻤﺎﺭ ﺭﻭﺍنی
ﺁﻥ ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺠﺮﻳﺪ ﺍﻥ، ﻫﻤﻴﻥ
ﻤﺤﻮ ﺍثاﺭﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ،ﺑﻘﺼﺪ ﭘﺎک
ﻛﺮﺩﻥ ﺮﻭان اﻭ،
ﻭﺳِﻨﺖ ﻭمقدّس
ﺷﺪﻥ ﻮﻯ، ﻭحَنیف
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻧﻴﺮﻭﺍﻧﺎ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺧﻠﺴﻪ
ﻭﺳﺎمادّی ﻴﺎ ﺻﻤﺪﻯگرﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ،
ﭼﻨﺎﻥ غرق ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﻓﻨﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺤﺎلت
ﺸِﺒﻪ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮﮒ، ﻭ ﺩﺭک
ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﻣﺎ ﺍﻧﭽﻪ
ﺗثبیت ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﻧﻴک
ﺘﺎﺯﻩ ﺍلهی که ﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎق ﭙﻴﺮ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﺩﻣﻴﺖ
ﻭ ﺍلهی ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ
.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻥ اﺣﻮﺍل ﺪﺭﺳﺎﻟﻚ،
ﺑﺮﺍﻯ کسب ﺷﻬﻮﺩ
ﺍلهی ﺘﺎﺯﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺗثبیت ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﺩﺭ روح ﻮﺭﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟﻚ، ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
اﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺧﺮ ﻗﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﺑﺮﻭﺵ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺗثبیت ﺍﻥ ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
همه ﺍﻳﺎم ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻞ، ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ، ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺧﺮ، ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻘﺒﻠﻰ، ﺑﺎﺳﺘﻘﺒال
ﺮﻭح ﻤﺤﺘﻀﺮ ﻣﻴآﻳﻨﺪ.
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ ﺧﻮﺩ، ﺑﺠﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﺪﺭ ﻗﺎﺋﻢ
،ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺨﻮﺩ، ﻭ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺪﺭﺳآیه ﻋﺮﺵ ،ربّ
ﺭﺣﻤﺎن ﻘﺮﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ .ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻮع
آﻥ گوﻧﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻃﻠﺎعی ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﻭﻓﺮﺍﻣﻮشی اﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل اﺯﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ،
ﺑﻌﻠﺖ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺮگ ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ،
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺗﻌﻬﺪ ﺍلهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺣﺎﻓﻈ
آﻥ ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟک ﻮ ﻭﺍﺻﻞ،
ﻭ ﺗثبیت ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻥ ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻧﭽﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﺍثاﺭﻯ
اﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﻮﺍع
ﻘﺒل ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗثبیت ﮔﺮﺩﺩ، ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﻇﺎﻫﺮ ﻭ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻳﻨﺪ،ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻠکه و
سایبرنیّتیک ﮔﺮﺩﻧﺪ،
ﻭ ﺑﺘثبیت ﻭ ﺩﺍﺋم
ﺸﺪﻥ ﺒﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل آﺩﻣﻴﺖ،
ﻭﻋﻘل کُلّی اﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
آﻳﻨﺪﻩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺸﺨﺺ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺭﻭح
ﺪﺭ ﭘﻨﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺎﻧﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﺍﻳﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﻔﺼﻮل ﻨﻮعی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻨﺎﺳﺐ،
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ آینده
ﺭﻭﺡ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺎﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﻬﺘﺮﻯ اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﻋﻘل
ﻮ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺯﻳﺒﺎئی ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﺳﺎﻟم ﺠﺴمی ﻮﺫﻫنی
ﻮ ﺭﻭﺍنی لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪگی ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

حدیث 1398 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
(ﺝ۴ﺹ108ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﺎ ﻧﺒﺄ ﻧﺒیّ
ﻘﻄّ، ﺣتی ﻴﻘﺮ ﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎلی ﺒﺨﻤس ،ﺑﺎﻟﺒﺪاء
ﻮ ﺍﻟﻤﺸیئة ﻭ ﺍﻟﺴﺠﻮﺩ
ﻭ ﺍﻟﻌﺒﻮﺩﻳﻪ ﻭ
ﺍﻟﻄﺎﻋﻪ ﻫیچ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺘﻨﺒّوء
ﻮ ﺍﻃﻠﺎعی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻣﮕﺮﺍ ﻧکه ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘنج ﺼﻔﺖ ﺭﺍ ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ( ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍلهی
ﻤﻨﺠﺮ ﺑﻤﺒﻌﻮث
ﺷﺪﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﺪﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺎﻳﺪ، ﻣﮕﺮ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﺪﺍﺭﺍﻯ
اﻳﻥﭙنج ﺼﻔﺖ ﻭﺷﺮﻃ
ﺮﺍ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺑِﺪﺍء ﻳﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
مَشیّت ﻭ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
(ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ) ﻭمَشیّت
ﻳﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍلهی
ﺪﺭ ﺑﺎﺯ ﺑﻮﺩﻥ ﺪﺳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ( ﮐﻪﭼﻪ ﻭﻗﺖ
ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺴﺎﻟک
ﺒﺪﻫﺪ) ﻭ ﻧﻴﺰ ﺳﺠﻮﺩ،
(ﻳﻌنی ﺘﺴﻠﻴم ﻮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺳﺎﻟک ﺒﭙﻴﺮﺍلهی
ﺨﻮﺩ، ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ ﺳﺠﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ گفت ،ﮐﻪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺭﮐﻮع ﺘﻌﻈﻴم ﻮ
ﺍﺣﺘﺮﺍم ﭙﻴﺮ ﺍلهی
اﺳﺖ، ﻭ ﺳﺠﻮﺩ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﭽﻮﻥ ﻮ ﭼﺮﺍ،
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤلی
ﺴﻠﻮکی او) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺻﻔﺖ ﻋﺒﻮﺩﻳﺖ (ﻳﺎ
ﺑﻨﺪگی ﻮ ﺳﺮﺳﭙﺮﺩگی
ﺴﺎﻟک ﺒﭙﻴﺮ ﻭ ﺍﺑﺎﺩﺍﻥ
کرﺩﻥ ﺮﻭﺍﻥ ﺪﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍلهی ﻨﻴﻚ) ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻃﺎﻋﺖ (ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ ﺗﻮﺍﻥ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﺧﻮﺩ
سعی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺣتی اﮔﺮﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﻨﻬﺎﺋﻰ ﻭ ﻓﻮﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣتی
ﺪﺭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﻮﺭﺩ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫیچ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
نبوّت ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻭ ﻣﺒﻌﻮث ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
نمی ﺮﺳﺪ، ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨکه
ﺳﺎﻟﻜﺎﻟﻬﻰ، ﺑﺮﻭﺵ
ﻣﻘبول الهی ﺰﻣﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻤﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ،
ﮐﻤﺎل ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻨﺒّوء ﻮ ﭘﻴﺸﮕﻮئی
اﺣﻮﺍل ﻮ آینده
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺷﺮح اﺣﻮﺍل
غیبی ﻮﺍﻣﻮﺭ ﻓﮑﺮﻯ
ﻮﺭﻭﺍﻧﻰ، ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ. ﻣﻘﺎم ﻨبیّ
ﻮ ﺗﻨﺒّوء ﻮﻧﺒﻮﺕ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ هر ﮐﺎﻣل
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ گفت .ﻭﺑﺎ
ﻭﻓﺎﺕ ﻳکی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻳﺎ ﺍﻣﺎم ﻮ ﻳﺎ ﻫﺮ
کامل الهی ، ﻧﻘﺶ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻭتوسّل
ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻨﺘفی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟک ﺒﻴﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ ﻤﻴﺮﺍث
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭقُرآن
ﺘﻘﺴﻴم ﻤﻴﺸﻮﺩ.
(ﻳﻘُﺮّ) ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﮐﻨﺪ ﻭﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ،ﻭﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ،
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭخورّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺰﻧﺪﻩ معرّفی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺴﺎﻟک
ﻮﻳﺎ ﻫﺮ ﻳک اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
نجلّی ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ معرّفی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻥ
اﻗﺮﺍﺭ ﻭقُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
عقیدﻩ ﺍﺯ ﺑِﺪﺍﻯ
الهی ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﻤّﺖ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﻮﭘﺎکی
ﺮﻭﺍﻥ ﻮﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻳﺎﺩﻳﺮﺗﺮ، ﺍﺯ
ﻫﺮﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮکی
که ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭﺣﺎل اﺟﺮﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
اﻣﺮﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻥ
ﺠﺒﺮ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑِﺪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻨﺠﺮ ﺑﻤﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺩﺍﺋﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
کنونی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ مَشیّت ﺍلهی
هماﻥ اﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﺍﺩ
ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎل
ﻮﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﻫﺴﺘﻰ،ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ سالک
الهی ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻨکه ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﮐﺸﺶ ﻭﻋﺸق ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻘﺪﺭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﻣﺤﺒﺖ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻫﺮ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی ﺴﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻣﻯﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ مَشیّت
ﺍلهی ﺪﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟک ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﻓﺘﻨﻪ ﻭﺑﻠﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﭙﻴﺶ ﭘﺎﻯ
ﻮ ﺭﺍﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻫﺮ ﻭﻗﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﻮ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻭ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﻳﻥ ﺴﺠﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭﻧﻤﺎﺯ ﻣﻄﺮج
اﺳﺖ، ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
ﺘﺴﻠﻴم اﺯ ﭘﻴﺮ
کامل الهی ، ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
اﻭ، ﻭ ﺍﺣﮑﺎم ﻤﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺂﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺭﮐﻮع ﺒﺎﺯ ﺗﻌﻈﻴم
ﻮﺗﮑﺮﻳم ﻮﺍﺣﺘﺮﺍم
اﺳﺖ، ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
قُرآن ﺴﺠﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﺎﺹ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻣﺪﻩ،
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺧﺎﺹ
سلوک الهی، ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟک هیچ ﻮﻗﺖ ﺑﺎﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄلق ﺮﻭﺑﺮﻭﻯ
ﻤﺤﺴﻮس ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺳﺠﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻋﺒﻮﺩﻳﺖ ﻳﺎ ﺑﻨﺪگی
ﻮ ﻣﻮﺑﺪ ﺑﻮﺩﻥ ﻮﺍﺑﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻥ ﺮﻭﺡ، ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻤﻄﻠق ﻮ ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﻭﺳﺎﺋﻄﺎﻟﻬﻰ،
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
ﺍلهی ﺒﺤق اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﺩفع ﺸﺮﻙ، ﻭﺑﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺩﺍﺋم
همرﺍﻩ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﮐﻪﺳﺎﻟک عملا
اﻭم ﻣﺪﺍﻭم ﺒﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ، ﺣتی
اﮔﺮ ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﺧﺮ ﻭ ﺷﺸﻤﻴﻥ
اﻭ ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍلهی هستی ﻮلی
اﻟﻠﻪ ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق ربّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭ ﻣﺤﺎﻝ، ﻭ ﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝ ﭘس ﺍﺯ ﺗﺤﻘق
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ، ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﮐﺒﺮ ﮔﻮﻳﺎﻥ،
ﺑﺤﺮﮐﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ
فکر ﻮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮک
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ،ﺩﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ (ﺑﺪاء ﻮ
مَشیّت) ﻭﺳﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻋﺒﻮﺩﻳﺖ ﻣﺨﺘﻠﻒ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺴﻠﻴم ﻮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻄﺮح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻀﻤﻦ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺘﻮﺍﻧﻨﺪ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﻮ
ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
آﻧﻬﺎ ﻣﺘﻌﻠق ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺣتی اﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﻐﺎﻳﺮ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻄﻠﺐ
ﺍﻣﺎم اﻭﭼﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﭼﻘﺪﺭ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻳﺎ ﻣﻨﻄقی هست
ﻳﺎ ﻧﻪ. ﻭﺳﺎﻟک ﭽﻘﺪﺭ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺭک ﻮ ﺗﺼﺪﻳق
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭک
ﻨﺸﻮﺩ، ﻭلی ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺗﺴلیم ﺮﻭح
ﻮ ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﺎ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺣﺼﻮل آﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍلهی ﻤﻴﺴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث 1399 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ108 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻤﺎ ﺑﻌث
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﺒﻴّﺎ ﻗﻂ،
ﺍﻟّﺎ ﺑﺘﺤﺮﻳم
اﻟﺨﻤﺮ، ﻭ ﺃﻥ ﻴﻘﺮّ
ﻟﻪ ﺑﺎﻟِﺒﺪاء ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺮﺍ ﻧﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻣﮕﺮ ﺍﻧکه
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺗﺤﺮﻳم
ﺨﻤﺮ ﻭ ﺷﺮﺍﺏ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺑﺎ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺑِﺪﺍء ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮ ﺍلهی  اﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ( ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ) ﺗﺮﻭیج ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺧﻤﺮ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺧُﻤﺎﺭﻯ
ﻮ ﺑﻴﻔﮑﺮﻯ ﻮ ﻃﺮﺩ
ﺗﻮﺟﻪ ﻓﮑﺮﻯ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﺍﻋمّ اﺯ ﺍﻧکه ﺷﺮﺍﺏ
ﻭ ﺍﻟکُلّ ﺒﺎﺷﺪ،ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ مادّی
ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی که ﺣﻮﺍس
ﻭ ﺗﻮﺟﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﻭﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻗﺮﺍﺭ ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ،
ﻭﻳﺎ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺒِﺪﺍﻯ الهی ﻮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ،
ﻳﺎ ﺗﺴﺮیع ﻮ ﺗﺎﺧﻴﺮ
ﺩﺭ ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.

-حدیث
1400 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ108ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠﻮ یعلم اﻟﻨﺎس
ﻣﺎ فی اﻟﻘﻮل ﺒﺎﻟﺒﺪاء
ﻤﻥ اﻟﺄﺟﺮ، ﻣﺎ
ﻓﺘﺮﻭﺍ ﻋﻥ اﻟﮑﻠﺎم
ﻔﻴﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩﻡ
( ﻳﺎ ﻧﺎس و ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻔﺮﺍﻣﻮﺷﮑﺎﺭ ﻭﻇﻴﻔﻪﺍلهی
ﺨﻮﺩ، ﻭ ﺍﺯ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺎﺧﺪﺍ
ﻗﺒل اﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ)
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺑﺪاء ﭽﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻭ ثوﺍبی ﻨﻬﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭ ﺻﺤﺒﺖ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻥ ﺪﻟﺴﺮﺩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺑﺪﺍء
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺎﻳﻨکه
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻗﺒلی
ﻮ ثاﺑﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ سلوک
الهی ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺮﻭحی ﻮ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
اﻣﺎﺩﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮ ﺑﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻗﺒلی
ﺸﺨﺺ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
،ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻬﺎئی کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ مَصونیّت
ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﺟﻬﻨﻤﻬﺎ،
ﻭ مَعصومیّت ﺍﺯ
ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻌﺪﻯ اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺃﺟﺮ ﻳﻌﻨﻰ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺘﻬﺎ،
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی ﭙﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺩﻥ ﺒﺨﺪﺍ ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﻳک ﺘﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻴکه ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺎﻣﮑﺎﻥ ﺒﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻫﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷتی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭﺗﺸﻮﻳق ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺻﺒﺮ ﺳﻠﻮکی
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﮐﻨﻨﺪ، ﺗﺎ ﺑﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ،ﻭ ﻓﻨﺎﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﻋﺎﺷق ﺪﺭ
ﻣﻌﺸﻮق الهی ﺒﺮﺳﺪ
ﻭﻳﺎ ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻳﮑﺴﺎﻥ
گرﺩﺩ.ﻭﺣتی هر ﺩﻭ
ﻳﮑﻰ ﺷﻮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺎ ﺍﻟﺤق ﺤﻠّﺎج
ﺮﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ اﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻞ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺻﻮﺭتی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﮔﺮﺩﺩ. ( ﻣﺎ ﻓﺘﺮﻭﺍ)
ﻧﻔﺮﺕ ﻭﺳﺮﺩﻯ ﻮﺗﻮﻗﻒ
ﻭ فترت ﺴﺮﺩﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻤﺪﺍم ﺪﺭ ﺷﻮق ﻮ
ﺣﺮﮐﺖ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ،
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻮﻗﻒ ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻭ ﺩﻭ ﺩلی اﺳﺖ. (ﺻﺪﻭﻕ)
ﻣﺘﻔﮑﺮ ﻭ ﺍﺯ ﻣﻮٴﺴﺴﺎﻥﻤﺬﻫﺐ
ﺗﺸﻴّﻊ، ﺑِﺪﺍء
ﺭﺍ که ﺧﻮﺩ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ، ﺍﻳﻥ
ﺼﺮﺍﺣﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ،
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺑِﺪﺍﻯ
الهی ﭙﺸﻴﻤﺎنی
ﻮ ﻧﺪاُمّت ﺍلهی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠکه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
،ﺳﭙس ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻌﺪﻭﻡ،
ﻭﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻤﻴآﻓﺮﻳﻨﺪ
( ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ سلوک الهی،
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍلهی ﺮﻭﺡ، ﻭ ﺫﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﺎﺕ ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕﻫﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺮﺍ، ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
عوﺽ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪگی ﻮ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺴﺎﻟک
اﺯﻫﺮ ﻳک اﺯ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻮ ﻟﻮﺍﺯم هرﻣﺮﺣﻠﻪ،
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ ﻮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻯ ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺻﺪﻭق
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺍﻣﺮﻯ ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭ ﺍﺯ ﺍﻥ
ﻣﻨﺼﺮﻑ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﭘﺸﻴﻤﺎنی
ﻮﺍﺻﻠﺎح ﻨﻈﺮ ﺧﻮﻳﺶ
ﻓﺮقی ﻨﺪﺍﺭﺩ ﺑﻠکه
ﺩﺭ سلوک الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ ﺸﺪ،
ﭼﻨﺎﻥ ﺒﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻧﻈﺮ ﻗﺒلی ﺼﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺣتی اﻋﻠم اﻟﻬﻰ،
ﺷﺮﻃ کسب ﺍﺣﻮﺍل
ﺠﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ (ﻧسخ ﺸﺮﺍﻳﻊ).
( ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺍﺣﮑﺎم
ﺴﻠﻮکی ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﺍﺣﮑﺎم ﻔقهی
ﻮﺷﺮعی ﺪﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎع
که ﭼﻴﺰﻯ ﺠﺰ ﻣﺬﻫﺐ
ﺳﺎﺯﻯ ﻮ ﺣﺰﺏ ﺑﺎﺯﻯ
ﻮﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﮔﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮﻯ،
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻳک ﺤﮑم
و فرمان ﺸﺮعی ﺒﺪﻫﺪ،
ﺑﺎ ﻧﺪاُمّت ﻭﺍﺻﻠﺎح
ﺨﻄﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﻓﺮﻗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻌﻠﻮم ﻨﻴﺴﺖ،
ﭼﻪ ﺣﮑﻤﻰ، ﮐﺪﺍم
ﺤﮑمی ﺮﺍ ﺑﺎﻃل
کرده ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺍﻳﺎﺕ ﻧسخ ﺸﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺭ قُرآن ﺒﺎقی
ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭ ﭼﺮﺍ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻤﻄﻠﻊ
ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﭼﻨﻴﻥ ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺗﻌﻴﻥ اﻳﻥ اﺣﮑﺎم
ﻨسخ ﺸﺪﻩ ﺭﺍ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻴﭻ آیهﺍﻯ
ﻘﺮﺍنی ﻨسخ ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻧﺸﺪﻩ، ﻭﻫیچ
کدﺍم اﺣﮑﺎم ﺸﺮعی
ﻤﺬﻫبی ﻮﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﻳنی فقهای
سفیه ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﻠکه ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺣﮑﺎم
ﺴﻠﻮک ﻮﺳﺮﭼﺸﻤﻪﻫﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﻳک سلوک الهی ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
همه ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺗﺴﻨﻥ
ﻮﺗﺸﻴﻊ مشرک
غیرسالک ،ﺍﺯ ﺁﻥ
بی ﺨﺒﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ،
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﺎﺩﺭﺳتی
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋلیّ ﻴک
ﭙﻴﻮﺳﺘگی ﺤﺰﺑﻰ
ﻭﻣﺬﻫبی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠکه ﺗﺴلیم ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺻﺪﻭﻕ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﺤﻮﻳل
ﻘﺒﻠﻪ ﺍﺯ ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪس
ﺑﮑﻌﺒﻪ، (ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺒِﺪﺍﻯ ﺍلهی
ﺪﺭ ﺗﺒﺪﻳل ﺼﻮﺭﺕ
ﻬﻮﺩﻯ، ﻭ ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻭ توسّل عباﺩﻯ
ﻭﻗﺒﻠﻪﺍﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺟﻪ ﺳﺎﻟﻜﺎﻟﻬﻰ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﺎﺷق
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺧﺮ، ﺧﻮﺩ،
ﮐﻤﺘﺮ ﻗﺪﺭﺕ ﺻﺮﻑ
ﻧﻈﺮ ﮐﺮﺩﻥ اﺯ ﺍﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳل ﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍلهی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭﻳﺎ ﺻﺪﻭق
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ ﻋﺪﻩ
ﺯﻥ بیوه ﺸﻮﻫﺮ ﻣُﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻋﺪﻩ ﺻﺪﺭﻭﺯﻩ،
ﻳﺎ ﺳﻪ ﻗﺮﻭﻩ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺩﻩ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﺤﺎلتی ﺨﻮﻧﻴﻦ
ﺑِﺪﺍﻯ الهی ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ ( ﺑﻠکه ﺍﻳﻥ
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣلی
ﺴﺎﻟک ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﭙﻴﺮ ﻗﺒلی اﻭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺳﺎﻟگ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﺑﮑﺪﺍم ﭙﻴﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻤﺘﻮﺳل ﺸﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﭘس ﺍﺯﭼﻨﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﺯﺍﺩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﭙﻴﺮﻯ ﺪﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ ﺳﺎﻟک
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺮﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺩﺭیک ﺰﻣﺎﻥ اﻣﻮﺯﺵ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺻﺪﻭق
ﻤﻰﮔﻮﻳﺪ، ﺑﺎ ﺍﻳﻨکه
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﻠﺎح
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻣﺮ ﻭ نهی ﺒﺪﺍﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺼﻠﺎح ﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍلهی ﺼﺎﺩق اﺳﺖ،
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ آینده
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ
،ﮐﻪ ﺑﺎﻃل کند .ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی همیشه ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ ﻳﮑﺴﺎﻥ
هماﻥ کسب ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎ ﺍﺿﺎﻓﺎتی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﺭﺍ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ

حدیث 1401- ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ109 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
اﻥّ ﻠﻠﻪ
ﻋﻠﻤﻴﻦ،ﻋﻠم ﻤﮑﻨﻮﻥ
ﻤﺨﺰﻭﻥ لا ﻳﻌﻠﻤﻪ
ﺍﻟّﺎ ﻫﻮ، ﻣﻥ ﺬﻟک
ﻴﮑﻮﻥ اﻟﺒﺪاء ﻭﻋﻠم
هلّمه ﻣﻠﺎﺋﮑﺘﻪ
ﻭ ﺭﺳﻠﻪ ﻭ ﺃﻧﺒﻴاء
ه ﻭ ﻧﺤﻥ ﻨﻌﻠﻤﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﻭ ﻧﻮع علم
ﻮ آگاهی اﺳﺖ. ﻳکی
علم ﻤﮑﻨﻮﻥ ﻤﺨفی
ﺪﺭ ﺧﺰﻳﻨﻪ ﺷﺨصی
ﺨﻮﺩ، ﮐﻪ ﺟﺰ ﺍﻭ
ﮐسی ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
.ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺍﻥ (ﺑِﺪاء
) ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
علمی که ﺑﻤﻠﺎﺋکه
ﻭ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ ﻮ ﺍﻧﺒﻴاء
آﻣﻮﺧﺘﻪ ﻭﻣﺎ (ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی
در زمان ) ﺍﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﺁﻥ هستیم (ﻭﻋﻠم
ﻤﺨﺰﻭﻥ ﺍلهی اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘلی ﻮ
ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ تحمّل
ﺁﻥ ﺪﺭ ﻧﻮع اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﻋﻘل ﻮ ﺍﺩﺭﺍﻙ،
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭ ﺍﺣﻮﺍلی ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﻋﻠم اﻟﻬﻰ، ﺍﻃﻠﺎع
اﻭ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایتها ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﺴﺎﺋل ارﺑﺎﺏ ﻧﻮعی
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ،ﻭ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻮ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﭽﻮﻥ هرکامل
الهی ، ﮐﻪ ﺧﻴلی
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻮﻗﺒل
اﻧﻬﺎﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ
ﻭﺍﺷﻨﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺒﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺑﻌضی اﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭحی ﻮ ﺭﻭﺍنی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﻃﻠﺎع
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺑﺪﺍﻯ اﻟﻬﻰ، ﻳﺎ
ﺗﺼﻤﻴم ﺠﺪﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒلی ﻴک ﺴﺎﻟﻚ،
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﮐﻪ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺠﺪﻳﺪ ﺭﻭحی ﺪﺭﺳﺎﻟک
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﻟﺬﺍﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﺻﻞ (ﺣتی
اﻋﻠﻢ) ﻭﻗﺘﻴکه
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺼﺎﺩق ﻮﭘﺎک ﻮﻣطیع
ﻮﻋﺎﺷق ﻮﻋﺎﻣل
ﻮﻋﺎﻗل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ، ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی ﺴﻠﻮکی
ﺠﺪﻳﺪﺗﺮ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺑﺸﺮ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺨﻠﻖ،
ﺑﺎﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻣﻌﺼﻮم
اﺯ ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ ﻭﻣﺼﻮﻥ
اﺯ ﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. (ﻣﺎ) ﻳﻌنی
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﻳک
ﺰﻣﺎﻥ ﻴﻚ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎنی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ، ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ، ﺟمعا ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ (ﻣﺎ)
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺗﺠﺎ،ربّ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﮐﻪ میسّر
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﻓﻌﻠﺎ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ إسراءﺭ
ﺭﻭحی ﺪﻳﮕﺮﻯ ﭽﻮﻥ
بِدﺍء ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
علّت ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﻳﺎ
ختم ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻳک ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1402 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۴ﺹ110ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ آیه
ﻗﺮﺍنی ﻔﺘﻮل
عنهم ﻓﻤﺎ ﺃﻧﺖ
ﺑﻤﻠﻮم اﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﺍﻧﺎﻥ ﻤﺨﺎﻟﻒ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ، ﺑﺤﺎل ﺨﻮﻳﺶ
ﺭﻫﺎ ﮐﻦ، ﮐﻪ ﻣﻠﻮم
ﻮ ﻣﺴﺌﻮل اﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻰ (ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﺑﻤﻌنی ﺠﺬﺑﻪ ﻭتقرّب
ﺍﺳﺖ، ﻭﺗﻮﻟّﺎ
ﺩﻭﺭﻯ ﻭ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻮﻟﺎﻳت هاﻯ ﺒﺎﻃل
ﻮﻓﺎﺳﺪ ﻫﺮ ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻤﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
آیه ﺑﺎﻳﻥ ﻤﻌنی
اﺳﺖ ﺃﺭﺍﺩ
ﺃﻥ ﻴﻌﺬّﺏ ﺃﻫل
اﻟﺎﺭﺽ، ثمّ ﺒِﺪﺍ
ﻟﻠﻪ ﻓﻨﺰﻟﺖ ﺍﻟﺮﺣمة
،ﻓﻘﺎل ﺬﮐّﺮ ﻳﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﻓﺎﻥ اﻟﺬﮐﺮﻯ
ﺘﻨفع اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺗﺎ أهل
ﺰﻣﻴﻥ ﺮﺍ ﻋﺬﺍﺏ
ﺑﺪﻫﺪ،ﻭلی ﺒﻌﺪﺍ
(ﺑِﺪﺍ) ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ،
ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﻧﺎﺯل ﺸﺪ.
(ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
گناه ﻭتمرّد ﻣﺮﺩﻡ،
ﻫﺮﮔﺰ ﺭﺣﻤﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﺑﺪﻭﻥ
ﺪﻟﻴل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﻠکه أهل ﺰﻣﻴﻦ
،ﻳﻌنی ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺰﻣﻴﻥ ﻮﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ، ﮐﺴﺎﻧﻴکه
سالک الهی ﻮأهل
اﺳﺮاء ﻮﻣﻌﺮﺍج
الهی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻋﺬﺍﺏ
ﺍﻧﻬﺎ ﻓﻘﻂ ﺳﺮﮐﻮﺏ
ﻓﻮﺭﻯ ﻮﻣﺮگ اﻧﻬﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻫﺮ تمرّد
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠکه
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺼل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻔﻌلی هرﮐس ﺭﺍ ﺗﺎ
ﺍﺧﺮﻋﻤﺮ ﻫﺮﮐس
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺑِﺪﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺳﺮﻋﻘل ﺒﻴﺎﻳﻨﺪ،
ﻭﺗﻮﺑﻪ ﻭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭلی
ﭙس ﺍﺯﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ،مُتعبّدﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫﺒﻰ،
ﺍﻋمّ اﺯ ﺷﻴﻌﻪ
مُدّعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ، ﻭﻳﺎ أهل
ﺘﺴﻨﻥ ﻮ ﻏﻴﺮﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺪﺭ ﻳک ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮﺣتی اﮔﺮ ﻟﺎﺯم
ﺒﻮﺩ، ﺑﻔسخ گیاهی
ﻮ ﺭسخ حمادی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺭﺍﻩ
آیندهﻫﺎﻯ
گیاهی ﻮﺣﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ، ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ، ﺗﺎ ﻫﻤﻴﻥ
سلوک الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ (ﻓﺮﺻﺖ ﻣﺠﺪﺩ)
ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ،ﺧﻮﺩ
(ﺭﺣﻤتی ﺘﺎﺯﻩ) ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ اﻫل ﺰﻣﻴﻥ
ﻴﺎ ﺟﻬﻨمیاﻥ، ﮐﻪ
ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺒﺰﻣﻴﻥ
ﻮﺩﻧﻴﺎ ﻭﻧﻮع ﻔﻌلی
ﺨﻮﺩ، ﻭﻟﺬﺕ ﺟﺴمی
ﻮﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﻋﺬﺍﺏ)
ﺍلهی هماﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﺠﺪﺩ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﻭ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪگی اﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺗﻠﻮﺯﻳﻮﻥ
ﻮﻓﻴﻠﻤﻬﺎ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭﺍﻳﻥ
ِﺒﺪﺍﻯ ﺍلهی ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. وﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻔﺮﺻﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻦ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﻫﻤگی
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍﻉ،
ﺍﺯﺍﺯﻝ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻧﻤﻮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﻧﺘﺎﻳج ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺩ، ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﺪﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
(در یونیورس
الهی بالا تر
از ملکوت و هر
دو بالاتر از
ناسوت جهان
مادی دنیا ) ﺗﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸتی
ﺮﻧج آﻭﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻧﻴﺎی مادی
بشری چه رسد
بمسخهای حیوانی
و گیاهی ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﻟﻴل ﺒِﺪﺍء
ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺯﻭﺩ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
سلوک الهی ﺒﮑﻨﻨﺪ،
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،
ﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ، ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﻯ هاﻯ
بدیگران ﺍﺩﺍﻣﻪﺑﺪﻫﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ اﻳﻤﺎﻥ،ﻳﺎ
ﺍﻭم ﻮﺳﻠﻮک الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ (ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ)
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺨﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺫﮐﺮ
ﻳﺎ سلوک الهی،
ﻭﺗﺬﮐﺮ و
تمرکز ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی ﻮﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻳﺎ
ﮐﺎﻣل الهی ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﮐﺴﺎﻧﻴکه
ﺳﺎﻟک هستند، ﻭ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳستی
ﻮﺭﺧﻮﺕ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ، ﻭ ﻓﺮﻳﺐ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ابلیس ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻨﻔس ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ،
ﺑﺎ ﺗﺬﮐﺮ ﻣﺪﺍﻭم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬس ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ،
ﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﺮﺣﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮک ﻨﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻴکه ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
سلوک الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺩﻳﺮﺗﺮ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺑﺎ ﺗﺬﮐّﺮ
ﻣﺪﺍﻭم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﺮ تمرّد ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﺍﻳﻥ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺒﻤﻴﺮﻧﺪ، ﻭﻓﻮﺭﺍ
ﻫﻠﺎک
ومجازات ﺸﻮﻧﺪ،
ﺍﻳﻥ ﺸﺎﻧﺶ ﻓﻌلی
ﻴﺎﻧﻬﺎﺍﺯﺩﺳﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﻴﺮﻓﺖ.ﮔﺮﭼﻪﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻥ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ِﺒﺪﺍﻯ الهی ﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ، ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ اﻧﻬﺎ، ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻗﺪﻳم
ﻴﻨﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻧﻬﺎ،
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ ﮔﻨﺎﻫانشان
ﺨﻮﺍﻫﺪﺷﺪ .ﺳﭙس
ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﭙﺮﺳﻴﺪﻡ، ﺍﻳﻥ
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ ﺍلهی
ﻮﺑِﺪﺍء ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﺪم اﻃﻠﺎع ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ، (ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻗﺒلی
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﻓﺮﻣﻮﺩ:
اﻥّ ﻠﻠﻪ ﻋﻠﻤﻴﻦ،ﻋﻠم
عنده ﻟم ﻴﻄلّع
علیه ﺃﺣﺪﺍ ﻣﻥ ﺨﻠﻘﻪ،
ﻭﻋﻠم ﻨﺒﺬﻩ ﺍﻟﻰ
ﻣﻠﺎﺋﮑﺘﻪ ﻭ ﺭﺳﻠﻪ،
ﻓﻤﺎ ﻧﺒﺬﻩ ﺍلی
ﻤﻠﺎﺋﮑﺘﻪ ﻓﻘﺪ
ﺍﻧﺘﻬی اﻟﻴﻨﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻠم ﻮ آگاهی هست.
ﻳکی آﻧکه ﻫیچ کسی
ﺠﺰ ﺍﻭ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﻭ ﻳکی آﻧکه ﺑﻤﻠﺎﺋک
ﻮ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻨﺘﻘل کرﺩﻩ، ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻣﻠﺎﺋﻚ، ﺍﻥ
اﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﺑﻤﺎ
(ﻭﻟﺎﻳﺖ زنده ) ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﺍلهی ﺨﻴلی
اﻣﻮﺭﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﮑﻰ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕﻏﻴﺒﻰ،
ﻳﻌنی اﺧﺒﺎﺭ آیندهﻫﺎﻯ
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ، ﻭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻳﻨﺪﻩ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺬﺍﺗﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﻌﻮﺍلم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺍﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃ ﺒﺎﻣﻮﺭ
ﺭﻭح ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﻮﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ان،ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
هست. ﻭﻫیچ کس ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﮕﻮﻳﺪ ،ﮐﻪ ﻣﻄﺎلبی
هست، ﻓﻘﻄ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺣتی ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯﺍﺣﻮﺍل ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺨﺒﺮﻯ ﻮﺗﺎثیرﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻠﻞ و معایب نیازمند
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩﻫﺎ
ﻭ ﻣﺴﺎﺋل ﻤﺎ ﻭﺭﺍﻯ
اﻃﻠﺎع ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﻣﺎنع اﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺳﻠﻮک اﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻋث ﺗﺴﺮیع ﺪﺭ
ﭘﺎکی ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
اﻧﻬﺎ ﺷﻮﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﺎﺭیخ کسب ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻔﺮق ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻋﻤل
کنند . ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭحی ﻮﺭﻭﺍنی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺎﺩﺭ
ﺑﺪﺭک اﻳﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺎ ﭘﻴﺮﺍلهی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻤﻴﻤﻮنی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺣﻮﺍلی اﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸم آﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ، ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﻔﻬﻤﻨﺪ؟ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
هنوﺯ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸم ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﻧﻴﺰ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﻳﻨﺪﻩ، ﮐﻪ ﺍﺯ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
بتریج ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﺩﺭﻋﻘل ﻮﮐﻤﺎﻟﺎﺕ،
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻓﺎصِله
ﻋﻘلی اﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﻴﻤﻮﻥ اﺳﺖ. (ﻧﺒﺬﻩ) ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻭ ﭘﺮﺗﺎﺏ ﻧﻤﻮﺩﻩ،
ﻭﺍﻟﻬﺎم ﭽﻮﻥ ﺒﺮق
ﺒﺨﺸﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻠﺎﺋک
اﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ، ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻮل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻮ ﻧﻴﺰ ﺭﻫﺒﺮ
ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
که ﺍﻣﺎم زﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻫﺮﻳک
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻭ مُربّی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣل
ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺒﺪﺍئی الهی ﻮﻋﻘل
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ، ﻭ ﺣتی
اﺣﻮﺍل ﻮ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 1403 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ110ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ آیه
ﻗﺮﺍنی عالم اﻟﻐﻴﺐ
ﻓﻠﺎ ﻳﻈﻬﺮ ﻋلی
غیبه ﺃﺣﺪﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﻏﻴﺐ ( ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻫﺎ
ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﻫﺎ ) ﺍﺳﺖ.
ﻭﮐسی ﻘﺎﺩﺭ ﺑﺮﻣﻄلّع
ﺸﺪﻥ ﺒﺮﻏﻴﺐ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ ( آگاهی اﺯﻏﻴﺐ
ﻭ ﻳﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻐﻴﺐ،
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻫﻤﺎﻥ
اﺣﻮﺍل ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ، ﻭ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﮐﺴﻰ
ﺑﺮ ﺍﻥ اﻃﻠﺎعی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﺰﮐﻴﻪ نفس ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺪﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺘﻔﺴﻴﺮﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ آیه ﻗﺮﺍنی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻟّﺎ
ﻣﻥ اﺭﺗضی ﻤﻥ ﺮﺳﻮﻝ،
ﻓﺎﻧّﻪ ﻳﺴﻠک ﻤﻥ
ﺒﻴﻥ ﻴﺪﻳﻪ ﻭ ﻣﻥ
ﺨﻠﻔﻪ ﺭﺻﺪﺍ، ﻭ
ﮐﺎﻥ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻤّﻥ اﺭﺗﻀﺎﻩ،
ﻭ ﺃﻣّﺎ ﻗﻮﻟﻪ ﻋﺎﻟم
اﻟﻐﻴﺐ، ﻓﺎﻥ اﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭﻙ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﻋﺎﻟم ﺒﻤﺎ ﻏﺎﺏ
ﻋﻥ ﺨﻠﻘﻪ، ﺑﻤﺎ
ﻳﻘﺪﺭ ﻣﻥ ﺸیئ ﻮ
ﻳﻘﻀﻴﻪ ﻓﻴﻌﻠﻤﻪ،
ﻓﺬﻟﻚ ﻋﻠم ﻤﻮﻗﻮﻑ
ﻋﻨﺪﻩ ﺍﻟﻴﻪ، ﻓﻴﻪ
ﺍﻟﻤﺸیئة فی ﻘﻀیة
ﺍﺫﺍ ﺃﺭﺍﺩ، ﻭ ﻳﺒﺪﻭ
ﻟﻪ فیه ﻓﻠﺎ ﻳﻤﻀﻴﻪ،
ﻓﺄﻣّﺎ ﺍلعِلم
اﻟﺬﻯ ﻴﻘﺪﺭﻩ ﺍﻟﻠﻪ،
ﻭ ﻳﻘﻀﻴﻪ ﻭ ﻳﻤﻀﻴﻪ،
ﻓﻬﻮ ﺍﻟﻌلم اﻟﺬﻯ
ﺍﻧﺘهی الی ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ثمّ
الینا ﻣﮕﺮ ﺍﺯ ﮐﺴﺎﻧﻴکه
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍضی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺭﺳﻮلی اﺭﺳﺎلی
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ آینده ﻭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻭ ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ ﺩﺍﺭﺩ
(ﻣﮕﺮ سالک
الهی که ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﮔﺎﻩ ﺍﺯﻏﻴﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی گرﺩﺩ، ﻭﻗﺪم
ﺒﻌﻮﺍﻟم غیبی ﺪﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﮔﺬﺍﺭﺩ، ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی اﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﺘﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺳتی
اﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﮐسی ﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﺻﻞ (ﺣتی اﻋﻠﻢ
الهی) بوﺩ، ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻮ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺑﺨلق
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺗﻤﺎمی
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭم ﺨﻮﺩ،ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﻮ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎﻥ
الهی ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﺨلق
ﻮﻣﺮﺩﻡ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
سلوک الهی، ﺑﺘﻌﻠﻴم
اﻧﻬﺎ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ،
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
اﻧﻬﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﭼﻨﻴﻥ ﺸﺨﺼﻴکه
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺭﺿﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭ ﺑﺪﺍﻯ
ﺴﺮﻧﻮﺷتی ﻮﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺋﻢ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ،
ﺗﺤﺖ ﮐﻨﺘﺮل الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﻣﺮﺍﺣل
گذﺷﺘﻪ ﻭﺣال ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﮐﺎملاﻥ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﻭ (ﺭَﺻَﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ) ﻭ ﺩﻳﺪﻩ
بانی الهی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻗﺴﻤﺒﺨﺪﺍ،
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍلهی ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ
(ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﺑﺎ ﺭﺿﺎﻳﺖ الهیی
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﮐﺸﻒ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن ﺮﺳﻴﺪ)
ﻭ ﺍﻳﻨکه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺎﻟم ﻮ ﺍﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﻏﻴﺐ ﺍﺳﺖ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺮ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺍﻭ
ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ( ﺍﻳﻥ
عوﺍم ﻮﺍﻣﻮﺭﻏﻴﺒﻰ،
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﮐﻤﺎﻟﻰ،
ﻭ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
الهی ﺪﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
اﺯ ﺁﻥ ﻤﻄلع ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻫﺮ ﻧﻮعی هرﭼﻪ
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭک ﻮ
ﺍﮔﺎﻫﻰ ﺑﺎﻟﺎئی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻨﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺪﺍﻧﺪ
.ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﻳﻥ ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ ﻭﺍﻧﻮﺍع
اﺳﺖ، ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ ﺍﺯل
ﻮ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﻫﺮ ﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﺗﻘﺪﻳم
ﻴﺎ ﻗﻀﺎ ﻭ ﺗﻴﺒن
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﺩﺭﻋﻠم
اﻭ ﻫﺴﺖ (ﻫﺮﭼﻴﺰﻭﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩ، ﻭﻫﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﻄﻮﺭ ﺧﺎﺹ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺨﻮﺩ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی ﻘﺒﻠﻰ،
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺗﮑﺎﻣل
ﺠﻮئی لازم ،ﻭﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺎﻭ،
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻘﺪﻳﺮ ﻭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩﻫﺎ
ﺫﻫنی ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻰ،
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻮﺭﺩ ﻗﻀﺎ
ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻗﺒلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺩﺭﻋﻠم ﻮآگاهی
الهی هستند. ﻳﻌنی
هم ﻮضع عقلی ﻴﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭهم ﻮضع ﻔﻌلی ﻴک
ﺴﺎلک ﻜﻪ ﭼﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺷﺎﻧس ﻭ ﺑﺨﺖ ﺍﻭ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
آینده ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻋﻠم الهی ﺘﻨﻬﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﻫﺎﻯ ﺫﻫنی
الهی ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﭽﻨﻴﻥ ﺪﺍﻧﺴﺘﻨﻴﻬﺎ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠکه ﺍﮔﺎﻫﻰ ﻭ
ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻥ
ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ، ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
سایبرنیّتیکی
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻧﻈﺎﺭﺕ
ﺍلهی ﻨﻴﺰ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟک
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﻋﻤﻠﻰ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ،ﻭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﺎﻭﻟﻴﺎﻯاﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺍثباﺕ ﺻﺪق ﺨﻮﻳﺶ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪﻯ اﻳﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺩﺭﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻟﻪ ﺗﺎ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻟﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ (ﺣتی اﻋﻠﻢ) ﺍﻭ
ﺣﺎﺻل گرﺩﺩ. ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺴﺎﻟک ﻤﻌﻠﻮم
گرﺩﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻀﻤﻴﻦ ﺣﻔﻈ ﺤﻘﻮق
ﺴﻠﻮکی ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ اﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺨﻔﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ) ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ علم اﻟﻬﻰ،
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻘﺪﻳﺮﻗﻀﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ( ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ) ﺁﻥ اﮔﺎهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﮐسی ﺮﺍ ﺧﺒﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ( ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍلهی ﻴک
ﺴﺎﻟﻚ، ﻧﻪ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺮﻧﻮﺷتی
ﺴﺎﻟک ﺪﺍﺭﺩ، ﻭ
ﻧﻪ ﺍﻃﻠﺎع اﺯ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺍﻭ ﺩﺍﺭﺩ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ علم
اﻟﻬﻰ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
مَشیَت ﺍلهی
اﺳﺖ. ﻳﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻤﻮﺭﺩ
ﻗﻀﺎ ﻭ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺍلهی
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ ( ﭼﻪ
ﺣﮑم اﻭﻟﻴﻪ ﻭ مَشیّت
ﺍلهی که ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﻮﺭﺩ
ﺍﺟﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻳﺪ،ﻭ
ﭼﻪ ﻧﻈﺎﺭﺕ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺍﺯﺳﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺁﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺪﺭﺳتی
ﻮﮐﻤﺎل ﺨﺎﺗﻤﻪ
ﻳﺎﺑﺪ. ﻭﭘس ﺍﺯ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﭙلم
اﻥ، ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺒﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ) ﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﺗﺮک ﭽﻨﻴﻦ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﻨﺪ (ﻳﻌنی
ﭙس ﺍﺯﺍﻃﻠﺎع اﺯﺗﺤﻘق
هر ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ،
ﻭ ﺍﺟﻠﻬﺎ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم ﻮ ﮐﺎفی ﺪﺭﺳﺎﻟﻚ)
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ
( ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
عبور ﺍﺯ ﻳک ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺗﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﻏﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺍﻣﻀﺎﻯ
اﻥ ﻤﺘﻮﻗﻒ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
(ﻳﻌنی ﺪﻳﮕﺮ ﻟﺎﺯم
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻗﺒلی اﺩﺍﻣﻪ
ﻳﺎﺑﺪ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻗﺒلی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻧﺪﻫﺪ، ﺑﻠکه ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺠﺪﻳﺪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺪﻧﺒﺎل
ﺸﻮﺩ. ﺍﻣّﺎﻋلم
اﻟﻬﻰ ( ﺍﺯلی اﺯ
ﻗﺒﻞ، ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺴﺎﻟﻚ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﻬﻴﻪ ﻳک
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺩﻫﻰ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻣﻮﺭﺩ (ﻗﻀﺎﻭﺕ) ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ،ﻭﻳﺎ
(ﻗﻀﺎﻯ ﻘﺒﻠﻰ) ﻭ ( ﺍﻣﻀﺎ
ﻭ ﺑﺠﺮﻳﺎﻥ) ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
ﻤﻰ ﺍﻓﺘﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
علمی که ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻨﺘﻬی گرﺩﻳﺪ،
ﻭ ﺑﻤﺎ ﺭﺳﻴﺪ (ﻣﺎ
ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﺣتی
ﺘﻤﺎمی کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﻠق هستند. ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻏﻴﺒﺖ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ اﻳﻥ علم
الهی ﺪﺭﺧﻠﻖ، ﺑﺎﻋث
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻥ
علم الهی ﺪﺭﺳﻠﻮک
اﺳﺖ، ﻭﺍﻳﻥ
علم الهی ﻠﺪنی
ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ علم ﺨﺎﺹ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﻤک
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺯ ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﺴﺎﻧﻴکه
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺭﺗﻀﺎﻯ
الهی ﻮﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻭ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ کسانی هستند،
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺍﻏﺎﺯ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻧﺴﺒﻰ ﺧﻮﺩ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍلهی ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭼﻮﻥ کسی ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺮﺳﻴﺪ، ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
اﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻳکی اﺯ ﺑﻴﻦ ﺗﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻮﺭﺩ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺻﻄﻔﺎ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ، ﻭ ﺳﭙس
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺮﺳﺪ.

حدیث 1404 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ۱۱۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ ﺰﻋم ﺃﻥّ
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭ جلّ،
ﻳﺒﺪﻭ ﻟﻪ فی ﺸیئ
ام ﻴﻌﻠﻤﻪ ﻓﺎﺑرؤا
ﺍﻣﻨﻪ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ مُدّعی ﺸﻮﺩ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻇﻬﻮﺭ
ﻭ ﺑِﺪﺍء ﺪﺭ ﺁﮔﺎهی
اﻭ ﺑﻴﺎﻳﺪ، ﭼﻮﻥ
ﻘﺒﻠﺎ ﺍﺯ ﺍﻥ ﺨﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ، ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻣﺘﻨﻔﺮ
ﻭ ﺩﻭﺭﻯ ﻨﻤﺎئید.
(ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻃﻠﺎع اﻭ ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﺎﺹ ﺷﺮﻭع ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺍﮔﺮ ﻗﺒل اﺯ ﺍﻥ
ﺰﻣﺎﻥ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻃﻠﺎع
ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ، ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻔﻬﻮم ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﺯﻝ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳک ﺠﺎ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻃﻠﺎع
الهی ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺩﻭﺭﻩ بی اﻃﻠﺎﻋﻰ،
ﺩﻟﻴل کفرﻭ ﻧﺎ آگاهی
ﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﺣتی
اﮔﺮ مُدّعی ﺴﻠﻮک
ﻮ ﻳﺎ ﻗﺸﺮﻯ گرﻯ
ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻭ ﺍﺯﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺍﻭ، ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
عباﺩﻯ اﻭ ﺩﻭﺭﻯ
کرﺩ، ﻭ ﺑﺮاء ﺖ ﺟﺴﺖ
ﻭﻧﻔﺮﺕ ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩ،
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ،ﺑﺤثی
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩﻋﻠم الهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.(ﻳﺒﺪﻭ
ﻟﻪ) ﺑﺮﺍﻯﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭﺗﺎﺯﻩ ﺩﺭﻋلم
اﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ولی هماﻥ (ﺣتی
اﻋﻠﻢ) ﺍلهی ﺪﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺷﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ ﺪﮔﺮﮔﻮﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺪﺭ ﺫﺍﺕ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻳﻨک ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
(ﺑِﺪﺍء ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮ) ﺍلهی ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ، ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻗﺒلی ﺸﺨﺺ ﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﻗﺒل ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﻭﺣتی اﺯ ﻧﺘﺎﻳج
ﺒﻌﺪﻯ هر ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﺧﺒﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺴﺎﻟک
ﺒﺎﻳﺪ ﮐﻤﺎل ﻮ ﺗﺴلیم
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻋﻤﻠﺎ ﻭﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻮ
ﺭﺿﺎﻯ الهی ﻘﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺗﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ،ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻤﻄﺮح گرﺩﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
(ﺑِﺪﺍء ) ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
اﺯﺍﺩﻯ عمل ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻗﻒ ﺑﺎ ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻧﻈﺎﺭﺕ ﺩﺍﺋﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭ (ﺍﻃﻠﺎع اﻭ) اﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭ ﺑﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﻬﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑِﺪﺍﻯ الهی ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻨکه
ﻗﺒﻠﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺘﺎﻳج ﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻧﻮﺍع عبوﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
کنند. ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
،ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﻮ ﺍﻳﺪآل
ﻮ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﻨﻬﺎئی
هر ﻧﻮع ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ ﻨﮑﻨﻨﺪ،
ﭘس ﺍﺯﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎﻯ
آﻳﻨﺪﻩ، ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﻬﻤﻴﻥ ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻣﺠﺪﺩ. ﻭﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮک ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
.ﭘس ﺍﺭﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
اﺯﻟﻰ (ﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ)
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺗﺤﻘﻖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﺍﻳﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ ﻋﻘل
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﺍﺩ،
ﺷﺨﺼﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻳﺎ ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل کاﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺟﻬﻨﻢ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ کند .

حدیث 1405 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ۱۱۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺍﻭﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﮐﻨﺎﺭﺵ
ﺟﻮﺍنی ﺒﺎ ﺳﺮﻭضع
ﺁﺷﻔﺘﻪ ﻣﻴﻨﺸﺴﺖ
ﻭ ﺩﺍﺋم ﺪﺭﺳﮑﻮﺕ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ
ﻔﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮگ ﺒﺪﺍﻭﺩ
ﺳﻠﺎم کرﺩ، ﻭﻧﮕﺎهی
ﺒﺠﻮﺍﻥ اﻧﺪﺍﺧﺖ
ﻭﭼﺸم ﺪﻭﺧﺖ. ﺩﺍﻭﺩ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺑﺎﻳﻥ ﺸﺨﺺ
ﻧﻈﺮ ﮐﺮﺩﻯ؟ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻔﺖ ﺍﺭﻯ ﻤﺎﻣﻮﺭ
ﻗﺒﺾ ﺭﻭح اﻭ ﺩﺭﺧﻠﺎل
هفت ﺭﻭﺯ آینده
ﻫﺴﺘﻢ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻥ
ﻤﻮضع ﺠﺎﻥ اﻭﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻡ (ﺍﻳﻥ اﺯ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
غرﻓﺎنی ﻘﺪﻳم
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
عرﻓﺎنی ﺨﻮﺩﺭﺍ
،ﻣﺮﺗﺒﻄ ﺒﺒنی
اﺳﺮﺍئیل ﻮ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻴﻬﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭلی ﺒنی اسرائیل،
ﻳﻌنی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی هر ﺯﻣﺎﻥ هستند،
ﺣتی اﮔﺮ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺩﺍﻭﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
الهی هرﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﻭ ﻣﺪﺍﻭﺍﻯ
ﺮﻭحی ﺴﺎﻟک ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺠﻮﺍﻥ ﻴﺎ
(ﺑُﻨﻰ) ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺎﻟک ﺰﻭﺩ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ، ﻭﺩﺭ
ﺟﻮﺍنی ﻮ ﺍﻭل ﻮﻗﺖ
ﺯﻧﺪگی ﺨﻮﺩ، ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍلهی ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻯ ﺠﻮﺍﻥ
ﻮ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻤﺘﺮ،
ﻭﻗﺪﺭتی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺟﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺟﺎﻧﺎﻥ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺟﻮﺍﻥ ﻮ (ﺷﺎﺏ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮل ﺮﺷﺪ
ﻭ ﻧﻤﻮ ﻭﺟﻮﺍﻧﻪ
ﺯﺩﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ ﻭ ﮔُل
ﻮ ﻣﻴﻮﻩ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮊﻭﻟﻴﺪگی اﻭ ﻫﻤﺎﻥ
عدم ﺘﻮﺟﻪ ﺑﺤﺎﻝ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﻮ ﮐﺴﺎﻧﻴکه
ﺟﺰ ﻳک ﻔﮑﺮ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
هدﻑ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ. ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮگ ﻴﺎ عزرائیل
،ﻳک ﻨﻈﺮﻳﻪ ﺍﺯ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘبلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﺮگ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺘﺼﺪﻳﺎﻥ
ﻤﺮگ ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭلی ﺪﺭ ﺣﺪﻳث ،ﻭ
ﺍﻳﻥ اﻓﺴﺎﻧﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،
ﻣﻮﺿﻮع ﻤﺮگ
قبل از مرگ ﺴﻠﻮکی
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺭﺑّﺎنی
ﻮ ﺗﺮﺑﻴتی اﻟﻬﻰ،
ﺑﭙﻴﺮ کامل
الهی ﺨﺒﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﺎم
ﻮ ﺭﻭٴﻴﺎ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﺴﺎﻟک ﻤطیع
ﻮ ﺳﺎﮐﺖ ﻭﺻﺎﺩﻕ،
ﻭﻋﺎﺷق ﭙﻴﺮ ﻭ ﺠﺎﻭﺭﻫﻤﻴﺸگی
اﻭ، ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭﻇﺮﻑ ﻫﻔﺖ ﺭﻭﺯ،
ﻳﺎ ﻫﻔﺖ ﺍﻭﻡ ﻭﺷﻬﻮﺩ،
ﻭ ﻳﺎ ( ﺍﻳﺎم اﻟﻠﻪ)
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻳﻥ ﻤﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻤﺮﮔﻬﺎ،
ﻓﻨﺎﻯ ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﺑﺎﺭ ﻣﺮگ
ﻮﺷِﺒﻪ ﻣﺮگ ﺒﺴﺮﺍغ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ سلوکی ﻗﺒﻠﻰ،
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺼﺎﺩق
آﻧﻬﺎ، ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
اﺯ ﺍﻳﻥ شهود ﻫﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ، ﻭ
ﻧﻪ ﺑﻬﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﻮﺩﺍئیان که ﺑﺴﻪ
ﺷﻬﻮﺩ، ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺒﭽﻬﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ،
ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﺒﭙنج
ﺸﻬﻮﺩ، ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺒﺸﺶ ﺷﻬﻮﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍم ﻨﻴﺰ ﻋﺮﺵ
،ربّ ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﺒربّ
ﺍﻟﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﺑﻌﺮﺵ ،ربّ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻤﻴﺎﻥ
ﺰﺭﺩﺷﺘﻰ، ﺑﻌﺮﺵ
،ربّ ﺍﻟﻔﺼل ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻰ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭘس ﺩﺍﻭﺩ
ﺗﺮﺣم ﺒﺮﺍﻳﻥ ﺠﻮﺍﻥ
کرﺩ ( ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺣم
ﻮ ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ ﭙﻴﺮ،
ﻫﻤﺎﻥ ﭙﺬﻳﺮﺵ ﺳﺎﻟک
ﻮ ﺩﻋﺎﻯ اﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻨﺮﺳﺪ،
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﻣﺠﺎﻟﺴﺖ ﺳﺎﻟک
ﻤﺴﺌﻮﻟﻴتی ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮ ﺍلهی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﭘس ﺩﺍﻭﺩ ﺍﺯ ﺟﻮﺍﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ، ﮐﻪ ﺍﻳﺎ
ﺯﻥگرﻓﺘﻪﺍﻯ؟
که ﺟﻮﺍﻥ ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯﺩﻭﺍج
ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻡ. (ﺍﻳن
هماﻥ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ
ﭘﻴﺮﻯ ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
سلوک الهی اﺳﺖ.
ﻭﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک ﺴﺎلک
همین اﺯﺩﻭﺍج ﻮ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍنی ﺴﺎﻟﻚ،
ﻭﻟﻮ ﺑﻨﺎم ﻴک ﺴﻨّﺖ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺎﺷﺪ
که سنّت طبیعی
هست ولی نه
سنّت دینی .ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺤتی ﺒﻔﮑﺮ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍنی ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺯﻥ ﺮﺳمی
ﻮ ﺷﺮعی هم ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍنی
اﻭ ﺑﺎﺷﺪ تا
پیر چه اجازه
ی بدهد . ﺩﺍﻭﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
پس ﻧﺰﺩ ﻓﻠﺎﻥ ﺷﺨﺺ
ﺗﻮﺍﻧمند ﺑﺮﻭ،
ﻭﺑﮕﻮ ﮐﻪ ﺩﺍﻭﺩ
ﺑﺘﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺧﺘﺮﺕ ﺭﺍ ﺑﻤﻥ
ﺒﺪﻫﻰ. ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺸﺐ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺒﺴﺘﺮ ﺷﻮﻯ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﻫﺰﻳﻨﻪ
ﻟﺎﺯم ﺪﺍﺭﻯ اﺯ
ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﺑﮕﻴﺮ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻥ ﺯﻥ ﺒﺎﺵ.
ﭼﻮﻥ هفت ﺭﻭﺯ ﮔﺬﺷﺖ
ﻧﺰﺩ ﻣﻥ ﺪﺭ ﻫﻤﻴﻥ
ﺠﺎ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ. ( ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻣﻌﮑﻮس ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﺍﻳﻥ ﺪﺍﻭﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ اﻳﻥ ﺴﺎﻟک
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍلهی ﺮﺍ، ﻧﺰﺩ ﮐﺎﻣلی
اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺘﻮﺍﻧﺎئی هائی
ﺘﺮﺑﻴتی ﻮ ﺍلهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﻭﺩ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
کاﻣلی اﺳﺖ.ﻭﺩﺭﻏﻴﺒﺖ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﺯﺩﻭﺍج ﺒﺎ ﺩﺧﺘﺮ
ﺍﻭ، ﺩﺭ ﻭﺍقع ﭽﻮﻥ
ﺴﺎﻟک ﻴکی اﺯ ﺯﻧﺎﻥ
اﻳﻥ کاﻣل ﻮ ﭘﻴﺮ
ﺍلهی ﺪﺭﻣﻴﺎﻳﺪ.
ﻭﻫﻔﺖ ﺭﻭﺯ ﻧﺰﺩ
ﭘﻴﺮ ﻣﺎﻧﺪﻥ، ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ) ﭘس ﺟﻮﺍﻥ
ﻤﺎﻣﻮﺭﻳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺩﺍﻭﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩ، ﻭ ﺭﻭﺯ ﻫﻔﺘم
ﻨﺰﺩ ﺩﺍﻭﺩ ﺍﻣﺪ.
ﻭ ﺩﺍﻭﺩ ﭘﺮﺳﻴﺪ،
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻮﺩﻯ،
ﺟﻮﺍﻥ ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻌﻤﺖ ﻭﺷﺎﺩﻣﺎنی
ﺒﻮﺩﻡ. (ﺷﺎﺩﻣﺎنی
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﺍﻧﺠﺎم
اﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ)
ﻭ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺩﺍﻭﺩ
ﻧﺸﺴﺖ، ﺗﺎ ﺟﺎﻥ
ﺍﻭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﻥ ﻔﺮﺷﺘﻪ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭلی ﺒﺪﺭﺍﺯﺍ
ﮐﺸﻴﺪ. ﻟﺬﺍ ﺩﺍﻭﺩ
ﮔﻔت ﺑﻨﺰﺩ ﻫﻤﺴﺮﺕ
ﺑﺮﻭ، ﻭﻫﻔﺘﻪ ﺑﻌﺪ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩ ( ﺍﻳﻥ
کاﻣل الهی ﺸﺪﻩﻫﺎ،
ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﻳﺶ، ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻫﻔﺘﻪ ﺑﻌﺪ
ﮐﻪ ﺟﻮﺍﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ،
ﺩﺍﻭﺩ ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮگ ﻤﻴپرﺳﺪ، ﻣﮕﺮ
ﻧﮕﻔﺘﻰ ﮐﻪ ﺟﺎﻥ
اﻭﺭﺍ ﻫﻔﺖ ﺭﻭﺯ
ﺩﻳﮕﺮ، ﻫﻤﻴﻥ ﺠﺎ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﻣﻴﮕﻴﺮﻯ؟.ﻭلی
ﺴﻪ ﻫﻔﺖ ﺭﻭﺯﮔﺬﺷﺖ
ﻭﻣﺮگ ﺪﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩ.
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮگ ﻨﻴﺰ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﺮﺣم ﺘﻮ ﺑﺮ ﺍﻭ،
ﺧﺪﺍ ﺭﺣﻤﺖ ﮐﺮﺩ
ﻭأجل ﻤﺮگ اﻭﺭﺍ
سی ﺴﺎل ﺒﻌﻘﺐ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ
(ﺍﻳﻥ کامل
الهی ﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻗﺒل اﺯﻣﺮگ ﺨﻮﺩ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم
الهی شده ﺨﻮﺩ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻫﺮ
کامل الهی ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺳﻠﺎﻣتی ﺮﻭح ﻮ
ﺭﻭﺍﻥ اﻭ، ﺟﺴم
ﻮ ﺫﻫﻥ اﻭ ﻧﻴﺰ ﺳﺎلم
ﻮ ﺍﺭﺍم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺳﻯ ﺴﺎﻟم ﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺑﺮﻋﻤﺮﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍلهی اﻓﺰﻭﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺣتی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻴکه ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺳﻠﻮک ﻤﺸﻐﻮﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺯﻧﺪگی ﺮﺍ ﻧﺒﺮﺩ،
ﺑﺠﺎﻯ اﻥ ﺒﻌﺪﺍ
ﻫﻤﺎﻥ عمر ﻳﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ مَعصومیّت
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺗﺎ ﺑﻬﺮ ﻟﺬﺕ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺤﺮﻭم
اﺯ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺮﺣم ﭙﻴﺮ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﻮﺟﻪ ﭘﻴﺮ ﺑﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﭼﻨﺎﻥ ﻤﻬم
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺗﺮﺣم
الهی ﻤﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﻣﺮگ ﻮﺍقعی
ﺨﻮﻳﺶ ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﺧﺮﻭج اﺯ ﺟﻬنم
ﺠﻬﺎﻥ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺯﻧﺪگی
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﺯﻧﺪگی
ﺪﺭ ﺑﻴﻥ اﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﻨﺎ ﺷﺎﻳﺴﺖ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ، ﺧﻮﺩ
ﺭﻧج ﻮ ﻋﺬﺍب ﺒﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺑﻴﺎنی
ﺴﺮﺑﺴﺘﻪ ﺍﺯ ﻟﺰﻭم
ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی ﻮﮐﺴﺐ
ﺗﺮﺣم ﻮ ﺭﺣﻤﺖ ﻭﻧﻌﻤﺖ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎﺑﺎ
ﻣﺮگ ﺪﺍﻭﺩ ﻭﻣﺤﻤﺪ،
ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺎم اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ،
ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ ﻧﺴﺒﺖ،
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻌﺪﻯ، ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺮﺣﻢ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻯ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ قُرآن،
ﺭﺣﻤتی ﺒﺮﺍﻯ
عاﻟﻤﻴﺎﻥ ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﻳﺶ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺭﺣﻤتی الهی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ،
ﻫﻤﻴﻥ کاﻣﻞ ﺍلهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﮐﺴﺐ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ عقلی ﻮﻧﻮعی
ﻮ ﺭﻭحی ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟک ﻮﻳکی اﺯ ﻫﻤﻴﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﻴﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1406 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ112ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺑنی اﺎﺳﺮﺍئیل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ﻮﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻇﺮﻑ ﭘﺎﻧﺰﺩﻩ
ﺷﺐ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺼﺮﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﺑنی اﺳﺮﺍئیل
که ﮔﺮﻭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی هر ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺳﺮاء
ﻮ ﻣﻌﺮﺍج ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺍﻳل و ﺍﻳﻠﻴﺎ
و ﺍﻟﻪ ﺭﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
وملاقات
شهودی ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻨﺼﺮﺕ یا
پیرزی دهی الهی
ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟک
ﭙﻴﺮﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣلی
ﺒﺎﻭ اشنادی ﻣﻴﺪﻫﺪ)
ﻭ ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﻘﻮم ﺨﻮﺩ
ﺍﻃﻠﺎع ﺪﺍﺩ (ﻗﻮﻡ،
یعنی که باید
اوم و سلوک
کنند قوم تحریفی
از ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ
هستند عکس اُمّت
ﮐﻪ ﺍﻭم کننده ﺑﺎﻟﻔﻌل
هستند) ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ (ﺍﺯ ﺳﺮ
ﻏﺮﻭﺭ) ﮔﻔﺘﻨﺪ: ﻮ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺫﺍ ﮐﺎﻥ
ﻠﻴﻔﻌﻠﻥ ﻮﻟﻴﻔﻌﻠﻦ،
ﻓﺄﺧّﺮﻩ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍلی ﺨﻤسة ﻋﺸﺮة
ﺳنُ ، ﻭ ﮐﺎﻥ ﻓﻴﻬم
ﻤﻥ ﻮﻋﺪﻩ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻨُﺼﺮة ﺍلی ﺨﻤس
ﻋﺸﺮﻩﺳنة ،ﻓﺄﺧﺒﺮ
ﺑﺬﻟک اﻟﻨبیّ ﻘﻮﻣﻪ،
ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ ﻣﺎﺷاء
اﻟﻠﻪ، ﻓﻌﺠّﻠﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻬم فی ﺨﻤس
ﻋﺸﺮة ﻟﻴلة ﺣﺎل که ﭼﻨﻴﻥﺎ
اﺳﺖ، ﭘس ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻠﻮک
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﻮﻋﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ ﻮﻋﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ، ﺗﺎ ﭘﺎﻧﺰﺩﻩ
ﺳﺎل ﺒﺘﺎﺧﻴﺮ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ
ﻭ ﮐﺴﺎنی هم ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﺩﺭ ﺑﻴﻥ اﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﺻل ﻮﻋﺪﻩ ﻧﺼﺮﺕ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯی ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﺎﻧﺰﺩﻩ ﺳﺎل
بعد دﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺧﺒﺮﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﭘﺎﻧﺰﺩﻩ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻮق
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
گرﻭﻩ ﺩﻭم همیشه
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ مَشیّت
ﮐﻨﺪ، ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻥ ﭙﺎﻧﺰﺩﻩ ﺳﺎل
اﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﭙﺎﻧﺰﺩﻩ
ﺷﺐ ﺗﺴﺮیع ﻨﻤﻮﺩ.
ﻣﻮﺿﻮع ﺤﺪﻳث ﺑﻴﺎﻥ
اﻫﻤﻴﺖ مَشیّت
ﺍلهی اﺳﺖ، ﻭ ﺍﻳﻥ
مَشیَت ﮔﺮﭼﻪ ﻭﻋﺪﻩ
ﺍلهی اﺳﺖ، ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻋﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮﻫﻤﺎﻥ
ﻮﻋﺪﻩ ﺑﻨﺎﭼﺎﺭ
ﻋﻤل کند.ﻭلی ﻮﻋﺪﻩ
ﺍلهی ﺠﻬﺖ ﺗﺸﻮﻳق
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ
ﺪﺍﺩﻥ ﺒﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ولی اﺟﺮﺍﻯ ﻮﻋﺪﻩ
ﺍلهی ﻤﻨﻮﻃ ﺒﺘﺤﻘﻴق
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﺨﺎﻃﺮ ﻭﻋﺪﻩ ﺍلهی
سر ﻣﺴﺖ ﮔﺮﺩﺩ ﻭ
ﻳﺎ جدّیت ﻟﺎﺯم
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﮑﻨﺪ،
ﻣﺤﺮﻭم اﺯ ﺗﺤﻘق
ﻮﻋﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑِﺪﺍﻯ الهی ﺪﺭ
ﻭﻋﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
گرﻭﻩ ﺩﻭﻡ، ﮐﻪ
ﻭﻋﺪﻩ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﺎﻧﺰﺩﻩ ﺳﺎل
دﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻴﻠﻰ ﻃﻮﻟﺎنی
ﺒﻨﻈﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ،
ﻭلی ﭽﻮﻥ ﺪﺭﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺗﻮﮐل الهی ﺒﻮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﻭﻫﺮﻃﻮﺭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﻤل کند ،ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍضی ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻋﻤل عباﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻣﻄﻤﺌﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺎﻇﺮ
ﺪﺭحَقّ اﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻴﮕﻔﺘﺘﻨﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺠﺎﻯ ﭙﺎﻧﺰﺩ ﻩﺳﺎﻝ،
ﺑﺎ ﭘﺎﻧﺰﺩﻩ ﺭﻭﺯ
ﺯﻣﺎﻧﻰ، ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭﻧﺼﺮﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻮ ﻓﺮﺭﻭﺯﻯ ﻮ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﻭﻋﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﺑﺠﺎﻯ ﭙﺎﻧﺰﺩﻩ
ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺳﺎل ﺒﻮﻋﺪﻩ ﺧﺪﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭﺷﺎﻳﺪ
هم ﻨﺮﺳﻨﺪ.

حدیث
1406 مکرر ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ۳۱۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺐ ﻭﻓﺎﺕﺧﻮﺩ،
ﺑﺮﺍﻭﻯ ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻴﺎ ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻣﺎ ﺃﺭﺳل
اﻟﻠﻪ ﻧﺒﻴّﺎ ﻣﻥ
ﺃﻧﺒﻴﺎﺋﻪ الی ﺃﺣﺪ،
ﺣتی ﻴﺄﺧﺬ ﻋﻠﻴﻪ
ثلاث ﺃﺷﻴاء ، ﺍﻟﺎﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﺑﺎﻟﻌﺒﻮﺩیّة
ﻭ ﺍﻟﻮﺣﺪﺍﻧییة
ﻭﺃﻥّ اﻟﻠﻪ ﻳﻘﺪﻡ
ﻣﺎﻳﺸاء ،ﻭ ﻧﺤﻥ
ﻘﻮﻡ، ﺃﻭ ﻧﺤﻥ ﻤﻌﺸﺮ،
ﺍﺫﺍ ﻟم ﻴﺮﺽ ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﺄﺣﺪﻧﺎ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ،
ﻧﻘﻠﻨﺎ ﺍﻟﻴﻪ ﺍﻯ ﺒﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ (ﻭ ﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺑﻨﺪگی ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺗﺴﻠﻴﻢ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻮلی اﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﮐسی ﻨﻔﺮﺳﺘﺎﺩ
ﻣﮕﺮ ﺍﻧکه ﺑﺮ ﺍﻭ
ﺳﻪ ﺷﺮﻃ کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
(ﺭﺳﻮل اﺳﺎﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﻋمّ اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
،ﮐﻪ ﺷﺎﻣل اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻮﻫﺮ کامل
الهی ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺﺳﺎلک
ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺗﻌﻬﺪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﺴﻪ ﺷﺮﻃ ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ
ﺍﺯ (ﺍﻗﺮﺍﺭ) ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺑﻮﺣﺪﺍﻧﻴﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
( ﺍﻗﺮﺍﺭ ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺯﺑﺎنی ﻮﻓﮑﺮﻯ
ﻮﻋﻘﻴﺪتی اﺳﺖ،
ﻭﻧﻴﺰ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮل
الهی ﺒﻌﺪﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ)
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺍﻳﻥ عباﺩﺕ ﺳﺎﻟک
ﺒﻬﺮﻩﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺣتی ﺸﺮک
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻋﺒﻮﺩﻳﺖ
ﮐﻪ ﻋﺒﺪ ﻭ ﺑﻨﺪﻩ
ﺑﻤﻮﻟﺎﻯ ﺨﻮﺩ ،ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺳﺮﺳﭙﺮﺩگی ﻤﻄلق
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪ ﻭمعلّم
اﻟﻬﻰ، ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻭ ﺭﺳﻮل اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻭﺣﺪﺍﻧﻴﺖ ﻳﺎ ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺯﺑﺎنی
ﻮ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻓﮑﺮﻯ
ﻮ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ، ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﻣﻨﺘﻬﺎﻯ ﺼﺪق ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ، ﺑﻔﻨﺎﻯ
ﺪﺭﻣﺤﺒﻮﺏ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺣﺎﻟﺖ
ﺳﺎمادّی ﻮﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﺩﺭ ﺍﻭ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺑﺨﻮﺍﺏ ﻭﻧﻮعی
ﺨﻮﺍﺏ ﻭ ﺧﻠﺴﻪ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺑﺮﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺭﺯﻭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭلی هنوز ﺧﻮﺩﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﺎﺯﻩ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﻠﻮک ﺒﻌﺪﻯ ﺮﺍ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ ﻣﮕﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻮ ﺁﺧﺮ
ﻗﺎﺋﻢ، ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﭘس
ﺍﺯﺗﻮﺣﻴﺪ ﺻﻔﺎﺗﻰ،
ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ،
ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ ﺯﺑﺎنی
اﺫﮐﺎﺭﻯ، ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﺪﺍم
ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩفع ﺸﺮک ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺧﺪﺍئی ﻬﺴت ﻮلی
ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺴﺘﻰ) ﻭ ﺍﻳﻨکه
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺟﻠﻮ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ
(ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥکسب ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک تصوّر
ﻧﮑﻨﺪ ﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ اﻭ، ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﺗﻌﻬﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ اﺟﺮﺍﻯ ﻮﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠکه
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ مَشیّت
ﺧﻮﺩ ﺍﺯﺍﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﻔﻠﺴﻔﻪ ﺍﻳﻥ
اﺯﺍﺩﻯ عملا اﻟﻬﻰ،
ﺑﺎ ﺍﻳﻨکه ﺧﻮﺩ
ﻭﻋﺪﻩ ﻣﻮٴﮑﺪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﺎﺭﺳﺎئی
اﻋﻤﺎل عیاﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ،
ﻭﻳﺎ ﮐﺎفی ﻨﺒﻮﺩﻥ
ﺍﻋﻤﺎل اﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻧﻔس أمّاره ﻳﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ،
ﻭﻳﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ ﺘﺤﻠﻴﻪ
ﮐﺎفی ﺪﺭ ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎق ﭙﻴﺮ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻋﺪﻩ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﺑﺸﺮﻁ
ﺍﻳﻨکه ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺭﺳتی
ﻮﮐﻔﺎﻳﺖ ﻋﻤل
کردﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ( ﺣﺘﻰ ﺍﻋﻠﻢ)
ﺍلهی ﺒﮕﺬﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻭ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪ ﻭﻗﺖ
ﺳﺎﻟک ﺼﺎﺩﻕ، ﺷﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم ﺮﺍ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩ،
ﺗﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻧﺒﺎل ان ﺸﺮﻃ
کافی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥﺒﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺎﺧﻴﺮ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ، ﻣﺎﺩﺍمکّه
ﺳﺎﻟک ﻤﻐﺮﻭﺭ ﻭ
ﻳﺎ ﻧﺎ ﮐﺎفی ﺪﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی اﺯاد ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺑﻤﻮﺭﺩ
ﺍﺟﺮﺍ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺷﻮﺩ) ﻭ ﺍﻳﻨکه ﻣﺎ
(ﻗﻮمی ﻮ ﻣﻌاﺸﺮﻯ)
ﻫﺴﺘﻴﻢ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺑﻬﺮﻩ
ﻣﺎ ﺭﺍضی ﻨﺒﺎﺷﺪ،
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﻨﺰﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ( ﻭﻣﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻭﺷﺎﻣل اﻣﺎم ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ، ﺍﻋمّ
اﺯ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻏﻴﺒﺖ ﻭﻧﺎ ﺁﺷﮑﺎﺭ،
ﻭﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻗﻮمی اﻭم
کرﺩﻩ ﻭﺍﻭم
کننذه ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ(ﻣﻌﺎﺷﺮ
ﻣﺮﺩﻡ) ﻭﻫم ﺰﻳﺴتی
ﺒﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﺍﮔﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺒﺎﺷﺪ، ﺑﻘﺎﻯ
ﻤﺎ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ، ﺑﺪﻭﻥ
ﻔﺎﻳﺪﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻤﻘﺒﻮل الهی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻋﻤﻠﺎ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ، ﻭﺗﻤﺎم
ﺸﺪﻩ ﻭ ﺑﻴﻤﻪ ﺍلهی
گرﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭلی اﮔﺮ ﺍﻳﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺑﻬﺮﻩﮔﻴﺮﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ، ﻭﮐسی
ﻄﺎﻟﺐ ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
اﺯ ﺍﻳﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﺒﺎﺷﺪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﺮﺩ،ﻭ
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺟﺒﺮﻭتی
هفت هزار ساله
اﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭﺑﺪﻳﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐﻋﻠم ﻮ آگاهی
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮک
ﺪﺭ ﻳک ﺠﺎﻣﻌﻪ،
ﺑﺎ ﻣﺮگ اﻳﻦ (ﻋﻠﻤﺎ
ﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ)ﺍلهی
که ﻋﺎﻟم ﻮ ﺍﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺭﺍﻩ ﺍﻧﺠﺎم ﺴﻠﻮک
ﺒﺴﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻥ
ﺴﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺷﺮﻃ
لازم ﺒﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
معرّفی اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ،
ﻭﻫﺮ ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
اﻭ، ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ، ﻭﺩفع ﺸﺮک
اﺫﮐﺎﺭﻯ ﺒﺎ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ ﺩﺍﻭﺭﻯ
همیشه ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪﺗﻘﺪﻳم
ﻮﻳﺎ ﺗﺄﺧﻴﺮ ﺩﺭ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﭼﻘﺪﺭ ﺑﻬﺮﻩ
ﻣﻴﮕﺒﺮﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﭼﻪ ﺍﻣﺎم
اﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟک
ﭙﻴﺮﻭ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﻃﺮﺩ ﮐﻨﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺫﻫﻥ ﺴﺎﻟک
ﻤﺤﻮ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﺐ ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﻭﻓﺎﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻣثاﻝ
ﺍﻳﻥ ﺮﺍﻭﻯ، ﮐﻪ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ اﺯﭘﻴﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎم ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺎﻓﺘﻨﺪ
ﻣﺤﺮﻭم ﻤﻴﻤﺎﻧﺪﻧﺪ.
(ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻳﺘﻴم ﺒﺪﻭﻥ
ﭙﺪﺭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻣﺎم
ﺠﺪﻳﺪ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺗﺎﺯﻩ
ﺩﺭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻮ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﺯ ﺗﺴﻠﻴم ﺸﺨصی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1407 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ113ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﮔﻔﺘﻪ
ﻳﻬﻮﺩ ﺩﺭقُرآن،
ﮐﻪ گفتند ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﺎﻧﺶ ﺑﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ( ﻭﻧﻘشی ﺪﺭﺍﻣﻮﺭ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺃﻣﺮ ﺳﻠﻮک ﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ،
ﻭلی اﺟﺮﺍﻯ اﻥ ﺮﺍ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﻈﺮ ﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺺ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل
ﺠﺒﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﺍﻳﻥ
گفته ﻳﻬﻮﺩ ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺪﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭلی ﭽﻮﻥ
کسی ﺴﺎﻟک الهی
ﺸﺪ ﺩﺭ ﺟﺒﺮ ﺍلهی
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﻭ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ اﻣﺮ ﺑﻴﻥ
اﻣﺮﻳﻥ اﺳﺖ. ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺒﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﻨﺒﻮﺩﻩ،
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﮔﻔﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻳﺎ
ﺑﺎﻳﺪ سلوک
الهی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
کرﺩ، ﻭلی اﻳﻥ ﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺮﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻴم
عباﺩﺕ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﻭ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﻭ ﺭﻭﺵ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺪﻳنی مشرک اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺣتی ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ، ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻴکه ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮک اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﭘﺎسخی
اﺯ ﺍﻣﺎم ﻤﻴﺒﻴﻨﻴﻢ
ﮐﻪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻘﺪﻓﺮغ ﻤﻥ اﻟﺎﻣﺮ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﺃﻣﺮ) ﺭﺍ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺩﺍﺩ، ﻭ ﺍﺯ ﺍﻥ ﻔﺎﺭغ
گرﺩﻳﺪ.ﻭ ﺑﺤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﻳﺎ ﺗﺼﻤﻴم ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ، ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻳﻌنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪ
ﻭﺑﺤﺎل ﺨﻮﺩﺵ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ ﺤﺮﻑ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ غیرﺳﺎﻟﻚ،
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪﻋﻤل
عبادی کنند.ﻭلی
اﻳﻦ (ﺃﻣﺮ) ﻭ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻥ ﺑﭽﻨﺪ ﻣﻌنی
اﺳﺖ، ﺩﺭ سلوک
الهی، ﻭﻧﻴﺰ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﭙس ﺍﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭلی اﻣﺎم
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ بگوﻳﺪ
که ﺑِﺪﺍئی ﺪﺭﮐﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻳﻥ ﺒِﺪﺍء
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻋلی
رغم ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
سلوک الهی اﻣﺮﻯ
اﺧﺘﻴﺎﺭﻯ اﺳﺖ،
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻧﺠﺎم
ان ﺒﺎ ﺩﺭﺟﺎﺕ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
اﺯﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ ﻋﺸق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺎهی
ﻮﻋﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺟﺪﻯ ﻮﻋﺎشق
ﺠﻠﻮ می اﻧﺪﺍﺯﺩ،
ﮐﻪ ﻣثلا ﻭﻋﺪﻩ
ﭘﺎﻧﺰﺩﻩ ﺳﺎل ﺮﺍ
ﺑﭙﺎﻧﺰﺩﻩ ﺭﻭﺯ
ﺗﺒﺪﻳل ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻳﻜﺸﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪﺳﺎﻟﻪ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺭﺍﺿﻰ ﮐﻨﺪ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﺍﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻘﻮل ﺪﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﻋﻤل ﻨﮑﻨﺪ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﻋﻤل ﻨﮑﻨﺪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻋﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻌﻘﺐ
می اﻧﺪﺍﺯﺩ. ﻭﺣتی
ﻮﻋﺪﻩ ﭘﺎﻧﺰﺩﻩ
ﺭﻭﺯﻩ ﺭﺍ ﺑﭙﺎﻧﺰﺩﻩ
ﺳﺎل ﺒﺪﺭﺍﺯﺍ ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ.
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﻌﻨﻮﻯ
اﺯﺍﻳﺎﺕ قُرآن
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻧﺒﻮﻯ ﻮ ﻭﻟﻮﻯ ﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻤﻮﺩ،
ﻭ ﻧﻪ ﻣﻨﻄقی ﻴﺎ
ﺗﺎﺭیحی ﭽﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻔقه ﺒﺎﻃل ﻮﻳﺎ
ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍشی ﻤﺸﺮﮐﺎﻧﻪ.
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
اﻭﻟﻴﻪ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﻮﻟﻮ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺍﻧﺠﺎم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ.

حدیث
1407 مکرر ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ114
بحاﺭ) ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎﻋلیّ
همیشه میگفت : الی اﻟﺴﺒﻌﻴﻥ
ﺒلاء (ﺑَﻠﺎ) ﺗﺎ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻟگی اﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭلی
ﺒﺮخی ﻨﻴﺰ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
،ﮐﻪ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻧﻴﺰ
ﮔﺬﺷﺖ، ﻭ ﺭفع ﺒﻠﺎ
ﻧﺸﺪ ﻭ ﺭﻓﺎهی ﺪﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺩ (ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
اﻳﻥ گفته ﻣﻮﻟﺎ
ﺭﺍ ﻳﻚ ﭘﻴﺶ ﮔﻮئی
ﺘﺎﺭﻳخی ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺑﻠﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻫﺮﮔﺰ ﭘﻴﺶﮔﻮئی
ﺤﻮﺍﺩث مادّی ﻮ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﮔﺎهی ﺒﺎ
ﻫم ﺘﺼﺎﺩﻑ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﻠکه ﭘﻴﺶﮔﻮئی
ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺑﻠﺎ ﻳﺎ ﮐﻪ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯﺴﺎﻟک
اﺳﺖکه ﺗﺎ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻟگی عمرﺍﻭ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ ﺑﮑﺸﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻧﺮﺳﻴﺪ، ﻭ ﺗﺎ ﺍﺧﺮﻋﻤﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﻠﺎﻫﺎﻯ
الهی ﺤتی ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
اﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺗﺮک ﺴﻠﻮک ﻨﺸﻮﺩ،
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺮﺍﺣﺖ
ﺷﻮﺩ. ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎی
هفتگانه هر
کدام ﻳﻜﻬﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺒﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
سوم ﻣﻠﮑﻮتی ﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ نوغی
و فصل نوعی ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭنوع فوق
بشری و یا ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺮﺟﻌﺖ ﺑﺸﺮﻯ
بجهان ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﭙﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﭙس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎل ﺴﻠﻮﻙ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﻳﺶ ﺭﺳﻴﺪ،
ﻣﺮﺧصی اﻭ ﺍﺯ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍلهی ﺘﻤﺎم ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻠﺎ ﻭ ﺭﺿﺎ
ﻭ ﺭﻓﺎﻩ ﻭ ﺭﺍﺣتی
ﺪﺭﺳﻠﻮک ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺗﺎﺭیخ
ﺴﻴﺎﺳﻰ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
عدّه ای ﺑﻠﺎ،ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ عده ﺍﻯ ﺒﻠﺎ
ﻭ ﺭﻓﺎﻩ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﺑﺮخی ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭﻓﺎﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺭﺍﻭﻯﺎ
اﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﺳﺎﻝ ﻫﻔﺘﺎﺩ (ﻫﺠﺮﺕ)
ﻧﻴﺰ ﮔﺬﺷﺖ، ﻭﻣﺎ
ﺭﻓﺎﻩ ﻭ ﺭﺍﺣتی
ﻨﺪﻳﺪﻩﺍﻳﻢ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺴﺎﺋل ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺮﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ،ﺍﻋمّ اﺯﺍﻳﻨکه
سالک الهی ﺒﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ، ﻭﻳﺎ ﻗﺸﺮﻯ
غیر ﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ،
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
که ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ اﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺨﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪ
،ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﺶﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻔﺘﺎ ﺩﺳﺎﻟگی
هجرﺕ، ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺮﻓﺎﻩ
ﻭ ﺭﺍﺣتی اﻧﺎﻥ
اﺯ ﺩﺳﺖ ﺣﮑﺎم
اﻣﻮﻯ ﻮﻏﻴﺮﻩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﭽﻨﻴﻥ
عدم ﺘﺤﻘق اﻳﻥ ﻮﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻗﺒلی ﺮﺍ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﻟﻴلی
اﻋﺘﻘﺎﺩﻯ اﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻭ ﺷک ﺪﺭ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ،
ﺣتی اﮔﺮ سالک
الهی ﺪﺭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ، ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻴﺎﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺍقعی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﺤﻘق ﻮﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﻮﻋﺪﻩﻫﺎ
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ
ﻣﻄﺮح اﺳﺖ ،ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ جدّیت ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮﻋﺸق ﺒﭙﻴﺮﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ،
ﻭبی ﺘﻮﺟﻪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
مادّی ﺒﺎﺷﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮﻭ ﺑِﺪﺍء
ﺩﺭﻫﺮﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻤﻘﺎم ﺠﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮروحی
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺸﺪ، ﺩﺭ ﺍﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﭘﺎسخ ﻤﺼﻠﺤتی
ﻮ ﺑﺎﺗﻘﻴّﻪ ﻭمادّی
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﺋل
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﻨﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﭘﺎﺳﺨﻰ ﺳﻠﻮکی
ﺒﮕﻴﺮﺩ ﻭﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺍﻯ ﻔﻠﺎﻥ: اﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
کاﻥ ﻮﻗّﺖ ﻫﺬﺍ
ﺍﻟﺎﻣﺮ فی اﻟﺴﺒﻌﻴﻦ،
ﻓﻠﻤّﺎ ﻗُﺘل اﻟﺤﺴﻴﻦ
ﺍﺷﺘﺪّ ﻏﻀﺐ ﺍﻟﻠﻪ
ﻋلی ﺃﻫل اﻟﺎﺭﺽ،
ﻓﺎﺧّﺮﻩ الی ﺃﺭﺑﻌﻴﻥ
ﻮﻣﺎﺋﻪ ﺳنة ،ﻓﺤﺪّثناﮐﻢ
ﻓﺄﺫﻋﺘم اﻟﺤﺪﻳث
،ﻭ ﮐﺸﻔﺘم ﻘﻨﺎع
اﻟِﺴﺮّ، ﻓﺄﺧّﺮﻩ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻭﻟم ﻴﺠﻌل
ﻠﻪ ﺑﻌﺪ ﺫﻟﻚ ﻭﻗﺘﺎ
ﻋﻨﺪﻧﺎ، ﻭﻳﻤﺤﻮ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎ ﻳﺸاء
ﻮ ﻳثبّت ،ﻭﻋﻨﺪﻩ
ﺍُمّ اﻟﮑﺘﺎﺏ ﻭﻗﺪ
ﮐﺎﻥ ﺬﻟک ﺍﻯ ﻔﻠﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﺎلی
ﻘﺒﻠﺎ ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻌﻴﻴن
ﻮﻗﺖ ﺍﻳﻥ اﻣﺮ (
دین اسلام یا سلوک
الهی ) ﺭﺍﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎل
هفتاﺩ ﺑﺎﺷﺪ (ﺍﻳﻦ
(ﺍﻣﺮ) ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌنی
اﻳﻥ ﻤﻮﺿﻮع ﻮ ﻣﺴﺎﻟﻪ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠکه ﺑﻤﻌنی
ﺃﻣﺮ ﺃﺯلی سلوک
الهی ﺒﺮﺍﻯ هر ﺭﻭﺡ،
ﻭﺍﻳﻨک ﺪﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺘﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒشهود
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺼﺎﺩق
که ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺘﻌﻬﺪ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺑﺮ ﺁﻥ اﺳﺘﻮﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﺎ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻟگی ﻮﻣﺮگ ﺨﻮﺩ،
ﻭ ﺩﺭﻫﻨﮕﺎم ﻤﺮگ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺪکی اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ،ﮐﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭ ﺣتی ﺪﺭ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟگی
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ، ﺑﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭم ﺨﻮﺩ ﺩﺭﺟﺴﻢ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻋﻘل ﻮ
ﺭﻭح ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺗﻌﻠﻴم ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻣﺎم ﺨﺒﺮﻯ
اﺯﺗﻮﻗﻴﺖﻫﺎ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭلی
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻮﻋﻠم ﺴﻠﻮﻙ، ﺍﻃﻠﺎع
ﺘﺠﺮبی ﻮ ﻳﺎ ﺍﻟﻬﺎم
اﻟﻬﻰ، ﺍﺯ ﻭﻋﺪﻩ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻔﺘﺎﺩﺳﺎﻟﮕﻰ،
ﻫﻤگی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩق ﻮﻏﻴﺮﻣﻮﻓﻖ،
ﺑﻨﺠﺎﺕ و ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ربّﺍﻟﻨﻮع ﺠﺒﺮئیل
ﺪﺭ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺮگ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺘﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﺷﺶ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ شاهدان
تنها شهود ششم
قائم ﺁﺯﺍﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻗﺘل
اﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ ﺒﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻣﻮﺿﻮع ﺴﺨﺖ
ﺗﺮ ﺷﺪ ﻭﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩﻡ ﺯﻣﻴﻥ
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭ ﺍﻥ( ﺭﻓﺎه
ﻭ ﺭﺍﺣتی از ﺑﻠﺎﻳﺎ)
ﺭﺍ ﺑﺼﺪ ﻭ ﭼﻬل ﺴﺎﻟگی
ﺒﺮﺩ. (ﻳﻌنی ﺪﻭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﺮﺩ، ﺍﻳﻥ ﻘﺘل
اﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ اﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻨﻄقی اﺳﺖ،  ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ هر
زمان ﻤﻨﻄقیو
معقول نیست ،ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم نوع ﺒﺸﺮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﻮﺩ. ﻭلی اﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻦ تاریخی ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﻤﺒﻮل هر کامل
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴنی ﺪﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﭘنج ﺘﻥ
آل ﻋﺒﺎ ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﮐﺴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮ ﮐس ﮐﻪ ﺗﻮﺟﻬی
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ کامل
الهی ﻨﮑﻨﺪ ﻭ ﺗﺴلیم
ﻨﺸﻮﺩ ﺩﺭ ﻭﺍقع
اﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ
تاریخی ﺮﺍ ﮐﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺣتی اﮔﺮ
ﺍﻣﺎم ﻮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻳک ﺴﺎﻟﻚ، ﺑﺸﺨﺺ
ﺭﺍ ﺍﻋﺘﻨﺎ ﻧﮑﻨﺪ،
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺼﺎﺩق ﻨﺪﺍﻧﺪ،
ﺩﺭ ﻭﺍقع اﻭﺭﺍ
ﮐﺸﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎنی که ﻣﺪتی
بی اﻋﺘﻨﺎئی ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺳﺎﻟک
گرﺩﻧﺪ، ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
الهی ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻪ ﺩﺭﭘﻴﺮﻯ ﺗﻮﺍﻥ
سلوک الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻧﻪ ﻓﺮﺻﺖ ﻭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺎﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ میسّر ﺩﺭ
ﻗﺎﺋﻢ. ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤسخ اﻣﻴﺰ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺮﺍﻯ اﺭﻭﺍﺡ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
عمیق ﺘﺮ ﻧﻮعی ﺒﺮﻭﻧﺪ.
( که ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮک
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ،
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺷﺎﻧس ﺑﺰﺭگی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.(أهل
الأﺭﺽ) ﺑﺎﺯ ﻣﺮﺩﻡ
ﺩﻧﻴﺎ ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠکه
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﺪﻧﻴﺎ
ﻭﻣﺎﺩﻩﮔﺮﺍﻳﺎﻥ،
ﻭﮐﺴﺎﻧﻴکه دل
اﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩﻥ اﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﻧﻤﻴﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی ﺮﺍ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﻭلی اﻣﺮﻭﺯ
ﻭ ﻓﺮﺩﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﻗﺸﺮﻯ
هم ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭلی
کساﻧﻴکه ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
سلوک الهی کنند
،ﻭلی ﺪﻳﺮ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻮﮐﻮل ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﺩﺭ ﻭﺍقع امام ﺤﺴﻴﻥ
ﺮﺍ ﮐﺸﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺪﺭ ﮐﻪ ﺷﻤﺮ ﻭ ﻳﺰﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻨﻄﻘﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﻏﻀﺐ ﺷﺪﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﺍﻳﻥ ﻨﺎ ﺩﻳﺪﻩﮔﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺩﻭﭼﺎﺭﻫﻤﺎﻥ
غضب ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻋﺪم سلوک
الهی ﻮ ﺗأﺧﻴﺮ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻃﺒﻌﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺭﺯﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺣتی عبادات ﻗﺸﺮﻯ
ﺸﺮک ﻮ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک ﺒﺮﺗﺮ
ﺁﻏﺎﺯ ﮐﻨﺪ ﺑﺎﺭﺳﻨﮕﻴﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ اﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮﺍﻟﻮﺩگی
روان و ﺮﻭﺡ، ﻭیا
ﺍﻧﺤﺮﺍف ﺭﻭﺍنی
ﻮﻋﻘﻠﻰ، ﻭﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭﺍﺧﻠﺎق
ﻨﺎﭘﺴﻨﺪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻟﺎﺯم
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻣﺎ ﮐﻪ ﺑﺸﻤﺎ ﺣﺪﻳث
ﻭ ﭘﻴﺶﮔﻮئی ﻮﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
کرﺩﻳﻢ، ﺷﻤﺎ ﺍﻳﻥ
ﭙﻴﺶﮔﻮئی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻔﺎﺵ ﮐﺮﺩﻳﺪ.
ﻭﺣﺪﻳث ﺭﺍ (ﺍﺫﺍﻋﻪ
ﻭ ﺷﺎیع ) ﻧﻤﻮﺩﻳﺪ،
ﻭﺳﺮﭘﻮﺵ ﺍﺯ ﺭﺍﺯ
ﺍلهی ﺮﺍ ﺑﺮﮐﻨﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ ﻮﻋﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻌﻘﺐ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ،ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
إسراءﺭ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﺎ
ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻣﻮﺿﻮع
ﺸﺎﻳﻊ ﻧﻤﻮﺩﻥ
اﺳﺮﺍﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ برای غیر
سالکان ولایت ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺪ، ﻭ ﺑﺎﻋث ﺯﺣﻤﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺼﺎﺩق
اﻣﺎﻣﺎﻥ گرﺩﻳﺪ.
ﮐﺸﺘﻪﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﺯﺍﺭ
ﺩﻳﺪﻧﺪ، ﻭﺍﻳﻥ
ﻤﻮﺿﻮع کشف إسراءﺭ،
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺪ، ﺑﺎ ﻣﻮﺿﻮع
کشتن اﻣﺎم ﺤﺴﻴﻦ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﻣﺎجرای اﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻥ ﺮﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﺑﺮخی اﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﻫﺮﺩﻭ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﻠﻮکی
هستند. بی اﻋﺘﻨﺎ
ﻮ ﺗﻨﻬﺎ ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ ﻮ ﻳﺎ
بی ﺘﻮﺟﻬی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﺒﺎﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪﻳثهاﻯ ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﻓﺎﺵ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻣﻮﺿﻮع
کاﻣﻠﺎ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻴﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﺎﻟبی گف ته ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺑﺪﺍﻥ هم ﺪل
نمی ﺒﻨﺪﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
مَشیّت ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻨﻮﻃ
ﺒﭙﻴﺸﺮﻓﺖ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺏ ﻋﻤل
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ، ﺗﺴﺮیع
الهی ﺪﺭﭘﺎﻳﺎﻥ
دادن ﺒﻠﺎﻳﺎ ﻭازمایشات
الهی و ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﺄﺧﻴﺮﻯ
ﺪﺭ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺗأﺧﻴﺮ ﺩﺭ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺤﻮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻳﺎ ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗثبیت
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ (ﺍُمّ
اﻟﮑﺘﺎﺏ) ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺤﻮ ﻭﭘﺎک
ﻛﺮﺩﻥ ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺍﺯ ﺍثاﺭ ﻣﻨفی ﺮﻭﺍنی
اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺣتی هر ﻭﻋﺪﻩ ﻗﺒلی
ﺮﺍ ﻣﺤﻮ ﻭ ﺑﺎﻃل
کند ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺑﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻐﻴﻴﺮﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺳﻠﻮک عاﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺍﻭ، ﺑِﺪﺍﻯ الهی
ﺪﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﻫﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺗثبیت
ﻭﺑﺎقی گذﺍﺭﺩﻥ
ﻮﺗثبیت ﺼﻔﺎﺕ ﻧﻴک
ﺠﺪﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ، ﻭﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺻﻔﺎتی
اﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
دل اﻭ ثاﺑﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨکه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﻟﻮﺩگی
ﭙﺎک ﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟک ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭلی ﻤﺴﺄﻟﻪ ﺗثبیت
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﺩل
ﺴﺎﻟک ﻮﻗتی ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ اﺯ ﻃﺮﻑ
ﺳﺎﻟک ﺪﻧﺒﺎل ﻣﻴﮕﺮﺩﺩو
ﺗثبیت ﮔﺮﺩﺩ، ﻭﻣﻨﺠﺮﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺍﺣﻮﺍل ﻔﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺳﺎﻟک ﻨﺴﺒﺘﺎ ﻣﻮﻓق
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﺑﺘﻮﻓﻴق
ﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺭﺍ تأیید
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮع کاﻣﻠﺎ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ، ﻭﭘﻴﺶﮔﻮئیﻬﺎ
مادّی ﺪﻧﻴﻮﻯ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.

حدیث 1408 - ﭘﻴﺮﻭﺣﺪﻳث
ﻗﺒﻠﻰ 1407 ،ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ۴ﺹ114ﺑﺤﺎﺭ) :کاﻥ
هذا ﺍﻟﺎﻣﺮ ﻓﻰ،ﻓﺄﺧّﺮﻩ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﻳفعل ﺒﻌﺪ
فی ﺬﺭﻳّتی ﻤﺎ ﻳﺸاء
ﺍﻳﻥ ﺃﻣﺮ
( ﺍﻣﺮ سلوک
الهی ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﻥ ﻨﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺘﺄﺧﻴﺮ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ، ﻭﻫﻤﻴﻥ
کاﺭ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻣﻦ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ مَشیّت
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﺍﻳﻥ ﺃﻣﺮ ﻳﺎ
ﻣﺴﺎﻟﻪ، ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
اﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯسلوک
الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﺨﺺ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﻭ، ﻭ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺯﻣﺎﻥ اﻭ، ﻭ ﺩﺭ
ﺑﻴﻥ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
اﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
و ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ دل ﺒﻮﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
الهی ﺒدهند ،ﻭ
ﺗﻮﺟﻪ ﺑمَشیَت
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍلهی ﻨﮑﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻧﺎشی اﺯ ﻧﻈﺎﺭﺕ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﺣﺼﻮﻝ ( ﺣﺘﻰ ﺍﻋﻠﻢ)
ﺍﻭ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟک
ﻜﻪ ﺑﭽﻪ ﺣﺎلی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭﺁﻳﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻓﻴق هست ﻳﺎ ﻧﻪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ سلوک
الهی ﺪﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪﺑ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ ﻳﺎ
ﻧﺪﻫﺪ، ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ
ﻧﻴﺰ مَشیّتﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ اﺟﺮﺍی ﻮﻋﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺪﺭﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﻫﻢ، ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺠﺪﻳﺖﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮ ﺩﺭﺟﻪ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ، ﻭﻋﺸق
ﻮ ﮐﺸﺶ ﺍﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﺎﻣل
اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺎﺧﻴﺮ ﻳﺎ ﺗﻘﺪﻳﻢ
مَشیّت ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﻤﺮﺑﻮﻃ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐلی ﻮﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ ﺣتی
ﺪﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻓﺮﺩﻯ
ﻮﺣتی ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻋﺒﻮﺭ
ﺩﻗﻴق اﺯ ﺗﻤﺎم
ﺸﺮﺍﻳﻄ ﺴﻠﻮکی
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺿﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ. ﻭﺗﺴﺮیع
ﻮ ﺗﺎﺧﻴﺮ ﻓﻘﻄ ﺒﺴﺘگی
ﺒﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨکه ﭘﻴﺮ
ﺍﻭ ﭼﻪ ﮔﻔﺘﻪ، ﻭﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﺸﻮﻳق ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﭼﻪ ﻭﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﺫﺭﻳّﻪ) ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﻭﻟﺎﺩﺵ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺣتی سالک
الهی هم ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠکه ﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ اوﻟﺎﺩ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺣتی اﮔﺮ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺟﺴﻤﺎنی
بیولوژیک ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﻏﻴﺒﺖ،
ﺍﻳﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
کامل الهی ﺰﻣﺎﻥ
هستند، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ( ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻤﺠﻠسی ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺭﻩ ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻣﻨﻄق
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﻨﺎم
ﺨﺪﻣﺖ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ،
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺍﺳﻴﺐ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﻧﻪ
بطور ﺳﻠﻮکی ﻔﮑﺮ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﻧﻪ ﺣتی
سلوک الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلّی الهی ﻮ ﻣﻘﺎم
ﺴﻠﻮکی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ صلاحیّت ﻓﻬم
اﺣﺎﺩﻳث ﻭ ﺍﻳﺎﺕﻗﺮﺍنی
ﺮﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 1409 - ﺪﺭ(ﺝ۴ﺹ115ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﻣﺎم عسکری
ﺪﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍیه ﻗﺮﺍنی ﻠﻠﻪ
ﺍﻟﺄﻣﺮ ﻣﻥ ﻘﺒل
ﻮ ﻣﻥ ﺒﻌﺪ (حَقّ
ﺘﻌﻴﻴﻥ عاﻗﺒﺖ
ﺍﻣﺮ ﺍﺯ ﻗﺒل ﺒﻄﻮﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی ﻮ،ﭼﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺮ سلوک
الهی ﻮﺍﺯﻗﺒل ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﻤل ﻤﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺳﺎﻟک ﺰﻭﺩ
ﺗﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﮔﺮﺩﺩ،
ﻭ ﺑﺪﺍء ﻭ ﺗﻌﺠﻴل
ﻮ ﺗﻘﺪﻳم ﺪﺭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﻭ، ﺑﺎ مَشیّت
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻨﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ ﻭ ﮐﻨﺪﻯ
ﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭﻋﺸق
کافی ﺒﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺄﺧﻴﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭘس
ﺩﺭﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﺯ
ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﻈﺎﺭﺕ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﺼﻮل اﺻﻞ(ﺣتی
اﻋﻠﻢ) ﺍلهی اﻳﻥ
ﺒِﺪﺍﻯ الهی ﺪﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ مَشیّت
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺣتی اﮔﺮ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ ﻘﺒلی
ﭽﻪ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺷﺨﺼﻰ،
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻭ ﭼﻴﺴﺖ ﻭﻧﻪ ﻳک
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺣﺘمی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺤﻘق اﻥ،ﮐﻪ
ﻣﺪﺍم اﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﺍﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻔﻮﻇ اﺳﺖ، ﺍﻣﺎم
آیه ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩ: ﻠﻪ
ﺍﻟﺎﻣﺮ، ﻣﻥ ﻘﺒا
اﻥ ﻴﺄﻣﺮ، ﻭﻟﻪ
ﺍﻟﺎﻣﺮ ﻣﻥ ﺒﻌﺪ
ﺃﻥ ﻴﺄﻣﺮ ﺑﻪ ﺑﻤﺎ
ﻳﺸاء ﺃﻣﺮ (ﻳﺎﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻴک ﺴﺎﻟﻚ)
ﺩﺭﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ،ﺣتی ﻘﺒل
اﺯﺍﻳﻨکه ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻳﻥ ﺎﻣﺮ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﻮﺩ (ﻳﻌنی ﺪﺭﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺣل مَشیَت
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ)
ﻭﺣتی ﭙس اﺯ ﺍﻳﻨکه
ﺍﻳﻥ اﻣﺮو
دستور و هدف
خداوند ﺼﺎﺩﺭ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ ﻋﺎﻗﺒﺖﻫﺎ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. (ﻳﻌنی اﮔﺮ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻣﺮﻯ
ﺒﻨفع ﺴﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ،
ﺑﺎﺯ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻗﺒلی ﻮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ ﺍﻳﻨکه
ﺳﺎﻟک ﺒﺘﻤﺎم ﺸﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم ﺨﻮﺩ، ﺩﺭ ﻧﻔس
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
(ﺃﻣﺮ) ﺍﻭﻝ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ سلوک
الهی همگاﻥ اﺳﺖ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﮑﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﮑﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﻭم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟک
که ﺑﺎ ﻓﻠﺎﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍلهی که ﻋﻤل
سلوک ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻗﺒل اﺯﺗﻮﺑﻪ ﻭﻳﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ ﺳﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی ﻠﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﺭ ﺩل ﺨﻮﺩ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
گفته ﺍﻣﺎﻡ، ﻫﻤﺎﻥ
گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭقُرآن
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ: ﺃﻟﺎ ﻟﻪ ﺍﻟﺨﻠق
ﻮ ﺍﻟﺎﻣﺮ، ﺗﺒﺎﺭک
اﻟﻠﻪ ،ربّ ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻥ
اﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭ ﺃﻣﺮ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺍﻳﻦ (ﺧﻠﻖ) ﻭﺍﻓﺮﻳﻨﺶمادّیانسان
و هستی ﺪﺭﻳک ﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺭﺍﻭﻯ
ﻔﮑﺮ ﮐﺮﺩﻩ. ﺑﻠکه
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭ(ﺧﻠق
ﺪﻭﻡ) ﺳﺎلک اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻳﺎ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺮ
سلوک الهی او
تنها هدف و
خواست کنونی
او اﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﺍﻓﺮﻳﻨﺶ مادّی
اﻣﺮﻯ ﺩﺭﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ (ﺍﻣﺮ
ﺍﺯﻟﻰ) نیز که ﺑﺎﺷﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ سلوک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎم اﻳﻥ ﻔﮑﺮ
ﺭﺍﻭﻯ ﺮﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻪ،
ﺑﻨﺰﺩﻳک اﻭ ﺭﻓﺘﻪ،
ﻭﮔﻔﺖ ﻫﻮ ﮐﻤﺎ ﺃﺳﺮﺭﺕ
فی ﻨﻔﺴک ﭽﻨﻴﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩل
ﻔﮑﺮ ﮐﺮﺩﻯ. ﻭ ﻠﺬﺍ
ﺭﺍﻭﻯ ﻨﻴﺰ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻓﮑﺮﻯ اﻣﺎﻡ،
ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮﺩﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﺷﻬﺪ
ﺃﻧّک حَجّة ﺍﻟﻠﻪ،
ﻭ ﺍﺑﻥ ﺤﺠّﺘﻪ
فی ﺨﻠﻘﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﻭ ﮔﻮﺍهی ﻤﻴﺪﻫﻢ،
ﮐﻪ ﺗﻮ ﺣﺠﺖ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺣﺠﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺧﻠق ﺨﻮﺩ ﻫﺴتی
که ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺑﻬﻨﺮ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻣﺎم ﺮﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ، ﺍﻣﺎﺩگی
سلوک الهی ﺮﺍﻭﻯ
اﺳﺖ، ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻣﺎم ﺮﺍ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺣﺠﺖ ﻋﺼﺮ،ﻭ
ﻳﻌنی اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻮ ﺍﻣﺎم اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ،
ﭼﻮﻥ هر کامل
الهی ﻭ ﭘﻴﺮﻯ ،ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ (حَجّ اﮐﺒﺮ)
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ حَجّ ﻮ ﺣﻖ،
ﻭﺍﺗﻤﺎم ﺤﺞ، ﻭ
ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﻗﺒﻠﻪ
ﺻﺎﺩق

حدیث
1410 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ116ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ آیه
ﻗﺮﺍنی ﻤﺎ ﻧﻨسخ
ﻤﻥ ﺍیة ﺍﻭ ﻧﻨﺴﻬﺎ،
ﻧﺄﺕ ﺑﺨﻴﺮ ﻣﻨﻬﺎ
ﺃﻭ ﻣثلها ﺍﻧﭽﻪ
ﺍﺯﺍﻳﺎﺗﻴکه ﻧسخ
ﻤﻴﮑﻨیم ﻳﺎ ﺍﻧﺮﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮشی میئهیم
، ﺍﺯﺍﻥ ﺒﻬﺘﺮ ﻣﻴﺪﻫﻴم
ﻮ ﻳﺎ ﻣثل هماﻥ
ها ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻴﻢ.
ﻭﺍﻣﺎم ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻟﻨﺎسخ ﻤﺎ
ﺣﻮﻝ، ﻭﻣﺎ ﻳﻨﺴﻴﻬﺎ
ﻣثل اﻟﻐﻴﺐ، ﺍﻟﺬﻯ
ﻠم ﻴﮑﻥ ﺒﻌﺪ، ﮐﻘﻮﻟﻪ
ﻳﻤﺤﻮ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎ
ﻳﺸاء ﻮﻳثبّت ﻭﻋﻨﺪﻩ
ﺍُمّ اﻟﮑﺘﺎﺏ،
ﻗﺎل ﻴﻔﻌل اﻟﻠﻪ
ﻣﺎ ﻳﺸاء ﻮ ﻳﺤﻮل
ﻤﺎ ﻳﺸاء ،ﻣثل ﻘﻮم
ﻴﻮﻧس ، ﺍﺫﺍ ﺑﺪﺍ
ﻟﻪ ﻓﺮﺣﻤﻬﻢ، ﻭ
ﻣثل ﻘﻮﻟﻪ ﻓﺘﻮل
عنهم ﻓﻤﺎ ﺃﻧﺖ ﺑﻤﻠﻮﻡ،
ﻗﺎل ﺃﺩﺭکه ﻤﺮﺣﻤﺘﻪ
ﻧﺎسخ
ﻬهمان اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
(ﺗﺤﻮﻳﻞ) ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ،
ﺍﻣﺎﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻫﻤﺎﻥ
اﻣﻮﺭﻏﻴبی هستند.
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍند . ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺑﺎﻃل ﻮﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻮﻗﺸﺮﻯ قُرآن،
ﻧﺎسخ ﻮﻣﻨﺴﻮخ
اﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍنی ﺮﺍ،
ﻟﻐﻮ ﻳک ﺤﮑم ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺮﺍﻯ گناه ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺣﮑم ﺠﺪﻳﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻔﻘﻬﺎﻯ اﺳﻠﺎمی
همه ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻴﺎل ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﺍﻳﺎﺕ قُرآن اﺣﮑﺎم
ﻘﻀﺎئی ﺒﺮﺍﻯ اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻗﻀﺎﺕ ﺷﺮع ﺪﺭ ﻣﺤﺎﮐﻤﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺻﺪ ﺩﺭ
ﺻﺪ ﺑﺨﻄﺎ ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
آیه ﺍﻯ ﺮﺍ ﺑﺨﻄﺎ
ﺑﮑﺎﺭ ﻧﻤﻴﺒﺮﺩ
ﻭ ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺎﻃل گرﺩﺩ، ﻭﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫﻤﭽﻨﻴﻥ
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺍﺯ ﻣﺘﻥ قُرآن
ﺤﺬﻑ ﻣﻴﺸﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺎﻋث ﺍﺑﻬﺎم ﻮ
ﺧﻠﻄ ﻤﺒﺎﺣث ﻧﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯﻯ ﺮﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻧﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫم ﭽﻨﻴﻥﺤﺬفی
ﻨﺸﺪﻩ، ﻗﻄﻌﺎ ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺻﺮﻳﺤﺎ
ﺗﻌﻴﻴﻥ ﻤﻴﮑﺮﺩ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ ﺍﻳﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ، ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﻗﻀﺎئی
را ﺍﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩﺍند
. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ، ﺍﻳﻥ
اﻳﺎﺕ ﻣﻨﺴﻮخ ﺮﺍ
ﺭﻭﺷﻥ کند .ولی ﺒﻴﻥ
ﺴﻨﻴﺎﻥ 223آیه، ﻭ
ﺑﻴﻦ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺤﺪﺍﻗﻞ
۳آیه ﺭﺍ ﻣﻨﺴﻮخ
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ هر ﻋﺼﺮ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﮔﺎﻩ ﺍﺯ
قُرآن ﻮأهل اﻟﺬﮐﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ،ﭼﻨﻴﻥ
هم ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ، ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﺍﻳﻥ اﻳﺎﺕ ﻣﻨﺴﻮﺥ
ﻗﺮﺍنی ﺮ ﺍﻣﺸﺨﺺ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ ﺍﻳﻨﻘﺪﺭ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻓﻠﺴفی
ﻮﻣﺬﻫبی ﭙﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺸﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴکه
ﺍﻳﺎﺕ ﻣﻨﺴﻮﺥ،
ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﻳﺎﺕ ﮐﺘﺎﺏ
قُرآن ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻧسخ ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻠکه (ﺍﻳﺎﺕ ﻭ ﻋﻠﺎﺋﻢ)
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺎﻭ، ﮐﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﻔﺖ ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺻلی ﻮﻳﺎ ﺗﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﻤﺸﺎﺑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒلی
ﻮ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
اﻧﻬﺎ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ ﺑﻮﺩﺍئیﺴم
ﺴﻪ ﺷﻬﻮﺩ، ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ اﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺰﺭﺩﺷﺖ ﺗﺎ ﻣسیح
ﭽﻬﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ، ﻭﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ ﭘنج ﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﺩﺭﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﺷﺶ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﻨﻴﺰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ، ﻋﺮﺵ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺑﻌﺪﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﻋﺮﺵ ،ربّ
ﺭﺣﻤﺎن اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ که ﻣﺪﺍم
ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ،
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻨﻤآینذه ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ توسّل عبادی
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﻳک اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ که ﺑﻌﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﻣﺤﺒﺖ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺒﺪﺍﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی ﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺒﺴﺎﻟﻚ ﺑﺮﺳﺪ،
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻘﺒلی اﻋﺘﺒﺎﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﮑﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﮑﻨﻨﺪ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺷﺮک ﻮ ﺗﻮﻗﻒ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻏﻠﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻳک ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ، ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﻭﺿﻮح
هر ﺑﺎﺭ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻓﻌﺎﺕ ﻗﺒلی اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ، ﻭلی
ﺪﺭ ﻭﺿﻮح ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
(آیه) ﺑﻤﻌﻨﻰ (آﻳﺪ)
ﻓﺎﺭسی قریش
زردشتی الأصل ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﻋﻠﺎﻣﺖ) ﻭ ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺍلهی اﺳﺖ، ﻭ ﻧﻴﺰ
(ﻣﻌﺠﺰﻩ)ﺍﻯ از ﭘﻴﺮﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺿﻤﻨﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
(ﺍﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ)ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺠﺎﻫل اﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ
یا حجّت الله ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴکه ﻧﻪ ﺳﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻥ
عنوان ﺮﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺑﻠکه
ﭼﻨﺪ ﻗﺮنی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ، ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻟﻘﺐ ایت
اللله و حجت
الأسلامی ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺮﺩﮔﺎﻧﻰ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺩﻩﻫﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ، ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ، ﺑﻄﻮﺭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻣﺒﻬم
ﻮ ﺑﺎ ﺗﻘﻴﻪ ﻭﺳﺮﺑﺴﺘﻪ،
ﻫﻤﻴﻥ ﻨﻈﺮﻳﻪ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻭ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻧﺎﺳﺨﺎﻥ اﺳﺖ ،ﮐﻪ
(ﺗﺤﻮﻳل ﻮﺗﺤﻮّﻝ)
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺣﺎل ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺑﺠﺎﻯ
ﺤﺎل ﻘﺒلی اﺳﺖ،
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
که ﺑﺠﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺒلی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻣﺎﻧﻨﺪﻏﻴبی
ﻮﻧﺎﭘﻴﺪﺍﺋﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩ، ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮑﺴﻰ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ، ﻧﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
غیبی ﻮ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،
ﻭ ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒآینذهﻫﺎﻯ
اﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
،ﻧسخ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺒلی
ﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴم که ﭼﻨﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
اﺯ ﺑﺪﻫﻴﻢ، آیهﺍﻯ
ﻤﻌﺎﺩﻟﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﻴﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ مَشیّت ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺤﻮ ﻭﺍثباﺕ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ. ﺗﻌﺠﻴل
ﻮﺗأﺧﻴﺮ، ﻭﻣﺤﻮ
ﺁثاﺭﻣﻨﻔﻰ ،ﻭﺗثبیت
ﺍثاﺭ ﻧﻴﻜﻮی ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺸﻮﺩ ﻳﺎ ﻧﺸﻮﺩ.
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
گفت ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒلی
ﺴﺎﻟﻚ، ﮐﻪ ﺍﻳتی
ﻘﺒلی ﺒﻮﺩﻩ، ﺑﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﻳﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺩﺭ ﻳک
ﺘﺤﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ،
ﺑﮑلّی ﺤﺬﻑ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ هفت ﮔﺎﻧﻪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ، ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﻳﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻩﻫﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﻋﻠﺎﺋم ﺪﺭﺳتی
ﺮﺍﻩ ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟک
ﻮ ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﺍﺯ ﻃﺮﻳق
ﭙﻴﺮ ﺍلهی ﺪﺭحَقّ
ﺴﺎﻟک ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﭼﻨﻴﻥ
اﺣﻮﺍل ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ،
ﺟﺰ ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ بحقّ
اﻟﻬﻰ،ﺩﺭﮐسی ﻘﺎﺑﻞ
ﺣﺼﻮل ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺍﻳﻥ ﻤﻄﻠﺐ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻳﻤﺤﻮ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎ ﻳﺸاء
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺤﻮ
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺬﻑ ﺍثاﺭ
ﻣﻨفی ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺍﺯ ﺩل ﻮ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی ﺴﺎﻟک
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
( ﺍُمّ اﻟﮑﺘﺎﺏ)
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ روح ،ﺷﺨﺺ
ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ و (ﺷﺮﺍﻳﻄ
لاﺯﻡ) ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺴﺘگی ﺒﻪ (ﺍﻭم
ﻮ ﺳﻠﻮﻙ) ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭ ﻭﺍﺟﺐ ﺍلهی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ ﻣﺤﻮ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ،ﻭﻳﺎ
ﻣﺤﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻘﺒﻠﻰ،
ﺑﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺳﻤﺒﻮا
الهی ﺠﺪﻳﺪ، ﻭ ﺗثبیت
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺟﺪﻳﺪ، ﮐﻪ ﻋﺎﺩﺕ
ﺷﺨﺺ ﺷﻮﺩ ﻭ ﻣﻠکه
ﺍﻭ ﮔﺮﺩﺩ، ﻭ ﺑﺎ
ﺗثبیت ﻭ ﺩﺍﺋم ﻴﺪﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﺩل ﻮ ﺫﻫﻥ ﺴﺎﻟک
عامل ﺒﺎﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻨکه
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍنی
ﻘﺒلی ﺮﺍ ﻣﺤﻮ ﮐﻨﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﻤﺎﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
،ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
،ﻭﻣﺼﻠﺤﺖ ﺍﻧﺪﻳشی
ﻮﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺘﺪﺑﻴﺮﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. (ﺍُمّ
اﻟﮑﺘﺎﺏ) ﻳﻌنی
کتاب ﺍﺻلی ﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ،ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﺍﺯ
ﺍﺯل ﺘﺎ ﺍﺑﺪ ﺩﺭ
ﺍﻥﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯل همگاﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
عبور ﮐﻠﻴﻪ ﺍﺭﻭﺍج
ﻔﺮﺩﻯ، ﺍﺯ ﺗﻤﺎمی
اﻧﻮﺍع ﺘﺤﺖ حمادی
ﻮحمادی، ﻭ ﺍﻧﻮﺍع
گیاهی ﻮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
،ﺗﺎ باﻟﺎﺧﺮﻩ ﭘس
ﺍﺯﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
اﺯ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺯﻳﺎﺩﻯ
اﺯﻓﺼﻮل ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻔﺼﻞ
ﻧﻮعی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﭼﻮﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
عبوﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
اﺯ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺘﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ
بی ﭙﺎﻳﺎﻥ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻋﺒﻮﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﺴﻴﺮ
ﺩﺭﺍﺯ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯلی ﺒﺮﺍﻯ
همگان ،ﻫﻤﺎﻥ ﻔﺮﻣﺎﻥ
(ﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ)ﺍ ﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳج ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ
ﺍﺑﺪ ﻣﺸﻐﻮل اﻳﻥ
ﺸﺪﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
ما ﺪﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
نوع ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺪﻥ کمالی ﭽﻮﻥ
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﻮ ﺍﻟﮕﻮﻯ
اﻳﺪﺍآل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﮐﺘﺎﺏ)
ﺑﺎﺯ قُرآن ﻴﺎ ﺍﺻل
قُرآن که بوده
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﻨﻈﻮﺭ
( أمریّه ﻣﮑﺘﻮﺏ)
ﻭ ﻗﻄﻌﻰ و مقرر ﺍلهی
همین سلوک
الهی ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ،
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻨﻮع که
ﻫﺴﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭحی
هرﮐس ،ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯلی
اﻭ، ﺍﺯﺍﺯل ﻮﻗﺘﻴکه
روحش ﺩﺭ
سلسله اﻧﻮﺍع ﭙﻴﺶ
اﺯ حمادی و
سپس سلسله
انواع گیاهی و
حیوانی فصول
فراوان نوع
بشری ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻨکه ﺑﺎﻳﺪ
ﺍثاﺭ ﻣﻨفی
گدشته ﻫﺎ، ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎ
ﻭﺗﻮﺣﺸﻬﺎ، ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺍﺧﻠﺎقی ﻮﺻﻔﺎت
ﻭﺟﻮﺩﻯ حقیر ، ﺩﺭ
ﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﺎﻙ ﮐﻨﺪ،
ﻭﺣﺬﻑ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ و
تطهیر ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
،ﺗﺎﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮑﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰتر
ﻭﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﻨﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ، ﺍﺯﺍﻟﮕﻮﻯ
ﭙﻴﺮ کامل
الهی ﺮﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ تَجلّیاتﺗﺎﺯﻩ
ﻭﺑﺮﺗﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﺣﺪّ ﺍﮐثرﺗﺎ ﻗﺎﺋم
ربّ اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺟﻌﺘﻬﺎﻯ اﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺒﺮﻭﺩ. ﻭﺍﻳﻥ ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺒﺮﺣﺴﺐ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻭﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﻨﻮﻋﻰ،
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ بی ﭙﺎﻳﺎﻥ
اﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻥ
ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭحی اﻧﺴﺎﻥ،
ﻳﺎﻫ ﻤﺎﻥ ﻨﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﺍﻭ، ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
مادّی ﺪﺭ ﺷﺨﺺ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻠکه ﺍﻣﺮﻯ اﺯﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ملکوت
الهی الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍ گفت ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﻫﺮﮐس ،ﺩﺭ ﺑﺎﻳﮕﺎنی
الهی ﺪﺭﻋﻮﺍلم
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻋﺎﺩﻯ
ﺩﺭیونیورس ﻣﻠﮑﻮﺕ،
ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ، ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻭﻳﺎ ﻭﻓﺎﺕ
ﮐﺮﺩﻩ، ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭﻃﺒﻘﺎﺕ
فراوان ﺟﺒﺮﻭﺕ
تا نخستین و
مبدأ اﻟﻬﻰ
الله أهورمزدا
،ﺑﺎﻳﮕﺎنی ﻮ ﻣﺤﻔﻮﻇ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺒﻌﺪ
،ﺑﺎ ﺍﻥ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﻔﻮقب
ﺒﺸﺮﻯ، ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭﺑﺪﻧﻴﺎ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺟﺴﻤﺎنی
فرشتگان ﻮ
قدرت ﺫﻫنی نیرومند
و الهی ﻮ
بالأخره با ﺭﻭﺍن
و روحی عظیم ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ،ربّ رحمان،
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ، و
سوشیانت سوم زردشت
ﺩﺭ ﺍﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
شرافت و برتری
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﺍﻏﺎﺯ
ﻋﺼﺮ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
در هر کرات کهکشانی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ (ﻧسخ ﻮ ﻧﺴﻴﺎﻥ)
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ مَشیّت
ﮐﻨﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭﻳﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﺤﻮل ﺒﺪﻫﺪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺪﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺮﺍﻗﺪﺍم ﻤثبت
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎﺯﻩ،
ﻭ ﻋﻘلی ﺒﺮﺗﺮ ﺍلهی
ﻮ ﺍﺣﻮﺍلی ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ،
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻮفق
ﺒﺪﻫﺪ ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺣﺎل ﺒﺪﻫﺪ
،ﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺤﺎل
ﺒﻬﺘﺮﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ، ﻭﻳﺎ ﺣﺎل
ﺒﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﻣسخ ﻮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻨﺎﻓﻖ، ﻭﻳﺎ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﻣﺸﺮﻙ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺣﺎل ﻮ ﻭضع
ﻮﺻﻮﺭﺕ نوعی ﻭ ﻫﻴﺄﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﺣتی ﺒﻔسخ
گیاهی ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﻤثال ﻤﻴﺎﻭﺭﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﻮم ﻴﻮﻧس
ﮐﻪ ﺣﺎل ﺠﺪﻳﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﻠﻮم ﺸﺪ، ﻭ ﺑِﺪﺍء
ﻭﻇﻬﻮﺭ ﮐﺮﺩ. ﺑِﺪﺍ
ﻭ ﺗﻘﺪﻳﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻣﺮ ﮐﺮﺩ.
ﻭﺩﺭ ﺣﻖ (اُمّت)
ﻭ ﺍﻭم کننده ﻳﻮﻧس
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﺸﺪﻩ،
ﻭﻗﻬﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻭﺍﺭﺩ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺭﺣﻤﺖ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ
ﻭ ﺑﻨﺰﺩ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺒﻬﺒﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ. ﻫﺮ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک که ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﺪ، ﻭ ﺳﻠﻮک ﻨﻤﺎﻳﺪ
،ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻮضع ﺠﺪﻳﺪ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍلهی ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺘﺎﺭﻳخی ﻴﻮﻧس ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﻣثال ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
آیه ﻧسخ ﻮ ﺗﺤﻮل
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﭘس
ﺗﻮ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﻭﺭ
ﺷﻮ ﻭ ﺻﺮﻑ ﻧﻈﺮﮐﻦ،
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﺍلهی ﻨﺨﻮﺍهی ﺒﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺗﻤﺎم ﺤﺠّﺖ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ، ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺑﻘﻮل اﻣﺎﻡ، ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺣﻤﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺳﺎﻧﺪ، ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
اﺗﻤﺎﻡ ﺣﺠﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ، ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﮑﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻣﮕﺮﮐﻪ
ﻮﺩ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﻣﻴل ﺘﻌلیم گرﻓﺘﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﻣﺴﺎﻟﻪ
ﻧﺴﺦ ﺍﻳﺎﺕ ﺣﺬﻑ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻘﺒﻠﻰ، ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺴﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺠﺪﻳﺪ بالاتر،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﺍلهی
ﺪﺭﻃﺮﻳﻘتی ﻤﻘﺒﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺭﺑطی ﺒﺤﮑﺎم ﺸﺮع
ﻮﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺷﻴﻄﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺑلیسی ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﻴﺎﺕ ﺍﻣﺎﻡ، ﺍﻣﺎم
ﭙﻴﺮ ﺍلهی اﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ، ﺍﻣﺎم ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺼﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴﻨﻰ،
ﻭﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﭘﺪﺭ
الهی ﺍﻭ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻣﺎﻥ،
ﺣﺠﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هستند،
ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ حَجّ ﻮﺣﻖ،
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻴ ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻥﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻠق ﺨﺪﺍ،
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺨﻠﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ، ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭم مقدس ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ، ﻋﻤﻠﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺣﺠّﻯ
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.

حدیث 1411 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ116ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ آیه
ﻗﺮﺍنی ثُمّ ﻘضی
ﺃﺟﻠﺎ ﻭأجل ﻤُﺴﻤّﻯ
عندﻩ ﻭ ﺳﭙس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
أجلی ﺮﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﻗﻀﺎ
ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺼﺎﺩﺭ
ﮐﺮﺩ، ﻭ ﻧﻴﺰ أجل
ﻤﺸﺨّﺺ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ ﻧﺰﺩ ﺧﻮﺩ ﺣﻔﻈ
ﻨﻤﻮﺩ. امام ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻧﻤﻮﺩ:
اﻟﺄجلّ
اﻟﺬﻯ غیر ﺍﻟﻤﺴﻤّﻯ
ﻤﻮﻗﻮﻑ، ﻳﻘﺪّم
ﻤﻨﻪ ﻣﺎ ﻳﺸاء ﻮﻳﻮٴﺨّﺮ
ﻣﻨﻪ ﻣﺎ یشاء ،ﻭ
ﺃﻣّﺎ ﺍﻟﺄجلّ
اﻟﻤﺴﻤّﻰ، ﻓﻬﻮ
ﺍﻟﺬﻯ ﻴﻨﺰل ﻤﻤﺎ
ﻳﺮﻳﺪ ﺃﻥ ﻴﮑﻮﻥ
ﻤﻥ ﻠﻴلة ﺍﻟﻘﺪﺭ
ﺍﻟﻰ ﻣثلها ﻣﻥ ﻘﺎﺑﻞ،
ﻓﺬﻟک ﻘﻮل اﻟﻠﻪ
ﺍﺫﺍ ﺟاء ﺃﺟﻠﻬﻢ،
ﻟﺎ ﻳﺴﺘﺄﺧﺮﻭﻥ
ﺴﺎعة ﻭﻟﺎ ﻳﺴﺘﻘﺪﻣﻮﻥ
ﻗﻀﺎﻯ
الهی ﺤﮑم اﻭﻟﻴﻪ
ﺍلهی ﻮأجل ﻤﻌﻴﻥ
ﻤﻬﻠﺖ ﺯﻣﺎن اﺳﺖ
( ﻭﺣﺘﻰ (ﻋﻘل ﻮ ﺃﮔﻞ
در تلفظ أجل ) ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳک ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
هرﮐس ،ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻓﺼل
اﻧﺴﺎﻥ هست. ﻭلی
ﭽﻮﻥ اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺑﺮﺍﻯ اﻃﺎﻋﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺍﺭﺩ، ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﻠﻮک ﻨﮑﻨﺪ، ﻭﺟﻬﻨم
ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺮﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ أجل ﻮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ آینده
ﺷﺨﺺﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ،
ﻳﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻃﺎﻟﺐ
سلوک الهی ﺮﺍ ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﻣﺴﻤّﻰ)
ﻳﻌﻨﻰ (ﺗﺴﻤﻴﻪ) ﻭﻣﺸﺨّﺺ
در نامهای
شهودها ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺑﺎﺯ أجل اﺳﺖ، ﮐﻪ
(ﺳﻤﻮ) ﻭ ﺗﻌﺎلی ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
شاهد ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺪﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ آیه
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ، أجلی
که ﻏﻴﺮﻣﺴﻤّﻰ،ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺳﻠﻮکی ﻨﺒﺎﺷﺪ،
ﻣﻮﻗﻮﻑ ﻭ ﻗﺎﺑل
ﺘﻮﻗﻒ، ﻭ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺠﻠﻮ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ ﻭ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺗﺤﻘق ﺪﻫﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺗأﺧﻴﺮ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ
( ﺑِﺪﺍء ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺩﺭ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩﺭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
هست ﺣتی اﮔﺮ مُدّعی
ﻘﺒﻮل ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋلیّ
هم ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺑﻌﮑس ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺑِﺪﺍﻯ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
هستند. ﺍﻣﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺑﺪﺍء ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﻔﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﻣﺮﺣﻠﻪ، ﭘس ﺍﺯﺣﺼﻮل
ﻘطعی ﺸﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﻣﺴﻤّﻰ،
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺴﻤﻮ
ﻭ ﺗﻌﺎلی ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ
اﺳﺖ،ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ أجل ﺒﺮﻧﺪﻩ
به (ﺳﻤاء ) ﻭآسمان
، ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح ﺪﺭ
معراج های ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻘﺪﻳﻢ ﻭﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﻣﻨﻮﻃ
ﺒﺎﺭﺍﺩﻩ ﻭ مَشیّت
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺻل ﺤتی ﺃﻋلم
اﻟﻬﻰ، ﻭﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﺯ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ وﺍﺻﻠﺎح
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺳﺎﻟک
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭحَقّ ﺴﺎﻟک ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺑﺎ ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
ﻮ ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﻋث ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻭ ﺑﺪﺍﻯ
الهی ﺪﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻨﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺎﻫﻰ ﭘﺎﻧﺰﺩﻩ
ﺳﺎﻟﻪ ﻣﻘﺮﺭ ﻗﺒلی
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﻴک ﺴﺎﻟک
ﺒﭙﺎﻧﺰﺩﻩ ﺭﻭﺯ
ﺗﺒﺪﻳل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺪﻳﮕﺮی آﻣﺪﻩ ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻭﻋﺪﻩ
ﺍلهی ﭙﺎﻧﺰﺩﻩ ﺭﻭﺯﻩ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻘﺘﺼﺪ کم کار ﺑﭙﺎﻧﺰﺩﻩ
ﺳﺎﻝ ﻗﺎﺑل ﺘﻤﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﺣتی
هرﮔﺰ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻥ
اﻳﻥ ﺘﻮﻟﺪ ﭼﻨﻴﻥ
ﻮﻋﺪﻩﺍﻯ الهی ﺪﺳﺖ
ﻧﺪﻫﺪ. ﺗﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﺍﻣﺎ (أجل
ﻤﺴﻤّﻰ)( أجل ﻤﻘﺮﺭ
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ ﺴﻤﻮّ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ، ﻭﺗﺴﻤﻴﻪ
بنام ﺷﺪﻩ ﻣﻌﻴ
اﺎﺯﻗﺒﻞ) ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﺮﺳﺎﻟﻪ
ﺩﺭﺷﺐ ﻗﺪﺭ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ غیر
ﺍﺯ أجل ﺒﻤﻌنی ﻮﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ. ﺑﻠکه
أجل ﻮﻣﻬﻠﺖ ﺯﻣﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺪﺭﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ،
ﮐﻪ ﺗﺎ ﻭﻗتی اجلّ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﻫﺪ، ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ، ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ أجل ﺴﺮآﻣﺪ،
ﺑﺪﻭﻥ ﺘأﺧﻴﺮ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻘﺪﻳم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻧﻪ ﺑﺎﻳﻥ ﻤﻌنی
که ﺣﺘﻤﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻮﻗﺖ ﻣﺮگ ﻘطعی ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴکه
ﺧﻴلی اﻋﻤﺎل ﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻄﺮح
کرﺩﻩ،ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﻃﻮل عمر ،ﻭﻳﺎ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻴﻥ
اﻋﻤﺎل ﺨﻮﺏ ﻳﺎ
ﺑﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ، ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ ﺤﺼﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﺗأثیرﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
.ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎ ﺩﻋﺎﻯ
ﻤثلا طفل ﻳﺘﻴمی
ﺘﺴﺮیع ﺸﻮﺩ، ﻭﻳﺎ
ﻧﻔﺮﻳنی که ﺑﺴﺎﻟک
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﺎﺧﻴﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ)
ﻭﻣﺮک اجلّ، ﻳﺎ
ﺳﺮ ﺭﺳﻴﺪﻥ عزﺭﺍئیﻞ
ﻭﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﺎﻳﺎﻥ عمر ،ﺑﺤث
ﺩﺭ ﺗﻘﺪﻳم ﻮ ﺗﺎﺧﻴﺮ
ﻣﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻃﻮل
عمر ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺯﻣﺎنی
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠکه (ﺍﻣﮑﺎﻧﻰ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻣﺎﺩﺍم
که ﺟﺎﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ، ﺍﻳﻥ
عمر ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺩﺭﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺘﻌﺒّﺪ ،ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ
ﺑﻨفع اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻣﺎ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﺎﺑﺎلغ
عقلی ،ﻭ ﺑﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻔﺼل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
کاﻓﻰ، ﭼﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ، ﺗﺎ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻓﺮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ اجلّ ﻳﺎ ﮔﺬﺷﺖ
ﺯﻣﺎﻥ، ﻭﻟﺰﻭم
کسب ﺷﺮﺍﻳﻄ لاﺯﻡ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ سلوک الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
،ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮبی طیّ
کنند ،ﺣﺘﻤﺎ ﺑﭙﺎﺩﺍﺵ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﻳک ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺗﺎﺯﻩ ﻭﻋﻘلی
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﻋﺎﻟﻴﺘﺮ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻮ ﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭحی ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺩﺭ (ﺷﺐ ﻗﺪﺭ) ﺑﺮﺍﻯ
ﻴک ﺴﺎل آﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺗﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ، ﭼﻪ ﮐﺴﺎنی
ﺒﺎ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ،
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ ﺸﺐ ﻗﺪﺭ
ﺭﺍ ﺩﺭ ثُلث ﺳﻮم
ﻤﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
گفته ﺍﻧﺪ، ﻭلی
ﺨﻮﺩ ﻫﺮ ﺷﺐ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺷﺐ ﻗﺪﺭﻯ ﻮ ﻭﻗﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ،
ﺍﺯﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺼﺎﺩق
ولایت محمدی ﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس أجل ﻤﺴﻤّﻯ
همان أجل ﻮﻣﻬﻠﺖ
ﺯﻣﺎنی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺴﻤّﻮ ﻭ ﺗﻌﺎلی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭﺍﺯﺗﺮﻯ
ﺮﺍ ﺩﺭیک ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻣﺎﻧﺪ ،ﺷﺎﻧس ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ اﻭ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳاﻠﮑﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭﺑﺎ
سعی ﻮﺍﻓﺮ ﻭﻫﻤﺖﻋﺎﻟﻰ،
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ.

حدیث 1412 –
از ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
(ﺝ۴ﺹ۶۱۱؟؟ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ أجل ﻤﺴﻤّﻯ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻟﻤﺴﻤّﻯ ﻤﺎ ﺳﻤّﻯ
ﻠﻤﻠک اﻟﻤﻮﺕ
فی ﺘﻠک اﻟﻠﻴﻠﻪ،
ﻭ ﻫﻮ ﺍﻟﺬﻯ ﻘﺎل
اﻟﻠﻪ، ﺍﺫﺍ ﺟاء
ﺃﺟﻠﻬم ﻔﻠﺎﻳﺴﺘﺄﺧﺮﻥ
ﺴﺎعة ﻭﻟﺎ ﻳﺴﺘﻘﺪﻣﻮﻥ،
ﻭﻫﻮ ﺍﻟﺬﻯ ﺴﻤّﻯ
ﻠﻤﻠک اﻟﻤﻮﺕ
فی ﻠﻴلة ﺍﻟﻘﺪﺭ،
ﻭ ﺍﻟﺂﺧﺮ ﻟﻪ ﻓﻴﻪ
ﺍﻟﻤﺸیئة ،ﺍﻥ ﺸاء
ﻘﺪّﻣﻪ ﻭﺍﻥ ﺸاء
ﺃﺧّﺮﻩ أجل ﻤﺴﻤّﻯ
هماﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻮﻗﺖ ﻣﺮگ ﻤﺸﺨﺺ
ﺷﺪﻩ، ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻥ ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ هماﻥ ﺸﺐ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺟﺮﺍ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮگ اﻓﺮﺍﺩ، ﮐﻪ
ﻧﻈﺎمی ﻤﺸﺨﺺ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﻣﺘﺼﺪﻳﺎﻥ
ﺒﻬﺮج ﻮ ﻣﺮج ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﺗﮑﺎﻣل ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ،
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻈم ﻮ ﻳکی
اﺯ ﻟﻮﺍﺯم ﺤﺘمی
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎم ﺸﺐ ﻗﺪﺭ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﻳک
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺳﻤﻮّ ﻭ ﺗﻌﺎلی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎ
ﺍﻥ ﺸﺒبی دﺭﺳﺎل
که ﺍﻣﺎم هر ﺯﻣﺎﻥ
اﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎل ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺟﻠل اﻧﻬﺎ
ﻓﺮﺍ ﺭﺳﻴﺪ ،ﭘس
ﻭ ﭘﻴﺶ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥشبی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﺍﻣﺪﻩ ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ اجلّ اﺳﺖ
ﻭﻟﺎ یتغیّر ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮگ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ أجل
ﺪﻭﻡ ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ مَشیّت
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻘﺪﻳم
ﻮﺗأﺧﻴﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻨﻮﻃ ﺒﻨﻮع ﻮ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﻠﺎﺵ ﺳﻠﻮکی
ﺼﺪﺍﻗﺖ ﻭﻋﺸق ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍلهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮ أجل ﻤﻌﻴﻥ ﺴﻠﻮک
ﺰﻭﺩﺗﺮ ﻳﺎ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺑﺸﻮﺩ، ﻭﻳﺎ ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﻫﺪ. ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث أجل ﻤﺴﻤّا
ﺮﺍ أجل ﻘطعی ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ،
ﻧﻪ أجلی ﻤﺴمّا
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺴﻤﻮّ ﻭﺗﻌﺎلی
ﻮ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣﻰ.
ﺍﻳﻥ اﺣﺎﺩﻳث ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺍﻟﻔﺎﻅ، ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ صلاحیّت
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺳﺖ ﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍﻭﻳﺎﻥ،
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺗﻘّﻴﻪ
ﻭﻣﺼﻠﺤﺖ ﺑﻴنی
اﻣﺎم ﻮﻫﺮ کامل
الهی ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﺷﺐ ﺷﻬﻮﺩ، ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﺐﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﻭح
یا ﺟﺒﺮئیل ﻮ ﻗﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺎ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﻯ اﺯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ ﻧﺎﺯل ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺗﻘﺪﻳم ﻴﺎ ﺗأﺧﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺯ ﻫﻮﺳﺎﻧﻪ
ﻭﻣﻐﺮﺿﺎﻧﻪ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠکه ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺎ ﺗﺤﻘﻖ ﺷﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ هرﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ .ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻟﺎﺯﻡ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.
ﺗﺎﺷﺮﻃ کافی اﺭﺍﺩﻩ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﭼﻴﺰﻯ
که ﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭﻧﻪ ﭘﻴﺮ ﺍلهی
اﻭ، ﺍﺯ ﺍﻥ ﺨﺒﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟﻚ، ﺑﭽﻪ
ﺩﺭﺟﻪ ﻟﺎﺯم ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺸﺨﺺ، ﻭ ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺑﻴنی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻮ ﺍﺣﻮﺍل که ﺍﺯ
ﺍﻥ ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺒﺎ ﺧﺒﺮ ﺑﺎﺷﻴﻢ،
ﺍﻳﻥ ﺘﺼﻤﻴﻤﺎﺕ
ﺍلهی گرﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ مَشیّت ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ،
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﻗﻀﺎ ﻭ ﻗﺪﺭﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.

حدیث 1413 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
أجل ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ۴ﺹ161ﺑﺤﺎﺭ):ﻫم
ﺍﺟﻠﺎﻥ أجل ﻤﻮﻗﻮﻑ
ﻳﺼنع اﻟﻠﻪ ﻣﺎ
ﻳﺸاء ﻮ أجل ﻤﺤﺘﻮﻡ،
ﺃﻣّﺎ ﺍﻟﺄجلّ
اﻟﺬﻯ غیر ﻣﺴﻤّﻰ
ﻋﻨﺪﻩ، ﻓﻬﻮ أجل
ﻤﻮﻗﻮﻑ ﻳﻘﺪم ﻤﺎ
ﻳﺸاء ﻮ ﻳﻮٴﺨّﺮ
ﻓﻴﻪ ﻣﺎ ﻳﺸاء ،
ﻭ ﺍﻣّﺎ ﺍﻟﺄجلّ
ﺍﻟﻤﺴﻤّﻯ هو ﺍﻟﺬﻯ
ﻴﺴﻤّﻰ، فی ﻠﻴلة
ﺍﻟﻘﺪﺭ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ
أجل هستند، ﻳکی
اجلّ ﻤﻮﻗﻮﻑ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭ ﻗﺎﺑل ﺘﻮﻗﻒ ﺩﺭ
ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭیکی اجلّ ﻤﺤﺘﻮم
که ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺟﺮﺍ ﮔﺮﺩﺩ. ( ﺍﻳﻦ
(أجل) ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺳﺖ،
ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺯلی
ﻮﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ، ﻭﺍﻳنک ﺪﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻓﺮﺩﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ کنونی،
ﻭﭼﻮﻥ ﺸﺨﺺ سالک
الهی ﺸﺪ، ﻫﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻄﺮﺡ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ، ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒیعی
ﻮ ﻓﻄﺮﻯ ﻮﻟﺎﺯم
اﻟﺎﺟﺮﺍ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻤﻘﺒﻮل
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
اﻭ ﻣﻨﻮﻃ ﺒﺘﺤﻘﻴﻖ
ﺷﺮﺍﻳﻄ لاﺯم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺯﻭﺩ ﺗﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﺄﺧﻴﺮﻯ ﺪﺭﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩ، ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﺑﻌﻘﺐ
ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭلی اجلّ غیر ﻣﺴﻤّﻯ
ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﻭ أجل ﻤﻮﻗﻮﻑ ﻗﺎﺑل
ﺘﻮﻗﻒ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺟﻠﻮ ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺘأﺧﻴﺮ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ. ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
مَشیّت ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ أجل
ﻤﺴﻤّﻯ هماﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻭ ﻧﺎﻣﮕﺬﺍﺭﻯ ﻮﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍ
ﺷﺪﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻮﻓق
ﺴﺎل اﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺳﻤﻮّ ﻭ ﺗﻌﺎلی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻳﺎ أجل ﺠﺪﻳﺪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.

حدیث 1413 -
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ أجل
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ۴ﺹ116ﺑﺤﺎﺭ):ﻫم
ﺍﺟﻠﺎﻥ أجل ﻤﻮﻗﻮﻑ
ﻳﺼنع اﻟﻠﻪ ﻣﺎ
ﻳﺸاء ﻮ أجل ﻤﺤﺘﻮﻡ،
ﺃﻣّﺎ ﺍﻟﺄجلّ
اﻟﺬﻯ غیر ﻣﺴﻤّﻰ
ﻋﻨﺪﻩ، ﻓﻬﻮ أجل
ﻤﻮﻗﻮﻑ ﻳﻘﺪم ﻤﺎ
ﻳﺸاء ﻮ ﻳﻮٴﺨّﺮ
ﻓﻴﻪ ﻣﺎ ﻳﺸاء ،
ﻭ ﺍﻣّﺎ ﺍﻟﺄجلّ
ﺍﻟﻤﺴﻤّﻯ هو ﺍﻟﺬﻯ
ﻴﺴﻤّﻰ، فی ﻠﻴلة
ﺍﻟﻘﺪﺭ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ
أجل هستند، ﻳکی
اجلّ ﻤﻮﻗﻮﻑ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭ ﻗﺎﺑل ﺘﻮﻗﻒ ﺩﺭ
ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭیکی اجلّ ﻤﺤﺘﻮم
که ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺟﺮﺍ ﮔﺮﺩﺩ. ( ﺍﻳﻦ
(أجل) ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺳﺖ،
ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺯلی
ﻮﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ، ﻭﺍﻳنک ﺪﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻓﺮﺩﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ کنونی،
ﻭﭼﻮﻥ ﺸﺨﺺ سالک
الهی ﺸﺪ، ﻫﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻄﺮﺡ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ، ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒیعی
ﻮ ﻓﻄﺮﻯ ﻮﻟﺎﺯم
اﻟﺎﺟﺮﺍ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻤﻘﺒﻮل
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
اﻭ ﻣﻨﻮﻃ ﺒﺘﺤﻘﻴﻖ
ﺷﺮﺍﻳﻄ لاﺯم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺯﻭﺩ ﺗﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﺄﺧﻴﺮﻯ ﺪﺭﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩ، ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﺑﻌﻘﺐ
ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭلی اجلّ غیر ﻣﺴﻤّﻯ
ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﻭ أجل ﻤﻮﻗﻮﻑ ﻗﺎﺑل
ﺘﻮﻗﻒ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺟﻠﻮ ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺘأﺧﻴﺮ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ. ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
مَشیّت ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ أجل
ﻤﺴﻤّﻯ هماﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻭ ﻧﺎﻣﮕﺬﺍﺭﻯ ﻮﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍ
ﺷﺪﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻮﻓق
ﺴﺎل اﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺳﻤﻮّ ﻭ ﺗﻌﺎلی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻳﺎ أجل ﺠﺪﻳﺪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.

حدیث 1415 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎ ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ118ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻮَﺣﻰ ﺩﺍﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﭙﺴﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭلی ﺰﻥ اﺑﺮﺍﻫﻴم
گفت ،ﺑﺎ ﺍﻳﻨکه
ﭘﻴﺮ ﺯﻥ هستم، ﺍﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧم
ﭙﺴﺮﻯ ﺒﺰﺍﻳﻢ( ﺍﻳﻥ
ﺰﺍﻳﺶ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﭘﻴﺮﻯ
ﺰﻥ ﻭﻣﺮﺩ ﻣﻄﺮح
ﺒﺎﺷﺪ.ﺍ ﻧﻬم اﺯﭘﻴﺶ
ﭘﺴﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻠکه ﺍﻳﻥ ﺰﺍﻳﺶ
ﺩﻭم ﻴک ﺴﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم کاﻣل
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ،
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم پس
از مرگ قبل از
مرگ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺳﺎﻟک
که ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
کرﺩ، ﺍﺯﻋﺰﻟﺖ ﺯﻧﺪگی
که ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ ﺯﻥ،
ﻭﻳﺎ ﻣطیع ﭽﻮﻥ
ﺰﻥ، ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻮﻫﺮ
ﻭ ﻣﺮﺩ ﺧﻮﺩ، ﮐﺎﻣل
الهی اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﭘﻴﺮو
ﭙﻴﺮکامل
الهی ﺧﻮﺩ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ
کامل الهی ، ﺑﺎ
ﻳﻥ ﺴﻬﻮﻟﺖ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻓﺮﺍﻭﺍ کامل
الهی ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻠﺎﻡ
،ﺷﺎﻳﺪ ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﺧﻮﺩ، ﭼﻬﻞ ﻧﻔﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻴکی اﺯﺍﻧﻬﺎ ﻭﺭئیس
ﺍﻧﻬﺎ ﻭ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩ) ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ: ﺃﻭحی
اﻟﻠﻪ ﺍلی اﺑﺮﺍﻫﻴﻢ،
ﺃﻧّﻪ ﺳﻴﻮﻟﺪ ﻟﻚ،
ﻓﻘﺎل ﻠﺴﺎﺭﻩ،
ﻓﻘﺎﻟﺖ ﺃﻟﺪ ﻭ ﺃﻧﺎ
ﻋﺠﻮﺯ؟ ﻓﺄﻭحی
اﻟﻠﻪ ﺍﻟﻴﻪ، ﺃﻧّﻬﺎ
ﺳﺘﻠﺪ، ﻭﻳﻌﺬَﺏ
ﺃﻭﻟﺎﺩﻫﺎ ﺃﺭﺑﻌﻤﺎئة
ﺳنة ،ﺑﺮﺩﻫﺎ ﺍﻟﮑﻠﺎم
ﻣﻌنی ، ﻗﺎل ﻟﻔﻠﻤّﺎ
ﻃﺎل علی ﺒﻨی اﺳﺮﺍئیل
اﻟﻌﺬﺍﺏ، ﺿﺠّﻮﺍ
ﻭ ﺑﮑﻮﺍ ﺍﻟﻰ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﺭﺑﻌﻴﻥ ﺼﺒﺎﺣﺎ،
ﻓﺄﻭحی اﻟﻠﻪ ﺍلی
ﻤﻮسی ﻮ ﻫﺎﺭﻭﻥ،
ﻳﺨﻠّﺼﻬم ﻤﻥ ﻔﺮﻋﻮﻥ
ﻔﺤﻄّ ﻋﻨﻬم ﺴﺒﻌﻴﻥ
ﻮﻣﺎئة ﺳنة ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ﻮَحی کرﺩ، ﮐﻪ ﺯﻥ
اﺑﺮﺍﻫﻴم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺯﺍئید. ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩﺵ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﻋﺬﺍﺏ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮا
ﺍﻳﻥ ﺰﻥ ﺤﺮﻑ ﺍلهی
ﺮﺍ ﺭﺩ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻣﺸﮑﻮک
اﺯ ﻭحی ﺨﺪﺍ ﺷﺪ.
ﻭﮔﻔﺘﻪ ﺯﻥ اﺑﺮﺍﻫﻴم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ،
ﻭلی اﻭﻟﺎﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻪ ﮔﻨﺎهی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﺩم ﻮ ﺣﻮﺍ، ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠکه
ﺍﻳﻥ ﻨﺎﺭﺳﺎئی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺍﻧﻬﺎ ﻭﻧﺎ
ﺭﺳﺎئی ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻧﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺒحَقّ،
ﺑﺎﻳﺪ از ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻤﺤﺼﻮل ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﭙﺮﻭﺭﺵ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻴﺎ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
اﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍلهی
اﻓﺘﺎﺩﻩ، ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺴﺮﺩﺭ ﮔمی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻫﻤﻴﻥ ﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤسیحی
ﻨﻴﺰ ،ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺤﻤﺪ، ﻭﺑﺎ ﺑﻌثت
ﺑﻌﺪﻯ اﻭ، ﻧﺎ ﺭﺳﺎئی
ﻮﺳﺎﺋل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤسیحی گرﺩﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﺍﺳﻠﺎﻡ،
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻐﻴر ﻭﻟﺎﻳﺖ
،ﺑﻨﺘﺎیج ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ)
ﻭلی ﭽﻮﻥ ﺒﺮ ﺑﻨﻰ
اسرائیل (ﻳﻌنی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺮاء
کنندﻩ، ﺑﻪ ﺍﻳل
ﻮﺧﺪ ﺍﻳﺎ ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﻭ ﺍﻟﻪ) ﻋﺬﺍﺏ ﻃﻮل
کشید ﻳﻌنی ﺒﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﻄﻮﻟﺎﻧﻰ،
ﻭلی ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺤﺎﺻل
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی اﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺗﺤﻘق
ﻨﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی عمل
کنند ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ
قُرّهو کیان
خورّه ﻗﺎﺋﻢ، ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺧﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ میسّر ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ بغیر ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻋﺬﺍﺏ ﻭﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ،
ﻭﺣتی ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺣُﺴﻥ ﻨﻴّﺖ ﺧﻮﺩ،
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻘﺒﻠﻰ،
ﺑﺎ ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ)
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ عذﺍﺏ ﻃﻮﻟﺎنی
ﻴﻬﻮﺩ (ﺿﺠّﻪ ﻭ ﺍﺷﻚ)
ﺭﻳﺨﺘﻥ که ﭼﻬل
ﺮﻭﺯ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
(ﺣُﺴﻥ ﻨﻴﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻴﻬﻮﺩ ﻳﻬﻮﻩ ﻃﻠﺐ،
ﻭﻫُﺪﺍ ﺟﻮ) ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻮسی ﻮ ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﻮحی ﻨﻤﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﺧﻠﺎﺹ ﮐﻨﺪ. ﻭلی
170 ﺳﺎل
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ ﮐم
ﺸﺪ ( ﻋﺬﺍﺏ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻘﻮم ﻴﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﺼﺮ، ﻭلی اﻳﻥ
ﻔﺮﻋﻮﻥ ﺪﺭ ﻣﻔﺎﻫﻴم
عرﻓﺎنی ﻮ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ آﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻤﺬﻫبی ﺪﺭ ﻫﺮ ﺩﻳنی
رسمی اﺳﺖ، ﮐﻪ سلوک
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭلی مُدّعی ﺘﻘﺪّس
ﺍلهی هستند ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﻤﺼﺮ، ﺧﻮﺩ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺳﻴﺎسی ﻮ مادّی
ﻮ ﻗﺸﺮﻯ اﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺪﻳم ﻤﺼﺮ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻫﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
سلوکی ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍلهی اﻓﺘﺎﺩﻩ،
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺼﺎﺩق اﻧﻬﺎ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﺬﺍﺏ ﻃﻮﻟﺎنی
ﻮ ﺩﻳﺮ ﺷﺪﻥ، ﻭﺣتی
ﻤﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ اﺳﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم برسند
که ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺍﻧﺮﺍ ﮐﺴﺐ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق ﺒﺎ
ﻃﺮح اﻳﻥ اﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻳﻬﻮﺩ، ﮐﻪ ﺍﺷک
ﺮﻳﺰﻯ ﺒنی اسرائیل،
ﺩﺭ ﭼﻠّﻪ ﻧﺸﻴﻨﻴﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ ﺳﺎﻝ،
ﺑﺼﺪ ﻭ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎل
اﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﻣﺎ ﺟﺮﺍﻯ
ﻤﻮسی کم ﮐﺮﺩ. ﺍﻣﺎم
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ:
هکذاﺍﻧﺘم ﻠﻮ
ﻓﻌﻠتم ﻠﻔﺮج اﻟﻠﻪ
ﻋﻨّﺎ، ﻓﺄﻣّﺎ ﺍﺫﺍ
ﻟم ﺘﮑﻮﻧﻮﺍ، ﻓﺎﻥ
اﻟﺄﻣﺮ ﻳﻨﺘﻬی
الی ﻤﻨﺘﻬﺎﻩ ﻭﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
هستید ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﻋﺬﺍﺏ ﺭﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﻓَﺮَج
ﻤﻴﺪﻫﺪ. (ﭼﻪ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اﺯﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ، ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
همیشه ﺍﻳﻥ
کسب ﺤﮑﻮﻣﺖ
اسلامی ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺳﻠﻮکی ﻨﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ، ﺑﺎﺯ
ﻳک ﻔﺮﺽ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ (ﻓَﺮَﺝ)
ﻫﻤﺎﻥ (ﻓَﺮّﻩ ﻭ
ﻓَﺮﻫﻪ و فروهر
) ﻳﺎ خورّه ﻭقُرّه
ذﻭﻏﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ. ﭘس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮﻙ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ،
ﻭﺍﺷﻜﺮﻳﺰﻯ ﭽﻬل
ﺮﻭﺯﻩ ﺩﺭ ﭼﻠّﻪ
ﻧﺸﻴنی ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻭ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﺩﻋﺎﻯ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ
ﺗﺴلیم ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﮑﻨﻴﺪ، ﻭﺳﻠﻮک
ﻨﻨﻤﺎئید، ﺃﻣﺮخدا
در سلوک ﺗﺎ ﺁﺧﺮﺵ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ.
ﻳﻌنی اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺒﺮﻫﺒﺮﻯ
ﺴﻴﺎسی ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺻﺎﺩق ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ، ﮐﻪ ﺗﺎ ﺍﺧﺮ
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻤﺮگ و ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺍﻳﻥ ﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭ بشریّت ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻫﺪﻑ ﺍلهی ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺘﺤﻘق
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺃﻣﺮ ﮐﻪ سلوک
الهی اﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻣﺮﺍﺣل
ان طی ﺸﻮﺩ ﺗﺎ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩ برﺳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ غیرﻋﺎﻣل
ﻮﻏﻴﺮ ﺟﺪّﻯ، ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
تَجلّیات ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻮﻟﻮ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺘﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮﻙ، ﻭلی غیرﻋﺎﻣل
ﻮ ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺳﺮﺷﺎﻥ
کُلّاه ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﻫم ﻠﺬﺕ ﺩﻧﻴﺎ
و بی دینی ﺭﺍ می
ﺒﻴﻨﻨﺪ،ﻭﻫم ﺒﺎ
ﻫﺮﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ، ﺟﺰ ﺷﺮک ﻮ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 1416 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم عسکرﻯ اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ118 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻭﻯ ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻧّﻪ ﻣﺎ ﻧﺒّﺃ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻥ ﻨبیّ
اﻟّﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﻥ ﻴﺄﺧﺬ
ﻋﻠﻴﻪ ثلاث ﺧﻠﺎل
ﺸﻬﺎﺩة ﺃﻥ لا ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ، ﻭﺧلع
اﻟﺄﻧﺪﺍﺩ ﻣﻥ ﺪﻭﻥ
اﻟﻠﻪ ،ﻭﺃﻥ
مشیئه ﻳﻘﺪم ﻤﺎ
ﻳﺸاء ، ﻭ ﻳﻮٴﺨّﺮ
ﻣﺎ ﻳﺸاء ،ﺃﻣﺎ
ﺍﻧّﻪ ﺍﺫﺍ ﺟﺮﻯ
اﻟﺎﺧﺘﻠﺎﻑ ﺑﻴﻨﻬﻢ،
ﻟم ﻴﺰﻝ ﺍﻟﺎﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺑﻴﻨﻬﻢ،الی ﺃﻥ
ﻴﻘﻮم ﺼﺎﺣﺐ ﻫﺬﺍ
ﺍﻟﺎﻣﺮ ﻫﺮﮔﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴک ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭحی
ﻮ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻣﮕﺮ ﺍﻧکه ﺳﻪ ﺷﺮﻃ
ﺮﺍ ﺑﺮ ﺍﻭ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻳکی گوﺍهی که ﺟﺰ
ﺧﺪﺍ ﺧﺪﺍئی ﻨﻴﺴﺖ،
ﻭﺩﻭم اﻳﻨکه ﻫیچ
ﺸﺮﻳکی ﻤﻌﺎﺩل ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ندﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺳﻮم مَشیَت ﺍلهی
که ﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﺘﺎﻳج ﺮﺍ ﺟﻠﻮ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺑﻌﻘﺐ ﺑﺒﺮﺩ. ﻫﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻬﺎئی کمال ﺨﻮﺩ،
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎ ﻣﻘﺎم نبوّت
ﻭﺗﻨﺒّوء ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ،
ﻣﮕﺮ ﺍﻧکه ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪﻋﻤلی
اﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺣتی اﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑربّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻳﻥ
ﺬﮐﺮ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺷﻌﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺍﺫﮐﺎﺭﻯ
هنگام ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺗﺎ ﺩفع ﺸﺮک اﺣﺘﻤﺎلی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺩﻭم
ﺨلع اﻧﺪﺍﺩ ،ﻭﮐﺴﺎﻧﻴکه
تصوّر ﺷﻮﺩ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺪﺍ ﻭﻳﺎ ﻣﻌﺎﺩل
ﺨﺪﺍ، ﻭ ﻗﺮﻳﻥ ﻮ
ﻧِﺪّ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺸﺎﻣل آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
اﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﺮﻳک اﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺴﺎﻟﻚ،
ﺑﺎﺗﻤﺎم عظمتهاﻯ
اﻥ، ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍلهی ﻨﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄلق
نرﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ ﻣﺎ
ﺩﻭﻥ اﻟﻠﻪ ﻫﺮﻏﻴﺮﺧﺪﺍ،
ﻭﻫﺮﻏﻴﺮﺧﺪﺍﺋﻰ،
ﮐﻪ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺤق الهی برﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﻮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﺒوﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
کاذب اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻭلی مُدّعی
کماﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺳﻮم
که مَشیّتﻫﺎﻯ
الهی همیشه ﺩﺭ
ﺗﻘﺪﻳم ﻮ ﺗأﺧﻴﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﻭ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
الهی ﻬﺴﻴﺖ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺟﺪّﻯ ﻮﻋﺎﺷﻖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ ﺩﻟﻴل
ﺘﺴﺮیع ﻨﺘﺎﻳج ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﺎﻋث
ﺗأﺧﻴﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺪﺳﺖ ﮐﺎﺭﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﻣﻨﻮﻃ ﺒﺎﺻﺎﻟﺖ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﭘﺎکی ﻨﻔس أمّاره
ﺍﻭ ﻭ ﻋﺸق ﻮﻯ ﺒﻮﺍﺳﻄﻪﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭﺗﺤﻘق ﻮﺍقعی
ﺪﻗﻴق اﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺮﻃ کافی نیز
دﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺑﻴﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺧﻠﺎﻑ ﮐﺎﺭﻯ ﺪﺭ
ﻭﻇﺎﻳﻒ، ﻭ ﻣﺨﺎﻟفت
ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻳﻥ
اﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫم ﺠﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭ حَقّ اﺯ ﻧﺎحَقّ
ﺒﻴﻥ اﻧﻬﺎ، ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻈﻬﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺮخی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﻟﻴل اﺻﺎﻟﺖ
ﮐﺎﺭ ﺍﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
اﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ ﻣﺬﻫبی
ﺨﻮﺩ، ﻧﺘﺎﻳج ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺣتی اﮔﺮ ﭘﻴﺮﻭ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭ ﻧﻪ ﭘﻴﺮﻭ ﺗﺴﻠﻴﻤﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺭﻭﺯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻨکه ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻥ
اﻣﺮﻗﻴﺎم کند ،
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺭﺍ ﻧﺎ ﺑﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ،
ﻭ اﻋﺘﺒﺎﺭﻯ الهی
اﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺩﺭ ﺍﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻮﻋﺼﺮﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﻭ ﺍﻏﺎﺯ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺠﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم ﻨﻮﺭ رحمان،
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ ﻋﺮﺵ
،ربّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺑﻌﻴﺪ ﺍﺳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ نیز
ﮐﺸﺘﺎﺭﻯ ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻮﺩ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ .ﺗﺎ ﭼﭗ
ﻭ ﺭﺍﺳﺖ ﻳﺎﺷﺮﻕ
ﻭغرب ﺑﺠﺎﻥهم ﺒﻴﻔﺘﻨﺪ،
ﻭﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍقعی
الهی هموﺍﺭ ﻭ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺍﻣﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم اﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖسلوکی
،ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ،ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﻟﻴل ﺪﺭﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ .

حدیث 1420 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
(ﺝ۴ﺹ119
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺤﻮ ﻭ ﺍثباﺕ ﻭ
(ﺍُﻡِ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ)
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  اﻧّﻪ ﺍﺫﺍ ﮐﺎﻥ
ﻠﻴلة ﺍﻟﻘﺪﺭ، ﻭﻧﺰﻟﺖ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة ﺍﻟﮑﺘﺒﻪ
الی اﻟﺴﻤاء اﻟﺪﻧﻴﺎ،
ﻓﻴﮑﺘﺒﻮﻥ ﻤﺎ ﻳﻘضی
فی ﺘﻠک اﻟﺴنة ﻣﻥ
ﺃﻣﺮ، ﻓﺎﺫﺍ ﺃﺭﺍﺩ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻥ ﻴﻘﺪّم
ﺸﻴﺌﺎ ﺃﻭ ﻳﻮٴﺨّﺮ،
ﺃﻭﻳﻨﻘﺺ ﻣﻨﻪ ﺍﻭ
ﻳﺰﻳﺪ، ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻤﻠک
ﻔﻤﺤﺎ ﻣﺎﺷاء ،ثمّ
ﺃثبت ﺍﻟﺬﻯ ﺃﺭﺍﺩ
ﭼﻮﻥ ﺸﺐ
ﻗﺪﺭ ﺑﺮﺳﺪ، ﻣﻠﺎﺋک
ﻮﻣﻨﺸﻴﺎﻥ ﺒﺎﺳﻤﺎﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﻧﺎﺯل ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻥ ﺴﺎل ﺒﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ ثبت ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺨﻮﺍﻫﺪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﻠﻮ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ
ﻳﺎ ﺑتأﺧﻴﺮ ﺑﺒﺮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﮐم ﻮ ﺯﻳﺎﺩ
ﮐﻨﺪ، ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻔﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺤﻮ ﻭ ﺍثباﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍلهی
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ.ﺩﺭﺍﻳﻦ
(ﺷﺐ ﻗﺪﺭ) ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ثلث ﺳﻮم ﻤﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
اﺳﺖ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟل
اﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺎﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺑﻠﺎغ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭلی ﻤﺎﻩ (ﺭﻣﻀﺎﻥ)
ﻳﻌﻨﻰ ( ﺗﻤﺎم ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ) ﻭثُلث ﺳﻮم
اﻥ، ﻳﻌنی ﺪﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻮم ﺘﺠﻠﻴﻪ ﮐﻪ
ﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ،
ﺩﺭﺳﺎلک ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺍﻳﻨکه
ﺍﻣﻮﺭﻯ که ﺍﺑﻠﺎغ
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺯ ﻗﺎﺑل
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﻣﻮﺿﻮع ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﺣﺪﻳث ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ که ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎل ﺒﻌﺪ ﺍﺑﻠﺎغ
ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﺩﺭ ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
هم ﻨﺒﺎﺷﺪ، ﻭ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﺴﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﺍﺣﻮﺍل ﺒﻌﺪﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق ﻤﻌﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
آسمان ﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﻧﺰﻭل
ﺮﻭح ﻴﺎ جِبرئیل،
ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺒﺎﺳﻤﺎﻥ
ﺮﻭحی ﻤﻮﺭﺩ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺠﺒﺮﻭﺕ
ﻣﻌﺮﺍج ﻮ ﺍﺳﺮاء
ﺁﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ.
ﻭلی ﺪﻳﺪﻥ هاﻯ ﺠﺒﺮﻭﺕ
ﺷﺒﻴﻪ ﺩﻧﻴﺎ
ناسوت ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺳﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭک اﻥ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﮐم ﻮ ﺯﻳﺎﺩ ﮐﺮﺩﻥ
اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭﻳﺎ ﻣﺤﻮ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮﺍثاﺭﻣﻨﻔﻰ، ﻭﺍثباﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺩﺭ ﺩل واﺻﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻬﻤّﺖ
ﻭ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺧﻮﺩ ﺳﺎک
اﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﻟﻴل ﻤﻌﻘﻮلی
کم ﻮﺯﻳﺎﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺴﺮیع ﻮ ﺗأﺧﻴﺮﻯ
ﻨﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﻠک
ﻮ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
که ﻣﺤﻮ ﻭﺍثباﺕ،
ﻭﻳﺎ ثبت ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎبی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﻤﺪﺑّﺮﺍﻥ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻃﺒق ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ، ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺪﻳ ﺪ( ﺑﺪﺍء ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮ ﺍلهی اﻧﺠﺎم
ﻣﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻗﺒل ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﻭلی ﺘﺎ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺧﻮﺩ ﺁﻥ ﺤﻘﺎﻳق
الهی ﺮﺍ ﻧﻴﺎﺑﺪ،
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻬﺎئی
ﺪﺍﻭﺭﻯ، ﻭﺍﻣﻀﺎﻯ
ﺤﮑم ﻮﺗﻮشیح ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ،
ﮐﺎﺭﺳﺎﻟک ﺘﻤﺎم
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺳﭙس ﺭﺍﻭﻯ
اﺯ ﺍﻣﺎم ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﻳﮑﺎﻳﻚ
اﻣﻮﺭﻯ که ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻣﻌﻴﻥ
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺭﻯ. ﻭﺳﭙس ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﭘس ﭼﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭﺍﺧﺘﻴﺎ
ﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ:
ﺴﺒﺤﺎﻥ اﻟﻠﻪ،
ثمّ ﻴﺤﺪث ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻳﻀﺎ ﻣﺎ ﺷاء ﺘﺒﺎﺭک
و ﺗﻌﺎلی ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺧﺪﺍ، ﮐﻪ ﺍﻭ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺤﺮﻓﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻌﺪﺍ
ﻫﺮﭼﻪ مَشیّت ﮐﻨﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻥ اﻋﻤﺎل ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍقعی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﻧﻈﺮ ﻣﻄلق
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﮐسی ﺪﺭ ﻫﺴتی ﻤﺪﺑّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﻭﻧﻪ ﺣتی ﻤﺪﺑﺮﺍﻥ
ﻤﻠﺎﺋﻚ،ﻭ ﻧﻪ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﻭلی ﻤﻮﺿﻮع
ﺤﺪﻳث ،ﻭ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ ﺗﺴﺮیع
ﻴﺎ ﺗأﺧﻴﺮ، ﻭﻳﺎ
ﺣﺬﻑ ﻭ ﻣﺤﻮ، ﻭیا
ﺩﺭﺗثبیت ﻭ ﻧﻮﺷﺘﻥ
ﺘﺤﻮﻟﺎﺕ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﻭح اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﻧﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺒﺪﺍﻯ
الهی ﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ
ﺍﻭ، ﻣﻨﻮﻃ ﺒﻬﻤّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
(ﻳَﺤﺪث )ﻳﻌنی اﻳﺠﺎﺩ
ﺣﺎﺩثه ﻭ ﻭﺍﻗﻌﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ (ﺣﺪﻳث ﻭ ﺗﺎﺯﻩ)
ﻭﺟﺪﻳﺪ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
( ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺷﻬﻮﺩ) ﻧﻮﻳﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺣﺎﺩثه
ﺍﻯ ﻨﻮﻳﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺳﺎﻟک
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺳﺎﺑقه
اﻯ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺣل ﺒﻌﺪﻯ،
ﺑﺎﺯ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ
اﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
،ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
هستند، ﻣﺼﻮﻥ ﻮ
ﻣﻌﺼﻮم ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﺘﮑﺎﻣل
عقلی ﻮ ﺗﺮﺑﻴتی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻨفع ﻔﺼل ﻨﻮع
ﺒﺮﺗﺮ آینده ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺑﺪﺍﻫﺎﻯ
اﻭ، ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻣﻌﺎﻳﺐ وﭼﻘﺪﺭ
ﺍﺯ ﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺮﻭح ﺤﺬﻑ ﺷﻮﺩ. ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎق ﻮﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ ﻭ ﺷﻬﻮﺍنی
ﺴﺎﺑق ﺤﺬﻑ ﮔﺮﺩﺩ،
ﺗﺎ ﺗثبیت ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﮑﻤﻴل
ﺸﺪ، ﻣﺮﺣﻠﻪ تَجلّیات
ﺍلهی ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺒﺪﺍﻯ اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻠﺎﺣﻈﺎﺕ ﺩﺍﺋم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﻮﺩ، ﻭﻳﺎ ﮐﺘﺎﺏ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. (ﮐﺘﺎﺏ)
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺷﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم ان ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺟﺮﺍ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭلی
ﻘﺒل اﺯ ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻀﺮﻭﺭﻯ هفت ﮔﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.

حدیث 1421 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ119 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ اﻟﺎﻣﻮﺭ،
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺤﺘﻮمة
ﺟﺎئیة ﻟﺎ ﻣﺤﺎﻟﻪ،
ﻭ ﻣﻥ اﻟﺎﻣﻮﺭ،
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻮﻗﻮﻓﻪ
ﻋﻨﺪ ﺍﻟﻠﻪ، ﻳﻘﺪّم
ﻤﻨﻬﺎ ﻣﺎ ﻳﺸاء
ﻮ ﻳﻤﺤﻮ ﻣﻨﻬﺎ ﻣﺎ
ﻳﺸاء ،ﻭ ﻳثبّت
ﻣﻨﻬﺎ ﻣﺎ ﻳﺸاء
،ﻟﻢ ﻳﻄّلع
علی ﺬﻟک ﺃﺣﺪﺍ،
ﻳﻌنی اﻟﻤﻮﻗﻮفة
،ﻓﺄﻣّﺎ ﻣﺎ ﺟاء
ت ﺑﻪ ﺍﻟﺮُﺳﻞ،
فی ای کاﺋنة ﻟﺎﻳﮑﺬﺏ
ﻧﻔﺴﻪ ﻭﻟﺎ ﻧﺒﻴّﻪ
ﻭﻟﺎ ﻣﻠﺎﺋﮑﺘﻪ
ﺑﺮخی ﺎﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﻣﺤﺘﻮم
ﻮ آﻣﺪنی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻟﺎﺟﺮم ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻮﻧﺪ ( ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺭ،
ﺣتی ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻘﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ ولی
بسیار کُند ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ ﺪﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺍﺣل ﺴﻠﻮک
اﻭ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺭﺩ ﮔﺮﺩﺩ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭ فتنه ها ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭوح ﺴﺎﻟﻚ.
(ﺟﺎئیﻪ) ﺍﻣﺪنی
اﺳﺖ) ﻭﺑﺮخی اﺯ
ﺍﻣﻮﺭﻯ هستند ،ﮐﻪ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﻣﻮﻗﻮﻓﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. (ﻗﺎﺑل
ﺘﻮﻗﻒ ﻭﻋﺪم اﺟﺮﺍ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﭘﻴﺶ
ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ، ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺤﻮ ﻭﭘک ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗثبیت ﻭ ثاﺑﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﮐسی هم اﺯ ﺍﻳﻦ
(ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻮﻗﻮﻓﻪ)
ﺍﻃﻠﺎعی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎﺍﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ، ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻣﻠﺎﺋﻚ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻭﺩﺭﻭﻏﮕﻮ
ﻧﺸﺎﻥ ﻨﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻥ اﻣﻮﺭ ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
ﺪﻭﮔﻮﻧﻪ ﻋﻠم ﻮ
ﺍﻗﺪﺍم الهی اﺳﺖ
ﺍﻧﭽﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒیعی
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺗﺤﻘق ﺘﻤﺎمی ﻮﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺗﻘﺪﻳم ﻮ ﺗأﺧﻴﺮ،ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺤﻮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺗثبیت ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺭﺳﺎﻟک
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺣتی ﭙﻴﺮﺍلهی ﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک اﺯ ﺁﻥ
ﺨﺒﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﻤﻴﺘﻮﺍﻥگفت
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻬﻤّﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺩﺭﻋﻤﻞ، ﻭﻋﺸق
ﺴﺎﻟک ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺸق ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻧﻘﺶ ﺑﺴﻴﺎﺭﻋﻈﻴمی
ﺪﺭﺗﻮﻓﻴق ﺴﺎﻟک
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺒﺪﺍﻯ الهی ﻮ ﺗﺴﺮیع
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
(ﻣﻮﻗﻮﻑ) ﻗﺎﺑل ﺘﻮﻗﻒ
ﻭ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻥ ﻭﺑﻬم
ﺰﺩﻥ ﺮﻳﺘمی ﻴک
ﺤﺮﮐﺖ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﺸق ﻮﺍﻓﺮ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺤﻘق ﺒﺮخی
ﻤﺮﺍﺣل ﻮ ﺷﺮﺍﻳﻄ
اﺯ ﺑﻘﻴﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺻﺮﻑ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺑﺎ ﻫﺮ ﻗﺪم ﺴﺎﻟﻚ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻩ ﺗﺎﻫﻔﺖ ﺻﺪ ﻗﺪم
ﺠﻠﻮﺗﺮ ﻣﻰ ﺍﻳﺪ
ﻭ ﺑﺪﺍء ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮ ﺍلهی ﺪﺭﻫﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.

حدیث 1422 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ119 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻭﻯ ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
اﻥ ﺤﺪّثناک
ﺒﺄﻣﺮ، ﺃﻧّﻪ ﻳﺠیئ
ﻤﻥ ها ﻫﻨﺎ، ﻓﺠاء
ﻤﻥ ها ﻫﻨﺎ، ﻓﺎﻥ
اﻟﻠﻪ ﻳﺼﻨﻊ ﻣﺎﻳﺸاء
،ﻭ ﺍﻥ ﺤﺪّثناک
اﻟﻴﻮم ﺒﺤﺪﻳث ،ﻭﺣﺪّثناک
غدا ﺑﺨﻠﺎﻓﻪ، ﻓﺎﻥ
اﻟﻠﻪ ﻳﻤﺤﻮ ﻣﺎﻳﺸاء
ﻮ ﻳثبّت ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﺮﻯ ﺒﺸﻤﺎ
ﺑﮕﻮئیم که ﺍﺯ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻓﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ،
ﻭلی اﺯ ﺍﻧﺠﺎ ﺳﺮ
ﺭﺳﻴﺪ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺑﻮﻃ
ﺒمَشیَت ﺁﺯﺍﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. (ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﻭ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗطعا ﺗﺤﻘق ﻴﺎﻓﺘنی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠکه
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﺣﻮﺍل
ﻮ ﺑﺪﺭﺟﻪ ﭘﺎکی
ﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻃﻠﺎع اﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ،
ﺍﻥ ﻮﻋﺪﻩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﻗﺒلی اﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ ﺧﺎﺹ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺑﺪﺍء ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺘﻐﻴﻴﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
،ﺗﺎ ﺩﺭﻭﻏﮕﻮ ﺑﻨﻈﺮ
ﻧﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺭ ﻭﺍقع
همین ﻮﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻨﻴﺰ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ (ﻳجیئ ) ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻣﺪ، ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺪﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺒﻄﻮﺭ (ﮐلّی
ﻮ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ) ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭلی ﺘﺤﻘﻖ (ﺟﺰئی
ﻮ ﻗﻄﻌﻰ) ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﺑﺸﻤﺎ ﺣﺪﻳثی
گفتیم ،ﻭلی ﻔﺮﺩﺍ
ﺣﺪﻳث( یا
دستور ونظری ) ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﻥ ﺁﻭﺭﻳﻢ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺤﻮ ﻭ ﺍثباﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ (ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﻣثلا ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺎﺣﻮﺍلی
ﺠﺪﻳﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ،
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ مَشیّت
ﺩﻳﮕﺮﻯ کرﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺣﺮﻑ ﺍﻣﺎم ﻮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ،
ﻋﻴﻨﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﺍء  ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ،ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺗﺄﻣﻴﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم ﺘﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﺣتی
اﻋﻠﻢ) ﺍﻟﻬﻰ، ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺴﺮیع
ﺪﺭ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﻳﺎ ﮐﻮﺗﺎهی
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﮐم علاﻗگی
ﺒﭙﻴﺮ ﺍلهی ﺨﻮﺩ،
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘأﺧﻴﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
(ﺣﺪﻳث ) ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻥ
اﻣﺎم ﻣ دستور
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ (ﺣﺎﺩثه
ﺟﺪﻳﺪ) ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺪﻳث ﺗﺎﺯﻩ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣﺮﻓﻬﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺴﺮﺍﺳﺮ(ﺣَﺪَثی)
یا باد شکم ﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.

حدیث 1423 - ﺍﺯ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺿﺮﺑﺖ ﺩﻳﺪﻥ ﺒﺮﻓﺮق
سر ﺎﻳﺸﺎﻥ، ﭼﻨﻴﻥ
ﺒﻴﺎﻥ ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ119ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
انّی ﻤﻔﺎﺭﻗﮑﻢ،
ﺳنة ﺍﻟﺴﺒﻌﻴﻥ
فیها بلاء ﻣﻥ اﺯ ﺑﻴﻥ
ﺸﻤﺎ ﻣﻴﺮﻭﻡ، ﻭ
ﺩﺭ ﺳﺎل هفتاد ﺑﻠﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ ﻫﺴﺖ.
ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
،ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﻠﺎ، ﺭﻓﺎﻩ ﻭﺭﺧﺎئی
ﺒﺪﻧﺒﺎل ﺁﻥ هست؟
ﻣﻮﻟﺎ ﭘﺎسخ ﻨﺪﺍﺩ
،ﻭ ﺑﮑﻮﻣﺎ و بی
هوشی ﺭﻓﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﮕﺮﻳﺴﺘﻥ
اُمّ کُلّثوم ﺸﺪ.
ﻭلی ﭙس ﺍﺯ ﺑﻬﻮﺵ
ﺍﻣﺪﻥ، ﻣﻮﻟﺎ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺍأی ُﻡّ ﮐُﻠثوم
ﻤﺮﺍ ﺍﺯﺍﺭ ﻣﺪﻩ
ﻭﺍﻓﺰﻭﺩ: ﻴﺎ ﺍمّ
کاثوم لا ﺗﻮٴﺬﻳﻨﻰ،
ﻓﺎﻧّک ﻠﻮﻗﺪﺗﺮﻳﻥ
ﻤﺎ ﺃﺭﻯ ﻠم ﺘﺒﮑﻰ،
ﺍﻥّ ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
فی اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﺍﻟﺴﺒﻊ،
ﺑﻌﻀﻬم ﺨﻠﻒ ﺑﻌﺾ،
ﻭ ﺍﻟﻨﺒﻴّﻮ ﻥﺨﻠﻔﻬﻢ،
ﻭﻫﺬﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﺃﺧﺬ
ﺑﻴﺪﻯ، ﻳﻘﻮل اﻧﻄﻠق
ﻴﺎ ﻋﻠّﻰ، ﻓﻤﺎ
ﺃﻣﺎﻣﻚ، ﺧﻴﺮ ﻟﻜم
ﻤﺎ انت ﻓﻴﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻣﻥ ﻤﻴﺒﻴنم
ﺘﻮﻣﻴﺪﻳﺪﻯ، ﮔﺮﻳﻪ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻯ. ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
هفت آسمان ، ﭘﺸﺖ
ﺳﺮﻫم ﻘﺮﺍﺭﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﭙﺸﺖ
ﺳﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺍﻳﻥهم ﻤﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﻣﺮﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﻯ علی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯﺍﺩ ﮐﻥ آﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻮﺍهی
ﺪﺍﺷﺖ، ﺧﻴﺮ ﻭ ﺳﻮﺩ
ﺗﻮﺭﺍ ﺩﺭﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺤﺎلی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳنک
ﺪﺍﺭﻯ. ( ﺩﻳﺪﻥ ﻣﻮﻟﺎ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍلی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺣﻮﺍلی ﺮﺍ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮالی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ،
ﻭ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﻔﺖ. ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
هنکام ﻤﺮﮒ، ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﻭم ﺮﻭٴﻴﺎئی
اﻧﻬﺎ، ﮐﻪﻫﻤﻪ
ﺷﺐ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﺎﻳﻥ ﺒﺎﺭ
بی ﭙﺎﻳﺎﻥ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮم اﻧﺘﻈﺎﺭ
عرش رجمان ﺟﺒﺮﻭتی
هفت ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻟ ﻪﻣﺘﺼل
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺮﻭٴﻴﺎﻯ اﻣﺸﺐ
ﺍﻭﺭﺍ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ ﺍﻥ
گوﻧﻪ بهشت عرشی
در ﮐﻨﺎﺭ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋﻢ، ﻭ ﭘﻴﺮﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺯﻳﺮ ﺳآیه ﻋﺮﺵ
،ربّ ﺭﺣﻤﺎن ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
اﻧﻬﺎ، ﻫﺮﮔﺰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘل نوع ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ،
ﺣﺘﻴ اﮔﺮ کامل
الهی ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠکه
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘل ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪﺑﺴﻴﺎﺭﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭج اﻳﻥ کاﻣﻞ،
ﻫﻨﻮﺯ ﻗﺎﺑل ﺘﺸﺨﻴﺺ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﺘﺼﻞ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭم
ﻮﺍﺧﺮﻳﻥ ﻤﺮﺗﺒﻄ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ حسینی
ﺒﺪﻧﻴﺎ، ﻭ ﺗﻮﻟﺪﻯ
کوﺩﮐﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﺩﺍﻣﺎﻥ
اﻧﺴﺎنی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭیج
ﻄﻔل ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻄﻔﻮﻟﻴﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﺯ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻄﻔل
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﻭﺳﺎل ﺒﻄﻮل ﻤﻴﮑﺸﺪ.
ﻭلی ﻄﻔل ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﺳﻮم ﺘﻮﻟﺪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻏﺎﺯ ﺑﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
،ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺷﺶﺳﺎﻟگی
ﺘﻤﺎم ﻤﺪﺍﺭج ﺘﺤﺼﻴلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﻳﺪنی ﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ، ﺍﺣﻮﺍل
ﻤﻘﺪﻣﺎتی اﻳﻥ ﺪﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎ ﺍﺯﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻪﮔﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮔﻔﺘنی ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺳﺮمایهﺍﻯ
ﺴﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ ﻣﻮﻟﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻴﻘﻴﻥ ﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ، ﺑﻤﺎﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺭﺑﺪﺗﺮﻳﻥ ﺒﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺠﺴم ﻮﺫﻫﻥ ﻮﺭﻭﺍﻥ
ثاﺑﺖﻋﻘﻴﺪﻩ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﻓﮑﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﻭﺍقعی
ﺒﺎﻧﭽﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺍﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬی  علیّ ﺭﺍ ﻣﻨﺘﻈﺮ
او ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭلی
هنوز ﻣﺮگ ﺪﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩﻩ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻦ
ﺑﻨفع ﺘﻮ ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﭽﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
اﻳﻤﺎﻥ ﻔﮑﺮﻯ ﻮﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻳﻘﻴﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﻬﺎ ﻧﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺭ ﺍﻭل
ﺒﺎﺷﺪ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻗﺎﺑل ﺴﺮﻭﺩﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍل
ﻤﺮگ ﺒﺎﺯﮔﺸتی ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﮐﺮﺩﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
اﻋﺘﻘﺎﺩ ﺭﺍسخ ﻤﻮﻟﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ ﮐﻮﻣﺎﻯ
کوﺗﺎﻩ ﻭبی ﺨﻮﺩﻯ
حالت ﺴﺎمادّی
ﺧﻮﻳﺶ، ﻋﻤﻠﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
هفت آسمان ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
هفت ﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
واﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻮﺭﺩ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ اﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ، ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﻤﻨﺘﻈﺮ و ﺩﺭﺻﺪﺩ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل روح
نجات یافت هستند.
ﻭ(ﺍﻧﺒﻴﺎ) ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
گذﺷﺘﻪ،ﮐﻪﺩﻭﺭﻩﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﺴﻮم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ
،ﻧﻴﺰ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ
،ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻘﺒل
کنند .ﻭﺍﺯ ﺗﻤﺎمی
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻣﻠﺎﺋک
ﺒﻮﺩﻥ اﻧﺒﻴﺎ،
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻤﻘﺎم
اﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﻠﺎﺋک ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﭘس ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪ،
ﻧﻘﺶﺍﻳﻥ اﻧﺒﻴﺎ
ﺭﺍ ﺍﻳﻔﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ حتی ﺒﺮﺗﺮاﺯ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻗﺒلی هستند.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﻫیچ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺟﺰ ﻣﺤﻤﺪ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭلی
همه ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﻳﻥﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎم اﻟﻬﻰ، ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺭﻭح کامل ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻋﺮﺵ ،ربّ رحمان،
ﻣﻨﺘﻈﺮ آیندهﻫﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﮐسی ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐسی ﺒﺎﺯ ﻧﮕﺸﺘﻪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻟﺸﺎﻥ
هماﻥ احوال ﺒﻬﺸتی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل
ﻤﺤﻤﺪ ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻘﺶ ﻫﺮ ﭘﻴﺮﻯ
ﺮﺍ ﺍﻳﻔﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﺎﻟگ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
،ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺍﺭﻫﺪ
ﻭ ﺑﺘﻥ مادّی ﻨﭽﺴﺒﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺤﺎل
بی ﺨﻮﺩﻯ ﻮﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ با شهود ﺧﻮﺩ،ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ اﻳﻥ ﺴﺎﻟک
کامل ﺸﺪﻩ، ﺑﺎﺯ
ﭼﻮﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻭﻗﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ تصوّر
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻋﻮﺕ ﺑﻮﺍﺭﻫﻴﺪﻥ
ﻮﻣﻄﻠﻖ ﻭﺍﺯﺍﺩ
ﺷﺪﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭح
مرگ قبل از مرگ
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻣﻮﻟﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
،ﺍﺯ ﻣﺤل ﻴﻘﻴﻥ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻔﮑﺮﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ،ﻭلی
ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ ﻘﻄﻌﻰ،
ﺗﻥ ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭﮐﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎ
ﻧﻪ ﺑﻌﻘل اﺯﺩست
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﺑﻌﻘل ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭ ﻧﺎﺁﺷﻨﺎﻯ ﺮﻭح
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠکه
ﺑﺎﻋﻘلی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻫﻴﭻ ( ﻧﻤﻮﻧﻪﺍﻯ
) ﺍﺯ ﺍﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﺍﻳﻨکه ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤﻮﻟﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺭﻫﺎﺷﻮ ﻭ ﺑﻨفع
ﺘﻮ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ تحمّل
اﻳﻥ ﺪﺭﺩ ﻭ ﺭﻧﺞ
ﺗﻥ ﻮ ﺯﺧم ﺸﻤﺸﻴﺮ
ﺑﺮ ﻓﺮق ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻰ. ﺯﻳﺮ ﺍﺍﻳﻥ
ﺮﺣمتی الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺰﻳﺰﺍﻥ
کامل ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ، ﺷﺮﺍﻳطی
اﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺮگ ﺮﺍ ﺑﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺗﺮﺟیح ﺒﺪﻫﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯﺍﺩ ﺷﺪﻥ ﺮﻭح
اﺯ ﺗﻦ، ﺍﻥ ﭽﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺷﺮﺍﻳﻄ ﭙس
ﺍﺯﻣﺮگ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهیی ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪگی ﺪﻧﻴﻮﻯ
ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﺣتی
اﮔﺮ ﺩﺭ ﺭﻓﺎﻩ ﺗﻤﺎم
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ (ﺧﻴﺮ ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞروح ) ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻨﻮعی ﻮ ﺍﺑﺪﻯ ﺮﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ) .ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﭼﻮﻥ ﻤﻮﻟﺎ
ﺑﻬﻮﺵ ﺍﻣﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ،
ﭘس ﺍﺯ ﺑﻠﺎ ﺩﺭﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎل اﻳﺎ ﺭﻓﺎهی
ﺒﺪﻧﺒﺎل ﺪﺍﺭﺩ
(ﺳﺎل هفتاﺩ ﻫﺠﺮﻯ
سی ﺴﺎب ﭙس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﻣﻮﻟﺎ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﺗﻔﺎقی
ﻨﺪﺍﺷﺖ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎ
پُر از ﺣﻮﺍﺩث ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ هفتاﺩ
ﺳﺎﻟگی ﺒﺮﺍﻯ
عمر غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮک
الهی ﻨﮑﻨﻨﺪ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺑﻠﺎﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮﻗﺖ ﻣﺮﮒ،
ﻭﺩﺭﻫﻔﺘﺎد ﺳﺎﻟگی
اﻧﻬﺎ، ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ ﭼﻮﻥ
هر ﺭﻭٴﻴﺎﻯ ﺸﻴﺮﻳﻥ
ﺸﺒﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﺮگ
ﭙﺎﻳﺎﻥ ﺮﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺪﻧﻴﻮﻯ اﺳﺖ. ﺭﺍﻭﻯ
غیر ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺠﺎﻯ
ﭙﺮﺳﺶ ﺭﺍﺣتی ﻤﻮﻟﺎ
ﺍﺯ ﺭﻧﺞ ﺯﺧم ﻮﺗﺐ
ﻭﻋﻔﻮﻧﺖ ﺧﻮﻥ
اﻳﺸﺎﻥ، ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺮﻓﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﻭﺍﻣثال
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺤﺎل
ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ: ﻨﻌم
ﻴﺎ ﻋﻤﺮﻭ، ﺃﻥ ﺒﻌﺪ
ﺍﻟﺒلاء الرﺧاء
ﻭ ﻳﻤﺤﻮ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎ
ﻳﺸﺎء ﻳثبّت ﻭ ﻋﻨﺪﻩ
ﺍُمّ اﻟﮑﺘﺎﺏ ﺁﺭﻯ
اﻯ عَمرﻭ ،ﭘس ﺍﺯﺑﻠﺎ،
ﺭﺧاء ﻮ ﺭﻓﺎﻩ ﻫﺴﺖ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ خدﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ مَشیّت
ﮐﻨﺪ، ﻣﺤﻮ ﻭﻳﺎ
ﺗثبیت ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍمّ اﻟﮑﺘﺎﺏ
ﻧﺰﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﭙﻴﺸﮕﻮئی ﭙس ﺍﺯ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻫﺠﺮﺕ ﻧﺒﻮﺩ،
ﮐﻪﺑﻌﺪﻫﺎ ﻣﺪﺍم
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺮﻭﺯ ﭘﺮﺳﺶ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻧﻮعی
کم اﻳﻤﺎنی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻣﻴﺮ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﺑﻠکه ﺭﺍﺣتی ﺴﺎﻟک
ﭙس ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ،
ﺍﺯ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ اﺯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
گوناگون الهی ﭙس
ﺍﺯﻣﺮگ اﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 1424 - دﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ(ﺝ۴ﺹ120 ﺑﺤﺎﺭ)ﻫﻤﻴﻥ
اﻋﺘﺮﺍﺽ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺒﺨﺎﻃﺮ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻨﻴﺎﻓﺘﻥ ﺒﻠﺎﻳﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎل هفتاد ﺍﺩﺍﻣﻪ
و ﻓﺸﺎﺭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﻣﻮﻯ ﺒﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﻮﻟﺎ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻧﺎﻡ (ﺷﻴﻌﻪ ﻋﻠﻰّ)
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻄﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺍﻭ، ﺗﺒﺪﻳل
بیک ﻤﺬﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎمی قشری
و ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻣﻮﻟﺎ
وخداوند ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﻫﺴﺖ ﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ، ﻭﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩم اﺯ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻣﻮﻯ،
ﻭلی هنوﺯ مَشیّت
ﺍلهی ﺠﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺖ. ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺣﺬﻑ ﻭ ﻳﺎ ﺗثبیت
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻫﺮﭘﻴﺸﮕﻮئی
ﺮﺍ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻗﺘل اﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ،
ﺩﻟﻴل اﻳﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
تحقق ﭙﻴﺸﮕﻮئی
ﻤﻮﻟﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺳﻮم ﻤﻮﻟﺎ، ﺑﻤﻌﺘﺮﺿﻴﻥ
ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ:
اﻥّ اﻟﻠﻪ ﮐﺎﻥ
ﻘﺪ ﻭﻗّﺖ ﻫﺬﺍ ﺍﻟﺎﻣﺮفی
اﻟﺴﺒﻌﻴﻦ، ﻓﻠﻤﺎ
ﻗُﺘل اﻟﺤﺴﻴﻥ
اﺷﺘﺪّ ﻏﻀﺐ ﺍﻟﻠﻪ
ﻋلی اﻫل اﻟﺄﺭﺽ،
ﻓﺄﺧّﺮﻩ ﺍلی اﺭﺑﻌﻴﻥ
ﻮﻣﺎئة ﺳنة ،ﻓﺤﺪثناﮐﻢ
ﻓﺄﺫﻋﺘم اﻟﺤﺪﻳث
،ﻭ ﮐﺸﻔﺘم ﻘﻨﺎع
اﻟﺴِﺮّ، ﻓﺄﺧّﺮﻩ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻭﻟم ﻴﺠﻌل
ﻠﺬﻟک عندﻧﺎ ﻭﻗﺘﺎ،
ﻳﻤﺤﻮ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎ
ﻳﺸاء ﻮﻳُثبّت
ﻭﻋﻨﺪﻩ ﺍمّ اﻟﮑﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ
اﻣﺮﺭﺍ ( امر سلوک
الهی ونه حکومت
دینی) ﺩﺭﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺗﻌﻴﻴﻥ کرده ﺑﻮﺩ
ﻭلی ﭽﻮﻥ ﺤﺴﻴﻥ
ﮑﺸﺘﻪ ﺷﺪ، ﻣﻮﺭﺩ
ﻏﻀﺐﺷﺪﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ (ﺭﻓﺎﻩ ﺍﻣﺮو
نجات سالک با
مرگ حسین مقام
الهی هر پیر
کامل حسینی ) ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﺎل ﺼﺪ ﻭ ﭼﻬﻞ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ. ﻭ ﻣﺎ
ﭼﻮﻥ ﻤﻮﺿﻮع ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ ﮔﻔﺘﻴﻢ،و
ﺷﺎیع ﻨﻤﻮﺩﻳﺪ
اذا ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﻌﻘﺐ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ.
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺧﺒﺮﻯ
اﺯ ﺍﻥ ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ.(
تاریخ 140 در
واقع برای خنثی
کردن ادعای
مخالفین
ولایت سلوکی علیّ
بود ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﻮ ﻭ ﺍثباﺕ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻥ عاﺩﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ازﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﻭﭘﻴﺸﮕﻮﻯ مادّی
ﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ ﺍﻳﻤﺎﻥ
اﻧﻬﺎ ﻣﺤﮑﻤﺘﺮ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻫﻨﻮﺯ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋقلی کافی ﺒﺮﺍﻯ
کسب ﻳﻘﻴﻥ
عقلی ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍلهی
گذﺷﺘﻪ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺍﺯﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺧﺎﺹنجات
و رفاه سالکان
ﻭﺩﺭﺍﺣﻮﺍل ﺸﻬﻮﺩﻯاﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ و هست ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﻨﻄقی
و معقول نیست ﻗﺘل
اﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ کاﻓﺮﺍﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮ، ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﺩﺭﺩﻣﻨﺪ ﺗﺮ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺩﺭ ﻗﺘل ﺤﺴﻴﻥکمک
ﻜﺮﺩﻧﺪ ﻭﻧﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻣﺎنع
اﻥ ﺸﻮﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﻗﺘل اﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭلی ﻴک ﻨﻤﺎﻳﺶ
مادّی ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻤﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ ﻤﻮﻓق ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻭﺷﻬﺎﺩﺕ ﻭ ﺍلهی
ﺸﺪﻥ ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ
ﻨﻴﺰ ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮعلّت
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺩﻟﻴل
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮﺍلهی
ﺪﺭﻣﺎﺟﺮﺍﻯ ﺭفع
ﺒﻠﺎ ( پایان
ازمایشات
الهی از
سالکان در ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
خود ﺮﺍ ، ﺷایع کردن
گفته ﻫﺎﻯ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﻴﻥ ﻤﺮﺩم ﻨﻤﻮﺩ
.ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﮑاﻥ
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﻣﻄلبی
اﺯﮔﻔﺘﻪ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕﻭ
ﺍﺣﻮﺍل ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
و دیگر اعضای ولایت
الهی ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ، ﻣﮕﺮ
ﺍﻧکه ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻤﺎل
الهی ﺨﻮﻳﺶ ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﻭﭘﻴﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﮔﻔﺘﻥ اﻧﺮﺍ ﺑﺪﻫﺪ،
ﻭﻳﺎ ﭘس ﺍﺯﻣﺮک
ﭙﻴﺮ ﺑﻴﺎﻥ
کنند.

حدیث 1425- ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ118 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
انّ
اﻟﻠﻪ ﻟم ﻴﺪع ﺸﻴﺌﺎ
ﮐﺎﻥ ﺃﻭ ﻳﮑﻮﻥ،
ﺍﻟّﺎ ﮐﺘﺒﻪ فی
کتاﺏ، ﻓﻬﻮ ﻣﻮﺿﻮع
ﺒﻴﻦ ﻳﺪﻳﻪ ﻳﻨﻈﺮ
ﺍﻟﻴﻪ، ﻓﻤﺎ ﺷاء
ﻤﻨﻪ ﻗﺪّم ﻮﻣﺎ
ﺷاء ﻤﻨﻪ ﺃﺧّﺮ،
ﻭ ﻣﺎ ﺷاء ﻤﻨﻪ ﻣﺤﺎ
ﻭ ﻣﺎ ﺷﺎء ﻤﻨﻪ ﮐﺎﻥ،
ﻭﻣﺎ ﻟم ﻴﺸاء لم
ﻴﮑﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻳﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎبی ﻨﻮﺷﺘﻪ
ﻭ ﺍﻧﺮﺍ ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺋم گرﻓﺖ.
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺟﻠﻮ
ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺘأﺧﻴﺮ ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ.
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺤﻮ ﻭ ﭘﺎک ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. (ﮐﺘﺎﺏ)
ﻣﺤﺘﻮﻯ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ،
ﻳک تصوّر ﺑﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻪ ﻓﺮﺍﻣﻮشی ﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﻧﻪ ﻧﻈﺮ ﺑﮑﺘﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
کتاﺏ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ، ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ
ﻄﺒﻴﻌﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﻳﺪ
سلوک الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﺘﺎﺏ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﮋﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﻮ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺭﻭحی هر ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻴک ﺮﻭح ﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
نوع ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی اﻳﻥ ﮋﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ، ﻋﻤﻠﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟم
الهی اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺍﻣﺮﻯ
مادّی ﻮﻧﺎﺳﻮﺗﻰ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺟﺴم
ﺒﺎﺷﺪ.ﻳﺎ ﻣثل
اﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﻣﻐﺰﺵ ﺑﺎﺷﺪ.
(ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
اﺯﻟﻰ) ﻫﻤﮕﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
اﺯ ﺗﻤﺎم اﻧﻮﺍﻉ.
ﻭ ﻧﻴﺰ (ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ) ﺩﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﮐﻪ ﺭﻭح اﺯ ﻳک ﻨﻮع
ﺒﺎﻟﺎ ﻣﻴﺎﻳﺪ،
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺒﮕﺬﺭﺩ،
ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻳﺪﺁل
ﻮ ﺍﺯ ﻗﺒل ﻤﻌﻴّﻥ
ﺮﺍ ﮐﺴﺐ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ( ﺳﺮﻧﻮﺷت
هاﻯ ﻔﺮﺩﻯ ﺪﺭ ﻓﺼل
ﻨﻮﻋﻰ) ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮنی اﻭ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﺨﻮﺩ، ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑإﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻓﺘﻥ ﺒﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭلی ﭽﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒسلوک
الهی ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ،
ﻭﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل ﻨﻤﺎﻳﺪ،
(ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﻣﻄﺮح ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺍﻧﺠﺎم
گیرﻧﺪ. ﻭ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﮐﻪ
ﻣﺪﺭک ﻨﻬﺎئی اﻥ
اﺳﺖ، ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻨﻬﺎئی
ربّ النوع
بشری ﻘﺎﺋﻤﻤﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻫﺮ ،ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﺍﻳﺪﺁل
آن ﻨﻮع ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺎﻣلی
ﺒربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺳﻴﺪﻩ،
ﻭ ﺍﻳﻥ همانی
آنرا ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺑﺨلق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ ،ربّ ﺭﺣﻤﺎن
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ(ﮐﺘﺎﺏ
ﻳﺎ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ) ﻭﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻥ ﻤﺪّ ﻧﻈﺮﺍلهی
اﺳﺖ. ﻧﻪ ﺍﻳﻨکه
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧمی ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﭼﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻳﺎ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﻠکه
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺍﺯﺍﺩﻯ
همیشگی ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
سلوک الهی ﻮﭘﻴﻴﮕﻴﺮﻯ
اﻥ ﺪﺍﺭﺩ، ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮﺍلهی می ﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ،
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮﺩﺭﺟﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ، ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﺸق اﻟﻬﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺤﻘق ﻴﮑﺎﻳﻚ (ﺷﺮﺍﻳﻄ
لاﺯﻡ) ﺩﺭسلوک الهی،
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ به (ﺑﺤتی
اﻋﻠﻢ) ﺍلهی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻳﻌنی
ﭙﺎﻳﺎﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻗﺒلی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭح اﺭﺯﺵ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﻨّتی الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺪﺭﺣﺪﻳث ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟک ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎ
ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺮ ﺗﻘﺪﻳم ﻮ ﺗأﺧﻴﺮ،ﻭﺍﺯﺍﺩﻯ
عمل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺸﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﺤﻮ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮﺍثاﺭ ﺍﻥ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺍثباﺕ ﻭ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺩﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎق ﺠﺪﻳﺪ ﺍلهی
ﺪﺭﺳﺎﻟﻚ، ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺗثبیت ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭح ﺴﺎﻟک
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭﺗﻮﺟّﻬﺎﺕ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ، ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ،
ﺑﺤﺪّ ﮐﺎفی ﻮﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺩفع ﺸﺮک اﻧﺠﺎم
ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
عناﻳﺖ ﺍلهی ﺨﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﭙﻴﺮﻭ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیر ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻭﻗیحی ﺪﻳﮕﺮ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
هر ﺯﻣﺎﻥ، ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺍﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺗﺴلیم
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭحی اﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺑﻌﮑس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺮﻭحی ﻮ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺍﻳﻥ ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﺪﺭﺗﮑﺎﻣل ﺬﺍﺕ
روحی ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻋﻴﺐ، ﻭﻧﻘﺺ ﻭ
ﺗﻮﺣﺶ، ﻭﻳﺎ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس، ﺁﻧﻬم ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭخی ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻮ
ﻭ ﭘﺎک ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻧﭽﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻳﺪ، ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﻜﻮی ﺍﺧﻠﺎق
ﻤﺘﻤﺪﻧﺎﻧﻪ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺗﺮﺑﻴتی
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺮﻭح ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ، ﻭ ﺗثبیت ﮔﺮﺩﺩ
ﻭﻫﻤﻴﺸگی ﺒﻤﺎﻧﺪ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺗﺴﺮیع ﻮ ﺗأﺧﻴﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ کاﺭ ﺑﺴﺘﻪ
به مَشیَت ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻥ اﻣﺮ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻬﻤّﺖ ﻭﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻭﻋﻠﺎﻗﻪ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ و
یگانه ،ﺑﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥﺴﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﻳک ﻤﺮﮒ ﻗﺒل
اﺯﻣﺮﮒ، ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺣﺎﻟﺖ ﺳﺎمادّی
ﻴﺎ ﺻَﻤَﺪﻯ ﺸﺪﻥ،
ﺑﻔﻨﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﻌﺸﻮق اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ، ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻤﻮﻓق ﺸﻮﺩ.ﻭﺍﻳﻥ
همانی ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم ﻮ ﺍﺭﺯﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻫﻤﻪ ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎ
ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﺪﺭ سالک الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ اﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭ ﮐﺎﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺪﺭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ، ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻳﻥ ﺘﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺣﺘﻰ ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ ﻄﺒﻴﻌﻰ،
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﭼﻨﻴﻥ
ﺴﺎﻟک ﻤﻨﺎﻓق ﻮﻣﻘﺘﺼﺪ
ﻭ ﺗﻨﺒل ﺘﺤﻘق ﻨﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ، ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﻮﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ،ﺣتی
ﺒﻔﺴﺨﻬﺎﻯ گیاهی
ﻮ ﺭﺳﺨﻬﺎﻯ حمادی
ﻤﻴﺮﻭﺩ.

حدیث
1426- از ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺪﻩ(ﺝ۴ﺹ120 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﻥّ اﻟﻠﻪ ﺍﺫﺍ
ﺃﺭﺍﺩ
ﻓناء ﻘﻮﻡ، ﺃﻣﺮ
ﺍﻟﻔﻠک ﻔﺄﺳﺮع
اﻟﺪﻭﺭ ﺑﻬﻢ، ﻓﮑﺎﻥ
ﻤﺎ ﻳﺮﻳﺪ ﻣﻥ اﻟﻨﻘﺼﺎﻥ،
ﻓﺎﺫﺍ ﺃﺭﺍﺩ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻘاء ﻘﻮﻡ،ﺃﻣﺮ
ﺍﻟﻔﻠک ﻔﺄﺑﻄﺄ
ﺍﻟﺪﻭﺭ ﺑﻬﻢ، ﻓﮑﺎﻥ
ﻤﺎ ﻳﺮﻳﺪ ﻣﻥ اﻟﺰﻳﺎﺩة
ﻓﻠﺎ ﺗﻨﮑﺮﻭﺍ،
ﻓﺎﻥّ اﻟﻠﻪ ﻳﻤﺤﻮ
ﻣﺎﻳﺸاء ﻮ ﻳثبّت
،ﻭ ﻋﻨﺪﻩ ﺍُمّ
اﻟﮑﺘﺎﺏ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﻨﺎﻯ ﻘﻮمی ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﻔﻠک ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﺗﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ ﮐم
ﺒﻮﺩ (ﺩﺭﻋﻤﺮ ﺍﻧﻬﺎ)
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﻗﻮم
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌنی ﻴک
ﻤﻠﺖ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺯﻭﺍل ﻤﻠّتی
ﺪﺭﻧﻈﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
کمتر ،ﻭ ﺍﺯ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
الهی ﻤﺤﺮﻭم ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی هر ﺯﻣﺎﻥ،
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺑﺎ ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﺯ ﻋﻘل ﻮﺍﺧﻠﺎق
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻤﺤﺮﻭم
ﻮ ﺗﻤﺪﻥ ﻴک ﻘﻮم
ﺒﺘﻮﺣﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺑﻄﻮﺭﻳکه ﺳﻄح ﻔﺼل
ﻨﻮعی ﺮﺍﻳج ﻘﻮم
پائین ﻤﻴﺮﻭﺩ،
ﻭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﺍﺯ ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ، ﺍﺯ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﻤﺘﻮﻟﺪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ (ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺮﺍﻳﺞ) ﻭ (ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ) ﻭﺍﺭﺯﺵ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻴک ﻘﻮم ﭙﺎئین ﻤﻴﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻃﻌﻤﻪ ﻣﻠﺘﻬﺎ
ﻭﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ ﻔﮑﺮﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻳﻥ ﻘﻮم
ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻮ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﺪﻳث ﺍﺯ
(ﻗﻮﻡ) نا (ﺍﻭﻡ) ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻮﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ سلوک
الهی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﻗﺘل اﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻦ، یعنی ﻧﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ، ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴنی ﺰﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند، ﻣﻮﺟﺐ ﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺭﻭﺯﻯ
هم ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑسلوک
الهی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭﺍﺯ ﺗﺮﻯ
ﻨﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺑﻄﻮﺭﻳکه
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ ﻳک
عمر عادی ،ﮐسی
ﻨﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻣﺎﺩﻩ
(ﻫﻠﺎﮐﺖ) ﻳﺎ (ﺣﻠﻖ
آویزﻯ) ﺩﺭﻳک ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭحی ﺪﺭ ﻧﻮع ﻮﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ، ﺩﺭ ﺟﻬﻨم
ﭽﻬﺎﺭﻡ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
(ﻓَﻠَﻚ) ﻣﺪﺍﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻯ
ﺴﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﻮ ﺯﻣﻴﻥ
اﺳﺖ.ﮐﻪﺳﻤﺒﻮﻝ
ﮔﺬﺷﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻓﻠﺎک ﺪﺭ ﺳﺮﻋﺖ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ولی ﺒﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﻏﻔﻠﺘﻬﺎﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ سلوک
الهی ، ﺯﻧﺪگی
آﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﺮﻣﺴﺘﻴﻬﺎ
ﻭ ﻏﺮ ق ﻠﺬﺕ ﺑﻮﺩﻥ
هم عمر آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻋﻤﻠﺎ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻭﻫم
همین عمر ﺭﺍ
بی ﺒﻬﺮﻩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻓﻠﺎک ﺪﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ،
ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،
ﺭﻭح آﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺳﻴﺮ
ﻭ ﺩﺭ ﻃﻠﺴم ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺪﺭﺍﺯﻯ ﺰﻣﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ کسب ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم اﻧﻮﺍع
عبوﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﻭ ﺍﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ ﺍﺑﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻨﻘﺼﺎﻥ ﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ،
ﻭﺣتی ﻨﻘﺼﺎﻥ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ، ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻓﺮﺻﺖ ﺍﺗﻤﺎم ﺸﻬﻮﺩ
میسّر ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺍﺯ ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
الهی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ،
ﺟﺰ ﺑﭙﺎئین ﺮﻓﺘﻥ
ﻨﻮعی ﺮﻭح ﺮﺍهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ،
ﻭ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﺴﺨﺖ
ﺟﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ، ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ، ﺗﺎ ﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻠﻮک ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻴکه ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺴﺎل عقب ﻣﺎﻧﺪگی
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ، ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮ ﻣﻮﻓق ﺸﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺍﻳﻥ اﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯلی
الهی ﺪﺭ (ﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ)
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺗﻤﺎمی
اﺭﻭﺍح ﻔﺮﺩﻯ، ﺍﺯ
ﺗﻤﺎمی اﻧﻮﺍع
عبوﺭ ﺗﮑﺎﻣلی ﺘﺪﺭﻳجی
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎم ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺮ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮع
اﻟﮕﻮﻯ اﻳﺪﺁل ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل اﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻥ ﻧﻮع اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
بشریّت ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
،ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋﻢ،
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻮﺭﻭﺩ ﺭﻭح
ﺪﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻘﺎﻯ ﻘﻮمی ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﮐﻨﺪﻯ ﺤﺮﮐﺖ ﺭﺍ
ﺑﺎﻓﻠﺎک ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻃﻮل عمر ﻳﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﺩﺭﺍﺯﺍﻯ
عُمر ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
اﻗﻮﺍم ﻤﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ
هر ﺯﻣﺎﻥ هستند.
ﻃﻮل عُمر ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻨﺎﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺭک اﻫﻤﻴﺖ ﻋﻤﺮ،
ﻭ ﻟﺰﻭم ﺰﻧﺪگی
ﺪﺭ ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻮﻓﻴق ﺒﺎ
ﺩﺭﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﺴﺎﻟک
ﻮ حَقّ ﺪﺍﻭﺭﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حددیث
1426- از ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺪﻩ(ﺝ۴ﺹ120 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﻥّ اﻟﻠﻪ ﺍﺫﺍ
ﺃﺭﺍﺩ
ﻓناء ﻘﻮﻡ، ﺃﻣﺮ
ﺍﻟﻔﻠک ﻔﺄﺳﺮع
اﻟﺪﻭﺭ ﺑﻬﻢ، ﻓﮑﺎﻥ
ﻤﺎ ﻳﺮﻳﺪ ﻣﻥ اﻟﻨﻘﺼﺎﻥ،
ﻓﺎﺫﺍ ﺃﺭﺍﺩ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻘاء ﻘﻮﻡ،ﺃﻣﺮ
ﺍﻟﻔﻠک ﻔﺄﺑﻄﺄ
ﺍﻟﺪﻭﺭ ﺑﻬﻢ، ﻓﮑﺎﻥ
ﻤﺎ ﻳﺮﻳﺪ ﻣﻥ اﻟﺰﻳﺎﺩة
ﻓﻠﺎ ﺗﻨﮑﺮﻭﺍ،
ﻓﺎﻥّ اﻟﻠﻪ ﻳﻤﺤﻮ
ﻣﺎﻳﺸاء ﻮ ﻳثبّت
،ﻭ ﻋﻨﺪﻩ ﺍُمّ
اﻟﮑﺘﺎﺏ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﻨﺎﻯ ﻘﻮمی ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﻔﻠک ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﺗﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ ﮐم
ﺒﻮﺩ (ﺩﺭﻋﻤﺮ ﺍﻧﻬﺎ)
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﻗﻮم
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌنی ﻴک
ﻤﻠﺖ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺯﻭﺍل ﻤﻠّتی
ﺪﺭﻧﻈﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
کمتر ،ﻭ ﺍﺯ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
الهی ﻤﺤﺮﻭم ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی هر ﺯﻣﺎﻥ،
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺑﺎ ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﺯ ﻋﻘل ﻮﺍﺧﻠﺎق
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻤﺤﺮﻭم
ﻮ ﺗﻤﺪﻥ ﻴک ﻘﻮم
ﺒﺘﻮﺣﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺑﻄﻮﺭﻳکه ﺳﻄح ﻔﺼل
ﻨﻮعی ﺮﺍﻳج ﻘﻮم
پائین ﻤﻴﺮﻭﺩ،
ﻭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﺍﺯ ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ، ﺍﺯ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﻤﺘﻮﻟﺪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ (ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺮﺍﻳﺞ) ﻭ (ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ) ﻭﺍﺭﺯﺵ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻴک ﻘﻮم ﭙﺎئین ﻤﻴﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻃﻌﻤﻪ ﻣﻠﺘﻬﺎ
ﻭﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ ﻔﮑﺮﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻳﻥ ﻘﻮم
ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻮ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﺪﻳث ﺍﺯ
(ﻗﻮﻡ) نا (ﺍﻭﻡ) ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻮﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ سلوک
الهی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﻗﺘل اﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻦ، یعنی ﻧﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ، ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴنی ﺰﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند، ﻣﻮﺟﺐ ﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺭﻭﺯﻯ
هم ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑسلوک
الهی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭﺍﺯ ﺗﺮﻯ
ﻨﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺑﻄﻮﺭﻳکه
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ ﻳک
عمر عادی ،ﮐسی
ﻨﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻣﺎﺩﻩ
(ﻫﻠﺎﮐﺖ) ﻳﺎ (ﺣﻠﻖ
آویزﻯ) ﺩﺭﻳک ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭحی ﺪﺭ ﻧﻮع ﻮﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ، ﺩﺭ ﺟﻬﻨم
ﭽﻬﺎﺭﻡ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
(ﻓَﻠَﻚ) ﻣﺪﺍﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻯ
ﺴﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﻮ ﺯﻣﻴﻥ
اﺳﺖ.ﮐﻪﺳﻤﺒﻮﻝ
ﮔﺬﺷﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻓﻠﺎک ﺪﺭ ﺳﺮﻋﺖ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ولی ﺒﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﻏﻔﻠﺘﻬﺎﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ سلوک
الهی ، ﺯﻧﺪگی
آﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﺮﻣﺴﺘﻴﻬﺎ
ﻭ ﻏﺮ ق ﻠﺬﺕ ﺑﻮﺩﻥ
هم عمر آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻋﻤﻠﺎ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻭﻫم
همین عمر ﺭﺍ
بی ﺒﻬﺮﻩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻓﻠﺎک ﺪﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ،
ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،
ﺭﻭح آﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺳﻴﺮ
ﻭ ﺩﺭ ﻃﻠﺴم ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺪﺭﺍﺯﻯ ﺰﻣﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ کسب ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم اﻧﻮﺍع
عبوﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﻭ ﺍﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ ﺍﺑﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻨﻘﺼﺎﻥ ﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ،
ﻭﺣتی ﻨﻘﺼﺎﻥ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ، ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻓﺮﺻﺖ ﺍﺗﻤﺎم ﺸﻬﻮﺩ
میسّر ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺍﺯ ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
الهی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ،
ﺟﺰ ﺑﭙﺎئین ﺮﻓﺘﻥ
ﻨﻮعی ﺮﻭح ﺮﺍهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ،
ﻭ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﺴﺨﺖ
ﺟﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ، ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ، ﺗﺎ ﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻠﻮک ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻴکه ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺴﺎل عقب ﻣﺎﻧﺪگی
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ، ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮ ﻣﻮﻓق ﺸﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺍﻳﻥ اﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯلی
الهی ﺪﺭ (ﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ)
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺗﻤﺎمی
اﺭﻭﺍح ﻔﺮﺩﻯ، ﺍﺯ
ﺗﻤﺎمی اﻧﻮﺍع
عبوﺭ ﺗﮑﺎﻣلی ﺘﺪﺭﻳجی
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎم ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺮ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮع
اﻟﮕﻮﻯ اﻳﺪﺁل ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل اﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻥ ﻧﻮع اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
بشریّت ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
،ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋﻢ،
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻮﺭﻭﺩ ﺭﻭح
ﺪﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻘﺎﻯ ﻘﻮمی ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﮐﻨﺪﻯ ﺤﺮﮐﺖ ﺭﺍ
ﺑﺎﻓﻠﺎک ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻃﻮل عمر ﻳﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﺩﺭﺍﺯﺍﻯ
عُمر ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
اﻗﻮﺍم ﻤﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ
هر ﺯﻣﺎﻥ هستند.
ﻃﻮل عُمر ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻨﺎﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺭک اﻫﻤﻴﺖ ﻋﻤﺮ،
ﻭ ﻟﺰﻭم ﺰﻧﺪگی
ﺪﺭ ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻮﻓﻴق ﺒﺎ
ﺩﺭﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﺴﺎﻟک
ﻮ حَقّ ﺪﺍﻭﺭﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1427 - اﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﭙﻴﺮﻭ ﻣﺤﻮ
ﻭ ﺍثباﺕ ﺍلهی ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ۴ﺹ۱۲۱ﺑﺤﺎﺭ) ﻔﮑُلّ ﺃﻣﺮ ﻳﺮﻳﺪﻩ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻓﻬﻮ فی
علمه ﻗﺒل ﺃﻥ ﻴﺼﻨﻌﻪ
ﻟﻴس شیئ ﻴﺒﺪﻭ ﻟﻪ،
ﺍﻟّﺎ ﻭﻗﺪ ﮐﺎﻥ
فی علمه ،ﺍﻥّ
اﻟﻠﻪ ﻟﺎ ﻳﺒﺪﻭ
ﻟﻪ ﻣﻥ ﺠﻬل ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻋﻠم ﻮ ﺍﻃﻠﺎع
اﻭ، ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ
ﻗﺒل می ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ که ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﭘﻴﺪﺍ ﻭ ﻣﻌﻠﻮم
ﻮ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺪﺍء ﮔﺮﺩﺩ،
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺍﻃﻠﺎع
اﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻣﺤل
ﺠﻬل ﻮ بی اﻃّﻠﺎعی
ﻘﺒلی ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﺎئی ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻃﺒق مَشیَت
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
لاﺯم ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭلی اﺳﺘثنا ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩ،
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮک ﺒﺮﺍﻯ اﻭ
ﻣﻄﺮح ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﺍﻳﻥ عبوﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
اﺯ ﺷﺮﺍﻳﻄ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﭽﻮﻥ ﺴﺎﻟک
ﻨﻴﺰ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﺰﻭﺭ ﻭ ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﮐﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﺪ) ﭼﻪ ﻭﻗﺖ
ﺳﺎﻟک اﺯﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﻋﺒﻮﺭ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﮔﺎﻫﻰ
ﻗﺒلی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﻤﻨﺘﻈﺮ ﺗﺤﻘق
آﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭ آگاهی اﺯ
ﻣﺤل ﺠﻬل کاﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﻠم ﻮآگاهی
اﻭ، ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺎﻣﻮﺭ ﻧﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﺤل اﻃﻠﺎع
ﻘﺒلی ﻨﻈﺎﺭﺕ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ سلوک
الهی ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭ ﻣﺤﻮ ﻭﺍثباﺕ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻧﻔس أمّاره ﭘﺮﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺍﻟﻮﺩﻩ، ﻭﭘُﺮﺟﻬﺎﻟﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﻭﺑﺎ ﺗثبیت
ﺍﺧﻠﺎق ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﺍلهی ﺪﺭﺳﺎﻟﻚ،
ﻭ ﺗثبیت ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻣﮑﺮﺭ، ﺑﺪﻳﻥﺘثبیت
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﺸﺎﻫﺪﻯ ﺒﻐﻔﻠﺖ
ﻭﺧﻮﺍﺏ، ﻭﺣتی ﻤﺮﮒ
ﭘﺎ ﮔﺬﺍﺷﺖ، ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻧﺶ
ﺗثبیت ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ هفت ﮔﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﺍﺻلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭﺍﺳﺎس
ﮐﺎﺭ ﺧﻠﻘﺖ ﻫﺴتی
ﻮﻋﺒﺎدﺕﻫﺎﻯ ﺪﻳنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻮﺳﺎﺋﻂ ﺍلهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺘﺤﻘق ﻴﺎﻓﺘنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺧﻮﺩ
ﺷﺮکی ﺒﺰﺭگ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ هر
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ ﻫﺮﻋﺒﺎﺩتی
ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

حدیث 1428 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺠﻌﻔﺮ ﺻﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ۱۲۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﺎ ﻣﻥ ﻤﻮﻟﻮﺩ
ﻳﻮﻟﺪ، ﺍﻟّﺎ ﻭ
ﺍﺑﻠﻴس ﻣﻥ اﻟﺄﺑﺎﻟسة
ﺑﺤﻀﺮﺗﻪ، ﻓﺎﻥ
علم اﻟﻠﻪ ﺃﻧّﻪ
ﻣﻥ ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ، ﺣَﺠَﺒﻪ
ﻣﻥ ﺬﻟک اﻟﺸﻴﻄﺎﻥ،
ﻭ ﺍﻥ لم ﻴﮑﻥ ﻤﻥ
ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ، ﺃثبت
ﺍﻟﺸﻴﻄﺎﻥ ﺍﺻﺒﻌﻪ
ﺍﻟﺴﺒّﺎبة فی ﺪُﺑُﺮﻩ،
ﻓﮑﺎﻥ ﻤﺄﺑﻮﻧﺎ،
ﻓﺎﻥ کان اﻣﺮﺃة
ﺃثبت فی ﻔَﺮﺟﻬﺎ،
ﻓﮑﺎﻧﺖ ﻓﺎﺟﺮة،
ﻓﻌﻨﺪ ﺫﻟک ﻴﺒکی
اﻟﺼبی ﺒﮑاء ا ﺷﺪﻳﺪﺍ،
ﺍﺫﺍ ﻫﻮ ﺧﺮج ﻤﻥ
ﺒﻄﻥ اﻣّﻪ، ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻌﺪ ﺫﻟک ﻴﻤﺤﻮ
ﻣﺎ ﻳﺸاء ﻮ ﻳثبّت
،ﻭﻋﻨﺪﻩ ﺍُمّ
اﻟﮑﺘﺎﺏ ﻫیچ
ﻤﻮﻟﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻨﻴﺴﺖ، ﻣﮕﺮ ﺍﻧکه
ﻳکی اﺯ ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻭ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎ (ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﺑﻮﺩﻩ،
حَجّابی ﺒﻴﻥ
آﻥ ﺸﻴﻄﺎﻥ ﻭ ﻣﻮﻟﻮﺩ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ ( این تولد
دوم و الهی سالک
بازگشته بخلق است
ونه هر مولود
بشری . ﻣﻮﻟﻮﺩ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،
یعنی ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺳﻠﻮکی در
بازگشت بخلق ﻤﺘﻮﻟﺪ
پیامبر گونه ﺷﻮﺩ.
ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨکه ﺩﺭﻫﺮﺟﺎﻣﻌﻪ
غیر اوم کننده
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﻮﻟﻮﺩ
الهی شده ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻌﺎﺩﺕ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍلهی دیگران
به ﺪﻧﻴﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨکه ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻘﺎﻭﺕ ﻭ
مجازات ﻋﺬﺍﺏ ﺟﻬﻨم
ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺩﻳﺪﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ،
ﻃﻔل چون مسیح
تولد یافته ﻤﻮﺭﺩ
(ﺣﻔﻈ ﺘﺪﺑﻴﺮﻯ) ﺍلهی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
کوﺩکی ﻮﺟﻮﺍنی
سالکان او ﺑﺴﻠﺎﻣﺖ
طیّ کند. ﻭ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺪﺍﺋم ﭙﻴﺪﺍ ﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﻫﻤﻴﻥ
اﺣﺴﺎس ﺧﺎﻃﺮ ﺟمعی
اﺯ ﺣﻔﻈ الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﺍﺑﻠﻴس ) ﻳکی
اﺯﻋﻨﺎﺻﺮ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ،
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ (ﺍﺧﻮﻧﺪ ﺍﺑﻠﻴس)
ﻣﻠﺒّس ﺑﻠﺒﺎس ﮐﺎﺫﺏ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ، ﺟﻮﺍناﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﻭ ﻃﺎﻟﺐ
ﺩﻳﻥ ﻮ ﺣﻘﺎﻳق الهی
ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺩ، ﻭ ﺑﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ، ﻭﻣﺤﺮﻭم
اﺯ سلوک الهی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻳک
ﻔﺴﺎﺩ ﺩﺭ ﻃﻔل ﻮ
ﺟﻮﺍﻥ غیر
سالک ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺭﺍهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺯﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻔﻌﻮل ﺪﺍﺋم ﺒﻮﺩﻥ
ﻴک ﭙﺴﺮ،ﻭﻳﺎ ﻓﺎﺣﺸﻪ
ﺷﺪﻥ ﻴک ﺪﺧﺘﺮ،
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺯ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻭ ﭘﺸﻴﻤﺎنی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻔﺴﺎﺩ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ،
ﻋﻤﻴﻘﺎ ﺍﻟﻮﺩﻩ
ﻧﻔس ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎل
ﺒﺎﺯ ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
(ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ) ﻧﻪ ﺑﻤﻌنی
گرﻭﻩ ﻣﺬﻫبی ﻮ ﻣﺘﻌﺼﺒﺎﻥ
ﺒأﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﺪﺭﻭﻍ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺘشیع ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻘﻮل اﻣﺎم ﺮﺿﺎ،
ﺷﻴﻌﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻨﻮﺭ
ﻭ ﺷﻌﺎع ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻌﺎع ﻮﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﺗّﺒﺎع
اﺯتشیّع ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﭼﻮﻥ ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﻣﺬﻫﺐ،
ﺷﻴﻌﻪ ﺭﺳمی ﺒﻮﺩﻩ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﻃﻔﺎل ﻤﺘﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻄﻬﺎﻯ غیر
ﻧﺰﺩﻳک ﺒﻤﺤﺎﻓل
ﺒﺤق ﻮﻟﺎﻳﺖ، ﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺪﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﻭﻳﺎ
أهل ﺒﻴﺖ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی اﻣﺮﻭﺯﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺍﻣﻴﺪ
ﮐﻤﺘﺮ ﻭﺷﺎﻧس ﻧﺎﭼﻴﺰﺗﺮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ اﺷﻨﺎئی ﺒﺎ
ﻳک کاﻣل الهی ﻮ
ﻳک ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺗﺼﻮﻑ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﻭ ﺑﺎ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﻳﻥ ﺴﻠﻮﻙ ﻏﻴﺮﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻄﻬﺎﻯ ﻤﻘربّ
ﺍلهی ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺷﺎﻧس ﺍﻳﻥ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ
،ﺷﻴﻄﺎﻥ اﻧﮕﺸﺖ
ﺳﺒّﺎﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩُﺑُﺮ ﻭ ﻣﺨﺮج
ﻄﻔل ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﺑﻄﻮﺭﻯ
که ﻋﺎﺩﺕﺍُﺑﻨﻪ
ﺷﺪﻥ ﻮ ﻣﻔﻌﻮﻝ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ، ﻭﭼﻮﻥ
هر(ﮔِﻰ) ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺯﻥ ﺒﻮﺩ (ﺩﺧﺘﺮﺑﻮﺩ)
ﺷﻴﻄﺎﻥ اﻧﮕﺸﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻓَﺮج
اﻭ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﻓﺎﺟﺮ ﻧﻤﺎﻳﺪ،
ﻭ آینده ﻓﺤﺸاء
ﻮ سکس ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻭﺷﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻮﻗﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻃﻔل عاقبت ﺒﺴﺨتی
گرﻳﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ولی ﭼﻮﻥ
متولد دوم الهی
اﺯ ﺷﮑم ﻤﺎﺩﺭ
ولایت (یا از
شکم مادر نوع
بشری) ﺧﺎﺭج ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
(ﻃﻔل گوئی تولد
فوق بشری ﺒﺪﻭﻥ
گرﻳﻪ اﺯﺷﮑم ﻮ ﺭﺣﻢ
ﻃﺮﻳﻘﺖ یافته.
ولی غیر
سالکان بدون
مادر ولایت ﻃﺮﺩ
از طریقت الهی
ﻣﻴﮕﺮﺩند. ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺷﻨﺎ ﻭ ﻭﺍﺭﺩ
ﻃﺮﻳﻘتی ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻃﻔل
ﺪﺭﮐﻮﺩﮐﻰ ﻣﻔﻌﻮل
ﻴﺎ ﻓﺎﺣﺸﻪ ﻭﻣﻌﺘﺎﺩ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﻨﺪﺭﺕ ﺷﺎﻧس
ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺑﻪ
ﻭسلوک الهی ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. (طفل منظور
انسان بی عقل
الهی گرچه
بزرگسال باشد
اﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻥ ﭙس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﻣﺤﻮ ﻭ ﺍثبات
ﺭﺍ ﺩﺭ مَشیّت ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﺮ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ مَشیّت
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ (ﺍُﻡّ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ)
ﻧﺰﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﻔﺎﺳﺪﺍﻥ ﻮ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ سلوک
الهی، ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﻫﺎ ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻫﺎ، ﺑﺎ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ اﺯ
ﺯﻧﺪگی ﺪﺭ ﺗﻔﮑﺮ،
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻭ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪگی ﻘﺒلی ﻮﻏﻴﺮﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭﺑّﺪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎ مَشیّت
ﺗﺎﺯﻩ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ،ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
( ﺍﻭم ﻮ ﮐﺘﺎﺏ) سلوک
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﮊﻧﺘﻴک
روحی ﺸﺨﺺ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣتی ﻤﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺑﺒﺪﺍﻯ الهی
ﺪﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭ
ﺣتی ﻤﺮﺣﻠﻪ ﻧﻬﺎئی
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻣﺤﻮ ﻭﺍثباﺕ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻘﺒﻠﻰ،
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺍﺧﻠﺎق
الهی ﺒﻌﺪﻯ، ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﺑﺎ توسّل
عباﺩﻯ اﺯ ﭘﻴﺮ کامل
الهی ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ کتاﺏ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻗﺒلی ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮐﻪ ﻃﻔﻞ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪ و
رسیده ببهشت
خدا ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،ﻭ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻣﻔﻌﻮل ﺸﻴﻄﺎﻥ
ها ﻭ ﻳﺎ ﻓﺎﺣﺸﻪ
ﻓﺎﺳﺪﺍﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ. ﻭلی
هرﮐس ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
سلوک الهی ﺒﺎﺷﺪ،
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
طبیعی حیوانی ﺳﮑس
ﻭﺷﻬﻮﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺗﺮک
ﻠﺬﺗﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﻔﺎﺣﺸﻪﻫﺎﻯ ﺰﻳﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﺗﺎﺭﻳخ سلوک
الهی ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﺤﮑمی
ﻨﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻧﺪ،
ﻭ ﺑﺎ ﺗﻮﺑﻪ
نصوح ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭﺍﻣﺎم
ﺪﺭﺣﺪﻳثهاﻯ ﺨﻮﺩ،
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ سلوک
الهی ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﻃﺒﻌﺎ ﻃﺮﺩ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻭﻓﺎﺳﺪ ﻭ ﻓﺎﺟﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻨﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﭼﻮﻥ
ﻤﻔﻌﻮﻟﺎﻥ ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫﺒﻰ،
ﻭﺣتی ﺸﻴﻌﻪ ﻭ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
مُدّعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋلیّ هستند، ﮐﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻥ
اﻃﻔﺎل ﻔﺎﺳﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺍﻧﺤﺮﺍفی اﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯگرﻯ ها،
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﺭﺍﻣﺶ
ﻭﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳبی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
این حدیث غیر منطقی
غیر سالکان
نمونه خوبی
است که تمام حدیث
ها و آیات قرآنی
و گفتارهای انبیا
و اولیا تنها برای
سالکان ولایت
میباشد ونه برای
امور مادی نوع
بشری و دنیا
پرستی .

حدیث 1429 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ۱۲۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﺤﻮ
ﻭ ﺍثباﺕ ﻭ ﺍَﻡّ
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:اﻥّ ﺬﻟک
اﻟﮑﺘﺎﺏ، ﮐﺘﺎﺏ
ﻳﻤﺤﻮ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎ
ﻳﺸاء ﻮﻳثبّت ،
ﻓﻤﻥ ﺬﻟک اﻟﺬﻯ
ﻴﺮﺩ ﺍﻟﺪﻋاء اﻟﻘﻀاء
ﻭﺫﻟک اﻟﺪﻋاء ﻤﮑﺘﻮﺏ
ﻋﻠﻴﻪ، ﺍﻟﺬﻯ ﻴﺮﺩ
ﺑﻪ ﺍﻟﻘﻀاء ﺣتی
اﺫﺍ ﺻﺎﺭ ﺍلی
اُمّ اﻟﮑﺘﺎﺏ،
ﻟم ﻴﻐﻥ اﻟﺪﻋاء
ﻔﻴﻪ ﺷﻴﺌﺎ ﺍﻥ ﭽﻨﺎﻥ
کتاب (ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ
ﺍُمّ اﻟﮑﺘﺎﺏ) ﮐﺘﺎبی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺤﻮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ( ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ ﻧﻔس أمّاره)
ﻭ ﻳﺎ ﺗثبیت ﺍﻧﭽﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
( ﺗثبیت ﺍﺧﻠﺎق
الهی ﺪﺭ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭ ثبات ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﺩﻝ ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ) ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮐﻪ ( ﭘﺎسخ ﺪﻋﺎ) ﺑﺎ
ﻗﻀﺎﻯ الهی ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻥ ﺪﻋﺎ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ (ﺩﻋﺎﻯ ﺴﺎﻟک
ﻮﭘﻴﺮ ﺍﻭ، ﻭ ﻗﻀﺎﻯ
ﻘﺒلی اﻟﻬﻰ، ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﻭ، ﻭﺍﻣﻀﺎﻯ آﺧﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ آﻥ، ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻳﺎ ﺭﺩ ﮔﺮﺩﺩ
( ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﻣﺤﻮ ﺑﺪﻯ
ﻴﺎ ﺍثباﺕ ﻧﻴکی
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
( ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی ﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﭘﺎسخ
بدﻫﺪ، ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﺗﺎ ﺍﻳﻨکه ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ ﺪﻋﺎ، ﺩﻳﺮ
ﺑﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍُمّ
اﻟﮑﺘﺎﺏ (ﻳﺎ ﮐﺘﺎﺏ
سرنوشتهای ﻭﻇﻴﻔﻪ
سلوک الهی ﻮ ﺍﻭم
کرﺩﻥ اﻣﺮﻣﻘﺮﺭ
ﻭ ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ)
ﺭﺳﻴﺪ، ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﻳﺮ ﺷﺪﻩ،
ﻭﺩﻋﺎ ﻧﻴﺰ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. (ﻫﺮﮐس ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺭسلوک
الهی ﺪﻋﺎ ﮐﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ ﺍﺟﺎﺑﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﻭﺩﻋﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﭘﺎسخ ﻤثبت ﻭ ﺍﺟﺎﺑﺖ
ﺍلهی ﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻋﺎﻯ ﻴﺘﻴم ﻮﻃﻔل
ﻮ ﻣﻈﻠﻮﻡ ،ﻧﻴﺰ
ﺿﻤﻥ اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ،ﮐﻪ ﻣﻈﻠﻮم
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺍﻭم ﻮ سلوک
الهی، ﮐﻪ أمریّه
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی الهی
ﺒﺮﺍﻯ همه ﻫﺴﺖ)
ﺑﺎﻋث ﺍﺟﺎﺑﺖ ﺩﻋﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ سلوک الهی ﺒﺎﺷﻨﺪ،
هیچ ﺪﻋﺎئی کاﺭﺳﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻋﺎﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ کسب ﻣﺎل ﻮ
ﺳﻠﺎﻣتی ﺠﺴﻢ، ﻭ
ﺭفع ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ همیشه
ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫند.
ﺑﻠکه ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ،
ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻭ ﺭﻓﺘﻥ
ﺒﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﻳﻨﺪﻩ ﻭﺑﻬﺸتی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1430 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ۱۲۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ اﻟﻤرء ﻠﻴﺼل
ﺮﺣﻤﻪ، ﻭﻣﺎ ﺑقی
ﻤﻥ عمره ﺍﻟّﺎ
ثلاثین ﺳﻨﻴﻦ،
فی ﻤﺪﻫﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍلی ثلاث ﻭ
ثلاثین ﺴنة ،ﻭ
ﺍﻥّ اﻟﻤرء ﻠﻴﻘطع
ﺮﺣﻤﻪ، ﻭﻗﺪ ﺑﻘی
ﻤﻥ عمرﻩ ثلاث ﻭثلاثون
ﺴنة ﻓﻴﻘﺼّﺮﻫﺎ
ﺍﻟﻠﻪالی
ثلاث ﺳﻨﻴﻥ اﻭ ﺍﺩﻧﻰ،
ﻳﻤﺤﻮ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎ
ﻳﺸاء ﻭﻳثبّت
وﻋﻨﺪﻩ ﺍُمّ اﻟﮑﺘﺎﺏ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ صِله
ﺭﺣم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭ ﺗﺎ ﺍﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺍﺯﻋﻤﺮﺵ
ﺳﻪ ﺳﺎل ﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺮﺍ سی ﻮﺳﻪ ﺳﺎل
ﺒﺪﺭﺍﺯﺍ ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻘطع
ﺮﺣم ( رحم
ولایت سلوکی ) ﺨﻮﺩ
ﮐﻨﺪ، ﺍﮔﺮ ﺑﻘﻴﻪﻋﻤﺮﺍﻭ
سی ﻴﻮﺳﻪ ﺳﺎل ﺒﺎﺷﺪ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺴﻪ ﺳﺎلی یا
کمتر ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﻳﻥ
آیه ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺤﻮ ﻭ ﺍثباﺕ ﻭﻫﺮ
ﺍﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍ مَشیّت
ﮐﻨﺪ، ﺩﺭ ﺍُمّ
اﻟﮑﺘﺎﺏ ﻧﺰﺩ ﺍﻭ
ﻫﺴﺖ.(صِله ﺭﺣﻢ)
ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
که ﺩﻗﻴقا ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ،ﭼﻪ ﮐﺴﺎنی
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺍﻳﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻥ ﻮ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
که ﻫم ﺮﺣم اﺯﻣﺎﺩﺭ
ﻭ ﺍﺣﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ؟ ﻭﺁﻳﺎ
ﺍﻧﺎنی ﺮﺍ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
اﺭﺗﺒﺎﻃ ﺮﺍ ﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﮐﻨﻴﻢ ،ﭼﻪ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤلی ﻨﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺭﺣم ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺣﺪﻳث ،ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺍﻥ ( ﺍﺗﺼﺎل ﻮ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺪﺍﺋم
ﺪﺍﺷﺖ، ﻫﻤﺎﻥ (ﺭﺣم
ﻄﺮﻳﻘﺖ) ﻭ ﭘﻴﺮ کامل
الهی ،ﺑﺮﺍﻯکسب
ﺭﺣﻤﺖ ﺍلهی و
تولد دوم مقدس
اﺳﺖ. ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻫﻤﻪ
ﺭﻫﺮﻭﺍﻥ ﺒﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺣم
اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻥ اﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ، ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺭﻩﺭﻭﻯ
ﺮﺍ ﺗﺎ ﺍﺧﺮﻋﻤﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ ﻣﮕﺮ
ﺍﻧکه ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
(مرء ) ﻣﺮﺩ ﺍﺳﺖ،
ﻭ (ﻣﺮﺃﻩ) ﻳﺎ (ﺍﻣﺮﺃﻩ)
ﺯﻥ اﺳﺖ. ﻭﻋﺪم سلوک
الهی ، ﺑﺎﻋث ﮔﻨﺎﻩﮐﺎﺭﻯ
ﻮ ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻧﺎشی
اﺯﺟﻬل ﻮ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﮑﻮﺗﺎهی
عمر ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ کاﻣﻞ،
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﺭﺍﻣﺶ
ﺭﻭﺍنی ﻮ ﺭﺍﻩ ﺯﻧﺪگی
ﺪﺭﺳﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ،
ﺑﺎﻋث ﺳﻠﺎمتی ﺠﺴم
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﻮﻃﻮل
عمر ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺧﻴلی ﺒﻴﺶ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻬﺎئی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟکی اﺯﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩرا
ﺻﺮﻑ سلوک
الهی کرﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﻃﻮل عمر ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻃﻮل عمر
مسأله (ﺯﻣﺎﻧﻰ) ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠکه از نوع کرامات
و رحمتهای الی
اﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﻮﺧﺖ
ﭼﺮﺍﻍ، ﮐﻪ ﺑﺪ ﻣﺼﺮﻑ
ﮐﺮﺩﻥ ﻮ ﺯﻳﺎﺩﻩ
ﺭﻭﻯ ﺪﺭ ﺁﻥ ﻤﻨﺠﺮ
ﺑﭙﺎﻳﺎﻥگرﻓﺘﻥ
ﺘﻤﺎﻣﻰ ﺳﻮﺧﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨکه ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﻨﻮﺭ، ﻭ ﻃﻮل ﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻮﺭﺍنی ﺒﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﺯﻃﺮﻗﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﻇﺮ ﺯﻧﺪگی همه
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥولایتها
که ﺗﮑﺎﻣﻞ، ﻭ ﺩﺭ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ که ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﺑﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻣﺤﻮ ﻭ
ﺍثباﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ مَشیّت
ﺍﻭ، ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ، ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻓﺮﺍﻣﻴﻥ ﻮﻗﻮﺍﻧﻴﻥ
ﺤﻴﺎتی ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣلی ﻄﺒیعی
ﺨﻮﺩ سایبرنیّتیک
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﺤﺬﻑ ﻭﺍﺿﺎﻓﻪ،
ﻭﻳﺎ ﺗﺴﺮیع ﻮ ﺗأﺧﻴﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی ﺘﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺴﺮیع
ﻮ جدّیت ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
سلوک الهی ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ صِله و
اتصال با ﺭﺣم
الهی ﺨﻮﺩ
بمعرفی خداوند
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑمَشیَت ﺟﺪﻳﺪﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ همه ادیان
رسمی معروف ،ﺑﻌﮑﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺣﺮﮐﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﺪﺭ روح
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨکه ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯکه ﻓﺮﺻﺖ
ﻋﻤﺮ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻔﻬم
ﻮ کسب ﺍﺣﻮﺍل ﺴﻠﻮکی
دﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﺑﺸﻮﺩ.ﻭ ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﺍﻳﻥ عقب ﺭﻓﺘﻥها
ﺩﺭ فسق و ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭح ﻮﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ،
ﮐﻪ (ﻣﻔﺴﺪ فی اﻟﺎﺭﺽ
یا روان بشری ) ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺸﺪنی ﭽﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺘﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺣل
ﻨﻬﺎﺋﻰ ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

حدیث 1431 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ۱۲۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻳک ﻴﻬﻮﺩﻯ ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺴﻠﺎﻡ
ﻭﺩﺭﻭﺩ ﮔﻔﺖ
ﺍﻟﺴﺎم علیک ﻴﺎ
ﻣﺮگ ﻮ ﺳﺄم ﻮ ﺑﺪﻯ
ﺒﺮ ﺗﻮ ﺑﺎﺩ) ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﭘﺎسخ ﺩﺍﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺗﻮ ﺑﺎﺩ. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ، ﺍﻳﻥ
هیزم ﻣﺸﮑﻥ ﻴﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﺪ،
ﻫﻤﻴﻥ اﻣﺮﻭﺯ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺶ ﻣﺎﺭ ﺳﻴﺎهی
ﻘﺮﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ
( ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ ﺍﻭﮔﻔﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺗﻮﺑﺎﺩ. ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺄم ﻮﻣﺮگ ﻮ ﺑﺘﻌﺒﻴﺮﺩﻳﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻟﻬﺎم ﺪﺍﺩﻩ،ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﺍﺯ ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻴﻬﻮﺩﻯمخالف
محمد ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣُﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘس ﺍﺯﺳﺄﻡ
ﮔﻔﺘﻥاﻭ، ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻣﺮگ
اﻭ ﻭ ﻣﺎﺭ ﺳﻴﺎﻩ
ﮐﺮﺩ. ﻭلی ﺒﻌﺪﺍ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ هیزم ﺷﮑﻥ
اﺧﺮ ﺭﻭﺯ ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺸﺖ
ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل ﺘﻌﺠﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩ ﻫﻴﺰم ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺯﻣﻴﻥ ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ،
ﻭﻣﺎﺭﺳﻴﺎهی ﺮﺍ
ﺩﻳﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﻴﺶ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﭼﻮﺏ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺳﭙس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺮﺳﻴﺪ،
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭼﻪ ﮐﺎﺭ
ﻧﻴکی کرﺩﻩ ﺑﻮﺩﻯ؟
ﻳﻬﻮﺩﻯ هیزم ﺸﮑﻥ
گفت ،ﺩﻭ ﻗﺮﺹ ﻧﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻢ، ﮐﻪ ﻳکی
ﺮﺍ ﺑﻔﻘﻴﺮﻯ ﺪﺍﺩﻡ.
ﻭ ﺳﭙس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻔﺖ:
اﻟﺼﺪقة
ﺗﺪفع ﻤﻴتة ﺍﻟﺴوء
عن اﻟﺎﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﺻﺪﻗﻪ
ﺩﺍﺩﻥ، ﺑﺎﻋث ﺩفع
هر ﺑﺪﻯ ﻮ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻣﺮگ ﺒﺪﻯ اﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻳﻌنی ﺒﺪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ،
ﻭ ﻃﻮل عمر ﻭ ﺣﻮﺍﺩث
ﺟﺎﺭﻯ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭلی ﺼﺪﻗﻪ ﺑﻤﻌنی
کمک اﻧﺪکی ﻤﺎل
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی اﺳﺖ.
ﻭ(ﺻﺪﻗﻪ) ﺍثباﺕ
ﺻﺪق ﺪﺭﻋﻤل
صادقانه ﺴﻠﻮکی
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ثاﺑﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻃﺎﻟﺐ ﺣﻘﻴقی ﻠﻘﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ،
ﻭﻋﺎﺷق ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍلهی و وسیله ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺣﺎﺿﺮ
ﺍﺳﺖ، ﺟﺎﻥ ﻮ ﺟﺴم
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﻟﻘﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، میسّر ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ (ﻣﻴتة ﺍﻟﺴوء
) ﻣﺮگ ﺒﺪ ﻭ ﺳﺨﺖ ﻭﻫﻮﻟﻨﺎﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎنی عاﻗﺒﺖ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﺮگ ﺴﺨتی
هست . ﻣﮕﺮﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻﻞ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺑﻴﻤﻪ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﺼﻮﻧﻴﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﺟﻬنم
ﺮﻓﺘﻦ ﻭﻳﺎ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺑﺎ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺤﻴﻮﺍنی اﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺑِﺪﺍﻯ)
ﺍلهی ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻓﺮﺩﻯ
اﻧﺴﺎﻥ عاﺩﻯ، ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ هفت ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ ﺑﺎ ﺗﻮفیق
ﺴﺎﻟک ﺪﺭﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ،
ﺑﺪﺍﻯ الهی ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ، ﻭﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﺣﻮﺍل ﺠﺪﻳﺪ ﻭﺣتی
ﻴﻚ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻟﻘﺎﻯ ﭙﻴﺮﺍلهی
ﻮ ﺑﺎ معرّفی الهی
اﻏﺎﺯ، ﻭﭘس اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘنج تن آل عبا
نامهای شهود مقدماتی
،ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍلهی ﻮﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺩﺭ ﻳک ﻤﺮگ ﺁﺭﺍم
ﻮ ﺭﺍﺣﺖ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﻳک اﺯ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺸﺒﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻭ ﻣﺮک
ﺮﺍ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﻧﺪﺍﻣﺘﻬﺎ
ﺷﺮﻭﻉ، ﻭﻳﺎ ﺗﺮس
ﺍﺯﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﻧﻮع
اﻧﻬﺎ ﻣسخ گرﺩﺩ،
ﺑﺎ ﺭﻧج ﻮﺳﺨتی
کشیده ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﻫﺮ ﺍﺣﺘﻤﺎل ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩرا ﻣﻴﺪﻫﺪ.

حدیث 1432- ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ122ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﺍﻳﺎ ﺯﻣﺎنی هم ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺤُﺠّﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ؟ (ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
حَجّ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻄﺎﻟﺐ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎﮐﻴﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ، ﺍﺯ
آﺩم ﺘﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ، ﻭﺍﺯ ﺁﺩم
ﺘﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻗﺎﺋم
ﺤﺠّﺖ ﻭ ﺍﻣﺎم ﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﻳکی
اﺯﺁﻧﻬﺎ ﺍﻣﺎم
و معلم الهی اﺳﺖ
و دیگری مأموم
تحت تربّیت امام
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺪﻭﻥ هدﻑ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭحی و تکامل نوعی
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ ﻤﻌﻘﻮل
ﻨﻴﺴﺖ. (ﺍﻣﺎﻡ) ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭ ﻧﻴﺰ
امام ﺑﻤﻌنی ﺠﻠﻮﺗﺮ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻟﺬﺍ ﺣﺘﻤﺎ ﺗﻤﺎمی
اﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭﻳﻚ ﻣﻘﺎم
ﻮﺻﻒ ﺗﮑﺎﻣلی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ،
ﻣﻘﺪّم ﻮ معلّم
ﻮ ﻧﻤآینذه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭحی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺰﻭﺭ ﻭ ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﺳﻠﻮک الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩ: ﻘﺪ
ﮐﺎﻧﺖ ﺍﻟﺎﺭﺽ،
ﻭ ﻟﻴس ﻓﻴﻬﺎ ﺭﺳﻮل
ﻮﻟﺎ ﻧبیّ ﻮﻟﺎ
حَجّة، ﻭﺫﻟک ﺒﻴﻥ
ﺁﺩﻡ ﻭﻧﻮح فی اﻟﻔﺘﺮة،
ﻭﻟﻮ ﺳﺄﻟﺖﻫﻮلاء
عن هذا ،ﻟﻘﺎﻟﻮﺍ
ﻟﻥ ﺘﺨﻠﻮ ﺍﻟﺎﺭﺽ
ﻣﻦ ﺍﻟحَجّة ﻭﮐﺬﺑﻮﺍ،
ﺍﻧّﻤﺎ شیئ ﺒﺪأ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭجلّ
ﻔﻴﻪ، ﻓﺒﻌث ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻨﺒﻴّﻴﻦ ﻣﺒﺸّﺮﻳﻥ
ﻮ ﻣﻨﺬﺭﻳﻦ، ﻭ ﻗﺪ
ﮐﺎﻥ عیسی ﻮ ﻣﺤﻤﺪ
ﻓﺘﺮة ﻣﻥ اﻟﺰﻣﺎﻥ،
ﻟم ﻴﮑﻥ فی اﻟﺎﺭﺽ
ﻧبیّ ﻮﻟﺎ ﺭﺳﻮل
ﻮﻟﺎ ﻋﺎﻟِﻢ، ﻓﺒﻌث
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺤﻤﺪﺍ ﺑﺸﻴﺮﺍ
ﻭ ﻧﺬﻳﺮﺍ ﻭ ﺩﺍﻋﻴﺎ
ﺍﻟﻴﻪ ﺯﻣﻴﻥ
ﺮﺍ ﺯﻣﺎنی ﺒﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺮﺳﻮل
ﻮ ﻧبیّ ﻮحُجّت
ﻧﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
هماﻥ دوره ﻔﺘﺮﺕ
ﻭ ﺯﻣﺎن ﺒﻴﻥ اﺩم
ﻮ ﻧﻮح ﺒﻮﺩ ( ﺭﺳﻮل
اﺭﺳﺎلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺯﻣﺎنی
ﺒﺪﻭﻥ سلوک
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ هم ﺪﺭ
ﺑﻴﻥ ﻤﺮﺩم ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ ﻮ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭحُجّتﻫﺎ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺮﻭح ﻮ ﺍﻋﺰﺍﻣﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴآﻳﻨﺪ.ﺑﻠکه
ﺍﻳﻨﺎﻥ هماﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟک الهی ﺰﻣﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺒﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺳﻠﻮک ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﺑﺨلق ﺒﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ، ﻭﺗﺎ ﻫﻤﺎﻥ
کُلّاس ﻭ ﺳﻄﺢ ﻭ
ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﻭ حُجّت
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ حَجّ
اﻟﻬﻰ، ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻦ
(ﺣﻖ) ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ، ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺒحَقّ، ﻭ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﻭﺍقعی ﺒﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺷﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺳﺨﺖ ﻧﺎحَقّ هستند.
(آﺩﻡ) ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻥ
اﻧﺴﺎﻥ، ﺩﺭﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻣﺪﻩ،
ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺗﺎﺭﻳخی
ﻮﻣﻨﻄقی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺩم اﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻭلین
ﺸﺨصیتی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻤﻌلم ﺒﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺍلهی ﺮﺳﻴﺪﻩ، ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ ﺸﺪﻩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻘﺎم الهی
ﺤﺴﻴنی ﻤﻴﻨﺎﻣﻴﻢ.
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻤعِلم
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ
سلوکی ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻗﺒل اﺯ ﺁﻥ ﺑﺸﺮ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺗﻮﺣّﺶ
ﺑﺸﺮﻯ دنباله
نوع میمونی ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭ ﻳک ﺘﮑﺎﻣل
ﻄﺒیعی ﭽﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻮﺩ ﺿﻤﻨﺎ ﺍﺩم
هر ﺳﺎﻟک ﻮ ﻭﺍﺻل
ﺒﻨﻬﺎﻳﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍلهی ﻤﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎﺩﻣﻴّﺖ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎق ﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮکامل
الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺩﺭ ﻫﺮ ﻋﺼﺮﻯ،
ﺧﻮﺩ ﺍﺩمی
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
بی ﭙﺪﺭﻭ بی ﻤﺎﺩﺭ
ﺑﻮﺩﻥ اﺩم ﺪﺭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻢ، ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺪﻭﻥ
اﺳﭙﺮمی که ﭙﺪﺭﻭ
ﻳﺎ ﺭﺣم ﻴک ﻤﺎﺩﺭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠکه (ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭم ﻮ ﺍلهی) ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ (ﺁﺩﻡ)
ﺑﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ ﭙﻴﺮﻗﺒﻠﻰ،
ﻭﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
درﭙﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭ
الهی ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺒﺪﻭﻥ
(ﺩﻭ ﻭﺍﻟﺪ یا
والدین ) الهی ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ،
ﭘﺪﺭ ﺭﻭﺣﺎنی ﻮ
ﭘﻴﺮﺍلهی ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم پنج
گانه پس از
آدم کیومرث ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺩﺍﺷﺘند
،ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﮑﺸﻒ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
الهی ﺒﺮﺗﺮﻯ، ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻤعِلم رای
مقام جدید ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍند ،ﻣﺎﻧﻨﺪﻋﻴسی
ﻤسیح ﺪﺍﺭﺍﻯ
پیر وﻤﺎﺩﺭالهی
ﻭلی ﺒﺪﻭﻥ ﭙﺪﺭ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺷﺪﻩﺍست
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﻮﺩ. ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﻴﺘﻴم ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮگ ﭙﺪﺭﺟﺴﻤﺎنی
اﻭ. ﺩﺭﺗﺎﺭﻳخ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺗﻨﻬﺎ ﻳک
ﺸﺨﺺ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺑﻄﻮﺭ ﻗطع ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻴسی ﻮ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺮﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ.
ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ یا احتمالا
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺒﺎﺷﺪ که محمد
نخواست برای اعراب
و یهود نام پذیرفته
نباشد .ﻭﺑﻮﺩﺍ ﻭ
ﻧﻮح ﻮ ﺍﺩﻡ، ﺍﻳﻥ
اﻧﺒﻴﺎﻯ اﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺴﺎﺑق ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻣﻮسی ﻨﻴﺰ ﮐﺎﺷﻒ
قُرّه ﺟﺪﻳﺪ ﺍلهی
ﻨﻴﺴﺖ، ﻭﺑﻬﺮﻩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ بحقّ اﻭ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻋﻴسی
ﻤسیح ﺒﺎ ﺧﻮﻥ ﺪل
ﺨﻮﺭﺩﻥ، ﻭ ﺭﻧج
ﺸﺪﻳﺪ ﺗﺮ ﺩﺭﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎﻳﻥ ﺘﻮﻓﻴق
ﺒﺮﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﺒﻮﺩ. ﻭﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ، ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ، ﻫﻤﻴﻥ ﻨﻘﺶ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﭙﺪﺭ ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻧﻰ، ﺑﮑﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﺑﺮﺗﺮ ،ربّ
رحمان ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋم ﻴﺎ ﺟﺒﺮئیل
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺘﺎﺯﻩ ﺍﻯ
اﺑﺪﺍع ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻧﻮح یا همان
میترا ﻨﻴﺰ ﺑﺎ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺒﺎﺑل ﻮﺍﻳﻠﺎم
ﺪﺭ ﺑﻴﻥ اﻟﻨﻬﺮﻳﻦ
ﺗﻄﺒیق ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺴﺮ ﺯﻣﻴﻥ
همیشه ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻃﻐﻴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﺟﻠﻪ ﻭ ﻓﺮﺍﺕ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺧﺮﻳﻥ اﻳﻥ ﻄﻐﻴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﺟﻠﻪ ﻭﻓﺮﺍﺕ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﺗﻤﺎم ﺰﻣﻴﻨﻬﺎ
ﺭﺍ ﺟﺰ ﺟﺎﺩﻩ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺨﺎک ﺮﻳﺰﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺭﺍ ﺁﺏ ﻓﺮﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻓﺮﺽ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﺳﺘﺎنی
اﻳﻥ ﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
اﻧﺴﺎنی ﻨﺎ ﺷﺎﻳﺴﺖ
ﻭ ﻭﺣشی ﻘﺒﻠﻰ،
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻃﻐﻴﺎﻥ
ﻨﻮح اﺯ ﺑﻴﻥ ﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﻧﻮح
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯ
سلوکی ﺮﺍ ﺍﻏﺎﺯ،
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯ
(ﻧﻮﺡ) و کشتی او
که همان ولایت
سلوکی او
میباشد، ﺳﻤﺒﻮل
هر ﭘﻴﺮ ﺍلهی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ سلوک
الهی ، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖﻫﺎﻯ
شهودی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ بحقّ
الهی ﺨﻮﻳﺶ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ اﻥ ﻨﻴﺰ
ﻧﻮﺣﻪ ﺧﻮﺍنی ﻮﻧﻮﺍئی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
(ﻓﺘﺮﻩ) ﻫﻤﺎﻥ ﻔﺘﺮﺕ،
ﻭ ﺩﻭﺭﻩ ﻓﺘﻮﺭ ﻭﻧﺒﻮﺩﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻴﻥ
اﺩم ﻮ ﻧﻮح ﺒﻮﺩﻩ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴکه ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺍﺳﺎمی
ﺰﻳﺎﺩﻯ ﺒﺮﺩﻩ ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻔﺮﺽ ﻋﺪم
ﻮﺟﻮﺩ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻮﻥ ﻮﺍقع
اﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭلی
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
هر ﺯﻣﺎﻥ ﻨﻘﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻡ ﻗﺒلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﻭلی ﺨﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﮐﺸﻒ قُرّه یا
خورّه ﺟﺪﻳﺪ، ﻭﻣﻘﺎم
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ اﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺼﺎﺣﺐ ﻋﺰم
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺎﺹ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﮑﺸﻒ
ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﭙﺮﺳﻨﺪ،
(ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ علم الهی
ﻮ ﺩﻳﻥ ﺪﺭﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
بحقّ ﺰﻣﺎﻥ) ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺤﺠّﺖ (ﻭ ﺍﻣﺎم ﻮﻭﺳﻴﻠﻪ
حَجّ ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴکه
ﺩﺭﻭغ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
( ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
گفته ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤل ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭتوَسّل
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﻨمی
ﺸﺪﻧﺪ، ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﻣﺎمی
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮﻙ، ﻭﻋﺎﻗل
ﻮﺻﺎﺩق ﺒﻠﻘﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺑﺪﻧﺒﺎل
او ﺑﮕﺮﺩﺩ) ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺍﻳﻥ اﻣﺮ (ﺍﺭﺳﺎل
ﺮﺳﻮل ﻮ ﺣﺠﺖ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﻧﻔﺮﺕ)
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ مَشیّت
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺪﺍء ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﻧﻈﺮ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭ ﺑﻌثت ﻳﺎ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
(ﻣﺒﺸّﺮ ﻭ ﻳﺎ ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ) ﺭﺍ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ
( ﻧﺒﻴّﻴﻥ هماﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی هستند،
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﻭﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﻧﻬﺎ، ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺸﺎﺭﺕ
ﺑﺎﻳﻨکه ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
همرﺍﻩ ﺩﻓﻊ ﺷﺮک
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺧﻄﺎﺭ ﻭ ﺍﻧﺬﺍﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ ﻨﮑﻨﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮐس ﺗﮑﺎﻣل
ﻨﮑﻨﺪ، ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.) ﻭﺑﻴﻥ
عیسی ﻮ ﻣﺤﻤﺪ، ﺩﻭﺭﻩﺍﻯ
اﺯ ﺯﻣﺎﻥ ﺒﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
نبیّ اولی
العزم ﻮ ﺭﺳﻮل ﻮ
حجِت و ﻋﺎﻟمی ﻨﺒﻮﺩ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﻤﺪ، ﺭﺍ ﺑﺸﻴﺮ
ﻭ ﻧﺬﻳﺮ ﻭﺩﺍعی
ﺒﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ در مقام
الهی و تجلّی
برتر قائم ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ.
ﺑﻴﻥ عیسی ﻮ ﻣﺤﻤﺪ،
ﻳک ﺪﻭﺭﻩ ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻋﻴﺴﻮﻯ ﻮ ﻣسیحی
ﺒﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭﺣﮑم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
غیر اولی
العزم ،ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺴِﻨﺖﻫﺎ
ﻭﻣﻘﺪﺳﺎﻥ ﻤﻌﺮﻭﻑ
ﺗﺎﺭﻳخ ﻤﺴﻴﺤﻴﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی ﺒﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺤﻤﺪ، ﺗﺎ
ﺑﻌثت ﺍﻭ ﭼﻬل ﺴﺎﻝ،
ﻫیچ ﺴﺎﻟک ﻤسیحی
ﻤﻮﻓق ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ، ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻮﺍﺟﺐ ﺳﻠﻮک آﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩ ﻧﻤﻴﺸﺪ. ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻤﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻌﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺒﺮﻭﻧﺪ، ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻬﺪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭیخ ﺰﻧﺪگی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻣﮑﺮﺭ
ﺍﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﻋﺪﻩﺍﻯ
اﻭﺭﺍ ﺩﻳﺪﻧﺪ،
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس می ﮐﺮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻭ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭلی
ﻤﻨﺘﻈﺮ ﺑﻌثت ﺍﻭ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.ﻭ ﮔﺮﻭﻩ
ﺯﻳﺎﺩﻯ اﺯﻫﻨﺪﻭﺍﻥ
ﻮ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﻮﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻮ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ اﺯﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺑمَکّه ﺭﻭﻯ ﻤﻴﺎﻭﺭﻧﺪ،
ﻭﺍﮐثر ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻤﺪﻳﻨﻪ، ﺩﺭ ﺍﻏﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ همین اﺯ ﺷﻤﺎل
و فلسطین یا
شامات ﺒﺼﺤﺮﺍی
عربّستان ﻫﺠﺮﺕ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺴﻠﻤﺎﻥ ﻔﺎﺭﺳﻰ،
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺯﺭﺩﺷتی
ﺒﻮﺩ ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﻭﺵ ﻋﻴسی
در روم ﺘﻤﺎم
کرﺩ، ﻭلی ﺪﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﺎﻣﻮﺭ ﺟﺴﺘﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﺷﺪ. ﻭ ﺑﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﻮﻓق گرﺩﻳﺪ. ﻭﺧﻴلی
اﺯ ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻤﺤﻤﺪ،
ﻭﺑﺤث ﻭﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﺯ ﺍﺻﺎﻟﺖ
الهی او ،ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻭ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎی ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﻭﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻟﻌﻤل
ﺴﻠﻮکی اﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ، ﻭﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯاﻭ
برای توسل
عبادی ﺑﺴﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﮐﻨﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻰ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ.(ﺍﺭﺽ)
ﻳﺎ کره ﺯﻣﻴﻥ ﻮﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی ﻨﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺒل اﺯ
ﺳﻠﻮﻙ، ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩﺍﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺭﻭٴﻴﺖ ﺭﻭٴﻴﺎئی
اﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣلی
الهی ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻭﻗتی ﺒﮑﻤﺎل
عقلی ﻮﻳﺎ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ ﻠﻘﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺟﺘﺒﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﻭﮐﺸﺶ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍلهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﻣﻴﻴﺎﻓﺘﻨﺪ. ﻭ ﺑﺸﺎﺭﺕ
و مژده ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.(ﻧﺒﻰّ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ
(ﺗﻨﺒّوء ) ﻭﺧﺒﺮ
ﺍﺯ آینده، ﻭﺷﺮح
اﺣﻮﺍلی ﻮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. (ﺭﺳﻮﻝ) ﻫﺮ
ﺍﺭﺳﺎل ﺸﺪﻩ ﻭ ﭘﻴﺎم
آﻭﺭ ﻭﺳﻔﻴﺮ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺴﻠﻮک
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ عاﻟم ﻮ
ﺍﮔﺎﻩ ﻭ ﻣﻄّﻠﻊ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍلهی هستند. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ، ﭼﻮﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
هر ﻋﺼﺮ،ﺧﻮﺩ ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺍﻧﺎ ﺩﺭﻋﻠم سلوک
الهی ، ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺤق ﻮﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻣﺮ ﻭ ﻧﻬی ﺒﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﺩﺍﻋﻰ) ﻫﺮ ﺩﻋﻮﺕ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ ﻋﺎلم
ﻮ ﺭﺳﻮل ﻮﻧبیّ ﻨﻴﺰﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم
کاﺷﻒ قُرّه، ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ
برتر و ﺠﺪﻳﺪﻯ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻴﻥ ﻤﺤﻤﺪ ﺗﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ،
ﺑﺎﺯ ﻓﺘﺮتی اﺯ
ﻧﺒﻮﺩﻥ اﻧﺒﻴﺎﻯ
اﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﻴﻥ
عیسی ﻮﻣﺤﻤﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺑﻴﻥ آﺩم ﻮ ﻧﻮح
ﭽﻨﻴﻥ ﺒﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﻴﻥ
ﺰﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﻳﺎ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺘﺎﻋﻴسی اولی اﻟﻌﺰمی
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻣﻮﺳﻰ
( ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ) ﻧﺒﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺸﻒ قُرّه
ﺟﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭلی ﻤﻮسی ﻄﺮﻳﻘتی
ﺪﺭﻣﺼﺮ ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻴﻌنی
ﻴﻬﻮﻩ ﻃﻠﺒﺎﻥ،
ﻭﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﻠﻘﺎﻯالهی
ﺒﻮﺩﻧﺪ. (ﻳﻬﻮﺩ) ﻳﻌنی
ﺪﺍﺭﺍﻯ هُدا و
هُدی ﻮ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺎﻭﺭﺷلیم آﻣﺪﻧﺪ
ﻭ ﺑﻤﺮﻭﺭ ﭼﻮﻥ
هر ﺩﻳﻨﻰ، ﺑﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
قشری و مشرک ﺘﻘﺴﻴﻢ
ﺷﺪﻧﺪ. و ﺍﻟّﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺍﮔﺮ ﺣُﺴﻥ ﻨﻴّﺖﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭ ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ و
برتر ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨکه ﺍﻳﻥ
عدّه ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ ﻤﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫم اﻭﺭﺍ ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ
ﻭﻫم ﺪﺭ آینده ﺍﺯﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻭ،
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﺎم ﺠﺪﻳﺪ
مثلا ﻣﺴﻠﻤﺎنی
ﻤﻮﺭﺩ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻘﺮﺍﺭ
ﻧﮕﻴﺮﺩ. ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﺩﻳﻥ
ﺮﺳﻤﻰ ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠکه
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴم ﻮﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ.ﺣتی
اﮔﺮ ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
غیر ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1433 –
از امام صادق نقل
شده (ج؟ص؟؟) که میفرماید
- ﻤﺎ ﺑﺪأ اﻟﻠﻪ ﺑﺪﺍٴ،
ﺃﻋﻈم ﻤﻥ ﺒﺪ ﺍٴﺒﺪﺍ،
ﻟﻪ فی اﺳﻤﺎﻋﻴل
ﺑنی ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑِﺪﺍئی
عظیم ﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻨﮑﺮﺩﻩ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﺮﺯﻧﺪم اﺳﻤﺎﻋﻴل
ﻨﻤﻮﺩ. ﻓﺮﺯﻧﺪ (
الهی شده )ﺍﻭل
اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ، ﮐﻪ
ﻣﺪتی ﻤﻮٴﻤﻥ ﻮﻫﻤﻨﺸﻴﻥﺴﻠﻮکی
اﻣﺎم ﺒﻮﺩ. ﻭلی
ﺰﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩق ﻮﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩ.
ﻭﻓﺮﻗﻪ ﻣﺬﻫبی
اﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻴﻪ ﭘﻴﺮﻭ
ﻫﻤﻴﻥ اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
و کاملان
اسماعیلی
زمانهای بعد ،ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﺍﻭ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺩﻭم
اﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺰ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
عقلی ﻮ ﺳﻠﻮکی ﻨﺪﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺳﻮم اﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺮﺍ ﺑﺠﺎﻧﺸﻴنی
اﻭ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺗﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻤﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
کاﻇم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ همیشه
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ عصر ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ، ﺗﺎﻣﺮﺩم
سلوک الهی را ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﻭلی ﭙس ﺍﺯ ﻋﺼﺮ
ﻏﻴﺒﺖ، ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ که ﺗﺎ آیندهﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭ، ﻭ ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ،
ﻳﻌنی ﻮﻗﺖ ﻗﻴﺎم
ﻘﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ،ربّ ﺭﺣﻤﺎن
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﻭﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ
در جهان ﻇﺎﻫﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﺍﻳﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ،
ﻫﻤگی ﻤﺴﺘﻮﺭ ﻭ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍی غیر
سالکان ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﮑم ﺮﻫﺒﺮ
ﻭ ﺷﺎﻫﻨﺸﺎﻩ، ﻳﻌﻨی
ﺸﺎﻩ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
اﻭﻟﺎﺩ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﻬﺮ
ﺍﻣﺎم ﺪﺭ ﺷُﺮُﻑ
ﻭﻓﺎﺕ ﺍﻟﻬﺎم ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ، ﺑِﺪﺍﻯ
الهی ﻤﺬﮐﻮﺭ، ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
ﺒِﺪﺍء ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸﻤﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
عصر ﺍﻭ، ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺪﺭ ﺍﻥ ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
ﻤﺴﺎﻟﻪ ﺑﻮﺩﻩ. ﻭ
ﺍﻳﻥ اﻣﺮ، ﻳﻌتی
ﻘﺒﻠﺎ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ، ﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴل
ﺠﺎﻧﺸﻴﻥ اﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭلی ﺒﺎ ﻣﺮﮒ
اسماعیل ﺍﺣﺴﺎس
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ، ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺗﻮقع ﺪﺍﺷﺘم
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﮐﺮﺩ، ﻭ
ﺑﺪﺍﻯ الهی ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ ﺑِﺪﺍﻯ
الهی ﻤﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ ﺳﻠﻮک
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﻳک ﺒِﺪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭ ﻟﻐﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮک ﻘﺒلی اﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ،
ﮐﻪ (ﺑِﺪﺍﻯ ﻨﻬﺎﺋﻰ)
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﻤﺎم
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ،ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ، ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﮑلی
ﻤﻨﺘفی ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ هفت ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ، ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﻮع ﺠﺪﻳﺪ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮعی
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﭙﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺍﺳﻤﺎﻋﻴل
همان صاحب اﺳﻤاء
الهی ﻮﻫﻤﺎﻥ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟک ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻮ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح اﻭ، ﺍﻳﻥ اﺳﺎﻣﻰ
مراتب شهودی و
مهم ﺘﺮﻳﻥ ﻤﺴﺄﻟﻪ
ﺯﻧﺪگی اﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
هرﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻫﻤﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ. فرﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻮﺍﺻل هر ﺍﻣﺎم
زمان ﺨﻮﺩ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺼﺎﺣﺐ ﺍﺳﺎمی
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1433 –
از امام صادق نقل
شده (ج؟ص؟؟) که میفرماید
- ﻤﺎ ﺑﺪأ اﻟﻠﻪ ﺑﺪﺍٴ،
ﺃﻋﻈم ﻤﻥ ﺒﺪ ﺍٴﺒﺪﺍ،
ﻟﻪ فی اﺳﻤﺎﻋﻴل
ﺑنی ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑِﺪﺍئی
عظیم ﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻨﮑﺮﺩﻩ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﺮﺯﻧﺪم اﺳﻤﺎﻋﻴل
ﻨﻤﻮﺩ. ﻓﺮﺯﻧﺪ (
الهی شده )ﺍﻭل
اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ، ﮐﻪ
ﻣﺪتی ﻤﻮٴﻤﻥ ﻮﻫﻤﻨﺸﻴﻥﺴﻠﻮکی
اﻣﺎم ﺒﻮﺩ. ﻭلی
ﺰﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩق ﻮﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩ.
ﻭﻓﺮﻗﻪ ﻣﺬﻫبی
اﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻴﻪ ﭘﻴﺮﻭ
ﻫﻤﻴﻥ اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
و کاملان
اسماعیلی
زمانهای بعد ،ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﺍﻭ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺩﻭم
اﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺰ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
عقلی ﻮ ﺳﻠﻮکی ﻨﺪﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺳﻮم اﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺮﺍ ﺑﺠﺎﻧﺸﻴنی
اﻭ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺗﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻤﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
کاﻇم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ همیشه
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ عصر ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ، ﺗﺎﻣﺮﺩم
سلوک الهی را ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﻭلی ﭙس ﺍﺯ ﻋﺼﺮ
ﻏﻴﺒﺖ، ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ که ﺗﺎ آیندهﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭ، ﻭ ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ،
ﻳﻌنی ﻮﻗﺖ ﻗﻴﺎم
ﻘﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ،ربّ ﺭﺣﻤﺎن
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﻭﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ
در جهان ﻇﺎﻫﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﺍﻳﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ،
ﻫﻤگی ﻤﺴﺘﻮﺭ ﻭ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍی غیر
سالکان ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﮑم ﺮﻫﺒﺮ
ﻭ ﺷﺎﻫﻨﺸﺎﻩ، ﻳﻌﻨی
ﺸﺎﻩ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
اﻭﻟﺎﺩ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﻬﺮ
ﺍﻣﺎم ﺪﺭ ﺷُﺮُﻑ
ﻭﻓﺎﺕ ﺍﻟﻬﺎم ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ، ﺑِﺪﺍﻯ
الهی ﻤﺬﮐﻮﺭ، ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
ﺒِﺪﺍء ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸﻤﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
عصر ﺍﻭ، ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺪﺭ ﺍﻥ ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
ﻤﺴﺎﻟﻪ ﺑﻮﺩﻩ. ﻭ
ﺍﻳﻥ اﻣﺮ، ﻳﻌتی
ﻘﺒﻠﺎ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ، ﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴل
ﺠﺎﻧﺸﻴﻥ اﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭلی ﺒﺎ ﻣﺮﮒ
اسماعیل ﺍﺣﺴﺎس
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ، ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺗﻮقع ﺪﺍﺷﺘم
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﮐﺮﺩ، ﻭ
ﺑﺪﺍﻯ الهی ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ ﺑِﺪﺍﻯ
الهی ﻤﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ ﺳﻠﻮک
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﻳک ﺒِﺪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭ ﻟﻐﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮک ﻘﺒلی اﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ،
ﮐﻪ (ﺑِﺪﺍﻯ ﻨﻬﺎﺋﻰ)
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﻤﺎم
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ،ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ، ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﮑلی
ﻤﻨﺘفی ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ هفت ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ، ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﻮع ﺠﺪﻳﺪ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮعی
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﭙﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺍﺳﻤﺎﻋﻴل
همان صاحب اﺳﻤاء
الهی ﻮﻫﻤﺎﻥ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟک ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻮ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح اﻭ، ﺍﻳﻥ اﺳﺎﻣﻰ
مراتب شهودی و
مهم ﺘﺮﻳﻥ ﻤﺴﺄﻟﻪ
ﺯﻧﺪگی اﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
هرﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻫﻤﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ. فرﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻮﺍﺻل هر ﺍﻣﺎم
زمان ﺨﻮﺩ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺼﺎﺣﺐ ﺍﺳﺎمی
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
1435- ﻣﺠﻠسی ﺪﺭﺣﺪﻳثیﻰ(ﺝ۴ﺹ129 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﻓﻴق ﺒﻴﻥ
اﺣﺎﺩﻳث ﻧﺎ ﻣﻔﻬﻮﻡ،ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻧﺎﻣﻔﻬﻮم ﺘﺮ ﻓﻘﻬﺎ،
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭفع
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ،
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻣﺮ ﺑﺪﺍء ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺗﺎ
یهوﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﭘﺎسخ
ﻮ ﺭﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﺗﻬﺎم
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺒﻤﺒﺎﻟﻐﻪ،
ﻳک ﻨﻤﻮﻧﻪ ﺍﺯ ﺗﮑﺬﻳﺐ
شرک آمیر ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺣﺮﻑ ﻳﻬﻮﺩ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺤﺎل ﺨﻮﺩ ﺭﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺩﺭﻋﻮﺽ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ (ﻳﻬﻮﺩ) ﺩﺭقُرآن،
ﻳﻌنی کساﻧﻴکه
(ﻫُﺪﻯ ﻮ ﺷﻬﻮﺩ) ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﺪﺍﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺣﺮﻑ
ﻳﻬﻮﺩ ﮐﺎفی ﻨﻴﺴﺖ،
ﺟﺰ ﺍﻳﻨکه ﺑﺪﺍء
ﺍﻣﺮﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﺪﻧﺒﺎل ﺘﻠﺎﺵ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
سلوکی ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
که ﻫﻤﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺴﺨﺖ ﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻫم ﺒﻨفع ﺘﮑﺎﻣل
ﻮﺗﻌﺎلی عمیق
تر ﻨﻮعی ﻮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
(ﻟﻮح ﻮﮐﺘﺎﺏ) ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﻘﺮﺭ ﺍﺯ ﻗﺒل
اﺳﺖ، ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻟﻮح
ﻤﺤﻔﻮﻇ که ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
اﻃﻠﺎﻉ ﮐسی ﺠﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ (ﻟﻮح ﻤﺤﻮ
ﻭ ﺍثباﺕ). ﻟﻮح ﻴﺎ
ﻟﻮﺣﻪ ﺍﻯ ﺴﻨﮕﻰ،ﮐﻪ
ﺭﻭﻯ اﻥ ﻨﻘﺶ ﺣﻔﺎﺭﻯ
ﻮﻳﺎ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ کتاب ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﺍﻣﻮیش
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﻭﻫیچ ﺮﻭشی
که ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ هست،
ﺩﺭ ﺧﺪﺍ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻳﻥ ﻠﻮح هماﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻔﻄﺮﻯ ﻮ ﻧﻮعی ﺪﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺗﻤﺎم
ﺘﻠﺎﺷﻬﺎﻯ ﺘﮑﺎﻣلی
اﻭ ﺍﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻨک
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻳﻨﺪﻩ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﻧﻮﺍﻗﺺ ﺍﻥ برﻄﺮﻑ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎ
ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ اﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺤﻮ ﻭ ﺧﺬﻑ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺍﺧﻠﺎق
ﺒﻬﺘﺮ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ، ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺴﺐ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻤل اول ﺘﺨﻠﻴﻪ،
ﻭ ﻋﻤل ﺪﻭم ﺘﺤﻠﻴﻪ،
ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻮم ﺘﺠﻠﻴﻪ ﻭﻟﻘﺎﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺒﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ اﻟﮕﻮﻯ
ﺻﻔﺎتی ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
ﻤﻄﺮح هستند، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭأس ﺍﻧﻬﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯلی اﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﺘﻤﺎم اﺭﻭﺍﺡ، ﺣتی
ﻮ ﻳﺮﻭﺳﻬﺎ ﻭﺭﻳﺰﺗﺮ
ﻳﺎ ﺩﺭﺷﺖ ﺗﺮ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎم ﭙﻠﻪﻫﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣلی ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع
عبوﺭ ﺗﮑﺎﻣلی ﺒﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨک ﺪﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻳک ﺮﻭح
فردی ﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﮐﻤﺎل
اﻳﺪآل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺩﺭ ﺟﺒﺮئیل ﻴﺎ
ﻗﺎﺋم ،ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﮕﺬﺭﺩ ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺒشهود آﻥ ﺮﺳﻴﺪ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﺣتی
ﻤﻌﺎﺩل ﺨﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺎ ﺍﻟﺤق ﺒﮕﻮﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ، ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﻌﺪﻯ، ﻧﻴﺰ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪ ﺍﻳﻥ ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺩﻭﻡ،
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﻮعی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮعی که
ﻫﺴﺖ، ﺍﺯﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻮﻉ، ﺳﺮﻧﻮﺷتی
اﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی ﺪﺭﻫﺮ
ﻧﻮﻉ، ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ، ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﻔﺮﺩﻯ
ﻴﺎ ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
هست. ﺍﻳﻨک ﺪﺭﺍﻳﻥ
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ که ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺍﺯ ﺍﺧﺮﻳﻥ
اُﻟﮕﻮ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭﻫﻤﻪ
ﻧﻴﺰ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﮔﺮ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺮﺟﺴﺘﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻓﻬﻢ
ﺍﻫﻤﻴﺖ سلوک
الهی، ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻮ ﺩﺭک
ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻌﺪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺸﺮﻯ، ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﺳﻠﻮک ﺮﺍ ﺗﺎ ﺍﺧﺮ
ﺩﻧﺒﺎل ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻫﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ
أجل ﺴﻠﻮکی ﺪﺭﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
وﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻮﺿﻮع
ﺒﺪاء ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺣتی
اﻋﻠﻢ ﺍﻭ ﻣﻄﺮح
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ ﺍلهی
ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﻠکه ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﻭح ﻮﺍﺭﺩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺍﻯ کسب
استعدلد های
لازم ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ (ﺒﺪﺍء
) ﻫﺎ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﻫﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ، ﺑﺎ ﻣﺤﻮ
ﻭﺍثبات ﻫم هست.
ﮐﻪ ﻣﺤﻮ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭﻧﻮﺍﻗﺺ
ﻭﻋﻘﺪﺩﻩﻫﺎ ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺯﺷﺖ ﺣﻴﻮﺍنی ﻮ
ﺷﻬﻮﺍنی ﺒﻮﺩﻩ،
ﻭﺍثباﺕ ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﺍﺧﻠﺎق ﭙﺎک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭح ﻮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟﻚ، ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻮ ﻣﺪﺍﻭم ﻮﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺗثبیت ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻧﭽﻪ ﻣﺤﻔﻮﻇ ﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺩﺭﺳﻠﻮک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
قبل اﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﻋﻮﺍلم
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﻣﻄﺎلبی
هستند ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣتی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺯ ﺍﻥ ﺨﺒﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺤﻮ ﻭ ﺍثباﺕ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻨﻴﺴﺖ.ﻭلی ﺩﺭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
غیر ﺳﺎﻟک همه
ادیان ﻘﻬﻘﺮﺍ ﻫﺴﺖ.
ﻭ ﺍثاﺭ ﻣﻨفی ﺪﺭ
ﺭﻭح ﻮ ﺩﻓﺎﺗﺮ ﺍلهی
ثبت ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ اﻟﺴﻦ
ﺑﺎﻟﺴﻥ ﻮﻋﻴﻨﺎ
ﺑﺎﻟﻤثل ﺠﺒﺮﺍﻥ
گرﺩﻧﺪ

ﺍحدیث 1436 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ135 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،
ﻭﻗﺘﻴکه ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﮑﻮﻩ
ﻃﻮﺭ ﺭﻓﺖ، ﻭﺧﺪﺍﻳﺶ
ﺭﺍ ﻣﻨﺎﺟﺎﺕ ﮐﺮﺩ
(ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
اخر ﻣﻮﺳﻰ،و
انبیای بنی اسرائیل
که جملکی ولایت
و طریقه زردشت
را دنبال میکرند
تا به مسیح
رسید . که ﺑﺎ ،ربّ
الفصل ﺷﻬﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻴﺴتم ﺴﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﻫﻤﺎﻥ
ربّ ﺍﻟﻔﺼﻞ ﻧﻮﺭ
چهارم نور ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ،
ﻭﺧﺪﺍﻯ آخر وﻨﺎﺩﻳﺪﻩ ﻋﺮشی
ﻤﻮﺳﻰ، ﻫﻤﺎﻥ ربّ
ﺍﻟﻔﺼل ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﺍﺧﺮﻳﻥ ربّ ﺍﻟﻔﺼل
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻮﺩ. ﻫﺮﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
نور الهی ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺟﻪ
وتوسّل ﻭ ﺧﻄﺎﺏ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩفع ﺸﺮک
ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺪﺍﺭﺩ، ﻭلی ﻤﻨﺘﻈﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻣﻘﺎم ﻤﺮبی
ﺒﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ می ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺮﻭﺵ
سلوکی ﻣﺤﻤﺪ و
تصوف ایرانی ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ،ربّ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻧﻬﺎ، ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏ
ﺍﻧﺎﻥ ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻴﺎ ﺟﺒﺮئیل اﺳﺖ.
ﻭ،ربّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ عرﺵ ،ربّ
ﺭﺣﻤﺎن اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻴک ﻤﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺨﻄﺎﺏ ﺑﻤﻘﺎم
الهی ﺒﺮﺗﺮ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
تا ربّ الأربّاب
الله ﺍﺳﺖ) ﻣﻮسی
گفت ﺧﺪﺍﻯ ربّ ﻣﻦ،
ﺑﻤﻦ ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻩ
ﺧﺰﺍﻳﻥ ﻮ ﺫﺧﺎﻳﺮ
(ﻭﻳﺎ ثرﻭﺗﻬﺎ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺩﺍﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪی)
ﺗﻮ ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺳﺖ؟
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ ﺍﻯﻤﻮﺳﻰ اﻧّﻤﺎ
ﺧﺰﺍﺋﻨﻰ، ﺍﺫﺍ
ﺃﺭﺩﺕ ﺷﻴﺌﺎ ﺃﻥ
ﺃﻗﻮل ﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ
ﺑﺪﺍﻥ که ﺧﺰﺍﻳﻥ
ﻤﻥ هماﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ، ﺑﺂﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳم ﺒﺸﻮ ﻭ
آﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻣﻮسی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺎﺭﻳخی
ﻘﻮم ﻴﻬﻮﺩیان
مصری ﺍﺳﺖ، ﻭﻋﺎﺩﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻠﺎم
ﻮ ﻋﺮﻓﺎﻯ اﺳﻠﺎمی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
ﺪﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
عرﻓﺎنی ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ، ﺑﻤﻮسی
ﻮ ﻗﻮم ﻴﻬﻮﺩیان
سالک ﻳﺎ ﺑنی اﺳﺮﺍئیل
طالب اسراء و
عروج روح
بملکوت است که
بوی ﻨﺴﺒﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ (ﻣﻮﺳﻰ)
ﻫﻤﺎﻥ (ﻣﺎﺷﻴﻪ
و ماشی رهرو ) و نیز
(ﻣﺴﻴﺢ ماشی ) ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺮ کامل
الهی ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻧﻤآینذه ﻭ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ (ﻣﺎشی
ﺭﻩﺭﻭ و موشه و
سالم ﻗﺒلی ﻮﻓﻌﻠﻰ،
ﮐﻪ (ﻣشی عربّی و
عبری ﻮ ﺭﻫﺮﻭﻯ ﻮ
ﺭﻭﺵ) ﺳﻠﻮکی ﺮﺍ
ﻃﻰ ﮐﺮﺩﻩ ،ﻭ(ﻣسیح
ﻤﺴﺢ) ﮐﻨﻨﺪﻩ ،ﻳﺎ
ﺑﺮﮐﺖ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭ
کامل الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨلق ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻥ اﺭﺯﻭﻯ هر
ﺳﺎﻟک ﻤﺎشی ﻮ ﺭﻩ
ﺭﻭ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎم الهی ﺨﻮﺩ،
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
بمعرفی خداوند
در رؤیا ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺩﻳﺪﻥ اﻭ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ، ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻣﻘﺎم
عقلی ﻮﻧﻮﺭﻯ ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﻭﻣﻘﺎم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺍلهی ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺣتی ﺴﺎﻟک ﺒهمه
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺩﺍﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻃمع
ﺴﺎﻟک اﺯ ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﻨﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ،ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩ ﻭﺳﻴﺮﻧﺎ
ﺷﺪنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ کاﺭ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻄلبی ﻮﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ
تجلّیات و تقرّبات
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺒﺸﺘﺮ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻧﺎﻣﻌﻘﻮل ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺣﺮﺹ ﻭ ﺁﺯ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺮﺹ ﻭﺁﺯ ﺧﺎﺹ
ﺩﺍﺷﺘﻥ هرﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ، ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎ ﺩﻭﻥ ﺪﺭﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
قُرآن آﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﻣﻮسی ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ(
ﺃﺭنی) گفت ﻳﻌنی
ﻤﺮﺍ ﺭﻭٴﻴﺖ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺩﻳﺪﻥ، ﺍﺯ ﻣﻘﺎم
الهی ﺒﺮﺗﺮ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﻩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺮﻭٴﻴﺖ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟک اﺳﺮاء ﻮﻋﺮﻭج
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﻭ ﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ الهی ﻨﻤﻮﺩﻩ،
ﻭﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
غیبی ﻮ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ آینده
های ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻮﻋﻘل
اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺒﻴﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎ ﺟﻨﻴﻥ ﺪﺭ ﺷﮑم
ﺨﻮﺩ ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﻴﺎﻳﺪ ﻭﭼﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎئی ﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻄﻔل هنوﺯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺠﻨﻴﻥ ﺼﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩ، ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺼﺤﺒﺖ ﻧﻤﻮﺩ ﻭلی
اﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﻳﻦ
ﺍﺭﺯﻭﻯ ﻤﻮسی ﺮﺍ،
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺍﺯﺣﻘﺎﻳق تجلّی
الهی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﻮﺩﻩ،
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺑﺨﺰﺍﻳﻥ
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺧﺰﻳﻨﻪ)
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
گنجینه ﻓﺎﺭسی
ﻮﮐﻨﺰ ﻋﺮبی
قریش زردشتی
الأصل اﺳﺖ. ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﺎﺩق
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺍﻧﺒﺎﺭﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻴﺰﻯ
اﻧﺒﺎﺭ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺍﺣﺘﻴﺎﻃ کاﺭﻯ
ﻮ ﻧﮕﺮﺍنی اﺯ ﻓﻘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﮔﻨﺠﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
ﻄﻠﺎ ﻭ ﮔﻮﻫﺮ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﺩﻧﻴﻮﻯ
بشری هستند. ﻭﺍﺭﺯﺵ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﺍﻧﻬﺎ، ﻭﻳﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﻭﺣﺮﺹ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﺍﺷﺘﻥ
بیشتر ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺟﻬﺎنی ﭙُﺮ ﺍﺯﻃﻠﺎ
ﺑﻮﺩ، ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺍﺭﺯﺵ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﺣﺮﺹ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﺍﺷﺘﻥ
اﻥ ﻨﻴﺰ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ
ﻤﻴﺮﻓﺖ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ ﭽﻴﺰ ﻣﻴﺒﻮﺩ.
ﻭﺳﻨﮕﻴﻥﺘﺮﻳﻦ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺪ ﺭﻧﮕﺘﺮﻳﻦ،
ﻭﻣﺰﺍﺣم ﺴﺮ ﺭﺍﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﺪ. ﺧﺰﻳﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻗﺒل اﻣﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻤﺎﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی اﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ، ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻓﺼﻮل هر ﻨﻮعی ﻴﺎ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
کمالی ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣل ﻤﺘﻮﺍلی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم
ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻭ
ﻭﻗتی ﺪﻳﮕﺮ، ﻧﻮﺑﺖ
ﮐﻤﺎل ﺠﻮﺋﻰ ﺭﻭح
ﺒﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭ ﺳﭙس ﺧﻮﺩ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ،ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
هماﻥ ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﺎ ﺍﻳﻨک
ﺪﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﻭ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻫﻤﻪ ﺧﺎﺹ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ، ﻭﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ.ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ، ﻭﻣﻤﮑﻨﺎت
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ هستند. ﮐﻪ
ﻫیچ ﺮﺑطی ﺒﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻮﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺎﺭﻳخی کُرﻩ ﺯﻣﻴﻥ
ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ، ﻭﺣتی
ﺘﻤﺎم اﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ
آیندهﻫﺎ ﮐﻪ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻮ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺧﺎﺹ ﻫﻤﻴﻥ
کرﻩ، ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ ﻔﻴﺰﻳکی
ﻮ ﺣﻴﺎتی ﻮ ﻣﺤﻴطی
اﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
اﺯ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻥ ﺒﮑﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺪﻧﻴﺎﻯ کره ﺯﻣﻴﻥ
ﺮﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺭﻓﺘﻥ ﺪﺭﮐﺒﺴﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻤﺼﻨﻮﻋﻰ، هیچ
کارﺩﺍئم ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ اﻧﺮﺍ
ﺯﻧﺪگی ﻨﺎﻣﻴﺪ،
ﻭﺣﺘﻤﺎ ﺷﺮﺍﻳﻄ
اﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺨﻮﺍﺏ ﺑﺒﻴﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺠﺎئی ﺪﻭﺭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﻌﺪا ﻭﺣﺘﻤﺎ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺧﺰﺍﺋﻥ
الهی هماﻥ ارﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﻌﺪﻯ، ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭﺗﺎ ﺍﺑﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
همه ﺍﺭﻭﺍح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ عقل ﻮ ﺗﻔﮑﺮ
ﻭﺍﺣﺴﺎس ،ﻭﻳﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺧﺎﺹ بالفعل ﺒﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﭼﻨﺎﻥ ﻨﻮعی
ﺪﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻥ
اﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺍﻣام ﺼﺎﺩق
ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺒﺰﺑﺎﻥ
ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟک ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
اﻭﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺨﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻦ ﺧﺰﻳﻨﻪ ﻭﺍﻧﺒﺎﺭ
ﺷﺪﻩﺍﻯ ﻨﺪﺍﺭﻡ.
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍهم
ﻫﻤﺎﻥ ﻠﺤﻈﻪ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺎﻳﺪ. ﻭﭼﻮﻥ ﺒﮕﻮﻳم
که ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺸﻮﺩ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻟﺬﺍ آیندهﻫﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
اﻣﺎﺩﻩ ﻗﺒﻠﻰ،
ﺩﺭﻋﻠم ﻮﺍﻃﻠﺎع
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
و خاص سالکان موفق
ولایتهای شش
گانه بشری . ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺒﺎﺭﻯ مادّی.
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺑﺘﺪﺍ
ﻓﮑﺮﻯ ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺳﭙس ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ لاﺯم
اﺟﺮﺍﻯ ﺁﻥ فکر ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮕﻮﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻔﮑﺮ ﮐﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻓﮑﺮﻯ،
ﻭﺳﭙس ﻣﻘﺪﻣﺎتی
اﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﻓﺮﺽ ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻋﻤﺎل الهی ﺸﺒﻴﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ،
ﮔﺮﭼﻪ ﮐﻔﺮﻭ ﺣتی
ﺸﺮک اﺳﺖ، ﻭلی ﻤﻔﻴﺪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮکی ﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ،
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﺒﻴﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺍلهی
ﭽﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﺘﺸﺒﻴﻪ ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ ﻓﻬم
ﻮ تصوّر ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺑﻬیچ
ﻮﺟﻪ ﺷﺒﺎﻫتی ﺒﻴﻦ
ﮐﺎﺭ ﺍﻓﺮﻳﻨﻨﺪگی
ﻮ ﺗﻔﮑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺎ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﮑﺮ ﻭﺗﺼﻤﻴم ﺨﻮﺩ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺸﻮﺩ ﻭ ﻓﻮﺭﺍ،
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣلی
که ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ اﺭﺯﻭﻯ ﺨﻴلی
اﺯﺍﻃﻔﺎل ﻮﺣتی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﻭﻣﻨﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﺪﻭﻥ ﺰﺣﻤتی ﻮ
ﺑﺪﻭﻥ اﺗّﺒﺎع
هر ﻣﻨﻄقی ﺘﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺪﻟﻴل ﻮﻋﻠﺘﻰ،
ﺑﻄﻮﺭ ﺟﺎﺩﻭئی
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺍﻳﺪ. ﻭ
چون ﺩﻳﻮﻯ ﺪﺭﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ،ﮐﻪ ﺯﺣﻤﺎﺕ
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻓﺮﺍﻫم
ﻨﻤﻮﺩﻥ ﺮﺍ تحمّل
کند .ﻭﺑﺪﻭﻥ هر ﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ،
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻳﺶ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﺯل ﺒﺮﺍﻯ
هدﻑ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻨک
ﺪﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻧﻮﺑﺖ ﺗﮑﺎﻣل ﺘﺎ
ﻣﺮﺯ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﮐﻤﺎل
میسر ﺑﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺵ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﻭﺯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.
ﻭ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻗﺒلی ﻮﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍلهی اﺳﺖ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺒﮕﻮئیم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭح ﻔﺮﺩﻯ ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺮﺍ ﺳﺎﺧﺖ، ﻭﺩﺭ
ﺍﺯل ﺒﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ
(ﮐﻥ ﻔﮑﺎﻥ) ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻠﺤﻈﻪبطور کامل
نهائی ﺷﺪ، ﺍﺯ مایهﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﺭج اﺯ ﻫﺴﺘﻰ)،
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ
الله
أهورمزدا (ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ) ﺍﻏﺎﺯ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﺗﺎ ﺍﻳﻥ ﺮﻭح ﻔﺮﺩﻯ
اﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ،
ﻭ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ بی اﻧﺘﻬﺎ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ.
ﺗﺎ ﺍﺯﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ ﺗﺤﺖ حمادی
ﻮ ﺍﻧﻮﺍع حمادی،
ﮐﻪ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍتی
ﻤُﺮﺩﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣلی ﻤﺪﺍﺭﻯ
ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻨُﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻋﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻭﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺮﺩﻩ، ﻋﻤﻠﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﺩﺭﺣﺎل ﺘﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﮑﺎﻣل ﻤﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
اﻟﮑﺘﺮﻭنی اﺗﻤﻬﺎ،
ﮐﻪ ﺗﺒﺪﻳل ﺒﺎﺗﻤﻬﺎﻯ
ﺴﻨﮕﻴﻥ ﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ (ﺗﮑﺎﻣل
ﺘﺮﺍﮐﻤﻰ) ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺮﻭح اﻥ ﺍﺗﻤﻬﺎ
(ﺗﮑﺎﻣلی ﺘﺰﮐﻴﻪ)
ﺍﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺮﺷﺪ ﻃﻔل ﺒﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﺠﺴم ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ ﻭ
ﺳﻨﮕﻴﻥ ﺘﺮ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺬﻫﻥ ﺒﺎ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺗﺠﺎ،ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل رﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺳﻴﺴتم
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ،
ﻭ ﺭﻫﺎئی اﺯ ﺍثاﺭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮﻗﺒل ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺷﻮﺩ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺮﻭح
ﻔﺮﺩﻯ، ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
گیاهی ﻮ ﺣﻴﻮﺍنی
عبوﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻤﻮﺩﻩ،
ﻭﺑﺎ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺣﻴﺎتی
ﻮ ﺭﻭﺣﻰ، ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻤﺠﻤﻮﻋﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯﻯ اﺯ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻔﺼﻮل ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
اﺭﻭﺍح هستیم،
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻳم ﻮﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺴﻴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯ،
ﻭ ﺭﻧﺠﻬﺎ ﻭﺳﺨﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺠﻬﻨمی اﻳﻥ ﺠﻬﺎنی
ﺮﺍ طیّ کرﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﺗﺎ ﺑﻔﺼل ﻨﻮعی
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ،
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﻢ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯﺍﺩ ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻥ ﻔﺼﻮل ﻨﻮعی
ﺒﺮﺳﺎﻧﻴﻢ. ﻳﻌنی
ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی کنیم
ﻭﻧﻪ ﺑﺎﺯﻯ ﺪﻳﻥ
ﻮﻣﺬﻫﺐ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ.
ﭼﻨﺪﺻﺪ ﺑﺎﺭ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭح اﻧﺴﺎنی ﻤﺎ،
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻔﺼﻮل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ) ﺑﺎﻟﺎ
ﺍﻣﺪﻩ، ﺗﺎ ﺑﻌﻘل
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﮐﺎفی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ، ﺗﺎ ﺑﺎ
(ﺗﮑﺎﻣل اﺭﺍﺩﻯ)
ﻭﺑﺎ ﮐﻤک ﻮسعی ﺨﻮﺩ،
ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﺴﺒﻘﺖ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ، ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺯ ﻧﻬﺎئی
کماﻟﺎﺕ
ایدآل ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺎﻧﻴﻢ. ﻭﺟﻠﻮ
ﺑﻴﻔﺘﻴم ﺘﺎ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﻤﺘﺮ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺠﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ ﺒﮑﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺑﺎ ﺭﻭﺵ ﺍلهی ﺒﺎ
ﺍﻧﺠﺎم ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﺑﺎ
ﮐﻤک اﻭ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻭ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ،ربّ
ﺍﻟﻨﻮع و ایدآل
کمال ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ میسّر
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ. ﻭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﻨﻴﺰ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺮﺗﺮ، ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﻴم ﻮﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ، ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ،
ﻭﻫﺮﺍﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺧﺰﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭ ﻳﺎ فی اﻟﻔﻮﺭ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭبی
اﻧﺘﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﻣﻄلق
ﻮ ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺩﺭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺭﻭحی ﻤﺎ ﺩﺭ آیندهﻫﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﺧﻴلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍع ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﺗﻤﺎم گذﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺑﺎ ﺍﺯﻟﻴﺖ ﺍﻧﻬﺎ،
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ آیندهﻫﺎﻯ
بی اﻧﺘﻬﺎ، ﺩﺭﺣﮑم
ﻠﺤﻈﻪ ﻧﺎﭼﻴﺰﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺣﻴﻒ
ﺍﺳﺖ ﺍﺯﻣﺤل ﺠﻬل
ﻮ بی ﺼﺒﺮﻯ ﻮﻟﺬﺕ
ﭘﺮﺳﺘﻰ، ثرﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺮﻭحی کذﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﻠﻒ ﮐﻨﻴﻢ،
ﻭ ﻣﺤﺮﻭم اﺯ آیندهﻫﺎ،
ﻭ ﺣتی ﺪﻭﭼﺎﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺪﺭ آیندهﻫﺎ
ﺒﺸﻮﻳﻢ. ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺮﻭح ﻔﺮﺩﻯ هر ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺭﺍ، ﺑﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ
(ﮐﻥ ﻔﮑﺎﻥ) ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺩ. ﮔﻔﺖ ﺑﺸﻮ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻠﺤﻈﻪ ﻧﻴﺰ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﺷﺪ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻘﻮل
ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،
ﺍﻳﻥ ﻔﺮﻣﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
(ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ) ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ،
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺠﺒﺮﻭﺕﻫﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭمایه ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﺯ(ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج
اﺯ ﻫﺴﺘﻰها ) ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ (ﻫﺴتی ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ)
ﺍﺯﺻﺎﺩﺭاﻭﻝ، ﻭﺗﻤﺎمی
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻌﺪﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﭘس ﻣﺎ ﺳﺮمایهﺍﻯ
الهی ﺪﺍﺭﻳﻢ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻮﺟﺎﻫﻞ
ﻭﻭﺣشی ﻮﺟﻨﻴنی
ﺪﺭ ﺭﺣم ﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭ ﺳﭙس ﺍﻳﻥ
ﺮﻭح اﻭﻟﻴﻪ ﺍﺯ
ﭘﺎئین ﻮ ﺷﺒﻪ ﻋﺪم
ﺒﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺒﺎﻟﺎ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻘربّ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﮐﻨﻮنی ﺒﻤﻠﮑﻮﺕ،
ﻭ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ،
ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ. ﻭلی
اﺭﻭﺍح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
غیر ﺳﺎﻟک ﺒﺸﺮﻯ
ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ،ﺑﺠﺎﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﻓﺘﻦ
ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ،ﺑﭙﺎئین
ﻤﺠﺪﺩﻯ ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣتی
ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ، آیندهﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﺤﻘﻴﺮ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﺒﺸﺮﻳﺖ
ﮐﻨﻮنی ﺒﺮﺳﻨﺪ،
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
سلوک الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻔﺮﻣﺎﻥ اﺯلی
ﻴﺎ (ﺳﺮﻧﻮﺷتی
اﺯﻟﻰ) ﺑﺮﺍﻯ
همگی اﺭﻭﺍح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ علّت ﺍﺻلی اﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
هستی ﻄﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤگی
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻋﻮﺍلم
ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎﻫﺎﻯ (ﻣﺎﺳﻮﺗﻰ)
ﺳﻨﮕﻴﻥﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎﻯ
اﺗمی ﻤﺎ، ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﻓﻌلی ﻤﺎ،
ﻭ(ﻣﻠﮑﻮﺕ) ﺑﻌﺪﻯ
اثیرﻯ، ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ (ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ)
ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ و
مکان لا مکان ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ، ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺠﺒﺮﻭﺕ
ﺩﺭ ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭل ﻴﺎ
(ﻟﺎﻫﻮﺕ) ﺟﻤﻌﺎ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
(ﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ) ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻫﺴتی ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻫﻤگی
اﻳﻨﻬﺎ ﭼﻮﻥ ﺸﺒﻨمی
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺎﺭج
از هستی ها ،ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ عدم ﻤﺎﺳﻮﺍﻩ
ﻳﺎ ﻋﻤّاء ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ، ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻭمَشیّت ﺍلهی
ﻮ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺪﺭ (ﻫﺎﻫﻮﺕ)
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄلق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﺎ، ﺍﺯﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺑﻤﻮﺟﺐ (ﻓﺮﻣﺎﻥ
کن ﻔﮑﺎﻥ) ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺭﻭح اﻟﺎﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺮﺩﻯ، ﻭﺍﺻل ﻤﺎﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﺘﮑﺎﻣلی
ﺪﺭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
اﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ، ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ الهی
اﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻤﺪﺑّﺮﻭﻋﺎﻣل
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺡ،
ﺩﺭ ﺍﺯل ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ.
ﺍﺭﻭﺍح ﺪﺭ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍلهی من
کن ﻔﻴﮑﻮﻥ اﻏﺎﺯ
ﺑﺘﮑﺎﻣل ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺒﺸﻮ ﺭﺍ،
ﺩﺭ آیندهﻫﺎ ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳج
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥ ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
اﺯ ﺍﺯل تا ﺍﺑﺪ،
ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﺭﻭﺍح ﻤﺪﺍم ﺴﺒﻜﺘﺮ
ﻭ ﭘﺎﻛﺘﺮ ﻭﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ، ﺩﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﭘﻨﺪﺍﺭ ﻭﮐﺮﺩﺍﺭﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭلی ﻤﺎﺩﻩ ﻣﺪﺍم
ﺴﻨﮕﻴﻥ ﺘﺮ ﻭﻣﺘﺮﺍکم
ﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻦ
(ﻣﺎﺩﻩ) ﻏﻴﺮ ﺍﺯ (ﺭﻭح
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﻤﺎﺩﻩ) ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌنی ﻤﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑل عالم
عمّاء ﻮ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ،
ﺩﺭ ﻋﺪم ﻤﻄﻠق
اﺳﺖ. ﻭ ﺫﺍﺕ ﺍلهی
هرﭼﻪ ﻫﺴﺖ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﻤﺎﺩﻩ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ، ﺍﺯ
(ﻣﺎﺩﻩ ﺷِﺒﻪ ﻋﺪﻣﻰ)
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﺑﺘﺪﺭﻳج
ﻤﺎﺩﻩ ﻣﺘﺮﺍﮐم
ﺘﺮ ﻭﻏﻠﻴﻈﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺗﻤﺎم اﻳﻦ
(ﺍﻧﻮﺍع ﻤﺎﺩﻩ) ﺭﺍ
( ﺗﺤﺖ ﺍثیری یا
ایثر ویا إتر) ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ اﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻮﺭﻯ ﻭﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐﻋﻘلی
ﻨﻴﺰﺧﻮﺍﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺩﺭﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻤﻠﮑﻮﺕ،
ﺑﻤﺎﺩﻩ ﺍثیرﻯ
می ﺮﺳﻴﻢ، ﮐﻪ ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
اﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺻﺪﮔﺎﻧﻪ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺍﺧل
هسته ﺍﺗﻢ، ﺗﺮﮐﻴﺒﺎتی
أثیرﻯ ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺍﻧﻪ ﻓﻮﺗﻮﻥ،
ﺳﻨﮕﻴﻥ ﺘﺮﻳﻥ ﻮﺍﺣﺪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍثیرﻯ
می ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪﺗﺮﮐﻴبی
اﻧﺮﮊﻳک ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﺯ ﺗﻮﺩﻩ ﻋﻈﻴم
اﻳﻥ ﻤﺎﺩﻩ ﺍثیرﻯ،
ﺍﺗﻢ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻥ
اﻏﺎﺯ، ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺻﺪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺗﻢ ﻭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎﺭﺍ، ﺍﺯ ﮐﺮﻳﺴﺘﺎﻟﻬﺎ
ﺑﻪ ﮊﻧﻬﺎ ﻭ ﺳﻠﻮﻟﻬﺎ
ﻭ ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺘﻦ، ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺰﻧﺪﻩﺍﻯ
که ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴم ﺮﺳﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺭﻭح ﻤﺎ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﻤﺎﻫﻴّﺖ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ، ﺩﺭ ﮐﻤﺎل
ﻮﻋﻘل ﻮ ﺯﻳﺒﺎئی
ﻮ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺣﻴﺎتی
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ،
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺘﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
مادّی ﻮﻋﻨﺼﺮﻯ،
ﻭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻮضع
اﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ،
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ، ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ میسّر
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻟﮕﻮﻯ
الهی ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋم ﻴﺎ ﺟﺒﺮئیل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﮐﺎﺭﻯ که ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻮﺣﮑمی اﻟﻬﻰ (ﮐﻥ
ﻔﻴﮑﻮﻥ) ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺗﺎ
ﺍﺑﺪ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﮐﺎﺭﻯ که ﺣﺘﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ، ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻭﺑﺎﺭﻫﺎ،
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻳﺎ ﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻧﻬﺎ، ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ، ﻭﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ هاﻯ ﻨﻮعی ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﮔﺮﺩﻳﻢ. ﮐﺎﺭﻯ
که ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺨﻮﺵ ﻧﻤﻴﮑﻨﻴﻢ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺠﺒﺮ ﺍلهی
ﻮ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﺩﻭﺍﺭﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺍﻧﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻴﻢ،
ﻭﺧﻮﺍﻫﻴم ﺪﺍﺩ.
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ علت ﺗﺤﻤّﻞ
ﺍﺳﻴﺒﻬﺎﻯ ﺠﻬﻨﻤﻰ،
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﺠﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ ﺒﻀﺮﺭ ﺭﻭح
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﺑﺎﺯ
ﻫم عوﺍﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
و یونیورسهای ﺪﻳﮕﺮﻯ،
ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ ﺤﻮﺯﻩ
مادّی ﺨﻮﺩ ﻣﺎ ﻫﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ.
ﻭﻋﻠﻢ
پیشرفته ﺍﺣﺴﺎسی
اﺯ ﻭﺟﻮﺩ (ﺿﺪّ ﻣﺎﺩﻩ)
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﻴلی ﻮﺟﻮﺩ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
الهی (ﺍﻧﺮﮊیک ﻮ
ﻣﻮجی ﻮ ﻧﻮﺭﻯ ﻮ
ﻋﻘﻠﻰ) ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻣﺎ
کُلّ ﺁﻧﻬﺎ را (ﺭﻭحی
ﺍﻟﻬﻰ) ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﻧﺎ ﺭﺳﺎئی اﺣﺴﺎس
ﻣﺎ ﺩﻟﻴل ﻨﺒﻮﺩﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺪﻳﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ ﺍﺯ ﺍﺯل
ﺘﺎ ﺍﺑﺪ، ﻓﺮﻣﺎﻥ
کن ﻔﻴﮑﻮﻥ، ﺩﺭﺣﺎل
ﺸﺪﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭﻋﻘﺐ
ﮔﺮﺩﻯ هم ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺭﻭﺍح
الهی ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﻣﺸﻐﻮل عبوﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ ﻔﺮﻣﺎﻥ
کن ﻔﻴﮑﻮﻥ، ﻭﺷﺪﻥ
ﻮﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ ﺗﮑﻮﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺴﻠﺴﻠﻪ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺒﺸﻨﺎﺳﻴﻢ. ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻨﻄقی ﻮ ﻣﻌﻘﻮل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎ ﻣﺒﺪﻫﻴﻢ.
ﺗﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ آینده
ﻫﺎﻯ ﭽﻮﻥ گذﺷﺘﻪ،
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
عکس ﺗﮑﺎﻣل ﻮ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺠﻬﻨمی ﺰﻧﺪگی ﺪﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﺠﺪﺩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺩﺭ ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮﺣتی ﻔسخ
گیاهی ﻮ ﺭسخ حمادی
ﻨﺸﻮﻳﻢ. ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺑﺤث (ﻣﺎﺩﻩ
ﻭ ﺭﻭﺡ) ﻓﺮﺩﻯ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺤث ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
(ﺭﻭح ﺠﻤﻌﻰ) ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﺭﻭﺍح
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻧﻪ ﻣﺎ ﻗﺪﺭﺕ
تصوّر ﻭ ﺗﻔﮑﺮ ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺨﺎﺭج
اﺯ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺴﺨتی
ﻤﻴﺘﻮﺍنیم ﺒﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻴﻢ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
تصوّر ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺒﻨﻤﺎئیم.
ﻭﻟﻰ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ) ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩ میسّر ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ، ﺑﻤﺮﺍتبی
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍلهی ﺁﺷﻨﺎ،
ﻭ ﺣﺘﻰ (ﺭﻭح ﺨﻮﺩﺭﺍ)
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻏﺎﺯ ﭼﻮﻥ
ﺪﻳﻮﻯ ﺴﻴﺎﻩ ﻭ ﮔﺮﺩ
آﻟﻮﺩ، ﻭﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﭘﺎک ﻮﻧﻮﺭﺍنی ﻮ
ﺯﻳﺒﺎ، ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
ﺪﺭﻣﻴﺎﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
(ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﺿﻤﻥ اﻳﻨکه ﺍلهی
ﻮ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
هستند، ﻫﻤﺎﻥ ﻮﺍﻗﻌﻴﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺒﻬﺮ ﻣﺮﺗﺒﻪﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺍﻟﻬﻰ
( ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﺍﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﻭحَقّ
گفتن اﻧﺎ ﺍﻟﺤق
ﭽﻮﻥ ﺤﻠّﺎج ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
(ﺭﻭح ﺠﻤﻌﻰ) ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
گفت ،ﺗﺮﮐﻴبی
اﺯ ﺍﺭﻭﺍح ﻔﺮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭﻙ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﻣﺤﺎل
اﺳﺖ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﺘﺸﺒﻴﻪ ﮐﺮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺪﻥ اﻧﺴﺎنی
ﻤﺎ، ﮐﻪ (ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
و یگانگی ﺷﺨصی
) ﻣﺎﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﺧﻮﺩ ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺷﺪﻩ
ﺍﺯ ﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺳﻠﻮل ﻮ ﮔﻠﺒﻮل
اﺯﺍﺩ، ﻭ ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺴﺘﻘل ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺿﻤﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﺮﻭح ﻔﺮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺭﻭح
ﺠمعی هستی
مادی ما ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺳﻠﻮﻟﻬﺎﻯ ﻘﻠﺐ
ﺿﻤﻥ اﺳﺘﻘﻠﺎل
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ، ﻳک
ﻮﺍﺣﺪ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﻠﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻗﻠﺐ ﻗﺎﺑل اﻧﺘﻘﺎل
ﺒﺎﻧﺴﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ،
ﻭﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﺼﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺎﻋﺘﻬﺎ ﻫﻨﻮﺯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺩﺭﺳﻴﻨﻪ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﺍﻥ
آن ،ﺳﺎﻟﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﺮ (ﺍﻣﺮ
ﮐﻠّﻰ) ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﺟﺰاء
ﺘﺸﮑﻴل ﺸﺪﻩ، ﻭﻫﺮﺟزء
ﺧﻮﺩ ﺑﺘﻨﻬﺎئی
ﻴک کُلّی کوﭼﮑﺘﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺍﻯ اﺟﺰﺍﻯ
کوچکتر دﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﺮکُلّی
ﺒﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻴک ﺠزء ﻤﺴﺘﻘﻞ،
ﺩﺍﺧل ﻴک کُلّی
ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺩﺭک اﻳﻦ
(ﺍﺳتقلال ﺠﺰﺋﻰ)
ﻭ (ﻋﻀﻮﻳﺖ ﺩﺭ ﻳک
ﻮﺟﻮﺩ ﮐﻠّﻰ) ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﻔﻬﻮم
عرﻓﺎﻧﻰ (ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ) در
یگانگی ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻤﻄﺮح کرﺩ. ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﺩﺭ ﻫم
ﻮ ﺩﺍﺧل هم ،ﮐلّ
اﻋﻈم ﺮﺍ ﺩﺭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴتی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭﻫﺴتی ﺠﺰ ﺧﺪﺍ
ﮐسی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰﻫﺴﺘﻰ،
ﺟﺰ ﻫﺴتی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯﮐﻥ
ﻔﮑﺎﻥ ﻮﺳﭙس ﺍﺯ
(ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ) ﺑﻮﺩ
ﺻﺎﺩﺭﻫﺎﻯ اﻭﻟﻴﻪ،
ﻭﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ، ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺭﻭﺷﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﭼﺮﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ سلوک
الهی، ﻭ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍلهی ﺰﻣﺎﻥ
بمعرفی
خداوند بما ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻣﺴﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻓﻄﺮﺕ ﻫﺴﺘﻰ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭﻓﻄﺮﺕ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﻧﺪﻫﻴﻢ،
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺭﺍﺣﺖﺗﺮ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
و با فهم و عشق
اﺯﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭﺗﺮک ﺘﻤﺎم ﺼﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺍﻥ، ﺑﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﻋﺎﻟﻰ، ﮐﻪ ﺍﻧﺮﺍ
(ﻧﻮع ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻴﻨﺎﻣﻴم ﻨﺮﻭﻳﻢ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻧﻮﺍع
ﻨسخ ﻮ ﻣسخ ﻮ ﻓسخ
و رسخ وحتی وسخ
چون چرک ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ.
ﻭﺩﻭﺑﺎﺭﻩ آیندهﻫﺎ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ گذﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺑﺎ ﺭﻧﺠﻬﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻴم کرﺩ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣتی
ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑسلوک الهی ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻴﻢ.
ﻭلی ﺨﻴلی اﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
،ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﻨﺎ ﺍﮔﺎﻩ
ﻭﻳﺎ ﺑﺪﻭﻥ اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
آگاهی هستند، ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ (ﻓﺼﻮل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﻭﻟﻴﻪ)
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻟﺬﺍ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎئی
ﻨﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی ﺨﻮﺩ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ،
ﻫﻤﻴﻥ ﻤﺮﺍﺣل ﺮﺍ
طیّ کرﺩﻩﺍﻳﻢ. ﻭلی
ﺒﺮخی ﻮﻟﻮ ﮐﻤﺘﺮ،
ﮐﻪ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﻭ ﻋﺎﻗل
ﻮﺩﺍﺭﺍﻯ اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﺭﺍﺩﻩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻥ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﺘﮑﺎﻣل
هستی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎئی هستند،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﺎ ﺍﮔﺎﻫﻰ،
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺠﺎﻫل ﻮ ﻓﺎﺳﺪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺮﺳمی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻥ اﻓﺮﺍﺩ ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ،
ﻭبی ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
اﻟﻬﻰ (ﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ)
ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳل ﺒنا
ﻔﺮﻣﺎﻥ (ﮐﻥ ﻔﻠﺎ
ﻳﮑﻮﻥ) ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻓﺮﻣﺎﻥ الهی( ﺒﺸﻮ)
ﺭﺍ، ﺍﻳﻨﺎﻥ
عمدﺍ ﻳﺎ ﺳﻬﻮﺍ
(ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ) ﻭتمرّد
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﭘﺎسخ
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺎ بی ﭙﺎﺳﺨﻰ،
ﻭﺣتی ﻨﻔﺮﺕ ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﺒﺨﻮﺩ ﺳﺮﻯ
عباﺩﻯ، ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﻨﻔس أمّاره
ﻭ ﻓﺎﺳﺪ ﺧﻮﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ اﺟﺮﺍﻯ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻨﻔس ﺍﻟﻮﺩﻩ ﻭ ﮐثیف
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ،
ﺑﺠﺎﻯ ﺘﻘربّ ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
بنام خدا و
عبادت ﺷﺮک ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍ ﻭﻏﻴﺮ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی ﺮﺍ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻧﻬﺎ
را اﺑﻠﻴس ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻮ ﺩﻳﻮ و دَد ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺤﺮﻭم
اﺯ ﺍﺷﻨﺎئی ﻮﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلّیات ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﺑﺪﻭﻥ
اﺟﺎﺯﻩﺍﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻫﺒﺮﻯ ﺪﻳنی
و در واقع بی
دینی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻔﺮﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺒﺨﻮﺩﺷﺎﻥ اﺟﺎﺯﻩ
آیت الله شدن ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﻭ ﺟﻨﮓ ﻣﺮﺟﻌﻴﺖ
ﺑﻴﺴﻮﺍﺩﺍﻥ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
کموﻧﻴﺴﺘﻬﺎﻯ ﺴﺎﺑﻖ،
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻣﺎ ﻭ دﺭﺟﻬﺎﻥ
(تشیّع غیر ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﻣﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﻨﺪﻩ ﻭﺍ می ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺟﺮﻳﺎﻥ (ﮐﻥ ﻔﻠﺎ
ﻳﮑﻮﻥ) ﺭﺍ ﺑﭽﺸم
می ﺒﻴﻨﻴﻢ. ﻭﺍﺣﻴﺎﻯ
اﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ ﺨﺪﺍﻳﺎن
کفر ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻫم ﻤﻰ ﺟﻨﮕﻨﺪ،
ﻭ ﺯﻧﺎﻥ ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺑﺎﻳﻨﺪ،
ﻭﻫﺮ ﮐﺪﺍم اﺯ ﺍﻳﻥ
اﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
مجموعه و کُلّکسیونی
ازﭼﻨﺪﻳﻥ ﺰﻥ، ﻭ
ﻫﺮ ﺯﻥ ﺍﻧﺎﻥ ﭽﻨﺪﻳﻥ
ﺸﻮﻫﺮ ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﻣﻌﺠﻮنی
اﺯ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﻮ
ﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻥ اﺯﻣﺎﺩﺭ
ﺟﺪﺍ ﻭ ﺍﺯ ﭘﺪﺭ ﺳﻮﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ که
همگی نام آقا
زاده دارند
اگر حلال زاده
بوده باشند .  ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺣﺪﻳث امام ﺗﺎﮐﻴﺪ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺧﺰﺍﺋﻥ
الهی خاص ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
اﺳﺖ، ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
(ﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ ﺒﻌﺪﻯ)
ﻭﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪنی ﺪﺭ
ﻣﺮﺍﺣل ﺁﻳﻨﺪﻩ
فوق بشری
فرشته گونه ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻗﺒﻠﺎ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺭ ﺍﻧﺒﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺯﺩﺍنی
هم ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻣﺤﺘﺎج اﻧﺒﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻗﻔل ﻮ ﺯﻧﺠﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ گنج ﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧمی ﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺳﻠﻮک الهی ﺸﺪ،
ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ (ﮐﻦ ﻓﮑﺎﻥ)
و بصورت
(بِدای الهی ) ﺩﺭحَقّ
هرﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮکی
اﻭ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. که با
رضایت و حتی أعلم
الهی ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺣﻔﻈ اﺯﺍﺩﻯ
ﻮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺩﺭﺍﻳﻥ ﺘﻮفیق
عقلی ﺒﺮﺗﺮ، ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺍﺭﺍﻡ،
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻧﺎﺏ ﻭ
ﺑِﮑﺮ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﺯﺩﻳﺪﻫﺎﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ اﺯﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ الهی ﺨﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺮﻭٴﻴﺎﺋﻰ، ﻭﺩﺭ
ﺍﺳﺮاء ﻮﻣﻌﺮﺍج
ﺨﻮﺩ می ﺒﻴﻨﺪ ﻭ
ﺑﮕﺮﺩﺷﻬﺎﻯ ﺸﺒﺎﻧﻪ
ملکوتی ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﺩﻭم
شبانه موعود
الهی و نیز در
بهشت سوم
انتظار عرشی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ، (ﮐﻥ
ﻔﮑﺎﻥ ﻔﻮﺭﻯ) ﭘس
ﺍﺯﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﻓﺮﻣﺎنی
ﻨﻮﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
آﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻄﺮﻳﻘﺖ سلوکی ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻋﺎﺩﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺗﻤﺎم اﻓﮑﺎﺭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺭسی
ﻮ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ چون
همین حدیث های
پیامبر و
امامان. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻴلی
عقب ﻣﺎﻧﺪگی ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﺭک ﺤﻘﺎﻳﻖ ﺍلهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺎﺯ ﺑﺘﻌلیم
الهی ﻮ ﺗﺬﮐﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺣﺘﻰ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺍﻳﻥ ﺘﺬﮐﺮﺍﺕ ﺑﻬﺮ
ﺯﺑﺎﻥ که ﺑﺎﺷﺪ،
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ، ﺍﻳﻥ
ﺘﺬﮐﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺗﺤﺖﻋﻨﻮﺍﻥ
(ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ ﺒنی
اسرائیل یعنی
سالکان الهی ) ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
یهوه طلب ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﻠکه ﺗﻤﺎﻣﻰ (ﻫُﺪﺍ
ﺩﺍﺭﺍﻥ) ساﻟک ﺒﺎ
ﭘﻴﺮ الهی ﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
یا مردانگی ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺬﺍﺗﻰ روح ،ﻭﺩﺭ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﭘﺎﮐﻰ،
ﺩﺭﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﻮ ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﭙﺎﮐﻰ
(ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎه) ﺧﻮﻳﺶ،
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎ ﮐﻤک
الهی ﻮﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
اﻭ، ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍلهی ﻤﺮبی ﭙس ﺍﺯ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ و
توسّلات ﺳﻠﻮکی
ﺪﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
هنگام عباﺩﺕ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍلهی ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﮔﺸﺘﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻓﻌلی
کن ﻔﻴﮑﻮﻥ ﺮﺍ ﺗﺤﻘق
ﺒﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
الهی ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯﻋﺎﻟم ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
بشری ، ﺑﻌﺎﻟم ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
فئق بشری ﺒﺎﻟﺎ
ﺑﺒﺮﺩ. ﻭﻫﻨﻮﺯ ﻋﻮﺍﻟم
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ از مراتب
الهی ﺩﺭﭘﻴﺶﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻮﻩ ﻃﻮﺭﺩﺭﺻﺤﺮﺍﻯ
ﺴﻴﻨﺎﻯ ﻤﺼﺮ، ﺩﺭ
ﺷﺮق کاﻧﺎل ﺴﻮﺋﺰ،
ﺻﺤﻨﻪ ﺗﺎﺭﻳخی
عبوﺭ ﻗﻮﻡ
اکثرا بدون
اوم و سلوک ﻳﻬﻮﺩ،
ﺑﺎ ﻣﻮسی اﺯ ﻣﺼﺮ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺎﻭﺭﺷﻠﻴم
ﺒﻮﺩ. ﮐﻪﺧﻮﺩ ﺩﺍﺳﺘﺎنی
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﮐﻬﻥ ﭽﻬﺎﺭ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻟﻪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﮐﺎﺭﻯ
گرﺩﻳﺪﻩ ﻭﺧﺮﺍﻓﺎتی
ﻮﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ ﺸﺪﻩ.
ﻭلی در
برداشت سلوکی ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻔﺎﻫﻴﻢ ﻋﺮﻓﺎنی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ اﺳﺖ.
(ﻃﻮﺭ) در واقع ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﻣﻮﺳﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻓﺘﻥ اﺯﺟﻬﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ حیوانی ﺧﻮﺩ،
ﺑﺠﻬﺎﻥ مُقدّس
الهی اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﺮﺍ
ﺩﺭ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎ،
ﻭﻫﺮﺟﺎئیکه ﺑﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺒﺪﺗﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ گذرانیده
اند ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎم ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻪ ﻋﺮﻓﺎی الهی
ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎ، ﺩﺭﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭیخ عرﻓﺎﻥ ﻮ
سلوک الهی، ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻫیچ اﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺮﺍ چون
شاهنامه
فردوسی عارف ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻩ، ﻭﺣتی
اﻧﻬﺎ ﺭﺍ تأیید
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺑﻬﺮﻩ ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﻳﺶ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﻣﺤﺒﺖ ﻭﮐﺸﺶ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻮﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ اﻃﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
عرﻓﺎنی ﻮ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک همه ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﺣتی
ﺪﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺣﻮﺍﺩث
ﻭﻭﻗﺎیع مادّی
هستند. ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ می ﺒﻴﻨﻴم ﻮﺩﺭﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ، ﺩﺭس
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ آﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ (ﻃﻮﺭ) ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
(ﻃﻮﺭ ﺟﺪﻳﺪ) ﻭﺣﺎﻟﺖ
ﻭ ﻭضع ﺘﺎﺯﻩ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻨﻮﻳﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻃﻮﺭ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ،
ﻭ ﺑﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍلهی
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﻣﻨﺎﺟﺎﺕ)
ﻳﺎ (ﻧﺠﻮا) ﻫﻤﺎﻥ
ﺼﺤﺒﺖ ﺷﺨصی ﺒﺎ
ﮐسی ﺪﺭﮔﻮﺷﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺩل
اﻧﺠﺎم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﻧﻮعی
ﺘﻠﻪ ﭘﺎﺗﻴک ﺪﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻔﮑﺮﻯ،
ﻭ ﻳﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻟﻬﻰ،
ﺗﺎ ﺑﺨﺪﺍ تجلّی
مناسب مقام عقلی
و الوهیّت خود
رﺳﻴﺪ. ﺳﺎﻟک اﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ،
که ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺤﻘق
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ ﺨﺪﺍ،
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﺠﻮﻯ
ﻮ ﻣﻨﺎﺟﺎﺕ، ﺟﺰئی
اﺯ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺩﻋﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤگی
اﻧﻬﺎ، ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
(ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺫﻫﻨﻰ
و توسل ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍلهی ﺰﻧﺪﻩ
مورد قبول خداوند
) ﺍﺭﺯﺵ ﺍلهی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ همگی ﺒﺎﺯ
ﻳﮑﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻳک
هدﻑ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺗﻤﺮﮐﺰ
همراه ﺩفع ﺸﺮﻙ)
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ،
ﻭﺗﺮک هرﭼﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ. (ﺻﻮﻡ)
ﻳﺎ ﺭﻭﺯﻩ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ تلفظ
دیگری از (ﺍﻭم ﻴﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍلهی) اﺳﺖ.ﻭ(حَجّ
ﮐﻌﺒﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
(حَجّ اﮐﺒﺮ) ﻳﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺤق ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی اﺳﺖ.
ﮐﻌﺒﻪ ﻧﻤﺎﻳﺶ مادّی
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻫﻨﻮﺯ حَجّ
اﮐﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
(ﺻﻠﺎﺕ) ﻭ ﻧﻤﺎﺯ،
ﻫﻤﺎﻥ (صِله) ﻭ ﺍﺗﺼﺎل
ﻮﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮ( ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻓﺎﺭﺳﻰ، ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﺎﻣﻮس ﻳﻮﻧﺎنی
و زردشتی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬﻰ،
اسماء الله ﻳﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯ
هفت گاﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﺎﻣﻮس ﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺮﺍﺭ مقدّس
ﺍلهی هستند، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻨﺎﻡ ﻫﺎ ﻭﺍﺳﺎمی
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ(ﺍﺳﻤاء
الله ) ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،
ﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺗﺠلی ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺯ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭلی هنوﺯ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩفع ﺸﺮک
ﺴﺎﻟﻚ، ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺘﺮک ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺻﻌﻮﺩ
ﻣﻮسی ﺒﮑﻮﻩ ﻃﻮﺭ
ﻫﻤﺎﻥ تمثیل ﻋﺮﻭج
ﻮﺍﺳﺮاء ﺮﻭح ﻮ
ﻓﮑﺮ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻤﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﻮﻩ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ، ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫم ﻨﻴﺰ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻭﺭﻯ اﺯ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺍﺋم ﺪﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ، ﺑﮑﻮﻩ
ﻭﺟﻨﮕﻞ، ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻮ ﮐُنج اﻃﺎﻗﻬﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳک رواق
های ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﻮﻗﺖ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻔﮑﺮ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻮسی ﺪﺭﮐﻮﻩ ﻃﻮﺭ
ﻭﻳﺎ ﮐﻮﻩ ﮐﺮﻣﻞ،
ﻭﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭﻏﺎﺭ
ﺣﺮّاء در
مکّه و رستم
هر کامل زرئشتی
در کوه هراّء و
زردشت در
کوهستان مزار
شریف . ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
(ﺍﺫﺍ ﺍﺭﺩﺕ) ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ، ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﻨﻢ، ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
(مَشیّت ﻭ ﻗﻀﺎ) ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭﺗﺤﻘق
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺣﺎﺩیث
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺘﻔﮑﻴک
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺑﺎﺯ مَشیّت ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﺯل ﭽﻴﺰﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻮﺩ ﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی ﭽﻮﻥ اﻧﺴﺎﻥ
اﺯﺍﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻟﺬﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ و ﭘﻴﺮ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﻭﺍثباﺕ
ﺻﺪﻕ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺒﻴﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ،
ﻭ ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ کُلّ
سلوک الهی ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻄﻮﺭ
ﻗﺎطع ﻮﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻧﻬﺎئی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﭼﻮﻥ (ِﺑﺪﺍء ) ﻳﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﮐلّی ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎی
سالک ،ﻭﻳﺎ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻭ ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻮ ﺗﻀﻤﻴﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﺳﺎﻟﻚ، ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ مَعصومیّت
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻭمَصونیّت
ﺍﺯ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﻨسخ
ﻮﻣسخ ﻮﻓﺴﺦو رسخ
ووسخ ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺠﻬﺎﻥ
اﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺠﻬﺎﻥ
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺒﻌﺪ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺒﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭم
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎئیﻬﺎﻯ
ﺪل ﭙﺬﻳﺮ، ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎت
ﺠﺴمی ﻮ ﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭﺍنی ﻮ ﺭﻭحی
عظیم تر ﺍﺯﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻓﺘﻥ
ﺒﻌﻈﻤﺘﻬﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
غیر قابل تصور
که ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
الله ﺍﺯ ﺁﻥ ﭙس ﺧﺒﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ ولی
شاهد عرش رحمان
سمبول تمام اینده
ها را بچشم سوم
دل خواهد دید
که یایان ان
را در نهایت دوری
بنقطه ای در
افق میرسد .

حدیث 1437 - ﺍﺯ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ (ﺝ۴ﺹ136 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
العِلم علماﻥ،
ﻋلم لا ﻳسع اﻟﻨاس
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻨﻈﺮ ﻓﻴﻪ،
ﻭﻫﻮ ﺻِبغة ﺍﻟﺎﺳﻠﺎﻡ،
ﻭ ﻋﻠم یسع اﻟﻨﺎس
ﺗﺮک اﻟﻨﻈﺮ ﻓﻴﻪ،
ﻭﻫﻮ ﻗﺪﺭة ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺰّ ﻭ ﺟلِ ﻋﻠم
ﻮ آگاهی ﺪﻭ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ، ﻳکی
علمی که ﻣﺮﺩم ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭ ﺍﻥ اضهار ﻨﻈﺮ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ ﻧﻈﺮﻯ
بدﻫﻨﺪ ﻣﮕﺮ ﺍﻧکه
ﺍﻃﺎﻋﺖ و باور ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ همان هدﻑ
ﺍﺳﻠﺎﻡ( ﺭﻧگ ﻮ ﺻﺒﻐﻪ
ﺍﺳﻠﺎم ﻮ ﺗﺴلیم
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ) ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
علمل اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺟﺎﺯﻩ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻨﻈﺮ ﻧﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺪﺭﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻋﻠم
ﻴﻌنی آﮔﺎهی ﻮ ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
وشناخت قلبی ،ﻧﻪ
ﺩﺍﻧﺶ های مادی
ﻭﻳﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
اﻃﻠﺎعی ﻓﻴﺰﻳکی
ﻮﻓﻠﺴﻔﻰ و تکنیکی
،ﺑﻠکه آگاهی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭﺳﺎﻟﻚ، ﻭﻳﺎ
ﻋﻠم ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی
ﺪﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
اﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺭﻧگ ﻮﺻﺒﻐﻪ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﻭ ﺻﻔﺖ ﻏﺎﻟﺐ
ﺩﺭ ﺍﺳﻠﺎﻡ
سلوکی ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
هدﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺳﻠﻮک الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﺮﺩم که ﻫﻨﻮﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی اﻳﻥ ﺪﺍﻧﺶﻫﺎﻯ
الهی ﻮﺍﻟﻬﺎمی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮک ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺗﺎ ﺍﻧﺮﺍ
ﮐﺴﺐ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮ ﺗﺎﺯﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺎﻳﺪ ﻣطیع ﻮبی
ﻨﻈﺮ ﺑﺎﻣﺮّﺑﻴﺎﻥ
ﻮﻣﻌﻠﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی اﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ئﻭﺣتی
ﺬﻫﻨﻴﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩم ﻤﻴﺴﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺟﺎﻯ ﺒﺤث ﻭﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺤﺴﻮس
ملموس ﻭ ﺗﺠﺮبی
ﻮﻗﺎﺑل آﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺷﺨﺼﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺩﺍﻧﺎئی ﻮ ﻳﻘﻴنی
ﺒﺮﺍﻯ اﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻫﻨﻮﺯ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
الهی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ، ﮐﻪ
ﺣتی کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻭ ﺍﺯ
ﺍﻥ ﺧﺒﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺑﺎﺯ
ﻣﻔﻬﻮم کسی ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺟﺎﻯ
اﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ و
انتقاد ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻗﺪﺭﺗﻴکه
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث ﺍﻣﺪﻩ،
ﻭﻗﺎﺑل ﻨﻈﺮ ﻭﺑﺤ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪگی هر ﺍﻧﺴﺎنی
اﺳﺖ،ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻌﻨﻰ
( ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺮﮐسی کرﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی اﻭﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ،
ﺗﺎ ﺑﮑﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﻣﻘﺎم ﺮﻭحی
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﻭلی ﻤﺠﺒﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺟﺒﺮ ﻭ
ﺍﮐﺮﺍﻩ ﻭﺯﻭﺭ ﻭ
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻓﻬم ﻮﻋﺸق
ﻮ ﺗﮑﺎﻣل روحی ﻮﺍقعی
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﺎﻋث
ﺟﻬل ﻮ ﺗﺮس ﻭ
نا فهمی ﮐﻮﺩنی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
سلوک الهی ﺒﮑﻨﺪ
ﻳﺎ ﻧﮑﻨﺪ. ﮐﻪ (ﻟﺎ
ﺍﮐﺮﺍﻩ فی اﻟﺪﻳﻦ)
یعنی سلوک ﻫﻤﻴﻥ
اﺳﺖ. ﺍﮔﺮ سلوک
الهی ﻨﮑﺮﺩ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻏﻀبی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎمی هم ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺎ
ﺭﺍضی اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﺎ ﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺷﺨﺺ
ﺭﺍ ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺗﻤﺎم ﺨﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻳﺶ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺗﺤﻘق
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺟﺴم ﺴﺎﻟم
ﻮﻓﮑﺮ ﺳﺎﻟم ﻮﻟﺬﺗﻴکه
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺮﺩ، ﻫﻤگی اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ غیرﺳﺎﻟک ﻔﺮﺍﻫم
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ،
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ،
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ، ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
اﻣﺎﻡ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺮﺩم
عامّی ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
أعمی ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯﺍﺩﻯ عمل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻴک ﺪﺭﺟﻪ
آگاهی اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻧﭽﻪ ﻣﺮﺑﻮﻃ
به ( ﺻِﺒﻐﻪ ﻭ ﻫﺪﻑ)
ﺍﺳﻠﺎم واقعی ﻮ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ، ﮐه ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
(ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
بمعرفی
خداوند ) ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺎ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻔﺎﺳﺪ روان ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤُﺮﺩﻩﻫﺎﻯ
آﻧﺎﻥ.ﻋﻠﻮم ﻄﺒیعی
ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﻭﻋﻠﻮم
ﺘﺠﺮبی ﻮﻃﺒّﻰ،ﻭﻋﻠﻮم
هنرﻯ ﻮ ﺫﻭﻗﻰ، ﻫﻤگی
ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭلی ﺪﺭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻳﻥ علوﻡ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺳﺎﺯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺫﻫنی ﻮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ، ﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﻬﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺭﺍﺯ ﺧﻠﻘﺖ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻋﻠﻮم
ﺒﻤﻌﻨﻰ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮﻯ، ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ کاﻣل
ﺸﺪﻩ ﻭﺳﺎﻟم گرﺩﻳﺪﻩ
ﺩﺭ ﺭﻭح ﻮ ﻓﮑﺮ ﻭﻋﻘل
ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍلهی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ (ﺻﺒﻐﻪ)
ﮐﻪ ﺭﻧگ ﻮﻫﻤﺮﻧگی
اﺳﺖ، ﻭﺍﺳﻠﺎم که
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ (ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺍﺧﻠﺎقی ﻮ ﺻﻔﺎﺗﻰ)
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺎﺧﻠﺎق
الهی ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ، ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ
الهی ﺨﻮﻳﺶ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎ (ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﻭﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮتوحید ﺍﺫﮐﺎﺭﻯ،
ﺍﺯ (ﺗﻮﺣﻴﺪﺯﺑﺎﻧﻰ)
به (ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺻﻔﺎتی
ﻮ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ) به (ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟک ﺒﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﻭﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍلهی ﺨﻮﺩ،
ﺟﺪﺍئی اﺣﺴﺎس ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
و یگانگی ﺑﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﻭﻣﻘﺎم الهی خوﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭ ﻳﮑﺴﺎﻥ با ﺍﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍلهی ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻴگردد ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﺎﻟک
ﻮ ﺳﻌﻰ ﺍﻭ ﻫﻤﺮﻧگی
ﻮﺍﻳﻥ همانی ﻮ ﺗﺸﺒّﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻮﺍﺧﻠﺎقی
ﻮﺻﻔﺎتی ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺒﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻥ ﺒﻮﺩ،
ﮐﻪﺗﺸﺒّﻬﻮﺍ ﺑﺎﺧﻠﺎق
اﻟﻠﻪ ﮐﻪﺍﺧﻠﺎق
ﺍلهی ﺮﺍ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻧﻤﺎئید.
ﻭﺍﻳﻥ ﺘﺸﺒّ ﻪﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﺒﻴﻪ ﻭ ﺍﻳﻥ
همانی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻮ ﺁﻥ، ﭼﻨﺎﻥ
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﻫم ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻥ ﻮ ﺗﻮ ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﻤﺎ، ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻪ ﺗﻮ ﺩﺭ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

حدیث 1438 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ136 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﺎسخ ﺒﺴﺌﻮﺍل
اﻳﻨکه، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺷﻴاء ﺮﺍﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﺳﺎﺧﺖ، ﻭﻳﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﻘﺪﺭﺕ. ( ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻌﺎنی ﻤﺨﺘﻠﻒ
(ﻗﺪﺭﺕ) ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ (ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ) ﺍﺯﺍﺩ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ ﻫﺮ ﻃﻮﺭ
ﻭﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻳﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﺑﮑﻨﺪ ﻳﺎ ﻧﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ (ﻗﺪﺭﺕ ﻭﺗﻮﺍﻥ)
ﺍﻧﺴﺎﻥ که ﻧﻴﺮﻭئی
اﺳﺖ، ﺑﺎ ﺍﻥ ﻔﮑﺮ
ﻭﻧﻴﺖ ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻤل ﺪﺭ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻘﺪﺭﺕ
ﺗﻔﮑﺮ ﻭﻳﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺟﺮﺍ، ﺍﻋمّ اﺯ
ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮﺭﻭﺍﻥ
ﺮﺍ ﻫﻤگی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ ﺍﺯ ﻗﺒل
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﺒﻮﺩﻩ، ﻭ ﭼﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﻭ ﺍﺯ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
همان کرﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮعی اﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ
ﮐﻨﻮﻥ اﻭ ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯلی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﺎم
گذﺍﺭﺩﻩﺍﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺭﻭحی ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ گرﺩﻳﺪﻩ،
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ به او ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
سلوک الهی، ﺑﺮﻭﺵ
ﻣﻘﺒﻮل الهی ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍلهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺍلهی اﺳﺖ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘگی اﺧﻠﺎقی
ﻮ ﺻﻔﺎتی ﻮ ﭘﺎکی
ﺮﻭﺣﻰ،ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻋﻘلی ﻮ ﺭﻭحی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺷﻮﺩ. ﻧﻮعی
که ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺒﻌﺪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻣﺎ ﻗﺪﺭﺕ
مَشیّت ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺨﻮﺩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﻳﻥ
ﺤﺪیث ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ (ﭼﻴﺰﻯ
ﺠﺪﺍ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ) ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻭ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮﭼﻴﺰﻯ ﺠﺪﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭﻟﻰ ﺩﺭﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻳک ﻨﻮع
ﺸﺮک ﻮ
ﻧﺪﺍﻧشتن ﻘﺪﺭﺕ
ﻓﻬم ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺻلی ﺪﺭﻫﺴﺘﻰﺍﺳﺖ،
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻗﺪﺭتی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍئی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺪﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺷﺨﺺ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﻭﺑﺎﻋﻠﺎﻓﻪ
ﻭﻓﻬم ﻮﻋﺸق ﺒﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩ ﺷﻮﺩ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﭘﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ
لا ﻳﺠﻮﺯ ﺃﻥ ﻴﮑﻮﻥ
ﺨﻠق اﻟﺎﺷﻴاء ﺒﺎﻟﻘﺪﺭﻩ،
ﻟﺄﻧّک اﺫﺍ ﻗﻠﺖ
ﺧﻠق اﺷﻴاء ﺑﺎﻟﻘﺪﺭة
ﻓﮑﺄﻧّک ﻘﺪ ﺟﻌﻠﺖ
ﺍﻟﻘﺪﺭة ﺷﻴﺌﺎ
ﻏﻴﺮﻩ، ﻭﺟﻌﻠﺘﻬﺎ
ﺁلة ﻟﻪ، ﺑﻬﺎ ﺧﻠﻖ
ﺍﻟﺎﺷﻴاء ، ﻭﻫﺬﺍ
ﺷﺮﻙ، ﻭ ﺍﺫﺍ ﻗﻠﺖ
ﺧﻠق اﻟﺎﺷﻴاء ﺒﻘﺪﺭة
،ﻓﺎﻧّﻤﺎ ﺗﺼﻔﻪ
ﺃﻧّﻪ ﺟﻌﻠﻬﺎ ﺑﺎﻗﺘﺪﺍﺭ
ﻋﻠﻴﻬﺎ ﻭ ﻗﺪﺭة،ﻭﻟﮑﻥ
ﻠﻴس ﻫﻮ ﺑﻀﻌﻴﻒ
ﻭ ﻟﺎ ﻋﺎﺟﺰ ﻭ ﻟﺎ
ﻣﺤﺘﺎج الی غیرﻩ،
ﺑل هو ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ
ﻗﺎﺩﺭ ﻟﺬﺍﺗﻪ ﻟﺎ
ﺑﺎﻟﻘﺪﺭة ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭙﺬﻳﺮﻓﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ، ﺑﺎﻗﺪﺭﺗﻴکه
ﭼﻴﺰﻯ ﺠﺪﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨکه ﺧلق ﻮ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺟﺪﻳﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﻳﻌنی اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺷﺨﺺ ﺑﺎﺷﺪ). (ﻟﺎ ﻳﺠﻮﺯ)
ﺟﺎﻳﺰ ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﻗﺎﺑل
ﻘﺒﻮل ﻤﻨﻄقی ﻮﻋﻘلی
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺧﻠق
ﻮﺍﻓﺮﻳﻨﺶ،ﭼﻪ
ﺧﻠﻘﺖ ﺍﺯلی هر ﺭﻭﺡ،
ﻭﻳﺎ ﺧﻠﻘﺖ ﺁﻥ ﺪﺭﻫﺮ
ﻧﻮﻉ، ﺍﺯ ﻳک ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻳﺎ ﺣتی
ﺘﻮﻟﺪ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ نوع ﺒﺸﺮﻯ
کنونی ﺨﻮﺩ، ﺩﺭ
ﻳک ﻔﺼل ﻨﻮعی ﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﺍﺯﺧلق ﻴﺎ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ،
ﻫﻤﺎﻥ (ﺧﻠﻘﺖ و
آفرینش ﺩﻭﻡ) ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺒﻤﺮﺍﺣل
ﻨﻬﺎئی ﻴﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ، ﻭﻗﺒﻮل ﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﻳﺶ،
ﻭ ﺑﻌثت ﻭ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﻤﺠﺪﺩ ﻭ ﺍﻋﺰﺍم
ﺒﺨﻠﻖ ﻭ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﻣﺖ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﻗﺎﺑل سلوک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺳﻠﻮک آﻧﻬﺎ ﮔﺮﺩﺩ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﻓﺎﺭﺳﻰ،
ﺑﺮﺍﻯﺨلق ﺠﻬﺎﻥ
(ﻓَﺮّ) ﺩﺍﺩﻥ ﻮﻳﺎ
ﻓﺮ ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺸﺨﺺ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ (ﻓَﺮ)
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی اﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﻓق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ (ﻓَﺮ)ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺎجی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﻳﺮﺍﻥ
باستان که ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﭙﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
دیگر ﻤﻴﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺳآیه ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍقع
اﻳﻥ ﻨﻤﺎﻳﺶ ﺗﺎﺟﮕﺬﺍﺭﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺘﺎﺯﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺩل ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﺷﻴاء
ﻴﺎ ﭼﻴﺰﻫﺎ، ﺩﺭ
ﻭﺭﺍﻯ ان اﺷﺨﺎﺹ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ( ﺍﺷﻴاء
غیر ﺯﻧﺪﻩ) ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒیعی
ﻮﻏﻴﺮ ﺍﺭﺍﺩﻯ،
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﻓﺮﻳﻨشی
ﺴﻠﻮکی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ،ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻰ ﺧﻠق اﺷﻴاأ
ﺒﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﻗﺪﺭﺕ ﺭﺍ
ﭼﻴﺰﻯ ﺠﺪﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﻰ.
ﻭﺍﻥ ﻘﺪﺭﺕ ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺪﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻰ، ﺗﺎ ﺍﺷﻴاء
ﺒﺎ ﺁﻥ ﺧﻠق ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻄﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ﺷﺮک اﺳﺖ. (ﺷﺮﻙ)
ﻳﻌنی ﭽﻴﺰﻯ ﻴﺎ
ﮐسی ﺮﺍ ﺷﺮﻳک ﺨﺪﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ، ﻭﭼﻮﻥ
ﺨﺪﺍ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻥ
ﭽﻪ ﺣتی ﻘﺪﺭتی ﺠﺪﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ، ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺧﺪﺍ، ﻭ ﻳﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ کمک ﻜﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﺧﻮﺩ
ﻗﺪﺭﺕ، ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺨﻠﻮق
ﺨﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻧﻘﺶ
ﺧﺪﺍئی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
ﺸﺮﻳک ﺨﺪﺍ ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ،ﮐﻪ ﻣﺬﻫﺐ
ﺳﺎﺯﻯ ﺪﺭﻫﺮ ﺩﻳنی
رسمی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
،ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨکه ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍئی ﺸﺪﻩ ﻭ سلوک
الهی ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺧلق ﻮ ﺍﻣﻮﺯﺵ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ (ﺷﺮﻳک
اﻭﻟﻴﺎﻯ) ﺍلهی ﺰﻣﺎﻥ
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺍلهی ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎم ﻮﺩﻳﻨﻰ،
ﺣتی اﮔﺮمُدّعی
ﻮﻟﺎﻳﺖ علیّ
هم ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﭼﻴﺰﻯ
ﺠﺰ ﺷﺮک ﺒﺨﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﺣتی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﺮﻳک
ﺨﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﮕﻮئی
که ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﺷﻴاء
ﺒﺪﻭﻥ ﻘﺪﺭﺗﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻣﻮﺻﻮﻑ ﺑﺪﻭﻥ
ﻘﺪﺭﺕ ﻭﺗﻮﺍﻧﺎئی
کرﺩﻩﺍﻯ ﺪﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺿﻌﻴﻒ
ﻭﻋﺎﺟﺰ ﻭﻣﺤﺘﺎج
ﺒغیرﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺫﺍﺗﺎ
ﻗﺎﺩﺭ ﻭ ﺗﻮﺍﻧﺎ،
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﻘﺪﺭﺕ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻳﻌنی ﺼﻔﺖ ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻭ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ قُرآن
اﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋالم
ﻮ ﺗﻮﺍﻧﺎ ﻭﻏﻴﺮﻩ،
ﺻﻔﺎﺕ ﺫﺍتی هستند،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺻﻔﺎﺗﺶ،
ﺩﺭﻳک ﻮﺣﺪﺕ ﻣﻄﻠق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭک اﻳﻥ اﻣﺮ ﺑﺮﺍﻯ
عقل اﻧﺴﺎﻥ ﻤﺤﺎل
اﺳﺖ. ﻣﮕﺮ ﺁﻥ کامل
الهی، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺍلهی ﺨﻮﻳﺶ ﺩﺭ
ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮ، ﺩﺭ ﻳک ﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﻓﻨﺎﻯ ﺨﻮﻳﺶ
ﺩﻳﺪ، ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﻤﻮﻧﻪﺍﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﮐﻮﭼﻚ،
ﺍﺯ ﻭﺣﺪﺕ ﺑﺰﺭگ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﻮﺩ، ﻭﺣتی ﺒﺎ
ﺗﻤﺎﻡ (ﻫﺴتی ﺨﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ) ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄلق ﺪﺭ
(ﺧﺪ ﺍﺧﺎﺭج ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ) ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻗﺎﺑل ﻔﻬم اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺒﻴﺮﻭﻥ
اﺯﻫﺴتی ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
تصوّر ﮐﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﻨﻴنی ﺪﺭ ﺷﮑم
ﻤﺎﺪﺭ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺟﺰئی
اﺯ (ﻣﺎﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ)
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺷﮑم ﺮﺍ (ﺧﺎﺭج
اﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﻋﺎلم
ﺮَحم ﻤﺎﺩﺭ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ. ﻣﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
عاقل اﻣﺮﻭﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
،ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺠﺰئی اﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭح ﺨﻮﻳﺶ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺪﺍﻧﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺟﺰئی
اﺯﻋﻮﺍلم ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍلهی ﺒﻴﺎﺑﺪ.
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث (ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
(ﺗﻮﺍﻥ اﻟﻬﻰ) ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﺗﺎ ﺍﻧﺮﺍ ﺻﺮﻑ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ ﺍﺯﺧﺎﺭج
اﻧﺴﺎﻥ ﻀﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺻﻔتی غیر
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭلی اﻳﻥ ﻘﺪﺭﺕ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻩﺍﻯ اﻟﻬﻰ،
ﻭﺣتی ﺪﺭ ﺩﺳﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺍلهی
اﺳﺖ. ﻭﺣتی ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﻭﺟﻮﺩﻯ مادّی ﻮﺫﻫنی
ﻮ ﺭﻭﺍنی اﻧﺴﺎﻥ،
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. (ﺧﻠﻖ) ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺟﺪﻳﺪ، ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
(ﺍﺧﻠﺎق ﺘﺎﺯﻩ) ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺭﻭﺍنی ﻮﻓﮑﺮﻯ
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺪﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﮔﺎهی ( ﮐاست
و سطح ﻭﺟﻮﺩﻯ) ﻭﻣﻘام
عقلی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﺩﻩ، ﺗﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺒﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ کیفیت ﺟﺪﻳﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ اﺧﻠﺎق ﺠﺪﻳﺪ
،ﻭﺧلقتی ﺘﺎﺯﻩ،
ﻭﻓَﺮّ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻮ ﭘﺎﺩﺍشی الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1439 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ137ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﺎسخ اﻳﻥ
ﺴؤاﻝ،
ﺑﻔﺮﻣﺎئید ﺍﻳﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﻳﺎ ﺍﺯ ﻣﺨﻠﻮق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ( ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯﺍﺩ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺍﻭ ،ﺟﺒﺮ
ﺍلهی ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨکه
ﻫﺮﺩﻭ ﺑﺎﻫم هستند،
ﻭ ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻦ ﺍﻟﺎﻣﺮﻳﻦ،
تنها ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
اﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻮ ﺧﺪﺍ، ﻫﺮ ﺩﻭ ﺑﺎﻫم
ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮﻙ،
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳتی
ﺠﺰ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﺪﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﺩﻭ ﻣشیت
ﺑﺎ ﻫم ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺒﻴﻥ ﺪﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻄﺮح ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺟﺎئیکه ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ، ﻭﺣﺎﻟﺖ
ﻓﻨﺎ ﻭﺧﻠﺴﻪ ﻭﺳﺎمادّی
ﻴﺎ ﺻﻤﺪیت ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻴک ﻨﻮﻉ
ﺍﻣﺎﺩگی ﻤﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ اﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﭘﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ:
اﻟﺎﺭﺍﺩة ﻣﻥ
اﻟﻤﺨﻠﻮق اﻟﻀﻤﻴﺮ،
ﻭﻣﺎ ﻳﺒﺪﻭ ﻟﻪ ﺑﻌﺪ
ﺫﻟک ﻤﻥ اﻟﻔﻌﻞ،
ﻭ ﺃﻣّﺎ ﻣﻦ ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺰّ ﻭجلّ، ﻓﺎﺭﺍﺩﺗﻪ
ﺍﺣﺪﺍثه ﻟﺎ ﻏﻴﺮ
ﺫﻟک لأﻧّﻪ ﻟﺎ ﻳﺮﻭﻯ
ﻮ ﻟﺎ ﻳﻬمّ ﻮ ﻟﺎ
ﻳﺘﻔﮑّﺮ،ﻭﻫﺬﻩ
ﺍﻟﺼﻔﺎﺕ ﻣﻨفیة
ﻋﻨﻪ، ﻭ هی ﻤﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﺨﻠﻖ، ﻓﺎﺭﺍﺩة
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﻰ ﺍﻟﻔﻌل
لا ﻏﻴﺮ ﺫﻟﻚ، ﻳﻘﻮل
اﻟﻠﻪ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺒﻠﺎ ﻟﻔﻈ ﻮﻟﺎ ﻧﻄق
ﺒﻠﺴﺎﻥ، ﻭﻟﺎ ﻫمة
ﻭ ﻟﺎ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﻟﺎ
ﮐﻴﻒ ﻟﺬﻟﻚ، ﮐﻤﺎ
ﺃﻧّﻪ ﺑﻠﺎ ﮐﻴﻒ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺩﺭ ﻣﺨﻠﻮﻕ (ﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﻚ) ﻭ
ﺍﺯ ﺿﻤﻴﺮ (ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﻭﻧﻴّﺖ ﻭﻓﮑﺮ)ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨکه
گروهی اﺯ ﺁﻥ اﻓﮑﺎﺭ
ﮐﻪ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺍﺷﮑﺎﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ ﻓﻌل (
یا بالفعل ) ﻈﺎﻫﺮﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ إﺣﺪﺍث ﻭ
اﻳﺠﺎﺩ) ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
(ﺣﺎﺩثه ﺣﺪﻳث ،ﻭ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻘﺎم ﺘﺎﺯﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺑﻤﻌنی ﺪﻳﮕﺮﺍﻳﻨکه
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪﭼﻴﺰﻯ ﺒﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ
،ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﻘﺪﻣﻪ ﻭعلّت ﻭ
ﺩﻟﻴل ﺤﺎﺩث و
ایجاد ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
(ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍ) ﭼﻴﺰﻯ
غیر ﺍﺯ إﺣﺪاث ﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭٴﻴﺖ
ﻭ (ﺗﻔﮑﺮ ﻗﺒلی ﻮﻳﺎ
ﺭﻭٴﻴﺖ ﺍﺯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻭ ﻋﻮﺍﻗﺐ، ﻭ ﺩﻗﺖ
ﺩﺭ ﻧﻈﺎﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍ
،ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎل ﺨﻄﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ (ﺭﻭﻳّﻪ) ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻧمی ﺨﻮﺍﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭﻳّﻪ ﻣﻄﺮح اﺳﺖ)
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍلهی ﭽﻴﺰﻯ
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﻫﻤّﺖ
(ﻳﺎ ﺍﻭم ﻮ ﺳﻠﻮﻙ،
ﻭسعی ﺒﻌﺪﻯ ﻮﺗﻮﺟﻪ
ﻭ ﺭﻭﻯ اﻭﺭﺩﻥ ﺒﭽﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
هرﮐﺎﺭ ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﻤّﺖ ﻭﺣﻤﻠﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺤﻘق اﻥ
لاﺯم ﺪﺍﺭﺩ) ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺘﻔﮑّﺮ (ﻗﺒلی ﻮ
ﻫﻨﮕﺎم اﺟﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯﺍﺩ ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﺴﺎﻟﻚ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﮐﻤک
ﻮ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﻔﮑﺮ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﭼﻮﻥ ﺪﺭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ) ﻭﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ (ﮐﻪ ﺭﻭﻳّﻪ
ﻭﻫﻤّﺖ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ،
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ، ﻧﺪﺍﺭﺩ) ﻭﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻔﻌل اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﭼﻴﺰ ﻗﺒلی
ﻮﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻓﻌل.
کاﻓﻰ ﺍﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ (ﮐُﻦ)
بشو ﮐﻪ ﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ (ﻭﺑﺘﺪﺭﻳج
و تکامل ارادی
سلوکی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ،ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻮعی ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻟﻔظی
نیز ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﻔﺮﻣﺎﻥ
گفتن ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻧﻪ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻮﻧﻪ
ﺑﺎ ﻫﻤّﺖ، ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺎ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭﺑﺪﻭﻥ
هرﮔﻮﻧﻪ کیفیّت
(ﻫﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺪﺭﺣﺎل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻭکیفیّت
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ) نمی ﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﻬم اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎ ﻣﻔﻬﻮﻣﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎنی
مقدّس ﻮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﻔﺎﻫﻴم
اﻧﺴﺎنی ﻤﻄﺮﺡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ. ﭼﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟک
ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی ﻮﻗﺘﻰ
ﺳﺎﻟکی اﻟﻬﻰ،ﺑﻤﺮﺍﺣل
ﻨﻬﺎئی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺍﺣﻮﺍل
ﺠﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﮐﻪ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
،ﺍﻧﭽﻪ ﺍﺯلی اﺳﺖ،
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﻘﺒلی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،ولی
اﻳﻦ (ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺯﻟﻰ)
ﮐﻪ ﺍﺯ (ﺍﺯل ﺘﺎ ﺍﺑﺪ)
ﻃﻮل ﻤﻴﮑﺸﺪ. ﻭ ﺩﺭ
(ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﻨﻮﻋﻰ)
ﻭ (ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺘﻮﻟﺪ) ﻓﺮﺩﻯ ﻮ
کنونی ﺪﺭﻫﺮ ﻓﺼل
ﻨﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
فعلی ﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻮم ﻔﺮﺩﻯ)
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍلهی کند،ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﻫﺎﻯ
گوﻧﻪ ﭼﻬﺎﺭم ﺴﻠﻮﮐﻰ)
بِداء ﻣﻄﺮح ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻫﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ،
ﻭأجل ﻤﺨﺼﻮﺹ ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ غیر ﺳﺎﻟﻚ،
ﻳک ﺘﻮﺣّﺶ ﻭ ﺳﺮﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻥ، ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻳک ﺘﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی
ﻮبحقّ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺧﻴلی ﺪﻳﺮ ﺑﺪﻳﺮ
ﭘﻴﺸﺮفتی ﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻧﺴﺎﻧﻰ،ﺑﺎ ﻓﮑﺮ
ﻭﻋﻘل ﻮﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﮐﻤﺎل کاﻓﻰ ،ﺩﺭ
ﻳﻚ (ﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪآﻟﻴﺴﺘﻰ) ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﺴﺒﻘﺖ ﺑﮕﻴﺮﺩ،
ﻭﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺎﺑﺪ و یک
شَبِه ره صد
ساله می رود ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﻭ تحمّل ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﻟﺎﺯم ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺳﺨﺖ ﺩﺭ(ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
و ف تنه های ﺍﻟﻬﻰ)
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ اﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ، ﮐﻪ ﻣﻮﺍﺰﻯ
ﻮﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
قشری مشرک ﻨمی
ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺖ.ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﺯﺍﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻭمُربّی الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، ﮐﻪ
ﻫیچ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺟُﺰ
(ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس ﻭﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻦ)
ﻫﻴﭽﮑﺎﺭﻯ ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻧﭽﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ ﺍﻣﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ مَشیّت
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻗﻀﺎ
ﻭ ﻗﺪﺭ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ، ﻫﻤگی
اﺯ ﻧﻈﺮ ﻋﻤﻮم ﺒﻴک
ﻤﻌنی هستند. ﻭلی
اﮔﺮ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟک
ﻤﻄﺮح گرﺩﺩ، ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻴﻥ اﻟﻔﺎﻇ ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎئی
هست .ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻗﺒﻠﻰ،
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
اﺟﺮﺍﺋﻰ، ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ، ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺟﺮﺍئی ﻠﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ،
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﺍﺩﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﺴﺎﻟﻚ،
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ ﻘﺒﻮل
ﻨﻬﺎئی اﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﻚ، ﻭ ﺩﺍﺩﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی ﻮمَعصومیّت
ﻭ مَصونیّت ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.(ﮐﻴﻒ) ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺣﻮﺍلی ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﻣﻘﺎمی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ (کمّیت) ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻋﺪﺩﻯ مقادیر ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪﺍﺭﺯشی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭلی اﮔﺮ ﺍﻣﺮﻯ
ﺒﺎ کیفیّت ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﺍلهی ﻮبحقّ ﺪﺍﺷﺖ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﻳﻥ کمیّت ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ کیفیت ﺩﺭﺳﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺭﺯﺵ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻳﻌنی
کمیت ﻣﻘﺒﻮﻝ، ﭘس
ﺍﺯ کیفیّت ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺮﺍﻩ سلوک
الهی ﺪُﺭﺳﺖ، ﭼﻮﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﻣﺮﻭﺯ، ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺍﻭﺍﻣﺮ
ﻭ ﻧﻮﺍهی ﺪﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﻭ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ، ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻥ عشق ﻮﻋﻠﺎﻗﻪ
ﻭﺍﻓﺮ ﺍﺯﺳﺎﻟﻚ،
ﺩﺭ ﺍﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭمَشیّت
ﻭﻗﻀﺎﻭﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ،ﻭﺗﻘﺪﻳم
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
غیر ﺻﺎﺩﻕ،ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺭﺍﻩ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺣتی ﺪﺭ (ﻗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ) ﺳﺎﻟک
ﺘﺄﺧﻴﺮﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ ﻭ ﺍﮐثرﺍ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻤﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
از شهود ﻧﻬﺎئی
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﺭﻯ ﺠﺰ ﻧﻔﺎق
ﻮ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ کم
کاری ﻭ بی علاﻗﮕﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺸﺒﻴﻪ ﮐﺎﺭ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺨﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪﻫم ﺒﺪﺗﺮ.

حدیث 1440 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
(ﺝ۴ﺹ
140 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ ﻤَﻥ ﺸَﺒّﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺨﻠﻘﻪ ﻓﻬﻮ
ﻣﺸﺮﻙ، ﻭ ﻣَﻥ ﺃﻧﮑﺮ
ﻗﺪﺭﺗﻪ ﻓﻬﻮ ﮐﺎﻓﺮ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
الله ﺭﺍ ﺑﺨلق
او ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻮ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻣﺸﺮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻣﻨﮑﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﺎﻓﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎ ﺧﻠق ﺨﺪﺍ، ﻭ
ﮔﻔﺘﻦ ﺍﻳﻨکه ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻭ ﭼﻮﻥ علم ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻭ، ﺷﺒﻴﻪ ﻋلم
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﭼﻨﻴﻥ ﻨﻴﺴﺖ.ﻭ ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ قُرآن
هشت ﺻﻔﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺼﻔﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎنی
ﻨﻤﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳک کاﺭﺑﺮﺩ ﻟﻔظی
اﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩﻯ
ﺒﺎ ﻣﻔﻬﻮم ﻮﺍﻗﻌﻰ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻴﮑﺴﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ ( ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺎﺧﻠﺎق اﻟﻬﻰ)
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت خود در
هر زمان ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺘﺸﺒﻴﻪ
ﺑﺎﺧﻠﺎق ﭙﻴﺮ کامل
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻤﺮﺑﻰ، ﻭ ،ربّ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺣﺪﻳث ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺸﺒﺎﻫتی ﺒﻴﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﭼﻮﻥ ﺼﻔﺖ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺧﺪﺍ، ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺗﻮﺍﻥ اﻭ ﺍﺳﺖ. ﺗﻮﺍﻥ
ﻮﻗﺪﺭﺕ ﺧﺪﺍ، ﻫﻤﺎﻥ
(ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ) ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
اﺯلی ﻮ ﻧﻮعی ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﻫﻤگی
اﺟﺮﺍ ﺷﺪﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺍﺯﺍﺩ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ،
ولی ﭙس ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻨﻮﻋﻰ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
همین اﺭﺍﺩﻩ ﺍلهی
اﺟﺮﺍ ﺷﺪنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻥ ﻘﺪﺭﺕ
ﺍﺯﺍﺩ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ،
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺒﺎﺯﻭﻯ
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺒﻬﺮﮐﺎﺭﻯ که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺑﺎﺯﻗﺪﺭتی
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﮑﺎﺭ ﺳﻠﻮک ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺑﺮﻭﺩ، ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻮﺧﺖ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍنی
ﺠﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻴﺎ ﻧﻔس
ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﺍﻟﻮﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ.

حدیث 1441 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ 140 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟفی ﺪﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻗﺪﺭﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ، ﺍﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺩﻧﻴﺎ ﻳﺎ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻥ
ﺮﺍ، ﻭﺍﺭﺩ ﺗﺨم
ﻤﺮﻏﻰ ﺑﮑﻨﺪ؟.ﻳﻌنی
اﻣﺮ ﻣﺤﺎلی ﺮﺍ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻋﻘل اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻄﺮح ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨکه ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﮐﻮﭼک ﻜﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨکه ﺗﺨم
ﻤﺮغ ﺮﺍ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺪﺭ ﮐﻤﻚ ﺑﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ، ﭼﻨﻴﻥ اﻣﻮﺯﺵ
ﺩﺍﺩﻩ، ﮐﻪ ﺍﻥ ﻤﻨﮑﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘﺎسخ ﺒﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺗﻮ ﭼﻨﺪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻀﻮ ﺣﺴّﻯ ﺪﺍﺭﻯ،
ﻭﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻥ
اﻥ کدام اﺳﺖ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺨم ﭽﺸم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺤس ﻧﺎﻇﺮ (ﻋﺪﺳﻰ)
ﭼﺸم اﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﭼﻨﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻤﺘﺮ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭلی ﺘﻮ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
عدسی ﮐﻮﭼﻚ، ﺗﻤﺎم
اﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺯﻣﻴﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍنی ﺒﺒﻴﻨﻰ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩ، ﺧﺪﺍئی
که ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
عدسی ﺒﮕﻨﺠﺎﻧﺪ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺩ ﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺨم ﻤﺮﻏی
ﺒﺒﺮﺩ.ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻣﺎم
هشام ابن اﻟﺤﮑﻢ،
ﻭﻗتی ﭙﺎسخ اﻣﺎم
ﺮﺍ ﺑﻌﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﻳﺼﺎﻧﻰ، ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﻯ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﺮﺩ
ﺩﻳﺼﺎنی ﺨﻮﺩ ﺑﻨﺰﺩ
ﺍﻣﺎم ﺮﻓﺖ، ﺗﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺤﮑﻮم
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
اﻣﺎﻡ ﭘﺮﺳﻴﺪ،
ﻧﺎم ﺘﻮ ﭼﻴﺴﺖ؟.ﺩﻳﺼﺎنی
ﺒﺪﻭﻥ ﭙﺎسخ ﺨﺎﺭج
گرﺩﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺎم
او ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﺴﻴکه ﺑﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺪﺭﺟﻠﺴﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺘﺨم ﻤﺮغی ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩ، ﮐﻪ ﭼﻪ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻭﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺟﺪ
ﺍﺍﺯ ﻫم ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺩﻟﻴلی ﺒﺮﺍﻯ
اثباﺕ ﻗﺪﺭﺕ، ﻭ
ﺣتی ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻮﺿﻮع
کرﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺪﻭﻥ
کوچکتر ﻮﺑﺰﺭگتر
ﺸﺪﻥ، ﻭ ﺩﺭ ﺗﺨم
ﻤﺮغ ﺮﻓﺘﻥ هنوﺯ
ﺭﻭﺷﻥ ﻨﺸﺪﻩ، ﻭلی
ﺪﺭ ﻣﻌﻨﻰ ﻳک ﺪﻧﻴﺎ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭ ﺍﻋﺠﺎﺯ
ﺩﺭ ﺗﺨم ﻤﺮغ
هست . ﻭﻋﻤﻠﺎ ﺩﻧﻴﺎئی
ﺪﺍﺧل ﺘﺨم ﻤﺮغ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺧﻮل
اﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭﮐﻮﻫﻬﺎ
ﻭﺗﻤﺎﺷﺎﻯ اﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﭼﺸم ﺪﺭ ﻭﺍقع
ﺪﺧﻮلی ﻤﻌﻨﻮﻯ
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺩﺧﻮل
مادّی اﻧﻬﺎ ﺩﺍﺧل
ﺘﺨم ﭽﺸﻢ. ﻭلی
اﻳﺎ ﺩیصانی ﺤق
ﺪﺍﺷﺖ، ﮐﻪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻭﺭﻭﺩ ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄقی
کرﻩ ﺯﻣﻴﻥ ﺪﺭ ﺗﺨم
ﻤﺮغ ﺒﺎﺷﺪ؟ ﻳﻌنی
ﺪﻳﺼﺎنی ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﺧﻮﺩ ﺑﺤثی ﻮﻓﮑﺮﻯ
ﻤﻌﻨﻮﻯ ﻮﻓﻠﺴفی
ﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻳک ﺒﺤث ﻣﻨﻄقی
ﻮمادّی ﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺟﻮﺍﺏ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺒﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺩﺧﻮل مادّی
ﺪﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﺗﺨم ﻤﺮغ
ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﻴﺮ ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ،ﻭﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﻴﺮ ﻧﻔس
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻳﺎ ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻮﺍﻗﻌﺎ ﺍﺯﺍﺩ ﻧمی
ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠکه ﺍﺳﻴﺮ
ﺟﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭ ﻧﻔس أمّاره،
ﻭ ﻳﺎ ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮ ﻧﻮعی ژنتیک ﺮﻭح
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ،
ﭼﻨﻴﻥ ﺒﺤﺸﻬﺎﻯ
ﻤﻄﻠﻘﺎ مادّی ﻮ
ﻗﻄﻌﻰ، ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻋﻠمی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ
،ﮐﻪ ﺍﻧﺘﺰﺍعی ﻮﺧﺮﺍفی
ﻮ ﻓﺮضی ﻮ ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﻮ ﻭﻫمی ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﺻﻠﺎ ﺍﻣﺮﻯ ﺮﺍ
ﻣﻄﺮح ﻨﮑﻨﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻨﻄقی
ﻮمادّی ﺮﺍ ،ﺍﺯ
ﺫﻫﻥ اﻧﺘﺰﺍعی ﺨﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻤﻰ ﺍﻭﺭﻳم
و ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻤﺎ ﺍﺯ
ﺍﻧﻄﺒﺎق ﺪﻭ ﻣثلث
ﺑﺎ ﺍﺿﻠﺎع ﻤﺴﺎﻭﻯ،
ﺩﺭ ﻭﺍقع یک ﺒﺎﻭﺭﻯ
ﺫﻫﻨﻰ، ﻭ (ﺭﺿﺎﻳﺖ)
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﺮﻭﺍنی
ﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨکه
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻄﻠق ﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻬم اﻳﻦ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﻧﻄﺒﺎق ﺘﺠﺮﺑﻪ
مادّی ﺸﺪﻩ ﻳﺎ ﻧﺸﺪﻩ،
ﺑﻠکه ﻓﻘﻄ ﺮﺿﺎﻳﺖ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭﺗﺼﺪﻳق
ﻮﺗﺴﻠﻴم ﻤﺎ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻴﻨﺶ ﺍﻣﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ،
ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺍﻣﺮﻯ
اﻧﺘﺰﺍعی اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻳک اﻧﺘﺰﺍع
ﺬﻫﻨﻰ، ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻮﺍﻗﻌﻴﺖ
مادّی ﻨﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻨﻈﺮ ﺑﺮﺳﺪ ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪﮐﺎﺭ
ﺍﻳﻥ ﺬﻫﻥ ﺨﻮﺩ ﺍﻳﺪﺁل
ﻨﻴﺴﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍلهی
ﻮﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﺍﻭ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺁﻥ، ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻋﻘل
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺫﻫنی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻴﺎﺑﺪ، ﮐﻪ ﺣتی
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍلهی
ﺮﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ، ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺸﺨﺺ ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﮐﻪ (ﻭﺍﻗﻌﻴﺘﻬﺎﻯ
مادّی ﻨﺴﺒﻰ) ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺯﻭﺩ ﮔﺬﺭ ﻭ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺍﻣﻮﺭ ﺫﻫنی اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺋم ﻮ ﺣﻘﻴقی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺍﻧﺶﻫﺎﻯ
مادّی ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻥ ﻨﺎﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ.ﺣتی
اﮔﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺧﺘﺮﺍع ﻤﺎشینی
ﻨﮑﻨﻨﺪ، ﻭ ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺟﺎﺩﻭ ﮔﺮﺍﻧﻪ ﺩﺳﺘﮕﺎهی
ﺮﺍ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ اﺭﺯﻭﻯ
همگان اﺳﺖ. ﻭلی
همه ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ هاﻯ ﺨﻮﺩ
،ﺑﺪﻭﻥ ﺬﻫﻥ ﻮ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﺎﺕ
ﺫﻫنی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﺻﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺠﺴم
اﻭ ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠکه
ﺫﻫﻥ اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﺯﺍﺻل
اﻳﻥ ﺬﻫﻥ همان ﻨﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ژنتیک روحی ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻏﺎﻳﺖ ﻳک ﻨﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﻭ ﮐﺎﻣﻞ، ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺍلهی ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋقلی ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺍﺻل ﺤﻘﺎﻳق
مادّی، ﺟﺰ ﺣﻘﺎﻳق
بی ﻨﺎم ﺍﺻﻮل
عقلی ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺍﻧﺘﺰﺍعی ﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺍﻣﺮﻯ ﺬﻫنی
هستند.ﻭلی هر ﺭﻭﺯ
ﻋلم ﻨﺎﭼﺎﺭ ﺍﺳﺖ
اﺻﻮل ﻮ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺻﻮل ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﺣﻘﻴقی ﺘﺮ ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﻳﻌنی
ﻴﺮﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣل
علمی ﻮ (ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻣﻨﻄﻘﻰ) ﻫﻤﺎﻥ
اﺻﻠﺎح ﻮ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺒﻴﻤﺎﺭ ﺫﻫﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﻨﻮﺭﻣﺎﻝ،
ﻭ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﺎﻟم
اﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی عقل ﮐلّی
ﻮﺍﺻﻮل ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﻔﮑﺮﻯ، ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮی خود ﺑﻴﺎﺑﺪ،
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ گرﺩﺩ.
ﻭﺍﺻﻮل عقلی ﻮ ﺫﻫنی
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺒﻴﺎﺑﺪ
ﻭﺍقعی ﺘﺮ ﻭﺣﻘﻴقی
ﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

حدیث 1442 - ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍلهی اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ142 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭجلّ، ﻟﺎ ﻳﻮﺻﻒ
ﺑﻌﺠﺰ ﻭ ﮐﻴﻒ ﻳﻮﺻﻒ،
ﻭﻗﺪ ﻗﺎل فی
کتاﺑﻪ، ﻭ ﻣﺎ ﻗﺪﺭﻭﺍ
ﺍﻟﻠﻪ حَقّ ﻘﺪﺭﻩ،
ﻓﻠﺎ ﻳﻮﺻﻒ ﺑﻘﺪﺭة،
ﺍﻟّﺎ ﮐﺎﻥ ﺃﻋﻈم
ﻤﻥ ﺬﻟک ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻌﺠﺰ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﻫﺮﮔﺰ حَقّ ﻤﻄﻠﺐ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻭ، ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺠﺎ ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﻭحَقّ
ﻤﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ ﻭ ﻳﺎ
کیفیّت ﺍﻳﻥ ﻘﺪﺭﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺒﺪﺭﺳتی
گفته ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻭ ﺍﻋﻈم اﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮐﻤّﻰ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻥ اﻭ ﺍﺯ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻭ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨکه
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ،
ﻭ ﺍﺯﮐلّ هستی ﺒﺎﺷﺪ
،ﺑﺎﺯ ﺧﻴلی ﻔﺮق
ﺒﻴﻦ ﺍﻳﻥ ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻥ، ﺑﺎ ﺑﺰﺭﮔﻴﻬﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺻﻒ
ﮐﻴفی اﻟﻬﻰ، ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﺗﻌﺎﻟﻴم ﻋﻘﻠﻰ،
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺮﻭﺍنی
ﻮ ﺭﻭحی اﺳﺖ. ﮐﻪ
کمّیت ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺮﺍﻫﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻓﻴﻤﺎ
ﺑﻴﻥ اﺯﻟﻴﺖ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ گذﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩ برﺗﺮ
ﻭ ﺍﺯلی ﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳﺖ
بی ﭙﺎﻳﺎﻥ اﻳﻨﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﺍﺑﺪﻯ ﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺑﺪ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﺁﻥ هست . ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﻨﻬﺎﻳتی ﺪﺭ ﭘﻴﺶ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺭﻭح
ﻔﺮﺩﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
عقلی ﺍلهی ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮ ﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺷﻮﺩ. ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ، ﺑﺮﺗﺮﻯ
کمالی ﺪﺍﺭﺩ. (ﻗﺪﺭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ) ﻳﻌنی
اﻧﺪﺍﺯﻩ ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ، ﻭﻳﺎ
(کمّیت ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
کیفیت ) ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻥ،
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻯ ﻮﺍﺟﺐ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﻗَﺪَﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
هست ،ﺑﺎ ﺗﻤﺎم
عظمت ﻭ ﭘﻴﭽﻴﺪگی
ان ،ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﺎﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺑﻨﻮعی ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻳﻌنی ﺒﮕﻮئیم ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﻭﭼﻨﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥگوﻧﻪ ﻧفی
ﺼﻔﺎﺕ ﻳﻌنی ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ ﻋﺪمی
ﺮﺍ ﻧمی ﻔﻬﻤﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍثباﺕ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺼﻔﺎﺕ، ﺑﺎﺯ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ ﻋﻘل
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﻔﻬم اﻣﻮﺭ
ﺍلهی ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﮕﻮئیم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻥ هست ،ﻭلی
ﺒﺮﺗﺮﻳﻦ ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻨﺎﻥ هم هست ،ﻭلی
ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ ﺁﻥ اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘل اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖﻫﺎ
ﺭﺍﻫﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺭﺍﻩ ﺳﻮم ﻮﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍ، ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺒﺎ
سلوک الهی، ﻭ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی ﻮ ﺑﺎ
ﺭﻭﺷﻴکه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺮﻓﻰ مربّی
ﻧﻤﻮﺩﻩ باشد . ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺩﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ،ربّاعلی
و ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ رحمان،
ﺑﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻﻞ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩ ﻭﺻﻒ ﮔﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺘﺠﻠّﻰ
(ﻗﺎﺋم ﻤﻘﺎﻡ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎک
ولایت ششم محمدی
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺩفع ﺸﺮک ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ حَقّ ﻤﻄﻠﺐ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﻭ، ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺍﻥ (ﺩﻳﺪﻩ) ﻗﺎﺑل
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ
ﺍلهی ﻮﻣﻔﻴﺪ ﺗﻄﺒﻴق
ﻮﻗﺎﺑل ﺘﺼﺪﻳق
اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺻﻒ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ، ﺗﺎ ﺍﻭ ﺭﺍ
تأیید ﮐﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍلهی ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 1443 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
(ﺝ۴ﺹ
142 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺍﺑﻠﻴس
ﺑﻌﻴسی ﻤسیح
گفت ﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺧل ﺘﺨم ﻤﺮغ
کند ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨکه
ﻳکی کوچکتر ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺷﻮﺩ ﻋﻴسی
ﭙﺎسخ ﺨﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ:
اﻥ لا ﻳﻮﺻﻒ ﺑﻌﺠﺰ،
ﻭ ﻣَﻥ ﺃﻗﺪﺭ ﻣﻤّﻥ
ﻴﻠﻄّﻒ ﺍﻟﺎﺭﺽ
ﻭﻳﻌﻈّم اﻟﺒﻴضة
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺑل ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺑﻌﺠﺰ
ﻧﻴﺴﺖ (ﻭﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨکه ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ)
ﻭ ﺍﻭ ﺗﻮﺍﻧﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴم ﺪﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ﻭ ﻟﻄﻴف
ﮐﻨﺪ، ﻭﻳﺎ ﺗﺨﻢ
ﻣﺮغ ﺮﺍ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. (ﭘﺎسخ
اﺻلی داده
نشده ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎﺭ ﻣﺤﺎل ﺪﺭ ﻣﻨﻄق
ﻨﻤﻰ ﮐﻨﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮑﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﻗﺒﻠﻰ،
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺧﻮل
کمیّت ﻫﺎ ﺩﺭ ﻫﻢ،
ﮐﻪ ﻣﺤﺎﻝ ﻭ ﻣﻤﮑﻥ
ﺪﺭ ﺍﻥ هست ،ﺑﺎ
ﺩﺧﻮل ﺪﻧﻴﺎ ﺩﺭ
ﺗﺨم ﭽﺸﻢ، ﮐﻪ ﺩﺧﻮل
کیفی ﻮﻏﻴﺮمادّی
ﺑﻮﺩﻩ ﭘﺎسخ ﺪﺭﺳﺖ
ﺁﻥ اﺳﺖ، ﺍﮔﺮ ﺍثباﺕ
ﻣﻨﻄقی ﺸﻮﺩ.وﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺧل ﺘﺨم ﻤﺮغ
کند ،ﺩﻟﻴل
عدم ﻮﺟﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﻋﺪم ﻘﺪﺭﺕ ﻣﻄﻠلق
اﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﻄﻠق اﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
امر ﻣﺤﺎل ﺒﮑﻨﺪ
ﻭ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﮔﺎهی
ﻴﮑﺎﺭ ﻣﺤﺎل ﺒﮑﻨﺪ.
ﻗﺪﺭﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺩﺧﻮل ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻫﺎﻯ کیفی ﺪﺭ ﮐﻤﻴﺘﻬﺎﻯ
کوچک ﻤﻴﺴﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺩﻧﻴﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﺗﺨم
ﭽﺸﻢ، ﻭ ﺩﻧﻴﺎئی
اﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻋﻘلی
ﺪﺭ ﺫﻫﻦ، ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺘﺰﮐﻴﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻮ ﺩﻳﺪﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﻮﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ.
ﮐﻪ ﺣتی ﺪﻧﻴﺎﻯ
مادّی ﻮ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ،
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل اﻧﻬﺎ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﮐﺮﺩﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
کیفی ،ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺎﻳﺴﺘگی
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﻧﻮﻉ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭﻋﻘل
ﻮﺯﺑﺎﻥ ﻮﺻﻮﺭﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺻﻔﺎتی
ﻮ ﺍﺣﻮﺍﻟﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎ ﻓﺎصِله ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻮﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ،ﮐﻪ ﻓﺎصِله
ﻋﻘلی ﺯﺑﺎﻥ ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﻤﻴﻤﻮنی ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮ.

حدیث 1444 - ﻫﻤﻴﻥ
ﺒﺤث ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ،
ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۴ﺹ143 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺨم ﻤﺮغ
ﺒﮕﻨﺠﺎﻧﺪ، (ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻣﺤﺎل ﻤﻨﻄقی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ) ﻣﻮﻟﺎ
ﭘﺎسخ ﺪﺭﺳﺖ ﺗﺮﻯ
میدﻫﺪ اﻥّ اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ، ﻟﺎ ﻳﻨﺴﺐ
الی اﻟﻌﺠﺰ، ﻭ ﺍﻟﺬﻯ
ﺴﺄﻟﺘنی لا ﻳﮑﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺑﻌﺠﺰ ﻭ
ﻧﺎﺗﻮﺍنی ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ
( ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﮔﻔﺖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻳﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﻭﺩﺭﻫﺮﻣﻮﺿﻮعی
که ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻠﺎﻑ
ﻫﺮ ﻣﻨﻄقی عمل ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ،ﻫﺮﮔﺰ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﻧﻮﺍﻗﺺ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺎﺭ ﻏﻴﺮﻣﻨﻄقی
ﺒﮑﻨﺪ، ﻭﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﺭﻭﺵ ﺧﻮﺩﺵ، ﻭ ﮐﻤﺎل
ﻮﻣﻄلق ﺒﻮﺩﻥ ﺨﻮﺩﺵ
ﻋﻤل کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﮕﻮئیم
ایا ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ می ﺘﻮﺍﻧﺪ،ﻭلی
هرﮔﺰ ﭼﻨﻴﻥ ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺼﺮﻑ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻣثلا ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻴک ﺪﺭﻧﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭ ﻣﺤﺎل ﺮﺍ ﺑﮑﻨﺪ
،ﺍﮔﺮ ﻣﻨﻄق ﺮﺍ
ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻫﺮ ﻧﻮعی ﺪﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،ﻭﻫﺮﻣﻘﺎم
عقلی ﺪﺭﮐﻤﺎل ﺨﻮﺩ،
ﻳک ﺴﻄح ﻤﻨﻄقی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻋﻤﺎل
ﻤﻨﻄﻘﻰ، ﺩﺭ ﺳﻄح
هماﻥ عقل ﻮﻧﻮع
ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﻤﻨﻄق ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻏﻠﻄ اﺳﺖ. ﻭﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺴﻄح ﭙﺎئین ﺘﺮ،
ﺍﻣﺮ ﻋﺠﻴﺐ ﻭ ﺣﺘﻰ
مقدّس ﻭﻧﺎ ﻣﻔﻬﻮم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﻴﮕﻮئی
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ
(ﻳﻌنی ﺒﺎ ﺍﻳﻨکه
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺍﻧﺎئی
ﺸﺎﻣل اﻣﺮ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻥ ﻮ ﺗﺨم ﻤﺮغ
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ، ﻭ ﺷﺎﻣل
اﻣﺮ ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄقی
ﻮ ﻣﺤﺎل ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺟﻪ ﺩﺍﺷﺖ،
ﻣﺤﺎﻟﺎﺕ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ مادّی
ﻮ ﺭﻳﺎضی ﻤﻄرح هستند،
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺫﻫنی
ﻮﻋﻘلی ﻮ ﮐﻴﻔﻰ،
ﻣﺤﺎلی ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺘﻮﺍﻥ
ﻮ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﮐﻴﻔﻴﺎﺕ ﻣﺤﺎلی
ﺮﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ ﺩﺭﻋﻤل
ﺒﻬﻤﺎﻥ کمال ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﺩﺭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺟﺴمی ﻮﻋﻘلی ﻮ ﺭﻭحی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺩﺭ ﻳک ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻗﺸﺮﻯ ﻮمادّی،
ﻣﺼﺤح کتاب ﺑﺤﺎﺭ
ﺍﻟﺎﻧﻮﺍ ﺭﺝ۴ﺹ143 ،ﺍﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭ ﺗﻮﺍﻥ، ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺎﻣﻮﺭ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ. (ﻭﻧﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺤﺎل ﻮ ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺭ ﺗﺤﻘﻖ) ﺍﻣﺎ ﺍﻧﭽﻪ
ﻣﻤﺘنع ﺒﺎﺷﺪ، ﻣﻮﺿﻮع
ﻤﺮﺑﻮﻃ ﺒﻘﺪﺭﺕ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭽﻨﻴﻥ
اﺳﺖ ،ﻭلی اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺳﺎﺋل ﺪﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﻭ ﻣﺤﺎل ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮑﻨﺪ)
ﻭﺍﮔﺮﻫم ثاﺑﺖ ﮐﻨﻴم
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺎﺟﺰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﻤﻔﻬﻮم ﻤﺮﺗﺒﻄ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻋﺪم
اﻣﮑﺎﻥ اﻥ اﻣﻮﺭ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﻠﺎﺻﻪ ﺍﻳﻨکه
(ﻧﻘﺺ ﺩﺭ ﻗﺎﺑﻞ) ﺍﺳﺖ(
ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ ﺷﺨﺺ ﺩﺭﺗﻮﺍﻥ
ﻴﺎ ﻧﺎ ﺗﻮﺍﻧﻰ) ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﻔﺎﻋل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮ مادّی
هم ﭽﻨﺎﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮئیم ﺍﻣﺮ ﻣﺤﺎل
ﺮﺍ ﮐسی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ
هم ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ مادّی ﻮ ﺭﻳﺎﺿﻴﺎﺕ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻧﺘﺰﺍعی
ﺨﺎﺭج اﺯ ﻓﻌل اﺳﺖ
ﻭلی ﺴﺌﻮﺍل ﺪﺭ
ﺑﺎﺭﻩ، ﺍﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﮔﺮ، ﮐﻪ
ﺍﺯﻋﺪم ﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺩه
ﻭ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﮐﺮﺩﻩ
،ﺑﺎﺯ ﻗﺎﺑل ﺘﻄﺒﻴق
اﺳﺖ ﻳﺎ ﻧﻪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺩﻥ
هستی اﺯ ﻋﺪم ﻤﺤﺾ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﺍﺧل
کرﺩﻥ ﺪﻧﻴﺎ ﺩﺭ
ﺗﺨم ﻤﺮغ اﺳﺖ ﻋﺎﻗل
کرﺩﻥ ﻤﻮﺟﻮﺩ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﺨﺸﻴﺪﻥ،
ﻭ ﺑﻨﻮع ﺒﺎﻟﺎ ﺑﺮﺩﻥ
ﺪﺭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ،ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﺍﻓﺮﻧﻴﺶ ﻫﺴتی
اﺯﻋﺪم ﻤﻬﻤﺘﺮ
ﻭ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ در
تصور ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺍﺯ
ﻋﺪم ﺘﮑﺎﻣل ﻮ ﺭﺷﺪ
ﻋﻘلی ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮعی ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﺣتی ﺪﺭ ﻳﮑﺎﻳک
ذَرّات ﺍﺗﻤﻰ،
ﻣﺸﮑﻠﺘﺮ ﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﻥ اﺯ ﻋﺪم
اﺳﺖ. ﺑﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻥ
ﻤﺤﺎﻝ، ﺍﺗﻔﺎقی
ﺠﺰ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺩﻩ، ﻭلی ﺘﮑﺎﻣل
ﺪﺍﺩﻥ اﻧﻬﺎ، ﻭ
ﺍﺗم ﺮﺍ ﺑﻤﻮﻟﮑﻮل
ﭙﻴﭽﻴﺪﻩ ﺑﺮﺩﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﮋﻥ
ﻮ ﺳﻠﻮل ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺠﺎﻥ، ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻋﺒﻮﺭ ﺩﺍﺩﻥ اﻥ
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮعی
ﺘﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ عاﻗﻞ
ﺩﺍﺭﺍﻯ اﺭﺍﺩﻩ،
ﻭﻟﻮ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺮﻯ ﺨﺪﺍئی
اﺳﺖ، ﺧﻴلی ﻤﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﺯ ﻋﺪم اﺳﺖ. ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺨم
ﻤﺮغ ﺪﺍﺧل کند ،ﻭﻟﻰ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻴﻔﻰ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺧﻮل ﻮ ﺩﻳﺪﻥ ﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺭ ﺗﺨم ﭽﺸﻢ، ﻭ
ﺩﺭﻋﺪسی ﭽﻨﺪ ﻣﻴﻠﻴﻤﺘﺮﻯ.
ﻭﻟﻰ ﺗﻮﺍﻥ هاﻯ
مادّی ﺪﺭ ﺷﺄﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻮﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻨﻄقی
ﻨﻴﺴﺖ، ﻭ ﻣﺤﺎل
ﻘطعی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻯ
ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ ﺩﺭ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ
ﺑﮕﻨﺠﺪ. ﻭﺍﻳﻥ ﺴﺌﻮﺍل
اﺯ ﻗﺪﻳﻤﺘﺮﻫﺎ
ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺍﻳﺎکُلّ ﺪﺭ
ﺟزء ﻣﻴﮕﻨﺠﺪ ﻳﺎ
ﻧﻪ. ﻭلی ﺪﺭ ﻳک ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻴفی یک ﺪﺭﺧﺖ ﺑﺰﺭگ
ﺘﻨﻮﻣﻨﺪ، ﺩﺭ ﻳﻜﺪﺍﻧﻪ
ﻭ ﺑﺬﺭ ﮔﻨﺠﻴﺪﻩ،
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩﻫﺎ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘﺎسخ ﻤﻮﻟﺎ
ﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭ ﻣﺤک
اﺯﻣﺎﻳﺶ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺒﻮﻯ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﻭﺳﻠﻮک
ﻛﺮﺩ ﻭﺗﺴﻠﻴم
اﻭ ﺷﺪ، ﻭﺍﻳﻨکه
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺧﺪﺍئی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺴلیم اﻭ ﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ اﮔﺮ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻭ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺴﻠﻴم ﺸﺪﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺮﺍ ﺑﺴﺎﻟک
ﺒﺎﻳﺪ معرّفی
کند ﮐﻪ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺗﺴلیم ﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺑﺘﮑﺎﺭ
ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺺ ﭘﻴﺮﻯ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮔﺮﺩﻳﺪ، ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﻨﻴﺎﺯ ﺑﺎﻳﻥ ﺠﻮﺍﺏﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺟﻮﺍﺏ
ﻣﻮﻟﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺳﻄح ﭙﺬﻳﺮﺵ ﻭﻓﻬم
ﺴﺌﻮﺍل کننده ﺑﺎﺷﺪ،
ﻧﻪ ﺍﻳﻨکه ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺟﻮﺍﺏ ﻣﻄلق ﺮﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻳکه
ﺷﺨﺺ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭک
اﻳﻥﺠﻮﺍﺏ، ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
ﺪﺭ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﻭﻓﻬم
او ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
،ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻣﻄﺎﻟﺐﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭ ﺑﺸﮑل ﺪﺭﺳﺖ ﻣﻄلق
ﺪﺍﺷﺖ.ﻭلی اﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﻭﻗتی ﺤﺮﻑ
ﻣﻮﻟﺎ، ﻭﻫﺮ کامل
الهی ﺒﺮﮔﺸﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻣﮕﺮ ﺳﺎﻟک ﺪﺭﻋﻤﻞ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﻘﺎم
اﻣﺎم اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻓﻠﺴفی ﻮﻋﻘلی ﻤﻄﺮﺡ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺑﻌﮑس ﺁﻥ
ﺴﺎﻟک که ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﺮ ﺗﻔﮑﺮ ﺷﺨصی
ﻮ ﻣﻨﻄقی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﺗﺎ ﺗﺴلیم
ﻮ ﺗﻮﮐل ﻤﻌنی ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ ﻋﻴﺐ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫﺒﻰ،
ﮐﻪ سعی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ اﻣﺎﻣﺎﻥ
کمک ﻜﻨﻨﺪ، ﻭ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻧﺎ ﻣﻌﻘﻮل ﻮ ﻧﺎ
ﻣﻔﻬﻮم اﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻭ ﻣﻌﻘﻮل ﻨﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﻨﺪ ﺗﺎ ﺧﺪمتی
ﺒﻪ ﺑﺨﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭﻧﻪ ﺑﺎﻣﺎم
ﻤﺬﮐﻮﺭ. ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻭﺩﻟﺎﺋل مادّی
هرﭼﻪ ﮐﻪ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻣﺎنی
اﺳﺖ، ﻭ ﺭﻭﺯﻯ
اﺷﺨﺎﺹ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻓﻬﻤﻴﺪ، ﮐﻪ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﻧﺎﺭﺳﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻨﻄق
ﻮ ﺩﻟﻴل ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺳﻄح عقلی ﺒﺮﺗﺮ،
ﻭﺩﺭ ﻓﺼل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
گفته ﻫﺎﻳﺸﺎﻥ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻄح
عقل ﺸﺨﺺ، ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻄﺢ ﻋلم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺴﻄﻮح ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﺟﻮﺍﺑﻬﺎی
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺪﺭﺳﻄح
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣﺮفی ﺮﺍ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﻭلی ﺪﺭ
ﺳﻄح علمی ﻮمادّی
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﺳﻄح
عقل مادّی ﻮﻋﻠم
ﺘﮑﻨﻴک ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ مادّی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎم ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﺘﮑﺎﻣل هلمی ﻮﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺎﺕ
ﺭﺍ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
،ﻭ ﺍﮔﺮ ﻧﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺧﻴلی ﺴﺘم ﺒآینذهﻫﺎ
ﻭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﮑربّ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
همه ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
علمی ﻮﺻﻨﻌتی ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﭘﺎسخ ﺴﺌﻮﺍﻟﺎﺕ
ﺩﺭ ﻣﺤﺎﻟﺎﺕ ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻳﺎضی ﻮﻋﻘلی ﻮ
ﻓﻠﺴفی ﺮﺍ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
سوآل اﺯ ﺍﻣﺮ ﻣﺤﺎل
ﺒﺮﺍﻯ ﻄﻔل هم ﻤﻴﺴﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻮ ﺟﻮﺍﺑﺶ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
بدهند .درﻫﻤﻴﻥ
ﻤﻄﻠﺐ ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺗﺨم
ﻤﺮغ ﺮﺍ ﺑﺎ ﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴ ﻥﻨﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ۴ﺹ 143 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻮﻳﻠﻚ،
ﺍﻥّ اﻟﻠﻪ ﻟﺎ ﻳﻮﺻﻒ
ﺑﺎﻟﻌﺠﺰ، ﻭ ﻣﻥ
ﺃﻗﺪﺭ ﻣﻤّﻥ ﻴﻠﻄّﻒ
ﺍﻟﺎﺭﺽ، ﻭﻳﻌﻈّﻢ
ﺍﻟﺒﻴﻀﻪ ﭼﻪﻣ ﻴﮕﻮئی؟
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺑﻘﺪﺭﺕ (ﺩﺭﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻥ
ﻴﺎ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻦ)
نمود ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮﺍﻧﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﮐﻮﭼک ﻜﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺗﺨم ﻤﺮغ ﺮﺍ ﺑﺰﺭگ
ﻨﻤﺎﻳﺪ.

حدیث 1446 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ 143 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺴﻪ
ﭘﺮﺳﺶ ﮐﺮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺷﻮﺩ
ﺁﻳﺎ ﺍﻳﺸﺎﻥ
عالم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ؟ (ﻳﻌنی
اﻣﺎم ﻮ ﺻﺎﺣﺐ آگاهی
اﺯﺍﻣﻮﺭ ﺍلهی ﻮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯکی ﺒﻮﺩﻩ، ﻭ
ﺑﺮﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ اﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻭ ﺍﺗﮑﺎ ﺩﺍﺭﺩ (ﻣﮑﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻭﺯمینی
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ) ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﭘﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ:
اﻥّ اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭجلّ کّیف اﻠﮑﻴﻒ
ﻓﻬﻮ ﺑﻠﺎ ﮐﻴﻒ،
ﻭ ﺃﻳﻥ اﻟﺄﻳﻥ ﻔﻬﻮ
ﺑﻠﺎ ﺃﻳﻦ، ﻭﮐﺎﻥ
اﻋﺘﻤﺎﺩﻩ ﻋلی ﻘﺪﺭﺗﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ کیفیّت
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻫﺮ ﮐﻴﻔﻴتی
اﺳﺖ (ﺧﺎلق کیف ﻭ
ﺍﺻل کیفیّت
کیفیتها ) ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﮐﻴﻔﻴتی هم ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺧﻮﺩﺵ ﺧﺎلق اﻣﺎﮐﻥ
اﺳﺖ، ﻭ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺟﺎئی
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺑﺮآﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ. ﻭ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻭﺍﺗﮑﺎﻯ اﻭ، ﺑﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﮐﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
و ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ) ﻭ ﺍﻳﻥ
ﭙﺎﺳﺨﻬﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺼﺪﻳق ﺸﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻤﺠﻠس ﻣﺎﻣﻮﻥ ﺸﺪ.
(ﮐﻴﻒ) ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ (کمّیت)
ﺧﺎﺹ ﺍﻣﻮﺭ مادّی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ ﺍﻧﻮﺍع
ﻴکی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﻭﻳﺎ ﻋﻘﻠﻬای ﻳکی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﻭﺟﻮﺩﻯ، ﻳکی ﺒﺮﺗﺮ
ﻭ ﻣﻘربّ ﺗﺮ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﻫﻤگی کیفی هستند.
ﻭﻟﻴﺪﺭﺍﻣﻮﺭﺩﻧﻴﺎﻭﻣﺎﺩﻳﺎﺕ،ﻣﻤﮑﻥﺎﺳﺖکمّیتﺑﺴﻴﺎﺭﻭﺗﺮﺍﮐﻤﻌﻈﻴﻤﺘﺮﺑﺸﻮﺩ.
ﻭلی اﺭﺯﺵ ﮐﻴفی
اﻧﭽﻨﺎنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ ﻮ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻥ
ﺘﺎ ﺣﺪّﻯ کیفی هستند،
ﮔﺮﭼﻪ ﮐﻤﻴتی ﺪﺭحَجّم
ﻴﺎ ﺩﺭ ﻈﺎهر ﺍﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﺎﻟﻖ ﮐﻤﻴّﺘﻬﺎ
ﻭ ﻫﺴﺘﻰ، ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺧﺎﻟق
کیفیتها ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺧﻮﺩ
ﺍﻥ کماﻟﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺤﺪّ ﻣﻄﻠق ﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﮐﻴﻔﻴتی ﻨمی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﮐﺴﺐ
کیفیّت ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺸﻮﺩ
ﻋﻘل ﻤﻄﻠﻖ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻫﺮﻋﻘل ﺒﺴﻴﺎﺭﻋﻈﻴم
که ﺍﺯ ﺁﻥ عظیم ﺘﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻨﻮﺯ کیفیّت
و ﻭﺍﻗﻌیتی ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ گفت (کیفیّت
ﻣﻄﻠﻖ) ﻏﻴﺮ ﺍﺯ (ﻣﻔﻬﻮم
کیفیت ﻫﺎ) ﺩﺭﻋﻘل
ﺒﺸﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻳﻨکه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎلق ﺠﺎ ﻫﺮﻣﮑﺎنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻣﻨﻄقی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﻈﺮﻭﻑ
ﻗﺒل اﺯﻇﺮﻑ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ، ﻭﺧﺪﺍﻭﻧ
ﺪﺧﺎلق ﻈﺮﻑ ﻭ ﻣﻈﺮﻭﻑ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻇﺮﻑ ﻭﻣﻈﺮﻭﻑ
ﺟﺪﺍ ﺩﺭ( هو ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ) ﺍﺯﻫﺴتی
اﺳﺖ. ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﺴتی
اﺯ ﺍﺻﻞ (ﺧﺪ ﺍﺩﺍﺧﻞ)
الله ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﻭ ﺍﺗﮑﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ،ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻳﺎ ﺑﺄﻣّﻴﺪ
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺪﺭﺕ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﻭﻯ ﻨﻴﺰ
ﺟﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭﻫﻤﺎﻥ
(ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ) ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺸﺨﺺ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ، ﺗﺎ ﺑﺎ ﺍﻥ
سلوک الهی ، ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
سلوک الهی اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻤل ﺪﺍﺩﻥ
اﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣل کند ﻭ ﺳﻠﻮک
ﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭﺑﺎ ﻋﺸق
ﻨﻴﺰ ﺳﻠﻮک ﻛﻨﺪ
ﻭﺑﻔﻬﻤﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨکه ﺑﺎ ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﻭﺯﻭﺭ ﻭ ﺗﺮس ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
نماید .

حدیث 1447 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۴ ص 144 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻟﻤﺸﻴة ﻣﺤﺪثة
مَشیّت (ﺍﻟﻬﻰ
در سلوک ) ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺮﻯ
ﺤﺎﺩث ﻭ ﻣﺨﻠﻮق
اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ مَشیَت
ﻳﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﻮ ﺣﮑم ﻮ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻨﻤﻮﺩﻥ،
ﻭ ﻗﻀﺎ ﻭ ﻗﺪﺭ ﻭ ﺗﻌﺎﺑﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻔﻬﻮمی ﻮﺍﺣﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭلی ﺪﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻌﺎﻧﻰ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻟﺬﺍ مَشیّت
ﻳکی اﺯ ﻣﺮﺍﺣل
اﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻯ ﻘﺪﻳم
ﻮﻣﻄﻠق اﺯلی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﻣﺮﻯ ﺤﺎﺩث ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺯﻣﺎن ﺑﻌﺪﻯ
اﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﭘﻴﺪﺍ ﮔﺮ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻭث
ﭘس ﺍﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺴﺎﻟﻚ، ﻭ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ ﺮﻭﺍنی
ﻮ ﺭﻭحی لازم ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﭘس ﺍﻣﺮﻯ ﺤﺎﺩث
ﺍﺳﺖ. ﭼﻴﺰﻯ که ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﺑﻌﺪ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴکه
ﺳﺎﻟک اثباﺕ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻨﮑﺮﺩﻩ، ﻣﺸﻴﺘﻰ
ﻫم ﺒﺮﺍﻯاو ﻧﻴﺴﺖ.
ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﺍﻣﺮﻯ ﺠﺒﺮﻯ
ﻮﺿﺮﻭﺭﺕ ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘگی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ،
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﻭ ﻣﺸﻴﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ،
ﻭ ﺑﺎ ﺣﺘﻤﻴﺖ ﺧﻮﺩ
اﺟﺮﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﺣﺎﺩث ﺑﻮﺩﻥ ﺪﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯ ﺍﻏﺎﺯ ﺗﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ، ﺍﺯ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ اﺭﺍﺩﻩﻫﺎ
ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
الهی عبوﺭتکاملی
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

حدیث 1448 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
(ﺝ۴ﺹ144
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،ﺍ ﻳﺎ
ﻋﻠم ﻮ ﺍﮔﺎﻫﻰ ﻗﺒلی
اﻟﻬﻰ، ﺑﺎ مَشیّت
ﻳﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻭ، ﺑﺎﻫم ﻮﻣﺘﻔق
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻰ ﻳکی هستند.
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ
العِلم
ﻠﻴس ﻫﻮ ﺍﻟﻤﺸیئة
،ﺃﻟﺎ ﺗﺮﻯ ﺃﻧّک
ﺘﻘﻮل ﺴﺄﻓﻌل
کذا، ﺍﻥ ﺸﺎء اﻟﻠﻪ،
ﻭ ﻟﺎ ﺗﻘﻮل ﺴﺄﻓﻌل
کذا، ﺍﻥّ علم
اﻟﻠﻪ، ﻓﻘﻮﻟک
اﻥ ﺸاء اﻟﻠﻪ ﺩﻟﻴل
علی ﺃﻧّﻪ ﻟم ﻴﺸﺄ،
ﻓﺎﺫﺍ ﺷاء کاﻟﺬﻯ
ﺸاء کما ﺷاء ، ﻭﻋﻠم
اﻟﻠﻪ ﺳﺎﺑق ﻠﻠﻤﺸیئة
ﻋﻠﻢ (ﻳﺎ
آگاهی ﻮ ﺍﻃﻠﺎع
ﻘﺒلی ﻴﺎ ﺑﻌﺪﻯ)
ﻫﻤﺎﻥ مَشیَت (ﻳﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﺍﻭ) ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﻧمی
ﺒﻴنی که ﻣﻴﮕﻮئی
اﻥ ﺸاء اﻟﻠﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ. ﻭ ﻤﻴﮕﻮئی
ﭽﻨﻴﻥ ﻤﻴﮑﻨم اﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﻣﻄلع ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
( ﺩﺭﻋﻠم اﻟﻬﻰ ﻭﻗﺒلی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻋﻠم
ﺒﻌﺪﻯ ﻤﻨﻄﻘﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎم کاﺭﻯ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﭘس
ﺍﻳﻨکه ﻣﻴﮕﻮئی
اﻥ ﺸاء اﻟﻠﻪ، ﺩﻟﻴل
آﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
مَشیّت ﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﻧﻤﻴﺸﺪ.
ﻭﻋﻠﻢ ﺍلهی ﻘﺒل
اﺯ مَشیّت ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺤث ﺗﻌﺪﺩ ﻣﻔﺎﻫﻴم
ﻮ ﻣﻌﺎنی مَشیَت
ﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺍﻥ، ﺑﺎ
ﻋلم ﻮﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﻘﺎﺑل تصوّر
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻟﺬﺍ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍلهی ﺮﺍ ﺩﺭ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
گفتهﺍﻧﺪ، ﺗﺎ ﻣﻔﻬﻮم
ﺸﻮﺩ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳثها
ﻭ ﺍﻳﺎﺕ قُرآن،ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﻔﺎﻫﻴم
عرﻓﺎﻧﻰ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮکی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻠﺎم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
مادّی، ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺩﻳنی ﺪﻳﮕﺮ
ﻗﺎﺑل ﺘﻄﺒﻴق ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺑﺘﺪﺍﻯ
کاﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﺍﺭﺯﻭ
وی ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎئی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻳکی اﺯﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍﻧﺮﺍ ﺍﺯ
ﺑﻴﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ( ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻓﺮق ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﺨﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
الهی ﺘﺤﻘق ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،
ﺣتی ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی
ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
گذﺍﺭﺩﻩ ﺷﺪﻩ. ﻭلی
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻮ ﺑﺪﻭﻥ اﻃﻤﻴﻨﺎﻥ،
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻣﮑﺎﻥ اﺟﺮﺍ،
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺑﺎﺯﻯ ﻨﻔس
آلوده ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ)
ﻭﺑﻌﺪ ﻃﺮﺡ ﺭﻳﺰﻯ
اﺟﺮﺍئی ﻮﻧﻘﺸﻪ
ﮐﺸﻰ، ﺑﺮﺍﻯ اﺟﺮﺍﻯ
هماﻥ ﻔﮑﺮ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺷﺪﻩ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺳﭙس ﺑﺎﺻﻠﺎح ﻮ
ﺗﮑﻤﻴل اﻥ ﻔﮑﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻥ ﻣﻴﺎﻥ ﺒﺎﺯ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮ ﻓﻨّﻯ ﻮﺗﮑﻨﻴکی
ﻤﻴﺪﻫﺪ (ﮐﺎﺭﻯ
که ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
(ﮐﻥ ﻔﮑﺎﻥ) ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻣﺎﺩﻩ، ﻭﺑﺎ (ﮐﻥ
ﻔﻴﮑﻮﻥ) ﺷﺮﻭع ﺒﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﺍﻭل ﻔﮑﺮ
ﺑﻌﺪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻳﻚ
ﻓﮑﺮ، ﻭﺑﻌﺪ ﻃﺮح
ﺮﻳﺰﻯ، ﻭﺳﭙس ﺗﮑﻤﻴل
ﻄﺮﺡ، ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺟﺮﺍ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻠﺤﻈﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﻣﻮﺿﻮع ﺤﺪﻳث
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ مَشیّت
ﮐﺮﺩﻩ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی ﺒﮑﻨﻨﺪ، ﻭلی
ﭽﻮﻥ ﺪﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒیعی
ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻤﺤﺪﻭﺩ، ﺑﭽﻨﺪ
ﺣﺮﮐﺖ ﻓﻄﺮﻯ ﻮﻏﺮﻳﺰﻯ
اﺳﺖ ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ سلوک
الهی ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻋﺸق
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺷﺪﻥ ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﺿﻮع
ﺘﮑﺎﻣل اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﻮ ﻓﻬم
ﻮ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻥ ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﻭﻋﻠم
ﻘﺒلی اﻭ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﻮﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻭﺣتی هر ﻭﻳﺮﻭس
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ، ﺍﺯ ﺍﺯل
ﺘﺎ ﺍﺑﺪ ﺗﻤﺎمی
اﻧﻮﺍع ﺮﺍ ﺍﺯ حمادی
ﺘﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﮑﺎﻣل و
تعالی ﺑﮑﻨﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﺗﺎ
ﺍﺑﺪ ﮐﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل
کند. ﻭﺍﻳﻨک ﺪرَبّشریّت،
ﻳک ﺮﻭح اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ دﺍﺭﺩ، ﻭقُرآن
اﻧﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻤﻮٴﻤﻦ ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
الهی ﺮﻭح ﺨﻮﺩ ﻣﺼﺮﻑ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻳﺎ ﺍﻧﺮﺍ
ﺳﻮﺧﺖ ﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﻭ ﺳﺮﻣﺴتی ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩﻯ ﻓﻬم ﻮ ﻃﻠﺐ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﭘس ﺍﮔﺮ
ﺷﺨﺺ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ سلوک الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ،
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺗﻮﮐل اﻭ،
ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﮔﺬﺍﺷﺖ، ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
اﺯﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﻗﻀﺎﻭﺕ، ﻭ ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﺴﺎﻟﻚ،
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻯ
هاﻯ ﺴﻠﻮک ﺮﺍ ﺗﺎﻣﻴﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻮ ﺍﻣﻀﺎ،
ﺩﻳﭙلم ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺮﺍ ﺑﺸﺨﺺ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻋﻠم ﻘﺒل
اﺯ مَشیّت، ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﮔﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ سلوک
الهی کند ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣتی ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﮐﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﻨﻮع ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻫﻤﻴﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍلهی ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭘس ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺭﻭﺯﻯ
ﺪﺭ ﺍﺑﺪﻳﺖ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺟﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
خالی ﺸﻮﺩ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺑﻠﺎ ﺍﺳﺘثنا ،ﺑﺎﺧﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺭﻭﺍح ﻔﺮﺩﻯ
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ،
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺧﺎلی نمی گذﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﺑﺪﻳﺖ ﺩﺭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ،
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﺗﻤﺎم
ﺸﺪنی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ، ﺩﺭﻫیچ ﻤﻮﺭﺩﻯ
ﺤﺪّ ﻭﭘﺎﻳﺎنی ﺒﺮﺍﻯ
هیچ کاﺭﺵ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
که سلوک الهی ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺭﻭح
ﻤﺪتی ﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩﺵ
سرگردان ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒﻴﻌﻰ،
ﻭﺑﺎ ﮔﺬﺷﺖ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﺤﻮﺭﻯ
بی اﺭﺯﺵ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ،
مَشیّت ﺍلهی ﺒﺎمَشیّت
ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺑﺎﻫم ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﻋﻠم اﻟﻬﻰ ﻗﺒل
اﺯﻫﺮﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک اﮔﺎهی
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍلهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﺪﻧﺪ، ﻫﻤﻪ ﺍﻥ
اﻣﻮﺭ ﺩﺍﻧﺎئی ﻮ
ﺍﮔﺎﻫﻰ، ﮐﻪ میسّر
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ رحمان، ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻳک کاﻣل الهی ﺒﺨﻠق
ﻮﻣﺮﺩم می ﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﺭﺍ ﮐﻤک ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ ﮔﺮﺩﺩ.

حدیث 1449 - ﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ (ﺝ۴ﺹ144ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺌﻮﺍﻝ،
ﺍﻳﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻣُﺮﻳﺪ) ﺍﺳﺖ (ﻟم
ﻴﺰل اﻟﻠﻪ ﻣُﺮﻳﺪﺍ)
ﻳﻌنی همچناﻥ
که ﺩﺭ ﺍﺯل اﺭﺍﺩﻩ
ﺩﺍﺷﺖ، ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯﻯ ﺪﺭ ﺷﺄﻥ
ﻮﮐﺎﺭﻯ اﺳﺖ، ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎم اﻳﻥ
هستی ها ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺯلی اﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﺮﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎ
ﻭ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﻏﻴﺮمادّی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻓﻘﻄ ﺪﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﺪﻳث ،ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ که ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ سوآل
کنندﮔﺎﻥ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﭙﺎﺳﺨﻬﺎﻯ ﻘﺎﺑل
ﺘﮑﻔﻴﺮ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨکه سوآل
کننده ﻣﺤﻘقی
اﺳﺖ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﻮ ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
عرﻓﺎنی ﻮ ﺳﻠﻮکی
اﻣﺎﻣﺎﻥ، ﺑﺪﺭﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧمی ﺨﻮﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺎﻋث ﺳوء ﺘﻔﺎﻫم
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﺴﻠﻮﻙ،
مَشیّت ﻗﺒلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻴﮑﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
(ﻧﻮعی ﻤﺪﺍﻭﻡ) ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ ﭼﻮﻥ
اﻧﺴﺎﻥ اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺩﺍﺭﺩ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
سلوک الهی ﻨﮑﻨﺪ،
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی هفت ﮔﺎﻧﻪ
ﺷﺮﻭع ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺑﻠﺎﻳﺎﻯ الهی
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﻓﺘﻨﻪ ﻭﺍﺯﻣﺎﻳﺶ،
ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻥ ﻮ ﺩﻳﺪﻥ
ﺼﺪﺍﻗﺖ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﺸﺮﻭع ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺭﺍﺩﻩﻫﺎ ﻭﻣﺸﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﺍلهی ﻤﻄﺮح
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﻳﻌنی
اﻭل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎئی
ﺪﺍﺷﺘﻪ، ﺑﻌﺪ ﭼﻮﻥ
ﺴﺎﻟک ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
را ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ، ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﻭ ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺎﺯﻯ
ﺠﺪﻳﺪ، ﻭ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺪﺭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﻄﺮح ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩ، ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ هر ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
او ﺳﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ اﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
ﺪﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻳﻥ
ﺘﮑﺎﻣل ﺒﻮﺩ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ رحمان
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ، ﻭﻣﺮگ ﺪﺭ
ﻭﻗﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ ﺷﺶ
هزﺍﺭ ﺳﺎل اﻳﻨﺪﻩ،
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی هفت ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺟﻌﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺪﺭ ﭘﺎسخ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻫﺮ (ﻣُﺮﻳﺪ) ﻗﻄﻌﺎ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﻥ ﻤُﺮﺍﺩﻯ
هست .ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫم ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺎﻟم ﻮ ﻗﺎﺩﺭ ﺍﺯ
ﺍﺯل ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﺳﭙس
ﻫﺮ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﮔﺮ ﺍﺭﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﮐﻨﺪ، ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
ﺴﺎﻟک می ﺨﻮﺍﻫﺪ،ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫم ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ سلوک
الهی اﺟﺒﺎﺭﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﺯﻝ ﻋﺎﻟم ﻮ
ﺍﮔﺎﻩ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯلی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
همگاﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﺎﺭ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ، ﻭلی اﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫم ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﮐﻪ ﮐﻤک ﻜﻨﺪ ﻭﺍﺟﺘﺒاء
کشش ﻮ ﺳﭙس ،ﺍﺻﻄﻔاء
و گزینش ﻮﺳﭙس ﻫﺪﺍﻳﺖ
و اهتداء ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک ﺒﮑﺎﺭ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﻫﻤّﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺿﻤﻨﺎ ﻧﻔس
أمّاره ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺎک ﻨﻤﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻧﮕﺮﺑﺴﺘﻪ
ﻭ ﺗﺴﺮیع ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭتَجلّیات ﻣﺘﻮﺍلی
ﺪﺍﺩﻥ اﺳﺖ. ﺍﻳﻨکه
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮐﻪ ﺑﺠﺒﺮ ﻫم
که ﺷﺪﻩ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻭ ﺑﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻭﭘس ﻫﻤﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺻﺪق ﻮ
ﻭﻓﺎﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.

حدیث
1450 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۴ﺹ145 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
کاﻥ اﻟﻠﻪ ﻭ ﻫﻮ
ﻟﺎ ﻳﺮﻳﺪ ﺑﻠﺎ ﻋﺪﺩ،
ﺃﮐثرﻣﻤّﺎ ﮐﺎﻥ
ﻤُﺮﻳﺪﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺒﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧمی ﺨﻮﺍﺳﺖ،
ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻳﻌنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎم اﻳﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
اﻭ، ﮐﻪ ﻣﺘﺤﻘق
ﺪﺭﻫﺴتی ﺸﺪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﻴلی ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﻣﻮﺭﻯ
می ﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﻳﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺣﺪﻳث
،ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﺳؤﺍل کنندﮔﺎﻥ
اﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠکه
ﻣﻮﺿﻮع ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ مَشیّت
ﺍلهی ﺪﺭﻧﺠﺎﺕ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﺩﺭ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺧﻴلی
کم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ سلوک الهی ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻗﺸﺮﻯ
ﻤﺬﻫبی ﻮﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻮﺟﻪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی هستند، ﺧﻴلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺩﺭ آیندهﻫﺎ ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ،
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﮑﺮﺭ
ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﻥ
سلوک الهی ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
همه ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ، ﻭلی
اینک ﺒﺮﺍﻯ همه
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻫﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻨﺨﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻧﺪ.
حدیث 1451 -
اﻟﻤﺸیئة ﻣﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﺎﻓﻌﺎﻝ، ﻓﻤﻥ
ﺰﻋم ﺃﻥّ اﻟﻠﻪ
ﻟم ﻴﺰل ﻤُﺮﻳﺪﺍ
ثنائی ﻓﻠﻴس ﺑﻤﻮﺣّﺪ
مَشیّت ﺍلهی
اﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻓﻌل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ مُدّعی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻤﺮﻳﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ مَشیّت ﻣﻴﮑﻨﺪ،
(سالک ) ﻣﻮﺣّﺪ
سلوکی ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
اﻟﺒﺘﻪ مَشیّت
ﺩﺭ ﻓﻌﻠل او، ﺗﺤﻘق
ﺒﻴﺎﺑﺪ ﻓﮑﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ،
ﻭ ﺍﻧﺮﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻦ مَشیّت ﺩﺭ
ﻓﻌل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠکه ﻫﻤﺎﻥ ﻠﺤﻈﻪ
ﺍﺯﻝ، ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺧﺪﺍ، ﺩﺭ (ﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ)
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ،
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻓﺮﻣﺎﻥ
(ﮐﻥ ﻔﮑﺎﻥ) ﻣﺘﺤﻘق
ﺸﺪﻩ، ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
اﺯل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
،ﮐﻪ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻣﺸﻴﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﻭ ﻗﻀاء ﻮ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒغیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨکه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
اﻳﻦ ﻫﺴﺘﻰ، ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻳک ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
اﺯلی الهی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺪﺭ مَشیّتﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻫﺴتی
مادّی، ﻓﻘﻄ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﻭﺍﺻل
ﺒﻌﺪﻯ، ﻣﺸﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ اﻟﻬﻰ،
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﺍﺩ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺣل ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ، ﻭﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
جدّیت ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﺍﺻﺮﺍﺭ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭﺻﺪﺩ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻮ ﺍﻣﻮﺯﺵ ﮔﻴﺮﻯ
اﺯ ﭘﻴﺮ ﺍلهی اﺳﺖ،
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭمَشیّت
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
(ﻣﻮﺣّﺪ) ﺗﻮﺣﻴﺪ
و یگانه ﮐﻨﻨﺪﻩ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺯﺑﺎنی ﻮﺻﻔﺎتی
ﻮﺍﺧﻠﺎقی ﻮﺣﻴﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ همراﻩ ﺑﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی ﺒﻮﺩﻩ،
ﻭﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺩفع
ﺸﺮک ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍلهی ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮﻙ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻣﻮﺣّﺪ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻣﺎم ﻮ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ،
ﺍﺯ قُرآن ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث
،ﻭﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻠﻘﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
مُتعبّدﺍﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻮئی اﺯ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻧﺒﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.

حدیث 1452 –
امام
میفرماید (ج؟
ص؟؟) ﺨﻠق اﻟﻠﻪ ﺍﻟﻤﺸیئة
ﻗﺒل اﻟﺎﺷﻴاء ثمّ
ﺨﻠق اﻟﺄﺷﻴاء ﺒﺎﻟﻤﺸیئة
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺒل
اﺯﻫﺮﭼﻴﺰ مَشیّت
(هذف نهائی
خود ﺭﺍ) ﺍﻓﺮﻳﺪ
،ﻭﺳﭙس اﺷﻴاء (
مجریان هدف
نهائی ﺮﺍ) ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
مَشیَت ﺍﻓﺮﻳﺪ.
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶﻫﺎ،
ﻭ ﺣتی ﻘﺒل اﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻰ ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ) ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺍﮔﺎﻫﻰ ﺧﻮﺩ مَشیّتی
کرﺩ، ﮐﻪ ﻫﺴتی ﺮﺍ
ﺑﺎ ﺍﻧﻮﺍع ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ اﺭﻭﺍح ﻔﺮﺩﻯ
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺩ. ﻭﺳﭙس
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﺩﻩ در تحقق
ﮐﺮﺩ. ﻭلی اﻳﻥ ﻄﺮﺯ
ﻓﮑﺮ ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺘﻌﺪﺩ، ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
یک ﻨﻴّﺖ ﻭﻳﺎ ﻳک
ﻔﮑﺮ ﻭ ﺍﻳﺪﻩ
ای را ﺑﺮﺍﻯ اﺟﺮﺍ
ﻣﻄﺮح ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﺪﻳث
،ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﺩﻭم
اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ مَشیّت
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭحی ﻮ ﻧﻮعی ﺼﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﻭﺣتی ﻮﺳﺎﺋل
اﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ،
ﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
اﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺳﻠﻮک ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺮک ﺴﻠﻮک ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺣﺪّ
ﻫﻤّﺖ ﻭجدّیت ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭﮐﻤک
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺸﻴﺘﻬﺎﻯ ﺠﺪﻳﺪ،
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ اﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭﺗﻘﺪﻳﺮ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ،
ﻭ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻠﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

حدیث 1453 – ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ145 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺨﻠق اﻟﻠﻪ ﺍﻟﻤﺸیئة
ﺑﻨﻔﺴﻬﺎ ثمّ ﺨﻠق
اﻟﺎﺷﻴاء ﺒﺎﻟﻤﺸیئة
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ مَشیّت(
هدف نهائی خود
ﺭا) ﺷﺨﺼﺎ ﻭﻋﻴﻨﺎ
ﺍﻓﺮﻳﺪ ﺳﭙس ﺍﺷﻴاء
( مجریان و
هدفهای مرحله
ای را ) ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
مَشیّت (
بموجب هدف نهائی
) ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮضیح ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ،
ﺍﺯ ﺣﺪﻳث ﻗﺒلی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻮﺿﻮعی
ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺩﺭ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ سلوک
الهی ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک اﻣﺮﻯ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭح ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺷﺄﻥ ﻮ ﻣﻘﺎﻡ،
ﻭﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﻮﻗﺒلی
هرﺭﻭح ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﻠﻮک
ﻛﻨﺪ، ﺑﺎﺯ ﻣﺮﺍﺣل
ﺒﻌﺪﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺣﻰ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻫﺮ ﮐﺪﺍک
ﻴک ﺪﺭﺟﻪ ﺍﺯ مَشیّت
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺧﺎﻟق
ﻔﮑﺮ ﻭ ﻣﻴﻞ ﻭﮐﺸﺶ
ﺩﺭ ﺷﺨﺺ ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی اﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ مَشیّت
ﺍﻭﻟﻴﻪ و
نهائی ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺍﻥ ﺘﻤﺎم ﻤﺮﺍﺣل
ﺒﻌﺪﻯ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺣتی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺖ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮﻫﺎ
ﻭﻣﺸﻴﺘﻬﺎﻯ ﻠﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی غیر ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭلی مُدّعی ﺪﻳﻥ
ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺣتی
اﮔﺮ ﺷﻴﻌﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺗﺤﺖ ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
هستند، ﻭلی ﻨﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭحی
ﺒﻠکه ﺑﺮﺍﻯ
ثبت ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ،
ﺗﺎ ﺟﻬﻨم و
کارماهای ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﻏﺘﺮ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ ﺍﺩم
ﺮﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ
ﻳﻌنی ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﺪﺳﺖ و تدبیر ﺧﻮﺩ،ﭘﺮﻭﺵ
ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ،ربّ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎئم
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ،ﻣﺪﺍم
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺧﻠﻘﺖ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
مادّی، ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﻠﻘﺖ نوعی وحیاتی
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻧﺪﻩ
،ﻭﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﻠﻘﺖ
ﺩﻭم ﻮ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻳﺎ ﻓﺮﻳﺎبی ﻮ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﺠﺴﺘﻥ الهی ﺪﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1454 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ می ﭙﺮﺳﻨﺪ
(ﺝ۴ﺹ147
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﻓﺮﻳﻨﻨﺪﮔﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ،ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺗﺒﺎﺭک
اﻟﻠﻪ ﺃﺣﺴﻥ
اﻟﺨﺎﻟﻘﻴﻥ ﭙِﺮﺑﺮﮐﺖ
ﻭ ﻓﺰﻭنی ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ آﻓﺮﻳﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
اﺳﺖ. (ﺃﺣﺴَﻥ ﻴﺎ
ﺑﻬﺘﺮ،ﻳﻌنی ﺘﮑﺎﻣل
ﻭﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﺪﺍﺩﻥ،
مقام روح وﺗﺤﺴﻴﻥ
ﻮ تعالی ﺮﻭﺣﻰ
ونوعی ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟک
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﻥ ﺒﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺎﺧﻠﺎق
الهی ﺪﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﺼﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﮔﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﻓﺮﻳﻨﺶ ﻧﺴبی ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭلی ﺘﮑﺎﻣل ﺒﺨﺶ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻭﻓَﺮ ﺭﺳﺎنی ﻮ
ﺃﺣﺴﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻭلیای الهی ﻨﻴﺰ
ﻋﻮﺍﻣل اﺟﺮﺍﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
همگام ﻤﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ،
ﻭ ﮔﺎﻫﻰ ﻧﻴﺰﻏﻴﺮﻣﺴﺘﻘﻴم
ﺪﺭﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﭼﻴﺰﻯ
ﺸﺮﮐﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ: اﻥّ اﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﻳﻘﻮل ﺘﺒﺎﺭک اﻟﻠﻪ
ﺃﺣﺴﻥ اﻟﺨﺎﻟﻘﻴﻦ،
ﻓﻘﺪ ﺃﺧﺒﺮ ﺃﻥ
فی عباﺩﻩ ﺧﺎﻟﻘﻴﻥ
ﻮ ﻏﻴﺮ ﺧﺎﻟﻘﻴﻦ،
ﻣﻨﻬم عیسی ﺼلی
اﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ، ﺧلق
من اﻟﻄﻴﻦ ﮐﻬیئة
ﺍﻟﻄﻴﺮ ﺑﺎﺫﻥ
اﻟﻠﻪ، ﻓﻨﻔخ ﻔﻴﻪ
ﻓﺼﺎﺭ ﻃﺎﺋﺮﺍ ﺑﺎﺫﻥ
اﻟﻠﻪ، ﻭ ﺍﻟﺴﺎﻣﺮﻯ
ﺨﻠﻖ ﻟﻬم عجلا ﺟﺴﺪﺍ
ﻟﻪ ﺧﻮﺍﺭ ﺩﺭ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮخی
ﻨﻴﺰ ﺧﺎلق هستند،
ﻭ ﺑﺮخی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨ ﺪعیسی ﻤﺴﻴﺢ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﮔِل ﻘﺎﻟﺐ
ﭘﺮﻧﺪﻩﺍﻯ ﺮﺍ ﺳﺎﺧﺖ،
ﻭ که ﺑﺎﺫﻥ ﺨﺪﺍ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﺪﻣﻴﺪ ﻭ ﭘﺮﻧﺪﻩ
ﺷﺪ.ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻣﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻴﻬﻮﺩ ﮔﺎﻭﻯ
اﻓﺮﻳﺪ، ﮐﻪ ﺻﺪﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺩﺭﺳﻄح اﻳﺠﺎﺩ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻴک
ﻤﻮﺟﻮﺩ، ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺷﮑم ﻴک
ﻤﺎﺩﺭ، ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﻋﺮﺽ ﻭ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﺣﻴﺎﺗﻰ، ﻭﻳﺎ ﺑﻄﻮﺭ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ،
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﺸﺎﺭﮐﺘﻬﺎئی
ﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﮔﺎهی ﺨﻮﺩ
علّت ﺍﺧﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه علّت
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻧﻄﻔﻪ ﺍﺯ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺍﺷﺎﻋﺮﻩ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﻳﻥ ﻔﻠﺴﻔﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم اﻋﻤﺎﻝ
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ، ﺑﺠﺰ
(ﺍﺭﺍﺩﻩ بی اﺭﺍﺩﮔﻰ)
ﺍﻧﺴﺎﻥ که ﺑﺮﺍﻯ
سلوک الهی ﺗﺴﻠﻴم
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎم ﻤﺮﺍﺣل
اﻳﻥ ﻨﻴﺖ ﺷﺨﺺ،
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﺍﺻل اﺭﺍﺩﻩ ﺍﺻلی
اﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺷﺄﻥ ﻮ ﻣﻘﺎﻡ، ﺩﻭﭼﺎﺭﺗﺤﮑّﻢ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ،
ﻭ ﮐﺸﺶ ﻃﺒیعی ﻮﻓﻄﺮﻯ
ﻮﺳﺮﻧﻮﺷتی اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺍﻥ ﻤﻴﻔﻬﻤﺪ.
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﻟﺎﺯم ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﻭلی ﺒﻌﺪﺍ ﺍﺭﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﻨﻔس أمّاره، ﻭ
ﻳﺎ ﺷﻴﻄﺎﻥ اﻫﺮﻳﻤﻥ
ﻄﺒﻴﻌﻰ، ﻭﻳﺎ ﺍﺑﻠﻴس
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎی ﻣﺬﻫبی
ﻔﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭ، ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎم اﺣﺴﺎس
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ پس ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺸﺨﺺ ﺑﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺒﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ اﺯ ﺁﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺑﻮﻯ
ﺪﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ، ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺍﻥ ﺴﻠﻮک ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭلی اﻭ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﻮﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍنی ﻮ ﺳﺮﻣﺴتی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺻﺮﻑ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ ﻮ
تمرّد ﻣﺬﻫﺒﻰ،
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﻳﻚ ﺍﺧﻮﻧﺪ
ﻏﻴﺮ ﺍلهی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ،
ﺍﻓﻌﺎل اﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯﺧﻮﺩ، ﻭﻧﻴﺮﻭ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻓﻌل
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ غیر ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺪﺭ ﻭﺍقع اﺳﻴﺮ
ﻭ ﺩﺭ ﺟﺒﺮ و
طلسم ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭحی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ (ﺟﺒﺮ ﺷﺨﺺ) ﻧﻮعی
اﺯ(ﺟﺒﺮﺍﻟﻬﻰ) ﻭ
جبر ﻃﺒیعی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﺍﺯﺍﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﻳﺶ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ
ﺍﻓﺮﻳنش ﻤﻨفی
اﺳﺖ.ﻭ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ می ﺴﺎﺯﺩ،
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻣثبت ،ﻭﺧﻠﻘﺖ ﻭﻳﺎﻓﺘﻥ
اﺧﻠﺎﻕ ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﻣﻘﺎم ﺮﻭحی ﺠﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﻨﺎﻩ ﺷﺨﺺ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺼﻤﻴم ﻮ ﻓﮑﺮ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ گناﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺪﻭﻥ
اﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺷﺨﺺ، ﺧﻄﺎﻯ غیر
ﻋﻤﺪ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ اﻓﻌﺎﻟﻴکه
ﺩﺭﺣﺎل ﺨﻮﺍﺏ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺮ ﻣﻴﺰﻧﺪ.
ﺗﺼﻤﻴم ﺸﺨﺺ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻓﮑﺮ
ﺍﻭ، ﺑﺮﺍﻯ گناﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﺍﻳﻥ
گناﻩ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ
ﻳﺎ ﻧﮑﻨﺪ. ﻭ ﺗﺎﭼﻪ
ﺣﺪّﻯ اﺯﺍﺩ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮔﻨﺎﻩ ﺗﺤﺖ
ﻓﺸﺎﺭ ﻧﻴﺰ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﮔﺎهی
اﺯ ﺭﻭﻯ اﮐﺮﺍﻩ
ﮔﻨﺎهی ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﻟﻴل ﺪﺭﺟﺎتی
اﺯ ﮔﻨﺎﻩ، ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍثاﺭﻯ ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺮ ﺭﻭح ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﻴﺖ ﻭ ﺗﺼﻤﻴم اﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻓﻌلی ﺒﺎ ﮐﻤک ﻨﻴﺮﻭئی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺩﻩ،
ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﮐﺎﺭﺑُﺮﺩ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺟﻬﻨم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﻏﺘﺮ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻘﺎﻟﺐ ﮔﻠﻴﻦ، ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻋﻴسی
ﭙﺮﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ ﻤﺴﻴﺤﻰ،
ﻭتأییدﻯ اﺯقُرآن،
ﺩﺭ ﻭﺍقع اﻳﻦ ﭘﺮﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟکی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﺻلی اﺯ
ﮔِل ﻮﻣﺎﺩﻩ ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﮐﺎﺭﻯ
ﻤسیح ﻤﺴح
کنندﻩ، ﮐﻪ ﻫﺮ ﭘﻴﺮﺍلهی
ﻨﻴﺰﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺍﻭﺭﺍ ﭘﺮﻧﺪﻩ ﻭ
ﻃﻴﺎﺭ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ،
ﻭ ﺩﺭ ﻋﻘل ﻮ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ،ﺩﺭ
ﺍﺳﺮاء ﻭ ﺑﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﻣﻌﺮﺍج
او ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺳﺎﻣﺮﻯ
ﻔﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭ ﻳﻬﻮﺩ،
ﻧﻴﺰ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻮﻫﺮ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ
ابلیس اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍشی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ (ﺳَﻤَﺮ ﻭ ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ)
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﻤﺴﺘﻌﺪ
سلوک الهی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻘﺸﺮﻯ
گرﻯ ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ ﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی
وﺍﺩﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ (ﻋﺠﻞ) ﻳﺎ ﮔﺎﻭ
گوسالهد ﻫﻤﺎﻥ
ﺒُﺖ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻯ ﺨﻮﺍﺭ
ﺍﺧﻮﻧﺪ ﭘُﺮﺻﺪﺍ
ﻭ ﭘُﺮ ﺍﺩﻋﺎ ﻭﭘُﺮﺣﺮﻑ
ﻭﺷﮑم ﺒﺎﺭﻩ ﮐﻪ
ﺻﺪﺍﺋﻰ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻭ ﺯﺷﺖ ﭼﻮﻥ گاﻭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﺷﺎﻋﺮﻩ
ﻳک ﻤﺬﻫﺐ ﻓﻠﺴفی
ﺪﺭ أهل ﺘﺴﻨﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻣﺒﺎﺣث
ﻓﻠﺴفی ﻮ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
سلوک الهی، ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ بحقّ ﺰﻣﺎﻥ
خود ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴکه ﺗﻤﺎم ﻤﺬﺍﻫﺐ،
ﺩﺭ ﺗﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ
ﺪﻭﭼﺎﺭ ﻫﻤﻴﻥ
اﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ ﻋﻘﻴﺪتی
هستند ﻭ سلوک
الهی ﻮﺍﺟﺐ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺍلهی ﺰﻣﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻣﻴﻪ ﺷﻴﻌﻪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ کم اﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
مُدّعی ﭙﻴﺮﻭﻯ
ﻭﻗﺒﻮل ﻮﻟﺎﻳﺖﻋلیّ
هستند. ﻭلی هرﮔﺰ
ﺩﺭ ﺗﺴلیم ﺴﻠﻮکی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ
ﻧﺎﻗﺺ، ﻭﺣتی ﺒﺨﻄﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣتی اﮔﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭک کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯ تمرّد ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﻣﻴﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴکه ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻮ ﻣﻮٴﻤﻦ ﻭﺍقعی
ﻮ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،
ﮐسی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻨﺎﻥ
اﺯﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
الهی هستند. ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯﻯ
اﻓﺮﻳﻨﺶ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪ ﺩﻭم
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻔﺮﺍﻫم ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺳﺖ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﻮﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺧﺪﺍئی
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻧﻬﺎ،
ﺩفع ﺸﺮک ﻤﺪﺍﻭم
ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺧﺪﺍئی
هست، ﻭلی
هنوز ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴتی
اﻟﻪ ﻫﺴتی ﻮ لی
اﻟﻠﻪ
أهورمزدا ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻰ.

حدیث 1455 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
(ﺝ۴ﺹ148
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
فی اﻟﺮﺑﻮﺑیّة
ﺍﻟﻌُﻈمی ﻮ ﺍﻟﺎلهیة
ﺍﻟﮑُﺒﺮﻯ، ﻟﺎ
ﻳﮑﻮﻥ اﻟﺸیئ
لا ﻣﻥ ﺸیئ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻭﻟﺎ ﻳﻨﻘل
اﻟﺸیئ ﻤﻥ ﺠﻮﻫﺮﻳّﺘﻪ
ﺍلی ﺠﻮﻫﺮ ﺁﺧﺮ،
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ، ﻭﻟﺎ
ﻳﻨﻘل اﻟﺸیئ ﻤﻥ
اﻟﻮﺟﻮﺩ ﺍلی اﻟﻌﺪﻡ،
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﺭﺑﻮﺑﻴﺖ ﻋُﻈﻤا
ﻮﺍﻟﻮﻫﻴﺖ ﮐﺒﺮﺍ،
ﻫیچ ﭽﻴﺰﻯ ﭽﻨﺎﻥ
که ﻫﺴﺖ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭ ﺫﺍﺕ ﺟﻮﻫﺮﻯ ﭽﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﺑﺠﻮﻫﺮﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻨﺘﻘل کند .ﻣﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻌﺪم
ﻨﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺟﺰ ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺑﻮﺑﻴﺖ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ و
مقام ﺍلهی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
( ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
،ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋم
ﻴﺎ جِبرئیل، ﻭ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻠﻴکه
ﻫﺮﻳک ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
،ربّ ﺍﻟﻔﺼل ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺑﺎ ﻫﻔﺖ
ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ، ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺮﺑﻴﺖ و ربّوبیّت
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻭ ﻧﻮﺑﺖ ﺩﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻗﺎﺋم ﻤﺴﺌﻮل
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
نور ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ اﻧﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺍﺯ ﺍﻥ ﭙس ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ مَشیّت
ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻋُﻈﻤﻰ ﻳﺎ ﺑﺰﺭﮒ،
ﺩﺭ قُرآن ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث
،ﺧﺎﺹ ﻗﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻗﺒلی
غظیم ﺘﺮ ﻭﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی ﻘﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﺍﺳﺖ، ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
،ربّ ﺍﻟﻔﺼل ﻔﺎﻃمی
ﻤﺎﺩﺭﻫﺴتی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ هستند. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍم ﻤﻴﺰﺍﻳﺎﻧﺪ
ﻭ ﻣﻴﻤﻴرﺍﻳﺎﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﮐسی
ﺪﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ،
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﮑﻨﺪ، ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﺮﻭنی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺸﻮﺩ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺣﻠﺎل ﺰﺍﺩﻩ
ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎم الهی
ﻤﺎﺩﺭ ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺗﺮﺑﻴﺖﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﻮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،
ﻭﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
که ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﻫﺪﺍﻳﺖ رحمان ﺨﺪﺍﻯ
ﻨﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯﻯ
ﻮﻓﺼل ﻨﻮعی ﺒﻬﺘﺮ
ﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻭﺭﺩ.ﺍﻣﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
،ربّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺍﻟﻮﻫﻴﺖ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
ﻧﻤﻮﺩﻥ، ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄلق ربّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺗﺮﺑﻴتی ﺮﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺗﺎ ﺗﺮﺗﻴﺐ ،ربّ
ﺭﺣﻤﺎن ﻮ،ربّ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ( ﭼﻴﺰﻯ اﻋمّ
اﺯ ﺍﻣﻮﺭﻯ مادّی
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺮﻭحی ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﭽﻮﻥ اﻧﺴﺎﻥ ﻮﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ،
ﺣتی ﺪﺍﻧﻪ ﺍﺗﻢ
ﻭﺩﺍﻧﻪﻫﺎﻯ
اثیرﻯ ﻮ ﺗﺤﺖ ﺍثیرﻯ،
ﻫﻤگی ﺪﺭﺣﺎل ﺘﮑﺎﻣل
هستند. ﺑﺮﺧﻰ (ﺗﮑﺎﻣل
کمّی) ﭼﻮﻥ اﺗﻤﻬﺎ،
ﻭ ﺑﺮﺧﻰ (ﺗﮑﺎﻣل
ﺘﺮﺍﮐﻤﻰ) ﭼﻮﻥ ﻤﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎ
ﻭ ﮊﻧﻬﺎ، ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
(ﺗﮑﺎﻣل ﺠﺴﻤﻰ) ﭼﻮﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ، ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
(ﺗﮑﺎﻣل ﺬﻫﻨﻰ) ﭼﻮﻥ
اﻧﺴﺎﻥ، ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
(ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣﻰ) ﭼﻮﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایتها ﺩﺭﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺪﺍﻳﺶﻫﺎ
ﺻﻴﺮﻭت ﻭ ﺗﮑﻮﻳﻥ
اﻧﻬﺎ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق اﺳﺖ
ﻭﻧﻴﺰ ﺍﻧﺘﻘﺎل
ﺠﻮﻫﺮﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺎﻫﻴتی
ﺒﺸﺮﻯ، ﻣﻨﺘﻘل
ﺒﻤﺎﻫﻴﺖ الهی ﻮ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺑﺎ (ﺷﻬﻮﺩ) ﻣﺪﺭﻙ
ﺗﺤﻮل ﺮﺍ ﺷﺨﺼﺎ
کسی ﺪﺭﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺟﻮﻫﺮﻳﺖ ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
گوﻫﺮﻓﺎﺭﺳﻰ،ﻭ
ﺍﺻل ﻮﺟﻮﺩ ﺷﺨﺺ
ﺩﺭﮊﻧتیک ﺮﻭحی
ﻮﺫﺍﺕ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺭﻭحی
اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻘل ﻮ ﺍﻧﺘﻘﺎل
ﺪﺭ ﻗﻠﺐ ﻭ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺩﺭﻭنی ﻮﺭﻭحی ﺸﺨﺺ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﻫﻤﻴﻥ ﺤﺪﻳث ﺍﻟﻬﺎم
ﺒﺨﺶ ﻣﻠﺎ ﺻﺪﺭﺍ
،ﺑﺮﺍﻯ ﻭضع ﻮﺍﮊﻩ
( ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ) ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی ﻮ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺫﺍﺕ، ﻭلی ﺪﺭ ﺳﺎﻟک
ﺼﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﻓﻴﻠﺴﻮفی
که ﺑﺎ ﺗﻬﻴﻪ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭ ﺍﺻﻮل ﻔﻠﺴﻔﻰ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭﮐﻤل
ﺬﻫنی هم ﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻤﺎل ﺮﻭحی ﻮﺟﻮﻫﺮﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺤﺼﻠﻴﻥ
کُلّاﺳﻬﺎﻯ
عرﻓﺎنی ﻮ ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﺪﻳﻨﻰ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﺪﺭﻳس ﻓﻘﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫبی که ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣتی ﺨﻮﺩ ﻣﻠﺎ ﺻﺪﺭﺍ،
ﺑﺎ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎنی
اﺯﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻨﻄقی
ﻔﻠﺴفی قُرآن،
ﺣﺮﮐتی ﺠﻮﻫﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﺮکتی ﺬﻫنی ﺨﻮﺑﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ سلوک
الهی، ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺫﻫﻥ ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﻔﺎﻫﻴم مادّی
ﻮ ﻓﻠﺴفی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻮ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭخی
اﻭ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺪﺭک
اﻳﻥ ﺘﺤﻮل گرﺩﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎقی
ﻮﻋﺎﺩﺍﺕﺟﺪﻳﺪ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﺪﺭک ﻛﻤﺎل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩﺵ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍلهی اﻭ،
ﺷﻬﻮﺩﺵ ﻣﺪﺭک ﻨﺠﺎﺕ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ رحمان اﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻧﺘﻘﺎل
اﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﻌﺪﻡ،
ﺑﺎﺯ ﻣﻔﻬﻮمی ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ امرﻋﺪمی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺷﻮﺩ،ﻫﺴتی ﺪﺭ ﺍﺻل
ﻤﻌﺪﻭم ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠکه ﺟﻮﻫﺮ
ﺍﺻلی اﻟﻬﻰ (ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ) ﺩﺭ ﻋﻤّاء
ﺪﺍﺷﺘﻪ، ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﮔﺮﺩﻳﺪ،
ﺑﻌﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻤﻨﺘﻘل ﺸﺪ. ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺻﻠﻰ (ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ)
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺪﻭم ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ هرﺩﺭﺟﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭﻓﺴﺎﺩ ﮐﻨﺪ
ﻣﻌﺪﻭم ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ
،ﺑﻠکه ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی کمی ﻴﺎ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺣﺮﮐﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻃﺒیعی ﺴﺎﺑق ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﻮﺩ ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ ﻭﻫﻤﻴﻥ
سلوک الهی ﺘﺎ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺻﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی عدمی ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻋﺪمی
هستند. ﻭ ﺣتی ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﻣﺮﻭﺯ،
ﻧﺴﺒﺖ ﺑآینذهﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭﺣکم
عدم اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
اﻧﺘﻘﺎل اﺯﻋﺪم
ﻨﺴﺒی ﻮﺟﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
فرشته گونه ،ﻧﺼﻴﺐ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهیی
اﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
هدﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺧﻠﻘﺖ ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻮﺍﻧﺒﻴﺎ
است . ﺍﻣﺎ ﺍﻧﺘﻘﺎل
اﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﻌﺪم
ﻨﺴبی ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
آینده ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی ﺪﺭ ﺗﻤﺎم
اﺩﻳﺎﻥ ﻮ ﻣﺬﺍﻫﺐ،
ﺍﻥ اﮔﺮﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮک
میباﺷﻨﺪ، ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﻓﻌلی ﺒﺸﺮ،
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍع
فراوان ﺘﺤﺖ حمادی
ﻮ حمادی، ﻭﺳﭙس
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
فراوان تر ﮔﻴﺎهی
ﻮﺣﻴﻮﺍنی ﺒﻮﺩﻩ
،ﺗﺎ ﺑﻤﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺯﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻔﺼول
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ،
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﻘل کافی ﻮ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺟﺮﺍئی ﻮﺩﺭک
اﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﺴﻠﻴم الهی ﻨﺸﻮﻧﺪ
،ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤﮑﺮﺭ
ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﭽﻮﻥ ﻋﺪم
ﻮ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ، ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی لاﺯم اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺣﺎﺷﻴﻪ
ﻧﻮﻳس ﺑﺤﺎﺭ ﺍﻟﺎﻧﻮﺍﺭ
ﺣتی ﻤﻨﮑﺮ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ ﺤﺪﻳثی
ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺎﻟق
ﺪﻳﮕﺮﻯ غیر ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺗﻤﺎم اﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺭﺍ ﺧﺒﺮ
ﻭﺍﺣﺪ ،ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻘﺎﺑﻠﻴﺖ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺧﺎﻟﻘﻴﻥ
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ آیه ﺣل
ﻨﺸﺪﻩ چون ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺨﺎﻟﻘﺎﻥ ﻨﺴﺒﻰ
ﻭﺩﻳﺪنی ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪعلّت
ﺍﺧﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻴک ﺤﺎﺩثه
ﻋﺎﻣل ﻮعلّت ﺍﻳﻥ
ﺤﺎﺩثه ﺍﺳﺖ. ﻭلی
اﻳﻨﺎﻥ بی ﺨﺒﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ هستند،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ علت ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﻠﻮل علت ﻗﺒلی
ﺪﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻫﺴتی ﻮ ﺍﺯ ﺍﺯل
همه علّت ﻭ ﻣﻌﻠﻮل
هم هستند. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
علّت ﺍﻟﻌﻠل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺮﺍ،( ﺃﺣﺴﻥ
اﻟﻌﻠل) ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶﻫﺎ ﻫﻤگی
ﺪﺭ ﻧﻈﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ علّت ﻭﺳﺒﺐ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺷﺨﺺ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
،ﮐﺎﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﻭﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ علّت ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﻧﻘﺶﺍلهی ﻮ ﺭﺑﻮﺑﻴﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﻮ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﮑﻮﻣﺖ ﻭﮔﺮﻓﺘﻥ
ﺨﻤس ﻭﺯﮐﺎﺕ، ﺑﻠکه
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻘﺶ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪ ﺭﻭحی
ﭙس ﺍﺯ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ .

حدیث 1456 - از
امامی نقل شده
(ج؟ص؟؟) اﻥّ اﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ ﺗﻌﺎلی
ﺨﻠﻮّ ﻣﻥ ﺨﻠﻘﻪ،
ﻭﺧﻠﻘﻪ ﺧﻠﻮّ ﻣﻨﻪ،
ﻭ ﮐﻠﻤﺎ ﻭﻗﻊ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﺳم ﺸیئ ، ﻣﺎ ﺧﻠﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭجلّ،
ﻓﻬﻮ ﻣﺨﻠﻮﻕ، ﻭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﺎلق کُلّ
ﺸیئ ﺗﺒﺎﺭک اﻟﺬﻯ
ﻠﻴس ﮐﻤثله شیئ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﺎلی
ﺨﺎلی اﺯ ﺧﻠق ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ( ﺍﺯﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻭ ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭﮐﻨﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
تصوّر ﺷﻮﺩ ﻣثلا
ﻭﭼﻴﺰﻯ ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق ربّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ،
ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ عدم ﻤﺎ
ﺳﻮﺍﻩ، ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
ﻣﻘﺎﻣﻰ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﺭج اﺯﻫﺴﺘﻰ
ها) ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
عمّاء ﻮﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭﺭﺍﻯ
عرﺵ رحمان ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﻤﺨﻠﻮﻗﺶ
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠکه ﻣﻨﻈﻮﺭﻫﺮ
ﺻﻔﺖ ﻭﺍﺧﻠق ﻮﻫﺮ
ﻧﻘصی که ﺩﺭ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻫﺴﺖ، ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺧلق ﺨﺪﺍ، ﻳﺎ ﺍن
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺣﺪﻳﺶ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺧﺎلی
اﺯ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺴتی ﺘﻤﺎﻣﺎ ﺍﺯ
(ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ) ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻣﻨﺸﺎ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ
میباشد .ﺍﻋمّ
اﺯ ﺭﻭح اﻟﺎﺭﻭﺍح
اﻭﻟﻴﻪ ﻓﺮﺩﻯ،
ﻭﻳﺎ ﺍﺻﻠا الهی
اﻭ،ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻏﻴﺮ
ﺯﻧﺪﻩ باشئ ﻫﻤگی
ﻤﻨﺸأ ﻭ ﻣﺒﺪأ الهی
دﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺍﺯ ﻋﺪم
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩﺍﻧﺪ،
بلکه ازﺍﻭ ﺍﻣﺪﻩ
ﻭ ﻧﺰﺩ ﺍﻭ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧّﺎ ﻟﻠﻪ ﻭ
ﺍﻧّﺎ ﺍﻟﻴﻪ ﺭﺍﺟﻌﻮﻥ
آﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺼﻔﺎﺕ ﻣﻄﻠق الهی
ﻨﺰﺩ ﻫیچ ﻃﺒﻘﻪ
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻠﺤﺎﻇ
ﺨﺎلی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﻭﺵ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻭﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
میسّر ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
الهی ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭ ﻳﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ همانی اﻧﻴﺒﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭحَقّ
گفتن اﻧﺎ ﺍﻟﺤق
را ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻮحتی ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﺍﻧﻬﺎ ﺍلهی
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻄلق ﻨﻴﺴﺖ،
ﻭﻟﻰ ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
ﮐﻤﺎل ﻤﻄﻠق ﻤﻴﺴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﻨﺎم ﺸیئ ﺪﺍﺭﺩ
ﻣﺨﻠﻮق و حادث
اﺳﺖ، ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق که ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ قُرآن
ﻨﺎم ﺸیئ ﺮﺍ ﺑﺮ
ﺧﻮﺩ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ،
ﻭلی هرشیئ ،ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﺘﻴﺠﻪ مَشیّت
ﺍلهی اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. (ﻋﺰّ ﻭ
جلّ) ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻋﺰﻳﺰ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﻭﻣﺤﺘﺮم
ﺘﺮ و جلیل تر
در والادی
مقام ﮐﻪ ﻧﻴﺮﻭ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻨﻴﺰ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﻤﻴﺪﻫﺪ (جلّ)
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ أجل
در جلال و
عظمت و نورانیّت
که منشأ همه
انوار میباشد
.و برتر از
انچه ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ،
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺟﻠﺎل ﻮ ﻋﻈﻤﺖ ﮐﺮﺩ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ تَجلّیات
ﺍلهی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄلق
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮﻋﻈﻴم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤگی ﻴﺎﻳﻥ
ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ
ﺍﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﮐُﺮسی ﻮ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ مادّی
الهی هستند. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﺴتی ﺨﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ،زﻣﻴﻨﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﻧﺸﻴنی
اﻟﻬﻰ (ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج
اﺯﻫﺴﺘﻰ ها ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺗﺒﺎﺭﻙ) ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺒﺎﺭک
ﺒﺎﺩ ﻭﺑﺮﮐﺖ ﺩﺍﺭ
ﻭ ﺑﺮﮐﺖ ﺩﻫﻨﺪﻩ،
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﻮ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻮ ﻓﻀﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ،ربّﺭﺣﻤﺎن
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

حدیث
1457 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۴ﺹ150 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  اﻥّ اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭ جلّ، ﻓﻮّﺽ ﺍﻟﺄﻣﺮ
الی ﻤﻠک ﻤﻥ اﻟﻤﻠﺎﺋکة
،ﻓﺨلق ﺴﺒﻊ ﺳﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭ ﺳبع ﺃﺭﺿﻴﻥ ﻮ
ﺃﺷﻴاء ، ﻓﻠﻤّﺎ
ﺭﺃﻯ اﻟﺎﺷﻴاء ﻘﺪ
ﺍﻧﻘﺎﺩﺕ ﻟﻪ، ﻗﺎل
ﻤَﻦ ﻣثلی ،ﻓﺄﺭﺳل
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭ جلّ
ﻨﻮﻳﺮة ﻣﻥ ﻨﺎﺭ،
ﺑﻤثل ﺃﻧﻤﻠﻪ ﻓﺎﺳﺘﻘﺒﻠﻬﺎ
ﺑﺠﻤﻴﻊ ﻣﺎﺧﻠﻖ،
ﻓﺘﺤﻠّﻠﺖ ﻟﺬﻟک
ﺤتی ﻮﺻﻠﺖ ﺍﻟﻴﻪ
ﻟﻤّﺎ ﺃﺩﺧﻠﻪ ﺍﻟﻌُﺠﺐ
ﻭأمریّه
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻔﻮﻳﺾ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
گذﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺍﻭ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﻫﻔﺖ آسمان
ﻮﻫﻔﺖ ﺯﻣﻴﻥ ﻮﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ
(ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮐﺎﻣل
الهی که ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ،
ﺍﻣﺮ سلوک
الهی ﺪﺭﺳلوک ﺮﺍ
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺣﻰکه
آسمانی تعبیر
شده ، ﻭﻫﻔﺖ ﺳﺮ
ﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ ﺍلهی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺒﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻟﺎﺯم ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ) ﻭلی
اﻳﻥ ﻔﺮﺷﺘﻪ ﭼﻮﻥ
همه ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﻣﻨﻘﺎﺩ
ﻭ ﻣطیع ﺨﻮﺩ ﻳﺎﻓﺖ،
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﮔﻔﺖ، ﭼﻪکسی ﻴﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺮﻗﻪﺍﻯ اﺯ ﺍﺗﺶ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺍﻭ ﺯﺩ، ﮐﻪ
ﺍﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﺑﺘﺤﻠﻴل ﺒُﺮﺩ
ﻭﻣﻌﺪﻭم ﺸﺪ. ﻭ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺍﻭ ﻋُﺠﺐ ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﻴنی ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﺣﺪﻳث ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩﻫﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﻮﻋﻠل ﻮ ﺍﺳﺒﺎﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺣتی
همین ﺼﻨﻌﺖ آسمان
ﻮ ﺯﻣﻴﻥ ها ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ
ﻫﺴتی ﻔﻠکی ﺮﺍ ﺑﺎﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻗﺪﻳم ﺘﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻣﺪﻩ ﻭ ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺟﺒﺮئیل
ﻴﺎ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻬﺎ، ﺍﮔﺮ ﺑﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
بحقّ ﺒﺎﺷﺪ، ﻫﻔﺖ
آسمان ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﻫﻔﺖ ﺯﻣﻴﻥ اﻥ
ﻋﻮﺍلم ﻤﻠﮑﻮتی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣﺎل اﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﺠﺒﺮئیل
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﮑﺒﺮﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺧﻮﺩ ﻭﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺗﺶ
ﻧﺎﺑﻮﺩ ﻴﺸﻮﺩ.ﺑﺎﺯﺍﻳﻥ
کاﻣل اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﺎﻳﻥ هفت آسمان
ﻮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ الهی
ئر انواع ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺒﺮ ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﻴنی ﻮ ﺗﻌﺠﺐ ﺍﺯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍلهی
مقام ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ، ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﻓﺘﻪ
ﭘﻨﺒﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻨﻈﻮﺭﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
عباﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺍﮔﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺮﺳﻴﺪ،
ﺩﺭﺧﻮﺩ ﭘﺴﻨﺪﻯ
گرﻓﺘﺎﺭ ﺷﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭﺻﺪﻗﺎﺕ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک اﺯﺑﻴﻥ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭلی ﺴﺎﻟک
ﭽﻮﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ، ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍلهی اﺳﺖ.ﻭ ﻣﺼﻮﻥﻮ
ﻣﻌﺼﻮم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻋﻘل کُلّی ﭽﻨﻴﻥ
کامل الهی ﻣﺎنع
اﺯ ﻋﺠﺐ ﺍﻭ که
ئر تمامی
آخومدهای ق
شری هست ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺣتی ﺪﻗﻴﻘﺎ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ ﺣتی
اﻣﺮﻭﺯ ﭼﻘﺪﺭ ﺟﺎﻫﻞ
ﻭﺿﻌﻴﻒ ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻥ،
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺒﻴل ﻠﻄﻒ ﻭ
ﻣﻨّﺖ، ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺪﺭﺳتی
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧمی ﺸﻨﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺍلهی
پیش ﺒﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻫﺮ ﻗﺪم
ﺴﺎﻟﻚ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﻩ ﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﺻﺪ ﻗﺪم ﺠﻠﻮﺗﺮﻣﻴﺂﻳﺪ
ﺗﺎ ﺯﺣﻤﺖ ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺴﺎﻟک ﻜﻤﺘﺮﺷﻮﺩ.
ﻭلی اثاﺭ ﻣﻨفی
ﺮﻭح اﻭ، ﻭ ﺍﻧﭽﻪ
ﺍﺯﺻﻔﺎﺕ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﭘﺎک ﻨﺸﺪﻩ،
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍتی ﻨﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﻋث ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪگی ﺪﺭﻓﺼل
ﻨﻮعی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
آینده ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻔﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﺍﺭﺯﻭ ﺩﺍﺭم
که ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
نهائی ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻴﺪ. ﺗﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺟﺪﺍ
ﺷﻮﻳﺪ، ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻬﺘﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻳﻌنی ﺒﺎ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ،
ﻭﺯﻳﺒﺎئی ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮع ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺮﻭح و روان ﺨﻮﺩ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻘﺒل اﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
کنونی ﺨﻮﻳﺶ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻳﺎ ﮐﻮﺭﺩﺭﺣﻮس
ﺵ،ﻭﻳﺎ ﺿﻌﻴﻒ ﺩﺭﻋﻘﻞ،
ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩﻭ ﺍﺩﺭﺍک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺣتی اﮔﺮ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻤﻴﺮﺩ،
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺩﺭ ﻧﻮع
حقیر تر ﺘﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯلی
کافی ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ ﭘس
اﺯﻣﺮگ ﺒﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ،
ﮐﻪ بهترﻳﻥ
بخت و شانس اﻧﻬﺎ
ﺑﻘﻮل قُرآن ﻣسخ
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﻮ ﺧﻮک ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﭘﺎکی
ﺮﻭح ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺎﻋث ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺳﺨتی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ سلوک
الهی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.

حدیث 1458 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ150 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠم ﻴﺰل اﻟﻠﻪ
جلّ اﺳﻤﻪ، ﻋﺎﻟما
ﺑﺬﺍﺗﻪ ﻭﻟﺎ ﻣﻌﻠﻮﻡ،
ﻭﻟم ﻴﺰل ﻘﺎﺩﺭﺍ
ﺑﺬﺍﺗﻪ ﻭﻟﺎ ﻣﻘﺪﻭﺭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻮ
ﺍﺯ ﺍﺯﻝ (ﻭ ﻟﺎﻳﺰﺍل
ﺘﺎ ﺍﺑﺪ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺫﺍﺗﺎ ﻋﺎﻟم ﻮ ﺍﮔﺎﻩ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ ﺍﺯ ﻫﻨﮕﺎﻣﻴکه
ﻫﻨﻮﺯ ﭼﻴﺰ ﻣﻌﻠﻮمی
هم ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
( ﮐﻪ ﮐسی ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﺍﻥ اﮔﺎﻩ ﻭ ﺑﺎ
ﺧﺒﺮ ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥﻘﺎﺩﺭ
ﻭﺗﻮﺍﻧﺎ ﺑﺬﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ،ﺣتی
اﺯ ﺍﻥ هنگام که
ﻫیچ ﻤﻘﺪﻭﺭﻯ ﻨﺒﻮﺩ
(ﺳﻮﮊﻩﺍﻯ ﭙﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺪﺭﺕ ﺍلهی
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻗﺪﺭتی گرﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺫﺍﺗﺎ
ﻋﺎﻟم ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ،
ﻭﻧﻪ ﻋﻠمی ﭙس ﺍﺯﺟﻬل
ﻘﺒﻠﻰ. ﻭآگاهی
الهی اﻃﻠﺎع الهی
اﺯ ﺍﻣﻮﺭﻯ اﺳﺖ،
ﻗﺒل اﺯ ﺍﻧکه ﺍﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﻧﺪ، ﺗﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﻋلم ﻮ ﺍﻃﻠﺎع
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑآﮔﺎهی ﺒﻌﺪﻯ
الهی ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﺎﺯ سلوک
الهی اﺳﺖ،ﮐﻪ ﻗﺒل
اﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﻳﺎ ﻗﺒل اﺯ ﺍﻏﺎﺯ
ﺳﻠﻮک آﻧﺎﻥ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺫﺍﺗﺎ
ﻭ قبلا ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺷﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم اﻧﺮﺍ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎ ﻭ ﺃﺟﻠﻬﺎ
و ﺳﺮﻧﻮﺷت ها ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ،
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮ ﺳﻠﻮکی ﺒﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﻌﻠﻮﻡ،
ﻭﺳﻮﮊﻩﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
آﮔﺎهی الهی ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟکی
ﺘﻌﻬﺪ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺴﺖ، ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ،
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
اﺯ ﻗﺒل آﻣﺎﺩﻩ
ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻤﻮﺭﺩ ﺍﺟﺮﺍ ﺩﺭﺍﻣﺪ،
ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
اﻏﺎﺯﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻨک
ﻨﺸﺴﺘﻪ ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﺪ،
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺒﺤﺪّ ﮐﺎفی ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﺪ) ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻧﺸﺪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺍﻃﻠﺎع
الهی ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﻠکه
ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
سرکش اﺳﺖ. ﻭﭘس ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻤﮑﺮﺭ
ﺟﻬﻨﻤﻰجهان ،ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ بشریّت ﻣﺠﺪﺩﻯ
اﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﮕﻴﺮﺩ
ﻭ در همگان ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ. (ﺫﺍﺗﺎ) ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﺍﺻل ﻮﺟﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻳﺎ
ﻗﺒل اﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻋﻠم ﻮﺻﻔﺎﺗﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺻﺎﺣﺐ ﭼﻨﻴﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ.ﻭ ﺑﻴﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻄﻠق ﺨﻮﺩﺵ، ﻭ
ﺑﻴﻥ هرﭼﻪ ﻏﻴﺮﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ تصوّر
ﺷﻮﺩ، ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄلق ﺴﺮﺍﺳﺮ ﺫﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌنی ﺠﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ
ﻮ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ که ﺍﺻل
ﻮﺟﻮﺩﺵ ﺭﻭح ﻭﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺗﻥ ﻮﺫﻫﻥ
ﻮﺻﻮﺭﺕ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ، ﺩﺭﺣﮑم
ﺴآیه ﻭﻣﻮﻗّﺖ ﻭﻋﺪمی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺖ،
ﺗﺎ ﺑﺘﮑﺎﻣل
باز ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ،
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﺘﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﻟﺎﺯم ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﻳﻥ ﺘﻌﺎﻟﻴﻬﺎ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ، ﻧﻴﺰ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﻭﺑﺨﻮبی
اﺩﺍﻣﻪ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄلق
ﻮ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻭ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺗنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﺗﺎ ﺑﻪ
ﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺬﺍﺕ ﺧﺪﺍ بتوﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ. ﻣﮕﺮ ﺍﻭل
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﻭﻥ ﺬﺍﺕ
حیوانی ﺷﺪ ﻭﻋﺪم
گرﺩﻳﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺭﻭحی ﭙس
ﺍﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
بی اﻧﺘﻬﺎ، ﺑﺄﺻل
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﻗﺘﻴکه ﺧﻮﺩ ﻋﺪﻣﻰ
ﻭ ﻧﻴﺴﺖ ﮔﺮﺩﻳﺪ
وﻭﺟﻮﺩ ﻣﺴﺘﻘل
ﻮﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻧﺒﻮﺩ.
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍع ﺪﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﻭﺗﺎ ﺍﺑﺪ
بی اﻧﺘﻬﺎ، ﺍﻳﻥ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻧﻮعی
هر ﻳک عظیم ﺘﺮ ﺍﺯﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺳﺖ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺩﺭ ﻭﺗﻮﺍﻧﺎئی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺫﺍﺗﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺍﺯ ﮐسی ﻨﻴﺮﻭ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﻭﻗتی ﻘﺎﺩﺭ ﻧﺸﺪﻩ،
ﮐﻪ ﻣﻘﺪﻭﺭﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺍﻭ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺗﻮﺍﻧﺎ
ﺷﺪﻩ  ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭﻗﺪﺭﻯ
ﺘﻬﻴﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻗَﺪَﺭﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻳﻦ
(ﻣﻘﺪﻭﺭﻫﺎ) ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻗﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﻮﺍﻥ ﻮﻗﺪﺭﺕ
ﺳﺎﻟک ﺼﺎﺩق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ (ﻗَﺪَﺭ) ﺩهی
ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺎﺯﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟک ﻘﺪﺭﺕ
ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻥ اﻟﻬﻰ،
ﻭﻣﻌﺠﺰﻩ ﮔﺮﻯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻏﻴﺮ ﺍﻭ ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻭ، ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﭽﻨﻴﻦ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﮔﺮﻳﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺗﮑﺎﻣلی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﻬﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻭﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،
ﺁﻥکرﺍﻣﺎﺕبالفعل
و بالقوّه ﻧﻮعی
لاﺯم اﻭﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﻤﻌﺎﻑ ﺍﺯ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ ﻘﺪﺭﺕ ﻭﺗﻮﺍﻥ،
ﻫﻤﺎﻥ اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺷﺨﺺ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ سلوک الهی ﺒﮑﻨﺪ
ﻳﺎ نکند ،ﺑﺎﺯ ﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺳﭙس ﺭﺍﻭﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺣﺎل
ﺘﮑﻠم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ؟
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﻠﺎم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﺑﺎ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻤﻌﺎﺩل
ﺨﻮﺩﺵ ﻧﻴﺴﺖ .ﺑﻠکه
ﺍﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
اﺯلی اﻭ ﺑﺮﺍﻯ
همگاﻥ، ﮐﻠﺎم
اﻭ ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻨﺪﻩﻫﺎ،
ﺩﺭ ﻓﺮﻣﺎﻧﻬﺎی
ﮐﻥ ﻔﮑﺎﻥ ﻮﻳﺎ ﮐﻥ
ﻔﻴﮑﻮﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ،
ﺍﻳﻥ ﻔﺮﻣﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮک الهی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺑﻤﻮﺭﺩ
ﺍﺟﺮﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﮐﻠﺎم اﻟﻬﻰ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻭَحی ﻮ
ﺍﻟﻬﺎﻡ، ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﻮﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻮﺣتی کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
مُرَبّی ﻣﺴﺘﻘﻴم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﮐﻠﺎم ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻠﺎم ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﮐﻠﺎم ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ
قُرآن، ﻭﺣتی ﺤﺪﻳثهاﻯ
اﻭ ﮐﻠﺎمی الهی
اﺳﺖ. ﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ ،ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻘﺎمی الهی
گفته ﺑﺎﺷﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻳﺎ ﺣتی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺎم اﻭﻡ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭ مُربّی
ﺴﺎﻟک ﺒﮕﻮﻳﺪ،
ﻣﻥ ﻔﺮﻣﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﻢ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻤﻦ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎنی ﻤﺬﮐﻮﺭ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴم تصوّر
ﮐﻨﻴم هم ﺪﺭ ﻳک
ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻗﺎﺑل
ﺪﺭک اﺳﺖ، ﻭﻫم ﻤﻨﺤﺼﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﺍلهی
ﺪﻳﺪﻥ اﺳﺖ. ﮐﻠﺎم
الهی ﺰﺑﺎنی ﻨﻴﺴﺖ،
ﺑﻠکه ﺍﻟﻬﺎمی ﻮ
ﻭَحی ﺒﺬﻫﻦ ﻭﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﺭﻛﻠﺎم الهی ﺪﺭﻫﺮﻣﺨﻠﻮﻗﻯ
ﺒﻘﺪﺭ ﻋﻘل ﻮ ﺩﺭﻙ
ﻧﻮعی ﺁﻥ اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴم
اﺯ ﻃﺮﻳق اﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺎ ﻓﺮﺍﺩﺍﻥ
ﻨﻮﻉ می ﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﭘﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ:
اﻟﮑﻠﺎم ﻤُﺤﺪَث
،ﮐﺎﻥ اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭ جلّ،ﻭ ﻟﻴس ﺑﻤﺘﮑﻠّﻢ،
ثمّ ﺃﺣﺪث ﺍﻟﮑﻠﺎم
ﮐﻠﺎم ﻮ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺍﻣﺮﻯ اﺳﺖﺣﺎﺩث
ﻭﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻣﺪﻩ
(ﻭ ﻧﻪ ﻗﺪﻳم ﺒﻘﺪﻣﺖ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻠﺎم
اﻟﻬﻰ، ﺧﻄﺎﺏ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒل اﺯﻫﺮ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻥ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺘﻔﺎﻭتی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﻭ ﺍﻳﻥ ﻨﻮعی
ﺤﺎل اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺎﺩق ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻠﺎم
الهی ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
،ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻟﻬﺎم
ﻮ ﻭَحی ﺨﻮﺩ، ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍلهی آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﻭﻓﺎﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﺘﻌﻬﺪ،
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺖ ﺳﺎﻟک
ﺼﺎﺩﻕ ﺗﺎ ﺍﻳﻥ کُلّام
الهی ﭙﻴﺪﺍ ﺑﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻥ کُلّاﻣﻬﺎ
ﺑﺎﻫم ﻔﺮق ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ کُلّاﻡ ﺍﻟﻬﺎم
ﺒﺬﻫﻥ ﭙﻴﺮ ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﻳﻥ اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤل
ﻮ ﻣﻘﺎﻡ، ﻭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
اﻟﻬﺎﻡ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﭽﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ
اﻟﻬﺎم ﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻣﻮﺿﻮع ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﻟﻔﺎﻇ
اﺳﺖ ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
قُرآن ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻭحی ﺒﺤﺸﺮﺍﺕ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﭼﺮﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻧﺪﻫﺪ ﻭ ﺍﻟﻬﺎم
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺬﻫﻥ
اﺯ ﺧﺎﺭج اﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺯ ﻳک
عاﻟم الهی اﺳﺖ
ﻭﻋﻘل کُلّ ﻘﺎﺋم
ربّ النوع
بشری ﺒﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻣﻨﺸﺎ
اﻟﻬﺎم آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺎﻫم ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﺩﺭک اﻟﻬﺎم اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺣتی اﮔﺮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍلهی ﻴﮑﺴﺎﻥ
هم ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎم ﻮﺣﺎل
ﻮﺻﻠﺎح ﺪﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺍﺩﺭﺍک
ﭙﻴﺎم ﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﮐﻠﺎم الهی ﻮ
ﻭَحی اﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ،
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﺗﻨﻈﻴم
کاﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻮﺟﻤﺎﺩﺍﺕ ﻭﻏﻴﺮﻩ
،ﺗﺤﺖ ﺗﺎثیر ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻮﮐﻠﺎم اﺯﻟﻰ (ﮐﻥ
ﻔﻴﮑﻮﻥ)ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻥ ﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺣﻴﺎﺕ، ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒیعی ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻧﻬﺎ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺒﺪﻭﻥ کُلّاﻡ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﭙﻴﺶﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻠﺎم
اﺯلی اﻟﻬﻰ، ﻭﮐﻠﺎم
کنونی اﻟﻬﻰ، ﻭ
ﮐﻠﺎم هاﻯ اﻳﻨﺪﻩ
ﺍلهی ﺒﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮعی ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﺗﺠلی ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍلهی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﻓﺮﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮی
ﻭ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
و یونیورس ﺪﻳﮕﺮ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺎﻯ غیر ﺍﺯ ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﻤﻮﺭﺩ تصوّر ﻣﺎ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ، ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻳﺎ ﺟﺪﻳﺪﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻭیا ﺩﺭ آیندهﻫﺎی
دور ﭙﻴﺪﺍﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻯ
ﻮﺷﺃﻥ ﻮ ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺧﺮﻳﻥ ﻔﺮﻣﺎﻥ
اﻭ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ،
مَشیّت ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﻠﻮکی
و تکاملات روحی
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﻘﻴﻪ ﮐﻠﺎﻣﻬﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﭘﺮﻭﺵ ﺑﻬﺘﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻴک ﻜﺎﻣﻞ
ﺍلهی ﺒﻮﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
لاﺯم ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﻫﻤّﺖ ﻭﺻﺪﺍﻗﺖ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴ ﻪﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﻫیچ کُلّامی ﻮ
ﻓﺮﻣﺎنی اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﮑسی ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ،
ﺑﻠکه ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻘﺎمی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﮐﻠﺎﻡ ﺍلهی ﻤﻨﺘﻘل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻔﺖ،
ﻫﺮﭼﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﺍﻭل ﺒﻤﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺑﻌﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺗﺎﻧﻮﺑﺖ ﺑﺴﺎﻟک
ﺒﺮﺳﺪ. ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩ،
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﻣﺘﮑﻠمی
ﭙﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺳپس ﮐﻠﺎم
ﺮﺍ ﺍﺣﺪﺍث ﻧﻤﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺳﺎﻟکی هم ﻨﺒﻮﺩﻩ،
ﻭﻳﺎ ﻓﻠﺎﻥ ﺳﺎﻟکی
هم اﺭﺍﺩﻩ ﺳﻠﻮک
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ، ﺗﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻥ هاﻯ کُلّی
ﻮﻳﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺨﺎﺹ
ﻳک ﺴﺎﻟک ﺼﺎﺩﺭ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳنک
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺘﺪﺭﻳج
ﻔﺮﻣﺎﻥ کن ﻔﻴﮑﻮﻥ
اجرا گرﺩﺩ. ﻧﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻮ ﺩﻫﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺘﮑﻠم
ﺒﺰﺑﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻧﻪ ﮐسی ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺻﺪﺍﻯ کُلّامی
ﺮﺍ ﺑﺸﻨﻮﺩ. ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻓﺮﻣﺎﻧﻬﺎﻯ اﺯﻟﻰ)
ﻗﺒل اﺯﺻﺪﻭﺭﻫﺮﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻮﺗﺒﺪﻳل اﻥ ﺒﮑﻠﺎم
بدﻫﺎنی ﻭﻳﺎ ﺍﻟﻬﺎم
ﺒﺬﻫﻥ گرﺩﻳﺪ. ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻠﺎم اﻟﻬﻰ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﻓﺮﻣﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣلی ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﮐﻥ ﻔﮑﺎﻥ بود ،ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ غیر
ﺳﺎﻟﻚ، ﻭﻳﺎ ﻗﺸﺮﻯ
ﻤﺘﻌﺒّﺪ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ، ﻓﺮﻣﺎﻥ
هاﻯ ﺘﺒﺪﻳل به (ﮐﻥ
ﻔﻠﺎ ﻳﮑﻮﻥ) ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻧﺘﻘﺎم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺗﮑﺮﺍﺭ
آیندهﻫﺎﻯ ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺘﻤﺮﺩ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖﻫﺎ ﻭ ﺗﻮﺣﺶ
ﻭﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﺰﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻥ کن ﻔﻴﮑﻮﻥ
ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع بی ﻨﻬﺎﻳﺖ،
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻮﺭﻭﺩ ﺑآینذهﻫﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ، ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ، ﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل و عقل و
الوهیّت ﻮﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ، ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ( ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮﺭﻭحی ﻮﻓﻀل الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﮐﻠﺎﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﺻﻮﺍﺕ ﻟﻔظی
ﻮﺣﺮﻭﻑ ﻭﻋﻠﺎﺋم
ﻨﻮﺷﺘنی دﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺯﻳﺮ ﺍﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻟﻮحی هم ﻤﺤﻔﻮﻇ
هستند. ﻭ(ﺍﻣﺎ
کتاﺑﻰ) ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻨبع اﻭﻟﻴﻪ ﮐﻠﺎم
الهی ﻮ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
او ﺍﺳﺖ ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨکه
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎئی
اﺯ ﺍﻋﻤﺎل ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﺠﺒﺮئیل
ﻘﺎﺋم ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺧتی ﺒﺮﺍﻯ ﻣﻮسی
ﻤﻄلبی ﺒﮕﻮﻳﺪ.
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل کُلّام
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﭽﻮﻥ
ﻘﻠﻢ (و ﻫﻤﺎﻥ کُلّام
) ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻭَحی ﻮﺍﻟﻬﺎم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎنی
ﻮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺮﻭﺍنی
ﭙﺎﻛﺘﺮ ﻭ ﺻﻔﺎتی
اﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮔﻴﺮﻧﺪگی
عقلی ﻮﻗﺪﺭﺕ ﺍﺩﺭﺍکی
ﺒﻬﺘﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﺯ ﮐﻠﺎﻡ ﺍلهی
ﺪﺍﺭﺩ. ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﻮﺳﺎﺋﻄ الهی ﻮﺣتی
اﺯ ﺯﺑﺎﻥ هر ﮔﻨﺠﺸک
ﻮﺑﺎﺩ ﻭ آهنگ ﻣﻮﺯﻳﮑﻰ،
ﺩﺭ ﻛﻠﺎﻡ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻫﺮﮐس ﺑﻌﻠﺖ ﺿﻌﻒ
ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺿﻌﻒ ﺍﺩﺭﺍﻙ، ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺧﻮﺩعلّت ﺍﻥ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺤﺮﻭم گرﺩﺩ ﺳﺎﻟﻴﺎﻥ
ﺪﺭﺍﺯﻯ ﺮﺍ ﺩﺭﺟﺎ
ﺑﺰﻧﺪ ﻭﻳﺎ ﺣتی
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﻭﺩ،
ﺗﺎ ﺭفع ﻨﻮﺍﻗﺺ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک الهی
همین ﺮفع ﻨﻮﺍﻗﺺ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺗﺎ ﻋﻠم اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻌﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ، ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ از حَقّ
اﻟﻴﻘﻴﻥ ﺒﺮﺳﺪ.

حدیث
1459 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ۱۵۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ آیه
ﻗﺮﺍنی ﺨﺎﻟﺪﻳﻥ
ﻔﻴﻬﺎ ﻟﺎ ﻳﺒﻐﻮﻥ
عنها ﺣﻮﻟﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻥ ﺠﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
هستند، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻧمی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎ ﻣﺘﺤﻮل
ﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ عباﺭﺕ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧگی
ﺪﺭ ﺳﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻔﺴﻴﺮ اﺳﺖ. ﻳکی
کساﻧﻴکه ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﻭﻧﺪ، ﻭ ﺍﺯ ﻟﺬﺕ
آن ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯﺑﻬﺸﺖ ﺑﺸﻮﻧﺪ
ﻭلی اﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺎﺹ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻬﺮ ﺑﻬﺸتی که ﺑﺮﻭﻧﺪ،
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍع ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺤﻴﺎتی ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺗﻮﻗﻒ ﺩﺭﻫﺮ ﺑﻬﺸﺖ،
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩ ﺭﻓﻊ (ﺧﺴﺘگی
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻔﺮﺍوﺍن اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺸﺮ، ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻮعی ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺪﺍﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍکبر ﮔﻔﺘﻦ، ﻭﺩفع
ﺸﺮک ﺘﺮک هرﻣﻘﺎم
ﺘﺠلّی ﺭﺍ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﻟﺎﺯم ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺘﺎ ﺍﺑﺪ
بی اﻧﺘﻬﺎ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﺣتی
اﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
کاملان الهی
قبلی ﻏﺒﻄﻪ ﻣﻘﺎم
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﮐﺴﺎﻧﻴکه ﺩل ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺟﻬﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺩدل
اﺯ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
ﻮمادّی ﻮﺷﻬﻮﺍنی
ﻮﻫﻮﺳﺒﺎﺯﻯ هاﻯ
ﻨﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺴﺎل ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﺠﻬﺎﻥ و
نوع خود ﺒﻤﺎﻧﻨﺪ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
کنند ﮐﻪ ﺗﺎ ﺑﺤﺎل
کرﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻬیچ ﺘﺤﻮل ﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺣﺎل ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
،ﺑﺎﺗﺮک ﻮﺟﻮﺩ
ﺣﻴﻮﺍنی کنونی
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺪﺭ ﺭﻭﺡ، ﻭ ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﺗﺪﺭﻳجی ﺪﺭﻋﻘل
ﻮ ﺫﻫﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺮﺟﺴمی ﻮ ﮐﻮﺩﻥ
عقلی ﻮ ﺍﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺘﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﺠﺎئیکه
ﺑﺮﺍﻯ ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺤﻴﻮانی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ، ﮐﻪ ﻣﻌﺎﺩل
ﺮﻭح اﻧﻬﺎ، ﻭﻋﻠﺎﻗﻤند
ﺯﻧﺪگی ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ،
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﺪﻳث
،ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻳﻥ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ سلوکی ﺍلهی
هستند، ﮐﻪ ﺣتی
اﮔﺮ مُتعبّدﻯ
ﻘﺸﺮﻯ مشرک ﻮﻣﺘﻌﺼﺐ
ﻣﺬﻫﺒﻰ کور دل ،ﻭﺯﻳﺎﺩﻩ
ﺭﻭﻯ ﺨﺮﺍﻓﺎتی
ﺪﺭﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳنی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭﺗﺤﻮلی
ﺪﺭ حال ونوع ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺑﺎ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍلهی ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
اﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
گرﺩﻧﺪ. (ﻳﺒﻐﻮﻥ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ، ﻭلی
ﺒﻠﻬﻮﺳﺎﻧﻪ ﻭﻓﺎﺳﺪﺍﻧﻪ
میخواهند . ﺧﻮﺍﺳﺘنی
که ﻫﻤﺎﻥ بَغی ﻮ
ﺑَﻐاء ﻮ ﻓَﺤﺸاء
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺣﻮﻝ) ﺗﺤﻮل
اﺣﻮﺍل ﻮ ﺩﮔﺮﮔﻮنی
ﻤﺪﺍﻭﻡ ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎل
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺣﻮل ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺳﺎل ﺠﺪﻳﺪ ﻭ
ﻧﻮ ﺭﻭﺯسالک
با شهود جدید ،ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﺤﻮلی ﺘﺎﺯﻩ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺭﻭح ﺴﺎﻟک ﺒﻤﻘﺎمی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺷﻬﻮﺩ
و نجات ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﻮﺭﻭﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻔﻴﺮﻭﺯ
ﻭﻓُﺮ ﺭﻭﺯﻯ، ﻭﺭﻭﺯ
زردشتی فرهنگ
دینی قریش و محمد
قبل از بعثت
او و ﭘﺎﺩﺷﺎهی ﻮ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺧﺎﻟﺪﻳﻦ) ﺩﺭﺧﻠﻮﺩ
ﻭ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ،
ﻭﻋﺪم ﻤﻴل ﺒﺘﺤﻮل
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﻫﺴتی ﻨﻪ
ثباتی ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻧﻪ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧگی
هست. ﮐﻪ تنها ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄلق ( الله
أهو) ﺘﻨﻬﺎ ﺟﺎﻭﻳﺪ
و ﻣﻄلق اﺳﺖ. ﺑﻠکه
ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻮ ﻓﺮ ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
ﻨﻮعی هستند، ﮐﻪ
ﻣﺪتی ﻮﻟﻮ ﺩﺭﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ،
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ سوم ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
عرش رحمانی ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﻤﺎ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ، ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺯﻳﺮ ﺳآیه ﻋﺮﺵ
،ربّ رحمان ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ اﺩﺍﻣﻪ
ﺭﺍﻩ ﺍﺑﺪﻳﺖ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺩﺭﺟﻬنم ها ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭ ﻳﺎ
ﺭﺳﺨﻬﺎﻯ
گیاهی ﺠﺎﻭﻳﺪ ﺍﺑﺪﻯ
ﻤﻄلق ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺑﺎ ﺗﮑاملاﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺼﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺒﺮﺳﺪ.ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻘﺪﺭ
ﮐﻪ ﻣﺤﺮﻭم اﺯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎی
فوق بشری ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ،ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﺠﺒﺮﺍﻥ
ﻨﺎﭘﺬﻳﺮ ﻧﻮعی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺳﺘﻤﻴکه
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺠﺎﻫل ﻨﻴﺰ
ﺑﺨﻮﺩ ﺭﻭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﺩ.
ﻭلی اﻧﺴﺎﻥ ﻠﺠﻮج
ﻮ ﻟﺬﺕﺟﻮ ﻭ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺐ ﻭﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺍﺧﻮﻧﺪ ﺍﺑﻠﻴس
ﺑﺪﺍﻥ ﺘﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﺍلهی
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩق ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ کسانی هستند
ﮐﻪ ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺧﺎﺭج ﺸﻮﻧﺪ، ﻭﺗﺤﻮلی
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ
بلکه ﺑﺎﻟﻌﮑس
سعی ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍلهی ﺮﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺑﻠﺬﺕ
ﺟﻮئی ﭽﻨﺪ ﺻﺒﺎح
ﺪﻳﮕﺮی ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم
ﺨﺴﺘﮕﻴﻬﺎ ﻭ ﺗﻌﻔّﻥ
ﻮ ﺗﻮﺣﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
هوﺳﻬﺎ ﻭ ﻟﺬﺗﻬﺎ.
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎم ﺮﻭحی ﺨﻮﺩ
ﻣﺘﺤﻮل ﺸﻮﻧﺪ،
ﻭلی اﮔﺮ ﺳﺎﻟک
الهی ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺍﻳﻥ
ﺘﻐﻴﻴﺮﺣﺎل ﺮﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺗﺎ ﻣﻮﻓق
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی گرﺩﻧﺪ. ﻭﺗﺎﺟﺎئیکه
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ
ﺗﺮک گذﺷﺘﻪ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺭآﻳﻨﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﻣﻘﺎمی الهی ﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻮﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ قُرآن
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻟﻮ
ﮐﺎﻥ اﻟﺒﺤﺮ ﻣﺪﺍﺩﺍ
ﻟﮑﻤﺎﺕ ﺭﺑّﻰ،
ﻟﻨﻔﺬﺍﻟﺒﺤﺮ،
ﻗﺒل ﺃﻥ ﺘﻨﻔﺬ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺭﺑّﻰ، ﻭﻟﻮ ﺟﺌﻨﺎ
ﺑﻤثله ﻣﺪﺩﺍ ﺣتی
اﮔﺮ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ ﻣﺮﮐﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮﺷﺘﻥ کُلّماﺕ
ﺍلهی ﺒﮑﺎﺭ ﺭﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ ﺧﺸک ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺍلهی ﺘﻤﺎم ﻨﺸﺪﻩ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ اﺯﻣﺮﮐّﺐ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ ﺷﻮﺩ
ﮐﻠﺎم ﺨﺪﺍ ﺩﺭﻓﺮﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﻭ
ﺗﻘﺪﻳﺮﻫﺎ، ﻭﺩﺭ
ﻗﻀﺎﻭﺕﻫﺎ ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
هاﻯ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮصی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮکی اﻧﻬﺎ ﻣﻘﺒﻮلﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﮐﻠﺎم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﻋﻠمی ﻮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،
ﺍﻋمّ اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮ ﻣﻨﻄقی ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺧﻴلی ﺤﮑﻤﺖﻫﺎﻯﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍلهی
ﭙﺎﻳﺎنی ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺍﻟّﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻣﻴﺸﺪ،
ﻭﻣﻄلق ﺮﺍ ﻫیچ اﻣﺮ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻘﺪ ﺃﺧﺒﺮ
ﻛﺃﻥ کُلّام اﻟﻠﻪ
ﻟﻴس ﻟﻪ ﺁﺧﺮ، ﻭﻟﺎ
ﻏﺎیة ﻭﻟﺎ ﻳﻨﻘطع
ﺃﺑﺪﺍ ﺗﺎﺑ ﺪﺍﻧﻴکه
ﮐﻠﺎم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻪ ﺍﻏﺎﺯﻯ ﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﻧﻪ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ،
ﻭ ﺍﺑﺪﺍ ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻴﺰ ﻗﻄﻊ ﺷﺪنی
ﻨﻴﺴﺖ ( ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻴلی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻭ ﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم
ﺼﺎﺣﺐ ﻋﻘﻠﻬﺎ،
ﻭﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮ ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ.
ﻭ ﺍﮔﺮﻫم ﺒﺮﺳﺪ
ﻓﻬم ﻮ ﺍﺩﺭﺍک
اﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻠل الهی ﺍﺯﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﻋﻘل کُلّی ﻘﺎﺋم
ﻴﺎ جِبرئیل ،ﺗﻮﺍﻥ
اﺩﺭﺍک ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﻫﻨﻮﺯ تَجلّیات
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭﻋﻠﻮم ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ آینده ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﻭﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻞ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
بجهان نوعی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺗﺎ ﺍﮔﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﺪ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ، ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭﻋﻠﻤﻬﺎﻯ
ﺪﻗﻴﻘﺘﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﮐﻠﺎم الهی
ﺤﺪّ ﺍﮐثرﻫﻤﺎﻥ
ﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻘﺮﺍﻧﻰ،
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭ ﺍﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺳﻤﺒﻮلی
ﻮﻋﺮﻓﺎنی هستند.
ﻭ ﺭﺑطی بین ﻨﻴﺰ
ﺑﺎﻣﻮﺭ مادّی ﻮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻓﻘﻬی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺨﺘﺮﻋﻴﻥ
ﻮﻋﻠﻤﺎﻯ ﺘﮑﻨﻴکی
ﺮﺍ، ﺍﻟﻬﺎم
علمی ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﻭلی
هرﮔﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﻔﻘﻴﻬﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﻬﺮﻣﺬﻫﺐ
ﻭ ﺩﻳنی که ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺍﻟﻬﺎمی و
تکامل روحی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﺑﻠکه ﺍﻧﺎﻥ
اﻟﻬﺎم اﺯ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻮ ﻧﻔس أمّاره ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻥ ﻮﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ
ﻭ ﻓﺎﺳﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﺑﻠﻴس
ﻣﻠّس ﺑﻠﺒﺎس ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍلهی ﻮﮐﻠﺎم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺮﮔﻮﻧﻪ ﺁﻥ،
ﺧﺎﺹ ﺭﻫﺮﻭﺍﻥ ﺮﺍﻩ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ، ﻭﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺭﺍﻭﻯ ﺒﺎﻣﺎﻡ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ قُرآن
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﻥّ
اﻟﺬﻳﻥ ﺁﻣﻨﻮﺍ
ﻭﻋﻤﻠﻮﺍ ﺍﻟﺼﺎﻟﺤﺎﺕ،
ﮐﺎﻧﺖ ﻟﻬم ﺠﻨّﺎﺕ
ﺍﻟﻔﺮﺩﻭس ﻧُﺰُﻟﺎ
ﺍﻣﺎم ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ آیه ﺩﺭحَقّ
ﺍﺑﻮﺫﺭ ﻭ ﻣﻘﺪﺍﺩ
ﻭﺳﻠﻤﺎﻥ ﻔﺎﺭسی
ﻮﻋﻤّﺎﺭﺑﻥ ﻴﺎﺳﺮ
( و هر کامل ولایت
محمدی در هر
زمان ﻧﺎﺯل
گردﻳﺪﻩ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻔﺮﺩﻭس ﺭﺍ ﻣﻨﺰﻝ،
ﻭ ﻣﺄﻭﺍﻯ آنها ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ اﻭﺭﺩﻧﺪ،
ﻭﻋﻤل ﺼﺎلح کرﺩﻧﺪ.
(ﻭﻫﺮکسی ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻓﺮﺿﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ) ﺑﻠکه
ﺩﺭحَقّ اﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ،
ﭼﻮﻥ اﺑﻮﺫﺭ ﻭﻣﻘﺪﺍﺩ
ﻭﺳﻠﻤﺎﻥ ﻮﻋﻤّﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪﻓﺮﺩﻭس
ﺑﺮﻳﻥ ﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ، ﻣﻨﺰﻟﮕﺎﻩ
ﺑﻌﺪﻯ ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻓﺮﺩﻭس ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ،
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻔَﺮّ
ﺍﻟﻬﻰ،ﭼﻮﻥ هر ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﺴﺎﻧﻴکه
ﺍﻳﻤﺎﻥ عملی ﻮ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻨﻈﺮﻯ ﻮﻋﻘﻴﺪتی
اﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ،
ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭﻟﺰﻭم سلوک
الهی ﺪﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ،
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ اﻳﻤﺎﻥ ﻨﻈﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
عملی ،ﻳﺎ ﺍﻭم ﻮ
سلوک الهی، ﺩﺭ
ﻳک ﭙﻴﻤﺎنی ﺒﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍلهی اﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
سعی ﻮ ﺗﻠﺎﺵ ﻭ ﻫﻤّﺖ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻃﺎﻗﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺗﻮﮐﻞ، ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺒﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﻭ (ﻋﻤﻠﻮﺍ ﺍﻟﺼﺎﻟﺤﺎﺕ)
ﻳﻌنی عملا ﺑأﺻﻠﺎح
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﻥ ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨکه ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘل ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ،
ﺍﻋﻤﺎل ﺼﺎلح ﻮ
ﻧﻴک ﻤﺤﺴﻮﺏ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴکه
ﺗﻨﻬﺎ أمریّه ﺍلهی
ﺮﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺨﺪﻣﺎﺕ ﻭ ﺻﺪﻗﺎﺕ
ﺍﺭﺯشی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﻮ تمرّد ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی غیر ﺳﺎﻟﻚ،
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺘﻤﺎمی ﻤﺬﺍهب ﻭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺟﺰ ﺷﺮک ﻮﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺟﻬﻨم ﺴﺎﺯﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
(ﺟﻨّﺎﺕ) ﻳﺎ جَنان
ﻮجَنّتﻫﺎ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ،
ﭼﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺒﻮﺳﺘنی
ﻮﻣﮑﺎنی ﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ (جَنان
هندی یعنی ﻋﻘﻠﻬﺎ)
ﺩﺭﺍﺻﻄﻠﺎﺡ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮﻫﻨﺪﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﻌﻘﻠﻬﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥگوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ
ﻓﺮﺩﻭس ﺧﻮﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺗﻥ ﺪﻳسی ﺒﺎ
ﻓرّ ﺍلهی ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
الهی ﭽﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم ﻨﻴﺰ
ﮔﻮﻧﻪﻫﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻤﮑانی ﻮ ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق ﺒﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍلهی ﺘﺤﻘق ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﻣﻘﺎﻣﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺭﻭٴﻴﺎﺋﻰ
ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
ﺮﺟﻌﺘﻬﺎﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﺑﻘﻮل
قُرآن ﺪﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺍﻯ کساﺎﻧﻴکه
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ تقوا و ﻣﻴترﺳﻨﺪ،ﻳﻌنی
ﺴﻠﻮک الهی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻗﺒل
ار آن که ﭘﻴﺶ ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺮﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ
مَعصومیّت، ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﺮﻭٴیئی اﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻫﺮ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻳک ﺮﺟﻌﺖ
ﻧﻮعی ﺒﺪﻧﺒﺎل ﺪﺍﺭﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
ﺠﻬﻨﻤﻬﺎ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﻣﺼﻮﻥ
از ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭحتی اﺯﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﻌﺪﻯ ﻨﻴﺰ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻓﺮﺩﻭس
ﻳﺎ ﺑﻬﺸﺖ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻠﻔﻈ ﻔﺎﺭسی ﭙﺮﺩﻳس
،ﻭﺩﺭ ﻣﻘﺎم ﻮ ﺗﻥ
ﺪﻳﺴﻰ مجسّم ﺭﻭحی
ﻮﺍلهی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺑﺎ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻭ ﺑﺎ ﻓَﺮّ
ﻭ ﺗﺎج ﭙﺎﺩﺷﺎهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ ﺑﺮ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺒﺎ ﺫﮐﺮ ﺍﻳﻥ ﭽﻬﺎﺭ
ﻧﺎﻡ، ﭼﻮﻥ ﺴﺮﺷﻨﺎﺳﺘﺮﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺪﺭ
ﺻﺪﺭ ﺍﺳﻠﺎم ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻟﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی همیشه ﻭ ﺟﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ، ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺘﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ ﻣﺤﻔﻮﻇ
اﺯﺗﮑﻔﻴﺮ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
همه ﻣﺬﺍﻫﺐ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻣﻘﺎمی اﻟﻬﻴکه
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺼﺎﺩق ﻮﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ،ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
اﻧّﻤﺎ ﺃﻧﺎ ﺑﺸﺮ
ﻣثلکم ﻴﻮحی اﻟﻰّ،
ﺍﻧّﻤﺎ ﺍﻟﻬﮑم
ﻮﺍﺣﺪ، ﻓﻤﻥ کاﻥ
ﻴﺮﺟﻮ ﻟﻘاء ﺭﺑّﻪ،
ﻓﻠﻴﻌﻤل عملا ﺻﺎﻟﺤﺎ،
ﻭﻟﺎ ﻳﺸﺮک ﺒﻌبد
ﺭﺑّﻪ ﺃﺣﺪﺍ، ﻓﻬﺬﺍ
ﺍﻟﺸﺮک ﺸﺮک ﺮﻳاءا
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﮔﻔﺖ، ﺑﮕﻮ ﮐﻪ ﻣﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻤﺎ
ﺑﺸﺮﻯ عادی
هستم ﺒﺎ ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐﻪ ﺑﻤﻥ ﻮَحی الهی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻯ همگی ﺸﻤﺎ
ﻳکی اﺳﺖ ﻭ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﺑﻠﻘﺎﻯ
ربّ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖ، ﭘس
ﺗﻠﺎﺵ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭ ﻋﻤل
ﺼﺎلح ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ
کسی ﺮﺍ ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺮﻳک ﻧﮑﻨﺪ، ﻳﻌنی
ﺒﻬﺸﺖ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
عادی ﺒﺎ سلوک
الهی، ﻭﺑأﻣﻴﺪ
ﻟﻘﺎ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ،ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ، ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎل الهی ﻮ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻭحی ﻮ ﺍﻟﻬﺎم ﻮ
ﮐﻠﺎم ﺨﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪ،
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
ﻨﻤﻮﺩ، ﻭ ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺒﺮﺳﻴﺪ. ﺍﮔﺮ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻮ ﺍﺭﺯﻭﻯ ﻠﻘﺎ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎم ﻤﺮبی الهی
ﺨﻮﺩ، ﺩﺭ ﻗﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﭘس
ﻫﻤّﺖ ﮐﻨید ﻭسلوک
الهی ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﻋﻤل ﺼﺎلح ﺪﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎئید.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺷﺮک ﻨﮑﻨﻴﺪ،
ﻭﺷﺮﻳک ﺨﺪﺍ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﮐﻪ ﺷﺮک
ﺨﺪﺍ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ،
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻮ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯﻏﻴﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻳﺎ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ ﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻨگی هستند. ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هنگام ﺘﻮﺳﻞ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺒﺤق
اﻟﻬﻰ، ﻣﺪﺍم ﺪفع
ﺸﺮک ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﺍلهی هستی ﻮلی
اﻟﻠﻪ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻰ.
سلوک الهی ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺗﻮﻓﻴق ﺒﺮﺍﻯ
هرﮐس ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺸﺮﻃ
همّت ﻭﺻﺪﺍﻗﺖ،
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم ﻮﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ ﺒﻮﺳﺎﺋﻄ
الهی ﺘﺎ ﻗﺎﺋﻢ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ ،ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ رحمان
گرﺩﺩ.ﻋﻤل ﺼﺎلح
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
اﺻﻠﺎح ﻨﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻧﺎ ﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
،ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺒﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ، ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ،
ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
،ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
تجلّیات ﺍلهی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺷﺮﻁ
ﻣﻬم ﺪفع ﺸﺮﻙ، ﻭﻋﺪم
ﺘﻮﺳل ﺒﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎ،ﺣتی
اﮔﺮ ﻣﺪغی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋلیّ ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺍﻧﺎﻥ ﺠﺰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﻭﻗیح ﻮﺳﻔﻴﻪ،
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﻔﺮﻳﺐ
ﺩﺍﺩﻥ ﻤﺮﺩﻡ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ ،ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﭘﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﺍلهی
ﺒمعرّفی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎنی
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﻏﻴﺒﺖ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴ ﺎﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺳﭙس ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎﺳﺎمی
اﺳﻠﺎمی ﻔﺎﻃمی
ﻤﺎﺩﺭﻫﺴﺘﻰ،ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭﺣﺠﺎﺏ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭙﺪﺭ
ﻫﺴتی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺻﻮﺭﺕ مجسّم ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
صاﺣﺐ ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﺷﺸم ﻨﻮﺭ
،ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﺎﺋﻢ، ﻭﻫﻔتم ﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ،ربّ رحمان
،ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ .

حدیث 1460 - اﺯ
ﺍﻣﺎم علی
هاﺩﻯ اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ۱۵۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ آیه
ﻗﺮﺍنی ﺴبعة ﺃﺑﺤﺮ
ﻣﺎﻧﻔﺬﺕ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺍﻟﻠﻪ ﺣتی اﮔﺮ
ﻫﻔﺖ ﺩﺭﻳﺎ، ﻣﺮﮐّﺐ
ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ، ﻫﻨﻮﺯ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺍلهی
تمام ﺸﺪنی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ اﻓﺮﻣﻮﺩ:
هی عین اﻟﮑﺒﺮﻳﺖ،
ﻭﻋﻴﻥ اﻟﻴﻤﻦ،ﻭﻋﻴﻥ
اﻟﺒﺮﻫﻮﺕ، ﻭﻋﻴﻥ
اﻟﻄﺒﺮیّة ،ﻭ ﺣمّة
ﻣﺎﺳﻴﺪﺍﻥ، ﻭﺣمّة
ﺍﻓﺮﻳﻘﻴﻪ، ﻭﻋﻴﻥ
ﺒﺎﺟﻮﺭﺍﻥ، ﻭﻧﺤﻥ
اﻟﮑﻠﻤﺎﺕ ﺍﻟتی
لا ﺗﺪﺭﻙ ﻓﻀﺎﺋﻠﻬﺎ
ﻭﻟﺎ ﺗﺴﺘﻘصی ﺍﻳﻥ ﺪﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
هفتگانه ،ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻳﻥ ﭽﺸﻤﻪﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻳکی سر ﭽﺸﻤﻪ ﮔﻮﮔﺮﺩ،
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ سر ﭼﺸﻤﻪ
ﻳﻤﻦ، ﻭﺳﻮم ﭽﺸﻤﻪ
ﺑﺮﻫﻮﺕ، ﻭﻧﻴﺰ
ﭼﺸﻤﻪ ﻃﺒﺮﻳﻪ،
ﻭ ﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎﻯ اﺏ
ﮔﺮﻡ ﻣﺎﺳﻴﺪﺍﻥ،
ﻭﭼﺸﻤﻪ ﺍﺏ ﮔﺮم
اﻓﺮﻳﻘﺎ ،ﻭﭼﺸﻤﻪ
ﺍﺏ ﺑﺎﺟﻮﺭﺍﻥ. ﺍﻣا
نوبیسنده ﮐﻠﻤﺎﺗﻴکه
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﭘﺎﻳﺎنی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
،ﻣﺎﻫﺴﺘﻴﻢ (ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ)
ﮐﻪ ﺗﺼﺪﻳق ﻔﻀل
ﻮﺑﺮﺗﺮﻯ ﻮﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ، ﻗﺎﺑل ﺪﺭک
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺩﻭﺭ ﺑﻮﺩ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ (ﺳقی ﻮآﺑﻴﺎﺭﻯ)
ﺷﺪ. ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻤﺮﮐّﺐ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐثرﺕ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی و بیاﻧات
و کُلّماﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻭﺭﺩ، ﺑﻬﻔﺖ ﭼﺸﻤﻪﻫﺎﻯ
عجیب ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻧﻤﻮﺩﻩ،
ﭼﻮﻥ ﭽﺸﻤﻪﻫﺎ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﻠﻮﺍﻧﺎﻥ ﺰﻳﺎﺩﻯ
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
هفتگاﻧﻪ ﺟﻬﺎﻥﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻣﺎم ﺒﺮﺍﻯ
هر ﻳک اﺯﺍﻳﻥ اﺳﺎﻣﻰ،ﻣﻌﺎنی
ﺴﻠﻮکی ﺪﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭﮐﻪ ﺩﺭﻳﺎ ﻫﺎﻯ
ﺠﻬﺎﻥ ﺮﺍ ﻫﻔﺖ ﺭﻧگ
ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ،ﺳﻴﺎﻩ
ﻭﺳﻔﻴد وﺳﺮخ ﻮﺯﺭﺩ
ﻭ ﻇﻠﻤﺎﺕ ﺍﺗﻠﺎﻧﺘﻴﻚ
،ﺍﻳﻥ هفت ﭼﺸﻤﻪﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺎﻥ
کننده ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺸتی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺪﺭک ﻮﻋﺒﻮﺭ
از ﺍﻳﻦ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ. ﻭﮐﺸﺘﻴﺒﺎﻥ
اﻥ ﻨﻴﺰ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ
کامل الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻨﻮﺡ ﻭﻣﺤﻤﺪ،
ﮐﺸﺘﻴﺒﺎﻧﺎﻥ ﺎﻳﻥکشتی
های ولایتهای ششگانه
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻧﻴﺰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﻤﻴﻥ ﻨﻘﺶ
ﺭﺍ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺍﻳﻔﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﮐﻠﺎم
اﻧﻬﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍلهی اﺳﺖ،
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی اﻧﻬﺎ،ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑل ﺪﺭک ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴکه
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﻬﻤﻴﻥ
ﻤﺮﺍﺣل کمال ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺍلهی ﻨﺮﺳﺪ ﻣﻌﺎنی
اﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭک ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
(ﮐﻠﻤﺎﺕ) ﺍلهی ﺒﺎﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﭘنج ﻤﻘﺎم
ﻨﺨﺴﺘﻴﻦ، ﺑﻨﺎم
ﭙﻨﺠﺘﻥ آل عبا ،ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴنی ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،
ﻭﻣﻘﺎم ﺤﺴنی اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ، ﻭ ﻣﻘﺎم
ﻔﺎﻃمی ﺪﺭﻣﻠﮑﻮﺕ،
ﻭﻣﻘﺎم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺪﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ،
ﻭ ﻣﻘﺎم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻭﺷﺸم ﻨﻮﺭ (ﺑﺪﺭﻣﻨﻴﺮ)
ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯدر
جبروت اول ، ﻭﻫﻔنم
عرﺵ ،ربّ ﺭﺣﻤﺎن
،ﮐﻪ ﻭﺍﺻل ﺒﻪ ﺍﻥ
ﺒﺠﻮﺍﺭ ﻋﺮﺵﺩﺭجبروت
دوم از سمت
ملکوت که در ﺍﺳﺮاء
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺎم ﺪﻧﺎ
فتدلّی ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺳﭙس ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻥ ﭘس (ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﮐﻠﺎم اﻧﻬﺎ ﮐﻠﺎمی
اﻟﻬﻰ، ﻭﺩﺳﺖ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺳﻴﺮﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل اﻧﻬﺎ ﺍلهی
اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ ﻤﻮﺿﻮع
الهی گرﺩﻳﺪﻥ،
ﻫﻴﭻ ﺍﺭﺗﺒﺎطیّ
ﺒﮕﻔﺘﻪﻫﺎﻯ اﺧﻮﻧﺪﻫﺎی
قشری ﺳُﻨّی ﻮشیعی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺠﺰ ﺗﻌﻠﻴم ﺸﺮﻙ
ﺑﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﻘﻠﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺮﺍ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
عاﺷق ﻮ ﻣﺸﺘﺎق ﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
معرّفی ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ، ﻭﺑﺪﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ (ﺑﺎﺏ
ﻭ ﺩﺭﻯ) ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻏﺎﺯ
ﺣﺮﮐﺖ ﺳﻠﻮکی ﺪﺭﻳﺎﻫﺎ
ﻭﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
الهی هفتﮔﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺑﻘﺎﺋﻢ، جِبرئیل،
ﻳﺎ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎم الهی ﻮﺗﮑﺎﻣلی
ﻤﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.زبان
فارسی دری
همان ولایت زردشت
که اقوام ایرانی
سالم
میتوانستند
با هم تفاهم
سلوکی نمایند
.

حدیث 1461 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ 152 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺳﺎﺋلی ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﭽﻪ ﺯﺑﺎنی
ﺒﺎ ﻣﻮسی ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﺍﻳﺎ ﺑﺎ
ﺯﺑﺎﻥ ﺴُﺮﻳﺎنی
ﺒﻮﺩﻩ ﻳﺎ ﻋِﺒﺮﻯ؟
(ﻳﻬﻮﺩ ﻗﻮمی
عبرﻯ ﺰﺑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﺎﻧﻬﺎ
ﺷﺒﻴﻪ ﺯﺑﺎﻥ عربّی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
یهودیان اسیر
بابل ﺘﻮﺭﺍﺕ
کنونی ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﺍﺯﺍﺩﻯ در ﺑﺎﺑل
ﺒکمک ﮐﻮﺭﺵ،
ﺑﺰﺑﺎﻥ بابلی
بود که بعدا
ترجمه یوانی
شد و تعاقبت یهودیان
ارزوی تورات عبری
را داشتند که زمان
داریوش ﺴﺮﻳﺎنی
و عبری ﻨﻮﺷﺘﻨﺪ.
ﮐﻪﺯﺑﺎﻥ علمی ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ، ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩم بابل و
یونان و
یهودیان
اورشلیم یونانی
شده ﺒﻮﺩ. ﻭﻳﻬﻮﺩیان
پس قرنها دوری
از زبان و
ازادی سیاسی ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺧﺎﻃﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺩﺭﺗﻮﺭﺍﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ.تورات
قئیم بسیار ابتدائی
و خاص هر کُلّیسای
گروهی بود که بخت
النصّر آشوری
و صاحب بابل
معدوم گردید ﻭﻟﺬﺍ
تورات را ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎﻳﺒب یا ﺑﺎﺑل
. بابلیون ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺗﻤﺎم علوم ﺰﻣﺎﻥ
ﻮ ﻧﻈﺮﻳﺎت
علمی ﻮﻓﻠﺴفی
عصر ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻫﺴتی ﻮ ﺁﺩم
ﻮﺟﻬﻨﻢ، ﻭطوفقان
نوح وﻧﻈﺎﻳﺮ
ان ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
بابل را ﺁﻭﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺩم ﺒﺎﺑل ﺒﻮﺩﻩ،
ﻭلی اﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻤﻮسی
و خداوند ﻨﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴکه
ﻣﻮسی ﺨﻮﺩ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺑﻴﻥ اﻟﻨﻬﺮﻳﻥ
ﺮﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺣتی ﺒﺴﺮﺯﻣﻴﻥ
اﻭﺭﺷﻠﻴﻢ ﻧﻴﺰ
ﻧﺮﺳﻴﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﻣﺼﺮ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ اﻣﺪ،
ﺩﺭﺻﺤﺮﺍﻯ ﺴﻴﻨﺎ
ﭼﻬل ﺴﺎﻝ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻳﻬﻮﻳﺎﻥ مصری ﺒﺘﺪﺭﻳج
ﻮﺍﺭﺩ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴم
ﺸﺪﻧﺪ. ﻭﻣﻮسی ﻮﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖ، ﻭﺣتی ﻘﺒﺮ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺸﺨﺺ ﻧﮕﺮﺩﻳﺪ.
ﻭﺳﺎﮐﻨﺎﻥ ﻘﺒلی
اوﺭﺷﻠﻴﻢ
یهودیان ابراهیبمی
شاخه ای از ولایت
سلوکی زردشت،
یهودیان مصری
را ﺑﻌﺪﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻳﻬﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﻳﻮﻫﺎﻯ ﺪﺭﺷﺖ
ﺍﻧﺪﺍم و ﻔﺎﺳﺪ
ﺗﻮﺻﺒﻒ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪچون
قشری مخالف
سلوک الهی
موسی بودند . ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﺩﺍﻭﺩ مصری ، ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺣﺮﮐﺖ ﻳﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴم ﺒﺮﭘﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ولی
عملاﺎ،(ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺳُﺮﻳﺎﻧﻰ) ﻣﻔﻴﺪ
ﻳﻬﻮﺩ ﻭﺍقع ﻨﺸﺪ.مگر
پس از ترجمه ﺒﻴﻮﻧﺎنی
. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻋﺒﺮﻯ اﺯﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ، ﺑﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
اﻭﺭﺷﻠﻴم ﺮﺳﻴﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ ﻳک اﺯﮐﺘﺎﺏﻫﺎﻯ
ﻘﺪﻳم ﺒﺎ ﺩﺳﺖ ﺧﻂ،
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ
بامروز رسید .ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ، ﻳﺎ
ﮐﺎﻣلی الهی
یهودی که ﻣﻘﺒﻮل
ﻤﺘﻨﻔﺬﺍﻥ و
آخونذهای
قشری اﻭﺭﺷﻠﻴم
ﻮﺑﻴﺖ ﺍﻟمُقدّس
ﻧﺒﻮﺩ، ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻧﻤﻴﺸﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﻘﺒﻮل
اندکی ﻴﻬﻮﺩ ﺑﻮﺩ،
بعنوان شاخه
ای یهودی جدید
ﺍﺿﺎﻓﻪ تورات  ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻣﻘﺒﻮل
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ اﻭﺭﺷﻠﻴم
ﻨﺒﻮﺩ ﺣتی ﺎﻭﺭﺍ
چون عیسی مسیح
اورا ﻣﻴﮑﺸﺘﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﮐ که خیلی پیامبران
واقعی کاملان رسیده
بشهود نهائی
نور ایلی یا
علیّ مرتضوی
کشته شده اند .ﻭ
ﺩﺭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻤ ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻳک ﺮﻭﺯ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮرا ،ﺩﺭ
ﺻﺤﻥ اﻭﺭﺷﻠﻴم
ﺴﺮ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥکاﻣﻠﺎﻥ
ولایت الهی موسی
یا بنی اسرائیل
ﺰﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺑﻮﺩﻧﺪ.
همین داستان در
مورد زردشت و
کشته شدن هفتاد
موبد او در مزار
شریف تکرار شده
است . ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻠﺎم
ﺪﺭقُرآن ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
،ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﺩﺳﺖ ﮐﺎﺭﻯ ﻤﻠﺎﻫﺎﻯ
ﻴﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺭﺍ ﺗﺎﮐﻴﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍند .ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺠﻴل
مسیح ﻨﻴﺰ ﭘﻴﺶ ﺍﻣﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺻﺪ ﻧﺴﺨﻪ ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
کُلّمات ﻣﺴﻴﺢ،
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ
اﺧﺒﺎﺭﻣسیح ﺪﺭ
ﺍﻧﺠﻴﻠﻬﺎ، ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ.ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﺍﺳﻘﻔﻬﺎ
ﻭ مُلّاهاﻯ ﻤﺴﻴﺤﻰ،
ﺗﻤﺎمی اﻧﺠﻴﻞ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻧﺪ
،ﻭﺗﻨﻬﺎ ﭼﻬﺎﺭ
ﺍﻧﺠﻴل ﻤﻌﺮﻭﻑ
کنونی را ﺑﺎقی
ﮕﺬﺍﺭﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﺩﺭ ﺍﻥ ﻨﺴﺨﻪ
ها ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﺣتی
اﻳﻥ ﻨﺴﺨﻪﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻔق ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
زیرا اکثرا
سالک الهی
نبوذه اند ..ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺰﺩ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻘﺒطی ﻤﺼﺮی
نسخه ﻗﺪﻳیم ﻤﻴباشد
،ﻭ ﺩﺭ ﺍﻧﺒﺎﺭ ﻳﻜﻬﺰﺍﺭﺳﺎﻟﻪ
ﻭﺍﺗﻴﮑﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺍﻧﺠﻴل ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﭙﻴﺪ ﺍﺷﺪ،ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻔﺮﺍﻣﻮشی ﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. در امریکا
مؤمنان سالک مسییحی
کتاب انجیل
مورمون را
دارند که این
نویسنده بررسی
سلوکی ان نیز نموذه
است . ﻭﻟﺬﺍ ﺗﮑﻴﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺑﻨﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ و
نوشته های یونانی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺗﮑﺎ
و استناد ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺪﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻂ، ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺴﻴحی ﻮ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
مسیح در ﻨﻮﺭ،ربّ
ﺍﻟﻔﺼل ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﺭﺍﻭﻯ
اﺯ ﺍﻣﺎم ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﻣﻮﺳﻰ ﺩﺭﮐﻮﻩ ﻃﻮﺭ،
ﺑﺎﭼﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ که کُلّیم
الله خوانده
شد ﺳُﺮﻳﺎنی ﺰﺑﺎﻥ
ﻤﺮﺩ باستانی ﺴﻮﺭﻳﻪ
ﻭﻓﻠﺴﻄﻴﻥ اﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ها ﺒﻮﺩﻩ، ﻭلی ﻴﻬﻮﺩ
اورشلیم ﺩﺭ ﻣﺤﺎﻓل
ﺨﻮﺩ ﺑﻌﺒﺮﻯ ﺼﺤﺒﺖ
ﻭﻣﻴﻨﻮﺷﺘﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴکه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ ﺍلهی ﺨﻮﺩ،ﺍﻟﻬﺎم
ﻮﻧﺪﺍﻯ ﺮﻭحی
ووحی بزبان هر
کامل میدهد که
بعدا ان وحی ها
بخط و زبان محل
کامل الهی در
میاید ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻧﻴﺰ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻭَحی
ﻮ(ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻧﻪ ﺑﺰﺑﺎﻥ
عمومی. ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
دﺍﺩﻩ ﺴﺒﺤﺎﻥ
اﻟﻠﻪ ﻣﻤّﺎ ﺗﻘﻮﻝ،
ﻭ ﻣﻌﺎﺫ ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻥ
ﻴﺸﺒﻪ ﺧﻠﻘﻪ، ﺃﻭ
ﻳﺘﮑﻠّم ﺒﻤثل ﻤﺎ
ﻫﻢ ﻣﺘﮑﻠّﻤﻮﻥ،
ﻭﻟﮑﻨّﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ، ﻟﻴس
ﮐﻤثله شیئ ،ﻭﻟﺎ
ﮐﻤثله ﻗﺎﺋل ﻔﺎﻋﻞ
ﮐﻠﺎم اﻟﺨﺎلق ﻠﻤﺨﻠﻮﻕ،
ﻟﻴس ﮐﮑﻠﺎم اﻟﻤﺨﻠﻮق
ﻠﻤﺨﻠﻮﻕ، ﻭﻟﺎ
ﻳﻠﻔﻈ ﺒﺸفة ﻮ ﻟﺴﺎﻥ،
ﻭﻟﮑﻥ ﻴﻘﻮ ﻟﻠﻪ
ﮐﻥ ﻔﮑﺎﻥ ﺒﻤﺸﻴﺌﺘﻪ،
ﻣﺎ ﺧﺎﻃﺐ ﻣﻮسی
ﻤﻥ اﻟﺎﻣﺮ ﻭ ﺍﻟنهی
ﻤﻥ غیر ﺗﺮﺩﺩ
فی ﻨﻔس ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺮﺧﺪﺍ
ﺍﺯﮔﻔﺘﻪ ﺗﻮ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺑﺨﻠق ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨکه ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺯﺑﺎﻥ ﺪﺍﺭﻯ ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ
(ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻋﺒﺮﻯ ﺒﻮﺩﻥ ﻭﻳﺎ
ﺳُﺮﻳﺎﻧﻴﺎﻥ ﺘﻔﮑﺮ
ﺷﻮﺩ) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﭼﻴﺰﻯ ﺸﺒﻴﻪ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻣثاﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺑﻴﺎﻭﺭﻳﻢ.
ﻭﻫﻴﭽﮑس ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﮔﻔﺘﻥ
ﻮﻋﻤل کرﺩﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻓﺰﻭﺩ،
ﮐﻠﺎم ﺨﺎلق ﺒﻤﺨﻠﻮق
ﺨﻮﺩ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﻠﺎم
ﻤﺨﻠﻮقی ﺒﺎ ﻣﺨﻠﻮق
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺯﺑنی ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﺎفی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻦ، ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺩم
تمام ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﻭ(ﮐﻥﻔﮑﺎﻥ) ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﻣﻮسی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ سلوک
الهی ﻮﻭﻇﻴﻔﻪ،
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻣﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺪﺍﺩﻩ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ نهی ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺼﺎﺩﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﻔﺮﮐﺎنسی
ﺪﺭﻧَﻔَس ﻭ ﺗﻨﻔس
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗأثیرﺻﻮﺗﻰ، ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻮ ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل هست. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﺩﺭﻓﮑﺮ
ﻫﺮﮐس  ﻫﺴﺖ.
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺎﻭﺕ،
ﺍﮔﺮ ﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻨﻔس أمّاره ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻮﮐﺎﻣل
ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﭘﺮﻳﺸﺎنی
ﻮَحی الهی ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻠﺎم الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺩﺭ جُزئیّات
ﺳﻠﻮکی اﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺰﺑﺎﻥ اﻳﺎﺕ
قُرآن ﻮﺣﺪﻳثها
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮﻋﺮﻓﺎنی ﻮﮐلیمی
ﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﮐﻠﺎم
الهی ﺪﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
شهوﺩ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
الهی اﺯ ﺯﺑﺎﻥ
اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻮعی
ﻮَحی ﺪﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺒﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭم ﻘﺎﺋم ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﮐلّی ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﻭﺩﺭﻫﻨﮕﺎم ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ،ﭘﻴﺮ
ﺗﻔﮑﺮ ﺍﺯ ﻣنبع
ﻮَحی الهی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺻﺪﺍﻯ ﺰﻧﺠﻴﺮ
ﻭﺟَﺮَس ﺑﺮﺍﻯ ﺼﺪﺍﻯ
ﺒﺎل حبرئیل، ﻭ
ﺻﺪﺍئیکه ﺑﮕﻮﺵ
ﺍﻭ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻴﺎﻥکرﺩﻩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺩم
عامی ﺼﺪﺍئی ﺮﺍ
تصوّر ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلای
اﻟﻬﺎم ﻔﮑﺮﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭ ﺗﺄﻣّل ﻮ ﺗﻔﮑﺮ
ﻭﺗﻌﻤّﻖ، ﻭ ﺍﺯﻣﻨبع
ﺴﺮﺑﺴﺘﻪ ﺍﺯ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎم
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺳﺖ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ
اﻧﻬﺎ ﺧﺪﺍﺋﻰ،
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻭﺳﻴﺮﺕ،
ﻭﻓﮑﺮ ﻭﻋﻤل اﻧﻬﺎ
ﺍلهی اﺳﺖ. ﻭﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍلهی ﺪﺭﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﺣتی اﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺧﻄﺎئی گفته ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
اﺑﻠﻴﺴﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﻭغ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﺣتی
بقول محمد اﮔﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
با نائرست گف
ته اند .

حدیث 1462 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ(ﺝ۴ﺹ153 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ (ﺍﺳﻤاء
ﻮ ﺻﻔﺎﺕ)ﺍلهی
ﺪﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻭ ﺑﮕﻮﻳﺪ،
ﻭﺍﻳﺎ ﺍﻳﻥ اﺳﻤاء
ﻮﺻﻔﺎﺕ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ؟
(ﻳﻌنی ﺠﺪﺍ از خدا
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ضمن خداوند ) ﺩﺭﮐﺘﺎﺑﺶ
ﺍﮔﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ قُرآن
ﺒﺎﺷﺪ، ﺍﺳﻤاء ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﻫﺰﺍﺭ ﮔﺎﻧﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ،ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ (ﮐﺘﺎﺏ)
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ، ﺩﺍﺭﺍﻯ (ﺍﺳﻤاء
) ﻳﻌﻨﻰ (ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯو
تجلّیات ﺸﻬﻮﺩﻯ)
ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ،
ﻳﺎ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭلی ﺘﺠلّی
الهی ﻤﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮ، ﻭ ﺩﺭک عقلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟک ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺪﺍئی ﻨﻤﻰ ﺭﺳﺪ
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭلی ﺒﺸﺮﻃﻴکه
ﻓﻌﻠﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﺳﺮﺣﺪّ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: انّ
ﻠﻬﺬﺍ ﺍﻟﮑﻠﺎم
ﻮﺟﻬﻴﻦ، ﺍﻥ
کنت ﺗﻘﻮل اﻟﻬﻰ،ﻫﻮ،
ﺃﻧّﻪ ﺫﻭ ﻋﺪﺩ ﻭ
ﮐثرة، ﻓﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻥ ﺬﻟﻚ،
ﻭ ﺍﻥ کنت ﺗﻘﻮل
هذه ﺍﻟﺎﺳﻤاء ﻮ
ﺍﻟﺼﻔﺎﺕ ﻟم ﺘﺰﻝ،
ﻓﺎﻧّﻤﺎ ﻟﻦ ﺗﺰﻝ،
ﻣﺤﺘﻤل ﻤﻌیین ،ﻓﺎﻥ
ﻘﻠﺖ ﻟم ﺘﺰل
عندﻩ ﻓﻴﻌﻠﻤﻪ،
ﻭﻫﻮ ﻳﺴﺘﺨﻔّﻬﺎ
ﻓﻨﻌﻢ، ﻭ ﺍﻥ ﮐﻨﺖ
ﺗﻘﻮل ﻠم ﻴﺰل ﺼﻮﺭﻫﺎ
ﻭﻫﺠاء ﻮﻫﺎ ﻭﺗﻘطیع
ﺤﺮﻭﻓﻬﺎ، ﻓﻤﻌﺎﺫ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻥ ﻴﮑﻮﻥ
ﻣﻌﻪ شیئ غیرﻩ،
ﺑل کاﻥ اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
ﺬﮐﺮﻩ، ﻭﻟﺎ ﺧلق
ثمّ ﺨﻠﻘﻬﺎ، ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑﻴﻨﻪ ﻭ ﺑﻴﻥ ﺨﻠﻘﻪ،
ﻳﺘﻀﺮﻋﻮﻥ ﺒﻬﺎ
ﺍﻟﻴﻪ،ﻭ ﻳﻌﺒﺪﻭﻧﻪ،
ﻭهی ﺬﮐﺮﻩ، ﻭﮐﺎﻥ
اﻟﻠﻪ ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ
ﻭﻟﺎ ﺫﮐﺮ ﻭ ﺍﻟﻤﺬﮐﻮﺭ،
ﺑﺎﻟﺬﮐﺮ ﻫﻮ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻘﺪﻳم اﻟﺬﻯ
ﻠم ﻴﺰﻝ، ﻭ ﺍﻟﺎﺳﻤاء
ﻮﺍﻟﺼﻔﺎﺕ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻭ ﺍﻟﻤﻌنی ﺒﻬﺎ،
ﻫﻮ ﺍﻟﻠﻪ، ﺍﻟﺬﻯ
لا ﻳﻠﻴق ﺒﻪ ﺍﻟﺎﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻭﻟﺎ ﺍﻟﺎﻳﺘﻠﺎﻑ،
ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ ﻳﺨﺘﻠﻒ
ﺍﻟﻤﺘﺠﺰئ ﺍﻳﻥ
کُلّام ﻮ سوآل
ﺒﺪﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﻳکی اﻳﻨکه
ﺍﮔﺮ ﺍﺳﻤاء ﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﺩﻭﭼﺎﺭﻋﺪﺩ ﻭ ﮐثرﺕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺖ.(
ﻳﻌنی ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺑﻠکه
تجلّی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻰ ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﻋﻴﻥ الهی
هم هستند) ﺑﺎﺯ ﺩﻭ
ﻣﻌنی ﺒﺮﺍﻯ (ﻟم
ﺘﺰﻝ) ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺎﻳﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺑﮕﻮئی که ﺍﻥ
اﺳﻤاء ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻋﻠم ﻮ آگاهی
اﻭ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ
(ﮐﻪ ﺍﺳﻤاء ﺸﺎﻳﺴﺘگی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﻌمتی اﺳﺖ (ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
که ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭلی ﺪﺭ ﺳﺎﻟک ﺒﺸﺮﻯ
هفت ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷند
. ﮐﻪﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ،
ﻭلی هماﻥ ﺨﺪﺍ ﺑﺎﻳﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ ﺍﺯ ﻗﺒل
اﺯﻋﻠم الهی ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﻭ ﻧﻪ ﮐﻨﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
(ﻳﻌنی اﺳﻤاء عین
ﺨﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭلی ﺸﺎﻳﺴﺘگی
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ ﺍﻟﻮﻫﻴﺘﻰ
ﻧﺴبی ﺒﺮﺍﻯ ﭙﺮﺳﺘﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺒﺸﺮ ﺑﺠﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﭘس ﻧﻌﻤﺖ ﺍلهی هستند.
( ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻨﻌﻤﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﭼﻮﻥ
ﺒﻤﻮﺍﺯﺍﺕ ﺍﻥ
عقلهاﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟک ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﻭﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﺨﻮﺩ
ﻳک ﺒﻬﺸﺖﻋﻘلی هستند)
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﮕﻮئی
که ﺍﺯ ﺍﺯل اﻳﻥ
اﺳﻤاء ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ اﻧﺘﺰﺍﻋﻰ،
ﻭﺗﻘطیع ﺤﺮﻭﻑ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
اﻣﻮﺭ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻣﻮﺿﻮع
ﻤﺨﻠﻮﻃ ﺸﺪﻩ (ﺍﺳﻤاء
ﻮ ﺻﻔﺎﺕ) ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭقُرآن، ﮐﻪ (ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ) ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ (ﺣﺮﻭﻑ
ﻭ ﺷﮑﻞ) ﻳﺎ (ﻣﻌﺎنی
ﻮ ﺻﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ) ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻣﺨﻠﻮﻃ
ﺒﺎ ( ﺍﺳﻤاء الهی
ﻴﺎ ﺷﻬﻮﺩ) ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ (ﮐﺘﺎﺏ) ﺧﺪﺍ
ﻳکی قُرآن اﺳﺖ،
ﻭﻳکی ﻄﺮﻳﻘﺖ سلوک
الهی) ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺧﻠﻖ ﻣﺨﺼﻮصی
هم ﺪﺭ ﮐﺎﺭﺵ ﻧﺒﻮﺩﻩ
(آگاهی الهی اﺯ
ﺍﺳﻤاء ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﻫﺰﺍﺭ ﮔﺎﻧﻪ قُرآن
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﻠکه
ﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ،ﮐه ﻓﻘﻄ
هفت ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻥ ﺧﺎﺹ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭﻫﻤگی ﻘﺒﻠﺎ ﺩﺭ
ﻋﻠم الهی ﺒﻮﺩﻩ،
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻭ.
ﮐﻪ ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
هستی، ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ، ﺩﺭ ﻋﻮﺍلم
ﻤﻠﮑﻮتی ﻮﺟﺒﺮﻭتی
الهی ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ اﺳﻤاء ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﻬﺎئی
هستند، ﮐﻪ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ
ﺭﻭﺯﻯ ﺸﺪﻧﺪ. ﻭلی
ﻘﺒﻠﺎ ﺩﺭﻋﻠم ﻮ
آگاهی اﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ هماﻥ ﻔوﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
لاﺯم اﻟﺎﺟﺮﺍ،
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰ، ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥﺴﺎﻟک
اﺳﺖ) ﺳپس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭ ﺍﻓﺮﻳﺪ،
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺑﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﻭﺧلق ﺨﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ. (ﺻﺮﻳﺤﺎ ﺍﻟﺂﻥ
ﺮﻭﺷﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ،ﻭ ﺣتی اﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥالهی
زﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻧﻪ ﺍﺯﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺳﻤاء هزﺍﺭ ﮔﺎﻧﻪ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ قُرآن)
ﺗﺎ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻤﺨﻠﻮق
اﻭ (ﻳﻌنی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﻌﺘﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ، ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ، ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
توَسّل، ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺗﻮﺳّﻄ ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤطیع ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺗﻀﺮع
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ، ﻭﺫﮐﺮ
ﻭ ﺗﺬﮐّﺮ ﻳﺎ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﺩﺭ
ﺍﻥ هنگام ﮐﻪ ﺩﺭﻋﻠم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭﺳﭙس ﺧﻠق ﺸﺪﻧﺪ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻟک ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺷﺪﻧﺪ، ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ،
ﻭﺳﭙس ﺳﺎلک ﻮﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻭﺍﺻل ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ،
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺸﺪﻧﺪ. ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪﻫﺎ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﺗﺮﺑﻴتی ﻠﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺍلهی ﺒﻮﺩﻩ
ﺩﺭﻋﻠم ﻴﺎ آگاهی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺳﭙس ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨلق
ﺸﺪﻧﺪ، ﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭم اﻟﻬﻰ، ﻭ ﺑﻌثت
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ،
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﺬﮐﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﻬﺎ، ﺑﺠﺎﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
هیچ ﺴﺎﻟﻚ میسّر
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺩفع ﺸﺮک ﺒﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻣﺪﺍﻭﻡ.) ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮﻟﺎ ﻳﻘﺎل ﻟﻠﻪ
ﻗﻠﻴل ﻮﻟﺎ ﮐثیر،
ﻭ ﻟﮑﻨّﻪ ﺍﻟﻘﺪﻳم
فی ﺬﺍﺗﻪ، ﻟﺄﻥ
ﻤﺎ ﺳﻮﻯ ﺍﻟﻮﺍﺣﺪ،
ﻣﺘﺠﺰّﻯٴ، ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﺎ ﻣﺘﺠﺰّﻯٴ ﻮﻟﺎ
ﻣﺘﻮﻫّم ﺒﺎﻟﻘلّة
ﻠﻪ ﻭ ﺍﻟﮑثرﻩ ﻭ
ﮐﻞ ﻣﺘﺠﺰّﻯ ٴﺃﻭ
ﻣﺘﻮﻫّم ﺒﺎﻟﻘلّة
ﻭ ﺍﻟﮑثرة ﻓﻬﻮ
ﻣﺨﻠﻮﻕ، ﺩﺍلّ
علی ﺨﺎﻟﻘﻠﻪ، ﻓﻘﻮﻟﻚ
ﺍﻥّ اﻟﻠﻪ ﻗﺪﻳﺮ،
ﺧﺒّﺮﺕ ﺃﻧّﻪ ﻟﺎﻳﻌﺠﺰﻩ
شیئ ،ﻓﻨﻔﻴﺖ ﺑﺎﻟﮑﻠﻤﻪ،
ﺍﻟﻌﺠﺰ ﻭ ﺟﻌﻠﺖ
ﺍﻟﻌﺠﺰ ﺳﻮﺍﻩ،
ﻭ ﮐﺬﻟک ﻘﻮﻟک
عاﻟﻢ، ﺍﻧّﻤﺎ ﻧﻔﻴﺖ
ﺑﺎﻟﮑﻠمة ﺍﻟﺠﻬﻞ،
ﻭ ﺟﻌﻠﺖ ﺍﻟﺠﻬل
ﺴﻮﺍﻩ، ﻓﺎﺫﺍ ﺃﻓنی
اﻟﻠﻪ ﺍﻟﺎﺷﻴاء
،ﺃﻓنی اﺎﻟﺼﻮﺭة
ﻭﺍﻟﻬﺠاء ﻮﺍﻟﺘﻘﻄﻴﻊ،
ﻓﻠﺎ ﻳﺰﺍل ﻤﻥ ﻠم
ﻴﺰل عاﻟﻤﺎ ﻭ ﺍﺯﮐم
ﻮ ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ، ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺪﻳم اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺖ، ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺍﺳﺎمی ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺼﻔﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ قُرآن، ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺸﺒﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
هستند. ﺑﻠکه ﺍﺳﻤاء
ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ تجلّی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ربّﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﺘﺠﻠّﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻫﺮ ﻳک ﺒﻬﺸﺖ ﺧﺪﺍ
ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ ﺭﺿﺎﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
،ﺳﻤﺒﻮل ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
) ﻭﻫﻤگی ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ (ﻗﺪﻳم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭﺣﺎﺩث
ﻣﺒﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﻠم الهی ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ، ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ، ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺧﻠﻖ (ﻣﺎﺩﻩ ﻭﺭﻭﺡ)
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ
ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ
کسب ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺎﺧﻠﺎق الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﺯﺍﻳﻥ اﺳﻤاء
هستند (ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻳﻥ
هماﻧﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی هستند) ﺑﺎﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ (ﺩﻭﻥ
اﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
هستند، ﻭلی غیر
ﺍلهی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﻭﻥ
اﻟﻠﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻧﻪ ﺑﻤﻌنی ﭙﺎئین
ﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ، ﺑﻠکه
ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍ
ﻭﻏﻴﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺎ ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺳﻤاء اﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻳﺎ ﺍﺋﺘﻠﺎﻑ ﮐﺮﺩ
(ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﻮﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻧﻪ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
اﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﮐﻪ ﻧﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ،
ﻭﻧﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﺧﺪﺍ ﮔﻔﺖ ﺩل ﻨَﮑِﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﻗﻒ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺷﺮک
اﺳﺖ. ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﻣﻘﺎم ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﻭ ﺭﺍﺣتی ﻤﺘﺼل
گرﺩﺩ. ﻭﺗﺮک ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻗﺒلی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨکه
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺑﻠکه
ﻓﻘﻄ ﺪﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
توسّل ﺒﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻭ ﺍﺋﺘﻠﺎﻑ ﮐﺎﺭﻫﺮ
ﻣﺘﺠﺰّﻯ ﻮ ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻃﻠﺐ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺪل ﺒﺎﺟﺰاء ﻨمی
ﺒﻨﺪﺩ، ﺗﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑیک کُلّی ﺠﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﻗمی ﻮ ﺗﻌﺪﺍﺩﻯ،
ﮐﻪ ﺑﺰﺭگ ﺒﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴکه
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣﻰ،
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺳﺘﺮسی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺒﺎﺯ ﻫﺴﺖ. ﺑﻄﻮﺭﻳکه
ﻓﺮق هر ﻣﻘﺎم ﺠﺪﻳﺪ
ﺑﺎﻣﻘﺎم ﻘﺒﻠﻰ،
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺟمع کُلّ
کرﺍﻣﺎﺕ ﻣﻘﺎﻣﻬﺎﻯ
قبلی اﺯ ﺍﺯل ﻤﻄﻠق
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒلی
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌنی ﻔﺮقی ﻴﻥ
عدد دﻩ ﻭ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳک ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠکه
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺟمع اﻋﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ، ﺍﺯ ﻳک ﺘﺎ
ﻧﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ ﻋﻘلی
ﻮﻧﻮعی ﻮ ﻧﻮﺭﻯ
ﻮ ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
کهکشانی اﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻧﺠﻮمی
ﭽﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﺪﺩﻯ ﻮﮐﻤّﻰ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺑﺎﺳﻤاء گف ته ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﮐﻤﻨﺪ، ﻳﺎ ﭼﻪ
ﮐثرتی ﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ امور ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐم اﺳﺖ یا ﺯﻳﺎﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﺍﺟﺰاء ﺰﻳﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺒﺎﻫم ﻤﻮٴﺘﻠﻒ
ﺷﻮﻧﺪ،ﮐﻪﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩﺍﻭﺭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
( ثنوﻳّﺖ) ﺑﺎﻃل
ﺰﺭﺩﺷﺘﻰ، که ﺑﺮخی
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﺍﻫﺮﻳﻤﻦ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻨﺼﻒﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ،ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ. ﻭﻳﺎ
(ﺗثلیث) ﺑﺎﻃﻞ ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺮخی اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻣسیح
ﻮ ﺭﻭح اﻟﻘﺪس (
جبرئیل شهود پنجم
مصطفوی او
پدرآسمانی او)
با ﺧﺪﺍوند ،ﺑﺎﻫم
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴکه
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﻭﺗﺎ ﻭﻳﺎ ﺳﻪﺗﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻠکه
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺸند
که وحدت وجود
و یگانگی هشتی
ها را ﮐﻪ در
ترتیب و توالی
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ ﺪﺭ ﻣﻘﺎم
ﻮ اﻟﻮﻫﻴﺖ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺧﺮﻳﻥ
مقام ﻔﺮﺿﻰ
ومطلق و حتی کُلّ
هستی ها باهم
الله را تشکیل
میدهند که (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق داخل ) اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺧل هم تصور
کنیم ﻫﻤگی دﺭ ﺍﺧﺮﻳﻥ
نام خدا و
الله ﺨﻮﺩ قرﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
(ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج اﺯﻫﺴﺘﻰ
ها یا صادر
اول فلاسفه در
آغاز أزل ) ﺗﻤﺎم
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻫﺎﻯ (ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧل هستی) ﺭﺍ،
ﭼﻮﻥ ﺬﺭّﻩ ﺍﻯ ﺪﺭ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺑﻴﮑﺮﺍﻥ
خداوند هو
بیرون از هستی
ها یا عمّاء و
عدم ما سواه ﺪﺭﺧﻮﺩ
دارد. ﻫم کثرت ﻫﺴﺖ،
ﻭلی کثرتی نیست
بلکه کثرتی اﻓﻘﻰ
کمُی ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠکه
ﮐثرتی کیفی ﺪﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣلی
هستند ،ﻳﺎ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ ﻮﻣﺘﻮﺍلی
ﺪﺭ ﺗﺮﺗﻴﺐ
مقامی الوهی و
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﺩﺭکمالات
ﺭﻭحی هستند. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ هر یک از ارواح
موجودات چه
بشری و حیوانی
و گیاهی و حتی جمادی
و تحت جمادی ﺑﺎﻳﮕﺎﻧگی
با مراتب مدبّر
الهی خود
تمامی آنها ﺭﺍ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
و تربّیت الهی
ﻨﻤﻮﺩ.ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮ کنونی ما ،
از بی نهایت شهودها
و تجلّیات
الهی ، ﻓﻘﻄ
هفت ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﻳﺪنی سلوکی هستند.و
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ گفت ﮐﻪ
ﮐثرتی ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﺯﻳﺮﺍ درجات و پِلّهﻫﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻫﺮ پِلّه
ﺍﺭﺯﺵ الهی ﺗﻤﺎم
ﭙﻠﻪﻫﺎﻯ ﻘﺒلی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﻓﺖ. ﻭﻫیچ
کدﺍم آنها ،ﻣﺤل
ﺘﻮﻗﻒ و ﺳﺎﻟﻜﻥ
ماندن ﺒﺮﻭﻯ
هر پلّة ﻨﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. و ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺒﺎﻟﺎ ﻭ ﺑﭙﻴﺶ ﻭﺗﮑﺎﻣل
تا ابدیّت ﺠﻠﻮ
ﺭﻓﺖ) ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺪﻳم
و هیچ گاه
خداوند هو و حتی
خداوند الله
صادر اول خداوند
هو حادث نشده
اﺳﺖ ( ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج
اﺯﻫﺴتی ﺪﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻭﻋﻤّاء ﻮﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯیا یونیورس
عدم ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ)
یعنی ﺫﺍﺗﺎ و
ماهیّتا ﻗﺪﻳم
ﻮﺑﺪﻭﻥ اﺟﺰاء ﻮﻳﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ بی ﺘﺠﺰﻳﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﭼﻪ
ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﺣﺪ ﻗﺎﺑل ﺘﺠﺰﻳﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﻭﺧﺪﺍ
ﻭﺍﺣﺪ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل
ﺘﺠﺰﻳﻪ و
تکثیر ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺣﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﻭﻣﻰ، ﻭﺑﺪﻭﻥ
اﺟﺰاء ﺪﺍﺧلی
و در کنار ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﺣﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺠﺰﻳﻪ،
ﻭﺣتی ﺪﺭ ﺫﻫﻦ ﻭتصوّر
ﻧﻴﺰ امکان ﺘﺠﺰﻳﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﮐم ﻴﺎ
ﺯﻳﺎﺪ ﺑﺮﺍﻯ اﻭ
بکار ﺑﺮﻭﺩ. (ﻭﺣتی
عدد ﻭﺍﺣﺪ ﻭﻳک
ریاضی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩ.
که ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺣﺪﺍﻧﻴﺖ
ﻭ ﻳﮕﺎﻧگی مطلق
ﺒﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺗﻮﻫّم ﺪﻭمی ﺒﺪﻧﺒﺎل
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﻗﺎﺑل
ﺘﺠﺰﻳﻪ و
تفکیک ﻳﺎ ﻗﺎﺑل
ﺘﻮﻫّم ﺒﮑﻤﻰ ﻭ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺒﺎﺷﺪ ﻣﺨﻠﻮق
و حادث اﺳﺖ. ﻭﺣتی
ﺨﻮﺩ ﺩﻟﻴل ﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺎﻟق آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﻗﺪﻳﺮ
ﻭﻗﺎﺩﺭ ﺗﻮﺍﻧﺎ
،ﻭ (ﻗﺪﺭﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﻮﻳس
،ﺑﺮﺍﻯ ﻴک ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻮعی ﻮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻯ اﺳﺖ) ﻭﭼﻮﻥ ﺘﻮﺍﻧﺎ
ﺍﺳﺖ ﻳﻌنی ﭽﻴﺰﻯ
اﻭﺭﺍ ﻋﺎﺟﺰ ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ، ﺑﺎﮐﻠﺎﻡ
ﻧفی عجز ﺍﺯ ﺍﻭ
شده ﻭﻋﺠﺰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﻰ.
ﻭﻳﺎ ﻣﻴﮕﻮئی عاﻟم
ﻮ ﺩﺍﻧﺎ ﻭ ﺍﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ، ﭘس ﻧفی ﺠﻬل
ﻮ بی ﺨﺒﺮﻯ اﺯ ﺍﻭ
ﻣﻴﮑﻨﻰ. ﻭﻏﻴﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﺟﺎﻫل ﻤﻴﺪﺍﻧﻰ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺷﻴاء ﺮﺍ ﺯﺍﻳل
کند ،ﻧفی ﺼﻮﺭﺕ
ﻭ ﻫِﺠاء ﻮﺗﻘطیع
کرﺩﻩ، ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
اﺯ ﺍﺯل عاﻟﻢ ﻭﺍﮔﺎﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺳﭙس
سوآل کنندﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺳﻤﻴﻊ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻳﻢ؟
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ:
لأنّه ﻟﺎﻳﺨفی
علیه ﻣﺎ ﻳﺪﺭک ﺒﺎﻟﺴﻤﺎﻉ،
ﻭﻟم ﻨﺼﻔﻪ ﺑﺎﻟﺴمع
اﻟﻤﻌﻘﻮل ﻔﻰ ﺍﻟﺮﺃس
، ﻭ ﮐﺬﻟک ﺴمیناﻩ
ﺑﺼﻴﺮﺍ، ﻟﺄﻧّﻪ
ﻟﺎ ﻳﺨفی علیه ﻣﺎ
ﻳﺪﺭک ﺒﺎﻟﺎﺑﺼﺎﺭ
ﻣﻥ ﻠﻮﻥ ﺍﻭ ﺷﺨﺤﺺ
ﺍﻭ ﻏﻴﺮ ﺫﻟﻚ، ﻭﻟم
ﻨﺼﻔﻪ ﺑﺒﺼﺮ ﻃُﺮفة
ﺍﻟﻌﻴﻦ، ﻭ ﮐﺬﻟک
ﺴﻤّﻴﻨﺎﻩ ﻟﻄﻴﻔﺎ
ﺑﺎﻟشییء اﻟﻠﻄﻴﻒ
ﻣثل اﻟﺒﻌﻮضة ،ﻭﻣﺎ
ﻫﻮ ﺃﺧفی ﻤﻥ ﺬﻟک
ﻮ ﻣﻮضع اﻟﻤﺸئ ﻤﻨﻬﺎ،
ﻭ ﺍﻟﻌﻘل ﻮ ﺍﻟﺸﻬﻮة
ﻟﻠﺴﻔﺎﺩ، ﻭ ﺍﻟﺤﺪﺏ
ﻋلی ﺃﻭﻟﺎﺩﻫﺎ،
ﻭ ﺍﻗﺎمة ﺑﻌﻀﻬﺎ
ﻋلی ﺒﻌﺾ، ﻭ ﻧﻘﻠﻬﺎ
ﺍﻟﻄﻌﺎم ﻮ ﺍﻟﺸﺮﺍﺏ
ﺍلی اﻭﻟﺎﺩﻫﺎ
فی اﻟﺠﺒﺎل ﻮ ﺍﻟﻤﻔﺎﻭﺯ
ﻭ ﺍﻟﺄﻭﺩﻳﻪ ﻭ ﺍﻟﻘﻔﺎﺭ،
ﻓﻌﻠﻤﻨﺎ ﺑﺬﻟک
ﺃﻥ ﺨﺎﻟﻘﻬﺎ ﻟﻄﻴﻒ
ﺑﺎﻟﮑﻴﻒ، ﺍﺫ ﺍﻟﮑﻴفیة
ﻟﻠﻤﺨﻠﻮﻕ ﺍﻟﻤﮑﻴّﻒ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫر ﭼﻴﺰﻯ
ﻘﺎﺑل ﺪﺭک ﺒﺎ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺒﺮ ﻭﻯ ﭙﻮﺷﻴﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺻﻒ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺒﺎ
ﮔﻮﺵ ﺩﺭ ﺳﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺼﻴﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻗﺎﺑل ﺪﺭک
ﻴﺎ ﺩﻳﺪﻥ ﺍﺳﺖ ﺑﺮ
ﺍﻭ ﻣﺨفی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﻧﮕﻬﺎﻯ
اﺷﻴاء که ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ ﺒﭽﺸم
ﺴﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﻟﻄﻴﻒ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ
،ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺷﻴاء ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺭﻳﺰ ﻭﻇﺮﻳﻒ ﭼﻮﻥ
اﺯ ﭘﺸﻪ ﻭ ﺭﻳﺰﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺎﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ (ﻧﺸوء
) ﻭ ﺭﺷﺪ و نموّ ﺍﻥ
با ﺨﺒﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﻋﻘل ﺁﻥ ﻮﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺕ ﻭﺟﻔﺖ ﮔﻴﺮﻯﺁ
ﻥ ﻮﻳﺎ ﻣﺤﺒﺖ ﺑﺮ
ﺍﻭﻟﺎﺩ، ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺗﻔﺎﻫم اﻧﻬﺎ ﺑﺎﻫم
ﻮﺣﻤﻞ ﻏﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﻃﻔﺎل ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﻮ ﺩﺭﻩﻫﺎ،
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺨﺸﻚ. ﻭﻟﺬﺍ ﺧﻮﺍﻫﻴم
ﺪﺍﻧﺴﺖ، ﮐﻪ ﺧﺎلق
آﻧﻬﺎ ﻟﻄﻴﻒ ﺑﺪﻭﻥ
کیفیّت ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
کیفیّت ﺧﺎﺹ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﺳﺖ، ﻟﺬﺍ کیفیّت
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ( کیفیّت
ﻧﻮعی ﻮﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻯ است ) ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻗﻮﻯ ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ،
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨکه ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻀﺮﺑتی که ﺩﺭ ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﻫﺴﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻧﻴﺮﻭﻯ
اﻭ، ﻧﻴﺮﻭﻯ اﺯ
ﻧﻮع ﻀﺮﺑﺖ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑﺎ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻭﺍﺣﺘﻤﺎل کم ﻮﺯﻳﺎﺩ
ﺁﻥ ﺤﺎﺻل ﻤﻴﺸﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﻗﺎﺑل
کم ﻭ ﺯﻳﺎﺩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﻧﺎﻗﺺ
ﺑﺎﺷﺪ ﻗﺪﻳم ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﺣﺎﺩث ﻭ ﻣﺨﻠﻮق
اﺳﺖ) ﻭﻫﺮﻏﻴﺮ ﻗﺪﻳﻢ،ﻋﺎﺟﺰ
(ﺑﺪﻭﻥ ﻘﻮﻩ ﻭ ﻧﻴﺮﻭ)
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﺒﻴﻪ ﻭﻳﺎ ﺿﺪّ
ﻭﻣﻌﺎﺩل ﻨﻴﺴﺖ.ﻭﻫیچ
کیفیت ﻳﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻌﺮﻳﻒ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﻟﻬﺎ ﻭ ﺫﻫﻥ
ها ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
تحمّل ﻮ ﺩﺭک اﻭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨکه
ﺍﻭﻫﺎم ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻗﺪﺭﺕ تصوّر
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ کیفیّت
ﺍﻭﺭ ﺍﻧﺪﺍﺭﺩ.

حدیث 1463 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ؟؟۵۸ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﭙﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺍﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻥ ﻮﺟﺎﻳﮕﺎهی
ﺪﺍﺷﺖ، ﻗﺒل اﺯﺍﻳﻨکه
ﻣﮑﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ ﻫﺴتی
ﺒﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻭﻗﺘﻴکه ﻣﮑﺎنی
ﺮﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪ، ﺑﻌﺪﺍ
ﺍﻧﺮﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭﺑﺎ
ﺧﺒﺮ ﺷﺪ (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ
پرسش ها ﻃﺒﻌﺎ ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺿﻌﻒ ﻗﺪﺭﺕ تصوّر
ﺍﺯ ﻣﻔﺎﻫﻴم غیر
مادّی ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭽﻬﺎﺭﺩﻩ ﻗﺮﻥ ﭙﻴﺶ
در صحرا . ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻫم اﺯ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺳﺌﻮﺍﻟﺎﺕ ﺍﻧﺘﺰﺍع
ذهنی ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺸﺮﻫﺴﺖ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ نیز ﺼﻮﺭﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﻟق ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﻭﻟﺬﺍ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩ،
ﻣﺴﺘﻠﺰم ﻤﮑﺎﻥ
ﻴﺎ ﻇﺮفی ﺒﺮﺍﻯ
اﺳﺘﻘﺮﺍﺭ ﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣتی ﻮﺟﻮﺩ
مادّی ﺮﻭﺡ، ﺩﺭ
ﻳک ظرف ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ،ﻳک
ﻤﮑﺎﻥ ﻮﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، ﺗﺎ
ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ ﻭ
ادامه ﺗﮑﺎﻣل ﺒﻌﺪﻯ
ﺮﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻓﺮﺍﻫم
کند گوئی استراحت
هر مرحله را
بنماید . ﻭلی اﻳﻥ
ﺮﻭح ﻘﺒل اﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ، ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺟﺎﻳﮕﺎهی
ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ فرکانسها
وﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
الهی ﺮﺍ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺭﻭﺍح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺪﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻣﺠﺎﻭر
ﺯﻣﻴﻥ ﻨﺎﺳﻮﺗﻰ
أتمی ، ﻭﻳﺎ ﻋﻮﺍﻟﻢ
الهی و سطوح ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺠﺒﺮﻭﺗﻬﺎ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﮐﺎﻣل
ﺸﺪﻩ، ﻫﺮ ﻧﻮع ﺪﺭ
ﺍﻥ ﺠﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﺮﺟﻌﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺒﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻟﺬﺍ (ﻣﮑﺎﻥ)
ﺍﻣﺮﻯ ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻥ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﻣﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﻴﻨﻴﻢ،
ﺍﺯ ﺗﺮﺍﮐم ﻤﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
ﻤﺎﺩﻩ ﺭﺍ ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺒﮑﺸﻴم
ﻮ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﻓﻀﺎ
ﮐﻨﻴﻢ، ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻨﺎم
ﺰﻣﻴﻥ ﻮ ﻣﮑﺎﻥ
اﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ
نمی ﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻳک اﻣﺮ ﮐلّی ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺟﺴم اﻧﺴﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺟﺰﺍﻯ آﻧﺮﺍ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﻳﮑﺎﻳک
ﺒﻴﺮﻭﻥ اﺯﺧﻮﺩﺵ
ﺑﻔﺮﺳتیم ﭽﻴﺰﻯ
ﺒﻨﺎم اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎقی
ﻨمی ﻤﺎﻧﺪ. ﻭلی
هنوز ﺍﻥ اﻋﻀﺎ ﻭ
ﺍﻥ اﺟﺰﺍﻯ مادّی
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ،
ﺩﺭﺟﺎئی ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺯﻣﺎﻥ، ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
گذﺷﺖ ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ،
ﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻨﺎم
ﺰﻣﺎﻥ اﻣﺮﻭﺯﻯ
که ﺍﻧﺘﺰﺍعی ﻮﺫﻫنی
هستند، ﺷﺎﻳﺪ ﺧﺎﺹ
ﺫﻫﻥ ﺒﺸﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﮕﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻮﺣتی ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻩ ﺟﻤﺎﺩﺍﺕ،
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺨﺒﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﻨکه
ﺍﻳﻦ(ﻣﮑﺎﻥ) ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ (ﻣﮑﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ)
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺭﺩ .ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻥ
ﻤﮑﺎنی ﺒﺮﺍﻯ ﺠﺴم
ﻤﺎ ﺍﺳﺖ، ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴکه
ﺟﺴم ﻤﺎ ﻣﮑﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭح ﻤﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺘﻥ ﻤﺎ ﻭ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ،ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﮑﺎنی ﺪﺭﻓﻀﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻥ ﻔﻀﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻣﮑﺎنی
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
تصوّر ﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺎ میسّر ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
،ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺭﻣﮑﺎﻥ
لا ﻣﮑﺎﻥ که ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯ ﻫﺴﺘﻰ،
ﺩﺭﻋﻤّاء الهی
و هاهوت ﺒﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﮑﺎﻥ
ﺒﻴﺮﻭﻥ اﺯ ﻣﮑﺎﻧﻬﺎ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺬﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺍﮔﺮ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
تصوّر ﺑﻴﺎﺑﺪ،
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﮑﺎنی
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ، ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﺴﻠﺴل ﭙﺎﻳﺎنی
هم ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻧﺒﺎﺑﻴﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﻭَﻫم ﻮ (ﺩﻭﺭ
ﺗﺴﻠﺴﻞ) ﺑﺎﻃل ﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺘﻰ،
ﺍﺯ ﻣﺨﺘﺼﺎﺕ ﻫﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻄﻠقی اﺳﺖ،
ﻭ ( ﻣﻄﻠق اﻣﻮﺭ ﻣﻄﻠﻖ)
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻣﻨﺪ
ﻣﻄلق ﻴﺎﻓﺖ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺗﺴﻠﺴل اﻧﻮﺍﻉ،
ﮐﻪ ﺩﺭ آینده ﻫﺎ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻳﻢ،
ﻧﻤﻮﻧﻪﺍﻯ اﺯﺍﻳﻥ
اﻧﻮﺍع ﻤﺘﺪﺍﺧل
اﺯ ﻣﮑﺎﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ،
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺳﻄﻮح
ﻤﺘﺪﺍﺧل عقلی ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭﻋﻤﻘﻬﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎئی
اﺯﻣﮑﺎﻧﻬﺎﻯ ﻤﺘﺪﺍﺧل
ﺪﺭﻫﻢ ﺑﺎﻫﻢ
که در فرکذانسهای
عوالم وجودی
هست . ﻋﻠم الهی ﺤﺘﻤﺎ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ ﺍﺯ ﻋﻠﻮم
ﺠﺰﺋﻰ، ﻭﻳﺎ ﻋﻠﻮم
کُلّی ﻭﻳﺎ ﻋﻠﻮم
اﺧﺘﺼﺎﺻﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
سلوک الهی ﻮ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
اﺯلی ﻮﺍﺑﺪﻯ ﺍلهی
ﻮﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻋﻘلی
ﺒﺸﺮ، ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺗﻮقع
اﻃﻠﺎع اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻮﺭ ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ ﮐﻨﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻩﺍﻯ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺮﺩﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﭘﺎسخ اﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﻳﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ: ﺘﻌﺎلی
اﻟﻠﻪ،ﺑل لم ﻴﺰل
عاﻟﻤﺎ ﺑﺎﻟﻤﮑﺎﻥ
ﻘﺒل ﺘﮑﻮﻳﻨﻪ،
ﮐﻌﻠﻤﻪ ﺑﻌﺪ ﻋﻠﻤﻪ
ﻣﺎ ﮐﻮﻧﻪ، ﻭﮐﺬﻟک
علمه ﺑﺠمیع اﻟﺎﺷﻴاء
کعلمه ﺑﺎﻟﻤﮑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺤﺮﻓﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﺍﺯل بی
بدایت (ﻭﺣتی ﻘﺒل
اﺯ ﻫﺮ ﺍﺯﻟﻰ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
فرض و تصوّر ﮐﻨﻴﻢ)
ﺍﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻥ
ﺁﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺮﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ (ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩم ﺮﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪ
ﻭﺣﺎل ﻤﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﮑﺎنی
هم ﺒﺮﺍﻳﺶ ﺑﺴﺎﺯﺩ.یعنی
ضرفی برای مضروف.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﺍﻳﻥ
اﺩﻡ، ﺑﻔﺮﺽ ﺻﺤﺖ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺍﺩم ﻮﺣﻮﺍ،
ﻧﻈﺮﻳﻪﺍﻯ
همراﻩ ﺑﺎ ﺧﻴلی
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﻮ ﺷﺮﺍﻳﻄ
عقلی ،ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
عضوﻯ ﺪﺭ ﺑﺪﻥ، ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ،ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﺎﺯ ﻣﮑﺎﻥ
ﻮ ﺯﻣﺎﻥ، ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
اﻣﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ که
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ، ﺑﺎﻫم
ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭﻫم ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎﻫﺪﻑﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺘﺤﻘق ﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﺘﮑﺎﻣلی
اﺯ ﻗﺒﻞ ﺍﻣﺎﺩﻩ،
ﺩﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
اﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ ﺍﺑﺪ،
ﻭ ﺩﺭ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
اﺯ ﺍﻳﻥ اﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺮﺍ ﻓﺮﺍﻫم
کرﺩﻩ، ﺗﺎ ﻓﺮﺽ
ﺍﺩم ﺮﺍ ﻳﻜﺒﺎﺭﻩ
ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ. ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ اﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﻗﺒل ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﻭ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺍﻳﻥ اﻣﻮﺭ ﻭﻣﺴﺎﻟﻪ
آگاهی ﻮ ﺍﻃﻠﺎع
الهی ﺮﺍ، ﭼﻮﻥ
اﮔﺎهی اﻧﺴﺎﻥ ﻨﮕﻴﺮﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻤﺴﺎﻟﻪ ﺗﺎﺯﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺸﻮﻳﻢ. ﻭ ﺍﺳﻴﺮ
ﺣﻴﺮﺕ ﮔﺮﺩﻳﻢ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ أهل
کُلّام ﻔﻠﺴفی
آﺧﻮﻧﺪﻯ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺒﺮﺗﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰﻭﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎماتی
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﻧﻴﺎﺯ ﻭ
ﺗﻮﺍﻥ تصوّر ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ﺒﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﺩﺳﺖ ﭘُﺮ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺤﻴﺮﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯﺩﺭ
ﺍﮔﺎﻫﻰ، ذﺭّﻩ ﻧﺎﭼﻴﺰﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺪﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﻮ ﺍلهی ﺸﺪﻩ ﺻﻮﺭﺕ
می گیرﺩ. ﻭ ﺟﺴم ﻮﻋﻘل
ﻮ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﭘﻴﺮﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺨﻮﺩ ﺭﻭح ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ آﻧﻬﺎ
ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻤﺮﺍحل
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻧﻄﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺩﺭﺷﮑم
ﻤﺎﺩﺭ ﺗﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﻭ ﺟﻮﺍنی ﻮﭘﻴﺮﻯ،
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸم ﻮ ﻋﻘل ﻤﺎ ﻫﺴﺖ.
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴم اﺯ
بی نهاﻳتی ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻴم
ﭽﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺴﺄﻟﻪ
ﻣﮑﺎﻥ ﻮ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻧﺘﺰﺍعی
ﺬﻫﻥ اﻧﺴﺎﻥ هستند
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﻌﺎﺩﺕ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑﺮ ﺑﻴﺎﺑﺪ،
ﻭﻳﺎ ﻋﻘل ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺍﻳﺪآﻟﻴﺴتی ﻮ ﺟﺪﺍئی
ﻴﺎﻓﺖ، ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺣﺴﺎس ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ، ﮐﻪ ﻣﮑﺎﻥ
ﭽﻘﺪﺭ ﺍﺑﻌﺎﺩ ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺮﻯ ﻴﮑﻨﻮﺍﺧﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺩﺭ ﻟﺬﺕ
ﻭﺭﻓﺎﻩ ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺯﻣﺎﻥ ﺴﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺑﺎﻃﻮل
عمر ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯﻩ،
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺪﺭﺍﺯﺍﻯ
ﻄﻮل عمر ﻭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺪﺭﺑﺸﺮ، ﺍﺣﺴﺎسی
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ، ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻌﺪﻭم ﻮﻏﻴﺮﻣﺤﺴﻮس
اﺳﺖ. ﻭﺣتی ﻤثل این
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫیچ
اﺭﺗﺒﺎطیّ ﺒﻴﻥ
ﺪﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻘﺒل ﻮ ﺑﻌﺪ ﺣﻮﺍﺩث
ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺨﻮﺍﺏ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﻣﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ،
ﺑﻌﻨﻮﺍن ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻣﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎ
ﻭﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﻧﺎﺳﻮﺕ مادّی
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
عوﺍﻟم ﺮﺍ ﺩﻳﺪنی
هستند، ﻭلی ﻤﮑﺎﻥ
ﻮ ﺯﻣﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺣتی ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﺪﺍﺭ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﻥ ﺮﻭٴﻴﺎﻫﺎ،
ﺩﺭﺣﮑم ﺨﻴﺎل ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ آگاهی
الهی اﺯ ﻣﮑﺎﻥ،
ﻗﺒل اﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻥ، ﻣﺎﻧﻨﺪﺍﻃﻠﺎع
او ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻥ اﺳﺖ. ﻣﮑﺎﻥ
اﺯﺟﻤﻠﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻋﺪمی اﺳﺖ، ﻭتصوّر
(ﻭﺟﻮﺩ ﻋﺪمی) ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺨﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻇﺮﻑ ﻭ ﺟَﻌﺒﻪ
ﻣﮑﺎﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
،ﮐﻪ ﺩﺍﺧل آﻥ ﭽﻴﺰﻯ
ﺒﮕﺬﺍﺭﻳم ﺨﻮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻣﮑانی لاﺯم ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﻫﺴتی ﺪﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻣﺘﺪﺍﺧﻞ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ هم ﻣﮑﺎﻥ
هستند، ﻭ ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺯﻯ
ﺒﻔﺮﺽ ﺗﻤﺎم اﺷﻴاء
ﺪﺍﺧل ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺸﻮﻧﺪ، ﻣﮑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺿﺎفی ﭙﻴﺪﺍ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺣتی ﻤﮑﺎﻥ ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻴک ﭽﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻮﻏﻴﺮﻋﺪﻣﻰ، ﺍﻳﻥ
ﻤﺸﮑل ﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯ ﻣﮑﺎﻥ
ﺒﺎﺯ ﻣﮑﺎنی اﺳﺖ،
ﻭ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻤﮑﺎﻥ
،ﺗﻤﺎم هستی ﺮﺍ
ﺩﺭﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﻳﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﻴﭽﺎﺭﻩ
ﻭﻣﻐﺮﻭﺭ ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﻋﻘلی ﺨﻮﺩ، ﺑﺎ
ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ ﺟﺰئی
ﻮﺣﻘﻴﺮنوعی ﻭﺍﻧﺘﺰﺍعی
ﺬﻫنی ﺨﻮﻳﺶ، ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻧﻔس
أمّاره ﺷﻴﻄﺎنی
ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍئی اﺳﺖ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ ﺍﻧﻬﺎ
،ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻣﺸﻴﺘﻬﺎ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ ﺍلهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻘﺪﺭ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺍﺳﻴﺮ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺮﻫﺎ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻳﻥ ﻤﮑﺎﻥ ﻮ ﻫﺮ
ﻣﻔﻬﻮم ﺪﻳﮕﺮ ﺫﻫنی
ﻮ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ، ﻭﻳﺎ
ﻓﺮضی ﻮ ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ،
ﻭ ﺍﻧﺠﺎم ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺣﻴﺎتی ﻮ ﻓﻄﺮﻯ
ﻮ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﻮ ﮐﺴﺐ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺟﺴمی
ﻮﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭحی ﻮ
ﻧﻮعی ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺤﻴﺮﺕ ﺭﻭحی
ﻮﻓﮑﺮﻯ ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭحی
ﺪﺭﺍﻧﻮﺍع ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ
(ﻣﺴﺨﻰ) ﺑﺎﺯ ﻣﻴﻨﮕﺮﻧﺪ.
ﻭﻣﺴﺨﺮﻩ ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ
اﺯﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
.ﻭﭼﻮﻥ عنترﻯ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﻨﺪﻩ ﺍﻃﻔال
وجاهلان ﺒﺸﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ میسّر
ﺑﻮﺩ، ﻭﺧﺪﺍ ﺩﺍﺩ،
ﺗﻠﺎﺵ ﺳﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ ﺍﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻭآیندهﻫﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ، ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺒﺮخی اﻣﻮﺭﻏﻴبی
ﻮ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺣﺪّ
ﺍﻗل ﺒﺎﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺯ ﻋﻘلی ﺒﻬﺘﺮ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ،
ﻭ ﺍﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ ﺮﻭﺍنی
ﻮﺳﻠﺎﻣﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺮﻭحی ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث 1464 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎ علیّ هاﺩﻯ
ﺎﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ160 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮﺣﻴﺪ
،ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﺯل ﺘﻨﻬﺎ
بوﺩ، ﻭﭼﻴﺰﻯ ﺒﺎ
ﺍﻭ ﻧﺒﻮﺩ. ﺳﭙس ﺑﻄﻮﺭ
ﺍﺑﺪﺍع ﺨﻠق اﺷﻴاء
ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩﺵ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
اﺳﺎمی ﺮﺍ ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺷﺖ( اسماء شهود
مقذماتی با
شهود جدید رها
میگردد مگر در
مطلق ابدیت
شذاهد تجلّی
مطلق الله نام
جدیدی مانند
هو نمیگیرد ). ﻭﺍﻳﺎ
ﺍﻳﻥ اﺳﺎﻣﻰ، ﻭ
ﺣﺮﻭﻑ ﺍﻳﻥ اﺳﺎﻣﻰ،
ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺩش ﻗﺪﻳم
هستند (ﺍﺳﺎمی
الهی تجلّیات ﺍلهی
ﻮ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم اﻧﻮﺍع ﻘﺒل
مادّی ﻮ
انواع حمادی، ﺗﺎ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎهی
ﻮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﮐﻪ
ﻳک ﺮﻭح ﺒﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﻮﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻔﻌلی ﻤﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﮑﻤﺎل ﺒﺸﺮﻯ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ، ﻭ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺘﺎ ﺍﺑﺪ بی اﻧﺘﻬﺎ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺩﺭ ﺧﻠﺎل اﻳﻥ ﺘﻌﺎلی
ﻨﻮﻋﻰ، ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎق ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮ ﻭ ﺯﻳﺒﺎئی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻈﻴم ﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ،ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻥ
ﺼﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺳﺎمی
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
(ﺻﻔﺖ ﻭ ﺍﺳﻤﺶ) ﺩﺭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ، ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻥ ﻨﻮع
ﺒﺪﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻗﺪمی ﺪﺭتقرّب
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ( ﺍﺣﺴﻦ ﺍﻟﺎﺳﻤاء
) ﺑﺮﺍﻯﻨ ﻮع ﺒﺸﺮ،
ﻫﻤﺎﻥ هفت ﺷﻬﻮﺩ
ﺍلهی ﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ،ﺻﺎﺣﺐ
ﻧﺎم ﺤﺴﻴنی ﻴﺎ
ﺣﺴﻨک اﻏﺎﺯ، ﻭﺑﺎﺳم
ﺤَﺴَﻥ ﻴﺎ ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﮐﺎﻣل ﻮﻣﮑﻤﻞ،
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺎمی
ﭙﻨﺠﺘﻥ آل عبا ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭﺣﺪﻳث ﮐﺴﺎ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﺳﺎمی
ﺴﺮ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ اﻭﻟﻴﻪ
ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺑﺮ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی اﻃﻠﺎق ﺸﺪﻩ
یا بالعکس ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
اﺳﻤاء اﻟﻬﻰ
بر افراد نام
گذاری شده
باشد. ﻭﺍﻟﮕﻮﻫﺎ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﮐﻤﺎل ﻨﻮعی
اﺯ ﺍﺯل اﻣﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻘﺪﻣﺖ ﺍﺯلی ﭽﻮﻥ
ﺨﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄلق
ربّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄلق
ﺪﺭﻋﻤاء ،ﻭ ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ از هستی
ها ﺣتی ﻘﺒل اﺯ ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﻔﻌﻠﻰ، ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ،
ﻭﮔﻮﻧﻪﻫﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
(ﺍﺳﺎمی ﺼﻔﺎﺕ) ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ(ﺍﺳﻤاء ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ)
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻗﺪﻳم
ﺪﺭﺧﻠﻘﺖ ﻓﻌﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی نه
ﺑﻘﺪﻳمی چون ﭽﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖالله
.ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺳﻤاء ﺤﺎﺩث
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﻳﻚ برای (ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ)
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ،ﺑﺎﻳﻥ
اﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮ ﺍﺳﺎمی الهی ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻭ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ، ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻬﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﺘم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ کسب ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻫﺮﮐس ﺳﻠﻮکی الهی
ﻨﮑﻨﺪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﻫﺎﻯ ﺠﻬﻨﻤﻰ
جهان ،ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣتی
ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ، ﺍﻳﻥ
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭﺍﺕ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﮐﻪ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪ، ﺍﻳﻦ
ﺳﻠﻮک ﺘﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻣ
ﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺮﺍﻩ ﻳﺎﺑﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍلهی ﺪﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ
میدهد ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﺗﻤﺎمی
ﺸﺮﺍﻳﻄ ﭙﺎکی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ (ﭘﻴﺪﺍ ﻭ
ﺣﺎﺩث ) ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺣﻴﺮﺕ ﺑﻤﻌنی
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﻳﻌنی ﺤﺎﺩثه
ﺍﻯ ﺪﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﺣﻴﺮﺕ
ﻭﺟﺪﻳﺪﻯ ﺪﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺩﻭم ﻮ ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺍلهی
شده ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥهمان ﻨﺘﻴﺠﻪ
سلوک الهی اﺳﺖ.
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﭘس اﺯ ﻣﺮگ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣسخ گرﺩﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺯﺑﺎﻥ ﺤﺎل ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
،ربّ اﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺪﺭﭘﺎ سخ ﺴﺎﺋل
ﭙﻴﻨﻮﺷﺖ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ
لم ﻴﺰل اﻟﻠﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍ،
ثمّ ﻤﮑﻮِّﻥ ﻤﺎ
ﺃﺭﺍﺩ، ﻟﺎ ﺭﺍﺩّ
ﻟﻘﻀﺎﺋﻪ، ﻭﻟﺎ
ﻣﻌﻘّﺐ ﻟﺤﮑﻤﻪ،ﺗﺎﻫﺖﺃﻭﻫﺎم
اﻟﻤﺘﻮﻫﻤﻴﻦ، ﻭ
ﻗﺼﺮ ﻃﺮﻑ ﺍﻟﻄﺎﺭﻓﻴﻦ،
ﻭﺗﻠﺎﺷﺖ ﺃﻭﺻﺎﻑ
ﺍﻟﻮﺍﺻﻔﻴﻦ، ﻭﺍﺿﻤﺤﻠّﺖ
ﺃﻗﺎﻭﻳل اﻟﻤﺒﻄﻠﻴﻥ
عن اﻟﺪﺭک ﻠﻌﺠﻴﺐ
ﺷﺄﻧﻪ، ﻭ ﺍﻟﻮﻗﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺒﻠﻮغ علی علوّ
ﻣﮑﺎﻧﻪ، ﻓﻬﻮ ﺑﺎﻟﻤﻮضع
اﻟﺬﻯ لا ﻳﺘﻨﺎﻫﻰ،
ﻭ ﺑﺎﻟﻤﮑﺎﻥ اﻟﺬﻯ
ﻠﻢ ﺗقع علیه ﺍﻟﻨﺎﻋﺘﻮﻥ
ﺒﺎﺷﺎﺭة ﻭ ﻟﺎ ﻋﺒﺎﺭة
،ﻫﻴﻬﺎﺕﻫﻴﻬﺎﺕ
(ﻟم ﻴﺰﻝ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺯل ﻮﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
اﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻮضع ﺨﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺯلی ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻗتی هرﭼﻪ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺗﮑﻮﻳﻥ ﻮ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺧﻮﺩ، ﻗﻀﺎﺋﻰ (ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﻮ ﺗﺼﻤﻴم لاﺯم ﺪﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ) ﻧﻤﻮﺩ،
ﻭﮐسی هم ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻧﺒﺎل ﺤﮑم اﻭ
ﺣﺮفی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﻭَﻫم ﻤﺘﻮﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺭ (ﺗﻴﻪ
گمگشتکی ﻭﺣﻴﺮﺕ)ﺍﺳﺖ.
ﻭﮐﻮﺗﺎهی ﻘﺪﺭﺕ
ﺑﻴﻨﺎئی ﺒﺮﺍﻯ
عاﺭﻓﺎﻥ ﻮﭼﺸﻤﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮ ﺗﻠﺎﺵ
ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﻭ ﻣﺘﻠﺎشی
ﺸﺪﻩ، ﻭ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺒﻄﻠﺎﻥ ﺰﺍﺋل
گرﺮﺩﻳﺪﻩ ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺭﻙ ﻋﺠﺎﻳﺐ ﺷﺄﻥ
ﻮﻣﻘﺎم ﺨﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻌﻠﻮّ ﻭ ﺑﺎﻟﺎئی
ﻤﻘﺎم ﻮ ﻣﮑﺎﻧﺖ
ﺍﻭ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭبی اﻧﺘﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻣﮑﺎﻥ الهی ﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ،
ﺑﺎ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺍﻧﮕﺸﺖ(ﻭﻳﺎ
ﺍﺷﺎﺭﺍﺕ ﻣﻌﻨﻮﻯ)
ﺩﺭﻋﺒﺎﺭﺍﺕﺑ ﺪﺍﻥ
ﺒﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﻫﻴﻬﺎﺕ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﺑﻄﻮﺭ ﻭﺍﺿﺢ (ﺍﺳﺎمی
اﻟﻬﻰ) ﺭﺍ ﺍﺯ (ﺍﻟﻔﺎﻇ
ﺼﻔﺎﺗﻰ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ قُرآن،
ﻣﻨﺘﻘل به (ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
تجلّی ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻳک ﺘﻌﺒﻴﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﺯل

ﺒﻮﺩﻩ،
ﻭﺳﭙس ﻫﺴتی ﺮﺍ
ﺍﻓﺮﻳﺪ ،ﻭ ﺍﺯل
ﺘﺎﺯﻩ ﺗﺮﻯ ﺤﺎﺩث
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﺯل ﻘﺒلی ﻘﺪﻳم
ﭽﻮﻥ ﺨﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻭم که ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺣﺪﻳث ﺍﺳﺖ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺎمی ﺤُﺴﻨی ﻮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺸﺎﻳﺴﺘ ﻪﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ، ﺍﺯ ﺍﺯل
ﻮﻗﺒﻠﺎ ﻓﺮﺍﻫم
کرﺩﻩ ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩق ﺒﻪ ﺍﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ ﺘﮑﻮﻳﻥ
ﻮ ﺳﺎﺧﺘﻥ ﻮ ﺷﺪﻥ
ﺭﺍ،ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍلهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﻮ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﺗﺴﻠﻴم ﻮﺻﺎﺩق
ﻮﻋﺎﺷق اﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺤﻘق ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
(ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﻟﻰ) ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ (ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﻌﺪﻯ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﺒﻮﻝ، ﻭﻳﺎ ﮐﺸﺶ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩه
ﻫﺎﻯ ﺘﺮبیتی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ (ﻗَﺪَﺭ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ( ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍلهی ﺪﺭ ﻗﻀﺎﻭﺕ)
ﺍﻭ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺣتی اﻋﻠم الهی
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ، ﻭﺷﺨﺺ
ﻧﻴﺰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭ
ﺑﺎﻳﺴﺘﻪ ﮔﺮﺩﻳﺪ،
ﺍﻧﮕﺎﻩ (ﺍﺭﺍﺩ ﻩﺷﻬﻮﺩﻯ)ﺍلهی
ﺪﺳﺖمی ﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺮﺍ (ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻣﻀﺎء ) ﻭﺩﺭﺣﮑم
ﻨﻬﺎئی ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻭﻗﺒﻠ ﺎﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﻳﺎ ﻫﺸﺖ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ،ﺑﻨﺎﻡ
مَشیّت ﻭ ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﻭﻗﻀﺎ ﻭﺑِﺪﺍء
ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ ﺍﻥ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻗﺒﻠﺎ
ﺷﺮح ﺪﺍﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﮐﻪ ﻓﻬم اﻳﻥ اﻣﻮﺭ،
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻳﻥ ﻤﺮﺍﺣل
ﺴﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی
اﻧﺴﺎﻥ، ﺩﺭﻳک سلوک
الهی ﻮﺍﻗﻌﻰ، ﻭ
ﺍﺯ ﻧﺘﺎﻳج اﻧﺠﺎم
اﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺟﺰ ﺣﺮﻑ
ﻭ ﺍﻣﺮﻯ ﻮﮐﻠﺎمی
ﺒﺪﻭﻥ ﻤﻌﻨﻰ ﻭ ﺍﺳم
ﺒﺪﻭﻥ ﻤﺴﻤّﻯ ﭽﻮﻥ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻔﻠﺴفی ﻮ ﻣﻔﺎﻫﻴم
ﻨﻴﺴﺖ (ﻣﺘﻮﻫﻤﻴﻦ)
ﮐﺴﺎنی ﺨﻴﺎل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺳﺎمی
ﻮﺣﻘﺎﻳق الهی ﺮﺍ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟکین ﻤﺘﻮﻫﻤﺎﻥ
ﺨﻴﺎل ﭙﺮﺩﺍﺯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻧﺎﺭﺳﺎئی ﭽﺸم
آﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺩﻳﺪﻥ
ﻮ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻮﻓق
ﺒﺪﻳﺪﻥ (ﻣُﺒﻴﻥ
ﻮ ﭘﻴﺪﺍ) ﻭ ﺍﺷﮑﺎﺭ
ﺁﻥ اﺳﺎﻣﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭأهل ﮐﻠﺎم هستند،
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ سلوک
الهی ، ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﻣﺸﻐﻮل ﻤﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻣﻨﻄق
هاﻯ مادّی، ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺍﺩﺑﻰ، ﻭ ﺣﺘﻰ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫیچ اﺭﺯﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
(ﺍﺿﻤﺤﻞ) ﻣﻀﻤﺤل
ﻮﻧﺎ ﺑﻮﺩ ﺷﺪ،ﻭ
(ﺗﻠﺎﺷﺖ) ﻣﺘﻠﺎشی
ﺸﺪ(ﻃُﺮﻑ ﺍﻟﻄﺎﺭﻓﻴﻦ)
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﻨﺎئی
ﭽﺸم ﺪﺍﺭﺍﻥ اﺳﺖ
،(ﻧﺎﻋﺘﻮﻥ) ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﺩﺭ ﮐﻠﺎم ﻮ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ،
ﮐﻪ ﻧﻌﺖ ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ،ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻨکه ﺷﻬﻮﺩ
اسامی الهی ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﻧﻬﺎ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
،ﻭﺗﺨﻴﻠﺎﺕ ﺑﺎﻃل
اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺑﻴﻚ
ﻣﻄﻠﺐ ﺩﺭﺳتی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﺑﺎ ﺍﻧﮕﺸﺖ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺷﺎﺭﺍﺕ ﻭﺍﻳﻤاء
غیرﻣﺴﺘﻘﻴﻢ،ﻭﺣتی
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻴﺎﻥ ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮ ﺗﻤثیلی ﺪﺭﺳﺖ،
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺤﻘﺎﻧﻴﺖ ﺍلهی
اﺳﺖ ﻭﺍﻟّ ﺎﻭﻫم
ﺒﺎﻃلی اﺳﺖ.

حدیث 1465 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ160ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻟﻠﻪ ﻏﺎیة ﻣﻥ
غَیّاﻩ ﻓﺎﻟﻤﻐﻴّﻯ
غیر ﺍﻟﻐﺎیة ،ﺗﻮﺣّﺪ
ﺑﺎﻟﺮﺑﻮﺑﻴﻪ ﻭ
ﻭﺻﻒ ﻧﻔﺴﻪ بغیر
ﻣﺤﺪﻭﺩیّة اﻟﺬﺍﮐﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻠﻪ،
ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﻏﻴﺮ ﺃﺳﻤاء
،ﻭﮐلّ ﺸیئ ﻮﻗﻊ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﺳم ﺸیئ
ﺴﻮﺍﻩ هو ﻣﺨﻠﻮﻕ،
ﺃﻟﺎ ﺗﺮﻯ ﻘﻮﻟﻪ
ﺍﻟﻌﺰّة ﻟﻠﻪ، ﺍﻟﻌﻈمة
ﻟﻠﻪ، ﻭ ﻟﻠﻪ ﺍﻟﺄﺳﻤاء
اﻟﺤُﺴنی ﻔﺎﺩﻋﻮﺍ
ﺑﻬﺎ ﻭﻗﺎل اﺩﻋﻮ
ﺍﺍﻟﻠﻪ، ﺃﻭ ﺍﺩﻋﻮﺍ
ﺍﻟﺮﺣﻤﻥ ﺃﻳّﺎﻣﺎ
ﺗﺪﻋﻮﺍ، ﻓﻠﻪ ﺍﻟﺄﺳﻤاء
اﻟﺤُﺴﻨﻰ، ﻓﺎﻟﺄﺳﻤاء
ﻤﻀﺎفة ﺍﻟﻴﻪ، ﻭ
ﻫﻮ ﺍﻟﺘﻮﺣﻴﺪ ﺍﻟﺨﺎﻟﺺ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻏﺎﻳﺖ
ﻭ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
هرﮐس ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺠﻮﻳﻨﺪ، (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍلهی ﻄﺎﻟﺒﺎﻥ ﻠﻘﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ الهی هستند،
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻓﻌﻠﺎ
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺑربّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭلی ﺘﻘربّ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﻨﺰﺩﻳکی
ﺒﻴﺸﺘﺮ، ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﻏﺎﻳﺖ) ﻫﺪﻑ ﻧﻬﺎئی
ﻮ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻏﺎﺋﻰ،
ﻭﻣﻄﻠﻮﺏ ﺍﺻلی
هر ﻃﺎﻟﺐ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﻃﺎﻟﺐ
ﻭ ﻗﺎﺻﺪ، ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﻏﺎﻳﺖ ﻭ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ، ﻫﺮﻳک ﺪﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﻭ ﻣﺮﺍﺣل
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﻭﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪ،
ﻭ ﺍﻳﻥ هدﻓﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ، ﻏﻴﺮﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺴﺐ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ، ﻭﺣتی
غیر ﺍﺯ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻥ
ﺼﻔﺎﺕ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ،
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻤﺮﺍﺣل
ﻨﻬﺎئی ﻮﻏﺎﻳﺖ
ﻗﺼﻮﺍﻯ ﺨﺪﺍئی
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺍﺳﺎمی
الهی ﻮ ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭلی هنوﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ ﻤﻌنی لا ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺫﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻤﻌﺮﻭﻑ
ﻭﻣﻬم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ،
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻭﻣﺪﺍم
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺭﺑﻮﺑﻴﺖ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺎﻫﺪ
ﺧﻮﻳﺶ ﺗﻮﺻﻴﻒ
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
(ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺎﻳﻥ
غاﻳﺖ ﻭ ﻧﻬﺎﻳﺖ،
ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ ﻭﻣﻄﻠﻮﺏ،
ﻫﻤﺎﻥ (ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻋﻤﻠﻰ)
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺮﻭﺵ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻧﻪ ﺑﺎ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
یا ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺪﺍﻧﺸﻬﺎﻯ
ﺪﻳﻨﻰ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍلهی ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻳﻌنی ﻮﺍﺣﺪ ﮐﺮﺩﻥ
عاﺑﺪ ﻭﻣﻌﺒﻮﺩ
ﺩﺭﻳﻚ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻘﺒﻮل
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺎﻟﺖ ﺧﻠﺴﻪ
ﻭ ﻫﻠﺴﻪ ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎمادّی
ﻮﺻﻤﺪﻯ،ﻭ ﺣﺎل
ﺪﺭک ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩسالک
،ﻳﺎ ﻓﻨﺎﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭﻣﻌﺒﻮﺩ ﺧﻮﺩ،
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺤﺎﻟﺖ
ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ ﻤﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭﺑﻘﺎﻯ ﺴﺎک
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻓﻨﺎ، ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺴتی
کثرﺗﻬﺎ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﮐثرﺕ ﻋﺪمی ﻮﺍﻓقی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺑﻠکه
ﮐثرﺗﻴکه ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ،
ﻭﻗﺎﺑل ﺘﺪﺍﺧل
ﺪﺭﻫم هستند. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ (پوسته
و ﻇﺮﻑ ﻧﻬﺎئی ﺨﺎﺭﺟﻰ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻏﺎﺯ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
(ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ) ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ، ﻭﮔﻮﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻭﺟﻮﺩ،
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﺪ ﺍﺩﺍﺧل
هستند، ﺍﺯ ﺁﻥ ﺨﺎﺭج
و صادر ﺸﺪﻩ. ﻭ ﺭﻭﺯﻯ
همه ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ( ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ)
ﺍﻧﻬم ﺪﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺒﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻃﻠﺐ
ﺧﻮﺩ، ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺮﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ، ﻭﺗرک
ﻤﻘﺎم ﻘﺒلی ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ، ﺩﺭﻓﮑﺮ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﻋﻘل
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ، ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺭﺑﻮﺑﻴﺖ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻳﻚ ﻣﻘﺎم ﺮﺑّﺎنی
ﻮﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻣل ﺮﺑﻮﺑﻴﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﻭح ﺴﺎﻟﻚ،
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ بی
ﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
،ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ ﺗﺎ ﻗﺎﺋم ﻮ
،ربّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ رحمان،
ﺍﻳﻥ ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻭﺻﻒ ﮐﺮﺩﻩ ،ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻤﺤﺪﻭﺩﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺣتی ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺸﺮﻯ ﺘﻨﻬﺎ
ﺑﻘﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ،
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ) ﻭﻟﺬﺍ ﺫﺍﮐﺮ
ﺍلهی غیر ﺍﺯ ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ( ﺫﺍﮐﺮ
ﻳکی ﺒﻤﻌنی ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎ (ﺍﺫﮐﺎﺭ)
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺪفع ﺸﺮک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺩﺭکامل
الهییا ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﻥ ﻮﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ،ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻮﺟﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ
ﻮﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭلی هنوﺯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩفع ﺸﺮک ﺒﺮﺍﻯ
عدم ﺘﻮﻗﻒ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺑﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.) ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻟﻠﻪ، ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﺳﻤاء الهی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍلهی ﺒﺎ ﺻﻔﺎﺕ،
ﻭﺍﺳﻤاء ﻤﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭقُرآن، ﻭ ﺑویژه
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍلهی
که ﺍلهی هستند،
ﻭلی ﻬﻨﻮﺯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ همیشه
ﺍﺯ ﺗﺮس ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺧﻠﻔﺎ ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﺣتی اﮔﺮ ﺍﺧﻮﻧﺪ
ﺷﻴﻌﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﺫﮐﺮ ﻟﺰﻭم ﻮﺳﺎﺋﻄ
الهی ﺪﺭﺗﻘﻴّﻪ
،ﻭﭼﻨ ﺪﭘﻬﻠﻮ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ سعی ﺪﺍﺭﺩ،
ﺻﺮﻳﺤﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺭﻭﺷﻥ ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﺳﺎمی
الهی اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ قُرآن
اﺳﺖ.) ﻭﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
که ﻧﺎم ﺸیئ ﺒﺮ ﺍﻥ
ﻗﺎﺑل اﻃﻠﺎق ﺒﺎﺷﺪ،
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻣﺨﻠﻮق
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ( ﺍﺳﺎمی
اﺷﻴاء ،ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ، ﻳک ﺘﺠلی
صفاتی الهی اﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ.)
ﺍﻳﺎ ﻧمی ﺒﻴنی که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،ﻋﺰّﺕ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﻈﻤﺖ ﺍﺯ
ﺁﻥ اﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ (ﻋﺰﺕ
ﺩﺭ ﺗﻮﺍﻥ ﻮ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭ ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ، ﻭ ﺗﻌﺎلی
ﻮ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻋﺰﺕ ﺑﺎﺭﻭﺍح
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﻌﺎلی
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻮﻣﻘﺎم
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺎم ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺧﻮﺩ ﺑﻨﺤﻮﻯ
عرّت ﻭﻋﻈﻤﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺍﻧﺮﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎم ﻨﻮعی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﻭحی ﻮﺑﺎ ﺳﺎﻟکی
عزّت و ﻋﻈﻤﺖ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ،ﮐﻪ
(ﺍﺳﻤاء ﺤُﺴﻨﻰ)
ﻫﻤگی اﺯﺍﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﺷﻤﺎ ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﻋﺎ
(ﻭﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ و
توسل ﺍﻟﻬﻰ) ﺑﻨﻤﺎئید
( ﺍﺳﺎمی ﺤُﺴﻨﺎ
ﻫﻔﺖ ﻧﺎم ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﻳﺎ ﺍﺳﺎمی ﺼﻔﺎﺕ
ﺍلهی ﻤﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ
قُرآن، ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ
قُرآن، ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭأس
ﺍﻧﻬﺎ ﭘﻴﺮ کامل
الهی اﺳﺖ ﮐﺴﺐ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
(ﺍﺩﻋﻮﺍ) ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻴﺪ،
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﻭتوسّل
ﻮﺍﻟﺘﻤﺎس ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﻋﺎ ﻭ ﺍﻟﺘﻤﺎس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﺍﺯ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍلهی
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺪﺍم ﺪفع
شرﻙ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ، ﺩﺭﻫﻨﮕﺎم
ﺘﻮﺳل ﺒﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﻭﻳﺎ ﮔﻔﺖ، ﺑﮕﻮ
ﮐﻪ ﺩﻋﺎ ﺑﻨﺎم
اﻟﻠﻪ ﺑﮑﻨﻴﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺑﻨﺎم ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻴﮑﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭽﻨﺪ ﻳﻮم ﻮ ﺭﻭﺯ
( ﻭ ﺍﻭم ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ) ﮐﻪ ﺍﺳﺎمی
ﺤُﺴنی ﻤﺘﻌﻠق ﺒﺨﺪﺍ
ﻭ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﻫﻔﺖ ﺍﻭم
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺩﻋﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻨﺎﻡ (ﺭﺣﻤﺎﻥ) ،ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺑﻴﻥ ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻮ ﺍﻟﻠﻪ
،ربّﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ،
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
نوع ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻭ ﺍﺳﺎمی
الهی ﻤﻀﺎﻑ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﻭ ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ) ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻳﻌنی
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻋﺎ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭلی ﺒﺎ توسّل ﺒﺎﺳﻤاء
ﺣُﺴﻨﺎ، ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺩفع
ﺸﺮک ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1465 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ160ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻟﻠﻪ ﻏﺎیة ﻣﻥ
غَیّاﻩ ﻓﺎﻟﻤﻐﻴّﻯ
غیر ﺍﻟﻐﺎیة ،ﺗﻮﺣّﺪ
ﺑﺎﻟﺮﺑﻮﺑﻴﻪ ﻭ
ﻭﺻﻒ ﻧﻔﺴﻪ بغیر
ﻣﺤﺪﻭﺩیّة اﻟﺬﺍﮐﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻠﻪ،
ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﻏﻴﺮ ﺃﺳﻤاء
،ﻭﮐلّ ﺸیئ ﻮﻗﻊ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﺳم ﺸیئ
ﺴﻮﺍﻩ هو ﻣﺨﻠﻮﻕ،
ﺃﻟﺎ ﺗﺮﻯ ﻘﻮﻟﻪ
ﺍﻟﻌﺰّة ﻟﻠﻪ، ﺍﻟﻌﻈمة
ﻟﻠﻪ، ﻭ ﻟﻠﻪ ﺍﻟﺄﺳﻤاء
اﻟﺤُﺴنی ﻔﺎﺩﻋﻮﺍ
ﺑﻬﺎ ﻭﻗﺎل اﺩﻋﻮ
ﺍﺍﻟﻠﻪ، ﺃﻭ ﺍﺩﻋﻮﺍ
ﺍﻟﺮﺣﻤﻥ ﺃﻳّﺎﻣﺎ
ﺗﺪﻋﻮﺍ، ﻓﻠﻪ ﺍﻟﺄﺳﻤاء
اﻟﺤُﺴﻨﻰ، ﻓﺎﻟﺄﺳﻤاء
ﻤﻀﺎفة ﺍﻟﻴﻪ، ﻭ
ﻫﻮ ﺍﻟﺘﻮﺣﻴﺪ ﺍﻟﺨﺎﻟﺺ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻏﺎﻳﺖ
ﻭ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
هرﮐس ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺠﻮﻳﻨﺪ، (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍلهی ﻄﺎﻟﺒﺎﻥ ﻠﻘﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ الهی هستند،
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻓﻌﻠﺎ
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺑربّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭلی ﺘﻘربّ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﻨﺰﺩﻳکی
ﺒﻴﺸﺘﺮ، ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﻏﺎﻳﺖ) ﻫﺪﻑ ﻧﻬﺎئی
ﻮ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻏﺎﺋﻰ،
ﻭﻣﻄﻠﻮﺏ ﺍﺻلی
هر ﻃﺎﻟﺐ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﻃﺎﻟﺐ
ﻭ ﻗﺎﺻﺪ، ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﻏﺎﻳﺖ ﻭ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ، ﻫﺮﻳک ﺪﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﻭ ﻣﺮﺍﺣل
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﻭﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪ،
ﻭ ﺍﻳﻥ هدﻓﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ، ﻏﻴﺮﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺴﺐ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ، ﻭﺣتی
غیر ﺍﺯ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻥ
ﺼﻔﺎﺕ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ،
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻤﺮﺍﺣل
ﻨﻬﺎئی ﻮﻏﺎﻳﺖ
ﻗﺼﻮﺍﻯ ﺨﺪﺍئی
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺍﺳﺎمی
الهی ﻮ ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭلی هنوﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ ﻤﻌنی لا ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺫﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻤﻌﺮﻭﻑ
ﻭﻣﻬم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ،
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻭﻣﺪﺍم
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺭﺑﻮﺑﻴﺖ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺎﻫﺪ
ﺧﻮﻳﺶ ﺗﻮﺻﻴﻒ
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
(ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺎﻳﻥ
غاﻳﺖ ﻭ ﻧﻬﺎﻳﺖ،
ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ ﻭﻣﻄﻠﻮﺏ،
ﻫﻤﺎﻥ (ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻋﻤﻠﻰ)
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺮﻭﺵ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻧﻪ ﺑﺎ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
یا ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺪﺍﻧﺸﻬﺎﻯ
ﺪﻳﻨﻰ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍلهی ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻳﻌنی ﻮﺍﺣﺪ ﮐﺮﺩﻥ
عاﺑﺪ ﻭﻣﻌﺒﻮﺩ
ﺩﺭﻳﻚ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻘﺒﻮل
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺎﻟﺖ ﺧﻠﺴﻪ
ﻭ ﻫﻠﺴﻪ ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎمادّی
ﻮﺻﻤﺪﻯ،ﻭ ﺣﺎل
ﺪﺭک ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩسالک
،ﻳﺎ ﻓﻨﺎﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭﻣﻌﺒﻮﺩ ﺧﻮﺩ،
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺤﺎﻟﺖ
ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ ﻤﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭﺑﻘﺎﻯ ﺴﺎک
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻓﻨﺎ، ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺴتی
کثرﺗﻬﺎ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﮐثرﺕ ﻋﺪمی ﻮﺍﻓقی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺑﻠکه
ﮐثرﺗﻴکه ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ،
ﻭﻗﺎﺑل ﺘﺪﺍﺧل
ﺪﺭﻫم هستند. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ (پوسته
و ﻇﺮﻑ ﻧﻬﺎئی ﺨﺎﺭﺟﻰ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻏﺎﺯ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
(ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ) ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ، ﻭﮔﻮﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻭﺟﻮﺩ،
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﺪ ﺍﺩﺍﺧل
هستند، ﺍﺯ ﺁﻥ ﺨﺎﺭج
و صادر ﺸﺪﻩ. ﻭ ﺭﻭﺯﻯ
همه ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ( ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ)
ﺍﻧﻬم ﺪﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺒﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻃﻠﺐ
ﺧﻮﺩ، ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺮﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ، ﻭﺗرک
ﻤﻘﺎم ﻘﺒلی ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ، ﺩﺭﻓﮑﺮ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﻋﻘل
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ، ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺭﺑﻮﺑﻴﺖ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻳﻚ ﻣﻘﺎم ﺮﺑّﺎنی
ﻮﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻣل ﺮﺑﻮﺑﻴﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﻭح ﺴﺎﻟﻚ،
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ بی
ﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
،ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ ﺗﺎ ﻗﺎﺋم ﻮ
،ربّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ رحمان،
ﺍﻳﻥ ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻭﺻﻒ ﮐﺮﺩﻩ ،ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻤﺤﺪﻭﺩﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺣتی ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺸﺮﻯ ﺘﻨﻬﺎ
ﺑﻘﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ،
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ) ﻭﻟﺬﺍ ﺫﺍﮐﺮ
ﺍلهی غیر ﺍﺯ ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ( ﺫﺍﮐﺮ
ﻳکی ﺒﻤﻌنی ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎ (ﺍﺫﮐﺎﺭ)
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺪفع ﺸﺮک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺩﺭکامل الهی
یا ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻮﺟﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﻥ ﻮﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ،ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻮﺟﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ
ﻮﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭلی هنوﺯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩفع ﺸﺮک ﺒﺮﺍﻯ
عدم ﺘﻮﻗﻒ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺑﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.) ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻟﻠﻪ، ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﺳﻤاء الهی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍلهی ﺒﺎ ﺻﻔﺎﺕ،
ﻭﺍﺳﻤاء ﻤﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭقُرآن، ﻭ ﺑویژه
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍلهی
که ﺍلهی هستند،
ﻭلی ﻬﻨﻮﺯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ همیشه
ﺍﺯ ﺗﺮس ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺧﻠﻔﺎ ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﺣتی اﮔﺮ ﺍﺧﻮﻧﺪ
ﺷﻴﻌﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﺫﮐﺮ ﻟﺰﻭم ﻮﺳﺎﺋﻄ
الهی ﺪﺭﺗﻘﻴّﻪ
،ﻭﭼﻨ ﺪﭘﻬﻠﻮ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ سعی ﺪﺍﺭﺩ،
ﺻﺮﻳﺤﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺭﻭﺷﻥ ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﺳﺎمی
الهی اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ قُرآن
اﺳﺖ.) ﻭﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
که ﻧﺎم ﺸیئ ﺒﺮ ﺍﻥ
ﻗﺎﺑل اﻃﻠﺎق ﺒﺎﺷﺪ،
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻣﺨﻠﻮق
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ( ﺍﺳﺎمی
اﺷﻴاء ،ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ، ﻳک ﺘﺠلی
صفاتی الهی اﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ.)
ﺍﻳﺎ ﻧمی ﺒﻴنی که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻋﺰّﺕ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﻈﻤﺖ ﺍﺯ
ﺁﻥ اﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ (ﻋﺰﺕ
ﺩﺭ ﺗﻮﺍﻥ ﻮ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭ ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ، ﻭ ﺗﻌﺎلی
ﻮ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻋﺰﺕ ﺑﺎﺭﻭﺍح
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﻌﺎلی
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻮﻣﻘﺎم
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺎم ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺧﻮﺩ ﺑﻨﺤﻮﻯ
عرّت ﻭﻋﻈﻤﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺍﻧﺮﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎم ﻨﻮعی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﻭحی ﻮﺑﺎ ﺳﺎﻟکی
عزّت و ﻋﻈﻤﺖ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ،ﮐﻪ
(ﺍﺳﻤاء ﺤُﺴﻨﻰ)
ﻫﻤگی اﺯﺍﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﺷﻤﺎ ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﻋﺎ
(ﻭﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ و
توسل ﺍﻟﻬﻰ) ﺑﻨﻤﺎئید
( ﺍﺳﺎمی ﺤُﺴﻨﺎ
ﻫﻔﺖ ﻧﺎم ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﻳﺎ ﺍﺳﺎمی ﺼﻔﺎﺕ
ﺍلهی ﻤﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ
قُرآن، ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ
قُرآن، ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭأس
ﺍﻧﻬﺎ ﭘﻴﺮ کامل
الهی اﺳﺖ ﮐﺴﺐ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
(ﺍﺩﻋﻮﺍ) ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻴﺪ،
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﻭتوسّل
ﻮﺍﻟﺘﻤﺎس ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﻋﺎ ﻭ ﺍﻟﺘﻤﺎس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﺍﺯ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍلهی
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺪﺍم ﺪفع
شرﻙ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ، ﺩﺭﻫﻨﮕﺎم
ﺘﻮﺳل ﺒﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﻭﻳﺎ ﮔﻔﺖ، ﺑﮕﻮ
ﮐﻪ ﺩﻋﺎ ﺑﻨﺎم
اﻟﻠﻪ ﺑﮑﻨﻴﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺑﻨﺎم ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻴﮑﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭽﻨﺪ ﻳﻮم ﻮ ﺭﻭﺯ
( ﻭ ﺍﻭم ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ) ﮐﻪ ﺍﺳﺎمی
ﺤُﺴنی ﻤﺘﻌﻠق ﺒﺨﺪﺍ
ﻭ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﻫﻔﺖ ﺍﻭم
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺩﻋﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻨﺎﻡ (ﺭﺣﻤﺎﻥ) ،ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺑﻴﻥ ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻮ ﺍﻟﻠﻪ
،ربّﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ،
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
نوع ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻭ ﺍﺳﺎمی
الهی ﻤﻀﺎﻑ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﻭ ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ) ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻳﻌنی
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻋﺎ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭلی ﺒﺎ توسّل ﺒﺎﺳﻤاء
ﺣُﺴﻨﺎ، ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺩفع
ﺸﺮک ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1466 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ160 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﺳم اﻟﻠﻪ، ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻭﮐلّ ﺸیئ
ٴﻮقع علیه ﺍﺳم
ﺸیئ ،ﻓﻬﻮ ﻣﺨﻠﻮق
ﻤﺎ ﺧﻠﺎ ﺍﻟﻠﻪ،
ﻓﺄﻣّﺎ ﻣﺎ ﻋﺒّﺮﺕ
ﺍﻟﺄﻟﺴﻥ عنه ﺃﻭ
ﻋﻤﻠﺖ ﺍﻟﺄﻳﺪﻯ
ﻔﻴﻪ، ﻓﻬﻮ ﻣﺨﻠﻮﻕ،
ﻭ ﺍﻟﻠﻪ غایه ﻣﻥ
غاﻳﺎﻩ، ﻭ ﺍﻟﻤﻐﻴّﻯ
غیر ﺍﻟﻐﺎیة ﻭ ﺍﻟﻐﺎیة
ﻣﻮﺻﻮفة ،ﻭﮐلّ
ﻤﻮﺻﻮﻑ ﻣﺼﻨﻮﻉ،
ﻭﺻﺎنع اﻟﺎﺷﻴاء
غیر ﻣﻮﺻﻮﻑ ﺑﺤﺪّ
ﻣﺴﻤّﻯ لم ﻴﺘﮑﻮﻥ،
ﻓﺘﻌﺮﻑ ﮐﻴﻨﻮﻧﺘﻪ
ﺑﺼنع غیرﻩ، ﻭﻟم
ﻴﺘﻨﺎﻩ ﺍلی
غایة ﺍﻟّﺎ ﮐﺎﻧﺖ
ﻏﻴﺮﻩ، ﻟﺎ ﻳﺰل
ﻤﻥ ﻔﻬم هذا ﺍﻟﺤﮑم
ﺃﺑﺪﺍ، ﻭ ﻫﻮ ﺍﻟﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺍﻟﺨﺎﻟﺺ، ﻓﺎﻋﺘﻘﺪﻭﻩ
ﻭﺻﺪّﻗﻮﻩ ﻭ ﺗﻔﻬّﻤﻮﻩ
ﺑﺎﺫﻥﺎﻟﻠﻪﻋﺰّ
ﻭجلّ ﻧﺎم اﻟﻠﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ که ﻧﺎم ﻮ
ﺍﺳم ﺒﺮ ﺍﻭ ﺍﻃﻠﺎﻕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻣﺨﻠﻮق
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
(ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄلق ربّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ) ﻧﺎم
ﺪﺍﺭﺩ،ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ شیئی ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ،
ﻭلی ﺸیئ ﻮ ﭼﻴﺰﻯ
هم ﻨﻴﺴﺖ) ﻫﺮ ﭼﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺴﺎﺧﺘﻪ،ﻣﺨﻠﻮق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻏﺎﻳﺖ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻫﺮﮐس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻗﺼﺪ ﺍﻭ ﮐﻨﺪ،
ﻭلی ﺒﺎﺯﻃﺎﻟﺐ
ﻏﺎﻳﺖ، ﻭﻳﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻏﺎﻳﺖ، ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
هدف نهائی خود
ﻏﺎﻳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠکهﻏﺎﻳتی
ﻤﻮﺻﻮﻑ ﺍﺳﺖ. (ﻫﺮ
ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﮐﻪ ﻭﺻﻒ ﺍلهی ﭽﻮﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺪﺍﺭﺩ،
ﭼﻴﺰﻯ ﻴﺎ ﮐسی هستند،
ﮐﻪ (ﻧﺎم ﻮﺻﻒ) ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻣﻄﻠﻮﺏ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺨﻮﺩ (ﻏﺎﻳﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ) ﻭ ﻣﻄﻠﻮﺏﻏﺎئی
ﻨﻴﺴﺖ) ﻭﻫﺮﻣﻮﺻﻮﻑ
(ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺼﻔﺘﻰ ﻭﻟﻮ
ﺻفتی اﻟﻬﻰ) ﺑﺎﺯ
ﻣﺼﻨﻮع او ﻭﻣﺨﻠﻮق
اﺳﺖ. ﻭ ﺭﻭﺯﻯ ﺒﺎ
سلوک الهی ﺒﺪﺍﻥ
ﻣﻘﺎم ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭﺧﻠﻘﺖ ﺩﻭم
ﻮﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺷﻴاء ﻣﻮﺻﻮﻑ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ،ﻭلی ﻨﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻥ ﻮﺻﻒ ﺗﺎ
ﺳﺮ ﺣﺪّﻯ که ﺑﻤﺴﻤّﻯ
ﺒﺮﺳﺪ (ﺻﻔﺖ ﻣﻄﻠق
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ،ﺑﻠکه
(ﺻﻔﺖ ﻧﺴﺒﻰ) ﻭﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻗﺎﺑل
عبور ﺗﮑﺎﻣلی
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺻﺎنع اﺷﻴاء ﭽﻨﺎﻥ
ﺘﮑﻮﻳﻨﻰ (ﻭماهیّت
ﻭﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻰ) ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ،ﮐﻪ
ﮐﻴﻨﻮﻧﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺻﺎنع ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﭼﻨﺎﻥ
کمالی که ﻏﺎﻳﺖ
ﻧﻬﺎئی ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﺎنع اﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺖ،ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻧﺤﺮﺍفی ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺧﺎﻟﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪ، ﻭﺗﺼﺪﻳق
کنید ،ﻭﺍﻧﺮﺍ ﺑﻔﻬﻤﻴﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ ﻓﻬم
ﺒﺎ ﮐﻤک ﻮ ﺍﺫﻥ
اﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،.
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻫﻨﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻮﺟﻮﺩ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍلهی ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮ ﻣﻥ ﺰﻋم ﺃﻧّﻪ
ﻳﻌﺮﻑ ﺍﻟﻠﻪ، ﺑﺤﺠﺎﺏ
ﺃﻭ ﺑﺼﻮﺭﻩ ﺃﻭ ﺑﻤثال
ﻔﻬﻮ ﻣﺸﺮﻙ، ﻟﺄﻥ
ﺍﻟﺤﺠﺎﺏ ﻭ ﺍﻟﻤثال
ﻮ ﺍﻟﺼﻮﺭةﻏﻴﺮﻩ،
ﻭﺍ ﻧّﻤﺎ ﻫﻮ ﻭﺍﺣﺪ
ﻣﻮﺣَّﺪ، ﻓﮑﻴﻒ
ﻳﻮﺣِّﺪ ﻣﻦ ﺯﻋم
ﺃﻧّﻪ ﻋﺮﻓﻪ بغیرﻩ،
ﺍﻧّﻤﺎ ﻋﺮﻑ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻥعرﻓﻪ ﺑﺎﻟﻠﻪ،
ﻓﻤﻥ ﻠم ﻴﻌﺮﻓﻪ
ﺑﻪ، ﻓﻠﻴس ﻳﻌﺮﻓﻪ،
ﺍﻧّﻤﺎ ﻳﻌﺮﻑ ﻏﻴﺮﻩ،
ﻟﻴس ﺑﻴﻥ اﻟﺨﺎلق
ﻮ ﺍﻟﻤﺨﻠﻮق ﺸیئ
،ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﺧﺎﻟق
اﻟﺎﺷﻴاء ﻟﺎ ﻣﻥ
ﺸیئ ،ﻳﺴﻤّﻯ ﺒﺄﺳﻤﺎﺋﻪ
ﻓﻬﻮ ﻏﻴﺮ ﺃﺳﻤﺎﺋﻪ،
ﻭ ﺍﻟﺄﺳﻤاء غیره
،ﻭ ﺍﻟﻤﻮﺻﻮﻑ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻮﺍﺻﻒ، ﻓﻤﻥ
ﺰﻋم ﺃﻧّﻪ ﻳﻮٴﻤﻥ
ﺒﻤﺎ ﻟﺎ ﻳﻌﺮﻑ،
ﻓﻬﻮﺿﺎلّ عن ﺍﻟﻤﻌﺮفة
،ﻟﺎﻳﺪﺭک ﻤﺨﻠﻮق
ﺸﻴﺌﺎ ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﻭﻟﺎ ﺗﺪﺭک ﻤﻌﺮفة
ﺍﻟﻠﻪ، ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﻟﻠﻪ،
ﻭﺍﻟﻠﻪ ﺧُﻠﻮّ
ﻣﻥ ﺨﻠﻘﻪ، ﻭﺧﻠﻘﻪ
ﺧﻠﻮّ ﻣﻨﻪ، ﻭ ﺍﺫﺍ
ﺃﺭﺍﺩ ﺷﻴﺌﺎ ﮐﺎﻥ
کما ﺃﺭﺍﺩ ﺑﺄﻣﺮﻩ،
ﻣﻥ غیر ﻧﻄﻖ، ﻟﺎ
ﻣﻠﺠاء عباﺩﻩ ﻣﻤّﺎ
ﻗﻀﻰ،ﻭﻟﺎ حَجّة
ﻟﻬم ﻔﻴﻤﺎ ﺍﺭﺗﻀﻰ،
ﻟﻢ ﻳﻘﺪﺭﻭﺍ ﻋلیه
ﻴﻌﻤل ﻠﻮﻟﺎ ﻣﻌﺎﻟجة
،ﻣﻤّﺎ ﺍﺣﺪث ﺍﺑﺪﺍﻧﻬم
اﻟﻤﺨﻠﻮقة ﺍﻟّﺎ
ﺑﺮﺑّﻬﻢ، ﻓﻤﻦ
ﺯﻋم ﺃﻧّﻪ ﻳﻘﻮﻯ
علیه ﻴﻌﻤل ﻠم ﻴﺮﺩﻩ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭجلّ،
ﻓﻘﺪ ﺯﻋم ﺃﻥ اﺭﺍﺩﺗﻪ
ﺗﻐﻠﺐ ﺍﺭﺍﺩة ﺍﻟﻠﻪ،
ﺗﺒﺎﺭک اﻟﻠﻪ ،ربّ
اﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻥ ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ مُدّعی گرﺩﺩ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ،
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭﻋﮑس ﻭ ﻣﺠﺴﻤﻪﺍﻯ
ﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺪ ﻣﺸﺮک
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺣﺠﺎﺏ
ﻭ ﻣثال ﻮﻋﮑس ﺧﺪﺍ،
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ( ﻭﺣﺘﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺯ تَجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﭼﻮﻥ ﻘﺎﺋﻢ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺍلهی هستند ﻭلی
اﻟﻠﻪ ﻧمی ﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﺣﺪ
متوﺣّﺪ است (ﻭﺍﺣﺪﻯ
که ﺩﻭمی ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻭ ﻭﺍﺣﺪﻯ که ﺩﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭ ﺣﺎل ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
اﻭﺭ ﺍﺷﻨﺎﺧﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻫﻤﺎﻥ
عمل سلوک الهی
ﺴﺎﻟﻚ، ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺤﺎﻟﺖ
ﻓﻨﺎﻯ و بی ﺨﻮﺩی
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﭘس ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﮐسی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﮐﻨﺪ، ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
مُدّعی اﺳﺖ، ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺍﻭ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ( ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺖﻋﻘلی ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﻟﻘﺎﻯ
الهی ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠکه
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ، ﻭﮐﺴﻴکه
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻗﺒﻠﻰ،
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻥ ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﺍلهی ﺪﺳﺖﺩﺍﺩنی
ﻨﻴﺴﺖ) ﻭلی کسی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ (ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک عملی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻫﺮ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻣﺤﺒﺖ ﺍلهی ﺪﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺑﺎ ﻏﻴﺮﮐﻤک
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻓﻠﺴفی ﻮ ﻗﺸﺮﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻤﺬﻫبی
ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک در
همه ادیان ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎ ﮐﻤک ﻮ مَشیّت
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟک ﻤﺴﺘﻌﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
میسّر ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ ،ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ)
ﻭلی هرﮐس ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺎﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﻨﺎﺧﺖ (ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﮑﺮﺩ) ﻫﺮﮔﺰ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی اﻟﺒﺘﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻨﺎم اﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺑﻴﻥ
ﺨﺎلق ﻮ ﻣﺨﻠﻮق
ﭽﻴﺰﻯ ﻨﻴﺴﺖ (ﻣﺎنعی
ﻨﻴﺴﺖ، ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
بحقّ اﻟﻬﻰ، ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
ﻤﺘﺼل کننده ﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ (ﻣﺎﻧﻊ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺷﻴاء ﺮﺍ ﺍﺯ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ
(ﻫﺴتی ﺴﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻣﺪﻩ، ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﺍﺯل ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ ﺼﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ از الله ، ﮐﻪ
خود ﻗﺒﻠﺎ ﻫم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ، ﺍﺯ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ، ﺑﻠکه
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺍلهی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺎﺭج
اﺯ ﻫﺴتی اﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﺍﺳﺎمی
اﻭ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
(ﭼﻪ ﺍﺳﺎمی هزﺍﺭ
ﮔﺎﻧﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ قُرآن، ﻭﻳﺎ
ﺍﺳﺎمی اﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺮ ﻭﺍﺻل
ﺒﻨﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎل
ﻨﻮع ﺨﻮﺩ، ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﺮ ﻳک اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ هفت ﮔﺎﻧﻪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ) ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴکه
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ اﺷﻴاء ﻨﻴﺴﺖ
ﻭﺍﺳﻤاء اﻭﻏﻴﺮ
ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
تجلّیات ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﺣتی کُلّماﺕ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ قُرآن) ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻮﺻﻮﻑ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻭﺍﺻﻒ ﺍﺳﺖ (ﻫﺮﺻﻔﺘﻴکه
ﻣﻮﺻﻮﻑ ﺭﺍ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﺍﺻﻒ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺍﺻل ﺨﺪﺍئی
اﻥ اﺳﺖ) ﭘس ﻫﺮﮐس
مُدّعی ﺸﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺒﺎﻧﭽﻪ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺪ،
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﺍﺯ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﺳﺖ (ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍ، ﻭلی ﺪﺭ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎم ﺮﺑﻮﺑﻴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
(ﺿﺎﻝ) ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻭﺟﺎﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻭ ﻣﺤﺮﻭﻡ، ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ،ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
غیر ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺪﻭﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪﺍﻯ الهی
اﺳﺖ) ﻳک ﻤﺨﻠﻮﻕ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﺩﺭک ﻛﻨﺪ، ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﮐﻤک ﺨﺪﺍ (ﻋﻘل
ﻮ ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﭼﻮﻥ ﺮﻭﺡ ﻭﺟﺴم
اﻭ، ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺩﺭک ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺟﺰ ﺑﺎ
ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ میسّر
ﻧﻴﺴﺖ ( ﺳﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺎ ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎلی اﺯ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﮐسی
ﺒﺎ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺩﺭ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ) ﻭﺧﻠق اﻭ
ﻧﻴﺰ ﺧﺎلی اﺯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ( ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻄﻠق اﻭ، ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﺍﺻل الهی (ﺨﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ) ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﺑﮑﻨﺪ، ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺩﺭ (ﮐﻥ
ﻔﮑﺎﻥ) ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ،
ﻭ ﻧﻴﺰﻓﺮﻣﺎﻥ (ﮐﻥ
ﻔﻴﮑﻮﻥ) ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﺪﺭﻳج
ﻮطیّ ﻤﺮﺍﺣل ﻮ ﺗﺎﻣﻴﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻄ لازم ﻮ ﺍﺟﻠﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ) ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻨکه ﺑﺮﺍﻯ
عباد ﻧﻄقی هم ﻤﺒﮑﻨﺪ
(ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عبد ﻭ ﻣﻄﻴﻊ ﻭﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮﮐﻰ)
ﭘﻨﺎﻫﮕﺎهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻔﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﻗﻀﺎﻯ
الهی ﻮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻭ ﻧﻴﺴﺖ. (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
سلوک الهی ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻧﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ سلوک
الهی ﺮﺍ ﻧﮑﺮﺩ ﺩﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖبرای
تولد مجدد،ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻗﻀﺎﻯ
ﻘﺒلی الهی ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﺪﺍ ﭘﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﮐﻪ ﮐﻤک
ﻜﻨﺪ، ﺗﺎ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺭﺍ طیّ ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻫیچ ﺤﺠّﺖ
ﻭﺩﻟﻴلی
راهنما ﻨﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻬیچ کاﺭﻯ ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
(ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﺳﻠﻮﻙ)
ﻭﻳﺎ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
و شفای ﻫﺮ ﺯﺧمی
که ﺑﺮ ﺑﺪﻥ اﻧﻬﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﮔﺮﺩﺩ، ﻣﮕﺮ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
،ربّ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
(ﺟﺴم اﻧﺴﺎﻥ ﻮﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻮﺩﻥ،
ﻭﻳﺎ ﺭُﺷﺪ ﻭﻣﺮگ
،ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻤﺎم
ﺘﺤﻮﻟﺎﺕ در ﺫﻫﻥ
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﺪﺭ ﺭﻭح
ﺪﺭ ﺩﺳﺖ مراتب ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ مُدّعی
ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﮑﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪ ﺍﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻏﺎﻟﺐ ﺑﺮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ،
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ،
ﻭ ﺍﻳﻥﺤﺮﻓﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﺯ ﻫﺮﻳک اﺯ (ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ
ﻮ ﻳﺎ ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ) ﺍﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1467 –
از امامی نقل شده
(ج؟ص؟؟) که
فرموده است -ﻤَﻥ
عبد ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﻟﺘﻮﻫّم
ﻔﻘﺪ ﮐﻔﺮ، ﻭمُتعبّد
ﺍﻟﺄﺳم ﻮلم ﻴﻌﺒﺪ
ﺍﻟﻤﻌنی ﻔﻘﺪ ﮐﻔﺮ،
ﻭﻣﻥ عبد ﺍﻟﺄﺳم
ﻮ ﺍﻟﻤﻌنی ﻔﻘﺪ
ﺍﺷﺮﻙ، ﻭﻣﻥ
عبد ﺍﻟﻤﻌنی ﺒﺎﻳﻘﺎع
اﻟﺄﺳﻤاء علیه
ﺑﺼﻔﺎﺗﻪ، ﺍﻟتی
ﻴﺼﻒ ﺑﻬﺎ ﻧﻔﺴﻪ،
ﻓﻌَﻘَﺪ ﻗﻠﺒﻪ
ﻭ ﻧﻄق ﺒﻪ ﻟﺴﺎﻧﻪ
فی ﺴﺮّ ﺃﻣﺮﻩ ﻭ
ﻋﻠﺎﻧﻴّﺘﻪ، ﻓﺎﻭﻟﺌک
ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ،
ﻭﻫم اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻮﻥ
ﺤﻘّﺎ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻭﻫم
ﻮتَخیّل عباﺩﺕ
ﮐﺮﺩ، ﺩﺭ ﻭﺍقع
کاﻓﺮ ( جاهل و
نادان خواست
خداوند ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ گناه ﮐﻔﺮ
قابل عفو الهی
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻧﺎم ﺨﺪﺍ (
اسماء الله مراتب
تجلّیات شهودی
هفت گانه ) ﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻣﻌنی
ﻨﺎم ﺮﺍ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻧﻨﻤﻮﺩ، ﺑﺎﺯ ﮐﺎﻓﺮ
ﺍﺳﺖ( که
نمیداند معنی نام
تجلّی شهودی
است ).ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺍﺳم ﻮ ﻣﻌنی ﺮﺍ
ﺑﺎﻫم ﭙﺮﺳﺘﻴﺪ،
ﺷﺮک ( نا بخشودنی
الهی کرده )
زیرا ﺩﻭ ﮔﺎﻧگی
کرﺩﻩ،(شریک
خدا ) ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﻣﻌنی ﺮﺍ ﺩﺭ ﻭﻗﻮع
(آثار احوال و
افکار شاهدان تجلّیات
) ﺼﻔﺎﺕ ﺍﺳﺎمی ﺮﺍﭘﺮﺳﺘﻴﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﭘس ﻗﻠﺐ
( ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭﺡ) ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻌﺘﻘﺪ
ﻭ ﺯﺑﺎﻧﺶ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ
گوﻳﺎ ﮐﻨﺪ، ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺧﻔﺎ ﻭﻳﺎ ﺍﺷﮑﺎﺭﻯ
( ابراز عقاید
با اثبات مناسب
عقل دیگران ) ﺍﻳﻨﺎﻥ
اﺻﺤﺎﺏ ﻭﺍقعی
اﻣﻴﺮاﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
هستند. ﮐﻪ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺒﺤق ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
( ﺍﻭم کننده ﮐﻪ ﻭﺻﻒ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ، ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
و تجلّیات پنج
تن آل عبا تحت
عنوان ولایت
امیر المؤمنین
ونه هر ولایت
فقیه و یا خلیفه
و آخوند ) (ﺗﻮﻫّﻢ)
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﺎﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺤل ﺪﻳﺪﻥ
ﻮﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻬﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
که ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻭﻣﻮٴﻤﻥ اوم
کنندﻩ) ﻭﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻨﻪ ﺑﺎﺳﻤﺎء اﻟﻬﻰ،ﻭلی
بی معنی الهی
اﻥ ( بتقلید صوفیان
) ﺘﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺍﻭﻫﺎمی
ﻮﻧﻈﺮﻳﺎتی ﻮ ﻣﺬﺍﻫبی
کُلّامی ﻮ ﻓﻠﺴفی
ﺘﺮﺗﻴﺐ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﺩﻟﺒﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻫﺮﮐس ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻭﺳﺖ بدﺍﺭﺩ، ﺍﻧﺮﺍ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﮐﺎﻓﺮ ﺩﺭ ﺟﻬل ﻮبی
اﻃﻠﺎع ﺪﺭ ﺍﻭﻫﺎم
ﺒﺎﻃل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺳﻤﺎء الهی تنها
سمبولهای ﺸﻬﻮﺩﻯ
تجلّیات الهی
و نیز ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
که ﺍﺳﺎمی الهی
و این همانی تجلّیات
ﻤﺠﺴّم ﺒﺮﺍﻯ
سلوک ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ برای همیشه
بخواهند ﭘﺮﺳﺘنده
تجلّیات
باشند عملا ﺗﻮﻗﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻠکه ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺗﺎ
ﺣﺼﻮل ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
توسۀ سلوک
الهی ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮﺍﺳمی
الهی ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻣﻌنی ﻮ ﺍﺻل
الهی آﻥ ﻨﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﺑﺎﺯ ﮐﻔﺮ ﻭﺷﺮﻙ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ (ﻭﻗﻮع
ﺼﻔﺎﺕ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭقُرآن
ﺪﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺩﺳﺖﻣﻴﺪﻫﺪ ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﺍلهی ﺨﻮﺩ
بطور ثابت و
دائم ﻣﻴﺎﻣﻮﺯﺩ.
ﻭﻋﻘﺪ ﺩﺭ ﻗﻠﺐ،
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﻮﻳﻘﻴﻥ
ﻮﺷﻬﻮﺩ مرﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻋﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻥ اﺳﺖ ﺣﺎﺻل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﺭﻇﺎﻫﺮ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺍلهی ﺮﺍ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺩﺍﺷﺖ، ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺩﺭﻗﻠﺐ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻋﺸق ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ، ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎﻳﺪ ﻗﻠﺒﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﺗﺎ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺩ. (ﺳﺮّ
ﺃﻣﺮﻩ) ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭﻭنی
اﻣﺮﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺍﺯ ﺭﺍﺯ
ﺍلهی ﻮﺳﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ، ﺍﺯ ﺍﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ) ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ،
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﺼﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻭ(ﻧﻘﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ) ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺮط
لازم ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
اﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
همراه هر سه
شهود مقدماتی حسنین
و فاطمی، ﻳﻌنی
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺷﺎﻫﺪﺁﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
اﻣﺎﺩگی ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ دستور او
برا ی مرگ ارادی
و دیدار قائم
و قیام قیامت
گونه او که ﻀﺮﻭﺭﻯ
و شرط واجب و
آخر برای نوع
بشر ونجات او
برای کسب نوع
فوق بشری اﺳﺖ. (ﻣﻮٴﻤﻦ)
ﮐﺎﻣل الهی ﻮ (ﺍﻭم
کرﺩﻩ) ﻭ ﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺴﺎﻟک اﺳﺖ.(ﺍﺻﺤﺎﺏ)
ﻳﻌنی ﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﻮﻫﻤﺮﺍﻫﻴﺎﻥ ﻮﻫﻤﻨﺸﻴﻨﺎﻥ
ﻤﺼﺎﺣﺐ، ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﺮﺟﺎل ﻮ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ.

حدیث 1468 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ166ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ، ﺧﻠق
اﺳﻤاء ﺒﺎﻟﺤﺮﻭﻑ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻌﻮﺕ، ﻭﺑﺎﻟﻠﻔﻈ
غیر ﻣﻨﻄﻖ، ﻭ ﺑﺎﻟﺸﺨﺺ
ﻏﻴﺮ ﻣﺠﺴّﺪ، ﻭﺑﺎﻟﺘﺸﺒﻴﻪ
ﻏﻴﺮ ﻣﻮﺻﻮﻑ، ﻭﺑﺎﻟﻠّﻮﻥ
غیر ﻣﺼﺒﻮغ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﺎلی
اسماء ﺮﺍ ﺑﺎ ﺣﺮﻭﻑ
ﺍﻓﺮﻳﺪ، ﻭلی ﺒﺪﻭﻥ
ﺼﺪﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪ ( ﺍﺳﺎمی
ﻮ ﺻﻔﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ قُرآن کُلّماتی
هستند ،ﺗﺸﮑﻴل
ﺸﺪﻩ ﺍﺯﺣﺮﻭﻑ.
ولی هنوﺯ ﺻﺪﺍﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭﻗﺮاأت
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺑﺎﺍﻟﻔﺎﻇ
غیر ﻗﺎﺑل ﻨﻄق
آﻓﺮﻳﺪﻩ ( ﮐﻠﻤﺎﺕ
اﻟﻬﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﺯﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ الهی اﺳﺖ) ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳم ﺮﺍ
(ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺼﺪﺍ ﻭﻧﻄق
آﻓﺮﻳﺪﻩ) ﺩﺭ ﺷﺨﺺ
ﺍﻓﺮﻳﺪ ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻨکه ﻣﺠﺴّﺪ ﻭ
ﻣﺠﺴّم ﺒﺎﺷﺪ (ﺩﺭ
ﺷﺨﺺ ﺍﻳﻥ اﺳامی
شهودی و
رؤیادی ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺴم ﺪﻳﺪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﺳﺎمی
الهی ﺪﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﮐﻪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی از
خداوند ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭﺟﺴم اﻧﻬﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻣﮕﺮ ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺯ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﮐﻠﺎﻡ،
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﺧﻠﺎق
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﻋﻠﺎﺋمی
اﺯ ﺃﺳﺎمی الهی
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﻫﺰﺍﺭﮔﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺻﻔﺎتی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ قُرآن ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺎمی
ﺮﺍ ﺑﺎ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﻮﺻﻮﻑ ﺑﻮﺩﻥ ﺎﻓﺮﻳﺪ
( ﺩﺭﺗﺸﺒّﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺎﺳﻤاء ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺍﺳﻤاء ﺼﻔﺎﺕ
ﺍلهی ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
قُرآن ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭ ﺑﺎ ﺭﻧگ
اﻳﻥ اﺳﺎﻣﻰ (
تغییرات عقلی و
اخلاقی هر سطح
شهودی ) ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨکه ﺭﻧگی
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ(
ﺻﻔﺎﺕ ﺍلهی ﺪﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥدﺭﻋﻤل
کنترل ﻨﻔس ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺍﻥ، ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﺯ ﺍﻟﮕﻮﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻫم
ﺮﻧﮓ ﺍلهی اﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨکه ﺭﻧگی
ﺪﺭﮐﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﻫﺮﮐس ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻳﻥ
ﺮﻧﮓ ﺍلهی ﺮﺍ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪآﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
)ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺴﭙس
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ: ﻤﻨفی
عنه ﺍﻟﺎﻗﻄﺎﺭ،
ﻣﺒﻌّﺪ ﻋﻨﻪ ﺍﻟﺤﺪﻭﺩ،
ﻣﺤﺠﻮﺏ ﻋﻨﻪ ﺣس
،ﮐﻠم ﺘﻮﻫّم ﻤﺴﺘﺘﺮ
ﻏﻴﺮﻣﺴﺘﻮﺭ ﺗﻤﺎم
ﺴﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ ( ﻭﻋﻮﺍلم
ﻮﺟﻮﺩﻯ) ﺍﺯ ﺍﺳﺎمی
اﻭ ﺑﺪﻭﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻣﺮﺯﻫﺎ ﺍﺯﺍﻭ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﮐﻤﺎﻝ، ﻫﻨﻮﺯ
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄلق ﺮﺳﻴﺪ)
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺍﺣﺴﺎس
،ﺍﺯﻫﺮﻣﺘﻮﻫّمی
ﻤﺤﺠﻮﺏ،ﺍﺯ ﺍﺳﻤاء
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ (ﺣﻮﺍس
ﺧﺎﺭجی ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﻫّﻤﺎﺕ ﺫﻫنی
ﻮ تصوّرﺍﺕ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﺩﻭﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺘﻮﻫم که ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺮﻭﺍﺑﻄ ﺮﻭﺣﺎنی
ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
منتهای تقیّه
و سمبولیک و
مرموز در باره
مراتب شهودی صحبت
میشود که هر
کس خود بایذ
برود و بچشم دل
و عقل در ) ﻣﺴﺘﻮﺭ
ﻭ ﺩﺭ ﭘﺸﺖ حَجّاﺑﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﻭلی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻧﻈﺎﺭﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ، ﺑﺒﻌضی
اﺯ تَجلّیات،
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﻭجلّیّ
ﺸﺪﻩ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺴﺘﻮﺭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻔﺠﻌﻠﻪ ﮐﻠمة ﺗﺎﻣّة
ﻋلی ارَبّعة ﺃﺟﺰاء
ﻤﻌﺎ، ﻟﻴس ﻣﻨﻬﺎ
ﻭﺍﺣﺪ ﻗﺒل اﻟﺎﺧﺮ،
ﻓﺎﻇﻬﺮ ﻣﻨﻬﺎ
ثلاثة ﺍﺳﻤاء ﻠﻔﺎفة
ﺍﻟﺨلق اﻟﻴﻬﺎ،
ﻭ ﺣُﺠﺐ ﻭﺍﺣﺪ ﻣﻨﻬﺎ
ﻭﻫﻮ ﺍﻟﺎﺳم اﻟﻤﮑﻨﻮﻥ
ﺍﻟﻤﺨﺰﻭﻥ ﺒﻬﺬﻩ
ﺍﻟﺎﺳﻤاء اﻟثلاثة
ﺍﻟتی اﻇﻬﺮﺕ، ﻓﺎﻟﻈﺎﻫﺮ
ﻫﻮ ﺍﻟﻠﻪ، ﻭ ﺗﺒﺎﺭﻙ،
ﻭ ﺳﺒﺤﺎﻥ، ﻟﮑلّ
اﺳم ﻤﻥ هذه ﺃرَبّعة
ﺃﺭﮐﺎﻥ، ﻓﺬﻟک
اثنی عشر رﮐﻨﺎ،
ثمّ ﺨﻠق ﻠﮑلّ ﺮﮐﻦ
ﻣﻨﻬﺎ ثلاثین ﻔﻌﻠﺎ
ﻣﻨﺴﻮﺑﺎ ﺍﻟﻴﻬﺎ،
ﻓﻬﻮ ﺍﻟﺮﺣﻤﻥ
اﻟﺮﺣﻴم اﻟﻤﻠک
اﻟﻘﺪّﻭس ....ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳم ﺮﺍ، ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﮐﻠﻤﻪ ﻧﺎم کرﺩ
(ﮐﻠﻤﻪ ﺍلهی ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ، ﻭ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
اﺯلی اﻟﻬﻰ، ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﭼﻮﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻣﺮئی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺍﺳﻤاء ﺮﺍ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ ﻗﺴﻤﺖ ﻣﺸﺘﺮک
ﺒﺎﻫم ﺪﺭ ﺍﻭﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻫیچ کدﺍم ﺒﺘﻨﻬﺎئی
ﻤﺴﺘﻘل ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺳﻪ ﺍﺳم
ﺪﺭﺳﺖ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺑﺪﺍﻥ اﺣﺘﻴﺎج
ﺪﺍﺭﻧﺪ ( ﺍﺳﺎمی
ﺸﻬﻮﺩﻯ
هفتگانه ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ)
ﻭ ﻳک ﻘﺴﻤﺖ ﺍﻧﺮﺍ
ﻣﺤﺠﻮﺏ ﻭ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
اﺳم ﻤﺨﺰﻭﻥ ﻤﮑﻨﻮﻥ(ﻣﺨفی
ﺪﺭ ﻣﮑﺎنی ﻤﺠﻬﻮل
ﺒﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ) ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﺴﻪ ﺍﺳﻢ ﻇﺎﻫﺮ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﺍﺳﺎمی ﻈﺎﻫﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ
ﺍﺯ ﺍﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭﻙ
ﻭﺳﺒﺤﺎﻥ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
هر ﻳک اﺯ ﺍﻳﻥ اﺳﺎمی
ﭽﻬﺎﺭ ﺭﮐﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻟﺬﺍ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﺭﮐﻦ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺳﭙس ﺑﺮﺍﻯ هر
ﺭﮐنی اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
سی اﺳم ﻔﻌﻠﺎ آﻓﺮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ
ﺍﺯ ﺍﺳﺎمی ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻮ ﺭﺣﻴم ﻮﻣﻠک ﻮ
ﻗﺪّﻭس ﻭ ﺧﺎلق ﻮ
ﺑﺎﺭﻯٴ ﻭ ﻣﺼﻮﺭ
ﻭحیّ ﻮ ﻗﻴّﻮم ﻮ
ﻟﺎ ﺗﺄﺧﺬﻩ ﺳِنة
ﻭﻟﺎ ﻧﻮم ﻮﻋﻠﻴم
ﻮ ﺧﺒﻴﺮ ﻭ ﺳمیع
ﻮ ﺑﺼﻴﺮ ﻭﺣﮑﻴم
ﻮﻋﺰﻳﺰ ﻭﺟﺒّﺎﺭ
ﻭﻣﮑﺘﺒّﺮ ﻭﻋلیّ
ﻮﻋﻈﻴم ﻮ ﻣﻘﺘﺪﺭ
ﻭ ﻗﺎﺩﺭ ﻭ ﺳﻠﺎﻡ
ﻭﻣﻮٴﻤﻥ ﻮ ﻣﻬﻴﻤﻥ
ﻮ ﻣﻨﺸئ ﻮﺑﺪیع
ﻮ ﺭفیع ﻮﺟﻠﻴل ﻮﺑﺎﺩﻯٴ
ﻮ ﺭفیع ﻮﺟﻠﻴل ﻮﮐﺮﻳﻢ
ﻭﺭﺍﺯق ﻮ ﻣُحیی
ﻮﻣُﻤﻴﺖ ﻭﺑﺎﻋث
ﻭ ﻭﺍﺭث .( امام
مقصود خود را
ار اسامی شهودی
و صفات و امور سلوک
الهی آنها در
ورای اسامی
صفاتی
هزارگانه خداوند
در قرآن قرار داده
که مسلمانان غیذ
سالک نیز انها
را میفهمند و
قربّول دارند
ولی مراتب
شهودی همخین
معنی اسامی
قرآنی را
همراه دارد و
اخلاق کاملان شاهد
اسماء الهی میباشد
و ما با
منتهای مرموز
و مخفی مغمعانی
قرار داریم ) ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺍﻳﻥ اﺳﺎمی ﻮﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺎمی ﺤُﺴﻨﺎ (ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﺴﻨﻪ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﻭﺍﺳﺎمی ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﺑﺎﻫم ﺠﻤﻌﺎ
ﺳﻴﺼﺪ ﻭ ﺷﺼﺖ ﺍﺳم
ﻤﻴﺴﺎﺯﺩ، ﮐﻪ ﻫﻤگی
ﻤﻨﺴﻮﺏ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺴﻪ ﺍﺳﻤﺎء اﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺴﻪ ﺍﺳم
اﺭﮐﺎﻥ ﻮ ﺣﺠﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺍﻯ هر ﺍﺳﻢ،
ﻭﺍﺣﺪ ﻣﮑﻨﻮﻥ ﻮ
ﻣﺨﺰﻭﻥ ﺒﺎﻳﻥ ﺴﻪ
ﺍﺳم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (
امام وارد مبحث
علم حساب بعنوان
یکی از علوم مخفی
الهی اولیا میباشد
که در واقع
علوم مخفیّه
یکی از روشهای
سمبولیک ومرموز
مراتب سلوک و شهود
برای حفظ امنیّت
سالکان بین
عوام جاهل وحتی
خطرناک و آلت دست
فساد آخوندها میباشد)
اﻳﻥ همان
گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻗُل اﺩﻋﻮ
ﺍﺍﻟﻠﻪ ،ﺃﻭ ﺍﺩﻋﻮﺍ
ﺍﻟﺮﺣﻤﺎﻥ ﺃﻳّﺎﻣﺎ
ﺘﺪﻋﻮﺍ، ﻓﻠﻪ ﺍﻟﺄﺳﻤاء
اﻟﺤُﺴنی (ﺍﻳﻥ
اﺳﺎمی ﺤُﺴﻨﺎ ﻳﺎ
علامت ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮ ﺗﺤﺴﻴﻥ
کننده ﻭﺗﺮﺑﻴتی
ﺪﺭ قُرآن آﻣﺪﻩﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﺍلهی
هستند، ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻭﻟﻮ ﻧﺴبی ﺪﺭ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﺗﺎﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍلهی
ﺘﺸﺒﻴﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺼﻮل هرﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ،
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ، ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻠکه ﻭﻋﺎﺩﺕ ﻭﺩﺭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴک
ذات ﺸﺨﺺ ﺩﺭﺍﻣﺪﻩ
ﺷﺮﻁ ﻧﺠﺎﺕ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺻﻔﺎتی
اﻳﻥ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،
ﺑﺮ ﺍﺳﺎس ﻃﺮﺩ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺪﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ، ﻭﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍلهی اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﻳک اﺯ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺪﺭﺳتی ﺪﻧﺒﺎل
ﺸﻮﺩ، ﺗﻤﺎم ﺼﻔﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺎﻳﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ ﺻﻔﺖ
ﺯﺷﺖ ﮐﻪ ﺗﻌﻘﻴﺐ
ﺷﻮﺩ، ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺯﺷﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮ ﺍﺗﻤﺎمی ﺼﻔﺎﺕ
ﺩﺭ ﻳک ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ،
ﻭ ﺩﺭ ﻳک کثرﺕ ﻣﺘﻮﺍلی
ﭙﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ هستند.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ اﻧﺴﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻃﺮﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
سعی ﺪﺍﺭﺩ، ﻧﻈﺮﻳﻪﺍﻯ
ﻤﻨﻄقی ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺸﻨﺎﺳﺎﻧﻪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻮﺍﺑﺴﺘگی ﺼﻔﺎﺕ
ﺍلهی اﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﺗﻤﺎم اﻳﻥ اﺳﺎمی
ﻔﻌلی ﻮﻋﻤلی الهی
هستند، ﻭﺍﻳﻥ
اﺳﺎمی ﺴﻪ ﮔﺎﻧﻪ
ﺍﺻلی اﻟﻠﻪ ﻭ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺳﺒﺤﺎﻥ (ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠﻖ، ﻭﺑﺮﮐﺖ
ﻭﻓﺰﻭنی بی اﻧﺘﻬﺎئی
ﺪﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺗﺴﺒیح ﻮﺷﻨﺎﮔﺮﻯ
ﻮ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺳﺨﺖ
ﻭ ﮐُﻨﺪ ﭼﻮﻥ ﺤﺮﮐﺖ
ﺩﺭ ﺧﻠﺄ، ﮐﺎﺭ ﻫﻤﻴﺸگی
ﺮﻭح ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺘﺎ ﺍﺑﺪ ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ، ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺴﺒیح ﻮﭘﺮﺳﺘﺶ،
ﻳﺎﺳﺒﺎﺣﻪ ﺷﻨﺎﮔﺮﻯ
هستند، ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
هرﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ، ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﻘﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻮ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭﺣتی اﮔﺮ ﺩﺭ ﭼﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل آﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ،ربّ ﺭﺣﻤﺎن
ﺒﺮﺳﺪ، ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺨﺪﺍی
الله ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ)
ﺍﺭﮐﺎﻥ ﻮﺣﺠﺎﺑﻬﺎﻯ
هر ﺍﺳم ﻮﺍﺣﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
،ﮐﻪ ﻣﺨﺰﻭﻥ ﻮ ﻣﮑﻨﻮﻥ
ﺑﺎﻳﻥ ﺴﻪ ﺍﺳم ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ، ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻴﺪ ﻭسلوک
الهی ﻨﻤﺎئید ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭ ﺫﮐﺮ ﮐﻨﻴﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻨﺎم اﻟﻠﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻴکی
اﺳﺖ، ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
هفتم (ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ)
ﺮﺳﻴﺪﻳﺪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﻋﺒﺸﺮ ﻓﻌﻠﺎ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺗﻌﺎلی جستن ﻤﻴﺴﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﭽﻨﺪ
ﺭﻭزﻯ ﻮ (ﺍﻳﺎﻣﻰ)
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﭽﻨﺪ (ﺍﻭم ﻮ
یوم رﻭﺯﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ)
ﮐﻪﺷﻬﻮﺩ تجلّیات
ﺍلهی ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺳﺎمی ﺤُﺴﻨﺎ
ﺗﻌﻠق ﺒﺨﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭ ﺩﺭ مَشیّت ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺴﺎﻟکی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ
ﻳﺎ ﻧﺪﻫﺪ ( ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺳﺎمی ﺼﻔﺎﺗﻰ)
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ قُرآن،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﺣﻴم ﻮ
ﺟﺒّﺎﺭ، ﻭﺗﻤﺎﻡ
(ﺍﺳﺎمی ﺸﻬﻮﺩﻯ)
ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ در ولایت
و طریقت محمدی
،ﻭﺣتی ﺘﻤﺎم اﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺪﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ آیندهﻫﺎﻯ ﺪﻭﺭ،
ﻭ ﺣتی هرﻳک از ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ اﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
الهی هستند، ﻫﻤﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺨﺪﺍ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍئی ﻮﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
اﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ ﺘﺤﺴﻴﻥ
ﺮﻭح ﻮ ﺗﮑﺎﻣل ﻮ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ربّ ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﺑﺸﺮ،
ﻭ،ربّ ﺍﻟﻌﺮﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻧﺎم اﻟﻠﻪ،
ﻓﻌﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﻴﮑﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍثر ﺗﺮﺑتی هستند.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﻴﻦ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺯﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ،
ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ،
ﺑﻪ ﺍﻟﻠﻪ ( أهو) ،ربّﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻧﻈﺮﻳﻪﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩق ﺪﺭﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺑﻄﻮﺭ ﻭﺍﺿح ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ این
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻭﺍﺿح
ﻨﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ (ﺍﺳﻤاء ﺼﻔﺎﺗﻰ)
ﻭ (ﺍﺳﻤاء اﻓﻌﺎﻟﻰ)
ﻭ (ﺍﺳﻤاء ﻮﺍﺳﻄﻪ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎلی ﻤﻮﺭﺩ
ﺗﻘﻴﻪ شدید ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﺍﮐﺘﺴﺎبی ﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ قُرآن ﺍﻣﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی هست.
ﮐﻪ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺘﺮﺑﻴتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺗﺒﺎﺭﻙ) ﻳﻌنی ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺒﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ یکی
هرﭼﻪ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺁﺭﺯﻭ ﮐﻨﻴم ﻮ ﺳﺒﺤﺎﻥ
ﺘﺴﺒیح ﻮ ﺳﺒﺎﺣﻪ،
ﻳﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻮ ﺳﻠﻮکی ﻤﺪﺍﻭﻡ،
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺗﺴﺒﻴﺤﺎﺕ
ﻭ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺩفع ﺸﺮﻙ،
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﺍلهی ﻤﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ
قُرآن، ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺩﺭک عقلی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺗﻨﺰﻳل
منطقی ﺸﺪﻩ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
گرﺩﻳﺪﻩ، ﻭﻧﺴبی
ﺪﺭ ﺍﻣﺪﻩ، ﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻨﻄﺒق ﻮ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﻌﺎنی اﻳﻥ اﺳﻠﺎمی
ﺪﺭﺣﺪﻳثهاﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
آﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺍﺧﻠﺎقی ﻮ ﺗﺮﺑﻴتی
ﻮﺳﻠﻮکی ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻧﻤﻮﺩ، ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷتی
اﺩبی یا ﻓﻠﺴفی
ﭽﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻔﻘﻬی
ﻮﺍﺧﻮﻧﺪﻯ کور
دلان .

حدیث 1469 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ 172 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﻌنی
ﻨﺎم ﺠﻮﺍﺩ، ﻳﺎ
ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
اﻥّ ﻠﮑﻠﺎمک
ﻮﺟﻬﻴﻦ، ﻓﺎﻥ
کنت ﺗﺴﺄل عن اﻟﻤﺨﻠﻮﻕ،
ﻓﺎﻥ اﻟﺠﻮﺍﺩ ﺍﻟﺬﻯ
ﻴﻮٴﺪّﻯ ﻣﺎ ﺍﻓﺘﺮﺽ
ﺍﻟﻠﻪﻋﺰّ ﻭجلّ
علیه، ﻭ ﺍﻟﺒﺨﻴل
ﻤﻥ ﺒُﺨل ﺒﻤﺎ ﺍﻓﺘﺮﺽ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ، ﻭ
ﺍﻥ ﮐﻨﺖ ﺗﻌنی
اﻟﺨﺎﻟﻖ، ﻓﻬﻮ
ﺍﻟﺠﻮﺍﺩ ﺍﻥ ﺃﻋﻄﻰ،
ﻭﻫﻮ ﺍﻟﺠﻮﺍﺩ ﺍِﻥ
ﻤَﻨَﻊ، ﻟﺄﻧّﻪ
ﺍﻥ ﺃﻋﻄﻰ ﻋﺒﺪﺍ
ﺃﻋﻄﺎﻩ ﻣﺎ ﻟﻴس
ﻟﻪ، ﻭ ﺍﻟﺎﻥ ﻤﻨﻊ،
ﻣُﻨﻌﻤﺎ ﻟﻴس ﻟﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺌﻮﺍل ﻮ ﮐﻠﺎم
ﺘﻮ ﺩﻭ ﺻﻮﺭﺕ (برداشت)
ﻫﺴﺖ. ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺨﻠﻮق ﺒﭙﺮسی که
ﺟﻮﺍﺩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻭ
ﮐسی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺩﺍﻯ
ﻔﺮﺍﻳﺾ ﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺑﺨﻴل کسی ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻯ اﻧﭽﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﺽ ﻭ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﺨﺎﻟﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
(ﻭﻇﻴﻔﻪ سلوک
الهی ﻮ قربّانی
ﺍﺩﺍﻯ ﻨﻔس ﻭﺗﺴﻠﻴم
اﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﻳﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﻠﻘﺎﻯ اﻟﻬﻰبنفع
خود ،ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮع ﺒﻌﺪﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
گرﺩﺩ) ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭﺕ
ﺍﺯ ﺟﻮﺍﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﻮﻥ ﺒﮕﻮئی
ﺠﻮﺍﺩ ﺍﺳﺖ ﻳﻌنی
ﺒﺨﺸﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﻫﺪ، ﻫﻤﭽﻨﺎ
ﻥﺠﻮﺍﺩ ﻭ ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ هرﭼﻪ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻭ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺒﻮﺩﻩ.
ﻭ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻌﺪﻯ،
ﻭﺣتی ﭙس ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﺠﻬﺎﻥ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﻭ ﺳﭙس
ﺩﺭﻳﻚ سلوک
الهی ﺒﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻫﻤﻴﻥ ﻔﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺠﺪﺩ، ﻋلی ﺮﻏم
ﻨﺪﺍﺩﻥ کرﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻨﻮﻧﻰ،
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺸﻨﺪکی
ﻮ ﺭﺣﻤﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑهمه
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺳﺪ. ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
مادّی ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﻫﺪ،
ﺍﻳﻥ ﺪﻫﺶ ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﻨﺒﻮﺩ،
ﺟﺰ ﺑﻠﺎ ﻭﻣﺼﻴﺒﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
گرچه ظاهرا
داده ای نیکو
است . ﻭﻟﺬﺍ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻠﺎﻗﻪ ﻭﻣﺤﺒﺖ
ﺧﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﻤﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﮐﻤک ﻜﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ .ﺍﻣﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﻋﺎﻗل ﻮ ﺍلهی ﺸﺪﻩ،
ﭼﻮﻥ اﺿﺎﻓﺎتی مادّی
ﺒﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﻧﺪ،
ﻭ ﺭﺯق مادّی ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺒﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﻧﺪ،
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺣﻘﻴقی ﺨﻮﺩ
ﻭ ﮐﻤک ﺒﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺟﺴﻢ ﻭﺳﭙس ﺫﻫﻥ
ﻮﻋﺎﻗﺒﺖ ﺭﻭح ﻮﺭﻭﺍﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ خو ﻤﺼﺮﻑ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

حدیث 1469 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ 172 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﻌنی
ﻨﺎم ﺠﻮﺍﺩ، ﻳﺎ
ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
اﻥّ ﻠﮑﻠﺎمک
ﻮﺟﻬﻴﻦ، ﻓﺎﻥ
کنت ﺗﺴﺄل عن اﻟﻤﺨﻠﻮﻕ،
ﻓﺎﻥ اﻟﺠﻮﺍﺩ ﺍﻟﺬﻯ
ﻴﻮٴﺪّﻯ ﻣﺎ ﺍﻓﺘﺮﺽ
ﺍﻟﻠﻪﻋﺰّ ﻭجلّ
علیه، ﻭ ﺍﻟﺒﺨﻴل
ﻤﻥ ﺒُﺨل ﺒﻤﺎ ﺍﻓﺘﺮﺽ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ، ﻭ
ﺍﻥ ﮐﻨﺖ ﺗﻌنی
اﻟﺨﺎﻟﻖ، ﻓﻬﻮ
ﺍﻟﺠﻮﺍﺩ ﺍﻥ ﺃﻋﻄﻰ،
ﻭﻫﻮ ﺍﻟﺠﻮﺍﺩ ﺍِﻥ
ﻤَﻨَﻊ، ﻟﺄﻧّﻪ
ﺍﻥ ﺃﻋﻄﻰ ﻋﺒﺪﺍ
ﺃﻋﻄﺎﻩ ﻣﺎ ﻟﻴس
ﻟﻪ، ﻭ ﺍﻟﺎﻥ ﻤﻨﻊ،
ﻣُﻨﻌﻤﺎ ﻟﻴس ﻟﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺌﻮﺍل ﻮ ﮐﻠﺎم
ﺘﻮ ﺩﻭ ﺻﻮﺭﺕ (برداشت)
ﻫﺴﺖ. ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺨﻠﻮق ﺒﭙﺮسی که
ﺟﻮﺍﺩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻭ
ﮐسی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺩﺍﻯ
ﻔﺮﺍﻳﺾ ﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺑﺨﻴل کسی ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻯ اﻧﭽﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﺽ ﻭ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﺨﺎﻟﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
(ﻭﻇﻴﻔﻪ سلوک
الهی ﻮ قربّانی
ﺍﺩﺍﻯ ﻨﻔس ﻭﺗﺴﻠﻴم
اﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﻳﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﻠﻘﺎﻯ اﻟﻬﻰبنفع
خود ،ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮع ﺒﻌﺪﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
گرﺩﺩ) ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭﺕ
ﺍﺯ ﺟﻮﺍﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﻮﻥ ﺒﮕﻮئی
ﺠﻮﺍﺩ ﺍﺳﺖ ﻳﻌنی
ﺒﺨﺸﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﻫﺪ، ﻫﻤﭽﻨﺎ
ﻥﺠﻮﺍﺩ ﻭ ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ هرﭼﻪ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻭ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺒﻮﺩﻩ.
ﻭ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻌﺪﻯ،
ﻭﺣتی ﭙس ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﺠﻬﺎﻥ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﻭ ﺳﭙس
ﺩﺭﻳﻚ سلوک
الهی ﺒﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻫﻤﻴﻥ ﻔﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺠﺪﺩ، ﻋلی ﺮﻏم
ﻨﺪﺍﺩﻥ کرﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻨﻮﻧﻰ،
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺸﻨﺪکی
ﻮ ﺭﺣﻤﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑهمه
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺳﺪ. ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
مادّی ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﻫﺪ،
ﺍﻳﻥ ﺪﻫﺶ ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﻨﺒﻮﺩ،
ﺟﺰ ﺑﻠﺎ ﻭﻣﺼﻴﺒﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
گرچه ظاهرا
داده ای نیکو
است . ﻭﻟﺬﺍ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻠﺎﻗﻪ ﻭﻣﺤﺒﺖ
ﺧﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﻤﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﮐﻤک ﻜﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ .ﺍﻣﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﻋﺎﻗل ﻮ ﺍلهی ﺸﺪﻩ،
ﭼﻮﻥ اﺿﺎﻓﺎتی مادّی
ﺒﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﻧﺪ،
ﻭ ﺭﺯق مادّی ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺒﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﻧﺪ،
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺣﻘﻴقی ﺨﻮﺩ
ﻭ ﮐﻤک ﺒﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺟﺴﻢ ﻭﺳﭙس ﺫﻫﻥ
ﻮﻋﺎﻗﺒﺖ ﺭﻭح ﻮﺭﻭﺍﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ خو ﻤﺼﺮﻑ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

حدیث 1471 - ﺍﺯﺍ
ﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ175 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻥ ﺴﺌﻮﺍﻝ،
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﺍﻟﻠﻪ)
ﻋﺎﺭﻑ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩ، ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻧکه
ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ؟ ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩ آﺭﻯ ﻮ ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﻤﺎ ﮐﺎﻥ ﻤﺤﺘﺎﺟﺎ
الی ﺬﻟﻚ، ﻟﺄﻧّﻪ
ﻟم ﻴﮑﻥ ﻴﺴﺄﻟﻬﺎ،
ﻭﻟﺎ ﻳﻄﻠﺐ ﻣﻨﻬﺎ،
ﻫﻮ ﻧﻔﺴﻪ ﻭﻧﻔﺴﻪ
ﻫﻮ، ﻗﺪﺭﺗﻪ ﻧﺎﻓﺬة،
ﻓﻠﻴس ﻳﺤﺘﺎج
الی اﻥ ﻴﺴﻤّﻯ ﻨﻔﺴﻪ،
ﻭ ﻟﮑﻨّﻪ ﺍﺧﺘﺎﺭ
ﻟﻨﻔﺴﻪ ﺃﺳﻤاء
اﻟغیرة، ﻳﺪﻋﻮﻩ
ﺑﻬﺎ، ﻟﺄﻧّﻪ ﺍﺫﺍ
ﻟم ﻴﺪع ﺒﺎﺳﻤﻪ
ﻟم ﻴُﻌﺮﻑ، ﻓﺄﻭل
ﻤﺎ ﺍﺧﺘﺎﺭ ﻟﻨﻔﺴﻪ
ﺍﻟﻌلیّ اﻟﻌﻈﻴﻢ،
ﻟﺄﻧّﻪ ﺃﻋلی اﻟﺄﺳﻤاء
کُلّها ﻓﻤﻌﻨﺎﻩ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻭ ﺍﺳﻤﻪ
ﺍﻟﻌلیّ اﻟﻌﻈﻴﻢ،
ﻫﻮ ﺃﻭل ﺃﺳﻤﺎﺋﻪ،
ﻟﺄﻧّﻪ علی ﮐلّ
ﺸیئ (ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻭﭘﻴﺶﺍﺯﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ مادّی،
ﻭﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺎﺳﻮﺗﻬﺎ(
ماده سنگین
مرکز کهکشان) ﻭ
ﻧﺎﺳﻮﺕ،زمین
و کُرات اسمانی
ﻭنیز ﻣﻠﮑﻮﺕ
ها ( جهان ارواح
و فرشتگان ) و ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
( عوالم وجودی
متوالی
جایگاه اربّاب
نوع و تجلّیات
الهی ) ،ﻭیا ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻳﺎ ﺻﺎﺩﺭﺍﻭﻝ (
مکان لا مکان الله
أهورمزدا ) ،و
هاهوت عمّاء مکان
لا مکان
جایگاه خداونئ
هو بیرون از هستی
ها و عوالم
مورد تصور و احساس
ما) ﮐﻪ ﻫﻤگی اﺻﻞ
(ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ)
هستی ها را ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج
اﺯﻫﺴﺘﻰ ها ) ﺩﺭﻫﺎﻫﻮﺕ
در هر ﻋﺪم ﻤﺎﺳﻮﺍﻩ،
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻋﻤّاء ،ﮐﻪ ﺗﺎﺭﻳکی
ﻤﺤﺾ ﻳﺎ ﮐﻮﺭﻯ
مطلق ﺒﺮﺍﻯ هر ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، همه
را ﺁﻓﺮﻳﺪ تا ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
هو ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﻮﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
تصوّر ﺷﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠق
ﺪﺭ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺣﺪ،
ﻭﺧﻮﺩ ﺷﻨﺎسی اﻭ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﺎم
برای ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﺸﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﭙﺎسخ
اینگونه
پرسشها ﻣﻔﻴﺪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
زندگی بشر و
اینده های ابدی
او ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی ﺪﺭ
ﺣﺪﻳث دیگری
هست ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ تَجلّیات ﺧﻮﺩ
ﺑﺒﻴﻨﺪ، ﻭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ بغیر ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺎﻧﺪ، ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﻠق ﺮﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪ
امکان تصور
اهداف الهی
برای هیچ
موجودی نیست ﻭلی
اﻳﻦ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺗﺠﻠﻴﺎت
الهی هستند و حتی
خود جزئی از وحدت
وجود الهی
میباشند گرچه
همگی مراتبی
الهی هستند . ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺒﻴﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ که هر
موجودی مطلقا
مانند خود را
ندارند . ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺣﺪّ
ﺍﻗل ﺪﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺎ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ، ﻭ
تَجلّیات میسّر
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ،ﺣﻘﺎﻳق
ﺒﺮﺗﺮ ﺍلهی ﻮﻋﻈﻤﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻋﻈﻤﺖ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ
ﻭﻫﺪﻑ ﺍﺻلی اﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴتی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ چه ﺑﻮﺩﻩ
است .ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺍﮔﺮ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﺧﻠﻘﺖ (ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﺭﺣﻤﺖ) ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﺍﺩﻥ
(ﺑﻠﻮغ ﻨﻮﻋﻰ و
تکامل ) ﻭیا
همان ﻋﻘلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﺷﺪ، ﻣﺪﺍم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺮﺍ، ﺩﺭﻫﺮ ﻧﻮعی
که ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ
گوئی از نوعی
عذمیّت بنوعی وجود
برساند که
عاقبت باصل وجو
خود خداوند
الله چه رسد
بخداوند هو
نمیتوان رسید
. ﻭﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی ﺮﻓﺘﻥ
ﺒﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎق ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
آن ﻨﻮﻉ الهی گونه
چون دیگر
فرشتگان ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭواقع در ﻫﺴتی
کسی ﺠﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺒﻮﺩﻩ، ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻧﭽﻪ ﻫﺴﺖ تَجلّیات
ﺍلهی الله اﺳﺖ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ (ﺍﺻل ﺨﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ هستس
الله عربّی
شده أهو) ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻣﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪﺍﻯ ﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ،ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻤﺎل الهی هستند.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮ
موجودی ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﻘﺎم ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴک ﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻋﺎلی ﺘﺮ
ﺩﺭﺫﺍﺕ ﺭﻭحی و
ژنتیک روجی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺟﺰئی
اﺯﻳک ﻜﻞّ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻯ
گردد. ﻭ ﻣثلا ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﺸﺪﻥ
ﺒربّ ﺍﻟﻨﻮع ﻤﻴﻤﻮنی
ﻧﻴﻤﻴﺮﺳﺪ، ﻭیا
انسان ﺒﺮﺍﻯ
نوع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺮﻓﺘﻦ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﻗﺎﺋم
ﻴﺎ ﺟﺒﺮئیل ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻳﺪآل
اﻭﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
درجه ﺪﺭﮐﻤﺎﻝ،
ﺑﺮﺍﻯ عقل ﻮ ﻧﻮﻉ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯﻃﺮح
اﻳﻥ گوﻧﻪ ﺑﺤثها،
ﻭ ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ اﻣﺎﻣﺎﻥ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺩﺍﺩﻥ
ﻤﺮﺩم ﺒﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍلهی ﺴﻠﻮﻙ، ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ،
ﺩﻳﭙﻠم و مدرک
الهی ﻤﻘﺎم الهی
جدید و ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﻮ ﺗﺄﻣﻴﻥ هدﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻥ ﺨﻮﺩ
طیّ ﻤﺮﺍﺣل ﺒﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻠﻘﺎﻯ الهی
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﺎ سلوک
الهی، ﻭ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺴﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﭘﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ آﺭﻯ،ﻭﺳﺎﺋل
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ ﺍﻳﺎﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﻭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ؟
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭکسی
ﻄﺎﻟﺐ ﺍﻥ ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺗﺎ ﺑﺪﺍﻧﺪ( یعنی
پرسش موردی ندارد
) .ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺵ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺖ.ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻭ ﻧﺎﻓﺬ ﻭ ﻣُﺠﺮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ، ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺎم کذﺍﺭﻯ ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻩ، ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻮﻯ ﺪﻋﺎ
ﻭ توسّل سلوکی
ﻮ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﮐﻨﻨﺪ.(ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺗﻮﺟّﻪ ﻭﻃﻠﺐ
ﺭﺣﻤﺖ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﻮ تقرّب ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻨﻨﺪ) ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﺎمی ﺪﻋﺎ ﻧﺸﻮﺩ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
(ﮐسی ﺒتجلّی
او وﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ،
ﻭﺍﻳﻥ اﺳﺎمی ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮحتی مجسّم ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
زنده الهی ﺰﻣﺎﻥ
هستند) ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻨﺎﻣﻴکه ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﮐﺮﺩ،
ﻋلیّ اﻟﻌﻈﻴم ﺒﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻋﺎﻟﻴﺘﺮﻳﻥ
اﺳﺎمی ﺒﻮﺩ ﻭﻣﻌنی
اﻥ اﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ.(
برای سالکان بشری
این اسامی
برای خداوند
هستکه برترین
امکان شهود ان
همان عرش رحمان
ربّ اعلی
میباشد. ﺻﻔﺎﺕ
الهی ﻤﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ
قُرآن، ﮐﻪ
سالک بشری را ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ، ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻔﻬﻮم نوع
بشری ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
اختیار شده ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺸﺮ ﻣﺮﺍﺗبی
ﻨﺴبی اﺯ ﺁﻥ
صفات ﻮﺟﻮﺩ
دارد و قابل
فهم او است . ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﻮ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒیعی
اﺩﺍﺭﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﻫﺰﺍﺭﮔﺎﻧﻪ
الهی ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ هر ﺯﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
که این همانی
آنها را یافته
اند .و ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
شخصا تا زنده
هستند ﺍﺯ ﺍﺳﺎمی
الهی هستند، ﺗﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺼﻔﺎﺕ
ﺍلهی ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 1472 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ176 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﺎسخی ﻤﻴﻨﻮﻳﺴﺪ
اﻋﻠم
علّمک اﻟﻠﻪ ﺍﻟﺨﻴﺮ،
ﺍﻥّ اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎلی ﻘﺪﻳﻢ،
ﻭ ﺍﻟﻘِﺪم ﺼفة ﺩﻟّﺖ
ﺍﻟﻌﺎﻗﻞ، ﻋلی ﺃﻧّﻪ
ﻟﺎ شیئ ﻘﺒﻠﻪ، ﻭﻟﺎ
شیئ ﻤﻌﻪ فی ﺪﻳﻤﻮﻣﻴّﺘﻪ،
ﻓﻘﺪ ﺑﺎﻥ ﻟﻨﺎ،
ﺑﺎﻗﺮﺍﺭ ﺍﻟﻌﺎمة
ﻣﻌﺠﺰ] ﺍﻟﺼفة ،ﺃﻧّﻪ
ﻟﺎ شیئ ﻘﺒل اﻟﻠﻪ،
ﻭﻟﺎ شیئ مع اﻟﻠﻪ
فی ﺒﻘﺎﺋﻪ، ﻭﺑﻄل
ﻘﻮل ﻤﻥ ﺰﻋﻢ، ﺃﻧّﻪ
ﮐﺎﻥ ﻘﺒﻠﻪ شیئ
،ﺃﻭ ﮐﺎﻥ ﻤﻌﻪ شیئ
فی ﺒﻘﺎﺋﻪ،ﻟم ﻴﺠﺰ
ﺃﻥ ﻴﮑﻮﻥ ﺨﺎﻟﻘﺎ
ﻟﻪ، ﻟﺄﻧّﻪ لم ﻴﺰل
ﻤﻌﻪ، ﻓﮑﻴﻒ ﻳﮑﻮﻥ
ﺨﺎﻟﻘﺎ، ﻟﻤﻥ ﻠم
ﻴﺰﻝ ﻣﻌﻪ، ﻭ ﻟﻮ
ﮐﺎﻥ ﻘﺒﻠﻪ شیئ
،ﮐﺎﻥ اﻟﺎﻭل ﺬﻟک
اﻟﺸیئ ،ﻟﺎ ﻫﺬﺍ،
ﻭﮐﺎﻥ اﻟﺎﻭل ﺃﻭﻟﻰ
ﺑﺄﻥ ﻴﮑﻮﻥ ﺨﺎﻟﻘﺎ
ﻟﻠﺄﻭل اﻟثانی
ﺑﺪﺍﻥ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮ
ﺭﺍ ﺧﻴﺮ( تکُلّمل
بیشتر برای
فهم) ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ،
ﮐﻪ اﻭ ﻗﺪﻳم
است . (آغازی
ندارد ) ﻭﻗِﺪَم
ﺼﻔتی اﺳﺖ ( ﺍﺯﻟﻰ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻤﺒﺪﺃ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻭ ﻭﺟﻮﺩ) ﻭﺍﻳﻥ ﺼﻔﺖ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
عاﻗﻞ، ﺩﻟﻴلی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻗﺒل اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻨﺒﻮﺩﻩ،
ﻭﭼﻴﺰﻯ ﺒﺎ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ (ﺍﺩﺍﻣﻪ
وﺟﻮﺩﺵ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻨﺪﻩﻫﺎ) ﻫﻤﺮﺍهی
ﻨﺪﺍﺭﺩ (ﭼﻴﺰﻯ ﻘﺒل
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﻮﺩﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺑﻮﺩﻥ،ﻫیچ ﭽﻴﺰﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥ ﺍﺑﺪﻳﺖ ﻣﻄﻠق
ا اﺳﺖ) ﻭﻫﺮﮔﻔﺘﻪﺍﻯ
اﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﻗﺒل
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﻘای اﺑﺪﻯ
ﺍﻭ ﺑﺎﻃل اﺳﺖ ﭘس
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﺎﻟق آﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮ ﺧﺎﻟﻖ ﺑﻮﺩﻥ
اﺳﺖ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺑﺎﺳﺎمی ﺨﺎﺹ ﻧﻤﻮﺩﻩ،
ﺗﺎ ﺧﻠق ﺒوسیله
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
(ﭼﻪ ﺍﺳم ﺼﻔﺎتی
ﻤﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ قُرآن،
ﻭﭼﻪ ﺍﺳﺎمی ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ تجلّیات
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺩﻋﺎ ﻫﻤﺎﻥ
سلوک الهی ﻮتوَسّل
ﺑﺎﺳﺎمی اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ کسب ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﻤﺎء الهی ﺒﺮﺗﺮ
از مقام کنونی
ﺍﺳﺖ) ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ ﻭ ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
آنها ﺩﻋﻮﺕ ﮐﺮﺩ.
ﻭﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺑﻠﺎ
ﻭ ﻓﺘﻨﻪ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺳﻠﻮکی ﻨﻤﻮﺩ ( ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ علّت ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻧﻬﺎ ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺗﮑﺎﻣل
ژنتیک و ذات ﺮﻭحی
ﻮ ﻧﻮعی هرﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺩﻋﻮﺕ ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ،
ﻳﻌنی سلوک
الهی ﻮ ﺍﺑﺎﺩﺍنی
ﺮﻭﺡ، ﻭﺑﻨﺪگی ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺨﺪﺍ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﻭﺑﻠﺎیا ﻭ
ﻓﺘﻨﻪ ها ، ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍلهی ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﺳﺎمی ﺼﻔﺎتی
ﻤﺬﮐﻮﺭﺍﻭ ﺩﺭ قُرآن،
ﺻﻔﺎتی ﺒﺮﺍﻯ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳمیع
ﻮ ﺑﺼﻴﺮ ﻭ ﻗﺎﺩﺭ
ﻭﻗﺎﻫﺮ (ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﻧﺪﻩ) ﻭﺣﻰ (ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ)
ﻭ ﻗﻴّﻮﻡ (ﺑﺨﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻣﺎنع اﺯﻣﺮگ
اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻗﻴﻮﻣﻴﺖ
ﺍلهی ﻤﺎنع اﺯ ﺗﻠﺎﺷﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﻇﺎﻫﺮ
(ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ تَجلّیات
ﺩﻳﮕﺮمادّی ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ) ﻭ ﺑﺎﻃﻦ
(ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻘﺎﺑل ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻟﻄﻴﻒ
( ﺑﺎ ﻟﻄﻒ ﻭﺭﺣﻤﺖ
ﻭ ﺩﻗﻴق ﺒﻴﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺧﺒﻴﺮ (ﺍﮔﺎﻩ ﻭ
ﺧﺒﺮﻩ ﻭ ﮐﺎﺭﺩﺍﻥ)
ﻭﻗﻮﻯ ﻭﻋﺰﻳﺰ( ﺗﻮﺍﻧﺎ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺪﻫﻨﺪﻩ) ﻭ ﺣﮑﻴﻢ
(ﺑﺎ ﺣﮑﻤﺖ، ﻭﺣﺎﮐم
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی اﺳﺖ) ﻭﻋﻠﻴﻢ
(ﺍﮔﺎﻩ ﻭ ﻣﻄّﻠﻊ)
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﭽﻮﻥ
غُلات ﻭﺍﻓﺮﺍﻃ
گرﺍﻥ (ﺩﺭﮐﺎﺭ ﺩﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﭼﻮﻥ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ اﻃﻠﺎع
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍلهی ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﮐﻪ ﺗﮑﺬﻳﺐ (ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ می ﺒﻴﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ (ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ) ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮئیم
که ﭼﻴﺰﻯ ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺍﺩﻋﺎ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ، ﺍﮔﺮﭼﻴﺰﻯ
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺍﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﭘس ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺭﺍﺳﻤاء ﺣُﺴﻨی
ﺸﻤﺎ ﺷﺮک ﻤﻴﮑﻨﺪ.
(ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
کاﻣﻠﺎﻥ ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﻭﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺼﻔﺎﺕ ﺍلهی
ﻮ ﺷﺎﻫﺪ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺣُﺴنی ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﺧﻠﻴﻔﻪﻫﺎ
ﺁﻧﺮ ﺍﺗﻨﺎﻗﺾ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣثل
ﺨﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺷﺒﻴﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﺨﺎﻟﻒ سلوک
الهی ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ).
ﻭﺷﻤﺎ (ﻭﻟﺎﻳﺖ
فقیه غیر
سلوکی ) ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺎمی ﺸﺮک ﻛﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﭘس ﻣﻌﻠﻮم ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﺷﻤﺎﻫم (
آخوندها ) ﺒﺎﻳﺪ
ﻣثل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﻴﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺗﻤﺎم ﺼﻔﺎﺕ،
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺑﺮخی اﺯ
ﺻﻔﺎﺕ، ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻤﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ (ﺟﺎمع
اﺳﻤاء ﻄﻴّﺒﻪ
و یوتیبا ) ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﺪ
اﻣﺎم ﭙﺎسخ اﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ: اﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ، ﺃﻟﺰم
اﻟﻌﺒﺎﺩ ﺃﺳﻤاء
ا ﻣﻥ اﺳﻤﺎﺋﻪ ﻋلی
اﺧﺘﻠﺎﻑ ﺍﻟﻤﻌﺎﻧﻰ،
ﻭﺫﻟک کما ﻳﺠمع
اﻟﺄﺳم اﻟﻮﺍﺣﺪ
ﻣﻌﻨﻴﻴﻥ ﻤﺨﺘﻠﻔﻴﻥ
(ﺍﺳﻤاء ﻄﻴّﺒﻪ
حسنی ﺍﺳﺎمی ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ، ﺩﺭ ﭘﻨچ
ﺘﻥ آل عبا ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻧﻘﺶ ﻣﻘﺎم ﺤُﺴنی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺗﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ بمعرفی خداوند
،ﺩﺍﺭﺍﻯ همین ﻧﻘﺶ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ، ﺩﺭ ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﺳﻤاأ ﻄﻴّﺒﻪ
و حسنی ﮐﻪ ﺍﺳﺎمی
ﺨﺎﺹ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﺭﺍ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺳُﻨﻴﺎﻥ
عامّه اﺑﺮﺍﺯ ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻠﻴﻔﻪ و هر ولایت
فقیه ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺍﺳﻠﺎمی
ﭙﺎﺩﺷﺎهی ﻮ ﻣﻮﺭﻭثی
اﺳﺖ. ﻭﺣتی ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺒﻌﺪﻫﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ ﭼﺮﺍ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍلهی ﺮﺍ
ﺑﺮﻋﺪﻩﺍﻯ ﻤﺪﻋﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﺪﺭﻭﻳﺸﺎﻥ ﻮﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
گذاﺭﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﭘﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺮ ﺑﺴﺘﻪ
ﻭ ﺧﻠﺎﺻﻪ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺒﺎﺩ ﻭﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﻠﺰم کرﺩﻩ،
ﺍﺳﻤاء الهی ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﻫﺮ ﻣﻌﻨﺎئی
که ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
(ﻋﺒﺎﺩ ﻋﺎﺑﺪﺍنی
که ﭼﻮﻥ هرﻋﺒﺪ ﻭﺑﻨﺪﻩ
و موبدی ،ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺎﺯم اﺳﺖ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌضی اﺯ ﺍﺳﻤاء
الهی ﺮﺍ ﮐﺴﺐ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻫم ﺼﻔﺎﺕ ﺍﻳﻥ
اﺳﺎمی ﺮﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ،
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺘﮑﺎﻣل
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻫم ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺎﺧﻠﺎق
اﻟﻬﻰ، ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﺍلهی ﻮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺍﺳم ﻮﺍﺣﺪ ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻭ ﻣﻌنی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳکی ﺒﻤﻌنی
ﻤﻔﻬﻮم عوام غیر
سالک کور دل ﻮﺷﺎیع
ﻨﺰﺩ ﻫﻤﮕﺎﻥ اﺳﺖ،
ﺗﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘل
آﻧﻬﺎ ﻣﻄﺮح ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺍﺗﻤﺎم
ﺤﺠﺖ ﮔﺮﺩﺩ، ﺗﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ (ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ) ﺿﺎﻳﻊ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﺑﻴک
ﺸﺨﺺ ﻧﺎم ﺴگ ﻮ ﺧﺮ
ﻭ ﺷﻴﺮ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﺳﺎمی
ﺒﺮ ﺍﻭ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ اﺳﺎمی ﺒﺮﻣﻌﺎنی
ﺨﻮﺩ ﻣﻨﻄﺒق ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.(ﻣﺴﻤّﺎئی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺎﻟم ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻨکه ﻗﺒﻠﺎ ﺣﺎﺩثه
ﺍﻯ ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪﺧﺒﺮﻯ
اﺯ ﺁﻥ ﺒﺨﺪﺍ ﺑﺮﺳﺪ
( آگاهی الهی ﺒﺮﺍﻯ
کمک ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻥ ﭽﻴﺰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ (ﺭﻭﻳّﻪ) ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ اﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺍﻭ (ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺵ لفظ ﻓﺎﺭسی
ﺮﻭﻳّﻪ ﻋﺮبی ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭﻳﺎ ﻓﻨﺎﻯ
ﺸیئ ﺮﺍ ﺩﺍﺩﻥ،
ﭘس (ﺍﻣﻀﺎ ﻭ
ماضی ﮔﺬﺷﺖ) ﺍﻭ
ﺩﺭ ﻓﻨﺎ ﮐﺮﺩﻥ ﺨﻠﻘﺖ
ﻭﻋﻤﺮ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻋﻠم ﻮ ﺍﻃﻠﺎع
الهی ﻨﺒﺎﺷﺪ، ﺍﻭ
ﺭﺍ ﺟﺎﻫل ﻮ ﺿﻌﻴﻒ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭﻗتی
عالم هستند، ﮐﻪ
ﻋﻠم ﻮآگاهی ﺪﺭ
ﻳک ﺤﺎﺩثه ﺍﻯ
جدید ﻮﺍقع
گردﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺠﺎﻫل ﺒﻮﺩﻧﺪ،
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫم علم
اﺯ ﭼﻨگ آﻧﻬﺎ ﺑﺮﻭﺩ
ﻭﺑﺎﺯﺟﺎﻫل گرﺩﻧﺪ.
(ﺩﺭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ،
ﻭﺑﮑﺎﺭ ﻧﺒﺴﺘﻥ
علوﻡ، ﻭﭘﻴﺶ ﺍﻣﺪﻥ
ﻤﺮﮒ، ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﮑﺎﺭ ﻧﺒﺮﺩﻥ ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺤﻔﻈ
اﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ، ﻭﺳﭙس
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﻮﺩ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺎﻟم
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ ( ﺫﺍﺗﺎ
ﻋﺎﻟم ﻮ ﻗﺒل اﺯ
ﺣﺪﻭث ﻫﺮ ﻭﺍﻗﻌﻪﺍﻯ
حدیث جدید ) ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺤل ﺠﻬل ﻘﺒلی ﻨﺒﻮﺩﻩ،
ﺗﺎ ﺷﺎﻣل اﻧﺴﺎﻥ
ﻮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻮﺩ.
ﻭلی ﺪﺭ ﻣﻌنی ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺍﺳﺖ (ﻧﻮع ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﻣﻌنی
اﺳﺖ، ﻣﻌﻨﻰ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻮ ﺑﺎﻃﻨﻰ، ﻭ ﻣﻌنی
ﻤﻮﻗﺖ یا ﺩﺍﺋﻢ،
ﻭ ﻣﻌنی مادّی ﻴﺎ
ﺭﻭﺣﻰ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﻤﻴﻊ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻩ، ﺑﺪﻭﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ
گوﺵ ﺗﺎ ﺑﺎ ﺍﻥ ﺒﺸﻨﻮﻧﺪ
(ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کوﺭ ﺑﺎ ﺷﻨﻴﺪﻥ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﺘﺎﻳج ﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﭽﺸم
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻮ
ﺍﻧﺪک ﻮ ﻧﺴﺒﻰ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺒﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﻫیچ ﺼﺪﺍئی ﺒﺮ ﺍﻭ
ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻟﺬﺍ ﻣﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﺳمیع
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﺑﺎ
ﺍﻳﻨکه ﺩﺭ ﻣﻌنی
ﺴمع ﻮﺷﻨﻴﺪﻥ ﻔﺮق
ﻤﻴﮑﻨﺪ (ﻧﻮع ﺸﻨﻴﺪﻥ
ﻴﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺷﻨﻴﺪﻥ)
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺼﻴﺮ ﺍﺳﺖ،
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ ﭽﺸم
ﺒﻴﻨﻰ. ﻭلی ﺒﺼﻴﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺮ
ﺍﻭ ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ ﻧمی
ﻤﺎﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﺑﺼﺮ
ﺍلهی ﻮ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺎﻫم
ﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﻣﻌنی
ﺒﻮﺩﻩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻟﻔﻈ ﻴﮑﺴﺎﻥ هستند.
ﻭﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ( ﻳﺎ ﻣﺘﮑﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﻭﺳَﺮِ ﭘﺎ)
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨکه ﺭﻭﻯ
ﭙﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻳﺴﺘﺪ،
ﻭﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ،
ﻭﺣﺎﻓﻆ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
(ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ، ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻗﻴّﻮﻡ، ﻭﺳﺮﭘ
ﺎﻧﮕﺎﻫﺪﺍﺭﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﻫﺮ ﺭﻭحی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻪ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﺟﻪ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻭﮐﻠﺎم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ثوﺍﺏ
ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﻧﺪ،
حَقّ اﻧﻬﺎ ﻣﺤﻔﻮﻇ
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭﺍﺻﻄﻠﺎح عوﺍم
ﻤﺮﺩﻡ، (یعنی ﺑﺎﻗی
ﺪﺍﺋﻢ) ﺍﺳﺖ، ﻭﻳﺎ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮﻗتیﺴﺮﭘﺎ
ﺑﺎﻳﺴﺘﺪ، ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﺍﺳم ﺒﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ،ﺩﺭ ﻧﺎم
ﻤﺸﺘﺮک ﺒﻮﺩﻩ ﻭلی
کاﻣﻠﺎ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻄﻴﻒ
ﺑﻮﺩﻥ اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺍﻧﺪکی ﺒﻮﺩﻥ ﻮﮐﻮﭼک
ﺒﻮﺩﻥ ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﻔﻮﺫ ﺍﺷﻴاء
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ بی ﺨﺒﺮازﺍﻭﺿﺎع
باﺷﺪ (ﻧﻔﻮﺫ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧل هستی ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩ،
ﻭﻧﻔﻮﺫ ﺍلهی ﺪﺭ
ﺩﻳﺪﻥ ﻮ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻮﺍس
ﺑﺮﺍﻯ کسب ﺧﺒﺮ)
ﻭ ﻟﻄﻴﻒ ﺑﻮﺩﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺭﻭﺵ
ﺧﻮﺩ، ﻳﻌنی اﻏﻤﺎﺽ
ﮐﺮﺩﻥ اﻭ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻌﻤق
ﻮ ﺗﻠﻄﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﺤﺪّﻯ که ﻭَﻫم
ﻮ ﺧﻴﺎﻝ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
تصوّر ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﻟﻄﻴﻒ
ﺑﻮﺩﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﮐسی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﺪﻭﺩ ﺻﻔﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل ﻮﺳﺎﻟک
ﻠﻄﻴﻒ ﺑﻮﺩﻥ، ﺩﺭﮐﻮﭼکی
ﻨﺮﻣﺶ ﻭ ﮔﺬﺷﺖ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﺳم ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﺘﺮﻙ، ﻭلی ﺪﺭ
ﻣﻌنی ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ( ﻟﻄﻒ ﺧﺪﺍ
ﺗﺮﺣّﻢ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ،
ﻭﮐﻤک ﻜﻨﻨﺪﻩ ﺑﺴﺎﻟﻚ،
ﻭﺍﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺍﻣﺮ
ﺭﻳﺰ ﻭ ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ) ﺍﻣﺎ ﺧﺒﻴﺮ
ﺍﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺭﻏﻔﻠﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺠﺮﺑﻪ
ﻗﺒلی ﻮﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯﻗﺒلی
اﺯ ﺍﺷﻴاء ،ﻭلی
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺪﻭﻥ ﺘﺠﺮﺑﻪ
ﻭﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ ( ﻭﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺩﺭﺍکی ﻮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ) ﺟﺎﻫل ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒل اﺯ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ،
ﺧﺒﻴﺮ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﻭ
ﺧِﺒﺮِﻩ ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺨﺒﻴﺮ
ﮐسی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺤل ﺠﻬل ﻘﺒلی ﺒﺎ
ﺧﺒﺮ ﺷﺪﻩ، ﻭ ﺍﻣﻮﺧﺘﻪ،
ﻭﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺍﺳم ﻤﺸﺘﺮک
ﺒﺎ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻌنی
ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ (ﻇﺎﻫﺮ) ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﺷﻴاء ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ( ﺍﺯ ﻗُﻠّﻪ
ﻭ ﺍﺭﺗﻔﺎع ﻨﮕﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻥ، ﺩﺍﻳﺮﻩ
ﺩﻳﺪ ﻭ ﺍﻓق ﻮﺳﻴﻌﺘﺮ
ﺍﺳﺖ) ﺑﻠکه ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻗﻬﺮ ﻭﻏﻠﺒﻪ ﺑﺮ
ﺍﺷﻴاء اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰﻫﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺗﺴﻠﻄ ﺪﺍﺭﺩ
(ﻣﺎﻧﻨﺪ(ﻇﻬﻮﺭ) ﺑﺮ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ یعنی
غالب ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ،
ﻭﺍﺣﺎﻃﻪ ﻭﺳﻠﻄﻪ
ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻇﻬﻮﺭ ﺍلهی ﭽﻨﻴﻥ
اﺳﺖ ﺑﺎﺯ ﻇﺎﻫﺮ
ﺑﺮﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻭ ﭼﻴﺰﻯ ﻤﺨفی
ﻨمی ﻤﺎﻧﺪ (ﻭ ﻭﺍﺿح
ﺪﺭ ﺩﻳﺪﻥ اﺳﺖ) ﻭ
ﺍﻭ (ﻣﺪﺑّﺮ) و
تدبیر ﻫﺮ ﻣﺨﻠﻮق
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ اﻓﺮﻳﺪﻥ
اﻭﻟﻴﻪ، ﺑﻠکه ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ ﮐﺎﻣلی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ، ﮐﻪ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺩﻭم ﻮﭼﻨﺪﻣﻴﻥ
اﺳﺖ) ﺍﺯﻫﺮ ﻇﺎﻫﺮ
ﻭ ﻭﺍﺿح ﺒﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﺍﻣﺮﻯ
ﻭﺍﺿﺤﺘﺮﻳﻥ اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ
ﺻﻔﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻮﮊﻩ ﻣﻌﺪﻭم ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ
( ﻭﻗﺘﻰ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺍﻧﭽﻨﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﻳن
ﭽﻨﺎﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ) ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍلهی ﺪﺍﺭﺍﻯ
اثاﺭ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻧﻴﺎﺯ ﺗﻮ ﺍﺳﺖ
( ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
که ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ لاﺯم ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮعی ﺨﻮﺩ،
ﺍﻧﭽﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﻟﺎﺯم
ﺪﺍﺭﺩ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ) ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮﻗتی
ﻈﺎﻫﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
(ﺑﺎﺭﺯ) ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﺣﺪّ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﺸﺨﺺ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺎﺯ (ﻇﺎﻫﺮ) ﺩﺭ ﺍﺳم
و شهود ﺒﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺸﺘﺮک ﺪﺭ ﻣﺘﻦ
(ﻭ ﺑﺎﻃﻥ ﻤﻘﺼﻮﺩ)
ﻓﺮق ﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻧﺎم ﺒﺎﻃﻦ، ﻋﻴﻨﺎ
ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ ﻮ ﺩﺧﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻥ
و ذات اﺷﻴاء ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ ﻨﻔﻮﺫ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ
ﻣﺨفی ﺒﻮﺩﻥ ﺒﺎﻃﻥ
آﻧﻬﺎ، ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
حارج ﺍﻧﻬﺎ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﺣﻔﻈ
ﻮﺗﺪﺑﻴﺮ ﻧﻤﺎﻳﺪ(ﺣﻔﻈ
ﺪﺭﻣﻘﺎم ﻔﻌﻠﻰ.
ﻭ ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻓﺘﻥ ﺒﻤﻘﺎم
کاﻣل ﺒﻌﺪﻯ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﺎلی ﻤﻘﺎم
ﺮﻭﺣﻰ، ﻣﻘﺎﻡ ﻗﺒلی
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﻤﻴﺮﺩ ﻭ
ﺯﺍﻳل گرﺩﺩ. ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﻔﻈ
هر ﺩﻭ ﺣﺎل ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﻴﻥ ﺪﻭﺣﺎل ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺣﻔﻈ ﻤﻴﮑﻨﺪ)
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ
ﭽﻴﺰﻯ کند ،ﻳﻌنی
اﺳﺮﺍﺭ ﻣﺨفی اﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭلی
اﻧﺴﺎﻥ ﻮﻗتی بباطن
و اﺳﺘﺒﻄﺎﻥ ﺒﮑﻨﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﺸیئ غوﺭ ﻭ ﺩﺧﻮل
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺍﺳم ﺒﺎﻃﻦ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺸﺘﺮﻙ،
ﻭلی ﺪﺭ ﻣﻌنی ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ (ﻗﺎﻫﺮ)
ﺑﻮﺩﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮ ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﭼﺎﺭﻩ ﺟﻮئی
ﻮ ﺗﻮﻃﺌﻪ ﻭ ﮐﻤﻴﻦ
ﮔﻴﺮﻯ کند ، ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﮑﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﺮﺩم
ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻣﻘﻬﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﺎهی ﻨﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻌﮑس ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺫاﺖ ﻓﺎﻋل ﻮﺧﺎﻟق
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺎلق ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺒﻮﺩ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ کن ﻔﻴﮑﻮﻥ
ﺒﮕﻮﻳﺪ در ﻃُﺮفة
ﺍﻟﻌﻴﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻭلی ﺪﺭ ﻧﺎم ﺪﺭ
(ﻗﺎﻫﺮ) ﺑﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺸﺘﺮک ﻮ ﺩﺭ ﻣﻌنی
ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺎمی الهی ﺒﻬﻤﻴﻥ
ﻨﺤﻮ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻤﻮﻧﻪ
ﮔﻔﺘﻴﻢ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ.
(ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺩﺭﺍکی
ﺪﺭ ﺫﻫﻥ ﺒﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻣثال ﻮ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ کسب تصوّر
ﮐلّی ﺪﺭ ﺫﻫﻦ.

حدیث 12473 –
از امامی است که
میفرماید(ج؟ص؟؟)
ﺍﺳﺘﻮلی الله
علی العرش ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺮ ﺍﻧﭽﻪ
ﺩﻗﻴق ﺘﺮ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ تجلّی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﺴﺘﻮﻟﻰ
ﻮ ﺑﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ
(ﻫﻤﻴﻥ ﻤﻄﻠﺐ ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺍﻟﻠﻪ ﻋلی
اﻟﻌﺮﺵ ﺍﺳﺘﻮﻯ
ﭙﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔتم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺑﺎﺭﮔﺎﻩ ﺧﺪﺍ،
ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐُﺮسی ﻮ ﺍﺭﻳکه
ﻳﻚ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺑﺮﻳک
ﺒﻠﻨﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺮﺵ رحمان
ﻤﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ اﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎم عرﺵ ﻣﻘﺎم
ربّ رحمان اﺳﺖ.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﻓﺮﺿﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ،ربّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄلق الله
ﺮﺳﻴﺪ. ﻟﺬﺍ ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﻌنی ﻤﻘﺎم ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺎﺭﺳﺎئی
عقلی ﻮ تصوّر ﺍﻧﺴﺎﻥ،
قُرآن ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﺑﮕﻮئی ﻴﮑﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﺩﻋﺎ ﻭسلوک
الهی ، ﮐﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ،ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺎﺋم
ﻮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ،ربّ
ﺍﻟﻨﻮع اﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
(ﺍﺳﺘﻮﻯ) ﻳﻌنی ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺖ ﻭﻣﺴﺘﻮﻯ
ﻮ ﻧﺸﺴﺖ ﻭﻣﻌﺎﺩل
ﺸﺪ. ﺩﺭﻟﻐﺖ ﻣﺴﺘﻮﻯ
ﻴﺎ ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻭﺍﺳﺘﻮﻯ
ومساوی ﻴﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪ
و تسویه ﺷﺪﻩ
است ،ﻧﻪ ﺍﻳﻨکه
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻮﻯ گرﺩﺩ،ﺑﻠکه
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺳﺘﻮﺍ ﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻓﻮق عرﺵ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ، ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﺍ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺍﻧﭽﻪ ﺩﻗﻴﻘﺘﺮﺍﺳﺖ،
ﺍﮔﺮ ﺗﻌﺎلی ﺮﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،
ﻧﻪ ﺩﺭ ﺣﺠﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺪﺍم هرﭼﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ، ﺩﺭ ﭘﻴﭽﻴﺪگی
ﺪﻗﻴﻘﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻟﺰﻭمی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﺩﺭ ﺣﺠم ﺒﺰﺭگ ﺸﻮﺩ.
ﻭ (جلّ) ﻫﺮﭼﻪ تجلّی
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ، ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺸﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ أجل ﻮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﻣﺤﺘﺮم
ﺘﺮﻭﺟﻠﻴل ﺘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﺪﻳث ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ تصوّر ﮐﻨﻴﻢ،
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ ﻭ
ﺩﻗﻴق ﺘﺮ ﺑﺎ ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﻮﻋﻈﻤﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄلق الله ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
و بزرگ تر ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻔﻬﻮم اﺳﺘﻮﺍ
ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ ﺍلهی
ﺪﺭ ﻣﺎ ﻭﺭﺍﻯ ﻤﺮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭﺍلهی ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻘربّ ﻳﺎﻓﺘﻥ
اﺳﺖ ﻭﻟﻮ ﻣﻘﺼﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄلق ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺣﻮﺍئج ﻮ ﺷﺪﺍﻳﺪ،
ﺩﺭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍلهی ﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺩﺭ ﺳﺨﺘﺮﻳﻥ ﺒﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺰﻧﺪگی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﻴﺪ ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﺍﻧﻘﻄﺎﻉ)
ﺑﺮﻳﺪﻥ ﻮﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﺷﺪﻥ اﺯ ﻭضع ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﺒﻮل ﻮضع
اﺣﺘﻤﺎلی اﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﻣﻨﻘﻄﻌﻴﻥ
ﺒﺨﺪﺍﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﻙ،
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺩ
منقطع و ﺻﺮﻑﻧﻈﺮ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻣﻴﺪ ﻧﺠﺎﺕ ﺍلهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺳﺒﺎﺏ
ﻭ ﻋﻠل که ﻣﻨﻘطع
ﻮ ﺭﻫﺎ ﮔﺮﺩﻧﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟک اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻃل هستند.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ (ﺗﺄﻟّﻪ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ) ﭼﻮﻥ
اﻟﻪ( الاه ) ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ، ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻨﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭﺷﺮک
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺭﻭﺯﻯ که ﺑﻮﺳﺎﺋﻄ
ﺒﺤق زنده الهی
بمعرفی
خداوند ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳل
ﺒﺮﺳﻨﺪ.

حدیث 1474 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﻤﺤﻤﺪ ﺗﻘی
اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ182 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﻌنی
اﻟﻠﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
اﻟﻠﻪ
ﻫﻮ ﺍﻟﺬﻯ ﻴﺘﺄﻟّﻪ
ﺍﻟﻴﻪ، ﻋﻨﺪ ﺍﻟﺤﻮﺍﺋج
ﻮ ﺍﻟﺸﺪﺍﺋﺪ، ﮐلّ
ﻤﺨﻠﻮق عند ﺍﻧﻘﻄﺎع
اﻟﺮﺟاء ،ﻣﻥ کُلّ
ﻤﻥ ﺪﻭﻧﻪ ﻭ ﺗﻘطّع
اﻟﺎﺳﺒﺎﺏ، ﻣﻥ
ﺠمیع ﻤﻥ ﺴﻮﺍﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻳﻌنی
گسی که ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺄﻟّﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﻮﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺍﺣﺘﻴﺎﺟﺎﺕ
ﻭ ﺳﺨﺘﻴﻬﺎ، ﻫﺮ
ﻣﺨﻠﻮق ﭙس ﺍﺯ ﻗطع
اﻣﻴﺪ ﺍﺯ ﻫﺮﻏﻴﺮ
ﺧﺪﺍ ﺑﺴﻮﻯ اﻭ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﭘس ﺍﺯ
ﻗطع ﺸﺪﻥ ﺘﻤﺎم
اﺳﺒﺎﺏ ﻭ ﻭﺳﺎﺋل
ﺒﺠﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ ﻮﻗتی
ﺪﺭﻏﺮق ﺸﺪﻥ، ﻳﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻴکه
ﻫیچ ﭽﻴﺰﻯ چاﺭﻩ
ﺳﺎﺯ او ﻧﻴﺴﺖ،
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
الهی ﻮﻣﻌﺒﻮﺩ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ خود ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﻣﻮﺭﺩ توَسّل
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هیچ ﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
که ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ، ﻣﮕﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻴک ﻤﻘﺎم
اﻟﻬﻰ، ﻭﻟﻮ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄلق ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣﺪّ
ﺍﮐثر،ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋم ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ (ﺍﻟﻪ
الاه ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍلهی ﺮﺍ ﺍﻟﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺣﺪﻳث ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺳﺨﺘﻰ
،ﮐﻪ ﺩﺳﺘﺶ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠﻖ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ توسّل ﺒﮑﻨﺪ
تا بنجات برسد
ﻧﺎ ﭼﺎﺭ ﺑﻪ (ﺍﻟﻪ)
ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺳﺖ
ﺭسی ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ عضو ﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ،
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﻟﻪ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﻨﺎم
ﺒﺮﺗﺮ ﺍلهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ، ﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﺣﻮﺍئج اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ، ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻭﺳﻠﺎﻣﺘﻰ، ﻭﻟﺬﺕ
ﻭﺭﻓﺎﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭلی
ﺪﺭﺳﺎﻟک تنها ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭمقام
ﺍلهی ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻘربّ ﻳﺎﻓﺘﻥ
اﺳﺖ ﻭﻟﻮ ﻣﻘﺼﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄلق ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺣﻮﺍﺋج ﻮ ﺷﺪﺍﻳﺪ،
ﺩﺭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍلهی ﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺩﺭﺳﺨﺘﺮﻳﻥ ﺒﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺰﻧﺪگی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﻴﺪ ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﺍﻧﻘﻄﺎﻉ)
ﺑﺮﻳﺪﻥ ﻮﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﺷﺪﻥ اﺯ ﻭضع ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﺒﻮل ﻮضع
اﺣﺘﻤﺎلی اﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﻣﻨﻘﻄﻌﻴﻥ
ﺒﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺍﺯﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺻﺮﻑ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴنمایند ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻣﻴﺪ ﻧﺠﺎﺕ ﺍلهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺳﺒﺎﺏ
ﻭﻋﻠل که ﻣﻨﻘطع
ﻮ ﺭﻫﺎ ﮔﺮﺩﻧﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ اﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ
غیرﺳﺎﻟک اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻃل هستند
و باید از
انها برید. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺄﻟّﻪ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﭼﻮﻥ اله ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨند ،ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻨﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭﺷﺮک
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﮕﺮﺭﻭﺯﻯ که ﺑﻮﺳﺎﺋﻄ
ﺒﺤق الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺳل ﺒﺮﺳﻨﺪ.

حدیث 1475 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ182 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ (ﻫﻮ
ﺍﻟﺄﻭل ﻮ ﺍﻟﺂﺧﺮ)
می فرماید اﻟﺄﻭل
لا ﻋﻥ ﺃﻭل ﻘﺒﻠﻪ،
ﻭ ﻟﺎ ﻋﻥ ﺒدء ﺴﺒﻘﻪ،ﻭ
ﺁﺧﺮ ﻟﺎ ﻋﻥ ﻨﻬﺎیة
ﮐﻤﺎ ﻳُﻌﻘﻞ ﻣﻥ
ﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻤﺨﻠﻮﻗﻴﻦ،
ﻭﻟﮑﻥ ﻘﺪﻳما ﻭالآﺧﺮ،
ﻟم ﻴَﺰل ﻮ ﻟﺎ ﻳُﺰﺍﻝ،
ﺑﻠﺎ ﺑدء ﻮ ﻟﺎ ﻧﻬﺎیة
،ﻟﺎ ﻳقع علیه ﺍﻟﺤﺪﻭث
،ﻭﻟﺎ ﻳﺤﻮّل ﻤﻥ
ﺤﺎل الی ﺤﺎﻝ، ﺧﺎﻟق
کُلّ ﺸیئ ﺍﻭل ﻮ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﺍﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﻗﺒل اﺯ ﺍﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
هم ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﭼﻴﺰﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﻗﺒل اﺯ ﺍﻭ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ، ﻭﺍﻏﺎﺯ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺧﺮ ﺍﺳﺖ
ﻧﻪ ﺑﻤﻌنی ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﻭﻧﻬﺎﻳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
تصوّر ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﻭ ﻟﻴﮑﻥ
ﻘﺪﻳم اﺳﺖ ( ﺯﻣﺎﻥ
ﻮﻣﺎ ﻭﺭﺍﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺍﻭل ﻮ ﺍﺧﺮﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ لم ﻴﺰل ﻮ ﻟﺎﻳﺰﺍل
اﺳﺖ. ﺍﺯ ﺍﺯل ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻧﻪ ﺍﻏﺎﺯﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ.
ﻭﻣﺴﺎﻟﻪ ﺣﺪﻭث
ﻭ ﺷﺪﻥ حدیث و
جدید ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭ
ﺻﺎﺩق ﻨﻴﺴﺖ (ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﺷﺪ ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺷﺪ) ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺗﺤﻮّل
ﺪﺭﺣﺎﻟﻰ ﺑﺤﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ (ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ، ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﺧﺎﻟق همه ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ
(ﺧﺎﻟق ﻫﺮﺣﺎل ﻮﻫﺮ
ﺣﺪﻭث حادث
شدن ﻭﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ اﻭﻝ
ﺗﺎﺭﻳخی ﻮ ﺯﻣﺎﻧﻰ
دارد وﻫﻤﺎﻥ ﻔﺮﻣﺎﻥ
ﻘﺒل اﺯ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻭل ﻤﻘﺎمی
داشته که ﺪﺭ ﺑﺎﻟﺎﺋﻰ
ﻭﺗﻌﺎلی ﻮﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ برسد ،ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭ ﺁﻥ ﻤﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ.ﻭﺍﻭل ﺪﺭحَقّ
ﺘﻘﺪﻡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻘﺒل اﺯ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮﺟﻪ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﺗﻮﺟﻪ
بغیر ﺧﺪﺍ ﮐﺮﺩ،
ﻳﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﺒﮑﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻓﺮﺍﻣﻮشی
ﺨﺪﺍ. ﻭﺍﻳﻥ اﻭل
ﻨﻪ ﺯﻣﺎنی اﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ حتی اﻭل ﻔﻄﺮﻯ
ﻮﻃﺒیعی باشد .ﺑﺎﺯ
ﺍﻭل ﺪﺭ ﺩﺭﺳتی
ﻮﺭﺍﺳﺘﻰ و ﺍﻭل
ﻤﻨﻄقی اﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺣﻘﺎﻳق ﻨﺴﺒﺘﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ، ﻣﻨﻄقا ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻤﻨﻄق ﺪﺭﺣﻘﺎﻳق
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺤﻘﺎﻳق ﻤﻨﻄقی ﻤﻴﺴﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺑﺎﺯ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﺭﺝ از هستی
ها ) ﺩﺭ ﺍﺻل ﺪﺭ ﻫﻤﻴﻥ
ﻤﻌنی اول ﻮ ﺍﺧﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒل اﺯ ﺧﻠﻘﺖﻫﺎ
ﺩﺭﻋﻤّاء ﺒﻮﺩﻩ،
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
( هو ﺧﺎﺭج اﺯﻫﺴﺘﻰها
) ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﻧکه ﺗﻤﺎم
سطوح عوﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
و یونیورسهای
متوالی را ﺍﻓﺮﻳﺪ،
ﺍﺯ ﻟﺎﻫﻮﺕ ﻭﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭﻧﺎﺳﻮﺕ
ﻭ ﻣﺎﺳﻮﺗﻬﺎ،ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ، ﻭﺍﺳﺎس
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎ (ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ
هستی ) ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ.
ﺍﻧﭽﻪ ﺍﻭل ﺒﺮﺍﻯ
هر ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺒﻮﺩﻩ،
ﺭﻭح اﻟﺎﺭﻭﺍح
اﻭﻟﻴﻪ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭل
ﻮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍوند
هو ﺧﺎﺭﺝ از
هستی ها بوذه ،ﮐﻪ
ﺗﺒﺪﻳل ﺒﺨﺪﺍوند
ﺩﺍﺧل هستی ها ﺸﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
(ﺍﻭل روح هر
موجود ﺪﺭ ﺍﺻل ﻮﺟﻮﺩﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ،
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺭﻭﺍح ﺨﺎﺗﻤﻪ
ﺑﻴﺎﺑﺪ، ﺑﺎﺯ ﺑﺨﺪﺍی
الله ﺧﺎﺭج ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺧﺮ ﻫﻤﻪ ﻫﺴتی
ها ﺒﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
الله ﺍﺳﺖ. و ﺑﺎﺯ
(ﻇﺎﻫﺮ) ﺗﻤﺎم هستی
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل
هستی ها ﻮ ﻣﺨﻠﻮق
ها ظاهر مجسّم
روح خود ﻤﻴﺒﺎﺷند
،ﻭ (ﺑﺎﻃﻦ) آنها
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻘﺎم الهی
یک موجود از ﺨﺪﺍ
ﺧﺎﺭج هستی ها ﻫﺴﺘند
که در ﻋﻤّاء عدم
ما سواه بگفته
پیامبر
میباشند .

حدیث 1476 - - ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ (ﺝ۴ﺹ182 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻧﺎﻡ (ﺁﺧﺮ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻧّﻪ ﻟﻴس شیئ
اﻟّﺎ ﻳﺒﻴﺪ ﺃﻭ
یتغیّر،ﺃﻭ ﻳﺪﺧﻠﻪ
ﺍﻟﺘﻐﻴﻴﺮ ﻭ ﺍﻟﺰﻭﺍﻝ،
ﺃﻭ ﻳﻨﺘﻘل ﻤﻥ ﻠﻮﻥ
الی ﻠﻮﻥ، ﻭﻣﻥ
هیئة ﺍلی
هیئة ، ﻭ ﻣﻥ ﺼفة
الی ﺼفة ،ﻭ ﻣﻥ ﺰﻳﺎﺩﻩ
ﺍﻟﻰ ﻧﻘﺼﺎﻥ، ﻭ
ﻣﻥ ﻨﻘﺼﺎﻥ الی
ﺰﻳﺎﺩة ﺍﻟّﺎ ،ربّ
ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ، ﻓﺎﻧّﻪ
لم ﻴﺰل ﻮ ﻟﺎ ﻳﺰﺍﻝ
ﻭﺍﺣﺪﺍ، ﻫﻮ ﺍﻟﺎﻭل
ﻘﺒل کُلّ ﺸیئ ٴ،
ﻭ ﻫﻮ ﺍﻟﺎﺧﺮ ﻋلی
ﻤﺎ ﻟم ﻴﺰﻝ، ﻟﺎ
ﺗﺨﺘﻠﻒ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺼﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﻟﺎﺳﻤاء کما
ﺗﺨﺘﻠﻒ ﻋلی
غیرﻩ ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭ
ﻫﺴتی ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻧﺎ ﺑﻮﺩ ﻧﺸﻮﺩ،
ﻳﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﮑﻨﺪ،
ﻳﺎ ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺒﺰﻭﺍﻝ ﻧﺮﺳﺪ،
ﻭﺑﺎ ﺭﻧگ ﺒﺮﻧگ
ﻨﺸﻮﺩ، ﻭ ﺍﺯ ﻫﻴﺄتی
ﺒﻬﻴﺄﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺭ ﻧﻴﺎﻳﺪ، ﻭ ﺍﺯ
ﺻﻔﺘﻰ ﺑﺼﻔﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺮﻭﺩ، ﻭ ﺍﺯ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺒﮑم ﺒﻮﺩ ﻧﺮﺳﺪ،
ﻭ ﺍﺯ ﮐﻤﺒﻮﺩ ﺑﺰﻳﺎﺩﻯ
ﻨﺮﻭﺩ. ﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
اﺯ ﺍﺯل ﻴکی ﺒﻮﺩﻩ،
ﻭ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻗﺒل
اﺯ ﻫﺮﭼﻴﺰﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ همین ﻮضع
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺳﻤاء
اﺧﺘﻠﺎﻑ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﻭ ﭼﻮﻥ اﻧﺴﺎﻥ،
ﻣﺪﺍم ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
که ﮔﺎهی ﺨﺎک اﺳﺖ،
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﻘﺒل اﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ،
ﻭﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،
ﻭﺗﻠﺎشی ﺠﺴم اﻭ)
ﻭ ﮔﺎهی گوﺷﺖ ﺍﺳﺖ
ﻭﮔﺎهی ﺨﻮﻥ، ﻭﮔﺎهی
اﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ. ﻭﻳﺎ
ﺧﺮﻣﺎ ﮐﻪ ﮔﺎهی
نارس اﺳﺖ، ﻭﺑﻌﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻃﻌم ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ،
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺷﻴﺮﻳﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺳﻤاء
ﻮﺻﻔﺎﺕ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﺍﻳﻥ اشیاء اﺳﺖ.
( ﺩﺭ ﺑﻴﻥ اﻋﺮﺍﺏ،
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻤﻴﻮﻩ ﺧﺮﻣﺎ ﻧﺎﻣﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺳﺎمی ﺪﺭﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟم
ﺠَﻨﻴﻥ ﻮﻃﻔل ﻮﺟﻮﺍﻥ
ﻮﺑزﺭﮔﺴﺎل ﻮ ﭘﻴﺮ
ﺍﺳﺎمی ﻤﺨﺼﻮﺹ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻔﺮضی ﺩﺭﺍﺑﺪﻳﺖ
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ عمر ﻫﺴتی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺤﺎل اﻭل
اﺯلی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﻥ اﺯﻝ ﻭ ﺍﺑﺪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺮﺍﻳﺶ
ﻓﺮقی ﻨﻴﺴﺖ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ، ﺯﻣﺎﻥ
کوﺗﺎﻩ ﺗﺮﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﭘﺎئین ﺒﺮﻭﺩ، ﺯﻣﺎﻥ
ﺪﺭﺍﺯ ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﺁﺧﺮ) ﻧﺎم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻤﻘﺎمی
ﺪﺭ ﺷﺪﻥ ﻮﮐﻤﺎل
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻤﺎل ﻮ ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﻴﺎﺑﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻥ که ﻫﺴﺖ.
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ، ﻣﻄﻠق
اﻳﻥ کماﻟﺎﺕ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻟق آﻥ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺧﺮ ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﻬﺮﭼﻪ
توسّل ﺸﻮﺩ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻮﺟﻪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق ﺒﻬﺮﻩﺍﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ توَسّل ﺑﺎ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻌﺎلی ﺒﺮﺗﺮ،
ﺗﺎ ﻭﺳﺎﺋل ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ، ﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﻫﺮ ﻭﺍﺳﻄﻪ بحقّ
اﻟﻬﻰ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﻮﺩ
ﺷﺮک ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﺍﻭﻝ) ﺁﻏﺎﺯ ﺯﻧﺪگی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻧﻌﻤتی
اﺯ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻪ ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻣﺤﺎل اﺳﺖ،
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
خویشتن ﺧﻮﺩ، ﺑﺪﻭﻥ
کمک ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﺤﺎل
اﺳﺖ. اﻭﻟﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﺨﺪﺍ ﻭ ،ربّ
ﻭﺧﺪﺍدی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﺮ ﺍلهی
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺸﺮﻯ اﻭ
ﻋﺮﺵ ،ربّ ﺭﺣﻤﺎن
است ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻳک
ﺘﺠلّی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ،ربّ مُربّی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴکه
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ ،ربّ
ﻗﺎﺋم ﺘﺪﺑﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
وﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ،ربّ ﺍﻟﻔﺼل
ﻔﺎﻃمی ﻤﺎﺩﺭﻫﺴتی
نوع بشری ﻤﻴﺰﺍﻳﺎﻧﺪ
ﻭ ﻣﻴﻤﻴﺮﺍﻧﺪ،
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ، ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻨﻮعی
ﻤﻴﺸﻮﺩ.

حدیث 1477- ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ183 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻟﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ اﻟﻌﺎﻃﻒ
ﻋلی ﺨﻠﻘﻪ ﺑﺎﻟﺮﺯﻕ،
ﻟﺎ ﻳﻘطع عنهم ﻤﻮﺍﺩ
ﺭﺯﻗﻪ، ﻭ ﺍﻥّ
اﻧﻘﻄﻌﻮﺍ ﻋﻦ ﻃﺎﻋﺘﻪ،
ﺍﻟﺮﺣﻴم ﺒﻌﺒﺎﺩﻩ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ،
فی ﺘﺨﻔﻴﻔﻪ ﻋﻠﻴﻬم
ﻄﺎﻋﺎﺗﻪ، ﻭ ﺑﻌﺒﺎﺩة
ﺍﻟﮑﺎﻓﺮﻳﻥ فی
اﻟﺮﺯق ﻠﻬﻢ، ﻭفی
ﺪﻋﺎﺋﻬم الی ﻤﻮﺍﻓﻘﺘﻪ،
ﻭﻗﺎل اﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﺭﺣﻴم ﺒﻌﺒﺎﺩﻩ،
ﻭ ﻣﻥ ﺮﺣﻤﺘﻪ ﺃﻧّﻪ
ﺧﻠق ﻤﺎئة ﺭﺣمة
،ﺟﻌل ﻤﻨﻬﺎ ﺭﺣمة
ﻭﺍﺣﺪة فی اﻟﺨﻠﻖ
ﮐﻠّﻬﻢ، ﻓﻴﻬﺎ
ﻳﺘﺮﺍﺣم اﻟﻨﺎس
،ﻭ ﺗﺮﺣم اﻟﻮﺍﻟﺪة
ﻭﻟﺪﻫﺎ، ﻭﺗﺤﻨﻮﺍ
ﺍﻟﺄﻣّﻬﺎﺕ ﻣﻦ
ﺍﻟﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕﻋلی
ﺃﻭﻟﺎﺩﻫﺎ،ﻓﺎﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎﻣﻪ،
ﺃﺿﺎﻑ ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺮﺣمة
ﺍﻟﻮﺍﺣﺪة ﺍلی ﺘسع
ﻮ ﺗﺴﻌﻴﻥ ﺮﺣمة
،فی ﺮﺣم ﺒﻬﺎ ﺍمّة
ﻣﺤﻤﺪ، ثمّ ﻴﺸفعهم
فی ﻤﻥ ﻴﺤﺒّﻮﻥ
ﻠﻪ ﺍﻟﺸﻔﺎعة ﻣﺎ
ﺃﻫل اﻟﻤلّة رحمان
ﻟﻄﻒ ﻭ
ﻣﺤﺒﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺮﺧلق
خود ( بخصوص
سالکان در
خلقت و آفرینش
دوم پس از
شهود قائم) ﺑﺎ ﺩﺍﺩﻥ
ﺮﺯق ( شهودی و
عقل و علم لدنی
بسالکان وکاملان
) که ﻫﺮﮔﺰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻗطع ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
سالک که از
اطاعت او ﺍﺯ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻭ ﻣﻨقطع گرﺩﻧﺪ
(ﺭﺯق ﺤﻴﺎﺗﻰ و
مادی رای تن و
ذهن و روان
سراسر دوره زندکی
بشری ) ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ، ﻭ (ﺭﺯق مادّی
ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻓﺎﻩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺠﻮﺋﻰ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﺣﺮﺹ ﺷﺨصی ﻮ ﻓﺮﺻﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ (ﺭﺯق ﻤﻌﻨﻮﻯ
ﻮﻋﻠمی ﻮﻋﻘﻠﻰ)
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺣﻴﺎﺕ
فردی و جمعی ﺒﺎ
ﮐﺴﺐ ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﻔﻌﺎﻟﻴﺖ
ﺫﻫﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺒﺎ (ﺭﺯق ﺸﻬﻮﺩﻯ)
ﺗﺠلی الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
هاﻯ عقل(ﮐلّی ﻮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ) ﺧﺎﺹ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺪﺍﺭﺍﻯ
اﻫﻤﻴﺖ ﺍلهی ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
اﺳﺖ.(ﻗطع ﻄﺎﻋﺖ)
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘل ﺠﺰئی
مادّی، ﻭﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
و اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ بخصوص
طاعت انسان برای
سلوک الذهی تا
شهود قائم . ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺯﺍﺩﻯ
اختیتار و
تصمیم سلوک الهی
ﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﮐسی ﺒﺴﻠﻮک
الهی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻮﺟﻤﺎﺩﺍﺕ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭ (ﺍﻃﺎﻋﺖ) ﻃﺒیعی
ﻮﻓﻄﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
و نه در (طاعت ).ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟﻚ، ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ اﺯ
ﺭﺯق ربّ رحمان
هستند. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺎم ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺭﺣﻤﻥ
ربّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ولایت
محمدی ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ،ﮐﻪ
بعرش رحمان
میرسند ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق پس از
مرگ قبل از
مرگ ﻮمَعصومیّت
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
که تنها ﺑﺸﻬﻮﺩ(ﻋﺮﺵ
،ربّﺭﺣﻤﺎن) ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻭ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ربّ رحمان
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺒﻌﺪ، ﮐﻪ
مهدی موعود
برتری به ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
مبعوث میشود ،ﻭ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒیعی
و سلوکی نوع فرشته
گونه فوق بشری
با هزاران برابر
عقل وکرامات
نوع بشری ﭙﻴﺪﺍﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
که ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ،ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻮفق
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭلی
اینک ﺤﺪّ ﺍﮐثر
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻨﻮﺭ ،ربّ ﻗﺎﺋم
ﻴﺎ ﺟﺒﺮئیل
بوسیله مهدی موعود
محمد و
سوشیانس سوم زردشت
و موعود دوم مسیح
اﺳﺖ. (ﻗﺎﺋﻢ) ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭحی اﻓﺮﺍﺩ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺗﺎﻣﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
و ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﺭﺣﻤﺖ
های سلوکی ﺑﺮﺍﻯ
همه ﺍﺳﺖ. ﻭﺭحیم
ﺮﺣﻤﺖ ،ربّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﻮﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
سالک وکامل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮل ﻄﺎﻋﺖ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟک الهی و
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی هستند. (ﺭﺣﻤﺖ)
ﻣﻘﺎم ﺮﺣﻴﻤﻰ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺣﻤﺖ ﻭﻧﻌﻤﺖ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
الهی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﻭﮐﺸﺶ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ، ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم اﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮک است . ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
دارای نعمت
های الهی هستند
ولی از رحمت
های رحیمی
الهی محروم ﻤﺤﺮﻭم
هستند، ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
مادّی ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ نیز ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
می ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪﺟﺰ
ﺟﻬنم ﺴﺎﺯﻯ ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭح آﻧﻬﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮ ﭼﻨﺪﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺗﺬﮐّﺮ،برای
سلوک الهی ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
کاﺑﻮسی اﻧﻬﺎ،
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻮ ﺣﻮﺍﺩث ﺟﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺧﻮﺩﺷﺎﻥ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
که ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻧﺎﻇﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻴم به (ﻋﺒﺎﺩ)
موبد ﻣﻮٴﻤﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺪ قسمت ﺑﻮﺩﻩ
و ﺗﻨﻬﺎ ﻳکی اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﺘﻤﺎم ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ،
ﮐﻪ ﻣﺮﺩم ﺮﺣم ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﻣﺎﺩﺭ ﺑﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ،
ﺗﺎ ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﺤﻴﻮﺍﻧﻴکه
ﺣﻔظ اﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖﮔﺮﺩﺩ(
روز شهود قائم
با مرگ قبل ازمرگ
ومنحصرا در
سالکان موفق ولایت
محمدی. و ﻧﻮﺩ ﻭ ﻧﻪ
ﻗﺴﻤﺖ دیگر ﺭﺣﻤﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺧﺎﺹ اُمّت
اوم کننده و سلوک
الهی ولایت ﻣﺤﻤﺪ
می کند ﻭ
سالکان ﺭﺍ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭأهل ﻤﻠّﺖ
وتمایل بسلوک
و امّت اوم
کننده پیرو ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
( ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ عاﺩﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﺮﺣمی ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﻬم ﻮﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒیعی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺍﺯﻫﻤﺎﻥ ﻴگ ﺪﺭﺻﺪ
رحمت ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﭘﺎ ﺭﻭﻯ اﻃﻔﺎل
یک ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
و تولد
کارمائی و
جهنّمی جهان ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ که ﺨﺎﺹ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
و قشری های همه
مذاهب و ادیان
مخالف سلوک
الهی اﺳﺖ، ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﮐﺴﺐ ﻫیچ
ﺮﺣﻤﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮاز
نعمت برای ﺷﻔﺎﻋﺖ
مِلّت ﻭ اُمّت
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
چون بولایت الهی
محمد تسلیم
سلوکی نیستند .ﻭﻓﻮﺭﺍ
اینان ﭘس ﺍﺯﺟﻬنم
ﺴﻮم ﻤﻠﮑﻮتی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ژنتیک
روح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
خو تاچار قبول
ﺠﻬﻨم ﭽﻬﺎﺭ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭﺣتی
شاید ﻔسخ
گیاهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤﻘﺎم
ﺮﻭحی ﻮ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﻮ ﮐﻤﺒﻮﺩ ﻋﻘلی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺒﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ،
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒیعی
دردناک ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
مجدد ،ﻭ ﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍلهی برای ﺳﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
می ﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ
بشریّت و سلوک
ﻤﻴﺒﺎﺷند ،ﻭ ﻗﻴﺎم
ﻘﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ربّ
ﺍالأباب

حدیث
1478 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ183 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ آیه
ﻗﺮﺍنی ﻮ ﺍﻧّﻪ
ﺗﻌﺎلی ﺟﺪ ّﺭﺑّﻨﺎ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ،ربّ
ﻣﺎ، ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺟِﺪ
ّﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺍﻳﻥ گفته ﺟئ
بودن ،ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﻥ
گفته ﺭﺍضی ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ(ﺟﺪّ ﺭﺑّﻨﺎ)
ﻳﻌنی ﺨﻮﺵ ﺑﺨتی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
است ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺟﺪّ
ﺩﺭ ﻟﻐﺖ، ﺑﻤﻌنی
ﺠﺪّﻯ ﻮ ﻣﻬم اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﮐﺎﺭ ،ربّ مُربّی
کاﺭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻬم
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﻭ آینده
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺟﺪّ ﺑﻤﻌنی
ﻤﺎﻟﮑﻴﺖ ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺘﮑﺎﻣلی اﺳﺖ
که جدّی ترین
معنی لفظ جِدّ
میباشد. ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﮐﺴﺐ ﻣﻘﺎم ﺠﺪﻳﺪ
ﺭﻭحی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﻋﻘلی ﺒﺪﺳﺖ ﺑﻴﺎﻳﺪ،
ﺍﻳﻥ اﻣﺮ ﺟﺪّ ﻭﻣﺎﻟﮑﻴﺖ
ﻭ مقام الهی
روحی ﺟﺪﻳﺪﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ، ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻬم ﻮ ﺟﺪّﻯ و حیاتی
و الهی اﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻥ کسب
ﻤﺎﻟﮑﻴﺖ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﺮﺗﺮ،ﻋﻤﻠﺎ ﺻﺎﺣﺐ
ﺷﺎﻧس ﻭ ﺑﺨﺖ ﻭ ﺍﻗﺒﺎﻝ
ﻓﻮق اﻟﻌﺎﺩﻩﺍﻯ
ﺸﺪﻩ، ﮐﻪ ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖانسان
کامل شده ومَعصومیّت
ﻭ آینده ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ،
ﻭ آیندهﻫﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺟﺴمی
ﻮﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭﺍﻧﻰ،
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
جدّیت و جدید
از مشتقّات
جدّ است که
مانند بسیار الفاظ
الهی فراموش
شده انسان
سرمست دنیای حیوانی
بشری است .  ﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺘﻤﺎم ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻮفق ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻳﻌنی
ﺼﺪ ها ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﻘل
ﻮﺍﺳﺎﻳﺶ ﻭﺍﺭﺍﻣﺶ
ﻭﺧوﺮﺳﻨﺪﻯ اﺯ
ﺍﻧﺠﺎم ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﺨﻠق ﺒﺎﺯ
پیامبر گونه ﮔﺮﺩﻧﺪ،
ﻫﺮﮐﻪ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﻧﻬﺎ
،ﻳﻌﻨﻰ (ﺷفیع ﻮ
ﻫﻤﻨﺸﻴﻨﻰ) ﻣﺪﺍﻭم
اﻳﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺤﺪّ ﺍﮐثر ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، میسّر ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.(اُمّت)
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ .
ولایت ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎل اوم
برای ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﺎ ﮐﺎﻣامل الهی
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ، ﻭ (أهل
ﻮ مِلّت) ﻣﺤﻤﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﻮ ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
(ﺗﻤﺎﻳل ﻮ ﻃﻠﺐ) ﺑﺮﺍﻯ
سلوک الهی هستند
. ﻣﺤﺒﺖ ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ،
ﺍﺯﺍﺩﻯ عمل
کاملان الهی ﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴباشد .

حدیث 1479 - ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺒﺎﺯ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ(ﺝ۴ﺹ183 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ (ﺟِﺪّ
ﺭﺑّﻨﺎ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻴﻘﺎل
فی اﻓﺘﺘﺎح اﻟﺼﻠﺎة
ﺗﻌﺎلی عرﺷک ﻮ ﻟﺎ
ﻳﻘﺎل ﺘﻌﺎلی ﺠَﺪِّک
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻏﺎﺯ ﺻﻠﺎﺕ، ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ (ﺗﻌﺎلی عرﺷﻚ)
ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ (ﺗﻌﺎلی
ﺠﺪِﻙ) ﻭ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺍﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ، ﻭﺍﻏﺎﺯ
ﻫﺮ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺻﻠﺎﺕ
نماز و هر
ارتباط گرفتن
سالک با
خداوند، یا ﺍﺗﺼﺎل
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ و
توسّل ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩفع ﺸﺮک گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻋﺮﺵ ﺗﻮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
که ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﺎﭼﻴﺰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺳﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
ﺪفع ﺸﺮﻙ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺗﻮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ و
مهمتر ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ جدّیت ﺗﻮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ جدّیت ﺍﺯ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺎﻟﮑﻴﺖ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.

حدیث 1480 - ﺍﺳﺎمی
الهی ﭙُﺮ ﻣﻌنی
اﺳﺖ. ﻳکی اﻧﭽﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﻳﮑﻬﺰﺍﺭ ﻧﺎم ﻮ
ﺻﻔﺖ ﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﻃﻠﺎق
کرﺩﻩ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺒﺮﺩ و
خود بدان تشبّه
پیدا کند. ﻭ ﺍﻳﻦ
(ﺍﺳﺎمی ﺼﻔﺎﺗﻰ)
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳمیع
ﻮ ﺑﺼﻴﺮ، ﻭ ﻳﺎ (ﺍﺳﻤاء
اﻓﻌﺎﻟﻰ) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺮخی
اﻓﻌﺎل ﻮ ﮐﺎﺭﻫﺎئی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺨﺒﺮ ﺑﺪﻫﺪ
تا مثل ان
بکنند ..ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﺎﻟق
ﻮ ﺑﺎﺭﻯ که ٴدر حق
سالک ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
و ﺑﺎ (ﺍﺳﺎمی اﻓﻌﺎﻟﻰ)
الهی که ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺩﺭ ﺍﺳﺎمی ﺘﻮﺻﻴفی
ﺴﺎﻟﻚ سعی ﺪﺍﺭﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺪﺍﻥ
ﺼﻔﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺤﻠﻴﻪ
و تشبّه ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍلهی ﺪﺭ قُرآن،
ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻭم اﺯ ﺍﺳﺎمی
الهی اﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮه
ﻮﺍﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮﻋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻌﺒﻮﺩ
ﺍلهی ﻤﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮع ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ،
،ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺪﻳﺪﻩ
و مشهود ﻗﺎﺋم حبرئیل،
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ،ربّ
ﺭﺣﻤﺎن که ،ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺑﻤﻌنی ﺴﻮم
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﭘنج ربّ ﺍﻟﻔﺼل
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻮل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻬﺎئی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻮﻓق
ﻮ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم و نجات
از بشریت ﺒﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺳﺒﻘﺖ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺘﮑﺎﻣل ﻄﺒﻴﻌﻰ،
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ، ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﺴﻠﻮک اﺭﺍﺩﻯ ﺘﺎﻣﻴﻦ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ، ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
اﺳﺎمی الهی ﺒﻮﺩﻩ،
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣا
الهی ﺨﻮﻳﺶ، ﻣﺘّﺼﻒ
ﺑﺪﺍﻥ و الهی ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.

حدیث 1481 - ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ (ﺝ۴ﺹ186 ﺑﺤﺎﺭ)
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻧﻮﺩ
ﻭ ﻧﻪ ﺍﺳم اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ (ﺍﺣﺼاء
ﻮ ﺷﻤﺎﺭﺵ)
ﮐﺮﺩ ﺩﺍﺧل ﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
اﺳﺎﻣﻰ ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ
ﺍﺯ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﻟﻪ
ﻭ ﺍﻟﻮﺍﺣﺪ ﻭﻏﻴﺮﻩ،
ﮐﻪ ﺍﺳﺎمی اﻓﻌﺎلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟک آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ، ﻭﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺪﺍﺭﺩ،
ﺭﻭح اﻧﺴﺎنی ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎم اﻳﻥ ﻔﺼﻮل
ﻨﻮعی در
تشبّه آنها ﺒﮕﺬﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺘﺪﺭﻳج که
ﻋﻘل ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
و قدرت ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ، ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ تجلّی
جدید الهی شود.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺒﺪﺍﺋﻰ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﻓﺼﻮل
اﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
هستند. ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭک
اﻣﻮﺭ ﺍلهی ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺪﺭ ﺣﺎﻟﺖ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺘﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی
ﻤﺸﻐﻮﻝ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻫﺮیک اﺯ ﺍﺳﺎمی
ﻨﻮﺩ ﻭ ﻧﻪ ﮔﺎﻧﻪ،
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺒﺮﺩﺍﺷتی
عرﻓﺎنی ﻮ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺩﺭک ﻮ ﮐﺴﺐ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ نوع فوق
بشری ﺷﻮﺩ. ﻳﻌنی
ﺒﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻳکی اﺯ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ، ﺑﺎﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺻﻔﺎﺕ ﺍلهی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺍﻟﻠﻪ) ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
أهو یا
اهورمزدا ﻮﻫﻤﺎﻥ
(اﻝ ﺍﻟﻪ) ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
( ﺍﻟﻪ ﺍﺻﻠﻰ) ﻭ ﻭﺍقعی
ﻮ ﻣﺸﺨﺺ. ﺑﺎﺯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﻌنی ( اﻟﺬﻯ لا
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﻫﻮ) ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠق
ﻨﻴﺰ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻭﺍﺳﻄﻪ
توسل ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎم الهی
کمتر ﺍﺯ ﻣﻘﺎم ربّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ، ﺍﻟﻬﻪ
دیگر ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻟﻠﻪ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
(اﻟﺬﻯ ﻟﺎ ﻫﻮ) ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﻤﻌنی هنوﺯ
ﺑﻪ ( هو یا ﺍﻭ) ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍست ﻭﭼﻨﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ تصوّر ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ،
ﻭﺑﺎ ﺑﺪﺍﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
اﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ، ﺍﺯ
ﺍﺳﺎمی اﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
اﺳﺖ. ﮐﻪ ،ربّ ﺭﺣﻤﺎن
ﭙﺎئین ﺘﺮﻳﻥ آﻧﻬﺎ
برای کامل بشری
است. ﻭﺣتی ربّ ﻗﺎﺋم
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ نام الهی
ﻘﺎﺑل ﺸﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺸﺮﻃ اﻳﻨکه ﺳﺎﻟک
ﺒﻨﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. (ﺍﻟﻪ) ﻳﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ
تألّه ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻫﺮ
ﻣﻘﺎم الهی که ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺄﻟّﻪ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ، ﺧﺪﺍئی
هست ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق الله ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺄﻟّﻪ
ﻭ ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق ﺮﻓﺘﻥ هست،
ﻭلی هنوﺯﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎم ﻤﻄلق
الهی الله اﺳﺖ.
ﻫﺮ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،
ﻭ ﻫﺮ ،ربّ ﺍﻟﻔﺼﻞ،
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
بمعرفی خد
اوند بهر سالک
، ﺍﻟﻪ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺄﻟّﻪ ﻭ ﺧﺪﺍﺟﻮئی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻤﺪﺍم ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻳک اﺯ ﺁﻟﻬﻪ،
ﮐﻪ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﻭ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺑﻮﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍئی
هستی ﻮﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧمی ﺒﺎﺷﻰ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺷﺎﻋﺮ ﺑﻤﻮﻟﺎ ﻋلیّ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍ ﻧﺪﺍﻧﻤﺖ ﻣﺘﺤﻴّﺮﻡ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻧﻤﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻘﺎم الهی
ﺪﺍﺭﺩ،ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻭ ﺭﺍ ،ربّ ﺍﻟﻔﺼل
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺭﺳﻤﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم ﺴﻴﺴتم
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺗﻌﻴﻴﻥ
ﺸﺪﻩ. ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨکه
ﻧﺎم اوﺭﺍ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺍﻧﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻮﻥ هر ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻣﻌﺎﺩل مقام ﻘﺎﺋم
گرﺩﻳﺪﻩ ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭحَقّ گفتن اﻧﺎ
ﺍﻟﺤق را ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮ ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﺒﻬﺮ ﻣﻘﺎﻣﻰ (ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) ﺍﻥ ﻤﻘﺎم
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. (ﻭﺍﺣﺪ)
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺩﺭ یوتیورس وﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ هاﻫﻮﺕ
ﻋﺪم ﻤﺎﺳﻮﺍﻩ ﻳﺎ
ﻋﺎﻟم عمّاء ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻤﻘﺎﻡ
(ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج اﺯ ﻫﺴﺘﻰ
( ﺑﻬﺮ ﺷﮑل ﻮ تصوّرﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﺑﺎﻃل
اﺳﺖ). ﮐﻪ ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﻫﺴﺘﻰ، ﺍﻋمّ
اﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ مادّی
ﻴﺎ ﻣﻠﮑﻮتی ﻮ ﺟﺒﺮﻭتی
ﻮ ﻳﺎ ﻫﺮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
که ماهیّت ﻭ ﺟﻮﻫﺮ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻋﻮﺍلم اﺯ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻭ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ،
ﻭ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻣﺎ، ﻭﺣتی
ﻤﺎﺳﻮﺗﻬﺎ ﻭﻋﻮﺍﻟم
مادّی ﺴﻨﮕﻴﻥﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎﻯ اﺗﻤﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺩﻧﻴﺎﻫﺎﻯ
ﻀﺪّ ﻣﺎﺩﻩ ﻳﺎ ﺳﻮﭘﺮﻣﺎﺩﻩ،
ﮐﻪ ﻫﻤگی اﻳﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭل ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ، ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
(ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ)
الله أهو ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻣﻨﺸﺄ ﺍلهی
الله ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﭼﻪ ﻣﺎﺩﻩ ﻭﭼﻪ ﺍﺭﻭﺍح
ﻔﺮﺩﻯ، ﻭﭼﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
(ﻭﺍﺣﺪ) ﺑﺪﻭﻥ ﺩﻭم
اﺳﺖ. ﻳکی آن اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﺟﺰﺍئی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺫﺍﺗﺎ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻄﻠﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻳک اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺩﺭﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺎ فرشتگان
برجسته ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ، ﺑﺎﻳﺪ
سالک ﺑﺤﺎﻟﺖ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ و
صمدیّت ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻣﻮﻓق ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄلق
ﻮﺍﺣﺪ، ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﻄلق ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﻳﺶ با کُلّ هستی
ها ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮی ﻧﺪﺍﺭﺩ.
(ﺍﺣَﺪ) ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮﺩﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺗﻌﺎلی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ، ﺟﺰ
ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺒﻴﻨﺪ.
ﺍﺣﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻮﺍﺣﺪ ﺑﺪﻭﻥ ﺪﻭم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ،ربّ
رحمان، ﺑﺎﻳﻥ ﻮﺣﺪﺕ
ﺍلهی ﻤﻴﺮﺳﺪ. (ﺻﻤﺪ)
ﺗﻮﭘُﺮ ﺑﻮﺩﻥ ﻤﻘﺎم
اﻟﻬﻰ، ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻨﻘﺺ ﻭﺧﺎلی ﺒﻮﺩﻥ
ﻮﻯ ﺮﺍ می ﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺮﻭَﺭﻯ
ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺪﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺣﺎﻟﺖ ﺳﺎمادّی
ﻔﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
هندﻯ ﻗﺪﻳﻢ، ﺩﺭ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺤﺎﻟﺖ ﺧﻠﺴﻪ
ﻭﺍﺣﺴﺎس ﻓﻨﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟک ﻜﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﮑلّی ﻔﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭ ﻓﻨﺎﻯ
ﺪﺭ ﻣﻌﺸﻮق ﻴﺎﻓﺘﻪ،
ﻭ ﺩﺭک ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ،
ﻭﻗﺮﺑﺎنی ﺪﺍﺩﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﻣﻮﻓق
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﮔﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ رحمان، ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺒﺨلق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺍﻭﻝ) ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻗﺒل اﺯ
ﺍﻭ ﮐﺴﻰ، ﻳﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮ
ﺍﻏﺎﺯﮔﺮﻯ ﻴک ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺒﻮﺩﻥ اﺳﺖ. ﻭﻣﻄلقا
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﺒﻮﺩﻥ،
ﮐﻪ ﻗﺒل اﺯ ﺍﻥ ﺯﻣﺎنی
ﭙﻴﺸﺘﺮ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻫﺴتی ﻮ ﻭﺟﻮﺩ،
ﺍﺯ ﺍﻭ ﻭ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻭ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻣﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻳک ﺘجلّی
الهی دﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ. ﺑﺎ ﺍﻳﻨکه
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠق ﻨﻴﺴﺖ،
ﻭلی ﻤﻘﺎمی الهی
ﻮ ﻳک ﺘﺠلّی اﺯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ (ﺁﺧﺮ)
ﻧﻴﺰ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ سالک ﻨﻮع
ﺒﺸﺮی ﺑﺎﺯ تجلّی
الهی ﻮلی
هنوز ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ.
(ﺁﺧﺮ) ﻳﺎ ﺑﻌﺪﻯ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻫﺴتی ﻔﺮﺿﺎ ﻧﻴﺴﺖ
ﺷﻮﺩ، ﻭﺑﻬیچ ﺸﮑلی
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﺴتی ﺨﺎلی
اﺯ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺸﻮﺩ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
ﺒﻴﺮﻭﻥ اﺯﻫﺴتی
هست. ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻫﺴﺘﻰ،
ﺑﻤﻌنی اﻧﻔﺠﺎﺭ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠکه هیچ ﺬﺭﻩﺍﻯ
اﺯ ﺁﻥ ﺒﺠﺎ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎﺻل ﺨﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ، ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﻫﺴتی ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻧﭽﻪ ﺭﻭﺯﻯ ﺘﻤﺎم
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯلی
ﻨﻴز ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﺁﺧﺮﻯ) ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺁﻥ، ﺍﺧﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم اﺧﺮﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔتم عرﺵ رحمان
ﺍﺧﺮﻳﻦ، تجلّی
غیر واجب اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
عقل ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ
،ربّ رحمان، ،ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻠﮑﻮتی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
(ﺍﺧﺮﺕ) ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
اﻳﻨﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ، ﻳﺎ ﺟﻬﻨم
ﻮﻫﻤﺎﻥ ﺠﻬﺎﻧﻮم
ﻴﻮﻧﺎنی ﻮ ﺟﻬﺎﻥ
ﻔﺎﺭسی اﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺍﺧﺮﺕ ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻭﺣﻴﺎﺕ ﺑﻌﺪﻯ،
ﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺯﻧﺪگی اﻣﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺒﺸﺮﻯ، ﺍﺧﺮﺕ
ﻭ ﺑﻌﺪﻯ ﻮ آینده
ﺍﻧﻬﺎ، ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﻭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ،
ﭘس ﺍﺯﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ، ﻭﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺑﺎﺳﻴﺮﺕ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻮبا
ﺻﻮﺭت ﺒﺸﺮﻯ ﻣﻮﻗﺖ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌلیم ﻮ
توسّل الهی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺳﻤﻴﻊ)
ﺷﻨﻮﺍ ﺍﺳﺖ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻋﻀﻮ ﻭ ﺣس ﮔﻮﺵ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺪﻭﻥ گوﺵ،
ﺑﺸﮑل اﻟﻬﺎم ﻮ
ﻓﮑﺮ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻧﺠﻮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
اﻫﺴﺘﻪ بوده ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻨﻮﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﺧﺪﺍ
ﻧﺠﻮﺍئی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﮔﺮﭼﻪ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻨﻴﺪنی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی اﺳﺖ. ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺎ ﮐﻠﺎم اﻫﺴﺘﻪ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﺍلهی اﺳﺖ. ﻭﺑﺎﺯ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،
ﻳک ﺸﻨﻴﺪنی اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻤﺎمی
ﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭ قُرآن ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث
،ﺑﻘﺼﺪ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻃﺮج اﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ، ﺍﮔﺮ
ﺻﺎﺩق هم ﺒﺎﺷﺪ،
ﻣﻮﺭﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
(ﺳﺎﻣﻊ) ﻳﺎﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﮐﻪ ﻫم ﻤﻴﺸﻨﻮﺩ
ﻭﻫم ﺘﻔﮑﺮ ﺩﺭﺷﻨﻴﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻫم اﺟﺮﺍﻯ ﺸﻨﻴﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ ﺍﻣﺮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺨﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻭ ﺍﻣﺮﻯ
ﻤﻨﻄقی ﻮ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﻫﺮﻋﺎﻗﻠﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳمیع
ﺸﻨﻮﺍ ﺍﺳﺖ، ﻭﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺰ (ﺳمیع ﺒﻤﻌنی
ﻤﻄﻴﻊ) ﺍﺳﺖ. (ﺑﺼﻴﺮ)
ﻳﺎ ﺑﻴﻨﺎ ﺑﭽﺸم
ﻮ ﻳﺎ ﺑﭽﺸم
عفقل ﺪﺭ ﺗﻔﮑﺮ،
ﻭﻳﺎ ﺑﭽﺸم ﺪل ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ، ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
می ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﻨﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺤل ﺪﻳﺪﻥ ﭽﺸم
اﻧﺴﺎﻥ، ﻳﺎ ﭼﺸم
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ (ﻧﻔس ﮐﻞّ)
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ. ﺗﻤﺎم
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻫﺴتی ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی ﭙﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ هستند. ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺪﺭ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﻗﺎﺑل ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺟﺰئی
اﺯ ﺁﻥ ﻮ ﺩﻳﺪﻥ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﺍﺯ (ﻓﺮﺩ
ﻧﻮعی ﺨﻮﺩ) ﻳک ﺪﻳﺪﻥ
اﺯ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ اﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﺪﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺘﻥ ﺨﻮﺩ، ﻳﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻓﮑﺮ ﻭﺣﺎل ﺨﻮﺩ
(ﺑﺼﻴﺮﺕ) ﻋﻘلی ﻘﺪﺭﺕ
ﺩﺭک ﻮ ﺑﻴﻨﺶ، ﺑﺎ
ﮐﻤک ﻔﮑﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﺪنی اﺳﺖ. ﻭﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﻮﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
اﺯ ﺩﻳﺪﻥ، ﻭ ﺗﻔﮑﺮ
ﺩﺭ ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
(ﺗﺒﺼّﺮ) ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻥ
ﺒﺼﻴﺮﺕ ﻭﻋﺒﺮﺕ
ﻋﻘلی ﺪﺭ ﺩﻳﺪﻥ،
ﻭﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﺩﺭکار
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺿﻤﻦ
(ﺗﺬﮐّﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ تَخیّلی
ﺨﻮﻳﺶ، ﺗﻔﮑﺮﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺩﺭﻳﺎﻓتی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. (ﻣُﺒﻴﻦ) ﻗﺎﺑل
ﺒﻴﻨﺎئی ﻮ ﺩﻳﺪﻥ،ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﺷﮑﺎﺭ ﻭ ﭘﻴﺪﺍ
ﻭ ﻭﺍﺿح اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻟﻔظی ﻔﺎﺭسی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻗﺪﻳﺮ) ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻘﺪﺭﺕ،
ﻭ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭ ﺑﻤﻌنی
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﻮﻳس
،ﻭﺩﻫﻨﺪﻩ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ، ﭘس ﺍﺯ
ﻫﺮ (ﺑِﺪﺍء ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮ)ﺍلهی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
آینده ﺳﺎﻟﻚ. ﻭﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﻳﺎ ﺷبی که
ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ
(ﻳﻮم اﻟﻠﻪ) ﻭ (ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ) ﻭﻫﺮﻳﻚ، ﻫﺰﺍﺭ
ﻣﺎﻩ ﺍﺭﺯﺵ ﺯﻧﺪﮔﻰ،
ﻳﺎﺻﺪ ﺳﺎل عمر ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻫﺮ ﻳک ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
نیز هزﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
بهشت سوم
ملکوت ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
هم ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺷﺐ ﻗﺪﺭﻯ، ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﻭﺍلهی ﺪﺭ
ﺟﺴﻢ، ﺑﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ، ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺠﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ، ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘل
کُلّی ﻮ ﺍلهی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍلهی
که ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺑﺘﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮی آینده
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺪﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻮ ﺭﻭﺡ، ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺍﮔﺮ
ﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﺑﺎﺯ
(ﻗﺪﻳﺮ) ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺁﺯﺍﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭو
قدرت ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺼﺎﺣﺐ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﭼﻪ مُتعبّدﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ که ﺑﺠﺎﻯ
ﺘﺴلیم ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺨﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺑﻤﻴل ﻮهَوَس ﺧﻮﻳﺶ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻮ ﺗﻌﻬﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺧﻮﺩ هَوَس
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ
ﻮﺍﺩﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ولی ﺴﺎﻟک
اﺯﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍ، ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﭽﻮﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺗﻮﻟﺪ را ﺩﺍﺭﺩ.
(ﻗﺎﻫﺮ) ﺳﺮﮐﻮﺏ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺍﻋمّ
اﺯ مُتعبّد ﻗﺸﺮﻯ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺷﻤﻥ ﺨﺪﺍ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺑﻘﻴﻪ
ﺩﺭﻋﺎﻟم ﺤﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺷﻤنی ﺒﺎ
ﺧﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍئی هم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠکه ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی
ﻮﺗﺪﺭﻳجی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻥ ﺒﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻔسخ گیاﻫﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺣتی ﺒﺮسخ حمادی
ﭙس ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻔﺮﺻﺖ
ﺯﻧﺪگی ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
کرﺍﻣﺎﺕ ﺭﻭحی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺎقی
گذﺍﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ، ﺍﻳﻥ
کراﻣﺎﺕ ﺭﺍ ﻣﺼﺮﻑ
ﺗﻮلید ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ گرﺩﺩ.
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
ﻮ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻥ ﻨﻮﻉ
ﺭﺍ،ﻫم اﮐﻨﻮﻥ ﺒﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺩ. ﻭﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺒﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺴﺎﺑﻘﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩﺍﻯ، آﻧﮑس
ﺑﺮﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻗﺎﻫﺮ
می ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻧکه
ﺑﺰﻣﻴﻥ ﻤﻴﺨﻮﺭﺩ
ﻣﻘﻬﻮﺭ ﺍﺳﺖ.ﻭﺳﺎﻟک
اﺑﺘﺪﺍ ﻧﻔس أمّاره
جیوانی ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻘﻬﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺗﺎﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺍﺑﻠﻴسی
ﺮﺍ ﻣﻘﻬﻮﺭ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎغ ﺴﺒﺰ ﮐﺎﺫبی
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍلهی ﻨﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺷﻴﻄﺎﻥ
اﻫﺮﻳﻤﻥ ﻨﻴﺰ ﻗﺎﺑل
ﻘﻬﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻴل ﻔﻄﺮﻯ
ﺒﺎﻧﻮﺍﻉ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺮﻓﺘﻥ ﻮ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻭإسراءﻑ ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﻔﻌلی ﺨﻮﺩ،
ﺩﺭ ﻟﺬﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺠﻮﺋﻰ،
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ ﺣسی
ﻮروﺍنی ﻮ ﺩﺭﻧﺪﻩ
ﺧﻮئی اﺳﺖ.(ﻋﻠﻰّ)
ﻋﺎلی ﻮ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﺎﻟﺎ
ﺑﺎشد (ﻋﻠﻰّ) ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻟﺎ ﺭﻭﻧﺪﻩ ،ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺍﻥ ﺒﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺘﻥ ﺮﺍ ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ (ﻋﺎلی ﻮﻋُﻠﻮّ
ﺩﻫﻨﺪﻩ) ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ، ﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﺑﺘﻌﺎلی ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
عرﺵ ،ربّ ﺭﺣﻤﺎن
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺪﻭﺭﺗﺮ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺍﻋﻠﻰ) ﺑﺮﺗﺮ و
بالاتر ﺍﺳﺖ، ﻭ(ﻋﻠﻰّ)
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﺗﻌﺎلی ﻤﻌﻨﻮﻯ
ﻮ ﻣﻘﺎمی ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻧﻮع
ﻮﺟﻮﺩﻯ و
موجودیّت اﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺑﻠﻨﺪﻯ ﺪﺭ
ﻣﮑﺎﻥ. ،ربّ ﻋﻈﻴم
ﺪﺭ قُرآن ربّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻘﺎﺋم اﺳﺖ
ﻭ ،ربّ ﺍﻋﻠﻰ، ،ربّ
ﺭﺣﻤﺎن ﻨﺎ ﺩﻳﺪﻩ
شهودی ،ﻭ ،ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آینده، ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻮفق
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ،ربّ ﻋﻈﻴم
ﻘﺎﺋﻢ، ﻭ،ربّ ﺍﻋﻠﺎﻯ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ
شهوئی ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ.
(ﺍﻟﺒﺎﻗﻰ) ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
در ﻓﻨﺎﻯ هستی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎقی ﻤﺎﻧﺪﻩ
ﻭ ﺯﻭﺍل ﻨﺎ ﭘﺬﻳﺮ
ﺍﺳﺖ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺎﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ،
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻴک ﻤﺮگ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺒﺮﺗﺮ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﺣتی ﺪﺭ ﻳک ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻣﺪﺍم ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ ﺑﻘﺎئی
ﺪﺭ ﻳک ﺤﺎل ﺒﺮﺍﻯ
هیچ ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻓﻨﺎﻯ
سلوکی و صمدیّت
ﺨﻮﺩ، ﺍﻣﺎﺩﻩ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺒﻨﻮﻉ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ نوعی ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺑﻘﺎﻯ ﺪﺭ ﻓﻨﺎ،
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺭﻭﺍنی کاﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﺮﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺧﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺎقی اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﺑﻤﻴﺮﺩ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺮﺟﻌﺖ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﻭﺩ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻤﺎل ﻤﻄلق
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺖ، ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻋﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﻮ ﺗﻥ ﻮﺻﻔﺎﺕ مادّی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻣﺮگ ﻮ
ﺗﻮﻟﺪ، ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣلی هم ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺣﺎل ﻤﻄلق
ﺨﻮﺩ ﺑﺎقی اﺳﺖ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭﻓﻨﺎﻯ
سلوکی ﺩﺭ ﻣﻌﺒﻮﺩ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪای
که ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭلی
کاﻣل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻔﻨﺎﻯ ﻤﻄل ﻨﻤﻴﺮﻭﺩ،
ﮐﻪ ﻧﻴﺴتی
مطلق ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﻔﻨﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺑﻘﺎﻯ ﻤﻄﻠق ﺨﺎﺹ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺑﻘﺎﻯ
ﺰﻣﺎنی ﺒﺮﺍﻯ
هر ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭﻫﺮﻧﻮﻉ،
ﻭﺑﻘﺎﻯ مادّی ﺪﺭ
ﻳک ﻄﻮل عمر،ﺩﺭ
ﻳک ﺼﻮﺭتی ﻨﻮﻋﻰ.
ﻭ ﺑﻘﺎﻯ ﺼﻔﺎﺗﻰ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍئی ﺪﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ غیرﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. (ﺑﺪﻳﻊ) ﻧﻮﺍﻭﺭﻯ
اﺯ ﻏﻴﺮ ﻣﺤل ﺘﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ دیگری ﻭﻳﺎ ﺣتی
ﺘﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭ ﮐﭙﻴﻪ ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﺭ ﮐﺎﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻭﻫﻨﺮ
ﻧﻤﺎئی ﻮ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻭﺭﺩﻥ اﺑﺪﺍع
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ،
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺍﻥ،
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺑﺪﺍع اﺳﺖ. ﻭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ اﺑﺪﺍع ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس ﻧﻬﺎﻳتی
هم ﺒﺮﺍﻯ اﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﺮ ﻧﻮع
ﻮ ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺎﻳﺪ ﺟﺎﻟﺐ
ﺗﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﻧﻮع ﻘﺒلی
ﺨﻮﺩ ﺟﺎﻟﺐ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻮﺭﺳﺎنی
ﺸﻬﻮﺩ ﻭ تجلّی
الهی ﺒﺴﺎﻟک اﺑﺪﺍع
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺮﻃ
ﺰﻳﺒﺎئی ﺒﻴﺸﺘﺮمادی
ومعنوی و
مینوی ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﻴﺖ
ﺑﻬﺘﺮ، ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴک ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺍﻣﺮ ﺍﺑﺪﺍعی
ﺠﺪﻳﺪ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺟﺴم ﻴﺎ ﺫﻫﻦ،
ﻭﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ ﻮ ﺭﻭح
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ ﻓﺮعی
ﺪﺭ ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻫﺎئی اﺯ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍلهی ﺪﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.
(ﺑﺎﺭﻯٴ) ﺑﺮاء ت
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻭ ﺩﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﺮﻭح اﺯﺳﻄﺢ ﺯﻧﺪگی
ﺤﻴﻮﺍنی ﻘﺒلی
اﺳﺖ ﻧﻔﺮﺕ ﺳﺎلک
اﺯﺧﻮﺩ، ﻭ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ، ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﮐﻤک
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﭙﺎک ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺍﻟﻮﺩگی
ﻘﺒلی اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍلهی ﺒﺮﺗﺮﻯ
گرﺩﺩ. ﺑﺮاء ت ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ،
ﺩﻭﺭﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
گرﻓﺘﺎﺭ ﺍثاﺭ ﻣﻨفی
اﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﻭح ﻨﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ ﺘﻌﺎلی
ﻨﻮعی ﺒﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﻨﺮﻭﺩ. (ﺑﺮّﻯّ)
بیابانی ﻮﺻﺤﺮﺍئی
ﻤﺮﺩﻡ ﺑﺪﺍئی ﻮ
ﻳﺎ ﻭﺣشی ﻮ ﺩﺳﺖ
ﺧﺎلی گفته میشود
. (ﺍﮐﺮﻡ) ﺑﺎ ﮐﺮاُمّت
ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯات ﺑﺨﺸﻨﺪگی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﺪﺍک کراُمّت
ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻧﻮعی
ﺪﺭ ﺟﺴم ﻮﻋﻘل ﻮ
ﺭﻭح ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﺴﺎﻟک
ﺒﺸﺮﻯ، ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺯ ﻣﺮّﻩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ ﺟﺎئیکه
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ گرﺩﺩ.
ﻭ( ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ) ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻫﺮ
ﻧﻮع ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ،
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻮ ﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭحی ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺁﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺯﻧﺪبهنر آن ﻨﻮع
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﻭظﻴﻔﻪ ﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎلی
ﻨﻮعی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭلی غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ،
ﺍﻳﻥ کرﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ
ﺭﺍ ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﻭ ﺗﻮﺣﺶ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ بی ﺨﺒﺮﻯ ﻮﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺧﻮﺩ چون
معتادان ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻭ، ﻫﻤگی ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻋﻘلی ﻮ
ﺭﻭحی هستند. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻥ کرﺍﻣﺎﺕ، ﻫﻨﻮﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
(ﻇﺎﻫﺮ) ﭘﻴﺪﺍ ﻭﺍﺷﮑﺎﺭ،
ﻭﻣﺘﺠﺴّﺪ ﻭ ﻣﺠﺴّﻢ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
(ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ مادّی
ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ) ﻇﻬﻮﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ (ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄلق
ﺨﺎﺭج اﺯﻫﺴﺘﻰ)
ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ، ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ آینده،
ﻫﻤگی ﻈﻬﻮﺭﺍﺕ
ﻭ تَجلّیات ﺍلهی
هستند. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻇﺎﻫﺮ ﮐﻨﻨﺪﻩ،
ﻭ ﻧﺸﺎﻥ ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﻧﺎﺩﻳﺪنی
ﺒﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
اﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻤﻈﺎﻫﺮﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭﺧﻮﺩ ﻇﺎﻫﺮ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ (ﻇﺎﻫﺮ) ﻳﻌنی
ﻘﻬّﺎﺭ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺨﺎک ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺗﺎ ﻏﺎﻟﺐ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙس ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ ﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﻳﺶ، ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻇﻬﻮﺭﺍﺕ ﺍلهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺗﻤﺎما
ﻫﻨﻮﺯ ﺷﻬﻮﺩ ،ربّ
ﺭﺣﻤﺎن ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
مادّی ﻮ ﻏﻴﺮ ﻋﻤﻴﻖ،
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻘلی
ﻮ ﺩﺭ ﺩﻳدﻥ ﻴﺎ ﺷﻨﻴﺪﻥ،
ﺩﺭﻭﺍقع ﺒﺮﺩﺍﺷتی
ﻈﺎﻫﺮﻯ، ﻭ ﭘﻮﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
اﻭﻟﻴﻪ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺴﺎﺩﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺗﺄﻣﻠﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﺫﻫﻨﻰ،
ﻭ ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭک
عمیق ﺘﺮﻯ ﺩﺭ ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ،
ﻣﻈﻬﺮ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
اﺯ ﺩﻳﺪ ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﻘل
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷتی
عمیق ﺘﺮ ﻭﺑﺎﻃنی
ﺘﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﺩﻩ ﺍﻧﺪﻳﺸﺎﻥ
ﺠﺎﻯ ﺘﻌﺠﺐ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ) ﻣﺨفی
و ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ، ﻭ ﺩﺭ
ﺑﻄﻥ ﻮﺷﮑم ﭽﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭙﻨﻬﺎﻥ
ﻤﺎﻧﺪﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
(ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻃﻦ)
ﻫﻤﺎﻥ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
هو ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯﻫﺴﺘﻰ)
ﻭ ﻣﺤﺎل ﺪﺭ ﻇﻬﻮﺭ
ﻭ ﻗﺎﺑﻠﻴّﺖ ﺩﻳﺪﻥ
ﺒﺮﺍﻯ غیر ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺒﺮخی اﺯ ﺍﻥ (ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻇﺎﻫﺮ) ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﺩﺭﺍک ﻤﻌﺎنی
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ﻋﻘﻞ،
ﺑﺎﺯ ﺍﻧﭽﻪ ﻣﺨفی
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ ﺑﺎﻃﻥ
اﻥ اﺳﺖ ﻭﻫﺴتی ﻮﻋﻮﺍﻟم
الهی ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻭ، ﺑﻄﻮﻥ ﻔﺮﺍﻭﺍنی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻬﺮ
ﺑﻄنی ﻮ ﻣﺮﺗﺒﻪ
و یونیورسی که
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ،
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺩﻳﮕﺮﻯ
داخلی تر و
بالاتر وکامل
تر و الوهیّت
بیشتر ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
قُرآن ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﻇﺎﻫﺮ
ﻭﺑﺎﻃﻥ ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
قُرآن( و در
واقع برای قرّه
های شهوی انواع
فوق بشری ) هفت ﺑﻄﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ. قُرآن
ﺒﻤﻌنی ﺪﻭ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﻭقُرّهﻫﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی ﻤﻮﻟﺎ ﻋلیّ
ﺒﺮﺍﻯ قُرآن
کتاب و قرّه
های شهودی
برتر از ار قائم
ﺗﺎ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺑﻄﻥ
( و حتی بی
نهایت بطون داخلی
تر ) ﻤﻌﻨﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﻌﺎﻧﻰ
(ﮐثرتی اﻓﻘﻰ) ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﻠکه (ﮐثرتی
عموﺩﻯ) ﻭ ﻣﺘﺪﺍﺧﻞ
ﻭ ﻣﺘﻮﺍلی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی و ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻧﻮعی
ﻮ ﻋﻘﻠﻰ) ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺍﻣﺪ
ﻭﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺒﻄﻮﻥ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ذهنی هستند. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺒﺎ
ﻣﻘﺎم کمتر، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﻌﺎنی ﺒﻄﻮﻥ
عمیق ﺗﺮ ﺭﺍ
درک و تصور و ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻳکه
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺮﺍ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ اﻧﺴﺎﻥ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﺭک ﻤﻌﺎنی
عمیق ﺘﺮ ﺷﺪ، ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺎنی ﻈﺎﻫﺮﻯ
ﻘﺒلی ﺁﻥ ﻤﻴﺨﻨﺪﺩ
ﻭ ﺣتی اﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻃل ﻮﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪ
ﻭﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳق
ﺒﺎﻃنی ﻮﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺍﺯ قُرآن
ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭجتی
اﺯ ﺗﻤﺎمی اﻣﻮﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﺭﺣﻤﺖ
ﻭ ﻧﻌﻤﺖ ﺧﺎﺹ ﺍلهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻋﻠﺎمتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
الهی ﻮ ﺭﻭحی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺣﺎﻃﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮ ﺑﺎﻃﻥ اﻣﻮﺭ،
ﻭﻇﺎﻫﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﻭﺫﻫﻨﻴﺎﺕ،
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺭﻭحی ﺘﻤﺎم ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ چون
مطلق است ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻭﭘﺮﻭﺭﺵ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﺣَﻰّ) ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
است. ﺯﻳﺮﺍ ﻳک ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻧﻮﻉ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ،
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﻴک ﻤﺮﮒ،
ﻭﺣتی ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺟﺰئی
ﺪﺭ ﻳک ﻨﻮع اﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺠﺴﻢ ﻭﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭح
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺘﻠﺎشی
ﺸﺪﻥ ﻮ ﻣﺮگ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺍﻏﺎﺯ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ، ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﻋمّ
اﺯ ﺗﮑﺎﻣل یا ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺣﮑﻴﻢ)
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺤﮑمت و
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺩﺍﻥ،ﻭﺣﺎﮐم
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻭ ﻣﻌﺎلج اﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺩﺭ ﻧﻘﺺ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﺳﺖ.
(ﻋﻠﻴﻢ) ﺍﮔﺎﻩ ﺑﺎﻋﻠم
ﻮ ﺍﻃﻠﺎﻉ، ﻭﺍﻃﻠﺎع
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭ ﻋﻠم ﺪﻫﻨﺪﻩ،
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻥ اﺳﺖ. (ﺣﻠﻴﻢ)
ﮐﻪ ﺻﺒﺮﻯ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺯل ﺘﺎ ﺍﺑﺪ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﺘﻌﻬﺪ ﻭ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ، ﺍﻳﻥ
همه ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﺍ
ﮐﻤﺎل ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﻤﻴﺪﻫﺪ.ﺑﺎﺯ ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﺍﻗل ﺼﺒﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺖ ﮐم ﭽﻬل ﺴﺎل
اﺳﺖ که ﻣﻨﺘﻈﺮﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﺗﺎ ﺷﺨصی ﺴﺮ ﻋﻘل
ﺒﻴﺎﻳﺪ ﻭ به سلوک
الهی ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﺯ ﻭلی
ﺪﺭﻳجی عقل ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﻮﺑﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺤﺼﻮل
کمال ﻨﻬﺎئی اﺯ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺑﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺮﻯ
ﺟﺴم ﻮ ﮐُﻨﺪﻯ ﺬﻫﻥ
ﻮ درجه ﺟﻨﻮﻥ
عقلی ﻭﻳﺎ ﻧﺎ ﺭﺳﺎئیﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﺮﻭح ﺤﻴﻮﺍنی
ﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﺣِﻠﻢ
ﺑمعنی ﺨﻮﺍﺏ
دیدن ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﻭٴﻴﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺤﻠﻤﻬﺎ ﻭ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺸﻴﻄﺎنی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
(ﺣﻔﻴﻆ) ﻭﺣﺎﻓﻈ ﺘﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺒﺮﭘﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺭﻭﻯ
هم ﻧﺮﻳﺰﺩ. ﺣﻔﻈ
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﻭ ﻧﻴﺰ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﻣﮑﺘﺐ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺍثاﺭ ﺳﻠﻮک ﺪﺭ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪﮔﺬﺷﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮﮐثرﺕ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی ﻮ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ. (ﺍﻟحَقّ)
ﻳﺎ ﻣﻘﺎم ﺒﺤق
الهی ﻮﺣﻘﻴﻘﻰ،
ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭ ﻫﺴتی
ﺠﺰ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮﺑﺎﺷﻨﺪ
واقع هستند
ولی بحقّ ﻮﺣﻘﻴﻘﺖ
وجود ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺴﺒﺘﺎ بحقّ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (حَجّ
کعبه ) ﻧﻤﺎﻳﺶ مادّی،
ﻭ حَجّ اﮐﺒﺮ سلوک
الهی اﺳﺖ. ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی لازم ﺒﺮﺍﻯ
حَجّ اﮐﺒﺮ، ﺑﺎﻳﺪ
بحقّ ﻮ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺣتی ﺪﺭ ﺍﺯﺍﻯ ﻤأﻣﻮﺭﻳﺘﻰ
بحقّ ﻮ ﻭﺍقعی
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
(ﺍﻟﺤﺴﻴﺐ) ﺣﺴﺎﺏ
ﺭس ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪگی
کنندﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ،
ﺩﺍﺭﺍﻯ کرﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﺟﺴم ﻮ
ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭح که ﺑﺮﺍﻯ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻮﻥﺼﺎﺣﺐ ﻋﻘﻞ،
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺩﺭک
ﻮﻋﺸق اﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﮐﻪ سلوک
الهی کند . ﻭﻟﺬﺍ
(ﻟﺎ ﺍﮐﺮﺍﻩ فی
اﻟﺪﻳﻥ) گفته ﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ولی با مسؤلیّت
ومحاسبه ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻓﺮﺻت
ﻋﻤﺮ ﻭ ﻣﺮگ ﻤﻮﺭﺩ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺍلهی ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﻧﺎ ﺭﺳﺎئی ﻮ تمرّد
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺸﺪﻩ. ﻭ ﺍﻳﻨکه ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﺪﺍم ﻨﻮع ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺭﻓﺘﻥ ﺪﺭ ﻳک ﺘﻮﻟﺪ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺒﺠﻬنم
ﺠﻬﺎﻥ ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻤﻮﺭﺩ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮمجدد ﺍلهی
هستند. ﭼﻮﻥ ﺒﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﮐﺎفی
ﺮﺳﻴﺪند ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳند
ﻭﻧﺠﺎﺕ از
مسؤلیتهای الهی
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍلهی ﺘﻤﺎم ﺸﺪﻩﺍﺳﺖ.

حدیث1482 –
از امامی نقل
شده ( ج؟ ص؟؟ ) که میفرماید
( ﺍﻟﺤﻤﻴﺪ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺣﻤﺪ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭﺍقعی اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳق ﻮﺳﺎﺋﻄ
ﭙﺮﺳﺘﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺪفع ﺸﺮک ﻮ ﭘﺮﺳﺘﺶﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺣﻤﺪ ﺳﭙﺎس
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺴﺎﻟک
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ. ﺳﭙﺎس
ﺳﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﻣﻘﺎک ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ اﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺎ ﺑﺮﺣﻤﺖ
مینوی ﻭ ﻧﻌﻤﺖ
مادی بیشتری ﺒﺮﺳﺪ.
( که ﺣﺪ ّ ﺍﮐثر ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ رحمان اﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﺎمی
ﻮﻋﻘلی ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق کاﻣﻠﺎﻥ ﻨﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴکه ﻧﻌمتی
ﺒﮑﺎﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻧﺸﻮﺩ،
ﻭﻣﻔﻬﻮم ﻮ ﺗﺼﺪﻳق
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﻧﺸﻮﺩ،
ﺭﺣﻤﺖ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﻣﻄلق
پاکی ﺼﻮﺭﺕ
نمیگیرد ،ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻣﻔﻴﺪ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺟﺴمی
ﻮﻋﻘلی ﻮ ﺭﻭحی ﻮ
ﺭﻭﺍنی ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭ ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ، ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻥ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ.(ﺣَﻔﻰّ)
ﺑﺎ ﺣﻔﺎﻭﺕ ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩق همین اﺳﺘﻘﺒﺎل
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍﻧﻬﺎ
،ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭﮐﺸﺶ
ﻭﭘﺎسخ ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی همیشه
ﺩﺭ ﺣﺎﺷﻴﻪ ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ،
ﻭ ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ ﺳﺎلکاﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ (ﺣﺎﻓّﻪ)
ﻭ ﻣﺠﺎﻭﺭ ﻭﮐﻨﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﮐﻤک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﭘﺎسخ
ﻔﻮﺭﻯ ﻮ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. (ﺍﻟربّ)
ﻳﻌنی ﻤﺮبی ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ (معرفی خداوند
شده وبا الف
لام تعریف) ،ﻭﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭ،
مانند ﺧﺪﺍی و ربّ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی ﻮ
ﻧﻮع ﻮ ﻳﺎ ﻓﺼﻞ ﻧﻮعی
که ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻳک ﻤﻘﺎم الهی
اﻭﺭﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺑﺘﺪﺍ ﭘﻴﺮ ﺍلهی
ربّ مُربّی ﻮﺍلهی
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺎﻟک ﻤﻌﺮﻓﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ،ربّ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥﺮﻳﺸﻪ
(ﺭﻉ) ﻣﺼﺮﻯ ﻮ،ربّ
عبری ﺗﻮﺭﺍﺕ
می ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭ ﻳک ربّ
ﺍﻟﻔﺼل ﺒﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﺑربّ ﺍﻟﻨﻮع آﺧﺮﻳﻦ
ﻭﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩی
قائم ﻭ ،ربّ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻣﻘﺎم
الهی ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺟﻌتی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺍﺷﺖ. ﻭ ﺑﺮﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻗﺎﺋم
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ،
ﮐﻪ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﻇﻬﻮﺭ
و بعثت ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﻣﺮﻭﺯ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎن
،چه رسد که به ﻋﺮﺵ
،ربّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥﺒﺮﺳﻨﺪ
که نامی از او
نداریم . ﻭلی اﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺨﻮﺩ، ﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍلهی ﺪﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻭ
ثوﺍﺑﻬﺎئی ﺒﺮﺍﻯ
آﺧﺮﺕ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺟﺴمی ﻮﻋﻘلی ﻮ ﺭﻭحی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺘﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
عقلی، ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻋﻘل کُلّی
کاﻣﻠﺎﻥ
ولایت ششم ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ،
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻨﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﻌﻠﻴم ﺸﺨﺼﻰ ﺳﻠﻮﻙ،
ﻭ ﻳﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻤﻮمی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
سلوک الهی ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺗﻰ ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺴﻠﻮک الهی ﻘﺎﻧﻊ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﺘﺎیج ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭحی
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺳﻬمی
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻳﻥ ﺘﻠﺎﺷﮕﺮﺍﻥ
اﻣﺮﻭﺯ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﻬﺎ ﻣﺤﻔﻮﻇ
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
آﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺭﺑّﺎﻧﻴﻮﻥ
ﻮ ﺭﺑّﻴﻮﻥو رابی
ها ،ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند، ﮐﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟک ﻴﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﺭﺑﺎنی نیز
و آخوندهای الهی
نشده را ملّا
و آخوند نا
خوانده و قراء
ت و قرّه گیری
سلوکی نکرده و
بیسود را ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺩﺭﺍﺳﻠﺎم اﻳﻥ
اﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ غیر
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﻧﻴﺰﺑﻐلط
ﺮﻭﺣﺎﻧﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺒﻤﻠّﺎﻫﺎﻯ غیرﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﺑﻐﻠﻄ ﻤﻮﺑﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻮﺑﺪ ﻭﻋﺎﺑﺪ ﻭ
ﻣطیع الهی ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
(ﺍﻟﺮﺣﻤﺎﻥ) ﺻﺎﺣﺐ
ﺭﺣﻤﺖ مینوی
که اکنون
بکاملان
ولایت محمدی ﺑﻬﻤﮕﺎﻥ،
ﻭ ﻧﺎم ربّ
برتر ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﺸﺮ،
که ،ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ آﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ از نوع
نعمتهای نوع
دبشری ﻨﻴﺰ ﺑﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻳﻦ حَقّ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺩﻭﺭﻩ ﺣﻴﺎﺕ ﻓﻌلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ
چهارم ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﻭﺭﻩ
حیات بشری ﻗﺒلی
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ، ﻫﺮﻳک
ﺪﺭ ﻫﺮ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮعی
که ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ،
ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﻌﺪﻯ
ﺘﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠق
اﻟﻠﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺗﺤﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖ (ﻧﻔس
ﮐلّ ) ﻔﺎﻃمی ربّ
ﺍﻟﻔﺼل سوم در
شهودهای محمدی
،ﮐﻪ ﻧﻘﺶ ﻣﺎﺩﺭ
ﻫﺴتی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﺍﻳﻔﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ ،ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋﻢ،
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺮﺍ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺩﺍﺭﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
(ﺭﺣﻴﻢ) ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺭﺣﻤﺖ
ﺧﺎﺹ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﺻل
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ، ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺤﺪّ ﺍﻗل
ﺰﻧﺪگی ﺮﺍ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ها ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آینده ﺍﻣﺎﺩﻩ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
(ﺫﺍﺭﻯٴ) ذرّات ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
شدﻩ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ، ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﺳﺘﻨﺪﻩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺒﺨﻠﻖ، ﻭﺩﺭ
ﻣﻨﺎﻃق ﺒﺸﺮﻯ ﻮ
ﺑﺎﺯ ﺍﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺎﭼﻴﺰ،
ﻭﺫﺭﺍﺕ ﺭﻳﺰ ﻭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻨﺎ ﭼﻴﺰ، ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺯ ﺫﺭﻳّﻪ ﻭ ﻧﻄﻔﻪ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫیچ
ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ ﺮﺍ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
کاﻣل ﻮ ﺑﺰﺭگ ﻨﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ ﺍﺯﻧﻄﻔﻪ
ﻭ ﺑﺎ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
ﻤﺮﺍﺣل ﺘﮑﺎﻣل
ﺠﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭان
ﺒﺎﺷﺪ. (ﺫﺭﻳّﻪ) ﻧﻴﺰ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻤﻌنی ﺴﻠﻮکی
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ هر کامل
الهی ، ﮐﻪ ﻗﺒل
از وصول ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻧﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺧَﻠَﻒ
ﺍﻧﻬﺎ ،ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻧﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ، ﻭ ﺳَﻠَﻒ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﻘﺒلی
ﺮﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺗﻤﺎمی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺬﺭﻳﻪ ﻧﺎﺧﻠﻒ ﺍﻭﻟﻴﺎ،
ﻭﺧﻠﺎف کاﺭﺍﻥ
اﺯ ﺍﻭﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
خداوند ،ﻭاز ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
باشند . (ﺍﻟﺮﺍﺯﻕ)
ﺭﺯق ﺪﻫﻨﺪﻩ، ﺍﻋمّ
اﺯ ﺭﺯق ﺤﻴﺎتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ، ﻭ ﺭﺯق
مادّی و بشری ﻭﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮ ﻳﺎ ﻣﺎلی ﺒﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭ
ﻳﺎ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺒﺪﻭﻥ
ﺘﺴلیم ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ. ﻭﻳﺎ ﺭﺯق
ﻤﻌﻨﻮﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻮﮐﺸﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
عامل ،ﻭﻳﺎ ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻭ ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ
عقل کُلّی و
علم لدنی ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
پیامبرگونه . (ﺍﻟﺮﻗﻴﺐ)
ﻣﺮﺍﻗﺐ ﺍﺳﺖ، ﻭﺗﻤﺎم
ﺤﺮﮐﺎﺕ ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
در ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ برای داوری
الهی ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ، ﻧﻮع
ﺮﻗﺎﺑﺖ ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺑﻬﻢ را ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﻗبت ﺧﻮﺩ،
ﺣﻔﻈ ﻮ ﻗﻴﻮﻣﻴﺖ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ، ﻭﻧﻴﺰ
ثبت ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻧﻴک
ﻮ ﺑﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی اﺳﺖ. (ﺭﻭٴﻮﻑ)
ﺑﺎ ﺭﺃﻓﺖ ﻭ ﻟﻄﻒ
ﻭ ﺗﺮﺣﻢ ﻭﻧﺮﻣﺶ
آﺳﺖ، ﻭﮐﻤﺘﺮ ﺍﻧﺘﻘﺎم
ﻮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻧکه ﺍﺯ ﻣﺮﺯﻯ
ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ. ﻭ ﺗﺎ ﺍﺯ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺑﻪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺷﻮﺩ. (ﺍﻟﺮﺍﺋﻰ) ﺭﻭٴﻴﺎ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ،
ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﺎﻇﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﺩﻫﻨﺪﻩ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﻳﺪﻥ ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭق
تی ﻤﺎ می ﺒﻴﻨﻴم
ﺮﻭٴﻴﺎئی ﻨﺪﺍﺭﻳم
ﻮﺧﺪﺍ ﻣﺎ ﺭﺍ
می ﺒﻴﻨﺎﻧﺪ. (ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻇﻴﻔﻪ سلوک
الهی ﻴﺎ ﺳﻠﺎم
و تسلیم اﺳﺖ و نیز
نام خداوند . ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭ ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ ﺑﺮﻭﺩ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
اﺭﺍﻣﺶ ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﻮ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺳﻠﺎمتی ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ،ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍﺣﺖ ﻭﺑﺪﻭﻥ
عیب ﺷﺪﻥ، ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺠﺎﻭﺩﺍﻧگی ﻮ
بی ﻤﺮﮔﻰ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﺎﻟک ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
اﺳﺖ. ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺑﻬﺸتی
ﺨﻮﺩ، ﺳﻠﺎم و
صلح ﻮﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ،
ﻭﻋﺪم ﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
شدن ﺍﺳﺖ. ﺳﻠﺎم
ﻨﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻫﻤﮕﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺟﺰ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﻘﺎﺋﻢ، ﺍﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮک ﻮﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﻌﺎﻑ هستند. ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺩﺭﻭﺩ( ﺳﻠﺎم
علیکم ) ﺒﻴﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻴﺎﺩ ﺍﻭﺭﻯ
همین ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی
اﺳﺖ. ﻭﭘﺎسخ ﺪﺭﻭﺩ
ﻧﻴﺰ ﻳﺎﺩ ﺍﻭﺭ ﺑﺨﻮﺩ
ﺳﻠﺎم کنندﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻦ) ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﻣﻮٴﻤﻥ
اﻭم کننده ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻥ اﻭم ﻮ
ایمان به ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻭ ﮐﺸﺶ
ﺑسلوک الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﻮﺍقعی هستند،
ﮐﻪ ﺍثباﺕ ﺻﺪق ﺴﻠﻮکی
کرﺩﻩﺍﻧﺪ، ﮐﻪ ﭘﻨﺎﻩ
ﮔﺎﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮ
ﻗﺎﺑل اﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم
و مسلّم بودن ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﺍﻟﻤُﻬﻴﻤَﻦ) ﺳﻠﻄﻪ
ﻭ ﺣﺪﻭﺩ ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﻭ (ﻫﻴﻤﻨﻪ) ﺑﺮﻫﺴتی
ﻮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﻧﺴبی اﺯ ﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ آیندهﻫﺎ
ﺍﺣﺎﻃﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ
ﺗﺤﻘق ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺑﺎﺯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻭم کرﺩﻥ
ﻮﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺪﻫﺪ.
(ﻫﻴﻤﺎﻥ) ﻨﻴﺰ ﻋﺸق
ﻮ ﮐﺸﺶ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺪﺍﻥ ﻨﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﻋﺸﻖ
ﺑﻮﺭﺯﺩ. (ﻋﺰﻳﺰ) ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﻭﻋﺰّﺕ
ونیز ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭ ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایتهای
ششگانه ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺟﺒّﺎﺭ) ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺭﻳک ﺠﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
هستی لاﺟَﺮَﻡ،
ﻫﻤﺎﻥ اﺭﺍﺩﻩ ﺍلهی
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ
و حتما ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺟﺒﺎﺭ ﺟﺒﺮﺍﻥ
کنندﻩ، ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
و پاک ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮ ﺍﺯ ﺍثاﺭ
ﻧﺎ ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ، ﮐﻪ ﻓﻌل
ﻮﻋﻤل سلوک
الهی اﺳﺖ. و (ﺟﺒﺮﺍﻥ)
ﺴﺎﻟک ﭙس ﺍﺯ ﻗﺘل
ﻨﻔس ﺣﻴﻮﺍنی ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ، ﻭ ﻧﻴﺰ ﺠﺒﺮﻭﺕ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ ﺑﻘﺎﺋﻢ،
ﻭ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎمی اﺭﻭﺍﺡ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎملی
اﺯ ﺗﻤﺎم اﻧﻮﺍع
ﻮﺟﻮﺩﻯ. ﻭﻧﻴﺰ
معنی ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻭﻋﻈﻤﺖ الهی ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻌﻈﻴم ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ. (ﺍﻟﻤﺘﮑﺒّﺮ)
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺒﺰﺭگی
ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻥ ﺒﺰﺭگی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺘﮑﺒّﺮ بحقّ ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟﻚ، ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﺰﺭﮔﻴﻬﺎئی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺰﺭگی ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﺎﭼﻴﺰ ﻭ
ﺣﻘﻴﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ قُرآن
ﻤﺘﮑﺒّﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺗﺴلیم اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﻳک ﺴﻠﻮک
ﺒﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ ﮐﺎفی
ﻮ ﺣتی ﺒﻴﺶ ﺍﺯ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺰﺭگ ﻮ ﮐﺎﻣل ﻮﻋﺎﻗل
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﺒﺰﺭﮒ
ﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻤﺬﻫبی
ﺪﺭ ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻮ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﮑﺒّﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺭﻋﻘل ﻮ ﺩﻳﻥ
ﺪﺍﺭﻯ ﻮﺧﺪﺍﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. (ﺍﻟﺴﻴّﺪ)
ﺁﻗﺎ ﻭﺳﺮﻭﺭ ﺗﻤﺎم
هستی ﻭﺳﺮﻭﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺳﻴّﺪ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺁﺭﻳﺎ ﻭ
مقدّس ﻭ ﭘﺎگ ﻛﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
غیر ﺳﺎﻟک ﺘﻘربّ
ﻭﺗﺸﺒّﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ،
ﺩﺭ ﭘﺎکی ﻮتقدّس
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋلیّ ﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﻥ
کاﻣﻞ ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ (ﺳﻴّﺪ ﺍﻟﺎﻋﺮﺍﺏ)
ﺧﻮﺍﻧﺪه ،ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ(ﺳﻴﺪ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺁﺩﻡ) ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ همیشه
، ﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ.ﻭ ﻣﻮﻟﺎﻋلیّ
ﺪﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻮﺳﻴّﺪ ﻭ
ﺭﻫﺒﺮ ﮐﻠﻴﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ولایت محمدی ﺰﻧﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮ، ﻭ ﺗﺎ ﺍﺧﺮ
ﻋﻤﺮ برتری ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺎمی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻤﻮﻟﺎ
ﻋلیّ ﺪﺭ ﻧﻘﺎﺏ
ﻧﻮﺭ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻣﻮفق ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄفوی
ﺸﻮﻧﺪ، ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
گرﺩﻧﺪ. ﻭ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
(ﺳﻴّﺪ ﻗﻮﻡ) ﻳﺎ ﺳﺮﻭﺭ
ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ ﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﺍﻟﺴﺒّﻮﺡ) ﮐسی
اﺳﺖ، ﮐﻪﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺒﺎﺣﻪ
شناوری ﻭ ﻗﺼﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻮﻯ ﺒﺎ
ﺗﺴبیح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﺮﮐﺖ ﺷﻨﺎﮔﺮﻯ
ﺴﺨﺖﺗﺮ ﻭ ﮐُﻨﺪﺗﺮ
ﻭﺧﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﺴﺒیح
کننده ﻭ ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺒّﻮح ﻤﻮﺭﺩ ﺗﺴﺒیح
ﻮ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭ ﺫﮐﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﻨﻴﺰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺴﺒیح هستند،
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄلق
ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ ﺴﻮﮊﻩ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺴﺒیح ﻮ
ﻗﺼﺪ ﺗﺴﺒیح ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺍﻟﺸﻬﻴﺪ)
ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ ﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻫﻨﺪﻩ،ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﻭﺳﻮﮊﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ تَجلّیاتالهی
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺷﺎﻫﺪ ﻭﺍقعی اﺳﺖ،
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ،
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍﻧﺎﻥ
ﺨﻮﺍهند ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
(ﺍﻟﺼﺎﺩﻕ) ﺭﺍﺳﺘﮕﻮ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺻﺎﺩﻕ، ﻭﻣﺘﻌﻬﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ، ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟک
غیر ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋﻤﺎل ﻈﺎﻫﺮﻯ
ﻮﻗﺸﺮﻯ ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎم ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺍلهی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻣﺸﻤﻮل
ﭙﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
(ﺍﻟﺼﺎﻧﻊ) ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺻﻨﻌﺖﮔﺮ ﻭﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻭﺭﻧﺪﻩ ﺍﺯ ﻧﻴﺴتی
ﻮﻋﺪم ﻮ ﺍﺯﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎ،
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮﻧﻮعی
اﺳﺖ. (ﺍﻟﻄﺎﻫﺮ) ﭘﺎﻙ،
ﻭﺑﺪﻭﻥ هرﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻟﻮﺩگی ﻮﻋﻴﺐ
ﻭﻧﻘﺺ، ﻭﻧﻴﺰ ﻃﺎﻫﺮ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟکان
،ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺟﺴم ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﻴﺎ ﺭﻭح اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺍﻟﻌﺪﻝ) ﻋﺎﺩل
اﺳﺖ، ﮐﻪهم ﻴﮑﺴﺎﻥ
ﺒﻬﻤﮕﺎﻥ ﺪﺍﻭﺭﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺍﺳﺘثنائی
ﻨﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ ﻫم ﺘﻌﺪﻳل ﻮ ﺭﺍﺳﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻥ هر ﮐج ﻮ
ﮐﺎﺳتی ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
(ﺍﻟﻌَﻔﻮّ) ﻋﻔﻮ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﺑﺨﺸﻨﺪﻩ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ سلوک
الهی ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺴﻠﻮک
عفوﻯ ﺪﺭﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ نکرار ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎی ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺬﺍﺏ ﺁﻥ ﺰﻧﺪﮔﻴﻬﺎ،
ﻣﻨﺠﺮ ﭘﺎکی ﻤﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮ ﻧﻮﺍﻗﺺ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﺍﻟﻐﻔﻮﺭ)
ﻏﻔﺮﺍﻥ کنندﻩ ﻭ
ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻏﻔﺮﺍﻥ اﺧﺮﻳﻥ
عفو ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ در
شهود قائم ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﺍﻟﻐﻨﻰّ) ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ،
ﻭبی ﺤﺴﺎﺏ ﮐﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
می ﺒﺨﺸﺪ ﻭ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭ
ﺷﺎﻣل ﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
مادّی ﻮﻋﻘلی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻧﻮعی رسیدﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻏﻨﺎﻯ الهی ﺪﺭ ﺧﺰﻳﻨﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻓﻮﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻮ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻴﺸﻪ
بی ﻨﻴﺎﺯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺍﻟﻐﻴﺎث ) ﮐﻪ ﻏﻮث
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﻳﺎﺭﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﺨﺘﻴﻬﺎ ﻭﺑُﻥ
ﺒَﺴﺘﻬﺎ ﻭﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ
ها، ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮐﻤک ﺒﺴﺎﻟک الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺍلهی
ﺒﺴﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ ﻭ
ﻣﺴﺘﻌﺪ معرّفی
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﻭ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ. (ﺍﻟﻔﺎﻃِﺮ)
ﻓﻄﺮﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ،
ﻭ ﺍﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻓﻄﺮﺗﻰ ﻗﺒلی
می ﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺪﺍﺩﻥ ﺮﻭﺡ،
ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ان ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﻨﻮع
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ، ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ غیر
ﺳﺎﻟﻚ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﻓﺎﻃﺮ
ﺷﮑﺎﻑ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭﺷﮑﻨﻨﺪﻩ
ﻳک ﺠﺴم ﺴﺨﺖ، ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺑﺬﺭ ﮔﻴﺎﻫﻰ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺨﺮﻭج
ﺒﺮﮔﻬﺎ ﻭ ﺯﻧﺪگی
گیاهی اﺯ ﺑﺬﺭ ﺳﺮ
ﺑﺴﺘﻪ، ﻭ ﺳﺨﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻔﻄﺮﺕ
ﻃﺒیعی ﻮ ﮊﻧﺘﻴک
ﻨﻮعی اﺳﺖ. (ﺍﻟﻔﺮﺩ)
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻣﻨﻔﺮﺩ
ﻭﻳﮕﺎﻧﻪ، ﺩﺭﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﻋﻤّاء ﻴﺎ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻋﺎﻟم
عدم ﻤﺎﺳﻮﺍﻩ ﺩﺭ
(ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج اﺯ ﻫﺴﺘﻰ)
ﮐﻪﺍﺻل اﻭﻟﻴﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ هر ﻣﻮﺟﻮﺩ،
ﻭﺣتی ﺨﻮﺩ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﻫﺮﻋﺎﻣﻞ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺍﺳﺖ. (ﻓﺘّﺎﺡ) ﺑﺎﺯﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭ ﻓﺘح ﻮ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺟﻨگی ﻮﻫﺮ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺎﺯ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩ،ربّ
ﻭﻟﺎﻳﺖ سلوکی ،ﻭﺁﻏﺎﺯ
ﺳﻠﻮک ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺑﺎﺩﺍﺩﻥ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﻄﺎﻟﺐ
ﻭ ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ ﺻﺎﺩق
ﺁﻥ. ﻭﻫﺮﻳک اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﻓﺘﺢ ﺑﺎبی ﺘﺎﺯﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﮐﻪ
ﻓتح اﻟﻔﺘﻮح اﻭ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭلی عرﺵ ﺭﺣﻤﺎن
ﺸﻬﻮﺩﺁﺧﺮ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﺯ ﻭ ﻓﺘح ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق آﻏﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی ﻘﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل ﺮﺍ ﺑﺴﻮﻯ
عرﺵ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ
،ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳکی اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
عرش رحمان ﺑﺎﺯ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﺗﻤﺎم ﻤﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺒﺎﺯ ﻧﺸﺪﻩ
ﻭ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ که
سوشیانس سوم زردشت
خوتهد بود ﺑﺎﺯﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻥ عرﺵ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ به ﻧﻮﺭ ،ربّ
ﺭﺣﻤﺎن ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ،ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺑﺨﻠق
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺳﻠﻮک الهی ﺸﺒﺎﻫتی
ﺒسلوک الهی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ ﻨﻴﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. (ﺍﻟﻔﺎﻟﻖ) ﺑﺎﺯﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﻭ ﻓﻠﻘﻪ ﻳﺎ ﺩﻭ
ﻟﭙّﻪ ﺑﺬﺭ ﮔﻴﺎﻫﻰ،
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
اﻭﻟﻴﻪ ﮔﻴﺎﻩ ﺍﺯ
ﻏﺬﺍ ﻭ ﮊﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺒﺬﺭ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺧﺮﻭج ﻨﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﻭﺷﻦ،
ﺩﺭ ﻳک ﺰﻣﻴﻨﻪ ﺗﺎﺭﻳک
ﻜﻪ ﺭﻭح ﺴﺎﻟک ﻔﻠق
و شکاف ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
(ﺍﻟﻘﺪﻳﻢ) ﺍﺯلی
ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ،
ﮐﻪ ﻗﺒل اﺯ ﺍﻥ ﺰﻣﺎنی
ﻔﺮﺽ ﻧﺸﻮﺩ. ﻭﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ که ﺍﻏﺎﺯ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺣﺎﺩث
و مخلوق ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ متغیّر
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒل اﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻮﻗﺪﻣتی
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺑﮕﻮئیم،
ﺩﺭﻋﻤّاء ﺪﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ
از ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮ ﺣﺎﺩث ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﮑﺎﻣل ﻴﺎﺑﺪ،
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﮔﺮ ﺗﻌﻤّﺪﻯ
ﺪﺭ ﮐﺎﺭ ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ
ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﻮﻥ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟک ﻮ ﻗﺸﺮﻯ،
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
(ﺍﻟﻤﻠﻚ) ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻫﺴتی ﻮ ﻣﺎﻟک آﻥ،
ﻭﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﺎﻟﮑﻴﺖ
ﻫﺴتی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
که ﻣَﻠِک ﺒﺎﺷﺪ،
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﺘﺤﮑم
ﺪﺭ ﮐﺎﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﻭ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨلق ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻮﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ،
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺘﺎج اﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺳآیه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﮔﺎهی
ﻨﻴﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عاﻣل ﺮﺍ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎل ﻔﺮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻥ، ﺩﺭ قُرآن
ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. (ﺍﻟﻘﺪّﻭس)
ﭘُﺮ تقدّس ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺴﻮﮊﻩ ﺗﻘﺪﻳس ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ، ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی مُقدّس ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺪﻭس
،ﮐﻪ تقدّس ﻣﺘﻘﺪﺳﻴﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ (ﺳِﻨﺖ) ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻗَﺪس ﻭ ﺑﻴﺖ ﺍﻟمُقدّس
،ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺠﺎﻳﮕﺎﻩ
تقدّس ﺩﺭﺷﻬﺮ ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﻣﺎﻡ، ﻭﻳﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺳﺎﻟک ﭽﻮﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ،
ﺍﺳﺮاء ﻮ ﻋﺮﻭج
اﻭ ﺑﺴﻮﻯ ﻋﺮﺵ ،ربّ
رحمان، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ ﺟﺒﺮئیل
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺴﻔﺮ ﻫﻔﺘم
کاﻣل ﺒﺴﻮﻯ عرﺵ،
ﺗﻮﺍﻥ آن را ﻨﺪﺍﺭﺩ.
(ﺍﻟﻘﻮﻯ) ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﭘُﺮﻗﺪﺭﺕ ﻭﻗﻮّﻩ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﺨﺶ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
،ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم
کاﺭﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ، ﻭ
ﺗﺎ ﺑﺄﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺎﺷﻨﺪ. (ﺍﻟﻘﺮﻳﺐ)
ﻧﺰﺩﻳک ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺨﻮﺩ، ﻭ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻥ ﺘﻘربّ ﺳﺎﻟک
ﺒﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍئی ﺨﻮﺩ،
ﻭﻫﺮ ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ،ﻗﺪمی
ﻨﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺪﻥ اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺍﻟﻘﻴّﻮﻡ)
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ، ﻭ ﺳَﺮِ
ﭘﺎ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﺩﺭ
ﻧﻮع ﻮﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﻫﻴﺄﺕ
ﻓﻌلی ﺨﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺑﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﻳﺎ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺑﺮﻭﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﻥ ﺤﻔﻈ
الهی ﺪﺭﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی اﻣﺮﻯ ﻤﻮﻗتی
اﺳﺖ، ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
أجلی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳج
ﺒﺎﻳﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
ﻧﺠﺎﺕ، ﻭﻳﺎ
عقب ﺭﻭﻯ ﺪﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
بقهقرا. که ﺍﻳﻦ
(ﺣﻔﻈ ﺮﺍﻩ تغییر)
ﻭﺣﻔﻈ هر ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﻤﺸﮑل
ﺘﺮﻭﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺣﻔﻈ هر ﺻﻮﺭتی ﺒﺤﺎل
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻓﻄﺮﻯ ﻮﺫﺍتی ﺪﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ماهیّت
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭﮊﻧﺘﻴک
روحی و جسمی ﺒﺸﺮﻯ
آﻧﺎﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻇﺎﻫﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺎقی ﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘلی ﻮﻧﻮع
ﺮﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
آﻧﺎﻥ، ﻗﺎﺑﻞ ﺩﻳﺪﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻗﻴّﻮﻡ)
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﺳﺎﻥ ﻮﻗﻴﻤﺖ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺍﺭﺯﺵ
ﻧﻮعی اﺯﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻗﻴﻮﻣﻴﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ (ﺣﻰّ)
ﻣﻴآﻳﺪ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺑﻌﺪ به ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺨلق ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
(ﺍﻟﻘﺎﺑﺾ) ﻗﺒﺾ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺡ، ﻭﮔﻴﺮﻧﺪﻩ
ﺍﻧﭽﻪ ﺩﺍﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺣﺎلی غمناک ﺪﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﻨﮕﺮﺍﻥ اﺯﻋﺪم
ﭙﺬﻳﺮﺵ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺴﺎﻟک علاﺋم اﺯ
ﺗﻮﻓﻴق ﺪﻳﺪ، ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﻭﺧوﺮﺳﻨﺪ ﻭﻓﻌﺎﻟﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﺍﻟﺒﺎﺳﻂ)
ﺑﺴﻄ ﺪﻫﻨﺪﻩ، ﻭﻭﺳﻌﺖ
ﻭﻓﺮﺍخی ﺪﻫﻨﺪﻩ،
ﻭﺷﺎﺩﻯ ﺒﺨﺶ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙس ﺍﺯ
ﺍﻧﺪﻭﻩ ﻭﻗﺒﺾ ﺭﻭﺍن
بشری ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﮐثرﺍ ﺩﺭ ﻗﺒﺾ
ﺭﻭﺍن بشری ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣل
ﻨﻬﺎئی ﻮ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎس
ﺧوﺮﺳﻨﺪﻯ کاﻣل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. (ﻗﺎضی
اﻟﺤﺎﺟﺎﺕ) ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺍﺣﺘﻴﺎﺟﺎﺕ،
ﻭ ﺭفع کنندﻩ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭفع ﻨﻴﺎﺯ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ، ﻭﻫﺮ ﻳک
اﺯ ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺍثاﺭ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ.
(ﻗﻀاء ) ﻣﺮﺗفع ﻨﻤﻮﺩﻥ
ﭽﻴﺰﻯ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺤﮑم ﺪﺍﻭﺭﻯ ﻮ ﻗﻀﺎﻭﺕ،
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻗﻄﻌﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم هر ﺍﻣﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻧﻘﻀﺎﻯ
اﻣﺮﻯ که گذﺷﺖ ﻭ
ﻣﺮﻭﺭ ﺁﻥ، ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺣﮑم ﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺪﺭ ﺍﻣﺮ ﻭ ﻳﺎ ﻧَﻬی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﮐﻪ ﺍﺣﮑﺎﻣﻰ
ﺍلهی هستند. (ﺍﻟﻤﺠﻴﺪ)
ﻣﺠﺪ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭﻋﻈﻤﺖ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ، ﻭﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻓﻀﻞ
ﻭ ﻣﻘﺎم ﻮﮐﻤﺎﻟﺎﺕ،
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮفق اﺳﺖ. (ﺍﻟﻤﻮﻟﻰ)
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻣﺤﺒﺖ ﻭ ﻗﺒﻠﻪ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻣﻴﻨﻪ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﻣﻮﻟﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺣﺪّ ﺍﮐثرﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭﺍﻏﺎﺯ
ﺍﻥ ﻮﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻣﻮﻟﺎﻯ ﺴﺎﻟک
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک عاﺷق ﻮﻣﻔﺘﻮﻥ
ﭙﻴﺮ، ﻭ ﭘﻴﺮ ﻧﻴﺰ
ﺩل ﺒﻪ ﺍﻭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﺎﻳﺖ یعنی ﺩل
ﺪﺍﺩﻥﻮﺳﺮﺳﭙﺮﺩگی
ﻮﺩل ﺴﭙﺮﺩﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﻣﻨّﺎﻥ)
ﻣﻨّﺖ ﮔﺬﺍﺭ، ﻭﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨتی ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﭽﻪ ﺳﺎﻟک ﺪﺍﺭﺩ،ﻣﻨتی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭ
ﺣتی اﺯ ﭘﻴﺮ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ حَقّ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻨﺖ ﮔﺬﺍﺭﻯ اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺴﺎﻟک ﭙﺎﺩﺍﺵ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
اﺯ ﮐﻤﻴﺘﻬﺎﻯ ﺒﺸﺮﻯ
ﺴﺮمایه ﮔﺬﺍﺭﻯ
کرﺩﻩ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍلهی کیفی اﺯ ﻧﻮع
ﻤﻌﻨﻮﻯ ﻮﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﺑﺸﮑل عقلی ﻮﻣﻘﺎم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻮﺍﺧﻠﺎقی
ﻮﺻﻔﺎتی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
وملکوتی اﺳﺖ. (ﺍﻟﻤﺤﻴﻂ)
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﻭآگاهی همه ﺟﺎﻧﺒﻪ،
ﺍﺯ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻭ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﻮﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻨﺎﭘﻴﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﻋﻠمی ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ،
ﻭﺍﺣﺎﻃﻪ ﮐﻞّ ﺑﺮﺍﺟﺰاء
ﺨﻮﺩ، ﻭ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﻳک ﺠزء ﺒﮑلّ ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻭﺩﺳﺘﺮسی
ﺴﺎﻟک ﺒﺎﻣﻮﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺍﻟﻤﺒﻴﻦ) ﭘﻴﺪﺍ
ﻭﺍﺷﮑﺎﺭ ﺩﺭشهوﺩﻫﺎ،
ﻭﻗﺎﺑل ﺒﻴﻨﺶﻋﻘلی
ﻮﺑﻴﻨﺎئی ﺒﭽﺸﻢ
تن ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
تجلّی ﻘﺎﺋم ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﺍﻟﻤُﻘﻴﺖ)
ﻣَﻘﺖ ﻭ ﻧﻔﺮﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ،
ﻭ ﺩﻭﺭﮐﻨﻨﺪﻩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷأﻥ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙس اﺯ ﻣﺮﮒ، ﺑﺎ
ﻣسخ ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﺩﻥ
اﻧﻬﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ عذﺍﺏ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎم
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻣﻘﻴﺖ ﺑﻤﻌنی ﻮﻗﺖ
ﺩﻗﻴﻖ ﺗﻌﻴﻴﻥ
کرﺩﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﻭﻗﺖ ﻭ أجلی
اﺳﺖ، ﺗﺎ ﺷﺮﺍﻳﻄ
آﻥ اﻧﺠﺎم ﻨﮕﻴﺮﺩ
ﺩﺳﺖ نمی ﺪﻫﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍلهی زﻣﺎنی
ﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠکه
ﺩﺭ ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﻮ
ﺗﺎﻣﻴﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺍﻟﻤﺼﻮِّﺭ) ﺗﺼﻮﻳﺮ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺪﻫﻨﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻳک ﺼﻮﺭﺕ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮﻏﻴﺮ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺼﻮﻳﺮ
ﻃﻔل ﺪﺭ ﺷﮑم ﻤﺎﺩﺭ،
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
الهی ﺒﺮﺗﺮ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻﻞ، ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎم ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﻳﻨﺪﻩ ،ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻗﺪﺭﺕ تصوّر
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﺘﻔﮑﺮ.
(ﺍﻟﮑﺮﻳﻢ) ﺑﺎ ﮐﺮاُمّت
ﻭﺩﻫﻨﺪﻩ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ، ﻭﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺮﻭحی ﻮﻓﻀل ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ
هاﻯ ﻤﻘﺎمی ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﻧﻮﻋﻰ، ﻭ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﻳﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ مادّی
ﻮ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺪﻳﮕﺮ،
ﮐﻪ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺣتی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
سلوک الهی ، ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺣتی ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺠﻬﻨمی ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮعی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﻧﻌﻤﺖ
ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﻭ ﻓﺮﺻتی
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺒﺮﺍﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ،ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﺎﻧس ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
اﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. (ﺍﻟﮑﺒﻴﺮ) ﺑﺰﺭگ
ﺪﺭ ﻣﻘﺎم ﻮﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ
ﺣﺠﻢ. ﻭﺑﺰﺭگ ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺎم هستی ﺒﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﻋﻮﺍﻟم
ان ذَرّهﺍﻯ ﺪﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
بی ﭙﺎﻳﺎﻥ
عظمت ﺍلهی اﻋمّ
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻘلی ﻮ ﻏﻴﺮﻩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج ﺪﺭﻋﻤّاء
ﻮ ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻋﺪم ﻤﺎﺳﻮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. (ﺍﻟﮑﺎﻓﻰ)
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﮐﻔﺎﻳﺖ ﺩﻫﻨﺪﻩ،
ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ ﻴک
ﺴﺎﻟﻚ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
آﺧﺮﻳﻥ ﺸﺮﻃ لاﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻮفق ﻨﻤﻮﺩﻥ
ﺴﺎﻟکی ﺪﺭ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ، ﻭبی ﻨﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮﺍلهی از ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻤﺎمی
ﻨﻴﺎﺯ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﺗﺎﻣﻴﻥ ﺸﺮﻭﻃ
لاﺯﻡ، ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ ﺩﺭ أجل
ﻮ ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ ﻤﻮﺟﻮﺩ،
ﺑﺮﺍﻯ هرﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ اﻥ اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﺮﻭﻃ
لاﺯﻡ، ﺷﺮﻃ کاﻓﻰ
ﻭﻧﻬﺎئی اﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ ﺑﺘﻮﻓﻴق
ﺒﻌﺪﻯ، ﻭﺣتی ﺒﺘﻮﻓﻴق
ﻨﻬﺎئی ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﮐل ﻮ
ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻭ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻨﻴﺎﺯﻯ
ﺒﻬیچ اﻣﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﻫﺮ ﻣﺎﺩﻭﻥ
اﻟﻠﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻋﻠﻤﺎی مادی ﻭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻯ ﺪﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ.
(ﮐﺎﺷﻒ ﺍﻟﻀُﺮّ)
ﺑﺮﻃﺮﻑ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺿﺮﺭ ﻭ ﺍﺯﺍﺭ ﻭ ﺍﺳﻴﺐﻫﺎ،
ﺑﺮﺍﻯ هرﮐس ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،پس ﺍﺯﻧﺪﺍﺷﺘﻥﻨﺠﺎﺕﻭﺷﻬﻮﺩﻭﻭﺳﻴﻠﻪﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻴﺎﺳﺖ.ﺑﺮﻃﺮﻑﮐﺮﺩﻥ
ﺟﻬل ﻮﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪگی
ﻨﻮﻋﻰ، ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺩﺍﺩﻥ ﻨﻮﺭ ﺑﭽﺸمان
ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ.
(ﺍﻟﻮِﺗﺮ) ﺗﻨﻬﺎ
ﻭ ﻳﮕﺎﻧﻪ، ﻭﺗک
ﺒﺪﻭﻥ ﺠﻔﺖ ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ،
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی همیشه ﺷفع
ﻮ ﺟﻔﺖ ﺳﺎﻟک هستند.
(ﺍﻟﻮَﻫّﺎﺏ) ﻣﻮﻫﺒﺖ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺩﻫﻨﺪﻩ،
ﻭ ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺒﻴﺶ ﺍﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻮ ﻧﻴﺎﺯ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ(ﻫُﺒّﻮﺏ
ﺭﻳﺎﺡ) ﻭ ﺭﻭح ﻮ ﺭﻳﺤﺎﻥ،ﭼﻮﻥ
ﺘﻮﻓﺎﻥ ﻮﺑﺎﺩ ﻭﻧﺴﻴم
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ، ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. (ﺍﻟﻨﻮﺭ)
ﺍﺻل ﺴﺮﺍﺳﺮ ﺍﻧﻮﺍﺭ،
ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻯ اﺳﺖ ﻭﺍﻋمّ
اﺯ ﻧﻮﺭﻋﻘلی ﻮ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ،ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻮﺭ ﺭﻭﺷﻥ
کننده ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﻥ
ﭽﺸﻢ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍلهی ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ،
ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺭﻯ الهی
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﺩﺍﻧﺴﺘنی
ﻮﻣﻌﺮﻓتی
عقلی ﻭ ﻧﻮﻋﻰ، ﻧﻮﺭﻯ
اﺩﺭﺍکی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺿﺪ ﻧﻮﺭ ﻧﺎﺭ
است ،ﻭﻟﺬﺍ ﻧﻮﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻧﺎﺭ ﺟﻬﻨﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻳکی ﺘﮑﺎﻣل
ﻮﭘﻴﺸﺮﻓتی
عقلی ﻮ ﻧﻮﺭﻯ ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ، ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻧﻮعی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻧﻮعی ﺪﻳﺪﻥ ﺒﺪل
اﺳﺖ. ﻭﺑﺪﻭﻥ ﻨﻮﺭﻯ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﻴنشی
ﺪﺍﺷﺖ. (ﺍﻟﻨﺎﺻﺮ)
ﻧﺼﺮﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺩﺭﺟﻨگ ﺒﺎ
دشمن ﻧﻔس ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
اﻫﺮﻳﻤﻦ، ﻭﻳﺎ
ﺍﺑﻠﻴس ﺍﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯ، ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟک ﺪﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ، ﺑﺎ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻓَﺮّ ﺍلهی ﻧﺼﺮﺕ
ﻭﺍﺟﺎﺯﻩ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ،
ﻭﺧﻠﺎﻓﺖ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺪﻳﮕﺮ،
ﮐﻪ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
(ﺍﻟﻮﺍﺳﻊ) ﻭﺳﻌﺖﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻭ ﺭﻓﺎﻩ ﺑﺨﺶ،ﻭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ،
ﻭﻭﺳﻌﺖ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم ﺮﻭﺣﻰ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ تَجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺗﻌمیق
ﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ،
ﻭﻓﻀل ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ غیر
ﺳﺎﻟﻚ، ﻭﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺍﻟﻮﺩﻭﺩ) ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻮِدّ ﻭ ﻣﺤﺒﺖ، ﻭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻣﺤﺒﺖ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﺒﻴﺸﺘﺮ.
(ﺍﻟﻬﺎﺩﻯ) ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ، ﻭﻫُﺪﻯ
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم که
ﺍﺻﻞ (ﻳﻬﻮﺩﻯ) ﺑﻮﺩﻥ
هُدا ﺩﺍﺷﺘﻦ، ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﺍﻯ هدﺍﻳﺖ
ﻭﻫُﺪﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی
کنندﻩ، ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﺳﻔﺮ ﺍلهی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ ﺑﻬُﺪﺍ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻨﺠﺎﺕ ﺑﺨﺶ، ﺑﺮﺍﻯ
هرﺳﺎﻟک ﻤﻮﻓق
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ تَجلّیات
ﺍلهی ﻮﻫُﺪﺍﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘلی ﻮﻫِﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﺎمی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. (ﺍﻟﻮَﻓﻰّ)
ﺑﺎ ﻭﻓﺎ ﻭ ﻭﻓﺎﺩاﺭﻯ
ﺪﺭﻋﻬﺪ ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻌﻬﺪ
ﺑﻮﻓﺎﻯ ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻮﻓﺎﺕ ﻭﻣﺮگ ﻮﻓﺎﻯ
جزای الهی ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻭﻋﻴﺪ ﻭﺗﻬﺪﻳﺪ
جهنم ها ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎ ﻭﺟﻬﻨمها
ﺑﻨﻤﺎﻳﺶ ان می ﺮﺳﺪ.
(ﺍﻟﻮﮐﻴﻞ) ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﺳﺎلک
ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﻭﺑﺎ
ﺍﺯﺍﺩﻯ ﻮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ، ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭ آینده بد یا ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﺗﻮﮐل ﺒﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻮﮐل ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺑﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺻﺒﺮ ﻭ ﺻﺪق
ﻮ ﺻﻔﺎﻯ ﺴﺎﻟک ﭽﻘﺪﺭ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻮﮐلی
ﺮﺍ ﺑﺎ ﺗﺴﻠﻴک ﻮ
ﭘﺬﻳﺮﺵ
سرنوشتهای
سلوکی را ﺑﺪﻭﻥ
ﭽﻮﻥ ﻭﭼﺮﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی
اﺳﺖ. (ﺍﻟﻮﺍﺭث )ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰﺩﺭﻫﺴﺘﻰ،ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﭼﻮﻥ اﺯﺁﻥ
اﻭ ﺍﺳﺖ، ﻭ نیر ﺁﺧﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺑﺎقی
اﺑﺪﻯ اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺪتی اﻣﻮﺭ ﻫﺴتی
ﻤﻮﻗﺘﺎ ﺑﮑسی ﻮﺍﮔﺬﺍﺭ
ﺷﻮﺩ. ﺗﺎ ﺯﻧﺪگی
کند ﻭ ﻳﺎ ﺑﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﺭث
ﻭ ﺍﺭث ﺩﻫﻨﺪﻩ
است . ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﮑﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ. (ﺍﻟﺒِﺮ) ﺑِﺮ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﮐﻪ ﻓَﺮّ ﻭﺗﺎگ
ﭙﺎﺩﺷﺎهی ﺒﺨﺶ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺼﺎﺩق ﻮ ﺑﺎ ﻭﻓﺎ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭ ﻭﻓﺎﻯ ﺒﺘﻌﻬﺪ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒِﺮ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻴکی
کرﺩﻥ ﻮﻧﻴک ﻜﺸﺪﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑِﺮ ﻳﺎﻓﺘﻥ
اﺳﺖ. ﺑﺮﻯٴ ﺑﺪﻭﻥ
ﻮ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺍﻣﺮ
ﻧﺎ ﻣﻄﻠﻮﺏالهی
،ﺩﺭﮐﺎﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ.(ﺍﻟﺒﺎﻋث )علّت
ﺳﺎﺯ ﻭ ﻓﺮﺳﺘﻨﺪﻩ
ﻳﺎﺭﻯ ،ﻭبعثت ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﺒﺨﻠﻖ، ﭘس
ﺍﺯ ﮐﻤﺎل ﻮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﻤﺠﺪﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم ﺠﺰ
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ، ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. (ﺍﻟﺘﻮّﺍﺏ)
ﺗﻮﺑﻪ ﭘﺬﻳﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
،ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺠﺎﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ روان ﺍﻣﺮﻭﺯ
،ﺑﮕﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
و تمرّد ﺮﺍ برﺧﺪﺍ
ﻣﻴﻮﺭﺯﻧﺪ. (ﺍﻟﺠﻠﻴﻞ)
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ تجلّی
ﺸﻬﻮﺩﻯ قائم .
عرش رحمان ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺘﺠلی ﻤﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻌنی اجلّ ﻮ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺑﺰﺭگی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ تجلّی
ﻘﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
جلاء ﻮﺿﻮح ﻮ ﺭﻭﺷن
اﺯ ﺣﻘﺎﻳق اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
و جلّ ﺒﻤﻌﻨﻰ (ﮐﻞّ)
ﺍﻥ اﺳﺖ. ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﮑلّ ﻨﻮعی
ﺨﻮﺩ ﺟﻠﻴل ﻮ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ تجلّی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻔﻀل و فضیلت ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. (ﺍﻟﺠﻮﺍﺩ)
ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ ﻭ ﮐﺮﻳﻢ،
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺠﻮﺩ،
ﮐﻪ بغیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺰﻧﺪگی ﻮ ﺭﺯق مادّی
ﻮ ﺫﻫﻨﻰ، ﻭ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺯﻗﻬﺎﻯ عقلی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺍﺣﻮﺍلی ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻧﺎﺏ ﻭ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ. ﻭﮐسی
ﺠﻮﺍﺩ ﭘُﺮﺑﺨﺸﻨﺪگی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ ﺣﺪّ
اﻗﻞ ﺧﺪمتی اﺯ ﮐسی
ﭙﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
عظیم ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺿﻤﻨﺎ
الجوﺍﺩ ﺍﺯﺟﻴﺪ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﮐﻨﻨﺪﻩ،
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺗﺎﺯﻩ، ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺩﻫﻨﺪﻩ، ﻭ ﺩﺍﺩﻥ
(ﮔﺎﺩﻫﺎ) ﻭ(ﮔﺎﺗﻬﺎ)
ﻭﻫُﺪﺍﻫﺎﻯعقلی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. (ﺍﻟﺨﺒﻴﺮ)
ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﻭﻣﻄلّع
ﻮﺍﮔﺎﻩ، ﻭﻧﻴﺰ
ﺧِﺒﺮﻩ ﻭﮐﺎﺭﺩﺍﻥ
ﺪﺭ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺍﻟﺨﺎﻟﻖ) ﺧﻠق
کنندﻩ، ﻭ ﺍﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ
ﻭ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺧﻠﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ، ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ،
ﻭ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻇﻬﻮﺭ
و تولد ﺭﻭح ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. (ﺧﻴﺮ
ﺍﻟﻨﺎﺻﺮﻳﻦ) ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻨﺼﺮﺕ ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ،
ﻭﻳﺎﺭﻯ کنندﮔﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﻴﺰ ﻧﺼﺮﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ
سلوکی ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ (ﺧﻴﺮ)ﺍلهی
همیشه ﺗﮑﺎﻣل ﻮﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺍﺩﻥ ﻤﻘﺎم ﻧﻮعی
ﻮﻋﻘلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻞ ﺑﺪﺍﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍلهی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻳﺎﺭﻯ اﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﭙﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﺍﻟﺪﻳّﺎﻥ)
ﺩﻳﻥ ﭙﺬﻳﺮ ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﺩﻳﻥ
دقیق ﻮ ﺭﻭﺵﻋﻤلی
ﺨﻮﺩ ﺑسلوک
الهی ، ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭتوسّل ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻘﺼﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﺑﺪﻳﻥ
ﻮﺭﺯﻯ درست
کمک ﻮﺗﺸﻮﻳق ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺧﻠﺎل ﺮﺍﻩ
ﻳﺎﺭﻯ ﻤﺪﺍﻭﻡ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺩﺭﭘﺎﻳﺎﻥ ﻨﺘﺎﻳج
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﻥﻮﺭﺯﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ گرﺩﺩ.
ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺮﺽو
دَین ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭ ﻭﺍم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﻮﺍم ﺒسلوک
الهی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻯ
هاﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯﻨﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.
(ﺍﻟﺸَﮑﻮﺭ) ﺳﭙﺎس
ﮔﺬﺍﺭ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟک ﻤطیع ﻮ
ﺻﺎﺩق ﺪﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ اﻇﻬﺎﺭ ﺳﭙﺎس
ﺍلهی اﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺷُﮑﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ،
ﻫﻤﺎﻥ ادامه سلوک
الهی ﻮﺳﭙﺎس ﻋﻤﻠﻰ،
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭتوسّل
ﺒﺎ آﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ. (ﺍﻟﻌﻈﻴﻢ)
ﺑﺰﺭگی ﺒﺎﻋﻈﻤﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ،ﺩﺭ ﮐﻤﻴﺘﻬﺎ
ﻭ ﮐﻴﻔﻴﺘﻬﺎ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻈﻴم ﺪﺭ قُرآن،
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻗﺎﺋﻢ ،ربّ
ﺍﻟﻨوع ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی
رسیدن کمالی اﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻋلی
ﻮ ﺍﻋﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
،ربّ ﺭﺣﻤﺎن اﻃﻠﺎق
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺎﺯ ﻋﻈﻴم
اﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ﺸﮑﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
اﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺩ
ﻭ ﺷﮑﻨﻨﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺩﺭﻳﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
می ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻮﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
سلوک الهی ﻨمی
ﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. (ﺍﻟﻠﻄﻴﻒ)
ﺑﺎ ﻟﻄﻒ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭ ﮔﺬﺷﺖ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ از
خداوند ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
(ﺍﻟﺸﺎﻓﻰ) ﺷﻔﺎ ﺩﻫﻨﺪﻩ،
ﻭﻣﻌﺎلج ﺮﻭﺍﻥ
ﺒﻴﻤﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻨﻮﺭ معالج ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﭼﻮﻥ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻫم اﻳﻨک
ﻤﺠﻨﻮﻥ ﻮ ﺩﺭ آینده
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﻥﺰﺩﻩ
ها ئر مسخهای عمیق
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
و فسخهای
گیاهی و
رسخهای جمادی
و حتی وسخهای
چون چرک تحت جمادی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ

حدیث
1483 - ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ (ﺝ۴ﺹ187 ﺑحار)
- اﻥّ ﻠﻠﻪ
ﻋﺰّ ﻭجلّ، ﺗسعة
ﻭ ﺗﺴﻌﻴﻥ اﺳﻤﺎ،
ﻣﻥ ﺪﻋﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻬﺎ،
ﺍﺳﺘﺠﺎﺏ ﻟﻪ، ﻭ
ﻣﻦ ﺃﺣﺼﺎﻫﺎ ﺩﺧل
اﻟﺠنّة ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻧﻮﺩ ﻭ ﻧﻪ ﺍﺳم اﺳﺖ،
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﻬﺮ ﻳک
اﺯﺍﻧﻬﺎ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﻋﺎ ﮐﺮﺩ، ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺷﻤﺎﺭﻩ
ﻭﺍﺣﺼاء ،ﻭ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺟمع کرﺩ ﺩﺍﺧل
ﺒﻬﺸﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﻋﺎﻯ
ﺸﺨﺺ، ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی ﺪﺭﻳک ﺴﻴﺴﺘم
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﻬﺮ ﻳک اﺯ
ﺍﺳﺎمی ﻮﺣﻘﺎﻳق
الهی ﺘﻮﺟﻪ ﮐﻨﺪ،
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ ﺍلهی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐس
ﻫﺮ ﻳک اﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﻧﺒل کند ﺑﺘﻤﺎم
گناﻫﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ،
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍنی
ﻮ ﺟﻨﻮنی ﻮ ﻓﺴﺎﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﻳک ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻧﺒﺎل
هم ﺪﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﺍلی
ﻨﻮبت ﺗﺮﺑﻴتی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ) ﺟﻮﺍﺏ
(ﻣصبت ﻭ ﻣﻮﺟﺐ
واجب ) ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯﺳﺎلک ﺼﺎﺩﻕ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ اﺳﺘﺠﺎﺑﺖ،
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ او ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﻧﻪ
نشان ﺩﺍﺩﻥ ثرﻭﺕ
ﻭﻳﺎ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﮔﻨﺠﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺰﻳﺮ ﺧﺎﻙ. (ﺍﺣﺼاء
ﻭﺷﻤﺎﺭﺵ کردن ﻮﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻦ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺘﺸﺒّﻪ
وسیع تر ﺳﺎﻟک ﺒﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺯ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﭙﻴﺮ کامل
الهی ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ قُرآن
ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث ،ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﺯ ﺍﺳﻤاء ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺖ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﻤﻌﺎنی اﻳﻥ
اﺳﺎمی ﺮﺍ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ،
ﺑﻠکه ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﺧﻮﺭ ﻣﻠکه ﮐﺮﺩﻥ
اﺳﺖ، ﻭ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻤﺎﺭﺵ ﺍﻧﻬﺎ ،ﺑﻠکه
ﺍﺣﺎﻃﻪ ﺑﺮﺍﻧﻬﺎ
ﻭ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺷﺨﺺ
ﺑﻮﺩﻥ آنها . (ﺍﻟﺠﻤﻴﻞ)
ﺯﻳﺒﺎ ﻭ ﺯﻳﺒﺎئی
ﺪﻫﻨﺪﻩ، ﻭ ﺑﺎﺯ
(ﺟَﻢ) ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭ ﮐﻤﺎل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺨﺶ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺟﻤﺎﻝ) ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺁﻟﺠَﻢ) ﻭکُلّی
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭ أهل
ﺠَم گرﺩﻳﺪﻩ ﻭﺟﻤﺸﻴﺪ،
ﻭﺳﻴّﺪ ﺟَم ﺸﺪﻩ،
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣل الهی
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻔَﺮّ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺪﻳﻥ
که (ﻓﺮ) ﻭ (ﺩﻳﻦ)
فروردین و ﻓﺮﻳﺪﻭﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. (ﺍﻟﻤﺠﻴﺐ)
ﺟﻮﺍﺏ ﺩﻫﻨﺪﻩ،ﻭﭘﺎسخ
ﺪﻋﺎ ﻭ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
سالک ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭ ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ،
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﻮ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺣﻘﻴقی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺳﭙس
ﭘﺎسخ هر ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮکی ﺮﺍ، ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺎﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﺴﺮیع ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺒﺎقی
ﻤﺎﻧﺪﻩ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﺒﺎﻋث ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪگی
ﺪﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮعی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
که ﭘﻴشی ﺠﺴﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺪﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﺍﻟﻤﺎﺟﺪ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺠﻴﺪ ﻭ ﻣﺠﺪ
ﻭﺗﻌﺎلی ﺪﻫﻨﺪﻩ،
ﻭ ﺑﺎﻭج ﻮ ﻗﻠّﻪ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺪﺍﺭﻧﺪ.
(ﺍﻟﺮﺷﻴﺪ) ﺭﺷﺪ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻭ ﺑﻠﻮغ ﺠﺴمی ﻮ
ﻋﻘلی ﺮﺳﺎﻧﺪﻩ،
ﻭﺳﭙس ﻭ ﺑﺒﻠﻮغ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﻫﺮﮐس ﻧﻴﺴﺖ،ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ سلوک الهی ﻮ
ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ. (ﺍﻟﺒﺮﻫﺎﻥ)
ﺩﻟﻴل ﺮﺣﻤﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ،
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺣﻘﺎﻧﻴﺖ
ﺭﺍﻩ ﺳﺎﻟک ﻮ ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ هر ﻧﻮع ﺘﻌﺎلی
مادّی ﻮﺫﻫنی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺪﻟﻴل ﻮ ﺣﺠتی ﺠﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﻴﻘﻴﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﮐﺎﺭ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺍﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﺍﻟﻤُﻌﻴﺪ)
ﺍﻋﺎﺩﻩ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻭ معاد ﮐﺎﺭﻣﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ،ﭼﻪ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺨﻠق ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺎﮐﻤﻪ ﻭ ﺩﺍﻭﺭ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺯ ﻣﻘﺎم
الهی کنونی ﺮﻭﺡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻋﻮﺩ
ومعاد ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﻣﻴﺎﻳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل قُرآن
ﻤسخ ﻤﻴﻤﻮنی ﻮ ﺧﻮک
ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ ﺸﺎﻧس
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. (ﺍﻟﻀﺎﺭ)
ﺿﺮﺭ ﺩﻫﻨﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺿﺮﺭﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ، ﻭلی
ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺮﺧﻮﺩ ﺳﺘم ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭﺣﻰ، ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺿﺮﺭ ﺍﺳﺖ، ﻭﺩﺭ
ﻭﺍقع ﻨفع ﻮ ﻧﻌﻤﺖ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻓﺮﺻﺖ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
مجدد ﺒﻴﺎﺑﺪ. (ﺍﻟﻨﺎﻓﻊ)
ﻧﻔﻊ ﺭﺳﺎﻥ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻨفع
عقلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻮ ﻧﻮعی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﺍﻟﺮﺍﻓﻊ) ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﻮ ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻧﻮﻉ،
ﺑﺎﺩﺍﺩﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺭفع ﻤﻘﺎم غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ، ﺟﺰ ﺟﻬﻨم
ﺴﺎﺯﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭﺗﺎﺭﻳک
ﻜﺮﺩﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮﻋقل
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.
(ﺍﻟﻤُﻌِﺰ) ﻋﺰﺕ
ﺩﻫﻨﺪﻩ، ﻭ ﻧﻴﺮﻭ
ﺑﺨﺶ ﻭﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﻮﻋﺰﻳﺰ ﻗﻮم ﺨﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻥ، ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻬﺎئی اﺳﺖ. (ﺍﻟﻤُﺬِﻝّ)
ﺫﻟّﺖ دﻫﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭﺡ،
ﻭ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪگی
عقلی ﻮ ﺍﺧﻠﺎقی
ﻮ ﺻﻔﺎتی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
گناﻩ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺫﻟﻴل ﻮ ﻓﻘﻴﺮ ﻭ
ﮔﻮﺷﻪﮔﻴﺮ ﻭﺑﺪﻭﻥ
هر ثرﻭتی هستند.
ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
کنند .ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭﺗﺤمّل
آﻧﻬﺎ ﮐﻤک ﺘﮑﺎﻣل
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. (ﺫﻭ ﺍﻟﻘﻮّة
ﺍﻟﻤﺘﻴﻦ) ﺻﺎﺣﺐ
ﻗﺪﺭﺕ ﻣﺤﮑم ﻮ ﺷﮑﺴﺖ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻥ ﻘﺪﺭﺕ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺭﻭحی ﻤﻴﺪﻫﺪ.
(ﺍﻟﻘﺎﺋﻢ) ﺑﺮﭘﺎ
ﻭ ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ ﺑﺨﻮﺩ،
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻘﻮی ﻘﺎﺋم
ﺮﺳﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺍﻟﺠﺎﻣﻊ)
ﺟمع ﻮ ﺟَم کنندﻩ
ﺻﻔﺖ ﺍلهی ﻮﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻬﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻠﻔﻈ ﻔﺎﺭسی
ﺠم ﻮ ﮐﺎمل ﺸﺪﻩ
ﺍلهی اﺳﺖ. ﻭ(ﻋَﺠَم
ﻴﺎ ﺃﺟﻢ ) یعنی ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻋﺎﺟم ﭽﻮﻥ ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺯﺑﺎﻥ ﻨﻔﻬم ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﺍﻟﻤُﻌﻄﻰ)ﻋﻄﺎ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺭﺯق
ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺟﺴمی
ﻮ ﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭحی
ﺪﺭ ﻣﻘﺎم ﻮﺟﻮﺩﻯ
اﻧﺴﺎﻥ. (ﺍﻟﻤُﺠﺘَﺒﻰ)
ﺍﺟﺘﺒاء ﻮﺟﻠﺐ
ﻭ ﺟﺬﺏ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺒﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ، ﺑﺎ
ﮐﺸﺶ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐسی ﺮﺍ
ﺑﺎ ﻗُﻠّﺎﺏ ﺻﻴﺪ
ﻣﺎﻫﻰ، ﺑسوی ﺨﻮﺩ
می کشد . ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻥ ﺠﺬبای ﺍلهی
ﻴﺎ ﺍﺟﺘﺒاء ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻮ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺒﻤﺮﺍﺣل
ﻨﻬﺎئی اﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺟﺬﺏ ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻙ، ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﻭ ﻣﺤﻴﻄ
اﺳﺖ. ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﻋﺸق
ﭽﻮﻥ ﻤﺠﻨﻮﻥ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺭﺗﻀﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
چهارم ﻋَلوﻯ،
ﻭ ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ،ﻭ
ﺩﻳﺪﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﺿﻮﺍﻥ الهی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
(ﺍﻟﻤُﻤﻴﺖ) ﮐﺸﻨﺪﻩ
ﻭ ﺑﻤﺮﮒ ﺑﺮﺩﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
نهدی ﻗﺎﺋم ﻨﻴﺎﺯ
ﺑﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺮگ ﭙس
ﺍﺯ أجل ﺪﺭ ﻓﺮﺻﺖ
ﻋﻤﺮ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ دارند .ﻭﻫﺮﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻨﻮعی
ﻮ ﻣﻘﺎمی ﺨﻮﺩ ﻳک
ﻨﻮع ﻤﺮگ اﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺮ ﺗﮑﺎﻣل ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﻳک ﺰﻧﺪﻩ ﺗﺮﺷﺪﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺍﻟﺄﺑﺪ)
ﻣﻌﺎﺩل اﺯل که ﺩﺭ
آیندهﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،
ﮐﻪ ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎقی اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺑﺎﺗﻤﺎم کماﻟﺎﺕ
ﻭ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻴﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺑﻘﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺍﺑﺪﻳﺖ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ،
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﻬﺎﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﺑﻬﺸتی
کاﻣﻠﺎﻥ ﺍلهی ﻮﺍﺻل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
سظلومی ونه
هنر ولایت
فقیه مشرک ﺍﺳﺖ.
( ﺍﻟﻤُﺤﺼﻰ) ﺍﺣﺼاء
کنندﻩ، ﻭ ﺁﻣﺎﺭﮔﻴﺮ
ﻭ ﺷﻤﺎﺭﺵ ﮔﺮ، ﺍﻋﻤﺎل
اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺯﺷﺖ ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻩ،
ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﻧﻴک کسب ﻧﮕﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﺍﻟﻤُﻘﺘَﺪﺭ)
ﺗﻮﺍﻧﺎﻯ ﺒﺎﻗﺪﺭﺕ،
ﻭﻗَﺪَﺭ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ، ﻭﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ،
ﻭﺑﻘﺪﺭﺕ ﺟﺴمی
و ﺬﻫنی ﻮ ﺭﻭﺣﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ اﺟﺮﺍﻯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
اﻧﺴﺎﻥ. ﭼﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺧﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﻭﭼﻪ ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺭﺯﻯ
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻭﻯ
اﺳﺖ. (ﺍﻟﻤُﻘﺪِّﻡ)
ﺟﻠﻮ ﺍﻧﺪﺍﺯ ﻭ ﺗﺴﺮیع
ﺪﺭ ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺍﮔﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭجدّیت ﻭﻫﻤّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺗﻮﺍﻥ
ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮﺭﻭان
ﺨﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
(ﺍﻟﻤُﻮٴﺨِّﺮ) ﻋﻘﺐ
ﺍﻧﺪﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻨﺪ ﮐﺎﺭ ﻭ ﺗﻨﺒل
غیر ﺻﺎﺩق ﻮﻏﻴﺮﺟﺪﻯ
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﻨﺪ ﻳﺎ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺘﻮﻟﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻴﺎﻳﻨﺪ.
(ﺍﻟﻤُﻨﺘَﻘِﻢ)
ﺍﻧﺘﻘﺎﻣﮕﻴﺮ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺍﻧﺘﻘﺎم ﺨﻮﺩ،
ﺩﺭﻣﻘﺎﺑل آﻓﺮﻳﻨﺶﻫﺎ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮعی
ﺪﺍﺩﻥ ها ﻭ ﺑﻬﺮ
ﺑﻬﺎﻧﻪﺍﻯ ﮐﻪ ﺷﺨصی
غیر ﺳﺎﻟک ﺒﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯﻣﺮک ﺒﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪگی
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ، ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺮﺳﺪ،
ﻭﻫﻤﻴﻥ سلوک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨک ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺻﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺭ ﺍﻳﻥ کاﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺮﺩﻧﺪ.

حدیث 1484- ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
(ﺝ۴ﺹ210
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ اﺳم اﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺄﻋﻈﻢ، ﻋلی
ثلاثة ﻭ ﺳﺒﻌﻴﻥ
ﺤﺮﻓﺎ، ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ
ﻋﻨﺪ ﺁﺻﻒ ﻣﻨﻬﺎ
ﺣﺮﻑ ﻭﺍﺣﺪ ﻓﺘﮑﻠّم
ﺒﻪ ﻓﺨﺴﻒ ﺍﻟﺎﺭﺽ
ﺑﺎﻟﺎﺭﺽ ﻣﺎ ﺑﻴﻨﻪ
ﻭ ﺑﻴﻥ ﺴﺮﻳﺮ ﺑﻠﻘﻴس
ثمّ ﺘﻨﺎﻭل اﻟﺴﺮﻳﺮ
ﺑﻴﺪﻩ، ثمّ عاﺩﺕ
ﺍﻟﻌﺮﺵ ﮐﻤﺎ ﮐﺎﻧﺖ،
ﺃﺳﺮع ﻤﻥ ﻄُﺮفة
ﻋﻴﻦ، ﻭ ﻋﻨﺪﻧﺎ
ﻧﺤﻥ ﻤﻥ اﻟﺎﺳم
اثنین ﻮ ﺳﺒﻌﻴﻥ
ﺤﺮﻓﺎ، ﻭ ﺣﺮﻑ ﻋﻨﺪ
ﺍﻟﻠﻪ، ﺍﺳﺘﺄثر
فی علم ﺍﻟﻐﻴﺐ ﻋﻨﺪﻩ،
ﻭﻟﺎ ﺣﻮل ﻮ ﻟﺎ ﻗﻮّة
،ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻌلیّ اﻟﻌﻈﻴم
ﺍﺳم أﻋﻈم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻭﺳﻪ ﺣﺮﻑ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﺁﺻﻒ (ﺟﺎﺩﻭﮔﺮ
یا کامل الهی ﺩﺭﺧﺪﻣﺖ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻨﺒﻰ) ﮐﻪ
نها ﻳک ﺤﺮﻑ ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺯﻣﻴﻥ ﺮﺍ ﺑﺸﮑﺎﻓﺪ،
ﻭ ﺍﺭﻳکه ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﺒﻠﻘﻴس ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻴﻤﺎﻥ ﺒﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﻃُﺮفت ﺍﻟﻌﻴنی
ﺰﻣﻴﻥ ﺮﺍ ﺑﺤﺎل
ﻘﺒلی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﻨﺰﺩ ﻣﺎ (ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
سلوکی ومحمد )ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻭدو ﺣﺮﻑ ﻫﺴﺖ،
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﺣﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻥ ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭﻋﺎﻟم غیب ﺍﻭ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺣﺎﻟﻰ
ﻭ ﺗﺤﻮّﻟﻰ، ﻭﺑﺎ
ﻧﻴﺮﻭ ﻭ ﺗﻮﺍنی
ﺒﺪﻭﻥ کمک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﺳم اﻋﻈم ﺒﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺎس ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻴﻥ اﻳﻥ اﺳﺎمی
هزﺍﺭﮔﺎﻧﻪ ﺩﺭ
قُرآن، ﮐﺪﺍم ﻴک
ﻤﻬﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺑﻪ ﺍﻥ ﻤﺘّکی
گرﺩﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺍﻳﻥ اﺳﺎمی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﺍﺳﻤاء
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﺳﻤاء ﺼﻔﺎﺗﻰ،ﻳﺎ
ﺍﺳﻤاء اﻓﻌﺎﻟﻰ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ، ﺷﻬﻮﺩ تجلّی
ﻘﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮ، ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
اﺳم ﻮ ﺍﻋﻈم اﺯ
ﺩﻳﮕﺮ اسامی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﺗﺎ
ﺍﺑﺪﻳﺖ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ اﻣﻮﺧﺖ
ﻭ ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ ﺳﻤﺒﻮل
ﺘﺠلی الهی
عظیم ﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ
میسّر ﻧﻴﺴﺖ. (ﺣﺮﻑ)
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌنی ﺤﺮوﻑ
ﻳﺎ ﺻﺪﺍ، ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺯﺑﺎﻥ ﺮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭﻳﺎ
علامت حروف
بهر زبانی ﺩﺭ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺭﻭﻯ ﮐﺎﻏﺬ ﻣﻴﺎﻳﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠکه ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻄﻠﺐ ﻭﮐﻠﺎم ﻮ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻘلی ﻮﺣﻘﺎﻳق
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺩﺭ ﻗﺪﻳﻢ،
ﺑﻤﻌنی ﺰﻳﺎﺩﻯ
ﻮﮐثرﺕ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﺑﺮﺍﻯ اندﻙ،
ﻭﻫﻔﺖ ﺻﺪ ﻭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺮﺍﻯ
کثرﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
اﺳﺖ. ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭ ﺳﻪ
ﺣﺮﻑ، ﻳﻌنی ﺪﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺯﻳﺎﺩ،
ﺑﺎﺿﺎﻓﻪ ﺳﻪ ﻋﺪﺩ
ﺍﺯﺣﮑﻤﺘﻬﺎ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍم ﺮﺍﺯﻯ
اﻣﻮﺯﺷﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ،
ﻭﻳﺎ ﻣﻘﺎمی اﮐﺘﺴﺎبی
ﺪﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ، ﻭ ﻣﺮﺍتب
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ،
ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻘﻰ ﺍلهی
ﺪﺭﻋﻘل ﻮﺍﺧﻠﺎﻕ،
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺗﻮﺍﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻌﺎلی ﺬﻫنی ﻮ ﺭﻭﺣﻰ
می ﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
ﻮﻋﻠم ﻮﺗﻤﺪّﻥ
ﻮ ﺭﺷﺪ ﻋﻘلی ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﺪ. (ﺁﺻﻒ)
ﻭﺯﻳﺮ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺩﺭﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎ
ﻭ ﺗﺎﺭیخ عرﻓﺎنی
ﻴﻬﻮﺩ، ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺮاء کنند ﺑنی
اسرائیل، ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﻴک ﻜﺎﻣل الهی ﻮ
ﺻﻔﺎ و تصفیه ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﮐﻪ ﺁﺻﻒ ﺷﺪﻩ، ﻭﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ گرﺩﻳﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺑﺘﺤﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﺍلهی ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻭلی اﻣﺮﻭﺯﻩ ﺑﺎ
ﮔﺬﺷﺖ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ،
ﻭﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺗﺮ، ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍنی
که ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭحی
ﻮﻋﻘلی ﻮﺭﻭﺍنی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺧﻴلی ﺒﻴﺶ ﺍﺯ
آﺻﻒ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
علی ﻮ ﺭﻭحی ﻮ (ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﮔﺮﻯ هاﻯ ﺮﻭٴﻴﺎﺋﻰ)
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺧﻴلی ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﺻﻒ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻄﻮﺭﻯ که ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻫﻤﻪ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
الهی ﺮﺍ ﻧﺰﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺮﻭﺯ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﮐﻪ ﻫﻔﺘﺎﺩﺩ ﻭﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ، ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺧﻴلی ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘلی
ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﮔﺮﻯ ﺴﻠﻮکی ﻮﻋﻠم
ﻮﻋﻘل ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻳکی
گفته ﺷﺪﻩ، ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻴﻥ ﻴﮑﻰ، ﻣﻨبع
ﺘﻤﺎم ﻤﻮﺍﺭﺩ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭﻋﻘل ﻮ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﻘﺪﺭﺕ ﻭﮐﻤک
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭمَشیّت
ﺍﻟﻬﻰ،ﻫیچ ﺘﺤﻮلی
ﻨﻮعی ﻮ ﻫیچ ﻘﺪﺭتی
مادّی ﻭﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺟﺴمی
ﻮ ﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭﺍنی
ﻮ ﺭﻭحی ﺪﻳﮕﺮﻯ،
ﺑﺪﻭﻥ هماﻥ ﻴک ﻘﺪﺭﺕ
ﺑﺮﺗﺮ و مطلق ﺍلهی
ﻤﻴﺴﺮﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
اﻟﻬﻰ و شناخت
خداوند ،عدد ﺒﻴﺶ
ﺍﺯ ﺟمع ﺘﻤﺎم ﻤﻮﺍﺭﺩ
ﻗﺒلی اﺳﺖ و کُلّی
جامه تمامی اجزاء
. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺁﻭﺭﺩﻥ
ﺘﺨﺖ ﻭ ﺑﺎﺭﮔﺎﻩ
ﺑﻠﻘﻴس ،ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻴﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ
ولی در رؤیای
آصف بوده است .ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺣﺒﺸﻪ ﻳﺎ
از ﻳﻤﻦ، ﺑﺎﻭﺭﺷلیم
آﻭﺭﺩﻧﺪ. ﻭﺑمعنی
ﺘﺴﻠﻴم همه ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
اولیای ﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺘﺨﺖ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﺒﻔﺮ ﻭ ﺗﺎج
ﻮ ﺍﺭﻳکه ﺷﺎهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﮐﻪ ﺑﺮﺩﻟﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻣﺎم
هر ﺯﻣﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺪﺭ
ﻫﺮ ﻋﺼﺮ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎنی ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺣتی اﮔﺮ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺑﺠﺴم
ﺸﻮﺩ. ﻭ ﺧﻮﺩ ﻳکی
اﺯﻫﻤﻴﻥ کاﻣﻠﺎﻥﻭﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
الهی ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺍﻣﺎم که ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
(ﻣﺎ) ﻳﻌنی هر ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺰﻧﺪﻩ، ﻭ
ﻫﺮ ﻋﻀﻮ ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمدی ،ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭ ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ اﻟﻬﺎمی
ﻮ ﺣتی معجزﻩ ﮔﺮﻳﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯاﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎ، ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭ ﻣﮑﺎﻧﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺂﻧﺎﻥ ﻨﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎم ﺘﻤﺎم
عقاﻳﺪ ﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﻏﻠﻄ هفتاﺩ ﺩﻭ مِلّت
ﺩﺭ ﻣﺬﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎم
ﺮﺍﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺩﻭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻘﺪﻳم ﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﻬﺎ ﻓﺮﺽ ﮐﻨﻴﻢ،
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺒﻬﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ، ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻗﺎﺑل
ﺘﻮﺟﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺟﻬﻨمی
ﻴﻌﻨﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻤﮑﺮﺭ ﺑﺠﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ،
ﺩﺭ ﻧسخ ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮ ﻳﺎ ﻓﺴﺦ گیاﻫﻰ،
ﻭ ﺭسخ حمادی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
بود ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻳﻨکه ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ ﺷﺮک
ﻮ ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﺩﻳﻥ ﺪﺍﺭﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ، ﻧﻴﺰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
بشری ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎلی که ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻭ ﺳﻮﻣﻴﻥ اﻳﻥ ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ، ﻭﺍﻳﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰئر
کنترل خداوند ﻫﻤﺎﻥ
ﻬﺪﺍﻳﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻄﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﻤﻌﺮفی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨکه ﻫﺮ
ﺩﺭﻭﻳشی ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻬﺮ ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ،
مُدّعی ﺮﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﻭﺍﻟﻮﻫﻴﺖ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﻮﺩ. ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﭼﻪ ﺳُﻨّی ﻮﭼﻪ
ﺷﻴﻌﻰ، ﻭﺣتی مُدّعی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ ﺑﺎﺷﻨﺪ.(وﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ)ﻫﻤﺎﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺘﻤﺎم ﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺘﻌﻠﻴمی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻥﻴکی
که ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﻫﻤﺎﻥ مَشیَت
ﻭ ﮐﻤک اﻭ،ﻭ ﺑِﺪﺍﻯ
ﺴﺮﻧﻮﺷتی ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻬﺎئی اﻭ ﻭﻳﺎ
ﺷﺮﻃ کافی ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﺣﻮل
ﻮ ﺗﺤﻮّﻝ، ﻭﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺠﺪﻳﺪ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﻭﻫﺮ ﻗﺪﺭﺕ ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻮﺍﺩﺭﺍﮐﻰ،
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﮔﺮﻯ که ﮐﺎﺭ ﺁﺻﻒ
ﭘﻴﺶ ﺁﻥ ﻨﺎﭼﻴﺰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ هست.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
اﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
همگاﻥ ﻗﺎﺑل ﺪﻳﺪﻥ
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺑﻠکه
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ.
ﻭ ﻣﻘﺎم ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
(ﺷﺮﻃ لاﺯﻡ) ﻓﺮﺍﻭﺍنی
ﺪﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫم ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭلی ﻤﻬﻤﺘﺮ (ﺷﺮﻃ
کاﻓﻰ) ﺍلهی ﻮ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺸﺮﻃ لاﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺭﻭحی ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻥ
ﻴک علم و حرف ﻮ ﺷﺮﻃ
اﻟﻬﻰ، ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭﺩﻭ
ﺷﺮﻃ ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻫﻤﻴﺖ
و لزوم حیاتی ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺗﻤﺎم کرﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍلهی
ﺘﺎ ﺍﺑﺪ، ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻥ
ﻴک علم ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﻏﻴﺐ ﺍلهی ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻏﻴﺐ ﺍلهی
اﺯ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺘﺪﺭیج
ﻈﻬﻮﺭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
همیشه ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺣﺮﻑ ﺍﺧﺮ ﺍلهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺍﺳم
اﻋﻈﻢ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﻮﻥ اﺻﻒ
ﻭﻫﺮ ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻬﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ابداعی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺭﺍﺯ ﺍﺳم
اﻋﻈﻢ، ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻨﻬﺎئی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺷﻬﻮﺩ
،ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﺎﺋم ﻴﺎ ﺟﺒﺮئیل
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻤﺎم اﺳﻤاء ﺻﻔﺎتی
ﻮ ﺍﺳﻤاء اﻓﻌﺎلی
ﻮ ﺍﺳﻤاء ﺸﻬﻮﺩ
مقدماتی ،ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﺧﻠﺎق الهی ﺪﺭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻗﺎﺋم
هست. ﻭ ﻫﺮ ﮐسی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﻮ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻤﺸﻴتی اﻟﻬﻰ، ﺑﺎﺳم
اﻋﻈم ﻤﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
باراده
خداوند ﺑﮑﻨﺪ. ﻭلی
ﻨﻪ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﮔﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ فریب ﺠﺎﻫﻠﺎﻥ،
ﺑﻠکه ﻣﻌﺠﺰﻩﮔﺮﻯ
شهودی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ. ﺯﻳﺮﺍ ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﻘل ﺒﺮﺗﺮ ﮐﻠّﻰ،
ﻭﮐﻤک ﻨﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻪ ﺩﺭ ﻧﻴﺮﻭ
ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻡ،
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺻﻠﺎح
ﺪﻳﺪﻯ که ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺣتی ﺒﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺧﻄﺎﻯ
اﺗﻔﺎﻗﻰ ﺍﻧﺎﻥ
باز ﺪﺭﺳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭلی
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﻫﺮ
مُدّعی ﺮﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﻭﺍﻟﻮﻫﻴﺖ ﺑﺎﻃﻞ،
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺖ باز
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻧﺴﻠﻬﺎ
ﻭﮐﺸﻒ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﮐﺸﻒ ﮔﻨﺠﻬﺎ
ﻭ ثرﻭﺗﻬﺎ، ﻭﻣﻌﺠﺰﻩ
ﮔﺮﻳﻬﺎﻯ مادّی
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ.

حدیث 1485 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ211 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭجلّ، ﺟﻌل اﺳﻤﻪ
ﺍﻟﺄﻋﻈﻢ، ﻋلی
ثلاثة ﻭ ﺳﺒﻌﻴﻥ
ﺤﺮﻓﺎ، ﻓﺎﻋطی ﺁﺩﻡ
ﻣﻨﻬﺎ ﺧﻤسة ﻭ ﻋﺸﺮﻳﻥ
ﺤﺮﻓﺎ، ﻭ ﺍﻋطی
ﻨﻮﺣﺎ ﻣﻨﻬﺎ ﺧﻤﺴﻪ
ﻭ ﻋﺸﺮﻳﻥ ﺤﺮﻓﺎ،
ﻭ ﺍﻋطی ﻤﻨﻬﺎ ﺍﺑﺮﺍهیم
ثمانیة ﺍﺣﺮﻑ،
ﻭ ﺍﻋطی ﻤﻮسی ﻤﻨﻬﺎ
ﺍرَبّعة ﺍﺣﺮﻑ،
ﻭ ﺍﻋطی عیسی ﻤﻨﻬﺎ
ﺣﺮﻓﻴﻦ، ﻭ ﮐﺎﻥ
ﻴحیی ﺒﻬﻤﺎ ﺍﻟﻤﻮﺗﻰ،
ﻭ ﻳﺒﺮﻯ ٴﺒﻬﻤﺎ
ﺍﻟﺄﮐمة ﻭ ﺍﻟﺎﺑﺮﺹ،
ﻭ ﺍﻋﻄﻰ ﻣﺤﻤﺪﺍ
ﺍثنین ﻮ ﺳﺒﻌﻴﻥ
ﺤﺮﻓﺎ، ﻭ ﺍﺣﺘﺠﺐ
ﺣﺮﻓﺎ ﻟﺌﻠّﺎ ﻳﻌلم
ﻤﺎفی ﻨﻔﺴﻪ، ﻭﻳﻌﻠﻢ
ﻣﺎ فی ﻨﻔس ﺍﻟﻌﺒﺎﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳم
اﻋﻈم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭ ﺳﻪ ﺣﺮﻑ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ (ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ (ﺍﺳﺎمی
ﺼﻔﺎﺗﻰ) ﻭﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟک نیز
ﺒﺎﻳﺪ ﭘﺪﻳﺪﺍﺭ
ﮔﺮﺩﺩ،به (ﺍﺳﺎمی
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻮﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
اﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ، ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ (ﺍﺳﻢ
ﺍﻋﻈﻢ) ﻭ ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﻭ ﺟﺎﺩﻭئی ﺪﺭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺭﻭحی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻋﻈﻢ
برای نوع ﺑﺸﺮﻯ،
ﭘس ﺍﺯﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺴﺎلک اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻘﺒلی مقدماتی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ
ﻫﻤﺎﻥ اﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺤﺮﻭﻑ ﻭ ﮐﻠﺎﻣﻬﺎ
و شهود و
معقولات ﻘﺒلی
الهی ﻨﺰﺩ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم عرﺵ
،ربّ ﺭﺣﻤﺎن ، ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻭﺭﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮل اﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺮﺣﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄلق اﻟﻠﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻪ ﺍﺩم ﺒﻴﺴﺖ ﻭﭘنج
ﺤﺮﻑ ﺩﺍﺩ. ﭼﻪ ﺍﺩم
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ یا
همان کیومرث ،ﮐﻪ
ﺍﺳﺎس ﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ
ﻋﻘلی ﻮ ﺩﻳنی ﺮﺍ
ﺩﺭ ﻃﻮل ﺘﺎﺭیخ
ﭙآیه ﮔﺬﺍﺭﻯ ﻨﻤﻮﺩﻩ،
ﻭﭼﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻘﺪﺍﺭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺮﻭحی ﻮﻋﻘلی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻮح ﺘﺎﺭیخی
یا میترا و
ومهر ﺍﺳﺎس ﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ
اﻧﺴﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ ﺮﺍ
ﻃﺒق اﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻘﺪﻳم ﻮﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺭﺍ ﭘآیه ﮔﺬﺍﺭﻯ
کرﺩ. ﮐﻪ ﮐﺸتی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﺎﺧﺖ ﻭبشریّت
ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩ،
ﻭﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ، ﻫﻤﻴﻥ
ﻨﻮﺡ ﺍﺳﺖ، ﻭﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻘﺪﺍﺭ ﮐمّ
ﻮ ﮐﻴفی اﺯﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﻋﻘل ﻮ ﺭﻭح ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ. ﺍﻣﺎ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
که ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻴﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺑﻮﺩ، ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺸﺖ
ﺣﺮﻑ ﻭ ﻳﺎ ﻫﺸﺖ ﺩﺭﺟﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺩﺍﺷﺖ،
ﻣﺮﺩم ولایت محمدی
ﺒﺎﻳﺪ ﮐﻤﺘﺮ ﺑﮕﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
الهی ﺨﻮﺩ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ، ﺗﺎ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻣﺎﻥ. ﻭ ﺑﻤﻮسی
که ﺧﻴلی اﻫﻤﻴﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻴﻬﻮﺩ ﻭﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺩﺍﺷﺖ، ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻬﺎﺭ
ﺣﺮﻑ داده شد ،ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻤﺎمی اﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺒنی اسرائیل،
ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺭﻭﺣﺎنی
ﻮ ﺍلهی اﻭ، ﺗﺎ ﻳﺤﻴﺎﻯ
ﻨﺒﻰّ، ﻗﺒل اﺯﻋﻴسی
ﻤﺴﻴﺢ، ﻓﻘﻄ ﭽﻬﺎﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺤﺴﻴنی
ﻮ ﺣﺴنی ﻮ ﻓﺎﻃمی
ﻮ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ،
ﻭ ﺑﻌﻴﺴﻰ ﺩﻭ ﺣﺮﻑ
ﺩﺍﺩ، ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﺪﻭ ﺣﺮﻑ ﻣﺮﺩﻩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻳﻌنی کمیّت ﺣﺮﻭﻑ
ﻭﻋﻠﻮم ﻤﻬم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠکه کیفیّت ﻭﻣﻘﺎم
اﻳﻥ ﺤﺮﻭﻑ ﻣﻬم
هستند. ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺩﻭ ﺣﺮﻑ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺻﻔﺖ ﻭﻋﻠم ﺴﻠﻮﮐﻰ
داده شد .ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺧﺮﻳﻥ کاﺷﻒ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻮﺩ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻧﺒﻰّ ،ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ
قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﮕﺮﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ محمد ﻭ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ. ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ،ربّ رحمان
می گرﺩﺩ. ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ نخواﻫﺪ ﺍﻓﺘﺎﺩ
بلکه از برتری
دیگر
ولایتهای نوع
بشری .ﻭﻣﻨﻈﻮﺭﺗﻤﺎم
علوم ﺳﻠﻮکی و تکنیکهای
عملی و تمرینی
سالکان ولایتها
ﻮ ﺗﻤﺎم ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﺗﻤﺎم ﺼﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎق الهی
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﺣﺮﻑ ﻭ
ﮐﻠﺎﻡ، ﻭﻫﺮ ﻓﻥّ
ﻮهنر و ﻣﻌﺠﺰﻩﺍﻯ
که ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﭘﻴﺮﻭ ﻟﺎﺯم ﺒﺎﺷﺪ،
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣل ﺘﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍلهی ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﻫﺴﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻧﺰﺩ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻭﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
اﻣﻮﻯ ﻮ ﻋﺒﺎسی
ﻮﻗﺮﻳشی ﻤﺤﻤﺪ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﻧﺰﺩ ﻣﺴﺘﺨﺪﻣﻴﻥ
ﻮﮐﻨﻴﺰﮐﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳک علم ﻮ ﻳک ﺤﺮﻑ
و کُلّام و حکمتی
،ﻭﻳﺎ ﻳک ﺸﺮﻁ ﻭ
ﻳک ﻤﺮﺣﻠﻪ ﻣﻬم
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﮐﻤﺎل
ﻘﺪﺭﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺪﺍﻧﺠﺎ
ﻧﺮﺳﺪ، ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴکه
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺪﺍﺩﻥ
ﻮﺣﻴﺎﺕ ﺑﺨﺸﻰ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻥ ﻴک ﺤﺮﻑ
ﺧﻴلی ﺒﺰﺭگ ﻮ ﻣﻬم
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
ﺘﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ ﻣﻄﻠق
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺗﻤﺎم ﺼﻔﺎﺕ ﻧﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﺍ ﺷﺎﻣل ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺸﺮﻯ ﻮﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺸﺮﻃ لاﺯﻡ ﻭﮐﺎفی
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ (ﺣتی
اﻋﻠﻢ) ﺍلهی ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩ، ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟک ﺒﮑﻔﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ، ﺑِﺪﺍﻯ
الهی ﻮ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻭ
ﻭ مَشیّت ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ، ﻭ
ﺳﻴل ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﺒﻌﺪﻯ، ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺧﺒﺮﻯ اﺯﺧﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻄﻮﺭ ﮐﺎﻣل
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ بی ﻨﻴﺎﺯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ.
ﻭﺗﻮﻗﻒ ﺗﮑﺎملی
ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻏﺎﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻋﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺣﺮﻓﻬﺎ ﻭﮐﻠﺎﻣﻬﺎ،
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭﻋﻠﻤﻬﺎ،
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺻﻔﺎﺕﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ، ﻫﻤگی
ﺪﺭ ﺟﺴم ﻮ ﻧﻔس
روان و ﺫﻫﻥ
خود اگاه ﻮ ﺭﻭح
الهی شده اﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ که ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺘﻘﻠﻴﺪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻥ
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰﮐﻪ ﺑﺎﺳﺮاء
الهی ﻤﻌﺮﺍج ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻥ ﺮﻩ ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ
ﻮ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎ ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ، ﻫﻴﭽﮑس
ﺑﻬیچ ﻤﻘﺪﺍﺭﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﻄﻮلی ﻮ
ﻧﻮعی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻋﺮﺿﻰ ﻭﻋلمی ﻮمادّی،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺣﻴﺎﺕ ﻓﻌلی ﻤﻔﻴﺪ
ﺷﺨﺺ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﺤتمی اﺳﺖ.
ﻋﻠم ﻮ ثرﻭﺕ ﻭ ﺑﻘﺪﺭﺕﻫﺎﻯ
مادّی، ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎﻥ ﺮﻭح
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮنده
ﺑﻌﺪﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. آیندگان ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، تنها ﺍﺯ
ﺑﻴﻥ همین اﺭﻭﺍح
ﺒﺸﺮﻯ رسیده بقائم
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
نور ﻗﺎﺋم ﻮ ﺍﺳم
اﻋﻈﻢ نوع
دبشری ،ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
الهی ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﺩم ﻮ ﻧﻮج ﻮ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻮ ﻣﻮسی ﻮﻋﻴﺴﻰ
ﻭﺣتی ﻤﺤﻤﺪ، ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﺳﺎمی ﺘﻤﺎمی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺪﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
همه ولایتها هستند.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ آﻏﺎﺯﮔﺮ،
ﺗﺤﻘق ﺁﻥ ﺪﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
هرﻋﺼﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷند
.ﻭﻫیچ کس ﻧﺒﺎﻴﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻣﻥ اﺯ ﺍﻧﺎﻥ
ﻨﻴستم که ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ و تجربّه
کرﺩ، ﻭﺣتی اﻟﻤﻘﺪﻭﺭ
ﮐﻮﺷﻴﺪ. ﻭﺑﻬﺮ ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ
که ﺗﮑﺎﻣلی ﻴﺎﻓﺖ
بسوی خدا ﺟﻠﻮ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺍﮔﺮﺑﻴﺶﺍﺯ ﺁﻥ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﻨﺒﻮﺩ. ﺑﺎ ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺠﻬﺎﻥ،
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﻣﺪ ﻭ
ﺑﺎ ﻋﻘل ﻮ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺗﻮﺍﻥ ﻮ ﺍﺧﻠﺎق
ﻮ ﺍﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﻤﻴل ﺴﻠﻮک
الهی ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎل ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺩ، ﻭﻗﺘﻴکه ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﮔﺮﻳﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺭﻭحی
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﻣﺮﻭﺯ، ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ، ﻭ ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
اﻧﺒﻴﺎﻯ گذﺷﺘﻪ،
ﻳک ﺘﻘﻠﻴﺪ دینی
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯ ﻣﻴّﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺣتی
ﺘﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ ﺍﻟﮕﻮﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ ﻮﺍﺻﻞ
ﺍﺣﺘﻤﺎلی اﻧﻬﺎ،
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﻄﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
اﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎل رﻮ ﭼﻪ
ﮐﺎﻣلی اﻟﻬﻰ، ﻭﭼﻪ
ﻃﺮﻳقتی ﺴﻠﻮکی
و امام زمانی
می ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺘﻌﺼﺒﺎﺕ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ. ﻫﺪﻑ
نام ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻧﻴﺴت
،ﻭﺑﺎﺯﻯ اﺩﻳﺎﻥ
ﺪﺭﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠکه
ﻫﺪﻑ ﺭﺿﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ، ﻭ
ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎئی اﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍئی
ﺸﺪﻥ ﺮﻭح ﻤﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
غیرﺳﻠﻮکی ﺠﻬﻨم
ﺴﺎﺯﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻫﺮﮐﻪ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍ معرّفی
کرد، پیامبر
زنده و ﺧﺪﺍ ﺭﺳﺎﻥ
می ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ ﺍلهی
و ربّ مربّی
الهی ﺮﺍ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮک ﻤﻌﺮفی ﻨﻤﻮﺩ،
ﻋﺸق ﻮ ﻣﺤﺒﺖ ﻭ ﺗﺴلیم
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ، ﺑﺎﻳﻥ
ﻨﻤآینذه ﺍلهی
ﻮ مُربّی ﻴﺎ ﺭﺑّﺎنی
و رابی ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺮﻁ ﺗﻮفیق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺮﻃ کافی ﻮ
مَشیّت ﺍلهی ﻮ
ﺑِﺪﺍﻯ اﻭ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻌﺠﺰﺍتی گرﺩﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺁﺻﻒ ﻧبیّ ﻮ
ﺣتی ﺴﻠﻴﻤﺎﻥ اﺳﺘﺎﺩ
ﺍﻭ، ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ کماﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺎﺑل
کسب ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺩ. ﻭﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍئی
ﺸﺪ ﻭ ﺍﻧﺎ ﺍﻟﺤق
گفت . ﻭﻟﻴس فی ﺠﺒّتی
اﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﮔﻔﺖ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺣﺘﺮﺍم
اﻳﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺴمی ﻴﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻧﺰﺩ ﻣﻠﺎﺋک ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﺍﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﻭحَقّ ﺘﮑﺒّﺮ ﻭ
ﻓﻀل ﻔﺮﻭشی ﺒﺮ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﺴﺎنی که ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺍﻧﻬﺎ
،ﺍﺷک ﻤﻴﺮﻳﺨﺖ،
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﺍﻧﺎﻥ
ﺪﺭﺳﺨﺘﻴﻬﺎﻯ ﺰﻧﺪگی
اﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﻭ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻳکی اﺯﺍﻳﻥ اﻣﻴﺪﻫﺎﻯ
الهی ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
گرﺩﺩ و انچه خود
داشت زبیگانه
تمنی نکند .

حدیث 1486 - اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮐﺮم
اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ211 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ ﻠﻠﻪ ﺍرَبّعة
ﺁﻟﺎﻑ ﺍﺳﻢ، ﺍﻟﻒ
ﻟﺎ ﻳﻌﻠﻤﻬﺎ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻭﺃﻟﻒ ﻟﺎ
ﻳﻌﻠﻤﻬﺎ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
،ﻭ ﺃﻟﻒ ﻟﺎﻳﻌﻠﻤﻬﺎ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﻭ ﺍﻟﻨﺒﻴّﻮﻥ،
ﻭﺃﻣﺎ ﺍﻟﻒ ﺍﻟﺮﺍبع
ﻔﺎﻟﻤﻮٴﻤﻨﻮﻥ
ﻴﻌﻠﻤﻮﻧﻪ،
ثلاث ﻣﺎئة ﻣﻨﻬﺎ
ﻓﻰ ﺍﻟﺘﻮﺭیة ،ﻭ
ثلاث ﻣﺎئة فی
اﻟﺎﻧﺠﻴﻞ، ﻭ
ثلاث ﻣﺎئة فی
اﻟﺰﺑﻮﺭ، ﻭ ﻣﺎﺋﻪ
فی اﻟقُرآن، ﻭﺗسعة
ﻭﺗﺴﻌﻮﻥ ﻈﺎﻫﺮة،
ﻭ ﻭﺍﺣﺪ ﻣﻨﻬﺎ ﻣﮑﺘﻮﻡ،
ﻣﻥ ﺃﺣﺼﺎﻫﺎ ﺩﺧل
اﻟﺠنّة ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﭼﻬﺎﺭ ﻫﺰﺍﺭﺍﺳم
اﺳﺖ. (ﻫﻤﺎﻥ ﻨﺎﻣﻮس
ﻳﻮﻧﺎنی ﻮ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍلهی ﻘﺪﻳﻢ، ﻳﻌنی
ﻨﺎﻣﻬﺎ ﻭ ﺍﺳﺎمی
ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ اﺳﺎمی
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻔﮑﻴک
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺘﻮﺍلی
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﺫﻫﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﺳم
اﻟﻬﻰ، ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭﻓوﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﮐﻪ (ﺍﻳﺎﺕ
ﻭ آﻣﺪﻩ)ﻫﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺰﺍﺭ ﺭﻗم ﺴﻤﺒﻮلیک
اﺯ ﮐثرﺕ ﻭﻓﺮﺍﻭﺍنی
ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺎمی ﻮﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭﻋﻠﻮﻡ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ)
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭ ﺍﺳم
اﻥ ﺮﺍ ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ (ﻫﺰﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﻳﺎ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭﻋﻠﻤﻬﺎ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧتنی
اﺳﺖ. ﻭلی ﺨﻮﺩ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﺭﻭﺍح
ﻤﻮﻓق ﺪﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ) ﻭﻫﺰﺍﺭ
ﺍﺳمی که ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﻠﺎﺋک ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
(ﻳﻌنی اﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﻨﻴﺰ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮع ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع اﻳﻨﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎمل ﺒﺎﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻣﻮﺧﺖ.
ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻄﺮﺯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭼﻴﺰﻯ ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
،ربّ ﺭﺣﻤﺎن ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ) ﻭﻫﺰﺍﺭ
ﺍﺳم ﺴﻮم ﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻣﻠﺎﺋک ﻮ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ علوم ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻓﻨﻮﻥ ﺘﺮﺑﻴتی
ﺨﺎﺹ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﭼﻮﻥ
ﻘﺎﺋم ﻮ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻮﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺑﺠﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻰ ﺍﻣﻮﺧﺘﻨﺪ.
ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺪﺭسلوک الهی،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
هدﻑ ﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ،
ﻭﺍﻳﻥ اﺣﺎﺩﻳث
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ اﺳﺎمی
الهی ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺑﺨﺶ
ﻧﻴﺴﺖ) ﺍﻣﺎ ﻫﺰﺍﺭﻩ
ﭼﻬﺎﺭم ﺒﻌﺪﻯ ﺮﺍ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻳﻌنی
اﻭم کنندﮔﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻭم کرﺩﻩ
ﻫﺎﻯ کاﻣﻞ) ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ هزﺍﺭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺍﺧﺮ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﺳﻴﺼﺪ
ﻓﻥ ﻮﻋﻠم ﻮﺣﮑﻤﺖ،
ﻭ ﻳﺎﺣﺮﻑ ﻭﮐﻠﺎم
ﺁﻥ ﺩﺭﺗﻮﺭﺍﺕ ﺍﻣﺪﻩ
،ﻭﺳﻴﺼﺪ ﻧﺎم ﻮ
ﺣﮑﻤﺖ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺠﻴل اﻣﺪﻩ، ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻜﺼﺪ ﺍﺳم
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭقُرآن
هست (ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺩﺭﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
اﺳﻤﺎنی غیر ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭ ﻧﺼﺎیح
ﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤﻠﻰ،
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺧﺎﺹ ﺍثباﺕ ﻟﺰﻭﻡ
سلوک الهی اﺳﺖ.
ﻭﻧﻪﻋﻠﻮم مادّی
ﻮ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ، ﻳﺎ
ﻣﻴﮑﺎﻧکی ﻮﻃبّی
ﻮ ﻏﻴﺮﻩ) ﺍﻣﺎ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺼﺪ ﺍﺳﻢ (ﺩﺭ
قُرآن، ﻭﻳﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻫﻤﻪ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
معروف مُقدّس )
ﻧﻮﺩ ﻭﻧﻪ ﺍﺳم ﺁﻥ
ﻇﺎﻫﺮ ﺍﺳﺖ (ﻳﺎ ﻧﻮﺩ
ﻭ ﻧُﻪ ﺩﺭ ﺻﺪ ﺍﻥ
ﻈﺎﻫﺮ ﺍﺳﺖ، ﻭﻗﺎﺑل
ﺒﺤث ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ،
ﻭﻳﺎ ﻧﻴﺰ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ، ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮ
ﻭ ﻣﺤﺴﻮس ﻭ ﺍﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳکی اﺯﺍﻧﻬﺎ ﻣﮑﺘﻮم
سرّی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﺪ ﻭﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺷﻤﺎﺭﺵ
ﮐﺮﺩﻩ، ﺗﮑﻤﻴل
علوم سلوکی ﺨﻮﺩ
ﮐﻨﺪ، ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﺗﻤﺎم
ﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻴک ﺤﮑﻤﺖ
ﺍلهی اﺳﺖ. ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
علم ﻭ ﻣﻨﻄق ﻮﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ نظری ﻮﺗﺎﺭﻳخ
ﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﻴکی
ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺻلی ﻮ ﺻﺪﻫﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻔﺮعی
ﻮ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ، ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
هزﺍﺭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
عرﻓﺎنی ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﮐﻪ
ﻧﺰﺩ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺣتی اﮔﺮ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻫم ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭ ﺭأس ﺍﻳﻥ
ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﺸﻤﺎﺭﺷﻬﺎ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻴﺎنی ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍلهی ﺴﺮﺍﺳﺮ ﮐﻴفی
ﻮ ﺷﻤﺎﺭﺵ ﺷﺪنی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠکه
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻧﻰ ﻭﺍﺩﺭﺍکی
ﻮ ﺍﺣﺴﺎسی ﻮ ﺗﺼﺪﻳقی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺳﺎمی الهی ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ تجلّیات
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻴلی اﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ م ﻨﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻣﻠﺎﺋک
ﺘﺎ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭﻓﻨﻮﻥ ﺘﺮﺑﻴتی
ﻮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭح ﻔﺮﺩﻯ
ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﻫﺰﺍﺭﻩ
ﺳﻮم ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺟﺰﺋﻰ، ﺩﺭﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻤلی ﻮﻋﺮﻓﺎنی
الهی اﺳﺖ. ﻭﺣتی
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
هر ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻌﺎﺩل
اﻥ ﺪﺭ ﮐﻤﺎل اﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻘﺒلی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻫیچ ﺤﻘﻴﻘﺖ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﻋﻘلی ﻮ ﻣﻄلبی
ﺴﻠﻮکی ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ قُرآن ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺭﺍﻩ ﻳﺎﻓﺘﻥ
اﺳﺎمی الهی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻳﻬﻮﺩ ﻭﻣﻮسی ﺪﺭ
سلوک الهی، ﮐﻪ
ﻗﺴمتی اﺯ ﺍﻳﻥ ﺤﻘﺎﻳق
ﻤﻮﺳﻮﻯ، ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻧﻴﺰ
ﮐﺴﺐ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭلی
ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺪﻧﺒﺎل
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺪﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭلی ﻴﻬﻮﺩ
ﻭﺧﻮﺩ ﻣﻮﺳﻰ، ﭼﻪ
ﺩﺭﺯﻣﺎﻥ ﺴﺎبق
ﺨﻮﺩ، ﻭﭼﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﺣﺘﻤﺎلی
اﻧﻬﺎ، ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ رَبّ
اﻟﻔﺼل ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﻋﺮﺵ
،ربّ ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﺳﺎمی
هستند ﮐﻪ ﺑﺮ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی گذاﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ، ﻭﻣﺎ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ، ﺗﺎ ﻗﺎﺑل
تصوّر ﺫﻫﻥ هر ﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺳم ﻤﺮﺗﻀﻯ
ﻮﻣﺼﻄﻔوی ،ﻭﻳﺎ
ﺍﺳﺎمی اﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻤﺎﻫﻴﺖ
ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻓﻘﻄ ﺍﺳم
اﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﻭﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺒﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﻯ  ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
اﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.
ﻭ ﺗﻌﺼﺐ ﺩﻳنی ﻮ
ﻗﻮﻣﻰ، ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳبی
ﻮ ﻣﺤﺮﻭم کرﺩﻥ
ﺨﻮﺩ، ﺍﺯ ﺍﺷﻨﺎئی
ﻮ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﺗﻌﺼﺒﺎﺕ ﺩﻳنی
ﻤﺬﻫبی ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻠکه ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ میسّر ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭ بهشت ﺧﺪﺍ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ اﻫمّ اﻥ ﺮﺟﻌﺖ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ آیندهﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺳﺎمی الهی
ﺒﺮخی اﺳﺎمی ﺼﻔﺎﺗﻰ،
ﭼﻮﻥ کرﻳم ﻮ ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ، ﻭ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺎﺧﻠﺎق اﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭﺑﺮخی
اﺳﺎمی ﺸﻬﻮﺩﻯ
که ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ(ﺍﺳﻤاء
علمی) ﻫﻤﺎﻥ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی .ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺍنش ﺒﻬﺪﺍﺷتی
ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ ﺍﺧﻠﺎقی
ﻮ ﻣﻨﻄقی ﻮ ﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻌﺎلی ﺪﺭﮐﺴﺐ
ﺍﺳﺎمی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺍلهی گرﺩﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺣﺠﺎﺏ ﺍﻋﻈم ﻮ ﻓﺮﻳﺐ
ﺑﺰﺭگ ﺒﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪگی
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ ﻋﺎﻟم
ﻮ ﻣﺘﺨﺼﺺ ﻣﻴﺸﻮﻳم
ﻮلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺮﺩ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺭﻭح ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻣﺎ ﺑﺂﺧﺮﺕ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻄبّی ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺠﺴمی ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺎﺷﻴﻥ اﻟﺎﺕ
ﻭﻭﺳﺎﺋل اﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻴک
اﻧﺠﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﻧﻴﺰ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭ ﻓوﺮﻣﻮﻟﻬﺎ،
ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻣﺮ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
نهی اﻧﺎﻥ، ﻣﻔﻴﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭﺑﺎ ﻋﺸق
ﻮ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ اﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﮐﺎﺭﻯ
ﻨﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻳﻌنی
کاﺭﻯ ﺒﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻣﻴﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﻓﻴق ﺪﺭ
ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻮم ﻮ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ،
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺍﺳﺎمی
اﻟﻬﻰ، توسّل ﻮ
ﺗﺴلیم ﻮ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﮔﺮﻓﺘﻥ ﺒﺪﻭﻥ ﭽﻮﻥ
ﻮ ﭼﺮﺍ، ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻧﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﻭ ﻋﻀﻮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺣتی
اﮔﺮ ﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴم
ﺒﺸﻨﺎﺳﻴﻢ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ ﺗﺎ ﺑﻤﺎ
معرّفی ﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻧﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
،ربّ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﺍﻳﻥ کاﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺮﺩﻧﺪ.

حدیث 1487 –( ﺧﻄﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﺘﻮﺣﻴﺪﻯ ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ)،
که ﺩﺭﻫﺮ ﻳک اﺯ
ﺧﻄﺒﻪﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ،
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺧﻠﺎﻓﺖ
رسمی ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﻔﺮﺻﺘﻬﺎئی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﻫﺮ ﺧﻄﺒﻪ
هشدار ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﻠﺐ ﻧﻈﺮ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ، ﻭﺑﻴﺎﻥ
ﻔﻠﺴﻔﻪ ﺍﺻلی
گوﻳﻨﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﭼﻪ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﺍﺻﻮلی ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺧﻄﺒﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ
کند . ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻈﺮﻯ گوﻳﻨﺪﻩ،
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ اﻭ ﺩﺭ
(ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻋﻤﻠﻰ) ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺪﺭ (ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺻﻔﺎﺗﻰ)
ﻭ (ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ)
ﻭ (ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺯﺑﺎﻧﻰ)
ﻭ (ﺍﺫﮐﺎﺭﻯ ﻮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﻭ (ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ( ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﻳک ﺨﻄﺒﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ (ﺝ۴ﺹ221 ﺑﺤﺎﺭ)
(ﺑﺮﻭﺍﻳﺖ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ، ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻥ که ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
،ﻧﻪ ﺭﻭﺯ ﭘس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭﭘس ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻴﺎﻓﺘﻥ ﺠمع ﺁﻭﺭﻯ
قُرآن را شروع
ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺟمع اﻭﺭﻯ قُرآن
ﺒﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺰﻣﺎﻥ ﺪﺍﺷﺖ
ﻭﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯﺷش ﻤﺎﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻭﻋﻤﺮ ﻧﻴﺰ ﻧﺴﺨﻪ
ﺟمع اﻭﺭﻯ ﺸﺪﻩ
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺯقُرآن
ﺮﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ،
ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻥ
قُرآن ﺠمع آﻭﺭﻯ
ﺸﺪﻩ، قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺭﻭﺯ ﺑﺎ (ﻳﻮﻡ
ﺍﻟﻠﻪ) ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻳﺸﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺒل اﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
اﻏﺎﺯ ﺑﻌثت ، ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ بود
: اﻟﺤﻤﺪ ﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺬﻯ ﺃﻋﺠﺰ ﺍﻟﺄﻭﻫﺎم
ﺃﻥ ﺘﻨﺎل اﻟّﺎ
ﻭﺟﻮﺩﻩ، ﻭﺣﺠﺐﺍﻟﻌقول
ﻮ ﻟﻌﻦ ﺃﻥ ﺘﺘﺨﻴّل
ﺬﺍﺗﻪ، فی اﻣﺘﻨﺎﻋﻬﺎ
ﻣﻥ اﻟﺸِﺒﻪ ﻭ ﺍﻟﺸﮑﻞ،
ﺑل هو ﺍﻟﺬﻯ لم ﻴﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻓﻰ ﺫﺍﺗﻪ، ﻭلم
ﻴﺘﺒﻌّﺾ ﺑﺘﺠﺰیة
ﺍﻟﻌﺪﺩ فی کماﻟﻪ،
ﻓﺎﺭق اﻟﺄﺷﻴاء
لا ﻋلی اختلاﻑ
ﺍﻟﺄﻣﺎﮐﻦ، ﻭﺗﻤﮑّﻥ
ﻤﻨﻬﺎ، ﻟﺎﻋلی
اﻟﻤﻤﺎﺯجة ،ﻭ ﻋﻠﻤﻬﺎ
ﻟﺎ ﺑﺄﺩﺍة، ﻟﺎ
ﻳﮑﻮﻥ اﻟﻌﻠﻢ ﺍﻟّﺎ
ﺑﻬﺎ، ﻭ ﻟﻴس ﺑﻴﻨﻪ
ﻭﺑﻴﻥ ﻤﻌﻠﻮﻣﻪ
علم غیرﻩ، ﺍﻥ ﻘﻴل
کاﻥ، ﻓﻌلی ﺘﺄﻭﻳﻞ
ﺃﺯلیتة ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ،
ﻭ ﺍﻥ ﻘﻴل لم ﻴﺰﻝ،
ﻓﻌلی ﺘﺄﻭﻳل ﻨفی
اﻟﻌﺪﻡ، ﻓﺴﺒﺤﺎﻧﻪ
ﻭﺗﻌﺎلی عن قول
ﻗﻮل ﻤﻥ عبد ﺳﻮﺍﻩ،
ﻭ ﺍﺗّﺨﺬ ﺍﻟﻬﺎ
ﻏﻴﺮﻩ ﻋﻠﻮّﺍ ﮐﺒﻴﺮﺍ
( ﺍﻳﻥ ﺨﻄﺒﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻪ (ﺧﻄﺒﻪ
ﺍﻟﻮﺳﻴﻠﻪ) ﺍﺳﺖ)
ﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍئی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺍﻭﻫﺎﻡ ( ﻭ تصوّرﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ) ﺭﺍ ﻋﺎﺟﺰ
ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻪ ﺧﻮ
ﺩ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﻋﻘﻠﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ ،ﺗﺎ ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
تصوّر ﺫﺍﺕ ﺍلهی
کنند . ﺯﻳﺮﺍ ﺷﮑل
ﻮ ﺷﺒﻴﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
. ( تَخیّل اﻧﺴﺎﻥ،
ﻋﻤلی اﺑﺪﺍعی ﺬﻫﻥ
ﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ
مایهﻫﺎﻯ اﺣﺴﺎس
ﻗﺒلی اﻭﻟﻴﻪ، ﻭﺣﺴّﻯ
ﻮمادّی اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ (تصوّرﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ) ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
(تصوّرﺍﺕ ثاﻧﻮﻳﻪ)
ﻭﮐلّی ﺠﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ) ﺧﺪﺍئیکه
ﺫﺍﺗ ﺎﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺗﻔﮑﻴک ﻮ ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﮐﻤّﻯ ﺪﺭ ﮐﻤﺎﻟﺶ
میسّر ﻧﻴﺴﺖ. ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺍﺷﻴاء اﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﻤﮑﺎﻥ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﺘﺰﺍج
ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ. (ﻣﺨﻠﻮﻃ
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠکه ﺍﺻل
انها ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﻭ ﺭﻭح
اﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺑﺎ ﺍﺷﻴاء ﻮ آگاهی
اﻭ ﺍﺯ ﺍﺷﻴاء ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ذﺍﺕ ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ اﮔﺎهی
ﻀﺮﻭﺭﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﻴﻥﺨﻮﺩ ﻭﻣﻌﻠﻮم
اﻭ، ﻏﻴﺮ ﺍﺯ آگاهی
اﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ ﻨﻴﺴﺖ
. (ﻣﺴﺘﻘﻴﻤ ﺎﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
وﺳﺎﺋﻂ ﺍ ﻬی ﻨﻴﺰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻋلم ﻮ ﺍﮔهی
الهی هستند، ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﻮﺳﺎﺋﻄ ﺠﺪﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ)
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ
(ﺑﻮﺩه ،ﺑﻤﻌنی
اﺯﻟﻴﺖ ﻣﻄﻠق ﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﺑﮕﻮئید
ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ هست،
ﺑﺮﺍﻯ ﻨفی عدم ﺸﺪﻥ
اﻭﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻫﺮﮔﻔﺘﻪﺍﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﻏﻴﺮ ﺍﻭ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ
،ﻭ ﺍﻟﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺗﺨﺎﺫ ﮐﺮﺩﻩ ( ﺗﺮک
ﺨﺪﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
همرﺍﻩ ﺩفع ﺸﺮک
ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯﺎﺳﺖ.

حدیث 1488 -اﺰ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺪﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﮐﻮﻓﻪ
ﺩﺭ ﺧﻄﺒﻪﺍﻯ ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳ
ﺪ(ﺝ۴ﺹ221 ﺑﺤﺎﺭ): اﻟﺤﻤﺪ
ﻟﻠﻪ ﺍﻟﺬﻯ لا ﻣﻥ
ﺸیئ کاﻥ، ﻭﻟﺎ ﻣﻥﺸیئ
کوِّﻥ، ﻣﺎ ﻗﺪ ﮐﺎﻥ
اﻟﻤﺴﺘﺸﻬﺪ ﺑﺤﺪﻭث
ﺍﻟﺎﺷﻴاء علی ﺃﺯﻟﻴّﺘﻪ،
ﻭ ﺑﻤﺎ ﻭﺳﻤﻬﺎ ﻣﻥ
اﻟﻌﺠﺰ ﻋلی ﻘﺪﺭﺗﻪ،
ﻭ ﺑﻤﺎ ﺍﺿﻄﺮﻫﺎ
ﺍﻟﻴﻪ ﻣﻥ اﻟﻔﻨاء
علی ﺪﻭﺍﻣﻪ، ﻟم
ﻴﺨل ﻤﻨﻪ ﻣﮑﺎﻥ
فی ﺪﺭک ﺒﺄﻳﻨّﻴته،
ﻭ ﻟﺎ ﻟﻪ ﺷﺒح ﻤثال
فی ﻮﺻﻒ ﺑﮑﻴﻔﻴّته،
ﻭﻟم ﻴﻐﺐ ﻋﻥ ﺸیئ
فی علم ﺒﺤﻴثیّته
،من ﺒﺎﺋﻥ ﻠﺠﻤﻴﻊ
ﻣﺎ ﺃﺣﺪث فی اﻟﺼﻔﺎﺕ،
ﻭ ﻣﻤﺘنع عن اﻟﺎﺩﺭﺍک
ﺒﻤﺎ ﺍﺑﺘﺪع ﻤﻥ
ﺘﺼﺮﻳﻒ ﺍﻟﺬﻭﺍﺕ،
ﻭﺧﺎﺭج ﺒﺎﻟﮑِﺒﺮﻳاء
ﻮ ﺍﻟﻌﻈمة ﻣﻥ ﺠمیع
ﺘﺼﺮّﻑ ﺍﻟﺤﺎﻟﺎﺕ
ﺳﭙﺎس
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺧﺪﺍئی
ﺮﺍ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﭼﻴﺰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻗﺒلی ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ،
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﭼﻴﺰﻯ
بوﺩﻩ اﺯ ﻗﺒل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﺣﺪﻭث ﻭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﺷﻴاء
ﺪﺭ ﺍﺯﻟﻴّﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﮐﻥ ﻔﮑﺎﻥ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺼﺪﻭﺭ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻣﺎﺩﻩ،
ﻭ ﺭﻭح اﻟﺎﺭﻭﺍﺡ،
ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ،
ﻭﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻗﺪﻳم
اﺯﻟﻰ ﺩﻳﮕﺮ) ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻋﺎﺟﺰ ﺍﺯ ﺩﺭک ﻘﺪﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﺁﻧﺮﺍ،
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﻔﻨﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻭﺍم ﺨﻮﺩ ﮐﺮﺩ
(ﻫﺮشیئی ﺪﻭﺍم ﻮ
ﻗﻮﺍمی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﻓﻨﺎ ﭘﺬﻳﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ ﺻﻮﺭت
هاﻯ ﻨﻮﻋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﻨﻮعی
ﻤﺴﺘﻠﺰم ﺘﺮک ﺼﻮﺭﺕ،
ﻭﻗﺒﻮل ﺼﻮﺭﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺩﺭ ﻳک ﺘﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺩﺭ ﻳک ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤسخ اﻣﻴﺰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺠﺪﻳﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﺗﺎ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫیچ ﺠﺎئی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎل ﻨﻴﺴﺖ، ﺗﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎ ﺍﻳﻨﻴّﺖ
ﻭﮐﺠﺎ ﺑﻮﺩﻥ ﺪﺭک
گرﺩﺩ. ﻫﻤﻪ ﻫﺴتی
ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧل اﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﻗﺴﻤتی
اﺯ ﭼﻴﺰﻯ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻥ ﺼﻮﺭﺕ، ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺭک ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻟﺎﺯم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍﺣتی
ﺸَﺒَح ﺮﻗﻴقی
اﺯ ﻣثاﻝ( ﻭ ﺗﻤثیل
ﻮﺟﺴمی ﻤثاﻟﻰ،
ﺍﺯ ﻣﻮﺍﺩ ﺗﺤﺖ ﺍﺗﻤﻰ)
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺎﮐﻤک اﻥ ﻤثال
ها ﻭﺻﻒ کیفیّت
ﺍﻭ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﻏﺎﺋﺐ ﻭ ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ (ﺣﻴثیّت
ﻭ ﺫﺍﺕ) ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل
ﺪﺭک اﺳﺖ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺍﺑﺪﺍع
کنندﻩ، ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻥ
ﻮ ﺗﺼﺮﻑ ﺩﺭ ﺫﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﺭج اﺯﻫﺮ ﺗﺼﺮﻑ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ تغییرﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺒﺰﺭگی
ﻮﻋﻈﻤﺖ ﺑﺎﺷﺪ.ﻤﺤﺮم
علی ﺒﻮﺍﺭﻋﻨﺎ ﻗﺒّﺎﺕ
ﺍﻟﻔِﻄَﻦ، ﺗﺤﺪﻳﺪﻩ،
ﻭﻋلی عوﺍم ﻘثا
ﻗﺒﺎﺕ ﺍﻟﻔﮑﺮ ﺗﮑﻴﻴﻔﻪ،
ﻭﻋلی عوﺍﺋﺺ ﺳﺎﺑﺤﺎﺕ
ﺍﻟﻨﻈﺮ ﺗﺼﻮﻳﺮﻩ،
ﻟﺎ ﺗﺤﻮﻳﻪ ﺍﻟﺄﻣﺎﮐﻥ
ﻠﻌﻈﻤﺘﻪ، ﻭﻟﺎ
ﺗﺬﺭﻋﻪ ﺍﻟﻤﻘﺎﺩﻳﺮ
ﻟﺠﻠﺎﻟﻪ ﻭ ﻟﺎ ﺗﻘﻄﻌﻪ
ﺍﻟﻤﻘﺎﺋیی ﻟﮑﺒﺮﻳﺎﺋﻪ،
ﻣﻤﺘنع عن اﻟﺄﻭﻫﺎﻡ
ﺃﻥ ﺘﮑﺘﻨﻪ، ﻭﻋﻥ
اﻟﺄﻓﻬﺎم ﺃﻥ ﺘﺴﺘﻐﺮﻗﻪ،
ﻭﻋﻥ اﻟﺄﺫﻫﺎﻥ
ﺃﻥ ﺘﻤﺘثله ،ﻗﺪ
ﻳﺌﺴﺖ ﻣﻦ ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻃ
اﻟﺎﺣﺎطة ﺑﻪ ﻃﻮﺍﻣح
اﻟﻌﻘﻮﻝ، ﻭ ﻧﻀﺒﺖ
ﻋﻥ اﻟﺄﺷﺎﺭة ﺍﻟﻴﻪ
ﺑﺎﻟﺄﮐﺘﻨﺎﻩ ﺑﺤﺎﺭ
ﺍﻟﻌﻠﻮﻡ، ﻭ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺎﻟﺼُﻐﺮ ﻋﻥ
اﻟﺴﻤﻮّ، الی ﻮﺻﻒ
ﻗﺪﺭﺗﻪ ﻟﻄﺎﺋﻒ
ﺍﻟﺨﺼﻮم ﻭﻫﺮ ﺍﺑﺪﺍع
ﺪﺭ ﻧﻘﺐ ﺯﺩﻥ ﻮ ﺗﺤﻘﻴق
ﻮ ﺑﺎﺯﻳﺮکی هاﻯ
عقل ،ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺤﺪﻳﺪ
ﺣﺪﻭﺩ ﺍﻥ میسّر
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻋمق اﻓﮑﺎﺭ
ثاﻗﺐ ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ کیفیّت
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨکه ﻏﻮّﺍﺻﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﻌمق ﻮﺗﺤﻘﻴق
ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،
تصوّرﻯ اﺯ ﺍﻭ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ.
ﻭﻫیچ ﻤﮑﺎنی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻈﻤﺖ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﮕﻨﺠﺪ،
ﻭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩﻫﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺰﺭگی
اﻭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩﺍﻯ
ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻘﻴﺎﺳﻬﺎ ﻭ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺗﺮﺍﺯﻭﻫﺎ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮐﺒﺮﻳا
ﻮ ﺑﺰﺭگی اﻭﺭﺍ
ﻗﺎﻃﻌﺎﻧﻪ ﻧﻈﺮ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻫیچ ﻴک
اﺯ ﺍﻭﻫﺎﻡ ( ﺗﺨﻴّﻞ
ﻭﻓﺮﺽ ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎل
ﺪﺍﺩﻥ) ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐُﻨﻪ ﺍلهی اﻭﺭﺍ
ﺑﺠﻮﻳﺪ، ﻭﻫیچ ﻘﺪﺭﺕ
ﻓﻬﻢ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻭ ﻣﺴﺘﻐﺮق
گرﺩﺩ (ﻭ ﻣﻮفق ﺒﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
گرﺩﺩ) ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨکه
ﻫﺮ ﺫﻫنی ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻣثال او ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻴﺎل
ﺒﺴﺎﺯﺩ. ﺗﻤﺎم
عقول ﭙُﺮ ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﺣﺎﻃﻪ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻃ اﻭ،
ﻣﺄﻳﻮس ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ اﺷﺎﺭﻩ
ﺑﮑُﻨﻪ ﺫﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
علوم ﺨﺸﻚ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
(ﻫیچ ﺪﺭﺟﻪﺍﻯ
اﺯﻋﻠم ﻮ ﺩﺍﻧﺶ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐُﻨﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄلق
ﺮﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ، ﮐﻪ
ﺣتی ﭽﻴﺰﻯ اﺯ ،ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺣﻤﺎن
ﺒﺪﺍﻧﺪ) ﻭ ﺗﻤﺎم
ﻠﻄﺎﻳﻒ ﻣﺨﺎﺻﻤﺎﺕ
( ﻭﻣﺠﺎﺩﻟﺎﺕ ﻋقلی
ﻮ ﻣﻨﻄﻘﻰ) ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﺘﻌﺎلی
ﺨﻮﺩ، ﻭﺻﻒ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻭ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﺑﺎﺯﮔﺸتی
ﺤﻘﻴﺮ ﻭﺩﺳتی ﺨﺎلی
اﺯ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻮﺍﺣﺪ ﻟﺎ ﻣﻥ
عدﺩ، ﻭ ﺩﺍﺋم
لا ﺑﺄﻣﺪ، ﻭﻗﺎﺋم
لا ﺑﻌﻤﺪ، ﻭﻟﻴس
ﺑﺠﻨس ﻓﺘﻌﺎﺩﻟﻪ
ﺍﻟﺄﺟﻨﺎس ،ﻭﻟﺎ
ﺑﺸبح ﻔﺘﻀﺎﺭﻋﻪ
ﺍﻟﺎﺷﺒﺎﺡ، ﻭﻟﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺷﻴاء ﻔتقع
علیه ﺍﻟﺼﻔﺎﺕ ﻗﺪ
ﺿﻠّﺖ ﺍﻟﻌﻘﻮل
فی ﺃﻣﻮﺍج ﺘﻴّﺎﺭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻪ، ﻭ ﺗﺤﻴّﺮﺕ
ﺍﻟﺎﻭﻫﺎم عن اﺣﺎﻃﻪ
ﺫﮐﺮ ﺃﺯﻟﻴّﺘﻪ،
ﻭﺣﺼﺮﺕ ﺍﻟﺄﻓﻬﺎم
عن اﺳﺘﺸﻌﺎﺭ ﻭﺻﻒ
ﻗﺪﺭﺗﻪ، ﻭ ﻏﺮﻗﺖ
ﺍﻟﺄﺫﻫﺎﻥ فی ﻠﺠﺞ
ﺃﻓﻠﺎک ﻤﻠﮑﻮﺗﻪ،
ﻣﻘﺘﺪﺭ ﺑﺎﻟﺂلاء
،ﻭ ﻣﻤﺘنع ﺒﺎﻟﮑﺒﺮﻳاء
،ﻭ ﻣﺘﻤﻠّک
علی اﻟﺄﺷﻴاأ ،ﻓﻠﺎ
ﺩﻫﺮ ﻳﺨﻠﻘﻪ، ﻭﻟﺎ
ﻭﺻﻒ ﻳﺤﻴﻄ ﺒﻪ ﻳکی
اﺳﺖ ﻭلی ﻨﻪ ﺩﺭﻋﺪﺩ
(ﮐﻪ ﻋﺪﺩ ﺩﻭ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺪﻧﺒﺎل ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ ﺩﺍﺋﻢ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﻣﺪﺕ (ﻃﺮح
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺯل ﺘﺎ ﺍﺑﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺘﺼﻞ) ﻭﮔﺬﺷﺖ
ﺯﻣﺎﻥ، ﻭﻗﺎﺋم
ﻮﺑﺮﭘﺎ ﺍﺳﺖ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺗّﮑﺎ
ﻭﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ. ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺠﻨﺴﻴّﺖ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺟﻨﺎس
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻣﻌﺎﺩل
اﻥ گرﺩﻧﺪ (ﺟﻨس
ﻭﻧﻮﻋ ﻮﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ،
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭ ﻫﺴتی
که ﮔﺮﻭهی ﺒﺎ ﻫم
ﻤﺘفق ﺪﺭ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﻭﻗﺎﺑﻠﻴﺖ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻧﻪ ﺷَﺒَح
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺷﺒﺎح
ﺒﺎ ﺍﻭ ﻣﻌﺎﺩل
گرﺩﻧﺪ، ﻭﻧﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺷﻴاء اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻣل ﺼﻔﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﺮﺩﺩ. (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
که ﺳﻬل اﺳﺖ، ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭ ﺣﺎلت کاﻣل ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺻﻔﺎتی
ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭهیچ ﻴک
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺟﻮﺩ،
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪنی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺻﻔﺎﺕ ﺍلهی
ﺮﺍ ﺑﺎ ﺫﺍﺕ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻳک ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻳﮕﺎﻧگی ﺨﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﭼﻴﺰﻯ ﺠﺪﺍ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﭼﻴﺰﻯ
هم ﺒﺎ ﻭﻯ ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺗﻤﺎم عقل ها ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺍج ﺘُﻨﺪ ﺍﺩﺭﺍک
اﻭ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭﮔﻤﺮﺍﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻭﻫﺎﻡ (تصوّرﺍﺕ
ﺫﻫنی اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ)
ﺍﺯ ﺍﺣﺎﻃﻪ ﻭﺩﺭک
اﺯﻟﻴﺖ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺣﻴﺮﺕ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ( ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺰﻣﺎﻥ اﺯل ﻘﺒل
اﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖﻫﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ ،ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﺍﺣﻮﺍل گذﺷﺘﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ) ﻭ ﺗﻤﺎم
ﻔﻬﻤﻬﺎ ﺍﺯ ﺑﻴﺎﻥ
ﭽﻴﺰﻯ، ﺩﺍلّ ﺒﺮ
ﻭﺻﻒ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻭ ﻣﺤﺼﻮﺭ
ﻭ ﺍﺳﻴﺮ ﻣﺎﻧﺪﻩ.
ﻭﺗﻤﺎم اﺫﻫﺎﻥ
(ﻭتَخیّل اﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺩﺭﻫﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭتصوّر)
ﻏﺮق ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺍج
اﻓﻠﺎک ﻤﻠﮑﻮﺕ
ﺍﻭ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ( ﺫﻫﻥ
هرﭼﻪ ﮐﻪ ﺍﻓﻠﺎﻙ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮﻯ ﺪﺭﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎ
ﻭﺣتی ﺪﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺳﻴﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ،ﺑﺎﺯﻏﺮق
اﻣﻮﺍج ﺨﺮﻭﺷﺎﻥ
اﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﺗﻮﺍﻧﺎ
ﺑﺎ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻫﺮ ﻗﺪﺭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻧﻌﻤﺖ
ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﺑﺪﻫﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ)
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻣﺘﻨﺎع
ﻨﻤﻮﺩ، ﺍﺯ ﺑﺰﺭگی
اﻭ ﺍﺳﺖ (ﻭ ﺍﺯ ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻮ ﮐﻮﭼﮑﻰ ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻭ ﻧﺎ اﻫل ﺒﻮﺩﻥ
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺖ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺟﺰ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺭﻫﺴتی ﻨﻴﺴﺖ)
ﺑﺮﺗﻤﺎک اﺷﻴاء
هستی، ﺗﻤﻠک ﻮ ﻣﺎﻟﮑﻴﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. (ﺍﺯ ﺁﻥ اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ ﺧﺎلق
ﻮ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺩﻫﺮ ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻪ
اﻭﺭﺍ ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ
(ﻣﺒﺪﺃ ﺗﻮﻟّد ﻭﻃﻮل
عمر ﻭ ﮔﺬﺷﺖ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻭﻯ ﺒﻴﺮﻭﻥ اﺯ ﻫﺴتی
ﺪﺭ (ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج
اﺯ ﻫﺴﺘﻰ) ﻭﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ، ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻴﻔﻴّﺎﺕ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻫیچ ﺘﻮﺻﻴفی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺣﺎﻃﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ،
ﻳﺎ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻣﻄﻠﻊ
ﻭ ﺑﺮ ﺍﻭ ﺗﺴﻠﻄ ﺒﻴﺎﺑﺪ.
ﻘﺪ ﺧﻀﻌﺖ ﻟﻪ ﺭﻭﺍﺗﺐ
ﺍﻟﺼﻌﺎﺏ، فی ﻤﺤل
ﺘﺨﻮم ﻘﺮﺍﺭﻫﺎ،
ﻭ ﺍﺫ ﻋَﻨَﺖ ﻟﻪ
ﺭﻭﺍﺻﻦ ﺍﻟﺄﺳﺒﺎﺏ
فی ﻤﻨﺘﻬی ﺸﻮﺍﻫق
ﺃﻗﻄﺎﺭﻫﺎ، ﻣﺴﺘﺸﻬﺪ
ﺑﮑلیة اﻟﺎﺟﻨﺎس
ﻋلی ﺮﺑﻮﺑﻴّﺘﻪ،
ﻭ ﺑﻌﺠﺰﻫﺎ ﻋلی
ﻘﺪﺭﺗﻪ، ﻭ ﺑﻔﻄﻮﺭﻫﺎ
ﻋلی ﻘﺪﻣﺘﻪ، ﻭ
ﺑﺰﻭﺍﻟﻬﺎ علی ﺒﻘﺎﺋﻪ،
ﻓﻠﺎ ﻟﻬﺎ ﻣﺤﻴﺺﻋﻥ
اﺩﺭﺍﮐﻪ ﺍﻳّﺎﻫﺎ،
ﻭﻟﺎ ﺧﺮﻭج ﻤﻥ
اﺣﺎﻃﺘﻪ ﺑﻬﺎ،
ﻭﻟﺎ ﺍﺣﺘﺠﺎﺏ ﻋﻥ
اﺣﺼﺎﺋﻪ ﻟﻬﺎ،
ﻭﻟﺎ ﺍﻣﺘﻨﺎع ﻤﻥ
ﻘﺪﺭﺗﻪ ﻋﻠﻴﻬﺎ
،ﮐفی ﺒﺎﺗﻘﺎﻥ
اﻟﺼنع ﻠﻬﺎ ﺁیة
،ﻭ ﺑﻤﺮﮐﺐ ﺍﻟﻄﺒﻊ
ﻋﻠﻴﻬﺎ ﺩﻟﺎلة
،ﻭﺑﺤﺪﻭث ﺍﻟﻔﻄﺮ
ﻋﻠﻴﻬﺎ ﻗﺪﻣﻪ،
ﻭﺑﺄﺣﮑم اﻟﺼنعة
ﻟﻬﺎ ﻋﺒﺮة ، ﻓﻠﺎ
ﺍﻟﻴﻪ ﺣﺪّ ﻣﻨﺴﻮﺏ،
ﻭﻟﺎ ﻟﻪ ﻣثل ﻤﻀﺮﻭﺏ،
ﻭﻟﺎ شیئ عنه ﻤﺤﺠﻮﺏ،
ﺗﻌﺎلی عن ﻀربّ
ﺍﻟﺎﻣثال ﻮ ﺍﻟﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻤﺨﻠﻮقة ﻋﻠﻮّﺍ
ﮐﺒﻴﺮﺍ ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺳﺨﺖ ﻭ ﺗﺮﺗﻴﺒﺎﺕ
(ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎ ﻭﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ) ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻏﺎﺯ ﺩﺭﮔﻴﺮ ﺷﺪﻥ
ﺨﻮﺩ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻭﺧاضع ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺗﻤﺎم ﻌﻠل ﻮ ﺍﺳﺒﺎﺏ
ﺍﺯ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻗﻠّﻪﻫﺎﻯ
ﺸﺎﻫق ﺒﻠﻨﺪ ﻋﻮﺍﻟم
ﻮ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
اﻭ، ﺍﺫﻋﺎﻥ ﻮ ﺩﺭ
ﺗﺴلیم اﺳﺖ. ﺗﻤﺎم
اﺟﻨﺎس ( ﺍﻧﻮﺍع
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ) ﺑﺮﺑﻮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻮﺍﻩ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪ می ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻋﺎﺟﺰ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﻭﻓﻄﺮﺗﻬﺎﻯ اﻭ
ﺩﻟﻴل ﻘﺪﻳﻢ ﺑﻮﺩﻥ
الهی اﺳﺖ (ﻓﻄﺮﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺪﺭ ﺗﺴﻠﺴل
ﺘﮑﺎﻣلی ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ، ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪﺍﻯ
اﺯ ﻗﺪﻳم ﺒﻮﺩﻥ
ﻮ ﺍﺯﻟﻴﺖ ﺍلهی
اﺳﺖ) ﻭ ﺍﻳﻦ  ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺎ
ﺯﻭﺍل ﺨﻮﺩ، ﺑﻘاء
اﻟﻬی ﺮﺍ ﮔﻮﺍﻫی
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻫﺮﮔﺰﺭﺍﻫﻴﺒﺮﺍﻯﺎﺩﺭﺍﻙ
ﺑﻘاء اﻭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺭﺍﻩ ﺧﺮﻭجی
ﺒﺮﺍﻯ اﻣﮑﺎﻥ
اﺣﺎﻃﻪ ﺑﺮﺑﻘاء
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﺍلهی ﻤﻴﺴﺮ ﻧﻴﺴﺖ
( ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﻥ ﭽﻴﺰﻯ
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﻥ ﺨﺎﺭﺝ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ،ﺗﺎ ﮐلّ
ﺒﻴنی ﻮ ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﺑﺮ ﮐلّ ﭽﻴﺰﻯ ﻤﻴﺴﺮ
ﮔﺮﺩﺩ) ﻭﻫیچ ﺤﺠﺎﺏ
ﻭﻣﺎنعی ﺒﺮﺍﻯ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﺍلهی ﻤﻤﮑﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺎنع اﺯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍلهی ﺒﺮ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺑﺸﻮﺩ. ﮐﺎفی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻭﻗﺖ ﺳﺎﺧﺘﻥ
ﻮ ﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ،ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻭ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺍﻋﺠﺎﺯ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺮﮐﺐ
ﻃبع ﻮ ﺻﻨﺎیع ﺒﺮ
ﺍﻥ ﻘﺪﺭﺕ ﺩﻟﺎﻟﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎ ﺣﺪﻭث
ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶﻫﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ، ﺑﺮ ﻗﺪﻣﺖ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻭ ﮔﻮﺍﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺤﮑﺎم
ﺼﻨﻌﺖ ﺍﻭ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﺮﻓﺖ. ﻭﻫیچ
کس ﺑﻮﻯ ﺤﺪّﻯ ﻮ
ﻣﺮﺯﻯ ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻫﺪ .ﻭﻫیچ
ﻤثالی ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﻫﺴتی ﺰﺩﻩ ﻧﺸﺪﻩ
ﻭ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
اﺯ ﺍﻭ ﻣﺤﺠﻮﺏ ﻭﻣﺨفی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺿربّ ﻣثلی ﻮ
ﻧﺴﺒﺖ ﺻﻔتی ﺪﺍﺩﻥ
که ﻣﺨﻠﻮق ﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﻮﻯ ﺪﺍﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻴلی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺤﺮﻓﻬﺎ
ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ ﺍﺳﺖ.
ﻮﺃﺷﻬﺪ ﺃﻥ لا ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﻫﻮ، ﺍﻳﻤﺎﻧﺎ
ﺑﺮﺑﻮﺑﻴّﺘﻪ، ﻭﺧﻠﺎﻓﺎ
ﻋلیﻤﻥ ﺃﻧﮑﺮﻩ،
ﻭ ﺃﺷﻬﺪ ﺃﻥ ﻤﺤﻤﺪﺍ
ﻋﺒﺪﻩ ﻭ ﺭﺳﻮﻟﻪ،
ﺍﻟﻤﻘﺮ فی ﺨﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﺮ، ﺍﻟﻤﺘﻨﺎسخ
ﻤﻥ اﮐﺎﺭﻡ ﺍﻟﺄﺻﻠﺎﺏ،
ﻭ ﻣﻄﻬّﺮﺍﺕ ﺍﻟﺄﺭﺣﺎﻡ،
ﺍﻟﻤﺨﺮج ﻤﻥﺃﮐﺮم
اﻟﻤﻌﺎﺩﻥ ﻤﺤﺘﺪﺍ،
ﻭ ﺃﻓﻀﻞ ﺍﻟﻤﻨﺎﺑﺖ
ﻣﻨﺒﺘﺎ، ﻭﻣﻥ ﺃﻣنع
ﺬﺭﻭة ﻭﺍﻋﺰ ﺃﺭﻭمة
،ﻣﻥ اﻟﺸﺠﺮة ﺍﻟتی
ﺼﺎغ اﻟﻠﻪ ﻣﻨﻬﺎ
ﺃﻧﺒﻴائه ،ﻭ ﺍﻧﺘﺠﺐ
ﻣﻨﻬﺎ ﺍﻣﻨائه ﺍﻟﻄﻴّبة
ﺍﻟﻌﻮﺩ، ﺍﻟﻤﻌﺘﺪلة
ﺍﻟﻌﻤﻮﺩ ﺍﻟﺒﺎﺳقة
ﺍﻟﻔﺮﻭﻉ، ﺍﻟﻨﺎﺿﺮة
ﻟﻐﺼﻮﻥ، ﺍﻟﻴﺎنعة
ﺍﻟثماﺭ، ﺍﻟﮑﺮﻳمة
ﺍﻟﺤﺸﺎ فی کرﻡ ﻏﺮﺳﺖ،
ﻭفی ﺤﺮم ﺃﻧﺒﺘﺖ،
ﻭﻓﻴﻪ ﺗﺸﻌّﺒﺖ
ﻭ ﺃثمرﺕ، ﻭﻋﺰﺕ
ﻭ ﺍﻣﺘﻨﻌﺖ ﻓﺴﻤﺖ
ﺑﻪ ﻭﺷﻤﺨﺖ، ﺣتی
ﺃﮐﺮﻣﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭجلّ، ﺑﺎﻟﺮﻭح
اﻟﺎﻣﻴﻦ، ﻭﺍﻟﻨﻮﺭ
ﺍﻟﻤﻨﻴﺮ، ﻭ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ
ﺍﻟﻤﺴﺘﺒﻴﻦ، ﻭ
ﺳﺨّﺮ ﻟﻪ ﺍﻟﺒﺮﺍﻕ،
ﻭﺻﺎﻓﺤﺘﻪ ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکَ
،ﻭﺃﺭﻋﺐ ﺑﻪ ﺍﻟﺄﺑﺎلسة
ﻭﻫﺪم ﺒﻪ ﺍﻟﺎﺻﻨﺎم
ﻮ ﺍﻟﺂلهة ﺍﻟﻤﻌﺒﻮﺩة
ﺩﻭﻧﻪ، ﺳُﻨّﺘﻪ
ﺍﻟﺮُﺷﺪ ﻭ ﺳﻴﺮﺗﻪ
ﺍﻟﻌﺪل ﻮ ﺣﮑﻤﻪ
ﺍﻟحَقّ، ﺻﺪع ﺒﻤﺎ
ﺃﻣﺮﻩ ﺭﺑّﻪ، ﻭﺑﻠغ
ﻤﺎ ﺣﻤّﻠﻪ، ﺣتی
ﺃﻓﺼح ﺒﺎﻟﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺩﻋﻮﺗﻪ ﻭﻣﻥگوﺍهی
ﻤﻴﺪﻫﻢ، ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺍﻭ ﺍلهی ﻮﻣﻌﺒﻮﺩﻯ
ﻨﻴﺴﺖ (ﺍﻳﻤﺎ
عقیدﺗﻰ،ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
عملی ﻭ ﺍﻭم ﺒﺮﺑﻮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍلهی
اﻭ) ﻭﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺮﺑﻮﺑﻴﺖ ﺍﻭ ( ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺳﻠﻮک الهی ﻮ ﺍﻭﻡ
،ﮐﻪ ﺑﺎﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
لا ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﺩفع ﺸﺮک ﻛﺮﺩﻩ
ﻭﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺧﻠﻘﺖ ﺩﺭ سلوک
الهی ﺒﺮﻭﺵ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ) ﻭﮔﻮﺍهی
ﻤﻴﺪﻫم که ﻣﺤﻤﺪ
(ﻭﻫﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺍﻟﻬﻰ،
ﭼﻮﻥ تمامی اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍلهی آﻳﻨﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩ
ﻭ ﺭﺳﻮل ﻮﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺑﺨلق ﭽﻮﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ، ﮐﺎﺷﻒ ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﻥ ﻮﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﻭﮔﻮﺍهی ﻤﻴﺪﻫﻢ،
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻘﺮﺍﺭﮔﺎﻩ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ. (ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻥ
قُرّهﮔﻴﺮﻯ ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻳﺎبی ﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎم ﻤﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ،ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩ، ﻭﺗﻤﺎم
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ عملی
اﻭ، ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ، ﻣﺤﻤﺪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ،
ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ ﺍﻭ
هفت هزار سال ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ،ﺯﻳﺮ
ﺳآیه ﻋﺮﺵ ،ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻴﺎ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸت
سوم ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
عباﺩﻯ ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ
قُرّهﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻥ اﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﺒﻨﺪگی ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﺁﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
که ﺩﺭ ﺗﻨﺎﺳﺦ (ﻭﻧﺴﺨﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺘﻮﺍلی ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴکه ﺑﺎﺧﺮﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﮊﻧﺘﻴکی اﺯﺍﺟﺪﺍﺩ
ﺟﺴﻤﺎنی ﻮ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺮﻭﺣﺎنی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﻫﺮﮐس ﺩﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻮعی ﺘﺎﺭیخ
اﺯلی ﺮﻭح ﺨﻮﺩ،
ﻭ ﺗﺎﺭیخ اﺯلی ﺠﺴﻤﺎنی
اﺟﺪﺍﺩ ﻭ ﺗﺒﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻤُﮑﺮّم ﻮ ﺑﺎ ﮐﺮاُمّت
ﺍﻣﺪﻩ، ﻭﺍﺯ ﺭﺣﻤﻬﺎﻯ
ﭙﺎﻙ ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩ
(ﺭﺣم های ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭﺗﺎﺭیخ
ﺘﮑﺎﻣل ﺴﻠﻮکی ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮ، ﮐﻪ ﺭﻭح ﻤﺤﻤﺪ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﭽﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭘﺪﺭﺍﻥ ﺮﻭﺣﺎنی
ﻤﺮﺑّﻴﺎﻥ کاﻣا
الهی گذﺷﺘﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ مولا ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭ ﻧﻪ ﭘﺪﺭﺍﻥﺟﺴﻤﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭح ﻤﺤﻤﺪ،
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺴم
محمد ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ)
ﮐﺴﻴکه ﺍﺯ ﺑﺎ ﮐﺮاُمّت
ﺗﺮﻳﻥ ﻤﻌﺪﻥ ﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﻭﺍﺯ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺰﻣﻴﻨﻪﺍﻯ ﺮﺷﺪ
ﻭ ﻧﻤﻮ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
(ﺗﻤﺎم اﻳﻥ ﺴﻮﺍبق
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﻤﺪﺍﺭج ﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺨﺺ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ محروم
از آنها ،ﻭﻳﺎ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺮﻭﺣﺎنی
آخوند های همه
مذاهب وادیان
پنجگتمخ
پیشین محمد
قبل از سلوک
الهی اﻭ، ﮐﻪ ﻫیچ
کدام ﻨﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺒﻌﺪﻯ
ﻤﺤﻤﺪ، ﭼﻮﻥ اﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﺪﺭﺍﻏﺎﺯ،
ﻭ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺍﺧﺮ
برتری ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﭼﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ، ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻭﻣﺪﺍﺭج
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻘلی ﻮﺻﻔﺎتی ﻮ
ﭘﺎکی ﺮﻭﺍنی ﻤﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﻠّﻪﻫﺎﻯ
غیر ﻗﺎﺑل ﺼﻌﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ ﺍﺯ ﺷﺠﺮﻩ
ﺍﻯ ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻥ ﺳﺎﺧﺘﻪ
است .(ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ، ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
،ﺍﺯ ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﮕﺬﺭﺩ. ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﻋﺰﻳﺰﺗﺮﻳﻥ
ﺘﺨﻤﻪﺍﻯ ﻮ إﻧﺠﺎﺏ
ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺸﻰ، ﺍﺯﻧﺤﻴﺐ
ﺗﺮﻳﻦ ﺍﻣﻴﻨﺎﻥ
(ﻳﺎ ﺍﻭم گنندﮔﺎﻥ
ﻮ ﺍُﻣّﻴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
الهی اﺩﻭﺍﺭ ﻗﺒﻠﻰ)
ﺍﻭ، ﺁﻥ ﺸﺠﺮﻩ (ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
( ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﻗﻮم ﻘﺮﻳﺶ،
ﻳﺎ حتی ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﺷمیاﻥ
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﻋﻨﺎﺻﺮﻯ
ﻨﺎﭘﺎک ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﺍﮐثرﻳﺖ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺒﻌﺪﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
سران ﺍﻳﻥ ﻘﻮﻡ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ)
ﺍُﻣﻨﺎئی که ﻃﻴّﺐ
ﻭ ﺷﻔﺎ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ (ﻭ ﻧﻴﺰ ﺷﻔﺎ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻘﺒلی
ﻤﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺍﺟﺪﺍﺩ ﺟﺴﻤﺎنی
اﻭ) ﮐﺴﺎﻧﻴکه ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺴﺘﻮنی عدل ﻮ ﺭﺍﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﭙُﺮ ﮔُﻞ ( ﻭ ﭘُﺮ
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﺗﺮﺑﻴتی
ﻮ ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﻭ ﺷﺎﺧﮑﻬﺎﻯ
ُﭙﺮ ﻃﺮﺍﻭﺕ ﻭ ﺗﺎﺯﻩ،
ﻭ ﻣﻴﻮﻩﻫﺎﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ،
ﻭ ﺍﺣﺸاء ﻭ ﺑﺎﻃﻥ
ﭙُﺮ ﮐﺮاُمّت ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻥ ﭙﺮ
ﮐﺮاُمّت ﻏﺮس ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ،
ﻭ ﺩﺭ ﺣﺮﻳﻢ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﺍلهی کشت ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
( ﻳﻌنی ﺴﺎﻟکی
که ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﻮ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
اﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭحی
ﻴﺎﻓﺘﻪ ،ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﮔﺮﺩﻳﺪ)
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻥ ﺸﺎﺧﻪ ﻫﺎ
ﻣﻴﻮﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭ ﻳﺎﻓﺘﻪ ،ﻭﻣﺤﻔﻮﻇ
ﻤﺎﻧﺪﻩ ﻭﺑﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺘﻪ، ﻭ ﺷُﻤﻮخ
ﻮ ﺗﻌﺎلی ﺠﺴﺘﻪ،
ﺑﻄﻮﺭﻯ که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﮑﺮﻳم ﻮ
ﮐﺮاُمّت ﺩﺍﺩه.
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺮﻭح
اﻟﺎﻣﻴﻥ ﺒﺮﺳﺪ.
(ﺟﺒﺮئیل ﻴﺎ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺮﻭح اﻭم گنندﮔﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ، ،ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﺑﻄ ﺮﻭﺡ ﮐﺎﻣل
الهی ﺒﺎ ،ربّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮ رحمان. ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﻭﻟﻴﻥ ﺒﺎﺭ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳخ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ، ﻭﺣﻴﺎﺗﻬﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ساوکی ﺘﺎﺭﻳخ
ﺤﻴﺎﺕ ﺩﺭ ﻫﺴتی
کشف ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺰﻣﺎﻥ،
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺮﻭﺵ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ،ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺍلهی
ﺒﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ) ﻭ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻨﻮﺭ ﻣﻨﻴﺮ
(ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩی ﻗﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ) ﺑﺮﺳﺪ
ﻭ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﺴﺘﺒﻴﻥ
ﻮ ﺍﺷﮑﺎﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ ( ﺑﮑﺘﺎﺏ
قُرآن، ﻭﻧﻴﺰ ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
ﻤﮑﺘﻮﺏ ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍلهی ﺒﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﺸﻒ قُرّهﻫﺎ
و خورّه ها ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﻤﮑﺘﻮﺏ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺸﺪ. ﻭ ﺑﺪﻳﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺑﭽﺸم ﺪل ﺪﻳﺪ،
ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﺑﻴﻨﺎئی
ﺒﭽﺸم ﻮﺒﻴﻨﺶ ﺑﻌﻘل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺗﺴﺨﻴﺮ ﮐﺮﺩ
( ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ اﺳﺮاء ﻮ
ﻋﺮﻭج اﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪﻫﺎ
ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪﻫﺎ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻭ ﮔﺬﺭﺍﻧﺪﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﻴﺖ ﺍﻟمُقدّس
،ﻳﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺍﻧﺠﺎم ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻘﺮﺭ، ﺑﺎ ﺑُﺮﺍق
( چون برق در
سرعت ) ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺑﺮﺩﻥ
ﻤﺤﻤﺪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ.ﺣﺮﮐتی
ﭽﻮﻥ ﺒَﺮق ﻮ ﺳﺮﻳﻊ
،ﺭﻭح اﻭﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرﺵ ،ربّ
ﺭﺣﻤﺎن ،ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ ﺩﻧﺎ ﻭ
ﺗﺪلی ﻓﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺎﺧﺮﻳﻥ ﻤﺮﺯ ﺗﻌﺎلی
ﺮﻭح ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﺒﻌﺪﻯ،
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺗﻤﺎمی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻨﻮعی
ﺒﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ که ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺳﻔﺮ ﺁﺧﺮ ﺍلهی
ﺒﺴﻮﻯ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﺣتی ﺠﺒﺮئیل ﺸﺎﻳﺴﺘگی
ﻮ ﺗﻮﺍﻥ ﻮ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺸﺒﺎﻫتی اندک ﺒﻔﻮق
ﺒﺸﺮی ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺯﻣﺮﺯ ﺷﺒﺎﻫﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ اﺯ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑُﺮﺍق حبرئیل،
ﺍﺳبی ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﻠکه
وسیله ﺳﺮﻋﺖ ﭼﻮﻥ
ﺒﺮق ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ)
ﻭﻣﻠﺎﺋک اﻭﺭﺍ
ﻣﺼﺎﻓﺤﻪ ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل
کرﺩﻧﺪ (ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ، ﻭﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
اﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﻳﻨﺪﻩ ﺗﺎ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﻤگی ﻴﮑﺠﺎ
ﺩﺭ ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ رحمان،
ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ ﮐُﺮسی
ﻮ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ ﻭ ﭘﺎﻳﮕﺎﻩ
تشبیه مادّی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﺭج اﺯ ﻫﺴتی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﺼﺎﻓﺤﻪ ﺍﻧﺎﻥ
ﺒﺎﺯ ﮐﻨﺎﺭ ﺭﻓﺘﻦ،
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻮﺩﻥ
،ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﻣﺎنع اﺯ ﺣﺮﮐﺖ
ﺍﻭ ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ، ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺮﻭحی ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫیچ ﺪﻳﺪﻯ
اﺯﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻮﻟﻮ ﺍﺯ ﺩﻭﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺗﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ اﺟﺎﺯﻩ
ﺍلهی ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ،
ﻭ ﭘﺎ ﺟﺎﻯ ﭙﺎﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ) ﺑﻄﻮﺭﻳکه
ﺑﺎﻋث ﺗﺮس ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
(ﺷﻴﻄﺎﻥ های ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ، ﻭ ﻧﻴﺰ ﺷﻴﻄﺎﻧﻬﺎﻯ
اﺑﻠﻴسی آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﻠﺒّس ﺑﻠﺒﺎس ﮐﺎﺫﺏ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﻭﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺮﺑﻮﺑﻴﺖ ﻭ ﺭﺑّﺎﻧﻴﺖ
ﻭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪگی ﺨﺪﺍ،
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
غیر ﺴﻠﻮﮐﻰ یا
منحرف ﻗﺒﻠﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﺍﻥ غیر
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﮐﻪ ﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﺟمع
کرﺩﻩ، ﻭ ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﻫم آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭمُلّاها
ﻭﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻮ (ﺭﺑﺎﻧﻮﺕ)ﻫﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟک ﺒﻬﻤﻴﻦ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ ﺪﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ هر
ﻓﻘﻴﻪ ﺍﺣﻤق ﻮ ﻭﻗیحی
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺤﺎﻝ ﻭ
ﻣﻘﺎم ﺘﺎﺯﻩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻭ ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻯ) ﺗﻤﺎم
ﺒُﺘﻬﺎ ﻭ آﻟﻬﻪ
ﻫﺎ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ
(ﻫﻤﻪ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻮ ﺳﻠﻮکی ﻤﻌﺘﺒﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪ،ﻫﻤگی
اﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
وسیله ﺍلهی
بودن ﺨﻮﺩ ﺍﻓﺘﺎﺩه
اﻧﺪ. ﻭﺣتی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺎﮔﺮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻗﺎﺋم ﻮﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺗﻤﺎم
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺪﻳنی
ﻮ ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺪﺭ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭمُلّاها
ﻭﻣﺠﺴﻤﻪﻫﺎﻯ
اﻧﺎﻥ، ﻳﮑﺠﺎ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ
ﺧﻮرد ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ،
ﺗﻤﺎﻡ ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺮﺍ ﺧﻮﺭﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﺘﻬﺎی
ﺍﺧﻮﻧﺪ، ﻭﺣتی
کاﻣﻠﺎﻥ اﺎلهی
ﻮﺍﻗﻌﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻗﺒل اﺯﻇﻬﻮﺭ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺠﺪﻳﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ ﺍﻥ ﺒُﺘﻬﺎ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩ ﻧﺸﺪ
( ﺟﺰ ﻭﺳﺎﺋل الهی
ﺒﺤق ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ، ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﺍﻣثاﻝ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ ،ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﻌﺮﻭﻑ ﺻﺪﺭ ﺍﺳﻠﺎﻡ،
ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺪﻳﮕﺮ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺮئیس
ﻭ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎنی
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺍﺷﮑﺎﺭ، ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﭼﻮﻥ ﺰﻣﺎﻥ ﻤﺎ ﻣﺴﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ) ﺳُﻨّﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻘﺪﻳس ﻭ ﺭﺷﺪ ﻭ
ﭘاک گرﺩﻳﺪﻥ ﺸﺪ
( ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺭﺷﺪ ﻋﻘلی
ﻮ ﺭﺷﺪ شهوﺩﻯ، ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ الهی
اﺳﺖ) ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﻣﺤﻤﺪ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺍﺳﺖ (ﻭﺍﺧﻠﺎقی
ﺒﺎﻋﺪﺍﻟﺖ ﻭ ﺭﻭشی
ﺒﺎ ﺗﻌﺪﻳل ﻮ ﺍﺻﻠﺎح
ﺮﻭﺍﻥ، ﻭﻋﻠﺎج
عقب ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒلی اﻧﺎﻥ، ﻭ ﺣﮑم
اﻭ ﺩﺭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺩﺍﻭﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮکس ﺨﻮﺩ ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ
ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ) ﻭچنان
کاﺭﻯ ﺮﺍ ﮐﺮﺩ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ،ربّ
ﺑﻮﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﺑﻠﺎغ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ.
ﺍﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﺎﻣﻮﺭ ﺑﻮﺩ،ﻭﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻯ
که ﺩﻋﻮﺕ ﺍﻭ ﻭﺍضح
ﻮ ﻓصیح ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍﺳﺖ ( ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻤل ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺻﻔﺎتی ﻮ ﺯﺑﺎنی
ﻮ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺪﺭ ﻳک ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ الهی
ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺩفع ﺸﺮک ﺒﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ.
اﻇﻬﺮ فی اﻟﺨﻠق
ﺃﻥ لا ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺣﺪﻩ ﻟﺎ
ﺷﺮﻳک ﻠﻪ، ﺣتی ﺨﻠﺼﺖ
ﺍﻟﻮﺣﺪﺍنیة ،ﻭ
ﺻﻔﺖ ﺍﻟﺮﺑﻮﺑیّة
،ﻭ ﺃﻇﻬﺮ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺎﻟﺘﻮﺣﻴﺪ ﺣﺠّﺘﻪ،
ﻭ ﺃﻋﻠﻰ ﺑﺎﻟﺄﺳﻠﺎم
ﺪﺭﺟﺘﻪ، ﻭﺍﺧﺘﺎﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭجلّ
ﻠﻨﺒﻴّﻪ ﻣﺎ ﻋﻨﺪﻩ
ﻣﻥ اﻟﺮﻭح ﻮ ﺍﻟﺪﺭﺟﻪ
ﻭﺍﻟﻮﺳﻴﻠﻪ، ﺻلی
اﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﻭﻋلی
ﺁﻟﻪ ﺍﻟﻄﺎﻫﺮﻳﻥ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺑﻴﻥﻤﺮﺩم
ﺬﮐﺮ ﻟﺎ اله ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﻭ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺸﺮﻳک
اﺳﺖ (ﺫﮐﺮﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺪفع ﺸﺮک
اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ بحقّ
الهی اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﻫﺮﺷﻬﻮﺩ ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ ﺨﻮیش ﺑﺮﺳﺪ)
ﺑﻄﻮﺭﻳکه ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺨﺎﻟﺺ ﻭ ﮐﺎﻣل
گرﺩﻳﺪ (ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ، ﺳﺎﻟک ﺒﺤﺪّ
ﺍﮐثر میسّر ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺗﺮﺑﻴﺖ روحی ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ)
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻣﺤﺒﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ
( ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم حَجّ اﮐﺒﺮ،
ﺩﺭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﺘﻮﺣﻴﺪ
میسّر ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ ﺁﻥ ﺒﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
ﻠﻄﻒ ﻣﺤﺒﺖ ﻭﻧﻴﺰ
ﺭﺣﻤﺖ ﻭﻧﻌﻤﺖ ﺍلهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ( ﻭﺗﺴلیم
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﺭﺍ ﺑﺤﺪّ
ﺍﻋﻠﺎﻯ ﺪﺭﺟﻪ ﺭﺳﺎﻧﺪ
( ﺩﺭﻫﺮ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺘﻮﺣﻴﺪ، ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﮐﻤﺎل
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺳﺖ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺰّ ﻭجلّ ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﻮﻯ ﺒﺪﻫﺪ (ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﻭح
مقدس ﻴﺎ ﺟﺒﺮئیل
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎل ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ، ﺩﺭ ،ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻮ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺳﻠﻮک
اﻭ) ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ آل ﻤﺤﻤﺪ، ﮐﻪ
ﻃﺎﻫﺮﻳﻥ ﻮ ﭘﺎﻙ،
ﻭ ﻃﺎﻫﺮ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻘﺒﻠﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻤﻮﺩ،
صِله ﻭ ﺍﺗﺼﺎل ﺪﺭﺻﻠﻮﺍﺕ،
ﻳﻌنی ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭﺍ
ﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮ ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﻰ،
ﻭ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺍﺋم ﺬﻫنی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ، ﻭﻧﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍلهی ﺪﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اﺷﮑﺎﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ،
ﺑﻠکه ﻟﺰﻭم اﺗﺼﺎل
ﻮﺣﻔﻈ اﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﭼﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻬﺎئی ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪ.

حدیث 1489 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ228
بحاﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭﻣﺠﻠس
ﻣأﻣﻮﻥ خلیفه عبّاسی
،ﺑﺮﺍﻯ اثباﺕ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺟﺎﻧﺸﺒنی ﻤﺎﻣﻮﻥ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺮﻭﺑﺮﻭ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺑﺮ ﻣﻨﺒﺮ
ﭼﻨﻴﻥ گفت ﺃﻭل
عباﺩة ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻌﺮﻓﺘﻪ،
ﻭ ﺃﺻل ﻤﻌﺮفة ﺍﻟﻠﻪ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻩ، ﻭ ﻧﻈﺎم
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﻧفی
اﻟﺼﻔﺎﺕ ﻋﻨﻪ،
ﻟﺸﻬﺎﺩة ﺍﻟﻌﻘﻮﻝ،
ﺃﻥّ کُلّ ﺼفة ﻭ
ﻣﻮﺻﻮﻑ ﻣﺨﻠﻮق
ﻮ ﺷﻬﺎﺩة ﮐﻞّ ﻣﻮﺻﻮﻑ،
ﺃﻥ ﺨﺎﻟﻘﺎ ﻟﻴس
ﺑﺼفة ﻭﻟﺎ ﻣﻮﺻﻮﻑ،
ﻭ ﺷﻬﺎﺩة ﻠﺼفة
ﻭ ﻣﻮﺻﻮﻑ ﺑﺎﻟﺎﻗﺘﺮﺍﻥ،
ﻭﺷﻬﺎﺩة ﺍﻟﺎﻗﺘﺮﺍﻥ
ﺒﺎﻟﺤﺪث ،ﻭ ﺷﻬﺎﺩة
ﺍﻟﺤَﺪَث ﺑﺎﻟﺄﻣﺘﻨﺎع
ﻤﻥ اﻟﺄﺯﻝ ﺍﻟﻤﻤﺘنع
ﻤﻥ اﻟﺤﺪث ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﻮﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.(
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻧﺎم ﺨﺪﺍ
ﻭﻳﺎ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺯﺑﺎنی
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﻣﻬم
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪﻧﻘﺶ
ﺍﻭلی ﺪﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻫﻤﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍئی هست،
ﺣتی ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ. ﺑﻠکه ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﺎﺩﺕ، ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻨﺎمی
اﻟﻬﻰ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻯ اﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏ
ﻋﺎﺑﺪ ﺳﺎﻟﻚ، ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺸﻮﺩ. ﺗﺎ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ اﺯ تَجلّیات
ﻭ ﻟﻘﺎﻯ الهی ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
عباﺩﺕ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﻟﻘﺎﻯ
ﻘﺎﺋم ﻴﺎ ﺟﺒﺮئیل
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ربّ
ﺍﺳﺖ، ﻭ مُرَبّی
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻧﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎن ﭽﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑبی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺑﺎﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺗﺎ ،ربّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ، ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠﻖ. (ﻣﻌﺮﻓﺖ) ﺧﺪﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﭽﺸم ﺪل اﺳﺖ، ﻭ
ﻧﻪ ﻓﻠﺴفی ﻮ ﻧﻈﺮﻯ
تئوریک ) ﻭ ﺍﺻل ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ (ﻭ ﺭﺍﻩ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ هرﻳﻚ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣل تقرّب
ﺸﻬﻮﺩ تَجلّیات
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﮐﺴﺐ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﻨﺰﺩﮐﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍ ،ﺍﻧﺠﺎم
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻋﻤﻠﻰ،
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ عباﺩﺕ
ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی
بمعرفی خداون
اﺳﺖ. ﺍﻧﺠﺎم ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺳﺎﻟک ﺒغیر ﺍﺯ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺯﺑﺎﻧﻰ و
ادّعائی) ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺼﻔﺎتی ﻮﺍﺧﻠﺎﻗﻰ،
یا ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻮﺣﻴﺪﻋﻤلی
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭتوَسّل
ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍلهی
اﺳﺖ. ﺑﻘﺼﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ، ﻭ
ﻳﮕﺎﻧگی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﻌﺒﻮﺩ
ﺍﻭ، ﺑﺤﺪّﻯ که ﻓﻨﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﻣﻌﺒﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﻮ ﺍﺣﺴﺎس ﻓﻨﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺖ
ﺳﺎمادّی ﻮ ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
ﻮﺻﻤﺪ ﺷﺪﻥ ﺪﺭ ﻣﻴﺁﻳﺪ.)
ﻭﻧﻈﺎﻡ
(ﻫﺮﺳﻴﺴتم
عملی ) ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺎ ﻧفی
ﺼﻔﺎﺕ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺍﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﺭﻭﺵ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟک ﺪﺭﺳﻠﻮک
عملی اﻭ، ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻧﻈﺮﻯ ﻮ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ، ﺑﺎ
ﺩﻭ ﮐﺎﺭ ﮐلی ﺪﻳﮕﺮ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺩﻓﻊ ﺻﻔﺎﺕ ﺯﺷﺖ
ﺑﺸﺮﻯ رﻮحی ﻮﻧﻴﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ، ﻭﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴک الهی
اﺯ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،
ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﺗﺠﻠﻴﻪ
های ﺍلهی ﻮ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻫﻤﻴﻥ
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺨﻮﺩ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺭﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮبی ﺪﺭﺧﺪﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻓﻠﺴفی
ﺒﻴﺎﻥ کننده ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻋﻤلی اﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨکه ﺷﺨﺺ
ﻋﺎﺑﺪ و موبد ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻤﺮﻯ ﺮﺍ ﺻﺮﻑ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺑﺎﺯﻯ ﺬﻫﻥ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺫﻫنی
ﻮ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ، ﺍﻧﻬک
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻣﻄﻠﻖ، ﺣتی اﮔﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻧﺠﺎم
گرﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﺣﺪّ
ﻭ ﻣﺮﺯﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ
.ﻭﻣﻊ ﺫﻟک ﻤﻔﻴﺪ
ﻫم ﻨﻴﺴﺖ. ﻭحَجّ
ﺒﺮﺍﻯ ﻠﻘﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻴﺰ ﻫیچ کس ﺑﺠﺰ
ﭼﻨﺪ ﻗﺪمی ﺪﺭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﮑﺮﺩﻩ.
ﺣﺘﻤﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺧﻄﺎ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻥ ﭙس ﻫﺮﭼﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﻮﺩ، ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
کج ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ.
ﻭ ﻓﺮﺻﺖ ﺗﺼﺤﻴﺢ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺍﺫﮐﺎﺭﻯ ﺒﺎ ﺯﺑﺎﻥ،
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺻﻔﺎتی ﺪﺭ ﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍلهی ﻴﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ، ﺗﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺩﺭک ﻔﻨﺎﻯ ﺪﺭ
ﻣﻌﺒﻮﺩ ،ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎم
هر ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.) ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﮔﻮﺍهی
ﻮﺗﺄﻳﻴﺪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺻﻔﺖ ﻭﻫﺮ
ﻣﻮﺻﻮﻓﻰ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻣﺨﻠﻮق هستند (ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﻔتی
اﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺍثباﺕ ﺻﻔﺎﺗتی
ﻨﻤﺎئیم. ﺑﻠکه ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﻔﺎتی ﭙﻴﺮ ﺭﺍ
ﻧﻴﻜﻮ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺍلهی
ﺒﻴﺎﺑﻴﻢ. ﺗﺎ ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺗثبیت ﻧﻤﺎئیم.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق اﺳﺖ ﻭﺻفتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺻﻔﺖ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
اﺧﻠﺎقی ﻮ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻴک رﺣمی ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ آینده
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ، ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺭﻭﻯ ﺮﻭح ﻤﺎ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻳﺪآل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺮﺳﻴﻢ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑل تصوّر ﻣﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺧﺎﻟق ﺘﻤﺎم ﺼﻔﺘﻬﺎ
ﻭﺗﻤﺎم ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻮﺻﻮﻑ ﺑﻪ ﺍﻥ ﺼﻔﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺘﻤﺎم
اﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺍثباﺕ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ، ﺗثبییت
ﻫﻤﺎﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻥ
عقلها ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﻮﺻﻮﻓﻰ
(ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺻﻔتی
ﺒﺎﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎل
ﺁﻥ) ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺨﺎﻟقی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﺭﺍ
ﻫﺮ ﺩﻭ) ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺩﻩ،
ﻭﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺻﻔﺖ ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻔﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﻟﮕﻮﻯ
ﺼﻔﺎﺕ ﺍلهی ﺒﺎ
ﺻﻔﺎﺗﺶ ﺟﺪﺍ ﺍﺯﺧﺪﺍ،
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ اﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﮐسی ﺮﺍ ﺧﺪﺍئی ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ)
ﻭ ﺍﻳﻥ عقل گوﺍهی
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺻﻔﺖ ﻭ ﻣﻮﺻﻮﻑ ﺑﺎﻫم
ﻘﺮﻳﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ اﻗﺘﺮﺍﻥ ﺪﻟﻴل
ﺤﺪﻭث ﻭ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻥ اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
(ﮐﻪ ﺧﺪﺍئی ﺠﺪﺍ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﺮﺣﺎﺩثه ﺍﻯ
ﺪﻟﻴل اﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻥ
ﺼﻔﺖ ﻭﻣﻮﺻﻮﻑ،
ﺍﺯلی ﻮ ﻗﺪﻳم ﺒﺎﺷﻨﺪ
( ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ،ﻭﻳﺎﻓﺘﻥ
هر ﺣﺎﺩثه ﺍﻯ، ﮐﻪ
ﺣﺪﻳث ﻭ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻮﺩﻥ
ﺮﺍ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ، ﺩﻟﻴل
اﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻥ
ﻘﺪﻳم اﺯلی ﭽﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠکه ﺍﻓﺮﻳﺪﻩﺍﻯ
اﺯ ﻋﺪم ﻤﺎﻧﻨﺪﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﻴلی ﻤﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺣﻘﻴقی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ)
ﻫﻤﻴﻨکه ﮐسی ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻣﺘﻨﺎع اﺯ (ﺣدوث
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺧﻮﺩ
ﺩﻟﻴل ﺤﺎﺩث ﺑﻮﺩﻥ
اﺳﺖ ( ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ سلوک
الهی کند ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﮑﻨﺪ، ﻭلی ﺒﻘﻴﻤﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭح ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﺩﺭ ﻳک
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮ ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺘﻤﺎم ﻤﻴﺸﻮﺩ) ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻓﻠﺴفی
ﻮ ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻮضیح ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻔﻠﻴس ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻥ
عرﻑ ﺑﺎﻟﺘﺸﺒﻴﻪ
ﺫﺍﺗﻪ، ﻭﻟﺎ ﺍﻳّﺎﻩ
ﻭﺣﺪّ ﻣﻥ اﮐﺘﻨﻬﻪ،
ﻭ ﻟﺎ ﺣﻘﻴقة ﺃﺻﺎﺏ
ﻣَﻥ مثّله ﻭﻟﺎ
ﺑﻪ ﺻﺪّ ﻤﻥ ﻨﻬّﺎﻩ،ﻭﻟﺎ
ﺻﻤﺪﻩ ﻣﻥ ﺃثاﺭ
ﺍﻟﻴﻪ، ﻭ ﻟﺎ ﺍﻳّﺎﻩ
ﻋَنی ﻤﻥ ﺸﺒّﻬﻪ،
ﻭﻟﺎ ﺗﺪﻟّل ﻤﻥ
ﺒﻌّﻀﻪ، ﻭﻟﺎ ﺍﻳّﺎﻩ
ﻣﻥ ﺘﻮﻫّﻤﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺫﺍﺕ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ (ﮐﻪ
ﺫﺍﺕ ﺧﺪﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﻭﭼﻨﻴﻥ ﻮﭼﻨﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﺑﻴﺪ) ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪ، ﺑﮑُﻨﻪ
ﻭ ﺫﺍﺕ ﺧﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ، ﻭ ﺍﻳﻨکه
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ تصوّر
ﮐﻨﺪ، ﺣﻘﻴﻘﺘﺎ
ﺑﺪﺭﺳتی ﻮ ﺑﻬﺪﻑ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﺍﮔﺮ ﻣثاﻟﻰ
ﺑﺪﺍﻧﺪ (ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ ﻧﻮﺭ
ﺍﺳﺖ ﻭﻳﺎ ﺗﻮﺩﻩﺍﻯ
اﺯﻋﻘل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﮐسی ﺘﺼﺪﻳق
او ﻧﮑﺮﺩﻩ، ﺍﮔﺮ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻭ ﭘﺎﻳﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﺑﺪﺍﻧﺪ
( ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻭحَجّمی ﻮ ﮐﻤﻴّﺘﻰ،
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
تصوّر ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭ
ﺫﻫﻥ اﻧﺴﺎﻥ لاﺯم
اﺳﺖ) ﻭ ﺍﮔﺮ ﻓﮑﺮ
ﮐﻨﺪ، ﺑﻪ ﺍﻭ ﺍﺷﺎﺭﻩﺍﻯ
ﻤﻴﺘﻮﺍ کرﺩ ﻫﺮﮔﺰ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﺍلهی ﺮﺍ
ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺷﺒیهی ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭼﻴﺰﻯ ﺘﺸﺒﻴﻪ
ﮐﺮﺩ، ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﮑﺮ
ﻧﮑﺮﺩﻩ (ﻭﻏﻴﺮﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ،
ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ ﻭﻣﻌنی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ) ﻭﺍﮔﺮ
ﮐسی هم ﺒﻬﺮ ﺩﻟﻴلی
ﺨﺪﺍﻮﻧﺪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺟﺰاء ﻮ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎئی
ﺒﺪﺍﻧﺪ، ﺍﻭﺭ ﺍﮐﻮﭼﻚ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻬﺮ تصوّر
ﮐلی ﺪﺭ ﺫﻫﻥ ﺘﻮﻫم
ﻮ تصوّر ﻧﻤﻮﺩ،
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻘﺼﻮﺩﺵ
ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ( ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺑل ﺘﻮﻫّم ﻮ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻳﺖ
ﻭﻧﻬﺎﻳﺖ، ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭ ﮐُنهی ﻘﺎﺑل ﺪﺭﻙ،
ﻭﺫﺍﺕ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺴﺖ) کُلّ ﻤﻌﺮﻭﻑ
ﺑﻨﻔﺴﻪ ﻣﺼﻨﻮﻉ،
ﻭﮐلّ ﻘﺎﺋم فی ﺴﻮﺍﻩ
ﻣﻌﻠﻮﻝ، ﺑﺼنع
اﻟﻠﻪ ﻳﺴﺘﺪﻝ ﻋﻠﻴﻪ،ﻭﺑﺎﻟﻌﻘﻮل
ﺘﻌﺘﻘﺪ ﻣﻌﺮﻓﺘﻪ،
ﻭ ﺑﺎﻟﻔﻄﺮة ﺗثبّت
ﺣﺠّﺘﻪ، ﺧﻠﻘﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﺨﻠﻖ ﺣﺠﺎﺏ
ﺑﻴﻨﻪ ﻭﺑﻴنهم ﻮ
ﻣﺒﺎﻳﻨﺘﻪ ﺍﻳّﺎﻫم
ﻤﻔﺎﺭﻗﺘﻪ ﺃﻳﻨﻴّﺘﻬم
ﻮ ﺍﺑﺘﺪاؤﻩ، ﺍﻳّﺎﻫم
ﺪﻟﻴلهم علی ﺃﻥ
لا ﺍﺑﺘﺪاء له ﻟﻌﺠﺰ
ﮐلّ ﻤﺒﺘﺪﺍ ٴﻤﻥ
اﺑﺘﺪﺍ ٴغیرﻩ ﻭﺃﺩّﻭﻩ
ﺍﻳّﺎﻫم ﺪﻟﻴﻞ،ﻋلی
ﺃﻥ لا ﺃﺩﺍة ﻟﺸﻬﺎﺩة
ﺍﻟﺄﺩﻭﺍﺕ ﺑﻔﺎقة
ﺍﻟﻤﺎﺩﻳﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧتنی
میباﺷﺪ ﻣﺼﻨﻮع
اﺳﺖ (ﻭﻳﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﺎﺑل ﺸﻨﺎﺧﺖ مادّی
وحسّی ﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
که ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻘﻮﺍم
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻌﻠﻮل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﺍﺗﮑﺎﻯ
ﺒﺮ ﺟﺎﺋﻰ، ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﺳﺮﭘﺎ ﻧﮕﺎﻫﺪﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﻤﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﻠﻮل
علّتی ﺪﻳﮕﺮ ﻭﺍﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
علّت ﻭﻣﻌﻠﻮﻝ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻣﺨﻠﻮق الهی
هستند) ﺑﻬﻤﻴﻥ ﻤﺼﻨﻮﻋﺎﺕ
ﻭ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﺧﺪﺍئی هست، ﻭ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩﺍﻯ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺴﺎﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ میسّر ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
(ﺑﺎ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﻋﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻥ ﻮﺑﭽﺸم
ﺪل ﺪﻳﺪﻥ ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﻭ ﻳﻘﻴﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﻋﻠم اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ هاﻯ
عقلی ، ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻭ ﻋﺠﺎﻳﺐ
ﻫﺴتی ﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺎلق ﺒﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
عقل غیر ﺍﺯ ﺫﻫﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺫﻫﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺪﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻋﻘل
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
عقل کاﺭﺵ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺒﺎﻭﺭﻯ اﺳﺖ.ﻭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺍﻋﻈم ﺁﻥ ﻨﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
عملا ﺩﺭ ﺑﻮﺩﻥ
اﻋﺘﻘﺎﺩ ﻭ ﻧﻮﻉ
ﻋﻘﻴﺪﻩ، ﻭ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻳﻥ اﻋﺘﻘﺎﺩ ﺳﺨﺖ
ﻣؤثر ﺍﺳﺖ، ﻗﺴﻤﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ ﺁﻥ ﺒﺎ
ﺍﺻﻮﻝ ﻣﻨﻄقی ﻮﻋﻠﻤﻰ،
ﺩﺭ ﺳﻄح اﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﺤﻴطی کاﺭﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﺍﺣﺴﺎس رﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻨطق اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﻧﺪکی اﺯ ﻳﻘﻴﻥ
ﻮ ﻣﻨﻄق ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی اﮐثرﺍ
ﻭ ﻗﺮﻳﺐ ﺑﻬﻤﻴﺸﮕﻰ،
ﺍﻳﻦ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻧﻪ ﺍﺳﺎس ﻣﻨﻄقی
ﺪﺍﺭﺩ، ﻭ ﻧﻪ ﻋﻤﻴق
ﻮ ثباتی ﻮ ﺟﺰ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ﻮ ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩگی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻋﻘل ﺪﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﺭﻭح ﻮ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﻮ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺍلهی
اﺳﺖ. ﻭﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﺟﺴم ﻮﻳﺎ ﺩﺭ
ﺫﻫﻥ اﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺫﻫﻥ ﻤﺨﺰﻥ کوﭼک
ﻮﺿﻌﻴفی ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﺍﻧﺴﺘﻨﻴﻬﺎﻯ
ﺍﺣﺴﺎسی ﻮﻳﺎ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭجی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺤﻘﺎﻳق
عین اﻟﻴﻘﻴﻨﻰ ﺍلهی
ﺮﺍ، ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺣﺎﻓظه
همین ﺬﻫﻥ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﻭ ﺩﻳﺪﻥ
ﻮ ﻟﻘﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﺧﺎﺭج
اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭلی اﺯ ﺧﺎﺭج ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﺠﺴم ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﻠکه
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ اندﺭﻭﻥ
ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭج ﻤﻠﮑﻮتی ﺨﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺑﺎ
ﻓﻄﺮﺕ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍثباﺕ
ﺣﺠﺖ ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻠق ﺨﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﺤﺠّﺖ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ،
ﺧﻮﺩ ﻗﺒﻠﺎ ﺣﺠﺎﺏ
ﺑﻴﻥ اﻭ ﻭ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺑﺎ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻮ ﻧﻮعی
ﺸﺨﺺ، ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷأﻥ ﻭﻣﻘﺎم
ﺸﺨﺺ، ﻭ کمّیت ﻭ
کیفیّت ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺍثباﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭک ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﻮضع ﺸﺨﺺ، ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺣﺎﻝ ﻭﻓﻬم اﻭ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺗﻤﺎم ﺤﺠّﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍئی
هست. ﻭﻟﺬﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍل ﺸﺨصی ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﺮق ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﻭﺭﻯ علم اﻟﻴﻘﻴﻨﻰ،
ﻭﺳﭙس باوری ﻋﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻨﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺤﺎﺻل گرﺩﺩ) ﺍﻳﻥ
ﻔﻄﺮﺕ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗثبیت حُجّت
ﺍلهی ﺸﻮﺩ. (حُجّت
الهی ﺪﺭﺳﻠﻮک ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﻭ ﻣﺴﺘﻌﺪ معرّفی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩ، ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
عبادی ﺩﺍﺋم ﻨﻤﻮﺩ،
ﻭﺣﻔﻆ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﺘثبیت
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ کاﺭ
ﺗثبیت ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﭙس ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ ﺑﺤث
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
عاﺩﻯ ﺒﻴﺮﻭﻥ ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﻮ مادّیﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ اﻣﺎم
ﺒﺎﻃل ﻮبی اﺭﺯﺵ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺩﺍﺷتی ﺴﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻤﻮﺩ.
ﺳﺎﻟک ﻔﻄﺮﺗﺎ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯلی
ﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒلی
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍلهی ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﻭﺭﻯ
هاﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫم ﻔﺮق ﻤﻴﮑﻨﺪ.
(حُجّت) ﻭﺳﻴﻠﻪ حَجّ
اﮐﺒﺮ ﻟﻘﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍلهی ﺘﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻠﻘﺎئی
الهی اﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻪ ﺳﺎﻟﻚ، ﻭﺣﺮﻑ
ﺍﻭ ﺣﺮﻑ ﺍﺧﺮ، ﻭﺷﺨﺼﺎ
حَجّی ﻴﺎ ﺣﻖ ﺍلهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻴﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻫﺴتی ﻮﺍقعی
مادّی هستند. ﻭلی
ﭙﻴﺮ حَقّی الهی
ﻮ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ،
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺘﺄثیرﺍﺕ
ﺍلهی ﻮ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺑﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
حُجّت ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺣﺠﺎبی
ﺒﻴﻥ ﺨﻮﺩ ﻭ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
(ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮﺳﻴﻠﻪ
حَجّ الهی ﺘﻨﻬﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺑﻮﺩﻩ ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻳﺎﻓﺘﻥ اﻭ،
ﻣﺎنعی ﺒﺮﺍﻯ ﻠﻘﺎﻯ
الهی ﺒﻌﺪﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺩﺭ ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ، ﺍﺯ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﭙﻴﺮ ﺍلهی ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭحی ﻮ ﺫﻫﻨﻰ،
ﺑﺪﻭﻥ ﻤﺤﺒﺖ ﻭ ﻋﺸق
ﺒﺎﻟﮕﻮ ﻭﻣﻌلم
ﻮ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی
ﻤﻴﺴﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﭘﻴﺮ، ﻭﻋﺸق ﺒﻪ
ﺍﻭ، ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋملی اﻭ، ﺭفع ﺤﺠﺎﺏ
ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﺍﺭ
تَجلّیات ﺍلهی
ﺪﺭ ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ) ﻭ ﺍﻳﻥ ﺤﺠّﺖ
(ﺑﻴّﻥ ﻮ بینیّت
ﻭ ﻣﺒﺎﻳﻨﻪ) ﺑﻴﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ (ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﻴﻨﻴّﺖ
ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻭﺍقعی
ﺒﻴﻥ ﺨﺪﺍ ﻭ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻓﻌﻠﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﺒﻴﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮ ﭘﻴﺮ ﺍلهی
اﻭ، ﻓﺎصِله ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ
ﺒﻴﻥ ﺴﺎﻟک ﻮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭ تجلّیاتش ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻯ اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
حَجّ اﮐﺒﺮ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺤﺠّﺖ ﻓﺎصِله
ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺑﻴﻥ ﺨﺪﺍ
ﻭ ﻣﺨﻠﻮق او ﺍﺳﺖ
(ﺍﻳﻨﻴّﺖ ﻣﮑﺎنی
ﺪﺭ ﻧﺎﺳﻮﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﻣﻠﮑﻮتی ﻮﺟﻮﺩ
ﭘﻴﺮ، ﻓﺎصِله ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺎﺧﻠﺎق
ﭙﻴﺮ، ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺼﻔﺎتی
ﻮﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ او اﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻧﺎل عبوﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻠﻘﺎﻯ الهی اﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ ﻔﺎصِله
ﺑﻴﻥ ﺴﺎﻟک ﻮ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ کم کرﺩ.) ﻭ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ،
ﺩﻟﻴل ان اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺍﺑﺘﺪﺍئی
ﻨﻴﺴﺖ (ﭼﻮﻥ کاﺭ
ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺒﺘﺪﻯ
ﻮ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪﻩ
اﺴﺖ، ﻭلی ﺨﻮﺩ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻭ ﺍﻏﺎﺯﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﺍﮔﺮ ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺨﺎلق ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﻮﺩ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻔﺮﺍﻫم کنندﻩ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧ
ﺪﻣﻴﺸﺪ. ﻭ ﺍﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﺎم ﺨﺪﺍ می ﺒﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻏﺎﺯﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺍﺭﺍﻯ اﺑﺘﺪﺍ
ﻭ ﺍﺯﻟﻴﺘﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻫﻨﮕﺎمی ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻭﺳﭙس ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺷﺪﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﻣﺒﺘﺪﻯ
ﺎﻏﺎﺯ ﺷﺪﻩ، ﻋﺎﺟﺰ
ﺍﺯ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ (ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺍﻏﺎﺯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻏﺎﺯ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ) ﻭﻧﻴﺰ
(ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭ ﺍﺩﺍﺕ)
ﺷﺪﻥ اﻧﺎﻥ ( ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ مُربّی
الهی ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭﺧﻮﺩ ﺩﻟﻴﻞ ﺍﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫیچ أﺩﺍﺕ ﻭ ﺁﻟﺖ
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﻧﻴﺴﺖ ( ﻭﺍﻟّﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ خود ﻧﻘﺶ
ﺧﺪﺍﺋﻰ، ﻭﻣﮑﻤل
ﻨﻘﺺ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴشد
. ﺑﺮﺍﻯ هستی مادّی
ﻤﻴﺒﻴﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ هم ﺨﻮﺩ
علّت ﺍﺳﺖ، ﻭﻫم
ﺨﻮﺩ ﻣﻌﻠﻮل
علّت ﺪﻳﮕﺮ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻤﺮبّی
ﺮﻭحی ﺑﺎﺯ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍلهی هستند، ﻭﻣﺴﺘﻘل
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺣتی
ﺨﻮﺩ ماهیّتی ﺧﺪﺍئی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍ ﻫم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ کاﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭح ﻮ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺴﺎﻟﮑﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﮐﺴﺐ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ، ﻭ
ﺳﺎمادّی ﺪﺭ ﺳﺎﻟک
ﻮ ﻓﻨﺎﻯاﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍلهی ﭽﻮﻥ ﭙﻴﺮ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺩﻭﺍﺕ ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻞ،
ﺧﻮﺩ ﺩﻟﻴل ﻔﻘﺮ
ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﻮﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ، ﺑﺪﻭﻥ
آﻟتی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺭﻯ کنند ﻭ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟم که ﻫﻨﻮﺯ
مادّی ﺒﻮﺩﻩ ﻭﺍلهی
ﻨﺸﺪﻩ، ﺩﺳﺘﺮسی
ﺒﺨﺪﺍ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﻨﺪﺍﺭند ﻭﺗﻨﻬﺎ
حُجّت ﺧﺪﺍ ﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﻟﻴل ﻨﻘﺺ ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻳﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ.
ﻔﺄﺳﻤاؤﻩ ﺗﻌﺒﻴﺮ،
ﻭ ﺃﻓﻌﺎﻟﻪ ﺗﻔﻬﻴﻢ،
ﻭﺫﺍﺗﻪ ﺣﻘﻴقة
ﻭ ﮐُﻨﻬﻪ ﺗﻔﺮﻳق
ﺒﻴﻨﻪ ﻭ ﺑﻴﻦ ﺧﻠﻘﻪ،
ﻭﻏﻴﻮﺭته ﺗﺤﺪﻳﺪ
ﻟﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ، ﻓﻘﺪ
ﺟﻬل اﻟﻠﻪ ﻣَﻥ
اﺳﺘﻮﺻﻔﻪ، ﻭ ﻗﺪ
ﺗﻌﺪّﺍﻩ ﻣَﻦ ﺍﺷﺘﻤﻠﻪ،
ﻭﻗﺪ ﺃﺧﻄﺄ ﻣَﻥ
اﮐﺘﻨﻬﻪ، ﻭ ﻣﻥ
ﻘﺎل کیف ﻓﻘﺪ ﺷﺒّﻬﻪ،
ﻭﻣﻥ ﻘﺎل ﻠِﻢَ
ﻓﻘﺪ ﻋﻠّﻪ،ﻭ ﻣﻥ
ﻘﺎل ﻤﺘﻰ؟ ﻓﻘﺪ
ﻭﻗّﺘﻪ، ﻭﻣﻥ ﻘﺎل
ﻔﻴﻢ؟ ﻓﻘﺪ ﺿﻤّﻨﻪ،
ﻭ ﻣﻥ ﻘﺎل اﻟﺎﻡ؟
ﻓﻘﺪ ﻧﻬّﺎﻩ، ﻭﻣﻥ
ﻘﺎل ﺤﺘّﺎﻡ؟ ﻓﻘﺪﻏﻴّﺎﻩ،
ﻭﻣﻥ غیّاه ﻓﻘﺪ
ﻏﺎﻳﺎﻩ، ﻭﻣﻥ
غاﻳﺎﻩ ﻓﻘﺪ ﺟﺰّﺍﻩ،
ﻭ ﻣﻥ ﺠﺰّﺍﻩ ﻓﻘﺪ
ﻭﺻﻔﻪ، ﻭﻣﻥ ﻮﺻﻔﻪ
ﻓﻘﺪ ﺃﻟﺤﺪ ﻓﻴﻪ
ﺍﺳﺎمی الهی ﺘﻌﺒﻴﺮﻯ
اﺯ ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻋﺒﻮﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﻥسالک ﺒﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﺍﺳﺎای
اﻟﻬﻰ، ﻳﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭأس
ﺍﻧﻬﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ ﺍﺳﺎمی
اﻟﻬﻰ، ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ هستند.
ﮐﻪ ﺍﺳﻤاء ﺼﻔﺎتی
اﻳﻥ ﻨﻘﺶ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﺳﻤاء ﺼﻔﺎتی ﺪﺭ
قُرآن هستند، ﻭلی
اﺳﻤاء الهی ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ (ﺳﻠﻮک
ﻴﺎ ﮐﺘﺎﺏ ﻃﺮﻳﻘﺖ
الهی ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
هرﮐﺪﺍم ﺨﻮﺩ ﻳﻚ
ﺗﺠلی اﺯ ﻳک اﺳم
ﻮﺻﻔﺖ ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺴﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ
باشند .ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍلهی ﭙس ﺍﺯ ﮐﻤﺎل
ﺨﻮﺩ، ﻧﺎمی الهی
ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻧﺎمی الهی ﻮﺻﻔتی
اﻟﻬﻰ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻭ ﺍﻓﻌﺎل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻔﻬﻴم اﺳﺖ (ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﻭﻳﺎ ﺻﺤﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺰﻧﺪگی ﺪﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ،
ﻫﻤگی ﺴﺎﺧﺘﻪﻫﺎﻯ
الهی هستند ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻓﻬم ﻮﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﻮﺑﻴﺪﺍﺭﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ اﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻋﻘلی
ﻘﺒلی برای وظیفه
سلوک اﺳﺖ) ﻭﺫﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﺪ
(ﺫﺍﺕ ﺍلهی ﺠﺪﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺴﺖ،
ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﻏﻴﺮ (ﺣﻘﻴﻘﻰ) ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﮔﺮﭼﻪ (ﻭﺍﻗﻌﻰ) ﻫم
ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺫﺍﺕ ﻭﺍﺻل ﻘﺒﻠﻰ،
ﻭﻳﺎ ﻣﻘﺼﺪ ﻧﻬﺎئی
ﻮﮐﻤﺎل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ (ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ)
ﻫﺴﺘﻰ، ﻧﻪ ثباتی
ﺪﺭ ﻫﺴتی ﺨﻮﺩ،
ﻭﻧﻪ ﺫﺍتی اﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺫﺍﺗﺸﺎﻥ
الهی اﺳﺖ. ﻣﻘﺼﺪ
ﺍﺑﺪﻯ اﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍلهی اﺳﺖ) ﻭﮐُﻨﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻓﺮق
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻏﻴﺮ ﺑﻮﺩﻥ
اﻧﻬﺎ، ﻣﺸﺨﺺ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﺎ ﺳﻮﺍی ﺍلهی ﺒﻮﺩﻥ
اﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﻫﺮﮐس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﺮﺩ،ﺟﺎﻫل
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﺑﺎﺯ ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻫﺮ ﻏﻴﺮ
ﺧﺪﺍ، ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧل اﺳﺖ) ﻭﻫﺮﮐس
ﺍﻭﺭﺍ ﮐُﻨﻪ ﻭ ﺫﺍتی
ﺒﻴﺎﺑﺪ، ﺑﺨﻄﺎ
ﺭﻓﺘﻪ ( ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﮐُﻨﻪ ﻭﺫﺍتی ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﺑﺨﻄﺎ
ﺭﻓﺘﻪ) ﻫﺮﮐس ﺍﺯ
کیفیّت ﻭﭼﮕﻮﻧگس
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ، ﺍﻭﺭﺍ
ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﺮﺍ ﺑﭙﺮﺳﺪ،
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭ ﻋﻠتی
ﺒﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
الهی ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
(ﻋﺮﻓﺎ ﺑﺮﺍﻯ
علّت ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﮐﺎﻣل اﺳﺖ، ﻭﮐﺎﻣل
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺟﺰ
ﺗﮑﻤﻴل ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ علّتی ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻧﺎﭼﺎﺭ)
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﮐﻤﺎﻟﺶ
درعلّت ﺍﻭﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨکه ﺧﻮﺩ
ﺫﺍﺗﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﭼﻮﻥ
ﻮﭼﺮﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪ ﻩﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس ﺍﺯ (ﭼﻪ ﻭﻗﺖ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﺪ، ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺤﺪﻭﺩ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺍﺯﻟﻴﺖ ﻭﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﻟﻄﻤﻪ ﺯﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺩﺭ (ﭼﻪ ﻣﮑﺎﻧﻰ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ،
ﺍﻭﺭﺍ ﺿﻤﻥ ﻮ ﺟﺰئی
اﺯ ﺍﻣﺮﻯ ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس ﺻﺤﺒﺖ
( ﺍﺯ ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ) ﻭ (ﺗﺎ
ﭼﻪ ﻭﻗﺖ) ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭﺟﺎئی ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
(ﺗﺎ ﺍﻳﻨکه) ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺑﭙﺮﺳﺪ، ﺍﻭﺭﺍ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭ ﻧﻬﺎﻳتی
ﻘﺎﺋل ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺍﻭﺭﺍ ﻏﺎﻳتی
ﺒﺪﺍﻧﺪ، ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻭﻫﺮﮐس ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﮐﻨﺪ، ﺍﻭﺭﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ( ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ اﺯﺍﻋﻤﺎل
ﻮﺑﺎﺯﻯ ﺬﻫﻥ اﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح ﻤﺘﻔﮑّﺮ
ﻭﻋﺎﻗﻞ، ﮐﻪ ﺗﻔﮑﺮﻯ
علمی ﺩﺍﺭﺩ .ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺤث ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻳک
ﻮ سیعی اﺳﺖ، ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ ﺗﺎ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺒﻤﮑﺎﻧﻴﺰم
وبه طرز عمل ﻔﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺮﺳﻴﺪ. ﻭﺣﺪﻭﺩ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﺧﻄﺎﻯ
اﻳﻥ ﻤﮑﺎﻧﻴﺰم
ﻔﮑﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺎم ﺎﻳﻥ
عملیات ﺫﻫﻨﻰ،ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺩﺭﺳﺖ،
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﮑﺎﻣل عقلی ﺮﻭح
اﺳﺖ، ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﻣﻮﺭ مادّی اﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄلق ﻮ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
و نیورسهای ﺒﺮﺗﺮﺍﺯﻋﺎﻟم
مادّی ﻨﺎﺳﻮتی
ﻤﺎ ﺍﺳﺖ، ﻣﺼﺮﻑ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﻳک ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺒﻴﻥ
ﻤﺎﺩﻩ ﻭ ﺭﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻓﮑﺮ (ﻣﮑﺎﻧﻴﺰمی
ﺮﻭﺣﻰ) ﺑﺮﺍﻯ (ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻯ
مادّی) انسان ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس ﺍﻭﺭﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮐﺮﺩ، ﺩﺭ ﺍﻭ ﺍﻟﺤﺎﺩ
ﻭ ﮐﻔﺮﻭ ﺷﺮک
شده ﺍﺳﺖ( ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻋﺒﺎﺩتی ﻔﮑﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ)
لا یتغیّر ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺎﻧﻐﻴﺎﺭ ﺍﻟﻤﺨﻠﻮﻕ،
ﮐﻤﺎ ﻟﺎﻳﻨﺤﺪ ﺑﺘﺤﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻤﺤﺪﻭﺩ، ﺃﺣﺪ
ﻟﺎ ﺑﺘﺄﻭﻳل
عدد ﻇﺎﻫﺮ، ﻟﺎ ﺑﺘﺄﻭﻳل
اﻟﻤﺒﺎﺷﺮة ﻣﺘﺠﻠﻠﺎ
ﺑﺎﺳﺘﻬﻠﺎل ﺮﻭٴیة
ﺑﺎﻃﻥ لا ﺑﻤﺰﺍﻳلة
، ﻣﺒﺎﻳﻥ لا ﺑﻤﺴﺎفة
،ﻗﺮﻳﺐ ﻟﺎ ﺑﻤﺪﺍﻧﺎﻩ
ﻟﻄﻴﻒ ﻟﺎ ﺑﺘﺠﺴّﻢ،
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻟﺎ ﺑﻌﺪﻋﺪﻡ،
ﻓﺎﻋﻠﺎ ﺑﺎﺿﻄﺮﺍﺭ،
ﻣﻘﺪﺭ ﻟﺎ ﺑﺠﻮل
ﻔﮑﺮﻩ ﻣﺪﺑّﺮ ﻟﺎ
ﺑﺤﺮﮐﻪ، ﻣﺮﻳﺸﺪ
ﻟﺎ ﺑﻬﻤﺎمة ،ﺷﺎلا
ﺑﻬمّة ﻣﺪﺭک
لا ﺑﻤﺠسّة ، ﺳمیعا
ﻴﻌﻠﺎ ﺑﺂلة ،ﺑﺼﻴﺮ
ﻟﺎ ﺑﺄﺩﺍة ﻟﺎ ﺗﺼﺤﺒﻪ
ﺍﻟﺄﻭﻗﺎﺕ، ﻭﻟﺎ
ﺗﻀﻤّﻨﻪ ﺍﻟﺄﻣﺎﮐﻦ،
ﻭﻟﺎ ﺗﺄﺧﺬﻩ ﺍﻟﺴﻨﺎﺕ،
ﻭﻟﺎ ﺗﺤﺪﻩ ﺍﻟﺼﻔﺎﺕ،
ﻭﻟﺎ ﺗﻔﻴﺪﻩ ﺍﻟﺄﺩﻭﺍﺕ،
ﺳﺒﻘﺎ ﻟﺄﻭﻗﺎﺕ
ﮐﻮﻧﻪ، ﻭ ﺍﻟﻌﺪم
ﻣﻮﺟﻮﺩﻩ، ﻭﺍﻟﺎﺑﺘﺪاء
ﺍٴﺃﺯﻟﻪ، ﺑﺘﺸﻌﻴﺮﻩ
ﺍﻟﻤﺸﺎﻋﺮ ﻋﺮﻑ
ﺃﻥ لا ﻣﺸﻌﺮ ﻟﻪ،
ﻭ ﺑﺘﺠﻬﻴﺮﻩ ﺍﻟﺠﻮﺍﻫﺮ
ﻋﺮﻑ ﺃﻥ لا ﺟﻮﻫﺮ
ﻟﻪ، ﻭ ﺑﻤﻀﺎﺩﺗﻪ
ﺑﻴﻥ اﻟﺎﺷﻴاء عرﻑ
ﺃﻥ لا ﺿﺪّ ﻟﻪ،
ﻭ ﺑﻤﻘﺎﺭﻧﺘﻪ ﺑﻴﻥ
اﻟﺎﻣﻮﺭ ﻋﺮﻑ ﺃﻥ
لا ﻗﺮﻳﻥ ﻠﻪ، ﺿﺎﺩﺍ
ﻟﻨﻮﺭ ﺑﺎﻟﻈﻠمة
،ﻭ ﺍﻟﺠﻠﺎیة ﺑﺎﻟﺒُﻬم
ﺍﻟﺠس ﺑﺎﻟﺒﻠﻞ،
ﻭ ﺍﻟﺼﺮﺩ ﺑﺎﻟﺤﺮﻭﺭ
ﺑﺎ تغییر ﻣﺨﻠﻮق
ﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺍﺩﻥ
اﻭ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ
( ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ
ﺠﺴﻢ ﻭﮐُﻨﺪﻯ ﺰﻣﺎنی
ﺪﺭﻓﮑﺮ، ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﻴﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺪﺭ
ﺭﻭﺡ، ﺍﺯ ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕﻫﺎﻯ
ﻨﻮعی اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻣﻄﻠق
ﺒﻮﺩﻥ، ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺘﮑﺎﻣل ﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ،
ﻭﺣتی ﻤﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﺣﻮﺍل
ﺪﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺫﻫﻥ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ ﻤﺤﺪﻭﺩﻯ
ﻨﻴﺴﺖ (ﺣﺪّ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺤﺎل ﻮ ﻭضعی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫیچ ﻤﻔﻬﻮمی ﭙﺎﻳﺎنی
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﻤﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺍﻏﺎﺯ
ﺍﻧﻬﺎ، ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮقی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﺍﺣﺪ ﺍﺣﺪﻯ اﺳﺖ،
ﻭلی ﻨﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﺪﺩ ﻳﻚ ( ﮐﻪ ﺩﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ) ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺑﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﺗﺄﻭﻳل ﻤﺴﺘﻘﻴﻢ
( ﻣﺤﺠﻮﺏ ﺩﺭ ﻇﻬﻮﺭ،
ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻇﻬﻮﺭ صفات و تجلّیات
ﺍلهی اﺳﺖ، ﻭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی اﺯ تَجلّیات
ﺍلهی که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ (هو) ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯﻫﺴﺘﻰ، ﺩﺭ ﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺨﺎﺹ ﺍﻟﻬﻰ
( یونیورس ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ)
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻈﻬﻮﺭﺍﺕ
ﻭتَجلّیات، ﺣﺠﺎﺏ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠق
اﺳﺖ( ﻣﺘﺠلی ﻮ ﺍﺷﮑﺎﺭ
ﺍﺳﺖ، ﻭلی ﻨﻪ ﺑﺎ
ﺩﻳﺪﻥ ﺒﭽﺸﻢ
تن ،ﭼﻮﻥ ﺪﻳﺪﻥ
هلال ﻮﻣﺎﻩ .ﺩﺭ
ﺑﺎﻃﻥ ﺎﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺯﻭﺍﻝ (ﻫﺴﺖ
ﻭ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﺍﺳﺖ،
ﻧﻪ ﺍﻳﻨکه ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ که ﺩﻳﺪه
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﭽﻨﺪ
تجلّی ﺒﺮﺗﺮ ﺗﺎ
تجلّی ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺒﻴﻨﺪ)
ﺑﺎ ﻓﺎصِله ﺍﺳﺖ
ﻭلی ﻨﻪ ﺩﺭﻣﺴﺎﻓﺖ.
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻥ
اﺳﺖ،ﻭلی ﻨﻪ ﺩﺭ
ﻓﺎصِله( ﻭ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﻫم
ﺒﻮﺩﻥ، ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ) ﻟﻄﻴﻒ
ﺍﺳﺖ ﻭلی نه ﺪﺭﻣﺎﺩﻩ
ﺟﺴﻤﻰ، ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ ﻭلی ﻨﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯﻋﺪم ﺒﻮﺩﻥ. ﻭﻓﺎﻋل
اﺳﺖ ﻭلی ﻨﻪ ﺍﺯ
ﺭﻭﻯ اﺿﻄﺮﺍﺭ ﻭ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻯ. ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭلی
نه ﺪﺭ ﻣﺤاﺴﺒﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ. ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﺳﺖ،ﻭلی
نه ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ( ﻭﻳﺎ ﺟﺎﺑﺠﺎ
ﺷﺪﻥ ﻮ ﺗﻠﺎﺵ) ﻣﺮﻳﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻥ
ﻮﻫﻤّﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﻭمَشیّت
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭلی ﻨﻪ ﺑﺎ ﻫﻤّﺖ
( ﻭسعی ﻮ ﺗﻠﺎﺵ ﻭ
ﺧﺴﺘگی ﺒﺮﺍﻯ ﺎﻧﺠﺎم
کاﺭﻯ) ﻗﺎﺑل ﺪﺭک
اﺳﺖ ﻭلی ﻨﻪ با حسّ
ﻭ ﻟﻤس ( ﺍﺩﺭﺍک ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎ ﭼﺸم ﺮﻭﺣﻰ،
ﺩﺭﺣﺪّ تَجلّیات
میسّر ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ)
ﺳمیع اﺳﺖ ﻭلی ﻨﻪ
ﺑﺂﻟﺖ ﺷﻨﻴﺪﻥ.ﻭ
ﺑﻌﻴﺪ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺑﺎ ﺍﺩﻭﺍﺕ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺩﻳﺪﻥ. ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﻣﻌنی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺗﻤﺎم
اﻣﺎﮐﻦ ﮔﻨﺠﺎﻳﺶ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺧﻮﺍﺏ ﻭﺣﻴﺮتی
ﻮﻏﻔلتی ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻫیچ ﺼﻔتی اﻭﺭﺍ
ﻣﺤﺪﻭد ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻫیچ ﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ
(ﻣﺼﺮﻑ ﻧﺪﺍﺭﺩ) ﺑﻮﺩﻧﺶ
ﻗﺒل اﺯ ﺗﻤﺎم ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﻗﺒل اﺯﻫﺮﻋﺪم ﻘﺒلی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺑﺘﺪﺍﻯ
ﺍﻭ ﻗﺒل اﺯﻫﺮ ﺍﺯلیّتی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﺸﺎﻋﺮ ﻣﺨﻠﻮق
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻋﺪم اﺣﺴﺎس
ﺍﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭک ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺟﻮﻫﺮﻳّﺖ
ﺑﺠﻮﺍﻫﺮ (ﻋﻨﺎﺻﺮ
مادّی اتمی ) ﻣﻌﻠﻮم
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺟﻮﻫﺮﻯ
(ﻣﺎﺩﻩ) ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎ
ﺗﻀﺎﺩ ﺩﺍﺩﻥ ﺒﻴﻥ
ﺎﺷﻴاء ﺸﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺿﺪﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ (ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
هم ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻗﺮﻳﺖ ﻭ ﻧِﺪّ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺍﻭ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﺭﺍ ﺿﺪ ﺗﺎﺭﻳکی
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ (ﻭﺧﺎلق
درک هرﺩﻭﻯ اﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ نور ﻮﺟﻮﺩﻯ
مادّی ﻮتاریکی
ﻋﺪم از مادّی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻳﻌنی ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺬﻫنی
ﻮ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻩ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﺵ
ﻋﺪم ﻨﺴﺒﻰ، ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻨﻮعی ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ)
ﻭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﻠﺎ
ﻭ ﻭﺿﻮح ﻮﺗﺠلی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﺑﻬﺎم
ﻮﺧﻔﺎ ﺩﺍﺩﻩ، (ﻭ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ ﺪﺭ
ﺫﻫﻥ اﺩﺭﺍک هست.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮ ﻣﺒﻬﻢ،
ﺩﺭ ماهیّت ﺧﻮﺩ
ﺍﺑﻬﺎمی ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻭ ﻭﺿﻮح ﻨﻴﺰ ﺍﻣﺮﻯ
ﺬﻫنی ﻮ ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍکی اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨکه ﭼﻴﺰﻯ ﺬﺍﺗﺎ
ﺑدﻮﻥ ﻮﺿوح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺸکی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺗﺮﻯ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ، ﻭﺻﺮﺩ
(ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺮﺩ ﻓﺎﺭﺳﻰ)
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺣﺮﺍﺭﺕ
ﻭ ﮔﺮﻣﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﺍﺿﺪﺍﺩ ﮔﺎمی
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺑﻮﺩﻥ ﻴﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﭽﻴﺰﻯ ﻮ
ﻭضعی هستند. ﻭلی
اﮐثر ﺍﺿﺪﺍﺩ ﺍﻧﺘﺰﺍع
ﺬﻫنی هستند ﻧﻘشی
ﺪﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ ﻭﺍﻗﻌﻴتی
ﺁﻥ ﭽﻨﺎنی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ ﻮﮐﻠﺎﺳﻪ
ﮐﺮﺩﻥ اﻣﻮﺭﮐﺎﺭ
ﺫﻫﻥ اﺳﺖ ﺗﺎ ﺭﺍﺣﺖ
ﺗﺮ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ ﺗﻔﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭلی
اﻳﻥ ﺎﻣﺮﻯ ﻮﺍقعی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻧﻮع ﺩﺭﺳتی
اﻳﻥ ﻄﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ها، ﺩﺭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﮐﺎﺭ ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻮٴثرﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺗﺮک ﻔﮑﺮ ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،
ﺍﻳﻥ ﻄﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ها ﻣﻨﺘفی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺯﺍئیدﻩ ﻳک
کثرﺕ ﺍﻓقی هستند،
ﻭﺍﻟّﺎ ﮐثرﺗﻬﺎﻯ
عموﺩﻯ ﻮ ﻣﺘﻮﺍلی
ﺪﺭ ﺳﻄﻮﺡ، ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻠکه ﺗﻮﺍلی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻤﻮٴﻠﻒ ﺑﻴﻥ ﻤُﺘﻌﺎﺩﻳﺎﺗﻬﺎ،
ﻣﻔﺮق ﺒﻴﻥ ﻤﺘﺪﺍﻧﻴﺎﺗﻬﺎ،
ﺩﺍلة ﺑﺘﻔﺮﻳﻘﻬﺎ
ﻋﻠﻰ ﻣﻔﺮﻗﻬﺎ ﻭ
ﺑﺘآﻟﻴﻔﻬﺎ ﻋلی
ﻤﻮٴﻠّﻔﻬﺎ، ﺫﻟک
ﻘﻮﻟﻪ جلّ ﻮﻋﺰّ،
ﻭ ﻣﻥ کُلّ ﺸﻴد ٴﺨﻠﻘﻨﺎ
ﺯﻭﺟﻴﻥ ﻠﻌﻠّﮑم
ﺘﺬﮐّﺮﻭﻥ ﻔﻔﺮق
ﺒﻬﺎ ﺑﻴﻥ ﻘﺒل ﻮ
ﺑﻌﺪ، ﻟﻴعِلم ﺃﻟّﺎ
ﻗﺒل ﻠﻪ ﻭﻟﺎ ﺑﻌﺪ
ﺷﺎﻫﺪﻩ ﺑﻐﺮﺍﺋﺰﻫﺎ
ﺃﻟّﺎ ﻏﺮﻳﺰة ﻟﻤﻐﺮﺯﻫﺎ،
ﺩﺍلّة ﺑﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺃﻟّﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻟﻤتفاﻭﺗﻬﺎ،
ﻣﺨﺒّﺮة ﺑﺘﻮﻗﻴﺘﻬﺎ
ﺃﻟّﺎ ﻭﻗﺖ ﻟﻤﻮﻗّﺘﻬﺎ،
ﺣﺠﺐ ﺑﻌﻀﻬﺎ ﻋﻥ
ﺒﻌﺾ، ﻟﻴﻌﻠﻢ ﺃﻟّﺎ
ﺣﺠﺎﺏ ﺑﻴﻨﻪ ﻭ ﺑﻴﻨﻬﺎ
ﻣﻥ غیرﻫﺎ، ﻟﻪ ﻣﻌنی
اﻟﺮﺑﻮﺑیّة ﺍﺫ
ﻟﺎ ﻣﺮﺑﻮﺏ، ﻭ ﺣﻘﻴقة
ﺍﻟﺎلهیة ﺍﺫ ﻟﺎ
ﻣﺄﻟﻮﻩ، ﻭ ﻣﻌنی
اﻟﻌﺎﻟم ﻮﻟﺎ ﻣﻌﻠﻮﻡ،
ﻭ ﻣﻌنی اﻟﺨﺎلق
ﻮﻟﺎ ﻣﺨﻠﻮﻕ، ﻭ
ﺗﺄﻭﻳﻠﺎ ﻟﺴمع
ﻮﻟﺎ ﻣﺴﻤﻮﻉ، ﻟﻴس
ﻣﺬ ﺧلق اﺳﺘﺤق ﻤﻌنی
اﻟﺨﺎﻟﻖ، ﻭﻟﺎ
ﺑﺎﺣﺪﺍثه ﺍﻟﺒﺮﺍﻳﺎ،
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩ ﻣﻌنی
اﻟﺒﺎﺭئیﻪ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻴﻥ ﻤﺘﻌﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻭ ﺍﺿﺪﺍﺩ ﻭ ﺩﺷﻤنی
ها، ﺍﻟﻔﺖ ﻭﻫم ﺰﻳﺴتی
ﺒﻮﺟﻮﺩ  ﺍﻭﺭﺩ. ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫم ﺪﺭﻧﺰﺩﻳک
هستند، ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﻫم ﺠﺪﺍ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺍﻥ ﺠﺪﺍﺋﻰ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﻟﻴل ﺠﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪﻩﺍ
ﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎ ﺗﺄﻟﻴﻒ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﻟﻴل
اﻟﻔﺖ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫم اﺳﺖ (ﻫﺴتی
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﺟمع اﺿﺪﺍﺩ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﻫﻢ، ﺑﺎ
ﺣﻔﻈ ﻤﺎﻫﻴﺖ ﺍﺻلی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻫﻤﺎﻥ
گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺪﻭ ﺯﻭج
اﻓﺮﻳﺪﻳﻢ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺘﺬﮐّﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪ (ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
عبرﺕ ﻭ ﺩﺭک ﻬهم
ﺸﻴنی ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎئید
،ﻭ ﺫﮐﺮ ﻭﺗﺬﮐّﺮ
ﮐﻪ ﻳﺎ ﺣﻀﻮﺭﺫﻫنی
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎئید) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻥ ﺪﻭﺭﺍﺍﺯ ﻫﻢ،
ﻗﺒﻠﺎ ﻭﺑﻌﺪﺍ،
ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺗﺎ ﻣﻌﻠﻮم
ﺸﻮﺩ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭ
ﻗﺒل ﻮ ﺑﻌﺪﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﺭﺍ (ﻓﻄﺮﺕ ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺷأﻥ ﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎملی
آﻧﻬﺎ) ﺷﺎﻫﺪ ﻭ ﺩﻟﻴل
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﺭﺍ ﻏﺮﻳﺰﻩ ﺩﻫﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭﻭﻥ
ﺬﺍﺕ ﻏﺮز ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺃﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺕﻫﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺪﻟﺎﻟﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻔﺎﻭﺕﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺟﺪﺍ ﻧﺸﻮﺩ.
ﻭﺧﺒﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮﻗﻴﺖ ﺯﻣانی ﻐﺮﺍﺋﺰ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺭ ﺣﺠﺎﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ،ﺗﺎ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻴﻥ ﺨﺪﺍ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﺠﺎبی ﻨﻴﺴﺖ. ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻌنی ﺮﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺩ ﮔﺎﺭﻯ
ﺪﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻭ مُربّی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺯ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍلهی ﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺄﻟﻮﻩ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩﺍﻯ
ﻨﺒﻮﺩﻩ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻌﻨﻰ ﻋﺎﻟم ﻮﻣﻌﻠﻮمی
ﻨﺒﻮﺩﻩ ( ﭘﻴﺶ ﺍﺯﻫﺴﺘﻰ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﺒل اﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣلی ﺮﺍ ﺩﺭ
،ربّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎ
ﺍﻣﺎﺩه ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﻮﻏﻴﺮﻩ،
ﭼﻪ ﻣﺮﺍﺣل تربّیتی
ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ طیّ
کنند ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ،
ﻧﻪ ﺗﻀﺎﺩ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
مادّی ) ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻌنی ﺨﺎلق ﻮﻣﺨﻠﻮقی
ﻨﺒﻮﺩﻩ (ﻗﺒل اﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻰ) ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ ﺗﺤﻘق
ﺴﻤﻊ ﻭﻣﺴﻤﻮع ﻨﺒﻮﺩﻩ
(ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭ ﮔﺮﻓﺘﻥ
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺭ ﺳﻠﻮکی
در ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﮐﻠﺎﻡ)
ﺍﺯ ﻭﻗﺖ ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺗﺎ ﻣﻌنی
ﺨﺎلق ﺮﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮔﺮﺩﺩ، ﻭﻳﺎ ﻣﻌﻨﻰ
(ﺑﺮاء ت ﻭ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ،)
ﻫﺴتی ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪ.
کیّف ﻭﻟﺎ ﺗﻐﻴّبة
ﻣﺬ،ﻭﻟﺎ ﺗﺪنیة
ﻗﺪ، ﻭﻟﺎ ﻳﺤﺠﺒﻪ
ﻟﻌﻞ، ﻭﻟﺎ ﻳﻮﻗّﺘﻪ
ﻣﺘﻰ، ﻭﻟﺎ ﻳﺸﺘﻤﻠﻪ
ﺣﻴﻦ، ﻭﻟﺎ ﺗﻘﺎﺭﻧﻪ
ﻣﻪ، ﺍﻧّﻤﺎ ﺗﺤﺪّ
ﺍﻟﺄﺩﻭﺍﺕ ﺃﻧﻔﺴﻬﺎ،
ﻭﺗثیر ﺍﻟﺂ ﻟﻪ
الی ﻨﻈﺎﺋﺮﻫﺎ،
ﻭفی اﻟﺎﺷﻴاء ﻴﻮﺟﺪ
ﺃﻓﻌﺎﻟﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻴﻔﻴّتی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﻮﻗﺖ
ﭼﻴﺰﻯ اﺯ ﺍﻭ ﻏﺎﻳﺐ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻫﺮﮔﺰ (ﻗﺪ
ﭼﻮﻥ(ﻳﺎ ﺑﺘﺤﻘﻴﻖ)
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ﻨﺰﺩﻳک ﺒﺸﻮﺩ. ﻭ
(ﺷﺎﻳﺪﻫﺎ) ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﺠﺎﺏ ﺍﻭ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ (ﭼﻪ ﻭﻗﺖ)
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﻮﻗﻴﺖ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ مفهوم (ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ)
ﺷﺎﻣﻞ ﺍﻭ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻣﻘﺎﺭنتی
ﺒﺎ ﭼﻴﺰﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﺑﻠکه ﻭﺳﺎﺋل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﻭ ﺁﻟﺘﻬﺎ
ﺑﺎﻣثال ﺨﻮﺩ ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺷﻴاء هستند،
ﮐﻪ ﺍﻓﻌﺎل ﻮ ﺷﺪﻥﻬﺎ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻤﻨﻌﺘﻬﺎ
ﻣُﺬ ﺍﻟﻘﺪمة ،ﻭ
ﺣﻤﺘﻬﺎ ﻗﺪ ﺍﻟﺄﺯلیة
ﻭﺟﻨّﺒﺘﻬﺎ ﻟﻮﻟﺎ
ﺍﻟﺘﮑﻤلة ،ﺍﻓﺘﺮﻗﺖ
ﻓﺪﻟّﺖ ﻋلی ﻤﻔﺮﻗﻬﺎ،
ﻭ ﺗﺒﺎﻳﻨﺖ ﻓﺄﻋﺮﺑﺖ
ﻋﻥ ﻤﺒﺎﻳﻨﻬﺎ،
ﺑﻬﺎ ﻳﺠلی ﺼﺎﻧﻌﻬﺎ
ﻟﻠﻌﻘﻮﻝ، ﻭ ﺑﻬﺎ
ﺍﺣﺘﺠﺐ ﻋﻥ اﻟﺮؤیة
، ﻭ ﺍﻟﻴﻬﺎ ﺗﺤﺎﮐم
اﻟﺎﻭﻫﺎﻡ، ﻭ ﻓﻴﻬﺎ
ﺃثبت ﻏﻴﺮﻩ، ﻭ ﻣﻨﻬﺎ
ﺍﻧﻴﻄ ﻮﺑﻬﺎ ﻋﺮﻓﻬﺎ
ﺍﻟﺄﻗﺮﺍﺭ ﺑﺎﻟﻌﻘﻮﻝ،
ﻳﻌﺘﻘﺪ ﻟﺘﺼﺪﻳق
ﺒﺎﻟﻠﻪ، ﻭ ﺍﻟﺎﻗﺮﺍﺭ
ﻳﮑﻤل اﻳﻤﺎﻥ ﺒﻪ،
ﻟﺎ ﺩﻳﺎنة ﺍﻟّﺎ
ﺑﻌﺪ ﻣﻌﺮفة ،ﻭﻟﺎ
ﻣﻌﺮفة ﺍﻟّ ﺎﺑﺎﺧﻠﺎﺹ،
ﻭﻟﺎ ﺍﺧﻠﺎﺹ
مع اﻟﺘﺸﺒﻴﻪ، ﻭﻟﺎ
ﻧفی مع اثباﺕ ﺍﻟﺼﻔﺎﺕ
ﻟﻠﺘﺸﺒﻴﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﺪﻣﺖ ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
(کی ﻮ ﭼﻪ ﺯﻣﺎﻧﻰ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
(ﻗﺪ) ﺍﺯﻟﻴﺖ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﻭﺭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺃﻣﺮ ﺗﮑﻤﻴل ﻮ
ﺗﮑﺎﻣل اﺯ ﺍﻥ ﺪﻭﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺯﻫم ﺠﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺟﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺎ ﻫم
ﻤﺘﺒﺎﻳﻥ ﻮ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻥ
اﺯ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻭﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﻭ ﺗﺠلی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ عقل
ﻫﺎ ﺩﻟﻴل ﺴﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺪ. ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻥ ﺘﺠلی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﻭٴﻴﺖ ﺩﺭﺣﺠﺎﺏ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺖ ﺭﻭٴﻴﺎﺋﻰ،
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
همین ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺭﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﺪﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ)
ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻥ
غقلها ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻭﻫﺎم ﻮ تصوّرﺍﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﻭﻣﺤﺎﮐﻤﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺁﻥ اﻭﻫﺎم غیرﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ثاﺑﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ تصوّرﺍﺕ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﺑﺪﻟﻴل
ﺸﺪﻩ ( ﻭﻧﻴﺎﺯ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ
ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ ﺍلهی
ﻴﺎﻓﺘﻪ) ﻭﺑﺎ ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﺁﻣﻮﺧﺖ ﮐﻪ ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﮐﻨﺪ
(ﺗﺼﺪﻳق ﻮ قُرّهﮔﻴﺮﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ تصوّر ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﮑﻨﺪ، ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻥ
عقلها ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺘﺼﺪﻳق
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﻧﻤﻮﺩ
(اثباﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻨﻄقی ﻮﻓﻠﺴفی
ﻮ ﺍثباتی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠکه ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎل عقلی ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍی
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﻧﻴﺎﺯﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﻠﻮﮔﻴﺮﻯ اﺯ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺩﺍﺷﺘﻥ
عقل کمتر ،ﺣﺎﻟﺖ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮ ﻧﻔﻬمی
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ) ﻭﺑﺎ
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﻭ ( ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻭﻳﺎ قُرّهﮔﻴﺮﻯ
ﺪﺭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺎﻋﻘل ﺒﺘﮑﻤﻴل
اﻳﻤﺎﻥ ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ
( ﻳﺎ ﺍﻭم ﻮسلوک
الهی ﻮ ﺍﻳﻤﺎﻥ
عملی ﻨﻤﻮﺩ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻭﺭﺯﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻣﮕﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﻌﺮﻓﺖ ( ﻭﺷﻨﺎﺧﺘﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی ﺪﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻠﻴم ﻮتوسّل
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﻨﻴﺎﺯ ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻀﻮ ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭﺯﻣﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﺳﺎﺩﺍﺕ ﻭﻫﺮ
بی ﻤﻌﺮﻓتی اﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ) ﻭﻫیچ ﻤﻌﺮﻓتی
ﻨﻴﺰ ﺑﺪﻭﻥ اﺧﻠﺎﺹ
میسّر ﻧﻴﺴﺖ ( ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺪﺭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﺪﻭﻥ اﺧﻠﺎﺹ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ، ﻭ ﺧﺎﻟﺺ ﮐﺮﺩﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﺺ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺯﺷﺖ ﻭ
ﺧﻠﺎصی اﺯﻫﺮﻏﻴﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﭙﺎکی ﻨﻤﻮﺩﻥ
ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭحی ﻤﻴﺴﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. (ﻭﻫﻴﭻ ﺍﺧﻠﺎصی
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻣﻤﮑﻥ ﻨﻴﺴﺖ ( ﺑﺎﻃﺮﺩ
ﺍﺯ ﺫﻫﻥ اﺯﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻏﻠﻂ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺫﻫﻥ اﺯﺧﺪﺍ
و ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭﻏﻴﺮﺍلهی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﺺ ﻧﻔس ﺍﺯ
ﺍﻟﻮﺩگی اﻗﺪﺍم
ﻨﻤﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﺧﻠﺎصی
اﺯ ﻣﻘﺎم ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
کنوﻧﻰ ﺟﺴﺖ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎ ﺍثباﺕ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ،ﺑﺎ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ
( ﻧﻤﻰ ﮔﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﻳﺎ ﺍﻥ، ﻭﻳﺎ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﭼﻨﻴﻥ ﻨﻴﺴﺖ، ﻭ
ﻳﺎ ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻧفی ﺼﻔﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘثبیت ﺻﻔﺎﺕ ﮐﻨﺪ.
ﺑﺎ ﮔﻔﺘﻥ اﻳﻨکه
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﻋﻘل اﺳﺖ، ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪﺍ
ﻧﺴﺎﻥعقلی ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺨﺪﺍ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻫﻴﻢ.
ﻭ ﺍﮔﺮﻋﻘل ﺠﺰئی
ﻮمادّی اﻧﺪکی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻮﻥ عقل ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﺎﺯ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻧفی ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﺍثباﺕ).ﻔﮑﻠّﻤﺎ
فی اﻟﺨﻠﻖ، ﻟﺎ ﻳﻮﺟﺪ
فی ﺨﺎﻟﻘﻪ، ﻭ ﮐﻠّﻤﺎ
ﻳﻤﮑﻥ ﻔﻴﻪ، ﻳﻤﺘنع
فی ﺼﺎﻧﻌﻪ، ﻟﺎﺗﺠﺮﻯ
علیه ﺍﻟﺤﺮکة ﻭ
ﺍﻟﺴﮑﻮﻥ، ﻭﮐﻴﻒ
ﻳﺠﺮﻯ علیه ﻣﺎ ﻫﻮ
ﺃﺟﺮﺍﻩ، ﺃﻭ ﻳﻌﻮﺩ
ﻓﻴﻪ ﻣﺎ ﻫﻮ ﺍﺑﺘﺪﺃﻩ
ﺍﺫ ﺍﻟﺘﻔﺎﻭﺗﺖ
ﺫﺍته ﻭ ﻟﺘﺠﺰء
ﮐُﻨﻬﻪ، ﻭﻟﺄﻣﺘتع
ﻤﻥ اﻟﺄﺯل ﻤﻌﻨﺎﻩ
ﭘسﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﺧﺎلق
ﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ ( ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻭﻣثال
هر ﻣﺨﻠﻮق ﻨﻤﻮﺩﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺼﻔﺎﺕ ﺍلهی
ﺪﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ ﺟﺰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ) ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺨﻠﻮق ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭ ﺻﺎﻧﻊ
ﺍﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
( ﺍﻳﻥ ﺒﺪ ﮐﻨﺪ ﻭ
آﻥ ﺒﺪ ﻣﮑﺎﻓﺎﺕ
ﺩﻫﺪ) ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻣﻔﻬﻮم
ﺤﺮﮐﺖ ﻭ سکوﻥ ﺪﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭ ﮔﻔتنی
ﻨﻴﺴﺖ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
اﻣﺮﻯ ﺮﺍ ﺑﺮ ﺍﻭ
ﻭﺍﺭﺩ ﺩﺍﻧﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺣﺮﮐﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ. (ﺍﺻل ﺤﺮﮐﺖ
ﻣﺨﻠﻮق اﺳﺖ) ﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ،
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺍﻏﺎﺯ ﮐﺮﺩ بشوﺩ.
(ﻫیچ ﻮﻗﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ اﺯ ﺻﻔﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺑﻠکه ﺍﺯﻫﻤﺎﻥ
ﺠﺎ ﺷﺮﻭع ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
،ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﭙﻴﺸﻴﻥ ﺨﺘم کرﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﭼﻪ ﺑﺎ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮﻳﺎ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻀﺪ ﺗﮑﺎﻣل ﻨﻮعی
ﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺍﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﺪ، ﻭﺩﺭ
ﮐُﻨﻪ ﻭ ﺫﺍﺕ ﺍﻭ
ﺟﺪﺍئی ﻮﺗﺠﺰﻳﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ،
ﻭ ﻣﻌﻨﺎﻯ اﺯﻟﻴﺖ
ﺩﺭ ﺍﻭ ﺑﺎﻃل ﻤﻴﺸﺪ.
ﻮ ﻟﻤﺎ ﮐﺎﻥ ﻠﻠﺒﺎﺭﻯ
ٴﻤﻌنی غیر ﺍﻟﻤﺒﺮُء
ٴ، ﻭﻟﻮ ﺣﺪّ ﻟﻪ
ﻭ ﺭاء ، ﺍﺫﺍ ﺣﺪّ
ﻟﻪ ﺃﻣﺎﻡ، ﻭﻟﻮ
ﺍﻟﺘﻤس ﻟﻪ ﺍﻟﺘﻤﺎﻡ،
ﺍﺫ ﺍﻟﺰﻣﻪ ﺍﻟﻨﻘﺼﺎﻥ،
ﮐﻴﻒ ﻳﺴﺘﺤق اﻟﺄﺯﻝ،
ﻣﻥ لا ﻳﻤﺘﻨﻊ ﻣﻥ
ﺎﻟﺤﺪث ،ﻭﮐﻴﻒ
ﻳﻨﺸئ اﻟﺄﺷﻴاء
، ﻣﻥ لا ﻳﻤﺘنع ﻤﻥ
اﻟﺎﻧﺸاء ،ﺍﺫ ﺍﻟﻘﺎﻣﺖ
ﻓﻴﻪ ﺁﻳﻪ ﺍﻟﻤﺼﻨﻮﻉ،
ﻭ ﻟﺘﺤﻮل ﺪﻟﻴﻠﺎ،
ﺑﻌﺪم ﻣﺎ ﮐﺎﻥ ﻤﺪﻟﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻴﻪ ﻭﭼﻮﻥ ﻤﻌنی
ﺒﺎﺭﻯٴ ﻮﺧﺎلق غیر
ﺍﺯ ﻣﻌنی ﻤﺨﻠﻮق
اﺳﺖ، ﭘس ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻗﺎﺋل ﺸﻮﻳﻢ،
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺟﻠﻮ ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺋل ﺸﺪﻩﺍﻳم
ﻮ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ اﻭﻃﻠﺐ
ﺍﺗﻤﺎم ﻮ ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻗﺎﺋل ﺒﺎﺷﻴﻢ،
ﺩﻟﻴل ﻨﻘﺺ ﻓﻌلی
اﻭ ﺍﺳﺖ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺻﻔﺖ ﺍﺯلی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺣﺪﻭث ﻭ ﺷﺪﻥ
ﺒﺎﺷﺪ.ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺷﻴاء ﺮﺍ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻧﭽﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﺠﺎﺩﻯ ﺒﮑﻨﺪ
ﭘس ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻭ ﻧﺸﺎﻥ
ﺼﺎنع ﺪﺭ ﻣﺼﻨﻮع
ﭙﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻟﻴل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻣﺪﻟﻮل
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﺑﻮﺩ. ﻠﻴس
فی ﻤﺤﺎﻟﺎ ﻟﻘﻮل
حَجّة ،ﻭﻟﺎ
فی اﻟﻤﺴﺄلةﻋﻨﻪ
ﺟﻮﺍﺏ، ﻭﻟﻴفی ﻤﻌﻨﺎﻩ
ﻟﻪ ﺗﻌﻈﻴﻢ، ﻭﻟﺎ
فی اﺑﺎﻧﺘﻪ ﻋﻥ
اﻟﺨلق ﻀﻴﻢ، ﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﻣﺘﻨﺎع اﻟﺄﺯلی
ﺃﻥ ﻴثنی ،ﻭ ﻣﺎ
ﻟﺎ ﺑﺪء ﻟﻪ ﺃﻥ ﻴﺒﺪﺃ،
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻌلی اﻟﻌﻈﻴم
کذﺏ ﺍﻟﻌﺎﺩﻟﻮﻥ
ﺒﺎﻟﻠﻪ ﻭﺿﻠّﻮﺍ
ﺿﻠﺎﻟﺎ ﺑﻌﻴﺪﺍ،
ﻭﺧﺴﺮﻭﺍ ﺧُﺴﺮﺍﻧﺎ
ﻣﺒﻴﻨﺎ ،ﻭﺻلی
اﻟﻠﻪﻋلی ﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﺁﻟﻪ ﺍﻟﻄﺎﻫﺮﻳﻥ
ﺩﺭ ﮐﻠﺎم ﺠﺎﻯ
گفتن ﻮحُجّت ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ سوآل
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭ ﺟﻮﺍبی
ﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﻭ ﺩﺭ ﮐﻠﺎم ﺘﻌﻈﻴم
ﻮﺑﺰﺭگی ﺠﺎئی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﺟﺪﺍئی اﻭ
ﺍﺯ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺗﺶﻋﻴﺒﻰ
ﻫﺴﺖ. ﭼﻮﻥ اﺯ ﺍﺯل
ﻤﻤﺘنع ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻌﺎﺩلی ﺒﺮﺍﻳﺶ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺷﻮﺩ،
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺷﺮﻭع گرﺩﻳﺪ ﺍﻏﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺟﺰ (ﺍﻟﻠﻪ)
ﻫیچ الهی
عظیم ﺒﺰﺭﮒ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﺴﺎﻧﻴکه ﻣﻌﺎﺩلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻄﻠق ﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺭﻭغ ﻮﺑﺎﻃل
گفتند .ﻭ ﺳﺨﺖ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﺷﮑﺎﺭﺍ
ﺧﺴﺮﺍﻥ ﻮﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ ( ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭحی ﺪﺭ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،
ﺗﺎ آینده ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﻧﺒﺎل
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﻮ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭﻫﺮ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭلی ﺒﺪﻭﻥ
سلوک الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻋﻢّ ﺍﺯ شیعی ﻴﺎ
سُنّی ﻮ ﻳﺎ ﻫﺮﻣﺬﻫبی
قشری ﺪﺭﻫﺮ ﺩﻳنی
رسمی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ تجلّی
اﻟﻬﻰ، ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻭ تصوّرﻯ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
تصوّرﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻌﺎﺩل
حقیقت ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭلی
ﺴﺎﻟک ﻮ ﻣﻮٴﻤﻥ
اﻟﻬﻰ، تصوّر ﺍﻭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
اﺧﺮﻳﻥ ﺘﺠلی اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ اﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ تجلّی ﺪﻳﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،ﺍﺑﺘﺪ
ﺍﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ،
ﻭ ﺳﭙس ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ).ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺻﻠﺎﺕ ﻳﺎ
ﺍﺗﺼﺎل ﺒﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭآل ﻤﺤﻤﺪ ﮐﻪﺍ
ﺯ ﻃﺎﻫﺮﻳﻥ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪﻩ ﻭﻣﻘﺪﺳﻴﻥ
هستند ﺑﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ (ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺎس ﺳﻠﻮکی ﺸﺨﺺ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﻟﻘﺎء ﻭ ﺩﺭک
آﻧﺎﻥ اﺯ ﻃﺮﻳق
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺍﻳﻥ ﺨﻄﺎﺑﻪ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﻣﺎﻣﻮﻥ ﺨﻠﻴﻔﻪ
ﻋﺒﺎسی ﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻣﺎم ﺮﺍ ﻋﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻭﻟﻴﻌﻬﺪﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻣﺎم ﺸﺎﻳﺴﺘگی
اﻳﻤﺎنی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍ، ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﻴﺎﻥ ﻮ ﻣﻘﺎم ﻔﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺶ
ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻣﻘﺎم
ﻮﻟﻴﻌﻬﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﭽﻨﻴﻥ ﺼﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
الهی ﻨﺎﭼﻴﺰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍقع اﻳﻥ
ﺨﻄﺒﻪ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
،ﻳک ﺒﻴﺎﻥ اﺯﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ،ﻭ ﺍﺑﻠﺎغ
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ ﺍﻣﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺗﻘﻴﻪ
ﻣﻌﻬﻮﺩ ﺍﻥ ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﺷﮑﺎﺭ ﺍﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ
سلوک الهی ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی
ﺪﻳنی اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
1490 - ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺪﺭﻧﻬج اﻟﺒﻠﺎﻏﻪ
ﻧﻘل ﺸﺪﻩ (ﺝ۴ﺹ247 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻋﻘﻴﺪتی
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﺗﻮﺣﻴﺪﻋﻤل ﺴﻠﻮکی
ﺮﺍ، ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﻴﺎﻥ ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻟﺤﻤﺪ ﻟﻠﻪ ﺍﻟﺬﻯ
لا ﻳﺒلغ ﻤﺪﺣﺘﻪ
ﺍﻟﻘﺎﺋﻠﻮﻥ، ﻭﻟﺎ
ﻳُﺤصی ﻨﻌﻤﻪ ﺍﻟﻌﺎﺩّﻭﻥ،
ﻭﻟﺎ ﻳﻮٴﺪّﻯ ﺤﻘّﻪ
ﺍﻟﻤﺠﺘﻬﺪﻭﻥ،
ﺍﻟﺬﻯ لا ﻳﺪﺭﮐﻪ
ﺑُﻌﺪ ﺍﻟﻬﻤﻢ،
ﻭﻟﺎ ﻳﻨﺎﻟﻪ ﻏﻮﺹ
ﺍﻟﻔﻄﻦ، ﺍﻟﺬﻯ
ﻠﻴس ﻟﺼﻔﺘﻪ ﺣﺪّ
ﻣﺤﺪﻭﺩ، ﻭﻟﺎ ﻧﻌﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩ، ﻭﻟﺎ ﻭﻗﺖ
ﻣﻌﺪﻭﺩ ﻭﻟﺎ أجل
ﻤﻤﺪﻭﺩ ﺳﭙﺎس ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺧﺪﺍئی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﺪح ﻮﺳﺘﺎﻳﺶ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻧﺶ، ﺑﮑﻤﺎل
ﺴﭙﺎس ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻭ ﻧﻤﻰ ﺭﺳﻨﺪ. ﻭﺷﻤﺎﺭﺷﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻭﺭﺍ ﺑﺮﺷﻤﺮﻧﺪ.
ﻭ ﻣﺠﺘﻬﺪﺍﻥ ﺴﺎﻋﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،
حَقّ اﻭﺭﺍ ﺍﺩﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ( ﻣﺠﺘﻬﺪﺍﻥ
ﺪﺭ سلوک الهی،
ﮐﻪ ﺩﺭ سعی ﻮ ﻫﻤﺖ
ﻭ ﺟﻬﺪ ﻭﺍﻓﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍلهی ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﻨﺘﺮ
ﻫﻤﺖ ﻭ ﺯﺣﻤﺖ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺩﺍﻯ ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻭحَقّ
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﺪﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻤﺠﺘﻬﺪ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﺎحَقّ ﻤﺠﺘﻬﺪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﭽﻨﺪ ﮐﺘابی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﺑﻠکه
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻞ ﺍلهی هستند
،ﮐﻪ ﺩﺭﻋﻤل ﺘﺨﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩاز معایب
،ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﻥ ﺒﺼﻔﺎﺕ
ﺍلهی ﺨﻮﻳﺶ، ﻫﺮﭼﻪ
ﻓﺪﺍ ﮐﺎﺭﻯ ﻨﻴﺰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍلهی ﺮﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻳﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺮﻓﺖ، ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ
حَقّ ﻤﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻧﮑﺮﺩﻩ، ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻧﺎﭘﺎﮐﻴﻬﺎﻯ ﺮﻭﺍﻥ
ﺪﺭ ﺫﺍﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍلهی ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﻭلی
ﻤﺰﺍح کرﺍﻣﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
آینده ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟک ﻜﺸﺘﻥ
ﻨﻔس ﺧﻮﺩ، ﻭﺗﺮک
ﻠﺬﺕ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ
ﺻﺮﻑ ﺳﺎﻋﺎتی
در ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عباﺩﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.)
ﺧﺪﺍئی که ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﻤّﺖﻫﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ (ﻭ ﺍﻭم
ها ﺑﻴﺸﺘﺮ) ﺑﺎﺯ
ﺩﺭک الهی اﻭﺭﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻩ (ﺩﺭﻫﻤّﺖﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ اﺩﺭﺍک ﺬﻫنی
ﻮﺩﺭﻫﻤّﺖ ﻭ ﺍﻭم
ﻮ ﺳﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﻠﻮغ ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟک
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ که ﺣﺪّ
ﺍﮐثیر ﺑﺸﻬﻮﺩ ،ربّ
ﻗﺎﺋم ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺑﺎﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺁﻥ ﺎﺭﺑﺎﺏ،
،ربّ ﺭﺣﻤﺎن ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ، ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄلق
ربّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍح
ﺒﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﮐﻤﺎل ﻮﺑﻠﻮغ
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ)
ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺫﻫﻥ
هاﻯ ﻮﺭﺯﻳﺪﻩ، ﺩﺭﻏﻮﺹ
ﻭ ﺗﻌﻤّق ﺨﻮﺩ،
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻭ ( ،ربّ ﺭﺣﻤﺎن
ﭽﻪ ﺭﺳﺪ ﺑربّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ)
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺧﺪﺍئی
که ﺑﺮﺍﻯ ﺼﻔﺖ (ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ) ﺍﻭ ﺣﺪّ
ﻭ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻫیچ ﻨﺎم ﺼﻔتی
ﺒﺮﺍﻳﺶ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺯﻣﺎﻥ ﻘﺎﺑل ﺸﻤﺎﺭﺵ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﻫﺮﮔﺰ
أجل ﻮﻓﺮﺻتی ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ ﻣﻤﺘﺪ ﻭ ﻗﺎبل
ﺘﻤﺪﻳﺪ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻔﻄﺮ ﺍﻟﺨﻠﺎﺋق
ﺒﻘﺪﺭﺗﻪ، ﻭﻧﺸﺮ
ﺍﻟﺮﻳﺎح ﺒﺮﺣﻤﺘﻪ،
ﻭ ﻭﺗّﺪ ﺑﺎﻟﺼﺨﻮﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻥ ﺃﺭﺿﻪ،
ﺃﻭﻝ ﺍﻟﺪﻳﻥ ﻤﻌﺮﻓﺘﻪ،
ﻭﮐﻤﺎل ﻤﻌﺮﻓﺘﻪ
ﺍﻟﺘﺼﺪﻳق ﺒﻪ،
ﻭﮐﻤﺎل اﻟﺘﺼﺪﻳق
ﺒﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪﻩ، ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻩ ﺍﻟﺎﺧﻠﺎﺹ
ﻟﻪ، ﻭﮐﻤﺎل اﻟﺎﺧﻠﺎﺹ
ﻟﻪ ﻧفی اﻟﺼﻔﺎﺕ
ﻋﻨﻪ، ﻟﺸﻬﺎﺩة
کُلّ ﺼفة ﺍﻧّﻬﺎ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮﺻﻮﻑ،
ﻭﺷﻬﺎﺩة ملّ ﻤﻮﺻﻮﻑ،
ﺃﻧّﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﺼفة
،ﻓﻤﻥ ﻮﺻﻒ ﺍﻟﻠﻪ
ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ، ﻓﻘﺪ
ﻗَﺮَﻧﻪ، ﻭ ﻣﻥ
ﻘﺮﻧﻪ ﻓﻘﺪ
ثنّاﻩ، ﻭﻣﻥ
ثنّاه ﻓﻘﺪ ﺟﺰﺃﻩ
ﻭﻣﻥ ﺠﺰﺃﻩ ﻓﻘﺪ
ﺟﻬﻠﻪ، ﻭﻣﻥ ﺃﺷﺎﺭ
ﺍﻟﻴﻪ ﻓﻘﺪ ﺣﺪّﻩ،ﻭﻣﻥ
ﺤﺪّﻩ ﻓﻘﺪ ﻋﺪّﻩ،
ﻭﻣﻥ ﻘﺎل فیم ؟ ﻤﻔﻘﺪ
ﺿﻤّﻨﻪ، ﻭﻣﻥ ﻘﺎل
علّام ؟ ﻓﻘﺪ ﺃﺧﻠﺎ
ﻣﻨﻪ ﺧﺪﺍئیکه
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ ( ﻭﺑﺎ
ﺗﻘﺪﻳﺮ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ،
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩﻫﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺩﺍﺩ) ﺍﻓﺮﻳﺪ،
ﻭﺑﺎﺩﻫﺎ (ﺭﻳﺎح
ﻮ ﺍﺭﻭﺍﺡ) ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺭﺣﻤﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺘﺸﺮ
ﻧﻤﻮﺩ،ﻭ ﻣﻴﺪﺍﻥ
ﻮ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﺯﻣﻴﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﺳﻨﮕﻬﺎ
ﻣﻴﺨﮑﻮﺏ ﮐﺮﺩ. (ﺧﺸﮑﻴﻬﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺟﺰﻳﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ
،ﮐﻪ ﺳﻨگ کوﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎ
،ﺑﺎﻋث ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ
ﺧﺸﮑﻴﻬﺎ ﺍﺳﺖ (ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻫﺮﮐﺎﺭ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ،
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ( ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﻮﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
اﺯﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎ ﺩﺑﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
اﻭ، ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺤﻮل ﺒﺎﻧﺴﺎﻥ،
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮﺍلهی ﻮمُربّی
ﺴﻠﻮکی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
(ﺩﻳﻦ) ﻟﻔظی ﻔﺎﺭسی
ﻮ ﻗﺪﻳﻢ، ﻭ ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
اﺩﻳﺎﻥ اﻣﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺑﻤﻌنی ﺮﻭﺵ ﻋﻤﻠﻰ،
ﻭ ﻃﺮﻳقتی ﻴﺘﺮﺑﻴتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎنی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺪﻳﻦ (ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ) ﻳﺎ
ﺩﻳﻥ ﻮﺩﺍ (ﻭ ﻭِﺩّ
ﻭ ﻋﺸق عرﺑﻰ) ﻭﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ،
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺮﺍ (ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﺎﻥ) ﻭﺑﻬﺒﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ ﺒﺎ ﺩﻳﻥ
ﻮ ﺭﻭﺵ ﻋﻤلی ﻨﺎﻣﻴﺪﻩ
ﮐﻪ ،ﺑﭙﺎﮐﻰ ﻭﮐﻤﺎل
ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ) ﻭ ﮐﻤﺎل
اﻳﻥ ﻤﻌﺮﻓﺖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺎ ﺗﺼﺪﻳق ﺒﻪ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ (ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﻗﺒﻮل
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍلهی اﻭ ﺩﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ، ﻭﻧﻴﺰ ﺗﺼﺪﻳق
ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
هست، ﻭﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ. ﻭ ﺣتی
غیر ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ،
ﭼﻮﻥ اﺯل ﻟﺂ یزﺍﻝ،
ﮐسی ﺪﺭﻫﺴتی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻫﺴتی ﻨﻴﺰ ﺟﺰ
ﻫﺴتی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍ
ﺍﺯﻫیچ ﺼﺎﺣﺐ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯﺍﺩﻯ ﻨﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺗﺴلیم
ﺴﻠﻮکی اﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﻭﮐﻤﺎل اﻳﻥ ﺘﺼﺪﻳﻖ،
ﻫﻤﺎﻥ اﻧﺠﺎم ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﻤﻴل ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺡ، ﺑﺮﺍﻯ
اثباﺕ ﺻﺪق اﻳﻥﺒﺎﻭﺭﻯ،
ﺍﻧﺠﺎم عملی ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻭ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﺨﻮﺩ، ﺑﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭ تجلّی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺴﺎﻟﻚ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴنی
ﺁﻏﺎﺯ ﺁﻥ، ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ هفت ﮔﺎﻧﻪ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ).ﻭﮐﻤﺎل
اﻳﻥ عمل ﺘﻮﺣﻴﺪ
(ﻭ ﻭﺍﺣﺪ و
یکانه ﮐﺮﺩﻥ ﺨﻮﺩ،
ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻣﺮﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﻔﻨﺎﻯ ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺮﺳﺪ) ﺩﺭ
ﺍﺧﻠﺎﺹ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
(ﺧﺎﻟﺼﺎﻧﻪ ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪﻋﻤل
ﮑﺮﺩﻥ، ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺨﻠﻴﺺ ﻭ ﭘﺎک ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺬﺍﺕ ﻭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ ﻋﻴﺒﻬﺎ
ﻭﻧﻘﺺﻫﺎ ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮﺧﻄﺎﻫﺎ ﻭﺗﻮﺣّﺸﻬﺎ
ﻭﺷﻬﻮﺗﻬﺎ ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎ،
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷتی
اﺯﻣﺤل عقل ﺠﺰئی
مادّی) ﻭ ﮐﻤﺎا
اﺧﻠﺎﺹ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧفی ﺼﻔﺎﺕ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺑﺸﻮﺩ (ﺑﺎﻭﺭﻯ
غیبی ﻮﻧﺪﻳﺪﻩ ﻭﻗﺒﻠﻰ،
ﻭﺳﭙس ﺍﻏﺎﺯ ﺗﻌﺎلی
ﺪﺭک ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﺯ ﻃﺮﻳق ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻓﻠﺴفی ﻨفی ﺼﻔﺎﺕ،
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻮﻏﻴﺮﻩ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻥ ﻮﭼﻨﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺻﻔتی
غیر ﺍﺯ ﻣﻮﺻﻮﻑ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ ﻫﺮﺻفتی گواهی
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ غیر ﺍﺯﺻﻔﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ،ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯﻣﻮﺟﺪ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﭘس ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺗﻮﺻﻴف ﮐﺮﺩ، ﺩﺭ
ﻭﺍقع اوﺭﺍ ﻗﺮﻳﻥ
ﺼﻔت اﻭ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
( ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻭﺟﻮﺩ،
ﻭﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ ﺧﺪﺍ،
ﻭﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ،
ﻗﺮﻳﻥ ﻮ ﻣﻌﺎﺩل
اوﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.) ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﻗﺮﻳﻥ
ﻮ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭼﻴﺰﻯ
کرﺩ، ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻭ
ﺗﺎ ﮐﺮﺩﻩ (ﻫم ﺨﺪﺍ
ﻭﻫم ﺼﻔﺖ ﺧﺪﺍ ،ﻗﺮﻳﻦ
ﻭﻣﻌﺎﺩل اﻭ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ، ﻭ ﻳﺎ ﺧﺪﺍ
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻥﺼﻔﺖ
ﻭ ﻗﺮﻳﻥ ﻨﺎﻗﺺ ﺑﺪﺍﻧﺪ)
ﻭﻫﺮ ﮐس ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻭﺗﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﻭ ﺩﻭ ﻗﺴﻤﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﺯﻳﺮ
ﺍﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻗﺮﻳﻥ ﻤﻌﺎﺩل
او ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍئی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﺧﺎﻟﻘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ هرﺩﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺑﺪﻭ ﻗﺴﻤﺖ
ﻣﺴﺘﻘل ﻮ ﻭﺍقعی
ﺪﺭ ﺍﻣﺪﻩﺍﻧﺪ) ﻭ
ﻫﺮﮐس ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻭﺗﻔﮑﻴک ﻨﻤﺎﻳﺪ
،ﺩﺭ ﻭﺍقع اﻭﺭﺍ
ﺟﺎﻫل ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﮐس ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
،ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺤﺪﻭد
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﻣﮑﺎنی ﻮ ﺩﺭﺳﻤﺖ
ﻭ ﺟﻬﺖ ﺑﺎ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﻭﺍﺷﺎﺭﻩ، ﻳﻌنی
ﺪﺭﺟﻬﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﺪﺍئی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺪﺭ ﺍﻳﻤﺎ ﻭ ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﺫﻫنی گه ﮐﺎﺭ ﻫﻤﻪ
ﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ غیر ﺍلهی
اﺳﺖ) ﻭ ﻫﺮﮐس ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﻭﺭﺍ ﻗﺎﺑل ﺸﻤﺎﺭﺵ
ﮐﺮﺩﻩ (ﻭﻳﺎ ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﺑﻪ ﺍﻭ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﻳک ﺤﺪّ ﻋﺒﻮﺭ
ﮐﻨﺪ ﻋﺒﻮﺭ ﺟﺴمی
ﺒﺘﻦ، ﻭ ﻳﺎ ﻋﺒﻮﺭ
ﻓﮑﺮﻯ ﺒﺬﻫﻥ ﻮﻓﺮﺽ،
ﻭ ﺍﻳﻦ (ﺗﺠﺎﻭﺯ ﻭ
ﺗﻌﺪﻯ) ﻭ ﺭﻓﺘﻥ ﺒﺂﻥ
ﻄﺮﻑ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻫﺮﮐس
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭﺑ ﮕﻮﻳﺪ،
ﺩﺭﭼﻴﺴﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺿﻤﻥ ﭽﻴﺰ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻈﺮﻭﻑ ﻇﺮفی ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻩ )ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﮕﻮﻳﺪ، ﺑﺮﻭﻯ
ﭽی ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺍﻧﺮﺍ ﺧﺎلی اﺯﺧﺪﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ .ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺠﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺍﻳﻥ
ﺠﺎﻳﮕﺎﻩ، ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﺧﺎلی خوﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. کاﺋﻥ لا ﻋﻥ
ﺤﺪث ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻟﺎﻋﻥ
ﻌﺪﻡ، مع کُلّ
شیئ لا ﺑﻤﻘﺎﺭنة
،ﻭ ﻏﻴﺮﮐﻞّ شیئ
لا ﺑﻤﺰﺍﻳﻠﻪ، ﻓﺎﻋل
لا ﺑﻤﻌنی اﻟﺤﺮﮐﺎﺕ
ﻭﺍﻟﺂلة ،ﺑﺼﻴﺮ
ﺍﺫ ﻟﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻟﻴﻪ
ﻣﻥ ﺨﻠﻘﻪ، ﻣﺘﻮﺣّﺪ
ﺍﺫ ﻟﺎ ﺳﮑﻥ ﻴﺴﺘﺄﻧس
ﺑﻪ، ﻭﻟﺎ ﻳﺴﺘﻮﺣﺶ
ﻟﻔﻘﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎﺋﻥ ﻮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ،ﻭلی ﻨﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺤﺪﻭث ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺸﻰ.
ﻭ ﺍﻭم ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﺪم ﻮ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ هست، ﻭلی
ﻨﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻭ ﻣﺠﺎﻭﺭ
ﺍﻧﻬﺎ باشد ( ﺫﺍﺕ
ﻭ ﻫﻤﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺷﻴاء
ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ ﺑﺎﺍﻧﻬﺎ
،ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺍﻧﻬﺎﻝ) ﻭﺟﺪﺍ ﺍﺯﻫﺮﭼﻴﺰﻯﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻳﺎ ﻗﺎبل اﺯﺍﻟﻪ
ﻭ ﺯﻭﺍﻝ ﻭﺟﺪﺍئی
اﺯﺁﻥ ﭽﻴﺰﻫﺎ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺍﺷﻴاء
تصوّر ﻧﻤﻮﺩ ﻭ (ﺧﺪ
ﺍﺩﺍﺧﻞ) ﺭﺍ بی ﻤﻌنی
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺎﻋل ﻮﺍﻧﺠﺎم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻓﻌل
هست ﻭلی ﻨﻪ ﺑﻤﻌنی
اﻧﺠﺎم ﺒﺎ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻭﺑﺎ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ ﺁﻟﺎﺕ
ﻭ ﻭﺳﺎﺋط ﺒﺼﻴﺮ
ﻭ ﻧﺎﻇﺮ ﺍﺳﺖ ﻭلی
ﻨﻪ ﺍﻳﻨکه ﻣﺨﻠﻮقی
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﺎﻟق
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ
( ﺑﻴﻨﺎئی مادّی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭﺑﻴﻨﺎئی
ﺒﺬﻫﻦ ﺒﺎﻃل اﺳﺖ،
ﻭﺑﻴﻨﺎئی ﺸﻬﻮﺩ
ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﻧﺴبی
اﺯ تجلّی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭلی ﺨﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ، ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻭ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎل ﻨﻮعی
ﺪﻳﺪدنی ﻨﻴﺴﺖ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻨﺎﻥ
ﻭﺍﺣﺪ ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎلکانی ﺒﺎ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺗﻨﻬﺎئی ﻮﺣﺸتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺃﻧﺸﺄ ﺍﻟﺨلق
اﻧﺸاء ا ﻭ ﺍﺑﺘﺪﺃﻩﺍ
ﺑﺘﺪاء ا ،ﺑﻠﺎ ﺭﻭیّة
ﺃﺟﺎﻟﻬﺎ، ﻭﻟﺎ
ﺗﺠﺮبة ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻫﺎ،
ﻭﻟﺎ ﺣﺮکة ﺃﺣﺪثها
ﻭ ﻟﺎ ﻫﻤﺎمة ﻧﻔس
ﺍﺿﻄربّ ﻓﻴﻬﺎ،
أجل اﻟﺎﺷﻴاء ﻟﺄﻭﻗﺎﺗﻬﺎ
ﻭ لا ﻤﺒﻴﻥ ﻤﺨﺘﻠﻔﺎﺗﻬﺎ،
ﻭﻏﺮﺯ ﻏﺮﺍﺋﺰﻫﺎ،
ﻭ ﺃﻟﺰﻣﻬﺎ ﺃﺷﺒﺎﺣﻬﺎ،
ﻋﺎﻟﻤﺎ ﺑﻬﺎ ﻗﺒل
اﺑﺘﺪﺍﺋﻬﺎ،ﻣﺤﻴﻄﺎ
ﺑﺤﺪﻭﺩ ﻫﺎ ﻭ ﺍﻧﺘﻬﺎﺋﻬﺎ،ﻋﺎﺭﻓﺎ
ﺑﻘﺮﺍﺋﻨﻬﺎ ﻭ ﺃﺣﻨﺎﺋﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴتی
ﻮﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﻜﺒﺎﺭﻩ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ (ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻫﺴتی
مادّی ﻭﺭﻭحی ﻮﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
کمال ﺪﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﻮﻓﺮﺷﺘﮕﺎن
ﻭﺗﻤﺎمی اﻣﻮﺭﻣﺨﻠﻮق
ﻘﺪﻳﻢ ﺍﺯلی ﺮﺍ
ﻳک ﺒﺎﺭﻩ ﺑﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ
(ﮐﻥ ﻔﮑﺎﻥ) ﺍﻓﺮﻳﺪ.
.ولی آﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﻤﺘﻮﺍلی ﺪﺭتکامل
ﺒﻌﺪﻯ، ﻧﻮعی ﻮﺭﻭحی
ﻮﻋﻘلی ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺮﺍ ،ﺍﺯ ﺍﺯل
تا ﺍﺑﺪ ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺸﻴﺪ،
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ(کن ﻔﻴﮑﻮﻥ)
ﻳﺎ ﺑﺸﻮ ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳج
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺪﻟﺎﻟﺖ ﺑﺮ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳتی
اﻧﻮﺍع اﻳﻨﺪﻩ ﺑﻌﺪﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺪﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺗﻤﺎم ﻨﺸﺪﻩ، ﮐﻪ
بشریّت ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻭﺣشی ﻮﺟﺎﻫﻞ، ﻭ
ﺍﻟﻮﺩﻩ ﺫﺍﺕ ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
روانی ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند، ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی ﺒﻮﺩﻩ،ﻭﺟﺮﺍٴﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ تمرّد ﺑﺮ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ ﺮﺍ
(ﮐﻥ ﻔﻠﺎ ﻳﮑﻮﻥ) ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺩﺭﻋﻮﺽ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍنی
ﺤﻘﻴﺮ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ آیندهﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﭼﻮﻥ
گذﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺗﮑﺮﺍﺭ
مکرر ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ) ﻭ
ﺍﺑﺘﺪﺍﻯ ﮐﺎﺭﺧﻮﺩ،
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎﺑﺮﺭسی
ﻮ ﺭﻭﻳّﻪ ﻭ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ،
ﻭﻳﺎ ﺭﻭٴﻴﺖ ﺗﺠﺮبی
ﻨﺒﻮﺩﻩ، ﻭ ﺍﺟﻠﻬﺎ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
اﻧﻬﺎ ﺭﺍ، ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
اﻏﺎﺯ ﻣﻘﺮﺭ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ، ﻭﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍلهی ﺒﺮﺳﻨﺪ) ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ هرﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻗﺒﻠﻰ،
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻗﺎﺑل
ﺒﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ، ﻭﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻧﻬﺎﻯ ﺘﺪﺭﻳجی
ﺮﺳﺎﻧﺪ) ﻭﺑﺪﻭﻥ
هرﺣﺮﮐتی ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺩﻩ ﻭ ﭘﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺍﻥ
همّتی ﺮﺍ ﻧﮑﺮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﻨَﻔَس ﻭ ﻧَﻔَس
ﺯنی ﺒﻴﻔﺘﺪ (ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺣﺮﮐﺖ ﺟﺴم ﻮﺧﺴﺘگی
ﻤﺘﺤﺮک ﺘﻠﺎﺵﮔﺮ)
أجل ﻮﻣﻬﻠﺖ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺷﻴاء ﺮﺍ، ﺩﺭ
ﺍﻭﻗﺎﺕ ﻭﻣﻬﻠﺘﻬﺎﻯ
ﺪﺭ ﻓﺮﺻﺘﻬﺎ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ
( ﺩﺭﺗﮑﺎﻣل ﻤﺮﺍﺣل
ﺰﻳﺎﺩﻯ هست ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﺮﺍﻳطه
ﻮﻭﻇﺎﻳفی ﻮ ﺍﺣﻮﺍلی
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﻬﻠﺖ ﺯﻣﺎنی
ﻤﻘﺮﺭ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﺮ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ هرﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﮑﻤﺎل ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ ﻧﺸﻮﺩ،
ﺷﺎﻧس ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎﻳﺪ ﺳﺮﻳﻌﺎ ﺍﻏﺎﺯ،
ﻭﻗﻮﻳﺎ ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﺷﺪﻳﺪ ﺍﺟرا ﻮ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎم ﻮﻗﺖ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
اﺟﻠﻬﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ ﺑﻴﻥ
عناﺻﺮ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭﻣﺘﻔﺎﻭﺕ،
ﺑﻴﻥ آﻧﻬﺎ ﺍﺋﺘﻠﺎﻑ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩ (ﺑﻴﻥ
ﺘﻀﺎﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩ،
ﻳﺎ ﺗﻀﺎﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ،ﻭ ﺑﻴﻥ ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﻫﻤﺰﻳﺴﺘﻰ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺩ ﻭﺿﻤﻨﺎ ﻫﺴتی
ﻮﺟﻮﺩﺵ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭ ﺿﺪّ ﻣﺎﺩﻩ، ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﻮﻗتی اﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻫم هستند.ﻭلی ﺪﺍﺧل
هم ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺁﻧﺎن ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ) ﻭ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ ﺩﺭ ﺷأن
آنان ثاﺑﺖ ﻧﻤﻮﺩ
(ﻏﺮﻳﺰﻩ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ
ﺬﺍﺕ ﻣﻮﺟﻮﺩ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
گذﺷﺘﻪﻫﺎ، ﺍﻣﮑﺎﻧﺎتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ آینذه ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﻌﺪﻯ ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻃﺒیعی ﺸﺮﻭع
ﻤﻴﺸﻮﺩ) ﻭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻠﺰم ﻨﻤﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺭﻭﺍﺡ (مُربّی
اﻟﻬﻰ، ﻭثبات ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬﻰ،
ﻣﺘﺼﺪﻯ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺡ،
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ) ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ( ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟﻚ
،ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﺭﻭحی الهی
همراه ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﺧﻮﺩ
ﻋﺎلم ﻮ ﺍﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻗﺒل اﺯﻫﺮ
ﺍﻏﺎﺯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﺍﻧﺠﺎم ﻨﮕﺮﻓﺘﻪ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ( ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ او ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﮕﻴﺮﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣتی ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﮑﺮﺍﺭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭآیندهﻫﺎ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭﺣتی
ﻔﺴﺨﻬﺎﻯ گیاهی
ﻮ ﺭﺳﺨﻬﺎﻯ حمادی
ﻤﺠﺪﺩﺍ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
،ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ که ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﻫﻤﻴﻥ اﻣﺮﻳﻪ ﺍلهی
ﺮﺍ ﺗﺤﻘق ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻪ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ،
ﮐﻪ ﻫم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺣﺘمی
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻭﻫم
ﺴﺎﻟگ ﻜﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺮ
ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻦ، ﺑﻴﻥ
اﺯﺍﺩﻯ ﺎﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻟﻬﻰ،ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺗﺴﻠﻴم ﻮﻫﻤﺮﺍهی
ﺒﺎ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ الهی
ﺨﻮﺩﺍ ﻧﺠﺎم ﻴﺪﻫﺪ)
ﻭﻣﺤﻴﻄ ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺎﺣﺎﻃﻪ ﺍﻃﻠﺎع
ﻮﺗﺴﻠﻄ ﻠﺎﺯم ﺒﺮ
ﺣﺪﻭﺩ ﻭ ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺍﺳﺖ
( آﻏﺎﺯ ﻭ ﺍﻧﺘﻬﺎﻯ
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻭ ﻧﺘﺎﻳج ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺗﮑﺎﻣلی آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻋﺎﺭﻑ ﻭ ﺩﺍﻧﺎ
ﺑﻘﺮﻳﻨﻬﺎﻯ اﻧﻬﺎ
(ﻫﺮﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ،
ﻗﺮﻳنی ﺪﺭﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻨﻴﺰ ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻗﺮﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ،
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ، ﻭﻗﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ
مقام ﺪﺭ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﻳﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺟﻤﻌﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ، ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭﺑﻬﺸتی
سوم نوع فوق
بشری ﺒﻌﺪﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ نیز
( ﻗﺮﻳﻥ ﺴوء ) ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺯﺷﺖ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ اﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻃﺒیعی اﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎ ﺳﺨﺘﻴﻬﺎﻯ ﺠﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
گو ﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍلهی ﺘﺎ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺻﺪﻫﺎ ﺳﺎل ﺮﻧج
کاﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﻋﺬﺍﺏ
ﻣُﺠﺮم ﺸﺪﻥ ها ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
(ﺍﺣﻨاء ) ٴﻮﻧﺤﻮﻫﺎ
ﻭ ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻗﺮﻳﻥ ها،ﭼﻮﻥ
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﺎﺋﻢ، ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣل ﻮﺍﺻﻞ، ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ،ربّ ﺍﻟﻔﺼل
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻﻞ،
ﺑﺒﻌضی اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍنی ﻤﻨﺎﺳﺐ
آلودگی ژنتیک
روحی آنان ،ﺑﺮﺍﻯ
کاﺭﻣﺎ ﻭﻋﻮﺩ ﻣﺠﺪﺩ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮ ﺟﻬنم
ﺒﺪﻧﻴﺎ، ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ، ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻔﻌلی
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻋﻘلی ﻮ ﺭﻭحی ﺨﻮﺩ،ﻭ
ﻳﺎ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻴکه
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺒﺮﺩ.

حدیث
1491 - دﺭ ﺧﻄﺒﻪای ﺍﺯ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ253 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺃﻭل عباﺩة ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻪ، ﻭ ﺃﺻل
ﻤﻌﺮﻓﺘﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪﻩ،
ﻭ ﻧﻈﺎم ﺘﻮﺣﻴﺪﻩ
ﻧﻔﻰ ﺍﻟﺼﻔﺎﺕ ﻋﻨﻪ،
جلّ ﺃﻥ ﺘﺤﻠّﻪ ﺍﻟﺼﻔﺎﺕ،
ﻟﺸﻬﺎﺩة ﺍﻟﻌﻘﻮﻝ،
ﺃﻥ کُلّ ﻤَﻥ ﺤﻠّﺘﻪ
ﺍﻟﺼﻔﺎﺕ، ﻭ ﺷﻬﺎﺩﻩ
ﺍﻟﻌﻘﻮﻝ، ﺃﻧّﻪ
جلّ ﺠﻠﺎﻟﻪ، ﺻﺎنع
ﻠﻴس ﺑﻤﺼﻨﻮﻉ،
ﻓﺼنع اﻟﻠﻪ ﻳﺴﺘﺪل
علیه ،ﻭ ﺑﺎﻟﻌﻘﻮل
ﻴﻌﻘﺪ ﻣﻌﺮﻓﺘﻪ،
ﻭ ﺑﺎﻟﻔﮑﺮ ﺗثبت
ﺣﺠّﺘﻪ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺸﺮط عباﺩﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﻣﻌﺮﻓﺖ و
شناخت ﺍﻭ ﺍﺳﺖ (
ﮐﺴﻴکه ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺒﻮﺩﻥ ﻘﺒﻮﻝ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻋﺒﺎﺩتی
هم ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻥ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
بهرنام و دینی
جان فشانی میکند
هستند، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺍﻧﻪ ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ،ﻭﻳﺎ
مُلّاهاﻯ
مشرک آﻧﻬﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭘﺮﺳﺘﺶ و
عبادت ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤنین ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﺩﻳﻥ ﻮولایت
و ﻃﺮﻳﻘﺖ
سلوکی ﺗﻮضیح ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﻘﺪماتی
اﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺭﺳﻮﻝ، ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍلهی غباﺩﺕ، ﺍﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ،
ﻭ ﺍﻳﻨکه ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺻل ﻮ ﺭﺍﻩ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻥ ﺸﻨﺎﺧﺖ
(ﺑﺮﺍﻯ توسّل و
توفیق ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ (ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻋﻤلی ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ توسّل ﺒﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻧﻪ ﺻِﺮﻑ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳکی اﺳﺖ ﻭﺩﻭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠکه توحید عملی
ﺳﻠﻮک ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ،
ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺑﻌﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻦ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺣﺎﻟﺖ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻓﻨﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣ ﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﻋﺎﺷق ﻮﻣﻌﺸﻮق
ﻴکی ﻤﻴﺸﻮﺩ) ﻭ ﻧﻈﺎمی
ﻴﺎ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺩﺍﺩﻥ
اﻳﻥ ﺘﻮﺣﻴﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻔﻰ ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ (ﻧﻔﺮ
ﻫﺮ ﺻﻔﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
،ﺍﺯ ﺫﻫﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﻭﭼﻨﺎﻥ هم ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺿﻤﻨﺎ ﻧفی ﺼﻔﺎﺕ
ﺯﺷﺖ ﺑﺸﺮﻯ ﻮﺣﻴﻮﺍنی
ﻴﺎﺯ ﺧﻮﺩ، ﻋﺎﺑﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ،ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﻭ
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺎ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴک ﺎﻟﻬﻰ،ﺍﺯ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﻳﺶ، ﺑﺘﺤﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎتی ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﺗﺤﻘﻖ
(ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﻭﻋﻴﻥ اﻟﻴﻘﻴﻨﻰ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ)
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺍثباﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻘلی اﻭ،
ﻧﻪ ﺑﺎ ﻃﺮﺩ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺫﻫﻥ ﺨﻮﺩ، ﻭﻧﻪ
ﺑأثباﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺻﻔﺎﺕ
مقدّسی ﺒﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
،ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﻔﻴﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠکه ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس أمّاره
ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺯﺷﺖ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﺯ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﭙﻴﺮ
ﺍلهی اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺎﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ،
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
ﻮ ﻫﻔﺘم عرﺵ،ربّ
ﺭﺣﻤﺎن اﺳﺖ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺯ أجل ﻮ ﺟﻠﻴل
ﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍلهی اﺳﺖ ( ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﻴﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﻧﻴک بشرﻯ ﺮﺍ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
( ﺑﺎ ﻧفی ﺼﻔﺎﺕ ﺳﭙس
ﺑﺎ ﺗثبیت ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
،ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺪﺭﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﻠﻬﺎ ﮔﻮﺍهی
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ، ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺻﻔﺎﺕ،
ﻭﻫﺮ ﻣﻨﺴﻮﺏ ﻭﻣﻮﺻﻮﻑ
ﺑﺼﻔﺘﻰ، ﺧﻮﺩ ﻣﺼﻨﻮع
ﻮﻣﺨﻠﻮق اﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﮔﻮﺍﻫﻰ ﻋﻘﻠﻬﺎ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘُﺮ
تجلّی ﻮﺟﻠﺎل ﻮﻋﻈﻤﺖ
ﺍﺳﺖ (ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
تَجلّیات ﻋﻈﻴم
کنوﻧﻰ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺻﺎنع اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﺼﻨﻮع ﻨﻴﺴﺖ
(ﻫﺮ ﺻﺎنع غیر ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﺼﻨﻮع
اﺳﺖ) ﻭﻟﺬﺍ ﺻﻨﻌﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﻟﻴل
ﻮﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎ ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ ﺍﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺸﺪ (ﺑﺎ ﺗﻔﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ، ﮐﻪ ﻋﻠم
ﺎﻟﻴﻘﻴﻥ ﺎﻭﻟﻴﻪ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻴﻥ اﻟﻴﻘﻴنی
ﺒﻴﺎﺑﺪ، ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﺘﻮﺻﻴفی اﺯ ﺧﺪﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﻨﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻧﻬﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘل ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺑﺎ ﺗﻔﮑﺮ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗثبیت ﺩﺍﺋم ﺮﻭح
ﺸﻮﺩ. ﺗﺎ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺎ ﻭﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ
هنوﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺭﻭح
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. (حُجّت)
ﻭﺳﻴﻠﻪ حَجّ ﻮحَقّ
ﻴﺎ حَجّ أﮐﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻨﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ ﻤﻴﺴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘﻴﺮ ﺍلهی
ﺎﻭﻟﻴﻥ ﺤﺠّﺖ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻮﺟﻌل اﻟﺨلق
ﺪﻟﻴﻠﺎ ﻋﻠﻴﻪ،
ﻓﮑﺸﻒ ﺑﻪ ﻋﻥ ﺮﺑﻮﺑﻴّﺘﻪ،
ﻫﻮ ﺍﻟﻮﺍﺣﺪ ﺍﻟﻔﺮﺩ
ﻓﻰ ﺃﺯﻟﻴّﺘﻪ،
ﻟﺎ ﺷﺮﻳک ﻠﻪ
فی اﻟﻬﻴّﺘﻪ، ﻭ
ﻟﺎ ﻧِﺪّ فی ﺮﺑﻮﺑﻴّﺘﻪ،
ﺑﻤﻀﺎﺩﺗﻪ ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﺎﺷﻴاء ﺎﻟﻤﺘﻀﺎﺩة
،ﻋﻠم ﺃﻥ لا ﺿﺪ
ﻟﻪ، ﻭ ﺑﻤﻘﺎﺭﻧﺘﻪ
ﺑﻴﻥ ﺎﻟﺎﻣﻮﺭ ﺍﻟﻤﻘﺘﺮنة
ﻋﻠﻢ ﺍﻥ لا ﻗﺮﻳﻥ
ﻠﻪ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻟﻴل ﻮ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ ﺑﺮﺍﻯ
کشف ﻭ ﺩﺭک ﺮﺑﻮﺑﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ.
(ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ ﺭﺑّﺎﻧﻴﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺭ ﺳﺎﻟﻚ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﺣﺪ،
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﺯﻟﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﺩﺭ
ﺍﺯل ﻘﺒل اﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴتی ﺘﻨﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﺍﺯلی ﺨﻮﺩ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴﺖ ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﻯ
ﻮ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﺮﻳک اﺳﺖ. ﻭﺍﺯ
ﻫﺮﻏﻴﺮﺍلهی ﺪﻭﺭ
ﻭ ﺑﺎ ﻫﺮ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩفع ﺸﺮک
ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
هنگام ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﻴﻥ
ﺤﺮﻑ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺍلهی هستی ﻮلی
اﻟﻠﻪ ﻧﻴﺴﺘﻰ) ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺑﻮﺑﻴّﺖ
( ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍلهی
ﺮﻭح عاﺑﺪ ﻭﺳﺎﻟﻚ)
ﺭﻗﻴبی ﻮﻣﻌﺎﺩلی
ﻨﺪﺍﺭﺩ (ﮐﻪ مَشیّت
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﺑﺎ ﺩﺍﺩﻥ ﺘﻀﺎﺩ
ﺑﻴﻥ اﺷﻴﺎء ﺘﻀﺎﺩ،
ﻣﻌﻠﻮم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍﺿﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺖ (ﻳﻌنی اﮔﺮ
ﺿﺪﻯ ﻮ ﻳﺎ ﻣﻌﺎﺩلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩ، ﺩﺭ ﺍﺷﻴاء
ﺘﻀﺎﺩﻯ ﻨﺒﻮﺩ) ﻭ
ﺑﺎ ﻗﺮﻳﻥ ﺒﻮﺩﻥ
اﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﻣﻮﺭ
(ﻭﻳﺎ ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬم
ﺒﻮﺩﻥ اﻣﻮﺭ) ﻭ ﺑﺎ
ﻫم ﺰﻣﺎنی ﻮﺗﻘﺎرَبّ
ﻭﺗﻌﺎﻗﺐ ﺣﻮﺍﺩث
ﺑﺎﻫﻢ) ﻣﻌﻠﻮم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻗﺮﻳنی ﻮ ﻳﺎ ﺿﺪﻯ
ﻨﻴﺴﺖ.

حدیث 1492 - اﺯﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﺪﺭ
ﺧﻄﺒﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۴ﺹ253
بحاﺭ) ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺪﻟﻴﻠﻪ ﺁﻳﺎﺗﻪ،
ﻭ ﻭﺟﻮﺩﻩ ﺍثباﺗﻪ،
ﻭﻣﻌﺮﻓﺘﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪﻩ،
ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻩ ﺗﻤﻴﻴﺰﻩ
ﻣﻥ ﺨﻠﻘﻪ، ﻭﺣﮑﻤﺎ
ﻟﺘﻤﻴﻴﺰ، ﺑﻴﻨﻮنة
ﺻفة ﻟﺎ ﺑﻴﻨﻮنة
ﻋﺰﻟﻪ، ﺍﻧّﻪ ،ربّ
ﺧﺎلق غیر ﻣﺮﺑﻮﺏ
ﻣﺨﻠﻮﻕ، ﻣﺎ تصوّر
ﻓﻬﻮ ﺑﺨﻠﺎﻓﻪ،
ﻟﻴس ﺑﺎﻟﻪ ﻣﻥ
عرﻑ ﺑﻨﻔﺴﻪ، ﻫﻮ
ﺍﻟﺪّﺍل ﺒﺎﻟﺪﻟﻴﻞ
ﻋﻠﻴﻪ، ﻭ ﺍﻟﻤﻮٴّﺪﻯ
ﺒﺎﻟﻤﻌﺮفة ﺍﻟﻴﻪ
ﺩﻟﻴل ﻮﺟﻮﺩ
ﺍلهی اﻭ، ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻳﺎﺕ ﻭ ﻋﻠﺎﺋم
ﻮتَجلّیات
شهودی ﺍﻭ ﺍﺳﺖ (
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺑﻠﻘﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
رحمان ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺮﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺍﻳﺎﺕ ﻭﻋﻠﺎﺋم
ﺮﺍﻩ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ، ﺩﺭﺳتی
ﺮﻩ ﺭﻭﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻳﺎﺑﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﻋﻠﺎئم
ﺎلهی ﺪﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻧﺎﻥ ﺘﻮﺳل
ﺒﺠﻮﻳﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﺖ
ﺍلهی هرﮐﺎﻣل
الهی اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ
ﻫﺮﺍﺧﻮﻧﺪﻯ که
ﺳﺎﻟک الهی ﻨﻴﺴﺖ،ﻭﺣتی
ﺪﺷﻤﻥ ﺨﺪﺍ و
سلوک ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺩﺭک ﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭ ﺍثباﺕ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ( ﺑﺎﺩﻳﺪﻥ
عین ﺎﻟﻴﻘﻴنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﮐﻪ ﻋﻤﻴﻘﺎ
ثاﺑﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺍﻧﭽﻪ
(ﻧﺪﻳﺪﻩ) ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺖ،
ﻭﺍقعا ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺭک ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﻭﺑﺎ ﻋﻠﺎﺋم ﻮﺟﻮﺩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻮﺟﺪ ﺍلهی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ)
ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ (ﺷﻨﺎﺧﺖﻋﻘلی
ﻤﻘﺪﻣﺎﻧﻰ، ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻌﺪﻯ،
ﺑﺎﻋﻤل ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻭﻳﮕﺎﻧﻪ ﺷﺪﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺴﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ، ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﺎﻟﻬﻰ، ﻭﻧﻪ ﺻِﺮﻑ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﺎﻳﻨکه
ﺧﺪﺍ ﻳکی اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺎﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
اﺳﺖ ﺩﺭﻋﻠم اﺎﻟﻴﻘﻴﻨﻰ،
ﻭﻧﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﻭﺻﻔﺎتی ﻮ ﺍﺧﻠﺎقی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺍﻭ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭ، ﺍﺯ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ (ﺧ ﺪﺍﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﻘﺎﻣﻰ، ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﺩﺭﻗﺎئم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﻋﺮﺵ ،ربّ
ﺭﺣﻤﺎن ،ﻭﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺍلهی
ﺘﺎ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄلق
که ﻧﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
اﻭ .ﺑﻠکه ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺧﻄﺎ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﭼﮕﻮﻧﮕﻴﻬﺎ
و مکانیزمهای ﺍلهی
ﻔﮑﺮ ﮐﺮﺩ، ﺑﻠکه
ﺭﻓﺖ ﻭ ﺩﻳﺪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم ﺴﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ،
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻳﻥ ﺪﻳﺪنی ﺮﻭٴیئی
ﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩ.) ﻭﺣﮑﻢ
ﺗﻤﻴﻴﺰ ﻭﺟﺪﺍ ﺩﺍنی
اﻭ،ﺑﻴﻨﻮﻧﺖ ﻭ
ﻓﺎصِله ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻮﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺑﻮﺩﻥ
اﻭ ﺑﺎ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺩﺭﺻﻔﺎﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ ﻭ ﺩﻭﺭ
ﺑﻮﺩﻥ ﻮﺟﻮﺩﻯ ( ﺩﺭﻣﻘام
ﻤﻄﻠق ﺠﺪﺍ ﺍﺳﺖ،
ﻭلی ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل
همیشه ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ) ﺑﻴﻨﻮﻧﺖ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺒﻴﻥ ﻮ ﻓﺎصِله ﺍﺳﺖ،
ﻭﻋﺰﻟﺖ ﺟﺪﺍئی
ﻮ ﻣﻌﺰﻭل ﻮﺟﺪﺍ
ﺍﺯﻫم ﺒﻮﺩﻥ اﺳﺖ)
ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﺍﻭ
،ربّ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﮐﻨﻨﺪ
ﻩﻭﭘﺮﻭﺭﺵ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻭﺧﺎﻟق اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺑّب ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺧﻮﺩ ﻣﺨﻠﻮق ﻤﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻫﺮ
ﭼﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻭ تصوّر ﺷﻮﺩ،
ﺍﻭﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻥ
اﺳﺖ ﻭﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﺍﻥ( ﺩﺭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻓﺮﺽ ﻭﺍﺣﺘﻤﺎل
ﻮ تصوّر ﺫﻫﻨﻰ،
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ که ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻟﻪ ﺑﺎﺷﺪ ( ﺷﺮﻃ
ﺎﻟﻪ ﺑﻮﺩﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
،ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ (ﺍﻟﻪ)
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
موبد ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺷﺨﺺ ﭼﻴﺰﻯ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍلهی ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﻠکه ﺑﺎ ﺗﻌﻴﻴﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ( ﺍﻟﻪ ﻳﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺗﺄﻟّﻪ)
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻟﻴل ﻮﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
عملی ﺴﺎﻟک ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ)
ﻭ ﺍﻳﻥ اﻟﻪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
(ﻭﺩﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺤﺪّ ﺍﮐثر ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻮﻋﺮﺵ رحمان اﺳﺖ.)

حدیث 1493 –از
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ(ﺝ۴ﺹ254 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺧﻄﺒ ﻪﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
لا ﻳﺸمّ ﻤﻠﺤﺪ،
ﻭﻟﺎ ﻳﺤﺴﺐ ﺑﻌﺪ،
ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ ﺗﺤﺪّ
ﺍﻟﺎﺩﻭﺍﺕ ﺃﻧﻔﺴﻬﺎ،
ﻭ ﺗﺸﻴﺮ ﺍﻟﺂﻟﺎﺕ
ﺍلی ﻨﻈﺎﺋﺮﻫﺎ،
ﻣﻨﻌﺘﻬﺎ ﻣﻨﺬ ﺍﻟﻘﺪم
،ﻭ ﺣﻤﺘﻬﺎ ﻗﺪ ﺍﻟﺄﺯلّة
،ﻭ ﺟﻨّﺒﺘﻬﺎ ﻟﻮ
ﻟﺎ ﺍﻟﺘﮑﻤلة ﺑﻬﺎ،
ﺗﺠلی ﺼﺎﻧﻌﻬﺎ
ﻟﻠﻌﻘﻮﻝ، ﻭﺑﻬﺎ
ﺍﻣﺘنع ﻤﻥ ﻨﻈﺮ
ﺍﻟﻌﻴﻮﻥ، ﻟﺎ ﺗﺠﺮﻯ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺤﺮکة
ﻭﺍﻟﺴﮑﻮﻥ، ﻭﮐﻴﻒ
ﻳﺠﺮﻯ علیه ﻣﺎﻫﻮ
ﺃﺟﺮﺍﻩ، ﻭ ﻳﻌﻮﺩ
ﻓﻴﻪ ﻣﺎ ﻫﻮ ﺃﺑﺪﺍﻩ،
ﻭ ﻳﺤﺪث ﻓﻴﻪ ﻣﺎﻫﻮ
ﺃﺣﺪثه ، ﺍﺫ ﺍﻟﺘﻔﺎﻭﺗﺖ
ﺫﺍﺗﻪ، ﻭ ﻟﺠزء
کُنهه ُﻭ ﻟﺄ ﻣﺘﻨﻊ
ﻣﻥ اﻟﺎﺯل ﻤﻌﻨﺎﻩ،
ﻭ ﻟﮑﺎﻥ ﻠﻪ ﻭﺭﺍ
اﺫ ﺍﻭﺟﺪ ﻟﻪ ﺍﻣﺎﻡ،
ﻭﻟﺄﻟﺘﻤس ﺍﻤﺎم
اﺫ ﺍﻟﺰﻣﻪ ﺍﻟﻨﻘﺼﺎﻥ،
ﻭ ﺍﺫﺍ ﻟﻘﺎﻣﺖ ﺁیة
ﺍﻟﻤﻤﻨﻮع ﻔﻴﻪ،
ﻭ ﻟﺘﺤﻮل ﺪﻟﻴﻠﺎ
ﺑﻌﺪ ﺃﻥ کاﻥ ﻣﺪﻟﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻴﻪ، ﻭﺧﺮج ﺒﺴﻠﻄﺎﻥ
اﻟﺎﻣﺘﻨﺎﻉ، ﻣﻥ
ﺃﻥ ﻴﻮثر ﻣﺎفی غیرﻩ،
ﺍﻟﺬﻯ لا ﻳﺤﻮﻝ
ﻭﻟﺎ ﻳﺰﻭﻝ، ﻭﻟﺎ
ﻳﺠﻮﺯ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺄﻓﻮل
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻤﺸﻤﻮل ﺤﺪّ ﻭﻣﺮﺯ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﻣﺴﺎﻓﺖ ﺩﻭﺭﻯ ﻮ
ﻓﺎصِله ﺑﺮﺍﻯ
او اﻭ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺳﺎﺋل ﻮ ﺍﺩﻭﺍﺕ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﺤﺪﻯ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺁﻟﺎﺕ ﺑﺎﻣثال
ﺨﻮﺩ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
(ﺧﻮﺩ ﻣﺤﺪﻭﺩ، ﻭ
ﺍﻳﻥ اﻟﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍشاﺭﻩ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ) ﻳﺎ ﺯﻣﺎنی
ﺒﺨﺎﻃﺮ ﻗِﺪﻣَﺖ
(ﺍﺯﻟﻰ) ﺍﻭ، ﺩﺭ ﻭﻯ
ﺭﺍهی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ (ﻗَﺪ)
ﺗﺤﻘﻴق اﺯﻟﻴﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ (ﻟﻮﻟﺎ) ﻳﺎ ﺍﺣﺘﻤﺎل
ﺘﮑﻤﻴل ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻞ،
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﻭﺭ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎ ﮐﻤﺎل
اﻭ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺻﺎنع
اﻳﻦ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
عقلها ﺗﺠلی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
(تَجلّیات ﺷﻬﻮﺩﻯ
عقلی ﻮ ﺭﻭٴﻴﺎﺋﻰ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴک هستند)
ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻥ
کماﻟﺎﺕ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭼﺸم ﻘﺎﺩﺭ ﺑﺪﻳﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﻣﻄلق
کماﻟﺎﺕ، ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل
تصوّر ﻭ ﺗﻮﺻﻴف
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻤﺎل ﺒﻌﺪﻯ اﺳﺖ
ﻭ ﺑﺎ ﻋﻘﻠﻬﺎ ﺑﺪﺭک
ﺼﺎنع ﻴﺘﻮﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ)
ﺣﺮﮐﺖ ﻭ ﺳﮑﻮﻥ ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﺪق ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻣﺮﻯ ﺒﺮ ﺍﻭ ﺗﻄﺒﻴق
ﻨﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺧﺎلق اﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﮑﺎﺭﻯ
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻏﺎﺯﮔﺮ ﺁﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ (ﭘﺸﻴﻤﺎنی
ﺪﺭ ﮐﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺤﺎل ﻮﻣﻘام ﻘﺒﻠﻰ،
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﻳﺎﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﻘﺎم ﻴپس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ)
ﻭﻳﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻣﺮﻯ
ﺤﺎﺩث ﻭ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻟق
اﻥ ﺤﺎﺩثه ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ ﻔﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺷﻮﺩ، ﭘس ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﺧﺪﺍ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﺑﻴﻥ ﺨﻮﺩﺵ
ﻭﺻﻔﺎﺗﺶ، ﻭﺑﺎ
ﺣﻮﺍﺩث ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺪﺭ ﺍﻭ) ﻭ ﮐُﻨﻪ ﻭﺫﺍﺕ
ﻭﺍﺣﺪ ﺍﻭ ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﻣﻌنی
اﻭ ﺍﺯ ﺍﺯﻟﻴﺖ ﺍﮔﺮ
ﺑﻬم ﻤﻴﺨﻮﺭﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﭘس ﭘﻴﺶ
ﺭﻭﻯ ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻧﻘصی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﮑﻤﻴل یاﺑﺪ، ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻣﺼﻨﻮع
ﺒﻮﺩﻥ ﺪﺭ ﺍﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺪﻟﻴﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﻟﺎﻟﺘﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﺑﻮﺩ (ﻭ ﺍﻳﻨک
ﺨﻮﺩ ﺩﻟﻴلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺨﺪﺍﻳﺶ
ﻣﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ ﺍﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﻭ ﺍﺯ ﺣﻮﺯﻩ
ﺳﻠﻄﻪ ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭج
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﺍﮔﺮﻏﻴﺮﻯ
ﺒﺮ ﺍﻭ ﺗأثیر ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﮐﺴﻴکه ﻫﺮﮔﺰ ﺗﺤﻮلی
ﻨﻤﻴﻴﺎﺑﺪ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻨمی ﮐﻨﺪ ﻭﺣﺼﻮل
هر ﺍﻓﻮلی ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻭ ﺟﺎﻳﺰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻠم ﻴﻠﺪ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﻤﻮﻟﻮﺩﺍ، ﻭلم ﻴﻮﻟﺪ
ﻓﻴﺼﻴﺮ ﻣﺤﺪﻭﺩﺍ،
جلّ عن اﺗّﺨﺎﺫ
ﺍﻟﺄﺑﻨاء ،ﻭ ﻃﻬﺮﻋﻥ
ﻤﻠﺎﻣسة ﺍﻟﻨﺴاء
،ﻟﺎ ﺗﻨﺎﻟﻪ ﺍﻟﺄﻭﻫﺎم
ﻔﺘﻘﺪﺭﻩ، ﻭﻟﺎﺗﺘﻮﻫّﻤﻪ
ﺍﻟﻔﻄﻦ ﻓتصوّرﻩ،
ﻭﻟﺎ ﺗﺪﺭﮐﻪ ﺍﻟﺤﻮﺍﺵ
ﻓﺘﺤﺴّﻪ، ﻭﻟﺎ
ﺗﻠﻤﺴﻪ ﺍﻟﺄﻳﺪﻯ
ﻔﺘﻤﺴّﻪ، ﻭﻟﺎ
یتغیّر ﺑﺤﺎﻝ،
ﻭﻟﺎ ﻳﺘﺒﺪل ﺒﺎﻟﺄﺣﻮﺍل
ﻮﻟﺎ ﺗﺒﻠﻴﻪ ﺍﻟﻠﻴﺎلی
ﻮ ﺍﻟﺎﻳّام ﻮﻟﺎ
یُغیِره ﺍﻟﻀﻴاء
ﻮﺍﻟﻈﻠﺎم (ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺩﺭ ﺍﻭﻝ ﻓﺎﻳﻞ 4941me)

حدیث
1494 – دنباله ؟؟ 1493ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻧﺸﺪﻩ
ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ ﺍﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ أجل،
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﺗﺨﺎﺫ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﻃﺎﻫﺮ ﺍﺯ ﻟﻤس
ﺯﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺮﮔﺰ تصوّرﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ،
ﻭﻟﻮ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫیچ ﺬﻫنی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﻮﻫم ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺣﻮﺍس ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺎﺣﺴﺎس
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺩﺳﺘﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻠﻤس
ﺍﻭ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺤﺎل ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﭘﺬﻳﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺩﺭ ﺍﻭ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ، ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻭ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﻴﺮ نمی کند. ﻮﻟﺎ ﻳﻮﺻﻒ ﺑﺸیئ
ﻤﻥ اﻟﺎﺟﺰاء ، ﻭﻟﺎ
ﺑﺎﻟﺠﻮﺍﺭح ﻮ ﺍﻟﺎﻋﻀاء
ﻭ ﻟﺎ ﺑﻌﺮﺽ ﻣﻦ ﺍﻟﺄﻋﺮﺍﺽ،
ﻭﻟﺎ ﺑﺎﻟغیریّة
ﻭ ﺍﻟﺄﺑﻌﺎﺽ، ﻭ
ﻟﺎ ﻳﻘﺎل ﻠﻪ ﺣﺪّ
ﻭ ﻟﺎ ﻧﻬآیه، ﻭﻟﺎ
ﺍﻧﻘﻄﺎع ﻮﻟﺎ ﻏﺎیة
،ﻭﻟﺎ ﺃﻥ اﻟﺄﺷﻴاء
ﺘﺤﻮﻳﻪ، ﻓﺘﻘﻠّﻪ
ﺃﻭ ﺗﻬﻮﻳﻪ ﻭ ﻟﺎ
ﺃﻥ ﺍﻟﺄﺷﻴاء ﺘﺤﻤﻠﻪ
فی ﻤﻴﻠﻪ ﺃﻭ ﻳﻌﺪﻟﻪ،
ﻟﻴس فی اﻟﺎﺷﻴاء
ﺒﻮﺍﻟﺞ، ﻭﻟﺎ ﻋﻨﻬﺎ
ﺑﺨﺎﺭﺝ ﻳﺨﺒﺮ ﻟﺎ
ﺑﻠﺴﺎﻥ، ﻭ ﻟﻬﻮﺍﺕ
ﻭ ﻳﺴمع لا ﺑﺨﺮﻭق
ﻮ ﺃﺩﻭﺍﺕ، ﻳﻘﻮل
ﻮ ﻟﺎ ﻳﻠﻔﻆ، ﻭ ﻳﺤﻔﻆ
ﻭﻟﺎ ﻳﺘﺤﻔّﻆ،
ﻭ ﻳﺮﻳﺪ ﻭﻟﺎ ﻳﻀﻤﺮ،
ﻳﺤﺐ ﻭ ﻳﺮضی ﻤﻥ
غیر ﺭقّة ،ﻭ ﻳﺒﻐﺾ
ﻭ ﻳﻐﻀﺐ ﻣﻥ
غیر ﻣﺸقّة ﮐُﻨﻪ ﻭ ﻧﻮﺭ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳکی اﻭﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ، ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺟﺰئی ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺻﻒ ﺍﻋﻀﺎ ﻭ ﺟﻮﺍﺭح
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﻋﺮضی اﺯ ﺍﻋﺮﺍﺽ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎ ﻏﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﺟﺰاء
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺤﺪّ ﻭ ﻧﻬﺎﻳتی
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻗطع ﻮﻧﻬﺎﻳﺖ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺍﺷﻴاء
ﺪﺭ ﺍﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﺍﻭ ﺷﻮﺩ. ﻳﺎهَوَس
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﭼﻴﺰﻯ
اﻭﺭﺍ ﺣﻤل ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭ ﭘُﺮ ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﻣﻌﺎﺩل اﻭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺩﺍﺧل اﺷﻴاء ﻨﻴﺴﺖ،
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺧﺎﺭج
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺧﻮﺩ
ﺍﺷﻴاء ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭلی ﺪﺭ
ﺑﻮدﻥ ﻮلی ﻤﺨﻠﻮﻃ
ﻮ ﻣﺠﺎﻭﺭ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﺍﺻل (ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ)
ﻭ(ﺧﺪﺍﺧﺎﺭج) ﺮﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ) ﺧﺒﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭلی ﻨﻪ
ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ ﻮﺻﺪﺍ،
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻫﻮﺍ ﻭﺗﻨﻔّس .ﺑﻠکه
ﺑﺎ ﻧﻔﻮﺫ ﻭ ﻭﺳﺎﺋل
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻭلی ﺘﻠﻔظی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﻗﺎﺑل
ﺤﺎﻓﻈﻪ ﻭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺣﻔﻈ کسی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭلی
هوﺵ ﻭﻓﮑﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﻭ ﺩﺭ ﺿﻤﻴﺮ
ﺩﺭﻭﻥ اﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻥ
ﻮ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻥ
هست ﻭ ﺭﺍضی ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻭلی ﻨﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ ﻮ ﻧﺎﺯک
ﺪﻟﻰ، ﻭ ﻏﻀﺐ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭلی ﻨﻪ ﺑﺎ ﺳﺨتی
کشیدﻥ ﻴﻘﻮل ﻠﻤّﺎ
ﺃﺭﺍﺩ ﮐﻮﻧﻪ ﮐﻥ
ﻔﻴﮑﻮﻥ، ﻟﺎ ﺑﺼﻮﺕ
ﻳﻘﺮع ﻮﻟﺎ ﻧﺪاء
ﻴﺴﻤﻊ، ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ
ﮐﻠﺎﻣﻪ ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ
ﻓﻌل ﻤﻨﻪ ﺃﻧﺸﺄﻩ،
ﻭﻣثله ﻟم ﻴﮑﻥ ﻤﻥ
ﻘﺒل کاﺋﻨﺎ، ﻭﻟﻮ
ﮐﺎﻥ ﻘﺪﻳﻤﺎ ﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﺎ، ثاﻧﻴﺎ ﻟﺎ
ﻳﻘﺎل ﻟﻠﻪ ﮐﺎﻥ،
ﺑﻌﺪ ﺍﻥ ﻠم ﻴﮑﻦ،
ﻓﺘﺠﺮﻯ علیه ﺍﻟﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻤﺤﺪثاﺕ، ﻭﻟﺎ
ﻳﮑﻮﻥ ﺒﻴﻨﻬﺎ ﻭ
ﺑﻴﻨﻪ ﻓﺼﻞ، ﻭ ﻟﺎ
ﻟﻪﻋﻠﻴﻬﺎ ﻓﻀﻞ،
ﻓﻴﺴﺘﻮﻯ اﻟﺼﺎﻧﻊ
ﻭﺍﻟﻤﺼﻨﻮﻉ، ﻭ
ﻳﺘﮑﺎﻓﺄ ﺍﻟﻤﺒﺘﺪع
ﻮﺍﻟﺒﺪﻳﻊ ،ﺧلق
اﻟﺨﻠﺎﺋق ﻤﻥ
غیر ﻣثاﻝ، ﺧﻠﺎ
ﻣﻦ ﻏﻴﺮﻩ، ﻭلم
ﻴﺴﺘﻌﻥ علی ﺨﻠﻘﻬﺎ
ﺑﺄﺣﺪ ﻣﻥ ﺨﻠﻘﻪ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺸﻮ ﻭ ﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺑﺎﺻﺪﺍ ﺿﺮﺑتی
ﻨﻤﻰ ﺯﻧﺪ، ﻭﺑﺎ
ﻧﺪﺍ ﻓﺮﻳﺎدﻯ ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻠﺎم الهی ﺎﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻔﻌل اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻥ اﻧﺸاء ﻭمَشیّت
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﻗﺒل اﺯ ﺍﻥ ﭽﻨﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻨﺒﻮﺩﻩ،
ﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﻘﺪﻳم
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻟﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﻮﺩ. ﻭﺑﺨﻄﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﻗﺒل
اﺯ ﺍﻥ ﻧﺒﻮﺩﻯ ﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺣﺎﺩث ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻥ ﺠﺎﺭﻯ گرﺩﺩ.
ﻭ ﺑﻴﻥ ﺨﻮﺩ ﻭ ﺻﻔﺎﺗﺶ
ﻓﺎصِلهﺍﻯ ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺑﻴﻥ ﺼﺎنع
ﻮﻣﺼﻨﻮع ﻴﮑﺴﺎﻥ
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﺑﺪﺍع کنندﻩ
ﻭ ﺍﺑﺪﺍع ﺸﺪﻩ،
ﻣﺴﺎﻭﺍﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﻤثال
ﻮ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻗﺒلی
ﺁﻓﺮﻳﺪ، ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻏﻴﺮ ﺧﻮﺩﺵ ﺧﺎلی
اﺳﺖ، ﻭ ﺩﺭ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﮐسی
اﺯ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﮐﻤک ﻨﮕﺮﻓﺘ ﻪﺍﺳﺖ.
ﻮ ﺃﻧﺸﺄ ﺍﻟﺄﺭﺽ
ﻓﺄﻣﺴﮑﻬُﻥّ ﻤﻥ
غیر ﺍﺷﺘﻐﺎﻝ، ﻭ
ﺃﺭﺳﺎﻫﺎ ﻋلی
غیر ﻗﺮﺍﺭ، ﻭ ﺃﻗﺎﻣﻬﺎ
بغیر ﻗﻮﺍﺋﻢ، ﻭ
ﺭﻓﻌﻬﺎ بغیر ﺩﻋﺎئی
ﻮ ﺣﺼّﻨﻬﺎ ﻣﻥ
اﻟﺄﻭﺩ ﻭ ﺍﻟﺎﻋﻮﺟﺎﺝ،
ﻭ ﻣﻨﻌﻬﺎ ﻣﻥ اﻟﺘﻬﺎﻓﺖ
ﻭ ﺍﻟﺎﻧﻔﺮﺍﺝ،
ﺃﺭسی ﺃﻭﺗﺎﺩﻫﺎ،
ﻭﺿربّ ﺃﺳﺪﺍﺩﻫﺎ،
ﻭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺽ ﻋﻴﻮﻧﻬﺎ،
ﻭ ﺧﺪّ ﺃﻭﺩﻳﺘﻬﺎ،
ﻓام ﻴﻬﻥ ﻤﺎ ﺑﻨﺎﻩ،
ﻭﻟﺎ ﺿﻌﻒ ﻣﺎ ﻗﻮّﺍﻩ،
ﻭ ﻫﻮ ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ ﻋﻠﻴﻬﺎ
ﺑﺴﻠﻄﺎﻧﻪ، ﻭﻋﻈﻤﺘﻪ
ﻭ ﺍﻟﺒﺎﻃﻥ ﻠﻬﺎ
ﺑﻌﻠﻤﻪ ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺘﻪ
ﺯﻣﻴﻥ ﺮﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺩ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
کاﺭ ﻭﺗﻠﺎشی اﻧﺮﺍ
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺖ. (ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺰمینی
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭﺡ، ﮐﻪ
ﻗﻮﺍم ﻮ ﺣﻔﻈ اﻥ
ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﺍﻧﺮﺍ ﻣﺴﺘﻘﺮ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻘﺮﺍﺭﻯ
گذﺍﺷﺖ ( ﻭ ﺗﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮای قُرّهﻯ
گیرﻯ ﺴﺎﻟک اﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻮﺩ) ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺳﺘﻮنی
ﺒﺮﭘﺎ ﻧﮑﺮﺩ، ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﮑﻴﻪ ﮔﺎهی
اﻧﺮﺍ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﺩ
ﻭ ﺍﻧﺮﺍ ﻣﺼﻮﻥ
اﺯ ﻧﻘﺺ ﻭ ﮐجی ﻨﻤﻮﺩ
ﻭ ﻣﺎنع اﺯ ﺗﻠﺎﺵ
ﻭ ﺟﺪﺍئی ﺸﺪ. ﻣﻴﺨﻬﺎﻯ
اﻧﺮﺍ ﮐﻮﺑﻴﺪ. ﻭ
ﺳﺪﻫﺎ ﺭﺍ ﺯﺩ، ﻭﭼﺸﻤﻪﻫﺎﻯ
ﭙُﺮ ﺍﺏ ﻭ ﺩﺭّﻩﻫﺎﻯ
اﻧﺮﺍ ﺷﮑﺎﻓﺖ. ﻭﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
کاﺭهاﻯ ﺨﻮﺩ ﺧﺴﺘﻪ
ﻧﺸﺪ، ﻭﻗﻮﺍﻳﺶ
ﺿﻌﻴﻒ ﻧﮕﺮﺩﻳﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺎﺳﻠﻄﻪ
ﻭ ﻋﻈﻤﺖ ﺑﺮ ﺍﻥ ﻈﺎﻫﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪ، (ﻋﻠﺎﺋم
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل
هستی ﻭﻋﻈﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﻭﺑﺎﻃﻥ اﻧﺮﺍ ﺩﺭﻋﻠم
ﻮﻣﻌﺮﻓﺖ ﺧﻮﺩ ﮔﺬﺍﺭﺩ
(ﻫﻨﻮﺯ ﺣﻘﺎﻳق ﻨﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﺭک اﻧﺴﺎﻥ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
غیر ﺷﻬﻮﺩ ﻇﺎﻫﺮ،
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﺒﺎﻃنی ﻮ ﻧﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﻮﺍﻟﻌﺎلی
علیک ﻠﺸیئ ﻤﻨﻬﺎ
ﺑﺠﻠﺎئه ﻭ ﻋﺰﺗﻪ،
ﻟﺎ ﻳﻌﺠﺰﻩ شیئ
ﻤﻨﻬﺎ ﻃﻠﺒﻪ ﻭ،
ﻟﺎ ﻳﻤﺘنع
علیه فی غلبه ،
ﻭ ﻟﺎ ﻳﻔﻮﺗﻪ ﺍﻟﺴﺮیع
ﻤﻨﻬﺎ فی ﺴﺒﻘﻪ،
ﻭﻟﺎ ﻳﺤﺘﺎج الی
ﺬﻯ ﻣﺎل ﻔﻴﺮﺯﻗﻪ،
ﺧﻀﻌﺖ ﺍﻟﺄﺷﻴاء
ﻠﻪ، ﻓﺬﻟّﺖ ﻣﺴﺘﮑﻴنة
ﻟﻌﻈﻤﺘﻪ، ﻟﺎ ﺗﺴﺘطیع
اﻟﻬربّ ﻣﻦ ﺳﻠﻄﺎﻧﻪ
الی غیره ،ﻓﺘﻤﺘنع
ﻤﻥ ﻨﻔﻌﻪ ﻭﺿﺮّﻩ
،ﻭﻟﺎ ﮐﻔوء ﻠﻪ
فی کافیة ،ﻭﻟﺎ
ﻧﻈﻴﺮ ﻟﻪ فی ﺴﺎﻭﻳﻪ،
ﻫﻮ ﺍﻟﻤفنی ﻠﻬﺎ
ﺑﻌﺪ ﻭﺟﻮﺩﻫﺎ،
ﺣتی ﻴﺼﻴﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻫﺎ
ﮐﻤﻔﻘﻮﺩﻫﺎ، ﻭﻟﻴس
ﻓﻨاء اﻟﺪﻧﻴﺎ ﺑﻌﺪ
ﻟﺄﺑﺘﺪﺍﻋﻬﺎ ﺑﺄﻋﺠﺐ
ﻣﻥ اﻧﺸﺎﺋﻬﺎ ﻭ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﻬﺎ، ﮐﻴﻒ
ﻭ ﻟﻮ ﺍﺟﺘﻤﻊ ﺟمیع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻬﺎ، ﻣﻥﻄﻴﺮﻫﺎ
ﻮﺑﻬﺎﺋﻤﻬﺎ، ﻭﻣﺎ
ﮐﺎﻥ ﻤﻥ ﻤﺮﺍﺣﻬﺎ
ﻭ ﺳﺎﺋﻤﻬﺎ، ﻭ ﺃﺻﻨﺎﻑ
ﺃﺳﻨﺎﺧﻬﺎ ﻭ ﺃﺟﻨﺎﺳﻬﺎ،
ﻭ ﻣﺘﺒﻠّﺪة ﺍﻣﻤﻬﺎ
ﻭ ﺃﮐﻴﺎﺳﻬﺎ،
علی اﺣﺪﺍث ﺑﻌﻮﺿﻪ
ﻣﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﻋلی
اﺣﺪﺍثها، ﻭﻟﺎ
ﻋﺮﻓﺖ ﮐﻴﻒ ﺍﻟﺴﺒﻴل
الی اﻳﺠﺎﺩﻫﺎ،
ﻭ ﻟﺘﺤﻴّﺮﺕ ﻋﻘﻮﻟﻬﺎ
ﻓﻰ ﻋﻠم ﺬﻟﻚ، ﻭ
ﺗﺎﻫﺖ ﻭﻋﺠﺰﺕ ﻗﻮﺍﻫﺎ،
ﻭ ﺗﻨﺎﻫﺖ ﻭ ﺭﺟﻌﺖ
ﺧﺎﺳئة ﺣﺴﻴﺮة ،ﻋﺎﺭفة
ﺑﺎﻧّﻬﺎ ﻣﻘﻬﻮﺭة
،ﻣقُرّه ﺑﺎﻟﻌﺠﺰ
ﻋﻥ اﻧﺸﺎﺋﻬﺎ،
ﻣﺬﻋنة ﺑﺎﻟﻀﻌﻒ
ﻋﻥ اﻓﺘﺎﺋﻬﺎ ﻭﺑﺮ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﺠﻠﺎل
ﻮﻋﻈﻤﺖ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻋﺎﺟﺰ ﺍﺯ ﺣﺼﻮﻝ
ﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺎنع
اﻭ ﮔﺮﺩﺩ، ﻳﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺧﺪﺍ ﻏﺎﻟﺐ ﺷﻮﺩ.
ﻫیچ ﺴﺮﻳﻌﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﮕﺬﺭﺩ ﻭ
ﺳﺒﻘﺖ ﺟﻮﻳﺪ. ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﻫﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪه اﻯ
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺭﺯقی ﺒﺪﻫﺪ ﻭ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ ( ﺭﺯق هماﻥ
ﻔﺎﺭﺳﻰ (ﺭﺳﻴﺪﻩ)
ﻭﺭﺳﺎﻧﻨﺪ ﺍﺳﺖ)
ﺗﻤﺎم ﭽﻴﺰﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺫﻟﻴل ﻮ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
عظمت ﺍﻭ ﻭ ﺩﺭ ﺳﮑﻮﻥ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ نمی ﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺳﻠﻄﻪ ﻭﺳﻠﻄﻨﺖ
ﺍﻭ بغیر ﺍﻭ ﻓﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩ. ﺗﺎ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﻧفع ﻮﺿﺮﺭ ﺍﻭ ﺷﻮﺩ
ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل
هستی هستند، ﻭﺧﺮﻭج
اﺯﻫﺴتی ﺨﺪﺍﺋﻰ،
ﻓﺮﺍﺭ ﻣﺨﻠﻮق ﻤﻴﺴﺮ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭ ﺍﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻭ ﻓﺮﺍﺭﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ آیندهﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ) ﻭﻣﻌﺎﺩل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻌﺎﺩل اﻮ ﻫم
کفّه ﮔﺮﺩﺩ، ﻭﻳﺎ
ﻧﻈﻴﺮﻯ که ﻣﺴﺎﻭﻯ
اﻭ ﺷﻮﺩ. (ﻭﻳﺎ ﻣﻌﺎﺩل
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ)
ﻮﺃﻧّﻪ ﻳﻌﻮﺩ ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ
ﺑﻌﺪ ﻓﻨاء اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺣﺪﻩ ، ﻟﺎ شیئ
ﻤﻌﻪ ﮐﻤﺎ ﮐﺎﻥ ﻘﺒﻞ
ﺍﺑﺘﺪﺍﺋﻬﺎ ﻳﮑﻮﻥ
ﺒﻌﺪ ﻓﻨﺎﺋﻬﺎ،
ﺑﻠﺎ ﻭﻗﺖ ﻭﻟﺎ ﻣﮑﺎﻥ
ﻮ ﻟﺎ ﺣﻴﻥ ﻮﻟﺎ ﺯﻣﺎﻥ،
ﻋﺪﻣﺖ ﻋﻨﺪ ﺫﻟک
اﻟﺂﺟﺎل ﻮ ﺍﻟﺄﻭﻗﺎﺕ،
ﻭ ﺯﺍﻟﺖ ﺍﻟﺴﻨﻮﻥ
ﻮ ﺍﻟﺴﺎﻋﺎﺕ، ﻓﻠﺎ
شیئ اﻟّﺎ ﺍﻟﻮﺍﺣﺪ
ﺍﻟﻘﻬّﺎﺭ، اﻟﺬﻯ
اﻟﻴﻪ ﻣﺼﻴﺮ ﺟمیع
اﻟﺎﻣﻮﺭ ﺑﻠﺎ
قُدرة ﻣﻨﻬﺎ، ﮐﺎﻥ
اﺑﺘﺪﺍء ﺧﻠﻘﻬﺎ
ﻭ بغیر ﺍﻣﺘﻨﺎع
ﻤﻨﻬﺎ، ﮐﺎﻥ ﻔﻨﺎؤﻫﺎ
ﻭﻟﻮ ﻗﺪﺭﺕ ﻋلی
اﻟﺎﻣﺘﻨﺎع ﻠﺪﺍﻡ
ﺑﻘاء ها ، ﻟم ﺘﮑﺎٴﺪﻩ
ﺻنع شیئ ﻤﻨﻬﺎ،
ﺍﺫ ﺻﻨﻌﻪ ﻭلم ﻴﻮٴﺪﻩ
ﻣﻨﻬﺎ، ﺧﻠق ﻤﺎ
ﺑﺮاء ه ﺧﻠﻘﻪ، ﻭلم
ﻴﮑﻮّﻧﻬﺎ ﻟﺘﺸﺪﻳﺪ
ﺳﻠﻄﺎﻥ، ﻭﻟﺎ ﻟﺨﻮﻑ
ﻣﻥ ﺰﻭﺍل ﻮ ﻧﻘﺼﺎﻥ،
ﻭﻟﺎ ﻟﻠﺄﺳﺘﻌﺎمة
ﺑﻬﺎ ﻋلی
تکاثر، ﻭﻟﺎ ﻟﺎﺣﺘﺮﺍﺯ
ﺑﻬﺎ ﻣﻥ ﻀﺪّ ﻣﺸﺎﻭﺭ،
ﻭﻟﺎ ﻟﻠﺎﺯﺩﻳﺎﺩ
ﺑﻬﺎ ﻓﻰ ﻣﻠکه،
ﻭ ﻟﺎ ﻟﻤﮑﺎثرة
ﺷﺮﻳک فی ﺸﺮﮐﻪ،
ﻭﻟﺎ ﻟﻮﺣشة ﮐﺎﻧﺖ
ﻣﻨﻪ، ﻓﺄﺭﺍﺩ ﺃﻥ
ﻳﺴﺘﺄﻧس ﺍﻟﻴﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﻓﻨﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻥ ﭽﻮﻥ ﻋﺪم
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻓﻨﺎﻯ
ﺪﻧﻴﺎ، ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍع ﭙﻴﺪﺍﻳﺶﻫﺎﻯ
ﺁﻥ، ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺸاء ﻭ ﺍﺧﺘﺮﺍع
اﻭﻟﻴﻪ ﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎم ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺍﺯ ﭘﺮﻧﺪﻩﻫﺎ ﻭ
ﭼﺮﻧﺪﻩﻫﺎ ﻭ ﺩﻭﻧﺪﻩﻫﺎ
ﻭ ﺗﻤﺎم اﺻﻨﺎﻑ
ﻭ ﺳﻨﺨﻬﺎ ﻭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻮ ﺍﺟﻨﺎس ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺯﻳﺮکی
ﻮ ﮔﺮﻭهی ﻮ ﺩﺍﻧﺎئی
ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭘﺸﻪ ﺍﻯ ﺒﻴﺎﻓﺮﻳﻨنذ،
ﻭﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﺭﺍﻩ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺍﻥ ﭽﻴﺴﺖ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ، ﺍﺯﻋﻠم
اﻥ ﻨﻴﺰ ﺩﺭﺣﻴﺮﺕ،
ﻭﻗﻮﺍﻯ اﻧﻬﺎ ﻋﺎﺟﺰ
ﻭ ﻭﺍﻣﺎﻧﺪﻩ ،ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺳﺮﮔﺸﺘﻪ، ﺑﺎﺣﺴﺮﺕ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ،ﻭﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮐﻪ ﻣﻘﻬﻮﺭ ﮔﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﻌﺠﺰ
ﺩﺭﻫﺮ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
( ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی ﺒﺮﺍﻯ
کسب ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ،
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺭﻭﺵ ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ،
ﺑﺎﻋث ﺷﮑﺴﺖ ﻭﻣﻘﻬﻮﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﺸﺪ. ﻭﻣﻌﺘﺮﻑ
ﻭ ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑقُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ) ﺍﺫﻋﺎﻥ
ﻨﻤﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺧﻔّﺖ ﺗﺴلیم ﻔﻨﺎ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﻓﻨﺎﻯ ﺪﻧﻴﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ (ﺍﮔﺮ ﻫﺴتی
ﺒﺮﭼﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
هستی اﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮعی کنونی ﺒﻤﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
اﻭ ﺑﻔﻨﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩو
نه ژنتیک روحی
او ) ﻭ ﭼﻴﺰﻯ
بشری ﺒﺎ ﺍﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻪ ﻗﺒل اﺯﻫﺮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺪﺭﻫﺴتی ﺒﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻫﺴتی ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﻧﻴﺴتی ﺨﻮﺩ،
ﺑﺪﻭﻥ ﺰﻣﺎﻥ ﻮﻣﮑﺎﻥ
ﻮﻫﻨﮕﺎم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﺟﻠﻬﺎ
ﻭﻓﺮﺻﺘﻬﺎ ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻌﺪﻭم ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
( ﺑﺎ ﻣﺮگ اﻧﺴﺎﻥ
ﻔﺮﺻﺘﻬﺎﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﻭ ﺍﺯ دﺳﺘﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ) ﻭﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﻬﺎ ﻭﺳﺎﻋﺘﻬﺎ
ﺯﺍﺋل ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺟﺰ ﻭﺍﺣﺪ ﻗﻬّﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
اﻣﻮﺭ ﺑﺴﻤﺖ ﺍﻭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ (ﻣﺼﻴﺮ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕﻫﺎ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ،
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻭ ﺣﺮﮐﺘﻬﺎﻯ
ﺠﻮﻫﺮﻯ، ﻭﺳﻴﻟﻪﻫﺎﻯ
ﻮﺟﻮﺩﻯ همگی ﺒﺴﻮﻯ
اﻭ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﻬّﺎﺭ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮ ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﮑﺎﻣلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺪﻭﻥ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ اﻏﺎﺯ
ﺧﻠﻘﺖ ﻭ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭبدﻭﻥ
ﻘﺪﺭﺕ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﻠﻮﮔﻴﺮﻯ اﺯ ﻓﻨﺎﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ ﻮ ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﺑﻘﺎﻯ
اﻧﻬﺎ،ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﻴﺎﻓﺖ.
ﻭﻫﺮﭼﻴﺰﻯ که
می ﺴﺎﺯﺩ ﺑﺎﻋث
ﮐَﺪّ ﻭ ﺧﺴﺘگی
اﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺍﻓﺮﻳﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﺴﺘﻪ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻩ
ﺗﺎ ﺳﻠﻄﻪ ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺧﻮﺩرا ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ
ﺩﻫﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺗﺮﺵ
ﺍﺯ ﺯﻭﺍل ﻮﻧﻘﺼﺎنی
ﺪﺭﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭﺑﺮﺍﻯ
گرﻓﺘﻥ کمک اﺯ ﻣﺨﻠﻮق
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺗﮑثیر
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺪفع هرﺿﺪﻯ اﺯﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭ ﻣﻠک ﺨﻮﺩ ﺍﺿﺎﻓﺎتی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻳﺎ ﺷﺮﻳک
ﺪﺭ ﺷﺮﮐﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﻭﺣﺸﺖ
ﻭﺗﻨﻬﺎﺋﻰ، ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ اُﻧس ﻭﺳﺮﮔﺮمی
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ثمّ هو ﻳﻔﻨﻴﻬﺎ
ﺑﻌﺪ ﺗﮑﻮﻳﻨﻬﺎ،
ﻟﺎ ﻟﺴﺄم ﺪﺧل علیه
فی ﺘﺼﺮﻳﻔﻬﺎ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻫﺎ، ﻭﻟﺎ
ﻟﺮﺍحة ﻭﺍصِله
ﺍﻟﻴﻪ، ﻭﻟﺎ ﻟثقل
ﺸیئ ﻤﻨﻬﺎ ﻋﻠﻴﻪ،
ﻟﺎ ﻳﻤﻠّﻪ ﻃﻮل
ﺒﻘﺎﺋﻬﺎ ﻓﻴﺪﻋﻮﻩ
ﺍلی ﺴﺮعة ﺍﻓﻨﺎﺋﻬﺎ،
ﻟﮑﻨّﻪ ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ
ﺩﺑّﺮﻫﺎ ﺑﻠﻄﻔﻪ،
ﻭ ﺃﻣﺴﮑﻬﺎ ﺑﺄﻣﺮﻩ،
ﻭ ﺃﺗﻘﻨﻬﺎ ﺑﻘﺪﺭﺗﻪ
ثمّ ﻴﻌﻴﺪﻫﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻔﻨاء ،ﻣﻥ
غیر ﺣﺎجة ﻣﻨﻪ ﺍﻟﻴﻬﺎ،
ﻭﻟﺎ ﺍﺳﺘﻌﺎنة
ﺑﺸیئ ﻣﻨﻬﺎ ﻋﻠﻴﻬﺎ
ﻭﻟﺎ ﻟﺄﻧﺼﺮﺍﻑ
ﻣﻥ ﺤﺎل ﻮﺣشة ﺍلی
ﺤﺎل اﺳﺘﻴﻨﺎس ،ﻭﻟﺎ
ﻣﻥ ﺤﺎل ﺠﻬﻞ ﻭﻋمی
الی ﺤﺎل علم ﻮﺍﻟﺘﻤﺎس
،ﻭﻟﺎ ﻣﻥ ﻔﻘﺮ ﻭ
ﺣﺎجة ﺍلی غنی
ذﻮ ﮐثرة ،ﻭﻟﺎ ﻣﻦ
ﺫلّ ﻮ ﻭضعة ﺍلی
عزّ ﻭ ﻗﺪﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻓﻨﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﮑﻮﻳﻥ ﻮ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺩﻥ اﺯ ﺑﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﻠﺎل ﻮ ﺧﺴﺘگی
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺑﺮ ﺍﻭ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺍﺣتی
اﺯﻓﻨﺎﻯ اﻥ ﺒﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺩ. ﻭﻳﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺮ ﺍﻭ ﺳﻨﮕﻴنی
ﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭﻳﺎ ﻃﻮل
ﺰﻣﺎﻥ ﻭﺑﻘﺎﻯ
اﻧﻬﺎ ﺑﺎﻋث ﻣﻠﺎا
اﻭ ﺷﻮﺩ. ﺗﺎ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻔﻨﺎ ﺑﺮﺑﺮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻟﻄﻒ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺮﺍ ﺗﺪﺑﻴﺮﮐﺮﺩﻩ،
ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎل ﺨﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﻗﺖ ﻭﺍﺗﻘﺎﻥ
ﻨﻤﻮﺩﻩ، ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻓﻨﺎ ﻭﻋﺪم ﺁﻥ ﺪﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻰ ﺍﻭﺭﺩ.
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨکه ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺪﺍﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
(ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﻨﻴﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺠﺎم کاﺭ ﺑﺪﻭﻥ
هدف ﻭﺩﻟﻴل ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺘﮑﺎﻣل
اﺯلی اﺑﺪﻯ ﺒﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﮐﻤﺎل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣلی
بنسبت ﮐﻤﺎل ﺨﻮﺩ
ﺟﺰ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
کاﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ) ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ اﺳﺘﻌﺎﻧﺖ
ﻭﮐﻤک گیرﻯ اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﻋﺎﺩﻩ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ (ﺍﻋﺎﺩﻩ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﺪﺭﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
ﺗﺎ ﻗﻴﺎمتی ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعیﺒﺪ ﺗﺮﻯ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ، ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ) ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺍﻋﺎﺩﻩ و معاد
آنها ﺑﺮﺍﻯ ﻮﺣﺸﺖ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺑﺤﺎل
اِنس ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻳﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺣﺎﻟﺖ ﺟﻬل
ﻮﮐﻮﺭﻯ (ﻭﻋَﻤاء
ﺘﻨﻬﺎی ﺪﺭ ﺗﺎﺭﻳکی
ﻮ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ) ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺤﺎل اﮔﺎهی
ﻮﻋﻠم ﻮ ﺭفع ﻨﻴﺎﺯ
ﺑﺮﺁﻳﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﻓﻘﺮ
ﻭﺍﺣﺘﻴﺎج ﺒﻐنی
ﻮ ﮐثرﺕ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺫﻟّﺖ ﻭﺿﻌﻒ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻌﺰﺕ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭ ﺍﻋﺎﺩﻩ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ ﺑﺮﻭﺩ
( ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ، ﻭﻳﺎ ﺍﻋﺎﺩﻩ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻗﺒلی
ﺪﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺠﺪﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ.

حدیث 1495 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ264 - ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ ﺃﺳﺎس ﺍﻟﺪﻳﻥ
اﻟﺘﻮﺣﻴﺪ ﻭ ﺍﻟﻌﺪﻝ
(ﻋﻤل ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻭ ﺍﺻﻠﺎح
ﺬﺍﺕ روان ﺧﻮﺩ)
ﻭ ﻋﻠﻤﻪ ﮐثیر (ﻋﻠم
ﺪﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ ﻨﻴﺰ
ﺳﺎﺩﻩ ﻧﻴﺴﺖ) ﻭﻟﺎﺑﺪّ
ﻟﻌﺎﻗل ﻤﻨﻪ (ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺎﻗل اﻳﻥ علم ﺴﻠﻮک
ﻀﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ) ﻓﺎﺫﮐﺮ
ﻣﺎ ﻳﺴﻬل اﻟﻮﻗﻮﻑ
ﻋﻠﻴﻪ (ﻫﺮ ﭼﻘﺪﺭ
ﮐﻪ میسّر ﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻯ، ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺘﺎ ﺍﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﻧﺮﺍ ﻳﺎﻓﺖ) ﻭ ﻳﺘﻬﻴّﺃ
ﺣﻔﻈﻪ، ﺍﻣّﺎ ﺍﻟﺘﻮﺣﻴﺪ
،ﻓﺄﻥّ لا ﺗﺠﻮﺯ
ﻋلی ﺮﺑّگ ﻤﺎ ﺟﺎﺯ
ﻋﻠﻴﻚ، ﻭ ﺃﻣّﺎ
ﺍﻟﻌﺪل ﻔﺄﻥّ اﻟّﺎ
ﺗﻨﺴﺐ ﺍلی ﺨﺎﻟﻘک
ﻤﺎﻟﺎﻣک علیه ﺍﺳﺎس
ﺩﻳﻥ ﻮ ﺩﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻭ ﻋﺪل
اﺳﺖ (ﺩﻳﻥ ﺘﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺳﻴﺎسی ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﺧﻠﻔﺎ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻣﻄﻠقا
ﻣﻔﻬﻮمی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠکه ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍلهی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻋﻤل ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻭ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺸﺎﻫﺪ و
مشهوﺩ ،ﻳﺎﻋﺎﺑﺪ
ﻭﻣﻌﺒﻮﺩ ﺩﺭﻳک
عباﺩﺕ، ﻭ ﺭﻓﺘﻥ
ﺒﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻨﺠﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻌﺪﺍﻟﺖ ﻭ ﺗﻌﺪﻳل
ﻮﺟﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺘﺎ
ﺧﻮﺩ ﻋﺎﺩﻟﻮﻣﺴﺘﻘﻴﻤﻨﺒﺎﺷﺪ،
ﻧمی ﺘﻮﺍﻧﺪ ﻋﺪﺍلتی
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻋﻠم اﻳﻥ ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ ( ﺍﮔﺎﻫﻰ
ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ، ﻭ ﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
عملی سلوک
الهی ، ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻋﻤل
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ)
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ هرﻋﺎﻗل
اﻳﻥ علم ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻭ ﺗﻌﺪﻳل ﺮﻭﺍنی
ﻀﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ .ﭘس
ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺑﺬﮐﺮ ﺍﻧﭽﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺖ میسّر ﺍﺳﺖ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯ (ﺫﮐﺮ ﻳﻌنی
سلوک الهی ،و ﺩﺭﺗﺬﮐّﺮ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ و
توسّل ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭتَجلّیات
ﺷﻬﻮﺩ الهی
رسیده ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ.
ﻭﺗﻮ ﺗﺎ ﺍﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻰ ﻭﻣﻴﺘﻮﺍنی
ﺒﺴﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯ
ﮐﻪ ﺍﺳﺎس ﻭ ﺍﺻل
ﺪﻳﻥ ﻮ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ،
ﻫﻤﻴﻥ سلوک
الهی ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ
ﺗﻌﺪﻳل ﻴﺎﻋﺪل
کرﺩﻥ ﺮﻭﺍﻥ ﻮ ﺍﺻﻠﺎح
ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ اﺳﺖ) ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍنی
ﺤﻔﻈ ﺁﻥ کن ( ﺩﺭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﺪﺍﻭم ﺒﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍلهی میسّر ﺨﻮﺩ،
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﺪﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭﺫﻫﻥ
ﻮﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺨﻮﺩ ﺣﻔﻈ ﻮ ثاﺑﺖ
ﮐﻦ، ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻮضیح
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺑﻤﻌنی اﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﺕ ﺟﺎﻳﺰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺎﻳﺰ ﻧﺪﺍﻧﻰ (ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺮﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﺴﺒﺖ ﻧﺪهی ﺍﻭﺻﺎﻑ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪهی ﻮ ﺗﻌﺼﺒﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎنی ﻨﮑنی .
ﻮ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺗﻌﺎلیم
ﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ ﻋﻘلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ. ﺍﻳﻥ کاﺭ
ﺟﺰ ﺩﺭ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
و روان ﺩﺭ ﻳک سلوک
الهی ، ﻭﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍلهی ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﻴﺴﺮ ﻧﻴﺴﺖ) ﺍﻣﺎ
ﻋﺪﻝ ﺍﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﻣﺒکنی
ﻮﺑﺎﻋث ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻯ، ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺴﺒﺖ
ﻧﺪﻫﻰ ( ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺳﺮﻧﻮشتی
الهی ﻨﮕﻮئیم. ﺑﻠکه
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻗﺼﻮﺭﻋﻘلی
ﻮ ﺣﻘﺎﻳق ﺮﻭحی
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﺍنی ﻮﺗﻌﺪﻳل
ﻴﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﻥ ﺼﻔﺎﺕ
زشت ﺍﺯ ﺫﺍﺕ ﺭﻭحی
ﺨﻮﺩ، ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﻭﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍلهی ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ، ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺻﻔﺎتی
هم ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠکه
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﻮﺍﻥ ﺪﺭک
عقل اﻧﺴﺎﻥ اﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟک ﻤﻌﺮفی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

حدیث 1496 - اﺯ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺪﺭﺧﻄﺒﻪای اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ 261
بحاﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳد
- اﻟﺤﻤﺪ ﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺬﻯ لا ﺗﺪﺭﮐﻪ
ﺍﻟﺸﻮﺍﻫﺪ، ﻭﻟﺎ
ﺗﺤﻮﻳﻪ ﺍﻟﻤﺸﺎﻫﺪ،
ﻭﻟﺎ ﺗﺮﺍﻩ ﺍﻟﻨﻮﺍﻇﺮ،
ﻭﻟﺎ ﺗﺤﺠﺒﻪ ﺍﻟﺴﻮﺍﺗﺮ،
ﺍﻟﺪل علی ﻘِﺪَﻣﻪ
ﺑﺤﺪﻭث ﺧﻠﻘﻪ،
ﻭ ﺑﺤﺪﻭث ﺧﻠﻘﻪ
ﻋلی ﻮﺟﻮﺩﻩ، ﻭﺑﺎثتباههم
علی ﺃﻥ ﻠﺎ ﺷﺒﻪ
ﻟﻪ، ﺍﻟﺬﻯ ﺼﺪق
فی ﻤﻴﻌﺎﺩﻩ،ﻭﺍﺭﺗفع
عن ﻇﻠم عباﺩﻩ،
ﻭﻗﺎم ﺒﺎﻟﻘﺴﻄ
فی ﺨﻠﻘﻪ ﻭ ﻋﺪل
علیهم فی ﺤﮑﻤﻪ
ﺳﭙﺎس
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺧﺪﺍئیکه
ﻫیچ ﺸﺎﻫﺪﻯ ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭک ﺮﻭٴﻴﺖ ﺍﻭ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭ ﻫﻴﭻ ﺷﺎﻫﺪﻯ
ﺪﺭ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ (ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺪﺭ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺴﺎﻟﻚ، ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ
هرﺗﺠﻠﻰ، ﺩﺭک ﺴلوﻜی
کرﺩﻩ، ﻭﻧﻪ ﺩﺭک
ﻮ ﺩﻳﺪﻥ ﻮﺍﻗﻌﻴﺘﻰ،
ﮐﻪ ﺍﻥ ﺘﺠلی ﺪﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﻫیچ ﭽﺸم
ﻨﺎﻇﺮﻯ ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ ( ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻤﻄلق ﻮ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﮐﻤﺎل
هست ،ﮐﻪﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
شرایط ﺑﺮﺍﻯ ﻴک
اﻧﺴﺎﻥ ﻮﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺴﺮ ﻧﻴﺴﺖ) ﻭﻫیچ
ﺴﺘﺎﺭ ﻭ ﭘﺮﺩﻩ ﻭﻣﺎنعی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ،ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﺩﺭ ﺍﻭﺭﺩ
(ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺒﻴﻨﺪ).
ﻤﺴﺘﺸﻬﺪ ﺑﺤﺪﻭث
ﺍﻟﺎﺷﻴاء علی
اﺯﻟﻴّﺘﻪ، ﻭ ﺑﻤﺎ
ﻭﺳﻤﻬﺎ ﺑﻪ ﻣﻥ
اﻟﻌﺠﺰ ﻋﻠﻰ ﻗﺪﺭﺗﻪ،
ﻭﺑﻤﺎ ﺍﺿﻄﺮﻫﺎ
ﺍﻟﻴﻪ ﻣﻥ اﻟﻔﻨاء
علی ﺪﻭﺍﻣﻪ، ﻭﺍﺣﺪ
ﻟﺎ ﺑﻌﺪﺩ، ﻭﺩﺍﺋم
لا ﺑﺄﻣﺪ، ﻭ ﻗﺎﺋم
لا ﺑﻌﻤﺪ، ﺗﺘﻠﻘّﺎﻩ
ﺍﻟﺄﺫﻫﺎﻥ لا ﺑﻤﺸﺎﻋﺮة،
ﻭ ﺗﺸﻬﺪ ﻟﻪ ﺍﻟﻤﺮﺍئی
لا ﺑﻤﺤﺎﺿﺮة ،ﻟم
ﺘﺤﻄ ﺒﻪ ﺍﻟﺄﻭﻫﺎﻡ،
ﺑل ﺘﺠلی ﻠﻬﺎ ﺑﻬﺎ،
ﻭ ﺑﻬﺎ ﺍﻣﺘنع ﻤﻨﻬﺎ
ﻭ ﺍﻟﻴﻬﺎ، ﺣﺎﮐﻤﻬﺎ
ﻟﻴس ﺑﺬﻯ کبر، ﺍﻣﺘﺪﺕ
ﺑﻪ ﺍﻟﻨﻬﺎﻳﺎﺕ
ﻓﮑﺒّﺮﺗﻪ ﺗﺠﺴﻴﻤﺎ،
ﻭﻟﺎ ﺑﺬﻯ عظم ﺗﻨﺎﻫﺖ
ﺑﻪ ﺍﻟﻐﺎﻳﺎﺕ،
ﻓﻌﻈّﻤﺘﻪ ﺗﺠﺴﻴﺪﺍ
ﺑﻠﮑُﺒﺮ ﺷﺄﻧﺎ
ﻭ ﻋﻈم ﺴﻠﻄﺎﻧﺎ
ﺩﻟﻴل ﻘﺪﻳم ﻮ ﺍﺯلی
ﺒﻮﺩﻥ اﻭ، ﺣﺪﻭث
و تجدید بهتر ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ (ﺣﺪﻭث ﺩﻟﻴل
ﺘﮑﺎﻣل اﺯﻝ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺪﺑﺮ آﻥ) ﻭﺣﺪﻭث
نو شدن ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ،ﺧﻮﺩ
ﺩﻟﻴل ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺷﺒیهی ﭽﻮﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ( ﺯﻳﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣل
ﻴﻌنی ﺘﻘربّ ﺑﺨﺪﺍ
،ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﮐﻪ ﺷﺒﻴﻪ
ﺗﺮ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺮﺩﻧﺪ،
ﻭﺑﺨﺪﺍ ﻧﺰﺩﮐﺘﺮﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺗﺸﺒّﻪ ﺍﺧﻠﺎقی
ﻮﺻﻔﺎتی اﻭ، ﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ صوﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺩﻭﺭﻯ اﺯﺧﺪﺍ،
ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻥ
ﺒﺎﻧﻮﺍع ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴکه
ﺩﺭ ﺗﮑﺎمل ﻄﺒیعی
ﻴﺎ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺮﻭحی
ﻤﻮﺟﻮﺩ، ﺩﺭ ﮐﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺑﺴﻮﻯ اﻧﻮﺍع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ) ﺧﺪﺍئیکه
ﺩﺭ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺻﺎﺩق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هم اﮐﻨﻮﻥ ﻨﺠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍﺩﻩ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﻭﻋﻴﺪ ﻭ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﻤﻴﺒﺮﺩ) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻥ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﻌﺒﺎﺩ (ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤطیع و موبد ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴم اﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
سلوک الهی) ﺳتم
ﺒﮑﻨﺪ ﺑﻠکه ﺭفع
ﺴﺘم ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ، ﻗﺴﻄ ﻮ ﻋﺪﺍﻟﺖ
و تعدیل ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
(ﮐﺎﺳﺖ ﻭﻃﺒﻘﻪ
اجتماعی ﺑﺮﺗﺮﺷﺪﻥ،
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی
ﻮ ﺗﻌﺎلی ﻨﻮعی ﻴﺎ
ﻓﺼل ﻨﻮعی اﺳﺖ)
ﻭﺩﺭﺣﮑم ﻮﺗﺤﮑّم
ﺨﻮﺩ، ﺩﺭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﻳﺶ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﻭ
ﺗﻌﺪﻳل ﺮﻭﺵ ﻭﻫﺪﻑ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎ ﺣﺪﻭث
ﺍﺷﻴاء گوﺍﻩ ﺍﺯﻟﻴﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭهیچ عجز ﻭ ﻧﺎﺗﻮﺍنی
ﺪﺭ ﻗﺪﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﻭ ﻓﻨﺎﻯ ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺯ ﺭﻭﻯ اﺿﻄﺮﺍﺭ
ﻭ ﻧﺎﭼﺎﺭﻯ اﻭ ﻧﺒﻮﺩ.
ﻳکی اﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﻧﻪ
ﺩﺭ ﻋﺪﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺷﻤﺎﺭﺵ.
ﻭﺩﺍﺋم هست ﻭلی
نه ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ، ﻭﻗﺎﺋم
ﻮ ﺑﺮﭘﺎ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺳﺘﻮﻥ ﻮﻳﺎ ﺗﮑﻴﻪ
ﮔﺎﻩ. ﺫﻫﻥ ها ﺑﺪﻭﻥ
اﻃﻠﺎع ﻘﺒﻠﻰ، ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس مادّی ﺒﻤﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺍﻭ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ( ﺩﺭﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺮﻭﺵ
بحق ﺯﻣﺎﻥ، ﺩﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
تَجلّیات ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﻭ ﺩﻳﺪﻥ ها ﮔﻮﺍهی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭلی نه ﻨﻪ ﺑﺎ ﺣﻀﻮﺭ
مادّی ( ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭٴﻴﺎئی
ﻮﻏﻴﺮ مادّی اﺳﺖ)
ﻫر ﮔﺰ ﺍﻭﻫﺎم ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻪ ﺍﻭ ﺍﺣﺎﻃﻪ ﺍﺩﺭﺍکی
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ تجلّی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ( ﺷﻬﻮﺩ
تَجلّیات ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﻭﺑﺎ ﺍﻭﻫﺎم اﺳﺖ،
ﮐﻪ تَجلّیات ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ (ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﺳﺮﮔﺮم اﻭﻫﺎم
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﻭ
ﺍﻭﻫﺎم اﻧﻬﺎ ﺣﺎﮐم
ﺒﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺑﺰﺭگی
ﭽﻨﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ ﻧﻬﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﺴم ﺒﺰﺭگ ﺸﻮﺩ
(ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻥ ﻨﻬﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻭ ﺍﺑﺪﻳﺘﻬﺎ ﺑﺰﺭﮒ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻥ
ﻨﻬﺎﻳﺘﻬﺎ ﺩﺭﻫﺪﻓﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺗﺎﻋﻈﻤﺖ
ﻣﺠﺴّم ﺒﻴﺎﺑﺪ
(ﺑﺪﻭﻥ ﻏﺎﻳﺎﺕ ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎ ﻧﻴﺰﻋﻈﻴم
اﺳﺖ) ﺑﻠکه ﺍﺯ ﻗﺒل
ﺸأﻥ ﻮ ﻣﻘﺎمی ﺒﺰﺭگ
ﻮﻋﻈﻤﺖ ﺳﻠﻄﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.

حدیث 1497 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ263 - ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﺎسخ ﺴﺌﻮﺍلی
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ - اﻟﺤﻤﺪ ﻟﻠﻪ
ﻓﺎﻃﺮ ﺍﻟﺄﺷﻴاء
اﻧﺸأها، ﻭﻣﺒﺘﺪﻋﻬﺎ
ﺍﺑﺘﺪاء ﺍ، ﺑﻘﺪﺭﺗﻪ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻪ ﻟﺎ ﻣﻥ
ﺸیئ فی ﺒطلان
االاﺧﺘﺮﺍع ﻮ ﻟﺎ
ﻟﻌلّة ﻓﻠﺎ ﻳﺼح
اﻟﺎﺑﺘﺪﺍﻉ، ﺧﻠق
ﻤﺎ ﺷاء کیف ﺷاء
،ﻣﺘﻮﺣّﺪا ﺑﺬﻟک
لأﻇﻬﺎﺭ ﺣﮑﻤﺘﻪ
ﻭ ﺣﻘﻴقة ﺭﺑﻮﺑﻴّﺘﻪ،
ﺗﻀﺒﻄﻪ ﺍﻟﻌﻘﻮل
ﻮﻟﺎ ﺗﺒﻠﻐﻪ ﺍﻟﺄﻭﻫﺎﻡ،
ﻭﻟﺎ ﺗﺪﺭﮐﻪ ﺍﻟﺄﺑﺼﺎﺭ،
ﻭلا ﻳﺤﻴﻄ ﺒﻪ ﻣﻘﺪﺍﺭ،ﻋﺠﺰﺕ
ﺩﻭﻧﻪ ﺍﻟﻌﺒﺎﺭة
ﻭ ﮐَﻠّﺖ ﺩﻭﻧﻪ
ﺍﻟﺄﺑﺼﺎﺭ، ﻭﺿلّ
ﻔﻴﻪ ﺗﺼﺎﺭﻳﻒ ﺍﻟﺼﻔﺎﺕ،
ﺍﺣﺘﺠﺐ بغیر ﺣﺠﺎﺏ
ﻣﺤﺠﻮﺏ، ﻭ ﺍﺳﺘﺘﺮ
بغیر ﺳﺘﺮ ﻣﺴﺘﻮﺭ،
ﻋﺮﻑ بغیر ﺭﻭٴیة
،ﻭ ﻭﺻﻒ بغیر ﺻﻮﺭة،
ﻭ ﻧﻌﺖ بغیر ﺟﺴﻢ،
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﻫﻮ،
ﺍﻟﮑﺒﻴﺮ ﺍﻟﻤﺘﻌﺎل
ﺳﭙﺎس
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺧﺪﺍﺋﻰ،
ﮐﻪ ﻓﻄﺮﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﺷﻴاأ ﺒﺼﻮﺭﺕ
مَشیّت ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺸاء ﻭﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .ﻭﮐﺴﻴکه
ﺍﺯ ﺍﻏﺎﺯ ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﺧﻮﺩ، ﺍﺑﺪﺍع
اﺑﺘﺪﺍئی اﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ( ﺍﺗﺨﺎﺫ
ﺍﺯﻏﻴﺮ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ) ﺍﻧﺸأ ٴﻮ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﻭ، ﺍﺯ
ﭼﻴﺰﻯ ﻘﺒﻠﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺍﺧﺘﺮﺍع ﻮ ﺍﺑﺪﺍع
اوﺑﺎﻃل گرﺩﺩ. ﺍﺯ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﻘﺒلی ﻨﺒﻮﺩﻩ،
ﻭ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ علّت
(ﻭﺿﺮﻭﺭﺕ ﻭ ﻧﺎﭼﺎﺭی)
ﻧﺒﻮﺩﻩ ،ﺗﺎ ﺍﺑﺪﺍع
الهی ﺮﺍ ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ( ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﺪﺍع کنندﻩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻨﮕﺬﺍﺭﺩ) ﻫﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭﻫﺮﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺍﻓﺮﻳﺪ.
(ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
اﺯلی ﺼﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ،
ﻭ ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﺍﻥ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯﻟﻰ
ﻗﺒلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻮ ﺗﺎج
ﭙﺎﺩﺷﺎﻫﻰ، ﺩﺭ
ﮐﻤﺎل الهی ﺪﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻥ. ﺑﺎﺯ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺩﻭم ﻮ ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺠﺪﻳﺪ
پیامبر گونه آﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
پس از مرگ قبل
از مرگ اﺳﺖ) ﻭ ﺑﺘﻨﻬﺎئی
اﻓﺮﻳﺪ، ﺗﺎ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺑﻮﺑﻴﺖ، ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭحی کرﺩﻩ ﮐﻪ ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺿﺒﻄ ﻮ ﺩﺭک ﻛﻨﻨﺪ،
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺍﻭﻫﺎم
ﻮ تصوّرﺍﺕ ﺫﻫنی
ﻨﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺒﺮﺳﻨﺪ ( ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭﺣﻘﺎﻳق ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﻭ ﺑﻴﺎﻥ ﺮﻭحی ﻮ
ﺍلهی ﻤﻴﺮﺳﺪ، ﻭ
ﺟﺰ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻞ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻭﺻﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ ،ﺑﺒﻌضی
ﻤﺮﺍﺗﺐ، ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﺒﺪﺍﻥ
ﺤﻘﺎﻳق ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﭼﺸﻤﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭک
اﻭﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ (ﻧﻈﺮ
ﺑﭽﺸم ﺘﻦ) ﻭﻳﺎ ﻧﺪﺍﺯﻩﻫﺎ
ﻭ ﻣﻘﺎﺩﻳﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ ﺗﻤﺎم
ﻤﻮﺻﻮﻓﺎﺕ ( ﺯﺑﺎنی
ﻮ ﺫﻫنی ﻮﻋﻠمی ﻮ
ﺣتی ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ)
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺩﺭﺳت ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﭼﺸمی اﺯ ﺍﻥ
ﺨﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻭ تصوّرﺍﺕ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳق ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻭ ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻭﻣﺤﺮﻭم
ﻤﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﭼﺸم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺣﺠﺎﺏ ﻣﺤﺠﻮب
ﮔﺸﺖ (ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺤﺠﺎﺏ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺷﺪﻧﺪ) ﻭﺑﺪﻭﻥ
هر ﺳﺘﺎﺭ ﻭ ﭘﺮﺩﻩﺍﻯ
ﻤﺴﺘﻮﺭ ﺷﺪﻩ (ﻧﺎ
ﺗﻮﺍنی ﻨﺎﻇﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﻘﻮﻃ ﭽﺸﻤﻬﺎﻯ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺮﻭٴﻴﺖ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩ (ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻥ
ﻘﺒل اﺯﻋﻴﻥ اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
تصوّر ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺳﺎﺯﻯ
ﺬﻫﻨﻰ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺍﻭﺻﺎﻑ مادّی
ﻮ ﻣﺠﺴم ﻨﺪﺍﺭﺩ)
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺠﺴم ﻮﻣﺎﺩﻩ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺍﺯﻃﺮﻳق ﻨفی
ﺼﻔﺎﺕ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﺟﺰ ﺍﻭ ﺍلهی ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺑﺰﺭگ ﻮﻋﺎﻟﻴﺘﺮ
ﺍﺳﺖ (ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺑﺒﺰﺭگی
ﻮﻋﺎلی ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﺷﻮﺩ، ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺑﺰﺭﮔﻴﻬﺎ، ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع کاﻣﻠﺘﺮ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎل ﻮ ﺩﺭ ﻭﺭﺍﻯ
ﻨﻬﺎﻳﺖ ﻫﺮبی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎل اﺳﺖ.

حدیث
1498 - ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ۴ﺹ264 - ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ:
اﻟﺘﻮﺣﻴﺪ ﻇﺎﻫﺮة
ﺒﺎﻃﻨﻪ، ﻭ ﺑﺎﻃﻨﻪ
فی ﻈﺎﻫﺮﻩ، ﻇﺎﻫﺮﻩ
ﻣﻮﺻﻮﻑ ﻟﺎ ﻳُﺮﻯ،
ﻭ ﺑﺎﻃﻨﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻟﺎ ﻳُﺨﻔﻰ، ﻳﻄﻠﺐ
ﺑﮑلّ ﻤﮑﺎﻥ، ﻭﻟﻥ
ﻴﺨلع عنه ﻣﮑﺎﻥ
ﻄُﺮفة ﻋﻴﻦ، ﺣﺎﺿﺮ
ﻏﻴﺮ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭﻏﺎﺋﺐ
ﻏﻴﺮ ﻣﻔﻘﻮﺩ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻥ
اﻭ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
( ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻋﻤلی ﻮ
ﻭﺍﺣﺪ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺴﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﻭ،ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﺠلّی
الهی ﻮﻇﻬﻮﺭ ﺑﺮﺍﻴﺶ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻗتی
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻥ ﺸﺨﺺ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮﺣﺎﻟﺖ ﺳﺎمادّی
ﻮ ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ، ﻭ ﺩﺭک ﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭﺑﺪﻭﻥ این ﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ، ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﻳﺎبی ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻋﻤلی ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ)
ﻭﺑﺎﻃﻥ اﻳﻥ ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻥ اﻥ ﺍﺳﺖ
(ﻭﻗﺘﻴکه ﺳﺎﻟک
ﺒﺒﺎﻃﻥ ﻮ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺳﻠﻮکی
ﻮﻳﺎ ﻳک ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺮﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻨﻈﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺳﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﺳﻤﺒﻮلی
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻇﺎﻫﺮ
ﺁﻥ ﻤﻮﺻﻮفی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
( ﺍﻳﻥ ﻈﺎﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﺑﺎﻃﻥ ﻮﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻋﻤلی ﺴﻠﻮﻙ،
ﻗﺎﺑل ﺘﻮﺻﻴﻒ ﻧﺎﻇﺮ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ اﺳﺖ.
ﻭلی کسی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺳﺎﻟک
ﺸﺎﻫﺪ ﺭﻭٴﻴﺖ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﻭ ﺑﺎﻃﻥ
اﻭ ﻇﺎﻫﺮ ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻣﺨفی ﻨﻴﺴﺖ(
ﺑﺮﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻮﺗﻮﺣﻴﺪ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ، ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﻃﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
که ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎک
اﺳﺖ، ﻣﺨفی ﻨﻴﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺯ
ﺑﺎﻃﻥ ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺑﺎ
ﺧﺒﺮ ﺷﻮﻧﺪ) ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺪﺭﻫﺮ ﺟﺎئی اﻧﺮﺍ
ﻃﻠﺐ ﮐﺮﺩ ( ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺖ
ﺑﺎﻃنی ﺘﺠلی الهیی
ﺒﺮﺍﻯ هرﮐس ،ﺩﺭﻫﺮﺟﺎ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺍﮔﺮ سلوک
الهی کند .ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺟﺎئی ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺧﺎلی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻟﻮ ﺑﺮﺍﻯ
یک ﻄُﺮفة ﺍﻟﻌﻴنی
ﻴﺎ ﻳک ﭽﺸم ﺒﻬم
ﺰﺩﻥ ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺪﻭﻥ هر  ﻣﺤﺪﻭﺩﻳتی
اﺳﺖ ( ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻋﻤلی
کسب ﺍﻳﻥ ﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭ ﻏﺎﻳﺐ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨکه
ﻣﻔﻘﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
(ﻣﺨفی ﻮﻏﺎﻳﺐ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺍﻳﻥ ﺘﺠلی ﺒﺎﻃﻨﻰ،
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﺮعمل
ﺗﻮﺣﻴﺪﻋﻤلی ﻤﻔﻘﻮﺩ
ﺷﺪنی ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠکه
ﻣﺤﻔﻮﻇ اﺳﺖ. ﻭلی
ﺒﺎﻳﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺮﻭٴﻴﺖ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻳﻌنی ﺴﻠﻮﻙ
ﻋﻤلی ﺴﺎﻟک ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ووسبله ﺍلهی ﺘﺎ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻴﺎﻓﺖ.

حدیث 1499 - ﺍﺯ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ265 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭﺧﻄﺒﻪﺍﻯ ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻟﺤﻤﺪ ﻟﻠﻪ ﺍﻟﺬﻯلا
ﻳﻤﻮﺕ، ﻭﻟﺎ ﺗﻨﻘضی
عجاﺎﺋﺒﻪ، ﻟﺄﻧّﻪ
ﮐلّ ﻴﻮم فی ﺸﺄﻥ،ﻣﻦ
ﺍﺣﺪﺍث ﺑﺪیع ﻠم
ﻴﮑﻦ، ﺍﻟﺬﻯ لم
ﻴﻮﻟﺪ ﻓﻴﮑﻮﻥ
فی اﻟﻌﺰّ مشاﺭﮐﺎ،
ﻭﻟم ﻴﻠﺪ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﻣﻮﺭﻭثا ﻫﺎﻟﮑﺎ،
ﻭﻟم ﺘقع علیه ﺍﻟﺄﻭﻫﺎم
ﻔﺘﻘﺪﺭﻩ ﺷﺒﺤﺎ
ﻣثلا ،ﻭﻟم ﺘﺪﺭﮐﻪ
ﺍﻟﺄﺑﺼﺎﺭ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺒﻌﺪ ﺍﻧﺘﻘﺎﻟﻬﺎ
ﺣﺎﺋﻠﺎ، ﺍﻟﺬﻯ
ﻠﻴﺴﺖ ﻟﻪ فی ﺃﻭﻟّﻴﺘﻪ
ﻧﻬآیه، ﻭﻟﺎ فی
ﺁﺧﺮﻳّﺘﻪ ﺣﺪّ
ﻭﻟﺎ ﻏﺎیة ،ﺍﻟﺬﻯ
ﻠم ﻴﺴﺒﻘﻪ ﻭﻗﺖ،
ﻭلم ﻴﺘﻘﺪﻣﻪ ﺯﻣﺎﻥ،
ﻭ ﻟﻢ ﻳﺘﻌﺎﻭﺩﻩ
ﺯﻳﺎﺩة ﻭﻟﺎ ﻧﻘﺼﺎﻥ،ﻭلم
ﻴﻮﺻﻒ ﺑﺄﻳﻥ ﻮﻟﺎ
ﺑﻤﺎ ﻭﻟﺎ ﺑﻤﮑﺎﻥ
ﺳﭙﺎس ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺮگی ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻋﺠﺎﻳﺐ ﺍﻭ ﭘﺎﻳﺎنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ.(ﭼﻪ ﻋﺠﺎﻳﺐ
ﺧﻠﻘﺘﻬﺎﻯ مادّی،
ﻭﭼﻪ ﻋﺠﺎﻳﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﻥ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺩﺭ ﺷﺄﻥ
ﻮﮐﺎﺭﻯ اﺳﺖ( ﻭﺩﺭﻫﺮﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﻭم ویوم ﺒﻴک
ﺘﺠلی ﻮﻳک ﻤﻘﺎﻡ
و امری ﻭﻳک گوﻧﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
در شهودها ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻘﺒلی
ﻴﺎ ﺑﻌﺪﻯ ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﺩ) ﻣﺪﺍم ﺪﺭ
ﺻﺪﺩ ﺍﺣﺪاث ﻭ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺃﻣﺮ ﺑﺪیعی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ (ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪﻯ ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ)
ﺧﺪﺍئیکه ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺷﺮﻳک عزّﺕ ﻭ ﺰﺭگی
او ﺸﻮﺩ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻧﺸﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻭﺍﺭث
ﻭﻫﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ إﺭﺷﻰ ﺑﺠﺎﻯ ﮕﺬﺍﺭﺩ
(ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻭﻫﺎم ﻮ
تصوّرﺍﺕ ﺫﻫﻨﻰ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺷَﺒَح ﻮﺷﺒیه
ﺪﺭ ﺫﻫﻥ ﺒﺴﺎﺯﺩ،
ﻭ ﻗﺪﺭتی اﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﭼﺸﻤﻬﺎ ﺩﺭک
اﻭ ﻧﮑﺮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺟﺪﺍ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ،
ﺩﺭ ﺣﻔﻈ ﻮﺧﺎﻃﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﺴﻴکه ﺩﺭ
ﺍﻏﺎﺯ ﻭ ﺍﺯﻟﻴﺖ
ﺍﻭ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﺧﺮﻳّﺖ ﻭآیندهﻫﺎﻯ
اﻭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻭ ﺣﺪّﻯ
ﭙﺎﻳﺎنی ﻨﺪﺍﺭﺩ
(ﻏﺎﻳﺖ ﻭ ﻫﺪﻑ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ، ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﻨﻤﻴﻤﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ)
ﺧﺪﺍئیکه ﻫﺮﮔﺰ
ﺯﻣﺎنی ﻘﺒل اﺯ ﺍﻭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
،ﻭ ﺯﻣﺎنی ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ( ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭلی هنوﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ) ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺒل اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧ
ﺪﻭ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎ ﮐم ﻮ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻤﻴﻴﺎﺑﺪ، ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎ (ﮐﺠﺎئی ﻮ ﺍﻳﻨﻴّﺖ)
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎ (ﻫﺮﭼﻪ)
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ (ﻫﺮﺟﺎ) ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺧﺪﺍئیکه
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺨفی ﻮ ﻧﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﺭﺍ، ﺑﺎﻃﻥ
ﻮ ﻣﺨفی ﻨﺰﺩﺧﻮﺩ
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
(ﺣﻘﺎﻳق ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﺣﻘﺎﻳق ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮﻧﻮعی ﺪﺭﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ آینده
ﺍﺳﺖ) ﻭلی ﺪﺭﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭﺩﺭ ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ
،ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎﻯ ﺘﺪﺑﻴﺮ
ﺍلهی ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
اﻟﺬﻯ ﺒﻄﻥ ﻤﻥ ﺨﻔﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﺎﻣﻮﺭ، ﻭﻇﻬﺮ
فی اﻟﻌﻘﻮل ﺒﻤﺎ
ﻳﺮﻯ ﻤﻥ ﺨﻠﻘﻪ ﻣﻦ
ﻋﻠﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﺘﺪﺑﻴﺮ،
ﺍﻟﺬﻯ ﺴﺌﻠﺖ ﺍﻟﺄﻧﺒﻴاء
عنه ، ﻓﻠم ﺘﺼﻔﻪ
ﺑﺤﺪ ﻭﻟﺎ ﺑﺒﻌﺾ،
ﺑﻞ ﻭﺻﻔﺘﻪ ﺑﺄﻓﻌﺎﻟﻪ
ﻭ ﺩﻟّﺖﻋﻠﻴﻪ ﺑﺂﻳﺎﺗﻪ،
ﻟﺎ ﺗﺴﺘطیع
عقول اﻟﻤﺘﻔﮑّﺮﻳﻥ
ﺠَﺤﺪﻩ، ﻟﺄﻥ ﻤﻥ
کاﻧﺖ ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻟﺎﺭﺽ ﻓﻄﺮﺗﻪ،
ﻭ ﻣﺎ ﻓﻴﻬُﻥّ ﻮ
ﻣﺎ ﺑﻴﻨﻬُﻦّ،ﻭﻫﻮ
ﺍﻟﺼﺎنع ﻠﻬُﻦّ،
ﻓﻠﺎ ﻣﺪفع ﻠﻘﺪﺭﺗﻪ
ﺍﻟﺬﻯ ﺒﺎﻥ ﻤﻥ
اﻟﺨﻠﻖ، ﻓﻠﺎ شیئ
کمثله ﺍﻟﺬﻯ ﺨﻠﻖ
ﺍﻟﺨﻠق ﻠﻌﺒﺎﺩﺗﻪ،
ﻭ ﺃﻗﺪﺭﻫم علی ﻄﺎﻋﺘﻪ
ﺑﻤﺎ ﺟﻌل ﻔﻴﻬﻢ،
ﻭ ﻗطع عذﺭﻫم ﺒﺎﻟﺤُﺠﺞ،
ﻓﻌﻦ ﺑﻴّنة ﻫﻠک
ﻤَﻥ هلک ، ﻭﻋﻥ ﺒﻴّنة
ﻧﺠﺎ ﻣﻥ ﻨﺠﺎ، ﻭﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻔﻀل ﻤﺒﺪء ا
ﻭ ﻣﻌﻴﺪﺍ، ثم ﺍﻥ
اﻟﻠﻪ ﻭﻟﻪ ﺍﻟﺤﻤﺪ،
ﺍﻓﺘﺘح اﻟﮑﺘﺎﺏ
ﺑﺎﻟﺤﻤﺪ ﻟﻨﻔﺴﻪ،
ﻭ ﺧﺘم ﺃﻣﺮ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭﻣجیئ ﺍﻟﺎﺧﺮة
ﻟﻨﻔﺴﻪ، ﻓﻘﺎل
ﻮﻗضی ﺒﻴﻨﻬم ﺒﺎﻟحَقّ،
ﻭ ﻗﻴل اﻟﺤﻤﺪ ﻟﻠﻪ
،ربّ ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻥ
ﺧﺪﺍئیکه ﺍﻣﻮﺭﻣﺨفی
ﻮﻧﺎﭘﻴﺪﺍﺭ، ﺩﺭ
ﺑﺎﻃﻥ ﻮ ﻣﺨفی ﻨﺰﺩ
ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. (ﺣﻘﺎﻳق ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﺣﻘﺎﻳق ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮ ﻧﻮعی ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
اﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭلی
ﺪﺭﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ،
ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍلهی ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺧﺪﺍئیکه ﭼﻮﻥ
اﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻭﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ،
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭﺣﺪﻭﺩ
ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ جُزئیّات
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﻠکه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻓﻌﺎﻟﺶ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﺎﺕ ﺍﻭ ﺩﻟﺎﻟﺖ
ﺑﺮ ﺍﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪ (ﺍﻳﺎﺕ
ﻭ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﺍلهی
ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ ،ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ ﺩﻟﺎﻟﺖ
ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺍﻧﻰ، ﺩﻟﺎﻟﺖ
ﺑﺮ ﻭﺻﻒ ﺍﻓﻌﺎلی
ﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭﻫﺮﮔﺰﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺎﻧﮑﺎﺭ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺯﻣﻴﻥ هست ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻔﻄﺮتی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﻴﻥ اﺳﻤﺎﻥ ﻮ ﺯﻣﻴﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻣﺼﻨﻮع
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺪفع ﻘﺪﺭﺕ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ
ﻣﻘﺎﻭﻣتی ﺸﻮﺩ
ﺧﺪﺍئیکه ﺍﺯ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺟﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﭼﻴﺰﻯ ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﺧﺪﺍئیکه
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪ ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﻨﻨﺪ(ﻫﺪﻑﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﻫﺮﻃﻮرﻯ
که ﺨﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺑﻠکه ﭼﻮﻥ
عبد ﻭﺑﺮﺩﻩ، ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻳک
سلوک الهی ﺒﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﺑﺎﻧﻬﺎ ﺗﻮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ اﻃﺎﻋﺖ ﺩﺍﺩ
،ﻭﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ ( ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی ﻮﻓﺼل ﻨﻮعی
هرﻣﻮﺟﻮﺩ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣلی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ،
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺒﺎﻟﻘﻮﻩ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺩﺭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻋﺬﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺣﺠﺘﻬﺎ
ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ (ﺟﺰ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍلهی کاﺭﻯ ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ، ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺣﺠّﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،
بحقّ ﻮحَجّ ﻮحَجّ
اﮐﺒﺮ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﻭﻫﺮ ﻋﺬﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﺩ ﺑﺮ ﺍﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﺪم سلوک
الهی ، ﻣﻘﺒﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ) ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻫﻠﺎک
گرﺩﻳﺪ، ﺑﺎ ﺩﻟﻴل
ﻮ ﺑﻴّﻨﻪ ﻋﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻠﺎک ﺸﺪ ( ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭﺡ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﻭﺣﻠق
اﻭﻳﺰﻯ ﺪﺭ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﺠﺪﺩ.)
ﻭﻫﺮﮐس ﻧﻴﺰ ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺖ، ﺑﺎ
ﺩﻟﻴل ﻮ ﺑﻴّﻨﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
( ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
الهی ﻤﺪﺭک ﺘﻌﺎلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ، (ﺑﻴّﻥ
ﻮ ﭘﻴﺪﺍ) ﻭﺍﺷﮑﺎﺭﻭ
ﻗﺎﺑل ﺒﻴﻨﺎئی ﺒﭽﺸم
ﺪل ﻮ ﺑﻴﻨﺶ ﺑﭽﺸم
عقل ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ)
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻓﻀل
ﻮﻣﻨّﺖ ﺑﺮﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻏﺎﺯ ﮐﺮﺩ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪﻯ
که ﺍﻋﺎﺩﻩ ﻧﻤﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻨسخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺪﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻮعی ﺒﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭙس ﺍﺯﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺎ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭﺣتی
ﻔسخ گیاهی ﻮ ﺭسخ
حمادی غوﺩ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.)
ﻭ ﺍﻳﻨکه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﭘﺮﺳﺘﺶ،
ﻧﻴﺰ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺣﻤﺪ ﺍﻏﺎﺯ
ﮐﺮﺩ ( ﺩﺭ قُرآن
ﺒﺎ ﺳﻮﺭﻩ ﺣﻤﺪ،
ﻭ ﺩﺭ سلوک
الهی، ﺑﺎ ﺣﻤﺪ ﻭ
ﺳﭙﺎس ،ﻳﻌنی ﭙﺮﺳﺘﺶ
ﻭﺳﻠﻮک ﻮ توسّل
ﺒﺎﻫﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺣﻤﺪ ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ، ﺩﺭﻳک
کامل الهی ،ﺑﮑﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ ﻭ ﮐﺘﺎب
قُرآن ﻨﻴﺰ ﺑﻤﻌنی
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭ أمریّه
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
عبورﺗﮑﺎﻣلی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺧﺘم
اﻣﺮ ﺩﻧﻴﺎ ،ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ اﺧﺮﺕ،
ﺑﺎ ﺣﻤﺪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﻤﺸﺨﺺ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ، ﻭﺑﻴﻥ
اﻧﺎﻥ ﻘﻀﺎﻭﺕ بحقّ
ﻨﻤﻮﺩ، ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻨﺪ ،ﮐﻪ
ﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
،ربّ ﻋﺎﻟﻤﻴﻦ (ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﭘس ﺍﺯ سلوک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
،ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﻮ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ که ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﻭﺑﺎﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﭙﻴﺮ ﺍلهی ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺮﺑﻴتی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺍﻋﻠﺎم
ﭙﺬﻳﺮﺵ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻥ ﺘﻮفیق
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻨکه
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺪﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ الهی
که ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ،ﺳﭙﺎس
ﮔﺬﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺑﻮﺩ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ ﺘﻮﻓﻴﻘﺎﺕ،
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺣﻤﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﻌنی ﺴﭙﺎس ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶﻋﺒﺎﺩﻯ،
ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﻗﻀﺎﻯ)
ﺍلهی ﻘﺒﻞ ﺍﺯﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
هرﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی هفت ﮔﺎﻧﻪ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﺣﻤﺪ
ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ، ﻭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﭙﺎس ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺒﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺴﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻧﻬﺎئی
اﻭ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻫﻨﮕﺎﻣﻴکه
(ﺣتی اﻋﻠﻢ) ﺍلهی
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟک
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ، ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﺑحَجّ
اﮐﺒﺮ ﻭ(حَقّ ﺎﻋﻠﺎ)
و برتر میسّر ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ (ﻭﺍﺻل
هستند ،ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ، ﮐﻪ ﮐﺸﺶ ﺩﺍﺩ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻧﻤﻮﺩ،
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺸﻴﺪ،
ﻭبحقّ ﺪﺍﻭﺭﻯ
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺍﻭﺭﻯ
الهی ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻮ ﺩﻭﺭﻩ ﺟﻬﻨم ﺴﻮم
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ، ﺑﺠﻬﻨم
ﭽﻬﺎﺭم ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ ﻳک ﺘﻮﻟﺪ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ ( ﻭ ﺳپسﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ
ﻮ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ، ﻭ
،ربّ ﻭ مُربّی
عاﻟﻤﺎﻥ ﻮ ﺍﮔﺎﻫﺎﻥ
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯﺴﺎلک
ﻤﻌﺮفی اﻭﻟﻴﻪ ﺍﺳﺖ)
ﺳﭙس ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻟﺤﻤﺪ
ﻟﻠﻪ ﺍﻟﻠّﺎﺑث
ﺍﻟﮑﺒﺮﻳاء ﺒﻠﺎ
ﺗﺠﺴّﺪ، ﻭ ﺍﻟﻤﺮﺗﺪﻯ
ﺒﺎﻟﺠﻠﺎل ﺒﻠﺎ
ﺗﻤثیل ، ﻭﺍﻟﻤﺴﺘﻮﻯ
علی اﻟﻌﺮﺵ ﺑﻠﺎﺯﻭﺍﻝ
،ﻭ ﺍﻟﻤﺘﻌﺎلی
عن اﻟﺨﻠق ﺒﻠﺎ ﺗﺒﺎﻋﺪ،
ﺍﻟﻘﺮﻳﺐ ﻣﻨﻬم
ﺒﻠﺎ ﻣﻠﺎﻣسة ﻣﻨﻪ
ﻟﻬﻢ، ﻭﻟﻴس ﻟﻪ
ﺣﺪّ ﻳﻨﺘﻬی
الی ﺤﺪّﻩ، ﻭﻟﺎ
ﻟﻪ ﻣثل
فیعرفه ﺑﻤثله
،ﺫلّ ﻟﻤﻥ ﺘﺠﺒّﺮ
ﻋﻨﻪ، ﻭ ﺻﻐﺮ ﻣﻥ
ﺘﮑﺒّﺮ ﺩﻭﻧﻪ،
ﻭ ﺗﻮﺍﺿﻌﺖ ﺍﻟﺄﺷﻴاء
ﻟﻌﻈﻤﺘﻪ، ﻭ ﺍﻧﻘﺎﺩﺕ
ﻟﺴﻠﻄﺎﻧﻪ، ﻭﻋﺰّﺗﻪ،ﻭﮐﻠّﺖ
ﻋﻥ اﺩﺭﺍﮐﻪ ﻃﺮﻭﻑ
ﺍﻟﻌﻴﻮﻥ، ﻭ ﻗﺼﺮﺕ
ﺩﻭﻥ ﺒﻠﻮغ ﺼﻔﺘﻪ،
ﺃﻭﻫﺎم اﻟﺨﻠﺎﺋق
ﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍئیکه
ﻟﺒﺎس ﺑﺰﺭگی ﻮ
ﮐﺒﺮﻳﺎﻯ ﺒﺪﻭﻥ
ﺘﻥ ﺪﺭ ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺠﻠﺎل ﻮ ﻋﻈﻤﺖ
ﺑﺪﻭﻥ ﻤثالی دﺭﺑﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺮﻋﺮﺵ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺪﻭﻥ ﺰﻭﺍل
ﻘﺮﺍﺭﮔﺮﻓﺘﻪ،
ﻭ ﺍﺯ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻭﻥ ﻔﺎصِله
ﺟﺴﺘﻥ ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ هرﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻠﺎﻣﺴﺖ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺰﺩﻳک اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮔﺰﺣﺪّﻯ
ﺮﺍ ﻧﻤﻴﻴﺎﺑﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺑﺤﺪّ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﺘﻬی گرﺩﺩ (ﺣﺪّ
ﻳﺎ ﺣﺪﻭﺩ ﻭﻣﺮﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻰ. ﻭ ﻳﺎ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺻﻔﺎتی ﻮﻫﺮ ﻣﺮتبه
ﺍﻯ اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣثال
ﺸﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﻮﺩ. ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺠﺒّﺮ ﻭ
ﺗﮑﺒﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﻭﺭ
ﺷﻮﺩ ﺫﻟﻴل اﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺮ ﺍﻭ ﺗﮑﺒﺮ
ﮐﻨﺪ ﮐﻮﭼک ﻮﺣﻘﻴﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰﻫﺎ
ﻋﻈﻤﺖ ﺍﻭ ﺣﻘﻴﺮﻭ
ﺩﺭ ﺗﻮﺍضع اﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻄﻪ ﻭﻋﺰﺕ
ﺍﻭ ﻣﻨﻘﺎﺩ
ومطیع ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭼﺸﻤﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﺩﺭﺍک اﻭ ﻧﺎ
ﺗﻮﺍﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﻭﻫﺎم
تصوّر ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺼﻔﺖ
ﺍﻭ ﻗﺎﺻﺮ ﺍﺳﺖ. اﻟﺄﻭل
ﻘﺒل کُلّ ﺸیئ ،
ﻭﺍﻟﺂﺧﺮ ﺑﻌﺪ ﮐلّ
ﺸیئ ﻮﻟﺎ ﻳﻌﺪ ﻟﻪ
شیئ ،ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ ﻋلی
کُلّ شیئ ﺒﺎﻟﻘﻬﺮ
ﻟﻪ، ﻭ ﺍﻟﻤﺸﺎﻫﺪ
ﻟﺠمیع اﻟﺄﻣﺎﮐﻥ
ﺒﻠﺎ ﺍﻧﺘﻘﺎل
اﻟﻴﻬﺎ، ﻭﻟﺎ ﺗﻠﻤﺴﻪ
ﻟﺎﻣﺴﻪ، ﻭﻟﺎ ﺗﺤﺴّﻪ
ﺣﺎسّة ،ﻭﻫﻮ ﺍﻟﺬﻯ
فی اﻟﺴﻤاأ اﻟﻪ
ﻭ فی اﻟﺎﺭﺽ ﺍﻟﻪ،
ﻭﻫﻮ ﺍﻟﺤﮑﻴم
اﻟﻌﻠﻴﻢ، ﺃﺗﻘﻥ
ﻤﺎ ﺃﺭﺍﺩ ﺧﻠﻘﻪ
ﻣﻥ اﻟﺄﺷﻴاء ﻠّﻬﺎ،
ﺑﻠﺎﻣثال ﻟﺴﺒق
اﻟﻴﻪ، ﻭ ﻟﺎ ﻟﻐﻮﺏ
ﺩﺧل علیه ﻣﻥ ﺨلق
ﻤﺎ ﺧﻠق ﻠﺪﻳﻪ،
ﺍﺑﺘﺪاء ﺃﺭﺍﺩ
ﺍﺑﺘﺪاء ه ،ﻭ ﺃﻧﺸﺄ
ﻣﺎ  ﺃﺭﺍﺩ
ﺍﻧﺸاء ه ،ﻋﻠﻴم
ﻤﺎ ﺃﺭﺍﺩ ﻣﻥ اﻟثقلین
اﻟﺠﻥ ﻮ ﺍﻟﺄﻧس
ﻟﺘﻌﺮﻑ ﺑﺬﻟﻚ ﺭﺑﻮﺑﻴّﺘﻪ،
ﻭ ﻳﻤﮑﻥ فیهم ﻄﻮﺍﻋﻴﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻥ که ﻗﺒل
اﺯﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﺒﻮﺩﻩ،
ﻭ ﺍﺧﺮﻳﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺯﻭﺍل
هر ﭼﻴﺰﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﭼﻴﺰﻯ ﻤﻌﺎﺩل
اﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺮﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺎ ﻗﻬﺮﻏﺎﻟﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﻴﻨﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻫﺎ، ﺑﺪﻭﻥ
اﻧﺘﻘﺎل ﺒﺪﺍﻥ
ﺠﺎﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣسّ ﻟﺎﻣﺴﻪﺍﻯ
اﻭﺭﺍ ﻟﻤس ﻭ ﺩﺭﻙ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻫیچ
ﺤﺴّﻯ اﻭﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ آسمان
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺩﺭ ﺯﻣﻴﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﻌﺒﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺣﮑﻴم
علیم اﺳﺖ ( ﺑﺎ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ،ﻭﺗﺤﮑّم
ﻮﻋﺎﻟم ﻮﻋلم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ) ﺩﺭﻫﺮﭼﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﮐﺮﺩ ﺍﺗﻘﺎﻥ
ﻮ ﺩﻗﺖ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻤثال ﻘﺒلی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎﻃلی
ﺪﺭﺍﻓﺮﻳﻨﺶﻫﺎﻯ
اﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﻨﺪ ﺑﺪﺍﻥ اﺑﺘﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍ مَشیّت ﮐﺮﺩ
ﻭ ﺍﻧﺸاء ﻨﻤﻮﺩ،
ﺑﺪﺍﻥ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
(ﺁﻧﺎ ﻭ ﻓﻮﺭﺍ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺘﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ)
ﺗﺎ ﺍﺯﻫﺮ ﺩﻭ
ثقلین ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺩ،
ﺟِﻥّ ﻮﺍﻧس ،ﺗﺎ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﺭﺑﻮﺑﻴﺖ
ﺍﻭ ﭼﻴﺴﺖ (ﺟﻥ اﺭﻭﺍح
آﻣﺎﺩﻩ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻨﺰﺩﻳﮑﻴﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻧس ﺍﺭﻭﺍح
ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﮐﻪ ﺩﻭ ﺍﻣﺮ ﺳﻨﮕﻴﻥ
ﺮﻓﺘﺎﺭ، ﻭﺣﺎﺻل
ﻨﻬﺎئی ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻫﺎﻯ ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺗﮑﺎﻣل اﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭلی ﺒﺎﻳﺪ ﻓﻌﻠﺎ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎل ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺎﺋم ﻴﺎ
جِبرئیل ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻭ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠاق
ﻮﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
(ﺭﺑﻮﺑﻴﺖ) ﺭﺑّﺎﻧﻴﺖ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ ﻳﺎ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻘﺎﻣﻴکه
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻧﻴﺰ
ﺗﮑﺎﻣل ﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﺍﻳﻥ اﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺸاء
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﻬﺎ
میسّر ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻴل ﻮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻨﺤﻤﺪﻩ ﺑﺠمیع
ﻤﺤﺎﻣﺪﻩ ﮐﻠّﻬﺎ،ﻋلی
ﺠمیع ﻨﻌﻤﺎﺋﻪ ﮐﻠّﻬﺎ،
ﻭﻧﺴﺘﻬﺪﻳﻪ ﻟﻤﺮﺍﺷﺪ
ﺍﻣﻮﺭﻧﺎ، ﻭﻧﻌﻮﺫ
ﺑﻪ ﻣﻥ ﺴﻴّﺌﺎﺕ
ﺃﻋﻤﺎﻟﻨﺎ، ﻭ ﻧﺴﺘﻐﻔﺮﻩ
ﻟﻠﺬﻧﻮﺏ ﺍﻟتی
ﺴَﻠَﻔﺖ ﻣﻨّﺎ،
ﻭﻧﺸﻬﺪ ﺃﻥ لا ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ، ﻭﺃﻥّ
ﻤﺤﻤﺪﺍ ﻋﺒﺪﻩ ﻭ
ﺭﺳﻮﻟﻪ،ﺑﻌثه ﺑﺎﻟحَقّ
ﺩﺍﻟّﺎ ﻋﻠﻴﻪ ﻭﻫﺎﺩﻳﺎ
ﺍﻟﻴﻪ، ﻓﻬﺪﺍﻧﺎ
ﺑﻪ ﻣﻥ ﺎﻟﻀﻠﺎلة
ﻭ ﺍﺳﺘﻨﻘﺬﻧﺎ ﺑﻪ
ﻣﻥ اﻟﺠﻬﺎلة ﻣﻥﻴطع
اﻟﻠﻪ ﻭ ﺭﺳﻮﻟﻪ،
ﻓﻘﺪ ﻓﺎﺯ ﻓﻮﺯﺍ
ﻋﻈﻴﻤﺎ، ﻭﻧﺎل
ثوﺍﺑﺎ ﮐﺮﻳﻤﺎ،
ﻭﻣﻥ ﻴﻌﺺ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﺭﺳﻮﻟﻪ، ﻓﻘﺪ
ﺧﺴﺮ ﺧُﺴﺮﺍﻧﺎ
ﻣﺒﻴﻨﺎ، ﻭ ﺍﺳﺘﺤق
عذﺍﺑﺎ ﺃﻟﻴﻤﺎ
ﺳﭙﺎس ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻣﺎ، ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎم
ﺴﻮﮊﻩﻫﺎﻯ ﺤﻤﺪ
ﺍﻭ، ﻭ ﺑﺮ ﺗﻤﺎم
ﻨﻌﻤﺘﻬﺎﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ.
(ﺑﺎﻫﺮ ﻣﺤﻤﺪ، ﻳﺎﻫﺮ
ﺳﻮﮊﻩ ﺣﻤﺪ ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ،ﻳک
ﻮﺍﺳﻄﻪ بحقّ اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻘﺒﻮل
ﺴﺘﺎﻳﺶ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﺠﻮئیم ،ﺗﺎ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺭﺷﺎﺩ ﻭ ﺑﻠﻮغ
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﺑﻮﻯ ﭘﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ) ﺍﺯ ﻫﺮﮔونه
ﻋﻤﺎل ﺰﺷتی که ﺑﻨﻤﺎئیم
(ﺗﺎ ﻋﻔﻮ ﻭﺑﺨﺸﺶ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ) ﻭ ﺍﺯﺍﻭ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ (ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﺮﺩ ﻩﭘﻮﺷﻰ) ﺍﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥکذﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻢ (ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
که ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﺿّﺪ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻤﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭﮔﻮﺍهی ﻤﻴﺪﻫﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺍﻭ ﺍلهی
ﻨﻴﺴﺖ (ﺷﻬﺎﺩﺕ ﮔﻮﺍهی
ﺰﺑﺎنی ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺑﭽﺸم ﺪل ﻮ ﻋﻘل
ﺨﻮﺩ) ﻭ ﺍﻳﻨکه ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻨﺪﻩ ﺍﻭ ﻭ ﺭﺳﻮﻟﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ بحقّ ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺩﻟﺎﻟﺖ ﺑﺮ ﺍﻭ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ (ﻣﺤﻤﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ،ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
زنده ﺪﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ،
ﻭﻫﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪ بحقّ
الهی ﻮ معرّفی
ﺸﺪﻩ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ، ﮐﻪ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩﺍﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
بحقّ ﺒﻮﺩﻩ ﻭﺑحَجّ
اﮐﺒﺮ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺩﻟﻴل ﺮﺍﻫﻨﻤﺎ
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻣﺒﻌﻮث
ﺍلهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﻭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺯﻧﺪ ﻩﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ ﺍﻋﺰﺍﻡ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.) ﺗﺎﻣﺤﻤﺪ
ﻫﺎﺩﻯ ﻮﻯ ﺒﺎﺷﺪ
(ﻫﺪﺍﻳﺖﻋﻘلی ﻮﺗﺮﺑﻴنی
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻯ اﻭﻟﻴﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒآﺧﺮﻳﻥ هدﺍﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.)
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺍﺯ ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
(ﻭﺟﺎﻣﺎندگی ﻮ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
شهود قائم ) ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﺮﺩ، ﻭﻣﺎﺭﺍ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻟﺖ (ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻮ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍلهی ﻨﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩ.
ﺗﺎ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻣﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
الهی ﻨﺒﺎﺷﺪ) ﻭ
سرﮐﺶ ﮐﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻮﻟﺶ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻓﻮﺯﻋﻈﻴم ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻴل ثوﺍﺏ ﺑﺎ ﮐﺮاُمّت
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻮل
پیامبر و پیر
الهی زنده ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍلهی ﻮ ﺗﺴﻠﻴم اﺳﺖ.
ﻭﻓﻮﺯ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻮ ﻓَﺮّ ﺭﻭﺯﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﮐﺴﺐ ثوﺍﺏﻭ
ثوﺏ ﻭ ﻟﺒﺎس ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ آینده،
ﻭﮐﺮﻳم ﺒﺎ ﮐﺮاُمّت
ﻭﻓﻀل ﺒﺮﺗﺮی ﻭ
ﭘُﺮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ، ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻮﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭحی
ﺪﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻓﻮﺯ ﺩﺭ ﺳﺒﻘﺖ ﮔﻴﺮﻯ
ﺪﺭ ﻓﻀل ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻜﺎﻟﻬﻰ)
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺭﺳﻮﻟﺶ ﺭﺍ ﻋﺎصی
گرﺩﺩ، ﻭﻣﺘﻤﺮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺧﺴﺮﺍﻥ ﺒﺰﺭگ
ﺮﺍ ﺩﻳﺪﻩ، ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻋﺬﺍﺏ ﺍﻟﻴم
دردناک ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
(ﻋﺼﻴﺎﻥ ﺪﺭﻋﺪﻡ
سلوک الهی، ﻭﻋﺪم
اﺟﺮﺍﻯ اﺣﮑﺎم ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﺗﮑﺎﻣل ﺪﻳنی ﺮﻭﺣﻰ،
ﻭ ﮔﺮﺩﻥ کشی ﺒﺮ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍلهی اﺳﺖ.
ﺧﺴﺮﺍﻥ ﻀﺮﺭ ﮐﺮﺩﻥ
اﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ،
ﻭ ﻣﺒﻴﻥ ﻮ ﺍﺷﮑﺎﺭ،
ﻭ ﭘﻴﺪﺍ ﻭ ﻣﺤﺴﻮس
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺒﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺣﻰ، ﻭﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﭙس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﺠﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﻳﺪنی ﻮﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﺍﺳﺘﺤﻘﺎق
ﺸﺎﻳﺴﺘگی ﺒحَقّ
ﺍﺳﺖ، ﭼﻪ ﺩﺭ ﮐﻤﺎل
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭ
ﺍﻟﻴﻢ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ،
ﮐﻪ ﺯﻧﺪگی ﺠﻬﺎﻥ،
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭﻧﻮع ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﻋﺬﺍﺏ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻔﺎﻧﺠﻌﻮﺍ
ﺑﻤﺎ ﻳﺤق
علیکم ﻤﻥ اﻟﺴمع
ﻮ ﺍﻟﻄﺎغة ،ﻭﺍﺧﻠﺎﺹ
ﺍﻟﻨصیحة ﻭ ﺣُﺴﻦ
ﺍﻟﻤﻮﺍﺯﺭة ،ﻭﺃﻋﻴﻨﻮﺍ
ﺃﻧﻔﺴﮑم ﺒﻠﺰﻭم
اﻟﻄﺮﻳقة ﺍﻟﻤﺴﺘﻘﻴمة
ﻭﻫﺠﺮ ﺍﻟﺎﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻤﮑﺮﻭهة ،ﻭ ﺗﻌﺎﻃﻮﺍ
ﺍﻟﺤق ﺒﻴﻨﮑم ﻮ
ﺗﻌﺎﻭﻧﻮﺍ ﻋﻠﻴﻪ،
ﻭ ﺧﺬﻭﺍ علی ﻴﺪﻯ
الظاﻟﻢ ﺍﻟﺴﻔﻴﻪ،
ﻣﺮﻭﺍ ﺑﺎﻟﻤﻌﺮﻭﻑ
ﻭ ﺍﻧﻬﻮﺍ ﻋﻥ اﻟﻤﻨﮑﺮ،
ﻭ ﺍﻋﺮﻓﻮﺍ ﻟﺬﻭﻯ
اﻟﻔﻀل ﻔﻀﻠﻬﻢ،
ﻋﺼﻤﻨﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺍﻳّﺎکم ﺒﺎﻟﻬُﺪﻯ،
ﻭثبّتنا ﻭ ﺍﻳّﺎﮐم
علی اﻟﺘﻘﻮﻯ، ﻭ
ﺃﺳﺘﻐﻔﺮ ﺍﻟﻠﻪ
لی ﻮ ﻟﮑم ﭘس
سعی کنید ،ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
بحقّ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳمع ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻴﺪ ( سمع ﻮ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮک
عملی ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﻋﻤلی
ﺪﺭ ﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨکه ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﮐلی اﺳﻠﺎﻡ، ﺭﺍ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘل
ﻮ ﺗﻌﺼﺐ ﻣﺬﻫبی
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴکه
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ، ﻋﻴﻥ
ﺘﻤﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﻧﺼﻴﺤﺖ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﺧﻠﺎق ﺎﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻴﺪ.(ﻧﺼﻴﺤﺖ
نُصح بنی اسرائیلی
سالکان ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ،
ﻭﻫﺮﮔﻔﺘﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهیی ﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻧُﺼح ﻧَﺼﻮح
ﺪﺭ سلوک الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺧﻠﺎﺹ ﺧﺎﻟﺼﺎﻧﻪ
ﻭ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ، ﻭ
ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﺺ ﻭﺭﻫﺎئی
اﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺫﺍﺕ
ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ) ﻭﺑﺎ
ﺣُﺴﻥ همکاﺭﻯ
و ﭘﺸﺘﻴﺒﺎنی ﻮ
ﺗﺤﺴﻴﻥ آثاﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
،ﻭﻫﻤﮕﺎم ﺒﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ) ﻭ ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺨﻮﺩ کمک کنید ،ﺗﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺴﺘﻘﻴم
قائم رسان ﺮﺍ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ (ﮐﺎﺭﻯ
اﺳﺖ که ﺧﻮﺩ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻭﻟﺰﻭم گرﻓﺘﺎﺭ
ﻭ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻘﻴم ﺪﺭﺳﺖ
کوتاه ﻭﻗﺎﺋم ﺮﺳﺎﻥ
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠﻰ
ﺍلهی ﺪﺭ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻗﻴﺎم
ﻘﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﻠﻮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺩﺭ ﺗﺮک اﻣﻮﺭ
ﺯﺷﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس (ﺍﻋمّ
اﺯ ﺣﺮﺍﻣﻬﺎ ﻭﻳﺎ
ﺍﻋﻤﺎل ﻤﮑﺮﻭﻩ،
ﮐﻪ  ﻧﮑﺮﺩﻥ
اﻧﻬﺎ ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ) ﻭﺑﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍدﻭﺳﺘﺪ
بحقّ ﺒﻨﻤﺎئید.
(ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭﻫﻤﻨﺸﻴنی
ﺒﻴﻥ ﺨﻮﻳﺸﺘﻦ،
ﺍﻋمّ اﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻫم ﻮ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻴﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﻭﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺘﻌﺎطی
ﺒﺤق همکاﺭﻯ کنید
،ﻭﺩﺳﺖ ﻇﺎﻟﻢ ﺳﻔﻴﻪ
ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ، ﻭﺑﻮﻯ
اﻣﺮﺑﻤﻌﺮﻭﻑ ﻭ
ﻧﻬی اﺯﻣﻨﮑﺮ ﮐﻨﻴﺪ
(ﻫﺮﻇﺎﻟم ﺴﺘﻤﮕﺮ
ﺑﺨﻮﺩ، ﮐﻪ سالک
الهی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺧﻠﺎﻑ
ﮐﺎﺭﻯ ﺪﺭ ﺍﻋﻤﺎل
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻇﻠﻤﺖ ﺟﻬﻞ بی ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﻭبی هدﺍﻳتی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺳﻔﺎﻫﺖ ﻭﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺪﺭﻫﺮﺣﺎل غیر ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍلهی ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻧﻴکی
ﺒﺎ ﺧﻮﺵ ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﺑﺪﻫﻴﺪ، ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻭﭼﻪ
ﺍﺯﭼﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎئی
ﺒﺎﻳﺪ ﺩﻭﺭﻯ ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺻﺎﺣﺐ ﻓﻀل
ﻮﺑﺮتری اﺣﺘﺮﺍم
ﺒﮕﺬﺍﺭﻧﺪ (ﮐﻪﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺻﺎﺣﺐ ﻓﻀﻞ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﻣﻘﺎم عقلی الهی
اﺣﺘﺮﺍم ﻮ ﺣﺮﻣﺖ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﺪ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎ ﻭ ﺷﻤﺎ ﺭﺍﻣﻌﺼﻮم
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ (ﮐﻪ ﺧﻄﺎئی
ﻨﮑﻨﻴﻢ، ﻭ ﺩﺳﺖ
ﺑﺴﺘﻪ ﻫﺮ ﺧﻄﺎ ﮔﺮﺩﻳﻢ)
ﻭ ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯهَوَس
( ﺑﺎﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻘلی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﻭﻣﻌﺎﻓﻴﺖ ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ اﻋﻤﺎل ﺨﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎئید (ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻌﺼﻮم اﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ) ﻭﻣﺎ
ﻭ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺗثبیت ﻭ ﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻯ
ﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺪﺭسلوک الهی ﻮﺩﺭ
ﺗﻘﻴﻪ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ ﺭﻭﺡ،
ﻭﺗﺮس ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺍﺯ
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﺧﻮﺩ ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ) ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻭ ﺷﻤﺎ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ می ﻄﻠﺒﻢ
( ﻭﻃﻠﺐ ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻮﻋﻔﻮ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺘﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺸﻮﻳﺪ.)

حدیث 1500 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۴ﺹ269 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،
ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
خلیفه رسمی و ﺒﺮﺍﻯ
ﺗﺸﻮﻳق ﻤﺮﺩم ﺒﺠﻨگ
ﻤﻌﺎﻭﻳﻪ، ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻓﻌﻪ ﺩﻭﻡ جنگ
،ﺩﺭ ﻣﺮﺩم ﭽﻨﻴﻥ
ﺨﻄﺎﺏ ﻓﺮﻣﻮﺩ
اﻟﺤﻤﺪ ﻟﻠﻪ ﺍﻟﻮﺍﺣﺪ
ﺍﻟﺄﺣﺪ ﺍﻟﺼﻤﺪ
ﺍﻟﻤﺘﻔﺮﺩ، ﺍﻟﺬﻯ
لاﻣﻥ ﺸیئ کاﻥ ﻮ
ﻟﺎ ﻣﻥ ﺸیئ ٴﺨﻠق
ﻤﺎﮐﺎﻥ ﻘﺪﺭﺗﻪ
ﺑﺎﻥ ﺒﻬﺎ ﻣﻥ اﻟﺎﺷﻴاء
،ﻭﺑﺎﻧﺖ ﺍﻟﺎﺷﻴاء
ﻣﻨﻪ ﻓﻠﻴﺴﺖ ﻟﻪ
ﺻفة ﺗﻨﺎﻝ، ﻭﻟﺎ
ﺣﺪّ ﻳﻀربّ ﻟﻪ ﻓﻴﻪ
ﺍﻟﺎﻣثاﻝ، ﮐل ﺪﻭﻥ
ﺼﻔﺎﺗﻪ، ﺗﺤﺒﻴﺮ
ﺍﻟﻠّﻐﺎﺕ ﻭﺿل
هناﻟک ﺘﺼﺎﺭﻳﻒ
ﺍﻟﺼﻔﺎﺕ، ﻭﺣﺎﺭ
فی ﻤﻠﮑﻮﺗﻪ ﻋﻤﻴﻘﺎﺕ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﻟﺘﻔﮑﻴﺮ،
ﻭ ﺍﻧﻘطع ﺪﻭﻥ
اﻟﺮسخ فی
علمه ﺟﻮﺍمع اﻟﺘﻔﺴﻴﺮ،
ﻭ ﺣﺎل ﺪﻭﻥ ﻏﻴبة
ﺍﻟﻤﮑﻨﻮﻥ ﺤﺠﺐ
ﻣﻥ اﻟﻐﻴﻮﺏ ﺳﭙﺎس
ﻭ ﭘﺮﺳﺶ ﺧﺪﺍئی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﻭﺍﺣﺪ ﺻﻤﺪ،
ﻭ ﺑﺨﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﭼﻴﺰﻯ ﻘﺒل
اﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،
ﺑﻠکه ﺍﻓﺮﻳﺪﻩﻫﺎﻯ
اﺯ ﺍﻭ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
( ﺧﺪﺍ ﺯﻣﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺧﺎلقی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﻭﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺪﺭ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭل هستی ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ (ﮐﻥ
ﻔﮑﺎﻥ) ﺩﺳﺖﺩﺍﺩﻩ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻠﺤﻈﻪﺍﻯ
که ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺷﺪ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻣﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ (ﮐﻥ
ﻔﻴﮑﻮﻥ) ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺍﺯ ﺍﺯل
ﺘﺎ ﺍﺑﺪ ﺩﺭ ﺣﺎل
ﺸﺪﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺳﺎﺵ ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺮ
ﺭﻭح ﻔﺮﺩﻯ، ﻭﺣتی
ﻤﺎﺩﻩ ﺍﺻﻠﻰ، ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺼﻔﺎﺕ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺪﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﻮﻏﻴﺮﻩ، ﻣﺨﻠﻮﻗﺎتی
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪ ﺍﺧﺎﺭﺝ، ﺑﺨﺪﺍ
ﺩﺍﺧل هستی ها ﺮﺳﻴﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭل ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﺎم ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻋﺪم مادّی، ﻭلی
اﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺍﮔﺎﻫﻰ، ﻭ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج
اﺯﻫﺴتی ها ﺪﺭﻋَﻤّاء
بگفته پیامبر ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻣﺪﻩ ﺍﻧﺪ) ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﺷﻴاء ﻨﺸﺎﻥ، ﻭ
(ﺑﻴّﻦ) ﻭﺍﺷﮑﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩ (ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
گوﻧﺎﮔﻮنی اﻟﻬﻰ
ﺩﺭﭘﻴﺪﺍﻳﺶ مادّی
ﻤﺨﻠﻮق ﺪﺭ ﻳک ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ، ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﻮﺟﻮﺩﻯ ﺒﻴّﻥ
ﻮ ﭘﻴﺪﺍ ﻭ ﻗﺎﺑل
ﺒﻴﻨﺎئی ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﺑﺎﺯ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺷﻴاء
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻭﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻭﺭﺍ ﺻﻔتی
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺪﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ (ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺼﻔﺖ ﻗﺎﺑل
ﻮﺻﻮﻝ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻄلق ﻮﻫﺮﻏﻴﺮﺍﻭ،
ﻧﺴبی ﻮﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭ ﻧﺎﻗﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺤﺪّ ﻭ
ﺗﻮﺻﻴفی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ ﻣثاﻝ (ﺍﺯﻫﺴﺘﻰ)
ﺯﺩ. ﺗﻤﺎم ﺰﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻮ ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ، ﺩﺭ
سعی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺣﻴﺮﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻟﮑﻥ ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺗﻤﺎم ﺘﺼﺮﻳﻒ
ﺻﻔﺎﺕ (کار برد ﻳﺎ
ﺗﻮﺻﻴﻒ صفات ) ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻭ ﮔم
گشته ﻭ ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻭ
ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺍﻭ، ﺗﻤﺎمی ﺮﺍﻫﻬﺎﻯ
ﺘﻔﮑﺮ ﺍﻭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻔﻠﺴﻔﻰ) در ﺣﻴﺮﺕ
ﺩﺭﺍﻣﺪﻩ ( ﻭﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺗﻔﮑﺮﻯ ﻤﻨﺠﺮ ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻧﻪ ﺩﺭﺍﺑﺮﺍﺯ ﻣﺤﺒﺖ
ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺭﺳﻮخ
علمی ،ﺑﺎﺯ ﺍﺯﺍﻭ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ (ﺟﺰ
سلوک الهی، ﺑﺎﻃﺮﺩ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﺗﻔﮑﺮ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺤﻘﺎﻳق اﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ به ﺳﺎﻟﻚ،
ﻣﻌرفی ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ)
ﻭﺣﺠﺎﺑﻬﺎﻯ اﺯﻏﻴﺐ،
ﺣﺎﺋل اﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺒﻰ، ﻭ ﻣﮑﻨﻮﻥ
او ﻭ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
( ﺣﺠﺎﺑﻬﺎﻯ ﻮﺟﻮﺩﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺤﻘﻴﺮ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ، ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻈﻤﺘﻬﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺣﺠﺎب هاﻯ ﻨﻔس
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺟﻬل
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺎنع اﺯ ﻫﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺮﻭحی ﻮ ﺫﻫنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺣﻘﺎﻳق
الهی هستند. ﺍﻣﺮ
(ﻏﻴﺒﻰ) ﺍﻣﻮﺭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
آینده، ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،
ﻭﺍﻣﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
الهی که ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻﻞ،
ﺣﺪّ ﺍﮐثرﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،
ﻭﻋﺮﺵ ،ربّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ که ﻗﺎﺑل
ﺪﻳﺪﻥ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ،
ﻭلی ﻔﻌﻠﺎ ﺑﺪﻟﻴلی
ﺪﺭﻏﻴﺐ ﻭ ﻧﺎ
شناﺧﺘﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
اﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﻤﺮﺍتبی
اﺯ ﺍﻳﻥ اﻣﻮﺭﻏﻴبی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ) ﺣتی
عقل ﭙﺮ ﻋﻠﺎﻗﻪ،
ﺑﺮﺍﻯﺪﺭک اﻣﻮﺭ
ﻟﻄﻴﻒ، ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﺍﻗل ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺪﺭ ﺣﻴﺮﺕ ﻭﮔﻤﺮﺍهی
ﻤﻴﺎﻓﺘﻨﺪ. (ﻋﻘل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ عقل ﻤﻄﻠق
ﻨﻴﺴﺖ. ﺗﺎ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻏﻴبی
ﻮ آینده ﻭ ﺍلهی
ﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭک
کند. ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ، ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﺮﺗﺮ ﻧﻮعی ﻮﻋﻘلی
ﻮﺻﻔﺎتی ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺟﺴمی و ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭخی ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺸﮑل
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﻌﻤّق ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺤﻘﺎﻳق ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﭘس ﻣﺒﺎﺭﻛﺒﺎﺩ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺧﺪﺍئیکه ﻫﺮﭼﻪ
ﺻﻔﺖﻫﺎ ﺷﺪﻳﺪ
هم ﺒﺎﺷﻨﺪ ﺑﻪ ﺍﻭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ
(ﻫﻤّﺖ ﻭسعی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
اﻧﺴﺎﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺍﻭﻡ، ﻭسعی ﻮﻫﻤّﺖ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺎﻣﻮﺭﻏﻴبی ﻮﺍلی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺳﻴﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨکه ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫنی ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺍلهی ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻓﻄﻨﺖ ﻭﻫﻮﺷﻤﻨﺪﻯ
ﻮﺯﻳﺮﮐﻰ ﺫﻫﻦ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍند ﺑﺎ
ﻏﻮﺹ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺍﻭ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺯﻣﺎﻥ
ﻘﺎﺑل ﺸﻤﺎﺭﺵ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ أجل ﻮﻣﻬﻠﺖ ﻭﻓﺮﺻتی
ﻤﻤﺘﺪ ﻭﺩﺭﺍﺯ ﺷﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻌﺖ
ﻭ ﺻﻔتی ﻤﺤﺪﻭﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺴبیح
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻭ
ﺁﻏﺎﺯﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻳﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻮﻧﻬﺎﻳتی
ﺪﺭﺁﺧﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳتی
ﻔﻨﺎ ﺷﻮﺩ. ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ که ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻭ ﻭﺍﺻﻔﺎﻥ ﺒﻨﻌﺖ
ﻭ ﻭﺻﻒ ﺍﻭ ﻧمی ﺮﺳﻨﺪ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﺍﻓﺮﻳﻨﺶﻫﺎ
ﺑﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﻤﺸﺨﺺ
ﮐﺮﺩﻩ (ﻭ ﻣﺮﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﻮ ﺣﺪّ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺘﻌﻴﻴﻥ کر ﮑﺮﺩ)
ﺗﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﺍﻭ
ﺩﺭ ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻓﺎصِله
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺣﻠﻮﻝ
ﻧﮑﺮﺩﻩ، ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻫﺴﺖ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﻭﺭ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻥ ﻔﺎصِله
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺧﺎلی ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ ﺩﺭ
ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ، ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑهمه ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺣﺎﻃﻪ ﻭ آگاهی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭ ﺻﻨﻌﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﻗﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
،ﻭﺩﺭ ﺣﻔﻈ اﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻧﻈﺎﺭﺕ ﻭ ﮐﻨﺘﺮل
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺨفی ﻮ ﺍﻣﻮﺭﻏﻴبی
ﺪﺭﻫﻮﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺮ
ﺍﻭ ﻣﺨفی ﻨﻴﺴﺖ
(ﭼﻮﻥ اﻣﻮﺭ هَوَس
ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭﺣﺎل
اﺯﻣﺎﻳﺶ) ﻫﺮﮔﺰﻣﮑﻨﻮﻧﺎﺕ
ﻏﺎﻣﺾ ﻭ ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ
ﻭﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻴﻬﺎ
ﺑﺮ ﺍﻭ ﻣﺨفی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
.ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨکه ﻫﺮ
ﺃﻣﺮﻯ ﺪﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻟﺎ، ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺯﻣﻴﻨﻬﺎ ﭘﺎئین
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﺣﺎﻓﻈ ﻮﻣﺮﺍقب
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﭽﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻤﺤﻴﻄ
اﺳﺖ (ﺗﺪﺍﺧل اﺷﻴاء
ﻮ ﺗﺪﺍﺧل علل ﻮﻣﻌﻠﻮﻟﻬﺎ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺤﻴﻄ
ﺒﺮﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺣﺎﻃﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: اﻟﻠﻪ ﺍﻟﻮﺍﺣﺪ
ﺍﻟﺄﺣﺪ ﺍﻟﺼﻤﺪ
،ﺍﻟﺬﻯ لم ﺘغیرﻩ
ﺻﺮﻭﻑ ﺍﻟﺄﺯﻣﺎﻥ،
ﻭﻟم ﻴﺘﺄﮐّﺪﻩ
ﺻنع ﺸیئ کاﻥ، ﺍﻧّﻤﺎ
ﻗﺎل ﻠﻤّﺎ ﺷاء ﺃﻥ
ﻴﮑﻮﻥ کن ﻔﮑﺎﻥ،
ﺍﺑﺘﺪع ﻤﺎ ﺧﻠق
ﺒﻠﺎ ﻣثاﻝ ﺳﺒق
ﻮ ﻟﺎﺗﻌﺐ ﻭ ﻟﺎ ﻧﺼﺐ،ﻭ
ﮐلّ ﺼﺎنع ﺸیئ ﻔﻤﻥ
ﺸیئ وصنع ،ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﺎ ﻣﻦ شیئ ﺼنع ﻤﺎ
ﺧﻠق خدﺍﻭﻧﺪ ﺻﻤﺪ،
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺗﺼﺮﻓﺎﺕ
ﺯﻣﺎﻧﻪ ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ،
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ (ﻧﻪ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
،ﺑﻠکه ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍل
اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﻏﻀﺐ ﻳﺎﺧوﺮﺳﻨﺪﻯ
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﺑﺸﻮﺩ) ﻭﻫیچ
ﺴﺎﺧﺘﻥ ﭽﻴﺰﻯ
اﻭﺭﺍ ﺧﺴﺘﻪ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻮﺩ، ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻮ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﺑﺪﺍع
ﺪﺭ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﺑﺪﻭﻥ
ﻤثال ﻮ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﻗﺒلی ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺨﺴﺘگی
ﻮ ﻧﺎﺗﻮانی که ﻫﺮ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﭽﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﭼﻴﺰﻯ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.
(ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﻋﺪﻡ) ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﭽﻴﺰ
قبلی ﻴﺪﻳﮕﺮﻯ ﻤﻰ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺪ.ﻫﺮﻋﺎلم
ﻮﺍﮔﺎﻩ، ﭘس ﺍﺯ
ﺟﻬل ﭽﻴﺰﻯ اﻣﻮﺧﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﺎﻫل
ﻨﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ.
ﺑﺘﻤﺎم اﻣﻮﺭ ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﻋﻠمی ﻮ آگاهی ﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﻗﺒل اﺯ ﺍﻳﻨکه ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻌﺪﺍ
ﺁﮔﺎﻩ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻧﺸﺪﻩ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
آگاهی ﺪﺍﺷﺖ، ﻗﺒل
اﺯﺍﻳﻨکه ﺑﻮﺟﻮﺩ
آینده ﻭ ﺗﮑﻮﻳﻦ
(ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭﮐﻮﻥ ﻮ ﻫﺴتی
ﺠﻬﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ.
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ، ﺗﮑﻮﻳﻥ
ﻮ ﻓﻨّﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﻮﻳﻥ ﺠﺪﻳﺪ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ علّت ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺩﻥ اﻧﻬﺎ،
ﺍﺯ شدّت ﻗﺪﺭﺕ ﺧﺪﺍ،
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺗﺮس ﺯﻭﺍل
ﺨﻮﺩ، ﻭﻧﻘﺼﺎﻥ
ﺪﺭﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
کمک ﺒﺮ ﻋﻠﻴﻪ ﻣﻬﺎﺟﻤﻴﻥ
ﻨﺒﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ که ﻓﺰﻭنی
ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻧﺒﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
بدﻫﺪ. ﻭﻳﺎ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺑﺎ (ﮐﻴﺪ ﻭ ﻧﻴﺮﻧﮕﻰ)
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
کرﺩ.ﺑﻠکه ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ
اﻓﺮﻳﺪه ﺷﺪﻩ ﻫﺎ
،ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﻮﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺪﺭ ﺑﺮﺩگی
ﻮ ﺑﻨﺪگی ﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮل ﺬﺧﻴﺮﻩ
ﺗﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ .پس
ﺴﺘﺎﻳﺶ ﺧﺪﺍئیکه
ﺍﺑﺘﺪﺍﻯ هرﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻭﺭ ﺍﺧﺴﺘﻪ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﻭﺑﺰﺣﻤﺖ ﻧﻴﻨﺪﺍﺧﺘﻪ
،ﻭﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
،ﻭﻳﺎ ﭘﻴﮕﻴﺒﺮﻯ
ﺘﮑﺎﻣل اﺯلی ﺘﺎ
ﺍﺑﺪ ﺑﺮﺍﻯ هرﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺴﺘﻪ ﻧﺸﺪﻩ،ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯﻋﺠﺰ ﻭ
ﻓﺘﻮﺭﻯ اﺯﺍﻧﭽﻪ
ﺍﻓﺮﻳﺪ ﺩﺳﺖ ﺑﺮﻧﺪﺍﺷﺘﻪ.
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﻪ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ، ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﺗﻔﮑﺮ ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻃﻠﺎع
ﺒﻌﺪﻯ اﻭ، ﺍﺯﻫﺮﺣﺎﺩثه
ﻭﻣﺸﮑلی که ﺩﺭﺧﻠﻘﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ( ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﮐﺎﺭﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﮕﻴﺮﺩ)
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺷﺒﻬﻪ ﻭﻋﺪم
ﻮﺿﻮﺡ، ﺑﺮﺍﻯ
ان ﭽﻪ ﺍﻓﺮﻳﺪ ﺩﺭﺍﻭ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪﻩ. ﺑﻠکه
ﮐﺎﺭ ﺍﻭ ﻗﻀﺎ ﻭ آگاهی
ﻤﺤﮑﻢ، ﻭ ﺍﻣﺮ ﻣﺘﻘﻥ
ﻮ ﺩﻗﻴق ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺭﺑﻮﺑﻴﺖ ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﺍﺧﺘﺼﺎسی
ﺨﻮﺩ (ﻏﻴﺮﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭ ﺍﺳﺘﻘﻠل
هستی ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠکه ﺍﺯ ﭼﻴﺰﻯ
ﻘﺒﻠﻰ، ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭽﻴﺰﻯ ﺒﻌﺪﻯ ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ) ﻮﮐلّ
عاﻟم ﻔﻤﻥ ﺒﻌﺪﺟﻬل
ﺘﻌﻠّﻢ، ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﻟم ﻴﺠﻬل ﻮﻟم ﻴﺘﻌﻠّﻢ،
ﺃﺣﺎﻁ ﺑﺎﻟﺄﺷﻴاء
علما ﻗﺒل کوﻧﻬﺎ،
ﻓﻠم ﻴﺰﺩﺩ ﺑﮑﻮﻧﻬﺎ
ﻋﻠﻤﺎ، ﻋﻠﻤﻪ ﺑﻬﺎ
ﻗبل ﺃﻥ ﻴﮑﻮّﻧﻬﺎ
ﮐﻌﻠﻤﻪ ﺑﻌﺪ ﺗﮑﻮﻳﻨﻬﺎ،
ﻟم ﻴﮑﻮّﻧﻬﺎ ﻟﺸﺪة
ﺳﻠﻄﺎﻥ، ﻭﻟﺎ ﺧﻮﻑ
ﻣﻥ ﺰﻭﺍﻝ، ﻭ ﻟﺎ
ﻧﻘﺼﺎﻥ ﻭﻟﺎ ﺍﺳﺘﻌﺎنة
ﻋلی ﻀﺪّ ﻣﺴﺎﻭﺭ
ﻭﻟﺎ ﻧِﺪّ ﻣﮑﺎثر،ﻭﻟﺎ
ﺷﺮﻳک ﻤﮑﺎﺋﺪ ﻟﮑﻥ
ﺨﻠﺎﺋﻖ ﻣﺮﺑﻮﺑﻮﻥ
ﻮﻋﺒﺎﺩ ﺍﺧﺮﻭﻥ،
ﻓﺴﺒﺤﺎﻥ اﻟﺬﻯلا
ﻳؤﻮﺩﻩ ﺧﻠق ﻤﺎ
ﺍﺑﺘﺪﺃ، ﻭﻟﺎ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺎ ﺑﺮﺃ ﻭﻟﺎ ﻣﻥ
عجر ﻭﻟﺎ ﻣﻥ ﻔﺘﺮة
ﻤﺎ ﺧﻠﻖ، ﺍﮐﺘفی
علم ﻤﺎ ﺧﻠق ﻮ ﺧلق
ﻤﺎﻋﻠﻢ، ﻟﺎ ﺑﺎﻟﺘﻔﮑﻴﺮ
ﻭﻟﺎ ﺑعِلم ﺤﺎﺩث
ﺃﺻﺎﺏ ﻣﺎ ﺧﻠﻖ،
ﻭﻟﺎ شیئ ﺩﺧﻠﺖ
ﻋﻠﻴﻪ ﻓﻴﻤﺎ ﻟﻢ
ﻳﺨﻠﻖ، ﻟﮑﻥ ﻘﻀﺎ
ﺒﺮم ﻮﻋﻠم ﻤﺤﮑﻢ،
ﻭ ﺃﻣﺮ ﻣﺘﻘﻦ، ﺗﻮﺣّﺪ
ﺑﺎﻟﺮﺑﻮﺑیّة ﻭ
ﺧﺺ ﻧﻔﺴﻪ ﺑﺎﻟﻮﺣﺪﺍنیة
،ﻭ ﺍﺳﺘﺨﻠﺺ ﺍﻟﻤﺠﺪ
ﻭ ﺍﻟثناء ﻔﺘﺤﻤّﺪ
ﺑﺎﻟﺘﺤﻤﻴﺪ  ﻭ ﺗﻤﺠّﺪ
ﺑﺎﻟﺘﻤﺠﻴﺪ ﻭﻋﻠﺎﻋن
اﺗّﺨﺎﺫ ﺍﻟﺎﺑﻨاء
،ﻭ ﺗﻄﻬّﺮ ﻭ تقدّس
ﻋﻥ ﻤﻠﺎﻣسة ﺍﻟﻨﺴاء
،ﻭﻋﺰّ ﻭجلّ
عن ﻤﺠﺎﻭﺭة ﺍﻟﺸﺮکاء
،ﻓﻠﻴس ﻟﻪ ﻓﻴﻤﺎ
ﺧﻠق ﻀﺪ ﻭﻟﺎ
فی ﻤﺎ ﻣﻠﻚ ﻧِﺪّ،
ﻭﻟم ﻴﺸﺮک فی ﻤُﻠکه
ﺃﺣﺪ، ﺍﻟﻮﺍﺣﺪ
ﺍﻟﺎﺣﺪ ﺍﻟﺼﻤﺪ،
ﺍﻟﻤﺒﻴﺪ ﻟﻠﺄﺑﺪ
ﻭﺍﻟﻮﺍﺭث ﻟﻠﺄﻣﺪ
ﺍﻟﺬﻯ ﻠم ﻴﺰل ﻮﻟﺎ
ﻳﺰﺍل ﻮﺣﺪﺍﻧﻴّﺎ،
ﺃﺯﻟﻴّﺎ ﻗﺒل
بدء اﻟﺪﻫﻮﺭ، ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺻﺮﻑ ﺍﻟﺎﻣﻮﺭ
ﺍﻟﺬﻯ لا ﻳُﺒﻴﺪ
ﻭﻟﺎ ﻳﻔﻘﺪ، ﺑﺬﻟک
ﺃﺻﻒ ﺭﺑّﻰ، ﻓﻠﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻥ عظیم ﻤﻤﺎ ﺃﻋﻈﻤﻪ،
ﻭﺟﻠﻴل ﻤﺎﺃﺟﻠّﻪ،
ﻭﻋﺰﻳﺰ ﻣﺎ ﺃﻋﺰّﻩ،
ﻭﺗﻌﺎلی عمّا ﻳﻘﻮل
اﻟﻈﺎﻟﻤﻮﻥ
علوﺍ ﮐﺒﻴﺮﺍ ﻣﺠﺪ
ﻭ ﺑﺰﺭﮔﻰ،ﻭثنا
ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺑﺰﺭﮒ،
ﻭﺗﺤﻤﻴد ﺩﺭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺭﺍ، ﺍﺯ ﺁﻥ ﺨﻮﺩ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ ﺩﺍﺩﻩ،
ﻭ ﻳﺎ ﺗﻤﺠﻴﺪ ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ) ﺑﻤﺠﺪ
ﺍﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ.
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩﻯ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭﻃﺎﻫﺮ
ﻭمقدّس ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻥ
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎ ﺯﻧﺎﻥ
ﻤﻠﺎﻣﺴﺖ ﮐﻨﺪ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻣﺮﺩ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﺯﻥ ﺮﺍ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎنی
اﻭﺭﺩﻩ، ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺯﻧﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
،ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺟﻨس ﺯﻥ
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﺮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠکه ﻧﺎﺭﺳﺎئیﻬﺎ
و ﺷﻬﻮﺕﻫﺎ ﻭﻣﻴل
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭقُرآن ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺯﻥ ﺒﺮﺍﻯ غیر  ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻣﺮﺩ
ﻭ ﭘﻴﺮ، ﺩﺭﺣﺎل
اﻃﺎﻋﺖ، ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ کمال ﻮﻣﺮﺩﻯ
ﻮ ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺩ ﺑﻮﺩﻥ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺠﺎﻭﺭﺕ ﺷﺮﻳﮑﺎﻧﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ (ﺷﺮﻳکی
ﻨﺪﺍﺭﺩ) ﻭ ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ،
ﮐسی ﺪﺭﺿﺪ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ
ﭘس ﺷﻴﻄﺎﻥ اﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻭﻓﻄﺮﺕ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮعی اﻳﻔﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺟﻬﻨﻢ، ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی ﻮ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ عقل ﻮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ، ﺍﺯ
ﻣﺤل ﻄﺒﻴﻌﺖ ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻠم ﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﻭﻧﺪ، ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻓﻄﺮﺕ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺒﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ،
ﻭﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺣﻴﻒ ﻭ ﺍﻓﺴﻮﺵ،
ﻭﺍﻓﺴﻮس ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﻟﺎ ﺍﻣﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻏﻔﻠﺖ ﻟﺬﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﻭﻋﻘل ﺨﻮﺩﺳﺮ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ
،ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭ ﺿﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻣﻠک ﻮﻣﺎﻟﮑﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺷﺮﻳکی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﮐسی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﺍﺣﺪ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻭ ﺍﺣﺪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺻﻤﺪ ﺗﻮﭘﺮ(
ﻭﺩﺭﺣﺎﻟﺖ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣﺎﻟﺘﻴکه ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻞ، ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﻬﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ، ﺑﺪﻳﻥ ﺤﺎﻟﺖ
ﺳﺎمادّی ﻭﺩﺭک
ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ) ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺻﺎﺣﺐ
ﻧﻈﺮ ﻣﻨﻄقی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﺍﺯ ﺍﺑﺘﺪﺍﻯ
هر ﺧﻠﻘﺖ ﻭ( ﺍﺑﺎﺩﻩ
ﻭ ﻧﺎ ﺑﻮﺩﻯ) ﮐُﺸﻨﺪﻩ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
( ﻣُﺒﻴﺪ ﺩﺭ ﺍﺑﺎﺩﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻠﻔظ ﻔﺎﺭسی
قئم قریش زردشتی
الأصل ﻨﺎ ﺑﻮﺩ ﻭﻋﺪمی
ﻮﻏﻴﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ)
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﻭﺍﺭث
ﻫﺴﺘﻰ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
اﺑﺪ ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ،
ﺍﻣﻮﺭ ﺗﻌﻠق ﺒﻮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﺴﻴکه ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻮ ﺍﺯ ﺍﺯل ﻮﺣﺪﺍﻧﻰ،
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻭ ﺍﺯلی
ﺒﻴﺶ ﺍﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ها ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻣﺘﺼﺮﻑ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎم اﻣﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺧﺪﺍئیکه
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻪ ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﻭ ﻧﺪﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭ ﻧﻪ ﻣﻔﻘﻮﺩ ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﭙﺬﻳﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﻥ ﭽﻨﻴﻥ ﺨﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ( ﺗﻮﺻﻴﻔﻰ
ﻓﻠﺴفی اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺗﻮﺻﻴفی ﺸﻬﻮﺩﻯ)
ﭘس ﺟﺰ ﺍﻭ ﺍلهی
ﻨﻴﺴﺖ (ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
سلوک الهی ﮐﺮﺩ،
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﺎﻓﺖ،
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺗﻮﺻﻴفی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺣﺴﺐ
تَجلّیات ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﺎﻟک ﺼﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ)
ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ عظیم ﺪﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ عظمت ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﻋﻈﻤﺖ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺪﻳﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻭﺻﻒ ﻓﻠﺴفی
عظمت ﻟﻔظی کوﭼﻚ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ) ﻭﺟﻠﻴل
ﻮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺠلی ﺪﺍﺭﺩ (ﺩﺭﻧﻮع
ﺒﺸﺮ ﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﺗﺠلی ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋﻢ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺘﺠلی ﻮ ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻗﺎبل ﺪﺭک ﭽﺸم ﻮﻋﻘل
ﻮ ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
کاﻣل ﺸﺪﻩ) ﻭﻋﺰﻳﺰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﻭﭘُﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺭﻋﺰﺕ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﺍﻧﭽﻪ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
(ﻇﺎﻟﻤﺎﻥ ﺪﺭﻋﻈﻤﺖ
ﺟﻬل ﻮﺳﺘمی ﺨﻮﺩ،
ﺩﺭ ﺩﺭﻭغ گوئی ﻮ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻃﻞ ﺑﺨﺪﺍ
ﺩﺍﺩﻥ).