حدیث
1001 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ۲۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮﺑﻮﺍﺍلی
ﺍﻟﻠﻪ، ﺗﻮبة ﻧﺼﻮﺣﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻧﺼﻮﺣﺎﻧﻪ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻴﺪ.(ﻭﻳﺎ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺑﺎ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻔس ﻭ (ﻧﺼﺢ) ﻳﺎ ﺳﻠﻮک
الهی ﻴﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
هو ﺻﻮم
اﻟﺄﺭﺑﻌاء ﻮﺍﻟﺨﻤﻴس
ﻭﺍﻟﺠﻤﻌﻪ ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺼﻮم
ﻮ ﺭﻭﺯﻩ ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ
ﻭ ﭘﻨﺠﺸﻨﺒﻪ ﻭﺟﻤﻌﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
هفته ﺗﻔﺎﻭتی ﺒﺎﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻥﺮﻭﺯﻫﺎ
ﻫﻤﺎﻥ اﻭم ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ(ﺻﻮﻡ) ﻫﻤﺎﻥ (ﺍﻭﻡ)
ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ الهی
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺭﻭﺯﻩ ﻭﺍﻣﺘﻨﺎع
اﺯ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻮﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭﻋﺼﺮ ﺩﻳﺎﻧﺖ
و ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺩﺍﺷﺘﻥاﻭم شهود
ﭽﻬﺎﺭم
مرتضوی ایلی و
إلی ﻮﭘﻨﺠم
مصطفوی ﻮ
شهود ﺷﺸم
قائم اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻭم
ﭽﻬﺎﺭم ﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ ﻧﻘﺎﺏ
ﻭ ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ هر ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ،
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
در رؤیا ﺭﻭٴﻴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ .ﻭﺧمیس
ﻳﺎ ﭘﻨﺠﺸﻨﺒﻪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﺷﺸم ﺠﻤﻌﻪ
آدینه ،ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ( جَم) ﺷﺪﻥ ﻮﺻﺒح
گرﺩﻳﺪﻥ، ﺑﺎ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺘﺠﻠّﻯ الهی مُیَسّر
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ،
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
سلوک ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﻣﺸﻴّﺖ الهی
اﮔﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﺮﺩﻩ، ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﻔتم
عرﺵﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭ ﺑﺨلق ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﺟﺴم ﻴﺸﺮﻯ،ﻭلی
ﺮﻭحی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻣﻌﺼﻮم
اﺯ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺣتی اﮔﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﺩﺭسلوک
الهی ، ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺠﺒﺮﺋﻴل
اﺳﺖ. ﻭ ﮐﺴﺐ (ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) ﺻﻔﺎتی ﺴﺎﻟﻚ،
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻳﺪﺁل
ﻘﺎﺋﻢ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭ ﻋﻘل کُلّی اﻭ.
(ﺗﻮﺑﻪ ﻧﺼﻮﺡ) ﻳﻌنی
ﺁﻥ ﭽﻨﺎﻥ ﺘﻮﺑﻪ
ﻭﺳﻠﻮک ﻮﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺶ، ﺩﺭﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻳﺎﺑﺪ،
ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻘﺎﺋﻢ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ.(ﺷﻨﺒﻪ) ﻓﺎرسی
ﭽﻮﻥ (ﺳَﺒﺖ) ﻋﺮبی
ﻮﻋﺒﺮﻯ، ﻫﻤﺎﻥ(ﺳُﺒﺎﺕ
ﻭﻋﺰﻟﺖ) ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻔﺖ ﺭﻭﺯ ﻫﻔﺘﻪ
،ﺳﻤﺒﻮل هفت ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ ،ﺭﻭﺵ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻌﻠﻴم ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﺪﻩ.
ﻭﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ.
( جَم) ﺷﺪﻥ ﻔﺎﺭسی
زردشتی ﺪﺍﺷﺘﻦ،
ﻫﻤﺎﻥ (ﺟﻤﻊ) ﺷﺪﻥ
ﻋﺮﺑﻰ،ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭ ﺭﻭﺯ (ﺟﻤﻌﻪ)
ﻭ ﺷﺸﻢ، ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
(ﺁﺩﻳﻨﻪ) ﻓﺎﺭسی
که ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻬﺎئی ﺪﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
اﺳﺖ. ﻧﻤﺎﺯﺟﻤﻌﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ، بشرط
ﺣﻀﻮﺭﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ،
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺍﺣﺎﺩﻳث
،ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺪﻭ ﺭﮐﻌﺖ ﻭﺍﺟﺐ
ﻧﻤﺎﺯ
بامدادی ﺑﺎ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ،
ﺍﻣﺎم همه ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ است. ﻭ ﭘس
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ نور
قائم ﺩﺭ ﻳک ﭙﮕﺎهی
ﻮﺳﺤﺮگاهی ،ﺑﺎ
ﺩﻭ ﺭﮐﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﺻﺒﺢ، ﻭ ﻳﺎ ﺩﻭ ﺭﮐﻌﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﻇﻬﺮﺟﻤﻌﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﻇﻬﺮﻯهم
ﺑﺪﻧﺒال ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻤﺎﺯﻇﻬﺮ
ﻭﻋﺼﺮ،ﺳﻤﺒﻮل
عباﺩﺗﻬﺎﻯ ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻭﻧﻤﺎﺯ ﻣﻐرَبّ
ﻭﻋﺸﺎ، ﺳﻤﺒﻮل
ﻨﻤﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﻏﺮﺑﺖ ﻏﺮﻳبی
ﻮﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ، ﻭ ﺩﻭ ﺭﮐﻌﺖ
ﺻﺒﺢ، ﺳﻤﺒﻮل ﻨﻤﺎﺯ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺒﻘﺎﺋم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﭙس
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥﺁﻥ ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
، ﻭ ﺁﺯﺍﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺟﺎﻟﺐﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﺠﻠسی
قشری اﺯ ﻗﻮﻝ ﺻﺪﻭق
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻥ ﺴﻪ ﺭﻭﺯ ﺭﺍ
ﺭﻭﺯﻩ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ.ﻳﻌنی
صوم و ﺘﻮﺑﻪ ﮐﻨﻴﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻭل
ﺘﻮﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ . ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺑﺎﮐﺴﺐ ﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ، ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺮ ﻧﺒﻮﺩ،ﺳﺎﻟک
ﻤﺮﺧصی ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻌﻬﺪﺍﺕ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻳک ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻔﺴﻴﺮ ﺍﺣﻮﺍﻝ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ(حَجّ
عمرﻩ) ﺍﺳﺖ، ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ،ﺳﺎﻟک
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺮﺍ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی هر ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯﭼﻬﺎﺭ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﺴﺘﻘﻴم
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﺿﻤﻥ
ﺮﻋﺎﻳﺎﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎهی اﻭ
ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺎلک ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺮﺍ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺑﺪﻫﺪ .

حدیث
1002- اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ۲۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻟﺘﻮبة
ﺍﻟﻨﺼﻮﺡ، ﻫﻮ ﺃﻥ
ﻴﮑﻮﻥ ﺒﺎﻃﻥ اﻟﺮﺟل
کظاﻫﺮﻩ ﻭﺃﻓﻀل
ﺗﻮﺑﻪ ﻧﺼﻮح
ﺁﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎﻃﻥ
ﺸﺨﺺ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻇﺎﻫﺮ
ﻭ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ
( ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮک ﻮﺍقعی
آﻥ اﺳﺖ،ﮐﻪ رجل
راجل رهرو ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺒﺎﻃﻨﻰ ﺍﻭﭼﻨﺎﻥ
ﺨﻮﺏ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻇﺎﻫﺮ ﻭ ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯگفتاری
ﻮﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﮐﻪ ﻟﺬﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻴﺰﻫﺴﺖ.ﻧُﺼح
وﻧﺼﻮح عبرﻯ،ﻫﻤﺎﻥ
سلوک الهی اﺳﺖ.
ﻭﻧﺼﻴﺤﺖ ﭘﺬﻳﺮﻯ
اﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ، ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻟﺰﺍمی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ (ﻧﻬﺞ) و
روش ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﺁﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻨﺼﻴﺤﺖ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻴکی ﺠﺴم
ﻮ ﺍﺭﺍﻣﺶ ﮔﺮﻓﺘﻥ
ﻮﺩﻳﺪﻧﻰ، ﻭﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭﻧﻴکی
ﺮﻓﺘﺎﺭ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﻭلی ﺒﺎﻃﻥ
اﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
،ﻭﺣتی اﻓﮑﺎﺭ ﺁﮔﺎﻧﻪ
ﺍﻭ ﻧﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
1003 از ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ۲۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮﺑﻪ
ﻧﺼﻮﺡ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻟﺘﻮﺑﻪ
ﺍﻟﻨﺼﻮﺡ،ﻫﻮ ﺃﻥ
ﻴﮑﻮﻥ ﺒﺎﻃﻥ اﻟﺮجلّ
ﮐﻈﺎﻫﺮﻩ ﻭﺃﻓﻀل
ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪکسی اﺯﮔﻨﺎهی
ﺘﻮﺑﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺑﺎﻳﻥ ﻘﺼﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺪﺍﻥﺒﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﺩ،
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ، ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺮﺳﺒﻴل غفلت ﻭﻋﺎﺩﺕ
ﻭﺿﻌﻒ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ،
ﻫﻤﺎﻥ گناﻩ ﺭﺍ
ﻧﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﮑﻨﺪ.
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﮐﻨﺘﺮل
نَفس ﺳﺎﻟک اﺯ ﻫﺮ
ﺑﺪﻯ، ﺗﺎ ﺣﺼﻮل
ﭽﻨﺎﻥ ﭙﺎکی ﺒﺎﻃﻦ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم ﺮﺍ تا
حدّ ﮐﺎﻓﻰ ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ(ﺣﺘﻰ
ﺍﻋﻠﻢ)
ﺍﻭ ﺣﺎﺻل گشته ،ﻭﺷﺮﻃ
کافی ﺒﺎ ﻣﺸﻴّﺖ
الهی . بِدای الهی
ﺮﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮﻙ،
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﻣﻌﺼﻮم
اﺯ هر ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻣﺼﻮﻥ
اﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ،
ﻭ ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ،ﺩﺭﻋﻘل
ﻮﺭﻭح ﻮ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1004 - ﺍﺯ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
گزﺍﺭﺵ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺑﺮ ﻣﻨﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﮐﻮﻓﻪ(ﺝ۲ﺹ652 ﺑﺤﺎﺭ)
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ: اﻳﻬﺎ
ﺍﻟﻨﺎس ،ﺃﻧﺎ ﺃﻧﻒ
ﺍﻟﻬُﺪﻯ ﻮ ﻋﻴﻨﺎﻩ،ﺍﻳﻬﺎ
ﺍﻟﻨﺎس ﻟﺎ ﺗﺴﺘﻮﺣﺸﻮﺍ
فی ﻄﺮﻳﻖ ﺍﻟﻬﺪﻯ،
ﻟﻘلّة ﻣﻥ ﻴﺴﻠﮑﻪ،
ﺍﻥ اﻟﻨاس ﺍﺟﺘﻤﻌﻮﺍ
ﻋلی ﻤﺎﺋﺪة، ﻗﻠﻴل
ﺸﺒﻌﻬﺎ ﮐثیر ﺟﻮﻋﻬﺎ،
ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻤﺴﺘﻌﺎﻥ
ﺍﻯ ﻤﺮﺩم ﻮ(ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ
سلوک الهی و
عهد ألِست
پیشین خود ) ﻣﻥ ﺒﻴنی
هُدﻯ،ﻭﭼﺸﻤﺎﻥ
آن هستم . ﺍﻯ ﻤﺮﺩم
اﺯ (ﺭﺍﻩ ﻫُﺪﻯ
و رسیده بشهود
نهائی قائم ) ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺭﺁﻥ ﺮﻩﺭﻭﻯ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
،ﺗﺮس ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺩم
ﺒﺮﺳﻔﺮﻩ ﻭﻣﺎﺋﺪﻩﺍﻯ
جَمع
گرﺩﻳﺪﻩ، ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺯ ﺍﻥ ﺴﻴﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﺳﻨﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭلی
اﻳﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ (ﻣﺴﺘﻌﺎﻥ
کمک کننده ) ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ (ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ)الهی ﻤﻌﺮفی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻳک ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻟﺎﺯﻡ، ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻬُﺪﺍﻯو
هدایت ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﮔﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻟﻬﻰ،ﺑﻴنی ﻮ ﺩﻭﭼﺸم
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﻳﻥ ﺒﻴنی ﻮﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻥ هستند.ﻳﻌنی
ﺒﻴنی ﻮﭼﺸﻤﺎﻥ
ﻤﻦ،ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ، ﻣﺎنع
اﺯﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ الهی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑلی ﺼﻮﺭتی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. (ﻫُﺪﻯ)
ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺮﺑﺎنی
گوسفند در حَجّ
کعبه ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ (ﺻﻮﺭﺕ
ﻫﺪُﻯ) ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ (ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻘﻠﻰ)
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﻤﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻣﺎﻡ، ﻭﻣﺴﺘمع
کلاﻡ، ﻭﻣطیع ﻮ
ﻋﺎﺷق ﻤﺪﺍم آﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻣﺎﻡ
اوم دهنده و ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰو
توسّل ﻋﺒﺎﺩﻯ،
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
أذکار ﺩفع ﺸﺮک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺍﻥ
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ ﺷﻮﺩ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ هفت ﮔﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺴﺎﻟک ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﺎﺯ (ﭼﺸﻤﺎﻥ) ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻮﻟﺎ، ﻧﻘﻄﻪ ﺗﻮﺟﻪ
ﻣﺴتمع ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰو
توسّل ﻋﺒﺎﺩﻯ.ﺑﺎﺯﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺠﺎﻯ ﺼﻮﺭﺕ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ،
ﺑﺎ (ﺻﻮﺭﺕ ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﻣﺤل ﺘﻮﺟّﻪ
ﻭ ﺩﻗّﺖ ﻭقُرّه
ﮔﻴﺮﻯ، ﻭﺧﻴﺮﻩ
ﺷﺪﻥ ﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺮﺩﻡ، ﺗﻤﺎس ﺑﺎ
ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ سلوک
الهی ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺪﺭسلوک الهی ،
ﻭﺩﺭ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
اُنس ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ ﺭﺍﻩ
الهی ﺮﺍ ﺧﻴلی ﺨﻠﻮﺕ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ، ﻧﺘﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺣﺸﺖ ﻧﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ ﺷﻠﻮﻏﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺍُﻧس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ناسی ﺒﺨﺎﻃﺮامنیّت
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮﺟﺴمی
آﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭلی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
کور ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلّیات الهی ﻮ
ﺟﺎﻫل اﺯ ﺣﻘﺎﻳق
ﺒﺮﺗﺮ، ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻀﻌﻒ ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺭ
تعقّل ﻮ ﺍﺯ ﺯﻧﺪگی
ﺴﺎﻟم ﻮ (ﻣﺘﻤﺪﻥ
ﺒﺎ ﺩﻳﺎﻧﺖ) ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺑﺮﺍﻯ،ﺳﺎﻟک
اﻳﻥ ﺨﻠﻮﺗﻰ ﺍﺳﺎﻳﺶ
ﺳﻔﺮ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ ﻓﺮﺍﻫم ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک ﺒﺨﻠﻮﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﺩم
ﺒﺮﻭﻯ ﺴﻔﺮﻩﺍﻯ
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪﺳُﻔﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖﻭ
ﻏﺬﺍﻫﺎﻯ ﺮﻭحی
ﻮﻋﻘلی الهی ﻮﻋﺮﻓﺎنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻤﺘﺮ
ﮐسی ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺍﻥ ﺳﻴﺮ ﮐﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺳﻴﺮﻯ ﭙﺬﻳﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
کمتر ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺴﻔﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ می ﻨﺸﻴﻨﻨﺪ،
ﻭﮔﺮﭼﻪ ﮔﺮﺳﻨﻪ
ﺣﻘﺎﻳق هستند،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﻴﺮآب
ﺍﺯ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻋﻘلی
ﻮﻋﺮﻓﺎنی الهی
ﺪﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻣﺴﺘﻌﺎﻥ)
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﺮ (ﻋﻮﻥ
ﻮ ﮐﻤﻚ) ﺑﺮﺍﻯﻨﺸﺴﺘﻦ
ﺑﺮ ﺳﺮ ﺍﻳﻥ ﺴﻔﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﻭﺑﻬﺮﻩﮔﻴﺮﻯ
اﺯ ﺁﻥ، ﺑﺴﺘﻪ ﺑﮑمک
عقلی ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
عباﺭﺕ، ﺑﻤﻌنی
اﻳﻥ اﺳﺖ که ﺗﺎ
تحقق ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻭﻣﺸﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﭼﻪﻋﺎﻗبتی ﺪﺭﮐﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺳﭙس ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻧّﻤﺎ
ﻣﺠمع اﻟﻨﺎس ،ﺍﻟﺮﺿﺎ
ﻭ ﺍﻟﻐﻀﺐ ﻣﺮﺩم
ﺒﺮ ﺍﻳﻥ اﻣﺮﺟمع
گرﺩﻳﺪﻩ، ﻭ ﺩﺭﺳنّتی
هستند، ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎل
کسب ﺭﺿﺎﻯ ﺨﻮﺩ،
ﻭﻳﺎ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻏﻀﺐ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻳﻌنی ﻤﺮﺩم
ﺒﺎﻏﻀﺐ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﻨﻔس أمّاره
ﺧﻮﺩ ﺭﺍضی کرﺩﻩ،
ﻭ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﺭﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻤﺠمع ﻤﺮﺩﻡ، ﻳﺎ
ﻧﻘﻄﻪ ﻭﺳﻮﮊﻩ ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻏﻀﺐ ﻭﺍﺭﺿﺎﻯ
ﻨﻔس ،ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺪﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﺭﻭﺵ ﺟمع ﺸﺪﻥ ﻮ
جَم وﺟﻤﻊ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ، ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﺨﻴّل
عباﺩﻯ ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺗﺎ ﻣﻨﺠﺮ به (ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭ ﺍﺗﺤﺎﺩ) ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻓﻨﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻮﮊﻩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻣﻌﺒﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
گرﺩﻧﺪ. ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﺃﻳّﻬﺎ
ﺍﻟﻨﺎس ،ﺍﻧّﻤﺎ
ﻋﻘﺮ ﻧﺎقة ﺻﺎلح
ﻮﺍﺣﺪ، ﻓﺎﺻﺎﺑﻬم
ﺒﻌﺬﺍﺑﻪ ﺑﺎﻟﺮﺿﺎ،
ﻭﺁیة ﺫﻟک ﻘﻮﻟﻪ
ﻋﺰّﻭجلّ، ﻓﻨﺎﺩﻭﺍ
ﺻﺎﺣﺒﻬﻢ، ﻓﺘﻌﺎطی
عقر، ﻓﮑﻴﻒ ﮐﺎﻥ
عذﺍبی ﻮ ﻧُﺬﺭ،
ﻭ ﻗﺎﻝ ﻓﻌﻘﺮﻭﻫﺎ،
ﻓﺪﻣﺪم علیهم ﺮﺑّﻬم
ﺒﺬﻧﺒﻬﻢ، ﻓﺴﻮّی
بها، ﻭﻟﺎ ﻳﺨﺎﻑ
ﻋﻘباها ﺍﻯ ﻤﺮﺩم
ﻴک پی ﺰﺩﻥ ﺸﺘﺮ
ﺻﺎﻟﺢ، ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭﻋﺬآب الهی
کرﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ
ﻋﺬآب ﺭﺍ ﻃﺎﻟﺐ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
،ﭘس ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻮ
ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺟﻤمع آﻭﺭﻯ ﮐﺮﺩﻧﺪ،
ﻭﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﻗﺪﺍم
ﻮ ﺍﺟﺎﺑﺖ ﺍﻳﻥ ﺪﻋﻮﺕ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ، ﻭﺷﺘﺮ
ﺭﺍ پی ﺰﺩﻧﺪ. ﭘس
ﺩﻳﺪﻳﺪ، ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻋﺬآب الهی ﻮ ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﻭ ﺍﻧﺬﺍﺭ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭلی آﻧﺎﻥ
ﺸﺘﺮ ﺭﺍپی ﺰﺩﻧﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻳﺸﺎﻥ ﺪم
ﺒﺪم ﻮﺑﺘﺪﺭﻳﺞ،
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﮐﺮﺩ.
ﻭﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺰﻣﻴﻥ ﺼﺎفی ﻨﻤﻮﺩ،
ﻭﺑﻌﺪﻣﻴﺖ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﮕﺮﺍﻥ اﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺒﻮﺩ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺑﻌﺪﺍ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﻭ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻨمی
ﻔﻬﻤﻴﺪﻧﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﺃﻟﺎ، ﻭ ﻣَﻥﺴأل
عن ﻘﺎﺗﻠﻰ، ﻓﺰﻋم
اﻧّﻪ ﻣﻮٴﻤﻦ، ﻓﻘﺪ
ﻗﺘﻠﻨﻰ، ﺍﻳﻬﺎ
ﺍﻟﻨﺎس ،ﻣﻥ ﺴﻠﻚ
ﺍﻟﻄﺮیق ﻮﺭﺩ ﺍﻟﻤاء
،ﻭ ﻣﻥ ﺤﺎﺩ ﻋﻨﻪ
ﻭقع فی اﻟﺘﻴﻪ ﺍﻣﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﻗﺎﺗل
ﻤﻥ ﺸﺪﻧﺪ، ﻭلی
ﺒﺎﺯ مُدّعی ﻤﻴﻤﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻮٴﻤﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺮﺍ ﮐﺸﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺍﻯ ﻤﺮﺩم هرکس ﺭﺍﻩ
ﺭﺍ ﭘﻴﻤﻮﺩ، ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
آب ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻥﻤﻨﺤﺮﻑ
ﺷﺪ ﻭ ﺩﻭﺭﻯ ﻨﻤﻮﺩ،
ﺟﺰ ﺩﺭ (ﺗﻴﻪ) ﻭﮔﻤﮕﺸﺘگی
ﻮﺳﺮﮔﺸﺘگی ﻮﮔﻤﺮﺍهی
ﺒﺠﺎﺋﻰ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
( ﻧُﺬُﺭ) ﺟمع اﻧﺬﺍﺭ
ﻭ ﺍﺧﻄﺎﺭ، ﻭﻭﻋﻴﺪ
ﻭ ﺗﻬﺪﻳﺪﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ ﺘﻮﻟﺪﻯ ﻤسخ
آﻣﻴﺰﺣﻴﻮانی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﺯ ﻗﺎﻓﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒیعی
ﺪﻭﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻋﻘﺐ ﻣﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ،
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣتی
ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ، ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺎﻳﻨﺪ، ﺗﺎ ﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. (ﻋﻘﺮ)
پی ﺰﺩن ﻭ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ
پای شتر زدن ﺍﻭﺭﺍ
ﺯﻣﻴﻥ ﮕﻴﺮ، ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻘﺪﺭﺕ ﺑﺮﺍﻯ اﻳﺴﺘﺎﺩﻥ
ﻮ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
(ﺩﻣﺪﻡ) ﺩم ﺒﺪم ﻮ
ﺑﺘﺪﺭیج اﺯﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ عقل ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ و
امکانات کنونی
ﻮﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺗﻌﺎلی اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﺴﻮم
ﻮ ﭼﻬﺎﺭم آﻧﻬﺎ
ﺩﻧﺒﺎل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻳﻥ کاﺭ ﺭﺍ (ﺭﺑّﻬﻢ)
ﻳﺎ رَبّ ﻭﺧﺪﺍﻯ
مُرَبّی آﻧﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻤﺪﺑّﺮ،ﻭمُرَبّی
ﺮﻭح اﻳﻥ اﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ (رَبّ
ﺍﻳﻨﺪﻩ) ﺍﻧﻬﺎ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮعی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮﻣسخ ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺪﺭ ﺭﺑﻮﺑﻴﺖ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ ﺭﺑّﺎﻧﻴّﺖ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.(ﻓﺴﻮّﺍﻫﺎ)
ﭘس ﺍﻧﺮﺍ ﺳﺎﺧﺖ،
ﻭﭼﻨﺎﻥ ﻣﺴﺎﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ ﻮ ﺻﺎﻑ ﻧﻤﻮﺩ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﻴﺴﺖ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻳﻌنی
ﺪﻭﭼﺎﺭ ﻓﻘﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻳﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻧﻮعی
آﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺑﺒﺮﺩ.
(ﻋَﻘَﺒﺎ) (ﻋﺎﻗﺒﺖ)
ﻭﺍﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻴﺰ (ﻋﻘﺎﺏ) ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍنی اﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺰ (ﻋﻘﺐﺭﻭﻯ) ﻧﻮعی
ﻮﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﺮﻭح آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺸﺮ ﺷﺪﻥ
ﺒﻤسخ ﻴک ﺤﻴﻮﺍﻥ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺭﻭﺍح اﺯ ﺍﺯل
تا أﺑﺪ، ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﺑﻤﺮﻭﺭ ﻭ ﺗﺮﺗﻴﺐ،
ﺍﺯﮐﻤﺎل ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ، ﺍﻧﻮﺍع
ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﻳﺎ ﺍﻧﻮﺍع
گیاهی ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﮔﻮﻧﺎگوﻥ
ﻔﺼﻮل ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭحی ﺨﻮﺩ، ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭلی اﻳﻨﻚ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ سلوک
الهی ، ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﺒحَقّ ﻭﺯﻧﺪﻩ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﻳﺎ ﺍﻳﺪﺍل
کمال ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﺗﺎﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺎﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯگرﺩﻧﺪ.
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم می
گوﻳﺪ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻮٴﻤﻥ
اﺳﺖ، ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻮﺍقعی ﺒﻮﺩﻩ، ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮل الهی ﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭلی
به ﺠﺎﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻥ ﻮﺗﺴﻠﻴم ﺒﻤﻦ،
ﺩﻧﺒﺎل ﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
کاﺫﺏ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ،ﻭﻫﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﺪﻳﮕﺮ، ﺣتی اﮔﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ شیعی ﻮمُدّعی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋلیّ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺪﻳنی
ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ اﺯﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺩﺭﻭﺍقع
اﻣﺎم ﺮﺍﮐﺸﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ (ﻋﺪم ﺘﻮﺟﻪ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ)
ﺩﺭﺣﮑم ﻘﺘل آﻧﻬﺎ،
ﺍﺯﺩﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﮔﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎنی
ﻴﻴک کاﻣﻠل
الهی ﺮﺍ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺳل ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﮐﺸﺘﻪ، ﻭﻟﺬﺍ ﻏﻀﺐ
ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎم اﻟﻬﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣسخ ﻮﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ اﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﻭﺭﺩ ﺍﻟﻤاء
) ﺍﺑﻴﺎﺭﻯ ﻮﺳﻴﺮﺍبی
اﺯ ﺳﺮ ﭼﺸﻤﻪ آب
، ﻣﺴﺘﻠﺰم ﺤﺮﮐﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺴﻮﻯ ﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐﻪ ﺍﺯﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑحقّ ﻮ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
و بمعرفی
خداوند اﺳﺖ ﺳﻠﻮک
ننماﻳﺪ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
(ﺗﻴﻪ) ﻭﮔﻤﺸﺪگی
ﻮﮔﻤﮕﺸﺘگی ﻮ ﮔﻤﺮﺍهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻫم ﺒﮑﻨﻨﺪ، ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪﺣتی
عملا ﺑﺸﺮک ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
،ﻭآخوند ﭘﺮﺳتی
ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ ﻭ ﻭﻗﻴحی
ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

حدیث 1005 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ۲ﺹ281
بحار) اﺫﺍ ﺍﺳﺘﻴﻘﻨﺖ،
ﺍﻧّک ﻘﺪ ﺍحَدَثت،
ﻓﺘﻮﺿّﺄ، ﻭ ﺍﻳّﺎ
ﻛاﻥ ﺘﺤﺪث ﻭﺿوءا
ﺃﺑﺪﺍ، ﺣﺘﻰ ﺗﺴﺘﻴﻘﻥ
اﻧّک ﻘﺪ ﺍحَدَثت
ﺍﮔﺮ ﻣﻄﻤﺌﻥ
ﺸﺪﻯ که ﻣﻮﺭﺩ (حَدَث
) ﻗﺮﺍﺭﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻯ،
ﭘس ﻭﺿﻮﻯ ﺑﮕﻴﺮ.ﻭلی
ﻤﺒﺎﺩﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﺤﺎﺩثه
ﺍﻯ ﺪﺭ ﻭﺿﻮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺿﻮﻯ ﺠﺪﻳﺪﻯ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻯ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻄﻤﺌﻥ
گرﺩﻯ،ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
حَدَث ﻭﺍقع شدﻩﺍﻯ.(حَدَث)
ﺧﺮﻭج گاﺯ ﺷﮑم ﻮﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺎﻃل
کنندﻩ ﻭﺿﻮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺪﻥ ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﭼﻨﻴﻥ ﺤﻮﺍﺩث ﺩﺭ
ﺩفع ﻔﻀﻮﻟﺎﺕ ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺠس ﺷﺪ، ﻃﺒﻌﺎ
ﻭﺿﻮ ﮔﺮﻓﺘﻥ ﺒﺮﺍﻯﻨﻤﺎﺯ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺪﺍم
ﺪﺭﺣﺎل ﻮﺿﻮ ﺑﻮﺩﻥ
لازم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭلی
اﻳﻥ ﺤﺪث ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ،
ﺣﺎﺩثه ﺍﻯ ﺠﺪﻳﺪ
ﻭ ﺣﺪﻳث نفس ،ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭﺿﻮ
ﻳﺎ ﺩﺳﺖ ﻧﻤﺎﺯ،
ﻳک عمل ﺸﺴﺘﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺗﮑﻤﻴل ﺒﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻮﻫﺸﻴﺎﺭﻯ،ﭘس ﺍﺯﻳک
ﺨﻮآب ﻳﺎ خواب ﺍﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻥ اﺳﺖ. ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺍﻥ ﻤﻨﻄﻘﺎ ﺧﻠﺎفی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺮﺳﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ (ﻭﺿﻮﻫﻤﺎﻥ
ﻀوء ﻮ ﻧﻮر و وی
سوی ) ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ، ﺩﺭ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﻮ الهی اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﻫﺮیک اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺴﺎﻟک ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﻭﺿﻮ ﻫﻤﺎﻥ
(ﻭﻯﺴﻮ)ﻯﻔﺎﺭﺳﻰ،ﻳﺎ
ﻗﺒﻠﻪ ﻭﺟﻬﺖ ﺗﻮﺟﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﺯ ﻃﺮﻳق ﺘﻮﺟﻪ
ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ الهی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ
اﺳﺖ. ﺣﺎﺩثه ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺣﺪﻳث نفس
اماره ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻮﻓﮑﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻯ اﻭ،ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ،ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭٴﻴﺎ و
حتدثه رؤیائی ﺑﻤﺸﻮﺭﺕ
ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﻄﻤﺌﻥ
گرﺩﺩ، ﮐﻪﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ اﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻧﻔس ﺷﻴﻄﺎنی ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ،
ﺗﺮک ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒلی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺳﺎﻟک
ﻜﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭙﻨﺠم ﺨﻮﺩﺭﺳﻴﺪ،
ﺗﺮک ﺘﻤﺮﮐﺰﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻮﺭﺩ ﻋﺸق
ﻮ ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺷﺮک ﻛﺮﺩﻩ، ﻭﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ،
ﻭﻣﻨﺠﺮ ﺑﻔﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻴﻘﻴﻦ ﻭﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺒﺮﺳﺪ، ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺩﺭﺳتی
ﻴﺎﻓﺘﻪ.ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎم
ﺘﺎﮐﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺗﺎ ﻳﻘﻴﻥ ﺪﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩﻩ
،ﮐ ﻪﻣﻮﺭﺩ (حَدَث
ﻭﺣﺎﺩثه ﺍﻯ ﺤﺪﻳث
) ﻭﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩ، ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﻨﺪ،
ﻧﺒﺎﻳﺪ (ﺧﺪﺍ ﺳﻮﻯ)
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻌﻤﻮلی ﺒﺪﻭﻥ
ﻮﺿﻮ ﻧﻴﺴﺖ،ﻭلی
ﺪﻳﮕﺮ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺷﺮﻃ ﻮﺿﻮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ( ﻭﻯ ﺳﻮ) ﻭ ﻭﺿﻮ،
ﻭ ﻳﺎ ﻧﻮﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﻳﺎ ﻧﻮﺭﻫﺮ
ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩ الهی
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭﻧﻤﺎﺰ
ﻭﻫﺮ ﻳک اﺯ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ، ﭼﻮﻥ ﺪﻋﺎ
ﻭ ﻧﺠﻮﻯ ﻮ ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺴﺖ، ﺑﻄﻮﺭ ﻣﺪﺍﻭﻡ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻳﺎ ﻫﻤﻴﻥ ﻮﺿﻮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺣﺪﻳث ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺗﺎﺯﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭﺑﺎﺯﺣﺎﺩثه
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
بدل ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
(حَدَث) ﺑﺎﺩﺷﮑم
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﻪ ﺍﻥ، ﺧﻮﺩ ﺩﻟﻴﻞ
ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﻔﮑﺮ
ﻧﻤﺎﺯﮔﺬﺍﺭ، ﺍﺯﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻧﻤﺎﺯ
ﮔﺬﺍﺭﻯ که ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ،
ﻳﻌنی ﺒﺪﻭﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،ﺑﻴﺎﺩ
آخوند ﺍﺑﻠﻴسی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﻔﮑﺮ ﮔﺎﺯ ﺷﮑم
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﺗﺎ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ
،ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺪﺍم ﺮﮐﻌﺖ
ﺍﺯﻧﻤﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻳﻥ
ﺪﻭﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﺘﻀﺎﺩ، ﺍﺯ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺤﺪث ﺩﺭﻧﻤﺎﺯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
گاﺯ ﺷﮑﻢ، ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﺍﻟﻬﻰبرای
داشتن وسیله جدید
خود میباشد. ﺭﺣﻤﺖالهی
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺒﺮﺍﻯ
هرﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺘﻔﺎﻭﺕ ﻣﻘﺎم
عقلی ﻮﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺍﻳﻦ
ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎنی
می ﺒﺎﺷﺪ،ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺯ ﺯﻣﻴﻥ ﺘﺎ ﺍﺳﻤﺎﻥ
اﺳﺖ.

حدیث 1006 –
از امامی است (ج؟ص؟؟)
میفرماید -ﺍﻥّ
اﻟﻤﻮٴﻤﻥ
ﺒﺮکة ﻋلی
اﻟﻤﻮٴﻤﻦ، ﻭ
ﺍﻥّ اﻟﻤﻮٴﻤﻥ حَجّة
ﺍﻟﻠﻪ که ﻤﻮٴﻤﻦ
، ﺑﺮﮐتی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﻮٴﻤﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﺤﺠّﺖ الهی اﺳﺖ.
(ﻣﻮٴﻤﻦ) ﺍﻳﻤﺎﻥ
اﻭم کرﺩﻩ ﻭ ﮐﺎﻣل
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻭم ﻴﺎ سلوک
الهی ، ﻭﻫﻤّﺖ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻨﻤﻮﺩﻩ ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻠﻴم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮالهی ﺨﻮﺩ، ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟک ﻜﻪ ﺩﺭﺣﺎل
اﻳﻤﺎﻥ ﻭﺍﻭم ﻨﻤﻮﺩﻥ
اﺳﺖ، ﺑﺎﺯ ﻣﻮٴﻤﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﻴﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ،ﻫم
ﻤﻮٴﻤﻥﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺣتی ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
هم ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﻧﺎم ﻮﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ. ﻳک کاﻣل
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﻴک ﺴﺎﻟﻚ،
ﺑﺮﮐﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ، ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻳﺎ ﺑﺮﮐﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺪﺭﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮﺭﻭحی ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥﻤﻮٴﻤﻥ
کامل اﻟﻬﻰ (ﺣﺠّﺖ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
(ﻗﺒﻠﻪ ﻭحَجّ) ﺭﺳﺎﻥ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ حَقّ ﻮالهی
ﺸﺪﻩ، ﺣتی صوﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی ، ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
حَجّ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ،
ﻭﻗﺒﻠﻪ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺒﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
غیرﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻓﺎﺳﺪﻯ هم ﺑﺎﺷﺪ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺎم ﻤﻮٴﻤﻥ
ﺒﺪﻫﺪ.ﺗﺎ ﺣﺠّﺖ
ﺧﺪﺍ وناموس
خدا ﺷﻮﺩ،ﻭﺑﺮﮐﺖ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
آخوندﻫﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
حَجّة ﺍﻟﺎﺳﻠﺎم
خوانده ،ﺍﻣﺮﻯ
ﺒﺎﻃل ﻓﺎﺳﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ (ﺁﻓﺖ
ﺍﻟﻠﻪ) ﻭﺣﺠﺖ( ﺍﻟﺎﻣﺴﺎﻝ)
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.(ﺣﺠّﺖ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮ
الهی ﻮﻗﺒﻠﻪﻋﺒﺎﺩﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﻠﺎم
اﻭ ﻧﻴﺰ ﺣﺠﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ ﻗﺒﻠﻪ
ﻭﻣﻨبع هر ﺑﺮﮐﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻣﺎﻡ،
ﺣﺠﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴنی ﺨﻮﺩ، ﺩﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ پنج ﺘﻥ
آل عبا ،ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭل
سالک ﺒﻮﺩﻩ،ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
(ﺣﺠّﺖ ﺑﺎﻟﻐﻪ) ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪﺍﻳﻥ
ﻨﺎم صاحب ﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1007 -نقل
ﺸﺪﻩ (ﺝ۲ﺹ273ﺤﺎﺭ)ﺍﺳﻤﺎﻋﻴل
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺯ ﭘﺪﺭﺵ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﭘﻮلی ﺪﺍﺭم
ﻮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫم ﺒﻔﻠﺎﻥ
کس ﺑﺪﻫﻢ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺳﻔﺮ ﻳﻤﻥ ﺒﺮﺍﻳم
کاﻟﺎئی ﺒﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﺍﻳﺎ ﻧﺸﻨﻴﺪﻩﺍﻯ
که ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﺷﺮآب ﺧﻮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ، ﺍﺳﻤﺎﻋﻴل
که ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺭﻫﺒﺮدﻳنی
ﻮﻣﺬﻫبی اﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻴﻪ،ﺑﺨشی
اﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ گرﺩﻳﺪ،
ﭘﺎﺳﺦ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﺍﺭﻯ ﻤﺮﺩم ﭽﻨﻴﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
صاﺩق گفت ،خداوند
دﺭﻗﺮﺍﻥ ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻳﻮٴﻤﻥ
ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﻭﻳﻮٴﻤﻥ
ﻠﻠﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ که
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺒﺨﺪﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺑﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.
ﻳﻌنی هر ﻤﻮٴﻤﻥ
ﻤﻌﺘﻘﺪ ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻫم عملا ﻣﻮٴﻤﻥ
اوم کنندﻩ ﻭﺳﺎﻟﻚ،
ﻭﺑﺎ ﺗﺼﺪﻳق ﺒﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻳﺼﺪق
ﻠﻠﻪ، ﻭ ﻳﺼﺪق ﻠﻠﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
که ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺗﺼﺪﻳق
ﻮﺑﺎﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭ ﺑﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ (ﮐﺎﻣﻠﺎن
الهی اﻭم کرﺩﻩ)
ﺗﺼﺪﻳق ﻮ ﺗﺴﻠﻴم
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤگی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﮐﻪ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺗﺎ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺼﺪﻳق
ﻘﺮﺍﺭﮔﻴﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺗﺼﺪﻳق ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺑﺎﺯ ﺑﻄﻮﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﻭﻫﻤﻪ ﺟﺎﻧﺒﻪ ﻭﻫﻤﻴﺸگی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺗﺼﺪﻳق
کنندﻩ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﺒﻪ ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻔﺎﺫﺍ ﺷﻬﺪ
ﻋﻨﺪک اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻮﻥ،
ﻓﺼّﺪﻗﻬم ﭼﻮﻥ
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺮﺍ ﻳﺎﻓتید
ﺘﺼﺪﻳق آﻧﺎﻥ ﮑﻦ.
ﻭﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻦ.ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺘﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺎﻳﻴﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭘس
ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺗﺼﺪﻳق
اﻧﻬﺎ ﺑﮑﻥ ﻮﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ عامل
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺒﻬﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی مُرَبّی
ﺁﻧﺎﻥ که ﺗﺼﺪﻳق
اﻥ ﻨﻤﻮﺩ، ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺭﺍﺳﺖ ﻭﺻﺎﺩق
ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ هرﮐس ﺍﺯ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﻮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ،
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺪﺭﺣﺎﻝ
(ﺍﻭم ﺪﻳﺪﻩ) ﺷﺪﻧﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺻﺪﻗﻪ
ﻣﺎل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺩ،
ﺗﺎ ﺯﻧﺪگی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮕﺮﺩﺍﻧﻨﺪ.ﺍﺳﻤﺎﻋﻴل
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺍﺭﺷﺪ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺒﻮﺩ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺶﺍﺯ ﭘﺪﺭﺵ ﻭﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖ ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺩﻭم اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﺒﻮﺩ،
ﻭﻧﻘﺺﻋﻘلی ﺪﺍﺷﺖ.
ﻭﺍﻣﺎم کاﻇم ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺳﻮم ﺠﺎﻧﺸﻴﻥ
اﻣﺎک ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥ اﻣﺮ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻨﺒﻮﺩﻩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺩﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اﺷﮑﺎﺭ، ﻧﺴﺒﺖ
ﭘﺪﺭ ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ ﺪﺭﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﻭﺭﻯ ﻤﺮﺩﻡ،
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺒﺠﺎﻧﺸﻴﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭلی
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
غیر ﺍﺷﮑﺎﺭ ،ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻮﺭ ﻭ ﻧﺎ ﺷﻨﺎس
ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﻏﻴﺒﺖ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷند. ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻭﭘﺪﺭﻯ
ﺠﺴﻤﺎنی ﺪﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺠﺎﻧﺸﻴﻥ ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻧﻘشی ﻨﺪﺍﺭند.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
هر ﻋﺼﺮ، ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺮﻭﺣﺎنی ﻴامام
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
.ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺒﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﭘﻮﻟﺖ ﺭﺍ ﺻﺪﻗﻪ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ کن ،ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯﺗﺠﺎﺭﺕ
ﻭﺧﺮﻳﺪﻫﺎﻯ ﻠﻮﮐس
،ﻭﻳﺎ ﻇﺎﻫﺮ ﺳﺎﺯﻯ
ﻮﺭﻓﺎﻩ ﻃلبی ﺪﺭ
ﺯﻧﺪگی اﺳﺖ. ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﻮﺍﮔﺬﺍﺭﻯ ﻤﺎل
ﺒﺎﻧﺴﺎﻥ ﻤﺸﮑﻮک
ﺸﺮآب ﺧﻮﺍﺭ، ﮐﻪ
ﺩﻟﻴلی اﻳﻤﺎنی
اﻭ ﺍﺳﺖ، ﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖ
ﺑﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﻨﺪ.

حدیث 1008 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻨﻘل
ﺸﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ؟ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ:
اﻥّ ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ،
ﺣﻴﻥ ﻔﺮغ ﻤﻥ ﻄﻮﺍﻓﻪ
ﻭ ﺭﮐﻌﺘﻴﻪ، ﻗﺎل
اﺑﺪءﻮﺍ ﺑﻤﺎ ﺑﺪﺃ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻪ، ﺍﻥّ
اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭجلّ،
ﻳﻘﻮل اﻥّ اﻟﺼﻔﺎ
ﻭ ﺍﻟﻤﺮﻭة، ﻣﻥ
ﺸﻌﺎﺋﺮ ﺍﻟﻠﻪ ﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺎﺭغ
اﺯ ﻃﻮﺍﻑ ﮐﻌﺒﻪ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪ،ﻭ ﺩﻭ ﺭﮐﻌﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ،
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻏﺎﺯ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ، ﺍﻧﭽﻨﺎ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻏﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻩ ﺷﺮﻭع ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ،ﮐﻪ
ﺻﻔﺎ ﻭمَروِه ﺍﺯﺷﻌﺎﺋﺮ
ﻭﻋﻠﺎﺋم الهی
اﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻔﺮ حَجّ
کعبه ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺎﻩ ﺫﻯﺎﻟﺤﺠّﻪ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﮔﻔﺖ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﻣﻥ ﺎﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﻢ،
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻴﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺯﺍﺋﺪﻯ
هم ﺪﺭﺍﻳﻥ ﺴﻔﺮ
ﺩﺍﺷﺖ، ﮐﻪ ﺭﺑﻄﻰ
بحَجّ اﻭ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﻭ ﻣﺪﺍم ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩ،ﺍﻳﻥ
کاﺭﻯ که ﺍﻳﻨک
کرﺩم اﺯ ﺍعَمّاءل
حَجّ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺿﻤﻨﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ (ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﻣﺎﺩﻯ حَجّ أﮐﺒﺮ
ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ) الهی
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﺍﺩ.
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﻧﺼﺎﻳح
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺤﺞ، ﺑﻘﺼﺪ ﻓﻬﻤﺎﻧﺪﻥ
ﻤﺠﺴّم ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍﺑﻴﺎﻥ
ﻤﻴﮑﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍﺍﻳﻥ
حَجّ ﺪﺭﺳﺎل آﺧﺮ
ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺑﻨﺎﻡ (ﺣﺠّﺖ
اﻟﻮﺩﺍﻉ) ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺷﺪ.(ﻃﻮﺍﻑ) ﮐﻌﺒﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍقع هفت ﺑﺎﺭ
ﮔﺮﺩﺵ ﺑﺪﻭﺭ ﮐﻌﺒﻪ،
ﻳﺎ ﺩﺭ ﭘﻴﺮ الهی
برﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﭙﻴﺮالهی ﻮ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻭ ﻣﻌﺮفی
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻄﻮﺍﻑ،
ﻭﺍعَمّاءل
همرﺍﻩ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺎ ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
که ﺭﺳﻴﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺩﻭ ﺭﮐﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯ،
ﺩﺭ(ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻗﺎﺋﻢ)
ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی ﺴﺎﻟک
ﺘﻤﺎم ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺭﮐﻌﺖ ﺍﺯﺭﮐﻮع
اﺳﺖ،ﻭﺑمعنی ﺘﺴﻠﻴم
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ،ﻭﺗﻌﻈﻴم
ﻮﺍﺣﺘﺮﺍم ﺒﭙﻴﺮالهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻌﻈﻴم
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺍﺧﺮ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺧﺘﻢ قرآن یا
سلوک الهی اﻧﺠﺎم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﭙس ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺼﻴﺤﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
،ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻤﺎﺭﺍ
،ﭘﺎک ﻮ ﺑﻴﮕﻨﺎﻩ
ﺍﻓﺮﻳﺪ،ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻥ آﻏﺎﺯ ﮐﻨﻴﺪ.
ﻭﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﻥ ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ.
ﺍﻏﺎﺯ ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ هستی
بودﻩ، ﮐﻪﺳﺎﻟک
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻓﺮﻳنشی
ﺪﺍﺷتته ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﺗﺮﺗﻴﺐ
حَجّ که ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ،
ﻭﻟﺬﺍ حَجّ
کعبه ،ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻤل
کنند، ﮐﻪ حُجّاج
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻃﻮﺍﻑ
ﺁغاﺯﮐﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺒل اﺯﺍﺳﻠﺎﻡ،
ﺩﻭﻳﺪﻥ ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ
ﺑﻴﻥ ﺪﻭﻧﻘﻄﻪ ﺻﻔﺎ
ﻭ مَروِه، ﺩﺭﻗﻮم
ﻘﺮﻳﺶ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻨﻴﺰ ﺑﺎقی ﻤﺎﻧﺪ
.ﺻﻔﺎ ﻭمَروِه،ﻧﺎم
ﺪﻭﮐﻮﻩ ﻭﺗﭙﻪ ﻭﻧﻘﻄﻪﺍﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺣﺠﺎﺝ
ﺩﺭﺣﺎل نیکه ﺪﻭیدن
ﺭﻓﺖ ﺁﻣﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭلی اﻳﻦ (ﺻﻔﺎ) ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺼﻔﻴﻪ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭتَصوّف،
ﻭﻳﺎ ﺯﻧﺪگی ﺼﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﻭ ﭘﺎک ﻮﺳﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ(مَروِه) ﻫﻤﺎﻥ
(ﻣﺮﻭءﺕ ﻭﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ)
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ ﺗﻮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﺗﺎ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻥ ﺮﻭٴﻴﺖﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ .ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ،
ﺑﻬﻔﺖ ﺭﻓﺖ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻨﺰﺩ ﭘﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻳﺎ ﺗﺎﻭﻳل ﻮ ﺗﻨبّوء
ﻮﺴﺎﻟک اﺯ ﺭﻭٴﻴﺘﻬﺎ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴب که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺗﺎ ﮐﺎﺭ ﺍﻏﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ،ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺗﺎﮐﻴﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻈﻴم ﻮﻃﻮﺍﻑ
ﻭ ﺭﮐﻮع ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﻣﻌﺮفی ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺍﻭﻝ، ﻫﻤﺎﻥ
اﻫﻤﻴﺖ ﻣﺮﺍﺣل
آﺧﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮا
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻣﻮٴﺨﺮﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.(ﺷﻌﺎﻳﺮ)
ﺟمع ﺸﻌﻴﺮﻩ ﻳﺎ
ﺷﻌﺎﺭ ﻭ ﻋﻠﺎﻣﺖ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺳﺎﻟک ﻮﻧﻴﺰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ،
ﻋﻠﺎﺋم لاﺯم ﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮﻣﺪﺭک الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻘﺒﻮل حَجّ ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺍعَمّاءﻝ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ
هماﻥ( ﺑﺮﺍﺕ ﻧﺠﺎﺕ)
ﺳﺎﻟک اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.(ﻣﺮﻭءه ) ﻳﺎ
ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ ﻭﺟﻮﺍﻥ
ﻤﺮﺩﻯ،رستم
گونه ﮐﻤﺎل اﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻل اﺳﺖ،
ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺭﻭٴﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ (ﻣﺮئی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ) الهی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ،ﻭﻣﺮﺩﺍﻧگی
اﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ اﺯ ﻋﻠﺎﺋم
ﻤﺮﺩﺍﻥ ﭽﻮﻥ ﺮﻳﺶ
ﻭﺳﺒﻴﻞ.

حدیث 1009 اﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ276ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺷﺨصی ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻧﻤﺎﺯ ﺩﺭﻫﻨﮕﺎم
ﺴﻔﺮ ﭘﺮﺳﻴﺪ. ﺍﻣﺎم
ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﻮﺍﺫﺍ
ﺿﺮﺑتم فی اﻟﺎﺭﺽ،
ﻓﻠﻴس ﻋﻠﻴﮑم ﺠﻨﺎح
اﻥ ﺘﻘﺼﺮﻭﺍ ﻣﻥ
اﻟﺼﻠﻮﺍة ،ﻓﺼﺎﺭ
ﺍﻟﺘﻘﺼﻴﺮفی اﻟﺴﻔﺮ
ﻭﺍﺟﺒﺎ، ﮐﻮﺟﻮﺏ
ﺍﻟﺘﻤﺎم فی اﻟﺤَﻀَﺮ
ﺍﮔﺮ ﺯﻣﻴﻥ
ﺮﺍﮐﻮﺑﻴﺪﻳﺪ،
ﻳﺎﺭﻫﺮﻭﻯ ﻮﺳﻔﺮ
ﮐﺮﺩﻳﺪ، ﮔﻨﺎهی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺗﻘﺼﻴﺮ
ﻳﺎ کوتاهی ﻣﻘﺪﺍﺭ،ﻭ
ﻳﺎﮐﻮﺗﺎهی ﺪﺭﺍﻧﺠﺎم
ﺒﮑﻨﻴﺪ. ﭘس (ﺗﻘﺼﻴﺮ)
ﻭﮐﻮﺗﺎﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﻨﻤﺎﺯ ﺩﺭ ﺳﻔﺮ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﻤﺎل ﻮ
ﺗﻤﺎم ﺒﻮﺩﻥ اﻥ
ﺪﺭﺣﻀﺮ،ﻳﺎ ﺩﺭﻣﺤل
ﺰﻧﺪگی ﺒﻮﺩﻥ، ﻭﺍﺟﺐ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﻧﺒﻮﺩﻥ،
ﺩﻟﻴل ﻮﺍﺟﺐ ﺑﻮﺩﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺯﻣﻴﻦ ﮐﻮﺑﻴﺪﻥ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌنی ﺴﻔﺮ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺮﻫﺮﻭ، ﻭ ﮐﻮﺑﻨﺪﻩ
ﺟﺪّﻯ ﺪﺭ ﺭﻫﺮﻭﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﻳﺎ ﺻﻠﺎﺕ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ(ﺻﻠﺎﺕ) ﺑﺎﺯﺑغیرﺍﺯ
ﻧﻤﺎﺯ، ﺑﻤﻌنی
اﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮ(صِله
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﺨّیل ﻤﺪﺍﻭم
ﺪﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺳﺎﻟک
ﺪﺭ(ﺣﻀﺮ) ﻳﺎ ﻫﻨﮕﺎﻡ
(ﺣﻀﻮﺭ)ﺩﺭ ﮐﻨﺎ ﺭﭘﻴﺮالهی
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺩﺭﺳﻔﺮ
ﻭﻏﻴﺎﺏ ﺩﻭﺭﻯ
اﺯﻣﺤل اﻗﺎﻣﺖ ﭘﻴﺮ،
ﺑﺎﺗﺨﻴل ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ او ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺻﻠﺎﺕ ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺪﺍﺭﺩ،ﻭ ﻧﻴﺰﺩﺭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭﺭﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﮐﻮﺗﺎی ﺪﺭ ﮐﻤﻴﺖ،
ﻭﮐﻤﺘﺮ ﮐﺎﺭﺳﻠﻮکی
ﻨﻤﻮﺩﻥ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺮک ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯﻃﺮﻑ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺑﻌﻠﺖ ﺩﻭﺭﻯ ﻮﺿﻌﻒ
ﺣﺎﻓﻈﻪ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﮔﻨﺎ
ﻩﻭﺟُﻨﺎحی ﻨﻴﺴﺖ.ﻭلی
ﺒﺎ ﺭﻭٴﻴﺎ ﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺍﻳﻥ ﻤﺸﮑﻞ ﻣﺮﺗفع
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﺗﺼﺎل
هنگام عبادﺍﺕ،
ﺑﺎ ﺍﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭٴﻴﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. (ﺿرَبّ ﺍﻟﺄﺭﺽ)ﺭﺍ
ﺑﻤﻌنی ﺴﻔﺮﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ،
ﻭﻟﻰ (ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ، ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺠﻮﻫﺮﻯ اﺳﺖ،ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺟﺴم ﻮﻳﺎ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﻭح
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺯﻣﻴﻦ (ﻧﻔس
أمّاره) ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪﺭﻭحی ﺤﻴﻮﺍنی
ﭙﺮ ﺍﻟﻮﺩﻩ ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
ﻮ ﻭﺣشی ﺪﺍﺭﺩ،ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻀﻌﻴﻒ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺗﺎ ﻣﺮﺯ ﻣﺮگ ﺒﺮﻭﺩ،
ﺗﺎ آﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ(ﻧﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨﻪ) ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺠﺎﻯ اﻥ ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ.ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎق اﻟﻬﻰ،
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﻳﺎ
ﺷﺒﻴﻪ ﺍﺧﻠﺎق الهی
ﺪﺭﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺍﻣﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮ ﺩﻧﻬﺎﺋﻰ(ﻗﺎئم
ﺭﻭﺡ) ﺭﺳﻴﺪ، ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
،ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭحی الهی
گرﺩﻳﺪﻩ، ﻭ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ هفت ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل آینده ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. (ﺟُﻨﺎﺡ) ﻫﻤﺎﻥ
گناﻩ ﻓﺎﺭسی اﺳﺖ،
ﻭﻗﻮﻡ (ﻗﺮﻳﺶ) ﮐﻪ
ﻃﺮﻳﻘتی ﺰﺭﺩﺷتی
ﻴﺎ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴمی
ﺒﻮﺩﻩ، ﺧﻴلی ﻮﺍﮊﻩﻫﺎﻯ
اﻳﺮﺍنی ﻘﺪﻳم ﻮ
ﺯﺭﺩﺷتی ﺮﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩﻩ ،ﮐﻪ ﺿﻤﻦ
(ﺗﻌﺮﻳﺐ) ﻭﻋﺮبی
ﺸﺪﻥ، ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ
آﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.(ﺗﻘﺼﻴﺮ)
ﻗﺼﻴﺮ ﻭﮐﻮﺗﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻥ، ﺩﺭ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺭﮐﻌﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺴﺎﻟک ﺼﺎﺩق
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺑﻴﻥ
هرﺩﻭ ﻧﻤﺎﺯ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﻤﺎﺯﻯ ﻨﺎﻓﻠﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ (ﺻﻠﺎﺕ) ﺑغیر
ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ، ﮐﻪ صِله
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ،ﺩﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی ﻮﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞو
توصیل ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻥ
اﻳﻥ ﺘﻘﺼﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم ﺤﻀﻮﺭ ﺫﻫنی
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎم ﺴﻔﺮ
ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻮ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ،
ﻣﺎنع ﺎﻧﺠﺎم
کاﻣل عباﺩﺍﺕ ﻫﺴﺖ.ﻭلی
ﻮﺟﻮﺏ ﺗﻤﺎمی ﺒﻮﺩﻥ
ﻨﻤﺎﺯ ﺩﺭﺣﻀﺮ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،ﺑﺎﻳﻥ
ﻤﻌنی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻮﺿﻮح
اﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﻓﺮﺻﺖ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻤﺎم ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ
ﺭﺍﺍ ﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ.
ﻭﺗﻤﺎم ﻮﻗﺖ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩ، ﻭﺣتی اﮔﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻔﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.حُجّاج
کعبه ،ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻯ ﺎعَمّاءل ﻮﺍﺟﺐ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻤﻨﻮﻋﺎﺕ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪﺍﺧﺮ ﻳﻥﺎآ(ﺗﻘﺼﻴﺮ)
واجب ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،ﭼﻨﺪ
ﻣﻮ ﺭﺍ ﻗﻴچی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺼﻮﺭ ﻣﻮ ﻳﺎﮐﻮﺗﺎهی
آﻥ،ﻳک ﺘﻘﺼﻴﺮ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺍﺟﺒی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺧﻠﺎل اﻳﺎم
ﺤﺞ،ﭼﻨﻴﻥ کاﺭﻫﺎئی
ﺒاﻃل کننده حَجّ،
ﻭ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح ﻮﺍﺟﺐ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻗﺮﺑﺎنی
ﻴک گوﺳﻔﻨﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭلی
ﻮﺍﻗﻌﺎ ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺤﺞ، ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ
(ﺍﺣﺮﺍم ﻮ ﺗﺤﺮﻳﻢ)
ﻭﻣﻤﻨﻮﻋﺎﺕ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﺳﺎﻟک
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺵ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﻋﻤﺪﺍ که ﺷﺪﻩ،
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻨﺎهی ﺒﮑﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻥﺒﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺤﺎﻟﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻘﻮس
ﻧﺰﻭل ﺨﻮﺩ ﻧﺒﺎﻳﺪ،ﺑﻘﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﭙس ﺑﺮﺍﻳﺶﺣﻠﺎل
اﺳﺖ، ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﺣﺮﺍم ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺭﻭح
ﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻﻞ، ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺑﻘﻴﻪﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻌﺼﻮم اﺯﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺍﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻘﺒلی
ﻮﺩﺭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
اﻳﻨﺪﻩ. ﻭﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭح آﻏﺎﺯ،
ﻭﺟﺰﺗﻌﻠﻴم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
کاﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺪﻭﺭ، ﺑﺪﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ، ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ رَبّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺳﺪ.
ﮐﻪﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻗﺎﺋم ﻮ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﺗﺎﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺭﻭﺍح
ﻔﺮﺩﻯ،ﮐﻪ ﺍﺯﺍﺯل
آﻏﺎﺯﺣﺮﮐﺖ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺎﺍﺑﺪ ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻟﺬﺍحَجّ
کعبه ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﺎﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ حَجّ أﮐﺒﺮ
ﻳﺎﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﭘس
ﺍﺯﺍﻳﻥ حَجّ ﺨﻮﻳﺶ
ﮔﻔﺖ، ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
ﻨﻮﺑﺖ حَجّ أﮐﺒﺮ
ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻴﺪ.ﻭلی
ﻤﺘﺄﺳﻔﺎﻧﻪ ﺍﻳﻥ
حَجّ أﮐﺒﺮ ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ،
ﺩﺭﺍﺻﻮل ﻮﻓﺮﻭع
ﻔﻘﻬﺎﻯ ﻘﺸﺮﻯ ﺠﺎئی
ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻤﺎمی اﺻﻮل ﻮﻓﺮﻭﻉ،
ﺟﺰ ﺍﺯﺳﻠﻮک الهی
ﺼﺤﺒتی ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺻﻔﺎ ﻭ مَروِه،
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ ﺳﻤﺒﻮل
ﺪﻭ ﺷﺮﻃ لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
تجلّیات الهی ﺒﺮﺳﺪ.
(ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ)
ﺩﻭﺷﺮﻃ ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﺒﺮﺍﻯ( ﺗﺠﻠﻴﻪ) ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﭘﺎک ﻛﺮﺩﻥ
نَفس أمّاره، ﺍﺯ
ﺍثاﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒلی ﻮ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ، ﻭﺭفع
عقدﻩﻫﺎ ﻭﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎ
ﻭﺯﺷﺘﻴﻬﺎ ﻭ ﺗﻮﺣﺸﻬﺎﻯ
ﻨﻔﺴﺎنی ﻮﺣﻴﻮﺍنی
ﻮﺷﻬﻮﺍنی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ ﺩﺭﻫﻔﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴگیرﺩ
ﻭﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺗﻮﻓﻴق
ﺪﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ،
ﺑﻴک ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ تجلّیات ﺍﻟﻬﻰ
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﻫﺮﭼﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻋﻴﺐ، ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮﻣﺴﺘﻌﺪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ،ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮﺳﻠﻮک
ﻮﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ، ﺯﻭﺩﺗﺮ
(ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﺪﺭﻫﻔﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺁﻥ ﺨﺎﺗﻤﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻗﺒل
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ،
ﺍﻳﻥ ﺪﻭﻳﺪﻧﻬﺎﻯ
ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ ﻭ(ﻫَﺮﻭَﻟﻪ)
ﺍﻥ ﺒﻴﻥ اﻋﺮآب
قریش ﻣﺮﺳﻮم ﺒﻮﺩﻩ،ﻭﻳکی
اﺯﺍعَمّاءل
عباﺩﻯ ﻘﺪﻳﻢ ﻗﺮﻳﺸﻴﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﮐﻌﺒﻪ)
ﺧﻮﺩ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﭼﻮﻥ
هر ﺍﺗﺸﮑﺪﻩ ﺯﺭﺩﺷتی
اﺳﺖ. ﻭﺣتی ﺪﺭ ﺟﻨﻮﺏ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﻤﺮﺍﺳم
تعباﺩﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﻥ ﺪﻭ
ﻧﻘﻄﻪ ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻥ
ﺪﻭ ﻧﺎﻡ(ﺻﻔﺎ ﻭ مَروِه)
ﻣﻴﺪﻭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ ﻋﺎﺩتی
هندﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻴﻤﻦ
،ﻣﺤل اﻗﺎﻣﺖ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻗﻮم ﻘﺮﻳﺶ ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﻤﮑﻪ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺧﻴلی
ﺪﻳﺮ حَجّ ﮐﻌﺒﻪ
ﺭﺍ ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻋﻠﺎم
کرﺩ، ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻫﻔﺖ
ﻣﺎﻩ ﭘﻴس ﺍﺯﻭﻓﺎﺕ
ﺧﻮﺩ،ﻳﮕﺎﻧﻪ حَجّ
کعبه ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩ. ﻭﺑﺮخی اﺯﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺪﻳم ﻤﺘﺪﺍﻭل
ﺪﺭﮐﻌﺒﻪ ﻭﻧﻘﺎﻃ
ﻤﻬم آ آﻧﺮﺍ ﺗﺼﺪﻳق
کرﺩ ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍ
ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺖ،
ﮐﻪ ﺑﻔﺮﺍﻣﻮشی
ﺮﻓﺘﻪﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭﭘﺎﻳﺎﻥ
اﻳﻥ حَجّ ﺒﻮﺩ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ،
ﻭ(ﻋﻠﻴﮑم اﻟﺎﻥ
ﺒﺎﻟحَجّ أﻟﺎﮐﺒﺮ)
ﻭﺍﻳﻨک ﺒﺮﺷﻤﺎ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪحَجّ ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﻭﺍقعی ﻮﻣﻬﻤﺘﺮ
ﻭﺍﺻلی ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻴﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥ ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ.

حدیث 1010 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ276
بحاﺭ) ﮐﻪ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻣﻴﮑﺮﺩ، ﺷﺨصی ﺪﺭﺧﺖ
ﺧﺮﻣﺎﻯ ﻨﺮ ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺪﺍﺷﺖ. ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻧﺨل ﺒﺪﻭﻥ اﺟﺎﺯﻩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺯﻣﻴﻦ،ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﺨﻠﺴﺘﺎﻥ ﻣﻴﺸﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻮﻯ ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﮑﺎﻳﺖ
ﺍﺯﺻﺎﺣﺐ ﻧﺨل ﺒﺮﺩ،ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺣﺎﺿﺮﺷﺪ
ﺑﺮ ﺳﺮ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺧﺖ
ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ ﮐﻨﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺭﺍﺯﺍﻯ اﻳﻥ ﻨﺨل
ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﻭلی ﺼﺎﺣﺐ
ﻧﺨﻞ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻧﺪﺍﺩ.
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩ ،ﮐﻪ ﻧﺨل ﺮﺍﺑﺮﻳﺪﻩ
ﻭﺑﺴﻮﻯاﻭ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻧﺪ،
ﺗﺎ(ﺿﺮﺭ ﻭ ﺿﺮﺍﺭﻯ)
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌنی
ﺤﻘﻮق اﻓﺮﺍﺩ ﺗﺎ
ﺳﺮحَدّی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺤﻘﻮﻕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻠﻄﻤﻪ ﻧﺰﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
اﺻل ﻤﻬمی ﺪﺭﺍﻣﺮ
ﺍﺯﺍﺩﻯ ﻮﺣﻘﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭﺟﻮﺍﻣﻊ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯﺍﺩﻯ
ﺒﻤﻌنی ﺁﺯﺍﺭ ﻭﻟﻄﻤﻪ
ﺯﺩﻥ ﺒﺎﺯﺍﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی اﮔﺮﺧﻮﺏ
ﺩﻗﺖ ﺷﻮﺩ،ﻫﻴچ
ﻨﻮع آﺯﺍﺩﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻀﺮﺭﻯ
ﻧﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭسلوک الهی ،
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺍﻳﻥﺤکم
ﺠﺎﻟﺐ ﺗﺮﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯﺍﺩﻯ ﻮ ﻣﻨﺎفع
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ، ﺑﻨفع
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻥ اﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻨﺮﺩﺭ ﺗﺮک آﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﻯ
اﺯ ﺍﺯﺍﺩﻯ ﻮﺣﻘﻮق
ﺨﻮﺩ.

حدیث 1011 - (ﺝ۲ﺹ276ﺑﺤﺎﺭ)
آمده ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺼﺎﺣﺐ ﺍﻳﻥ ﻨﺨل
{حدیث 1010)ﻔﺮﻣﻮﺩ : اﻧّک ﺮﺟل ﻤﻀﺎﺭ،
ﻭﻟﺎﺿﺮﺭ ﻭﻟﺎ ﺿﺮﺍﺭﻋلی
اﻟﻤﻮٴﻤﻥ ﺗﻮ ﺍﺩم ﻀﺮﺭ ﺭﺳﺎنی
هستی ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﻀﺮﺭﻯ ﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺿﺮﺭ
ﺍﺳﻴﺐ ﺍﺳﺖ،ﻭ (ﺿﺮﺍﺭ)
ﺍﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎنی اﺳﺖ.
ﻭ(ﻣﻀﺎﺭ) ﭘُﺮﺿﺮﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻮٴﻤﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟک الهی اﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﮔﺮ
ﭼﻪ ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻣﻨﻄقی
هم ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﮐسی
ﺪﺭﺧتی ﺪﺭ ﺯﻣﻴﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺧتی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﺎک ﻛﺮﺩﻥ
هسته ﺍﻯ ﺪﺭ ﺯﻣﻴﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﺨلی
ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﺧﺪﺍ ﭘﺮﻭﺵ
ﺩﺍﺩﻩ است.

حدیث 1012 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ277
بحاﺭ)ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍیة ﻗﺮﺍﻧﻰ: ﻴﺎ ﺍﻳّﻬﺎ ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﺁﻣﻨﻮﺍ، ﺍﺭﮐﻌﻮﺍ
ﻭ ﺍﺳﺠﺪﻭﺍ ﻭ ﺍﻋﺒﺪﻭﺍ
ﺭﺑّﮑﻢ، ﻭﺍﻓﻌﻠﻮﺍ
ﺍﻟﺨﻴﺮ ،ﻟﻌﻠّﮑﻢ
ﺗﻔﻠﺤﻮﻥ، ﻭﺟﺎﻫﺪﻭﺍفی
اﻟﻠﻪ حَقّ ﺠﻬﺎﺩﻩ،
ﻫﻮﺍﺟﺘﺒﺎﮐﻢ،
ﻭﻣﺎ ﺟﻌل
علیکم فی اﻟﺪﻳﻦ
ﻣﻥ ﺤﺮج ﺍﻯ
کسانی که ﺍﻳﻤﺎﻥ
آﻭﺭﺩﻳﺪ (ﺗﺎ ﺳﻠﻮک
الهی کنید ) ﺭﮐﻮع
ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ ﻭﺳﺠﻮﺩ
ﮐﻨﻴﺪ، ﻭرَبّ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ
،ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﺧﻴﺮ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﻴﺪ.ﻭﺟﻬﺎﺩ
ﮐﻨﻴﺪ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ،ﻭﺩﺭﺣﺪّ
ﺍﮐثرسعی ﺨﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺟﺬﺏ ﻭ(ﺍﺟﺘﺒاء
) ﻧﻤﻮﺩ،ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﺍﻣﺮ ﺩﻳﻥ ﻴﺎ
سلوک الهی ﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺤَﺮَﺝ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﺳﺨﺖ ﮔﻴﺮﻯ ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ. (ﺍﻳﻤﺎﻥ) ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻧﻈﺮﻯ ﺒﺎﺳﻠﺎﻡ،
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ عملی ﻭﺍﻭم
ﻨﻤﻮﺩﻥ ﺪﺭ سلوک
الهی .رﮐﻮع ﺪﺭﻧﻤﺎﺯ،
ﺗﻌظیم ﻮﺗﮑﺮﻳم
ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
رَبّ ﻭمُرَبّی
اﻭﻟﻴﻪ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺳﺠﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺗﺴﻠﻴم ﻮﻧﺎﭼﻴﺰﮔﺮﻓﺘﻥ
ﺨﻮﺩ، ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﺩﺭ ﺗﺨﻴّل
ﺮﻭﻯ الهی پیر ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮل الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻮ رَبّ ﻫﺮ ﻣﻘﺎم
ﺘﺮﺑﻴتی الهی هستند.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮالهی آﻏﺎﺯ،ﻭﺩﻳﮕﺮﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی گرﭼﻪ ﺍﺳﺎمی
ﻤﺤﻤﺪﻯ آنها، ﺩﺭﭘﻨﺠﺘﻥ
آل عبا ﺍﻣﺪﻩ، ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﻣﻘﺎم
اﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋم ﻴﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴل رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺪﻳﺪﻩ ﺷﺪنی ﻨﻮﺭﺵﺩﺭﺷﻬﻮﺩ،ﻭﺳﭙس
رَبّ ﻣﺮﺑﻰ ﺭﺣﻤﺎنی
ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺒﻌﺪﻯ
هستند،ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
اﻟﻠﻪ رَبّﺍ ﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭفع اﺑﻬﺎم
با ﮐﻠﺎم ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﻴﺎﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ فی اﻟﺼﻠﺎة
ﻭﺍﻟﺰﮐﺎة ﻭ ﺍﻟﺼﻴﺎﻡ،
ﻭﺍﻟﺨﻴﺮ ﺍﻥ ﺘﻔﻌﻠﻮﻩ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻧﻤﺎﺯﻭ
ﺭﻭﺯﻩ ﻭﺯﮐﺎﺕﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻴﺪ، ﺧﻴﺮ ﻭﺧﻮﺏ
اﺳﺖ.(ﺧﻴﺮ) ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻮﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی اﺳﺖ. ﻭ(ﺻﻠﺎﺕ)
ﻧﻤﺎﺯ ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻧﻴﺰ
صِله ﻭ ﺍﺗﺼﺎﻝ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯﺎﻟفقهی
ﺪﺭﻫﻨﮕﺎم عباﺩﺍﺕ،
ﻭﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ (ﻧﺎﻣﻮس
) ﻟﻔﻈ ﻴﻮﻧﺎﻧﻰ،
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ( ﻧﺎم
ﻮﺍﺳﺎﻣﻰ) الهی هفت
ﮔﺎﻧﻪ شهود
های ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ(ﺻﻮﻡ) ﻳﺎ ﺭﻭﺯﻩ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ(ﺍﻭﻡ)
ﻭﺳﻠﻮک الهی اﺳﺖ.
ﻭ (ﺯﮐﺎﺕ) ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﺍﻧﺪکی
ﮐﻤﺎﻝ، ﻫﻤﺎﻥ( ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ) ﺩﺭیک ﺮﻭﺵ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺎمی
عباﺩﺍﺕ ﭼﻮﻥ حَجّ
ﻮ ﺍﻣﺮ ﺑﻤﻌﺮﻭﻑ
ﻭﻏﻴﺮﻩ، ﻫﻤگی ﺒﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ سلوک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺡ،ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺪﺭﻫﻤﻴﻥ ﺨﻴﺮ
اﺳﺖ. ﻭﻋﮑس ﺍﻥ (ﺷﺮّ)
ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﺗﻮﺣﺶ
ﻭﻣسخ ﻤﺠﺪﺩ ﺣﻴﻮﺍنی
ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻳﺎ ﮔﺎﺭﻣﻪ ﻭﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥ ﺒﺠﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﻌنی
ﺮﺍیج ﺨﻴﺮ،ﺑمعنی
ﺨﻮﺏ ﻭﺑﻬﺘﺮﻯ،
ﺑﻄﻮﺭ ﻋﺎم ﻮﻣﺎﺩﻯ
ﻤﻌﻴﺎﺭﻯ ﺪﺭﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺗﺎﻣﻨﺎفع
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺿﺮﺭﻫﺎ ﺟﺪﺍﺑﮑﻨﺪ
ﻭﻫﻤﻴﺸگی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﺑﺮﺍﻯ
همگاﻥ ﭽﻨﻴﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻨﺎفع اﻓﺮﺍﺩ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﻋﻘﻠﻮ ﺷﺪﺕ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ آﻧﻬﺎ،
ﺑﺎﻫم ﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻣﺮﻯ که ﺑﺮﺍﻯ
کسی ﺨﻴﺮﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﻭﺣتی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺷﺮّ
ﻭ ﺑﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻤک
ﻤﺎﺩﻯ ﺒﻤﻌﺘﺎﺩ
،ﮐﺎﺭ ﺧﻴﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ (ﺧﻴﺮ) ﺑﻤﻌنی
سلوک الهی ، ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﻣﻨﺪ ﺍعَمّاءل
عباﺩﻯ ﭽﻮﻥ ﻨﻤﺎﺯ
ﻭ ﺭﻭﺯﻩ ﻭ ﺯﮐﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ (کیفیّت
ﻋﺎﻟﻰ)ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺭﺍ
ﺗﺎﻣﻴﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻧﮕﺎﻩ (ﮐﻤﻴّﺖ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ) ﻳﻚ ﺍﻣﺮ،
ﺑﺎکیفیّت ﺧﻮﺏ
ﺁﻥ، ﻧﺘﺎیج
عطیم ﺘﺮﺩﺍﺭﺩ. (ﺍﺟﺘﺒاء
) ﺍﺯﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺬﺏ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺒسلوک الهی ، ﭼﻮﻥﺒﻘﻠﺎﺏ
ﮔﺮﻓﺘﻥ ﻮ ﮐﺸﻴﺪﻥ
ﺒﺴﻮﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ ،ﻭﺗﺸﻮﻳق
ﻮﺗﺤﺒﻴﺐ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯﺑﻴﻥ اﻳﻥ ﺠﺬﺏﺷﺪﮔﺎﻥ
ﻮﺍﺟﺘﺒﺎ ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ،
ﺑﺮخی ﺮﺍ (ﺍﺻﻄﻔﺎ
ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ ﺗﺼﻔﻴﻪ)
ﮐﺎﻣل ﺪﺭ ﻧﻔس ﺍﻧﺎﻥ
می ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﻮﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.(حَقّ
ﺟﻬﺎﺩﻩ) ﮐﻪ ﺟﻬﺎﺩ
ﻭ ﮐﻮﺷﺶ، ﻳﺎ ﺟﻬﺪ
ﻭﺗﻠﺎﺵ ﺧﺴﺘگی
ﻨﺎ ﭘﺬﻳﺮ، ﻭسعی
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﭽﻪ ﺩﺭ
ﺟﻨگ ﻮﺟﻬﺎﺩ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺻﺤﻨﻪ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎ ﻧﻔس أمّاره،
ﻭﻳﺎ ﺍﺑﻠﻴس آخوند
ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﺳﻴﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭحَقّ ﺠﻬﺎﺩ
ﺩﺭ ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ،
ﻭسعی ﻮﺍﻓﺮ، ﻭﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮﻯ ﺒحقّ ﻮ
الهی ﻮﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ،ﺍﻳﻥ ﺤﻘﺎﻧﻴﺖ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮکی
ﺘﺎﻣﻴﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ،
ﻭﺟﺴﺘﻥ ﻔﻠﺎح ﻮ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻴﺎﻓّﺮ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی الهی
اﺳﺖ.(ﻟﻌﻠّﮑﻢ) ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﻣﻮﻓﻖ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺠﺬﺏ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺷﺪﻩ، ﻣﻮﻓق
ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻳﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ، ﻭ ﻳﺎﺟﻬﺪ
ﻭﺍﻓﺮ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻋﺸق ﺼﺎﺩق ﺒﭙﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻭ ﺍﻟﺰﺍمی
اﻳﺠﺎﺩ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
کماﻟﺎﺕ ﺭﺍ ﻭﻋﺪﻩ
ﻣؤﮐﺪ ﺩﺍﺩﻩ، ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﻧﻬﺎئی
ﺒﺎﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ(ﺳﺮﻧﻮﺷت
هاﻯ ﺸﺨصی ﻮﺟﻤﻌﻰ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﮔﺮﮐﻪ ﺳﺎﻟکی
بتوﺍﻧﺪ ﺑﺘﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺳﺮیعی ﺒﺮﺳﺪ، ﻭﺗﺎ
ﻋﻤﺮ ﺑﺪﺍﻥ ﺤﺎل
ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺮ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ سعی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭﺣﺪآ
ﺍﮐثرﻃﺎﻗﺖ ﻭﺟﻬﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ، ﺑﺎ ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ،
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑﺪﻧﻴﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ،ﻭﺑﺎﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭﺷﻬﻮﺩ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم
عبور ﺗﮑﺎﻣلی ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺗﺎ ﺍﺟﺘﺒﺎﻯ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻮﻋﺮﻭج ﺒﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻴک ﺮﻭح ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯﻫﻤﻴﻥ
ﺪﻭﺭﻩ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺑﻨﺎم ﺒﻴﺖ المُقَدّس
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﭙس ،ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ
ﺭﻓﺖ. ﻭﺍﺯ ﺍﻥ ﭙس
ﻭﺍﺻل ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ،ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﺣﻤﺎنی
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﻋﻀﻮﻯ اﺯ ﻧﻮع
آﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ،ﺧﻴﺮ ﺭﺍ
ﻣﺸﺮﻭﻃ به ( حَقّ
ﺠﻬﺎﺩ) ﻣﺮﺗﺒﻄ
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺸﺮﻁ (کیفیّت ﺧﻮﺏ)ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻤﻴﺖ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻨﻤﻮﺩ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ غیر ﺳﺎﻟﻚ،
ﺑﺎ ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺸﺮک
به عباﺩﺍﺕ ﺑﻴﺷتر
ﺧﻮﺩ، ﻫﻴچ ﺒﻬﺮﻩﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺷﺮﻙ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻣﺴﺌﻮﻟﺎﻥ ﻨﻴﺰ
آخوندﻫﺎ ﻭﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﻤﻠﺒّس ﺑﻠﺒﺎس ﺭﻭﺣﺎنیت
کاﺫﺏ، ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻴﻄﺎﻥ ﺒﺰﺭگ
آیات شیطانی هستند.

حدیث 1013 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻗق اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ280ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪﭼﻮﻥﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺣﮑﺎم ﺠﻬﺎﺩ،
ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺟﻬﺎﺩ
ﺟﻨﮕﻰ، ﻭﻳﺎ ﺟﻬﺎﺩ
ﺳﻠﻮکی ﻮﻣﺠﺘﻬﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ الهی ﻔﺮﻣﻮﺩ: ﻔﻤﻥ کاﻥ ﻘﺪ ﺗﻤّﺖ
ﻓﻴﻪ ﺷﺮﺍﺋﻄ
الله ﻋﺰّ ﻭ جلّ،
ﺍﻟتی ﻘﺪ ﻭُﺻﻒ
ﺑﻬﺎ ﺍﻫﻠﻬﺎ ﻣﻦ
ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﻨﺒﻰ،
ﻭﻫﻮ ﻣﻈﻠﻮﻡ، ﻓﻬﻮ
ﻣﺄﺫﻭﻥﻠﻪ فی اﻟﺠﻬﺎﺩ،
ﮐﻤﺎ ﺃﺫﻥ ﻠﻬم ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻄ الهی
لاﺯم ﺘﺎﻣﻴﻥ ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺸﺮﺍﻳطی که ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻫل ﻮ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺍﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺷﺪﻩ، ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻨﺎﻥ
هستند،ﮐﻪ ﻣﻈﻠﻮم
ﺒﻮﺩﻩ، حَقّ ﻤﺸﺎﺭﮐﺖ
ﺩﺭﺟﻬﺎﺩ ﺭﺍ،ﭘس
ﺍﺯ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺟﻬﺎﺩ ﺟﻨگی
ﻮﺟﻬﺎﺩ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭﺟﻬﺎﺩ ﺟﻨﮕﻰ،ﺑﺎﺯ
ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ ﺟﻨگجو
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ،
ﺳﺎﻟﮑﺎنی ﺼﺎﺩق
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﺷﺨﺺ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭﭘس ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
آﻧﺎﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻓﻮﺭﻯ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﮔﺮ ﻣﻈﻠﻮﻡ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻭﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺍﺕ
اﺩﺭﺍﮐﻰ ﮐﺎفی ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻣﻴﺪﺍﺩ، ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻥ ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻨﮑﻪ ﺩﻭ
ﺑﺎﺭﻩ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻮﺍﺑﻠﻴس
ﻭﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﻧﺸﻮﻧﺪ،
ﺑﺎﺳﺘﻘﺒﺎل ﻤﺮگ
ﻘﺒل ازﻣﺮگ ﺨﻮﺩ،
ﺩﺭ ﺟﻨگ ﺒﺪﻭﻥ ﻘﺼﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﻃ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻫﻤﻴﻥ ﻤﺮگ ﻮ ﻳﺎ
ﻫﺮﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ
اﺳﺖ.ﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭﺟﺒﻬﻪ
ﺟﻨگ ﺴﺎلم ﻨﮕﺎه
ﺪﺍﺭﺩ،ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ الهی
همرﺍﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﭼﻮﻥ ﻤﻮﻟﺎ ﻋلیّ
ﻮﺳﻠﻤﺎﻥ ﻔﺎﺭسی
گرﺩﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ الهی
ﻤﺤﺴﻮﺏ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺟﻨﮕﻬﺎ
ﻣﻨﺘفی گرﺩﻳﺪ.ﻣﮕﺮﺳﺎﻟﮑﻰ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺨﻮﺩ
ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ، ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺟﻨگ ﺒﺎ ﻣﻮﻟﺎﻋلیّ
ﻮ ﻳﺎﻫﺮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ،ﺍﻳﻦ ﺟﻨﮕﻬﺎ،
ﮐﻪ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ اﺳﺖ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻯ گرﻓﺖ
ﻭﺟﻨگ ﺪﻓﺎعی ﺒﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺮ ﻗﺮﺍﺭ، ﻭ ﺍﻳﻥ
اﻣﺮﻯ ﻄﺒیعی ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻓﺎع اﺯﻧﻔس ﺍﺳﺖ.ﻭلی
اﮔﺮ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ،
ﻭﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﻮﺩﻧﺪ،ﺷﺎﻧس ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﻨﻬﺎ ﻳک
ﺪﺭﺟﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺤﺴﻴﻨﻰ، ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
الهی ﺨﻮﺩ،ﺑﺎ ﭼﻨﻴﻥ
ﺠﻨگ ﻤﻘﺪﺳﻰ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭم ﺤﺴنی
ﺨﻮﻳﺶ ﻳﺎ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎن عصرﺁﻥ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻧﻪ ﺑﻘﺎﺋﻢ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎﻧسخ ﺒﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺭﺟﻌﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ
معنی اﺟﺘﻬﺎﺩ ﻭﺟﻬﺎﺩ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ ﭼﻨﺪ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺠﺘﻬﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺭﻭﺍﻥ آﻟﻮﺩﻩ
ﻭﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻥﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﮕﺮﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.ﺍﻧﺠﺎم
ﭽﻨﻴﻥ اﺟﺘﻬﺎﺩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﺮﺍﻳﻄ الهی
ﺪﺭ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﺩ ﺟﻨﮕﻰ، ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
سلوک الهی ، ﺑﺎﻋﺸق
ﻮﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ،
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮالهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ،
ﻭﺑﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻭﺻﺒﻮﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﻣﺘﻌﺪﺩ الهی ﺮﺍ
ﺑﺨﻮبی ﺒﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍثاﺭ
ﻣﻨفی گناﻫﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍنی آﻧﻬﺎ
ﺯﺩﻭﺩﻩ ﺷﻮﺩ.ﻭﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕالهی
ﭙﻴﺮﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.و
نوبت موهبت
های الهی ﻭ تجلّیات
الهی ﺪﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ.ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻧﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻋﻘل ﺠﺰﺋﻰ
ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی ﻮ
ﺍﻳﺪﺍل ﻄﻠبی ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻋﺸق ﻮﮐﺸﺶ ﮐﺎفی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺳﻠﻮکی
اﺯ ﻗﺒﻞ، ﻭﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒلی ﻮ ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ،
ﺑﺎ ﻓﺼﻮل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
کمترﻯ ﺒﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی کافی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﺻﺒﻮﺭ ﻭ ﺩﺭﺗﺴﻠﻴم
ﻮﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻋﻤل
ﻨﻤﻮﺩﻩ، ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ.ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺍﻳﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻂ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺪﺭﮐﺴﺎنی اﺳﺖ،
ﮐﻪ (ﺍﻫﻞ) ﺍﻥ ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﻋﻀﻮ(ﺍﻫل ﺒﻴﺖ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮو
اولیای ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﮔﺮﺩﻧﺪ، ﻭ ﺍﺯ ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﻭﻣﺼﺎﺣﺒﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ
اﻓﺮﺍﺩ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻫل ﺒﻴﺖ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺯﺍﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ آخوندﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺷﺨﺼﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺳﺘﻘﺒﺎل
ﺨﻮﺩ ﻓﻘﺮﻯ ﻮ ﺍﻧﺰﻭﺍ
ﻭ ﮔﺬﺷﺖ ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ(ﻣﻈﻠﻮﻡ)
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺯﻳﺎﺩ
ﺯﻧﺪگی ﺮﺍ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺗﺎ ﺻﺒﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﺸﺨﺺ، ﻭﺗﻤﺮﻳﻥ
ﺘﻘﻮﻳﺖ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﻭﻋﻤﻴﻘﺎ ﻋﻘل ﻮ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪباﺷﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
آخوندﻫﺎ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺍﻳﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﭽﻮﻥ
ﺒﺎﮐمک ﻤﺪﺍﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺩل
کندﻥ اﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻠﺎﺋق اﻋمّ اﺯﻋﻠﺎﺋق
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﺁ ثاﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺷﺨﺺ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺎﻳﻨﺪﻩ ﻭﺟﻠﻮ
ﻭ ﻗﺒﻠﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭﭘس ﺍﺯﮐﺸﺘﻥ
ﻨﻔس أمّاره ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﻮﺣﺪﺕﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻤﻈﻠﻮم هستند،
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺘم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭﻧﺎﭼﺎﺭﺑﻌفو ﻇﺎﻟﻤﺎﻥ،
ﻭﮔﺬﺷﺖ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻈﻠﻮم
ﺪﺭ ﺗﺎﺭﻳکی ﻮ(ﻇﻠﻤﺖ)
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ اﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮالهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: لأﻥّ ﺤﮑم
اﻟﻠﻪ فی اﻟﺎﻭﻟﻴﻥ
ﻮ ﺍﻟﺂﺧﺮﻳﻦ،ﻭ
ﻓﺮﺍﺋﻀﻪ ﻋﻠﻴﻬم
ﺴﻮاء ،ﺍﻟّﺎﻣﻦ
ﻋﻠلّة ﺍﻭ ﺣﺎﺩث
ﻳﮑﻮﻥ ﺯﻳﺮﺍ ﺣﮑم
ﻮﻓﺮﻣﺎﻥ اﻟﻬﻰ
(ﺑﺮﺍﻯ ﺠﻬﺎﺩ ﻭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ) ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻮﺍﻳﻨﺪﮔﺎﻥ اﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﻔﺮﺍﺋﺾ
ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ ﻭﻭﺍﺟﺒﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ،
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭﺵ ﻭﺍﺣﺪ
ﻭ ﺩﺍﺋم اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﻮ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
عِلّتی ﻮﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻴﺎ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﻳﺎﻫﺮ ﺣﺎﺩثه
ﺍﻯ که ﻣﺎنع ﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻋﺬﺭ ﺷﺨﺺ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻳﻥ
ﺤﻮﺍﺩث ﻧﻴﺰ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺴمی
ﻮﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭﺍنی
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺟﻬﺎﺩ ﻭﺳﻠﻮک
اﺯﻋﻬﺪ ﻩﺷﺨﺺ ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮﺍﻟﺎﻭّﻟﻮﻥ ﻮﺍﻟﺎﺧﺮﻭﻥ
اﻳﻀﺎ، فی ﻤنع
اﺤﻮﺍﺩث ﺷﺮﮐاء
، ﻭﺍﻟﻔﺮﺍﺋﺾ ﻋﻠﻴﻬﻢ
ﻭﺍﺣﺪﻩ، ﻳﺴأل
الآﺧﺮﻭﻥ عن اﺩاء
اﻟﻔﺮﺍﺋﺾ، ﮐﻤﺎ
ﻳﺴآل عنه ﺍﻟﺎﻭﻟﻮﻥ،ﻭﻳﺤﺎﺳﺒﻮﻥ
ﮐﻤﺎ

ﻳُﺤﺎﺳﺒﻮﻥ
ﺒﻪ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻮﺍﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
اﺯﻧﺴﻠﻬﺎ ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ،
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﺘﻨاع
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺭﻓﻊ ﺣﻮﺍﺩث
ﻣﺎنع ﺒﺮﺍﻯ ﺠﻬﺎﺩ
ﻭسلوک الهی ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ جواب ﮔﻮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﺳﺘﻴﻀﺎح
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﭼﺮﺍ
ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﻨﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻔﺮﺍﺋﺾ ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
عدم اﻧﺠﺎم
آنها ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺮﺳﺶ
ﺍﺭﻭﺍح ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ،
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺩﺍﻭﺭﻯ
الهی ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺗﺎ ﻧﻮع ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﺮﻭح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ،
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻤﺸﺨﺺ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ ﺩﻭﺭﻩﻫﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ،
ﺩﺭﮔﻮﻧﻪﻫﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒیعی غیر ﺍﺭﺍﺩﻯ
اﻧﺠﺎم ﻣﺒﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪگی ﺴﺨﺖ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ، ﺑﻨﻮع
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ، ﻭ ﻫﻤﻴﻥ
سلوک الهی ﺘﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
(ﺍﺻﺤﺎﺏ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ)
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻤﺼﺎﺣﺐ،
ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥکرﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
گرﺩﻳﺪﻧﺪ، ﻭﮐﺎﻣل
الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺸﺪﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ،
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻧﮑﺮﺩ ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﭘﻴﺮﻭﻯ ﻨﻨﻤﻮﺩ.
(ﻓﺮﺍﺋﺾ) ﺟمع ﻔﺮﻳﻀﻪ
ﻳﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭﺍﺟب
ﮐﻪ (ﻟﺎﺟﺮم ﺒﺎﻳﺪﺍ
ﻧﺠﺎﻡ) ﺑﮕﻴﺮﺩ،
ﺗﺎﻣﺠﺮﻡ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎئی
ﻴﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﺒﺠﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ ﻨﺸﻮﺩ.(ﺍﺣﮑﺎم
اﻟﻬﻰ) ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﻳﮑﺴﺎنی
ﺒﻮﺩﻩ،ﻭلی ﺮﻭﺵ
ﻭﻋﻠﺎﺋم ﺮﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ،
ﻣﺪﺍم ﺪﺭ ﻳک ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪﻣثلا ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺪﻳﻢ، ﭼﻮﻥ ﺪﻳﺎﻧﺖ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ،ﺳﺎﻟک
ﺤﺪّ ﺍﮐثر ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﻨﺎم
ﻔﺎﻃمی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﻫﺴتی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯﺒﻮﺩﻩ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺗﻤﺎم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻴﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
اﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺘﺎﻋﻴسی ﻤﺴﻴﺢ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻭﺣﺪّ ﺍﮐثر،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﻨﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ،
ﭘﻨﺠم عرﺵ رَبّ
ﺍﻟﻔﺼل ﻨﻬﺎئی ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﮕﻔﺖ،
ﮐﻪ ﻧﺎم ﻤﻥ ﺪﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻮﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
اﺩﻳﺎﻥ ﺸﻤﺎ ﺍﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
(ﮐﺘﺎﺏ)ﻫﺎﻯ ﺸﻤﺎ،
ﻳﻌنی اﻣﺮیة ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺸﻤﺎ ﺍﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
کاﻣل عیسی ﭘس ﺍﺯ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﺴﻴﺢ، ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم عرﺵ
رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻳﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ رَبّ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎنی
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺪﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻤﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪو
سوشیانس سوم
زردشت ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ از
امروز ،ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﻓق ﺸﺪﻩ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم ﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﺒﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎﻡ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع الهی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺨﺒﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ.
(ﺍﻭﻟﻮﻥ) ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻮﭘﻴﺸﻴﻨﻴﺎﻥ
اﺯ ﻧﺴﻠﻬﺎ، ﻭ(ﺁﺧﺮﻭﻥ)
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﺪﮔﺎﻥﻮ
ﺑﻌﺪﻯها ﻭﻳﺎ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
کنونی ﻮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

حدیث 1014 - ﺩﺭﺣﺪﻳثی
(ﺝ۲ﺹ286
بحاﺭ) ﺭﺍﻭﻯ ﻨﻌﻤﺎﻥ
اﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ، ﻣﻮٴﺴس ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺴﻨّﻥ ﺤﻨﻔﻰ ﻣﻌﺮﻭﻑ
،ﻧﺰﺩ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﺪﺭم ﻮ ﺍﻭﺍﺯ ﭘﺪﺭﺍﻧﺶ
ﺷﻨﻴﺪﻩ، ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﻤﻥ ﻘسّ ﺷﻴﺌﺎ
ﻣﻥ اﻟﺪﻳﻥ ﺒﺮﺃیة،
ﻗﺮﻧﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮﺗﻌﺎلی مع اﺑﻠﻴس
ﻓﻰ ﺍﻟﻨﺎﺭ، ﻓﺎﻧّﻪ
ﺍﻭل ﻤﻥ ﻘﺎس ،ﺣﻴث
ﻗﺎل ﺨﻠﻘﺘنی ﻤﻥ
ﻨﺎﺭ ﻭ ﺧﻠﻘﺘﻪ ﻣﻥ
ﻄﻴﻦ، ﻓﺪﻋﻮﺍ ﺍﻟﺮﺃﻯ
ﻮ ﺍﻟﻘﻴﺎس ،ﻓﺎﻥ
ﺪﻳﻥ اﻟﻠﻪ ﻟم ﻴﻮضع
علی اﻟﻘﻴﺎس ﻫﺮﮐﺶﺍ ﻣﺮﻯ
اﺯﺩﻳﻥ ﺮﺍ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺭﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﻘﻴﺎس
ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﺍﺑﻠﻴس
ﺩﺭﺍﺗﺶ ﺟﻬﻨم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺬﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺑﻠﻴس
ﺷﻴﻄﺎﻥ.(ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
آﺧﻮﻧﺪ) ﺍﻭﻟﻴ
کسی ﺒﻮﺩ، ﮐﻪ ﻗﻴﺎس
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩ. ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﺗﺶ
ﺍﻓﺮﻳﺪﻯ ﻮ آدَم
ﺭﺍ ﺍﺯﮔِﻞ.ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺮک
ﻘﻴﺎس ﻭﻋﻤل ﺒﺮﺃﻯ
ﺸﺨصی ﻔﺮﻣﻮﺩ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﻥ ﺨﺪﺍ (ﻳﺎ سلوک
الهی ) ﺑﺮ ﺍﺳﺎس
ﻗﻴﺎس ﻮﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺑﻴﻥ ﺪﻭ ﺍﻣﺮﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.(ﻗﻴﺎس
) ﻋﻤل ﻤﻘﺎﻳﺴﻪ ﻣﻨﻄقی
عقل شری اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ اﻣﺮﻯ اﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﺪﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ،پس
ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺍﻥ نیز
ﺪﺭﺳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ کاﺭ ﺩﺭﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻭﺍﺭﺩ،
ﻭﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،
ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ ﻮﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳطی ﺪﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭلی ﺪﺭﺍﻣﺮ
ﺩﻳﻥﻮ ﺩﻳﻥﺪﺍﺭﻯ
ﻳﺎسلوک الهی ،
ﻗﻴﺎس ﻗﺎﺑل ﻄﺮح
ﻮ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺻﻠﺎح ﺮﻭﺍﻥ
ﻮﻧﺎ ﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﻳﺎ ﻧﻔس أمّاره
ﻫﺮﮐس ،ﻭضع ﺨﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﻭﻫﺮ
ﺷﺨﺺ در عقل
بشری ﺑﻴک ﻨﺤﻮ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ علاج
آﻥ ﺒﻴک گوﻧﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻗﺪﺍم کرﺩ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ، ﻳﺎ
ﻃﺎﻟﺐ سلوک
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ ﻋﻤل
کند.ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﺃﻯ ﺨﻮﺩﻋﻤﻠﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺃﻯ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻓﺎﺳﺪ ﻭﻧﺎﻗﺺ ﻫﺮ
آخوند ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻧﺸﺪﻩﺍﻯ
ﺒﻮﺩ ﻩﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
آخوند، ﺍﺯﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺗشیع ﺒﺎﺷﺪﻳﺎ ﺍﻫل
ﺴُﻨﺖ.(ﻗﺮﻳﻥ ﺸﺪﻥ)
ﺑﺎﺍﺑﻠﻴس ﻭشیطاﻥ،
ﻫم ﻨﺸﻴنی ﻮ ﻣﻌﺎﺩل
آن ﺸﺪﻥ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
آﺧﻮﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺟﻬنم
ﺸﺪﻥ ﺎﺳﺖ. آخوند
ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺎﺑﻠﻴس ﻣﻠﺒﺶ
ﺑﻠﺒﺎس ﺭﻭﺣﺎنی
اﺳﺖ. ﺍﺑﻠﻴس ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻤﻦ ﺍﺯ ﺍﺗﺶ ﻫﺴﺘﻢ،
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺳﺠﺪﻩ ﺍﺩم
گلین ﺒﻨﻤﺎﻳﻢ. ﺍﺗﺶ
ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ ﺳﻤﺒﻮل
هوﺵ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﺗﻮﺣﺶ
ﻭﺟﻨﻮﻥ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﻫﺮچه یا ﺍﻧﺴﺎنی
هرﻏﻴﺮﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﺎﻧﺪﻩ، ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﺩم
گلین ،ﻳﺎ ﻫﻤﻴﻥ
ﻤﺎﺩﻩ ﺍﺗﻤﻰ ﻭﻋﻨﺼﺮﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﻇﺎﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭلی ﺪﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
و باطن ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺒﺪﺗﺮ، ﻭﭘﺮ ﺍﺯﺍﺭﺗﺮ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
هستند.ﺍﺑﻠﻴس ﻭﺩﻭﺳﺘﺎﻥ
ﻮﻫم ﻘﻄﺎﺭﺍﻥ
آن ،ﻋﻤﻠﺎ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻤثبت ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ،
ﺩﺭﻣﻘﺎﺑل ﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﮐﻪ (ﻭﺟﻮﺩﻯ
عدمی ﻮوهمی ﺫﻫنی
ﻮ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ ﻮﺣﻘﻴﺮ)
ﺩﺭﻣﻘﺎم ذﺍﺗﻰ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮐس ﮐﻪﻋﻘﺐ
ﺗﺮ ﺩﺭﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮﺭﻭحی ﺒﺮﻭﺩ، ﺑﻨﺰﺩ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻤﻴﺮﻭﺩ
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺩﺭ ﻳک
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣﻰ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ،ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﻭ رَبّ مُرَبّی
ﺒﺮﺗﺮﻣﻴﺮﻭﺩ،ﻭﺷﻬﻮﺩﺍﻭﺭ
ﺍﺩﺍﺭﺩ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘل ﻔﻌلی ﻤﻌلم
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،
ﻭ ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻌﻘﻞ ﻣﻌﻠم ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
عقل کنونی ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎئی
اﺯﺍﻥ ﺪﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺍﻗل ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺣﺪ ﺍﮐثر ﻣﻴﺴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
عقلی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺩﺭ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮﻋﻘلی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ همچنان ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻮ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮﻯ
اﺯﻳ ﮑﺪﻳﮕﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺒﺎﺑﻮ ﺣﻨﻴﻔﻪ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ:
ﻤﺎ ﺍﺭﺍک ﺘﺤﺴﻥ
اﻥ ﺘﻘﻴس ﺷﻴﺌﺎ،
ﻭﻟﺎ ﺗﻬﺘﺪﻯاﻟّﺎﻣﻥ
عند ﻏﻴﺮﻙ،ﻭﻫل
عرﻓﺖ ﮐﻠمة ﺍﻭﻟﻬﺎ
ﮐﻔﺮ ﻭ ﺍﺧﺮﻫﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ؟
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﻘﻴﺎس
ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ، ﻭﻳﺎ
ﺍﻫﺘﺪﺍﻯ ﺒﺎﻣﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﺠﺰ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯکسب
ﮐﻨﻰ. ﻳﻌنی ﻘﻴﺎس
ﺑﻌﻘل ﺨﻮﺩ ﺑﺠﺎئی
ﻨمی ﺮﺳﺪ، ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻌﻘل ﻮﺩﺍﻧﺶ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻗﻴﺎس ﺩﻭ ﭼﻴﺰ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻳک غیر ﺍﺯﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺸﻮﺭﻯ آﺏ ﭼﺸﻢ،
ﻭﻳﺎ ﺍﺷک ﭽﺸﻢ،
ﮐﻪﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ ﺷﻮﺭﺍﺳﺖ
ﻳﺎﻧﻪ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ ﻣﻔتی
غیرﺳﺎﻟک الهی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ .ﻭﻗﻴﺎﺳﻬﺎﻯ
عقلی ﻴﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻗﻴﺎس ﺑﺎﻣثل ﺨﻮﺩ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﻗﻴﺎس
مع اﻟﻔﺎﺭق ﻮ ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ، ﮐﻪﻣﻘﺎم
ﻮﺣﻘﻴﻘتی
کمتر ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﻣﺮﻯ ﺒﺎﻃل ﻮﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻏﻴﺮﺗﮑﺎﻣلی
اﺳﺖ.ﻭﺑﺤﻘﺎﺭﺕ
ﺑﺮﻧﺪﻩ، ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺣتی ﻘﻴﺎس ﺑﺎ
ﺍﻣﺮ ﺑﻬﺘﺮ، ﺑﺎﺯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻏﺮﻭﺭ ﺍﻓﺮﻳﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻗﻴﺎس
ﺑﺎ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﺒحَقّ،ﻳﺎ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﺒﻌﻘل
ﻮﮐﻤﺎل ﺒﺮﺍﻯ ﺪﺭﺳتی
ﻮﺣﻘﺎﻧﻴﺖ، ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻣﻘﺎم ﻔﻌلی ﻤﺎ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻧﮕﻴﺰﻩﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻌی ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻴک ﭽﻴﺰ ﻭﺍﻣﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻘﻴﺎس ﺩﺭﺳﺖ
(ﺍﻣﺮﻯ کمّیتی ) ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ،ﺍﺩم
ﻤثلا ﺑﺎﻋﻘل ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ، ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻭﻯ ﻗﻴﺎس
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﻳﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻌﻠم ﺨﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺭ کیفیّت ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﻭﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی ﻴﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
انساﻥ ﺩﻳﺪﻥ اﻥ،
ﻭﺗﺼﺪﻳق ﺒﺮﺗﺮﻯ
اﻥ مُیَسّر ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻮﺳﻠﻮک الهی ﻴﻤﺴﺄﻟﻪ
ﺗﻌﺎلی ﺮﻭﺡ، ﺍﺯﻳک
ﻤﻘﺎم ﻨﻮعی و ﻭﺟﻮﺩﻯ،
ﺑﻤﻘﺎم ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،ﻭالهی
ﺘﺮ ﻭﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ ﻣﻄﺮح
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ مُرَبّی
ﻮﺍﻟﮕﻮﻯ ﺘﻘﻠﻴﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣلی الهی ﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻤﺎ ﻣﻌﺮفی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

حدیث 1015 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﻣﻔﺼل اﺯﻣﺠﻠس ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺍﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ ﺑﺎ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ287
بحار) ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
اﺯ ﺍﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ
ﭘﺮﺳﻴﺪ، ﺁﻳﺎ ﺍﻭﻋﺎلم
ﺒﮑﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺖ؟(ﻗﺮﺍﻥﻮ
کتاب سلوک
الهی )، ﻭ ﻧﺎﺳخ ﻮﻣﻨﺴﻮخ
ﻮ ﻳﺎ ﻣﺤﮑم ﻮ ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ
ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ؟.ﺍﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ
ﮔﻔﺖ ﺍﺭﻯ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﺎﺳح ﻮﻣﻨﺴﻮﺥ، ﺩﺭﺍﻳﺎﺕﻗﺮﺍنی
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺑﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﺸﺨّﺺ
ﻣﻴﮑﺮﺩ، ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻤﺪعی ﺪﺍﻧﺎئی ﻨﺎﺳخ
ﻮﻣﻨﺴﻮﺥ، ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﺍﻳﺎﺕ ﻣﻨﺴﻮخ ﺮ
ﺍﺗﻌﻴﻴﻥ ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
.ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ ﺒﺎﻋث
ﺍﺑﻬﺎم ﺪﺭﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ اﺯ ﻗﺮﺍﻥ
ﻨﻤﻴﺸﺪ. ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻣﻨﺴﻮخ ﺪﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﻤﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ ﭼﺮﺍ
ﺍیةﺍﻯ ﺒﺎﻃل
گرﺩیده هم ﭽﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﺒﺎقی
ﺒﻤﺎﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
آﻳﺎﺕ ﻧﺎﺳخ ﻮ ﻣﻨﺴﻮخ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺩﺭ قُرّه ﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﻭ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق
اﺯ ﺍﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک ﻮآخوند
ﻗﺸﺮﻯ ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﻭ ﺍﺭﻯ گفتن اﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ ﺁیةﺍﻯ ﻠﻐﻮ
ﻭ ﻧسخ ﻨﺸﺪﻩ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﺤﮑم
ﻮﻣﺘﺸﺎﺑﻪ ،ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ
اﻳﻨﻄﻮﺭﻣﻄﺮح
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺍﻥ ﺒﺮخی ﺪﺳﺘﻮﺭﻣﺸﺨﺺ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ ﺑﺮخی
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ کُلّی
ﻮ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل ﻔﻠﺴفی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک الهی
هستند. ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻳﺎﺕ الهی ﻤﺤﮑم
هستند، ﻭﺍیة ﺳﺴﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻣﺘﺸﺎﺑﻪ،
ﻣﻨﻈﻮﺭﻣﻄﺎﻟﺐ
کُلّی ﺷُﺒﻬﻪ ﺍﻭﺭ،ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺒﻬم ﻮ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮضیح ﺴﻠﻮکی
آﻥ، ﺍﺯﻳک ﻘﺮﺍﻥ
ﻨﺎﻃق ﻮ ﻋﺎلم
(اﻫﻞ ﺍﻟﺬﮐﺮ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺍﻳﺎﺕ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬم ﻮﻳﺎ ﻣﺒﻬﻢ،
ﺩﺭﻣﻌنی ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﺎﺯ ﻣﺤﮑﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺣﮑم ﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺼﺮﻳح ﻨﺒﺎﺷﺪ،
ﺣﮑمی ﻀﻤنی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
أهل الذکر .
قرآن ناطق ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺯﺍﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ، ﻣﻨﻈﻮﺭالهی
اﺯﺍﻳﻥ ایة ﻘﺮﺍنی
ﭽﻴﺴﺖ،
ﮐﻪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭﻗﺪّﺭﻧﺎ ﻓﻴﻬﺎ
ﺍﻟﺴﻴﺮ، ﺳﻴﺮﻭﺍ
ﻓﻴﻬﺎ ﻟﻴﺎلی ﻮ
ﺍﻳّﺎﻣﺎ ﺁﻣﻨﻴﻥ
که ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ اﻥ
ﻤﺴﻴﺮ، ﻭﻃﺮﻳق
ﻮﻃﺮﻳقتی ﻤﺸﺨّﺺ
ﮐﺮﺩﻳﻢ ،ﺗﺎ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭﺣﺎل
امنیّت ﺩﺭﺍﻥ ﺮﻫﺮﻭﻯ
کنید . ﺍﻣﺎم ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﺍﻳﻥ ﺮﺍﻩ ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯﺍﻥ
گذﺷﺖ، ﺗﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩ.ﺍﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ
مفتی أﻋﻈم عرﺍﻕ
ﺩﺭ ﺩﺭﺑﺎﺭ ﻋﺒﺎﺳﻴﺎﻥ،
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻣﻮضع
آن ﺒﻴﻥ ﻤﮑﻪ ﻭ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺍﺳﺖ (ﭘﺎﺳخی ﺪﺭﺳﺖ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭلی ﺤﻘﻴﻘﺖ
الهی ﻮ در ﺑﺎﻃن،ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ) ﺍﻣﺎم
اﺯ ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ، ﺷﻤﺎﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍ ﺍﻳﺎ ﺷﻤﺎ
ﺩﺭﺳﻔﺮﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﻴﻥ ﻤﺪﻳﻨﻪ ﻭمَکّه،ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻣﻨیت کرﺩﻩ ﺍﻳﺪ
،ﮐﻪ ﺑﺮﻣﺎل ﻮ ﺟﺎﻥ
ﺸﻤﺎ ﺍﺳﻴیبی اﺯ
ﮐسی ﻨﺮﺳﻴﺪ ﻩﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺷﻤﺎﺭﺍ ﻧﮑﺸﻨﺪ
ﻭﺳﺮﻗﺖ ﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺎ ﭼﻨﻴﻥ
اﺣﺴﺎس ﺍﻣنیّتی
ﺮﺍ ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺮﺍﻩ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻳﻢ (ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺒﺎﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
رﺍﺳﺖ ﮔﻮ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﮑﺎﻥ ﻮﺭﺍﻫﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮ ﻣﻴﮕﻮﺋﻰ ﻮ
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ ﻣﻌنی
اﻳﻥ کلام ﻘﺮﺍﻥ
ﭽﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻣﻥ
ﺩﺧﻠﻪ ﮐﺎﻥ
ﺁﻣﻨﺎ هرﮐس ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﻮﺍﺭﺩ ﺷﻮﺩ،
ﺩﺭ امنیّت ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ ﺠﺎ ﮐﺠﺎ
ﺍﺳﺖ؟ ﺍﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻠﻪ ﺣﺮﺍﻡ، ﻳﺎ
ﻣﺴﺠد ﮐﻌﺒﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺳﭙس ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق
اﺯﭘﻴﺮﺍﻣﻮﻧﻴﺎﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ،ﻣﮕﺮ
ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻥ ﺰﺑﻴﺮ،ﻭسعید
ﺑﻥ ﺠﺒُﻴﺮ، ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﺴﺠﺪ ﺣﻤﻠﻪ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻫﺮﮐس ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﮐﺸﺘﻨﺪ ﻭﺭﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ کدﺍم اﻣﻨﻴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ؟ ﻭﭼﺮﺍ
ﺣﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺭ ﻧﻴﺎﻣﺪ. ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺍﺑﻮ ﺣﻨﻴﻔﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻣﻥ علمی ازﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﻡ. ﺑﻠﮑﻪ
(ﺻﺎﺣﺐ ﻗﻴﺎس )ﻫﺴﺘﻢ.
(ﺍﻫﻞ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻣﻨﻄق
ﻮﻗﻴﺎس ﻣﻨﻄقی ﻮﻋﻘﻠﻰ)
ﻳﻌنی ﻔﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﻨﻄقی ﻤﻴﺒﺎﺷم
ﻮ ﻗﻴﺎس ﻋﻘلی ﺒﻴﻥ
اﻣﻮﺭﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬم
ﻤﻴﮑﻨم ﻮﻋﻘل ﺸﺨصی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻗﻴﺎس ﺩﺍﺭ ﻣﻌﻠﻢ
ﮐﺘﺎﺏ) ﺑﺎﺯ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﺑﺎﻃنی
ﻮ ﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍﻯ ﻘﺮﺍﻥ
ﺒﺘﻨﻬﺎئی ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺰ ﺣﺪﻭﺩﻯ
هم ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻴﭽﮑس
ﺣتی اﻣﺎﻣﺎﻥ، ﺑﺘﻤﺎم
اﺑﻌﺎﺩ ﺑﺎﻃنی ﻘﺮﺍﻥ
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﮐﻤک اﻟﻬﺎمی ﻮ ﻭحی
ﺮﻭﺣﺎنی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ ،ﺑﺎ ﻋﻠم
ﻘﻴﺎس ﻭﻋﻤل ﺒﺪﺍﻥ،
ﺑﮕﻮ ﮐﺪﺍم ﻴکی
ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﻫﻤﻴﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
اﺳﺖ.؟ ﻗﺘل ﻴﺎ ﺯﻧﺎ
؟ ﺍﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻗﺘل ﻤﻬﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ.
ﭘس ﭼﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ گوﺍﻫﺎﻥ
ﻘﺘل ﺪﻭ ﻧﻔﺮ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
گوﺍﻫﺎﻥ ﺰﻧﺎ ﭼﻬﺎﺭ
ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ؟.ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ،ﺍﻳﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﻳﺎ ﺭﻭﺯﻩ؟ ﺍﺑﻮ
ﺣﻨﻴﻔﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﻭ ﺍﻣﺎم گفت ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻗﻴﺎس ﻭﮐﻠﺎم ﺘﻮ،
ﺁﻳﺎ ﺯﻥ ﺤﻴﺾ ﻧﻤﺎﺯ
ﻋﻘﺐ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﻀﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﻭﺑﺪهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻨﻤﺎﻳﺪ؟ ﻭلی ﭽﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ ﺭﻭﺯﻩ
ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺪﻫﻴﻬﺎﻯ آﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺩﺍ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺒﻤﻮﺟﺐ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻗﻴﺎس ﺍﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ،
ﻟﺎﺯم ﻤﻴﺪﻳﺪ ﮐﻪ
ﺯﻥ ﺤﻴﺾ ﭘس ﺍﺯ ﭘﺎﮐﻰ،
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ عقب ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﻭﺯﻩ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ.ﻳﺎ
ﮔﻮﺍﻫﺎﻥ ﻘﺘل
کهﻋﻤﻞ ﻣﻬﻤﺘﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻮﺍﻫﺎﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﺍﻳﺎ ﺑﻮل کثیف ﺗﺮﺍﺳﺖ،
ﻳﺎ ﻣﺎیع ﻤَﻨﻰ؟
ﺍﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ ﺑﻮل
ﺮﺍ ﻧﺠس ﺗﺮﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭘس ﭼﺮﺍ ﻣنی
غسل ﺠﻨﺎﺑﺖ ﻟﺎﺯم
ﺪﺍﺭﺩ، ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﻮﻝ ﻏﺴل و
شستن عادی کافی
اﺳﺖ. ﺍﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻣﻦ (ﺻﺎﺣﺐ ﺭﺃﻯ) ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻢ. ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻭﮐﻨﻴﺰﻯ
ﻴﻜﺸﺐ ﻫﻤﺒﺴﺘﺮ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺴﻔﺮ ﺭﻓﺖ ﻭﺧﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺳﺮ ﺯﻧﺎﻥ ﺨﺮاب
ﺷﺪ.ﻭلی ﺪﻭﻃﻔل
آﻧﻬﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ.
ﮐﺪﺍم یک اﺯ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﻃﻔل اﺯﺍﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺮﺩﻩ، ﺑﺮﺍﻯ ﻮﺍﺭث
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ؟.ﺍﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﭙﺎﺳﺦ ﮔﻔﺖ،
ﻣﻦ (ﺻﺎﺣﺐ ﺣﺪﻭﺩ)
ﻫﺴﺘﻢ.(ﺣﺪﻭﺩ)ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻣﻨﻄﻖ(ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻭ ﺗﺤﺪﻳﺪ) ﻭﻣﺸﺨﺺ
ﮐﺮﺩﻥ ﻤﻌنی ﻮﺷﺮﺍﻳﻄ
هر ﺍﻣﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺒﻔﺮﺿﻴّﺎﺕ ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎنی غیر ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺣﺪﻭﺩ ﺷﺮعی ﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
هرﮔﻨﺎﻩ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﺮعی آﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
.ﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻰ، ﺍﮔﺮ
ﮐﻮﺭﻯ ﭽﺸم ﺸﺨﺺ
ﺳﺎلمی را ﺩﺭ ﺍﻭﺭﺩ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺳﺖ ﺑﺮﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺩﺳﺖ ﮐﺴﻴﺮﺍ ﻗطع
کرﺩ، ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺑﺎﻟﻤثل
ﻮﻗﺼﺎﺹ ﺍﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ؟ ﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ،
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻦ(ﺍﺩم
عالمی ﻤﻄﻠﻊ) ﺍﺯ
ﻣﺒﻌﻮثاﺕ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻢ. ﺍﻣﺎم ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ،ﻭﻗتی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﻮسی
ﻮﻫﺎﺭﻭﻥ گفت ،ﻧﺰﺩ
ﻓﺮﻋﻮﻥﺒﺮﻭﻳﺪ:
ﻟﻌﻠّﻪ ﻳﺘﺬﮐّﺮ
ﺍﻭ ﻳﺨشی ﺘﺎﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﺮﺳﺪ ﻭﻳﺎ
ﻣﺘﺬﮐّﺮ ﮔﺮﺩﺩ،ﺍﻳﺎ
ﺑﻨﻈﺮ ﺗﻮ ﺍﻳﻥ ﻠﻔﻆ
(ﻟﻌﻞّ) ﺑﻤﻌنی ﺸک
اﺳﺖ ؟ ﺍﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ
ﮔﻔﺖ ﺍﺭﻯ.ﺍﻣﺎم
گفت ﭘس ﺧﺪﺍ ﻣﺸﮑﻮﻙ
ﻭﺑﺎﻃل ﻋﻤل میکند؟
.ﺍﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ ﮔﻔﺖ
ﺍﻃﻠﺎعی ﻨﺪﺍﺭﻡ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎم ﺒﻪ ﺍﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ
ﮔﻔﺖ، ﺗﻮ ﻣﻴﮕﻮئی
که ﺑﺮﺣﺴﺐ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﻓﺘﻮﺍ ﻣﻴﺪﻫﻰ،
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻭﺍﺭث
ﮐﺘﺎﺏ ﻭﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻰ. ﻭﻣﻴﮕﻮئی
ﺼﺎﺣﺐ ﻗﻴﺎس ﻣﻴﺒﺎﺷﻰ،ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺑﻠﻴس ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻗﻴﺎس ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩ،
ﻭﺩﻳﻥ اﺳﻠﺎم
بر ﺍﺻل ﻘﻴﺎس ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ ﻣﻴﮕﻮﺋﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﺭﺍﻯ
هستی ،ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻏﻴﺮ ﺍﻥ
ﻨﺎﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﮔﻔﺖ ﺍﺣﮑم
ﺒﻴﻨﻬﻢ، ﺑﻤﺎ
ﺃﺭﺍک اﻟﻠﻪ ﺍﻧﻄﻮﺭﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺖ ﺑﺘﻮ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩ، ﻭﺑﺮﻭٴﻴﺖ
ﺗﻮﺭﺳﺎﻧﺪ، و ﺑﻴﻥ
آنها ﺩﺍﻭﺭﻯ
کن . ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺪﺍﺩ.
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﻭٴﻴﺖ
ﻭﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩ، ﻣﻮﺍﺭﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺩﻭقُرّه
ﻳﺎ ﻗﺮﺍﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺍﻣﻮﺭﻋﻘلی
ﺘﻨﻬﺎ.ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
(ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
اﺣﻮﺍل ﻮ ﺭﻭٴﻴﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
(ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻘﻀﺎﺋﻰ)
ﻭﻳﺎ ﺣﻘﻮقی ﻮ ﺳﻴﺎسی
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻣﻘﺒﻮل
ﻄﺮﻓﻴﻥ ﻨﺰﺍع ﺒﺎﺷﺪ،
حَقّ ﭽﻨﻴﻥ ﻘﻀﺎﻭتی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﻮئی
که ﺻﺎﺣﺐ ﺣﺪﻭﺩ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺩﺭ ﺣﺎلی
که ﺑﺮ آﻥ کسی
که ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻭﺩ ﻧﺎﺯل
ﺸﺪﻩ، ﺑﺮﺗﻮ حَقّ
ﺘﻘﺪّم ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻴﮕﻮﺋﻴﮑﻪ
ﻋﺎلم ﺒﺎﻋث ﺍﻧﺒﻴﺎ،
ﻭ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺍﺭﺳﺎل
اﻧﺒﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻰ،
ﻭﺧﺎﺗم أﻧﺒﻴﺎ
ﺑﻬﺘﺮﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
از ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺗﻮ.ﺍﻣﺎ من که
ﺍﻳﻦ سوآل ها ﺭﺍﻣﻴﮑﻨﻢ،
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﻧﺸﻮﺩ
ﮐسی ﺒﺮ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪ، ﻭﭼﻴﺰﻯ اﺯﺍﻭ
ﻧﭙﺮﺳﻴﺪ. ﭘس ﺗﻮ
ﺑﮑﺎﺭ ﻗﻴﺎس ﺧﻮﺩ،
ﺍﮔﺮﻣﻴﺘﻮﺍنی
اﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻩ.ﺍﺑﻮ
ﺣﻨﻴﻔﻪ ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ،
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﭙس ﻫﺮﮔﺰﺑﺮﺃﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭ قیاس ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳنی ﭽﻴﺰﻯ ﻧﺨﻮﺍﻫم
گفت . ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ (ﺣُﺐّ ﺭﻳﺎﺳﺖ)
ﻭﺟﺎﻩﻃلبی ﻨﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺗﻮ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﮑﻨﻰ.
ﻭ ﻗﺒل اﺯﺗﻮ ﻧﻴﺰﭼﻨﻴﻥ
ﻨﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.(ﻣﺒﺎﻋث
) ﻣﺤل ﺒﻌثت ﺍﻧﺒﻴﺎ،
ﻭﻳﺎ ﻋﻠﺖ ﻭ ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺒﻌثت ﺍﻧﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﺍﻧﺠﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻨﺪ
ﺭﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻴﺮ
ﺩﺭﺣﺎل امنیّت
ﺍﻥ ﻤﻌﻴّﻥ کرﺩﻩ،
ﺑﻴﻥ ﻤﺪﻳﻨﻪ ﻭمَکّه
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﻗﺒل
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻥ ﺪﻟﻴل
آﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ.ﺑﻠﮑﻪ
(ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ)
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪ(ﺭﻭﺯ ﻳﺎ
ﺍﻭم ﻮ ﻳﻮﻡ) ﺷﻬﻮﺩ
الهی ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭﺩﺭ(ﺣﺎل امنیّت
) ﻭﺍﻭم کرﺩﻥ) ﻋﻤل
ﻨﻤﻮﺩ. ﻭﺷﺒﻬﺎﻯ
ﺒﺪﻭﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ ﮔﺬﺭﺍﻧﺪ.(ﻭﻗﺪّﺭﻧﺎ)
ﻳﺎ (ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻭﺍﻧﺪک
ﻮﻣﺤﺪﻭﺩ) ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻳﻢ. ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
هرﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩﺍﻳﻢ.(ﺳﻴﺮ)
ﻭﺳﻔﺮ ﻭ ﺳﻠﻮک ﺮﻭﺍنی
ﻮ ﻓﮑﺮﻯ ﻮﺭﻭحی
ﺴﺎﻟﻚ الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ (مَکّه)
ﻣﺤﻞ (ﻣُﻐﻬﺎ) ﻳﺎ
آخوندﻫﺎی
ناخوانده
مراتب شهود ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭﺑﻴﻥ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥﺴﻠﻮک
الهی ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ
آﻧﻬا ﺧﺎﺭج گرﺩند.
ﻭ(ﻣﺪﻳﻨﻪ) ﻣﺤل ﺪﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻮسلوک الهی ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺤﺎل کماﻝ ﺩﻳنی
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩﺍﻯ
که ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﺮک
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﻣﻐﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺩﺭﺣﻮﺽ ﻭ ﺣﻮﺯﻩ
ﮐﻮثر ﻭﮐثرﺕﻋﻘلی
ﻮﺍﻟﻬﺎمی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺟﺎﺋﻴﮑﻪ ﻫﺮﮐس
ﺩﺍﺧل آﻥ ﺸﺪ،ﺍﺣﺴﺎس
امنیّت ﺭﻭﺍنی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
اﻭم ﺪﺍﺩﻥ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻣﺴﺠﺪ
ﺍﻟﺤﺮﺍم ﻨﻴﺰﺟﺎﻯ
اﻣنی ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻥﺴﺎﻟﻬﺎﻯ
گدﺷﺘﻪ ﻣﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻨﻔﺮ، ﺩﺭﻳک ﺘﻮﻃﺌﻪ
ﺍﺯ ﻣﺘﻌﺼﺒﺎﻥ ﻤﺬﻫبی
اﻳﺮﺍﻧﻰ، ﺩﺭ ﺯﻳﺮ
ﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ ﻤﺴﺠﺪ
ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ،ﺩﺍﺧل
آﺑﻬﺎﻯ ﭙﺮ ﻓﺸﺎﺭ
ﻟﻮﻟﻪﻫﺎﻯ آﺏ،ﺑﺮﺍﻯ
کشتن گرﻭﮔﺎﻧﻬﺎ
ﮔﺮﻭﮔﻴﺮ ﺷﺪﻩ ﮔﺎﻥاﻳﺮﺍنی
ﻮﻏﻴﺮ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ،
ﻫﻤگی ﻤﺮﺩﻧﺪ ﻭﻟﮕﺪﻣﺎل
ﻮﻏﺮق ﻮﺧﻔﻪ ﺷﺪﻧﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺟﺎﻯ(ﺍﻭم
ﻴﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ)
ﻭﺳﻠﻮک اﺳﺖ، ﺗﺎﺍﻭم
کننده ،ﺳﭙس ﮐﺎﻣل
الهی ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺒﻴﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮع بشریّت
ﺧﻮﻳﺶ ﻧﻴﺰ ﺧﺎﺭج
گرﺩﻧﺪ.(ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ)
ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺮﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻘﺮﺭﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭﺍﻣﺮیة ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭﻣﻘﺮﺭالهی ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺗﺎﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﻗﺘﻞ)
ﻳک ﻔﺴﺎﺩ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺯﻧﺎ ﮐﺎﺭﻯ
یک گناه ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺯﻧﺎﮐﺎﺭﻯ ﺒﺎﺯ
ﺁﻥ ﭽﻨﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪﺣتی ﻴک ﺸﺎﻫﺪ
ﺑﺮﺍﻯ آﻥ ﺤﺎﺿﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﮐثرﺕ ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻭﮔﻮﺍﻩ، ﺩﻟﻴل
ﻤﺸﮑﻞ ﺗﺮ ﺷﺪﻥ
أﻣﺮ ﮔﻮﺍﻫﺎﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻥ ﺤﻴﺾ ﺑﺪﻭﻥﻘﻀﺎﻯ
ﻨﻤﺎﺯ ﺍﺳﺖ،ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻨﺪ
ﺗﺎ ﭘاک گرﺩﺩ.ﻭﻧﻤﺎﺯ
ﺳﺎﻟک ﻤﺪﺍﻭم ﻮﺗﻤﺎم
ﻮﻗﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮ ﻧﻤﺎﺯ
ﺍﻭ ﺑﻨﻤﺎﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻤﺮﺗﺒﻄ اﺳﺖ.ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻤﺎﺯﻫﺎﻯ ﻤﺤﺪﻭﺩ
ﺍﻧﻬﺎ، ﺍﮔﺮ ﻋﻘﺐ
ﺍﻓﺘﺎﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺩﺍ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺍﻳﻦ(ﺻﻠﺎﺕ) ﻭﻳﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ عقب ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺩﺍ ﮔﺮﺩﺩ.ﺻﻠﺎﺕ
ﻧﻤﺎﺯ ﺍﺳﺖ،ﻭﺻﻮم
ﺮﻭﺯﻩ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺯ ﺻﻠﺎﺕ صِلهﻫﺎ
ﻭﺍﺗﺼﺎل ﻮﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻤﺪﺍﻭﻡ، ﺩﺭ ﻳک
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ(ﺻﻮﻡ ) ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ(ﺍﻭم
ﻴﺎ ﺳﻠﻮﻙ) الهی
اﺳﺖ.ﻭﻫﻤﻪ ﻣﻔﺎﻫﻴم
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﻳﻨﻰ،ﭼﻮﻥحَجّ
ﻮ ﺍﻣﺮ ﺑﻤﻌﺮﻭﻑ
ﻭنهی اﺯ ﻣﻨﮑﺮ،
ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮک الهی
هستند. ﻭﻟﻔﻈ ﻔﺎﺭﺳﻰ
(ﻧﻤﺎﺯ) ﺑﺎﺯﻟﻔظی
زردشتی وﻴﻮﻧﺎنی
ﺒﻤﻌﻨﻰ (ﻧﺎﻣﻮس
)ﻳﺎ ﺍﺳﺮﺍﺭ الهی
ﻮ ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﺩﺭﻫﺮ
ﺩﻳﻥ ﺒﻨﺤﻮﻯ ﻃﻠﺎق
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺎمی ﭙﻨج
ﺘﻥ آل عبا، ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﮐﺴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻤﺎﺯ و توسّل ﮐﺮﺩ
ﻭﻗﺒﻠﻪﮔﻴﺮﻯ ﻮﺗﻤﺮﮐﺰﻧﻤﻮﺩ.ﻭﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﺍﻣﺎم
اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴنی
ادﺳﺖ.ﻭﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺁﻥ ﻋﺼﺮ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﻏﻴﺒﺖ، ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻮ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻴم ﺒﻮﺩ،
ﺩﺭ ﺩﻭﻣﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻨﻰ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم ﻔﺎﻃمی
ﻮﭼﻬﺎﺭم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ،ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠکم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﺷﺸم ﻘﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻴﺎﺟﺒﺮﺋﻴﻞ،
ﻫﻤگی اﺳﺮﺍﺭ ﻭﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ (ﺑﺴم
اﻟﻠﻪ ﻭﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻯ)
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻏﻴﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ،
ﻗﺎﺑل ﺪﻳﺪﻥ ﻮﺷﻬﻮﺩ،
ﻭﻳﺎﻓﺘﻥ ﻮﺍﮔﺎهی
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﺤﺎل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻏﺴﻞ ﺟﻨﺎﺑﺖ،
ﺷﺴﺘﺸﻮﻯ ﺘﻤﺎمی
ﺒﺪﻥ اﺳﺖ،ﻭ(ﻏﺴل
ﻮ ﻏَﺴﻴﻞ)ﺩﺳﺖ،
ﺷﺴﺘﻥ ﻤﻮضعی ﺪﺳﺖ
ﻭ ﻧﺠﺎﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻌﺠﺐ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ ﺑﻮل
ﺮﺍ ﻣﻬﻤﺘﺮﺍﺯ ﻣنی
ﺪﺭﺍﻟﻮﺩگی ﺪﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ، ﻣﺪﺍم
ﺪﺭ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﺷﻬﻮﺕ،
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺘﺮﺷﺤﺎﺕ
ﻣﻨﻮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻮﺿﻮع ﺮﺍ ﺳﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺩﻭﻃﻔل اﺯﻫﻢ ،ﮐﻪ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺑﻌﺪﻯ،
ﻭﺻﺎﺣﺐ ثرﻭﺗﻬﺎ
ﻭﺑﺮﺩﮔﺎﻥﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﻣﻮﺿﻮعی
اﺟﺘﻤﺎعی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻮﺿﻮع ﮋﻧﺘﻴکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺷﺒﺎﻫﺖ
ﻫﺮﮐﺪﺍم اﺯ ﺍﻃﻔﺎل
ﺒﭙﺪﺭﺍﻥ ﻴﺎﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﺯﻃﺮفی
اﻃﻔﺎل ﺨﻮﺭﺩ ﺳﺎل
ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﻤﺎﻟک
ﻮﻣﻤﻠﻮک ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﻪ ﺍﺯﺍﺩ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ ﺩﺭ ﻧﻈﺎم
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
اﺯﺍﺩ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﺑﺮﺩﻩﻫﺎ ﻳﺎ ﺗﺤﺖ
ﺗﻌﻬﺪ ﻣﺒﻠﻐﻰ،
ﺭﺑﻮﺩﻩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺣتی
اﻣﺮﻭﺯﻩ افراد
ﺑﺎلغ عملا ﺑﺮﺩﮔﻰ
ﻫﺮﮐس ﺑﻤﻴل ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺗﻌﻬﺪ ﻭ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻯ،
ﺩﺭﺣﺪﻭﺩ ﻣﻮﺿﻮع
ﻘﺮﺍﺭﺩﺍﺩ ﺑﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺍﻳﻥ ﺒﺮﺩﮔﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻀﺮﻭﺭﻯ اﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺭﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻋث ﺗﺤﺮﻳک ﺠﺎﻣﻌﻪ،
ﻭﺗﻌﻠﻴم ﻮﺗﻌﻠّم
ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺩﺭﺷﻬﺮ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﺮﻫﺎ
ﮐﺴﻰ ﺧﺪﻣﺖ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﺮﻫﺎ ﺍﺯثرﻭﺗﻬﺎﻯکلاﻥ
ﺨﻮﺩﺑﻬﺮﻩﺍﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮﺩ.ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﻌﺎﺭﻳﻒ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ (ﻣﻌﺎنی
ﻮﺷﻤﻮل اﺯﻣﻔﺎﻫﻴﻢ)
ﺍﺳﺖ.ﻭﻋﻠم ﻤﻨﻄق
ﺴﻌﻰ ﺩﺍﺭﺩ، ﺩﺭ
ﮐﻠﺎم ﻤﻨﻄقی ﺨﻮﺩ،ﻫﻤﻪ
ﺣﺪﻭﺩ ﻭﻣﺤﺪﻭﺩﻩﻫﺎﻯ
کلاﻣﻰ،ﻣﻮﺭﺩ ﺣﮑم
ﻤﻨﻄقی ﺮﺍ ﺗﻌﻴﻴﻥ
ﮑﻨﺪ. ﺗﺎ ﺗﻌﻤﻴم
ﻮﺷﻤﻮل ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.ﺩﺭﺷﺮع
ﺪﻳنی ﻮﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ غیر ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﻨﺎم ﺤﻔﻈ امنیّت
ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﺣﺪﻭﺩ
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ ﻤﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺎﻃل ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻭﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ،ﮐﻪ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭﺭﻫﺒﺮﻯ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩ ﻩﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺣتی
ﻴﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻄﺎﮐﺎﺭ، ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻃﺎﻟﺐ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺤﺪﻭﺩ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﺮعی علیه ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻮﺑﻌﺪﻫﺎ، ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻧﮑﻨﺪ.
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺣﺴﺎﺏﺧﻄﺎﻯ ﺨﻮﺩﺑﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺤﺮﻭم اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻤﺎﻧﻨﺪ،
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ ﺪﺍﻭﺭﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺘﺎﺧﻴﺮ ﻧﻴﻔﺘﺪ.
(ﻣﺒﺎﻋث )ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
علت ﺑﻌثت ﺍﻧﺒﻴﺎ،
ﻭﺗﺎﺭﻳخ ﺒﺎﺯ ﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺭﺯﺵ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺالهی
ﺸﺪﻩ ﻭﺭﻭحانی
گرﺩﻳﺪﻩ، ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
حَقّ ﭙﺎﺩﺷﺎهی
الهی ﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻗﺒﻮل ﺸک
ﺪﺭﻣﻮﺭﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﻄﻮﺭ ﻣﺴﺘﻘﻴم
ﻮﻏﻴﺮﻣﺴﺘﻘﻴم
علاﻣﺖ ﮐﻔﺮ ﻭ ﺟﻬل
اﻧﺴﺎﻥ ﻨﺴﺒﺖ ﺑﺨﺪﺍ،ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻤﻄﻠﻖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺖ.
ﺍگرﺑﮕﻮئی ﺨﺪﺍئی
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯﺍﻥ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﮕﻮﺋﻰ ﺧﺪﺍئی
هست ،ﻭلی ﺪﺳﺖ ﺑﺴﺘﻪ
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻥ، ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺘﺪﺑﻴﺮ ﻭﻣﺪﻳﺮﻳﺖ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭح ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ ﻫﺮﮐس
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺣﺪﻳث ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ،
ﺭﺳﻤﺎ آخوندﻫﺎﻯ
ﻤﻔتی ﻮملاّها
ﺭﺍ،ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﻴﺎس ﻭ ﻧﻈﺮ ﺷﺨصی
ﻔﺘﻮﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ(ﺍﺑﻠﻴس
) ﻳﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻠﺒﺎس
ﮐﺎﺫﺏ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﻭ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻮﺯُﻫﺪ
ﻓﺮﻭشی ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. آخوند ناخوانده
بیسواد از تجلّیات
شهودی میباشد.
که قراءت و
قرّه گیری
سلوکی نکرده
است .

حدیث 1016 - (ﺝ۲ﺹ288ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺒﺎ
ﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺑﻠﻴس ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻘﻴﺎس ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩ،ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺍﻳﻥ کارﻗﻴﺎس
ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻣﺎم
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:ﻔﻘﺎس ﺑﻴﻥ
اﻟﻨﺎﺭ ﻭ ﺍﻟﻄﻴﻦ،ﻭ
ﻟﻮ ﻗﺎس ﻧﻮﺭیّة
آﺩم ﺒﻨﻮﺭیّة ﺍﻟﻨﺎﺭ،ﻋﺮﻑ
ﻣﺎ ﺑﻴﻥ اﻟﻨﻮﺭﻳﻦ،
ﻭﺿﻴاء اﺣﺪﻫﻤﺎ
ﻋلی اﻟﺎﺧﺮ ﺍﮔﺮﺍﺑﻠﻴس
ﺩﺭﻗﻴﺎس ﻭﻣﻘﺎﺑﺴﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ آدَم، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺗﺶ ﻭﺍﺩم
ﺮﺍ ﮔِل ﺪﺍﻧﺴﺖ،
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻨﻮﺭﺍﻧﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺩم ﻤﻴﮑﺮﺩ،
ﻭﻗﻴﺎس (ﻧﻮﺭ آﺗﺶ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺩم) ﻤﻴﻨﻤﻮﺩ،
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻗﻴﺎس ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺨشی
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
نورانیّت آدَم
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ نورانیّت
ﺍﺗﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻤﻴﺎن
ﭼﻪ ﺍﻣﻮﺭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻋﻤل ﻘﻴﺎس
،ﺍﮔﺮ ﻫرکاﺭﻯ ﺪﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﺑﺎﻳﺪ (ﻗﻴﺎس ﺩﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻧﻮﻋﻰ) ﻭﻣﻘﺎمی
ﻮﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮﺻﻔﺎتی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ عمل ﻮ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻭﺗﻌﻴﻴﻥ ﺤﺪﻭﺩ
ﻋﻘﻠﻰ،ﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ قیاس ﻣﻄﻠق
ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺰ، ﺍﺯﻟﺤﺎﻇ
اﺭﺯﺵ ﻭ ﺍﻫﻤﻴﺖ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻭ ﻓﻀل ﺒﺮﺗﺮﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی ﺒﺎﻫم ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻳک
ﻤﻌﻴﺎﺭ واحِدی
ﻗﻴﺎس ﺷﻮﻧﺪ،ﻫﻤگی
اﻣﻮﺭﻣﺎﺩﻯ، ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ ﺪﺭﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ ﻳکی
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺗﻤﺎم ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ، ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺩ،ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺒﺮﺗﺮﺍﻥ
اﺯﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮﻫﺎ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ،
ﺍﮔﺮﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻗﻴﺎس
ﮐﻨﻨﺪ،ﮐم ﺒﻮﺩ
ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ ﻣﻘﺎمی
ﻮﻋﻘلی ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ ﺑﺪﺍﻥ
علت ،ﻣﻤﮑﻥﺎﺳﺖ
ﻫﻤّﺖ ﮐﻨﻨﺪ،ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺮﺍ ﺟﺒﺮﺍﻥﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﻗﻴﺎس ﺑﺎﺯﻳﺮ ﺩﺳﺘﻬﺎ،
ﺑﺎﻋث ﻏﺮﻭﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻴﺶ ﺍﺯﺣﺪ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﻴﺎس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎ ﻧﻮع
ﻤﻴﻤﻮﻥ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎﻳﺴﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﺘﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭلی
ﻘﻴﺎس ﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﺑﺎ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮ،
ﮐﻪ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭکره
زمین ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
،ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﻤﻮنی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﻏُل ﻮ
ﺯﻧﺠﻴﺮ ﺩﺭ ﺍﻥ
عصر ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،
ﮐﻪ ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺯﻧﺠﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺍﺯﻣﺤل ﺠﻬﻞ
ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ ﻨﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺣتی اﻭﻟﺎﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﻭﺭ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺑﻨﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﮐﺎﺭﮔﺎﻩ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﺍﺧﺘﻠﺎﻟﺎﺕ ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
(نورانیّت آدَم)
ﻳﺎﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻞ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
عقل ﻨﻮﺭﺍﻧﻰ، ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬﻰ،ﻭﺍﺧﻠﺎق
ﻮﺻﻔﺎﺕ ﻓﻮق اﻧﺴﺎنی
ﺪﺭﺧﻨکی ﻮ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻭﺟﺬﺍﺑﻴﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭلی
اﺗﺶ ﻣﺎﺩﻯ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
گرﻣﺎﻯ ﺴﻮﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭ،ﻭ
ﺑﻴﺮﺣم ﻮﺑﻴﺤﻴﺎ
ﻭﺟﺎﻫل می ﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻨﻮﺭ ﺍﺗﺸﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺕﻭ ﻫﻮس ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭﺗﻮﺣﺶ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮﮐﻮﺩنی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﻨﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
آدم ﺸﺪﻩ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﻠم ﻮﺍﮔﺎهی ﻮﺗﻤﺪﻥ
ﻮﺍﻧﺴﺎﻧﻴﺖ ﻭﻧﺮﻣﺶ
ﻭﺣﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﮔﺮاﻳﻦ ﻗﻴﺎس
ﺭﺍﺷﻴﻄﺎﻥ،ﻳﻌنی
هر آخوند ﺍﺑﻠﻴسی
ﺪﺭﻫﺮﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
دینی ﻤﻴﮑﺮﺩ، ﻭﺟﻬﺎﻟﺖﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭﻣﻘﺎﺑل
علم ﻮ ﺩﺍﻧﺶ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺍﺧﻠﺎقی اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﻔﻬﻤﻴﺪ،
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺑﺎﺻﻠﺎح
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭﻳﺎ
م ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺻﻠﺎﺣﻴﺖ ﻭﺍﻟﻮﻫﻴﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﺮﺍ ﻣﻴﻴﺎﻓﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺧﺪﺍ ،ﻭﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ سالک ﻤﻴﺸﺪ.ﻭلی
اینک ﻜﻠّﻴﻪ ﺍﻳﻦ
آخوندﻫﺎ، ﺩﺭﻫﺮﻣﺬﻫﺐ
ﻭﺩﻳنی که ﺑﺎﺷﻨﺪ
،ﻣﺎﺩﺍم َکه ﺳﺎﻟک
الهی ﻨﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺳﺖ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ
ﺸﻴﻄﺎﻥ ﻮﺍﺑﻠﻴس
و أهریمن ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥﺤﺪﻳث ﻣﺠﻠسی
آﺧﻮﻧﺪ ﻭﻗﺸﺮﻯ،
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﺗﻔﮑﻴﻚ
(ﻗﻴﺎس ﻣﻨﻄقی اﺯﻗﻴﺎس
ﻓﻘﻬﻰ) ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎم
ﻤنع ﻘﻴﺎس ﻓﻠﺴفی
ﻮﻣﻨﻄقی ﻮﻋﻘلی
ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳنی
ﻮﺳﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ. ﻭﺣتی ﻘﻴﺎس
ﻔﺎﻳﺪﻩﺍﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﺩﺭﺣﺎلی که ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ عقل ﺸﺨصی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻗﻴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺑﻐﻠﻂ،
آخوندﻫﺎ ﻗﻴﺎس
فقهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ، ﺍﺯ(ﺍﺳﺘﺤﺴﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ) ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻗﻴﺎس ﻣﻨﻄقی ﺮﺍ
ﺍﺭای ﻮﺍﻫﻴﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﻭﮐﻠﺎم
ﺨﺪﺍ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭﺗﻤﺎم اﺣﺎﺩﻳث
ﺧﺎﺹسلوک
الهی ،ﻭﺩﺭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
الهی ﻴﺎﺯﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺗﺴﻠﻴم ﺘﺮﺑﻴتی
اﻭﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣطیع ﭙﻴﺮ الهی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍو ﻫﺮ ﻗﻴﺎسی
که ﻟﺎﺯم ﻮﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ.ﻭ ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻘﻴﺎس ﺧﻮﺩ،
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ الهی ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺠﺎرَبّ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻩ،ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻗﻴﺎس ﺑﺮﺍﻯ اﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﻣﻮفق
ﻮﺑﺨﺪﺍ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺍﻣﺎ
ﻗﻴﺎس ﻟﻐﻮﻯ ﺪﺭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺼﻴﺒتی ﺒﺪﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺳﺨﺖ ﺑﺎﻟﻔﺎﻇ ﻘﺮﺍﻥ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث ،ﻭﺑﻤﻌﺎنی
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﻮﺭﺍیج
ﻮﺷﺎیع ﻮﻣﻘﺒﻮل
ﺒﺮﺍﻯ عوﺍم ﭽسبیدﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ،
ﺑﻤﻌﺎنی ﺒﺎﻃنی
ﺘﻮﺟﻪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻗﻴﺎس ﻣﻨﻄقی
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﺳاس (ﻣﻐﺎﻟﻄﻪ)
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ .ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ(جَدَل
ﻔﻠﺴﻔﻰ) ﭼﻨﻴﻥ
اﺳﺖ.ﻭلی
همیشه ﺩﺭﺷﺮﺍﻳﻄ
علمی ﻮ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﺭﻭﺵ
ﻣﻐﺎﻟﻄﻪ ﻧﺎﺭﻭﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺪﺗﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺠﻠسی ﻘﺸﺮﻯ، ﻧﻮﺭ
ﮔِل ﻮﺧﺎک ﺮﺍ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺻل آﺩم ﺮﺍ
ﻧﻮﺭﻯ ﻤﺨفی ﺪﺭ
ﻣﺎﺩﻩ می ﺧﻮﺍﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ اﻧﺮﮊﻯ
ﺪﺍﺧل أﺗﻤﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺠﻠسی ﻨﺪﺍﻧﺴﺖ،
ﮐﻪ (ﺍﺩم اﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻠﻰ) ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻧﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
گلین ،ﮐﻪ ﭼﻮﻥگل
کوﺯﻩ ﮔﺮﻯ ﻮﻗﺎﻟﺐ
ﮔﻴﺮﻯ ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺗﺶ ﭘﺨﺘﻪ ﻭﺳﺨﺖ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻨﻈﺮیة
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﻣﺮﺩم
ﭽﻬﺎﺭﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﭙﻴﺶ ﺑﺎﺑل ﻮﺍﻳﻠﺎم
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺻل آدم ﻮﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺩﺭ ﮊﻧﻬﺎ ﻭﮐﺮﻭﻣﻮﺳﻮﻣﻬﺎﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃبیعی
ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻘﺒﻠﻰ،
ﭼﻮﻥ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻮﺍﻧﻮاع
ﭙﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻥ ﺒﻮﺩﻩ
،ﻭﻳا ﺍﺯ ﺍﺻل ﻨﻮعی
ﻤﻔﻘﻮﺩ ﻭ(ﺣﻠﻘﻪ
ﻣﻔﻘﻮﺩ) ﺑﻴﻥ ﻨﻮﻉ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮﻧﻮع ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ،ﺍﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ واحِدی
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺎﻳﺪ
ﻭﺍﻳن همان (ﻧﻔس
ﻭﺍﺣﺪﻩ) ﻭﻣﺎﺩﺭالهی
ﺒﺮﺍﻯ هرﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﻨﻮعی اﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺩم ﺪﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
اﻧﺴﺎنی کاﻣﻞ
کاشف قرّه
شهودی تازه ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ آدم
کیومرث ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
عاقل ﺸﺪﻩ، ﮐﻪ ﻣﺴﺌﻮل
اعَمّاءل ﺨﻮﺩ
بوﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺪﻭﻥ ﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ،ﻳﻌنی
ﺒﺪﻭﻥ ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
ﻮﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭ،
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺎ ﮐﻤک
لدنّی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
بشهود ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺤسینی ﺒﺮﺳﺪ، ﻭﺑﻌﺮﺵ
رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺣﺴنی
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﺎﺭﻳﺦ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ نوع
بشری اﺳﺖ.ﻭلی
اﻣﺎﻣﺎﻥ که ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺘﻌﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ، ﭘﻴﺮﻭ
(ﺷﻌﺎع ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﻮﺩﻧﺪ،
ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ، ﻓﺘﻮﺍﻫﺎﻯ
ﺪﻳنی ﺒﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻧﺎﭼﺎﺭﻣﻴﺸﺪﻧﺪ،
ﻗﻴﺎسی ﺮﺍ اعَمّاءل
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اﻭﻟﺎﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻗﺖ ﺍﻥ
اﺧﺒﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﺮﺭسی
ﻮ ﺍﺯﺍﻥ ﺼﺤﺒﺖﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻥ
اﻧﺘﻈﺎﺭﻫﻤﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
همه ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﻘﻴﺎس ﺍﻣﺎم ﻴک
اﻣﺮ ﻣﻄﻠق ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮ ﺍثر
ﺮوﺍﻳﻄ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻄﺮح هستند.ﻭﻗﻴﺎس
ﺩﻭﭼﻴﺰ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻮﺍﺣﺪ ﺍﻣﺮﻯ ﻣﻤﮑﻥ
ﻮﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.

حدیث 1017 - ﺩﺭﺣﺪﻳثی(ﺝ۲ﺹ289
بحار) ﺍﻣﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم کاﻇم ﺪﺭﻋﺼﺮ
ﻫﺎﺭﻭﻥ اﻟﺮﺷﻴﺪ
ﺩﺭمَکّه، ﻣﻮﺍﺟﻪ
ﺑﺎسوآل ﻴک ﻤﻔتی
ﺴنی ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﺍﻳﺎﺣﺎج
ﺪﺭﺍﺣﺮﺍم ﺨﻮﺩ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮ ﻣﺤﻤل
ﻮ ﺷﺘﺮﺧﻮﻳﺶ ﺳﺎیه
ﺑﺎنی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺧﻴﺮ،ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ. ﺑﺎﺯﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺍﻳﺎ ﺟﺎﻳﺰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺣﺎج ﺒﻤﻴل ﺨﻮﺩ
ﺯﻳﺮ ﺳﺎیة ﺑﺎﻥ
ﺒﺮﻭﺩ، ﺍﻣﺎم
گفت ﺁﺭﻯ. ﻣﺤﻤﺪ
ﺷﻴﺒﺎنی ﻔﻘﻴﻪ
ﺣﻨﻔﻰ،ﻫﻤﺴﻔﺮ
ﻫﺎﺭﻭﻥ ﺑﺨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ. ﻭلی
اﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺘﻌﺠﺐ ﺩﺍﺭﻯ
که ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺣﺮﺍم
ﺨﻮﺩ،ﺳﺎﻳﺒﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ،ﻭﺩﺭﺳﺎیة
ﻭﺑﺎ ﺍﺣﺮﺍم ﺮﺍﻩ
ﺍﻓﺘﺎﺩ. ﻭ ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ،ﺍﺣﮑﺎم
ﺪﻳنی ﻮ الهی ﻘﻴﺎسی
نیست ،ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﻘﻴﺎﺳﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ، ﺑﻠﮑﻪ ﻗﻴاس
ﺳﺎﻟک ﺒﺮﻭﺵ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﭘﻴﺮ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻭﺍﺳﺖو
مفتی سائل
مفهوم سلوکی
ندارد .

حدیث 1018 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ۲۹۲
بحاﺭ) ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺒﺎﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ ﻧﻴﺰ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ:
اﺗّقّ اﻟﻠﻪ ﻭﻟﺎ
ﺗﻘس ﺍﻟﺪﻳﻦ، ﻭﻟﺎ
ﺗﻘضِ اﻟﺼﻠﺎة،
ﺍﺗّق اﻟﻠﻪ ﻳﺎ
ﻋﺒﺪﺍﻟﻠﻪ ﻓﺎ ﻧّﺎ
ﻧﺤﻥ ﻮ ﺍﻧتم غدﺍ،
ﺍﺫﺍ ﺧﻠﻘﻨﺎ؟ ﺑﻴﻥﻴﺪﻯ
اﻟﻠﻪﻋﺰّ ﻭجلّ،
ﻧﻘﻮل ﻘﺎل ﺮﺳﻮﻝ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺗﻘﻮل
أﻧﺖ ﻭﺍﺻﺤﺎﺑک
اُﺳﻤﻌﻨﺎ ﻭ ﺍُﺭﻳﻨﺎ
،فی ﻔﻌﻠﻨﺎ ﻭﺑﮑم
ﻤﺎﺷاء اﻟﻠﻪ اﺯﺧﺪﺍ
ﺑﺘﺮس (ﻭﺗﻘﻮﺍ ﻭﺍﺣﺘﻴﺎﻃ
ﻮﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﻦ)ﻭﺩﺭﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻥ
ﻗﻴﺎس ﺑﺮأﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﮑﻦ، ﻳﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐﻋﻘل
ﺨﻮﺩ ﺗﺼﻤﻴم ﻤﮕﻴﺮ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﺩﻳﻥ
ﺒﻤﻌﻨﻰ ﻧﻈﺎمی
اﺟﺘﻤﺎعی ﻮﺗﺸﮑﻴﻠﺎتی
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻳﺎﻧﺖ، ﺍﻣﺮﻯ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ، ﮐﻪﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻳﻥ
ﻤﻔﺘﻴﺎﻥ ﻮآخوندﻫﺎ
ﺍﺯﺳﻠﻮک اﻃﻠﺎﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎم
اﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ ﻗﻀﺎ
ﻣﮑﻦ، ﻭ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺑﺘﺮس .ﺍﻯ ﺒﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ. ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﺎﺯ
ﻗﻀﺎ ﻣﮑﻥﻮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺘﺮس.ﻋﻤﻠﺎ ﻧمی
ﺘﻮﺍﻥ کسی ﺮﺍ ﺑﭽﻨﻴﻥ
اﻣﺮﻯ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﮐﺮﺩ،
ﺍﮔﺮ ﻧﻤﺎﺯ ﺍﻭ ﻗﻀﺎ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺳﺮ ﻭﻗﺖ ﺍﺟﺮﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩ.
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
(ﺻﻠﺎﺕ) صِلهﻫﺎ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ،
ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
عملا ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﻃل ﻮﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
صِله ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﺍﻣﺎم اﻳﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ صِله
ﺳﻠﻮکی الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻌﻘﺐ ﻧﻴﻨﺪﺍﺯ،
ﻭﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﻘﻀﺎﻭﺕ ﻣﮑﻦ، ﻭ
ﺑﻔﮑﺮ ﺧﻮﺩﺕ ﺑﺎﺵ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﻣﺎ ﻭ ﺷﻤﺎ ﻓﺮﺩﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﺯ ﻧﻮ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻴﺸﻮﻳﻢ.ﻭﻣﺎﺧﻮﺍﻫﻴم
گفت ﮐﻪ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﭼﻨﻴﻥ گفته ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻴﻢ.
ﻭلی ﺘﻮ ﻭﺩﻭﺳﺘﺎﻧﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﮔﻔﺖ،
ﮐﻪﭼﻨﻴﻥ ﺒﻤﺎ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﻭﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻧﺪ.ﻳﻌنی
ﭽﻨﻴﻥ ﻤﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩﻳﻢ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﺎ
ﻭﺷﻤﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻳک ﺪﺍﻭﺭﻯ الهی
ﺪﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺘﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻪ ﺑﺤث ﻭﺳﻮﺃﻝ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻧﻪ ﮐسی
ﭽﻨﻴﻥ ﻮﺟﻮﺩ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭﻳﺎ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻮﺟﻮﺩﻯ اﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺍﻋﺘﺮﺍﺿﻰ
ﺑﮑﻨﺪ، ﻭﻳﺎ جواب
ﻭﺩﻓﺎعی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.

حدیث 1019 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ249
بحاﺭ) ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺤث ﺍﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ،
پس ﺍﺯ ﺣﻀﺎﺭ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﺍﻧﺠﺎﺋﻴﮑﻪ ﺷﺒﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ (ﺁﻣﻨﻴﻦ)ﺭﺍﻩ
ﺭﻓﺖ ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ؟
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ: مع
ﻘﺎﺋﻤﻨﺎ ﺍﻫل
اﻟﺒﻴﺖ، ﻭﺍﻣﺎ
ﻗﻮﻟﻪ ﻭﻣﻥ ﺪﺧﻠﻪ
ﮐﺎﻥ آﻣﻨﺎ، ﻓﻤﻥ
ﺒﺎﻳﻌﻪ ﻭ ﺩﺧﻞ ﻣﻌﻪ،
ﻭﻣﺴح علی ﻴﺪﻩ،
ﻭﺩﺧل فی عقد ﺍﺻﺤﺎﺑﻪ،ﮐﺎﻥ
آﻣﻨﺎ باﻳﺪ
ﺳﻴﺮ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﻭﺷﺐ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﻄﻮﺭ (ﺍﻣﻨﻴﻦ)
ﺑﻮﺩ ﺑﺎ (ﻗﺎﺋم
أﻫل ﺒﻴﺖ) ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ ﺑﺎ ﻗﺎﺋم
ﺒﺄﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺍﺯﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺎﺍﻳﻦ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻳﺎﮐﺎﻣل الهی ﻮﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ، ﻭﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
الهی ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﻭﺷﺒﻰ،
ﻭﻳﺎ ﻣﺪتی ﻨﻪ ﭼﻨﺪﺍﻥ
ﺰﻳﺎﺩ، ﻭ ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
(ﺭﻭﺯ ﻭ ﻳﻮم ﻮﺍﻭﻡ)
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﻨﻮع ﺒﺸﺮ،
ﻭﻗﺎﺋم ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﺮﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ، ﺍﻋﻀﺎﻯ
اﻫل ﺒﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
هستند.ﻭ ﻧﻪ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﻳﺎ آخوندﻫﺎ،
ﻭ ﻳﺎ ﺯﻧﺎﻥ ﻮﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻫل ﺸﺪﻩ ﻭ ﺭﺍم
ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ،
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻠﻔﻆ (ﻗﺎﺋﻢ) ﺑﭽﻨﺪﻳﻥ
ﻤﻌنی اﺳﺖ.ﻳﮑﻰ
(ﺍﻣام هر ﺯﻣﺎﻥ)
ﮐﻪ ﻗﺎﺋم أﻫل ﺒﻴﺖ
ﺩﺭﺁﻥ ﺰﻣﺎ اﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ امام ﺼﺎﺩق
ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ،
ﻭﭼﻮﻥ هر ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ،ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ
ﻏﻴﺒﺖ. ثاﻧﻴﺎ (ﻫﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ) ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﺑﺎﺯ
ﻗﺎﺋم ﻮﺑﺮﭘﺎ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺒﮑﻨﻨﺪ و ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﻌﺒﻴﺮ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻭﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ثالثا
ﺳﺎﻟﻚ ﭘس ﺍﺯ ﺳﻠﻮک
ﻮﺗﮑﺎﻣل ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻤﺮﺯ
(ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ)
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ کمال ﻮﺧﺘم
سلوک الهی اﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻘﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘس ﺍﺯ ﭼﻨﺪ
ﺭﻭﺯ ﻭﺍﻭم ها ﻭ
ﻳﻮم ها ،ﻭﻳﺎ ﺍﻳﺎم
الهی ﺪﺭﺷﺒﻬﺎ،
ﮐﻪ ﺩﻭﺭﻩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
اﻳﻥ اﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ طی ﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭼﻬﺎﺭﻡ
(ﻗﺎﺋﻤﻴﮑﻪ ﺩﺭ55 ﻗﺮﻥ)
دﻳﮕﺮ، ﮐﻪ ﺍﺧﺮﻳﻥ
کاﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ، ﻣﻮﻓق
ﺒﺸﻬﻮﺩو کشف ﻧﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
ﻤﻴﺮﻭﺩ، ﻭﮐﺸﻒ
ﺟﺪﻳﺪ الهی ﻨﻤﻮﺩﻩ،
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
اﻭلی اﻟﻌﺰﻡ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ،
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ، ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺘﺎﺭﻳخ
ﺪﻳﺎﻧﺖ و
طریقت ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺟﻬﺎﻥ
ﺸﻮﻧﺪ، ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﻘﺎﺋم آﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺪﻳﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺸﺮﺍﻓﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺴﻠﻮک
الهی ﺒﺮﻭﺵ ﺩﻳنی
ﺘﺎﺯﻩ ،ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎن ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﭙس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸت
سئم ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﻮﻗﺖ ﻗﺎﺋم
آﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ،
ﺧﻮﺩ ﻭﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺁﻥ ﺰﻣﺎﻥ ها ﻧﻘﺶ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک ﺒﺮﻭﺵ
ﺗﺎﺯﻩ ﺗﺮ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
پن جَم ﻘﺎﺋم ﺒﻤﻔﻬﻮم
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ (ﺍﻣﺎم
ﺪﻭﺍﺯﺩﻫﻢ) ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ سرداب ﺳﺎﻣﺮﻩ
ﻏﻴﺐ ﺷﺪﻩ، ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﻗﺮﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺯﻧﺪ ﻩﻭﺟﻮﺍﻥ
اﺳﺖ.ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺗﺨﻴلی ﻮﺧﺮﺍﻓتی
ﺪﻳﮕﺮﻯ که ﺑﺮﺍﻯ
ﺎﻳﻥ ﻘﺎﺋم ﻤﺨفی
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺗﻤﺎم
اﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ، ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
(ﻗﺎئم آﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ)
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺷﺪﻩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﺎﺋم ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﻗﺎﺋم ﺒﺎﻟﻔﻌل
هرﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻣﻨﻄﺒق ﺒﺮ
ﺍﻣﺎم ﺪﻭﺍﺯﺩهنم
ﻏﺎﺋﺐ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ غیبت ﺑﺮﺍﻯ
همسر ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩﺵ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
نمی ﺘﻮﺍﻧﺪ ﻏﺎﺋﺐ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻤﺘﻌﺪﺩ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻓﺎﺵ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻭﺿﻌﻴﺖ ﭘﺪﺭﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺑﺎ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﻗﺮﻥ ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
اﻣﺎم غاﻳﺐ ﮐﻪ ﺍﻏﺎﺯﮔﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﻏﻴﺒﺖ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ، ﺩﺭﺗﻤﺎم
اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒلی ﻨﻴﺰ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺩﺭ سرداب ﻳﺎ ﻧﻘﻄﻪ
ﺗﺎﺭﻳک عزﻟﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟم اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﻣﺴﺮﻭﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ (ﺳﺎﻣﺮّﻩ
ﻳﺎ ﺳُﺮّ ﻣﻥ ﺮآﻯ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
هرﮐس ﮐﻪ ﺩﻳﺪ (ﺧوﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺭّﻩ ﺩﺍﺭ) ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
.ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ اﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻭ، ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥالهی
هر ﺯﻣﺎﻥ، ﺧﺒﺮﻯ
اﺯ ﺍﻭ نمی ﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺍﺭﺩ
ﮔﺮﺩﺩ، ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺭﺍﻯ(ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭﻡ) ﻭﺳﻠﻮک ﻤﻘﺒﻮل
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﻘﺎﺋم ﻤﺎ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺑﻴﻌﺖ
و پیمان ﮐﻨﺪ، ﺩﺍﺧل
ﺪﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ، ﻭﻣﺴح
ﺪﺳﺖ ﺑﺮ ﺳﺮﺍﻭ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺩﺭ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﭘﻴﺮ ﺩﺭﻣﻴﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺩﺭﺣﺎﻟﺖ (امنیّت
ﻳﺎ ﺍﻭﻡ ) ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺍﻣﺎم اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺍﻭ،(ﺑﻴﻌﺖ) ﻳﺎ ﻓﺮﻭﺵ
ﺟﺎﻥ بشری ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻌﻬﺪ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭحَجّ أﮐﺒﺮ ﺳﺎﻟک
آﻏﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻴﻥ ﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺎ ﻗﺎﺋم ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ،ﺩﺭ۵۵ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ، ﺑﺎﺯﺑﻴﻌﺖ
ﻭﻣﺴح ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﺠﻠسی
ﻘﺸﺮﻯ، ﺩﺭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍیة
ﺳﻴﺮﻭﺍ ﻓﻴﻬﺎ ﻟﻴﺎلی
ﻮ ﺍﻳﺎﻣﺎ آﻣﻨﻴﻥ
ﺪﺭ ﻗﺴﻤتی اﺯ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
(ﺍﻫل ﺴﺒﺄ) ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺑﻴﻥ
آﻧﻬﺎ ﻳﺎ (ﻗُﺮﺍﻯ
ﻤﺘﺒﺮﻙ) ﻗﺮﺍﻯ ﻈﺎﻫﺮﻯهست
. ﻭﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ امنیّت
ﺍﻧﻬﺎ ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮐﻔﺮﺷﺎﻥ اﺯﺩﺳﺘﺸﺎﻥ
بیرون ﺮﻓﺘﻪ، ﻭ
ﻗﺎﺋم ﺒﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
(ﻗُﺮﺍ) ﺩﻫﺎﺕ ﻭﻗﺮیةﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
(قُرّه ﻫﺎ) ﻭقُرّه
ﮔﻴﺮﺍﻥ ﺴﺎﻟک الهی
هستند ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠﻮک الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣلی ﺪﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺳﻠﻮک الهی ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻭﻣﻥ ﺪﺧﻠﻬﺎ
ﮐﺎﻥآﻣﻨﺎ ﻫﻤﺎﻥﺤﺮم
کعبه ﻳﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻣﻘﺮﻭﻥ
ﺒﺎ ﺣﺮﻣﺖ ﺍﻫل ﺑﻴﺖ
ﻭﭘﻴﺮﻭ ﺍﻣﺎم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﻭﺭﻩ ﺍﺣﺮﺍم
ﻮﺗﺤﺮﻳﻢ، ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﺟﺰ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی ﺒﺮﺧﻮﺩ
ﺣﺮﺍم ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺎم غرﻳﺒﺎﻥ
ﻮﺗﻨﻬﺎئی ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﭙﺎﻳﺎﻥ ﻳﺎﺑﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
گفته ،ﺑﺎ ﺑﻮﺩﻥ
ﺎﻣﺎﻡ، ﻫﻨﻮﺯ ﺣﺮم
کعبه أﻣﻨﻴّتی
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﻣﺴﺠﺪ ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ،
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭ مﺤل اوم ﺒﻮﺩﻥ
ﻮ امنیّت، ﻭﺁﻣﻴﻥ
گوﻳﺎﻥ ﻮﺩﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ،
ﺑﺮﺍﻯ کسب ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺍﻟﺘﻤﺎس
ﺑﭙﻴﺮﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﺩ.

حدیث
1020 - ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ(ﺝ۲ﺹ297
بحار ) ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﺎ ﺁﻣﻥ ﺒﻰّ ﻣﻥ
ﻔﺴّﺮ ﺑﺮﺍیة ﮐﻠﺎﻣﻰ،
ﻭﻣﺎﻋﺮﻓنی ﻤﻥ
ﺸﺒّﻬنی ﺒﺨﻠﻘﻰ،
ﻭﻣﺎ ﻋﻠﻰ ﺩﻳﻨﻰ،
ﻣﻥ اﺳﺘﻌﻤال اﻟﻘﻴﺎس
فی ﺪﻳنی ﮐسی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻤﻥ اﻳﻤﺎﻥ
آﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﮐﻠﺎم ﻤﺮﺍ ﺑﺮﺃﻯ
ﺨﻮﺩ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﮐس ﻣﺮﺍ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑﭽﻴﺰﻯ
ﻮ ﻳﺎ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﻣﺮﺍ ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻴچ
کسی ﺒﺮ (ﺩﻳﻦ) ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮل ﻤﻥ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻗﻴﺎس ﺭﺍ ﺑﺮ ﺩﻳﻥﻤﻥ
ﺒﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﺩ.ﻫﺮﮐس
ﺑﺨﺪﺍ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻨﻈﺮﻯ
ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ،ﻭ ﻧﻴﺰﺳﻠﻮک
عملی ﻳﺎ ﺍﻭم ﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻫﺮﮔﺰ ﮐﻠﺎم الهی
ﻤﻥ ﺪﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﺮﺍ،
ﻭﺣتی هرﮐﻠﺎم الهی
ﺒﻴﺎﻥ ﺸﺪﻩ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺮﺍ، ﮐﻪ ﻫﻤگی
ﺨﻮﺩ ﻗﺮﺍﻥ ﻨﺎﻃق
گویا ﻮ ﺯﺑﺎﻥ الهی
ﻮ ﺍﻫﻞ ﺍﻟﺬﮐﺮ ،ﻗﺎﺑل
ﭙﺮﺳﺶ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻌﺎنی ﻘﺮﺍﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﮐﻠﺎمی الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ،ﭘس
ﺍﻳﻥ کلام ﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﻋﺎﺩﻯ ﻮﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ
،ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮ
ﺷﺨصی اﻧﺴﺎﻥ
غیر ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺩﺭﻋﻤل
ﻮ ﻭﺍﻗﻊ، ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺎﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
عرﻓﺎنی وﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،ﻭﺳﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺩﺭ ﻗﺪﺭﺕ ﻫﻴﭽﮑس
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺑﺎ سلوک
الهی ﻮﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ ﺍﺯ ﻣﺤلّ
عقل کُلّی رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم تَفَکّر
ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی اﮔﺮ ﺑﻨﻈﺮﺷﺨﺺ
ﺧﻮﺩ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﻨﺪ
ﺩﺭ ﻭﺍقع اﺯﻣﺤل
ﻮﻧﻈﺮالهی ﺼﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺯﺑﺎﻥ
اﻧﻬﺎ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺯﺑﺎﻥ ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﺸﺎﻥ اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﻥ ﭽﻨﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪا ﺭﺍ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﺪﺍ
کند ﺩﺭﻭاقع ﺨﺪﺍ
ﺭﺍﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ ﺍﻧﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﺎﻟک
ﺼﺎﺩق ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ،ﻫﻤﺎﻥگوﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺮفی الهی اﺯ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺗﻮﺍﻥ
عقلی ﺒﺸﺮ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﻨﻮﻉ، ﺩﺭﺣﺪﻭﺩ
ﺗﺠلّی اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ رَبّ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ (ﺑَﺪﺭ ﻣُﻨﻴﺮ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ،ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻥ رَبّ، ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍئی
ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻣﺸﻐﻮل
ﺘﺴﺒﻴﺤﺎﺕ ﻭﻳﺎ
ﻗﺪّﻭس ﻭ ﺳﺒّﻮح
گفتن ،ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍئی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺒﺰﺭﮒ،ﻭﻳﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯﺒﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﺍﺑﺮ، ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺸبیهی ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ تجلّیات
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻥ اﻧﺮ
ﺍﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﺗﺠﻠﻴﻠﺖ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋم ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ.ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺠﻠﻴﻠﺎﺕ
ﻭﺍﺭﺑﺎﺏ ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ، ﺩﺭ ﺗﺠلّی
عرﺵﺭﺣﻤﺎن ﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄلق ﺪﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ، ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠلی
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
،ﺍﻭﺭﺍ (ﻧﻮع ﺪﺭ
ﻓﺮﺩ) ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ،
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﻌﺮﻓﺖ ﻳﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭ رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
الله ﺒﺮﺍﻯ اﺭﻭﺍح
ﻔﻌلی کاﻣل ﺸﺪﻩ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺍﻳﻥ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺮﺍ،
ﻭﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ ﻣﻄﻠﻖ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺭﺟﻌتی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﮐﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﻋﻘل
ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄلق ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳثی ﺒﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺩﺭﺍﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮک
هر ﻗﺪم ﺴﺎﻟک ﺒﺎﺩﻩ
ﻗﺪم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻮﺍﺟﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺁﻳﺪ، ﺗﺎ ﺗﺴﻬﻴلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ،
ﺑﻤﻘﺼﺪ ﺳﺎﻟک
گرﺩﺩ.ﻭلی ﭽﻮﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ، ﺑﺎ
ﻫﺮﻗﺪم ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻩ قَدَم ﺪﻭﺭ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳﻌنی ﺒﺎ
ﻫﺮ ﻧﻮع ﺘﮑﺎﻣﻞ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﭘس
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺨﻮﺩ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﻋﺒﻮﺭﺗﮑﺎﻣلی
ﺘﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥهاﻯ اﺑﺪﻯ
آﻳﻨﺪﻩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺒﻴﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
(ﻭﺳﺎﺋل ﺸﻬﻮﺩﻯ)
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺍﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ، ﺗﺎ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﭘﻨﺠﺘﻥ آل عبا ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ، ﻭ ﺩﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﻫﻤگی ﻤﺮﺍتبی
اﺯ ﺗﺠلّی الهی
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﻤﺎم
ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮعی
ﻮ ﻓﺮﺩﻯ اﺭﻭﺍح
ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﺸﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ،ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
تجلّیات الهی می
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬ ﺍﺍﻳﻥ
ﺒُﺖﻋﻴّﺎﺭ، ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﻭﺑﺸﮑلی ﻈﺎﻫﺮﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﺍﻳﻥ ﻤﻦ) ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺳﻠﺎم ﻮﻣﺴﻴﺤﻴﺖ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ الهی هستند،
ﻣﺸﺮﻭﻃ ﺒﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ ﺷﻮﻧﺪ.
ﻭﻋﻤﻠﺎ ﺑﺪﺍﻥ ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺩﻳﻥ ﻤﻦ، ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻮلیّ ﺒﺎ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﺑﺎ ﺍﺧﺮﻳن
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ، ﮐﺎﺷﻒ
قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺩﻳﻥ ﺨﺪﺍ ﻭ ﺭﻭﺵ
ﺍﻭ، ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
کسیﺒﺎ ﻗﻴﺎس ﻣﻨﻄﻘﻰ،
ﻭﺑﺎ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻤﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺷﻮﺩ، ﺗﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻘﻴﺎس (ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻃﻰ)
ﺑﮑﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻥ
کاﺭ آخوند ﻫﺎﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺳﻠﻮک الهی ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﮑﺮﺩﻩ، ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭلی
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺩﻳنی
نیز ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ،ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺷﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺳُﻨّی ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﭼﻪ ﺷﻴﻌﻰ، ﻭﻳﺎ
مُدّعی کاﺫﺏ (ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺑﺪﻭﻥ اﻳﺘﮑﻪ
ﻗﺒﻠ ﺎﺗﺴلیک ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 1021 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ298
بحار ) ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ: ﻤﻥ
عمل ﺒﺎﻟﻤﻘﺎﻳﻴس
،ﻓﻘﺪﻫﻠک ﻮ ﺍﻫﻠﻚ،
ﻭﻣﻥ اﻓتی اﻟﻨﺎس
،ﻭﻫﻮ ﻟﺎ ﻳﻌﻠم
اﻟﻨﺎﺳﺦ ﻣﻥ اﻟﻤﻨﺴﻮﺥ،
ﻭ ﺍﻟﻤﺤﮑم ﻤﻥ
اﻟﻤﺘﺸﺎﺑﻪ، ﻓﻘﺪﻫﻠک
ﻮﺍﻫﻠک ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻗﻴﺎس ،ﻭﻣﻘﻴﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻴﺎ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
عقل ﻤﺎﺩﻯ ﺒﺸﺮﻯ
عمل کند ﻫﻠﺎک ﺸﺪﻩ،
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻫﻠﺎک ﻤﻴﮑﻨﺪ.(ﻋﻤﻞ)
ﻳﻌنی ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻋﻘلی
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ
،ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻣﻮﺭﻯ اﺧﻮﻧﺪﻯ،
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮﻙ الهی
کند ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺩﻳنی
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﻠﺎک ﺸﺪﻩ، ﻭ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺳﺨﺖﺗﺮﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ ﺑﺠﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ ﻤﻴﺒﺮﻧﺪ،
ﻭ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ سلوک
الهی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻓﺘﻮﺍئی
ﺒﻤﺮﺩم ﺪﺍﺩ، ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﻧﺎﺳخ
ﻮﻣﻨﺴﻮﺥ،ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺤﮑم ﻮﻣﺘﺸﺎﺑﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺪﺍﻧﺪ،
ﺧﻮﺩ ﻫﻠﺎک
کرده ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻫﻠﺎک ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
(ﻓﺘﻮﺍ) ﻧﻈﺮ ﺷﺨصی
اﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﺑﻨﺎم
ﺪﻳﻥ اﺳﺖ. ﻣﮕﺮ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻴک ﺮﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟک عامل ﺒﺎ ﻭﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺑﺨﺸﻨﺎﻣﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ همگان .(ﻧﺎس
) ﻳﺎ ﻣﺮﺩم که ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻮﻓﺮﺍﻣﻮﺷﮑﺎﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻭﺍﺩﺍﻯ
حقّ اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ.ولی اُنس ﺑﺎﺧﻮﻧﻬﺪﻫﺎ
ﻭﻗﺸﺮﻯ گرﻳﻬﺎ،ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
(ﻣﻥ ﺪﺭ ﺍﻭﺭﺩﻯ) ﻮﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺍﻧﻪ ﻭﻏﻴﺮ ﻣﻘﺒﻮل
الهی ﺮﺍﺩﻧﺒلل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺠﺰ ﺷﺮک ﻨﻴﺴﺖ.
ﻧﺎسخ ﻮ ﻣﻨﺴﻮخ
ﺪﺭ ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ ﻗﺮﺍنی
ﻨﻴﺴﺖ، ﻭ ﺣتی ﺒﺮﺍﻯ
اﺣﮑﺎم ﻔﻘهی ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﻳﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﻨﺎﺳخ ﻮﻣﻨﺴﻮﺥ،
ﺩﺭ ﺍﻳﺎﺕ الهی ﺪﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮل هاﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
(ﻗﺮﺍﻥ) ﺑﺎﺯ ﺩﻭ قُرّه
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻘﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ،ﻭلی
ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﻫﻔﺖ قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺤﮑم
ﻮ ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ، ﺍﻋمّ
اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻗﺮﺍﻥ ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮک ﻮﻣﺤﮑم ﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻣﻮﺭﻏﻴﺮﺳﻠﻮک
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ ﻭ ﺷﺒﻴﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮکی هستند.
ﻭﺩﺭﻫﺮﺣﺎل ﭙﻴﺮﻭ
ﺍﻧﻬﺎ، ﺟﺰ ﺩﺭﺷﺒﻬﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

حدیث 1922 - ﺩﺭحدیثﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ(ﺝ۲ﺹ299ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ
ﻤﻥ ﻨﺼﺐ ﻧﻔﺴﻪ ﻟﻠﻘﻴﺎس
،ﻟم ﻴﺰل ﺪﻫﺮﻩ
فی اﻟﺘﺒﺎس ،ﻭﻣﻥ
ﺪﺍﻥ اﻟﻠﻪ ﺑﺎﻟﺮﺍﻯ،
ﻟﻢ ﻳﺰل ﺪﻫﺮﻩ
فی اﺭﺗﻤﺎس ﻫﺮﮐس
ﮐﻪﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯﻘﻴﺎس
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﺭﮔﻴﺮ ﻧﻤﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ
در ﺍﻟﺘﺒﺎس ﻭ ﺍﺑﻬﺎم
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻣﺎﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﻧﺒل کند ﺗﻤﺎم
عمر ﺧﻮﺩ ﺩﺭ(ﺍﺭﻣﺘﺎس
)ﻭ ﺑﺪﺭ ﻭ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.(ﺭَﻣس ﻣﻴّﺖ)
ﺟﻨﺎﺯﻩ مُرده ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ،
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺑﺪﻭﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺪﺭﺳﻠک
عباﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﺗﺼﻮﺭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﻮ ﺗﺪﻳّﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﻳﻥﺨﻄﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﭙﻴﺮﻭ
آخوند ﻫﺎ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺪﻭﻥ
ﭙﻴﺮ، ﺍﮐثرﺍ ﺑﺠﺎئی
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ،ﻭﺧﻴلی
ﺰﻭﺩ ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﻩ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﺍﺟﺘﺒﺎ
ﻭ ﺍﺻﻄﻔﺎ) ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺩﺭ(ﺍﺭﺗﻤﺎس ) ﭼﻮﻥ
(ﺍﻟﺘﻤﺎس ) بی ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺯ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﺳﻠﻮک
ﺒﺪﻭﻥ ﭙﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺭﻣس ﻣﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ،ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺰﻧﺪﻩ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﭼﻮﻥ اﻓﺮﺍﺩ ﮐﻮﺭ،ﺑﺪﻭﻥ
ﻨﻮﺭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻮﺭﻣل
کرﺩﻩ، ﺑﺪﺭ ﻭ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳکی ﻤﻴﺨﻮﺭﺩ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺤﺪﻭث
و حصول ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺩﻫﺮ ﻃﻮل عمر ﻭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭﺍﺯﻯ
اﺳﺖ.

حدیث
1023 - ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ ص 299ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺸﺎﻥ
گفتند ،ﻣﺎ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﺸﻤﺎ ﻭ ﭘﺪﺭﺍﻧﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻣﻠﺎک
ﻘﺮﺍﺭﻣﻴﺪﻫﻴم
ﻮﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺍﻥ
ﻤﻘﺎﻳﺴﻪ ﻣﻴﮑﻨم
اﻣﺎم ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ: ﺴﺒﺤﺎﻥ اﻟﻠﻪ
ﻟﺎ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ، ﻣﺎ
ﻫﺬﺍ ﻣﻥ ﺪﻳﻥ ﺠﻌﻔﺮ،
ﻫﻮلاء ﻘﻮم لا ﺣﺎجة
ﺑﻬﻢ ﺍﻟﻴﻨﺎ، ﻗﺪ
ﺧﺮﺟﻮﺍ ﻣﻥ ﻄﺎﻋﺘﻨﺎ،
ﻭﺻﺎﺭﻭﺍ فی ﻤﻮﺿﻌﻨﺎ،
ﻓﺄﻳﻥ اﻟﺘﻘﻠﻴﺪ
ﺍﻟﺬﻯ کاﻧﻮﺍﻳﻘﻠّﺪﻭﻥ
ﺠﻌﻔﺮ ﺍﻭ ﺃﺑﺎ ﺟﻌﻔﺮ،
ﻗﺎل ﺠﻌﻔﺮ، ﻟﺎﺗﺤﻤﻠﻮﺍ
ﻋلی اﻟﻘﻴﺎس ،ﻓﻠﻴس
ﻣﻥ ﺸﻴئ ﻳﻌﺪﻟﻪ
ﺍﻟﻘﻴﺎس ،ﺍﻟّﺎ
ﻭﺍﻟﻘﻴﺎس ﻳﮑﺴﺮﻩ
ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﻪ ﺍﻭ، ﮐﻪ ﺩﻳﻥ
ﺠﻌﻔﺮﭼﻨﻴﻥ ﻨﺒﻮﺩ.
ﺍﻳﻥقوم که ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ، ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻨﻴﺴﺖ، ﻭﺑﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﺎ ﺧﺎﺭج ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﻣﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭلی
آﻥ ﺘﻘﻠﻴﺪﻯ که
ﺍﺯ ﺟﻌﻔﺮ ﻭ ﭘﺪﺭ
ﺟﻌﻔﺮ ﻣﻴﺸﺪ ﮐﺠﺎ
ﺷﺪﻩ؟ (ﮐﻪ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺳﻠﻮکی ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻧﻪ ﻗﺸﺮﻯ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﺎم ﺠﻌﻔﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻗﻴﺎس
ﺩﺭﮔﻴﺮ ﻧﮑﻨﻴﺪ.ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ اﮔﺮ ﻗﻴﺎس
ﺭﺍ ﮐسی ﺒﺮﭘﺎ ﺩﺍﺭﺩ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﻴﺎس ﺍﻭﺭﺍ می
ﺸﮑﻨﺪ. ﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﻭﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﻘﻴﺎس
ﻣﻨﻄقی اﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﻧﮑﻨﻴﺪ.ﻫﺮﺣﮑﻤتی
که ﻗﻴﺎس ﺍﻧﺮﺍ
ﺭﺍ ﺑﺮﭘﺎ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺧﻮﺩﺵ همان ﺮﺍ ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻗﻴﺎس ﻣﻨﻄقی
ﻮﻳﺎ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺷﺨﺺ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮﮐﺎﻣل
الهی ،ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ ﺒﺎﻃل
ﺨﻮﺩ، ﭼﻨﻴﻥ ﻘﻴﺎس
ﻭ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺍﻯ ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﻟﻴلی ﺒﺮﺍﻯ
اثباﺕ ﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ
ﻤﻴﺎﻭﺭﺩ. ﻭﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ،ﺩﻟﺎﺋل
ﺒﻄﻠﺎﻥ آﻥ اﻣﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻘﺎﻳق ﻔﻠﺴفی ﺪﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ ﺩﺭﺳﺖ،ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍلی ﺒﺮﺍﻯ
کسی ﻘﺎﺑل ﺘﻄﺒیق
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟﺰﺍم ﻤﻨﻄقی
ﻮﻋﻤﻮﻣﻴﺖ ﺩﺭ ﺗﻌﺮﻳﻒ،
ﻭﺣﺪﻭﺩ ﻭ ﻭﺿﻮحی
ﺪﺍﺋﻢ، ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺍﻣﺮ ﻭﻣﻔﻬﻮمی
ﻨﺪﺍﺭﺩ.(ﺻﺎﺭﻭﺍ
فی ﻤﻮﺿﻌﻨﺎ) ﺩﺭﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻭ ﻣﻘﺎم ﻤﺎﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﺧﻠﺎﻓﺖ ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎم ﺮﻳﺎﺳﺖ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻣﺎﻣﺎﻥ اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ،
ﻳﺎﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﻫﻤﺎﻥ ﺤﺪﻭﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﻭﺣﺎنی
ﻮ ﺍﻳﻤانی آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎﻡ آخوندﻫﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺼﺪﻭﺭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
های ﺩﻳنی گرﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺣﺰبی ﻮﺗﺸﮑﻴﻠﺎتی
ﺒﻨﺎم ﺪﻳﻥ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﻭ ﺗﻌﺼﺒّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻋﻠﺖ ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﻘﻴﺎس ﻣﻨﻄقی ﺪﺭ
ﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻣﻌﻴﺎﺭ قیاس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ،
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻣﻘﺒﻮل
همه ،ﺍﻣﺮﻯ ﻗﺎﻧﻮنی
ﻮﻳﺎ ﻋﺮفی ﺠﺎﺭﻯ
ﻮ ﻏﻴﺮﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺣﺪﻭﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻌﻴﺎﺭ ﭼﻨﺎﻥ ﻘﻴﺎﺳﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻰ، ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭلی
ﺪﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﺗﮑﺎﻣل الهی ﺪﺭ
ﺭﻭح ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺭﻭح ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺎﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭﺩﻭﺭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭﻯ لاﺯم
ﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺟﺰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺍﺯﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ ﺍﻓﺰﻭﺩﻥ
ﻤﺤﺎﺳﻦ ﻟﺎﺯم ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﺘﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﻭﮐﺎفی
ﺪﻳﺪ، ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪﻋﻠﺎﻣﺖ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
الهی ﺮﻭح ﺸﺨﺺ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺟﻌﺖ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ۵۵ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥاﺭﻭﺍﺡ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم هستند،
ﮐﻪﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮﻋﻘلی
ﻮ ﺭﻭﺣﻰ، ﺩﺭﺟﺴم
ﻮﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻮﺩ.

حدیث
1024- ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ302 بحاﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ ﻮضع ﺪﻳﻨﻪ
ﻋلی اﻟﻘﻴﺎس ،ﻟم
ﻴﺰل اﻟﺪﻫﺮ فی
اﻟﺄﺭﺗﻤﺎس ﻣﺎﺋﻠﺎ
ﻋﻥ اﻟﻤﻨﻬﺎﺝ،
ﻇﺎﻋﻨﺎ فی اﻟﺎﻋﻮﺟﺎﺝ،
ﺿﺎﻟّﺎ ﻋﻥ اﻟﺴﺒﻴﻞ،
ﻗﺎﺋﻠﺎ ﻏﻴﺮﺟﻤﻴل
ﻫﺮﮐس ﺩﻳﻥ
ﻮ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﻗﻴﺎس ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
(ﺑﺠﺎﻯ ﺘﺴﻠﻴﻢ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺧﻮﺩ، ﻭﻳﺎ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﭽﻮﻥ ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﻣﺬﻫبی
ﺒﺎ آخوندﻫﺎ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
کاﺫﺏ ﻫﺮﻓﻘﻴ ﻪﺳﻔﻴﻪ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ) ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻫﺮ
(ﻭ ﺣﻴﺎﺕ ﻭﺣتی
اﺩﻭﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ)
ﺩﺭ ﺍﺭﺗﻤﺎس ﻭﮔﻤﺮﺍهی
ﻮﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺍﺯ
ﺍﺭﺗﻤﺎس ﻭﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ (ﻭ ﭼﻮﻥ ﺮﻣس
ﻭﺟﻨﺎﺯﻩ مُرده،
ﺑﺪﻭﻥ ﺣﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ) ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻭﮐج ﺮﻭﻯ ﺪﺭ ﻣﻨﻬﺎج
ﻮ ﺭﻭﺵ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ
،ﻭ ﺗﻥ ﺒﮑج ﺮﻭﻯ
ﻮﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻴش ﺍﺯ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﻭﺳﺒﻴل ﺨﺪﺍ، ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻧﻴﺰ
ﺯﻳﺒﺎ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭلی
ﺒﺪﻭﻥ ( جَم) ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎﻗﺎﺋم
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﺗﻮﮐﻞ ﻗﺎﺑل ﺒﺪﺳﺖ
ﺍﻣﺪﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1025 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺴﺠﺎﺩ ﺍﺳﺖ ج2 ص ۳۰۳ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ ﺪﻳﻥ اﻟﻠﻪ،
ﻟﺎ ﻳﺼﺎﺏ ﺑﺎﻟﻌﻘل
ﻮﻟﺎ ﻟﻨﺎﻗصة ،ﻭ
ﺍﻟﺎﺭاء اﻟﺒﺎﻃلة
،ﻭﺍﻟﻤﻘﺎﺋﻴس ﺍﻟﻔﺎﺳﺪة،
ﻭﻟﺎ ﻳﺼﺎﺏ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﻟﺘﺴﻠﻴﻢ، ﻓﻤﻥ
ﺴﻠّم ﻠﻨﺎ ﺳَﻠَﻢ،
ﻭﻣﻥ اﻫﺘﺪﻯ ﺒﻨﺎ
ﻫَﺪﻯ ﺩﻳﻥ ﺨﺪﺍ
ﻳﺎ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
مقبول الهی ﺮﺍ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻨﺎﻗﺺ
(ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﺟﺰئی ﺒﺸﺮﻯ)
ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺻﺎﺋﺐ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
آﺭای ﺒﺎﻃﻞ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﻗﻴﺎﺳﻬﺎﻯ ﻔﺎﺳﺪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﻳﻥ ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺟﺰ
ﺑﺎ ﺗﺴﻠﻴم ﺤﺎﺻﻞ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻫﺮﮐس
ﺗﺴﻠﻴک ﻤﺎﺷﺪ ﺳﺎﻟم
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.ﻭﻫﺮﮐس
ﺍﺯ ﻣﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ،
ﺑﻬﺪﺍﻯ الهی ﻤﻴﺮﺳﺪ.
(ﺩﻳﻥﺨﺪﺍ) ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮک ملی ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻠﻘﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ الهی
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻥ ﺘﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﻭ ﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯﻯ ﺪﺭ
ﺍﺣﺰآب ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺭﺍ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﻭﺍﻳﻥ کاﺭ ﺑﺎﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻨﺎﻗﺺ،
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎفی
ﻮﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯﻯ ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺃیی ﺒﺪﻭﻥ ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮﺭﻩ ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ ﺒﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩ.
(ﻣﻘﺎﺋﻴس ) ﻣﻘﻴﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻤﻨﻄقی ﻮﺳﻨﺠﺶ
ﻭﺑﺤث ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺘکی ﺒﻔﮑﺮ
ﻭ ﻋﻘل ﺨﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﺘﻮﺳل ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
(ﻟﺎ ﻳﺼﺎﺏ) ﺻﻮﺏ ﻭ
ﺳﻤﺖ ﺩﺭﺳﺘﻰ، ﭼﻮﻥ
ﺤﺮﮐﺖ ﺑﻘﺼﺪ ﻫﺪﻑ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻋﻤل
ﻨﻴﺰ ﺻﺎﺋﺐ ﻭﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﺣتی
اﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺑﻬﺪﻑ
ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ .ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ،
ﺍﻳﻥ اﺗﻔﺎق ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. (ﺗﺴﻠﻴﻢ)
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻋﻤﻮمی
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺮﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺪﮔﺮﮔﻮﻥ
کرﺩﻥ ﺬﺍﺕ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،
ﺩﺭ ﻳک ﺘﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍﻥ، ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻭﻋﻘﺪﻩﻫﺎ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺭﻭانی
اﺳﺖ ﺗﺴﻠﻴم ﺒﻤﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ، ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﻭم
کرﺩﻩﻫﺎﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.(ﺍﻫﺘﺪﻯ)
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺟﺴﺘﻦ،ﭼﻮﻥ هُداﻳﺖ
ﻋﻘﻠﻰ، ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺃﻣﺮ ﻭ ﻧﻬﻰ،ﻭ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺳﻤﭙﺎتی ﻮﻋﻠﺎﻗﻪ
،ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺩﺍﺩﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ، ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻴک ﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ الهی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎئم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎنی ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ،
ﮐﻪ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﻭﺗﺎ ﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺩﺭﺑﻴﻥ ﺨﻠﻖ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﻭﮐﻤک ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭ ﺩﺍﺩﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻫﺪﻯ
ﻴﺎ ﺧﺪﺍ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
حج ّ أﮐﺒﺮ ﺳﻠﻮﻛ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭحَجّ اﺻﻐﺮ ﮐﻌﺒﻪ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﻗﺮﺑﺎنی
ﺮﺍ ﻫُﺪﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻮﻣﻥ ﺪﺍﻥ
ﺒﺎﻟﻘﻴﺎس ﻭ ﺍﻟﺮأﻯ
هلک ،ﻭﻣﻥ ﻮﺟﺪ
فی ﻨﻔﺴﻪ ﺷﻴﺌﺎ،
ﻣﻤّﺎ ﻧﻘﻮﻟﻪﺍ
ﻭ ﻧﻘضی ﺒﻪ ﺣﺮﺟﺎ،
ﮐﻔﺮ ﺑﺎﻟﺬﻯ أﻧﺰل
اﻟﺴبع اﻟﻤثانی
ﻮ ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ اﻟﻌﻈﻴﻢ،
ﻭﻫﻮ ﻟﺎ ﻳﻌﻠم ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﺎﻗﻴﺎس ﻭ ﻣﻨﻄق
و فلسفه ﻮ ﺭﺍﻯﺨﻮﺩ
ﻋﻤل کند ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴم
ﻮﺩﺍﻭﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ
،ﻧﻘﺺ ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ
ﺒﺒﻴﻨﺪ، ﮐﺎﻓﺮ
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﺳبع اﻟﻤثانی
ﻮﻗﺮﺍﻥ عظیم ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺍﻳﻥ
کفر ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ. ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺗﺴﻠﻴﻢ (ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
هُدﻯ) ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
گرﺩﻳﺪ، ﻭلی ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭﺩﺍﻭﺭﻳﻬﺎ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘگی الهی
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺩل ﺘﺮﺩﻳﺪ
ﺭﺍﻩ ﺩﺍﺩ، ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮐﺎﻓﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺴبع اﻟﻤثانی
ﻮﻫﻤﺎﻥ ﻘﺮﺍﻥ
عظیم اﺳﺖ.ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻥﺤﻘﺎﻳق ﻨﻴﺴﺖ.
(ﺳبع اﻟﻤثاﻧﻰ) ﺭﺍ
ﺳﻮﺭﻩ ﻓﺎﺗﺤﻪ ﺍﻭل
ﻘﺮﺍﻥ گفته اﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﻟﻔﻈ ﺮﺍ
ﺩﻭﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ. ﻭلی ﺎﻳﻥ
هفت ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ( ﺳﻨﺎ ) ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ (ثنل ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ) ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
هستند.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺧﺮ ﻭﺍﺟﺐ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم ﺍﺧﺮ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨلق اﺳﺖ. ﻗﺮﺍﻥ
عظیم ، ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
قُرّه ﻋﻈﻴم ﻮ ﺩﻭ
قُرّه ﺑﺰﺭگ ﻘﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ، ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ ﻣﺤﻤﺪ،
ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ(
ﻗﺮﺍﻥ)ﻳﻌنی ﺪﻭ
قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ. ﻭ(قُرّه
) ﻫﻤﺎﻥ ﺨﻮﺭّﻩ ﻓﺎﺭسی
ﻘﺪﻳم ﺰﺭﺩﺷتی
اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺨﻮﺭﻧق
ﻠﻔﻈ ﺨﻮﺭّﻩ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻗﺮﻳﺸﻴﺎﻥ
ﺪﺭﺍﺻل ﺰﺭﺩﺷتی
گفته ﻣﻴﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.(ﻣثاﻧﻰ)
ﮐﻪ ﺩﻭ ﺑﺎﺭ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ،
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭٴﻴﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﻳﻜﺒﺎﺭ
ﺩﺭﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ،ﻭ
ﻳک ﺒﺎﺭ ﺩﺭﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ ﻭﺍﺻﻞ، ﺑﺠﺰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭل ﻮ ﺍﺧﺮ،ﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ثناء ﻮ ﺳﻨاء
ﻳﺎ ﺳﻮﮊﻩ ﺑﺰﺭﮒ
ﻭ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﺮﺗﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ثنا ﻭﺳﺘﺎﻳﺶ ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
با ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ،
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ثنا ﻭ توَسّل ﻮﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﭘﻴﺮ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴﻨﻰ، ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﭘﻨﺠﺘﻥ آل عبا ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻌﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم ﺒﺎ ﻣﻘﺎن
ﺤﺴﻨﻰ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ، ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻤﻠﮑﻮتی
ﺴﻮم ﻔﺎﻃمی ﻤﺎﺩﺭﻫﺴتی
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭﭘﺸﺖ ﺣﺠﺎﺏ
ﻭﻧﻘﺎﺏ، ﺍﺯﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻤﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ که ﺑﺎ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻳﻥ
ﭙﻨﺠﺘﻥ آل عبا ،ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟک آﻣﺎﺩﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم ﻴﺎﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻮ ﺍﻳل ﻮ ﺍﻟﻪ، ﻭﺧﺪﺍﻯ
ﺠﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭﻝ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﺸﻴّﺖالهی
ﻮﺧتم ﻘﺮﺍﻥ ﻴﺎ
قُرّه ﻫﺎﻯ ﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ

حدیث 1026 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ304
بحار) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
أﺩنی اﻟﺸﺮک اﻥ
ﻴﺒﺘﺪع اﻟﺮﺟل ﺮﺃﻳﺎ
ﻓﻴﺤﺐ ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﻳﺒﻐﺾﻋﻠﻴﻪ
ﺣﺪّ ﺍﻗل کاﺭﻯ
که ﺷﺮک ﺒﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ (ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﻚ) ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ،ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻗﺪﺍم
ﺒﺒﺪﻋتی ﺠﺪﻳﺪ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺭﺍﻯ ﻮﻧﻈﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻥ ﭙس ﺍﻳﻥ ﻨﻈﺮ
ﻭ ﺑﺪﻋﺖ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺍﻥ ﺪﻭﺳﺖ می ﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﺘﻨﻔﺮﻣﻴﺸﻮﺩ.(ﺍﺩﻧﺎ
ﺍﻟﺸﺮﻙ)ﺣﺪّ ﺍﻗل
ﻮﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺸﺮﻙ ﺷﺪﻥ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟکی
ﺮﺍ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺗﺮک
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
اﺯ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
سلوک الهی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.(ﻳﺒﺘﺪﻉ)
ﺑﺪﻋتی ﻮﺍﺑﺪﺍعی
ﺒﺴﺎﺯﺩ، ﻭ ﺍﺯﻣﺤل
اﻳﻦ ﺍﺑﺪﺍع ﻤﻄﻠب
ﺒﮕﻮﻳﺪ، ﻭ ﺭﻭشی
ﻤﻄﺮح ﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺮأﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﻭ ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﺸﺮک ﻤﺒﺘﺪع
ﻮﺑﺪﻋﺖ ﮔﺬﺍﺭ آخوندﻫﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩﻡ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺩﻳنی ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺤﺪﻳث ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍبرﺳﺌﻮﺍﻝ
(ﺍﺩﻧﺎ ﺍﻟﻨﺼﺐ)،
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﻗﻞ ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻥ
ﻮﺍﻭﻟﻴﻥ عامل ﻤﺸﺮک
ﻛﻨﻨﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
(ﻧﺼﺐ ﻭ ﻧﺎﺻبی ﺸﺪﻥ)
ﻳﻌنی ﻨﺼﺐ ﺑﺖ ﺳﻨﮕکی
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻥ ﺁﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﺮﺳﺘﺶ ﺑﺠﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
گرﭼﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﺖﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻔس أمّاره ﺷﺨﺺ
ﻭﻳﺎ ﺷﺨﺺ آخوند
ﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻴک مُتعبّد ﻗﺸﺮﻯ
غیرﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﭙﺮﺳﺘﺶ ﻫﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﻳﺎﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯﻫﺮﻳک
اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ عباﺩﺕ،ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺷﺮکی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻮﺩفع ﺸﺮک همه ﻤﻴﺸﻮﺩ.

حدیث
1027 - ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ204 بحاﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻤﻥ ﻤشی
الی ﺼﺎﺣﺐ ﺑﺪعة
ﻓﻮقُرّه ﻓﻘﺪ ﻣشی
فی هدم اﻟﺎﺳﻠﺎم
ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﺴﻮﻯ ﺼﺎﺣﺐ
ﺑﺪﻋتی ﺮﻓﺖ ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﻮﻗﻴﺮ ﻭﺍﺣﺘﺮﺍم
ﻨﻤﻮﺩ، ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻭﺍل اﺳﻠﺎم
عمل کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺻﺎﺣﺐ
ﺑﺪﻋﺖ آخوندﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻳﺎ ﻣﺪّﻋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐالهی
ﻮﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﺫﺏ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.(ﻫَﺪﻡ
ﺍﺳﻠﺎﻡ)ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌنی
ﺘﺨﺮﻳﺐ ﺩﻳﻥ اﺳﻠﺎم
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭﺻﺪﺩ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﺍﻥگرﺩﻧﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﮐسی ﺒﺎﻃل گرﺩﺩ،
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺩﻳﻥ اﺳﻠﺎم
ﻣﻬﻤﻴﻥ ﺪﻳﺎﻧﺖ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ،
ﺍﻋﻢ ﺍﺯ ﺳنی ﻮ ﺷﻴﻌی
ﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺨﻮﺩ ﺩﻳﻥ اﺳﻠﺎم
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
هدم ﻮﺧﺮآب ﮐﺮﺩﻥ
ﻮ ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ اﺳﻠﺎﻡ،
ﻳﺎ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﭽﻨﻴﻥ ﺴﺎﻟکی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎ ﻫﺮﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻭ ﺗﺎﻳﻴﺪ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
غیر ﺍﺯﭘﻴﺮالهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ،
ﻭﺳﻠﻮک الهی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻃل کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ،ﺧﻮﺩ
ﻗﺸﺮﻯاﻓﺮﺍطی ﻮ
ﻣﺘﻌﺼﺐ ﺷﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺑﻤﻌنی ﺘﻘﻮﻳﺖ
ﺍﺳﻠﺎم ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺣتی
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﻤﻌﺘﻘﺪ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ،
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻭﻣﺤﺮﻭم
اﺯ ﺍﺳﻠﺎم ﺮﺍﺳﺘﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭسلوک
الهی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.

حدیث 1028- ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ304
بحاﺭ) ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺸﺎﻥ
گفتند ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
مُدّعی ﻔﻘﻪ ﻭﻋﻠم
ﺪﻳﻥ هستند ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍﻭ ﺳﻨّﺖ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺭﺃﻯ ﺨﻮﺩ ﻓﺘﻮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﺴنی
هم عصرﺍﻣﺎم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ آخوند ﻫﺎﻯ ﺸﻴﻌﻪ ﺩﺳﺖ
ﮐمی اﺯﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
اﻫل ﺴُﻨّﺖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﻭﻫﻤﻴﻥ کاﺭ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻗﻴﺎس
ﺑﺎ ﻳکی اﺯ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﻭﺍﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ (ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ
کذبوا ،ﻟﻴس شیئ
اﻟّﺎ ﻭ ﻗﺪ ﺟﺎء
فی اﻟﮑﺘﺎﺏ، ﻭﺟاءﺖ
ﻓﻴﻪ ﺍﻟﺴُنّة ﺍﻧﺎﻥ
ﺪﺭﻭغ ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
،ﭼﻴﺰﻯ ﻨﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﮑﻪ ﺩﺭﮐﺘﺎﺏ
ﻭﺳﻨﺖ ﺍﻣﺪﻩﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﻋﻠمی ﺒﺎﺷﺪ، ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮﺑﺼﻮﺭﺕ ﺭﻣﺰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻓﺮﻳﺐﮐﺎﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯﻤﺮﺩم
ﻮﻣﺪﺭک ﺴوء اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ ﺍﺷﮑﺎﺭﺍ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻤﻴﺁﻳﺪ.
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﻙ الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎ ﻗﺮﺍﻥ ﺒﻄﻮﺭ
کُلّی، ﻭ ﺩﺭﺳﻨّﺖ
ﻳﺎﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﻄﻮﺭ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﻭﺗﻔﺼﻴل آﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. آﻣﺎﻣﺎﻥ
اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﻮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺧﻮﺩ(ﻗﺮﺍﻥ ﻨﺎﻃﻖ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﺘﺎﺏ ﺻﺮﻑ
ﻧﻈﺮ ﺍﺯ ﻧﺎم ﻘﺮﺍﻥ،
ﺑﻤﻌنی هماﻥ اﻣﺮیة
ﺍﺯلی الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭﻣﻘﺮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
هم ﭽﻨﺎﻥ ﺘﻮﺟﻴﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺒﺴﻮﻯ ﺴﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﻭﺳﻨّﺖ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﮔﻔﺘﻪ
ﺳﻨﻴﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﺍعَمّاءل
ﻤﻨﻘﻮل اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻭﺍعَمّاءل ﻤﺘﻀﺎﺩ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻭﻫﻤﻪ
ﺍعَمّاءل ﻮﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺴﻠﻮک الی ﻮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳنی ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺳﻨّﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﻌنی سلوک
الهی ﻭ ﺳِﻨﺖ (ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﺸﺪﻳﺪ) ﻭمُقدّس
ﻭﭘﺎک ﺸﺪﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
سلوک الهی ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻣﺎﻥ،
ﺑﻬﺮ ﺗﻌﺪﺍﺩﻯ
که ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻋﻀﻮﻯ
ﺍﺯ ﺳُﻨّﺖ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺎﻣﺎم هر ﺯﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯغیبت
ﻫﻴچ کس ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ
ﺒﺎ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﻔﻘﻬﺎﻯ
غیرﺳﺎﻟک ﻜﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻋﺎﻟم ﺒﺨﻮﺍﻧﻨﺪ،ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻋﻠم آﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺪکی ﻤﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺍﺯ ﮐﺘﺐ ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
عالّم ﻴﻌﻨﻰ ﺍﮔﺎﻩ
ﻭﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ ﺍﺯ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻳﻬﺎﻯ
ﺮﺍﻩ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻩﺭﻓﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣتی اﮔﺮ
ﮐسی اﺧﺒﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭﺍقعی اﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﮐﺎفی ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮا
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﻧﭽﻪ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻭ ﻋﺎلم
اﺳﺖ ﻋﻤل کند ،ﺗﺎ
ﺍﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
الهی ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﺻلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺮﺩﺩ.

حدیث 1029 - ﺩﺭﺣﺪﻳثی(ﺝ۲ﺹ304
بجاﺭ)ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺳﻮﺃل اینکه ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﮐﺘﺎﺏ ﻭﺳُﻨّﺖ
ﻣﻄلبی ﻨﺒﻮﺩ، ﺁﻳﺎ
ﺗﻮ ﻭ ﭘﺪﺭﺍﻧﺖ ﺑﺎ
ﻗﻴﺎس ﺧﻮﺩ ﻓﺘﻮﺍئی
ﻤﻴﺪﻫﻴﺪ؟ ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ ﻧﻪ ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻗﺒل اﺯ ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﻗﻴﺎس ﮐﺮﺩه
ﻫﻠﺎک گرﺩﻳﺪ. ﻳﻌنی
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺮﻓﺖ. ﻭلی
ﻴﺎﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻤﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ الهی
ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ اﻟﻬﺎمی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺮ ﻧﻈﺮﻯ ﺮﺍ ﺑﺪﻫﻨﺪ،
ﻭﻗﻴﺎس ﻭ ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻥﻨﻈﺮیة ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻗﻴﺎس ﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎ ﺍﻟﻬﺎﻡ
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺗﻔﮑﺮ ﻋﺎﺩﻯ
اﻳﻥ اﻟﻬﺎم ﺼﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ.

حدیث 1030 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ305ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
آﺗی ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﺑﻤﺎ ﺍﺳﺘﻐﻨﻮﺍ
ﻓفی هذﻩ،ﻭ ﺑﻤﺎ
ﻳﮑﺘﻔﻮﻥ ﺒﻪ ﻣﻥ
ﺒﻌﺪﻩ ﺍلی ﻴﻮﻡ
ﺍﻟﻘﻴﺎمة ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﺍﻭ، ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻟﺎﺯم
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. سوآل
کنندﻩ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﺷﺎﻳﺪ ﭼﻴﺰﻯ ﻤﻔﻘﻮﺩ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ ،ﭼﻴﺰﻯ
ﮐم ﻨﺸﺪﻩ، ﻭﻧﺰﺩ
ﺍﻫل آﻥ ﺒﺎقی اﺳﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻴﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
عاﻣل ﺒﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ،
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ با ﺨﻮﺩ،
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺍﻗﺘﻀﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍل آﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﻔﺖ.ﺍﻣﺎ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ (ﻋﻤﻮمی
ﻮ کُلّی) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ
آﻣﺪﻩ، ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل ﻮﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻋﻤﻮمی اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻧﻴﺰﻫﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﻫﺮ ﺳﺎﻟک
عامل ﺒﺨﺼﻮص ﻨﺰﺩ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ هست. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﭼﻮﻥ
هرﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﻳﮕﺮ، ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺗﻤﺎم اﻳﻥ اﺣﻮﺍل
ﻮﻋﻠﺎﺋم ﻮ ﻣﻘﺘﻀﻴﺎﺕ
سلوک الهی ﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﺎ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺎﻳﻥمعنی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺋم آﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ،
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ عمرﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
الهی اﺳﺖ، ﺍﻳﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺻﺎﺩق ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺑﻄﻮﺭ کُلّی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﻭﺵ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻥ ﺪﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮ ﺍﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ﻮﺳﭙس ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺗﺮک آﻥ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﺰﺩ (ﺍﻫل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﺰﺩ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺳﺎﺩﺍﺕ ﻭآخوندﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻫﻴچ کدﺍم
ﺠﺰ ﭘﻨﺠﺘﻥ آل
عبا ،ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮ ﻭﺍﺻﻠﺎﻧﻬﺎ
ﮐسی ﻴﺸﺎﻳﺴﺘگی
ال ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
اﻫﻞ،ﻫﻤﺎﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻮﺍﻫلی ﺸﺪ ﮔﺎﻥ
ﻮﺍﺻل الهی اﺳﺖ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
هر ﺯﻣﺎﻥ اﻫل ﺒﻴﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
برﺣﺴﺐ ﺍﺣﻮﺍل ﺨﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ،
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺟﺰئی
ﻮﺷﺨصی ﺴﻠﻮکی ﺮﺍﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ کُلّی
ﻮ ﻓﻠﺴفی ﻮﺍﺳﺘﺪﻟﺎلی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻘﻮﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎقی اﺳﺖ
ﻭﻋﻠﺎﺋﻢ ﻭ ﺍﻳﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻳﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖمحمدﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
همه ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
شرافت ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮﺍﻋﺘﺒﺎﺭ الهی
آﻥ، ﻳﮑﺴﺎﻥ ثاﺑﺖﺍﺳﺖ.
حدیث
1931- اﺯ ﺍﻣﺎم کاﻇم
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ306 بحاﺭ)
ﮐﻪ ﺿﻤﻥ ﻤنع ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
اﺯ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﻗﻴﺎس
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ، ﺑﺮ
ﺍﺑﻮ ﺣﻨﻴﻔﻪ ﻟﻌﻨﺖ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﻋلیّ ﭽﻨﻴﻦ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﻭ ﻣﻥ ﭽﻨﻴﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺼﺮ ﻧﺎﺳﺰﺍﮔﻮئی
ﺒﻤﻮﻟﺎﻋلیّ ﻮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺵ
ﺍﻣﺪ ﺧﻠﻔﺎ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻴﮕﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﭽﻮﻥ ﺘﺪﺑﻴﺮﻫﺴﺘﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﺍﻋمّ اﺯ ﺍعَمّاءل
ﻤﻮﻟﺎﻋلیّ ﺒﺎﺷﺪ
،ﻭ ﻳﺎ ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ
ﺍﺑﻮ ﺣﻨﻴﻔﻪ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ اﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫچ اﻣﺮﻯ ﺪﺭﻫﺴتی
ﭽﻨﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﻌنی
هرﮐس ﺑﻬﺮ ﻧﺤﻮﻯ
علیه حَقّ عمل
کند، ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﻨفع حقّ عمل
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌنی
اﺑﻮ ﺣﻨﻴﻔﻪ ﻭﻗﺒل
اﺯ ﺍﻭ ﻭ ﻳﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭ،ﻫﺮﮐس ﺑﻬﺮﻧﺤﻮﻯ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ، ﻭﻫﺮﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ که ﻣﺴﺌﻮل
اﻭم ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻤلی
اﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ، ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻫﻤگی اﻳﻨﺎﻥ
حقّ ﻮ ﻭﺳﻴﻠﻪ حَجّ
ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭﺳﺖ،ﻭ
ﻣﻘﺼﺪ ﺻﺤﻴح الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺣﻤﻠﻪ ﻭﺗﻬﻤﺖ ﻭﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺷﺪﻧﺪ، ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻣﻴل آﻥ ﻤﺨﺎﻟﻔﺎﻥ،
ﺑﻨفع اﻳﻥ حقّ
عمل کرﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ ﻧﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻋلیّ
ﭽﻨﻴﻥ ﺒحقّ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
گفته ﻋلیّ اﻣﺮﻯ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ سالک
الهی گرﺩﺩ، ﻭﭘﻴﺮ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖﻋلیّ ﺒﺎﺷﺪ
ﭼﻨﺎﻥ کند. ﻭﻣﻥ
گفته ﻋلیّ ﺮﺍ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﻢ. ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک الهی ﻨﺒﺎﺷﻴﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﺮﺍ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ ﺍﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮔﻔﺘﻪﻋلیّ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮑس حَقّ
ﻨﺪﺍﺷﺖ ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻧﺪ، ﻭلی اﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﻧﺎ
ﺧﻮﺍﺴﺘﻪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
اﻳﻨﮑﻪ ﺿﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕﻋلی
عمل ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﻳﺎﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻥﻤﻄﺎﻟﺐ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
هرﻏﻴﺮحَقّ ﻧﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺩﺭﺧﺪﻣﺖ
حَقّ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﺑﺮﺍﻯ عاقل
کافی ﺒﻮﺩ، ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ، ﺑﺮﺧﻠﺎﻑﻋلیّ
که ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ، ﻭﺣتی ﺨﻠﻴﻔﻪ
ﭼﻬﺎﺭم اﺯ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺮﺍﺷﺪﻳﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻣﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﻤﺨﺎﻟﻔﺖ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﺮﺩ
ﻫﻨﺮﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﻭﻋﺎﻗﻠﺎﻥاﻭﺭﺍ
ﻧﮑﻮﻫﺶ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.

حدیث 1032 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۲ص306 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻧﺠﺎم
ﻘﻴاس ﺍﺯ ﻣﺤل ﻨﻈﺮ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ اﻣﺮﻯ
که ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻮ ﺳﻨّﺖ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ ﻧﮑﻨﻴﺪ ﺯﻳﺮﺍ
اﻣّﺎ
ﺍن ﻜﺎﻥ اﺻﺒﺖ،
ﻟم ﺘﻮٴﺠﺮ، ﻭ ﺍﻥ
کان ﺨﻄﺄ، ﮐﺬﺑﺖ
ﻋلی اﻟﻠﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻰ،
ﭘﺎﺩﺍشی ﻨﺪﺍﺭﻯ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺧﻄﺎ ﺑﮑنی
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺗﮑﺬیب
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻯ. ﻭ ﻧﺴﺒﺖ
ﺩﺭﻭغ ﺒﻮﻯ ﺪﺍﺩﻩﺍﻯ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮکی ﭽﻨﻴﻥ
ﺘﻬﻤﺘﻰ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻄﺮح اﺳﺖ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳﻞ ﺑﻮﺳﺎﺋل
الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﭼﻪ
ﻓﺮق ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻧﻈﺮﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ.ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺒﺎﻳﺪ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮالهی کرﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﻭﻯ ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻧﻈﺮ ﺍﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﺴﺖ. ﺍﻧﻬم ﻨﻈﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮکی اﻭ، ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎغی
ﻮ ﺳﻴﺎسی ﻮﻣﺬﻫﺐ
ﺳﺎﺯﻯ ﻫﺎﻯ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
،ﮐﻪ ﻫﻴچ کدﺍم ﺤﻘﺎﻧﻴتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
آﺷﮑﺎﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭﻋﺼﻮﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ، ﻣﻮﺍﺟﻪ
ﺑﺎ ﺩﺷﻤنی ﺸﺪﻳﺪ
ﺧﻠﻔﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﺴنی ﻮ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ،
آخوندﻫﺎﻯ ﺸﻴﻌﻪ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻨﺎ ﺍﺷﮑﺎﺭ ﺯﻣﺎﻥ،
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺧﻮﺩ، ﺍﻳﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺘﻘﻴﻪ ﺍﺯﻫﺮ ﺧﻄﺮ
ﺩﺭﮔﻔﺘﺎﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮﺩﻭ
ﭘﻬﻠﻮ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻤﻄﺎﺑق
ﻨﻈﺮﻋﻮﺍم ﻮ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭلی ﺒﺎﻃﻥ
اﻥ اﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺎم اﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ، ﻭﺣتی
ﺘﻤﺎمی اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪﺧﺎﺹ
ﺳﻠﻮﻙ الهی اﺳﺖ.
ﻭﻫﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی
ﺤتی اﮔﺮ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻃل ﻮﻏﻴﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭالهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺷﺨﺺ ﻣﻄلع اﺯ ﺣﺪﻳث
،ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺩﻗﺖ ﻭ ﺗﻔﮑﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺑﺪﺍﻥ
گفته ﻫﺎ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻘﺪﻳم
ﭽﻴﻦ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ِﺫﻥ که ﺩﺭﺧﺎﻭﺭﺩﻭﺭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺮﻭﺷﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻭﺩﻗﺖ، ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻌﺎنی
اﺻلی ﺒﺮﺳﺪ.ﺣتی
اﮔﺮ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ، ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻓﺮﺻﺖ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،
ﻳک ﺨﺎﺻﻴﺖ کُلّی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻣثلا ﺩﺭﻋﺼﻮﺭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﻭﺭ ﺍﺯﻗﺮﺑﺎنی
کرﺩﻥ اﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺮﺍﻯ اثباﺕ ﺻﺪق
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻗﺮﺑﺎنی کرﺩﻥ ﺨﻮﻳﺶ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﻨﻬﺎئی ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ،
ﻭﺧﻮﺩﮐشی ﻤﻘﺪس
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﺪﺍﻥ می ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ.
ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺪﺭ ﮊﺍﭘﻥ
اﻳﻥ ﺨﻮﺩﮐشی ﻤﻘﺪس
ﻫﺴﺖ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻋﺰﺍﺩﺍﺭﻯ ﻮﺧﻮﺩ
ﺍﺯﺍﺭﻯ، ﺩﺭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺴﻴﺎﻭﺵ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ اﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻦ، ﺑﺮﺍﻯ
اثباﺕ ﺻﺪق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ،
سلوک الهی ﺪﺭﺻﺪﺩ
ﺍثباﺕ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻫﻨﻴﻥ
ﺒﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻫﻨﺪﻯ ﻘﺪﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺴﺎﻟﻴﺎﻥ
ﺪﺭﺍﺯﻯ ﺮﻭﻯ
شاخه درﺧﺘﻰ، ﻳﺎﺗﺨﺖ
خواب ﻣﻴخی ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ. ﺗﺎ ﺍثباﺕ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ.ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺨﻮﺩﮐشی
ﻮﺍثباﺕﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺩﺭ سلوک الهی ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ لاﺯم ﺒﻮﺩﻩ
ﻫﺴﺖ. ﺑﻌﺪﻫﺎ ﮐﻪ
ﺑﺸﺮ ﺑﻌﻘل ﻮﻓﺼل
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺮﺳﻴﺪ،ﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﻮﻣﺤﺒﺖ ﻭﮐﺸﺶ ﺍﺣﻮﺍل
ﺘﺎ ﺳﺮﺣﺪ ﻓﺪﺍ ﮐﺎﺭﻯ
ﻮ ﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻯ اﺭﺍﺩﻩ،
ﺩﻧﺒﺎل گرﺩﻳﺪ.
ﮐﻪﻋﺸق ﻤُﺮﻳﺪ
ﺳﺎﻟک ﺒﻤُﺮﺍﺩ
ﭘﻴﺮ ﻧﺸﺎﻥﻤﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﻧﻬﺎﻳﺖﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
اﻧﺴﺎﻧﻰ، ﭼﻮﻥ
ﺪﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ ﻠلی
ﻮﻣﺠﻨﻮﻥ ﻮﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﺸﺎﻕ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺗﺎﺭﻳخ
ﻨﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻧﺪ. ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺯ ﺗﺮقی ﺘﮑﺎﻣلی
ﻤﺎﺩﻳﺎﺕ ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺒﻴﺎﻥ ﻋﺸقی ﻮﺷﻌﺮ
ﮔﻮئی ﺮﺳﻴﺪ، ﮐﻪﻧﻮعی
اﺯ ﺍﺭﺯﻭﻯ عشق ﻮﺭﺯﻯ
ﻮﻗﺮﺑﺎنی ﺸﺪﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺪﺍﻥهم
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ، ﻳﺎ
ﻓﺮﺻﺖ ﺍﻧﺮﺍ ﺍﺯﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻣﺮﺍﺣل ﺘﮑﺎﻣل
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻧﺠﺎم
ﺨﻴﺮ ﻭ ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻄﺮح
ﺸﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺴﻴح ﺘﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﻔﻘﺮﺍ و ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺑﻘﺼﺪ ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ،
ﻭﻳﺎ ﺗﺒلیغ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺴﻴح ﻮﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭ، ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯﺷﻌﺮ
ﻭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ ﻮﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اثباﺕ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻗﺮﺑانی ﺸﺪﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺴﻴحی
ﺪﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺠﺬﺍمی عمرﻯ ﺑﺴﺮ
ﺑﺮﺩﻩ، ﻭﺑﻴﻤﺎﺭﺟﺬﺍمی
ﺸﺪﻩ ﻭمُردهﺍﻧﺪ،
ﻭﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﺭﺷﺪﻋﻘلی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮ،
ﭼﻮﻥ ﺪﺭﻋﺼﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﮐﻪ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺴﻄﻮح
ﺒﺮﺗﺮﻋﻘلی ﻮﮐﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی آﻧﻬﺎ ﺗﺎﻣﻴﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ عقل ﺒﺮﺗﺮ،ﻫم
عمل ﺨﻴﺮ ﻭﺭﺯﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﻭﻫم ﺒﻴﺎﻥ
ﺸﻌﺮ ﺍﺣﺴﺎس ﻗﻠبی
عاﺷﻘﺎﻧﻪ، ﻭﻫم
اﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺍﻣﺎﺩگی
ﺒﺮﺍﻯ ﻘﺮﺑﺎنی
کرﺩﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌنیﺴﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺍﻧﻘﺪﺭ ﺑﺘﻘﻮﻳﺖ
ﻋﻘلی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﮐﻪ ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒیعیﻮ
ﺳﺎﺩﻩ،ﻋﻤﻞ ﺧﻴﺮ
ﻭﺭﺯﻯ ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ، ﺁﺳﺎﻥ ﻮﻋﺎﺩﻯ
اﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺣتی ﺒﻴﺎﻥ اﺣﻮﺍل
عاﺷﻘﺎﻧﻪ، ﺍﻋﻢّ
ﺍﺯ ﺷﻌﺮ ﻭ ﻧثر ﺭﺍ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒیعی ﺒﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺸﮑل ﻤﺼﻨﻮﻋﻰ
ﻭﺗﺼنّعی ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻃﺒﻌﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻫﻨﻴﻥ اﻭ ﺑﺴﺎﺩگی
اﻧﺠﺎم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘل که ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺪ، ﺗﻤﺎم اعَمّاءل
ﺮﻭﺍنی ﻮ ﺍﺣﻮﺍﻝ،
ﺑﺴﺎﺩگی ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﻗﺮﺑﺎنی
ﺸﺪﻥ ﺪﺭ ﻳک ﻤﺮک
ﻘﺒل اﺯمَرگ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺨﻮﺩ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﻮﺩ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﻨگ ﺒﺎ ﻓﺪﺍﺋﻴﮕﺮﻯ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ کشته ﺷﺪﻥ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺯﻧﮕﺸﺘﻦ،
ﺑﺠﻨگی همرﺍﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
و شهادت ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﺗﺎﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ
ﻭﺩﺭﺣﺎل ﻤﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥﺴﺎﻟک
ﻔﺪﺍﮐﺎﺭ ﻭ آﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺷﺪﻩ، ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﺎﻧﺪ
ﻭﺑﺨﻠق ﻮ ﺯﻧﺪگی
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻳک ﺮﻭٴﻴﺎﻯ
ﺸﺒﺎﻧﻪ، ﺳﺎﻟک
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ.
ﭘس ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻨﻮع ﺒﺸﺮ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﻗﺒﻞ، ﺑﺎ آدم اﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻏﺎﺯﮔﺮﺩﻳﺪﻩ،
ﺑﺎﺷﺶ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ، ﻫﺮﻳک قُرّهﺍﻯ
ﻮﻣﻘﺎمی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻯ، ﻣﻴﺴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ ﺭﺍ ﮐﺸﻒ
ﻣﻴﮑﺮدﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺼﺎﺣﺐ
ﻋﺰﻳﻤﺖ، دﺭ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
کشف ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴل اله ﺟﺒﺮﻭﺕ
و یونیورس
بالاتر از
ملکوت ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
نوع ﺒﺸﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻴﺎ (ﻧﻴﻮﻣﻥ
ﻭ ﺳﻮﭘﺮﻣﻥ ) ﺍﺯ۵۵ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﻭ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ، ﺍﺧﺮﻳﻥ
کاﻣل الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺸﺎﻫﺪ
ﻧﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ
ﻮﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ، ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻳﻥ
ﻤﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻮﺍﺻل ﺒﻠﻘﺎﻯ
ﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎنی ﭙﻴﺮ
ﻭﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ.

حدیث 1033 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ307
بحاﺭ) ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
اﺯﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﺁﻳﺎ ﺑﺎ ﻣﺮﺩم ﻤﺨﺎﺻﻤﻪ
ﻭجَدَل ﻮ ﺑﺤث می
ﭙﺮﺩﺍﺯﻯ؟ ﭘﻴﺮﻭ ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ ﺍﺭﻯ. ﺍﻣﺎم
ﭙﺮﺳﻴﺪ ﻗﻄﻌﺎ ﻫﺮﭼﻪ
ﻃﺮﻑ ﻣﺨﺎﺻﻤﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﮕﻮﻳﺪ، ﺗﻮ ﻧﻴﺰ
ﭼﻴﺰﻯ ﻤﻴﮕﻮﺋﻰ؟
ﺍﻥﺸﺨﺺ ﮔﻔﺖ آﺭﻯ.
ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﭘس
(ﺑﺎﺏ ﺭﺩ) پس
مراجعه ﭼﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﺯﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻃﺮﻳﻘﺖ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ
که ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﺍﻭ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻀﺮﻭﺭﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺮﮐس ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﻟﺶ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ،ﺟﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻬم ﺴﻠﻮکی ﻨمی
ﻤﺎﻧﺪ. ﻭلی اﻥ
اﻓﺮﺍﺩ ﺟﺪﺍل
کنندﻩ ﻓﻠﺴفی ﻮ
مُدّعیان ﻘﺪﺭﺕ
ﻣﺠﺎﺏ ﮐﻨﻨﺪﻩ،
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﻭﺵ ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮک ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮﺍﻫل ﺒﻴﺖ
الهی شده ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺍﻳﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ(ﺭﺩ
ﻭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ) ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﮑﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺳُﻨّﺖ
ﻭ (ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌلم
ﻮ ﺍﻭلی اﻟﺎﻣﺮ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
عالم ﻮﺍﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﻠﻮکی
ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
هستند. ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
علم ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

حدیث
1034 - ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ307
بحار) ﺍﺯ ﻣﻮﺳﺎﻯ
کاﻇم اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺿﻤﻥ
اﻧﮑﺎﺭ ﻗﻴﺎس منطقی
و فلسفی ﺍﻓﺰﻭﺩ
انّ اﻟﻠﻪ
ﻟﺎﻳﺴأل عن
کیف ﺃﺣلّ ﻮ ﮐﻴﻒ
ﺣﺮّم ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ سوآل ﻮ ﺍﺳﺘﻴﻀﺎح
کسی ﻘﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ،
ﮐﻪﭼﺮﺍ ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺤﻠﺎل کرﺩﻩ ﻭﻳﺎ
ﺣﺮﺍم ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻗﻴﺎس
ﻭﻓﺘﻮﺍ ﺑﺪﻫﺪ،
ﻣﻮﺭﺩ سوآل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﺴﻮﺃﻝ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮﺑﺰﺑﺎﻥ ﺤﺎل ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣسخ ﺤﻴﻮنی ﺪﻧﺒﺎل
ﺪﺍﺭﺩ.

حدیث 1035 -ﺩﺭحدیثﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ307 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اثباﺕ ﺑﺎﻃﻞ ﺑﻮﺩﻥ
ﻘﻴﺎس ،ﺍﻣﺎم ﻤثال
ﻤﻴﺎﻭﺭﺩ: اﻥّ
اﻟﺴُنّة لا ﺗﻘﺎس
،ﻭﮐﻴﻒ ﺗُﻘﺎس ﺍﻟﺴُنّة
ﻭﺍﻟﺤﺎﺋﺾ ﺗﻘﻀی
اﻟﺼﻴﺎم ﻮﻟﺎ ﺗﻘﻀی
اﻟﺼﻠﺎة ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺭﺳُﻨّﺖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻘﻴﺎس ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ ﻤثال
ﺒﺮﺍﻯ ﺰﻥ ﺤﻴﺾ ﺷﺪﻩ،
ﻗﻀﺎ ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ ﺮﻭﺯﻩ
ﺍﻧﺠﺎم گرﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ،
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﻘﻀﺎﻯ
ﻨﻤﺎﺯ ﺗﺮک ﺸﺪﻩ،
ﻗﻀﺎ ﻭ ﺟﺒﺮﺍنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻭلی ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺠﺒﺮﺍﻥ
ﻨﻤﺎﺯ، ﮐﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻩ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺣﮑمیﺒﺎﻃل
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺪﺭﮐﺎﺭ
سلوک الهی ﻨﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ ﺯﻥ ﺒﺎ
ﻗﺎﻋﺪﻩ و عادت ﻣﺎﻫﻴﺎﻧﻪ،
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖﻭﺍﻟّﺎ
ﺯﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
که ﺍﻣﺮیة الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ ﻭﺗﺴﻠم
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺮﺍﺍﻧﺠﺎم ﻨﺪﻫﺪ،
ﭼﻪ ﻓﺮﻗی ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻨﻤﺎﺯ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﺎﺯ ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻫﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟکی
ﺪﺭﻗﺮﺍﻥ ﺰﻥﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮﻣﺮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮﮐﺎﻣلی
الهی ﻤﺮﺩ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺣتی اﮔﺮ ﺯﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻥ ﺣﻴﺾ ﻫﺮﺍﺩمی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻮک
الهی ﻨمی ﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﻭﭼﻮﻥ ﭙﺎک ﺸﺪ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪ، ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻤﺎﺯ ﺍﻭ ﺍﺭﺯﺵ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺻﻮﺭﺕﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻳﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯالهی
ﺪﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺵ ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.

حدیث 1036 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ308
بحار) ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺪﺭ (ﮐﺘﺎﺏ آداب
) ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ
لا ﺗﻘﻴﺴﻮﺍ ﺍﻟﺪﻳﻦ،
ﻓﺎﻥ اﻣﺮ ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﺎ ﻳﻘﺎس ،ﻭﺳﻴﺄتی
ﻘﻮم ﻴﻘﻴﺴﻮﻥ ﻮ
ﻫﻢ ﺍﻋﺪاء اﻟﺪﻳﻥ
ﺩﻳﻥ ورزی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻗﻴﺎس ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﺪﻫﻴﺪ. ﮐﻪ ﺍﻣﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺎﺑل
ﻘﻴﺎس ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﻮمی هستند ﮐﻪ
ﻗﻴﺎسﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺪﻳﻥ ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻓﻘﻬﺎ ﻭ
آخوندﻫﺎﻯ ﺳنی
ﻴﺎ ﺷﻴﻌﻰ، ﻭﺣتی
مُدّعیان ﻮﻟﺎﻳﺖﻋلیّ
هستند، ﮐﻪ ﻗﻴﺎس
ﻣﻨﻄقی ﻮﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ
و استنباط ﺷﺨﺼﻰ،
ﺑﺎﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺪﺷﻤﻥ
ﺪﻳﻥ هستند. ﻭ ﺍﻳﻦ
آخوندﻫﺎﻯ
همه ﻣﺬﺍﻫﺐ همه
ادیان ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪﭼﻨﻴﻥ اﺣﮑﺎم
ﺪﻳنی ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺷﻤﻥ ﺪﻳﻥ ﺨﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ (ﺩﻳﻦ) ﻳﻌنی
سلوک الهی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
سالک است .ﻭﺩﻳﻥ
ﺮﺳمی ﻮﻗﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﺗﻤﺎمی ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ، ﻭ ﺣتی
در ادیان ﺩﻳﮕﺮ،
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮکی ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﻫﻴچ
ﺨﺪﻣتی ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ
ﻭﻣﺮﺩم ﻮﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺮ
ﺧﺪﺍ ﻳﻌنی سلوک
الهی ، ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭ ﺍﻣﺮیة ﺍوﻟﻴﺎ
ﻭﺩﺭ ﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺑﺘﺪﺭیج
کاﺭ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
اﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ ﺍﺑﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍح ﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮعی
ﻮ ﺗﻘّرَبّ الهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭحی ﻮﻧﻮﻋﻰ، ﺍﺯﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺨﻮﺩ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ،
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺩﺭﺑﺸﺮﻳﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﻭحی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﺟﻌﺖ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ گرﺩﻧﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺍﺑﺪﻳﺖ بی اﻧﺘﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮعی بی اﻧﺘﻬﺎ،
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.

حدیث 1037 - ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ308
بحار )ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺘﻌﻤل هذه ﺍﻟﺎمّة،ﺑُﺮهة
ﺑﺎﻟﮑﺘﺎﺏ، ﻭﺑُﺮهة
ﺑﺎﻟﺴُنّة ،ﻭﺑﺮهة
ﺑﺎﻟﻘﻴﺎس ،ﻓﺎﺫﺍ
ﻓﻌﻠﻮﺍ ﺫﻟک ﻔﻘﺪ
ﺿﻠّﻮﺍ ﺍﻳﻥ
أﻣّﺖ ﻣﻦ،ﮔﺎهی
ﺒﺮ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﻭﮔﺎهی
ﺒﺎ ﺳُﻨّﺖ، ﻭﮔﺎهی
ﺒﻤﻮﺟﺐ ﻗﻴﺎس ﻋﻤﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
کنند، ﭘس ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻭﺟﺎﻣﺎﻧﺪﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
عقب روی نوعی ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
(ﺍﻣّﺖ) ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻴﺎ
ﻋﻮﺍم آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ اﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﻫﻤّﺖ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻘﺒﻮل اﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.(ﮐﺘﺎﺏ)
ﺑﺎﺯ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌنی
ﻘﺮﺍﻥ و هر
کتابی ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ سلوک
الهی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮیة الهی ﻮﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی ﺒﺮﺍﻯ
همه ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺎ (ﺳﻨّﺖ) ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻤﻌنی ﭙﻴﺮﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﻨﻘﻮل اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻋﻤل کرﺩﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﮔﺎهی ﺒﻤﻌنی ﺴﻠﻮﻙ
الهی ﻮ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮک الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ آﻧﺮﺍ(
ﺳِﻦّ ) ﻭﺗﺼﻮﻳﺐ
ﻭﻣﻘﺮﺭﻧﻤﻮﺩن
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ(ﻗﻴﺎس
)ﺑﺎ ﺍﺻﻮل ﻤﻨﻄق
هر ﻧﻈﺮﺷﺨصی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺿﻠّﻮﺍ)
ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ ﻭﮔﻤﺮﺍﻩ
ﺷﺪﻧﺪ، ﻭﺩﻭﺭ ﻭ
ﻣﺤﺮﻭم اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
مرﺍﺗﺐ الهی
گرﺩﻳﺪﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻗﺼﺪ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﺒﺪﻭﻥ ﭙﻴﺮ ﻃﺮﻳﻘتی
الهی ﺒﻮﺩﻩ باﺷﺪ.
ﻭﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ308
بحار ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻳّﺎﮐم
ﻮ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﺮﺃﻯ،
ﻓﺎﻧّﻬم اﻋﻴﺘﻬم
اﻟﺴﻨﻥ اﻥ ﻴﺤﻔﻈﻮﻫﺎ،
ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ ﻓﻰ ﺍﻟﺤﻠﺎل
ﻮ ﺍﻟﺤﺮﺍم ﺒﺮﺃﻳﻬﻢ،
ﻓﺄﺣﻠّﻮﺍ ﻣﺎﺣﺮّم
اﻟﻠﻪ ﻭﺣﺮّﻣﻮﺍ
ﻣﺎ ﺃﺣلّ اﻟﻠﻪ
ﻓﻀﻠّﻮﺍ ﻭ ﺃﺿﻠّﻮﺍ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺑﺼﺎﺣﺒﺎﻥ ﺮﺃﻯ
ﺸﺨصی ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻴﺪ، ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ آﻥ ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺳُﻨﻥ ﻮ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
سلوک الهی ﺮﺍ ﺣﻔﻈ
ﻮ ﺩﻧﺒﺎل ﻴﺎ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
کنند ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭﺣﻠﺎل
ﻮﺣﺮﺍﻡ ﺧﺪﺍ ﺑﻨﻈﺮ
ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺣﻠﺎل ﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﺣﺮﺍم ﻮﺣﺮﺍم ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﺣﻠﺎﻝ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﮔﻤﺮﺍﻩ ﺷﺪﻧﺪ.ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
آﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎﺋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺎﺭک ﺴﻠﻮک را ﺪﺭ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﻨﻈﺮ ﺷﺨصی ﺨﻮﺩ
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ طی کرﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﻮﺩ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻭﺟﺎﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻭﮔﻤﺮﺍﻩﮐﻨﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺒﺎﻭﺭﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 1038 ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ903ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻳّﺎک ﻮ ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻘﻴﺎس فی اﻟﺪﻳﻦ،
ﻓﺎﻧّﻬم ﺘﺮﮐﻮﺍ
ﻋﻠم ﻤﺎ ﻭُﮐّﻠﻮﺍ
ﺑﻪ، ﻭﺗﮑﻠّﻔﻮﺍ
ﻣﺎﻗﺪ ﮐﻔﻮّﻩ،ﻳﺘﺄﻭّﻟﻮﻥ
اﻟﺎﺧﺒﺎﺭ، ﻭﻳﮑﺬﺑﻮﻥ
علی اﻟﻠﻪﻋﺰّﻭﺟل
ﻮ ﮐﺄﻧّﻯ ﺒﺎﻟﺮﺟل
ﻤﻨﻬﻢ،ﻳﻨﺎﺩﻯ
ﻤﻥ ﺒﻴﻥ ﻴﺪیة،
ﻗﺪ ﺗﺎﻫﻮﺍ ﻭﺗﺤﻴّﺮﻭﺍ
فی اﻟﺎﺭﺽ ﻭ ﺍﻟﺪﻳﻥ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﮐﻪ ﺑﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻘﻴﺎس ﻣﻨﻄقی و
فلسفی ﻮ ﻧﻈﺮﺷﺨصی
ﺪﺭ ﮐﺎﺭ ﺩﻳﻥ ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
آنها ﺗﺮک آن
علمی ﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﻤﺎﻣﻮﺭ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭﮔﻴﺮ ﺍﻣﻮﺭﻯ
کرﺩﻧﺪ، ﮐﻪ ﻣﺎﻣﻮﺭ
ﺑﺘﺮک آﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺘﺎﻭﻳل
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﻭﻧﺴﺒﺖ ﻧﺎ حَقّ
ﺒﺨﺪﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺮک سلوک
الهی ﺒﺮﺍﻯ
کسب (ﻋﻠم ﻮ ﺍﮔﺎهی)
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﻗﺸﺮﻯ، ﮐﻪ ﻣﻤﻨﻮع
اﺯﺍﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ،
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭﻫﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺳﻠﻮﻙ الهی که ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺭﻭغ ﺒﺨﺪﺍ
ﺩﺍﺩﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻣﺎ ﻭﮐّﻠﻮﺍ) ﺍﻧﭽﻪ
ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ الهی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ ﭙﻴﺮ
الهی ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ.(ﻣﺎ ﻗﺪ ﮐﻔّﻮﻩ)
ﺍﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﺎﻣﻮﺭ
ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻮ ﺍﻣﺘﻨﺎع اﺯ ﺍﻥ
هستند ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ گرﻯ ﻮﻣﺬﻫﺐ
ﺳﺎﺯﻯ، ﻭﺍﺩﻋﺎﻯ
اﺯﻣﺤل غیرالهی
ﻮ ﺍﻟﻬﺎم ﻮ ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺎ ﻏﻴﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑحقّ ﺰﻣﺎﻥ،
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ ﻭ ﻓﺎﺳﺪﻯ
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖﮐﻪ ﻳﻨﺎﻥ
که (ﺗﻴﻪ) ﻭﮔﻢ ﮔﺸﺘگی
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺣﻴﺮﺕ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺩﻳﻥ ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻫم ﺪﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ دﺍﺩﻩ،
ﻭﻫم آﺧﺮﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣسخ ﺤﻴﻮانی
ﺨﻮﻳﺶ ﺧﺴﺮﺍﻥ ﺪﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.حدیث
1039 -ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ309 بحا) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻠﻌﻥ اﻟﻠﻪ
ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﻘﻴﺎس
،ﻓﺎﻧّﻬم
غیّرﻭﺍ ﮐﻠﺎم
اﻟﻠﻪ ﻭ ﺳُنّة ﺭﺳﻮﻟﻪ،
وﺍﺗّﻬﻤﻮﺍ ﺍﻟﺼﺎﺩﻗﻴﻥ
فی ﺪﻳﻥ اﻟﻠﻪ ﻋﺰّﻭﺟل
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻘﻴﺎس
ﻭ(ﻧﻈﺮ ﺷﺨصی ﺪﺭ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﻥ ورزی ﺮﺍ)
ﻟﻌﻨﺖﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍﮐﻠﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺳُﻨّﺖ ﺭﺳﻮل
اﻭﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺍﺩﻩ،
ﻭﺻﺎﺩﻗﺎﻥ ﺪﺭ ﺩﻳﻥ
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺗﻬﻤﺖ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻠﺎم ﺨﺪﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺮﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﭘﺬﻳﺮهم ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻫﺪﻑ
ﻭ ﺍﻣﺮیة ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻮ ﺩﻭ قُرّه
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ سلوک
الهی ﻮﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﭘس ﻫﺮﺑﺪﻋﺖ ﻭﻗﻴﺎس
ﺑﻨﻈﺮ ﺧﻮﺩ، ﻳﻌنی
عدم ﭙﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺳُﻨّﺖ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ، ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺍﻭ،
ﮐﻪ ﺷﺎﻣل هر ﺍﻣﺎک
ﺰﻣﺎﻥ ﻮﻫﺮ ﺍﻣﺎم
اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﺒﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
سلوک الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺻﺎﺩﻗﻴﻦ)
ﺭﺍﺳﺘﮕﻮﻳﺎﻥ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻴﺎﻓﺘﻪ، ﻭﺍثباﺕ
ﺻﺪق ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
کرﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺖ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺘﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻴی
زﻧﺪﻩ ﻫﺮ زﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭ ﺍﺻﺎﺩق ﺒﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻃﺒﻌﺎ ﮐﺎﺫﺑﺎﻥ،ﻫﺮمُدّعی
ﺒﺎﻃل اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
الهی اﺳﺖ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺭﻭغ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺭﮐﺎﺭﺩﻳﻥ
ﻨﺸﺴﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺘﻤﺎمی ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ غیر ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 1940 - ﺩﺭﻳک
ﺨﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ309
بحاﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
اﻧّﻯ
لأحَدَث ﺍﻟﺮﺟل
اﻟﺤﺪﻳث ﻭ ﺃﻧﻬﺎﻩ
ﻋﻥ اﻟﺠﺪﺍل ﻮ ﺍﻟﻤﺮاء
فی ﺪﻳﻥ اﻟﻠﻪ، ﻭ
ﺃﻧﻬﺎﻩ ﻋﻥ اﻟﻘﻴﺎس
ﻓﻴﺨﺮج ﻤﻥ عندﻯ
فی اول ﺤﺪﻳثی
علی غیر ﺗﺄﻭﻳﻠﻪ
ﮔﺎهی
ﻤﻥ ﺒﮑسی ﻴﺎ ﻣﻄﻠبی
ﻤﻴﮕﻮﻳم ﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭﻣﻴﺪﻫﻢ،
ﮐﻪ ﺍﺯﺟﺪﺍل ﻮﺑﺤث
ﻭ ﻣﺮاء ﻳﺎ ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺒﺤث ﻣﻨﻄقی ﺪﺭﮐﺎﺭﺩﻳﻥ
ﺨﺪﺍ ﺩﻭﺭﻯ ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎم
ﻘﻴﺎس ﻣﻨﻊ ﻣﻴﮑﻨﻢ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﭼﻮﻥ
اﺯ ﻧﺰﺩ ﻣﻥ ﺨﺎﺭج
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،ﺣﺪﻳث
ﺭﺍ ﺗﺎﻭﻳل ﻮﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.(ﺣﺪﻳث
) ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻣﺎم ﻮﺍﻣﻮﺯﺵ
سلوک الهی اﻭ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺪﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺍﺩﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺗﺎ (ﺳﻤﺎع
ﻮ ﺷﻨﻮﺩ) ﺍﺯﭘﻴﺮﻭ
ﺍﻣﺎم ﺨﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
منع ﺠﺪﺍل ﻮ ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﻤﺮاء و ﺑﺤث ﺩﻳنی
ﻨﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺪﺭک آﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺣتی
ﺒﺎﻋث ﺭﺳﻮﺍئی ﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻮ ﭘﻴﺮ الهی
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻗﻴﺎس ﺍﻣﻮﺭ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ(ﺗﺎﻭﻳﻞ) ﻳﻌنی
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮکی ﻮﻧﻈﺮ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
اﻧّﻯ ﺃﻣﺮﺕ ﻗﻮﻣﺎ
ﺍﻥ ﻴﺘﮑﻠّﻤﻮﺍ
ﻭﻧﻬﻴﺖ ﻗﻮﻣﺎ،
ﻓﮑلّ ﻴﺄﻭل ﻠﻨﻔﺴﻪ،ﻳﺮﻳﺪ
ﺍﻟﻤﻌصیة اﻟﻠﻪ
ﻭ ﻟﺮﺳﻮﻟﻪ، ﻓﻠﻮ
ﺳﻤﻌﻮﺍ ﻭﺍﻃﺎﻋﻮﺍ،
ﻟﺎﻭﺩﻋﺘم ﻤﺎ ﺍﻭﺩع
ابی اﺻﺤﺎﺑﻪ، ﺍﻥ
اﺻﺤﺎﺏ ﺍﺑﻰ، ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﺯﻳﻨﺎ ﺍﺣﻴﺎء ﻭ
ﺍﻣﻮﺍﺗﺎ ﻣﻥ ﺒﺮخی
اﻗﻮﺍﻡ (ﻳﺎ ﺍﻭم
کننده ) ﻭﺍﻓﺮﺍﺩ
ﭘﻴﺮﻭ ﺭﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻤﻴﺪﻫﻢ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻟﺎﺯم ﺸﺪ ﺑﺒﺤث
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ، ﻭﺑﺮخی
ﺮﺍ ﻣنع اﺯ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ. ﺑﺎﺯ
ﺗﺄﻭﻳل ﺒﻨﻈﺮﺧﻮﺩ
ﻭ ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺩﻧﺒال ﻤﻌﺼﻴﺖ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻭﻋﺼﻴﺎﻥ
ﻮﺗﻤﺮﺩ ﺑﺮ ﺧﺪﺍ
ﻭﺭﺳﻮ ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻳﻌنی ﺒﺠﺎﻯ سلوک
الهی ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ،
ﻗﻴﺎس ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻳﻨﺎﻥ (ﺳمع
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ) ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺪﺭﻡ، ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻮﺍﺻﺤﺎﺏ ﺧﻮﺩ ﺧﻴﻠﻰ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺑﺎﻣﺎﻧﺖ
ﻣﻴﺪآدَم. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺻﺤﺎﺏ ﭘﺪﺭﻡ،
ﮐﺎﻣل ﻮﺧﻮﺏ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ ﻭﭼﻪ
مُرده ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.(ﺯﻳّﻦ)
ﺯﻳﻨﺖ ﻭﺧﻮﺏ ﻭﺑﻬﺘﺮﻳﻦ،
ﮐﻪ ﻣطیع ﺴﻠﻮکی
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ الهی
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
همه ﺍﺣﺎﺩﻳث ،ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﻘﻴﺎس ﮐﻪ آخوندﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺎﺯ (دستور
آﺧﻮﻧﺪ) ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﻮﺭ ﺷﺮعی ﺠﺎﻳﺰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻗﻴﺎس ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.ﻭﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻘل اﺯ آخوند
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﺍﻧﺮﺍ
ﺟﺎﻳﺰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ (ﺷﺮﻋّ
ﻴﺎﺕ) ﺍﮔﺮﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺬﻫبی ﻘﺸﺮﻯ ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮکی ﺒﺎﺷﺪ،
ﭼﻪ ﻗﻴﺎس ﺒﮑﻨﻨﺪ
ﻳﺎ ﻧﮑﻨﻨﺪ ،ﺧﻮﺩ
ﻭ آخوندﻫﺎﻯ آﻧﻬﺎ،
ﺑﺪﺗﺮﻳﻥﺠﻬنم ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﺴح ﺤﻴﻮﺍنی ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻠﻮک الهی ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﻭ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ سلوک الهی ،
ﭘﻴﺮ الهی
کافی اﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ،
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی و کلام
او ﻤﻬﻢ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺣﻔﻈ ﻤﻄﺎلب ﺸﺮﻋﻰ،
ﻭ ﺍﻣﻮﺭﻯ که ﺭﺑطی
ﺒﮑﺎﺭسلوک
الهی ﻨﺪﺍﺭﺩ. (ﻣﺠﻠﺴﻰ)
ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺍﻋﺘﺒﺮﻭﺍ
ﻳﺎ ﺍﻭلی اﻟﺎﻟﺒﺎﺏ
ﺭﺍ ﻣﺠﻮﺯ ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ، ﻭﺑﻤﻌنی
ﻘﻴﺎس ﻭ ﺍﺳﺘﻨﺘﺎج
ﻮ ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻃ ﺸﺨصی
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻣﺎﺩﺍم
اﺯ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻗﺮﺍﻥ
ﻴﺎ ﺍﺧﺒﺎﺭ ﺻﺤﻴح
پیامبر ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺮﺍﻯ اﺧﺒﺎﺭ
ﺻﺤﻴح هیچ ﻤﻌﻴﺎﺭﻯ)
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮﺍﻧﮑﻪ
ﻣﻄﻠﺐ ﺣﺪﻳث (ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
سلوک الهی ) ﺑﺎﺷﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻣﺠﻠسی اﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻤﻨﻄقی ﻮ ﻗﻴﺎس
ﻣﻨﻄقی ﺮﺍ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺟﻮﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﻭﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥعبوﺭ ﺍﺯ ﻣﻄلبی
ﺪﺭﺳﺖ ﺑﻤﻄﻠﺐ ﻭﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺪﺭﺳﺖ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﺴﺮ
ﻭﺟﺎﻳﺰ ﺍﺳﺖ، ﻭلی
هدﻑ ﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺮﻭح اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﮐﻪ ﻋﺒﺮﺕﮔﻴﺮﻯ
ﺪﺭﺍﺻﻮل ﻔﻠﺴفی
ﺒﺎﺷﺪ. ﺣتی اﮔﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺍیة ﻗﺮﺍنی
ﺤﮑم ﺒﻪ ﺫﻭ ﺍﻋﺪل
ﻟﻤﻨﮑم ﺮﺍ ﺩﻟﻴل
ﺒﺮﺍﻯ ﻘﻴﺎس ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺮعی
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺤﮑﻢ (ﺎﺩﻟﺘﺮ)
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺩﮔﺴﺘﺮﻯ،ﻭﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻋﺪﻟﻴﻪ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﻧﺰﺍع
کافی اﺳﺖ ﺷﺨصی
ﺮﺍ ﺩﺍﻭﺭ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺭﺃﻯاﻭﺭﺍ ﻗﻄﻌﺎ
ﻗﺒﻮل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺍﻳﻥ
عاﺩﻟﺘﺮ ﺑﻮﺩﻥ،ﻳﻌنی
کاﻣﻠﺘﺮ ﺑﻮﺩﻥ،
ﻭ(ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
الهی ﺒﺮﺗﺮ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺎﺯ
ﺩﺭﻳک ﺪﺍﻭﺭﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺣﻮﺍلی ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ،
ﻭﭘﻴﺮ الهی اﻭ ﻧﻴﺰ
ﺣﺎﺿﺮﻧﺒﻮﺩ، ﺍﻳﻥ
ﺪﺍﻭﺭﻋﺎﺩﻝ ﺗﺮ،
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺍﻯ
(ﻣﻤﺎثله ﻭ ﺑﻤثل
آن ) ﺑﻘﻴﺎس ﺷﺮعی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺩﻟﻴل
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﺠﻠﺴﻰ (ﺩﺭﺝ۲ﺹ309ﺤﺎﺭ)
ﺣﺪﻳثی اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺳﻔﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﻤﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺧﻮﺍهی
کرﺩ؟ ﮔﻔﺖ
ﺑﮑﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻯ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺎفتی ﭽﻪﻣﻴﮑﻨﻰ؟
ﺳﻔﻴﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ ﺑﺎﺳﻨّﺖ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﻢ.
ﺑﺎﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺮﺳﻴﺪ،
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺳﻨّﺖ ﻫم
ﻨﻴﺎﻓتی ﭽﻪﻣﻴﮑنی؟ﺴﻔﻴﺮ
ﭘﺎﺳﺨﺪﺍﺩ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ ﺷﺨصی
ﻮﻋﻘلی ﺨﻮﺩ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﺪﻫم ﭙس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﮑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻴﻤﻦ، ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﻣﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻳﻌنی ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺍﻣﺮﻯ ﺪﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻨﺎﻥ ﻤﺴﺎﻟﻪ ﺍﻯ
ﻤﻄﺮح ﻨشده ﺒﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺷﺨﺺ کامل ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﻴﺎس ﺑﻌﻘل ﺨﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﻨﻈﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺪﺍﺩﮔﺴﺘﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺭﺳﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻴﻤﻦ، ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
(ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ)
ﻭ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳنی ﻄﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺮﻓﺘﻪ ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻨﮑﻪ ﻳﻤﻥ ﺮﺍ
ﻣﺴﺘﻌﻤﺮﻩ
سیاسی ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. اﻣﺎ ﺍﮔﺮ
(ﻣﻌﺎذ) ﺍﻳﻥ ﺴﻔﻴﺮ
ﺑﻴﻤﻦ، ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣل
الهی ﺒﺎﺷﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ ﻤﺮﺩم
ﻴﻤﻥ ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺧﺪﺍ، ﭼﻮﻥ (ﻣﻌﺎﺫ)ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻣﻌﺎﺫ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺮ ﻃﻮﺭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕﻋﻤلی
ﻮﺟﺰئی ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺨﺺﺳﺎﻟک خود ﺒﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﮐﻠّﻴﺎﺕﺍﻥ
هست ، ﻭﺟﺰئیّاﺕ
ﺍﻭﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮکی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺒﺎﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﻗﺎﺑل ﺘﻘﻠﻴﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ.ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺰئی ﻤﻨﺎﺳﺐ ﻫﺮسالک
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺮﺍﻥ،
ﺟﺰ ﮐﻠﻴﺎﺕ ﻓﻠﺴفی
ﻮﺑﺮﺍﻯ همگان ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺩﺭ ﺍﻥ ﺠﺰﺋﻴﺎﺕﺳﻠﻮکی
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﻧﺎمی ﺒﺮﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺧﻮﺩ،
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﻮﺭ کُلّی
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯهم
عصرﺧﻮﺩ ﻣﻄﺮح
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
آﺷﮑﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ ﻭﺩﺭﻋﺼﺮﻣﺎ،
ﻫﺮیک اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺟﺰئی
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺭﺳﺖ ﻭﺿﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی هر ﺯﻣﺎﻥ،
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﻧﻰ ﻧﺎﻃق
هستند. ﻭﮐﻠﺎم
آﻧﻬﺎ ﮐﻠﺎم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺣتی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺰئی ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺧﻮﺩ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
همان ﭙﻴﺮﻭ ﺒﺎ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﻋﺼﺮﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
عصوﺭ ﺩﻳﮕﺮ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
زنده ﭙﻴﺎﻣﺒﺮبمعرفی
خداوند ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺩﺭﻫﺮ ﮐﺎﻣا اﻟﻬﻰ،سوآل
ﺸﻮﺩ.ﭘس ﺍﻳﻥ ﺨﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺠﻠسی
ﻮآخوندﻫﺎ، ﻣﺠﻮﺯﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻘﻴﺎس ﮐﺮﺩﻥ
آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮﻗﻴﺎسﻓﻠﺴفی
ﺪﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ، ﻭلی ﻨﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯﻯ ﻮﺑﺎﺯﻯ
ﻤﺬﻫبی آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ،
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻭﺩﺭ
ﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳﺦ ،ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻋﻤل کرﺩﻩ ﺍﻧﺪ
ﻭﺷﺮک ﻨﻤﻮﺩﻩ ﻭﻣﺸﺮک
ﭙﺮﻭﺭﺵ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.

حدیث 1041 - ﻣﺠﻠسی
قشری ﺪﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ ﻨﻘل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ (ﺝ۲ﺹ310ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﺒﮑﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﺣﮑم ﻤﻴﮑﺮﺩ،ﻭﺍﮔﺮ
ﺣﮑمی ﻨمی ﻴﺎﻓﺖ
ﺍﺯ ﺳُﻨّﺖ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺑﻬﺮﻩ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ،
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺳﻨّﺖ
ﻧﻴﺰﺣﮑمی ﻨمی ﻴﺎﻓﺖ:
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺣﮑمی
اﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﺩ،
ﻭ ﺗﻴﺮ ﺑﺘﺎﺭﻳکی
ﻤﻴﺎﻧﺪﺍﺧﺖ(ﻭﻧﻈﺮﺷﺨصی
ﺒﺪﻭﻥ ﺩﺍﺷﺘﻥ
هدﻑ ﻣﺸﺨﺺ ﻭ ﺩﻟﻴل
ﻤﻴﮕﻔﺖ) ﻭﺣﺘﻤﺎ
نیز اﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮﻣﻨﻴﻥ
ﺒﺎ ﺍﻳﻥ کاﺭﺧﻮﺩ،
ﺩﺭﺳﺖ ﻋﻤل کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ، ﻭﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ ﻓﻠﺴفی
ﻮﻋﻘﻠﻰ، ﻭﺣتی اﻣﻮﺭ
ﺩﺍﺩﮔﺴﺘﺮﻯ اﮔﺮﻗﺎضی
گردﻳﺪ(ﺭَﺟم
غیب ) ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺳﺎﺑﻘﻪﺍﻯ ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻥ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ اﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ،ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻋﻘلی ﻮﻓﮑﺮﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻟﻬﺎم
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﭽﻨﻴﻥ
ﺮﺟم ﺒﻐﻴﺐ ﻭﺗﻴﺮ
ﺑﺘﺎﺭﻳﮑﻰ، ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻥهدف ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺸﺎﻧﻪ ﺭﻭﻯﺪﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺻﺎﺋﺐ
ﺑﻮﺩﻥ اﻳﻥ ﭙﺮﺗﺎﺏ
ﺩﺭﺗﺎﺭﻳﮑﻰ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎل
ﺒﻬﺪﻑ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ
ﻭﺩﺭﺳﺖ ﻋﻤﻞ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻌنی آن
ﺸﺪﺕ ﮔﻤﺮﺍهی
هرآخوندﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭘﺮﺗﺎﺏ ﻏﻴﺐ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻨﻴﺰﻭﻓﺎﺕ ﺑﻴﺎﺑﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻥ
ﺤﻠّﺎل ﻤﺸﮑﻠﺎتی
ﭽﻮﻥ اﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺨﺎلی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ، ﺍﮔﺮ ﺭﺟم
غیب ﮐﻨﻨﺪ،ﺑﻬﺪﻑ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﺮﺗﺎﺏ ﺍﺯﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳک
اﺳﺖ،ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭ ﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺟﺎﻟﺐﺗﺮ
ﺍﺯ آخوند ﻗﺸﺮﻯ
عملا مشرک ﭽﻮﻥ
ﻤﺠﻠسی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺩﻟﻴل ﺠﺎﻳﺰ ﺑﻮﺩﻥ
ﻘﻴﺎس ﻭﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﺷﺨﺼﻰ، ﻭﺑﻈﻥ ﺨﻮﺩ
ﻳﺎ ﻧﻈﺮﺷﺨصی اﺳﺖ.ﻭ
ﭼﻨﻴﻥ ﺨﻄ ﺒﻄﻠﺎﻥ،
ﺑﺮ ﺍﻥ همه ﺍﺣﺎﺩﻳث
(ﻣنع ﻘﻴﺎس ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻤﻴﮑﺸﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﮔﺮ ﻫم
ﺒﺘﻮﺍﻥ ﻨﻈﺮﺷﺨصی
ﺮﺍ ﺩﺍﺩ، ﮐﺎﺭ ﻫﺮ
آخوند غیر
سالک الهی ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺸﺮک ﻮ ﻣﺰﺍﺣم
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﻮﻫﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ، ﺍﻧﻬم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ، ﻧﻈﺮﺷﺨصی
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺳﺎﺑﻘﻪﺍﻯ ﺪﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﻮ ﺳﻨّﺖ ﻧﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﮔﺮ آخوند
ﻣﺠﺎﺯ ﺑﺎﺷﺪ،ﭘس
ﻫﺮﮐسی هم ﻤﺠﺎﺯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﺗﺮﺑﻴﺖ
الهی ﻮ ﺍﻭﻟﻴای
اﻟﻬﻰ، ﻭﺣتی اﻋﺰﺍم
أﻧﺒﻴﺎ ﺍﺯﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻟﺎﺯﻡ
ﻧمی ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻣﺠﻠسی
ﻤﻌﺘﻘﺪ ﺍﺳﺖ، ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ(ﺍﻭلی اﻟﺎﺑﺼﺎﺭ)
ﺩﺭﺣﺪﻳث ،ﻣﺠﻮﺯ
ﻗﻴﺎس ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﺩﻟﻴلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﻬﺮﻩﮔﻴﺮﻯ
اﺯ(ﺍﻣﻮﺭﻇﻨّﻰ)
ﺑﺮﺍﻯ (ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻃ
اﺣﮑﺎﻡ غیر
یقینی ) ﺩﻳنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﻧﻴﺰ، ﺍﺯﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺍﺣﺎﺩ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌنی
اﻓﺮﺍﺩ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﻘل ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺪﻧﻴﺎ،ﻫﺮﺩﻭ ﺣﺪﻳث
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﺍﺟﺎﺯﻩ
قیاس ﺑﺮﺍﻯ اﻣﻮﺭﻣﺎﺩﻯ
هست، ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﻴﺰ، ﻣﺠﻮﺯ
قیاس ﺩﺭﺍﻣﻮﺭﺩﻳﻨﻰ،
ﻳﻌنی تنها در سلوک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ
ﻓﻘﻬﺎ ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ،
ﺟﺰﺷﺮک ﻮ ﺟﻬل ﻮﻓﺴﺎﺩ
ﻭﺷﻴﻄﻨﺖ ﮐﺎﺭﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺬﻫبی ﻮﺩﻳﻨﻰ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻣﺎﺩﺍمَکّه ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮ الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻣﺎﻣﻮﺭ
ﭼﻨﻴﻥ کاﺭﻯ اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
برای سالکان ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺍﻣﺎﺩﺭﺍﻣﻮﺭﻗﺸﺮﻯﺪﻳﻨﻰ،
ﺍﺻل عمل عباﺩﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺒﺎﻃل ﺒﻮﺩﻩ،
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻓﺘﻮﺍ ﻭﻫﺮ
ﻗﻴﺎس ﻭﻫﺮ ﺍﺳﺘﻨﺒﺎطی
ﺒﺎﺷﺪو ﺣتی اﮔﺮ
ﺍﺯﻗﺮﺍﻥ ﻮﺳﻨّﺖ،
ﻳﺎ ﺍﺯﺍعَمّاءل
اﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺑﻨﺪﻩ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﻋﺒﻮﺩﻳﺖ،ﺩﺭﺑﻨﺪگی
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﭽﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﭙﻴﺮﻭﻯ
ﺍﺯ آخوند ﺧﻮﺩﺳﺮ،
ﻭﻓﺎﺳﺪﻯ ﺒﺪﺗﺮ
ﺍﺯﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮﻭ ﻗﺸﺮﻯ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻣﺮ ﺩﻳﺎﻧﺖ،
ﮐﺎﺭ ﺩﺭﺳتی ﻘﺎﺑل
اﻧﺠﺎم اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﭘﻴﺮالهی
ﺨﻮﺩ، ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺗﺎﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻣﺠﻠسی ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺧﺒﺮﺩﺭﺳﺖ، ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺮﺟم غیب ﺗﺤﺮﻳﻒ
ﺷﺪﻩ،ﻭﺩﺭﺳﺖﺍﻥ
اﺯ(ﺯﺟﺮ ﻭ ﺍﺻﺎﺏ)ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﻗﺮﻋﻪﮐشی اﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻨﻄقی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ عاقل ﺒﺎﺗﻤﺎﻡ
ﻌﺎﻳﺐﻋﻘل ﺨﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ. ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻗﺮﻋﻪ ﮐشیﻮﺑﺎ
ﮐﺎﺭﻯ اﺗﻔﺎقی ﻮ
ﺑﺪﻭﻥ عقل اﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺳﺘﺨﺎﺭﻩ
ﻭﺗﻄﻴّﺮ، ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺯ ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮالهی
اﺳﺖ.ﻭلی ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭﺗﻮکُلّ
رﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺒﺮﺩ.ﻋﻘل
ﺮﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ،
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﺗﻮکُلّ
ﺒﺨﺪﺍ ﺑﻨﻤﺎ .ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﻣﺮ
ﻗﺮﻋﻪ ﮐشی ﺪﺧﺎﻟﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ،
ﺩﺭﻋﻘل اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻗﺮﻋﻪ
ﮐشی ﻮﻓﺎﻟﮕﻴﺮﻯ
ﻮﺍﺳﺘﺨﺎﺭﻩ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻫﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮ الهی ﺒﮕﻮﻳﺪ،
ﺳﺎﻟک هماﻥ ﺮﺍ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ .ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭﺳﺖ ﺑﻨﻈﺮ ﺮﺳﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺻﺮﻳح ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﺎﻟک
که ﺍﻃﻠﺎعی اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺗﻮﻗﻒ
ﮐﻨﺪ ﻭﻧﻈﺮ ﻧﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﺎﺯم ﻨﻴﺴﺖ ﻫﺮﻋﻤلی
ﺒﺸﻮﺩ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﻴﺎس ﮐﻨﻨﺪﻩ،
ﻧﻈﺮﺵ ﺑﺮ ﭘﺎیة
ﻇﻥ اﺳﺖ، ﻭﻧﻪﻋﻠم
ﻴﻘﻴﻦ. ﻳﻌنی
علم الهی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮﻋﻠم کسبی ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻄﻠﻘﺎ، ﮐﺎﻣل
ﻮﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.

حدیث
1042 – و ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ312 ﺤﺎﺭ) : ﺴﺘﻔﺘﺮق اُﻣّتی
علی ﺒضع ﻮ ﺳﺒﻌﻴﻥ
ﻔﺮقة،ﺍﻋﻈﻤﻬﺎ
ﻓﺘنة ﻋلی اُﻣّﺘﻰ،
ﻗﻮم ﻴﻘﻴﺴﻮﻥ ﺍﻟﺎﻣﻮﺭ
ﺑﺮﺃﻳﻬﻢ، ﻓﻴﺤﺮّﻣﻮﻥ
اﻟﺤﻠﺎل ﻮ ﻳﺤﻠﻠّﻮﻥ
اﻟﺤﺮﺍم ﺍﻣﺖ
ﻣﻦ ( ﻳﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻮپیروان ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﻦ) ﺑﻬﻔﺘﺎﺩ ﻭ ﭼﻨﺪ
ﻣﺬﻫﺐ ﻭ ﻓﺮﻗﻪ ﺗﻘﺴﻴم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﮐثرﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻓﺘﻨﻪ ﻭ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ (ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ) ﻭ ﺍﻣّﺖ
ﻣﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﻴﺎس ﺑﺮﺃﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳنی
ﺤﻠﺎل ﻮﺣﺮﺍک ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﺎﺭ آخوندﻫﺎ،ﺍﮔﺮﺑﺮﺍﻯﺨﻮﺩﺷﺎﻥﺴﺮﺍﺳﺮﺿﺮﺭ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻳﻥ ﻔﺎﻳﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
آﺯﻣﺎﻳﺶ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ غیر ﺻﺎﺩق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:(ﺝ۲ﺹ321
بحار ) إﻳّﺎﮐم ﻮ ﺍﻟﻘﻴﺎس
فی اﻟﺄﺣﮑﺎﻡ، ﻓﺎﻧّﻪ
ﺍول من ﻘﺎس ﺍﺑﻠﻴس
ﺍﺯ ﻗﻴﺎس
ﺩﺭ ﺍﺣﮑﺎ ﺪﻭﺭﻯ
کنید که ﺍﺑﻠﻴس
ﺷﻴﻄﺎﻥ، ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻘﻴﺎس ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﻭﺗﻤﺎم أﻫل ﺒﻴﺖ
ﻓﺘﻮﺍﻯ بعدم ﻘﻴﺎس
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻔﺎﺭسی ﻨﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻫﺮ ﺍﻣﺘﻰ (ﻳﺎ ﺍﻭم
کنندﻩ) ﭼﻮﻥ ﻘﻴﺎس
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻳﻥ ﻮ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭﺍﺭﺩ ﮐﻨﺪ،
ﺑﻬﻠﺎﮐﺖ ﻣﻴﺮﺳﺪ
.ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺑﻥ
ﻤﺴﻌﻮﺩ ﻣﻌﺎﺻﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ،ﻗﻴﺎس ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻫﻠﺎک ﺸﺪﻧﺪ.

حدیث 1043 - ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺎﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ۳۱۳ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﭘﻴﺎم ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ اﻫل ﻘﻴﺎس
،ﻳﺎ آخوندﻫﺎﻯ
ﺮﻫﺒﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﻴﺎﻥ
کرﺩﻩ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
أﻣﺎ ﺑﻌﺪ، ﻓﺎﻧّﻪ
ﻣﻥ ﺪﻋﺎﻏﻴﺮﻩ ﺍلی
ﺪﻳﻨﻪ ﺑﺎﻟﺄﺭﺗﻴاء
ﻮﺍﻟﻤﻘﺎﺋﻴس ،ﻟﻢ
ﻳﻨﺼف ﻭﻟم ﻴﺼﺐ
ﺣﻈّﻪ، ﻟﺎﻥّ اﻟﻤﺪﻋﻮ
الی ﺍﻟﻴﺬﻟﻚ، ﻟﺎ
ﻳﺨﻠﻮ ﺍﻳﻀﺎ ﻣﻥ
اﻟﺎﺭﺗﻴاء ﻭﺍﻟﻤﻘﺎﺋﻴس
ﻫﺮﮐس ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ
ﺩﻋﻮﺕ ﺑﺪﻳﻦ ( ﻳﺎ
ﺭﻭﺵﺩﻳنی ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ)
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ ﺑﺮ ﺍﺳﺎس
ﺭﺃﻯ ﺷﺨصی ﻮ ﻗﻴﺎس
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺍﻧﺼﺎفی
ﻨﺸﺎﻥ ﻨﺪﺍﺩﻩ (ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
الهی ﺴﻠﻮک ﺮﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻩ) ﻭ ﺑﺸﺎﻧس
ﻗﺎﺑل ﻮﺻﻮل ﺨﻮﺩ
(ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯالهی
و ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ) ﺑﺮﺳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭼﻨﻴﻥ ﺪﻋﻮﺕ
کنندﻩ، ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺧﺎلی اﺯ (ﺍﺭﺗﻴاء
) یا ﺭﺃﻯ ﺸﺨصی ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻋﻘل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻗﻴﺎس ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺍﺭﺗﻴاء
) ﺍﺯ ﺭﻳﺸﻪ ﺭﻭٴﻴﺖو
رأی خویش ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣیدﻫﺪ:
ﻮﻣتی ﻟم ﻴﮑﻥ ﺒﺎﻟﺪﺍعی
ﻴﻘﻮﻩ فی ﺪﻋﺎﺋﻪ
ﻋلی اﻟﻤﺪﻋﻮ، ﻟم
ﻴﻮٴﻤﻥ علی ﺍﻟﺪﺍﻋﻰ،
ﺍﻥ ﻴﺤﺘﺎج الی
اﻟﻤﺪﻋﻮ ﺑﻌﺪ ﻗﻠﻴﻞ،
ﻟﺄﻧّﺎ ﻗﺪ ﺭﺃﻳﻨﺎ
ﺍﻟﻤﺘﻌﻠّم اﻟﻄﺎﻟﺐ،
ﺭﺑّﻤﺎ ﮐﺎﻥﻔﺎﺋﻘﺎ
ﻟﻠﻤﻌﻠّﻢ، ﻭ ﻟﻮ
ﺑﻌﺪ ﺣﻴﻥ ﻭ ﻣﺎﺩﺍم
که ﺍﺯ ﺩﻋﻮﺕ ﮐﻨﻨﺪﻩ،
ﻧﻴﺮﻭئی ﻤﺴﻠﻄ
ﺒﺮ ﺩﻋﻮﺕ ﺷﺪﻩ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻳﻦ ﺩﻋﻮﺕ
ﺷﺪﻩ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻋﻮﺕ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﻋﻮﺕ ﮐﻨﻨﺪه،ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﻃﺎﻟﺐ
ﻋﻠﻢ ،ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻤﻌﻠم ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺷﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺑﺮ ﻣﻌﻠم
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ،ﺣتی ﭙس ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ الهی ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺒﺮﺗﺮﻯ عقلی ﻮﺍﻟﻬﺎمی
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺳﺘثناءا
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪسوشیانس
سوم زردشت و
فارقلیت ، دوم
و آﺧﺮﻳﻥ کاﻣل
الهی ﺒﺮﻭﺵ
ولایت ﻣﺤﻤﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﻣﻌﻠم ﻮﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﻧﻘﺶ ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻴﺠﻮﻳﺪ، ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
ﻤﻴﺮﺳﺪ، ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
اﻭﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﭙﺪﺭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ،
ﻳتیم ﺪﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ عیسی ﻮ ﻣﺤﻤﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺩم اﻭﻟﻴﻦ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﻳﻌنی ﻮﺍﻟﺪﻳﻦ
(ﻳﺎ ﺩﻭ ﻭﺍلد ﺭﻭﺣﺎنی
و الهی ﺨﻮﺩ ﺩﺭﭘﻴﺮ
ﻭﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﺤﺮﻭم ﺒﻮﺩﻩ،
ﻭﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺍﻣﺎﻣﻬﺎﻯ ﺰﻣﺎﻥ
ﻘﺒلی که اﺯﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
شده ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺠﺪﻳﺪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻴﺎﻭﺭﺩ. ﺍﻣﺎک
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮ ﺭﺃﻳﻨﺎ ﺍﻟﻤﻌﻠم
اﻟﺪﺍﻋﻰ،ﺭﺑّﻤﺎ
ﺍﺣﺘﺎج فی ﺮأیة
الی ﺮﺍﻯ ﻤﻥ ﻴﺪﻋﻮ،
ﻭفی ﺬﻟﻚ ﺗﺤﻴّﺮ
ﺍﻟﺠﺎﻫﻠﻮﻥ، ﻭﺷکّ
اﻟﻤﺮﺗﺎﺑﻮﻥ،ﻭﻇﻥّ
اﻟﻈﺎﻧّﻮﻥ، ﻭﻟﻮ
ﮐﺎﻥ ﺬﻟک عند ﺍﻟﻠﻪ
ﺟﺎﺋﺰﺍ، ﻟم ﻴﺒﻌث
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﺮﺳﻞ،
ﺑﻤﺎ ﻓﻴﻪ ﺍﻟﻔﺼﻞ،
ﻭﻟم ﻴﻨﻪ ﻋﻥ اﻟﻬﺰل
ﻮ ﻟم ﻴﻌﺐ ﺍﻟﺠﻬﻞ،
ﻭ ﻟﮑﻥ اﻟﻨﺎس ،ﻟﻤّﺎ
ﺳﻔﻬﻮﺍ ﺍﻟحقّ ﻮﻏﻤﻄﻮﺍ
ﺍﻟﻨﻌمة ،ﻭﺍﺳﺘﻐﻨﻮﺍ
ﺑﺠﻬﻠﻬﻢ ﻭﺗﺪﺍﺑﻴﺮﻫم
عن ﻌلم اﻟﻠﻪ، ﻭ
ﺍﮐﺘﻔﻮﺍ ﺑﺬﻟک
ﺪﻭﻥ ﺮﺳﻠﻪ، ﻭ ﺍﻟﻘﻮﺍ
من أﻣﺮﻩ ﻭ ﻣﻴﺒﻴنیم
که ﻣﻌﻠم ﺪﻋﻮﺕ
ﮐﻨﻨﺪﻩ (ﺑﺮﺃﻯ ﺪﻳن
ﺪﺍﺭﻯ) ﺷﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﺘﺎج ﺸﺎﮔﺮﺩی
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﺍﻳﻥ
علّت ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻤﺘﺤﻴّﺮ، ﻭﺷک ﺪﺭﺷﮑّﺎﮐﺎﻥ
ﻮﻇﻥ اﻫل ﻈﻥّ
هست ﻭﺍﮔﺮﭼﻨﻴﻥ
ﺎﻣﺮﻯ اﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺎﻳﺰ ﻭ ﻣﻤﮑﻥ ﻤﻴﺒﻮﺩ،
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﺮﺍﻯاﺭﺳﺎﻝ
ﺭﺳﻮلی ﻨﺒﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺭﺳﺎﻟﺘﻬﺎ،
ﻓﺼل ﻮﻗطع ﻮ ﻧﻬﻰ،
ﺍﺯﻫﺰل ﻮ ﻣﺴﺨﺮگی
ﻮﻋﻴﺐ ﺍﺯ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
هست ﻭلی ﻤﺮﺩم ﻴﺎ
(ﻧﺎس ) ﻭ ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻔﺮﺍﻣﻮﺷﮑﺎﺭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی ﻴﺨﻮﺩ،ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
عهد ﺍﻟﺴﺖ ﻗﺒل
از ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ،
ﻭ ﺩﺭ ﺗﻌﻬﺪ ﻓﻄﺮﻯ
ﺘﻮﻟﺪ ﻓﻌلی ﺨﻮﺩ)
حَقّ ﺮﺍ ﺗﺤﻤﻴق
ﻮ ﺳﻔﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺑﺪ ﻓﻬمی کرده ﻭﭼﺸم
اﺯ ﺍﻳﻥ ﻨﻌﻤﺖ ﺑﺰﺭﮒ
(ﻫﺪﻑ الهی ﺪﺭ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ) ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
،ﺑﺠﻬل ﻮ ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺗﺪﺑﻴﺮ
الهی ﻨﺎشی اﺯﻋﻠﻢ
الهی یعنی
سلوک الهی بی ﻨﻴﺎﺯﻯ
ﻨﺸﺎﻥﺪﺍﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﺠﻬل
سطح عقل و علم
خود ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺗﻮجهی
ﺒﺮﺳﻮﻟﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
( ﺍﻋمّ اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
هر ﺯﻣﺎﻥ، ﻭﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎ) ﻧﻨﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺑأﻣﺮالهی ﻘﺎﺋم
ﻨﺸﺪﻧﺪ (ﮐﻪ ﺑﻘﺎﺋم
ﻤﺒﺮﺳﻨﺪ) ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮﻗﺎﻟﻮﺍ ﻟﺎشیئ
ٴ، ﺍﻟّﺎ ﻣﺎ ﺍﺩﺭﮐﺘﻪ
ﻋﻘﻮﻟﻨﺎ، ﻭﻋﺮﻓﺘﻪ
ﺃﻟﺒﺎﺑﻨﺎ، ﻓﻮﻟّﺎ
ﻫﻢ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎ ﺗﻮﻟّﻮﺍ،
ﻭ ﺍﻫﻤلهم ﻮ ﺧﺬﻟﻬﻢ،
ﺣتی ﺼﺎﺭﻭﺍ ﻋَﺒَﺪة
ﺍﻧﻔﺴﻬم ﻤﻥ ﺤﻴث
ﻟﺎ ﻳﻌﻠﻤﻮﻥ، ﻭﻟﻮ
ﮐﺎﻥ اﻟﻠﻪ ﺭضی
ﻤﻨﻬم اﺟﺘﻬﺎﺩه
ﻮﺍﺭﺗﻴاءهم ﻔﻴﻤﺎ
ﺍﺩﻋﻮﺍ ﻣﻥ ﺬﻟﻚ،
ﻟم ﻴﺒﻌث ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻴﻬم ﻔﺎﺻﻠﺎ
ﻟﻤﺎ ﺑﻴﻨﻬﻢ، ﻭﻟﺎ
ﺯﺍﺟﺮﺍ ﻋﻥ ﻮﺻﻔﻬم
ﻭﮔﻔﺘﻨﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻤﺎ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭک
آﻥ ﻨﮑﻨﺪ ﻭﺫﻫﻥ
ﻤﺎ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﺮﺳﺪ
(ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻋﻘل ﺨﻮﺩ ﻣﻨﮑﺮﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﺑﺪﺍﻥ ﺒﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩ،ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻭ ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎئی
آﻧﻬﺎ ﻧﻤﻮﺩ، ﻭﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪﺷﺎﻥ کرﺩ
( ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺘﺎیج
اﻟﻬﻰ ﻧﺮﺳﻨﺪ) ﺑﻄﻮﺭﻯ
که ﺑﻨﺪﻩ ﻧﻔس أمّاره
ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻧﺪ، ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﭼﻨﻴﻥ گرﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍضی ﺒﻮﺩ،ﻭﻧﻈﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻓﺖ،
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺩﻋﻮتی ﻮ
ﺍﺩﻋﺎئی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ ﺭﺳﻮلی
ﺮﺍ ﻣﺒﻌﻮث ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ،
ﺗﺎ ﻓﺼل ﺒﻴﻥ آﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻭﺻﻔﺸﺎﻥ
آﻧﺎﻥ ﺮا ﺯﺟﺮ ﻭ
ﻧﮑﻮﻫﺶ ﮐﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮﺍﻧّﻤﺎ ﺍﺳﺘﺪﻟﻠﻨﺎ
ﺍﻥ ﺮضی اﻟﻠﻪ ﻏﻴﺮ
ﺫﻟﻚ، ﺑﺒﻌثه ﺍﻟﺮﺳل
ﺒﺎﻟﺎﻣﻮﺭ ﺍﻟﻘﻴّمة
ﺍﻟﺼﺤﻴحة ،ﻭﺍﻟﺘﺤﺬﻳﺮﻋﻥ
اﻟﺎﻣﻮﺭ ﺍﻟﻤﺸﮑلة
ﺍﻟﻤﻔﺴﺪة،
ثُمّ ﺠﻌﻠﻬم اﺑﻮﺍﺑﻪ
ﻭ ﺻﺮﺍﻃﻪ،ﻭ ﺍﻟﺎﺩلاء
علیه ،ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻣﺤﺠﻮﺑﻪ
ﻋﻥ اﻟﺮﺍﻯ ﻮﺍﻟﻘﻴﺎس
ﭼﻨﻴﻥ ﻴﺎﻓﺘﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺭﺳﺎل
ﺮﺳﻮﻟﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
اﻣﻮﺭ ﻣﻬم ﻮ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﻭ ﺑﺎ ﺍﺭﺯﺷﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺿﻤﻨﺎ ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﻭﺑﺮﺣﺬﺭ ﮐﺮﺩﻥ
اﺯ ﺍﻣﻮﺭﺍﺷﮑﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﻣﻔﺴﺪ
ﺁﻣﻴﺰ ﺍﺳﺖ.ﻭﺳﭙس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ ﺮﺳﻮﻟﺎﻥ
ﺮﺍﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺻﺮﺍﻃ ﻮ ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻠﻘﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺮﺩ، ﺗﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺄﻣﻮﺭ ﻣﺤﺠﻮﺏ
ﺭﺃﻯ ﻮﻗﻴﺎس ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪ .ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻔﻤﻥ ﻄﻠﺐ ﻣﺎ ﻋﻨﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻘﻴﺎس ﻭﺭﺍﻯ،
ﻟم ﻴﺰﺩﺩ ﻣﻥ اﻟﻠﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺑُﻌﺪﺍ، ﻭ
ﻟﻢ ﻳﺒﻌث ﺭﺳﻮﻟﺎ
ﻗﻄ ﻮﺍﻥ ﻄﺎل
عمرﻩ، ﻗﺎبلا ﻣﻥ
اﻨﺎس ،ﺧﻠﺎﻑ ﻣﺎ
ﺟﺎءه ﺣﺘّﻰ ﻳﮑﻮﻥ
ﻤﺘﺒﻮع اﻣﺮﻩ ﻭ
ﺗﺎﺑﻌﺎ ﺍﺧﺮﻯ،
ﻭﻟم ﻴﺮ ﺍﻳﻀﺎ ﻓﻴم
أﺟﺎٴﺒﻪ، ﺍﺳﺘﻌﻤل
ﺮﺃﻳﺎ ﻭ ﻟﺎ ﻣﻘﻴﺎﺳﺎ،
ﺣتی ﻴﮑﻮﻥ ﺬﻟک
ﻮﺍﺿﺤﺎ ﻋﻨﺪﻩ ﮐﺎﻟﻮحی
ﻤﻥ اﻟﻠﻪ، ﻭفی ﺬﻟک
اؤلی ﻠﺐ ﻭﺣﺠّﻯ
پس ﻫﺮﮐس ﮐﻪﺍ ﻧﭽﻪ
ﻧﺰﺩ ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎﻗﻴﺎس
ﻭﺭﺍﻯ ﺸﺨصی ﺒﻴﺎﺑﺪ،
ﺟﺰ ﺩﻭﺭﻯ اﺯﺧﺪﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
( ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﻤطیع
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻨﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ ﻣﺘﮑﻰ ﺑﻨﻈﺮ ﺷﺨصی
ﺒﺎﺷﺪ، ﺗﻘرَبّ
ﺑﺴﻮﻯ اﺣﻮﺍل ﻮﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮعی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺷﺪﻩ ،ﻳﻌنی ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮع ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ، ﺩﺭ ﻳک
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺸﻮﺩ)
ﻭﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭﻫﻴچ ﺮﺳﻮلی
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻤﺮﺵ ﻃﻮﻳل ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻗﺎﺑل ﻮ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﻤﺮﺩم ﺒﺎﺷﺪ.
ﺣتی ﺒﺮﺧﻠﺎﻑ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻗﺼﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺯﻳﺮﺍ ﮔﺎهی ﺘﺎﺑبع
اﺳﺖ ﻭﮔﺎﻫﻰ ﻣﺘﺒﻮﻉ
( ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟک
که ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﺎبع
ﭙﻴﺮالهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﭼﻮﻥ ﺸﺎﮔﺮﺩ آخوندﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﮔﺎهی
نا ﺧﻮﻧﺪنی اﺯ ﺸﺎﮔﺮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ) ﻭﺍﮔﺮ
ﺭﺍﻯ ﺸﺨﺺ ﻭﻗﻴﺎس
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺒﺮﺩ،
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺭﺳتی ﭽﻮﻥ ﻮحی
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﻫﻤﻴﻥ
ﺪﻟﻴﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﺼﺎﺣﺐ
ﻋﻘل ﻮﻣﻐﺰ ﻭحَجّ
کنندﻩ ﻭﮐﺎﻣل ﺼﺎﺣﺐ
ﺣُّﺠﺖ ﺍﺳﺖ.ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﮐسی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺩﻳﻥ
ﻮﺭﺯﻯﺨﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ الهی
اﺳﺖ ﻭﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ،
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﭙس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ ﺑﻬﺸتی
اﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻳﺎ ﻧﻪ. ﺩل ﺴﺎﻟک
هم اﮐﻨﻮﻥ اﺯ ﺧﺪﺍ،
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻮ ﺑﺪﺍﻯ اﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩ
نهائی ﻘﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع بشریّت
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺍﻥ ﺘﻮﻓﻴق
ﻨﻴﺎﻓﺖ، ﻓﺮﺻﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﻫﻤﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻳﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﺮﻭﺵ
ﺩﺭﺳﺖ الهی ﺒﺪﻫﺪ)
ﺑﻌثت ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ،ﭘس ﺍﺯ ﻳﺎﻓﺖ
ﭘﻴﺮ الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻌﺮفی
کرﺩﻩ. ﻭﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
کاﺭﻯ ﺒﻘﻴﺎس ﻧﺪﺍﺷﺖ،
ﻫﺮﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
عقلی ﺒﮕﻴﺮﺩ، ﮐﺎﺭ
ﻭحی ﻮﺍﻟﻬﺎم الهی
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻮحی ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺴﺨﺖ ﺑﺪل
آﻧﻬﺎ ﻣﻴﻨﺸﻴﻨﺪ،
ﻭﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺩﻟﺎﺋل کافی ﺒﺮﺍﻯ
ﺼﺎﺣﺐﻋﻘل ﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎل ﻘﻴﺎس
ﻣﻨﻄقی ﻮ آخوندﻯ
ﺼﺎﺣﺐ ﺭﺍﻯ ﺸﺨصی
ﻨﺮﻭﺩ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﻌﻠﻢ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﮐﻮﺭﻯ ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ ﮐﻨﺪ،
ﻳﺎ مُردهﺍﻯ
که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎک اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
إﻥِ اﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﺮﺍﻯ
ﻮ ﺍﻟﻘﻴﺎس ،ﻣﺨﻄﺌﻮﻥ
ﻤﺪﺣﻀﻮﻥ، ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ
ﺍﻟﺎﺧﺘﻠﺎﻑ ﻓﻴﻤﺎ
ﺩﻭﻥ ﺍﻟﺮﺳل لا
فی اﻟﺮﺳﻞ، ﻓﺎﻳّﺎک
اﻳﻬﺎ ﺍﻟﻤﺴﺘﻤﻊ،
ﺍﻥ ﺘﺠمع علیک ﺨﺼﻠﺘﻴﻦ،
ﺍﺣﺪﻳﻬﻤﺎ ﺍﻟﻘﺬﻑ
ﺑﻤﺎ ﺟﺎﺵ ﺑﺼﺪﺭﻙ،
ﻭ ﺍﺗّﺒﺎﻋک ﻠﻨﻔﺴک
الی غیر ﻗﺼﺪ ﻭ ﻟﺎ
ﻣﻌﺮفة ﺣﺪﻭ ﺍﻟﺎﺧﺮﻯ
اﺳﺘﻐﻨﺎءک
عمّا ﻓﻴﻪ ﺣﺎﺟﺘﻚ،
ﻭ ﺗﮑﺬﻳبک ﻠﻤﻥ
اﻟﻴﻪ ﻣﺮﺩک ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺮﺍﻯ ﺸﺨصِ وﻗﻴﺎس
ﻣﻨﻄوی دﺭﺧﻄﺎ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭ ﻗﺎﺑل اﻧﮑﺎﺭ
ﻭﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮ
ﺍﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺮﺳﻮﻟﺎﻥ
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺟﻤﻊ، ﮐﺎﻣﻠﺎﻥالهی
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
هستند. ﮐﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻔﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭘس
ﺍﻯ ﺸﻨﻮﻧﺪﻩ، ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭﺻﻔﺖ ﺭﺍ
ﺩﺭﺧﻮﺩ ﺟمع
کنی .ﻳکی آﻧﭽﻪ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﻮﺳﻴﻨﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩﻯ ﻔﻮﺭﺍ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻮﺑﺰﺑﺎﻥ
ﭙﺮﺗﺎﺏ ﮐﻨﻰ. ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯﻧﻔسأمّاره،
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ
هدﻑ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺣﺪﻭﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﻔﺘﻥ اﺳﺖ. ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
بی ﻨﻴﺎﺯﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭﻯ، ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ اﺣﺘﻴﺎج
ﺪﺍﺭﻯ. ﻭﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐسی کنی ،ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮﺍﻳّﺎک ﻮﺗﺮک
اﻟحَقّ، ﺳﺄﻣﻪ
ﻭ ﻣﻠﺎﻟﻪ، ﻭﺍﻧﺘﺠﺎئک
اﻟﺒﺎﻃل ﺠﻬﻠﺎ
ﻭ ﺿﻠﺎلة ،ﻟﺎﻧّﺎ
ﻟم ﻨﺠﺪ ﺗﺎﺑﻌﺎ
ﻟﻬﻮﺍﻩ، ﺟﺎﺋﺰﺍ
عَمّاء ﺫﮐﺮﻧﺎ
ﻗﻄ ﺮﺷﻴﺪﺍ، ﻓﺎﻧﻈﺮ
فی ﺬﻟک ﻭﻣﺒﺎﺩﺍ
ﮐﻪ ﺗﺮک حَقّ (ﻭﻳﺎ
حَجّ أﮐﺒﺮ ﻭسلوک
الهی ،ﻭ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺩﻭﺭﻯ ﻨﻤﺎﺋﻰ) ﮐﻪ
ﺍﺯﻣﺤل کم ﺤﻮﺻﻠگی
ﻮ ﻣﻠﺎﻟﻮ ﻳﺎ ﮐﺸﺶ
ﺑﺴﻮﻯ ﺒﺎﻃﻞ، ﺑﺠﻬﺎﻟﺖ
و ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ ﺑﺮﻭﻯ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ، ﮐﻪ ﮐسی
ﺘﺎبع هوس ﻭﻫﻮﺍﻯ
ﻨﻔس أمّاره ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻳﺎ ﮐﺎﺭ
ﺩﺭﺳتی ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻢ، ﭼﻨﻴﻥکاﺭﻯ
عمل ﺮﺷﻴﺪﻯ ﻨﻴﺴﺖ،
(ﻳﻌنی ﺒﺮﺷﺪ ﻭﮐﻤﺎل
عقلی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﺑﻠﻮغ ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﮐﺎﻣل
ﺮﺷﻴﺪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨلق ﻮﺭﺷﺪ ﻭﻫُﺪﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻧمی ﻨﻤﺎﻳﺪ .ﭘس
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻧﻰ ﻭﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮﻯ ﺪﺭ ﺭﺍﻩ ﻭ
ﺭﻭﺵ ﺧﻮﺩ. سلوک
الهی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ الهی هدﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮﺗﻤﺎمی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1044 - ﺩﺭحدیثﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖص304ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺸﺎﻥ
گفتند، ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ مُدّعی ﻔﻘﻪ
ﻭﻋﻠم ﺪﻳﻥ هستند
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺳُﻨّﺖ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺭﺃﻯ ﺨﻮﺩ
ﻓﺘﻮ ﺍﻣﻴﺪﻫﻴﻢ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ُﺴنی هم عصر ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
آخوندﻫﺎﻯ ﺸﻴﻌﻪ ﺩﺳﺖ
ﮐمی اﺯﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
اﻫل ﺴُّﻨﺖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ،ﻭﻫﻤﻴﻥ
کاﺭ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻗﻴﺎس ﺑﺎ ﻳکی
اﺯ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،ﻭﺍﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ(ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ)ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ: کذﺑﻮﺍ، ﻟﻴس
شیئ اﻟّﺎ ﻭﻗﺪ ﺟاء
فی اﻟﮑﺘﺎﺏ، ﻭ ﺟاءﺖ
ﻓﻴﻪ ﺍﻟُﺴُنّة
ﺍﻧﺎﻥ ﺪﺭﻭغ
و نادرست ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
،ﭼﻴﺰﻯ ﻨﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﮑﻪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﺳّﻨﺖ ﺍﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﻋﻠم سبوک
الهی ﺒﺎﺷﺪ، ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺩﺭ کتاب ﻗﺮﺍﻥ
عثمانی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺭﻣﺰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻓﺮﻳﺐﮐﺎﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩم ﻣﻮمن ﺪﺭک
ﺴوء اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﺍﺷﮑﺎﺭﺍ ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺁﻳﺪ. ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬس
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎ ﻗﺮآﺍﻥ
ﺒﻄﻮﺭکُلّی،ﻭﺩﺭﺳﻨّﺖ
ﻳﺎ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
بطوﺭﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﻭﺗﻔﺼﻴل
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﻮﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺧﻮﺩ
(ﻗﺮﺍﻥ ﻨﺎﻃﻖ) ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﺘﺎﺏ ﺻﺮﻑ ﻧﻈﺮ
ﺍﺯ ﻧﺎم ﻘﺮﺍﻥ،
ﺑﻤﻌنی هماﻥ اﻣﺮیة
ﺍﺯلی الهی ﺒﺮﺍﻯ
سلوک الهی ، ﮐﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭ ﻣﻘﺮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
هم ﭽﻨﺎﻥ ﺘﻮﺟﻴﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺒﺴﻮﻯ سلوک
الهی اﺳﺖ. ﻭ ﺳﻨّﺖ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﮔﻔﺘﻪ
ﺳُﻨﻴﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﺍعَمّاءل ﻤﻨﻘﻮل
اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻭ
ﺍﻋﻤال ﻤﺘﻀﺎﺩ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻭﻫﻤﻪ
ﺍعَمّاءل ﻮﮔﻔﺘﺎﺭ
ایشاﻥ ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒسلوک
الهی ﻮﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳنی
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺳُﻨّﺖ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌنی
سلوک الهی ﻭﺳِﻨﺖ
(ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺸﺪﻳﺪ) ﻭمُقدّس
ﻭﭘﺎک ﺸﺪﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
سلوک الهی ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻣﺎﻥ،ﺑﻬﺮ
ﺗﻌﺪﺍﺩﻯ که ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻋﻀﻮﻯ
ﺍﺯﺳُﻨّﺖ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺎﻣﺎم هر ﺯﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯﻋﻴﺐ
ﻫﻴﭽﮑس ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ
ﺒﺎ ﺍﻣﺎمﻣﺰﻣﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﻔﻘﻬﺎﻯ
غیر ﺮﺳﺎک ﻜﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻋﺎﻟم ﺒﺨﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻋﻠم
آﻧﻬﺎ ﺍﻧﺪکی ﻤﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺍﺯ ﮐﺘﺐ ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭلی
عاﻟم ﻴﻌﻨﻰ ﺍﮔﺎﻩ
ﻭﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭﺍﺯ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻳﻬﺎﻯ
ﺮﺍﻩ سلوک
الهی اﺳﺖ. ﺯﻳﺮا
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﮐسی اﺧﺒﺎﺭﻯ
اﺯﺍﻣﻮﺭ ﻭﺍقعی
اﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﮐﺎف ﻨﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﻧﭽﻪ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻭ ﻋﺎلم
اﺳﺖ ﻋﻤل کند ،ﺗﺎ
ﺍﮔﺎﻩ ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
الهی ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﺻلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺮﺩﺩ.

حدیث
-1045 ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 317 ﺤﺎﺭﺍﺯ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﻋثماﻥ ﺑﻥ
عفّان ﺨﻠﻴﻔﻪ ﺳﻮم
ﺮﺍﺷﺪﻳﻦ، ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ(ﺍﺑﺠﺪ)
ﭼﻴﺴﺖ.ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﺘﻌﻠّﻤﻮﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺃﺑﺠﺪ، ﻓﺎﻥّ ﻔﻴﻪ
ﺍﻟﺎﻋﺎﺟﻴﺐ، ﮐﻠّﻬﺎ
ﻭﻳل ﻠﻠﻌﺎﻟﻢ ﺟﻬل
ﺘﻔﺴﻴﺮﻩ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺑﺠﺪ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ، ﮐﻪ ﺗﻤﺎمی
عجاﻳﺐ ﻫﺴتی ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻴﺎﻓﺖ. ﻭ ﻭﺍﻯ ﺒﺤﺎل
عاﻟمی است ﮐﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺑﺠﺪﺭ ﺍ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. (آخوندﻋﺎﻟِم
ﺳﻠﻮم الهی ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺳﭙس ﻋثماﻥ
گفت ،ﮐﻪ ﺗﻔﺴﺮ ﺍﺑﺠﺪ
ﭼﻴﺴﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﭘﺎﺳح
ﺪﺍﺩ، ﮐﻪ ﺍﻟﻒ (ﺁلاء
ٴ) ﺍﻟﻬﻴی ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﭘﻴش ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
یک ﻜﺎﻣل الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑاأ (ﺑﻬﺠﺖ) الهی
که ﺩﺭ ﺑﻬاء ﻮﺳﺮﻭﺭ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎئی ﺪﺭﺷﻬﻮ
ﺩﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋم ﺪﺭ
ﺭﻭﺵ سلوک ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺒﻬاء الهی ﻮﺟﻤﺎل
اﻭ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺍﻣﺎ ﺟﻴﻢ (ﺟﻨّﺖ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻳﺎ ﺟﻠﺎل
ﻮﺟﻤﺎل او ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﺩﺍﻝ)
ﺩﻳﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ (ﻫﻮﺯ) ﻫاء
آﻥ (ﻫﺎﻭیة) ﻳﺎ ﺳﻘﻮﻃ
ﺪﺭﺟﻬﻨم ﭙس ﻭﺍﻯ
ﺒﺤﺎﻟﮑﺴﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺍﺗﺶ ﺳﻘﻮﻁ ﮐﻨﺪ.
ﻭ (ﻭﻳﻞ) ﺑﺪﻯ ﺤﺎل
اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰﭼﺎﻩ
ﻭﻳل ﺠﻬﺎﻥ که ﺩﻫﺎﻧﻪ
ﺍﻥ ﺮﺣم ﻤﺎﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮﻳﺎ حیوان ﺑﺸﺮﻯ
ﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺰﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻭﻳﻞ، ﺑﻤﻌنی
ﺠﻬﻨﻢ، ﭼﻮﻥ اﻧﮕﻠﻴﺴﻰ(ﻫِﻞ)
ﺑﺎ ﮐﺴﺮﻫاء ﻮﺳﮑﻮﻥ
لاﻡ، ﮔﻔﺘﻪﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ(وﺍﻭ) ﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﻭﻳل
ﻮ ﻭﺍﻭﻳﻠﺎﻩ ﮔﻔﺘﻥ
اهل ﺍﺗﺶ ﺟﻬﻨم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺪﻭﻥ آﮔﺎهی اﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺪﺍﻥ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ .ﻭﺣﺮﻑ
ﺯاء (ﺯﺍﻭیة) ﺍﻯ
ﺪﺭﺟﻬنم اﺳﺖ. ﮐﻪﺍ
ﺯ ﺍﻳﻥ ﺰﺍﻭیة ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺨﺪ ﺍﭘﻨﺎﻩ ﺑﺮﺩ.
ﺑﺎﺯﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ،
ﺟﻬﻨم ﺴﺮﻧﻮﺷتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻭﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺳﺨﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﺴﻠﻮک ﺒﺮﺩ
ﺑﺎﺭﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ(ﺯﺍﻭیة
ﻳﺎ ﮔﻮﺷﻪ ﺍﻧﺰﻭﺍﻯ)
ﺳﺎﻟﻚ،ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺨﺪﺍ ﻣﻴﺒﺮﺩ،
ﻭﮐﺎﺭﻯ ﺒهیچ اﻣﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻨﺘﻈﺮﻋﻔﻮ
الهی ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﺍﻭیة
ﮔﻮﺷﻪ ﺍﺳﺖ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
(ﺟَﻴﺐ ﻳﺎ ﺳﻴﻨﻮس
)ﻳﺎ ﺑﻥ ﺒﺴﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺭﺣﻢ ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺮﺍﻯ
ﻴک ﺘﻮﻟﺪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
(ﺣﻄّﻰ) ﺣاء أﻥ ﺤﻄﻮﻃ
اﻟﺨﻄﺎﻳﺎ عن اﻟﻤﺴﺘﻐﻔﺮﻳﻦ،
فی ﻠﻴلة ﺍﻟﻘﺪﺭ،
ﻭﻣﺎ ﻧﺰل ﺒﻪ ﺟﺒﺮﺋﻴل
مع ملاﺋکة ﺍلی
ﻤﻄﻠﻊ ﺍﻟﻔﺠﺮ ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺣﻄّﻰ،) ﺣﺮﻑ
ﺣاء آﻥ (ﺣﻄﻮﻃ ﺨﻄﺎﻳﺎ)
ﻳﺎ ﺍﺯ ﺩﻭﺵ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻥگناﺎﻫﺎﻥ ﭙس
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
در ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ،
ﺩﺭﺷﺐ ﻗﺪﺭ، ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺐ ﻧﺰﻭل ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﺒﺎﻣﻠﺎﺋﮑﻪ، ﺗﺎ
ﺻﺒح ﻔﺠﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺩﺭ ﻳک ﺒﺎﻣﺪﺍﺩ
ﭘﮕﺎﻫﻰ، ﻭثرﻭت
ﻨﻮﺭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺸﺐ ﺗﺎﺭﻳک
ﻮﻇﻠﻤﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺍﻣﺎ
( طاء ) ﻔﻄﻮبی ﻠﻬم
ﻮﺣُﺴﻥ َﻤﺂﺏ، ﻭهی
ﺸﺠﺮة ﻏﺮﺳﻬﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺰّﻭجلّ، ﻭﻧﻔخ
ﻔﻴﻬﺎ ﻣﻥ ﺮﻭﺣﻪ،
ﻭﺍﻥ ﺎﻏﺼﺎﻧﻬﺎ،
ﻟﺘﺮﻯﻤﻥ ﻮﺭاء
ﺴﻮَﺭ ﺍﻟﺠنّة ،ﺗثبت
ﺑﺎﻟﺤﺒل ﻮ ﺍﻟﺤُﻠﻞ،
ﻣﺘﺪﻟّﻴﻪ ﻋلی
اﻓﻮﺍﻫﻬم ﺣﺮﻑ
ﻃاء ﻴﻌﻨﻰ (ﻃﻮﺑﺎ)
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ، ﮐﻪ
ﺣُﺴﻥ عاﻗﺒﺖ ﻭﻣﻨﺰﻟﮕﺎﻩ
الهی ﻴﺎﻓﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻄﻮﺑﺎ ،ﺷﺠﺮﻩ
(ﻭﻟﺎﻳﺖ)ﺍلهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﮐﺎﺷﺘﻪ، ﻭﺍﺯ ﺭﻭح
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ آﻥ ﺩﻣﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.(ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
زنده ﺯﻣﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻏﺎﺯﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
آﺩﻡ، ﺍﻭﻟﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
اولی العزم ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ،
ﻭﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪﺷﺎﺧﻪﻫﺎ
ﻭﺑﺮﮔﻬﺎﻯآﻥ، ﺍﻣﺎﻣﺎﻥﻮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ هستند.ﻭﻫﻤگی
ﺼﺎﺣﺐ ﻳﻮم اﻟﻠﻪ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭﺧﻠﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺩﻭمی
ﺒﺮﺍﻯ آﻧﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻠﻘﺖ
ﺍﺩم ﺒﺪﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
آﻥ،ﻗﺎﺑل ﺮﻭٴﻴﺖ
ﺍﺯ ﻭﺭﺍﻯ ﺴﻮﺭ ﻭﺩﻳﻮﺍ
ﺭﺑﻬﺸﺖ ﺑﻮﺩﻩ،
ﭘﺮﺍﺯ ﺯﻳﻨﺘﻬﺎﻯآﻭﻳﺰﺍﻥ
اﺯﺩﻫﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯآﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ( یاء ) ،ﻳﻌﻨﻰ
(ﻳﺪ ﻳﺎ ﺩﺳﺖ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺳﺮﺧﻠق ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺸﺮک
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟک الهی ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻣﻌﻨﻰ (ﮐَﻠِﻤَﻦ)
ﭘس ﮐﺎﻑ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻔﺎﻟﮑﺎﻑ،
ﮐﻠﺎم اﻟﻠﻪ، ﻟﺎ
ﺗﺒﺪﻳل ﻠﮑﻠﻤﺎﺕ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻭﻟﻥ ﺘﺠﺪ
ﻣﻥ ﺪﻭﻧﻪ ﻣﻠﺘﺤﺪﺍ
ﮐﺎﻑ ﻳﻌنی
کلام ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﺒﺪﻳل ﭙﺬﻳﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ کلماﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﭙﻨﺎﻩ ﮔﺎهی
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
(ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻳﺎ ﺍﺳﺎﻣﻰ)
الهی ﺴﺮﻧﻮﺷت
هاﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭﺍﺳﺎمی
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺣﺮﻑ ﻟﺎم ﺁﻥ،
ﻫﻤﺎﻥ(ﺍﻫل ﺠﻨّﺖ)
ﻭﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯﻫم ﺪﻳﺪﺍﺭ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﻭﺳﻠﺎم ﻮﺩﺭﻭﺩ
ﺑﺎﻫم ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺯ (ﺍﻫل آﺗﺶ) ﺑﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺫﮐﺮ ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﺍﻣﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
اﻣّﺎ ﺍﻟﻠﺎﻡ،
ﻓﺄلمام اﻫل اﻟﺠنّةّ،ﺑﻴﻨﻬم
فی اﻟﺰﻳﺎﺭة ﻭ ﺍﻟﺘحیّة
ﻭﺍﻟﺴﻠﺎﻡ،ﻭ
کلام اﻫل اﻟﻨﺎﺭ
ﻓﻴﻤﺎ ﺑﻴﻨﻬم (ﺍِﻟﻤﺎﻡ)
ﺟمع ﻮ ﺟﻮﺭ ﺷﺪﻥ
ﻮ ﺩﻭﺭﻫم ﺒﻮﺩﻥ
ﺒﻬﺸﺘﻴﺎﻥ ﺒﻴﻥ
ﺨﻮﺩ، ﻭ(ﺗﻠﺎﻭم
ﻮ ﻣﻠﺎﻣﺖ) ﺍﺯ ﺍﻫل
ﺠﻬﻨم ﻴﺎ ﻫﻤﺎﻥ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ. ﺍﻣﺎ
ﺣﺮﻑ ﻣﻴم ﺪﺭ (ﮐﻠﻤﻦ):
ﻮﺍﻣّﺎ ﺍﻟﻤﻴﻢ
،ﻓﻤﻠک اﻟﻠﻪ ﺍﻟﺬﻯ
لا ﻳﺰﻭﻝ،ﻭ ﺩﻭﺍم
اﻟﻠﻪ ﺍﻟﺬﻯ لا
ﻳﻔنی ﺣﺮﻑ ﻣﻴم
ﺮﻣﺰ ﻣﻠک ﻮﻣﺎﻟﮑﻴﺖ
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ، ﻭحَقّ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺗﻤﻠک
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺰﺍﻳل
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ.
ﺍﻣﺎ ﺣﺮﻑ ﻧﻮﻥ
هماﻥ: و النوﻥ و
ﺍﻟﻘلم ﻮﻣﺎ ﻳﺴﻄﺮﻭﻥ،
ﻓﺎﻟﻘلم ﻘﻠم ﻤﻥ
ﻨﻮﺭ، ﻭﮐﺘﺎﺏ ﻣﻥ
ﻨﻮﺭ،فی ﻠﻮح ﻤﺤﻔﻮﻅ،
ﻳﺸﻬﺪﻩ ﺍﻟﻤﻘﺮّﺑﻮﻥ،
ﻭﮐفی ﺒﺎﻟﻠﻪ ﺷﻬﻴﺪﺍ
ﺣﺮﻑ ﻧﻮﻥ ﺴﻤﺒﻮل
عبارت (ﻨﻮﻥ ﻮﺍﻟﻘﻠم)
ﻮﻣﺎ ﻳﺴﻄﺮﻭﻥ
آیة ﻗﺮﺍنی اﺳﺖ.
ﻭﻗﻠﻢ، ﻗﻠم ﻴﺎﺯ
ﻧﻮﺭ ﺍﺳﺖ ﻭﮐﺘﺎﺏ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ، ﺩﺭ
ﻟﻮح ﻮﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﻤﺤﻔﻮﻇ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﻨﻘﻮل اﺯﺍﺻل
کتاﺏ ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻟﻮح ﻤﺤﻔﻮﻇ
الهی ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮک الهی
هر ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ سلوک
الهی ،ﮐﻪ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ آﻥ، ﻭﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺭﻋﻮﺍلم الهی
ﻤﺤﻔﻮﻅ، ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل ﺒﺎﻧﻬﺎ،ﺣﻘﻮﻗﺸﺎﻥ
ﻤﺤﻔﻮﻇا اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ که ﺑﺘﻤﺎمی
آﻥ اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
(ﻗﻠﻢ) ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻠﻔﻆ (ﮐﻠﺎﻡ) ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ،ﻭﺑﺎ
ﻣﺮﮐّﺐ ﻧﻮﺭﺍنی
ﻨﻮﺷﺘﻪ ﺑﺮﺩل ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
آن ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
کتاب ﻧﻮﺭﺍنی
ﺮﺍ ﮐﺴﺎنی
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻘرَبّﺍ ﻟهی هستند.
ﻭﮐفی ﺒﺎﻟﻠﻪ ﺷﻬﻴﺪﺍ
ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
کتاﺏ ﻳﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋم ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻘرَبّ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻣﻮﺭﺩ (ﺍﺟﺘﺒﺎ) ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ(ﺍﺻﻄﻔﺎ) ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎفی اﺳﺖ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻮﺍﻩ ﻭﻣﻄلع ﻮ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﻭﺻﺪﺍﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎﺩ
ﺍﻭﺭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎﺩﺭ(ﺳَﻌﻔَﺺ)
ﮐﻪ ﺣﺮﻑ ﺻﺎﺩ ﻫﻤﺎﻥ:
ﺼﺎع ﺒﺼﺎﻉ، ﻭﻓﺺّ
ﺑﻔﺺّ، ﻳﻌنی اﻟﺠﺰاء
بالجزء ،ﻭ ﮐﻤﺎ
ﺗَﺪﻳﺖ ﺗُﺪﺍﻥ
(ﻗﺎﻧﻮﻥ ﮐﺎﺭﻣا
ﻭﺍﻟﺴﻥّ ﺒﺎﻟﺴﻦ)
ﺍﻥّ اﻟﻠﻪ ﻟﺎﻳﺮﻳﺪ
ﻇﻠﻤﺎ ﻟﻠﻌﺒﺎﺩ
ﺣﺮﻑ ﺻﺎﺩ ﺳﻤﺒﻮل
یکی ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﻳﮑﻰ،
ﻳﺎ ﭘﻴﻤﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺪﺭﻣﻘﺎﺑلش ﭘﻴﻤﺎﻧﻪﺍﻯ،
ﻭﻳﺎ (ﻓﺺّ ﻭ ﻧﮕﻴﻨﻰ)
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻧﮕﻴﻨﻰ،
ﻭﺟﺰﺍئی ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮔﻨﺎﻫﻰ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ (ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺑﻨﻤﺎئی ﺒﺪﺍﻥ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻤﻴﺸﻮﻯ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻃﺎﻟﺐ ﺳﺘمی ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ سالک ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻨﺪﻩ ﻣطیع
ﻮﺳﺎﻟﻚ، ﻭ (ﺩﻳﻦ)
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮکی ﻮکیفیّت
ﺳﻠﻮﻙ، ﻭﻳﺎ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﮐﻤﻰ ﺍﻳﻥ ﺴﻠﻮک
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻧﻮع ﻮﺭﻭﺵ
ولایت ﺳﻠﻮکی
اﻭ،ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺍﻭﺭﻯ
الهی ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﻣﺎ (ﻗﺮﺷﺖ) ﻳﻌﻨﻰ
ﻘﺮﺷﻬم ﻔﺤﺸﺮﻫم
ﻮ ﻧﺸﺮﻫم الیه ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ،ﻓﻘضی
ﺒﻴﻨﻬم ﺒﺎﻟحَقّ،
ﻭﻫم لا ﻳﻈﻠﻤﻮﻥ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻗﻄﻌﻪ
ﻗﻄﻌﻪ( ﭘس ﺍﺯﻫﺮﻣﺮﮔﻰ)
ﻧﻤﻮﺩ،ﻭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺣﺸﺮ
ﻭ ﺣﺸﻮ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ، ﻭ ﻧﺸﺮ ﻭ
ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻳﮑﻨﺪ. ﻭﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮگ ﻮﻣﻴﺮﻫﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺑسلوک الهی ﻮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺍﻳﻥ
کاﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺣﺸﺮ ﻭ ﻧﺸﺮﻫﺎ،
ﺩﺍﻳﺮﻩ ﻭﺍﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﺎﺭﻯ
که ﺍﻣﺮﻭﺯﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.

حدیث 1046 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ318
بحاﺭ)ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ اﻭل ﺨﻠق
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّﻭﺟل ﻠﻴﻌﺮﻑ
ﺑﻪ ﺧﻠﻘﻪ ﺍﻟﮑﺘﺎبة
،ﺣﺮﻭﻑ ﺍﻟﻤﻌﺠﻢ،
ﻭ ﺍﻥ ﺍﻟﺮﺟل اﺫﺍ
ﺿرَبّﻋلی ﺮﺍﺳﻪ
ﺑﻌﺼﻰ،ﻓﺰﻋم اﻧّﻪ
ﻟﺎ ﻳﻔﺼح ﺒﺒﻌﺾ
ﺍﻟﮑﻠﺎﻡ، ﻓﺎﻟﺤﮑﻢ
ﻓﻴﻪ، ﺍﻥ ﺘﻌﺮﺽﻋﻠﻴﻪ
ﺣﺮﻭﻑ ﺍﻟﻤﻌﺠﻢ،
ثم ﻴﻌطی اﻟﺪیّة
،ﺑﻘﺪﺭ ﻣﺎلم ﻟم
ﻴﻔﺼح ﻤﻨﻬﺎ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﭽﻴﺰﻯ ﻴﺎ ﻫﺪﻓﻰ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻓﺮﻳﻨﺶ ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺖ، ﺍﻳﻨﮑﻪﺍ
ﻓﺮﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺣﺮﻭﻑ (ﻣُﻌﺠَﻢ)ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ، ﺑﺎ
ﭼﻮﺏ ﺑﺴﺮﺵ ﺯﺩﻩ
ﺷﻮﺩ، ﭼﻮﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺑﻌﻀی اﺯﮐﻠﺎم ﺮﺍ
ﺑﺪﺭﺳتی ﺒﮕﻮﻳﺪ
ﺣﮑم ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭ،
ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻧﺶ ﺍﺯ
ﺣﺮﻭﻑ ﻣﻌﺠم
الفباء اﺳﺖ. ﺳﭙس
ﺟﺮﻳﻤﻪ ﺍﻭ، ﺑﻘﺪﺭ
ﺍﻧﭽﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻓﺼﻴح ﺼﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻋﻘﻠﻰ ،ﻭﺳﻮﺍﺩ
ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎ ﺣﺮﻭﻑﺍﻟﻔﺒاء
اﺳﺖ. ﻳﺎ (ﻣﻌﺠﻢ ﻭ
ﻟﻐﺖ ﻧﺎﻣﻪ) ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ ﺤﺮﻭﻑ ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ
ﻤﻠل ﻘﺪﻳﻢ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴخی ﻮ ﻳﺎ ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﻫﻴﺮﻭﮔﻠﻴﻒ ﻣﺼﺮﻯ
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺗﮑﻤﻴل
ﻮ ﺗﺼﺤﻴح ﻮﻫﻤﮕﺎنی
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺳﻴﺴتم
اﺯ ﻋﻠﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺘﮑﺎﻣل
ﺪﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺣﺮﻭﻑ
ﻣﻌﺠﻢ، ﻧﺎم اﻟﻔﺒﺎﻯ
ﺨﻄ عربی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺻل اﺯ ﺭﻳﺸﻪ
(ﻋَﺠَﻢ) ﻳﺎ ﺯﺑﺎﻥ
غیرﻋﺮبی
بوده . ﻭﻧﻴﺰ (ﺍﻟﻒ)
ﺣﺮﻑ نفی ﻔﺎﺭﺳﻰ،
ﻭ ﺟَم ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﻔﺎﺭسی
ﻘﺪﻳﻢ، ﻭﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺰﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺟم ﻮﻳﺎ ﺳﻴّﺪ
ﻭﺷﻴﺪ ﺷﺪﻥ ﻴﺎ ﺟﻤﺸﻴﺪ
و آریا ﺷﺪﻥ، ﻭﻓﺮﺷﻴﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ، ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻣﻴﺴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳخ
سلوک الهی ، ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎ ﻭﺟم گرﺩﻳﺪﻥ
ها،ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ ﺣﺮﻭﻑ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ ﻣﻌﻨﺎئی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺻﺪﺍئی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ(ﻋَﺠَمی
ﻴﺎ أﻋﺠﻤﻰ) ﻳﻌنی
ﺒﺪﻭﻥ ﻣﻌنی ﺒﻮﺩﻥ،
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ کماﻟﺎﺕ
ﺑﻮﺩﻥ غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭبی ﺴﻮﺍﺩ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥﺤﺪﻳث ﻫﺮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻠﺎم
عربی ﻤﻔﻬﻮمی
اﺯ ﺍﻥ اﺳﺘﺨﺮﺍج
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻳﻌنی
عرﺑﻬﺎ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻋﺮبی ﺮﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ،
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻧﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ
ﻭﺍﻋﺠم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺯﺑﺎﻥﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
عوام غیرﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺯ ﻧﺎ ﻣﻔﻬﻮم
اﺳﺖ. ﺑﻨﻈﺮﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻧﺎﻥ ﻓﻴﻨقی
ﺸﺮق ﻤﺪﻳﺘﺮﺍﻧﻪ،
ﮐﻪ ﺗﺠﺎﺭﺕ ﺟﻬﺎنی
ﺮﺍ ﺑﻴﻥ آﺳﻴﺎ ﻭﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻯ
ﺮم ﻴﺎ ﺭﻭﻡ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻭ ﻧﻴﺎﺯ،ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﺮﻭﻯ ﺒﺴﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺒﺎﺭ ﻭ ﮐﺎﻟﺎ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭیج ﺘﻮﺳﻌﻪ
ﻭﺗﻌﻤﻴم ﻮ ﺗﮑﻤﻴل
ﻴﺎﻓﺖ. ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻠﺎﻣﺎتی ﺪﺭ ﺍﻣﺪﻧﺪ،ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻮ ﺭﻭﻣﻴﻬﺎ ﺩﺭﻏرَبّ،
ﻭﻣﻠل آﺳﻴﺎﻯ ﺼغیر
ﻭﺑﻴﻥ اﻟﻨﻬﺮﻳﻥ
ﻮﺍﻳﺮﺍﻥ، ﺍﻳﻥ
علائم ﺮﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍتی
ﺪﺭ ﺍﻥ ﺪﺍﺩﻧﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻧﺎﻥ،ﺩﺭﮐﺎﺭﺧﻄ
ﺮﻭﻣﻴﻬﺎ ﻭﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻤﻮٴثر ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﺩﺭﺷﺮق
ﻤﻴﺎﻧﻪ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
الهی ﻮﻣتَفَکّرﺍﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭﺍﻳﻥ
کار ﺩﺧﺎﻟﺖ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻋﺮﻓﺎﻥ
گرﺍئی ﺪﺭ ﺷﺮﻕ،
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍئی
ﻮﻣﻨﻄق ﻤﺎﺩﻯ ﺪﺭﻏرَبّ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ.ﻭﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭﺧﻂ ﺑﺎﻋث
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻭﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺣﺮﻭﻑ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ،ﺍﻟﻔﺎ
ﻭ ﺑﺘﺎ ﻭ ﮔﺎﻣﺎ ﻭﺩﻟﺘﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺮﻭﻑ ﺍﺑﺠﺪ ﺩﺭﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ثبت ﺻﺪﺍﻫﺎﻯ
ﺰﺑﺎﻧﻰ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻌﻠﺎﺋﻢ ﺣﺮﻭفی
ﺒﻮﺩ. ﻭلی ﭽﻮﻥ ﺪﺭ
ﺑﻴﻥ ﻤﻠل ﺨﻴلی
اﺯﺻﺪﺍﻫﺎ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻧﻤﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯآﻥ
ﻨﻴﺰﺣﺮﻭف ی ﻤﻘﺮﺭ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ
ﻮﺧﻄ کجرﺍتی
هندی ،ﭘﺎﻧﺰﺩﻩ
ﮔﻮﻧﻪ ﺣﺮﻑ (ﺕ) ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍم
بیک گوﻧﻪ ﺗﻠﻔﻈ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ . ﺩﺭ ﺧﻄ
هیرﻭﮔﻠﻴﻒ
تصویری ﻣﺼﺮﻯ
ق دیم ،ﺷﮑلی ﻤﻌﺮﻭف
،ﺑﺮﺍﻯ ﺤﺮﻑ ﺍﻭل
نام ﺁﻥ ﻴئ ٴﻘﺮﺍﺭﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﻣثلا ﺑﺮﺍﻯ ﺤﺮﻑ(
ﻣﻴم) ﻤﺎر ﺷﮑل ﻤﺎﺭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﺼﺮﻳﺎﻥ
همین ﻨﺎﻡ ﻣﺎﺭ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭﻣﻴﺒﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭلی
ﺪﺭ ﺧﻄ ﻤﻴﺨﻰ، ﺍﺷﮑﺎل
ﻘﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻯ ﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﺰﺭگی ﺪﺭﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ثبت ﺫﻫﻨﻴﺎﺕ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﻣﻌﻨﻮﻳﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻨک ﺰﺑﺎﻥ ﻔﺎﺭسی
ﻮ ﻋﺮﺑﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ ﺯﺑﺎﻥ
لاﺗﻴﻥ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
.ﺑﺎ ﺍﺿﺎﻓﺎﺗﻰ
از حروف ﺑﺮﺍﻯ ﺰﺑﺎﻥ
ﻔﺎﺭﺳﻰ .ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺘﻠﺎﺵ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﺗﺎ ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ ﺯﺑﺎﻥ
عربیﺮﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺣﺮﻭﻑ ﻋﺮبی ﺤﺬﻑ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺧﻄ عربی
ﻨﻴﺰ ﺑﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺤﺮﻭﻑ (ﮔﺎﻑ، ﭖ،
ﮊ) ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﺸﮑﻠﺎنی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ ﺳﺮﺯﻣﻴﻥ
عرﺑﻰ،ﺑﻴک ﻨﺤﻮﻋﻤل
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻋﺮآب
ﺑﻴﺎﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺮﺩم ﺸﻤﺎل
ﻤﺼﺮ، ﺗﻤﺎم ﺤﺮﻭﻑ
ﺟﻴم (ج) ﺮﺍﮔﺎﻑ ﺗﻠﻔﻈ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺗﺤﺮﻳﺮ ﻗﺮﺍﻥ،
ﺻﺪﺍﻯ گاﻑ(گ) ﺭ ﺍﮐﻪ
ﺍﺯﺯﺑﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺟﺎﺭﻯ
ﻤﻴﺸﺪﻩ،ﺍﻏﻠﺐ
ﺟﻴﻢ ﻭﮔﺎهی ﻘﺎﻑ(ق)
ﻭﻳﺎ (غ ﻏﻴﻥ) ﻤﻴﻨﻮﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﺳﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﺒﮑﺎﺭ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺻل
همه ﺍﻧﻬﺎ ﺻﺪﺍﻯ
گاﺎﻑ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﻣﺼﺮﻣﻴﺪﻳﺪﻡ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮﺷﺘﻥ
کلمه ﮔﺎﺭﺍﮊ، ﻣﻴﻨﻮﺷﺘﻨﺪ
(ﺟﺮﺍﭺ) ﮐﻪﺟﻴم ﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﺎﻑ ﺧﻮﺍﻧﺪ،ﻭ
ﺣﺮﻑ (ﭺ) را ﺑﺠﺎﻯ
ﺤﺮﻑ ( ﮊ) ﻭﺣتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺤﺮﻑ (ﻭ) ﻓﺎﺭﺳﻰ،
ﺷﮑل ﺤﺮﻑ (ﻓﺎء باﺳﻪ
ﻧﻘﻄﻪ) ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ.ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
آﻏﺎﺯ (ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺗﺤﺮﻳﺮﻯ)
ﺑﺸﺮ ﺑﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺣﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺎﮔﺮﺩ ﻣﺪﺭﺳﻪ
ﻭﻣﮑﺘﺐ ﻧﻴﺰ، ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺣﺮﻭﻑ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻯﻤﻬم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﺍﻣﮑﺎﻥ (ﺗﻔﺎﻫم
ﺨﻮﺍﻧﺪﻧﻰ) ﻣﺎﻧﻨﺪ
(ﺗﻔﺎﻫم گفتنی ) ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﮐسی ﻨﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻓﺼﻴح ﻮﺩﺭﺳﺖ ﻭﺍﺻﻴﻞ،
ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻮﺿﻮﻋﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﺪ، ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺣﺮﻭﻑ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺼﺤﻴح
ﻮﺗﮑﻤﻴﻞ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﺟﺮﻳﻤﻪ
ﺷﺪﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻮﺷﺘﻦ،ﺧﻮﺩ ﺭ
ﺍﺑﮑﻤﺎل آﺷﻨﺎئی
ﺒﺎ ﺣﺮﻭﻑ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺍﻋﺠمی ﺪﺭﻗﺮاءﺖ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ (ﺑﺪ ﻋﺮبی
ﺼﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻥ) ﺭﺍ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺍﻋﺠﻤﻰ،
ﻳﺎ ﻣﺮﺩم غیرﻋرَبّ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭﺯﻳﺎﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻋﺠمی ﻮﻏﻴﺮﻣﻔﻬﻮم
می ﻨﺎﻣﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻋﺠمی کلام ﻮ ﻓﮑﺮ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ،ﻫﺮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﻮﺟم ﻨﺎ ﺷﺪﻩ
کامل الهی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻮسلوک الهی ، ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﻗﺮﺍﻥ ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳﺶ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺮﺍﻯهر
ﺣﺮﻑ ﺭﻗﻤﻰ،ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯهرﮐﺪﺍﻡ،
ﻳک ﻤﻌنی ﺴﻠﻮکی
ﻘﺎﺋﻞ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ،
ﮐﻤک ﺪﺭ ﺗﻌﻠﻴم
آﻧﻬﺎ، ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺰﺭﮔﺴﺎل
ﺒﻴﺴﻮﺍﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻨﻘل
اﺯ ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺪﺭﻫﻤﻴﻥ ﺤﺪﻳث
اﺳﺖ، ﮐﻪﺍﻟﻒ (ﺁلاّ
اﻟﻠﻪ) ﻳﺎ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺤﺮﻑ، ﻭﺷﺮﻃ اﻭل
لاﺯم اﺯ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﻨﻌﻤﺘﻬﺎ،
ﻭﺍﻏﺎﺯ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻫﻤﻴﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻳﺎ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺷﮑﻞ ﺍﻟﻒ،ﺧطی
ﻤﺴﺘقیم ﻮ ﺭﺍﺳﺖ
ﻗﺎﻣﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺎﻣﺖ
ﺳﺮﻓﺮﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪﻋﺪﺩ ﻳﻚ،
ﮐﻪ ﺧطی ﻤﺴﺘقیم
ﻮﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ، ﻭﻣﺒﺪأ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﻮﻫﺮﻋﺪﺩﻯ
ﻭﻫﺮﺣﺮفی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑاء را (ﺑﻬﺠﺖ
ﺍﻟﻬﻰ) ﻳﺎ ﺑﻬاء
ﻮﻧﻮﺭ ﻭﺟﻤﺎﻝ،
ﻭﺷﺪﺕنورانیّت
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍﺭالهی
اﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ، ﺑﺤﺪّ
ﺍﻋﻠﺎﻯ آﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄلق ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﻨﻈﺮیة
ﺍﻧﻮﺍﺭﻯ
ﺴﻬﺮﻭﺭﺩﻯ (ﻧﻮﺭﺍﻟﺎﻧﻮﺍﺭ)
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺣﺮﻑ
ﺗاء ،ﻳﻌنی (ﺘﻤﺎم
اﻟﺎﻣﺮ) ﺑﻘﺎﺋم
ﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ.
ﻳﻌنی ﭙﺎﻳﺎﻥ سلوک
الهی ، ﮐﻪ ﺍﻣﺮ ﻭﻫﺪﻑ
الهی اﺯ ﺩﻳﻥ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﺭﻗﺎﺋﻢ،
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﺴﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﺮالهی ﻮﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻭ،ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم روش ﺪﻳﻥ
ورزی ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی اﻭ،ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺘﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
،ﺩﺭ ﻗﺎﺋم آﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،ﻭ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
الهی و شرافت ﺪﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻏﺎﺯﻋﺼﺮﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ،
دﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺣﺮﻭﻑ
ﺍﻟﻔﺒﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪﺣﺮﻑ
(ث) ﻳﻌﻨﻰ (ثوآب ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ)
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻤﺎﻥ
وثوآب ﻭﺑﻬﺮﻩ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻮٴﻤﻥﺎﻭم
کنندﻩ، ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻪﻫﺎ
ﻭﺧﺪﻣﺎﺕ ﺿﺮﻭﺭﻯ،
ﻭﺍعَمّاءل ﻮﺍﺟﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
یباﺷﺪ ﻃﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺫﮐﺮ
ﺣﺮﻭﻑ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ،
ﺍﺯ ﺷﮑل أﺑﺠﺪ ﻭ
ﻫﻮّﺯ ﻳﻮﻧﺎنی ﺨﺎﺭج
ﺸﺪﻩ، ﻭ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻣﺎﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ.ﮐﻪ
ﺣﺮﻑ (ث) ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺤﺮﻑ (ﺏ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎﺣﺮﻑ
ﺟﻴﻢ، ﻳﻌنی ﺠﻤﺎل
الهی ﻮﻳﺎ ﺟﻠﺎل
او،ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺸﺮﻯ،ﺣﺪّﺍ
ﮐثر ﺩﺭﻋﻈﻤﺖ ﺟﻤﺎﻝ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ،ﻭ ﺩﺭﺟﻠﺎل
ﻮﻫﻴﺒﺖ ﻭﻋﻈﻤﺖ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ،ﺩﺭﺗﺠلّی
الهی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی هنوز ﺍﺻل
هرﻳک اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻟﻬﻰ، ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
الهی ﺘﺎ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺍﻣﮑﺎﻥ
کسب ﺘﺠﻠﻴﺎت ﻮﺟﻮﺩﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ ﻋﻘﻠﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ هر ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻮﻳﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺤﻤّل ﺪﻳﺪنی ﺒﭽﺸم
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺠﻤﺎل
ﻮ ﺟﻠﺎل ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ رَبّ ﺭﺣﻤانی
اﺳﺖ. حرف ﺣاء (ح)
ﻨﻴﺰ ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ ﻣﻮﻟﺎ(ﺣﻠم
اﻟﻠﻪ) ﻭﺻﺒﺮ ﺍﻭ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻳﻬﺎ
ﻭﻋﺪم ﺴﻠﻮﻛﻬﺎ
ﻭﺩﺭ ﺟﺒﺮﺍﻥ
گناﻫﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﺩﺍم که ﮐسی سلوک
الهی ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎم ﻄﻮل
عمر ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ، ﻫﺮﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ الهی
ﺪﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﻣﺴﺨﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺗﺎﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ آﻧﻬﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺮﺩﺩ. ﻟﺬﺍ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﺻﺒﺮ
ﮐﻮﭼک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻬل ﺴﺎل اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﮑﻤﺎل
ﻮﭘﺨﺘگی عقلی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺍﺯ ﺍﻥ ﭙس
ﺗﻘﻠﻴل عقل ﻮ ﺗﺸﺪﻳﺪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺯﻧﺪﮔﻰ،
ﻭﺍﺣﺴﺎس ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ غیرﺳﺎﻟک
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭلی
ﻘﺒﻠﺎ ﻣﺴﺖ ﻭ ﺳﺮﻣﺴﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ، ﺭﻭح
ﺒﺎﻫﻤﺎﻥ ﺤﺪّﻋﻘلی
ﺘﻘﻠﻴل ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻨﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍنیﻤسخ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ ﻤﻘﺪﺍﺭﻋﻘل
ﻮکیفیّت ﻋﻘلی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﻧﻈﺎم
عصبی اﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﭙﻴﭽﻴﺪگی
ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻞ، ﻣﻌﺎﺩل
هماﻥ ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭ،ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﭙﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻧﻈﺎم و سیستم
عصبی ،ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺍﻣﺪ. ﺗﺎﺭﻳخ
ﺘﮑﺎﻣل ﺴﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
عصبی ﺪﺭ ﺑﺮﺭسی
اﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﻧﻮع ﻮﻳﺎ
ﺩﺭﻫﺮﻋﺼﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﻳک ﻄﺒﻘﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﺼبی ﺮﻭﻯ ﺴﻴﺴﺘم
عصبی ﻘﺒلی اﺿﺎﻓﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻣثلا
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
عقده ﻋﺼﺒﻰ ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﺴﺘﻮﻥ ﻔﻘﺮﺍﺕ،
ﻳﺎ (ﻋﻘﺐ اﻟﺬﻧﺐ)
ﮐﻪﺑﻐﻠﻂ (ﻋﺠﺐ ﺍﻟﺬﻧﺐ)
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻫﻤﺎﻥ
عگب ﻭ ﻋﻘﺐ،ﻭ ﺫﻧﺐ
ﻳﺎ ﺩم ﻮ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺳﺘﻮﻥ ﻔﻘﺮﺍﺕ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭیج ﺪﺭﺍﻧﻮﺍه
ﺒﺮﺗﺮ، ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
عصبی ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﺳﺘﻮﻥ
ﻔﻘﺮﺍﺕ ﺗﺎ ﻧﺨﺎع
ﻮ ﻣﺨﭽﻪ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺑﺮﻭﻯ هم ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ، ﮐﻪﭘﻴﻮﺳﺘﻪ
ﻣﻐﺰﻯ کوﺭﺗﮑس ،ﺑﺎﭼﻬﺎﺭ
ﺩﻩ ﺑﻴﻠﻴﻮﻥ ﺴﻠﻮک
عصبی ﺪﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﻔﻴﺪ ﭘﻮﺳﺖ، ﻳﺎ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﻔﺼﻮل
و نژاد ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﻣﺮﻭﺯ، ﺑﺤﺪّﺍ
ﻋﻠﺎﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﺍﻳﻥ
ﺴﻠﻮﻟﻬﺎ ﺩﺭ ﺗﻌﺪﺍ
ﺩﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭﻳﺎﮐﻴﻔیتی
ﺒﻬﺘﺮ، ﻭﻳﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻃﺒﻘﻪﺍﻯ ﺒﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﮐﻪ ﮐﻮﺭﺗﮑس ﺭﺍ
ﺗﺤﺖ ﺍﻟﺸﻌﺎع
در فهم و
تکامل ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﺗﻤﺎم
ﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺠﺴمی
ﻮﺫﻫنی ﻮﻋﻘلی ﻮﺭﻭحی
ﺒﺸﺮ، ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻥ
ﻄﺒﻘﻪ ﺍﺧﺮ ﮐﻮﺭﺗﮑس
چون آنتنی
برای ارتباط
با مراتب
نادیده یونیورسهای
ملکوتی و الهی
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
عصبی ﻘﺒﻠﻰ، ﻭ ﻣﺮﺍﮐﺰﻋﺼبی
ﺒﺮﺗﺮ، ﺑﺎعَمّاءل
ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻗﺒل نوع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
.ﻟﺬﺍ(ﺣِﻠﻢ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺻﺒﺮﺍﻭ ﺗﺎﺗﮑﻤﻴل
آﺧﺮﻳﻥ ﻤﺮﺍﺣﻞ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺳﻴﺴﺘم
عصبی ﺪﺭﻳک ﺠﻮﺍﻥ
اﺳﺖ.ﻭﺑﺎﻋﺪم سلوک
الهی ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ،
ﺩﻭﻳﺴﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﻠﻮل
عصبی اﺯ ﺍﻳﻥ
کوﺭﺗﮑس ﻭ ﻳﺎﭘﻮﺳﺘﻪ
ﻣﻐﺰﻯ زیر
پیشانی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣُﺮﺩ، ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺩﻩ ﺗﺒﺪﻳل ﺒﻨخ
ﻮﺳﻴم اﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻮﺍﺗﺼﺎﻝ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺨﺎﺻﻴﺖ ﻓﮑﺮﻯ ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭلی
تنها ﺒﺎ ﺳﻠﻮک
الهی ﺴﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺩﻩ ﻗﺒلی ﻨﻴﺰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ یا
اکثرا ﺯﻧﺪﻩ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ،
ﻭﻫﺴﺘﻪ ﺳﻠﻮل
عصبی ،ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻏﺬﺍ ﻭﻣﻮﺍﺩ ﺣﻴﺎتی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺟمع آﻭﺭﻯ
کرﺩﻩ ﻭ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺎعَمّاءﻝ
ﻓﮑﺮﻯ ﻮ ﺍﺣﺴﺎسی
ﻮﺣﻴﺎتی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺑﺤث ﺒﺴﻴﺎﺭ ﻣﺒﻬم
ﻮﭘﻴﭽﻴﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺠﺴم ﻮﺭﻭﺡ
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺴﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
عصبی ،ﻭﺁﻧﺘﻥ
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ الهی
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻴﺮﻭﻯ
عقلی ﻮ ﺭﻭﺍنی ﻮ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ، ﻭﺍﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺤﻴﺎتی ﺪﺭ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻮﺁﺳﺎﻳﺶ ﻭﺧوﺮﺳﻨﺪﻯ
ﻮﻏﻴﺮﻩ ،پس ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺰﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﻤﺠﺪﺩ ﺳﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
عصبی ،ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﻮالهی ﺸﺪﻩ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺍﺣﻮﺍلی
ﺒﺎﺻﻄﻠﺎح الهی
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪّ ﺍﮐثر
ﺍﺣﻮﺍل ﺪﺭ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺑﺤث ﺍﭘﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
أﻣﺮﻯ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻤﮑﺎﻧﻴﺰم
ﻮکیفیّت ﺁﻥﺒﺮﺳﺪ.
ﻭ ﭘﻴﭽﻴﺪگی ﺴﻴﺴﺘم
عصبی ،ﻭﻧﻈﺎم ﺴﻠﻮﻟﻬﺎ
ﻭﺍﺭﺗﺒﻠﺎﻃﺎﺕ
ﺑﻴﻥ آﻧﻬﺎ ،ﻭﻃﺮﺯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻓﮑﺮ ﻭﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﺣﻮﺍل ﺮﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ.
ﻭلی ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
گفت ﺍﺣﻮﺍل آﺭﺍم
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺍﺣﻮﺍلی اﺯﻧﻮع
الهی و فوق
بشری آینده جهان
هستند.ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﺸﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ، ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ، ﮐﻪ ﻣﮕﻮ ﻭ ﻣﭙﺮس
. ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺣﺮﻑ(ﺥ) ،ﻳﻌﻨﻰ
(ﺧﻤﻮل ﻮﺗﻨﺒﻠﻰ)
ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﻭﺩﺭخواب
ﻏﻔﻠﺖ ﺑﻮﺩﻥ اﺯ
ﺫﮐﺮﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺍﺯﻳﺎﺩ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻳﻬﺎﻯﻘﺒلی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻌﮑس
(ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﺗﺬﮐﻴﻪ
ﻭ کسب ﺫﮐاء ) ﺩﺭ
ﺳﻠﻮل هاﻯ
عصبی ،ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ، ﺍﻳﻥﺨﻤﻮلی
ﻮﺧﻤﻮﺩﻯ،ﻭﺧﻤﻮشی
ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻫم
اﮐﻨﻮﻧﻰ، ﻭﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺭﻭﺯﻗﺒل اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ، ﻭﺷﺘﺎﺏ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
حرف (ﺩﺍﻝ) ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ ﺣﺮﻭﻑ،
ﺑﻨﻈﺮ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
یعنی ﺪﻳﻥ ﺨﺪﺍ ﻭ
(ﺫﺍﻝ) ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺫﻯ
اﻟﺠﻠﺎﻝ) ﻭﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﺟﻠﺎل ﻮﻋﻈﻤﺖ ﻭ
نور ﺗﺠﻠّﻰ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ اﻣﺮ تجلّیاتﺍﻟﻬﻰ
شهودی ﺧﺎﺹ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﭘﺎکی ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺠلی اﻟﻬﻰ، ﻭﺩﻳﺪﻥ
ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ الهی
گرﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺷﺎﻫﺪ ﺗﺠلّی
ﻭﺟﻠﺎﻝ الهی ﻤﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ الهی ﺒﺨلق
ﻴﺎﻓﺘﻪ ،ﻭﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻮﺻﻮﺭت
و سیرتی اﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺣﺮﻑ(ﺭاء) ﺳﻤﺒﻮﻝ
(ﺭﺃﻓﺖ) ﻭ ﺭﻭٴﻮﻑ
ﻭﺭﺣﻴم ﺒﻮﺩﻥ،
ﮐﻪ ﺻفتی ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
اﺳﺖ. ﻭﺣﺮﻑ(ﺯاء)
ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﺯﻟﺎﺯل
ﻘﻴﺎﻣﺖ) ﺍﺳﺖ، ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟک
ﺪﮔﺮﮔﻮﻧﻰ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﺩﻳﺪﺍﺭﻋﺠﺎﻳﺐ
ﺍﻫﻮﺍل اﻟﻬﻰ، ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﻳﻥ
ﺰﻟﺰﻟﻪ ﻫﺎ ﻭﺭﻳﺰﺵ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺍﻳﻥﺰﻟﺰﻟﻪﻫﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ اﺣﻮﺍلی
هوﻟﻨﺎک ﻮﺗﺮس
آﺍﻭﺭ،ﻭﻣﺴﺨﻬﺎ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭح ﺒﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒیعی ﺨﻮﺩ، ﺑﻘﻴﺎﻣﺖ
ﻗﺎﺋم ﻮﮐﻤﺎل ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎﭘس
ﺍﺯﻫﺮﻣﺮﮒ، ﺭﻭﺯ
ﻣﺤﺸﺮ ﻭﻭﻗﺖ ﺣﺸﺮ
ﺭﻭح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺪﺭ ﺻﻮﺭتی ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺭﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺗﻌﻴﻴﻥ اﻳﻥ ﺪﺭﺟﻪ
ﻣسخ ﺒﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ،ﭘس ﺍﺯ ﻳک
ﺠﻬﻨم ﻤﻠﮑﻮتی ﻮﺳﻮم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺭﻭح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﺮﻧﺠﻬﺎﻯ
اﺯﺍﺷﻌﻪ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ، ﻭﺍﺯﻫﺮ
ﺍﺗﺶ ﻭ ﺷمع ﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺨﻬﺎ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
کیفیّت ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻤﻤﮑﻥاﺳﺖ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ،ﻭﺣتی
ﺒﻔسخ گیاهی ﻮ ﻳﺎ
ﺭﺳخ ﺠﻤﺎﺩﻯ ﺮﻭح
ﻤﻨﺠﺮ ﮔﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ ﭼﻮﻥ
گدشته ﻫﺎ، ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﻭ ﺗﺤﻤل
عذآب ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻭﺑﺸﺮﻳﺖ ﻭﻫﻤﻴﻥﺴﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﻫﻨﻮﺯﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺭﭘﻴﺶﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍﻋﺪم ﻣﺘﮑﺎﻣل
ﻮ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﺪﺭ ﭘﻴﺶ
ﺭﻭﻯ ﻮﺗﻮقفی ﺪﺭﮐﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒﻴﻌﻰ،
ﺩﺭﻓﻄﺮﺕ ﺣﻴﺎتی
که ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯلی
اﻟﻬﻰ، ﻫﻤﻴﻥ ﻔﺮﻣﺎﻥ
کن ﻔﻴﮑﻮﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍح
ﻔﺮﺩﻯ، ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤگی
اﺯﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍتب
اﻧﻮﺍﻉ، ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ،
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻧﺒﺎتی ﻮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﺍﺯ ﻓﺼﻮل ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﻌﺪﻯ ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻓﺮﻣﺎﻥ
الهی اﻧﺠﺎم
گرﺩﺩ. (ﺑﺸﻮ) ﻭﺻﻴﺮﻭﺗی
ﺠﺪﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻦ،
ﻭﭼﻨﻴﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﺘﺪﺭیج
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﺑﺎﺯﺣﺮﻑ
(ﺳﻴﻦ) ﻳﻌﻨﻰ (ﺳﻨاء
اﻟﻠﻪ) ﻭﻋﻈﻤﺖ،
ﻭﺑﺎﻟﺎئی ﻤﻘﺎم
کمالاتی ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
(ثناء ) ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﭙﺮﺳﺘﺶ ﻭﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﻤﻮّ ﻭ
ﺗﻌﺎلی اﺭﻭﺍﺡ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺘﺎﻳﺶ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ، ﺗﺎ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺗﮑﺎﻣل اﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﻭﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝ،ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺪﺭ ﺍﺑﺪﻳﺖبی اﻧﺘﻬﺎ،
ﺑرَبّ اﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻯﻤﻄﻠﻖ،ﻭﮐﻤﺎل
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺣﺮﻑ (ﺷﻴﻦ)
ﻳﻌنی ﺸاء ﻤﺎ ﺷاء
ﻮ ﺍﺭﺍﺩ ﻣﺎ ﺍﺭﺍﺩ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﻴﺖ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ، ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
اﺯﻟﻰ، ﻭﻳﺎ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺖ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ،
ﻭﻳﺎ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
اﺑﺪﻯ ﺪﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺯﻟﻰ)
ﺑﺮﺍﻯ همگاﻥ ﻴﮑﺴﺎﻥ،
ﻭ (ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﻮﻋﻰ)
ﺑﺮﺍﻯ اﻓﺮﺍﺩ ﻫﺮ
ﻧﻮع ﻴﮑﺴﺎﻥ،ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﻴﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌلی ﺒﺸﺮﻯ ﻫﺮﮐس
ﺑﻴک گوﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺳﺎﻟک
ﻤﻨﻌﻘﺪ ﺷﺪ ﻭﺭﻩ
ﺭﻭﻯ ﺳﻠﻮکی آﻏﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ،(ﻫﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﺗﻬﻴﻪ ﻭﺑﻤﻮﺭﺩ
ﺍﺟﺮﺍ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
آﺧﺮﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺟﺎﻟ
ﺐﻭﻣﺘﻌﻠق ﺒﻨﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ،
ﺍﻳﻨک که ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯاﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﺘﮑﻤﻴل
ﻮﺑﻬﺒﻮﺩ ﺍﻥ اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺑﺠﺎﻯ
آﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
هم اﮐﻨﻮﻥ ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮﻟﻮ ﺍﻧﺪک ﻮ ﻧﺴبی
ﺪﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﺎﻳﺎﻥ ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺍﺟﻠﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﻳﺎ ﻫﻤﻴﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ،
ﻣﻮفق ﺒﮑﺴﺐ ﺭﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺑِﺪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻮﻋﻔﻮﻯ، ﺍﺯﻳیک
ﻘﺴﻤﺖ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﻧﻮﺍﻗﺺ گذﺷﺘﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﺪﺍم ﺒﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ ﻭ(ﺑِﺪﺍﻫﺎﻯ)
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﭙﺎﺋﻴﻥ ﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥهرﻏﻴﺮ
سالک الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﺪﻭﭼﺎﺭ ﺑﺪﺍﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ،
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻭ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻓﺘﻥ ﺮﻭح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
اﻣﺮﻭﺯ، ﺑﺎعَمّاءق
هرﭼﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ، ﺑﺎﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺤﻘﻴﺮ ﺗﺮﺩﺭ ﻫﻤﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺭﺍﻩ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
همین ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ،ﺳﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺪﺭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺣﺮﻑ ﺷﻴﻥ
ﺒﺎﺯ ﻣﺎ ﺗﺸﺎءﻮﻥ،
ﺍﻟّﺎﻣﺎ ﻳﺸاء
اﻟﻠﻪ ﺍﻣﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻣﺸﻴﺖ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﺯ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺸﻴﺖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺟﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺍﺟﺮﺍئی
اعَمّاءل ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل هر ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﻭحی
ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺗﺎ ﺍﻧﺮﺍ برﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ، ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭحی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻟﺬﺕ
ﺟﻮﺋﻰ ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﺩ.
ﺍﻳﻥ اﻧﺘﺨﺎﺏ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺍﻳﻥ اﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﺯﺍﺩ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺑﻌمق
عقلی ، ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻟﻮﺩگی
ﺮﻭح اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺻﻠل ﺒﺎﺯ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻓﻬم ﻮﺗﻔﮑﻴک
ﻤﺸﻴﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﻣﺸﻴﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺤﺎل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﻘل عرﻓﺎ ﻭ ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ،
ﺩﺭ ﻳﻚ (ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺴﺘﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ، ﻭﺑﺎ ﺗﻤﺎم
اﻧﻮﺍع ﻤﺨﺘﻠﻒ،ﻭﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ (ﻤﺎﺳﻮتی
ﻮ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ) ﻭﻣﻠﮑﻮتی
ﻮﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﻭ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺁﻥ، ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯﻳک
ﺘﺠلّی اﻟﻬﻰ، ﺍﺯﻫﺴﺘﻰ
(ﺧﺪﺍﺩﺍﺧﻞ) ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺧﺎﺭج
اﺯﻫﺴﺘﻰ، ﻳﺎ (ﺧﺪﺍﺧﺎﺭج
اﺯﻫﺴﺘﻰ) ﺩﺭﻫﺎﻫﻮﺕ،
ﺗﻤﺎم اﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
(ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ) ﭼﻮﻥ
ﺸﺒﻨم اﺯ ﻳک اقیاﻧﻮس
ﺑﻴﮑﺮﺍﻥ(ﺧﺎﺭج
اﺯ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ) ﻣﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻧﺮﺍ (ﻋﻤّاء
)خوﺍﻧﺪﻩ. ﮐﻮﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ هرﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠﻖ، ﻭﺗﺎﺭﻳکی
ﺒﺮﺍﻯ هرﻣﻮﺟﻮﺩ
ﮐﺎﻣلیکه ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻋﻘل ﻮ ﺗﻮﺍﻥﺎﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻴﻨﺎﻯ
ﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﺭج اﺯ ﻫﺴﺘﻰ)
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴتی ﻤﺎﺩﻯ ﻮﺷِﺒﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﺩﺭﻋﻤّاء
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﻤﺤﺎل
اﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ هنوﺯ ﮐﻮﺩکی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﻮﺑﺮﺗﺮﻋﻘلی
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺗﺎ ﺭﻭحی ﺒﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﺩﺭﺍﻧﻮﺍع
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﺪ.ﻭﺗﺎ
ﺍﺑﺪﻳﺖبی اﻧﺘﻬﺎ
ﻓﺮﺻﺖ ﺗﮑﺎﻣل ﺪﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻮﺭﻭﺩ ﺑﻪ
ﺁﻥ آﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻭﻏﻴﺮﻗﺎﺑل ﺘﺼﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺭﺍﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻨﻴﺰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻤﻮﻟﺎ ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭ
ﺍﻣﺎ ﺣﺮﻑ(ﺻﺎﺩ) ﻳﻌنی
ﺼﺎﺩق اﻟﻮﻋﺪ، ﻓﻴﺤﻤل
ﺍﻟﻨﺎس ﻋلی اﻟﺼﺮﺍﻁ،
ﻭﺣﺒس ﺍﻟﻈﺎﻟﻤﻴﻥ
عند ﺍﻟﻤﺮﺻﺎﺩ ﺻﺎﺩ
ﺳﻤﺒﻮل ﺒﻴﺎﻥ ﺮﻣﺰ
(ﺻﺎﺩق ﺍﻟﻮﻋﺪ ﺑﻮﺩﻥ)
ﮐﻪ ﺍثباﺕ ﺩﺭﺳتی
ﻮﺻﺪق اﻳﻤﺎﻥ، ﻭﻭﻋﺪﻩ
ﻭﺗﻌﻬﺪ سلوک الهی
اﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺒﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻥ، ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭ
ﮐﺎﻣلی اﻟﻬﻰ.ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ ﺣﻤﻞ
ﻭﺑﺮﺩﻥ ﻮﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯﺭﻭﻯ ﭙل ﺼﺮﺍﻁ،
ﻭﺗﺤﻤل ﻨﻤﻮﺩﻥ
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ، ﺗﺎ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﮑﻤﺎل الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻇﺎﻟﻤﺎﻥ
ﺒﺨﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
،ﻳﻌنی همین
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺩﺭ
ﻇﻠﻤﺖ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﺒﺨﻮﺩ
ﻭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﺴﻠﻬﺎ، ﺍﺳﻴﺮ
ﻣﺎﻧﺪﻥ ﻭﻣﺘﻮﻗﻒ
گرﺩﻳﺪﻥ ﻮﻋﻘﺐ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ، ﺩﺭﻳﻚ
(ﻣﺮﺻﺎﺩ ﻭ ﮐﻤﻴﻥ
گاﻩ) ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ(ﺭﺻﺪ
ﻭ ﺗﺤﺖ ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ)
ﺑﻮﺩﻥ، ﻭﻣﺤﺒﻮس
ﺍﺯﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯکنونی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
غیر ﺻﺎﺩﻕ، ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ
ﻘﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭﺟﺰ
ﺭﺍهی ﺒﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻣسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺣﺮﻑ
(ﺿﺎﺩ) ﻧﻴﺰﺳﻤﺒﻮﻝ
(ﺿﻠﺎﻟﺖ ﻭ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔﻰ)
ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺍﺯ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺣﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭآل ﻤﺤﻤﺪ،
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
زنده هر ﺯﻣﺎﻥ هستند.
ﻭﻧﻪ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﻭﺍل
ﻤﺤﻤﺪ، ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺯﻧﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
،ﻳﺎ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
قرﻳشی اﻭ، ﭼﻮﻥ
اﻣﻮﻳﺎﻥ ﻮﻋﺒﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻮ ﻋثماﻧﻴﺎﻥ،
وﺣﺘﻰ ﻓﺎﻃﻤﻴﺎﻥمصرﻮ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﺍﻭﻟﺎﺩﻋﻠﻰّ،ﮐﻪ
ﺑسلوک الهی اﺟﺪﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ،ﻭﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
فرضی ﺍﺻﻴل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻔﻘﻴﻪ ﻭﺳﻔﻴﻪ ﻭ
ﻭﻗﻴﺢ، ﮐﻪ ﺑﺎﺟﻬل
ﻮﺍﻟﻮﺩگی ﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ، ﺗﮑﻴﻪ ﺑﺮﺟﺎﻯ
ﺒﺰﺭﮔﺎﻥ الهی ﺰﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺟﺰ
ﺧﺮﺍبی ﺠﻬﺎﻥ ﻭنفس
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﮔﺎﻥ،
ﻭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﭙس
ﺍﺯمَرگ ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰﺣﺮﻑ (ﻃاء ) ﺳﻤﺒﻮل
ﻄﻮﺑﺎ
ﻟﻠﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻮﺣُﺴﻥ ﻤﺂﺏ ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺤﺎل ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
اوم کننده ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ اﻭم
کرﺩﻩ الهی ﺸﺪﻩ،
ﮐﻪﺣُﺴﻥ ﻮ ﮐﻤﺎﻝ،
ﻭﺑﻬﺒﻮﺩﻯ عاﻗﺒﺖ
ﻭﺍﻳﻨﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ،ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.(ﺍﺗﻮﭘﻰ)
ﻳﺎ (ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ)
و طوبای ﻋﻘلی ﻮﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺠﺴﺘﻦ، ﻓﻀل ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ
مقام الهی ﺒﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻴﺎﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ.ﺣﺮﻑ(ﻇاء
)ﻫﻤﺎﻥﻈﻥ اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺒﻪ ﺧﻴﺮﺍ ،ﻇﻥّ
اﻟﮑﺎﻓﺮﻳﻥ
ﺒﻪ ﺳﻮءا ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ سلوک
الهی ، ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
اﻭم کننده ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺣُﺴﻥ
ﻨﻴّﺖ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ ﻭﺍﺭﻯ
ﻮﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺑحقّ
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭﺩﻧﺒال
کرﺩﻧﺪ. ﻭلی
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﺎﻓﺮ
ﻭ ﺟﺎﻫل ﻮﺣتی ﻘﺸﺮﻯ
ﻤﺸﺮک ﭙﻴﺮﻭ آخوندﻫﺎﻯ
اﺑﻠﻴﺴﻰ، ﺳوء ﻈﻥ
ﻮﺑﺪﮔﻤﺎنی ﺒﻨﺘﺎﻳﺞ
سلوک الهی ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭآل ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺪﻭﺭﻯ ﺠﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻭ ﺩﺷمنی
ﻨﻴﺰ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎمیغیر
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
آخوندﻫﺎ ﻭمُدّعیان
علم ﻮ ﺍﻟﻮﻫﻴﺖ
ﺍﻥ ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ،
جز ﺳﻮﺧﺖ ﺟﻬﻨﻢ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺣﺮﻑ(ﻋﻴﻦ)
ﻧﻴﺰ ﺳﻤﺒﻮﻝ (ﻋﺎﻟم
ﻮ ﺍﮔﺎﻩ ﻭﺷﺎﻫﺪ)
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻮﺣﺮﻑ (ﻏﻴﻦ) ﺳﻤﺒﻮﻝ
(ﻏﻰ) ﻭﻇﻠم ﻮﻓساﺩ
ﻭﮔﻤﺮﺍهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﺣتی ﺘﻴﺪﺭﻣﺘﻌﺒﺪﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ همه ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻫﺴﺖ. ﺣﺮﻑ (ﻓاء ) ﻓﻮجی
اﺯ ﺍﻓﻮﺍج ﺠﻬﻨﻤﻴﺎﻥ،
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻓﺘﻦ
ﺑﻨﻮعی اﺯﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﻣسخ
آﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺩﺭﺟﻬﻨم
ﻴﺎ ﺟﻬﺎﻧﻮم ﺠﻬﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺣﺮﻑ (ﻗﺎﻑ)
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﺮﺍﻥ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺮﺍ
(ﺟﻤﻊ) ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭﻗﺮﺍﻥکرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﭼﻪ ﺟمع آﺎﻳﺎﺕ
ﻣﺘﻔﺮق ﺪﺭﻳک
کتاﺏ، ﻭﻳﺎ ﺟمع
ﺸﺪﻥ ﺴﺎﻟﻚ، ﺩﺭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﻳﺎ (
جَم) ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﻓﻖ، ﺩﺭقُرّه
ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ.ﻭﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤّﺖ ﺳﺎﻟﻚ،ﻭﻳﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی ﻮ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺮ الهی اﻭﺍﺳﺖ.
ﻭﺣﺮﻑ (ﮐﺎﻑ) ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﮐﻔﺎﻳﺖ) ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
سلوک الهی ، ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻠﻮک عباﺩﻯ همیشگی
ﻨﻴﺴﺖ،ﻣﮕﺮﺗﺎ
ﺣﺼﻮل ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ. ﻭﺣﺮﻑ(ﻟﺎﻡ)
ﻳﻌنی ﻠﻐﻮ ﺍﻟﮑﺎﻓﺮﻳﻥ
فی اﻓﺘﺮﺍﺋﻬم ﻋلی
اﻟﻠﻪ ﺍﻟﮑﺬﺏ ﮐﻪ
ﻟﻐﻮ ﻭﺧﻨثیﻮﺑﺎﻃل
ﺸﺪﻥ عباﺩﺍﺕ،ﻭﺍعَمّاءل
این ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﻣﺬﻫبی
غیر ﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ ﮐﺎﻓﺮ
ﻭ ﺟﺎﻫل ﻮﻣﻨﮑﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯعباﺩﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻮﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
سلوک الهی ، ﮐﻪﺣتی
ﻨﺴﺒﺖ ﺩﺭﻭغ ﺒﺨﺪﺍ
ﺩﺍﺩﻩ،ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺭﻭﺣﺎنی ﻮالهی
ﻮ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﺨﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻫﺒﺮﻯ ﻤﺮﺩم
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﺒث
ﻭﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﻳک ﺪﺭﻭغ ﺒﺴﺘﻥ
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
حرف (ﻣﻴﻢ) ﺳﻤﺒﻮل
ﻤُﻠﻚ ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺭﻭﺯﻯ که ﻣﺎﻟکی
غیر ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺩﺭﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ، ﮐﻪ
ﻣﺸﻴﺖ الهی لاﺯم
اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﻭﻗﺖ مَرگ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻬﺮﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭﻳﺎ ﻣﺤﺸﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺁﻧﻬﺎ،
ﻭ ﺭﻭﺯ ﺍﺭﺳﺎﻟﺸﺎﻥ
ﺒﺮَﺣِم ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺁﻥ ﺮﻭﺯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﻟِﻤَﻥ
اﻟﻤُلک
اﻟﻴﻮم ﻮ ﺍﻧﮕﺎﻩ
،ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺭﻭﺍح
اﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﻮﺣﺠّﺘﻬﺎﻯ اﻭ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺨﺪﺍﻯ
ﻗﻬّﺎﺭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻗﻬﺮالهی ﻮﻣﺸﻴﺖ
ﻭﻣﺎﻟﮑﻴﺖ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﺗﻮکُلّ
ﻘﺮﺍﺭﮔﺮﻓﺘﻥ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ، ﮐﻪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ آﻥ ﺪﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ،ﮐﻪ
ﻣﺸﻴﺖ ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻮﺳﻠﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺗﺮﺍﺯﻫﺮﺍﻣﺮﻯا
ﺳﺖ. ﻭلی غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻧﻪ ﺍﻳﻥ ﺴﺌﻮﺍل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻗﺪﺭﺕ جواب ﺑحَقّ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﮑﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﻮﺭﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺍﻥ، ﺍﻧﺠﺎ
ﻭ ﻓﺮﺩﺍ ﻧﻴﺰ ﮐﻮﺭﺍﺳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﻣﺸﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻟﺰﻭم ﺘﺤﻘق
کماﻟﺎﺕ ﻭﺍﺗﻤﺎم
اجلها ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی اﮔﺮ ﺳﺎﻟکی
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ،ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ ﻭﻭﻋﺪﻩ
الهی ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭙﻨﺠﻢ،ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻪ ﺳﺎﻟک ﻮﻧﻪ ﭘﻴﺮﺍﻭ
ﻭﻧﻪ تی رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋﻢ، ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺍﺩﻥ ﺒﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
،ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ، ﻳﻌنی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺸﻴﺖﮐﺮﺩﻩ،
ﻭﺑِﺪﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ،
ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻋﻠﺎم ﻨﻤﻮﺩﻩ،ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﻭ ﻣﺼﻮﻧﻴﺖ ﻗطعی
ﺒﻮﺍﺻﻠﺎﻥ ﻗﺎﺋم
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ حَقّ
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺍﺯﺣﺮﻑ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.ﻣﮕﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﺨﻮﺷﺒﺨﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﺩﺭﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ،
ﺑﺪﺑﺨﺖ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪﺍﻥ ﺭﻭﺯ
ﻫﺎﻯآﻳﻨﺪﻩ ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺁﻥ ﺮﻭﺯ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ
،ﺳﻮﺧﺖ ﻟﺬﺕ ﻭﺷﻬﻮﺕ
ﻭﻫﺮ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ ﺪﻳﮕﺮ،ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭم ﺨﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ فوق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺣﺠّﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، حُجّاج
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
حَجّ أﮐﺒﺮ ﻧﻤﻮﺩﻩ،
ﻭﻧﻴﺰ ﻗﺒﻠﻪ ﻭﺣﺠﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ) ﺍﺭﺳﺎل
ﺸﺪﮔﺎﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﮐﻪﻫﻤﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
هرﺩﻳﻨﻰ، ﭼﻮﻥﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺧﻮﺩ
نبیّ وﺭﺳﻮل ﻮﻫﻤﺎﻥﻨﻘﺶ
الهی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﭼﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ، ﻣﺤﻤﺪﻯﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺣتی
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
الهی ﭽﻮﻥ ﻘﺎﺋﻢ،
ﺍﻳﻥ همانی ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻭﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﻫﺪ
ﻫﺮﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ،ﺧﻮﺩﻋﻴﻨﺎ
ﻫﻤﺎﻥ کمال الهی
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻮحَقّ
أﻧﺎ ﺍﻟحقّ
گفتن ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺣﺮﻑ (ﻧﻮﻥ) ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻌنی ﻨﻮﺍل اﻟﻠﻪ
ﻟﻠﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ وﻧﮑﺎﻟﻪ
ﻟﻠﮑﺎﻓﺮﻳﻥ ﺴﻤﺒﻮﻝ،
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
اﻭم کرﺩﻩ، ﻭ ﺍﻭم
ﮐﻨﻨﺪﻩ، ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭﺍﻧﺘﻘﺎم الهی
اﺯﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﻤﻨﮑﺮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻨﮑﺎﻝ، ﻏﺎﻓﻠﮕﻴﺮﺍﻧﻪ،
ﺑﺠﻬﻨم ﺮﻓﺘﻥ
اﻳﻥ غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺣتی اﮔﺮﻣﺘﻌﺒّﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺣﺮﻑ
(ﻭﺍﻭ) ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﻭﻳﻞ)
ﺑﺮﺍﻯ هرﻋﺎﺻﻰ
أﻣﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻴﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﻭﺣﺮﻑ( ﻫاء)
ﺳﻤﺒﻮل ﻟﻬﺎﻥ ﻋلی
اﻟﻠﻪ ﻣﻥ عصاﻩ
(ﻫﻮﻥ ﻮ ﺍﺳﺎﻥ) ﺑﻮﺩﻥ
ﺪﺭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻋﺎﺻﻴﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯﺪﺍﻭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻤﺎق
ﺒﺰﻧﺪ، ﺑﻠﮑﻪ ﺭﺣﻤﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﻓﺮﺻتی
اﺯ ﻧﻮ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ،
ﺍﺯﻧﻮ ﺑﮑﻮﺷﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒیعی بشریّت
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮک الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺣﺮﻑ (ﻟﺎ)
ﺣﺮﻑﻧﻬﺎئی ﺪﺭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺤﺮﻭﻑ ﻋﺮﺑﻰ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻣﺼﺮﻑ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪﺍﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺳﻤﺒﻮل لا ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺭﻣﺰ ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪ،
ﻭﺷﻌﺎﺭ سلوک
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺪفع
ﺸﺮک اﺣﺘﻤﺎلی ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﻨﮕﺎم
عباﺩﺕ توَسّل
ﺒﺪﺍﻧﻬﺎ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺍﻳﻥ
ﺬﮐﺮﺭﺍ ﻣﻮﻟﺎ ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻒﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭهی کلمة ﺍﻟﺎﺧﻠﺎﺹ،
ﻣﺎ ﻣﻥ ﻋﺒﺪ ﻗﺎﻟﻬﺎ
ﻣﺨﻠﺼﺎ، ﺍﻟّﺎ
ﻭﺟﺒﺖ ﻟﻪ ﺍﻟﺠنّة
ﮐﻪﻫﺮﮐس ﺍﻳﻥ ﺬﮐﺮ
ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ ﺭﺍ ﻣﺨﻠﺼﺎﻧﻪ
ﻭﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺨﻠﻴﺺ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ،
ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮﺩﻓﻊ ﺷﺮک ﺒﺎ ﺍﻧﺮﺍ
ﮐﺮﺩ، ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺍﻯاﻭ
ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺤﺮﻭم ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ،ﻭﻳکی
ﺸﺪﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺳﺎﻣﺎﺩﻯ ﻮﺻﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥﺤﺎل
ﺨﻠﺴﻪ ﻭﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻥ ﻮﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺸﺎﻫﺪ ﻭﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺩﺭﻳک ﺸﻬﻮﺩ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
حرف (ﻳاء) ﺳﻤﺒﻮل
ﻴﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﻓﻮق ﺨﻠﻘﻪ
ﺑﺎﺳطة ﺑﺎﻟﺮﺯﻕ،ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ
ﻭﺗﻌﺎلی عمّا ﻳﺸﺮﮐﻮﻥ
که ﺣﺮﻑ(ﻳاء ) ﺑﻴﺎﻥ
(ﻳﺪﻭ ﺩﺳﺖ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﺣﺎل ﺪﻫﺶ ﻭ ﺭﺯق
ﻮ ﺭﻭزﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘلی ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺭﺯق ﻤﺎﺩﻯ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﺪﺷﻤﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺮﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ،
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻮﺫﻫنی
کرﺩﻩ، ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭحی
ﻤﻴﺪﻫﺪ.ﭘس ﭼﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﻤﺸﺮﮐﺎﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﺪﻭﺭﻯ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
.ﻭﻳﺎﻣﺘﻌﺒﺪﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﻤﺸﺮﻙ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻓﺮ ﻭﺟﺎﻫل هستند.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭبی ﻨﻴﺎﺯ
ﺑﺎعَمّاءل
عباﺩﻯ ﻮﺗﮑﺎﻣلی
آنها ﺍﺳﺖ.ﻭﺟﺎﻯ
ﺘﻌﺠﺐ ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻥغیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮلی ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ،
ﻭﺑﻬﺮﻣﺬﻫبی
غیرﺳﻠﻮکی ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻋﺒﺮﺕ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭﺍﺯﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺣﺮﻭﻑ (ﺍﺑﺠﺪ)
ﻭﻫﺮﻳک اﺯ ﺍﻟﻔﺎﻇ
ﻮﻣﻔﺎﻫﻴم ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺫﻫنی ﺰﻧﺪﮔﻰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﮑﺎﻣل
کرﺩ ﺍﻧﻬم ﺪﺭ ﺭﻭﺡ،
ﻭﺍﻧﻬم ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ ها ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺭﺍﻩ ﺍﻥ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
معرفی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮالهی
هر ﮐس ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﺪ. ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ:
اﻥّ اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ، ﺍﻧﺰل
هذا ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ ﺒﻬﺬﻩ
ﺍﻟﺤﺮﻭﻑ، ﺍﻟتی
ﻴﺘﺪﺍﻭﻟﻬﺎ ﺟمیع
اﻟﻌرَبّ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻥ
ﺤﺮﻭﻑ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻋﺮآب
ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻋﺮآب بمعنی
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻋﺠﻤﻬﺎ،ﻳﻌنی
ﺠم ﻨﺸﺪﻩ ﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﮐﺎﻤﻠﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﺣﺘﺮﺍم عاﻟﻤﺎﻥ
ﺒﺤﺮﻭﻑ(ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ)
ﺍﺣﺘﺮﺍم ﺒﻘﺮﺍﻥ
اﺳﺖ.

حدیث 1047 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ30ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ
ﺟﻌﻔﺮ ﺻﺎﺩﻕ، ﺩﺭ
ﺳﻔﺮ حَجّ ﺑﻮﺩ.
ﮐس ﺁﻣﺪ ﻭسوآلی
ﺪﺍﺷﺖ. ﻭلی اﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﮔﻔﺖ، ﺍﺯ
ﭘﺴﺮ ﻣﺒﭙﺮس .ﻭﮔﻔﺖ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﮐسی ﻤﻴﭙﺮﺳﻢ
،ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻭﻋﻈﻴم ﻨﻤﻮﺩﻩ.ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﭙﺮﺳﻴﺪ،
ﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺮﻭﺯﻩﺍﻯ
ﺮﺍ ﺷﮑﺴﺘﻪ
؟(ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻬم ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ) ﭘﺎﺳخ
اﻳﻥ ﺒﻮﺩ، ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺑﻮﺩ.ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﺮﺳﻴﺪ، ﺁﻳﺎﺩﺭ
ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺰﻧﺎ
ﮐﺮﺩ؟ ﮔﻔﺖ ﺑﺎﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم ﭙﺮﺳﻴﺪ
ﺁﻳﺎ ﻗﺘل ﻨﻔس ﮐﺮﺩﻩ؟
ﺁﻥﻤﺮﺩ ﮔﻔﺖ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎم
ﭙﺮﺳﻴﺪ ﺁﻳﺎ ﻭﻯ
اﺯ ﺷﻴﻌﻪﻋلیّ ﺒﻮﺩ
؟(ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ ﺷﻌﺎع
ﻮﻟﺎﻳﺖ) ﮐﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺨﺎﻧﻪ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺮﻓﺖ
(ﺳﺎﻟک ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻟﻘﺎﻯ الهی گرﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﮑﻌﺒﻪ
ﻭمَکّه ﻣﻴﺮﻭﺩ)ﻭ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﺩ؟
(ﺍﻭ ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻘﺴم
ﺨﻮﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩ ،ﮐﻪ
ﺍﺯﺳﻠﻮک الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻨﺼﺮﻑ ﻧﺸﻮﺩ،
ﻭﺗﺮک ﺴﻠﻮک ﻨﮑﻨﺪ،
ﻭﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋم ﻨﺮﺳﺪ،
ﺑﺨﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﻭﺑﻨﺰﺩ
ﭘﻴﺮالهی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﮐﺴﺐ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﺒﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﺩ). ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﺸﺨصی ﺒﺎ
ﺍﻳﻥ ﺴﻮﮔﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﮔﺸﺖ ﻭلی اﺯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩ
(ﺳﺎﻟک ﻨﺒﻮﺩ) ﻣﻬم
ﻨﻴﺴﺖ،ﻭﻋﻴبی ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻣﺮﺩ
ﮔﻔﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻤﺎ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺭﺍ ﺭﺣﻤﺖ ﮐﻨﺪ. ﻣﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﺎﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻡ (ﺍﺯ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﺍﻳﻥﺸﺨﺺ ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ؟
ﮔﻔﺖ ﻧﻪ. ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﻓﺰﻭﺩ: ﺬﻟک
اﻟﺨﻀﺮ، ﺍﻧّﻤﺎ
ﺃﺭﺩﺕ ﺃﻥ اﻋﺮﻓﮑﻪ
ﺍﻭﺧﻀﺮ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘم ﺘﻮ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺁﺷﻨﺎ
ﮐﻨﻢ.( ﺍﻳﻥاﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺑﺎﺗﺄثیرﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺗﺄﻣﻴﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻄ ﻤﺤﻴﻄﻰ
ﺧﺎﺹ ﺑﺎﺣﻮﺍل ﻮﺷﻬﻮﺩ،
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍل ﻮﺣتی
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﻭخواب ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.(ﺧﻀﺮ)
ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ اﺳﻠﺎﻣﻰ،ﻧﻴﺰﺑﻤﻌنی
ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻨﺎ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﺠﻠسی قشری اﺯﺧﺒﺮ
ﻭ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺁﻥ، ﻭ
ﻓﺮﺽ ﻧﻘﺺ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺨﺒﺮ ﺟﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ ﺴﻮﮔﻨﺪ
ﺧﻮﺭﺩﻩﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
عدم ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﻴﻌﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻴﺐ ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺷﻴﻌﻪ ﭘﻴﺮﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺷﻌﺎع ﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻋمّ اﺯ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،
ﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭح
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ،ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﻳک اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺑﻌﺪﻯ،
ﭼﻮﻥ ﻨﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻭﺷﻌﺎع ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﻟﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ.ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک هرﮐﺎﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
.

حدیث 1048 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﺒﺴﺎﺋل
ﻴﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻌنی (ﺣﺮﻭﻑ) ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ۲ﺹ 302ﺑﺤﺎر ﻤﺎ
ﻣﻥ ﺤﺮﻑ، ﺍﻟّﺎ
ﻭﻫﻮ ﺍﺳم ﻤﻥ اﺳﻤﺎء
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّﻭجلّ،
ﺍﻣﺎ ﺍﻟﺄﻟﻒ، ﻓﺎﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺬﻯ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﻫﻮ ﺍﻟحیّ اﻟﻘﻴّﻮم
ﻫﺮ ﺣﺮفی
ﺨﻮﺩ ﺍﺳمی ﻮﻧﺎمی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣﺮﻑ (ﺍﻟﻒ)
ﮐﻪ ﺑﻤﻌنی ﺠﺰ ﺍﻭ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻗﻴﻮم
اﺳﺖ، الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﺮﺳﺘﺶ ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺬﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭ ﺩﻓﻊ ﺷﺮک ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻫﻨﮕﺎم ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ اﺯ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﺒحقّ الهی ﺳﺖ.(ﺣﻰّ)
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ،
ﻭ(ﻗﻴّﻮﻡ) ﻗﺎﺋم
ﺒﺨﻮﺩ ﻭ ﺑﻘﺎﺋم
ﺮﺳﺎﻥ ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻯ،ﻭ ﻗﻴﻤﺖ
ﻭ ﻗﻮﺍم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﻭ ﺍﻋﺘﺪﺍل
ﺪﺍﺭﻧﺪﻩ ﻭﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ.ﺍﻣﺎم
معنی ﺤﺮﻑ (ﺑاء )
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎﻗی ﺒﻌﺪ
از ﻓﻨای ﺨﻠﻘﻪ ﺑﺎﻗی
ﺒﻮﺩﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
،ﭘس ﺍﺯ ﻓﻨﺎﻯ ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻭ.ﺣﺮﻑ ﺍﻭل ﺠﻤﻠﻪ،
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻣﻌنی ﺤﺮﻑ ﺷﺪﻩ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺗﻤﺎم
ﺤﺮﻭﻑ ﻭ ﺗﻤﺎم
اﻟﻔﺎﻅ ﻭﺗﻤﺎم
ﺠﻤﻠﺎﺕ ﻣﻤﮑﻦ،
ﮐﻪ ﻗﺎﺑل ﺴﺎﺧﺘﻥ
ﺬﻫﻥ ﻮﺯﺑﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ،ﺑﺎﺯﻣﻌنی
الهی ﻮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺍﺳﺎمی الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻫﺴتی
ﺠﺰ ﺧﺪﺍ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﭼﻴﺰﻯ ﺠﺰ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
أزلی و أبدی ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺳﻠﻮک الهی ﻮﺟﻮﺩﺵ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄقی اﺳﺖ.
ﺣتی آﻧﺎﻥ که ﺩﺷﻤﻥ
ﻮﻣﺨﺎﻟﻒ سلوک
الهی ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺑﻠﻴس ﻭ آخوندﻫﺎ
ﻭﮐﻔّﺎﺭ ﻭ ﻣﺸﺮﮐﻴﻥ
ﻮﻳﺎ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻣﺬﻫﺒﻰ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﻮﺑﺮﺩﺑﺎﺭﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶالهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﻧﺎ ﺣﻘّﻯ
ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺩﺭﺧﺪﻣﺖ
حَقّ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻓﻨﺎﻯ ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻫﻤﺎﻥ ﻔﻨﺎﻯ
یک ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ،
ﻭﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺣتمی
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﺒﺮﺗﺮ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺩﺭﻫﺴتی
ﭽﻴﺰﻯ اﺯﻋﺪم ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺎﻳﺪ. ﻭهر ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
هرﮔﺰ ﻣﻌﺪﻭم ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
،ﺩﺭ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
ﻘﺒل ﺠﻤﺎﺩﻯ ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ،
ﻭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
گیاهی ﻮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺑﺎﻟﺎ ﺍﻣﺪﻩ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﺯل اﻳﻥ کاﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺷﺮﻭع کرﺩﻩ
ﺍﻧﺪ،ﻭﺗﺎ ﺍﺑﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ،ﻭﻳﺎ (ﺭﻭح
اﻟﺎﺭﻭﺍح ﻔﺮﺩﻯ)
ﻭﺟﻮﻫﺮ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺭﻭﺡ، ﻳک ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
(ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم اﻳﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ، ﺧﻮﺩﺷﺒﻨمی
اﺯ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
بی ﭙﺎﻳﺎﻥ ﻮﺟﻮﺩ
(ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج اﺯ ﻫﺴﺘﻰ)ﻫﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﺷﺒﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺑﻘاء ، ﺩﺭﻣﻘﺎﺑل
ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ ﻭ ﻓﻨاء
،ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،ﺑﺤثی
اﺯ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ،
ﻭﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل ﺘﻮﺿﻴح
ﻮ ﺗﻔﮑﻴک عقل اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥگفت
ﻫﺴتی ﻮ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﻥ هست ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
(ﺣﺮﻭﻑ) ﻭﻳﺎ ﺣﺮﻓﻬﺎ
ﻭﺻﺤﺒﺘﻬﺎ ﺩﺭﺍﻟﻔﺎﻅ،
ﻭﻳﺎ ﻫﺪﻓﻬﺎ ﻭﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
ﻤﻨﺘج ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻓﻨﺎ ﻳﺎﻓﺘﻪ،
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﻮﻳﺎ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻯ،ﻭﻳﺎ
ﺗﺬﮐﺮ ﺩﻫﻨﺪﻩﺍﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺎ،
ﻭﻋﻘل ﻮ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ سلوک الهی ،
ﻫﺪﻑالهی ﻮﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﺗﺎﺿﻤﻥ
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺍﺳﺎمی
ﻮ ﻭﺳﺎﺋﻂ ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
الهی ﺨﻮﺩ، ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
الهی ﺸﺪﻩ، ﺿﻤﻥ
اﺳﺎمی الهی ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﺪﺭ ﺍﻳﻴﻢ. ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﭼﻮﻥ ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻫﻤﻪ ﺍﺳﺎمی اﻟﻬﻰ،
ﻭﻧﺎﻣﻬﺎ ﻭﻧﺎﻣﻮس
ﻫﺎ، ﻭﺍﺳﺮﺍﺭ ﻗﺎﺑل
ﺘﻮﺟّﻪ ﻭﻋﺒﺮﺕ
ﻭﺣتی ﺘﻮﺳّل ﻮ ﺍﻟﮕﻮ
ﺷﺪﻥ اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻣﻌنی ﺤﺮﻑ(ﺗاء)
ﻓﺎﻟﺘﻮآب ﻳﻘﺒل
اﻟﺘﻮبة ﻋﻥ
عباﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺑﻪ ﭘﺬﻳﺮ، ﺍﺯﻋﺒﺎﺩ
ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻗﺒﻮل ﺘﻮﺑﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﻮﺑﻪ ﺩﺭ کُلّ ﺒﻤﻌنی
ﺴﻠﻮﻙ الهی اﺳﺖ.
ﻭﻗﺒﻮل ﺘﻮﺑﻪ ﻳﻌنی
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺑﻬﺮﻩ ﻫﺎﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﻨﻮع ﻴﻬﺮ ﻭﺍﺻل
ﺒﻬﺮ ﺷﻬﻮﺩ ،ﭘس
ﺍﺯ مَرگ اﺯ ﻧﻮع
ﻔﻌلی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺗﻮﺑﻪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺮک گذﺷﺘﻪ ﻭﮔﻨﺎﻩ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ (ﺗﺎﺑﻮ ﻭ
ﺣﺮﺍﻡ) ﮐﺮﺩﻥ
هرﭼﻴﺰﻯ ﺒﺮ ﺧﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻣﺎنع ی ﺪﺭ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮﭘﺎکی ﺮﻭح
ﻮ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺟﺴم ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻴچ ﭽﻴﺰﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ ﺣﺮﺍم ﻮﻣﻤﻨﻮع
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻣﻌﺼﻮم
اﺯ ﻣﻌﺼﻴﺖ، ﻭﻣﺼﻮﻥ
ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﻋﺒﺎﺩ) ﻭﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
عاﺑﺪ ﻭ ﻣﻄیع ﻭﺳﺮﺳﭙﺮﺩﻩ
ﺑﺪﻭﻥ ﭽﻮﻥ ﻮﭼﺮﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺮﺩﮔﺎﻥ
هستند،ﻮلی
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭﺣتی
مُتعبّدﺍﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﻤﺬﻫبی غیر ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺘﺴﻠﻴم
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﻣﺘﻤﺮﺩ ﻭﻋﺎﺻی
ﺒﺮ ﺍﻣﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻫﺮﮐﺎﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﮔﻨﺎﻩﺍ ﺳﺖ،ﺣتی
اﮔﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ و
خیرات ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺣﺮﻑ ثاء (اﻟﺒﺘﻪ
ﺣﺮﻭﻑ ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻌنی الهی ﻮﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﺍﺳﺎمی الهی ﺸﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
آﻥ ﻣﻌﺎنی ﻮﻋﺒﺎﺭﺍتی
ﺘﺮﺗﻴﺐ ﺩﺍﺩ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﺮﻑ (ﭖ) ﮐﻪ ﺩﺭﺧﻄ
ﻮﺯﺑﺎﻥ عربیب ﻤﺼﺮﻑ
ندارد) ﻳﻌنی اﻟثاﺑﺖ
ﺍﻟﮑﺎﺋﻥ ﻴﭙﺒّﺖ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﺬﻳﻥ
آﻣﻨﻮﺍ ﺑﺎﻟﻘﻮل
اﻟثاﺑﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ثاﺑﺖ،
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥﺴﺎﻟک
ﻮﺑﻨﺪﻩ ثاﺑﺖ ﻗﺪم
ﺪﺭﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎرا ثاﺑﺖ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﻗﻮل ﻮﭘﻴﻤﺎﻥ
ثاﺑﺖ ﻭﭘﻴﮕﻴﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﻤﺎﻥ اوم
ﻮسلوک الهی ﻴﺨﻮﺩ،
ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ ﻭﺻﺒﻮﺭ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ (ﺗﺮک ﺼﻠﺎﺕ)
ﻮﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺣﺮﻑ (ﺟﻴﻢ) ﻳﻌنی
ﺠلّ ﺸأنه ﻭ ﻭﺗﻘﺪﺳﺖ
ﺍﺳﻤاءه ﺟﻠﺎل ﻮﻋﻈﻤﺖ
ثناﻯ او ﺑﺮﺗﺮ،
ﻭ تجلّیات ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ تجلّیات الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .(ثناﻯ)
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺍﻭ، ﻫﻤﺎﻥ (ﺳﻨﺎﻯ)
ﻣﻘﺎم ﻮﺍقعی ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻫﺮ ﺗﺠﻠﻰ الهی
عظیمی که ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻮ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﻤﻄلق اﻟﻠﻪ رَبّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻭﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺠﻠﺎﻝ ﻭﺟﻤﺎل
و جبروت ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻴک ﺮﻭح ﺪﺭﺗﮑﺎﻣل
ﺪﺍﺋﻢ، ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭتجلّیات ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ،ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﻤﺎم ﭙﺬﻳﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺍﺳﻤﺎﻥ اﻟﻬﻰ،
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﺍﻏﺎﺯ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﻠﻮﻙ،
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻮ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ ﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﻬﺎ، الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻘﺪس ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ ﻘﺮﺍﺭﮔﻴﺮﻧﺪ.
ﺗﺎ ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩ ﺑﺎﺳم
ﻮﻧﺎم الهی ﺒﺮﺗﺮﻯ،
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻋﺮﺵ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌت هاﻯ ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺳﻤﺎﺋﻰ،
ﻭﻧﺎﻣﻬﺎ ﻭﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺗﺮﻯ، ﭼﻮﻥﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺣتی ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ اﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺪﺭﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺎ ﺣﺮﻑ (ﺣاء) ﻳﻌنی
حقّ حیّ ﺤﻠﻴم
اﻳﻥ ﺒﺎﺭ ﺳﻪﺍ ﺳﻤ
ﻮﺣﺮﻑ ﻭﮐﻠﺎم ﺒﺮﺍﻯ
ﺤﺮﻑ(ﺡ) ﺍﻣﺪﻩ.حَقّ
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ (حَجّ)
ﻭﻗﺒﻠﻪ ﻭﻣﻘﺼﺪﺍﻟﻬﻰ.
ﻭ(ﺣﻰّ)ﺯﻧﺪﻩ ،ﻭ(ﺣﻠﻴﻢ)
ﺻﺒﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒیعی
ﺒﻌﻘل کافی ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭﺭﺑﻮﺑﻴﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ،ﺑﺸﺎﻳﺴﺘکی
ﺸﻬﻮﺩ ﻫﺮﻣﻘﺎم
الهی ﺒﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻨﮑﺮ
ﻭ ﻣﺸﺮک ﺮﺍ، ﺑﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ، ﻭﺩﺭ
ﻣسخ ﺎ ﻭﻓﺴﺨﻬﺎ
ﻭﺭﺳﺨﻬﺎ، ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣنی ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ،ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ مانند
خودمان ﺒﺎﻟﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻣﺪ، ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭﺍﺯﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک ﺪﺭﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺗﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﻳﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ، ﻭ
ﺍﻳﺪﺍل کمال ﺼﻔﺎتی
ﻮ ﺍﺧﻠﺎقی مُیَسّر
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻣﺮ (ﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ)
ﺭﺍﺩﻧﺒﺎل ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﻌﺪﻯ
آﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻥ ﺤلم
ﻮ ﺻﺒﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻬل ﺴﺎل اﺳﺖ، ﺗﺎ
اﻧﺴﺎنی ﺪﺭ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﻭﺟﻮﺍنی ﻮ ﺳﺮﻣﺴتی
نوغی ﺨﻮﺩ، ﺑﺤﺪّﻯ
اﺯ ﺗﮑﺎﻣل ﺠﺴمی
ﻮ ﺫﻫنی ﺒﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﭙﻴﮕﻴﺮﻯ ﻮﺻﺒﺮ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺣﺮﻑ (ﺧاء ) ﺧﻴﺮ
ﺑﻤﺎ ﻳﻌﻤل آل
عباﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﺨﻴﺮﻭ
ﻧﻴﮑﻰ، ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﮑﺎﻣل ﻮ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻯ
ﻮﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
ﻮﺑﻬﺘﺮﻳﻥ کاﺭﻯ
که ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی ﺒﮑﻨﺪ.
ﻭﺳﭙس ﺑﻬﺮﮐﺎﺭﻯ
که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺣﺮﻑ (ﺩﺍﻝ) ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻳّﺎﻥ ﻴﻮم اﻟﻴﻮم
ﺪﻳﻥ ﺪﻫﻨﺪﻩ،ﻭﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺪﻳﻥ ﻮﻳﺎ سلوک
الهی ﺪﻫﻨﺪﻩ، ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﺩﻳﻦ، ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﻳﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
بی ﺪﻳنی ﻮ ﻳﺎ ﺑﺪ
ﺩﻳنی ﻤﺸﺮﮐﺎﻥ
ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ، ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺘﻴﮑﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی اﻧﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺗﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎ ﺭﺍ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﻧﺒﺎل
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍﻣﺎ
ﺣﺮﻑ (ﺫﺍﻝ) ﻳﻌنی
ﺬﻭﺍﻟﺠﻠﺎل ﻮﺍﻟﺎﮐﺮﺍم
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺠﻠﺎل ﻮ ﻋﻈﻤﺖ،
ﻭ تجلّیات ﺑﺮﺗﺮ،
ﻭﺩﻫﻨﺪﻩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ.
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﮐﺴﺐ ﺍﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗبی ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺠﻠﺎل الهی ﻮﺟﻤﺎل
ﺼﻮﺭﺕ ﻭﺳﻴﺮﺕ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﺭﻭح کرﺩﻧﺪ. (ﮐﺮﺍﻣﺖ)
ﺑﺨﺸﻨﺪگی ﻮﻓﻀل
ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻮﺩﺍﺭﺍ
ﻭﺩﻫﻨﺪﻩ ﭼﻨﻴﻥ
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
کریم ﻮﭼﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯالهی
ﻨﺴﺒﺘﺎ ﮐﺮﻳم هستند.
ﺍﻣﺎ ﺣﺮﻑ (ﺭاء) ﻳﻌنی
ﺮﻭٴﻮﻑ ﺑﻌﺒﺎﺩﻩ
ﺩﻟﺴﻮﺯ ﻭﺑﺨﺸﻨﺪﻩ
ﻭﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﻧﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ، ﮐﻮﺗﺎهی
ﻮﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭﺧﻄﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﺮﺍ،
ﭼﻮﻥ گناﻫﺎﻥ اﺩﻭﺍﺭ
ﻗﺒل اﺯﺳﻠﻮﻙ، ﺑﻄﻮﺭ
ﻗطعی می ﺒﺨﺸﺪ،
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺣتی
ﺒغیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻮﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﻮﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
آﻧﺎﻥ، ﺑﺎﺗﺠﺪﻳﺪ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
،ﻭﻃﻰ ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی
اﻧﻮﺍع ﻧﺴﺨﻬﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎ ﻭﻓﺴﺨﻬﺎ
ﻭ ﺭﺳﺨﻬﺎ، ﺑﺎﺯ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﺗﺎﻫﻤﻴﻥ عبوﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﺳﻠﻮکی اﺭﺍﺩﻯ،
ﺍﺯ ﻣﺮﺯ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﮕﺬﺭﻧﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺣﺮﻑ (ﺯاء ) ﻳﻌنی
ﺰﻳﻥ
اﻟﻤﻌﺒﻮﺩﻳﻥ
که ﺯﻳﻨﺖ ﻭ ﺯﻳﺒﺎئی
ﭙﺮﺳﻨﺪﮔﺎﻥ ﻮﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
اﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﺯﻳﺒﺎئی
ﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ، ﺩﺭ
ﺷﺎﻥ ﺪﻳﺪﺍﺭ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ ﻫﺮﮐﻤﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭلی اﻭﻟﻴﺎﻯالهی
ﺰﻳﻨﺘﻬﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭتوَسّل
عباﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻋﻀﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﻣﻌﺒﻮﺩ) ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩ
ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ ﺟﺰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی اﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻧﻴﺰﻣﻌﺒﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ هفت ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺴﻤﺒﻮلی
الهی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺗﻤﺎمی کاﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻮﻳﮋﻩ
ﺍﻥ کسیﺮﺍ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﭙﻴﺮ الهی
ﺒﺴﺎﻟک ﻤﻌﺮفی ﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻣﻌﺒﻮﺩ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻮﺩفع ﺸﺮک ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺣﺮﻑ (ﺳﻴﻦ) ﻳﻌﻨی
اﻟﺴمیع اﻟﺒﺼﻴﺮ
ﺷﻨﻮﺍﻯ هرﺻﺪﺍ
ﻭﺩﻋﺎئی ﻮ ﺑﺼﻴﺮ
ﻧﺎﻇﺮ ﻭﺑﻴﻨﺎﻯ
ﻫﺮﺣﺮﮐﺖ ﻭﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ،
ﮐﻪﻫﻴچ قسمتی
اﺯ ﺍعَمّاءل ﺴﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻳﺎ ﺍعَمّاءل
ﻀﺪ ﺳﻠﻮﻙ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯﺩﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺗﺪﺑﻴﺮﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻞ، ﻫﻤﻴﻥ
ﺮﺳﻴﺪگی ﺒﮑﻠﻴﻪ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﻭﺳﮑﻨﺎﺕ
ﻭ ﻭﺟﻨﺎﺕ ﻫﺮﮐس
ﻭﻫﺮ ﺭﻭحی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﻤثل ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﻨﻮعی
ﺪﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ،
ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ ﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﺻﺪ ﺑﺮﺍﺑﺮ، ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣلی
اﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺸﻬﻮﺩﻯ مُیَسّر
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎﺣﺮﻑ
(ﺷﻴﻦ) ﻳﻌنی اﻟﺸﺎﮐﺮ
ﻟﻌﺒﺎﺩﻩ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﺨﺪﺍﺋﻴﮑﻪ
ﺳﭙﺎس ﮔﺬﺍﺭ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
اﻭم کنندﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺷﮑﺮ
ﻭﺳﭙﺎس ﺳﺎﻟﻚ،
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭ ﺗﺴلیم
هرﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺷﮑﺮ ﺍﻭ، ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺒﺮﮐﺖ ﻳﺎ ﻓﺰﻭﻧﻰ
ﻭﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭ ﺩﺍﺩﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻣﻘﺎم ﻮﻋﻘل ﻮﺍﺣﻮﺍل
ﺒﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻋﻈﻤﺖ ﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﻔﺮﺷﺘﻪ ﻭﻣﻘﺎمی
الهی ﺪﺭ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ،
ﻭ ﺍﻳﻥ همانی ﺒﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭ ﺩﺳﺖﻭ
ﺯﺑﺎﻥ، ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﺳﻴﺮتی الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﭼﻨﻴﻥ کرﺍﻣﺖ
ﻭ ﻓﻀل ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ همه ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ دﺍﺭﺩ ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻳﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
و الگوی کمال
میسّر نوع
بشری ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺩﺭﻣﻘﺎﺑل
ﭙﺮ ﻭﺍﺿح اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
کاﺫﺏ الهی ﺪﺭ آخوندﻫﺎ،
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﻔﻘﻴﻬﺎﻥ
ﻮﻗﻴﺢ، ﻭ ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﭽﻪ
ﺍﻳﻨﺪﻩﺍﻯ
غضبناک ﻮﻫﻮﻟﻨﺎک
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍئی ﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
آخوندﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺮﺍ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭ ﻗﻄﻌﻪ
ﻗﻄﻌﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺩﺭﭘﻮﺳﺖ ﺍﻧﺎﻥکاه
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺳﺮ
ﻫﺮ ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ،
ﺗﺎﻣﺮﺩم ﺠﺎﻫل
ﻮﺑﻴﻨﻮﺍ ﺭﺍ ﺑﺘﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺣﺮﻑ (ﺻﺎﺩ)
ﻧﻴﺰ ﻳﻌنی
ﺼﺎﺩق فی ﻮﻋﺪﻩ
ﻭﻭﻋﻴﺪﻩ ﺧﺪﺍﺋﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺻﺎﺩق ﻭﭘﺎ ﺑﺮ ﺟﺎ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﻭﻋﺪﻩﺍﻯ
که ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
اﻭم کرﺩﻩ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺣﺎل اﻭم کرﺩﻥ
ﺑﻄﻮﺭ ﻗطع ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻴک
ﺒﻴﻤﻪ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻣﺼﻮﻧﻴﺖ
ﺍﺯﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
اﻳﻦ ﺟﻬﺎنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻭﻋﻴﺪ ﻭﺧﻄ
ﻮﻧﺸﺎﻥ ﻮ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﻭﺍﺧﻄﺎﺭ ﻭﺍﻧﺬﺍﺭﻯ
که ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﺎﺭﺳﺎ
ﺩﺭﻋﻘﻞ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭک ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ، ﭼﻮﻥ
هر ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻮﮔﻴﺎﻩ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ، ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺘﺪﺭیجی
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﺗﮑﺎمل
ﻄﺒیعی ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺣﺮﻑ (ﺿﺎﺩ)
ﻳﻌنی اﻟﻀﺎﺭ ﺍﻟﻨﺎفع
ﻫﺮ ﺿﺮﺭﻯ که ﺧﻮﺩ
ﻧفع ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
سلوک الهی ﺨﺴﺘﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ،ﻭ ﻳﺎ ﺗﺮﻙ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﻟﺬﺗﻬﺎ ﻭ ﺗﻥ ﭙﺮﻭﺭﻯ
هاﻯآﻥ، ﺑﻘﺼﺪ ﮐﺴﺐ
ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ الهی اﺳﺖ.
ﺗﺮک بشریّت ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺿﺮﺭ،ﻭلی ﻤﻨﺠﺮ
ﺑﮑﺴﺐ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻨﻮع ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
آﻳﻨﺪﻩ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻋﻴﻥﻨفع ﻮﺍقعی
ﻮﻓﺎﻳﺪﻩ ﺍﺑﺪﻯ،
ﻭﺳﻮﺩﻯ ﺤﻘﻴﻘﻰ،
ﻭﺑﻬﺮﻩﺍﻯ ﭙﺮ ﺍﺭﺯﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻗﺮﺑﺎنی
کرﺩﻥ کرﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﺣتی ﺠﺎﻥ
ﻮﻣﺎل ﺨﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﻣﻘﺎم الهی
ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ.
ﺍﻣﺎ ﺣﺮﻑ (ﻃاء )
ﻳﻌنی اﻟﻄﺎﻫﺮ
ﺍﻟﻤﻄﻬّﺮ ﺍﻧﭽﻪ
ﺧﻮﺩ ﻃﺎﻫﺮ ﻭﺗﻄﻬﻴﺮ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
آﺏ ﭘﺎک ﻮﭼﻮﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﭘﺎک ﻮالهی
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ را ﭙﺎک
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺍﻧﻬﺎ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻨﺎﭘﺎک
ﺪﺭﺭﻭﺡ، ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﮑﺮﺩﻩ، ﻣﻌﺎنی
ﻮ ﺷﻮﺍﻫﺪﻯ الهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی ﺨﻮﺩﺭﺍ
الهی ﻮ ﺭﻭﺣﺎنی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺗﮑﻴﻪ
ﺑﺮ ﻣﻨﺒﺮ،ﻭ ﭘﺸﺖ
ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯالهی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺣﺮﻑ (ﻇاء) ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ ﺍﻟﻤُﻈﻬﺮ
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍﺳﺖ،
ﻭﻇﺎﻫﺮﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻇﻬﻮﺭﺵ ﺩﺭ تجلّیات
ﻭﺟﻮﺩ ﭘﻴﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮ(ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻠﻰ)
ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺍﻇﻬﺎﺭﻯ
اﺯ ﻳک ﺼﻔﺖ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﮐﻤﺎلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ .ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻣﺤﺴﻮس ﻭﻣﻠﻤﻮس
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﺟﺴﻤﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭ
توَسّل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﻇﺎﻫﺮﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻏﻴﺒﻴﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﻣﻮﻗﺘﺎﻏﻴبی
ﻮﻧﺎﺩﻳﺪنی اﺳﺖ،
ﺭﻭﺯﻯ ﺪﺭ ﻳک ﻤﻘﺎمی
ﺘﮑﺎﻣلی ﻘﺎﺑل ﺪﻳﺪﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﮐﻤک
ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺨﻮﺩ، ﻣﻮﻓق
ﺒﺪﻳﺪﺍﺭ ﻏﻴﺒب
هاﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ،
وﺻﻔﺎﺕ ﻭﺍﺧﻠﺎق
ﻨﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺣﺮﻑ (ﻋﻴﻦ) ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻟﻌﺎﻟم ﺒﻌﺒﺎﺩﻩ
ﺍﮔﺎﻩ ﻭﻣﻄﻠع ﻮﺑﻴﻨﺎ
ﻭ ﺩﺍﻧﺎ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﻭ
ﺍﺟﻠﻬﺎﻯ هرﻣﻮﺟﻮﺩ
،ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑحقّ
ﻮ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
سالک ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻣﺘﻌﺒﺪﺍﻥ غیرﺳﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﺧﻴﺎل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺑﺎ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺍﻧﻪ ﺧﻮﻳﺶ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺪﺭﺣﺎل
ﺸﺮک ﺒﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ
.ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺯ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
اﺑﻠﻴسی
ﻮﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻣﺎﺣﺮﻑ
(ﻏﻴﻦ) ﻳﻌنی
غیاث ﺍﻟﻤﺴﺘﻐﻴثین
ﺪﺍﺩﺭس ﭘﻨﺎﻩ ﺟﻮﻳﺎﻥ
ﺒﻮﻯ، ﻭﻏﻮث ﻭﮐﻤک
ﺠﺎن ﺑﺨﺸﻴﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗی ﻮ ﻓﮑﺮﻯ
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺘﻮﺳل ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﭘﻨﺎﻫﻨﺪگی
آﻧﻬﺎ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ،
ﻭﺷﺎﻧس ﻏﻔﺮﺍﻥ
اﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﺮﺍﺳﻢ ﻋﺒﺎﺩﻯ
آﻧﻬﺎ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺎﺣﻮﺍل
ﺠﺪﻳﺪ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ الهی ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺗﺎﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭﺧﺘم ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻌﺪﻯ ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
،ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺤﻘﺎق
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻋﺪﻡ ﺍﻧﺠﺎم آﻥ،
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻤﺠﺎﺯﺍتی
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻏﻮث
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺒﺨﺶ،
ﺩﺭﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺴﻴﺎﻩ ﻭﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪﻯ هستند.
ﺍﻣﺎﺣﺮﻑ(ﻓاء ) ﻳﻌنی
ﻔﺎﻟق اﻟﺤﺐ ﻭﺍﻟﻨﻮﻯ
ﺒﺎﺯﮐﻨﻨﺪﻩ ﻟﭙّﻪﻫﺎﻯ
ﺪﺍﻧﻪ ﺑﺬﺭ، ﻭﻫﺮ
ﺗﺨم کشت ﺷﺪﻩ ﻭﻳﺎ
ﻫﺴﺘﻪ ﻫﺮ ﮔﻴﺎﻩ،
ﻭ ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺨﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪکی ﻮ ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻃﺒیعی ﻴﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺪﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎﺣﺮﻑ
(ﻗﺎﻑ) ﻳﻌنی
ﻘﺎﺩﺭﻋلی ﺠمیع
ﺨﻠﻘﻪ ﮐﻪ ﻗﺎﺩﺭ
ﻭﺗﻮﺍﻧﺎ ﻭﻣﺴﻠﻄ
ﺑﺮﺗﻤﺎم ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺑﺎﺯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ،
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم
هر ﮐﺎﺭ ﺍﻧﻬﺎ.
أعمّ اﺯ ثوآب ﻳﺎ
ﮔﻨﺎﻩ. ﺑﺎﺯ ﻗﺪﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺎﺯﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ،
ﺑﺮﺍﻯ هر ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻭﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺎﺩﺭ
ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ، ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺠلّی
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.که ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻫﺮﺣﻀﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﺎﻟک
ﺼﺎﺩق ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺤﻀﻮﺭ الهی
ﺪﺭﺍﻳﻥ ﺘﺠلّی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻘﺎﺩﺭ ﻗﻬﺎﺭ
ﻭﺳﺮﮐﻮﺏ ﮔﺮ، ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻘﺎﺩﺭ ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﺒﺨﺶ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ
ﻭﺗﻌﺎلی ﻮ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺗﺮﺩﺭ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻮﺣﺮﻑ(ﮐﺎﻑ)
ﻳﻌنی اﻟﮑﺎﻓﻰ،
ﺍﻟﺬﻯ ﻠم ﻴﮑﻥ ﻠﻪ
ﮐﻔﻮﺍ ﺍﺣﺪ، ﻭﻟم
ﻴﻠﺪ ﻭ ﻟم ﻴﻮﻟﺪ
ﺧﺪﺍﺋﻴﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥﺴﺎﻟک ﻮﻣﻮٴﻤﻥ
کافی اﺳﺖ ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍ ﺩﺭﻫﺴتی
هست ﺑﺎﻃل هستند.
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﻭﺑﮑﻤک اﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ،ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم
سلوک الهی ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﻭ ﺑﺎﺷﻨﺪ.(ﮐﻔﺎﻳﺖ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮکُلّ ﻮﺗﺴﻠﻴﻢ،
ﻭﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ ﻮ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﻭﺍﺣﺴﺎس
امنیّت ﻭﺍﺭﺍﻣﺶ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﺋﻴﮑﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺍﺯﻋﺪم
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ ﺗﺎﺗﻮﻟﺪﻯ
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣُﺮﺩ،
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﻭﻟﻴﻌﻬﺪ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟک اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﻋﺎﺋﻠﻪ ﻭ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﻭﺣتی
ﺒﻘﻮل عیسی ،ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﻘﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ،
ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻢ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻳﻌنی اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻮﻗﺘﺎ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﻮﺧﻠﻴﻔﻪ، ﻭ (ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) ﻧﺴبی الهی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻤُﺮﺩﻧﺪ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳل دﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮﮐﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ بخلق وﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺣﺮﻑ (ﻟﺎﻡ) ﻳﻌﻨی
ﻠﻄﻴﻒ ﺑﻌﺒﺎﺩﻩ
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺑﺎ ﻟﻄﻒ
ﻭﻧﺮﻣﺶ ﻭﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ، ﺑﻴﺶ
ﺍﺯﺣﺪّ، ﺩﺭﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻠﻄﻒ ﻟﻄﻴﻒ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﻭﺻﺒﺮ ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻭﺟﺎﻳﺰﻩ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﺩﺭ ﻭﺍقع
اﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﺯﻣﻴﻥ
ﺒﺎﺳﻤﺎﻥ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﺴﺒﺖ
ﺑغیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻟﻄﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻧﺮﻣشی ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺑﻤسخ ﺣﻴﻮﺍن
ﻮﻳﺎ ﻓسخ و
گندیدکی گیاهی
ﻴﻤﻴﺒﺮﺩ. ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﻠﻄﻒ، ﺩﺍﺩﻥ
ﻔﺮﺻﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺎﻳﻥ
اﺭﻭﺍح اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺠمع
آﻭﺭﻯ کرﺍﻣﺎﺕ ﻟﺎﺯﻡ،
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺪﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮع بشریّت ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮک الهی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺍﻳﻥ ﺮﺍ ﻧﻴﺰﺍﻧﺠﺎم
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ.ﺣتی
اﺎﮔﺮ ﺻﺪﺑﺎﺭ ﺍﻳﻦ
کاﺭﻣﺎ ﻭ
ةﺠﺪﻳﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ.ﺍﻣﺎ ﺣﺮﻑ
(ﻣﻴﻢ )ﻳﻌنیﻤﺎﻟک
اﻟﻤُﻠک ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﺎﻟﮑﻴﺖ ﻫﺴﺘﻰ،
ﻭﻣﺎﻟﮑﻴﺖ ﺑﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻭﻣُﻠک ﻮﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺤﮑﻤم ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺪهی اﺳﺖ. ﻭﻣﺎﻟﮑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻣﻮﻗتی
ﻮﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ، ﺍﻣﺎﻧتی
ﻤﻮﻗﺖ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند، ﮐﻪ ﻣﺎلک
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙس اﺯﻣﺮﮔک ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻯ، ﺗﺎبع
ﻮﻣطیع ﻮﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
اﻭﺍﻣﺮ ﺗﮑﺎﻣلی
الهی ﺒﺎﺷﺪ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﺍﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهیﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺒﺎ ﻓﺮّ ﻭﺟﺎﻩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺑﻴﻥﺨﻠق هستند.
ﮐﻪ (ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ)
ﻧﺴبی الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
توَسّل ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺣﺮﻑ (ﻧﻮﻥ) ﻳﻌنی
ﻨﻮﺭ ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻟﺄﺭﺽ ﻣﻥ ﻨﻮﺭﻋﺮﺷﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻮﺭ ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺯﻣﻴﻦ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭﻋﺮﺵالهی
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻤﺎم اﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺟﺰئی اﺯ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺑﻴﮑﺮﺍﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی
اﺳﺖ. ﻭﺳﻤﺎﻭﺍﺕ
ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ، ﺑﺎﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ اﻟﻬﻰ،ﻭﻋﻮﺍلم
ﻮﺟﻮﺩﻯ، ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﻭحی الهی ﭽﻮﻥ
اوﺭﺍ ﺑﺎﻧﻮع ﻘﺎﺋم
ﻮ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻮ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥهمگی
اﺯ ﻧﻮﺭ رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠق
اﺳﺖ ﺍﺭﺾ ﺯﻣﻴﻥ
ﻴﺎ ﻫﻤﻴﻥ ﺠﺴم
که ﺯﻣﻴنی ﻤﺎﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻔس ﻭ ﻫﻤﻴﻥ
ﻨﻔس ﺯﻣﻴﻨﻪﺍﻯ
ﺒﺎﻟﻘﻮﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭح الهی ﺸﻬﻮﺩﻯ
که ﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨﻪ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻋﺮﺵالهی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﺿﻤﻥ اﻳﻨﮑﻪ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ ﺑﺎﺯ ﺗﺠلّی
کُلّی ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺰ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ،ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺍ ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺎ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺨﻮﺍنید ﻴﮑﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
آﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺍﻳﻥ
ﻴﮑﺴﺎﻧنی هست . ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻴﻥ ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻴﺎ
ﺍﻟﻠﻪ رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍح ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ
بی ﭙﺎﻳﺎﻥ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ اﺯﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐالهی
عبوﺭ ﺗﮑﺎﻣلی ﺪﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ،
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺣﺮﻑ(ﻭﺍﻭ )ﻳﻌنی
ﻮﺍﺣﺪ ﺻﻤﺪ ﻟم
ﻴﻠﺪ ﻭﻟم
ﻴﻮﻟﺪ ﻭﺍﺣﺪ ﻭﻳﮕﺎﻧﻪ،ﻭ
ﺻﻤﺪ ﻳﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻄلق
ﻮ ﺗﻮﭘُﺮ، ﻭﻣﺘکی
ﺒﺨﻮﺩ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
هرﮔﻮﻧﻪ ﻧﻘﺺ ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺤﺎﻟﺖ ﺻﻤﺪﻯ ﻭ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
دﻴﮕﺮ ﺍﺣﻮﺍل ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭﻫﺴتی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﺍﺯ
أزل ﺘﺎ ﺍﺑﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
اوﻳﮕﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
همان ﺤﺎﻟﺖ (ﺳﺎﻣﺎﺩﻳﻦ)
ﻭ ﺧﻠﺴﻪ ﻭﻫﻠﻮﺳﻪ،
ﻭﺑﻴﺨﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ،ﻭ ﺟﺰ
ﻣﻌﺒﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ
ﺟﺰئی اﺯﻣﻌﺒﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳل
عباﺩﻯ ﻭﺳﻠﻮکی
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺪﺭ ﻣﻴﺎﻳﺪ.
ﻭلی ﺎﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻠﺤﻈﺎﺗی اﺯﻋﻤﺮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
هستند ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ (ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ) ﻧﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﻪ
ﻣﮑﺎﻥ ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻭ ﻧﻪ ﺗﻔﮑﻴک اﺣﻮﺍل
لازم اﺯﻫم ﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻧﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺟﺰئی
ﺎﺯﻋﻘل ﻮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﻄﻠق ﻮﺻﻤﺪ ﺗﻮ
ﭘﺮ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻨﻘﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺟﺎﻯﺨﺎلی
ﺒﺮﺍﻯ ﻴک کم ﺒﻮﺩﻯ
ﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺣﺮﻑ(ﻫاء ) ﻳﻌنی
هاﺩﻯ ﻠﺨﻠﻘﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺍﺭﺍﻯ
(ﻫُﺪﻯ ﻮ ﺷﻬﻮﺩ) ﻭﻳﺎﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
عاﻃﻔﻰ ﻭ ﻣﺤﺒﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﺧلق ﺨﺪﺍ)
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻃﺒیعیﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند، ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳتی
ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﻫُﺪﺍ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯﺘﻮﺳل
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
،ﻧﺨﺴﺘﻴﻥاﻳﻥ هُداﻫﺎ
ﻭﺧﺪﺍﻫﺎ،ﻭرَبّ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻠﻘﺖ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ، ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮک ﻮﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق آﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺪﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ،
ﻭﻣﺒﻌﻮث ﺷﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺠﺪﺩ
ﻭﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺎ ﺣﺮﻑ (ﻟم
أﻟﻒ ﻟﺎ) (ﺣﺮﻓﻴﮑﻪﺍ
ﻳﻨﻜک ﺟﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺧﻄ عربی ﻨﺪﺍﺭﺩ).
ﻳﻌنی لا ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ ،ﻭﺣﺪﻩ
ﻟﺎ ﺷﺮﻳک ﻠﻪ ﺫﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭﺩفع ﺸﺮک
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺍﻟﻠﻪ ﺧﺪﺍئی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮ تجلّیات
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺟﺰئی اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی هستند ﻭ ﺍﻟﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎلک ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺍﺋم ﺪفع ﺸﺮک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﺎﮐﻴﺪ ﺭﻭﻯ (ﺣﺮﻑ
ﻟﺎ) ﮐﻪ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺪﺭ ﻣﺤﺎﻓل عرﻓﺎنی
ﺮﻫﺎ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﺑﺨﺎﻃﺮﻫﻤﻴﻥ ﻴﺎﺩ
ﺍﻭﺭﻯ اﻳﻥ ﺤﺮﻑ،
ﺍﺯ ﺍﺻل توﺣﻴﺪ
ﻭ ﺩفع ﺸﺮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺧﻮﺩ،
ﺑﻬﺮ ﻳک اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﻳﺶ،ﺣتی
اﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺎﺷﺪ ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻟﻪ ﻫﺴتی ﻮﺧﺪﺍئی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻰ،ﻭ ﺣتی
رَبّ ﻣﻴﺒﺎشی ﻮلی
هنوز ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻴﺴتی
ﻮﺧﺪﺍﻯ اﻟﻠﻪ ﺍﺯ
ﺗﻮ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻭ ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻥ ﺪﺭ ﺗﺴﺒیح
اﻭﻫﺴﺘﻢ. ﻭﺑ ﻘﺼﺪ
ﺍﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ اﻣﺮﻭﺯ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ، ﻭﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﺟﻮﻳﺎﻯ
اﻭ ﺧﻮﺍﻫم ﺒﻮﺩ.
ﺗﺎﺍﻳﻨﺠﺎ ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮﻣﻨﻴﻥ ﺘﻌﺮﻳﻒ
ﻋﺮﻓﺎنی ﻮﺳﻤﺒﻮلیک
اﺯﺣﺮﻭﻑ ﺍﻟﻔﺒﺎ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ، ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﺋل
اﻓﺰﻭﺩ: هذﺍ ﺍﻟﻘﻮل
اﻟﺬﻯ ﺮضی اﻟﻠﻪ
ﻋﺰّﻭﺟل ﻠﻨﻔﺴﻪ
ﻣﻥ ﺠمیع ﺨﻠﻘﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﻴﻥگفته
ﻭﮐﻠﺎم ﻮ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩﺵ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍضی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻳﻌنی ﺘﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ، ﺳﻠﻮک
ﻮﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻘﺴﻤﺖ
ﻋﻤلی ﻮﺍﺟﺮﺍﺋﻰ،
ﺗﻤﺎم اﻳﻥ
عبارات ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﺳﻤﺒﻮلیک
است ،ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺣﺮﻭﻑ ﺑﺮ
ﺷﻤﺮﺩ. ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻪ سعی کند،ﺑﺮﺍﻯ
همین ﻥ ﺤﺮﻭﻑ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
عرﻓﺎنی ﺪﻳﮕﺮﻯ،
ﺣتی ﺒﺮﺍﻯ هر ﺍﻣﺮﻯ
ﻮﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ،
ﻣﻌﺎنی ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎنی ﺒﻴﺎﺑﺪ،
ﻭ ﺑﺪﺍﻥ عمل
کند ،ﺗﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ الهی ﺒﺮﺳﺪ.ﻭلی
ﭙس ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ،
ﺑﺴﺎﺩگی ﻤﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺎﻣﻴﻥاﻳﻥ
هدﻑ الهی اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﻮﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭﺻﺪﻗﺎﺕ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥکه
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺨﺮﻳﺪ
ﺑﻬﺸتی اﺯﺧﺪﺍ،
ﻭﺍﺯ ﭘﻮل ﻮ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
،ﻳک ﺨﻮﺩ ﻓﺮﻳبی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺳﭙس
ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻤﺬﮐﻮﺭ
ﺑﺎﺍ ﻳﻥ ﺒﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻣﻮﻟﺎﻋلیّ ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺸﺪ.ﻳﻌنی ﻮﻯ(ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻴﻬﻮﻩ ﻃﻠﺐ
سالک ) ﻭﺟﻮﻳﺎﻯ
ﻠﻘﺎﻯ الهی ﺪﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﻮﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺣتی اﮔﺮ
ﺍﻋﻠﺎم اﺳﻠﺎم ﺨﻮﺩ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎﺣتی
اﮔﺮ ﭘس ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﺎم ﺪﻳﻥ
ﺮﺳمی اﺳﻠﺎمی ﺒﺮﺧﻮﺩ
ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭلی ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻴکی اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭ
ﺑﻴﺖ ﻗﻮم ﻴﻬﻮﺩ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﻗﻮم ﺪﻳﮕﺮﻯ
که ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
هم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ، ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ .ﻭﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻘﺎﺑل ﻔﻬم ﻤﻠﺖ
ﻭ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ،
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺘﺪﺭیج
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﺴلیم ﺴﻠﻮکی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﻧﻪ
ﻋﻀﻮﻯ ﺪﺭﻳک ﺪﻳﻥ
ﻮﻣﺬﻫﺐ ﺭﺳﻤﻰ،
ﻭﻇﺎﻫﺮﻯ ﻘﺸﺮﻯ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺑﻨﺎم
ﺨﺪﺍ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﮑﺸﻨﺪ ﻭ ﺍﺯﺍﺭ
ﺩﻫﻨﺪ.ﺣتی اﮔﺮ
ﺍﻳﻥﻤﻈﻠﻮﻣﻴﻥ
ﺴﺎﻟک الهی ﻮ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻣطیع الهی ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺣتی
اﮔﺮﺁﻥ ﻘﺎﺗﻠﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻣﺎﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭ ﺩﺳﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺩﺭ
( ﺩﻳﻦ ﺍﮐﺮﺍﻩ) ﻭﺟﺒﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﭼﻪﺭﺳﺪ
که ﮐﺴﺎنی آﺧﻮﻧﺪ،
ﺑﻨﺎم ﺨﺪ ﺍﻭ ﺑﺎ
ﺟﻬل ﻤﻄﻠق اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ اﺣﻴﺎﻧﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺮﺍ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ ﻭ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﻃﺮﺩ ﺍﺯ ﺳﺮﺯﻣﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ اﺩﺍﻣﻪﺩﺍﺭﺩ.

حدیث 1049 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ320ﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺸﻤﻌﻮن ﻣﺤﻘﻖ، ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﻌﻨﻰ
(ﺍﺑﺠﺪ ﻭ ﺣﺮﻭﻑ) ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
اﻣﺎ ﺍﺑﻮﺟﺎﺩ ﻓﻬﻮ
ﮐﻨیة آﺩﻡ،ﺍبی
اﻥ ﻴﮐﻠﻤﻥ اﻟﺸﺠﺮة
ﻓﺠﺎﺩ ﻓﺎکُلّ ﺍﻣﺎ
ﻣﻌﻨﻰ (ﺍﺑﻮﺟﺎﺩ)
ﮐﻨﻴﻪ ﺍﺩم اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ ﺍﺯﺷﺠﺮﻩ
ﻣﻤﻨﻮﻋﻪ ﺑﺨﻮﺭﺩ،
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮﮐﺮﺩ ﻭﺧﻮﺭﺩ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺍﺑﻮﺟﺎﺩ
ﻫﻤﺎﻥ اﺑﺠﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻟﻔﻈ ﻮﺍﻣﺮﻯ
ﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﻌﺎنی
ﺘﺎﺯﻩ ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ،
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺤﺮﻭﻑ ﺍﺳﺘﺨﺮﺍج
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺎﺯ ﺍﺩم
اﺑﻮﺍﻟﺒﺸﺮ، ﻭﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻤﺨﻠﻮق نوع ﺒﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﻳﺎ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺑﻠﻴﻮن ﻧﻈﺮیة
ﭘﻨﺠﻬﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﭙﻴﺶﻋﻘل ﺒﺸﺮ،
ﺍﺯ ﺑﺮﺍﻯ آﻏﺎﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻓﺮﺽ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺩم اﻭﻟﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
،ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ ﺍﻭﻟﻴﻥ
قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺤﺴﻴنی
ﺪﺭ ﺗﺴمیه ولایت
ﻣﺤﻤﺪﻯﺸﺪ.ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻧﺎم هرکامل
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ (ﺟﻴﺪ
ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻭﺟﺪﻳّﺖ)
ﺭﺍ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺳﺎﻟک ﻨﺒﻮﺩ، ﻭﺗﻨﺒلی
ﻮﺟﻮﺍنی ﻮﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩ، ﻫﻤّﺖ
ﻭ ﻗﺼﺪ ﺍﻧﺮﺍ
کرﺩ ﻭلی ﺒﻌﺪﺍ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﺮﺩ، ﻭﻋﺎﻗل ﻮﺳﺎلک
ﺸﺪ، ﺗﺎ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎل مُیَسّر
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ کاﺭﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻏﻔﻠﺖ ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭﺟﻮﺍنی ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺯﻥ ﺒﺎﺯﻯ ﻮﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ ﻭﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯﻧﻔس أمّاره
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰﺣﻠﻴم ﻮ ﺻﺒﻮﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭﺗﻮﺟﻪ ﺑﻮﺟﻪ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ الهی ﺪﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ
(ﺟﻴﺪ) ﺍﺯ ﺭﻳﺸﻪ ﺟﻴّﺪ
ﻭﺧﻮﺏ، ﻭﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﺭﻳﺸﻪ (ﺗﺠﻮﻳﺪ) ﻳﺎ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺭﺳتی ﻘﺮاءﺖ
ﻗﺮﺍﻥ ﻮﮐﺘﺐ الهی
کرﺩﻥ ﻮﺑﺪﺭﺳتی
قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
از ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻟﻬﻰ. ﺑﮕﺎﺗﻬﺎ
ﻭﺍﻟﺤﺎﻥ ﻮﻣﻌﺎنی
الهی ﺪﺭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﺎﻫﻨگ
ﺪﻋﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺍﻣﺎ ﻣﻌنی
(هوّز) ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻮﻯ ﻤﻥ اﻟﺴﻤاء،
ﻓﻨﺰل الی اﻟﺎﺭﺽ
ﮐﻪ ﺍﺩم ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ ﺑﺎﺑل
ﻮ ﻳﻬﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ،ﭘس
ﺍﺯ ﺍﺯﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﺯاسارت ﺑﺎﺑل
ﻨﻮﺷﺘﻨﺪ،ﭼﻮﻥ
ﺨﻄﺎ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺩﺭﺧﺖ
ﻣﻤﻨﻮﻋﻪ ﺧﻮﺭﺩ
ﺳﻘﻮﻃ کرﺩ. ﺍﺯﺩﺭﺧﺖ
ﻋﻘلی ﻮ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺧﻮﺭﺩ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
آﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﺰﻣﻴﻥ
اﻧﺪﺍﺧﺖ ﻭ ﭘﺎﺋﻴﻥ
آﻭﺭﺩ، ﻭﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺪﻧﺒﺎل هوس ﻭﻫﻮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭ(ﺳﻤاء
) ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺮﻭح ﻮﻋﺮﻭج
ﻤﻘﺎمی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻣﺘﻤﺮﺩﺍﻥ
ﺒﺮ ﺍﻣﺮ ﺧﺪﺍ، ﺑﺰﻣﻴﻥ
ﻮﻣﺎﺩﻩ ﻭﺟﺴم ﻮﺷﻬﻮﺕ
ﺗﻥ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﺯ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﻤﻌﻨﻮﻯ
ﻮمینوی ﺷﻬﻮﺩﻯبی
ﺨﺒﺮ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺍﻣﺎ ﻣﻌنی (ﺤﻄّﻯ)
ﻴﻌنی اﺣﺎﻃﺖ
ﺑﻪﺧﻄﻴﺌﺘﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮﺍثاﺭ
ﺧﻄﺎﻫﺎ ،ﺭﻭح اﻭ،
ﻭﻫﺮ ﺍﺩم ﺮﺍ ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
اﺣﺎﻃﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ، ﻭﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی اﺳﺖ، ﻭﺟﺰئی
اﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﻳﻥ گناﻫﺎﻥ ﻗﺒلی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﺎنع
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﻮﺭﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ سلوک
الهی ﺪﺍﺭﺩ، ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﻣﺤﻮ ﺍﻳﻥ آثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ، ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺧﻄﺎ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺩﺭ ﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ ﻮ
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
گاهی ﺒﺪﺭﺍﺯﺍ ﻣﻴﮑﺸﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺑﻬﺘﺮ ﺗﺎ
ﭙﺎکی ﻨﻔس أمّاره
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻣﻌﻨﻰ َ(ﮐِﻠﻤَﻦ)
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺍﻟﻠﻪﻋﺰّ
ﻭﺟل ﻭﺍﻳﻥ
همان کلماﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ ﮐﺘﺐ مُقدّس،ﻭﻳﺎ
ﮔﻔﺘﻨﻴﻬﺎﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻠﺎم ﻮﻗلم می ﻨﻮﻳﺴﺪ
،ﮐﻠﺎﻣﻰ الهی
اﺳﺖ. ﺣتی اﮔﺮﻣﻄﻠق
گوئی ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺑﺎﺯ
ﺍﺳﺎمی الهی ﻮ ﮐﻠﻤﺎﺕ
الهی هستند. ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﺮﺍﻥعیسی ﻤﺴﻴح
ﺮﺍ (ﮐﻠﻤﻪ ﺍﻟﻬﻰ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﭘس ﺍﺯﻭﻓﺎﺕ ﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﺻﻮﺭتی
ﺪﺭﻧﻘﺎﺏ ﻧﻮﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﮔﺎهی ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑحَقّ
ﺷﻬﻮﺩ (ﻣﺴﻴح ﺪﺟّﺎﻝ)
ﻭﮐﺎﺫﺏ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ الهی ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﻭﺑﺎﺯﻯ ﻨﻔس ﻳک
مُتعبّد ﻗﺸﺮﻯ
ﺒﺎ ﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی است .ﺍﻣﺎ (ﺳﻌﻔﺺ)
ﻫﻤﺎﻥ گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺻﺎع ﺒﺼﺎﻉ،
ﮐﻤﺎ ﺗﺪﻳﻥ
ﺘُﺪﺍﻥ ﻴﻌنی ﻴکی
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑ ﺮﻳﮑﻰ،
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل
ﺨﻄﺎ ﻭ ﺧﻠﺎﻑ، ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﻭﺻﺪﻗﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
(ﺩﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ ﻮ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ)
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻰ ،ﻫﻤﺎﻥگوﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻥ،ﻭﻳﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎی
الهی آﻥﺮﺍ ﺧﻮﺍهی
ﺪﻳﺪ. (ﺍﺩﺍﻧﻪ) ﺑﻤﻌنی
ﺪﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ ﻮ ﺑﻤﻌنی
ﻤﺤﮑﻮﻡ ﺷﺪﻥ، ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻌﺒّﺪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺒﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﭘس ﺗﻮقع
اﻧﺴﺎﻥ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺳﻠﻮک
الهی ﻮ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻮﺩﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯاﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ، ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ ﻮﮐﺸﺶ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮالهی ﺨﻮﺩ،
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻗﺸﺮﻯ ﻤﺬﻫبی
ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺮک ﻮﺭﺯﻳﺪﻩ،
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ ﻭﺍﻣﺎ
(ﻗﺮﺷﺎﺕ ﻳﺎ ﻗَﺮِﺷَﺖ)
ﻳﻌﻨﻰ ﺃﻗﺮ ﺑﺎﻟﺴﻴّﺌﺎﺕ
ﻓﻐﻔﺮﻟﻪ ﻫﻤﺎﻥ
اﻗﺮﺍﺭ ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﺴﻴّﺌﺎﺕ ﻭﺑﺪﻯهاﻯ
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻬﻤﻴﻥ
ﺘﺼﺪﻳﻘﻬﺎ،ﻋﻔﻮ
الهی ﻨﻴﺰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥ ﻔﺮﻣﻮﻟﻰ ﺭﻭﺍﻥ
کاﻭﻯ ﻮ ﺭﻭﺍﻥﺪﺭﻣﺎنی
ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍنی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭ
به ﻋﻴﺐ ﺭﻭﺍنی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﺩ، ﺷﻔﺎئی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﺯ ﻟﺤﻈﻪ
ﭘﺬﻳﺮﺵﻋﻴﺐ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺣﮑم ﺸﻔﺎ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻔﺎﻯ
ﺮﻭﺣﻰ، ﻳﻌنی ﺒﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻮ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻋﻘلی اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
اﻣﺮ ﺩﺭسلوک
الهی ، ﻭﺷﻔﺎﻯاﻓﺮﺍﺩ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﺎﻟﻢ،
ﻭلی ﺒﻴﻤﺎﺭ ﺑﺎﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻨﺎﭘﻴﺪﺍ ،ﺗﺎ ﻭﻗتی
اﻗﺮﺍﺭ ﻭﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻧﮑﻨﻨﺪ، ﻋﻔﻮ الهی
ﻮﻏﻔﺮﺍﻥاﻭﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺍﻣﺎﺩ
ﻩﺷﻬﻮﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎ (ﺍﻗﺮﺍﺭ) ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
قُرّهﮔﻴﺮﻯ، ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
آﻧﻬﺎ، ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ الهی ﺒﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻤﺮﮐﺰﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ ،ﺷﺎﻧس
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ،
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ
،ﺗﺎﺧﻴﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﺒﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻰ، ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻭﺍﺿح ﺪﺭ
ﺗﺨﻴﻞ، ﻭ ﮐﺎملا
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺤﺒﺖ ﻭﻋﺸق
ﻨﺎﻇﺮﺑﺎﻳﻥ ﺴﻤﺒﻮ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣﺎ
ﻣﻌﻨﻰ (ﮐﺘﺐ) ﮐﻪ
باﻳﺪ (ثّخّذ ) ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩ ﺧﻄﺎ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺧﺒﺮ،
ﻭﻳﺎ ﺗﻌﻤﺪﻯ اﺯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻣﻌنی ان کتب ﺍﻟﻠﻪﻋﺰّ
ﻭﺟل عنده فی ﻠﻮح
اﻟﻤﺤﻔﻮﻅ، ﻗﺒل
اﻥ ﻴﺨلق آﺩم ﺒﺎﻟﻔی
عاﻡ، ﻭ ﺍﻥّ آﺩم
ﺨﻠق ﻤﻥ ﺘﺮآب ،
ﻭﻋﻴﺴﻰ ﺧﻠق ﺒغیر
أﺏ، ﻓﺎﻧﺰل اﻟﻠﻪﻋﺰّﻭﺟل
ﻠﺘﺼﺪﻳﻘﻪ،ﺍﻥ
ﻤثل عیسی عند ﺍﻟﻠﻪ،
ﮐﻤثل آﺩم ﺧﻠﻘﻪ
ﻣﻥ ﺘﺮآب ﻭ(ﮐﺘﺐ)
ﻳﻌنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﻘﺒلی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﻗﺒل اﺯ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﺩم ﺒﺪﻭ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ،
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﻟﻮخ ﻤﺤﻔﻮﻇ
ﻨﻮﺷﺘﻪ ﻭﺑﺎﻳﮕﺎنی
کرﺩ، ﻧﺰﺩ ﺧﻮﺩ
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺩم اﺯﺧﺎﻙ، ﻭعیسی
ﻤﺴﻴح ﺒﺪﻭﻥ ﭙﺪﺭ
ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺗﺼﺪﻳق ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻋﻴﺴﻯ ﻤﺴﻴح اﺯ
ﻧﻈﺮﺍﻟﻬﻰ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
آدَم ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯﺧﺎک
آﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.(ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
اﺯﻟﻰ) ﺑﺮﺍﻯ
همه ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
ﺒﺮﺍﻯاﻓﺮﺍﺩ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ، ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﻥ ﻨﻮع ﺪﺭﮐﻤﺎل
ﺮﻭﺣﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﻭ (ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻓﺮﺩﻯ)ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ، ﻭﭼﻮﻥ اﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻜﺎﻟﻬﻰ، ﻭﺑﺎ
ﭘﻴﻤﺎنی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺸﻮﺩ، (ﻫﻔﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﺘﻮﺍلی
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻭ ﺑﻤﻮﺭﺩ ﺍﺟﺮﺍ
ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻫﺮﺳﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺣل
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪﺍﻯ،
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭ ﺑﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭﺡ، ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﻭﺻﻌﻮﺩ
ﺑرَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﻌﺪﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﺮﺩ.ﻭﺍﻳﻥ
ﺒﺮﻧﺎﻣﻪ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ که ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ (ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﮑﺘﻮﺏ) ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺣتی ﺪﻭﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﻘﺒﻞ ﺍﺯﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﺩم ﺘﻌﻴﻥ ﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﺍﺩم أﺑﻮ ﺍﻟﺒﺸﺮ،
ﻭﻳﺎ ﺍﺩم اﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل الهی
که ﺍﺩم گرﺩﻳﺪﻩ
ﻭﺍﻧﺴﺎنی کاﻣل
ﺸﺪ. ﻭ ﻫﻤﻴﻥ ﺒﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺑﺮﺍﻯ هر ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ،ﻭﺣتی
هرﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﻰ،
ﻭﻟﻮﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎ
ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ،
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭک ﻮ ﺻﺒﺮ ﺳﻠﻮک
الهی ﭙﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺍﺩم اﺯ ﺧﺎﻙ،ﻧﻈﺮیةﺍﻯ
ﺒﺎﺑلی ﻨﻔﻮﺫ ﮐﺮﺩﻩ
ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ جدید
ﻳﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺘﻮﺭﺍﺕ ﺭﺍ، ﺑﺎﺍﻧﺪکبی
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻥﺨﺎک ﻛﻪ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻮﮔﻮﺷﺖ
ﻭﭘﻮﺳﺖ ﺑﺪﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ،ﻭلی ﺒﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺤﻘﺎﺭﺕ ﻭ ﻧﺎ ﭼﻴﺰﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ،
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
کاﻣل ﻮالهی اﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺩم أﺑﻮ ﺍﻟﺒﺸﺮ،
ﺑﺪﻭﻥ ﭙﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﺣتی آﺩم
اﻭﻟﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨﮑﻪ ﭘﻴﺮمُرَبّی
ﻮﻳﺎ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
هرﺳﺎﻟک هستند،
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﻫﻤﺖ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮالهی
ﺒﻬﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺤﺴﻴنی اﻭل ﺮﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
اﻭلی اﻟﻌﺰم ﭽﻮﻥ
عیسی ،ﮐﻪ ﻭﻯ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺳﻴﺪ، ﻭﭘﺪﺭ ﺍﺳﻤﺎنی
اوﺷﺪ. ﻭﻣﺤﻤ ﺪﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪ ﻭﻫﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻣﻰ، ﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﭘﺪﺭﺗﺮ ﭽﻮﻥ
عیسی ﻮﻣﺤﻤﺪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭلی ﭽﻮﻥ ﮐﺎﺷﻒ
قُرّه ﺍﻯ الهی
ﺒﺮﺗﺮﻯ گرﺩﻳﺪ،
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ مُرَبّی
عنوان اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ،
ﻭﻣﻘﺎم ﺤَﺴَﻨﻰ
ﺩﺭ ﺗﺴﻤﻴﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻋﻴسی اﮔﺮ ﭘﺪﺭ
ﺟﺴﻤﺎنی هم ﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﻗﻄﻌﺎ ﭘﺪﺭ ﺭﻭﺣﺎنی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ. ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
یتیمی بوده ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻬﺪﻯﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ، ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ، ﮐﻪ قُرّه
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺮﺍ ﮐﺸﻒ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ،
ﺑﺎﺯ ﺑﺪﻭﻥ ﭙﺪﺭ
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.(ﻟﻮﺡ)
ﻫﺮ ﮐﺎﻏﺬ ﻭﮐﺘﺎﺏ،ﻭ
ﻟﻮﺣﻪﺍﻯ ﺴﻨگی
ﻮﻏﻴﺮﻩ،ﮐﻪ ﺑﺮﻭﻯ
آﻥ ﻤﻴﻨﻮﺷﺘﻨﻨﺪدﻭﻫﺰﺍﺭﺳﺎلی
ﺮﻗم ﺒﺰﺭﮒ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺎﻥ ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
آﻣﺎﺩﮔﻰ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎﻯ
اﺯﻗﺒل اﺯﺍﺩم ﺒﻮﺩﻩ،
ﻭلی اﺩم اﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮔﺮ ﻫﻤﺎﻥ
کیومرث ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻳﺎﻧﺖ (ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ)
ﻳﺎ ﺩﻳﺎﻧﺖ (ﻭﺩّ ﻭﻋﺸﻖ)
ﺩﺭﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ،
ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﺑﺎقی
ﻤﺎﻧﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﻭﭘﺎﻧﻴﺸﺎﺩ
ﻧﺎم ﺪﺍﺭﺩ،ﻣﻄﺎلبی
ﺸﺒﻴﻪ ﻗﺮﺍﻥ ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﮔﺪﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
گذﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ، ﻭﻇﻬﻮﺭﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﻗﺎﺋم آﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺑﺎ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﻔﺎصِله ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
۵۵ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﺑﺎقی
اﺳﺖ ﻓﺎصِله ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
هفت ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ، ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﻭحی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﻭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭﻋﺼﻮﺭ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎﺑﺎ توَسّل
ﺒﻤﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ،
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺮﻭشی که ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘل ﻮ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻮﺫﻫنی آﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ، ﻭﻋﺮﺵرَبّ
ﺑﺮﺗﺮﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ .ﮐﻪﻣﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﺎمی اﺯﺍﻳﻥ
رَبّ النوع برﺗﺮﺍﺯﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎت ﻨﻮعی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺑﺮﺗﺮ، ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ
بی اﻧﺘﻬﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺘﺎ ﺍﻟﻠﻪ ،رَبّﺍ
ﻟﺎﺭﺑﺎﺏ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
اﻋمّ اﺯ ﻧﻮعی ﻮﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺻﻔﺎﺗﻰ،
ﺍﻧﻘﺪﺭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻮبی اﻧﺘﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
کسی همین بی
نهایت ﺍﺧﺮ ﻳﻦ ﺩﺭ
ﺁﻥ کماﻟﺎﺕ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ، ﮐﻪ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺤﻔﻮﻇ
اﺳﺖ، ﻫﺮﮐﺪﺍم
عقلی ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ،
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻥﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻧﻴﺰ
ﺍﺧﻠﺎق ﻮﻳﮋﻩ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ. ﻣﺮﻳم ﻤﺎﺩﺭﻋﻴسی
ﺒﻮﺩ، ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ،
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ ﺪﺭﺍﻭ
ﻧﻔﺨﻪ ﺍﻯ ﺪﻣﻴﺪﻩ،
ﻭﭘﺪﺭﻯ ﺎﺳﻤﺎنی
ﺒﺮﺍﻯعیسی ﺸﺪ. ﻭﺍ
ﻳﻥ ﻤﺮﻳﻤم گرﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﻣﺎﺩﺭ
ﻋﻴﺴﻰ ﻭ ماری
یعنی مُقدّس ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﭘﻴﺮ الهی ﻤﺴﻴﺢ،
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﻳم ﻴﺎ
ماری مُقدّس ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﺟﺎﺩ) ﺩﺭﺍﺑﻮﺟﺎﺩ،
ﺩﺭ (ﺟﻬﺪ) ﮐﺮﺩﻥﺴﻠﻮﮐﻰ،ﻭﺟﺪﻳّﺖ
ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯعباﺩﻯ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺟﻮﺩ ﻭ ﮐَﺮَم
ﻮﺑﺨﺸﺶﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻋﻄﻴﻪ
ﺍﻭﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ،ﮐﻤک
از ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی ﺸﻮق
ﻮﮐﺸﺶ ﺑﺴﻮﻯ ﻤﻄﻠﻮﺏ
ﻭﻣﻌﺒﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺟﺎﺩ ﺍﺯ (ﺍﺟﺎﺩ)
ﮐﻪ ﺑﺨﻮبی ﻮ(ﺟﻴّﺪ
ﻭ ﺟﺪﻳﺖ)ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﻭ
(ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺗﺎﺯﻩ) ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻤﻮﺩ. ﻭﺟﻴّﺪ
ﻭﻧﻴﻜﻮ ﺧﻮﺏ ﺩﺭﻋﻤل
ﻨﻤﻮﺩﻥ اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
اﺻل گاﺗﺎﻫﺎ ﺩﺭ
ﺧﻮﺏ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ،
ﻭﺗﺮنّم ﺪﺭﻗﺮاءﺖ
ﺩﻋﺎﻫﺎ ﻭ ﺍﺫﮐﺎﺭ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ (ﻗﺮاأﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺭقُرّه
ﮔﻴﺮﻯ) ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪﻋﻤﻠﺎ ﮔﺎﺕ ﻭﺗﺠﻮﻳﺪ
،ﮐﺘﺐﺍﺳﻤنی ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌنی
ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ اﻧﺴﺎنی
ﻮﻋﺎﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ،ﺑﮑﻤﺎل
الهی ﻮ ﻣﻘﺎﻡ الهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق بعد از
مرگ قبل از
مرگ ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮔﻮﺩ
ﺍﻧﮕﻠﻴسییر ﺒﻤﻌنی
ﺨﻮﺏ ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻥ ﺮﻳﺸﻪ
ﺍﺭﻳﺎئی گاﺕ ﭼﻮﻥ
ﺨﺪﺍ ﻳﺎ ﮔﺎﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1050 - دﺭﺣﺪﻳثی
ﺪﻳﮕﺮ(ﺝ۲ﺹ312ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺑﺎ ﻣﻮﻟﺎﻋلیّﺪﺭ
(ﺣﻴﺮﻩ) ﺩﺭ ﺑﻴﻥﺎﻟﻨﻬﺮﻳﻥ
ﺮﺍﻩ ﻣﻴﺮﻓﺘﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺑﮑﺸﻴشی ﺮﺳﻴﺪﻳﻢ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻳک ﺪﻳﺮﻯ
ﻤﺴﻴﺤی ﺒﻨﺎﻗﻮس
ﻳﺎ ﺯﻧگ کلیسا ﻣﻴﻨﻮﺍﺧﺖ،ﻭ
ﺁﻫﻨگ ﺘﻮﻟﻴﺪ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﺒﺮﺍﻯ
همراﻩ ﺧﻮﺩ ،ﻣﻌنی
اﻳﻥ ﺼﺪﺍﻫﺎﻯ ﻨﺎﻗﻮس
ﺭﺍ ﺑﻴان ﻤﻴﮑﺮﺩﻭﻓﺮﻣﻮﺩ:
اﻧّﻪ ﻳﻀرَبّ ﻣثلا
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺧﺮﺍﺑﻬﺎ،
ﻭ ﻳﻘﻮل لا ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ، ﺣﻘّﺎﺣﻘّﺎ،
ﺻﺪﻗﺎ ﺻﺪﻗﺎ،ﺍﻥّ
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻗﺪﻏﺮﺗّﻨﺎ
ﻭ ﺷﻐﻠﺘﻨﺎ ﻭﺍﺳﺘﻬﻮﺗﻨﺎ
ﻭﺍﺳﺘﻐﻮﺗﻨﺎ،
ﻳﺎ ﺍﺑﻦ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ،
ﻣﻬﻠﺎ ﻣﻬﻠﺎ، ﻳﺎ
ﺍﺑﻥ اﻟﺪﻧﻴﺎ ﺩﻗّﺎ
ﺩﻗّﺎ، ﻳﺎﺍﺑﻥ
اﻟﺪﻧﻴﺎﺟﻤﻌﺎ
ﺟﻤﻌﺎ، ﺗﻔنی اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻗﺮﻧﺎ ﻗﺮﻧﺎ،ﻣﺎ
ﻣﻥ ﻴﻮم ﻴﻤضی
عنّا ّ،ﺍﻟّﺎ ﻭهی
اﻭهی ﻤﻨّﺎ ﺭﮐﻨﺎ،
ﻗﺪ ﺿﻴّﻌﻨﺎ ﺩﺍﺭﺍ
ﺗﺒﻘﻰ، ﻭﺍﺳﺘﻮﻃﻨّﺎ
ﺩﺍﺭﺍ ﺗُﻔﻨﻰ،
ﻟﺴﻨﺎ ﻧﺪﺭﻯ ﻤﺎ
ﻓﺮﻃّﻨﺎ ﻓﻴﻬﺎ،
ﺍﻟّﺎ ﻟﻮ ﻗﺪﻣﺘﻨﺎ
ﺍﻳﻥﺼﺪﺍﻫﺎ ﻣثال
ﻮ ﺗﻤثیلی اﺯ ﮐﺎﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺧﺮﺍبی
آﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺧﺪﺍ الهی
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺍﺻل
ﺤﻘﻴﻘﺖ، ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺣﻘﺎﻳق اﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺘﺮﻳﻥ ﺼﺪﻕ
و ﮐﻠﺎمی اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﻫﻤگی ﻤﺎ
ﺭﺍ ﻣﻐﺮﻭﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺳﺮﮔﺮم ﻨﻤﻮﺩﻩ،ﻭﻫﻮﺳﺒﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﻏﻮﺍ
ﻭ ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻯ ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺩﻧﻴﺎ،ﻣﻬﻠﺖ ﺑﺪﻩ
ﻭﺻﺒﺮ ﮐﻦ، ﮐﻪ ﻣﻬﻠﺖ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻯ. ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻯ ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺩﻧﻴﺎ
،ﺑﺎ ﻫﺮ ﺩﻗّﻪ ﻭﺿﺮﺑﻪ،
ﻭﻫﺮﺩﻗﻴﻘﻪ ان
ﺪﻛﺎﺪن ﺰﻣﺎﻥﺘﻮ
ﺩﺭﺣﺎل ﺘﻤﺎم ﺸﺪﻥ
اﺳﺖ. ﻭمی گوﻳﺪ ﺍﻯ
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺩﻧﻴﺎ ﻭﻋﺎﺷق
آﻥ، ﺟﻤﻌﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺟمع گرﺩﻳﺪ، ﻭﺟم
ﺸﻮﻳﺪ. ﻭﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺮﺍ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﻧﻴﺎ ﻗﺮﻥ ﺒﻌﺪ
ﺍﺯﻗﺮﻥ، ﺑﻔﻨﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻫﺮ
ﻗﺮﻥ ﻮﻧﺴﻠﻰ، ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎهی ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻔﻨﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻫﻴچ
ﺮﻭﺯﻯ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮ ﻣﺎ ﺑﮕﺬﺭﺩ،
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻳک
گوﺷﻪ ﺍﺯ ﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ
ﻮﺭﻭح ﻤﺎ ﺭﺍ ﺗﻀﻌﻴﻒ
کند. ﻭﻣﺎ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻥ ﺪﺍﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻳک ﺨﺎﻧﻪ
ﺍﺧﺮﺕ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥهمه
ﭼﻴﺰ ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻭح ﻮ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺑﺎﻗی ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﺎ ﺩﻧﻴﺎئی
ﺮﺍ ﻭﻃﻥ ﻮﺩﺍﺭ ﻭﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩﺍﻳﻢ
،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻓﻨﺎ ﺷﺪﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺎ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴم
که ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩﺍﻳﻢ،
ﻭﺗﻠﻒ ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﺟﺴﻤ
ﻮﺫﻫﻥ ﻮﺭﻭح ﻤﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﻧﮕﺎﻩ
مُردهﺍﻯ ﺨﻮﺍﻫﻴم
ﻴﺎﻓﺖ. ﻳﻌنی ﻤﺮگ
ﻨﺎﮔﻬنی ﻴﻔﺮﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻭ ﻫﻤﻪ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ
ﻭﺷﺎﻴﺴﺘﮕﻴﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﺳﭙس ﺣﺎﺭث ﺭﺍﻭﻯ،
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ،
ﺍﺯ ﻭﻯ ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﺍﻳﺎ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
اﻳﻥﻤﻌﺎنی اﺯ ﻧﺎﻗﻮس
ها ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ؟
ﻣﻮﻟﺎﭘﺎﺳح ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﺍﮔﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻣسیح ﺮﺍ ﺑﺴﺮﺣﺪّ
ﺧﺪﺍئی ﻘﺮﺍﺭ ﻧﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺑﻌﺪ ﺍﻧﺰﺩ ﺭﺍﻫبی
ﺪﺭ ﺍﻥ ﺪﻳﺮ و
معبد ﺭﻓﺘﻢ، ﻭ ﺑﻤﺴﻴح
ﺴﻮﮔﻨﺪ ﺩآدَم،
ﺑﺎﺯ ﺿﺮﺑﻪﺍﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﺑﺰﻥ، ﻭﻣﻥ هرﺑﺎﺭ
ﻣﻄﻠﺐ ﻣﻮﻟﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻯ ﻨﺎﻗﻮس
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ.
ﺭﺍﻫﺐ ﻣﺮﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺩﺍﺩ، ﺗﻮ ﺍﺯ ﮐﺠﺎ
ﺍﻳﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍنی
ﺮﺍﻭﻯ اﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻢ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺩﻯ که ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﺑﺎ ﻣﻥ ﺒﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺭﺍﻫﺐ ﮔﻔﺖ
ﺍﻳﺎ ﺍﻭ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺗﺎﻥ
ﻨﺴﺒتی ﺪﺍﺭﺩ؟ﮔﻔﺘم
ﭙﺴﺮ ﻋﻤﻮﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺍﺩ ﺁﻳﺎ
ﺍﻭ ﺍﻳﻥ ﺮﺍ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺗﺎﻥ
ﺸﻨﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ؟ﮔﻔﺘم
آﺭﻯ، ﭘس ﺭﺍﻫﺐ
ﺗﺴﻠﻴم ﺸﺪ، ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﻣﻥ ﺪﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻡ،ﮐﻪ (ﺍﺧﺮ
ﺍﻟﺎﻧﺒﻴﺎ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﻳﻥ ﻨﺎﻓﻮس
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﺩﺭﺍﻳﻥﺤﺪﻳث
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ،
ﺍعَمّاءل ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻓﮑﺮﻯ
ﻮ ﺭﻭحی ﺮﺍﻫﺒﺎﻥ
ﻤﺴﻴحی ﺮﺍ ﺗﺎﻳﻴﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭ(ﺗﻮﺭﺍﺕ) ﮐﺘﺎﺏ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻄﻠبی ﻨﺪﺍﺭﺩ،ﻭلی
اﻳﻥ عرﻓﺎﻥ ﻮﮐﺘﺎﺏ
ﻣﻘﺮﺭ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮک ﺘﺎ ﻟﻘﺎﻯ
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻄﺎﻟبی اﺯﺣﮑﻤﺖ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻧﺎﻗﻮس
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺍﻧﺠﻴل
ﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻳﻬﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭﺷﺎخ
ﻨﺎﻟﻪ ﻣﻴﺪﻣﺪ. ﻭلی
ﺘﻮﺭﺍﺕ ﺑﺎﺯ ﻳﻌﻨﻰ
(ﺗﻮﺭیة ﻭﺭﻭٴﻴﺖ
ﺭﻭٴﻴﺎﺋﻰ) ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻴﻬﻮﺩ، ﻭ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺍﻧﺠﻴل ﻴﻌﻨﻰ(ﺗﻘدّس
ﻭﻓﺮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻥ) ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺍﺗﺨﺎﺫ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺴﻴﺢ، ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
اﺳﺖ ﻭﺗﻄﺒﻴق
کلام ﺒﺎ ﺻﺪﺍﻯ ﻧﺎﻗﻮس
،ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷُﻌﺮﺍئی
ﻴکه ﺑﺮﺍﻯ هرﺁﻫﻨگی
ﺸﻌﺮ ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
می ﺴﺮﺍﻳﻨﺪ، ﻳک
عمل ﺘﻄﺒﻴﻖ ﻫﻨﺮﻯ
ﻮﻋﻘلی ﺒﺎ ﻫم اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﻭ ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻣﺴﻴحی
ﺸﻨﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥاز
ﺻﺪﺍﻯ ﻨﺎﻗﻮس ،ﺑﺮﺍﻯ
تَفَکّر ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ، ﺯﻧگی
ﺪﺭ ﺩﺳﺖ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﻣﺪﺍﻡ ﺑﺼﺪﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺣﻮﺍس ﺳﺎﻟک ﺒﺠﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺠﺰ ﺗﻔﮑﺮﺩﺭﺻﺪﺍﻯ
ﺰﻧﮕﻮﻟﻪ، ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺯﻧگ ﻤﻘﺪس ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﻨﺮﻭﺩ. ﻭﺑتَفَکّر
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻭ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﻮﺳﻠﻮک الهی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺗﻔﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک ﻮﻗتی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﻤﻌﺎنی
ﺘﻤثیلی ﻮ ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﺻلی
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ ﺗﻤﺮﻳﻥ
اﻥ، ﺗﺎثیرﺍﺕ ﻋﻤﻴق
ﻮﺍثاﺭ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی
ﺪﺭ ﺫﻫﻥ اﮔﺎﻩ،
ﻭ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﻴﺎ ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ ﺘﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺮک گذﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻭ ﻣﺤﻔﻮﻇﺎﺕ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮ ﺯﺷﺖ
ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩ،
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪﻫﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺣﺎﺻل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﻧﺎﻗﻮس
)ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ (ﻧﺎﻗﻮﺭ
ﻭ ﺿﺮﺑﻪ)ﻫﺎﻯ ﺮﻭﻯﻄﺒل
ﻮ(ﻧﻘّﺎﺭﻩ) ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
(ﺷﻴﭙﻮﺭ) ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
(ﺻﻮﺭ ﻭ ﻧﺎﺳﻮﺭ ﻳﺎ
ﺳﻮﺭﻧﺎ) ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺟﻬﺖ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﮑﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎﻫﻤگی
ﻮ ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺑﺴﻮﻯ
اﻥ ﺒﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﺣﻀﺎﺭ ﺍﺭﻭﺍح
ﺒﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ، ﻭﻳﺎ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺣﻮﺍس ﻭﺗﻔﮑﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﻨﺰﺩ ﻗﺒﻠﻪﻫﺎﻯ
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺍﻳﻥ
سعی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻮخواب ﻭﻫﺮﮐﻠﺎم
ﻮﺣﺮﻭﻑ ﻭﺻﺪﺍﻫﺎ،
ﻭﻫﺮﭘﻴﺶ ﺍﻣﺪﻯ
اﺗﻔﺎﻗﻰ، (ﺗﻔﺎٴﻮﻝ)
ﻭﻓﺎل ﺒﻨﻴکی ﻮﺧﻮﺵ
ﺑﻴﻨﺎﻧﻪ ﻣﻴﺰﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﺮﺍ نهیبی
اﺯ ﻭﺟﺪﺍﻥ ﺨﻮﺩ،
ﻭﻳﺎ ﺗﺬﮐﺮﻯ ﻮ ﺍﺧﻄﺎﺭﻯ
الهی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
،ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭﻃﺒﻴﻌﺖ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ
اﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ،
ﻭﺍﺭﺩﺷﺪﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺗﺎﺷﺨﺺﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﮐﺎﺭ الهی ﻮﺧﺪﺍﺋﻰ
و حیاتی ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻤﻨﻄق ﺪﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻰ،ﺑﺪﻭﻥ ﺪﻟﻴل
ﻮ ﻫﺪﻑ ﻭﻋﻠتی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺡ، ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺮﻭح ﻮﻓﮑﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
الهی ﺨﻮﺩ، ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺨﺒﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ
هستی ﻮﺯﻧﺪگی ﻮﺣﻴﺎﺕ
ﻓﺮﺩﻯ، ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻧﻴﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺣﮑﻤتی
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﻄﺒﻴق
ﻤﻮﻟﺎ ﺍﺯ ﺻﺪﺍﻯ
ﻨﺎﻗﻮس ،ﻭﻳﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻋﺮﻓﺎنی هرﻳک اﺯﺣﺮﻭﻑ
ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭﺟﻤﻠﺎﺕ
ﻭﺣﻮﺍﺩث ﻭ ﭘﺪﻳﺪﻩﻫﺎ،
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﺮﻭﺣﺎنی
ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﺯﺟﻤﻠﻪ ﺍﻳﻥ
ﭙﺪﻳﺪﻩﻫﺎﻯ ﺒﺴﻴﺎﺭﻣﻬم
ﻮ ﺍﺻﻠﻰ، ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺯﻧﺪگی
اﺯ ﻫﺮ ﭘﻴﺶ ﺍﻣﺪﻯ
ﺪﺭﺩﻧﺎﻙ، ﻭﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﺩﺭﺩﻧﺎکی
ﺪﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﮐﺎﺭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل الهی
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻳﺪ ﻣثل اﻥ ﻮ
ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺍﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺎﺯﺩ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ هر ﺍﻣﺮﻯ
ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ، ﻫﺮ ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﺗﻔﺎقی ﻮ بی اﺭﺯﺵ
ﺑﻨﻈﺮ ﺑﺮﺳﺪ،ﻫﺪﺍﻳتی
الهی ﻮﺳﻠﻮکی ﻮﺣﮑﻤتی
عقلی ﻮﻃﺒیعی
آﻧﺮﺍ ﻓﺮﺍﻫم
کند. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﻄﺒﻴق
ﺰﻳﺒﺎئی ﭽﻮﻥ
گفته ﻣﻮﻟﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺼﺪﺍﻯ ﻨﺎﻗﻮس کلیسا
ﺷﻨﻴﺪ، ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻘﻞ ﮐﻨﺪ.ﻭﺑﻨﻮﻳﺴﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺰﺑﺎﻥ ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭ کتاب ﮐﻠﻴﻪ ﻭ
ﺩِﻣﻨﻪ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺘﺎثیر ﺑﻬﺘﺮ ﻭﺍﺳﺎﻥ
ﺘﺮﻭﻋﻤﻴﻘﺘﺮ،ﺩﺭ
ﺭﻭح ﻮﺫﻫﻥ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
عاﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ، ﺑﺎﻧﺴﺎﻥعاقل
ﻮ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﻭﺭﺯﻳﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺩﻧﻴﺎﻫﺎﻯ
عقلی ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ
بوجود ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺟﺴﺘﻪ ﺗﺮ ﺁﻧﻬﺎ
،ﺟﺰ ﺍﺯ ﻃﺮﻳق ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﺴم
ﻮﻋﺮﻓﺎﻥ، ﻭﺗﻄﺒﻴﻖ
(ﻣﺎﺩﻯ ﺒﺎ ﻣﻌﻨﻰ)
ﺑﺮﺍﻯ کسی مُیَسّر
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﻬم ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﻔﺮﺩﺍ
،ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ اﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎل عقلی
عرﻓﺎﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻮﺭﻭﺩ ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﮐﺴﺐ
ﻋﻘل کُلّی ﻘﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺳﺖ.

حدیث
1051 – (ﻋﻤل ﺘﻮﺣﻴﺪ) ﺟﺰئی
اﺯ ﺍعَمّاءل
عباﺩﻯ ﻮ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
گفت ﻳک اﺳم ﺠﺰﺋﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺮ ﮐﻞّ،
سلوک الهی گذاﺍﺭﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭﺗﻮﺣﻴﺪ،ﻋﻤل
ﻮﺍﺣﺪ ﮐﺮﺩﻥ ﻮ ﻳکی
ﻨﻤﻮﺩﻥ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺍﺯﺧﻮﺩ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭﻳک وﺳﻴﻠﻪ
ﺩﺭﺗﻤﺮﮐﺰالهی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ،
ﭼﻮﻥ ﺬﮐﺮ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ الله ﺩفع
ﺸﺮک اﺣﺘﻤﺎلی
اﻳﻥ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺠﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺳﺎﻟک ﺨﻄﺎﺏ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺨﻮﺩ، ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭﻣﺪﺍﻭم
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ (ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻋﻤلی ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺴﺎﻟکی
بمرﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ، ﻭﺍﻧﺠﺎم
ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻳک اﺯﺍﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺳﺎﻟک
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻏﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳل
ﻮ ﺗﻮﺳﻂ، ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
الهی اﺳﺖ.ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
اﻳﻥ ﺘﻮﺳﻠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
(ﺑَﺪﺭ ﻣُﻨﻴﺮ ﻗﺎﺋﻢ)
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ، ﻭﺳﭙس
ﺩﻳﺪﺍﺭﻋﺮﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ (ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﺿﻤﻨﺎ به( ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻋﻘﻠﻰ) ﻭ ﻭﺍﺣﺪ ﮐﺮﺩﻥ
ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻭ ﻣﺘﻌﺪﺩ ﻋﻘلی
ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﺗﮑﺎﻣل
عقلی ﻮﻋﻠمی ﻮ ﺫﻫنی
اﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻋﻘلی
کاﺭﺗﻌﻠﻴم ﻤﺪﺭﺳﻰ،
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺳﺎﻥ ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺨﺶ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻋﻘﻠﻰ،ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺳﻠﻮکی
ﻨﺒﺎﺷﺪ ﻋﻤﻠﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺣﺪّ ﻧﻬﺎئی ﻮﺍﻳﺪﺍل
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﭼی ﺒﻬﺘﺮﺍﺯﻫﻴچی
ﺎﺳﺖ.ﺑﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻋﻘلی اﺯ ﺣﻘﺎﻳق
ﻮﻣﻔﺎﻫﻴم ﺬﻫنی
ﻮ ﻋﻘﻠﻰ، ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻯ
اﻋﺘﺒﺎﺭﻯ ﻮﻏﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﻤﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ،
ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺷﺨﺺ ﻣتَفَکّر
ﻣﺪﺍم ﺪﺭﺣﺎل اﻧﺠﺎم
ﻮ ﺩﺍﺩﻥ ﺒﻄﻮﺭ ﻃﺒیعی
هست .ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺣﻴﺪﻫﺎﻯ ﻔﮑﺮﻯ،
ﺍﺻﻴل ﻮﺩﺭﻣﺴﻴﺮﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﻏﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮ ﻓﮑﺮ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪﻋﻤلی
ﻤثبت ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﮐﻤک ﻜﻨﻨﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻴﺎﻓﺘﻥ ﺮﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺩﺭﻳک ﺘﮑﺎﻣل
عرﻭجی ﻮ ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻋﻠﻤﻰ،ﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎل اﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍﺑﺒﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
ﭙﻮﻟﻰ، ﻭﻣﻮﻗﻌﻴﺘﻬﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی ﻮ ﺭﻓﺎﻩ
ﻭﻟﺬﺕ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻥ
ﺒﻬﺮﻩﻫﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﻓﻮﺭﻯ، ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﺮﻭح اﻧﺴﺎﻥ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ ﺭﻓﺎﻩ
ﻭثرﻭﺕ ﻭﺷﻬﺮﺕ،
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭙﺮُﮔﻨﺎﻩ
ﻭﭘﺮ ﺷﻬﻮﺕ ﻭﻣﻐﺮﻭﺭ
ﻭﺳﻨﮕﺪل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻥ ﺒﺎﺯ ﺑﺎﻋث
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫنی ﻮﺭﻭحی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺑﺎ ﻣﺮگ اﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ،
ﮐﻪ ﺩﻭﺭ ﻭ ﺩﺭﺍﺯ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ گذﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺪﺭﺩﻧﺎﻙ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻘﺒل ﺒﺸﺮﻯ ﺮﻭح
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺍﻧﺮ طی
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒیعی
ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،ﻭﻫﻤﻴﻥ
سلوک الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺯلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺳﺪ، ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺍﮔﺮﮐﻪ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺍﻳﻥ ﻤﺴﺨﻬﺎ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ هاﻯ
ﺒﺠﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺑﺎﺯ (ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺻﻔﺎتی ﻮ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ)ﻗﺎل
ﺘﻮﺟﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ ﺯﻧﺪگی
ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻓﺘﺎﺭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺪﺭﺩ ﺳﺮﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﮑﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺑﻘﻴﻤﺖ ﻃﺮﺩ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺣشی ﻮﺣﻴﻮﺍنی
ﻮﺷﻬﻮﺍنی ﻘﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ،
ﺍﺧﻠﺎق ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﭽﻮﻥ ﺨﻴﺮﺧﻮﺍهیﻮ
ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﺻﺒﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻘﺒﻮﻝ،ﻭﺣتی
ﻤﺤﺒﻮﺏ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
گرﺩﺩ.ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺘﻠﺎﺵ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﺩﺭﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠق ﻮﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺎﺯ، ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﻮ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮالهی ﺨﻮﺩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻧﺎم ﺘﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺟﺪّﻯﺘﺮ
ﻭﻣﻨﻈﻢّ، ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ ﺗﺎ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻋﻘلی ﻮﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
به (ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺳﺎﻨﺪ .
ﭘﻴﺮالهی ﺎﻟﮕﻮﻯ
اﻳﺪﺍل ﻮﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻭﮐﺎﻣلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕﻋﻤلی
ﻮﺻﻔﺎتی ﻮﺍﺧﻠﺎقی
ﺮﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺻﻠﺎخ ﺎﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﺑﺴﺎﻟک
ﺪﻳﮕﺮﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺪﻫﺪ.( ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺯﺑﺎﻧﻰ)
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺍعَمّاءل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﻳﺶ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﺪﺍﻭم
اﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
(ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﮐﺒﺮ).
(ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻓﮑﺮﻯ) ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﺎﻟﻚ، ﺑﺎﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺠﺎﻟﺐ ﺗﺮﻯ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺘﻠﺎﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺑﻴﻥ اﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ، ﻭﻟﻮﻋﺮﻓﺎنی
ﻮ الهی ﺨﻮﺩ، سعی
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﻓﮑﺮ
ﭘﻴﺮالهی ﺨﻮﻳﺶ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ها ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﺪ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺣتی اﮔﺮﺩﻟﺎﺋل
آﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﭘﻴﺮ، ﺑﺠﺎﻯ تَفَکّر
ﺍﺯﺍﺩ ﻋﻘلی ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ ﺩﺭ ﺍﻥ
ﻠﺤﻈﻪ، ﺩﺭﻫﺮ ﻓﮑﺮﻯ
که ﺑﺎﺷﺪ، ﻓﮑﺮ
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗتی
ﭙﻴﺮ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺴﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺳﺎﻟک ﻤﺤﺮﻭم
اﺯ ﺍﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻓﮑﺮﻯ ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی ﺨﻮﺩ،
ﺑﻄﻮﺭﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
،ﺳﺎلک ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی اﺭﺗﺒﺎﻁ (ﺗﻠﻪ
ﭘﺎﺗﻴﻚ) ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﮐﻤک
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺪﺭ ﺍﻣﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ،ﻭﮐﺴﺐ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ،ﻭﺍﺣﻮﺍلی
ﺨﺎﺹ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻥ اﻧﻮﺍع ﺘﻮﺣﻴﺪﻫﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ
سلوک الهی ، ﻭﺷﻬﻮﺩﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠﻴﺎﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺸﺮﺣﺪّﺍﮐثرﺗ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭح
ﺒﺸﺮﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺯﻧﻮع
بشری ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻣﻨﺠﺮ ﺑﺒﻴﻤﻪ
ﺷﺪﻥ اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
عذم ﻘﻬﻘﺮﺍ، ﻭ ﺭﺟﻌﺖ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻣﺘﺄﺳﻔﺎﻧﻪ
آخوندﻫﺎﻯ ﺴنّی
ﻮﺷﻴﻌﻰ، ﺩﺭﺗﻤﺎم
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺩﻳنی
ﻮﺍعَمّاءل
عباﺩﻯ ﺨﻮﺩ، ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻥ
اﻗﺪﺍم عملی ،ﺩﺭﺳﻤﺖ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻴلی اﺯﻣﻔﺎﻫﻴم
ﺪﻳﻨﻰ،ﺗﻮﺣﻴ ﺪﺭﺍ
ﺗﻨﻬ ﺎﺑﻤﻌنی اﻳﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻳکی اﺳﺖ ﻭﺩﻭ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺍﻳﻥ ﻮﺍﺣﺪ
ﮔﻔﺘﻥ ﺨﺪﺍﻫ ﺴﺖ،ﻭلی
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﺩﺭﺍﻳﻥ کلام ﺪﺭﺳﺖ،ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﻋﻤﻠﻮﺗﻠﺎشی ﺒﺮﺍﻯ
الهی ﺸﺪﻥ ﺸﺨﺺ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ،
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻓﺮق ﺰﻳﺎﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ،
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎﻋﻤلی
اﺯﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ (ﻋﻤل ﻠﺘﻮﺣﻴﺪ)
ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻣﺪﺍﻭم ﺪﺭﻳک ﻮﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
الهیحقّ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺳﻮﮊﻩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ، ﺷﺨﺺ ﺑﺨﺼﻮص
ﻨﺒﺎﺷﺪ، ﻭﺩﺭ ﻳک
ﺮﻭٴﻴﺎئی اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟک ﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث 1052 – از
پیامبر است (ج؟ص؟؟)
که میفرماید - ﺍﻟﺬﻯ
ﺒﻌثنی ﺒﺎﻟحقّ
ﺒﺸﻴﺮ ﺍﻟّﺎ ﻳﻌﺬّﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﻟﻨﺎﺭ
ﻣﻮﺣّﺪﺍ ﺍﺑﺪﺍ
ﻭﺍﻥّ ﺃﻫل اﻟﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻟﻴشفعون ﻔﻴﺸﻔّﻌﻮﻥ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﮑسی ﻤﺮﺍ
ﺑحقّ ﻮﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ ﺒﺸﻴﺮ
ﻭﺑﺸﺎﺭﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ،ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻭ ﺍﺑﺪﺍ،
ﻫﻴچ ﻤﻮحَدّی ﺮﺍ
ﻋﺬآب ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻭ(ﺍﻫل ﺘﻮﺣﻴﺪ)
ﺍﮔﺮ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺍ ﺑحقّ ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ،
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺑحقّ ﻮحَجّ ﻮﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑحقّ ﻮ ﺣﻘﺎﻳق
الهی ﻮتجلّیات
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬﻴی
ﺮﺳﺪ، ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﻠﻘﺎﻯ
ﻘﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻮﺳﭙس ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرﺵرَبّ
ﺭﺣﻤﺎنی ﻮ ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺸﺮ ﺑﺮﺳﺪ، ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑحقّ ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤل ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻣﻮﺣّﺪ)ﮐسی
اﺳﺖ ﮐﻪﻋﻤﻠﺎ ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻫا
ﺤﺮﻑ ﻭﺍﺩﻋﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺑﺎ ﻧﺎم
ﺤﺰﺏ ﻭﻣﺬﻫﺐ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻮﺣّﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﻣﻮﺣّﺪ ﻭﺍقعی ﺴﺎﻟک
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻗﺒﻠﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭسلوک الهی
کرﺩﻩﺍﻧﺪ، ﺩﺭﺣﺎل
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺑﺎﻟفعل
ﺒﻮﺩﻩ، ﻭ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
توَسّل ﻮﺷﻔﺎﻋﺖ،
ﻭﺟﻔﺖ ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻔﺮ الهی
ﺨﻮﻳﺶ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺘﻠﺎﺵ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻫﺎﻯ ﺼﻔﺎتی
ﻮ ﺍﺧﻠﺎق ﻮﻋﻘﻠﻰ
،ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻋﻠم ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
بحالت ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺍﻫل
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ الهی ﺨﻮﺩ
ﺭ ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ،
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی
عقلی ﻭ ﺭﻭﺣﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻧﻮﺍع
ﺘﻮﺣﻴﺪﻫﺎ ﺭﺍﻗﺎ
ﺩﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣتی
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ،
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴنی
ﻮ ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﻭﻫم اﮐﻨﻮﻥ که ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ توَسّل
ﻮﺩفع ﺸﺮک هستند،
ﮐﺎﻣل الهی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻭ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺘﻠﺎﺵ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
(ﺷﻔﺎﻋﺖ) ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻧﻬﺎ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻋﻤلی ﺪﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺘﻌﻬﺪ
ﻗﺒﻮل ﺸﻔﺎﻋﺖ ﻭ
ﻋﻔﻮ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﮐسی گرﺩﺩ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
(ﺣتی اﻋﻠﻢ) ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻌﻠﻮم
گرﺩﺩ، ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﺭﻭﺷﻥ ﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟکی ﺒحقّ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
حق ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭘﺎکی
کاﻓﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻮ ﻧﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﻭﺭﻭح الهی ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: اﻧّﻪ ﺍﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة،ﺍﻣﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ،ﺑﻘﻮم ﺴاءت
ﺍعَمّاءﻟﻬم ﻔﻰ
ﺩﺍﺭ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ،
الی اﻟﻨﺎر ﭼﻮﻥ
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﺮﺩﺩ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﺍﻗﻮﺍﻣﻴﮑﻪ
ﺍعَمّاءل آﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ سوء ﻮ
ﺑﺪﺑ ﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،ﺑﺎﺗﺶ
ﺟﻬﻨم ﺒﺮﻭﻧﺪ. ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﺣﺪ، ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﻮ ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ ﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﻮﺍﺟﺐ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی اﻳﻥ ﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺭﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺤﺪیث ،ﺑﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺭﻗﻴﺎﻡﺭﻭﺣﻰ،
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ ﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
آﻧﻬﺎ ﻣﺸﺨﺺ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺭﺍﻩ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ گذﺷﺘﻪ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻤﺠﺪﺩﺍ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮک الهی
ﺘﺎﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. (ﺍعَمّاءﻝ)
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
،ﻳﻌنی عباﺩﺍﺕ
ﻭﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭﺻﺪﻗﺎﺕ
ﺩﻳنی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ مُتعبّدﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻤﺬﻫبی ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪالهی ﺪﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺑﺨﻄﺎ
ﻭﺣتی ﺸﺮک ﻮ ﮐﻔﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍعَمّاءﻝ،
ﺣتی ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ ﻘﺸﺮﻳﻮﻥﻤﺬﻫبی
هستند، ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
آﺗﺶ ﺟﻬﻨم را ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. (ﻧﺎﺭ) ﻋﮑس
(ﻧﻮﺭ) ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺷﻥ ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﻬﺸﺘﻰ، ﺑﺎﻋث
ﺗﺎﺭﻳﮑﻴﻬﺎ و ﺩﺍﻏﻴﻬﺎﻯ
ﺠﻬﻨمی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺩﻭﻥ ﻘﺮﻣﺰ ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ، ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺭﺍﻯ ﻘﺮﻣﺰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﺩﺍﻏﺘﺮ
ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻥ هماﻥﺠﻬﻨم
ﺴﻮﻡ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭفضای ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭحخ ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺑﻌﮑس ﺍﻳﻥ
اﻧﻮﺍﺭ ﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺑﻨﻔس ،ﮐﻪ ﺭﻭﺷﻨﺘﺮ
ﻭﺧﻨک ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮﭼﺸم ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺎﺩﺭ ﺑﺎﺣﺴﺎس
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ، ﻭلی
ﺪﺭﭼﺸﻤﺎﻥ ﺮﻭحی
اﻧﺴﺎﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ،
ﻗﺎﺑل ﺸﻬﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺣﻮﺍس ﻭﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺩﺭک کننده ﺍﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺩﻳﺪنی
ﺘﺮ ﻭ ﺭﻭﺷﻥ ﺘﺮ ﭼﻮﻥ
ﻨﻮﺭ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﺧﻨک
ﻮ ﺯﻳﺒﺎ ﻭبی آﺯﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
(ﺑَﺪﺭ ﻣُﻨﻴﺮ) ﺳﻔﻴﺪ
ﻭ ﺧﻨک ﻮﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. دﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺩﺍغ
ﮐﻮﺭﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﻋﺬآب
ﺍﻭﺭ ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻔﻴﻘﻮﻟﻮﻥ ﻴﺎﺭﺑّﻨﺎ،
ﮐﻴﻒ ﺗﺪﺧﻠﻨﺎ ﺍﻟﻨﺎﺭ،
ﻭﻗﺪ ﮐﻨّﺎ ﻧﻮﺣّﺪک
فیﺪﺍﺭ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ،
ﻭﮐﻴﻒ ﺗﺤﺮق ﺒﺎﻟﻨﺎﺭﺍﻟﺴﻨﺘﻨﺎ،
ﻭﻗﺪ ﻧﻄﻘﺖ ﺑﺘﻮﺣﻴﺪک
فی ﺪﺍﺭ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ،
ﻭﮐﻴﻒ ﺗﺤﺮق ﻘﻠﻮﺑﻨﺎ،
ﻭﻗﺪﻋﻘﺪﺕ ﻋﻠﻴﺎﻥ
لا ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺖ،
ﺍم کیف ﺗﺤﺮق ﻮﺟﻮﻫﻨﺎ
ﻭ ﻗﺪ ﻋﻔّﺮﻧﺎﻫﺎ
ﻟک فی اﻟﺘﺮآب ،
ﺍم کیف ﺗﺤﺮق اﻳﺪﻳﻨﺎ،
ﻭﻗﺪ ﺭﻓﻌﻨﺎﻫﺎ
ﺑﺎﻟﺪﻋاء ﺍﻟﻴک
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ، ﺍﻳﻥ ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
اعَمّاءل بد ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﻔﺖ ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺎﺗﺶ ﺟﻬﻨم ﻤﻴﻔﺮﺳﺘﻰ،
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ
ﮐﻪﺑﻮﺩﻳم ﺰﺑﺎﻥﻤﺎ
ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺗﻮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺩﻟﻬﺎﻯ
ﻤﺎ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺮﺍﻳﻥ
ﺬﮐﺮ ﺑﻮﺩ. ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻤﺎ ﺭﺍﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﻰ،
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮ ﺍﻧﺮ ﺍﺑﺨک ﻤﻴﮕﺬﺍﺷﺘﻴﻢ،
ﻭﺧﺎک آﻟﻮﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﻢ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺳﺘﺎن خوﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻋﺎﻯ
ﺒﺘﻮ ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩﻳﻢ.
ﻳﻌنی آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻮ ﻣﺬﻫبی
آﻥ گوﻧﺎﮔﻮﻥ، ﺑﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ، ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻯ اﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻤﻘﺒﻮل الهی
باﺩﺕ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،
ﺑﻐﻠﻄ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻮﺣّﺪ
ﻭ ﻣﻮٴﻤﻦ ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍعَمّاءل ﻨﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭلی
اﻳﻨک ﺪﺭﻣﺤﻀﺮﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻮ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻭ
پس ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺤﺎل ﻘﺎﺑل عبرﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﻤﺎ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻴم ﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪﭼﮕﻮﻧﻪ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺫﮐﺮ ﻣﺎﺭﺍ ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﻰ،
ﻭﺩﻟﻬﺎ ﻭﻓﮑﺮﻫﺎﻯ
ﻤﺎ ﮐﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻭ ﻭﺍﺣﺪ ﺑﻮﺩﻥ ﺘﻮ
بوده ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﻰ.
ﻭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺨﺎک
ﺨﻮﺭﺩﻩ ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺎﺗﺶ
ﻣﻰﺍﻧﺪﺍﺯﻯ، ﻭﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺪﻋﺎﮔﻮﻯ ﻤﺎﺭﺍ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﻰ.ﮔﻔﺘﻪ
ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ که ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺤﺎل ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ، ﮐﻪ ﻣﺘﻌﺒﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻮﺩﺭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ، ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍعَمّاءلی ﻮﻋﺒﺎﺩﺍتی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﺫﮐﺮ
ﻭ ﺩﻋﺎ ﻭ ﺳﺠﺪﻩﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺴﻠﻮک الهی ﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﻨﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
.ﻭﻟﺬﺍ ﺍعَمّاءل
آﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯﻧﻈﺮالهی
ﺸﺮﻛک ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺘﻰ،
ﻭآخوند ﭘﺮﺳتی
ﻮ ﺍﺑﻠﻴس ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺸﺮک
ﻘﺸﺮﻯ، ﻋﺎﻗبتی
ﺒﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﮐﺎﻓﺮﻣﻨﮑﺮﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺨﺪﺍ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭﻣﺮﺍﺣل
ﺤﻴﻮﺍنی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﻓﺼﻮل اﻭﻟﻴﻪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
می ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻨسخ ﺒﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻨﮑﺮ
ﺧﺪﺍﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺪﺭک
عباﺩﺕ ﻭﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل
اﻳﻥ اﺳﺘﺪﻟﺎل ﻮﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ:
عباﺩﻯ، ﺳاءﺖ ﺍعَمّاءﻟﮑم
فی ﺪﺍﺭ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
،ﻓﺠﺰاءکم ﻨﺎﺭ
ﺟﻬﻨّم ﺍﻯ ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻮﭘﺮﺳﺘﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻦ، ﺍعَمّاءل
ﺸﻤﺎ ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﺑﺪ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﺍﺩﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺟﺰﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﺍﺗﺶﺟﻬﻨم اﺳﺖ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺍﻳﺎﻋﻔﻮ
ﺗﻮ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺳﺖ،
ﻳﺎ ﺍعَمّاءل ﻨﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﺑﺪ ﻣﺎ. ﻭ
ﺍﻳﺎ ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ ﻤﺎ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻳﺎ ﻋﻔﻮ ﻭ ﮔﺬﺷﺖ
ﺗﻮ؟ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻋﻔﻮ ﻣﻥ
ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺳﺖ،
ﺑﺎﺯ ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺳﻨﺪ ﺭﺣﻤﺖ
ﺗﻮ ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﻳﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺯﻳﺎﺩﻯ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﺭﺣﻤﺖ
ﻣﻥ ﻮ ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﺍﻗﺮﺍﺭﻣﺎ ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺗﻮ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﻳﺎﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻤﺎ؟
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻗﺮار ﺷﻤﺎ.
ﺍﻳﻦ ﺑﺤث ﻭ ﺟﺪﺍل
که ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺤﺎل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﺪﺭﺍﺯﻯ
اﺭﻭﺍح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ،
ﺩﺭﻣﺤﮑﻤﻪ الهی
ﺪﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﻣﺤﺸﺮ،ﻭﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺒﻴﺎﻥ عبرﺕ ﺍﻣﻮﺯﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
اﻣﺮﻭﺯﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ گذﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ، ﺍﻣﻴﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ، ﻭﺳﻮﺩﻯ
اﺯﺳﻠﻮک الهی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺧﺪﺍﻳﺎ،
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺷﺎﻣل
عفو ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﺧﻮﺩ
ﮐﻦ،ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻪ ﺭﺣﻤﺖ
ﻭﻋﻔﻮ ﺗﻮ ﺷﺎﻣل
همه ﭼﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻯ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻤﻦ: ﻮﻋﺰتی
ﻮ ﺟﻠﺎﻟﻰ، ﻣﺎ ﺧﻠﻘﺖ
ﺧﻠﻘﺎ ﺍﺣﺐﺍلیّ
ﻤﻥ اﻟﻤﻘﺮﺑﻴﻥ
ﺒﺘﻮﺣﻴﺪﻯ، ﻭ ﺍﻥّ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﻏﻴﺮﻯ،
ﻭ حَقّ علی اﻥ
لا ﺍﺻلی اﻫل ﺘﻮﺣﻴﺪﻯ،
ﺩﺧﻠﻮﺍ ﻋﺒﺎﺩﻯ
اﻟﺠنّة (ﺍﻯ ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻤﺴﺌﻮلﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ) ﺍﻳﻥ ﺠﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﺪ ﮐﻪ
سلوک الهی
کنند، ﻭ ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪﺳ ﻮﮔﻨﺪ ﺑﻌﺰﺕ
ﻭﺟﻠﺎل ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻦ ( ﺍﮔﺮ
ﻫﺮیک اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻬﺮﮐﺪﺍم اﺯ تجلّیات
ﺧﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ) ﮐﻪ
ﻣﻥ ﻤﺨﻠﻮق ﻮ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻣﻮﺣّﺪ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻡ.
ﺗﺎ ﺍﺯ ﻣﻘﺮﺑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺑﺎﻣﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ الهی
ﺠﺰﻣﻥ ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺮ ﻣﻥ حقّ
ﻮ ﻭﺍﺟﺐ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻫل ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﻧﺴﻮﺯﺍﻧﻢ،
ﻭ ﺑﺎﺗﺶ ﻧﻴﻨﺪﺍﺯﻡ.
ﭘس ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ را
(ﻣطیع ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ) ﺩﺍﺧل
ﺒﻬﺸﺖ ﺑﮑﻨﻴﺪ،
( ﺩﺍﺧﻞ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
الهی ﺒﺪﻫﻴﺪ) ﺍﻳﻥ
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﻭﺟﺮّ ﻭ
ﺑﺤثها ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ اﮔﺮ ﺑِﺪﺍﻯﺎ
اهی ﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺗﺼﻤﻴم
ﺴﺮﻧﻮﺷتی اﻭ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ ،ﻭ ﺩﺭﻳک
سلوک الهی اﺳﺖ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﭼﻨﻴﻥ
ﺘﻌﺎﺭﻓﺎﺕ ﻭ ﺭﻭ
ﺩﺭﺑﺎﻳﺴتی ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻣﻨﺼﺮﻑ ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﺯﻟﻰ، ﻭ ﻭﻋﻴﺪﻫﺎﻯ
ﻤﻮٴکّد ﻭ ﺗﻬﺪﻳﺪﺍﺕ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﻣﺘﻌﺒّﺪﺍﻥ ﺒﺎ
ﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ (ﻭﻋﻴﺪ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻮﻥ (ﻭﻋﺪﻩ)ﻫﺎﻯ
اﻭ ﻗطعی ﻮﻟﺎﺟﺮم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺒﺤث ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻔﻬﻴم ﻮ ﺟﻠﺐ ﻓﮑﺮ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺗﻨﺒﻠﺎﻥ،
ﺑﺴﻮﻯ ﺘﻠﺎﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮ
سلوک الهی اﺳﺖ.
ﻭ ﻳک ﺴﺎﻟک اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺧﻠﺎل ﺪﻋﺎﻫﺎ
ﻭ ﻧﺠﻮﺍﻫﺎ، ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻭ ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪ ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻭﺍﻟﺘﻤﺎس ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺒﻴﻨی ﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺨﺎک ﻤﻴﻤﺎﻟﻢ.
ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻋﺎ،
ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﺒﺬﮐﺮ،
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭﺩفع ﺸﺮک ﻤﺪﺍﻭم
هستم ، ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﺎﺍﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺖ ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ
ﺗﻮ، ﺑﺎﻋث ﻋﻔﻮ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺎ ﺑﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻥ ﺘﺰﮐﻴﻪﻫا
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﺪّﺑﺮ ﺍﺭﻭﺍح
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻫﻤﻪ ﻭﻳﺎ ﺑﻌضی
اﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻧﺼﻴﺐ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ،
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺠﻬﻨم ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﭽﻬﺎﺭم ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺑﻘﻴﻪ
ﺳﻠﻮک ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ ﺑﺮخی
اﺯ اﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥکه
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ ﺍﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺭﺟﻌﺖ هفت ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻧﻬﺎ،
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺳﺎﻟک ﺘﺎﺯﻩ
ﮐﺎﺭ ﺑﮕﻨﺎﻫﺎﻥ،
ﻭقُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﺪﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍﻧﺎﻥ،
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﺮﻋﺖ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺳﻠﻮکی
آﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺳﺨﺖ ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻮﺣﺪﺗﻬﺎ
ﻭﺗﻮﺣﻴﺪﻫﺎ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺯﺑﺎنی
ﻮ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻓﮑﺮﻯ
ﻮ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺻﻔﺎتی
ﻮﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍﺧﻠﺎقی
ﺪﺭ ﺗﺸﺒّﻪ ﺑأخلاق
اﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ،
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻮﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺤﺎل
ﺴﺎﻣﺎﺩﻳﻥ ﻮﺧﻠﺴﻪ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩﮔﻰ،
ﻭﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﮐﻪ ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭﺗﻮﺣﻴﺪو
صمدیّت ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻓﻨﺎ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭ ﺑﻘﺎﻯ
اﻳﻥ ﻔﻨﺎ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﺨﻮﺩ ﻭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮔﺸﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯﺍﺣﻮﺍل
ﻤﻮﺣّﺪﻳﻦ، ﻭﺗﺤﻘق
(ﺤتی اﻋﻠم) اﻟﻬﻰ،
ﺍﺯ ﺩﺭﺟﻪ ﻭ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎل ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ،
ﺩﺳﺘﻮﺭ شهوﺩ ﻫﺎﻯ
ﻨﻬﺎﺋ ﻮ ﻧﺠﺎﺕ،
ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻤﮑﺎنی ﻮﻋﻘلی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻧﻮﻋﻰ. ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺣﺪﺍﻧﻴﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺷﻌﺎﺭ ﻭﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺒﺰﺑﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎقُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﻘﺼﺪ ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻭ ﺍﻧﺠﺎم
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﺗﺎ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم گرﺩﺩ. ﻭﺑﺎﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺨلق ﺒﺎﺯﮔﺮﺩﺩ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎقُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺨﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺟﻬﻨم ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﺪﺭ ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ
ﻫﺮ قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻳﻜﻬﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﺪﺭﻋﻮﺍلم ﺮﻭحی
ﻮالهی ﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎﻭﻗﺖ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺒﻴﺎﺑﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﻭﺵ ﺳﻠﻮک ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ ﻭﺣتی
ﺴﺎﻟک ﻜﻪ ﺗﺎ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ، ﺟﺰ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯﭘﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻨﺮﺳﺪ، ﺑﺎﺯ ﻳﻜﻬﺰﺍﺭ
ﺳال اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﻌﺪﺍ ﻧسخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ.(حَقّ
علیّ ) ﺑﺮﻣﻥ ﻮﺍﺟﺐ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻌﺎنی ﻤﺘﻌﺪﺩ
(حَقّ) ﻳکی
همین ﻮﺟﻮﺏ ﻭﺗﻌﻬﺪ
الهی اﺳﺖ، ﻭ ﻳﮑﻰ
ﺑﻤﻌنی اﺻﺎﻟﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ،
ﻭﻭﺍﻗﻌﻴﺖ الهی
ﻮﺣﻘﻴﻘتی ﻮﺍقعی
ﺪﺭ ﺍﻣﺮﻯ ﺒﻮﺩﻥ
اﺳﺖ.ﻫﺮ ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ، ﺑﺎﺯحَقّ
ﻮحَجّ ّ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺣﻘق أﮐﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺤﺞّ
ﻭحَقّ أﮐﺒﺮ، ﺧﺎﺹ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻴﺎ ﺟﺒﺮﺋل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
حقّ اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻳک ﺘﺠبی ﺒﺴﺎﻟک
ﻨﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﻘلی
اﻟﻬﺎمی ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی حقّ هستند
.ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ ﻮﺍﻗﻌﻴﺖ
ﺩﺭ ﻣﻔﻬﻮم ﻮ ﭘﺸﺘﻮﺍﻧﻪﻫﺎﻯ
آﻳﻨﺪﻩ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
فرﺳﺘﺎﺩﮔﺎﻥ اﻟﻬﻴی
حَقّ، ﻭﺧﻮﺩ ﺑحقّ
ﻮ ﺑﺎ ﺣﻘﻴﻘتی الهی
هستند. ﭼﻮﻥ ﻤﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕگی ﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺎﺯﻩ ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﻴک
ﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺧﻠﻴﻔﻪ ﻭﺧﻠﻒ
ﺭﺍﺳﺘﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻴک ﺴﺎﻟک
ﻮ ﺑﺮﺍﻯ اﻭﺍﺳﺖ.
(ﻳﺼﻠﻰ) ﺩﺍغ می
کند،ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﺪﻭآب ﺑﺎ
ﻋﻠﺎﻣﺎﺗﻰ، ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﺸﺨﺺ ﮔﺮﺩﺩ
ﻭﺑﺮ ﺗﻥ اﻧﻬﺎﮔ
ﺬﺍﺭﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺑﺎﺯ
صِله ﻭ ﺍﺗﺼﺎل ﻮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺎ ﺩﻭﻥ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺩﺭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺎ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺤﻴﻮﺍنی ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮگ اﺭﻭﺍح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
،ﺑﺮﺍﻯ ﺠﻬﻨم ﭽﻬﺎﺭم
آﻧﻬﺎ، ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺭﻧج ﺠﻬﻨم
ﺴﻮﻡ ﺳﻮﺧﺘﻥ اﺯ
ﺍﺷﻌﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ،
ﺟﺰ ﺗﻥ ﻮ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﭙﻨﺎﻫﮕﺎهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 1053- ﺪﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ3 ﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍیة
ﻗﺮﺍنی هل ﺟﺰاء
اﻟﺎﺣﺴﺎﻥ اﻟّﺎﺣﺴﺎﻥ؟
ﺎﻳﺎ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻧﻴکی ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻞ،
ﺟﺰ ﻧﻴﮑو ﻮﮐﻤﺎل
ﭘﺎﺩﺍشی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋلیّ اﺯ ﻗﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ اﻟﻠﻪ
ﻋﺰّ ﻭ ﺟل ﻘﺎﻝ،
ﻣﺎ ﺟﺰاء ﻤﻥ أﻧﻌﻤﺖﻋﻠﻴﻪ
ﺑﺎﻟﺘﻮﺣﻴﺪ، ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﺠنّة ﻳﻌنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺟﺰﺍ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ،
ﻭ ﺟﺎﻳﺰﻩ ﮐﺴﺎنی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻧﻌﻤﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻳﻢ، ﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻫﻤﻪ ﻫﺴتی
ﺒﺮﺍﻯ همه ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﻌﻤﺖ ﻭ
ﺭﺣﻤﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﺮﺧﻰ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻧﺎ ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻮﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪگی ﺪﻧﻴﺎ. ﻭﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﮑﺴﺎنی ﻨﻌﻤﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ (ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ) ﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلّیات الهی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ ﺑﺎ
ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ اﻳﻥ ﻨﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی ﻮﻳﮋﻩ، ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌنی عقلی ﻮ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ ﺪﺍﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ،ﺑﺎ ﮐﻤک
آﻧﻬﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﺯﺍﻯ هرﺳﭙﺎس
ﻭ ﻗﺪﺭﺩﺍنی ﺨﻮﺩ،
ﻭ ﺑﻌﻤل گرﻓﺘﻥ
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻫﺮ ﻳک
اﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺮﺣﻤﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻠﺎﺵ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻳک ﺠﺎ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﻭ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
هفتﮔﺎﻧﻪ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ
الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻭﻧﺎم ﺠﺰئی اﺯ ﺍعَمّاءل
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﮐﻪ ﺑﺮکُلّ
سلوک الهی گذﺍﺭﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻫﻤﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺼﻔﺎتی ﻮ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ،
ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﺯﺻﻔﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩﻫﺎ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺪﺭ
یک ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﻣﻴﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻل ﻮ ﮐﺎﻣل
ﺸﺪﻩ، ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻘﺎﻯ ﺪﺭﻓﻨﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌنی ﺒﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺣتی
گناﻫﺎﻥ ﺘﺎﺯﻩ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﻣﺴﺎﻟﻪﺍﻯ،
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺤﺮﻭم
اﺯ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻨﻌﻤﺘﻬﺎ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻳک ﻨﻮع ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ
هرﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻯ ﻀﺮﻭﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ اﺳﺖ.ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺩﻭ ﺗﺎ ﻗﺒل
اﺯﻣﺮﮒ،ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺩﻭﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﻣﮑﺎﻧﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻧﻮﻋﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

حدیث
1053- ﺪﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ۳ﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍیة
ﻗﺮﺍنی هل ﺟﺰاء
اﻟﺎﺣﺴﺎﻥ اﻟّﺎﺣﺴﺎﻥ؟
ﺎﻳﺎ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻧﻴکی ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻞ،
ﺟﺰ ﻧﻴﮑو ﻮﮐﻤﺎل
ﭘﺎﺩﺍشی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋلیّ اﺯ ﻗﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ اﻟﻠﻪ
ﻋﺰّ ﻭ ﺟل ﻘﺎﻝ،
ﻣﺎ ﺟﺰاء ﻤﻥ أﻧﻌﻤﺖﻋﻠﻴﻪ
ﺑﺎﻟﺘﻮﺣﻴﺪ، ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﺠنّة ﻳﻌنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺟﺰﺍ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ،
ﻭ ﺟﺎﻳﺰﻩ ﮐﺴﺎنی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻧﻌﻤﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻳﻢ، ﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻫﻤﻪ ﻫﺴتی
ﺒﺮﺍﻯ همه ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﻌﻤﺖ ﻭ
ﺭﺣﻤﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﺮﺧﻰ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻧﺎ ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻮﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪگی ﺪﻧﻴﺎ. ﻭﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﮑﺴﺎنی ﻨﻌﻤﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ (ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ) ﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلّیات الهی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ ﺑﺎ
ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ اﻳﻥ ﻨﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی ﻮﻳﮋﻩ، ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌنی عقلی ﻮ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ ﺪﺍﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ،ﺑﺎ ﮐﻤک
آﻧﻬﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﺯﺍﻯ هرﺳﭙﺎس
ﻭ ﻗﺪﺭﺩﺍنی ﺨﻮﺩ،
ﻭ ﺑﻌﻤل گرﻓﺘﻥ
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻫﺮ ﻳک
اﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺮﺣﻤﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻠﺎﺵ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻳک ﺠﺎ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﻭ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
هفتﮔﺎﻧﻪ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ
الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻭﻧﺎم ﺠﺰئی اﺯ ﺍعَمّاءل
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﮐﻪ ﺑﺮکُلّ
سلوک الهی گذﺍﺭﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻫﻤﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺼﻔﺎتی ﻮ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ،
ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﺯﺻﻔﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩﻫﺎ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺪﺭ
یک ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﻣﻴﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻل ﻮ ﮐﺎﻣل
ﺸﺪﻩ، ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻘﺎﻯ ﺪﺭﻓﻨﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌنی ﺒﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺣتی
گناﻫﺎﻥ ﺘﺎﺯﻩ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﻣﺴﺎﻟﻪﺍﻯ،
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺤﺮﻭم
اﺯ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻨﻌﻤﺘﻬﺎ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻳک ﻨﻮع ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ
هرﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻯ ﻀﺮﻭﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ اﺳﺖ.ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺩﻭ ﺗﺎ ﻗﺒل
اﺯﻣﺮﮒ،ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺩﻭﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﻣﮑﺎﻧﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻧﻮﻋﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

حدیث 1054 - ﺩﺭﺣﺪﻳثی
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ3ﺤﺎﺗﺮ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻟﺘﻮﺣﻴﺪ
ثمن اﻟﺠنّة ﮐﻪ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍﺭﺯﺵ ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺑﻬﺸتی ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﻬﺸﺖ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻨﻬﺎﺭﺍﻩ
ﮐﺴﺐ ﺑﻬﺸﺖ، ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی ﺒﺎ ﺍﻧﺠﺎم
اعَمّاءل ﺘﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ، ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺘﺠﻠﻴﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟک اﻳﻥ
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ.

حدیث 1055 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ص ۳ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩﻳکی اﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺳﺎمی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻠﺎﻡ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ (ﺍﺣﻴﺪ)
ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻮﺟﻌل اﺳمی
فی اﻟﺘﻮﺭیة ﺍﺣﻴﺪ،
ﻓﺒﺎﻟﺘﻮﺣﻴﺪ ﺣﺮم
اﺟﺴﺎﺩ ﺍُﻣّتی
علی اﻟﻨﺎﺭ ﻧﺎم ﻤﻥ ﺪﺭﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺼﻮﺭﺕ (ﺍﺣﻴﺪ) ﺍﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻦ ﻫﺎﻯ اﻣّﺖ ﻣﺮﺍ،
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻮحیدﺷﺎﻥ
اﺯﺍﺗﺶ ﺣﻔﻈ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻧﺎم ﻤﺤﻤﺪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﻄﺒﻴق ﻤﻔﺎﻫﻴم
عرﻓﺎنی ﻮﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ ﺣﺮﻭﻑ ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ،
ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍثباﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺍثباﺕ ﻓﻠﺴفی ﻮﻣﻨﻄﻘﻰ.ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ (ﺣﻤﺪ)
ﺭﻳﺸﻪ ﺑﺮﺍﻯﻨﺎم
ﺨﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻳﻌﻨی ﺨﻮﺩ ﺳﻮﮊﻩﺍﻯ
ﻤﻮﺭﺩ ﺣﻤﺪ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭﺳﺘﺎﻳﺶ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﻣﺘﻮﺳل ﺒﻪ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺣﻤﺪ
ﻭ ﻣﺤﻤﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(ﺣﻴﺎﺩ
ﻭ ﺑﻴﻄﺮﻓﻰ) ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩ، ﮐﻪ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺍﺯﮔﻨﺎﻩ ﻭﺍﺯﻫﺮﻏﻴﺮﺧﺪﺍ
ﺩﺭ سلوک الهی
اﺳﺖ. ﻭﺑﺎﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﻳﺸﻪ (ﺍﺣﻴﺪ)
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
زبان عبری ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻌنی ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
(ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭﺣﻴﺎﺩ
ﻭﺍﺣﻴﺪ) ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﺼﻮﻥ
اﺯﺟﻬﻨﻢ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟک الهی ﺪﺭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻮﺣﺪﺕﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ (ﺗﻮﺭیة)
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌنی ﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺗﻮﺭیة
ﻫﻤﺎﻥ در (ﺭﻭٴﻴﺎ
ﻭﺷﻬﻮﺩ) ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺍﺯﺍﺣﻮﺍل الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
ﺒﺎﺯ ﺩﺭ سلوک
الهی ﻮﺗﻮﺣﻴﺪ ﻋﻤﻠﻰ،
ﺭﻭح ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺖ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﺍﻳﻦ ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﻣﺪﺭک ﺴﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺩﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ الهی اﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺮﺍ ﺗﺎﻳﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺟﺴم اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﻔﻌلی ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺠﻬﻨم ﻤﻴﺮﻭﺩ،
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻥ ﺪﻭ
ﺟﻬﻨم ﻤﻘﺪﻣﺎتی
کنونی ﻮﻓﻮﺭﻯ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮﮒ ﺍﻧﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺟﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
ﻮﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ ﺳگ
ﺪﻭﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﻨم ﺴﻮم
ﻤﻠﮑﻮتی اﻳﻥ ﺮﻭح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ،
ﻭﻣﺘﻠﺎشی ﺸﺪﻥ
ﺘﻥ ﺒﺸﺮﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ تن ﻮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯاﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺭﺍﻥ
عوﻟم اﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﻫﻤﺎﻥ (ﺟﺴم
ﻤﻠﮑﻮتی ﺮﻭﺡ) ﮐﻪ
(ﺟﺴم أثبرﻯ) ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﻭﺟﻮﺩ، ﻣﺴﺘﻠﺰم
ﻴک ﻨﻮع ﺘﻥ ﻮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﺳﺖ ﻭﺩﺭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﺟﺴم
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻋﻨﺼﺮﻯ
ﻴﺎ ﺍﺗمی ﺮﺍهی ﺒﺎﻧﺠﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻴﺎﺯﻯ
همه ﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎل غیرﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺟﺴم عنصری اﺗمی
ﺒﺸﺮﻯ اﻣﺮﻭﺯ،
ﺣتی اﮔﺮ ﻓﺮﺽ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺩﺭ ﺷﮑل ﺼﻮﺭﺕ ﺑﺎ
ﺟﺴﻢ ﺍثیرﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺍﻧﺘﺰﺍعی اﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﻮﮊﻩﻫﺎﻯ
ﻤﺎ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
اﺻل ﺠﺴم ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭلی ﺪﺭﺟﻬﻨم
ﭽﻬﺎﺭم غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی آﻧﻬﺎ ﺑﺪﻧﻴﺎ،
ﻳﺎ ﺟﻬﻨم ﻮ ﺟﻬﺎنوم
ﻮﺠﻬﺎﻥ، ﺩﺭﻳﻚ
ﺟﺴم عنصرﻯ، ﻭلی
ﺒﺼﻮﺭتی ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﻃﺒﻌﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪگی ﻮ ﺳﻮﺯﺷﻬﺎ
ﻭﺣﺴﺮﺗﻬﺎﻯ آﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﺠﻬﺎﻥ ﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺠﺴم
عنصرﻯ، ﻭ ﻳﺎ ﻋﻘل
ﻮ ﺣﺮﮐﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
سلوک الهی ، ﻭﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی ﺪﺭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﻟﺎﺯم ﺪﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎ، ﺟﺴم
و ﻋﻘل ﻮ ﺯﺑﺎﻥﻮﺗﻠﺎﺵﺑﺮﺍﻯﺘﮑﺎﻣﻞ،ﻭﺣﺮﮐﺖ
ﻣﮑﺎنی ﻤﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻘﻮل
اﺭﻭﺍح اﺣﻀﺎﺭ ﺷﺪﻩ،
ﻳﻜﺮﻭﺯ ﺍﻗﺎﻣﺖ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ،ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺻﺪﺳﺎﻝ ﺗﻠﺎﺵ ﺷﻤﺎ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺭﺯﺵ
ﻭ ﺍثر ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻓﻀﺎ و خلاء ﺣﺮﮐﺖ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﺴﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺩﺭﺧﻠﺄ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ کاﺭﻯاﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩ. ﻭﻋﻘل ﻮﺍﺩﺭﺍک
ﻮسعی ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻋﻘلی ﻮ ﺭﻭحی ﻮﻧﻮعی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
سلوک الهی ﻮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻌﻨﻰ،
ﻭ ﻣﻴﺴﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺣتی
اﻳﻥ اﺭﻭﺍح
غیرﺳﺎلک ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﺸﺪﻩ،ﻫﻤﻴﻥ
عقلها ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮐس ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﮐﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭﺁﺧﺮﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻨﻴﺰ ﮐﻮﺭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻨﻴﺰ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،
ﺍﮔﺮﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻧﭽﻨﺎنی
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻗﻄﻌﺎﻋﻘل
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 1056 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ۳ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﺎ ﻣﻥ ﺸﻴئٴ،
ﺍﻋﻈم ثوﺍﺑﺎ ﻣﻥ
ﺸﻬﺎﺩة ﺍﻥ، ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ،
ﻟﺄﻥ اﻟﻠﻪﻋﺰّ
وجلّ، ﻟﺎﻳﻌﺪﻟﻪ،
شیئ ﻮﻟﺎ ﻳﺸﺮﮐﻪ
فی اﻟﺄﻣﺮ ﺃﺣﺪ
ﭼﻴﺰﻯ
عظیم تر ﺩﺭثوآب
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺷﻬﺎﺩﺕ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺰّﻭجلّ ﻫﻴچ ﭽﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﻣﻌﺎﺩل اﻳﻥ
ﺬﮐﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﻴچ ﭽﻴﺰﻯ ﺪﺭ
(ﺃﻣﺮ) ﺑﺎﻭﻯ ﺸﺮﻳک
ﻨﻴﺴﺖ. (ثوآب ) ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣثبت الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻟﻬﻰ،
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﻘﺒﻮل
او ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﮑس ﺍﻥ
اﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺯ
ﻣﻘﺎم ﺨﻮﺩ، ﺑﺎ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﻴﮑﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻟﺬﺍ
ثوآب ﭼﻮﻥ(ثوﺏ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮﺍﻫﻨﻰ) ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﻥ ﺮﻭح ﻘﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﻮﮐﺴﺐ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻭﺍثاﺭ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ هدﻑ الهی
ﺪﺭﺳﻠﻮک ﺪﻳنی ﺪﺭﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺠﺒﺮﺋﻴل
اﺳﺖ. ﺷﻬﺎدﺕ ﺗﻨﻬﺎ
ﮔﻮﺍهی ﻮﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻭﮔﻔﺘﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﮐسی ﺒﺰﺑﺎﻥ
لا ﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﺬﮐﺮ ﺯﺑﺎﻧﻰ، ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯﺴﺎلک اﺳﺖ.
ﮐﻪﻫﻤﺮﺍﻩ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺒﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻴچ
عباﺩتی ﺒﺪﻭﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﻤﻘوﺒل اﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح ﺒﺒﺎﻟﺎ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ثوآب ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺭﻭٴﻴﺖ
ﺑﺎﻟﻔﻌل ﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮشی
اﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻋلی ﺮﻏم ﺘﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﻤﺒﻮﺍﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻘﺒلی ﺴﺎﻟﻚ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯﺍﻳﻥ عرﺵ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ (کُرسی)
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻥ
ﻔﺮضی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ (ﻋﺮﺵ)
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳشی اﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺒﻌﺪﻯ
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳﺖ
بی اﻧﺘﻬﺎ، ﻳﻚ ﺭﻭح
ﻔﺮﺩﻯ ﺪﺭ ﺗﮑﺎمل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ، ﺑﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
اﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻳﻦ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
گذشته ،ﻭﻳﺎ ﺣﺎل
ﻮ ﺍﻳﻨﺪﻩ، ﺟﺰﻳک
ﺸﺒﻨمی اﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺯﻋﺎﻟﻢ (ﺧﺪﺍﺧﺎﺭﺝ)
ﺍﺯﻫﺴتی ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﻫﻴچ ﺸﺒﺎﻫتی
ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﻮﺟﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ.ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﺮسی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق اﻟﻠﻪ، ﻭﻳﺎﻋﺮﺵ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎن رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
(ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺷﺮﻳﻒ) ﺍﻳﻨﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻋﻠﺖ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ، ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
اﺳﺖ. ﺍﻋمّ اﺯﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﻳک اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ. ﺣتی اﮔﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺧﻠﺎل
عباﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺣنی اﮔﺮ ﺑﺪﻭﻥ
عباﺩﺗی ﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺗﺨﻴﻞ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩفع ﺸﺮک
اﺣﺘﻤﺎلی ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﺳﺘﺎﻳﺶ ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺧﻄﺎﺏ ﺑﺨﺪﺍﻯﻤﻄلق
اﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ رَبّ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺳﺎﻟﻚ،
ﺗﻤﺎم اﺫﮐﺎﺭ ﺍﻋم
ّاﺯﺗﻬﻠﻴل و الهی
گفتن ﻮ ﺗﮑﺒﻴﺮ ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭﻏﻴﺮﻩ،ﻫﻤﻪ ﻳک
ﺼﻔﺖ ﻭ ﺧﺎﺻی ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ ﺩفع
ﺸﺮک اﺣﺘﻤﺎلی ﺴﺎﻟک
اﺯ ﻣﺨﺎﻃﺒﻪ ﺑﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. (ﻟﺎ ﻳﻌﺪﻟﻪ)
ﻣﻌﺎﺩل ﻮ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻭ ﺷﺒﻴﻪ ﻭﻳﮑﺴﺎنی
ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄلق
الله ﭙﻴﺪﺍ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
عقل ﻮﻓﮑﺮ ﺑﺸﺮ،
ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺤﻤل ﻮﺩﺭک ﻨﻮﺭﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﺭ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ. ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ۵۵ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ،ﺑﺎﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺑﻨﺎم ﻘﺎﺋم آل ﻤﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻤﺘﻮﻟﺪ،
ﻭﺳﺎلکی کاﺎﻣل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ قُرّه
برﺗﺮ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﻭﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ ﺗﺠلی
ﻤﺠﺴم ﻤﺎﺩﻯ ﻘﺎﺋم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.رَبّ
ﻗﺎﺋ ﻢ،ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﻤﻌﺎﺩل ﺨﺪﺍی ﺷﺮﻳﻚ
ﻭﻫﻤﮑﺎﺭﺍﻭﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺠﺮﻯ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤگی ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ، ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻤﺠﺮﻯﺍﻣﺮﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق هستند.ﮐﻪ
ﻣﺠﺮﻯ ﻔﺮﻣﺎﻥ
اﺯلی کن ﻔﻴﮑﻮﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
اﺭﻭﺍح ﻔﺮﺩﻯ ﺘﻤﺎمی
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﻣﻥﺎﻟﺎﻣﺮ) ﺍﻳﻦ
(ﺍﻣﺮ) ﻣﻨﻈﻮﺭ (ﺍﻣﺮیة
ﺍﻟﻬﻰ) ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻣﺮ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ همین اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭﻣﻘﺎم الهی
میسّر ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
هاﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻫم اﮐﻨﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺗﺎ که ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥﺪﻳﮕﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ رَبّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮک
ﺪﻳنی ﻮ ﺗﮑﺎمل ﺮﻭحی
آﻧﺎﻥ، ﺷﺒﻴﻪ ﺭﻭﺵ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻴﭽکس که ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺣﻰ،
ﺩﺭﺍﻣﺮ الهی ﻮ سلوک
الهی ،ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄلق ﺸﺮﻳﻚ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺣتی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺴﺎﻟﻚ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﻠﺎﺵ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻜﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﺩﺭ
ﺍﻣﺮالهی ﺮﻭح ﺨﻮﺩ،
ﺷﺨﺼﺎ ﻣﻮٴثّر ﻭ
ﺷﺮﻳک ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺟﺰ
ﻣﺸﻴﺖ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺗﻮﻓﻴق ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ، ﭼﻴﺰﻯ
ﻮﻳﺎ ﮐسی ﻨﻘشی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻤﺸﻴﺖ
ﺑِﺪﺍﻯ الهی ﺪﺭﺗﻐﻴﻴﺮﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ اﻭ ﺑﺮﺍﻯ
عفو از ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ،
ﻭﺧﻄﺎﻫﺎﻯ گذﺷﺘﻪ
ﻣﺘﺮﺍﮐم ﺪﺭ ﺭﻭح
ﺤﻴﻮﺍنی ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺣﺼﻮل
ثوآب ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
گناﻫﮑﺎﺭﺍﻥﻮ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺩﺭﺣﺎل
گناﻩ ﻣﺪﺍﻭم هستند.ﻭﺣتی
ﭙﻴﺮﺍﻫﻨﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺘﺪﺭیج
اﺯ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ، ﻭ ﺩﺭﺣﺎل
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻭﺗﺬﮐّﺮ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ،
ﭼﻮﻥلا ﺍﻟﻪ
الاّ ﺍﻟﻠﻪ ﺩفع
ﺸﺮک اﺣﺘﻤﺎلی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺩﻡ ﺑﺪم ﭙﻴﺮﺍﻫﻨﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻮﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺻﻔﺎتی ﺠﺪﻳﺪﻯ
ﺒﺮ ﺗﻥ ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟک اﺑﺘﺪﺍ ﺑﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ، ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍثاﺭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻘﺒلی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺳﭙس
ﺑﺘﺤﻠﻴﻪ ﻭﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺍﺧﻠﺎق
ﻨﻴک الهی ﺒثوآب
ﻫﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤگی
اﻳﻦ ثوﺍﺑﻬﺎ
آثاﺭ ﻭﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎئی
اﺯﮐﺮﺍﻣﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺗﺎ ﺑﺤﺪﻯ که ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯم ﻮﮐﺎفی ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ ﻮﺗﺎﻣﻴﻥ
آﻥ، ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺸﻴﺖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
شرﻭﻃ لاﺯم ﺮﺍ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻳﺪ ﺗﺎﻣﻴﻥ
کند .ﻭلی ﺸﺮﻃ ﺎﺧﺮ
ﮐﺎفی ﻮ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
اﺧﺮﻳﻥ ﺸﺮﻃ لاﺯم
ﺒﺎ ﻣﺸﻴﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟک
ﻤﻮﻓق ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ثوآب ﺟﻮئی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭﻫﺮ
ﻳک اﺯ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ،
ﻭﺗﻮﻗﻒ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻫﺮﻳک اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ، ﻣﺸﻐﻮل
کسب ﺍﻳﻦ ثوﺍﺑﻬﺎ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻬﺎﻳﺖ ﻟﺰﻭم
ثوآب ﺳﺎﻟگ ﻜﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺒﺎﺷﺪ، ﻫﻤﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺮﺍﺣل
ﺒﻌﺪﻯ اﺯ ﮐﺴﺐ
ثوﺍﺑﻬﺎ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،
ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی بی اﻧﺘﻬﺎ،
ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻫﻤگی ﺒﺼﻮﺭﺕ (ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺍﺧﺮﺕ) ﺑﺮﺍﻯﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻴﻚ ﮐﺎﻣل
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. ﺗﺎ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻬﺘﺮﻯ ﺪﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﮐﺴﺐ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮﻣﻨﻈﻮﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻋﻈﻴم ﻘﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ رَبّ ﺍﻋلی
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ(ﺧﺪﺍﻯﻤﻄﻠﻖ)
ﭘس ﺍﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ رَبّ
ﺍلأﺮﺑﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی ﻔﻌﻠﺎ ﻫﺪﻑ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ ﺤﺮﮐﺖ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﻮﺭﻭحی
ﺴﺎﻟﻚ، ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒرَبّ ﻗﺎﺋم
عظیم ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﭘس
ﺍﺯﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺒرَبّ ﺍﻋﻠﺎﻯ ﺮﺣﻤﺎنی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.

حدیث 1057 - ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻮﺣﻴ ﺪﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک الهی اﺳﺖ،
ﺩﺭﺣﺪﻳثی(ﺝ۳ﺹ۳ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ، ﺿﻤﻥ
ﻠﻠﻤﻮٴﻤﻥ ﻀﻤﺎﻧﺎ،
ﺿﻤّﻥ ﻠﻪ ﺍﻥ
هو ﺍﻗﺮّ ﻟﻪ ﺑﺎﻟﺮﺑﻮبیّۀ
ﻭﻟﻤﺤﻤّﺪ ﺑﺎﻟﻨﺒﻮّة،ﻭﻟﻌلیّ
ﺒﺎﻟﺎﻣﺎمة ... ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺰﺭگ ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻮٴﻤﻥ
ﺘﻀﻤﻴﻥ ﻮﺗﻌﻬﺪ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺘﻀﻤﻴﻥ آﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭم کننده ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺮﻭﺑﻴّﺖ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺧﺪﺍئی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ ﻧﺒﻮﺕ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ علی اﻣﺎﻣﺖ
ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﻳﻥ
ﺘﻀﻤﻴﻥ ﻮ ﺗﻌﻬﺪ
الهی هست. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺴﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﺍﻗﺮﺍﺭ ﻭﺍﻋﺘﺮﺍﻑ،
ﻭﺗﺼﺪﻳق ﺒﺮﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﻭﻧﺒﻮّﺕ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺑﺎ (قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ) ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ اﺯرَبّ
مُرَبّی ﺑﻴﺨﻮﺩ،ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻋﻠﻰّ،
ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻮﻫﺮﮐﺎﻣل الهی
ﻮﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ، ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺎﻳﻥ قُرّهﮔﻴﺮﻯ
ها ﺑﭙﻨج ﺘﻥ آل
عبا، ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ، ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻀﻤﻴﻥ ﻮ ﺗﻌﻬﺪ
الهی ﻤﻄﺮح اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺒﻴﻤﻪ
ﺷﺪﻥ ﻮﻣﺼﻮﻧﻴﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﺪﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،
ﻭ ﻧﻴﺰ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﺒﻌﺪ، ﮐﻪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺮﺟﻌﺖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺗﺎ ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ، ﻭﺷﻬﻮﺩﻋﺮﺵ
رَبّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻳﻥ اﻗﺮﺍﺭ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺒﻮﺕ ﻣﺤﻤﺪ،
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ
کسب ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﻟﺰﻭم
ﭙﻴﺮﻭﻯ اﺯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺖ ﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﻋﻠﻰّ،ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ، ﻭﻫﺮﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی اﻭم
ﺪﻫﻨﺪ ﻩﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﺍﻳﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺳﻴﺴتم ﺘﺮﺑﻴﺖ،
ﺗﻀﻤﻴﻥ الهی ﻘﻄﻌﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺒﻬﺮﻩ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭی ﻘﻄﻌﺎ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم را ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺎﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﺗﻀﻤﻴﻥ
ﻴﺎ ﺑﻴﻤﻪ ﻧﻤﻮﺩﻥ،
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی ﺪﺭﺿﻤﻥ
ﻮ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﻥ ﻮﺑﺎ
ﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺪﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻫم
ﻮﮐﻨﺎﺭﻫم هستند.
ﺷﺮﻃ ﻨﺒﻮﺕ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎ ﺗﻀﻤﻴﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺮﺍﻯﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﺑﺪﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ.(ﺭﺑﻮﺑﻴﺖ)
ﺑﻤﻌنی ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭحی ﻤﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﭘﻴﺮ
ﺑﺎ ﻫﻤّﺖ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻣﺸﻴﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ تجلّیات
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺭﺑﻮﺑﻴﺖ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍ ﻭﻣﺸﻴﺖ
ﺍﻭ، ﻳﻌنی ﺴﺎﻟک
ﻤﺘﻌﻬﺪ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ
،ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑل ﻮﻫﺮﺣﺎﻟﻰ،
ﻭ ﺑﻬﺮﮔﺎﻩ ﻭﺑﺎ
ﻫﺮ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺗﻴﮑﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﺑﺎﺳﺎﻟک
ﺮﻓﺘﺎﺭ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻭﺻﻠﺎح ﺪﻳﺪ، ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺮﺍ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻳﻌنی ﺘﻮکُلّ
ﺒﺨﺪﺍ ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﺒﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﺎﻟک
ﺒﻮﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ،ﻋﻴﻥ
ﺘﺴﻠﻴم ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺭﺑﻮﺑﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
اﺯرَبّ ﻭمُرَبّی
ﻔﻌلی اﻭ، ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﻋمّ
اﺯﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،
ﻭﻳﺎﻫﺮ ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺘﺎ ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﮐﻪ ﻫمگی
ﺒﺎﺯ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎ ﻭﻣﺸﻴﺘﻬﺎﻯ
اﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠق
اﻟﻠﻪ رﺏﺍ ﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯﻃﺮﻳق
ی ﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ، ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻭﺳﭙس
ﺑﭙﻴﺮالهی ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻫﻨﮕﺎم قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ، ﻭ(ﺍﻗﺮﺍﺭﻋﻘﻠﻰ)
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺗﺼﺪﻳق
ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ، ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺎ (ﺍﻗﺮﺍﺭﻋﻤﻠﻰ)
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﺒﺎﺩﺕﺳﻠﻮکی
هم ﭽﻨﺎﻥ ﺒﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ کمک ﻮ ﮐﺸﺶ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ الهی ﺨﻮﺩ
ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺷﺮﻃ
ﻨﺒﻮﺕ ﻣﺤﻤﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭ ﮐﺎﺷﻒ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋﻢ،
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
پن جَم لاﺯﻡ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﭘﻨﺠﻤﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺷﺮﻃ لاﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﻌﺪﻯ اﺳﺖ.
ﻭﺍﻣﺎﻣﺖ ﻋلیّ ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
اﻭﻟﻴﻦ ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﺒﺎﮐﻤک ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﭘﻴﺮ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺒﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭﻋﻠﻰّ،
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ،ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﻧﻘﺎﺏ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم گرﺩﺩ. ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﻫم ﺨﻮﺩ علیّ ﻮ ﺍﻋﻠﺎ،
ﻭﻫم ﺨﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﻤگی آﻧﻬﺎ ﺍﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ،ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻘﺪﺭﺕ (ﺗﻨﺒّوء)
ﻭﭘﻴﺸﮕﻮئی ﺪﺭ
ﺷﺮح اﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﻤگی
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻤﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺑﺮﺍﻯﺨلق
ﺨﺪﺍ، ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
سلوک الهی ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻮ ﺍﺩّﻯ
ﻤﺎ ﺍﻓﺘﺮﺿﻪ ﻋﻠﻴﻪ،ﺍﻥ
ﻴﺴﮑﻨﻪ فی ﺠﻮﺍﺭﻩ
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻥ ﺘﻀﻤﻴﻥ
الهی ﺒﺎﺯ ﺑﺎﻳﻥ
ﺸﺮﻃ لﺳﺖ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﭙس ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻋﻤلی ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﺳﺎﮐﻥ ﺪﺭﺟﻮﺍﺭالهی
ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﻮﻟﺎ
ﻋلی ﺪﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻭﻫﺮﻳک اﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﮐﻪﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺍقعی ﻮ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻣﻠﮑﻮتی علیّ هستند
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ
علیّ ﻮ ﻣﺤﻤﺪ، ﻫم
اﻳﻨک ﺪﺭﺟﻮﺍﺭ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﺟﻮﺍﺭ) ﺍﻭﺑﺎ ﺯﺑغیر
ﺍﺯﺩﺭﮐﻨﺎﺭﺍﻭ،ﺑﻤﻌنی
ﺪﺭ(ﭘﻨﺎﻩ ﺍﻭ) ﻭﺩﺭ
ﭘﻨﺎﻫﮕﺎهی اﺯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺎلک ﺪﺭﺣل
ﺴﻠﻮﻙ، ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﭘﻨﺎﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻮﺣﻴﺪ،
ﺑﻤﻌنی اﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺑﻮﺑﻴﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺖ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ، ﮐﻪ ﺍﺯﺷﺮﻭﻃ
لاﺯم ﻮﭘﻴﺶ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺍﻗﺪﺍم ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻮﺑﺖ ﺷﺮﻃ اﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻥ ﺘﻀﻤﻴﻥ الهی
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ،
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤلی
ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ، ﻭ ﺩﺭﺟﻮﺍﺭ
ﻭﭘﻨﺎﻩ ﭘﻴﺮالهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭﺣتی
اﮔﺮﮔﺎهی ﻮ ﺍﻳﺎﻣﻰ،
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﮔﺮﺩﺩ، ﺩﺭ ﺗﺨﻴّل
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﻭ ﻣﺪﺍﻭم
ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ، ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭﺭﺍ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﮐﺴﺐ ﻫﺮ ﺗﻮضیح
ﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﺗﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭ ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺗّﺒﺎع ﻮﻫم
ﺸﮑلی ﺒﺎ ﭘﻴﺮالهی
ﺨﻮﻳﺶ ﺗﻤﺎم ﺸﻮﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘس
ﺍﺯﻋﻤل ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟک ﺪﺍﺭﺍﻯ
اﻳﻤﺎﻥ عقلی ﻮﻋﻘﻴﺪتی
ﻮ ﺩﺍﺭﺍﻯ اﻳﻤﺎﻥ
عملی ﻴﺎ ﺍﻭم ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎﻳﻥ ﻮﺳﺎﺋﻂ ﻭﻳﮋﻩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺷﺎﻧس ﻣﺸﻴﺖ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺘﺎیج
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺿﻤﺎﻧﺖ
ﻭﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻥ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﺭﺍﻭﻯ ﺒﺎﻣﺎم
ﺼﺎﺩق می گوﻳﺪ،ﭘس
ﺍﻳﻥکرﺍﻣتی الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
کرﺍﻣﺖ ﻭﻟﻄفی الهی
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭﻫﺴتی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻧﻌﻤﺖ
ﻭﮐﺮم ﻮ ﺭﺣﻤﺖ الهی
که ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﺣتی ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﮐﻪ ﺩﺍﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﺒﻮﺏ الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﮐﺸﺶ ﻗﻠﺒﻰ،
ﻭﺍﺩﺭﺍک عقلی ﻮﻫﻤّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺻﺒﺮ ﻟﺎﺯم ﺮﺍﻣﻴﺪﻫﺪ
،ﺗﺎ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮع بشریّت ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﺒﺮﺳﺪ.ﭘس ﺍﻳﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻃﺮﻳق ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ،
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ کرﺍﻣتی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺪﻧﺒﺎل اﻇﻬﺎﺭ
ﻧﻈﺮ ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻋﻤﻠﻮﺍ ﻗﻠﻴﻠﺎ،
ﻭﺗﻨﻌّﻤﻮﺍ ﮐثیرا
ﭘس ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﮐمی
کاﺭﺳﻠﻮکی ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
الهی ﺒﻨﻤﺎﺋﻴﺪ،
ﺗﺎ ﺑﻨﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ ﻭﻣﻬمی
ﺒﺮﺳﻴﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻨﻬﺎﺋﻰ،
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﺪﺭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ،
ﻭ ﮔﻮناﮔﻮﻥ ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﭼﻮﻥهفت
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی سوم ﻮ ﺭﺟﻌﺖ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺟﺴمی ﻮ ﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭﺍنی ﺒﺴﻴﺎﺭﻋﻈﻴم
که ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻥ، ﭼﻮﻥکرﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﻤﻴﻤﻮﻥ ﺪﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻥ کرﺍﻣﺎﺕ ﻭﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﻓﻖ، ﺷﺎﻣل ﺪﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
عقلی ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﺍﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍﻧﻰ، ﻭﺳﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪﻳﻬﺎﻯ
اﺣﻮﺍﻟﻰ، ﻭﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﺮﻭٴﻴﺎئی ﺪﺭ خواب
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻯ
که ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﺒﺎﮐﺮﺍﻣﺖ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻭﮐﺎﻣل
الهی ﺸﺪﻩ،ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺑﺎﺯﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ ﻤﻬﻤﺘﺮ،ﻭﻫﺪفی
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻭﻣﻘﺎم
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﺎﻋﻘل
ﻮﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﻨﺎﺳﺐ،
ﭼﻮﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎئم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﺍﺯ ﻃﺮﻳق ﭙﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻮﻯ ﻮﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮﺗﺮﺑتی
اﻟﻬﻰ، ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﻭﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﻭﺟﻮﺩﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯﺧﻠﻘﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮﻫﺴتی
یک هدﻑ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ،ﻭﻧﻪ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯﺪﻳﮕﺮ.
ﺳﻔﺎﺭﺵﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺒﺮﺍﻯ عمل عباﺩﻯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ، ﻭﺗﺮک
گذﺷﺘﻪﻫﺎ، ﻭتوَسّل
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺗﺎ ﺣﺼﻮل ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ
سعی ﻮ ﻫﻤﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﺍﻭم کنند، ﺗﺎ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک کم ﺼﺒﺮ، ﺯﻭﺩ
ﺗﺮ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭلی
ﺒﻘﺎﻳﺎﻯ اثاﺭ ﻣﻨفی
اﺯﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﺎﻧﺪ، ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻤﻌﺎیب ﺟﺴمی ﺪﺭﻓﺼل
ﻨﻮعی ﭙﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
گرﺩﺩ. ﭼﻮﻥ هر ﻧﺎﺗﻮﺍنی
عضوﻯ، ﻭﻳﺎ ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ، ﻭﺿﻌﻒ ﺍﺩﺭﺍﻙ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ ﺧﻴلیها
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺪﺭک ﻮ ﺗﺤﻤل
ﺒﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻔﺖ،
ﮐﻪ ﺑﻨفع ﺸﻤﺎ ﺍﺳﺖ،
ﺗﺎ ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩو
نجات ﺑﺮﺳﻴﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ،
ﭼﻮﻥﺘﺰﮐﻴﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ.

حدیث 1058 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ۴ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﻤﻥ
ﻤﺎﺕ ﻭﻟﺎ ﻳﺸﺮک
ﺒﺎﻟﻠﻪ ﺷﻴﺌﺎ،
أحسَن او ﺍﺳاء
،ﺩﺧل اﻟﺠنّة ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﻤﻴﺮﺩ،
ﻭﺗﺎ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ
ﮐسی ﻴﺎ ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﺑﺨﺪﺍ ﺷﺮﻳک ﻨﻨﻤﺎﻳﺪ،ﭼﻪ
ﺧﻮﺑﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
،ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﻋﺪم
ﺸﺮک ﺒﺨﺪﺍ ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪﻫﺮﮐس
ﺑﺖ ﺳﻨگی ﺮﺍ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻧﮑﺮﺩ ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ الهی ﻨﮑﺮﺩ
ﺟﻬﻨمی اﺳﺖ.ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ سلوک
الهی ﺑﮑﻨﺪ ﺑﻬﺸتی
اﺳﺖ.ﺣتی اﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﺘﺎیج ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻬﺎئی ﺒﺮﺳﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﺮ الهی
ﺪﺍﺷﺘﻦ، ﺧﻮﺩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
الهی ﻤﺘﻌﺪﺩ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
آﻧﻬﺎ،ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ بهشت
چهارم ﺒﺪﻧﻴﺎ،
ﭘس ﺍﺯﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
سلوک الهی که ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
ﻭ ﺗﺎﻣﻴﻦ (ﺷﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم ﻮ ﮐﺎﻓﻰ) ﺍﻥ
ﺍﻧﺠﺎم گرﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
.لی ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ هر
ﺩﻳﻦ، ﻭیا ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺒﻬﺮ ﻣﺬﻫبی که ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺴﻠﻴﻢ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺒحقّ ﺰﻣﺎﻥ، ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺮک
اﺳﺖ ﺗﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس .ﻭﺍﮔﺮ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﻤﺮ ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺩﻋﺎ ﻭثنا ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،ﻭلی
ﭙﻴﺮ ﻭآخوندﻯ ﺴﻔﻴﻪ
ﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﺸﺮک ﻮﺍﺯ ﺑﺖﺳﻨگی
ﭙﺮﺳﺖ،ﻋﺎﻗﺒتی
ﺒﺪﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺑﻌﻠﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی کاﻓﻰ، ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴنی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣطیع ﻮ
ﺑﺎ سعی کافی ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩ، ﻭﺗﺎ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ ﺴﺮﭘﻴﭽی ﻨﺪﺍﺷﺖ،ﺑﺮﺍﻯ
هماﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﭘﺒﺮالهی ﺨﻮﺩ،ﻳﮑﻬﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﺭﺑﻬﺸﺖ
سوم ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭﺑﺎ ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ اﺩﺍﻣﻪ ﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻣﺪ. ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
کرﺍﻣﺎﺕ ﺟﺴمی ﻮﺫﻫنی
ﻮ ﺭﻭحی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺭﺟﻌتی ﺒﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭﺍﺯ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
ﻔﻌلی ﺨﻮﺩ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺎﻫم اﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﻤﮑﺎنی ﻮﺑﻮﺳﺘﺎنی
ﻮﻳﺎ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﺻﻔﺎﺗﻰ،
ﻭﻳﺎﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻣﻘﺎﻣﻰ،
ﻭﻳﺎﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺎﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
کیفی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﻤثاﻝ،
ﺑﺎ ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
ﺒﻬﺘﺮ ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺧﻴلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮبی
کرﺩﻩ ﻳﺎ ﻧﮑﺮﺩﻩ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤطیع
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﮑﺪﺍم
ﺸﻬﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻘﺎئم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻌﺼﻮم
ﻮ ﻣﺼﻮﻥ اﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﻭﺍﻳﻨﺪﻩ،
ﻭﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺘﺎ ﻣﺮگ اﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺩﺧﻮل ﺪﺭﺑﻬﺸﺖ
ﻣﮑﺎنی ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﻳکی ﺒﻬﺸﺖ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﺮﻭﺯﻫﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ، ﺍﻣﺎﮐنی
ﺒﻬﺸﺘﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭم
ﺨﻮﺩ، ﺭﺟﻌتی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻣﺎ ﺑﻬﺸﺖﻋﻘلی
ﻮﺻﻔﺎتی ﻨﻴﺰ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﺮﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻮﻳﺎ ﺩﺭﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻋﻘل کُلّی
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻋﻘل ﺴﺮﺷﺎﺭ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﺪﺍﻭم الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﭼﻮﻥﻮﻋﻘل ﻤﺼﺮفی
ﺪﻧﻴﻮﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم ﺠﺒﺮﻭتی
اﻧﺘﻈﺎﺭ، ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺒﺮﺧی اﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﭽﻮﻥ عقل ﻮ ﺍﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻘﺎمی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺎم ﺮﻭحی ﺸﺨﺺﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﺩﺭﺳﺎﻟک ﺪﻳﺪﺍﺭﻯ
اﺯﻣﻘﺎﻡ الهی ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻮﻋﻴﮑﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
اﺳﺖ، ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ هفت ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ، ﺩﺭﺻﻮﺭتی
ﺰﻳﺒﺎ ﻭﻋﻘلی
کاﻣﻠﺎ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎتی ﺠﺴمی
ﻮﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭحی
ﻔﻮق اﻟﻌﺎﺩﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪﻋﻘل ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻥ ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ ﺍﺯﻣﻘﺎم
عقلی ﻤﻴﻤﻮﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،ﺑﺮﺍﻯﺴﻠﻮﻙ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ الهی
ﺒﻬﺮ ﺭﻭﺵ ﮐﻪ ﺁﻥ
ﺰﻣﺎﻥ لاﺯم ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﻭﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻗﺎﺋم آل ﻤﺤﻤﺪ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎن ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ رَبّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺗﻮﺟﻪ ﺑغیر
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ شرک اﺳﺖ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻤﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ توَسّل
هستند، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺍتبی الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺩفع ﺸﺮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ،
ﻭﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
غیر ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ بمعرفی
خداوند ﺸﺮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ،ﻭضعی
ﺒﻬﺘﺮ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻓﺮ
ﺟﺎﻫل ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺑﺴﺨتی ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ اﺯﻧﻈﺮ
ﻗﺮﺍﻥ ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
،ﻫﻤﻴﻥ ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺬﻫبی ﭙﻴﺮﻭ آخوندﻫﺎﻯ
غیرالهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
.ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺪﺭﻭغ
ﻮﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ، ﻣﺪﻋﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋلیّ ﻮﺩﻳﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 1059
- ﺩﺭﺣﺪﻳثی (ﺝ۳ﺹ۳ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻗﺮﺍنی
اﻭﻟﻴﺎ ﻨﺎﻡ (ﺍﻫل
اﻟﺘﻘﻮﻯ) ﻭ (ﺍﻫل
اﻟﻤﻐﻔﺮة)ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﻧّﺎ
اﻫل التُّقی ،ﻭﻟﺎ
ﻳﺸﺮک بی عبدﻯﺸﻴﺌﺎ،
ﻭ ﺍﻧﺎ ﺍﻫﻞ، ﺍﻥ
ﻠم ﻴﺸﺮک بیّ
عبدﻯ ﺸﻴﺌﺎ، ﺍﻥ
أﺩﺧﻠﻪ ﺍﻟﺠنّة
ﻣﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﻘﻮﺍ
ﻭﺗﺮس ﺑﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻢ، ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﺑﺎ ﻣﻥﺸﺮﻳک
ﻨﮑﻨﺪ. ﻭﻣﻥ
اهل ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻥ هستم که ﻣﻮﺭﺩ
ﺷﺮک ﺒﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﮕﻴﺮﻡ ﻭﺗﻌﻬﺪ
ﻧﻤﺎﻳم که ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺧل ﺒﻬﺸﺖ ﻧﻤﺎﻳﻢ.
ﺍﻣﺎ ﺻﺎﺩق ﺪﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﺗﻮضیح ﺨﻮﺩ ﻓﺮﻣﻮﺩ:
اﻥّ اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ، ﺍﻗﺴم
ﺒﻌﺰﺗﻪ ﻭ ﺟﻠﺎﻟﻪ،
ﺍﻥ لا ﻳﻌﺬّﺏ ﺍﻫل
ﺘﻮﺣﻴﺪﻩ ﺑﺎﻟﻨﺎﺭ
ﺍﺣﺪﺍ ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺴم ﻴﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻫل ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ، ﺑﻌﺬآب
ﺟﻬﻨﻢ ﻭﺍﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻳﻌنی
کسی که ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ، ﺷﺮﻳکی ﺒﺮﺍﻯ
خدﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.(ﺍﻫﻞ) ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺪﺭﻣﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﺭﺍم ﺸﺪﻩ، ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺎﻳسته ﮐﺴﺐ ﻣﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺷﺮک ﻨﮑﺮﺩﻥ
ﺒﺨﺪﺍ ﻳﻌﻨی ﺒﺪﻭﻥ
ﻮﺳﺎﺋﻄ ﺰﻧﺪﻩ
اﻟﻬﻰ بمعرفی
خداوندعباﺩﺕ
ﻧﻨﻤﻮﺩﻥ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺯﻯ اﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻧﮑﺮﺩﻥ،
ﮐﻪ ﺷﺮک ﻮﺍقعی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻌﺰﺕ
ﻭ ﺑﺰﺭگی ﻮ ﻗﺪﺭﺕ،ﺟﻠﺎل
ﻮﻋﻈﻤﺖ ﺧﻮﺩ ﻗﺴم
ﻤﻴﺨﻮﺭﺩ، ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻫل ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺭﺍ
ﺑﺠﻬﻨم ﻨﻤﻴﺒﺮﺩ.
ﺍﻫل ﺘﻮﺣﻴﺪ، ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﺣّﺪ ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﺒحقّ ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺩﺭیک عباﺩﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺨﻮﻳﺶ ﺑﻮﺣﺪﺕ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺠﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ. ﺣتی اﮔﺮﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺑﻨﻴﮑﻰ
ﺳﻠﻮکی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺸتی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻫل ﻴﻌنی ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ،
ﻭ ﺭﺍﻡ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی کسب ﻣﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺭﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﺷﺮک ﻨﮑﺮﺩﻥ
ﺒﺨﺪﺍ، ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﻮﺳﺎﺋﻄ زنده ﺍﻟﻬﻰ،
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻧﮑﺮﺩﻥ،
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ آخوندﻫﺎﻯ
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺷﺮک ﻮﺍقعی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻫل ﺘﻘﻮﺍ
ﻭﺍﻫل ﻤﻐﻔﺮﺕ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ، ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺘﺎﺣﺼﻮل ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺘﻌﻬﺪ الهی
اﺳﺖ، ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋﻢ. ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺧﻴﺎل گند بحَجّ
ﻤﮑﻪ ﺭﻓﺘﻪ، ﻭﻳﺎ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﭙﻮل ﺨﺮﻳﺪﻩ،
ﺗﺼﻮﺭ ﻧﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻫل ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭﺟﻬﻨم
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﺣﺮﺍم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

حدیث 1060 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯﺎﻣﺪﻩ(ﺝ۳ﺹ۵ﺑﺤﺎﺭ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻟﻤﻮﺟﺒﺘﺎﻥ،
ﻣﻥﻤﺎﺕ ﻳﺸﻬﺪﺍﻥ
لا ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ،ﻭﺣﺪﻩ
ﻟﺎ ﺷﺮﻳک ﻠﻪ، ﺩﺧﻞ
ﺍﻟﺠنّة،ﻭ ﻣﻥ ﻤﺎﺕ
ﻳﺸﺮک ﺒﺎﻟﻠﻪ ﺷﻴﺌﺎ،
ﻳﺪﺧل اﻟﻨﺎﺭ ﺍﻥ
ﺪﻭ ﺍﻣﺮ ﻣﻮﺟﺐ ﻭﻟﺎﺯم
ﻮﻭﺍﺟﺐ ﺑﺎﺯﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭﻳک ﻤﻮﺭﺩ ﺷﺮﻙ،ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ ﺸﺮﻃ
ﻮﺍﺟﺐ، ﺩفع ﺸﺮک
ﺒﺎ ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪی
ﺗﻬﻠﻴل اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺸﺮﻃ ﻮﺭﻭﺩ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎم عمر ﺍﻳﻥ
عدم ﺸﺮک اﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻳﻌنی ﺘﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮﮐﻰ
با ولایت الهی
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻨﻬﺎﺋﻰ، ﻭﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻬﻴی ﺒﺨلق ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﺍﻧﻬم ﺪﺭﺣﺪﻭﺩ
ﮐﻤﻚ، ﻭﻧﻪ ﻣﺠﺒﻮﺭﮐﺮﺩﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻋﻀﻮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺗﺎ ﻭﻗتی ﻔﺮﺻﺖ
ﺍﻳﻥ ﺴﻠﻮک ﻮﺗﺴﻠﻴم
هست ،ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ
نصوح ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.
ﻭلی هرﭼﻪ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺍﻏﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ، ﺷﺎﻧس
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻤﺘﺮ ﻭﺩﻳﺮﺗﺮ
ﻭﺳﺨﺖﺗﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻥ اﻳﻥ ﺬﮐﺮکافی
ﻨﻴﺴﺖ، ﻭ ﺷﺮﻙ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ ﺒﺖ ﺳﻨگی
ﭙﺮﺳﺘﻴﺪﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ آخوند ﭘﺮﺳتی
ﻮﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴیه ﺸﺮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻴک ﺴﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﻭﺑﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻤﺮﮒ، ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﺮﺻتی اﺿﺎفی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﻭﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣل طﺒﻴﻌﻰ،
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی
ﻮ ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﺯ ﻃﺮﻳق ﺴﻠﻮک
ﻮ ﺗﮑﺎﻣل اﺭﺍﺩﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
که ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺍﻧﺠﺎم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ.ﻭلی
ﺒﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺮﺩﺩ. ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺷﻌﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﺳﻤﺒﻮل اﺫﮐﺎﺭﺩفع
ﺷﺮک ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺩﺭﻫﻨﮕﺎم ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺤﺎﻟﺖ
ﻓﻨﺎﻯ عاﺑﺪ ﺩﺭ
ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺎﻟﺖ
(ﺳﺎﻣﺎﺩﻳﻥ ﻮﺻﻤﺪ
ﺷﺪﻥ) ﻓﺮﺍﻣﻮشی
ﺨﻮﺩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ کسب
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.دﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﻓﺮﺍﻣﻮشی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄلق ﺸﻮﺩ.ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎم عباﺭﺍﺕ
ﻧﻤﺎﺯ،ﭼﻴﺰﻯ ﺠﺰ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺩفع ﺸﺮک
ﻨﻴﺴﺖ.( ﻳﺸﻬﺪ) ﺗﻨﻬﺎ
ﮔﻮﺍهی ﺪﺍﺩﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻳﺎبی
ﻮ ﺍﻗﺮﺍﺭ ﻋﻤلی
ﺪﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ ،ﻭﺩفع
ﺸﺮک ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ.ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ، ﺑﺴﻠﻮک
الهی ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ،
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﻳﻌنی علی رغم
عباﺩﺍﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ، ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
که آخوندﻫﺎﻯ ﻤﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺵ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﮐﺎﺭﻯ ﺠﺰ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﻋﻤلی ﺸﺮک آﻣﻴﺰ
ﻭﻏﻴﺮ الهی ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ .ﻫﻤ ﻪﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎمی ﺴنی ﻴﺎ
ﺷﻴﻌﻰ،ﻭﻳﺎ ﺣتی
ﻤﺪعی ﻮﻟﺎﻳﺖﻋﻠﻰّ،ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻠﻮک الهی ﺘﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ،ﺍﺯ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻮﻋﻠﺖ ﺍﻳﻥ ﺰﻧﺪگی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺗﻤﺎمی ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻏﻴﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺎﻳﻨﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ ﺨﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ، ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻧﺸﺎﻥﺎ ﻧﺠﺎﻣ
ﺒﺪﻫﻨﺪ.ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ
الهی ﻮﺑﻬﺸتی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
کنونی ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎل ﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻧﺸﺪﻥ عباﺩﺍﺕ ﻫﺴﺖ.ﻭﺟﺰ
ﺟﻬﻨﻢ ﺭﻓﺘﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷتی
ﺘﺎﺯﻩ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.(ﻣﻮﺟﺐ ﻳﺎ
ﻭﺍﺟﺐ ﮐﻨﻨﺪﻩ
و بایستگی )ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭ ﺗﻌﻬﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺑﻴﻤﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﻋﺒﺎﺭﺍتی ﭽﻮﻥ
ﺘﻀﻤﻴﻥ ﻮﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺧﻮﺩ، ﺍﻳﻥ ﺒﻴﻤﻪ
ﺷﺪﻥ ﺮﺍﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭحَقّ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ، ﻭ ﻣﺼﻮﻥ
اﺯﻫﺮ جهنم ﻭﺍﺗﺶ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

حدیث
-1061 - ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺎﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ۵ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
کلّ ﺠﺒّﺎﺭ ﻋﻨﻴﺪ،
ﻴﻘﻮﻝ، ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻟﺠﻮﺟﺎﻧﻪ،
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺫﮐﺮ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪﺍ ﻟّﺎ ﺍﻟله
ﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﺪ، ﻳک
ﺠﺒّﺎﺭﺑﺎ ﻋﻨﺎﺩ
ﺻﺮﺍﺭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻣﺘﮑﺒﺮﻭﺟﺒﺮﻯﻤﺎﺩﻩﮔﺮﺍ،ﻭﻟﺠﺒﺎﺯﻏﻴﺮﻋﺎقلی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ذﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
سلوک الهی ﺮﺍﺍﻧﺠﺎم
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ ﺩفع
ﺸﺮﻙ، ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﺭﺵ ﮔﻨﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،ﺣتی
اﮔﺮ ﻣﺘﻌﺒّﺪ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ
،ﺑﺎﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
کاﺫﺏ آخوندﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﮔﺮﭼﻪ ﺣتی ﺪﺭ
ﻇﺎﻫﺮ، ﺑﮕﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺴﻨّتی نیز ﺪﺳﺖ
ﻧﺰﺩ. ﻭﺍﺻﺮﺍﺭ ﻫم
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻮﺣتی ﻤﻮٴﻤﻥ ﺒﺪﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻧﻪ
ﺍﺳﻠﺎم ﻮﺗﺴﻠﻴم
اﺯ ﺍﻭ ﺍﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺴﻠﻴم ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ،ﻭﻧﻪ
ﺍﻭم کننده ﻭﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻗﺼﺪ
ﻟﻘﺎﻯ الهی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺮﺍ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻭﮐﺎﺭﻯ ﺒﺎﻃﻞ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ کاﺭ آخوندﻫﺎﻯ
ﺪﺷﻤﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی که ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
اﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺬﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻨﺒﺎﺷﺪ،
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﻨﻴﺴﺖ.ﺗﺎ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻟﻘﺎﻯ
ﺘﺠلی الهی اﻭ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺯﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺍﺷﺘﻥ هرﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺤﻔﻮﻅ،
ﻭﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻓﻌلی اﻭ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی ﺒﻬﺘﺮﻯ
اﺯﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺗﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻞ ﻭﺻﺒﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﮕﻴﺮﻯ ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻮﻇﺎﻳﻒ الهی
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﺑﮑﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﺍﻳﻨﺪﻩ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻭﭼﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺠﻬﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻄﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
(ﺟﺒّﺎﺭ)ﺍﻫل ﺠﺒﺮ
و زور وزور
گوئی ﻭﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺌی
ﻮﻃﺒﻴﻌﺖ ﭘﺮﺳﺘﻰ،ﻭﺑﺪﻭﻥ
اﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ
الهی از ﺟﺮﻳﺎﻥ
اﻣﻮﺭ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ، ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻋﺪم
ﺴﺮﺳﭙﺮﺩگی ﻮﺗﺴﻠﻴﻢ.(ﻋﻨﻴﺪ)
ﻳﺎ ﻋﻨﺎﺩ ﻭ ﻟﺠﺒﺎﺯ،
ﻭﻳﺎ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻭﺗﺎﮐﻴﺪ
ﺑﺎﻓﻬم آﻧﭽﻪ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺬﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﻫﻨﮕﺎم
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ
الهی ﭙﻴﺮ الهی
ﻮﻳﺎ ﻫﺮﻳک اﺯﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻣﺪﺍم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﻯ
ﻤﻌﺒﻮﺩ ﻣﻦ،الهی
هستی ﻮلی اﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﻭﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻭ رَبّ ﻣﻴﺒﺎﺷﻰ،ﻭلی
اﻟﻠﻪ ﻭ رَبّﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻰ.ﺣتی
اﻳﻥ کلام ﺮﺍ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻨﻮﻋ
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻳﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ.
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ،
ﭼﻮﻥ اﻟﻠﻪ ﺍﮐﺒﺮﻭ
ﺳﺒﺤﺎﻥ اﻟﻠﻪ ﻭﺍﻟﺤﻤﺪ
ﻟﻠﻪ، ﮐﻪ ﺗﺴﺒﻴﺤﺎﺕ
ﻓﺎﻃمی ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻧﻴﺰﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻧﻤﺎﺯ ﻧﻴﺰ ﭼﻴﺰﻯ
ﺠﺰﻫﻤﻴﻥ ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻨﻴﺴﺖ.

حدیث 1062 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ۵ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: أﻥ لا ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ، ﮐﻠمةﻋﻈﻴمة
ﮐﺮﻳمة ﻋلی اﻟﻠﻪ
ﻋﺰّﻭجلّ، ﻣﻥ ﻘﺎﻟﻬﺎ
ﻣﺨﻠﺼﺎ، ﺍﺳﺘﻮﺟﺐ
ﺍﻟﺠنّة ،ﻭﻣﻥ ﻘﺎﻟﻬﺎ
ﮐﺎﺫﻳﺎ،ﻋﺼﻤﺖ
ﻣﺎﻟﻪ ﻭﺩﻣﻪ، ﻭﮐﺎﻥ
ﻤﺼﻴﺮﻩ ﺍﻟﻰ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﮐﻠﻤﻪ ﻭﻋﺒﺎﺭﺕ
ﮐﻠﺎمی عظیم ﺒﻮﺩﻩ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻬم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﮐسی
آﻧﺮﺍ ﺑﺎ ﺍﺧﻠﺎﺹ
ﺑﻴﺎﻥ ﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺑﻬﺸﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮ ﺍﻭ ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺍﻧﺮﺍ ﮐﺎﺫﺑﺎﻧﻪ
ﻭﻏﻴﺮ ﺻﺎﺩﻗﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ،
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺟﺎﻥﻮ
ﻣﺎﻟﺶﻣﺼﻮﻥ اﺳﺖ،
ﻭلی ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻭ
ﺍﺗﺶﺟﻬﻨم اﺳﺖ.
(ﻣﺨﻠﺼﺎﻧﻪ) ﮔﻔﺘﻥ
اﻳﻦ ﻋﺒﺎﺭﺕ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﮐﺴب
ﻘﻀﺎ ﻭ نفع ﺨﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﺘﻌﻬﺪ
ﺑﺒﻬﺸﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺬﮐﺮ ﺍﻳﻥ ﺠﻤﻠﻪ
ﻭﻋﺒﺎﺭﺕ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ گفتن
اﻳﻥ ﺠﻤﻠﻪ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﭼﻨﺎﻥ ﺒﻬﺸﺘﻰ،
ﻫﻤﻪ ﻧﻴﺰ ﺣﺎﺿﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ (ﺍﺧﻠﺎﺹ) ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻥ، ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
(ﺗﺨﻠﻴﺺ ﻧﻔس ) ﺍﺯ
ﺁثاﺭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺨﻮﺩ،
ﺑﺎ سلوک الهی ،
ﻭﺑﺎ توَسّل ﺒﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺠﺎم ﻮﻇﺎﻳﻒ
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ، ﺑﺎﻳﺪ
(ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭﺻﺎﺩﻗﺎﻥ)
ﻭﺑﺎ ﺍﺧﻠﺎﺹ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺨﻠﻴﺺ ﻭ ﺧﺎﻟﺺ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻮﭘﺎک ﻮﻧﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻥ ﺮﻭﺍﻥ اﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺍثاﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩﻫﺎﻯ
ﻘﺒل اﺯﺗﻮﺑﻪ ﻭﺳﻠﻮﻙ،
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺍثاﺭ
ﺗﻮﺣﺶ ﻭﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍنی
ﻮﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
عقلی که ﺩﺭ ﺫﻫﻥ
ﻮﻧﺎ ﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﻫﺮﮐس ثبت ﺍﺳﺖ،
ﺑﺮﻃﺮﻑ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
گرﺩﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺘﺮ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺪﺭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐسی اﻳﻥ
عباﺭﺕ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺭﺍ
ﮐﺎﺫﺑﺎﻧﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻳﻥ هماﻥ کاﺭﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ  ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻘﺸﺮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻳک عباﺩﺕ ﻧﺎ ﻣﻘﺒﻮل
ﻮ ﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺟﻬﻨم ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺒﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺎل
کسی ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﺼﻮن
ﺒﻮﺩﻥ، ﺍﺯﺧﻄﺮﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ اﺳﺖ
ﻭلی اﻳﻥ ﻤﺎل اﻭ،
ﻫﻤﺎﻥ کرﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻮ ﺫﻫﻨی ﻮﺭﻭحی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮنی
اﻭﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻠﺬﺕ
ﺟﻮئی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﻭﺗﻥ ﭙﺮﻭﺭﻯ ﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭلی
اﺯﻫم أﮐﻨﻮﻥ
عملا ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺘﺪﺭیجی عقل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﭘی ﺍﺯ
ﻳک ﻤﺮگ ﺪﺭﺩﻧﺎﮐﻰ
ﺑﺠﻬﻨم ﺴﻮم ﻤﻠﮑﻮتی
ﻮ ﺳﻮﺧﺘﻥ ﺮﻭح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﺘﻥ اﺯﺍﺷﻌﻪ
ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻘﺒﻮل
هرﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺑﺮﺍﻯﻴگ ﺘﻮﻟﺪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺟﻬﻨﻢ ﭼﻬﺎﺭم
عذآب ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺮﻧج آﻭﺭ، ﻭﺳگ ﺪﻭﻯ
هاﻯ ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
کرﺍﻣﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯاﻭ
ﺑﺎقی ﻨﻤﺎﻧﺪﻩ،
ﻭ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﻑ ﻧﻤﻮﺩﻩ،
ﻭﺳﻮﺧﺖ ﺷﻬﻮﺕ ﻭﻟﺬﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺍﻥ،
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺸﺎﻧس
ﺍﻧﻬﺎ ﻣسخ ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﻮ ﺧﻮک ﺸﺪﻥ اﺳﺖ.(ﮐﻠﻤﻪﻋﻈﻴﻤﻪ)
ﮐﻠﺎم ﻤﻬم و
استخوان شکن ﻮﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻣﺰ ﻭﺳﻤﺒﻮل ﺤﻴﺎتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭﺩف
ع ﺸﺮک هنگام
عباﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻧﮕﻔﺘﻥ اﻥ، ﻭ ﻳﺎ
ﮔﻔﺘﻥ ﺮﻳﺎﮐﺎﺭﺍﻧﻪ
،ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ ﺪﺭﮔﻔﺘﻥ
اﻥ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻧﻮعی اﺻﺮﺍﺭ ﻭ
ﻟﺠﺒﺎﺭﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯﻘﺸﺮﻯ
ﮕﺮﻯ ﻮﺷﺮک
عملی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺯ آخوند ﻭﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔیه ﭙﻴﺮﻭﻯﻮ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺬﮐﺮﺗ ﻮﺣﻴﺪﻯ(ﻋﻈﻴم
ﻮﺑﺰﺭﮒ)ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﻈﻴم ﻮرَبّ
ﻋﻈﻴم ﻘﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ رَبّ ﺍﻋﻠﺎﻯ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ،ﺗﺎ رَبّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭﭘﻴﺶﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻋﮑس
ﺍﻥ ﺪﺭ ﺷﺮک ﻮﺭﺯﻯ
(ﻋﻈم ﻮﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ)
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺭﺩ
و قصّابی ﺷﺪنی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.(ﮐﺮﻳﻤﻪ)ﺑﺎﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺖ ﺩﻫﻨﺪﻩ،
ﻭﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟک
الهی ﺒﻔﻀل ﻮﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻘﺎمی ﻮﻋﻘلی ﻮ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺍﺳﺘﻮﺟﺐ) ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ ﻟﺎﺯم
ﻮﺣﺘمی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺣﺮﺍم
گرﺩﻳﺪﻥ ﺠﻬﻨﻤﻬﺎ
ﺧﺎﺹ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﻮ ﻭﺍﺻل اﺳﺖ. (ﻋﺼﻤﺖ)
ﺩﺳﺖ ﺑﺴﺘﻪ ﻭﻣﻌﺼﻮم
ﺸﺪﻩ، ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺯﺩ، ﺩﺳﺖﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺩﺳﺖ ﺑﻨﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی کامل اﻟﻬﻰ،
ﺑﺎﺩﺳﺘﺎنی ﺒﺎﺯ
ﻭﺍﺯﺍﺩﻯ عمل ﻞ،ﺑﺪﻭﻥ
هر ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﻪﺍﻯ،ﻣﺼﻮﻥ
ﻮﻣﻌﺼﻮم اﺯ ﻫﺮﻣﺼﻴﺒﺖ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍتیﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﻭﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺨﺸﻮﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.(ﺧﻮﻥ)
ﺍﻭ،ﻳﻌنی ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ، ﻭلی با ﻋﺪم
ﺴﻠﻮک ﻤﻮﺭﺩ ﺗﺼﻔﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﻧﻴﻥ ﺪﺭ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی ﻮ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺷﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺑﻨفع اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
،ﺗﺎ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻨﮑﻨﺪ.ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮعی ﻮ ﺭﻭحی ﻮﻋﻘلی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﻨﻴﺎﺑﺪ.
(ﻣﺼﻴﺮﻩ) ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻳﻨﺪﻩ، ﺍﻭ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭﺷﺪﻥ
ﺠﺪﻳﺪ ﻭﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻭ،ﺑﺠﺎﻯ ﺼﻴﺮﻭﺗی
ﺒﻬﺘﺮ ﻳﺎﻓﺘﻦ،ﻭﺑﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺭﻓﺘﻦ، ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﺤﻴﻮﺍنی
ﻨﺮﻓﺘﻥ اﺳﺖ. ﻭﺣتی
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ، ﺑﻔﺴﺦ
ﮔﻴﺎهی ﻮ ﺭﺳخ ﺠﻤﺎﺩﻯ
هم ﺒﺮﻭﺩ ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﻨﻴﺰ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮﺯﻧﺪگی
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﮐﻪﻫﺴﺖ،
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ ﺟﻬﻨم
ﻤﻘﺪﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻋقل کمتر ﺩﺭ
ﺭﻭﺯﻫﺎ، ﻭﻳﺎ ﺷﺒﺎﻥ
ﮔﺎﻩﻫﺎﻯ ﺴﺨتی
ﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ گوﻧﺎﮔﻮﻥ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺟﻬل ﻮﺍﻟﻮﺩگی
ﺮﻭﺯﺍﻧﻪ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1963 -ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﻣﻬم ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻮﺣﻴﺪ، ﺑﻨﻘل
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ۵ ﺎﺭ) ﮐﻪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻴﻘﻮل اﻟﻠﻪ ﺟلّ
ﺠﻠﺎﻟﻪ، ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ،ﺣﺼنی
ﻔﻤﻥ ﺪﺧﻠﻪ ﺃﻣﻥ
ﻤﻥ عذﺍبی ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
لا اله الاّ
الله ﻗﻠﻌﻪ ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﻧﺰﺩ ﻣﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺩﺍﺧل
ﺍﻥ ﺸﺪ ﺍﺯﻋﺬآب
ﻣﻥ ﻤﺼﻮﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﺫﮐﺮ الهی ﻮﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺗﻬﻠﻴل ﻮ ﻳﺎ ﻫﺮﺫﮐﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪفع ﺸﺮک
احتمالی ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺰﻧﺪﻩ
الهی اﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧد ﭘﻴﺮ
الهی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻌﺮفی کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﻳﻥ اﻭﻟﻴﻥ ﻘﻠﻌﻪ
ﻭ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻩ ،ﮐﻪ ﺩﺭﺗﻮﺟﻪ
ﻭﺩفع ﺸﺮک ﺪﺭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪ الهی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﭙﻨﺎﻫﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺸﺪﻥ
کاﺭﺳﺎﺩﻩﺍﻯﺎﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﻭ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﻭﮔﻮﺍﻩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭلی
عمل ﺒﺪﺍﻥ ﺗﺎﺣﺼﻮل
هفت ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺨﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺬﮐﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪﺍﻯ
ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
رَبّ ﻭ مُرَبّی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻰ، ﻭالهی
ﻮﺧﺪﺍئی هستی ،ﻭلی
هنوزﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻰ. ﻭ ﺳﺎﻟک
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎ ﻥ ﻨﻴﺰ ﺍﻳﻥ
ﺬﮐﺮ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻈﻤﺖ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻨﺴﺒﺖ، ﺑرَبّ ﻗﺎﺋم
ﻴﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ، ﭼﻮﻥ
ﺨﺎلی ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻥ
عرﺵ ﺑﺎ ﻋﻈﻤﺖ،ﭼﻴﺰﻯ
ﺠﺰﻳک کرسی ﻮ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎهی
ﻤﺎﺩﻯ، ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﺍﺳﺮﻫﺴﺘﻰ (ﺧﺪﺍﺩﺍﺧﻞ)
ﭼﻮﻥ ﺸﺒنمی اﺯﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺑﻴﮑﺮﺍﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄلق ﺪﺭﺍﺻﻞ(ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭج اﺯ همه
گونه ﻫﺴﺘﻰ ها ) ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ(عَمّاء) ﺍﺯلی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭﻫﺴتی
ﻴﺠﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
هو ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖتجلّیات
ﺻﻔﺎتی
خداوند الله ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ ﮐثرتی
که ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،
ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ،ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻭﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ، ﺩﺭﻳک ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮﻧﻮع هستند.
(أﻣﻦ) ﺩﺭﺍﻣﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺍﻭم ﺒﻮﺩﻥ
عملی ،ﻳﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
عملی ﺒﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺒﻮﺩﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1064 - ﺩﺭﺣﺪیث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ۶ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ: ﻘﺎل اﻟﻠﻪ ﺟلّ
ﺠﻠﺎﻟﻪ، ﺍﻧّﻯ
اﻧﺎ ﺍﻟﻠﻪ، ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺎ
ﻓﺎﻋﺒﺪﻭﻧﻰ،ﻭﻣﻥﺠﺎء
ﻣﻨﮑﻢ، ﺑﺸﻬﺎﺩة
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
باﻟﺄﺧﻠﺎﺹ ﺩﺧل
فی ﺤُﺼﻨﻰ، ﻭﻣﻥ
ﺪﺧل فی ﺤﺼنی ﺃﻣﻦ
ﻣﻥ عذﺍبی ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺟﺰ ﻣﻥ ﺨﺪﺍئی ﻨﻴﺴﺖ
ﭘس ﻣﺮﺍ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺑﻨﺪگی کنید .ﻭﻫﺮﮐس
ﺍﺯﺷﻤﺎ ﺑﺸﻬﺎﺩﺕ
ﻭﺑﮕﻮﺍﻩ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺟﺰ ﻣﻥ ﺨﺪﺍئی
ﻨﻴﺴﺖ،ﺩﺍﺧل ﭙﻨﺎﻩﮔﺎﻩ
ﻭﻗﻠﻌﻪ ﺣﻔﻈ ﻤﻦ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺩﺍﺧل اﻳﻥ ﭙﻨﺎﻫﮕﺎﻩ
ﺷﺪ، ﺍﺯﻫﺮﻋﺬآب
ﻣﻥ ﺪﺭ ﺍﻣﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﺫﮐﺮﺗﻮﺣﻴﺪﻯ،
ﺩﺭﺳﺎک الهی
کاﺭﺑﺮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﺘﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺍﻧﺮﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺩفع ﺸﺮک ﻛﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻫﻨﮕﺎم
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻣﺪﺍم ﺒﻮﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،الهی
هستی ﻮﻟﻰ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧمی ﺒﺎﺷﻰ.ﭘس ﻣﺮﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﻨﻴﺪ. ﻳﻌنی
ﺒﻨﺪگی ﻮﻣﺮﺍﺳم
عباﺩﻯ ﺴﻠﻮک ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻥ
ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺒﻨﺪگی ﺘﺴﻠﻴم
ﻮﺳﺮﺳﭙﺮﺩگی ﺒﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ. (ﺣُﺼﻦ)
ﻭﻗﻠﻌﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺨﺎﻧﻘﺎﻩ ﻭﺧﺎﻧﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ،
ﻗﻠﻌﻪ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ ﭙﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺩ. ﺑﻬﺸﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻧﻴﺰ
ﻗﻠﻌﻪﻫﺎﻯ ﻤﺼﻮﻧﻴﺖ
ﺭﻭح اﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺟﻬﻨم ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﺴﺦ ﺍﻣﻴﺰﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻤﮑﺎنی
اﻧﻘﺪﺭﻫﺎ ﻣﺪ ﻧﻈﺮ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻘﺎمی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺑﺎ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﺭﻭﺍح کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎ ﻋﻔل هاﻯ ﺒﺮﺟﺴﺘﻪ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺠﻬﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﻣﺪ ﺗﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻧﻮعی
ﻮﺭﻭحی ﻮﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.(ﺍﺧﻠﺎﺹ)
ﺩﺭﻋﻤل ﺨﻠﺼﺎﻧﻪ،
ﻭﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﺨﻠﻴﺺ
ﻭﺧﺎﻟﺺ ﺷﺪﻥ اﺯ
ﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺎﺏ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﻮﭘﺎک
ﻮمُقدّس ﺷﺪﻥ،
ﻭﺷﻔﺎﻯ ﺭﻭﺍنی
ﺠﺴﺘﻦ، ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی اﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻣﺨﻠﺼﺎﻧﻪ ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ،
ﺑﺴﻠﻮک الهی ﻮ ﻣﺤﺒﺖ،
ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺍﺷﺘﻦ ﺍﺳﺖ.

حدیث 1065 –
از پیامبر است
(ج؟ص؟؟) که میفرماید
- کاﻥ اﺑﻠﻴس ﺃﻭل
ﻤﻥ ﻨﺎﺡ، ﻭ ﺃﻭل
ﻤﻥ ﺘﻐﻨّﻰ، ﻭ ﺃﻭل
ﻤﻥ ﺤﺪﺍ، ﻗﺎﻝ،
ﻟﻤّﺎ ﺃکُلّ ﺁﺩﻡ
ﻣﻥﺎﻟﺸﺠﺮﻩ ﺗﻐﻨّﻰ،
ﻗﺎﻝ، ﻓﻠﻤّﺎ ﺍﻫﺒﻄ
ﺤﺪﺍ ﺑﻪ، ﻗﺎﻝ،
ﻓﻠﻤّﺎ ﺍﺳﺘﻘﺮﻋلی
اﻟﺄﺭﺽ ﻧﺎﺡ، ﻓﺄﺫﮐﺮﻩ
ﻣﺎفی اﻟﺠنّة،ﻓﻘﺎل
ﺁﺩﻡ، رَبّ ﻫﺬﺍ
ﺍﻟﺬﻯ ﺠﻌﻠﺖ ﺑﻴنی
ﻮﺑﻴﻨﻪ ﺍﻟﻌﺪﺍﻭﻩ،
ﻟم ﺃﻗﻮﻋﻠﻴﻪ،
ﻭﺃﻧﺎ فی اﻟﺠنة
ﻭﺍﻥ ﻠم ﺘﻐنی
علیه ،ﻟم ﺃﻗﻮ ﻋﻠﻴﻪ
ﻓﻘﺎل اﻟﻠﻪ، ﺍﻟﺴﻴّئة
ﺑﺎﻟﺴﻴّئة ،ﻭﺍﻟﺤﺴنة
ﺑﻌﺸﺮ ﺃﻣثاﻟﻬﺎ
ﺍلی ﺴﺒﻌﻤﺎئة ،ﻗﺎل
رَبّ ﺯﺩﻧﻰ، ﻗﺎﻝ،
ﻟﺎ ﻳﻮﻟﺪ ﻟک
ولد ﺍﻟّﺎ ﺟﻌﻠﺖ
ﻣﻌﻪ ﻣﻠﮑﺎ ﺃﻭ ﻣﻠﮑﻴﻥ
ﻴﺤﻔﻈاﻧﻪ، ﻗﺎل
رَبّ ﺯﺩﻧﻰ،ﻗﺎﻝ،
ﺍﻟﺘﻮبة ،ﻣﻌﺮﻭضة
فی اﻟﺠﺴﺪ، ﻣﺎﺩﺍم
ﻔﻴﻬﺎ ﺍﻟﺮﻭﺡ،
ﻗﺎﻝ رَبّ ﺯﺩﻧﻰ،
ﻗﺎل ﺃﻏﻔﺮ ﺍﻟﺬﻧﻮﺏ،ﻭﻟﺎ
ﺍﺑﺎﻟﻰ، ﻗﺎل ﺤﺴبی
ﺍﺑﻠﻴس أهریمن
ﺍﻭﻟﻴﻥ کسی ﺒﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻧﻮﺣﻪ ﺧﻮﺍنی ﺒﺮﺍﻩ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ (ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥﺮﺍ ،ﺍﺑلیس
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻠﺒﺎس ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﻭﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﺒﺮﺗﻦ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭلی سلوک
الهی ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻥ
اﺑﻠﻴس ﻧﻮﺣﻪ ﺧﻮﺍﻥ،ﻭ
ﺟﻨﺠﺎل ﺮﺍﻩ ﺍﻧﺪ
ﺍﺯ است ﮐﻪ (ﻭﺍ ﺍﺳﻠﺎﻣﺎﻩ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺸﻴﻄﺎﻥ
ﻮﻣﻨﺤﺮﻑ، ﻭ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
از راه خدا اﺳﺖ)
ﻭ ﺍﻭﺍﻭﻟﻴ کسی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺗﻐنی ﻮ
ﺑﺂﻭﺍﺯ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.
(ﻭ ﺷﺎﺩﻣﺎنی کرﺩ،
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻗتی ﺁﺩم
اﺯ ﺩﺭﺧﺖ ﺣﺮﺍم
ﺨﻮﺭﺩ، ﺍﺑﻠﻴس
ﺑﺂﻭﺍﺯ ﺧﻮﺍنی
ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ)ﻭ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺁﺩﻡ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺳﻘﻮﻃ
کرﺩ، ﻧﻮﺣﻪﺧﻮﺍنی
ﺮﺍﻩ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﻭﻏﻢ
ﺳﺮﺍئی ﺮﺍ ﺍﺩﺍﻤﻪ
ﺩﺍﺩ. ﻭﭼﻮﻥ ﺮﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ ﻤﺴﺘﻘﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪ،
ﻧﻮﺣﻪ ﺧﻮﺍنی ﺮﺍﻩ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﻭﻳﺎﺩ
ﺁﻭﺭﻯ هاﻯ ﺒﻬﺸﺖ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ. (ﺻﺮﻑ ﻧﻈﺮ
ﺍﺯ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ، ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ ﻣﺪﺍم
ﻨﺎﻟﻪ ﺍﺯ ﺍﺳﻠﺎم
کذﺩﻩ ﻭﺟﻨﺠﺎﻝ
ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﻧﺪ،
ﻭﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ ﻳﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﻔﮑﺮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی ﻴﺨﻮﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ)
ﻟﺬﺍ ﺁﺩم گفت ،ﺍﻳﻥ
اﺑﻠﻴﺶ ﮐﻪ ﺑﻴﻥ
ﻤﻥ ﻮ ﺍﻭ ﺩﺷمنی
اﻧﺪﺍﺧﺘﻰ، (ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ نفس
أمّاره ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺩﺷﻤنی ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ ﻳک
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣل الهی
ﺁﺩم ﺸﺪﻩ) ﻣﻥ ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻡ،
ﺗﻮﺍﻥ ﻤﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ،
ﻭﺍﮔﺮﻣﺮﺍ ﮐﻤک
ﻨﮑﻨﻰ، ﻫﺮﮔﺰ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﻤﻘﺎﻭﻣﺖ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺘﻢ. (ﺳﺎلک ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
نفس ﺃﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮل ﺒﮕﻴﺮﺩ،
ﻭﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺎ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ ﺑﺎﻃل
ﻮ ﺍﮐثرﻳﺖ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
،ﻭ ﺗﺤﮑّﻤﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﻤﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟک کمک
عقلی ﻮ ﺻﺒﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ ) ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺖ ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﭙس ، ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺑﺪﻯ ﻴﻚ ﺑﺪﻯ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﻴﺪﻫﻢ،
ﻭﺑﺎ ﻫﺮ ﻧﻴکی ﺪﻩ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺗﺎﻫﻔﺖﺻﺪ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﻴﺪﻫﻢ. باﺯ ﺁﺩم
گفت ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﮕﻮ،
ﻭﺍﻣﻴﺪ ﺑﺪﻩ .ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ ﻫﺮ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ( الهی ) ﺗﻮ
ﮐﻪ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﺩ،
ﺑﺎ ﺍﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
همراه ﻤﻴﮑﻨﻢ،
ﻳﺎ ﺩﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺣﻔﻈ ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺁﺩﻡ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻤک ﺨﻮﺍﺳﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﺗﻮﺑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
همه ﻭﺍﺟﺐ، ﻭﺩﺭ
ﺩﺳﺖﺭس ﻫﻤﻪ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻡ.
ﻭﻟﻰ ﻣﺎﺩﺍﻣﻴﮑﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭﺭﻭح
ﺪﺭﺟﺴم اﻭ ﺍﺳﺖ
(ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺗﻮﺑﻪ
ﻳﺎﺳﻠﻮک ﻨﻴﺴﺖ)
ﺑﺎﺯ ﺁﺩم کمک ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻴﺨﻮﺍست ،ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ،ﻣﻥ گناﻫﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﺒﺨﺸﻢ، ﻭﻫﻴچ
ﻨﮕﺮﺍﻥ ﻮﺍﻋﺘﻨﺎئی
ﺒﮑسی ﻮ ﭼﻴﺰﻯ ﻨﺪﺍﺭﻡ.(ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﭽﻘﺪﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﻭﺁﺩم
گفت ،ﻣﺮﺍ ﮐﺎفی
اﺳﺖ.( ﻭ(ﺁﺩﻡ)ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﮐﻤک
ﺒﻴﺸﺘﺮ
خواسته ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
کمک ﺒﺎﻭﻟﺎﺩ ﺁﺩﻡ،
سالکان با
اولیای الهی زنده
مربّی (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ)
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﺨﺮﺍﻓﺎﺗﻰ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ،ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺎﺋﺐ ﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪ.

حدیث 1066 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ۳۳ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﺮﺣم
اﻟﻠﻪ ﻋﺒﺪﺍ ﺗﺎﺏ
الی اﻟﻠﻪ ﻗﺒل
اﻟﻤﻮﺕ،ﻓﺎﻥّ
اﻟﺘﻮبة ﻣﻄﻬّﺮة
ﻣﻥ ﺪﻧس ﺍﻟﺨﻄﻴئة
،ﻭﻣﻨﻘﺬﻩ ﻣﻥ ﺸﻔﺎ
ﺍﻟﻬﻠکة ،ﻓﺮﺽ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻬﺎ علی ﻨﻔﺴﻪ
ﻟﻌﺒﺎﺩة ﺍﻟﺼﺎﻟﺤﻴﻦ
ﻓﻘﺎﻝ، ﮐﺘﺐ ﺭﺑّﮑم
علی ﻨﻔﺴﻪ ﺍﻟﺮﺣمة،ﺍﻧّﻪ
ﻣﻥ عمل ﻤﻨﮑم ﺴوءا
بجهاﻟﻪ، ثم ﺗﺎﺏ
ﻣﻥ ﺒﻌﺪﻩ، ﻭ ﺃﺻﻠﺢ،
ﻓﺎﻧّﻪ ﻏﻔﻮﺭ ﺭﺣﻴﻢ،
ﻭ ﻣﻥ ﻴﻌﻤل ﺴوءا
ﻭ ﻳﻈﻠم ﻨﻔﺴﻪ،
ثم ﻳﺴﺘﻐﻔﺮ ﺍﻟﻠﻪ،
ﻳﺠﺪ ﺍﻟﻠﻪﻏﻔﻮﺭﺍ
ﺭﺣﻴﻤﺎ ﺭﺣﻤﺖ
ﻭﺑﺨﺸﺶ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺧﺎﺹﻋﺒﺪ ﻭ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﺮ ﺑﺮﺳﺪ(ﻋﺒﺪ
ﺑﻨﺪﻩ موبد و ﻣطیع
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮﺑﻪ
(ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﭘﺎک ﻛﻨﻨﺪگی
ﺁثاﺭ ﺁﻟﻮﺩﻩ، ﺍﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﺯ پرتگاه ﻫﻠﺎﮐﺖﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺽ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﮑﻤک عباﺩﺕ
ﺻﺎﻟﺤﺎﻥ( در
سلوک ) ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
اﻓﺰﻭﺩ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﻓﺮﺽ، ﻭﺗﻌﻬّﺪ
ﻭﻭﺍﺟﺐ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﮐﻪ ﺭﺣﻤﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺍﺯ ﺷﻤﺎ
ﺑﺎ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭﻧﺪﺍنم
کاﺭ ﺑﺪﻯ کرﺩ،ﻭلی
ﺘﻮﺑﻪ ﺑﺪﻧﺒال
آن ﻨﻤﻮﺩ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺻﻠﺎح کرﺩ
ﺍﻭﺭﺍ ﻋﻔﻮ ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺒﺪﻫﺪ.ﻭ ﺭﺣﻴم ﺒﺎﺷﻢ،
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺪﻯ
کند، ﻭ ﺑﺨﻮﺩ ﺳﺘم
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺑﺪﻧﺒﺎل
آن اﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
کند ،ﺧﺪﺍ ﺭﺍﻏﻔﻮﺭ
ﻭ ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ ﻭﺭﺣﻴم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ ﻃﻠﺐ
ﻏﻔﺮﺍﻥ اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﭘس ﺍﺯﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮکی
تا ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،ﭘس ﺍﺯ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻭ
ﻣﺸﻴّﺖ (ﺑﺪﺍﻯ) الهی
اﻭ ﺍﺳﺖ.ﺗﻤﺎم
اﻳﻥ گناﻫﺎﻥ ﻘﺒلی
اﺯ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭﻏﻔﻠﺖ
ﻭ ﻧﺪﺍﻧﻢ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﻮﺩه ﺍﻧﺪ. ﺗﻌﻤّﺪ
ﻭﺑﺎ ﺁﮔﺎﻫﻰ، ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭ ﺑﺎﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﺗﻨﻬﺎئی ﺨﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯﻧﻈﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺁﻥ کار ﺩﻳﮕﺮﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ، ﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺳﻠﻮک الهی با ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ. ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻧﻔس ،ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺁﻥ
ﺒﺼﻔﺎﺕ الهی ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی اﺳﺖ.
(ﻋﻤﻞ) ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ،ﻭﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺨﺸﺶ
ﻭﻧﻴﮑﻮ ﮐﺎﺭﻯ،
ﮐﻤک ﻜﺮﺩﻥ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﺭفع ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ،
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺨﻮﺩ،سلوک
الهی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.(ﮐﺘﺐ
ﻋلی ﻨﻔﺴﻪ ﺍﻟﺮﺣﻤﻪ)
ﺗﻌﻬّﺪ ﺗﺮﺣم اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺼﻮﺭﺕﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ.
رحمت داده های
الهی باولیای کامل
است و نعمت
داده های الهی
بسالکان
میباشد.

حدیث
1067 - ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ34ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻳک اﻋﺮﺍبی ﺒﻨﺰﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻣﺪ ﮔﻔﺖ
ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮﺑﻪ
ﺭﻭﺷﻥ کن ،ﺗﺎﭼﻪ
ﻭﻗﺖ ﻗﺎﺑل ﻘﺒﻮل
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
پیاﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩ
اﻥّ ﺒﺎﺑﻬﺎ
ﻣﻔﺘﻮح لإبن ﺁﺩﻡ،
ﻟﺎﻳﺴﺪ ﺣﺘّﻯ ﺘﻄلع
اﻟﺸﻤس ﻣﻥ ﻤﻐﺮﺑﻬﺎ،
ﻭﺫﻟﻚ ﻗﻮﻟﻪ، ﻫل
ﻴﻨﻈﺮﻭﻥ اﻟّﺎ
ﺃﻥ ﺘﺄﺗﻴﻬم اﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﺃﻭ ﻳﺄتی ﺮﺑّﻚ،
ﺃﻭ ﻳﺄتی ﺒﻌﺾ ﺁﻳﺎﺕ
ﺭﺑّﻚ ،ﻭهی ﻄﻠﻮع
اﻟﺸﻤس ﻣﻥ ﻤﻐﺮﺑﻬﺎ،
ﻳﻮم ﻴﺄﺗی ﺒﻌﺾ
ﺁﻳﺎﺕ ﺭﺑّﻚ، ﻟﺎ
ﻳﻨﻔﻊ ﻧﻔﺴﺎ ﺍﻳﻤﺎﻧﻬﺎ،
ﻟم ﺘﮑﻥﺁﻣﻨﺖ ﻣﻥ
ﻘﺒﻞ، ﺃﻭﮐﺴﺒﺖ
فی اﻳﻤﺎﻧﻬﺎ ﺧﻴﺮﺍ
ﺑﺎﺏ ﺗﻮﺑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒنی ﺁﺩﻡ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ(ﻗﺒل
اﺯ ﺗﻮﺑﻪﺳﻠﻮکی
هر ﺍﻧﺴﺎﻥ (ﺑﻨﻰ
ﺁﺩﻡ) ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ ﺍﺑﻥﺁﺩم
هستند. ﻭ ﺑنی ﺁﺩﻡ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﻴﺎ
ﺁﺩم کاﻣل
الهی هستند) ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺏ ﺗﻮﺑﻪ ﺑﺴﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،ﻣﮕﺮ
ﻭﻗتی که ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺩﺭ ﻣﻐرَبّ ﻃﻠﻮع
کند .( یعنی ﺪﺍﺋم
ﻮﻫﻤﻴﺸﮕﻰ، ﺯﻳﺮﺍ
ﻃﻠﻮع ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺍﺯﻣﻐرَبّ،ﻳﻌنی
ﻤﺤﺎل ﺒﻮﺩﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﻣﺮگ اﻧﺴﺎﻥ، ﻏﺮﻭﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﻭﻃﻠﻮع
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ ﺩﺭ ﻣﻐرَبّ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻄﻠﻮع
ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭﻣﻐرَبّ،
ﻭﺍﺧﺮ ﻭﻗﺖ ﻏﺮﺑﺖ
ﻭﺍﻧﺰوﺍﻯ ﺴﻠﻮکی
اﻭﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎ ﻣﺮگ
ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍﻩ ﺗﻮﺑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
مذهبی ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺁﻳﺎ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻭﺗﻮقع
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺎﺯل
ﺸﻮﺩ.(ﺑﺠﺎﻯﻤﺤﻤﺪ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ) ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺎ ﺑﺮخی اﺯ ﺁﻳﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻳﺖ ﺑﻨﺰﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ( ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺁﻣﺪ ﻧﻴﺎﺯ ﺩﻭﺭ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻭﺑﺮخی ﺁﻳﺎﺕ
الهی ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ سلوک
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑسلوک الهی ، ﺗﻮﺑﻪ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎح ﺬﺍﺕ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﺁﻳﺎﺕ الهی ﻮﺍقعی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ هستند) ﻭﺍﻣﺎم
ﺪﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥﻄﻠﻮع
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ ﺍﺯ ﻣﻐرَبّ
ﺍﺳﺖ.(ﮐﻪﺑﺠﺎﻯ ﻤﻠﺎﺋک
ﻮ ﺁﻳﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
،ﭼﻪﺭﺳﺪ ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺎﻳﺪ،ﺩﺭ ﻣﺮگ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﺩﻳنی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ،رَبّ
اﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤسخ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺁﻥ
ﺒﻘﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺯﻯ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺁﻳﺎﺕ ﺧﺪﺍﻳﺶ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ،ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧفعی ﺒﺮﺍﻯ
کسی اﺯﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮ
ﺑﺎﻭﺭﻯ(ﻭ
امکان ﺳﻠﻮﻙ) ﺧﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺮﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺒلا و
ﺯﻭﺩﺗﺮﺍﻏﺎﺯﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﺎﻭﺭﻯ ﻨﻈﺮﻯ ﻭﻋﻤلی
در ﺴﻠﻮک ﺁﻧﻬﺎ،
ﻧفع ﺨﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث
1068 - ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ34ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ:
اﻧّﻪ ﮐﺎﻥ ﻠﻠﺄﻭّﺍﺑﻴﻥ
غفوﺭﺍ، ﻗﺎل ﻟﻬم
اﻟﺘﻮّﺍﺑﻮﻥ اﻟمُتعبّدﻭﻥ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ أﻭّﺍﺑﺎﻥ
ﻮﭘﻨﺎﻩ ﺟﻮﻳﺎﻥ
طالب سلوک غفوﺭ
ﻭ ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ
( ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻨﺎﻩ برده ﺑﺨﺪﺍ،
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻭ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻫﺎﻯ ﺒحقّ الهی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺠﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
هستند) ﺍﻣﺎم اﻳﻥ
عباﺭﺕ ﺗﻔﺴﻴﺮﮐﺮﺩ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺘﻮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎن مُتعبّد
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﻌنی
کسانی ﺘﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎ،
ﺗﻌﺒّﺪ ﻭﻇﺎﻫﺮ
ﺍعَمّاءل عباﺩﻯ،
ﻭﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﺘﻘﺪس
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﺠﺎﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
،ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
،ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
وعنوان اوّاب
پیدا کردند . ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺨﺪﺍ،
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺗﻌﺒّﺪﻯ
هم ﻨﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
تعبّد عبادت
باطل ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی اﺳﻠﺎم ،ﺍﻋمّ
اﺯﺳنی ﻮﺷﻴﻌﻪ ﻭمُدّعی
ﻮﻟﺎﻳﺖ (ﻣﺘﻌﺒّﺪ
) ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﺘﻈﺎﻫﺮ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ، ﻭﺧﻴﺎل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﻮآب ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺳﺎلک است که ﺪﺭﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯالهی
زنذه بمعرفی خداوند
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1069 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ؟4 ﺑﺤﺎﺭ)ﺷﺨصی
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﺴﺎﻳﮕﺎنی
ﺪﺍﺭﻡ ،ﮐﻪ ﺳﺎﺯ
ﻭﻏﻨاء ﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﻣﻴﻨﺸﻴنم ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮔﻮﺵ ﻣﻴﺪﻫﻢ.
ﺍﻣﺎم گفت ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﮑن .ﺷﺨﺺ ﮔﻔﺖ ﺣﺮکتی
ﻨﺪﺍﺭﻡ، ﺻﺪﺍئی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﮕﻮشم
ﻤﻴﺮﺳﺪ(ﺍﻳﻥﺸﺨﺺ
ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻣﺎم
اﺳﺖ، ﮐﻪﻃرَبّ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍﺧﻮﺵ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﻣﺎنع وظایف ﺴﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻴﻮﺗﻤﺮﮐﺰﺍﻭﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻨﻊ
ﺍﻣﺎم ﺒﺮﺍﻯ ﺠﺎﻧﺸﻴنی
اﻳﻦ ﻃرَبّ، ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
گفت ،ﻣﮕﺮ ﺍیة ﻗﺮﺍنی
ﺮﺍ ﻧﺸﻨﻴﺪﻩﺍﻯ
که ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
اﻥّ اﻟﺴمع ﻮ ﺍﻟﺒﺼﺮ
ﻭ ﺍﻟﻔﻮﺃﺩ، ﮐﻠّﺎ
اﻭﻟﺌک کاﻥ
عنه ﻣﺴﺌﻮﻟﺎ ،ﻗﺎﻝ
ﺑﻠﺎ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ، ﻓﮑﺄﻧّﻯ
ﻠم ﺃﺳمع هذﻩ ﺍﻟﺂیة
ﻗﻄّ ﻤﻥ کتاﺏ ﺍﻟﻠﻪ،
ﻣنع ﺠﻤﻴﻮﻟﺎﻣﻥعرﺑﻰ،
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﺍﻧّﻯ
لا ﺃﻋﻮﺩ ﺍﻥ ﺸاء
اﻟﻠﻪ، ﻭﺍﻧّﻯ ﺃﺳﺘﻐﻔﺮﺍﻟﻠﻪ،
ﻓﻘﺎل ،ﻗم ﻔﺎﻏﺘﺴﻠﻮ
ﻤﺎ ﺑﺪﺍ ﻟﻚ، ﻓﺎﻧّک
کنت ﻣﻘﻴﻤﺎﻋلی
ﺃﻣﺮ ﻋﻈﻴﻢ، ﻣﺎﮐﺎﻥ
ﺃﺳﻮء حالک، ﻟﻮ
ﻣُﺖ ﻋلی ﺬﻟﻚ، ﺍﺣﻤﺪ
ﺍﻟﻠﻪ،ﻭﺳﻠﻪ ﺍﻟﺘﻮبة
ﻣﻥ کلّ ﻤﺎ ﻳﮑﺮﻩ،ﺍ
ﻧّﻪﻟﺎ ﻳﮑﺮﻩ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻘﺒﻴﺢ،ﻭ ﺍﻟﻘﺒﻴح
ﺪﻋﻪ ﻟﺄﻫﻠﻪ، ﻓﺎﻥﻠکلّ
اﻫﻠﺎ ﮐﻪﮔﻮﺵ ﻭﭼﺸم
ﻮﺩﻝ، ﻫﻤگی ﻤﺴﺌﻮل
کاﺭﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺷﺨﺺ ﮔﻔﺖﺁﺭﻯ،
ﻣثل اﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻥ اﻳﻥ آیة ﺭﺍﻧﺸﻨﻴﺪ
ﻩﺑﻮﺩﻡ. ﻟﺎﺟﺮم
ﻮ ﻟﺎﺑﺪ، ﺍﻥ ﺸﺎاء
اﻟﻠﻪ ،ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺪﺍﻥ
کاﺭ ﻧمی ﭙﺮﺩﺍﺯﻡ.
ﻭ ﻣﻥ اﺯﺧﺪﺍ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ.
ﺍﻣﺎم گفت ﺑﺮﺧﻴﺰ
ﻭﻏﺴل کن ،ﻭ ﺑﺪﺍﻧﭽﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺖ ﻇﻬﻮﺭ ﮐﺮﺩ،ﻭﺻل
کن ( ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻯ،ﻭﻧﻈﺮﻯ
که ﺗﺎﺯﻩ ﻳﺎﻓﺘﻰ.
ﻭ(ﺻﻠﺎﺕ) ﻧﻤﺎﺯ ﻭ(صِله)
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻦ) اگر ﺗﻮ
ﺑﺎ ﺍن ﻣﻘﻴم
بودی ﻮﺃﻣﺮ ﻈﻴﻤﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ شده ای ﻭﺑﺪﺗﺮﺍﺯﺁﻥ
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﻤﺮﺩﻯ،ﻭﺑﺎ
ﺁﻥﺤﺎل ﻤﻰ ﺑﻮﺩﻯ.
ﺧﺪﺍﻳﺖ ﺭﺍﺳﭙﺎس
ﮔﻮ، ﻭﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺗﻮﺑﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻩ. ﺍﺯﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
،ﮐﻪ ﻣﮑﺮﻭﻩ ﻭﺑﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺰ ﺍﺯ(ﻗﺒﻴﺢ) ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻗﺒﻴح
ﺮﺍﺑﺮﺍﻯ ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺁﻥﺮﻫﺎ ﮐﻦ، ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎنی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
(ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک اﻋﻀﺎﻯ
ﺘﻥ اﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻧﻪ ﺩﺭﻗﻴﺎﻣﺖ،
ﮐﻪ ﺟﺴمی هم ﺤﻀﻮﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺭﻭح
ﺪﻳﮕﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺪﺍﺷﺘﻥﺠﺴم ﺒﺸﺮﻯ
هم ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ، ﮐﻪ ﺁثاﺭ
ﮔﻨﺎﻩ ﺩﺭ ﺑﺪﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.ﻫﻤﺎﻥگوﻧﻪ
ﮐﻪ ﺁثاﺭﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺭﻳﺎﺿﺖ، ﺑﺮﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺑﺪﻥﺴﺎلک ﭙﻴﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎم ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ، ﻭ(ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻭﺿﻮ)ﻭبا ﺗﻤﺮﮐﺰﺩﺭﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺩﻭﺭﻯ اﺯﻭﻗﺖ
ﮐشی ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪگی
کند (ﻗﺒﻴﺢ) ﺯﺷﺖ
ﻭﺯﺷﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﺳﺖ.(ﺃﻫﻞ)
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺪﺍﺭﺍﻯاﻫﻠﻴّﺖ
و عادت ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث 1070 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺎﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ34ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﺎ ﻣﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ
ﻴﺬﻧﺐ ﺫﻧﺒﺎ، ﺍﻟّﺎ
ﺃﺟّلس ﻠﺴبع ﺴﺎﻋﺎﺕ،
ﻓﺎﻥ اﺳﺘﻐﻔﺮ ﺍﻟﻠﻪ،
ﻏﻔﺮﻟﻪ، ﻭﺍﻧّﻪ
ﻟﻴﺬﮐﺮ ﺫﻧﺒﻪ،
ﺑﻌﺪ ﻋﺸﺮﻳﻥ ﺴﻨﻪ،
ﻓﻴﺴﺘﻐﻔﺮ ﺍﻟﻠﻪ،
ﻓﻴﻐﻔﺮﻟﻪ، ﻭﺍﻥّ
اﻟﮑﺎﻓر ﻟﻴﻨسی
ﺬﻧﺒﻪ، ﻟﺌﻠّﺎﻳﺴﺘﻐﻔﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺮﻣﻮٴﻤﻨﻰ
(ﺳﺎﻟک اﻭم
کنندﻩ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﭼﻮﻥگناه ی
کندﺪ،ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻋﺖ
ﺑﻮﻯ ﻣﻬﻠﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.که ﺍﮔﺮﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭﺗﻮﺑﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
گناهﻩ ﻧﻤﻮﺩ، ﻣﻮﺭﺩ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻮ ﻋﻔﻮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﻴﺴﺖﺳﺎل
ﺒﻌﺪ ﺑﻴﺎﺩ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ،
ﻭﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﮐﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻔﻮ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭلی کاﻓﺮﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮ ﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻋﺖ
ﻣﻬﻠﺖ ﺍﺳﺖ،ﮔﺮﭼﻪﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻋﺘﻬﺎ ﺷﺼﺖ
ثانیه ای ﻨﻴﺴﺖ.ﻭلی
ﺒﺎﺯﻣ ﻨﻈﻮﺭ ﻭﭘس
ﺍﺯﻫﻔﺖ سعی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣم کناﻫﺎﻥ
ﺒﻄﻮﺭ ﻧﻬﺎئی ﺒﺨﺸﻮﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺴﺎﻟﻬﺎ ﺑﻌﺪ ﺑﻴﺎﺩ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ ،ﺑﺎﺯ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮔﻨﺎﻩ ﺫﺍﺗﺎ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣثبت ،ﭼﻮﻥ
ثواﺏ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻋﺪمی ﻮﻗﻬﻘﺮﺍئی
هستند. ﻣﻬم ﻔﻬمیدﻥ
ﻮ ﺩﺭک اﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺨﻄﺎﻯ کاﺭﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺍﺯ ﻳک عمل ،ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ
ﻮﻓﮑﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
آثاﺭ ﺭﻭحی ﺒﺠﺎﻯ
ﻨﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻋﺪﻣﻴّﺖ
ﺻﻔﺎتی ﺪﺭ ﺭﻭح
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭﻯ اﺳﺖ.
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻮٴﻤﻥ ﺴﺎﻟﻚ،
ﻓﻬﻢ ﻣﻬم اﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻓﻬﻤﻴﮑﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ، ﻭﺗثبیت
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺣﺮﻑ ﺷﻴﺮﻳﻥ ﻤﻄﻠﺒﻰ،
ﻭﻓﻬم ﺁﻥ کافی ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﺎﻓﺮ،ﺟﺎﻫل ﻮﻫﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
اﺳﺖ.(ﺃجلّ) ﺑﺘﺄﺟﻴل
ﻮﺗﺄﺧﻴﺮ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ،ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭﭘس ﺍﺯﻫﻔﺖ
سال ﺃﺟل ﻮﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ ﻣﻬﻠﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻘﺮﺭ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺤﻘق
هرﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯحَدّی ﺪﺭﻳک
ﺸﻬﻮﺩ، ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻌﺪم ﺘﺸﻮﻳق ﻤﺮﺍﺣل
ﺒﻌﺪﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻤّﺖ ﻭﺟﺪﻳّﺖ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ ﺸﺪﻳﺪ
،ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﻃﺎﻗﺖ
ﻓﺮﺳﺎ، ﺷﺒﻴیه ﺗﻘرَبّ
ﺑﻤﺮﮒ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻴک ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻤﺮﺍﺣل
ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺮﻭﺩ. ﺃجلّ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻤﻌنی
ﻔﺮﺻﺖ ﻃﺒیعی ﻮﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺩﺭﻳک
ﻤﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ (ﺍجلّ)
ﻫﻤﺮﻳﺸﻪ ﺑﺎ (ﻋﺠﻠﻪ)
ﻭﺑﺎ (ﻋﻘﻞ)
الهی ﭘﻴﺮ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻓﻬم هر ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺩﺭﺟﻪ ﻓﻬم اﺯﻣﺮﺍﺣل
ﻮ ﺃﺟﻠﻬﺎﻯ ﻘﺒلی
ﻮ ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.

حدیث 1071 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ35 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺎﻭیة
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ، (ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻥ ﺨﻠﻴﻔﻪ پنجَم
ﺮﺍﺷﺪﻳﻥ ﺒﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻣﺎﻩ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﮐﻮﻓﻪ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ،
ﭘس ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ ﻋلی
ﺒﻮﺩ.ﻭلی ﺒﺎ ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
ﻤﻌﺎﻭیة ﺩﺭﺷﺎﻡ
،ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻮﻟﺎ ﻋلی
ﺪﺍﺷﺖ، ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺗﺮﻭﺭ ﻣﻮﻟﺎ، ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﻣﻌﺎﻭیة
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺸﺮﻳک
ﺒﻮﺩ، ﺑﺎ ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻥ ﺒﻤﺬﺍﮐﺮﻩ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ، ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ ﺤﺎﺿﺮ
ﺷﺪ، ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ
ﺮﺍ ﺑﺎ ﻣﻌﺎﻭیة
ﺑﺒﻨﺪﺩ ،ﮐﻪ پس
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻭیة ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻥ ﻮﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﺒﻮﺩ،خلافت ﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻥ ﺒﺎﺷﺪ.ﻭلی
ﻤﻌﺎﻭیة ﻳﺰﻳﺪ
ﭘﺴﺮﺵ ﺭﺍ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺩﻭم اموﻯ ﻤﻨﺼﻮﺏ
ﮐﺮﺩ، ﻭﺑﻴﻌﺖ ﮔﺮﻓﺖ.
ﻭﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﺴﻤﻮم کرﺩ،
ﻭﻣﺎ ﺟﺮﺍﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻭﺩﻭﻟﺖ
ﺩﺍﺭﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
همیشه ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻭﻟﺎﻳت ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺑﺮﺍﻯ
(ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
) ﺑﻮﺩﻩ،ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺍﺷﺘﻦ
(ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ)ﮐﻤک
ﺒﺘﻮﺳﻌﻪ ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮالهی ﻤﻴﺸﺪ.ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﻗﺴمتی ﻴﺎ
ﺯ ﻧﺎﻣﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ،
ﺑﻤﻌﺎﻭیة ﺍﺳﺖ
ﻔﺄﻣّﺎ ﺍﻟﻘﺮﺍبة
ﻓﻘﺪ ﻧﻔﻌﺖ ﺍﻟﻤﺸﺮﻙ،
ﻭهی ﻮ ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻠﻤﻮٴﻤﻥ
ﺃﻧﻔﻊ، ﻗﺎل ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻟﻌنة ﺃبی
ﻄﺎﻟﺐ، ﻭﻫﻮ فی
اﻟﻤﻮﺕ،ﻗل لا ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ اﻟﻠﻪ، ﺃﺷﻔﻌﻠک
ﺒﻬﺎ ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎﻣﻪ،ﻭ
ﻟم ﻴﮑﻥ ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ، ﻳﻘﻮﻟﻠﻪ،
ﻭ ﻳﻌﺪ، ﺍﻟّﺎ ﻣﺎ
ﻳﮑﻮﻥ ﻤﻨﻪ ﻋلی
ﻴﻘﻴﻦ،ﻭ ﻟﻴس ﺫﻟک
لأحد ﻣﻥ اﻟﻨﺎس
ﮐﻠّﻬﻢ، ﻏﻴﺮ ﺷﻴﺨﻨﺎ
ﺃﻋنی ﺃﺑﺎ ﻃﺎﻟﺐ،
ﻳﻘﻮل اﻟﻠﻪ ﻋﺰ
ﻭجلّ، ﻭ ﻟﻴﺴﺖ ﺍﻟﺘﻮبة
ﻟﻠﺬﻳﻥ ﻴﻌﻤﻠﻮﻥ
اﻟﺴﻴّﺌﺎﺕ،ﺣﺘّﻯ
اﺫﺍﺣﻀﺮ ﺃﺣﺪﻫﻢ
ﺍﻟﻤﻮﺕ، ﻗﺎل
انّی ﺘﺒﺖ ﺍﻟﺂﻥ،
ﻭﻟﺎ ﺍﻟﺬﻳﻥ ﻴﻤﻮﺗﻮﻥ
ﻮﻫم کفّاﺎﺭ، ﺍﻭﻟﺌک
ﺃﻋﺘﺪﻧﺎ ﻟﻬﻢ ﻋﺬﺍﺑﺎ
ﺃﻟﻴﻤﺎ امّا ﺍﻣّﺎﺧﻮﻳشیﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻨفع
ﺸﺮﻛﺸﺪ، ﻭلی ﺒﺨﺪﺍ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻮٴﻤﻥ
اﻳﻥ ﻘﺮﺍﺑﺖ ﻣﻔﻴﺪﺗﺮﺍﺳﺖ.(ﻣﻌﺎﻭیة
ﻧﻴﺰﺍ ﺯﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺷﺎﺧﻪ ﺑنی اﻣﻴّﻪ
ﻗﺮﻳﺶ ﺍﺳﺖ، ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺎﻧﺪﺍﻧﺶ ﺍﺯﺷﺎﺧﻪ
ﻫﺎﺷمی اﺳﺖ.ﺑنی
اﻣﻴّﻪ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻧﺒﻮﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﺍﻭم
و سلوک زردشتی
و هاشمی نبوده
ﻭﺳﺎﻟک ﻘﺮﻳشی ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ،ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻘﺮﻳﺸﻴی
و مدام از
خانوان
پیامبر ادعا
میکرند امویان
و عباسیلن و
عثمانیان در
زمانهای بعدی
از همین
غیرسالکان
یعنی اُمیّه بجای
اُومّی بودند.
ﻭﻟﺬﺍ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯ (ﺍﻣّﻰ) ﺑﻨﻰ
امیّه ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺸﺪﻧﺪ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻥ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭلی
ﺸﺎﺧﻪ ﻫﺎﺷﻢ ،ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺪﺭسلوک الهی (ﻫَﺸم
ﻨَﻔس) ﻭﺧﻮﺭﺩ ﮐﺮﺩﻥ
ﻨﻔس أمّاره ،ﻭﺣتی
ﻴﮑﺸﺘﻥ ﺁﻥ ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻣﻌﺎﻭیة ﻫم اﺩﻋﺎﻯ
ﺨﻮﻳشی ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻋﺒﺎﺳﻴﺎﻥو عثماﻧﻴﺎﻥ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻴﺎﻥ،
مصر ﻫﻤﻴﻥ اﺩﻋﺎ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭلی اﻣﺎم ﺤﺴﻥ
در این نامه
او بمعاویه ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪﺍﻣثال ﻤﻌﺎﻭیة
ﻣﺸﺮک هستند، ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ
بودند ،ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭ
یک ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل ﺴﺎﻟکا
اﻭم کننده ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﻳﻥ ﻘﺮﺍﺑﺖ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﻨفع ﺘﻮ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮٴﻤﻥ ﻮﻗتی ﻤﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
نیز ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺷﺎﺧﻪﻫﺎﺷم ﺸﺪﻥ
ﺒﺮﺳﺪ. ﺑﺎﺯ ﻗﺮﺍﺑﺖ
ﻭﺧﻮﻳﺸﻰ، ﺑﻤﻌنی
ﺪﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﺳﻠﻮﮐس
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺘﻘرَبّ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ
ﻮﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺳﺎﻟک شاﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﺎ ﻣﻌﺎﻭیة
ﻭﺍﻣثال او ،ﮐﻪ
ﺳﺎک ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻓﺎصِله، ﺯﻳﺎﺩ
ﺩﺭﺗﻘرَبّ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻮ ﺗﮑﺎﻣلی ﻮﻋﻘلی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐالهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻥ اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌﻤﻮﻳﺶ ﺍﺑﻮﻃﺎﻟﺐ
(ﭘﺪﺭﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰ،
ﻭﭘﻴﺮ ﺁﻧﺮﻭﺯ ﻗﺮﻳﺶ،
ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺮﻫﺒﺮ
ﺩﻳنی ﻘﺪﻳم ﻘﺮﻳﺶ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺩﺭ ﻭﻗﺖﻣﺮﮔش
،ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﻯگفن
ﮐﻪ ﺑﮕﻮ ﺟﺰ ﺧﺪﺍ
ﺧﺪﺍئی ﻨﻴﺴﺖ، ﺗﺎ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﻨفع
ﺘﻮ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﻨﻢ.
(ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ،ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖﻫم ﻨﺒﻮﺩ.
ﻭﺷﻔﺎﻋﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
،ﺍﻣﺮﻭﺯه ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭ ﻣﻌنی ﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﺻﺤﺮﺍﻯ ﻤﺤﺸﺮ،
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﺎﺹ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻥ ﻴﻚ ﺭﻭح
غیر ﺳﺎﻟﻚ، ﺣتی
ﺤﻀﻮﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺩﺭ ﺷﺄﻥ
اﻭ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺤث
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺑﻮ ﻃﺎﻟﺐ
ﭘﺪﺭ ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰ،
ﺁﻳﺎ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ولایت جدید ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩ ﻳﺎ
ﻧﻪ، ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺑﻴﻥﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
علیّ ﻮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
اﻭ ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻤﺴﺄﻟﻪﻣﻬمی
هم ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺨﻮﺩ ﺭﻭح اﺑﻮﻃﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺭﺑطی ﺒﻤﻮﻟﺎ
ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ضمن
اینکه ابو
طالب در نهضت محمد
در آغاز خدمات
زیادی داشت
مانند حفظ
محمد ار قریش که
بمدت چهار سال
محمد در مزرعه
اوطالب بود .)ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻥ اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺖ ﭼﻨﻴﻥ ﺸﻬﺎﺩﺗﻰ
(ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭﺩفع
ﺸﺮﻙ، ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺗﻤﺮﮐﺰﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺳﻠﻮک ﻤﻌنی ﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻧﻪ ﺻِﺮﻑ ﺑﻴﺎﻥ
ﻴﻚ ﺟﻤﻠﻪ) ﺑﺎﻳﻥ
ﺸﺮﻁ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥکلام
ﺪﺭ ﺟﻤﻠﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ،
ﺑﺎﻳﻘﻴﻥ
میباشد و یقین
در شهود است(ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ،
ﮐﻪﻋﻠم اﻟﻴﻘﻴﻥ
او، ﻭﻯ ﺮﺍ ﺑﺒﺎﻭﺭﻯ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻌﻴﻥ اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍﻟﻬمی
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺑﻮﻃﺎﻟﺐ
ﺑﺎ ﮔﻔﺘﻥ یک ﺟﻤﻠﻪ
ﮐﻪ ﺫﮐﺮﺗﻮﺣﻴﺪی
اﺳﺖ، ﺷﻔﺎﻋتی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ) ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺍﺑﻮ ﻃﺎﻟﺐ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮﺍقعی ﺪﺍﺭﺩ، ﭘس
ﮔﻔﺘﻥ یک ﺟﻤﻠﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ اﺭﺯﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﻭﺍﮔﺮﭼﻨﻴﻥ
ﻴقینی ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺮﺍﻧﺪﻥ اﻫﻤﻴّتی
ﻨﻤﻰ ﺩﺍﺷﺖ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﮑﻮم
کردن ﺪﻳﮕﺮ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻗﺮﻳﺶ
ﺑﻮﺩ.(ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﺑﻮ ﻃﺎﻟﺐ ،ﺑﺰﺭﮒ
ﻗﻮم ﻮﻃﺮﻳﻘﺖ ﻗﺪﻳم
ﺰﺭﺩﺷتی ﻘﺮﻳﺶ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺖ، ﮐﻪ
شیخ ﻤﺎ ﻳﻌنی ﺠﺪ
ﺑﺰﺭگ اﻣﺎم ﺤﺴﻦ،
ﻭﭘﺪﺭ ﺑﺰﺭﮒ
قریش ﻏﻴﺮﺍﺯ ﺍﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐ
ﺟﺪّ ﻣﺤﻤﺪ،و
پدر ابوطالب ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﻗﻮم ﻘﺮﻳﺶ
زردشتی ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺑﺰﺭگ
کرﺩ،ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺩﻳنی اﻭﻟﻴﻪ
سلوک عملی ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻭﺳﭙس
ﺍﺑﻮﻃﺎﻟﺐ ﭘﺪﺭﻣﻮﻟﺎ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻗﺮﻳﺶ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻗﺪﻳﻢ ﺯﺭﺩﺷتی
ﻮﺳﻠﻮکی، ﻭﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ.ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺍﻋﻠﺎم ﻮﺍﺑﺴﺘگی
ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮ ﻣﺘﻌﺒّﺪﺍﻥ
ﻘﺮﻳﺶ ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﺩﺷﻤﻦ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﺪ، ﮐﻪ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻗﺮﻳﺶ ﺭﺍﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ،ﻭﺟﺪّ
ﺍﻭ ﺭﺳﻤﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﮐﻨﻨﺪ.) ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ،ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻮﺑﻪ ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪگناه
کاﺭﺍﻥ ﺪﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪ.(ﭘس
ﺍﺑﻮﻃﺎﻟﺐ ﺑﺎﻭﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﻭ ﻗﺒﻠﺎ ﻫم ﺘﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮکی کرﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻟﺂﻥ ﺘﻮﺑﻪ ﻣﻴﮑﻨﻢ.
ﻭﺗﻮﺑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
کسانی ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﮐﺎﻓﺮ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﺬآب ﺩﺭﺩﻧﺎک ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺍﺭﻳﻢ (ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﻭﻧﺪ، ﺩﺭﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﻬﺎ
در بین دیگر
حیوانات ﺍﺯﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﻤﺤﮑﻮم
هستند. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ، ﺧﺎﺹ ﺗﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﻳﺎ ﻓسخ گیاهی
گناه ﮐﺎﺭﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﻠﺎﺻﻪ، ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻥ ﺒﻤﻌﺎﻭیةﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺩﻟﻴل
ﺘﻮ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ،
ئر مورد اﺑﻮﻃﺎﻟﺐ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻌﺪم
ﺤﻘﻮق ﺒﺮﺍﻯ اﻣﺎم
ﺤﺴﻥ ﺸﻮﺩ، ﻣﻨﻄقی
ومعقول ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻤل ﻨﮑﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﺗﻮﺑﻪ
ﻗﺒﻮل ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ اﺻﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺑﻮﻃﺎﻟﺐ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﺪو
شهادتین را
بگوید ﻫﻨﻮﺯﻫم
ﺮﻭﺷﻥ ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺑﻮﻃﺎﻟﺐ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ یا در دل
گفته ،و ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺭ ﺩل گفته ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﻔﮑﺮوﻋﻤل
سلوک الهی ، ﺑﺎﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻥ ﺒﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭﻋﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻥ ﺒﺮﺳﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﮐﻤﺎل ﻨﻬﺎئی
ﻨﻴﺰ،ﺑحقّ اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺤث
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻥ اﺯ ﻟﺤﺎﻇ
اﺳﺘﺪﻟﺎل ﻤﻨﻄﻘﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭلی
اﻧﺴﺎﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
،ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
اﺯ ﻗﺒل ﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺑﻮﻃﺎﻟﺐ،
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ،ﺑﺎﻳﻥ
ﺪﻟﻴل کع ﺣﺎﻟﺎ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻤﺎم کساﻧﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﺑﺨﻮﺍﻫند
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪ،ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ ،ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠﺎﺋم ﻤﺮگ ﺮﺍ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ، ﻭلی
ﺴﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.

حدیث 1072 - اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ۳ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻟﺘﺎﺋﺐ ﺍﺫﺍ
لم ﻴﺴﺘﺒﻥ ﺃثر
ﺍﻟﺘﻮﺑﻪ،
ﻓﻠﻴس ﺑﺘﺎﺋﺐ،ﻳﺮضی
اﻟﺨﺼﻤاء
ﻮﻳﻌﻴﺪ
ﺍﻟﺼﻠﻮﺍﺕ،
ﻭﻳﺘﻮﺍضع ﺒﻴﻥ
اﻟﺨﻠﻖ،
ﻭﻳﺘّقی ﻨﻔﺴﻪ
ﻋﻥ اﻟﺸﻬﻮﺍﺕ،
ﻭﻳﻬﺰ
ﻟﺮﻗﺒﺘﻪ
ﺑﺼﻴﺎم
اﻟﻨﻬﺎﺭ، ﻭ
ﻳﺼﻔﺮ ﻟﻮﻧﻪ
ﺑﻘﻴﺎم
اﻟﻠّﻴﻞ،
ﻭﻳﺨﻤﺺ ﺑﻄﻨﻪ
ﺑﻘلّة ﺍﻟﺄﮐﻞ،ﻭﻳﻘﻮس
ﻇﻬﺮﻩ ﻣﻥ ﻤﺨﺎفة
ﺍﻟﻨﺎﺭ،ﻭﻳﺬﻳﺐ
ﻋﻈﺎﻣﻪ ﺷﻮﻗﺎ
ﺍلی اﻟﺠنّة،ﻭﻳﺮﻕ
ﻗﻠﺒﻪ ﻣﻥ هول
ﻤﻠک اﻟﻤﻮﺕ،
ﻭﻳﺠﻔﻒ ﺟﻠﺪﻩ
ﻋلی ﺒﺪﻧﻪ، ﺑتَفَکّر
ﺍﻟﺄجلّ،
ﻓﻬﺬﺍ أثَرﺍﻟﺘﻮبة
ﻭﺍﺫﺍ ﺭﺃیتم اﻟﻌﺒﺪ
ﻋلی هذﻩ
ﺍﻟﺼﻮﺭة، ﻓﻬﻮ
ﺗﺎﺋﺐ ﻧﺎﺻح
ﻠﻨﻔﺴﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ،
ﺍﮔﺮﻋﻠﺎﺋم ﻮﺁثاﺭ
ﺗﻮﺑﻪ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻨﺪﻫﺪ، ﺗﺎﺋﺐ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﺑﺎ ﺍعَمّاءل
ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ثاﺑﺖ ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ ﺩﺭﺳﻠﻮک
الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ) ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮﺁﺳﻴﺐ ﺩﻳﺪﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺭﺍضی
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺻﻠﻮﺍﺕ
ﻭﻧﻤﺎﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ. (ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺍﺋم ﺪﺭ صِله ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ الهی ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.) ﻭ
ﻧﻴﺰﺑﺎ ﺧﻠق ﺒﺘﻮﺍﺿﻊ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
ﻮ ﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺗﻬﺎ
ﻭﻫﻮﺳﻬﺎ ﺑﮑﻨﺪ(ﺣتی
اﮔﺮ ﺯﻥ ﺸﺮعی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﭼﻨﺎﻥ
گرﺩﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﺭﻭﺯﻩﻫﺎ
ﻟﺎﻏﺮﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴم ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ)ﻭ ﺭﻧﮕﺶ ﺑﺎﻗﻴﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺸﺒﺎﻧﻪ ﺯﺭﺩ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ(ﺑﻴﺨﻮﺍبی
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ، ﻭﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻣﺪﺍﻭم
ﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﻧﻴﺰ ﭼﻨﺎﻥ
ﺸﮑم گنده ﺍﻭ ﺑﮑﻤﺮﺵ
ﺑﭽﺴﺒﺪ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﺨﻮﺭﺩﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺣتی
کمرﺵ اﺯﺗﺮس ﺁﺗﺶ
ﺟﻬﻨم ﺨم ﺸﻮﺩ ﻭﻗﻮس
ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎﻳﺶ
ﺫﻭﺏ ﮔﺮﺩﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻮق ﺒﻬﺸﺖ
(ﻳﺎﺷﻬﻮﺩ) ﺑﺎﺷﺪ
(ﺑﺎ ﺳﺮﺳﺨتی ﺪﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺳﺨﺘﻴﻬﺎﻯاﻳﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ)ﻭﻧﻴﺰ
ﻗﻠﺒﺶ ﺍﺯ ﺗﺮﺵ ﻭﻣﺮگ
ﺮﻗﻴق ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.(ﺭﻗّﺖ
ﻗﻠﺐ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
،ﻭﺗﺮک ﺘﮑﺒّﺮﻫﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ) ﻭﭘﻮﺳﺖ ﺗﻥ
اﻭ ﺑﺮﺑﺪﻧﺶ ﺧﺸک
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ ﺑس
ﮐﻪ ﺑﻔﮑﺮ ﺍﺟل ﻮﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍﻋﻤﺮ ﮐﺎفی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﻧﻬﺎئی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﻭﺍﻳﻥ
اﺯﻋﻠﺎﺋم ﻮﺁثاﺭ
ﺗﻮﺑﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮﺑﻨﺪﻩﺍﻯﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻥ ﺪﻳﺪﻳﺪ،
ﺗﺎﺋﺐ ﻭﺍقعی ﻮﻧﺎفع
ﺨﻮﻳﺶ (ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻨﺼﻮﺣﻰ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻟﺬﺍﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ ﻮ ﺑﺰﺑﺎﻥ،
ﺷﻬﺎﺩﺕ ﮔﻔﺘﻥ ﻨﺠﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺧﻮﻳشی ﻮ ﺩﻭﺳتی
ﻨﻪ ﮐﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺬﻳﺮﺍﺍﺳﺖ.(ﻳَﺴﺘَﺒین،
ﭘﻴﺪﺍ ﻭ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﮔﺮﺩﺩ، ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺎﺑل ﺒﻴﻨﺎئی ﻔﺎﺭﺳﻰ
ﻭﻗﺎﺑل ﺒﻴﻨﺶﻋﻘلی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺎﻇﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺍثر ﺗﻮﺑﻪ، ﻫﻤﺎﻥﺁثاﺭ
ﺳﻠﻮک الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﺍﻭﻟﻴﻥ
عمل ﺴﻠﻮﻙ، ﻭﺑﺮ
ﺗﻤﺎم ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻨﻴﺰ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻃﻠﺎق
اﺳﺖ.(ﺧﺼﻤاء) دﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻮﺁﺳﻴﺐ
ﺩﻳﺪﮔﺎﻥ هستند.
(ﺗﻮﺍﺿﻊ) ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ماهیّت ﺟﺴم ﺒﺎ
ﺭﻭﺯﻩ، ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺻﻔﺎﺕ
ﺍﺧﻠﺎقی ﻮ ﻓﮑﺮﻯ
ﻮﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ، ﻫﻤﻪ
ﺁثاﺭ ﻗطعی ﻮﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ( ﺣتی اﻋﻠﻢ
) الهی ﺪﺭ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﻴﻚ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻧﺎﺻح
ﻨﺼﻮح ﻮﺳﺎﻟک الهی
اﺳﺖ، ﻭ(ﻋﺒﺪ) ﺑﻨﺪﻩ
ﺩﺭﺣﺎل ﺘﺴﻠﻴم
ﻮﻋﺒﻮﺩﻳﺖ ﻭﺑﻨﺪگی
ﻮ ﻣﻮﺑد ﺪﺷﺪﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻧﻪ ﻫﺮﮐس ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺒﺪﺍﻧﺪ،
ﻭﻣﻮٴﻤﻥﺴﺎﻟک ﺪل
ﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺍﻳﻥ علائم گرﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ، ﺣﺪّ ﺍﻗلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ
کار ﻳک ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﺍﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺍعَمّاءل
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﺎﺭﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ، ﺁثاﺭ
ﻧﻬﺎئی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻋﻘلی اﺳﺖ.

حدیث 1073 - ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ35ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻟﺘﺎﺋﺐ
ﺍﺫﺍ ﻟم ﻴﺴﺘﺒﻥ
ﺃثر ﺍﻟﺘﻮﺑﻪ، ﻓﻠﻴس
ﺑﺘﺎﺋﺐ،ﻳﺮضی
اﻟﺨﺼﻤاء ﻮﻳﻌﻴﺪ
ﺍﻟﺼﻠﻮﺍﺕ، ﻭﻳﺘﻮﺍضع
ﺒﻴﻥ اﻟﺨﻠﻖ، ﻭ
ﻳﺘّقی ﻨﻔﺴﻪ ﻋﻥ
اﻟﺸﻬﻮﺍﺕ، ﻭ ﻳﻬﺰل
ﺮﻗﺒﺘﻪ ﺑﺼﻴﺎم
اﻟﻨﻬﺎﺭ، ﻭﻳﺼﻔﺮ
ﻟﻮﻧﻪ ﺑﻘﻴﺎم
اﻟﻠّﻴﻞ، ﻭ ﻳﺨﻤﺺ
ﺑﻄﻨﻪ ﺑﻘﻠّﻪ ﺍﻟﺄﮐﻞ،ﻭ
ﻳﻘﻮس ﻇﻬﺮﻩ ﻣﻥ
ﻤﺨﺎفة ﺍﻟﻨﺎﺭ،
ﻭ ﻳﺬﻳﺐ ﻋﻈﺎﻣﻪ
ﺷﻮﻗﺎ ﺍلی اﻟﺠنّة
،ﻭ ﻳﺮﻕ ﻗﻠﺒﻪ ﻣﻥ
هول ﻤﻠک اﻟﻤﻮﺕ،
ﻭ ﻳﺠﻔﻒ ﺟﻠﺪﻩ ﻋلی
ﺒﺪﻧﻪ، ﺑتَفَکّر
ﺍﻟﺄجلّ، ﻓﻬﺬﺍﺃثر
ﺍﻟﺘﻮﺑﻪ، ﻭﺍﺫﺍ
ﺭﺃی اﻟﻌﺒﺪ ﻋلی
هذﻩ ﺍﻟﺼﻮﺭﻩ، ﻓﻬﻮ
ﺗﺎﺋﺐ ﻧﺎﺻح ﻠﻨﻔﺴﻪ
ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ، ﺍﮔﺮ ﻋﻠﺎﺋم
ﻮﺁثاﺭ ﺗﻮﺑﻪ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻨﺪﻫﺪ، ﺗﺎﺋﺐ
نصوحی ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﺑﺎ ﺍعَمّاءل ﻮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ثاﺑﺖ ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌنی ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ
ﺩﺭسلوک الهی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ)
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮ ﺁﺳﻴﺐ
ﺩﻳﺪ ﮔﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺭﺍضی کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺻﻠﻮﺍﺕ ﻭﻧﻤﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﺪ. ( ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺍﺋم
ﺪﺭصِله ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ الهی ﺨﻮﺩﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.) ﻭ ﺑﺎ ﺧﻠق
ﺒﺘﻮﺍﺿﻊ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭ ﺩﻭﺭﻯ ﻮﺗﻘﻴّﻪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺗﻬﺎ ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﺑﮑﻨﺪ (ﺣتی اﮔﺮ
ﺯﻥ ﺸﺮعی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﭼﻨﺎﻥ گرﺩﻥ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺭﻭﺯﻩﻫﺎ ﻟﺎﻏﺮ
ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﺭﻧﮕﺶ ﺑﺎ ﻗﻴﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺸﺒﺎﻧﻪ ﺯﺭﺩ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ (ﺑﻴﺨﻮﺍبی
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ، ﻭﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻣﺪﺍﻭم
ﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﻧﻴﺰ ﭼﻨﺎﻥ
ﺸﮑم گنده ﺍﻭ ﺑﮑﻤﺮﺵ
ﺑﭽﺴﺒﺪ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﺨﻮﺭﺩﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺣنی
کمرﺵ ﺍﺯ ﺗﺮس ﺁﺗﺶ
ﺟﻬﻨم ﺨم ﺸﻮﺩ ﻭﻗﻮس
ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎﻳﺶ
ﺫﻭﺏ ﮔﺮﺩﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻮق ﺒﻬﺸﺖ
(ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ) ﺑﺎﺷﺪ
(ﺑﺎ ﺳﺮﺳﺨتی ﺪﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺳﺨﺘﻴﻬﺎﻯ
اﻳﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﻧﻴﺰ ﻗﻠﺒﺶ
ﺍﺯﺗﺮس ﻣﺮگ ﺮﻗﻴق
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ( ﺭﻗّﺖ
ﻗﻠﺐ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﺗﺮک ﺘﮑﺒّﺮﻫﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ) ﻭﭘﻮﺳﺖ ﺗﻥ
اﻭ ﺑﺮﺑﺪﻧﺶ ﺧﺸک
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺍﺯﺑس
ﮐﻪ ﺑﻔﮑﺮ ﺍﺟل ﻮﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﻋﻤﺮ ﮐﺎفی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﻧﻬﺎئی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﻭﺍﻳﻥ
اﺯ ﻋﻠﺎﺋم ﻮ ﺁثاﺭ
ﺗﻮﺑﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ ﺮﺍ ﭼﻨﻴﻥ
ﺪﻳﺪﻳﺪ، ﺗﺎﺋﺐ
ﻭﺍقعی ﻮﻧﺎفع ﺨﻮﻳﺶ
(ﺩﺭﺳﻠﻮک ﻨﺼﻮﺣﻰ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ ﻮ ﺑﺰﺑﺎﻥ
،ﺷﻬﺎﺩﺕ ﮔﻔﺘﻥ
ﻨﺠﺎﺕ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺧﻮﻳشی ﻮﺩﻭﺳتی
ﻨﻪ ﮐﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺬﻳﺮﺍ ﺍﺳﺖ. (بیّن
ﭘﻴﺪﺍ ﻭﺁﺷﮑﺎﺭ
ﮔﺮﺩﺩ، ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺎﺑل ﻴﻨﺎئی ﻔﺎﺭﺳﻰ.
ﻭﻗﺎﺑل ﺒﻴﻨﺶﻋﻘلی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺎﻇﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺍثر ﺗﻮﺑﻪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺁثاﺭ ﺳﻠﻮکی الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﺍﻭﻟﻴﻥ
عمل ﺴﻠﻮﻙ، ﻭﺑﺮ
ﺗﻤﺎم ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻨﻴﺰﻗﺎﺑﻞ ﺍﻃﻠﺎق
اﺳﺖ.(ﺧﺼﻤاء) ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
خصم ﻮ ﺁﺳﻴﺐ ﺩﻳﺪﮔﺎﻥ
هستند.(ﺗﻮﺍﺿﻊ) ﺑﺨﻠﻖ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ماهیّت
ﺟﺴم ﺒﺎ ﺭﻭﺯﻩ،
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﺧﻠﺎقی ﻮﻓﮑﺮﻯ
ﻮ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ، ﻫﻤﻪ
ﺁثاﺭﻗطعی ﻮ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ( ﺣتی اﻋﻠﻢ
) الهی ﺪﺭ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﻴﻚ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﺎﺻح ﻨﺼﻮح ﻮﺳﺎﻟک
الهی اﺳﺖ، ﻭ(ﻋﺒﺪ)
ﺑﻨﺪﻩ ﺩﺭﺣﺎل ﺘﺴﻠﻴم
ﻮ ﻋﺒﻮﺩﻳﺖ ﻭ ﺑﻨﺪگی
ﻮﻣﻮﺑﺪ ﺷﺪﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻧﻪ ﻫﺮﮐس ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺒﺪﺍﻧﺪ،
ﻭﻣﻮٴﻤﻥ ﺴﺎﻟک
ﺪل ﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺒﺎﺷﺪ، ﺍﻳﻥ
علائم گرﭼﻪ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ، ﺣﺪّ ﺍﻗل
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ
کاﺭﻳک ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮ ﺍﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭﺍعَمّاءل
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﺎﺭﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ، ﺁثاﺭﻧﻬﺎئی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﻋﻘلی
اﺳﺖ.

حدیث
1074 - اﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ21ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻭﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺑهمه ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ:ﻤﻥ
ﺸﻬﺪ ﺍﻥ لا ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺨﻠﺼﺎ،
ﻭﺟﺒﺖ ﻟﻪﺍﻟﺠنّة
،ﺍﻧّﻪ ﺍﺫﺍ ﮐﺎﻥ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻭ
ﺟمع اﻟﻠﻪ ﺍﻟﺎﻭﻟﻴﻥ
ﻮﺍﻟﺎﺧﺮﻳﻦ،
فی ﺴﻠﺐ ﻣﻨﻬم
بل ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ،
ﺍﻟّﺎ ﻣﻥ کاﻥ
علی هذﺍ ﺍﻟﺎﻣﺮ
ﻫﺮﮐس
ﺑﺎ ﺍﺧﻠﺎﺹ ﮔﻮﺍهی
لا ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺪﻫﺪ ﺑﻬﺸﺖﺑﺮﺍﻭ
ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻮﺩ، ﻭﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻮ ﺍﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
همه ﺟمع گرﺩﻧﺪ،
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺳﻠﺐ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ شد ،ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺑﺮ ﺍﻳﻥ
اﻣﺮ(ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺭﺍ ﻫﺮﮐس ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻭﺑﺎﺭﻫﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻭﻟﻰ ﻣﺸﻤﻮل ﻮﺟﺒﺖ
ﻟﻪ ﺍﻟﺠﻨّﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺑﻬﺸتی ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺍﻳﻨﺪﻩ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺪﻳﻥ اﺳﻠﺎم ﻮ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ، ﮐﺴﺎنی ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺬﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭلی
ﻤﻘﺒﻮل الهی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻳﻥ
ﺎﻣﺮ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺭﺍﻣﺎﻡ ،ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﺎ ﺫﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﮔﺮ ﺃﻣﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯ ﻳک ﻤﺬﻫﺐ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻦ (ﺃﻣﺮ) ﺑﺮﺍﻯ
سلوک الهی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻥ اﻣﺮالهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻙ، ﻭﻗتی ﺒﺮﺍﻯ
کسب ﻘﺒﻮل ﺘﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪﺧﻮﺩﺑﺸﻬﻮﺩﻗﺎﺋﻤﺮﺳﻴﺪﻩﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﮔﺮﺳﺎﻟکی
ﺘﺮک ﻛﻨﻨﺪﻩ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻳﺎ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳم ﻮﻏﻴﺮ الهی
ﺰﻣﺎﻥ، ﻭﺣتی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ هر
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ ﻭﺟﺎﻫل
ﻮ ﻓﺎﺳﺪﻯ ﺒﺎﺷﺪ،ﭼﻮﻥ
اﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭﻳﺎ ﺑﺎﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺑﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ،ﻭﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﺧﻮﺩ
ﻣﺸﺮﻙ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
.ﺣتی اﮔﺮ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺩفع ﺸﺮک ﻛﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥ اﺟﺮﺍﻯ
اﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻙ الهی ﻨﺒﻮﺩﻩ،
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ غیر ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻋم اﺯ آخوندﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ،ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺒﺎﻃل
ﺸﺪﻩ، ﻭﻳﺎ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺑﺎ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ الهی
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ، ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ،
ﻭﺗﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی
هیچگوﻧﻪ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
اﺯ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ،
ﻭﺍﺯ ﺫﮐﺮﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
لا ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺍﮔﺮﻫﻢ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺳﻠﺐ ﻭبی اثرﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺼﺮﻳﺤﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺑﺪﻭﻥ (ﺍﻣﺮﺍﻟﻬﻰ)
ﻳﻌنی ﺎ(ﻭﻟﺎﻳﺖﺯﻧﺪﻩﺯﻣﺎﻥ)ﻭﺩﺭسلوک
الهی ،ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻘﺒﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻫﻴﭽﮑس
ﻧﺠﺎتی ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺸﻴﻌﻪ
ﻭ ﺳنّی ﻮﻏﻴﺮﻩ،
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﻭﺯ ﺗﺴلیم
ﺴﻠﻮکی کنند، ﺷﺮک
ﻛﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍﻟﻬﻰ.ﻭﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺳﻠﺐ ﺍثرﺍﺕ ﺫﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ، ﺩﺭﺍﺻل
ﻨﻴﺰ ﺍثرﻯ ﺪﺭ ﺭﻭح
ﺸﺨﺺ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺳﻠﺐ ﮔﺮﺩﺩ. ﺣتی
همین کرﺍﻣﺎﺕ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﻧﻬﺎ ﺳﻠﺐ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺑمسخ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺮﻭﻧﺪ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
اخرﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ،
ﻭﺩفع ﺸﺮک ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﻫﻨﮕﺎم
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ بگوﻳﺪ
ﺧﺪﺍئی هستی ،ﻭﺧﺪﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻰ،
ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ،
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻰ.
ﮐﻪ ﺩفع ﺸﺮک اﻳﻥ
ﺘﻤﺮﮐﺰﺩﺭﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ، ﻭﻳﺎ ﻫﻤﻴﻥ
ﺬﮐﺮ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ.

حدیث
1075 - ﺩﺭﺣﺪﻳث دﻳﮕﺮﻯ،
ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﺐ ﭼﻨﻴﻥ
اثرﺍﺕ ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﺬﮐﺮ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ، ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻮ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ۲۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ اﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
،ﻧﺎﺩﻯ ﻤﻨﺎﺩﻯ،
ﻣﻥ ﺸﻬﺪ ﺍﻥ اﻟﻠﻪ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ،
ﻓﻠﻴﺪﺧل اﻟﺠنّة
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮐﻪ ﺷﺪ ﺍﻋﻠﺎم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻳﻌنی ﺘﻨﻬﺎ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
(ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺪفع
ﺸﺮک ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ) الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺭﺍﻭﻯﺴﭙس
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﺩم ﭽﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﺨﻮﺍهید ﺩﺍﺷﺖ،
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻥ ﺬﮐﺮ ﺯﺑﺎنی
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﻭﻟﻰ ﮔﻮﺍهی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺭﻭٴﻴﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ سلوک الهی ﺒﺎﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ: اﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻧﺴﻮﻫﺎ ﭼﻮﻥ ﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﻧﺎﻥ ﻔﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺬﮐﺮﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ، ﺗﺎﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
سالک الهی ﻮﺍقعی
ﻨﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ، ﻭ(ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ
اﺯﻗﺎئم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻭ ﭼﻨﻴﻥ
ﺬﮐﺮ ﺩفع ﺸﺮک ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺴﺌﻮل
ﺤﻔﻈ اﻳﻥ اﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ، ﻭﺑﻌﺪ ﺍﺯﻣﺮگ
ﻔﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.(ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﺑﺎﻳﻥ عباﺭﺕ) ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ (ﮔﻮﺍهی ﺸﻬﻮﺩﻯ)
ﺳﺎﻟک ﺪﺭﻫﻨﮕم
هر ﺷﻬﻮﺩ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺍﻳﻥ ﺬﮐﺮ ﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ رَبّ ﻗﺎﺋم
هنوﺯ رَبّ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻘﺎﺋل ﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
هنگام ﻤﺮﮒ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺴﺨﺖ ﻭﻫﻮﻟﻨﺎک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺣنی
همین اﻣﺮﻭﺯ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺒﺎ ﺷﻬﺎﺩﺗﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﺷﺪﻩ، ﻭﺍﻳﻥ ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻭﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻴﻮﺗﺴﻠﻴم
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ ﻋﺎﻣل
ﺒﺎﻳﻥ گوﺍﻫﻰ ﻭ
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺎم ﺬﺍﮐﺮﺍﻥ
اﻳﻥ ﺬﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪی،ﻭﻫﺮ
ﺫﮐﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻮﻫﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﺻﺪﻗﺎﺕ
ﻭﺧﻴﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
که ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﺪﺳﺖ ﺧﺎلی اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺣتی ﻴﺎﺩ ﺍﻭﺭﻯﺎﻳﻥ
ﺬﮐﺮ ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺧﺎﺻﻴتی
ﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ سلوک
الهی طی ﻤﺮﺍﺣل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺘثبیت
ﺩﺭ ﮊﻧتیک رﻭحی
ﺴﺎﻟک ﺒﺸﻮﺩ، ﻭ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻣﻌﻨﺎئی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﺯﻳﺮﺍ ﺫﺍﺕ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.

حدیث 1076 - ﺩﺭﺣﺪﻳثی(ﺝ۳ﺹ۳۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﮐسی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺣﺪﻳث ﻣﻥ
ﻘﺎل لا ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ،ﺩﺧل اﻟﺠنّة
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ، ﮐﻪ ﺧﺒﺮ ﺑحقّ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ سوآل
کنندﻩ ﺑﺮﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭﺭﻓﺖ، ﻭلی اﻣﺎم
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻥ
اﻭ ﺷﺪ ﻭﺑﻮﻯ اﻓﺰﻭﺩ:
ﻴﺎ ﻫﺬﺍ،
ﺍﻥّ ﻠﻠﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺷﺮﻭﻃﺎ،
ﺍﻟﺎ ﻭ ﺍﻧّﻯ ﻤﻥ
ﺸﺮﻭﻃﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺬﮐﺮ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺷﺮﻭطی ﻨﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻣﻥ ﻴکی
اﺯ ﺷﺮﻭﻃ اﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻢ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺑﺼﺮﺍﺣﺖ ﺑﻴﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺑﺎ ﭼﻨﻴﻥ ﺬﮐﺮﻯ،ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺗﻀﻤﻴﻥ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ،ﻣﺸﺮﻭﻃ
ﺒﺸﺮﻭطی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭسلوک الهی ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ووسیله ﺍﻯﺒحقّ
الهی ﻮ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
بمعرفی
خداوند ﺒﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ ﺬﮐﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪفع ﺸﺮک
اﺣﺘﻤﺎلی ﺪﺭﭼﻨﺎﻥ
ﺘﻤﺮﮐﺰﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
یک کاﻣﻠﺎﻟﻬﻰ ﻭﺍﻣﺎم
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ، ﻭ
ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ.ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺩفع ﺸﺮﻙ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ، ﺗﺎ ﺑﺎﻳﻥ
ﺬﮐﺮ ﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺍﻥ،
ﺩﻓع شرک اﺣﺘﻤﺎلی
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺯﺷﺮﺍﻳﻄ
اﻥ ﺮﻭﺯ، ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺎ،ﻫﺮﻳک
اﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ، اﺯ ﺷﺮﺍﻳﻄ
اﺟﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ،ﻭﺣتبی
ﺸﺮﻃ اﻭل ان ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺗﻀﻤﻴن
الهی هست ﺍﻋم اﺯ
اینکه ﺳﺎﻟک ﺘﺎ
ﺍﺧﺮﻋﻤﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻴﺮالهی
ﺨﻮﺩ ﻣﺮﺗﺒﻄ ﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭلی
ﺒﺎﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ، ﻭﺗﻀﻤﻴﻥ
ﻤﺼﻮﻧﻴﺖ، ﻫﻤﻴﻥ
ﺘﻌﻬﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺤﻔﻈ ﺎﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺑﻬﺸتی ﺸﺎﻫﺪ ﻣﻄﺮح
ﺳﺖ.

حدیث 1077- ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ۳۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺷﺨﺺﻋرَبّ ﺑﻴﺎﺑﺎﻧﻰ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪ،
ﺍﻳﺎ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺍﺭﺍﻯ
هزﻳﻨﻪ ﻭﺧﺮجی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺍﻥ ﺒﺎﻳﺪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ؟
.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺁجرﻯ ﻮﺑﻬﺎﻯ
ﻥ: لا ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻳﻘﻮﻟﻬﺎ
ﺍﻟﻌﺒﺪ ﻣﺨﻠﺼﺎ
ﺑﻬﺎ ﮔﻔﺘﻥ
ﺬﮐﺮ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ، ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ ﻤﺨﻠﺼﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻳﻌﻨی
ﺑﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺗﺴلیم
الهی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺿﻤﻥ ﺴﻠﻮک ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺨﻠﻴﺺ ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ،
ﺧﺎﻟﺼﺎﻧﻪ ﻭ ﺑﺪﺭﺳتی
ﺒﮕﻮﻳﺪ .ﻭﺍﻳﻥ
گفتن ﭽﻨﻴﻥ ﺬﮐﺮﻯ
ﻮ ﻧﻈﺎﻳﺮ، ﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺩفع ﺸﺮک اﺣﺘﻤﺎلی
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﭙس
ﺍﻋﺮﺍبی ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﺍﺧﻠﺎﺹ ﺍﻳﻥ
گفتن ﭽﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎﺳخ
ﻴﺪﻫﺪ: اﻟﻌﻤل ﺒﻤﺎ
ﺑﻌثت ﺑﻪ فی ﺤﻘّﻪ،
ﻭﺣُﺐُ ﺍﻫل ﺒﻴتی
ﻋﻤل ﻨﻤﻮﺩﻥ ﺒﺎ
ﺍﻳﻥ ﺬﮐﺮ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﺹ
ﺍﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﻤﺒﻌﻮث ﺷﺪﻩ،
ﻳﺎ ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺒحقّ اﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
و توسل ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﻧﺠﺎم گرﻓﺖ. ﻭﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﺬﮐﺮ ﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺁﻥ ﺪفع ﺸﺮک ﻨﻤﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺎﺯﻣﺤﺒﺖ ﺑﺎﻫل
ﺒﻴﺖ ﻣﻦ،حَقّ ﻮﺷﺮﻃ
ﺁﻥﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
هر ﺯﻣﺎﻥ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺩفع ﺸﺮک ﻛﺮﺩ.ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻳﺎ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻭآخوندﻫﺎ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی بازگشته
بخلق ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ. ﺍﻣﺎ
ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
اﺯﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻘﺒلی ﻮﺣتی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺣتی اﮔﺮﻋﮑس
ﻭ ﻣﺠﺴﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻮﮐﺎمل ﺸﺪﻩ ﻃﺮﻳﻘﺖ
سلوکی زنذه ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﺮﺩ ﺍﻋﺮﺍبی ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﻳﺎ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻣﺤﺒﺖ
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﺍﺯ ﺣﻘﻮق
ﻮ از ﺷﺮﻭﻃ ﺸﺎﻳﺴﺘگی
ﺒحَقّ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻬﺸﺖ
رفتن ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ:
اﻥّ ﺤﺒّﻬم لأﻋﻈم
ﺤﻘّﻬﺎ ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﺤﺒﺖ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ،
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ ﻮ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥﺸﺮﻃ
ﺒﻬﺸﺖ، ﻭﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺒحقّ ﺒﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ،
ﺩﺭﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
از نوع بشری و
کارماها ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺎﮐﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﮐﺴﺐ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﺍﻧﻮﺍع
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک الهی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ مُیَسّر
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻋﻤل
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ، ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺫﮐﺮ ﺩفع ﺸﺮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭﭘس ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
زنده هر ﺯﻣﺎﻥ،
ﻭ ﮔﺮﻭﻩ زنده
کاملان اوم
کرده و ﺍﻭم
دهندگاﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی زنده هم ﻋﺼﺮ
ﻫﺮسالک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻤﺤﺒﺖ ﻭﻋﺸق ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮﺗﻮﺳﻞ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ گرﻓﺖ، ﻭﺑﺸﻬﻮﺩﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪ.ﻭﺍﺯﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺴﻠﻮﻙ،ﭼﻮﻥ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻮ ﺍﺧﻠﺎﺹ ﻭﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺗﺴلیم ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ،
ﻫﻤﻴﻥ ﻤﺤﺒﺖ ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎنی
اﻟﻬﻰ، ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﻴﺮالهی هرﺳﺎﻟﻚ
بمعرفی خداوند
،ﺷﺮﻃ اﻭل ﻮﻣﻬمتر
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﻔﺮﺻﺖ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﻳﮕﺮ ﺷﺮﻭﻃ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
آخوندﻫﺎﻯ ﻔﺎﺳﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺤﺒﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اﺷﮑﺎﺭ ﺯﻣﺎﻥ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥگفت
ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﻭﺍﻣﺎمی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺪﻳﮕﺮ ﻗﺒﻠﻪﺍﻯ
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
(ﺍﻋﺮآب ) ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ
ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث ،ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻏﻴﺮﺳﺎک
هستند.ﮐﻪﻋﮑس ﺍﻧﻬﺎ
(ﺟَم ﺸﺪﮔﺎﻥ) ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ(ﻋﺠم ﻴﺎ
ﻏﻴﺮ جَم) ﺑﺎ ﺍﻟﻒ
نفی که ﺑﺮﮐﻠﻤﻪ
ﺟم اﻓﺰﻭﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺑﻬﺸﺖ
ﻓﺮﻭشی ﻨﺰﺩ آخوندﻫﺎﻯ
ﻤﺴﻴحی ﻮ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
،ﻭﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﺯﺍﺭﺵ
ﮔﺮم ﻮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﺮﻳﺪ حَجّ
ونماز و روزه.ﻭلی
ﺪﺭ ﻭﺍقع ﺤﺞ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
همان حَجّ
اکبر شهود
قائم ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭسلوک
الهی ، ﺑﺎ ﻳﻚ (حَجّة
اﻟﺎﺳﻠﺎﻡ) ﻳﺎ ﻫﻤﻴﻥ
کاﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﺯﻧﺪﻩ، ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق پس از
مرگ قبل از
مرگ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﮐﻪ آخوند ﺣﺠّﺖ
ﺍﻟﺎﺳﻠﺎم ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺍﻭل
آﺧﻮﻧﺪ ﺷﺪﻥ،ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺭﻭٴﺴﺎﻯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﺮﻋﻨﻮﺍﻥ (ﺍﻳﺖ
ﺍﻟﻠﻪ) ﺑﻮﺩﻥﻤﻴﺠﻨﮕﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﺖﺍﻟﻠﻪ ﺯﻣﺎﻥ،
ﻓﻘﻂ ﺍﻣﺎم هرﺯﻣﺎﻥ
و ارشد کاملان
الهی زنده اﺳﺖ،ﻭﺩﻭمی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ(ثقة ﺍﻟﺎﺳﻠﺎﻡ)
ﺑﺎﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
هستند، ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻧﻬﺎ
میتوانند
بمعرفی خداوند
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ کنند،
و ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺫﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺪفع ﺸﺮک اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ،
ﺩﺭ ﺗﻮﺟﻪ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺪﺭ ﻫﺮ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺒحقّ ﻮ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺳﺎﻟک
ﭙﺮﺳﺘﺶ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻄﺎﺏ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،.(ﻋﺒﺪ)
ﺑﻨﺪﻩ ﻋﺎﺑﺪ ﻭ ﻣﻄﻴﻊ،
ﭼﻮﻥ ﺒﺮﺩﻩ ﻭ ﻣﻮﺑﺪ،
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﻭﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳک ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﻮﺍﻧﺴﺎﻥ
عاﺩﻯ که ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻋﺒﺪ ﻭ ﺑﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻄﻴﻊ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴم ﻮلیّ
الهی ﺪﺭ ﻳک سلوک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺩﻧﺒﺎل
اﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﻧﻔس ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﺎﻣﻮﺭﻳﺖ ﻭﺍﺟﺎﺯﻩﺍﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ هُداﻳﺖ
ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﻣﺨﻠﺼﺎ) ﺑﺎﺍﺧﻠﺎﺹ
ﻭﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻭﺑﻨﻴّﺖ ﭘﺎک ﺒﺮﺍﻯ
اﻇﻬﺎﺭ ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ الهی ﺨﻮﺩ،ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺨﻠﻴﺺﻧﻔس
أمّاره ﺧﻮﺩ ﺍﺯﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﻧﻮﺍﻗﺺ ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ،
ﻭﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی ﻨﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻥ، ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻥ اﺳﺖ ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺩﺍﺩﻩ، ﻭﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ،ﭼﻨﺎﻥ ﻘﺪﺭتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺴﺎﻟک اﻣﺮﻭﺯﻯ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.(ﺣُﺐّ) ﻭﻣﺤﺒﺖ
ﺍﻫل بیت عشق ﻮﺭﺯﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺒﻮﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ، ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻪآخوندﻫﺎ ﻭﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻳﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻘﺮﻳﺸﻰ،
ﻭﻳﺎﺣتی ﻨﻮﮐﺮ
ﻭﺧﺎﺩم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
همگی ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻮ الهی ﻨﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﺟﺰ ﺩﻭ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺍﺯﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
شایسته شدگان ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍوﻟﺎﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻫلﺒﻴﺖ
ﻭﺍﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺮﺍﺳم
اﻫل ﺒﻴتی اﻧﻬﺎ
و ختم قرآن یا
پایان قرّه
های شهودی با
قادم ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ ﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻔﺎﺭسی ﻤﻨّﺎ ﺍﻫل
اﻟﺒﻴﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ
و نه ازدواج
دختر سیّدی ئاماد
پیامبر گردید .ﺯﻳﺮا
ﺍﺯ ﮐﺎﻣل الهی ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺗﻌﺎﺭفی ﺒﺮﺍﻯ
کسی اﺯﻃﺮﻑ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﺎ ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ.ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺸﺮﻃ اﺳﺖ.ﺷﺮﻭﻃ
ﺒﻌﺪﻯمهم
میگردند ،ﻭلی
ﺒﺸﺮﻃ ﺘﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﻭﻃ
ﻘبلی اﺳﺖ.

حدیث 1078 - ﺩﺭﺣﺪﻳثی(ﺝ۳ﺹ۳۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ،
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ اﻟﻠﻪ ﺭفع
ﺪﺭجة ﺍﻟﻠّﺴﺎﻥ،
ﻓﺎﻧﺘﻄﻘﻪ ﺑﺘﻮﺣﻴﺪﻩ،
ﻣﻥ ﺒﻴﻥ اﻟﺠﻮﺍرح
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺯﺑﺎﻥ
ﺮﺍ، ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﻄق
ﺬﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺟﻮﺍﺭحو
اعضای ﺒﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎل ﺪﺭ ﺟﺴﻢ،
ﺯﺑﺎﻥ اﻭﻟﻴﻥ ﻮﺗﻨﻬﺎ
ﻋضوگوینده ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی اﻳﻥ ﻔﮑﺮ
ﻭﻧﻴّﺖ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺫﮐﺮﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﺼﻮﺭﻭ ﺗﺨﻴّﻞ
ﺻﻮﺭﺕﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
الهی سالک ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻣﺪﺍم ﺒﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭﻣﻘﺎم
اﻳﻥ ﻔﮑﺮ ﺣتی اﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﺎﺯﻩ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﺴﺎﻟﻚ، ﮐﻪ
ﺩﺭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭﺩفع
ﺸﺮﻙ، ﺍﻥﻤﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﺩﺍﺋم ﻮﺣتی
ﺒﺮﺍﻯ ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ
رﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩم
عاﺩﻯ ﺬﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺒﻴﺎﻥ کلامی اﺳﺖ،ﻭ
ﺫﮐﺮ ﺯﺑﺎﻧﻰ ﺳﺎﻟک
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺗثبیت ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﻭ ﺭﻭح ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ، ﻫﻴﭽﮑس
ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻃﻠﺎعی
ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﺫﮐﺮ ﺯﺑﺎنی
ﻮﻳﺎ (ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺯﺑﺎﻧﻰ)
ﺑﺎﻳﺪ با (ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ) ﻭ
توحید ﺍﺧﻠﺎقی
ﺒﺮﺳﺪ ﺗﺎ به (ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ)ﻭ(ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻮﺟﻮﺩﻯ ونوعی ﺠﺪﻳﺪﻯ)ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺩﺭ  جَمع ﻮ(ﺟم
ﺸﺪﻥ) ﺑﺎﻗﺎﺋﻢ،
(ﺗﻮﺣﻴﺪ و ﻭﺣﺪﺕﻭﺟﻮﺩﻯ)
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،به
مرحله ( بقاﻯ ﺪﺭﻓﻨﺎ)
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍثاﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺭﻭح ﻤﺎﻧﺪﻩ، ﻭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک
اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﺸﺮﻯ
ﺗﻤﺎم ﻤﻴﺸﻮﺩ.(ﺟﻮﺍﺭﺡ)
ﺍﻋﻀﺎﻯﺠﺴم اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻗﺎﺑل ﺠﺮخ ﻮﺯﺧم
ﺪﻳﺪﻥ اﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺟﺴم اﻧﺴﺎﻥ
ﺰﺧم ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ،
ﻭﻓﮑﺮ ﻧﮕﺮﺍنی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ،ﻭﺭﻭح
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺎﺩﻯ ﻴﺎ
ﻏم ﻮﺍﺣﻮﺍل ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ ﺍﻟﺎم
ﺠﺴﻢ،ﻭﺗﺮس ﻭﺣﺸﺖ
ﻓﮑﺮ، ﻭﻗﺒﺾ ﻭﺑﺴﻂ
ﺍﺣﻮﺍل ﺪﺭﺭﻭح
ﻤﻄﺮح ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.

حدیث 1079 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ۳۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ اﻭل ﻤﺎ ﺍﻓﺘﺮﺽ
ﺍﻟﻠﻪﻋلی عباﺩﻩ،
ﻭ ﺍﻭﺟﺐ ﻋلی ﺨﻠﻘﻪ،ﻣﻌﺮفة
ﺍﻟﻮﺣﺪﺍنیة ﻗﺎل
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﻭ ﻣﺎ ﻗﺪّﺭﻭا ﺍﺍﻟﻠﻪ
حَقّ قدﺭﻩ، ﻳﻘﻮل
ﻤﺎﻋﺮﻓﻮا ﺍﺍﻟﻠﻪ
حَقّ ﻤﻌﺮﻓﺘﻪ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻮﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ،
ﻓﺮﺽ ﻭ ﻭﺍﺟﺐ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻧﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮﺍﺟﺐ ﮐﺮﺩ، ﺗﺎ
ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ ﻭﺣﺪﺍﻧّﻴﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭلی ﺒﮕﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺎﻥ ﻘﺪﺭ ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،ﻭحَقّ
اﻧﺮﺍ ﺍﺩﺍ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻳﻌنی ﻨﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺧﺪﺍﺭﺍ ﺑحقّ ﭙﺮﺳﺘﺶ
ﻭبحَجّ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. (ﻓﺮﺽ) ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺩﻭمی نیز ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭﺟﻬﺖ
ﺍﻧﺠﺎم ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻭﻝ ﻭﺍﻫﻢ، ﺩﺭﺳﻠﻮک
الهی با ﻭﺳﺎﺋﻄ
توسّل الهی ﻮ ﺑحقّ
ﻮ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﺴلیم ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻘﺒول ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. (ﻋﺒﺎﺩ)ﻋﺒﺪﻫﺎ
ﻭﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻤطیع
ﺴﻠﻮکی ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﻧﻪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺒﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺳﻨﻴﺎﻥ
ﻮ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺪعی
ﻮﻟﺎﻳﺖ علی ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺸﺮﻁ ﺗﺴﻠﻴم ﺪﺭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﺩﻧﺒال اﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیر الهی ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ اﺟﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻮﻣﺎﻣﻮﺭﻳتی اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ کاﺭ ﺗﻌلیم
ﻤﺮﺩم هستند ﺑﺮﻭﻧﺪ.(ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
شناخت حقیقی ) ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ ﻭﺣﺪﺕﻭﺟﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩالهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭙﻴﺮالهی
اﻏﺎﺯ، ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺑﺎ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺩفع ﺸﺮک
ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭﻯ
ﭽﻮﻥ لا ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺍﻟﻠﻪﺍﮐﺒﺮ
ﻭﺳﺒﺤﺎﻥ
اﻟﻠﻪ ﻭﺍﻟﺤﻤﺪﻟﻠﻪ
ﮐﻪﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﻳﺶ ﻭﺍﺣﺪ و
یگانه ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ هفتم ﻋﺮﺵ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
وتولد دوم
پیامبر گونه آﻏﺎﺯ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻭ ﺑﺨلق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻳﻦ
(ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻮﻭﺣﺪﺍﻧﻴﺖ)ﺧﺪﺍ،
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ، ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺘﺎ رَبّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ هرﮔﺰﻣﻴﺴﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭﺳﻄح ﺘﺠلّی
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﻗﺎﺋم
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺰﺑﺎنی اﺫﮐﺎﺭ ﺩﺭﺩفع
ﺸﺮﻙ،ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺻﻔﺎتی ﻮﺍﺧﻠﺎقی
ﻮﺍﺣﻮﺍلی ﭙﻴﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺨﺶ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻓﺴﻮس
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺑﻮﺩﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
الهی ﺪﺭﺑﻴﻥ ﻤﺮﺩﻡ،
ﺍﻳﻥ مُدّعیان
ﻤﺴﻠﻤﺎنی ﻴﺎ ﺗشیع
ﻘﺪﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻗﺪﺭﺕ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ،ﺑﺸﺐ
ﻗﺪﺭ ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ،ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺗﺤﻘق ﻨﺪﺍﺩﻩ
ﻭﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻗﻒ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﺠﺎ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ (حَقّ
ﻤﻌﺮﻓﺖ) ﻳﻌنی ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺍقعی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻧﻬﺎئی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﻔﻠﺴفی
ﻮﻋﻘﻠﻰ ،ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﻓﺮﺿیّه
هائی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭلی
هیچ کدﺍم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴنی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎل ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻔﺎﺳﺪ ﻫﺮ ﻣﺬﻫبی
ﺒﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 1080 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ41 ﺤﺎﺮ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
اﻥّ
اﻟﻤﻌﺮفة ،ﺍﻟﺘﺼﺪﻳق
ﻮ ﺍﻟﺘﺴﻠﻴﻢ، ﻭ
ﺍﻟﺎﺧﻠﺎﺹ فی اﻟﺴِﺮّ
ﻭ ﺍﻟﻌﻠﺎنیة ﻭ
ﺍﻥّ حقّ اﻟﻤﻌﺮﻓﻪ،
ﺍﻥ ﺘطیع ﻮﻟﺎ ﺗﻌﺼﻰ،
ﻭ ﺗﺸﮑﺮ ﻭ ﻟﺎ ﺗﮑﻔﺮ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﻤﺎﻥﺘﺼﺪﻳق
ﻮﺗﺴﻠﻴم ﻮ ﺍﺧﻠﺎﺹ
ﺩﺭ ﺩل ﻮﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻳﻨﮑﻪ
(حَقّ ﻤﻌﺮﻓﺖ) ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻌﺮﻓﺖ ﺣﻘﻴقی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐنی ﻮﻋﺎﺻی ﻮ ﻣﺘﻤﺮﺩ
نباشی ،ﻭﺷﮑﺮ ﻭﺳﭙﺎس
ﺑﺎ ﺳﻠﻮک ﺒﻨﻤﺎئی
ﻮ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﮑﻨﻰ.
ﺗﻤﺎم اﻳﻨﻬﺎ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﭘﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﺍﻫل بیت ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺮﺍﻯ سلوک
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻮ ﺗﺼﺪﻳق
ﺪﺭ ﺫﻫﻦ، ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ،ﺣتی
اﮔﺮﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥگوﻧﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺑﺨﺪﺍ ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
اﻫل ﺒﻴﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ،ﺍﺯ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻣﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴنی
هستند. ﻭﺍﻳﻥ ﺎﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮّﺩ ﻭﻋﺪم
اﻃﺎﻋﺖ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺪﺍﺩ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺴﭙﺎس ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﻚ، ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮح
کند، ﻧﻌﻤتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ، ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ و
توسّل ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل
کند.

حدیث 1081 - ﺍﺑﻮﺫﺭ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ(ﺝ۳ﺹ۷ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺷبی ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻩ ﺭﻭﻯ ﻤﻴﮑﺮﺩﻡ،
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ اﻥّ اﻟﻤﮑثّرﻳﻥ
هم اﻟﺄﻗﻠّﻮﻥ ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ،ﺍﻟّﺎﻣﻥ
اﻋﻄﺎﻩ ﺍﻟﻠﻪ ﺧﻴﺮﺍ،
ﻓﻨﻔﺦ ﻓﻴﻪ ﺑﻴﻤﻴﻨﻪ
ﻭﺷﻤﺎﻟﻪ ﻭﺑﻴﻥ
ﻴﺪیة ﻭ ﻭﺭﺍﺋﻪ،ﻭﻋﻤل
ﺒﻪ ﺧﻴﺮﺍ ﺯﻳﺎﺩﻩ ﻃﻠﺒﺎﻥ
ﻮﻣﺎل آﻧﺪﻭﺯﺍﻥ،
ﻧﺎجی ﺪﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﺯ ﮐﻤﺘﺮﻳﻥ
ها ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﺎﻧﮑﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﻧﻌﻤتی ﺒﻮﻯ
ﺪﺍﺩ،ﺗﺎ ﻫﻤﻪ ﺁﻥثرﻭﺗﻬﺎ
ﺑﺒﺎﺩ ﺑﺪﻫﺪ، ﻭﺑﭽﭗ
ﻭ ﺭﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩ، ﻭﻳﺎﭙس
ﻭﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ
بدمد و ﺑﺪﻫﺪ ﻭﺑﺨﺸﺶ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻥ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﻯ که ﺑﻤﺎلی
ﺒﺮﺳﺪ، ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻣﺎلی ﺒﺮﺍﻳﺶ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ، ﻭﺑﺮﺍﻳﺶ
ﭼﻴﺰﻯ ﻨﻤﻴﻤﺎﻧﺪ
.ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺳﺪ، ﻫﻤﺎﻥگاﻩ
ﻧﻴﺰﺑﺨﺸﺶ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺭﻭﺯﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻭﻗﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ،
ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ ثرﻭﺗﻤﻨﺪﻯ
ثرﻭﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮک ﭽﻨﺎﻥ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪﭼﻮﻥ ﻔﻘﻴﺮﻯﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺮﺍ طی ﻤﻴنماﻳﺪ.
ﺍﻣﺎ ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ثرﻭﻣﻨﺪ
ﺷﺪﻥ کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﺮﺻﺖ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺒﺮﺍﻯ هرﮔﻨﺎﻩ
ﭼﻮﻥ ﺰﻧﺎ ﻭ ﺧﻤﺮ
ﻭﺳﺮﻗﺖ ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ثرﻭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ، ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﭘس ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩﻩ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﺮج ﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺍﻣﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻦ الهی
ﻮ ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻭ ﺑﺮﺍی
ﻨﻮع ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
اﻳﻥ اﺭﻭﺍح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ،
ﻭ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺭﻧﺞ ﺟﻬﻨم
ﺴﻮم ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺟﺎﻯ ﭽﺎﻧﻪ ﺯﺩﻥ
ﻮﺑﺤث ﻭﮐﻠام ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻫﻤﻪ ﺳﺮﻣﺎیة
ﺩﺍﺭﺍﻥ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻇلم ﺘﻮﺟﻪ ﺩﺍﺋم
ﺒﮑﺴﺐ ﻣﺎل ﻮ ﻓﺮﺍﻣﻮشی
ﺨﺪﺍ ﻭ ﻓﻘﺮﺍ ﻭﺣﻘﻮﻕ
ﻗﺎﻧﻮنی ﻮالهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ،ﻗﻄﻌﺎ
ﺟﻬﻨمی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ، ﻭﻫﺮﮔﺰ سالک
الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﻴﺰ ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻭﻟﻴﻥ
اﻗﺪﺍم ﺴﺎﻟک ﺘﺎﺯﻩ
ﮐﺎﺭ ﻭ ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﻃﺮح ﻤﺎل خوﺩ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﺍﻭ ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻣیدﻫﺪ.

حدیث 1082 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ14ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻟﻌﺎﺭﻑ ﺷﺨﺼﻪ
مع اﻟﺨﻠﻖ، ﻭﻗﻠﺒﻪ
مع اﻟﻠﻪ، ﻟﻮ ﺳﻬﺎ
ﻗﻠﺒﻪ ﻋﻥ اﻟﻠﻪ
ﻃﺮفة ﻋﻴﻦ، ﻟﻤﺎﺕ
ﺷﻮﻗﺎ ﺍﻟﻴﻪ،ﻭ
ﺍﻟﻌﺎﺭﻑ ﺍﻣﻴﻥ
ﻮﺩﺍئع اﻟﻠﻪ ﻭ
ﮐﻨﺰ ﺍﺳﺮﺍﺭﻩ ﻭ
ﻣﻌﺪﻥ ﻨﻮﺭﻩ، ﻭ
ﺩﻟﻴل ﺮﺣﻤﺘﻪ ﻋلی
ﺨﻠﻘﻪ، ﻭﻣطیةﻋﻠﻮﻣﻪ،
ﻭﻣﻴﺰﺍﻥ ﻔﻀﻠﻪ
ﻭﻋﺪﻟﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ(ﻋﺎﺭﻑ
با معرفت شهودی)
ﮐسی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺟﺴم
ﻮ ﺗﻥ اﻭ ﺑﺎ ﻣﺮﺩم
اﺳﺖ، ﻭلی ﻘﻠﺐ ﺍﻭ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮﺳﻬﻮﻯ
ﻮﻳﺎ ﻓﺮﺍﻣﻮشی
ﺒﺮﺍﻳﺶ ﺩﺳﺖ ﺩﻫﺪ،
ﺗﺎ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺒﺎ
ﺧﺪﺍ ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﺪﺍ
ﺍﺯ ﺷﻮق ﻤﻴﻤﻴﺮﺩ.
ﻭﻋﺎﺭﻑ ﺍﻣﻴﻥ ﻮﺩﻳﻌﻪﻫﺎﻯ
الهی اﺳﺖ، ﻭﺍﻭ
ﮔﻨﺠﻴﻨﻪ ﺍﺳﺮﺍﺭوی
،ﻭﻣﻌﺪﻥ ﻨﻮﺭﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﺮﺣﻤﺖ
ﺍﻭ ﺑﺮ ﺧﻠﻖ، ﻭﺣﺎمل
علوم اﻟﻬﻰ ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻭ ﺗﺮﺍﺯﻭﻯ ﻔﻀل
ﻮﻋﺪل الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻋﺎﺭﻑ
ﮐسی ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪﻋﺎﻟم
ﺒﻌﻠﻮم ﻤﺎﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ (ﻋﺎﺭﻑ ﻭﺍﮔﺎﻩ)
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ .ﮐﺎﻣل
الهی ﻮﺍﺻﻞ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ،
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﮐﺎﻣل الهی
عاﺭﻑ الهی اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺷﻨﺎ ﻭﺩﺍﻧﺎ
ﻭﺍﮔﺎﻩ ﻭﻋﺎﻟم
اﺯ تجلّیات ﺍﻟﻬﻰ،ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ.(ﺷﺨﺼﻪ)
ﻭﺟﻮﺩ ﺷﺨﺼﻰ، ﻭﻗﺴﻤﺖ
ﻣﺸﺨّﺺ ﻭ ﭘﻴﺪﺍ
ﺩﺭ ﺗﻥ ﻮ ﺟﺴم ﺒﺸﺮﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻣﺮﺩم ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻣﻮﺭﺩ ﻟﻤس
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﻭ ﺩﻳﺪﻥ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺟﺴم
ﺎﻳﻦ ﮐﺎﻣل الهی
ﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺒﻴﻥ ﻮ ﻣﺸﺨّﺺ
ﻭ ﭘﻴﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺎﻭ،ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ الهی اﺳﺖ،
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺠﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻫﻨﮕﺎم اﻧﺠﺎم
عباﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻧﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻤﻨﺠﺮ ﮔﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
،ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ.(ﻗﻠﺐ)
ﺍﻧﺴﺎﻥ عاﺭﻑ ﻓﮑﺮ
ﺍﻭ ﻭ ﺗﺼّﻮﺭ ﻭﺗﺨﻴّل
اﻭ،ﻭ ﻳﺎ ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
ﺪﺭﻭنی ﻮ ﺍﺣﻮﺍلی
اﻭﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﺟﺴم ﻮﺗﻦ ﺍﻭ، ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ، ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎئم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺪﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.(ﺳَﻬﺎ)
ﺳﻬﻮ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺳﺒﻴﻞ ﺣﻮﺍﺩث ﺧﺎﺭجی
اﺯﻓﮑﺮﺵ، ﻭﻳﺎ
ﺍﺯﺩﺭﺩ ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺩﻟﻴل ﻴﺪﻳﮕﺮ،
ﮐﻪ ﻧﻈﺮﻋﺎﺭﻑ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺩﺭﺍﻣﻮﺭﻣﺎﺩﻯ
ﺒﺮﻭﺩ. ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻭ ﺳﺨﺖ ﻧﺎ ﺭﺍﺣﺖﺷﺪﻩ
ﻭﺑﺎ ﺷﻮق غرﻳﺒﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻭقُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک ﺪﺭﺧﻠل
ﺴﻠﻮﻙ، ﺑﺎﺯ ﻋﺎﺭﻑ
ﺩﺭ ﻳک ﻤﺮﺣﻠﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻭﻋﺎﺭﻑ
ﻧﻬﺎئی ﻮ ﻣﻌﺼﻮﻡ،
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺎﻣﻮﺭﻏﻴﺮالهی
ﻨﮕﺎﻩ ﮐﻨﺪ، ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
الهی ﻤﻴﺒﻴﻨ ﺪﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
،ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
(ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل ﺪﺭ ﻫﺴﺘﻰ)
ﺑﮑﻨﺪ.ﻭﺣتی اﮔﺮ
ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ ﻳﺎ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻨﻈﺮ ﮐﻨﺪ.(ﻃﺮفة
ﻋﻴﻦ) ﻳک ﭽﺸم ﺒﻬم
ﺰﺩﻥ، ﻭﻳﺎ ﺍﻧﺪکی
اﺯ ﺯﻣﺎﻥ ﺎﺳﺖ. ﻋﺎﺭﻑ
(ﺍﻣﻴﻦ) ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺩﺍﺭ،ﻭﺑﺪﻭﻥﺴوء
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﺰﺩ ﺧﻮﺩ،
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
اﻭم کرﺩﻩ ﻗﺒلی
ﺪﺭ ﻳک سلوک
الهی ، ﻭﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﺎﺯﻩ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭ ﭼﻨﻴﻥ
عاﺭفی اﺳﺖ. (ﻭﺩﺍئع
اﻟﻬﻰ) ﺍﻣﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻮﺩﻳﻌﻪ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺰﺩ ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﺭﻑ،ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﻋﻘﻠﻰو
لدنّی ،ﻭﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
الهی اﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﻮ ﺗﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺎﻣﺎﻧﺖ
ﺩﺍﺭﻯ ﺨﻮﺩ ﺍﻣﻴﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻭم
ﺪﺍﺩﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.(ﮐﻨﺰ
ﺍﺳﺮﺍﺭﻩ) ﮔﻨﺠﻴﻨﻪ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ،ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ الهی
ﻮﻋﻘل کُلّی ،ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺎﻭ،ﻫم
اﻣﺎﻧﺖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﻫم گنجینه الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﻣﻌﺪﻥ
ﻨﻮﺭﻩ) ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻧﻮﺭ الهی ﻴﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ هرﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ، ﻭﻋﺎﺭﻑ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎ ﺩﺭﺟﻪ ﻧﺒﻮّﺕ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻭﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﻮﺭﻋﻘلی
اﻭ، ﻭﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﻳﻚ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺗﺎ ﻗﺎﺋک
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺳﺪ.
ﻧﻮﺭ ﻋﻘلی ﻮ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﻧﻪ ﻧﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﭽﻮﻥ ﻨﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ. ﻭﻧﻴﺰﻋﺎﺭﻑ
ﺩﻟﻴل ﻮ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺴﻤﺖ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺪﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
،ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺭﺣﻤﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘلی ﻮﺍﺣﻮﺍلی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﻣﻄﻴّﻪ
ﻋﻠﻮﻡ) ﺑﺎﺭﺑﺮ ﻋﻠﻮم
الهی ﻮ ﺣﺎﻣل آﻧﻬﺎ،
ﺍﻳﻥ عاﺭﻑ الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪﻋﻠم
ﺸﻬﻮﺩﻯ که ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﭼﻪ
ﻋﻠﻮم عقلی ،ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
الهی ﻮﻭﺣﻰ،ﻭﻳﺎ
ﻋﻘل کُلّی و ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺰﺣﻤﺖ ﻭﺗﺄﻣلی
ﺪﺍﺭﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﺍﻭ ﺗﻔﮑﺮﻯ
الهی ﻮﺍﻟﻬﺎمی
اﺳﺖ.ﭘس ﺍﺯ ﺍﻭ،ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻭﺗﺮﺍﺯﻭﻯ ﻔﻀل
ﺨﺪﺍﻭ ﺩﺭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
همین عاﺭﻑ
کامل الهی اﺳﺖ.
ﺍﻭ ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻤﻘﺎمی
ﻮ ﻋﻘلی ﻮ ﺭﻭحی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ.ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی ﺒﺮﺗﺮ
ﻓﻀل آﻭﺭ ﺑﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
غیر ﻭﺍﺻل ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻬﺎﺗی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐسی ﻔﻀل
ﻮﻋﻘل آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻓﻬﻤﻴﺪ ﻣﻌﺎﺩل
اﻧﻬﺎ ﺷﺪﻩ،ﻭ ﻳﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﻘﺎم الهی اﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻮﻙ الهی
هم ﺮﺍﻩ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺩفع ﺸﺮک با
ادکار ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭ(ﻋﺪﻝ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺮ
ﺑﻤﻌنی ﺘﻌﺪﻳل ﻮﺍﺻﻠﺎح
ﺮﻭح ﻮ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﺒﺎﻫتی اﺯ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﺪﺑﻴﺮ الهی اﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺴﺎﻟک
هماﻥ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﭘﻴﺮ
الهی اﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ.ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻘﺪ ﻏنی
عن اﻟﺨﻠق ﻮﺍﻟﻤﺮﺍﺩ
ﻭ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ،ﻓﻠﺎ
ﻣﻮﻧس ﻟﻪ ﺳﻮﻯ
اﻟﻠﻪ، ﻭﻟﺎ ﻧﻄق
ﻮ ﻟﺎ شاﺭة ﻭﻟﺎ
ﻧَﻔس ،ﺍلاّ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﻭ ﻟﻠﻪ ﻭﻣﻥ اﻟﻠﻪ
ﻭ مع اﻟﻠﻪ، ﻓﻬﻮ
فی اﻟﺮﻳﺎﺽ ﻗﺪﺳﻪ
ﻣﺘﺮﺩﺩ، ﻭﻣﻥ ﻠﻄﺎﺋﻒ
ﻓﻀﻠﻪ ﺍﻟﻴﻪ ﻣﺘﺰﻭﺩ،
ﻭ اﻟﻤﻌﺮفة ﺍﺻل
ﻮ ﻓﺮﻋﻪ ﺍﻟﺎﻳﻤﺎﻥ
ﺍﻳﻥ عاﺭﻑ،ﺑﻴﻨﻴﺎﺯﺍﺯﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻭ ﺍﺯﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺯﻫﺮ ﻫﻮس
ﻣﻄﻠﻮﺏ،ﻭ ﺣتی ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﻟﺬﺍ ﺟﺰ
ﺧﺪﺍ ﻣﻮنسی ﻨﺪﺍﺭﺩ
،ﭘس ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮ
ﻧﻄق ﻮﮐﻠﺎﻡ،ﻭﻫﺮ
ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻭﺫﮐﺮﻯ،ﻭﻫﺮﻧَﻔس
ﻭ ﻧﻔﻴسی که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ، ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺑﻴﻨﻴﺎﺯﻯ
اﺯﺧﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺟﺰ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺪﺍﺩﻩﻫﺎﻯﺍلهی
ﻮ ﺍﻟﻬﺎمی اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻴﻨﻴﺎﺯ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻮکُلّ
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی نیاﺯﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ ﺍﻳﻥ
عاﺭﻓﺎﻥ ﺒﺨﻮﺍﻫند،
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ ﺗﺎﻣﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮﺗﺄﻣﻴﻥﺁﻥﻨﮑﺮﺩ
ﻭﻧفع ﻮ ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺍﻳﻥ عاﺭﻑ ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭﺣﺎل
ﺨﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺗﺤﻤل ﺰﻧﺪگی ﺠﻬﻨم
گوﻧﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﻘﺼﺪ ﮐﺴﺐ ثوآب
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻭﻧﺘﺎیج
الهی اﺯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع فوق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﻭﭘس ﺍﺯﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ ﻮ
ﺭﻭح ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻤﺎ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺗﻤﺪﻥ
غیر ﻗﺎﺑل ﻘﻴﺎس
ﺑﺎ ﺗﻤﺪﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﻮﺣشی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. (ﻣﻮﻧس ) ﻣﻮﺭﺩ
ﺍُﻧس ﻭﺍﻟﻔﺖ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ عاﺭﻑ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻧﻄﻖ) ﮐﻠﺎم عاﺭﻑ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺑﺎ ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﻫﺮ ﺣﺮﮐﺖ ﺟﺴم ﻮﻳﺎ
ﻫﺮ ﺑﻴﺎﻥ ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺣتی
هر ﺗﻨفس یا ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻭ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﻭ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺣتی ﻴﻬﻮس
ﺍﻭ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﻗﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻭ، ﺑﺮﺍﻯ اﺟﺮﺍﻯ
هر ﮐﺎﺭ ﻋﺎﺭﻑ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﻋﺎﺭﻑ ﮐﺎﻣلی اﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯﻤﻘﺪس
الهی ﺮﻓﺖ ﻭﺍﻣﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﺯ ﻟﻄﺎﺋﻒ
ﻓﻀل اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ (ﻣﻌﺮﻓﺖ) ﺍﺻل
اﺳﺖ، ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺮﺍﻩ ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻌﺮفتی
اﺳﺖ. ﻋﺎﺭﻑ ﺩﺭ ﮔﻠﺴﺘﺎﻥ
هاﻯ عقلی ﻮﺭﻭﺍنی
ﻮﺍﺣﻮﺍل ﺸﺎﺩﻣﺎنی
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺪﺭ ﮔﻮﺷﻪﺍﻯ
ﺘﺎﺭﻳک ﻮ ﺧﺸک ﺰﻧﺪگی
عزﻟﺖ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭلی اﻳﻨک
ﭙﺎﺩﺷﺎهی ﺒﻴﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﺣﻮﺍل ﻤﻘﺪس ،ﻭ
ﻳﺎ (ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻤﻘﺪس
)ﻭ ﻳﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ
اﺯ(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯعقلی
) ﻣﺪﺍﻭم الهی ﻮمُقدّس
،ﺩﺭ ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﺭﻭﺍنی ﻮ
ﺷﺎﺩﻣﺎنی ﺪﺍﺭﺩ.ﺣتی
اﮔﺮ ﺟﺴم ﻮ ﺗﻥ
اﻭﭼﻨﻴﻥ گرﺩشی
ﺒﮑﻨﺪ ﻳﺎ ﻧﮑﻨﺪ.
(ﻣﺘﺮﺩﺩ) ﺩﺭﺗﺮﺩﺩ
ﻭﺭﻓﺖ ﻭ ﺍﻣﺪ، ﮔﺎهی
ﺒﺎ ﺧﺪﺍ ﻭﮔﺎهی
ﺒﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍ.ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﺟﺎﻟﺐﻭ
ﻟﻄﻴﻒ ﺍﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻟﻄﺎﻳﻒ ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥهاﻯﻔﻀل
الهی ﺪﺭ ﻋﻘل ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ، ﻭﺷﺎﺩﻣﺎﻧﻴﻬﺎﻯ
ﻤﺪﺍم ﺪﺭ ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﻭﺗﺎﻣﻴﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﺗﺎﺧﻴﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
هرﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻋﻘلی
ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﻣﻘﺎﻡ ﻋﺎﺭﻑ،
ﺗﻮﺳﻄ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺩﺭ ﺗﺎﮐﻴﺪ ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ اﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
خدا ﺍﺻل اﺳﺖ.ﻳﻌنی
ﺸﻨﺎﺧﺖﻋﻠم اﻟﻴﻘﻴنی
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی اﻭ، ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭﮐﻤﺎل
ﺒﺨشی ﺒﺮﺍﻯ اﻭ
ﺍﻣﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﺍﻭ، ﺩﺭ ﺍﻣﺎم
هرﺯﻣﺎﻥ ﻮﻳﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣلی الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ،ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻌﺮفی ﻨﻤﺎﻳﺪ،ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﺻل هستند.ﻳﻌنی
اﻭﻝ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻌﺮﻓﺖ ﻋﻠم اﻟﻴﻘﻴنی
ﺘﺎﻣﻴﻥ ﺸﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴنی
ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ (ﺍﻳﻤﺎﻥ
)ﻳﻌنی ﺒﺎﻭﺭﻯ ﻨﻈﺮﻯ،ﻭﺍﻭم
کرﺩﻥ عملی ﻴﻔوع
ﻮ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺍﻥ
اﺳﺖ. ﻳﻌنی عمل ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
اﻭﻟﻴﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﭙﻴﺮ الهی ﻀﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ.ﻭ ﭘﻴﺮﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻤﻌﺮﻓﺖ ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ الهی اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮﺍﻭم ﻮﺳﻠﻮک
الهی ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺑﺨﺶ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻴﺴﺖ
کمک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ حسینی ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﻣﻌﺮفی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻌﺮﻓﺖﻫﺎﻯ
عقلیﻤﻘﺪﻣﺎﺗی
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺮﺳﺪ، ﻭﭘس ﺍﺯ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻮﺑﺖ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
عقلی کُلّی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮک
ﺒﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨلق اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻘلی ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ،
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
الهی ﺒﺎ ﭼﺸﻢ،ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻦ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻋﺎﺭﻑ ﺑﻮﺩﻥیک
عاﺭﻑ ﺩﺭ ﻓﻥ ﺘﻌﻠﻴم
سلوک الهی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭﺷﺮح ﻮ ﺗﺎﻭﻳل
ﻮ ﺗﻔﺼﻴل اﺣﻮﺍل
اﻧﻬﺎ، ﺑﺎﮐﻤﻚ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺧﻠق
اﻟﺴﺎﻋﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1083 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ14ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺷﺨصی ﭙﺮﺳﻴﺪ،(ﺭأس
اﻟﻌﻠﻢ)
ﻭﻳﺎ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
علم و شناخت
کدﺍم اﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ ﻣﻌﺮفة
ﺍﻟﻠﻪ حَقّ ﻤﻌﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
.ﻳﻌنی علمی که ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ(ﻋﻠﻢ) ﺍﮔﺎهی ﻮﺍﻃﻠﺎع
ﺘﺠﺮبی اﺯتجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻓتی
ﺒحقّ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ (ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺎﻃﻞ) ﻭﮐﺎﺫﺏ ﮐﻪ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ ﻨﻔس
ﺍﺳﺖ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ (ﺷﻬﻮﺩ
ﻣسیح ﺪَﺟّﺎﻝ) ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩق ﻮلی اﺯﻏﻴﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑحقّ الهی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺣتی
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭلی
هرﮔﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺨﻨثی ﺸﺪﻥ
ﺘﻤﺎم ﺘﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
عباﺩﻯ ﻘﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﮐﺴﺐ ﺍﮔﺎهی اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺻلی
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯاﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺭﺃس ﺍﻟﻌﻠﻢ)
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻥ
علم ﻮﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
ﻮ ﻭﺍﺟﺒﺘﺮﻳﻥ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺍﻃﻠﺎع
ﺪﺭ ﺩﻳﺪﻥ عین اﻟﻴﻘﻴنی
اﺳﺖ.حَقّ ﻤﻌﺮﻓﺖ،ﻳﻌنی
ﻨﺎﺧﺖ ﻭﺍقعی ﻮ
ﺑحَقّ ﻭﻳﺎ
بصورت حَجّ الهی
ﻮ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.سوآل
کنندﻩ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ، ﮐﻪ حَقّ
ﻤﻌﺮﻓﺖ ﮐﺪﺍم
اﺳﺖ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: أﻥ ﺘﻌﺮﻓﻪ
ﺑﻠﺎ ﻣثال ﻮﻟﺎ
ﺷِﺒﻪ،ﻭ ﺗﻌﺮﻓﻪ
ﺍلها ﻭﺍﺣﺪﺍ ﺧﺎﻟق
ﻗﺎﺩﺭﺍ ﺍﻭﻟﺎ ﻭ
ﺁﺧﺮﺍ ﻭ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻭﺑﺎﻃﻨﺎ، ﻟﺎ ﮐﻔﻮ
ﻟﻪ ﻭ ﻟﺎ ﻣثل ﻠﻪ،ﻓﺬﺍک
معرﺮفة ﺍﻟﻠﻪ حَقّ
ﻤﻌﺮﻓﺘﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺍقعی حقیقی ﻮ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷتی
عقلی ﻮﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻋﻘلی ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﻫﺎ، ﻭﺗﻮﺟﻪ
ﺑﻤﻨﺎفع ﻮﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻘلی ﺨﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭﻫﻴچ
ﺪﻭ ﻧﻔﺮﻯ ﻨﻴﺰ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ، ﻳﻌﻨی
اﺷﻨﺎئی ﺮﻭ ﺩﺭ
ﺭﻭﻯ، ﻳﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻨﻰ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻮﺭﻭٴﻴﺎ ﻭ ﻣُﺒﻴﻦ،ﺩﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ او اﺳﺖ.
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﻄﺢ (حَقّ
اﻟﻤﻌﺮﻓﻪ) ﺑﺎﺷﺪ،ﻳﻌنی
ﻤﻌﺮﻓﺘﻬﺎی ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺭ ﺍﺻﺎﻟﺖ، ﭼﻮﻥ
ﺸﻬﻮﺩ الهی ﺪﺭ تجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺩﺭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ ﺩﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ. (حَقّ) ﺑﺪﺭﺳتی
ﻮ ﺭﺍﺳﺘﻰ، ﻭﺑا
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺤﻘﻴﻘﺖ،ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ ﺑﺸﮑﻞ
(حَقّ ﻴﺎ حَجّ أﮐﺒﺮ)ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
غیر ﻧﺎﺟﻰ، ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺍﺗبیاﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺖ،ﻭلی حقّ ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﻣﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ
بی اﻧﺘﻬﺎ، ﻣﺪﺍم
هر ﺮﻭح فردی ﺪﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮعی ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ،
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎئی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﺮﺍﺗﺐ حَقّ ﻮﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺣﻘﻴﻘﻴﺘﺮ،ﻭحَجّ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭﻧﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﻭﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﭘﻴﺶﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣل
اﺯ ﺍﺯﻝ، ﺩﺭﺍﻧﻮﺍع
ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮﺟﻤﺎﺩﻯ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﻮﺍع
گیاهیﻭﺣﻴﻮﺍنی
اﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
که ما بنوع ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩلیم ،ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﻫﺎ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﻴﺎﺑند
سوآل کننده ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ،
حَقّ ﻤﻌﺮﻓﺖ ﮐﺪﺍﻡ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی آﻥ ﻤﻘﺎم
ﻮﺍقعی ﻤﻌﺮﻓﺖ،ﻭﻳﺎ
ﺍﻥ ﻤﺮﺯ ﻭﺍقعی
ﻮ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻳﻥ ﺸﻨﺎﺧﺖ،ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺭﺍﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺎﻳﻥ ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﮐﺪﺍم اﺳﺖ؟ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﻤثالی
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ،ﻭﻳﺎ
ﺸبیهی ﺒﺮﺍﻯ اﻭ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻰ. ﻭﺑﺪﺍﻧﻴﮑﻪ
الهی ﻮﺍﺣﺪ ﻭ ﺧﺎلق
ﻮ ﻗﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫم اﻭل اﺳﺖ ﻭﻫم
اﺧﺮ،ﻭﻫم ﻈﺎﻫﺮ
ﻭﻫم ﺒﺎﻃﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥﭽﻴﺰﻯ
ﻣﻌﺎﺩل ﻮ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭ ﻭﺣتی ﺸﺒﻴﻪ
ﺍﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻤﻌﺮﻓﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻯ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ، ﺗﻮﺻﻴف
ﻔﻠﺴفی اﺯﻧﻮع
عدمی اﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﻧفی ﺼﻔﺎﺕ ﺩﺭ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻭﺗﻤثیل
ﻤﻔﺎﻫﻴم ﺬﻫنی
اﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺩﺭﺫﻫﻥ اﻧﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻳک ﺘﺼﻮﺭ ﺍﻳﺠﺎبی
ﻮﻣثبت ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ
الهی که ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻧﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﻮﻧﻪ ﭼﻨﺎﻥ. ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺑﺎ نفی ﺼﻔﺎﺕ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﻧﺒﻮﺩﻥ هرﻭﺻفی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ ﻓﻠﺴفی
ﻮﻣﻨﻄقی ﻨﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻳﻚ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺑﻘﺎﻯ
ﺪﺭﺟﻬل اﺳﺖ.ﻭلی
ﺸﺨﺺ ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺨﺼﺎ
ﺑﺴﻠﻮک الهی ﺒﺮﻭﺩ،
ﻭﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﻧﭽﻨﺎﻧﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
از ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥﻤﻴﺪﻫﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﺷﻨﺎﺧﺖﺣﻘﻴقی
اﺯﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠق
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺼّﻮﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ،
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺷﻨﺎﺧتی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺷﻨﺎﺧﺖ
بی ﻤثیل ﻮبی ﻤثاﻝ
ﻳﻌﻨﻰ، ﺩﺭﻫﺴتی
ﻨﻈﻴﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺫﻫﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﻨﻴﺰﭼﻴﺰﻯ
غیر ﺍﺯﺍﻧﭽﻪ ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻭﺑﻔﻬﻤﺪ ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺪ
.ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺧﺎﻟقﻮ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ،
ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺍﺯﻫﺴتی
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻧﻮﻳﻥ ﺨﻮﻳﺶ، ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﺩﺭﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺣتی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﭘﻴﺮ ﻧﻴﺰ، ﻗﺪﺭﺕﺍ
ﻓﺮﻳﻨﺶ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩﺳﺎلک
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﺎﺯ
(ﻗﺎﺩﺭ) ﺩﺭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺘﺼﻮﺭﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺳﺨﺖﺗﺮ
ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺗﺼﻮﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺻل اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭل ﻮ
ﺍﺧﺮ ﺍﺳﺖ،ﻳﻌنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻭﺧﻠﺎﻗﻴّﺖ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﻳﺶ، ﺩﺭﻳک
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﺎﻳﺴﺘگی
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻣﺸﻴﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻣﺸﻴﺖ
الهی ﺸﺮط لاﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ، ﻭﺗﺤﻘق
هر ﺍﻧﭽﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ عباﺩﺕ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻮﻋﻘل ﻮﻧﻮﻉ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،ﻭﺣتی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﻨﻴﺰ ﻧﻘﺸﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻇﺎﻫﺮ
ﻭﺑﺎﻃﻥ اﺳﺖ،ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ،ﺍﻋم
اﺯ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﻭﺫﻫﻨﻴﺎﺕ
ﻭﺭﻭﺣﻴﺎﺕ، ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﺴتی ﺮﺍ
ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
،ﻭﻫﻤگی اﺯ ﺧﺪﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ ﺟﺰئی
اﺯﺧﺪﺍ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
(ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ)، ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺧﺪﺍ ﻇﺎﻫﺮ)ﺩﺭﻫﺴتی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯﺍﻳﻥ
هستی ﻤﺎﺩﻯ ﻮﺫﻫنی
ﻮﺭﻭحی ﺴﺮﺍغ ﺪﺍﺭﻳﻢ،
ﻫﻤﺎﻥ هستی (ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ) ﺍﺯﻫﺴتی
یا(ﺧﺪﺍ ﺑﺎﻃﻦ) ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩﺵ، ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ (ﻋﻤّاء)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ(ﮐﻔّﻮ
ﻭﻣﻌﺎﺩﻝ)ﺧﺪﺍ ﺩﺭﻳک
کفّه ﺗﺮﺍﺯﻭ ﻭ ﺑﻮﺩﻥ،
ﭼﻴﺰﻯ ﻣﻘﺎﺑل ﺨﺪﺍ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ، ﺧﺪﺍﻯ
اﺻلی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺧﺪﺍﻯ ﺑﺮﺗﺮﻯ،
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺪﻭﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻌﺎﺩل هم ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ، ﺣﺘﻰ
ﺩﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭﻣﻌﺎﺩل
هم ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺪﻭﺧﺪﺍﻯ
ﺸﺒﻴﻪﻫﻢ. ﻭﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ
ﺑﻬم ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭﻯ ﻴﻚ ﻧﺎم ﻮﻣﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮ ﻭالهی ﺘﺮﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺩﺭﻗﺎم
ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺗﻮﺻﻴفی
عدمی ﻮﺑﺎ ﻧفی ﺼﻔﺎﺕ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯﻧﻮﻉ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﻮﻣﻨﻄقی
ﻴﺎﻋﻠمی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭلی
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺗﻮﺻﻴﻔﻰ (ﻣثبت
ﻭ ﻭﺟﻮﺩﻯ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺗﻮﺻﻴفی
نسبی اﺳﺖ،ﻭلی
ﺪﺭﺳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
اﻟﻠﻪ ﻳﺎ رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
،ﺑﻔﺮﺽ محال ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
یک ﺮﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺩﺭﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ،
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ،ﻳک
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﻣﻄﻠق ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﮐﻪ ﺩﺭ إﺯﺍﻯ
هر ﻗﺪم ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻭﭘﻴﺸﺮﻭﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺧﻮﺩ
نیز ﺩﻩ ﻗﺪم ﻴﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺟﻠﻮ ﻣﻴﺎﻳﺪ،ﭘس
ﺍﺯ ﮐﻤﺎل ﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻلی ﺒﺎﻫﺮﻗﺪم
ﺴﺎﻟک ﺪﻩ ﻗﺪم ﻴﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻌﻘﺐ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﻓﺮﺽ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻨﺘﻔﻰ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻳﻌنی ﺎﮔﺮ
ﺭﻭحی ﺘﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﻣﻄﻠﻘﻮ ﺩرَبّی
ﻨﻬﺎﻳﺖ، ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭتجلّیات
الهی اﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﺪ،
ﺑﺎﺯ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ ﻋﺒﻮﺭ
ﻓﺮﺿﻰ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻴک اﻧﺴﺎﻥ اﺯﻣﺮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻭﻣﻄلق
مُیَسّر ﻧﻴﺴﺖ.

حدیث
1084 – از پیامبر
است که
میفرماید (ﺝ۳ﺹ14
بحاﺭ)
أﻓﻀﻠﮑم اﻳﻤﺎﻧﺎ،
ﺍﻓﻀﻠﮑم ﻤﻌﺮفة
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥﺸﻤﺎ ﺩﺭﻓﻀل
ﻮ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮﻣﻘﺎم
عقلی اﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
،ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﺸﻤﺎ
ﺩﺭ ایمان
باوری و اوم
وشناخت شهودی
شما از مراتب تجلّیلت
الهی ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ الهی ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﺩﺭ ﺍﻭم ﻮﺍﻳﻤﺎﻥعملی
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﺫﻫﻨﻰ،و
فلسفی و علمی ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﻟﻴل ﻔﻀل ﻮﺑﺮﺗﺮﻯ
علمی ﻮﻣﻘﺎم اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭلی اﺯ ﺩﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ،ﺍﻳﻥ
ﻔﻀل ﻮﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺬﺍﺗﻰ
وروح الهی ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻴک ﺪﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
،ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺍﻧﺶ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯ ﻳﻚ ﺗﺠلی
ﺒﺮﺗﺮ الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﻮﺍﻟﻬﺎمی
و لدنّی کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
اﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺩﺭﺍﻳﺖ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﺘﻔﺎﻭﺕ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨی ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻋﺮﺵ، ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎم الهی مُیَسّر
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ، ﺍﻓﻀل
اﺯﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠلّی ﭙﺎﺋﻴﻥ ﺘﺮالهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﮑﺴﺎﻧﻰ،
ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﻮﻣﻌﺮﻓﺖﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ .ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻓﻠﺴفی ﻮﺫﻫﻨﻰ،
ﺩﺭﻳﻚ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﻣﻨﻄﻘﻰ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
الهی ﻨﻴﺰ ﺩﺭﺳﺮﺣﺪّ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺠﺒﺮﺋﻴل
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺗﺠلّی
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﻴک ﺴﺎﻟک
ولایت محمدی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺷﻬﻮﺩﻋﺮﺵ ﻧﻴﺰ
ﺳﻤﺒﻮل ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﺎﻭﺭﻯ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺍﻭﻡ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺮﺳﻴﺪ.(ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎ)
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺷﻨﺎﺧتی
عقلی ،ﻭﻳﺎ ﺷﻨﺎﺧتی
ﺪﺭ ﭼﺸﻢ، ﻭﻳ ﺎﺷﻨﺎﺧت
ﻮﺍﮔﺎهی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﭽﺸم ﺪل ﻮ ﭼﺸم
ﺮﻭح ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺎﺩﻯ اﺳﺖ،ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﭙﺎﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ .ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﻋﻴﻥ اﻟﻴﻘﻴﻦ،
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧتی
ﻔﻠﺴفی ﻤﺎﻧﻨﺪ،
ﻭلی ﺪﺭﺳﺖ ﺗﺮﭼﻮﻥ
عرﻓﺎﻥ ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ (حَقّ اﻟﻴﻘﻴﻨﻰ)
ﺍﺳﺖ. ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ ﻋﻘلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭلی
ﺒﺎﺯﻫﻤﻴﻦ ﻣﻌﺮﻓﺖ
حَقّ اﻟﻴﻘﻴﻥ ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ولایت
محمدی ﺑﺎﺯ ﻧﺴبی
هستند. ﮐﻪ ﺍﺯﻣﺮﺯ
ﻋﻘل ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮ،
ﻭلی هنوﺯ ﺑﺤﺪﻭﺩ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭلی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
اﻳﻥ عقل ﺮﺍ ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،(ﻋﻘل
کُلّی ﻘﺎﺋﻢ) رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﻭﻫﺮ ﺳﺎﻟک ﺪﺍﺭﺍﻯ
عقلی ﺠﺰﺋﻰ (ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﻮحَقّ ﺠﻮﺋﻰ) ﻭﺍﻳﺪﺍل
ﻄﻠبی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻘﻞ ﺟﺰئی
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﺯﻧﺪگی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭلی
غقل ﺠﺰﺋﻰ ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺘﻰ،
ﻣﻔﻴﺪ ﺳﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﮑﻮﻫﺶﻋﻘل ﻤﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺩﺭﻳک ﻨﻔس
ﻟﻮﺍﻣﻪ ﺍﺳﺖ. ﺑﻨﺎﺑﺮ
ﺍﻳﻥ ﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
عاﺩﻯ، ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ،ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺑﮑﺴﺎنی ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪ، ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﻌﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻴﺎﻋﻘل کُلّی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭﻋﻘل کُلّی
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ هر ﺳﺎﻟک
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﻭﻃﺎﻟﺐ
ﻭﺍقعی اﻥ ﻤﻌﺮفی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
گونه ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻭﻳس ﻗﺮﻥ
قذّه گیر در
توسّل آموخت .
اویس ﺍﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﻧﮑﺮﺩ،
ﻭلی اﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺷﻨﺎﺧﺖ.

حدیث 1085 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﻳﮕﺮﻯ، ﺍﺯﻳکی
اﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اﺷﮑﺎﺭﺭﺳﻴﺪﻩ(ﺝ۳ﺹ14
بحاﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺒﻌﻀﮑم
اﮐثرﺻﻠﺎة ﻣﻥﺒﻌﺾ،
ﻭﺑﻌﻀﮑم اﮐثر ﺣﺠّﺎ
ﻣﻥ ﺒﻌﺾ، ﻭﺑﻌﻀﮑم
اﮐثر ﺻﺪقة ﻣﻥ ﺒﻌﺾ،
ﻭﺑﻌﻀﮑم اﮐثر ﺻﻴﺎﻣﺎ
ﻣﻥﺒﻌﺾ،ﻭﺍﻓﻀﻠﮑﻢ،ﺍ
ﻓﻀﻠﮑم ﻤﻌﺮفة ﺑﺮخی اﺯ
ﺷﻤﺎ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻧﻪ
ﻣﺘﻌﺒّﺪﺍﻥ ﻘﺸﺮﻯغیر
ﺳﺎﻟﻚ) ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺼﻠﺎﺕ
ﻭتوسّل ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
هستید (صِله ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﺒﺎﺩﻯ، ﻭﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﺳﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﺑﺮخی کمترﺩﺭﺍﻳﻥ
اﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺨﻮﺩ
متوسّل ﻫﺴﺘﻨﺪ
) برخی از ﺷﻤﺎ حَجّ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﻤﻮﺩﻩﺍﻳﺪ.( ﻧﻪحَجّ
کعبه ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﺎﻥحَجّ
ﺴﻠﻮکی و شهود
مقدماتی ﻮ ﺩﺭ ﺗﻠﺎﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﻭﻳﺎ ﺑﺮخی اﺯﺷﻤﺎ
ﺻﺪﻗﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ،(ﭼﻪ
ﺻﺪﻗﻪ ﻭ ﺑﺨﺸﺶﻣﺎل
ﺒﻔﻘﺮﺍ، ﻭﻳﺎ
اثباﺕ ﺻﺪق سلوکی
ﺒﺎ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺪﻗﻴق
ﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ،ﻭ ﺻﺒﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
الهی ﺴﺨﺖ ﺗﺮ).ﻭﺑﺮخی
اﺯ ﺷﻤﺎ ﺭﻭﺯﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ( ﭼﻪ صوم ﺭﻭﺯﻩﻏﺬﺍ
ﻧﺨﻮﺭﺩﻥ،ﻭﻳﺎ
صوم ﺭﻭﺯﻩ ﺗﻤﺎمی
ﻋﻀﺎی تن ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ(ﺻﻮم
ﻮ ﺍﻭﻡ) ﻭسلوک
الهی اﺳﺖ) ﻭلی ﻴﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻮﺍﻓﻀل ﺪﺭﺑﻴﻥ
ﺸﻤﺎ، ﮐﺴﺎنی هستند
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﻌﺮﻓﺖ
و شناخت ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺪﺍﺭﻧﺪ.(ﻣﻌﺮﻓﺖ)
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥﺸﻨﺎﺧﺖﻋﻠمی
ﻨﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﺭﺑطی
ﺒﺎﻣﻮﺭالهی ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻫم اﻳﺠﺎﺩ ﺍﻓﻀﻠﻴﺖ
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﺩﺭﺯﻧﺪگی
ﺒﺸﺮﻯ کنوننی
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻮﻳﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺭﻭحی ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﺮﺩ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻋﻠم ﻤﺎﺩﻯ
ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺭﻭحی ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ کسب ﻔﻀﻞ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺳﺎﺧﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻔﻀل ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻘﺎم ﺮﻭحی
ﻮﺳﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ سلوک الهی ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ الهی
ﺪﺭ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺑﻴﻥ اﻳﻥ
عدﻩ ﻭﺍﺻل
الهی ،ﺑﺎﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
(ﺷﻬﻮﺩﻋﻘﻠﻰ) ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﻟﻴل ﻔﻀل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭﺑﻴﻥ
آنها ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
(ﻣﻌﺮﻓﺖ) ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻧﻪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻥ
ﺒﺎﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﻳﺠﺎبی
ﻮﻓﻠﺴفی ﻮﻣﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺣتی ﺘﻮﺻﻴﻒ ﻣﻨفی
ﻮﻋﺪمی ﺪﺭ ﻧﻔی
ﺼﻔﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺳﺖﺗﺮ ﺍﺯ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣثبت
ایجابی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ (ﺗﻮﺻﻴﻒﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
اﺯ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﺘﺠلّی
الهی ﺨﺪﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻭﺻﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﻭلی
هنوزﻧﺴبی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣﺪﻳث ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻭ
ﺭﻭﺯﻩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ،
ﻭحَجّ کعبه ﻭﺻﺪﻗﺎﺕ
ﻣﺎل ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ،
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﺨﻮﺩ
(ﻋﻨﺎﺻﺮﻯ ﻤثبت
ﮐﻤّﻰ) ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ(ﻋﻨﺎﺻﺮﻯ ﻤثبت
ﮐﻴﻔﻰ) ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﺭ کیفیّت،
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﺭ ﮐﻤﻴﺖ
ﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ .ﻭکیفیّتﻋﺎلی
عباﺩﺕ،ﻳﻌنی ﻤﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺍﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻳک ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻘﺒﻮل الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻙ، ﻭﺑﺎ ﺭﻭﺵ
ﻭ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺳﺎک
ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺸﺮﻁ ﺩفع
ﺸﺮک ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ، ﺩﺭ ﻳک
کبفیّت ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭﺳتی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺣﺎل
اﮔﺮﺍﻳﻦ کیفیّت،
ﺩﺍﺭﺍﻯ کمیت ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺒﻮﺩ، ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ اﻳﻥ اﺳﺖ.ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﺭﻭﺯﻩ ﻭ ﺻﺪﻗﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ، ﺑﺸﺮﻃ
ﺪﺍﺷﺘﻥ کیفیت ﺩﺭﺳﺖ،
ﻳﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﭙﻴﺮالهی
اﺳﺖ. ﻭحَجّ
کعبه ،ﮐﻪ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﻣﺠﺴﻢ،
ﺍﺯﻳﻚ (حَجّ ﺠﺴﻠﻮکی
اﮐﺒﺮ) ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻧﺮﺍ
حَجّ اﮐﺒﺮ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩ حَجّ اﮐﺒﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ حَجّ
کعبه ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ حَجّ
ﮐﻌﺒﻪ، ﺗﻨﻬﺎ ﻳک
ﻜ ﺴﻤﺒﻮل ﻮﻧﻤﺎﻳﺶ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﺗﻌﻠﻴمی
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم حَجّ
اﮐﺒﺮسلوک
الهی ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﻌﺒﻪ ﻭﻗﺒﻠﻪ ﻭﺍقعی
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺻﺪﻗﻪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﻣﺎل ﺪﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
اﺳﺖ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻣﺎل ﻮﺟﺎﻥ،ﻭﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺟﺴمی
ﻮ ﺫﻫنی ﻮﺭﻭحی ﺪﺍﺭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ حَجّ اﮐﺒﺮ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺍثبات ﺻﺪق ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻭ ﮐﺎﻣل
الهی ﺸﺪﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺣتی
ﺒﻴﺶﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ ﺑﺴﺎﻟک
هزﻳﻨﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﻮﻣﺼﺮفی
کرده ﺑﻮﺩ. ﺑﻮﻯ
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ
(ﺻﻠﺎﺕ) ﻧﻤﺎﺯ ﺍﺳﺖ.ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺼِﻠﻪ
ﻫﺎ، ﻳﺎﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻮ توَسّل ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮجه ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻞ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
آﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﻮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻨﺘهی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. (ﻧﻤﺎﺯ) ﻟﻔﻈﻔﺎﺭﺳﻰ،
ﻧﻴﺰﻫﻤﺎﻥ(ﻧﺎﻣﻮس
) ﻟﻔﻈﻰ ﻳﻮﻧﺎنی
ﺸﺪﻩ از أصل زردشتی
،ﻳﻌنی اﺳﺮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺍﺳﺎمی ﻮﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺑﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
گداﺭﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺩﺭﻫﺮ ﺩﻳنی ﺒﻨﺎم
اوﻟﻴﺎﻯ ﺘﺎﺭﻳخی
ان ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺁﻣﺪﻩ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﺳﺎمی الهی ﻮ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺍﻭ، ﻧﺼﻴﺐ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻮﻓق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺎﺯحَجّ
ﻳﻌنی حَقّ، ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻠﻘﺎﻯ اﻟﻬﻰ،ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺪﺭﻫﺴتی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
عقلی ﻮ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ،ﻭ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺘﻘرَبّ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑحَقّ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻓﻀل
ﺒﺮﺗﺮﻯ اﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
غیر ﻭﺍﺻل ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺻﻴﺎﻡ) ﻳﺎ ﺻﻮم ﻮ
ﺭﻭﺯﻩ، ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺯ، ﻳﺎ ﻫﺮﻳک
اﺯ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻟﻔﺎﻇ ﻮﻣﻔﺎﻫﻴم
ﺪﻳﻨﻰ، ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻴﺪﻫﻨﺪ،ﺑﺎﺯ ﺍﻣﻮﺭ
کُلّی ﻴﺎ ﺧﻮﺩ سلوک
الهی ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻌنی
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺭﻭﺯﻩ
ﻧﺎم ﺠﺰئی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺮﮐﻞ سلوک
الهی اﻃﻠﺎق
گرﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻓﻀل
ﺒﺮﺗﺮﻯ، ﻭﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺍﺷﺘﻥ
اﺯﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
الهی و نیز
بمعنی ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺣﺘﺮﺍم
ﺪﻳنی ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﻠم ﺰﻳﺎﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻮ ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﻇﺮﻑ ﺩﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ، ﺩﺭﻣﻘﺎم
اﺟﺘﻤﺎعی ﺒﻴﻥ
اﻓﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ،
ﻭﻣﻘﺎم الهی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ،
وﻋﺒﻮﺩﻳﺖ ﻭ ﺗﻘرَبّ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﻫﺴتی
ﺪﺭﻳک هرﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ، ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻫﺮیک ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ. ﻭﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ،
ﺍﻣﺎﻡ ﻫﻤﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻘﻄﻪ ﺭإس ﻫﺮم
ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﻋﻘلی
اﻧﻬﺎ، ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ، ﺩﺭﻓﻀل
ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ اﺯﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث -1086 -ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ14ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺮﻭح اﻟﺎﻣﻴﻦ، ﻭ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺤﺪﻳث ﻗﺪسی ﻨﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻧّﻯ اﻧﺎ ﺍﻟﻠﻪ
،ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺎ ﻭحَدّی، ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻔﺎﻋﺒﺪﻭﻧﻰ،ﻭﻟﻴﻌلم
ﻤﻥ ﻠﻘﻴﻨﻰ ﻣﻨﮑﻢ
،ﺑﺸﻬﺎﺩﻩ ﺍﻥ
لا ﺍﻟﻪ ﺍلا ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﺨﻠﺼﺎ ﺑﻬﺎ، ﺍﻧّﻪ
ﻗﺪ ﺩﺧل ﺤُﺼﻨﻰ،
ﻭﻣﻥ ﺪﺧﻞ ﺣﺼنی
ﻴﺃﻣﻥ ﻤﻥ
عذابی ﻣﻥ
اﻟﻠﻪ ﻫﺴﺘﻢ، ﮐﻪ
ﺟﺰ ﻣﻥ الهی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻣﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻢ.ﭘس ﺍﻯ ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﺮﺍ ﺑﭙﺮﺳﺘﻴﺪ
،ﺗﺎ ﻫﺮﮐس ﺍﺯ ﺷﻤﺎ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﮐﻨﺪ، ﻭﻳﺎ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩ (ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ) ﺭﺍﻣﺨﻠﺼﺎﻧﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ،ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺍﺧل ﺤُ ﺼﻥ
ﻮﻗﻠﻌﻪ ﻭ ﭘﻨﺎﮔﺎﻩ
ﻣﻦ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺩﺭﺣﺼﻥ ﻮﻗﻠﻌﻪ
ﻣﻥ ﺪﺍﺧل ﺸﻮﺩ،
ﺍﺯﻋﺬآب ﻣﻥ ﺪﺭ
ﺍﻣﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺳﭙس
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ ﺍﻳﻦ(ﺍﺧﻠﺎﺹ
ﺩﺭﺷﻬﺎﺩﺕ ﺍﻟﻠﻪ)
ﭼﻴﺴﺖ؟ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻄﺎعة ﺍﻟﻠﻪﻭ
ﺭﺳﻮﻟﻪ ﻭ ﻭﻟﺎیة
ﺍﻫل ﺒﻴﺘﻪ ﻫﻤﺎﻥ
اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺭﺳﻮل اﻭ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﺭﺳﻮﻟﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺭ ﻳک سلوک
الهی ، ﻭﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺤﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ اﺷﮑﺎﺭ،
ﻭﺳﭙس ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺪﻭﺭﻩ ﺍﺳﺘﺘﺎﺭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
اﻧﻬﺎ، ﻭﻧﻘﺶﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم اﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﻧﻪ
آخوندﻫﺎ ﻭﻳﺎ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ سلوک
الهی ﻨﮑﺮﺩه اﻧﺪ
ﮐﻪ ﻓﻘﻄ ﻮﺍﺑﺴﺘگی
ﺪﻳنی ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺩﺭﻋﻤل
سلوک الهی ﻨﮑﺮﺩﻩ،ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻴﻌنی هماﻥ (ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﻣﺨﻠﺼﺎﻧﻪ) ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.(ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ،
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ هستند. ﮐﻪ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻧﻮﺭﻯ ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
اهل بیت و
سادات الهی
میاشند ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺣتی
اﮔﺮ ﺳﺎﺩﺍﺕ در
ﺟﺴمی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮرابطه
ای ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
(ﺍﺧﻠﺎﺹ) ﻣﺨﻠﺼﺎﻧﻪ
ﻭﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ،ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺧﻠﺎﺻی
ﺪﺍﺩﻥ ﻨﻔس أمّاره
ﺍﺯ ﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
اﻥ، ﺩﺭﻳک ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺘﺨﻠﻴﻪ
ﻭﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ در
تحلیه ﺟﺪﻳﺪ،ﺍﺯﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﻟﮕﻮﻯ الهی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺒﻨﺎﻡ (ﺗﺤﻠﻴﻪ) ﻣﻮﻓق
به (ﺗﺠﻠﻴﻪ) ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
تجلّیات الهی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻟﻘﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺪﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺍﻥ هرﮐس ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻮﺭ ﺍﺳﺖ، ﺍﻧﺠﺎ
ﻭ ﻓﺮﺩﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﺧﺮﺕ ﮐﻮﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﺮﮐس
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺩﻳﻥ
ﻮ سلوک الهی ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺎﺑﺪ، ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻨﻴﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺎ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﺭﻭ ﺑﺮﻭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
که ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺍﻥ
اﻧﻮﺍع ﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺸﻮﺩ. ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ اﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ ﻃﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎﭘس ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ،
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ،
ﺗﺎ ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮﻙ
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻃﺎﻋﺖ
ﺧﺪﺍ،ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺟﺮﺍﻯ
اﻭﺍﻣﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ ﺩﺭ ﺻﺪﻭﺭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ
ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ ﻣﻔﻬﻮمی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺒحَقّ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
اﺭﺳﺎلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮﻭ ﻳﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ،
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺴﻤﺒﻮل
الهی ﻮ ﻣﺠﺴّم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
مُقدّس ،ﻭﺳﻴﺮﺕ
ﺍﻭ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺯﺑﺎﻥ
ﻮ ﺩﺳﺖ ﻭﺣتی ﻮﺟﻮﺩﻯ
الهی اﺳﺖ.(ﺣُﺼﻦ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ، ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی
ولایتهای
الهی ششگانه ﻤﻘﺒول
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﻫﺮﻳک
اﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥالهی
زنده اﻭ، ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺨﺎﻧﻘﺎﻩ ﻣﺮﮐﺰ
ﺗﺮﺑﻴﺖ الهی اﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1087 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ15ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺮخی ﻤﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﻭﺩﻳﻦ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،ﭼﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯﺧﻠق
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻭﻣﺨﻔﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق اﺳﺖ،ﻭﻣﺨﻠﻮق
هنوزﺩﺭ ﺭﺣم ﭙﻴﺪﺍﻳﺸﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺟﻨﻴنی ﺪﺭ ﺷﮑم
ﻤﺎﺩﺭ،ﮐﻪ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺪﻳﺪﻥ ﻤﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﭽﻮﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ ﻮﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻟﺎﺯم ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺖ
ﻭﻣﺘﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﻳﺪ،ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣل نوعی ﺩﺭﺟﺎتی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺎﺩﺭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﺭﺣم ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ، ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺩﺭ ﺭﺣم ﻤﺎﺩﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺴﻢ،ﻭﺑﻌﺪ ﺩﺭ
ﺭﺣم ﻔﺮﻫﻨگ ﻤلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺫﻫﻨﻰ،ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺩﺭ ﺭﺣم
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ کسب ﻣﻌﺎﺭﻑ
الهی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺒﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻮﻟﺎﺯم
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ، ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺎلق ﺨﻮﺩ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺗﺪﺭّج
ﻠﻘﺎﻯ الهی ﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻳﻥ ﺴﺌﻮﺍل ﭙﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: اﻥّ
اﻟﺤﺠﺎﺏ ﻋﻥ اﻟﺨﻠق
ﻠﮑثرة ﺫﻧﻮﺑﻬﻢ،
ﻓﺎﻣّﺎ ﻫﻮ ﻓﻠﺎ
ﻳﺨفی علیه ﺧﺎفیة
ﻓﻰ ﺁﻧاء اﻟﻠﻴل
ﻮ ﺍﻟﻨﻬﺎﺭ ﻋﻠﺖ
ﺣﺠﺎﺏ، ﮐرﺕ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻤﺮﺩم اﺳﺖ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺮﺩم
ﺒﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺷﺐ ﻭ ﺭﻭﺯ ﺑﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺨﻔی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﻨﺎﻫﺎﻥﻮ
ﺍثاﺭ ﺁﻥ، ﺟﻠﻮ
ﭼﺸﻤﺎن اﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﻥ ﺨﺪﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻳﻌنی
اﮔﺮ ﺍﻳﻥ گناﻫﺎﻥ
ﻮ ﭘﺮﺩﻩ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﻣﺮﺩم ﺪﺭ ﺷﺐ
ﻭ ﺭﻭﺯ ﻧﺎﻇﺮ ﺍﺳﺖ،
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﻧﺎﻇﺮ
ﺑﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥعباﺭﺕ ﻣﻨﻈﻮﺭ
سلوک الهی ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ،ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺨﺎﻃﺮﺩﺍﺷﺘﻥ
گناهاﻥ ﻘﺒﻠﻰ،
ﻭﻋﻠﺎﺋﻖ ﺑﺪﻧﻴﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ، ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮ ﺷﻬﻮﺍنی
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟم اﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ تجلّیات
الهی ﺪﺭﺍﻥ عوﺍﻟم
ﺒﭽﺸم ﭽﻴﺰﻯ ﺒﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﻭﺩﺭ ﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﺎﻓﻰ،
ﺳﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
بشری ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴم که اﻳﻥ
ﻤﻌﺎﻳﺐ ﻭﻋاﻠم
ﺭﻭٴﻴﺖ الهی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺩﻳﻦ
(ﮔﻨﺎﻩ) ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ،
ﻭ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺮﻭﺍﻥ
ﺸﻨﺎﺳﻰ، ﺍﻧﺮﺍ
ﻋﻘﺪﻩ ﻭﮐﻤﭙﻠﮑس
ﻭﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍنی ﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﺍﮔﺮﻣﺮﺗفع ﺸﻮﻧﺪ،ﻋﻘل
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﻗﺪﺭﺕ ﺧﻮﺩ،
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﻣﻮﺭ الهی
ﻮﻋﻘلی ﻮ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺰﺑﺎﻥ علم ﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍﻥنا ﺑﺎﻟﻎ،
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺭﻓﻊ ﺣﺠﺎﺏ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻮﺩ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
.ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ سلوک
الهی ﻮ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭﮐﺴﺐ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ هستند،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻘﺴﻤتی اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺳﺪ.ﻭ(ﻟﻘﺎ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ) ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﺩﺭ ﻧﻮع ﺸﺮﻯ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع بشزی ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭ(ﺁﻧاء
) اﻭﻗﺎﺕ ﻭﺟﻤﻊ (ﺁﻥ)
ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﻮ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺳﭙس ﺳﺌﻮل
کننده ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ،ﭘس
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺤسّ ﺑﻴﻨﺎئی ﻨمی
ﺘﻮﺍﻥ ﺪﻳﺪ. ﻳﻌنی
اﮔﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ،ﭼﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﺸم ﺪﻳﺪﻩ ﻧﺸﻮﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺣﺠﺎﺏ ﺑﻮﺩ، ﻭﺳﻮآل
ﺠﺪﻳﺪ ﻣﻨﻄقی ﻨﻴﺴﺖ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﻧﻮﻉ، ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺤسِ بینائی ﭼﺸﻢ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺒﺮخی اﺯ
ﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎﻯ ﻨﻮﺭﻯ
ﺤﺴﺎس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﻗﻌﺮ ﭼﺸم
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﮐﻤﺘﺮیا
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎئی
ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻧﮕﻬﺎﻯ ﻤﺎﺩﻭﻥ
ﻘﺮﻣﺰ،ﻭ ﻳﺎﻣﺎ
ﻭﺭﺍﻯ بنفش ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ.ﻭﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ،
ﺍﺯ ﺍﻥ ﻄﺮﻑ ﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﻃﺮﻑ ﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺷﺎﻳﺪ ﺣﻮﺯﻩﻫﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ اﺯ ﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎﻯ
ﻨﻮﺭﻯ ﺮﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺰ،
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍل ﺨﺎﺹ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺧﻠﺴﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻳﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﮑﻪ ﺑﺨﻮآب ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﻳﺎ ﻋﻤﻴﻘﺎ ﺩﺭﻓﮑﺮ
ﻓﺮﻭ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﺑﺎ
ﭼﺸم ﺪﻳﮕﺮﻯ که
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥاﻧﺮﺍ
ﭼﺸم ﺪل ﺨﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﭼﺸم ﺒﺸﺮﻯ ﻮﺗﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺒﻴﻨﺪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺩﺭخواب ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻭﮔﺎهی اﺯ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ،
ﻭﻳﺎ ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻣﻨﺎﻇﺮﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻗﺒلی ﺪﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ، ﻭﻳﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﺻﺤﻨﻪﻫﺎﺋﻰ،
ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ ﺳﺎﺑﻘﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺣتی ﺰﺑﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
هم ﻨﺸﻨﻴﺪﻩ، ﺗﺎ
ﺗﺤﺖ ﺗﺎثیر ﺗﻠﻘﻴﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ. ﺍﻳﻥﺪﻳﺪﻥ
هاﻯ ﺪﺭخواب ﻭﺧﻠﺴﻪ
ﻭﻓﮑﺮ، ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫم ﺪﺭ ﺍﺣﻮﺍل ﺪﻳﮕﺮﻯ
که ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺪﻳﺪﻩ ﺷﻮﺩ،ﮐﻪﭼﺸم
ﺘﻥ اﻧﺮﺍ ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
(ﭼﺸم سون ﺪﻝ) ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺣﺠﺎﺑﻬﺎﻯ گنتﻩ
ﻭﻋﻘﺪﻩﻫﺎ ﻭﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺩﻳﮕﺮ، ﻣﺎنع اﺯ
ﺩﻳﺪ ﭼﺸم ﺪل ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻤﻴﻥ
اﻧﺴﺎﻥ عاﺩﻯ، ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﭽﺸم ﻨﻤﻴﺒﻴﻨﺪ،
دﺭ خواب ﺧﻴلی
اﻣﻮﺭ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ
ﻭﺣتی ﺪﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺪﺭ ﺗﻔﮑﺮ، ﻭ ﺩﺭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ هاﻯ
عقلی ﻮ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.ﺣتی
اﮔﺮ ﻭﻫم ﻮﺑﺎﻃل
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺮﻯ ﺩﻳﺪنی
هستند. ﺍﻣﺎم ﺪﺭ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻌﺘﺮﺽ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ:
ﻠﻠﻔﺮق ﺒﻴﻨﻪ ﻭﺑﻴﻥ
ﺨﻠﻘﻪ، ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﺘﺪﺭکه ﻤﺤﺎسّة
ﺍﻟﺎﺑﺼﺎﺭ، ثم
هو ﺍﺟل ﻤﻥ اﻥ ﺗﺪﺭﮐﻪ
ﺍﻟﺎﺑﺼﺎﺭ، ﺍﻭ
ﻳﺤﻴﻄ ﺒﻪ ﻭﻫﻢ،
ﺍﻭ ﻳﻀﺒﻄﻪ ﻋﻘل
ﻋﻠﺖ ﻋﺪم اﺣﺴﺎس
ﭼﺸم اﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ماهیّت ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺎ ماهیّت
ﻣﺨﻠﻮق او ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ عست ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
،ﮐﺎﺭ ﺍﺣﺴﺎس ﺑﺼﺮﻯ
ﻤﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺍﺩﺭﺍک
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺑﺎلاﺘﺮ
ﻭﺍﺟل اﺯ ﺍﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﭼﺸﻢ
ﻣﺨﻠﻮقی ﺮﺍ ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﻭﺗﺴﻠﻄ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭﻳﺎﻋﻘلی
اﻧﺮﺍ ﺿﺒﻄ کند .ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﭽﺸم اﻧﺴﺎﻥ ﻨﻤﻴﺒﻴﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ، ﻭﺣتی اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺰﺭگ ﻮ ﺑﺨﺼﻮﺻی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﭼﺸم ﺒﺨﺼﻮﺻی
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﻓﺮﺽ ﮐﺮﺩ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠق وجود
اﺳﺖ، ﻭﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﭽﺸم ﻮﺍﻋﻀﺎی
تن ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯﭼﺸم ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﻮﻳﺎ ﺍﺯﭼﺸﻢ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺯﻳﺮ
ﺗﺮ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺒﻴﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ هستند.
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻤﻮﻧﻪ،ﭼﺸم
الهی ﺪﺭ ﻧﻈﺎﺭﻩ
ﮐﺮﺩﻥ اﻣﻮﺭ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺯ
چشم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ، ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
چشم کامل الهی
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠل ﺪﻳﺪﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺣتی
اﺯ ﭼﺸم ﻤﻈﻠﻮﻣﻴﻥ
ﻮ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ، ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻇﺎﻟﻤﺎﻥ ﻮﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﭼﺸم ﺨﻮﺩ
ﻇﺎﻟم ﻨﻴﺰ،ﺩﻳﺪ
ﺑﺮﺍعَمّاءل ﻮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﻈﺎلم ﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺤث
کیفیّت ﺩﻳﺪﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﭼﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﻣﺒﺎﺣث
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻮﺍﮔﺎﻩ ﺷﺪﻥ ﻮﻋﻠم
ﻮﻋﻤل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ، ﮐﻪ ﺷﺒﺎﻫتی
ﺪﺭﻧﺎم ﻮﻳﺎ ﻣﻘﺎم
ﺼﻔﺎﺕ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ گفته ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﻣﺨﻠﻮق
اﻭ ﺩﺭﻣﻘﺎم اﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﮐﻤﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ، ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
کیفی .ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ، ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻔﺮضی ﺒﺎﻳﻥ ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ،ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭ ﻣﺤﺎل ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ، ﻭﻧﻴﺎﺯ ﺑﻤﻄﻠق
اﺑﺪﻳﺖ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻘرَبّ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺷﺒﺎﻫتی
ﺒﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻗﺪﻳﻢ، ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻧﻮعی ﺪﺭﻳیک ﻔﺮﺩ
ﻭﺍﺣﺪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﻄﻠﺐ ﻭﻗتی
ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ ﺘﮑﺎﻣل
ﻴﺎﻓﺘﻪ ،ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﺒﻮﺭﺗﮑﺎﻣلی
اﺯبی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﺍجلّ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻭﺑﺮﺗﺮ،ﻭ ﺑﺎ ﺟﻠﺎ
ﻭ ﺻﺎفی ﻮ ﭘﺎﮐﻰ،
ﺍﺯﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺣتی
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﻔﺮﺽ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺩﺭ تجلّیات ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺸﺮ ﺩﺭﺣﺪّ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﺧﺪﺍﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﺨﺎﺹ، ﻭماهیّت
ﻣﺎﻫﻮﻯ عالم ﻮﺟﻮﺩﻯ
اﻭ، ﺩﺭ (ﻋﺪم ﻤﺎ
ﺳﻮﺍﻩ) ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ اﺣﺎﻃﻪ ﻭﺍﮔﺎهی
ﺸﺨﺺ ﺍﺯ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺯ اﺷﻴائی ﺪﺭ ﺟﺴم
ﻮ ﮐﻴﻔﻴﺘﻬﺎﻯ ﻤﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺍﻥ ﺒﺎﺷﺪ، ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﻥ
کره ﺯﻣﻴﻦ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯﺍﻥ ﺪﺭ ﻓﻀﺎ
ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ ﺩﺍﻳﺮﻩ
ﺟﻠﻮ ﮐﺮﺩﻩ ﺯﻣﻴﻥﺮﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ .ﻭﻫﻴچ ﭽﻴﺰﻯ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ،ﻣﮕﺮ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ اﺯ ﺍﻥ
کلّ ،ﺩﻭﺭﻯکندﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺸﺮﮐﻪﺧﻮﺩ ﺟﺰئی
اﺯﻫﺴﺘﻰ،ﻭﺍﺻﻠﺎﻥاﺯ
(ﺧﺪﺍﺩﺍﺧﻞ) ﺍﺳﺖ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﻭﻫﺴتی ﺠﺪﺍ ﮔﺮﺩﺩ،
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﭽﺸﻢ ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺤﺪﻭﺩه ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
الهی ﺪﻭﺭ ﮔﺮﺩﺩ،
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻭ ﻃﺒﻌﺎ
ﺍﻳﻥ ﻤﺤﺎل اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪﻫﺴتی
ﻴﺎﺯ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺩﺭﻫﺴتی ﺠﺰ ﺧﺪﺍ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺟﺰئی
اﺯﻋﺎﻟم هستی ﺨﺪﺍ
ﺩﺍﺧل هست ﻭﺣتی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ هستی (ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ) ﺧﺎﺭج
گرﺩﺩ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﺭج اﺯﻫﺴﺘﻰ،
ﺩﺍﺧل ﺪﺭﻋﻤّاء
ﻭﺗﻨﻬﺎﺋﻰ،ﻭ ﺍﻥ
ﭽﻨﺎنی غیرﻣﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ، ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠﻖ ﺭﺍ، ﺩﺭ(ﻋﺎلم
ﻮﺟﻮﺩﻯ عدم ﻤﺎﺳﻮﺍﻩ
ﻳﺎ ﻫﺎﻫﻮﺕ) ﻣﻴﻨﺎﻣﺪ.
ﭘس ﺑﺸﺮ ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ،
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﺸم اﻭ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺪﻳﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﮕ
ﺮﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﭼﺸﻢ ﺩل
لاﺯم ﺮﺍ ﺑﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻧﻬم ﺒﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ،
ﺩﺭﺳﻄح ﻘﺎﺑل ﺘﺼﻮﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺴﺎﻟک
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻤﺮﺍتب ﮐﺎفی
اﺯ ﺗﻘرَبّ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋک
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﺍﺯ تجلّیات ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺻل
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥاﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘل ﻮ ﺗﺼﻮﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻦ ﺩﻳﺪﺍﺭالهی
ﺒﺎﺷﺪ.(ﺿﺒﻄ
عقل ) ﻘﺪﺭﺕ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ،
ﺑﺎ ﺗﺸﻮﻳﺶﻭ ﺧﺮﺍبی
هنگام ﺩﻳﺪﻥ ﻮﺗﻌقّل
اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺿﺒﻄ ﺪﺭ
ﺫﻫﻥ ﺪﺭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ ﺎﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭﺫﻫﻥ ﺸﺎﻫﺪ ﻭﺍﺻﻠل
هست .(ﻣﺤﻴﻂ) ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺣﺎﻃﻪ، ﻭﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻥ
ﺪﻳﺪﻥﺴﺮﺍﺳﺮ ﻣﺤﻴﻄ
ﻮﺩﺍﻳﺮﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﻳک ﺴﻮﮊﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﺪﻥ اﺳﺖ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ،
ﺧﻴلی پشرﺍﻓﺖ ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
از ﻧﻮع ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﺪﺍﺭﺩ، ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺒل
از ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﺳﺖ،
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﻥ عقل
ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘل اﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺣشی
ﺘﺮ ﺍﺯﻣﻴﻤﻮﻥ ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪﻋﻘل ﺒﺸﺮ،ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﺒﺮ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭ ﺍﺣﺎﻃﻪ ﻭﺗﻌﻘﻞ،
ﺑﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍع ﻮﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ از
قائم و رحمان ﻭﺟﻮﺩﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻥ ﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ، ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺳﭙس ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﺋب اﺯﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ، ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻦ (ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺩﺭ ﺗﻌﺮﻳﻒ) ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻭﻣﺸﺨﺺﮐﻦ.ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ:
اﻧّﻪ ﻟﺎ ﻳﺤﺪ،
ﻟأﻥ کلّ ﻤﺤﺪﻭﺩ
ﻣﺘﻨﺎﻩ ﺍلی ﺤﺪّ،
ﻓﺎﺫﺍ ﺍﺣﺘﻤل
اﻟﺘﺤﺪﻳﺪ ﺍﺣﺘﻤﻞ
ﺍﻟﺰﻳﺎﺩﻩ، ﻭﺍﺫﺍ
ﺍﺣﺘﻤل اﻟﺰﻳﺎﺩة
ﺍﺣﺘﻤل اﻟﻨﻘﺼﺎﻥ،
ﻓﻬﻮﻏﻴﺮ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭﻟﺎ ﻣﺘﺰﺍﻳﺪ ﻭﻟﺎﻣﺘﺠزء
ﻮﻟﺎ ﻣﺘﻮﻫّم ﻫﺮﺍﻣﺮ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﭙﺎﻳﺎﻧﻪﻫﺎ ﻭﻣﺮﺯﻫﺎئی
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺩﺭﺟﺎئی
ﺨﺎﺗﻤﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻴﺰﻯ که ﺍﺣﺘﻤﺎل
ﺘﺤﺪﻳﺪ ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺑﺤﺪﻭﺩ ﺑﺎﺷﺪ،ﭘس
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﮐم ﻮ ﻳﺎ
ﺯﻳﺎﺩ ﺷﺪﻥﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻏﻴﺮﻣﺤﺪﻭﺩ،
ﻭﺑﺪﻭﻥکم ﻮ ﺯﻳﺎﺩ
ﺷﺪﻥ، ﻭﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺠﺰیة ﺑﺎﺟﺰاء
ﻮﭘﺎﺭﻩﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل ﺘﻮﻫّم
ﻮﺗﺼﻮّﺭ،ﺩﺭ ﻭﻫم
ﻮ ﺫﻫﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺣﺪﻭﺩ) ﺩﺭﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻋﻠﻤﻰ، ﺑﻴﺎﻥ ﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻬﺎئی ﻴک ﺸﻴئ اﺳﺖ،
ﺗﺎﺑﺘﻮﺍﻥ ﺎﻧﺮﺍ
ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ
کرﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻴاء
،ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺤﺪﻭﺩ
ﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺑﻤﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺩﺍﺧل
آﻥ. ﻭﺍﮔﺮ ﺑﻨﻘﻄﻪﺍﻯ
اﺯ ﺩﺍﺧل ﺼﻮﺭای
ﺘﻮﺟﻪ ﺷﻮﺩ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺤﺪﻭﺩ ﻭﻣﺮﺯﻫﺎ
ﻭﺍﻃﺮﺍﻑ ﺍﻥ ﻨﻘﻄﻪ
ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩ. ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺤﺪﻭﺩ،ﻳﻌنی ﺒﻮﺩﻥ
ﺤﺠم ﺷﮑﻞ ﻣﺸﺨّﺺ
ﮐﻪ ﻗﺎﺑل ﺘﮑﺎﻣل
ﻴﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍ،ﻳﻌنی
ﺒﻴﺸﺘﺮﺩﺭﮐﻤﻴّﺖ
ﻭ کیفیّت ﮔﺮﺩﺩ
،ﻭﻳﺎ ﺑﻘﻬﻘﺮ ﺍﻭﻧﻘﺺ
ﻧﻮعی ﺒﺮﻭﺩ.ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﺴتی
ﺪﺭﺣﺎل ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ، ﻭ ﻣﺮﮒ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠلق هرﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻴﺎﺯ ﺑﺘﮑﺎﻣل
ﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮﻭ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺤﺪﻭﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.

حدیث
1088 - ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﺎﺳ
علّت ﺩﺭﺣﺠﺎﺏ ﻗﺮﺍﺭﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯﺨﻠق
ﻔﺮﻣﻮﺩ:
لإنّ اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ، ﺑﻨﺎه
ﻤﺒﻨﻴﻪ ﻋلی اﻟﺠﻬﻞ،
ﻓﻠﻮ ﺍﻧّﻬم کانوا
ﻳﻨﻈﺮﻭﻥ الی اﻟﻠﻪ
ﻋﺰّﻭجلّ، ﻟﻤﺎ
ﮐﺎﻧﻮﺍ ﺑﺎﻟﺬﻳﻥ
ﻴﻬﺎﺑﻮﻧﻪ ﻭﻟﺎ
ﻳﻌﻈّﻤﻮﻧﻪ، ﻧﻈﻴﺮ
ﺫﻟک اﺣﺪﮐﻢ، ﺍﺫﺍ
ﻧﻈﺮﺍلی ﺒﻴﺖ ﺍﻟﺤﺮام
اﻭل ﻤﺮّﻩ ﻋﻈّمة
،ﻓﺎﺫﺍ ﺍﺗﺖ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻳﺎم ﻮﻫﻮ ﻳﺮﺍﻩ،
ﻟﺎ ﻳﮑﺎﺩ ﺍﻥ ﻴﻨﻈﺮ
ﺍﻟﻴﻪ ﺍﺫﺍ ﻣﺮﺑﻪ،
ﻭﻟﺎ ﻳﻌﻈّﻤﻪ ﺫﻟک
اﻟﺘﻌﻈﻴم ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﺳﺎس ﺟﻬل
ﻮ بی ﺨﺒﺮﻯ ﻘﺒلی
آﻓﺮﻳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺎﻥ
می ﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﭽﺸم ﺒﺒﻴﻨﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﻫﻴﺒﺖ
ﻭﻋﻈﻤتی ﻘﺎﺋل ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥکه ﮐسی ﺒﺎﺭ
ﺍﻭل ﺒﺨﺎﻧﻪ ﺧﺪﺍ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺳﺨﺖ ﺗﺤﺖ ﺗﺎثیر
ﺍﻥ ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻤﺪتی ﻮ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﻯ
اﻧﺮﺍ ﻧﻈﺮ ﮐﻨﺪ،
ﻫﻴﺒﺖ ﻭﻋﻈﻤﺖ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎس ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻳﻌنی اﺻل
عاﺩﺕ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺸﺮ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻭل
ﻤﺘﺎثّر،ﻭﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺮﺍﻳﺶﻋﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺍﻥ ﺪﻳﺪنی
عظیم ،ﭼﻮﻥ ﺴﻠﺴﻠﻪ
ﺟﺒﺎﻝ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﻠﻨﺪﻯ اﺳﻤﺎﻥ
ﻮﺷﺪﺕ ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻥ
یک ﺠﻮآب ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﻪ،
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی اﻳﻥ ﺪﻟﻴل ﺪﺭﺣﺠﺎﺏ
ﺑﻮﺩﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ شاﻳﺴﺘگی
عقل ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ رَبّ ﻗﺎﺋم
ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻋﻈﻴم ﺪﺭﻟﺤﻈﻪ
ﺍﻭﻝ، ﻭﺩﺭ ﺩﻓﻌﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺪﺭ ﺗﺨّﻴل
ﻮﺗﺬﮐّﺮﺳﺎﻟک
اﺳﺖ، ﻭﺍﻥ
هیبت ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. اﮔﺮ ﭼﻪ
ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ عظمت ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﮑﺎﻫﺪ. ﺑﺎﺯﻋﻠﺖ
ﺩﻳﺪﻥ ﻮﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺭ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻥ عظمت ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺍﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ رَبّ ﻗﺎﺋم
ﻮ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﺪﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
،ﻣﻄﻠق اﻭﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝ، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﻌﺪﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍطی
کند ﺗﺎ ﺑﺪﺍﻥ ﺤﺎﻝ
ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺪﻳﺪﻥ ﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻘل ﻮﻗﺪﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺣتی ﺸﺎﻳﺴﺘگی ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻭﮐﻤﺎل
ﻮﻋﻘل رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻘﻮل اﻣﺎم ﺮﺿﺎ،
ﺑﺮﺍﺳﺎس ﺟﻬل (
و نسبیّت توان
) اﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪﺍﺯﻣﺤل
بی ﻟﻄفی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﺗﮑﺎﻣل ﺠﺰوی ﻮکُلّی
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﺎﮔﺎﻩ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﻤل ﻤﻄﻠق اﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻧﺸﺪ،ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥﺠﻬل
ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮﻗﺒلی
ﺘﺎ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻮﺩﻩ،
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺣتی
ﺪﺭ ﻳک ﻨﻮع ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺸﺮﻯ اﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ،
ﺍثر ﮐﻮﺩک ﺒﺠﻮﺍنی
ﻮ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ،ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻧﺴبی ﺪﺭﻓﺼل ﻨﻮعی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻗتی ﺪﺭﮐﻮﺩکی
ﺒﻴﺎﻓﺮﻳﺪ،ﻳﻌنی
ﺸﺎﻧس ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ یک ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﺘﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮنی ﺨﻮﺩ
ﺩﻧﻴﺎئی اﺯﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮع کنونی ﺨﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ. ﻃﻔل
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﺍﻯ
اﻣﮑﺎﻥ ﻮﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻮ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭﻓﻄﺮﺗﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻟﻘﻮﻩ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺰﺭگ ﺴﺎﻟﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻃﻔﺎل
اﻧﻮﺍع ﺪﻳﮕﺮ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎل ﻨﻮعی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎﺳﻠﻮﻙ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ، ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺷﻮﺩ، ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
،ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻌﻘل
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺸﻮﺩ. ﺗﺎ ﺣتی
ﻨﻴﺎﺯﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﻌﺪﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺴﺎﺑﻘﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺭﺍ ﻫﻤﻴﻥ اﻣﺮﻭﺯ
طی کند ﻭﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﺠﻠﻮ ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ.ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺪﺍﺭﺩ ﺩﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭﻣﮑﺮﺭ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻭل
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﭙﺮﻫﻴﺒﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭیا ﺑﺮﺍﻯ
هیبت ﭘﻴﺮ کامل
الهی ، ﮐﻪ ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﻭل ﺴﺨﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ،ﺩﺭ ﺩﻭﺍﻡ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺳﺎﻟک
اﻳﻥ هیبت ﮐم ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﻋﺸق ﺮﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ،
ﺑﺠﺎﻯ ﺘﺮس ﺍﺯﻫﻴﺒﺖ
ﺍﺯﺑﻴﻥ ﺮﻓﺘﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﻮﮊﻩ الهی اﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺪﺭﻋﻈﻤﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
عشق ﻨﺒﺎﺷﺪ، ﻫﻤﺎن
اﺣﺴﺎسی ﺘﺪﺭﻳﺠﻰ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﭘﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺘﺮﺩﻳﺪ
ﺍﻭ، ﻭﺗﺮک ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻭﻋﺪم ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻋﺸق ﭙﻴﺮ، ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
اثرﭘﻴﺶ ﮔﻴﺮﻯ
اﺯﻗﻬﻘﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ
،ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﻋﺎﻣل ﻤﺤﺮک ﭙﻴﺸﺮﻭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ، ﺑﺎﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1989 - ﺍﺯ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ(ﺝ۳ﺹ26ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻮﻟﻮ ﻓﮑّﺮﻭﺍ
فی عظیم اﻟﻘﺪﺭة
ﻭﺟﺴﻴم اﻟﻨﻌمة
،ﻟﺮﺟﻌﻮﺍ ﺍلی
اﻟﻄﺮﻳﻖ، ﻭﺧﺎﻓﻮﺍ
ﻋﺬآب ﺍﻟﺤﺮﻳﻖ،
ﻭﻟﮑﻥ اﻟﻘﻠﻮﺏ
ﻋﻠﻴلة ﻭ ﺍﻟﺎﺑﺼﺎﺭ
ﻣﺪﺧﻮلة ﻟﻪ ﺍﮔﺮﺍﻧﺪکی تَفَکّر
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻈﻤﺖ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ ﻭﺑﺰﺭگی
ﻨﻌﻤﺘﻬﺎ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
،ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺭﻭﺵ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮ ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﻋﺬآب ﺳﻮﺧﺘﻥ
ﻤﻴﺘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭلی
ﭽﻪ ﺳﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﻟﻬﺎ
ﻋﻠﻴل ﻮ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻭﺟﺴﻤﻬﺎ ﻣﺪﺧﻮل
ﻤﻌﻴﻮﺏ (ﻭﺍﺯﺁﺷﻐﺎل
ﺪﺭﭼﺸم ﻮﻧﺎ ﺭﺍﺣﺖ)ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻧﮕﺎﻫﻰ ﺑﻤﺨﻠﻮقی
کوﭼگ ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﺤﮑم ﻮﺑﺎ
ﺣﮑﻤﺖ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻭﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ اﻥ،
ﭼﻘﺪﺭ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ
ﺷﺪﻩ،ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
آﻥ ﺴمع ﻮ ﺑﺼﺮ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺷﺪﻩ، ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
آﻥ اﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ﻮﭘﻮﺳﺖ
ﻓﺮﺍﻫم ﺸﺪﻩ. ﻧﮕﺎهی
ﺒﻤﻮﺭ ﮐﻮﭼکی ،ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺩﺭﺟثّه ﮐﻮﭼک
ﻮ ﺩﺭ ﻫﻴﺎﺕ ﻟﻄﻴﻒ،
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﺑﭽﺸم
هم ﻨﻤﻴﺎﻳﺪ ﻭﻗﺎﺑل
اﺩﺭﺍﻙ ﻓﮑﺮ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ ﺮﺍﻩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺯق ﻮ ﺭﻭﺯﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺩﺍﻧﻪ ﺭ
ﺍﺑﺴﻮﺭﺍخ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺮﺩ، ﻭﺩﺭﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻭﺍﻧﺒﺎﺭ ﺍﻥآﻣﺎﺩﻩ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺩﺭﮔﺮﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻮﺳم ﺴﺮﻣﺎﻯ
ﺨﻮﺩﻏﺬﺍ ﺟمع ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻣﺪﻥ ﻮ ﺭﻓﺘﻥ
آﻥ ﺮﺯﻗﺶ ﺗﺎﻣﻴﻦ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻔﻠﺖ ﺧﺪﺍﻯ
ﭙُﺮ ﻣﻨّﺖ ﻗﺮﺍﺭﻧﮕﺮﻓﺘﻪ،
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﻳّﺎﻥ
ﺁﻣﻮﺯﮔﺎﺭ ﺍﻥ ﻤﺤﺮﻭم
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺩﻳنی
ﺨﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﭼﻪ ﺭﻭﻯ ﺳﻨگ ﺨﺸک
ﺒﺎﺷﺪ ،ﻳﺎ ﺳﻨگ
ﺍﮔﺮﺑﺨﻮﺍهی تَفَکّرﻯ
ﺪﺭ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺭﺍک اﻳﻥ ﻤﻮﺭ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻰ، ﻭ ﻳﺎﻫ
ﻨﮕﺎم ﺒﺎﻟﺎ ﻭ ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﺮﻓﺘﻥ اﻥ، ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻔﮑﺮ ﺷﮑم
ﻤﻮﺭ ﻭ ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻭﭘﺮﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺸﮑم اﻥ ﺒﻨﻤﺎﺋﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺳﺮ ﺍﻥ اﺯ ﭼﺸم ﻮﮔﻮﺵ
ﺍﻥ ﺩﻗﺖ ﮐﻨﻰ،ﺑﺎ
ﻭﺻﻒﻋﺠﻴﺐ ﻭﻣﺸﮑل
ﺮﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ.
ﭘس ﭼﻪ ﻣﺘﻌﺎلی
اﺳﺖ، ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻮﺭ ﺭﺍ ﺑﺮﭘﺎﻫﺎﻳﺶ،ﺍﺳﺘﻮﺍﺭﮐﺮﺩ.
ﻭﺑﺮﺳﺘﻮﻧﻬﺎﻯ
اﻥ ﺒﺮﻗﺮﺍﺭﻧﻤﻮﺩ.
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺩﻫﻨﺪگی
ﻤﻮﺭ،ﮐسی ﺒﺎ ﺧﺪﺍ
ﺷﺮﻳک ﻨﺒﻮﺩ ﻭﻫﻴچ
ﺘﻮﺍﻧﺎئی ﺪﺭﺧﻠﻘﺖ
ﺁﻥ، ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﮐﻤک
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺑ
ﺎﺗﻨﻮع اﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﻐﺎﻳﺎﺕ ﻭﺍﻫﺪﺍف
ﻭﻣﻘﺎﺻﺪ الهی ﺮﺳﻴﺪ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
اﺯ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﻣﻮﺭ
ﻭﺯﻧﺒﻮﺭ،ﻭ ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﺩﺭﻫﺴتی هست ،ﮐﻪ
ﺑﭽﺸم ﻤﺎ نمی
اید ﺗﺎﺷﺨﺺ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
(ﻓﺎﻃﺮ و ﻓﻄﺮﺕ) ﻭﺧﺎﻟﻖ
ﺧﻠﻘﺖ ﺍﻥ ﻤﺘﻮﺟﻪ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺍثباﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﻄﺮﻳق ﻔﻠﺴفی ﻮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍهی اﺳﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻋﻠﻤﻰ،
ﻭﻗﺎﺑل ﺘﺼﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
غقل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭلی اﺻﻮﻟﺎ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺼﻮﺭﺣﻘﺎﻳق
ﺮ ﺍﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﺤﺮﮐﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭﺟﻮﻫﺮﻯ
ﺒﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻣﮕﺮ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺍﺯﺍﺩﻯ
ﻮﺳﺮﮐشی ﻮ ﺳﺮﺧﻮﺷﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑر ﺪﺍﺭﺩ. ﺣتی
اﻳﻥ اﺳﺘﺪﻟﺎل ﻤﻨﻄقی
ﻨﻴﺰ ﺗﺎثیری ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ اثباﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺎﻟﻖ،ﻏﻴﺮﺍﺯﺍثباﺕ
ﻓﻠﺴفی ﻮﻣﻨﻄﻘﻰ،
ﺑﺎﺯ ﺍﺻﻮل ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻨﻴﺰ ﻣﻄﺮح هستند.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺎﺻل ﻨﻈﺎﻡ
،ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺎم اﻣﻮﺭ
ﻫﺴتی ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ عجیب ﺗﺮﻳﻦ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ،
ﻧﻈﺎم ﭙﻴﺪﺍﻳﺶﻫﺎﻯ
ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ ﺠﺪﻳﺪ
ﺍﺯ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﻘﺒﻠﻰ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻫﺎﻯ
ﮋﻧﺘﻴک ﺠﺴمی ﺪﺍﺧل
هسته ﺳﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺠﻨسی ﺒﺨﺼﻮﺹ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﺻل ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ،
ﺧﻮﺩ ﺩﻟﻴل ﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺪﺑّﺮﻫﺴتی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺩﺭ ﻫﺴتی ﺪﺭﺣﺎلت
تکاﻣل اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺭﺍ ﺗﺎﻣﻴﻥ
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻧﮑﻪ ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺍﺳﺘثنائی
ﺪﺭ ﺍﻣﺮ ﻧﻘﺺ ﻋﻀﻮ
ﻭﻋﻴﺐ ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻴﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ، ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﺎﻗﺺ ﻗﺒلی ﺮﻭﺡ
،ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌلی اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥگوﻧﻪ
ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻴﻜﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﺒﻘﺎﺋﻢ، ﻧﺎﻗﺺ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﻭلی
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻨﻮﺍﻗﺺ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
ﺪﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴم ﺮﻭح ﺮﺟﻌﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎنع
اﺯ ﻗﺪﺭﺕ کافی ﺘﮑﺎﻣل
ﺴﻠﻮکی ﻤﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺎﻥ ﻨﻮع ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎ ﺳﺨتی ﻮﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺪﺗﺮ ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺘﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ یک قُرّه
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺩﻗﺖﻫﺎ ﺩﺭ ﺭﻳﺰﻯ
ﻮﺩﻗﺖ ﺩﺭ ﺩﺭﺷﺘﻰ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍم ﺨﻮﺩ
ﺟﻬﺎنی جدﺍﮔﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﺟﺎﻯ
ﺘﻌﺠﺐ ﺍﺳﺖ. ﺑﻘﻮل
اﻧﺸﺘﻥ ﻔﻴﺰﻳﻚ
ﺩﺍﻥ، ﺗﻤﺎم ﻘﻮﺍﻧﻴﻥ
ﻔﻴﺰﻳک ﻤﻌﺮﻭﻑ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺣﺠم ﻤﻌﻤﻮلی
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑﺸﺮ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ، ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺭﻳﺰ ﺍﺗمی
ﻮﻳﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺷﺖ
ﮐﻬﮑﺸﺎنی ﺼﺎﺩﻕ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺍﺻل ﺘﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﻳکی اﺯ ﺩﻟﺎﺋل
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺪﻭﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﻭﺟﻮﺩ ﺗﮑﺎﻣﻞ،
ﺍﻧﻬم اﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ
ﺍﺑﺪ ﻣﻨﻄقی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺎﻳﺪ ﻃﺮﺣﻬﺎ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺩﺭﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﺎ ﻓﺮﺩﻯ
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺪﺍﻥ
اﻳﺪﺍل ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﻟﮕﻮﻯ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ،
ﻭ ﺗﺪﺑﻴ ﺮﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ، ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
اﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﺑﺎ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺣﻘﻴ ﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺟﺒﺮﺍﻥ
هرﺧﻄﺎ ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﺍﺩ ﻭﺳﺮﮐشی
ﺸﺨﺼﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﺪﺭﺳﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯﺍﺯل
ﺪﺭﺳﺖ ﺍﻏﺎﺯ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﺗﺎ ﺍﺑﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺘﮑﺎﻣل
هیچ گاﻩ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﻮﻗف ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻮﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭلی ﭙﺎﻳﺎنی
ﺪﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ (ﺗﻮﻗﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ) ﻣﺎﻧﻨﺪ
(ﺗﻮﻗﻒ ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺨﺘﻠﻒ،
ﻭ ﺭﺷﺪﻫﺎﻯ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
تَفَکّر، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮﺍﻭ ﺩﻟﻴل
ﺒﻴﺎﻭﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﺣﺎﺩﻳثﻧﺒﻮﻯ
ﻮ ﻭﻟﻮﻯ، ﻭﺍﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺍﻥ هست . (ﻗﺮﺍﻥ)
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺑﺰﺭگی
اﺯ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل ﺒﻘﺼﺪ
ﺟﻠﺐ ﺗﻮﺟﻪ ﻭﻓﮑﺮ
ﺷﺨﺺﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳ
ﺪﮐﻪﻫﻤﻪ ﺳﻮﺭﻩﻫﺎﻯ
ﻘﺮﺍﻥ ﺒﺎ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻄﺎﻟﺐﻋﺒﺮﺕ ﺍﻣﻮﺯﻯ،ﺑﻘﺼﺪ
ﺍثباﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ سلوک
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎﻳک
ﺮﻭح ﻔﺮﺩﻯ ﭙس ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
قبلی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻠﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺒﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ.

حدیث 1090 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ28ﺑﺤﺎﺭ)ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍیة ﻗﺮﺍنی ﻮﻣﻥ
کاﻥ فی هذﻩ ﺍﻋمی
هرﮐس ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
کوﺭ ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭ
ﺍﺧﺮﺕ ﻧﻴﺰ ﮐﻮﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻔﻤﻥ ﻠم
ﻴﺪﻟّﻪ ﺧﻠق اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻟﺎﺭﺽ، ﻭﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺍﻟﻠّﻴل ﻮ ﺍﻟﻨﻬﺎﺭ،
ﻭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺍﻟﻔﻠک
ﺒﺎﻟﺸﻤس ﻭ ﺍﻟﻘﻤﺮ،
ﻭ ﺍﻟﺎﻳﺎﺕﺍﻟﻌﺠﻴﺒﺎﺕ،ﻋلی
انّ ﻮﺭاء ﺬﻟک
اﻣﺮﺍ، ﻫﻮ ﺍﻋﻈﻢ
ﻣﻨﻪ، فی اﻟﺎﺧﺮة
ﺍﻋﻤﻰ، ﻓﻬﻮﻋم
ّ اﻟﻤﻴﻌﺎﻳﻥ اﻋﻤﻰ،ﻭﺍﺿل
ﺴﺒﻴﻠﺎ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺯﻣﻴﻦ، ﻭﻳﺎ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺷﺐ ﻭ ﺭﻭﺯ ﻭﮔﺮﺩﺵ
ﺍﻓﻠﺎک ﺪﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭﻣﺎﻩ ﻭﺁﻳﺎﺕ ﻋﺠﻴﺐ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻧﺸﻮﺩ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ اﻣﺮﻋﻈﻴم
ﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺪﺭ ﺍﺧﺮﺕ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﮐﻮﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ.ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺩﻗﺖ ﺩﺭ ﻣﻌﺎﻳﻨﻪ
ﻭ ﺩﻳﺪﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﮑﻨﺪ
ﮐﻮﺭ، ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﺧﻮﺩ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﭽﻨﻴﻥ
اﮔﺮ ﮐسی اﻣﻮﺭﻋﺠﻴﺐ
ﻣﺎﺩﻯ ﺮﺍ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﺒﺮﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ،
ﮐﻪ ﻟﻤس ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎﺣﻮﺍس
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻣﻮﺭاﺧﺮﺕ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭح ﻨﺎﻣﺮئی ﻮ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻮﺍﻟم الهی
ﻮ ﻧﻴﺰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ که ﻫﺪﻑ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ، ﮔﻤﺮﺍﻩﺗﺮ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺒﺎﻭﺭﻯ
اﺯ ﻗﺒلی ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﮐﻮﺭ
ﻓﻬم ﻤﺎﺩﻳﺎﺕ،
ﻗﻄﻌﺎ ﮐﻮﺭفهم ﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻮﺫﻫنی
ﻮ ﺭﻭحی ﻮ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی ﻔﻌﻠﻰ
ﻭﺑﺎ ﮐﻤک اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺭﻭحی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺳﺪ، ﻗﻄﻌﺎ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﻨﻴﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ. ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳکی
ﻤﻴﻤﻴﺮﺩ،ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺪﺭﺗﺎﺭﻳکی
ﺮﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻟﺎﺟﺮم
ﭙس ﺍﺯﺟﻬنم ﺴﻮم
ﻤﻠﮑﻮﺕ ﻭ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪ ﺑﺠﻬﻨم
ﭽﻬﺎﺭم ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺮﻭﺩ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺘﺮﻯ اﺯﻧﻮ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒیعی ﺪﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﺘﻮﺍلی ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺎﺯ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ، ﺗﺎ ﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

حدیث 1091 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ29ﺑﺤﺎﺭ)
ﻳک ﻤﻨﮑﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ، ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﭼﻪﺩﻟﻴلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺼﺎنع ﻮ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻳﻥ هستی ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ؟ .ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﭙﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ: ﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻟﺎﻓﺎﻋﻴﻞ، ﺍﻟتی
ﺪﻟّﺖ علی اﻥّ ﺼﺎﻧﻌﻬﺎ
ﺻﻨﻌﻬﺎ، ﺍﻟﺎ ﺗﺮﻯ
انّ ﻜﺫلک ﻧﻈﺮﺕ
ﺍلی ﺒﻨاء ﻤﺸﻴّﺪ
ﻣﺒﻨﻰ،ﻋﻠﻤﺖ ﺍﻥّ
ﻠﻪ ﺑﺎﻧﻴﺎ، ﻭ ﺍﻥّ
کنت ﻟم ﺘﺮ ﺍﻟﺒﺎﻧﻰ
ﻭﻟم ﺘﺸﺎﻫﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺎﻳﺪ ﻓﺎﻋلی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﻟﺎﻟﺖ
ﺑﺮ ﺍﻥ کند ﮐﻪ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﺮﻣﺼﻨﻮع
ﺪﻟﻴل ﺼﺎنع ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺩﻳﺪﻥ هرﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
که ﺑﻨﺎ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﮔﺎﻩ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﻯ
که ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﺑﻨﺎﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻯ،
ﻭلی ﻤﻄﻤﺌﻥ ﺒﻮﺟﻮﺩﺵ
ﻫﺴتی ﭙﺮﺳﺶ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﭘس ﺍﻳﻥ
ﺼﺎﻧﻊ ﺩﻧﻴﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ؟ ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ:
هو شیئ ﺒﺨﻠﺎﻑ
ﺍﻟﺎﺷﻴاء ،ﺍﺭجع
ﺒﻘﻮلی ﺸﻴئ الی
ثباﺗﻪ، ﻭﺍﻧّﻪ
شیئ حقیقة ﺍﻟﺸﻴﺌبة
،ﻏﻴﺮ ﺍﻧّﻪ ﻟﺎﺟﺴم
ﻮ ﻟﺎ ﺻﻮﺭة، ﻭﻟﺎ
ﻳﺤس ﻭﻟﺎﻳﺠس ،ﻭﻟﺎ
ﻳﺪﺭﻙ ﺑﺎﻟﺤﻮﺍس
ﺍﻟﺨﻤس ،ﻟﺎ ﺗﺪﺭﮐﻪ
ﺍﻟﺎﻭﻫﺎﻡ، ﻭﻟﺎ
ﺗﻨﻘﺼﻪ ﺍﻟﺪﻫﻮﺭ،
ﻭﻟﺎ ﻳغیرﻩ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﭼﻴﺰﻯ اﺳﺖ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺷﻴاء
هستی اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﺤﻮ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﻢ،
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻦ ﻧﺎم
شیئ ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
،ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
اثباﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺬﻫﻥ اﺳﺖ.
ﻭلی اﻳﻦ ﭼﻴﺰﻫﻤﺎﻥ
ﺤﻘﻴﻘﺖ ﻧﻈﺮ ﭼﻴﺰ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺒﺪﻭﻥ
ﺠﺴم ﻮﺻﻮﺭﺕ، ﻭﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑل اﺣﺴﺎس ﻭﺟسّ
ﻭﻟﻤس ،ﮐﻪ ﺑﺎ ﺣﻮﺍس
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻭﺩﺭک
ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﻭﻫﺎم
ﻮﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻧﻴﺰ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭﻙ ﺁﻥ
کند.ﻭﻣﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥﻴﺎ
ﺩﻫﺮﻫﺎﻯ ﺰﻣﺎﻧﻪ،
ﺍﻭﺭﺍ ﮐم ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﻧمی ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻣﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺪﺭﺍﻥ اﻳﺠﺎﺩ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ اﻭﺻﺎﻑ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺣﺪﻭﺩ ﺩﺭﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﻣﻨﻄﻖ، ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣتَفَکّرﺍﻥ
ﺰﻣﺎﻥ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺴﻴﺤی
ﺪﺭﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺴﻴﺤﻴﺖ، ﺑﺤثهاﻯ
ﺪﺭﺍﺯﻯ ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻗﻴق
ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ، ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
ﺍﻥ ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺘﻮﺻﻴﻒ
ﻓﻠﺴفی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻤﻌﺮفی کرﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺩﺭ (ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﺑﻬﺮﺷﮑلی
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ،
ﺍﺯﺧﻮﻳﺶ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺑﺪﺍﻥ
اﮐﺘﻔﺎ ﻧﻤﻮﺩ. ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻴﺌﻴّﺖ ﻳﻌنی ﺮﻭح
ﺸﻴئ ﻮماهیّت ﺍﺻلی
ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ، ﻭﺟﻮﻫﺮ
ﺫﺍﺗی اﻥ ﺸﻴئ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﺻﻮﺭتی
ﺒﺮﺍﻯ ﻈﻬﻮﺭ شیئ
وﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ ﺁﻥ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭحی ﺨﻮﻳﺶ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﺭﺣم ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺒﺪﺳﺖ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﺗﺎﺟﺴم ﻮﺷﮑل ﻮﻫﻴﺄﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﻴﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎ سلوک الهی ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺡ
ﺭﺍﺑﮑﻤال ﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﺗﺎﻗﺪﺭﺕ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﻮﺟﺴم ﻮﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻳﻥ
ﺮﻭح ﺮﺍ ﺑﺴﺎﺯﺩ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﺴمی
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﺠﺴّﻢ،
ﺩﺭ ﻳک ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﻧﻮﻋﻴّﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﮐﻤﺎل
ﻤﻄﻠق ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﻮ ﻇﻬﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺠﺴم ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻧﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺘﺠﺴم ﻨﻮﻋﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭحی اﺳﺖ.ﻫﻴﭽﮑس
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﺣﻮﺍس ﺧﻮﺩ، ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎس ﮐﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺣﺴّﻰ،ﻭﻳﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﻓﮑﺮﻯ،
ﻭﻳﺎ ﺍﺣﺴﺎس ﺭﻭحی
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻴﺰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺣسّ ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺠﺴﺘﺠﻮ ﻭ ﻟﻤﺶﻭ
ﺗﻔﺘﻴﺶ کسی ﺒﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﭼﻪ ﮐسی اﺳﺖ
ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ. (ﺍﻭﻫﺎﻡ)
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺫﻫﻥ ﻮﺗﺨﻴّل
اﺑﺪﺍعی اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺍﻋم اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯﺤﺴﻰ،ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺍﺑﺪﺍع ﺬﻫنی ﺪﺭﺫﻫﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ، ﻭﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺍﺯ ﺳﺮﻣﺎیة ﺣﻮﺍس
ﺧﺎﺭﺟﻰ،ﺍﺑﺪﺍعی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮ ﻃﻮﺭ
ﻭ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﻭﻫﺮﮐﺎﺭ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﺪﺭﮐسی
ﻮﺳﺎﻟکی ﺒﺒﻴﻨﺪ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ، ﺩﺭیک
ﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭٴﻴﺎئی
ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭلی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮ،ﺩﻳﺪﻥ ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. (ﺩﻫﻮﺭ)
ﺟمع ﺪﻫﺮ ﻭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮﻯ
ﻨﻤﻴﺴﺎﺯﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺍﺯﺧﻮﺍﺹ
ﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺣﻮل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﻣﻘﺎم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻴک ﻤﻮﺟﻮﺩ، ﺍﻋم
اﺯ ﺯﻣﻴﻥ ﻮﻳﺎ ﻫﺮ
ﻓﺮﺩ ﻧﻮﻋﻰ، ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭﺍﺯﺗﺮ،
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻤﺎﺩﻯﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻭج کمال ﻤﻄﻠق
ﺨﻮﺩ، ﻧﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﺯل ﻮ
ﺍﺑﺪ ﺭﺍ ﺑﺎﻫم ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ،ﻭﻧﻪ
ﻣﮑﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ(ﻋﻤّاء)ﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ (ﻋﺪم ﻤﺎﺳﻮﺍﻩ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯﻫﻤﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺎﻯ هستی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐم ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻯ هم ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﺎﺿﺎﻓﺎﺕ
ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺯﻣﺎنی
ﻮﻣﮑﺎنی ﻮﺻﻮﺭت
هاﻯ ﻨﻮعی لاﺯم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﺑﮑﻮﺷﺪ. ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺗﻤﺎم اﻧﻮﺍع دﺭﻳک
ﺘﮑﺎﻣل ﻨﻮعی هستند.
ﻭلی ﺘﻨﻬﺎ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ، ﺍﻗﺪﺍم
ﺘﮑﺎﻣل اﺭﺍﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮک ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺳﻠﻮک
ﻛﺮﺩﻩ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺍﮐثرﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻳﻌنی هفت ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺠﻠﻮﺗﺮ ﺑﺮﻭﻧﺪ،
ﻭﺣتی ﺒﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯﺑﺸﺮ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻥ ﺭﻭﺍح
کامل ﺸﺪﻩ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺳﻠﻮک ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭلی
ﭙس ﺍﺯﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ( ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ)
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﺤﻮﻯ که ﻫﻴﭽﮑس
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
بداند ﭼﮕﻮﻧﻪﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺁﻥ ﻨﻴﺰ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ نباﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺭﻭٴﻴﺎﻯ اﺧﺮ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻤﺮگ ﻴک
کاﻣل الهی ﺸﻮﺩ،
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺮﺍ طی ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻳک ﺘﻮﻟﺪ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﺯﺷﮑم
ﻤﺎﺩﺭﻯ ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﻃﻮل ﺰﻣﺎﻥ
ﻮﻳﺎ ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﺍﻥ
ﺪﺭﻳک ﺨﻮآب ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺣتی ﺸﺮح اﻳﻦ
(ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭ خواب
)ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﻣﻴﺴﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺎﺯ ﭘﺮﺳﺶﮔﺮﻣﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ نا ﻣﻴﺮﺍ ﻧﻤﻴﻴﺎﺑﻴم
ﻤﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ ﻣﺨﻠﻮق
ﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی اﻭﻫﺎم
ﺬﻫﻨﻰ، ﮐﻪ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺧﻮﺩ ﺧﺎلق ﻮﻫم
ﺨﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ، ﻭﺧﺎلق
ﺨﺎﺭﺟﻰ ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﺍﻣﺎم
ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻠﻮ
ﮐﺎﻥ کما ﺗﻘﻮﻝ،
ﻟﮑﺎﻥ اﻟﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻣﻨّﺎ ﻣﺮﺗﻔﻌﺎ،
ﻓﺎﻧّﺎ لم ﻨﮑﻠّﻒ
ﺍﻥ ﻨﻌﺘﻘﺪ ﻏﻴﺮﻣﻮﻫﻮم
ﺍﮔﺮﻭضع ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻭﻫمی هستی ﭽﻨﻴﻥ
ﺒﻮﺩ، ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﻴﮕﻮئی
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪ
(ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣل
سلوکی ﺮﻭﺡ) ﺍﺯ ﻣﺎ
ﺑﺮ ﻃﺮﻑ ﻣﻴﺸﺪ،ﻭﻟﺎﺯم
ﻨﺒﻮﺩ (ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮐس
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﻫمی ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﻭﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺧﺎﺭچب
ﻨﺪﺍﺭﺩ) ﻭﻣﺎ ﻣﮑﻠّﻒ
ﻧﺒﻮﺩﻳﻢ ،ﮐﻪ ﺍﻣﺮ
ﻣﻮﻫﻮﻣﻰ ﺭﺍ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭﺍﮔﺮ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴم ﻨﺒﺎﻳﺪ،
ﺍﻥ اﻣﺮ ﻣﻮﻫﻮﻡ
ﻭﺫﻫنی ﺨﻮﺩ ﻣﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎﻃل
ﺒﺎﺷﺪ، ﻭ ﺍﺯ ﺧﺎﺭج
ﺨﻮﺩ ﻣﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺴتی ﺪﺭﺧﺎﺭﺝ
ﺑﻮﺩﻥ ﺼﺎنع ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻧﻪ ﭼﻮﻥ اﻭﻫﺎم
که ﻓﺮﺿﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺨﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. لکنّا ﻧﻘﻮل
کلّموﻫم ﺒﺎﻟﺤﻮﺍس
،ﻣﺪﺭک ﺒﻬﺎ، ﺗﺤﺪّﻩ
ﺍﻟﺤﻮﺍس ﻣﻤثلا
،ﻓﻬﻮ ﻣﺨﻠﻮق ﻭلی
ﻤﺎ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴم
که ﻫﺮ ﺍﻣﺮ ﻣﻮﻫﻮم
ﻮﻏﻴﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ،
ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺭک ﺤﻮﺍس
ﺑﺎﺷﺪ، ﺣﺪﻭﺩ ﺍﻥ
(ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ اﻃﺮﺍﻑ
ﻳک ﻤﻮﺟﻮﺩ ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ)
ﻗﺎﺑل ﺘﺸﺒﻴﻪ ﻭ
ﺗﻤثیل ﺒﭽﻴز ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺳﺖ ﭘس ﺍﻥ ﻮﻫم
ﻨﻴﺰ ﻣﺨﻠﻮق اﺳﺖ
ﻳﻌنی اﮔﺮ ﻭﻫم ﺬﻫنی
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺎﻟقی ﺨﺎﻟقی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺑﺎﺯ ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺍﺣﺴﺎس ﺣﻮﺍس
ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﻭﻫم ﺮﺍ ﻧمی
ﻴﺒﻴﻨﺪ،ﻭلی اﻧﺮﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮﭼﻴﺰﺩﻳﮕﺮﻏﻴﺮ
ﻭﻫمی ﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﭘس ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ، ﻭﻳﺎ
ﮐسی ﺪﺍﺧل ﻤﺎ، ﺍﻥ
ﻮﻫم ﺮﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺷﺒﻴﻪ
ﺍﻣﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻭ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺍﻣﺮ ﻭﻫمی
ﺪﺭ ﺫﻫنی ﺴﺎﺧﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻳک
اﺑﺪﺍع ی ﺪﺍﺧل ﻔﮑﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭﻟﺎ ﺍﻳﻥ ﻮﻫم
اﺑﺪﺍﻋﻰ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺣسّ، ﻭﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻗﺒلی اﺯ ﺧﺎﺭج
اﺳﺖ.ﻭﻳک اﺑﺪﺍع
ﻤﻄﻠﻖ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﻤﺎﻥگونه
ﻧﻪ ﮐﻪ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ
اﻧﺴﺎﻥ، ﺍﺯ ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺸﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ (ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﺎیةﺍﻯ ﻘبلی
اﺯﺧﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﭽﺸم ﺪل ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﮐﻥ ﻮﺍﻗﻌﻰ،
ﻳﻌنی عوﺍﻟم اﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻧﺮﺍ ﻋﺮﻭج
ﻮﺳﻴﺮ ﻭ ﺳﻴﺎﺣﺖ
ﺩﺭﻋﻮﺍلم
الهی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﺯﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
،ﺍﻣﻮﺭ ﺩﺍﺧل ﺠﺴم
اﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ(ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭﻯ) ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺠﺴم اﻧﺴﺎﻥ ﻘﻄﻌﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻨﻈﺎم ﻤﺪﺍم
هفتاﺩ ﻳﺎ ﻫﺸﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻟﻪ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍعَمّاءل ﻘﻠﺐ
ﻭ ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺪﺍﺧﻠﻰ،
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍعَمّاءل
ﺤﻴﺎﺗﻰ، ﻧﻴﺰ ﺍعَمّاءل
ﺬﻫﻦ، ﮐﻪ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺗﺮ ﻭ ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻣﺘﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﺎﺧﺘﻥ ﻮ ﺍﺑﺪﺍع
ﻮَﻫم ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺣﺪﻳث ،ﻳکی اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺩﺍﺧل ﺮﻭﺡ،
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺑﺮ ﺍعَمّاءل
ﻔﮑﺮﻯ ﻮ ﺟﺴﻤﻰ،
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭﺩﺳﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﺑﻨﺪﻫﺎﻯ
ﺨﻴﻤﻪ ﺷﺐ ﺑﺎﺯﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭﻭﺟﻮﺩﺩﺍﺧﻠﻴﻤﺎﺍﺳﺖ.ﻳﻌنی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺎ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭﺑﺸﻨﻮﺩ
ﻭﺣﻴﺎﺕ ﻣﻴﺒﺨﺸﺪ
ﻭﺑﺠﺎﻯ ﻤﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺟﺴم
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻥﻨﻈﺎم ثاﺑﺖ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭﮐﻠﺎم
ﻮ ﺍﺣﻮﺍل ﺮﻭﺣﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺟﺴم ﻴﭙﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺭﺍ ﺗﺤﻤل کند . ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺯ ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻯ
فیزیکی تن اﻧﺴﺎﻧﻰ،
ﮐﻤک ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺷﻮﺩ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ اﻧﺴﺎﻥ ﭽﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﻤﻴﮕﺬﺭﺩ،ﻭﭼﻪ
ﻧﻈﺎم ﻮ ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﭙﻴﭽﻴﺪﻩﺍﻯ ﺒﺎﻫم
ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭘس (ﻭَﻫم
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪ) ﺫﻫﻥ
ﻤﺎ، ﺑﺎﺯ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،ﻭلی
ﻨﻪ ﺍﺯﺧﺎﺭﺝ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
خواب ﮐﻪ ﺑﻤﺎ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ (ﺩﺍﺧل
اﻳﻦ ﺩﺭﻭﻥ) ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﻓﮑﺮ ﺑﺎﺯ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻓﮑﺮ ﻭﺍﻭﻫﺎم
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﺭ ﺩﺍﺧل
ﺬﻫﻥ ﻮﻣﻐﺰ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺍﺧل ﺮﻭح
و روان اﺳﺖ.ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺍﺧل ﺒﺪﻥ
ﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﻮﺯﻩ
ﺭﻭح ﺤتی ﺒﺪﻭﻥ
اﺯﺑﺪﻥ اﻧﺴﺎﻥ
هست. ﻫﻤﻴﻥ ﻮﻫم
ﺴﺎﺯﻯ ﺴﺎﺧﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺍﺯ
(ﺩﺍﺧل ﺪﺭﻭﻥ ﻤﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ) ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﻭﺳﺎﺧﺘﻪ ﻣﻐﺰ ﻭ
ﺫﻫﻥ که ﺩﺍﺧل اﻧﺴﺎﻥ
باشد،ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺟﺴﻤم ﻘﺴﻤﺖ ﺧﺎﺭجی
اﺯ ﺩﺍﺧل ﺪﺭﻭﻥ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ الهی ﻤﺎ
ﺍﺯﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ ﻮﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی ﺮﻭحی
ﺸﺨﺺ، ﻭﻣﻘﺎم
عقلی ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ،ﻳﺎ
ﺍﻟﻮﺩگی ﺮﻭﺡ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭﮐﻮﺭﻯ
ها،ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺩﺭﺍک
ﺠﺰﺋﻰ، ﻳﺎ (ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻭﻟﻰ) ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ
ﺗﺤﻠﻴل ﻮﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺍﻥ ﻤﻨﺠﺮبه (ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ثاﻧﻮیة ﻭکُلّیتری
ﻣﻨﺠﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺍﺧﺮ ﺍﻟﺎﻣﺮ،
فهم ﻮ ﺗﺼﺪﻳق ﻮﻳﻘﻴﻥ
ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ ﺩﻳﮕﺮ
ﻳﻌنی ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺒﺮﺭﺳﻴﻬﺎﻯ
عقلی ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺎﺑﺪﺍع
ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭ ﮐﻠﻴﺎﺕ، ﻭﻳﺎ
ﺍﺻﻮل ﺠﺪﻳﺪ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﺍﻭج
عمل (ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ)
ﺷﺨﺺ ﻭ ﺑﺘﺪﺑﻴﺮﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎ
ﻳﺎ ﮐﻤﺎل ﺸﺨﺺ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺍﻥ ﭙﺎﻛﺘﺮ ﻭ
ﺍﺭﺍﻣﺘﺮ ﻭﺍﻟﻬﻴﺘﺮﮔﺮﺩﺩ،
ﺍﻳﻥ ﺘﺪﺑﻴﺮ الهی
ﺪﺭ ﺗﻔﮑﺮ ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ، الهی
ﺘﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺣﻮﺯﻩ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ ﺸﺨﺺ ﺑﻴﺮﻭﻥ،
ﻭﺑﺸﮑل ﻤطیع ﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻓﻄﺮﺕ ﺍﺯلی ﻮﻧﻮعی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﮑﺎﻣل ﻨﺎم گرﻓﺘﻪ.ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻞ،ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺣتی ﺼﺎﺩق ﻮﺣقیقی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
(ﻭَﻫﻢ) ﺑﺮﺍﻯ اﻥ
ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﺩﻭﺣﺎﻝ،ﺍﻳﻥ
ﻮﻫم ﺴﺎﺯﻯ ﻮﻳﺎ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺍﺑﺪﺍغی
اﻧﺴﺎﻥ عاﺩﻯ اﻟﻮﺩﻩ
ﻧﻔس ﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل اﻟﻬﻰ،ﻫﺮﺩﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻪﺍﻯ اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ (ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ
اﻣﺮﻳﻦ) ،ﺩﺭﻣﺴﺎﻟﻪ
ﺟﺒﺮﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺤثی ﺪﻳﮕﺮﻯ
که ﻫم کاﺭ ﺧﺪﺍ ﻭﻫم
کاﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻮﻟﺎﺑﺪ
ﻣﻥ اثباﺕ ﺻﺎﻧﻌﺎ
ﻟﺎﺷﻴاء ﺨﺎﺭﺟﺎ،
ﻣﻥ اﻟﺠﻬﺘﻴﻥ
اﻟﻤﺬﻣﻮﻣﺘﻴﻦ،
ﺍﺣﺪﺍﻫﺎ ﺍﻟﻨﻔﻰ،
ﺍﺫﺍ ﮐﺎﻥ اﻟﻨفی
هو ﺍﻟﺎﺑﻄﺎل ﻮ
ﺍﻟﻌﺪﻡ، ﻭﺍﻟجهة
ﺍﻟثانیة ﺍﻟﺘﺸﺒیه
ﺑﺼفة ﺍﻟﻤﺨﻠﻮﻕ،
ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ ﺍﻟﺘﺮﮐﻴﺐ
ﻭﺍﻟﺘﺎﻟﻴﻒ ﻭﻟﺬﺍ
ﻟﺎﺯم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺍثباﺕ ﺻﺎنع
ﺨﺎﺭجی ﺒﺸﻮﺩ، ﺗﺎﺩﻭ
ﻣﻔﻬﻮ ﻣﻤﺬﻣﻮم
ﺮفع ﺸﻮﺩ. ﺧﺎﻟق
ﺨﺎﺭج اﺯ ﺷﺨﺺ ﻣﺨﻠﻮق
ﻮ ﺧﺎﺭج اﺯﻫﺴتی
ﻤﻮﺟﻮﺩ، ﻭﻋﻠتی
ﺨﺎﺭج اﺯ ﻣﻌﻠﻮل
ﻮﻫﺮ (ﻣﻮﺿﻮﻉ) ﻳکی
اﺯ ﺍﻧﻬﺎﻋﻠﺖ ﻧفی
اﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ (ﻧﻔﻰ)
ﻫﻤﺎﻥ اﺑﻄﺎل ﻮﻣﻌﺪﻭم
ﺪﺍﻧﺴﺘﻦ ﺍﺳﺖ ﻭﺟﻬﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺗشبیه (ﺧﺎﻟﻖ)
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻣﺨﻠﻮق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺨﻠﻮق
که ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻭﺗﺎﻟﻴﻒ
ﺍﻥ ﻈﺎﻫﺮ ﻭﭘﻴﺪﺍ
ﺍﺳﺖ (ﻫﻤﺎﻥﻄﻮﺭﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اثباﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺩﻟﺎﺋلی
لاﺯم اﺳﺖ، ﺗﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗثبیت ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻔی ﻮ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﻟﺎﺋلی اﺳﺖ ﻣثلا
ﺩﻭ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺩﻭﺗﺎ
ﭼﻬﺎﺭﺗﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﻳﻦ
(ﺷﺪﻥ) ﺩﻟﻴل ﻮﺍثبات
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ ﻫﻤﻴﻥ
ﻄﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ هرﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺩﻋﺎ، ﮐﻪ ﺩﻭ ﺗﺎ
ﺩﺭﺩﻭﺗﺎ ﻋﺪﺩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﺑﺎﻳﺪ
(ﺍثبات ﺑﻄﻠﺎﻥ)
ﻭﻧﺎﺩﺭﺳتی ﺁﻥ
ﻨﻤﻮﺩ. ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻣﻨﻄﻖ، ﺑغیر ﺍﺯ(ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻠﻤﻰ)ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
(ﺣﺎل اﻟﺸﻴئ) ﺩﻟﻴل
ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻔی اﻥ، ﻭﺣتی
اثباﺕ ﻳک ﻮﺍﻗﻌﻴﺖ،
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﻟﻴب ﻨمی ﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺫﻫنی غیر ﺗﺠﺮﺑﻰ،
ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ ﻣﻌﻘﻮل
ﺒﺮﺍﻯ هر ﺣﺎﻝ،نیزاثباﺕﺍ
ﻥ ﺪﻟﻴل ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻭنیز ﻨﻔی هرﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺪﻟﻴﻞ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭﻯ اﻳﻥ ﺪﻭﺣﺎﻟﺖ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺪﻳﮕﺮ
ﺫﻫﻨﻰ،ﺑﺎﺯ ﻗﺎﺑل
ﻨﻔﻰ ﺍﻳﻥ اثباﺕ
ﺷﺪﻩ، ﻭﻳﺎ ﺍثباﺕ
ﻧﻔی ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺍﻣﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ،
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﺿﺪ ﺧﻮﺩ
رﺍ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺩﻟﺎﺋل ﺤﻘﻴقی
ﻮﻭﺍقعی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﺮﺍﻳطی ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﻟﻴل
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﺎﺭﻳخ علم ﻤﺎﺩﻯ
اﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ ﺒﻮﺩﻩ،
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ ﺣﺮﻑ ﺍﺧﺮ
ﺭﺍ ﺯﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺫﻫﻨﻴﺎﺕ،
ﻣﺪﺍم اثباﺕ ﻭﭼﻨﺪﻯ
ﺒﻌﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﺍثباﺕ،
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺎﺳﺘﺪﻟﺎل
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﻄﻠﺎﻥ ﺁﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻤﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺬﻫنی اﻓﺮﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺘﻔﺎﻭﺕ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻋﻠﺖ ﻣﺬﻣﻮم
ﺪﻭﻡ، ﮐﻪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﻘﺒﻮل
ﻮ ﺟﺴﺘﺠﻮﻯاﺻل
ﻮﺟﻮﺩ ﺻﺎنع ﻮﺧﺎلق
ﺨﺎﺭجی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺻﻔﺖ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎ ﻣﺨﻠﻮق ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺨﻠﻮق اﺯ
ﻇﺎﻫﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺁﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺎﻟﻴﻒ ﻭﺗﺮکیبی
اﺯﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﻋﻀﺎ ﻭﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻫﺮ( ﻓﺮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯکُلّی
) ﺍﺳﺖ.ﻣﺘﺸﮑل اﺯ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺯﻳﺎﺩﻯ
اﻋﻀﺎ ﻭ ﺍﺟﺰﺍ. ﻭﻟﻰ
(ﻫﺮﺟزء ﻮﻋﻀﻮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ کُلّی)ﺍﺳﺖ،
ﺍﺯ ﺍﺟﺰﺍﻯ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
،ﮐﻪﺃﻥ اﺟﺰاء ﺒﺎﺯ
ﺧﻮﺩ کُلّی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺗﺎ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻥﻘﺒﻮل
کلیّت ﺍﺟﺰﺍ ﻣﻄﺮح
اﺳﺖ. ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻫﺮکُلّی ﺒﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺟﺰﺋﻰ) ﺩﺭیک کُلّی
ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﺭﺟﻮﺍﻣﻊ، ﻭﺟﻮمع
ﺪﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ.ﻭﺗﺎ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ،ﻫﺮکُلّی
ﺨﻮﺩ ﺟزء ﻴﻚ کُلّی
ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ،ﻫﻤﻪ
ﻫﺴتی ﺪﺍﺧل هم ﺸﺪﻩ،
ﻭ(ﮐﻞ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ) ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ)
ﺩﺭﻫﺴتی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ،ﺑ
ﺎﺗﻤﺎم عوﺍﻟﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﻣﻌﻨﻮﻯ ﻮﺫﻫﻨﻰ،
ﻭﺣتی عوﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻗﺎﺑل ﺪﻳﺪﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﻨﺒﺎﺷﺪ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺧﻮﺩ ﺷبنمی
اﺯ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺑﻴﮑﺮﺍﻥ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺯ(ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج
اﺯﻫﺴتی ها )ﺩﺭﻋﻤّاء
هاهوت یونیورس
عئم ما سواه
الباطن اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ (ﻋﻤّاء
غیر ﻭﺟﻮﺩﻯ) ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﻋﻘل ﻤﺎ، ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق همان
خداوند هو
خالق الله اﺴﺖ.ﻭﺍﮔﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﻔﺎﺗﻰ،
ﭼﻮﻥعلم ﻮﺍﮔﺎﻫﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺩﻳﺪﻥ ﻮﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻮﻳﺎﻋﻤل کرﺩﻥ ﻮﻳﺎ
ﻧﮑﺮﺩﻥ،ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
(ﺷﺒﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ) ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺨﻠﻮق ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻣﺪﻩ ،ﺑﺠﺎﻯ
اﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ
ﮐﻪ ﻣﺨﻠﻮق ﺒﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻤﺎل
ﺒﺨﺎﻟق ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﻓﻮﺭﺍ ﺧﺎﻟق ﺮﺍﭼﻮﻥ
ﻤﺨﻠﻮق ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ،
ﺍﻭﺭﺍ ﭘﺎﺋﻴﻥ
اﺯﻣﻘﺎم ﺤﻘﻴقی
اﻭ ﻣﻴﺎﻭﺭﻳﻢ.ﭘس
ﺍﮔﺮ ثاﺑﺖ
کنیم هرﭼﻴﺰﻯ ﻭﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺨﺎﻟق
آﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺪﺍﺭﺩ، ﻣﺎنع اﺯ
ﺍﻳﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ اﻧﺴﺎﻥ
کنیم .ﻭلی ﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻴزﻃﺒق هدﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺯل بی
ابتدا ﺍﻏﺎﺯ ﮔﺮﺩﻳﺪ،ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ بی ﻨﻬﺎﻳﺖﺍﺯ
ﺍﺑﺪﻳﺖ ﺍﻳﻨﺪﻩ،
ﺍﻳﻥ هدﻑ ﺗﮑﺎﻣل
الهی اﺯﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺑﻴﺎﺑﺪ،
(ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺎﻟق ﺨﺎﺭج
اﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ) ﺍﻳﻥ
هدﻑ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﺍ
ﻣﻌﻘﻮل ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ بی ﺨﺪﺍئی
ﻮﻧﺒﻮﺩﻥ آﻓﺮﻳﻨﺶ،
ﺑﻤﻌﻨﺎﻯ ﺨﻠﻘﺖ
اﻭﻟﻴﻪ ﺍﺯﻟﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺧﻠﻘﻬﺎﻯ ﺘﻮﺍﻟﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﺭﻭحی
ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ،
ﻭﻧﻴﺰﺧﻠﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ اﻳﻨﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺭﻭح ﻮ ﺍﺻﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﻫﺪﻑ
الهی ﺪﺭﮐﻤﺎل ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﺍﺻل ﺘﮑﺎﻣل ﺮﺍ
ﺑﺎﻃل ﻮ بی ﻤﻌﻨﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺧﺎﻟق
ﻤﺪﺑّﺮالهی
لاﺯم اﺳﺖ. ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺩﺭ ﺍﺯﻝ،
ﮐﻪ (ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺎﺭﻭﺍح
اﺯلی ﺒﺮﺍﻯ هر ﻓﺮﺩ)
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ،ﻭﺍﻳﻥ
ﺮﻭح اﻟﺎﺭﻭﺍح ﺠﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺍﺯﻋﻤاء هو ﺨﺎﺭج
اﺯ ﻫﺴتی اﻣﺪﻩ،
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﺯ
ﺍﺯل ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ،
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﺗﻐﻴﻴﺮﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ
ﺗﺎ ﻟﺤﻈﻪ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺑﻌﺪﻯ ﭙﻴﺪﺍﻳﺶﻭ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﺗﺎ ﺑﺘﺪﺭیج
ﻮ ﺍﻧﺪک اﻧﺪک ﺮﻭح
الاﺭﻭﺍح ﻔﺮﺩﻯ
اکنون ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﻫﺴتی
اﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﺯﻋﺪم
ﻮ ﻧﺎﮔﻬﺎنی ﻮﮐﺎﻣل
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍﻳشی ﻨﺎﮔﻬﺎﻧﻰ،
ﺩﻟﻴل ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻟﺎﺯم ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺻﺎﺣﺐ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﻟﺎﺯم
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻔﻠم ﻴﮑﻥ ﺒﺪّ ﻣﻥ
اثباﺕ ﺍﻟﺼﺎﻧﻊ،
ﻟﻮﺟﻮﺩ ﺍﻟﻤﺼﻨﻮﻋﻴﻦ،
ﻭ ﺍﻟﺎﺿﻄﺮﺍﺭ ﻣﻨﻬﻤم
اﻟﻴﻪ، ﺍﻧّﻬم ﻤﺼﻨﻮﻋﻮﻥ،ﻭ
ﺍﻥ ﺼﺎﻧﻌﻬم
غیرﻫﻢ، ﻭﻟﻴس ﻣثلهم
ﭘس ﻟﺎﺟﺮم ﺒﺎﻳﺪ
ثاﺑﺖ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺻﺎنع ﻮﺧﺎلق ﻘﺒلی
ﻮﺟﻮ ﺩﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
(ﺗﺎﻟﻴﻒ ﺍﻋﻀﺎﻯ
هرﻣﺨﻠﻮﻕ) ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ،ﮐﻪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻫﺴتی
که ﺍﻧﻬﺎﺭ ﺍﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﻥ ﺼﺎنع غیر ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺼﻨﻮﻋﺎﺕ،
ﻭﺟﺪﺍ ﺍﺯﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
مثل ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺧﺎﻟق ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﺩﺭﻧﻈﺮیة ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ) ﺟﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻫﺴتی
کسی ﻮﭼﻴﺰﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﻧﭽﻪ ﻫﺴﺖ
ﺿﻤﻦ (ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ)
ﻫﺴﺘﻰ، ﻭﺍﺯ ﻣﻨﺸأ
(ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ) ﺍﺳﺖ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺨﺪﺍ ﻇﺎﻫﺮﻭﺧﺪﺍ
ﺑﺎﻃﻦ.ﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﺯل
آن ﻮﻳﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥهم
اﺯﺧﺎﺭج ﺨﻮﺩ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻫم اﺯﺩﺍﺧل
ﺨﻮﺩ. ﺍﻳﻥ ﺴﺎﺯﻧﺪگی
ﺪﺭ ﺩﺍﺧل ﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻣﺎﻧﻨ
ﺪﺳﺎﺯﻧﺪگی ﺮﻭﺡ
ﺍﻭ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍﻥ،
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕﻋﻘلی
ﻤﺪﺍﻭم ﻔﮑﺮﻯ،
ﻏﻴﺮﺍﺯ ﻣثال آﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻭﻫم ﻮﺧﻴﺎل ﺴﺎﺧﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺫﻫﻨﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.ﺍﮔﺮﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
دﺭ ﺫﻫﻨﺶ ﻭﻫمی
ﺮﺍ ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﺩﺭﻣثاﻝ(ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﺩﺍﺧﻞ) ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻮَﻫم ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺴﺎﺯﺩ، ﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺬﻫﻥ ﺮﺍ،
ﻟﺬﺍ ﻭﻫَم ﻮ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎ ﻥﻤﺨﻠﻮق
اﺳﺖ، ﻭلی ﻔﮑﺮ ﺑﺎﻋﻤل
اﻓﺮﻳﻨﺶ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺩﺍﺧل اﻧﺴﺎﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:اﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﻤثلهم ﺸﺒﻴﻬﺎ
ﺑﻬﻢ، فی ﻈﺎﻫﺮ
ﺍﻟﺘﺮﮐﻴﺐ ﻭﺍﻟﺘﺎﻟﻴﻒ،
ﻭﻓﻴﻤﺎ ﻳﺠﺮﻯ ﻋﻠﻴﻬم
ﻤﻥ ﺤﺪﻭثهم ﺑﻌﺪ
ﺍﻥ ﻠم ﻴﮑﻮﻧﻮﺍ،
ﻭ ﺗﻨﻘّﻠﻬم ﻤﻥ
ﺼِﻐﺮﺍلی کبر،ﻭ
ﺳﻮﺍﺩ ﺍﻟﻰ ﺑﻴﺎﺽ،
ﻭﻗﻮة ﺍلی ﻀﻌﻒ
ﻭﺍﺣﻮال اﻟﻤﻮﺟﻮﺩة،ﻟﺎ
ﺣﺎﺟﻪ ﺑﻨﺎ ﺍلی
ﺘﻔﺴﻴﺮﻫﺎ، ﻟثباﺗﻬﺎ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻫﺎ ﺍﮔﺮ
ﺧﺎلق اﺷﻴاء ﺸﺒﻴﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺪﺭ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻭ ﺗﺎﻟﻴﻒ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺼﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﻧﻬﺎ، ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺧﺎلق آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺟﺎﺭﻯ ﻤﻴﺸﺪ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎﻧﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻭﺑﻌﺪا ﺷﺪﻧﺪ،ﺧﺎلق
اﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭﺑﻌﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺍﻳﻥﺨﺎلق ازﮐﻮﺩکی
ﺒﺒﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ،ﻭﺍﺯﺳﻴﺎﻫﻴ
ﺒﺴﻔﻴﺪﻯ ﻮﺍﺯ ﻧﻴﺮﻭ
ﺑﻀﻌﻒ ﺩﺭﭘﻴﺮﻯ
ﻮﺩﻳﮕﺮ ﺍﺣﻮﺍل
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺎﻟق ﻤﻄﺮح
گرﺩﺩ.ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎثباﺕ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻴک ﻤﺨﻠﻮق ﺪﺭﺣﺎل
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ،
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
هستند. ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻄﻮﺭ کُلّی
گفت ﺭﺷﺪ ﺟﺴم ﻮﺭﺷﺪ
ﺫﻫﻨﻰ،ﻭ ﺭﺷﺪ ﺭﻭحی
ﻮﺗﻐﻴﻴﺮﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻭﺷﮑﻞ کُلّی،ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺩﺭﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧلاق ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
کُلّی ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺭ ﺭﻧگ ﻮﻋﻤﺮ ﻭﭘﻴﺮﻯ،
ﻫﺮﮐﺪﺍم ﺨﻮﺩ ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺑﺰﺭگی اﺯ ﻋﻮﺍﻣل
ﻘﺎﺑل ﺘﻐﻴﻴﺮﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭﺗﻤﺎم اﻳﻥ اﺣﻮﺍل
ﻮﺗﻐﻴﻴﺮ،ﺻﺮﻑ
ﻧﻈﺮ ﺍﺯﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ اﻧﻬﺎ،
ﻣﺪام ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
بی ثباﺕ ﺩﺭ ﺣﺎل
ﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮﺗﻐﻴﻴﺮﺭﻫﺎ
ﺷﺪﻥ ﺴﻴﺴﺘﻤﻰ ﻗﺒﻠﻰ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺮگ ﻤﺨﺼﻮﺹ،
ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺴﻴﺴتم
ﺠﺪﻳﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭﺣﮑم
اﻓﺮﻳﻨﺶ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﻳﺎ ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺪﺭﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﻓﺎﻋﻴل ﻴﺎ ﻫﻤﻴﻥ
ﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﺗﺤﺮﮐﺎﺕ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ، ﻓﺎﻋل
ﻮﺧﺎﻟق ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻭ
ﺿﻤﻨﺎ ﻣﺴﺘﻘل ﺪﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺗﺎ ﻣﻮﻫﻮم
اﻋﺘﺒﺎﺭﻯ ﻮﻓﺮضی
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻥ ﺨﺎﻟق
ﺤﺘﻤﺎ ﺧﺎﺭج اﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺨﻠﻮق
اﺳﺖ، ﺗﺎ ﻣﺎنع
اﺯ ﺩﻟﻴل ﻨفی ﻤﺨﻠﻮق
ﺒﺸﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﺷﺒﺎﻫتی
ﺪﺭ ﺑﻴﻥ ﺨﺎﻟق ﻮ
ﻣﺨﻠﻮق ﺒﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ گفت ﺩﻟﻴﻞ
( ﺗﮑﺎﻣل ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﻫﻨﺪﻩ) ﻣﻄﺮح
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﮑﺎﻣل ﺪﻫﻨﺪﻩ،
ﺗﻐﻴﻴﺮﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻨﻴﺎﻓﺘﻪ،ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﻐﻴﻴﺮﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻭﺍﮐثرﺍ ﻭﺣتی ﺪﺍﺋﻤﺎ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﮐﺸﻨﺪﻩ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺑﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﻫﺮﻟﺤﻈﻪ
ﭘس ﺍﺯﺗﻐﻴﻴﺮ،
ﻭﺭﻫﺎ ﺷﺪﻥ ﺤﺎﻟﺖ
ﻭﺳﻴﺴﺘم ﻘﺒﻠﻰ،
ﺩﻟﻴلی ﺒﺮﺍﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻭﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪﻯ، ﺩﺭﻳک
هیأت و ﺳﻴﺴتم ﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻨﻄقی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻓﺮﺿﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﺘﻠﺎشی گرﺩﺩ،ﻭلی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﻧﻮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ،ﺍﻧﻬم
ﭙﻴﭽﻴﺪﻩﺗﺮ ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭ ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﺎتی
ﻮﻭﺟﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺑﺎﺯ ﺳﻮآل
کننده ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ،
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﻟﺎﺋل
اﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺮﺍ،ﺑﺎﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻟﻴل اﻣﺎﻡ ﺑﺎﻃل
ﻨﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺗﻮ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ( ﮐﻪﻏﻴﺮﺍﺯﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺻﻔﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺩﺭﻭﺍقع اﻭﺭﺍ(ﺗﺤﺪﻳﺪ)
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻯ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻳﺪ،
ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺭﺍثاﺑﺖ
ﮐﻨﻴﺪ.ﻳﻌنی ﺨﺪﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﭘس ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺣﺪﻭﺩ ﻭﻣﺮﺯﻫﺎ،ﻭﻳﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳﺖ ﻭﭘﺎﻳﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺪﺭﻇﺎﻫﺮ ﻭﺑﺎﻃﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ:
ﻤﺎ اﺣﺪّﺩﻩ، ﻭ
ﻟﮑﻥ اثبته ،ﺍﺫ
ﻟم ﻴﮑﻥ ﺒﻴﻥﺎ ﻟﺎثبات
وﺍﻟنفی ﻤﻨﺰلة
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺗثبیت ﻭﺍثبات
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩﻡ،ﻭلی
اﻭﺭﺍ ﺗﺤﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩﻯﻨﮑﺮﺩﻡ.
ﺯﻳﺮﺍ سوآل
کنندﻩ ﺍﺯﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺣﺪﻭﺩ ﺍﻧﺮﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ. ﭘس ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍئی ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺤﺪﻭﺩﻯ، ﻭﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
هاﻯ ﻤﺎﺩﻯ ﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻣام ﺼﺎﺩق ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ثاﺑﺖ ﮐﺮﺩﻩﺍم
که ﺧﺪﺍئی هست ،ﻭلی
ﺪﺭﻋﺎﻟم ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﺤﺪﻭﺩ
ﻭﻣﺮﺯﻫﺎ ﻭﻧﻬﺎﻳﺎﺕ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺪﺭﻋﻮﺍﻟم ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﻤﺎﺩﻯ
اﺳﺖ،ﺑﻠﮑﻪ ﺣتی
ﺒﻴﺮﻭﻥ اﺯﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺒﻬﺮ ﺷﮑل
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻣﻠﮑﻮﺗﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺟﻮﺩ ﻋﻮﺍﻟم
هستی ،ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﻴم
کرﻩﻫﺎﻯ ﻤﺘﺪﺍﺧلی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﺧل
هم ﺒﻔﺮﺳﺘﻴم
همگی در ﻧﻴﻤﮑﺮﻩ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﺎﺹ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻧﻴﻤﮑﺮﻩ ﺍﺧﺮ،ﺻﻤﺪ
ﻭﺗﻮ ﭘُﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﻟﺬ ﺍﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ،
ﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﺪﺭﻳک
عاﻟﻢ (ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ)
ﻭﻳﺎ ﻳک عاﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯو
یونیورس ،ﺍﺯﻟﺤﺎﻇ
ﻘﺪﺭﺕﻋﻘلی ﻮﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻧﻮﺭﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق رَبّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ، ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯﺍﻳﻥ ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻋﻈﻴﻢ ﻭ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺟﺒﺮﻭﺕﻫﺎ ﺗﺎ
ﺑﺮﺳﺪ ﺑﺂﺧﺮﻳﻥ
عاﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻔﺮﺿﻰ،
ﺑﻨﺎﻡ (ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ)
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ. ﻭﻣﺎ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺼﺎﺩﺭ ﺍﻭل
ﺮﺍ، ﻋﺎﻟﻢ (ﺷﺒﻪ
ﻋﺪﻡ) ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴم
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﭼﻮﻥ ﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄلق ﺪﺭﻋﺪم ﻤﺎﺳﻮﺍﻩ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﻣﺎ ﺍﻥﺠﺒﺮﻭﺕ
ﺍﺧﺮ ﺭﺍ ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
این ﺼﺎﺩﺭ ﺍﻭل ﺮﺍ
(ﻟﺎﻫﻮﺕ) ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﻳﻌنی
هنوز ﺍﻭ ﺧﺪﺍﻯﻤﻄﻠق
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠﻖ، ﺭﺍ ﺩﺭﻋﺎلم
ﻮﺟﻮﺩﻯ(ﻫﺎﻫﻮﺕ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺒﺎ ﺍﺷﺎﺭﻩﻋﻘلی
اﺯ ﭼﻨﺎﻥ (ﻮﺟﻮﺩ
ﻋﺪم) ﻤﺎﺩﻯ، ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﻭﻋﻘل ﺒﺸﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻋﺎﻟﻢ
(ﻣﻠﮑﻮﺕ) ﻗﺒل اﺯ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﻭ (ﻧﺎﺳﻮﺕ)
ﺭﺍ ﻫﻤﻴﻥ ﺪﻧﻴﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ، ﻭ(ﻋﺎﻟم
ﻤﺎﺳﻮﺕ) ﺭﺍﻋﻮﺍلم
ﺴﻨﮕﻴﻥﺘﺮ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺗمی ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﻭﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻨﮑﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ،ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍثباﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ،ﻭلی ﺘﺤﺪﻳﺪ
ﺍﻭ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻴﻥ
اثباﺕ ﻭ ﻧﻔﻰ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻭﺳﻄ ﻮﻣﺸﺘﺮکی
ﺴﻮم ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻴﺰﻯ
ﻴﺎﻫﺴﺖ ﻭﻳﺎ ﻧﻴﺴﺖ،ﺍﻳﻥ
ﺪﻟﻴﻞ ﺩﺭﺳﺖ ﻋﻘلی
ﻮﻣﻨﻄقی اﺳﺖ ﮐﻪﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻭﻗﺎﺑل
ﻔﻬم ﺒﺸﺮﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ (ﻭﺟﻮﺩ)
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﭼﻴﺰ ﻣﺸﺨص
ﻮثاﺑتی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ(ﻋﺪﻡ)
ﻧﻴﺰﻋﻤﻠﺎ ﻭﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﻬﺮﺷﮑلی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺮﺽﺫﻫنی
یک اﻣﺮﻋﺪﻣﻰ، ﺑﺎﺯ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﺮﺽ ﺍﻧﺴﺎنی ﺒﺎ
ﺩﻭ ﺳﺮﮐﻪ ﺩﺭﺫﻫﻥ
مُیَسّر ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﺑﻄﻮﺭ ﺫﻫنی
ادم ﺪﻭ ﺳﺮ ﻭﺟﻮﺩﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﺻﻮﻟﺎﻫﻴچ ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﻫﺴتی ﻨﻴﺴﺖ
ثاﺑﺖ ﻭﻣﺸﺨﺺ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪﻋﺪمی
ﺪﺭﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﺿﻤﻨﺎ
ﻋﺪم ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﮐﻨﺪ،ﻭﻫﻴچ ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻌﺪﻭم ﺸﻮﺩ.ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﻴﺎﺑﺪ،
ﻭﺑﺮﺗی اﺯﻳﺮﺗﺮ
ﺩﺭﻣﻘﺎم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻮﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﻮﺩ،
ﻭلی ﻤﻌﺪﻭم ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﺎﮔﻬﺎﻥ
ﺒﺎﺗﻮلد ﻓﻌلی ﭙﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ
کوﭼﮑﺘﺮ ﻳﺎ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻗﺒﻠﻰ، ﺩﺭﺍﻧﻮﺍع
گذﺷﺘﻪ ﭘﻴﺶﺍﺯ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮﺟﻤﺎﺩﻯ،
ﻭﻳﺎﺍﻧﻮﺍع
گیاهی ﻮﺣﻴﻮﺍنی
ﻴﺪﺍﺷﺘﻪ، ﮐﻪ ﺑﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺩﺭﺍﺯ فصول ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺑﺎﻟﺎ
ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﺍﺯ
ﺍﺯل ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺍﻥ (ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﻪ)ﺭﺍ(ﺭﻭح
اﻟﺎﺭﻭﺍح ﻔﺮﺩﻯ)
ﻭﺑﻴﺮﻭﻥ اﻣﺪﻩ
ﺍﺯ ﻫﺴتی ﺨﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﻭﻟﺎﺟﺮم
ﺘﺎ ﺁﺧﺮﻳﻥ ﻔﺮﺽ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩرَبّی
ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ،
ﺑﺎﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻤثبت ﻳﺎ ﻣﻨﻔی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺠﻬﻨم
ﺒﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﻄﻮﺭﻣﻄﻠق
ﺒﻌﺪم ﻨﻤﻴﺮﻭﺩ،
ﻭ(ﻧﻴﺴﺖ ﻣﻄﻠﻖ) ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﻧﻴﺎﺯﻯ هم ﺒﻔﺮﺽ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭﺟﻬﻨم
ها ﻳﺎﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺒﺠﻬﻨم ﻨﻮعی ﺒﺠﻬﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ ﮐﻪ ﺩﺍﺧل
ﺠﻬﻨم کاﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺮﻭﺩ، ﻭﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺑﺴﻮﺯﺩ ﺗﺎ ﺑﺴﺎﺯﺩ،
ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕبیشتر
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮفوق
بشری ،ﻭﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍئی ﻤسخ
اﻣﻴﺰ ﻭﺣﻘﻴﺮﺗﺮ،
ﺩﺭﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ ﻴﻚ
ﺭﻭح غیر ﺳﺎﻟک ﺒﺸﺮﻯ
هست . ﺍﮔﺮﺣﺎﺿﺮ
ﻧﺸﺪ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻧﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺑﻨفع ﺨﻮﺩﺵ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﻭﻫﺪﻑ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﺃﻣﻴﻥ ﻮﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯﻨﻮعی
ﻤﻴﺮﻭﺩ،ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﻳﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺎﺻﻄﻠح
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﻣﺠﺪﺩا
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ،
ﺗﺎ ﻫﻤﻴﻥ اﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯلی اﻟﻬﻰ (ﮐﻥ
ﻔﻴﮑﻮﻥ ﻴﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ایدآل ﻗﺎﺋﻢ)
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺒﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺮﺩﺩ.ﭘس اﻴﻥ
اثباﺕ ﻭ ﻧﻔﻰ، ﻓﺎصِله
ﻭﻭﺳﻄﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻫﺮﺩﻭﻯ
ﺎﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. وﺟﺰ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ ﻨﻴﺴﺖ. ﺳﭙس
سوآل کنندﻩ، ﺑﺮﺍﻯ
اثباﺕ ﺗﺤﺪﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ، ﻣﻮﺿﻮﻉ
(ﺍﻟﺮﺣﻤﺎﻥ ﻋلی
اﻟﻌﺮﺵ ﺍﺳﺘﻮﻯ)
ﭼﻴﺴﺖ. ﮐﻪ رب ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺎﻟﺎﻯ عرﺵ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﭙﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﺒﺬﻟک ﻮﺻﻒ ﻧﻔﺴﻪ،
ﻭﮐﺬﻟک هو ﻮﻣﺴﺘﻮل
علی اﻟﻌﺮﺵ، ﺑﺎﺋﻥ
ﻤﻥ ﺨﻠﻘﻪ، ﻣﻥغیر
ﺍﻥ ﻳﮑﻮﻥ العرﺵ
ﺣﺎﻣﻠﺎ ﻟﻪ،ﻭ ﻟﺎ
ﺍﻥّ اﻟﻌﺮﺵ ﻣﺤﻠلة
،ﻟﮑﻨّﺎ ﻧﻘﻮﻝ،ﻫﻮ
ﺣﺎﻣﻞ ﺍﻟﻌﺮﺵ ﻭﻣﻤﺴک
ﻠﻠﻌﺮﺵ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﮐﺮﺩﻩ.ﻭ(ﺍﺳﺘﻮﺍ)
ﻳﻌﻨﻰ (ﺍﺳﺘﻮﻟﻰ)
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻮﺍﺣﺎﻃﻪ
ﻭ ﺍﺳﺘﻴﻠﺎﻯ ﺒﺮ
ﻋﺮﺵ ﺍﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯﺧلق ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ، ﺑﺪﻭﻥ ﺎﻳﻨﮑﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻋﺮﺵ ﺣﺎﻣل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﺮﺵ
ﻣﺤل ﻮﺟﺎئی ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍن گفت ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺣﺎﻣل
عرﺵ ﻭ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﺍﻥ اﺳﺖ.(ﻣﺠﺴّﻤﻪ
ﻭ ﻣﺸﺒّﻬﻪ) ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥعباﺭﺕ ﻗﺮﺍﻥ
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﻭﻯ ﺠﺎﺋﻰ،
ﻣﺎﻧﻨ ﺪﺑﺎﻟﺎﻯعرﺵ،ﻳﺎ
ﺭﻭﻯ کرﺳﻰ ﻭﺻﻨﺪلی
ﻨﺸﺴﺘﻪ ﻳﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺎﻣﻞ ﻋﺮﺵ ﺍﺳﺖ،
ﺍﻳﻥ ﺪﺭسلوک
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮﺍﺻل ﺒﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻴﮑﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ (ﻋﺮﺵرَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ) ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻋﻈﻴﻢ
،ﮐﻪﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﭼﻮﻥ ﻔﺮشی ﺒﻨﺎم
ﻌﺮﺵ ﻣﻴﭙﻮﺷﺎﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع (آﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻮﺟﻮﺩﻯ) ﺒﻌﺪﻯ،ﻭﺷﺎﻣل
ﻮﺟﻮﺩﻫﺎﻯ گذﺷﺘﻪ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺎﻫم کرﺳﻰ
ﻭ ﻧﺸﻴﻤﻥ گا ﺍﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ، ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ آﻳﻨﺪﻩ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ، ﻳﮑﺠﺎ
ﺑﻨﻈﺮ ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﻣﻴﺒﺮﺳﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺼﻔﺤﻪ ﺷﻴﺸﻪﺍﻯ
ﺮﻭﻯ ﻫم ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﻫﺮکدﺍم ﻨﻘشی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺮﻭﻯهم ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻫﻤﻪ ﻧﻘﺸﻬﺎ ﻳﮑﺠﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﻭلی هرﮐﺪﺍم
ﺪﺭﻳک ﺰﻣﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻮﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل ﻨﻮعی
ﻘﺎﺑل ﺪﻳﺪﻥ ﻭﺯﻳﺴﺘﻥ
ﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺗﻤﺎم
اﻳﻦ (ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﺮﺵ
ﺧﺪﺍ) (ﺩﺍﺧل ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ)
ﻭﻳﺎ ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ
( الظاﻫﺮ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻭ
ﻣﺎ ﻭﺭﺍﻯ اﻳﻦ ﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺨﺘﻠﻒ،ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺭﻗﻴﻘﺖﺗﺮ ﮔﺮﺩﻧﺪ
دیده می ﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
(ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج اﺯ ﻫﺴﺘﻰ)
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻳﻥ عوﺍﻟم ﭽﻮﻥ
کرسی ﻮﻋﻮﺍﻟم ﻤﺎﺩﻯ
ﻤﺎﻧﻨﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻭﺗﺠّلی
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﺷﺒﻪﻣﺎﺩﻯ
ﻮﻳﺎ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﺭﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺮﻗﻴﻘﺘﺮ،
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺎﺯﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧ
ﺪﻣﺴﺘﻮﻟﻰ )ﮐﻪ (ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺗﻮﻟﻴﺖ) ﻭﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻭﺟﺎﺫﺑﻪ ﻭﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻮﺗﮑﺎﻣلی
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺩﺭﻳک ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺗﻤﺎم
هستی ﺒﺮﺗﺮﻯ ﻮ ﺗﺴﻠﻄ
ﻮﺳﺮﭘﺮﺳتی ﻮﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.(ﻋﺮﺵ)
ﻫﻤﺎﻥ (ﺍﺭج ﻮ ﺍﺭﮒ)
ﻓﺎﺭسی ﻘﺪﻳم ﺒﻤﻌنی
ﺪﺍﺭﺑﺴﺖ ﻭ ﺳﻘﻒ
ﻭﺑﺎﻟﺎﻫﺎﻯ ﺒﻠﻨﺪ
ﻣﻘﺎم اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
(ﺑﺎﺋﻦ) (ﭘﻴﺪﺍ ﻭﺟﺪﺍ)
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻗﺎﺑل
ﺒﻴﻨﺶ ﺑﻌﻘل ﻮ ﺑﻴﻨﺎئی
ﺒﭽﺸم ﻮ نیز ﻟﻔظی
ﻔﺎﺭسی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺟﺪﺍ ﻭﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺯ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺣﺎﻣل عرﺵ
ﺍﺳﺖ، ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺮﺵ
ﺟﺰئی اﺯﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﮐﻨﺘﺮل کنندﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻥ
گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ:
ﻭسع کرﺳﻴّﻪ
ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭﺍﻟﺎﺭﺽ ﮐﻪ ﮐﺮسی
ﻮﻧﺸﻴﻤﻥ گاﻩ ﺧﺪﺍ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ،
ﻭﻣﺎﺩﻳﻬﺎﻯ هرﭼﻪ
ﺭﻗﻴﻘﺘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻧﻘﺪﺭ ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺯﻣﻴﻥﺪﺭﺍﻥ ﻘﺮﺍﺭﺩﺍﺭﺩ
.ﻳﻌنی کرسی اﻟﻬﻴی
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﻫﻔﺘم
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﺮﻭﺵ
ﺳﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ زنده ،ﺳﺮﺍﺳﺮﻫﺴتی
ﺮﺍ ﺷﺎﻣل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻤﺎﺳﻮﺗﻬﺎ ﻭ ﻧﺎﺳﻮﺕ،ﻭﻳﺎ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ،
ﻭﻟﺎﻫﻮﺕ، ﺍﺯ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻳﺎﻋﺎلم
ﻮﺟﻮﺩﻯ عدم ﻤﺎ
ﺳﻮﺍﻩ ،ﺩﺭ ﻋﻤّاء
ﺷﺪﻩ، ﻭﻫﻤﻪ ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ(
یعنی( این آن)
است ) .ﺍﻣم ﺼﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻔثبت ثبتّﻨﺎ ﻣﻥﺎ
العرﺵ ﻭﺍﻟﮑﺮﺳﻰ"ﻣﺎ
ثبته ،ﻭ ﻧﻔﻴﻨﺎ
ﺍﻥ ﻴﮑﻮﻥ اﻟﻌﺮﺵ
ﻭ ﺍﻟﮑﺮﺳﻰ ﺣﺎﻭﻳﺎ
ﻟﻪ، ﻭ ﺍﻥ ﻴﮑﻮﻥ
عزّ ﻭﺟل محتاﺟﺎ
ﺍلی ﻤﮑﺎﻥ،ﺍﻭ
الی شیئ ﻤﻤّﺎ ﺧﻠﻖ،ﺑﻞ
ﺧﻠﻘﻪ ﻣﺤﺘﺎجوﻥ
الیه ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﺎﻳﻥ ﺎیة ﻣﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
عرﺵﻭ ﮐﺮسی ﺮﺍ
ثابت ﺑﺪﺍﻧﻴم که
ﻫﺴﺖ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧ ﺪﺧﻮﺩ
ﺍثباﺕ ﻭﺟﻮﺩﺵ ﮐﺮﺩﻩ
(ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟﮑﺎ ﻥﻮﺍﺻل
ﺒﺎﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻋﺮشی
ﻴﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﺸﺎﻫﺪ ثاﺑﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺯﺍﻥ ﺨﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﻭلی ﻮﺍﻗﻌﺎ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ثاﺑﺖ (ﺩﺭﻇﺎﻫﺮ
ﻭ ﻣﺤﺴﻮس ) ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭ ﺑﺎﺯ ﻧفی اﻳﻥ
ﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩﻳﻢ، ﮐﻪ
ﮔﻔتی عرﺵﻭ ﮐﺮسی
ﻤﺤﺘﻮﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺣﺎﻣﻞ ﮐﺮسی
ﻴﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ،
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﺩﺭﺟﻪ ﻭﺣﺎﻟﺖ
ﺍﻧﺪک ﻮﻧﺴبی اﺯ
ﻣﺎﺩﻳّﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺤﺘﺎج ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺤﺘﺎج
ﻮ ﺩﺭ ﻗﺒﻀﻪ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﺍﺳﺘﻴﻠﺎﻯ
اﻭﺑﺎﺷﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺤﺘﺎج ﻤﮑﺎﻥ ﻭﺯﻣﻴﻥ
ﻮﻗﺮﺍﺭﮔﺎهی ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺸﺴﺘﻥ ﻮﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻥ ﻤﮑﺎنی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺴتی ﻮﻣﮑﺎﻥ، ﺧﻮﺩ
ﺟﺰئی اﺯﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
الهی اﺳﺖ. ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺨﻠﻮق ﺠﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺧﺎﻟق ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻇﺮﻑ ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺒل از ﻣﻈﺮﻭﻑ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﻭﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﮑﺎﻣل ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻟﮕﻮ
ﻭﻣﻌﻠم ﻮﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻫم ﻨمی ﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﺮ ﺍﻭ
ﻣﺴﺘﻮلی ﻮﮐﻨﺘﺮل
کننده ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
،ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺍﺟل اﺯﺍﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﺤﺘﺎج ﻤﮑﺎﻥ
ﻮﻳﺎ ﻫﺮﻳک اﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥ ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ،ﮐﻪ ﻣﺤﺘﺎج
ﺨﺎلق ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﺯلی ﻮ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﺪم ﻤﺎﻧﻨﺪﻯ
که ﻓﺮﺿﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ،ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣل
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ، ﮐﻪ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭﭘﻴﺶﺩﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍﻣﺨﻠﻮق
ﻨﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺧﺎﻟق
ﻮﻣﺪﺑّﺮﻭ ﻣﺮبی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
(ﻗﻴّﻮﻣﻴﺖ) ﻭﺣﻔﻈ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻓﻌلی ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺗﺎ ﺳﺮﭘﺎ باﺷﺪ،ﻭﺑﺬﺭﺍﺕ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﺍﻯ،
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻋﺪمی
ﻴﻮ ﺣﻘﻴﺮ ﻧﻮعی
ﻮﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎ
ﻧﺸﻮﺩ. ﺑﺎﺯ سوآل
کننده ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﭼﻪ ﻓﺮق
اﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم ﺪﻋﺎ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﻳﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺳﺮﺑﺴﻮﻯ ﺰﻣﻴﻥ
ﺒﮕﺬﺍﺭﻳﺪ ﻭﺳﺠﺪﻩ
ﮐﻨﻴﺪ.ﻣﮕﺮﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ ،ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻟﺎ ﺍﺳﺖ.ﭘس ﭼﺮﺍ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑﻋ ﻘﻴﺪﻩ
ﻭﺗﻔﮑﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺖ
ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ ﻤﻴﺒﺮﻳﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﭙﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﺬﻟک
فی علمه ﻭ ﺍﺣﺎﻃﺘﻪ
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻪ ﺳﻮاء،ﻭﻟﮑﻨّﻪﻋﺰﻭجلّ،
ﺍﻣﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎءه
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﻩ ﺑﻓفع
اﺪیهم الی اﻟﺴﻤاءٴ
ﻨﺤﻮ ﺍﻟﻌﺮﺵ ﻟﺎﻧّﻪ
ﺟﻌﻠﻪ ﻣﻌﺪﻥ اﻟﺮﺯﻕ،
ﻓثبتّنا ﻣﺎ ﺷﺒّﺘﻪ
ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ ﻮ ﺍﻟﺎﺧﺒﺎﺭ
ﻋﻥ اﻟﺮﺳﻮل ﺤﻴﻥ
ﻘﺎﻝ، ﺍﺭﻓﻌﻮﺍ
ﺍﻳﺪﻳﮑم الی اﻟﻠﻪ
ﻋﺰّﻭجلّ،ﻭ ﻫﺬﺍ
ﺗﺠمع علیه ﻓﺮق
اﻟﺎمة ﮐﻠّﻬﺎ ﻣﻮﺿﻮع
اﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﺑﺒﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ
ﻳﺎ ﻧﺮﻭﺩ.ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ،
ﺗﺎ ﺍﻭﻟﻴا ﻭ ﺑﻨﺪﮔﺎﻧﺶ
ﺩﺭﺩﻋﺎ ﻭ ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ،ﺩﺳﺖ
ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ ﺑﺴﻮﻯعرﺵ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺍﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺍﺯ ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍﻋﺮﺵ
ﺭﺍ ﻣﻌﺪﻥ ﺮﺯق ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ثاﺑﺖ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻳﻢ، ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖﮐﻪ ﻗﺮﺍﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻭثاﺑﺖ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻨﻴﻥ
ﺤﺪﻳث ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺒﺮﻳﺪ.ﻭﺍﻳﻥ
ﺸﻌﺎﺭﻯاﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻤ ﺎم گرﻭه ﻫﺎ
ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
(ﻭﺍﻣﺖ ﻳﺎ ﺍﻭم
کننئﮔﺎﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ)
ﺑﺮﺍﻥ ﻤﺘﻔق هستند.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ هستند،
ﻭﻋﺒﺎﺩ ﺟمع عاﺑﺪ
ﻭﻋﺒﺪ ﻭﺑﻨﺪﻩ ﻣﻄﻴﻊ،
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩ ﻭﻣﻮﺑﺪ
ﺷﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ سلوک الهی ﺨﻮﺩ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﻮﻯ ﺍﺳﻤﺎﻥ
اﺧﺮﻳﻥ ﻮﻣﻘﺼﺪ
ﻭﻫﺪﻑ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﻋﺮﺵ ﺩﺳﺖ ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ
ﺒﺒﺮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﺪﻳﺪﻩ، ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭﺯق عقلی کاﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺭﺯق ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﺪﻥ ﻮﻣﺮﮐﺰ ﻭﺳﺮﭼﺸﻤﻪ،
ﺭﺯق ﻤﻌﻨﻮﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺭﺯق ﻤﺎﺩﻯ که ﺭﻭﻯﺰﻣﻴﻥ
ﺮﻳﺨﺘﻪ،ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
اﻧﺮﺍﺟمع کرﺩ. ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ، ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ پسﺍ ﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرﺵ ﺩﺳﺖ
ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺳﺖ ﺭسی ﺒهمه ﻋﻮﺍﻟم
ﺮﻭحی اﺎﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺪﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﺍﮐثرﺍ ﺑﻤﻌنی
عوﺍلم الهی ﻮ ﺭﻭحی
ﻮﻧﻮعی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺯﻣﻴﻥ ﺠﺴم ﻮ
ﺗﻦ،ﻭ ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺮﻭﺡ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻮ ﻓﮑﺮ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﺠﺴم ﺘﻥ اﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻤﻪ
ﻓﺮق ﻮ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎمی
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺣﺪﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﮐﻪ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻋﺎ ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺩﻟﻴل
ﺒﺮ ﺻﺤﺖ ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺪﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺩﻋﺎ ﻭﺩﺳﺖ
ﺑﺎﺳﻤﺎن اﺳﺖ. ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺍﻳﺪﻩ ﻭﻣﻄلبی ﺒﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎمی
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺸﺘﺮک ﻮﺑﺪﻭﻥ
اﺧﺘﻠﺎﻑ ﺑﺎﺷﻨﺪ
.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﺘﺤﺪ ﺩﺭ ﺍﻥﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
اﻭﻟﻴﺎ ﻭﺍﻣّﺖ
های اوم کننده
ﻩ ﻭ ﺍﻣّﻯ ﻴﮑﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ، ﻭﺑﺪﺍﻥ
عمل ﮐﺮﺩﻩ ﻭلی ﺨﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ
ﺍﺻل ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﻮﺗﻌﺎلی ﻨﻮﻋﻰ،
ﺩﺭﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭﺣتی
ﺪﺭ ﺗﻤﺎم ﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻤﻮﺭﺩ
ﺗﺼﺪﻳق ﻮﺗﻮﺍﻓق
اﺳﺖ.ﮐﻪﺍ ﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﺻل ﺘﮑﺎﻣل اﺯل
ﺘﺎ ﺍﺑﺪ ﺭﺍ ﺑﺮﻃبق
اﺻﻮ ﻔﻠﺴﻔﻪ ﻭﻋﻠﻮم
ﻮ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﭙﺬﻳﺮﻳﻢ، ﻭ ﻣﺒﺪأ
ﺗﻔﺎﻫم ﻮﺣﺮﮐﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﺠمعی
همگانی ﺒﺎﺷﺪ،
ﺣﺘﻤﺎ ﺩﺭ ﺗﻌﺎلی
ﻔﮑﺮﻯ ﻮﻓﻠﺴفی
ﻮﺗﺠﺮبی ﻮ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻫﻤگی ﺒﻴک ﻤﻘﺼﺪ
ﻭﻫﺪﻑ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
عرﺵ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﺮﺣﻤﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺳﻠﻮکی که ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ
ﻮﻓﮑﺮ ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣتَفَکّر ﺭﺍ ﺑﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ، ﻭﺑﻘﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻓﻨﺎ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﻴﺴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺪﻭﺩ ﻭﻣﺮﺯﻫﺎ
ﻭﻧﻬﺎﻳﺘﻬﺎئی ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺼﻮﺭ
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﻓﮑﺮ ﺑﺸﺮ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺋل ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺤﺪﻭﺩ ﻓﺮضی
ﻮ ﺗﺼﻮﺭﻯ ﻮﻫمی
ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺗﺎﺍ ﻧﺴﺎﻥ ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﻘل ﻮ ﺫﻫﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﭼﺸم ﺪل ﺒﺒﻴﻨﺪ،
ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺠلی ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ، ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻮﺭﺩ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ ﺨﻮﺩ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺻﺤﻨﻪ ( ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ) ﺩﺭ ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﺠﺒﺮﻭﺕ ﻳﮑم ﺒﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻴﺎﺯﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻭ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻧﻮﺍﺭﻯ
ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﺗﺎ ﻣﻔﻬﻮم ﭽﺸم
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ ﻧﻮﺭﻯ
ﺴﻔﻴﺪ ﻭﺧﻨک ﻮ ﺍﺭﺍﻡ،
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻭﺩﻯ ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺒﺮﺍﻯ اﻣﮑﺎﻥ ﺘﺼﻮﺭ
ﻭﺷﻬﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﻔﻈ ﺪﺭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ الهی ﺪﺭ
ﺗﺠلی ﻘﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﻗﺎﺑل
ﺪﻳﺪﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺸﺮ،
ﻭ(ﺷﻬﻮﺩﻋﺮﺵ) رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺧﺪﺍﻯ
ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭﻟﻰ (ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ) رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
ﻘﺎﺑل ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﺍنی
ﺪﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آﻳﻨﺪﻩ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﺍﺳﻤﺎﻥﻮ
ﺯﻣﻴﻥ ﻮﺯﻣاﻥ ﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
اﻧﻮﺍﺭﻋﺮﺵ ﺍﺳﻤﺎﻥ
هفتم ﺪﺭ ﺭﻭخ کاﻣل
الهی ﺸﺪﻩ، ﻭ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻯ ﻭﻳﮋﻩ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﺒﺮﺍﻯﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
حدیث 1092 -ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ31
بحا) ﮐﻪ ﺑﺎﺑﻥ
أبی اﻟﻌﻮﺟاء ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ ﺰﻣﺎﻥ
امام ﺒﺤث ﻧﻤﻮﺩﻩ،ﻭﺍﻭ
ﻣﻨﮑﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺍﻣﺎم اﺯ ﺍبی
العوجاء ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺍﻳﺎ ﺗﻮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻤﺼﻨﻮعی هستی ﻴﺎ
ﻏﻴﺮﻣﺼﻨﻮﻉ. ﻳﻌنی
آﻳﺎ ﻣﺨﻠﻮق
کسی هستی ﻮ ﻳﺎ
خوﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺼﻨﻮﻉ، ﻭﻳﺎ ﻣﺨبوق
ﺨﺎﻟق ﺪﻳﮕﺮی ﻣﻴﺒﺎﺷﻰ؟
.ﺍﺑﻦ أبی العوجاء
پاﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻥ ﻤﺼﻨﻮع ﻮﻣﺨﻠﻮق
ﻨﻴﺴﺘﻢ. ﺍﻣﺎم ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻓﺮﺿﺎ ﻣﺼﻨﻮع
ﻮﻣﺨﻠﻮق می ﺒﻮﺩﻯ،
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴتی
ﺒﺎﺷﻰ. ﻭﭼﻮﻥ اﺑﻥ
ابی اﻟﻌﻮﺟاء ﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻣﺎﺩﺭﻯ و
مربّی کج ﻮ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ،
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥﻤﻌﻠم
ﻮﭘﻴﺮﺗﺮﺑﻴﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﺞ
أعوج ﻭﻧﺎﺩﺍﻥ ﻮ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ و اسم
با مسمّی ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ)ﭘﺎﺳخی ﻨﺪﺍﺷﺖ
ﺍﺯﺟﺎﺑﺮ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭ ﺭﻓﺖ ﻳﻚ ﻓﺮﺽ ﻋﺠﻴﺐ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ ﻨﺒﻮﺩﻯ
ﭙس ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧتی
ﺒﺎﺷﻰ. ﻭﻫﺮﮐس ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﺴﻮآل ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﻳﻥ ﺒﻮﺩ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺼﻨﻮع ﻮﻣﺨﻠوق
ﺒﺪﺍﻧﺪ، ﻭﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺍﻣﺮﻭﺯﺧﻮﺩ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ،
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺨﻠﻮق
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺨﺎلق ﺒﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﭼﺮﺍ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﻤﺨﻠﻮق ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺧﺪﺍئی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ هرﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﻭضع ﺨﻮﺩ ﻧﺎﺭﺍضی
ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺷﮑل ﻮ ﺭﻧگ ﻮﻋﻘل
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
باشد ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﻧﺒﻮﺩ. ﻭﻫﺮﮐس
ﻫﺮﭼﻪﻫﺴﺖ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی ﻮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯﻟﻰ،
ﻭﺳﻮﺍبق ﻘﺒل ﺒﺸﺮ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ، ﻋﻠﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴنی
ﺨﻮﺩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺗﻘﺼﻴﺮ ﺧﺎلق ﻮ
ﻳﺎ ﻫﺮﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
ﭼﻮﻥ ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ ﺍﺑﻥاب اﻟﻌﻮﺟاء
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﮕﻮﻳﺪ
،ﻓﺮﺽ ﻭضع ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻳﺎ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﻣﻴﺴﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﻳک ﺤﻘﻴﻘﺖ ﻫﻤﻴﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪﻋﻤﻠﺎ ﻭ
ﺑﺎﻟﻔﻌل هم اﮐﻨﻮﻥ
هست .ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺍﺣﻮﺍل
ﻔﺮضی ﻮ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺧﻴل ﻮﺗﻮﻫّم ﻴﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ(ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮﻫمی
که ﻣثبت ﻭ ﺩﺭﺳﺖ)
ﺍﺳﺖ، ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﺘﮑﺎﻣلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭﻋﻤل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎ
ﻭﺍﻳﺪﺍﻟﻬﺎ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ کاﺭ ﺳﺎﻟک
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻳﻌنی ﻮَﻫم ﻮ ﺧﻴﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﺤﻘق ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﮐﺎﺭﻯ ﻤثبت ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮ ﺗﺨﻴلی
ﺪﻳﮕﺮ،ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺵ ﻇﺎﻫﺮ،ﭼﻮﻥ
علم ﻮ ﻣﻘﺎم اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﺟﺰ ﺑﺎﺯﻯ
ﻨﻔس ﻫﻮﺳﺒﺎز ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺻﺎﺣﺐﺧﻮﺩﺭﺍﺍﺯ
ﺗﺨﻴﻠﺎﺕﻣثبت ﻭالهی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﻭﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻮ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ، ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ ﻣﺘغیر
ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯلی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺩﺭﻣﻘﺎم ﺮﻭحی
اﺳﺖ ،ﺗﻘﺼﻴﺮ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ،ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﻮﻗﺒل اﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌلی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺎﻣﻴﻥ
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺟﺴمی
ﻮ ﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭﺍنی
ﺒﻬﺘﺮﻯ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭضع ﺒﻬﺘﺮ
ﻭﺣتی ﻘﺪﺭﺕ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻥ
عقب ﻣﺎﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺨﻮﺩ، سعی
ﻮﮐﻮﺷﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺮﺍ هم اﮐﻨﻮﻥ ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮐﺮﺩﻩﺑ ﺎﺷﺪ.ﻣثلا
ﻳک ﺴﻴﺎﻩ ﭘﻮﺳﺖ
ﺩﺭﻓﺼﻠل نوع ﺒﺸﺮﻯ
عقب ﺗﺮ، ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮع ﻴﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﭘس ﺗﻘﺼﻴﺮ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﻳﺎ ﺗﻘﺼﻴﺮ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺳﻴﺎه ﺷﺪﻩ،
ﻭﻳﺎﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪگی
عقلی ،ﻭﺣتی ﻨﻮﺍﻗﺺﻋﻀﻮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭﺳﻠﺴله
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ، ﺩﺭﻓﺼﻮل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ عقب ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻨﻴﺰ ﻋﻘﺐ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺗﺮ ﺑﻮﺩ، ﺟﺰ ﺍﺯ
ﺭﺣم ﻤﺎﺩﺭﻯ ﻤﻴﻤﻮنی
ﻤﺘﻮﻟﺪ ﻧﻤﻴﺸﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻭضع ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ، ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺴﻔﻴﺪ ﻭﻋﺎﻟﻴﺘﺮ
ﺩﺭﻋﻘل ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ کاملان
اﻟﻬﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ ،ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﺟﺰ ﭘس
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ،
ﺍﺯﺭﺣم ﻤﺎﺩﺭﻯ
نوع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺘﻮﻟﺪﻯ
فرشته گونه ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﭼﻮﻥ ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻗﺒلی
ﻔﻮق اﻟﻌﺎﺩﻩ ﻭﻧﻬﺎئی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺗﻠﺎﺵ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ،ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﻥ
ﺒﺼﻔﺎﺕ الهی ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ تجلّیات
الهی ﻮ ﺗﻌﻬﺪﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭم ﺨﻮﺩ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ ﺸﺎﻧس
ﺑﺮﺍﻯ همه ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻌﺎلی ﺮﻭحی ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻮ ﻧﻮعی
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﻭﮐﺴﻰ ﺑﺎﻭﻯ
ﺨﺼﻮﻣتی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﻮﻋﻠﻴل ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﮐسی
اﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮنی
ﺨﻮﺩ ﻧﺎ ﺭﺍضی
اﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﻮ ﺟﺎﻫل ﻮ ﻭﺣشی
ﺪﺭ ﺟﻨﮕﻞ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﺤﻴطی ﻨﺎ ﺳﺎﻟم
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺍﻣﺪﻩ،
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺸﺄﻥ ﻮ
ﻣﻘﺎم ﻮﺷﺎﻳﺴﺘگی
اﻭ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻨﺒﻮﺩﻩ، ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﺸﺎﻫﺰﺍﺩﻩﻫﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ ﺸﺎﻫﺰﺍﺩﻩﻫﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻨﮕﻴﻥﺘﺮ
،ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭح ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺧﻄﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻫﺮﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖالهی
و ﺗﮑﺎﻣل ﻮﺭﻭحی
ﻮالهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸتی ﺒﺎ
ﻭضع ﻮﻧﻮﻉ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺒﺠﻬﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ، ﻭ ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ
ﺩﺭ ﺳﻴﺮﺕ، ﻭﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ الهی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ.ﻭﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﻌﻘل ﻮﻓﺪﺍ ﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍ، ﻫﺮ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﻋﺎﻗﻠﻰ ﻧﮑﺮﺩ،
ﻭ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﻭحی
ﻮﻋﻘلی ﻮ ﺍﺧﻠﺎقی
ﻮﺻﻔﺎتی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺮﺳﻴﺪ،ﻭ ﺍﺯﻫﺮﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی که ﺩﺍﺭﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺍﻥ ﻤﻘﺎم ﺒﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮﻋﻰ،
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺣتی ﺪﺭﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭﺧﻄﺎ ﻭﺭﺯﻯ
ﺒﺪﺗﺮ، ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮﺣتی ﻔﺴﺨﻬﺎﻯ
گیاهی ﻮ ﺭﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺠﻤﺎﺩﻯ ﭙﺎﺋﻴﻥ
ﺘﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ،
ﺭﺍﻩ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺭﻓﺘﻪ،ﻭلی
هنوز ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﭼﻮﻥ ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺭﺳﻴﺪ، ﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﺘﺎ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻳﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺯلی
همگاﻥ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭﻓﺮﻣﺎﻥ (ﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ)
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻧﻴﺰ ﺗﺤﻘق ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﻋﻠﺖ ﻣﻌﻘﻮلی
ﺠﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﻤﮑﺮﺭ،
ﻭ ﺭﻧﺠﻬﺎ ﻭﻋﺬآب
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺮﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ ﺨﻮﺵ
تعقّل ﻮﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺗﺃﻣل ﻨﮑﺮﺩ، ﺑﺎ
ﺯﻭﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺭﻧج
ﻮﻋﺬآب ﺟﻬﻨمی ﺠﻬﺎﻥ
ﭽﻨﻴﻥ غقلی ﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ، ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
عقب ﭽﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺻﺤﻴح ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.

حدیث
1093- ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ31ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪﺷﺨصی
ﺒﻨﺎم ﺪﻳﺼﺎﻧﻰ،
ﺯﻧﺪﻳق ﻤﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺰﺩ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺮﻓﺘﻪ، ﻃﺎﻟﺐ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻭ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺨﺎلق
ﺨﻮﺩ ﺷﺪ. ﻳﻌنی
ثاﺑﺖ ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺧﺪﺍ ﻭﺧﺎﻟقی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ (ﻫﺪﺍﻳﺖ) ﻋﻘﻠﻰ
ﻫﺎﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻮﺭﺩ
ﻃﻠﺐ ﻳک ﺴﺎک اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﮐﺎﻣلی الهی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﺗﺎ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی
ﺨﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩﺵ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻠﻘﺎﻯ رَبّ ﺧﻮﺩ
ﺑﺒﺮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ ﺣﺪّ ﺍﻗل ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺯ ﻃﻔل کوﺩکی ﺑﺎ
ﺗﺨﻢ ﻣﺮغ ﺒﺎﺯﻯ
ﻤﻴﮑﺮﺩ، ﺍﻥ ﺘﺨم
ﻤﺮغ ﺮﺍﮔﺮﻓﺖ،
ﻭﮔﻔﺖ ﺍﻳﻥ ﺘﺨم
ﻤﺮغ ﺮﺍ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﮐﻦ. ﮐﻪ ﻗﻠﻌﻪﺍﻯ
ﺴﺮﺑﺴﺘﻪ، ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﭙﻮﺳﺖ ﻣﺤﮑمی اﺳﺖ.
ﻭﺯﻳﺮ ﺍﻳﻥ ﺠﻠﺪﻏﻠﻴظ
ﭙﻮﺳﺖ ﻧﺎﺯکی اﺳﺖ،
ﻭﺯﻳﺮ ﺍﻳﻥ ﭙﻮﺳﺖ
ﺭﻗﻴق ﻄﻠﺎﻯ ﻤﺎیع
ﻮﻧقُرّه ﻣﺬآب
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﺨﻠﻮﻃ ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﻮضغ
اﻳﻥ ﺘﺨم ﻤﺮغ اﺯ
ﻭﺿﻊ ﺩﺍﺧلی ﺨﻮﺩ
ﺧﺎﺭج ﻨﮕﺮﺩﻳﺪﻩ
،ﺗﺎﺧﺒﺮﻯ اﺯ ﻃﺮﺯ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭﺳﺎﺧﺘ
ﻪﺷﺪﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﮐسی ﻴﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﻔﺎﺳﺪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﻥ ﻨﺸﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﻓﺴﺎﺩ ﺍﻥ
ﺒﻴﺎﻭﺭﺩ.ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
گفت ،ﮐﻪ ﺟﻮﺟﻪ ﺍﻥ
ﻨﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻳﺎ ﻣﺎﺩﻩ. ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻥ اﻳﻥ ﺘﺨﻢ
ﻣﺮغ اﻧﻮﺍع ﺮﻧﮕﺎﺭﻧگ
ﻄﺎﻭﻭس ﺍﺯ ﺍﻥ ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺎﻳﺪ. ﺍﻳﺎ ﺷﻤﺎ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺪﺑّﺮﻯ
ﺪﺭ ﮐﺎﺭﺍﻳﻥ ﺘﺨم
ﻤﺮغ ﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﻧﻪ
ﺍﻳﻥ ﺪﻳﺼﺎنی ﭙﺎﺳخ
ﻤثبت ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﮔﻮﺍهی
ﺒﻮﺣﺪﺍﻧﻴﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭﺑﻨﺪگی
ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺍﺩﻩ، ﻭﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺑحقّ ﺘﻮ ﺍﻣﺎم
ﻮﺣﺠّﺖ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺧلق
هستی ﻮﻣﻥ اﺯ ﻃﺮﺯ
ﻓﮑﺮ ﻗﺒلی ﺨﻮﺩ
ﺗﻮﺑﻪ ﻣﻴﮑﻨﻢ. ( ﻭﺳﺎﻟک
ﻣﻮٴﻤﻥ ﺸﺪﻩ، ﺑﺎﻣﺎم
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﻳﺼﺎنی
ﻤﻌﺮﻭﻑ ﺑﺰﻧﺪﻳق
ﺒﻮﺩ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻴک
عنوﺍﻥ کفرﺮ ﺍﻣﻴﺰ
ﺩﺭ ﺻﺪﺭ ﺍﺳﻠﺎم
ﺒﻮﺩﻩ.ﻫم ﺒﻤﻌنی
ﺰﻧﺪﻳﻚ ﭘﻴﺮﻭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ و زند
اوستا ،ﻭﻳﺎ ﺑﻤﻌنی
ﺰﻥ ﭙﺮﺳﺖ ﻭﺷﻬﻮﺍﻧﻰ،
ﮐﻪ ﺻﻔﺖ ﺗﻤﺎم
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺑﻤﻌنی ﻤﺎﻧﻮﻯ
ﺼﺎﺣﺐ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻘﺒل اﺯﺍﺳﻠﺎم ﺒﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺍﻧﻮﺷﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻮﭘﺪﺭﺵ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.ﻭلی
ﺒﻄﻮﺭ کُلّی،ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍ ﻣﺎﺩﻩ
ﭘﺮﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﻫﺮﻯ
ﻮﻃﺒﻴﻌﻰو
مادی ،ﮐﻪ ﻫﺴتی
ﺮﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ(ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭﻯ ﻳﺎ
ﺍﺗﻔﺎﻕ و
تصادف ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻃﺒیعی ﻤﻮﺍﺩ ﻋﻨﺼﺮﻯ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻫﺮ ﺯﻧﺪﻳق
ﻮ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک ﻤﻐﻀﻮﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺣتی
اﮔﺮ ﻣﺘﻌﺒّﺪ ﻗﺸﺮﻯ،
ﻭمُدّعی ﻴﻮﻟﺎﻳﺖﻋﻠﻰّ،
ﻭلی ﭙﻴﺮﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺮﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ
ﻭآخوندﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺯﻧﺪﻳق
اﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻃﺒیعی ﻮ ﻓﻄﺮﻯ،
ﺑﺎﺯ ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻥ
ﻄﺒﻴﻌﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻗﻮﺍنین اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺨﻠﻮق
اﻟﻬﻰ، ﻭکُلّی
ﺘﺮ ﺍﺯ ﻣﺨﻠﻮق ﭽﻮﻥ
ﺒﺸﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺍﻣﺎﻡ)
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻫﺒﺮﻣﺬﻫبی
ﺒﻨﺎم اﻣﺎم ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺮ آخوندﻯ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﻠﻘﺐ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻣﺎم
ﻴﻌﻨﻰ (ﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ)
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ ﮐﻨﻨﺪ
ﻩﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭتی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ الهی ﻮ
ﻧﻮﺭﺍنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ الهی
ﻮ ﺍﺭﺳﺎلی ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
طالب سلوﻛ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺣﺠّﺖ) ﮐسی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﻠﺎم ﻭﺣﺠﺖ
ﻭﺣﺮﻑ ﺍﺧﺮ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﻧﻴﺰﮐسی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ الهی
ﺒﺮﺍﻯ حَجّ اﮐﺒﺮ
ﻭﺳﻠﻮک ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒحقّ ﻮحَجّ ﻮﺍقغی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1094 - ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻴﻥ ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻤﻠﺎﻗﺎﺕ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﻳﺼﺎنی ﺒﺎ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﻣﺪﻩ(ﺝ۳ﺹ32ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ ﺍثباﺕ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻌﺒﻮﺩ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم اﺯﺍ ﻭ
ﭘﺮﺳﻴﺪ، ﺍﺳم ﺘﻮ
ﭼﻴﺴﺖ. ﻭلی ﺪﻳﺼﺎنی
ﺒﺪﻭﻥ ﭙﺎﺳخ ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﺮﻓﺖ.ﻭﭼﻮﻥ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﺶ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ،ﭼﺮﺍ ﺍﺳم
ﺨﻮﺩﺭ
ﺍﻧﮕﻔﺘﻰ؟ ﻭﻯ ﭙﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ ﺍﮔﺮﻣﻴﮕﻔتم
کخ ﻧﺎم ﻤﻦ ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
،ﺍﺯ ﻣﻥ ﻤﻴﭙﺮﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ اﻟﻠﻪ ﮐﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺗﻮ ﺑﻨﺪﻩ ﺍﻭﻫﺴﺘﻰ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﺶ
ﺑﻮﻯگفتند ،ﻧﺰﺩ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﺯﮔﺮﺩ
ﻭ ﺑﮕﻮ ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﭙﺮﺳﻴﺪﻥ ﻨام ﻤﻦ
ﺍثباﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻌﺒﻮﺩ
الهی ﺮﺍ ﺑﺮﺍیم
ﺒﮑﻦ.ﻭﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ ﺘﺨم ﻤﺮغ
ﺮﺍ ﻣﻄﺮح کرﺩ، ﻭﺩﺭ
ﻭﺍقع اﺯ ﻫﺮﺍﻣﺮﻯ
ﺪﺭ ﻫﺴﺘﻰ، ﻭﺍﺯ
ﻫﺮ ﻧﮑﺘﻪﺍﻯ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ ﺴﺮﻧخ
اﻏﺎﺯﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اثباﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻤﺎﺩﻯ ﻴﺎ
ﺫﻫﻨﻰ، ﻭﺣﺘﻰ ﻓﺮضی
ﻮ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ ﻮﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ،
ﻳک ﺼﺎﺣﺐ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
عقلی ﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐﻋﻘل
کاﻣل الهی ﺸﺪﻩ،ﻭﺍﻟﻬﺎم
عقلی ﻮالهی ﻮ ﻋﻠم
ﻠﺪنی اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻣﺪﺍم
ﻮﺳﺮیع اﻟﻬﺎم ﺪﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻯ
ﺒﺬﻫﻥ ﺒﻨﺎم ﻔﮑﺮ
ﻭﺍﻟﻬﺎم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1995 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ۳۳ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ اﺑﻥ أبی
العوجاء ﺪﻫﺮﻯ ﻮﻃﺒیعی
ﺰﻣﺎﻥ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ،
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺣﺴﻥ ﺒﺼﺮﻯ
ﺒﻮﺩ. ﻭ ﺍﻭﻋﻠﺖ ﺟﺪﺍئی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﺣﺴﻥ ﺒﺼﺮﻯ
که ﺧﻮﺩ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﺻﻮفی ﻤﻮﻟﺎﻋلیّ
ﺒﻮﺩ، ﮔﺎهی اﺯ ﺟﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻭﮔﺎهی
اﺯﻗَﺪَﺭ یا ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﺍﺯﺍﺩﻯ اﻧﺴﺎﻥ.
ﺍﺑﻥ ابی اﻟﻌﻮﺟاء
ﺒﻤﮑﻪ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ،
ﻭﮐﺎﺭ حَجّ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﮑﻮم ﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺯ ﺍﺟﺘﻤﺎع ﺒﺰﺭگ
ﻮ ﮐﻨﮕﺮﻩ ﺳﺎﻟﻴﺎﻧ
ﻪﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ،ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
خود ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ .ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺴﻔﺮ ﻧﺰﺩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩق ﺮﻓﺖ، ﻭﮔﻔﺖ
ﺍﻯ اﺑﺎ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻥ اﻟﻤﺠﺎﻟس
ﺑﺎﻟﺄﻣﺎﻧﺎﺕ
که مجالس ﻭﻧﺸﺴﺖ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺳﺮﻓﻪﺍﻯ
ﺒﮑﻨﺪ ﺍﺟﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﺎ ﻣﻥ
اﺟﺎﺯﻩ ﮐﻠﺎم ﺪﺍﺭﻡ؟
(ﺗﺼﻮﺭﻧﻤﻴﺮﻭﺩﻣﺠﻠس
ﻫﺎ أﻣﺎﻧتی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺻﺎﺣﺐ
هر ﻣﺠﻠس و
کلاس و اجتماعی
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﻣﺠﻠس
ﺭﺍ ﺩر ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﮔﺮ ﻣﺠﻠسی ﭽﻮﻥ
ثروت های ﺸﺨﺺ ﺑﺎﺷﺪ
پس ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺑﻥ
ابی اﻟﻌﻮﺟاء ﺪﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. (ﺍﻣﺎﻧﺎﺕ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭم ها ﻭ
ﻗﺼﺪ ﮐﺮﺩﻧﻬﺎ،
ﻭﻫﻤّﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮک
ﻮ سعی ﺪﺭﻓﻬم ﻮ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻳﺎﻓﺘﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﻳک
ﻤﺠﻠس ﻭﺍﺟﺘﻤﺎع
اﻓﺮﺍﺩ ﻭﻗتی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺯﺵ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺍﻣﺎم اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻣﺠﻠسی ﻮ ﻧﺸﺴتی
ﺒﻬﺮﻩ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺪﺭﺳﺘﻰ ﺑﺪﻫﺪ. ﺳﭙس
ﺍﺑﻥ ابی اﻟﻌﻮﺟاء
ﺒﺴﺨﻥ اﻣﺪ، ﻭﮔﻔﺖ
ﺗﺎکی ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻴد
ﺑﺮﺍﻳﻥ ﺰﻣﻴﻨﻪ
ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ (ﺑﻴﺪﺭ)
ﻟﮕﺪﮐﻮبی ﺨﺮﻣﻥ
کنید .ﻳﻌنی اﻳﻥ
کعبه بی ﺪﺭ ﻭ ﭘﻴﮑﺮ
ﻟﮕﺪ ﮐﻮﺑﻰ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭﺍﺻﺮﺍﺭ
ﮐﻨﻴﺪ، ﻭﺍﻳﻥ ﺴﻨگ
ﺴﻴﺎﻩ ﮐﻌﺒﻪ ﺭﺍ
ﺩﺳﺘﻤﺎلی
کنید،ﻭ ﺍﻳﻥ ﺨﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﺑﭙﺮﺳﺘﻴﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺠﺰ ﺳﻨگ
ﻮﮔچ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﺘﺮﻯ ﺪﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺍﻃﺮﺍﻓﺶ ﻫﺮﻭﻟﻪ
ﻭلی لی کنید .ﻫﺮﮐس
ﺩﺭﺍﻳﻥ اﻣﺮ ﺗﻔﮑﺮ
ﮐﻨﺪ، ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﺤﺼﻮﻝ،
ﻳک عمل غیر ﺣﮑﻴم
ﻮﻏﻴﺮ ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺎﻟﮑﻪ ﺗﻮ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﺭأس ﺍﻳﻥ اﻣﺮ ﻭﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻭﻗﻠّﻪ
ﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻰ، ﭘﺪﺭﺕ
ﺍﻧﺮ ﺍﺳﺎﺧﺖ ﻭﻧﻈﺎﻡ
ﺩﺍﺩ، ﺟﻮﺍبی ﺒﻤﻥ
ﺒﺪﻩ. ﻣﻮﺿﻮع اﻋﺘﺮﺍﺽ
ﺍﻳﻥ ﻤﺨﺎﻟﻒ، ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﮐﻌﺒﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ:
اﻥّ ﻤَﻥ اﺿﻠّﻪ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻭ ﺍﻋمی
ﻘﻠﺒﻪ ﺍﺳﺘﻮﺧم
اﻟحقّ ﻮﻟم ﻴﺴﺘﻌﺬﺑﻪ،
ﻭ ﺻﺎﺭ ﺍﻟﺸﻴﻄﺎﻥ
ﻭﻟﻴّﻪ،ﻳﻮﺭﺩﻩ
من اﻫل اﻟتهلکة
ﺷم لا ﻳﺼﺪﺭﻩ ﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻭﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ،
ﺩل اﻭﺭﺍ ﮐﻮﺭ ﻧﻤﻮﺩﻩ
حَقّ ﺮﺍ ﻭﺧﻴﻢ ﻭ
ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺍﻧﺴﺖ،
ﻭ ﺍﺯ ﻋﺬآب ﺍﻭ ﻧﺘﺮﺳﻴﺪ.
ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﻭلیّ
ﻮ ﺳﺮﻭﺭ ﺍﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺷﻴﻄﺎﻥ
اﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
هلاک ﻤﻴﺒﺮﺩ ،ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ.(ﺿﻠﺎﻟﺖ)
ﻭﮔﻤﺮﺍهی
عقلی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻥ عشق ﺒﺘﮑﺎﻣل
ﻮﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ ﺭﻓﺘﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی ﻮﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﻭﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی اﺳﺖ. ﺣتی
اﮔﺮ ﻣﺘﻌﺒّﺪ ﻗﺸﺮﻯ،ﻭلی
غیرﺳﺎﻟک الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻮﺭﻯ
ﻘﻠﺐ ﺩﺭﺍﺣﺴﺎس
،ﻭ ﮐﻮﺭﻯ ﻤﻐﺰ ﺩﺭﺗﻔﮑﺮ،
ﻭ ﮐﻮﺭﻯ ﭽﺸم ﺪل
ﺒﺮﺍﻯ کسب ﺍﺣﻮﺍلی
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﮐﺴﺐ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻓﻮق
اﻟﻌﺎﺩﻩ، ﻭ ﺩﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی اﺳﺖ.(ﺍﺳﺘﻮﺧﻢ)
حَقّ ﺮﺍ ﻭﺧﻴم ﺪﺍﻧﺴﺖ،
ﻭﮔﻠﻮگیر ﻳﺎﻓﺖ.ﻭﺍﮔﺮ
ﮐسی ﺴﺎﻟک الهی
ﻨﺸﺪ،ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ الهی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﮕﺮﻓﺖ، ﺗﺎ ﺑﻘﻴﻪ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮک الهی
ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل ﻨﮑﺮﺩ،
ﻃﺒﻌﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻣﺬﻫﺐ
ﻭ ﺩﻳﻦ، ﺩﻧﺒﺎل
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺸﻴﻄﺎﻥ
ﺒﺰﺭگ ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﻓﺎﺳﺪﻯ ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﺪ .ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻨﮑﺮﺧﺪﺍ، ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎل ﺸﻴﻄﺎﻥ
ﻨﻔس أمّاره ﺧﻮﺩ،ﻭﺍﻫﺮﻳﻤﻥ
ﻴﺎﺧﺪﺍﻯ ﻤﻨفی
ﻮﻋﺪمی ﻮﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺠﺎﻯ
ﺘﻌﺎلی ﻨﻮعی ﻮﺑﻠﻘﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺭﻓﺘﻥ ﺒﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﻧﺰﺩ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺤﻴﻮﺍنی عقب ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮع اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ. (ﻣَﻨﺎﻫِﻞ)
ﺭﺍﻫﺎﻯ ﻤﻨﺠﺮ ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪﻫﺎ
ﻭ ﺑﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖﻫﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ، ﻭﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
(ﺳﺒﻴﻞ) راه ﺧﺪﺍ
ﺭﺍﺩﺭﺳﻠﻮک طی
کند . ﻭﺍﻟّﺎ ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
هلاکت ﻭﻗﻬﻘﺮﺍی
ﻨﻮعی ﻮﺣﻠق اﻭﻳﺰﻯ
ﺪﺭ ﺗﻮﻟﺪﻫﺎﻯ ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﺑﻤﻌنی
ﻤﺮگ ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪﮐس ﻣﺮگ ﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ.
ﻭ (ﻭﺭﻭﺩ) ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻮ (ﺻﺪﻭﺭ) ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺮﻓﺘﻥ اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻠﻮک الهی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮﺭﻭﺩ ﺑﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺧﺮﻭج
اﺯ ﺍﻥ ﺪﺭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ. ﻭلی
ﺪﺭﻓﺴﺎﺩ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺮﺍﺯﻳﺮﻯ
ﺳﻘﻮﻃ ﻤﺪﺍﻭم
هرچه بیشتر ﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻮﻫﺬﺍ ﺑﻴﺖ
ﺍﺳﺘﻌﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻪ ﻋﺒﺎﺩﻩ، ﻟﻴﺨﺘﺒﺮ
ﻃﺎﻋﺘﻬم فی اﺗﻴﺎﻧﻪ،
ﻓﺤثّهم علی ﺗﻌﻈﻴﻤﻪ
ﻭﺯﻳﺎﺭﺗﻪ ﻭﺟﻌﻠﻪ
ﻣﺤﻠل اﻧﺒﻴﺎﺋﻪ
ﻭﻗﺒلة ﻟﻠﻤﺼﻠّﻴﻥ
ﻠﻪ، ﻓﻬﻮ ﺷﻌبة
ﻣﻦ ﺭﺿﻮﺍﻧﻪ، ﻭ
ﻃﺮﻳق ﻴﻮٴﺪّﻯ
الی غفرﺍﻧﻪ، ﻣﻨﺼﻮﺏ
ﻋلی اﺳﺘﻮاء اﻟﮑﻤﺎل
ﻮ ﻣﺠﺘﻤﻊ ﺍﻟﻌﻈمة
ﻭﺍﻟﺠﻠﺎل ﻭﺍﻳﻥ
کعبه ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﺮﺳﺶ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ.
ﺗﺎ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﻃﺎﻋﺖ،
ﻭﺍﺗﻴﺎﻥ اﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺑﻨﺪگی ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻟﺬﺍ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺸﻮق کرﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺗﻌﻈﻴم ﻮ
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻧﺮﺍ ﻣﺤل اﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭﻗﺒﻠﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻧﺮﺍ ﺷﻌﺒﻪ
ﻭﺷﺎﺧﻪﺍﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺿﻮﺍﻥ الهی ﺪﺭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻭ، ﻭﻳﺎ
ﺍﺯﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
اﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ. ﻭﺍﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺭﺍهی ﻤﻨﺠﺮ
ﺑﻐﻔﺮﺍﻥ الهی ﻨﻤﻮﺩ.
ﺍﻳﻥ ﺨﺎﻧﻪ ﺑﺪﺭﺳتی
ﺒﺮﭘﺎ ﻭﻣﻨﺼﻮﺏ
ﺷﺪﻩ. ﻭﺟﺎمع
عظمت ﻭﺟﻠﺎل اﺳﺖ.
ﺍﻳﻥ ﺒﻴﺖ ﮐﻌﺒﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻳﺎﺭﺕ الهی
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﻮﺗﺠﺴّم ﺒﺮﺍﻯ
(حَجّ ﺍﮐﺒﺮ ﺩﺭ
سلوک الهی ) ﻭﺳﻤﺒﻮل
ﻘﺒﻠﻪ الهی ﺪﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﻘﺒﻠﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﻃﺎﻋﺖ
ﺳﺎﻟک اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﻣطیع
ﭙﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺑﺎﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺩفع ﺸﺮک ﺒﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻌﻈﻴم
ﻮ ﺍﺣﺘﺮﺍم ﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﺑﺎ ﺗﺼّﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﺩﺭﻏﻴﺒﺖ،
ﻭﻳﺎ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
اوﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ
کعبه ﺩل ﻮسلوک
الهی ، ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺳﻠﻮﻙ، ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭﮐﺴﺎنی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻄﺮﻳق ﺒسلوک
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭﻗﺒﻠﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﮔﺰﺍﺭﺍﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻳﻥ
انبیاﻯ کاﻣل ﻴک
ﺸﻌﺒﻪ ﻭﻳﺎ ﺣتی
ﺸﺎﺧﻪ ﺍﺻﻠﻰ، ﻭﺷﺮﻃ
اﻭل ﻮﻣﻬم سلوک
الهی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺿﻮﺍﻥ ﻮﺭﺿﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺟﻠﺐ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺮﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻳﻥ
کعبه ﺩﺭ مَکّه،
ﻭﻳﺎ ﻗﺒﻠﻪ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻐﻔﺮﺍﻥ اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ حَجّ ﭙﻴﺮالهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻤﺎل
کیفی ﺨﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. (ﻣﺠﻤﻊ) ﻋﻈﻤﺖﻭ
ﺑﺰﺭگی ﻤﻘﺎم الهی
ﻮﺻﺎﺣﺐ ﺟﻠﺎل ﻮ
تجلّیات ﺷﻬﻮﺩ
الهی اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎﻋﻤﻠﺎ
ﮐﻌﺒﻪ مَکّه، ﻗﻄﻌﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻐﻔﺮﺍﻥ
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
اﻥﺎﻳﺪﺍل ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ،ﺑﺎﺭﻫﺎ ﮐﻌﺒﻪ
ﺳﻨگی ﺮﺍ ﻧﮑﻮﻫﺶ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯﻳﮕﺎﻧﻪ حَجّ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﻨﺎم حَجّة
ﺍﻟﻮﺩﺍﻉ، ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ ﻭﻋﻠﻴﮑم
اﻟﺎﻥ ﺒﺎﻟحَجّ
اﻟﺎﮐﺒﺮ ﻭﺍﻳﻨک
ﭙس ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻣﺮﺍﺳم
ﺤﺞ، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻧﺒﺎلحَجّ
اﮐﺒﺮ ﻭﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ،ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﺰﻧﺪﻩ الهی ﺒﺮﻭﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ حَجّ اﮐﺒﺮ،
ﻗﻄﻌﺎ ﻣﻮﺭﺩﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
ادامه ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﺨﻠﻘﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻗﺒل ﺪﺣﻮ
ﺍﻟﺎﺭﺽ ﺑﺎﻟفی
عاﻡ، ﻓﺎحَقّ ﻤﻥ
اطیع ﻔﻴﻤﺎ ﺍﻣﺮ،
ﻭﺍﻧﺘﻬﻰ عَمّاء
نهی عنه ،ﻭﺯﺟﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻤﻨﺸئ
ﻠﻠﺎﺭﻭﺍح ﻮ ﺍﻟﺼﻮﺭ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ
کعبه ﺭﺍ ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﻘﺒل از ﺻﺎﻑ ﮐﺮﺩﻥ
و هموار کردن ﺰﻣﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﺍﻓﺮﻳﺪ. ﭘس
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﻣﺮ،ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺪﺭﻧﻮﺍهی ﻘﺮﺍﺭﮔﻴﺮﺩ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺭﻭﺍح ﻮﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ کعبه
الهی ﺪﺭﮐﺎﻣل الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻣﺮ ﻭ
نهی ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻪ
ﮐﻌﺒﻪ ﺳﻨﮕﻰ. ﺩﻭﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﺮﻗمی ﺒﺰﺭگ ﺪﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ، ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی آﻣﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻥ اﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﻗﺒل اﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻳﺎ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯﺎﺳﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣل
ﻤﺮﺍﺣل ﺒﻌﺪ ﺑﺸﺮﻯ
که ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﻧﺪ،
ﺑﺎ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
عملی ﻮﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻥ اﻣﺎﺩﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻋﺒﺎﺭﺕ
ﺍﺧﺮ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ،
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻃﺎﻋﺖ،
ﻭﺍﻧﺸاء الهی
اﺯ ﺍﺭﻭﺍﺡ، ﻭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ، ﺧﺮﻭج ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮﻏﻴﺮ ﻣﺤﺴﻮس ،ﺍﺯ
ﺑﺤث ﺳﺘﺎﻳﺶ ﮐﻌﺒﻪ
ﺳﻨﮕﻰ، ﻭ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺒﺤث ﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍﻯ
سلوک الهی کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺎﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ، ﺗﻘﻴّﻪ
ﺍﺯ ﺫﮐﺮ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻴلی ﻀﺮﻭﺭﻯ
ﺒﻮﺩﻩ، ﺗﺎ ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺪﺭسلوک الهی ﺮﺍ
ﺑﺒﻬﺎﻧﻪ ﺳﻠﻮک
ﺘﮑﻔﻴﺮ ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﻧﮑند . ﺍﺭﻭﺍح ﺪﺭﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﭽﻮﻥ اﻧﺴﺎﻥ یک
ﺮوح ﻔﺮﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮﻋﻀﻮ ﺑﺪﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﻮﺣﺘﻰ ﻫﺮﮔﻠﺒﻮل
ﺴﺮخ ﻮﺳﻔﻴﺪ ﺧﻮﻥانساﻥ،ﻣﺴﺘﻘل
ﻮﺩﺍﺭﺍﻯ ﺮﻭحی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎل ﺘﮑﺎﻣل
ﺨﻮﻳﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﭼﻨﺪ
ﺻﺒﺎحی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺑﺪﻥ ﻮﺭﮔﻬﺎﻯ
اﻧﺴﺎنی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺍﺭﻭﺍح ﺒﺎﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﺍﺯ ﺗﻤﺎمی
اﻧﻮﺍع ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﺟﻤﺎﺩﻯ، ﻭﺍﻧﻮﺍع
گیاﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ، ﺑﻔﺼﻮل ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ،
ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻓﻬم ﻮﻋﻘﻞ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺻﺒﺮسلوک
الهی ، ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
کسب تجلّیات الهی
گرﺩﺩ. (ﺻﻮَﺭ) ﻳﺎﺻﻮﺭﺗﻬﺎ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮع قبلی ،ﻭﻳﺎ
ﻓﺼل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺷﺨﺺ ﻳک ﺼﻮﺭﺕ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ
ﻀﻌﻒ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭلی
ﺘﺎ ﻣﺮﮒ ﺩﺳﺖ ﻧﺪﻫﺪ
ﺧﺮﻭج اﺯﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺪﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎلغ ﺒﻨﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﺸﺪﻩ، ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنیذ ﻮﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺍﺑﻥ
ابی اﻟﻌﻮﺟاء ﭙﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﺗﻮ ﺍﺯ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﺎﻣﺒﺮﺩﻯ،
ﻭﺭﺟم غیب ﮐﺮﺩی
ﻳﻌنی ﺘﻴﺮ ﺑﺘﺎﺭﻳکی
اﻧﺪﺍﺧﺘﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺣﻮﺍﻟﻪ ﻏﻴﺮﻗﺎﺑل
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭﺗﺤﻘﻴﻖ ﻧﻤﻮﺩﻯ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﭙﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻮﻳﻠﻚ،
ﮐﻴﻒ ﻳﮑﻮﻥ غاﺋﺒﺎ،
ﻣﻥ هو مع ﺨﻠﻘﻪ
ﺷﺎﻫﺪ، ﻭﺍﻟﻴﻬم
اﻗرَبّ ﻣﻥ ﺤﺒﻞ
ﺍﻟﻮﺭﻳﺪ، ﻳﺴمع
کلامهم ﻮ ﻳﺮﻯ
اﺷﺨﺎﺻﻬﻢ، ﻭﻳﻌﻠم
اﺳﺮﺍﺭﻫم ﻭﺍﻯ
ﺒﺮﺗﻮ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﺪﺍﻏﺎﻳﺐ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﺧﻠق اﺴﺖ ﻭﻧﺎﻇﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺯ ﺭگ
گرﺩﻥ ﺒﻤﺎ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻠﺎم آﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻭﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺩﻝ ﻭﻓﮑﺮ ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ (ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل
ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ) ﺩﺭﮐﻨﺎﺭﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی ﺪﺭ ﺍﺻل
ﻮﺟﻮﺩ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ،
ﻭﺫﺍﺕ ﻭ ماهیّت
ﺍﺻلی ﻮ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍعَمّاءل
ﻨﻴک ﻴﺎ ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ، ﻭ ﻧﺎﻇﺮ
ﺍعَمّاءل ﺰﺷﺖ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺑﻥ ابی اﻟﻌﻮﺟاء
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺑﺎﺷﺪ،
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺩﺭﺍﺳﻤﺎﻥ اﺳﺖ،
ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻥ هم ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺍﮔﺮﺩﺭ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ،ﭼﻄﻮﺭﺩﺭﺍﺳﻤﺎﻥ
هم ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ؟
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﺷﻴاء ﺠﺰئی ﻮﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﮑﺎﻥ، ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﺠﺎ . ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ اﺻل ﻮﺟﻮﺩ
ﺗﻤﺎم هستی ،ﻫﺮﺩﻭ
ﺟﺎ ﻳﮑﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺪﻥ ﺎﻧﺴﺎﻥ،
ﺍﻋم اﺯ ﭘﺎ ﻳﺎ ﻣﻐﺰﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺺ،ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻪﺟﺎﻯ ﺘﻨﺶ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺯﺍﺻل
ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ، ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﺟﺎﻯ اﻳﻦ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮتجلّیات
ﻣﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺣﺎﺿﺮ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺎﺯ
ﻓﮑﺮﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
اﻭ،ﮐﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎئی
ﻮلی غیر مُقدّس
ﺍﺯﻋﻮﺍﻟم الهی
هستند. ﻭﻳﺎ ﺩﺭخواب
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ اﺳﺖ،
ﺷﺨﺺ ﺻﺎﺣﺐ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﻭﻳﺎ ﺻﺎﺣﺐ ﻓﮑﺮ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﻫﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻴچ ﺠﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
هم ﻨﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ:
اﻧّﻤﺎ ﻭﺻﻔﺖ ﺍﻟﻤﺨﻠﻮق
اﻟﺬﻯ، ﺍﺫﺍ ﺍﻧﺘﻘل
ﻤﻥ ﻤﮑﺎﻥ اﺷﺘﻐل
ﺒﻪ ﻣﮑﺎﻥ، ﻭﺧﻠﺎ
ﻣﻨﻪ ﻣﮑﺎﻥ، ﻓﻠﺎ
ﻳﺪﺭﻯ فی اﻟﻤﮑﺎﻥ
اﻟﺬﻯ ﺼﺎﺭ ﺍﻟﻴﻪ،
ﻣﺎحَدَث فی اﻟﻤﮑﺎﻥ
اﻟﺬﻯ کاﻥ ﻔﻴﻪ،
ﻓﺎﻣّﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻌﻈﻴم
اﻟﺸﺄﻥ، ﺍﻟﻤﻠک
اﻟﺪﻳّﺎﻥ، ﻓﻠﺎ
ﻳﺨﻠﻮ ﻣﻨﻪ ﻣﮑﺎﻥ،
ﻭﻟﺎ ﻳﺸﺘﻐﻞ ﺑﻪ
ﻣﮑﺎﻥ، ﻭﻟﺎ ﻳﮑﻮﻥ
الی ﻤﮑﺎﻥ اﻗرَبّ
ﻣﻥ ﻤﮑﺎﻥ ﺗﻮ ﺍﺯﻣﺨﻠﻮق
ﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻰ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮﺩﺭﻣﮑﺎﻥ
اﻧﺘﻘﺎل ﻴﺎﻓﺖ،
ﺟﺎﻯ ﺎﻭﻟﻴﻪ ﺍﻭﺧﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺪﺭ ﻣﮑﺎﻥ ﺠﺪﻳﺪ
ﺭﻓﺖ،ﺧﺒﺮﻯ اﺯﻣﮑﺎﻥ
ﻮﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﻗﺒلی
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺰﺭگ
ﺪﻳّﺎﻥ، ﻫﻴچ ﺠﺎئی
اﺯ ﺍﻭﺧﺎلی
نیست ﻭﻫﻴچ ﺠﺎئی
ﻨﻴﺰ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ الهی
ﭙُﺮ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ (ﮐﻪﺟﺎﻯ
ﭽﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﺒﺎﺷﺪ
،ﻭﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﮑﺎنی
ﻨﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺑﻤﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻟق
هستی ﻮﻣﮑﺎﻥ ﻮ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل
اﺯﻫﺴتی اﺳﺖ، ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺩﻩ
ﻣﮑﺎﻥ ﻤﺨﻠﻮق ﺨﺪﺍئی
اﺳﺖ ﻭ ﭘُﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﺯﻫﻨﻮﺯﻫم
ﻤﮑﺎﻥ ﺨﺎلی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺎﺩﻩ ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍﺋﻰ،
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻣﺎ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺩﻳّﺎﻥ)
ﺩﻳﻥﺪﺍﺭ ﻭﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺩﻳﻦ،ﻭ ﺯﻣﻴﻨﻪﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺘﺪﻳﻥ
ﺪﺭﻳﻚ ﺩﻳﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩﻫﺴتی
اﺳﺖ، ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭﺵ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﺒﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮ ﺑﺮﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻤﺤﺒﻮﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﺒحثهاﻯ ﻔﻠﺴﻔﻪ،
ﺑﺨﺼﻮﺹﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑل ﺘﻤﺎم ﺸﺪﻥ
اﺳﺖ.ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺼﺤﺒﺘﻰ
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺭﺍﻭﻯ
ﻘﺴﻤتی اﺯ ﺍﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ ﻭﻣﻴﻔﻬﻤﺪ
ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

حدیث 1096 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ34ﺑﺤﺎﺭ)ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻫﻤﻴﻥ ﺠﻠﺴﻪ
با این ابی
العوجاء ﺪﻫﺮﻯ ﺑﺎ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ، ﺍﻣﺎم اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﻮﺩ: ﻮﺍﻟﺬﻯ
ﺒﻌثه ﺑﺎﻟﺎﻳﺎﺕ
ﺍﻟﻤﺤﮑمة، ﻭ ﺍﻟﺒﺮﺍﻫﻴﻥ
اﻟﻮﺍﺿحة،ﻭﺍﻳّﺪﻩ
ﺑﻨﺼﺮه ،ﻭ ﺍﺧﺘﺎﺭﻩ
ﻟﺘﺒﻠغ ﺮﺳﺎﻟﺘﻪ،
ﺩﻗﻨﺎ ﻗﻮﻟﻪ، ﺑﺎﻥ
ﺮﺑّﻪ ﺑﻌثه ﻭﮐﻠّﻤﻪ
ﻭﺑﺨﺪﺍﺋﻴﮑﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺎﺕ
ﻣﺤﮑم ﻮﺑﺮﺍﻫﻴﻥ
ﻮﺍﺿح ﻔﺮﺳﺘﺎﺩ،ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺗﺎﻳﻴﺪ ﺑﻨﺼﺮﺕ
ﺍﻭ ﮐﺮﺩﻩ. ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ اﺑﻠﺎغ ﺮﺳﺎﻟﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭ ﺍﺻﻄﻔﺎ ﮐﺮﺩ،ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺗﺎﻳﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ:ﺧﺪﺍﻳﺶ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺒﻌﻮث ﻭﻣﻮﺭﺩ
کُلّام ﻮﺧﻄﺎﺏ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ. ﻭﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﭽﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺍﺯﺧﺪﺍﻯ رَبّ ﻭمُرَبّی
ﻮﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻭ،ﻋﻘل
کُلّی ﺒﺸﺮﻯ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭرَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﺩﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ،ﻭﺣتی
هر ﮐﺎﻣل الهی ﺮﺍ
ﺍﺭﺳﺎل ﻮﻣﺒﻌﻮث
ﺑﺨﻠﻖ، ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﭙس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ،
ﺗﺎ ﺑﺘﻌﻠﻴم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.(ﺑﻌثت
) ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ،ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﻣﺠﺪﺩ ﻭﺑﺎ
ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ ﻳﺎﻓﺘﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ، ﺑﺪﺍﻥ
ﻮضع ﻤﻴﺮﺳﺪ. (ﺗﮑﻠّﻢ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﺎ رَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎن
ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل الهی اﺳﺖ،
ﻭﻫﻤﻪ ﮐﻠﻴم اﻟﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺍﺑﻠﺎغ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
عباﺭﺕ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺧﻴﺮ، ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺭﺑطی ﺒﻤﺒﺤث ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻭلی
همیشه ﺍﻣﺎم ﻮﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل اﻟﻬﻰ، ﻫﺮﺑﺤثی
ﺮﺍ ﺑﻬﺮ ﺷﮑل ﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻠمی ﻮ ﻳﺎ ﺫﻫﻨﻰ،ﻭﺣتی
ﻤﺰﺍح ﻮ ﺷﻮﺧی ﺮﺍ
ﺩﺭﺳﻤﺖ ﻭﻣﺴﻴﺮ
ﺗﻔهیم سلوک
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮑﺸﺎﻧﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻔهیم اﺑﻥ
ابی اﻟﻌﻮﺟاء،ﺍﻳﻥﻤﻄﻠﺐ
ﺳﻠﻮکی اﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻭﻯ ﻨﺎﺭﺍﺣﺖ
ﺧﺎﺭج گرﺩﻳﺪﻩ،
ﻭﮔﻔﺖ ﻣﻥ اﺯﺷﻤﺎ
(ﺧﻤﺮ) ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻢ،
ﻭﺷﻤﺎ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ(ﺟﻤﺮ)
ﻭﺍﺗﺶ ﺍﻧﺪﺍﺧتی
ﻭﺑﻮﻯ ﻨﻴﺰ ﮔﻔﺘﻨﺪ،ﺁﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻭ ﺣﻘﻴﺮ ﻳﺎﻓﺘﻰ.ﻭ
ﺍﺑﻥ ابی اﻟﻌﻮﺟاء
ﻨﻴﺰ ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ،
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺨﻮﺩ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﮐسی اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺳﺮﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ، ﮐﻪ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﮐﻌﺒﻪﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺮﺍﺷﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،ﻳﻌنی ﻔﺮﻳﺐ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

حدیث
1096 - ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ34
بحاﺭ)ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻫﻤﻴﻥ
ﺠﻠﺴﻪ با این
ابی العوجاء ﺪﻫﺮﻯ ﺑﺎ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ، ﺍﻣﺎم
اﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﻮﺩ: ﻮﺍﻟﺬﻯ ﺒﻌثه
ﺑﺎﻟﺎﻳﺎﺕ ﺍﻟﻤﺤﮑمة،
ﻭ ﺍﻟﺒﺮﺍﻫﻴﻥ
اﻟﻮﺍﺿحة،ﻭﺍﻳّﺪﻩ
ﺑﻨﺼﺮه ،ﻭ ﺍﺧﺘﺎﺭﻩ
ﻟﺘﺒﻠغ ﺮﺳﺎﻟﺘﻪ،
ﺩﻗﻨﺎ ﻗﻮﻟﻪ، ﺑﺎﻥ
ﺮﺑّﻪ ﺑﻌثه ﻭﮐﻠّﻤﻪ
ﻭﺑﺨﺪﺍﺋﻴﮑﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺎﺕ
ﻣﺤﮑم ﻮﺑﺮﺍﻫﻴﻥ
ﻮﺍﺿح ﻔﺮﺳﺘﺎﺩ،ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺗﺎﻳﻴﺪ ﺑﻨﺼﺮﺕ
ﺍﻭ ﮐﺮﺩﻩ. ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ اﺑﻠﺎغ ﺮﺳﺎﻟﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭ ﺍﺻﻄﻔﺎ ﮐﺮﺩ،ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺗﺎﻳﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ:ﺧﺪﺍﻳﺶ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺒﻌﻮث ﻭﻣﻮﺭﺩ
کُلّام ﻮﺧﻄﺎﺏ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ. ﻭﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻗ ﭽﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺍﺯﺧﺪﺍﻯ رَبّ ﻭمُرَبّی
ﻮﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻭ،ﻋﻘل
کُلّی ﺒﺸﺮﻯ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭرَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﺩﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ،ﻭﺣتی
هر ﮐﺎﻣل الهی ﺮﺍ
ﺍﺭﺳﺎل ﻮﻣﺒﻌﻮث
ﺑﺨﻠﻖ، ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﭙس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ،
ﺗﺎ ﺑﺘﻌﻠﻴم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.(ﺑﻌثت
) ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ،ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﻣﺠﺪﺩ ﻭﺑﺎ
ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ ﻳﺎﻓﺘﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ، ﺑﺪﺍﻥ
ﻮضع ﻤﻴﺮﺳﺪ. (ﺗﮑﻠّﻢ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﺎ رَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎن
ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل الهی اﺳﺖ،
ﻭﻫﻤﻪ ﮐﻠﻴم اﻟﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺍﺑﻠﺎغ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
عباﺭﺕ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺧﻴﺮ، ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺭﺑطی ﺒﻤﺒﺤث ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻭلی
همیشه ﺍﻣﺎم ﻮﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل اﻟﻬﻰ، ﻫﺮﺑﺤثی
ﺮﺍ ﺑﻬﺮ ﺷﮑل ﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻠمی ﻮ ﻳﺎ ﺫﻫﻨﻰ،ﻭﺣتی
ﻤﺰﺍح ﻮ ﺷﻮﺧی ﺮﺍ
ﺩﺭﺳﻤﺖ ﻭﻣﺴﻴﺮ
ﺗﻔهیم سلوک
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮑﺸﺎﻧﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻔهیم اﺑﻥ
ابی اﻟﻌﻮﺟاء،ﺍﻳﻥﻤﻄﻠﺐ
ﺳﻠﻮکی اﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻭﻯ ﻨﺎﺭﺍﺣﺖ
ﺧﺎﺭج گرﺩﻳﺪﻩ،
ﻭﮔﻔﺖ ﻣﻥ اﺯﺷﻤﺎ
(ﺧﻤﺮ) ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻢ،
ﻭﺷﻤﺎ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ(ﺟﻤﺮ)
ﻭﺍﺗﺶ ﺍﻧﺪﺍﺧتی
ﻭﺑﻮﻯ ﻨﻴﺰ ﮔﻔﺘﻨﺪ،ﺁﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻭ ﺣﻘﻴﺮ ﻳﺎﻓﺘﻰ.ﻭ
ﺍﺑﻥ ابی اﻟﻌﻮﺟاء
ﻨﻴﺰ ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ،
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺨﻮﺩ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﮐسی اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺳﺮﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ، ﮐﻪ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﮐﻌﺒﻪﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺮﺍﺷﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،ﻳﻌنی ﻔﺮﻳﺐ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

حدیث 1097- ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺪﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ35ﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺤث ﺑﺎ ﺍﺑﻥابی
اﻟﻌﻮﺟاء ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥ ﻴﮑﻥ اﻟﺎﻣﺮ
ﮐﻤﺎ ﺗﻘﻮﻝ، ﻭﻟﻴس
ﮐﻤﺎ ﻧﻘﻮﻝ،ﻧﺠﻮﻧﺎ
ﻭﻧﺠﻴﺖ، ﻭﺍﻥ ﻴﮑﻦ
ﺍﻟﺎﻣﺮ ﮐﻤﺎ ﻧﻘﻮﻝ،ﻧﺠﻮﻧﺎ
ﻭﻫﻠﮑﺖ ﺍﮔﺮﺟﺮﻳﺎﻥ
اﻧﻄﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﻴﮕﻮئی
ﭙس ﻫم ﻤﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭﻫم ﺘﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻯ،
ﻭﺍﮔﺮﺟﺮﻳﺎﻥ ﺒﻨﺤﻮﻯ
که ﻣﺎ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴم
ﺒﺎﺷﺪ،ﻣﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭﺗﻮ ﻫﻠﺎک
ﻤﻴﺸﻮﻯ.ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍئی
ﻨﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ سلوک
الهی ،ﻭﻳﺎ ﻣﺮﺍﺳم
حَجّ ﺒﺎﺯﻯ بی ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﻨﻴﺰ
ﺑﺎزﺧﻮﺍﺳتی ﻴﺎ
ﺯﻧﺪگی ﺒﮕﻮﻧﻪﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻧﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺑﻥ ابی اﻟﻌﻮﺟاء
ﻤﺪعی اﺳﺖ، ﻫﻤگی
ﻴﮑﺴﺎﻥ هستند،ﻭﻋﺬﺍبی
هم ﺒﺮﺍﻯ همه ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺑﺒﺎﻃل ﺘﻠﺎﺵ ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ
،ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی ﺪﺭﺯﻧﺪگی
ﺪﻳﮕﺮ،ﺣﺴﺎﺏ ﻭﮐﺘﺎبی
ﺪﺭﮐﺎﺭ ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻠﺰم اﻧﺠﺎم
عباﺩﺕ ﻭسلوک
الهی ﻮحَجّ اﺻﻐﺮکعبه
ﻭحج ﺍﮐﺒﺮ
سلوک الهی ﺑﺎﺷﺪ،
ﭘس ﻣﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻬﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ ﺗﻮﻓﻴق
ﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓتیم ﻮﺑﺎ
ﺑﻬﺮﻩﺁﻥ
هستیم ،ﻭﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻮﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ
اﺯ ﺁﻥ ﻤﺤﺮﻭم هستند
،ﺷﺮﻃ عقلی ﭙﻴﺸﮕﻴﺮاﺯﻫﺮ
ﺍﺣﺘﻤﺎل ﻨﺰﺩﻳک
ﺒﻴﻘﻴﻥ اﺳﺖ.

حدیث 1098 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺍﺯﺍﻣﺎم عسکرﻯ
اﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ۵۳؟؟ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍیة
ﻗﺮﺍﻧﻰ ﺍﻟﺬﻯ
ﺠﻌل ﻠﮑم
اﻟﺎﺭﺽ
ﻓﺮﺍﺷﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺯﻣﻴﻥ ﺮﺍﻓﺮﺵ
ﺷﻤﺎ ﻭﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
ﺷﻤﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺯﻣﻴﻥ
ﺮﺍ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻃبع
ﺸﻤﺎ ،ﻭﻣﻮﺍﻓق
اﺟﺴﺎﻡ ﺷﻤﺎ ﮐﺮﺩ.
ﻧﻪ ﺩﺍغ ﺴﻮﺯﺍﻥ،
ﻭﻧﻪ ﺳﺮﺩﻣﻨﺠﻤﺪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ. ﻭﻧﻪ ﭘﺮﺑﺎﺩ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺳﺮ ﻭﮐّﻠﻪ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺑﻬم می ﺮﻳﺰﺩ،
ﻭﻧﻪ ﭼﻨﺎﻥ ﺒﺪ ﺑﻮ،ﮐﻪﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺑﺤﺎل ﺨﺮﺍبی
ﺪﺭﺑﻴﺎﻭﺭﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺧﻴلی ﻨﺮم ﭽﻮﻥ
اﺏ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ ﻔﺮﻭ
ﺭﻭﻳﺪ،ﻭﻧﻪﭼﻨﺎﻥﺴﺨﺖ
ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺷﺨﻢ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ،ﻭﻳﺎﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
کنید. ﻭﻳﺎ مُرده
اﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺘﻮﺍﻧﻴ
ﺩﺭﺍﻥ ﺪﻓﻥ ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻥ ﭽﻨﺎﻥﺎﺳﺘﺤﮑﺎمی
ﺪﺍﺩ،ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧفع ﺸﻤﺎ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﺑﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﺑﻬم ﻤﺮﺗﺒﻂ ﻭﻣﺘﺼل
ﺒﺎﺷﻴﺪ.ﻭﺍﺟﺴﺎم
ﺸﻤﺎ ﺑﺮﭘﺎ ﺑﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺍﻥ اﻣﻮﺭﻯ
ﺮﺍﻧﺮم ﻮﻣﺎیع
کذﺩ،ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ ﮐﺸﺖ
ﻭ ﻭﺷخم ﺰﺩﻥ ﺸﻤﺎ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻳﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﮔﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻴﺪ.ﻭﻣﻨﺎفع
ﺰﻳﺎﺩ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﺒﺮﻳﺪ.
ﻟﺬﺍﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺯﻣﻴﻥ
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ ﭼﻮﻥ
ﻔﺮﺵ ﻣﻔﺮﻭﺵ ﻭ ﭘﻬﻥ
ﻮ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ
ﺷﻤﺎ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﻧﻴﺰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻩ، ﮐﻪﺍﺳﻤﺎﻥ
ﺮﺍﭼﻨﺎﻥ ﺒﺮﭘﺎ
ﻧﻤﻮﺩ،ﮐﻪﺳﻘﻒ
ﺑﺎﻟﺎﻯﺴﺮﺷﻤﺎ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺷﻤﺎﺭﺍﺣﻔﻈ
ﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻣﺎﻩ ﻭ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭﺍﻥ ﺑﺪﻭﺭﺍﻥ
ﺒﻴﻨﺪﺍﺯﺩ.ﻭﻧﻴﺰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ایة ﺍﻓﺰﻭﺩﻩ
،ﮐﻪ ﺍﺯﺍﺳﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺭﺍﻥﺒﺎﺭﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﻗﻠّﻪ ﮐﻮﻫﻬﺎ
ﻭﺗﭙﻪﻫﺎ ﻭﺑﺮﺟﺴﺘﮕﻴﻬﺎ
ﻭﻳﺎ ﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﭙﺴﺖ ﻣﺠﺮﺍﻯ ﺁﺏ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭﮔﺎهی ﻨﻤنم
ﺒﺎﺭﺍﻥ، ﻭﮔﺎهی
ﭙﺮ ﺑﺎﺭﺵ،ﻭﮔﺎهی
ﭽﻮﻥ ﺴﻴﻞ،ﮐﻪ باعث
ﺟﺮﻳﺎﻥ اﺏ رﻭﻯﺯﻣﻴﻥ
ﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺎﺭﺍﻥ ﺮ
ﺍﻳﻜﺒﺎﺭﻩ ﺑﺮﺳﺮ
ﺷﻤﺎ ﻧﺒﺎﺭﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻥ ﻮﺩﺭﺧﺘﺎﻥ
ﻮﮐﺸﺖ ﻭﻣﻴﻮﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻤﺎ ﻓﺎﺳﺪ ﻭﻧﺎﺑﻮﺩ
ﺸﻮﺩ.ﻭﺳﭙس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺮﺍﻯﺸﻤﺎ
ﺭﺯق ﻤﺎﺩﻯ غذائی
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺩ،
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺴﻨﮕﻴﻮ
ﺷﺒﻴﻪ ﺍﻥ ﺪﺭ آخوندﻫﺎ
ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻋﻘل ﻮﺳمع ﻮﺑﺼﺮ
ﻭﻗﺪﺭتی ﺒﺮﺍﻯ
کاﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﻧﻌﻤتی ﭽﻮﻥ
ﻨﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﺨﺪﺍﻳﺘﺎﻥ
ﺒﺸﻤﺎ ﺑﺪﻫﻨﺪ.(ﺍﺭﺽ)
ﺯﻣﻴﻥ ﺪﻧﻴﺎ ﻭﺯﻣﻴﻥ
عواﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺟﺴم ﻮﺗﻦ،
ﺑﺮﺍﻯ اﺳﺘﻘﺮﺍﺭ
ﻧﻔس ،ﻭنیز نفس
ﺯﻣﻴنه اﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﺳﺘﻘﺮﺍﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﻨﻔسﻣﻄﻤﺌﻨﻪ
الهی شده ﻳﺎ ﺭﻭح
الهی اﺳﺖ.ﺩﺭﻫﺴتی
هر ﭼﻴﺰﻯ ﺰﻣﻴنی
ﻮ ﺯﻣﻴﻨﻪﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻣﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺎﺭﺍﻥ
اﺏ ﻭ ﺑﺎﺭﺵ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑهمه
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥالهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺰﻏﻴﺮ ﺍﺯﺍﺳﻤﺎﻥ
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﻧﻴﺎ،ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
عواﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺭﻭح که ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﺘﻥ ﻮ ﺟﺴﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺭﺯق ﻤﺎﺩﻯ اﺯﺯﻣﻴﻥ
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﻤﻴﺎﻳﺪ،ﻭﺭﺯق
ﻤﻌﻨﻮﻯ ﺪﺭﻓﮑﺮ،
ﻭﺭﺯق ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯﻋﻮﺍلم
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﺳﺘﺪال
ﻟﺎﺯم ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺍعَمّاءل
اﻥ،ﺩﺭ ﺩﺭ ﺍﻣﺮ
ﺍثباﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺪف اﻟﻬﻰ، ﺩﺭﺑﻨﺪﮔﻰ،
ﮐﻪ ﺩﺭﻭﺍقع
هماﻥ ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺨﻮﺩ ﻭﮐﺴﺐ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﻳﻨﺪﻩ ﺭﻭخ
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.

حدیث
1099 - ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ36ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭘﺎﺳخ
ﺪﻟﻴﻞ ﺣﺎﺩث ﺑﻮﺩﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﭼﻴﺴﺖ،ﻳﻌنی
ﺪﻧﻴﺎ ﻣﺨﻠﻮق
اﺳﺖ، ﻭﻗﺒﻠﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﺍﺯلی ﻮ ﻗﺪﻳﻢ
ﺍﻟﺪﻫﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺯﻣﻴﻥ ﺪﻧﻴﺎ ﻭﻫﻤﻪ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﻮﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺪﺍم از ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﺫﺭﺍﺕ ﺍﻥ، ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﻧﻔﺠﺎﺭ ﻧﻬﺎئی
اﻥ ﻤﻴﺸﺪﻩ، ﻭﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﺮﺍﮐم ﻮﻧﻈﺎم
ﺠﺪﻳﺪ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺎﻳﺪ.
ﻭﺿﻤﻨﺎ ﺍﺗﻤﻬﺎ
ﻭﺣتی ﺬﺭﺍﺕ ﻣﻮﺍﺩ
اثیرﻯ ﺘﺤﺖ
اثیرﻯﻮ ﺯﻳﺮﺗﺮ،ﻣﺪﺍم
ﺪﺭ ﺣﺎلت ﺘﺮﺍﮐم
اﻧﺮﮊﻯ ﻮﺍﻧﻔﺠﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﻤﺪﺍﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی ﺮﻭﺡ ﺩﺭﻣﺴﻴﺮﻯ
ﺠﺪﺍ ﺍﺯ مسیر ﻣﺎﺩﻩ
(ﺗﮑﺎﻣل ﻠﻮﻟﺒﻰ)
ﺩﺭﻳک ﺘﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی
است .ﻭﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ
الهی اﺭﺍﺩﻯ، ﭼﻮﻥ
ﺪﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ ﻣﺴﻴﺮﻯ
ﻤﺴﺘﻘﻴﻤﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮعی ﻮﺷﺒﺎﻫﺘﻬﺎﻯ
اﺯﺻﻔﺎﺕ الهی ﻤﻴﺮﺳﺪ،
ﻭ ﺗﻘرَبّ ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺎﺩﻩ ﻭﺭﻭﺡ،
ﺑﺎﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯﺪﺭﻫﺴتی
هستند، ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺧﺒﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم ﺪﺭ ﻣﺴﻴﺮﻯ
ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﺪﻣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ،ﺗﺎ ﻫﻤﻪ
ﺑﺘﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺗﻤﻰ،ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺯﻣﻴﻥ ﻮﺯﻣﻴﻨﻪﺍﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﺗﺎ ﺑﺘﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. (ﺣﺪﻭث
) ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﻮﺣﺎﺩث
ﺷﺪﻥ، ﺑﻌﺪﺍﺯ ﺍﻧﮑﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ،
ﻭﻳﺎ ﺑﮕﻮﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﻗﺪم ﺮﺍ ﺍﺯﻟﻰ،
ﭼﻮﻥﺨﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻈﺮیة ﻗﺪیم ﻤﻔﻠﺎﺳﻔﻪ،
ﮐﻪ ﻋﻨﺎﺻﺮﻣﺎﺩﻯ
ﺮﺍ ﻗﺪﻳم ﺪﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺩﺭﺍﺻل
ﺨﻮﺩ ﻗﺪﻳم اﺳﺖ،
ﻭﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺣﺎﺩث
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣل ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻭﺗﮑﺎﻣل اﺯ ﺍﺯل
بی اﺑﺘﺪﺍ، ﻭﺗﺎ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺑﺪی
بی اﻧﺘﻬﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺟﺰ ﺫﺍﺕ ﻣﻄﻠق
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،ﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺭ ﻫﺴتی ﺒﺪﻭﻥ
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻫم ﻘﺪﻳﻢ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﭼﻮﻥاﺯ
ﺍﺻل ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧل
هستی ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻗﺪﻳم هستند ﻭلی
نه ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج ﺪﺭﻋﻤاء.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: اﻧﺖ
لم ﺘﮑﻥ ثمّ
گنت ،ﻭ ﻗﺪﻋﻠﻤﺖ
ﺍﻧّک ﻠم ﺘﮑﻮﻥ
ﻨﻔﺴک ﻮﻟﺎ ﮐﻮن
ﻜﻤﻥ هو ﻣثلک ﺗﻮ
ﻧﺒﻮﺩﻯ ﻮﺳﭙس ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻯ، ﻭﺧﻮﺏ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﮑﻪ
ﺗﻮ ﺧﻮﺩﺕ ﻧﺒﻮﺩﻯ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻰ. ﭘس ﻟﺎﺯم
اﺴﺖ ﮐﻪ ﮐسی ﺘﻮﺭﺍ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻭﻣثل ﺘﻮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘ ﻪﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ،ﻣﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐالهی
ﻮﻣﺮﺑﻴﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮک
ﺮﻭﺡ، ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺍﻓﻀل اﺯﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺨﻠﻮق ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺨﻠﻮق
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺧﺎلقی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺒﺪﺍ ﺣﺮﮐﺖ
ﻭﺍﺻل ﻮﺟﻮﺩ ﻟﺎﺯم
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﮑﺎﻣل
هر ﻟﺤﻈﻪ، ﻣﺮﺩﻥ
ﻮﺍﺯ ﻧﻮ ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ،
ﻭﺑﺸﮑلی ﺒﺮﺗﺮ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺪﺭﺍﻣﺪﻥ
اﺳﺖ.ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺭﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻧﺎﮔﻬﺎنی ﺒﺮﺍﻯ
ﻴک ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ،
ﻭﺩﺭﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻨﻮعی ﻴک ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭح ﺼﻮﺭﺕ ﻧﮕﻴﺮﺩ،
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
گرﺩﺩ، ﻭﺳﻮﺧﺖ ﺑﺎﻃل
ﺪﺭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺸﻮﺩ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮعی
ﻮﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﭙس
ﺍﺯﻣﺮگ ﻤﻴﺮﻭﺩ،
ﻭﺩﺭﻳک ﺘﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺠﻬنم ﻴﺎ ﺟﻬﺎنوم
ﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﻳک ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﻤﻴﺮﻭﺩ، ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺩﺭ
ﻧﻮع بشریّت ﺑﺴﻠﻮﻙ
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴک ﺒﺮﺳﺪ ﻭﮐﺎﺭﻭﺍﻥ
ﺘﺎ ﺍﺑﺪ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﻤﺪﻥ ﺒﺸﺮﻯ ﭙﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ.

حدیث 1100- ﺩﺭﺭﻭﺍﻳتی
اﺯﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ36ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻳکی اﺯ ﺯﻧﺪﻳﻘﻬﺎ
ﻳﺎ ﻃﺒﻴﻌﻴﻮﻥ ﻤﻨﮑﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
،ﺑﺮ ﺍﻣﺎم ﻮﺍﺭﺩ،
ﻭﺑﺤث ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﭘﻴﺶ ﺍﻣﺪ.ﻭ ﺍﻣﺎم
ﻔﺮﻣﻮﺩ ﺃﺭﺃﻳﺖ ﺍﻥ
کان اﻟﻘﻮل ﻘﻮﻟک
ﻟﻴس ﻫﻮ ﮐﻤﺎ ﺗﻘﻮﻟﻮﻥ،
ﺃﻟﺴﻨﺎ ﻭﺍﻳّﺎکم
ﺸﺮﻋﺎ ﺳﻮاء ،ﻭﻟﺎ
ﻳﻀﺮﻧﺎ ﻣﺎ ﺻﻠّﻴﻨﺎ
ﻭ ﺻُﻤﻨﺎ ﻭﺯﮐﻴّﻨﺎ
ﻭ ﺍﻗﺮﺭﻧﺎ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺣﺮﻑ
ﺷﻤﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍئی
ﻨﺒﺎﺷﺪ، ﻭﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﺨﺒﺮﻯ ﻨﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ سلوک الهی ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎﻃل ﺒﺎﺷﻨﺪ ،ﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﺩﻭﻯ ﻤﺎ ﺩﺭﺷﺮع
ﺨﻮﺩ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﻴم
ﺒﻮﺩ، ﻭﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺭﻭﺯﻩ ﻭ ﺯﮐﺎﺕ ﻭﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ ﺿﺮﺭﻯ
ﺒﻤﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﺎﻧﺪ
.ﺷﺮع ﺒﻤﻌنی ﺴﻴﺴتم
تَفَکّر ﻣﺬﻫبی
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ آخوندﻫﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷند ﺑﻠﮑﻪ
( ﺷﺮع ﺴﺮﭼﺸﻤﻪ) ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﻭﺍﻟﻮﻫﻴﺖ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻳﺎﻓﺘﻦ، ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ
ﺘﮑﺎﻣلی ﺮﻭح ﺪﺭﻳک
ﺴﻴﺴﺘم عمل ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺪﺭسلوک الهی ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻟﻘﺎﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺼﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﮐﺴﺐ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭﻋﻘﻞ
کُلّی ﻮﺍﻟﻬﺎمی
اﻟﻬﻴی ﻴﺎﻓﺘﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﻥ، ﺍﻳﻥ ﺴﻴﺴﺘم
عقیدﺗی ﻮﻋﻤﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻣﺎﺩﻯ
ﺒﺎ ﺍﺻﻮل تَفَکّر
ﺧﻮﺩ، ﺩﻧﺒﺎل
کشف ﻋﻘل ﺨﺎﻟﺺ ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک اﺯﻃﺮﻳق
ﺘﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ،ﻭﺻﻠﺎﺕ
ﻧﻤﺎﺯ ﻳﺎصِله ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ همراه
با ﺍعَمّاءلی
ﭽﻮﻥ ﺼﻮم ﺭﻭﺯﻩ،
ﻳﺎ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥاوم
ﻮ سلوک الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺯﮐﺎﺕﻣﺎل ﻮﻳﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﺟﺎﻥ،
ﻭﺗﺠﺮﻳﺪ ﺍﻥ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺍثاﺭ
ﻣﻨفی ﺮﻭﺍﻥ ،ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ ﺗﻮﺣﺶ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ (ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺸﺮﻉ) ﻭﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
رَبّﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻋﻘل
کُلّی اﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺎﻳﻥ هدﻑ ﺭﺳﻴﺪ.ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻭﺍﻗﺮﺍﺭ ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ،ﻣﻨﻈﻮﺭاز
اقرار ﺑﺎﺯﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﻣﻨﮑﺮﻯ ﻨﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺍثبات ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺍثبات
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮ مُدّعی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺍﻗﺮﺍﺭ
(قُرّه ﮔﻴﺮﻯ) ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮک ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ، ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻧﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ان ﻴﮑﻥ اﻟﻘﻮل
ﻘﻮﻟﻨﺎ، ﻭﻫﻮ ﮐﻤﺎ
ﻧﻘﻮﻝ، ﺃﻟﺴﺘم
ﻘﺪ ﻫﻠﮑتم ﻮ ﻧﺠﻮﻧﺎ
ﻭﺍﮔﺮ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖﻫم
هست ،ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﻭﺍﺳﻴﺐ ﺩﻳﺪﻩ،ﻭﻣﺎﻧﺠﺎﺕ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.ﺍﮔﺮﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺤﺴﺎﺏ ﻭﮐﺘﺎﺏ
ﻭﺍثاﺭ شهودی ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻮﺳﻠﻮﻙ، ﻭ ﻳﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭﻋﺪم سلوک
الهی ﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻧﻮﺍع
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤسخ ﺸﺪ، ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺠﺮم ﺸﺪﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻧﺒﺎل ﺒﺎﺷﺪ،
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺷﻤﺎ ﺩﺳﺖ
ﺧﺎﻟﻰ، ﻭﻣﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اثاﺭﻣثبت ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﻭﺷﻤﺎ ﻫﻠﺎک ﺤلق
اﻭﻳﺰ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭﻣﺎ
ﻣﺮﺍتبی الهی ﻮ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻴم
ﺪﺍﺷﺖ. ﻣﻮﺿﻮع ﻌﻘﻴﺪﻩ
ﻭسلوک الهی ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺴﺎﻟﻪ ﻓﺮضی ﻮ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ اﺳﺘﺪﻟﺎل
ﺪﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺮﻑ آخوندﻫﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﺎﺳک
ﻤﺬﻫبی ﺘﻤﺎم ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ،
ﺗﺎ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺗﻮﻓﻴق ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻋﻤﻠﺎ ﭼﻨﻴﻥ
ﭙﻴﺸﮕﻴﺮﻯ ﻤﺤﺎل
اﺳﺖ.ﺑﻠﮑﻪ سلوک
الهی ﻨﻴﺎﺯ ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﺍﻧﺠﺎم
عمل ﺪﺭﺳﺖ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻮﺗﺤﻘﻴق کمک ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻫﻴچ اﻣﺮﻯ ﭽﻮﻥ
آثاﺭﻣثبت ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻨﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻘﻴﺪﻩﺍﻯ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻋﻤل ﺒﺪﺍﻥ
عقیده ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ عبادت ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺴﺃﻟﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.ﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴنی که ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭﻫم اﮐﻨﻮﻥ، ﺑﻤﺎ
ﻋﻴﻥ اﻟﻴﻘﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﺗﺎ ﺍﻧﮕﺎﻩ
حَقّ اﻟﻴﻘﻴنی
ﻨﻴﺰ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻫﻴچ ﻤتَفَکّرﻯ
غیر ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻮئی ﻮ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
حقّ اﻟﻴﻘﻴﻥ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺨﺎﺹ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺷﺨﺺ
ﻣﻨﮑﺮ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ او ﺑﮕﻮﻳﺪ،ﺧﺪﺍ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﮐﺠﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی کجاﺍﺳت
ﮐﻪ ﭼﻨﻴن ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺩﻳنی آﻧﮕﺎﻩ ﻣﻨﻄقی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. سوآلی
که ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎﺑﺤثهاﻯ
ﻔﻠﺴﻔﻰ، ﭘﺎﺳخ
ﺸﺎفی ﻨﻤﻴﺮﺳﻴﺪ،
ﻭﺟﺰ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻭﺩﮔﺮﮔﻮنی
ﻮﺟﻮﺩ ﺫﺍﺗی ﺨﻮﺩ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﭙﺎﺳخ
ﺪﺭﺳﺖ ﺭﺳﻴﺪ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺤث ﻭﺗحقّیقی
ﺒﺎﺻﻄﻠﺎح
علمی ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ،
ﭘﺮﺩﻩﻫﺎﻯ اﺑﻬﺎم
ﻮ ﺗﺎﺭﻳکی ﻮﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪ ﻋﻠم
ﺮﺍ ﺣﺠﺎﺏ ﺍﻋﻈم
گفته ﺍﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ،
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﻭضعی ﺪﺭﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻦ، ﺑﻨﺎﻡ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ،ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺻﻠﺎﺕ ﻳﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺭقُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﻮﺧﻮﺭﻩ ﻳﺎبی مُیَسّرﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺪﺭﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻮﻳﻠﻚ،
ﺍﻥّ اﻟﺬﻯ ﺬﻫﺒﺖ
ﺍﻟﻴﻪ ﻏﻠﻂ، ﻫﻮ
ﺍﻳﻥ اﻟﺎﻳﻦ، ﻭﮐﺎﻥ
ﻮﻟﺎ ﺍﻳﻦ، ﻭﻫﻮ
ﮐﻴﻒﺍﻟﮑﻴﻒ، ﻭﮐﺎﻥ
ﻮﻟﺎ ﮐﻴﻒ، ﻓﻠﺎﻳﻌﺮﻑ
ﺑﮑﻴﻔﻮفیة ﻭﻟﺎ
ﺑﺄﻳﻨﻮنیّة ،ﻭﻟﺎﺑﺤﺎﺳسّة
ﻭﻟﺎﻳﻘﺎس ﺑﺸﻴئ
ﻭﺍﻯ ﺒﺮﺗﻮ ﮐﻪ ﺑﺨﻄﺎ
ﺭﻓﺘﻪﺍﻯ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ اﺻل
کجا ﻭ ﻣﮑﺎﻥ، ﻭﺧﺎﻟق
اﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩ،ﻫﻨﻮﺯ ﺟﺎ
ﻭ ﻣﮑﺎنی ﻨﺒﻮﺩ(ﺧﺪﺍﺧﺎﺭﺝ)ﺍﺯﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭﻋﻤّاء
بگفته پیامبر ﺪﺭﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ عدم ﻤﺎﺳﻮﺍﻩ،
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ (ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ) ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻭ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﻳﺎﻣﮑﺎﻥﻮﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ غیر الهی
ﺒﻮﺟﻮﺩ نبود ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﺍﺻل
هر کیفیّت ﻭﺧﺎﻟق
کیفیت ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﮐﻴﻔﻴتی ﻨﺒﻮﺩ.(ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻴﻒ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻮ ﻣﺮﺍﺣل
ﺘﮑﺎﻣلی اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺼﻔﺖ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺍﺳﺖ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ،
ﺧﻮﺩ ﮐﻴفی که ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﻴﻔﻴّﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
کیفیات ﺑﻌﺪﻯ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.) ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯﻃﺮﻳﻖ
(کیفیّت ﺷﻨﺎﺳﻰ)ﻭ(ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻭﺍﻧﺠﺎ ﺷﻨﺎﺳﻰ)
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎ
ﺣﻮﺍس حسّی ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﭽﻴﺰﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﻗﺎﺑل ﻘﻴﺎس ﻧﻴﺴﺖ.
( ﮐﻪ ﻣثل ان ﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﮐﻤﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣثل ﭽﻴﺰﻯ ﺒﺎﺷﺪ)
کیفیّت ﻭ ﺍﻳﻨﻮﻧﺖ،
یعنی ﻴﮑﺠﺎئی ﻮ
ﻣﮑﺎﻥ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﺧﺎﺹ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﻫﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ، ﻳﺎ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭﻳﺎ ﺣتی
اﻧﺪکی ﻤﺎﺩﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﻮﺑﻬﺘﺮ
ﺷﺪﻥ ﺮﻭﺡ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
بی ﻨﻴﺎﺯ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠق کمال ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﺘﻮﺍﻧﺪ ،ﺗﺼﻮﺭ
ﺳﺨﺖ (ﻭﺟﻮﺩ ﻗﺒل
اﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ)
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻥﻔﮑﺮ ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﻤﻄﻠﻖ،ﺑﺎﻳﺪ
ببی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
کردﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖبی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠق ﺮﺍ،
ﺩﺭ ﺍﻥ ﭙﺎﻳﺎﻥ
هر بی ﭙﺎﻳﺎﻥ ﺒﻴﺎﺑﺪ.ﺣس
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺣﺴﺎس ﺑﺎ ﻟﻤس
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎﺵ ﺷﻮﺩ.
ﻭﺗﺎ ﻳک ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﻣﺤﺴﻮس
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﺩﺭﺍﻳﺪ.
ﺑﺘﻮﺍﻥ اﻭﺭﺍ ﻟﻤس
ﮐﺮﺩ ﻭﺩﻳﺪ. ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ،ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻗﺎﺑل اﺣﺴﺎس ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﺬﺍﺗﺠﻠﻴﻠﺖ
ﺍﻟﻬﻴﮑﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﻳﻜﻨﻮع
ﻤﺨﻠﻮﻕ،ﻭ ﻳک ﻤﻘﺎﻡ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻮ ﺗﮑﺎﻣلی
اﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﻴﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺍﺣﺴﺎس
الهی ﺴﺎﻟﻚ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭٴﻴﺎئی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﻤﺠﺴّم ﺪﺭﺟﺴم
ﻮﺗﻦ، ﻣﺎﺩﺍﻣﻴﮑﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺍﻣﺎم
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ
ﻭﻳک ﺘﺠلی اﻭ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭلی ﺒﺴﻴﺎﺭﻣﻮﻗﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻗﺎﺑل
ﻠﻤس ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻴﺸﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻳﺪ ﻭ ﺷﻨﻴﺪ،ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﺭﻭﻯ اﻭﻧﻤﻮﺩ ﻭﺩﺭ
ﺗﺨﻴّل اﻭﺭﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺣﺎﺿﺮ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ زنده ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ، ﮐﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺳﻠﻮکی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﺭﻫﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
زنده الهی ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭم ﺮﻭٴﻴﺎﺋﻰ،
ﻭ ﺑﺎ ﺻﻮﺭتی اﻧﺴﺎنی
ﻴﻚ ﺗﺠلی ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻨﻴﻤﻪ ﻣﻠﻤﻮس ﻭﻣﺤﺴﻮس
ﺍﺯ ﻣﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻳﻨک
ﺪﺭﻋﺼﺮﻣﺎ ﺩﻭﺭﻩ
ﻏﻴﺒﺘﻬﺎﻯ هر ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ولی
زنده ،ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ ﺒحقّ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭم اﺯ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺪﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭﺻﺮﻑ ﻧﻈﺮ
ﺍﺯ ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ،
ﺍﻳﻥ اﻓﺮﻳﻨﺶ ﻣﻬم
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟکی ﺮﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﺟﺪﻳﺪ،
ﻭﻓﺮ ﺭﺳﺎنی ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻳﻥ ﻮﺳﺎﺋل ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮ ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ عصرﺧﻮﺩ،
ﻭﺳﭙس ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻨﺎم
ﭙﻨج ﺘﻦ آل عبا ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻔﺎﻃمی ﻮﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،ﻭ
ﺳﭙس ﻋﺮﺵ رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺪﺳﺖﺑﺪﻫﺪ.ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺠﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭﻝ، ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺪﺭﻋﺎلم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺠﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭﻡ، ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻋﻘلی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﺍﻧﺠﺎم گرﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل
ﻘﻴﺎس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻘﻴﺎس و
مقایسه ﺭﺍ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺠﺴم ﻤﮑلّی،ﻭ
ﻳﺎ ﺷﮑل ﻮ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺍﺟﺰاء اﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻭ ﺩﺭﺧﺖ ﺭﺍ ﺑﺎﻫم
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﻘﻴﺎس
ﮐﺮﺩ ﻭلی ﻴک ﺪﺭﺧﺖ
ﺭﺍﺑ ﺎﻳک ﭙﺮﻧﺪﻩ
ﻭﺩﺭﻧﺪﻩ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻤﻘﺎﻳﺴﻪ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭﻗﻴﺎس مع اﻟﻔﺎﺭق
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﻴﺎﺵﻭ ﺗﺸﺒﻴﻪ،ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﭽﻴﺰﺩﻳﮕﺮ،ﻭﻳﺎﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻫﺮ
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺣﺪّ ﺍﻗل اﻳﻦ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ، ﺗﺎحَدّی
ﻮ ﺍﻧﺪکی کُلّی
ﻴﺎﺟﺰئی شبیه ﺑﻬم
ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭلی ﭽﻨﻴﻦ
ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺤتی
ﻴک قسمت ﺍﺯﺍﺟﺰاء
آﻧﻬﺎ ﺩﺭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﺘﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﻤﻮﺭﺩ ﺭﺿﺎﻳﺖ،
ﺧﻮﺩ ﮐﺴﺎنی ﺮﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ،
ﮐﻪﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﻮ
ﺍﻧﺪکی ﺸﺒﺎﻫﺖ
ﻭ ﺗﻘرَبّ ﺑﻴﻥ
آﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﻘﺎﺋﻢﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻧﺪکی
ﺪﺭﻋﻘل کُلّی ﻮﺻﻔﺎﺕ
الهی ﻮ ﺍﺧﻠﺎقد
ﺒﺮﺟﺴﺘﻪ، ﻭ ﻧﻴﺰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
الهی ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺍﻟﮕﻮئی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺸﺒّﻪ ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺼﻔﺎﺕ ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺣﺪّ ﺍﻗل ﺸﺒﺎﻫﺖ
ﺩﺭ ﺗﺠلیه ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺎﺋﻢ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ (ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻧﺎ ﺍﻟحقّ
گفتن اﻧﻬﺎ، ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺣﻘﺎﻧﻴﺖ
ﻗﺎﺋم و
الوهیّت ﺪﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ اﺯﺻﻔﺎتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ،
ﺷﺎﻣل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﻯ ﺪﻫﺮﻯ ﺑﺎﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺒﺤث
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ،ﭘس
ﺍﮔﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺘﻮﺍﻧ
ﺪﺣث ﺸﻮﺩ، ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﭼﻴﺰﻯ ﻨﻴﺴﺖ
(ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺎﺩﻯ
ﻤﺤﺴﻮس ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ) ﻧﺎﻡ (ﭼﻴﺰ
ﻭﻳﺎ ﻭﺟﻮﺩﻯ) ﭼﻮﻥ
هرﭼﻴﺰ ﻭشیئ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ (ﺣﮑم ﻨﺒﻮﺩﻥ)
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ هستند،
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﺪﺍئی
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﻗﺎﺑل ﻠﻤس ﻭﺣسّ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺭﻭﺍح ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ، ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻓﺮﺽ ﺭﻳﺎضی ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ.
ﻣثلا بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺭﻳﺎضی ﻘﺎﺑل ﺤسّ
ﻭﺩﺳﺘﺮسی ﻨﻴﺴﺖ،
ﻭ ﻳﺎ ﺻﻔﺮ یک ﻮﺟﻮﺩ
ﻋﺪمی ﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﭽﻘﺪﺭ ﻧﻘﺶ ﻣثبت
ﻭ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺪﺭﻋﺎلم
ﺮﻳﺎﺿﻴﺎﺕ ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻳﻔﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻋﻠم ﺒﺸﺮ ﮐﻨﻮنی
ﺒﺎ ﮐم ﺒﻮﺩﻥ ﻨﻈﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ان ،ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮑﺪﺍم ﻘﺎﺑل
ﻠﻤس ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻄﺮﻳق غیر ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺩﺭک ﻤﻮﺟﻮﺩﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﺪﺍﺧل هسته ﺍﺗﻢ،
ﮐﻪ ﺑﻴک صد ﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻨﺼﺮ ﻣﺴﺘﻘل ﻮﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺍﺯﻫم ﺪﺍﺧل
هسته ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭلی
هرﮔﺰ ﻗﺎﺑل ﺤس ﺑﺸﺮﻯ
ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﻄﻮﺭﻏﻴﺮﻣﺴﺘﻘﻴم
اﻧﻬم اﺯ ﻳک ﺠﻬﺶ
ﻧﻮﺭ ﻭﺟﺮﻗﻪ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻳک ﻈﻬﻮﺭ ﺩﺭﻭنی
اﻧﻬﺎ، ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻟﻴل ﻮﺟﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻳﻥ اﺣﺴﺎس
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
اﺣﺴﺎسی ﻤﺎﺩﻯ ﺪﺍﻧﺴﺖ.
ﺑﺎﺯ ﺍﺣﺴﺎس ﻫﺎﻯ
اﺯ ﻧﻮع غیرﺣسی
ﻨﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺣﺴﺎس
ﺫﻫنی ﻮ ﻇﻥ ﻮﺍﺣﺘﻤﺎل
ﺪﺍﺩﻥ، ﻭﻳﺎ ﺑﺎﺯ
ﺍﺣﺴﺎس ﺭﻭحی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس ﻋﻘلی
ﻮﺍﺣﺴﺎس ﻣﺎﺩﻯ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلّیات الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻮﻓﻖ، ﺍﺯﻫﻤﻴﻥ
گوﻧﻪ ﺍﺣﺴﺎس ﻫﺎﻯ
ﺭﻭحی ﻮ ﺑﭽﺸم
یا چشم سوم ﺪل
اﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﻨﺘﻬﺎﻯ
ﺘﻌﺎلی ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﻤﻌﻨﻮﻯ ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک الهی ﺒﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩنی اﺳﺖ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺍﺯﻣﺤل
ﺘﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨصی ﺨﻮﺩ
ﻫﺮﭼﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨصی ﺨﻮﺩ، ﻭﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﺭﻭحی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻓﺮﺿﺎ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺪﺍﻥ ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ:
ﻮﻳﻠﻚ، ﻟﻤّﺎ ﻋَﺠَﺰَﺕ
ﺣﻮﺍﺳّک عن اﺩﺭﺍﮐﻪ،
ﺍﻧﮑﺮﺕ ﺭﺑﻮﺑﻴّﺘﻪ،
ﻭ ﻧﺤﻥ اﺫﺍ ﻋﺠﺰﺕ
ﺣﻮﺍﺳّﻨﺎ ﻋﻥ
اﺩﺭﺍﮐﻪ، ﺃﻳﻘﻨّﺎ
ﺃﻧّﻪ ﺭﺑّﻨﺎ، ﻭﺃﻧّﻪ
شیئ ﺒﺨﻠﺎﻑ ﺍﻟﺎﺷﻴاء
ﮐﺠﺎﻯ کاﺭ ﺩﺭ ﺗﻔﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎشی
ماﺎﺩﺍم که ﺣﻮﺍس
ﺗﻮ ﻋﺎﺟﺰ ﺍﺯ ﺍﺩﺭﺍک
آﻥ ﻴﻌﻨﻰ ﺧﺪﺍ ﺷﺪ
ﺑﺎﻋث ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭﭘﺮﻭﺭﺵ
ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﻯ
اﻭ ﺷﺪی ،ﻭلی ﻤﺎ
ﺑﺪﻟﻴﻞ ﻋﺠﺰ ﺣس
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻳﻘﻴﻥ کنیم ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ رَبّ ﻣﺎ
ﻭ مُرَبّی ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﻭحی ﻮ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻤﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻭﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺍﺷﻴﺎء درگر ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ اﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺎﺋل
ﺒﺎﺷﻴﻢ ،ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(رَبّ ﻣﺎ) ﻣﻨﻈﻮﺭﻤﻌنی
ﺨﺪﺍﻯ الله ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻳک ﻤﻘﺎم ﻮ ﺗﺠلی
ﻮﻣﺪّﺑﺮ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﺑّﺎﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﺭﻭﺣ ﻮ ﺟﺴﻤ ﻮﺫﻫﻥﺎﻧﺴﺎﻥﺮﺍﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣل
ﻤﻄﺮح اﺖ، ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻭﺭﺑﻮﺑﻴﺖ
ﻳک ﺮبی ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎم
اﻧﺴﺎﻥ ﻮﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ،
ﻳک ﺘﺠلی الهی ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻳﻥ ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ کاﻣل
اﻟﻬﻰ ،ﻭﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﺩﺭ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﺳﭙس رَبّ ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﺪﺭﻫﻨﮕﺎم
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻠق
هستند. ﭘﺮﺳﺶ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ، ﭘس ﺑﻤﻥ
ﺒﮕﻮﺋﻴﺪ ﺍﺯﭼﻪ
ﻭﻗﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭﺑﻮﺩﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻏﺎﺯ ﻧﻤﻮﺩﻩ؟.ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺩﺭﭘﺎﺳخ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ:
اﺧﺒﺮنی ﻤتی ﻠم
ﻴﮑﻦ، ﻓﺎﺧﺒﺮک
ﻤتی کاﻥ ﺍﻭل ﺘﻮ
ﺑﻤﻥ ﺒﮕﻮ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫم
ﺒﻌﺪﺍ ﺍﻏﺎﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻭﺑﻮﺩﻥ اﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﺑﮕﻮﻳﻢ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻟق ﺰﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺯﻣﺎﻥ ﻗﺒل
اﺯﺧﺪﺍ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍشته
.ﺯﻣﺎﻥ ﭙس ﺍﺯﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺴتی ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﺯﻣﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺩﺭﺳﺎﻋﺖ) ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ،
ﻭﻳﺎﺩﺭ ﺗﻘﻮﻳم
ﻤﻴﻴﺎﺑﻴﻢ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﻬﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺳﻴﺴتم ﻘﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﻗﺒل اﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺴتی ﻮ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﻮﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻣﺎﻧﻰ،
ﺳﺎﻋﺖ ﻭﺗﻘﻮﻳم
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻌنی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.(ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ) ﻧﻴﺰ ﭘس
ﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺑﺸﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻗﺒﻠﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺯﻣﺎﻥ اﺣﺴﺎﺳﻰ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮﺣتی
گیاﻫﻰ، ﮐﻪ ﺣﺪ ﺍﻗل
ﭙﺎ ﻧﺼﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺴﺎل اﺯ ﺧﻨک ﺸﺪﻥ
کره ﻣﺬآب ﺯﻣﻴﻥ
ﻤﻴﮕﺬﺭﺩ، ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭلی
ﺰﻣﺎﻥ اﺣﺴﺎس ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺯﻣﺎﻥ اﺣﺴﺎس ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﻧﺎﻣﻌﻠﻮم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
در کره زمین ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺯﻣﺎﻥ
اﺣﺴﺎس ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﻧج ﻮﺩﺭﺩ ﻭﺳﺨتی
ﺒﻴﺸﺘﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﺍﺣﺴﺎس
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺯﻣﺎﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺨﻮبی
ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﺍﺭﺍﻣﺶ ﻭﺳﺮﻣﺴﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﺍﺣﺴﺎس
ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺎ
ﮐﻮﺗﺎه ﺘﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺩﺭک اﻳﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻮ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺴﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺪ.ﺯﻣﺎﻥ ﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ،ﺩﺭ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻨﻮع ﻮﺟﻮﺩﻯ
اﺯ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﺍﺯل
ﺘﺎ ﺍﺑﺪ ﻭﺑﺎ ﺩﻭ
ﻓﺎصِله ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ،
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠق
ﺪﺭﮐﻨﺎﺭﻫم هستند.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
بی ﺰﻣﺎنی ﻮﺣﺎﻟﺖ
(ﺻﻤﺪ ﻳﺎ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻟﺤﻈﺎتی
اﺯ ﺍﻳﻥ ﺤﺎﻟﺖ ﺳﺎﻣﺎﺩﻳﻥ
بگفته هندوان ﺮﺍ،ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﻓﺎصِله بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ ﺍﺑﺪ،
ﻟﺤﻈﻪ و آنی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺣﺎلی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﻥ ﺴﺮ ﺩﺭ
ﻧﻤﻴﺎﻭﺭﻳﻢ. ﻭ ﺑﻨﺎﺩﺭﺳتی
ﺒﺤث ﻭﺗﺼﻮﺭ ﻭﺗﻤثیل
ان ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ.ﺍﻣﺎ
ﺩﺭک اﻳﻦ (ﺯﻣﺎﻥ
اﻟﻬﻰ) ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ
ﻣﺤﺎل اﺳﺖ. ﺷﺎﻳﺪ
ﮔﺬﺷﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭخواب
، ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻧﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭﻏﻴﺮﻣﻨﻄقی
ﻮﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻧﻤﻮﻧﻪﺍﻯ
اﺯ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ الهی
ﻘﺎﺑل ﺪﺭک ﻤﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻗﺒلی ﺮﻭح ﻤﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺯﻣﺎﻥﺤﻴﺎﺗﻰ)
ﻳک ﭙﺸﻪ ﺳﻪ ﺭﻭﺯﻩ،
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ اﻥﺤﻴﻮﺍﻥ
ﺴﺎﻟﻬﺎﻯ ﺪﺭﺍﺯﻯ
ﺒﻨﻈﺮ آنها ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺯﻣﺎﻥ
ﺰﻧﺪﺍﻥ ﻄﻮﻟﺎنی
ﺘﺮ ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺮﻣﺴتی
ﻮ بی ﺨﺒﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭ خواب
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺯﻣﺎﻥ
ﭙس اﺯ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴتی ﻮﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭعمّاء ﺨﺎﺭﺝ
ﺍﺯﻫﺴﺘﻰ، ﺍﺻﻮلا
ﺯﻣﺎﻥ ﻮﻣﮑﺎﻥ ﺒﻤﻔﻬﻮم
ﻤﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ،
ﻣﺎ ﺍﻳﻥ ﺤﻘﺎﻳق
الهی ﺮﺍ ﺩﺭک
کنیم .ﻭلی ﻨﻤﻮﻧﻪﻫﺎئی
اﺯ ﻣﮑﺎﻥ ﻮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺒﺒﻴﻴﻨﻴﻢ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪﻧﻔس
ﻭﺍﺣﺴﺎﺳﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﮐﻪ ﺯﻣﺎنی اﻧﺪک
کاﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭﺩﺭﺍﺯ ﺭﺍﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
(ﻣﮑﺎﻥ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ)
ﮐﺎﺭ ﺩﻧﻴﺎﻫﺎﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﻤﺎﺩﻯ
ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥاﻳﻥ ﺘﻮﻓﻴﻖ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭ ﺍﻳﻥ اﺣﺴﺎس ﻭﻳﮋﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮﻣﮑﺎﻥ ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ
،ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺎﻣﻔﻬﻮم ﻮﻏﻴﺮﻗﺎﺑل
ﺒﺎﻭﺭﻯ اﺳﺖ، ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻮﺍﻗﻌﻴتی
غیر ﻗﺎﺑﻞﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
(ﻋﺮﺽ ﻋﻤﺮ)ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮخی عرﺽﻋﻤﺮ ﺭﺍ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﻃﻮل
عمر ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﭼﻪ ﺳﻮﺩ ﻋﻤﺮﻯ ﺪﺭﺍﺯ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺒﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﻮﺑﻬﺮﻩ ﺭﺳﺎنی
ﺒﺎﺷﺪ.ﻭلی ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺪک ﭽﻨﺎﻥ ﺒﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻳﻬﺎئی ﺒﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺭﻭح ﺒﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﻳﺎ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩﺍﻯ،
ﺩﺭﻟﺤﻈﻪﺍﻯ کوﺗﺎﻩ
ﺗﺼﻤﻴمی ﺮﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺗﺎﺭﻳخ
ﺮﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﺎﺯ ﭘﺮﺳﺶ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ، ﭼﻪ ﺩﻟلی
ﺒﺮﺍﻯ هیچ گاﻩ ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻯ
که ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺯﻣﺎنی
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﺎﻧّﻯ ﻠﻤّﺎ ﻧﻈﺮﺕﺍلیﺠﺴﺪﻯ،
ﻓﻠم ﻴﻤﮑّنی ﻔﻴﻪ
ﺯﻳﺎﺩﻩ ﻭﻟﺎ ﻧﻘﺼﺎﻥ
فی اﻟﻌﺮﺽ ﻭﺍﻟﻄﻮﻝ،
ﻭ ﺩفع اﻟﻤﮑﺎﺭﻩ
ﻋﻨﻪ،ﻭ ﺟﺮ ﺍﻟﻤﻨفعة
ﺍﻟﻴﻪ، ﻋﻠﻤﺖ ﺍﻥّ
ﻠﻬﺬﺍ ﺍﻟﺒﻨﻴﺎﻥ
ﺑﺎﻧﻴﺎ ﻓﺎﻗﺮﺭﺕ
ﺑﻪ ﭼﻮﻥ ﻤﻥ ﻨﮕﺎهی
ﺒﺘﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﻡ،
ﻣﻴﺒﻴنم که ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧم
ﺪﺭ ﺍﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺒﺪﻫﻢ.ﻭ ﺍﻧﺮﺍ
کم ﻮ ﺯﻳﺎﺩ ﮐﻨﻢ.
ﻭﻳﺎ ﻃﻮل ﻮﻋﺮض
ﺍﻧﺮﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﺪﻫﻢ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﺨﺖ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻢ، ﻭﻧفعی
ﺒﺴﻮﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﮑﺸﺎﻧﻢ.
ﻟﺬﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘم
که ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
اﻳﻥ ﺘﻥ ﻤﻦ، ﻳک
ﺒﺎنی ﻮﻣﻮٴﺴسی
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﺬﺍﺑﺪﺍﻥ
اﻗﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻡ. ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ،ﻭ
قُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﻭٴﻴﺖ ﻭﻟﻘﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯو
عبادی همان ﺨﺪﺍﺋﻴﮑﻪ
(ﻏﻴبی ﻮ ﻧﺪﻳﺪﻩ)
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭﺑﻮﺩﻥ
اﻋﺘﺮﺍﻑ ﻧﻤﻮﺩﻡ.ﻋلم
اﻟﻴﻘﻴﻦ، ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻌﻴﻥ اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺎﻣﺮ ﻧﺪﻳﺪﻩ ﻭﻏﻴﺒﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺭﺍﺩﻩ اﻯ ﺠﺰئی
ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪﻣثلا ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻬﺮﻧﺤﻮﻯ
که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭلی اﻳﻥ
ﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺳﺎسی ﺪﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭسلوک الهی ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺻﺒﺮﺳﻠﻮکی
ﻮﺗﺠﺮﻳﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺬﺍتیﻮ ﺍﺳﺎسی ﺪﺭﻋﻘل
ﻮﺭﻭﺡ، ﻭﺣتی ﻨﻮع
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺩ.
ﻭﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺒﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:مع
ما اﺭﻯ ﻤﻥ ﺪﻭﺭﺍﻥ
اﻟﻔﻠک ﺒﻘﺪﺭﺗﻪ،
ﻭﺍﻧﺸاء اﻟﺴﺤﺎﺏ
ﻭ ﺗﺼﺮﻳﻒ ﺍﻟﺮﻳﺎﺡ،
ﻭﻣﺠﺮﻯ اﻟﺸﻤس
ﻭ ﺍﻟﻘﻤﺮ ﻭ ﺍﻟﻨﺠﻮﻡ،
ﻭﻏﻴﺮ ﺫﻟک ﻤﻥ
اﻟﺎﻳﺎﺕ ﺍﻟﻌﺠﻴﺒﺎﺕ
ﺍﻟﻤُﺘﻘﻨﺎﺕ، ﻋﻠﻤﺖ
ﺍﻥ ﻠﻬﺬﺍ ﻣﻘﺪﺭﺍ
ﻭﻣﻨﺸﺌﺎ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮﭼﻮﻥ ﻨﮕﺎﻩ
ﺑﺪﻭﺭﺍﻥ اﻓﻠﺎک
ﻛﺮﺩﻡ، ﺍﻃﻠﺎع
اﺯﻗﺪﺭﺕ ﺍﻳﻥﺒﺎنی
ﻴﺎﻓﺘﻢ. ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺑﺮﻫﺎ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺎﻳﺪ،ﻭﺑﺎﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﻭﺯﺵ ﻭﺣﺮﮐﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭﻣﺎﻩ ﻭﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺮﺍ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺗﻤﺎﻣم
اﻨﻬﺎ ﻭﻏﻴﺮ ﺍﻧﻬﺎ،ﻋﻠﺎﺋم
اﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﻭ، ﻭ
ﺍﻳﺎﺕ ﻭﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺍﺳﺎﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﺠﺎﻳﺐ ﻣﺘﻘﻥ ﺮﺍﺑﺎﻋث
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘم که ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ اﻣﻮﺭ،ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﻭﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﻮﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻭﻳﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭﻧﻈﺎم
اﺯﭘﻴﺶ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻨﺸﺄ
ﻭﻣﺒﺪﺃ، ﻭﺍﻧﺸﺎء
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﺍﻏﺎﺯ
ﺩﻫﻨﺪﻩﺍﻯ ﺒﺎﻳا
ﺑﺎﺷﺪ. سوآل
کننده ﺑﺎﺯ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﭘس ﭼﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ
ﻭﺧﻔﺎ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ.ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:إﻥّ
اﻟﺤﺠﺎﺏ ﻋلی اﻟﺨﻠق
ﻠﮑثرة ﺫﻧﻮﺑﻬﻢ،
ﻓﺄﻣّﺎ ﻫﻮ ﻟﺎ ﺗﺨفی
علیه ﺧﺎفیة ﻓﻰ
آﻧﺎء اﻟﻠﻴل ﻮ ﺍﻟﻨﻬﺎﺭ
ﻋﻠّﺖ ﺍﺣﺘﺠﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ او ﺯﻳﺎﺩﻯ
گناﻫﺎﻥ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ (ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﺍﺯﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪنفس
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻟﻘﺎ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ الهی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
آﻧﻬﺎ رَبّ ﻭﺧﺪﺍﻯ
ﻨﻮعی اﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻤﺨفی ﻨﻴﺴﺖ) ﻭلی
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ
ﺍﻭ ﻫﻴچ اﻣﺮﻯ ﻤﺨﻔﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ( ﺍﺯﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺣتی
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭﻏﻴﺮﻩ)
ﻭﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﺷﺐ ﻳﺎ ﺭﻭﺯ.ﺍﻟﺒﺘﻪﭼﺸم
اﻧﺴﺎﻥ که ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ،
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﮕﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺣتی اﮔﺮ
ﭘﻨﺪﺍﺷﺘﻥ ﻘﺪﺭﺕ
ﺑﻴﻨﺎئی که ﺩﻭﺭﺑﻴنی
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﻣﺎم
ﺒﺪﻭﻥ ﺬﮐﺮ ﺑﺤث
سلوک الهی ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﺪﻑ ﺍﻭ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻥ ﺒﺤثهاﻯ
ﻔﻠﺴفی ﻮﺩﻳنی ﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐثرﺕ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ اﻧﺴﺎﻥ،ﻣﺎنع
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠلّی الهی اﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﺩﺭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻤﮑﻦ، ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ سلوک الهی ،
ﻃﺒق ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎﺗﺠﻠﻴﻪ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥاﮔﺮﺍثاﺭ
ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺭ ﺍﺗﺼﻔﻴﻪ،
ﻭﺍثاﺭﺟﺪﻳﺪ ﺻﻔﺎتی
ﻮﺍﺧﻠﺎﻗی ﻨﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﻳﺎ ﺣﺪّ ﺍﻗل ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺘﺸﺒّﻪ ﺑﺎﺧﻠق
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ ﺒرَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻮﻗﺎﺋﻢ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺠلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺳﻄح
ﻘﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﻭ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺩﺭ ﻗﺎﺋم اﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
نوع ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺁﺧﺮ
شرافت ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﻣﻮﻓق
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ)
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ، ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عظیم ﺘﺮ، ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻘلی ﻮﺭﻭحی ﻮﺻﻔﺎﺗی
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻓﺮﺿﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠلق ﺮﺳﻴﺪ.
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﺎﻇﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﻫﻤﻪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖ.
ﻭﭼﻪ ﺩﺭﺗﺎﺭﻳکی
ﺸﺐ ﻭﺗﻨﻬﺎﺋﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺭﻭﺯ ﺩﺭﺭﻭﺷﻨﺎئی
هم ﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺩﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺯﺍﻥ
ﺍﻣﻮﺭ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﺎﺋﻴﻥ ﺘﺮﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺮ ﺁﻥ
اﺣﺎﻃﻪ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﻫﻤﻪ ﺟﻮﺍﻧﺐ ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﺘﺮ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﺎﺋﻴﻥ ﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﻗﺪﺭﺕ ﭼﺸم
ﻮ ﺭﻭﺯﻧﻪ ﺩﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺒﻴﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﺴﺘﻠﺰم
ﺪل ﭙﺎک ﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺮﻭٴﻴﺎئی ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺑﺎﺯ
سوآل کنندﻩ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ، ﭼﺮﺍ
ﺣسّ ﺑﺼﺮﻯ ﻮﭼﺸم
اﻧﺴﺎﻥ، ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺭک ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺳﺪ (ﭼﻪ ﺩﻳﺪﻥ
ﺒﭽﺸم ﺘﻥ ﺪﺭ ﺩﻳﺪﻥ،ﻭ
ﻳﺎﺑﭽﺸم ﺪﻟﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺭﻭٴﻴﺎ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻮﺍﻉ ﺩﻳﺪنی ﺪﻳﮕﺮﻯ
هم هست ) ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺩﺭﭘﺎﺳخ ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻠﻠﻔﺮق ﺒﻴﻨﻪ ﻭﺑﻴﻥ
ﺨﻠﻘﻪ، ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﺘﺪﺭکه ﺤﺎسةّ ﺍﻟﺎﺑﺼﺎﺭ
ﻣﻨﻬم ﻮ ﻣﻥ غیرﻫﻢ،
ثم ﻫﻮ ﺃﺟل ﻤﻥ ﺃﻥ
ﻴﺪﺭﮐﻪ ﺑﺼﺮ، ﺍﻭﻳﺤﻴﻄ
ﺒﻪ ﻭَﻫﻢ، ﺍﻭ ﻳﻀﺒﻄﻪﻋﻘل
ﻋﻠﺖ ﺍﻥ ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﻴﻥ اﻭ
ﻭ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﻭﻣثل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ،
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺼﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﮐﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺟﺴم ﻴﺎ
ماده ﻧﺎﺳﻮﺗیﺪﺍﺷﺖ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻘﺎﺑﻞ ﻟﻤس
و ﺑﺤث ﻭﺩﻳﺪﻥ ﺒﭽﺸﻤ
ﺒود .ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍل ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﻏﻴبی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﻘﺎم ﺨﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠﻖ، ﺩﺭﻋﺪم
ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ ﺩﺭﻋﻤّاء
ﭼﺸﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻮﺭﺩ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻔس
أمّاره ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻳﺎ ﻧﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺸﻬﻮﺕ ﺭﺍﻥ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺮﺑﻴﺖالهی
ﻮﺗﻘﺪّس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺳﻠﻮکی
آﻧﻬﻢ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺸﻴﺖ
ﺍﻭ، ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺣﺪّ ﺍﮐثرﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﻗﺎﺋم ﺪﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺧﻮﺩ، ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﺎﺩﻯ ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻨﻴﺎﻓﺘﻪ، ﻳﺎ ﻣثل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣل ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻭلی ﻤﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ۵۵ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ، ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻘس
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻗﺎﺋم ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
اﻳﻔﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻥ ﺪﻳﺪﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ، ﻭﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟک ﻮ
ﺍﺻل ﺒﻌﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎ
ﻭﻳﺎ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭل
ﺒﺮﺍﻯ کسب ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺎﺳﺖ. (ﺑَﺼَﺮ)ﭼﺸم
ﻮﺑﺼﺮ ﺑﻔﮑﺮ ﻭﺑﺼﺮ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ
،ﺍﻧﻮﺍع ﻤﺨﺘﻠف
اﺯ ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ ﭼﺸم
اﻧﺴﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺑﺎﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎﻯ
ﻤﻌﻴنی ﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺣﻮﺍس
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی
اﻣﻮﺭ ﻣﺎ ﻭﺭﺍﻯ
اﻳﻥ اﻧﻮﺍﺭ، ﻭﻳﺎ
ﻣﺎ ﺗﺤﺖﺍﻳﻥ اﻧﻮﺍﺭ
ﻗﺎﺑل ﺪﻳﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭﻋﻠم
آﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺎ ﻭﺭﺍﻯ
ﺒنَفس ﻳﺎ ﻣﺎﺩﻭﻥ
ﻘﺮﻣﺰ، ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ هستند،
ﮐﻪ ﺣتی علم ﻔﻴﺰﻳک
ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺩﻫﺪ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺯﻯ، ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ کرﺩﻩ،ﻭ
ﺑﻔﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻘﺎﺑل ﺪﺭک
ﺪﺭﻣﻴﺎﻭﺭﺩ ﺗﺎ
ﭼﺸم اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ.ﻭﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ،ماهیّت
ﺩﻳﮕﺮﻯ غیرﺍﺯ ﺍﺻل
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺭﻗﻴﻘﺘﺮ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺍﺝ، ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎ،ﻭﺣتی
ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ ﺩﺭ ﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻧﻈﺮیة (ﻓﺮﮐﺎﻧس
ﻭﺟﻮﺩﻯ این
نویسنده ) ﮐﻪﻣﻌﺘﻘﺪﻫﺴﺘﻢ،ﻫﺮﻭﺍﺣﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻴک
ﻔﺮﮐﺎﻧس ثاﺑتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.ﻭﭼﻮﻥ ﺮﺷﺪ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻴﺎﺑﺪ، ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﭘﻴﺮ ﻭﻋﺪم ﻗﻬﻘﺮﺍئی
گردﺩ،ﻓﺮﮐﺎﻧس
ثاﺑﺖ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ثباﺗی ﻤﻮﻗﺖ ﺩﺭ
ﻓﺮﮐﺎﻧس ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺪﺭﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
هست .ﻭﻣثلا ﺍﺗم
اﮐﺴﻴﮋﻥ ﻴﻚ ﻓﺮﮐﺎﻧس
،ﻭﺍﺗم هیدﺭﻭژن
ﻴک ﻔﺮﮐﺎﻧس ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﺟﻤﻌﺎ
ﺫﺭﻩ آب ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻥ اﺏ،
ﻓﺮﮐﺎﻧس ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺪﺍﺭﺩ.ﻳﻌنی ﺴﻪ
ﻓﺮﮐﺎﻧس ﺑﺎﻫم
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻭ ﻓﺮﮐﺎﻧس ثاﺑﺖ
ﻗﺒلی ﻤﻨﻄقی اﺳﺖ،ﻭلی
ﻔﺮﮐﺎﻧس ﺟﺪﻳﺪ
ﺳﻮم غیر ﻣﻨﻄقی
ﻮ ﻋﺠﻴﺐ، ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻮﺟﻴﻪﻋﻠمی ﺒﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺗﻤﻬﺎﻯ اﮐﺴﻴﮋﻥ
ﻮﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻥ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﻓﺮﮐﺎﻧس ﺍﺻلی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺫﺭﺍﺕ آب
ﻭﻫﺮ ﺟﺴم ﻮﻫﺮ شیئ
ٴ،ﺩﺭ ﺍﺟﺰﺍﻯ
اتمهای ﺨﻮﺩ ﮐﻪ
ﻓﺮﮐﺎﻧس ﻫﺎﻯ
ثاﺑﺖ ﻭﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻣﺮﮐﺐ
ﺍﻧﻬﺎ، ﻭﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﺮﮐﺒﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻔﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺣتی
ﺠمع اﻳﻦ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺠﺴم اﻧﺴﺎﻥ، ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﮐﺎﻧس ثاﺑﺖ ﺟمعی
ﻮﻣﻮﻗﺘﺎ ثاﺑﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﭼﺸم
اﻧﺴﺎﻥ اﺷﻴﺎئی
ﺮﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻧﻌﮑﺎسی اﺯﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎﻯ
ﻘﺎﺑﻞ ﺩﻳﺪﻥ ﺪﺭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﭼﺸم ﻮﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪنی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
آب ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭلی
هماﻥ اﺏ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺑﺨﺎﺭ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ غیر ﻧﺎﺳﻮتی
ﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ،
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻤﺎﻫﻮﻯ
ﻮﻳﮋﻩ ﺑﻬﺮﺷﮑل
ﻮﺗﺮﺗﻴبی گه ﻫﺴﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻭﭼﻪ ﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎئیﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺪﻭﺩ
ﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎﻯ ﻗﺎﺑل
ﺪﻳﺪﻥ ﭽﺸم اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺷﺎﻳﺪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﭼﺸم
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺩﻳﺪﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﺣنی
ﺪﺭﺣﺪّ ﺍﮐثرﺩﺭﭼﺸم
ﺘﻦ،ﻭﭼﺸم ﺬﻫﻥﻮﭼﺸم
ﺮﻭح ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﺮخی
از ﺍﻥ ﻨﺎ ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎ
ﺮﺍﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ مُیَسّر
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺴﺖ،
ﮐﻪ ﭼﺸﻤﻬﺎﻯ
گوﻧﺎﮔﻮﻥ ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻫﺮﭼﻪ ﮐﺎﻣل
گرﺩﺩ، ﺑﺎﺯ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﻭ ﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎﻯ
ﻈﺮﻳﻒ ﺗﺮ ﻭﺭﻗﻴق
ﺘﺮ ﺍﺯ ﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎﻯ
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺘﺠلی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
الهی ﭙﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﺎﺩﻳّﺖ
ﻭ ﺗﺠﺴم ﻮﺗﺸﮑّل
ﻤﺎﺩﻯ ﺁﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﭽﺸم
ﺪل اﺴﺎﻥ اﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﮐﻪ ﺣتی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺍﻧﺮﺍ ﺣﺎﺿﺮ ﺫﻫﻥ
ﻮﺗﺨﻴل حقیقی ﺨﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻟﺬﻳﺬ
ﻧﻴﺰﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﺧﺴﺘﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺣتی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﺬﺏ ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
کند، ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻘﺎﻟﺐ
ﺗهی کرﺩﻥ اﺯﺟﺴم
ﻮﻣﻘﺎم ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﮔﺮﺩﺩ.ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺟل ﻮﺟﻠﻴل ﺘﺮ،
ﻭﺑﺎﻟﺎ ﺗﺮ ﻭﺭﻗﻴﻘﺘﺮ،
ﺩﺭﻣﺸﺨﺼﺎﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﺸم ﻨﺎﺗﻮﺍﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮﻫم ﺒﺒﻴﻨﺪ
ﮐﻮﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺨﻔﺎﺵ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﻴﻥ ﺪﻳﻮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻩ ﻭﺗﻦ، ﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺒﺎﻳﺪ ﻣﺨفی
کند ﺗﺎﮐﻮﺭ ﻧﺸﻮﺩ
ﻳﺎ ﻧﺴﻮﺯﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺳﻮﺯﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪﺣتی
ﺠﺒﺮﺋﻴل رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺸﺪ
ﻫﻤﺴﻔﺮ روح ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭﻣﻌﺮﺍج ﻮﺍﺳﺮاء
ﺑﺴﻮﻯ عرش رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺘﺮقی ﺮﻭحی مُیَسّر
ﺑﺮﺍﻯ نوع ﺒﺸﺮﺑﺸﻮﺩ
ﻭﮔﻔﺖ که ﻣﻴﺘﺮﺳم
ﺒﺎﻟﻬﺎﻳم که ﻭﺟﻮﺩ
ﺟﺴﻤﻰ، ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻟﻬﺎﻯ
ﻮﺟﻮﺩﻋﻘلی ﻮﺍﺩﺭﺍکی
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ ﻭﺣتی
ﺠﺴﻤﻬﺎﻯ دل ﻮ ﺭﻭح
ﻮ ﻣﻘﺎم الهی ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﺒﺴﻮﺯﺩ. ﺳﻮﺧﺘﻥ
ﺒﺎ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺑﺮﺗﺮ،
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻮﻟﺘﺎﮊﻫﺎﻯ
ﺰﻳﺎﺩ ﺑﺮﻕ، ﺑﺎﻋث
ﺳﻮﺧﺘﻥ هرﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ اﻥ
ولتاژ ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻣﮕﺮ
ﮐﻪ ﺗﺮﺍﻧﺴﻔﺮﻣﺎﺗﻮﺭﻯ
ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ماهیّت ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻨﻴﺮﻭﻯ ﺒﺮق ﺒﺪﻫﺪ.ﻭﺍﻳﻥ
اﻣﺮ ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺸﺒﻴﻪ
ﻭﺗﺸﺒّﻪ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺑﺮﺍﻯ اﻣﺎﺩگی ﺘﺪﺭﻳﺠی
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒﺮﺗﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭلی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ،
ﭼﺸم ﺒﭙﺎﺋﻴﻥ ﻮﻣﺎﺩﻩ،
ﻭﺷﻬﻮﺕ ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ،
ﻭﺷﻴﻄﺎﻧﻬﺎﻯ
اﻫﺮﻳﻤنی ﺍﺑﻠﻴسی
هر ﺁﺧﻮﻧﺪ، ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻄ اﺯ ﺍﻳﻥ ﺒﺤث
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﺮﻭم
اﺳﺖ، ﺑﻠﮑﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﻓﻬم اهمیّت ﻮﻗﺒﻮل
عقلی اﻣﻮﺭ ﻧﺪﻳﺪﻩﻏیبی
ﻮﻧﺎ ﺩﻳﺪنی ﺒﺮﺗﺮ
الهی ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻋﻠم اﻟﻴﻘﻴﻥ
هم ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻮﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻯ ﮐﺘﺎﺏﺧﻮﺍﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭلی
هنوﺯﻋﻴﻥ اﻟﻴﻘﻴﻥ
اﺯﻫﻤﺎﻥ ﺒﺎﻭﺭﻯ
هاﻯ علمی ﻮ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺣل ﺒﺮﺗﺮحَقّ
اﻟﻴﻘﻴﻦ، ﻭﻭﺣﻴﻬﺎﻯ
الهی ﻮﻋلم ﻠﺪﻧّﻰ،
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎﺧﺪﺍﻳﺎﻥ
ﻮﺍﺭﺑﺎﺏ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ ﺍﺯ ﮐﺎﻧﺎل
رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی ﻤﻴﮕﺬﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ. ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍنی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
اﻳﻨﺪﻩ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
اﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒیعی ﻮ ﭘﺮﻋﺬآب
ﺗﻬﻴﻪ ﻣﺠﺪﺩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ،
ﻭﺩﺭک اﻫﻤﻴﺖ سلوک
الهی ، ﻭ ﻟﺰﻭم ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳد ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻧم ﻮﺍﻧﻬﺎ.ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋسﻮﺟﻬﻨم
ﺠﻬﺎنی ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ،ﻭﭼﻪ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮﻋﺬﺍﺑﻬﺎئی
ﺪﺭﻣﺴﺨﻬﺎﻯﺨﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺗﺎﭘس ﺯﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﺒﻌﺪ، ﺑﻨﻮع ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﻋﻤل کنند و ﺻﺒﺮ
نماﻳﻨﺪ، ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯﺪﺭک
ﺒﺼﺮﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻟﺎﺯم اﺳﺖ ﺑﺮﺳﻮﮊﻩ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭﻭٴﻴﺖ ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ. ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ اﻧﺮﺍ
ﺩﻳﺪ، ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺪﺭ ﺫﻫﻦ
ﺣﻔﻈ ﺴﻤﺒﻮلی ﺬﻫنی
ﺸﺒﻴﻪ ﺍﻥ ﻴﺎﻓﺖ.
ﺩﻳﺪﻥ ﻘﺴمتی اﺯ
ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺒﺪﻭﻥ
اﻃﺮﺍﻑ ﻣﺸﺨﺺﻭﺣﺪﻭﺩ
ﺍﻥ ﻮﻳﺎ ﺩﻳﺪﻥ ﻘﺴﻤتی
اﺯﺩﺭﻳﺎ ﮐﻪ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﻣﺸﺨﺺ ﺧﺸکی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﭘس ﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﺎﻥ
کمالی رﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ،
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﮔﺮﺩﺩ
ﺗﺎ ﺍﺣﺎﻃﻪ ﺑﺒﺮﺧی
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒﮑﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﻨﻴﺰ ﺍﻧﺮﺍ
ﺣﻔﻆ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺬﮐﺮﻣﺠﺪﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
تجلّیات ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺑﭽﺸم ﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﻤﻰ ﺍﻭﺭﺩ،
ﻭﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ(ﺍﻳﺖ
و ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ)ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻧﺸﺎﻧﻪﺍﻯ اﺯ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺭﺍﻩ ﻭﺭﻭﺵ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻴﻄﺎﻥ ﻮﻧﻔس
أمّاره،ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺧﻮﻧﺪﻯ ﺳﻔﻴﻪ
ﻭ ﻭﻗﻴﺢ، ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻠﻘﻴﻥ ﻮﺍﻟﻘﺎءات
ﺑﺎﻃل اﺯ ﺍﻳﻥ
اﻣﻮﺭالهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺮﻭﺵﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺟﻌل اموﺭﺑﺎﻃل
ﻮﮐﺎﺫﺏ ﻭﺩﺟﺎل
ﺒﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
غیر ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ،
ﻭلی ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﺳؤال کنندﻩ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ، ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳم ﻤﺤﺪﻭﺩ
ﻭﺗﻮﺻﻴﻒﻋﻠمی ﺒﺤﺪﻭﺩ
ﺑﮑﻦ.ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ:
لا حدّ ،ﻟﺎﻥّ
کلّ ﻤﺤﺪﻭﺩ ﻣﺘﻨﺎﻩ
ﺍلی ﺤﺪ، ﻭ ﺍﺫﺍ
ﺍﺣﺘﻤل اﻟﺘﺤﺪﻳﺪ،
ﺍﺣﺘﻤﻞ ﺍﻟﺰﻳﺎﺩة،
ﻭﺍﺫﺍ ﺍﺣﺘﻤﻠل
اﺰﻳﺎﺩة ﺍﺣﺘﻤل
اﻟﻨﻘﺼﺎﻥ ﻓﻬﻮﻏﻴﺮﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭﻟﺎ ﻣﺘﺰﺍﻳﺪ،
ﻭﻟﺎ ﻣﺘﻨﺎﻗﺺﻭ
ﻟﺎﻣﺘﺠﺰء ﻮﻟﺎ
ﻣﺘﻮﻫّم ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺪﻭﺩ ﻭ ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
اﻃﺮﺍﻑ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺯﻳﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺪﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﭼﺸم
ﻮﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﻧﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﺸم اﻧﺴﺎﻥ ﺸﻴﺌی
ﺮﺍ ﺗﺎ ﺍﺯﻫﺮﻃﺮﻑ
ﺁﻥ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻧﮑﻨﺪ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺫﻫنی اﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﺎﻓﻈﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
.ﻣﺎﻧﻨد ﻋﺪﻡ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺤﻔﻈ ﻴک ﻤﻨﻈﺮﻩ
ﺍﺯ آب ﺩﺭﻳﺎ، ﮐﻪ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺍﻥ هیچ
علائم ﻮ ﻣﺸﺨصه
ﺍﻯ ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯﻫﺴتی
اﺳﺖ،ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﻮﺩ. ﻭﺍ ﺣﺎﻃﻪ ﺑﺮﺗﻤﺎم
ﻮﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺴﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ، ﮐﻪ ﺑﺰﺭگی
ﻮﮐﻤﺎﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﺑﺮ ﺗﻤﺎم ﻮﺟﻮﺩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺷﺎﻫﺪ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ(ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) الهی اﻧﺮﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭحَقّ
اﻧﺎ ﺍﻟحقّ
گفتن ﻥ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ اﻭﺭﺍ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ
ﻮ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ،
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ الهی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ همانی الهی
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺩﻟﻴل ﺘﻮﺳل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻳﺎ ﺳﻴﺮﺕ،
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭ ﻧﻮﺷﺘﺎﺭ،ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻣﺮ
ﻭنهی اﻭ،ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ، ﭼﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺩﻳﺪﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯﭽﺸم اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ،ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻣﺤﺪﻭﺩﻯ ﻤﺘﻨﺎﻩ،
ﻭﺩﺭ ﻳک حدّ ﻭ ﻣﺮﺯﻯ
ﻤﻨﺘهی ﻮ ﺗﻤﺎم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﺍﺣﺘﻤﺎل
ﺘﺤﺪﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺒﺎﺷﺪ، ﻳﻌﻨی ا
اﺣﺘﻤﺎل ﺰﻳﺎﺩ
ﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ(ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺘﺮ، ﺍﺯﺍﻧﭽﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺰﺭکی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎﺯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﻧﻘﺼﺎﻥﻮ
ﮐم ﺸﺪﻥ ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ (ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻮﮐﻤﺎلی
ﻮﻧﻮعی ﻮﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ، ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻋﺪم ﺘﮑﺎﻣﻞ، ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺪﻳﮕﺮ) ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺤﺪﻭﺩ ﻭﻣﺮﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﮐم
ﻮ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺑل ﺘﺠﺰیة ﻭﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺣتی
غیرﻗﺎﺑل ﺘﻮﻫّم
ﻮ ﺗﺼّﻮﺭ ﺩﺭ ﺫﻫﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﺒﭽﺸم
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻭ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ)
ﭘﺮﺳﻨﺪﻩ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﭘس ﭼﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ
ﻟﻄﻴﻒ ﻭﺳمیع ﻮ
ﺑﺼﻴﺮ ﻭﻋلیم ﻮﺣکیم
اﺳﺖ.ﻭﺍﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳمیع ﻴﮕﻮﺵ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺼﻴﺮ ﺑﭽﺸﻢ،ﻭ
ﻟﻄﻴﻒ ﻭ ﻧﺮمی ﻮﺩﻗﻴق
ﺒﻮﺩﻥ، ﻭﺑﺎ ﻟﻄﻒ
ﻭﻣﺤﺒﺖ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﻳﺎﺣکیم ﺒﺎﺣﮑﻤﺖ
ﺩﺭ ﺍﺣﮑﺎم ﻮﺣﮑﻮﻣﺖ،
ﺍﻭ ﺑﺮﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺪﺭﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اِﻥّ اﻟﻠﻄﻴﻒ
ﻣﻨّﺎﻋلی ﺤﺪّ ﺍﺗّﺨﺎﺫ
ﺍﻟﺼنعَة، ﺍﻭ ﻣﺎ
ﺭﺍﻳﺖ ﺍﻟﺮﺟل ﻴﺘّﺨﺬ
ﺷﻴﺌﺎ، ﻓﻴﻠﻄﻒ
فی اﺨﺫﻩ فی ﻟﻤﺎ
ﺍﻟﻄﻒ ﻓﻠﺎﻧﺎ،
ﻓﮑﻴﻒ ﻟﺎﻳﻘﺎل
ﻠﻠﺨﺎﻟﻖ ﺍﻟﺠﻠﻴل
ﻠﻄﻴﻒ، ﺍﺫ ﺧﻠق
ﺨﻠﻘﺎ ﻟﻄﻴﻔﺎ ﻭﺟﻠﻴﻠﺎ،
ﻭﺭﮐّﺐ فی اﻟﺤﻴﻮﺍﻥ
ﻤﻨﻪ ﺍﺭﻭﺍﺣﻬﺎ،
ﻭ ﺧﻠق کلّ ﺠﻨس ﻣﺘﺒﺎﺋﻨﺎ
ﻣﻥ ﺠﻨﺴﻪ فی اﻟﺼﻮﺭﻩ،
ﻭﻟﺎ ﻳﺸﺒﻪ ﺑﻌﻀﻪ
ﺑﻌﻀﺎ؟ ﻓکلّه ﻟﻄﻴﻒ
ﻣﻥ اﻟﺨﺎﻟق اﻟﻠﻄﻴﻒ
ﺍﻟﺨﺒﻴﺮ فی ﺘﺮﮐﻴﺐ
ﺻﻮﺭﺗﻪ، ثمّ ﻨﻈﺮﻧﺎ
ﺍلی اﻟﺎﺷﺠﺎﺭ ﻭﺣﻤﻠﻬﺎ
ﺍﻃﺎیبها ﺍﻟﻤﺎﮐﻮلة
ﻣﻨﻬﺎ ﻭﻏﻴﺮ ﺍﻟﻤﺎﮐﻮﻟﻪ،
ﻓﻘﻠﻨﺎ ﻋﻨﺪ ﺫﻟک
انّ خالقنا ﻟﻄﻴﻒ
ﻟﺎ ﮐﻠﻄﻒ ﺧﻠﻘﻪ
ﻓفی ﺼﻨﻌﺘﻬم ﻟﻄﻴﻒ
ﺑﺎﻟﻄﻒ ﻧﺰﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﺍﺗﺨﺎﺫ
ﺻﻨﻌﺖ (ﻭ ﻫﻨﺮ ﻭ ﺩﻗّﺖ)
ﺍﺳﺖ.ﮐﺴﻴﮑﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﻭﭼﻴﺰﻯﺮﺍ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻟﻄﻒ
ﻭﻣﺤﺒﺖ، ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﺩﻗﺖ ﻭﺩﺭ ﺳتیعمل
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻣﺎ ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ
ﺸﺨصی ﺭﺍ ﻟﻄﻴﻒ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﭘس
ﭼﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺎﻟق
ﺠﻠﻴل ﺮﺍ ﻟﻄﻴﻒ
ﻧﺨﻮﺍﻧﻴﻢ؟ ﻟﻄﻴﻒ
ﺍﺳﺖ ﻭﻗتی اﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻄﻒ
ﻭﺑﺎ ﺟﻠﺎﻟﺖ و ﻋﻈﻤﺖ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﺭﻭﺍح ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺘﺮﮐﻴﺐ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻫﺮﺟﻨس
ﻭ ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫم ﺠﻨس ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻟﻄﻒ
ﺍﺯﺧﺎلق ﻮﻟﻄﺎﻓﺖ
ﻭﻧﺮﻣﺶ ﻭﺩﻗّﺖ
ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ ﻭﺍﺑﺪﺍع
اﺯ ﺧﺎﻟق ﺨﺒﻴﺮ
ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ، ﺩﺭ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺷﮑل
ﻮﻫﻴﺄﺕ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺭﺧﺘﺎﻥ
ﻮﺑﺎ ﺭﻃﺐﻭ ﻣﺎﮐﻮل
ﻮﻏﻴﺮﻣﺎﮐﻮل اﻥ
ﻨﻈﺮ ﮐﻨﻴﻢ، ﻣﻴﺪﺍﻧﻴم
که ﺧﺎﻟﻖ ﻣﺎ ﻟﻄﻴﻒ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﻠﻄﺎﻓﺖ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺼﻨﻮﻋﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. اﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮ ﻗﻠﻨﺎ ﺍﻧّﻪ ﺳﻤﻴﻊ،
ﻟﺎﻧّﻪ لا ﻳﺨفی
علیه ﺍﺻﻮﺍﺕ ﺧﻠﻘﻪ،
ﻣﺎﺑﻴﻥ اﻟﻌﺮﺵ
ﻭ ﺍﻟثرﻯ، ﻣﻥ اﻟﺬﺭة
ﺍلی اﮐﺒﺮﻣﻨﻬﺎ،
فی ﺒَﺮﻫﺎ ﻭﺑﺤﺮﻫﺎ،
ﻭﻟﺎ ﺗﺸﺘﺒﻪ ﻋﻠﻴﻪ
ﻟُﻐﺎﺗﻬﺎ ﻭﻣﻴﮕﻮﺋﻴم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳمیع ﺸﻨﻮﺍ
ﺍﺳﺖ،ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺮﻯ
اﺯﺍﺻﻮﺍﺕ ﺩﺭ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺯﻣﻴﻥ ﺘﺎﻋﺮﺵ
ﻭﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ثری ﺑﺮﺍﻭﻣﺨفی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﺯ ﺫﺭﻩﺍﻯ
ﺘﺎ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﭼﻴﺰﻫﺎ، ﻭﺩﺭﺧﺸﮑﻴﻬﺎ
ﻭﺩﺭﻳﺎﻫﺎ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ،ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ
ﺻﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺑﺮﺍﻭ ﻣﺨﻠﻮﻃ ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ،ﻭﻣﺨﻔی
ﻨﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.ﺍﻣﺎم
ادﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮ ﻗﻠﻨﺎ ﺍﻧّﻪ ﺑﺼﻴﺮ
ﻟﺎ ﺑﺒﺼﺮ،ﻟﺎﻧّﻪ
ﻳﺮﻯأثر ﺍﻟﺬﺭة
ﺍﻟﺴﺤماء فی اﻟﻠﻴلة
، ﺍﻟﻈﻠﻤاء
علی اﻟﺼﺨﺮة ﺍﻟﺴﻮﺩاء
،ﻭ ﻳﺮﻯ ﺪﺑﻴﺐ ﺍﻟﻨﻤل
فی اﻟﻠﻴلة ﺍﻟﺪﺟناء
،ﻭﻳﺮﻯ ﻣﻀﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﻣﻨﺎﻓﻌﻬﺎ، ﻭﺍثرﺳﻔﺎﺩﻫﺎ
ﻭ ﻓﺮﺍﺧﻬﺎ ﻭ ﻧﺴﻠﻬﺎ،
ﻓﻘﻠﻨﺎ ﻋﻨﺪ ﺫﻟک
اﻧّﻪ ﺑﺼﻴﺮ ﻟﺎ
ﮐﺒﺼﺮ ﺧﻠﻘﻪ ﻭﻳﺎﻣﻴﮕﻮئیم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺼﻴﺮ
ﺍﺳﺖ، ﻭلی ﺒﺼﻴﺮ
ﺑﺪﻭﻥ ﺒﺼﺮﻭﭼﺸم
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍثرﺫﺭّﻩ ﻧﺎﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍ(ﻣﻮﺭﭼﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺭﻳﺰﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺫﺭﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ)ﺩﺭ ﺷﺐ
ﺗﺎﺭﻳک که ﺭﻭﻯ
ﺴﻨگ ﺴﻴﺎهی ﺮﺍﻩ
ﺑﺮﻭﺩ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ،ﻭﺣﺮﮐﺖ
ﻭﺻﺪﺍﻯ ﭙﺎﻯ ﻤﻮﺭ
را ﺩﺭﺷﺐ ﺗﺎﺭﻳک
می ﺒﻴﻨﺪ ﻭﻣﻴﺸﻨﻮﺩ.ﻭﻣﻀﺎﺭ
ﻭﻣﻨﺎﻓفع اﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ (ﺧﻮﺍﺹ
ﺷﻴﻴئ ﻮ ﺍعَمّاءل
ﻤثبت ﻣﻨﻔی ﺘﮑﺎﻣلی
آﻧﺮﺍ) ﻭ ﻧﻴﺰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل ﻮﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭ ﺑﺼﻴﺮ،ﻭلی ﻨﻪ
ﺑﺎ ﭼﺸم تن اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭼﺸم ﺘﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺩﺭ ﺩﻳﺪﻥاﺳﺖ ﻭﺣتی
اﺯﻫﻤﻪ ﭼﺸﻤﻬﺎﻯ
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻣﺒﻴﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﻳﻥ
ﺒﺤث ﺩﻳﻨﻰ،ﺍﺯﭼﺸم
ﭙﻴﺮالهی ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭتجلّیات
الهی ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ. ﺭﺍﻭﻯﻨﻴﺰﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
،ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺴﺌﻮﺍل
کننده ﺩﻫﺮﻯ ﻮﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺸﺪ.
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﻮﺩ،ﻭلی
ﻤﻮٴﻤﻥ اﻭم
کنندﻩ ﻭﺳﺎﻟک الهی
ﺒﻮﺩ ﻭﺑﺎ ﺍﻣﺎم
اوم دﻫﻨﺪﻩ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺒﺮﺗﺮﻯ ﭙﻴﺮ ﻭﻣﺮی
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻬم اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺨﺼﺎ ﭘﻴﺮالهی
ﺴﺎﻟک ﺼﺎﺩق ﻮﻃﺎﻟﺐ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﺍﺑﻮﻯﻤﻌﺮفی
ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺑﺰﺭگی اﺯﺩﺳﺖ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻨﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
عمیقا ﻭ ﻗﻠﺒﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺩﻭﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻣﻴﭙﺮﺳﺘﺪ، ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻭﻝ، ﺻﻮﺭﺕ
حسینی ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮﺗﺤﮑّم ﭙﻴﺮ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺩفع ﺸﺮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1101 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ39ﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺑﻮ ﺷﺎﮐﺮ
ﺩﻳﺼﺎنی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق
ﻮﺍﺭﺩ ﺷﺪ ﻭﮔﻔﺖ:
اﻧّک اﺣﺪ ﺍﻟﻨﺠﻮم
اﻟﺰﻭﺍﻫﺮ، ﻭﮐﺎﻥ
ﺁﺑاؤک ﺒﺪﻭﺭﺍ ﺑﻮﺍﻫﺮ،
ﻭ ﺍﻣّﻬﺎﺗک
عقیلاﺕ ﻋﺒﺎﻫﺮ،ﻭﻋﻨﺼﺮک
ﻤﻥ اﮐﺮم اﻟﻌﻨﺎﺻﺮ،
ﻭﺍﺫﺍ ﺫﮐﺮ ﺍﻟﻌﻠﻤاء
،ﻓﺒﻜت ﺸنی اﻟﺨﻨﺎﺻﺮ،
ﻓﺨﺒّﺮنی اﻳّﻬﺎ
ﺍﻟﺒﺤﺮﺍﻟﺨﻀم
اﻟﺰﺍﺧﺮ، ﻣﺎ ﺍﻟﺪﻟﻴل
علی ﺤﺪث اﻟﻌﺎﻟَم
ﺩﻳﺼﺎنی ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮﻳکی اﺯﻧﺠﻮﻡ
(ﺯﺍﻫﺮ)ﻭﺳﺘﺎﺭﻩ
ﺷﺐ ﺍﻓﺮﻭﺯﻫﺴﺘﻰ،ﻭ
ﭘﺪﺭﺍﻧﺖ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺑﻪ
ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ نورانیّت
ﺑﺎﻫﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻣﺎﺩﺭﺍﻧﺖ
ﻫﻤﻪ ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ ﻋﺒﻬﺮﻯ
ﻮﺑﺎ ﻋﻈﻤﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﺮﻣﺶ ﻭنورانیّت
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻋﻨﺼﺮ
ﻭﺫﺍﺕ ﺗﻮ، ﺍﺯﭘﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺗﺮﻳﻦ،
ﻭﭘﺮ ﻓﻀل ﻮﻣﻘﺎم
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﺬﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺬﮐﺮﻋﻠﻤﺎ ﺑﺸﻮﺩ،
ﻫﻤگی ﺨم ﺸﺪﻩ، ﺗﺎ
ﺗﻮ ﭼﻮﻥ اﻧﮕﺸتی
ﻤﺸﺨﺺ ﮔﺮﺩﻯ.ﭘس
ﺍﻯ ﺪﺭﻳﺎﻯ ﺒﺨﺸﻨﺪﻩ
ﻭﺳﺮﺷﺎﺭ، ﺑﮕﻮ
ﮐﻪ ﺩﻟﻴل ﺤﺎﺩث
و مصنوع ﺑﻮﺩﻥ
هستی ﭽﻴﺴﺖ؟ (ﻧﺠﻮﻡ)
ﺟمع ﻨﺠم ﻮﺳﺘﺎﺭﻩ
،ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
الهی ﺪﺭﺍﺳﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺡ، ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻮﺭﺍﻩ ﺟﻮئی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﺳﻔﺮالهی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺷﺐﻫﺎﻯ ﺘﺎﺭﻳک
بی ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﺍﺯﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺩﻳﮕﺮالهی اﺳﺖ.ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
که ﺷﺨﺼﺎ ﻧﻘﺶ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣلی
ﺮﺍ ﺍﻳﻔﺎ ﻣﻴﮑﺮﺩ،
ﺩﺭ ﻭﺍقع اﻭﻟﻴﻥ
ﻤﻘﺎﻡ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺘﻘﻠﻴﺪ ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺭﻫﺮﻭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
هُداﻳﺖ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
( ﺯﺍﻫﺮ ﻭ ﺯﻫﺮﺍ) نورانیّت
ﻭﺟﻮﻫﺮﻳﺖ ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯﻣﻘﺎم
ﻔﺎﻃمی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ،ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﺒﺮﻭﺵ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺑﻮﺍﻫﺮ)ﺟمع ﺒﺎﻫﺮ
ﻭ ﻣﻨﻮّﺭ ﮐﻪ ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ ﻧﻮﺭ،ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘلی ﺼﺎﺣﺐ ﺍﻳﻥ
ﻤﻘﺎﻡ،ﻫﺮﮐسی ﺮﺍ
ﺑﺤﻴﺮﺕ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ.(ﻋﻘﻴﻠﺎﺕ)
ﺟمع عقیله ﻭﻋﻘﻴﻞ،
ﻳﺎ ﻫﻤﺴﺮ ﻭﻳﺎ ﺯﻥ
ﻮﻣﺮﺩﻯ که ﺩﺍﺭﺍﻯ
عقل ﺳﺮﺷﺎﺭﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻳﺎﺣﺪّ
ﺍﻗل عقل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی ﺪﺭﺳﺎﻟک
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﻭﻟﺰﻭم ﺴﻠﻮک الهی
ﺮﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ، ﻭﺑﺪﺍﻥکوﺷﺎ
ﻳﺎ ﺑﺪﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﻋﺒﺎﻫﺮ)ﺟمع
هر ﻋﺒﻬﺮﻯ،ﻋﻈﻴم
همراﻩ ﺑﺎ ﻧﺮﻣﺶ
ﻭﻏﻴﺮ ﺗﺮﺳﺎﻥ،
ﻭ ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﺭﺍنی
ﺒﺎ ﮐثرﺕ ﻧﻮﺭ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ،ﻭ ﻳﺎﻧﻮﺭﻋﻘلی
وﺍﻓﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻨﻮﺭ ﻣﺎﻩ ﺷﺪﻳﺪ
ﻭلی ﺨﻨک ﻮﺍﺭﺍم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺑُﺪﻭﺭ)
ﺟمع ﺒﺪﺭ ﻭﻣﺎﻩ
ﺷﺐ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻫﺮ ﻭﭘُﺮ
ﻧﻮﺭﺑﺎﺷﺪ، ﻭ(ﺩُﺭّﻩ)
ﻳﺎ (ﺩُﺭ) ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮﻭﺍﺭﻳﺪ
ﺩﺭﻳﺎ ﻭﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.(ﻋﻨﺼﺮ) ﺫﺍﺕ
ﻭ ﺍﺻل ﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ کرﺍﻣﺖ
ﻭﻓﻀل ﻮﻣﻘﺎﻡ،
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻋﻘلی
ﻮ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ،
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ اﺧﻠﺎقی
ﻮﺻﻔﺎتی اﺳﺖ.ﻋﻠﻤاء
ﺪﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ ﻮﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ، ﺍﮔﺎﻫﺎﻥ ﻮﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ (ﻋﺎﻟِﻢ)
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺎﻫﺪ الهی ﺒﻮﺩ.
ﻭﺍﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﻭﻧﻪ ﺑﻤﻌنی
کتاﺏ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻳﺎ
آخوند. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻨﺎم
علما ﻣﻄﺮح ﺸﻮﺩ،
ﺗﻤﺎم اﻧﮕﺸﺘﺎﻥ
اﺷﺎﺭﻩ ﺍﻓﺮﺍﺩ،ﻭﺗﻌﻈﻴﻢ
ﻭﺳﺘﺎﻳﺶ ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺪﺭﺣﺎل اﺷﺎﺭﻩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ، ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ ﺨم ﺸﺪﻩ
ﺩﺭﮐﻒ ﺩﺳﺖ ﺟمع
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎﺍ
ﻧﮕﺸﺖ( ﺧﻨﺼﺮ ﻭ ﺍﺑﻬﺎﻡ)
ﻧﺸﺎﻥ گرﻯ،ﻳک
اﻣﺮﻣﻬم ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ.(ﺑﺤﺮ) ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﭙُﺮ(ﺧَﻀﻢ) ﻭﭘﺮﺩه
ﻭﺟﻮﺷﺶ، ﺍﺯﻏﺬﺍ
ﻭﻣﺮﻭﺍﻳﺪ ﻭثرﻭﺗﻬﺎﻯ
بی ﭙﺎﻳﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻔﮑﺮﻭﻋﻘﻞ ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎنی
ﺪﺭ ﻭﺳﻌﺖ ﻭﺩﻫﻨﺪگی
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.(ﺯﺍﺧﺮ)
ﭘﺮﺟﻮﺵ ﻭﺳﺮﺷﺎﺭ
ﻭبی ﭙﺎﻳﺎﻥ ﺪﺭﺩﺍﺭﻧﺪگ
اﺳﺖ.(حَدَث) ﻳﺎﺣﺎﺩث
ﺑﻮﺩﻥ ﺪﻧﻴﺎ، ﻳﻌنی
ﻘﺪﻳم ﻮﺍﺯلی ﻨﺒﻮﺩﻥ
ان و مصنوع اﺳﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ که ﺩﺭ ﺍﺩﻭﺍﺭﻯ
ﻨﺒﻮﺩﻩ، ﻭﺑﻌﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺩﻧﻴﺎﻯﻤﺎﺩﻯ ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻧﺎﻣﺮئی
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﺪﺍﻭم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﺻل
اﻭّﻟﻴﻪ ﺍﻥ اﺯ(ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭج اﺯﻫﺴﺘﻰ)
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻣﺪﻩ،
ﻭﻣﺒﺪﺍ (ﮐﻥ ﻔﮑﺎﻥ)
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﮐﻪ ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
الهی ﺪﺭﻫﻤﺎﻥ
اﺯﻝ، ﻭﻗﺖ ﺻﺪﻭﺭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺒﺸﻮ،ﻫﻤﺎﻥ
گاﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺩﺭﻫﺴتی ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ،ﭼﻮﻥ
اﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﺪﻧﺒال
ﻨﻤﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﻤﺎﺩﻩ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺘﮑﺎﻣ
گیاﻫﺎﻥ ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،
ﭼﻪﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻮﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،ﺣﺮﮐﺘﻰ
(ﻣﺪﺍﺭﻯ ﻮﺩﻳﺮﭘﺎ)
ﺩﺭﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻄﻮﺭی که ﻣﺎ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ، ﺟﺰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺪﺍﺭﻯﻮبی
اثر تکاملی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﺭﻭح
ﻤﺎﺩﻩ، ﻭﺩﺭ ﺭﻭح
اﺗﻢ، ﻭﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﻯ
اثیرﻯ ﻮﻗﺒل
از آن ﻤﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺍﺗم ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺪﺭﺍﺯ ﺗﺤﻘق ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻗﺎﺑل ﺘﺸﺨﻴﺺ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﺍﺗﻤﻬﺎﻯ ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺮﻭح ﭽﻮﻥ هرﺭﻭح
ﻔﺮﺩﻯ ﺪﺭﺍﻧﻮﺍع
ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺎﻧﻮﺍع ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ، ﻭﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍع
گیاﻫس ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
کنند ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺭﻭخ ﻔﺮﺩﻯ ﺒﺸﺮﻯ،
ﺩﺍﺭﺍﻯ کرﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻘلی کاﻓﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩﻯ ﻮﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻭﺑﺎ ﻓﻬم ﻮﻋﻠﺎﻗﻪ،
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﻴچ ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻮﻋﻰ ﻗﺒل ﺒﺸﺮﻯ
ﺴﺮﺍغ ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻧﻬﺎئی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪﺍﻯ
ﺒﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ،
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺎﺋم ﻴﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺎﺯ ﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ،
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮﺩﻭﺭﻯ اﺯ ﺟﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ ﺪﺭﺍﻧﻮﺍع
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ ﻣﻄﻠﻖ،
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻓﺮﺍﻭﺍنی
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ.(ﺣﺪﻭث
) ﺑﻤﻌنی ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ
هر ﺤﺎﺩثه ﻏﻴﺮ ﻣﺘﺮﻗﺒﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺗﻰ ﻭﺗﺪﺭیجی
ﻮ ﻧﻮﻋﻰ، ﻭ ﺩﺭ ﺭﻭح
ﺒﺎ ﺍثاﺭﻯ
عقلی هستند ﻭلی
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﺪم
ﺪﺭ ﺍﺯل ﻨﺎﮔﻬﺎﻥ
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺍﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺻل اﺭﻭﺍح
ﻔﺮﺩﻯ، ﻭﻳﺎ ﺍﺻل
ﻤﻮﺍﺩ ﺟﻬﺎﻥ، ﻭﻳﺎ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮغ ﻮﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
کمال نوعی ،ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗبی الهی ﻮ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻭﻏﻴﺮ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺭﻭﺍح ﺪﺭﺣﺎل
تکامل ﭽﻮﻥ ﺒﺸﺮ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻓﺮﻣﺎﻥ
(ﮐﻥ ﻔﮑﺎﻥ) ﺍﺯلیو
حتی قبل ازلی ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﻧﻬﺎ،
ﺍﻳﻥ ﻔﺮﻣﺎﻥ ﺸﺪﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺩ، ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻣﺪﻧﺪ
ﻭ ﺍﺯ(ﺍﺻل ﺨﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ)
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭلی ﻤﺎ
ﺗﺼﻮﺭﻋﺪم ﻮﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭﻫﺴتی
ﭙﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭلی اﻳﻥ
ارﻭح ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﻣﺒﺪﺍ
ﺍﺯلی ﺨﻮﺩ،ﭼﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠق
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﭼﻮﻥ ﻨﻘﻄﻪﺍﻯ ﻣﻘﺎﺑل
ﻤﻄﻠق الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺍﺯل
ﺘﺎ ﺍﺑﺪ بی اﻧﺘﻬﺎ
ﺍﺯﻃﺮﻓﻴﻦ، ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﻄﻠق ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ ﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺻﻞ (ﺍﻃﻠﺎﻕ و
مطلق ابسولوت )
ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ (ﻧﺴﺒﻴﺖ)
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﺘﺪﺭیجی
ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﺘﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮﺟﻤﺎﺩﻯ،
ﻭﺍﻧﻮﺍع گیاهی
ﻮﺣﻴﻮﺍنی ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺴﺮ ﺍﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭﺍﻭﺭﺩﻧﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
الهی ﻮﺍﺭﺍﺩﻯ ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻴﺸﺎﭘﻴﺶ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
ﺒﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﺴﺒﻘﺖ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺎﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﺑﺸﺮﻳﺖ،
ﻭﺣتی اﺯ ﻓﻮق بشریّت
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﺪم ﺪﺭ ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺍﺯ
ﺍﺯل ﺘﺎ ﺍﺑﺪ ﺭﺍ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ، ﻭﻣﺸﻤﻮل
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
الهی ﺒﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺍﺯل
ﺼﺎﺩﺭ ﺷﺪﻩ، ﺑﻨﺎﻡ
(ﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ) ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل
می ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻳﻌنی
ﻔﺮﻣﺎﻥ ﺸﺪﻥ ﺭﺍ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ، ﻭﮐﻴﻨﻮﻧﻴتی
ﻤﺘﻮﺍلی ﺪﺭ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﭙﻴﺶﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﺗﺎﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻯ ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮعی اﻳﻨﺪﻩ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪﻳﺖ، ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻔﺮﻣﺎﻥ کن ﻔﻴﮑﻮﻥ
ﺘﺤﻘﻖ ﻳﺎﺑﺪ. ﻭلی
اﻳﻨک ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﻭﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺻﻔﺎتی
ﻮﺍﺧﻠﺎقی ﻮﺍﻳﺪآلی
اﻳﻥرَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،
ﺗﺤﻘق ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
کن ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
عبوﺭ ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ ﺍﻣﻴﺰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﺍﺯ
ﻣﺮﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋﻢ،ﻣﺤﺎل
اﺳﺖ ﮐﻪﺭﻭحی ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﻭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﺗﮑﺮﺍﺭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ،ﺑﺎﺯسعی ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣلی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ،ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ، ﻭﭘس ﺍﺯﻋﺬآب
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﺠﻬﺎونوم
ﻴﺎ ﺟﻬﺎﻥ،
وگوهانوم
تورات بمعنی دوزخ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
ﻤسخ اﻣﻴﺰ، ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﻔﻬم عقلی ،ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺼﻤﻴم ﻮ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻮﺻﺒﺮ ﺍﺧﻠﺎقی
ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺩﻭﺭﻩ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ
سلوک الهی ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻬﻔﺖ (ﻳﻮم
اﻟﻠﻪ) ﻳﺎﺷﻬﻮﺩ
تجلّیات الهی ﻤﻮﻓق
گرﺩﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
اﻧﺴﺎﻥ عاﻗﻞ ﺷﺪﻩ
ﺟﺰﺋﻰ، ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺼﻤﻴم ﻮ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺭﺍﻩ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ، ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺪﺭﻫﺴتی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻴﻥ اﺯﻟﻰ،
ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
کن ﻔﻴﮑﻮﻥ ﺮﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺍﻧﺮﺍ
ﺗﺒﺪﻳل ﺒﭽﻴﺰﻯ
ﻤﺎﻧﻨﺪ (ﮐﻥ ﻔﻠﺎ
ﻳﮑﻮﻥ) ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻟﺎﺟﺮم
ﺒﺎﻳﺪ ﻣﺠﺮم ﻮﮔﺎﺭﻣﻪ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍئی ﻤسخ
آﻣﻴﺰ ﺑﺠﻬﺎﻥ
گرﺩﺩ. ﺗﺎ ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣتی ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﻭﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻥ
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭﺍﺕ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺤﺎل ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎ
ﻳﻜﺒﺎﺭ ﻣﻮﺍفق
ﺒﺪﺭک اﻫﻤﻴﺖ سلوک
الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
زنده سلوکی ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ همیشه ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنیﺮﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ فوق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺎﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻋﻈﻴﻢ ،ﺩﺭﺟﺴم
ﻮﺻﻮﺭﺕ ﻭﺩﺭﻋﻘل
ﻮ ﺳﻴﺮﺕ، ﻭﺩﺭﻣﻘام
ﻨﻮعی ﻮﺗﺠلی اﻟﻬﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥﺒﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎل ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭﺍﺭﻭﺍح ﻔﺮﺩﻯ،ﺣتی
در کمتر ﺍﺯ ﻭﻳﺮﻭس
،ﺭﻭﺯﻯ ﻮﺯﻣﺎنی
ﺪﺭﺍﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺑﺎﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﻮﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺑﻘﻮل
عرﻓﺎ، ﺭﻭﺯﻯ ﺠﻬنم
اﺯ ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ ﺨﺎلی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﻭﻫﻤگی
ﺒﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ بی
اﻧﺘﻬﺎﻯ الهی ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻟﺬﺍ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺩﻧﻴﺎ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ (ﺣﺎﺩث ﺍﺯﻟﻰ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﻌنی ﻤﺒﺪءی
الهی ﻮ ﺍﺯلی ﻮﻗﺪﻳﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻫﺎﻯ ﻨﻮعی
ﺤﺎﺩث ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﻧﻮعی ﻮﺻﻮﺭﺗﻰ
ﻧﻮعی ﻤﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪﻧﺪ،
ﻭ(ﺣﺪﻳث ﻭﺟﺪﻳﺪ)
ﻭﺣﺎﺩث ﻭﺍقعی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺣﻘﻴقی
ﻮﺍﺻﻴل ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﺑﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻬﺎئی
ﺪﺭﻣﻄلق اﺑﺪﻳﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.(ﻋﺎﻟَﻢ)
ﺑﺎﻓتح لام ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻥ،
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
عالِم ﺒﺎﮐﺴﺮﻟﺎم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺎﻩ ﻭﺑﺎ
ﻋﻠم عقلی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭح اﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل الهی ﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺍﻗﻞ، ﺳﺎﻟک ﻤﻮفق
ﺪﺭﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺗﻮﻓﻴق ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺍقعی ﻮﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﻠﻖ، ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎئم
ﺒﺮﻭﺵ سلوک ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎن اﺳﺖ. ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎﺯﻩ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ، ﺣﺎﺩثه ﺍﻯ
ﻣﻬﻴﺐ، ﻭﺣﺪﻳثی
گفتنی ﻘﺎﺑل ﺮﻭﺍﻳﺖ
رؤیای شهودی ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺳﺘﺎﻳﺸﮕﺮﻯ
بی اﻧﺘﻬﺎ، ﻧﻴﺰ
(ﺣﺎﺩثه ﺍﻯﺤﺪﻳث
) ﻭﺟﺪﻳﺪ ،ﻭﺩﺭﺣﮑم
ﺤﺪﻭث ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺪﺭﺍﺣﻮﺍل ﻮﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺫﺍﺗﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اوﺳﺖ. ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺣﺪﻭث
ﻫﺴتی عالم ﻮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻋﺎﻟم ﻮﮐﺎﻣل ﭙﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ: ﻴُﺴﺘﺪَل
علیه ﺑﺎﻗرَبّ
ﺍﻟﺎﺷﻴاء ﺍﺯﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻥ
اﺷﻴاء ﻮﺍﻣﻮﺭ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
اﻳﻥ اﺳﺘﺪﻟﺎل ﺮﺍ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺍﻣﺮﻯﺤﺎﺩث
ﺍﺳﺖ.ﻭﺷﺎﻣل هرﭼﻪ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻳﺎﺍﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻏﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺘﺨم ﻤﺮغی ﺮﺍ ﺍﺯﮐﻮﺩکی
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ، ﻭﺍﺯ
ﺩﺍﺧﻞ ﺳﺮﺑﺴﺘﻪ
ﺍﻳﻥ ﺘﺨم ﻤﺮغ ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺍﻭﺭﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺨم ﻤﺮغ ﺴﺮﺑﺴﺘﻪ
ﺗﺒﺪﻳل ﺒﻄﺎﻭﻭس
ﺯﻳﺒﺎئی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.

حدیث 1102 - ﺍﺯﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۳ﺹ40
بحاﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍیة ﻗﺮﺍﻧﻰ هو ﺍﻟﺬﻯ ﺨﻠق
ﻠﮑم ﻤﺎ فی اﻟﺎﺭﺽ
ﺟﻤﻴﻌﺎ ثمّ اﺳﺘﻮﻯالی
اﻟﺴﻤاء ،ﻓﺴﻮﺍﻫﻥ
ﺴبع ﺳﻤﺎﻭﺍﺕ،
ﻭﻫﻮ ﺑﮑلّ ﺸﻴئ
علیم
ﺨﺪﺍﺋﻴﮑﻪ ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ هست
،ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ ﺍﻓﺮﻳﺪ
(ﺗﺎ سلوک الهی
کنید ) ﻭ ﺳﭙس ﺧﻮﺩ
ﺑﺮ ﺍﺳﻤﺎﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺖ، ﻭﺍﻧﺮﺍ
ﻫﻔﺖ ﺍﺳﻤﺎﻥ ﻨﻤﻮﺩ.(
سلوک الهی ﺮﺍ ﺩﺭﻫﻔﺖ
ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺮﻭحی ﻨﻤﻮﺩ ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎنی
هفتمین ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺷﺪ،ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ، ﻭﺑﺨﺼﻮﺹﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺑﻬﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺪﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑغیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﻭﺍﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻳﻥ اﺧﺒﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﺯﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺍعَمّاءل
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﻭﻳﺎ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﻮﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺑﺮ ﺍﻳﻥ ﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺗﻮﺍﻧﺎ، ﻭﺑﺎ
ﺣﮑﻤﺖ ﺑﻨفع ﺨﻮﺩ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﻬﻔﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻣﮕﺮﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ،ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮالهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍنی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﮐﻪ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ،
ﺍﻣﺮﻯ ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻨﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻋﺪمی ﻮﺧﻠﺎ
ٴﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﭙﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ،
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﻔﺮﺍغ ﻘﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﺳﻤﺎﻥ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ،
ﻳﺎﺍﺳﻤﺎﻥ ﻤﺪﺍﺭﺍﺕ
ﺳﻴﺎﺭﺍﺕ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻯ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ هرﮐﺪﺍم
اﺯﻗﺪﻳم هفت ﺍﺳﻤﺎﻥ
سیّارات ﺘﺼﻮﺭﻣﻴﺸﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
کهکشان هاﻯ ﺪﻳﮕﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺧﻮﺷﻪﻫﺎﻯ ﭽﻨﺪ
ﺻﺪ هزار ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻰ،
ﺍﺯﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑﻫﺴتی
هست .ﮐﻪ ﻣﺎﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
از ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻳک
ﺴﺘﺎﺭﻩ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.ﻭلی
کهکشاﻧﻬﺎﻯ ﻤﺘﻌﺪﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﻮﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ
ﻮﺣﺪﻳثها، ﺍﺳﻤﺎﻥ
عواﻟم الهی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻫﻨﮕﺎم ﺮﻭٴﻴﺖ
ﻫﺮ ﻳک اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ الهی اﺳﺖ.
ﻭﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ ﺸﺎﻫﺪ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ (ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) ﻋﻘلی ﻮﻣﻘﺎمی
ﻮﻧﻮعی ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭح اﻧﺴﺎﻥﺴﺎﻟک
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻳکی اﺯﺍﻳﻥ اﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺧﻮﺷﺒﺨﺖ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ هفتم
عرﺵرَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﮐﻪ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ الهی
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ هستند.
ﻭﻣﻌﺼﻮم اﺯﻫﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﻋﺬآب
ﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺻﺎﺣﺐ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻣﻮﻟﺎ
ﻋلیّ ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻥ
آیة ﻗﺮﺍنی ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
هو ﺍﻟﺬﻯ ﺨﻠق ﻠکم
ﻤﺎ فی اﻟﺎﺭﺽ ﺟﻤﻴﻌﺎ،
ﻟﺘﻌﺘﺒﺮﻭﺍ ﺑﻪ،ﻭ
ﺗﺘﻮﺻّﻠﻮﺍ ﺑﻪ
ﺍﻟﻰ ﺭﺿﻮﺍﻧﻪ،ﻭ
ﺗﺘﻮﻗّﻮﺍ ﺑﻪ ﻣﻥ
عذآب ﻧﻴﺮﺍﻧﻪ
ثمّ، اﺳﺘﻮﻯ الی
اﻟﺴﻤاء ،ﺍﺧﺪ
فی ﺨﻠﻘﻬﺎ ﻭ ﺍﺗﻘﺎﻧﻬﺎ،
ﻓﺴﻮﺍﻫﻥّ ﺴبع ﺴﻤﺎﻭﺍﺕ،
ﻭﻫﻮ ﺑﮑلّ ﺸﻴئ
علیم ،ﻭ ﻟﻌﻠﻤﻪ
ﺑﮑلّ ﺸﻴئ، ﻋﻠم
اﻟﻤﺼﺎﻟﺢ، ﻓﺨﻠق
ﻠﮑم کلّ ﻤﺎ فی
اﻟﺎﺭﺽ ﻟﻤﺼﺎﻟﺤﮑﻢ،
ﻳﺎ بنی آدم ﺧﺪﺍﺋﻴﮑﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻫﺴﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ
( سالکان ولایتهای
ششگانه ) ﺍﻓﺮﻳﺪ.
ﺗﺎﻋﺒﺮﺕ و
عبور تکاملی ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺮﺿﻮﺍﻥ بهشت
شهودی ﻮﺭﺿﺎﻳﺖ
الهی ﺒﮑﺎﺭﮔﻴﺮﺩ.ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺗﻘﻴّﻪ ﻭﻣﺼﻮﻧﻴﺖ
اﺯﻋﺬآب ﺍﺗﺶ ﺟﻬﻨم
ﺒﻨﻤﺎﺋﻴﺪ. ﺳﭙس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭﺩﻗﺖ
ﮐﺎﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﻗﺪﺍم ﻨﻤﻮﺩ. ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻫﻔﺖ ﺍﺳﻤﺎﻥ
کرﺩ.ﻭﺑﻬﺮ ﭼﻴﺰﻯ
علیم ﻮ ﺍﮔﺎﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﮔﺎهی اﺯﻣﺼﻠﺤﺖ
ﻭﻧفع ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ،ﺗﺎ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ سلوک الهی
اﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺟﺰ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺠﻬل ﻮ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﺗﻮﺣﺶ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻧفع اﻭ
ﮐﺴﺐ ﭘﺎکی ﻮﮐﻤﺎل
ﺮﻭﺡ ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
الهی اﺳﺖ. (ﻟﺘﻌﺘﺒﺮﻭﺍ
ﺑﻪ) ﺗﺎ ﺍﺯﺍﻥ
عبرﺕ ﻋﻘلی ﻮﻫﺸﻴﺎﺭﻯ
ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ.ﻳﻌنی
عبرﺕ ﻋﻘلی ﺠﺴﺘﻥ
اﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ،
ﻭﺣﮑﻤﺖ ﺷﻨﺎسی
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ، ﻭ ﻧﻴﺰﻋﺒﺮﺕ
ﻳﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺳّل ﺴﻠﻮکی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺭﻭﺵ ﻣﻘﺒﻮل
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭﻫﺮﻋﺼﺮ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻮﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮﻋﻘلی
ﻮﻧﻮعی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺗﺘﻮﺻّﻠﻮﺍ ﺑﻪ)
بدﺍﻥ ﺒﺮﺳﻴﺪ ،ﻭ
ﻭﺻل ﺸﻮﻳﺪ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ ،ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ تجلّیات
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻴﺪ ﻭ
ﻭﺻل ﻮ ﺍﺗﺼﺎل ﻮ
صِله ﻳﺎ ﺻﻠﺎﺕ ﻫﻤﺎﻥ
اﺭﺗﺒﺎﻃ ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤلی
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻮﻓﻴق
ﺪﺭﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ،
ﺷﺎﻧس ﻣرﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻳک عباﺩﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﺎ (ﺗﻮﺻّل ﻮﺗﻮﺳّﻞ)
ﻭﺣﻀﻮﺭ ﺍﻧﻬﺎ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺩفع ﺸﺮک ﻨﻤﻮﺩ،
ﺗﺎ ﺑﺮﺿﺎﻳﺖ ﻭﺭﺿﻮﺍﻥ
بهشتهای الهی ﺮﺳﻴﺪ.(ﺭﺿﻮﺍﻧﻪ)
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺍﻭ،
ﺭﺿﺎﻳت هاﻯ الهی
اﺯﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ الهی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺩﺭﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﮑﺎﻣﻞ، ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ، ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
عقلی ﻮﻣﻘﺎم ﺮﻭحی
ﺮﻓﺘﻪ، ﻭﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺒﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﺣتی ﺒﺎﻧﻮﺍع
گیاهی ﻮﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯﻯ ﺮﺍ ﭼﻮﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﻧﺒﺎل کنند ﻨﺪ.(ﺗﺘﻮﻗّﻮﺍ)
ﺗﻮﻗﻴﻪ ﻭ ﻭﻗﺎیة
ﻭ ﭘﻴﺶ ﮔﻴﺮﻯ و
تقوی ﻭﻣﺤﺎﻓﻈﺖ،
ﺍﺯﻋﺬآب ﺍﺣﺘﻤﺎلی
الهی ﺪﺭﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻨﺎﮔﻮﺍﺭ ﻭﺳﺨﺖ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺟﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥﺎﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺎﻳﺪ طی گرﺩﺩ.
(ﻧﻴﺮﺍﻧﻪ) ﺍﺗﺸﻬﺎﻯ
ان ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺷﻌﻠﻪﻫﺎﻯ
اﺗﺶ هم ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﺄﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺗﺸﻬﺎﻯ
ﺣﺴﺮﺕ ﻭﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪگی ﻨﺎﮔﻮﺍﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺩﺭﻓﻴﻠﻤﻬﺎ ﺑﺨﻮبی
ﺤﻴﻮاناﺕﺭﺍ ﺩﺭﺟﻨﮕﻠﻬﺎ
ﻭﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑﺎﺩﻫﺎﻯ
ﺴﻮﺯﺍﻥ ﺼﺤﺮﺍئی
ﻴﺎ ﻟﺠﻥﺰﺍﺭﻫﺎ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.(ﺍﺳﺘﻮﻯ)
ﺑﺮ ﺍﻥ ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ،
ﻭﺭﻭﻯ اﻥﺮﻓﺖ ﻭ
ﻧﺸﺴﺖ. ﻭﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﺍﺳﺘﻮﺍ
ﻳﺎ ﺳﺎﺧﺘﻦ) وتعقّل
ﻮ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺩﺭ ﺍﺳﻤﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺪﺑﻴﺮ
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘس ﺍﺯﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻣﺎﺩﻯ ﺠﺴﻢ، ﺑﺎﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺭﻭح ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﺩﺭﺳﻠﻮک
الهی ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺯﻣﻴﻥ ﺪﻧﻴﺎ، ﺯﻣﻴنی
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ،
ﻭﺟﺴم اﻧﺴﺎﻥ ﺰﻣﻴنی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻔس أمّاره
ﺣﻴﻮﺍنی اﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻔس أمّاره،
ﺧﻮﺩ ﺯﻣﻴﻨﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻭﺭﻭح الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺼﻴﺐ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﻥ ﻨﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨﻪ ﻭﻣﻠهمه
ﻭالهی ﺸﺪﻩ،ﺧﻮﺩ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺮﻭح
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.(ﺳماء) ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﻭﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﻧﻴﺰﻋﻮﺍﻟم
ﺮﻭحی ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠلی الهی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
،ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.(ﺍﺗﻘﺎﻧﻬﺎ)
ﺩﻗﺖ ﻋﻤل ﻮﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺍﻥ، ﻭ بی ﻨﻘﺺ ﺑﻮﺩﻥ
هرﮐﺎﺭ الهی اﺳﺖ.
(ﺳﻮﺍﻫﻦ) ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺳﺎﺧﺖ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭح اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ،
ﻫﻔﺖ ﻣﻘﺎم ﺘﺮﺑﻴتی
ﻮﻋﻘلی ﻮﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. (ﺳبع ﺴﻤﺎﻭﺍﺕ)
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯﻗﺪﻳم
ﺒﺮﺍﻯ هفت ﺳﻴﺎﺭﻩ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭﻣﺪﺍﺭﺍﺕ
ﺍﻥ،ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺯﻫم
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ،
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﺩﻭﺭﻯ اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻨﻈﺮﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﻫﻤگی ﺪﺭﺳﻘﻒ ﺍﺳﻤﺎﻥ
ثاﺑﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ ،ﻭ
ثوﺍﺑﺖ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﻤﺪﺍﺭﻫﺎئی ﺒﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳﻌنی
هفت ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ،
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻪ ﻧﻪ ﺳﻴﺎﺭﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻫم ﺒﺸﻮﻧﺪ.
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯﻫﻔﺖ
ﺍﺳﻤﺎﻥ، ﺗﻮﺻﻴﻒﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻔﺖ ﺩﺭﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻫﻔﺖ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ ﺮﻭحی
ﻮﻋﻘلی ﻮﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺍﻥ ﺮﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮﻯ الهی
ﭽﻮﻥ ﻨﻮﺡ، ﮐﺸﺘﻴﺒﺎﻥ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭﺳﻔﺮ ﺑﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ،ﺳﻔﺮﺑﺮﺍﺣتی
ﻮامنیّت ﻳﺎ (ﺍﻭم
کرﺩﻥ) طی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.(ﻣﺼﺎﻟﺢ)
ﺻﻠﺎﺣﻬﺎ ﻭﻣﻨﺎفع
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭﻧﻈﺮالهی
اﺳﺖ.ﻳﻌنی سلوک
الهی اﻧﻬﺎ، ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
،ﻭﺍﺻﻠﺎح ﻨﻔس ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮﺷﻬﻮﺍنی ﻮ ﻭﺣشی
ﺮﻭﺍﻥ ﻮ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﺎ
ﺑﺎﻟﻎ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
کمال ﻮﻋﻘل ﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
الهی اﻥ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺧﻮﺩﺳﺮ ﻭ ﺳﺮﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ ﺑﺤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺯﺍﺩ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭﺗﺪﺑﻴﺮﻃﺒیعی
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭﺳﺨﺘﻰ
ﮐﻪ بلایا ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭسلوک الهی ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ، ﺑﺎﺯ ﻧفع ﺴﺎﻟک
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺣتی غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
یا قشری های همه
مذاهب و ادیان
غیر سلوکی ﮐﻪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻬﻨم ﻮﻋﻘﺐﺭﻭﻯ
ﻨﻮعی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ
،ﺑﺎﺯ ﺑﻨفع اﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺮﺻﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺠﺪﻳﺪ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺎﻣﻴﻥ ﻨﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺘﺮﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ اﻣﺮﻭﺯ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﻭ ﻗﺪﺭ ﺍﻥ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.(بنی
ﺁﺩﻡ) ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻧﻮع
اﻧﺴﺎنی ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻭﺍقع اﻭﻟﺎﺩ ﺗﮑﺎﻣل
ﻴﺎﻓﺘﻪ اﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﺟﺪ ﻣﺸﺘﺮک ان اﻧﺴﺎﻥ
ﻮﻣﻴﻤﻮﻥ اﺳﺖ.ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣل الهی هر ﺯﻣﺎﻥ،
آدَم ﺑﺎ ﺍﺩﻣﻴﺖ،
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻭﮐﻤﺎل
الهی اﺧﻠﺎقی ﻮﺻﻔﺎتی
ﻮﻣﻘﺎم ﻮﻋﻘلی مُیَسّر
ﺩﺭ ﺑﺸﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺩم ﻤﺎﻧﻨﺪﻯ،
کیومرث و بقول
تورات آدم ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮدست
پرورده روحی الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
در بعثت و
رسالت ﺒﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﺪﺭ ﻭﺍﻗﻊ،
ﻫﻤگی اﻭﻟﺎﺩ ﺍﺩم
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی
خود ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
اگر که سالک
ئر پیمان هریک
از ولایتها و
کلاسهای
دبستانی ششگانه
بوده باشند ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺩم
گرﺩﻧﺪ ﻭﮐﺎﻣل الهی
و شایسته
انواع فوق
بشری اینده شوﻧﺪ.

حدیث 1103 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ41ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪﺍ ﺯﺍ ﻳﺸﺎﻥ ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﭼﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻠﺎﻳق
ﺮﺍ ﺑﺮ ﺍﻧﻮﺍع ﻮﮔﻮﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ،
ﻭﻳﮑﺴﺎﻥ ﺪﺭﻳک
ﻨﻮﻉ ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪه
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻠﺌﻠّﺎ
ﻳقع فی اﻟﺎﻭﻫﺎم
اﻧّﻪ ﻋﺎﺟﺰ ،ﻓﻠﺎ
ﺗقع ﺼﻮﺭة فی ﻮﻫم
ﻤﻠﺤِﺪ، ﺍﻟّﺎ ﻭﻗﺪ
ﺧﻠق اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭﺟل ﻠﻌل ﻴﻬﺎ ﺧﻠﻘﺎ،
ﻭﻟﺎ ﻳﻘﻮل ﻘﺎﺋﻞ،ﻫل
ﻴﻘﺪﺭ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭﺟلّ اﻥ ﻳﺨﻠق
علی ﺼﻮﺭة ﮐﺬﺍ ﻭ
ﮐﺬﺍ، ﺍﻟّﺎ ﻭﺟﺪ
ﺫﻟک فی ﺨﻠﻘﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ،ﻓﻴﻌلم
ﺒﺎﻟﻨﻈﺮ ﺍلی اﻧﻮﺍع
ﺨﻠﻘﻪ، ﺍﻧّﻪ ﻋلی
کلّ ﺸﻴئ ﻘﺪﻳﺮ ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻫﺮ ﻣﻠﺤﺪ ﻭﻣﻨﮑﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﺼﻮﺭ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺎﺟﺰ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺒﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻧﻮع ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻭﻧﻮعی اﺯ ﺧﻠﻘﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺨﺪﺍ ﺑﻴﺎﻳﺪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﻧﻬﺎﺭ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮﮐس ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ،ﮐﻪ ﺍﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﻓﻠﺎﻥگوﻧﻪ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭﺻﻮﺭﺕی
رﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺩ،
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ،
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ الهی ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﺗﻮﺍﻧﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮ ﻭُﻫم ﻮﻓﺮضی
ﺍﺯﺻﻮﺭتی ﻮ ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻰ،
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﻓﺮﻳﺪ ﻩﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻭَﻫم
ﺸﺨﺺ ﻭﺗﺼﻮﺭ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺫﻫﻨﺶ، ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺟﺴم ﻮﻣﺤﻴﻄ
ﺠﺴم ﻮﺭﻭح ﻮﻋﻮﺍﻟم
ﺮﻭحی ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺩﺭﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﻮﺍع ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﭼﻮﻥ ﭙﻠّﻪﻫﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ ﺗﺮقی ﺮﻭح
هستند، ﺗﺎ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍع ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺟﻤﺎﺩﻯ، ﺑﺎﻧﻮﺍع
گیاﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍنی
ﭙﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ. ﺣتی
اﻓﺮﺍﺩ ﻳک ﻨﻮﻉ،
ﺧﻮﺩ ﺩﺭفراوان
ﻓﺼﻮل ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻧﻮغی
هستند. ﻭﺣتی
هر ﻓﺮﺩﻯ ﺪﺭﻫﺮ
ﻧﻮع ﻮﻳﺎ ﻳک ﻔﺼل
و کلاس ﻨﻮﻋﻰ، ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
هستند. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻴچ ﻤﺨﻠﻮقی ﺮﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﻨﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ،
ﻭﺣتی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.

حدیث 1194 - دﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ41ﺑﺤﺎﺭ)ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺟﻤﻠﻪ ﺑﺴم اﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺮﺣﻤﺎﻥ اﻟﺮﺣﻴﻢ
ﺍﻣﺎم عسکرﻯ ﭽﻨﻴﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ:
اﻟﻠﻪ ﻫﻮ ﺍﻟﺬﻯ
ﻴﺘﺄﻟّﻪ ﺍﻟﻴﻪ
ﻋﻨﺪ ﺍﻟﺤﻮﺍﺋج
ﻮﺍﻟﺸﺪﺍﺋﺪ، کُلّ
ﻤﺨﻠﻮق عند ﺍﻧﻘﻄﺎع
اﻟﺮﺟاء ﻤﻥ
کلّ ﻤﻥ ﺪﻭﻧﻪ، ﻭﺗﻘﻄّع
اﻟﺎﺳﺒﺎﺏ ﻣﻥ ﺠمیع
ﻤﻥ ﺴﻮﺍﻩ، ﺗﻘﻮﻝ
ﺑﺴم اﻟﻠﻪ، ﺍﻯ
اﺳﺘﻌﻴﻥ علی اﻣﻮﺭﻯ
کلّها ﺑﺎﻟﻠﻪ،
ﺍﻟﺬﻯ لاﺗحقّ آل
عباﺩﻩ ﺍﻟّﺎ ﻟﻪ،
ﺍﻟﻤﻐﻴث ﺍﺫﺍﺍﺳﺘﻐﻴث
،ﻭﺍﻟﻤﺠﻴﺐ ﺍﺫﺍ
ﺩُعی ﺧﺪﺍﺋﻴﮑﻪ
ﺍﻟﻮﻫﻴﺖ ﺍﻭ (ﻭﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺭﻭحی ﻮالهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ) ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺍﺣﺘﻴﺎج
ﻮ ﺷﺪﺍﺋﺪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻫﻨﮕﺎﻣﻴﮑﻪ
ﻗطع اﻣﻴﺪ ﺍﺯﻫﺮﻳک
اﺯﺩﻳﮕﺮ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻫﻴچ
ﺴﺒﺐ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺮفع اﺣﺘﻴﺎج
ﺠﺰ ﺧﺪﺍ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ. ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﺨﺼس ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺑﺴم
اﻟﻠﻪ، ﻳﻌﻨی اﺳﺘﻌﺎﻧﺖ
ﺩﺭﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺧﺪﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺟﺰ ﺧﺪﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
عباﺩﺕ ﻭﺑﻨﺪگی
ﻮﺑﺴﻮﻯ اﻭ ﺭﻓﺘﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺧﺪﺍﺋﻴﮑﻪ
ﻣﻐﻴث ﻭﻧﺠﺎت ﺑﺨﺶ
ﺍﺳﺖ.ﻫﺮﮔﺎﻩ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻐﺎثه ﺷﻮﺩ
،ﻭ ﻣﺠﻴﺐ پاسخ
دهنده ﻫﺮﺩﻋﺎﮔﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﻣﻔﻬﻮک
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻮﺭﺣﻴم
ﻤﺴﺘﻘﺮ ﺍﺳﺖ. ﺳﺌﻮﺍﻝ
ﮐﻨﻨﺪﻩ اﺯﺍﻣﺎم
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ، ﮐﻪ ﻣﺮﺍ
ﺑﺎﻳﻥ ﺨﺪﺍ ﻳﺎ ﺍﻟﻠﻪ،
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭﺩﻟﺎﻟﺖ
ﮐﻦ،ﮐﻪ ﺯﻳﺎﺩ ﺑﺤث
ﻭﺟﺪﺍل ﺪﺭﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺭ ﻩﺷﺪﻩ، ﻭﻣﺮﺍ
ﺣﻴﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺍﻳﻥ
ﺒﺤﺸﻬﺎﻯ ﻓﻠﺴفی
ﺮﺍﻩ ﺩﻟﺎﻟﺖ ﺑﺨﺪﺍ،
ﻭﺣتی ﺘﻌﺮﻳﻒ ﺩﺭﺳتی
علم ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺘﺠلی ﻮﻧﻤﺎﻳشی
الهی اﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺳﻮﺃل کننده ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﮐﻪ (ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺗﺎﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺳﺪ.ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺒﮕﻔﺘﻪ ﺍﻣﺎم
عسکرﻯ ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﺍﻯ ﺒﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ،
ﺍﻳﺎ ﺩﺭ ﺳﻔﻴﻨﻪ
ﻭﮐﺸتی ﺒﻮﺩﻩﺍﻯ
ﻮﭼﻮﻥ ﭙﺎﺳخ ﻤثبت
ﮔﻔﺖ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ، ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ کشتی ﺒﺸﮑﻨﺪ
ﻭﮐﺸتی ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻨﺒﺎﺷﺪ،ﻭﺗﻮﺷﻨﺎ
ﻴﺰ ﻨﺪﺍنسته
ﻴﺎ ﺷﻨﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﺍﻳﺎ ﻓﻬل
ﺘﻌﻠّق ﻘﻠﺒﻚ، ﻫﻨﺎ
ﻟﻜﺎﻥﺸﻴﺌﺎ ﻣﻥ
اﻟﺎﺷﻴاء ،ﻗﺎﺩﺭ
ﺍﻥ ﻴﺨﻠص ﻜﻤﻥ ﻮﺭﻃﺘﻚ،
ﻓﺬﻟک اﻟﺸﻴئ
هو ﺍﻟﻠﻪ، ﺍﻟﻘﺎﺩﺭﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺎﻧﺠاء ﺤﻴث ﻟﺎ
ﻣُﻨﺠﻰ، ﻭﻋلی
اﻟﺎﻏﺎثة ﺣﻴث ﻟﺎ
ﻣﻐﻴث ﺍﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻥ
هنگام ﻘﻠﺐ ﺗﻮ ﺑﭽﻴﺰﻯ
ﺪﻳﮕﺮ،ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﺘﺸﺒث
ﺷﺪﻩ ﻭﺗﻌﻠﻖ ﻭ ﺍﻭﻳﺰﺍﻥ
گرﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﺍﺯﺍﻥ ﻮﺭﻃﻪ ﻭﻣﺸﮑل
ﻨﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺷﺨﺺ ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏ
جواب ﻣثبت ﺩﺍﺩ،
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩ، ﺍﻳﻥ هماﻥ
ﺨﺪﺍﻯ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺪ ﺗﻮﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺎﺩﺭﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺗﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻴچ ﻨﺠﺎﺕ ﺑﺨشی
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻫﻴچ
غوث ﻭ ﮐﻤک
کننده ﺍﻯ ﺠﺰ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺠﺎﺩﻟﻮﻥ)
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺟﺪﺍل
ﻔﻠﺴفی ﻮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،
ﻭﻳﺎ فقهی ﻮﮐﻠﺎمی
ﻮ ﺣتی علمی ﻣﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
،ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭ، ﺍﻣﺮﻯ ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
(ﺳﻔﻴﻨﻪ) ﮐﺸتی ﺪﺭ
ﺩﺭﻳﺎ ﻭﺩﺭ سلوک
الهی ، ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺒُﺤﺮﺍنی ﻮﺁﺷﻔﺘﻪ
ﻭﺧﻄﺮﻧﺎک ﺮﻭح
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﺠﺰ ﮐﺸتی
ﺒحقّ اﻟﻬﻰ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋﺼﺮ، ﻗﺎﺩﺭ ﺑﮑﻤک
کسی ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺒﺤﺮﺍﻧﻬﺎ
ﻭﺑﺤﺮﻫﺎ ﻧﻴﺴﺖ
(ﺍﻏﺎثه ﻭﻣﻐﻴث
) ﻧﺠﺎﻥ ﺒﺨﺶ ﻭﻳﺎﺭﻯ
ﺮﺳﺎﻥ، ﭼﻮﻥ (ﻏﻴث
ﻭ ﺑﺎﺭﺍﻥ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺸﻨﮕﻰ ﺯﻣﻴﻥ ﻮﺩﺭﻏﺮقی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎ، ﻭﮐﻤک ﺪﺭﻫﺮﻭﻗﺖ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ اﺳﺖ.

حدیث 1105 - ئﺭﺣﺪﻳثی
ﺪﻳﮕﺮ(ﺝ۳ﺹ42ﺑﺤﺎﺭ)ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﺨصی اﺎﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
می ﭙﺮﺳﺪ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻯ رَبّ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺷﻨﺎﺧتی اﻣﺎم
ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﺒفسخ اﻟﻌﺰم
ﻮﻧﻘﺺ ﺍﻟﻬﻤﻢ،
ﻟﻤّﺎ ﺍﻥ هممت ،ﺣﺎل
ﺒﻴنی ﻮﺑﻴﻥ
همّی ،ﻭ ﻋﺰﻣﺖ ﺧﺎﻟﻒ
ﺍﻟﻘﻀاء عزﻣﻰ،
ﻓﻌﻠﻤﺖ ﺍﻥ اﻟﻤﺪﺑّﺮ
ﻏﻴﺮﻯ ﺑﺎﻓسخ
ﻮﺧﻨثی ﺸﺪﻥ عزﻳﻤﺘﻬﺎ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩﻫﺎﻯ ﻤﻥ
ﺒﻮﺩ، ﮐﻪ ﻫﺮﻫﻤّتی
ﻮﻗﺼﺪﻯ ﻨﻤﻮﺩﻡ
ﻧﻘﺾ ﻭ ﺑﺎﻃل
گرﺩﻳﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
هر ﺗﺼﻤﻴمی گرﻓﺘم
ﺘﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﺒﮑﻨم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺎنعی
ﺒﻴﻥ ﻤﻦ ﻭﻫﻤّﺖ
ﻣﻥ گرﺩﻳﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﻋﺰمی ﻨﻤﻮﺩﻡ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﻗﻀﺎ ﻭﺗﺼﻤﻴم
ﺨﻮﺩ، ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻋﺰم ﻤﻥ عمل کرﺩ.
ﭘس ﻓﻬﻤﻴﺪم که ﻣﺪﺑّﺮﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩم
هست .سوآل اﻳﻦ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪرَبّ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ.
ﻭﺍﻳﻦ (رَبّ) ﻏﻴﺮﺍﺯ
ﻟﻔﻆ (ﺍﻟﻠﻪ) ﺧﺪﺍﻯﻤﻄﻠﻖ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻫﺴﺘﻰ، ﺑﺎ
ﻧﻈﺮ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻣﺸﻴﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄلق
اﺳﺖ.ﻭلی ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﻮﺍﻉ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ، ﻭﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺪﺭ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﻧﺴﺎﻥﺪﺭ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻴﺎ ﻗﺎﺋم ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺳﺌﻮال
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻳﻦ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻮﻣﺮﺑّﻯ
ﺮﻭحی ﻮﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭﻗﺎﺋم ﺸﻨﺎﺧﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎﻣﻌﺮﻓﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺫﻫنی ﻮ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ.ﺯﻳﺮﺍﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻫﺮﻧﻮﻉ، ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺯﻧﺪگی ﻮﺳﻠﻮکی
ﻴﺎ ﺗﮑﺎﻣلی رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺸﺮ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻣﻌﺮﻓﺖ) ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻴﺴﺖ،ﻭﮐسی
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭرَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ
ﻧﺮﺳﺎﻧﺪﻩ ﻭﻧمی
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻤﻌﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻳﻌنی
آﻣﺎﺩگی ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟﻚ، ﺍﺯﻋﺎلم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺠﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ،ﻳﺎﻗﺎئم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻗﺒﻠﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﻴﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭپنج ﺘﻥ ال
عباﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺳﻮآل
این اﺳﺖ ﻓﺒﻤﺎﺫﺍ
ﺷﮑﺮﺕ
ﻧﻌﻤﺎﺋﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
سلوک الهی و
شُکر عملی کرﺩﻯ،ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎئم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻯ.
ﻣﻮﻟﺎ ﺑﺎ سلوک
الهی ،ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﺒﻤﺮﺑّﻯ ﻨﺨﺴتین
محمد ﺨﻮﺩ، ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺎﻳﻥ ﻤﻨﻈﻮر
برسد ﻭلی ﭙس ﺍﺯ
ﺭﻭﺷﻥگرﻯ ﻴک ﺴﺎﻟﻚ،
ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ
ﻭﮔﻔﺖ: ﻨﻈﺮﺕ
الی ایِ ﺒلاء ،ﻗﺪ
ﺻﺮﻓﻪ ﻋﻨّﻰ، ﻭﺃﺑلی
ﺒﻪ ﻏﻴﺮﻯ، ﻓﻌﻠﻤﺖ
ﺍﻧّﻪ ﻗﺪ ﺍﻧﻌم
علیّ ﻓﺸﮑﺮﺗﻪ ﻣﻦ
(ﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﺮﺳﺎﻟﮑﻰ)
ﻫﺮﻋﺰﻳﻤﺖ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
کرﺩﻡ، ﺍﻧﺮﺍ ﻓسخ
شده ﺪﻳﺪﻡ، ﻳﻌنی
ﻨﻴت ﺘﺼﻤﻴم ﻤﻦ
ﺑﻄﻮﺭ ﻣﺪﺍم اﺟﺮﺍ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﻋﺰم ﻮﺗﺼﻤﻴم
ﺒﺮﺩﺍﺷﺘﻢ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﺯﻧﺪگی ﻤﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺰﻳﻤﺖ
ﻭﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺗﺼﻤﻴم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﻟﺬﺍ ﻳک غیرﻣﻮٴﻤﻥ
ﺒﺨﺪﺍ ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﺤﺮﻑ ﻣﻮﻟﺎ ﺭﺍ ﻣﻘﺒﻮل
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﺮﺩم
هماﻥ اﻧﺠﺎم ﻨﮕﺮﻓﺖ.
ﻭلی ﻴﺎﻳﻥ ﺪﺭسلوک
الهی اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻳﺪ ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﻮکل ﺒﺨﺪﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺗﺎ ﺍﺣﻮﺍل ﻔﮑﺮﻯ
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺭﻭٴﻴﺎئی
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﻭﻏﻴﺮ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ، ﺍﻭﺭﺍ
ﻫﺮﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﻮق ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺘﺴﻠﻴم ﺒﺎﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕالهی
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﮐﺎﻣل ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﺰﻭﺩ ﺗﺮﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﺪ، ﻭﻣﻮﻓق
ﺒتکمیل ﺘﻤﺎم ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺭفع
اثیاﺭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺗﻮﺣﺶ
ﻭﺑﺸﺮﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍتی
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺒﻘﻴﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮﺍثاﺭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺪﺭﺭﻭﺍﻥ
ﻮﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﺒﻘﺎﺋم ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻭ،
ﺑﺎﻋث ﺩﺭﺩﺳﺮ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻓﺼل
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺴﺨتی ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﻭﻇﻴﻔﻪ سلوک
الهی ﺪﻭﺭﻩ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍﻃﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
(ﻓﺴﺦ) ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﺴﺦ،
ﺑﻤﻌنی ﺒﻄﻠﺎﻥ
ﻮﺑﺎﻃل کرﺩﻥ ﻭﺗﺮک
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﻮﺗﻌﻬﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ، ﺑﺮﺧﻮﺩ ﭼﻨﻴﻥ
عباﺩﺍﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﻭﻳﺎﻫﺮ ﺗﺼﻤﻴم
ﻮﻋﺰﻡ ﺑﺮﺍﻯ
هرﮐﺎﺭﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭلی ﺴﺎﻟک ﻤﺘﻌﻬﺪ
ﺑﭙﻴﺮالهی ﺨﻮﺩ،ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﻌﻬﺪﺍﺕ ﻗﺒلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎ،
ﻭﺑﺎﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﻮﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻭ ﺍﺯﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺻﺮﻑ ﻧﻈﺮ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
(ﻧﻘﺾ) ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻌنی ﻔسخ ﻮﻧسخ
ﻮﺑﻄﻠﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭ(ﻫﻢّ) ﻳﺎ ﻫﻤّﺖ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ،ﻳﺎ
(ﺍﻭم جدّﻯ) ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ، ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
عزم ﻮﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ کاﺭﻯ ﺠﺪّﻯ
ﻭﻣﻬم اﺳﺖ. ﻭلی
اﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ سالک
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭﻡ ﻭﺳﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﺍعَمّاءل ﺴﻠﻮکی
ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ (ﻫﻤّﺖ
و هوم و اوم ) ﺧﻮﺍﻧﺪ.
ﻭﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺭ ﺍﻣﻴﺘﻮﺍﻥ (ﻋﺰﻳﻤﺖ)ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﻭلی ﺪﺭﻫﺮﺣﺎل ﺒﺎﺯ
ﻣﻮﻟﺎ ﻫﺮﮐﺎﺭ ﺳﺮﺧﻮﺩ
ﺧﻮﻳﺶﺭﺍ، ﮐﻪ ﻣﻬم
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻧﻔس ﻫﻤﺖ ﻭﻋﺰﻳﻤﺖ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﺨﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﺑﻴﺎﻥ کرﺩﻩ،ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻳﻥ سالک
الهی اﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﺪﺍم
ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺎﺯ ﻭﻣﺼﻠﺤﺖ ﺧﻮﺍﻩ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
الهی اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺗﻤﻨّا کند
هماﻥ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هرﭼﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺰ ﮔﻨﺎﻩ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺣتی
اﮔﺮﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺳﺨﺖ
ﻭﻓﺮﺍﻭﺍﻥ، ﻭﻳﺎ
ﺗﻌﺼﺒﺎﺕ ﻭﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪ، ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪﻫﺎﻯ
ﺠﻨگ ﻮﮐﺸﺘﺎﺭ ﺍﺩﻳﺎن
ﻮ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻨﺎم ﺨﺪﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
،ﮐﻪ ﺟﺰ ﮐﻔﺮ ﻭﺷﺮک
ﻮﮔﻨﺎﻩ ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
الهی ﻨﺪﺍﺭﺩ،ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺘﻌﺒّﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺘﻮﺳّل
ﺒﻴک ﻮﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،ﻭ
ﻋﻀﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻘﺒﻮل
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺎﺷﺪ.(ﻗﻀﺎﻯ
اﻟﻬﻰ) ﻳﻌنی ﺘﻘﺪﻳﺮ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ، ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺧﺎﺹسالک
الهی اﺳﺖ ﻭﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺷﺒﺨﺖ ﺍﻥ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ ﻮﺭﻭح
ﺴﺎﻟﻚ، ﺍﺯﻫﺮ ﻟﺤﺎﻇ
ﺪﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺑﻨﺪﻫﺎﻯ ﺒﺎﺯﻯ
گری الهی ﺪﺭﺧﻴﻤﻪ
ﺷﺐ ﺑﺎﺯﻯ، ﺑﻨﺎﻡ
ﺯﻧﺪگی آﺯﺍﺩ ﻭ
ﻣﺨﺘﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺒاﺸﺪ ﺗﺎﺯﻩ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هرﭼﻪ ﻫﻮس ﮐﻨﻨﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﻮﺵ ﻭ ﺷﺄﻥﻤﻘﺎم
ﻮﻋﻘل ﻮ درجه ﮐﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﻫﻮس ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭلی
ﺒﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﺍﺟﺎﺯﻩ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺎﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺟﺮﺍئی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.
ﭼﻮﻥکرﺍﻣﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﺗﻠﻒ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺭﺍﻩ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺭﺍ،ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻘﺒلی ﺨﻮﺩ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺗﺎﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺧﻮﺩ،ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏﻭ ﺍﺯلی
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ، ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.(ﻣﺪﺑّﺮ)
ﺗﺪﺑﻴﺮﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ،
ﻭﮐسی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﺸﺖ ﺳﺮ، ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨد. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﺍﻧﻨﺪﻩﺍﻯ که
ﺍﺳبی ﺮﺍ ﺍﺯ ﭘﺸﺖﺳﺮ
ﺑﺠﻠﻮ ﻣﻴﺮﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻨﺪﻫﺎﻯ گرﺩﻥﻮ
ﻟﮕﺎم اﺳﺐ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ. (ﺩُﺑُﺮ)
ﻳﻜﺸﻴئ ﺪﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻭپی آﻣﺪﻫﺎﻯ ﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳق آثاﺭ ﺑﺠﺎ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍعَمّاءل
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﻮﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﻮﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﺪﺭ
ﻣسخ هاﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
اﻭﺭﺍ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﺪﺍﺳﺘﺎﻥﺴﻠﻮکی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﺷﺨﺺ ﺍﺯﻣﻮﻟﺎ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺷﮑﺮ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
رَبّ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻯ؟
ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳﺦ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻧﻈﺮﻯ که ﺑﻬﺮﺑﻠﺎئی
ﺒﺮﺍﻳم ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ
ﻧﻤﻮﺩﻡ،ﺩﻳﺪم که
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻧﺮﺍ ﺍﺯ
ﻣﻦ ﺑﺮﻃﺮﻑ ﮐﺮﺩ،
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﺒﺘﻠﺎ ﻧﻤﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘم که ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻥ ﻨﻌﻤﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭﻟﺬﺍ ﺷﮑﺮ
ﻭﺳﭙﺎس اﻭ ﮔﻔتم
ﺴؤﺍل اﻳﻥ اﺳﺖ،ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺷﮑﺮ ﮐﺮﺩﻯ،ﻳﻌنی
ﭽﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎسلوک
الهی ﺒﻮﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﺮ ﻧﻌﻤتی
عمل کرﺩﻯ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻣﺬﻫﺒﻴﻮﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﻄﺒﻌﺎ ﺍﮔﺮ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺸﮑﺮ ﻭﺳﭙﺎس
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺩﺭﻋﻤل
ﺒﻮﻇﻴﻔﻪ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻤل ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻋﻤﻠﺎ ﺷﮑﺮﻯ ﻨﻨﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
(ﺷُﮑﺮ)ﻳک اﺳم ﺠﺰئی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺮکُلّ
سلوک الهی اﻃﻠﺎق
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﻫﺮ ﻧﻌﻤﺖﺍﻟﻬﻰ،
ﻳﻌنی ﺒﺎﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﺣتی
اﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻴک
ﺸﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺳﭙﺎس
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮ الهی ﺮﺍ ﺑﺴﺎﻟک
ﺪﺍﺩﻩ ﺗﺎ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺍﻳﻥ ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻤﺮﮐﺰﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎ ﺩفع
ﺸﺮک اﺫﮐﺎﺭﻯ ﻮﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺸﮑﺮ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ،
ﺗﺎ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
گرﺩﺩ. ﻭﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﻫﻤﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﮐﻪ ﻧﻌﻤﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ،
ﺳﭙﺎس ﻳﺎ ادامه
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺑﺎ ﺩفع
ﺸﺮک ﺴﻠﻮکی ﺘﺎﺯﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﮑﺮ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻧﻌﻤﺖ
های مادی الهی
ﺭﺍ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻃﺒﻌﺎ ﻋﺪم ﺸﮑﺮ،
ﺑﻤﻌنی عدم ﺴﻠﻮک
ﻮﻳﺎ ﻋﺪم اﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ،ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻮﻗﻒ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻫﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ، ﻭﺍﻏﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺴﺮﻳﻌﺘﺮﻯ
ﺪﺭﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭح ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﺮک
ﺼﻠﺎﺕ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻣﮕﺮ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟک
ﺘﻤﺎﻡ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.(ﺑلاء
)ﻳﺎ ﻓﺘﻨﻪ، ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺶ ﺍﻣﺪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺳﺨﺖ ﻭ ﺭﻧج اﻭﺭ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺨﺼﻮﺻﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﭘﻴﺶ ﭘﺎﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ، ﺗﺎ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﺼﺒﺮ ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﻭ ﻗﻀﺎﻯ اﻭ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.ﺍﻧﺼﺮﺍﻑ
ﺑﻠﺎ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ،
ﭘس ﺍﺯ ﺻﺒﺮﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻧﺎﺻﺒﻮﺭﺍﻥ،
ﻧﻴﺰ ﺣتی ﺒﻬﻤﺖ
ﺧﻮﺩ ،ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻠﺎئی ﺮﺍ ﺭفع
کند . ﻭلی ﻤﻨﺠﺮ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﺪﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﺳﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺗﻤﺎم اﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
الهی ﺘﻤﺎم ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ ﻭﻣﺼﻮﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﺣتی اﮔﺮ
ﺯﻧﺎ ﻭﺳﺮﻗﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.(ﺍﻧﻌﻢ ﻋﻠﻰّ)
ﺑﺮﻣﻥ ﻨﻌﻤﺖ ﺭﺳﺎﻧﺪ،
ﻳﻌنی ﺮﺣﻤتی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻤﻥ ﺪﺍﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟﻚ، ﻭﺣتی
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ، ﻏﺮق
ﻨﻌﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
هستند. ﺳﺎﺋل ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ،ﭘس
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷتی
که ﺑﻠﻘﺎﻯ رَبّ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻰ.ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻏﺎﺯ ﺍﻳﻥ کشش
ﺷﺪ، ﻳﺎﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺻﺒﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎئم ﻮ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک گرﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺳﺎﻟک
ﻄﺎﻟﺐ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺨﻮﺩ،ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻳک ﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ،ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ.ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
الهی ﺴﺎﻟک ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺣتی ﺴﺨﺘﻰ ﺭﺍ
ﻗﺎﺑل ﺘﺤﻤّل ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻋﻠﺎﻗﻪﻫﺎﻯ
قبلیﺮﺍ ﺳُﺴﺖ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﭘس
ﺍﺯ ﺑﻠﺎﻫﺎﻯ اﻟﻬﻴﮑﻪ،
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ،ﻭﺗﻤﺮﻳﻥ
اﺭﺍﺩﻩ ﻭ اﻳﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺑﺎﻭج
ﻤﺤﺒﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
ﻨﺎ ﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺣتی ﺪﺭ خواب ﻭﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
اﻭ، ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻨﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ،ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺻﺎﺩق ﺪﺭﮐﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺑﻤﺤﺒﺖ ﺧﺪﺍ ﻭﻭﺳﺎﺋﻄالهی
ﺮﺳﻴﺪ.ﻓﺒﻤﺎ ﺍﺣﺒﺒﺖ
ﻟﻘاءه ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ
این پرسش را ﺪﺍﺩ:
ﻠﻤّﺎ ﺭﺍﻳﺘﻪ،
ﻗﺪ ﺍﺧﺘﺎﺭ لی ﺪﻳﻥ
ﻤﻠﺎﺋﮑﺘﻪ ﻭﺭﺳﻠﻪ
ﻭﺍﻧﺒﻴﺎﺋﻪ،ﻋﻠﻤﺖ
ﺍﻥّ اﻟﺬﻯ ﺍﮐﺮﻣنی
ﺒﻬﺬﺍ، ﻟﻴس ﻳﻨﺴﺎﻧﻰ،
ﻓﺎﺣﺒﺒﺖ ﻟﻘاءه
ﭼﻮﻥ رَبّ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻡ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻳم
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﻳﻥ ﻮ
ﺭﻭشی کرﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺗﻌﻠق ﺒﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺭُﺳُل ﻮﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
اﻭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺍﻧﺴﺘﻢ،
ﺑﻤﻥ کرﺍﻣﺖ ﻧﻤﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ اﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻳﻢ ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺍﻧﺴﺘم
که ﻣﺮﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﺮﺩﻩ. ﻟﺬﺍ ﻣﻥ
ﻨﻴﺰ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
اﻭ ﺷﺪﻡ. ﺍﻳﻦ سالک
الهی اﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭﺟﺬﺑﻪ
ﻭﮐﺸﺶ الهی ﺸﺪﻩ،
ﻭﺑﺴﻮﻯ ﺴﻠﻮک ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺭ ﺍعَمّاءل ﺴﻠﻮکی
اﺟﺘﺒﺎ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻌمتی ﺪﺭﻳک
کاﻣل اﻟﻬﻰ، ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺍﻭ سلوک
الهی کند .ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺵ ﻭﺩﻳﻥ ﻮﺁﺭﺍئی
که ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺨﺪﺍ،
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥکاﻣﻠﺎﻥ
الهی هر ﺯﻣﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ ﻮﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻧﻪ، ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﺎﺩﺷﺎهی الهی
ﺒﺮ ﺩل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮ مُرَبّی
کرﺍﻣتی ﻮ ﻟﻄﻒ ﻭ
ﺭﺣﻤﺖ ﻭ ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺴﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﮑﺮﺩﻩ،
ﻭﺑﺤﺎل ﺨﻮﺩ ﭼﻮﻥ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﻫﺎ ﻧﮑﺮﺩﻩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﺟﺘﺒﺎ ﻭﺟﺬﺏ ﻧﻤﻮﺩﻩ،
ﻭﺣتی اﺯﺷﺎﻳﺴﺘگی
کافی سالک است،
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺻﻄﻔﺎ،
ﺍﺯﺑﻴﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺟﺘﺒﺎ ﺷﺪﻩ،ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﺍﮔﺮ رَبّﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻳﺪﻡ، ﺣتی
عباﺩتی هم ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻡ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ با ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎﺩفع
ﺸﺮﻙ ﻧﻤﻮﺩ. ﻟﻘﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ، ﺗﺎﺣﺪﻭﺩ
ﺷﻬﻮﺩ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋم ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺮﺳﺎﻟﺖ ﻭﻧﺒﻮﺕ
ﺑﺮﺍﻯ اﻣﻮﺯﺵ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
،ﺑﺸﻬﻮﺩﻫفتم
عرﺵﺭﺣﻤﺎﻧﻰ، ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺩﻧﺎ ﻭﺗﺪﻟّﻯ
که ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺗﻘرَبّ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟک ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی ﺑﺎﻟﺎﻯ
عرﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺕ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺘﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق رَبّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖبی اﻧﺘﻬﺎ،
ﺍﺭﻭﺍح کاﻣل ﺸﺪﻩ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
اﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺒﻌﺪﻯ
ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

حدیث
1106 - دﺭﺣﺪﻳث ﺟﺎﻟﺐ
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ42ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺮﺳﻴﺪﻩ، ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ
ﺪﺭ ﻣﻮﺳم ﺤﺞّ
کعبه ،ﺭﺍﻭﻯ ﻮ ﺍﺑﻥ
ابی اﻟﻌﻮﺟاء ،(ﻳﺎ ﻫﺮ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ) ﺑﺎﻋﺒﺪﺍﻟﻠ
ﻪﺑﻥ ﻤﻘﻔّﻊ ﮐﻪ
ﻣتَفَکّرﻯاﻳﺮﺍﻧﻰ،ﻭﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻭﻋﺎﺭفی الهی
و معتقد بامام
صاقی ﺒﻮﺩﻩﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ (ﺭﻭﺯﺑﻪ)ﻳﺎﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗر
زردشتی ، ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
(ﻳﻮم ﻮ ﺍﻭم ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﺎﻡ (ﻋﺒﺪﺍﻟﻠﻪ)
موبد کامل ولایت
محمدی ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ، ﺑﺎﻫم ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﺍﺑﻥ مُقفّع ﺒﻪ
ﺍﺑﻥ ابی اﻟﻌﻮﺟاء
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، اﻳﻦ
ﻣﺮﺩم اﻃﺮﺍﻑﺧﺎﻧﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻰ،ﻫﻴچ
کدام ﺸﺎﻳﺴﺘگی
نام اﻧﺴﺎﻧﻴﺖ ﻭﻳﺎﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻧﻬﺎﺑﺎﺷﺪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮﺍﻥ
ﺸﻴخ ﻨﺸﺴﺘﻪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺠﻌﻔﺮﺑﻦ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﺎﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺑﻘﻴﻪ ﺟﺰﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﻭﺑﻬﺎﺋم ﻮﺣشی ﻮﻫﻮﭼﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺍﺑﻥ
ابی اﻟﻌﻮﺟا
علت ﺭﺍ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﺖ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻰ.ﺍﺑﻥ مُقفّع
ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻥ ﻨﺰﺩ ﺍﻭ ﭼﻴﺰﻫﺎ
ﻭﺍﻣﻮﺭﻯ ﺮﺍ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻡ، ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺪﻳﺪﻩﺍﻡ (ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
امام ﺪﺭﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺑﺎﺟﻬل مُدّعیان
هر ﻣﺬﻫﺐ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
سظفیه غیر
الهی ،ﻭﻧﻴﺰ ﺍﺑﻥ
مُقفّع روز به
سالک الهی ﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﻌﺠﺰﻩﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮکی ﺪﻳﺪﻩ،
ﭼﻴﺰﻯ که ﻫﺮ ﺳﺎﻟکی
اﺯ ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ،
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺍﺑﻥمُقفّع
ﺴﺎﻟکی ﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺣﻔﻈ ﻤﻈﺎﻫﺮ
ﺯﺭﺩﺷتی ﻮﺍﻳﺮﺍﻧﻰ،
ﭘﻴﺮﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
اﻣﺎم ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﻳﮕﺮ
مُدّعیان ﺪﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﻓﻘﺎﻫﺖ،
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺑﻬﺮﻩ ﺳﻠﻮکی ﺒﻮﻯ
ﺒﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﺖ ﻭﺍﺩﻣﻴﺖ
ﻭﺍﺧﻠﺎق اﻧﺴﺎﻧﻰ،
ﺑﺎﺯ ﻧﺴبی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻪﺍﻳﻥ ﻤﺮﺩﻡ
کم ﻮ ﺑﻴﺶ ﺩﺍﺭﺍﻯﺎﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﺖﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﺑﻥﻤﻘﻔﻊ،
ﻣﻘﺎم ﻤﻨﺤﺼﺮﺑﻔﺮﺩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺯﻣﺎﻥ، ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑنی
ﻴﭽﻮﻥ اﺑﻥ مُقفّع
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﺎﻡ ﺭﻭﺯﺑﻪ ﻳﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
یوم و اوم ﺑﺮﺗﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰﻋﺒﺪﺍﻟﻠ
ﻪﻳﺎﺑﻨﺪﻩ ﻣطیع
ﺴﻠﻮﮐﻰ و موبد ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺩﺭﺗﺴﻠﻴم اﻭﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪﺣتی
ﻤﺴﻠﻤﺎنی قشری
ﻮﻣﺬﻫبی غیر ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺍﻋم اﺯ ﺯﺭﺩﺷتی
ﻴﺎ ﺍﺳﻠﺎمی
متناسب شهوذ
اخر مربوطه ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺰﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﺩﺭﻫﺮﺩﻳنی
که ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐالهی ﻮﻟﻘﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻨﺘﻴﺠﻪﺍلی
ﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﻨﻮﺍﻥ
(ﺷﻴﺦ) ﮐﻪ ﺍﺑﻥ مُقفّع
ﺒﺮﺍﻯ اﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﻃﻠﺎق ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻌﻨﻰ (ﺷﺎﻩ ﻭﭘﻴﺮ)
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺷﺎﻩ
ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻴﮑﻪ
ﻓّﺮالهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ،
ﻭ(ﺷﺎخ ﻮﺗﺎج ﻮ
َﻗﺮﻥ) ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺫﻭ
ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻥ ﺰﻣﺎﻥاﺳﺖ.ﮐﻪﻫم
کامل ﻟﻬﻴﺎﺳﺖ،ﻣﺎﻧﻨﺪﺩﻳﮕﺮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،ﻭﻧﻴﺰ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی ﺒﺮﺍﻳﻥ
گرﻭﻩ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
اﻟﻬﻰ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
اﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻮﻳﺎ
ﺷﺎﻫﻨﺸﺎﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﺑﻥ مُقفّع
ﺮﺍﻣﻨﺼﻮﺭ ﺩﻭﺍﻧﻘﻰ
عبِّاسی ،ﺑﺠﺮم
ﺰﺭﺩﺷتی ﺒﻮﺩﻥ
ﻭﺯﻧﺪﻗﻪ زندیک
نوسلزی شذه اوستای
قدیم ﻳﺎﻣﺰﺩکی
کشته ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺤﺒﺖ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ﻭﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ،
مُرَبّی ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی
گشته ،ﻭﻧﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻤﺴﻠﻤﺎنی
ﺪﺭﻧﺎﻡ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺮﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﺎﺩﺗﻴﻦ
،ﺩﺭﺣﮑم ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻈﺎﻫﺮﻯ قشری ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭلی اثاﺭ ﻓﻠﺴفی
ﻮﺍﺩبی اﻳﻥمُقفّع
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻭﻯ ﭽﻘﺪﺭ ﺩﺍﻧﺎ
ﻭﻋﺎﺭﻑ ﻭﻋﺎﻗل
ﻮﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻋﺮﻓﺎنی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﻠﻴﻪ
ﻭﺩﻣﻨﻪ ﺍﻭ،ﺷﺎﻳﺪ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻧﻪ ﺗﺮﺟﻤﻪ
عربیی یا
فارسی پهلوی ﺷﺪﻩ
ﻫﻨﺪﻯ. ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺒﺮﮔﻤﻬﺮ، ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻥﺴﺎﺧﺘﻪ
ﻭ ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺍﻯ ﺒﻠﻨﺪ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﺍﻯ
کتاﺏ ﭘُﺮﺣﮑﻤﺖ
ﮐﻠﻴﻪ ﻭﺩﻣﻨﻪ
پاچنترای ﻋﺮبی
ﺒﻘلم ﺸﺨﺺ ﺧﻮﺩ
ﻧﻮﺷﺘﻪ، ﮐﻪ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺴﺒک ﻤﺘﻦ ﮐﺘﺎﺏ،
ﻭﺭﻭﺷﻬﺎﻯ اﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺳﺮﺍئی ﻤﺘﻥ
کتاب ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
ابن مُقفّع ﻨﺨﻮﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺭﺍ
ﺗﻘﺪﻳم ﺨﻠﻴﻔﻪ
عباسی ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪﺍﻳﻥ
رﻑﺟﺎﺭﻯ ﺒﻮﺩ. ﻭﺑﺮﺍﻯاﺟﺪﺍﺩ
ﺍﻳﺮنی ﺨﻮﺩ
چون بزرگ مهر
وانوشیران ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩ، ﻭﺑﺰﺭﮔﻤﻬﺮ
نخست وزیر را ﺳﺘﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻤﺎم ﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
(ﭘﻬﻠﻮﻯ ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ)ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻗﺪﻳم اﻳﺮﺍنی و
قریش و انبیا
ی هندی . چینی ﺮﺍ
ﺑﻌﺮبی ﺪﺭﺍﻭﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻭﭘس ﺍﺯﮔﺬﺷﺖ
ﺳﻴﺰﺩﻩ ﻗﺮﻥ، ﻫﻴچ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺍﻯ ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
عرﺏ،ﺑﺴﺒک ﻮﺍﺳﺘﺤﮑم
اﺩﺑﻰ، ﻭﻳﺎ ﺍﺭﺯﺵ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﮐﺘﺎﺏ
ﮐﻠﻴﻪ ﻭﺩﻣﻨﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻮﺷﺘﻪ نشده ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺪﺭ ﻣﻌﺪﻭﺩ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭ ﺍﺯ
ﺍثاﺭ مهم ﺰﺑﺎﻥ
عربی اﺳﺖ.ﺍﺑﻥ
ابی العوجاء ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭘس ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺮﺍ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻢ، ﮐﻪ ﺍﻧﭽﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳ ﺪﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺑﻥ
ابی اﻟﻌﻮﺟاء ،ﭘﻴﺮﻭ
ﺗﻔﮑﺮﻯ ﻤﺎﺩﻯ ﻭﻣﻨﻄق
علمی ﺒﻮﺩ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻗﺒﻮل
ﺤﻘﺎﻳق اعتقادی
کند.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ( ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﻭﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ اﺯﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺑﻌﻘل ﻮﺍﺻﻮل
اعتقادی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺎﺯ ﺍﺑﻥ
ﻤﻘفغ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﺭﻯ ﭽﻨﻴﻥ ﺒﮑﻦ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﭽﻪ ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻯ، ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪهی
ﻮﻓﺎﺳﺪ ﻣﻴﮑﻨﻰ.
ﻳﻌنی عقاﻳﺪ ﻣﻨﻄقی
ﻮﻋﻠمی ﻮﻣﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺍهی ﺪﺍﺩ.ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻳﻥبی
اﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺯﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻰ.
ﻭ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﭙس اﺯ ﻣﺮگ ﻤﻴﺸﻮﻯ.
ﺍﺑﻥ ابی اﻟﻌﻮﺟاء
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻴﮑﻪ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺘﻴﻬﺎﻯ
کغته ﺗﻮ ﺑﺮﺍﻳﻢ
ﺭﻭﺷﻥ گرﺩﺩ.ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥﻤﺤل
عناﻳﺖ ﻭ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ، ﮐﻪﭼﻨﺎﻥ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﺮﺩﻯ
اﺯﺑﻴﻥ ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﺍﺑﻥ مُقفّع ﭙﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ،ﺍﮔﺮﭼﻨﻴﻥ
ﺴوء ﻈنی ﺮﺍ ﺑﺮﻣﻥﺪﺍﺭﻯ
ﭙس ﺑﺮﻭ، ﻭلی ﻤﻮﺍﻇﺐ
ﺑﺎﺵ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍنی
ﺪﻭﭼﺎﺭ ﺯﻟّﺖ ﻭ
ﺷﮑﺴﺖ،ﻭلغزش ﻳﺎ
ﺫﻟﻴل ﺸﺪﻥ ﻮﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻧﺸﻮﻯ) ﻭسعی کن
که ﻋﻨﺎﻥ ﻔﮑﺮ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪهی ﻮ ﺑﺄﺭﺳﺎل
بی ﺤﺴﺎﺏ ﺩﺭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺷﻮﻯ، ﻣﺠﺒﻮﺭ ﮔﺮﺩﻯ
ﺪﺭﻋﻘﺎل ﻮ ﺑﻨﺪ
ﺍﻭ ﺩﺭﻋﻘﻞ، ﺗﻮﺭﺍ
ﭘﺎ ﺑﻨﺪ ﻭﺑﺴﺘﻪ
ﻭﺍﺳﻴﺮﺷﻮﻯ ﻮﺑﺪﺍنی
هرﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮئی ﭽﻘﺪﺭ
ﺑﻨفع ﺘﻮ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻳﺎﭼﻘﺪﺭ ﺑﻀﺮﺭ
ﺗﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺑﻥ
مُقفّع ﭙﻴﺮﻭﺳﻠﻮک
اﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺒﻮﺩﻩ
،ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺻﺤﻨﻪ ﺳﺎﺯﻯ، ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺩﺍﺩﻥ اﺑابی اﻟﻌﻮﺟاء
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭﺳﺨﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺮﺳﺎﻧﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺫﻫﻥ اﻭﺭﺍ ﺩﺭﻭﺍقع
ﺒﻴﻤﺎﺭ ﻭﻓﻠج ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻳﻥ علاﻣﺖ
ﻫﺮ ﺍﻣﺮ ﻧﺎحَقّ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺯﻭﺩ ﻓﻠج
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭلی ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻭﻫﺮﺣﻘﻴﻘﺘﻰ،
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺗﻮﻃﺌﻪ ﻋﻠﻴﻪ
ﺁﻥ، ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻭﺩﺭ ﺑﺮﺩ
ﻧﺰﺩﻳﻚ، ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮﻭﺯﻯﻨﻬﺎئی
ﭙﻴﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ. ﺳﭙﺶﺍﺑﻥ
ابی اﻟﻌﻮﺟاء ﺒﺘﻨﻬﺎئی
ﺒﻨﺰﺩ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
اﺯ ﻧﺰﺩ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﮔﻔﺖ،ﺍﻯ ابن مُقفّع
اﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﻭﺷﻴﺦ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻳک
ﺒﺸﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎﻯ ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ ﻭﺟﺴم ﻮﺟﺴﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ.ﻭلی
هرﮔﺎﻩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﻳﺎ ﺍﺳﺮاء ﻮ ﺑﻤﻌﺮﺍج
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺣﺎﻧﻴﺖ، ﺑﺎﻃﻥ
اﻭ ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ
ﺳﻴﺪ ﻣﺮﺗﻀﻰ،ﺍﺑﻥمُقفّع
ﺮﺍ ﺍﺯ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ولایت ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﺯﻧﺪیق
ﻮﻣُﻠﺤِﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺼﻮﺭ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ،ﻭﻣﺘﻈﺎﻫﺮ
ﮐﺎﺫﺑﺎﻧﻪ ﺑﺎﺳﻠﺎم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺣتی
اﻭﺭﺍ ﺩﺷﻤﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺗشیع ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
است .ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥﺤﺪﻳث ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ الهی
امام صادق ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﺩﺭﺻﺪﺩ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﺑﻦ ابی العوجاء
دهری ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﺷﺎﻴﺪ ﺳﻴﺪ ﻣﺮﺗﻀﻰ،
ﺍﻳﻥ اﻇﻬﺎﺭﺍﺕ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻘﻴّﻪ
ﻭﺣﻔﻈ ﺨﻮﺩ ﺍﺯﺧﻄﺮ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ، ﺩﺭﻗﻀﻴﻪ
ﺍﺑﻥ مقفّع
گفته ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺭسی
اثاﺭﺍﺑﻦ
مقفّع ﻮﻫﻤﻴﻥ ﺴﺘﺎﻳشی
که ﻭﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق کرﺩﻩ، ﺩﻟﻴل
ﺮﻭﺷنی اﺯﺍﺳﻠﺎم
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺯﺭﺩﺷتی
اﮔﺮ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﻮﺩ،ﺑﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
غیرﺳﺎﻟﻚ، ﺗﻔﺎﻭتی
ﺪﺭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺍﺑﻥﻤقفع
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻨﺎفق
ﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﻨﻔﺎق
ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭسلوک
الهی ﻤﻄﺮح اﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﺩﺭﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
عاﺩﻯ ﻮ ﮐﺎﺫﺏ ﺑﻮﺩﻥ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ کاﺭ ﺗﻤﺎم
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
آخوندﻫﺎﻯ ﻤﺬﻫﺐ
ﺳﺎﺯ ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻮﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
سپس ﺍﺑﻥ مُقفّع
ﭽﻨﻴﻥ مُیَسّرﺍﻳﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻨﺰﺩ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﺸﺴﺘﻢ،
وﻫﻤﻪ ﺧﺎﺭج گرﺩﻳﺪﻧﺪ.ﺍﻣﺎم
افزﻭﺩ: ان ﻴﮑﻥ
اﻟﺎﻣﺮﻋلی ﻤﺎ ﻳﻘﻮل
هؤلاء ،ﻭﻫﻮ ﻋلی
ﻤﺎ ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ، ﻳﻌنی
اﻫل اﻟﻄﻮﺍﻑ، ﻓﻘﺪ
ﺳﻠّﻤﻮﺍ ﻭﻋﻄﺒﺘﻢ،
ﻭﺍﻥ ﻴﮑﻥ اﻟﺎﻣﺮ
ﮐﻤﺎ ﺗﻘﻮﻟﻮﻥ،
ﻭﻟﻴس ﮐﻤﺎ ﺗﻘﻮﻟﻮﻥ،
ﻓﻘﺪ ﺍﺳﺘﻮﻳﺘﻤﻮﻫم
ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﺍﻳﻥ ﻤﺮﺩﻡ
(ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺮ حَجّ
ﻮﺍعَمّاءل ﺤﺠﺎﺝ،
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ اﻣﺮ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ)
ﻭ ﺍﻫل ﻄﻮﺍﻑ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﮐﻌﺒﻪ، ﭼﻨﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﻫم
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﭘس ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﻭﺷﻤﺎ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺷﺪ.ﻭﺍﮔﺮﭼﻨﺎ
هم ﻨﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﺪ
ﺑﺎ ﻫم ﻴﮑﺴﺎﻥ هستند.ﻣﻌﻠﻮم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺑﻥ
ابی اﻟﻌﻮﺟا اﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩق ﻤﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺘﻨﻬﺎئی
ﺼﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻩ، ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺍﺑﻥ اﺑﻰ ﺍﻟﻌﻮﺟﺍ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
اﺯ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻭﺍﻟﻬﺎمی ﺮﺍ ﺑﻮلیّ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﺍﺑﻥ
ابی اﻟﻌﻮﺟﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺣﺘﺮﺍم ﻮ ﺍﺯﻫﻴﺒﺖ
ﺍﻣﺎﻡ، ﻭﺍﺯ ﻫﺮ
ﺻﺎﺣﺐ ﺣﮑﻤﺖ ﻣﻨﮑﺮ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪهمگی
ﻤﺎ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻤﻌﺘﻘﺪ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻳﻌنی
همه ﻣﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻬﺴﺘﻴﻢ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺩﺭﻣﻴﺎﻭﺭیم ﺘﺎ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺠﺮم اﺭﺗﺪﺍﺩ
ﺍﺯ ﺍﺳﻠﺎم گرﺩﻥ
ﻨﺰﻧﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻴﻮﻥ ﻭﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﻮ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺨﺪﺍ،
ﺑﺮﺍﻯ هرﺩﻳﻥ ﻮﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺮﺩم عامی ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗی
عقیده ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ
ﺍعَمّاءل ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻴﻥ گفته ﻫﺎﻯ ﺷﻤﺎ
ﻭﺍﻧﻬﺎ ﻳﮑﺴﺎنی
ﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ
ﮐﻪ: کیف ﻳﮑﻮﻥ ﻘﻮﻟک
ﻮﻗﻮﻟﻬم ﻮﺍﺣﺪﺍ،
ﻭﻫم ﻴﻘﻮﻟﻮﻥ
اﻥ ﻠﻬم ﻤﻌﺎﺩﺍ
ﻭ ثوﺍﺑﺎ ﻭ ﻋﻘﺎﺑﺎ،
ﻭﻳﺪﻳﻨﻮﻥ ﺒﺎﻥ
ﻠﻠﺴﻤاء اﻟﻬﺎ،ﻭ
ﺍﻧّﻬﺎ ﻋﻤﺮﺍﻥ،ﻭﺍﻧﺘم
ﺘﺰﻋﻤﻮﻥاﻥ ﺍﻟﺴﻤاء
ﺨﺮآب ﻟﻴس ﻓﻴﻬﺎ
ﺍﺣﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﮕﻮئی
ﻴﮑﺴﺎﻥ اﺳﺖ، ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯﻣﻌﺎﺩ
ﻭ ثوآب ﻭﻋﻘﺎﺏ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﻭﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﻴﻮﺭﺯﻧﺪ،
ﻭﻣﻌﺘﻘﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺳﻤﺎﻥﺨﺪﺍئی
هست .ﻭﺍﻳﻥ اﺳﻤﺎﻥ
ﻤﻌﻤﻮﺭ ﻭ ﺍﺑﺎﺩ
(ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭﺡ، ﻭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻤﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻮﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺯﻧﺪگی ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺪﻧﺒﺎل ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻋﻘﺎﺏ)
ﺍﻣﺎ ﺷﻤﺎ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺨﺮﺍﺑﻪﻫﺎئی
ﺒﻴﺶ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺍﻥ کسی ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﮐﺮﺍﺕ
ﺍﺳﻤﺎنی ﻮ ﺳﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻮﻟﮕﺮﺩ ﺍﺳﻤﺎﻧﻰ،
ﺟﺰﺧﺮﺍبی ﻨﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﮔﺰﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻧﻮﺍع
ﻮﺍﺟﻨﺎس ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺳﻤاء ﻴﺎ
ﺍﺳﻤﺎﻥ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺡ ﻭﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﭘُﺮ
ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻮﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
اﻟﻬﻰ،ﻭﻧﻴﺰﮐﺎﻣﻠﺎﻥاﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ گذﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻭﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
فوق ﺒﺸﺮﻯ هستند.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﭘﺮﺳﺘﺎ ﻥﻮﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣل اﻭ،ﺩﺭﺗﻤﺎم
ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ ﭘﻴﺮﻭ
ﻣﮑﺎﺗبی ﭽﻮﻥ اﺭﺳﻄﻮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺪﺭﻭغ ﻤﺪﺍم ﻤﺪعی
ﺪﻳﻥ ﻮ ﻣﺬﻫﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎﺻﺮﻳﺤﺎ ﺍﺯ
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺨﺪﺍ ﺣﺠﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭼﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﻣﺴﻴحی
ﻮﮐﻠﻴمی ﻮ ﻏﻴﺮﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. (ﻣﻌﺎﺩ)ﻫﻤﺎ
ﻥﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥﭙس ﺍﺯﻣﺮگ
ﺒﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ، ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﻋﻮﺩ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎ) ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﻭﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍع ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺪﺗﺮ ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺭﺍﻩ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
گذﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﻧﺒل
کند .ﻣﻌﺎﺩ ﻣﻌﺎﺩل
کاﺭﻣﺎ ﻭﻋﻮﺩ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻭﺭﺟﻌﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯﺍﺻﻮل ﻤﻬم
اﺩﻳﺎﻥ ﻮﻣﺬﺍﻫﺐ،
ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺪم ﺘﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ ﻤﺒﻬم
ﻮﻳﺎ ﺍﻃﻠﺎق ﺒﺮخی
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
غیرﺳﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
( ثوآب ) ثوﺏ ﻭ ﭘﻴﺮﺍﻫﻦبرای
روح ، ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﺪﺭﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﻋﻘﺎﺏ) ﻣﺠﺎﺯﺍﺕﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ غقب ﺭﻭﻯﻮ
ﻋﻘﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺭﻓﺘﻥاﺭﻭﺍح غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎی
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻳﺎ (ﻣﺠﺮﻣﻬﺎﻯ
گاﺭﻣﻪ) ﺷﺪﻩ ﺑﺪﻧﻴﺎ،
ﺩﺭﻳک ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻴﺎ ﻓسخ کیاﻫﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍبن
ابی اﻟﻌﻮﺟاء ،ﺑﺮﺍﻯ
ابن مُقفّع ﻨﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﻣﻥ
اﺯﻓﺮﺻﺖ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻡ.ﻭﭘﺮﺳﻴﺪم
ﭙس ﭼﺮﺍ ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺑﺮ ﺧﻠق ﻤﺨفی
کرﺩ، ﻭﻟﻰ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺑﻄﻮﺭﻯکه
ﻫﺮ ﺩﻭﮐس ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻭ،ﻳﻚ ﻧﻈﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﺣﺠﺎﺏ
ﺍﻧﻬﺎ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ،ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ ﺭﺳﻮلانی
ﻔﺮﺳﺘﺎﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻃﺮﻑ ﻣﻴﮑﺮﺩ،
ﻭﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﺩ، ﺭﺍﻩ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻤﺎﻥ ﻤﻴﺸﺪ.
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺻﺮﻳح
اﺑﻥ ﻤﻘﻔﻊ، ﺍﺭﺗﺪﺍﺩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺳﻠﺎم
ﻘﺸﺮﻯ ﭙﺮﺳﺘﻰ،
ﻣﻮﺭﺩ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺧﻠﻔﺎﻯ
عباسی ﻮﻏﻴﺮﻩ ،ﺩلیل
ﻤﺬﺍﮐﺮﻩ ﺗﻨﻬﺎئی
اﻭ ﺑﺎ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ ﻤﻨﺘﻬﺎﻯ
ارﻓﺎق اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ،
ﺩﺭﺻﺒﺮﻋﻘلی ﺒﺎ
ﻳک ﻤﺨﺎﻟﻒ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎﻣﺒﺎﺩﺍ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻓﺘﻮﺍﻯ
اﺭﺗﺪﺍﺩ ﻭﮔﺮﺩﻥ
ﺰﺩﻥ ﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﻔتی ﺸﻮﺩ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﺣﺠﺎﺏ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺩ ،ﺩﻳﮕﺮ
ﭼﻪ سلوک الهی ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ،ﻭ
ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕﺭﻭحی
ﺠﺎﻯ ﻤﻄﺮح ﺸﺪﻥ
ﺒﻮﺩ.ﻭﺩﻳﺪﻥ ﺨﺪﺍ،ﺧﻮﺩ
ﭘﺎﻳﺎﻥ کمال ﻮﺟﻮﺩﻯ
هرﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑرَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﻮﺳﺎﻟﻚ،ﭘس
ﺍﺯﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪﻫﺎ
،ﺷﺎﻧس ﺍﻳﻥ ﻤﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺮا ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ (ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎسلوک الهی ،ﺑﺎﮐﻤﻚ
ﻭتوَسّل ﺮﺳﻮﻟﺎﻥ
ﻮﺍﻋﺰﺍﻣﻴﺎﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻠﻖ، ﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥهر
ﺯﻣﺎﻥ ﻮﻳﺎ ﻫﺮیک
اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺘﺪﺭیج
ﭙس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﮐﺸﺸﻬﺎﻯ لاﺯﻡ،
ﺑﻠﻘﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺍﻧﻬم ﺪﺭ ﺳﺮﺣﺪّ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﺭﺳﻴﺪ.
(ﺍﻗرَبّ ﺍلی اﻟﺎﻳﻤﺎﻥ)
ﻧﺰﺩﻳک ﺒﺎﻳﻤﺎﻥ
ﻤﻌﻨی ﻨﺪﺍﺭﺩ،ﻣﮕﺮ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺷﺪﻥﻮ
ﺗﻘرَبّ ﺑﺎﺳﻠﻮک
عملی ،ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
(ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻴﺎ ﺍﻭم
ﻮ ﺳﻠﻮﻙ)الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻟﻘﺎﻯ الهی
ﻘﺒﻠﺎ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ
ﻩﺷﺪ،ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮ ﺍﻭم
عملی ﻮﺣتی ﻨﻈﺮﻯ
هم لاﺯم ﻨﺒﻮﺩ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ به ( ﺍﻣﻮﺭﻫم
ﺴﻄﺢ) ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﻀﺮﻭﺭﻯاﺳﺖ.ﻭﺍﻳﻥکاﺭﻋﻠﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺪﻳﺪن
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘلی ﻴﺎ
مراتب ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﺎﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ اﻧﻬﺎ،ﻫﻴچ
ﺨﺒﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ،ﭼﻮﻥ
هنوﺯ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸدﻩﺍﻧﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺩﻳﺪﺍﺭﻋﻮﺍلم
ﻮﺟﻮﺩﻯ الهی ﭽﻮﻥ
ﻤﻠﮑﻮﺗﻬﺎ ﻭﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﻭﻏﻴﺮﻩ، ﻗﺎﺑل
ﺪﻳﺪﻥ ﺒﭽﺸﻤاﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،ﻭﭼﺸم
ﺪل ﻨﻴﺰ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﭙﺮﻭﺭﺵ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻮﻳﻠﻚ،
ﻭﮐﻴﻒ ﺍﺣﺘﺠﺐﻋنک
ﻤﻥ اﺭﺍک ﻘﺪﺭﺗﻪ
فی ﻨﻔﺴک ﻨﺸوءک
،ﻭﻟم ﺘﮑﻥ ﻮﮐﺒﺮﺕ
ﺑﻌﺪ ﺻﻐﺮﻙ، ﻭﻗﻮﺗک
ﺒﻌﺪ ﺿﻌﻔک ﻮﺿﻌﻔک
ﺒﻌﺪ ﻗﻮﺗﻚ، ﻭﺳﻘﻤک
ﺒﻌﺪ ﺻﺤﺘک ﻮﺻﺤّﺘﻚ
ﺑﻌﺪ ﺳﻘﻤﻚ، ﻭﺭﺿﺎک
ﺒﻌﺪ ﻏﻀﺒک ﻮﻏﻀﺒک
ﺒﻌﺪ ﺭﺿﺎﻙ، ﻭﺣﺰﻧک
ﺒﻌﺪ ﻓﺮﺣک ﻮﻓﺮﺣک
ﺒﻌﺪ ﺣُﺰﻧﻚ، ﻭﺣﺒُّک
ﺒﻌﺪ ﺑﻐﻀک ﻮ ﺑﻐﻀک
ﺒﻌﺪ ﺣﺒّﻚ، ﻭﻋﺰمک
ﺒﻌﺪ ﺍﺑﺎﺋک ﻮﺍﺑﺎﻭٴک
ﺒﻌﺪ ﻋﺰﻣﻚ، ﻭﺷﻬﻮﺗک
ﺒﻌﺪ ﮐﺮﺍﻫﺘک ﻮﮐﺮﺍﻫﺘک
ﺒﻌﺪ ﺷﻬﻮﺗﻚ،ﻭ
ﺭﻏﺒﺘک ﺒﻌﺪ ﺭﻫﺒﺘک
ﻮﺭﻫﺒﺘﻚ ﺑﻌﺪ ﺭﻏﺒﺘﻚ،ﻭﺭﺟاءک
ﺒﻌﺪ ﻳﺄﺳک ﻮﻳاءسک
ﺒﻌﺪ ﺭﺟﺎءک ﺧﺎﻃﺮک
ﺒﻤﺎﻟم ﻴﮑﻥ فی
ﻮﻫﻤﻚ، ﻭﻋﺰﻭﺏ
ﻣﺎ ﺍﻧﺖ ﻣﻌﺘﻘﺪﻩ
فی ﺬﻫﻨﻚ،ﻭ ﻣﺎﺯﺍل
ﻴﻌﺪﻋلی ﻘﺪﺭﺗﻪ
ﺍﻟتی فی ﻨﻔﺴﻰ ﺍﻟتی
لا ﺃﺩﻓﻌﻬﺎ، ﺣﺘّﻯ
ﻈﻨﻨﺖ ﺍﻧّﻪ ﺳﻴﻈﻬﺮ
ﻓﻴﻤﺎ بینی ﻮ ﺑﻴﻨﻪ
ﮐﺠﺎﻯﮑﺎﺭﻫﺴﺘﻰ؟
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﺘﺠﺐ ﺑﺮ ﺗﻮ ﺳﺖ،ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﺘﻮ،ﺑﺘﻮ
ﻧﺸﺎﻥﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻧﺒﻮﺩﻯ ﻮﺗﻮﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺩ.ﮐﻮﭼک
ﺒﻮﺩﻯ ﻮﺑﺰﺭگ ﻨﻤﻮﺩ.
ﺿﻌﻴﻒ ﺑﻮﺩﻯ ﻮ ﺗﻮﺭﺍ
ﻧﻴﺮﻭ ﺩﺍﺩ ﻳﺎ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺑﻮﺩﻯکه ﺑﻀﻌﻒ
ﻭﭘﻴﺮﻯ ﺒﺮﺩ. ﺳﺎﻟﻢ
ﺑﻮﺩﻯ ﺒﻴﻤﺎﺭ ﮐﺮﺩ،
ﻭﺑﻴﻤﺎﺭ ﺑﻮﺩﻯ
ﻮﺗﻮﺭﺍ ﺳﺎﻟﻤند
ﻨﻤﻮﺩ. ﻧﺎﺭﺍضی
ﻮﺩﺭﻏﻀﺐ ﺑﻮﺩﻯ،ﺳﭙس
ﺗﻮﺭﺍ ﺭﺍضی ﻨﻤﻮﺩ
ﻭﻳﺎﮔﺎهی ﺘﻮﺭﺍ
ﺑﻐﻀﺐ ﻭﺍﺩﺍﺭﮐﺮﺩ
ﻭﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺤﺰﻭﻥ
ﺒﻮﺩﻥ ﺘﻮﺭﺍ ﻓﺮﺣﻨﺎک
ﻛﺮﺩ.ﻭﺍﺯﻧﻔﺮﺕ
ﺑﻤﺤﺒﺖ ﺩﺭ ﺍﻭﺭﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺷﺪﻯ،ﺑﻌﺪ
ﺍﺯﻫﺮ ﺍﻣﺘﻨﺎﻋﻰ
ﺗﻮﺭﺍ ﻣﺼﻤم کرﺩ،
ﻳﺎ ﺑﮑﺎﺭﻯﻤﺼﻤم
ﺒﻮﺩﻯ ﺒﺎﻣﺘﻨﺎع
ﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﺮﺍﻫتی
ﺮﺍ ﺑﻄﻠﺐ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﮐﺮﺩ، ﻭﻳﺎ ﺍﺯﻣﻄﻠﻮبی
ﺘﻮﺭﺍ ﻣﺘﻨﻔﺮ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯﺗﺮس ﻭ ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ،
ﻃﺎﻟﺐ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺮﺩ
ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس .ﻭﻳﺎ
ﺑﻌﺪ ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺮﺍ ﺑﺎﻣﻴﺪﻭﺍﺭی
ﺗﺒﺪﻳل کرﺩ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ
ﺒﻮﻫم ﻮﺗﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻤﻴﺎﻣﺪ ﺑﺨﺎﻃﺮﺕ
ﺍﻭﺭﺩ ﻭﺗﺤﻘق ﺪﺍﺩ.
ﺗﻤﺎم ﺎﻳﻥ
علائم ﺍﺣﻮﺍﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺖ،ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻘﺶﻣﻬمی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻧﺸﺎﻥ ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺗﺪﺑﻴﺮالهی اﺯﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺭﺍﻭﻯاﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺍﻣﺎم
اﻧﻘﺪﺭ ﺍﺯﺍﻳﻥ
اﻣﻮﺭاحوالی ﻣثال
اﻭﺭﺩ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩل
ﻘﺪﺭﺕ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ. ﻭﺧﻴﺎل
کرﺩم هرﺍﻧﭽﻪ ﺑﻴﻥ
ﻤﻦ ﻭﺧﺪﺍ ﻫﺴﺖ،ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ(ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟک
ﺪﺭﺍﻃﻠﺎع ﭙﻴﺮالهی
اﻭ ﺍﺳﺖ) ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﭽﻮﻥ ﺮﺿﺎ ﻭ ﻏﻀﺐ،
ﻭﻗﺒﺾ ﻭﺑﺴﻂ، ﻭﺣﺐ
ﻭﺑﻐﺾ،ﻭﻋﺰم ﻮ
إﺑاء ،ﻭﻳﺎ ﺷﻮق
ﻮ ﻧﻔﺮﺕ، ﻭ ﺭﻏﺒﺖ
ﻭﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﺍﺯﺗﺮس
،ﻭﺭﺟاء ﻮﻳﺄس ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﺣﻮﺍل
ذﻫﻨی ﻮ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻃﻠﺎعی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺪﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣتی اﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﺣﻮﺍلی ﺪﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ، ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﺗﺼﻮﺭﻣﻴﮑﻨﺪ ﺩﺭﺍﮔﺎهی
ﻮﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻭﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﻭﺍقع ﺘﺤﻤﻴلی
اﺯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﻗﺒﻀﻪ ﺗﺪﺑﻴﺮالهی
ﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1107 -ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ۴۴ﺑﺤﺎﺭ)ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﺎ ﺧﻠق اﻟﻠﻪ
ﺧﻠﻘﺎ ﺍﺻﻐﺮ ﻣﻥ
اﻟﺒﻌﻮﺽ ﻭﺍﻟﺠﺮﺟس
ﺍﺻﻐﺮ ﻣﻥ اﻟﺒﻌﻮﺽ
ﻭﻣﺎ ﻓﻰ ﺍﻟﻔﻴل
شیئ ٴ، ﺍﻟّﺎ ﻭ ﻓﻴﻪ
ﻣثله ،ﻭﻓﻀّل
علی اﻟﻔﻴل ﺒﺎﻟﺠﻨﺎﺣﻴﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﻮﭼﮑﺘﺮ ﺍﺯﭘﺸﻪ
ﻧﻴﺎ ﻓﺮﻳﺪﻩ ﻭﻳﺎﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺯﻓﻴل ﻨﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ،
ﺑﺎﺯﻫﻤﻴﻥ ﭙﺸﻪ
ﺭﺍ ﺍﺯﻓﻴل ﺒﺎ ﺩﻭ
ﺑﺎﻟﺶ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻣﻨﻈﻮﺭﺩﻗﺖ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﭘﺸﻪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﮔﺎهی اﺯ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
ﻤﺨﻠﻮق ﺪﺭﻓﻴل
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﻮﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻭﻓﻀل
ﺪﺭﺣﺠم ﻮﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﭘﺮﻭاﺯﺍ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ اﺳﺖ
ﺑﺮ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻥ ﺮﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻦ. ﻭسلوک
الهی ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﻭﺍﻳﻥ
اﻣﺘﻴﺎﺯ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻭﺍﺳﺮاء ﻨﻤﻮﺩﻥ،ﻭﻣﻌﺮﺍج
ﺮﻓﺘﻥ ﻮﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩﻥ،ﺩﺭﻫﺮﺳﺎک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺻﺮﻑ ﻧﻈﺮ
ﺍﺯ ﻇﺎﻫﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮﺣﺠم ﻮﻣﻘﺪﺍﺭ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﺟﺴم
او ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘلی ﻤﻬﻤﺘﺮﺍﺳﺖ.

حدیث 1108 - ﺑﺎﺯﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ45ﺑﺤﺎﺭ)ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺑﻥ ابی اﻟﻌﻮﺟاء،ﮐﻪ ﺩﺭ مَکّه
ﺑﻤﺠﻠس ﻭﭼﺎﺩﺭ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺮﻓﺖ
ﻭﺳﺎﮐﺖ ﻧﺸﺴﺖ.ﺍﻣﺎم
ﺒﻮﻯ گفت ﻣثل اﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍهی
ﺼﺤﺒﺖ ﺩﻳﺮﻭﺯ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒال کنی .ﺍﺑﻥ
ابی اﻟﻌﻮﺟاء،
ﮐﻪ ﺗﺤﺖ ﺗﺎثیر
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻘﺮﺍﺭﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺣﻴﺮﺕ
فکرﻯ ﺸﺪﻩﺑﻮﺩ،
ﮔﻔﺖ ﺍﺭﻯ اﮔﺮ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﺍﻣﺎم گفت ﺗﻮ ﻣﻨﮑﺮﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻭلی گوﺍهی
ﻮﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﻣﻴﮑﻨﻰ،ﮐﻪ
ﻣﻥ ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺭﺳﻮل
اﻭﻫﺴﺘﻢ (ﻫﺮﺳﺎﻟک
ﻮﻳﺎ ﮐﺎﻣلی اﻟﻬﻰ،
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺷﺪﻩ ﻳک ﺮﺳﻮل
اﻟﻬﻰ،ﻭﻳﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩﺍﻯ
ﺒﻨﺎم ﭙﻴﺮالهی
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ)ﺍﺑﻥ
ابی اﻟﻌﻮﺟا ﭙﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ،ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
گفته ﻣﻦ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﺎﺩﺕ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺴﭙس ﮔﻔﺖ،
ﭘس ﭼﺮﺍ ﺻﺤﺒﺖ ﻧﻤﻴﮑﻨﻰ؟
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ، ﮐﻪ
ﻋﻈﻤﺖ ﻭﻫﻴﺒﺖ ﺗﻮ،ﻣﺎنع
اﺯ ﻧﻄق ﺰﺑﺎنم ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻥ ﻘﺒﻠﺎ
ﺑﺎﺩﺍ ﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻮ ﻣﺘﮑﻠﻤﺎﻥ ﻤﻨﻄقی
ﻔﺮﺍﻭﺍنی ﺼﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ، ﭼﻨﻴﻥ
هیبتی ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺍ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.ﺍﻣام
ﺼﺎﺩق گفت ،ﭘس ﻣﻦ
ﺻﺤﺒﺖ ﺭﺍ ﺍﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺨﻮﺩ ﺍﻏﺎﺯﮔﺮ
ﺍﺣﺘﺠﺎﺝ ﻭﻣﺤﺎﺟّﻪ
منطقی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣنع
گرﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺳؤال
اﻳﻥ ﺒﻮﺩ، ﮐﻪ ﺍﻳﺎ
ﺗﻮ ﻣﺼﻨﻮع
هستی ﻴﺎﻏﻴﺮﻣﺼﻨﻮﻉ.
ﺍﺑﻥابی اﻟﻌﻮﺟﺎ
گفت ﻏﻴﺮﻣﺼﻨﻮع
هستم . ﻳﻌنی آﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻭﺧﺎﻟقی ﻨﺪﺍﺭﻡ.
ﺍﻣﺎم ﭙﺮﺳﻴﺪ ﭘس
ﻓﺮﺽ ﮐﻦ، ﮐﻪ ﺗﻮ
ﻣﺼﻨﻮع ﻮﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺧﺎﻟقی ﺒﻮﺩﻯ، ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺸﺪﻯ.ﻭﻯ
ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ،ﻣثلا
ﺩﺭﺍﺯ ﻭﭘﻬﻥ ﻴﺎ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻭ ﻋﻤﻴﻖ،
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﮐﻥ ﻮﻣﺘﺤﺮﻙ
،ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺻﻔﺖ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳﺨﺪﺍﺩ،ﺣﺎﻝ
ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
غیرﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺧﻠﻘﺖ
ﻭﻣﺼﻨﻮع ﺒﻮﺩﻥ
ﻨﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻰ،ﭘس
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺼﻨﻮع
ﺒﺪﺍﻥ، ﭼﻮﻥ اﻳﻥ
ﺼﻔﺎﺕ ﺭﺍ ﺩﺭﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎبی اﺑﻥ
ابی اﻟﻌﻮﺟا، ﮔﻔﺖ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﺳوآلی
کرﺩﻯ، ﮐﻪ ﻧﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﺯ ﻣﻥ ﺸﺪﻩ، ﻭﻧﻪ
ﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﺍﻣﺎم گفت ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ، ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﮐسی اﺯﺗﻮ ﭼﻨﻴﻥ
سوآل ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭلی ﭽﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺪﺍنی
که ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ،
ﮐسی اﺯ ﺗﻮ ﭼﻨﻴﻥ
ﺴؤﺍل ﻨﮑﻨﺪ.ﭘس
ﺗﻮ ﺣﺮﻑ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻘﺾ ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ ﺰﻳﺮﺍ
لأنک ﺘﺰﻋم اﻥّ
اﻟﺎﺷﻴاء ٴﻤﻥ
اﻟﺎﻭل ﺴﻮاء ،ﻓﮑﻴﻒ
ﻗﺪّﻣﺖ ﻭ ﺍﺧّﺮﺕ
ﻣﻴﮕﻔتی که ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﺍﺷﻴاء از ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﭼﻨﻴﻥ ﻴﮑﺴﺎﻥ (ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ) ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﭘس ﭼﺮﺍ ﺗﻘﺪﻳم
ﻮ ﺗﺎﺧﻴﺮ ﺭﻭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻰ.ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﺯ ﺗﻮﺿﻴح ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
،ﻓﺮﺽ ﮐﻥ ﺪﺭ ﮐﻴﺴﻪﺍﻯ
ﺠﻮﺍﻫﺮﻯ ﺪﺍﺭﻯ،ﻭﮐسی
اﺯ ﺗﻮﻣﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﺍﻳﺎ ﺩﺭﮐﻴﺴﻪ ﺩﻳﻨﺎﺭﻯ
هست ؟ ﺗﻮ ﺧﻮﺍهی
گفت ﻧﻪ (ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍنی
که ﺩﺭ ﺍﻥ گوﻫﺮﻯ
اﺳﺖ ﻧﻪ ﻃﻠﺎ) ﻭلی
اﮔﺮ ﺗﻮ ﻧﺘﻮﺍنی
ﺪﻳﻨﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎسی
که ﭼﻴﺴﺖ ﻳﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮐﻨﻰ، (ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
جواب ﻗﺒلی اﻭﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﺩﺭﮐﻴﺴﻪ
ﺩﻳﻨﺎﺭﻯ ﻨﻴﺴﺖ.ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮐﻪ ﮔﻮﻫﺮ ﺍﺳﺖ،
ﻭﮔﻮﻫﺮ ﭼﻴﺴﺖ) ﭘس
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻧفی ﺪﻳﻨﺎﺭ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻯ، ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻰ.ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﭘس ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺯﺍﻳﻥ کیسه ﺍﺳﺖ
ﻃﻮل ﻮﻋﺮﺽ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ(ﻭﺍﻣﻮﺭ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺗﺮ ﺍﻳﻥ کیسه ﺍﺳﺖ)
ﻭﺍﻓﺰﻭﺩ: ﻔﻠﻌل
فی اﻟﻌﺎﻟم ﺼنعة
،ﻣﻥﺤﻴث ﻟﺎ ﺗﻌﻠم
ﺼفة ﺍﻟﺼنعة ﻣﻥ
غیر ﺍﻟﺼنعة ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
چیز ﻤﺼﻨﻮعی
هست ، ﮐﻪ ﺗﻮ ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﻧﻰ،ﻭﺣتی ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻣﺼﻨﻮع اﺯ ﻏﻴﺮ
ﻣﺼﻨﻮع ﺮﺍ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻰ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺑﻥ
ابی اﻟﻌﻮﺟا
بی ﺠﻮآب ﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺼﻨﻮع هم ﭽﻴﺴﺖ.ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻮﺩﺵﻣﺼﻨﻮع
ﻮﻣﺨﻠﻮق ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺣتی ﺨﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺮﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺮﺧی ﻴﺎﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ ﺑﺎﺳﻠﺎم
ﺮﻭﻯ اﻭﺭﺩﻧﺪ،
ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺍﺑﻥ
ابی اﻟﻌﻮﺟا ﺮﺍ
ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﺳﻮم ﺨﻮﺩ ﺍﻭ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻮﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﻟﻴل ﺤﺪﻭث
ﺟﻬﺎﻥ ﻮﻣﺨﻠﻮق
ﺒﻮﺩﻥ اﻧﺮﺍ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ.
اﻧّﻯ ﻤﺎ ﻭﺟﺪﺕ
ﺷﻴﺌﺎ صغیرﺍ ﻭﻟﺎ
ﮐﺒﻴﺮﺍ، ﺍﻟّﺎ
ﻭﺍﺫﺍ ﻣﺎ ﺿمّ
اﻟﻴﻪ ﻣثله ﺻﺎﺭ
ﺍﮐﺒﺮ، ﻭفی ﺬﻟک
ﺰﻭﺍل ﻮ ﺍﻧﺘﻘل
عن اﻟﺤﺎلة ﺍﻟﺎﻭﻟﻰ،
ﻭﻟﻮ ﮐﺎﻥ ﻘﺪﻳﻤﺎ
ﻣﺎ ﺯﺍل ﻮﻟﺎ ﺣﺎﻝ،
ﻟﺎﻥ ﺍﻟﺬﻯ ﻴﺰﻭل
ﻮ ﻳُﺤﻮّﻝ،ﻳﺠﻮﺯ
ﺍﻥ ﻴﻮﺟﺪ ﻭﻳﺒﻄﻞ،
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺒﻮﺟﻮﺩﻩ
ﺑﻌﺪﻋﺪﻣﻪ ﺩﺧﻮل
ﻔﻰ ﺍﻟﺤﺪث ،ﻭ
فی کوﻧﻪ فی اﻟﺄﺯل
ﺪﺧﻮﻟﻪ فی اﻟﻘﺪﻡ،
ﻭﻟﻥ ﺘﺠﺘمع ﺼفة
ﺍﻟﺄﺯل ﻮ ﺍﻟﺤﺪﻭث
ﻭﺍﻟﻘﺪم ﻮﺍﻟﻌﺪم
فی ﺸﻴئ ﻮﺍﺣﺪ ﻣﻥ
هرﭼﻪ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨم
کوﭼک ﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺑﺰﺭﮒ، ﭼﻮﻥ ﺒﺎ
ﻣثیل ﺨﻮﺩ ﺟمع
گرﺩﺩ، ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﺯﻭﺍل ﺤﺎل ﻘﺒلی
اﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺪﻳﻢ (ﺍﺯلی ﻮﻏﻴﺮ
ﺣﺎﺩث ) ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﺯلی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺯﺍﻳل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭ ﺗﺤﻮل ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺭﻭﺯﻯ
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺣﺎﺩث ﮔﺮﺩﺩ. ﭘس
ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺑﻌﺪ ﺍﺯﻋﺪم
ﻮﻧﺒﻮﺩﻧﺶ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ،
ﻭﺣتی ﻤﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺣﺎﺩث ﺩﺭﻣﻴﻴﺎﻳﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯلی
ﻮﻗﺪﻳم ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی ﻤﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺻﻔﺖ ﺍﺯلی ﻮﺣﺪﻭث
ﺑﺎ ﻫم ﺠمع ﮔﺮﺩﺩ
ﺗﺎ ﻗﺪﻳم ﻴﺎ ﻋﺪﻳﻢ)
ﺩﺭ شیئ واحِدی
ﺠمع گرﺩﻧﺪ.
ﺍﺑﻥ ابی
اﻟﻌﻮﺟاء
ﻨﻴﺰﮔﻔﺖ ﻫﺒک
علمت ،ﻓﻴﺠﺮﻯ
اﻟﺤﺎﻟﺘﻴﻥ ﻮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻧﻴﻥ
علی ما ﺫﮐﺮﺕ، ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﻠﺖ
ﻋلی ﺤﺪﻭثها، ﻟﻮﺑﻘﻴﺖ
ﺍﻟأﺷﻴاء علی
ﺻﻐﺮﻫﺎ، ﻣﻥ
اﻳﻥ کاﻥ ﻠﻜﺎﻥ
ﺘﺴﺘﺪل علی
ﺤﺪثها ﺻﺮﻑ ﻧﻈﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﺣﺎﻟﺖ
ﺩﺭ ﺩﻭ ﺯﻣﺎﻥ
که ﮔﻔﺘﻰ، ﻓﺮﺽ
ﮐﻥ که ﺍﺷﻴاء ﺪﺭﮐﻮﭼکی
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺒﻤﺎﻧﻨﺪ
(ﻭﻧﺘﻮﺍﻥ ﺒﺎ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺒﺮ ﺍﻥ ﺤﺎﻟﺖ،
ﺣﺪﻭث ﺑﺮﺍﻳﺶ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ) ﭘس ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍنی اﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﮐﻨﻰ، ﮐﻪ ﺣﺎﺩث
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺑﺪﻭﻥ
اﺯﻣﺎﻳﺶ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺯﻳﺎﺩ ﻭ ﺑﺰﺭگ
کرﺩﻥ، ﮐﻪ ﺩﻟﻴل
ﺤﺪﻭث ﺍﻥ گرﺩﺩ.
ﺳوآل کننده ﺍﻣﺮ
ﻣﺤﺎل ﺮﺍ ﻓﺮﺽ ﻣﻄﺮح
اﺳﺖ.) اﻧّﻤﺎ ﻧﺘﮑﻠّم
علی هذا ﺍﻟﻌﺎﻟم
اﻟﻤﻮﺿﻮﻉ، ﻓﻠﻮ
ﺭﻓﻌﻨﺎﻩ ﻭ ﻭﺿﻌﻨﺎ
ﻋﺎﻟﻤﺎ ﺍﺧﺮ، ﮐﺎﻥ
ﻟﺎ شیئ اﺩلّ
علی اﻟﺤﺪث،ﻣﻥ
ﺮﻓﻌﻨﺎ ﺍﻳّﺎﻩ
ﻭ ﻭﺿﻌﻨﺎ ﻏﻴﺮﻩ
ﻭﻟﮑﻥ اﺟﺒﺘک ﻤﻦ
ﺣﻴث ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻥ ﺘﻠﺰﻣﻨﺎ،
ﻭ ﻧﻘﻮل اﻥ اﻟﺎﺷﻴاء
ﻠﻮ ﺩﺍﻣﺖ ﻋلی ﺼُﻐﺮﻫﺎ،
ﻟﮑﺎﻥ ﻔﻰ ﺍﻟﻮﻫﻢ،
ﺍﻧّﻪ ﻣتی ﻤﺎ ﺿمّ
ﺸﻴئ الیه الی ﻤثله
ﮐﺎﻥ اﮐﺒﺮ ﻭ فی
ﺠﻮﺍﺯ ﺍﻟﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻋﻠﻴﻪ، ﺧﺮﻭﺟﻪ
ﻣﻥ اﻟﻘﺪﻡ، ﺑﺎﻥ
فی ﺘﻐﻴﻴﺮﻩ ﺩﺧﻮﻟﻪ
فی اﻟﺤﺪث ،ﻟﻴس
لک ﻮﺭاءه شیئ ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻤﻮﺿﻮﻋﻪ
(ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ) ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﻧﺮ ﺍﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻴﻢ
،ﻭﺩﺭﻋﺎﻟم ﻮﻫﺴتی
ﺪﻳﮕﺮﻯ گذﺍﺭﺩﻳﻢ،
ﻫﻴچ ﺪﻟﻴﻠﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﻧﻴﺎ ﺣﺎﺩث
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺮﺍ ﺟﺎﺑﺠﺎ ﮐﺮﺩﻳﻢ
(ﺳؤال کنندﻩ ﻓﺮﺽ
ﻣﺤﺎل عدم ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻴئ کوﭼک
ﻤﻄﺮح کرﺩﻩ ،ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ،
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺟﺎﻯ ﺪﻧﻴﺎ
ﻭﻫﺴتی ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﺸﻴئ
همیشه ﮐﻮﭼک ﻮﻏﻴﺮ
ﻣﺘغیر، ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﻧﻴﺎ ،ﺑﺎﺯ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ) ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
جواب ﺗﻮ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ (ﺍﻟﺰﺍم ﻤﻨﻄﻘﻰ)
ﻣﻴﺪﻫم ﻮﻣﻴﮕﻮﻳﻢ،
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺍﺷﻴاء
هستی ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮ ﮐﻮﭼکی ﺨﻮﺩ
ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ (ﻭﺗﻐﻴﻴر
ﻭﺣﺪﻭﺕ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﭙﻴﺪﺍ ﻧﮑﻨﻨﺪ) ﺩﺭﻭﻫم
ﻮﻓﺮﺽ ﻭﺧﻴﺎﻝ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
گفت ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺪﺍﻥ اﻓﺰﻭﺩﻩ
ﺷﻮﺩ، ﺑﺎﺯ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. (ﮐﻪﺣﺎﺩث
ﺑﻮﺩﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ) ﻭﭼﻮﻥ
اﺣﺘﻤﺎل ﻘﺒﻮل ﺘﻐﻴﻴﺮﻣﻄﺮح
گرﺩﺩ،ﻗﻄﻌﺎ ﺍﺯﻗﺪﻳم
ﺒﻮﺩﻥ ﺨﻮﺩ ﺧﺎﺭج
گرﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ ( ﻭ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺤﺎﺩث ﻭﻣﺨﻠﻮق
ﻮ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻣﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﺍﮔﺮﺻﺮﻑ
ﻧﻈﺮ ﺍﺯ ﺍﺻل اﻭﻟﻴﻪ
ﻭ ﺍﺯلی اﺭﻭﺍح ﻔﺮﺩﻯ،
ﻭﻳﺎ ﺍﺻﻞ ﻣﻮﺍﺩ
ﻏﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﮑﻨﻴﻢ،
ﺍﺯﻫﻤﺎﻥ اﺯل همه
ﭼﻴﺰ ﻣﺪﺍﻡ، ﺩﺭﺣﺎﻝ
(ﺗﻐﻴﻴﺮﻣﺪﺍﺭﻯ)
ﻏﻴﺮﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﻭﻳﺎ (ﺗﻐﻴﻴﺮﺗﮑﺎﻣﻠﻰ)
ﻭﻣثبت ﻭ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩﺗﺮ
ﺷﺪﻥ، ﻭﻳﺎ (ﺗﻐﻴﻴﺮﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ)
ﺩﺭﻣﻘﺎم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻮﻧﻮع ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
(ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ)
ﻧﻴﺰ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﭼﻬﺎﺭم
اﺳﺖ.ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺩﻟﻴل ﺤﺎﺩث ﺑﻮﺩﻥ
هستند. ﻳﻌنی ﺤﺎﻟﺘﻴﮑﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﻭﻗﺒﻠﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
.ﻭﺑﻌﺪﺍ ﻫم اﻳﻥ
ﺮﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﻭﻳﺎ ﺒﺪﺗﺮ،
ﻭﻳﺎ ﺩﻭﺭ ﻣﺪﺍﺭ،ﻭﻳﺎ
ﺍﺯﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﺘﺮﺍﮐم
ﻮﺗﻮﺩﻩ ﺍﻧﺒﺎﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ(ﻗﺪﻳم
اﺯﻟﻰ) ﻳﻌنی هرﮔﺰ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق ﭽﻨﻴﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺽ
ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ، ﮐﻪ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ، ﭼﻮﻥ
اﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﻮﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ،
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺗﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎلی که ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺨﺘﻪ ﮔﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻫم ﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭلی ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
همیشه ﻫﻤﺎﻥ ﺤﺎل
ﻘﺒلی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺮﺍ، ﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ، ﺍﻣﻮﺭﻯ
غیر ﺗﮑﺎﻣلی ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﻮ ﺍﻳﻥ
اﻟﮕﻮﻫﺎ ﻭﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ
غیر ﻣﺘغیر ﻭﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﺍﻣﺎﺩﻩ،ﻭﺣتی
ﻤﺪﺑّﺮﺍﻥ ﻮ
مراتب فرضی وﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﻴﻚ (ﻓﺮﺽ ﻋﻘﻠﻰ) ﺑﺮﺍﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﺗﻔﮑﺮ
و ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ ﻔﮑﺮﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍلاّ ﻣﺎ
(ﻋﻴﻥ ﻮﺍﻗﻌﻴﺖ) ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻟﺬﺍ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻧﻴﺰﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎئی
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ ﺩﺭﻳک
ﺪﻧﻴﺎﻯ ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
،ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ ﻓﺮﺽ
ﮐﺮﺩ، ﺟﺮﻳﺎﻥ ﭽﮕﻮﻧﻪ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺟزء ﺒﺪﺍﻧﺪ کُلّ
اﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭﭼﻄﻮﺭﻋﻤﻠم ﻤﻴﮑﻨﺪ)
ﻭ ﻫﻤﻴﻥ اﺣﺘﻤﺎل
ﻮ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻳک اﻣﺮﻯ (ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺘﻐﻴﻴﺮﺍﻧﺮﺍ ﺩﺭک
ﻛﻨﻴﻢ ،ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﺑﻘﺪم ﺒﻮﺩﻥ اﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻴﻢ) ﺧﻮﺩ ﺩﻟل
ﻮﻗﻮع ﻮﺣﺪﻭث ﺍﻥ
ﺸﻴئ ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﺣﺎﺩث
) ﻳﻌنی ﻤﺨﻠﻮق ﺒﻮﺩﻥ،
ﺍﻥ (ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﺮﺍﮐمی ﭽﻮﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺗﻮﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﻤﺎﺳﻪ
ﺩﺭﺻﺤﺮﺍ، ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﻤﺪﺑﺮ ﻭ ﺧﺎﻟق
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻋﺎﻣل ﻮﻋﻠﺖ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﭼﻮﻥ ﺒﺎﺩ ﻭﺑﺎﺭﺍﻥ
ﻮﺍﻣﻮﺍج ﺪﺭﻳﺎ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺗﻮﺩﻩ
ﻣﺎﺳﻪﻫﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻣﺪﺍﺭﻯ،
ﺩﻟﻴل ﻮﺟﻮﺩ ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ
ثاﺑﺖ ﻃﺒیعی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﺪﺑﺮﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺣتی
اﮔﺮﻗﻮﺍﻧﻴﻥ ﻄﺒیعی
ﺮﺍ، ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﻭﺑﺎﺯ ﺩﻭ ﮔﻮﻧﻪ
( ﺗﻐﻴﻴﺮﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
) ﻭ (ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ)
ﺣﺘﻤﺎ ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ
ﻣتَفَکّرﻯ ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﻃﺒق اﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
آماده ﻘﺒلی ﻮﺟﺒﺮﻯ
ﺧﺎﺹ، ﺧﺎﺭج اﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯﺍﺩ ﺍﺯ ﺍﺷﻴﺎ
ٴﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ (سلوک
الهی ) ﺍﺯ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯ ﺍﺩﺳﺎﻟﻚ،
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
الهی ﻮﻣﺮبی اﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺎﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐسی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ، ﺍﻳﻦ
(ﺗﺴﻠﻴم اﺭﺍﺩﻯ)
ﺩﺭ (ﺗﺮﻙ ﺍﺯﺍﺩﻯ)
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ،
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺮﻑ
ﻳک ﺒﻬﺸﺖ ﻓﻮﺭﻯ
ﻮﻟﺬﺕ ﺁنی ﻮﻳﺎ
ﺳﻴلی ﻨﻘﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺟﺒﺮﺍ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻋﻰ، ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻨفی ﺒﺮﻭﺩ. ﭘس
ﻫﺮﺣﺎﺩث ﻭ ﻣﺘغیر
ﻭﻣﺨﻠﻮﻗﻰ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﺪﻳم ﻮﺍﺯلی ﻮ
ثاﺑﺖ ﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺸﻮﺩ) ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﻤﻄﻠﺐ ﻭﺩلیل ﻮجواب
ﻣتعالی ﻨﺪﺍﺭﻯ.
ﻭ (ﺍﻳﻥ عباﺭﺕ ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ هر ﺍﺣﺘﺠﺎج
ﻮﻣﺠﺎﺩﻟﻪ ﻣﻨﻄقی
ﻮﻓﻠﺴفی گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻃﺮﻑ ﻣﺠﺎﺏ ﻭﺳﺎﮐﺖ
ﻭﺷﮑﺴﺖ ﺩﺭﺑﺤث
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺍﺣﺘﺠﺎﺝ، ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺩﻟﻴلی ﺒﺪﻭﻥ ﺪﻟﻴل
ﻤﻘﺎﺑل ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی
اﻳﻦ ﻃﺮﻑ ﺟﺪﺍل
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘلی ﻮ ﺫﻫنی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
اﺯﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺤث
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺩﻟﻴل ﺘﺎﺯﻩ ﻣﻄﺮح
کند . ﻭﻟﺬﺍ (ﺍﺣﺘﺠﺎﺝ)
ﺗﻨﻬﺎ ﻳک ﺰﻭﺭ ﺍﺯﻣﺎئی
ﻮﮐﺸتی گیرﻯ ﻓﮑﺮﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺩﺭﻓﺼل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﻟﺎ ﺗﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ،
ﻋﻘل ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﺮﻋﻘﻠﻰ،
ﻋﻘل ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺴﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻴﭽﮕﺎه
ﻤﻨﻄق ﻮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺣﺮﻑ ﺍﺧﺮ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺯﺩ. ﻭلی سلوک
الهی عملا اﻇﻬﺎﺭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘلی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻋﻤﻞ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻋﻘل ﺨﻮﺩ، ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻌﻘل کُلّی رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐسی ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ،ﺳﺎل
ﺒﻌﺪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ، ﺍﺑﻥابی
اﻟﻌﻮﺟاء ﺮﺍ ﺩﺭ
مَکّه ﺩﻳﺪﻧﺪ،
ﻭﺑﺎﻣﺎم
گفتند ﮐﻪ ﺍﺑﻥ
ابی اﻟﻌﻮﺟاء ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺎیع ﺸﺪﻩ ﻳﺎ ﻣﻴﺸﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺒﺤثهاﻳﺶ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻗق
ﺒﺎﻋث ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﮐﻪ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻠﻔﺎ، ﻓﺘﻮﺍﻯ
ﻘﺘل اﻭﺭﺍ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﺧﻠﻔﺎﻯ
عباسی گرﭼﻪ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﺒﺎﺳﻠﺎم ﺒﻮﺩﻩ
ﻭلی ﺪﺭﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﺑﺎﺯ
ﺭﺍضی ﺒﻮﺟﻮﺩ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺨﺪﺍ ﺩﺭﺑﻴﻥ ﻤﺮﺩم
ﺨﻮﺩ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ. ﺗﺎﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی ﻮﻣﺬﻫﺒﻰ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ به بی ﺪﻳنی
ﺮﺍ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﻧﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﺑﻥ
ابی اﻟﻌﻮﺟا ﺨﻮﺩ
ﺷﺎیع ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل اﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ، ﺭﺍ ﺑﺎﻣﻮﺭﺩﺍﺩﻩ
ﻭﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺨﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺪﺭ
ﭘﺎﺳخ اﻳﻥ
گفته ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ،
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺑﻥ
ابی اﻟﻌﻮﺟا ﻔﺮﻣﻮﺩ:
هو ﺍﻋمی ﻤﻥ ﺬﻟﻚ،
ﻟﺎ ﻳﺴﻠم ﺍﻭ ﮐﻮﺭ
ﺩل ﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺸﻮﺩ.ﻳﻌنی
ﺤتی اﮔﺮﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻮ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺨﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎمی ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
کوﺭ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﮐﻮﺭ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎق عقلی ،ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻫﺪﻑ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻮ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی
اﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻌﺪم ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﻮﺩ،ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺪﺍﺷﺖ،
ﮐﻪﻣﻌﺘﻘﺪ ﻗﻠبی
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭلی اﻣﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی اﺟﺮﺍ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻮﺭﻯ عقلی ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺪﻟﻴل ﻮﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ، ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺭﻭغ ﻮﺣتی ﺮﺍﺳﺖ،
ﺍﻳﻦ ﮐﻮﺭﻯ ﺮﺍ ﻣﻨﺘﻔی
ﻮﺟﺒﺮﺍﻥ ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ سالک الهی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺸﺪ،ﻭﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ،
ﺷﺨﺼﺎ ﺑﺎﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ،
ﺟﺪﺍل کنندﻩ ﻣﻨﻄقی
ﺒﺎ ﺍﻭ ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ، ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻋﻘلی ﺒﻴﺸﺘﺮ، ﻭﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻣﺎﻡ، ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی اﻭﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ،
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺭﺍﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ.ﻭلی اﺑﻥ
ابی اﻟﻌﻮﺟاء،ﭼﻮﻥ
ﺒﺎ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺪﺭمَکّه ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺷﺪ، ﻭﻯ گفت (ﺳﻴّﺪﻯ
ﻮﻣﻮﻟﺎﻯ) ﺍﻯ ﺴﺮﻭﺭ
ﻭﻣﻮﻟﺎﻯ ﻤﻦ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﻭغ
گفته ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺎﻣﺎم
ﻮﻳک کاﻣل اﻟﻬﻰ،
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺑﺘﻐﻴﻴﺮﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩ، ﻭﺑﺪﺳﺖ
ﺍﻭ (ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ. ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﺳﻴﺪﻯ ﻴﺎ
آﻗﺎ ﻭﺳﺮﻭﺭ ﻣﻦ،
ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﻭﻭلیّ
ﻤﻮﺭﺩ ﻋﺸق ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭتوَسّل ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎم ﭙﺮﺳﻴﺪ،ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻥ
ﺮﻭﺯ ﺍﻓﺘﺎﺩﻯ. ﻭﻳﺎ
ﭼﺮﺍ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺖ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﭼﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺷایع
اﺳﺖ،ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺸﺪﻩﺍﻯ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺸﺪﻩ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻤﮑﻪ
ﺑﺮﻭﺩ ﻭحَجّ
کند )ﺍﺑﻥ ابی اﻟﻌﻮﺟا
ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ عاﺩﺕ ﺟﺴم
ﻤﻥ ﻮﺳُﻨّﺖ ﺍﻳﻦ
ﺴﺮﺯﻣﻴﻥ اﺳﺖ ﻋﺎﺩة
ﺍﻟﺠﺴﺪ ﻭﺳُنّة
ﻟﺒﻠﺪ، ﻭ ﻟﻨﺒﺼﺮ
ﻣﺎ ﺍﻟﻨﺎس ﻓﻴﻪ
ﻣﻥ اﻟﺠﻨﻮﻥ ﻭﺍﻟﺤﻠق
ﻮ ﺭمی
اﻟﺤﺠﺎﺭة ﺍﻳﻥ
عاﺩﺕ ﺗﻥ اﺳﺖ ( ﻭﻋﺎﺩﺕ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ ﻫﺮﮐس
ﺍﺯﻣﺎ ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ ﺑﺮﺳﺒیل
عاﺩﺕ ﻭﺳﻨﺖ ﺟﺎﺭﻯ،
ﻭ ﺭﻭﺵ ﻭ ﻋﺎﺩﺕ ﺟمعی
ﻤﺮﺩﻡ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺮﺍ ﺑﺎﻳﻨﺠﺎ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎﺷﺎﻯ
ﺠﻨﻮﻥ ﻤﺮﺩم ﺪﺭ
ﺳﺮﺗﺮﺍشی ﻮ ﺭﺟم
ﻮﺳﻨﮓ ﺍﻧﺪﺍﺯﻯ
اﻧﺎﻥ ﭽﻨﻴﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
،ﻭ ﻣﻥ ﻨﻴﺰ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻢ. ﻳﻌنی
ﻤﻮﺿﻮﻉ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ، ﺩﮔﺮﮔﻮنی
ﺮﻳﺸﻪﺍﻯ ﻨﻴﺎﻓﺘﻪ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺒﺨﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﺘﺮﻑ
ﺑﻮﺟﻮﺩ (ﻋﺎﺩﺕ ﺷﺨصی
ﻮﻋﺎﺩﺕ ﻗﻮﻣﻰ) ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺒﻮﻯ گفت ﺍﻧﺖ
ﺑﻌﺪ ﺫﻟک علی
عتوّک ﺿﻠﺎﻟک ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺒﺤث ﻭﺗﺼﺪﻳﻘﺎﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺗﻮ، ﻭﺷﺎﻳﻌﺎﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﻭﺷﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻮﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺪﻭﭼﺎﺭ ﻟﺠﺎج ﻮ
ﮔﻤﺮﺍهی ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ.
ﻭ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺤث ﺑﺎ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺒﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم ﺠﻤﻠﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩ،
ﮐﻪ ﻟﺎﺟﺪﺍل فی
اﻟحَجّ ﺪﺭحَجّ
ﺠﺒﺤﺶﺟﺪﺍلی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻳﻌنی ﻤﺮﺍﺳم حَجّ
ﺠﺎﻯ ﺑﺤث ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍعَمّاءل
حج کعبه ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﭙﺸﺘﻮﺍﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻤﻨﻄقی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
حَجّ اکبر ﻳﺎ
سلوک ﻮﻛمال
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻥ هیچ بحث ﺍو
اﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﭼﺎﻧﻪ
ﺯﺩنی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم ﻤﻄﻠق
ﺪﺭﺳﺎﻟک ﻨﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﺣتی اﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺩل ﺨﻮﺩ ،ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ
اﺯ ﻫﺮ ﻳک اﺯ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻣﺎم
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻫﻴچ گاﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍعَمّاءل ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ
هاﻯ ﺴﺎﻟﻚ، ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻭﻗﺒل الهی ﻨمی
ﺸﻮﺩ. (ﻟﺎﺟﺪﺍﻝ) ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
(ﻟﺎﺍﺣﺘﺠﺎﺝ) ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ (حَجّ) ﺍﺣﺘﺠﺎج
ﻨﻴﺴﺖ. ﻳﻌنی حَجّ
ﻮﺍقعی سلوک
الهی اﺳﺖ، ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻥ ﺘﻈﺎﻫﺮ
بحَجّ ﺑﺤث حَجّ،
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎئی ﻨﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻮ آخوندﻫﺎﻯ
همه ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎمی
غیر ﺳﻠﻮکی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎم
عبای ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺍﻭ ﮐﺸﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺑﻥ ابی اﻟﻌﻮﺟا،
ﺍﻭﺭﺍﺑﺒﺤث ﻭﺟﻠﺴﻪﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﺍﻣﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺩ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
علاﻣﺖ ﻧﻔﺮﺕ ﻭﺗﺒﺮﺋﻪ
ﺟﻮﺋﻰ،ﻭﻋﺪم ﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺍﺯ ﺧﻄﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻥ ﺠﻤﻠﻪ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻭضع ﺎﺧﺮﺕ
ﺑﺮ ﺍﻥ ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮ ﻣﻴﮕﻮﺋﻰ، ﻫﻤﻪ
ﻣﺎ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻭ ﺭﺍﺣﺖ ﺧﻮﺍهی
ﻤﺒﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻧﭽﻨﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﺎ ﻧﺠﺎﺕﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭ ﺗﻮ ﻫﻠﺎﻙ، ﻳﺎﻗﻬﻘﺮﺍی
ﺤﻠق اﻭﻳﺰ ﻣﻴﺸﻮﻯ.ﺭﺍﻭﻯ
اﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺑﻥ ابی اﻟﻌﻮﺟﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭﻗﻠﺐ ﺧﻮﺩ
ﺍﺣﺴﺎس ﮔﺮمی ﻤﻴﮑﻨﺪ
(ﻣثل ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﻥ
ﺮﻳﺰﻯ ﺪﺭﻗﻠﺐ ﺧﻮﺩ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﻭﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﺭ
ﺍﻧﺰﺩ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق
ﺒﺒﺮﻧﺪ. ﺯﻳﺮ ﺍﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺨﺪﺍ، ﻭﺣتی مُتعبّدﺍﻥ
ﻨﺎ ﺑﺎﻭﺭ ﺑﺎعَمّاءل
ﻮ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭ ﺍﺧﺮﻋﻤﺮ ﺭﻧج
ﺨﺎﺻی ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ اﮔﺮ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﭼﻮﻥ ﺮﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪﻧﺪ
ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﻭ
ﺗﻮﺑﻪ ﺷﺨﺺ ﻭﻳﺎﻋ
ﻘﻴﺪﻩ ﻗﺒﻮل اﺣﺘﻤﺎل
ﻮ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺯﺑﺎنی
ﻨﻮعی آﺭﺍﻣﺶ ﺑﺨﺶ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺎﺑﻥ ابی اﻟﻌﻮﺟا
ﻤﺮﺩ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﮐسی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﮑﺎﺭﺵ، ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﺟل ﺤﻴﺎﺕ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﮑﺸﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ هم ﺸﺪ، ﺩﻟﻴل
ﺮﺣﻤﺖ ﻭ ﻣﺤﺒﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ
ﮐسی ﺒﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ، ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ ﻭﻓﺎﺳﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺭﻭح
ﺨﻮﺩ ﺑﺸﻮﺩ.

حدیث 1109 - ﺩﺭﺣﺪﻳثی
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ49ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﺪﺍﻳﺖ
ﺭ ﺍﺷﻨﺎﺧﺘﻰ؟ (ﺷﻨﺎﺧﺖﻋﻘلی
هرﮐسی ﺒﻨﺤﻮﻯ ﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻥ هماﻥ علم
اﻟﻴﻘﻴﻦ ﻋﻤﻮمی
اﺳﺖ. ﻭلی عین اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﻴﺎ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺒﺎ ﺩﻳﺪﻥ
ﺒﭽﺸﻢ، ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠلی الهی ﻮ ﻳﺎ
رَبّ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠالهی
ﺪﺭ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. (رَبّ)
ﺑﻤﻌنی ﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ رَبّﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ، ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯﻗﺎﺋﻢ،
ﭼﻮﻥ ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻮ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺑرَبّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق اﻟﻠﻪﺭﺳﻴﺪ،
ﻭﻳﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺮﺩ. ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق
ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ: عرﻓﺖ
ﺍﻟﻠﻪﺟلّ ﺠﻠﺎﻟﻪ
ﺑﻨﻔﺴﻰ، ﻟﺄﻧّﻬﺎ
ﺍﻗرَبّ ﺍﻟﺎﺷﻴاأ
اﻟﻰّ، ﻭﺫﻟک اﻧّﻰ
ﺍﺟﺪﻫﺎ ﺍﺑﻌﺎﺿﺎ
ﻣﺠﺘمعة، ﻭﺍﺟﺰاء
ﻤﻮٴﺘﻠفة ،ﻇﺎﻫﺮة
ﺍﻟﺘﺮﮐﻴﺐ، ﻣﺘﻴنة
ﺍﻟﺼﻨﻊ، ﻣﺒﻨیّة
ﻋلی ﻀﺮﻭﺏ ﻣﻥ
اﻟﺘﺨﻄﻴﻄ ﻮ ﺍﻟﺘﺼﻮﻳﺮ،
ﺯﺍﺋﺪة ﻣﻥ ﺒﻌﺪ
ﻧﻘﺼﺎﻥ، ﻭﻧﺎﻗصة
ﻣﻥ ﺒﻌﺪ ﺯﻳﺎﺩة،
ﻗﺪ ﺍﻧﺸئ ﻠﻬﺎ ﺣﻮﺍﺵ
ﻣﺨﺘﻠفة ،ﻭﺟﻮﺍﺭﺣم
ﺘﺒﺎﺋﻨﻪ، ﻣﻥﺒﺼﺮ
ﻭ ﺳمع ﻮﺷﺎﻡ ﻭ ﺫﺍئق
ﻮﻟﺎﻣس ،ﻣﺠﺒﻮلة
ﻋلی اﻟﻀﻌﻒ ﻭﺍﻟﻨﻘﺺ
ﻭ ﺍﻟﻤﻬﺎنة ﻣﻥ
ﺨﺪﺍﻯ اﻟﻠﻪ ﺭﺍﺑﻨﻔس
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺍﻥ ﺸﻨﺎﺧﺘﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻥ ﭽﻴﺰﻯ
ﺒﻤﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄلق اﻟﻠﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺍﻧﻬم
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
امکان ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
رَبّ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺠلّی
ِ ﺸﻬﻮﺩﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭلی
اﮔﺮ ﮐسی ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ،
ﺍﻥ همه ﺍﺣﻮﺍل ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻳﺎﺕ ﻭﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻭﻋﻠﺎﺋم الهی ﺮﺍﮐﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ،ﺧﻮﺩ
ﺩﻟﻴل ﻮﺟﻮﺩ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﺣتی اﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺪﻳﮕﺮ ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄق اﺳﺖ. ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻘﺮﺍﻥ ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث
،ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻯ
اﻟﻠﻪ رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭلی
ﺘﺴﻤﻴﻪ (رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ)
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻳﻮﻧﺎنی آﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ،
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺤﻘﻴقتی
ﻘطعی ﺒﻴﺎﻥ ﺸﺪﻩ،
ﻭﺿﺪﻳتی ﺒﺎ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻘﺮﺍﻥ ﻮﺍﺳﻠﺎم
ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺤﻘﻖ ﻭﻣتَفَکّر
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ ﺗﺠلّی
اﻟﻬﻰ، ﺧﻮﺩ رَبّ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻮﭼﻪ رَبّ ﺍﻟﻔﺼل
ﻨﻮﻋﻰ، ﻭﭼﻪ رَبّ
ﺍلفرﺩﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩﺳﺎﻟﻚ
،ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍح ﻤﺪﺑﺮﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺒﺮسی
ﺸﺨصی ﺨﻮﺩم
اقدام کرﺩﻡ، ﻳﻌنی
سلوک الهی ﻨﻤﻮﺩﻡ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ جواب
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺍﺯ ﮐسی
ﺒﮕﻴﺮﻳﻢ، ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺮﺿﺎﻳﺖ ﺑﺨﺶ الهی
ﻨﺪﺍﺩﻩ. ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻥﺮﺍﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻥ
علم اﻟﻴﻘﻴﻥ ﻤﻘﺪﻣﻪﺍﻯ
اﺳﺖ ﻭلی همه ﭼﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺎ سلوک
الهی ، ﺑﻌﻴﻥ اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ، ﻭحَقّ
اﻟﻴﻘﻴﻥ اﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺭسی کرﺩﻡ، ﺩﻳﺪم
که ﻣﻥ اﺯ ﺍﺟﺰﺍی
ﺘﺸﮑﻴل ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻡ،ﮐﻪ ﺑﺎﻫم ﺠمع
ﺸﺪﻩ ﺍﻧﺪ. (ﻳﻌنی
ﺤﺎﺩث ،ﻭﺩﺭﺣﺎل
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻤﺪﺍﻭم اﺳﺖ.ﻭﻫﺪفی
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣل
هست .ﻭﺧﺎﻟق ﻮ ﻣﺪﺑﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭﺭأس ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ، ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺘﻥ ﻤﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ).ﻭﺍﻳﻥﺎﺟﺰﺍ
ﺑﺨﻮیس ﺒﺎﻫم ﻤﻮٴﺘﻠﻒ
ﻭﺗﺮﮐﻴﺐ ﻭﺑﺎ ﺍُﻟﻔﺖ
ﻭﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﺤﻴﺎتی
هستند. ﻭﺻﻨﻌﺖ ﺍﻥ
ﻤﺘﻴﻥ ﻮﻣﺤﮑم
اﺳﺖ (ﻫﺸﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ
ﻗﻠﺐ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ
ﻧﻈم ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺰﻧﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺗﻨﻔس ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﻳا ﻫﻮﺭﻣﻮﻧﻬﺎ
ﺗﺮﺷﺢ ﺳﺮ ﻭﻗﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﮐﻪﻫﺮ ﮊﻥ ﺪﺭ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺗﻌﺪﺍﺩ، ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺘﺮﺷﺤﺎﺗﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
،ﮐﻪ ﻫﻤگی ﺒﺎﻫم
ﺴﻤﻔﻮنی ﺰﻧﺪگی
ﻮﺣﻴﺎﺕ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻮﺍﺯﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺧﻠﺎل هرﻳﻚ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺤﻴﺎﺕ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﺑﺮﺭسی
ﻔﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻯ ﺘﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﻮﻫﺮ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻮﮔﻴﺎﻩ،ﻭﺣتی
اﺗﻢ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
،ﮐﻪ ﭼﻪ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎ
ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ، ﻭﻫﺪﻑ
ﮔﻴﺮﻳﻬﺎ ﻭﻣﻬﺎﺭﺗﻬﺎﺋﻰ،
ﺩﺭ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺗﻥ هست .ﻋﺠﻴﺐﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﺘﻥ
ﺸﻨﺎس ،ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ
الهی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺣتی
ﻔﮑﺮ ﺭﺍ ﺗﺮشح ﻤﺎﺩﻩ
ﻣﻐﺰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
.ﻭﺍﻳﻥ ﺠﺰ ﺗﮑﺒﺮﻋﻠمی
ﭽﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺭسی
کنندﻏﺪّﻩ ﻫﻴﭙﻮﻓﻴﺰ،
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻘﺎم
ﻔﺮﻣﺎﻧﺪهی ﻮﺧﺪﺍﺋﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻦ ﺑﺪﻫﺪ،
ﺩﺭ ﺣﺎلی که ﺧﻮﺩ
آﻟتی ﺪﺭﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻣﺪﺑﺮﺍﻥ ﺤﻴﺎتی
اﺎﺳﺖ. ﺣتی اﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻴم اﻭﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺭﺳتی ﺒﻔﻬﻤﻴﻢ.
ﻣﺸﮑل ﺪﺭک ﻤﻔﻬمی
ﻮ ﺑﺪﻓﻬمی ﻮﻏﻠﻂ
ﻓﻬمی اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺳﻮﮊﻩﻫﺎﻯ غیر
ﻗﺎﺑل ﺪﺭﻙ) ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﺮﮐﻴﺒﺎﺕ اﺟﺰﺍﻯ
ﺘﻦ ﺗﻥ ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺩﺭﻃﺮﺣﻬﺎ
ﻭﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
(ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﻴک
ﺸﮑل ﻮ ﻫﺮﻧﻮﻉ ﺑﻴک
گوﻧﻪ) ﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻮﺭﺷﺪ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭﻳﺎ ﻧﻘﺺ
ﺩﺭﺍﻥ ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ
(ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ اﻓﺮﺍﺩ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍع ﺪﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻭﺷﮑل ﻈﺎﻫﺮﻯ
ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ ﻳﺎ ﺍﻋﻀﺎ)
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺤﻮﺍس
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﻤﺴﺘﻘل اﺯﻫم هستند.
ﭼﻮﻥ ﺒﻴﻨﺎﺋﻰ ﻭﺷﻨﻮﺍئی
ﻮ ﺑﻮﻳﺎئی ﻮﭼﺸﺎئی
ﻮﻟﺎﻣﺴﻪ، ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺠﺒﻠّﺖ ﻭﻓﻄﺮﺕ،
ﺑﺮﺿﻌﻒ ﻭ ﻧﺎﺗﻮﺍنی
ﻮ ﺍﻫﺎﻧﺖ ﺑﺎﺭﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ.(ﺗﺨﻄﻴﻂ)
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺨﻄﻮﻃ ﻮﻃﺮح
ﺮﻳﺰﻯ ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﺪﺭﺗﺮﺳﻴم ﻈﺎﻫﺮ
ﺍﺳﺖ. (ﺗﺼﻮﻳﺮ) ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﭽﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻳﺎ ﺳﻴﺮﺕ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻫﻴأﺕ کُلّی
ﻴﺘﻦ، ﮐﻪ ﻧﻘﺺ ﻭ
ﻣﻬﺎﻧﺖ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻃﻔﻮﻟﻴﺖ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺖ.ﻳﻌنی ﺒﺎ ﺣﺪّ
ﺍﻗﻠﻰ ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﻤﺘﻮﻟﺪ، ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺤﺪّ ﺍﮐثرﻯ ﺪﺭ
ﺑﺎﻟﻔﻌل ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎﻓﺘﻪ،
ﺍﻫﺎﻧﺖ ﺑﺎﺭﻯ ﻮﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭﺗﻮﺣﺶ ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺭﻭﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﻮبی ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠلی الهی ﺪﺭ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
گرﺩﺩ. ﻭﭼﻮﻥ ﺸﺎﻫﺪ
ﺷﺪ، (ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﺍﻧﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭحَقّ انا ﺍﻟحقّ
گفتن ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
لا ﺗﺪﺭک ﻮﺍﺣﺪة
ﻣﻨﻬﺎ ﻣﺪﺭک ﺼﺎﺣﺒﺎﺗﻬﺎ،
ﻭﻟﺎ ﺗﻘﻮﻯ علی
ﺬﻟﻚ، ﻋﺎﺟﺰة ﻋﻦ
ﺍﺟﺘﻠﺎﺏ ﺍﻟﻤﻨﺎفع
اﻟﻴﻬﺎ ﻭﺩفع اﻟﻤﻀﺎﺭ
ﻋﻨﻬﺎ، ﻭﺍﺳﺘﺤﺎل
فی اﻟﻌﻘﻮل ﻮﺟﻮﺩ
ﺗﺄﻟﻴﻒ ﻟﺎ ﻣﻮﻟّﻒ
ﻟﻪ، ﻭثباﺕ ﺻﻮﺭة
ﻟﺎﻣﺼﻮﺭ ﻟﻬﺎ،
ﻓﻌﻠﻤﺖ ﺍﻥ ﻠﻬﺎ
ﺧﺎﻟﻘﺎ ﺧﻠﻘﻬﺎ
ﻭﻣﺼﻮّﺭا ﺻﻮّﺭﻫﺎ،
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎ ﻟﻬﺎفی
ﺠمیع ﺠﻬﺎﺗﻬﺎ،
ﻭﻗﺎل ﺠلّ ﺠﻠﺎﻟﻪ
ﻭ ﻓﻰ ﺍﻧﻔﺴﮑم
اﻓﻠﺎ ﺗﺒﺼﺮﻭﻥ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎل اﻳﻥ
اﻋﻀﺎ ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮑﺪﺍم
ﺒﺪﺭک ﻮﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻋﺎﺟﺰ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺎﺳﺖ، ﮐﻪﺟﻠﺐ
ﻧفع ﻮ ﺩفع ﻀﺮﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
(ﻣﺸﮑلی ﺪﺭ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ،
ﺗﻤﺎمی اﻋﻀﺎ ﺭﺍ
ﻣﺨﺘلّ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﺩﺭﻋﻘل اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺤﺎل ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
،ﮐﻪ ﻫﺮ ﺗﺎﻟﻴفی
ﺒﺪﻭﻥ ﻤﻮﻟّﻒ ﻭ
ﺗﺎﻟﻴﻒ ﺩﻫﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺷﮑلی ثاﺑﺖ ﮔﺮﺩﺩ،
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨﮑﻪ ﺗﺼﻮﻳﺮ
ﺩﻫﻨﺪﻩﺍﻯ ﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﻣﻥ ﻔﻬﻤﻴﺪم که
ﺧﺎلق ﺪﺍﺭم ﻮ ﻣﺼﻮّﺭﻯ
ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻟﺤﺎﻇ ﺒﺎ ﺍﻥ ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻭﺟﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺩﺭ ﻧﻔس ﻭ ﺩﺭﻭﻥ
ﺨﻮﺩ ﭼﺮﺍ ﺑﺼﻴﺮﺕ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻴﺪ.ﺍﻳﺎ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺗﺠلی
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻨمی ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ ﺎﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻬﺎ
،ﺑﺮﺍﻯ اثباﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ، ﻣﻨﻄقی ﻮﻓﻠﺴفی
اﺳﺖ.ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ عقلی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭلی ﻤﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭﻟﻘﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻳﻌنی ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﻮﻓﻀل ﻌﻘلی ﻮ ﺭﻭحی
ﻴﺎﻓﺘﻥ ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺟﺰ ﺳﻠﻮﻙ الهی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
اﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ ﺍﻣﺎﻡ،
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎتی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﺪﻑ ﺍثباﺕ
ﺑﺮﺗﺮﻯ عقلی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ، ﺗﺎ ﺗﺴلیم
ﺴﻠﻮکی گرﺩﻧﺪ.ﺩﺭ
ﻋﻘل اﻧﺴﺎﻥ ﻤﺴﺎﺋلی
هستند، ﮐﻪ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻧﻬﺎ ﭘﻴﭽﻴﺪگی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
عقل ﻤﺤﻘﻖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺩﻧﺒل علّت ﻭﻣﻌﻠﻮﻝ
،ﻭﻳﺎ ﺍﻏﺎﺯﻭ ﻧﺘﺎیج
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻈم که ﻧﺎﻇﻢ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻭﺗﺎﻟﻴﻒ ﮐﻪﻣﻮٴّﻠﻒ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، ﻭﺗﺮﮐﻴﺐ
ﮐﻪ ﻣﺮﮐِّﺐ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭﺗﺤﻠﻴﻞ ﮐﻪ ﻣﺤﻠل
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، ﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻮﺟﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻭﺣتی
ﻤﻌﺪﻭم ﺸﺪﻥ
عاِدم ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﻋﻠﺖ
ﻭ ﻣﻌﻠﻮل ﺠمع ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
(ﺍﺗﻔﺎﻕ) ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺧی
اﻣﻮﺭ ﺭﺍ ﺳﺒﺐ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭلی اﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎق
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﻭﻣﮑﺮﺭ
ﺷﺪ،ﻭﻳﺎ ﺍثاﺭ ﻭﻧﺘﺎیج
ﻤثبت ﺩﺍﺋم ﺪﺍﺩ،
ﻭ ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺳﻴﺴتم
ﻮﻧﻈﺎمی ﻤﻌﻘﻮل
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺩ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺼﺎﺩﻑ ﻭﺍﺗّﻔﺎق
اﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺍﻃﻠﺎع
اﻧﺴﺎﻧﻰ، ﺍﻣﺮﻯ
ﻨﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﺍﺳﺖ ﭼﻮﻥ
ﺠﺮﻳﺎﻥ ﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
است ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻣﺪﺑّﺮﻯﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺍﻥ ﻤﺪﺑّﺮ
ﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﺑﺎﻋث
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺸﻮﺩ،ﻭ
ﻣﺎ ﺍﻧﺮﺍ ﺍﺗﻔﺎﻕ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ، ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻘلا آنرا ﻣﻨکر
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﺪﺑﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﺍﻯ
ﻔﻄﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﻔﮑﺮ
ﻭﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎل ﻨﺎﭘﻴﺪﺍﻭﻧﺎﻣﻌﻠﻮم
ﺒﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺑﺪﻳﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ، ﺣﺮﮐﺖ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺗﻌﺎلی ﺮﻭج ﻮﻋﻘل
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.

حدیث 1110 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﻣﺪﻩ(ﺝ3
ص 50ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﺑﻮ ﺷﺎﮐﺮ ﺩﻳﺼﺎﻧﻰ،
ﻭﻗﺖ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﺑﺎ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
گفت ،ﻭﭘﺮﺳﻴﺪ ﭼﻪ
ﺩﻟﻴلی ﺪﺍﺭﻯ، ﮐﻪ
ﺻﺎنع ﻮ ﺧﺎﻟق ﺘﻮ
ﺭﺍ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ؟ ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ ﻮﺟﺪﺕ ﻧﻔﺴﻰ،
ﻟﺎ ﺗﺨﻠﻮ ﻣﻥ احَدّی
ﺠﻬﺘﻴﻦ، ﺍﻣّﺎ
ﺍﻥ اﮐﻮﻥ ﺼﻨﻌﺘﻬﺎ
ﺍﻧﺎ، ﻓﻠﺎ ﺍﺧﻠﻮﺍ
ﻣﻥ اﺣﺪ ﺍﻟﻤﻌﻨﻴﻴﻦ،
ﺍﻣّﺎ ﺍﻥ اﮐﻮﻥ
ﺼﻨﻌﺘﻬﺎ، ﻭﮐﺎﻧﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩة، ﺍﻭ ﺻﻨﻌﺘﻬﺎ
ﻭﮐﺎﻧﺖ ﻣﻌﺪﻭمة
،ﻓﺎﻥ کنت ﺻﻨﻌﺘﻬﺎ
ﻭﮐﺎﻧﺖ ﻣﻮﺟﻮﺩة،
ﻓﻘﺪ ﺍﺳﺘﻐﻨﻴﺖ
ﺑﻮﺟﻮﺩﻫﺎ ﻋﻥ ﺼﻨﻌﺘﻬﺎ،
ﻭﺍﻥ کاﻧﺖ ﻣﻌﺪﻭمة
،ﻓﺎﻧّک ﺘﻌﻠم
اﻥّ اﻟﻤﻌﺪﻭم
لاﻳﺤﺪث ﺷﻴﺌﺎ.
ﻓﻘﺪ ثبت ﺍﻟﻤﻌنی
اﻟثاﻟث ،ﺍﻥ
لی ﺼﺎﻧﻌﺎ ﻫﻮ ﺍﻟﻠﻪ
رَبّ ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻥ
ﺩﺭﺧﻮﺩم ﻮﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩم که ﻣﻴﺎﻧﺪﻳﺸم
ﻤﻴﻴﺎﺑﻢ، ﮐﻪ ﻣﻥ
ﻴﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
هستم ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺮﺍ
ﺳﺎﺧﺘﻪﺍﻡ (ﻳﺎﺧﺎﻟق
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻡ)ﻭﭼﻮﻥ
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ آﻓﺮﻳﻨﺶﺧﻮﺩﻡ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪﺧﻮﺩم
ﺘﺎﻣل ﻤﻴﮑﻨم ﻤﻴﺒﻴنم
ﻴکی اﺯﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﻣﻥ که ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍﺳﺎﺧﺘﻢ،
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﻮﺩﻩﺍﻡ،
ﻭﺳﭙس ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺳﺎﺧﺘﻢ.
ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺩ معدﻭم
ﺒﻮﺩﻡ، ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍ ﺳﺎﺧﺘﻪﺍﻡ.
ﺍﮔﺮ ﻣﻥ ﻨﺒﻮﺩﻩﺍم
که ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﺎﺧﺘﻪﺍﻡ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻤﺴﺘﻐنی
اﺯﺳﺎﺧﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻢ
(ﻳﻌنی ﻤﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ نباﺷم ﻮ ﺑﺨﻮﺍﻫم
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﻡ.
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻮﺿﻊ ﻗﺒلی
ﺨﻮﺩ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻣﻴﮑﻨﻢ،
ﻭﺩﻳﮕﺮﺳﺎﺧﺘنی
هم ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ)
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩم ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺍﻡ، ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻌﺪﺍ
ﺳﺎﺧﺘﻢ، ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻄقی
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﻣﻌﺪﻭم
ﻮ ﻧﻴﺴﺘﻰ، ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍﺑﺴﺎﺯﺩ
ﻭﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﺪ.ﭘس
ﻣﻌنی ﺴﻮم ﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻤﺮﺍﺳﺎﺧﺘﻪ.
ﻭﺍﻳﻥ همان رَبّ
ﻋﺎﻟمیاﻥ (ﺣتی ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
اﮔﺮ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺳﺎﺧﺘﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺗﺎ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﻴم اﺻﻮﻟﺎ،
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣل ﺒﺎﻳﺪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻃﺮح ﻘﺒﻠﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﻣﺪﺑّﺮﻯ اﺟﺮﺍئی
ﺒﺮﺍﻯ اﻥ ﻄﺮح ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﺍ
ﺑﮑﺠﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻣﻌﺪﻭم
هیچ گاه ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻌﺪﻭﻡ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺩ.ﻭﺍﻳﻥ
ﺤﮑم عقلی اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ.ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺵ،
ﻫﺴﺘﻰ (ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ)
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﻭﺳﭙس
ﺗﮑﺎﻣل ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
اﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ،
ﭘس ﭼﺮﺍ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺴتی ﻮﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ( ﮐﻪﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﺍﻣﺮﻋﺠﻴﺐ
ﻭﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄقی ﻮﻏﻴﺮﻗﺎﺑل
ﺒﺎﻭﺭﻯ،ﻭﻋﻠﺖ
ﻃﻠﺐ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺯ
ﺧﺎﻟق ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺯﻗﺒل
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ،ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
(این ﭼﻨﻴﻥ ﺒﻮﺩﻩ
و بی مبدأ) ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺧﺎﻟﻖ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻥﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪﻫﺴﺖ. ﺗﺎﻋﻠﺖ
ﻭﺧﺎﻟق ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ جواب ﻗﺎنع
کنندﻩ ﺍﻳﻥ اﺳﺖﮐﻪ
ﭼﻮﻥ (ﺑﻮﺩﻥ اﺯﻟﻰ)
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ بی
ﻨﻴﺎﺯ ﺑﺨﺎﻟق ﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻫﺮ ﺧﺎﻟقی ﻨﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺎﻟقی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺒﺪﺭﺍﺯﺍﻯ ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
أبدی آینده ﻣﻴﮑﺸﺪ.
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨم ﭙﺎﺳخ
اﻳﻥ ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻘﺼﻮﺭﻋﻘل
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﮑﻤﺎل
نهائی ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ،
ﮐﻪﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺑﻴﻨﻬﺎﻳتی
رﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨک ﺒﺨﺎﻃﺮﻫﻤﻴﻥ
ﻀﻌﻒ ﻗﺪﺭﺕ
تصوّر ﺍﻭ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
یا حدّاقل از
مرز نوع بشری ﻋﺒﻮﺭﮐﻨﺪ.تا
ﺗﺼّﻮﺭﺍﻧﺮﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳد که
لازم برای ﺪرک
و اینده بینی
ولو کُلّی .ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮔﺬﺷﺖ، ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺧﺎلق خاﻟﻘﺎﻥ
را ﺒﻌﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ، ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﺘﺎﺭﻳخ ﻮﻣﺒﺪأ
ﻭﺟﻮﺩﻫﺴتی ﺪﺭ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ (ﺧﻮﺍﻫﺪ)
ﺩﺍﻧﺴﺖ. مهم
عبوﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺯﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
تصوِر چه رسد
بدیدن بچشم از
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ، و
برای ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ و امکانات
حیاتی و
الوهیّت ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺭﺍﻩ ﺍﻥ ﺘﻘرَبّ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺨﺪﺍ ،ﺩﺭ
ﺟﺴﺘﻥکماﻟﺎﺕ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ آﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ از
اکنون ﺍﺳﺖ. ﻭﺭﺍﻩ
ﺍﻥ توفیق نیز
اﻣﺮﻭﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﮑﻤﺎﻟﺎﺕ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺩﺭ ﻳک سلوک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ایدآل کمالات
نوع بشری است ،ﺗﺎ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﻋﺒﻮﺭ
آغاز ﺗﮑﺎﻣلی ﻴﺒﻌﺪﻯ
اﺯﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
فرشته گونه و الهی
شده گرﺩﺩ .ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻋﻘل کافی ﻮﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻭﺳﺎلم و ﺍﻳﺪآل
ﭙﻴﺪﺍ ﻧﮑﻨﻴﻢ،ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫم ﺒﺎ ﻋﻘل
ﺒﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﻭ
ﭘُﺮﻋﻘﺪﻩ ﻭﺣﻘﻴﺮ
ﻭﺑﺎ کم ﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
کماﻟﻰ، ﻭﭘُﺮ ﺍﺯ
ﺿﻌﻒ ﻭﺟﻬﻞ ﻭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ،
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐﻋﻘلی
ﺒﺮﺗﺮ، ﻭﺟﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
أﺯلی ﻮ ﺍﺑﺪﻯ ﺪﺭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﭘﻴﺪﺍ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. آﻳﺎ ﮐﻮﺭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﻴﻨﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﻳﺎ مُردهﺍﻯ
که مُرده ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﺪ.ﻋﻘل
کوﺭ ﺟﺰئی ﻮﻣﺎﺩﻯ،
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﺑﻴﻨﺎ ﺗﺮﮐﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ ﭽﮕﻮﻧﻪ
ﻋﻘلی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭﭼﻪ
ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻭ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﻄﻠق ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﺍﺻل ﺘﮑﺎﻣل ﺘﺪﺭﻳﺠی
ﻮ ﺍﺑﺪﻯ اﺳﺖ.

حدیث 1111 - دﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ آﻣﺪﻩ (ﺝ۳ﺹ۱؟؟۵ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻳک ﺰﻧﺪﻳق ﻤﻨﮑﺮ
ﺧﺪﺍ، ﺍﺯ ﻣﺼﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺤث ﻭﺟﺪﺍل ﺒﺎ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺒﻤﮑﻪ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ. ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻭﻯ که ﺩﺭﻃﻮﺍﻑ
کعبه ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩق ﺘﻥ ﺰﺩ، ﻭلی
اﻣﺎم ﭙﻴﺶ ﺩﺳتی
کرﺩﻩ، ﮔﻔﺖ ﻧﺎﻣﺖ
ﭼﻴﺴﺖ؟
ﺍﻭﮔﻔﺖ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻤﻠﻚ.ﻭﺳﭙﺶﺍﻣﺎم
ﭙﺮﺳﻴﺪ، ﮐُﻨﻴﻪ
ﺗﻮﭼﻴﺴﺖ؟ﻭﻯ ﭙﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ ﺍﺑﻮ ﻋﺒﺪﺍﻟﻠﻪ
،ﺍﻣﺎم ﭙﺮﺳﻴﺪ
ﺍﻳﻥ ﻤﻠک ﻮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻳﺎ ﻓﺮﺷﺘﻪ
مورد پرستش تو
،ﮐﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺗﻮﻋﺒﺪ
ﻭﺑﻨﺪﻩ و موبد
اﻭﻫﺴﺘﻰ؟ ﺍﻳﺎ
ﺍﺯ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺰﻣﻴﻥ اﺎﺳﺖ، ﻳﺎ
ﺍﺯ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
اﺳﻤﺎﻥ؟ ﻭﺍﻳﻥ
اﻟﻠﻪ ﮐﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺗﻮ ﺑﻨﺪﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﺷﺨﺺﺟﻮﺍبی
ﻨﺪﺍﺷﺖ، ﻭﻗﺮﺍﺭ
ﺷﺪ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎﻫم
ﻤﻨﺎﻇﺮﻩ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﺑﺎ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ، ﺍﻳ
ﻥﺸﺨﺺ ﭘﺮﺳﻴﺪ،
ﺍﻳﺎ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑنی
اﻳﻥ ﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﻟﺎ
ﻭ ﭘﺎﺋﻴﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی اﻣﺎم
ﻣﭙﺮﺳﻴﺪ،ﺗﻮ ﺑﺎﻟﺎ
ﻳﺎ ﭘﺎﺋﻴﻥ ﺎﻧﺮﺍ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻯ؟.ﮔﻔﺖ
ﻧﻪ. ﺍﻣﺎم ﭙﺮﺳﻴﺪ
ﭘس ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ ﻤﻴﮕﻮئی
که ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻯ؟ ﻭﻯ
ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ ﺍﻳﻦ
ﻇﻥ ﻮﺗﺼﻮﺭﻣﻥ
اﺳﺖ.ﺍﻣﺎم ﭙﺮﺳﻴﺪ
ﻔﺎﻟﻈﻥّ عجز ﻣﺎ
ﻟم ﺘﺴﺘﻴﻘﻥ ﻇﻥ
ﻮﺧﻴﺎل ﻮﻗتی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ عاجز
ﺍﺯ ﻳﻘﻴﻥ باشئ .
ﺗﻮ ﻧﻪ ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ
ﻴﺎ ﺑﺰﻳﺮ ﺯﻣﻴﻥ
ﻨﺮﻓﺘﻪﺍﻯ ﻮﻳﺎ
ﺷﺮق ﻮﻏرَبّ ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍنی ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺯﺁﻥ ﻤﻴﮕﻮئی
اﻣﺎﻡ میگوید ﻮﻟم
ﺘﺠﺰ ﻫﻨﺎﻟﻚ، ﻓﺘﻌﺮﻑ
ﻣﺎ ﺧﻠﻘﻬﻥ ﻮﺍﻧﺖ
ﺟﺎﺣﺪ ﻣﺎ ﻓﻴﻬﻦّ،ﻭﻫل
ﻴﺠﺤﺪ ﺍﻟﻌﺎﻗﻞ
ﻣﺎﻟﺎﻳﻌﺮﻑ؟ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺟﺎﻳﺰ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﮕﻮئی که ﺧﺎﻟقی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻳﺎ ﻳک
عاقل ﺠَﺤﺪ ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ( ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻓﺖ ﻭﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﻣثلا
ﺧﺎﻟقی ﻨﻴﺴﺖ،ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ سلوک
الهی ﺒﻨﺰﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺮﻓﺖ. ﻭ ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺩﻳﺪ،ﮐﻪ ﻫﺮﻳک
ﺨﺎﻟق ﻮ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ، ﺍﺯﻣﻘﺎم
ﺰﻳﺮ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺪﻳﺪﻧﻬﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ،
ﻭ ﺍﻳﻥ عقل ﺟﺰئی
ﻤﺎﺩﻯ، ﻭﺍﻳﻥ ﻨﺎﺗﻮﺍنی
اﺩﺭﺍک ﻮ ﺗﺼﻮﺭ،
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺳﻴﺮ
ﻇﻥ ﻮﺧﻴﺎل ﺒﺎﺷﻴﻢ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﮐﺎفی ﻨﻴﺴﺖ. ﺣﻘﻴﻘتی
که ﺧﺪﺍئی هست ﻳﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ
ﮔﻔﺖ، ﻣﻄلبی
گفتی که ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺒﺎ ﺍﻥ ﺮﻭﺑﺮﻭ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻡ.(ﺩﻟﻴل ﻮﻣﺤﺎﺟّﻪ
ﺍﻟﺰﺍﻡ ﺍﻭﺭاﻣﺴﮑﻮﺕ
گذارده )ﺍﻣﺎم
اﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ:
ﻔﺎﻧﺖ فی ﺸکّ ﻤﻥ
ﺬﻟک ﻔﻠﻌل هو ﭘس
ﺗﻮ ﺩﺭ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻫﺴﺘﻰ،
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍی
ﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻥ
ﺸﺨﺺ ﮔﻔﺖ ﺍﺭﻯﻮ
ﻳﺎ ﻣﻮﺿﻮع ﺸکّ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ باقی ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ:
اﻳّﻬﺎ ﺍﻟﺮجلّ،
ﻟﻴس ﻟﻤﻥ لا ﻳﻌﻠم
حَجّة ،ﻋلی
من لم ﻤﻥ ﻴﻌﻠﻢ،
ﻓﻠﺎ حَجّة ﻟﻠﺠﺎﻫﻞ،
ﻳﺎ ﺍﺧﺎ ﺍﻫل ﻤﺼﺮ،
ﺗﻔﻬّم عنّی ،ﻓﺎﻧّﺎ
ﻟﺎ ﻧسکّ فی اﻟﻠﻪ
ﺍﺑﺪﺍ ﺍﻯ ﻤﺮﺩ ﺑﺪﺍﻥ،
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺣﺠّﺖ
ﻭﺩﻟﻴلی ﺒﺮ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻯ ﺒﺮﺍﺩﺭ
ﻣﺼﺮﻯ، ﺍﻳﻥ ﺮﺍ
ﺍﺯﻣﻥ ﺒﺪﺍﻥ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﺧﺪﺍﻭﻧد
ﺪﺗﺮﺩیدی ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﺍﻳﺎ ﺗﻮ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭﻣﺎﻩ ﻭﻳﺎ ﺷﺐ ﻭﺭﻭﺯ
ﺭﺍ نمی ﺒﻴﻨﻰ،ﮐﻪ
ﺩﺭﻫم ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭﺟﺰ ﻣﮑﺎﻥ ﻤﻘﺮﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺟﺎئی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻴﮕﺸﺘﻨﺪ ﭼﺮ
ﺍﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ،
ﻣﮕﺮ ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻭﻣﻀﻄﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺍﻳﻥ ﺤﺮﮐﺘﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺷﺐ و ﺭﻭﺯﻯ ﻨﻤﻴﺪﺍﺷﺘﻴﻢ.
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﺎﺩﺍﻣﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﻋﻠم ﻮ ﺍﮔﺎهی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺮﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺍﮔﺎﻫﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﺣﺠّﺖ
ﺑﺎﺷﺪ .زﻳﺮﺍ ﺣﺠّﺖ
مورد اعتماد ﻭﺣﺮﻑ
ﺍﺧﺮاست و نه ، ﺍﺯﺟﺎﻫل
ﻮﻧﺎ ﺍﮔﺎﻩ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍﻯ ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ
،ﻭﮐسی ﻨﺎﺭﻓﺘﻪ
ﺑﻠﻘﺎﻯ اﻭ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨصی که ﺩﻳﺪﻩ
تجلّیات ﺍﻭ، ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﭼﻮﻥ
اﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻮﻫﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ، ﺣﺠّﺖ
ﻭﻤﺤﮑﻮم کنندﻩ
ﺑﺎﺷﺪ .ﻣﺤﮑﻮم
کرﺩﻥ کلام یا ﻣﺤﮑﻮم
ﻨﮑﺮﺩﻥ ان ،ﭼﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
کند .ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺎ ﺍﻫل ﺸکّ ﻮ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺠلی الهی ﺮﺍ ﺑﭽﺸم
ﺪل ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻳم ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻋﻘل ﻮﻳﮋﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻳم
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﻥ ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪ
به ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻓﺖ.ﻮﺍﻟﺬﻯ
اﺿﻄﺮﻫﻤﺎ،ﺍﺣﮑم
ﻤﻨﻬﻤﺎ ﻭﺍﮐﺒﺮ
ﻣﻨﻬﻤﺎ، ﻭﺍﻟﺬﻯ
ﺘﺬﻫﺒﻮﻥ اﻟﻴﻪ
ﻭ ﺗﻈﻨّﻮﻧﻪ ﺑﺎﻟﻮﻫﻢ،
ﻓﺎﻥ کاﻥ اﻟﺪﻫﺮ
ﻳﺬﻫﺐ ﺑﻬم ﻠم ﻴﺮﺩّﻫم
ﻮ ﺍﻥ کاﻥ ﻴﺮﺩﻫم
ﻠم ﻳﺬﻫﺐ ﺑﻬم
اﻟﻘﻮم ﻤﻀﻄﺮﻭﻥ
ﺍﻧﮑﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺗﺤﮑم
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ اﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮﺍﻧﻄﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﻇﻥ ﻤﻴﮑﻨﻴﺪ
ﻭ ﻭﻫم ﻮﺗﺼﻮﺭ ﺩﺍﺭﻳﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺍﮔﺎﻫﻰ.ﻭﺍﮔﺮﮐﻪ
ﺩﻫﺮ ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻪ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺮﺩ، ﭼﺮﺍ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮﻣﻴﺎﻭﺭﺩ
ﭼﺮﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﻯ ﺒﺮﺍﺩﺭﻣﺼﺮﻯ،
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﻭﻣﻀﻄﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﺳﻤﺎن ﻮ ﺯﻣﻴﻥ
ﺒﺮﺟﺎ، ﭼﺮﺍ ﺑﺮﻭﻯ
هم ﻧﻤﻴﺮﻳﺰﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﻣﺼﺮﻯ
ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ، ﺧﺪﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺳﺮﻭﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﭘس ﺍﻳﻥ
ﺰﻧﺪﻳق اﻳﻤﺎﻥ
اﻭﺭﺩ.ﺳﭙس ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻮﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥﺨﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق هشام بن ﺤﮑم
ﺮﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ
،ﺗﺎ ﺩﺳﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﻭ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﻭ ﺍﮔﺎهی ﺒﺪﻫﺪ
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﺍﻳﻤﺎﻥ اﻭﺭﺩﻩ،
ﻣﻌﻠم ﻤﺮﺩﻣﺎﻥ
ﻤﺼﺮ ﻭﺷﺎم ﺸﺪ. ﻭ(ﻃﻬﺎﺭﺕ)
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
او ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻣﺎم گرﺩﻳﺪ. ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺸﺪﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ کلاس ﻭﻣﺠﻠس
ﺩﺭس ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻮﺍﻟﻪ ﻫﺸﺎم
کرﺩ. ﺑﻠﮑﻪسلوک
الهی ﺒﻮﺩﻩ ،ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥالهی زنده
اﻭﺭﺍ ﺗﻌﻠﻴم ﺒﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺳﺖ.ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ هشام
برای ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰو
توسّل عبادی ﺍﻳﻥﺴﺎﻟک
ﺒﻮﺩ. ﺗﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﺧﻠﺎقی ﻮﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤلی ﺒﮕﻴﺮﺩ.ﺑﻌﺪﺍﺯ
ﺍﻧﮑﻪ (ﺗﻄﻬﻴﺮ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ)ﻧﻔس و
روان ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ ﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﺍﻳﻥ ﺸﺎﮔﺮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
الإسلام واقعی
ﺍﻧﺠﺎم گرﻓﺖ، ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻮ ﮐﻤﺎل
عقلی ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
الهی ﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﻠم ﺴﻠﻮکی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
حسینی آﻧﺎﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﻫﻞ
(ﻣﺼﺮ) ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
ﺪﻳﮕﺮﻯ اﻫل همین
ﺪﻧﻴﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻠﺬﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﺍﻫل
ﺸﺎﻡ) ﺑﺎﺯﻏﻴﺮ ﺍﺯﻣﺮﺩم
ﺸﺎﻣﺎﺕ ﻣﺮﺩم ﺘﺎﺭﻳک
اﺯﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐﻋﻘلی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
هستند.ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﻣﻮﺯﺵ الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﺎﺭﻯ که ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺸﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ اﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.(ﻫﺸﺎﻡ)
ﮐﺎﻣل الهی ﺒﺎ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴنی شهود
اول سالک ﺪﺭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
پنج ﺘﻥ آل عباﻯ
عصرﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
کاﻣلی ﻤﮑﻤّﻞ،
ﺑﺎ مقا الهی ﺣَﺴَنی
ﻮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
سالک ،ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺭﻫﺒﺮﻯ
آﻧﻬﺎ را ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ توَسّل ﺒﺎﻳﻥ
ﺪﻭ ﻣﻘﺎم اﻧﺴﺎنی
زنده ﺪﺭﻫﺮﻋﺼﺮﻯ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
توَسّل ﺒﺴﻮﮊﻩ
ﺍﻯ ﻤﻠﻤﻮس الهی
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻓﺎﻃمی
ﻮ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺘﺎ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻫﺸﺎم
هر ﮐﺎﻣل هشم
کنندﻩ ﻭﺧﻮﺭﺩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1112 - ﺩﺭﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
اﺯﺍﻣﺎم عسکرﻯ(ﺝ۳ص54
بحاﺭ)ﺍﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠﻤّﺎ ﺗﻮﻋّﺪ
ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﺍﻟﻴﻬﻮﺩ
ﻭ ﺍﻟﻨﻮﺍﺻﺐ، ﻓﻴﺠﺤﺪ
ﺍﻟﻨﺒّﻮة ﻭﺍﻟﺨﻠﺎفة
، ﻗﺎل ﻤﺮﺩة ﺍﻟﻴﻬﻮﺩ،
ﻭﻋﻨﺎة ﺍﻟﻨﻮﺍﺻﺐ،
ﻣﻥ هذﺍ ﺍﻟﺬﻯ ﻴﻨﺼﺮ
ﻣﺤﻤﺪﺍ ﻭﻋﻠﻴّﺎ
ﻋﻠﻰ ﺍﻋﺪﺍﺋﻬﻤﺎ،
ﻓﺎﻧﺰل اﻟﻠﻪﻋﺰّﻭ
ﺟلّ انّ فی ﺨﻠق
اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻭ ﺍﻟﺎﺭﺽ
ﺑﻠﺎ ﻋﻤﺪ ﻣﻥ ﺘﺤﺘﻬﺎ،
ﻭﻟﺎ ﻋﻠﺎقة ﻣﻥ
ﻔﻮﻗﻬﺎ، ﺗﺤﺒﺴﻬﺎ
ﻣﻥ اﻟﻮﻗوع
علیکم ،ﻭﺍﻧﺘم
أﻳّﻬﺎ ﺍﻟﻌﺒﺎﺩ
ﺍﻟﺎﻣاء ،ﺍﺳﺮﺍئی
ﻮفی ﻘﺒﻀتی ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻤﻨﮑﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻧﻮﺍﺻﺐ(ﻳﻌنی
ﻀﺪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
علیّ) ﺭﺍ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮑﺮﺩ، ﺯﻳﺮ ﺍﺟﺤﺪ
ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﺒﻮّﺕ
ﺍﻭ ﻭﻳﺎ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﻭﻯ و علیّ ﻤﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ،ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻴﻬﻮﺩ ﻭ ﻣﺘﮑﺒﺮﺍﻥ
ﻧﺎﺻبی سنّی و
حتی شیعیان
قشری هر ولایت
سفیه
آخوندهای
ودشمن خدا می
گفتند ،ﮐﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋلیّ ﻴﺮﺍﺩﺭ
در ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻨﺼﺮﺕﻭ ﻳﺎﺭﻯ ﺒﺪﻫﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ
آیة ﺭﺍ ﻭحی کرﺩ،
ﮐﻪ او ﺍﺳﻤﺎﻥ ﻮ
ﺯﻣﻴﻥ ﺮﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪ،
ﻭ ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺴﺘﻮﻥ ﺪﺭ ﺯﻳﺮ ﺍﻥ،ﻭﻳﺎ
ﺁﻭﻳﺰﻩﺍﻯ ﺒﺎﻟﺎﻯ
اﻥ ﻘﺮﺍﺭﺩﺍﺩ،
ﺗﺎ ﺑﺮﺳﺮ ﺷﻤﺎ ﺳﻘﻮﻃ
ﻨﮑﻨﺪ. ﻭ ﺷﻤﺎ ﺍﻯ
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﻮﮐﻨﻴﺰﺍﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺍﺳﻴﺮﺍﻥ
ﺪﺭ ﻗﺒﻀﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻴﺪ. ﺯﻣﻴﻥ ﺰﻳﺮﭘﺎ
ﻯﺸﻤﺎ، ﻭﺍﺳﻤﺎﻥﺒﺎﻟﺎﻯ
ﺴﺮﺷﻤﺎ، ﺭﺍﻩ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﻤﺎﺭﺍ
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺍﺯﻃﺮفی
ﺪﺭ ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺭﻭﺷﻥ ﺪﺭ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺸﻤﺎ ﻫﺴﺖ، ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﭘﺨشﺩﻧﻴﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻭﻣﻌﻴﺸﺖ ﺧﻮﺩ ﺗﺎﻣﻴﻥ
کنید .ﻭﻣﺎﻩ ﺭﻭﺷﻥ
ﺪﺭ ﺷﺒﻬﺎﻯ ﺸﻤﺎ،
ﺗﺎ ﺩﺭﻇﻠﻤﺎﺕ ﺷﺐ
ﺗﺒﺼّﺮ ﮐﻨﻴﺪ،ﻭ
ﺷﻤﺎﺭﺍ ﺩﺭﺗﺎﺭﻳکی
ﺒﺎﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ،
ﺗﺎ ﺗﺮک ﺰﺣﻤﺖﮐﺸﻴﺪﻥ
ﺮﻭﺯ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ
.ﻭﺑﺪﻥ ﺷﻤﺎ ﻓﺮﺳﻮﺩﻩ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺷﺐ ﻭ ﺭﻭﺯ ﺑﺪﻧﺒﺎل
هم ﺒﺮﺷﻤﺎ ﻣﻴﺎﻳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮﻋﺠﺎﻳﺐ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺘﺎﻥ
ﺪﺭﻋﺎﻟم ﺨﻮﺩﺵ،
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺟﺎﻥ
کرﺩﻩ ﺗ ﺎﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻭﺷﻘﺎﻭﺕ، ﻭﻳﺎ
ﻋﺰﺕ ﻭﺫﻟﺖ، ﻭﻳﺎﻏنی
ﻮ ﻓﻘﺮ،ﻭﻳﺎ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ
ﻮﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﻮﭘﺎﺋﻴﺰ
ﻮ ﺑﻬﺎﺭ، ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻧﻌﻤﺖ
ﻭﻗﺤﻄﻰ، ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﺮس ﻭامنیّت ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﻭﻧﻴﺰ ﺍیة ﺍﻟفُلک
ﺍﻟتی ﺘﺠﺮﻯ فی
اﻟﺒﺤﺮ ﻳﺎ ﮐﺸتی
ﺠﺎﺭﻯ ﺪﺭ ﺩﺭﻳﺎ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﺷﻤﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ.ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭ ﺷﺐ ﻭ ﺭﻭﺯ ﺧﺴﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ، ﺍﺯﺷﻤﺎ
آب ﻭﻋﻠﻔی هم ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺑﺎﺩ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺳﻴﺮ ﺍﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ.ﻭﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﻨﻴﺮﻭﻯ ﺸﻤﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎﺍﮔﺮﺑﺎﺩ ﺑﺎﻳﺴﺘﺪ،ﻣﺼﺎلح
ﻮﻣﻨﺎفع شما ،ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺎﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺷﻤﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺍیة ﻣﺎ
ﺍﻧﺰل ا ﻟﻠﻪ
ﻣﻥ اﻟﺴﻤاء ﻤﻥ
ماء که ﺑﺎﺭﺍﻥ
اﺯ ﺍﺳﻤﺎﻥ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ،
ﮐﻪ ﺳﻴل آﺳﺎ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻤﻨم ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻳﻜﺒﺎﺭﻩ
ﻧﺮﻳﺰﺩ ﻭﺷﻤﺎﺭﺍﻏﺮق
کند (ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺤﻤل هرﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ)
ﻭ ﺯﻧﺪگی ﺸﻤﺎ ﺑﻬم
ﻨﺰﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﻧﺎﺯل ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻭ ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺎﻳﺪ
،ﺗﺎ ﺗﭙّﻪﻫﺎ ﻭﻣﺮﺗﻔﻌﺎﺕ
ﻭﺑﺮﺟﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﺰﻣﻴﻥ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺍﺣﻴﺎ
ﺍﻟﺎﺭﺽ ﺑﻌﺪ
ﻣﻮﺗﻬﺎ ﮐﻪ ﺯﻣﻴﻥ
ﻤﺮﺩﻩ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﺮﺩ. ﻭﮔﻴﺎﻩ ﻭﺣﺒﻮﺑﺎﺕ
ﺧﺎﺭج گرﺩﻳﺪ.ﻭﮔﻔﺖ
ﺑثّ ﻓﻴﻬﺎ ﻣﻥ
کل ﺪﺍﺑّﻪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ،ﻫﻤﻪ ﻧﻮع
ﺤﻴﻮﺍﻥ ﺪﺭ ﺍﻥ ﻤﻨﺘﺸﺮ
ﻧﻤﻮﺩ ﺗﺎ ﺑﺨﻮﺭﻳﺪ
ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﻭﺩﺭ ﺍﻥ ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭﻧﺪﻩﻫﺴﺖ،ﻭازﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺣﻔﻈﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺗﺼﺮﻳﻒ
ﺍﻟﺮﻳﺎح ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺒﺎﺩ ( ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﻭحی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﮔﻠﻬﺎﻯ
ﻮﺑﺬﻭﺭﺍﺕ ﺷﻤﺎ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﻤﻴﻮﻩ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺮﺳﺪ،ﻭ
ﻣانع اﺯ ﺭﮐﻮﺩ هوا،ﻭﮐم
ﺸﺪﻥ اﻥ ﺒﺮ
ﺷﻤﺎ ﻧﺸﻮﺩ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺍﻟﺴﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻤﺴﺨّﺮ ﺑﻴﻥ
اﻟﺴﻤاء ﻮ ﺍﻟﺎﺭﺽ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﺑﺮﻫﺎﻯ
ﺤﺎﻣل ﺒﺎﺭﺍﻥ هستند.
ﺗﺎﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﻮﺩ، ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻤﻴﺮﻳﺰﻧﺪ.
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﻳﺎﺕ
ﻭﻋﻠﺎﺋم ﻮﺍﺿح
ﺒﺮﺍﻯ اﻗﻮﺍم
عاﻗﻞ(ﻭ ﺍﻭم
کننده ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ) ﺗﺎ ﺑﺎﻋﻘل
ﺨﻮﺩ، ﺗﻔﮑﺮ ﻭﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ اﺯﻋﺠﺎﻳﺐ
ﺍثاﺭ ﻗﺪﺭﺕ الهی
کنند . ﻭ ﺑﺪﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﺼﺮﺕالهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪﻭﻋلیّ
ﻮﺁﻟﺎء آنها ﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.(ﺗﻤﺎم
اﻳﻦ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ) ﺍﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺍﻥ ﻤﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎئی
اﺯ ﺫﮐﺮ ﻋﺠﺎﻳب
ﺨﻠﻘﺖ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ،ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﭘس ﻧﺼﺮﺕ ﺑﺮﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋلیّ ﻮﺍﻟﺎء ﺑﺮﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺼﺮﺕ ﺩﻫﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﺼﺮﺕ ﻣﺎﺩﻯ ﻮﺩﻧﻴﻮﻯ
اﮔﺮ ﻣﺪتی ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻄﺮح
ﺒﻮﺩ،ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﺍﻯ
علیّ ﻮﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺘﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺪﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻤﺴﺘﻮﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﻧﺼﺮﺕ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺍﻣﺮ
سلوک الهی آﻧﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﭘﺮ ﺍﺯ ﻧﺼﺮﺕ ﻭﭘﻴﺮﻭﺯﻯ،
ﻳﺎﻓﺮﺭﻭﺯﻯفیروزی
ﻭﺗﻮﻓﻴق ﺒﻨﺠﺎﺕ،
ﻭﮐﺴﺐ ﺗﺎج ﭙﺎﺩﺷﺎهی
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺘﻮﻓﻴق ﺪﺭ ﺗﺎﻣﻴﻥ
ﻮﺳﺎﺋﻄ
ووسائل ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻮﻳﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘﻠﻬﺎﻯاﻟﻬﻰ،
ﻭﮐﺸﺸﻬﺎﻯ ﺮﻭﺍنی
ﻮﺷﺎﺩﻣﺎﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺬﻫنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.آل
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ،ﻫﻤﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
هر ﺯﻣﺎﻥ ﺒﻌﺪﻯ
هستند ﮐﻪ ﺷﺎﻣل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎلغ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.آل
علی ّ ﺍﻫل ﻮ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻭ،ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻧﻮﺭﺍنی
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ،
ﺗﻨﻬﺎﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ(ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﺷﺪﻩ) ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
.ﮐﻪ ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻧﻮﺭﻯ
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭﺧﻮ
ﺩﺳﺎﺧﺘﻪ ﺩﺭﺳﻴﺎﺩﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.(ﻳﻬﻮﺩ) ﻳﻬﻮﻩ
ﻃﻠﺐ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻬﺮ ﺩﻳﻥ ﻮﻃﺮﻳﻘﺘﻰ،
ﮐﻪ قبل از ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻭلی ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﺷﺎﻣل ﻤﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻮﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﻮﻫﻨﺪﻭﺍ
ﻥﻨﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻴﻬﻮ ﻩﻃﻠﺐ هر ولایت
ششگانه
انبیای اولی العزم
ﻫﺴﺘﻨﺪ .ﻭ(ﻧﻮﺍﺻﺐ)
ﺳﻨیّﻴﻤﺴﻠﻤﺎ
ولی ﻤﺨﺎﻟﻒ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ، ﻳﺎ ﺑﺎﺯ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ، ﮐﻪ
(ﻧﺼﺐ ﺑﺘﻬﺎﻯ) ﺑﺸﮑل
ﻤﺠﺴﻤﻪﻋﻴسی ﻤﻴﺴﺎﺯﻧﺪ
ﻭﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫﺒﻰ،ﺣتی
اﮔﺮﺷﻴﻌﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ((ﻋلی))
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭلی آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﺭﺍ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﻣﻨﺼﻮﺏ
ﺧﻮﻳﺶ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭﻣﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ.ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺤﺪث ﺶﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﻳﻬﻮﺩ ،ﻗﺸﺮﻳﺎﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ هستند،ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻧ ﺎﺩﺭﺳﺖ،ﻭﺣتی
ﺸﺮک آﻣﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
.ﻭ ﻧﻮﺍﺻﺐ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ ﺨﺪﺍ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﮐﻪ ﺳﻨﻴﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻮﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﻟﺎﻳﺖ
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﻮﺩﻩ، ﻭ ﻣﻔﺘﻰ
ﮔﺮﻯ ﺪﻳنی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.(مُرده
ﺍﻟﻴﻬﻮﺩ)ﻫم ﺒﻤﻌنی
ﻤﺮﺩﺍﻥ، ﻭﻫم ﺒﻤﻌنی
ﻤﺮﺗﺪﺍﻥ و
امردان فاسد ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
هستند. (ﺍﻣﺮﺩﺍﻥ)
ﻳﺎ ﻧﺎﻣﺮﺩﺍﻥ ﺒﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
قشری می ﺒﺎﺷﺪ. (ﻋُﺘﺎة
ﺍﻟﻨﻮﺍﺻﺐ) ﻣﺘﺠﺎﻭﺯﺍﻥ
ﻤﺘﮑﺒﺮ ﻧﺎﺻﺒﻰ،
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺴﺎﻟک
ﻮمُدّعی کمال
ﻮبی ﻨﻴﺎﺯﻯ
ﺒﮑﻤﺎﻟﺎﺕ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻳﻬﺎ
ﺍﻟﻌﺒﺎﺩ ﻭﺍلإﻣاء
ﻳﻌﻨی ای عاﺑﺪﺍﻥﺴﺎﻟک
اﻟﻬﻰ، ﻭﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﭽﻮﻥ ﺒﺮﺩﮔﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﮐﻨﻴﺰﮐﺎﻥ
همان ﺴﺎﻟک ﺰﻥ،
ﻭﺑﺎز ﻫﺮﺩﻭ ﺑﻤﻌنی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪﭼﻮﻥ
کامل الهی ﻨﺸﺪﻩﺍﻧﺪ،
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺮﺩﻯ ﻮ ﻣﺮﺩﺍﻧگی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑثبوﺕ
ﻧﺮﺳﺎﻧﺪﻩ ﺍﻧﺪ.
(إﻣاء ﻮﮐﻨﻴﺰﺍﻥ)
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی اﻭم
کننده .ﻭﻧﻪ ﺯﻧﺎﻥ
کنیز برده .ﻭﻫﻤگی
اﺳﻴﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ،
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩﻫﺎﻯ الهی
ﻮ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ اﻭ ﺍﺯ
ﺧﻠﻘﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ سلوک
الهی ﻮﺗﺴﻠﻴم ﻮ
توَسّل ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ،ﻫﺮﺳﺎﻟک
ﺪﺭﻗﺒﻀﻪ ﻭﻣﺎﻟﺶ
دو دست خداوند
ﻭﻓﺘﻨﻪ ﻭﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺻﺒﺮ
ﻭﻋﻘل ﻮ ﻭﻓﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺠﻠﻴﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻠﺎﺵﺍﻧﻬﺎ،ﻭﺣتی
ﺘﻮﺳل ﻴﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،ﺩﺭﺗﺼﻤﻴم
ﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻘشی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻣﮕﺮ ﺑﺎﻣﺸﻴّﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺸﻴﺖ ﺳﺎﻟک
ﻮﻣﺮﺑّﻯ اﻭ ﻧﻴﺰﻣﻄﺮح
اﺳﺖ.

حدیث 1113 – ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ۵۵ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍثباﺕ ﺻﺎنع ﻮﺧﺎلق
ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ: اﻟﺒﻌﺮة
ﺪلیل علی اﻟﺒﻌﻴﺮ،
ﻭﺍﻟﺮﻭثة ﺪلیل
علی اﻟﺤﻤﻴﺮ،ﻭ
ﺍثاﺭ ﺍﻟﻘﺪ ﺘﺪﻝّء
علی اﻟﻤﺴﻴﺮ، فهی
کلّ علی هذﻩﺍ ﻟﻠﻄﺎﻓﻪ،
ﻭﻣﺮﮐﺰ ﺳُﻔلی ﺒﻬﺬﻩ
ﺍﻟﮑثافة ،ﮐﻴﻒ
ﻟﺎ ﻳﺪﻟﺎﻥ علی
اﻟﻠﻄﻴﻒ ﺍﻟﺨﺒﻴﺮ
ﭘِﺸﮑِل ﺸﺘﺮ،
ﺩﻟﺎﻟﺖ ﺑﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺷﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﭘﻬﻥ
ﺪﻟﻴل ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺭﺩ، ﻭﺟﺎﻯ ﭙﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﺩﻟﻴل
ﻮﺟﻮﺩ ﮐﺴﺎنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﻠﻄﺎﻓﺖ ﻭﺭﻗﻴق
ﺒﻮﺩﻥ ﺒﺎﻟﺎﻯ ﺳﺮ،ﻭ
ﺍﻳﻥ غلظت ﻭﺳﻔتی
ﺰﻣﻴﻥ ﺰﻳﺮ ﭘﺎﻯ،
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﻟﻴﻞ
ﺧﺎﻟق ﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻟﻄﻴﻒ ﻭﺧﺒﻴﺮ ﻭﺩﻗﻴق
ﻮﮐﺎﺭﺷﻨﺎس
ماهر ﺩﺭﮐﺎﺭﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺩﻟﻴل ﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺎلق هستند.ﻭلی
ﻤﻮﺿﻮع ﻠﻘﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﻘﺎم ﺘﺠلی
که باﺷﺪ، ﺩﻟﻴل
عین اﻟﻴﻘﻴنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ، ﻭﺍﺯ ﺍثاﺭ
ﭘﺎﻯ اﻧﻬﺎ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﻠﻘﺎﻯ
الهی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺳﻴﺪ،
ﻭﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻥ
ﻔﺮضی ﺮﺍ، ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﻌﻴﻥ اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﻤﻄﻤﺌﻥ ﻨﻤﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ حَقّ اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
الهی ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.(ﮐثاﻓﺖ)
ﻏﻠﻈﺖ ﻭﺳختی اﺳﺖ.ﻭ
ﻟﻄﺎﻓﺖ ﻧﺮمی ﻮ
ﺭﻳﺰﻯ ﻮﭘﺮُ ﻣﺤﺒﺖ.
(ﺧﺒﻴﺮ) ﺑﺎﺧﺒﺮ ﻭﺧﺒﺮﻩ
ﮐﺎﺭﺷﻨﺎس ﺍﺳﺖ.(ﺑﻌﺮﻩ)
ﭘﺸﮑﻞ ﺷﺘﺮ ﻭ(ﺭﻭث
)ﭘﺸﮑل ﺨﺮﺍﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪﻭﺳﻴﻠﻪ ﺳﻔﺮﻣﺮﺩم
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﻳﺎﺑﻰ ﺩﺭﺻﺤﺮﺍ
ﺭﺍ ﺍﺯﺍﻳﻥ اثاﺭ
ﻭلی ﺤﻘﻴﺮﻫﺴﺘﻨﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

حدیث 1114 - ﺍﺯﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ۵۵ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺒﺼنع اﻟﻠﻪ ﻳﺴﺘﺪل
علیه ،ﻭﺑﺎﻟﻌﻘﻮل
ﺘﻌﺘﻘﺪ ﻣﻌﺮﻓﺘﻪ،
ﻭﺑﺎﻟتَفَکّر
ﺗثبت ﺣﺠّﺘﻪ، ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺎﻟﺪﻟﺎﻟﺎﺕ،
ﻣﺸﻬﻮﺭ ﺑﺎﻟﺒﻴّﻨﺎﺕ
ﺍﺯﻣﺼﻨﻮﻋﺎﺕ
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺼﺎنع ﺨﺪﺍئی
اﻥ ﺮﺳﻴﺪ ﻭﺑﺎ ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺒﺎﻭﺭﻯ
ﺪﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ، ﻭﺑﺎ ﺗﻔﮑﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺣﺠّﺖ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ثاﺑﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﻣﻌﺮﻭفی ﺒﺎﺩﻟﺎﺋل
آن ﺸﻨﺎﺧﺘﻪ دز معرفت
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﺮ ﻣﺸﻬﻮﺭﻯ
ﺒﺎ ﺑﻴّﻨﺎﺕ ﻭﺩﻟﺎﺋل
ﺒﻴﻨشی ﻮﺑﻴﻨﺎئی
اﺷﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻨﻄقی ﻮﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻭﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺕ، ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﻭﻟﻮ ﻧﻈﺮﻯ
ﺸﻨﺎﺧﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻴﭻ
ﺗﻌﺮﻳفی ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ حَقّ
ﻤﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﺍﺩﺍ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺣتی ﺘﻌﺮﻳﻒ
ﺩﺭﺳتی ﻨﻴﺰ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ
ﻮﻟﻘﺎﻯ حضوری
اﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم مُیَسّر
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺩﺭسلوک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ (ﺗﻔﮑﺮ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ) ﻣﺪﺍﻭم
ﺪﺭ(ﺣﺠّﺖ ﺧﺪﺍ) ﺍﻋﻢ
ﺍﺯﺣﺠّﺖﻋﻘلی ﻮﻳﺎ
ﺣﺠّﺖ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
الهی ﺒثباﺕ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺨﺶ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻥ
ﻤﻔﻴﺪ ﺩﻟﺎلتی
اﻟﻬﻰ، ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻳﺎﻥ
ﻨﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ، ﻭﺩﺭ
ﺧﻠﺎل ﺮﺍﻩ ﺳﻔﺮالهی
ﺪﺭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ هفت ﮔﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭﻣﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﺍﺷﮑﺎﺭﺩﺭﺑﻴّﻨﺎﺕ،ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺪﺍ ﻭ ﻣﺒﻴﻥ ﻮﺍﺷﮑﺎﺭ
ﻗﺎﺑل ﺒﻴﻨﺎئی ﻮﺑﻴﻨﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1115 - ﺑﺎﺯﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯﺪﺭﭘﺎﺳﺦ،ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺭﺍهی ﺒﺮﺍﻯ
ثاﺑﺖ ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﺻﺎﻧﻊ ﻫﺴﺖ؟ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
(ﺝ۳ﺹ۵۵ﺑﺤﺎﺭ ثلاثة ﺍﺷﻴاء
،ﺗﺤﻮﻳل اﻟﺤﺎﻝ،
ﻭﺿﻌﻒ ﺍﻟﺎﺭﮐﺎﻥ،
ﻭﻧﻘﺾ ﺍﻟﻬمّة ﺳﻪ
ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻟﻴل
ﻮﺟﻮﺩ ﺻﺎنع الهی
ﺮﺍ ﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻳکی
ﺘﺤﻮّل ﺤﺎﻝ ( ﺗﻐﻴﻴﺮﻭﺗﮑﺎﻣﻞ)
ﻭﻳکی ﻀﻌﻒ ﺍﺭﮐﺎﻥ
ﺠﺴﻢ.(ﭘﻴﺮﻯ ﻮﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺭ ﺭﺷﺪ و
فرسودگی ) ﻭﻳکی
ﻨﻘﺾ ﻭﺑﻄﻠﺎﻥ ﻫﻤّﺖ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
(ﺩﺭﻋﺪم ﺘﺤﻘق
اﺭﺍﺩﻩ ﻭﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ)
ﻫﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻨﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﻳک ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﻘﺎﻧﻮنی
ﻔﻴﺰﻳکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺤﺎل ﺨﻮﺩ ﺑﺎقی
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. ﺟﺴم
اﻧﺴﺎﻥ اﺯﺟﻨﻴﻥ
ﻮﮐﻮﺩکی ﺮﺷﺪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،
ﻭﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ ﻀﻌﻴﻒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺑﺎﺯ ﺑﻄﻠﺎﻥ
همّت ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ ﻣﺎ ﺩﻟﻴل
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻴم
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ،ﻭلی
هرﭼﻪ ﮐﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻣﺎ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ،
ﺑﻌﺪﺍ ﭘﻴﺮﻯ ﺘﻥ
عامل ﻀﻌﻒ، ﺑﺮﺍﻯ
سلوک الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ ﻮﺗﺤﻮل
ﺮﻭحی ﻮﻋﻘلی ﻮ ﻧﻮعی
اﺯﺩﺳﺖ ﻣﻴرﻭﺩ.
ﻭﺩﺭ ﻧﺎﺗﻮﺍنی
ﺠﺴمی ﻮﻋﻘلی ﻮﻧﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﺮﻭحی اﮔﺮ ﻫم
سعی ﻮ ﮐﻮﺷش ﺸﻮﺩ
ﺑﺎﻃل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺑﺠﺎئی ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻣﻔﺼلی اﺯﻣﺒﺎﺣث
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎلی ﺒﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺩﻟﺎﺋل علم اﻟﻴﻘﻴنی
هستند، ﮐﻪ ﻳک ﺒﺎﻭﺭﻯ
ﻀﻌﻴﻔی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
عین اﻟﻴﻘﻴنی ملموس
و ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﭽﻴﺰﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺑﺎﻭﺭﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺩﺭسلوک
الهی ،ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻮﻣﻘﺒﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩنی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
حقّ اﻟﻴﻘﻴنی ﺨﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺧﺎﺹ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.ﺗﺮک
گذﺷﺘﻪ ﻭﺗﺮک اﺭﺍﺩﻩ
ﺿﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ.در
حدیث (؟؟ ) بحث
با ﻣﻔﻀّل ﻮ ﺍﻫﻠﻴلی
ﺠﻪ ﺩﺭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻣﻔﺼلی اﺯﺑﺤثهاﻯ
اﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍثباﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻯ
ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ۵۵ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳخ
اﺣﺎﺩﻳث ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ
ﺑﻪﺣﺪﻳث ﻣﻔﻀّل
ابن عمر ،ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺪﺭ ﺩﻭﮐﺘﺎﺏ
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺑﻤﻔﻀل
ﻨﻮﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻳکی
کتاب ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻣﻔﻀل
اﺒﻥ عمر، ﻭﻳکی
کتاب ﺍﻟﺄﻫﻠﻴﻠﻴﺠﻴّﻪ.
ﮐﺘﺎﺏﺩﻭﻡ ﻣﺒﺤث
ﺍﻣﺎم ﺒﺮﺍﻯ
اثباﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
،ﺑﺮﺍﻯ ﻴک
هندی ﺒﻮﺩ.ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻳﻥ ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ،
ﺑﺮﺍﻯ اثباﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﻟق ﺒﺮﺍﻯ
هستی اﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻳﻥ
اﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ،ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﻓﺰﻭﺩ.
ﺩﺭﮐﺘﺎﺏ (ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻣﻔﻀّﻞ) ،ﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ،
ﺩﺭﺍﺳﺘﺪلال آﻣﺪﻩ
ﺟمع گرﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﮐﺘﺎﺏ ﺍﻫﻠﻴﻠﻴﺠﻴﻪ(
یعنی خواص
اهلیل داروی
گیاهی ) ﺍﺯﻃﺮﻳﻖ
(ﻧفی ﺤﮑم عقل ﻮ ﺣﻮﺍس
) ﻭ ﺍﺯﻃﺮﻳﻖ (ﺳﺒﺒﻴﻪ
ﻭ ﺍﺻل علّت ) ﺑﺤث
ﺷﺪﻩ. ﻭﺣتی اﻇﻬﺎﺭﺍﺕ
ﻗﺒلی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
کاﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻄﺮﺯ ﻓﮑﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ، ﻭ ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ
ﻋﻠﻮﻡ، ﺳﺮﻣﻨﺸﺃ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪﻋﻠﻢ،ﺣﺮﻑ
ﺧﻮﺩ ﺭا ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ ﺪﺭﺳﺖ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻣﺎﻥ، ﻭَحی
ﻮﺍﻟﻬﺎم الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ خود ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭﺳﻄح
عقل ﺠمعی اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
،ﮐﻪ ﺍﻧﺮﺍ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴکی
ﺒﻴﺎﻥ کنند ﻭلی
ﻘﺎﺑل ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻭﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭﻋﻘلی ﻮﻋﻠمی
اﻣﺮﻭﺯ ﻫﺴﺖ. ﻭﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻫﻴچ علمی ،ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺴﺎﮐﻥ ﻈﻬﻮﺭﻯ
ﻨﺎﮔﻬﺎنی ﻨﮑﺮﺩﻩ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻔﮑﺮﻯ گذﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ،ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻣﻨﺸﺄﻫﺎﻯ
ﻤﻌﺮﻓﺖ ﻭﻋﻠﻮم
ﻮ ﻓﮑﺮ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.

حدیث
1116 ﺩﺭﺭﻭﺍﻳﺖ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒ(ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻣﻔﻀّل)
آﻣﺪﻩ، ﮐﻪ ﻭﻯ ﺪﺭﻗﺴﻤﺖ
ﻣﻌﺮﻭﻑ به (ﺭﻭﺿﻪ)
ﺑﻴﻥ ﻘﺒﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻣﻨﺒﺮ ﺍﻭ، ﮐﻪﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺸﺮﺍﻓﺖ ﺧﺎﺹ،ﻭﺟﺰئی
اﺯ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺨﺘﺺ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺩﺭﻓﻀل ﻮﺷﺮﻑ ﺑﻮﺩﻡ
،ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺯ ﺍﻥ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺑﻥ ابی اﻟﻌﻮﺟاء
فیلسوف ﻤﺎﺩﻩﮔﺮﺍ
ﻭ ﻣﻨﮑﺮ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺧﺪﺍ ﺳﺮ ﺭﺳﻴﺪ،
ﻭ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻥ ﻨﺸﺴﺖ
ﻭ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺼﺤﺒﺖ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ، ﮐﻪ ﻣﻥ
ﻤﻴﺸﻨﻴﺪم ﻮﺑﺎ
ﻳک ﭙﻴﺮﻭﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭﮔﻔﺖ،
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻥ ﻘﺒر
ﺑﮑﻤﺎل عزّﺕ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺷﺮﺍﻓﺖ ﺩﺭ ﺧﺼﺎل
ﺨﻮﺩ، ﻭﺗﻤﺎم ﺸﺎﻧﺴﻬﺎ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍلی ﺒﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﻭﺳﺖ ﺍﺑﻥابی
اﻟﻌﻮﺟاء ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ، ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺑﻮﺩ،ﻭ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻤﻘﺎم
عظیم ﻮﻣﻨﺰﻟﺖ ﺑﺰﺭگ
ﺪﺍﺷﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻣﺒﻬﻮﺕ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﺍﻭﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ خواب ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ کسی ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻋﻘﻠﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺴﺐﻋﻠم ﺪﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ آﻥ
غوﺹ ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﻭلی
ﻤﻮﻓق ﺒﺎﻥ ﻧﮕﺸﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻋُﻘﻠﺎ ﻭ
ﻓُﺼﺤﺎ ﻭﺧُﻄﺒﺎ
ﺩﻋﻮﺕ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ،
ﻭلی ﻤﺮﺩم ﻔﻮﺝ
ﻓﻮج ﻮﺍﺭﺩ ﺍﻥ ﺸﺪﻧﺪ،
ﻭﺍﺳﻤﺎ ﻭﻗﺮﻳﻥ
ﻨﺎﻣﻮس (ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻤﺎﺯ ﻭﺍﺳﺎمی
حُسنای الهی ) ﺍﻭ
ﺷﺪ، ﮐﻪ ﺑﺮﺳﺮ ﻣﺴﺎﺟﺪ
ﻭﻣﻌﺎﺑﺪ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﺫﺍﻥ ﻨﺎم
اﻭﺭﺍ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﻭﺣﺠّﺖ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ
ﻭﺧﺸﮑﻰ، ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺩﺷﺖ ﻭﮐﻮﻩ ﻫﻮﻳﺪﺍ
ﺷﺪ.(ﻇﻬﻮﺭ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯاو
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺍﻳﻥ
ﺤﺠّﺖ ﺧﺪﺍئی اﻭ،
ﻭﻋﻠﺎﻣتی اﻟﻬﻰ،
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ حَجّ ﻮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.) ﺍﺑﻥ
ابی اﻟﻌﻮﺟا ﺪﺭ
ﭘﺎﺳخ گفت ،ﺫﮐﺮ
ﻧﺎم ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﻦ، ﮐﻪﻋﻘل ﻤﻥ
ﺮﺍ ﻣﺘﺤﻴّﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻓﮑﺮ ﻣﻥ ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻭ ﻟﻨگ ﻤﺎﻧﺪﻩ،
ﻭﻟﻰ ﺍﺯ (ﺍﺻل اﻭ
ﮐﻪ ﻣﺸﻰ) ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺍیم ﺼﺤﺒﺖ ﮐﻦ
(ﺍﺻل ﻮﻣشی ﻤﺤﻤﺪ،
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
اﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﻥ ﻈﺎﻫﺮﻯ ﻤﺤﻤﺪ،
ﺍﻥ ﭽﻨﺎﻥ ﻣﻘﺮﺭﺍتی
ﭙﻴﭽﻴﺪﻩ ﻓﮑﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﺴﺮﮔﻴﺠﻪ ﮐسی ﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪگی ﻤﺎﺩﻯ
مردم ﻨﻴﺎﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭﺍﺑﻥ ابی
اﻟﻌﻮﺟا افزﻭﺩ
ﮐﻪ ﺍﺩﻋﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺻﺎنعی ﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی ﺒﺴﺎﺯﺩ،
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﻯ ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﻭ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒیعی
ﭽﻨﻴﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ (ﮐﻮﺭ ﻭﺍﺗﻔﺎقی
ﻮﺑﺪﻭﻥ هدف ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ،ﺍﺯ(ﺍﺻل
ﻮ ﺭﻭﺵ) ﻭ ﻣشی ﻤﺤﻤﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻭ ﺩﺭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺴتی ﻮ ﺟﻬﺎﻥبینی
اﻭ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺳﻠﻮکی
اﺭﺍﺋﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻳﺎ ﻧﻈﺎمی اﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﺳﻴﺎسی ﭽﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻨﻈﺎم ﻔﻘﻬﻰ ﻭﺩﻳﻥ
ﻈﺎﻫﺮﻯ قشری ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﻬﺎﻥ ﺎﻭﺭﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ و آخوندﻫﺎﻯ
ﻤﺬﺍﻫﺐمُدّعی
اﻥ هستند. ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻘﺴﻤﺖ ﺑﺤﺎﺭ ﺍﻟﺎﻧﻮﺍﺭ(ﺝ۳ﺹ58) ﻣﻔﻀّل
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘم
غضب ﻭﻏﻴﺾ ﻭ ﻧﻔﺮﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮل
کنم ﻮﮔﻔﺘﻢ، ﮐﻪ
ﺍﻯ ﺪﺷﻤﻥ ﺨﺪﺍ ﻭ
ﺩﻳﻥ ﺨﺪﺍ، ﺍﻟﺤﺎﺩ
ﻭﺍﻧﮑﺎﺭ ﭘﻴﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻯ،
ﻭﻣﻨﮑﺮ ﻭﺟﻮﺩﺧﺪﺍﻭﻧ
ﺪﺷﺪﻯ.ﺧﺪﺍﺋﻴﮑﻪ
ﺗﻮﺭﺍ ﭼﻨﻴﻥ ﺨﻮﺏ
ﻗﻮﺍﻣﻰ ﺩﺍﺩ، ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﺎﻣلی ﺪﺭﺍﻭﺭﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻟﺖ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺪﺍﺩ،
ﺗﺎ ﺗﻮﺭﺍ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﺎﻧﻴﺪ. ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﻨﮕﺮﻯ،
ﺩﻟﺎﺋل ﺮﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﻭﭘﺮﻭﺭﺵ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭﺭﺑﻮﺑﻴﺖ
رَبّ ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺕ ﻣﻴﻴﺎﺑﻰ.ﺍﺑﻥ
ابی ﺍﻟﻌﻮﺟاء ﭙﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ ﺍﮔﺮ ﺗﻮ ﺍﻫل
ﻤﻨﻄق ﻮﮐﻠﺎم
هستی ،ﺑﺎﺗﻮ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﻭﺍﮔﺮ ﺣﺠّﺖ
و دلیل ﻗﺎنع
کنندﻩﺍﻯ ﺪﺍﺷتی
ﺘﻮﺭﺍ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺠﻌﻔﺮ ﺑﻥ ﻤﺤﻤﺪﻫم
ﺒﺎشی اﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﺒﺎ ﻣﺎﺻﺤﺒﺖ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻤﺎ،ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺯ
ﺍﻧﭽﻪ ﻣﺎﺷﻨﻴﺪی
ﻮﮔﺮﻓﺘﻴم اﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯﻣﺎ ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ
(ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق حقّ
ﭙﺬﻳﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﺍﮔﺮ حَقّ اﺯﺩﻫﺎﻥ
ﺴگ ﻨﻴﺰ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺒﺎﺷﺪ ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ ﻠﺠﺒﺎﺯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﺍﮐثرﺍ
ﻣﻄﺎﻟﺐ حَقّ ﺮﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ)
ﺳﭙس ﻣﻔﻀل ﺒﻨﺰﺩ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
میرﻭﺩ ﻭ ﺷﮑﻮِﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺍﻣﺎم
ﻮﻋﺪﻩ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺭﻭﺯ
ﺑﻌﺪ ﺩﻟﺎﺋل ﻮ سیع
ﺪﺭ ﺧﻠﻘﺖ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﻮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ ﺭﻭﺯ
ﺑﻌﺪ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﻔﻀل ﺮﺍ ﭘﻴﺶﺭﻭﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﺸﺎﻧﺪ
ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ: اﻥّ
اﻟﻠﻪ ﮐﺎﻥ ﻮﻟﺎ
شیئ ٴﻘﺒﻠﻪ،ﻭﻫﻮ
ﺑﺎﻗق ﻟﺎ ﻧﻬﺎیة
ﻟﻪ، ﻓﻠﻪ ﺍﻟﺤﻤﺪ
ﻋﻠﻴﻤﺎ له ﻤﻨّﺎ،
ﻭ ﻟﻪ اﻟﺸﮑﺮ ﻋﻠﻴﻤﺎ
ﻣﻨﺤﻨﺎ، ﻭﻗﺪﺧﺼّﻨﺎ
ﻣﻥ اﻟﻌﻠﻮم ﺒﺎﻋﻠﺎﻫﺎ،
ﻭ ﻣﻦ ﺍﻟﻤﻌﺎنی
ﺒﺎﺳﻨﺎﻫﺎ، ﻭﺍﺻﻄﻔﺎﻧﺎ
ﻋلی ﺠمیع اﻟﺨﻠق
ﺒﻌﻠﻌﻪ، ﻭﺟﻌﻠﻨﺎ
ﻣﻬﻴﻤﻨﻴﻦ ﻋﻠﻴﻬم
ﺒﺤﮑﻤﻪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﻮﺩ ﻭﻗﺒل اﺯ ﺍﻭ
ﭼﻴﺰﻯ ﻨﺒﻮﺩ ( ﻳﻌنی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﺍﻭ ﺑﺎقی
اﺳﺖ ﻭﭘﺎﻳﺎنی ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﺳﭙﺎس
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ (ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﮐﻠﻴﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ) ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﻥ
ﺮا ﺩﺍﺩ ( ﻭحی ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎم ﻔﮑﺮﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
هست ) ﻭﻣﺎﺭﺍ ﻣﺨﺘﺺ
ﺑﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
علوم ﺪﺍﺩ (ﻋﻠﻮم
عقلی ﻮﻋﺮﻓﺎنی
ﻮسلوک الهی ، ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻋﻠم ﻠﺪنّی
ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﻰ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻠﻮم ﻤﺎﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻨﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﺎلی علوﻡ،
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻤﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﺎﺭﺍ(ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻣﺎﻥ، ﺍﺯﻃﺮﻳق
ﺴﻠﻮک الهی ﺒﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﺑﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻘﻠّﻪﻫﺎ ﺭﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻣﺎﺭﺍ ﺑﺮﺗﻤﺎم
ﺨﻠق ﺨﻮﺩ ﺍﺻﻄﻔﺎ
ﺩﺍﺩ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺍﺯﺑﻴﻥ ﻤﺮﺩم
عادی ﻤﻮﺭﺩ ﺟﺬﺏ
ﻭﮐﺸﺶ الهی ﻮ ﺍﺟﺘﺒﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ،ﻭ
ﺍﺯ ﺑﻴﻥاﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
،ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺧی ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺻﻄﻔﺎ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻴﺎﻓﺘﻨﺪ)
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﺎﺭﺍ ﻣﺴﻠّﻄ
ﺒﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻤﻮﺩ،
ﻭﺣﮑم اﻧﺮﺍﻧﻴﺰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﺑﺮﺗﺮﻯ
عقلی ﺪﺭﮐﻠﺎم ﻮﻋﻠﻮﻡ،
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻢ.(ﻣُﻬﻴﻤَﻦ)
ﺩﺍﺭﺍﻯ عیمنه ﻭ
ﺗﺴﻠط ﻮ ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻭم ﻮ ﻫﻤّﺖ
ﻳﺎ سلوک الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
(ﺍﻣﻴﻥ ﻮ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﻮﺷﺎﻫﺪ)ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﻌﺪﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺪﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪ ﺍﺷﺪ.)
ﺳﭙس ﻣﻔﻀل ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎلی ﻮﻓﻠﺴفه
عرفانی اﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﻄﻮﻟﺎﻧﻰ ﻧﻮﺷﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻫم آﻧﻬﺎ ﺩﺭﺍﻳنجا
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺎﺻﻞ
ﻃﻮﻟﺎنی آﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﺿﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ.ﺍﻣﺎم
ﻔﺮﻣﻮﺩ: ﻴﺎﻣﻔﻀّﻞ،
ﺍﻥّ اﻟﺸکّاک ﺠﻬل
ﻮ ﺍﺍﻟﺎﺳﺒﺎﺏ ﻭ
ﺍﻟﻤﻌﺎنی ﻔی ﺨﻠﻘﻪ،
ﻭﻗﺼﺮﺕ ﺍﻓﻬﺎﻣﻬم
عن ﺘﺎﻣّل اﻟﺼﻮآب
ﻭ ﺍﻟﺤﮑمة ،فی ﻤﺎ
ﺫﺭء اﻟﺒﺎﺭﻯ ﺠلّ
ﻘﺪﺳﻪ، ﻭﺑﺮء ﻣﻦ
ﺻﻨﻮﻑ ﺧﻠقه فی
اﻟﺒﺮّ ﻭ ﺍﻟﺒﺤﺮ
ﻭ ﺍﻟﺴﻬل ﻮ ﺍﻟﻮﻋﺮ،
ﻓﺨﺮﺟﻮﺍ ﺑﻘﺼﺮﻋﻠﻮمهم
اﻟﻰ ﺍﻟﺠﺤﻮﺩ،
ﻭ ﺑﻀﻌﻒ ﺑﺼﺎﺋﺮﻫم
لی اﻟﺘﮑﺬﻳﺐ ﻭ
ﺍﻟﻌﻨﻮﺩ، ﺣتی
اﻧﮑﺮﻭﺍ ﺧﻠﻘﺎ
ﻟﺎﺷﻴاء ﻭﺍﺩّﻋﻮﺍ
ﺍﻥ کوﻧﻬﺎ ﺑﺎﻟﺎﻫﻤﺎﻝ،
ﻟﺎ ﺻنعة ﻓﻴﻬﺎ
ﻭﻟﺎ ﺗﻘﺪﻳﺮ، ﻭﻟﺎ
ﺣﮑﻤﻪ ﻣﻥ ﻤﺪﺑّﺮ
ﻭﻟﺎﺻﺎﻧﻊ ،ﺗﻌﺎلی
اﻟﻠﻪ عَمّاء ﻳﺼﻔﻮﻥ،ﻭﻗﺎﺗﻠﻬم
اﻟﻠﻪ ﺍﻧّﻯ ﻴﻮٴﻔﮑﻮﻥ
ﺷﮑﺎﮐﺎﻥ (ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ) ﺍﺻل اﺳﺒﺎﺏ
علل ﻮﻣﻌﺎنی ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ( ﻭﻫﺪﻓﻬﺎ
ﻭﻣﻘﺎﺻﺪ ﺍﻟﻬﻰ)
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ،ﻭﻗﺎﺻﺮ
ﺍﺯ ﻓﻬم ﻮﻏﺎﻓل
اﺯﺻﻮآب ﻭﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻭﺣﮑﻤﺖ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺍﻧﻮﺍعی اﺯ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
اﺯﻣﺤل ﺒﻰ ﺍﻃﻠﺎعی
ﻮ ﻧﺎﺍﮔﺎهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺠﺤﺪ ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺿﻌﻒ ﺑﺼﻴﺮﺕ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻭﻋﻨﺎﺩ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ،ﺑﻄﻮﺭﻯ
ﻤﻨﮑﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻣﻨﮑﺮ ﺍﺻل اﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻭﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺷﺪﻧﺪ.
ﻭﺧﺎﺭج اﺯ ﺻﻨﻌﺖ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭﺗﻘﺪﻳﺮ
( ﺳﺮﻧﻮﺷتی ﻮ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺷﻨﺎﺳﻰ) ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ:
ﻔﻬم فی ﻀﻠﺎﻟﻬم
ﻮعَمّاءﻫم ﻮ ﺗﺤﻴّﺮﻫﻢ،ﺑﻤﻨﺰلة
ﻋﻤﻴﺎﻥ ﺪﺧﻠﻮ ﺍﺩﺍﺭﺍ
،ﻗﺪ ﺑُﻨﻴﺖ ﺃﺗﻘﻥ
ﺒﻨاء ،ﻭﺍﺣﺴﻨﻪ
ﻭ ﻓﺮﺷﺖ ﺑﺎﺣﺴﻥﺎ
الفرﺍﺵ ﻭ ﺍﻓﺨﺮﻩ،
ﻭ ﺍﻋﺪ ﻓﻴﻬﺎ ﺿﺮﻭﺏ
اﻟﺄﻃﻌمة ﻭﺍﻟﺎﺷﺮبة
ﻭﺍﻟﻤﻠﺎﺑﺶ ﻭﺍﻟﻤﺂرَبّ،
ﺍﻟتی ﻴﺤﺘﺎج اﻟﻴﻬﺎ
ﻟﺎ ﻳﺴﺘﻐنی
عنها ،ﻭ ﻭضع
کلّ شیئ ﻤﻥ ﺬﻟک
ﻤﻮﺿﻌﻪ ﻋلی ﺼﻮآب
، ﻣﻥ اﻟﺘﻘﺪﻳﺮ
ﻭ ﺣﮑمة ﻣﻥ اﻟﺘﺪﺑﻴﺮ،
ﻓﺠﻌﻠﻮﺍ ﺘﺮﺩﺩﻭﻥ
ﻔﻴﻬﺎ ﻳﻤﻴﻨﺎ ﻭ
ﺷﻤﺎﻟﺎ، ﻭ ﻳﻄﻮﻓﻮﻥ
ﺒﻴﻮﺗﻬﺎ ﺍﺩﺑﺎﺭﺍ
ﻭ ﺍﻗﺒﺎﻟﺎ، ﻣﺤﺠﻮﺑﻪ
ﺍﺑﺼﺎﺭﻫم
عنها،ﻟﺎ ﻳﺒﺼﺮﻭﻥ
ﺒُﻨیة ﺍﻟﺪﺍﺭ ﻭﻣﺎ
ﺍﻋﺪّ ﻓﻴﻬﺎ ﻭ ﺭﺑّﻤﺎﻋثرﺑﻌﻀﻬﻢ
ﺑﺎﻟﺸﻴئ ،ﺍﻟﺬﻯ
ﻘﺪ ﻭضع ﻤﻮﺿﻌﻪ،
ﻭﺍﻋﺪّ ﻟﻠﺤﺎجة
ﺍﻟﻴﻪ، ﻭﻫﻮ ﺟﺎﻫل
ﺒﺎﻟﻤﻌنی ﻔﻴﻪ،
ﻭ ﻟﻤﺎ ﺍﻋﺪ ّﻭ ﻟﻤﺎﺫﺍ
ﺟﻌل کذلک ، ﻓﺘﺬﻣّﻤﺮﻭ
ﺗﺴﺨﻄﻮا ﻣﺎﻟﺪﺍﺭ
ﻭ ﺑﺎﻧﻴﻬﺎ، ﻓﻬﺬﻩ
ﺣﺎﻝ ﻫﺬﺍﺍﻟﺼﻨﻒ
فی اﻧﮑﺎﺭﻫم ﻤﺎ
ﺍﻧﮑﺮﻭﺍ ﻣﻥ اﻣﺮ
ﺍﻟﺨﻠ قة ،ﻭثباﺕ
ﺍﻟﺼنعة ﭼﻮﻥ
کوﺭ ﺍثاﺭﺑﻮﺩﻩ
،ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻮﺍﺭﺩ
ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ ﺸﺪﻩ ،ﻣﻨﻈم
ﻮﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭﺟﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻨﺎﺑﻴﻨﺎﻯ اﻳﻥ
اﻣﻮﺭﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫم ﺪﺳﺘﺸﺎﻥ ﺒﭽﻴﺰﻫﺎئی
ﺒﺨﻮﺭﺩ، ﻭﺑﺎ ﺍﻥ
ﺍﺷﻨﺎ ﮔﺮﺩﻧﺪ،
ﻭلی هنوﺯ ﺟﺎﻫل
اﺯﻣﻌﻨﻰ (ﻭﺣﻘﺎﻳق
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻮﻋﻠل ﻮﺍثاﺭﺍﻧﻬﺎ)
ﺷﺪﻧﺪ ﻭلی اﺯﺧﺎﻧﻪ
ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻭﺑﻤﻮٴﺴس
ﺍﻥ ﺒﺪ ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﻔﺎﻧّﻬم
ﻠﻤّﺎﻏﺮﺑﺖ ﺍﺫﻫﺎﻧﻬﻢ،
ﻋﻥ ﻤﻌﺮفة ﺍﻟﺎﺳﺒﺎﺏ
ﻭﺍﻟﻌﻠل فی اﻟﺎﺷﻴاء
ﺻﺎﺭﻭﺍ ﻳﺠﻮﻟﻮﻥ
فی هذا ﺍﻟﻌﺎﻟم
ﺤﻴﺎﺭﻯ، ﻭﻟﺎ ﻳﻔﻬﻤﻮﻥ
ﻤﺎ ﻫﻮ ﻋﻠﻴﻪ، ﻣﻥ
اﺗﻘﺎﻥ ﺧﻠﻘﺘﻪ
ﻭﺣُﺴﻥ ﺼﻨﻌﺘﻪ
ﻭ ﺻﻮآب ﺗﻬﻴﺌﺘﻪ،
ﻭﺭﺑّﻤﺎ ﻭﻗﻒ ﺑﻌﻀﻬم
علی اﻟﺸﻴئ ﻠﺠﻬل
ﺴﺒﺒﻪ، ﻭﻟﺎ رَبّ
ﻓﻴﻪ، فی ﺴﺮ ﻋﺎلی
ﺬمّة ﻭﺻﻔﻪ ﺑﺎﻟﺎﺣﺎلة
ﻭﺍﻟﺨﻄأ، ﮐﺎﻟﺬﻯ
اﻗﺪﻣﺖ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﻤﺎﻧﻮیّة
ﺍﻟﮑﻔﺮة،ﻭﺟﺎﻫﺮﺕ
ﺑﻪ ﺍﻟﻤﻠﺤﺪة ﺍﻟﻤﺎﺭقة
ﺍﻟﻔﺠﺮة ،ﻭ ﺍﺷﺒﺎﻫﻬم
ﻤﻥ اﻫﻞ ﺍﻟﻀﻠﺎﻝ،
ﺍﻟﻤﻌﻠّﻠﻴﻥ اﻧﻔﺴﻬم
ﺒﺎﻟﻤﺤﺎﻝ فی حقّ
علی ﻤﻥ انعم اﻟﻠﻪ
ﻋﻠﻴﻪ ﺑﻤﻌﺮﻓﺘﻪ،
ﻭﻫﺪﺍﻩ ﻟﺪﻳﻨﻪ،
ﻭ ﻭﻓّﻘﻪ ﻟﺘﺎﻣّل
اﻟﺘﺪﺑﻴﺮ فی ﺼنعة
ﺍﻟﺨﻠﺎﺋﻖ، ﻭ ﺍﻟﻮﻗﻮﻑ
ﻋلی ﻤﺎ ﺧﻠﻘﻮﺍ
ﻟﻪ ﻣﻥ ﻠﻄﻴﻒ ﺍﻟﺘﺪﺑﻴﺮ
ﻭﺻﻮآب ﺍﻟﺘﻌﺒﻴﺮ،
ﺑﺎﻟﺪﻟﺎلة ﺍﻟﻘﺎﺋمة
ﺍﻟﺪﺍلّة ﻋﻠﻰ ﺻﺎﻧﻌﻬﺎ،
ﺍﻥ ﻴﮑثر ﺣﻤﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻮﻟﺎﻩ ﻋلی ﺬﻟﻚ.
ﻭ ﻳﺮﻏﺐ ﺍﻟﻴﻪ
فی اﻟثباﺕﻋﻠﻴﻪ
ﻭﺍﻟﺰﻳﺎﺩة ﻣﻨﻪ،
ﻓﺎﻧّﻪ ﺟلی اﺳﻤﻪ،
ﻳﻘﻮل ﻠﺌﻥ ﺸﮑﺮﺗم
لأﺯﻳﺪﻧّﮑم ﻮﻟﺌﻥ
کفرﺗﻢ، ﺍﻥ ﻋﺬﺍبی
ﻠﺸﺪﻳﺪ ﻭﭼﻮﻥ
اﺫﻫﺎﻥ آﻧﻬﺎ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺩﺭک اﺳﺒﺎﺏ ﻭﻋﻠل
دﺭ ﺍثاﺮﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻤﺎﻧﺪﻧﺪ. ﻭﭼﻴﺰﻯ
اﺯﺩﻗﺖ ﻧﻈﺎم اﻥ
ﻨﻴﺎﻓﺘﻨﺪ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻧﭽﻪﮐﻪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،ﻋﺎﺭﻯ
اﺯﻋﻠﺖ ﻭﺳﺒﺐ ﻭﻏﺮﺽو
ﻫﺪﻑ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺣﻴﺮﺕ
(ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ) ﺑﺒﺪ
ﮔﻮئی ﻮ ﻭﺻﻒ ﺑﻤﺤﺎل
ﻮﺑﺎﻃل ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻮﻳﺎﻥ
(ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻤﻌنی
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﺪﻳنی
ﻮﻣﺬﻫبی ﻮلی غیر
ﺳﺎﻟﻚ) ﮐﺎﻓﺮ ﻭﻣﻠﺤﺪﺍﻥ
ﻓﺎﺟﺮ (ﮔﻨﺎﻩ ﭘﻴﺸﻪ
ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺍﺧﻠﺎﻗی ﻮﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ) ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ،
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺤﺎل ﺒﺎﻃل
ﺮﺍ (ﺗﻌﻠﻴل ﻮﺳﺒﺐ)
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﭘس ﺟﺎ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻌﻤﺖ الهیﻮﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻭ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ( ﻳﻌنی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻳﻥ ﭙﺮﺩﺍﺯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ الهی ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻮﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺑﻬﺪﺍﻳﺖﻫﺎﻯ
عقلی ازﻋﻘﻞ کُلّی
ﻘﺎﺋﻢ، ﻭ ﻫﺪﺍﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ الهی ﺘﺎ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺒﺪﻧﺪ) ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ (ﻳﻌنی
اﺯ ﺷُﮑﺮ ﻳﺎسلوک
الهی ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل
کند ) ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ
گمرﺍﻩ ﻧﺸﺪﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ ﺷﮑﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺍﺩﺍﻣﻪ سلوک
الهی ) ﮐﻪ ﻓﺮﻭﻧﻰ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ(ﺑ
ﺎﺷﮑﺮ ﻳﺎ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﻫﺮ ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺴﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺒﺮﺗﺮﺍﺯ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی ﺸﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ بی ﭙﺎﻳﺎنی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ هفت ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺮﺗﺮ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎنی ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ بی اﻧﺘﻬﺎ،
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭتجلّیات ﺑﺮﺗﺮ
الهی اﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑرَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄلق اﻟﻠﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ.
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ،
ﺍﻭﻟﻴﻥ عبرت ﻭﺩﻟﻴلی
ﺒﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ (ﻭﺟﻮﺩ ﻫﻤﻴﻥ
عاﻟﻢ) ﻭﻫﺴﺘﻰ،
ﻭﺗﺎﻟﻴﻒ ﺍﺟﺰﺍ
ﻭﻧﻈﺎم آن ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
(ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ عقل ﺘﺎﻣل
ﺮﺍ ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﻭﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺸﺮح ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
اﺯ ﻧﻈﺎم ﺠﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﺳﭙس ﺩﻟﻴل
ﺪﻭﻡ ﺭﺍ (ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻥ) ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
،ﮐﻪ ﻗﺎﺑل عبرﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺠﻨﻴنی ﺩﺭ ﺭَﺣِم
ﻤﺎﺩﺭ ﻭﺯﺍﻳﺶ ﺍﻭ،
ﻭ ﺑﺸﻴﺮ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻮﻣﮑﻴﺪﻥ، ﻭﻇﻬﻮﺭ
ﺩﻧﺪﺍﻧﻬﺎ،ﻭﺑﺮﻭﺯ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﻭﺑﺎلأﺨﺮﻩ
ﮐﺸﺶ ﺑﺴﻮﻯ ﺠﻨس
ﻣﺨﺎﻟﻒ، ﺗﺎ ﺣﻔﻈ
ﻨﻮع کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
(ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﻳﻦ ﺭُﺷﺪ ﻃﺒیعی
ﺠﺴمی ﺪﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻭ ﺗﻤﺎمی ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻤﺸﺘﺮک
اﺳﺖ) ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ ﺪﺭﺷﮑمی
بماﻧﺪ ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻣﺪﻓﻮﻥ
ﺪﺭﺷﮑﻢ ﻣﻴﺒﻴﻮﺩ.
اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ ﺳﭙس ﻣﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ (ﺍﻫﻤﺎﻝ)
ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺑﺤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺭﻫﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻥ ﺘﺪﺑﻴﺮﺍتی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ ﻣﮕﺮﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ( ﺗﻌﻤّﺪ ﻭﺗﺼﻤﻴم
ﻘﺒﻠﻰ) ﻭ (ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺷﻨﺎسی ﻮﺳﺮﻧﻮﺷﺖ) ﺩهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺿﺪ
ﺍﻫﻤﺎل هماﻥ ﻤﺤﺎﻝ
ﻃﺒیعی ﺒﻮﺩﻥ اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻫﻤﺎل
کاﺭ ﺩﺭﺳﺖ ﻭﺻﺤﻴح
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ (ﮐﺎﺭﻯ
ﭽﻮﻥ ﺍﺗﻔﺎق ﻮﺑﺪﻭﻥ
ﻘﺼﺪﻯ ﺒﺎﺷﺪ) ﻭﺗﻀﺎﺩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﻋث
ﻧﻈﺎمی ﺸﻮﺩ.(ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺻل ﺘﻀﺎﺩ
ﺑﺮﺣﮑﻤﺖ ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻭﻃﺒﻴﻌﻴﻮﻥ، ﻗﺒل
ازسیزﺩﻩ ﻗﺮﻥ ﺗﻮﺳﻄ
امام ﺼﺎﺩﻕ، ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﻄﺮح
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﻄﻠﺎﻥ
اﻥ ﻣﻴﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭﺍﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ها ﻣﺮﺩ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪ، ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﺗﻀﺎﺩ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﺟﺎﺫبه ﻫﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ،
ﺩﺭﻣﺎﺩﻩ ﻭﺿﺪ ﻣﺎﺩﻩ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
اﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻰ(ﻣثبت
ﻭ ﻣﻨﻔﻰ) ﻣﻄﺮح
اﺳﺖ. ﻭلی عجیب ﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ، ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﺪﻭ ﻗﻄﺐ ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﻢ ﺟﺎﺫﺏ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺳﺮ ﺩﺷمنی ﺒﺎﻫم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺍﮔﺮ ﺑﺠﺬﺏ ﮐﺎﻣل
ﺪﺭﻣﻰ ﺍﻣﺪﻧﺪ،
ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻨﺎم
ﺘﻀﺎﺩ ﻭﻋﻠﺖ ﻭﺟﻮﺩﻯ،
ﻭﺣتی ﺨﻮﺩ ﺁﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻄﺮح ﻨﺒﻮﺩ.(ﺟﺎﺫﺑﻪ
ﻋﺸﻖ) ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎﻧﺎ
ﺍﻧﺮﺍ ﺳﺮﻣﻨﺸأ
ﻫﺴتی ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﻤﺎﺩﻯ
همین اﺻل کشش ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ سلوک
الهی اﺻل ﻤﻬم ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﭘﺎﻳﺎنی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﮑﺎﻣل اﺑﺪﻯ ﻨﻴﺰ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ)
ﻣﻔﻀّل اﺯﻗﻮل
اﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻃﻔل ﺰﺍﻳﺶ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ، ﻋﺎﻗل
ﻮ ﺑﺎ ﻓﻬم ﻨﻴﺰﻣﻴﺒﻮﺩ،
ﻣﻨﮑﺮ ﺟﻬﺎﻥ ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﺸﮑﻢ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﺪﺭﻋﻘل
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. (ﺗﺼﺎﺩﻑ
ﻭﺍﺗﻔاق ﻗﻮﻳﺎ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘﻞ، ﻭﺍثاﺭﻓﻌلی
ﻨﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﻄﺒﻴﻌﻰ،
ﭼﻮﻥ ﺠﺎﺫﺑﻪ ﻭﺗﻀﺎﺩ
ﻭﮐﺸﺸﻬﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﺘﺎیج ﻤثبت ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺒﺪﻫﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﺎتی ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﺑﺴﻮﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﻨﻮعی ﻮﻋﻘلی
ﭙﻴﺶ ﺭﻓﺘﻪ ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺸﺮ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﻨﻮعی
ﻮﻋﻘلی ﺒﺮﺗﺮ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﺭﺣم ﻨﻮع
بشری ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ سالک
الهی ﺪﺭ ﺭﺣم ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﺯ
ﻧﻮ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ، ﻭ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﻬﺎﻯ (ﻣﺎﺩﺭ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ)
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺣم ﻨﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ، ﺍﺯ ﻟﺰﻭم
ﺪﺍﻧﺎﺋﻴﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺪﺭیج ﻮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻯ ﺒﺎﺷﺪ، ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﮐﻮﺩک
عاﻗل ﺒﻮﺩ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﺎ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﺮﺍ ﺗﺤﻤل کند .ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﺪﺭیج
ﺘﻤﺮﻳﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺰﺑﺎﻥ
ﻮﺗﺼﺮﻓﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪگی
کر، ﻭﺍﻣﻮﺭﻯ ﭽﻮﻥ
ﻃﺎﻋﺖ ﻭﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﻮﺳﻬﻮ ﻭﻏﻔﻠﺖ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺣﻴﺮﺕ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺎﻳﺪ
.ﻭﻣﺴﺎﻟﻪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﭘﺪﺭﺍﻥ اﺯﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺯﺩﻭﺍج
ﻮﺗﻮﻟﻴﺪ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ، ﺍﺯﻏﻴﺮﻣﺎﺩﺭ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
(ﮐﻪ ﺍﻳﻥاﻣﺮ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﮋﻧﺘﻴکی
ﻮﺗﮑﺎﻣل ﺠﺴمی ﺪﺭﻧﻮع
ﻮ ﻓﺼﻞ ﻧﻮعی ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻬم اﺳﺖ) ﺳﭙﺶﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﮔﺮیة ﺑﺮﺍﻯ ﻃﻔل
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ (ﮐﻪ ﺣتی
ﺪﺭسلوک الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﭽﻮﻥ ﻄﻔﻞ،ﺍﺷک
ﺤﺴﺮﺕ ﻭﻧﺪﺍﻣﺖ
ﻭﭘﺸﻴﻤﺎنی اﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
گدﺷﺘﻪ، ﻭﺍﺯ ﺍﺣﻮل
ﺠﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﻭ ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ، ﺍﺷک ﺘﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍثاﺭ ﻣﻨفی کذﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ ﻮﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮ
ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺠﺎﻫﻠﺎﻥ ﻨﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﺍﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻫﻤﺎﻝ(ﺧﺎلق
ﻮﻳﺎ ﺍﺯﺍﺩﻯ ﻮﺧﻮﺩ
ﺳﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ) ﻭﻳﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﺼﺎﺩﻑ
ﻭﺍﺗﻔﺎق ﻄﺒیعی
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻴلی اﺯﺍﻣﻮﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺟﻬل ﺠﺎﻫﻠﺎﻥ،
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﮔﺎهی ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﻣﻮﺭ ﺩسلوک
الهی ﻭﺍﻣﻮﺭالهی
ﻮﻋﺮﻓﺎنی
همین گونه است
ﺣتی اﮔﺮ ﻫﻨﻮﺯ
ﺟﻬﺎﻥ اﺯ ﻟﺤﺎﻇ
علمی ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ
ﻣﺠﻬﻮﻟﺎﺕ ﺑﺸﺮ
ﻭﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺒﺸﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم اﺯ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺟﻨسی ﻤﺮﺩ ﻭ ﺯﻥ
ﺬﮐﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل اﺳﺖ،
ﻭﺳﭙس
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺘﻥ ﺮﺍ ﻣﻄﺮح ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻧﺪگی
ﻮﻫﺮﮐﺪﺍم ﺒﺮﺍﻯ
ﻴﻜﺮﺷﺘﻪ ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻫﺎ
ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻔﻀّل ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺨﺪﺍ ﺍﻳﻥ
اﻣﻮﺭ ﺭﺍ ﮐﺎﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
امام میگوید ﺴﻠﻬم
عن هذه ﺍﻟﻄﺒیعةﺍهی
ﺸﻴئ له ﻋﻠم ﻮ ﻗﺪﺭة
ﻋلی ﻤثل هذه ﺍﻟﺎﻓﻌﺎﻝ،
ﺍﻡ ﻟﻴﺴﺖ ﮐﺬﻟﻚ،
ﻓﺎﻥ اﻭﺟﺒﻮﺍ ﻟﻬﺎ
ﺍﻟﻌﻠم ﻮﺍﻟﻘﺪﺭة،ﻓﻤﺎ
ﻳﻤﻨﻌﻬم ﻤﻥ
اثباﺕ ﺍﻟﺨﺎﻟﻖ،
ﻓﺎﻥ هذﻩ ﺻﻨﻌﺘﻪ،
ﻭﺍﻥ ﺰﻋﻤﻮﺍ ﺍﻧّﻬﺎ
ﺗﻔﻌل هذﻩﺍﻟﺄﻓﻌﺎل
بغیرﻋﻠم ﻮ ﻟﺎ ﻋﻤﺪ،
ﻭ ﮐﺎﻥ فی اﻓﻌﺎﻟﻬﺎ
ﻣﺎ ﻗﺪ ﺗﺮﺍﻩ ﻣﻥ
الصوآب ﻭﺍﻟﺤﮑمة
،ﻋﻠم انّ هدا ﺍﻟﻔﻌﻞ
ﻟﻠﺨﺎﻟق اﻟﺤﮑﻴﻢ،
ﻭ ﺍﻥ اﻟﺬﻯ ﺴﻤّﻪ
ﻃﺒیعة ،ﻫﻮ ﺳنّة
ﻴﺨﻠﻘﻪ ﺍﻟﺠﺎﺭیة
ﻋﻠﻴﻤﺎ ﺍﺟﺮﺍﻫﺎ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﭙﺮﺳﻰ،
ﺍﻳﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖﻋﻠم
ﻮﻗﺪﺭﺕ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ کاﺭﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﮔﺮﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺁﺭﻯ ﭼﺮﺍ ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اثباﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
(ﻳﻌﻨی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﻴﻥ ﺪﻟﻴل
علم ﻮﻗﺪﺭﺕ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ثاﺑﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺧﺪﺍئی
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺻﺎنع
هستی اﺳﺖ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻧﺎم
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﻟﺎﺗﺴﺒّﻮﺍ ﺍﻟﺪﻫﺮ
ﻓﺎﻥ اﻟﺪﻫﺮ ﻫﻮ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺪﻫﺮ ﻭﺯﻣﺎﻧﻪ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﺎﺳﺰﺍ
ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻫﺮ ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ اﺳﺖ. ﻭﻧﺎم
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯﺨﺪﺍ
ﺩﻫﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﺎم
ﺪﻳﮕﺮﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭﻗﺪﺭﺕ ﻧﺪﺍﻧﻨﺪ،ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭﺻﻮآب ﻭﻧﻈم
ﺪﺭﺍﻳﻥ ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻫﺴتی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻳﺪ. ﻭﺍﻧﭽﻪ
(ﻃﺒﻴﻌﺖ) ﻧﺎم ﺪﺍﺭﺩ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻔﻬﻮﻡ (ﺳُﻨّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ)
ﺍﺳﺖ ﻳﻌنی ﺮﻭﺵ
(ﻣﻌﻤﻮل ﻮثاﺑﺖ)
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﻧﺒال گرﺩﻳﺪﻩ
ﻭﺩﻧﺒﺎل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
به ﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺶ
ﻳﮑنوﺍﺧت ﺪﺍﺭﺩ،
ﻭ ﺍﺳﺘثناءا ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﺪﻳﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺳﺘثنائی
ﻤﻨﺤﺼﺮ ﺑﻔﺮﺩ ﺩﺭﻃﺒﻴﻌﺖ
(ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ) ﺑﺮﺍﻯ ﺪﮔﺮﮔﻮنی
ﺬﺍﺕ ﺧﻮﺩ، ﻭﺧﺮﻭج
اﺯﻫﺮ ﻗﺎﻋﺪﻩ ﻃﺒﻴﻌﻰ،
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﺫﻫﻥ ﻮﺭﻭﺡ،ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎم ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ) ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺯ ﻏﺬﺍ ﻭﺗﻐﺬیة
ﺟﺴم ﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺍﺯ
ﮐﺒﺪ ﻭﻃﺤﺎل ﻮ ﺻﻔﺮﺍ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺘﻦ، ﮐﻪ ﻣؤثّر ﺩﺭﮐﺎﺭ ﺗﻐﺬیة
ﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق
ﺍﺯﻣﺮﺍﺣل
ﻨﺸﻮ ﻭ ﻧﻤﺎﻯ ﺒﺪﻥ
ﺘﺎ ﺑﻠﻮغ ﻮ ﮐﻤﺎل
ﺬﮐﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺟﻨﻴﻦ
ﻭ ﮐﻮﺩک ﻮﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،
ﻭ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻫﺎﻯ
ﺪﺳﺖ ﺩﺭﮐﺎﺭﻫﺎ،
ﻭ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯﺣﻮﺍس ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺬﮐﺮمی
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺳﺮ ﺭﺍ ﻣﺮﮐﺰ
ﺣﻮﺍس
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ( ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺴﺮﻣﺮﮐﺰ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﺍﺳﺖ،ﻭﺣﻮﺍس
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻫﻤگی
ﺪﺭ ﺳﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺷﻴاء
ﻮﻣﻮﺍﺩ، ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺣسی
اﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺘﻘﺎل ﺼﻮﺭﺕ
ﻭﺻﺪ ﺍﻧﻴﺎﺯ ﺑﻬﻮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺷﻨﻴﺪﻩ
شوﺩ. ﻭﺗأثیر ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ،
ﮐﻪ ﺩﺭهم ﻤﺘﺪﺍﺧل
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺍعَمّاءل
ﺘﺠﺰیة ﻭﺗﺮﮐﻴﺐ،
ﻭﻳﺎ ﺍﺑﺪﺍع ﻮ ﺍﺭﺯﻳﺎبی
ﺪﺭﺫﻫﻥ ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺳﭙس
ﺍﻣﺎم اﺯﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﺎ ﺑﻴﻨﺎﻳﺎﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﮐﻮﺭﻯ
ﻠﻄﻤﻪ ﺑﺮﺷﺪ ﺫﻫﻥ
ﻮﻋﻘل ﻤﻴﺰﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺭﻧﺎ ﺷﻨﻮﺍئی
ﺮﻭﺡ، ﻣﺨﺎﻃﺒﻪ
ﻭﻣﺤﺎﻭﺭﻩ ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯﺑﻴﻥ ﻤﻴﺒﺮﺩ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺤﺎﺿﺮ
ﺩﺭﺟمع ﻮلی غاﻳﺐ
ﺍﺯﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻤﺮﺩﻩﺍﻯ ﺰﻧﺪﻩ،
ﻭ ﺩﺭﺣﮑم ﺒﻬﺎﺋم
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺍﺳﺖ
(ﺩﺭﻭﺍقع ﺒﺼﻴﺮﺕﻋﻘلی
ﻮﺳﻠﻮکی ﻮ ﺗﻌﻘّﻞ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ، ﻭﻳﺎ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺒﺎتعمّق
ﻮﺗﺼﻮﺭ ﺍﺳﺖ، ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺠﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺸﺮ ﻗﺒل اﺯ ﺭﺷﺪ
ﺍﺧﻠﺎقی ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﺭﻭﺣﻰ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.ﻣﻔﻀّل
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ ﭼﺮﺍﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﻌضی اﺯ ﺍﻳﻥ اﻋﻀﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺍﻣﺎم
ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘأﺩﻳﺐ ﻭ
ﻭﻋﻈ گرﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ.
ﺩﻭ ﺍﺻل مهم ﻤﻄﺮح
ﺸﺪﻩ ،ﻳﮑﻰ (ﺗأﺩﻳﺐ)
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ (ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ)
ﺯﻳﺮ ﻧﻘﺺﻋﻀﻮ ﻭﮐﻢ
ﻋﻘلی ﺪﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭ ﺍﻃﻔﺎﻝ، ﻧﺎﺷﻯ
اﺯ ﻧﻘﺺ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ژنتیک ﺭﻭحی اﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒلی
بشری آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ، ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﻧﻮع ﻮ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺨﻮﺩ، ﺑﺮ ﭘﺎیة
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯلی
ﻮﻗﺒلی ﻴک ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻇﻠم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ (ﺗﺎﺩﻳﺐ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺟﻬﻨﻤﻰ
کارمادی ) ﺍﻧﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﻥ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟﻚ، ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻮﺟﻪ به ﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ،ﭘس
ﺍﺯ مَرگ ﻮ ﺩﻭﺭﻩﺍﻯ
اﺯﺟﻬنم ﺴﻮم ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭﺡ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
است ، ﺗﺎﺻﻮﺭﺕ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺠﻬنم و
گوناهوم ﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻨﻮﺍﻗﺺ
ﻋﻀﻮﻯ اﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩﺗ ﮑﺎﻣل
ﺮﺍ ﺑﺎﺳختی ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
اﺯ ﺗأﺩﻳﺐ ﻭ(ﻭﻋﻈ
ﻴﺎ ﻋﺒﺮﺕ) ﻣﻴﻨﺎﻣﺪ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﻤسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻳﺎﻓسخ گیاهی ﺒﺮﻭﺩ،
ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯ ﺗﺮﻯ ﺪﺭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭ ﻧﺎﺗﻮﺍنی
عقلی ﻭﺟﺴمی ﻮﻧﻮعی
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺘﺪﺭیج ﺒﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ،ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺑﻬﻤﻴﻥ
سلوک الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﻳﮕﺮﻯ (ﻣﻮﻋﻈﻪ)
ﻫﻤﺎﻥ (ﺗﻮﺟﻪ ﺍﺿﻄﺮﺍﺭﻯ)
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﺤﺮﻭم
اﺯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ که ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﻥ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﺑﻔﮑﺮ ﻭﺩﮔﺮﮔﻮنی
ﺮﻭحی ﺨﻮﺩ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ.
ﺗﻤﺎﻡ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ،
ﺍﺯ ﻓﻘﺮ ﮐﻮﺩکی
ﻮﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪگی اﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺗﺮﻗﻴﺎﺕ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﺠﻔﺖ ﻭ ﺗﻜﺎمل
اعضا ﺩﺭ ﺑﺪﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﭽﻮﻥ ﺴﺮ ﮐﻪ ﻳکی
اﺳﺖ ﺩﺭ ﺻﻠﺎح
او ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻳک ﻔﺮﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺯﻭج
ﺒﻮﺩﻥ ﺪﺳﺘﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺼﻨﻌﺖ ﻭﮐﺎﺭ ﺳﺎﺯﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻴﺰ ﺭیة ﺩﺭﺗﻨﻔس
ﻭ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺻﺪﺍ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻮﺍس ﻭﻟﺒﻬﺎ ﻭﻏﻴﺮﻩ،
ﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﻔﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺪﺭ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺗﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ
(ﺍﺻل ﻔﺎﻳﺪﻩ ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺪفع ﻀﺮﺭ، ﺩﺭ ﻧﻈﺎﻡ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ، ﻭ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻫﺮﻋﺎﻗل
آﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ ﺟﺎﻯ
ﺘﻮﺟﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺩﺭ ﻭﺻﻒ ﻗﻠﺐ ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻧﻪﺍﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺮنعمتها
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﺩل ﺮﺍ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
(ﻭﻫﻤﺎﻥ اﺻﻞ ﺍﻧﺘﻘﺎلﺨﻮﻥ
ﺴﻴﺎﻩ ﺭک ﺒﺸﺸﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﮐﺴﻴﮋﻥ ﻮﺩﺍﺩﻥ
اﻧﺪﺭﻳﺪ ﮐﺮﺑﻦ،
ﻭﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮیة ﺧﻴلی
ﭙﻴش ﺍﺯ ﮐﺸﻒ ﺩﻭﺭﻩ
ﮔﺮﺩﺵ ﺧﻮﻥ ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻄﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯﻧﻪ، ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﻭﺭﻭح
گیرﻯ اﺳﺖ (ﻭﺣتی
ﻔﺮﺍﺭ
ﺧﻮﻥ اﺯﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻗﻠﺐ، ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺭﻭﺯﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺪﻳﻮﺍﺭ ﻗﻠﺐ، ﮐﻪ
ﺭﺷﺪ ﺟﺴم ﺮﺍ ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘلی اﺯﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳک ﻮ ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﻚ،
ﺑﺮﺍﻯ اثباﺕ ﺗﺪﺑﻴﺮالهی
ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
علمی ﭙﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﻈﺮیة
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ
ﺩﺳﺘﻬﺎ ﺍﻧﺘنی
ﺒﺮﺍﻯ اﺭﺳﺎل اﻣﻮﺍج
اﺣﺴﺎسی ﺒﻴﻥ اﻓﺮﺍﺩ،
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ ﺗﻠﻪ
ﭘﺎﺗﻴﻚ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮﺟﺰئی ﺪﺭ ﺑﺪﻥ
ﻮﺟﻮﺩﺵ ﺿﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ، ﻭﻧﺒﻮﺩﻥ
اﻥﺠﺎﻯ اﺧﻠﺎل
اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﻥ ﻨﮑﺘﻪ
ﻣﻬﻢ، ﺩﺭ ﺍﻣﺮ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﻋﻘلی ﺒﻮﺩﻥ ﺪﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم ﺒﺎ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕﻋﻠمی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﻳﺶ، ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺟﻠﺐ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭلی
ﻤﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﻋﻠمی
اﻧﺴﺎﻥ کاﻣل ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﺩﺭﺣﺪﻭﺩ
ﺳﻄح عقل ﻮﻋﻠﻢ ﺟمعی
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺪﺭ ﺗﺄﻣﻠﺎﺕ) ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘل ﺠمعی ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭلی ﻤﻨﺘﻈﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻠم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﻭﺍﺭﺩ ﺳﻄح
علم ﺟمعی گرﺩﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺷﺖ، ﮐﻪ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻋﻠمی اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ،ﻭﻫﺮ
ﻣتَفَکّرﻯ ﺼﺎﺋﺐ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻔﮑﺮﺍﺕﻋﻠمی
عصوﺭ ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻳﺎﻥ ﻣتَفَکّر،ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﺣتی
ﺠﺎﻯ ﺘﻤﺴﺨﺮ ﺍﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ، ﺍﺯ
ﻗﻮﺍﻯغریزی ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﻗﻮﻩّ ﺟﺎﺫﺑﻪ
ﻭﻗﻮﻩ ﻣﻤﺴﮑﻪ ﻭﻗﻮﻩ
ﻫﺎﺿﻤﻪ ﻭﻗﻮﻩ ﺩﺍﻓﻌﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ هست
(ﺩﺭﻭﺍقع ﺒﺮﺍﻯ
عمل هر ﻋﻀﻮ ﺩﺭ ﺑﺪﻥ
اﻧﺴﺎﻥ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻘﻮﻩﺍﻯ ﺨﺎﺹ ﻧﺎﻣﻴﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﻮﻩ
ﻣﺪﺭکه و ﻗﻮﻩ ﻣﺒﺼﺮﻩ
ﺧﻮﺍﻧﺪ، ﻭﺍﻳﻥ
ﻘﻮﺍ ﺧﺎﺹ ﻫﺮ ﻋﻀﻮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮﻣﻐﺰ
ﻭﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭﻏﺪﺩ
ﺑﺪﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭﻭﺍقع
ﺪﺭﺩﺳﺖ ﻣﺪﺑﺮﺍﻥ
الهی ﻨﺎﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺮﺷح
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺍﻧﺪﻙ،
ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﺘﻨﻮﻋع
اﺯﻏﺪﺩ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﻥ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﺎفی
ﻘﺒﻮﻝ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺟﻴﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻟﻰ، ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
همه ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
حیاتی ،ﺩﺭﺳﻄح
ﻮﺣﺠمی ﺒﺰﺭگ ﺪﺭ
ﺑﺪﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
که ﮑﻬﮑﺸﺎنی ﺮﺍ
ﺟﺎ ﺑﺠﺎ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﺮﺷﺤﺎﺕ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩﺗﺮ ﻭﺑﺴﻴﺎﺭﻋﺠﻴﺐ
ﺗﺮ، ﺍﺳﻴﺪﻫﺎﻯ
هسته ﺍﻯ ﺪﺭ ﮊﻧﻬﺎﻯ
ﺪﺭ ﮐﺮﻭﻣﻮﺳﻮﻣﻬﺎﻯ
هسته ﻫﺮ ﺳﻠﻮل ﺒﺪﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺘﻌﺪﺩ، ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺭﻳﺰ ﻭﻧﺎ ﭼﻴﺰ،
ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍم ﺪﺭ
ﻭﻗتی ﻤﻌﻴﻦ، ﻭﺩﺭجه
ای ﺷﺮﺍﻳطی ﺨﺎﺹ،
ﺩﺭﺍﻃﺮﺍﻑ ﻭﺟﻮﺍﻧﺐ
ﺑﺪﻥ اﻧﺴﺎﻥ کاﺭﺳﺎﺯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ(ﺗﮑﺎﻣل
ﻤثبت ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻝ)
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﻣﺪﺑﺮﺍﻥ ﺮﻭحی
ﻮالهی ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺗﺎﻗﺎﺑل ﻤﻌﻘﻮﻟﻴﺖ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
اﻳﻥ ﺘﺮﺷﺤﺎﺕ ﻭﺍﻋﻀﺎﻯ
ﻤﺘﺮﺷﺤﻪ ﺭﺍ، ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺪﺭ ﺩﺳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﺑﻬﺮ ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ،ﭼﻨﻴﻥ
اثاﺭﻣثبت ﺗﮑﺎﻣلی
ﻘﺎﺑل ﺘﺼﺪﻳﻖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺪﺭﺑﺪﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻤﻠﮑتی
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻭﻣﺎﻟک آﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎم اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺫﮐﺮ ﻗﻮﺍﻯ
ﻤﺴﺘﻘل ﺪﺭ ﺑﺪﻥ،
ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﺍﻃﺒﺎ ﻣﻌﻤﻮل
اﺳﺖ، ﺑﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺼﺤﻴح ﺒﺪﻥ
ﻮﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭلی ﻄﺮﺡ
ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ (ﺍﺻﻠﺎح
ﺪﻳﻥ ﻮ ﺷﻔﺎﻯ ﻨﻔس
)ﻭﺭﻭﺍﻥ اﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﺧﻄﺎ ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﻫﻤﺎﻥگوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺗﻔﮑﻴک اﻋﻀﺎ ﻭﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺑﺪﻥ ﻤﻔﻴﺪ ﻓﻬم
اﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥگوﻧﻪ
ﻧﻴﺰ ﺗﻔﮑﻴک
عملیّاﺕ ﺭﻭﺍنی
ﻮﺭﻭحی ﻮﻓﮑﺮﻯ،
ﮐﻤک ﺒﻔﻬم ﻤﮑﺎﻧﻴﺴﻢ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻘﺴﻴم
عملیّات ﻓﮑﺮ ﻭﻓﻬﻢ،
ﻭﻳﺎ ﺗﻘﺴﻴم ﺼﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺩﺭ ﻃﺒﻘﺎﺕ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍم اﺯﭼﻪ
ﻋﻮﺍﻣلی ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ،ﻭﭼﻪ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻳﺎ ﻣﺤﺎﺳنی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺼﻔﻴﻪ و
پاکسازی ﮔﺮﺩﻧﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﺠﺪﻳﺪ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻇﻬﺎﺭﻋﻠم
ﻮﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩ،
ﺑﻘﺼﺪ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻭﻋﺎﻟم
ﻨﻤﻮﺩﻥ ﺸﺎﮔﺮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺬﻫﻥ ﻮﺭﻭﺍﻥ ﺸﺨﺺ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺴلیم ﺒﭙﻴﺮالهی
ﺨﻮﺩ، ﺟﻬﺖ ﺍﺻﻠﺎخ
ﺮﻭﺍنی ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﺒﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﺍ، ﺳﺎﻟم ﻮﻧﻮﺭﻣﺎل
ﻮﻋﺎﺩﻯ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺭﻭﺍﻧﮑﺎﻭﺍﻥ ﺒﻌﻠﺎج
ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ ﺮﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺴﻄح
ﻨﻮﺭﻣﺎل ﻮﻋﺎﺩﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻨﺪ.ﻭلی
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺪﺭﻣﺎﻧﺎنی
هستند، ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻮﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥﺴﺎلم
ﻮﻋﺎﺩﻯ ﻴﺎ ﻧﻮﺭﻣﺎل
ﺮﺍ ﺷﻔﺎ و نجات ﺍﺯﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﻭﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺴﻄح
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺪﺭ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩﻫﺎﻯ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﻮ ﺭﻭﺍنی ﺒﺒﺮﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﺴﺒﻘت
ﻭﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺗﺎ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭﻓﺼﻮلی ﺒﺮﺗﺮ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﺣتی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ،ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﺪﺭﺍﻧﻬﺎ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎﺟﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺣﺪ ﺍﻗل
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل جلو
ﺗﺮ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎق ﻮﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﺳﭙس اﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺯﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﺫﻫنی
ﭽﻮﻥ تَفَکّر ﻭﺗﻮﻫّم
ﻮتعقّل ﻮﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻳﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪﺷﺪﺕ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻯان ﻳﺎ
ﺧﻠل ﻮﻣﻌﺎﻳﺐ ﺩﺭﺍﻧﻬﺎ،
ﭼﻪ ﺗﺎثیرﺷﺪﻳﺪﻯ ﺪﺭ
ﺯﻧﺪگی اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ (ﮐﻤک
ﻴﺎ ﻣﻨﻊ) ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﭼﻨﻴﻥ ﺮﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی ﻮسلوک
الهی ﻮﻯ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻮﻟﺎ
ﻳﻌﺘﻘﺪ ﺩﻳﻨﺎ ﻭﻟﺎ
ﻳﻨﺘفع ﺒﺘﺠﺮبة
،ﻭﻟﺎ ﻳﺴﺘطیع
اﻥ ﺘﻌﺘﺒﺮ ﺷﻴﺌﺎ
ﻋﻠﻴﻤﺎ ﻣﻀﻰ،ﺑل
کاﻥ ﺤﻘﻴﻘﺎ ﺍﻥ
ﻴﻨﺴلخ ﻤﻥ اﻟﺎﻧﺴﺎنیة
ﺍﺻﻠﺎ، ﻓﺎﻧﻈﺮﺍلی
اﻟﻨﻌمة ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺎﻧﺴﺎﻥ
فی هذه اﻟﺨﻠﺎل
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺧﻠل ﺪﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺫﻫنی اﻧﺴﺎﻥ،
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺩﻳﻨﻰ
(ﻳﺎ ﻟﺰﻭم ﺴﻠﻮﻙ
الهی ﻴﻨﻤﺎﻳﺪ) ﻭﻳﺎ
ﺍﺯﻫﺮﺗﺠﺮﺑﻪﺍﻯ،
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻋﺒﺮتی ﻮﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭﻫﺸﻴﺎﺭﺗﺮ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺣتی کاﺭﺵ
ﺑﺠﺪﺍئی کاﻣل
ازﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎنی
ﻧﻴﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺣﻴﻮنی
ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ ﻨﻌﻤﺖ ﻫﻮﺵ
ﻭﻋﻘل ﻮﺫﻫﻥ ﺴﺎﻟﻢ
ﭼﻘﺪﺭ ﻣﻬم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺩﻳنی
به (ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺭﻭﺵ
ﻋﻤﻠﻰ) ﺑﺮﺍﻯﺴﻠﻮک
الهی ﻮﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨصی
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺯﻣﺮﺍﺣل
گذﺷﺘﻪ ﻋﺒﺮﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ،
ﻭﻋﻘﺐ ﺍﻓﺘﺎﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﻫﻤّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺰ ﺧﺎﺭج
گرﺩﺩ. ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
تولد ﻧﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﺎﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
عقلی ﻮ ﺭﻭﺍنی
از هم اکنون ﺭﻭحی
ﺪﺭﻋﺪم ﺴﻠﻮﻙ الهی
ﻮ ﻳﺎ ﺑﺎ ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
گناه ﻭﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ،ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻮﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ،ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺎقی ﻤﺎﻧﺪﻩ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالفعل نوعی ﺧﻮﺩ،
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﻤسخ اﻣﻴﺰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺘﮑﺮﺍﺭﻯ
اﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﺪﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺍﻳﻥ
همان ﺠﻬﻨم ﺪﺭﺟﻬﺎن
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻓﺎﺕ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﺭﻭﺡ، ﭼﻮﻥ
ﻨﺴﻴﺎﻥ ﻮﻓﺮﺍﻣﻮشی
اﺯﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﺯ ﻭﻗﺎیع ﻮ ﺗﺤﺮﻳﻒ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻴﺎﺕ،
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺴﻤﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭخ ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ که ﮐﻪ ﺟﻤﻊ
ﺍﺿﺪﺍﺩ ﺩﺭﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺤﺎل اﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺭﻭﺣﻰ، ﻭﺣتی
ﺠﺴمی اﻧﺴﺎﻥ ﻴﺎ
ﺑﺎﻳﻥ ﺴﻤﺖ ﺗﺮﻗﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺂﻥﺴﻤﺖ ﺗﻨﺰل
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍئی ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﻓﺴﺎﺩ ﻋﻀﻮﺟﺴمی
ﻮﺫﻫنی ﻮﻳﺎ ﺭﻭحی
ﺪﺍﺷﺖ. ﻣﮕﺮ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺸﻔﺎﻯ ﻤﻌﺎﻳﺐ
ﺧﻮﺩ ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮﺟﻬﺎﻟﺖ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ، ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪﺑا
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ الهی
ﺘﺤﻠﻴﻪ ﻧﻤﻮﺩ. ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ، ﺍﺯ
ﺯﻧﺪگی که ﻓﺮﺻتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺎﻣﻴﻥ ﻨﻴﺎﺯﻫﺎ
ﻭقُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
وﮐﺴﺐ ﻭﺳﺎﺋل
توسّل ﻮﺭفع ﺤﻮﺍﺋﺞ،
ﻭﺟﺴﺘﺠﻮﻯ ﺨﻮﺑﻴﻬﺎ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎ،
ﻭﺩفع ﺰﺷﺘﻴﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺯﻧﺪگی ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح اﺳﺖ،
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻮتعقّل ﻮ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺧﻮﻳﺶ ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ مُرَبّی
الهی ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮئی ﭽﻮﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
هاﻯ ﺪﻳﮕﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ (ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺍﮐﺮﺍم ﻤﻬﻤﺎﻥ
ﻴﺎ ﭘﺬﻳﺮﺍﺋﻰ ﺍﺯﻣﻬﻤﺎﻥ،
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻮﺟﻪﺳﺎﻟک
ﺒﻤﻬﻤﺎﻥ الهی
اﻭ ﺩﺭ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﻳک اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭﻳﺎ ﻫﺮﺳﺎﻟک
ﭙﻴﺮﻭ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﮐﺎﻣلی الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺎﻋﻘل ﻮ ﺩﻗﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺮﺍﻯﺒﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺪﺭﻳک ﺘﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.ﺗﺎﺑ ﺎﺯﻣﺎﻥ ﻨﻴﺰﺳﺒﻘﺖ
ﮔﺮﻓﺖ. ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﺍﺯﻧﻄﻖ ﻭﮐﻠﺎم
ﻮ ﻧﻮﺷﺘﻥ ﻮﺗﺤﺮﻳﺮﻭﺍثاﺭﻋﻠمی
ﻮﺍﺧﻠﺎقی ﻴﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭﺩﺭﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺍﻧﻬﺎ، ﻭﺣﻔﻈ ﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ آﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻮٴثّرﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻳﻥ
کلام ﻮ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﭼﻪ
ﺗﺎثیرﻯ ﻣثبت
تکاملی ﺩﺍﺭﺩ،
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺣﻴﻠﻪ ﻭ ﻧﻴﺮﻧگی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻔﻬﻴم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻋﻄﻴﻪﺍﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﻬﺪﺍﻳﺖﻋﻘلی
ﻮﻧﻴﺰ ﻫُﺪﺍئی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.

( دنباله
حدیث 1116- ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺴﭙس ﺑﺤث ﻋﻠمی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﻮﺭﻯ
که ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺮک
گرﺩﺩ، ﻭ ﺻﻠﺎح ﺪﻳﻥ
ﻮ ﺩﻧﻴﺎ، ﻳﻌنی
ﺒﻬﺒﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ ﺰﻧﺪﮔﻰ،
ﻭﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﺮﻭح
ﺒﺮﺍﻯﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯاﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺯﻃﺮﻳق ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻘلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺷﺨصی ﻮﺟمعی
می ﺮﺳﻴﻢ،
ﻭﺍﺩﺍﻯ اﻣﺎﻧﺘﻬﺎ،ﻳﻌنی
اﻧﺠﺎﻡ ( ﺍﻭﻡ ) ﻭ سلوک
الهی ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻨﺸﻴنی
ﻮ ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ،ﻭ ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻃﺒﺎﻳﻊ ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﻫﺮ (ﻣﻠﺖ ﻭﻳﺎ ﻫﺮﺍﻭم
کننده ) ﺳﺎﻟﻚ. ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﻋﻠﻮﻡ(ﻋﻠم غیب ) ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺍﻣﻮﺭﻯ هستند
ﻭﻧمی ﺸﻨﺎﺳﻴﻢ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﻮﺭﻯ
که ﺑﻌﺪﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻠﻢ ﻣﺎ ﻓﻮق اﺳﻤﺎﻥ
ﻮﻳﺎ ﻣﺎ ﺗﺤﺖ ﺯﻣﻴﻦ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻭﻥ ﺪﺭﻳﺎﻫﺎ.
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﻫﺎﻯ
علمی ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻧﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻴﺰﻋﻠﻮم غیر
ﻗﺎﺑل ﮑﺸﻒ، ﻭﻳﺎ
ﻋﻠﻮم ﺮﻭﺣﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﻳﺎ ﻋﻠﻮم
غیبی ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
فرشته گونه ،ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮ.ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻠﻮﻣﻴﮑﻪ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺑﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﻣﮑﺘﻮم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﻭﺷﻥ
گرﺩﻧﺪ. ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻠﺎﺵ
ﺑﺮﺍﻯ( ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺫﻫﻦ)
ﻭﻋﻘل ﻨﻤﻮﺩ، ﺗﺎﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻌﺮﻓﺖ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺍعَمّاءل ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ ﺑﺎﻭﺭ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭﻋﻤل ﺮﺳﻴﺪ.
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﻳﺎﺩﻯ اﺯ (ﻃﻮل عمر)
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻃﻮل اﻧﺮﺍ، ﻭﺣﺘﻰ
(ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺠﺮﻳﺎﻥ)
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﺗﺎ (ﺯﻧﺪگی
ﻮ ﻣﺮﮒ)ﻣﺎنع ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺪﺭﻋﻘل
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﻳک اﺣﺘﻤﺎﻝ،
مَرگ ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭک ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻳﻘﻴﻥ ﺒﻤﺮگ
کرﺩ، ﻓﮑﺮﻯ ﻤثبت
تکامکلی ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺍﻳﻥ ﺰﻧﺪﮔﻰ،
ﻭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐسی ﻤﺘﻮﺟﻪ
ﺍﻳﻥ ﺨﻄﺮ ﻣﺮﮒ ﻧﺸﻮﺩ،
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺳﺮﻣﺴﺖ
ﻭﻣﺸﻐﻮل ﻠﺬﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺎﮔﺬﺷﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﭙﻴﺮﻯ ﻮﺿﻌﻒ،
ﻭﻳﺎ ﭘُﺮﺑﺎﺭﻯ
ﻮﺳﻨﮕﻴﻥﺘﺮ ﺷﺪﻥ
ﺮﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
گناﻫﺎﻥ ﻮﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ، ﻭﺳﺮﺳﺨﺖ
ﺷﺪﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ اﻗﺪﺍم ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ، ﻭﻫﺮ
ﺗﺼﻤﻴمی ﺒﺮﺍﻯ
سلوک الهی ﻮ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﺮﺩ، ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻭ ﺑﺎ ﺳﺨتی
ﺒﻴﺸﺘﺮﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺩﻳﺮﺗﺮ ﺑﺎﻭﺭﻫﺎﻯ
لاﺯم هر ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻭﻫﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﺑﺎﺯ
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺤﻤّل
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﺳﻠﻮک
ﺮﺍ ﺑﮑﻨﺪ، ﻗﺎﺩﺭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺣل
ﻀﺮﻭﺭﻯ ﺒﺮﺳﺪ.ﭘس
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﺍ ﮐﻮﺗﺎﻩ، ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﻥ ﺮﺍ ﮐﻤﺘﺮ، ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﺴﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥﻤثاا
اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺩﻩﺍﻯ ﺍﮔﺮ ﻳک
ﺴﺎل ﺒﺪﮐﺎﺭﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯﺨﻮﺩ
ﺩﺭﻳک ﺮﻭﺯ ﻭ ﻳک
ﻤﺎﻩ، نمی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍثاﺭ ﺑﺪ ﮐﺎﺭﻯ
هاﻯ ﻴﮑﺴﺎﻟﻪ ﺭﺍ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺯ
(ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪﺗﻮﺑﻪ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮل ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭘﺬﻳﺮﺍﻯ ﺘﻮﺑﻪ
ﻫﺴﺖ(ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮکی نصوح
که ﺪﺭ(ﺗﻮﻗﻒ ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ)
ﺍثاﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ) ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﻬﻮﺗﻬﺎ ﻭﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻬﺎ ﻏﻠﺒﻪ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻮﻋﻔﻮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻧﺎﻧﮑﻪ ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ،ﮐﻪ
ﺑﮕﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﻮﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭح و روان ﺨﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ،
ﺗﺎﺑ ﻌﺪﻫﺎ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪ، ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺗﻮﺑﻪ ﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺮﮔﺰ ﺗﺤﻘق هم
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺮک ﻠﺬﺕ
ﻭﺭﻓﺎﻩ، ﻭﻳﺎ ﺗﺤﻤل
ﻮﻃﺎﻗﺖ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﻮﺑﻪ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮ ﺍﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭﭘﻴﺮﻯ
اﻧﺴﺎﻥ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺗﺄﺩیة ﺑﺪهی
ﺨﻮﺩ ﺍﻗﺪﺍم ﻨﮑﻨﺪ،
ﻭ بآینده ﺑﺎﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻮﮐﻮل ﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎﻣﺮگ
ﺴﺮ ﺑﺮﺳﺪ، ﻭ ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭﺑﺎقی
ﺒﻤﺎﻧﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭽﻴﺰﻯ
اﺯﺳﺎﻋﺖ ﻣﺮگ ﻨﺪﺍﻧﺪ،
ﻫﺮﻟﺤﻈﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻣﺮگ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺗﺮک ﺒﺪﻯ
ها وﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻳﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
می ﺒﻴﻨﻴم که ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺘﺮک ﺒﺪﻯ ها ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺳﺮﻣﺴﺖ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ،
ﺍﺯﺳﻨﮕﺪلی ﺪل
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ
ﺍﺯ ﺧﻄﺎئی ﺪﺭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻃﺒﻴﺐ ﺗﺠﻮﻳﺰ
ﺩﺍﺭﻭ ﮐﺮﺩﻩ، ﻭلی
اﻳﻥ ﺒﻴﻤﺎﺭ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﮑﺎﺭ ﻧمی ﺒﻨﺪﺩ.ﺍﻣﺎ
ﺍﻧﮑﻪ ﻋﺒﺮﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﻭ ﺗﺮک ﻤﻌﺼﻴﺖ ﻭ
ﺗﻤﺮّﺩ ﺍﺯ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻃﺒیعی ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻛﺎلهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭ ﺑﺎﻗﺪﺍﻡ ﻭ ﺍﻧﺠﺎم
آﻥ ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺗﺤﻘق
حقّ ﻮحَجّ کرﺩﻩ
ﺑحقّاﻳق الهی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ، ﻭ
ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ، ﻭ ﺍﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍﻧﻰ، ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺯ (ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ ﻭﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
)ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﺨﻠﻮطی اﺯ( ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺼﺎﺩﻗﻪ ﻭ ﮐﺎﺫﺑﻪ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ: ﻔﮑّﺮ
ﻳﺎ ﻣﻔﻀّل فی اﻟﺎﺣﻠﺎﻡ،
ﮐﻴﻒ ﺩﺑّﺮ ﺍﻟﺎﻣﺮ
ﻓﻴﻬﺎ، ﻓﻤﺰج ﺼﺎﺩﻗﻬﺎ
ﺑﮑﺎﺫﺑﻬﺎ، ﻓﺎﻧّﻬﺎ
ﻣﻨفعة،ﺑل کاﻧﺖ
ﻓﻀﻠﺎ ﻟﺎﻣﻌنی
ﻠﻪ،ﻓ ﺼﺎﺭﺕ ﺗﺼﺪق
اﺣﻴﺎﻧﺎ فی ﻨﻔﻌﻬﺎ
ﺍﻟﻨﺎس فی ﻤﺼﻠحة
ﻳﻬﺘﺪﻯ ﻠﻬﺎ، ﺍﻭ
ﻣﻀﺮة ﻳﺘّﺤﺬﺭ
ﻣﻨﻬﺎ، ﻭ ﺗﮑﺬﺏ
ﮐثیرﺍ ﻟﺌﻠّﺎ ﻳﻌﺘﻤﺪ
ﻋﻠﻴﻬﺎ کُلّ اﻟﺎﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻓﮑﺮ ﺍﻳﻥ ﺮﺍ
ﺑﮑﻦ، ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﺨﻠﻮطی اﺯ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺼﺎﺩق ﻮ ﮐﺎﺫﺏ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ
ﺻﺎﺩقی ﺒﻮﺩﻧﺪ
،ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤگی ﺼﺎﺩق
ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺍﮔﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮐﻨﻴﻢ. (ﻭﺧﻮﺍﺑﻬﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﺻﺎﺩق ﻮﻣﺒﻴّﻥ
اﺣﻮﺍل ﺮﻭحی ﻮ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺑﻬﺎ ﮐﺎﺫﺏ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ بی ﻔﺎﻳﺪﻩ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﻤﻌنی ﻤﻴﮕﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻔﻴﺪ خواب ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ، ﻭﻣﻀﺮ
ﺁﻥ اﺧﻄﺎﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭخواب ﻫﺎﻯ
هر ﺳﺎﻟک ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺣﻮﺍل
ﺮﻭحی ﻮﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺧﻮﺑﻬﺎ
ﺭﺍ (ﻧﻔﺴﺎنی ﻮ ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ)
ﻭﺍﺯ ﻧﻮع ﺠﻬﻨمی
هستند، ﮐﻪ ﺍﺧﻄﺎﺭﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺳﭙس ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
(ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﺒﺸﺎﺭﺍﺕ)
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻤﺨﻠﻮطی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻗﺴﻤتی ﺼﺎﺩق الهی
ﻮﻋﻠﺎﻣﺖ ﺑﺮﺗﺮﻯ،
ﻭﻗﺴﻤتی کاﺫﺏ ﻭﺷﻴﻄﺎنی
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤﺨﻠﻮﻃ ﺨﻮآب
ﻣﻮﺭﺩﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎم
ﺪﺭﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭیج ﻘﺴﻤﺖ
ﺻﺎﺩﻗﻪ ﺍﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ
،ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗبی
الهی ﺒﺮﺳﺪ ﻭ ﺑﺨﻮآب
ﺍﺯﻧﻮع ﺴﻮﻡ (ﺻﺎﺩق
ﻮ ﺍﻟﻬﻰ) ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ ﻨﻔﺴﺎﻧﻰ،
ﺑﺨﻮﺍﺑﻬﺎﻯ ﺒﺸﺎﺭﺍﺕ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺑﺨﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺼﺎﺩﻗﻪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﻭﻩ
ﺩﻭم اﺯﺧﻮﺍﺑﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﺨﻠﻮﻃ هستند
،ﺗﻔﮑﻴک ﻮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﻌﺒﻴﺮ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻣثبت نکاملی ﻭ
ﻣﻨفی ﺁﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺸﻴﻄﺎﻧﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺼﺎﺩﻕ، ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﻭﺿﻮح ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﺘﻌﺒﻴﺮ
و تفسیر ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﺘﺄﻳﻴﺪ ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻀﺮﻭﺭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎﻣﺒﺎﺩﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ
(ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ ﻔﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﺍﻧﻪ ﻧﻔس ) ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺤﺪّﺍ
ﮐثر ﺩﺭ(ﻣﺴح ﺪﺟّﺎﻝ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺤتی اﮔﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ چون ابن
عربی ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻤﺴﻴح ﺪﺟﺎل ﺠﺪ
ﺍﮔﺎﻧﻪ ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ.
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧ
ﻪﺳﻠﻮک ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
غیر ﺍﻟﻬﻰ. ﺍﮔﺮﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺼﺎﺩﻗﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺴﺎل ﻨﻴﺰ ﻃﻮل ﺒﮑﺸﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺧﺴﺘﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭلی
ﺨﻮﺍﺑﻬﺎﻯ ﺸﻴﻄﺎﻧﻰ
،ﻳﺎ ﺑﺸﻬﻮﺕ ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺗﺮس ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻫﻮﻟﻨﺎک ﺁﻥ ﺒﺎ
ﺗﮑﺎﻥ ﺸﺪﻳﺪ ،ﺷﺨﺺ
ﺍﺯخواب ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
(ﻣﺮگ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﮑﺎﺑﻮس
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺘﺼل
ﺒﺠﻬﻨم ﺴﻮم ﻮ ﺟﻬﻨم
ﭽﻬﺎﺭم ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣسخ ﺎﻣﻴﺰ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﺮﺵ ﻭﻋﺬآب ﺁﻥ
ﺠﺎﻭﻳﺪﺍﻥ ﺒﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺴﭙس ﻫﺮ ﻣﺨﻠﻮقی
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﻫﺴتی
ﺮﺍ حَقّ ﻴﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪگی اﻧﺴﺎﻧﻰ،
ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻮﻧﻮع ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
.ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺯﻧﺪگی ﻮﺗﺎﻣﻴﻥ
ﻤﻌﺎﺵ، ﻭ ﺭﺍﺣﺘﻰ
ﻭ ﺯﺭﺍﻋﺖ ﻭﺻﻨﻌﺖ،
ﻭﺣتی ﺒﺎﺯﻯ ها ﻫﻤگی
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺗﻌﻠﻴم
هستند .ﺑﺤث ﺩﻳﮕﺮ
اﺯ ﻋﺪم ﺸﺒﺎﻫﺖ
ﺩﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮﻫﺮﺩﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ، ﮐﻪ ﺑﺮ
ﻳک ﺼﻔﺖ ﻣﺘﻔق ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺧﻮﺩ ﺩﻟﻴل ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﺭﺟﻪ ﺭﺷﺪ ﻭ ﻧﻤﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺗﺪﺑﻴﺮالهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺤﻔﻈ ﻮﻗﻴﻮﻣﻴﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ) ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
هست ﻭﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻳک
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺣﻰ،
ﺷﮑل ﻮﺻﻮﺭﺕ ﻗﺒلی
ﻤﺘﻠﺎﺷﻰ، ﻭﺑﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ اﻧﺪک
اﻧﺪک ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺪﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ (ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻳﺎ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ) ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ (ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺣﻔﻈ ثباﺕ) ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻋم
اﺯ ﺣﻔﻈ ﻮ ﻗﻴﻮﻣﻴﺖ،
ﻭ ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣل ﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺴم اﻧﺴﺎنی
ﻴﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﻮﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﻭﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
اﻭﭼﻪ ﺭﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح ﺬﺍﺕ
ﺍﺻلی ﻮالهی اﻧﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺁﻥ ﺮﺷﺪ ﻭ ﻧﻤﻮ ﮐﻪ
ﺩﺭحَدّی ﻀﺮﻭﺭﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﺯﻭﺩﺭس آﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﺰﺍﺣم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻮ
ﺩﺭ ﺩﻭ ﻳﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﺭﺟﺴم ﻮﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ،
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ (ﺩﺭﺩ ﺟﺴﻢ) ﺗﻮﺟﻪﺑ
ﺨﺪﺍ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭ ﺩﺭ ﺭﻧﺞ، ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ذﻫﻨی ﻮﻋﻘﻠﻰ ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮ ﺍﺑﺴﻮﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻥ
ﺼﻔﺖ ﻋﻘﻠﻰ، ﻭ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ کرﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻣثال اﺑﻥ
لبی اﻟﻌﻮﺟا ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻨﮑﺮ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻴی ﺸﻮﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﺎﻧﻮﻯ
ها ﮐﻪ ﻣﻨﮑﺮ ﺩﺭﺩ
ﻭ ﺍﻟﻢ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ
(ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺍﻣﺎم ﻤﺎﻧﻮیة
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
(ﻣﮑﺘﺐ ﻟﺬﺕ)ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
،ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺎﻧﻮﻯ
ها (ﻳک ﻔﺮﻗﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻘﺪﻳﻢ) ﺑﻮﺩﻩ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺸﺮقی
ﻮﺑﻮﺩﺍﺋﻰ، ﺩﺭﺩ
ﻭﺍﻟم ﺮﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺤﻤل ﺼﺒﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ .ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ ﺍﺯﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻤﺮﺩ ﺑﺮ ﺯﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
،ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻫﻤگی ﻤﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ، ﻭﺣتی اﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺿﻌﻒ
ﺗﻥ ﺪﺭ ﺯﻥ، ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﻃﺒیعی
ﺒﺤﺎمی ﻤﺮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻓﺎع ﻮﺣﻔﻈ اﻭ
ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻮﺩک ﻀﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﻤﺮﺩ ﺑﺮﺯﻥ، ﻳک
ﻮﻇﻴﻔﻪﺍﻯ ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺮﺩ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺤﻘﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
،ﻣﺮﺩ ﺑﻤﻌنی
کاﻣل اﻟﻬﻰ، ﻭ ﺯﻥ
ﺒﻤﻌنی ذِن و ﺴﺎﻟک
الهی اﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟک ﻤﻄﻴﻊ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﻄﺮﺕ
ﺗﺴﻠﻴم هر ﺯﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ ﺍﺯﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻭ ﻓﻌاﻠﻴﺘﻬﺎﻯ
اﻧﺴﺎنی ﻴﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺩﻗﻴقی ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺷﺎﻳﺪ ﻃﻐﻴﺎﻥ
ﺴﺎﺯ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍعَمّاءل غیر
ﻣﻨﻄقی ﺪﺭ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﻓﺴق ﻮﺑﺪ ﺟﻨﺴﻰ،
ﺍﻳﻥ کرﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻋﻘلی
ﻮ ﺟﺴمی ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﺻﺮﻑ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮعی
ﺼﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ
ﻮ ﺭﻭﺡ ﮔﺮﻭﻩ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﻮﺷﺎﻳﺴﺘگی ﻮ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻴﺎﺑﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺪﺭﺟﻠﺴﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎ ﻣﻔﻀّﻞ،
ﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
غلمی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺩﻟﺎﺋل ﺨﻠﻘﺖ ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
الهی ﻤﻄﺮح ﻤﻴﮑﻨﺪ
،ﻭ ﺩﺭ ﺩﻋﺎﻯ ﺮﻭﺯ
ﺩﻭم ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ:
اﻟﺤﻤﺪ
ﻟﻠﻪ ﻣﺪﻳّﺮ ﺍﻟﺎﺩﻭﺍﺭ،
ﻭﻣﻌﻴﺪ ﺍﻟﺄﮐﻮﺍﺭ،
ﻃﺒﻘﺎ ﻋﻥ ﻄﺒق ﻮﻋﺎﻟما
ﺑﻌﺪ ﻋﺎﻟﻢ، ﻟﻴﺠﺰﻯ
اﻟﺬﻳﻥ ﺃﺳاءﻮﺍ
ﺑﻤﺎ ﻋﻤﻠﻮﺍ، ﻭ
ﻳﺠﺰﻯ اﻟﺬﻳﻥ ﺃﺣﺴﻨﻮا
ﺑﺎﻟﺤُﺴﻨﻰ، ﻋﺪﻟﺎ
ﻣﻨﻪ، ﺗﻘﺪﺳّﺖ
ﺍﺳﻤاءه ﻭﺟﻠّﺖ
آﻟﺎءﻩ ﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍﺋﻰ،
ﮐﻪ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺍﺩﻭﺍﺭ، ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﺮﺍﺣﻞ،
ﻭﺍﻋﺎﺩﻩ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﮐﻮﺍﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻄﺒﻘﻪ
ﻭﺑﻌﻮﺍﻟم ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﭙﺎﺩﺍﺵ ﺧﻮﺏ ﻭﺑﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﺍﺩﻭﺍﺭ)
ﺟﻤﻊ (ﺩﻭﺭ ﻭ ﺩﺍﻳﺮﻩ)
ﺯﺩﻥ ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪ
بهتر یا بدتر ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻳﺎ ﮔﺎﺭﻣﻪ
ﻳﺎ ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ،
چون توپ و
کُره ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﻴک ﺮﻭح
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻌﺪ ﺍﺯﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮنی
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺎﺷﺪ.
(ﺍﮐﻮﺍﺭ) ﺑﺎﺯ ﺟﻤﻊ
(ﮐﻮﺭ ﻳﺎ ﮐُﺮﻩ) ﺑﺎ
ﻓﺘح کاﻑ،ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﮐﻪ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺟمع
اﻣﺪﻩ ﻫﻤگی چه ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﺭﻭﺍح
غیر ﺳﺎﻟک ﻮ ﻓﺎﺳﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﺒﭽﻨﺪﻳﻦ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﺮﻓﺘﻪ، ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ ﻫﻤﺎﻥاﻧﻮﺍع
ﻮ ﺍﺩﻭﺍﺭ ﺭﺍ، ﺑﺎ
(ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ)
ﻏﻴﺮ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺪﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ، ﻭﻧﺎﺟﻴﺎﻥ
ﺮﻭحی ﺪﺭﻳک سلوک
الهی ، ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻳک ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻤﻴﺂﻳﻨﺪ.
(ﻃﺒق علی ﻄﺒﻖ ) ﺑﻄﻘﺒﺎﺕ
ﺭﻭﻯ هم ﻳﻌنی
هر(ﻃﺒﻘﻪ ﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪ)
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣل
همیشه ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ،
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻋﺎﺩﻩ ﺍﻥ
ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻮ ﻓﺼﻮل ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻧﻮعی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
(ﻋﺎﻟم ﺒﻌﺪ ﻋﺎﻟﻢ)
ﺟﻬﺎنی ﺒﻌﺪﺍﺯﺟﻬﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ، ﻳﻌنی ﻨﻮعی
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﻮع ﺪﻳﮕﺮ،
ﻭﻳﺎ ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﻫﺮ ﻧﻮﻉ،ﻋﺎﻟمی
ﺪﻳﮕﺮ ﻭ ﺩﺭﺣﺪّ
ﺍﻳﺪآل ﻮ الهی
اﻥ. ﻭ ﻳﺎ ﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻭ رَبّ ﺍﻟﻨﻮعی
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﻳﺎ ﻧﺎﺳﻮت
و یونیورس ﺪﻳﮕﺮی
ﺑﺮﺍﻯ ﻳک ﺮﻭﺡ،
ﺩﺭ ﻧﻮع دﻳﮕﺮی
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﻭح ﻤﻴﻤﻮﻥ
که ﺭﺟﻌتی ﺒﺸﺮﻯ
بهتر ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺪﺭ ﻳک ﺠﻬﺎﻥ
ﻮ ﺟﻬﻨم ﺠﺪﻳﺪ ﺍﺯﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻮ ﻧﻮعی
ﻮﺳﻄح عقلی ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺍﺳﺖ.
ﻋﻮﺍﻟم اﻟﻬﻰ ﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎ
ﻭﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﻠﻮک ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺧﻮﺩ (ﺍﺭﺽ ﻣﻠﮑﻮﺕ)
ﻭﺍﺳﻤﺎنی ﻤﻠﮑﻮتی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺣتی ﺸﻬﺮﻫﺎئی
ﻔﺮضی ﻴﺎ ﺍﻳﺪﺁل
ﭼﻮﻥ ﺠﺎﺑﻠﻘﺎ
ﻭ ﺟﺎی ﻠﻘﺎ
ﺩﺭﺍﻥ هست .ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺣﮑﻤتی
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻧﻤﺎ
هی ﺍعَمّاءﻟک
ﻤﺮتد ﺍﻟﻴﮑم
هرﭼﻪ ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍعَمّاءل
ﺸﻤﺎ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺸﻤﺎ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻳﺎ
ﺍﺩﻭﺍﺭ ﻭﻳﺎ ﺍﮐﻮﺍﺭﻯ
ﭙﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﻭﻳﺎ
ﻋﻘﺐﺭﻓﺘﻪ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍعَمّاءﻝ ﺳﻠﻮکی
ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪﺍﻯ،
ﻭﻳﺎ ﺍعَمّاءل
گناﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﻮﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺩم ﻤﺘﺤﻴّﺮ
ﻭ ﮐﻮﺭ ﭼﻮﻥﻤﺴﺘﺎﻥ
ﺪﺭ ﻃﻐﻴﺎﻥ ﺨﻮﺩ،
ﻣﺘﺮﺩﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
(فی ﻄﻐﻴﺎﻧﻬم
ﻴﺘﺮﺩﺩﻭﻥ) ﭼﻪ ﺭﻓﺖ
ﻭ ﺍﻣﺪ ﻣﺪﺍﻭم ﻮﺳگ
ﺪﻭﻯ اﻧﺎﻥ ﺪﺭﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ، ﻭﭼﻪ ﺍﺭﺗﺪﺍﺩ
ﻭﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻤﺪﺍﻭم
اﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ،
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﻮ ﺑﺎﻳﺴﺘگی
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﺣتی ﻔسخ گیاهی
ﻮﺭﺳخ ﺠﻤﺎﺩﻯ،
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ. ﻴﺎﻣﻔﻀّﻞ،
ﺍﻟﺨﻠق ﺤﻴﺎﺭﻯ
عمهون ﺴﮑﺎﺭﻯ
فی ﻄﻐﻴﺎﻧﻬم ﻴﺘﺮﺩﺩﻭﻥ،
ﻭ ﺑﺸﻴﺎﻃﻴﻨهم
ﻮ ﻃﻮﺍﻏﻴﺘﻬم ﻴﻘﺘﺪﻭﻥ،
ﺑﺼﺮاء عمی لا ﻳﺒﺼﺮﻭﻥ،
ﻧﻄﻘاء ﺒُﮑم
لا ﻳﻌﻘﻠﻮﻥ ﺴﻤﻌﺎ،ﺻمّ
لا ﻳﺴﻤﻌﻮﻥ، ﺭﺿﻮﺍ
ﺑﺎﻟﺪﻭﻥ، ﻭﺣﺴﺒﻮﺍ
ﺍﻧّﻬم ﻤﻬﺘﺪﻭﻥ،
ﺣﺎﺩّﻭﺍﻋﻥ ﺪﺭجة
ﺍﻟﺎﮐﻴﺎس ،ﻭ ﺭﺗﻌﻮﺍ
فی ﻤﺮعی اﻟﺎﺭﺟﺎس
ﺍﻟﻨﺠﺎس ،ﮐﺎﻧّﻬم
ﻤﻥ ﻤﻔﺎﺟﺃة ﺍﻟﻤﻮﺕ
ﺁﻣﻨﻮﻥ، ﻭﻋﻦ ﺍﻟﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﺰﺣﺰﺣﻮﻥ، ﻳﺎ
ﻭﻳﻠﻬﻢ، ﻣﺎ ﺍﺷﻘﺎﻫﻢ،
ﻭ ﺍﻃﻮل
عناءهم ،ﻭﺍﺷﺪّ
ﺑلاءهم ، ﻳﻮﻡ ﻟﺎ
ﻳُﻐﻨی ﻤﻮلی
عن ﻤﻮلی ﺸﻴﺌﺎ،
ﻭﻟﺎ ﻫم ﻴﻨﺼﺮﻭﻥ،
ﺍﻟّﺎ ﻣﻥ ﺮﺣم
ا ﻟﻠﻪ ﺍﻳﻥ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺴﺮﮔﺸﺘﻪ،
ﻭﺩﺭ ﻃﻐﻴﺎﻥ ﻮﺳﺮﻣﺴتی
ﻮﺗﻤﺮﺩ ﺧﻮﺩ، ﻣﺪﺍم
ﺮﻓﺖ ﻭﺍﻣﺪ ﺑﺎﺷﻴﻄﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻃﺎﻏﻮﺗﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ( با آخوندﻫﺎ
ﻭﻳﺎ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥﺪﻳﮕﺮﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ)
ﺍﻗﺘﺪﺍﻯ ﺑﺒﺎﻃل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﭽﺸم کوﺭ، ﻭﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
گوﺵ ﻫﻨﻮﺯ ﮐﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻌﻘﻞ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻣﺪﺍﺭج
عقلی ،ﻭﺩﺭ ﭼﺮﺍﻯ
ﺪﺭ ﻣﺮﺗﻌﻪﺍﻯ ﻨﺠس
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،که آﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ ﻮﻣﺼﻮﻥ
هستند، ﺗﺎ ﭼﻮﻥ
ﻤﺮگ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻏﺎﻓﻠﮕﻴﺮ
ﮐﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﻣﺼﻮﻥ
ﺍﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ. ﻭﺍﻯ
ﺒﺤﺎل آﻧﺎﻥ، ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻋﺬﺍب ﻮﺳﺨتی
که ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﺯ ﺑﻠﺎﻯ ﺮﻭﺯﻯ
که ﮐسی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
کسی ﻨﺼﺮﺕ ﻭﮐﻤکی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﮐﺴﻴﺮﺍ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
(ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭﺑﺎ سلوک
الهی ). (ﺑﺼﺮاء
لا ﻳﺒﺼﺮﻭﻥ)ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻥﭽﺸم
کوﺭﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺼﻴﺮﺕ ﻭ تعقّل
ﻮﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ( ﺗﺒﺼّﺮ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ) ﺑﺮ ﻭﺳﺎﺋل
اﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
بمعرفی
خداوند ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭ ﺗﺒﻌﻴﺖ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺘﺎ ﻗﺎﺋﻢ ،ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع بشریّت
ﺑﺮﺳﻨﺪ.(ﻧﻄﻘاء
ﺒُﮑم لا ﻳﻌﻘﻠﻮﻥ)
ﻧﺎﻃق ﻮﮔﻮﻳﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭلی
ﺪﺭﺣﮑم اﻟﮑﻥ ﻮﻟﺎل
بی ﺰﺑﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﺃﺑﮑﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣﮑمتی در ﺯﺑﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻋﻘل
ﻮ ﺗﻔﮑﺮ ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎم
کلام ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﺷﻨﻮﺍئی
هم ﭽﻨﺎﻥ کر ﻭ ﻧﺎﺷﻨﻮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻧﺎﻥ
(ﺭﺿﻮﺍ
ﺑﺎﻟﺪﻭﻥ
ﻭﺣﺴﺒﻮﺍ
ﺍﻧّﻬم
ﻤﻬﺘﺪﻭﻥ) ﺭﺍضی
ﺒﻤﻘﺎم ﭙﺴﺖ ﻭﺣﻘﻴﺮ
ﻓﻌلی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺩﺭ ﻋﻘل
ﺠﺰئی ﻨﺎﻗﺺ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻮﺍﻧﺪک ﺨﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻩ ﻭﺩﺭ ﺭﺍﻩ الهی
هستند. ﮐﻪ (ﻫﺪﺍﻳﺖﻋﻘﻠﻰ)
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ(ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﺮﻓﺖ. ﻭﺑﺎﻋﻘل
ﻮﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ، ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آﻳﻨﺪﻩ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻤﻨﺤﺮﻑ
ﺍﺯ ﻣﺪﺍﺭﺝ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺮقّی عاﻗﻠﺎﻥ
ﺸﺪﻧﺪ، ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺩﺭ ﻣﺮﺗﻌﻬﺎﻯ ﻨﺎ
ﭘﺎک ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﭽﺮﺍ
ﺳﺮﮔﺮﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ کاﺭﻣﺎﻯ
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺭ
ﭼﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ آن ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ ﺍﺯﻣﺮگ
ﺒﻌﺪﻯ ﺒﻮﺩﻩ، ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺧﺎﺹ
ﻣﻨﺤﺮﻓﺎﻥ ﻤﺼﻮﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
(ﻭﺍ ﻭﻳﻞ) ﻭﭼﺎﻩ
ﻭﻳل ﺠﻬﻨﻢ) ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺁﻧﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺭﻧﺠﻬﺎ ﻭﻣﺸﻘّﺖ
ﻭﺑﻠﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺮﻭﺯﻫﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮑس ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻭﺳﺖ ﻭﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﻮﺩ ﺣﻤﺎﻳتی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺪﺭ ﺑﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺤﻤﻴل ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی که ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺟﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻤﻔﻀّل ﺒﮕﺮیة
ﺍﻓﺘﺎﺩ، ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺒﻮﻯ گفت ) لا ﺗﺒک ﺘﺨﻠّﺼﺖ
ﺍﺫ ﻗﺒﻠﺖ، ﻭﻧﺠﻮﺕ
ﺍﺫ ﻋﺮﻓﺖ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺑﭙﺬﻳﺮﻯ
ﺨﻠﺎﺻی ﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻯ،
ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ ﺑﺸﻨﺎسی
ﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻯ.
ﺍﻳﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﻭ ﺗﺼﺪﻳق
ﺒﻬﺮﺣﮑﻤتی ﻨﻤﻮﺩ
ﺩﺭ ﺣُﮑم ﺼﺎﺣﺐ
ﺁﻥ ﺤﮑﻤﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺧﻠﺎﺻی اﺯ ﺟﻬﻞ،
ﻭﺧﺎﻟﺺ ﺷﺪﻥ ﺪﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺮﻭﺍنی ﺒﺎﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﺍﻥ، ﺗﺎﻫﻨﮕﺎﻣﻴﮑﻪ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭ،
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻴﻤﺎﺭ ﺑﻮﺩﻥ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻘﺒﻮل کرﺩﻧﺪ
،ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺒﻴﻤﺎﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺍﺯ ﺍﻥ هنگام ﺸﻔﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ(ﻣﻌﺮﻓﺖ)
ﺑﻤﻌنی ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺭ ﺗﺼﺪﻳق ﻮ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ، ﺩﻟﻴل
ﻨﺠﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺯﻣﻘﺎم ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ
اﺯﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭﺣتی اﺯ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
اﺣﺘﻤﺎلی اﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺧﻠﺎﺻی ﻮﻧﺠﺎﺕ،
ﻭﺍﺧﻠﺎﺹ ﻭﺻﺪﺍﻗﺖ،ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﺺ ﻭ ﭘﺎﻛﺴﺎﺯﻯ
ﺮﻭﺍﻥ اﺯﻫﺮﻋﻴﺐ
ﭼﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﭼﻪ ﺟﻬل
ﻮﭼﻪ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ الهی
ﺒﺮﺗﺮ. ﻭلی هر ﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟک ﻘﺒﻮل ﻤﻄﻠﺐ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻧﻤﻮﺩ، ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﮐﺮﺩ،
ﺩﺭﺑﺮﺩﻯ ﻨﺰﺩﻳک
ﻮ ﺩﻭﺭ، ﺍﺯﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺪﺭ ﺍﺷﻨﺎئی
علمی ﻮﻋﻘﻠﻰ، ﻭﻳﺎ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭﺍﮔﺎهی
ﻴﺎﻓﺘﻥ اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﺰﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮﺍﻣﺎم
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﻧس ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﻧﺠﺎﺕ، ﻭﺭﺍﻩ ﮐﺴﺐ
ﺭﺿﺎﻯ الهی ﻮﻣﺼﻮﻧﻴﺖ
ﺍﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻨﻮﻋﻰ،ﺩﺭﺟﻬﻨم
آﻳﻨﺪﻩ ﺟﻬﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻘﺺ
ﻭﮐم ﺒﻮﺩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺤﺘﻤﺎ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺪﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ ﻭﻣسخ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺯ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
(ﺗﺴﺨﻴﺮ) ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ (ﺗﺴﺨﻴﺮﻋﻘلی
ﻮﺑﺮﺗﺮﻯ ﺼﻔﺎتی
ﻮ ﺗﺴﺨﻴﺮ ﺣﻴﺎتی
ﻮ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻤﻘﺎم
ﺰﻧﺪگی ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم اﺯ ﺻﻔﺎﺕ،
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕﭼﻮﻥ
ﺴگ ﺪﺭ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﻮﺷﺘﺮﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻫﺮ ﮐﻮﺩک ﺮﺍﻫﻨﻤﺎ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻬﺎﺟم که در ﺟﻠﻮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺑﺪﻓﺎع
ﻮﻗﺎﺑل ﺪﺭﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻥ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭ
ﻃﺮﻑ ﺳﺮقرار ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﺎ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩﻫﺎﻯ ﺪم
ﺪﺭ ﺣﻴﻮﺍﻥ (ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻧﻮعی ﺮﺍ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﺪم ﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩ ﺍﻋﻀﺎ
می ﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻋﺪم
کاﺭﺑﺮﺩ، ﻣﻨﺠﺮﺑﺰﻭﺍل
آن عضو ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﻳک ﺘﻮﺟﻴﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻋﻠمی اﺳﺖ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺩﺭ( ﺑﺮﺩ
ﻧﺎﻣﺮئی ﻮﺑﻌﺪﻯ
ﻮ ﺍﺻﻠﻰ) ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
یک ﺮﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﻴل که
ﺳﺮﺳﻨﮕﻴن ﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺪﻭﻥ
گرﺩﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺒﺎﺣث ﻋﻠمی ﺪﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،
ﻭﻣﺒﺎﺣث ﮊﻧﺘﻴکی
ﺪﺭ ﺍﻧﺘﻘﺎل ﺼﻔﺎﺕ،
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺮﺍﺣل ﺘﮑﺎﻣلی
ﺠﻨﻴنی که ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﺎﺭﻳخ اﻧﻮﺍع ﺤﻴﻮﺍنی
گذﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﮔﻮﺍﻩ
ﺑﺮ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺘﺤﺖ ﺘﺪﺑﻴﺮﻋﺎﻗلی
ﺘﻮﺍﻧﺎ ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩف اﺯ
ﺫﮐﺮ ﺍﻳﻥ ﺤﻘﺎﻳق
ﺒﻴﻮﻟﻮﮊﻳک ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ،ﮐﻪ ﺷﺒﻴﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺪﺭﺟﻪﺍﻯ اﺯﻓﻬم
ﻮﺗﻘﻠﻴﺪ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻄﻮﺭﻯ که ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺒﺎ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ:
ﺤﺘّﻯ
اﻧّﻪ ﻳﻘرَبّ ﻣﻥ
ﺨلق اﻟﺎﻧﺴﺎﻥ ﻮ
ﺷﻤﺎﺋﻠﻪ، فی اﻟﺘﺪﺑﻴﺮ
فی ﺨﻠﻘﺘﻪ ﻋلی ﻤﺎ
هی علیه ، ﻟﻥ ﻴﮑﻮﻥ
غبرة ﻟﻠﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻔی ﻨﻔﺴﻪ، ﻓﻴﻌلم
اﻧّﻪ ﻣﻥ ﻄﻴنة ﺍﻟﺒﻬﺎﺋﻢ
ﻭﺳﻨﺨﻬﺎ، ﺍﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﻴﻘرَبّ ﻣﻥ
ﺨﻠﻘﻬﺎ ﻫﺬﺍ ﺍﻟﻘُرَبّ،
ﻭﺍﻧّﻪ ﻟﻮﻟﺎ ﻓﻀﻴلة
ﻓﻀّﻠﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻬﺎ
،فی اﻟﺬﻫﻥ ﻮ ﺍﻟﻌﻘل
ﻮﺍﻟﻨﻄﻖ، ﮐﺎﻥ
کبعض ﺍﻟﺒﻬﺎﺋﻢ،
ﻋلی اﻥ فی ﺠﺴﻢ ﺍﻟﻘﺮﺩ
ﻓﻀﻮﻟﺎ ﺍﺧﺮﻯ ﻴﻔﺮق
ﺒﻴﻨﻪ ﻭﺑﻴﻥ اﻟﺎﻧﺴﺎﻥ،
ﻭﺍ ﻟﻔﺼل اﻟﻔﺎﺻل
ﺒﻴﻨﻪ ﻭ ﺑﻴﻦ ﺍﻟﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﻟﺼحّة ،ﻫﻮ ﺍﻟﻨﻘﺺ
فی اﻟﻌﻘل ﻮ ﺍﻟﺬﻫﻥ
ﻮ ﺍﻟﻨﻄق ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻴﻤﻮﻥ
که ﺷﺒﻴﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺪﺭﺟﻪﺍﻯ
اﺯﻓﻬم ﻮﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎن اﺳﺖ،
ﭼﻨﺎﻥ ﺸﺒﺎﻫﺖﻫﺎﻯ
ﺰﻳﺎﺩﻯ ﺒﺎﻧﻮﻋع
اﻧﺴﺎنی ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺁﻥ ﺒﺎﻧﺴﺎﻥ
دﺭ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭﺷﻤﺎﻳل
ﻮﺻﻔﺎﺕ ﺍﻭ، ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻭ، ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ عبرت ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺯﺟﻨس
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭﺳﻨخ
ﺘﮑﺎﻣلی آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺪﺭ
ﺫﻫﻥ ﻮﻋﻘل ﻮﻧﻄق
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
گفته ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ،
ﺍﺻل ﺘﮑﺎﻣل اﻧﺴﺎﻥ
اﺯ ﺍﺻل ﻤﻴﻤﻮنی
ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺻﺮﻳح ﻨﻈﺮیة ﺩﻳنی
ﻮﺧﺮﺍفی ﻘﺪﻳﻢ،
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻧﺎﮔﻬﺎنی اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﺍﺩم اﺑﻮ ﺍﻟﺒﺸﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻓﺼل
ﻮﻓﺎﺻل اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،
ﻫﻤﺎﻧﺎ ﺑﺪﺭﺳتی
ﺪﺭﻋﻘل ﻮﻧﻄق اﺳﺖ.
ﻭﺣﺪّ ﻓﺎﺻل ﻮﺟﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺯﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ، ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺭﺟﻪ ﻋﻘل
ﻮﺫﻫﻥ ﻮﻧﻄق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺣتی ﻤﻌﻴﺎﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ، ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ ﺪﺭﺻﻨﻌﺖ،
ﺑﺎﺯ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺗﮑﺎل
ﺬﻫﻥ ﻮﻫﻮﺵ ﺍست
.ﻭ(ﺫﻫﻦ) ﻋﻀﻮﻯ ﺪﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﻫﻮﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺁﻧﺘنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻥ، ﻭﻫﻮﺵ ﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺭ ﻣﺎﺩﻩ ﺟﺴم اﻧﺴﺎﻥ
ﻴﺎ ﻣﻐﺰ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭحی ﻴﺎ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی اﻭ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺻل ﻨﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺠﺴﻢ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻫﻮﺵ ﻭﻋﻘﻞ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺼﻔﺖ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﺍﻧﻮاع ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻫﻮﺵ
ﮐﻤﺘﺮ ﻭﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻳﻨﺪﻩ،
ﻫﻮﺷﻬﺎﻯ ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺩﺭسلوک
الهی ، ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺘﺮک
ﻮﺟﻮﺩ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺗﺎ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻴﺎﺑﺪ
.ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻮﻫﻤﺎﻥ
علائم ﭙﺬﻳﺮﺵ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ عقل ﺴﺎﻟک
ﺒﻬﻤﺎﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ (ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ) ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻭکُلّی ﻘﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ،ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻘلی ﻮﺟﺴمی ﻮﺍﻟﺎﺗﺮ،
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻭﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﻋﻘل کُلّی رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮع ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻨﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﺮگ
از ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻳﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﺩﺷﻤﻥ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﻣﺨفی
گاﻫﻬﺎ ﺗﺴﻠﻴم ﻤﺮﮒ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺯ ﮐﻨﺘﺮل
ﻨﻔس ﺣﻴﻮﺍنی ﻴﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻤﺎﺭﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﻭﺗﺸﻨﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻭلی ﺪﺭﮐﻨﺎﺭﻯ
ﻤﻴﺎﻳﺴﺘﺪ، ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ آب ﺑﺨﻮﺭﺩ،
ﺯﻫﺮ ﻣﺎﺭ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﻭﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺸﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
عاﻗل غبرتی ﺪﺭ
ﺃﻣﺮ( ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
) میﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ ﺭﻭﺑﺎﻩ
ﮔﺮﺳﻨﻪ، ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﻤُﺮﺩﻩ ﺷﮑم
ﺒﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺎﻧﺪ،
ﺗﺎ پرﻧﺪﮔﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯﺨﻮﺭﺩﻧﺶ
ﻧﺰﺩﻳک اﻭ ﺷﻮﻧﺪ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﺤﻴﻠﻪ ﻭﻧﻴﺮﻧﮓ
ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
.ﻭﻳﺎ ﺩﻭﻟﻔﻴﻥ ﺪﺭﻳﺎئی
که ﻣﺎهی ﺮﺍ ﺻﻴﺪ
ﮐﺮﺩﻩ ﭘﺎﺭﻩ ﻧﻤﻮﺩﻩ،
ﻭ ﺩﺭﺳﻄح ﺪﺭﻳﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺑﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺭﺩﻥ
اﻥ ﺒﻴﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻭﻟﻔﻴﻦ ﭘﺮﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﺍﻳﻥ
غرﺍﻳﺰ ﻧﻴﺮﻧﮕﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ ﻣﻌلم
ﻴﺒﺮﺍﻯ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺯﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻮﺭﭼﮕﺎﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻧﻈﺎمی
ﺒﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪگی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺩﺍﻧﻪ ﮔﻨﺪم ﺮﺍﺧﻮﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺗﺎ ﺭﺷﺪ
ﻧﮑﻨﺪ ﻭﺳﺒﺰ ﻧﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻏﺬﺍﻴﺶ ﺗﺮ
ﺷﺪ ﺍﻓﺘﺎﺏ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ اعَمّاءل
ﺮﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﻮﻧﻮﻋﻰ،
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨصی هرﺩﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮالهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻋﻘﻠل ﺗﻔﮑﺮ ﺷﺨﺺ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ(ﺭﻭﺵﻋﻘﻠﻰ)
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻫﻤﻴﻥ
ﺘﻌﻘﻠﺎﺕ ﺍﻭ،ﺿﻤﻥ ﺘﺪﺑﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻣﺎم
اﺯ ﻧﻴﺮﻧﮕﻬﺎﻯ
عنکبوت ﻭﻳﺎ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.) ﮐﻪ ﺟﺴمی
ﺴﺒک ﻮ ﺯﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ ﺑﺪنی ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﭘﺮﻭﺍﺯ.ﻭﭘﺮﻫﺎ
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﺮﻭﺍﺯ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﺨﻤﮕﺬﺍﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ،ﺗﺎ ﺑﭽﻪ
ﺭﺍ ﺑﺎﺧﻮﺩ ﺣﻤل
ﻨﮑﻨﺪ. ﻳﺎ ﮔﻨﺠﺸﮑﺎﻥ
ﻮﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ ﻏﺬﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ
،ﻭﺫﺧﻴﺮﻩﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻔﺮﺩﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ
ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺷﺒﻬﺎ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺰﻧﺒﻮﺭﻫﺎﻯ
عسل ﮐﻪ ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ ﺳﺎﺯﻯ
ﻮﺗﻬﻴﻪ ﻋﺴل ﻨﻈﺎم
عجیبی ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎم
ﻮﺗﺪﺑﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻣﺎﻫﻴﻬا ﮐﻪ ﺗﻨﻔس
ﺭﺍ با ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺑﻮ ﺑﺮﺍﻯ ﻴﺎﻓﺘﻥ
غذا، ﻭﻳﺎ ﺑﻴﺸﻤﺎﺭﻯ
ﺘﺨم ﺮﻳﺰﻯ اﻧﻬﺎ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ،
ﻣﺎهی ﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ،
ﺑﺎﺯ ﻣﺎﻫﻴﻬﺎ ﺗﻤﺎم
ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺪﺭ ﺭﻭﺯ ﺳﻮم
ﺒﻤﻔﻀّل گزﺍﺭﺵ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ:
اﻟﺤﻤﺪ
ﻟﻠﻪﺍﻟﺬﻯ اﺻﻄﻔﺎﻧﺎ،
ﻭﻟم ﻴﺼﻄﻒ ﻋﻠﻴﻨﺎ
ﺑﻌﻠﻤﻪ، ﻭﺍﻳّﺪﻧﺎ
ﺑﺤﻠﻤﻪ، ﻣﻥ ﺸﺬ
ﻋﻨّﺎ ﻓﺎﻟﻨﺎﺭ
ﻣﺎﻭﺍﻩ، ﻭﻣﻥ ﺘﻔﻴﺄ
ﺑﻈل ﺪﻭﺣﺘﻨﺎ،
ﻓﺎﻟﺠنّة ﻣﺄﻭﺍﻩ
ﺳﭙﺎس
ﺧﺪﺍﺋﻴﮑﻪ ﻣﺎﺭﺍ
(ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥالهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ) ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭﺍﺻﻄﻔﺎ ﻧﻤﻮﺩ.
(ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﺟﺘﺒﺎﻯ
ﺘﻤﺎم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
براه خدا )ﺑﺮﺧی
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻮﺭﺩ
(ﺍﺻﻄﻔﺎ ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ)الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ)
ﻭﻋﻠم ﺨﻮﺩ (ﮐﻪ ﻋﻠم
سلوک الهی ﻮﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻮﻋﻠﻮم اﻟﻬﺎمی
ﻮﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ) ﺩﺭ ﻣﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ. ( ﺍﮔﺎهی ﻮﻋﻠمی
ﻴﺎﻓﺘﻥ اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺴلیم ﻮتوَسّل
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺒحقّ الهی
ﺰﻧﺪﻩ) ﻭﺑﺎ ﺣﻠم
ﺨﻮﺩ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺗﺎﻳﻴﺪ
ﮐﺮﺩﻩ. ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺟﺪﺍ ﻭ ﺩﻭﺭ
ﺷﻮﺩ، ﺍﺗﺶ ﺟﻬﻨم
ﺠﺎﻳﮕﺎﻩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
(ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﻮﺗﺴﻠﻴم ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ نفس ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧمی ﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭘس
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻋﻰ، ﻭﺑﺠﻬﻨم
کارماها به ﺠﻬﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺭﺍﻩ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﺎیة
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻄ
ﻤﺎ ﺳﺎﻳﺑﺎﻥ، ﻭﭘﻨﺎﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ،ﺑﺒﻬﺸﺖ
بهبودی و
بهترشدن ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ، ﮐﻪ (ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎیةﮔﻴﺮﻯ ﺰﻣﻴنی
اﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐسی ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﺪ.)
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﻴﺎﺩﻯ
اﺯ (ﺟﻮﺍﻫﺮﺍﺭﺑﻌﻪ)
ﻳﺎ ﺍﺳﺘﻘﺴﺎﻃ ﻮﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻫﺴتی ﺪﺭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻗﺪﻣﺎ ﻳﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺎک ﻮآب ﻭﻫﻮﺍ
ﻭﺍﺗﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻈﺮیة ﺍﺗم ﻮﻋﻨﺼﺮﺍﺗمی
ﻤﻄﺮح علم ﻨﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺁﻥ ﺪﺭ اﺘمیستها
ﻴﻮﻧﺎﻥ ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﺍﺯﻧﻘﺶ
ﻏﺮﻭﺏ ﻭﺷﺮﻭﻕ،
ﻳﺎ همان ﺍﺷﺮﺍق
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ ﺩﺭﺷﺐ
ﻭﺭﻭﺯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻧﻮﺭ ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺑﺎ ﺗﻀﺎﺩ ﺍﻧﻬﺎ،
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
اﺻل اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻳﺎﺩﻯ
اﺯ ﺑﺮﺟﻬﺎﻯ ﺪﻭﺍﺯﺩﻩ
ﮔﺎﻧﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﺳﺎل ﺮﺍ
ﺍﺯ(ﺑﺮج ﺤﻤل ﺘﺎ
برج ﺒﻌﺪﻯ) ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
،ﮐﻪ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﻭﺣَﻤَل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻮ ﺭﻭﺯ
ﺭﺍ ﻣﺒﺪأ
ﺳﺎل ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭﺍﻣﺎم
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺗﺨﻠفی ﺪﺭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.(ﻧﻈﺎم
ﻄﺒیعی ﻤﻮٴﻴﺪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺳﺮﺍﺳﺮﻫﺴتی
اﺳﺖ، ﻭﻫﺮﻋﻀﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺘﻨﻬﺎئی
ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
اﻥ ﻤﻴﮑﻮﺷﺪ. ﻫﺮ
ﺍﻣﺮ کُلّی ،ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯﺟﺰئی ﺪﺭﻳک
ﮑلی ﺒﺰﺭﮔﺘﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﺟﺰئی
ﺨﻮﺩ ﺑﺘﻨﻬﺎئی
ﻴک کلی ﺪﺍﺭﺍﻯ
اﺟﺰﺍﻯ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤگی
ﺪﺭ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﺴتی
ﺪﺭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻮﺍﺣﺪ ،ﺑﻨﺎﻡ (ﻫﺴتی
ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ (ﺧﺪﺍﺧﺎﺭج
اﺯﻫﺴﺘﻰ) ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯﻫﺴﺘﻰ، ﻭ اﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ ﺣﺴﺎﺏ
ﺗﻘﻮﻳم ﺪﺭ ﻗﺮﺹ
ﻣﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﻄﻠﺐ
ﺟﺎﻟبی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭼﺮﺍﻍ ﺷﺐ، ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
(ﺗﻬﻠل ﻮﻫﻠﺎل ﺴﺎﺯﻯ)
ﺗﺎ ﻣُﺤﺎق ﻮ ﺑﺪَﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺑﺎﺯ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ که ﺟﻤﻌﺎ
ﺑﺎﻫم ﺤﺮﮐﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﺮخی
ﺪﺭ ﻓﻠک ﺨﻮﺩ ﺑﺴﻤﺖ
ﻣﻐرَبّ ﻭ ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﻯ
که ﺑﻤﺸﺮف ﻤﻴﺮﻭﺩ،
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻮﺭﺩ (ﺍﻫﻤﺎل ﺨﺎﻟﻖ)
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﺳﺮ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم نیز یاﺩﻯ
اﺯﻇﻬﻮﺭ ﻭﺍﺧﺘﻔﺎﻯ
ﺒﺮخی ﺴﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺪﻭﺭ ﺩﺳﺖ، ﭼﻮﻥ
ثرّیا ﻳﺎ ﻭ ﺟﻮﺯﺍ
ﻭﺷﻌﺮﻯ ﻭﺳﻬﻴل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺍﻣﺎﻡ، ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭﻋلم
ﻨﺠﻮم ﻮ ﺩﻳﮕﺮﻋﻠﻮﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ ﺍﺯﺑﺎﺩﻫﺎ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ ﺭﮐﻮﺩ
ﺍﻥ ﺒﺎﻋث ﮐﺪﻭﺭﺕ
ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.(ﺯﻳﺮ
ﺍﺑﺎﻋث ﺗﺮﺍﮐم
ﻤﻮﺍﺩ ﻓﺎﺳﺪ ﺩﺭﻫﻮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ) ﺣتی ﺒﺎﻋث
ﻓﺴﺎﺩ ﻣﻴﻮﻩﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺎﻗﺺ ﺑﻮﺩﻥ ﺘﻠﻘﻴح
گاهاﻯ اﻥ، ﻭﻳﺎ
ﺗﺮﺍﮐم اﻧﮕﻠﻬﺎ،
ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ ﺰﻧﺪﮔﻴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﻭﻯ ﻤﻴﻮﻩﻫﺎ)
ﺳﭙس ﺍﺯ ﻟﺰﻭ
هوﺍ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺘﻘﺎل
ﺼﻮﺕ ﻳﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺘﻘﺎل ﺒﻮ،ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﻫﻮﺍ
ﻭﻣﺤﻴﻂ ﻧﺎﻗل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق
ﺪﺭ ﺍﻳﻥﺤﺪﻳث ﻣﻔﺼّل
طولانی برﺍﻯ ﻤﻔﻀّل
این ﻨﻴﺴﺖ که ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﻋﻠﻮمی ﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺤﻔل
اﻭ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎهی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺟﻠﺐ ﻧﻈﺮ ﻣﺴﺘمع
ﻮﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻤﺘﻮﺟﻪ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶالهی ﻮ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻭ،ﻭ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎئی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم از ﺍثاﺭ
ﺑﺎﺩ ﺩﺭ ﺟﻠﺐ ﺍﺑﺮﻫﺎ،
ﻭﮔﺮﺩﻩ ﻧﺮﻳﻨﻪﮔ
ﻠﻬﺎﻯ ﺪﺭﺧﺘﺎﻥ،
ﻭﺣﺮﮐﺖ ﮐﺸﺘﻴﻬﺎ،
ﻭﻋﺪم ﻔﺴﺎﺩ ﻏﺬﺍﺋﻰ،ﻭ
ﺧﻨک کنندﻩ آب ،
ﻭ ﺭﻭﺷﻥ کنندﻩ ﺷﻌﻠﻪ
ﺷﻤﻊ، ﻭﺧﺸک ﻜﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺷﻴاء ﺘﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺩ ﻧﺒﻮﺩ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﺨﺸک ﻤﻴﺸﺪﻧﺪ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
غذا ﻨﻤﻴﺪﺍﺷﺖ.ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ
ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺮﺍﻯ اﺭﺍﻣﺶ،
ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺘﻘﺮﺍﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺯﻟﺰﻟﻪ
ﻳﺎﺩ ﺍﻭﺭ ﺍﺭﺯﺵ
ﺍﻳﻦ (ثباﺕ) ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﺯﻟﺰﻟﻪ
ﻣﻮﻋﻈﻪﺍﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺎ
ﺭﺍﺑﺪﺍﻥ ﻤﻴﺘﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﺗﺎﺩﻭﺭﻯ اﺯﻣﻌﺎﺻی
ﻮ ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭﻓﺘﻨﻪ
ﮐﻨﺪ.ﻭﻳﺎ ﺩﺍﻭﺭ
ﻟﺰﻭم سلوک
الهی ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ،
ﺗﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭح
اﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﺍﺻلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻮ
ﺍﺩﻳﺎﻥ اﺳﺖ. ﺑﺤث
ﺍﺗﺶ ﻭﭼﻮﺏ ﮐﻪ ﺳﻮﺧﺖ
ﻣﺨﺰﻭنی ﺪﺭﭼﻮﺏ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺎﺯ ﺍﺯﻣﻌﺎﺩﻥ
ﻭ ﻗﻴﺮ ﻭﻧﻔﺖ ﻭﻓﻠﺰﺍﺕ
ﻳﺎﺩﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﭙس ﻣﻄﺎﻟبی
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻮﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ان
اﻣﺪﻩ ﻭ اﭼﻬﺎﺭم
ﻤﻠﺎﻗﺎﺕ ﻣﻔﻀّل
ﺮﺍﻭﻯ، ﺑﺎ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﭘس ﺍﺯﺣﻤﺪ
ﻭﺳﺘﺎﻳﺶ می ﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻤﻨّﺎ
ﺍﻟﺘﺤﻤﻴﺪ ﻭﺍﻟﺘﺴﺒﻴح
ﻮ ﺍﻟﺘﻌﻈﻴم ﻮﺍﻟﺘﻘﺪﻳس
،ﻟﻠﺄﺳﻤﺎء اﻟﻘﺪم
ﻮ ﺍﻟﻨﻮﺭ ﺍﻟﺎﻋﻈم
اﻟﻌﻠﻴﺎ
اعلام دی اﻟﺠﻠﺎل
ﻮ ﺍﻟﺎﮐﺮﺍﻡ، ﻭﻣﻨﺸئ
ﺃﻟﺄﻧﺎم ﻮﻣﻔتی
اﻟﻌﻮﺍﻟﻢ ﻭ ﺍﻟﺪﻫﻮﺭ،
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﺴﺮّ
ﺍﻟﻤﺴﺘﻮﺭ، ﻭﺍﻟﻐﻴﺐ
ﺍﻟﻤﺤﻈﻮﺭ ﻭﺍﻟﺎﺳﻤﺎء
اﻟﻤﺨﺰﻭﻥ، ﻭ ﺍﻟﻌﻠﻢ
ﺍﻟﻤﮑﻨﻮﻥ، ﻭﺻﻠﻮﺍﺗﻪ
ﻭﺑﺮﮐﺎﺗﻪ ﻋلی
ﻤﺒﻠّغ ﻮﺣﻴﻪ ﻣﻮٴﺪّﻯ
ﺮﺳﺎﻟﺘﻪ، ﺍﻟﺬﻯ
اﺑﺘﻌثه ﺑﺸﻴﺮﺍ
ﻭﻧﺬﻳﺮﺍ، ﻭ ﺩﺍﻋﻴﺎ
الی اﻟﻠﻪ ﺑﺎﺫﻧﻪ،
ﻭﺳﺮﺍﺟﺎ ﻣﻨﻴﺮﺍ،
ﻟﻴﻬﻠک ﻤﻥ هلک
عن ﺑﻴّنة ،ﻭﻳُﺤیی
ﻤﻥ حیّ عن ﺒﻴّنة
،ﻓﻌﻠﻴﻪ ﻭﻋلی
اﻟﻪ ﻣﻥﺒﺎﺭﺋﻪ،
ﺍﻟﺼﻠﻮﺍﺕ ﺍﻟﻄﻴّﺒﺎﺕ
ﻭ ﺍﻟﺘﺤﻴّﺎﺕ ﺍﻟﺰﺍﮐﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻨﺎﻣﻴﺎﺕ، ﻭﻋﻠﻴﻪ
ﻭﻋﻠﻴﻬم اﻟﺴﻠﺎم
ﻮ ﺍﻟﺮﺣمة ﻭﺍﻟﺒﺮﮐﺎﺕ،
فی اﻟﻤﺎﺿﻴﻥ ﻮﺍﻟﻐﺎﺑﺮﻳﻥ
أﺑﺪ ﺍﻟآﺑﺪﻳﻦ،
ﻭﺩﻫﺮ ﺍﻟﺪﺍﻫﺮﻳﻥ
ﻮﻫﻢ ﺍﻫﻠﻪ ﻭﻣﺴﺘﺤﻘّﻪ
ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ(ﺍﺳم
اﻗﺪﻡ) ﻭ(ﻧﻮﺭ ﺍﻋﻈﻢ)
ﺻﺎﺣﺐ ﮐﺮﺍﻣﺖ ﻭ
آﻓﺮﻳﻨﺶ ﺟﻬﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻬﺎ، ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺳﺮّ ﻣﺴﺘﻮﺭ ﻭ ﻏﻴﺒﻬﺎﻯ
ﻤﻤﻨﻮع ﻮﻋﻠم ﻤﺨﺰﻭﻥ،
ﮐﻪ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺍﻭ ﺑﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺗﺎ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪﻫﻠﺎک ﺸﺪ، ﭘس
اﺯﺍﺗﻤﺎم ﺤﺠّﺖ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ ﺑﺮﮐﺘﻬﺎ
ﺑﺮ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ (ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
زنده ﺰﻣﺎﻥ هستند
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻧﻰ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. (ﺍﺳم أﻗﺪﻡ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮﺷﺎﻫﺪ ﺁﻥ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع اﺳﺖ
ﻭلی رَبّ ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ، ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺘﺎ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄلق
اﻟﻠﻪ) ﮐﻪ ﻗﺪﻳﻤﺘﺮﻳﻥ
اﺳﻤﺎء الهی اﺳﺖ.
(ﺍﺳﻢ) ﻫﻤﺎﻥ
وسیله توسّل و
ﻮﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭ(ﺻﺎﺣﺐ ﺳﻴﻤﺎﻯ)و
صورت ﺷﻬﻮﺩﻯ
که ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻨﻮﺭﻋﻘلی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻗﺪﻣﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮ ﺍﻳﻥ فرﺽ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ (ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ
هو یا او )(ﺻﺎﺩﺭﺍﻭﻝ
الله ) ﺭﺍ ﺩﺭ
نخستین
یونیورسال ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺍﻓﺮﻳﺪ، ﻭ ﺍلله
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﭙﺎﺋﻴﻦ،
ﻭﻫﺮﻳک نیز رَبّ
ﭘﺎﺋﻴﻥ ﺘﺮﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ
ﺗﺎ ﭘس ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
صدور ارباب نوع
پائین تر ﻧﻮﺑﺖ
ﻗﺎﺋم رب لنوع
بشری ﺮﺳﻴﺪ. و
هر یک افراد نوعی
خود را
الوهیّت و
آفرینس وکمال
میدهند
ومانند خود که
الگو هستند
مینمایند ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻘﺪﻳم هستند، ﻭلی
ﻨﻪ ﺑﻘﺪﻣَﺖ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠﻖ. (ﻧﻮﺭ) ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺃﻣﺮ ﺳﻤﺒﻮﻟک
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺸﺮﻯ و (تنها و
مطلقا ﺒﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ) و ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮﻣﺸﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺴﻤﺒﻮل آینده ﻫﺎﻯ
أﺑﺪﻯ اﺳﺖ.(ﻋﻠﻰّ)
ﻋﺎلی ﻮ ﺑﺎﻟﺎ ﻭ
ﻭﺍﻟﺎ ﻣﻘﺎﻡ، ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎﻋﺎﻟم ﻮﺍﻋﻠم
ﺪﺭ ﻧﻮع می ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ(ﺍﻟﻠﻪ) ﺩﺭﻋﻠم
ﻮﻋﻘل ﻤﻄﻠق اﺳﺖ.
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق رَبّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ، ﻭﻧﻮﺭﺍﻟﺎﻧﻮﺍﺭ،
ﻭﺣﻘﻴقة ﺍﻟﺤﻘﺎﻳﻖ،
ﻭ ﻋﻠّﺎم اﻟﻌﻠﻤﺎء
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣَﻨﺸِئ ﻮ ﺧﺎﻟق
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ، ﻭﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭُﻣﻔنی
عوﺍﻟﻢ ﻭ ﺍﻟﺪﻫﻮﺭ
ﻭﻣﻮﺟﺪ ﺟﻬﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ، ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺳﺮّ ﻭ ﺭﺍﺯ ﻣﺴﺘﻮﺭﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺭﺍﺯﻫﺎﻯ ﻤﻄﻠﻖ
ﻭﭼﻪ ﺭﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻘﺎﺋﻢ برای
بشر ، ﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﺒﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺳﺖ. ﻭﺻﺎﺣﺐ
(ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻭ ﺍﺳﻤاء
الحُسنی و یا ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯﺸﻬﻮﺩﻯ)
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟﮑﺎﻥ.ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺍﺳﺎمی
الهی ﺒﺮﺗﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﺎﺑل ﺒﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺮﻭﺡ ﻣﺘﻌﺎلی ﺘﺮ
ﻳک اﻧﺴﺎﻥ
کامل ﺪﺍﺭﺩ.ﻭ(ﻏﻴﺐ
ﻣﺤﻈﻮﺭ) ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﻧﺎﻣﺤﺮﻣﺎﻥ
ﻭﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻤﺤﻈﻮﺭ ﻭﻣﻤﻨﻮﻉ،
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺑﺮﺣﺬﺭ
ﺑﻮﺩﻥ، ﻭﻏﻴﺮﺣﺎﺿﺮﺑﻮﺩﻥ
اﺳﺖ.ﻭﺟﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺼﺎﺩﻕ،
ﮐﻪ ﺑﺮخی اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻗﺎﺑل ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺳم ﻤﺨﺰﻭﻥ ﻨﺎﻡ
ﻭﻣﻘﺎم ﻮﺳﻴﻤﺎ
ﻭﺗﺠلّی ﺪﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺘﺮﻳﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ) ﺍﺳﺖ،
که ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﻇﻬﻮﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ(ﻋﻠم ﻤﮑﻨﻮﻥ) ﺩﺭﻣﮑﺎنی
الهی ﻤﺤﻔﻮﻇ ﻮﻣﻤﻨﻮع
ﺒﺮ ﻧﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﻤﻴﺒﻴﺎﺷﺪ.ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﻧﻬﺎ،
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ اﻟﻬﺎم
ﻮ ﻭحی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ(ﺻﻠﻮﺍﺕ ﻭﺑﺮﮐﺎﺕ)
ﺑﺮﻣﺒﻠلّغ ﻮﺣﻰ،
ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ الهی ﮐﺎﺭ
(ﺗﺒلیغ ﻮﺍﮔﺎهی
ﺪﺍﺩﻥ) ﻭ (ﺑﻠﻮﻍ ﻭﺑﮑﻤﺎل
ﺮﺳﺎﻧﺪﻥ) ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺩﻥ ﺴﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.(ﺻﻠﺎﺕ)
ﺩﻋﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭآل اﻭ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺩﻋﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ (ﺻﻠﺎﺕ
ﻭﺍﺗﺼﺎﻝ) ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﭼﻪ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﭙﻴﺮالهی ﻮﭼﻪ ﺗﻮﻓﻴق
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻣﺪﺍﻭم
ﺪﺭ ﺍﻧﻬﺎ، ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﻤﻨﺠﺮﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ(ﺑﺮﮐﺖ) ﻓﺰﻭنی
ﺪﺭﮐﻤﻴﺖﻫﺎ ﻭکیفیّتﻫﺎ،
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
رﻓﺘﻥ ﺪﺭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
الهی ﻮﻋﻘلی ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻮﻧﻮعی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺒﺮﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪﻥ
هر ﺳﺎﻟﻚ، ﺭﺣمتی
ﺒﺮﺍﻯ ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﺪﻋﺎﻯ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺣﻤﺖ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻣﻮٴﺪّﻯ ﺮﺳﺎﻟﺖ)
ﭼﻪ ﺩﺭﻣﺤﻤﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮو
هر پیامبری ،ﮐﻪ
ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ ﺍﺭﺳﺎل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺨﻠق
اﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ، ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ،
ﮐﻪ ﺭﺳﺎلتی اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠمع ﻤﺮﺩﻡ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎنی
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ،ﺑﺸﻴﺮ ﻭﺑﺸﺎﺭﺕ
ﺩﻫﻨﺪﻩ امکان
شهود و نجات ، ﻭﺧﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭتی
اﻟﻬﻰ، ﻭﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺼﻮﺭﺗﻬﺎ
ﻭتجلّیات ﺑﺮﺗﺮ
الهی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﺑﺸﺎﺭﺕ) ﺑﺮﺍﻯ
ﻮﻋﺪﻩ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﭙﻨﺠﻢ،ﺑﺮﺍﻯ
هرﺳﺎﻟک ﻤﻮﻓق ﺒﺎﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻣﮋﺩﻩ
ﺣﺘﻤﻰ) ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﻌﺪﻯ اﺳﺖ،
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰﻣﺸﻴﺖ و
اراده ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
(ﻧﺬﻳﺮ ﺍﻧﺬﺍﺭ ﻭﺍﺧﻄﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ) ﻭ ﻭﻋﻴﺪ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑغیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎﺯ(نذیر
ﻧﻈﺮ ﺩﻫﻨﺪﻩ) ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻣﺤﻤﺪ ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﻮﻫﺮ
ﺍﻣﺎم اوﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻳﺎ ﮐﺎﻣلی اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻄﺎﻟﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ( ﺩﺍعی
الی اﻟﻠﻪ ﺑﺎﺫﻧﻪ)
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﺍعی ﻮﺩﻋﻮﺕ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺴﻠﻮک
الهی ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﻤﻮﺍﻓﻘﺖ
ﺍﻧﺎﻥ ﻮ ﺍﺯﺍﺩﻯ
عمل ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻧﻬﺎﺷﺮﻃ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭﺩﻳﻥ
ﺪﺍﺭﻯ اﮐﺮﺍﻩ ﻭ
ﺯﻭﺭ ﻭﺟﺒﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻣﺸﻴﺖ
الهی ﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻗﺒلی اﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
کامل الهی که ﺑﮑﻤک
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺨﺼﻮصی
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﭼﻪ ﻣﻮﺍﻓﻘﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﻘﺒﻮل
اعَمّاءل عباﺩﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﺸﻴﺖ الهی ﻮﻣﺸﻴﺖ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺩﺭیک ﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺎصی اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻔﮑﻴک اﻧﻬﺎ ﺍﺯﻫم
ﻤﺤﺎل اﺳﺖ. ﻭﺟﺰ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﺎﻟﻚ،
ﺍﻳﻥ ﻮﺣﺪﺕ ﻭ ﻣﺸﻴﺖ
ﻇﺎﻫﺮ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮﮐس ﻭ((پس))
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ((همه )) ﺍﺑﻠﺎغ
ﻮﺍﺗﻤﺎم ﺤﺠﺖ،
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ، ﺑﻬﻠﺎﮐﺖ
ﻳﺎﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﻮﺣﻠق آﻭﻳﺰﻯ ﺪﺭﻳک
ﺘﻮﻟﺪ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺮﺳﺪ، ﻭ (ﻳﺤﻴﻰ
ﻣﻥ حیّ عن
ﺒﻴّنة) ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺗﺮ ﺷﻮﺩ، ﻭﺑﺎ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ زﻧﺪگی ﺒﺮﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺑﻬﺸتی
ﻮﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍﻩ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺑﻴﻨﺎئی ﻮ
ﻓﻬﻢ ﻭﺷﻬﻮﺩ، ﺑﺎﻳﻥ
ﺘﻮﻓﻴق ﺒﺮﺳﺪ. ﺑﻴّﻨﻪ
ﺩﻟﻴل اﺳﺖ، ﻭﻣﺪﺭک
ﻮﺣﺠتی ﻘﺎﺑل ﺒﻴﻨﺎئی
ﺒﭽﺸﻢ ﺗﻦ، ﻭﺑﻴﻨﺶ
ﺑﭽﺸم عقل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﮐﺴﻴﮑﻪ ﺯﻧﺪﻩ
هست ﺯﻧﺪﻩﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺭﻭﺷنی
علی ﺒﺮﺗﺮ، ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺬﻫنی ﻮﺭﻭﺍنی ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺣﺴﺎس ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻭﺳﺮﻭﺭ ﻓﺰﻭﻥﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. (ﻓﻌﻠﻴﻪ
ﻭﻋلی ﺒﺎﺭﺋﻪ
ﺍﻟﺼﻠﻮﺍﺕ
ﺍﻟﻄﻴﺒﺎﺕ) ﻭﺑﻬﻤﻴﻥ
ﺪﻟﻴل اﺗﻤﺎم
کماﻟﺎﺕ، ﻭﺍﺗﻤﺎم
ﺤﺠﺖ، ﺍﺑﻠﺎغ ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻣﺤﻤﺪ، ﺻﺎﺣﺐ
ﻃﺮﻳﻘﺖ جدید
برتر ،ﻭ آل ﻮ ﺍﻫل
ﻭ،ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖﺍﻭ،
(ﺻﻠﻮﺍﺕ ﻭﺩﺭﻭﺩﻫﺎﻯ)
الهی ﻮ(ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
و عبادات ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﻭﻧﻴﺰ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕالهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺎﺩ، ﺗﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﻭ ﺍﺗﺼﺎﻟﻬﺎﻯتوسّلی
(ﻃﻴّﺐ ﺷﻔﺎ ﺑﺨﺶ)
ﻭﻧﻴﻜﻮ ﺧﻮﺏ ﺑﺮﺗﺮ،
ﮐﻪ (ﺍﺗﻮپی و ﻴﻮتیبا
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ)
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺰﻣﺎﻥ
اﺳﺖ.ﻭﻫﻤﺎﻥ (ثواﺏ)
ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮﺍﻫﻨﻬﺎﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﺒﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺘﻥ ﺪﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﺍﻧﺎﻥ
ﺒﺠﻬﺎﻥ، ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭم آﻧﺎﻥ، ﺩﺭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ(ﺗﺤﻴﺎﺕ)
ﻳﺎ ﺣﻴﺎﺕﺑﺨﺸﻴﻬﺎ
ﻭﺯﻧﺪﻩﺗﺮﮐﻨﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻭﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﻫﺮﺩﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ اﻟﻬﻰ،
ﺧﻮﺩ (صِلهﺍﻯ ﺘﺎﺯﻩ)
ﻭﻋﺎﻣلی ﺠﺪﻳﺪ
ﺍﺳﺖ.(ﺯﺍﮐﻴﺎﺕ) ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ها ،ﻭ (ﻧﺎﻣﻴﺎﺕ)
ﻧﻤﻮ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭ ﺭﺷﺪ
ﺭﻭحی ﻮﻋﻘلی ﺪﻫﻨﺪﻩ،
ﻭﺣتی کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻫﺮ
ﺍﻟﻬﺎم اﻟﻬﻰ، ﻭﻋﻠم
ﻠﺪنّی ﺒﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻭﭘﺎکی
ﺠﺴﺘﻦ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭح ﻮﺫﻫﻥ ﺁﻧﻬﺎﺑﻮﺩﻩ
ﻭلی اﻣﮑﺎﻥ ﻔﺰﻭنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺩﺭﻭﺩ الهی
گفتن ﻭ صِلهﺍﻯ
ﺒﺎ ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
مُیَسّر ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﭙس
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺪﻣﻪ،
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺤثهاﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ اﺯ ﺩﻟﺎﺋل
ﻤثبت تکاملی ﺩﺭﺍﻓﺮﻳﻨﺶ،
ﻭﮔﻮﺍﻫﻴﻬﺎئی ﺪﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ الهی ﺪﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﮔﻔﺘﻢ،
ﻭ ﺍﻳﻨک اﺯ ﺁﻓﺎتی
ﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨم
که ﺑﺮخی اﻭﻗﺎﺕ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ اﻧﺮﺍ
ﻣﺪﺭک اﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺧﺎﻟق ﺪﺭ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ:
اﺷﺮح ﻠک اﻟﺂﻥ
اﻟﺂﻓﺎﺕ ﺍﻟﺤﺎﺩثة
فی ﺒﻌﺾ ﺍﻟﺎﺯﻣﺎﻥ،
ﺍﻟتی اﺗّﺨﺬﻫﺎ
ﺍﻧﺎس ﻣﻦ ﺍﻟﺠﻬّﺎﻝ،
ﺫﺭیعة ﺍلی ﺠﺤﻮﺩ
ﺍﻟﺨﺎلق ﻮ ﺍﻟﺨﻠق
ﻮ ﺍﻟﻌﻤﺪ ﻭﺍﻟﺘﺪﺑﻴﺮ،
ﻭﻣﺎ ﺍﻧﮑﺮﺕ ﺍﻟﻤﻌﻄّلة
ﻭﺍﻟﻤﻨّﺎنیة ﻣﻥ
اﻟﻤﮑﺎﺭﻩ ﻭ ﺍﻟﻤﺼﺎﺋﺐ،
ﻭﻣﺎ ﺍﻧﮑﺮﻭﻩ ﻣﻥ
اﻟﻤﻮﺕ ﻭ ﺍﻟﻔﻨاء
،ﻭﻣﺎ ﻗﺎﻟﻪﺍﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻄﺒﺎﺋﻊ، ﻭ ﻣَﻥ
ﺰَﻋَم ان کوﻥ
اﻟﺎﺷﻴاء ﺒﺎﻟﻌﺮﺽ
ﻭ ﺍﻟﺎﺗّﻔﺎﻕ،
ﻟﻴﺘّﺴﻌﺬ ﻟک اﻟﻘﻮل
ﻔی اﻟﺮﺩّ ﻋﻠﻴﻬﻢ،
ﻗﺎﺗﻠﻬم اﻟﻠﻪ
ﺍﻧّﻯ ﻴﻮٴﻔﮑﻮﻥ
ﻭﺍﻧﭽﻪ ﺍﺯﺣﻮﺍﺩث
ﻃﺒیعی که ﮔﺎهی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺑﮕﻮﻳم
که گروه ﻫﺎﻯ ﻔﻠﺴﻔﻰ
(ﻣﻌﻄّﻠﻪ ﻭ ﻣﺎﻧﻮﻯ)
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﺮﻋﺪم ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ،
ﻭﻳﺎ ﻋﺪم ﺘﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻳﺎ
ﺍﻧﭽﻪ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
(ﻃﺒﺎیع ﻴﺎ ﻃﺒﻴﻌﻴﻮﻥ)
ﻭﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ ﺒﻔﻄﺮﺕ
ﻭﻏﺮﺍﻳﺰ ﻃﺒﻴﻌﻰ،
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﻟﻴل
عدم وﺟﻮﺩ ﺗﺪﺑﻴﺮالهی
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺍﻣﻮﺭ(ﺍﺗﻔﺎﻗی
ﻮ ﻋَﺮَﺿﻰ) ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺟﺎﻯ ﺮﺩ ﻭ ﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
اﻧﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﻭﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻭﺟﺴم ﺨﻮﺩ.(ﺩﺭﻓﻨﺎﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﺪﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ، ﻭلی ﺪﺭ ﺭﻭح
اﺯﺍﺩ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺪﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻃﺒﻴﻌﻴﻮﻥ اﺯ ﺯﻭﺍل
همیشگی اﻧﺴﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻳﻌنی
اﻧﮑﺎﺭ ﻣﺮﮔﻬﺎﻯ
ﻤﺪﺍﻭﻡ، ﺑﺮﺍﻯ
کاﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﺘﻮﺍلی
ﺪﻳﮕﺮ، ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺎﺟﻴﺎﻥ
ﺒﺎﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺪﺭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﻧﻮعی
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک الهی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮔﺮﻭﻩ (ﻣﻨّﺎﻧﻴﻪ)
ﻫﻤﺎﻥﻤﺎﻧﻮیة ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﺤﺮﻳﻒ ﺍﺯ ﺭﺍﻭﻯ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺗﻤﺎم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻤﺸﺮق ﺰﻣﻴﻦ، ﻗﺒل
ازﻣﺤﻤﺪ ﻣﺎﻧﻮﻯ
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ (ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻤﻌﻄّﻞ) ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻓﺮﻳﺪ
ﻭﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩ،ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﺒﻮل ﺴﻠﻮک
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
وِل ﻣﻌﻄل ﻤﺎﻧﺪﻩ
ﻭﺩﺳﺖ ﺑﺪﺳﺖ ﻭﻳﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺍﺯ
ﺍﻓﺎﺗی ﭽﻮﻥ ﻮﺑﺎ
ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎ ﻭ
ﻳﺎ ﺳﺮﻣﺎ ﻭﺣﻤﻠﻪ
ﻣﻠخ که ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻬﺎﻧﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺪﺑﻴﺮﻯ
اﻟﻬﻰ،ﻭ ﺣتی
بی ﻨﻈمی ﺪﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮالهی
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﺴﺎﺋل ﺒﺎﺯ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ الهی
بوﺩﻩ، ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭ ﺍﺧﻄﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺣتی ﺠﻬﻨﻤﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻃﺒیعی ﻨﻔس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺧﺎﻟق ﻮﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﻨﺒﻮﺩ، ﮐﻪ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﻃﺒیعی ﺒﻄﻮﺭ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ،
ﻫﺴتی ﺤﻴﺎتی ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﻤﻴﺒﺮﺩ.
ﻭﺍﺳﻤﺎﻥ ﺒﺮ ﺯﻣﻴﻥ
ﺴﻘﻮﻁ ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﭘس
ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﻮﺑﺎﻫﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻣﺮﺗفع
ﺸﺪﻥ اﻥ، ﺑﺪﻟﻴل
ﺤﻔﻆ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﺧﺎﻟق اﮔﺮ ﺭﻭٴﻮﻑ
ﻭ ﺭﺣﻴم ﺒﻮﺩ، ﺍﻳﻥ
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﺍﺩ.
ﻣﻨّﺎﻧﻴّﻪ ﻳﺎ
ﻣﺎﻧﻮﻳﺎﻥ، ﻭﻳﺎﺑﻄﻮﺭﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺘﻤﺎم گرﻭﻫﺎﻯ ﻔﮑﺮﻯ
ﻔﻠﺴﻔﻰ ﻭﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ، ﻭﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍهی
و خود پسندی ﻮﻣﻨﻴّﺖ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﻭﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎﺯﺍﺩﻯ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺗﺴلیم ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭآخوندﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻤﺬﺍﻫﺐ،
ﺩﺭﺗﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ
غیرﺳﻠﻮکی ﺪﺭ ﺭأس
ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﺳﺮﺍﻥ
اﺯ ﺍﻣﺮ الهی ﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ از ﻣﻌﻄله هستند.
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺨﺪﺍ ﻭلی
ﻨﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺒﺎﻣﺮ
ﺧﺪﺍ، ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ
الهی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
لاﺯم ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪگی ﺪﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯﺟﻬﺎﻥ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻭﻥهرﮐﺪﻭﺭتی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺠﺎﻯ ﺒﺪﻯ
ﻮ ﮔﺮﺩﻥ کشی ،اﺻﻠﺎح
ﺪﻳﻦ ﻭ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻴﺪﺍﺩ.(ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
اﻣﻮﺯشی ﻮﻓﮑﺮﻯ
هستند) ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﺧﻴلی اﺯ (ﻣﺘﺮﻓﺎﻥ
ﻮﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ) ﮐﻪ
ﺩﺭامنیّت ﻭﺭﺍﺣتی
هستند، ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪﻥ اﺯﻭضع
ﻔﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺗﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪﺗﺮﺣم
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮ ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺒﺘﻠﺎﻳﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪّ ﺍﻗل ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺎﻥ
ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ،ﭼﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻌﺼﻮم
ﻮﺩﺳﺖ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺪﮐﺎﺭﻯ ﻨﺸﺪ ﺗﺎ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﺸﻮﺩ. ﭘﺎﺳخ اﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ(ﻧﻴﮑﻰ
ﻏﺮﻳﺰﻯ) ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﭘﺎﺩﺍشی ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﭼﺮﺍ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،ﺍﮔﺮ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭﻧﻌﻤﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ ﺩﺭﺳﻠﺎمتی
ﺠﺴم ﻮﻋﻘﻞ، ﻭﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺪﻭﻥ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ،
سعیی ﺒﺪﻧﺒﺎل ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺁﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺯ ﻭضع ﺨﻮﺩ ﺭﺍضی
اﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺭ ﺍﻧﺪکی
ﻴﺎﻓﺘﻥ ﻨﺘﻴﺠﻪﻫﺎﻯ
سعی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ ﻧﻌﻤﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
اﺧﺮﺕ(ﻳﺎ ﻧﻮع ﺒﻌﺪﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻮﺑﻬﺸﺘﻬﺎی
مربوطه ) ﺩﺭﻧﺘﻴﺠﻪ
سعی ﻮﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ،
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺮﺍﻩ
ثوآب ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻌﻰ، ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ( ﺑﺎ سلوک
الهی ) ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ ﻓﻘﺮ ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﺒﻮﺩ، ﺳﺮﮐشی
هم ﭙﻴﺪﺍ ﻧﻤﻴﺸﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺮﮐشی ﮐﺎﺭ
ﻫﺮ ﮐم عقل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺑﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮﻋﺎﻗلی
ﺒﺎ ﻋﻘل ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﺳﺮﮐشی کند . ﺗﺎ
ﻓﻘﻄ اﺯ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺨﻮﺩ ﻟﺬﺕ ﺑﺒﺮﺩ.
ﻭﺑﺴﻌی ﻮﺷﻮق ﻮﺍﻓﺮ،
ﺑﺮﺍﻯ کسب ثوآب
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻭﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﮑﻮﺷﺪ.
ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ ﺍﺻﻞ( ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺪﻭﻥ ﻤﻮﺍﻧﻊ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻠﺎﺵ) ﻭﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯﺍ
ﻧﻬﺎﻏﻴﺮﻣﻨﻄقی
ﺒﻮﺩ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ اﺯﻝ،
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻬﺎئی
اﺑﺪﻯ ﺮﺍ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺰﺣﻤﺖ ﻭﺗﻠﺎﺵ ﻭﺑﺎﺳﺎنی
ﻤﻴﺪﺍﺩ، ﻧﻪ ﻓﻬم
ﻮ ﻗﺪﺭتی ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩ، ﻭﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
اﺯﺍﺻل اﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ. (ﺍﺧﺮﺕ)
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
وﻏﻴﺮﻩ، ﺯﻧﺪگی
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻳﺎ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻤسخ آﻣﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﺘﺤﺖ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﻤﺎم
این ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
ﻮﻋﻘلی ﻮﺭﻭﺍنی
اﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﭼﻘﺪﺭﺣﻘﻴﺮ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺍﻓﺮﺍد ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﻭ ﻧﻮع
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﻮ ﺍﻧﺴﺎﻥکناﺭﻫم
هستند، ﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ ﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮ، ﻭضعی ﺒﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺣﺎل ﻤﻴﻤﻮﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﻗﻴﻘﺎ ﭼﻮﻥ
کوﺩﮐﺎﻥ ﻮﻋﻘﺐ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭﺣتی
ﺪﻳﻮﺍﻧﻪﻫﺎ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﺎﻗﻠﺎﻥﻮدﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

(دنباله
حدیث 1116 ) ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻧﻴﮑﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻠﺎﺵ ﻃﺎﻟﺐ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻨﻌﻤﺖ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫند.
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﺍضی
کرﺩﮐﻪ، ﺍﺧﺮﺕ ﺭﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﺒﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻌﻤﺖ ﺍﺧﺮﺕ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺪﺭ ﺭﻭح ﻮ ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮعی ﺮﻭح ﻮﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﻳک
ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ ﻨﻌﻤتهاﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﺧﺎﺹ ﺩﻧﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس (ﻧﻌﻤﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ) ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺴﻌی ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮﻫم
ﺒﺪﻫﻨﺪ، ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺯﺣﻤﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﻘلی ﺒﻴﺸﺘﺮ،ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﻮﺍﻧﻪﺍﻯ ﺪﺭﺫﺍﺕ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﺯﺍﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺴﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﺍﻥﺠﺎﻩ
ﻃﻠﺐ، ﮐﻪﻋﻘل ﺘﺤﮑّم
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎﻋﻘل
ﺨﺪﻣﺖ. ﻭﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
اﻣﺮ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻨﺎﻗﺾ
ﻭﻣﻨﻄقی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻋﻘل
ﻮﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻄقی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺟﻨﺎﻳﺎﺕ ﺑﺰﺭگ
ﺪﻧﻴﺎ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﻮﺣشی
ﻮﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍنی ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ اﺟﺮﺍﻯ
ﻤﻘﺎﺻﺪ ﺧﻮﺩ ،ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻋﻘل ﺸﻴﻄﺎنی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﺴﻌی ﻮﺗﻠﺎﺵ
ﺑﻨﻌﻤﺘﻬﺎﻯ اﺧﺮﺕ
ﺭﺳﻴﺪ، ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻤﮕﻰ، ﭼﻮﻥ ﺴﮕﻬﺎﻯ
ﻮﺣﺸﻰ،ﺑﻬﺮﮔﻨﺎ
ﻩﻭﻓﺴﺎﺩ ﻭﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ .ﻭﭼﺮﺍ
ﮐﺴﻰ ﺧﻮﺩ ﺭ ﺍﺭنج
ﺒﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺟﻠﻮ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭﻟﺬﺕ ﺟﻮئی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﺗﺎ ﮐﻪ ﺑﻀﺮﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨبوده ﺒﺎﺷﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ کسی ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻀﺮﺭ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻨﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺗﺮﺵ ﺍﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﺒﻮﺩ،ﭼﻪ ﮐسی ﺒﺮﺧﻮﺩ
ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﺣﺴﺎس امنیّت
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻟﺬﺍ ﺿﺮﺭ
ﺍﻳﻦ ﺭﻓﺘﺎﺭ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ ﻭﻗﺒل
اﺯﺍﺧﺮﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
(ﺗﻌﻄﻴل ﻮ ﺑﻄﻠﺎﻥ
عدﺍﻟﺖ) ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﻣﻴﺸﺪ.ﻭﺟﺎﻯ اﻧﮑﺎﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮالهی ﻮ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻥ ﺠﺮﻳﺎﻥ
اﻣﻮﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ
(ﻫم ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﻗﺎﻧﻮنی
ﺠﺎﻣﻌﻪ، ﻭﻫم ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻄﺎﮐﺎﺭ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮالهی
ﺨﻮﺩﺍﻣﺮﻯ ﺘﺮﺑﻴتی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) امام
صادق اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮔﺎهی ﻤﻴﺒﻴﻨﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺁﻓﺎﺕ ﻭﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪگی ﺸﺎﻣﻞ ( ﺻﺎﻟح
ﻮ ﻓﺎﺳﺪ) ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺣتی کاهی
اﻓﺮﺍﺩ ﺻﺎﻟح ﺒﺪﺍﻥ
گرﻓﺘﺎﺭ، ﻭﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻓﺎﺳﺪ ﺍﺯ ﺍﻥ ﺠﺎﻥ
ﺒﺴﻠﺎﻣﺖ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺗﺪﺑﻴﺮالهی
ﻤﻄﺎﺑﻖ ﺣﮑﻤﺖ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﺗﻮﺿﻴح ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﻟﺎﻳﺎ ﺭﺍ، ﺷﺎﻣل
اﻓﺮﺍﺩ ﺻﺎﻟح ﻮﻏﻴﺮﺻﺎلح
کرﺩ ﻩﺑﺮﺍﻯ هرﺩﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻔﺎﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ ﺒﺮﺍﻯ
اﻓﺮﺍﺩ ﺻﺎﻟﺢ،
ﺍﻳﻥ ﺒﻠﺎﻳﺎ ﻳﺎﺩ
ﺍﻭﺭ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﻭﻧﻴﺰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﻓﻴق
کسب ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ،
ﺩﺭ تن ﻮﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭح
اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻤﺎم
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﻫﺴتی
ﻴﻮﺳﻴﻠﻪ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
هرﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻓﮑﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻌﻤﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯگرﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﻴﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺍﺭﺍﻣﺶ ﺧﻴﺎلی
ﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻦ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺑﻠﺎﻳﺎ،
ﻭﺻﺒﺮ ﻭ ﺍﺩﺭﺍک
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺮﺍ، ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺍﺧﺮﺕ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﻮﺭﺍ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﺎﺩﻯ،ﻭ ﻳﺎ ﻟﺬﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ( ﻟﺬﺕ
ﻭ ﻧﻌﻤﺖ) ﺍﮔﺮﺍﺯحَدّیﺒﮕﺬﺭﻧﺪ،
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﻓﺎﺳﺪﻭﺧﺮآب ،ﻭﻣﻐﺮﻭﺭ
ﻭ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﮔﻨﺎﻩ
و فساد روان ﻤﻴﺴﺎﺯﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﺑغیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ) یک ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﺑﺮﺍﻯ عمل ﺧﻴﺮ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ،
ﻭﺍﻧﻔﺎق اﻧﻬﺎ
ﻓﻮﺭﺍ ﻭﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ
.ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺎﻝ ﻭﻳﺎ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ، ﻭﻳﺎ
ﻟﺬﺕﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺧﻴﺎل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ
نیز هستند. ﻟﺬﺍ
ﺑﺪﺍﻥ ﻨﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﻓﻮﺭﻯ،
ﻭ ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ ﺩﺭﺩﻋﺎﻯ
ﻄﻠﺐ ﺧﻮﺩ رﺳﻴﺪﻩ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﻨﻌﻤﺘﻬﺎ ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﻐﺮﻭﺭ، ﻭخواب
آﻟﻮﺩ ﺩﺭﻋﻘﻞ ﻭﺍﺩﺭﺍک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻫﺮ ﻓﺴﺎﺩ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ، ﺁﻧﻬم
ﺒﻨﺎم ﺨﺪﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭘس ﺩﺭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺼﺎﻟح
ﻮطالح ﻏﻴﺮﺻﺎﻟح
ﺪﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ الهی
ﺒﻨفع ﺼﺎﻟح ﻮﻏﻴﺮ
ﺻﺎﻟح هست. ﺍﻣﺎ
(ﻃﺎﻟﺤﺎﻥ غیر ﺻﺎﻟﺢ)ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑان
هستند، ﮐﻪ ﻣﺬﻫﺒبی
ﻤﺘﻌﺼﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭﺑﻠﺎﻳﺎ ﻣﺎنع
اﺯﮔﻨﺎﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎلی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﺳﻠﺎﻣتی اﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻘﻮل ﺪﺭﻭﻳﺸﺎﻥ،ﻭﻗتی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐسی ﺮﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ،
حتی اﮔﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻮ ﻓﺎﺳﺪ ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭﻓﺘﻨﻪ ﻭ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭلی
ﺒﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ،
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
،ﻭﺑﺮﺍﻯ غیرﺳﺎﻟک
ﻤنع ﻮ ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
اﺯﮔﻨﺎﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﻫﺮ
ﮔﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﮐسی
غضب ﮐﻨﺪ ،ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﺑﻮﻯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎغعی ﺪﺭ
ﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ اﻭ ﻣﻴﺪﻫﺪ
،ﮐﻪ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺟﻬﻨم
ﭙﺮﻭﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺎﻣﻴﻥ
ﺴﻮﺧﺖ ﺟﻬﻨم آﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤسخ آﻣﻴﺰﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭﺍﻧﻭاع ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎ،
ﺻﺎﻟﺤﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﻤﺘﻮﺟﻪ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺍﻳﻥﺒﻠﺎﻳﺎ ﺗﻮﺟﻪ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺭفع ﺒﻠﺎﻳﺎ ﮐﻪ
ﺭﺃﻓﺖ الهی اﺳﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﺎﻥگوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺻﺎﻟﺤﺎﻥ الهی ﺸﺪﻩ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
بقول قرآن ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻥ ﻘﺒل از مَرگ
اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ، ﺍﻳﻦ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺍعمّ اﺯ ﻣﻨﮑﺮﺧﺪﺍ
ﻭﻳﺎ ﻣﻨﮑﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
سلوکی ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﭼﻬﺎﺭﺟﻬﻨﻢ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﮐﻪ ﺩﻭ
ﺟﻬﻨم اﻥ ﺨﺎﺹ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻫم اﮐﻨﻮﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﺟﻬﻨﻢ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺩﺍغ ﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻨفع اﺑﺪﻳﺖ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﭙس ﺍﺯ مَرگ
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﺭﺍﻡ ﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﺪﻭ ﺟﻬﻨم ﺒﻌﺪﻯ
آﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﻭﺟﻬﻨم ﻔﻮﺭﻯ
ﻮﻗﺒلی اﻧﻬﺎ ﺳﺮﺩ
ﺗﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﻣﺘﺮ،
ﻭﺯﻧﺪگی ﭽﻮﻥ ﺸﺎﻫﺰﺍﺩﮔﺎﻥ
ﻮثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ ﻮﻟﺬﺕ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺩﻭ ﺟﻬﻨم
ﺒﻌﺪﻯ آﻧﻬﺎ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﺩﺭ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍنی
ﺮﻭح ﺪﺭ ﺍﺷﻌﻪ
دون قرمز ﺳﻮﺯﺍﻥ
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﻭﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎهاﻯ
ﻤسخ ﺁﻣﻴﺰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺪﺭ ﺟﻬﻨم ﭽﻬﺎﺭم
آﻧﻬﺎ ﺑﺠﻬﺎﻥ،
ﻣسخ عمیق   ﺗﺮ ﻧﻮعی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺯﻧﺪگی
ﭙﺮﻋﺬآب ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺣتی
ﺒﻠﺎﻳﺎﻯ ﺠﺴمانی
ﻨﻴﺰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺼﺎﻟح
ﻮﻃﺎﻟح ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺻﻠﺎح هرﺩﻭﻯ آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﻮﺧﺘﻥ
ﻮﻏﺮﻗﺸﺪﻥ ﻮﻫﺮﺣﺎﺩثه
ﺍﻯ ﻄﺒﻴﻌﻰ ،ﺻﺎﻟﺤﺎﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺪﻧﻴﺎ،
ﻭﺍﺯ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻭﺗﺤﻤل
ﺴﺨﺘﻴﻬﺎﻯ اﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ
(ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ ﺑﺪﻧﺒﺎل ﻮﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ) ﻭ ﻓﺎﺳﺪﺍﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ، ﺟﻠﻮ
ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭح
ﻮ ﮔﻨﺎﻩﮐﺎﺭﻯ
آﻧﻬﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺘﺎﮐﻴﺪ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺼﺮّﻑ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ)
ﺧﻴﺮ ﻭﻧفع ﺒﺮﺍﻯ
(همه ) ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﻟﻴل ﺘﺪﺑﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ (ﺣﻮﺍﺩث ﻣﺮگ
اﺧﺮﻳﻥ اﺯﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ هرﮐس ،ﺍﻭﻟﺎ
ﮐﻪ ﺿﻤﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻓﺎﻳﺪﻩﻫﺎﻯ
اﺣﺘﻤﺎلی اﻧﺠﺎم
ﻨﮕﺮﻓﺘﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩ.ﻭثاﻧﻴﺎ، ﺍﮔﺮ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻔﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ هرﮐس
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﻮﻣﻘﺎم ﻨﻮعی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﺯﻭﺩﺭس
ﺍﻳﻥ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﻨفع ﺠﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
اﺯﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭح اﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
اﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻮﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺒﺮﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ،ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻮﻭﻇﻴﻔﻪ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﻭﺍﺻل ﺮﻧج
کمتر ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺣتی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
غیر ﮐﺎﻣل اﮔﺮ ﺩﺭ
ﺑﻮﺩﻥ ﺨﻄﺮ (ﺗﻮﻗﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﻭﺍﻏﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭحی
ﻮﻣﺮگ ﻨﺠﺎﺕ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺪﺑﺨﺖ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ،
ﻭﺑﺎ ﻋﻤﺮ ﺩﺭﺍﺯ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺳﺮﺷﺎﺭ
ﻣﺎلی ﻮﺟﺴمی ﻮﺫﻫﻨﻰ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮﺑﻐﻮﻏﺎئی
اﺯ ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ ﻭﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻮ ﺳﻮﺧﺖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﻭحی ﻮﻋﻘلی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻭ
ﺷﺘﺎﺏ ﺩﺭ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ،
ﺩﺭکم عقلی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ ﻮﻋﺎﺩﺕ
ﺑﻠﺬﺕ ﻭﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
اﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﮐﻪ ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﺰّﻩﺍﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﭙﺮﺳﻨﺪ.
ﭼﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﺮﺩم
ﺼﺤﺒﺖ ﻭﻧﺼﻴﺤﺖ
ﺸﻮﺩ، ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ
ﺗﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻨﺪﻫﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﺳﻠﺎﻣتی ﻮ ﺩﺭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﺎﺟﺮ ﺩﺭﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻤﺒﺎﻟﻐﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺼﺎﻟح ﺴﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ کوﺷﺶ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻟﺴﺮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﺣﺎﻟﺖ ﻓﺰﻭنی
گناه، ﻭ ﺳﺮﺩﻯ
اﺯﺗﻠﺎﺵ، ﺩﺭ ﺭﻓﺎﻩ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﻭ ﺍﺭﺍﻣﺶ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭلی
ﺒﻠﺎﻳﺎ ﻭﺣﻮﺩث
ﻃﺒیعی ﻤﺎنع ﺸﺪﻩ
ﻭﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﻭﻧﻈﺮﮐﻪ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺨﺪﺍ ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﻣثبت
تکاملی ﺍﻭ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﭼﻮﻥ ﻤﺮگ ﻮ ﻓﻨﺎ،
ﻭﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍئی ﻤﻴﺒﻮﺩ،
ﻣﻴﺒﺎﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺟﺎﻭﻳﺪ
ﻣﻴﺒﻮﺩ. ﻭﻣﺼﻮﻥ
اﺯ آﻓﺘﻬﺎ ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻣﻴﺸﺪ. ﻭلی ﺒﺎﻳﺪ
ﻫﺪﻑ ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻥ
ﺮﺍ ﺩﻳﺪ. ﺍﮔﺮ ﻫﺮﮐس
ﻭﺍﺭﺩ ﺩﻧﻴﺎ ﺷﻮﺩ
ﻭﺧﺎﺭج ﻨﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﻧﻤﻴﺮﺩ، ﺯﻣﻴﻥ
ﺘﻨگ ﻮﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻐﺬیة
ﮐﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻨﻴﺰ ﺭﻗﺎﺑﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺎﻧﻪﻫﺎ
ﻭﻣﺰﺍﺭع ﺒﺨﻮﻥ
ﺮﻳﺰﻯ کشیده ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺘﻮﻟﺪﻫﺎﻯ
ﺒﺪﻭﻥ ﻤﺮگ ﻮﺍﮔﺮﻫﺮﮐس
ﻣﻄﻤﺌﻥ گرﺩﺩ،ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧمی ﻤﻴﺮﺩ،
ﺑﻬﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ
ﻗﺎنع ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻋث ﺧﺴﺘگی
همگی اﺯ ﺯﻧﺪگی
ﻤﻴﺸﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺎل
ﺨﻮﺭﺩﮔﺎﻥ که ﺧﺴﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺗﻤﻨﺎﻯ ﻤﺮگ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﺍﮔﺮ ﻣﺮگ
ﻨﺒﻮﺩ، ﺗﻮﻟﺪ
هم ﻨﻤﻰ ﺑﺎﻳﺴﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی ﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺒﺸﺮ ﺍﺯ ﺍﺯل
آمﺪﻩ ﻭﺗﺎ ﺍﺑﺪ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪﻧﺪ. ﻭﻧﻮﺑﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﻧﺒﻮﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻣﺮگ ﻨﺒﻮﺩ،
ﺩﺍﻭﺭﻯ اعَمّاءل
ﺒﻄﻮﺭﺷﺨصی ﻴﺎ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﻭ ﻳﺎﺣﺘﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧمی ﺪﺍﺷﺖ. ﻭﻫﺮﮐﻪ
ﺑﺪ ﻳﺎ ﺧﻮبی ﻤﻴﮑﺮﺩ،
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍتی
ﻨﺪﺍﺷﺖ. ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺧﻮﺏ ﻭﺑﺪﻯ هم
بی ﻤﻌنی ﻤﻴﺸﺪ.
ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ ﺯﻧﺪگی
ﺨﺎﻟﻰ ﺍﺯﻣﻌنی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻳﺪ. ﻭ ﻧﻈﺎم
ﻔﻌﻠﻰ، ﻋلی ﺮﻏم
ﺒﻠﺎﻳﺎ ﻭﻣﺮﮒ ،ﺑﺎﺯ
ﻣﻌنی ﻮ ﺍﺳﺘﺎﺩﻟﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻮﺟﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﺍﺯ ﻃﺮفی
آﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﻌﻘل
اﻳﺪﺁل رﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﺑهستی
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻧﻈﺎمی
ﺪﻳﮕﺮﻯ اﺯ(ﺯﻧﺪگی
ﻮ ﻭﺟﻮﺩ) ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻣﺮﺗفع
ﻤﻴﺸﺪ ،ﺗﺎ ﮐسی
ﻤﻠﻮل ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﻳﺪ
ﻭ ﻃﺎﻟﺐ ﻣﺮگ ﻨﻤﻴﺸﺪﻧﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﺑﺎﻗی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ.
ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎل ﺪﺭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﻧﺪک ﻤنع اﺯ ﻓﺴﺎﺩ
ﻓﺮﺩﻯ ﻮﺟمعی هست
. ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﺪ ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ (ﭼﻨﺎﻥ
ﺨﺪﺍﺋﻴﮑﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﺪ
ﻫﺴﺖ) ﺍﻳﻥ ﺒﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻣﺎنع اﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺸﺪ،ﺗﺎ
ﻣﺰﺍﺣم هم ﺪﺭﻣﺴﮑﻥ
ﻮﻏﺬﺍ ﻧﻤﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﭘﺎﺳخ آﻧﻬﺎ ﺍﻳﻥ
ﺒﻮﺩ، ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺍﻳﻥهمه
ﺧﻠﺎﻳق ﻤﻴﺸﺪ،
ﺗﺎ ﺍﺯ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ( ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی ﻮﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻨﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻫﻤﻪ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﻋﺪﻩﺍﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺣﺘﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ، ﻭﺑﺨﺎﻟﺖ
ﻭﻃﻤﻊ (ﻣﻮﺟﻮﺩی)
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﺒﻮﺩ، ﺍُﻧس ﺩﺭﺧﻮﻳﺸﻴﻬﺎ
ﻭ ﻧﺴﺒﺘﻬﺎ ﺑﻬﻢ،
ﻭﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺷﺪﺍﺋﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭﺩﻟﺸﺎﺩﻯ
ﺰﻧﺪگی ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﺒﻮﺩ. (ﺗﮑﺎﻣل ﺘﺪﺭّج
ﻮ ﻣﺪﺍﻭﻣﺖ ﺍﺑﺪﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺪﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﺨﺘﻢ
ﺷﻮﺩ، ﺗﮑﺎﻣل ﻤﻄﻠق
ﻮﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺎﻳﺪ ﻧﺼﻴﺐ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ، ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ،
ﻭﻳﺎﻫﺮ ﻧﻈﺎمی
ﺪﺭﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﻫﺴﺘﻰ
،ﺑﺮخی ﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺪﻫﺪ، ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺭﺍ ﺗﮑﺎﻣل ﻨﺪﻫﺪ.ﻣثلا
ﻓﻘﻄ ﺴﻔﻴﺪ ﭘﻮﺳﺘﻬﺎ
حَقّ ﺘﮑﺎﻣل ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. (ﺗﺪﺭّﺝ)
ﺗﮑﺎﻣل لاﺯم ﺪﺍﺭﺩ،ﻭ
(ﺗﮑﺎﻣﻞ) ﺗﺪﺭج ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﺗﺎ ﺍﻧﻮﺍع ﻤﺘﻮﺍلی
ﻮﺣتی ﻔﺼﻮﻝ ﻧﻮعی
ﻤﺘﻮﺍلی ﺪﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ، ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮ
ﻧﻮع ﻨﻴﺎﺯ ﺑﻤﺮگ
اﺯ ﻧﻮﻉ ﻗﺒﻠﻰ،
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭﻧﻮع
ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﻟﺎﺯم
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﮐسی
هم ﺒﺪﻟﺎﺋلی ﻤﺤﺮﻭم
اﺯﺗﮑﺎﻣل گرﺩﺩ،
ﻭﻳﺎ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ ﺳﺮﻣﺴتی
تی اﻭ،ﺑﺎﻋث ﻋﺪم
ﺘﮑﺎﻣل ﻨﻮعی ﺮﻭح
ﺨﻮﺩ ﮔﺮﺩﺩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﺎﻧﺴﻬﺎﻯ ﻤﺠﺪﺩﻯ
ﺪﺭ ﮐﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ ،ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ کنده ﺁﻥ
ﺤتی اﮔﺮ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻥ ﻨﻮﻋﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻴک ﺮﻭح اﻧﺴﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟک ﻮ ﺑﺎ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻩ. ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی ﻮﻏﻴﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ، ﺗﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭﻭﺍﻥ ﭙﻴﺶ
ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺒﺎﺯ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻄﺮح ﻤﻴﮑﻨﺪ
که ﺍﮔﺮﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺨﺪ
ﺍﻭﻣﺨﺎﻟﻒ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻭ، ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﺍﻳﻥ
ﭽﻪ ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ
.ﮐﻪ ﻣﺮﺩم ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺒﻬﻢ ﺳﺘم ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﻴﻥ
عزّﺕ ﻫﺎ ﻭ ﺫﻟّﺖ
ﻭﺭﻧج ﻤﻴﺒﻴﻨﻴﻢ. ﻣثلا
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺼﺎﻟﺤﻰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﺑﺘﻠﺎ،ﺑﻴک
ﻔﺎﺳﺪ ﻭﻇﺎﻟمی
ﺪﺍﺭﺍﻯ اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﮔﻨﺎﻫﻰ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻓﻮﺭﻯ ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻭﻋﺪﻩ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﺧﺮﺕ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺪﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ ﺒﺪ،ﺻﺎلح
ﭙﺮ ﺭﺯق ﻮ ﻃﺎﻟح
ﻮﻓﺎﺳﺪ ﻣﺤﺮﻭم
ﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﭘﺎﺳﺦ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ،
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻓﺮﺩﻯ ﺒﻮﺩ، ﻧﻘﺶ
ﺍﺣﺴﺎﻥ (ﻳﺎ ﺗﺤﺴﻴﻥ
ﻮﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭح ﻮﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ) ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻭلی اﻳﻨﻚ،
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﻨﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ،ﺑﺮﺍﻯ
عمل ﺼﺎﻟح ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ،
ﺑﺎﻣﻴﺪ ﻭﻋﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺍﻥ
ﺼﻮﺭﺕ، ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﭼﻮﻥ ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ ،ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻋﺼﺎ ﺳﻮق ﺪﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ثوآب ﻭﻋﻘﺎﺏ (ﺑﻤﻌنی
ﺪﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ
اﻥ، ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻓﺘﻥ
ﺒﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻳﺎ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ) ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﺍﻃﻤﻴﻨﺎنی ﻨﺒﻮﺩ
(ﻋﻘﺎﺏ ﻭثوآب ) ﻓﻮﺭﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻨﻴﺮﻧگ
ﻮﺣﻴﻠﻪ ﻣﻴﮑﺸﺪ،
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﺵ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ
ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻧﺸﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﻨﮑﻨﺪ
ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ ﻧﻴﺰ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ(ﻋﻘﺎﺏ)
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻤﻘﺎم
ﺮﻭحی ﺒﺎﺷﺪ، ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺭﻭح اﻭ
ﺑﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺮﻭﺩ.ﻭﻳﺎ
ثوﺍبی ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﻨﻮع
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺒﺮﻭﺩ. ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺗأﺧﻴﺮ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ،
بیشتر ﺑﻨفع اﻧﺴﺎﻥ،
ﻭ ﺩﻟﻴل ﻤﺼﻠﺤﺖ
ﺩﺍنی ﻮﺣﮑﻤﺖ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﺪﺑﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻓﻮﺭﻯ
ﻮﻏﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻤگی ﺒﺮﺍﻯ
ﻨفع ﺮﺯق ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺭﻓﺎهی ﻤﻴﮑﻮﺷﻴﺪﻧﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻮ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺩم اﺯﺗﺮس ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻓﻮﺭﻯ گناﻩ ﻧﮑﻨﻨﺪ،
ﻳﻌﻨﻰ ﻳﻘﻴﻥ اﺯﺧﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ ﭼﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ آﺧﺮﺕ
ﻭﻳﺎ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺪﺍﺋم ﺒﻌﺪﻯ ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ (ﻳﻌنی
ﭙﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﻓﻮﺭﻯ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺗﮑﺎﻣلی ﺮﻭحی
ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ ابدﻯ
،ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
فرشته گونه ﭙﺮ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻋﻘلی
ﻮ ﺟﺴمی ﻮﺭﻭحی ﻮ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ)
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻥ
اﻣﻮﺭﻏﻴﺮﻣﺎﺩﻯ،
ﺩﺭثرﻭﺕ ﻳﺎﻋﻘل
ﻮ ﻳﺎ ﺩﺭﻋﺎﻓﻴﺖ
ﻭ ﺑﻠﺎ، ﻫﻤﻴﺸگی
ﻮ ﻗﺎﻋﺪﻩﺍﻯ
ثاﺑﺖ ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺧﻴلی
اﺯﺻﺎﻟﺤﺎﻥ هستند،
ﮐﻪ ﺭﺯق ﻤﺎﺩﻯ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍتی
ﺪﺭ ﻣﺤﻴﻄ ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺿﻤﻨﺎ ﺍﻳﻥ ﻔﮑﺮ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺧﻴّﺮ ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻣﺤﺮﻭم هستند.
وﻓﺴق ﻮﻓﺴﺎﺩ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧد
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﺻﻠﺎح ﻮﺳﻠﻮک
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣتی ﻤﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﻓﺎﺳﺪﺍﻥ
ﺪﺭ ﻃﻐﻴﺎﻥ ﻮﻓﺴﺎﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﭼﺮﺍ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ (ﺗﻌﺠﻴل
عقاب باز ﻃﺮﻑ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
عقاب ﺑﺎ ﻓﺮﺍﺩﻧﻴک
ﻨﻔس ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍئی
هست، ﭘس ﺍﻟﺂﻥ ﭽﺮﺍ؟
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮑﻨﺪ.ﻏﺎﻓﻞ ﺍﻳﻨﮑﻪ،
ﺍﻳﻥ ﻤﻬﻠﺖ ﺯﻧﺪگی
ﻮﺳﺮﻧﻮﺷتی ﺘﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻃﻮل عمر
بشرﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ حَقّ آﻧﻬﺎ،ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﺘﮑﺎﻣلی
آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ پس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺮگ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ (ﻣﺮﮔﻬﺎﻯ
ﻤﺘﻮﺍلی ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﭼﻮﻥ گذﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ، ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ، ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻣﻴﻤﺮﺩﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨفع آﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﻣُﺮﺩﻥ آﻧﻬﺎ ﺑﺪﺑﺨتی
آﻧﻬﺎ، ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺍﻏﺘﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﺠﻬﻨم ﺨﻮﺩ
ﻭﮔﻮﺩﺗﺮ ﮐﺮﺩﻥ
گوﺭ، ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺒﺪﺗﺮ ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺼﺒﺮ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺍﺯ ﺍعَمّاءل
ﻔﺴﺎﺩ، ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﺍﻥ ﺪﺭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺻﻠﺎح
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺗأﺧﻴﺮ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻥ ﺘﺎﺧﻴﺮ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻧﻪﺩﺭﺳتی ﻴﺮﺍﻯ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﻭﻧﻪ ﺿﻌﻒﺍﻧﻬﺎ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺩﻟﻴل ﺒﺮﺍﻯ
عدم ﻮﺟﻮﺩ ﻣﺪﺑﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. (ﻋﻤﺮﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻓﺮﺻﺖ ﺣﻴﺎﺕ،
ﻓﺮﺻﺖ ﺗﻮﺑﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺍثاﺭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻘﺒلی
ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭح
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﻭﻓﮑﺮ ﻭﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ. ﻭﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﻮﺑﻪ، ﺑﺮﺍﻯ (ﺗﻮﻗﻒ
ﺧﻄﺎ) ﻭ(ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺨﻄﺎﻫﺎﻯ)
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﺍﻳﻥ ﺼﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺪﻳﺪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﭽﻪ ﺍﺭﺯﺷﻰ، ﻭﻣﻮﺟﺐ
ﭼﻪ ﺷﺎﺩﻣﺎﻧﻰ ﺳﺎﻟک
ﺘﺎﺋﺐ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺑﺎﺩﻟﺎﺋلی
که ﺑﺮﺍﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺖ،
ﭘس ﺍﮔﺮ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
(ﺍﻫﻤﺎل ﻴﺎ ﺑﺤﺎل
ﺨﻮﺩ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻯ)
ﺻﺎنع اﺯﻣﺼﻨﻮﻉ
ﺧﻮﻳﺶ، ﺣﺘﻤﺎ ﻳﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮﻋﺠﺰﺍﻭ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻳﺎ ﺟﻬل
ﻮﻳﺎ ﺷﺮﺍﺭﺕ ﻭ ﺑﺪ
ﻏﺮضی اﻳﻥ ﺼﺎنع
اﺳﺖ، ﮐﻪﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ
علل ﺪﺭﻣﻮﺭﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﺎل اﺳﺖ(ﭼﻪﻋﺠﺰﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻣﻮﺭ ﺟﺰﺋﻰ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦﻫﻤﻪ ﺍعَمّاءلی
که اﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ
ﻭﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﭼﻪ ﺟﻬلی
ﺒﻌﺪﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ همه
ﺗﺪﺑﻴﺮﻫﺎﻯ ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯﻟﻰ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺍﺯﻋﺪم ﻤﺎﻧﻨﺪﻯ
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ
ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔت ﮐﻨﺪ.
ﻭﭼﻪ ﺷﺮﺍﺭﺕ ﻭﺑﺪ
ﺟﻨسی ﻮﺳوء ﻨﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺪﻫﺪ ﻧﻌﻤﺖ
ﺍﺳﺖ، ﺣتی ﻮﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺒﺮﺩ، ﻭﺟﻬﻨﻤﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺠﺪﻳﺪﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﺎﺩﺍم که ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺁﻥ ﺒﻬﺮﻩﻫﺎﻯ ﺑﺎ
ﺍﺭﺯﺵ ﺗﺮ ﻭ ﺧﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻋﺎﺟﺰ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﻳﻨش
هاﻯ عجیب ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭﺟﺎﻫل که ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻴﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺍﺻﻠﺎح ﺨﻄﺎ
ﻭ ﻋﻴﺒبی کند ﻭ ﺷﺮﻭﺭﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﭼﻨﻴﻥ
کند .ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻄﺮﺯ ﻓﮑﺮ،
ﺧﻮﺩ ﺩﻟﻴلی ﺒﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺎﻟق ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﺷﺮﺍﺭﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻳﻥ ﺒﻮﺩ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺻل ﺨﻠﻘتی هم ﻨﻤﻴﮑﺮﺩ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﺒﺪﻫﺪ،
ﻭﺑﻌﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺣﺴﻥ
ﻨﻴّﺖ،ﺳوء ﻨﻴﺖ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ) ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﮐﺸﻮﺭ، ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺮﻭ ﺳﻴﺎﺳتی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﮐثرﺍ
ﻋﻮﺍم ﻤﺮﺩم ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﺮﻭﺷﻨﻔﮑﺮﺍﻥ
ﺩﺭک اﻥ ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻭﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﭙﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ، ﻭﺍﺯﻋﻠل
ﻮ ﻧﺘﺎیج اﻥ ﺴﺮﺩﺭ
ﻧمی ﺁﻭﺭﻧﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺣتی اﮔﺮ ﻧﺼﻒ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩ،
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﻮﺩ ،ﮐﻪ
ﻓﺮﺽ ﺍﻫﻤﺎل ﻮﺗﺮک
اﺩﺍﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺎﻃل ﺒﺎﺷﺪ (ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺨﺪﺍ ﺩﺭﻋﺼﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻘﺪﺭﺕ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﻨﻰ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻨﮑﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﺷﻮﻧﺪ،ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻫﺴﺖ ﻭﺧﺎﻟق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭلی ﻤﺨﻠﻮق
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺤﺎل ﺨﻮﺩ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺻﻞ ﺍﺯﺍﺩﻯ اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﻘﺎﺋل ﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﻃﻮﺭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺧﺪﺍ ﮐﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﺍﻭﻯ ﻤﻔﻀّﻞ،
ﺩﺭ ﺑﺤث ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻴﻮﻧﺎنی
ﻘﻮﺳﻤﻮس (ﮐﻮﺳﻤﻮس
) ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﺯﻳﻨﺖ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨی ﻨﻈﺎم ﺰﻳﺒﺎ)
ﻭﻟﺬﺍ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪﺟﻬﺎﻥ ﺮﺍﭼﻨﻴﻥ
ﻨﺎﻣﻴﺪﻧﺪ ،ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﺮﺍ ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ
ﻧﻈﺎم ﻮﺍﻧﺪﺍﺯﻩﻫﺎﻯ
ﺪﻗﻴق ﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﺴتی ﺮﺍ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺯﻳﺒﺎئی ﻮنورانیّت
ﻭﺩﺭﺳتی ﻮﺩﻗﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ ﺗﻌﺠﺐ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥﻤﺮﺩم
اﺳﺖ، ﮐﻪﻋﻠﻢ ﻃﺐ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﻳک ﻄﺒﻴﺐ ﺭﺍ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺩﺭﺍﻫﻤﺎل
ﻮﺭﻫﺎ ﺷﺪﻩ ﺑﺤﺎل
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﭼﻘﺪﺭﺟﻬل اﺳﺖ،
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺤﮑﻤﺘﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪ، ﻭ ﻣﻮﺿﻮع
هر ﺣﮑمتی ﺮﺍ ﺩﺭ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ،
ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﺒﺎﻧﺘﻘﺎﺩ
ﻭ ﻣﺬﻣّﺖ ﺧﺎﻟﻖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺟﺎﻯ
ﺘﻌﺠﺐ ﺍﺯ (ﻣﺎﻧﻰ)
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ (مُدّعی
علم اﻟﺎﺳﺮﺍﺭ) ﺷﺪ،
ﻭلی اﻭﺍﺯﺩﻟﺎﺋل
ﻮﺣﮑﻤﺖ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭﺧلق ﻨﺎﺑﻴﻨﺎ
ﺑﻮﺩ. ﭼﻮﻥﺨﺪﺍﺭﺍ
ﺧﻄﺎ ﮐﺎﺭ ﻭﺟﺎﻫل
ﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻭﺍﺯﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﺪﺗﺮ (ﻣﻌﻄّﻠﻪ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﺣﺴﺎس ﺑﺎ ﺣﻮﺍس
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ الهی ﺸﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺣتی ﺪﺭک
عقلی اﺯ ﺍﻣﻮﺭالهی
مُیَسّر ﻧﻴﺴﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺟﺤﺪ
ﻭﺍﻧﮑﺎﺭ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﻭﻭﻗتی ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻋﻠﺖ ﻋﺪم اﺩﺭﺍک
الهی ﺒﻌﻘﻞ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻣﻘﺎم
عقلی ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭﮐﻪ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺪﻳﺪﻥ ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻟﺬﺍ ﺩﻳﺪﻩ نمی
ﺸﻮﻧﺪ.ﻣثلا ﻭﻗتی
ﺴﻨگ ﺮﺍﻣﻴﺒﻴﻨﻴم
که ﺑﺒﺎﻟﺎ ﺑﻬﻮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﺳﻨگ ﺮﺍ
ﺑﺎﺣس ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ،
ﻭلی ﺴﻨگ اﻧﺪﺍﺯ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻋﻘل
ﺪﺭک ﻛﻨﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘل اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺳﻨک اﻧﺪﺍﺯﻯ ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺳﻨگ ﺨﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ
(ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺣﺴّﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻘلی ﻮﺫﻫنی اﺳﺖ،
ﻭﺑﺎﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻫﺮ
ﺩﻭ،ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک عرﻓﺎﻧﻰ،
ﻭﺍﻳﺪﺍل جوئی
اﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺨﻠﻮطی
ﺒﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺣسی
ﻮﻋﻘﻠﻰ می ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﺳﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭح ﻮ ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟک ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎئی
ﺼﺎﺩﻗﻪ ﭘس ﺍﺯﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ، ﻭﺩﺭﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ الهی ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺎﻧﺪ. ﻫﺮﮐﺪﺍم
اﺯ ﺍﻧﻮﺍع ﺒﻴﻨﺸﻬﺎ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎ،
ﻣﻘﺎمی عقلی ﻮﻣﮑﺎﻧﻴزم
ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﻮﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﻃﻔل ﺴﻨگ
ﺒﻬﻮﺍ ﺭﻓﺘﻪ ﺭﺍ
می ﺑﻴﻨﺪ، ﻭلی
اﻃﻠﺎعی اﺯﺳﻨگ
اﻧﺪﺍﺯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻓﮑﺮ ﺳﻨﮕﺎﻧﺪﺍﺯﻫم
ﻨﻴﺴﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻨﮕﺎﻧﺪﺍﺯ
ﻭﻋﻠﺖ ﺍﻳﻥ کاﺭ
ﺍﻭ،ﻭﻳﺎ ﺍثاﺭ ﻭﻧﺘﺎیج
ﺒﻌﺪﻯ ﻮ ﺍﺑﺪﻯ
اﻳﻥ کاﺭ ﺍﻭ ﻣﻄلع
گرﺩﺩ. ﻭلی اﻧﺴﺎﻥ
کامل ﺒﺎﻋﻘل ﺒﺮﺗﺮﺧﻮﺩ،
ﺣتی ﻘﺒل اﺯﺻﻌﻮﺩ
ﺳﻨگ ﺒﺎﺳﻤﺎﻥ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺧﻠﺎل ﺼﻌﻮﺩ
ﻭ ﻧﺰﻭل ﺴﻨﮓ، ﻭﺣتی
ﺒﻌﺪ ﺍﺯﺳﻘﻮﻁ،
ﺳﻨگ ﺮﺍ ﺑﺮﺭسی
کرده ﻭ ﺗأﻣل ﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻧﺘﺎیجی ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﮔﺮﭼﻪ ﻗﺴﻤتی
اﺯ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
اﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ.ﻳکی
ﻤﻮ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﻭ ﻳکی
ﭙﻴﭽش ﻣﻮ، ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
همان ﻥﻤﻮﻯ ﭙﺮ ﭘﻴچ
ﺰﻳﺒﺎ ﺭﺍ، ﺑﺮﮐﺎﺳﻪ
ﺳﺮ مُردهﺍﻯ
که ﺩﺭ ﮔﻮﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
میبیند ) ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﭘس ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍهی
عقل ﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭ) ﺑﮑﺎﺭﺑﮕﻴﺮﻯ.
ﺳﻨﮕﺎﻧﺪﺍﺯﻯ ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ،
ﻭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥاﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ ﺍﺯﺧﺪﺍﻯ
ﺍﻭﺍﺳﺖ، ﻭﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭﻋﻘﻞ،
ﺑﺮخی ﻘﺪﺭﺕ ﺩﺭک
اﻣﻮﺭ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﭘس ﻋﻘل اﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻭﺍﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ، ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﺑﺮ ﺍﻭ، ﻭﺩﻭﺭ ﺍﺯﺻﻔﺎﺕ
ضعیف ﺍﻧﺴﺎنی ﺨﻮﺩﺑﺎﺷﺪ.(ﺑﺎﻭﺭﻯ
یعنی ﺴﺎل که ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠلی الهی ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
اﺳﺖ. ﻭﻣﺤﺪﻭﺩ ﺗﺎ
ﺗﺠلی ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻥ ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ،ﻭﺑﻄﻮﺭ(ﻏﻴبی
ﻮﻧﺪﻳﺪﻩ) ﻭﺍﺭﺩ
ﺳﻠﻮک ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﺗﺎ ﻳﻘﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
بچشم دل ﺒﻌﺪﻯ
را ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺍﻳﻥ عین اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺯ ﺍﻣﻮﺭ،
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍل ﻴک
کامل ﻏﻴﺮﻣﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺒﻴﻨﺪ ﻋﻘل
ﻤﺎﺩﻯ ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺭﺍ ﺣس ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻘل کُلّی کاﻣﻠﺎﻥ
الهی اﺳﺖ، ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺟﻮﺩ الهی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺩﻳﺪﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺸکل ﺘﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺭﻭٴﻴﺎئی ﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻳﻥ ﺤُﺴﻥ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻮﺗﻠقینی ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﺣتی ﺼﺎﺩق اﺑﺪﻯ
ﻮﺑﺎ ﻣﻌﺎنی ﻮﻓﻬم
اﺯ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
می ﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
بی ﻨﻈﻴﺮ ﺭﻭﺍنی
ﻮﺳﻌﺎﺩﺕ ﺗﻮﻓﻴق
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻗﺎﻓﻠﻪﺍﻯ اﺯ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ کُلّی
ﻮﺍﻟﻬﺎمی ﻮ ﻟﺪنی
ﺒﺪﻧﺒﺎل ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻥ اﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺎﻫﺪ ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
امام صادق
ادامه میدهد وﻣﻴﮕﻮﻳﺪ) ﺍﮔﺮﺍﻧﻬﺎ
ﺑﭙﺮﺳﻨﺪ،ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺯ ﺑﻨﺪﻩ ﺿﻌﻴﻒ،
ﻭﺑﺎ ﻋﻘل ﻠﻄﻴﻒ
ﻭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ اﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭ ﺑﺮ ﺍﻭ ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﻳﺎﺑﺪ. ﭘﺎﺳخ اﻳﻨﮑﻪ،
ﺍﻳﻦ (ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺩﺭﺣﺪّ
ﻃﺎﻗﺖ) ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻬﺮﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
که ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ،ﺑﺎﺯ
ﻣﻮﻓق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﻘﻴﻥ ﺒﺮ ﺍﻣﺮ
ﻭنهی الهی کنند. ﻭﻣﮑّﻠﻒ
ﺑﺎﺣﺎﻃﻪ ﺑﺮﺻﻔﺎﺕ
الهی ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪﻫﻴچ
ﭙﺎﺩﺷﺎهی ﻤﻘﺮﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﻗﺎﻣﺖ
ﺍﺳﺖ،ﻳﺎ ﮐﻮﺗﺎﻩ
قد ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﻤﺎﻣﻮﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻄﻪ
ﻭﺗﺤﮑم ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎل ﺒﺎﻣﺮالهی
ﻮﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥگوﻧﻪ ﮐﻪ
ﮐسی ﺒﭙﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺧﻮﺩﺕ
ﺭﺍ ﺑﺮﻣﺎ ﻣﺸﺨﺺ
ﮐﻦ، ﺗﺎ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺗﻮ ﮐﻨﻴﻢ
(ﺗﮑﻠﻴﻒ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ،
ﺩﺭ ﺯﻧﺪکی ﻔﺼل
ﻨﻮعی ﻔﻌلی ﺨﻮﺩ،
ﭼﻪ ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣل
اﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﺑﻨﺪگی
ﺒﻘﺼﺪ سلوک
الهی ﻮﺗﮑﺎﻣﻞ،
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
الهی ﺮﺍ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ،
ﺗﺎ ﺑﺴﺮﺣﺪّ ﺗﻮﺍﻥ
ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﮊﻧﺘﻴک
ﻨﻮعی ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﻤﻪ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺧﻴلی
اﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ
ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
،ﻭﺩﻭﺭﻯ اﺯﺧﻄﺎ
ﻭ ﺩﺭ ﮐﺴﺐ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭثوآب ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯکرﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺸﻮﺩ.ﻫﻴﭽﮑس
ﻣﮑﻠّﻒ ﻧﻴﺴﺖ ﺗﺎ
ﻣﺮﺯ ﻫﺎﻯ ﻨﻬﺎئی
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣﻰ،
ﻣﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﭙﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭلی هرﮐس ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ، ﻭﺗﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺪﺭﺟﻪ ﻃﺎﻗﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺭﺳﻴﺪ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺎﺯ
ﺑﺎ (ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ) ﻭﺩﺭ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﻮﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ،
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﻤﻴل ﺮﺍﻩ
ﺳﻠﻮک ﻮﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺒﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪ ﺍﺯﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ، ﺩﺭﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺟﻌﺖ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭحی ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺭﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ (ﻧﻮﺭ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ)
ﺑﺮﺳﺪ. ﻟﺬﺍﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
غیبی ،ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﺷﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﻣﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ، ﺍﻗﺪﺍم ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﺯ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﭼﻮﻥ هرﮐﺎﻣل
الهی ﻴﺎ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ.
ﻋﻘل ﻀﻌﻴﻒ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺍﺯﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ،
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﻣﺤﺎﺳﻥ
ﻮﺻﻔﺎﺕ الهی ﺘﻘﻮﻳﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻋﻘل ﻤﻔﺖ
ﺑﺪﻭﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘگی
ﻨﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ ﻋﻘل
ﺒﺎﻟﻌﮑس ،ﺩﺭﻋﺪم
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻭﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺍﻥ،ﺑﺰﻭﺍل ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﺑﻌﺒث
ﻭ ﺑﺎﻃل ﻮﺧﻨثی
ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻂ، سلوک
الهی ﺨﻮﺩﮐﻤک ﻜﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺿﺎفی بهدﻑ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﻳﻘﻴﻥ غیبی ﻮ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ،
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﻣﺴﺎﺋل
عرفانی ﻮﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺼﻔﺎﺗﺶ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﭼﻮﻥ اﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ کُلّی،
ﻭﺍﻗﺮﺍﺭ ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺯﺑﺎنی ﺒﻮﺟﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻨﻴﺰ ﺿﺮﻭﺭﻯ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺍﻳﻥ ﺸﻨﺎﺧﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭﺑﺎل ﺠﺎﻥﺎ
آﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻋﺰﻳﺰ ﻭﺣﮑﻴم
ﻮﻏﻴﺮﻩ، ﺩﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻨﺎﺧتی ﻤﺎﻫﻮﻯ
ﺒﺎﮐﻤﻚ ﻣﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﺭﺍ ﮐﻠﻴم
ﺤﺪﻭﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘل ﺒﺸﺮﻯ)
ﻣثلا ﻣﻴﺪﺍﻧﻴم
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﮑﻴم
اﺳﺖ،ولی اﻴﮑﻨﻪ
ﺣﮑﻤﺖ ﺧﺪﺍ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ،ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﺭ ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺒﻴﻨﻴﻢ، ﻭلی
ﻤﺎﻫﻴﺖ ﺍﻧﺮﺍ
نمی ﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ(ﻣثال
ﻮ ﺗﻤثیل ) ﻋﻴﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﺎ، ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﭼﻴﺰﻯ ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮع
ﺤﻴﺎﺗﻰ، ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﻋﻘل ﻮﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻮﻉ ﻣﺘﺠلی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺍﻧﻬم
اﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﭘﺎﮐﻴ
ﺮﻭﺍﻥ ﻮ ﻧﺎ ﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻤﺮﺯ ﻧﻬﺎئی
ﺘﻮﺍﻧﺎﺋﻰ، ﻭﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺑرَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم ﻴﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺒﺮﺳﻴﻢ.
ﻭﺍﻳل ﻮ ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺘﺎﺑﻌﺪﺍ
ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻨﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎن ﺒﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯﻋﺎلم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻴﺎ ﻧﻮعی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﺍﺯﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﻮﻋﻤﻴق
اﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ، ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻟﺎﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﺣﺴﺎس ﻭﻋﻘل
ﻴک ﻨﻮع اﻳﺪﺍل الهی
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﭙﻴﺸﺮﻓتی ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی ﻮ ﺗﻘرَبّ
ﺑﺨﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺭسلوک
الهی ﻮﮐﺴﺐ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺍﺧﻠﺎق
الهی اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻤک ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺟﺎلبی ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﻘﺪﺭﺕﻋﻘلی اﻧﺴﺎﻥ
عاﺩﻯ، ﻭ ﺑﻤﺮﺯ
ﮐﻤﺎل ﻨﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺭ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ(ﻋﻘل
کُلّی ) ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺸﺮ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺭک
ﻮﺍقع اﻳﻥ کماﻟﺎﺕ
ﻧﻬﺎئی اﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻮعی ﻮ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻨﻤﻮﺩ ،ﺗﺎ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻗﺪﺭﺕ (ﺩﺭک
ﻤﺎﻫﻴﺖ ﺻﻔﺎﺕ) ﺑﺮﺗﺮ
الهی ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ، ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺮک
ﺼﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ، ﻭﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ الهی اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺴﺮﺣﺪّ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺍﺧﻠﺎقی ﻮ (ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) ﺩﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﻘل کُلّی اﻭ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺫﺍﺗﻴﺎﺕ الهی
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘل ﻮﺩﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭ (ﺭﻭٴﻴﺎ
ﻭ ﺩﺭ ﻋﺎﻟمی اﻟﻬﻰ)
ﺭﻭح ﺴﺎﻟک ﺒﺪﺍﻥ
ﭙﺮﻭﺍﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺑﻤﻌﺮﺍج ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻫﺮﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ، ﻭﻫﺮﻧﻮع
ﻮﺟﻮﺩ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﻫﺮ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘلی
ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮعی
ﺒﺮﺗﺮ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﻣﮑﺎﻥ ﺸﻨﺎﺧﺖ(ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮﻯ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭلی
هنوﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺫﺍﺗی ﻮ
ﺣﻘﻴقی ﺒﺮﺗﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ ﺒﺴﻮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻧﻈﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﺎﻳﻥ
علّت ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻭَﻫم
ﻮ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻗﺎﺻﺮ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻮﺳﻌﺖ ﻋﻈﻤﺖ ﺍﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ (ﭼﻪ ﺭﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺒﮕﺬﺭﺩ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻳﺎ ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﺑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺪ) ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻴﻥ ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
،ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭلی
ﺪﺭﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﺪّﺕ
ﻧﻮﺭ، ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺪﺭک
ﺬﺍﺕ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻟﺬﺍ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺷﺪﻩ.ﻭ ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘل
ﻮﺗﺼﻮﺭ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺷﻮﺩ.) ﺍﻣم ﺼﺎﺩق
ﺴﭙس ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻣﺘﻌﺪﺩ
،ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ (ماهیّت
ﺍﺗﺸﻴﻥ ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ)
ﺭﺍ ﺫﮐﺮﻣﻴﮑﻨﺪ
،ﮐﻪﻧﻈﺮﻳﺎﺕﻋﻠمی
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ،
ولی ﻤثالی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸم اﻣﮑﺎﻥ
ﻨﻈﺮ ﺩﺭﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﭼﻪﺭﺳﺪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
،ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺪﻳﺪﻥﺒ
ﭽﺸم ﺪل سوم ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ اﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺷﻬﻮﺩ تجلّیات
الهی ﺪﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ (ماهیّت ﻣﺎﻫﻮﻯ)
ﻭﺍﺻل ﻮﺫﺍﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
،ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺧﺎﺹ ﻣﻘﺎم
عقلی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻭﺍﮔﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺴﺘﻮﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ، ﺍﻳﻥ اﺳﺘﺘﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﭼﻮﻥ
اﺧﺘﻔﺎﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﻧﻴﺮﻧگ ﺪﺭﭘﺸﺖ
ﺩﺭﻫﺎ ﻭﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺳﺘﺘﺎﺭ ﺍﺯﻣﺤلّ
ﻠﻄﻒ ﻭﻇﺮﺍﻓﺖ ﻭﺟﻮﺩﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻭﻫﺎم اﻧﺴﺎﻧﻰ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺒﺮﺳﺪ. ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﻨﺎئی
اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺤﺪﻭﺩ ﺑﻔﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎﻯ
ﻤﺸﺤﺺ، ﺩﺭﺣﺪّ
ﺍﻗل ﻮﺣﺪّ ﺍﮐثرﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻨﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺍﻯ( ﻓﺮﮐﺎﻧس
ﻭﺟﻮﺩﻯ) ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ (ماهیّت
ﺍﺗﻤﻰ) ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻭﺟﻮﺩﻋﻮﺍﻟم
ﺸﻬﻮﺩﻯ الهی ﺪﺭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻳﺎﺟﺒﺮﻭﺕﻫﺎ ﺧﻮﺩ
(ﻓﺮﮐﺎﻧس ﻫﺎﻯ ﻈﺮﻳﻔﺘﺮ)
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﭼﺸم
ﺘﻥ اﻧﺴﺎﻥ ﻘﺎﺩﺭ
ﺑﺪﻳﺪﻥ اﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭلی اﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻞ،
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﻭﻋﺮﻭج
ﺮﻭﺣﻰ ﺍﻭ، ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺎﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎﻯ
ﻈﺮﻳﻒﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﻴﻨﺎئی ﻮﭼﺸمی
اﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭﮐﻨﺘﺮل
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻧﺮﻓﺘﻦ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﺷﺮﺍﻳطی ﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﻴﺖ ﮐﺮﺩ،ﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺠلّی الهی ﺩﺭﺍ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻫﺮ
(ﻧﻮع ﻤﺎﺩﻩ) ﻳﻚ (ﻧﻮع
اﺣﺴﺎﺳﻰ) ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻣثلا ﺣﻮﺍس ﺑﺸﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﻮﺍ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ.ﻭلی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺣسّﮐﻨﺪ،ﺍﮔﺮﻣﺎﺩﻩﺁﻥﺮﺍﻧﻤﻴﺒﻴﻨﺪ،
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﻟﻴل بر
ﻮﺟﻮﺩ ﺁﻥ ﻮﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺎﺩﻳﮕﺮ ﺍﺗﻤﻬﺎ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﺩﺭﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺤﻮﺍسی
ﭙﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ، ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎس
ﺑﻴﻨﺎئی ﺨﻴلی
اﻣﻮﺭ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻮﺍ
ﻭ ﺍﺗﻢ، ﻭﻳﺎ تجلّیات
ﺑﺮﺗﺮﻯ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺎم ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ، ﺍﮔﺮ ﺑﻔﺮﺽ
ﺑﺸﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﭼﻴﺰﻯ
اﺯﺍﻥ ﻨﻤﻴﻔﻬﻤﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﻔﻬﻤﺪ،
ﺑﺎﺯ فهم ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﻣثل ﺗﺒﺪﻳل
ﻨﻮﺭ ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ ﺒنَفس،
ﺑﻨﻮﺭﻯ ﺪﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﻗﺎﺑل ﺪﻳﺪﻥ ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻧﮓ ﺑنَفس ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻌنی ﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻣﺎﺭﻧگ ﻤﺎﻭﺭﺍﻯ
ﺒنَفس ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩﺍﻳﻢ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺮﻧگ ﺒنَفس
ﺩﻳﺪﻩﺍﻳﻢ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﺭﺗﺠلی ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻤﻰﺑﻴنیم ﻤﻌنی
اﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩﺍﻳﻢ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﻣﺒﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،
ﺍﮔﺮ ﺑﭙﺮﺳﻨﺪ ،ﭼﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻟﻄﻴﻒﺗﺮ (ﺩﺭ ماهیّت
ﻣﺎﻫﻮﻯﺨﻮﺩ) ﻧﻤﻮﺩ،
ﺑﻤﻌنی اﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻟﻄﻴﻒ ﺑﺎﺷﺪ
(ﻣﺎﻫﻴتی ﻀﻌﻴﻒﺗﺮ
ﻭ ﺭﻗﻴﻘﺘﺮ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺑﺸﺮی ) ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺩﺍﺷﺘﻥ
لاﻳق ﻭﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ
ﺑﺎﻳﻥ
ﻤﻌﻨﻰ،
ﮐﻪ
ﺑﮕﻮﺋﻴمک
ﻤﺨﺪﺍﻭﻧﺪﻣﻮﺟﻮﺩﻯﺠﺪﺍ
ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﭼﻴﺰﻯﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﻟﻄﻴﻒ
ﺑﻮﺩﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﺯ(ﻣﺎﺩﻩ ﻋﺪم ﻤﺎ
ﺳﻮﺍﻩ) ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺻل ﺬﺍﺕ
الهی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
که ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق ﺒﺮﺳﻨﺪ،
ﻳﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻭ ﻭﻳﺎ
ﺍﻭ ﺷﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ (ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺪﻭﻡ)
ﺩﺭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻣﺎﻫﻴتی
گرﺩﻧﺪ. ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ
الهی چه رسا
بهاهوت خداوند
هو ﺒﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺭﺳﻴﺪﻥ، اﻭل ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ اﺑﺪﻯ ﺒﺎﻳﺪ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩ. ﺗﺎ
ﮐسی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ عبور ﺗﮑﺎﻣلی
کند ﺑﻌﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
(ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻡ ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ) ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄلق ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،ﻭلی
ﺘﺠلی اﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﻭﺭﺍ
(ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ) ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻭلی
ﺒﺎﻳﺪ ﻣﺎﻫﻴت
عدمی ﺒﻴﺎﺑﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق ﺒﺮﺳﺪ. ﺍﻧﮕﺎﻩ
(ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻋﺪم
ﺸﺪﻩ) ﺑﺎﺯ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﻧﻬﺎﻳﺘﻬﺎ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﺷﺒﻪﻋﺪم
ﻮﻣﻄﻠق ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﺧﻮﺩﻯ اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎقی ﻨﻤﻴﻤﺎﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق ﻘﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﺗﺎ ﺫﺍﺕ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄلق
ﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻭﻣﻮﻓق
گرﺩﺩ. (ﻟﻄﻒ) ﺧﺪﺍ
ﺗﺮﺣم ﺪﺍﺋم ﺒﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،ﺣتی
اﮔﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﻄﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ (ﻧﺮﻣﺶ ﻣﺎﺩﻯ)
ﺫﺍﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﮐﻪ( ﻣﺎﺩﻩ ﻋﺪم ﻤﺎ
ﺳﻮﺍﻩ) ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻄﻒﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﻥ ﻤﻌﻨﻰ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪ، ﺑﺮﺣﺴﺐئرجه
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘگی
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺒﺎﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﻥ ﺘﺠلی
الهی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭ (ﺍﻳﻥ همانی ) ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ،ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺎﻭﺭﻋﻘلی کرﺩ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻭ ﺟﺪﺍ ﺍﺯﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﻣﺘﻌﺎلی ﺒﺎﺷﺪ.ﭘﺎﺳخ
اﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﺷﻴاء ﺒﭽﻬﺎﺭ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﺳﺖ. ﻧﺨﺴﺖ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﺻل اﻭ ﻫﺴﺖ ﻳﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺩﺭ
ثانی اگر ﻫﺴﺖ،
ﺫﺍﺕ ﻭ ﺟﻮﻫﺮ (ماهیّت
ﻣﺎﺩﻯ) ﺍﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﻮم اﻳﻨﮑﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ، ﻭﭼﻪ
ﺻﻔﺎتی ﺪﺍﺭﺩ، ﻭﭼﻬﺎﺭم
که ﭼﺮﺍ ﭼﻨﻴﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﺑﭽﻪ ﻋﻠﺘﻰ.
(ﺍﺻل ﻤﻮﺟﻮﺩﻳﺖ،
ﻭماهیّت ﻭﺟﻮﺩ،
ﻭکیفیّتﻭﺟﻮﺩﻯ
آﻥ، ﻭﻋﻠﺖ ﻭﺟﻮﺩﻯ
اﻭ ﭼﻴﺴﺖ. ﻭﭼﺮﺍﺍﻣﺪﻩ
ﻭﻫﺴﺖ، ﻭﭼﻪﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﺨﻠﻮق
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪﻫﻴﭻ
ﻳک اﺯﺍﻳﻥﻤﻮﺍﺭﺩ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﺍﺯﺧﺎلق ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻓﻘﻄ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ.
(ﻋﻠم اﻟﻴﻘﻴﻥ ﻴﺎ
ﺑﺎﻭﺭﻯ غیبی ،ﺗﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ،
ﻭﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻓﻬم ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
او ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺎﻫﻮﻯ،
ﻳﺎ کیفیّت ﻭﻋﻠﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ اﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ) ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺎهی
اﺯ( ﮐﻨُﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ) ﻭﻳﺎ( ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻣﻄﻠﻖ) ﺍﻭ ﻣﺤﺎل
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﻋﺎﻟک
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺧﻮﺩ،
ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻥ اﺳﺖ، ﻭﻳﺎ
ﭼﺮﺍ ﺁﻥگوﻧﻪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ، ﺩﺭحَقّ
ﻤﺨﻠﻮق ﻨﻴﺴﺖ ﺗﺎﭼﻨﻴﻥ
ﺒﭙﺮﺳﺪ(ﻫﻴچ ﭙﺎﺋﻴﻥ
ﺘﺮﻯحقّ ﭽﺮﺍ ﮔﻔﺘﻥﺍﻋﺘﺮﺍضی
،ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻔﻬﻤﺪ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻔﻬﻤﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ چیزی ﻓﻬﻤﻴﺪ
ﺑﺎﺯ ﻓﻬﻤﻰ ﺑﺸﺮﻯ
قبلی اﺳﺖ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ (ﻋﻠﺖ ﺍﻟﻌﻠﻞ)
ﻫﻤﻪ ﭼﻴز اﺳﺖ (ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮﻫﺎ
ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺣﻘق ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﮐﻠلّی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕﺁﻥ
.گرچه ﭼﻪ ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﻮﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺯﻳﺮﺗﺮ
ﺍﻳﻥ اﻣﮑﺎﻥ ﺠﺰئی
ﻴﺎﺯﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﺠﺰئی ترﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﺟﺰئی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻳک کُلّی
ﺪﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﺍﻳﻥ ﺠﺰﺋﻴﺎﺕ
جزئی تر ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﺟﺰاء ﻴک ﻜلی ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻠﻴﺎﺕ ﻧﻈﻴﺮﺧﻮﺩ،
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ
ﻧﻴﺰ ﻭ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻥکُلّی ﺴﺎﺯﻯ
ها ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺩﺭﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
ﺪﺭﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ
کُلّی ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ،
ﺑﻮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭ ﺍﻭ
(ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج ﺪﺭﻋﻤاء)
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻈﻬﻮﺭ ﺩﺭ
(ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ)
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﮔﺮ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻳﻥ ﻘﺼﻮﺭ ﻭ ﻧﺎﺗﻮﺍنی
علم ﻮﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻃﻮﺭﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ گفته ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺎ
ﻣﻌﻠﻮم
اﺳﺖ ﭘﺎﺳخ اﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﻳﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ اﺻﺮﺍﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ ﮐُﻨﻪ
ﻭماهیّت ﻭﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ اﺣﺎﻃﻪ
ﺑﺮ ﺍﻭ ﻭ ﺗﺴﻠﻄ ﺒﺮﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺧﺪﺍ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﻣﻌﻠﻮﻡ، ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﺎﻣﻌﻠﻮم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﺑﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﻌنی
ﺒﻴﺮﻭﻥ اﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻥ، ﻭﻧﺎﻇﺮ
ﺍﻭ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ اﺳﺖ.ﻭﺣتی
ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﺘﺮ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ ﺍﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺍﻳﻥ ﻨﺎﻇﺮ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ، ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍئی ﺘﺮﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﻴک
اﻣﺮﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ،
ﻭﺣتی ﺒﺤﻴﺮﺕ ﻭ
ﭘﺮﺕ ﻭ ﭘﻠﺎﮔﻮئی
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ.
ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﻨﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻥ
ﭽﻴﺰﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺼﻮﺭ(ﻳﻌنی
ﻤﺎ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﻳک
ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ الهی
هستیم ،ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﺟﻤﻌﺎ، ﻳک ﻨﻘﻄﻪ،
ﺍﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻧﻘﺎﻃ
ﻤﺘﻮﺍلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺁﻧﻬﺎ
(ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ) ﺩﺭ
ﻫﺴتی ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺎ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺍﺯﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ) ﻳﻌنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﺿﺤﺘﺮﻳﻦ،ﻭلی
ﭙﻮﺷﻴﺪﻩ ﺗﺮﻳﻥ
اﺳﺖ.ﻭﺍﺯﻃﺮفی
غاﻣﺾ ﺗﺮﻳﻦ، ﻭﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑل ﺪﺭک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺩﺭﻣﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻥ ﺪﺭﺧﻮﺩ ﻭدر
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻌﺘﻘﺪﻳﻢ،ﻭلی
ﺬﺍﺗﺎ ﺑﺮﺧﻮﺩ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﺴﺘﻮﺭ ﺍﺳﺖ.
ﻏﺎﻣﺾ ﺑﻮﺩﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﺮ ﻣﻄﻠق ﻮﻣﻨﻄقی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘلی
ﺨﻮﺩ، ﺩﺭک ﺒﭽﺸم
ﺪل ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻬﺘﺮ، ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺭﻳک
ﺴﻠﻮک ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ زنده ﺍﻭ،
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻧﻮﺭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻏﺎﻣﺾ
ﻭﭘﻮﺷﻴﺪﻩ ﻭﻧﺎﻣﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ، ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘل ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ (ﺫﺍﺕ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺎم ﺘﺠﻠﻰ) ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ، ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻣﻘﺎم ﻮ ﮐﻤﺎﻝ،
ﺍﺯ ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ
تجلّیات الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک ﻤﻮﻓق
غیبی ﻭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ،
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻋلم
اﻟﻴﻘﻴﻥ ﻮﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻠمی ﻮﻋﻘلی ﺨﻮﺩ،
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺩﺭﺳﻄح ﻔﻬم ﺒﺸﺮ،
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﻬم هاﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
اﮔﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
عقیده ﺑﻄﺒﺎﻳﻊ
(ﻳﺎ ﻃﺒﻴﻌﻴﻮﻥ ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺣﺮﮐﺘﻬﺎﻯ
هستی ﺮﺍ ﺩﺭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴتی ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،در
نظام اتفاقی
ژنتیک ﻭﻧﻪ ﺍﺯﺧﺪﺍﻯ
ﻤﺪﺑّﺮ هر
لحظه) ﮐﻪﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﻤﻌنی
و فهم اﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ
(ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﺎ ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﺍﻣﺪﻩ ،ﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﭼﻪ ﻣﻌنی
ﻮﻫﺪفی ﺒﺮﺍﻯ اﻥ
ﺪﺍﺭﺩ)ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﺍﺯ ﻣﺮﺯ
ﮐﻤﺎل ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭﻃﺒﻴﻌﺘﺶ
ﻫﺴﺖ ﺗﺠﺎﻭﺯ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.(ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣل ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺩﻧﺒﺎل کاﻣﻠﺘﺮ
ﺷﺪﻥ ﻨﻴﺴﺖ.ﻭلی
ﺪﺭﺣﺪﻭﺩ ﮐﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﺪ)
ﻭﺣنی گفتند ،ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻋﻠم گوﺍﻩ ﺍﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪ، ﻫﻤﻴﻥ
ﺤﺪﻭﺩ ﺣﮑﻤﺖ، ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ (ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻥ هم ﺘﺠﺎﻭﺯ
ﻧﮑﻨﺪ، ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ) ﭼﻪ ﮐسی ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌنی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻨﻴﺰ ﺗﺠﺎﻭﺯ ﻧﮑﻨﺪ.
ﻭﮐﻨﺘﺮل اﻳﻥ ﻄﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ)
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺠﺎرَبّﻋﻠمی
ﻮﺣﮑﻤﺖ ﻋﻘﻠﻬﺎ
،ﻗﺎﺩﺭ ﺑﭙﺎﺳخ
اﻳﻥ ﻤﻄﺎﻟﺐ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
.ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺎﻥ ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻄﺒﻴﻌﺖ،ﭼﻨﻴﻥ
فهم ﺤﮑﻤﺖ ﻭ ﻗﺪﺭتی
ﺮﺍ ﻗﺎﺋل گرﺩﻧﺪ،
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺑﭽﻴﺰﻯ
کرﺩﻩﺍﻧﺪ، ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﻨﮑﺮ ﺍﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ
(ﻧﺎﭼﺎﺭﺷﺪﻩﺍﻧﺪ،ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﺩﺭﻃﺒﻴﻌﺖ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
غرﻳﺰﻯ ﻮ ﻓﻄﺮﻯ
ﻮﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﺍﺯ ﻗﺒل
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کرﺍﻣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﻧﻮﺍع
ﻘﺒلی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻩ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ،
ﮐﻪ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻭﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭﺣﺪﻭﺩ
ﻭضع ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻮﻧﻮعی
ﺨﻮﺩ، ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻔﻄﺮﺕ
ﺍﺯ ﻗﺒل ﺪﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
(ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻓﻌﻠﻰ)
ﺍﺯﻣﺤل کرﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ. ﻭﻳﺎ
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﺍﮔﺮ ﺑﻬﺮﻳک
اﺯ ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺤﻴﺎﺗی
ﻮﻧﻮعی ﻨﮕﺎﻩ ﮐﻨﻴﻢ،
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ
عقل کافی ﺒﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ، ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻔﺮﺽ ﺧﺪﺍئی ﻤﺪﺑّ
ﺮﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﻣﻄﺮح ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
( نیمه تمام
است )

حدیث
1117 - ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺎﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ31ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻟﺘﻮبة ﺣﺒل
اﻟﻠﻪ،ﻭﻣﺪﺩ ﻋﻨﺎﻳﺘﻪ،
ﻭﻟﺎﺑُﺪّ ﻟﻠﻌﺒﺪ
ﻣﻥ ﻤﺪﺍﻭمة ﺍﻟﺘﻮبة
،ﻋلی کلّ ،ﻭ ﮐﻞّ
ﻓﺮقة ﻣﻥ آل
عباﺩ ﻟﻬم ﺘﻮبة
،ﻓﺘﻮبة ﺍﻟﺄﻧﺒﻴاء
ﻤﻥ اﺿﻄﺮآب ﺍﻟﺴﺮ،ﻭﺗﻮبة
ﺍﻟﺄﺻﻔﻴاء ،ﻣﻥ
اﻟﺘﻨﻔّس ،ﻭﺗﻮبة
ﺍﻟﺄﻭﻟﻴاء ﻤﻥ
ﺘﻠﻮﻳﻥ اﻟﺨﻄﺮﺍﺕ،
ﻭ ﺗﻮﺑﻪ ﺍﻟﺨﺎﺹ
ﻣﻥ اﻟﺎﺷﺘﻐﺎل
ﺒغیر ﺍﻟﻠﻪ،ﻭ ﺗﻮبة
ﺍﻟﻌﺎﻡ ﻣﻥ اﻟﺬﻧﻮﺏ،
ﻭﻟﮑﻞّ ﻭﺍﺣﺪ ﻣﻨﻬم
ﻤﻌﺮﻓﻪ ﻭﻋﻠﻢ،
فی ﺃﺻل ﺘﻮﺑﺘﻪ،
ﻭﻣﻨﺘهی ﺃﻣﺮﻩ،
ﻭﺫﻟک ﻴﻄﻮل ﺸﺮﺣﻪ
ﻫﻬﻨﺎ ﺗﻮﺑﻪ ﭼﻮﻥ
ﺒﻨﺪ توَسّل ﻮﻣﺪﺩ
ﻳﺎﺑﻰ، ﻭﮐﺴﺐ ﻋﻨﺎﻳﺖ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻨﺪﻩ
(ﻋﺎﺑﺪ ﺳﺎﻟﻚ) ﺩﺭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﺑﻬﺮﺣﺎل
ﺨﻮﺩ(ﺳﻠﻮک ﻮﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﻠﻮک ﺨﻮﺩ) ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
(ﺷﺮﻃ ﭙﻴﮕﻴﺮﻯ ﻮ
ﺻﺒﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﮐﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭﺳﻠﻮﻙ الهی
اﺳﺖ) ﻭﻫﺮﻓﺮﻗﻪ
( و هر مذهب
قشری ) ﺍﺯﻋﺒﺎﺩ
ﻭﺑﻨﺪﮔﺎﻥ، (حتی
ﺑﺮﺍﻯ سالکان
در طریقت
ولایتها ) ﺗﻮﺑﻪ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
(ﻫﺮﺳﺎﻟن ﺪﺭﻫﺮﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ، ﻭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﻳﺶ
ﺑﻴک ﺪﺭﺟﻪ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ ﺨﻄﺎ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل ﺒﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺮالهی
بمعرفی
خداوند است ) ﭼﻮﻥ
ﺘﻮﺑﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ،
ﮐﻪ ﺍﺯﻣﺤل اﺿﻄﺮآب
ﺳِﺮّ ﻭ ﺩﺭﻭﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺪﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
اﻭلی اﻟﻌﺰﻡ ،ﻣﻄﻤﺌﻥ
اﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ،
ﺑﺎﺯ ﺍﺣﺴﺎس ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺷﺪﻳﺪ، ﺑﺎ ﻳﺎﺩﺁ
ﻭﺭﻯ اﺯ ﺍﺣﻮﺍل
قبل اﺯﺳﻠﻮﻙ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭﺩ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ ،ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺍﺿﻄﺮﺍب ﻭ ﭘﺸﻴﻤﺎنی
ﻮ ﺁﺷﻔﺘگی ﺮﻭﺍﻥ
ﻮﻓﮑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍعَمّاءل
گناه ﺁﻣﻴﺰﺟﺪﻳﺪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ) ﻭﺗﻮﺑﻪ
ﺃﺻﻔﻴﺎ (ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
چون کاملان
ولایت مسیح ) ﻳﺎﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﻭﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ ﻴﺎﻓﺘﻥ
سلوک الهی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ (ﺗﻨﻔّس)
ﻭﺧﻠﺎﺻی اﺯ ﺍعَمّاءل
ﺴﻠﻮکی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺗﻮﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯﻫﻤﻴﻦ ﺗﻨﻔّس
ﻭﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﺍﺯ
ﺍعَمّاءل اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ عاﺩﺕ
ﻭﺩﻟﺨﻮﺵ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ)
ﺍﻣﺎ ﺗﻮﺑﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎ،
ﺍﺯ (ﺗﻠﻮّﻥ ﺨﻄﺮﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ) ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﭘﻨﺎﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺫﻫنی ﻮﺍﻓﮑﺎﺭﻯ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻨﻈﺮﺷﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻣﺪﺍﻭم
ﺪﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺪﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺰﺍﺣم هستند.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻥ اﻓﮑﺎﺭ
ﺑﺎعَمّاءل ﺪﺭ
نمی آﻳﻨﺪ) ﻭﺃﻣﺎ
ﺗﻮﺑﻪ ﺧﻮﺍﺹ ﺍﺯ
ﺍﺷﺘﻐﺎل ﺒغیرﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ (ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑغیر
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺩﻝ ﺑﺴﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﭼﻮﻥ ﻤﺘﻮﺟﻪ ﺷﻮﻧﺪ
ﺗﻮﺑﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺍﺹ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺷﻴﻌﻪ
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪﺩﺭ
ﻃﻠﺴﻢ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺍﻣﺎ ﺗﻮﺑﻪ ﻋﻮﺍﻡ
(ﻳﺎ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ، ﮐﻪ ﻣﺪﺍم
گناﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ،ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﺗﺎﺗﺮک ﺁﻥ گناﻩ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮالهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻋﻮﺍم
ﻘﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ ،ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎل ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺃﻫل ﺴﻨّﺖ و
شیعی قشری ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭﻫﺮ ﻳک اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
(ﺑﺮﺣﺴﺐﻋﻘﻞ ﻏﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ)ﻭﻋﻠم
ﻮ آگاه ﺍﺯ ﺃﺻل ﺘﻮﺑﻪ،
ﻭﻟﺰﻭم ﺘﻮﺑﻪ ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺁﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺑﻪ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺑﺤث
ﻭﺷﺮح ﺁﻥ ﻃﻮﻟﺎنی
اﺳﺖ ( ﺍﻣﺎ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ) ﺗﻮﺑﻪﻋﻮﺍﻡ
ﺑﻄﻮﺭﻋﺎم ﻮکُلّی،ﮐﻪ
ﺑﺎﻃﻥ ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺁﺏ ﺣﺴﺮﺕ ﺑﺸﻮﻳند
(ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﭙﺸﻴﻤﺎﻥ
اﺯﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﻘﺒلی
ﺨﻮﺩ، ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺒﻮﺩﻩ،
ﺑﺎﭘﺸﻴﻤﺎنی ﻮﻧﺪﺍﻣﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁثاﺭ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺩﺭﺩل ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﻨﺎ
ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﺨﻮﺩ ﭘﺎک
ﻛﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﭘﺎک ﻛﺮﺩﻥ
ﺁﻥ ﺒﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺁﻧﺮﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ) ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺍﺋﻢ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺑﺠﻨﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ (ﻭ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺎﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﻴﺎﻝ ﺑﮑﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺧﻰ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻴک ﻠﺤﻈﻪ ﻋﻤل ﺨﻄﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭلی ﻴﻌﺪ ﭙﺸﻴﻤﺎنی
ﻮ ﺗﻮﺑﻪ، ﺩﺭ ﻭﺍقع
اﺩﺍﻣﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﮕﻨﺎﻫﺎنی
که ﺑﻄﻮﺭ ﻣﺪﺍﻭم
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻳﺎ ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺩﺍﺋﻢ
ﺯﻧﺪگی اﻭ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﻣﺖ ﻭ ﭘﺸﻴﻤﺎنی
ﻮ ﻧﻔﺮﺕ ﺩﺍﺭﺩ. ( ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭼﻪ ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ،ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺷﺎﻧﺶ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺭفع ﺁﺷﺎﺭ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ)ﻭﻧﻴﺰ
ﺗﺮس ﺍﺯﺑﻘﻴﻪﻋﻤﺮﺑﺎقی
ﻤﺎﻧﺪﻩ (ﮐﻪﻣﺒﺎﺩﺍ
ﮐﺎفی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﻤﻴل
ﺴﻠﻮکی یا ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﻓﺮﺻﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ (ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﻭﺗﻤﺎم
ﻮﻗﺖ) ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻴﺰ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻮﭼک ﺸﻤﺮﺩ
،ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﮐَﺴِل
ﺒﮑﻨﺪ (ﻭ ﮐﻤﮑﺎﺭ
ﺩﺭسلوک الهی .ﺗﻤﺎﻡ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺍﻳﻦ حدیث
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻪ ﺣﺪﻳثها
ﺧﺎﺹﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت الهی اﺳﺖ)
ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ ﺍﺷک ﺮﻳﺰﻯ
ﻭﺗﺄﺳﻒ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
هوﺳﺒﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺗﻬﺎ ﻭﻫﻮﺳﻬﺎ
ﺣﺒس ﻭ ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻤک
ﻮ ﺍﺳﺘﻐﺎثه ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭﺣﻔﻈ
ﺘﻮﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﻤک
کند .ﺗﺎ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ
ﺑﺘﻌﻬﺪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
(ﮐﻪ ﺍﻳﻥﺴﺎﻟک ﻤﺘﻌﻬّ
ﺪﺳﻠﻮک الهی ﺒﻮﺩﻩ
، ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻌﺼﻮم
ﻮﺩﺳﺖ ﺑﺴﺘﻪ ﻭﻣﺤﻔﻮﻇ
ﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ، ﺑﺎﺣﻮﺍل
ﺴﺎﺑق ﺨﻮﺩ (ﻗﺒل
اﺯﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮﻙ)
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻧﻔس
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩﺭﺍ،
ﺭﻳﺎﺿﺖ ﻭﺗﻤﺮﻳﻥ
ﺒﺪﻫﺪ ،ﺗﺎﺟﻬﺪ
ﻭﺟﻬﺎﺩ ﻭﮐﻮﺷﺶ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻓﺮﺍﺋﺾ ﻭﻭﻇﺎﻳﻒﺍﺯ
ﺩﺳﺖﺩﺍﺩﻩ ﻗﺒﻠﻰ،ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺒﺮﺍﻥ ﺨﻄﺎﻫﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ.(ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺘﺄﺧﻴﺮ ﺩﺭسلوک
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ)
ﻭﺍﮔﺮﻣﻈﺎﻟمی ﺪﺍﺭﺩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ
(ﺑﺪﻫﻴﻬﺎ ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ها ،ﻭﻣﻌﺬﺭﺕ ﻃﻠبی
ها) ﻭﺍﺯ ﺍﻗﺮﺍﻥ
سوء ﻭﺳﺎﺑق ﺨﻮﺩ
ﺩﻭﺭﻯ ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺷﺒﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺪﺍﺭﺩ، ﻭﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﺸﻨگی
ﺒﮕﺬﺭﺍﻧﺪ (ﺭﻭﺯﻩ
ﻭ ﺍﺑﻘﺎﻯﺠﺴم ﻮﺫﻫﻥ
ﻮﺭﻭﺍﻥ ﺪﺭﺗﺸﻨﮕﻰ،
ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺑﺎﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺩﺍﺋم ﺪﺭ
ﺗﻔﮑﺮ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.(ﻣﺮگ
ﭽﮕﻮﻧﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﻭﻣﺤﺎﮐﻤﺎﺕ
الهی ﺪﺭ ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺸﺮ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
ﭽﮕﻮﻧﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﭼﻪ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭ ﻧﻘﺺﻋﻘلی
ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ)ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺎﻧﺖ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﺑﻮﻯعون ﻭﮐﻤک ﺪﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ ﺁﺳﻴﺒﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭﭘﺸﻴﻤﺎنی
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﻭ
ﺩﺭﻫﻨﮕﺎم ﺴﺨﺘﻴﻬﺎ
ﻭ ﻣﺤﺒﺘﻬﺎﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
اﺯﻣﺎﻳﺶ الهی ﺴﻘﻮﻃ
اﺯﺩﺭﺟﻪ ﺗﻮّﺍﺑﺎﻥ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ (ﺳﻘﻮﻃ
ﺘﻮّآب ترﻙ ﺗﻌﻬﺪ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺴﺎﺑق اعَمّاءﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭسلوک
الهی ﭙﺮﺍﺯ ﻣﺤﻨﺖ
ﻭﺯﺣﻤﺖ، ﻭﺣتی ﻧﺠات
ﺑﻠﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﺪﻥ الهی اﺯ ﺩﺭﺟﻪ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳک حاﻟﺖ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻭ
ﺍعَمّاءق ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﻇﺮ ﺗﺄﻣﻴﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم اﺳﺖ. ﻭ(ﺣتی
ﺃﻋﻠﻢ) خداوند ﺍﻧﺠﺎم
ﻣﺒﮕﻴﺮﺩ، ﺗﺎﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ (ﺷﺮﻃ کاﻓﻰ)
ﺑﺎﻣﺸﻴﺖ (ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺑﺪﺍ ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻮﺭﺿﺎﻯ) الهی ﺮﺍ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍﺻﺎﺩﺭﮐﻨﺪ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﻟﺎﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻄﻬﻴﺮ ﻭﭘﺎک
ﺸﺪﻥ ﺮﻭﺍﻥ ﺷﺨﺺ
ﺍﺯﮔﻨﺎﻫﺎ ﻥﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺤﺮکی ﺒﺮﺍﻯ اﺯﺩﻳﺎﺩ
ﺩﺭ ﺍعَمّاءل
اﻭ ﺍﺳﺖ. (ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﻭﺑﺎﻋث
ﺍﺭﺗﻔﺎﻉ ﺩﺭﺟﻪ
ﺁﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ (ﻣﻘﺎم
ﺴﺎﻟک ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﮔﺎ
ﻩﺷﻮﺩ،(ﺣتی ﺃﻋﻠم
اﻟﻬﻰ) ﭼﻪ ﮐﺴﺎنی
ﺼﺎﺩﻕ ﻫﺴﺘﻨﺪ (ﺩﺭﺗﻮﺑﻪ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ) ﻭﭼﻪ ﮐﺴﺎنی
کاﺫﺏ (ﻭمُدّعی
ﺒﺎﻃل ﺪﺭ ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺗﺮک
گذﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ،
ﻣﺪﺭﮐﻰ ﺍﺯ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ .

حدیث 1118 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ32ﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﺮَ
ﺣَم اﻟﻠﻪ ﻋﺒﺪﺍ
ﻟم ﻴﺮﺽ ﻣﻥ ﻨﻔﺴﻪ،
ﺃﻥ ﻴﮑﻮﻥ اﺑﻠﻴس
،ﻧﻈﻴﺮﺍ له فی ﺪﻳﻨﻪ،
ﻭ ﻓﻰ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ،
ﻧﺠّﺎﻩ ﻣﻥ اﻟﺮﺩﻯ،
ﻭﺑﺼﻴﺮة ﻣﻥ اﻟﻌﻤﻰ،
ﻭﺩﻟﻴل الی اﻟﻬﺪﻯ،
ﻭﺷﻔاءا ﻠﻤﺎ
فی اﻟﺼﺪﻭﺭ، ﻓﻴﻤﺎ
ﺃﻣﺮﮐم اﻟﻠﻪ ﺑﻪ
ﻣﻥ اﻟﺎﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
مع اﻟﺘﻮبة ﻗﺎل
اﻟﻠﻪ،ﻭ ﺍﻟﺬﻳﻦ
ﻓﻌﻠﻮﺍ ﻓﺎﺣشة
،ﺃﻭ ﻇﻠﻤﻮﺍ ﺃﻧﻔﺴﻬﻢ،
ﺫﮐﺮﻭﺍ ﺍﻟﻠ ﻪﻓﺎﺳﺘﻐﻔﺮﻭﺍ
ﻟﺬﻧﻮﺑﻬﻢ، ﻭﻣﻥ
ﻴﻐﻔﺮ ﺍﻟﺬﻧﻮﺏ
ﺍﻟّﺎﺍﻟﻠﻪ؟ ﻭﻟم
ﻴﺼﺮّﻭﺍ ﻋلی ﻤﺎ
ﻓﻌﻠﻮﺍ، ﻭﻫم ﻴﻌﻠﻤﻮﻥ،
ﻭﻗﺎﻝ، ﻭ ﻣﻥ ﻴﻌﻤﻞ
ﺳوءا ﺃﻭ ﻳﻈﻠم ﻨﻔﺴﻪ
ثُمّ ﻳﺴﺘﻐﻔﺮ ﺍﻟﻠﻪ،
ﻳﺠﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﻏﻔﻮﺭﺍ
ﺭﺣﻴﻤﺎ، ﻓﻬﺬﺍ
ﻣﺎ ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻪ
ﻣﻥ اﻟﺎﺳﺘﻐﻔﺎﺭ،ﻭ
ﺍﺷﺘﺮﻃ ﻤﻌﻪ ﺑﺎﻟﺘﻮبة
ﻭ ﺍﻟأﻗﻠﺎع عمّا
ﺣﺮم اﻟﻠﻪ، ﻓﺎﻧّﻪ
ﻳﻘﻮﻝ، ﺍﻟﻴﻪ ﻳﺼﻌﺪ
ﺍﻟﮑﻠم اﻟﻄﻴّﺐ،
ﻭﺍﻟﻌمل اﻟﺼﺎﻟح
ﻴﺮﻓﻌﻪ، ﻭﻫﺬﻩﺍ
ﻟﺂیة ﺗﺪلّ
علی ﺃﻥ اﻟﺎﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻟﺎ ﻳﺮﻓﻌﻪ ﺍلی
اﻟﻠﻪ، ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻌمل
اﻟﺼﺎﻟح ﻮ ﺍﻟﺘﻮبة
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺮﺍ (ﺳﺎﻟﮑﻰ
موبد )ﺭﺣم ﻤﻴﮑﻨﺪ
(ﮐﻪﻏﻔﺮﺍﻥ اﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻮﻧﺠﺎﺕ
بشری ﻣﻴﺪﻫﺪ)، ﮐﻪ
ﺭﺍضی ﻨﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
اﺑﻠﻴس ﺷﻴﻄﺎﻥ،
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺩﻳﻦ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
(ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻧﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻫﻮس ﺭﺍﻧﻰ، ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎﺳﻠﻮﻙ الهی ﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭ ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ اﺑﻠﻴس
ﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﻠﺒّس ﺑﻠﺒﺎس ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻮﺩﺭﻭﻍ ﺩﺭ ﻧﻴﺎﻳﺪ،
ﻭﺩﻧﺒﺎل ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺩﻳﻥ ﺪﺍﺭﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻮ ﺷﺮﻙ ﺁﻣﻴﺰ
ﻋﻤل ﻨﮑﻨﺪ. ﻭﺳﻠﻮک
الهی ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩ ﺭ ﺍﺩﻧﺒﺎل
ﻨﻤﺎﻳﺪ) ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﺁﻣﺪﻩ
(ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ، ﻭﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻨﻈﻮﺭﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ سلوک
الهی ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ،
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺘﻮﺟﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ) ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺍﺭﺗﺪﺍﺩ ﻭﻋﻘﺐﺭﻭﻯ
(ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺑﺠﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﻮ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍها
ﻧﺮﻭﺩ) ﻭﻧﻴﺰ ﺑﺼﻴﺮﺕ
ﻭﺑﻴﻨﺎئی اﺯ ﮐﻮﺭﻯ
ﻴﺎﺑﺪ (ﻧﺪﻳﺪﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻋﻘل
ﻮﻓﻬم ﻮﺍﺑﺴﺘﻪ)
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺑﻬُﺪﻯ
ﻮ(ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ)
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺷﻔﺎﻯ ﺒﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺩﻝ ( ﻭﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻮﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ)
.ﮐﺘﺎﺏ ﻭﻇﻴﻔﻪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﺮا
ﺑﺸﻤﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ،
ﮐﻪ به اﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭﺑﺎ ﺗﻮﺑﻪ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍﺧﺪﺍﻭﻧ ﺪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،
ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻔﺤﺸاء ﻮ ﺯﺷﺖ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ، ﻭﺑﺨﻮﺩ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻮﺭﻭح ﺨﻮﺩ
ﺁﺳﻴﺐ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ(
ﺑﺎﺯ ﺑﺬﮐﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
اﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺸﺮﻃ اﻳﻨﮑﻪ ﺫﮐﺮ
ﺧﺪﺍ ﺑﮑﻨﺪ( ﺗﺬّﮐﺮﺩﺭﺗﻤﺮﮐﺰ
در وﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ)ﻭﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﺍﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﭼﻪ
ﮐسی ﺠﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪﻏﻔﺮﺍﻥ
اﺯﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ؟.ﺍﮔﺮ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺑﺎﻋﻠم
ﻮﺁﮔﺎهی اﺯﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯﺨﻮﺩ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﺪﻯ ﺒﮑﻨﺪ
ﻭﺑﺨﻮﺩ ﺳﺘم ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻏﻔﻮﺭ ﻭﺑﺨﺸﻨﺪﻩ
ﻭﭘُﺮ ﺭﺣﻤﺖ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ هماﻥ ﺃﻣﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. (ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭﺗﻮﺑﻪ ﺍﺯﮔﻨﺎﻩ
ﻗﺒﻠﻰ) ﮐﻪﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﮐﻨﺪ
ﻭﺑﺸﺮﻃ ﺘﻮﺑﻪ ﻭﺩﺳﺖ
ﺑﺮ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﺯﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺣﺮﺍم
(سالک )کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻋﺎ ﻭ ﮐﻠﺎﻡ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺷﻔﺎﺑﺨﺶ
ﻭﻋﻤل ﺼﺎﻟح ﺒﻨﺰﺩﺧﺪﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﺍﻳﻥ
ﺁیة ﺩﻟﻴل ﺒﺮﺁﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﻋﻤل
ﺼﺎﻟح اﺳﺖ، ﻭﺗﻮﺑﻪ
ﺑﺒﺎﻟﺎ ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.(ﻭﺍﻳﻥ ﺒﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺘﻦ ﺩﻋﺎ،ﻭﺣتی
اﺳﺮاء ﻮﻣﻌﺮﺍج
ﺴﺎﻟﻚ، ﺗﺎ ﻭﻗتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﺪ.(
البتهامام
برای سالک
ولایت محمدی
هر زمان است).

حدیث 1119 - ﺍﺯﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴ
ﻥﻤﻨﻘﻮل اﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ206ﺤﺎﺭ
)ﮐﻪ ﺭﻭﺯﺟﻨگ ﺠَﻤَل
ﺪﺭ ﺑﺼﺮﻩ، ﻳک
اﻋﺮﺍبی ﭙﺮﺳﻴﺪ،
ﺁﻳﺎ ﻣﻴﮕﻮئی
که ﺧﺪﺍ ﻳکی اﺳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺮﺳﺮ
ﺍﻭ ﺗﺎﺧﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮﻣﻨﻴﻥ
گفت ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺟﻨگ ﺮﺍﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭﺣﺎﻝ (ﺗﻘﺴّﻢ
ﺍﻟﻘﻠﺐ) ﻳﺎ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪگی
ﻔﮑﺮ ﺧﻮﺍﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻣﻮﻟﺎ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺍﻧﭽﻪ ﺍﻳﻥ اﻋﺮﺍبی
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻳم ﭙﺎﺳخ ﺁﻥ
ﺒﺸﻨﻮﻳﻢ.ﺳﭙس ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻓﺰﻭﺩ: ﻴﺎ
ﺍﻋﺮﺍبی اﻥّ اﻟﻘﻮل
فی اﻥّ اﻟﻠﻪ ﻭﺍﺣﺪ،ﻋلی
ارَبّعة ﺍﻗﺴﺎﻡ،
ﻓﻮجه اﻥّ ﻤﻨﻬﺎ
ﻟﺎ ﻳﺠﻮﺯ ﻋلی
اﻟﻠﻪﻋﺰﻭجلّ،
ﻭ ﻭجه اﻥ ﻴثبت
اﻥّ ﻔﻴﻪ. ﻓﺎﻣّﺎ
ﺍﻟﻠﺬﺍﻥلا ﻳﺠﻮﺯ
ﺍﻥ علیه ، ﻓﻘﻮل
اﻟﻘﺎﺋل ﻮﺍﺣﺪ
ﻳﻘﺼﺪ ﺑﻪ ﺑﺎﺏ ﺍﻟﺎﻋﺪﺍﺩ،
ﻓﻬﺬﺍ ﻣﺎﻟﺎ ﻳﺠﻮﺯ.ﻟﺄﻥ
ﻤﺎﻟﺎ ثاﻧﻰ ﻟﻪ،
ﻟﺎﻳﺪﺧل فی ﺒﺎﺏ
ﺍﻟﺎﻋﺪﺍﺩ. ﺍﻣﺎﺗﺮﻯ
اﻧّﻪ ﮐﻔﺮ ﻣﻥ ﻘﺎل
ثالث الثلاثة ،ﻭﻗﻮﻝ
ﺍﻟﻘﺎﺋﻞ، ﻫﻮ ﻭﺍﺣﺪ
ﻣﻥ اﻟﻨﺎس ،ﻳﺮﻳﺪ
ﺑﻪ ﺍﻟﻨﻮع ﻤﻥ
اﻟﺠﻨس ﻓﻬﺬﺍ ﻟﺎﻳﺠﻮﺯ
ﻟﺎﻧّﻪ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺍﻯ ﺎﻋﺮﺍبی
کلام ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﻳﮕﺎﻧگی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺮﭼﻬﺎﺭ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﻭ
ﻭﺟﻪ،ﺍﺯ ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ،ﻗﺎﺑل
ﺘﻄﺒﻴق ﺒﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی ﺪﻭ ﻭﺟﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺳﺖﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎﺍﻥ ﺪﻭﮔﻮﻧﻪ
ﻏﻴﺮﻗﺎﺑل ﺘﻄﺒﻴﻖ،
ﻳکی آﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ،ﺍﺯ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻋﺪﺍﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺎﻟﺒﺘﻪ ﺟﺎﻳﺰ
ﻧﻴﺴﺖ (ﻋﺪﺩ ﻳک ﺪﺭﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻋﺪﺍﺩ ﺩﻭ ﻭ ﺳﻪ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭﺫﻫﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺍﻋﺪﺍﺩ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻭﺍﺣﺪ، ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒیعی ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺘﺼﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯهم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﺁﻥ ﻴﻚ) ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺷﻤﺎﺭﻩﻫﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺪﻧﺒﺎل ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻣﮕﺮ ﻧﻤﻴﺒﻴنی
که ﮐﻔﺮ ﺍﻣﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﻳکی اﺯﺳﻪ
ﺍﺳﺖ(ﺑﺮﺧی ﻤﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
تثلیث ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ)
ﻭﻳﺎ ﻗﻮل
کسانی ،ﮐﻪ ﻳﮕﺎﻧگی
اﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮕﻮﻧﻪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎنی
هست ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻳﻌنی
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻨﻮع ﻮﺟﻨس
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﺎﺩق
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎ اﻧﺴﺎﻥ
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق الله ﺪﺭﻧﻮع
ﺨﻮﺩﺵ، ﺑﻘﻮل ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ،
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﺨﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺩﻭمی
ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻣﻘﺎم
کمال ﺒﺮﺗﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺤﺎل ﺮﻭح ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺑﺪﻳﺖ، ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮعی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻮع ﻮﺍﺣﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺭﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ عدم ﻤﺎﺳﻮﺍﻩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ،ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
عقب ﺗﺮﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺮﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺗﻤﺎم ﺸﺪنی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
اﻣّﺎ اﻟﻮﺟﻬﺎﻥ
اﻟﻠﺬﺍﻥ ﻴثبتاﻥ
ﻔﻴﻪ، ﻓﻘﻮل اﻟﻘﺎﺋل
هو ﻭﺍﺣﺪ ﻟﻴس ﻟﻪ
ﻓﻰ ﺍﻟﺎﺷﻴاء ﺸﺒﻪ،
ﮐﺬﻟک ﺮﺑّﻨﺎ، ﻭﻗﻮل
اﻟﻘﺎﺋل انّه ﻋﺰّ
ﻭ جلّ، ﺍحَدّی
اﻟﻤﻌﻨﻰ، ﻳﻌﻨﻴﺒﻪ،
ﺍﻧّﻪ ﻟﺎ ﻳﻨﻘﺴم
فی ﻮﺟﻮﺩ ﻭﻟﺎ ﻋﻘل
ﻮﻟﺎ ﻭَﻫﻢ، ﮐﺬﻟک
ﺮﺑّﻨﺎ ﻋﺰّ ﻭﺟلّ
ﺍﻣﺎ ﺩﻭ ﻭﺟﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﻳﮕﺎﻧگی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
،ﻳکی اﻥ ﻴﮕﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻥ اﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺍﺷﻴاء
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻭﺟﻪ
ﺩﻭم که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺩﺭﻣﻌﻨﻰ)
ﺑﺎﺷﺪ (ﻧﻪ ﺩﺭ ﻋﺪﺩ)
ﻳﺎ (ﻭﺣﺪﺕ ﺩﺭﻣﻌﻨﻰ)
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
واحِدی ﻤﻌﻨﻮﻯ
حقیقی ،ﻏﻴﺮﻗﺎﺑل
ﺘﻘﺴﻴم ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﺩﺭ ﻋﻘل ﻮﻳﺎ ﺩﺭ
ﻭَﻫم ﻮﺧﻴﺎل ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ (ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻤﻄﻠق ﺍﺭﺩ،
ﻭﻧﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻤﺎﺩﻯ
،ﻗﺎﺑل ﺸﻤﺎﺭﺵ
ﻳﺎ ﺗﻘﺴﻴﻢ، ﺣتی
اﮔﺮ ﺗﻘﺴﻴم ﺒﻔﺮﺽ
ﻭ ﻭَﻫم ﻮ ﺗﺼﻮﺭ
ﺑﺎﺷﺪ)

حدیث 1120 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺠﻮﺍﺩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ208ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﻣﻌنی ﻮﺍﺣﺪ ﭼﻴﺴﺖ
ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ
اﻟﻤﺠﺘمع
علیه ﺑﺠمیع اﻟﺎﻟﺴﻥ
ﺒﺎﻟﻮﺣﺪﺍﻧبّة
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم اﻧﻬﺎ، ﺩﺭ
ﻣﻌنی ﻮﺣﺪﺍﻧﻴﺖ
ﻣﺘﻔق ﺪﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻳﮕﺎﻧگی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ عدﺩﻯ ﻨﻴﺴﺖ
ﻭﻗﺎﺑل ﺘﻘﺴﻴم
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ ﺍﻭ ﺩﺭﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ
یونیورس ﺨﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠﻖ، ﺩﺭﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻭﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
عدم ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ عاﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺨﺎﺭج اﺯﻫﺴتی
اﺳﺖ. ﻭﻫﺴتی اﻭ،
ﺍﺯ ﻧﻮع هرﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴتی ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺗﻤﺎم هستی
ها ،ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺯ (هستی ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج
اﺯ ﻫﺴﺘﻰها ) ﺩﺭﻋﻤّاء
ﺒﻴﺮﻭﻥ در
هاهوت آﻣﺪﻩ، ﻭﻫﺴتی
ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧل ﺮ ﺍﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ
ﺷﺒنمی اﺯﺍ ﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺑﻴﮑﺮﺍﻥ (ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ)
ﺩﺭﻋﻤّاء ﻮ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ هر گونه
تصوّری از
هستی ،ﺑﻬﺮﺷﮑلی
که بوده ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑل ﺪﻳﺪﻥ ﻮ ﺗﺼﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ (ﻣﺎﺳﻮتی
ﻤﺎﺩﻩ) ﺑﺴﻴﺎﺭﺳﻨﮕﻴﻦ
مرکز
کهکشانها ،ﻭﻳﺎ
ﻫﺴﺘﻰ (ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ)
ﺩﻧﻴﺎﻯ اﺗمی
ابژکتیو ﻤﺎ، ﻭ
نیز ﻫﺴﺘﻰ (ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ)
ﺍثیرﻯ، ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
رقیقتر (ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
نا محدود ) ﺗﺤﺖ ﺍثیرﻯ،
ﮐﻪﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ایدآل هر
نوع ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻳﻥ ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ، ﺑﻌﺎم
ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ (ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ)
ﺷﺒﻪﻋﺪم در ماده
لفذض محال خود
ﻤﻴﺮﺳﻴﻢ، ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
جهان ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭل
ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ ﻗﺪﻳﻢ،
ﻭﺍﻭﻟﻴﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺻﺪﻭﺭ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
در الله ،ﻣﺴﺘﺨﺮج
اﺯ ﻫﺴتی ﺨﺪﺍ ﺧﺎﺭج
اﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺼﺎﺩﺭ
ﺍﻭل ﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺼﺎﺩﺭ ﺍﻭل ﺪﺭ
عالم وجودی ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺍﺳﺖ، ﺍﻣﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق علی
الإطلاق ﺒﻴﺮﻭﻥ
اﺯﺗﻤﺎم اﻳﻥ
هستی ها ،ﺩﺭﻣﺎﺩﻩ
احتمالی ﻋﺪم
ما ﺳﻮﺍﻩ ﻳﺎ ﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ (ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻭﻋﻤّاء ) ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻔﻬﻮم
ﻀﻤﻴﺮ(ﻫﺎ ﻫﻮ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
،ﮐﻪ (ﺍﻳﻥ ﺁﻥ) ﺍﺳﺖ.
ﺍﺷﺎﺭﻩ به (ﺣﺎﺿﺮﻏﺎﻳﺐ).
ﻭﺍﻳﻥ ﻴﮕﺎﻧگی
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
می ﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
ﻴﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ
علی الإطلاق
صادر کننده
الله مطلق
بهستی های
دارای
ماهیّتهای
بنحوی از درجات
مادی ،ﭼﻨﺎﻥ ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺒﺎ ﻫﺮﻣﺎﻫﻴتی
ﻤﺎﺩﻯ، ﻭﺑﺎ ﻫﺮ
ﺭﻗّﺖ ﻭﻟﻄﺎفیت
که ﻓﺮﺽ ﺷﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺤث ﺻﻔﺎﺕ
الهی ﻮﺫﺍﺕ ﻣﺎﻫﻮﻯ
اﻭ، ﻭﺭﺍﻩ ﺣﻞّ
(ﻭﺣﺪﺕ ﺍﻭ ﺑﺎﺫﺍﺕ
ﺍﻭ) ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺩﺭ ﺍﺻل
ﻮﺍﺭﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ، ﻭﻳﺎ رَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ نوعئ ﺒﺸﺮ،
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻣﺎﻫﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺮﻗﻴﻖ، ﻭ ﻭﺣﺪﺕ
ﺫﺍﺕ لطیف ﻭﺻﻔﺎﺕ،
ﻭﻧﻮع ﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭ
ﻣﻄﺮح گرﺩﺩ.

حدیث 1121 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺠﻮﺍﺩ ﺍﺳﺖ(۳ﺹ208ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻣﻌنی این آیة ﭼﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻮ ﺍﻟﻠﻪ ﺃﺣﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻮﺭﻩ ﻓﺎﺗﺤﻪﻫﺴﺖ
ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ:
اﻟﻤﺠمع
علیه ﺑﺎﻟﻮﺣﺪﺍﻧﻴّﻪ.
ﺃﻣﺎﺳﻤﻌﺘﻪ ﻳﻘﻮل
ﻮﻟﺌﻥ ﺴﺄﻟﺘﻬم
ﻤﻥ ﺨﻠﻖ ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭﺍﻟﺎﺭﺽ، ﻭﺳﺨّﺮ
ﺍﻟﺸﻤس ﻭﺍﻟﻘﻤﺮ،
ﻟﻴﻘﻮﻟﻥّ اﻟﻠﻪ،
ﺑﻌﺪ، ﺫﻟﻚ (ﻫﻞ) ﻟﻪ
ﺷﺮﻳک ﻮﺻﺎﺣبة ؟
ﺃﺣﺪ ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﻫﻤگی ﺒﺮ
ﻳﮕﺎﻧگی اﻭ ﺍﺗﻔﺎق
ﻨﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻥ آﺎیة ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﻯ که ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﺎﻥ ﺒﭙﺮسی
که ﭼﻪ ﮐسی آﺳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺯﻣﻴﻥ ﺮﺍﺍ ﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭ ﻣﺎﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺴﺨﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ؟ که
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ ﺧﺪﺍﻯ
اﻟﻠﻪ.ﭘس ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ، ﺍﻳﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﺮﻳک ﻮﻳﺎ ﻣﺼﺎﺣبی
ﺒﺎ ﺧﻮﺩﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﺧﺪﺍ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻋﻮﺍم هست ،ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒیعی
ﺒﺬﻫﻥ ﻤﻴﺎﻳﺪ،
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺣﺪﺕ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭘﺎﺳخ ﺨﺎﻟق
اﺳﻤﺎﻥ ﻮ ﺯﻣﻴﻦ،
ﻫﺮ ﮐس ﺑﻄﻮﺭﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻔﮑﻴﻚ ﻣﻌﺎنی
اﺯﺍﻥ، ﺩﺭﺫﻫﻥ
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻣﺠﻠسی
ﺼﺎﺣﺐ ﺑﺤﺎﺭﺍﻟﺎﻧﻮﺍﺭ
قشری میگوﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻗﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶ ﻣﻌﺘﺮﻑ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﺎﻟق
اﻟﻬﻴی ﺒﻮﺩﻧﺪ
،ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺑﺖ ﭘﺮﺳتی
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. (
زردشتی بودند
ولی سالک
نبودند که بت
پرستی استﺍﻣﺎﺍﻳﻦ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﻣﻨﮑﺮ
ﻭﺣﺪﺍﻧﻴﺖ ﻭ ﻳﮕﺎﻧگی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
کسانی ﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍئی
ﺮﺍ ﻣﻨﮑﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ
که مادیّون
کنونی نیز
میگویند. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯﺗﺮس ﻣﺘﻌﺼﺒﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺩﺭ
سلوک و ﺗﺪﺑﻴﺮﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ هماﻥ ﺒﺤث
ﻓﻠﺴفی ﻘﺪﻳم ﺪﺭﺟﺒﺮ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ، وﻳﺎ
ﺟﺒﺮ ﻭﺗﻔﻮﻳﺾ،
ﻭﻳﺎﺟﺒﺮ ﻭ ﻗَﺪَﺭ،
ﻭﻳﺎ ﻗﻀﺎ ﻭ ﻗﺪﺭ
ﻣﻄﺮح ﻤﻴﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻓﺮﻳﺪ
ﻭ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩ، ﻭﺍﻫﻤﺎل
ﺪﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﺯﺍﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭﺍﺩﺍﺭﻩﺍﻯ
اﺯﺍﻣﻮﺭهستی
و انسان ﻧﻴﺴﺖ،
ﻭﺩﺧﺎلتی ﺪﺭﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﺗﮑﺎﻣل
ﻮ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﻣﺴﺘﻠﺰﻡ
ﺩﺧﺎﻟﺖ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻴﺰﻯ ﺒﻨﺎﻡ (ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ) ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭼﻪ ﺧﺪﺍ در
سلوک و تعالی
نوعی ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻫﻤﺎﻥ
باید و ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﻭ انسان در
فرمان کن
فیکون ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﮑﻨﺪ ، ﺗﺎﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻣﻌنی ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺑﻴﺎﺑﺪ
. ﻭﮔﻔﺘﻨﺪ پس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﻮﺩ. ﺍﮔﺮﺟﺒﺮﻯ
اﺯﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻣﻌﺎﺩ
ﻭﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭﺍﻳﻥ
ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ،
ﮐﻪ ﻟﺎﺯﻣﻪ ﺍﺻل
ﺘﮑﺎﻣل اﺳﺖ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭلی ﺪﺭ
ﺑﺤث ﺳﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺩﻳﺎﻥ، ﮐﻪ ﻗﺮﻳﺶ
ﭼﻮﻥ هرﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺑﺪﻭﻥ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.
ﻭﻋﺒﺎﺩﺗﻬﺎﻯ ﻘﺸﺮﻯ
ﺪﺭﻫﺮ ﺩﻳنی که ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭﺑﺎ ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯ ﺒحَقّ
الهی ﺒﺎﺷﺪ، ﻧﻮعی
ﺨﻮﺩ ﺳﺮﻯ ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﺯﺍﺩﻯ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ ﻣﺪﺑّﺮﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻭالهی ﻨﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣل ﺠﺰ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻤﺴﻴحی ﻮﻳﻬﻮﺩﻯ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺍﻃﺮﺍﻑ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺷﺒﻪ ﺟﺰﻳﺮﻩ ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ،
ﺍﮐثرا ﻣﺘﺪﻴنان
ﻘﺸﺮﻯ ﻮﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ سلوک
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ،
ﺍﺯﻳک ﻤﻘﺎم الهی
ﻀﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ. ﻭلی
همرﺍﻩ ﺑﺎ ﺩفع ﺸﺮک
ﺒﺎﺍﺫﮐﺎﺭﺗﻮﺣﻴﺪﻯ.
ﻟﺬﺍ (ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻓﻠﺴﻔﻰ)
ﻣﻄﺎلبی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍثباﺕ
ﻳﮕﺎﻧگی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﺻل ﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺤث ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
(ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ (ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ) ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩفع ﺸﺮک
هنگام ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭ، ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ.ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
سلوک الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
اﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﮐﻠﺎم ﻮﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎفی ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ،
ﺍﺯﻣﺒﺎﺣث ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻮ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﻣﻌﺘﺮﻑ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ، ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﻳک ﺨﺪﺍ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی
اﻳﻥ ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺪﻳﻢ،
ﻭﺣتی ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮک
ﻴﺎ ﺳﻠﺎﻡ، ﭼﻮﻥ
اﻫﻞ ﺗﺴﻨﻥ ﻮﺗﺸﻴّﻊ،
ﻭﺣتی مُدّعیان
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ،
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺳﻠﻮک
الهی ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻃﺒﻌﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳل
ﻮ ﺗﻮکُلّ ﻮﺍﻟﮕﻮئی
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺣتی ﺒﺪﺍﻥ ﻤﻌﺘﻘﺪ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺣتی اﻧﺮﺍ ﺷﺮک
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻮ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺘﺼﻮﻑ ﻭﻟﺎﻳﺖ
سلوکی ﻣﺤﻤﺪﻯ
و نه ولایتهای
فاسد هر فقیه
سفیه ﻭ ﻳﺎ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻘﺒل اﺯﻣﺤﻤﺪ
که هیچ گاه بشهود
نهائی قائم
نمیرسند ، ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﭙﺮﺳﺘﺶ ﻗﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻭﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺳﻞ بیک
ولیّ الهی
زنده ،ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﻭ ﻗﺒﻮل
الهی اﺯﺍعَمّاءﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮ ﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻳﺖ
الهی ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯ آخوندﻫﺎ ﺭﺍ
ﺷﺮﻙ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﺣتی اﮔﺮ ﻧﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺷﺮک
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺤث ﺑﺎ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻮﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ،ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻮﺣﻴﺪ، ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺷﺎﻥ ﻨفی اﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
غیرﺳﻠﻮکی ﻤﺬﺍﻫﺐ،
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ (ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻋﻤﻠﻰ) ﺩﺭسلوک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺬﺍﻫبی
که ﺩﺭﺍﻥ عصوﺭ،
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح ﺴُﻨّﻰ
ﺗﺎبع عقاید
دینی ﺨﻠﻔﺎﻯ غیر
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺨﻠﻔﺎ ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﺪﺭک ﺘﮑﻔﻴﺮﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،ﻭﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ سلوکی ﻋلیّ
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻣﻨﺘﻈﺮﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اﺯ
ﻟﺰﻭﻡ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ،تا
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳوآل ﺰﻳﺎﺩﻯ
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺤث ﺗﻮﺣﻴﺪ
و سلوک ﺍﺯ ﺍﻧﺎﻥ
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ ﺒﺖ ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
که ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺷﻔﻴﻊ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﮔﻴﺮﻯ اﺯآخوندﻫﺎﻯ
غیرالهی اﺯﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ اﺯ ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
نیز ﺪﻓﺎع ﻀﻤنی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺒﻮﺩﺍ
ﻭﻣﺴﻴﺢ، ﻭﻧﻘﺎﺷﻴﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ،
ﺍﺯ ﺗﺼﻮﻳﺮﻫﺎﻯ
ﺘﺨﻴلی اﻧﺒﻴﺎ ﺭﺍیج
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺖ. ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮ توَسّل اﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﺠﺴﻤﻪ ﻫﺎ ﻭﺗﺼﻮﻳﺮﻫﺎ
ﺷﺮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻥ اﻧﺒﻴﺎ ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﻋﺘﺒﺎﺭالهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺳل ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ اﻳﻥ اﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺑل ﺘﻮﺳل
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻣﺠﻠسی آخوند
قشری ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺣﻴﺪ
ووحذت وجود
سالک ﺳﻪ ﻣﻌنی ﻘﺎﺋل
اﺳﺖ. ﻳﮑﻰ (ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﻮﺟﻮﺩخداوند
) ﮐﻪ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺩﺭﺳﺖﺗﺮﻯ
اﺯﺍﻳﻥ گوﻧﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ الله ،ﺩﺭﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ شِبه
عدم ﺪﺭلاهوت ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
(ﻧﻮع ﺪﺭﻓﺮﺩ ﻭﺍﺣﺪ)
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘس ﺍﺯﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﺑﺪﻯ، ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﻌﺎلم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺼﺎﺩﺭ ﺍﻭل
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻏﺎﺯ ﻫﺴتی ﺨﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ، ﺍﺯﺧﺎﺭج
اﺯﻫﺴتی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻋﻤّاء اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ (ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج
اﺯ ﻫﺴﺘﻰها یا
هاهوت ) ﻳﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﺒﺎﻃﻥ غیر ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ. ﮔﻮﻧﻪ
ﺩﻭم اﺯ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺑﻨﻈﺮﻣﺠﻠﺴﻰ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺻﺎنع عالم ﻮﻣﺪﺑّﺮ
ﻧﻈﺎم هستی اﺳﺖ.
ﻳﻌنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺪﺑﺮ ﻫﺴﺘﻰ (ﺧﺪﺍﺩﺍﺧﻞ
الله أهو) ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﺍﻳﻥگوﻧﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺍﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﭙﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﺪﺭﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﺘﺎ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
الله رب
الأرباب هست ﮐﻪ
ﻫﺮرَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮع ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭﺭﺑﻮﺑﻴﺖ
ﻭﺻﻨﻌﺖ الهی
شدن ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺻﻞ ﻫﺴتی
ﻤﺎﺩﻯ، ﻭﻣﺒﺪﺃ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ،
ﺍﺯﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄلق
ﻮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج
ﺒﻈﻬﻮﺭ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل ﺮﺍ
ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﻧﻮع ﺴﻮم اﺯ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﺠﻠﺴﻰ،
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ عباﺩﺕﻣﺒﻬم
همه ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ اﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
عاﺑﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺫﻫﻨﺶ ﺳﻮﮊﻩ
ﺧﻄﺎﺏ ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
عباﺩﺕ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺑﺎﺯﻯ ﻨﻔس
ﺷﻴﻄﺎنی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻧﻔس ﺷﻴﻄﺎنی
ﻴک اﺑﻠﻴس آخوند
ﺗﺤﮑم ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
عباﺩﺕ ﮐﻨﺪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
اﻫﺮﻳﻤﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑَﺮ، ﺑﮑﻤک اﺑﻠﻴس
آخوند ﻣﻠﺒّﺶ ﺑﻠﺒﺎس
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﺮﻭﺣﺎنیت
،ﻭﺗﺄﻳﻴﺪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
هوﺳﺒﺎﺯ ﻧﻔس ﻫﺮﺷﺨﺺ،
ﺟﺰ ﺩﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ
اﻧﺴﺎﻥ اﺯ ﺧﺪﺍ
ﮐﺎﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﺍﻳﻨﺎﻥ مُتعبّدﺍﻥ
ﺼﺎﺩﻕ ﻭلی غیر ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﺒحقّ الهی ﺰﻣﺎﻥ،
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﭙﺬﻳﺮﺵ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺰﻣﺎﻥ،
ﻭﺳﺎﺋل ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺭﻭﺯ، ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳل
ﻮﺷﻔﺎﻋﺖ، ﻳﻌﻨﻰ
(ﺷفع ﻮﺟﻔﺖ) ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻥ ﺪﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴنی
اﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ پنج
ﺘﻥ آل عبا ﻭﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻭتوَسّل ﺴﺎﻟک
ﺼﺎﺩق ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻮﺑﺖ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ، ﺷﻬﻮﺩ
فاطمی و ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮ ﻗﺎﺋم
و عرش رحمان ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺳﺎﻟک
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﻧﺎم ﭙﻨج ﺘﻥ
آل عبای ﻤﺤﻤﺪ
اهل بیت ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯﻧﻮﻋ
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺣﺼﻮل
ﺒِﺪﺍﻯ الهی ﺪﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
سلوک الهی (ﺗﻮﺣﻴﺪﻋﻤﻠﻰ)
ﺍﺳﺖ. ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺎﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ، ﻣﺮﺍﺣل
ﺘﻮﺣﻴﺪﻯ ﻮ ﺩﺭﻙ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻋﻤلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺤثهاﺋﻰ ﻓﻠﺴفی
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮﺣﻴﺪ
الهی گفتن ،ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍ ﻳکی اﺳﺖ ﻭﺩﻭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻳﻥ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺒﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺸﻐﻮل ﺸﺮک
اﺳﺖ. ﭘس ﺗﻮﺣﻴﺪ
الهی ﻮﺑحَقّ،
ﺑﻴﺎﻥ ﻴک عباﺭﺕ
ﺫﻫﻨی ﻮﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ (ﺑﻴﺎﻥ
عینی ﻭﻋﻤلی ﻮ ﺣﻘﻴﻘﻰ)
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ هفت
ﮔﺎﻧﻪ الهی
هنگام ﺘﻤﺮﮐﺰ
عبادی ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﺍﻧﻬﻢ
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ زنده .ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺎﻳﻦ (ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻤﻠﻰ) ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻴﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭﻋﻤﻞ (ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺯﺑﺎﻧﻰ) ﺩﺭ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺪفع ﺸﺮک اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻭ (ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺻﻔﺎﺗﻰ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻬﺒﻮﺩ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯﺻﻔﺎﺕ
ﭘﻴﺮالهی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ،ﻭ (ﺗﻮﺣﻴﺪﺍﺧﻠﺎقی)
ﻨﻤﻮﺩ. ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻳک ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻋﻤلی
ﺪﺭﺳﻠﻮک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺩﺭک ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ،
ﻭ (ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ) ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐالهی
ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻫﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺣﻴﺪﻫﺎ،
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺤﺎﻟﺖ
(ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﺻﻤﺪ
ﺷﺪﻥ) ﺳﺎﻟک ﺒﻔﻨﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭﺑﻘﺎﻯ ﺪﺭﻓﻨﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺒﺎ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ، ﺑﺎﺯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ (ﺗﻮﺣﻴﺪﻋﺒﺎﺩﻯﻮﻋﻤلی)
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺸﻮﺩ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم آﺧﺮﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ، ﺧﺎﺹ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ الهی
ﺸﺪﻩ ﺑﺨﻠق ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ الهی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﻭلی ﻤﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﻣﺠﻠسی
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺭﺍ ﺑﺎﺳﻪ
ﮔﻮﻧﻪ، ﮐﻪﻟﻐﻮﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﺣتی
ﻤﻔﻬﻮمی ﻔﻠﺴفی
ﻮﻣﻨﻄقی ﻨﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﻔﻬﻮم
ﺴﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻦ. ﻭ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻥ اﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮﺣﻴﺪ
با مراتب الهی
،ﻭﺣتی ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ،
ﻭﺣتی عدل ﻮ ﻣﻌﺎﺩ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺖ ﻭﻧﺒﻮﺕ
ﻭﻏﻴﺮﻩ، ﺟﺰﻋﺒﺎﺭﺍنی
ﻔﻘهی بی اثر ﺩﺭ
کسب ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺣتی
اﺧﻠﺎﻕ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺟﺰﻣﻐﺮﻭﺭﮐﺮﺩﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺯﻫﺪ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
اﻧﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ. (در
م جَموعه کلاس
درس پیامبر)

حدیث
1122 - ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺮﺳﻴﺪﻩ(ﺝ۳ﺹ209
بحاﺭ) ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻳقی
ﻴﺒﺎﻣﺎﻡ ﮔﻔﺖ،
ﺑﺮخی ﻤﻌﺘﻘﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ اﺯ
ﺍﺯل ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻃﻴﻨﺖ ﻭﺫﺍﺕ ﺍﺯﺍﺭ
ﺩﻫندﻩﺍﻯ هست .ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺧﻠﺎﺻی
ﻴﺎﺑﺪ،ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻥ
اﻣﺘﺰﺍج ﺪﻫﺪ، ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍﺑﺎ
ﺁﻥ ﺒﻨﻤﺎﻳاند.
ﻭﺍﺯﻫﻤﻴﻥ ﻄﻴﻨﺖ
ﻭﻓﻄﺮﺕ ﺑﺪ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺷﻴاء
ﺮﺍ ﺳﺎﺧﺖ. ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
اﺩﻋﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻘصی ﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭﻫﺴتی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ ﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻨﺎﻗﺺ ﺧﻮﻳﺶ ﺍﻓﺮﻳﺪ.
ﭘس ﺧﻠﻘﺖ ﻫﺴتی
ﺒﺎﻳﻥ ﺨﺎﻃﺮ ﺑﻮﺩﻩ،
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﺎﻟﺺ
ﺗﺮ ﻭﺗﮑﻤﻴل ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ اﺩﻋﺎ ﺍﻧﻬم
اﺯﻋﻘل ﻨﺎﻗﺺ ﻭﺧﻴلی
هم ﻨﺎﻗﺺ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻣﻨﻄقی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﺷﺎﻳﺪ (ﻓﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧل ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ)
ﺑﺎﻋث ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺟﻴﻪ
ﺷﺪﻩ. ﻳﻌنی غیر ﺍﺯﺧﺪﺍ،
ﮐسی ﺮﺍ ﺩﺭﻫﺴتی
ﺪﻳﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺍﻧﭽﻪ ﺍﺯﻣﺎﺩﻩ
(ﺧﺪﺍﺩﺍﺧﻞ) ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﻣﺪﻩ، ﺍﺯ ﺍﺻل
ﺨﺪﺍ ﺧﺎﺭج اﺯﻫﺴتی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﻨﺪﻳﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻋﻠﺖ ﺧﻠﻘﺖﻫﺎ
ﺭﺍ، ﺑﺎﺯﻯ ﻮ(ﺗﻔﺮﻳح
ﺨﺪﺍ) ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻳﺎﻋﻠﺖ ﺧﻠﻘﺘﻬﺎ
ﺭﺍ، ﺗﻠﺎشی ﺒﺮﺍﻯ(
ﺭفع ﻨﻘﺺ ﺍﺯﺧﺪﺍ)
ﻭﺍﺯﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
.ﺷﺎﻳﺪﻋﻠﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ آﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ
ﭘﻴﺶ ﮐﺸﻴﺪ.ﻭلی
هیچ کدﺍم ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭ(ﻋﻠﺖ ﺭﺣﻤﺖ
ﻭﺷﺄﻥ ﻤﻘﺎﻡ
خداوند ) ﺑﺎﺷﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻳک اﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل الهی ﺠﺰ ﮐﻤک
ﻮ ﺭﺣﻤﺖ ﻭﺩﻫﺶ ﻭﻟﻄﻒ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﺍﻯﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻋﻘل ﺒﺮﺗﺮ ﺍﻭ،ﻭﻯﺮﺍ
(ﻣُﻠﺰم به ﺗﺮﺣﻢ)
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺒﺎﻋﻘل
ﻀﻌﺒﻔﺘﺮ ﺭﺍ ﻳﺎﺭﻯ
ﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻧﻬﺎ
را ﺑﺒﺨﺸﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.
ﻃﺒیعی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﻧﻬم ﺪﺭﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻄﻠﻖ، ﺷﺄﻥ ﻤﻘﺎﻣﺶ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺮﺗﺮﻯهاﻯ
عقلی او، ﺭﺣﻤﺖ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺪﻟﻴل ﻮﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺭﺍﻟﺎﺯم ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯﻋﻠل
آﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ، ﺩﺭ
ﺣﺪﻳثس اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ، ﻭﻳﺎ تجلّیات
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻧﺸﺎﻥﺒﺪﻫﺪ .ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﺳﺮ بیﻨﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﺑﺮﺍﺯ ﺭﺣﻤﺖ
ﭼﻨﻴﻥکرﺩ. ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
هر ﻋﻘلی ﺪﺭﻫﺮ ﺳﻄح
کماﻟﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺩﺭ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻋﻠﺖ
ﻭ ﺩﻟﻴلی ﺒﺘﺮﺍﺷﺪ.
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺍﻳﻥ ﺰﻧﺪﻳﻖ،
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ گفته ﺑﻮﺩ:
اﻥّ اﻟﻠﻪ ﻟم ﻴﺰل
ﻤﻌﻪ ﻃﻴنة ﻣؤﺫیة
،ﻓﻠم ﻴﺴﺘطع اﻟﺘﻔﺼّﻯ
ﻤﻨﻬﺎ، ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﻣﺘﺰﺍﺟﻪ
ﺑﻬﺎ ﻭﺩﺧﻮﻟﻪ
ﻓﻴﻬﺎ، ﻓﻤﻥ
ﺘﻠک اﻟﻄﻴنة
ﺧﻠق اﻟﺪﻧﻴا (ﺧﻠﺎﺻی
اﺯﺍﻳﻥ ﻄﻴﻨﺖ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺧﺪﺍ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ(ﮔِل
ﻮﺟﻮﺩ) ﻳﺎﻣﺎﺩﻩ
(ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ) ﻫﺴﺘﻰ،
ﺍﺯﻃﺮﻳﻖ (ﺍﻣﺘﺰﺍﺝ
ﻭﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ ﻭﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﻭﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ ﻭﺗﻠﺎﺷﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮفع اﻳﻥ
ﻨﻘﺺ ﻧﻤﻮﺩ (ﺍﻳﻥﺎﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎئی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﻇﻬﺎﺭ
ﻧﻈﺮﮐﺮﺩ: ﺴﺒﺤﺎﻥ
اﻟﻠﻪ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﻣﺎ ﺃﻋﺠﺰ ﺍله ﻳﻮﺻﻒ
ﺑﺎﻟﻘﺪﺭﻩ، ﻟﺎ
ﻳﺴﺘطیع اﻟﺘﻔﺼّﻯ
ﻤﻦ ﺍﻟﻄﻴنة ،ﺍﻥ
کاﻧﺖ ﺍﻟﻄﻴنة حیة
ﺍﺯلیة ،ﻓﮑﺎﻧﺎ
ﺍﻟﻬﻴﻥ ﻘﺪﻳﻤﻴﻦ،
ﻓﺎﻣﺘﺰﺟﺎ ﻭ ﺩﺑّﺮﺍ
ﺍﻟﻌﺎﻟم ﻤﻥ اﻧﻔﺴﻬﻤﺎ،
ﻓﺎﻥ کاﻥ ﺬﻟک ﻜﺬﻟﻚ،
ﻓﻤﻥ اﻳﻥ ﺠاء اﻟﻤﻮﺕ
ﻭﺍﻟﻔﻨاء ،ﻭ ﺍﻥ
ﮐﺎﻧﺖ ﺍﻟﻄﻴنة
ﺍﻟﻤﻴتة ،ﻓﻠﺎ ﺑﻘاء
ﻠﻠﻤﻴﺖ مع اﻟﺎﺯلیّ
اﻟﻘﺪﻳﻢ، ﻭ ﺍﻟﻤﻴّﺖ
ﻟﺎ ﻳﺠﻴئ ﻤﻨﻪ حی
هذه ﻣﻘﺎلة ﺍﻟﺪﻳﺼﺎنیة
ﺃﺷﺪّ ﺍﻟﺰﻧﺎﺩقة
ﻗﻮﻟﺎ ﻭﺃﻫﻤﻠﻬم
ﻤثلا، ﻧﻈﺮﻭﺍ
فی کتب ﻗﺪ ﺻﻨّﻔﺘﻬﺎ
ﺃﻭﺍﺋﻠﻬﻢ، ﻭ ﺣﺒﺮﻭﻫﺎ
ﻟﻬم ﺒﺎﻟﻔﺎﻇ ﻤﺰﺧﺮفة
،ﻣﻥ غیر ﺃﺻﻞ
ثاﺑﺖ، ﻭﻟﺎ حَجّة
ﺗﻮﺟﺐ ﺍثباﺕ ﻣﺎ
ﺍﺩﻋﻮﺍ ﮐﻠﺬﻟﻚ،
ﺧﻠﺎﻓﺎ ﻋلی اﻟﻠﻪ
وﻋﻠﻰ ﺭﺳﻠﻪ، ﻭﺗﮑﺬﻳﺒﺎ
ﺑﻤﺎ ﺟاءﻮﺍ ﺑﻪ
ﻋﻥ اﻟﻠﻪ ﻣﻨﻄقی
ﻨﻴﺴﺖ، ﻭﺧﺪﺍ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻭﺻﻒ ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﻄﻠق ﺒﺪﻫﻴﻢ،
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﻃﻴﻨتی ﻨﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﺪ. ﻭﻳﺎ ﻃﻴﻨتی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﻧﻘﺺ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
ﻄﻴنتی ﺰﻧﺪﻩ ﻭﺍﺯلی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻳﻌنی
ﺪﻭﺧﺪﺍئی ﻘﺪﻳم
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.(ﻫﺮﭼﻴﺰ
ﻣﻄﻠق اﺯلی ﻮ ﺯﻧﺪﻩ،
ﻳﻌنی ﺨﺪﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ) ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻣﺘﺰﺍج اﻳﻥﺪﻭﺧﺪﺍ
ﺍﻳﻥ هستی ﺮﺍ ﺍﺯﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺩﻧﺪ،
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﺍﮔﺮﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻈﺮﻯ ﺪﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﭘس مرگ ﻮ ﻓﻨﺎ ﺍﺯﮐﺠﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ (ﻃﻴﻨﺖ
ﺍﺯلی ﺰﻧﺪﻩ ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻤﻴﺮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﺯلی ﻮﺧﺪﺍئی
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﭼﻴﺰﻯ غیر ﺧﺪﺍ)
ﺍﮔﺮﺍﻳﻦ ﻃﻴﻨﺖ
ﺍﺯلی ﻤﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﭼﮕﻮﻧﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﺮﺩﻩﺍﻯ، ﺍﺯ ﺍﺯل
ﺒﺎﻗی ﻤﺎﻧﺪﻩ (ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻣﺎیة ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ ﺑﺸﻮﺩ)
ﻭﺍﺯ ﭼﻨﻴﻥ ﻤﺮﺩﻩﺍﻯ
اﻳﻥ همه ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﻳﺪ (ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ(ﻣﺎﺩه
هستی ) ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎﺯﻧﺪﻩﻫﺎ
ﻭﺧﺎلق ﺰﻧﺪﻩﻫﺎ
ﺍﺯ ﺍﺯلی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﮕﻮﻧگی ﺨﺮﻭج
اﻳﻥﻤﺎﺩﻩ مُرده
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍئی ﻮﺍقعی
ﻮﺍﺯﻟﻰ، ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻔﻬﻮم عقل ﻮ ﺩﺭک
ﻮ ﺗﺼﻮﺭ ﺑﺸﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻓﺮﺿﻴﻪ ﺩﻭﺧﺪﺍئی
ﻴﺎ ﺩﻭ ﻗﺪﻳم اﺯل
ﻴکی ﺨﺪﺍﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﻭ ﮐﺎﻣل ﻮ ﺗﻮﺍﻧﺎ
ﺑﻬﺮ ﮐﺎﺭﻯ، ﻭﻳکی
ﺨﺪﺍﻯ ﻤﺮﺩﻩ ﺑﺎ
ﻫم ﻮﻳﺎ ﻓﺮﺿﻴﻪ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭل ﻤﺎﺩﻯ
ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺩه مُرده،ﭘس
ﺍﺯﺻﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج اﺯﻫﺴﺘﻰ،
ﻳﺎﻋﻤّاء ﻮ ﻫﺎﻫﻮﺕ،
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻣﺒﺪﺃ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﻮﺍﻏﺎﺯﮔﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
لاﻫﻮﺕ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﺎﺩﻩ ﺷِﺒﻪﻋﺪم
ﺪﺭ ﺭﻗّﺖ ﻭﻟﻄﺎﻓﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺍﺯلی
ﺒﻮﺩﻩ،ﻭلی ﻨﻪ ﺑﻘﺪﻣﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ.
ﻟﺬﺍ ﺣﺎﺩث ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﻗﺪﻳﻢ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻤﺒﺪﺃ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺩﻳﮕﺮﻋﻮﺍلم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻤﺮﺩﻩ ﻳﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (مُردهﻫﺎ
ﻳﻌنی ﻤﺎﺩﻩﻫﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ، ﮐﻪ ﺟﺴم
ﻮﺗﻥ اﺭﻭﺍح ﺰﻧﺪﻩ
ﺭﺍ، ﺑﺮﺍﻯهر ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺤﻤل ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻧﻈﺮیة ﭘﺮﺩﺍﺯ
ﺍﻥ ﻘﺪﻳﻢ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺻل ان ﻮ ﺍَﻋﻮﺍض
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ، ﺑﻔﮑﺮ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭل اﻓﺘﺎﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺩﻭﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭل
گفتند ،ﻳکی اﺻﻞ
ﻣﺎﺩﻩ مُرده، ﻳﺎ
( ﺍُمّ اﻟﻤﻮﺍﺩ)
،ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﻧﺮﺍ ﻣﺎﺩﻩ
ﺷِﺒﻪ ﻋﺪم ﺪﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﻭﻳﮑﻰ
ﺍﺻل ﻤﺎﺩﻩ ﺯﻧﺪﻩ،
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﻧﺮﺍ (ﺭﻭح
الأﺮﻭﺍح ) ﻴﺎ ﻣﺒﺪﺃ
ﺍﺯلی ﻴک ﺮﻭح ﻔﺮﺩﻯ
ﻤﻴﻨﺎﻣﻴﻢ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺪﻭ ﺑﺎﻫم ﭙﻴﺶ ﺍﻣﺪﻩ،
ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺑﻨﺎﺳﻮﺕ
ﺍﺗمی ﻤﺎ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻣﻄﻠق اﺑﺪﻳﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﺮﺿﺎ
به (ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ) ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭلی
هنوﺯ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺪﻭ( ﺍﺻل الأﺻﻴﻞ
،ﺍﻡ ﺍﻟﻤﻮﺍﺩ،
ﻭﺭﻭح اﻟﺎﺭﻭﺍﺡ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺻﻮل
ومبدأ های
دیگری ﻤﻮﺭﺩ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﺯلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨ ﮐﻪﺑﺼﻮﺭﺕ
(ﮐﻥﻔﮑﺎﻥ) ﻭﺟﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺪﺭﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ،
ﮐﻪ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﺘﮑﺎمل
ﻨﻮعی هستند، ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻪﻣﺎﺩﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺭﻭح ﺪﺭﺣﺎل
ﺘﮑﺎﻣﻞ. ﻭﺣتی ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﺎﻧﻨﺪﻯ، ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ اﺭﻭﺍح ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍﻧﻴﺰ ﺑﮑﻤﺎل
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭلی ﺨﻮﺩ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﮔﻮﻧﻪ
ﭼﻬﺎﺭم اﺯ (ﺍﺻﻮل
اﻭﻟﻴﻪ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ)
ﺍﺯلی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺭﻭح ﻔﺮﺩﻯ
ﺪﺭﺗﮑﺎﻣﻞ، ﺍﺯ
ﻭﺣﺪﺕ ﺍﺭﻭﺍﺡ ،ﻭﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ(ﺭﻭح ﺠﻤﻌﻰ)ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﻭح
ﺠﺎﻣﻌﻪ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻭﺟﻮﺩﻯ، ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﺭﻭﺍح ﻔﺮﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻳﺎ ﻣثال ﺪﻳﮕﺮ،ﺭﻭح
ﻔﺮﺩﻯ هر ﮔﻠﺒﻮل
ﺴُﺮخ ﺪﺭ ﺑﺪﻥ
اﻧﺴﺎﻥ، ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭح ﺠمعی ﺪﺭﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭﺗﮑﺎﻣلی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﺎﺯﻣثال
ﺮﻭح ﻴﻚ ﺑﺮگ ﺰﻧﺪﻩ،
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺳﻠﻮلی
ﺰﻧﺪﻩ، ﻭﻳﺎ ﻫﺮﺟنینی
ﺰﻧﺪﻩ، ﮐﻪ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺭﻭح ﺪﺭﺧﺖ ﺯﻧﺪﻩ،
ﻭﺟﺪﺍ ﺍﺯﻣﺎﺩﺭ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻩ ﺍﺳﺘﻘﻠﺎل
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻮ ﺗﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺠﻤﻌﻰ، ﺩﺭ
(ﻭﺣﺪﺕ ﻫﺎﻯ ﻮﺟﻮﺩﻯ)
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮﺍﺣﺪ،
ﻭﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﻮﺍﺣﺪ، ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺩﺭﻧﻮﻋﻰ ﻭﺍﺣﺪ،
ﻭﺑﺎﺯ ﻭﺣﺪﺕﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮﺩﺭﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻨﺪﻩ،ﻭﻳﺎ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺭﻋﻮﺍلم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮ،
ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ کُلّی
هستی ﺪﺭﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻭﺧﻴلی ﺪﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ، ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﻔﺮﺽ ﺍﻧﺮﺍ ﺑﮑﻨﻴﻢ،
ﻫﻤگی هر ﮐﺪﺍم ﺼﺎﺩﺭ
ﺍﻭل هستند. ﻭﺍﻳﻥ
همه ﭘﻴﭽﻴﺪگی ﻮﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ،ﻓﺮﺽ
ﻧﻘﺺ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺵ،ﻭﻳﺎ
ﻓﺮﺽ ﻧﻘﺺﺣتی ﺪﺭ
ﻳک اﺻل اﺯ ﺁﻥ اﺻﻮل
ﻤﻨﻄقی ﻨﻴﺴﺖ. ﻳﻌنی
ﺤﺘﻰ ﻳک ﺮﻭح ﻔﺮﺩﻯ
ﻨﺎﻗﺺ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺯل
ﺒﺎ ﺗﮑﺎﻣل ﻨﻮﻋﻰ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﺑﺪﻳﺖ
ﻭﮐﻤﺎل ﻤﻄﻠﻖ
می ﺮﺳﺎﻧﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻧﻘصی ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺯلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻴﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﭘﺸﺘﻮﺍﻧﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺣتی اﮔﺮ
ﺗﻤﺮّﺩ ﻭﺧﻄﺎ ﮐﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ، ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ ﺪﺭﺍﻧﻮﺍع
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ، ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
همین ﻴک ﻮ ﻳﺮﻭس
،ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﮑﻤﺎل
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮالهی
خالق ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻬم
ﻮﻗﺎﺑل اﺣﺘﺮﺍم
اﺳﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻳﻥ ﻨﻮع ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭﻃﺒﻌﺎ ﺑﺎﻟﻤﺂل
ﺒﻌﺎﻗﺒﺖ الهی ﺨﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﺣتی
ﺒﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
و لا جرم ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭﺍﻣﺮیة
(ﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ) ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻬم ﻮﺑﺎ اﺣﺘﺮﺍم
اﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﻳک ﺘﺠلی الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻗﺪﺭ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ،ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻳﺮﻭس ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ
ﻤﻘﺎم ﻮﺟﻮﺩﻯ ﮋنی
ﺨﻮﺩ، ﺍﮔﺮ ﻣﺎﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﻋﺒﺮﺗﮕﻴﺮﺍﻧﻪ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﻨﻴﻢ،
ﺧﻮﺩ ﺩﻧﻴﺎئی اﺯﻋﻈﻤﺖ
ﻭﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ، ﻭﭘُﺮ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎتی
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺷﻤﺎﺭﺵ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﭘس ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﺘﺠلی
کوﭼک الهی ﺪﺭ ﻭﻳﺮﻭس
ﻣﺤﺘﺮم ﻮﻣﻬم ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻥ اﻣﺘﺰﺍج اﺯ
ﺧﺪﺍﻯ ﺰﻧﺪﻩ
یا ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﻭﻳﺎ
ﻣﺎیة ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻣﺎﺩﻩ
مُرده، ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺒﺮﺩﺍﺷﺖﻏﻴﺮﻣﻨﻄقی
ﻤﻴﺒﺮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﻔﺮﺿﻴﻪ
جواب ﮔﻮﻯ ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ،ﻭﺍﺯﻟﻴﺖ
ﻗﺒل اﺯﻗﺪﻳم ﺒﻮﺩﻥ
ﻤﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻫﺴتی
ﻤﺎﺩﻯ، ﻭﻫﺮ ﻣﺎ
ﺩﻭﻥ ﻮﺟﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺬﻫﻥ
ﺒﺸﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣثاﻟﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺼﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯﻣﺒﺪأ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﺎﺩﻩ مُرده، ﺍﺯ
ﺍﺻل الهی ﺰﻧﺪﻩ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧم ﺒﮕﻮیم
اﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺷﺨصی
پول ﻮﺳﺮﻣﺎیةﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺠﺎﺭﺕ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺎ ﺟﻴﺐ ﺧﺎلی
آﺭﺯﻭﻯ ﻔﻌﺎﻟﻴﺖ
ﺑﺎﺯﺭﮔﺎنی ﺪﺍﺭﺩ.
ﭼﻨﻴﻥ ﺸﺨصی ﺒﺎ
ﺳﺮﻣﺎیة ﺻﻔﺮ ﺑﺪﻭﻥ
ﭘﻮل ﻮﺑﺪﻭﻥ ﺒﺪﻫﻰ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭﺍم
ﻴﺒﮕﻴﺮﺩ، ﻭﺑﺎ
ﺁﻥ ﺘﺠﺎﺭﺕ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﻮﺩﻯ ﺒﺒﺮﺩ
ﻭﺣﺘﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺿﺮﺭﻯ
ﻨﮑﻨﺪ. ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ
ﺩﻭﮔﻮﻧ ﻪﺷﺨﺼﻴﺖ
با هم ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ،ﻳکی
اﻧﺴﺎنی ﺒﺎ ﺟﻴﺐ
ﭘُﺮ ثروت ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ،
ﮐﻪ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﻬﺮ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ
ﻭﭘﺮﺩﺍﺧتی هست
هست .ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ اﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺪﻫﮑﺎﺭ. ﭘس ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻩ (ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
عوﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
و یونیورسها) ﻭﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺼﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ،
ﻳﺎ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺩﺭ(ﻫﺴﺘﻰ) ﻳگ ﺮﻭیة
(ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻮﻣثبت
) ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺣتی
ﺠﺪﺍ ﺍﺯﺧﺪﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺸﻤﺮﺩﻩ ﺷﻮﺩ.ﻭﻳک
ﺮﻭیة(ﻣﻨفی ﻮﻋﺪﻣﻰ
ﻭ ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻯ) ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﺴتی ﺒﺎ ﺩﻭ ﺭﻭیة
ﺍﻥ، ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻧﻈﺮﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﻮﺩ. ﻳکی ﺮﻭیة
ﻭﺟﻨﺒﻪ (ﻣثبت ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻮﻓﻌﺎل ﻮ ﺍﺯﺍﺩ)
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻘشی ﺨﺪﺍئی
ﻮﺣتی ﺘﺠﻠﻰ الهی
اﺳﺖ. ﻳکی ﺠﻨﺒﻪ(ﻣﻨفی
ﻮﻋﺪمی ﻮ ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻯ
ﻮﻣﺤﮑﻮم ﻮ ﻣﺠﺒﻮﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻨﻄﻘﺎ ﻫﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯﻣﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮﻫﺴتی
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭلی
اﻳﻥ هستی اﺯ ﺍﺻﻞ
ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ، ﺧﻮﺩ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯﺧﺪﺍ ﻭﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺳﺖ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻃﻠﺒﮑﺎﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭﺍﻗﻌﻰ،
ﻭﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
اﻭﺭﺍ ﻣﺨﻠﻮﻃ ﺒﺎ
ﻣﺨﻠﻮق ﺨﻮﺩ، ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﺠﻨﺒﻪ ﻧﻘﺺ
ﻭﻋﺪمی آدﻣﻴﺎﻥ
ﺪﺍﻧﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﺟﻨﺒﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻮﻣثبت
ﻳک ﻤﻮﺟﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺨﻠﻮﻃ
غرق اﺳﺖ،ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺨﺪﺍﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴتی
و وحدت کلّ
هستی اﺳﺖ. ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣثبت ﻭﻣﻨفی
اﺯلی هستند، ﻭلی
ﻨﻪ ﺍﺯلی ﻤﻄﻠﻖ.
ﻳﻌنی هیوﻟﺎ ﻭﻫﺴﺘﻰ)
ﻗﺪﻳم هستند، ﻭلی
اﺯلی ﻤﻄﻠق ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻃﻠﺒﮑﺎﺭ،
ﻳﺎﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ،
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪﺍﻳﻥ
ﺪﻭ ﻗﺴﻤﺖﻣثبت ﻭﻣﻨفی
ﺮﺍ، ﺩﺭﻳک ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﻭﺍﺣﺪ جدا ﮐﻨﺪ،
ﻭﺩﻭ ﺟﻨﺒﻪ ﺭﺍ ﻳک
ﺠﻨﺒﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ،
ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻭﻣﮑﻤّل هم ﺪﻳﮕﺮ
ﮐﻨﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻴﺰﻯ
اﺯ ﻣثبت ﻭﻣﻨﻔی
ﺒﺎﻗی ﻨمی ﻤﺎﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪﻓﺮﺿﻴّﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭﺿﺪ ﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺭﺍﺗﻢ، ﻭﻳﺎ ﻭﺍﺭﻳﺰﻣﻄﺎﻟﺒﺎﺕ
ﺑﺎﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻳﻬﺎ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻫم کرﺩﻥ ﻬﺴﺘﻴﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻴﺴﺘﻴﻬﺎ ،ﮐﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺑﮑلّی
ﺨﻨثی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺳﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﺘﺠﺎﺭﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺪﻫﮑﺎﺭ ﺳﺎﺑق
ﺒﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻧﻮعی کسب ﺍﺯﻣﺤل
ﺮﺣﻤﺖ ﻭﻟﻄﻒ ﻭﺍم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺎﻳﻦ ﺳﻮﺩﻫﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺩﻭ ﺷﺨصیتی
ﻮﺍم ﺪﺍﺭ، ﺑﺎ ﺗﻠﺎﻑ
ﺳﺮﻣﺎیة ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻫﺴتی کنونی ﺨﻮﺩ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺩﺭﻫﻨﮕﺎم ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺩﻭ ﺟﻨﺒﻪ ﺍﻭ،ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ
،ﻭﺑﺪﻫﮑﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰﻫﺴﺖ. ﻭﻟﺬا
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻮﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ ﻭﻣﻘﺎمی
ﭙﺎﺋﻴﻥ ﺘﺮ ﻣﻴﺒﺮﺩ،
ﺗﺎ ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺮﻣﺎیةﻫﺎﻯ
ﺰﻧﺪگی ﺤﻘﻴﺮﺗﺮﻯ
ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﻭﺍم
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻭ ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒیعی
ﻮ ﺭﻧج ﺒﺮﺩﻥ اﺯﺟﻬﻨم
جهان ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺠﺮیة
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻣﺠﺪﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ،ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺍم ﺒﺸﺮﻯ ﺒﮕﻴﺮﺩ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺭ ﺑﺪﻫﮑﺎﺭ
ﻧﻤﺎﻧﺪ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎ (ﺩﻳﻦ یعنی ﺮﻭﺵﺳﻠﻮﻙالهی
ﺘﺠﺎﺭﺕ ﺳﻮﺩ ﺑﺨﺶ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ(ﺩَﻳﻦ
و بدهکاری ) ﺑﺎﻓتح
ﺪﺍﻝ ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮی ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺩﻭ ﺫﺍﺕ ﻳکی اﻟﻬﻰ،
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ ﻄﻴﻨﺖ
ﻭﺫﺍﺕ ﺍﺯﺍﺭ ﺩﻫﻨﺪﻩ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻣﺨﻠﻮﻃ
گرﺩﻧﺪ.ﻭﺍﻳﻥ ﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﻧﻴﺰﻣﺮگی
و رنجی ﺪﺍﺷﺘﻦ،ﺩﻟﻴل
اﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق ﺒﺪﻭﻥ
ﻤﺮﮒ، ﺩﺭ ﺍﻥ ﻤﺨﻠﻮﻃ
ﻨﻴﺴﺖ. (ﻭﺍﮔﺮ ﻧﻈﺮیة
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﺪﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍع
ﺮﺍ، ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻋﻠمی
ﻮﻣﻨﻄقی ﻮﻗﺎﺑل
ﻔﻬم همگان
بشری،ﻭﺩﺭ ﺗﻤﺎم
ﻔﻠﺴﻔﻪﻫﺎ ﻭ
مکاتب ﺑﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ،
ﻭﺭﻭح هرﻣﺮگ ﻮ ﺗﻮﻟﺪ،
ﺑﻴک ﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺭﻣﻮﻓﻘﺎﻥ ﻭﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺴﻮﺩ ﺩﺭ ﻭﺍﻣﺪﺍﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻨﻮع ﺒﺪﺗﺮ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍئی ﺒﺮﺍﻯ
ﻧﺎ ﺻﺎﻟحاﻥ ﻮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺴﻘﻮﻃ
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﻣﻨﻄقی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﮕﻮﺋﻴم ﺴﻠﻮک
الهی ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﻧﻈﺮیة ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺪﻳنی سلوکی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺤﻘﻖ ﻫﻤﻴﻦ (ﺗﮑﺎﻣل
ﻨﻮعی ﻮ ﺳﻮﺩ) ﺑﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺩﻥ، ﺍﺯﺍﻳﻥ
ﻮﺍﻣﺪﺍﺭﻯ اﻧﺴﺎﻥ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻳک ﺼﻔﺮ ﻭﻋﺪمی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺒﺎ
ﻭﺍم گرﻓﺘﻥ ﻈﺎﻫﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ. ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. (ﺳﻮﺩﻫﺎﻯ
هر ﺑﺎﺭ ﻭﺍﻣﮕﻴﺮﻯ)
ﺩﺭﻫﺮﻧﻮع ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺗﻮﻟﺪ، ﺩﺭﻫﺮﻧﻮعی
ﺴﺮﻣﺎیة ﺗﺎﺯﻩ،
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﻭﺍم
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺮﻓﺘﻪ.
ﻭلی ﭙس اﺯمَرگ
اﺯ ﻧﻮﻉ، ﻭﺍﻳﻨک
ﺒﺮﺍﻯ بشریّت ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮﻣﺎ،
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻤﺤﺎﺳﺒﻪ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻭﺍﻡ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺴﺘﺮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ ﺍﺿﺎﻓﻪﺍﻯ
ﺪﺍﺷﺖ، ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﺍﻣﮕﻴﺮﻯ ﺒﺰﺭﮔﺘﺮﻯ
ﺪﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻘصی ﺪﺭﺳﺮﻣﺎیة
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ،ﭼﻮﻥ
هرﺑﺪﻫﮑﺎﺭ ﺩﺭﻣﺤﺎﮐﻢ،
ﺑﺰﻧﺪﺍﻥ اﻧﻮﺍع
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻫم ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻭ،
ﮐﻪ ﻫم ﺘﻨﺒﻴﻪ ﻭﺗﻨﺒّﻪ
ﻭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﺍﻭ، ﺩﺭﻳک ﻮﺍﻣﮕﻴﺮﻯ
اﺯ ﺳﻄح ﭙﺎﺋﻴﻥ
ﺘﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﺳﺮﻣﺎیة
ﺩﺍﺭ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺪﻫﮑﺎﺭﺍﻥ ﺒﺤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺭﻫﺎ ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ،
ﺑﺪﻫﮑﺎﺭ ﺗﻤﺎمی
ﺴﺮﻣﺎیة ﺭﺍ ﺗﻠﻒ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺑﺎ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻮﻣﺮﺍﻗﺒﺖ، ﻳﻌنی
کنترل ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ،
ﻭﺑﺎﺯ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی
ﻤﺪﺍﻭﻡ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺻﻠﺎح هر ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﭼﻮﻥ اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎﻳک اﻧﺴﺎﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ،
ﻤﺎﻣﻰ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﻨﺒﺮﺩ.ﻭﺗﺎبع
عدم مطلق ﻨﺮﻭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺍﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺑﻘﻴﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻭﺍﻣﻬﺎﻯ اﺯلی
ﺎﻭ، ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭﻳک
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ،
ﻭﻟﻮ ﺩﺭﻧﻮع ﭙﺎﺋﻴﻥ
ﺘﺮﻯ ﺒﺮﻭﺩ،ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺳﺎﻟک اﻣﺮﻭﺯﻩ،
ﺑﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭﻳﮕﺎﻧﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺨﻮﺩ، ﺩﺭ
تشبّه ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
ﻮﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﻮﻳﺎ
ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻞ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺎ ﺳﺮﺣّﺪ ﮐﻤﺎل
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋم ﻮ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭﻟﺬ ﺍﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ با سلوک
الهی ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺒﻴﺸﺘﺮ، ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﺑﻔﺼﻮل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺗﺎﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ،
ﮐﻪﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺸﺸم ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺣتی ﺨﻮﺩ (ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) ﻭ (ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
شدن) ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻧﺎﺍﻟحقّ
گفتن ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺑﺨﺪﺍ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق ﻮ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻭﻣﻘﺎم ﻨﺒﻮّﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. (ﺗﻮﺣﻴﺪﻓﻠﺴﻔﻰ)،ﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻥﻤﻔﺎﻫﻴمی
ﺘﺎﺯﻩ ﺫﻫﻨﻰ،ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﻔﺮﺽ
محال ﺼﺎﺩﻗﺎﻧﻪ،
ﻭﺑﻨﺘﻴﺠﻪ ﺩﺭﺳتی
هم ﺒﺮﺳﺪ، ﻧفعی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺫﻫنی کاﻣﻠﺘﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
اﻳﻥ کمال ﺬﻫنی
ﺒﺎ ﻣﺮگ ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭽﻮﻥ اﻧﺴﺎﻥ، ﺩﺭ
ﻣﺮﺩﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﺘﻠﺎشی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻣﮕﺮ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺭﻭح ﺒﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ،
ﻭﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥﺨﻮﺩ،ﻣﺮگ
ﺠﺎﻫﻠﻴﺖ ﻭﮐﻔﺮ
ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺣتی اﮔﺮﺳﺮﺍﺳﺮﻋﻤﺮ،
ﻭﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺩﺭﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺭﻭﺯﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺠﻬنم ﻮﻗﻌﺮ
آن ﻤﻴﺮﻭﺩ.ﻣﺪﺭک
ﺮﻭحی ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻠﺎﻗﺎﺗﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺣﻰ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،
ﺩﺍﺷﺘﻥ هرﻳک اﺯ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻮﺭﻭﺩ ﺑﻌﻮﺍﻟم
ﺒﻬﺸتی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻭﻳﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺎﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﻭ ﺟﻨﺒﻪ الهی ﻮﺟﻨﺒﻪ
ﻣﻮﺫﻯ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﺎلق ﺨﻮﺩ ﻭﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﭘس (ﻃﻴﻨﺖ)
ﻣﺨﻠﻮق ﺨﺪﺍ، ﻣﻴتوﺍﻧﺪ
ﺩﻭﺟﻨﺒﻪ الهی ﻴﺎ
ﻣثبت ﻭﺟﻨﺒﻪ ﺷﻴﻄﺎنی
ﻮﻋﺪم ﻮﺍﺯﺍﺭ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ، ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯﻭﺟﻮﺩﺵ ﻣﻮﺫﻯ،
ﻭﻣﺎﺩﻩﺍﻯ ﻤﺮﺩﻩ
ﻭﻋﺪمی ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻄﻠق ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻧﻴﺎﺯ ﺑﺨﺎلق
ﺒﺮﺗﺮ، ﻭﻣﺪﺑّﺮ
ﺑﺎﻟﺎ ﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻗﺴﻤﺖ ﻧﻘﺺ ﻭ ﺍﺯﺍﺭ
ﺩﻫﻨﺪگی اﻭ ﺑﺎﺷﺪ.مُردهﺍﻯ
که ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﺪ،ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﮑﻪ ﺯﻧﺪﻩﺗﺮﻯ،
ﺍﻭﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﮐﻮﺭ ﻭﻧﺎقص ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻳﺎ ﮐﺎﻣل کند ﻣﮕﺮ
مُرَبّی ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﺑﻴﻨﺎئی ﺒﻴﺶ
ﺍﺯ ﺑﻴﻨﺎئی ﻤﻌﻤﻮﻟﻰ،
ﭼﻮﻥ ﻘﺒﻮل ﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣلی
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺎﺷد.
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻀﺮﻭﺭﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺪﺭﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ،ﮐﻤﺎل
ﺒﻴﺸﺘﺮﺑﺪﻫﺪ.ﻭﺑﺎﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺽ،ﮐﻪ ﺩﻭ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ الهی ﻤﻮﺟﻮﺩ،
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
الهی ﻤﻄﻠق اﺳﺖ.ﺍﺻل
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺧﺎﺹ ﺭﻭح
اﺳﺖ، ﻭﺭﻭح اﺯ ﺍﺯل
ﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺭﻭح ﻔﺮﺩﻯ ﻤﺪﺍم
ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻤﺘﻮﺍﻟﻰ،
ﻭﺑﺎ ﻣﺮگ ﻮﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺴﺘﻦ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻓﻌﻠﺎ ﺑﻨﻮع
ﺮﻭح ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺯﻳﺎﺩ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻥ ﺘﮑﺎﻣل تا
ﺮﻭح اﻟﺎﺭﻭﺍح ﻔﺮﺩﻯ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﺪﺍﻯ
ﺒﺮﺗﺮ(ﺧﺎﺭج اﺯ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﺟﻨﺒﻪ ﻣثبت
ﻭﻣﻨﻔﻰ)ﻭ ﻳﺎ ﺧﺎﺭج
ﺮﻭح ﻮﺟﺴﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
(ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ)
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺭﻭح ﺪﺍﺭﺩ،ﭼﻮﻥﻤﺎﺩﻩ
ﺗﻦ. ﺍﻳﻥ ﺮﻭح ﺪﺭﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﻨﻮعی ﻮﭼﻮﻥ
ﺮﻭحی ﺒﻤﻴﺮﺩ ﻭﺑﻤﻠﮑﻮﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﻣﻮﻗﺘﺎ
(ﺭﻭحی ﺨﺎﻟﺺ) ﺍﺳﺖ،
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺗﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﻣﺎﺩﻩ ﺗﻥ ﺁﻥهمانی
ﻤﺎﺩﻩ ﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ ﺧﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﺍثیرﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﺭﻭﺍح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻮ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻧسخ ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﺑﺎ ﻣﺎﺩﻩ ﺗﺤﺖ
ﺍثیرﻯ ﺠﺒﺮﻭﺗﻰ،
ﺩﺭ ﺍﺭﻭﺍح ﻨﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﮐﺎﻣل
ﺸﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺯﺩﺍﺧل ﺪﺭﺍﺻل
ﻮﻣﺒﺪأ ﻣﺎﺩﻩ ﻫﺴتی
اﺳﺖ ﭼﻪ ﻣﺎﺩﻩ ﺳﻨﮕﻴﻥ
ﻤﺎﺳﻮﺗﻰ، ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻧﺘﻴﻤﺘﺮ ﻣﮑﻌﺐ
ﺍﻥ259 ﺗﻥ ﻮﺯﻥ ﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺍﺯﺗﺮﺍﮐم
ﭙﻮﺯﻳﺘﺮﻭﻧﻬﺎ
ﺩﺭﮔﻮﺷﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﻭﺳﻄ کهکشان ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﭼﻪ ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺗمی
ﻨﺎﺳﻮﺗی ﺪﻧﻴﺎﻯ
ﻤﺎ، ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻥ ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺳﻨﮕﻴنی ﺮﺍ
ﺑﺎﻣﺎﺩﻩ ﺍثیرﻯ
عالم ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻤﻠﮑﻮﺕﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ،
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺠﺪﻳ
ﺪﻧسخ ﻨﻮع ﺒﻬﺘﺮ،
ﻭ ﻳﺎ ﻣسخ ﺒﺪﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺑﺎﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﻋﺎﻟﻤﻬﺎﻯ
ﺘﺤﺖ ﺍثیرﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻭﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ،ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﮕﺎﻩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺑﻬﺸتی
اﺭﻭﺍح ﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﺴﻮم ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺯﻟﺤﺎﻇ
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﺻﻮﺭﺕ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﺯ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻔﺼﻮل ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﺟﻮﺩﻯ عالم ﺼﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ لاهوت ،ﮐﻪ
ﺍﺧﺮﻳﻥ عالم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺠﺒﺮﻭتی ﺪﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ،
ﺑﺎﺯ ﻓﺮﺿﺎ ﻣﻄﺮح
اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻮﺍﺩ مُرده ﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﺻل ﻤﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺯﻧﺪﻩ، ﻭﻳﺎ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺰﻧﺪگی
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻨﺴﺒﺖ ﺑﺎﺭﻭﺍح
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭلی ﻔﻌﻠﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻌﺎلی ﻮ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺭﻭﺍح گهگاﻩ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ
اﻧﻮﺍع ﻤﺎﺩﻩﻫﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﺍﺻل
ﺘﻤﺎم ﺮﻭﺣﻬﺎ،
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
ﺨﺎﺭج اﺯﻫﺴﺘﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ، ﻭﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧل هستی ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻘﺎم ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ،
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺭﻭح ﻤﺨﻠﻮﻕ،
ﻭﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺗﻥ ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺘﺰﺍج ﺪﻭ
ﺟﻨﺒﻪ الهی ﻮ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ، ﻭﻫﺮ
ﺩﻭ الهی ﻮلی ﻴکی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﻳکی
ﭙﺎﺋﻴﻥﺘﺮ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی هستند.
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪﺍﻳﻥ
گفته ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻤﺬﻫﺐ
ﻓﮑﺮﻯ ﻮﻏﻴﺮ ﺩﻳنی
ﺪﻳﺼﺎﻧﻴﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺑﻮ ﺷﺎﮐﺮ ﺩﻳﺼﺎﻧﻰ(
مذهب )،ﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭ
ﺩﻳﺼﺎنی ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﻣﻮٴﺴس ﺍﻳﻥﻤﮑﺘﺐ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﺑﻮﺩﻩ. ﺯﻧﺪﻳﻘﺎﻥ
ﻤﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ، ﻭﻳﺎ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ سلوک
الهی ، ﻭ ﺑﻤﻌنی
ﺪﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﻣﻨﺤﺮﻓﺎﻥ
ﺪﺭ ﻓﻬم ﺨﻮﺩ، ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻣﺎﻥ هستند ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ (ﺍﻫﻤﺎﻟﮕﺮ)
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻫﻤﺎل ﻮبی اﻋﺘﻨﺎئی
به ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺍﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻭ ﺑﺤﺎل ﺨﻮﺩ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻩ، ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷتی ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﭘﻴﺸﻴﻨﻴﺎﻥ اﻳﻥ
ﺪﻳﺼﺎﻧﻴﻬﺎ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﻭ ﺗﺼﻨﻴﻔﺎﺗﻰ ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ،
ﻭﺍﻧﻬﺎ ﺗﻘﺪﻳس
ﻭﺑﺎ ﺍﻟﻔﺎﻇی ﺰﻳﺒﺎ
ﻣﻄﺮح ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻥ
گفته ﺍﺻل ﻮﺣﻘﻴﻘﺖ
ثاﺑتی ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﭼﻪ ﺍﺻلی الهی ﻮﻳﺎ
ﺍﺻلیّتی ﻤﻨﻄق
ﻮ ﮐﻠﺎﻣﻰ، ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺻل الهی ﭽﻮﻥ
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪنی
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺤﺠﺖ ﻭﺩﻟﻴلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﺳﺎس ﺍﺩّﻋﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﻭﺭﺳﻮﻟﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺣﺒّﺮﻭﻫﺎ) ﺍﻧﺮﺍ
(ﺗﺤﺒﻴﺮ) ﻭﺗﻘﺪﻳس
ﻭﺍﺻﻴل ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺩﺭﻫﺮﺳﻄح
عقلی ﻴک ﻨﻈﺮﺩﺍﺭﺩ،
ﻭ ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﺑﺎ ﺟﻮﻫﺮ ﻭ ﻣﺮﮐﺐ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ که اﮔﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥﺒﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘل ﺒﺮﺗﺮﻯ ﻨﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺹ210 ﻔﺎﻣّﺎ ﻣﻥ ﺰﻋم
اﻥ اﻟﺎﺑﺪﺍﻥ ﻈﻠﻤﻪ
ﻭ ﺍﻟﺎﺭﻭﺍح ﻨﻮﺭ،ﻭ
ﺍﻥ اﻟﻨﻮﺭ ﻟﺎﻳﻌمل
اﻟﺸﺮ،ﻭﺍﻟﻈﻠمة
ﻟﺎ ﺗﻌﻤل اﻟﺨﻴﺮ،
ﻓﻠﺎ ﻳﺠﺐ ﻋﻠﻴﻬم
اﻥ ﻴﻠﻮﻣﻮﺍ ﺍﺣﺪﺍ
ﻋلی ﻤﻌصیة ،ﻭﻟﺎ
ﺭﮐﻮﺏ ﺣﺮمة ﻭﻟﺎ
ﺍﺗﻴﺎﻥ ﻔﺎﺣشة
،ﻭ ﺍﻥ ﺬﻟک علی
اﻟﻈﻠمة ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻨﮑﺮ،
ﻟﺎﻥ ﺬﻟﻚ ﻓﻌﻠﻬﺎ،
ﻭﻟﺎ ﻟﻪ ﺍﻥ ﻴﺪﻋﻮﺍ
ﺭﺑّﺎ ﻭﻟﺎ ﻳﺘﻀﺮع
اﻟﻴﻪ، ﻟﺎﻥّ اﻟﻨﻮ
ﺭﻭ ﺍﻟرَبّ ﻟﺎ ﻳﺘﻀﺮع
الی ﻨﻔﺴﻪ، ﻭﻟﺎ
ﻳﺴﺘﻌﻴﺬ بغیرﻩ
ﺍﻧﺎﻧﮑﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
بدنها ﺩﺭ ﻇﻠﻤﺖ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳکی هستند،
ﻭلی اﺭﻭﺍح ﻨﻮﺭﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻮﺭ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺷﺮﺍﺭتی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ، ﻭﺗﺎﺭﻳکی
ﺘﻥ ﻨﻴﺰ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﻬﺮﮐﺎﺭﺧﻴﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ
که ﻤﻠﺎﻣﺖ ﺷﻮﺩ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﮔﻨﺎهی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻇﻠﻤﺖ ﻭﺗﺎﺭﻳکی
ﻤﺎﺩﻯ، ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻓﻄﺮﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺒﻬﺮﮐﺎﺭﻯ ﺨﻴﺮﻯ
ﻨمی ﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻫﺮ
ﺩﻭﻯ ﻨﻮﺭﻭﻇﻠﻤﺖ،
توَسّل ﻮ ﭘﻨﺎهی
ﺒﺨﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺟﺎﻯ ﻄﺮح ﺨﻮﺏ
ﻭﺑﺪ ﮔﻔﺘﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻧﻴکی ﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻮﺭ، ﻭﺯﺷتی ﺪﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﻇﻠﻤﺖ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷقّ ﺴﻮﻣﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﻭﺑﻨﻈﺮ
ﺍﻧﺎﻥ ﻈﻠﻤﺖ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺤﮑﻤﺘﺮ ﻭ ﺩﻗﻴﻘﺘﺮ
ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ،
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺑﺎ ﺭﻭح
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺳﺘﺤﮑﺎم ﺘﻥ ﻤﺸﺨﺺ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. (ﻇﻠﻤﺖ
ﻣﺎﺩﻩ ﺗﻦ، ﮔﺎهی
ﺒﻤﻌنی ﺒﻮﺩﻥ ﺠﺴم
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺟﺴم
ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺗﺎبع
ﻤﻘﺎم ﺮﻭحی ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮعی که
ﺑﺎﺷﺪ، ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺎم
ﺒﺎﻟﻔﻌلی ﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻣﻘﺎمی هم ﺒﺎﻟﻘﻮﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﺒﻴﺸﺘﺮ،
ﻭ ﺭﻓﺘﻥ ﺒﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ ﺗﻥ
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﻧﻴﺰﺗﺎبع
ﺮﻭح اﺳﺖ،ﻭﻫﻴچ
ﺘﺎبع ﻤﺴﺌﻮﻟﻴتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﻣﮕﺮ ﮐﻪ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ که ﺭﻭح
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﺘﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺮﺧﺺ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﺭﻭح
ﻤﻮﺭﺩ ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
الهی ﻨﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
،ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺎﻟﻔﻌل
کنونی ﺨﻮﺩ ﺭﺍﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
اﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺯﻳﺎﺩﻯ
کناﻫﺎﻥ ﻮﺯﻭﺍل
عقل ﺨﻮﺩ،ﺑﻴک ﻤسخ
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﺣتی ﻔسخ گیاهی
ﺭﺳخ ﺠﻤﺎﺩﻯ ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﺑﺎﺯ ﺑﺤث ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺯ ﻧﻮﺭ ﻭ
ﻇﻠﻤﺖ، ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺰﺭﺩﺷتی ﻮﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﻭح ﺮﺍ
ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ،
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ ﻇﻠﻤﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻥ ﻮﺭﻭح ﺒﺎﻫم
ﻴک ﻮﺍﺣﺪ ﺩﺭﻧﻮع
ﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻧﻪ ﺩﻭ ﻃﺒﻴﻌتی
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﻫﻢ. ﻭ ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻰ، ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺯ
ﻧﻮﺭ ﭼﻮﻥ ﺰﺭﺩﺷﺖ،
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺭﻭح
ﻤﺎﺩﻩ اثیرﻣﻠﮑﻮتی
ﺪﺍﺭﺩ.ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺭﻭح ﭙﺎک ﺸﺪﻩ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ
الهی ﻮﻋﻘلی ﻮﺻﻮﺭتی
ﻨﻮﺭﺍنی ﺪﺍﺭﺩ
ﺯﻳﺮﺍ تجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺭ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺩﻳﺪﻥ ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
که ﮔﺮﭼﻪ ﺳﻤﺒﻮلیک
هستند، ﺩﻳﺪﻩ ﭼﺸم
ﺪﻝ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
گردﺩ. اﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﮔﺮ ﺗﻥ ﻮﺭﻭح
هرﻳک ﺠﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩﻋﻤﻞ
ﮐﻨﻨﺪ، ﺗﻥ ﺴﻮمی
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻫﺮﺩﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﮑﺎﻣل ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﺗﺎ ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﺪﺑﻴﺮ الهی
ﺒﺎﺷﺪ، ﺍﻭﻟﺎ ﺗﻥ
ﻮﺭﻭح ﻴکی هستند،
ﻭﻫﻴچ کدام ﻤﻴﺸﻪ
ﺗﺎبع ﻔﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﮐﻨﺘﺮل
ﻨﻔس ﺳﺎﻟﻚ، ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﺨﺮﻭﺝ ﺭﻭح ﻮﺗﻥ
اﺯﻓﻄﺮﺕ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻋﺪم ﺘﮑﺎﻣﻞ، ﻳﻌنی
ﺨﺪﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺣتی ﺨﻮﺩ
ﺗﻥ ﻮ ﺭﻭﺡ، ﺑﺎ ﻓﻄﺮﺕ
ثاﺑﺖ ﻭﻇﻴﻔﻪ (ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍﺋﻰ) ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺍﺻﺮﺍﺭ ﺑﻮﺿﻊ
ﻓﻌلی ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﺪﺍ
ﻭ رَبّ ﺑﻤﻌنی ﻤﺮﺑّﻯ
الهی ﻮﺑﺮﺗﺮ، ﺑﺎﻳﻥ
ﻤﻌﻨﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺫﺍﺕ ﻫﺮ ﺩﻭﻯ
ﺮﻭح ﻮﺗﻥ غلبه ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻔﻤﻥ ﺼﻮّﺭ
ﻫﺬﺍ ﺍﻟﺨﻠق ﺼﻮﺭة
ﻭﺍﺣﺪة ﻋلی ﻨﻌﻮﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻔﻪ ﭼﻪ ﮐسی
اﻳﻥ ﻤﺨﻠﻮق ﺮﺍ
ثاﺑﺖ، ﺑﺎ ﻳک ﺼﻮﺭﺕ
(ﻓﻄﺮﺕ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻟﺎ ﻳتغیر) ﺩﺭﺁﻭرﺩ،
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺘﻨﻮع ﻮﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻳﻌنی ﻤﺎﺩﻩ
ﺗﺎﺭﻳﻚ، (ﺧﻮﺩ ﺧﺪ
ﺍﺷﺪﻩ) ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻮﺭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻭﻟﺖ
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﺣﺒس
ﮐﻨﺪ.ﺍﮔﺮﭼﻨﻴﻥ
ﺒﻮﺩ ﺍﺩﻋﺎﻯاﻳﻦ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
(ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ) ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺮﺍ ﺑﺎﻧﻮﺭ
می ﺪﺍﻧﻨﺪ،ﻳﻌنی
اﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻮﺭﻏﺎﻟﺐ
ﺑﺮﻇﻠﻤﺖ، ﻭﻳﺎ
ﺭﻭح ﺒﺮ ﺗﻥغالب
گرﺩﺩ،ﻭﻳﻌنی ﻨﻮﺭ
ﻧﻴﺰﺧﻮﺩﻓﻌﺎﻝ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﺍﺳﻴﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻇﻠﻤﺖ ﻏﺎﻟﺐ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻮﺭ ﺍﺳﻴﺮ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭﻫﻴچ ﺘﻌﺎلی ﻮﻧﻘشی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌلی
ﺸﺨﺺ، ﻭﻗﺒل اﺯﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺗﻌﻘﻞ،
ﻭ ﺍﻏﺎﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﻏﻠﺒﻪ ﻧﻮﺭ
ﺑﺮ ﻇﻠﻤﺖ ﺍﺳﺖ،
ﻧﻔس ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺮﻭﺡ الهی ﻤﻄﻤﺌﻨﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻏﺎﻟﺐ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻳﻥ هوﺳﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
،ﮐﻪ ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻃﺒﻌﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻮﺑﻪ ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺒﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭﻋﻘﺎﺏ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯﻨﻮعی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﺯﻃﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮﺗﮑﺎﻣل ﺪﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻴک ﻤﻮﺟﻮﺩ ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻥ ﻮﻣﺎﺩﻩ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﻮﺟﻨﺒﻪ ﻋﻘﻠﻰ،
ﻳﺎ ﻣﻘﺎم الهی ﻮﻧﻮعی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺟﺴم
ﻤﻨﺤﺼﺮﺍ ﺗﺎبع
ﮋﻧﺘﻴک ﺠﺴﻤﺎنی
اﺳﺖ. ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ ﻭلی
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ ماهیّت
ﻧﻮعی ﺪﺍﺭﺩ.ﺍﻳﻥ
ﺮﻭح ﻴﺎ ﻓﮑﺮ ﻭﻋﻘل
ﻮ ﻳﺎ ﺫﺍﺕ ﻭﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ، ﻭﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﻤﻌﻨﻮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯﺍﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ سلوک الهی ﺒﮑﻨﺪ
ﻳﺎ ﻧﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻭ ﻣﺴﺌﻮل ﺪﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﻨﻮع ﺒﻌﺪﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﻭﺩ، ﻭﻳﺎ ﺑﻨﻮع
ﻤﺴﺦ ﺷﺪﻩ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻟﺬﺍ ﺟﺴم
ﻮﺗﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،ﻳﺎ
ﺟﺴم ﻮ ﺗﻥ غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﮐثاﻓﺖ
ﻫﻴﻮﻟﺎ ﻭ ﺩﺭ ﻇﻠﻤﺖﻣﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺭﻭج ﻮ ﻓﮑﺮ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻮﻣﻘﺎم ﻨﻮعی ﺨﻮﺩ
ﻓﺮق ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺨﻮﺩ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻘل ﻮ ﺫﺍﺕ ﻭﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی الهی
شده ﻮﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺑﺎﺯ ﺟﺴم
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺠﺴم کوﺩکی ﻮ ﻗﺒل
اﺯ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻟﻄﻤﻪ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﺩﻭ ﻣﺮگ ﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻔﺎﻧّﻪ ﺳﻴﻈﻬﺮ
فی هذا ﺍﻟﻌﺎﻟﻢ،
ﺍﺣﺴﺎﻥ ﻮﺧﻴﺮ
مع ﻔﺴﺎﺩ ﻭ ﺷﺮّ
،ﻓﻬﺬﺍ ﻳﺪل
علی ﺍﻥ اﻟﻈﻠمة
ﺗﺤﺴﻥ اﻟﺨﻴﺮ ﻭ
ﺗﻔﻌﻠﻪ، ﮐﻤﺎ ﺗﺤﺴﻥ
اﻟﺸﺮ ﻭ ﺗﻔﻌﻠﻪ
ﻭلی ﻤﻴﺒﻴﻨیم
ﺍﻳﻥ ﺘﻥ که ﺭﻭح
ﺮﺍ ﺍﺳﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ،
ﺑﺎﺯ ﻧﻴکی ﻮﺧﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﺒﺎ ﻓﺴﺎﺩ ﻭﺷّﺮ
ﻭ ﺷﺮﺍﺭﺕ ﻣﺨﻠﻮﻃ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ ﻨﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻈﻠﻤﺖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺧﻴﺮ ﻭﻧﻴکی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﮐﻨﺪ.(ﺭﻭح یا
روان ﺪﺭﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ
،ﺍﺯﻟﺤﺎﻇ عقل ﻮ
ﻣﻘﺎم الهی ﻮﻳﺎ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭﺗﺎﺭﻳکی
ﺪﺍﻧﺴﺖ، ﭼﻮﻥ ﺭﻭح
ﺣبا کمال ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ، ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻥ اﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻇﻠﻤﺖ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺮﻭﺷنی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺭﻭﺷﻨﺎئی ﻤﻄﻠق
ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺭﻭﺷﻥ ﺘﺮ ﺍﺯ ﺳﺎﺑﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.پس ﺍﺯ
ﻇﻠﻤﺖ ﺍﺯ ﺭﻭح ﻮ
ﺩﺭ ﺭﻭح اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺗﻥ ﻤﺎﺩﻯ، ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻯ هر ﺩﻭﻯ ﻨﻮﺭ
ﻭ ﻇﻠﻤﺖ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪکی ﻨﻮعی
ﺪﺍﺭﺩ، ﻭلی ﺘﺎﺭﻳکی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺭﻭﺷﻨﺎﺋﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﺩﺭ ﺭﻭح اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺩﺭﻣﺎﺩﻩ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻔﺎﻥ ﻘﺎﻟﻮﺍ ﻣﺤﺎل
ﺬﻟﻚ، ﻓﻠﺎ ﻧﻮﺭ
یثبت ﻭ ﻟﺎ ﻇﻠمة
،ﻭﺑﻄﻠﺖ ﺩﻋﻮﺍﻫم
ﻮﻳﺮجع اﻟﺎﻣﺮ ﺍلی
اﻥ اﻟﻠﻪ ﻭﺍﺣﺪ
ﻭﻣﺎ ﺳﻮﺍﻩ ﺑﺎﻃل
ﻔﻬﺬﻩ ﻣﻘﺎلة ﻣﺎنی
اﻟﺰﻧﺪﻳق ﻮ ﺍﺻﺤﺎﺑﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﺍﻳﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺭﺍ
ﻣﻨﮑﺮﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﮐﻪ
ﻇﻠﻤﺖ ﻣﺎﺩﻩ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﮑﺎﻣل ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻳﻌنی ﺮﻭح ﻮ ﻣﻘﺎم
عقلی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﮑﺎﻣل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻤﻘﺎﻡ
الهی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ) ﭘس ﻫم
ﻨﻮﺭ ﻭﻫم ﻈﻠﻤﺖ
بی أثرﺑﻮﺩﻩ، ﻭ
ﺍﺩﻋﺎﻯ آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻃل اﺳﺖ. ﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺗﺪﺑﻴﺮالهی ﻤﻄﺮح
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﻃﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻳﻥ
گفته ﻧﻴﺰ از زﻧﺪﻳق
ﻮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ اﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی اﮔﺮﻇﻠﻤﺖ
ﻭ ﻧﻮﺭ،ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭلی ﺘغیر
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﭘس ﺧﺪﺍئی
هست وﻫﺮ ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺒﺎﻃل ﻮﻏﻴﺮﺣﻘﻴقی
اﺳﺖ. ﻳﻌنی ﺤﺪّ
ﺍﻗل ﻨﻘﺶ ﭘﺮﻭﺭﺩگی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺪﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ (ﻣﺸﮑل ﺒﺰﺭگ
ﺪﺭﺑﺮﺭسی ﺁثاﺭ
ﻓﻠﺴفی گذﺷﺘﮕﺎﻥ
اﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
(ﺳﻄﺢ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺟمعی
ﺰﻣﺎﻥ اﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺖ. ﺣتی
اﻟﻔﺎﻇ ﻮﻋﺒﺎﺭﺍﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻧﻬﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻣﺎﻥ هاﻯ ﺒﻌﺪ
ﻧﺎ ﻣﻔﻬﻮم ﻮﺷِﺒﻪ
ﻏﻠﻄ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪﺍﻯ
ﺒﺎﻃل ﻮﺑﺎ ﻋﺒﺎﺭﺍتید
ﻨﺎ ﺩﺭﺳﺖ، ﺑﺎﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻨﺘﻘل ﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺍﻣثال
اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ، ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻓﻠﺴفی گذﺷﺘﮕﺎﻥ،
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﻳﺪ
ﻭ ﺯﻣﺎﻥ آن ﺮﻭﺯﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻃﺮﺡ ﻣﺴﺎﺋل ﻔﻠﺴفی
ﻘﺪﻳﻢ، ﻣﻌﺠﻮنی
اﺯﻋﻮﺍﻣل ﻤﺒﻬم
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ اﺳﺖ.ﻭﻫﻴﭻ
ﻓﻴﻠﺴﻮفی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺖ ﻳﺎ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻗﺪﻳم ﺮﺍ،
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﺑﺎﻟﻔﺎﻇ
ﻤﻔﻬﻮم عقلا اﻣﺮﻭﺯ
سر ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ،
ﻭ ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ، ﻳﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺗﮑﻤﻴل
کند .ﻟﺬﺍ (ﻓﻠﺴﻔﻪ)
ﻫﻤﻴﺸﻪ (ﺑﺎﺯﻯ
ذهنی ﻤﻔﺎﻫﻴم ﻨﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ) ﻭ (ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﮐﻠﺎﻡ) ﻭﻣﻌنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭک ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘلی ﺒﺮﺗﺮ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺼﺎﺩق ﺪﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی اﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ سلوک
الهی ،ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻓﮑﺮﻯاوﻧﻴﺴﺖ.ﻫﺮﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺍﺯﺗﻔﮑﺮﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺄﻥﻤﻘﺎم ﺨﻮﺩ
ﻓﮑﺮﻯ، ﻭﺩﺭﻳک
ﺴﻄح اﺯ ﺍﺭﺯﺵ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ، ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻫﻤﻪ ﺑحقّ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﻭلی
هرﮐﺪﺍم ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻄح عقل ﻮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭح ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺍﺯ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎکی ﺮﻭﺍﻥ
ﻮﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﺎﺣﻘّﻯ
ﻨﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ ﺧﻮﺷﺒﻴﻨﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ،ﺧﻮﺏ
ﺍﺳﺖ ﻭﺧﻮﺏ ﺗﺮ ﻭﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺏ ﺑﺮﺗﺮ،ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺑﻴﻨﺎﻧﻪ ﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻨﻴﻢ، ﺩﺭﻫﺴتی
ﺠﺰ ﺑﺪ ﻭﺑﺪﺗﺮﭼﻴﺰﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺻل ﺘﮑﺎﻣل ﺪﺭ
بی ﺨﺪﺍئی ﻤﺘﺰﻟﺰل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮﺍﻣّﺎ ﻣﻥ ﻘﺎل
اﻟﻨﻮﺭ ﻭﺍﻟﻈﻠمة
ﺑﻴﻨﻬﻤﺎ ﺣَﮑَﻢ،
ﻓﻠﺎﺑﺪ ﻣﻥ اﻥ ﻴﮑﻮﻥ
اﮐﺒﺮ ﺍﻟثلاثة
ﺍﻟﺤﮑَﻢ، ﻟﺎﻧّﻪ
ﻟﺎﻳﺤﺘﺎج الی
اﻟﺤﺎﮐﻢ، ﺍﻟّﺎ
ﻣﻐﻠﻮﺏ ﺍﻭ ﺟﺎﻫل
اﻭﻣﻈﻠﻮﻡ، ﻭﻫﺬﻩ
ﻣﻘﺎلة ﺍﻟﻤﺪﻗﻮنیة
ﺍﻟﻤﺮﻗﻮبی ة ) ﻭﺍﻟﺤﮑﺎیة
ﻋﻨﻬم ﺘﻄﻮل ﺍﻣﺎﻫﺮﮐس
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﻴﻥ
ﻨﻮﺭ ﻭﻇﻠﻤﺖ ﺩﺍﻭﺭﻯ
هست ،ﭘس ﺍﻳﻥ ﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺴﻮم ﺒﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﻨﻈﺮﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻔﻠﺴﻔﻪﻣﺪﻗﻮﻧﻴﻪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻥﻤﻈﻠﻮم
ﻮﻣﻐﻠﻮﺏ ﻭ ﺟﺎﻫل
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺤﺎﮐم ﺪﺍﻭﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
(ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺪﺍﻭﺭﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﻭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟﻚ، ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﮐﺎفی اﺯ ﭘﺎکی ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺍﻣﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﭙس
ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺩﺍﺭﻭﻯ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ، ﺗﺎﻣﻌﻠﻮ
ﻣﺸﻮﺩ، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﺪﺍم
ﻨﻮع ﺤﻴﻮﺍنی ﻤسخ
گرﺩﻧﺪ. ﻟﺬﺍ ﺑﻴﻥ
ﺮﻭﺡ یا روان ﻭﺗﻦ،
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯﺨﻮﻳﺶ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺪﺍﻭﺭ ﻭﻣﺘﺤﮑّم
ﺴﻮﻡ ﻣﻄﺮح
نیست ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺍﮔﺮﺑﺎﻫم
ﻤتحد ﻭ ﺗﻔﺎﻫم ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ ﺩﺍﻭﺭالهی
ﻤﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﺭﻭح ﻮﻋﻘل
ﺒﻬﺘﺮ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺩﺍﻭﺭﻯ اﺯ ﭘﻴﺶ
ﻣﻌﻠﻮﻡ، ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﻤﺠﻠس ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺩﺍﻭﺭﻯ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮک اﺎﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭح یک ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.ﻭﺣتی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ، ﺑﻘﻮل ﺨﻮﺩﺵ،ﺑﺤﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ اﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺘﺪﺑﻴﺮ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺪﺑﻴﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﻗﺒﻀﻪ
الهی هستند. ﺷﺨﺺ
ﺯﻧﺪﻳق زندیک
پیرو زند اوستا
اﺯ ﺍﻣﺎم ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻤﺎنی
ﭽﻴﺴﺖ) ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ:
ﻤﺘﻔﺤّﺺ، ﺍﺧد
ﺑﻌﺾ ﺍﻟﻤﺠﻮسیة
،ﻓﺸﺎﺑﻬﺎ ﺑﺒﻌﺾ
ﺍﻟﻨﺼﺮﺍنیة ،ﻓﺎﺧﻄﺄ
ﺍﻟﻤﻠّﺘﻴﻦ. ﻭﻟم
ﻴﺼﺐ ﻣﺬﻫبا ﻭﺍﺣﺪﺍ
ﻣﻨﻬﻤﺎ،ﻭ ﺯﻋم
اﻥ اﻟﻌﺎﻟم ﺪﺑّﺮ
ﻣﻥ اﻟﻬﻴﻦ، ﻧﻮﺭ
ﻭﻇﻠمة ،ﻭ ﺍﻥّ
اﻟﻨﻮﺭ فی ﺤﺼﺎﺭ
ﻣﻥ اﻟﻈﻠمة ،ﻋلی
ﻤﺎ ﺣﮑﻴﻨﺎ ﻣﻨﻪ،ﻓﮑﺬﺑﺘﻪ
ﺍﻟﻨﺼﺎﺭﻯ ﻮ ﻗﺒﻠﺘﻪ
ﺍﻟﻤﺠﻮس ﻣﺤﻘق
ﻮﻋﺎﻟم ﻮﻓﻴﻠﺴﻮفی
ﺒﻮﺩ، ﮐﻪﻗﺴمت
اﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺠﻮس
( مغ ها
زردشتیان
قشری) ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ
،ﻭﺑﺎ ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ
ﺗﺮﮐﻴﺐ، ﻭﻫﺮ ﺩﻭ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭﻣﻠﺖ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
سلوکی ﺭﺍ ﺑﺨﻄﺎ
ﺑﺮﺩﻩ، ﻭﺑﻬﻴچ
کدﺍم آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺭﺳتی ﻨﻴﺰ ﻧﺮﺳﻴﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭمُدّعی ﺸﺪ،
ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﺪﻭ ﺧﺪﺍ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ ﻭﺍﺩﺍﺭﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻳکی ﺨﺪﺍﻯ ﻨﻮﺭ
ﻭدﻳﮕر ﺨﺪﺍﻯ ﻈﻠﻤﺖ.
ﻭ ﻧﻮﺭ ﺩﺭ ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ
ﻇﻠﻤﺖ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ (ﻤﺎنی)
ﺮﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﮐﺮﺩﻧﺪ،
ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﻤﺠﻮس
مُغ ها
آخوندهای غیر
سالم که بَغ
نشده ﺍﻭﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.
(ﺑﺎﺯ ﻣﺸﮑل اﻧﺘﻘﺎل
اﻓﮑﺎﺭ ﻓﻠﺴفی
گذﺷﺘﮕﺎﻥ، ﺣتی
اﮔﺮ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﻴﺮﺩ، ﻭﺑﺨﻮﺍهیم
ﺒﺰﺑﺎﻥ ﻮﻓﻬم ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ، ﺑﺎ ﺳﻄح
عقلی ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻨﺘﻘل
کنیم ،ﺍﻳﻥ اﺑﻬﺎﻡ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍنیم
ﻤﺒﮕﻮﺋﻴﻢ، ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﺎنی اﺯﻧﻮﺭ
ﻭﻇﻠﻤﺖ، (ﭼﻨﻴﻦ)
ﺑﺎﺷﺪ ﻏﻠﻄ ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ (ﭼﻨﺎﻥ)
ﺑﻮﺩﻩ ﺩﺭﺳﺖﺍﺳﺖ.
ﻧﻮﺭ ﻭﻇﻠﻤﺖ ﻣﺎنی
ﺪﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی و
موقّتی از ﻈﻠﻤﺖ
ﻭ ﺍﻫﺮﻳﻤﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻨﻮﺭ ﻭ ﺧﺪﺍ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند،ﮐﻪ ﺗﺎبع
ﻈﻠﻤﺖ ﻭﺷﻴﻄﺎﻥاﻫﺮﻳﻤﻥ
ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﻭﺣتی ﺒﺪﺗﺮ
ﮐﻪ ﺗﺎبع آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻭﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺷﺎﻥ
ﺒﺎﻃﻞ، ﻭﺑﺎ ﻧﻔس
ﺷﻴﻄﺎنی ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی عاﻗﺒﺖ ﺳﺮﻋﻘل
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﻣﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺘﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
،ﺑﻨﻮﺭ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
تجلّیات ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻣﺴﺨﻬﺎ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻧﻬﺎ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻴک ﺮﻭﺡ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ،
ﺗﺎﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺴﻠﻮک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﺩﺭ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺎﻧﻰ،(ﻧﻈﺮو
عقیده ای ﺴﻠﻮﮐﻰ)
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﮐﻪ ﺣﻘﺎﻳق
عرﻓﺎنی ﺮﺍ ﺍﺯﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﻣﺴﻴحیّت
گرﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻴم که ﺍﻳﺎ
ﻣﺎنی ﻮﺍﻗﻌﺎ ﮐﺎﻣلی
الهی زردشتی
یا مسیحی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﻮﺩﻩ ﻳﺎﻧﻪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣل ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﻮﺩﻩ،ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻘﺒﻠﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ، ﮐﻪﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎم ﻨﻮﺭﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﮐﺘشافی ﻤﺴﻴح
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﻋﺮﺵ رَبّ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻥ کاﺭﺍﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺗﮑﻤﻴﻞشهودی
و عقل مربوطه ،ﻭﺩﻭ
قُرّه ﺟﺪﻳﺪتر
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﮐﺸﻒ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺤﻤﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺰﺭﺩﺷﺖ ﻭﻣﺴﻴح
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺮﺧی ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯﺍﻳﻥ
ﻮﺍﺯ ﺍﻥ ﺪﻳﺎﻧﺘﻬﺎ
،ﭼﻴﺰﻫﺎئی ﺮا ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻫﻴﭽﮑﺪﺍم آﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﻳﻥﭽﻴﺰﻫﺎ
ﮐﻪ ﺍﺯﺍﻳﻥ ﺪﻳﺎﻧﺖ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﭼﻴﺰﻫﺎئی
اﺯﺩﻳﺎﻧﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﻳﻌنی همین ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻧﻬﺎ
معقولات انها ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺩﻳﻥ ﺒﺎﺯﻯ
ﻮﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯﻯ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﺎنی ﭽﻨﻴﻥ
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻃﻞ ﺑﻮﺩﻩ.
ﻭﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ
(ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺑﻬﺎئیت
) ﻣﻮﺍﺟﻪ ﻫﺴﺘﻴﻢ،
ﮐﻪ ﻧﻈﻴﺮﮐﺎﺭ ﻣﺎنی
اﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﺑﻬاء
اﻟﻠﻪ، ﺳﺎﻟک الهی
ﺼﺎﺩق با یک
ولی الهی ولایت
محمدی یا همان
باب ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺘﺼﻮﺭ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻡ، ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻗﺒل اﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮﺑﻬاء اﻟﻠﻪ
ﺳﺎک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﺒﻮﺩﻩ،
ﻣﻄﺎﻟبی ﺪﻳنی ﻮﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
عرﻓﺎنی ﺒﻬم ﺒﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮآخوندﻫﺎﻯ ﻤﺪعی
ﻔﺮقی ﻨﺨﻮﺍهد ﺩﺍﺷﺖ.ﺍﺻل
ﻔﺮﺽ ﻧﻮﺭ ﻭﻇﻠﻤﺖ،
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﻫﻢ،
ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻄﺮح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﻴﻄﺎﻥﻤﺨﻠﻮق
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﻭلی ﻨﻘﺶ (ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻨفی ﻮﻋﺪمی ﻮﻗﻬﻘﺮﺍئی
اﻫﺮﻳﻤﻨﻰ) ﺑﺮﺍﻯﺎﻧﺴﺎﻥ
اﻳﻔﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻏﺎﺯ ﻭﺟﻬل
ﻮﺟﻮﺍنی اﻧﺴﺎﻥ
ﺸﻴﻄﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭﺯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺷﻴﻄﺎﻥ ﻈﻠﻤﺖﻋﻘلی
ﻮﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩ
الهی ﻮﻣﻌﻨﻮﻳﺎﺕ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎﺍﻧﺴﺎﻥ ﺘﻮﺑﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
الهی ﻤﻴﺮﺳﺪ، ﻭﺭﻭﺷﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭﻧﻮﺭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
عقل ﻮﻣﻘﺎﻡ الهی
ﺪﺭﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻯ اﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ ﺸﻴﻄﺎﻥ
اﺑﻠﻴس ﻣﻄﺮح اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﺋﻰ (ﻋﺪمی
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍئی ﻮﻣﻨفی
ﻮﺗﺎﺭﻳگ ﻮﺟﺎﻫﻞ)
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻯ ﺮﻭﺷﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻣﺪﺑﺮ
ﺧﺪﺍﺋﻰ، (ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻮﻣﺸﺒﺖ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﺪﺍﻯ اﻫﺮﻳﻤﻥ
عدﻣﻰ، ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻠﺐ
ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑمسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﻗﺒﻠﻰ، ﻭﺗﺮک ﻤﻘﺎم
ﻔﻌلی ﻮ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕ ﻧﻮعی
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭﺗﺎبع
ﺸﻴﻄﺎﻥ اﺳﺖ.ﻭﺣتی
ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍنی
ﺤﻘﻴﺮ ﺗﺮﻯ ﻤﻴﺮﻭﺩ،
ﮐﻪ ﺗﺎبع آﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻤﻪ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
الهی ﻮﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﻤﺤﺘﺮم هستند،
ﻭﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍع ﻘﺒلی ﺒﺴﻴﺎﺭ
الهی ﻮمُقدّس
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺍﻣﺎﻫﺮ
ﮐﺪﺍم اﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ،
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍع ﻮﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ، ﺣﻘﻴﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻬم ﻮ ﻣﺤﺘﺮم الهی
اﺳﺖ ﻭﻧﺴﺒﺖ ﺑرَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻤﻴﻤﻮﻥ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍع ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ،
ﻓﻮق اﻟﻌﺎﺩﻩ ﻋﻈﻴم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭلی
همین ﻤﻘﺎم ﻘﺎﺋم
ﺪﺭ ﻧﻈﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ ﻮﺍﺻﻞ،
ﺑﺨﻮبی ﻨﻮﺭ ﺭﻭﺷنی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﻘﺎم الهی ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ ﻤﻌﻨﻮﻯ
رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﮐﻪ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﺩﺭﺣﮑﻢ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭح اﻓﺮﺍﺩ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭﻋﺪم
ﺘﮑﺎﻣل اﺰﻣﺎنی
ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﻭ ﺑﺎﺯ ﺑرَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﻭلی ﻨﺴﺒﺖ ﺑﺰﻳﺒﺎئی
اﻣﻮﺭ الهی ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺗﺎﺭﻳک ﻮ ﺷﻴﻄﺎنی
اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ، ﻭﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯﺳﻠﻮکی
اﻓﺮﺍﺩ ﻭ ﺍﺭﻭﺍح
اﻧﻬﺎ، ﻭ ﻳﺎﻋﺪم
ﺘﮑﺎﻣل ﺴﻠﻮکی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠق اﺳﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮ ﺭﻭح
کاﻣل ﺸﺪﻩ ﺭﺍ، ﺑﻴکی
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ رَبّﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺎﻟﺎ ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﺗﺎﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻮ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻘﺎمی ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺭﻧﻮع ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﻠﻮک
الهی ﻨﺸﻮﺩ، ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﮐس ﻣﺘﺪﻳّﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﻮ ﻳﺎ ﺣتی
ﻤﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻣﺘﻌﺪﺩﻯ
اﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺑﺎ ﻫﺮ ﺗﮑﺎﻣل
ﻨﻮع ﺘﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﻗﺪم
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺠﻠﻮ ﺭﻓﺖ،
ﻭلی ﺪﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﻴﺸﻤﺎﺭ
ﭘﻠﻪﻫﺎ ﻭﺍﻧﻮﺍع
را سقوط کرد وﻋﻘﺐ
ﺭﻓﺖ ﺑﺎﺯ ﻫﻴچ ﺮﻭحی
ﺪﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﻌﺪم ﻤﻄلق ﻨﻤﻴﺮﻭﺩ،
ﻭ ﺑﻠﮑﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺭﺍﻩ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ، ﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
تکرﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﺗﺎ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺮﺳﺪ، ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮک الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﭘس
ﺟﺴم ﻮ ﺗﻥ ﺪﺭﺣﺼﺎﺭ
ﻧﻔس أمّاره ﺍﺳﻴﺮ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻔس أمّاره
ﺣﻴﻮﺍنی اﻧﺴﺎﻥ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﮐمی
عقل ﺠﺰئی اﻳﺪﺁﻟﻴﺴتی
ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻧﻔس
لوّﺍﻣﻪ ﻗﺮﺍﺭﮔﻴﺮﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
الهی ﻮﭘﺎکی ﺮﺳﻴﺪ،
ﺑﻨﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻭﻧﻔس ﻣﻠهمه ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺟﺴمی ﻮﺍﺗمی ﺘﻦ،
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺎﺩﻯ
اثیرﻯ ﻨﻔس ،ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺤﺖ ﺍثیرﻯ ﺮﻭح
اﻟﻬﻰ،ﻫﻤگی
هر ﻳک ﺰﻣﻴﻥ ﻮ ﺯﻣﻴﻨﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﻤگی ﺪﺭ ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ
ﺍﺭﺑﺎﺏ الهی ﻮﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺮﻭحی هستند. ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
اﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻋﻬﺎﻯ
آﻳﻨﺪﻩ،ﺟﻤﻠگی
ﺪﺭ ﻗﺒﻀﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺤﻘق
هدﻑ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠق
اﻟﻠﻪ رَبّﺍ ﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻴﺎ ﺍﻧﻮﺍع ﻮﺟﻮﺩﻯ،
و یونیورسها و
سطوح عوالم وجودی
ﺑﺮﺍﻯ ﻴک ﺮﻭﺡ،
از أزل تا
کنون ﺧﻮﺩ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺯﻳﺮ ﺗﺮ ﻭﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻭ ﻭﺣشی ﺘﺮ، ﺑﺴﻴﺎﺭﺭﻭﺷﻥ
و ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻋﻘل هستند. ﻭلی
همان ها ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﻤگی
هنوز ﺩﺭ ﻇﻠﻤﺖ
کم نوری ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻫﺴتی ﺴﺮﺍﺳﺮ ﻧﻮﺭ
ﻭ ﻧﻮﺭﺍنی ﺘﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺑﻴﻨﺶ ﺑﺪﺑﻴﻨﺎﻧﻪ
ﻭﻣﺄﻳﻮﺳﺎﻧﻪ ﻫﻤگی
ﺘﺎ ﺩﺭﻳک ﺗﺎﺭﻳﮑﺗﺮی
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث 1123 -ﺩﺭﺣﺪﻳثی
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(۳ﺹ202ﺤﺎﺭ)
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺳﻮآﻝ (ﺻﻤﺪ) ﭼﻴﺴﺖ
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻟﺬﻯ لاﺟﻮﻑ ﻟﻪ
ﺻﻤﺪﺍﻥ ﭽﻴﺰﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺟﻮﻑ ﻭ
ﻣﻴﺎﻥﺘهی ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻮﺧﺎلی ﺒﻮﺩﻥ
ﭽﻴﺰﻯ، ﻧﻘﺺ ﻭﭘﻮکی
ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺿﻌﻒ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﻧﻘﺺ ﺍﺯﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ اﻳﻥ
هماﻥ ﻠﻔﻆ ﻫﻨﺪﻯ
(ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ) ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
هندﻭﺍﻥ ﻴﻤﻥ ﻮ
ﻗﺮﻳﺶ ﺭﺍیج ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
سلوک الهی ﺤﺎﻟﺖ
ﺻﻤﺪﻯ ﻮﻳﮋﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻧﻮﻋﻰ (ﺧﻠﺴﻪ ﻭﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯﮐﻨﺘﺮل ﺨﻮﻳﺶ)
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﺪﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺩﺭ ﭼﻨﻴﻥ ﺤﺎﻟﺘﻰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ، ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ، ﺳﺎﻟک
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﻭ ﻣﺮﺍﺣل
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺑﻴﺶﺍﺯﺁﻥ
ﻃﺎﻗﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ بی ﺤﺎﻟتی
اﺭﺍﺩﻩ ﺩﺭﺳﺎﻟک
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
که بدرک حالت
وحدت وجود خود
با مذاهب الهی
میرسد . ﺑﺎﺯﺻﻤﺪ
ﺩﺭ ﻟﻔﻆ ﻋﺮبی ﺁﻥ،(ﺻﻤﻮﺩ
ﻭ ﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ)
ﻭﺩﻭﺍم اﺑﺪﻯ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﻭﻥ هرﺗﻐﻴﻴﺮ،ﻭبی
ﻨﻴﺎﺯﻯ ﺒﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻭﻳﺎ ﺭفع
ﻨﻮﺍﻗﺺ ﺍﺳﺖ.ﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺰ ﺑﺎ ﺻﻤﻮﺩ ﻭ
ﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻯ ﺨﻮﺩ،
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
شهود الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺍﻳﻥ
ﺤﺎﻟﺖ، ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﻭﺵ ﻋﻘلی ﻮقُرّه
ﮔﻴﺮﻯ طریقت ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
ﻤﻴﺮﺳﺪ (ﻟُﺐ ﻭ ﻟﺒﺎﺏ)
ﮐﻪ ﺑﻤﻌنی عقل
اﺳﺖ، ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
ﻤﻐﺰ ﻭ ﻣﻴﺎﻥ ﭘُﺮ
ﺑﻮﺩﻥ ﻮﺍﺳﺘﺤﮑﺎم
ﻤﻄﻠق ﻮ بی ﻨﻴﺎﺯﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄلق گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﺮ ﻳک اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی ﺪﺭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎی
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ اﺯﺍﻳﻥ
ﺘﻮ ُﭘﺮﻯ ﻨﺴﺒﻰ،
ﻭ ﺍﻳﻥ عذم ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ،
ﻭ ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻯ
ﺪﺭ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻥ ﺘﻮ
ﭘُﺮﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ الله ،ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻤﻄلق ﻮﺣﺪّ ﺍﻋﻠﺎﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ هر ﺯﻣﺎﻥ
ﺘﻮﭘﺮﻫﺎﻯ عاﻣل
ﻮﺷﺎﻫﺪ ﻧﺴبی هستند.

حدیث 1124 - ﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺠﻮﺍﺩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ202ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﻌﻨﻰ
ﺻﻤﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻮﺭﻩ
ﻗل هو
ﺍﻟﻠﻪﺍﺣﺪ ﺍﻣﺪﻩﺍﺳﺖ،
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺳﻴّﺪ
ﻭﺁﻗﺎﻯ ﻤﻮﺭﺩ ﺼﻤﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺒﺴﻮﻯ، ﺍﻭ
ﺩﺭ ﮐم ﻴﺎ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
(ﻣﺼﻤﻮﺩ) ﺻﺎﺣﺐ
حالت ﺻﻤﺪ ،ﻳﻌنی
ﻤﻌﺒﻮﺩ ﻭ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻫﻤﮕﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺳﻠﻮک الهی ﺼﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺳﻠﻮک ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻧﺴبیﺮﺳﻴﺪه
ﺷﻮﺩ، ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻮﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻨﻬﺎئی ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ سالک ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻣﻔﻬﻮم سلوک
الهی ،ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﺯ ﻣﻌﺒﻮﺩ ﻭ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺩﻩﺍﻯ که ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
کم ﻴﺎ ﺯﻳﺎﺩ ﺑﺴﻮﻯ
اﺭﺑﺎﺏ ﻣﺎﻟک ﺨﻮﺩﻣﻴﺮﻭﺩ.

حدیث 1125 - دﺭﺣﺪﻳث
دﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ202ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻳک ﻤﺤﻘﻖ ﻳﻬﻮﺩﻯ،
ﺍﺯ ﺷﺨﺺ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ، ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(رَبّ
ﺧﻮﺩ) ﺭﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻭﺗﻌﺮﻳﻒ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ
ﺁیة ﺷﺎﻣل ﻠﻔﻈ
ﺼﻤﺪ ﺭﺍ ﻧﺎﺯل
کرﺩ.ﻭ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﻌنی ﺼﻤﺪ ﺭﺍ ﮔﻔﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻣﺠﻮّﻑ ﻭﺗﻮﺧﺎلی
ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺟﻮﻑ ﺑﻮﺩﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻳﻥ ﻤﻌنی
اﺳﺖ، ﮐﻪﺟﺴم ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻧﻘص ﻮ ﭘﻮکی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
اﺻل همه ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺗﻮ
ﺧﺎلی ﺪﺭﮐﻤﺎل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺻل
اﻧﻬﺎ ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺬﺍﺕ
ﭘُﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ.

حدیث 1126 –
امام صادق در ج
؟ص ؟؟ بحار
الأنوار مجلسی
شخصی که برای ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺟﻮﻳﺎی معنی میشود
امام ﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
اﻥّ اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭﮐﺖ
ﺍﺳﻤائه ،ﺍﻟتی
ﻴُﺪﻋﺎ ﺑﻬﺎ،ﻭﺗﻌﺎلی
فی علوّ ﮐُﻨﻬِﻪ،
ﻭ ﺍﺣﺪ ﺗﻮﺣّﺪ ﺑﺎﻟﺘﻮﺣﻴﺪ
فی علوّ ﻮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻩ،
ثمّ اﺟﺮﺍﻩ ﻋلی
ﺨﻠﻘﻪ، ﻓﻬﻮ ﻭﺍﺣﺪ
ﺻﻤﺪ ﻗﺪّﻭس ﻳﻌﺒﺪﻩ
کُلّ ﺸﻴئ ٴ،ﻭ ﻳﺼﻤﺪ
ﺍﻟﻴﻪ کُلّ ﺸﻴئ،
ﻭﻭسع کلّ ﺸﻴئ
علما ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺭک ﺒﺎﺩ
ﺍﺳﺎمی اﻭ، ﻭﺑﺪﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
( ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﺩﻋﺎ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭقُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ)
ﺩﺭ ﺑﻠﻨﺪﻯ ﻤﻘﺎم
ﻮﮐﻨﻪ ﺑﺎﻟﺎئی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻭ واحِدی
اﺳﺖ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪ (ﻋﻤل
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺷﺪﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺖ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺤﺎل اﺣﺴﺎس ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎ ﻣﻌﺒﻮﺩ،
ﺩﺭﻫﺮﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
که ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺩﺭک
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﻓﻨﺎ ﺩﺭﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)ﺩﺭﻋﻠﻮّ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﻋلی ﺮﻏم ﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﺠلی اﻟﻬﻰ،
ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄلق
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻥ ﻤﻘﺎم
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.) ﻭﺳﭙس
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺮﺧﻠﻖ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩ
(ﺣﺎﻟﺖ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻮﺻﻤﺪ ﺷﺪﻥ، ﻭﺧﻠﺴﻪ
ﻭﻓﻨﺎﻯ ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺑﻤﻮﺭﺩ ﺍﺟﺮﺍ
ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ) ﻭﺧﻮﺩ
واحِدی ﺼﻤﺪﻯ ﻮﻗﺪّﻭس
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
اﻭﺭﺍ ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﺪ.(ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺮﻭح ﺪﺍﺭﺩ، ﻭ ﺩﺭحالت
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮعی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺑﺪﺍﻥ ﺼﻤﻮﺩ ( ﺗﻮکُلّ
ﻮﭘﺎ ﻳﺪﺍﺭﻯ اﺭﺍﺩﻯ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺳﺎلک
ﺒﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)ﺩﺭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭﺍﺯﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
اﻃﻠﺎع ﻮﺍﮔﺎهی
ﺪﺍﺭﺩ. (ﺗﺒﺎﺭﮐﺖ)
ﻣﺒﺎﺭم ﺒﺎﺩ، ﻭﻣﻨﻈﻮﺭﺍﺳﺎمی
الهی ﺒﺮﮐﺖ ﻭ ﺗﻌﺎلی
ﻮﻓﺰﻭنی ﺪﺭﻣﻘﺎم
ﻮﻋﻘل ﻮ ﻭﺟﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻤﺎ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺑﺮﮐﺖ
ﻓﺰﻭنی ﺪﺭﮐﻤﻴﺖ
ﻭ کیفیّت، ﻭﻣﻘﺎم
الهی ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ، ﻣﻮﺭﺩ
ﭘﺬﻳﺮﺵ الهی ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ. (ﺍﺳﺎﻣﻰ) الهی
هماﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭرَبّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎ،
ﻭﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮالهی که ﺩﺭﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻫﺮ ﻧﻮع ﺒﺘﺪﺭیج
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻳﺪ.
ﺍﺳﺎمی الهی
هماﻥ ﻤﺮﺍﺣل ﺘﮑﺎﻣل
ﺘﺪﺭیجی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻳک اﺯﺳﻮﮊﻩ
ﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻮﻥ (ﺍﺳﻢ) رَبّ
ﺍﻟﻨوع اﺳﺖ، ﻭﺍﺳﺎمی
هررَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﻋﻘل ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
اﺳﺎﻣﻰ ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﻨﻮعی ﻮﺩﺭﺟﻪ
ﻋﻘﻞ، ﻭﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺗﺸﺒّﻪ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺮالهی ﺪﺭﺳﻄح
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺍﻟتی ﻴُﺪﻋﺎ ﺑﻬﺎ)
ﺍﻥ اﺳﺎمی ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺩﻋﺎ ﻭﻃﻠﺐ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
.ﻳﻌﻨی ﻮﺳﻴﻠﻪ توَسّل
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ کسب ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ، ﺩﺭ ﻳک سلوک
الهی ﻮﻣﻘﺒﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. (ﮐُﻨﻪ) الهی
هماﻥ ﺬﺍﺕ ﻭماهیّت
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﻓﮑﺮ ﺩﺭﺳتی
هم ﻤﺒﻨﻤﺎﺋﻴﻢ
،ﺑﺎﺯ ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻏﻴﺮ ﮐﺎفی
گفته ﺍﻳﻢ. ﻭلی
عقل ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﺗﺎ
ﺳﻄح ﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻭ ﺗﺸﺒّﻪ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
( ﻭﺍﺣﺪ
َﺗﻮﺣّﺪ
ﺑﺎﻟﺘﻮﺣﻴﺪ)ﺍﻥﭽﻨﺎﻥﮕﻮﻧﻪ
واحِدی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻋﻤل ﺪﺭﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟﻚ،
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺤﺎﻟﺖ
ﻓﻨﺎ ﻭ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﻓﻨﺎﻯ ﺨﻮﺩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻳکی ﺸﻮﺩ. ﻳﻌنی
ﻴﺘﻮﺣﻴﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺗﻮﺻﻴﻒﻧﻈﺮﻯﺒﺮﺍﻯﻴﮕﺎﻧﮕﻴﺎﻭﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎ (ﻋﻤل ﺘﻮﺣﻴﺪ)
ﺑﺎ ﺍﻭ ﻭﺍﺣﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻳﻌﻨی
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻭﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺷﺪﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﻭ ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ ﻓﻌلی
ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻮ ﮔﺬﺷﺖ ﺍﺟل
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ، ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ. (ﻓفی
علوّ ﺗﻮﺣﻴﺪﻩ) ﻳﺎ
(ﺗﻮﺣّﺪﻩ) ﺩﺭﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺘﻮﺣﻴﺪ الهی مُیَسّر
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺠلی ﻘﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌنی ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻋﻤلی ﺨﻮﺩ،
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻘرَبّ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﺩﺭ ﺣﺪّ ( ﺩﻧﺎ ﻭﺗﺪﻟّﻰ
) ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻳﻥ ﺤﺪّ
ﺍﮐثر ﺗﻌﺎلی ﺮﻭح
ﺴﺎلک ﺒﺸﺮﻯ، ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺘﻌﺎلی
ﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺍﺳﺎمی
شهودی ﻮ ﺑﺮﮐﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮالهی اﺳﺖ.
ﺳﭙس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﻌُﻠﻮّ
ﻣﻘﺎﻣم الهی ﺮﺍ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻠق ﺨﻮﺩ
ﻟﺎﺯم ﺪﺍﻧﺴﺖ. ﺗﺎ
ﺍﻧﺮﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮ،ﻋﺒﺎﺩﺕ
آباداتی ﻭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﻮﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻃﺒﻴﻌی ﺒﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی اﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک عاﻗل ﻮ ﺍﺯﺍﺩ،
ﺑﻄﻮﺭ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﺑﺎ ﻓﻬم ﻮﻋﺸق
ﻮ ﺍﺻﺮﺍﺭ، ﻭﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭ ﺑﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻋﻤلی
ﻮﺳﻠﻮﻙ الهی ﺒﺪﺍﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ (ﺻﻤﻮﺩ ﺑﺨﺪﺍ)
ﺩﺍﺭﺩ ،ﻳﻌنی ﻘﻮﺍم
وبرپا بودن ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻳّﺖ ﺧﻮﺩ،
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﻭح ﻮﻓﮑﺮ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺻﻤﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ، ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻗﻮﺍم ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻮ ﺭﻭحی ﺴﺎﻟک اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻪ ﺍﻭ ﺗﻮﮐﻞ ﻭﺑﻮﺳﺎﺋﻄ
اﻭ ﺗﻮﺳّﻞ، ﻭ ﺑﺮﺿﺎ
ﻭﺗﻌﺎلی ﺮﻭح ﺨﻮﺩ،
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍنی ﻮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﻭﻏﻴبی ﺒﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻩ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﻥ
عین اﻟﻴﻘﻴنی بچشم
از ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
اﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
،ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺍﻥ ﻘﺮﺑﺎنی ﻮﻓﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﻫﺪﺍﻯ
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ ﺒﮕﻴﺮﺩ
.ﺑﻨﻈﺮ ﻣﺠلسی آﺧﻮﻧﺪ
قشزی ، ﮐﻪ ﺑﻴﻨش
غیر ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺩﺭ
ﻓﻬم اﺣﺎﺩﻳث ﻣﻮﺭﺩ
ﺟمع آﻭﺭﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ( (ﺗﻮﺣّﺪ ﺑﺎﻟﺘﻮﺣﻴﺪ)
ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻌنی
ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﺯل ﭙﺮﺳﺘﺶ
ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻧﻤﻴﺸﺪ
،ﻭﺧﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻨﻔﺮﺩ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﻮﺩ. ﺑﻌﺪﺍ
ﻭﭘس ﺍﺯ ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ،
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟﻪ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻨﻘﺺ ﻭﮐم ﺒﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺣتی ﻘﺒل اﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ، ﻫﻤﻪ
ﻫﺴتی ﭙﺮﺳﺘﺶ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒﻴﻌﻰ،
ﻫم اﮐﻨﻮﻥ ﻨﻴﺰ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،
ﻭلی ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻳﻌنی
ﺒﺎ ﻋﻤﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻮﻋﻘل ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺼﺎﺩق
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﺩﺭﻋﻤل
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺟﺴﺘﻥ ﺤﺎﻟﺖ
ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ،
ﻭﺻﻤﺪ ﺷﺪﻥ ﺪﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎ ﻣﻌﺒﻮﺩ،
ﻭ ﺩﺭک ﻔﻨﺎﻯ ﺨﻮﻳﺶ
ﺩﺭ ﺑﻘﺎﻯ ﻤﺤﺒﻮﺏ
الهی ﺨﻮﺩ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺘﻮﺣﻴﺪﻋﻤلی ﻮ
ﺗﻮﺣّﺪ ﺑﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ،
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺩفع ﺸﺮک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺑﺠﺰ
ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪﻋﻤﻠﻰ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺩﺭﻫﺮ ﺗﺠلی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍﺣﺪ ﺷﺪ
ﻭ(ﺍﻳﻥهماﻧﻰ) ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺎم ﻮ ﺗﻘﺪس ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭلی اﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ، ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﻫﺴتی اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ توَسّلی
ﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﺎ ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴنی
ﺪﺭ پنج تن آل
عبا ، ﺑﻘﺎﺋم ﺮب
اﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻗﺖ
ﺳﺎﻟک ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻃﺒﻖ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ مُرَبّی
عمل ﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮑلی ﻔﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺮﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ،
ﺗﺎﺑﺤﺎﻟﺖ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻮﺻﻤﺪ ﺷﺪﻥ ﺪﺭ
آﻳﺪ.

حدیث 1127 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ۱؟۲۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺑﻴکی اﺯ ﻣﺒﻠّﻐﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺍﻣﺮ سلوک
الهی ﻮﺍﺷﺎﻋﻪ ﺍﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻴﮑﻒ ﻋﻥ اﻟﮑﻠﺎم
فی اﻟﺘﻮﺣﻴﺪ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ، ﻭﻳﮑﻠّم
اﻟﻨﺎس ﺑﻤﺎ ﻳﻌﺮﻓﻮﻥ،
ﻭ ﻳﮑﻒ عَمّاء ﻳﻨﮑﺮﻭﻥ،
ﻭﺍﺫﺍ ﺳﺄﻟﻮک
عن اﻟﺘﻮﺣﻴﺪ، ﻓﻘل
کما ﻗﺎل اﻟﻠﻪ ﻋﺰّﻭجلّ،
ﻗل هو ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺣﺪ،
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﺼﻤﺪ،
لم ﻴﻠﺪ ﻭﻟم ﻴﻮﻟﺪ،
ﻭﻟم ﻴﮑﻥ ﻠﻪ ﮐﻔﻮﺍ
ﺍﺣﺪ، ﻭﺍﺫﺍ ﺳﺄﻟﻮﻙ
ﻋﻥ اﻟﮑﻴﻔیّة ،ﻓﻘل
کما ﻗﺎل اﻟﻠﻪﻋﺰّ
ﻭجلّ، ﻟﻴس ﮐﻤثله
شیئٴ، ﻭﺍﺫﺍ ﺳﺄﻟﻮک
عن ﺍﻟﺴﻤﻊ، ﻓﻘل
کما ﻗﺎل ا ﻟﻠﻪ،
ﻫﻮ ﺍﻟﺴمیع اﻟﻌﻠﻴﻢ،
ﮐﻠّم اﻟﻨﺎس ﺑﻤﺎ
ﻳﻌﺮﻓﻮﻥ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﺻﺤﺒﺖ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻮﺣﻴﺪ (سلوک
الهی ) ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺑﺮﺩﺍﺭﻳﺪ،
ﻭﺑﺎ ﻣﺮﺩم اﺯ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻴﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺍﻧﮑﺎﺭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺗﮑلم ﻨﮑﻨید .ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
بسالکان پیرو
خود ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍﮔﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ (ﺍﮔﺮ
ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
سلوک الهی ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻋﻤلی ﺮﺍ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ،
ﺻﺤﺒتی اﺯﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺸﻮﺩ، ﻭﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
اﻣﻮﺭ ﻗﺸﺮﻯ که
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻳﻌنی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥو
کاملان زنده ﺮﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺧﻠﻔﺎﻯ عباﺳﻰ ﺑﻮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺑﺤث ﻓﻠﺴفی
اﺯ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺍﻣﺘﻨﺎع
اﺯ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﻥ ﺒﺪﻫﺪ
.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﺒﺤثهاﻯ
ﻔﻠﺴفی همیشه ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭ ﺩﺭ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.
ﻭﻣﻘﺪﻣﻪ ﻋﻘلی
لاﺯﻡ، ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻋﻤلی اﺳﺖ.
ﻭﻗﻄﻌﺎ ﺍﻣﺎم ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﺩم اﺯ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻓﻠﺴفی ﺼﺤﺒﺖ ﮐﻨﻴﺪ،
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺤثهاﻯ ﻔﻠﺴفی
ﻴﺘﻮﺣﻴﺪ ﻭﻳﮕﺎﻧگی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺎ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺭﺍﺳﺦ، ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻮﺗﻮﺣﻴﺪ ﻋﻤﻠﻰ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺒﺸﻬﻮﺩ الهی ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺣتی
اﻳﻥ ﺒﺤثهاﻯ ﻔﻠﺴﻔﻰ،
ﮐﻪ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺷﺨصی
ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻮﺍ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﻫﺴﺖ.ﻭﻣﻌﻠﻮم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﻭﻯ ﭙﻴﺮﻭ ﭼﻪ
ﻣﮑﺘﺐ ﻭﻣﺬﻫﺐ،ﻭﺑﺎ
ﭼﻪ ﻣﻘﺎم عقلی ﻮ
ﻓﺼل ﻨﻮعی اﺳﺖ.
ﻭﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
سلوک الهی ﺒﺪﻭﺭ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺳﭙس ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺑﭙﺮﺳﻨﺪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭ ﺍﺑﮕﻮ، ﮐﻪ ﮔﻔﺖ
قل هو ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺣﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
کیفیّت ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺼﻤﺪ ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺭﺍ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ،ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﻤﺎﻥگفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﮐﻦ، ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﭼﻴﺰﻯﻤثل
اﻭ ﺩﺭﻫﺴتی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺳﻤﻊ ﻭﺷﻨﻴﺪﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﺮﺳﻨﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍﺑﮕﻮ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳمیع
ﻮﻋﻠﻴﻢ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی هماﻥ
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺭﺍ ﺑﮕﻮ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ آﺷﻨﺎئی
ﻮ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺤث ﺩﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭ ﺳﺎﻣﺎﺩﺍﻯ اﻟﻬﻰ،
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﻴکی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﺒﺪﻫﺪ.ﻭلی کساﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺍﺟﺘﺒﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﺟﺬﺏ ﮐﺎﺭﺳﻠﻮک
الهی ﻤﻴﮑﻨﺪ .ﻭﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺒﺪﻧﺒﺎل اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻰ ﺍﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﺤث ﺩﺭﺗﻮﺣﻴﺪﻋﻤلی
یعنی سلوک
الهی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺤث ﺩﺭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ ﺩﺭ ﻣﻔﻬﻮم
ﻔﻘهی ﻮدین
ورزی ﻗﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻮﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻋﻤﻠﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺒﺎﻃل ﺪﺍﺭﺩ. ( در
مجَموعه مجالس
درس ولایت)

حدیث
1128 - ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ ؟ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻗل
هو ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺣﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: (ﻗﻞ) ﺃﻯ ﺃﻇﻬﺮ
ﻣﺎ ﺍﻭﺣﻴﻨﺎ ﺍﻟﻴﻚ،
ﻭﻧﺒّﺃﻧﺎک ﺒﻪ،
ﺑﺘﺄﻟﻴﻒ ﺍﻟﺤﺮﻭﻑ
ﺍﻟﺘﻰ ﻗﺮﺃﻧﺎﻫﺎ
ﻟﻚ، ﻟﻴﻬﺘﺪﻯ ﺒﻬﺎ
ﻣﻥ اﻟقی اﻟﺴمع
ﻮ ﻫﻮ ﺷﻬﻴﺪ (ﻗﻞ) ﻳﻌنی ﺒﮕﻮ
ﻭﺍﻇﻬﺎﺭ و
آشکار ﮐﻦ، ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﺑﺘﻮ ﻭحی کرﺩﻳﻢ،
ﻭﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺎﺧﺒﺮ
ﻭ ﺗﻨﺒوء ﻨﻤﻮﺩﻳﻢ.
یعنی بتأﻟﻴﻒ ﺣﺮﻭف
کن که ﺑﺘﻮ ﻗﺮاءﺖ
ﺩﺍﺩﻳم ﺒﻨﻤﺎﺋﻰ.
ﺗﺎ ﻫﺮﮐس ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺴمع ﻮﺷﻬﻴﺪ ﺍﺳﺖ،
ﺍﻫﺘﺪﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
(ﻗﻞ) ﻫﺮﭼﻪ ﻭحی ﺸﻨﻴﺪﻯ
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﮕﻮ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
الهی ﺪﺭ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﻭحی ﺸﺪﻩ
ﻗﺮﺍتی اﺳﺖ.ﻭﺑﺎﺯ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
(قُرّه ) ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩ،ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺰﺑﺎﻳ ﺪﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
،ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
که مطیع شنوا
و شهید شاهد
وسیله الهی از
خداوند ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
(ﺍﻭﺣﻴﻨﺎ) ﻭحی ﺪﺍﺩﻳﻢ.
ﻭﺑﮕﻮﺵ ﺩل ﺘﻮ ﺭﺳﺎﻧﺪﻳم
ﻮﺍﻟﻬﺎم ﺪﺍﺩﻳﻢ.
(ﻧﺒّﺃﻧﺎﻙ) ﺗﻮ ﺭا
ﺗﻨبّوء ﻮ ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺩﻳﻢ.
ﻳﻌنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺒﺮ و وحی ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭنیز ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﺶ
ﮔﻮئی اﺯ ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل
الهی نیز ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﺨﻮﺩ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻨﺒّوء کنند ﻭﺧﺒﺮو
آگاه و تعلبم ﺑﺪﻫﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺶﮔﻮئی
ﻮ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍل کنند .ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺴﻮﺭﻩ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻟﻔﻆ (ﻗﻞ) ﺩﺭ ﺍﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺍﻥ کمتر ﻗﺮﺍٴﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺗﻤﺎم
آﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍﻧﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭﻭﻗﺖ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻮحی ﺒﺎﺯ ﻟﻔﻈ ﻘل
ﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭلی ﻀﻤﻥ
آیة ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻗل
هو ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺣﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺪﺭﺍﻳﻥ
ﺴﻮﺭﻩ، ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻧﻤﺎﺯ ﺧﻮﺩ،
ﻭﺣﺪّ ﺍﻗﻞ ﻳﻜﺒﺎﺭ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ. ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ ﺩﺭﺧﻄﺎﺏ
ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
خود ،ﺗﺬﮐﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺑﮕﻮ.
ﻭﺍﻭ ﻧﻴﺰﻋﺒﺎﺭﺕ
ﺭﺍ ﺍﮔﺮﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﺪ، ﺑﺎﺯ ﻟﻔﻈ
ﻘل ﻮﺑﮕﻮ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻳﻌنی
ﺘﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﺮﺣﻤﺎﻥ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﻋﺎ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻬ
ﺎﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ،ﺷﻤﺎﻫم
ﺒﮕﻮﺋﻴﺪ،ﺧﺪ ﺍﻭﺍﺣﺪ
ﻭﻳﮕﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﻧﻤﺎﺯﺳﺎﻟﻚ
بی ﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺑﻨﻤﺎﺯ
ﮐﺸﺎﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﻗل هو ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺣﺪ
ﮔﻔﺘﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻤگی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ثوآب ﻭتوَسّل
ﻮﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻗتی ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ، ﻭﻳﺎ ﻫﺮﻳک
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺘﺎ ﻗﺎﺋﻢ، ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺗﻮ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻦ ﺑﮕﻮ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﺣﺪ
ﺍﺳﺖ.(ﺗﺎﻟﻴﻒ)ﺣﺮﻭﻑ
ﻭﺳﺎﺧﺘﻥ کلماﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮﺷﺘﻦ،
ﻭﺗﺮﮐﻴﺐ ﺻﺪﺍﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ گف تن ،ﻭﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺘﻘﺎل ﻤﻔﺎﻫﻴﻢ،
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﺎﻟﻴﻒ ﻭﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎﻫﺮ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ که ﺍﻳﻨک
ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻌﺎنی اﺯﻣﻔﺎﻫﻴم
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ الهی
ﺪﺭﺳﻠﻮک ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭﺣتی ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺍﻏﺎﺯ ﻫﺮ ﺷﺮﻭع
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺑﺮﺍﻯ
هرﻋﺒﺎﺩﺕ، ﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﺎﺭﻳخ ﺴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻭل ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮالهی
ﺨﻮﺩ بمعرفی
خداوند ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﻭ ﺳﭙس ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺧﺮ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺘﻤﺮﮐﺰ
ثاﺑﺖ، ﺩﺭﻳک
گفتن هو ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺣﺪ،
ﻳﻌنی ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻭ
ﺟﺴﺘﻥ ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﻚ، ﻭﺍﻥ
ﺴﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺤﺎﻟﺖ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭﻳﮕﺎﻧگی
ﻮﻳﺎﻓﺘﻥ ﺤﺎﻟﺖ
ﺻﻤﺪ ﻭﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻮﺧﻠﺴﻪ ﻭﻓﻨﺎ ﻳﺎ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻋﻤلی ﻮ
ﻳکی ﺸﺪﻥ سلبک ﺒﺎ
ﺍﻥ ﺘﺠلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﺣﻮﺍلی ﺒﺮﺳﺎﻟک
ﻤﻴﮕﺬﺭﺍﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﺎﻟک ﻮﮐﺴﺐ ثوآب
، ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺗﻌﺎلی
ﺮﻭحی ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺨلق
ﻮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﭘنج
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﻮس ﻧﺰﻭل
ﺮﺍ ﺍﻏﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺮﺳﺪ.(ﻗﺮﺃﻧﺎﻫﺎ
ﻟﻚ)ﺍﻧﭽﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮ ﻗﺮاءﺖ ﮐﺮﺩﻳﻢ.ﻳﻌنی
ﺒﺎقُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ، ﺑﺘﻮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻳﻢ. ﻭﭼﺸم
ﺘﻮ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ ﺸﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻳک ﻮﺗﻮﺭﺍ
ﻗﺮة ﺍﻟﻌﻴﻥ
دیگران ﻨﻤﻮﺩﻳﻢ.
ﻭﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﮕﻮ ﻭ
ﻭﻋﺪﻩ ﺑﺪﻩ ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺖ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﻨﺪﻭﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
(ﻟﻴﻬﺘﺪﻯ) ﺗﺎﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﻮﺩ ﭼﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻋﻘلی ﻮ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ، ﻭﭼﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭﺟﺴﺘﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮالهی
بمعرفی
خداوند ﺒﺮﺍﻯ ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭙس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩﻫﺎ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻫﺪﺍﻯ ﻨﻬﺎئی الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
اﻧﻮﺍع هُداﻳﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
کسانی اﺳﺖ، ﮐﻪ
(ﺍﻟقی اﻟﺴﻤﻊ) ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﮔﻮﺵ ﻓﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ.
(ﺷﻨﻴﺪ ﻭﻓﻬﻤﻴﺪ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ) ﺳﻠﻮکی
اﺯ ﺍﻭﺍﻣﺮالهی
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺷﻬﻴ ﺪﺷﺎﻫﺪ،
ﻭﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺍﺋﻢ،
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ ﺨﻮﺩ
ﺷﻮﺩ. ﺗﺎﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺷﺎﻫﺪ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﻭﺷﻬﻴﺪ ﻭﻓﺪﺍئی
ﺸﺪﻥ ﺒﺮﺳﺪ ﻭﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﻳک ﻔﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺪﻧﻴﻮﻯ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ.ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮ(ﻫﻮ) ﺍﺳم ﻤُﺸﺎﺭ
ﻭ ﻣُﮑنی اﻟﻐﺎﺋﺐ،
ﻓﺎﻟﻬا ٴﺘﻨﺒﻴﻪ
ﻋﻥ ﻤﻌنی ثاﺑﺖ،ﻭ
ﺍﻟﻮﺍﻭ ﺍﺷﺎﺭة
الی اﻟﻐﺎﺋﺐ ﻋﻥ
اﻟﺤﻮﺍس ﮐﻤﺎ ﺍﻥ
ﻘﻮﻟﻚ (ﻫﺬﺍ)، ﺍﺷﺎﺭةﺍلی
اﻟﺸﺎﻫﺪ ﻋﻨﺪ ﺍﻟﺤﻮﺍس
،ﻭﺫﻟک انّ اﻟﮑﻔﺎﺭ
ﻧﺒّﻬﻮﺍ ﻋﻥ ﺁﻟﻬﺘﻬم
ﺒﺤﺮﻑ ﺍﺷﺎﺭة ﺍﻟﺸﺎﻫﺪ
ﺍﻟﻤﺪﺭﻙ، ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﻫﺬﺍ ﺁﻟﻬﺘﻨﺎ ﺍﻟﻤﺤﺴﻮسة
ﺍﻟﻤﺪﺭکة ﺑﺎﻟﺎﺑﺼﺎﺭ،
ﻓﺄﺷﺮ ﺃﻧﺖ ﻳﺎ ﻣﺤمد
ﺍلی اﻟﻬک اﻟﺬﻯ
ﺘﺪﻋﻮ ﺍﻟﻴﻪ، ﺣتی
ﻨﺮﺍﻩ ﻭﻧﺪﺭﮐﻪ،
ﻭﻟﺎ ﻧﺄﻟﻪ ﻓﻴﻪ،
ﻓﺎﻧﺰل اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ، ﻗل
هو ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺣﺪ،
ﻓﺎﻟﻬاء ثبیت ﻟﻠثاﺑﺖ،
ﻭﺍﻟﻮﺍﻭ ﺍﺷﺎﺭة
ﺍﻟﻰ ﺍﻟﻐﺎﺋﺐ ﻋﻥ
ﺪﺭک اﻟﺎﺑﺼﺎﺭ
ﻭﻟﻤس ﺍﻟﺤﻮﺍس
،ﻭﺍﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
عن ﺬﻟﻚ، ﺑل هو ﻣﺪﺭﻙ
ﺍﻟﺎﺑﺼﺎﺭ ﻭﻣﺒﺪع
اﻟﺤﻮﺍس ﻭ(ﻫﻮ) ﻳﺎ
(ﺍﻭ) ﺿﻤﻴﺮ ﻳﺎ ﺍﺳم
ﻮﺣﺮﻑ ﺍﺷﺎﺭﻩ ،ﺑﻴﺎﻥکننده
ﮐﻨﻴﻪ ﻭﺻﻔﺖ. ﺩﺭﺍﺷﺎﺭﻩ
ﺑﻐﺎﺋﺐ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣﺮﻑﻫاء ﺪﺭ ﺍﻥ،
ﺩﺍﺩﻥ ﺘﻨﺒّﻪ ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﺯ ﻳک ﻤﻌنی
ثابتی اﺳﺖ. (ﮐﻪ ﺩﺭﺑﻴﺎﻥ
هر ﻣﻄﻠﺐ ثاﺑﺖ ﺍﺯﻫﺮﮐس
،ﺍﻳﻥ هاء ﺮﺍ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺑﻴﺎﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ) ﻭﺑﺎﺯ
(ﻭﺍﻭ) ﺩﺭ ﺍﻳﻦ (ﻫﻮ)،
ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺑﻐﺎﺋﺐ
ﺍﺯﺣﻮﺍث ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ (ﻫﻮ) ﺩﻭ
ﺣﺮﻑ ﺑﺎﻫﻢ، ﺑﻤﻌنی
اﺷﺎﺭﻩ ﺑﻐﺎﺋﺐ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق همیشه ﻏﺎﺋﺐ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ یک اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠلی الهی ﻮ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ، ﺗﺎ ﻭﻗتی
ﺴﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺮﺳﺪ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻏﺎﺋﺐ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺳﺎﻟک
هستند. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺎﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻇﻬﻮﺭ ﮐﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﺳﺎﻟک
ﻤﻮﻓﻖ، ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﺴﺒﻘﺖ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ،
ﻭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
اﻧﺪکی ﺮﺍﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ، ﻇﻬﻮﺭ ﺁﻥ
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﻣﻴﮑﺸﺪ.ﺍﻣﺎم
اﺿﺎﻓﻪﻣﻴﮑﻨﺪ:
(ﻫﺬﺍ) ﺑﺮﺍﻯ اﺷﺎﺭﻩ
ﺑﻤﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﭘﻴﺶ
ﺭﻭ ﻭﻧﺰﺩﻳک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺑُﺖﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭلی
ﺴﺎﻟک ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻩ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ.ﻣﮕﺮﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺿﻤﻴﺮﻏﺎﺋﺐ ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ،
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻌﺒﻮﺩ ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
،ﻭلی ﺘﻮ ﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ،
ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺗﻮ ﮐﻮ؟
ﺗﻮﻣﻴﮕﻮئی ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻰ
ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻴﻢ، ﻭﺗﺄﻟّﻪ
ﺍﻥ ﻨﮑﻨﻴﻢ. (ﻭ ﻟﺎ
ﻧﺄﻟّﻪ ﻓﻴﻪ) ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﻴم
ﺗﺄﻟّﻪ، ﻳﺎﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺍﺯ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺒﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﻭلی ﺴﺎﻟک ﻨﺨﺴﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺄﻟّﻪ ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺑﻌﺪ ﺍﻟﻪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻭلی غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ، ﻗﺒل
اﺯ ﺗأﻟّﻪ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺳﻠﻮک ﻮتوَسّل
ﺨﺪﺍ، ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ، ﺑﻌﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭلی ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺨﻮﺩ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺗﺄﻟّﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻟﻪ ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻤﻘﺎﻡ ﻗﺎﺑل
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻗل هو اﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺣﺪ ﻧﺎﺯل گرﺩﻳﺪ.
ﻳﻌنی ﺴﺎﻟک ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﻮﺣﻴﺪ
عملی ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺍﺯ
ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﺮﻭﺍﻳﺖ
ﻭﻧﻘل کلام ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ: ﺮﺃﻳﺖ ﺍﻟﺨﻀﺮ
فی اﻟﻤﻨﺎم ﻘﺒل
ﺒﺪﺭ ﺑﻠﻴلة ،ﻓﻘﻠﺖ
ﻟﻪﻋﻠّﻤنی ﺸﻴﺌﺎ،
ﺃﻧﺼﺮ ﺑﻪ ﻋلی
اﻟﺎﻋﺪاء ،ﻓﻘﺎل
ﻘل ﻴﺎ ﻫﻮ،ﻳﺎ ﻣﻥ
لا اله الّا ﻫﻮ
، ﻓﻠﻤّﺎ ﺍﺻﺒﺤﺖ
ﻗﺼﺼﺘﻬﺎ ﻋﻠﻰ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ، ﻓﻘﺎل
لی ﻴﺎ ﻋﻠﻰِّ،ﻋﻠّﻤﺖ
ﺍﻟﺎﺳم اﻟﺎﻋﻈﻢ،
ﻭﮐﺎﻥ علی ﻠﺴﺎنی
ﻴﻮم ﺒَﺪﺭ، ﻭﺍﻥ
اﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻘﺮﺃ ﻗل هو ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﺣﺪ، ﻓﻠﻤﺎ ﻓﺮغ
ﻘﺎل ﻴﺎ ﻫﻮ ﻳﺎ ﻣﻥ
لا ﻫﻮ ﺍﻟّﺎ ﻫﻮ،
ﺍﻏﻔﺮ لی ﻮ ﺍﻧﺼﺮنی
علی اﻟﻘﻮم اﻟﮑﺎﻓﺮﻳﻥ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻤﻴﮕﻔﺖ، ﻣﻦ (ﺧِﻀﺮ)
ﺭﺍ ﺩﺭخواب ﺧﻮﺩﺩﻳﺪﻡ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺤﺎﺩثه
ﻗﺒل اﺯ (ﺑﺪﺭ) ﺑﻴک
ﺸﺐ ﺑﻮﺩ. (ﺧﻀﺮ) ﺩﺭﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
های عرﻓﺎنی اﺩﻳﺎﻥ
سلوکی گذﺷﺘﻪ ﻧﻴﺰ
ﻣﻄﺮح ﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﻣﻌﺎنی ﻤﺨﺘﻠفی
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻥ
کرﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭلی ﺪﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
اﺳﻠﺎﻣﻰ، ﺧﻀﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟک می ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻤﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰ،
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺧﻀﺮ
ﺯﻣﺎﻥ علیّ ﻫﻤﺎﻥ
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ اﻭ
ﻭﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
وی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻀﺮﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰ، ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﻣﺎﺩﻯﺒﻮﺩﻥ
ﻮﻣﺤﺴﻮس اﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ کاﻓﺮان ﺳﻠﻮک
مطرح ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﺣتی ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
،ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ،
ﺍﻳﻥ ﺨﻀﺮﻣﺎﺩﻯ
ﻤﺠﺴم آﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ملموس ﺩﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ،
ﻭلی اﻣﺘﻴﺎﺯﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭﺑﺎ ﻫﺮیک اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
خواب ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ
ﺼﺎﺩﻗﻪ ﺍﻳﻥ ﺨﻀﺮ
پیر کامل زنذه
بمعرفی
خداوند ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻌﺮفی
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯه
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ هر
طالب سلوک ﻤﺤﻤﺪﻯ
و دیگر
ولایتهای سلوکی
ششگانه ،ﭘﻴﺮالهی
اﻭ(ﺧﻀﺮ ﻭﻏﻮث ﻭ
ﻧﺎجی ﻮ ﺍﻣﺎم ﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺗﺠﻠﻰ)
الهی ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰو
توسّل عبادی ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
دستورات
سلوکی او را ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻥ ﻤﻌﺮفی
ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺯ (ﺑﺪﺭ) ﻳﺎ ﻣﺎﻩ
ﺷﺐ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻮﻧﻬﺎئی ﻮﺍﺟﺐ
ﺑﺮﺍﻯ هر ﺴﺎﻟﻚ،
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺠﺒﺮﺋﻴل رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ،
ﻭﻫﺮﺳﺎﻟک اﻣﺮﻭﺯﻩ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺪﺭ. ﺷﺐ ﻗﺒل ﻮ ﻳﺎﻳک
ﺮﻭﺯ ﻗﺒﻞ، ﻳﻌنی
که ﺍﻭم ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
با ﻳک ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺒل
اﺯﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺨﻀﺮ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ پن
جَم ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
هدف خئاوند ﺮﺳﻴﺪ.
یعنی هر شهودی
خود خضر وناجی
سالک است که
بشهود برتر
بعدی برسد پیر
کامل حسینی و
بازایب شهوذ مصطفوی
پن جَم ﺍﻧﻬم ﺒﺸﺮﻃ
اﻳﻨﮑﻪ، ﻗﺒل اﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ حیات ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
چهارم ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪه
باشد . ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺷﺐ
ﺑﺪﺭ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ،
ﺷﺐ ﻗﺒل از ﺮﻭﺯ
ﺟﻨگ ﺒﺪﺭ ﻣﻮﻟﺎ
در صف پیاﻣﺒﺮ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭلی ﺒﺨﻮبی ﭙﻴﺪﺍ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻳﻦ (ﺫﮐﺮ)
ﺟﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
(ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ) ﻗﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ ﻋلیّ ﺪﺭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻦ
ﺧﻀﺮ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺳﻠﻮکی
جسینی گفتم ﮐﻪ
ﺑﻤﻥ ﭽﻴﺰﻯ ﺒﻴﺎﻣﻮﺯ،
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧم ﺒﺮ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ قشری
و عقذه هاغی نفس
امّاره ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﮔﺮﺩﻡ احوالی
است که هر
طالب لقای الهی
بپیر معرفی شده
خداوند در
رؤیا ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻓﻨﻮﻥ
ﺠﻨگ آﻣﻮﺯﺵ ﺑﺮﺍﻯ
غلبه ﺑﺮﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺪﻳﻦ و سلوک الهی
ﺗﻨﻬﺎ(ﻧﻔس أمّاره)
ﻭ (ﻧﻔس آخوند ﺍﺑﻠﻴس
) ﻭ( ﺷﻴﻄﺎﻥ اﻫﺮﻳﻤﻦ)
ﺍﺳﺖ. (ﻋﻠّﻤﻨﻰ) ﻣﺮﺍ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺑﺪﻩ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍیﺘﻌﻠﻴم
هرﻣﻄﻠﺐ ﻳﺎ ﻓﻨّی
جنگی ومبارزه ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻤﻨﻈﻮﺭ،ﺁﮔﺎﻫم
کن ﻮ ﻣﺮﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
و لقای الهی
شایسته خود ﺒﺮﺳﺎﻥ
(ﺷﻴﺌﺎ) ﭼﻴﺰﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻴﺰی ﺍﻣﻮﺯﺵﮔﺮﻓﺘنی
ﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
هر تعلیمی کمک
کننده سالک به
ﺷﻬﻮﺩﻯ برتر ﺒﺮﺳﺪ،
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. (ﺍﻧﺼُﺮ) ﻧﺼﺮﺕ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺒﻴﺎﺑﻢ.
(ﺍﻋﺪاء ) ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ،
ﻭﻋﺪﻭّ ﮐﻪ ﻧﻔس
ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ اﻧﺴﺎﻥ،
ﻭ نیز آخوند ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ،
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی ﻮﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
باشد. ﻭﻧﻴﺰ بر ﺷﻴﻄﺎﻥ
اﻫﺮﻳﻤﻦ ﻭﺗﻤﺎمی
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ابلیس ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﺧﻀﺮ) ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
آﻣﻮﺯﺵ ﻣﻮﻟﺎ ﻓﺮﻣﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﮕﻮ ﻳﺎ ﻫﻮ ﻳﺎ
ﻣﻥ لا ﻫﻮ ﺍﻟّﺎ
ﻫﻮ. ﺍﻯ ﺨﺪﺍﺋﻴﮑﻪ
ﺩﺭﻏﻴﺐ ﻣﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻰ،ﺍﻯ
کسی ﮐﻪ ﺫﺍﺕ ﺗﻮﭼﻴﺰﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﻧﻮع
هستی ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻳﻥ
ﺬﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯو
دعای حاص
سالکان است ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺫﮐﺮ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ یک ذکر ﺍﻣﻮﺯشی
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪﺩﺭﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺩﺷﻤﻥ غلبه ﺑﺪﻫﺪ.
ﻣﮕﺮﺩﺭﺳﻠﻮﻙ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻔس أمّاره
ﻭ آخوند ﺍﺑﻠﻴس
در لباس کاذب روحانیّت
،ﻭﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
دﺭ ﻫﺴتی ﻨﻴﺰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻨﮕﺎم ﺘﻤﺮﮐﺰﺩﺭﻣﻘﺎم
ﻮﺍﺳﻄﻪ الهی ﺨﻮﺩ،ﺍﻋمّ
اﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮ الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،
ﻣﺪﺍم ﺪفع ﺸﺮک ﺒﺎ
ﺍﻳﻥ ﺬﮐﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻭﺍﺳﻄﻪ و
ووسیله الهی
گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
الهی هستی ﻮلی
اﻟﻠﻪ ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﺧﺪﺍئی
ﻮ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻘﺎم ﻤﺤﺘﺮم
الهی هستس ،ﻭلی
هنوز ﻫﻤﺎﻥ ﺨﺪﺍﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻧﻴﺴﺘﻰ.
و این ذکرﺗﺎ ﺩفع
ﺸﺮک ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
(ﻫﻮ) ﺿﻤﻴﺮ ﻏﺎﺋﺐ،
ﺳﻮم ﺸﺨﺺ ﺍﻭ ﺑﻤﻌنی
غایب ﺑﻮﺩﻥ اﻭ ﺍﺯ
ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍنیم
اﻭﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨیم
و ﺩﺭک ﻛﻨیم ﺑﻠﮑﻪﺑﻤﻌنی
ﺬﺍﺕ الهی اﺳﺖ،
ﻭﻫﺮ ﻃﻮﺭﻯ که ﻫﺴﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻪ ﺍﻧﻄﻮﺭﻯ
که ﻣﺎ ﻓﮑﺮﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺣﻴﺪ زبانی ﺳﺎﻟﻚ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺴﺘﻥ ﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺴﻤﺒﻮل
و تجلّی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺴﻤﺒﻮل
و تجلّی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻌﺪﻯ برتر ﺒﺮﺳﺪ.ﻣ
ﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﭼﻮﻥ
ﺼﺒح ﺸﺪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺨﻮآب ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺪﺍ ﮔﻔﺘﻢ. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻔﺖ،
ﺍﻯ علیّ ﺘﻮ ﺗﻮﺍﻧﺴتی
اﺳم اﻋﻈم ﻤﺮﺍ ﺑﻴﺎ
ﻣﻮﺯﻯ، ﻫﻤﺎﻥ
اﺳمی که ﺭﻭﺯ جنگ
ﺑﺪﺭ ﻋلی ّ آﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺯﺑﺎﻥ ﺪﺍﺷﺖ.
(ﺍﺳﻢ) ﻳﻌنی ﺴﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩ اﻟﻬﻰ، ﻧﻪ
ﻓﺮﻣﻮﻟﻰ ﺟﺎﺩﻭئی
ﻮﺳﺤﺮﺍﻣﻴﺰ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺍﻯ ﻔﺘح
عوالم الهی ﻮﮐﺴﺐ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺪﻧﺒﺎل
اﺳم اﻋﻈم ﺨﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. (ﺍﻋﻈﻢ)
یعنی ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ،
ﺍﻳﻦ (ﺍﺳم اﻋﻈﻢ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
شهور برای نوع
بشری اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺳﺎمی ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ، ﻭﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﻴک
اﺳﻢ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺑﻴک
ﺘﺠلّی الهی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ (ﺩﻳﭙﻠم
ﻤﻘﺎم ﺮﻭح ﺴﺎﻟﻚ)
ﺍﺯﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. (ﻳﻮم ﺒﺪﺭ) ﺭﻭﺯ
ﺑﺪﺭ ﺭﻭﺯﺟﻨگ
پیروزمندانه ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﺳم اﻋﻈﻢ،
ﺑﭙﻴﺮﻭﺯﻯ هاﻯ
ﺠﻨگی ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ
(ﺭﻭﺯ ﻳﺎ ﻳﻮﻡ) ﻫﻤﺎﻥ
(ﺍﻭم ﻴﺎ ﺷﻬﻮﺩ) ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺪﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺍﻭﻟﻴﻥ
کسی ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩ، ﻭﭘس ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﻠﻮکی اﻭ، ﺍﮔﺮ
ﺗﺒﻌﻴﺖ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻤﺪ،
ﻭیا ﻫﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯﺰﻧﺪﻩ
ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ که
خداوند بطالب
سلوک معرفی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺍﻭﻧﻴﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
(ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ)
ﻳﺎ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮ، ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻨﻴﺰ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.(ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ)
ﻳﻌﻨﻰ (ﺍﻳل ﻮ ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﻭ ﺍﻟﻪ ﺟﺒﺮﻭﺕ
اول از سمت ما ﺍﺳﺖ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
اﺭﺑﺎﺏ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
(ﺟﺎﻳﮕﺎﻩه ﻣﮑﺎن
لا مکان ﻮ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ)
ﻳک رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،
ﻭﻳک ﺘﺠلی ﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﺮﺩ ﻧﻮع
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻗﺎﺋم
ﺠﺒﺮﺋﻴل ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ، ﭼﻮﻥ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺪﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻴﺎ ﺍﺳم
اﻋﻈم آﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﺯﻧﺪگی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺎﺟﻴﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻤﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺗﻮﺍﻧﺴتی
ﺒﺬﮐﺮ ﻟﺎﺯم ﺒﺮسی
که ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻥ ﺒﺎﺳم
اﻋﻈﻢ، ﻭ ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
قائم ﻣﻴﺮﺳﻰ. ﻳﻌنی
ﻤﻮﻟﺎ و هر
سالک ولایت محمدی
در هر زمان ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﻀﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺬﮐﺮ ﺗﻌﻠﻴم ﺪﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻓﻊ ﺷﺮک اﺣﺘﻤﺎلی
اﺳﺖ. ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﭘس
ﺍﺯ ﮐﺴﺐ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺤﺴﻴنی
ﻮﺣﺴنی ﻮﻓﺎﻃمی
ﻮ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﺑﺎﺍ ﻳﻥ ﺬﮐﺮ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ، ﻭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻴﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺭﺍﻭﻯاﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎﻋلیّ
ﻨﻴﺰ ﺍیة ﻗل هو ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺣﺪ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪ.
ﻳﻌنی ﺴﻮﺭﻩ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪ، ﻭﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺭﻧﻤﺎﺯﻫﺎی
سالک ،ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺩفع ﺸﺮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﻤﺤﻤﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩ. ﻳﻌنی ﻤﻮﻟﺎ
ﺳﭙس ﺳﻠﻮک الهی
ﻮ ﺩفع ﺸﺮک ﻮ ﺍﻧﺠﺎم
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺭﺍ ﺩﺍﺩ،
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﻗﺎﺋم
آخرین وظیفه الهی
سالک بشری با ولایت
محمدی ﺮﺳﻴﺪ. ﻭﺭﻫﺎئی
اﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺴﻠﻮک ﻮ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺭﺍﻭﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻮﭼﻮﻥ ﻤﻮﻟﺎ ﺍﺯ
ﻗﺮاءﺖ ﻗل هو ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺣﺪ ﻓﺎﺭغ ﺸﺪ،
ﮔﻔﺖ ﻳﺎﻫﻮ، ﻣﻥ
لا ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﻫﻮ
ﺍﻯ ﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ
(ﻫﻮ) ﻭ (ﺍﻭ)، ﻭ ﺍﻯ
کسی که ﺟﺰ ﺍﻭ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﻣﺮﺍ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻮ ﻧﺼﺮﺕ ﺑﺮﻗﻮم
کاﻓﺮﺍﻥ ﺒﺪﻩ. ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ ﺑﺎﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ،ﻫﻤﺮﺍﻩ
با ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺁل ﻤﺤﻤﺪ زنده
بمعرفی حداوند
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ، ﻭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻏﻔﺮﺍﻥ
و عفو اﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ از هر مجازات
گناهان ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
،ﻭﻧﺼﺮﺕ ﻟﺎﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺮﮐﻮﺏ ﻧﻔس
أمّاره، ﻭﺑﺮﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺻﻔﺖ ﻭﻧﻴﺮﻭﻫﺎ
ﻭﻋﻮﺍﻣل ﻨﻔس أمّاره
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺗﺎ ﻭﻗتی
غفرﺍﻥ ﻮﻋﻔﻮ ﻋﻤﻮمی
الهی اﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﻭﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﺑﺪﺍﻯ الهی ﺪﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ،
ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋﻢ،
ﻳﺎ ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺎﺯ
آخوندﻫﺎ ﻭ ﻣﺬﻫﺐ
ﺳﺎﺯﺍﻥ ﻮ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺪﻳﮕﺮ، ﻭﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی ﺨﻮﻳﺶ
ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ، ﺣﺘﻰ ﻣﺨﺎﻟﻒ
سلوک الهی ، ﻭﻣﺰﺍﺣم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﻨﺼﺮﺕ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺮﺳﺎﻧﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻔﺮّ ﺭﻭﺯﻯ، ﻳﺎ
ﺭﻭﺯ ﻓﺮّ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺴﺎﻟﻚ، ﻭﮐﺴﺐ
ﻓﺮّ ﻭﮐﻤﺎل ﻮﺗﺎج
ﭙﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻴک ﻮﺍﺻل
الهی اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،
ﺑﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﻭﻯ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺻﺮﻳحی اﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی اﻧﺴﺎﻥ، ﺩﺭ
سلوک الهی ﻮﻫﺪﻑ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺍﺯ ﺩﻳﻥ
سلوکی اﻭ، ﻭ ﺭﺍﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
سالکان ،ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋلی
الهی و مقدّس
گرﺩﻳﺪﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺎﺯﻯ آخوندﻫﺎ
ﺩﺭ ﻓﻘﻪ، ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﻳنی ﻮﺳﺘم ﺒﻤﺮﺩن
ﻮ ﺑﻨﺎم ﺪﻳﻥ ﻮﺧﺪﺍ.
ﺭﺍﻭﻯ که (ﺑﺮﺩﺍﺷتی
ﻤﺎﺩﻯ) ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﻫم ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭﺟﻨﮓ ﺑﺪﺭ
،ﺑﺎ ﺫﮐﺮ، (ﻓﺮﻣﻮلی
ﺘﻮﺣﻴﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺪفع ﺸﺮﻙ، ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺍﺧﺮﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺟﻨگ ﺼﻔّﻴﻥ ﺒﺎ
ﻣﻌﺎﻭیة ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﻭﻣﻌﺎﻭیة ﺭﺍ ﺗﻌﻘﻴﺐ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
عَمّاءﺭﺑﻥ ﻴﺎﺳﺮ
ﭘﻴﺮﻭ ﺳﻠﻮکی ﻤﻮﻟﺎ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ، ﮐﻪ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻥ کناﻳﺎﺕ ﻭ
ﺭﻣﺰﻫﺎﻯ ﻨﺎﻣﻔﻬﻮم
ﭽﻴﺴﺖ؟ ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﺍﻳﻥ اﺳم ﺨﺪﺍ ﻭ
رَبّ ﺍﻋﻈم ﻮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻥ
اﺳﺖ(ﻭﻧﺎم ﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺳﺎﻟک که
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺪﺍﻥ ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﻫﻤﺎﻥ
عموﺩ ﻭ ﺳﺘﻮﻥ اﻭ،
ﻭﻓﺮﻣﻮل ﻀﺮﻭﺭﻯ
ﻮ ﺫﮐﺮ ﻟﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﺪفع ﺸﺮک اﺳﺖ) ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺍﻭ الهی
ﻨﻴﺴﺖ (ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
غیر ﻭﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺍﻳﻦ (ﻫﻮ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻮﻗﺎﺋم ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺑﺎﺯ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ (ﻫﻮ) ﻭﻏﺎﻳﺐ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺣتی ﺪﺭﻧﻮغ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﺑﺎﺯ (ﻫﻮ) ﻧﺎم ﻮ ﺍﺳم
ﻤﻘﺎم الهی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺗﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻄﻠق أهو ﻮ رَبّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ، ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺭﺍﻭﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻨﮓ ﺻﻔّﻴﻦ،ﻭﻳ
ﺎﺷﺎﻳﺪ ﭘس ﺍﺯ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮﻟﺎ، ﭼﻨﻴﻥ ﻘﺮاءﺖ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺩﺭﺍﻭﺍﺧﺮ
(ﺣﺸﺮ) ﮐﻪ ﻣﻌﺮﮐﻪ
ﺟﻨگ ﭙﺎﻳﺎﻥ ﻴﺎﻓﺖ.
ﻣﻮﻟﺎ ﻋلیّ ﻘﺒل
اﺯ ﺯﻭﺍل ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
،ﭼﻬﺎﺭ ﺭﮐﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﺧﻮﺍﻧﺪ .ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
(ﺣﺸﺮ) ﻳﺎ ﻣﻌﺮﮐﻪ
ﻧﺒﺮﺩ ﺩﺭﺟﻨﮓ ﻣﻮﻟﺎ،
ﻭﺑﻤﻌنی ﺒﻬﺘﺮ
ﻭ ﻭﺍﻟﺎﺗﺮ، ﺩﺭ
ﺍﻏﺎﺯ ﺗﺎ ﺍﺧﺮ ﺳﻠﻮﻙ،
ﺍﻳﻥ ﻨﻤﺎﺯﻫﺎ ﻭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ الهی ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻳﻌنی
ﭙس ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺯﺵ ﻣﻌنی
اﻳﻦ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﺣﺸﺮ ﻳﺎ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ،
ﻭﺣﺸﺮ و محشر ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭ ﺑﺴﻴج ﺘﻤﺎم ﻘﻮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻭسلوک الهی ، ﺍﻳﻥ
ﺬﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺪفع ﺸﺮک
احتمالی ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮔﺮﭼﻪ ﺣﺸﺮ
ﻭﺑسیج ﺠﻨگی ﻤﻮﻟﺎ،
ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ ﺻِﻔّﻴﻥ
ﻤﺎﻧﻨﺪﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺣﺸﺮ
ﺑﻤﻌنی ﺤﻀﻮﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎمتی ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ،ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ ﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی اﺳﺖ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺭﻭﺯ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
ﺤﻮﺍس ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎ
ﻭسعی های ﺸﺪﻳﺪ
ﺳﺎﻟک ﻤﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﻣﺤﺸﻮﺭ ﻭ ﺑﺴﻴﺞ
ﻭ آﻣﺎﺩﻩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻠﻘﺎﻯ الهی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﺒﺮﺩ
ﺳﺨﺖ ﻭﺷِﺒﻪ ﻣﺤﺎل
اﺯﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺎﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﭼﻬﺎﺭ
ﺭﮐﻌﺖ) ﺗﻨﻬﺎ
یک ﻨﻤﺎﺯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻇﻬﺮ ﻳﺎ ﻋﺼﺮ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪ
ﺟﻨگ ﺼﻔّﻴﻥ ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﭼﻨﻴﻥ
ﺬﮐﺮﻯ ﺪﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻗﺸﺮﻯ ﻈﺎﻫﺮﺍ ﻭﺍﺟﺐ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻬم ﻨﻤﺎﺯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻨﻤﺎز ﺴﻤﺒﻮل
سلوک الهی ، ﻗﺒل
اﺯ ﺯﻭﺍل ﻈﻬﺮ ﺍﻓﺘﺎﺏ
ﺩﺭ ﻭﺳﻄ اﺳﻤﺎﻥ،
ﻭﻳﺎ ﻗﺒل اﺯ ﺯﻭﺍل
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ ﺩﺭ ﻣﻐرَبّ،
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﻭﻗﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﺗﻤﺎم ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺒﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﻴﻥ
هرﺩﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﻳک
ﻨﻤﺎﺯ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟلی
ﭽﻬﺎﺭ ﺭﮐﻌﺖ، ﻣﺎﻧﻨﺪﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺷﺶ ﺩﺍﻧﮓ، ﻳﻌنی
ﺘﻤﺎم ﻮﻗﺖ، ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎم ﺴﻌﻰ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑﺮ ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺰﻭﺍل اﻓﺘﺎﺏ ﻋﻤﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻗﺒل اﺯﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺯﻧﺪگی
ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ، ﻭ
ﺍﻧﺠﺎم ﺤﺸﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﻧﻤﺎﺯ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﻴﭙﺶ ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
گذﺷﺘﻪﻫﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﺪ. ﻗﺒل اﺯﻇﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺍﻳﻥ ﻨﻤﺎﺯﻫﺎ
ﻭﺗﻮﺣﻴﺪﻫﺎ ﻭ ﺩفع
ﺸﺮﮐﻬﺎ ﻭ سلوک
الهی ﺒﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم و
قیامت سالک ﺪﻳﮕﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﺪﺍﻭم ﺒﺎ ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺷﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻮﻟﺎ ﮐﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺑﻘﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪ. ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ
روح ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺳﻴﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺒﻌﺪﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻨﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﮔﺮ ﮐسی
ﺒﺎ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ، ﺗﻮﻗﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﮑﻨﺪ،
ﻭﺗﺮک ﺼﻠﺎﺕ ﻭصِله
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻠﺎﺵ ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭﺩفع ﺸﺮک ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ،
ﻭﺍﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻌﺪﺍ
ﺍﺯﺩﺳﺖ و دل ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی اﻧﺴﺎﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﺎفی
ﻮﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﺭﺍﻭﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﻓﺰﻭﺩ (ﺍﻟﻠﻪ) ﻳﻌنی
ﻤﻌﺒﻮﺩﻯ که ﻣﻮﺭﺩ
اﻟﻠﻪ، ﻣﻌﻨﺎﻩ
ﺍﻟﻤﻌﺒﻮﺩ، ﺍﻟﺬﻯﻴﺄﻟﻪ
ﻓﻴﻪ ﺍﻟﺨﻠﻖ، ﻭﻳﻮٴﻠﻪ
ﺍﻟﻴﻪ، ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﻫﻮ ﺍﻟﻤﺴﺘﻮﺭ،
ﻋﻥ ﺪﺭک اﻟﺎﺑﺼﺎﺭ،ﺍﻟﻤﺤﺠﻮﺏ
ﻋﻥ اﻟﺎﻭﻫﺎم ﻮ
ﺍﻟﺨﻄﺮﺍﺕ (ﺗﺎﻟّﻪ)
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﺨﻠﻮق ﻴﻌنی ﺴﺎﻟک
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
(ﻳﻌنی اﻟﻮﻫﻴﺘﻰ
ﻭ ﺗﻘﺪس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮﻗتی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻴک ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﺗﻤﺮﮐﺰ) ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی ﺘﺎﻟّﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺎﻟﻠﻪ ﻭتجلّیات
ﺍﻭ، ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺗﺎ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻮ ﺍﻟﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ، ﭘس
ﺍﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺘﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﻣﻄﻠﻖ، ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻄلق
ﺮﺳﻴﺪ.ﻭ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭﺍﺻل ﺨﻮﺩ
ﺑﻔﻨﺎﻯ ﻤﻄلق ﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺻل اﺻﻴل
الهی اﺯﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج
اﻭ، ﺑﺨﺪﺍﻯ ﺪﺭ
ﻋﻤاء ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍﻩ
ﺗﺎﻟّﻪ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﺍﺳﺖ. (ﻳﻌنی هر ﺷﻬﻮﺩﻯ
(ﺍﻟﻪ و الاه ) ﻭﺗﺠلی
اﻟﻠﻪ، ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻌﺎلی ﺒﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ الهی
اﺳﺖ) ﻭلی اﻟﻠﻪ
ﻣﺴﺘﻮﺭ ﻭﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﺍﺯ ﺩﺭک ﺒﺼﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺣتی اﺯ ﺍﻭﻫﺎم
ﻮﺗﺨﻴﻠﺎﺕ، ﻭ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺫﻫنی اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺤﺠﻮﺏ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ،
ﻓﺮﺿﺎ ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺘﺼﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ، ﻭﺣتی
ﺒﺮﺍﻯ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﮐﻪ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﻓﺎصِله
ﻧﻮغی ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄلق ﺪﺍﺭﺩ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﻨﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺤﺎل ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺍﻟﻠﻪ)
ﺭﺍ ﻣﻌﺎنی ﻠﻔظی
ﻤﺘﻌﺪﺩ ﻫﺴﺖ. ﻳکی
اﻳﻨﮑﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﻟﺎ ﻫﻮ) ﻳﺎ (ﺍﻟﺬﻯ
لا ﻫﻮ) ﮐﻪ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻥ اﻟﻠﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻳﻌنی غیر ﻣﮑﺸﻮﻑ
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﻚ،
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺣﺪّ ﺍﮐثرﺩﺭ ﺗﺠلی
ﻘﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ،
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
آﻳﻨﺪﻩ ﺭﻭﺣﻰ،
ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳﺖ ﻣﻄﻠﻖ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
ﺮﺳﻴﺪ. ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺻﻞ، ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻮعی ﻮﻣﺎﺩﻯ، ﻭﺑﻬﺮﺷﮑلی
که دﺭ ﻋﻮﺍﻟم الهی
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻨﺘفی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ثاﻧﻴﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻌﻨﻰ، ﻣﻘﺼﺪ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﻣﺘﺎﻟّﻬﻴﻥ
ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ،
ﻭﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ، ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﻬﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﺑﺎﺯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄلق ﻨﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ثالثا ﻗﺎﺑل ﺘﺤﻴّﺮ
ﻭ (ﺗﺄﻟﻪ ﻭ ﻭﺍﻟﻪ)
ﺷﺪﻥ، ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟکی ﺒﻬﺮ ﻳک
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺯ تجلّیات الهی
ﻤﻴﺮﺳﺪ، ﺍﻳﻥ ﺤﻴﺮﺕ
ﻭﺳﺎﻣﺎﺩیّت و ﺧﻠﺴﻪ
ﻭلب ﺨﻮﺩﻯ ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺿﻤﻨﺎ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ، ﻭﺣتی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭل ﺨﻮﺩ،
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﻤﺎﻧﺪ ﻭﻟﻰ ﻓﮑﺮ
ﻭﻇﺮﻓﻴﺖ ﺳﺎﻟن
ﺪﺭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
در توسّل ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻮﺗﺴﻠﻴم ﻮ ﺑﺰﺣﻤﺖ
ﻣﺪﺍم ﺒﺎﺷﺪ، ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺣﻴﺮﺕ
ﻧﻮعی ﻮﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﻌنی ﺘﺮﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ اﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻦ ،ﻭﻋﺪمی ﺸﺪﻥ
ﺪﺭ ﺟﻬﻤﻨﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻋﺪم سلوک
الهی ،ﻭﻋﺪم ﺘﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺑﻨﺪگی ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ. ﺭﺍﻭﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩ، ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻤﻌنی آﻥ است ،ﮐﻪ
ﻣﻌﺒﻮﺩ اﻟﻠﻪ ﻣﻌﻨﺎﻩ
ﺍﻟﻤﻌﺒﻮﺩ، ﺍﻟﺬﻯ
ﺃﻟﻪ ﺍﻟﺨلق عن ﺪﺭک
ﻤﺎهیّته ،ﻭ اﻟﺄﺣﺎطة
ﺑﮑﻴﻔﻴته ، ﻭﻳﻘﻮل
اﻟﻌرَبّ، ﺃﻟﻪ
ﺍﻟﺮجلّ، ﺍﺫﺍ ﺗﺤﻴّﺮ
فی اﻟﺸﻴئ ، ﻓﻠم
ﻴﺤﻄ ﺒﻪ ﻋﻠﻤﺎ،
ﻭ ﻭﻟﻪ ﺍﺫﺍ ﻓﺰع
الی ﺸﻴئ ﻣﻤّﺎ ﻳﺤﺬﺭﻩ
ﻭﻳﺨﺎﻓﻪ ﻓﺎﻟﻠﻪ
ﻫﻮ ﺍﻟﻤﺴﺘﻮﺭ ﻋﻥ
ﺤﻮﺍس اﻟﺨﻠق ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻌﺒﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﺗﺎﻟّﻪ،
ﻳﺎ ﺍﻣﺘﻨﺎع ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ،
ﺍﺯ ﺩﺭک ﻤﺎﻫﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺍﺣﺎﻃﻪ
ﺑﺮکیفیّت ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
(ﻳﻌنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﺎﺋﻴﺖ
وماهیت ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺍﻥ ﺤﻴﺮﺕ، ﻣﺎﻧﻊ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻃﻠﺎق ﻮﻣﻄﻠق
ﺒﻮﺩﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺗﺎ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻰ،ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮعی ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮعی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺗﺎ
ﺍﺑﺪﻳﺖ ﻣﻄﻠﻖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی هستند، ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺠﻮآب
(ﻣﺎ) ﻭﭼﻴﺴتی ﻮ ﭼﮕﻮﻧﮕﻰ،
ﻭ جواب (ﻣﺎ ﻫﻮ) ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺴﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺬﺍﺕ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﺎﺕ ﻭﺍﺧﻠﺎق
ﻤﻄﻠق اﻭ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺍﻋﺮآب
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ (ﺃﻟﻪ
ﺍﻟﺮجلّ)ﻳﻌنی ﺸﺨصی
ﺪﺭ ﺍﻣﺮﻯ ﻮﭼﻴﺰﻯ،
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺣﻴﺮﺕ ﻭ
ﻭﺍﻟﻪ ﺷﺪﻥ گرﺩﻳﺪ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺑﺎﺗﻤﺎم
ﻘﺪﺭﺕﻫﺎ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﻋﻠمی ﻮﺍﮔﺎهی
اﺯ ﺍﻭﺑﻴﺎﺑﺪ. (ﺍﻃﻠﺎع
ﺬﻫﻨی ﻮ ﻳﺎﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻃﻠﺎع ﺤسی
ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﻭ(ﻭﻟﻪ)ﺣﺎلتی
ﺪﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺘﺮﺳﺪ،
ﻭﺣﻴﺮﺕ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﺮس ﻭﺧﻄﺮﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺣﺎﻟﺖ ﺗﺮس
ﭘس ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ ﻤﻨﻈﺮﻩ،ﻭ
ﻳﺎ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺨﺒﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺗﺮس ﺩﺭﺟﺎﻯﺨﻮﺩ
ﺧﺸک ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺣﺎﻟﺖ ﺗﺄﻟّﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺍلاه ﻳﺎ ﺧﺪﺍ،(
ﻭﺣتی ﺒﻤﻌﻨﻰ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎم ﺨﺪﺍﺋﻰ،
ﻗﺒل ا اﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻪ ﺍﻟﻪ ﻧﻬﺎﺋﻰ)ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻮﺭﺑﻮﺩﻥ
اﺯﺣﻮﺍس ﻭ ﺍﺩﺭﺍک
ﻤﺨﻠﻮق اﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﺴﺎلک ﺘﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﺍﺯ ﻣﻘﺎم الهی ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻤﺴﺘﻮﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻫﺮ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮالهی ﻤﺤﺮﻭﻡ
ﻭﻧﺎ ﺷﺎﻳﺴﺖ ﺍﺳﺖ.ﺣتی
کاﻣﻠﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﭽﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ، ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻘﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ، ﻭﺗﺄﻟّﻪ
ﺑﻌﺪﻯ رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﻤﺤﺮﻭم اﺳﺖ.ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺗﻮﺣﻴﺪ، ﺩﺭ ﺫﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻳﺎﻋﻤل
ﺴﻠﻮک ﺒﺮﺍﻯ (ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭ ﺗﺄﻟّﻪ) ﻭ( ﺧﻮﺩ
الهی ﺸﺪﻥ) ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ، ﻭﺍﻟﻮﻫﻴﺘﻴﮑﻪ
ﻫﺮﺷﺎﻫﺪﻯ اﺯﻫﺮﻣﻘﺎک
الهی ﺨﻮﺩ، ﻧﻴﺰ
ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎم
ﻮ ﮐﻤﺎل اﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻘﺎمی
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ،
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭتی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮالهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: الأﺣﺪ
ﺍﻟﻔﺮﺩ ﺍﻟﻤﺘﻔﺮﺩ،
ﻭ ﺍلأﺣﺪ ﺍﻟﻮﺍﺣﺪ،
ﺑﻤﻌنی ﻮﺍﺣﺪ ﻣﻌﻨی
اﺣﺪ (ﺩﺭﺳﻮﺭﻩ ﺗﻮﺣﻴﺪ،
ﻭﺍیة ﻗل هوﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺣﺪ ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ ﺑﻤﻌنی
عمل ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺯﺑﺎنی گفتن
عباﺭﺕ ﺗﻮﺣﻴﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻳﺎﻓﺘﻦ،ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺴﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻭ ﺗک
ﻮ ﺗﻨﻬﺎ ﻭ ﻓﺮﺩ،(
ﺑﺪﻭﻥ ﺠﻔﺖ ﻭ ﻧﻈﻴﺮ
ﻭﺩﻭمی ﻮﻳﺎ ﻫﻤﺴﺮ
ﻭﺷﺮﻳﻚ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ غیر ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺪﺭﻋﻤاء ﻮﻫﺎﻫﻮﺕ،ﻳﺎﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ عدم ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻔﻆ
(ﺍﺣﺪ) ﻭ (ﻭﺍﺣﺪ) ﺑﻴک
ﻤﻌنی اﺳﺖ (ﻭﺍﺣﺪ
ﺑﻴﺎﻥ ﻴﮕﺎﻧﮕﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺍﺣﺪ ﻋﻤل
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻭﻳﮕﺎﻧگی
ﺴﺎﻟﻚ، ﺑﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﻓﻨﺎﻯ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺷﻮﺩ (ﻭﺍﺣﺪ) ﺁﻥ ﻴکی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻭمی ﺒﺪﻧﺒﺎل
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ(ﺍﺣﺪ) ﺍﻥﻴکی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﻭﻣﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎل ﻨﺪﺍﺭﺩ.
(ﻭﺍﺣﺪ)ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﻋﺪﺍﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺭﻗﺎم ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻩ ﻧﺎﺧﻮﺍﻩ
ﺑﺪﻧﺒﺎل ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ (ﺍﺣﺪ) ﺩﺭﻋﻤل
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﮔﻮﻧﻪﺍﻯ
اﺯﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖﻫﺎئی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺪﻭمی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻴﻥ هماﻥ اﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺷﺪ)ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮﻫﻮ ﺍﻟﻤﺘﻔﺮّﺩ،ﺍﻟﺬﻯ
لا ﻧﻈﻴﺮ ﻟﻪ ﻭ ﺍﻟﺘﻮﺣﻴﺪ،
ﺍﻟﺎﻗﺮﺍﺭ ﺑﺎﻟﻮﺣﺪة
ﻫﻮ ﺍلإﻧﻔﺮﺍﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺘﻔﺮﺩ ﺩﺭ ﺗﻨﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻈﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺣﺪﺕ،
ﻭﻫﻤﻴﻥ اﻧﻔﺮﺍﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
بگفته پیامبر ﺩﺭ
ﻋﻤّاء ﻮﻣﻘﺎم ﻮﮐﻤﺎل
مطلق است .ﺍﻳﻥ ﻤﻨﻔﺮﺩ
ﻳﻌنی ﺒﺪﻭﻥ ﺪﻭمی
ﻮ ﺑﺪﻭﻥ ﻨﻈﻴﺮ ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻣﺎ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺯﺑﺎنی
ﻮ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺻﻔﺎتی
ﻮﺗﻮﺣﻴﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﻫم ﻔﺮق ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺪﻧﺒل هم ﺪﺭﺳﺎﻟک
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
(ﺗﻮﺣﻴﺪ) ﻳﻌنی ﻮﺍﺣﺪ
ﺷﺪﻥ ﻮﻳکی گرﺩﻳﺪﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ سلوک
الهی ﻣﻘﺒﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺪﺳﺖﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ(ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) ﻭﻳﮑﺴﺎنی
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺎقی
ﻨمی ﺒﻴﻨﺪ. ﻭﺑﻘﺎﻯ
ﺩﺭ ﻓﻨﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﺪﺭﺧﻠﺴﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻥ اﺣﺴﺎس
ﺭﺍ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺎم
ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟک ﻘﺎﻟﺐ
ﺗهی کرﺩﻩ، ﻭﺑﻌثت
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ ﺪﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺤﺪّ ﺍﮐثرﺗﻌﺎلی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﺑﺎ ﻳک ﻤﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮ الهی ﺨﺎﺗﻤﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺯﺑﺎنی
ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ، ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻓﮑﺮﻯ ﺪﺭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎﺧﻴﺎل ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ، ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺎ سعی ﺪﺭ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ ﺍﻟﮕﻮﻯ
الهی ﺨﻮﻳﺶ ﺩﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی اﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﺒﺎﻗﺎﺋم
ﺤﺪّ ﺍﮐثر(ﺗﺸﺒّﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ) ﻭ ﺭﻭحی
ﻮ ﺍﺧﻠﺎقی ﻮﺻﻔﺎتی
ﺪﺳﺖ ﻳﺎﻓﺖ، ﺳﺎﻟک
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺪﺭ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺗﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ، ﺩﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ. ﻭلی
همه ﺍﻳﻥ اﻧﻮﺍع
ﺘﻮﺣﻴﺪﻫﺎ، ﺩﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻋﻤلی ﺪﺭسلوک
الهی ، ﺑﺎﻫم ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻳﻌنی
اﻗﺮﺍﺭ ﺯﺑﺎﻧﻰ،
ﻭقُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﻓﮑﺮﻯ
اﺯﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭﺧﻮﺭّﻩ
ﻳﺎﺑﻰ،ﻭﮐﺴﺐ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯو
صمدیّت ، ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺫﺍتی ساﻚ، ﺑﺎ ﻣﻘﺎم
الهی ﻤﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺯﺑﺎنی
ﻮﻓﮑﺮﻯ، ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﮐﻪ ﺍﻗﺮﺍﺭ ﻭ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ، ﻭﻳﺎﻓﺘﻥﺨﻮﺭّﻩ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻫﺪﺍﻯ ﺒﺮﺗﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﺪﺭﻋﻤﻞ، ﮐﺎﺭﻫﺮﺳﺎﻟک
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ ﻭﻟﻰ
(ﮐﻴﺎﻥ ﺨﻮﺭّﻩ) ﻳﺎ
ﻓﺮّ ﻳﺎبی ﻨﻬﺎﺋﻰ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﻠﻮک ﺒﺮﺧی
اﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺼﺎﺩق
ﻮ ﺟﺪّﻯ ﻮ ﺻﺒﻮﺭ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺰﺑﺎﻥ
گفتن ،ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐالهی
ﺪﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻫم ﺰﺑﺎﻥ ﻮﻫم ﺒﻔﮑﺮ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺍﺳﺖ،ﻭلی
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺠﺰ ﺧﺪﺍ ﻧمی
ﺒﻴﻨﺪ، ﻭ ﺩﺭﻫﺮ
ﺗﺠﻠّﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ، ﭼﻨﻴﻥ ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮﺍﻟﻮﺍﺣﺪ ﺍﻟﻤﺘﺒﺎﻳﻦ،
ﺍﻟﺬﻯ لا ﻳﻨﺒﻌث
ﻣﻥﺸﻴئ ،ﻭ ﻟﺎ ﻳﺘّﺨﺬ
ﺑﺸﻴئ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻥ ﭽﻨﺎﻥ واحِدی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﺘﺒﺎﻳﻥ
ﻮﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺯﻫﺮ
ﺍﻣﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﺣتی ان أﺷﻴاء ﺨﻮﺩ
ﻭﺍﺣﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺗﺎ حَدّی ﺘﺸﺒّﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ (ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ)
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻯ اﻟﻠﻪ
ﻣﻄلق فرقی ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﺍﺣﺪ (ﻣﺘﺒﺎﻳﻥ
ﻴﺎ ﻭﻳﮋﻩ) ﻭﺍﻥ ﭼﻨﺎﻥ
واحِدی که ﻧﻈﻴﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭ ﻫﻴچ
ﭽﻴﺰﻯ اﺗﺤﺎﺩ ﻮﺍﻳﻥ
همانی ﺒﺎ ﺍﻥ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﺘﺒﺎﻳﻥ
ﺒﺎﺯ ﺑﻤﻌنی ﻘﺎﺑﻞ
(ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ)ﻓﺎﺭسی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺗﺠلی ﺒﺮﺗﺮﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﻴﻨﺎئی
ﺒﭽﺸم ﻮﻳﺎ ﺑﻴﻨﺶ
ﺑﻌﻘل ﺪﺭ ﺍﻣﺪ،
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺎﻣﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮالهی
اﺳﺖ. ﭼﻪﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﻘﺎم ﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
ﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮﻣﻘﺎم
ﻮﺟﻮﺩﻯ، ﺣتی ﺼﺎﺩﺭ
ﺍﻭل الهی دﺭ ﺎﻫﻮﺕ،
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭج اﺯ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄلق اﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق ﺪﺭﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻭﻋﻤاء ﻮﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ عدم ﻤﺎ
ﺳﻮﺍﻩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯﻫﺴﺘﻰ ها ، ﺑﻬﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭج اﺯﻫﺴتی ﺪﺭ
ﺧﺪﺍﻯ ﺒﺎﻃﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭلی ﺨﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠﻖ، ﺑﻔﺮﺽ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺴﺮﺣﺪّ
ﻣﻄﻠﻖ، ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻳﻥ
ﻤﻘﺎم الهی ﻤﻄﻠﻖ،
ﺑﺎﺯ از ﺟﺎئی ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﻗﺒلی ﺘﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺩﺭ ﮐﻤﺎل ﺨﻮﺩ
ﺑﺴﺮﺣﺪ ﻣﻄﻠق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺤﺎل ﻤﻄﻠق ﺮﺍ ﺑﻔﻬﻤﻴم
ﻴﺎ ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﻴﻢ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟکی
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق ﺮﺍ ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.(ﻳﻨﺒﻌث) ﻣُﻨﺒَﻌِث
،ﻭﺩﺭﺍﻣﺪﻩ ﺍﺯ
ﭼﻴﺰ ﻭﺟﺎﺋﻰ، ﻭﻣﺒﻌﻮث
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺯﻣﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌنی ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺘﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎنی ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺗﺮ ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق اﺳﺖ.ﻭلی ﺨﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠﻖ ﭼﻨﻴﻥ ﻤﺎﻣﻮﺭﻳتی
اﺯﺟﺎئی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺣتی ﺘﻮﻟﺪ ﺩﻭم
الهی ﺴﺎﻟﻚ، ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺍﻧﺒﻌﺎث
ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺣتی ﺪﺭ
ﺗﻤﺎم اﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ، ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
اﻟﻠﻪ ﺻﺎﺩق ﻨﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻠﻴم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﻳﺎ ﺗﮑﻤﻴل
کماﻟﺎﺕ ﻋﻘلی ﺨﻮﺩ،
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻣﺎﺩگی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺪﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭلی ﺨﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠق ﺨﺪﺍﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻳﻌنی ﻮﺣﺪﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﻋﺪﺩ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺫﻫنی ﻮ ﺑﺸﺮﻯ ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺟﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﺣﺪّ
ﺍﮐثرﮐﺎﻣل الهی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺣﺪﺕ
ﺑﺎ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋﻢ، ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ کرد. ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻣِﻥ ثمّ ﻘﺎﻟﻮﺍ،
ﺍﻥ ﺒﻨاء اﻟﻌﺪﺩ
ﻣﻥ اﻟﻮﺍﺣﺪ، ﻭﻟﻴس
ﺍﻟﻮﺍﺣﺪ ﻣﻥ اﻟﻌﺪﺩ،
ﻟﺄﻥ ﺍﻟﻌﺪﺩ، ﻟﺎ
ﻳقع علی اﻟﻮﺍﺣﺪ،
ﺑل ﻴقع علی
الإثنین ،ﻓﻤﻌنی
ﻘﻮﻟﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺣﺪ،
ﺍﻯ ﺍﻟﻤﻌﺒﻮﺩ ﺍﻟﺬﻯ
ﻴﺄﻟﻪ ﺍﻟﺨلق
عن اﺩﺭﺍﮐﻪ، ﻭﻟﺎ
ﺍﺣﺎطة ﺑﮑﻴﻔیّة
ﻓﺮﺩ ﺑﺎﻟﻬﻴّﺘﻪ،
ﻣﺘﻌﺎل عن ﺼﻔﺎﺕ
ﺧﻠﻘﻪ ﻭﻟﺬﺍ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
اﻋﺪﺍﺩ ﺍﺯ ﻳک ﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﺪد ﻳک
اﺯﺟﻤﻠﻪ ﺍﻋﺪﺍﺩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻔﻬﻮم
عدد،ﺑﺮﻳکی اﻃﻠﺎق
ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺩﻭ ﺑﺒﻌﺪ
ﺍﺳﺖ. (ﺗﺎﻋﺪﺩ ﻭ ﺗﻌﺪﺩ
ﻣﻌنی ﺒﺪﻫﺪ)،ﻳﻌنی
ﺸﻤﺎﺭﻩ ﻳﻚ،ﺧﺎﻟق
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻋﺪﺍﺩ ﺑﻌﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ اﻧﻬﺎ
ﺧﺎﻟق عدد ﻳﻚ.ﻭ
ﻳﺎﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﻋﺪﺩ
ﻳک ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭘﺪﺭﺧﺎل
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺨﺎلق
ﭙﺪﺭ. ﻟﺬﺍﺑﻌﺪﺩ
ﻳک ﻨﺒﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ،ﮐﻪﻋﺪﺩ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻳﻜﺪﺍﻧﻪ
ﺗﻌﺪﺍﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭلی عباﺭﺕ ﻭﻟﻔﻆ
(ﺍﻋﺪﺍﺩ) ﻣﺸﻤﻮل
کثرﺕ ﻭﺷﻤﺎﺭﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﮐﻠﺎم
ﻤﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ،ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺣﺪ، ﻳﻌﻨﻰ (ﺍﻟﻤﻌﺒﻮﺩ
ﺍﻟﺬﻯ) ﺍﻥ ﻤﻌﺒﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻴﮑﻪ ﺧﺎﻟق
ﺘﺎﻟّﻪ (ﻭ بی ﺨﺒﺮﻯ
ﺪﺭ ﺣﻴﺮﺕ ﻭﺧﻠﺴﻪ
ﻭﺳﺎﻣﺎﺩﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺘﺠلی ﺨﻮﺩ) ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺨﻠﻮق ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺎﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭک
اﻭﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ ﻭﺍﺣﺎﻃﻪ
ﺑﺮ ﺍﻭ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻳﺎ ﮐﺴﻰ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺣﺎﻃﻪ ﺑﺮکیفیّت
ﻭﻫﻴﺄﺕ ﻳﺎ ﺷکل
اﻭ ﺩﺭ ﻗﺎﺋم ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﻭﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺪ
،ﺗﺎ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
اﺣﺎﻃﻪ ﮐﺮﺩ. ﻭﻫﻤﻪ
ﻃﺮﻑ ﺍﻭﺭﺍ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺖ.ﻣﺎﻧﻨ
ﺪﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺴﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍﮐﻒ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ، ﻭﺍﻃﺮﺍﻑ
ﻭﺟﻮﺍﻧﺐ ﻭﻣﺤﻴﻄﻬﺎﻯ
اﻧﺮﺍ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﺪ.
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻋﺪﺍﺩ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻟﻮ ﺍﻧﺪﮐﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺧﺎﻟق ﻮﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺍﻟﻮﻫﻴتی ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﻋﮑس ﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﻣﻨﻄقی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻣﻄﻠﺐ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮﺍﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺸﺨﺺ ﺍﺯﺧﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺩﺭﻋﻤل ﺴﻠﻮکی
ﻮقُرّه ﮔﻴﺮﻯ
عباﺩﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺘﻨﻬﺎ ﮐسی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﭽﺸم ﺪل ﺪﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳکی است ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺣتی عرﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻮکُرسی،
ﮐﻪ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧل
هستی ، ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ (ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج
هستی ها ﻮ ﺑﺎﻃﻦ)
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄلق
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻮﻋﻠﻮّ ﻣﻘﺎمی ﺒﻴﺮﻭﻥ،
ﺍﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣتی
ﺼﺎﺩﺭ ﺍﻭل ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺠﺒﺮﻭﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ بی ﻨﻬﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺠﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺍﺳﺖ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺳﺮﺍﺳﺮﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ، ﺷﺒنمی
اﺯ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺑﻴﮑﺮﺍﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﭘﺪﺭم اﺯ ﭘﺪﺭﺵ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ ﺸﻨﻴﺪﻩ،
ﮐﻪ ﻣﻌﻨﻰ (ﺻﻤﺪ) ﻳﻌنی
ﺒﺪﻭﻥ ﺠﻮﻑ(ﻳﺎ ﺗﻮﺧﺎلی
ﻮ ﭘﻮﻙ نیست ) ﻭﺑﺎﺯﺻﻤﺪ
ﮐسی اﺳﺖ، ﮐﻪ (ﻣﺴٴﻮﺩ)
ﺍﺳﺖ (ﻳﺎ ﺳﻴّﺪ ﺷﺪﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ، ﻭﮐﻤﺎل
ﻮ ﺍﻗﺎئی ﺒﺮﺗﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻦ، ﮐﻪ ﺑﺴﺮ
ﺣﺪّ ﮐﻤﺎل ﻤﻤﮑﻦ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻳﻌنی ﺘﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄلق اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻘﺎم
کمال ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﻣﻄلق ﻮ ﺗﻮﭘُﺮ
ﻭﺻﻤﺪ ﻭﺻﺎﻣﺪ
مصمود ﻭ ثاﺑﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭلی
هرﺳﺎﻟک ﻮﻫﺮﺗﮑﺎﻣل
ﺠﻮ ﻭ ﻳﻬﻮﻩ ﻃﻠﺐ
ﻭﻳﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍقعی
ﻮ ﻃﺎﻟﺐ ﺳﻴّﺪ ﺷﺪﻥ
ﻮآﻗﺎﺋﻰ،ﻭﻓﺮّ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی الهی
ﻴﺎﻓﺘﻥ ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮک الهی ﺒﻤﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴﺖ، ﻭﻋﻘل
ﻮ ﻭﺍﻟﺎئی ﻮﺍﻗﺎئی
و هخامنش شدن ﻴﭙﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ) ﺑﺎﺯﺻﻤﺪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺳﻮﻡ (ﺑﻘﻮل
اﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ) ﮐسی
اﺳﺖ ﮐﻪﺧﻮﺭﺩﻥ
ﻮ آﺷﺎﻣﻴﺪﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ.(ﻳﻌنی
ﺠﺴم ﻮ ﺗﻦ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭ ﻧﺎﻗﺺ ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺧﻄﺮ
ﻣﺮگ اﺯ ﮔﺮﺳﻨگی
ﻨﺪﺍﺭﺩ،ﻭﻳﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ الهی ﻭﺗﻐﺬیة
ﺭﻭحی ﻮﻓﮑﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺤﻴﺎتی ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﻧﻮعی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎتی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق هیچ گوﻧﻪ
ﺟﺴمی ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺠﺴم ﻮﻣﺎﺩﻩﺍﻯ
ﺒﻬﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﺭﻗّتی
که ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﻮ ﻫﻴﺄﺕ
ﻭﺷﮑل ﻮﺷﻤﺎﻳلی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ثباﺕ ﻣﻮﻗﺖ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺤﻔﻈ ﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﺎﻧﺪ،ﻭﻏﺬﺍ
ﻭﮐﻤﺎل ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
.ﺑﺎﺯ ﺻﻤﺪ ﻳﻌنی
کسی که ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﺑﺪ،(ﻭﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻭﺍ ﮔﺎﻩ ﺩﺍﺋم
اﺳﺖ، ﻭﻏﻔﻠﺖ ﻭﻓﺮﺍﻣﻮشی
ﻮﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﮐسی ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺴم ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻳﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ
خواب ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺨفی
ﺒﺮﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی از ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ صمد ﺑﻤﻌنی
ﭙﻨ جَم دﺍﺋم ﻮﻫﻤﻴﺸگی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﻭ (ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎلک
ﻮﺍﺻﻞ، ﻫﻤﺎﻥ ﺒﻘﺎﻯ
ﺪﺭ ﻓﻨﺎ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺼﻮﻧﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﺪﺭ ﺍﻳﻨﺪ
ﻩﻣﻴﻴﺎﺑﺪ .ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﺎک ﺒﺎﻗﺮﻧﻘل
اﺯﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ ﺣﻨﻔﻴّﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻔﺖ:
اﻟﺼﻤﺪ ﺍﻟﻘﺎﺋم
ﺒﻨﻔﺴﻪ ﺍﻟﻐنیّ
عن غیرﻩ (ﺑﻤﻌنی
ﺸﺸﻢ) ﺻﻤﺪ ﮐسی
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﻏنیّ ﺒﺨﻮﻳﺸﺘﻥ
اﺳﺖ، ﺑﻠﮑﻪ ﺑغیر
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻧﻴﺰ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺑﻨﻘل از
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ:
اﻟﺼﻤﺪ اﻟﻤﺘﻌﺎلی
عن اﻟﮑﻮﻥ ﻮﺍﻟﻔﺴﺎﺩ،
ﻭﺍﻟﺼﻤﺪ ﺍﻟﺬﻯ
لا ﻳﻮﺻﻒ ﺑﺎﻟﺘﻐﺎﻳﺮ
(ﺑﻤﻌنی هفتم ﻮ
ﻫﺸﺘﻢ) ﺻﻤﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻮﺩﻥ ﺎﺯﻫﺮ ﮐﻮﻥ
ﻮﻓﺴﺎﺩ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌنی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻥ ﺣﺎﻟﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺪﺍم ﺘﮑﻮﻳﻥ
ﻮﺳﺎﺧﺘﻪ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،ﻭ
می ﻤﻴﺮﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺻﻤﺪ، ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻮﻋﻰ،
ﻭﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺷﺪﻥ ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻥ
ﺒﻤسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﻤﺎل الهی ﺪﺭ ﻗﺎﺋم
ﺪﺍﺷﺘﻦ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺻﻤﺪ ﺭﺍ ﺑﭽﻴﺰﻯ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ گفت ،ﮐﻪ
ﺑﺘﻐﺎﻳﺮ و
تغییر ﻭﺻﻒ ﺷﺪنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻳﻌنی ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
کم ﻮ ﺯﻳﺎﺩ ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺏ ﻭﺑﺪ ﺷﺪﻥ،ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻥ ﺮﻧگ ﻮ آﻥ ﺮﻧگ
ﻴﺎﻓﺘﻥ ﻳﺎﺍﻳﻥ
ﺤﺎل ﻮ ﺍﻥﺤﺎل ﺠﺴﺘﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎ ﻏﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺑل ﻘﻴﺎس
ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﻮﻳﺪ:
اﻟﺼﻤﺪ ﺍﻟﺴﻴّﺪ
ﺍﻟﻤُﻄﺎﻉ، ﺍﻟﺬﻯ
ﻠﻴس ﻓﻮﻗﻪ ﺁﻣِﺮ
ﻭ ﻧﺎﻩ ﺻﻤﺪ
کسی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺳﻴّﺪ
و سرور ﻣﻄﺎع ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩﺍﻯ ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺭﺗﺸﻬﺎ ﻫﺮ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻳک ﻤﻘﺎم ﻔﺮﻣﺎﻧﺪهی
ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮﻣﻨﺘﻘل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ ﻣﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﻤﺎم
اﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮع ﻮ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮع
ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻫﺮﮐﺪﺍک
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺗﺮﺑﻴتی برﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄلق رﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ همان (ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺑﺪﻯ) ﺑﺪﻟﻴل ﻤﻄﻠق
ﺒﻮﺩﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ أهو یا
أهورمزدا ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺒﺮﺗﺮﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ ﭘﻴﺮالهی
اﻭ، ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺴﻴﺎﺩﺕ
ﻭ ﺍﻗﺎئی ﻮﻣﻘﺎم
ﻣﺼﻤﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺒﻠﺎ ﺍﻳﻥ
ﭙﻴﺮالهی ﺪﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ،ﺑﺤﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻣﺎﺩﻯ ﻮﺻﻤﺪ
ﺷﺪﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﺳﺖ.

حدیث 1129 - ﺭﺍﻭﻯ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ(ﺝ۳ﺹ223
بحاﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻟﺼﻤﺪ ﺍﻟﺬﻯ
لا ﺷﺮﻳک ﻠﻪ، ﻭﻟﺎ
ﻳﻮٴﻮﺩّﻩ ﺣﻔﻈ
ﺸﻴئ ٴ،ﻭﻟﺎ ﻳﻌﺰﺏ
ﻋﻨﻪ شیئ ﺻﻤﺪ ﮐسی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺷﺮﻳک
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﻭﺣﻔﻈ
آن ﺒﺎﻫﻴﭽﮑس ﻭﻫﻴچ
ﭽﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ،ﻭﻫﻴﭻ
ﭼﻴﺰﻯ ﻨﻴﺰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻳﻥ ﺼﻤﺪ ﺩﻭﺭ ﻧﻴﺴﺖ.
(ﺑﺎﺯﺑﻤﻌنی ﺤﺎﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻣﺎﺩﻯ
وحدت وجودی ﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎﻯ
هندﺪﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟک ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻫﻤﺎﻥﺨﻠﺴﻪ
ﻭ ﻭﺟﺪ ﻭﻳﺎﻓت
اﺯ ﺣﺎﻟﺖ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﺳﻤﺒﻮل
و تجلّی ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻨﻮعی ﻔﺮﺍﻣﻮشی
اﺯﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ223ﺤﺎﺭ)ﺍﺯ
ﺯﻳﺪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ
ﻧﻘل ﺸﺪﻩ، ﮐﻪ ﺻﻤﺪ
ﮐسی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﮐﺎفی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ(ﮐﻥ
ﻔﻴﮑﻮﻥ) ﻭ ﺍﻥ ﭽﻴﺰ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺑﻴﺎﻳﺪ
(ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﻠﺤﻈﻪ
ﻭ ﺑﻄﻮﺭﮐﺎمل ﺸﺪﻩ،
ﺩﺭ ﻓﺮﻣﺎﻥ (ﮐﻥﻔﮑﺎﻥ)
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﺼﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭﺗﮑﻮﻳﻥ ﻴﺎ ﮐﻴﻨﻮﻧﺖ
ﺑﺘﺪﺭیج ﻄﺒق ﻔﺮﻣﻮﻟﻬﺎ
ﻭﻣﺮﺍﺣل ﺼﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ، ﻓﺮﻣﺎﻥ
(ﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ) ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻥ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند، ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻧﻬﺎﻯ الهی
ﺮﺍ (ﮐﻦ ﻓﻠﺎ ﻳﮑﻮﻥ)
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺻﻤﺪ ﮐسی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﻠﻘﺖ ﻭﺍﻓﺮﻳﻨﺶ،
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺍﺑﺪﺍع
ﻮﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻧﻴﺰ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﺩﺭ
ﺍﺿﺪﺍﺩ ﻭﺍﺷﮑﺎل
ﻮﺍﻧﻮﺍع ﻤﺨﺘﻠﻒ،
ﻭﺣتی ﺪﻭ ﺟﻨﺴس
ﻤﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﺧﻮﺩ ﻣﻨﻔﺮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻧﻪ ﺿﺪﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ ﺷﮑل
ﻮﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﻫﻴﺄﺗﻰ،
ﻭﻧﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎﻣﻌﺎﺩل ﺨﻮﺩ.
ﻳﻌنی ﺪﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﻮﻳﺶ،
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻟﺤﺎﻇ ﺨﻮﺩ
ﻏﻴﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﻣﻄﻠق
ﺁﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.

حدیث
1130 - ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ223ﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﮐﻠﺎم
اﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻥ ﻤﻴﺎﻭﺭﺩ،ﻣﺮﺩم
ﺒﺼﺮﻩ ﺍﺯ ﻭﻯ ﺴﺌﻮﺍل
کرﺩﻧﺪ،ﻣﻌنی ﺼﻤﺪ
ﭼﻴﺴﺖ ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻦ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ ﻧﻮﺷﺖ
اﻣّﺎ
ﺑﻌﺪ، ﻓﻠﺎ ﺗﺨﻮﺿﻮﺍ
فی اﻟﻘﺮﺍﻥ، ﻭﻟﺎ
تجاﺩﻟﻮﻟ ﻔﻴﻪ،
ﻭﻟﺎ ﺗﺘﮑﻠّموا
ﻓﻴﻪ ﺑغیر ﻋﻠﻢ،
ﻓﻘﺪ ﺳﻤﻌﺖ ﺟﺪّﻯ
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﻳﻘﻮل
.... ﭘس ﺍﺯﻣﻘﺪﻣﻪ
ﻭﺗﻌﺎﺭﻑ سعی
کنید ،ﮐﻪ ﺧﻮﺽ ﻭﻏﻮﺹ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻨﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻥ ﺠﺪﺍل
ﻨﮑﻨﻴﺪ ﻭﺑﺤث ﺩﺭﺁﻥ
ﺒﺪﻭﻥ علم ﻮﺍﮔﺎهی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
(ﺧﻮﺽ) ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ،
ﺍﺯﻟﺤﺎﻇ ﺪﺭک ﻤﻌﺎﻧﻰ،ﻳک
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺗﻌﻠﻴمی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﺒﻬﻤﺎﺕ ﻗﺮﺍﻥ
ﻮﺣتی اﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻃﻠﺎع ﺒﺪﺳﺖ ﺍﻳﺪ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖ. ﻭلی
اﻳﻥ ﻘﺮﺍﻥ ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺣﺪﻳث قُرّه
ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻳﺎ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ(ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ
ﻮﺍﻣﺮیة ﻣﮑﺘﻮﺏ
سلوک الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺽ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ،
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﺒﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭﺍﮔﺎهی
ﺮﻭٴﻴﺎئی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﻥ ﺩﻭﺭﻯ
کرﺩ.ﻭلی ﺪﺭﻋﻤل
ﺒﺎﻳﺪ ﺑسلوک
الهی ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ،ﻭﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ ﻨﮑﺮﺩ،
ﮐﻪ ﺷﻨﻴﺪﻥ کی ﺒﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﺪﻥ،
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺒﺎﺭﻩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺎهی
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﺣﻮال ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ،ﻭﻋﻘل
ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻥ اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ ﻧﻪ ﺑﺎ ﮐﺴﺐ
ﺍﻥ اﺯ ﮐﺘﺎﺏ، ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ کسی ،ﮐﻪﻣﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ ﺍﮔﺎﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
هست ﻳﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺪﻳﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ ﺍﺯ ﻣﻌﺎنی
کتاب ﻗﺮﺍﻧﻰ ،ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺍﺭﺩ، ﻭ ﺍﺯ ﻭضع
ﻮ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﻣﻄلع
گرﺩﻳﺪ. (ﺟﺪﺍﻝ) ﺑﺤث
ﻓﻠﺴفی ﻮ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺨصی اﺯﺍﻣﻮﺭ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ آخوندﻫﺎﻯ
اﻫﻞ ﮐﻠﺎم ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ
سلوک الهی کرﺩﻩ،
ﻭ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ،ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ، ﻭﺣتی
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺩﻳنی
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
که ﮐﺎﺭﻯ ﺒﻘﺮﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻥ ﺠﺪﺍل
کنند .ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺸﮑل
ﻘﺮﺍﻥ ﻮ ﺩﻳﻦ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی ﻮ آخوندﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﺗﮑﻠّﻢ) ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻗﺮﺍﻥ، ﺑﺪﻭﻥ
علم ،ﻳﻌنی ﺒﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺷخصی ﻮ ﺍﮔﺎهی
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﮑﺴﺐ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴماﺗی الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎﻋﻠم ﻮﺩﺍﻧﺶ
ﺫﻫنی ﻮﮐﺴﺒﻰ ﺑﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺩ، ﻭﺧﻮﺽ ﻭﺳﺮﮔﺮمی
ﻮﺍﺗﻠﺎﻑ ﻭﻗﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻗﺮﺍﻥ
ﻮ قُرّه ﻫﺎ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﮔﻔﺖ. ﺍﻣام ﺤﺴﻴﻥ
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯﺟﺪّم
محمد ﺸﻨﻴﺪ که ﻣﻴﮕﻔت
ﻤﻥ قلب اﻟفی اﻟﻘﺮﺍﻥ
ﺒغیرﻋﻠﻢ ،ﻓﻠﻴﺘﺒﻮّء
ﻣﻘﻌﺪﻩ ﻣﻥ اﻟﻨﺎﺭ،
ﻭﺃﻧّﻪ ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ
ﻗﺪ ﻓﺴّﺮ ﺍﻟﺼﻤﺪ،
ﻓﻘﺎل اﻟﻠﻪ ﺍﺣﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﺼﻤﺪ،ثمّ
ﻔﺴّﺮﻩ ﻓﻘﺎل ﻠم
ﻴﻠﺪ ﻭﻟم ﻴﻮﻟﺪ
ﻭﻟم ﻴﮑﻥ ﻠﻪ ﮐﻔﻮﺍ
ﺍﺣﺪ، ﻟم ﻴﻠﺪ ﻣﻨﻪ
شیئ ﺸﻴئ
الکثیف اﻟﻮﻟﺪ
ﻭﺳﺎﺋﺮ ﺍﻟﺎﺷﻴاء
ﺍﻟﮑثیفة ﺍﻟتی
ﺘﺨﺮج ﻤﻥ اﻟﻤﺨﻠﻮﻗﻴﻦ،
ﻭﻟﺎ شیئ ﻠﻄﻴﻒ
ﮐﺎﻟﻨﻔس ﻭﻟﺎ ﻳﺘﺸﻌّﺐ
ﻣﻨﻪ ﺍﻟﺒﺪﺍﻭﺍﺕ
ﮐﺎﻟﺴﻨﻪ ﻭ ﺍﻟﻨﻮم
ﻮﺍﻟﺨﻄﺮة ﻭﺍﻟﻬمّ
ﻮﺍﻟﺤﺰﻥ ﻮ ﺍﻟﺒﻬﺠﻪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻗﺮﺍﻥ (ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
قُرّه ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺩﻋﺎﺋﻰ،ﻭﻳﺎ ﺑﺤث
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭﺷﻬﻮﺩﻯ
و نه کتاب
قران که
درحیات پیامبر
نبود ه ) ﺑﺪﻭﻥ
علم ﻮ ﺍﮔﺎهی شهودی
ﻮﺍﻟﻬﺎﻡ،ﺑﺤث ﻭﮐﻠﺎمی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺍﺗﺶ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺻﻤﺪ ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ،ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
اﻟﻠﻪ ﺍﺣﺪ ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺼﻤﺪ ﺳﭙﺶﺍﻧﺮﺍﺗﻔﺴﻴﺮﻣﻴﮑﻨﺪ،که
ﻟم ﻴﻠﺪ ﻭﻟم ﻴﻮﻟﺪ
ﻭﻟم ﻳﮑﻥ ﻠﻪ
ﮐﻔﻮﺍ ﺍﺣﺪ ﺗﻌﻴﻴﻥ
ﻤﻌنی ﺼﻤﺪ ﺍﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﻪ ﺯﺍﻳﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ،
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﻣﻌﺎﺩل ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﻨﻴﺎﻓﺘﻪ ﮐﻪ اﺯ
ﺭَﺣِم کثیف ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﻣﺨﻠﻮقی
اﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺍﻣﺮ ﻟﻄﻴفی
ﭽﻮﻥ ﻨﻔس ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺑﺮﻭحی ﺒﺮﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﻟﺎ
ﻳﺘﺸﻌّﺐ ﻣﻨﻪ
ﺍﻟﺒﺪﺍﻭﺍﺕ) ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﺒﺪﺍﻭﺕ ﻭﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭﺍﻏﺎﺯﻳﻥ ﻮ ﺳﺎﺩﻩ،
ﻭﻳﺎ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻃﺒیعی که ﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺴﺖ، ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺮ ﻧﻤﻴﺰﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻏﻔﻠﺖ ﻭخواب ، ﻭﻳﺎ
ﺧﻄﻮﺭ ﺑﺬﻫﻦ،ﻭﻫﻤّتی
ﺒﺮﺍﻯ کاﺭ،ﻭﻳﺎ
ﺣُﺰﻥ و ﺷﺎﺩﻯ ﻮﻳﺎﺧﻨﺪﻩ
ﻭﮔﺮیة، ﻭﻳﺎ ﺗﺮس
ﻭﺍﻣﻴﺪ، ﻭﻳﺎﻣﻴل
ﻮﺩل ﺰﺩﮔﻰ، ﻭﻳﺎ
ﮔﺮﺳﻨگی ﻮ ﺳﻴﺮﻯ
ﻭﻧﻴﺰ ﻫﻴچ ﭽﻴﺰﻯ
ﻨﻴﺰ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﺰﺍﻳﺪ
ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺴتی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل هس
تی ازﻋﻤاء ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ عدم ﻤﺎﺳﻮﺍﻩ
ﻳﺎ ﻫﺎﻫﻮﺕ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭل همه
ﺍﻣﻮﺭ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﻭﺗﻤﺎما
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ، ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ همه ﭘﻴﺪﺍﻳﺸﻬﺎ
ﻭ ﭘﺪﻳﺪﻩﻫﺎ،ﺩﺭﻫﺴتی
ﺠﺰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐسی
ﻨﻴﺴﺖ.

حدیث 1131 - ﺩﺭﺣﺪﻳثی
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ224ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﮔﺮﻭهی اﺯﻣﺮﺩﻡ
ﻓﻠﺴﻄﻴﻥ ﻨﺰﺩ ﺍﻭ
ﺍﻣﺪﻩ، ﻭﻣﻄﺎلبی
ﻤﻴﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮکی
ﻮﻧﻪ ﻓﻘﻬﻰ) ﻭﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺻﻤﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ: ﺘﻔﺴﻴﺮﻩ
ﻓﻴﻪ، ﺍﻟﺼﻤﺪ ﺧﻤسة
ﺣﺮﻭﻑ، ﻓﺎلألف
ﺩﻟﻴل علی اﻧّﻴّﺘﻪ
ﻭﻫﻮ ﻗﻮﻟﻪ ﻋﺰّ
ﻭ ﺟلّ ﺸﻬﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻧّﻪ ﻟﺎﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﻫﻮ،ﻭﺫﻟک ﺘﻨﺒﻴﻪ
ﻭﺍﺷﺎﺭة ﺍلی اﻟﻐﺎﺋﺐ
ﻋﻥ ﺪﺭک اﻟﺤﻮﺍﺵ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭﻣﻌنی
ﺼﻤﺪ، ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺵﻫﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ(ﺍﻟﺼﻤﺪ) ﺍﺯپنج
ﺤﺮﻑ ﺗﺸﮑﻴل ﺸﺪﻩ.ﺣﺮﻑ
ﺍﻟﻒ ﺍﻥ، ﺩﻟﻴﻞ
(ﺍﻧّﻴّﺖ) ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
(ﮐﻪﺑﻤﻌنی إﻧّﺎ
ﻳﺎﭼﮕﻮﻧگی اﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
اﺳﺖ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﻮﺩ ﺷﺎﻫﺪ ﻭﮔﻮﺍﻩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺟﺰﺍﻭ
ﺧﺪﺍئی ﻨﻴﺴﺖ. ﻳﻌنی
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
(ﺗﺄﻟّﻪ ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ)
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎل ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ،
ﺟﺰ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﻠﻘﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
تجلّیات ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ،
ﺟﺰ ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺎﻯ اﻟﻬﻰ، ﺑﺎ ﺗﻤﺎم
اﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺍﻧﻬﺎ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق ﻮﺑﺮﺗﺮ،
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
(ﺗﻨﺒّﻪ ﻭﺗﻮﺟّﻪ)
ﺩﺍﺩﻥ، ﻭﺍﺷﺎﺭﻩﺍﻯ
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻭﻏﺎﺋﺐ
ﺍﺯ ﺩﺭﻙ ﺣﻮﺍس ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺣﺴﺎس ﺻﻔﺖ ﻣﺨﻠﻮق
ﺒﻮﺩﻥ، ﻭ ﺩﺭﺣﺪّ
ﻣﻌﻴﻨﻰ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق که ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻴچ ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ،ﺣتی
اﮔﺮ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭک
ﺤسی اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق ﺒﮑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ تجلّیات
ﺧﻮﺩ، ﺑﺸﮑل ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﺮ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘلی ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ،
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ،
ﺧﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠلّی ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ اﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭ ﻭﺿﻌی
ﻤﺤﺪﻭﺩ ﻭ ﻧﻮﺭﻯ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺑﺸﮑل
ﻨﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭلی
ﻤﺒﻴﻥ ﻮ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
بی اﻧﺘﻬﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﺩﻭم
ﺤﺮﻑ ﻟﺎﻡ (ﺩﺭﺍﻟﺼﻤﺪ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ: ﻮﺍﻟﻠﺎﻡ،
ﺩﻟﻴل علی اﻟﻬﻴّﺘﻪ،
ﺑﺄﻧّﻪ ﻫﻮ ﺍﻟﻠﻪ،
ﻭ ﺍﻟﺎﻟﻒ ﻭﺍﻟﻠﺎم
ﺘﺪﻏﻤﺎﻥ، ﻟﺎ ﻳﻈﻬﺮﺍﻥ
علی اﻟﻠﺴﺎﻥ، ﻭﻟﺎ
ﻳﻘﻌﺎﻥ فی اﻟﺴﻤﻊ،
ﻭ ﻳﻈﻬﺮ ﺍﻥ فی
اﻟﮑﺘﺎبة ،ﺩﻟﻴﻠﺎﻥ
علی ﺍﻥّ اﻟﻬﻴّﺘﻪ
ﻟﻄﻴفَة ﺧﺎﻓﻴﻪ،
ﻟﺎ ﻳﺪﺭک ﺒﺎﻟﺤﻮﺍس
ﻭﻟﺎیقع فی ﻠﺴﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻒ، ﻭ ﺍﺫﻥ ﺳﺎﻣﻊ،
ﻟﺎﻥّ ﺘﻔﺴﻴﺮ ﺍﻟﻠﻪ،
ﻫﻮ ﺍﻟﺬﻯ ﺃﻟﻪ ﺍﻟﺨلق
عن ﺪﺭک ﻤﺎﺋﻴّﺘﻪ
ﻭﮐﻴﻔﻴّﺘﻪ، ﺑﺤث
ﺍﻭ ﺑﻮﻫﻢ، ﻟﺎ ﺑﻠﻬﻮ
ﻣُﺒﺪع اﻟﺎﻭﻫﺎم
ﻮﺧﺎﻟق اﻟﺤﻮﺍس
ﮐﻪﺣﺮﻑ ﻟﺎم ﺪﻟﻴل
اﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻘﺼﺪ ﺗﺄﻟّﻪ
ﻭﺣﺪﻳث ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬ
ﺎﺍﻭ(ﺍﻟﻠﻪ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺄﻟّﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺩﻭﺣﺮﻑ ﺍﻟﻒ ﻭ ﻟﺎﻡ،
ﮐﻪ ﻗﺴﻤﺖ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
اﻟﻠﻪ ﻳﺎ ﺍﻟﺼﻤﺪﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﺎهم اﺩﻏﺎم ﻮ ﻳکی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺑﮕﻮﺵ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
( ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻣﺨﻔی ﺒﻮﺩﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
،ﺍﺯ ﭼﺸم ﻮﮔﻮﺵ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺩﺭﮔﻔﺘﻥ
ﻠﻔﻈ اﻟﻠﻪ )ﻭﺍﻟﻮﻫﻴﺖ
ﻟﻄﻴﻒ ﺍﻭ،ﻣﺨفی
ﺒﺮﺩﺭک ﺤﻮﺍس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﻔﺴﻴﺮ
(ﺍﻟﻪ یا الاه ) ﺍﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍئی
که ﺧﻮﺩ ﺧﻠق ﺮﺍ
ﺗﺄﻟّﻪ ﺩﺍﺩ، ﺗﺎ
ﺩﺭک ﻤﺎﺋﻴّﺖ و
ماهیّت ﻭکیفیّت
ﺑﺤث ﻭﻳﺎ ﺑﻮَﻫم
ﻨﺸﻮﺩ. (ﺗﺄﻟّﻪ) ﭘﺮﺳﺘﺶﺑﻌﻨﻮﺍﻥ(ﺍلاه
)ﺍﺯﻃﺮﻑ ﺳﺎﻟک ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﻭﺗﺄﻟّﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻭ، ﻭﺍﻟﻮﻫﻴﺖﺩﺭﺗﺪﺑﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺎﺳﺖ.ﻭﺍﻓﺮﻳﻨﺶﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻣﻨﻈﻮﺭﺗﺪﺑﻴﺮﻭﺍﺯﻧﻮ
ﺍﻓﺮﻳﺪﻥ ﻴک ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﻳﻥ
کاﺭﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ،ﻭ
ﮐﺎﺭﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﭘﺮﺳﺶﮐﻪﺑﺎﻫﻢ
ﺗﮑﻤﻴل ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺗﺄﻟّﻪ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺨﻠق ﻴﺎ ﻣﺨﻠﻮﻕ،
ﻳﻌﻨی ﺒﺤﻴﺮﺕ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
عقلی ﺳﺎﻟک ﻮﻗﺘﻰ،
ﮐﻪ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﻗﺪﺭﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻮ ﺗﻔﮑّﺮﻭ
ﺗﻌﺎلی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺗﺄﻟّﻪ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴﺖ ﻭﺗﻘﺪّس
ﺩﺍﺩﻥﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺩﺭﺗﺎّﻟﻪ ﻧﻴﺰ،
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎنی اﺳﺖ. ﺩﺭﻙ
(ﻣﺎﺋﻴّﺖ) ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺎ هیت ،ﺧﺪﺍﭼﻴﺴﺖ،
ﻭﭼﮕﻮﻧگی ﻤﺎ ﻫﻮﻯ
ﻮ ﻣﺎﺩﻯ، ﻭﻳﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩﻳﺖ
ﻭ ﻗﺎﺑل ﺘﺼﻮﺭﺷﺪﻥ
ﺪﺭ ﺫﻫﻥ اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
کیفیّت، ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯماهیّت ﻣﺎﺩﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ (ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻳﻥ ﻤﺎﻫﻴﺖ) ﺩﺭکیفیّت
ﻭ ﺭﻭﺣﺎﺳﺖ. ﭼﻪ ﺩﺭﺣﻮﺍس
ﺩﺭﻙ ﺣسّ ﻣﺎﺩﻯ
ﺒﺸﻮﺩ، ﻭﻳﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﻭَﻫم ﺩﺭک ﻮ ﺗﺼﻮﺭ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﻨﻤﻮﺩ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
لا بل هو ﻣﺒﺪع
الأوهام ﻮ ﺧﺎﻟق
اﻟﺤﻮﺍس ،ﻭﺍﻧّﻤﺎ
ﻳﻈﻬﺮ ﺫﻟک عند ﺍﻟﮑﺘﺎبة
، ﻓﻬﻮ ﺩﻟﻴل
علی اﻥّ ﺴﺒﺤﺎﻧﻪ،
ﺃﻇﻬﺮ ﺭﺑﻮﺑﻴّﺘﻪ
فی اﺑﺪﺍع اﻟﺨﻠﻖ،
ﻭﺗﺮﮐﻴﺐ ﺍﺭﻭﺍﺣﻬﻢ
ﺍﻟﻠﻄﻴفة فی اﺟﺴﺎﺩﻫم
اﻟﮑثیفة ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺧﺎلق
ﻮ ﺍﺑﺪﺍع کنندﻩ
ﺍﻭﻫﺎﻡ (ﺫﻫﻨﻰ) ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
،ﻭﺧﺎﻟق ﺤﻮﺍس ﺍﺳﺖ
(ﻭﺣتی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺫﻫﻥ اﻭ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی مُرَبّی
ﻮ ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻤﺎم اعَمّاءل
ﺤﻴﺎتی ﺠﺴمی ﻮ ﺫﻫﻨی
ﻮ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻮﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ،
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭلی ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﻮ ﭘﺎکی
ﻨﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻮﺫﻫﻥ
ﺸﺨﺺ است .ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ،ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
الهی ﻮﺫﻫنی ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ هر ﻳک اﺯﻣﺎ،
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ. ﻭﻣﻴﺸﻨﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺸﻨﻮﻳﻢ.
ﻭﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ(می
ﻔِﮑﺮَﺩ) ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﺫﻫنی ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭلی
ﻤﺎ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،
ﮐﻪ ﻣﺎ ﭼﻨﻴﻥ
می ﺒﻴﻨﻴﺒم ﻮمی
ﻔﻬﻤﻴﻢ ﻭﺗﺼﻮﺭﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭلی اﻳﻥ
ﻤﺎﺋﻴّﺖ ﺍﻟﻠﻪ،
ﺩﺭﺍﻟﻒ ﻭﻟﺎﻡ ﺩﺭﻧﻮﺷﺘﻥ
ﻈﺎﻫﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﻭﺍﺩﻏﺎمی ﺪﺭﻧﻮﺷﺘﻥ
ﻨﻴﺴﺖ.ﻭﺩﺭﻧﻮﺷﺘﻥ
اﺻل کلمه ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺯ ﺍﻟﻪ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮ
ﺍﻟﻒ ﻭﻟﺎم ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻌﺮﻳﻒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﻌﻨﻰ (ﺁﻥ الاه
) ﻣﺸﺨﺺ ﻭﻣﻌﺮفی
ﺸﻬﻮﺩﻯ
گردیده است ) ﻭﺑﺪﻳﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ (ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ
تجلّی ﺍﻟﻪ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺑﻮﺑﻴﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﻠق
ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ. (ﻳﻌنی
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ، ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍک اﻟﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭالهی هستند،
ﻭ تجلّیات ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻳﻦ ،ﻳﻌنی ﺪﺭ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺭﻭح ﺴﺎﻟﻚ،
ﻭﺍﺑﺪﺍع ﺠﺪﻳﺪﻯ
اﺯ ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ،
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﺎﻣلی
الهی ﻴﺎ ﺍﻣﺎم
اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ، ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭﺣتی هر ﻳک اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
و تحلّی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻫﻤگی ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺗﺠلّی
ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻﻠل است .ﮐﻪﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ (ﺍﻟﻪ)
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺩفع ﺸﺮک ﺪﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ
به ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻄﻠق
و هخا و
آهورمزدا ﻘِﺮّ
ﻭ ﺑِﺮّ ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻣﻘﺎﻡ (ﺍﻟﻪ)
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻭﻣﻌﺮفی
ﻤﻴﺸﻮﺩ،ﻭﻧﻪ ﻣﻘﺎم
اﻟﻠﻪ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻈﻬﻮﺭ ﺍﻟﻒ
ﻟﺎﻡ، ﺩﺭﻫﻨﮕﺎم
ﻨﻮﺷﺘﻥ ﻮﺑﺪﻭﻥ
اﺩﻏﺎﻡ ومخفی
شدن ،ﺩﻟﻴل آﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺭﺑﻮﺑﻴﺖ
ﻭﺍﻟﻮﻫﻴﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ، ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ
اﺑﺪﺍع ﺨﻠق ﻈﺎﻫﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻩ. (ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺩﻟﻴﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻯ
ﻨﺎﻣﺮئی اﺳﺖ، ﻭﺍﺑﺪﺍع
اﺣﻮﺍل ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟک ﺪﻟﻴل
ﻮ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻨﺎﺧﺖ ﻭ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﺪﺍﻯ ﻨﺎﻣﺮئی
اﺳﺖ.ﻭﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺑﺪﺍع ﻮ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺩﻟﻴل ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭﺍﻳﻥ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع الهی ﻘﺎﺋﻢ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،(ﺍﻟﻠﻪ)
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﻟﻰ (رَبّ)
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺭﺑﻮﺑﻴﺖ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ ﭘﺮﻭﺵ
ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﻯ ﺮﻭح
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ، ﺑﺠﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻣﺮ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق الله اﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﻤﻘﺎم ﺮﺑّﺎنی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﮐﻤﺎل
ﻮ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺣتی ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻤﻌﺎﺩﻝ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺧﻮﺩ (ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ)الهی ﻤﻮﺭﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
الهی ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻔس
ﭘﺎک ﺸﺪﻩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍئی
ﺸﺪﻩ، ﺧﺪﺍئی ﺸﺪﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
جتی ﺘﺮﮐﻴﺐ ﺭﻭﺡ
ﻟﻄﻴﻒ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻳک
ﻨﻮﻉ، ﺩﺭ ﺟﺴک ﺴﺨﺖ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻮﭘُﺮ ﺗﺮﺍﮐم
ﻤﺎﺩﻩ ﺟﺴم ﺪﺭ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺒﺎﺯ ﮐﺎﺭ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻴﺰﺍﻳﺎﻧﺪ
ﻭ ﻣﻴﻤﻴﺮﺍﻧﺪ،
ﻭﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ، ﻭﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی
ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺎﻭﺭﺩ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ کمال ﺒﺮﺳﺪ.ﭘس
ﻫﺮﻣﻘﺎم ﺮﺑﻮﺑﻴﺖ
ﻭﭘﺮﻭﺭﺵ) ﺩﺭﻫﺮ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
هماﻥ ﻨﻤﻮﻧﻪ ﻗﺎﺑل
ﺘﺠلّی ﻮ ﻇﻬﻮﺭﻭ
ﻣﺒﻴﻥ ﻮﺩﻳﺪﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﻫﺮ ﺍﺑﺪﺍع
ﺪﺭﺍﻓﺮﻳﻨﺶ، ﺑﺮﺩﻥ
ﺮﻭح ﺪﺭﺟﺴﻢ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻭﺯﻣﻴنه
اﻯ ﺠﺴﻤﺎنی ﻮﺫﻫنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
و هنر نمائی
های ﺭﻭحی ﻮﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭحی ﺴﺎﻟﻚ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻳﻌنی هرﻣﻘﺎم
ﺘﺮﺑﻴﺘﻰ الهی ﺪﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍع
ﻮ ﺍﻓﺮﺍﺩ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺎم ﻘﺎﺑل ﻈﻬﻮﺭ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﻜﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮسلوک
الهی ،ﺑﺮﺣﺴﺐﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
،ﻭﺑﺸﺮﻃ ﻮﺷﺮﻭﻃ
لاﺯم ﻮﮐﺎﻓﻰ ﺍﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺤث ﻣﺎ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮﻫﺎﻯ ﺴﻠﻮک
ﻨﻴﺰﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺍﺣﺎﺩﻳث ،ﻭﺣتی
گفتهﻫﺎﻯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،
ﻭﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی هر ﺯﻣﺎﻥ،
ﻫﻤﻴﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ (ﺩﻳﻥﺪﺍﺭﻯ)
ﻳﻌﻨﻰ (سلوک
الهی ) ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﻘﺎﺑل ﺪﻳﺪﻥ ﻮﻇﻬﻮﺭ
ﻭﻣﺤﺴﻮس ،ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ ﻧﻬﺎئی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﮐﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺭﻭٴﻴﺎئی
ﻮﺍﺣﺴﺎس ﺑﭽﺸم
ﺪل اﺳﺖ.ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ
کُلّی و
سمبولیک زبان
بشری اﺯﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺯ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ اﻳﻥ
ﺮﻭح کاﻣل ﺸﺪﻩ،
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻴلی
ﺮﺍﻩ ﺩﺭﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺑﻪ (ﺍﻟﻪ) ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻭلی
ﺒﻪ (ﺍﻟﻠﻪ) ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮﺍﺩﺍﻣﻪﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻔﺎﺫﺍ ﻧﻈﺮ ﻋﺒﺪ
الی ﻨﻔﺴﻪ ﻟم ﻴﺮ
ﺭﻭﺣﻪ، ﮐﻤﺎ ﺍﻥ
لام اﻟﺼﻤﺪ ﻟﺎ ﺗﺘﺒﻴّﻥ
ﻮﻟﺎ ﺗﺪﺧل فی ﺤﺎسّة
ﻣﻥ ﺤﻮﺍﺳﻪ ﺍﻟﺨﻤس
،ﻓﺎﺫ ﺍﻧﻈﺮ ﺍلی
اﻟﮑﺘﺎبة ﻇﻬﺮﻟﻪ
ﻣﺎ ﺧفی ﻮ ﻟﻄﻒ،
ﻓﻤتی تَفَکّر
ﺍﻟﻌﺒﺪ فی ﻤﺎئیة
اﻟﺒﺎﺭﻯٴ ﻮﮐﻴﻔﻴّﺘﻪ
ﺃﻟَﻪَ ﻓﻴﻪ ﻭﺗﺤﻴّﺮ
ﻭ ﻟﻢ ﺗﺤﻄ ﻔﮑﺮﺗﻪ
ﺑﺸﻴئ ﻴﺘﺼﻮﺭ ﻟﻪ،
ﻟﺎﻧّﻪ ﻋﺰّﻭﺟلّ
ﺨﺎﻟق اﻟﺼﻮﺭ ﻓﺎن
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻰ ﺧﻠﻘﻪ،
ثبت ﻟﻪ ﺍﻧﻴﺘّﻪ
ﻋﺰّﻭجلّ،ﺧﺎﻟﻘﻬم
ﻮﻣﺮﮐّﺐ ﺃﺭﻭﺍﺣﻬم
فی اﺟﺴﺎﺩﻫم ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﻨﺪﻩ (ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﻰ) ﻧﮕﺎهی
ﺒﺨﻮﺩﺵ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
(ﻳﻌنی ﺮﻭﺣﺶ ﻫﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻴﻨﺪ
.ﻭﺍﻟّﺎ ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻗﺎﺑل ﺪﻳﺪﻥ ﻮﮐﻨﺘﺮل
ﻮﺣتی ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻭﺩﮔﺮﮔﻮنی
آن هست ) ﻭﻟﺬﺍ ﻟﺎم
ﺪﺭ ﺍﻟﻒﻟﺎم ﻮﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺍﻟﺼﻤﺪ،
ﻗﺎﺑل ﺒﻴﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺩﻏﺎﻡ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
(ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻟﻔظی
ﺪﺭ ﺗﻄﺒﻴق اﺩﻏﺎﻡ،
ﻗﺎﻋﺪﻩﺍﻯ ﻨﺤﻮﻯ
اﺳﺖ،ﻭلی ﺒﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﻟﺼﻤﺪ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺍﺩﻏﺎم
ﺒﺎﻳﻥ علّت ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻠﻤﺎﺗﻴﮑﻪ
ﺣﺮﻭﻑ ﺷﻤسی ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻟﺸﻤس ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺍﻟﻒﻟﺎم آﻥ اﺩﻏﺎم
ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﻭﺩﺭ ﻧﻮﺷﺘﻥ
کلمه ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺎ ﺍﻟﺼﻤﺪ،
ﺍﻳﻥ ﺤﺮﻑ ﻟﺎم ﻤﺨفی
ﺸﺪﻩ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻘﺴﻤﺖ ﻇﺎﻫﺮﺷﺪﻩ،
ﺍﺯیک ﻤﺨﻔی ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.( ﭘﻴﺮالهی
ﻮتجلّیات ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴکو
تجلّی ﺨﺪﺍﻯ ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻧﻪ ﺧﻮﺩ)
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻔﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﻣﺎﺋﻴّﺖ ﻭ ﭼﮕﻮﻧﮕﻰ
ﻭماهیّت ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﺯﻣﺤل تَفَکّر
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ (ﻟﺎﻡ) ﻇﺎﻫﺮ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﻗﺎﺑل ﺸﻬﻮﺩ ﻭﺍﺣﺴﺎس
،ﻭﻓﻬم اﻟﻬﺎمی
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭیک
ﺪﺭﻙ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ کیفیّت ﺑﺮﺗﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻣﻮﺭﺩ توَسّل ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﻌﺎلی ﺘﺎ ﻣﺮﺯ
ﺣﻴﺮﺕ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﻧﻬﺎﻳﺖ ﻇﺮﻓﻴﺖ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣﻰ
ﻭﻋﻘلی و ﻭﺟﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥ غیر ﻗﺎﺑل ﺘﺼﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
اﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻈﺮ ﮐﺮﺩ،
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺪﺍﺭﺩ، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺒﻰ
ﺧﻮﺩﻯ ﺮﺳﻴﺪ،ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺨﻮﺩ ﻧﺴﺒﺖ ﻧﺪﺍﺩ
.ﻭﺣﻔﻈ ﻮﻋﻘل ﻮ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ
ﻮ ﻭﺟﻮﺩ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺒﻴﺨﻮﺩﻯ،
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﻧﺴﺖ
ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺍﻣﺎ ﺣﺮﻑ (ﺻﺎﺩ) ﺩﺭﮐﻠﻤﻪﺍﻟﺼﻤﺪ:
اﻣّﺎ ﺍﻟﺼﺎﺩ،
ﻓﺪﻟﻴل علی اﻧّﻪ
ﻋﺰّ ﻭﺟل ﺼﺎﺩﻕ،ﻭﻗﻮﻟﻪ
ﺻﺪق ﻮ ﮐﻠﺎﻣﻪ ﺻﺪﻕ،
ﻭ ﺩﻋﺎ ﻋﺒﺎﺩﻩ،
ﺍلی اﺗّﺒﺎع اﻟﺼﺪق
ﺒﺎﻟﺼﺪﻕ، ﻭ ﻭﻋﺪ
ﺑﺎﻟﺼﺪق ﺪﺍﺭ ﺍﻟﺼﺪق
ﺍﻣﺎﺣﺮﻑ ﺻﺎﺩ ﺩﺭ
ﺍﻟﺼﻤﺪ، ﺩﻟﻴل
ﺼﺪق کلام الهی
اﺳﺖ. ( ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻴﺸﺪ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺻﺒﺮ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺭﺍﺑﺠﺎﻯ
ﺼﺪق ﺒﮑﺎﺭﺑﺮﺩ.ﻭلی
اﻣﺎم ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺫﻫﻦ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻤک ﻜﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻋﺒﻮﺭ ﺫﻫنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻧﺶ ﺍﻭ ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻳﻌنی ﺤﺮﻑ ﺧﺪﺍ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
اﻭ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﻏﻔﺮﺍﻧﻬﺎ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ، ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﺣﮑﻤﺖ ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺗﻬﺪﻳﺪﻫﺎ
ﻭ ﻭﻋﻴﺪﻫﺎ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺍﺧﻄﺎﺭﻫﺎ ﻭﻣﺠﺮﻡ
ﺷﺪﻧﻬﺎﻯ ﺠﻬﻨﻤﻰ،ﺑﺎﺯ
ﺻﺎﺩق اﺳﺖ،ﻭﺣﺘﻤﺎ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ)
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻭﻋﺒﺎﺩ
ﻭﻣﻮﺑﺪ ﺧﻮﺩ، ﻳﻌنی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺳﺮﺳﭙﺮﺩﻩ ﺳﻠﻮکی
ﺒﻮﺍﺳﻄﻪ الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، ﻭ ﻣطیع
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤلی
ﻮ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻳﻥ ﻮﻋﺪﻩﻫﺎ
ﻭ ﻭﻋﻴﺪ ﻫﺎ ﺻﺎﺩق
اﺳﺖ، ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰﺻﺎﺩق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺑﻨﺪگی ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺧﺎﻟﺼﺎﻧﻪ
ﻋﻤل کند ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﺪ ،ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻫﺮ ﻣﺮﺑّﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺍﺯ (ﺩﺍﺭ ﺍﻟﺼﺪﻕ)
ﻭ ﺍﺯﻣﺮﮐﺰ ﺻﺪﻕ،
ﺩﺭﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻴﻬﺎ ﻭﻋﺪﻩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ ﺣﺮﻑ
ﻣﻴم ﺪﺭﺍﻟﺼﻤﺪ:
ﻮ ﺍﻣّﺎ ﺍﻟﻤﻴﻢ،
ﻓﺪﻟﻴل علی ﻤﻠﮑﻪ،
ﻭ ﺍﻧّﻪ ﺍﻟﻤﻠک
اﻟحَقّ، ﻟم ﻴﺰل
ﻮﻟﺎ ﻳﺰﺍﻝ، ﻭﻟﺎ
ﻳﺰﻭل ﻤُﻠﮑﻪ ﺣﺮﻑ
ﻣﻴم ﺪﻟﻴل ﻤﻠﻚ
(ﻭﻣﺎﻟﮑﻴﺖ ﻭﻣﻠﻮﮐﻴّﺖ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ، ﻭﺩﺭﺗﻤﻠّک
اﻭﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭﻫﺴتی
ﺪﺍﺷﺘﻥ اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭ ﻣﺎﻟک ﻮﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺑحقّ ﻮﻭﺍقعی ﻮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﻭﺍم
اﺯلی ﻮ ﺍﺑﺪﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎﺣﺮﻑ ﺩﺍل ﺪﺭ
ﺍﻟﺼﻤﺪ: ﻮﺍﻣّﺎ
ﺍﻟﺪﺍﻝ،فی
الصمد یعنی دﻭﺍم
ﻤﻠﮑﻪ، ﻭ ﺍﻧّﻪ
ﻋﺰّﻭﺟلّ ﻠﺪﺍﺋﻢ،ﺗﻌﺎلی
عن اﻟﮑﻮﻥ ﻭﺍﻟﺰﻭﺍﻝ،
ﺑل هو ﻮﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّﻭجلّ،
ﻣﮑﻮّﻥ اﻟﮑﺎﺋﻨﺎﺕ
ﺍﻟﺬﻯ کاﻥ ﺒﺘﮑﻮﻳﻨﻪ
کُلّ کاﺋﻥ ﺍﻣﺎﺣﺮﻑ
ﺩﺍل ﺪﺭ ﺍﻟﺼﻤﺪ
ﺩﻟﻴل ﻮﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺩﻭﺍم ﻤُﻠک الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﺴﻠﻄ ﺒﺮﻫﺴﺘﻰ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﮐﻮﻥ ﻮﻓﺴﺎﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﺷﺪﻥ ﻮﻣﺘﻠﺎشی
گرﺩﻳﺪﻥ ﺪﺭ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
اﺳﺖ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺗﮑﻮﻳﻥ ﺪﻫﻨﺪﻩ،
ﻭﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﺎﺋﻨﺎﺕ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻣﺒﺪﺃ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧل ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ،
ﻭ ﺍﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ
کنون ،ﺑﺎ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺍﺻل ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﻭﺣتی
ﻮﻗﺘﻴﮑﻪ ﺑﻮﺩ،ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻴﺪﻩ،
ﺗﺎ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭﮐﺠﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎل ﺒﺮﻭﺩ.ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻠﻮ ﻭﺟﺪﺕ
ﻟﻌﻠﻤﻰ، ﺍﻟﺬﻯ
اﺗﺎنی اﻟﻠﻪ ﻋﺰّﻭﺟلّ
ﻠحملة ،ﻟﻨﺸﺮﺕ
ﺍﻟﺘﻮﺣﻴﺪ ﻭﺍﻟﺎﺳﻠﺎﻡ
ﻭﺍﻟﺄﻳﻤﺎﻥ ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
ﻮﺍﻟﺸﺮﺍئع ﻤﻥ
اﻟﺼﻤﺪ، ﻭﮐﻴﻒ
لی ﺒﺬﻟﻚ، ﻭلی ﻴﺠﺪ
ﺟﺪّﻯ اﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺤﻤلة ﻟﻌﻠﻤﻪ،ﺣتی
کاﻥ ﻴﺘﻨﻔّس ﺍﻟﺼﻌﺪاء
،ﻭﻳﻘﻮل علی اﻟﻤﻨﺒﺮ،ﺳﻠﻮﻧﻰ
ﻗﺒل ان ﺘﻔﻘﺪﻭﻧﻰ،
ﻓﺎﻥ ﺒﻴﻥ اﻟﺠﻮﺍنح
ﻤنی علما ﺟﻤّﺎ،ﻫﺎﻩ
ﻫﺎﻩ، ﺍﻟﺎ ،ﻟﺎ
ﺍﺟﺪ ﻣﻦ ﻳﺤﻤﻠﻪ،
ﺍﻟﺎ ﻭ ﺍﻧّﻯ
علیکم ﻤﻥ اﻟﻠﻪ
ﺍﻟحَجّة اﻟﺒﺎلغة
،ﻓﻠﺎ ﺗﺘﻮﻟّﻮﺍ
ﻗﻮﻣﺎ ﻏﻀﺐ ﺍﻟﻠﻪﻋﻠﻴﻬﻢ،
ﻗﺪﻳﺌﺴﻮﺍ ﻣﻥ
اﻟﺂﺧﺮة ﮐﻤﺎ ﻳﺌس
ﺍﻟﮑﻔّﺎﺭ ﻣﻥ
اﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﻘﺒﻮﺭ
ﺍﮔﺮﮐﺴﻴﺮﺍ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻭ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺤﻤل ﻮﺩﺭک
علمی ﺮﺍ،ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻥﺪﺍﺩﻩ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻢ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
(ﺑﻬﺘﺮﻭﺑﻴﺸتر
ﻭﺍﺳﺎﻥﺘﺮ) ﻧﺸﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪ (ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻭﺍﻧﺠﺎو ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻋﻤلی ﺪﺭسلوک
الهی ) ﻭﺍﺳﻠﺎﻡ
(ﺭﻭﺵ ﺗﺴﻠﻴم ﻮﺍﺳﻠﺎم
ﻮﺍقعی ﺴﻠﻮﮐﻰ،ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻣﺎﺩﻯ
اﺳﻠﺎم ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
گشائی ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺯﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ)
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ (ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺪﺭﻋﻘﺎﻳﺪﻧﻈﺮﻯﺪﺭﺳﺖ،
ﻭﺍﻭم ﻮﻋﻤلی ﻴﺎ
سلوک الهی ) ﻭﺩﻳﻦ
(ﺭﻭﺵﻋﻤلی ﺪﺭﺳﺖ
ﺩﺭ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ،
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﻳﻥ ﺮﺳمی
ﻮ ﻗﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ
اﻳﻥ اﻣﺎم ﺒﺨﻮﺑﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺩﺍﺷﺖ،ﻭﺩﺷﻤﻨﺎﻥﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭﺧﺪﻣﺖ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺩﻳﻥ ﻘﺸﺮﻯ و
سیاسی اﺳﻠﺎم ﺒﻮﺩﻧﺪ.ﻭلی
ﻨﻪ ﺩﺭﺩﻳﻥ ﻮﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﻭﺷﺮﺍﻳﻊ
(ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻭﺳﺮﭼﺸﻤﻪﻫﺎﻯ
ﻤﻌﺮﻓﺖ، ﻭﺍﺻﻮل
اﻭﻟﻴﻪ ﻋﻘلی ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
لازم ،ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺩﻳﻥ عملی ﻮﺍﻳﻤﺎنی
ﺮﺍ، ﺍﺯﻫﻤﻴﻥ
اﻟﺼﻤﺪ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺂﻭﺭﺩﻡ. (ﺍﺯﻫﻤﻴﻥ
ﺤﺎل ﺴﺎﻣﺎﺩﻯ ﻮﻭﺣﺪﺕﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ، ﻭﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم اﻳﻥ
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﻭ ﺍﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻢ)ﻭلی
ﻤﻥ ﭽﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧم
ﺒﮑﻨﻢ، ﮐﻪ ﺣﺎﻣﻠﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ علم الهی
ﻨﺪﺍﺭﻡ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺟﺪّم اﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ،
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﮐﺴﺎنی
ﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﮐﺴﺐ
ﻋﻠم اﻭﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
(ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺠﺰ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺒﺎﺍﻳﺸﺎﻥ)ﻭﻟﺬﺍﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭﻭﻯﻤﻨﺒﺮ ﻓﺮﻳﺎﺩ
ﻣﻴﺰﺩ،ﻭ ﺁﻩ ﻣﻴﮑﺸﻴﺪ
ﻭﻣﻴﮕﻔﺖ،ﭘﻴﺶﺍﺯﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺮﺍ ﺍﺯﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﻴﺪ
ﺍﺯﻣﻥ ﺒﭙﺮﺳﻴﺪ
ﻭﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﺑﻴﻥ ﺰﻭﺍﻳﺎﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﻣﻦ،ﻋﻠم
ﺠم ﻮﻓﺮﻭﺍﻥ(ﻭ  جَمشیدی
ﺟم ﻮ ﺷﻬﻮﺩ)ﻫﺴﺖ.ﻭلی
ﺁﻩ ﻭﺑﺎﺯ ﺁﻩ، ﭼﻪ
ﺳﻮﺩ ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
(ﺑﺎﻫﺮ سعیی که ﻣﻴﮑﻨﻢ)
ﺍﻳﻥ علم ﻤﺮﺍ ﺑﺎﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻨﺘﻘل
کنم (ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
عاﻗل ﺒﻔﻬﻤﻨﺪ،
ﻭﻏﻴﺮﻋﺎﻗل ﭽﻮﻥ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺎﺭ ﺁﻥ
و یا بار کتاب
های عرفانی ﺒﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﻣﻦ (ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻮﻫﺮﺍﻣﺎم ﻮﻫﺮﮐﺎﻣلی
اﻟﻬﻰ)ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﺣﺠّﺖ ﺑﺎﻟﻐﻪ (
و رساننده ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑﺮﺍﻯ حَجّ اﮐﺒﺮ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﺎﻧﺪﻥ
ﻮﺑﺒﻠﻮغ ﻮﮐﻤﺎل
الهی ﺮﺳﺎﻧﺪﻥ) ﻫﺴﺘﻢ،
ﭘس ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻧﮕﺰﻳﻨﻴﺪ
ﮐﻪﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻧﻬﺎ
ﻏﻀﺐ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﻧﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
دینی ﻮﺧﻠﺎﻓﺖ ﺑﺮﺍﻯﺤﮑﻮﻣﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﻳنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻘﻠﻴﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﮐﻪ آخوندﻫﺎﻯ ﺒﺎﻃل
غیر ﺍﻟﻬﻰ،ﭼﻪ ﺳﻨّی
ﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
کسانی هستند، ﮐﻪ
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﺒﺂﺧﺮﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ (ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺍﺧﺮ،ﻭﻋﻔﻮالهی
ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ،ﻭﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺍﺯﺑس
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺪ ﻋﻔﻮ
الهی ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻫﻤﺎﻥگوﻧﻪ
ﮐﻪ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ اﺯﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻘﺒﻮﺭ ﻣأﻳﻮس ﻫﺴﺘﻨﺪ
(ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ که ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﮑﺎﻥ هیچ اﻗﺪﺍمی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩﺍﻯ که ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺨﻮﺩ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺪﻭﻥ عقل ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ،
ﭼﻮﻥ ﻤﺮﺩﮔﺎﻥ هستند.ﺍﻣم
ﺒﺎﻗﺮ ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ
اﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ،
ﻭﻫﺮیک اﺯﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ،ﻫﻤﻴﻥ ﻨﺎﻟﻪ
ﻭ ﺻﺤﺒﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪﻋﻠﻤﺎ
ﻭﺩﺍﻧﺶ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺍﻟّﺎﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺪﺭ ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺮﻭﻯکاﻏﺬ ﺍﻭﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ آﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎنی
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ.ﻭلی
اﻳﻥ علم ،ﻫﻤﺎﻥ
(ﺍﮔﺎهی ﺸﻬﻮﺩﻯ)
ﺍﻣﺎم اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﻤﻴﺮﺩ ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺎﺑل
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ بود . ﺍﻳﻥ
غلم ﺴﻠﻮک ﻮﻟﺪنّی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺭﻭﺵ برتر ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﺒﻴﻦ،
ﻭﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺎم اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ،
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣلی الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﻔﻆ ﻋﻠم
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﺍﻧﺶ، ﺩﺭﭼﻨﺪ
ﻗﺮﻥ اﺧﻴﺮﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
علم اﻣﺎﻣﺎﻥ
که ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺖ،ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻫﺮﮐﺎﻣل
الهی اﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺴﺤﺮ ﻭﺟﺎﺩﻭئی
ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ ﻋﻠم
ﻄبّی ﻮﻣﻬﻨﺪسی
ﻮﺍﺗم ﺸﻨﺎسی ﻨﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪﻋﻠم
ﻠﺪنّی ﻮ ﺍﻟﻬﺎم
الهی ﺑﺮﺍﻯ هر ﻣﺴﺎﻟﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﻄح عقل ﺠمعی
کنونی ﺒﺸﺮ، ﻭﻧﻴﺰﻣﺴﺎﺋل
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻣﺎﻳل ﻮ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﻠﻘﺎﻯ اﺧﺮﺕﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ آخر ﻗﺎﺋم
هستند. ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻫﻤﺎﻥ علم ﻄﺮﻳﻘﺖ
الهی اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻣﻮﺯﺵ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،
ﻭﺍﻳﻥ ﻴﺰﻯ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺭﻭﻯ کاﻏﺬ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﻮﺩ.ﺩﻳﺪنی اﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪنی
ﻴﺎ ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ.(ﺍﺗﺎنی
اﻟﻠﻪ ﺟﻤﻠﻪ)ﺧﺪﺍم
ﻴﻜﺒﺎﺭﻩ ﺑﻤﻥﺪﺍﺩ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
علم ﻟﺪنّی ﻮﻋﻘل
کُلّی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻬﺮ
ﮐﺎﻣل الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺑﺎ ﺮﺶ
ﻣﺘﻮﻗﻒ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.(ﺣَﻤَﻠَﻪ)
ﺑﺎ ﻓﺘح هرﺳﻪ ﺣﺮﻑ،ﻳﻌنی
ﺤﺎﻣﻠﺎﻥ ﻮﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺤﻤﻞ، ﻭﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
ﻮﻓﻬﻢ، ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻥ
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮک
عملی ،ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﺍﺳﺮﺍﺭ الهی ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻧﺸﺮ) ﺗﻮﺯیع
ﻮ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻫﻤﮕﺎنی
کرﺩﻥ علمی ،ﮐﻪ
ﻧﺰﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
هست. (ﻧﺸﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭ ﺍﺳﻠﺎﻡ
سلوکی ) ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻭ
ﺩﺍﺩﻥ ﻔﻥّ ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻧﻤﻮﺩﻥ، ﺑﺎ سلوک
الهی ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ،
ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻓﻨﺎﻯ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﮔﺮﺩﺩ، ﻭﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﭙﺎﻳﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. (ﺗﻮﺣﻴﺪ)ﻋﻤل
ﻮﺍﺣﺪ ﮐﺮﺩﻥ، ﻭﺩفع
ﺸﺮک هنگام ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ، ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺳﻠﺎم
ﺒﻤﻌنی ﺘﻮﺳﻌﻪ
ﺩﻳﻥ رسمی و
قشری اﺳﻠﺎم ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ، ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﻨﺸﺮ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻭﺍﻣثال
ﻤﻌﺎﻭیة ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻤﺘﻤﺪﻥ ﺰﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﺗﺤﺖ ﻗﺒﻀﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﺳﻠﺎمی ﻘﺸﺮﻯ
و شرک آمیز ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﻭﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﺍﺳﻠﺎم
ﻮﺍقعی ﺒﻮﺋﻰ ﻧﺒﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. (ﺍﺳﻠﺎﻡ)
ﻳﻌنی سلوک
الهی ﻮ ﺗﺴﻠﻴم
در پیمان ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل الهی
اﺳﺖ.ﻭ (ﺍﻳﻤﺎﻥ) ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﻌنی ﺒﺎﻭﺭﻯ
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
و تصوّف ﻤﺤﻤﺪ ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ،ﺍﻭ ﺑﺎ
ﻳﻚ ﺍﻭم ﻮﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻤلی ﻮ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﻮ ﺯﺑﺎنی
ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺎ ﻋﻤل ﻮ ﺍﺟﺮﺍﻯ
اﺯﻫﺮﭼﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺍﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ غیر
ﻣﻮٴﻤﻥ هستند،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ،
ﮐﻪ ﺣتی ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
هم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮﺍﻗﻌﻰ،
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻨﻈﺮﻯ ﻮ
ﺳﭙس ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤلی
ﻮﺍﺣﺴﺎس ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺑﻴک اﻋﺘﻘﺎﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺩﻳﻥ
اﮔﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳنی و سیاسی ﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ. ﻭﻫﺰﺍﺭ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﻨﻴﺰ ﺍﻳﻥ
اﺩﻋﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی همدﻳﮕﺮﺭﺍ
ﮐﺎﻓﺮ ﻭبی ﺪﻳﻥ
ﻴﺎ ﺑﺪ ﺩﻳﻥ ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
(ﺩﻳﻦ)ﻳﻌنی هماﻥ
ﻠﻔﻈ ﻔﺎﺭسی ﺪﻳﻢ
(ﺁﺋﻴﻦ) ﻭﺭﻭﺵ ﻭﻣﺘﺪ
ﻋﻤﻠﻰ،ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﻥ
ﺪﺍﺭﻯ عملی ،ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ تجلِیات
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭﻳﻚ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮ
ﻣﻘﺒﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭ
ﺑﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ.(ﻭﺍﻟﺸﺮﺍئع
ﻤﻥ اﻟﺼﻤﺪﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺩﻳنی ﻮﺷﺮﻋﻴّﺎﺕ،
ﻳﺎﺍﻣﻮﺭ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺸﺮع ﻮﺩﻳﻥ اﺯﺧﺪﺍﻯ
ﺼﻤﺪ ﻭ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ
اﻟﻬﺎمی ﺴﻠﻮکی
و ﺍﻟّﺎ ﻫﺮﮐس ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭ ﺭﺳﺎﻟﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ، ﭼﻮﻥ
هر آخوندﻯ ﺒﻴﺴﻮﺍﺩ
ﻭﺑﻴﺸﻬﻮﺩ ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ.
ﻭ(ﺷﺮﺍیع ﺼﻤﺪ ﺧﺪﺍ)
ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳل به (ﺷﺮﺍﻳﻊ
ﺻﻤﺪ ﺍﻗﺎ) ﻳﺎ آخوند
مُدّعی ﺨﺪﺍئی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﮔﺮ ﻣﻮﻟﺎ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ،ﻫﻴچ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻨﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ،
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻟﺸﮑﺮﻳﺎنی
اﺯﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻈﺎﻫﺮﻯ که ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻴک ﻤﻠﻴﺎﺭﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ اﺯﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﻮﺍقعی که ﺑﺴﻠﻮک
الهی ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ،
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭﻳﺎﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
زنده ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺗﺮ
ﮐﻪﻋﺼﺮ ﺗﻤﺪﻥ ﻮﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ،
ﻭﻓﻨﻮﻥ ﺮﻓﺎﻩ ﻃلبی
ﻮﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻴﻬﺎﻯ
اﺑﺘﮑﺎﺭﻯ، ﺭﺍهی
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﻯ سلوک
الهی ﻨﻤﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺣتی
ﺒﻘﻮل ﺤﺪﻳثی اﮔﺮﺩﺭﻳک
ﺰﻣﺎﻥ۳۱۳ ﻧﻔﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﭙﻴﺪﺍ ﺷﻮﻧﺪ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺘﻌﻬﺪ ﻣﻴﺪﺍﻨﺪ
ﮐﻪ شهود مهدﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ و
یا در کاشف نور
رب رحمان
بفرستد . ﺗﺎ ﺑﺎ ﺩﻳﻥ
ﺠﺪﻳﺪ ﻭﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،ﺍﻳﻦ
۳۱۳ ﮐﺎﻣل
شاهد نور قائم
ﺮﺍ ﺍﻣﻮﺯﺵ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺑﻴﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎمی ﻤﺮﺩم
ﺠﻬﺎﻥ ﺭﺍﺑﮑﺸﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭﺩﺭﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳخ ﺒﺸﺮ، ﻫﺮﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩﻯ که ﺍﻣﺪﻩ،ﺧﻮﺩ
ﻣﻘﺘﻮﻝﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﻮبی عناﻳﺖ ﺍﺯ مُدّعیان
ﺪﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﺠﻬﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻗﺎﺋم
آﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ و شرافت ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ
ﺗﺠﻠﻰ (ﻣﺠﺴّﻢ) ﻣﻘﺎم
اﻟﻬﻰ (ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
در شهود ششم ) ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﺑﺮﺍﻯ
اﻥ ﺮﻭﺯﺟﻬﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﮐﻪ ۵۵ ﻗرﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ۳۱۳ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬس ﺒﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻩ،
ﺍﻭ ﺗﻨها 13 ﻧﻔﺮﺷﺎﻥ
ﺁﻧﻬم ﺒﻄﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
رب ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ شایذ ﺑﻘﻴﻪ ﺑﺎﺯ
ﺟﻬﻨم ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
هستند. ﺗﮑﺎﻣل ﻠﻨﻮعی
ﻮﺩﻳنی ﭽﻨﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺮﮐسﺑﺎ ﺍﺩﻋﺎ
ﻭﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﭽﻨﺪ
ﮐﺘﺎﺑﻰ، ﻭﺑﺎ ﺍﻧﺪک
عبادتی ﻘﺸﺮﻯ،
ﺑﺪﺍﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮالهی ﺒﺮﺳﺪ.ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻃﺮﺩ ﮐﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺟﺎﻧﺸﻴنی
اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻴک ﻮﺟﻮﺩ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
گرﺩﺩ. (ﻳﺘﻨﻔس ﺍﻟﺼﻌﺪاء
) ﺗﻨﻔس ﺑﺎ ﻧﻔس ﻋﻤﻴﻖ،
ﻭﺍﻩ ﻭﻧﺎﻟﻪ ﮐﻪ
اﺯ ﻭﺯﺵ ﺍﻥ، ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻭﺩﻯ ﺒﺎﺳﻤﺎﻥ
ﺒﺮﻭﺩ ﻭ ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﺪ.
(ﺳﻠﻮﻧﻰ) ﺍﺯﻣﻥ ﺒﭙﺮﺳﻴﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺍﺯﻣﻥ ﺒﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﻭﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
سلوک الهی ﮐﻨﻴﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻣﻮﻟﺎ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺎم اوﻡ
دهنده ﻭﮐﺎﻣلی
الهی ﺘﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭتوَسّل
ﺴﻠﻮکی ﻮﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﺳﻄﻪﺍﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺎ ﻣﺮگ
ﻤﻮﻟﺎ، ﭼﻮﻥ ﻣﺮگ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭﻣﺮگ
هرﮐﺎﻣل الهی ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺒﻌﺪﻯ، ﺍﻋﺘﺒﺎﺭالهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﻭﺍﺭثاﻥ
ﺰﻧﺪﻩ و بحقّ و ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻣﺠﺴّم
الهی هستند. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﺴﻠﻮکی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻣﻮﻟﺎ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.(ﺟﻮﺍﻧﺢ)
ﺟمع ﺠُﻨﺤّﻪ، ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﻳﺎ ﺟﻮﺍﺭح ﻮ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺘﻥ ﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮﻟﺎ ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺟﻮﺍﻧح
ﻮ ﺟﻮﺍﺭح ﺪﺍﺭﺩ،
ﺍﻳﻥ علوم الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮالهی
ﺒﻮﺩﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. (ﻋﻠم ﺠﻢ
)ﻋﻠم ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ،
ﻭﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
درست تری علم ﺠم
ﺸﺪﻥ  جَمشیدی
) ﻭﮐﻤﺎﻝ الهی ﻴﺎﻓﺘﻥ
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ،
ﻭﺣتی ﺘﻤﺎمی اﺩﻳﺎﻥ
اﺑﺮﺍﻫﻴمی
زردشتی ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺟم ﺸﺪﻥ (ﭼﻮﻥ ﺠﻤﺸﻴﺪ
کامل الهی ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ)
ﻭﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﻘﻮم ﺨﻮﺩ
(ﻳﺎ ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ
اﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ) ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﮐﻪ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺰﺭﺩﺷتی
و تصوّف
آریائی ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭﺯﺑﺎﻥ
ﻘﻮم ﻘﺮﻳﺶ ﻭﺍثاﺭﻣﮑتب
ﺒﻴﺎﻥ،ﺍﻟﻔﺎﻇ
ﻘﺪﻳم ﺰﺭﺩﺷتی ﻮﺳﻠﻮک
اﻳﺮﺍنی
آریائی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
اﺳﺖ.ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺠﻤﺸﻴﺪ
ﺷﺪﻥ، ﻳﻌﻨﻰ (ﺳﻴّﺪ
جَم) ﺷﺪﻩ
ﻭﮐﺎﻣل الهی ﻮ(ﺍﺭﻳﺎئی
ﻴﺎ ﺍﻟﻬﻰ آریه
شده ) ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻓﺮﻳﺪﻭﻥ ﺸﺪﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ (ﻓﺮﻳﺎﺑﻰ)
ﺑﺎﺩﻳﻦ، ﻓﺮﻭﻫﺮ
ﻭ ﻓﺮّﻫﻪ ﻳﺎ ﻓﺮج
ﻮﻓﺮح ﻴﺎﻓﺘﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻣﻮﻟﺎﻋلی
ﺴﻠﻮک الهی اﺳﺖ،
ﻧﻪ ﻋﻠم ﻔﻘﻪ ،ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺩﻋﺎﻯ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
سنّی یا شیعی ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﺩﻋﺎﻯ
علم ﻔﻴﺰﻳک ﻮﻳﺎﻋﻠم
ﺴﺤﺮ ﻭ ﺟﺎﺩﻭ ﻭﻧﻴﺮﻧﮕﻬﺎﻯ
ﺸﻴﻤﻰ، ﻭﺑﺎﻋﻠم
اﺣﻀﺎﺭ ﻭﺍﺭﻭﺍح
ﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻮﻟﺎﻋلی
ﺘﺎﮐﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻥ اﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ (ﺣﺠّﺖ ﺑﺎﻟﻐﻪ)
ﻫﺴﺘﻢ. ﻧﻪﻓﻘﻄ ﺤﺮﻑ
ﻣﻥ ﺤﺮﻑﺍﺧﺮ ﻭﺧﺪﺍئی
اﺳﺖ، ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻥ
دﺍﺭﺍﻯ ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
شئن غباﺩﻯ ﺸﻤﺎ،
ﺩﺭ ﻳک ﺘﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﺒﺮﻭﺵ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻢ. ﺗﺎ ﺷﻤﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﺪ بحَجّ
أﮐﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﻳﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮبحق که ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺤﻘﻴقی ﻮ ﻭﺍقعی
ﺒﺮﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﺍﻣﺮ
ﺣﻘﻴقیذ حقّ ﻮ حَجّ،
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻳﺎ ﺣﺠﺖ
ﺑحقّ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺑﺎﻟﻐﻪ)
ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺒﻠﻮغ
عقلی ،ﻭﺑﻠﻮغ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
کاﻣﻞ ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻮﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
سلوکی غیر ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ و موبل ،ﺣتی
اﮔﺮ ﺻﺎﺩق ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺒﻠﻮغ ﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻭﺣﺠﺖ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺣﻘﻴﻘﻰ،
ﺩﺭحَجّ أﮐﺒﺮ ﻗﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
اﻣﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻘﺪﻳم
ﺒﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
(ﻓﻠﺎ ﺗﺘﻮﻟّﻮﺍ)
ﻮﻟﺎﻳﺖ قشری
دیگر را ﻧﮕﻴﺮﻳﺪ،
ﻳﻌنی ﺒﺎﻧﻬﺎ ﻋﺸق
ﻨﻮﺭﺯﻳﺪ، ﻭﺩل
ﻨﺪﻫﻴﺪ ﻭﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﻨﻴﺪ،ﻭﻣطیع
ﻮﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎ
ﮐﻠﺎم ﻮﻓﮑﺮ ﺍﺣﻮﺍل
آﻟﻮﺩﻩ ﻭﻏﻴﺮ الهی
آﻧﻬﺎ ﻧﺸﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣتی اﮔﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺒلی ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺩﺍﺋم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻤﺮّﺩ ﺍﺯﺣﺠّﺖ
ﺭﻭﺯﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﻋﻀﻮ ﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭘﻴﺮﻭﻯ ﻮتوَسّل
ﻮﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ ﺒﻨﺎحَقّ
ﺭﻭح ﺮﺍ ﻓﺎﺳﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
(ﻗﻮﻡ) ﻳﺎ ﻣﻠﺖ، ﺑﺎﺯ
ﺑمعنی ﺪﺭﺳﺖ ﺗﺮ(ﺍﻭﻡ)
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺑﺎﻃل
ﻮﻳﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
اﻭم کرﺩﻥ ﻮلی غیرﻋﺎﻣل
ﺒﺎﻟﻔﻌل سلوک
الهی ،ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺒحقّ الهی هستند
ﺍﻧﺎﻥ اﺯ ﺍﺧﺮﺕ
شهود قائم ﻣﺄﻳﻮس
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻦ(ﺍﺧﺮﺕ)
ﻳﻌﻨﻰ کمال
روح آﻧﻬﺎ، ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺎ سلوک الهی ﺒﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻳﺎ (ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﻳﻨﺪﻩ) ﺍﻧﻬﺎ،
ﮐﻪ ﻳﺎ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻳﺎ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻠﺬﺕ ﺟﻮئی
در ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭﻃﺎﻟﺐ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ، ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻈﺎﻫﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﺩﺭک ﻔﮑﺮ سلوک
الهی ﺸﻮﺩ ﻭﻳﺎ ﺗﺮﻙ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮک
ﻛﺮﺩﻩ. ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺗﺼﺪﻳق
ﺁﻥ ﭙﺸﺖ ﺑﺪﺍﻥ
کنند .ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ،ﮐﻪ
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﺧﺮﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﭘس اﺯﻣﺮﮒ،
ﻭﻳﺎ ﭘس ﺍﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﻭحی ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻔّﺎﺭ ﻳﺎ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﻨﺎ ﺑﺎﻭﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ،ﻭﻳﺎ
ﺍﺻﺎﻟﺖ طریقت ﻣﺤﻤﺪ،
ﻭﻳﺎ ﻟﺰﻭم ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻮسلوک الهی ﺍﺳﺖ.
(ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﻘﺒﻮﺭ)ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺰﻳﺮﺧﺎک هستند،ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﺳﺘﺸﺎﻥ
اﺯﻫﺮ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﻮﺟﺒﺮﺍﻥ
کوﺗﺎﻩ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺄﻳﻮس ﺷﺪﻩ
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺣﻴﻮﺍنی ﺒﺮﻭﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻫل ﻘﺒﻮﺭ،
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺰﻧﺪﻩ
ﺩﺭﺟﺴم ﺒﺸﺮﻯ هستند،
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﺴﻠﻮک الهی
ﻮﺍﺭﺍﺩﻯ، ﻭﺑﺪﻭﻥ
اﺩﺭﺍک ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻫل ﻘﺒﻮﺭ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳﺸﻬﺎ، ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺯﻧﺪﮔﺎﻥ غیر ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
اﻟﺤﻤﺪ ﻟﻠﻪ ﺍﻟﺬﻯ
ﻤﻦّ،ﻋﻠﻴﻨﺎ ﻭ
ﻭﻓّﻘﻨﺎ ﻟﻌﺒﺎﺩﺗﻪ،
ﺍلأﺣﺪ ﺍﻟﺼﻤﺪ،
ﺍﻟﺬﻯ لم ﻴﻠﺪ ﻭﻟم
ﻴﻮﻟﺪ، ﻭﻟم ﻴﮑﻥ
ﻠﻪ ﮐﻔﻮﺍ ﺍﺣﺪ،
ﻭﺟﻨّﺒﻨﺎ ﻋﺒﺎﺩة
ﺍﻟﺄﻭثاﻥ،ﺣﻤﺪﺍ
ﺳﺮﻣﺪﺍ ﻭ ﺷﮑﺮ ﻭﺍﺻﺒﺎ،
ﻭﻗﻮﻟﻪ ﻋﺰّﻭجلّ،
ﻟم ﻴﻠﺪ ﻭﻟم ﻴﻮﻟﺪ،
ﻳﻘﻮل اﻟﻠﻪ ﻋﺰّﻭﺟلّ
ﻠم ﻴﻠﺪ، ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﻠﻪ ﻭﻟﺪ ﻳﺮثه ﻣُﻠﮑﻪ،ﻭ
لن ﻴﻮﻟﺪ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﻠﻪ ﻭﻟﺪﺍ ﻳﺸﺮﮐﻪ
فی ﺮﺑﻮﺑﻴّﺘﻪ ﻭ
ﻣُﻠﮑﻪ، ﻭﻟﻢ ﻳﮑﻥ
ﻠﻪ ﮐﻔﻮﺍ ﺃﺣﺪ،
فی عزِه فی ﺴﻠﻄﺎﻧﻪ
ﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍئی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺑﺮﻣﺎ ﻣﻨّﺖ
ﮔﺬﺍﺭﺩ، ﻭﻣﺎﺭﺍ
ﻣﻮﻓّق ﺒﻌﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﺣﺪ
ﻭ ﺻﻤﺪ،ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻮﻟﺪ ﻭ ﺗﻮﻟﻴﺪ،فرزند
ﻭﺑﺪﻭﻥﻤﻌﺎﺩل
ﻮﻫﻤﮑﻔّﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯﭘﺮﺳﺘﺶ ﺑﺘﻬﺎﻯﺴﻨﮕﻰ،(
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ آخوندﭘﺮﺳﺘﻰ،
ﻭﻫﺮﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻬﻰ، ﻭﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑغیر ﺣﻘّﻰ، ﺩﺭﺍﻣﺎﻥ
ﻨﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑحقّ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺣﻘﻴقی
ﻤﺮﺗﺒﻄ ﻮﺩل ﺒﺴﺘﻪ
ﮐﺮﺩ) ﻭﺳﭙﺎس ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﻪ،
ﻭﺷﮑﺮ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﺸﺪﻩ، ﻭﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ او ﻭ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ، ﮐﻪ ﺧﺮﺳﻨﺪﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ الهی
آﻧﻬﺎ ﭼﻨﻴﻥﺒﻮﺩﻩ،
ﻣﻨﮑﺮﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﺪﺍ،
ﻭﻳﺎ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ،
ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻥ ﺼﻤﺪ
ﻳﺎ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
وحدت وجود ﻨﮕﺮﺩﻳﺪﻧﺪ،ﻭﺑﺖ
ﭘﺮﺳﺖ ﻳﺎ آخوند
ﭘﺮﺳﺖ ﻭﻳﺎ ﻫﺮﺑﺎﻃل
ﭙﺮﺳﺖ ﻧﺸﺪﻧﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟک الهی ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﺒحقّ ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
هستند، ﮐﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ (ﺍﺣﺪ)
ﺭﺍ ﺑﭙﺮﺳﺘﻨﺪ،
ﻭﺩﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎﺩفع ﺸﺮﻙ، ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﺻﻤﺪﻳت ﻭبی ﺨﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺣﺎﻟتی
ﭽﻮﻥ ﺨﻠﺴﻪ ﻳﺎ ﺑﻘﺎﻯ
ﺪﺭ ﻓﻨﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎﻫﻤﺎﻥﺤﺎﻟﺖ
ﺭﻭﺍنی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ الهی
ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺣﺎﻟﺖﻭ ﻣﻴل ﺒﻔﻨﺎ،
ﻭﺍﻣﺎﺩگی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺮگ ﺰﻭﺩﺭس ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺤﺎﻟﺖ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ اﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎل ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺸﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻮﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ، ﻫﻤگی ﻤﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﻭلی ﻠﺰﻭم ﻮ ﻭﺟﻮبی
ﺒﺮﺍﻯ کسی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺩﺭﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
،ﺻﻤﺪ ﺭﺍ ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺣﺎﻟﺖ ﺭﻭﺍنی
ﺴﺎﻣﺎﺩﻯ ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
اﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﻧﻮعی
ﺨﻠﺴﻪ ﻭﻳﺎ ﺣﺎﻟتی
ﻔﮑﺮﻯ ﻮﺍﺣﺴﺎس
ﺑﻰ ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ، ﻭﻳﮕﺎنگی
عاﺑﺪ ﻭﻣﻌﺒﻮﺩ،
ﻭﻋﺎﺷق ﻮﻣﻌﺸﻮق
اﺳﺖ.ﻭﻳﺎ ﺣﺎﻟﺘﻰ
ﺩﺭﺭﻭٴﻴﺎ، ﮐﻪﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﻳﻥﺤﺪﻳث
ﻣﻬﻢ، ﻣﺠﻠسی ﻤﻮٴﻠﻒ
ﺑﺤﺎﺭ ﺍﻟﺎﻧﻮﺍﺭ،
آخوند ﻗﺸﺮﻯ ﻮ ﻏﻴﺮ
ﺍﺷﻨﺎ ﺑسلوک
الهی ، ﺗﻔﺴﻴﺮ(ﻫﻮ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺍ ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﻣﺠﻠﺴﻰ، ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﻣﺸﺘﻖ ﻋﺮبی
اﺯ ﺍﻟﻪ ﺑﻔتح
هر ﺳﻪﺣﺮﻑ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﻳﻌنی
ﺒﻨﺪگی ﻮ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﮐﺮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺣﻴﺮﺕ ﻳﺎﻓﺘﻥ
هم ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﻳک ﺤﺎﻟﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺎﻟﺘﻰ ﺭﻭﺍنی
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺗﺄﻟّﻪ ﺑﻤﻌنی
آﺭﺍم گرﻓﺘﻥ ﺒﭽﻴﺰﻯ،
ﻭ ﺩﻝ ﺩﺍﺩﻥ ﻮﺩﺭ
ﺩﺍﻣﺎﻥ اﻭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺣﺎﻟﺖ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺒﻪ (ﺍﻟﻪ
یا الاه )ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ ﺍﺭﺍم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ الهی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭﺍﻟﻮﻫﻴﺖ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺗﻘﺪس ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ،
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺤلّ
اﺳﺖ. ﺑﺎﺯﺑﻤﻌنی
ﭙﻨﺎﻩ ﺩﺍﺩﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺎﻟک
ﻮﻫﺮﮐس ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﭙﻨﺎﻩ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﻘﺼﺪ ﻭﻣﻌﻨﻰ
(ﺳﻠﻮﻙ) الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﻭَلَع
ﻮﻋﻠﺎﻗﻪ ﺷﺪﻳﺪ)
ﻭ(ﺗﻀﺮّﻉ) ﺩﺭﻫﻨﮕﺎم
ﺴﺨتی اﺳﺖ ﻭ (ﻭﺍﻟِﻪ
) ﺷﺪﻥ ﻔﺎﺭﺳﻰ،و
ﻫﻤﺎﻥﺘﺎﻟّﻪ ﻭ
ﻭلع ﻮﺷﻮق ﻮﺗﺤﻴّﺮ
ﻓﮑﺮﻯ، ﻭﺣتی اﺯﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﻨﻈﺎﻡ ﻓﮑﺮﻯ،
ﺩﺭﺧﺴﺘگی هرﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻔﮑﺮﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺣﺎﻟتی اﺯﺟﻨﻮﻥ
عقلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭلی ﺘﻮﻗﻔﻰ ﻣﻮﻗﺖ،
ﺩﺭﺗﻌﻘّﻞ. (ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺘﻌﻠﻴﻤﻰ، ﻭﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻭﺗﺤﮑم ﺘﺮبی تی
ﺒﺮﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
آﻏﺎﺯ، ﺗﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯﺒﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺄﻟّﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑحَقّ،ﻳﻌنی ﻘﺒﻮل
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﻃﻞ،
ﭼﻮﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺮ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ ﻭ ﻭﻗﻴح
ﺠﺎﻩ ﻃﻠﺐ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
(ﻭﻟﺎﻯ) ﺳﺎﻟکی ﻴﺎ
ﻣﻮﺍلی اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻌﻨﻰ(ﻟﺎﻩ)
ﮐﻪﻟﻔﻈ ﻠﻬﻮ ﻭﺳﺮﮔﺮمی
اﺯ ﺍﻥ ﻤﻴﺎﻳﺪ.ﻭﻗتی
ﺸﺨصی نیز ﻓﮑﺮ ﻭﻋﻤﺮ
ﻭﺭﻭﺵ ﺯﻧﺪگی ﺨﻮﺩﺭﺍ،
ﺻﺮﻑ ﻳک ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻳﺎ ﺳﻠﻮک ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺪﺍﻥ ﻤﺸﻐﻮل ﺒﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﺎﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﺩﻧﺒال کرﺩﻥ) ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ (ﺗﻠﻮ
ﺍﻟﺎُﺧﺮﻯ) ﻭﺑﺪﻧﺒﺎل
هم ﻮﻣﺪﺍم ﺪﻧﺒﺎل
آن ﺒﻮﺩﻥ، ﻭ(ﻣﺎﻳلی
هرﺍﻣﺮﻯ) ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺍﻥ اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی هستند، ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎل اوﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺮک ﻨمی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﺗﺎ ﺑﺘﺠلّی
الهی ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺒﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄلق رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺪﺭﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ ﺳوﺮﻳﺎنی
ﻮﻋﺒﺮﻯ، (ﻟﺎﻩ ﻭ
ﺍﻟﻪ) ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺣتی
ﺒﺖ (ﻟﺎﺕ) ﺩﺭکعبه
وﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ،ﻭﻟﻰ
ﻟﻔﻆ (ﺍﻟﻠﻪ) ﺩﺭﺍﺳﻠﺎم
ﺘثبیت ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻠﻔﻈ اﻟﻪ
ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﻳلی
ﻮ ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ)ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﺎم ﭙﺪﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﺎ ﺑﻨﺪﻩ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
اﻳﻥ ﺘثبیت و
سایبرنیتیک
شدن ﺍﻟﻔﺎﻅ،ﻭﺣتی
ﺘﻐﻴﻴﺮﺍﻧﺪکی ﺪﺭ
ﺗﻠﻔﻆ، ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻥ آﻧﻬﺎ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮل
اﻭﺭﺍ ﺭﺳﺎﺗﺮ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
بنماﻳﻨﺪ.
ضمنا الله
عربی قریشی
شده آهوی در
آهورمزدا بوده
است که امامان
در تفسیرات خود
از منشأ
زردشتی و
ایرانی و
اریائی دوری میکردند
که اعراب از دوره
های قبل از
اسلام و
مسیحیت از سابقه
زردشتی خود گریزان
بودند . که یهودیان
نیز همان سابقه
زردشتی و
ایرانی را
دارند که زمینه
تاریخی باستانی
دشمنی اعراب
صحرا با
ایرانیان گردیه
است ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻟﻔﻈ
ﺼﻤﺪ، ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﺳم
ﻤﻔﻌﻮل است ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺼﻤﻮﺩ ﻳﺎ ﻣﻌﺒﻮﺩ
ﻭﻳﺎ ﻣﻘﺼﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺻﻤﺪ ﻭﻣﻘﺼﺪ
ﺑﺎقی ﻤﺎﻧﺪﻩ، ﻭﻳﺎ
ﺻﻤﺪ ﺑﺪﻭﻥ ﺠﻮﻑ
ﻭﺗﻮﺧﺎلی ﺒﻮﺩﻥ،
ﮐﻪ ﺩﻟﻴل ﻨﻘﺺ ﺫﺍﺗی
ﺒﺎﺷﺪ ﻭچه باﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﺻﻤﺖ) ﻳﺎ ﺳﮑﻮﺕ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ،
ﺍﻳﻥ ﺴﮑﻮﺕ ﻭ(ﺭﻭﺯﻩ
ﺳﮑﻮﺕ) ﺭﺍ ﺗﺎﺳﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ،
ﻭﻳﺎ ﺳﻪ ﺍﻭﻡ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺻﻤﺪ ﺭﺍ(ﺳﻨگ
ﺴﺨﺖ) ﻭﺻﺎﻑ ﮐﻪ ﮔﺮﺩ
ﻭﺧﺎک ﻨﻴﺰ ﺭﻭﻯ
اﻥ ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
(ﻣﺼﻤّﺖ) ﺑﻮﺩﻥ ﻮﺑﻬم
ﻔﺸﺮﺩﻩ ﺷﺪﻥﺼفتی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻗﺎﺑل
اﻃﻠﺎﻕ ﺑﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﺍﻣﺎﺍﻳﻥ
اﻟﻔﺎﻇ ﺒﻤﻌﻨﻰ
(ﻭﺍﺟﺐﺍﻟﻮﺟﻮﺩ)
ﺑﻮﺩﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺍﺻﻞ ﻫﺴﺘﻰ،ﺩﺭﺑﻮﺩﻥ
ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧل
هستی ،ﻭﻳﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
هر ﻧﻘﺺ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻮﺫﺍتی ان اﺳﺖ. ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻮﻣتَفَکّرﺍﻥ
ﺪﻳﮕﺮ، ﺑﺮﺍﻯﺼﻤﺪ
ﻣﻌﺎنی ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻨﻴﺰ ﺍﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻳکی ﺒﻤﻌﻨﻰ (ﺗﮑﺎﻣﻞ)
ﺩﺭﺗﻤﺎم ﺼﻔﺎﺕ
ﻭﺍﻓﻌﺎﻝ ،ﮐﻪ ﮐﻤﺎل
ﺪﺭﺧﺪﺍﻯ اﻟﻠﻪ
ﻣﻄﻠق اﺳﺖ. ﻭﮐﻤﺎل
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺩﻳﮕﺮ. ﻭﺣتی
ﺪﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
هر ﺯﻣﺎﻥ، ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻭﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺒﮑﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺣﺎﻟﺖ ﺭﻭﺍﻧﻰ
(ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ) ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳﺎﺣﺎﻟﺖ
(ﻭﺟﺪ) ﻭﻳﮋﻩﻭﺣﺪﺕﻭﺟﻮﺩ
ﺟﺴﺘﻦ ﺳﺎﻟﻚ،ﺩﺭﺧﻠﺴﻪ
ﻭﺣﺎﻟﺖ ﻳﻘﻴن
عقلی ﭙﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻥ
ﺪﺭ ﻓﮑﺮ،ﻭﻳﺎ ﺣﺎﻟتی
ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ
ﺻﻤﺪ ﺭﺍ(ﺑﺎقی ﺒﻌﺪ
ﺍﺯﻓﻨﺎﻯ ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ)ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ،
که ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺑﻔﺮﺽ
ﻣﻨﻄﻘﻰ،ﻭﻗتی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴتی ﺮﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺩ، ﻭﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋَﻤّاء ﺨﻮﺩ، ﺍﻳﻥ
هستی ﺮﺍﺳﺎﺧﺖ،
ﻗﺒﻠﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭلی ﻤﻨﻄقی ﻨﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯﮐﻤﺎل
اﺑﺪﻯ ﺪﺭ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ، ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺯﺍﻳل ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﺎﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ (ﻫﺴﺘﻰ) ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج ﺪﺭﺍﻣﺪﻩ،
ﻭ (ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل ﻴﺎ
ﻇﺎﻫﺮهستی ) ﺩﺭﮐﻤﺎل
ﺨﻮﺩ، ﺑﺎﺯ ﻧﻴﺴﺖ
ﺷﺪﻥ ﻮﻋﺪم ﺸﺪﻥ
اﻥ ﻤﻮﺟّﻪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻬﻤﺎﻥ (ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج
ﺪﺭ ﻋﻤّاء ) ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻨﻴﺰ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق ﻨﺒﻮﺩﻩ ﻭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﻘاء
هستی ﻮﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭﮐﻤال
اﺭﻭﺍﺡ، ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺍﻧﺘﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﺍﻧﺘﻬﺎئی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻳﻥ ﻨﻬﺎﻳﺖالهی
ﺸﺪﻥ اﺳﺖ ﻭﻧﻪﻋﺪمی
گرﺩﻳﺪﻥ. ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻋﺪﻡ ﺷﺪﻥ،ﺩﺭﺳﻤﺖ
ﺷﻴﻄﺎﻥ اﻫﺮﻳﻤﻦ،
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﻘﺒل ﺒﺸﺮﻯ ﻮﻗﺒل
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮﺣتی ﻘﺒل
ﺠﻤﺎﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺻﻤﺪ، ﻳﻌﻨﻰ(ﻫﻴچ
اُﻓﺖ) ﻭﻋﻴﺐ ﻭﻧﻘﺺ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻭﻣﺴﺘﺪل ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭح ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﻮﺗﮑﺎﻣل ﺒﻬﺘﺮ
نوعی ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺮﺩ،ﻭﻳﺎ
ﺗﺮک نیمه راه ﺴﻠﻮک
ﻮﺗﮑﺎﻣل ﻨﻤﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق ﻮﺻﻤﺪ، ﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻤﺎل
ﻤﻄﻠق ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻧﻪ ﻫﻴچ اﻧﺪﺍﺯﻩﺍﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﻧﻘﺼﺎنی
ﺪﺭ ﻣﻘﺎم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺍﻳﻥ ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣل
ﻨﻴﺎﺑﻨﺪ، اُﻓﺖ
ﻭ ﻧﻘﺼﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ مجدد
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺴﺎﻣﺎﺩﻯ،
ﻳﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﺭﻭﺍنی
بی خودی ﻮ بی ﻓﮑﺮﻯ
ﻮ حالت ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ، ﻭﻳﮕﺎﻧگی
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺑﺮﺧی
ﺼﻤﺪ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ
عیب ،ﻭﻳﺎ ﺧﺎلق
اﺷﻴاء ،ﻭ ﺑﺎ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺪﺭ
رغائب و
آرزوها ونیز
در ﺷﺪﺍﺋﺪ ﻭﻣﺼﻴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺩﺭ
ﻏﺒﺖ ﻟﻘﺎﻯ الهی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭﻣﺼﻴﺒﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﺸﺪﮔﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی مجدد ﺨﻮﺩ،
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣل
طبیعی ﺨﻮﻳﺶ، ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻟﻘﺎﻯ الهی ﺮﺍ ﻃﺎﻟﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺘﺪﺭیج
ﺒﺎﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ
ﺗﺎ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮک الهی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺻﻤﺪ ﺭﺍ ﮐسی ﺪﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ (ﻓﺎﻋل ﻤﺎ ﻳﺸاء
) ﺑﺪﻭﻥ ﺒﺎﺯ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺑﻌﺪﻯ،ﻭ ﺑﺪﻭﻥﺨﻨثی
کننده ﺩﺭﻗﻀﺎ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﺻﻤﺪﻳﺖ
ﻧﺴبی ﺨﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﻳﺶ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺎﻳﻥ ﺤﻘﻮق
هستند. ﮐﻪﺣتی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭ ﺑﺎﺯﺧﻮﺍﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭلی اﮔﺮ ﺧﺪﻣتی
ﻮ ثوآب ﮐﺮﺩﻧﺪ ،ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭ (ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺍﺧﺮﺕ)
ﺧﻮﻳﺶﺧﻮﺍﻫند
دﺍﺷﺖ. ﻳﺎﺩﻳﮕﺮﻯ
که ﺻﻤﺪ ﺭﺍ (ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﺮﮒ) ﻭﻣﻴﺮﺍث ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ، ﻭﻳﺎﮐﺴﻴﮑﻪ
ﻫﺮﮔﺰ (خواب ﻭﺳﻬﻮ
ﻭﻏﻔﻠتی ﻨﺪﺍﺭﺩ)
ﻭﻳﺎ ﮐﺴﻴﮑﻪ (ﺑﺼﻔﺖ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ) ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﮐسی اﺳﺖ، ﮐﻪ
(ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺭﺍ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪ) ﮐﺮﺩﻩ، ﺗﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺩﺭ کیفیّت ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
هر ﻣﻘﺎﻡ ﺗﺠلی الهی
ﺒﻴک ﺪﺭﺟﻪ ﺍﺯﺩﺭﺳتی
ﻮ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺍﺯ ﺻﻔﺖﻭ
کیفیّت الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻤﺎم ﺼﻔﺎﺕ ﻓﻠﺴفی
ﻤﺬﮐﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق ﺮﺍ ﺩﺭﻟﻔﻈ
ﺼﻤﺪ ﺍﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻳﻥ ﻠﻔﻈ ﺼﻤﺪ ﻗﺎﺑل
ﺘﻄﺒﻴﻖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺼﻔﺎﺕﺧﺪﺍئی ﺮﺍﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﺘﺠلّی
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺣﺎﻟﺖ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﺭﻭﺍﻧﻰ(ﺧﻠﺴﻪ
ﺩﺭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ) ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺎﻟﺖ (ﺗﺤﻴّﺮ ﻓﮑﺮﻯ)
ﻭﻋﻘلی ﺪﺭﻣتَفَکّرﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮﮐﺎﻣﻞ،
ﻭﻳﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺒﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺁﻭﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻮﺁﺳﺎﻥﺘﺮﻳﻥ ﺁﻥ
ﺪﺭﺭﻭٴﻴﺎ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪﺑﺠﺎﻯ
ﻤﺮگ ﻮ ﻧﻴﺴﺖ ﺷﺪﻥ
ﺒﻴﺪﺍﺭﺗﺮ ﻭﻫﺸﻴﺎﺭﺗﺮ
ﻭ ﺯﻧﺪﻩتر ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
1132 - ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ228 بحاﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭﺟلّ ﺘﺒﺎﺭﮐﺖ
ﺍﺳﻤﺎؤه ﻭﺗﻌﺎلی
فی علوّ ،ﺃﺣﺪت
ﻮ ﺣﺪاء ﺑﺎﻟﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻓﻴﺘﻮﺣّﺪﻩ،
ثمّ ﺃﺟﺮﺍﻩ ﻋلی
ﺨﻠﻘﻪ، ﻓﻬﻮ ﺃﺣﺪ
ﺻﻤﺪ، ﻣﻠک ﻘﺪّﻭس
،ﻳﻌﺒﺪﻩ ﮐُﻞّ شیئ
ٴ، ﻭﻳﺼﻤﺪ ﺍﻟﻴﻪ،
ﻭﻓﻮق اﻟﺬﻯ
عسانا ﺃﻥ
عسینا ﺃﻥ ﻨﺒلغ
ﺮﺑّﻨﺎ، ﻭسع کلّ
ﺸﻴئ ﻋﻠﻤﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺳﺎمی اﻭ (
مراتب شهودی هفت
گانه )مباﺭک ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﺩﺭﻋﻠﻮّ ﮐُﻨﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍحَدّی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎﺗﻮﺣﻴﺪ
واحِدی ﺪﺭ ﺗﻮﺣّﺪ
ﺩﺭﻳﮕﺎﻧگی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺧﻠق ﺨﻮﺩ
ﺟﺎﺭﻯ ﻨﻤﻮﺩﻩﺍﺳﺖ
رسیدن سالکان
بحالت صمدیت
ووحدت وجود .ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻥ ﭽﻨﺎﻥ یکی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺻﻤﺪ ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
مُقدّسی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
اوﺭﺍ ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﺪ،
ﻭﺑﻪ ﺍﻭ ﺻﻤﻮﺩ ﻭﺍﺗﮑﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯﻫﺮﮔﻮنه ﺧﻴﺎﻝ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴم ﺒﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.رَبّ ﻭﺧﺪﺍﻯ
ﻤﺎ، ﺍﮔﺎﻩ ﺍﺯﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ اﺳﺖ. (ﺍﺳﺎﻣﻰ)
الهی که ﻣﺪﺍم ﺪﺭﺣﺎل
ﺒﺮﺟﺴﺘگی ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﻮ ﺩﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺑﻮﺩﻥ اﺳﺖ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺻﻔﺎﺕ ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
اﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺗﺎﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ
الله که ،بی ﻨﻬﺎﻳﺖﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭرَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﺩﺭﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍح ﺒﺸﺮﻯ ﮐﺎﻣل
ﺸﺪﻩ، ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻩ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ
بی اﻧﺘﻬﺎ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﻋﻘلی ﻮﺻﻔتی ﻮﮐﻤﺎلی
ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺷﻮﺩ. ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ اﺳﻤاء
ﻮتجلّیات رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎئی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﻭﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ، ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺗﺠلّی الهی اﺳﺖ
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻥ ﺨﺪﺍ (ﺍحَدّی)
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻥ
ﻨﻮع ﻴﮕﺎﻧگی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪﻋﻤل
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺗﻮﺣّﺪ
سالک معلوم ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻳﻌنی اﻥ واحِدی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﺒﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﻳکی ﺸﺪﻥ ﻮ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﺗﺸﺒّﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﻮﺩﺭﺣﺎﻟﺖ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺍﻣﺪﻥ ﺨﻮﺩ به ﺍﻥ
ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺧﺮﻳﻥ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺣﻴﺮﺕ ﻭﺣﺎﻟﺖ
ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ و ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ، ﻭﻣﻴل
ﻤﺮگ قبل اﺯﻣﺮگ
ﺴﺎﻟﻚ، ﻭﺣﺎﻟﺖ
ﺧﻠﺴﻪ ﻭ ﻓﻨﺎ ﭘﺬﻳﺮﻯ
ﺪﺭ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ، ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺣّﺪ ﻭ ﻭﺍﺣﺪ
ﺷﺪﻥ،ﺑﺎ ﻣﻘﺎم
الهی ﺨﻮﻳﺶ ﺩﺭﻋﻤل
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺩفع ﺸﺮک
ﻤﺪﺍﻭﻡ، ﺑﺎﻳﻥ
ﺤﺎﻟﺖ ﺧﺎﺹ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﺑﺪﺍﻥ
ﺤﺎﻟﺖ ﺑﺮﺳﺪ ،ﺍﻧﺮﺍ
ﺧﻠﺴﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻠﻮﺳﻴﻥ
ﻔﺮﻧگی ﻮﻫﻠﻮﺳﻪ
ﻋﺮبی اﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻥ هندﻯ ﻮﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺒﺎﺳﺘﺎنی ﻮﺣﺘﻰ
ﺯﺭﺩﺷتی اﻧﺮﺍ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻤﻴﻨﺎﻣﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﺭ خواب ﺍﻳﻥ ﺤﺎل
ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ، ﺍﻧﺮﺍ
ﺭﻭٴﻴﺎﻯ ﺼﺎﺩﻗﻪ
ﻳ ﺎﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺭﻭٴﻴﺖ
ﺭﻭٴﻴﺎئی ﻤﻴﻨﺎﻣﻨﺪ
ﻭﺍﮔﺮﻫم ﺪﺭﻓﮑﺮ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ، اﺣﻴﺎﻧﺎ
ﻭ ﺑﻨﺪﺭﺕ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻠﺤﻈﻪﺍﻯ ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺧﻮﻳﺶ ﭼﻨﺎﻥﺸﺨﺼﻴتی
عقلی ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ،
ﮐﻪ ﭼﺎﺭﻩﺍﻯ ﺠﺰ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺣﺎﻟﺖ
ﺣﻴﺮﺕ ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻗتی
ﺒﺎ ﺍﺳﺎمی ﺒﺮﺗﺮ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک مُیَسّر
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﻋﻤلی
ﻮﺗﻮﺣﻴﺪ ﻋﻤﻠﻰ،
ﺩﺭﻳک ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭﺣﺎﻟﺖ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺁﻣﺪن ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﺤﺎﻟﺖ ﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﺍﺟﺐ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﺗﺎ ﺍﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻬﻤﻴﻥ
اﺣﻮﺍل الهی ﻮﺍﺳﺘثنائی
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ کرﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺴﺎﻣﺎﺩﻯ، ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻮﻓق گرﺩﻧﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﺍﺣﺪ
ﺻﻤﺪ) ﺍﺳﺖ.ﻳﻌنی
اﻥ ﻮﺍﺣﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻋﻤﻠﻰ ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﺣﺎﻟﺖ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻮﺻﻤﺪ ﺷﺪﻥ، ﻭﺧﻠﺴﻪ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﭼﻴﺰﻯاﻭﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﺮﻭحی
ﺪﺍﺭﺩ، ﻭﻫﺮ ﺭﻭحی
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻓﺮﻣﺎﻥ
کن ﻔﻴﮑﻮﻥ، ﺍﺯ
ﺗﻤﺎمی اﺭﻭﺍح ﺘﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮﺟﻤﺎﺩﻯ،
ﺑﺎﻧﻮﺍع ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
گیاهی ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
عبوﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ،ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﭘُﺮﺷﻤﺎﺭ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ،ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
سلوک الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ،ﺑﺎ ﺩﮔﺮﮔﻮنی
ﺬﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﻭﺗﺮک
ﺼﻔﺎﺕ ﻧﻮع بشرﻯ
ﺨﻮﻳﺶ، ﺩﺭﻳک ﺘﺨﻠﻴﻪ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺍﺳﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺤﻠﻴﻪ ﻭﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
الهی ﻨﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺍﺯ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺘﻘﻠﻴﺪﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ،
ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ بی
اﻧﺘﻬﺎ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻥ
سلوک الهی ، ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺎﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
حیوﺍنی ﻮ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻣﺠﺪﺩ، ﺑﺎﺯ ﺭﺍﻩ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
گدشته ﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﭘﻴﻤﻮﺩ. ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ،
ﻭﺣتی ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﮔﺮ ﻟﺎﺯم ﺒﺎﺷﺪ،
ﻫﺮﺑﺎﺭﮐﻪ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،ﻫﻤﻴﻥسلوک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻫﻤﮕﺎﻥ اﺯﺧﺪﺍﺋﻴﮑﻪ
(ﻳﺼﻤﺪ ﺍﻟﻴﻪ) ﺑﺎﺷﺪ،
ﻳﻌنی ﻤﺘّکی ﻮﻣﺘﻮکُلّ
ﺒﺮﺧﺪﺍ، ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩ،ﻳﻌنی ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺎﺣﻮﺍل ﺴﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺧﻠﺴﻪ، ﻭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻳﺎ ﺣﻴﺮﺗﻬﺎﻯ
ﻔﮑﺮﻯ،ﻫﻨﮕﺎم ﺘﺎﻣّل
ﻔﮑﺮﻯ ﻮﺗﮑﺎﻣلی
ﺮﻭح ساﻟک اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺨﻴلی ﻤﻬم هستند،
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﺎ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
ﻮ رَبّﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ،
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﻗﺎﺋم
رَبّ ﺩﻳﺪﻩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭﺍﺯ رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ، ﻭﺣتی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻋﺒﺎﺭﺕ (ﺭﺑّﻨﺎ)
ﺧﺪﺍﻯ مُرَبّی
ﻤﺎ ﻳﻌنی آﻥﻤﻘﺎمی
اﻟﻬﻰ، ﻣﺘﺼﺪﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﺎ، ﺩﺭ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭﺣﺪّ ﺍﮐثیر،رَبّ
ﻗﺎئم ﺒﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭرَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﺍﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ،
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺨﻮﺩ رَبّ ﻣﺮﺑّﻰ،
ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﭘﺮﻭﺭﺩ ﮔﺎﺭﻯ ﺴﺎﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻤﺎل اﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮع
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎم اعَمّاءل
ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﻧﻴّﺘﻬﺎ
ﻭسلوک الهی ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﺧﺒﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺍﺩﺍﺭﻩ ﺁﻧﺮﺍ
ﻟﺎﺯم ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻧﺸﺪ، ﺑﺎﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﻭ ﺍﮐﻮﺍﺭ ﻗﺒﻠﻰ،
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﺟﻬﻨﻤﻬﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﮑﺮﺭ، ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺍﻥ ﺸﺨﺼﻴﺖ ﺭﺍ ﭘﻴﺪ
ﺍﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻭﻗتی
ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪ،
ﺩﺭک اﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻭلی
ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭﺗﻨﺒلی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺩل
اﺯ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ همچنان
حیوانی ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺮﻧﻤﻴﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺳﻴلی ﻨﻘﺪ ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﻠﻮﺍﻯ ﻧﺴﻴﻪ
موعود ﺗﺮﺟﻴح ﻤﻴﺪﻫﺪ.

حدیث 1133 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ228 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮﺗﻌﺎلی اﺣﺪ ﺻﻤﺪ،
ﻟﻴس ﻟﻪ ﺟﻮﻑ، ﻭﺍﻧّﻤﺎ
ﺍﻟﺮﻭﺡ، ﺧﻠق ﻤﻦ
ﺧﻠﻘﻪ، ﻧﺼﺮﻭ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻭﻗﻮة ،ﻳﺠﻌﻠﻪ
ﺍﻟﻠﻪفی ﻘﻠﻮﺏ
ﺍﻟﺮُﺳل ﻮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﻋﺎﻟﻴﺘﺮ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺣﺪ ﻭیک
ﮔﺎﻧﻪﺍﻯ ﺍﺳﺖ ﺻﻤﺪ
(ﻭﺫﺍﺗﺎ ﻣﻄﻠق
کاﻣﻞ)، ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺠﻮﻑ ﻭ ﺗﻮﺧﺎلی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺭﻭﺡ، ﻭﺧﺎﻟق ﺘﻤﺎم
اﺭﻭﺍح اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﺼﺮﺕ ﻭﺗﺎﻳﻴﺪ
ﻭﮐﻤک ﻮ ﻧﻴﺮﻭ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺗﺎ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﺩﻟﻬﺎﻯ ﺮﺳﻮﻟﺎﻥ
ﻮﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﻧﮕﻴﺮﺩ. ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻭﮐﻤک اﺯ ﻟﻔﻆ (ﺻﻤﺪ)
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤث ﺍﻣﺎم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻴﺰ ﻓﻘﻄ
ﻨﻘﺺ ﻭ ﺗﻮﺧﺎلی
ﻮﮐﻤﺒﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺭوح ﻮ ﻣﻨبع ﺮﻭح
اﻟﺎﺭﻭﺍح ﻔﺮﺩﻯ
ﺘﻤﺎم ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺻل
اﻣﺮیة ﺍﺯلی
همگاﻧﻰ، ﻭﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭل ﺮﻭحی اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ، ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭل ﻤﺎﺩﻩ، ﻭ ﻇﺎﻫﺮﺍ
مُرده ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﻣﻨبع هرﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺭ ﻫﺴﺘﻰ، ﻭ ﺑﻬﺮﺷﮑلی
که ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍﻉ، ﺧﻮﺩ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ (ﺭﻭح اﻟﺎﺭﻭﺍح
اﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮع ﺨﻮﺩ،
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻧﻔس ﻭﺍﺣﺪﻩ
ﻗﺮﺍنی هستند. ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ، ﻧﺎم ﺮﻭح
ﺪﺭﻗﺮﺍﻥ ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
مغرفی شده
خداوند ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺧﺮ ﻭ ﺷﺸم ﺨﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻤﺎﻧﻨﺪ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﮐﻤﺎل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ) ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺮﻭح ﺨﺎﻟق
اﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮع ﺨﻮﺩ،
ﻭﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﻳﻥ ﺮﻭح
اﻟﻬﻰ، ﻳﺎ (نفسﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ)،ﺩﺭﺭﻭح
ﻤﻘﺪس ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺩﺭ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺍﺧﺮ، ﻫﺮﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻳﻥ ﻤﻘﺎم الهی
ﺮﻭح ﺪﺭﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ،
ﻳﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎﻥ
الهی ﺒﺨﻠﻖ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺒلی
ﻮﺍﺻل ﺒﻤﺮﺍﺣل
ﻨﻬﺎئی که ﻣﺎﻣﻮﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
(ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ) ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ (ﺍﻭم
کرﺩﻩ) ﻫﺎﻯ کاﻣل
اﺳﺖ، ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺭﺳﻮﻟﺎﻥ ﻴﺎ ﻫﻤﻴﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﮔﺮﻭهی اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﻧﺒﻮﺕ ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ هستند.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
اﻭلی اﻟﻌﺰم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯﻯ ﺪﻧﻴﺎ ﺑﺪﻭﻥ
اﻭلی اﻟﻌﺰم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ (ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ)
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺟﻤﻊ، ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻌنی
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
اﻭم کنندﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺍﻭم
کرﺩﻩ ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﻤﺎم
هدﻑ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
،ﮔﻮﻳﺎﻯ اﻳﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭک ﻮ ﻭﺻﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻧﻪ درک ﻋﻘلی ﻮﻋﻠمی
اﺳﺖ،ﻭﻧﻪ فقهی
ﻮ ﻓﺮﺿﻰ، ﻭﻳﺎ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺎﻃل ﺪﻳﮕﺮ ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍ،
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ (ﺩﻳﺪﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ)
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠلّی
اﻟﻬﻰ، ﻣﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﻭﺣﺪّ ﺍﮐثرﺩﺭﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍ، ﺍﺯﻣﺤل
ﺪﻳﺪﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠلِی اﻟﻬﻰ، ﻣﻴﺴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ، ﻭﺣﺪ
ﺍﮐثر ﺩﺭ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ (ﺻﻤﺪ
ﺷﺪ) ﻳﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﺻﻤﺪﻳﻥ
ﺮﺍ ﺩﻳﺪ، ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺻﻤﺪ ﺷﺪ، ﻭﺣﺎﻟﺖ
ﺧﻠﺴﻪ ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ، ﻭﺍﻣﺎﺩگی
ﻤﺮگ ﻤﻘﺪّس ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ ﻴﺎﻓﺖ،
ﻭﺣﻴﺮﺕ ﻓﮑﺮﻯ
لاﺯم ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺖ،
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮ ﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ.

حدیث
1134 - ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
اﺳﺖ (ﺝ۳ﺹ228ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺷﺨصی اﺯ ﺩﻭﮔﺎﻧﮕﺎﻥ
ﻭﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺪﻭ ﺧﺪﺍئی
ﻮ ثنوﻳّﺖ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ ( ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﺮخی اﺯ ﺯﺭﺩﺷﻴﺎﻥ
ﻮﻳﺎ ﺩﺭ ﺧﺎﻭﺭ ﺩﻭﺭ،
ﺩﺭﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻭﺋﺎﻟﻴﺴﻢ) ﮐﻪ
ﺑﺎﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺑﻤﻥ ﺒﮕﻮﺋﻴﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﻭﺗﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺩﻟﻴلی ﺪﺍﺭﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﻳکی اﺳﺖ.
ﻗﺒل اﺯ ﻃﺮح ﺠﻮآب
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ، ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻗﺪﻳم ﻮﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻮﺍﺩﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮمی
همه ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ، ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ(ﻋﺎﻟمَ ﻴﺎ ﺟﻬﺎﻥ)
ﺩﻭﻣﻌنی اﺳﺖ. ﻳﻌﻨی
هستی ﻤﺎﺩﻯ
کهکشاﻧﻰ، ﻭ ﻳکی
عالم ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح هر ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴتی ﻤﺮﺩﻩ ﺭﺍ
ﺍﻓﺮﻳﺪ، ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺃجلّ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺪﻧﺒﺎل گرﺩﺩ ﻭﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﻫمه هستی هاﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻳﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺵ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺪﺭ ﺍﻥ ﺒﺎﺷﺪ. ﺩﻳﻥ
ﺰﺭﺩﺷتی ﻤﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺪﻭ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺪﻭ ﻗﻄﺐ
(ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﻮﺑﺪﺗﺮﻳﻦ)
ﻗﺎﺋل اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﻫﻤﻴﻥ ﻨﻘﺶ
ﺭﺍ ﺑﺸﻴﻄﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺸﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﻗﻄﺐ
ﻓﻮق اﻟﻌﺎﺩﻩ، ﻳکی
ﻨﻮﺭﺍنی ﻮ ﻣثبت
ﻭﺧﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣلی
،ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ آﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻳﺎ آهو و ﻳﻬﻮﻩ
ﻭﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮﺩﻳنی
اﺳﺎمی ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺮﺍیج اﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎم اﻟﻬﻰ،
ﺧﺎﻟق و صادر اﺭﻭﺍح
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻳک ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ،
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ.
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭتجلّیات ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ،ﻭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺨﺪﺍﻯ ﻤثبت ﺧﺎﻟق
ﺠﻬﺎﻥ هستی ﻤﺎﺩﻯ
هست ، ﻭﻟﻰ ﺟﻬﺎﻥ
هستی ﺘﮑﺎﻣل ﺤﻴﺎﺗﻰ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭح اﻳﻦ
(ﺍﺷﻴاء ﻤﺮﺩﻩ) ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
اﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻨغی ﻴﺎ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻮﺍﻫﺮﻳﻤﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ اﻫﺮﻳﻤﻦ
ﺑﺮﺍﻯ اﺭﻭﺍح ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﻗﻄﺐ ﺩﻭﻡ،
ﻭﻧﻘﺶ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻣﻨفی ﻮﻋﺪمی
ﻮ ﺗﺎﺭﻳکی ﻮ ﭘس
ﺍﺯ ﺟﻬل ﻮ ﺗﻮﺣﺶ،
ﻭﻃﺎﻟﺐ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻃﺒیعی اﺭﻭﺍخ
اﺯ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺨﻮﺩ، ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﺣتی
ﻔسخ و
گندیدگی گیاهی
ﻮ ﺭﺳخ و رسوخ
وثبوت ﺠﻤﺎﺩﻯ
می ﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی اﻫﺮﻳﻤﻥ
ﭽﻮﻥ عدم ﻮﻣﻨفی
اﺳﺖ، ﺍﺭﻭﺍح ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﺸﺪﻩ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟمع کند ،ﺑﻠﮑﻪ
ﭘﺎﺋﻴﻥ ﻤﻴﺒﺮﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤثبت ﺍﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻳﺎ ﺍﻟﻠﻪ وأهو ،ﻫﻤﺎﻥ
عقب ﺭﻓﺘﻪﻫﺎ ﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ ﺷﺪﻩﻫﺎ
ﺭﺍ، ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣتی
ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﻭﻫﺰﺍﺭ
ﺑﺎﺭﻩ، ﺑﺴﻮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺒﺎﻟﺎ ﻣﻴﮑﺸﺪ،
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ اﺭﻭﺍح ﺪﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی
ﻮﺑﺪﻭﻥ اﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ ﻮﺗﻤﺮّﺩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺍﻫﺮﻳﻤﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺨﺪﺍﻯ ﻤﻨفی
ﺮﺍﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﭼﻮﻥ ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﻋﻘل (ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﺍﺩ)
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ، ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺮ ﻭ ﮐﻠﻪ ﺍﻳﻥﺸﻴﻄﺎﻥ
اﻫﺮﻳمنی
عدمی ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ اﻫﺮﻳﻤﻦ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻔس أمّاره
ﺍﻧﺴﺎﻥ عاﻗل ﺸﺪﻩ
ﻭ ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ آخوندﻯ
ﻤﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ، ﮐﻪ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺩﻳنی ﺒﺎﻃل ﻤﺸﻐﻮل
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﻮﻣﺴح ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻏﻠﺒﻪ ﻇﻠﻤﺖ
ﺩﺭ ﺍﻏﺎﺯ، ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺰﺭﺩﺷﺘﻰ،
ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ ﺷﻴﻄﺎﻥ
اﻫﺮﻳﻤﻦ
ابلیس ،ﻳﺎ
حتی ﻧﻔس أمّاره،
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ آخوند ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺳﺮﻣﺴﺖ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻟﺬﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﺗﺴلیم اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
تجلّیات ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﮐﻠّﻯ ﻮالهی
ﻤﺤﺮﻭم ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺑﻌﻘل ﺠﺰئی اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺮﺳﻴﺪ، ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻤک ﺨﺎﺹ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ ﻓﺮﺍﻫم
کرﺩ، ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺗﻮﺑﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ سلوک
الهی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺗﺎ ﺟﺒﺮﺍﻥ گذﺷﺘﻪﻫﺎ
ﮐﻨﺪ. ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ، ﻭﺗﻤﺮﻳﻥ
هفت ﺳﺎﻟﻪ ﺗﺎ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻟﻪ، ﺗﺎ ﺳﺎﻟک
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
الهی ﻮﻓﺘﻨﻪﻫﺎ،
ﻳﺎ ﻭﺳﺎﺋل ﺘﻤﺮﻳﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﺎکی ﺮﻭح
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺟﻮﺩ
ﺷﻴﻄﺎﻥ اﻫﺮﻳﻤﻥ
اﻳﻨﺠﺎ ﻣﻄﺮح اﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ ﻧﻔس اﻣّﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻟک ﻮ ﻳﺎ آخوند،
ﻭﻳﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
اﻧﻮﺍع هماﻥ اﻫﺮﻳﻤﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻣﺎنع
کاﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻣﺎنع اﺯ ﮐﺎﺭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻮﻧﻔس ﻭ آخوند ﺑﺸﻮﺩ،
ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
الهی ﻮﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻨﻮﺭ بر ﻇﻠﻤﺖ،
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻤثبت
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺧﻄ هُداﻳﺖ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﻣﺰﺍﺣم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ادامه
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ: ﻘﻮلک اﻧّﻪ ﺍثناﻥ،
ﺩﻟﻴل علی اﻧّﻪ
ﻭﺍﺣﺪ، ﻟﺎﻧّک
لم ﺘﺪع اﻟثانی
اﻟّﺎ ﺑﻌﺪ ﺍثباتک
اﻟﻮﺍﺣﺪ، ﻓﺎﻟﻮﺍﺣﺪ
ﻣﺠمع علیه ،ﻭ ﺍﮐثر
ﻣﻥ ﻮﺍﺣﺪ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻓﻴﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﺪ ﻭﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺖ، ﺧﻮﺩ ﺩﻟﻴل
ﺒﺮﺍﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻳکی اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ ﺪﻭﻡ،
ﻭﻗتی اﺩﻋﺎ ﻣﻴﮑنی
ﻮﻧﺎم ﻤﻴﺒﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻯ اول ﺮﺍ
ﻧﺎﻡ ﻣﻴﺒﺮﻯ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ ﻮﺍﺣﺪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ،
ﺟﺎمع ﻮﺷﺎﻣل ﺨﺪﺍﻯ
ﺪﻭمی ﻮﺣتی
بهر ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻳﺎﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺩﺭﻣثال عددی ،ﺍﻳﻥ
ﺮﻗم ﻴک ثاﺑﺖ ﻭﻣﻔﻬﻮم
اﺳﺖ. ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﻥ
ﺍﻋﺪﺍﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻳک ﻨﺒﻮﺩ
ﺩﻭ ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﻭﻣﺤﺎل اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺭﻗم ﺪﻭ ﻣﻔﻬﻮم
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺭﻗم یک ﺪﺭ ﮐﺎﺭ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑس
،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺭﻗم
ﻴﻚ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭلی
ﺪﻭ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣثال ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ،
ﻋﺪﺩ ﻳک ﭙﺪﺭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ،
ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ ﺭﻗم ﺪﻭ
ﻳﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺑﻌﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﭘﺪﺭﻯ ﺒﺪﻭﻥ ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻳﺎ ﻋﺪﺩ
ﻳک ﺒﺪﻭﻥ ﺪﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺑﺎ ﻗﺪﻳمی
که ﺑﺪﻭﻥ ﭙﺸﺖ ﺑﻨﺪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭلی
ﻤﺤﺎل اﺳﺖ ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﺒﺪﻭﻥ اﺻل ﭙﺪﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﻣﺪﺍم
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﺮﺑﻴتی
ﺮﻭح ﺴﺎﻟﻚ، ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠلی الهی
ﺒﺮﺍﻯﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻧﻘﺶرَبّ ﻭﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺩﻫﻨﺪگی ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﺭﻗﺎم
ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
عدد ﻳﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ
،ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﺮﻧﻮع
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺗﺎ ﺭﻭح کاﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ ﺮﺍ،
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ، ﺗﺎ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺑﺪﻳﺖ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ اﺳﺖ. ﻳﻌنی
اﺭﺑﺎﺏ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
هستند،ﻭلی
همگی ﭙﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﺪﺭﻣﻘﺎم ﻮﻧﻮﺑﺖ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺩﻫﻨﺪگی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻭﺍﻣﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺧﻮﺩ،
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
ﺮﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺭﻭح ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ
ﭽﻮﻥ اﻧﺴﺎﻥ اﻣﺮﻭﺯﻯ،
ﺑﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻗﺒلی ﻮﺍﺯلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻫﻤﺎﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺗﺤﻘق ﻴﺎﺑﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻳک ﻠﺸﮑﺮ، ﮐﻪ ﮐﺎﺭﺵ
ﺍﺑﻠﺎغ ﻮﻣﺮﺍﻗﺒﺖ،
ﺩﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ اﻭﺍﻣﺮ
ﻣﻘﺎم ﻔﺮﻣﺎﻧﺪﻫﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻭلی ﻨﻪ ﺍﺯﺍﺩ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺮ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻄﻴﻊ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻓﺮﺽ (ﭘُﺮ ﺧﺪﺍﺋﻰ)
ﮐﻪ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ مُدّعی
اﺳﺖ، ﺑﻔﺮﺽ ﺭﺍﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
هماﻥ (ﻓﺮﺽ) ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺧﺪﺍئی ﻮ ﺭﺑﻮﺑﻴﺖ
ﺩﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ،
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠﻰ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﭼﻨﺪ ﻣﻘﺎم ﺨﺪﺍئی
ﻮ ﺭﺑﻮﺑﻴﺖ ﻫﺴﺖ،ﻭلی
همگی ﺧﻮﺩ ﺩﻟﻴلی
ﺒﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻯ
ﻨﻬﺎئی ﻮﻣﻄلق رَبّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﻤﻨﻄقی ﺒﺎﺯ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﺑﮕﻮئیم
ﺨﺪﺍ ﻳکی اﺳﺖ، ﺍﻳﻥ
هماﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤگی
ﺒﺪﺍﻥ ﻤﻌﺘﻘﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﮕﻮﺋﻴم
ﺒﻴﺶ ﺍﺯ ﻳک ﺨﺪﺍﻫﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻧﻈﺮ ﻫﺴﺖ. ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎم ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ، ﻧﻪ ﺑﻴﺎنی
ﻤﻨﻄﻘﻰ. ﺯﻳﺮﺍ ﮐسانی
هم هستند، ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻳﻜﺨﺪﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﮑثرﻳﺖ ﻫمه هستند.
ﺍﻣﺎ ﻫﻤﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺒﺨﺪﺍ ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺠﺘمع ﺒﺮ ﺭﺍﻯ
ﻮﺍﺣﺪ، ﻳﻚ ﺧﺪﺍئی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
اﺗﻔﺎق ﺪﺭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠلّی الهی
ﻮ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺒﺎ ﺟمع عقیدﻩ،
ﻭﺟمع ﺸﺪﻩ ﻭ ﺟَم
گرﺩﻳﺪﻩ، ﺑﺎ ﺍﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﻳک ﺤﺎﻟﺖ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻮ ﺻﻤﺪﻯ
هستند، ﻭﺟم ﺸﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻣﺘﻔف
هستند ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﻋﺮﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،ﻋﺮﺵ
ﻭﮐﺮسی ﺘﻨﻬﺎ ﻳک
ﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄلق اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﺟﺰﺍﻯ
اﻳﻥ عرﺵ ﻭﮐﺮسی
ﺨﻮﺩ، ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺎﺋم
ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﭽﻨﺪ
ﺧﺪﺍ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺍﺳﺖ،ﺩﺭﻋﺪم
ﺴﻠﻮک ﺒحَقّ، ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﻨسخ
ﻮﻣسخ ﻮﻓسخ ﻮﺭﺳخ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی رﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺮخی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﺑﺮﺧی اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ الهی ﺘﺮک
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺗﻮﻗﻒ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﮑﺮ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ اﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
هستند. ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎﻡ،
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
ﻮ ﻣﺘﻌﺒﺪﺍﻥ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،
ﻭﻏﻴﺮ ﺍﺳﻠﺎمی
غیر ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﭼﻨﺪ
ﺧﺪﺍئی ﻤﺬﻫﺒﻰ،
ﻭآخوند ﻭﺑﺖ ﭘﺮﺳﺘﻰ،
ﻭ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻓﻠﺴغی
ﻮ ﻭَﻫمی ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮیک
ﺒﻴک گوﻧﻪ ﺧﺪﺍ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻋﻘلی ﻮﻏﻴﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﻤل هر ﮐﺪﺍم
ﺒﺎ ﻳک ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺑﺎﻃﻞ،
ﺧﺪﺍئی ﺮﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺩﻳﻨﻰ، ﻳﺎﺍﻫل
ﻤﻨﻄق ﻮ
متکلمین اهل کلام
ﻮﻋﺮﻓﺎﻥ ﻤﺪﺭﺳﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ اثباﺕ ﻳﻚ
ﺧﺪﺍئی ﺒﺰﺑﺎﻥ
ﻤﻨﻄﻘﻰ، ﺧﻴلی ﺤﺮﻓﻬﺎ
ﺯﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻫﻤگی
آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ ﺍﺭﺯﺵ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻳﻌنی ﺒﺎ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻋﺮﻓﺎنی
ﺒﻮﺩﻥ ﻮﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
الهی ﺸﺪﻥ، ﻭﺩﻧﻴﺎﺋﻰ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﻮ ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭﺻﺪﻗﺎﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻦ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺯ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮع
هستند ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺻلی
ﺮﺍ ﻋﻤل ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی ، ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ،
ﻳکی اﻳﻨﮑﻪ ﭼﻨﺪ
ﺧﺪﺍئی لاﺯم ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺎلق ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺑﻴک ﺨﺪﺍﻯ ﻨﻬﺎئی
ﻮ ﺍﺻلی ﻮﻣﻄلق ﻮ
ﻭﺍﺣﺪ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭ
ﻳﺎ ﮐﻪﭼﻨﺪ ﺧﺪﺍ
ﻣﺰﺍﺣم هم ﻨﺸﻮﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺍﻧﮑﻪ ﻏﺎﻟﺐ
ﺑﺎﺷﺪ ﺧﺪﺍﻯ ﻮﺍقعی
اﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﺮﺽ
ﺍﻫﺮﻳﻤﻥ ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﻋﺎﻗﺒﺖ ﺗﺎﺭﻳک
ﻮﺟﻬل ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﺗﻮﺣﺶ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ،
ﻭﺧﺪﺍﻯ ﻤثبت ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺨﺶ ﻭ ﺭﻭﺷﻥ
ﻮﻣﺸﺒﺖ ﻭﺗﻤﺪﻥ
ﺴﺎﺯ ﻏﺎﻟﺐ ﮔﺮﺩﺩ.
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻥ غاﻟﺐ
نهائی ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺤﺪّ ﺍﮐثر، ﺍﮔﺮﻫم
ﻮﺍﻗﻌﺎ ﻧﺎم ﺨﺪﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯ ﻣﺨﻠﻮق ﺨﺪﺍﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﻭﺍﺣﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻫﺮﻳﻤﻥ ﺪﺭ
ﺳﺮﭘﻴچی ﻤﻮﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟک ﻘﺸﺮﻯ
ﺪﻳﻨﻰ، مُدّعی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭلی غیرﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺧﻮﺩ ﺷﻴﻄﺎﻥ هستند.
ﮐﻪ ﮔﺎهی ﺸﻴﻄﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ ﻤﻨهبی
و فساد روانی ﺪﺭ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺒﺤث ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺧﻨثی
کرﺩ. ﻳﻌنی اﻳﻥ ﻤﺪعی
ﺨﻮﺩ ﺧﺪﺍﺋﻰ، ﻣﺨﻠﻮق
ﻗﺎﺑل کنترﻝ ﻭﻧﺎﻗﺺ
ﻭﻣُﺤﺪِث ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍئی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﺤث ﮐثرﺕ ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ،
ﺑﺮ ﺍﻳﻥ ﻘﺎﻋﺪﻩ
ﻣﻨﻄقی اﺳﺘﻮﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﮐثرﺕ
ﻭﭼﻨﺪ ﺗﺎئی ﺪﺭﻫﺮﭼﻴﺰﻯ،
ﻳﻌنی دﺭ ﻳک
سطح ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻭﻳک
گوﻧﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ، ﻭﻳک
عاﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﻣﻘﺎﻡ، ﻭ ﺩﺭ ﻳک
ﻨﻮﻉ ﮐثرتی ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻳﻌنی ﺮﻭﻯ
ﺼﺤﻨﻪ ﺯﻣﻴﻦ، ﺩﻭ
ﺧﺪﺍئی ﻴﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺟﺎﻯ ﺑﺤث
ﻭﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ
(ﮐثرﺕﺩﺭﻣﻌنی ﺴﻠﻮﮐﻰ)
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻣﻄلق ﺒﻮﺩﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻫﺴﺘﻰ (ﺗﺪﺍﺧل
عوﺍﻟم ﻤﺘﻌﺪﺩ ﺩﺭ
ﻫﻢ) ﻭ( ﺩﺭﺳﻄﻮح ﻤﺘﻌﺪﺩ)
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭﻣﻘﺎم
ﻮ ﻭﺟﻮﺩ ﻭﮐﻤﺎل
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
هم ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻋﻮﺍﻟم
ﻤﺎﺳﻮﺗﻬﺎﻯ ﭘﻮﺯیترﻭﻧﻰ،
ﻭﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻨﺎﺳﻮﺕ ﮐﻨﻮنی
ﻤﺎ،ﻭﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻤﻠﮑﻮﺕ ﺧﺎﺹ ﺍﺭﻭﺍﺡ،
ﻭ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
،ﻭ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭﻋﺎﻟم
ﺼﺎﺩﺭ ﺍﻭل لاﻫﻮﺕ،
ﻫﻤگی اﻳﻨﻬﺎ ﮐثرﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭلی
هر ﮐﺪﺍم ﺪﺭ ﻳک
ﺴﻄح ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻮ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﻮ ﻋﻘلی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﺘﺪﺍﺧل هم ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﻭﻯ هم ﺟمع
کنیم ،ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺍﺧل
یک ﺪﻳﮕﺮ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺍﺧﺮﻳﻥ آﻧﻬﺎ،
ﻭﺍقع هستی ﺒﺮﺍﻯ
کلِیه ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ،
ﮐﻪ ﭘﺸﺖﮔﺮﺩﻥ
در ترتیب ﺒﻮﺩﻩ،ﻭﻫﻤگی
ﺘﺤﺖ ﻘﺪﺭﺕ رَبّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻳﻌنی اﻳﻥ ﻘﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،ﺿﻤﻨﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻓﺮﻳﻨشی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ،ﺑﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭﺍﺯﻯ،
ﺍﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ ﻧﻴﺰ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
گیاﻫﻰ ﻳﺎ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
اﺑﻠﺎغ ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺮﺍ ﭼﻨﺎﻥ ﺪﻧﺒال
کنند،ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
رَبّ ﻗﺎﺋﻢ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﺭﻭﺍحی که
ﻫﻨﻮﺯ ﺑبشریّت
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﻄﻮﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﻌﺪﻯ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋم ﺮﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺪﺭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﺒﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻳﻥ اﺭﻭﺍح
لاﺯم ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ رَبّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ، ﺑﺘﻤﺎم
اﻳﻥ ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳکی اﺳﺖ،
ﻭلی ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻣﺠﺮﻯ
اﻭﺍﻣﺮ ﺧﺪﺍ، ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠﻰ ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺗﮑﺎﻣل ﺠﻮﻳﺎﻥ
هرﻧﻮع ﻮﻫﺮﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ، ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻄح ﺘﮑﺎﻣلی
ﺨﻮﺩ رَبّ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐثرﺗﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭﻳک
ﺴﻄح ﺪﺍﻧﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺣتی ﺪﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺯ ﻳﻜﻨﻮﻉ، ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻣثل هم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺣتی
ﺪﻭ ﻭ ﻳﺮﻭس ﻳﺎﺩﻭ
ﺍﺗم ﻴک عنصر،ﺑﺎﺯ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻋﻴﻥ
هم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﺤث ﻋﻠمی
ﺪﺭ ﻓﻴﺰﻳک اﺗﻤﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻋﻠم ﻤﻬﻨﺪسی
ﮋﻧﺘﻴک هست ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺪﻭﺧﺪﺍئی
ثنوﻯها ،ﭼﻮﻥ ﻤﺎنی
ﻮ ﺑﺮﺧی اﺯ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ،
ﻭﺩﻭﺋﻠﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺨﺎﻭﺭ ﺩﻭﺭ، ﺍﮔﺮﺧﺪﺍئی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻳک ﺴﻄح ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭلی اﮔﺮ ﻳک ﺨﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠﻖ، ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ اﺯ ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ،
ﺑﻤﻌنی رَبّ ﻭ ﻣﺮﺑﻰ،
(ﻭ ﻧﻪ ﺍﻟﻠﻪ) ﻭﻗﺒﻠﻪ
ﺗﺄﻟّﻪ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺍﺻلی ﻤﺘﻮﺳﻄ ﻮ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺗﻌﺎلی
ﺒﺪﺍﻧند ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻫﺮﻳﻤﻥ ﻨﻴﺰ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﺮﺑﻰ(ﻣﻨفی ﻮﻓﺮﻳﺐﮐﺎﺭﻯ
ﻮﻓﺮضی ﻮﻋﺪمی ﻮﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳکی ﻮ ﺗﻮﺣﺶ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺖ، ﻣسخ
کنندﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﺩﺍم که ﺭﻭحی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﮑﺎﻣل
کند ﻭ ﺑﺒﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ،
ﺳﺮﺍﺯﻳﺮﻯ ﺍﻭ ﻃﺒیعی
ﻮﺍﺳﺎﻥ ﻮﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭحی
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺯﻳﺮﺗﺮﻯ
اﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﻧﻮعی ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎل ﺒﻘﻮل
ﻘﺮﺍﻥ، ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻤﺨﻠﻮق ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ،
ﻭلی ﺒﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺧﺪﺍ ﻣﻬﻠﺖ ﻭ ﻓﺮﺻﺖ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﺩﺭﻋﻤل
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﺑﺎﺯ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺪﺭﺧﺪﻣﺖ
ﺍﻫﺪﺍﻑ الهی ﻘﺮﺍﺭﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻣﺎﻣﻮﺭ الهی ﺒﺮﺍﻯ
اﺯﻣﺎﻳﺶ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
غیر ﺻﺎﺩﻕ، ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺩﺍﺩﻥ ﻘﺪﺭﺕ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺪﺍئی ﻮﻋﻘﺐ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﻋﻘﻠﻰ، ﻭﺣتی ﺪﺭﺗﻤﺎم
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ بی
عقل ﺪﻳﮕﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻴچ
ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒیعی هیچ ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘل ﻨﺪﺍﺭﺩ که
مسؤل باشند ﻭﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ﺸﻴﻄﺎﻥ،ﻭﻳﺎ
ﻧﻔس أمّاره ﻣﻄﺮح
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮلی ﻤﺴﺘﻌﺪ سلوک
الهی ، ﮐﻪ ﺍﺗﻤﺎم
ﺤﺠّﺖ ﺷﺪﻩ ﻭﺍﺑﻠﺎغ
گرﺩﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
،ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻟﺬﺕ ﻭﺍﺷﺒﺎع
هوس ،ﺟمع ﺁﻭﺭﻯ
ﻮ ثرﻭﺕ ﻭ ﺗﺤﮑم
ﻮ ﻗﺪﺭﺕ ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺗﺸﻮﻳق ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ سلوک الهی ﻨﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.

حدیث 1135 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۳ﺑ229
بحاﺭ)ﮐﻪﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺍﺣﺪ ﺑﻮﺩﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ اﺗّﺼﺎﻟﺎ
ﻟﺘﺪﺑﻴﺮ، ﻭ ﺍﺗﻤﺎﻣﺎ
ﻟﺼنع کماﻝ، ﻗﺎل
عزّ وجلّ، ﻟﻮﮐﺎﻥ
ﻔﻴﻬﻤﺎ ﺁﻟﻬﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻠﻪ،ﻟﻔﺴﺪﺗﺎ
ﺑﺪﻟﻴل
اﺗﺼﺎل ﻤﺪﺍﻭم ﺘﺪﺑﻴﺮﻫﺎ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ اﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻤﺎم ﻨﺸﺪﻧﻰ،
ﻭ ﺗﮑﻤﻴل اﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺪﻧﺒﺎل
آﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ ﻘﺒلی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻭام
ﺘﮑﺎﻣل أﺯﻟﻴﺖ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ اﻟﻬﻰ،ﺣﺪ
ّﻭ ﭘﺎﻳﺎنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻨﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ، ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
ﻮﻳک ﺒﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮع
اﻧﺴﺎنی ﺨﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻤﺎم
ﺴﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ،
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻮﮔﻴﺎهی ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ،
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻔﺼل
ﻨﻮعی همین ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﻧﻴﺰﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﺗﺎﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻓﻬم ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺟﺮﺍﻯ اﻧﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﻧﻴﺰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻟﺬﺍ ﭼﻨﺪ
ﺧﺪﺍئی ﺪﺭﺍﻳﻨﺠﺎ،
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﺗﻤﺎم
ﺼنع ﻮﺗﮑﻤﻴل ﺨﻠﻘﺖ
نهائی ،ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩﻩ،ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻭﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﮔﻴﺮﻯ
اﻳﻥ ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎمی اﺭﻭﺍح
ﻤﻄﻴﻊ ،ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
همچنان ﻄﻔلی
اﺳﺖ، ﻭﺣتی ﺠﻨﻴنی
ﺪﺭ ﺭﺣم ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺷﻮﺩ. ﻭﻫﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﻭﺩ ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺑﺎﺭﻫﺎ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ. ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻳﻥ
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ، ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﮑﻤﺎل
ﻤﻄﻠﻖ، ﺑﺮﺳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﺪﺭﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻤﺎم ﺸﺪﻩ،
ﻭﻳﺎ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭼﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﺍﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﻳﺎنی ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﻟّ ﺎﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠق
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺩﺭﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻮﻋﻰ،
ﻳک ﺮﻭﺵ ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﻮﻳﺎ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮ
ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ، ﺑﺎﺯ
یک گوﻧﻪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺣتی هر
ﻟﺤﻈﻪ ﺯﻣﺎﻧﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
اﻧﺴﺎﻥ، ﻳک ﻤﻘﺎم
الهی ﻮﺭﺑﺎنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻌﺎﻟﻰ، ﻭﺣتی ﻴﻚ
ﻣﻘﺎم ﺮﺑّﺎنی ﺒﺮﺍﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ عاﺻﻴﺎﻥ
اﻣﺮ سلوک
الهی ، ﻭﻳک گوﻧﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﺭﺑّﺎﻧﻴﺖ
ﻭﺭﺑﻮﺑﻴﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ
کثرﺕ ﭘﺸﺖﮔﺮﺩﻧﻬﺎ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﺑّﺎنی
ﻮﺍﻟﻬﻰ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﻭﻫﻤگی ﻨﻴﺎﺯ ﺑرَبّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
بی ﺨﺪﺍئی ﺸﺎﻳﺪ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺗﺮ، ﺍﺯﭼﻨﺪ
ﺧﺪﺍﺋﻰاست که ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻣﺎم
اﺳﺘﻨﺎﺩ ﺑﺎیة ﻗﺮﺍنی
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ، ﺍﮔﺮﻫﺴتی
ﺮﺍ ﭼﻨﺪ ﺁﻟﻬﻪ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﺯﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄلق ﻮﺍﺣﺪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﻋث ﻓﺴﺎﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﭼﻨﺪ ﺧﺪﺍئی
ﻴﮑﺴﺎﻥ،ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ چند طزح ﻮ ﭼﻨﺪ
ﺭﻭﺵ ﻣﺨﺘﻠﻒ، ﻭﭼﻨﺪ
ﺟﻬﺎنی ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺡ، ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﻓﺴق
ﻴﺎ ﭘﺴﻚ ﺭﻭﻯ ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺪﻧﺒﺎل ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻃﺒﻌﺎ ﺑﺎﻋث
ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻭ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ ﻭ ﻧﺎ
ﺑﻮﺩﻯ ی ﺸﻮﺩ.ﻭﻟﺬﺍﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺑﻴﺨﺪﺍﺋﻰ،ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺧﺮﺍغی ﭽﻨﺪ ﺧﺪﺍئی
ﺒﺎﺷﺪ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
ﺨﺪﺍﻳﺎﻥ ﺒﺎهم
ﻤﻌﺎﺩﻝ،ﻭﺭﻗﻴﺐ
ﻭﻣﺰﺍﺣم ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺧﺮﺍفی
ﻤﺮﺩم ﻴﻮﻧﺎﻥ ﻘﺪﻳﻢ
،ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺳﺮ ﺯﻧﺎﻥ ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺠﻨﮓ ﻭﺭﻗﺎﺑﺖ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻓﺴﺎﺩ
ﺩﺭ ﺟﺴﻤﻬﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺪﺑﻴﺮ ﺟﺴﻤﺎنی
ﺘﻤﺎم اﻋﻀﺎ، ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ها ﺩﺭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﻧﻮع ﺤﻴﺎﺕ ﺟﺴم
ﻨﻴﺰ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﻮع
ﺤﻴﺎﺕ ﺫﻫﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻓﮑﺮ ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻔﺴﺎﺩ ﺩﺭ
ﺭﻭح ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻳﺎﻧﻔس أمّاره
ﻭﻳﺎ ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﺣﻴﺎﺕ ﺑﻬﺘﺮ(ﺟﺴم
ﻮﺫﻫﻦ) ﻣﻨﻮﻃ ﺒﻨﻮع
ﺤﻴﺎﺕ (ﺭﻭح ﻮ ﺭﻭﺍﻥ)
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺳﻠﻮکی
ﻘﺎﺑل ﺘﺮﻣﻴم ﻮ
ﺗﻘﻮﻳﺖ، ﻭﺗﻌﺎلی
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺮﻭح
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﻟﺎﺋل اثباﺕ ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﭽﻨﺪ ﺧﺪﺍئی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﺑﺮﻫﺎﻥ (ﺗﻤﺎنع
ﻮ ﺗﻠﺎٴﻮﻡ) ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻫم ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﻫم
ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭلی
کثرﺕ ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ ﻴﮑﺴﺎﻥ،
ﺩﺭﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﻃل اﺳﺖ.ﺍﻣﺎ
ﮐثرﺕ متوالی ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ ﭙﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ،
ﻭ رَبّﻫﺎﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﻣﺴﺌﻮل
ﺮﺑﻮﺑﻴﺖ ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﻯ،
ﺍﺯﻟﺤﺎﻇ ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻭﺍﻧﻮﺍع
ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻦ
(ﮐثرﺕ ﮐﻴﻔﻰ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻧﻪ ﮐثرﺗی
کمّی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
و تمام مفاهیم
ملکوتی ﺻﺎﺩق ﻨﻴﺴﺖ،ﻭﺣتی
کثرﺕ ﮐﻤﻰ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺨﻠوﻘﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺨﻄﺎﻯ ﺒﺎﺻﺮﻩ
ﻭﺿﻌﻒ ﻭﺧﺴﺘگی
ﻤﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐثرﺕ ﻭﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺴتی
ﺪﻧﻴﺎ می ﺒﻴﻨﻴﺪ،
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭﻫﺴتی
ﺪﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫم ﻨﻴست

حدیث
1136 - ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ229 بحاﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﻌنی
ﺼﻤﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻟﺬﻯ لا ﺳﺮّة
ﻓﻴﻪ، ﻟﺄﻥ کلّ ﺬﻯ
ﺠﻮﻑ ﻟﻪ ﺳﺮّﻩ ﺻﻤﺪ
ﺍﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﺎﻑ
( صُرّه ) ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﻌنی ﺪﺍﺧل
ﻮﺷﮑم ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺗﻮﺧﺎلی ﻮ ﺍﺟﻮﻑ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﮐﻪ ﻧﺎﻑ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻥ ﺒﺎﻣﺎم
گفتم ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ،ﮐﻪ
ﺻﻤﺪ ﺍﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺟﻮﻑ ﻭﺷﮑم ﻮ ﺩﺭﻭﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻫﺮ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺠﻮﻑ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻨﺎﻑ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻫﺮ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻧﺎﻑ
ﺩﺍﺧلی ﺘﻮﺧﺎلی
ﺪﺍﺭﺩ.

حدیث 1137 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﻣﺤﻤﺪ
ﺣﻨﻔﻴّﻪ ،ﺑﺰﺭگ
ﺸﺪﻩ ﻣﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ،
ﻭﮐﺎﻣل الهی
گرﺩﻳﺪﻩ ﺁﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺻﻤﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ(ﺝ 3ص 230 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﻋلی ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﺘﺄﻭﻳل
اﻟﺼﻤﺪ، ﻟﺎ ﺍﺳم
ﻮﻟﺎ ﺟﺴﻢ، ﻭﻟﺎ
ﻣثل ﻮ ﻟﺎ ﺷِﺒﻪ،
ﻭﻟﺎ ﺻﻮﺭة ﻭﻟﺎ
ﺗﻤثاﻝ، ﻭﻟﺎ ﺣﺪّ
ﻭﻟﺎ ﺣﺪﻭﺩ، ﻭﻟﺎﻣﻮضع
ﻮﻟﺎ ﻣﮑﺎﻥ، ﻭﻟﺎ
ﮐﻴﻒ ﻭﻟﺎ ﺍﻳﻦ،
ﻭﻟﺎ ﻫﻨﺎ ﻭ ﻟﺎ
ثمّة،ﻭﻟﺎ ﻣﻠﺄ
ﻭ ﻟﺎﺧﻠﺄ، ﻭﻟﺎ
ﻗﻴﺎم ﻮﻟﺎ ﻗﻌﻮﺩ،
ﻭﻟﺎ ﺳﮑﻮﻥ ﻮﻟﺎ
ﺣﺮﮐﻪ، ﻭﻟﺎ ﻇلمانی
ﻮﻟﺎ ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ،
ﻭﻟﺎ ﺭﻭﺣﺎنی ﻮﻟﺎ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ، ﻭﻟﺎ
ﻳﺨﻠﻮ ﻣﻨﻪ ﻣﻮﺿﻊ،
ﻭﻟﺎ ﻳﺴﻌﻪ ﻣﻮضع
ﻮﻟﺎ ﻋلی ﻠﻮﻥ،
ﻭﻟﺎ ﻋلی ﺨﻄﺮ ﻗﻠﺐ،
ﻭﻟﺎﻋلی ﺸمّ ﺮﺍﺋحة
، ﻣﻨفی عنه ﻫﺬﻩ
ﺍلأﺷﻴاء ﺻﻤﺪ ﺍﻥ ﺎﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺍﺳم ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ ﺟﺴم
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ ﻧﻈﻴﺮ
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻭﺗﻤثالی
ﻴﺎ ﻣﺠﺴﻤﻪﺍﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ(ﮐﻪﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺣﺪّ ﻭﻣﺮﺯﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ (ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﺳﺖ) ﻭﻣﻮضع ﻮﻣﮑﺎنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ(ﺟﺴم ﻨﻴﺎﺯ
ﺑﻤﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻓﮑﺮ ﻭﺍﻳﺪﻩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺬﻫن ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻤﮑﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻈﺮﻭﻑ ﺩﺭ ﻇﺮﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ) ﻭﺑﺪﻭﻥ
کیف ﻭکیفیّت ﻳﺎ
ﭼﮕﻮﻧﮕﻰ، ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺃﻳﻥ ﻮﮐﺠﺎئی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
(.ﭼﮕﻮﻧگی ﻴﻌنی
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﻣﺎﺩﻯ ﻮ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ) ﻭﮐﺠﺎئی
اﻥ ﺪﺭ ﺳﻤﺖ ﻭﻣﺤل
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻨﺠﺎ ﻳﺎ ﻫﺮﺟﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭﻣﻠﺄ (ﺩﺭﻣﮑﺎﻥ
ﻮﭘُﺮﻯ ﻤﺎﺩﻯ) ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺧﻠﺄ (ﻳﺎﻓﻀﺎ
ﻭ ﺧﺎلی ﺒﻮﺩﻥ) ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻴﺰ ﻗﻴﺎم ﻮ ﻗﻌﻮﺩﻯ،
ﮐﻪ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻥ ﻴﺎ
ﻧﺸﺴﺘﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
(ﭼﻪﺭﺳﺪ ﺑﺨﻮﺍﺑﻴﺪﻥ
ﻮﻏﻔﻠﺖ ﻭﻏﻔﻮﺕ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
هست ﻭ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﺯﺣﺮﻣﺖ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﺣﺎل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺤﺮﮐﺖ ﻭ
ﺳﮑﻮﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
،ﻭ ﺍﻭ ﻧﻪ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺭﻭﺷﻨﺎﺋﻰ.(ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﺑﺎﺯ ﻣﺎﺩﻯلﺳﺖ،
ﻭﺗﺠلّی ﻨﻮﺭﺍنی
ﻮﻳﺎ ﻧﻮﺭﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻫﻴچ ﺤﺎﻟتی ﻤﺎﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺳﻤﺒﻮلیک
ﺪﺭﻣثال ﺸﺒﻴﻪ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ ﻨﻮﺭ ﺑﺪﺭﻣﻨﻴﺮ،
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﻭﻳﺎ ﮐﻮﻫﻬﺎ ﻭ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ
ﻭﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ ﺪﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ) ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻭ ﺭﻭﺣﺎنی ﻨﻴﺴﺖ،
ﻭﻳﺎﻧﻔﺴﺎنی
هم ﻨﻴﺴﺖ(ﺩﻭ ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﻳکی ﺮﻭح الهی ﺸﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭﻳﺎ
ﭼﻴﺰﻯ اﺯﻣﺎﺩﻩ
ﺭﻭح ﻮ ﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﭼﻮﻥ
ﻧﻔس أمّاره ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﮐﻪ ﺗﺮﮐﻴبی
أثیرﻯ ﻴﺎ ﺳﻨﮕﻴﻥ
ﺘﺮ ﺍﺯ ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﺮﻭﺡ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﺻﻤﺪ ﺍﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺟﺎئی اﺯ ﺍﻥ
ﺨﺎلی ﻨﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﻴچ
ﺠﺎئی گنجاﻳﺶ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ ﺭﻧگی
هرﮔﺰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺣتی ﺒﺮ
ﺩل ﻮ ﻓﮑﺮ ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻴچ
ﺸﮑل ﻮ ﮔﻮﻧﻪﺍﻯ
ﺨﻄﻮﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ
(ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﺠلّی
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺒﮑﻨﻨﺪ.ﭼﻨﻴﻥ
ﺨﻄﻮﺭﻯ بذهن ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﻬﺎ ﻣﻴﺴﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﻧﻪ ﺑﻮﺋﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻮﺻﻴفی اﺯﻣﻮﺍﺭﺩ
ﺑﺎﻟﺎ (ﻭﻏﻴﺮآﻥ
ﻨﻴﺰ) ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق ﻮﺻﻤﺪ ﺻﺎﺩف
ﻨﻴﺴﺖ (ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ، ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻫﺴتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺭ (ﻋﻤّاء
ﻴﺎ ﺑﺎﻃﻦ و
کوری )ﻭ ﺩﺭﻭﻥ ﺒﻤﻌﻨﻰ
،ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯﻫﺴتی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﻳﺎ ﺩﺭﻫﺎﻫﻮﺕ
( ﺍﻥ، ﺍﻭ ﺍﺳﺖ) ﻏﺎﻳبی
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﻤﻮﺭﺩ ﺑﺎ
ﺍشاﺭﻩ ﻭﺣﺎﺿﺮ)
ﻳﺎ ﺩﺭﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻤﻨﺤﺼﺮ ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1138 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ؟
بحاﺭ) ﮐﻪ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳد لا ﻳﻘﺒل اﻟﻠﻪ
ﻣﻥ آل عباﺩ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ،ﺍﻟّﺎ
ﻫﺬﺍ ﺍﻟﺬﻯ ﺃﻧﺘم
علیه ،ﻭﻣﺎ ﺑﻴﻦ
ﺃﺣﺪﮐم ﻮﺑﻴﻥ ﺃﻥ
ﻳﺮﻯ ﻤﺎ ﺗﻘﺮ ﺑﻪ
ﻋﻴﻨﻪ، ﺍﻟّﺎ ﺃﻥ
ﺘﺒلغ ﻨﻔﺴﻪ ﻫﺬﺍ
ﻭ ﺃﻭمأ ﺑﻴﺪﻩ ﺍلی
اﻟﻮﺭﻳﺪ ثمّ اﺗّﮑﺄ
ﺍﻯ ﻓﻠﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ(
برای شهود
قائدم ) ﺟﺰ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺁﻥ
هستید ﻧمی ﭙﺬﻳﺮﺩ.
(ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ، ﭼﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻓﻴق ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی سلوک و ﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺭﻭﺯ
ﻣﺤﺸﺮ ﺧﺎﺹ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭ ﺁﻏﺎﺯﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی اﺳﺖ. ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﺯ ﺭﻭﺯ ﺳﺮﭘﺎ
ﺷﺪﻥ،ﺩﺭﻳک ﺘﻮﻟﺪ
ﺣﻴﻮﺍنی
کارمائی ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﻤﺨﺎﻃﺒﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﻘﺎﺋﻢ،
ﻭﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﺎﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ،
ﭘس ﺍﺯﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﭙﻨج ﺘﻦ
ﺁل عبا ،ﻭ ﺑﻴﻥ ﺸﻤﺎ
ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺎﻭﺕ، ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺯﻣﻬم ﺒﺮﺍﻯ
عبوﺭﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺟﺎﻥ
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﮕﻠﻮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ (ﺩﺭﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ، ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﻮﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﭙس ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ،
ﺃﻯﻔﺮﺯﻧﺪ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ، ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫند ﺩﻳﺪ
ﭼﻴﺴﺖ؟ ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﻳﻥﺴﺌﻮﺍل
اﺿﺎﻓﻪﺍﻯ ﻨﻤﻴﮑﺮﺩ.ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﺟﻠﺴﻪ ﺍﻣﺎم
گفت ﻣثل اﻳﻥ اﺳﺖ،ﺗﺎﺑﺘﻮﺍنی
ﺮﻫﺎ ﻧﻤﻴﮑنی ﺮﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮔﻔﺘﻢ
ﺩﻳﻥ ﻤﻥ ﺒﺎﺧﻮﻥ
ﻤﻥ اﺳﺖ، ﻭﺑﺴﺘگی
ﺒﻬم ﺪﺍﺭﻧﺪ (ﻭﻓﺎ
ﺩﺍﺭﻯ ﺪﻳنی ﺘﺎ
ﭘﺎﻯ ﻔﺪﺍﮐﺎﺭﻯ،
ﻳک ﺃﺻل
عقیدتی ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﻮ ﺗﺴﻠﻴم
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺟﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺮﺍﻩ ﺩﺍﺩ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﻭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﻮﻗﺒلی
لاﺯم هستند. ﻭﻫﺮ
ﮐﺪﺍم ﻨﻴﺰ ﮐﺴﺐ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ
اﺯ ﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺟﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻣﺎم ﺒرای
شک رﺍﻭﻯ ﺪل ﺴﻮﺧﺖ
ﻭ ﺍﻓﺰﻭﺩ، ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍ
ﺍﻥ ﺪﻭ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ. ﻭﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
سوآل که ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻴﺴﺘﻨﺪ؟ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق گفت ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﻭﻋﻠﻰّ.(ﺍﻣﺎم
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﺼﺮﻳح ﻨﺎم
کند .ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻏﻴﺮ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺣﺎﺿﺮﺑﻮﺩﻩ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭﺁﺧﺮﺟﻠﺴﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻠﺎﻓﺖ،
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ غیر
ﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﺷﺎﻣل ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ، ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
سلوک الهی ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺑﺎﻋث
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﺪﻩ
ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ
ﻤﺮﺩﮔﺎنی ﭽﻮﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻋلی ﺒﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻋلی ﺮﺍ الهی ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ. ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﻓﺰﻭﺩ: ﻴﺎﻋﻘﺒﻪ
ﻟﻥ ﺘﻤﻮﺕ ﻧﻔس ﻣﻮٴﻤنة
ﺃﺑﺪﺍ، ﺣﺘّﻯ ﺘﺮﺍﻫﻤﺎ
ﺍﻯ ﻔﻠﺎﻥ هیچ ﺮﻭﺍﻥ
ﻮﻧﻔس ﻣﻮٴﻤﻦ (ﺳﺎﻟﻚ)
ﻫﺮﮔﺰ ﻧمی ﻤﻴﺮﺩ،
ﻣﮕﺮﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ (ﺍﮔﺮﻣﻮٴﻤﻥاوم
کننده ﺻﺎﺩق ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی ﺑﺎﺷﺪ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣتی اﺿﺎﻓﻪ ﻋﻤﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺗﺎ سالک
ﺍﺯﺷﺎﻳﺴﺘگی ﻮﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ، ﻭﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺗﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
مَرگ اﻳﻥ ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺩﺳﺖ ﺪﻫﺪ.
(شهودهای
چهلرم و پن
جَم مصطفوی اﮔﺮ
ﻧﺒﻮﺩ که سالک صادق
بدان میرسد ،ﺍﻳﻥﻤﺮگ
ﺪﺭ ﻭﺍقع ﺮﻧج ﺁﻣﺎﺩگی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﺟﻬﺎﻥ ﺪﺭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی که
قشریها و غیر
سالکان دارند)
ﻭﭼﻮﻥ ﻣﻮٴﻤنی ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺩﻳﺪ، ﺁﻳﺎ ﺣﺎﺿﺮ
ﺍﺳﺖ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ؟( ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺤﺴﻴنی ﻮﺣﺴﻨی
ﻮ ﻓﺎﻃمی ﻮ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺎ ﻣﺮگ ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻘﺒﻠﺎ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ، ﻭﻋﻴﻥاﻟﻴﻘﻴﻥ
اﺯ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ، ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺨﻮﻳﺶ ﻭﺗﻮﻓﻴق
اﺯ ﻃﺮﺯ ﺍعَمّاءل
ﺴﻠﻮکی ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺁﻣﺎﺩگی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ،ﺗﺎ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮ،
ﻭﺍﻳﺪﺁل کماﻟﺎﺕ
روحی ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭﻋﻘل
ﻮﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﺳﺖ. ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﭘس ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ومرگ ق
بل از مرگ
سالک واصل ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی ﻮﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰﻋﺪم
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻘﺎﺋﻢ، ﭘس ﺍﺯﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺮﺟﻌتی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ،
ﺑﺮﺍﻯ اﺩﺍﻣﻪ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣل ازلی ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﻘل ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ، ﻫﻴچ
ﻘﺎﺑل ﻤﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺑﺎﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺣتی
ﻔﺎصِلهﻋﻘلی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﻭﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮ، ﺧﻴلی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻓﺎصِله ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻮع ﻤﻴﻤﻮﻥ ﺒﺎﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ) ﻭﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺪﻳﺪﻧﻴﻬﺎ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺠﻠﻮ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ (ﺳﺎﻟک
عقب ﻧﺸﻴنی اﺯ ﻣﺮﺍﺣل
ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮگ ﻨﻬﺎئی
ﻤﻴﺮﻭﺩ) ﺳﭙس ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ، ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻣﻮﻟﺎﭼﻴﺰﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ؟
ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ،
ﺁﺭﻯ همگان ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﺮ ﻣﻮٴﻤﻥ ﻮﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﻭ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺴﺮ،ﻭﻋلیّ
ﺮﻭﺑﺮﻭﻯ اﻭ، ﭘﻴﺶ
ﭘﺎﻫﺎﻯ ﻤﻮٴﻤﻥ
ﻮ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ: ﻴﺎ ﻭلیّ
اﻟﻠﻪ، ﺃﺑﺸﺮ ﺃﻧﺎ
ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ،ﺍﻧّﻯ
ﺨﻴﺮ ﻟﻜم ﻤﺎ ﺘﺮک
ﻤﻥ اﻟﺪﻧﻴﺎ،
ثمّ ﻳﻨﻬﺾ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ،ﻓﻴﻘﻮم
علیه ﻋﻠﻰّ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻬﻤﺎ،
ﺣﺘّﻯ ﻴﮑﺐّ ﻋﻠﻴﻪ،
ﻓﻴﻘﻮل ﻴﺎ ﻭلی
اﻟﻠﻪ ﺍﺑﺸﺮ،ﺃﻧﺎ
ﻋﻠﻰ ﺑﻥ ابی ﻄﺎﻟﺐ،
ﺍﻟﺬﻯ کنت ﺗﺤﺒّﻨﻰ،
ﺃﻣﺎ ﻟﺄﻧﻔﻌک ﺃﻯ
ﻮلیّ ﺨﺪﺍ (ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑحقّ
الهی ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ)
ﻣﻥ ﺮﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻢ،
(ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
الهی ﺪﻳﮕﺮ) ﻣﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺧﻴﺮ ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺟﺎﻯ ﺒﮕﺬﺍﺭﻯ
هستم .ﺳﭙس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭﻋلی
ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺁﻳﺪ، ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺃﻯ ﻮلیّ ﺨﺪﺍ، ﻣﻥ
علیّ ﺒﻥ ابی ﻄﺎﻟﺐ
ﻫﺴﺘﻢ ،ﮐﻪ ﻣﺮﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻰ
ﻭﻟﺬﺍ ﺣﺎﻟﺎ ﺑﻨﻔﻊ
ﺗﻮﻫﺴﺘﻢ ( ﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻋﻢّ
ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ،
ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ، ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺣﺴﺎس ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻃﻮﻟﺎنی
ﻮ ﺳﺨﺖﺗﺮ ﺭﺍ، ﺑﺎﮐﻤک
عشق ﺴﺎﻟﻚ،ﺳﺨتی
ﺪﻭﺭﻩ ﺭﺍ جسّ ﻧﮑﺮﺩﻩ،
ﻭﺻﺒﺮ ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺸﻔﺎﻋﺖ،
ﻭﺍﻧﺠﺎم عملی ﺘﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺭﻭح ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺳﭙﺶ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
گفت ،ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﻮﺿﻮع
ﺪﺭﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ (ﻗﺮﺍﻥ،
ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭسیستم
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
زنده ئر هر
زمان ،ﺷﺮﻃ ﺤﺘمی
اﺎﺳﺖ) ﮐﻪ ﺩﺭ ﺴﻮﺭﻩ
ﻳﻮنس
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ اﻟﺬﻳﻥ
ﺁﻣﻨﻮﺍ ﻭﮐﺎﻧﻮﺍ
ﻳﺘّﻘﻮﻥ، ﻟﻬم
اﻟﺒُﺸﺮﻯ فی اﻟﺤﻴﺎﻩ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭفی
اﻟﺂﺧﺮة،
ﻟﺎﺗﺒﺪیل
ﻠﮑﻠﻤﺎﺕ
ﺍﻟﻠﻪ، ﺫﻟک هو
ﺍﻟﻔﻮﺯ
ﺍﻟﻌﻈﻴم کسانیکه
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ
( ﺍﻭم ﻨﻈﺮﻯ ﻮﺍﻭم
عملی ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ،
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
) ﺍﮔﺮ ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ،
ﺗﻘﻮﻯ کرﺩﻧﺪ.( ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺗﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﺗﻘﻴّﻪ
ﺍﺯﮔﻨﺎﻩ ﮐﺮﺩﻧﺪ
،ﻭﺗﻘرَبّ ﺭﻭح
ﺒﺎ سلوک الهی
اﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻧﺪ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺸﺎﺭﺕ
ﻭﻣﮋﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫم ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ ﻭﻫم
ﺪﺭ ﺁﺧﺮﺕ (ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ ،ﻭ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ، ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝشهودی
،ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺁﺧﺮﺕ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺎﻡ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﭙﺎﻳﺎﻥ ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻭﺭﻩ
ﻣﺮگ ﻘظعی ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﺑﺮﺍﻯ ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،
ﺩﺭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
چهارﮔﺎﻧﻪ ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎ
ﻭﮐﻠﺎم ﻮ ﮐﻠﻤﺎﺕ
الهی ﺘﺒﺪﻳل ﭙﺬﻳﺮﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ همان ﻔﻮﺯﻋﻈﻴم
و پیروزی الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﮐﻪﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮﻭزﻯ،
ﻭ ﻓﺮﺭﻭﺯﻯ ﻮﺗﺎج
الهی ﻮﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﻭ ﻣﺼﻮﻧﻴﺖ، ﺍﺯﺧﻄﺮﺍﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ. (ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ)وعده ﻫﺎﻯ
اﻭ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺑﻤﻌنی
ﺒﻴﻤﻪ ﺷﺪﻥ الهی
اﺳﺖ. (ﻓﻮﺯ) ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺯﻯ ﻔﺎﺭﺳﻰ،
ﻭ ﻧﺼﺮﺕ ﻳﺎبی الهی
ﻮ ﻓﺮﻳﺎبی ﻮ ﺗﺎﺝ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺑﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ،ﻋﻈﻴم
ﻮﺑﺰﺭﮒ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﺻﻔتی
ﺪﺭﺷﺄﻥ ﻤﻘﺎم ﻘﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،ﻋﻈﻴم
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭ رَبّ
ﻋﻈﻴم اﺳﺖ، ﻭرَبّ
ﺍﻋﻠﻰ، رَبّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺣﻤﺎﻥبرای نوع
فوق بشری فرشته
گونه ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎرَبّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺘﺎﺍﺑﺪﻳﺖ، ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﺭﻭﺡ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.

حدیث
1139 - رﺍﻭﻯﺪﻳﮕﺮﻯﺤﺪﻳث
(وجود دو
خداوند ) ﻗﺒلی
اﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺠﺎﻟﺐ
ﺗﮑﻤﻴل ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭمی اﻓﺰﺍﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﮔﻔﺘﻪﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ؟ ﺑﺤﺎﺭ)
ثمّ ﻴﻠﺰمک
اﻥ اﺩّﻋﻴﺖ ﺍثنین
،ﻓﻠﺎﺑﺪ ﻣﻥ ﻔُﺮجة
ﺑﻴﻨﻬﻤﺎ،ﺣتی ﻴﮑﻮﻧﺎ
ﺍثین ،ﻓﺼﺎﺭﺕ ﺍﻟﻔﺮجة
ثالثا ﺑﻴﻨﻬﻤﺎ
ﻗﺪﻳﻤﺎ ﻣﻌﻬﻤﺎ،
ﻓﻠﻴﺰﻣک
ثلاثة ،ﻭﺍﻥ اﺩﻋﻴﺖ
ثلاثة ،ﻟﺰﻣک ﻤﺎ
ﻗﻠﻨﺎ فی اﻟﺎثنین
،ﺣتی ﻴﮑﻮﻥ ﺒﻴﻨﻬم
ﻔﺮﺟﺘﺎﻥ، ﻓﻴﮑﻮﻧﻮﺍ
ﺧﻤسة ،ثمّ ﻳﺘﻨﺎهی
فی اﻟﻌﺪﺩ ﺍلی ﻤﺎﻟﺎ
ﻧﻬﺎیة ﻟﻪ فی اﻟﮑثرة
ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍهی ﻤﺪّعی
اﻳﻥ ﻔﺮﺽ ﺩﻭﺧﺪﺍوی
ﺒﺎﺷﻰ، ﺑﺮﺗﻮ ﻟﺎﺯم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﺑﭙﺬﻳﺮﻯ
که ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﻥ
اﻳﻥ ﺪﻭﺧﺪﺍ ﻓﺎصِلهﺍﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
( ﻓﺎصِله ﺩﺭﻣﮑﺎﻥ
ﻮ ﺟﻮﺩﻯﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺒﻬﺮﻧﺤﻮﻯ که ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺗﺎﺑﺘﻮﺍﻥ
اﻳﻥﺪﻭ ﺗﺎ ﺭﺍ ﺍﺯﻫم
ﺠﺪﺍ ﺩﻳﺪ، ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯﻫم ﺠﺪﺍ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﻳکی ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺍﻳﻦ
(ﻓﺮﺟﻪ ﻭ ﻓﺎصِله)
ﺧﻮﺩ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺴﻮم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﺍﻥ
ﺪﻭ ﺧﺪﺍﻯ ﻘﺪﻳﻢ،
ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺰ ﻗﺪﻳم
ﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺩﺭﺩﻭ
ﺧﺪﺍﺋﻰ،ﻣﺎ ﺭﺍ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﺴﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻗﺪﻳم ﻤﻴﮑﺸﺎﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﺴﻪ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻫم ﻘﺒﻮل
کنیم ،ﺑﺎﺩﻭ ﻓﺎصِله
ﺑﻴﻥ اﻳﻥ ﺴﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻗﺪﻳم ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭپنج ﻮﺍﺣﺪ ﻗﺪﻳم
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺘﺎ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳتی ﺒﺪﻭﻥ
ﺗﻮﻗﻒ، ﺍﻣﺮﻯ غیر
ﻣﻨﻄقی اﺳﺖ (ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪﻋل اﻧﺴﺎﻥ
هر بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻔﻬﻤﺪ
وﺑﺎﻭﺭﻯ اﻥ ﺪﺭ
ﺗﺤﺪﻳﺪ ﻭﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﻔﻬﻮم
عقلی ﺒﺸﺮﻯ،ﻣﻔﻬﻮم
ﺒﺸﺮﻯ هستند ،ﻭلی
ﻮﺍﻗﻌﻴﺖ ﺍﺑﺪﻯ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻫﺴای ﻤﺎ ﺗﻮﻗفی
ﻨمی ﺒﻴﻨﻴﻢ. ﻣﺸﮑل
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫﺒﻰ
هر دینی ،ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
آخوندﻫﺎﻯ اﻫل
ﺘﺴﻨّﻥ ﻮ ﺗﺸﻴّﻊ،
ﻭﺣتی مُدّعیان
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋلیّ اﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺭﺍ ﻳکی اﺯ پنج
اﺻل اﺳﺎسی ﺪﻳﺎﻧﺖ
ﺍﺳﻠﺎم ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺑﻬﻤﻴﻥ اﮐﺘﻔﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻳﻌنی ﺨﺪﺍ ﻳکی
اﺳﺖ ﻭﺩﻭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻥ
یک ﺠﻤﻠﻪ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮﻧﻴﺴﺖ.ﺣتی
اﻋﺘﻘﺎﺩ ﻭﺍقعی
ﻮﺍﺩﺭﺍک ﻔﻠﺴفی
ﻮ ﺍﻟﺰﺍم ﻤﻨﻄﻘﻰ
ﺍﻥ ﺒﺎﺯ ﮐﺎﺭﻣﺸﺨﺺ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻋﻤلی ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
(ﻭﺍﺣﺪ ﮐﺮﺩﻥ ﺴﺎﻟک
اﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ) ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺫﺍﺕ ﮊﻧﺘﻴکی
ﺨﻮﺩ، ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
الهی ﺨﻮﻳﺶ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﻭﺩ) ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻭﺗﺸﺒّﺒﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ، ﻭ ﺩﺭک
ﺼﻤﺪﻳﺖ ﻭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﺣﺎﻟﺖ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﭽﻮﻥ ﺨﻠﺴﻪ ﻭﻓﻨﺎﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﭼﻪ ﺩﺭ ﻭﺟﺪ
ﺑﺎ ﮐﻤک ﺨﺪﺍ،ﻭﻳﺎ
ﺗﻮﺍﺟﺪ ﺑﺰﻭﺭ ﻫﻤّﺖ
ﺧﻮﻳﺶ، ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﺮﺯ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﺤﺎل ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﻫﺪ، ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻋﻤلی ﻮسلوک
الهی اﻧﺠﺎم ﻨﮕﺮﻓﺘﻪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﭼﻨﻴﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﺻﻤﺪﻯ
ﻮﺳﺎﻣﺎﺩﻯ ﺪﺭﻓﻠﺴﻔﻪ،
ﻭ ﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻘﺪﻳﻢ، ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯگذﺷﺘﻪ
ﺩﺳﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍثباﺕ ﻓﻠﺴفی
ﺘﻮﺣﻴﺪ، ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩ الهی ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.

حدیث 1140 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ204
بحاﺭ) ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻌنی ﺘﻮﺣﻴﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭﺍﻳﺸﺎﻥ ﭙﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ: هو ﺍﻟﺬﻯ
اﻧﺘم علیه ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ
هستید. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﻳﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ،ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺘﺎبع اﻣﺎم ﭽﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺟﺰ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭﺳﻠﻮک عملی ،ﻭ
ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻣﺎﻡ، ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ؟
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﻤﻴﻥ
اﻣﺎم ﺮﺿﺎ، ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺮﺍﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﺎنی
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻌﺎع ﻨﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﻳﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﻮﺣﻴﺪﻋﻤلی اﺳﺖ،
ﻭ ﻧﻪ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻧﻈﺮﻯ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮﺣﺪﺍﻧﻴﺖ
ﻭﻳﮕﺎﻧگی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻳکی اﺳﺖ، ﻭ
ﺩﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻤل ﺘﻮﺣﻴﺪ، ﻳﻌﻨﻰ
(ﻳکی ﺸﺪﻥ عقلی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﻭﺣتی ﻴﺎﻓﺘﻥ
ﺤﺎﻟﺖ ﻓﻨﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺧﻮﻳﺶ،
ﺑﻄﻮﺭﻯ که ﻋﺸق
ﻮﻋﺎﺷق ﻮﻣﻌﺸﻮقی
ﻴکی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺣﺎﻟﺖ
ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ ﻮﺻﻤﺪﻳﺖ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﮐﻤﺎل اﻳﻥ ﺘﻮﺣﻴﺪ،ﺟﺴﺘﻥها،ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ
ﺗﻌﺎلی عقلی ﺼﻔﺎتی
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻧﻮع
فوق ﺒﺸﺮﻯ اﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﺮﺍ، ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺩﺭ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻴﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍنند
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺰ ﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.

حدیث 1141 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۳ﺹ240ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍیة
ﻗﺮﺍنی ﻮﻟﻪ
ﺃﺳلم ﻤﻥ فی
اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭﺍﻟﺎﺭﺽ،
ﻃﻮﻋﺎ
ﻭﮐُﺮﻫﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
هو ﺗﻮﺣﻴﺪﻫم ﻠﻠﻪ
ﻋﺰّﻭ ﺟلّ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍیة ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻫﺮ
ﺍﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺯﻣﻴﻥ هست ،ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻳﻌنی ﺪﺭﻋﻤل ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ و
توسّل ﻫﺴﺘﻨﺪ .ﺗﺴﻠﻴم
آﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﻫﺴتی
هست . ﻭ ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
اﻧﻮﺍع ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺬﺷﺖ، ﻭﭼﻮﻥ ﺒﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻋﻤلی ﻴﺎ
سلوک الهی ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎ
ﻣﻌﺒﻮﺩ الهی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ. ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺷﻌﺎﺭ، ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﮑﺎﺭ ﺑﻨﺪﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﺣﺪ
ﻫﺴﺖ. ﻭلی ﺘﻮﺣﻴﺪﻋﻤلی
ﻮ ﻭﺍﺣﺪ ﺩﻳﺪﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺪﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺨﻮﻳﺶ ﺣﺪّ،
ﺍﮐثر ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﻓﻨﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﻌﺒﻮﺩ،
ﻳکی ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ.ﻭﺣﺎﻟﺖ
ﺻﻤﺪﻯ ﻮﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ، ﮐﻪ ﺣﺎﻟﺖ
ﻓﻨﺎﻯ عاﺑﺪ ﺩﺭ
ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺧﺮﻳﻦ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ،ﺩﺭﻧﻮه
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
سوشیانس سوم
زردشت ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻓﻠﺴفی ﻮﻣﻨﻄقی
ﻮﺷﻌﺎﺭ ﺧﺪﺍ ﻳکی
اﺳﺖ، ﺍﮔﺮ ﺭﺍﺳﺖ
ﻭﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪنفس ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍضی ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث
1142 - دﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ240ﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻟﺘﻮﺣﻴﺪ ﻧﺼﻒ
ﺍﻟﺪﻳﻥ ﻮ ﺍﺳﺘﻨﺰﻟﻮﺍ
ﺍﻟﺮﺯق ﺒﺎﻟﺼﺪقة
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻧﺼﻒ ﺩﻳﻥ
اﺳﺖ (ﻭﺣتی اﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﻮﺍﺣﺪ ﺑﻮﺩﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻧﺼﻒ ﮐﺎﺭ ﺩﻳﻥ ﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺗﻤﺎم ﻨﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﻬﻤﻴﻥ
ﻨﺼﻒ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﮐﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻌنی
ﻮﺍقعی ﺘﻮﺣﻴﺪ (ﻓﻌل
ﺘﻮﺣﻴﺪ) ﺩﺭ سلوک
الهی اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
عمل ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ،
ﻭﺍثبات ﺻﺪق ﺴﻠﻮکی
که ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﻳکی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺮﺯﻕ الهی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻤﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻋﻤلی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺪﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺧﻮﺩ
ﺗﻤﺮّﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺤﺪﻯ که ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺣﻴﺪ، ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺟﺰﻣﺤﺒﻮﺏ الهی
ﺪﺭﺣﺪّ ﻫﻤﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧمی ﺒﻴﻨﺪ. ﻭﺣﺎﻟﺖ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﻌﺸﻮق ﺮﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺟﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮﺗﻮﺣﻴﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺎ ﺳﻤﺒﻮل تجلّی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﻭﺟﺪﻳﺪ
ﺗﺮ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﺎﺗﻤﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻧﺼﻒ ﺍﻭل ﺪﻳﻥ ﻴﺎ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﻮﻋﻤل
سلوک الهی ، ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺑﺎ تجلّیات ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﻨﺼﻒ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﻥ ﺪﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ،ﻭﺳﭙس
ﺩﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ کُلّی
هرﺩﻭ ﻧﺼﻒ ﻭ ﺩﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭﺩﻭ ﺷﺮﻃ
ﺤﺼﻮل ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
الهی ﺪﺭﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺴﺐ ﺭﺯﻕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍثباﺕ ﺻﺪق
ﺴﻠﻮﮐﻰ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻋﻘل اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
او ﻧﺎﺯﻝ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻳﻦ (ﻧﺰﻭل ﺮﺯﻕ)
ﻣﺎﺩﻯ ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ همه ﺭﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ ﺪﻧﻴﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
همگاﻥ هست .ﭼﻪﮐﺎﻓﺮ
ﻭﭼﻪ ﻣﻮٴﻤﻥ ﻮ ﺍﺯ
ﺍﺳﻤﺎﻥ ﻮﺧﺪﺍ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭح ﻧﺎﺯﻝ ﮔﺮﺩﻳﺪنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺣتی ﺒﺎﺯ
ﺭﺯق اﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺫﻫنی
ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﺯﻣﺤل
ﺴﻄﺢ ﻋﻘل ﺠمعی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ، ﺑﻬﺮﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺗﺤﺼﻴل علم
کند ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ (ﺭﺯق ﺸﻬﻮﺩﻯ)
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺮﻭﺡ،
ﺑﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭحی ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺮﺳﺪ، ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﻨﺰﻭل
ﺘﺎﺯﻩ آﻳﺖ ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻳﺎ ﻣﻌﺠﺰﻩﺍﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﭙس، ﺍﻳﻥ آﻳﺖ ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩ
ﺷﻮﺩ. ﻭﺍیة ﻭﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ قبلی ﻨسخ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻳﻌنی ﺴﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺒﻠﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ عباﺩﺕ ﻭﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ ﻮﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺳﺎﻟک ﺮﻫﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭﺑﺴﻤﺒﻮﻝ ﺗﺎﺯﻩ،
ﻭﺭﺯق ﺸﻬﻮﺩ ﻭﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﻥ، ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻔﮑﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
(ﺍﺳﺘﻨﺰﻟﻮﺍ) ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺎ ﻋﻤل ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ،
ﺍﻧﺮﺍ ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﻭ(ﺗﻮﺍﺟﺪ) ﺍﻧﺮﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺒﺎﻋﻤﻠﺸﺎﻥ، ﺑﺎﻋث
ﻧﺰﻭل اﻥ گرﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻭﺗﻮﺣﻴد
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﻨﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ، ﭼﻨﻴﻥ
ﺮﺯق ﺁﺳﻤﺎنی ﻮﻣﺎﺋﺪﻩ
ﺑﻬﺸتی ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎﺋﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺨﻮﺭﺩنی
ﻮ ﻧﻮﺷﻴﺪنی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﻮﺵﺟﺎﻥ
کرﺩنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩﻕ، ﺑﺎﺻﺪﻗﻪ
ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺠﺎﻥ،
ﻭﻣﺮﮒ ﻗﺒل اﺯﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ، ﺩﺭسلوک
الهی ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﻳﺶ،ﻭﺣﺎﻟﺖ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭوﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻦ،
ﺑﺎﻋث ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻧﺰﻭل ﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﻬﺎ ﺑﺸﻮﺩ ﻭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
درجه عقل ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﻭﺍﺣﻮﺍل ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻮ ﻭﺍﺟﺐ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺠﺒﺮﺋﻴل همرﺍﻩ
ﺑﺎﻋﻘل کُلّی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﺪﺍﻭم اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻭ ﺑﺎﻟﺼﺪﻗﻪ) ﻧﻴﺰﺑﻤﻌنی
ﺼﺪﻗﻪ ﻣﺎل ﻮﺗﺮﺣم
ﺒﺪﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮔﺮﭼﻪ ﺻﺪﻗﺎﺕ ﻣﺎل
ﻨﺸﺎﻧﻪﺍﻯ ﺴﻠﻮکی
هست ﻭلی کاﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺍثباﺕ ﺻﺪﻕ ﻮ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺒﻤﺎل
ﻮ ﺟﺎﻥ ﻮ ﺗﻤﺎم
هستی ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﻳﺶ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ اثباﺕ ﺻﺪق
ﺴﺎﻟﻚ، ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل
اﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﻭﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ
الهی اﺳﺖ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺨﺎﺹ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّ
ﺎﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻏﻴﺮ ﺻﺎﺩق
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺨﺮﺍﻓﺎتی ﻮﻋﻤلی
ﻘﺸﺮﻯ، ﻭﻳﺎ ﻣﻈﺎﻫﺮﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ ﻣﺠلسی
ﻤﻮﻟّﻒ ﺑﺤﺎﺭ،
ﺑﻨﻘل اﺯ ﺻﺪﻭﻕ،
ﻣتَفَکّر ﺷﻴﻌﻰ،
ﻳک ﺘﻮﺿﻴح ﻘﺸﺮﻯ
ﻮﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﻭﺭ ﺍﺯﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺤﺪﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ:
ﻔﺎﻣّﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی ﺬﮐﺮﻩ،
ﻓﻬﻮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻩ ﺑﺼﻔﺎﺗﻪ
ﺍﻟﻌﻠﻰّ، ﻭ ﺍﺳﻤﺎﺋﻪ
ﺍﻟﺤُﺴﻨﻰ، ﻭﻟﺬلک
کان اﻟﻬﺎ ﻭﺍﺣﺪﺍ،
ﻟﺎ ﺷﺮﻳک ﻠﻪ ﻭﻟﺎ
ﺷﺒﻴﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﻌنی ﺘﻮﺣﻴﺪ (ﺻﻔﺎتی
عاﻟﻴﻪ) ﺍﻭ ﻳﺎ ﻭﺍﺣﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺫﺍﺕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍﻭ ﺩﺭﺍﺳﺎمی
ﺤُﺴﻨﺎﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﺣﺪ ﺑﺪﻭﻥ ﺸﺮﻳک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺿﻴﺢ (ﻇﺎﻫﺮﻯ)
ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﺍﻣﺪﻩ،
ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻳﻥ عقیده ﺑﺮﺳﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺫﺍﺕ ﺧﺪﺍ ﺑﺎ
ﺻﻔﺎﺗﺶ، ﻭﻳﺎ ﺑﺎﺗﻌﺪﺩ
ﺍﺳﻤﺎﺋﺶ ﻳﮑﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺘﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
ﻮﻓﻠﺴفی اﺳﺖ ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻋﻤلی ﻮ ﺳﻠﻮکی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺳﺎﻟک اﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭﺗﺸﺒّﻪ
ﺻﻔﺎتی ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
رَبّ ﺩﺭﻣﻴﺎﻳﺪ،
ﻭﺳﭙس ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭﻳﮕﺎﻧگی
ﺨﻮﺩ، ﺑﺎﺳﺎمی الهی
ﺸﺸﮕﺎﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍثباﺕ ﺑﻰ
ﺷﺮﻳکی ﺨﺪﺍ، ﺑﺎ
ﺩفع ﺸﺮک اﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ،ﻫﻨﮕﺎم
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.(ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺩﺭﻫﺮﻧﻮﻉ،
بی ک ﺪﺭﺟﻪ ﺍﺯﮐﻤﺎل
اﺧﻠﺎﻗی ﻮﺗﺮﺑﻴتی
ﻮ ﺗﻤﺪنّی اﺳﺖ.
ﻭ (ﺍﺳﺎمی اﻟﻬﻰ)
ﻣﺮﺍﺗﺐ تجلّیات
ﻭﺷﻬﻮﺩ الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ الهی ﺒﺎ ﻣﻘﺎم
ﺤُﺴﻴنی اﻏﺎﺯ،ﻭﭘس
ﺍﺯﻋﺒﻮﺭﺍﺯ پنج
ﺘﻥ آل عبا، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻘﺎﺋم
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺷﻬﻮﺩ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ، ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺪﻳﺪﺍﺭﻋﺮﺵ ﺍﻭ،
ﺑﺮﺍﻯﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻣﻮﮐﻮل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺑﺤث ﺍﺯ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻓﻠﺴفی ﻮ ﺫﻫﻨﻰ،
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﺤتی
عرﻓﺎنی ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺳﺖ ﻫم
گفته ﺷﻮﺩ، ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﻭ ﻫﻴچ
گوﻧﻪ ﮔﻔﺘنی ﻨﻴﺰ
ﺩﺭﺳﺖ وحرف
آخر ﻧﻴﺴﺖ.ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻬﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺪﻫﺪ.ﺣتی
اﮔﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺫﻫنی
ﺒﺪﻫﺪ، ﻭلی ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﺠﺎتی ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺯﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.
ﻭﺍﻳﺠﺎﺩ ﺣﺎل ﻮﺩﺭک
ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭﻳﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺍﺧﺮﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺨتم ﻮﻇﻴﻔﻪ، ﻭﺩﺭک
ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ، ﺑﺎﻳﻦ
(ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻋﻤﻠﻰ) ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭﺳﺎﻟک ﺤﺎلتیﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﺑﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﺸﻴﺘﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﻳﺎ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﻤﻴﺮﺍﻧﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪ،ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ، ﺻﻮﺭتی
اﻟﻬﻰ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
مُقدّس گرﺩﺩ. (ﺫﮐﺮﺧﺪﺍ)
ﺍﻧﺠﺎﻡ (ﺫﮐﺮﻋﻤلی
ﻴﻌنی ﺴﻠﻮﻙ) الهی
اﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺯﺑﺎنی
ﺪﺭ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺪفع ﺸﺮک
اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ، ﻫﻨﮕﺎم
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺫﮐﺮ) ﺑﺎﺯ
ﺗﺬﮐﺮ ﻭﻳﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺬﻫﻨﻰ، ﻳﺎ ﺣﻀﻮﺭی
ﺬﻫﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ ﺪﺭ
ﻏﻴﺎﺏ ﭘﻴﺮ، ﺍﺯﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ، ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻌﺪﻯ اﺳﺖ. (ﺗﻮﺣﻴﺪ)
ﻋﻤﻞ ﻭﺍﺣﺪ ﮐﺮﺩﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭسلوک
الهی ، ﺑﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺘﺠلی الهی که ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻭﺍﺣﺪ ﺷﺪﻥ ﺼﻔﺎﺗﻰ،
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕﻋﺎﻟﻴﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺎﺧﻠﺎق الهی ﻴﻮﺍﺳﻄﻪ
الهی است . ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟک ﻤﻌﺮفی
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﻴﺴﺮﻫم
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
الهی ﺮﺍ ﺩﺭک
کنیم .ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
هم ﺘﺸﺒّﻪ ﮐﻨﻴﻢ.
ﻭﻳﺎ (ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ)
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﺑﻄﻮﺭﻯ که ﻣﻘﺎم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮالهی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺻﻔﺎﺕ الهی
ﻮﻋﺎﻟﻴﻪ، ﻣﻴﺴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ،
ﻣﺎﻧﻨﺪﻋﻔﻮ ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺗﻮکُلّ ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﺭﺍ، ﺍﺯ ﺍﻟﮕﻮﻯ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺣتی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ،
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻋﺎﻟﻴﻪ
ﻣﻴﺴﺮ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟﻜﺎﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺧﻠﺎقی
ﻮﺻﻔﺎتی ﻮﻋﻘﻠﻰ،ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ الهی ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
الهی ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭک ﺼﻔﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻘﺎم
ﺠﺪﻳﺪ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺗﺎ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻘﻠﻴﺪ،
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺘﺸﺒّﻪ
ﺑﺎﺁﻥ ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
(ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ) ﺻﻔﺎﺕ
ﻋﺎﻟﻴﻪ ﮐﺎفی ﺒﻴﺎﺑﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﮐﻤﺎل ﻮﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺗﻰ،
ﭘس ﺍﺯ ﻳک ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ ﺪﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺣﺎﻟﺖ (ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﺗﻮﺣﻴﺪ) ﻭﺩﺭک
و احساس ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
الهی ﺴﺎﻟﻜﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺻﺪﻭق ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺧﺪﺍ ﻳﻌنی
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺩﺭ ﺍﺳﻤاء
ﺤُﺴنی اﺳﺖ، ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﺍﻳﻥ اﺳﺎمی
ﺤُﺴنی ﻮ ﺗﺤﺴﻴﻥ
کننده ﺗﮑﺎﻣل
روح سالک ،ﻫﻤﺎﻥ
هفت ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻳﺎ ﺍﺳﺎمی
ﭙﻨج تن آل عبا ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﭙس
ﺍﺯ ﺗﺤﺴﻴﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﺪ.
ﭘس ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭﺍﺣﺪ
ﺷﺪﻥ عملی ﻮﺑﺎﻟﻔﻌﻞ،
ﺑﺎﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ، ﻭﺍﻳﻥ
همانی آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻦ، ﺩﺭﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎق ﻮﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻯ اﺳﺖ.
ﺗﺎﻣﻮﻓق ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋم ﺪﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺪﻳﻦ
ﺩﻟﻴل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﺣﺪ، ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﺑﺪﻭﻥ ﺸﺮﻳک
ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺑﺎ ﺩفع ﺸﺮک اﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
بی ﺸﺮﻳکی ﻤﺸﺨّﺺ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺤﺎﻟﺖ ﺩﺭک ﻮﺣﺪﺕ،
ﻭﺑﻴﺸﺮﻳکی ﻮ
بی همتائی الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ، ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ او ﺗﺄﻳﻴﺪ
الهی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺮﺳﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭک و تجربه
د شخصی ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ،
ﻭ ﺣﺎﻟﺖ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻮﻓﻨﺎﻯ ﺨﻮﻳﺶ ﺩﺭﻣﻌﺒﻮﺩ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺣتی ﻔﻘهی ﻮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
اﻣثال ﻤﻠّﺎ ﺻﺪﺭﺍ
می ﺒﻴﻨﻴم که ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻫﻤﻪ ﺣﺮﻑ ﺍﺳﺖ ﻭﻋﻤل
ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﻮﺩقع ﺸﺮﻙ
ﺍﺫﮐﺎﺭﻯ، ﺗﺎﺣﺼﻮل
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
هدف نهائی
خداوند برای نوع
یشر اﺳﺖ. ﺻﺪﻭق ﻨﻴﺰ
ﻣﻮﺣﺪ ﺭﺍ ﮐسی ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ
ﻤﻥ أﻗﺮّ
ﺑﻪ،ﻋلی ﻤﺎﻫﻮﻋﻠﻴﻪ
ﻋﺰّﻭجلّ، ﻣﻥ
اﻭﺻﺎﻓﻪ ﺍﻟﻌلیّ
ﻮ ﺍﺳﻤﺎﺋﻪ ﺍﻟﺤُﺴﻨﻰ،
ﻋلیذ ﺒﺼﻴﺮة ﻣﻨﻪ،
ﻭﻣﻌﺮفة ﻭ ﺍﻳﻘﺎﻥ
ﻮ ﺍﺧﻠﺎﺹ، ﻭﺍﺫﺍ
ﮐﺎﻥکذلک ﻔﻤَﻥ
ﻠم ﻴﻌﺮﻑ ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺰ ﻭﺟل ّ ﻠم ﺘﻮﺣّﺪ
ﺑﺎﻭﺻﺎﻓﻪ ﺍﻟﻌُﻠﺎ
ﻭ ﺍﺳﻤﺎﺋﻪ ﺍﻟﺤُﺴﻨﻰ
،ﻭﻟم ﻴﻘﺮّ ﺑﺘﻮﺣﻴﺪﻩ
ﺑﺎﻭﺻﺎﻓﻪ ﺍﻟﻌُﻠﺎ،
ﻓﻬﻮﻏﻴﺮ ﻣﻮﺣّﺪ
ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﻭﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺑﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺁﻧﻄﻮﺭﻯ
که ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺖ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻋﺎﻟﻴﻪ ﻭﻳﺎ
ﺍﺳﻤﺎأ ﺣُﺴنی ﺮﺍ،
ﺑﺎ ﺑﺼﻴﺮﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺍﻳﻘﺎﻥ ﻭﺍﺧﻠﺎﺹ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ (ﭼﻨﻴﻥ
اﻗﺮﺍﺭ ﻭﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺯﺑﺎنی ﻮﺣتی ﺬﻫنی
ﻮﻓﻠﺴفی ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﻘﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﻴﻘﻴﻥ ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪنی
ﻮﺣتی ﻤتزﻟﺰل
اﺳﺖ ﺍﻳﻥ اﻗﺮﺍﺭ
ﺑﻠﮑﻪ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﺒﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ، ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
(ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﺒﺼّﺮ
ﺑﺼﻴﺮﺕ) ﻳﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻮﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﻋﺎﻟﻴﻪ الهی ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺳﺎمی ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
(ﺗﺤﺴﻴﻥ ﺠﻮﺋﻰ)ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻤﺎﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺳﻤاء ﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﺍﻳﻥ
ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺍﻳل ﻮ
ﺍﻟﻪ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻨﻮع اﺳﺖ. ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی ﻤﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺗﺤﺴﻴﻥ ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﻭﺍﺳم ﺤُﺴﻨﻰ ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻔﺎﺕ الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺷﻮﺩ. ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺘﺪﺭیجی ﺴﺎﻟﻚ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﺍﻳﻦ (ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﻳﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ) ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎ ﺑﺼﻴﺮﺕ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ،ﻭ(ﺍﻳﻘﺎﻥ)
ﺣﺎﺻل همان
عین اﻟﻴﻘﻴﻦ، ﺩﺭﻫﺮﺩﻳﺪنی
ﭙسﺍﺯسلوک
الهی اﺳﺖ. ﻭ ﻣﺤل
علم اﻟﻴﻘﻴﻥ اﺯ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﺍﺧﻠﺎﺹ)
ﻧﻴﺰ ﺻﻔﺖ ﻋﻤل ﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺎﻟﺼﺎﻧﻪ
ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺨﻠﻴﺺ
ﻭﺭﻫﺎئی اﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
کسب (ﺻﻔﺎﺕ ﺣَﺴَﻨﻪ
ﻭﺍﻟﻬﻰ) ﺍﮔﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﻮﺩ، ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺯبانی کافی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻗﺒل اﺯ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
آدَم، ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺩﺭﺻﺤﻨﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﻘﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ، ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺯﺑﺎنی ﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻪ حَقّ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﻭﻟﺰﻭم
اﻧﺠﺎم ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺸﻴﻄﺎﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﺎﺯ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺒﺰﺭﮒ ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﺑﻨﺎم ابلیس ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ آﺧﻮﻧﺪ
قشری ﻣﻠﺒّس ﺑﻠﺒﺎس
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ ﮐﺎﺫﺏ
ﻭ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﭼﻮﻥ
سلوک الهی ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ،ﻋلی
ﺮغم عبادﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﻮﺍﻋﺘﺮﺍﻓﺎﺕ ﺯﺑﺎﻧﻰ،
ﺑﺎﺯﻗﻬﻘﺮﺍئی ﻮﺩﻭﭼﺎﺭﻣﺴﺨﻬﺎﻯﺤﻴﻮﺍنی
پس ﺍﺯﻣﺮگ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ،
ﺿﻤﻥ ﺼﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺒﻌﺪﻯ، ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻮﻫﻤﻴﻦ
سلوک الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﻭﺩ. ﻭﺗﺎ ﺍﺑﺪبی
اﻧﺘﻬﺎ، ﺑﺎﺳﻤاء
الهی ﺒﺮﺗﺮ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻋﺎﻟﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
الهی آﺷﻨﺎ ﺷﺪﻩ
ﻭﺑﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﺪ. ﺻﺪﻭق
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻫﺮﮐس ﭼﻨﻴﻥ ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻧﮑﺮﺩ
ﻭﻧﻴﺎﻓﺖ، ﺗﻮﺣّﺪ
ﺑﺤﺴﺐ ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺍﻭ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ(ﺑﺪﻭﻥ
سلوک الهی ﻮ ﺣﺎﻟﺖ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺴﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ و تجلّی
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ ﺧﻮﺩ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺤﺪّ
ﺍﮐثر ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺭﻗﺎئم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
و ایدآل کمال ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ.ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
غیر ﻣﻮﺣّﺪ ﺑﺎﻗی
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺯﺑﺎنی
ﻮﻓﻠﺴﻔﻰ، ﻭﺣتی
ﺘﺼﻮﺭ ﺫﻫنی ﻮﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻭﺣﺪﺕ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
کافی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺣﺎﻟﺖ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻋﻤلی ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ،
ﻭﺣﺎﻟﺖ ﺻﻤﺪ ﻳﺎﺑﻰ
ﻭﺳﺎﻣﺎﺩﻯ لاﺯم
اﺳﺖ، ﺗﺎﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﻭﻃﺎﻟﺐ
مرگ قبل از
مرگ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎدم ﺒﺮﺳﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺻﺪﻭق اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻔﻤﻥ عرﻓﻪ ﻣﺘﻮﺣّﺪﺍ
ﺑﺼﻔﺎﺗﻪ، ﻭ ﺍﻗﺮّ
ﺑﻤﺎ ﻋﺮﻓﻪ ﻭﺍﻋﺘﻘﺪ
ﺫﻟک کاﻥ، ﻣﻮﺣّﺪﺍ
ﻭ ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ ﺭﺑّﻪ
ﻋﺎﺭﻓﺎ ﻫﺮﮐس ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ(ﻏﻴبی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﺷﻨﺎﺧﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻭ ﻣﺘﻮﺣّﺪ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺑﺪﺍﻥ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻮﺣّﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌنی ﺒﺎﻫﺮﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺻﻔﺎتی
اﻧﺠﺎم گیرﺩ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
(می ﺒﻴﻨﺪ ﻭقُرّه
ﮔﻴﺮﻯ) ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺳﺨﺖ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﻭﻣﻮٴﻤﻥ ﺪﺭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﻮﺣّﺪ
ﺍﺳﺖ. (ﺍﮔﺮﻋﺒﺎﺭﺕ
ﺻﺪﻭق ﺮﺍ ﺳﻠﻮکی
ﺘﺮﺟﻤﻪ ﮐﻨﻴم ﺪﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.)

حدیث 1143 ﺪﺭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﻣﺎم
عسکرﻯ (ﺝ۳ ص؟
بحاﺭ) ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍیة
ﻗﺮﺍنی ﻮﻗﺎﻟﻮﺍ
ﻟﺎ ﺗﺬﺭﻥ ﺁﻟﻬﺘﮑﻢ،ﻭﻟﺎ
ﺗﺬﺭﻥ ﻮﺩﺍ ﻭ ﻟﺎ
ﺳﻮﺍﻋﺎ ﻭﻟﺎ ﻳﻐﻮﺵ
ﻭﻳﻌﻮق ﻮ ﻧﺴﺮﺍ
ﺗﺮک ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﺒﺖ ﻭﺩ ﻭ ﺳﻮﺍع
ﻮﻳﻐﻮﺵ ﻭ ﻳﻌﻮق
ﻮ ﻧﺴﺮ ﻧﻨﻤﺎﺋﻴﺪ،
ﺍﻣﺎﻡ ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩ: کان ﻘﻮم ﻤﻮٴﻤﻨﻮﻥ
ﻘﺒل ﻨﻮﺡ، ﻓﻤﺎﺗﻮﺍ
ﻓﺤﺰﻥ علیهم اﻟﻨﺎس
،ﻓﺠاء اﺑﻠﻴس ﻓﺎﺗّﺨﺬ
ﻟﻬم ﺼﻮﺭﻫم ﻠﻴﺄﻧﺴﻮﺍ،
ﻓﺄﻧﺴﻮﺍ ﺑﻬﺎ،
ﻓﻠﻤّﺎ ﺟاءهم
اﻟﺸﺘاء ،ﺃﺩﺧﻠﻮﻫم
اﻟﺒﻴﻮﺕ، ﻓﻤﻀﻰ
ﺫﻟک اﻟﻘﺮﻥ، ﻭﺟاء
ﻘﺮﻥ اﻟﺎﺧﺮ ﻓﺠﺎﺋﻬم
اﺑﻠﻴس ﻓﻘﺎل ﻠﻬﻢ،ﺍﻥ
هؤلاء ٴﺁلهة ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﺁﺑاؤکم ﻴﻌﺒﺪﻭﻧﻬﺎ،
ﻓﻌﺒﺪﻭﻫم ﻮﺿلّ
ﻤﻨﻬم ﺒﺸﺮ ﮐثیر،ﻓﺪﻋﺎ
ﻋﻠﻴﻬم ﻨﻮح ﻔﺎﻫﻠﮑﻬﻢ
ﺍﻟﻠﻪ ﻗﻮمی اﺯﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
( پیروان آدم
کیومرث ﻘﺒل اﺯﻧﻮح
ﭽﻨﻴﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ معبود
آنها ﻤﺮﺩﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
آنها ﻣﺤﺰﻭﻥ ﺷﺪﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺑﻠﻴس ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﻬﺎ ﺻﻮﺭتی ﺪﺭﺳﺖ
ﮐﺮﺩ ،ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤأﻧﻮس ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺯﻣﺴﺘﺎن که ﺷﺪ،ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﺧﺎﻧﻪﻫﺎئی
ﺒﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻳک ﻘﺮﻥ
ﺒﻌﺪ، ﮐﻪ ﻧﺴل ﺠﺪﻳﺪﻯ
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪ، ﺍﺑﻠﻴس
ﻧﺰﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﻓﺖ
ﻭﮔﻔﺖ، ﺍﻳﻥ آﻟﻬﻪ
ﻭﻣﻌﺒﻮﺩﺍﺕ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺸﻤﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ گرﻭﻩ
کثیری ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﻮح ﺪﻋﺎ ﮐﺮﺩ ﻫﻤگی
هلاک ﻮ ﻏﺮق ﺸﺪﻧﺪ.(
قوم در قرآن
اوم کنندگان نادرست
وغیرالهی در
نداشتن وسیله
توسّل سلوک
هستند که
آخوند ابلیس
ونفس اماره
آنها را فریب
داد که عملا
بت پرست شدند
و عبادات قشری
همیشه شرک و
گناه پروری
است ) ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻣﺎم
عسکرﻯ که ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،ﻭ ﻧﻴﺎﺯﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. (ﻗﻮﻡ)ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﻴﺎ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
اﻭم ﻮﺳﻠﻮﻙ، ﮐﻪ
سلوک الهی ﻨﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی برﺍﻯ ﺘﻮﺳل
ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ (ﻣﻮٴﻤﻨﻮﻥ)
یعنی اﻭم کرﺩﻩﻫﺎ
ﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
کامل ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻗﺒل اﺯﻧﻮح
یا میترا
ذومین اولی
الزم کاشف نور
حسَنی ﻮﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ولایت دوم نوح
یا میترا ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ،ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐسی ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺠﺪﻳﺪﻯ
اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﭙﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪ، ﻭﭼﻮﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ ﻘﺒلی ﻤُﺮﺩﻧﺪ،
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺰﻧﺪﻩ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ،
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻮﺍﺳﻄﻪ
الهی ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺍﻧﮕﺎﻩ نقش ﺍﺑﻠﻴس
ﭘﻴﺪ ﺍﺷﺪ. ﭼﻪ ﺍﻫﺮﻳﻤﻦ
فرﻳﺒﻨﺪﻩ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﮐﻪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ ﺗﺤﺖ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺒﺮﻭﻧﺪ
،ﻭﭼﻪ آخوند ﺍﺑﻠﻴس
ﻣﻠﺒّس ﺑﻠﺒﺎس ﮐﺎﺫﺏ
ﺭﻭﺣﺎﻧّﻴﺖ،ﻭمُدّعی
علم ﺪﻳﻥ ﻮﻳﺎ ﻋﻠﻮم
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯﺧﺪﺍ ﻭﺑﺎ
ﻧﻔس ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ ﻭﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺐ ﻭ ﭘﺮﮔﻨﺎﻩ،
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ سلوک
الهی ﻨﮑﺮﺩﻩ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻨﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﭼﻪ
ﻧﻔس أمّاره ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻫﻮﺳﺮﺍنی ﻮﻟﺬﺕﺟﻮئی
اﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻔﺼﻞ (ﺷﺘاء
) ﻭ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﻮﺳﺮﻣﺎﻯ
مرگ ﺁﻭﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺷﺪﻩ، ﺍﻧﻬﺎرا ﺩﺭﺧﺎﻧﻪﻫﺎ
ﻭ ﺑﻴﻮتی که ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻤﺬﻫبی
ﻮﺩﻳنی غیر ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
هر ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻬﻰ
ﺑﻮﺩ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻳﻜﻘﺮﻥ که ﺑﮕﺬﺭﺩ،
ﻭﻧﺴل ﺠﺪﻳﺪﻯ
که ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﮐﻪ ﺍﻭﺿﺎع ﻘﺒلی
ﭽﮕﻮﻧﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻓﺮﻳﺐﮐﺎﺭﻯ ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﭼﻨﺎﻥ
ﻔﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺭﺳتی
آن ،ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺑﻠﻴس آخوند ﻭ
ﺍﻫﺮﻳﻤﻦ، ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﭙﺪﺭﺍﻥ
ﺸﻤﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺗﻬﺎ
و بُت ها ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤأﻧﻮس ﮐﺮﺩﻥ ﺸﻤﺎ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻥ ﺒﻮﺩﻡ، ﮐﻪﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ،
ﻭﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺗﻬﺎ
ﻭﻣﺠﺴﻤﻪﻫﺎ ﺍﺯﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰو
آخوند، ﺑﺮﺍﻯ ﭙﺪﺭﺍﻥ
ﺸﻤﺎ ﺍﻭﺭﺩﻡ، ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ،ﻭﺑﻌﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺯﻣﺎﻥهاﻯ
ﺪﺭﺍﺯ،ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺎﻭﺭﻯاز
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺁﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
هرﺩﻳﻥ ﻮﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺁﻳﺪ. ﻭ ﺟﺰ ﻣﺮگ
ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤسخ
آﻣﻴﺰ، ﺍﻳﻥ ﻔﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩگی عمیق ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ ﺘﻌﺼﺒﺎﺕ ﻣﺬﻫبی
قشری هر زمان
اﺳﺖ. ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺸﻤﺎ
ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺗﻬﺎ ﻭ
ﺑﺘﻬﺎ ﻭ آخوندﻫﺎ
ﻭﻗﺪّﻳﺴﻴﻥ الهی
و یا ﻏﻴﺮالهی ﺮﺍ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻧﺪ، ﻭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﻨﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ. ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﻧﻮح ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻥ اکثریّت ،ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻣﺮﮒ ﮐﺮﺩ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻫﻠﺎک
ﻨﻤﻮﺩ. اﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻃﻮﻓﺎﻥ ﻨﻮح ﻮﻣﺮگ
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﺟﻬﺎﻥ،
ﺟﺰﺳﺎﮐﻨﺎﻥ
کشتی ﻨﻮح ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
آن ﺩﺭﻴک اﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺧﻴﺎلی ﻤﺮﺩم ﺒﺪﺍئی
ﺒﺎﺑﻞ ﻭﻗﺪﻳم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻨﺠﻬﺰﺍﺭﺳﺎل
ﭙﻴﺶ، ﻭﺩﺭ ﺍﻏﺎﺯ
ﺗﻤﺪﻥ ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻄﺮح
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻄﻐﻴﺎﻥ ﺪﺟﻠﻪ ﻭ
ﻓﺮﺍﺕ ﺭﺍﻫﺮﺳﺎل
می ﺪﻳﺪﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﻏﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی اﻳﻥ
ﻤﺮﺩم ﺠﻬﺎﻥ ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ، ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
سلوک الهی ﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻭ
ﺑﻔﺼﻞ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻨﺎﺳبی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ سلوک
الهی کنند، ﺍﺯﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
اوم کرده ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ، ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎم اُمّی
کامل هرﺯﻣﺎﻥ ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ،ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳل
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ،
ﺩﺭﻳک سلوک
الهی ﺒﺮﺣﺴﺐ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
و طریقت های ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
اﻭلی اﻟﻌﺰم ﻮ ﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ هر ﺯﻣﺎﻥ،
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ،
ﻭﭼﻮﻥ ﺪﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮﻋﻤﺮ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ سلوک
الهی ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ،و
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ سلوک
الهی ﺒﮑﻨﻨﺪ، ﻧﻪ
ﮐﺎﻣلی الهی ﺪﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺍﻥ
سلوک الهی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﺷﻴﻄﺎﻥ آﺧﻮﻧﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﻭﺣﺮﻓﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺳﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻘﻮم ﺮﺍ ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮح ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭلی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
همگی مُرده،ﻭﺻﻮﺭتی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ سلوک
الهی کرﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی عصرﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ.ﻭلی اﻳﻥ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻣﺎنع
کاﺭ الهی اﻧﻬﺎ،
ﻭﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
سلوک الهی ﻭﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺎﺣﺮﻓﻬﺎﻯ
ظهرا ﺪﻳنی ﻮﻓﻠﺴفی
ﻮﻋﺮﻓﺎنی و
بدون عمل ،ﻭﺑﺎ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﺒﺎﻃل
ﺒﺎ ﺗﺨﻴﻠﺎﺕ ﻭ ﺍﻭﻫﺎﻡ،
ﻭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
آخوندﻫﺎ، ﻣﺄﻧﻮس
ﻭ ﺳﺮﻣﺴﺖ ﻭﻓﺮﻳﺐﺧﻮﺭﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪﺣتی
اﮔﺮﻓﺮﺿﺎ ﺧﻮﺩ
آخوندﻫﺎ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻳﻢ،
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐﺩﺍﺩﻩﺍﻳﻢ
،ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﻗﺸﺮﻯگرﻯ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻏﻴﺮ
ﻣﻘﺒﻮل الهی ﺒﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
الهی ،ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻤﺮگ
کسی ،ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﺟل ﺴﺮﻧﻮﺷتی
آﻧﻬﺎ، ﺭﺍضی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺣتی اﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺍﮔﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪ، ﻭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻥ ﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻓﻄﺮﺕ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺯلی الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪﻫﺮﮐس ﺗﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺩﺭﺍ، ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﻳﺶ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ، ﺑﺎﻋﻘل ﻮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻋﺸق
اﻧﺠﺎم ﻨﺪﻫﺪ،ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﻨﺮﺳﺪ،
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻳﺎ
ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻧﻬﺎ ﻭﮔﺎﺭﻣﻪ
ﺷﺪﻥ ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﺣتی
ﺒﺪﺗﺮ ﺩﺭﻓﺴﺨﻬﺎﻯ
ﮔﻴﺎهی ﻮﺭﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺠﻤﺎﺩﻯ ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ گدﺷﺘﻪﻫﺎ،
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻧﺒﺎل ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻤﺮﮔﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﻫﺎﻯ ﺰﻳﺎﺩ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻋﺬآب
ﺩﺭ ﺭﻧج ﺰﻧﺪگی
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻢ، ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺒﺎﻟﺎ ﻭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻠﻮک ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺣتی
اﮔﺮﺻﺪﻫﺎ ﺑﺎﺭ
ﺍﻳﻥ ﻤﺴﺨﻬﺎ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒیعی ﺘﮑﺮﺍﺭ ﺷﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ اﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯلی الهی ﺒﺮﺍﻯ
همه ﺍﺭﻭﺍح اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻤﺎمی
اﻧﻮﺍع ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺟﻤﺎﺩﻯ، ﻭﺍﻧﻮﺍع
گیاهی ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣلی کنند. ﻭﭼﻮﻥ
اﺯ ﻓﺼﻮل ﻨﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﺘﻌﺪﺩ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣل کرﺩﻧﺪ،
ﺑسلوک الهی ﻮﺑﺎﻋﻘل
ﻮﻋﺸق اﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭ ﺍﻧﺠﺎم ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻭﺻﻤﺪ ﺷﺪﻥ، ﻭﺣﺎﻟﺖ
ﺧﻠﺴﻪ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭﺍﻣﺎﺩگی
ﻤﺮگ قبل از اﺯﻣﺮﮒ،
ﻭﺍﺭﺯﻭﻯ ﻔﻨﺎ ﺩﺭﻣﻌﺸﻮق
ﻤﻌﺒﻮﺩ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺍﺯﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
که ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪﺍﻣﺎم
ﺪﺭﺗﻔﺴﻴﺮﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻗﺮﺍﻥ، ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﻔﻘهی ﻨﮑﺮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺟﺎئی هم ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻔﺴﻴﺮ
فقهی ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ایة،
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍﻧﻰ،
ﻭﺣتی ﺘﻤﺎم اﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﮕﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم
عسکرﻯ، ﻣﺠﺪﺩﺍﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻄ
همیشگی ﺘﻘﻴّﻪ
ﻭ ﺗﺮس و
احتیاط ﺳﺮﺑﺴﺘﻪ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻤﻄﺮح ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻣﺸﮑلی که ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺯ ﺗﺮس ﺗﮑﻔﻴﺮ
آخوندﻫﺎ، ﻭ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ هر ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ ﻭﺍﺣﻤف
ﻮﺩﺷﻤﻥ ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻮﺗﻤثیل ﻘﺮﺍﻥ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
اﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎئی ﺮﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩ،
ﻭﻣثال ﺰﻧﺪﻩ ﺗﺮﻯ
ﭼﻮﻥ اﺩﻳﺎﻥ ﻴﻬﻮﺩ
ﻭﻣسیح ﺒﮑﺎﺭ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺗﻌﺼﺐ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﮐﻮﺷﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺤﺒﻴﺐ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

حدیث 1144 - ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺳﺎمی ﺒﺘﻬﺎی
اعراب ﺩﺭﺁیة ﻗﺮﺍنی
ﻤﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
آیه ،ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
عسکرﻯ اﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﻗﺮﺍﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩ،ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ۳ﺹ؟ﺑﺤﺎﺭ)
(ﻭﺩّ ﺑﺖ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﮐﻠﺐ ﺑﻮﺩ.ﻭ(ﺳﻮﺍﻉ)
ﺑﺖ ﻗﺒﻴﻠﻪﻫﺬﻳﻞ،
ﻭ(ﻳﻐﻮث) ﺑﺖبنی
ﻤﺮﺍﺩ ﺩﺭ ﻳﻤﻦ،
ﻭ(ﻳﻌﻮﻕ) ﺑﺖ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﻫﻤﺪﺍﻥ
ﺪﺭ ﻳﻤﻦ، ﻭ (ﻧﺴﺮ)
ﺑﺖ ﻗﻮم ﺤﻤﻴﺮ ﺑﻮﺩ.
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ
ﺒﺘﻬﺎ ﺩﺭ ﻳﻤﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺳﺮﺯﻣﻴﻥ ﺁﺑﺎﺩ
ﺻﺤﺮﺍﻯ عرﺑﺴﺘﺎﻥﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ. ﮐﺎﻧﻮﻥ
اﺟﺘﻤﺎع اﺩﻳﺎﻥ
ﻮﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻫﻨﺪﻯ ﻮﺍﻳﺮﺍﻥ
افریقادی ﺒﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺍﮐثرﻳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭﺗﺒﻌﻴﺪﻳﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺰﺭﺩﺷتی ﻮﻣﺎﻧﻮﻯ
ﻮﻏﻴﺮﻩ از ایران
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ ﺍﺯﺩﺳﺖ
آخوندﻫﺎﻯ ﺰﺭﺩﺷتی
هجرﺕ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.و
ﻳﺎ ُﻣﻐﻬﺎﻯ غیر
ﺳﺎﻟک که ﺑﻴﻮﻧﺎنی
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻐﻮس
ﻳﺎ ﻣﺠﻮس ﻋﺮبی
شده ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.
ﻭﻗﻮﻡ (ﻗﺮﻳﺶ) ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ،
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﻬﺎﺟﺮﺍﻥ،
ﺍﻳﻦ (قُرّه ﮔﻴﺮﺍﻥ)
ﺳﻠﻮکی ﻴﻤﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ برخی ﺑﻤﮑﻪ
ﻣﻨﺘﻘل ﺸﺪﻧﺪ ﻭﮐﻌﺒﻪ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥهرآﺗﺸﮑﺪﻩ
ﺍﻳﺮﺍنی ﺴﺎﺧﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﻤﺮﺩم
ﻤﺤﻞ، ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم و ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
کعیه ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺴﺮﺵ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴل آﻣﺪﻩ،
ﻭﺩﺭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺘﻮﺭﺍﺕ ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﭘﺴﺮﺧﻮﺩ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴل
ﺮﺍ ﺩﺭﺻﺤﺮﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺮﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻥ ﻴک ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥوهرکاملی
اﺳﺖ، ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻘ ﺮﺍ، ﺩﺭ ﻧﻘﻄﻪﺍﻯ
ﻤﺴﺘﻘﺮﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮﻫﺪﺍئی ﺒﺮﺍﻯ
هُداﻳﺖ ﺟﻮئی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺮﺩم گرﺩﺩ. ﺑﺎﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻥ
اﺳﺎمی ﺒﺘﻬﺎﻯﻤﻌﺮﻭﻑ
ﻗﺪﻳم اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺯ آخوندﻫﺎﻯ ﻤﺴﻴﺤﻰ
ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻯ اﻃﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺩ ﻧﺎم ﺒﺒﺮﺩ.
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﺍﺯ سلوک
الهی ﻤﻨﺤﺮﻑ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻗﺮﺍﻥ ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻳﻥ اﺣﺘﻴﺎﻃ
کاﺭﻯ اﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ اﺯﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻘﺪیم ﺘﻮﺭﺍﺕ، ﻳﺎ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻧﺰﺩ ﺍﻋﺮآب
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﮐﻪﻫﻴچ ﻘﻮﻣﻰ ﺍﺯﺭﺩﻩ
ﺑﺨﺎﻃﺮﺗﻌﺼﺐ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﻥ
اﺳﺎﻣﻰ،ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩﻯ
عرﻓﺎنی ﻮ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑنی کلب ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺴگ
ﭙﺮﺳﺘﺶ ﺑﺖ ﻭّﺩّ
کرده ﺍﻧﺪ. ﻭ(ﻭﺩ)ﻳﻌنی
عشق ﻮﺷﻬﻮﺕ ﮐﻪ
ﭘﺮﺳﺘﺸﻬﺎ ﻋﻤﻠﺎ
ﺟﺰ ﻳک عشق ﻮﺭﺯﻯ
غیر ﺸﻬﻮﺍﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﭼﻮﻥ کاﺭ ﺯﻧﺪگی
هر ﺳگی ﮐﻠﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﭙﺮﺳﺘﻨﺪﻩ
(ﻗﻠﺐ) ﺗﺒﺪﻳل ﺸﺪﻩ
و کاذب ﺑﮑﻠﺐ ﻭﻫﻮس
ﻧﻔس أمّاره ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .(ﺑنی
هُذﻳﻞ) ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩ
ﺑﺖ ﺳﻮﺍﻉ،ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻗﻮمی هستند،ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ (ﺩُم ﻮ
ﺫﻳﻞ) ﺧﻮﺩ ﺭﻓﺘﻪ
ﻭﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﺭﻭﻯ ﺭﻭح
آﻧﻬﺎ ﺑﻌﻘﺐ، ﻭﺑﺎﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺪُم ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺠﺰ ﺩﻧﺒﺎل
هم ﺭﻓﺘﻦ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺕ ﺭﺍنی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭلی
اﻣﺮﻭﺯ ﺩﻧﺒﺎل
بت ﺳﻮﺍع هستند،
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ان ﺒﺘﻬﺎ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍقع آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺒﺎﻃل هستند. سعی
ﻮﺗلاﺵﻋﺒﺎﺩﻯ ﻘﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. (ﻳﻐﻮث
) ﺑﺖ( ﻏﻮث ﺩﻫﻨﺪﻩ)
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺶ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
اﺳﺖ، ﺑﻨﺎم
بنی ﻤُﺮﺍﺩ ﺑﻮﺩﻩ.
ﻭﻣﺮﺩم ﺪﺍﺭﺍﻯ
(ﻣﺮﺍﺩ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺖ)
ﻭﺍﺭﺯﻭ ﮐﻪ ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ،
ﻭﻳﺎ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺍﻧﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻫﻮس
ﻭﭘﺴﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ .ﻧﻪ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ هرﭼﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
(ﻳﻌﻮﻕ) ﺑﺖ (ﻣﻌﻮِّق
ﺗﻌﻮﻳق ﺪﻫﻨﺪﻩ)
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥﺮﺍ ﻣﺎنع
ﻮﻋﺎﻳق ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﺗﺎ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
الهی ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺒﺖ ﻗﺒﻴﻠﻪ ﻫﻤﺪﺍﻥ،
ﮐﻪﺍﺩﻋﺎﻯ همه ﭼﻴﺰ
ﺩﺍﻧﻰ، ﻭ ﻳﺎ ﺍﺩﻋﺎﻯ(ﺣﻤﺪﻫﺎﻯ
عباﺩﻯ) ﺩﺭﺳﺖﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﺑﺰﺭگ ﻴﻤﻦ، ﺍﮐثرﺍ
ﺍﻳﺮﺍنی ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻘﺒﺎﻳل ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺟﻨﺒﻪ ﺍﺗﺤﺎﺩ ﺩﻳنی
و هم شهری گری ﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﮋﺍﺩﻯ
ﻮ ﻳﺎ ﺍﺯﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﻮﺍﺣﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭلی
ﺒﻤﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ
که ﺑﺎﻫم ﻮﺻﻠﺖ
هم عقیدتی وهم
شهری یا هم
زبانی ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،ﺧﻠﻄ
ﻨﮋﺍﺩﻯ ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﺯﻣﺎﻥ
اﻧﻮﺷﻴﺮﻭﺍﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﻳﮑﺼﺪ ﻭﺑﻴﺴﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺟﻨﮕﺠﻮﻯ اﻳﺮﺍﻧﻰ،
ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻴﻤﻥ اﻋﺰﺍم
ﺸﺪﻧﺪ،ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ
ﺣﻤﻠﻪ ﻣﻬﺎﺟﻤﺎﻥ
ﻤﺴﻴﺤی و رومی
از مستعمره ﺤﺒﺸﻪ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ ﻨﻘﻄﻪ
ﻣﻬم ﺠﻬﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﺭﮔﺎﻧﻰ، ﭼﻬﺎﺭ
ﺭﺍﻩ ﺍﺻلی ﺁﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺒﻮﺩ ﻭ ﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺘﻴﻮل ﺸﺪﻩ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ اﻳﻦ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ،
ﻣﻘﻴم ﺪﺍﺋم آﻧﺠﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ، ﻭ ﻧﺎﻗل
عقاﻳﺪ ﺩﻳنی ﺰﺭﺩﺷتی
مخالف مذهب ساسانی
و پادشاهی ﻮ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﻳﺮﺍنی مهاجربه
ﻴﻤﻥ ﺸﺪﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺣتی ﭙﻴﺮﻭﺯﻳﻬﺎﻯ
ﺠﻨگی ﺨﻠﻔﺎﻯ ﺭﺍﺷﺪﻳﻦ،
ﺩﺭﻓﺘﻮﺣﺎﺕ ﻭﺟﻬﺎﻥ
گشائی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﺼﺮﻭ
ﺍﻳﺮﺍﻥﻮ ﺭﻭﻡ،
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ ﻭﻓﻨﻮﻥ
وتجارب ﺟﻨگی ﻮﺣُﺴﻥ
ﺨﺪﻣﺎﺕ ﺍﻳﻥ اﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻴﻤﻥ ﺒﻮﺩ. ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ اﻫل
همدان یا
اکماتان ﻮ ﻳﺎﻫﺮ
ﺷﻬﺮی ،ﮐﻪ ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﻨﻈﺎمی همیشه ﻫﻤﺸﻬﺮﻯ
ﻮﻣأﻧﻮس ﺑﻬم اﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
،ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ اﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻴمنی ﺸﺪﻩ، ﺍﺳﻴﺮ
آخوندﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
وقشری مذهبی ﺷﺪﻧﺪ.
(ﻧﺴﺮ) ﻳﺎﻋﻘﺎﺏ،
ﺑﺖ ﻗﻮﻡ (ﺣﻤﻴﺮ) ﺩﺭ
ﻳﻤﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ ،ﮐﻪﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻗﻮﻣﻰ ﻧﻈﺎﻣﻰ،
ﻭﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩ ﻋﻘﺎﺏ
آﺭم ﻨﻈﺎمی ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺘﻬﺎ ﻭ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺍﻧﻬﺎ ،ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻫﺎﻯ
عرﻓﺎنی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺪﺭﮐﺘﺐ
مُقدّس ﺧﻮﺩ،ﭼﻮﻥ
ﻘﺮﺍﻥ کارﺑﺮﺩ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ، ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻌﺎنی
ﭙﻨﻬﺎنی ﻮﺑﺎﻃﻨﻰ،
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﻇﺎﻫﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
(ﻫﻤﺪﺍﻥ) ﻧﺎم ﻘﺒﻴﻠﻪ
ﻣﻬمی ﺪﺭ ﻳﻤﻦ
بوده ،ﮐﻪ ﺍﻫل
همدان
اکباتان ﻮمُدّعی
همه ﭼﻴﺰ دانی ،ﻭﺑﺎ
ﻧﺎﻡ (ﺣﻤﺪﺍﻥ) ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺸﺪ، ﮐﻪ مُدّعی
ﺤﻤﺪ ﻭﺍقعی ﺨﺪﺍ،ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﮔﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ الهی
عصر ﺭﺍ، ﺑﺮﺍﻯ
مثال ﻨمی ﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑنی هُذیل ﺪﺭﺍﻃﺮﺍﻑ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭﻣﻌﺒﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺖ (ﺳﻮﺍﻉ) ﺭﺍ، (ﺑﻨﻮ
ﻟﺤﻴﺎﻥ) ﻳﺎﺭﻳﺶ
ﺩﺍﺭﺍﻥ اﺩﺍﺭﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻫﺒﺮﺍﻥ ﺪﻳنی
ﻈﺎﻫﺮﻯ قشری
مانند
بودائیان ،ﺑﺎﺭﻳﺶ
ﻭﺭﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ
لاﺯم ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ هندی ،آخوندﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ (ﺭﻳﺸﻰ) ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻳﺶ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭ(ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ) ﺑﺎﺯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻥ ﺮﻳﺶ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪﻋﻠﺎﻣﺖ
ﭘﺮﺳﺘﺶدینی ﻭ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻥ ﺒﺘﻬﺎ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺎﺳﺘﺎنی اﻋﺮآب
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺩﻳﺎﻥﻗﺪﻳم
همگی ﺒﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﭼﻮﻥ ﺒﺖ ﻣسیح ﺪﺭ
ﮐﻠﻴﺴﺎﻫﺎ،ﻭﻳﺎ
ﺑُﺖ ﺑﻮﺩﺍ ﺩﺭﻣﻌﺎﺑﺪ
ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ ﻴﻤﻥ ﻮ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ.ﻭلی
ﻘﺮﺍﻥ ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ ﺑﺘﻬﺎ،
آخوندﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭند ،ﮐﻪ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳنی ﻤﺮﺩﻡ
تا امروز ،ﻭﻣﺎنع
اﺯسلوک الهی
آنها ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻣﺮﺩﻡ ﺑﺠﺎﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺍﺳﺘﻤﺎع ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ،
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺍﻳﻥ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺟمع ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺟمع ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺣتی ﺪﻳﻥ اﺳﻠﺎم
ﺒﺎ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭﺳﻪ
ﻣﺬﻫﺐ ﺍﻥ،ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ،ﺍﻧﺮﺍ
ﭘﻴﺶ بینی ﻤﻴﮑﺮﺩ،ﻫﻤﮕﻰ
ﻣﺬﻫﺐﻫﺎﻯ ﺴﺎﺧﺘﻪ
ﻭ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ ﺍﻳﻥ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﻓﻘﻴﻪ ﻭﻣﻔتی
ﺴﻔﻴﻪ ﻣﻔﺖﺧﻮﺭ
ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯگری
ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ، ﻭ
تکفیر وﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻭﻟﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺒﺪﻭﺭ ﺍﺯﻭﻇﻴﻔﻪ
سلوک الهی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ الهی هستند،
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ ﻨﻴﺰ،ﻫﻢ
ﺷﻴﻌﻪ ﻳﺎ ﺳﻨّی
ﻮﺍقعی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی هستند،
ﮐﻪ ﻫم ﺴﻨّﻰ، ﺑﺎ
ﺳﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
و سِنت ﺩﺭسلوک
الهی ، ﻭﻫم ﺸﻴﻌﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺸﻌﺎع
اﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯو
الهی پنج تن ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﺳﻨّﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ نفس ﺗﻘﺪﻳس
ﻭﺗﻘﺪّس ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻭﺍﺭﺩ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﻘﺼﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

حدیث 1145 ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ249ﺤﺎﺭﺍﻟﺎﻧﻮﺍﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ (ﺃﺳﺎﻑ)
ﻭ (ﻧﺎﺋﻠﻪ) ﮐﻪﻣﻮﺭﺩ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﻮم ﻘﺮﻳﺶ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻨﻌﻢ، ﮐﺎﻧﺎ ﺷﺎﺑّﻴﻥ
ﺼﺒﻴﺤﻴﻦ، ﻭﮐﺎﻥ
ﺒﺎﺣﺪﻫﻤﺎ ﺗﺄﻧﻴث
،ﻭﮐﺎﻧﺎ ﻳﻄﻮﻓﺍﻥ
ﺒﺎﻟﺒﻴﺖ، ﻓﺼﺎﺩﻓﺎ
ﻣﻥ اﻟﺒﻴﺖ ﺧﻠﻮﻩ،
ﻓﺎﺭﺍﺩ ﺍﺣﺪﻫﻤﺎ
ﺻﺎﺣﺒﻪ ﻓﻔﻌﻞ،
ﻓﻤﺴﺨﻬﻤﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺣﺠﺮﻳﻦ، ﻓﻘﺎﻟﺖ
ﻗﺮﻳﺶ، ﻟﻮﻟﺎ ﺍﻥ
اﻟﻠ ﻪﺗﺒﺎﺭک ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﺭضی اﻥ ﻴﻌﺒﺪﺍ
ﻣﻌﻪ، ﻣﺎﺣﻮﻟﻬﻤﺎ
ﻋﻥ ﺤﺎﻟﻬﻤﺎ ﺍﺭﻯ آﻧﻬﺎ ﺩﻭﺟﻮﺍنی
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﺯﻳﺒﺎ ﺭﻭﻯ
که ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺻﻔت
ﻤﻮٴﻨّث ﻭﺯﻧﺎﻧگی
ﺪﺍﺷتند ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﻮﺍﻑ ﺧﻮﺩ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﮐﻌﺒﻪ ﺟﺎﻯ ﺨﻠﻮتی
ﻴﺎﻓﺘﻨﺪ ﻭﻫﻮس
ﻟﺬﺕ ﺟﻮئی ﻮﻫم
ﺠﻨس ﺑﺎﺯﻯ کرﺩﻧﺪ
ﻭﻣﺸﻐﻮل آﻥ ﻨﻴﺰ
گرﺩﻳﺪﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳل ﺒﺴﻨگ
ﻨﻤﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﻣﺮﺩم
ﻘﺮﻳﺶ ﮔﻔﺘﻨﺪ ،ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍﺿﻯ ﺒﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭﺧﺎﻧﻪﺍﺵ
ﭼﻨﻴﻥ کاﺭﻯ ﺼﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﭘس ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺣﺎل ﺴﻨگ
نیز ،ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻃﺒیعی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺍﺯﻗﻮم ﻘﺮﻳﺶ،
ﻣﻮﺭﺩ نقل ﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﺪﻩ، ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺳﻠﻮکی ﻮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. (ﻗﺮﻳﺶ
ﻗﻮﻣﻰ) ﮐﻪ ﺭﻭﺵ ﻋﺒﺎﺩﻯ
آﻧﻬﺎ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ،
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
اﺯ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ الهی
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎ
الهی ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻨﻴﺰ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ
آﻧﻬﺎ ﺣﺬﻑ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣثال أﺑﻮ
ﻃﺎﻟﺐ ﻭ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻤُﻄُﻠﺐ
ﺭﺍﻣﻴﺘﻮﺍﻥ اﺯﺍﻳﻥ
ﺒﺰﺭﮔﺎﻥ ﺪﻳنی
ﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻭﻗﺮﻳﺶ
ﭘس ﺍﺯﻫﺠﺮﺕ ﺍﺯﻳﻤﻥ
ﺒﻤﮑﻪ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮐﺴﺐ ﺗﺠﺎﺭﺕ ﺧﻮﺩ
ﮐﻌﺒﻪ ﺭﺍ وسیع
تر ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ هر ﺍﺗﺸﮑﺪﻩ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ، ﻭﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺸﺨﺼﺎﺕ
ﻓﻨّی ﻴک آﺗﺸﮑﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻮﺩ. ﻃﻮﺍﻑ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺪﺍ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ،ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ (ﻃﻮﺍﻑ) ﺭﻓﺖ ﻭﺍﻣﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺯﻣﻌﺒﺪ
ﺧﻮﺩ، ﻳﺎ ﺧﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﭘﺮﺩﻩ
ﺩﺍﺭﺍﻥ کعبه ﺒﻮﺩ.
ﻗﺮﻳﺶ ﻳﻌﻨﻰ (قُرّه
ﮔﻴﺮﺍﻥ) ﺑﺮﻭﺵ(ﺣﻨﻴﻒ
و توسّل عبادی
)، ﻭ(مَکّه) ﺷﻬﺮ
ﻣُﻐﻬﺎ ﻭآخوندﻫﺎﻯ
قشری ﺰﺭﺩﺷتی
اﺳﺖ. (ﺍﺳﺎﻑ) ﻳﻌنی
گماه ﮐﺎﺭ، ﻭ(ﻧﺎﺋﻠﻪ)
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻬﺪﻑ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
که ﺩﻭ ﺟﻮﺍﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻳﻌنی ﺪﻭ ﺗﺎﺯﻩ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻨﺘﺮل ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﺩﺭﻣﺤل
عباﺩﺕ ﻭﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻮﺗﻌﻬﺪ ﺑﺎ ﭘﻴﺮالهی
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭﺳﻨﮓ
در کارماها
رسخ ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻄﺎ
ﮐﺎﺭ،ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮔﻨﺎﻩ
ﻫﻤﺠﻨس ﺑﺎﺯﻯ ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ و
عادت آخوندها
در اطاق مدرسه
دینی خود ) ﺍﻧﺠﺎم
ﻣﺒﺪﻫﻨﺪ، ﺳﻨگ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.که ﺭﻭح
آنها بجای تزکیه
نفس وروان چنان
ﭼﻨﺎﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﻤﻴﮕﺮﺩند، ﮐﻪ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯﻣﺴﺦ
حیوانی ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮ ﻓسخ
گندیدگی گیاهی
یا انواع ﺮﺳخ
و رسوخ و ثبات ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ پس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺩﺭﺍﺯﺗﺮﻯ،
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒیعی
باز ﺑﻨﻮع بشرﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺪﻭﻥ
گناه ﺗﺰﮐﻴﻪ
روان و روح
حیوانی خود را
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎ
ﻭﻓﺴﺨﻬﺎ ﻭ ﺭﺳﺨﻬﺎ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﻘﻮل ﻘﺮﺍﻥ،ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻤسخ آنان ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﻮﺧﻮک ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
(ﺑﻴﺖ)ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺪﺍ،
یا کعبه ﻫﻤﺎﻥ (ﻃﺮﻳﻘﺖ)
ﺳﻠﻮکی ﻮﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﺍﺳﺖ. ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺑﺎنی ﺒﺎ ﺍﻟﻔﺎﻇ
ﻔﺎﺭسی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﻤﺒﻴﻥ

حدیث
1146 - ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ249ﺤﺎﺭ)ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺯﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺎﻓﺮﭼﻪ
ﮐسی ﺒﻮﺩﻩ ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻭ ﺑﺎنی
کفر ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻣﻮﻟﺎﻓﺮﻣﻮﺩ
اﺑﻠﻴس ﻟﻌﻨﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺷﻴﻄﺎﻥ اﺑﻠﻴس
ﺑﻮﺩ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻟﻌﻨﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺨﺮﺍﻓﻪ
ﻭﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺍﻗﻮﺍم ﻘﺪﻳم ﺒﺎﺑل
ﻮ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣثبت ﻭ ﻧﻴﻚ، ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻨفی ﻮ ﺍﻫﺮﻳﻤﻥ
ﻘﺎﺋل ﺸﺪ. ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ،
ﻣﻄالبی ﺨﺮﺍفی
ﻮﺑﺎﻃل ﻨﮕﻔﺘﻪ
ﻭﻧﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻥ کلام ﻠﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎنی عرﻓﺎنی
ﻮ ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺍﻥ ﻤﻌﺎنی
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻣﻮﻟﺎ
ﺭﺍ ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭﺣتی
ﺒﺎﻳﺪ گفت ﻗﺮﺍﻥ
و محمد و
اسلام و
خداوند ﺮﺍﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶﺍﺩم
ابوﺍﻟبشر
بوده که ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﺍﻣﺮﺧﺪﺍ
در سجود بآدم
انسان کامل الهی
شده ﻭ ﻣﺰﺍﺣم
تکامل و تعالی
بشریّت ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
گرﺩﻳﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺠﻨﺒﻪ ﻣﻨفی
ﻮﻋﺪمیّت ﻮﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
می ﺨﻮﺍﻫﺪ، ﺗﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺘﮑﺎﻣل
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺼﺮﻑ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ، ﻟﺬﺕ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ،
ﻭﭼﻮﻥ ﭽﻨﻴﻥ
نکرﺩ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﻤﻴﺮﻭﺩ.
(ﺍﺑﻠﻴس ) ﺑﺎﺯﺳﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺯ ﺷﻴﻄﺎﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ،
ﻭ(ﺷﻴﻄﺎﻥ اﻋﻈﻢ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺍﻳﻥ
اﺑﻠﻴس ﺩﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
،ﻫﻤﺎﻥ آﺧﻮﻧﺪ
قشری ﻣﻠﺒّس ﺑﻠﺒﺎس
ﺭﻭﺣﺎنی کاﺫﺏ،
ﻭﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﺒﺎﻃل
الهی بودن خود
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻭﺳﺮﮐﺮﺩﻩ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻤﺤﻤﺪ، ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
الهی شده ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
میباشد که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ۀنان و طریقت
های جدید برای
تعلیم
مستعدّان ﻓﺮﺳﺘﺎﺩه،
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
ﺮﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻭ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﺩﺍﺩﻧﺪ.
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﻭﻟﻴﻥ
کاﻓﺮ ﻭ ﻣﻨﮑﺮ ﺍﻣﺮ
ﺧﺪﺍ، ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌنی
ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ ﺪﺭ ﻧﻮﺑﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
در شدّت وﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
ﻮﺳﺮﮐﺮﺩﻩ ﮐﺎﻓﺮ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ، ﻭ ﻣﺴﺌﻮل
ﺪﺭﺟﻪ ﺍﻭل ﻤﻌنی
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﻣﺮﺩم ﻤﺨﺎﻟﻒ
سلوک الهی ،ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺪﺭﺟﻪ ﺩﻭم هستند.
ﮐﻔﺮ ﺍﻧﻬﺎ،ﺟﻬل
آﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ الهی
ﺴﻠﻮﻙ، ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﺗﻌﻠﻴم اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی زﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ،ﻳﺎ
همان ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
تاﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻟﻌﻨﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﻓﺤﺶ ﻭﻧﺎﺳﺰ
گفتن خداوند ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﺩﻥ ﺮﻭﺡ ﺍﻧﻬﺎ،
ﺩﺭ ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﻓسخ
گیاهی ﻮ ﺭﺳح ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺳﻨگ شدﻥ اﺳﺖ.
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮﻋﺮﻓﺎنی
ﺪﻳﮕﺮ، ﺍﺩم که ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ الهی ﺸﺪﻩ
ﮐﻪ ﻣﻘﻴم ﺒﻬﺸﺘهاﻯ
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻥ
گناﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ ﻤﻴﺮﻭﺩ ﺗﺎ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻫﺮ ﺳﺎﻟک ﻮﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ،ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﺪﺭﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍﺳﺖ،
ﺗﺎﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺒﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺟﻌتی ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺒﮑﻨﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭﻧسخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم ﺪﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﺩم ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺖ، ﻭﻋﺪم ﺴﺠﺪﻩ
ﺷﻴﻄﺎﻥ، ﮐﻔﺮ ﻭﺗﻤﺮّﺩ
ﺍﻭ ﺑﺮ ﺍﻣﺮ ﺧﺪﺍ،
ﺍﻏﺎﺯ ﺗﻤﺮﺩ ﻳک
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﻋﺎﻗل ﻮﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺠﺪﻩ، ﻫﻤﻴﻥ
آﺩم گِلین ﺒﻮﺩﻩ،
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺴﺎﻟﻜﺎﻟﻬﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﺍﻧﺴﺎنی
عادی ﻮﻣﺎﺩﻯ، ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
ﻨﻤﻮﺩﻩ، ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻄﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮک ﻮ ﻟﻘﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻔﺮﺷﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﭽﻨﻴﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺒﺎﻳﺪ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭ ﺳﺮﺳﭙﺮﺩگی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤلی
ﻮﺗﺮﺑﻴتی اﻭﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﮑﻤﺎل
الهی ﺒﺎﻟﻘﻮﻩ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻳﻥ ﭙﺮﺳﺘﺶ
ﻭﺳﺠﺪﻩ،ﻳﺎ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺮﺍ،ﻫﺮﮐس ﻧﮑﺮﺩ،
ﮐﺎﻓﺮ ﻭﺟﺎﻫﻞ ﻭﻣﻨﮑﺮ
ﻭﻣﺘﻤﺮﺩ ﺑﺮ ﺍﻣﺮ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺑﻠﻴس
ﻣﻠبّس ﺑﻠﺒﺎس ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
کاذب ،ﻳﺎ ﻫﺮ آخوند
ﺑﻬﺮﻣﺬﻫﺐ ﻭ ﺩﻳنی
که ﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی ﺒﺎﺷﺪ،
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻮ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
کاﻓﺮ ﻭ ﻣﻨﮑﺮ،
ﻭ ﻣﻐﻀﻮﺏ ﺗﺮﻳﻥ
ﻮﻣﻠﻌﻮﻥ ﺘﺮﻳﻥ
اﻓﺮﺍﺩ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﻫﺮﺳﺎﻟک
ﺪﺭﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ، ﺑﺎ ﭘﻴﺮ الهی
ﻮ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﻳﺶ،
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻥ گناﻩ
ﻋﻤﺪﻯ ﺨﻮﺩ، ﺩﺭﺣﺪّ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻤﻨﻔﻮﺭ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻣﻄﺮﻭﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ، ﻭﻣﻠﻌﻮﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺒﺠﻬﻨم ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺠﻬﺎﻥ
ﺠﻬﻨمی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﭘس ﻫﺮ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮔﻨﺎﻩ ﻋﻤﺪﻯ
ﺨﻮﺩ، ﻭﻴﺎ بی اﻋﺘﻨﺎئی
ﺒﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ،
ﺑﭽﻨﻴﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷتی
ﺪﻭﭼﺎﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺷﻴﻄﺎنی
اﺑﻠﻴس ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﻭطی ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮکی اﻭ ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
اﻭ،ﺟﺰ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻮﻓﺮﻳﺐ ﻭﺗﻈﺎﻫﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭلی
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﻏﻴﺮﺍﺭﺍﺩﻯ، ﺑﺎ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
خطا ﺑﭙﻴﺮﺧﻮﺩ،
ﺑﺎﺯ ﺍﮔﺮ ﺻﺎﺩق
ﺒﺎﺷﺪ، ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺨﺸﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﺩﺍﻣﻪ سلوک
الهی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻳﺮﺗﺮ ﻭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎ ﻭﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
آﺯﻣﺎﻳشی ﺴﺨﺖ ﺗﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﻤﺎم
عاﻟﻤﺎﻥ بی
عمل ،ﻳﻌﻨﻰ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻔﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﺫﻫﻨﻰ، ﻭﺗﻤﺎمی
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻤﺬﻫبی
همه ادیان ﻮ ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ
ﺪﻳﻨﻰ، ﺻﺎﺣﺐ ﺗﺎﺳﻴﺴﺎﺕ
ﻭﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕﻋﻠمی
ﺪﻳنی ﻮ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
،ﻣﺎﺩﺍم که ﺷﺨﺼﺎ
ﺑسلوک الهی ،ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻧﺸﻮﻧﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺍﺑﻠﻴس ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﺘﻌﺼﺒﺎﻥ
ﻤﻘﺪس ﻣﺂﺏ، ﺑﺎ
ﺭﻳﺶ ﻭ ﭘﺸم ﻮ ﺗﺴﺒﻴح
ﻮﺳﺠﺎﺩﻩ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ ﺣتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻓﺎع اﺯ ﺍﻭﻫﺎم
ﺪﻳﻨی ﻮﻣﺬﻫبی ﺨﻮﺩ،
ﺑﺠﻨگ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﺑﻨﺎم ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺷﻤﻥ
کاﻓﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﺪﺍﻓﻌﺎﻥ اﺯ (ﺑﻴﻀﻪ
ﺩﻳﻦ) ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭﮐﺸﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﻭﺑﺨﻴﺎل
ﺨﻮﺩ ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺍﻧﻬﺎ، ﺩﺭ ﻳک ﺒﻬﺸﺖ
ﺗﻮﺣﺶ ﻭﻣﺮتع
علفزار ﻮ ﺟﻨﮕل
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ ﺣتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺼﺎﺩﻕ،
ﮐﻪﻋﺎﻣل ﺘﻤﺎم
ﻮﻗﺖ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﺑﺎ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﻭﺻﺮﻓﻪ
ﺟﻮﺋﻰ، ﺳﺎﻟکی ﻤﻘﺘﺼﺪ
ﻭﺗﻨﺒل ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺎ ﺍﻧﺪک ﺴﻠﻮک
ﺼﺎﺩﻗﺎﻧﻪ، ﺍﮔﺮ
ﺳﻬم ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
اﺯ ﺯﻧﺪگی ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﻧﻔﺴﺎنی ﻮ ﻓﮑﺮﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ، ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﻫﻨﺪ، ﺩﺳﺖ
ﮐمی اﺯ ﮐﺎﻓﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ الهی
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺣتی
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
هرﺯﻣﺎﻥ، ﭼﻮﻥ ﺒﻤﻴﺮﻧﺪ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺳﻮم اﻧﺘﻈﺎﺭﺧﻮﺩ،
ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻳﺎ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ، ﺗﺎ ﭘس
ﺍﺯﭼﻨﺪﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺎ ﻧﺴﺨی ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
(ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ) ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ، ﻭﺩﻭ ﺟﻨس
ﺯﻥ ﻮﻣﺮﺩ، ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺠﺴم ﻮﺗﻥ ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪگی ﻤﺎﺩﻯ هستند.
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻭﺯﻧﺪگی
ﻤﻠﮑﻮتی که ﻫﻴﭽﮑس
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮم اﻧﺘﻈﺎﺭ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻳﺎ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﻤﺎﻧﻰ،
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺡ ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﺒﺎﺯ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎ ﻭ ﻭﻇﺎﻳفی
ﺪﺍﺭﺩ، ﻭﺍﻳﺎ ﺍﻃﺎﻋﺘﻬﺎ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻤﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح ﺪﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻳﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭلی ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ، ﺫﺍﺗﺎ ﻣطیع
ﺪﺭ ﻓﻄﺮﺕ خود ،ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺨﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
اﻭﻟﻴﻥ گناﻩ ﻭ ﺗﻤﺮّﺩ
ﺭﺍﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،ﺩﻳﮕﺮﺟﺎﻳﺶ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺍﻳﻥ
آﻏﺎﺯ ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻟﺰﻭﻡ باﺯﮔﺸﺖ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺡ، ﺩﺭ ﻳک
ﺘﻮﻟﺪ ﺑﺎ ﻧﺴﺨی
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭح
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﺴلیم
الهی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺪﻥ
هر ﺭﻭح ﺪﺭﻫﺮﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺒﺠﻬﺎﻥ، ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی ﻮﻋﻘﻠﻰ،
ﻭ ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣل ﺼﻔﺎتی
ﻮ ﺍﺧﻠﺎقی اﻳﻥ
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
که ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﺗﻮﺣﺸﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
اﻧﻮﺍع ﻘﺒﻠﻰ، ﻭﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
کوﺩکی ﻮجوﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﭘﺎک ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻃﺮح ﻤﻄﻠﺐ (ﺍﺑﻠﻴس
ﻳﺎ آخوند) ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺣﺪﻳث ،ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥﻤﺴﺎﻟﻪ
ﺗﻤﺮّﺩ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑُﺖ ﭘﺮﺳتی
ﺪﺭآخوندﻫﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 1147 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ؟
بحاﺭ) ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: اﻥّ
ﻘﺎﺑﻴل ﻠﻤّﺎ ﺭﺁﻯ
اﻟﻨﺎﺭ ﻗﺪ ﻗﺒﻠﺖ
ﻗﺮﺑﺎﻥ هاﺑﻴل
ا ﻟﻠﻪﺍﺑﻠﻴس ﺍﻥ
ﻫﺎﺑﻴل کاﻥ ﻴﻌﺒﺪ
ﺗﻠک اﻟﻨﺎﺭ، ﻓﻘﺎل
ﻘﺎﺑﻴل لا ﺍﻋﺒﺪ
ﺍﻟتی عبدﻫﺎ ﻫﺎﺑﻴﻞ،
ﻭ ﻟﮑﻦ ﺍﻋﺒﺪ ﻧﺎﺭﺍ
ﺍﺧﺮﻯ، ﻭﺍﻗرَبّ
ﻗﺮﺑﺎﻧﺎ ﻟﻬﺎ،
ﻓﺘﻘﺒّل ﻘﺮﺑﺎنی
ﻔﺒﻨی ﺒﻴﻮﺕ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﻓﻘرَبّ، ﻭﻟم ﻴﮑﻥ
ﻠﻪﻋﻠم ﺒﺮﺑّﻪ
ﻋﺰّ ﻭ جلّ،ﻭﻟم
ﻴﺮث ﻣﻨﻪ ﻭُﻟﺪﻩ،
ﺍﻟّﺎ ﻋﺒﺎﺩﻩ ﺍﻟﻨﻴﺮﺍﻥ
ﭼﻮﻥ ﻘﺎﺑﻴﻞ
(ﻗﺸﺮﻯ غیر ﻗﺎﺑل
ﻮﻏﻴﺮﻣﺴﺘﻌﺪ) ﺩﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺗﺶ ﻗﺮﺑﺎنی
هاﺑﻴﻞ (ﺑﺮﺍﺩﺭسالک
الهی او که سلوک
الهی ﺪﺍﺷﺖ، ﻭﻧﻪ
ﻣﺘﻌﺒﺪ ﻗﺸﺮﻯ) ﺭﺍ
پذﻳﺮﻓﺖ، ﺍﺑﻠﻴس
ﺑﻮﻯ گفت ﻋﻠﺖ ﺍﻳﻥ
ﭙﺬﻳﺮﺵ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺍﻭ، ﺍﺯ ﺍﺗﺶ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﻘﺎﺑﻴﻞ
(ﻗﺸﺮﻯ غیرﺍﻟﻬﻰ)
ﮔﻔﺖ، ﮐﻪ ﻣﻥ ﻨمیﺨﻮﺍﻫم
آﺗﺶ ﻫﺎﺑﻴل ﺮﺍ
ﺑﭙﺮﺳﺘﻢ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺗﺶ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻤﻴﭙﺮﺳﺘﻢ،
(ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺭﻭﺵ ﺍﻭﺭﺍ
ﻗﺒﻮل ﻨﺪﺍﺭﻡ،ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ) ﺗﺎ ﺗﻘّرَبّ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺒﺨﺪﺍ
ﺑﮑﻨﻢ، ﻭﻗﺮﺑﺎنی
ﻤﻥ ﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ
(ﺍعَمّاءل
عباﺩﻯ).ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻟﺬﺍ ﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
آﺗﺶ ﻭﺍﺗﺸﮑﺪﻩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﻗﺮﺑﺎنی
ﺪﺍﺩﻧﺪ. (ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺗﻘرَبّ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﮐﺰﻯ
غیر ﺍﻟﻬﻰ) ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
(ﻋﻠمی ﺍﮔﺎﻫﻰ) ﺍﺯ
رَبّ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
(ﭘﻴﺮالهی ﻮمُرَبّی
ﺴﻠﻮکی ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﻭآخوندﻫﺎ الهی
ﻨﺸﺪﻩ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻮﻥ رَبّ مُرَبّی
ﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻗﺎﺑﻴل ﻮ ﺍﺗﺶ ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ،
ﺟﺰ ﺍﺗﺶ ﭘﺮﺳتی
ﻤﻴﺮﺍثی اﺯ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺮﻓﺘﻨﺪ.
(ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﺗﺶﺟﻬﻨﻤﻬﺎ
ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ، ﺑﺨﺎﻃﺮﻋﺪم
سلوک الهی ﺑﺎ رَبّ
ﻭمُرَبّی الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺍﻳﻥﺎﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻗﺪﻳم ﺘﻮﺭﺍﺕ،ﻭﻣتَفَکّرﺍﻥ
ﻘﺪﻳم ﺒﺎﺑﻞ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
بابل ﺪﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
جدید ﺍﻭﺭﺩﻧﺪ.ﻭﺍﻧﺮﺍ
ﻣﺒﺪﺃ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩﻯ
اﺯﻣﻔﻬﻮم آﺗﺶ ﺩﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻄﻠﺎﻥ ﺪﻳﺎﻧﺖ
ﺯﺭﺩﺷتی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻴﻬﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻌﺎﺑﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺗشی ﺪﺍﺋم ﺪﺭﻫﺮﻣﻌﺒﺪ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻗﺮﺑﺎنی
ﺮﺍ ﮐﺒﺎﺏ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻣﻌﺒﺪ
ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﻤﻴﺨﻮﺭﺩﻧﺪ.ﻭﭼﺮبی
اﻳﻥ ﻘﺮﺑﺎﻧﻴﻬﺎ،
ﺳﻮﺧﺖ ﺍﺗﺶ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭﻭﺷﻥ ﻤﻌﺒﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﭽﺮﺑﻴﻬﺎ
ﺧﻮﺏ ﺍﺗﺶ ﻧﻤﻴﮕﺮﻓﺖ،
ﺍﻧﺮﺍ ﺩلیل
عدم ﭙﺬﻳﺮﺵ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﻗﺮﺑﺎنی
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﮑلّی ﺴﻮﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﺪ،ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﻟﺨﻮﺵ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﻭﻫﺪیة
ﮔﻮﺷﺖ ﻭﻏﺬﺍ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩﻧﺪ.
ﺩﺭﻗﺪﻳم ﻮﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻳﻬﻮﺩ، ﺗﻘﺪﻳم
هدیة ﺣﻴﻮﺍنی ﻘﺮﺑﺎنی
ﺮﺳمی ﺒﻮﺩ ﺗﺎﻏﺬﺍﻯ
ﺴﺎﮐﻨﺎﻥ ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻘﻴم ﻤﻌﺒﺪ ﺑﺸﻮﺩ.
ﻭﻧﻮﺭ ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺍﻧﻬﺎ،
ﺳﻮﺧﺖ ﭼﺮﺑﻴﻬﺎ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﺗﺶﻫﻤﻴﺸﻪﺭﻭﺷﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩﻡ، ﺍﻳﻥ
ﻔﺎﻳﺪﻩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺖ، ﮐﻪ ﺍﺗﺶ
ﺑﺨﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﭼﻮﻥ ﺰﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﮔﺎﻥ ﻤﻌﺒﺪ،ﭼﺸم
ﺒﺸﻌﻠﻪ ﺍﺗﺶﻣﻴﺪﻭﺧﺘﻨﺪ
،ﺗﺎﺣﺎﻟﺖ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻮﺗﻮﺍﺟﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﺷﻮﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ، ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮالهی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺍﺗﺶ
ﻭﻧﻘﻄﻪ ﺧﺎل یا
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ آدَم، ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻮﻣﻌﺒﺪ ﻳﻬﻮﺩ ﻳﮑﺠﺎ
ﻭﺑﺎ ﻫم آﻭﺭﺩﻩ
ﺷﺪﻩ. ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍثباﺕ ﭘﺮﺳﺘﺶﻏﻴﺮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪﺟﺰ ﺟﻬﻨم
ﭙﺮﻭﻯ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﺧﺘﻥ یک اﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺗﺎﺭﻳخی ﻮﺧﺮﺍﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ عباﺩﺕ، ﻫﻴچ
اﺭﺯﺵ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮﺗﻘﺪس
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺍﻳﻥﺤﺪﻳث
ﺭﺍ ﻣﻘُّدس ﻭﭼﻮﻥ
آیة ﻗﺮﺍنی ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﺍﺗﺶ مُقدّس ﮐﻪ
ﺳﻮﺯﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ،ﻭﺍثاﺭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺪﺭ ﺭﻭح
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮﻧﻔس أمّاره
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎ ﻫﺮﺳﻤﺒﻮل
تجلّی ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﭙﺎکی
ﻨﻔس ﺍﻟﻮﺩﻩ ﻭﻋﻘﺪﻩ
ﺩﺍﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﻰ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭتوَسّل
ﺒﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﻨﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ، ﮐﻪ ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ، ﻭﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻡ ﺩﻳﻨی ﻮﻣﺬﻫبی
ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺎﻃل ﻮﺷﺮک
ﻮﺟﻬﻨم ﭙﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ.ﻭﺍﻳﻥ آﺗﺶ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎﻋث ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺫﺍﺕ ﻭﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺍﺑﻠﻴس
ﺩﺭﺍﻳﻥﺤﺪﻳث ،ﺍﮔﺮﺍﻫﺮﻳﻤﻥ
ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
آﺧﻮﻧﺪ ﺍﺑﻠﻴس
ﻣﻠﺒس ﺑﻠﺒﺎس ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﮐﺎﺫﺏ ﻭ ﺭﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ
اﺳﺖ.ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪﻫﺎﺑﻴل ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﻣﻮٴﻤﻥ آﺩﻡ (ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ)
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻴﺪ،
(ﻭلی ﻘﺎﺑﻴﻞ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻮﺗﻤﺮﺩ ﺑﺮ
ﭘﻴﺮ ﺩﺍﺷﺖ) ﻭﺩﺭ
ﻭﺍقع اﺑﻠﻴس ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی
ﻤﻴﮑﺮﺩه ﭽﻮﻥ
هر آخوندﻯ ﻤﺬﻫﺒﻰ،
ﮐﻪ (ﻗﺎﺑﻴﻞ) ﻳﺎﻗﺒﻠﻪ
ﻧﺎﻗﺎﺑل ﺨﻮﺩ،
ﺍﺯ ﺣﺴﺎﺩﺕ ﻳﺎﺟﻬﺎﻟﺖ،
ﺍﺗﺶ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﭙﺮﺳﺘﺪ. ﻳﻌنی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑحقّ ﺰﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﻘﺒﻮﻝ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
کاﺫﺏ ﻣﺬﺍﻫﺐ
چون قبایل
وحشی ﺭﺍ ﺩﻧﺒال
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﺗﺸﮑﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺰﺭﺩﺷتی ﺮﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻥ آﺗﺶ
ﻏﻴﺮﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﺟﻬﻨم
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،ﻗﺎﺑﻴل
که ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻏﻴﺮﻣﻮٴﻤﻥ
اﺳﺖ، ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎبع
ﺒﺮﺍﺩﺭ ﻣﻮمن ٴﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ ﺳﻠﻮک
الهی ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺎﺑﻴل ﺒﺮﺍﺩﺭ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﺪﺭﻭﺍقع
هِبل ﻭ ﺧُﻞ) ﻭبی
عقل اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ،ﻋﻘل
مادی خود را ﺭﻫﺎ
می کند ﻭﺑﺴﻠﻴﻘﻪ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﺍﻋﺘﻨﺎئی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺍﺩم
که ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
نوعی قبلی ﺍﺯﻣﺎﺩﻩ
ﮔِﻠﻴﻥ ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻣﺪ، ﻭﺑﺰﻣﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎو ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺷﺪ. ﺩﺭﻭﺍقع اﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭالهی گرﺩﻳﺪﻩ.
ﻭﺍﻭﻟﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﺩﺭﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩﻩ.ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﻫﺸﺖﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﭙﻴﺶ، ﺗﺎﺯﻩ ﺑﻌﻘل
کافی ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ. ﻭلی
اﻣﺮﻭﺯ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ، ﭘس ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ، ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻴﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺳﺠﺪﻩ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
اﻭ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﻳﻥ هاﺑﻴﻞ، ﻭﺍﺭث
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻤﺘﻌﺪﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ ﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
آخوندﻫﺎ ﻭﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺠﺰ ﻣﻴﺮﺍث ﺍﺗﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﻬﻨم آﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ازﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
آخوندﻫﺎ، ﻭﻗﺎﺑﻴﻠﻬﺎﻯ
ﻨﺎﻗﺎﺑﻞ، ﮐﻪ ﻫﺒل
و بهلول ﻮبی
عقل ،ﻭلی ﺒﺎﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻭﺣشی
ﺒﻌﺪﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﺗﺸﮑﺪﻩ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ،
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﭼﻮﻥ ﺴﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
کعبه ﺩﺭ مَکّه
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁﺗﺸﮑﺪﻩ
ﻗﺮﻳﺶ ﻳﺎ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
اﻳﻥ ﻤﻨﻄﻘﻪ، ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
برهمن ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺁﺯﺭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺸﺄ ﺗﺎﺭﻳخی
ﻴﻤﻦ، ﻭﭘﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻥ اﻳﺮﺍﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻤﺤلی
ﻮﻋرَبّ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺪﻭ ﻃﺒﻘﻪ
ﮐﻌﺒﻪ، ﻭﺩرَبّ
ﻭﺭﻭﺩﻯ طبقه دوّم
ﺒﺪﻭﻥ ﻨﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻭﺳﻄ ﻮﺑﻠﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺯﻣﻴﻦ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﮔﺎﻥ
که ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ
ﺭﺍﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸتی
نمی ﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﺠﺎﺩﺭ ﭘﺮﺳﺘﺶﻭقُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻮﺗﻤﺮﮐﺰﺩﺭﺍﺗﺶ،
ﻳﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯ
الهی ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺪرَبّ ﺍﻳﻥ ﻤﻌﺒﺪ،
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺯﻳﻨﺖ
ﺍﻟﺎﺕ ﻭﻃﻠﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺏ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺣﺘﺮﺍم ﺒﺎﻳﻥ
ﺒﺎﺏ، ﻗﺴﻤﺖ ﻣﻬم
اﺣﺘﺮﺍمی ﺒﮑﻞّ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺍﺧل ﻤﻌﺒﺪ ﻧﻴﺰ
ﺍﺗﺶ ﻫﻴﺰم ﻴﺎ ﺷمع
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ ﺨﻴﺮﻩ
ﻳﺎ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻭﭼﺸم
قُرّه ﻭقُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺭﻭﺵ ﻗﺮﻳﺶ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺍﺣﻮﺍل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺧﻠﺴﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﻌﺎﺑﺪ
هم اﻳﻨک ﺪﺭﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﮐﻌﺒﻪ
ﺭﺍ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺍﺯﺭ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺳﺎﺧﺖ،
ﻭﺍﺳﻤﺎﻋﻴل ﭙﺴﺮﺵ
ﺍﺯﻫﻤﺎﻥ (ﺍﺳﻤاء
) الهی ﭽﻮﻥ هر
کامل الهی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
هماﻥﺒ ﺮﻫﻤﻦ، ﻳﺎ
ﭘﺪﺭ ﻭ ﺃﺏ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ
و هوم کرده ﻭﭘﻴﺮمُرَبّی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳخ ﻘﺮﻳﺶ
ﻭﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳخ ﻴﻬﻮﺩ،
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ اﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻮﺍﺳﻤﺎﻋﻴل ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﻬﻮﺩ،
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺍﺯ ﺷﻤﺎل عرﺑﺴﺘﺎﻥ،
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺰﺭﺩﺷتی
ﻔﺮﺍﺭﻯ اﺯ ﻣُﻐﻬﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺴﺎﺳﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺒﻴﻤﻥ ﻮ مَکّه ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺩﻭ ﺭﻳﺸﻪ ﺯﺭﺩﺷتی
ﻘﻮم ﻘﺮﻳﺶ، ﺑﺎ
آداب ﻭﺍﻟﻔﺎﻇ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
اﻳﺮﺍنی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭﺗﻮﺭﺍﺕ ﺍﻣﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﻔﺮﺯﻧﺪﺵ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴل ﻮﻣﺎﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻔﺮﺕ ﻫﻤﺴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺵ ﻣﺎﺩﺭ ﺍﺳحَقّ،
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭﺷﻤﺎل
عرﺑﺴﺘﺎﻥ ﺪﺭﺻﺤﺮﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩ. ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
اﺑﺮﺍهیم ﺮﺍ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺗﺎلح ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﻭلی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺳﻠﺎﻡ
،ﺑﺎﻋﻠم ﺪﻗﻴق
تر اﺯﺍﺧﺒﺎﺭ ﻳﻬﻮﺩ
ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ، ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺮﺍﻓﺮﺯﻧﺪ ﺁﺯﺭ
ﻳﺎ ﺯﺭﺩﺷﺖ و
آتش ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ اﺯ ﭘﺪﺭتنی
اﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻧﺎﻣﺒﺮﺩﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ، ﻭلی
اﺯﺭ زردشت ﭘﺪﺭ
ﺭﻭﺣﺎنی ﻮالهی
ﺒﺮﺍﻯ اﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﺎلح
ﭙﺪﺭﺟﺴﻤﺎنی و
پیرو دین قبلی
ابراهیم ﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺎم آﺯﺭ،ﺗﺎﮐﻴﺪ
ﺍﻭ ﺑﺮ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺯﺭﺩﺷتی
ﻘﻮم ﻘﺮﻳﺶ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻣﺴﻴﺤی
ﻨﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ ﺸﺪﻩ
ﻳﻬﻮﺩ ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ،
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﺻﻞ،
ﺗﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ ﭽﻮﻥ
ﺰﺭﺩﺷﺖ ﺑﺮﻭﺵ ﺣﻨﻴﻒ
ﻭ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﺪﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
هماﻥ ﺰﺭﺩﺷﺖ ﺑﻮﺩﻩ،
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮﮐﺎﻣل
الهی ﺰﺭﺩﺷتی ﺰﺭﺩﺷﺖ
زنده ای ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ گونه ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
الهی ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻤﺤﻤﺪ
تازه نفس زنده
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﺮﮐﺎﻣلی
ﻴﻬﻮﺩﻯ ﻮﻣﺴﻴﺤی
ﺴﺎﻟﻚ،ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺴﻴح ﻮﻣﺎﺷﻴﻪ
ﻳﺎ ﻣﻮسی و
موشه زنده ای ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﺎ ﻣﺴح ﻮﺗﻘﺪﻳس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﻴﺮﺍث ﻗﺎﺑﻴل
آﺗﺶ، ﻣﻴﺮﺍث ﻫﺎﺑﻴل
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﻫﺎﺑﻴل
ﻴﺎ ﮐﺎمل الهی ﻮﺍﺩم
ﺸﺪﻩ، ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺮ
ﻭﭘﺪﺭ ﺧﻮﺩ آدَم،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻗﺎﺑﻴل
ﻮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻗﺎﺑﻴﻞ،
ﺩﺭآخوندﻫﺎ ﻭﻣﺘﻌﺒﺪﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ، ﺩﺭﻫﺮﺩﻳﻥ
ﻮﻣﺬﻫبی که ﺳﻠﻮکی
ﻨﺒﻮﺩﻩ، ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﺯ ﻣﻘﺼﺪ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺑﺎﻧﻴﺎﻥ آن اﺩﻳﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
بی اﻋﺘﻨﺎﺋﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺸﺘﻥ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
آخوندﻫﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳخ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺮﺍ
ﮐﺸﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
آخوندﻫﺎ ﺮﺍ ﺍﺑﻠﻴسان
،ﻭﻗﺎﺗﻠﺎﻥ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﺗﺶ
ﺍﺻلی ﻮمُقدّس
،ﺳﻮﺯﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮﻧﻔس أمّاره ﻭ
ﻫﻮس هاﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻗﺮﺑﺎنی ﺍﻋمّ
اﺯ ﮔﻮﺷﺖ ﻭﻏﺬﺍ،
ﻭﻳﺎﻗﺮﺑﺎنی
کرﺩﻥ ﻨﻔس ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮ ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ،
ﻭﻳﺎ ﺗﻤﺎمی کرﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﻳﺶ،
ﻭﺣتی عقل ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﺟﺰئی ﺨﻮﺩ، ﺩ
ﺭﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯﭘﻴﺮ ،ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﺭﻭحی
اﻟﻬﻰ، ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻳﺎ ﺭﻭح
الق دس و الهی
شده ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺍﻣﺪﻩ، ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﻳﻥ ﻘﺎﺑﻴل ﻨﺎ
ﻗﺎﺑﻞ،ﻋﻠم ﻮﺍﮔﺎهی
اﺯ رَبّ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺎﻓﺖ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ رَبّ ﻣﺮبی
اﻭﻟﻴﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﺮ
الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻫﺮ
ﻳک اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عفت ﮔﺎﻧﻪ، رَبّی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭلی
هنوﺯ (ﺍﻟﻠﻪ) ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻮﺭﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﻭﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺠﺒﺮﺋﻴل رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺭﺳﻴﺪ. ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
کاﺭ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻥ
ﻮﺭﻭح ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﭼﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ. ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﭼﻮﻥ هزﺍﺭﺍﻥ ﺤﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮ، ﺍﺯ ﺗﺮﺵ
ﺩﺷﻤنی ﺨﻠﻔﺎ ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭسلوک
الهی ﺪﺭ ﺳﻨّﻴﺎﻥ،
ﻭﺍﻣﺮﻭﺯه ﺍﺯ ﺗﺮس
آخوندﻫﺎﻯ ﺸﻴﻌﻪ،
ﻭمُدّعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ، ﻭﻟﻰ ﻏﻴﺮﻋﺎﻣل
ﻮ ﻧﺎ ﺑﺎﻭﺭ ﺑﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﻭﻧﻘﺶ توَسّل
ﻮﺗﻮﺳّﻄ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﺗﻘﻴّﻪ
ﻭﺍﺣﺘﻴﺎﻃ ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮﻣﺒﻬم گفتهﺍﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮﺍﻥ ﺒﺪﺭک
ﻮﺍﻧﺠﺎم آن ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
ﺮﺍ ﻋﻠﻨﺎ ﻣﻄﺮح
ﻨﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻣﻄﺮح
کرﺩ. ﻭﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮ ﺗﻌﻠﻴﻢ،
ﺑﺘﺪﺭیج همه ﺍﻳﻦ
ﺣﻘﺎﻳق ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭلی اﻳﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
بی ﻨﻈﻴﺮ ﺩﺭ ﺍﺯﺍﺩﻯ
ﺒﻴﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ،
ﻫﺮﭼﻪ ﺩل ﺘﻨﮕم
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ. ﻭلی
اﻳﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮﻫﺎ،ﺟﻨﺒﻪ
ﺍﻣﺎﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
عقیدتی ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﻭﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
عملی ﻮﺳﻠﻮکی ﺮﺍ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺨﺺ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﺗﺎﭘﻴﺮالهی
اﻭﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﻤﻌﺮفی
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻫﺎﻯ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﺯﻗﺮﺍﻥ ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
وﻏﻴﺮﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﻣﻮﺯﻯﺴﻠﻮکی
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﻃﺎﻟﺐ ﺑﻠﻘﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ الهی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺒﺎﻭﺭﻯ، ﺑﺎﻣﮑﺎﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﻠﻘﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
الهی ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﻧﺒﺎل آن ﺮﻓﺖ
ﻭماهیّت روح ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﮐﺮﺩ، ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺩﺭ حَجّ ﻤﮑﻪ ﻭ
ﮐﻌﺒﻪ، ﻗﺮﺑﺎنی
گوﺳﻔﻨﺪ ﺑﻨﺎﻡ
(ﻫُﺪﻯ)ﻫﺴﺖ، ﻭلی
هُداﻯ ﻭﺍقعی ﺸﻬﻮﺩ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻫﺪﺍﻯ
ﻘﺎﺋم ﻴﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭﭘﺬﻳﺮﺵ ﺳﻮﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻥﻘﺮﺑﺎنی ﻨﻔس
،امّاره ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺳﺎﻟک اﺯ ﭘﺎک ﺸﺪﻥ
ﺍﺯﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎ
ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺴﻮﺧﺘﻦ ﻧﻔس
حیوانی نوع
بشری سالک ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻓﻨﺎ ﻭبی ﺨﻮﺩﻯ
ﻮﺧﻠﺴﻪ ﺳﺎﻟک ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺗﻘرَبّ ﺑﺨﺪﺍ،ﻳﻌنی
ﻨﺰﺩﻳﻜﺘﺮﺷﺪﻥ
ﻨﻮعی ﻮﺻﻔﺎتی ﻮﺍﺧﻠﺎقی
ﻮ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ تجلّی
الهی اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺸﺒّﻪ ﺑﺎﺧﻠﺎق
الهی ﺘﻮﺻﻴﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺘﻤﺮّﺩ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻭﻋﺪم ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﺑﻤﻌنی ﺪﻭﺭﻯ
هرﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻮعی
ﻮﺻﻔﺎتی اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی اﺳﺖ ﻭﺍﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ هم ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍنی ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ، ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺍﮔﺮ
ﺳﺮﺍﺳﺮﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭﺻﻴﺎم ﻮﺭﻭﺯﻩ
ﻭﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ ﻗﻴﺎم
ﻮ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺑﻘﻌﺮ ﺟﻬﻨم
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﺮیة ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ،
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪﺳﺠﺪﻩ
ﺑﺂﺩم یا ﺍﻧﺴﺎﻥ
کامل ﻮ ﭘﻴﺮالهی
ﺨﻮﺩ ﻧمی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ، ﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎئی
از ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﭙُﺮﻋﺬآب ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
می ﺒﻴﻨﻨﺪ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﺘﺬﮐﺮ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ اﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺎﺳﺘﻘﺒﺎل
آﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ.
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺤﺎﻟﺖ
ﺻﻤﺪﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ،
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
الهی ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑحقّ الهی ﻮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ،ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻥ گذﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻨﺎﭘﺎک ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﻘرَبّ ﻭﺍﻗﻌﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﺶ ﮐﺶ ﮐﺮﺩﻥ
هرﭼﻪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺍﺭﺩ،ﺣتی ﺠﺎﻥ
ﻮﻧﻔس و روان ﺣﻴﻮﺍنی
ﭙُﺮﻫَﻮَس ﻭ ﻟﺬﺕ
ﻃﻠﺐ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﮐﺴﺐ
ﺭﻭح ﺒﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻳﺎ ﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨﻪ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺭﻭﺍنی
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﻋﻘﻠﻬﺎﻯالهی
ﻮکُلّی گرﺩﺩ.

حدیث
1148 - دﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ؟ ﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ  ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﭼﻮﺏمعطّر
وﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻪ (ﻋﻮﺩ)
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﻮﺧﺖ ﺩﺭﺍﺗﺸﮑﺪﻩﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ ﺩﻭﺩ
ﮐﻤﺘﺮ ﻭ ﺷﻌﻠﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﻭﺑﻮﻯﻤﻌﻄﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯﻫﻨﺪ
ﺍﻭﺭﺩﻩ ﻣﻴﺸﺪ. ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺩﺭﺍﺗﺸﮑﺪﻩ ﮐﻌﺒﻪ
ﻧﻴﺰ ﻣﺼﺮﻑ ﻣﻴﺸﺪﻩ. ﮐﻪﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧام ﻴﻚ
(ﺑُﺖ) ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ. ﺍﻣﺎم
اﻳﻦ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻗﺮﻳﺶ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮح ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ اﺑﻠﻴس
،ﺑُتی ﺒﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺖﺳﻮﺍع
ﺴﺎﺧﺖ. ﻭ ﺍﻧﺮﺍ (ﻋﻮﺩ)
ﻧﺎم ﺪﺍﺩ.ﺍﻳﻥ
اﻓﺴﺎﻧﻪ ﻣﺒﻴﻥ
اﺣﺘﻴﺎﻃ کاﺭﻯ
اﻣﺎﻡ، ﺍﺯﻋﻤﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺒغیر ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑحقّ ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺪﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
هز ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻦ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﻬﺮ ﺷﮑل
عباﺩﺕ ﺑﺎﺯﻯ ﺸﻴﻄﺎﻥ
ﻮﻧﻔس أمّاره،
ﻭفرﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ آخوندﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ ﺳنی
ﻴﺎ شیعی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪﻋﺒﺎﺩتی ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻳﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺒﺘﻬﺎ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻭﻝ، ﻫﻤﺎﻥ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣتی اﮔﺮ
مُدّعی ﻮﻟﺎﻳﺖﻋلیّ
ﻮﺗشیع ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺗﻌﻠﻴم ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
(ﻋﻮﺩ) ﻳﺎ ﺗﻴﺮﻩ ﭼﻮﺏ
ﭼﻮﻥ عصا، ﺍﺯﺩﺭﺧﺖ
ﻋﻮﺩ ﺩﺭﻫﻨﺪ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺎﻳﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ، ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺪﺍﻥﻤﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪﻧﺪ.ﻭﺑﺎﺯﻟﻔﻈ
(ﻮِﺩّ) ﻧﺎم ﺒﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ،
ﻫﻤﺎﻥﻨﺎﻡ (ﻋﻮﺩ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻌﻨﻰ
(ﻭﺩّ) ﻣﺤﺒﺖ ﻭﻋﺸق
اﺳﺖ.ﮐﻪﻋﺎﻣل ﻤﻬﻤﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﺩﺭ ﭘﺮﺳتشهاﻯ
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺒحقّ هر ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺴﻴح ﺨﺪﺍ
ﺭﺍﻋﺸﻖ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ، ﻣﺤﺒﺖ ﺑﺎﻫل
ﺒﻴﺖ ﻭﻳﺎ ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ ﺍﻥ ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍﻋﺸق
ﺘﻨﻬﺎ ﻋﺎﻣل ﺒﺎﻭﺭﻯ
ﻮ ﻳﺎﺭﻯ ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ، ﻭﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
ﻔﮑﺮﻯ ﻮ ﺭﻭحی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺮﻭج ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺯﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ، ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺨﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺘﺎﺯﻩ ﺭﻭﺣﺎنی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻋﺒﺎﺩﺗﻬﺎﻯ ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻨﺎحَقّ
ﻮ ﻗﺪﻳﻢ، ﺑﺪﻭﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺭﺍ، ﺑﺎﻃل ﻮ ﺍﺗﺶ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭﺍﺑﻠﻴس
ﭘﺮﺳتی گفته ﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﺘﻬﺎی اﻋﺮآب
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻌﺒﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ، ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﺨﺘﻠﻒﺧﺮﺍفی
ﻮﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﮐﻌﺒﻪ ﭘﺎک ﺸﺪﻩ
ﺍﺯ ﺑﺘﻬﺎ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻘﺒﻠﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭﺑﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻘطع ﺘﻤﺎم اﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻋﺎﻃفی ﻤﺮﺩم
عرﺏ ﺍﺯ ﺍﺟﺪﺍﺩ،
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﺪﻳﻥ ﻮﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ.ﻭﺍﺣﺘﺮﺍک
کعبه ﺭﺍ ،ﺩﺭ (ﻣﺤﺒﺖ
ﮐﻌﺒﻪ) ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻗﺒﻠﻪ
ﺩﺭ ﺍﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
حَجّ ﻮﺍقعی ﻮ ﺍﮐﺒﺮﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻗﺒﻠﻪ
ﻭﺍقعی ﻮﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ

حدیث 1149 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ؟ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍیة
ﻗﺮﺍنی لا
ﺗﺬﺭﻥ اﻟﻬﺘﮑم
ﻮﺫﮐﺮﻧﺎم ﺒﺘﻬﺎﻯ
ﻮﺩ ﻭ ﺳﻮﺍع ﻮ ﻳﻐﻮث
ﻭﻳﻌﻮق ﻮ ﻧﺴﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺎﻥﻘﺒﻠﺎ:کاﻧﻮﺍ ﻳﻌﺒﺪﻭﻥ
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّﻭ جلّ،
ﻓﻤﺎﺗﻮﺍ ﻓﻀج ﻘﻮﻣﻬم
ﻮثق ﺬﻟک
علیهم ،ﻓﺠاءهم
ﺍﺑﻠﻴس ﻟﻌﻨﻪ ﺍﻟﻠﻪ،
ﻓﻘﺎل ﻠﻬم ﺃﺗّﺨﺬ
ﻟﮑم اﺻﻨﺎﻣﺎ ﻋلی
ﺼﻮﺭﻫﻢ، ﻓﺘﻨﻈﺮﻭﻥ
اﻟﻴﻬﻢ ﻭﺗﺄﻧﺴﻮﻥ
ﺒﻬم ﻮﺗﻌﺒﺪﻭﻥ
اﻟﻠﻪ، ﻓﺄﻋﺪّ ﻟﻬم
ﺃﺻﻨﺎﻣﺎ غلی ﻤثاﻟﻬﻢ،
ﻓﮑﺎﻧﻮﺍ ﻳﻌﺒﺪﻭﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭجلّ،
ﻭﻳﻨﻈﺮﻭﻥ الی ﺘﻠک
اﻟﺎﺻﻨﺎﻡ، ﻓﻠﻤّﺎ
ﺟاءهم اﻟﺸﺘاء
ﻮﺍﻟﺎﻣﻄﺎﺭ، ﺍدﺧﻠﻮﺍ
ﺍﻟﺎﺻﻨﺎم اﻟﺒﻴﻮﺕ،
ﻓﻠم ﻴﺰﺍﻟﻮﺍ ﻳﻌﺒﺪﻭﻥ
اﻟﻠﻪﻋﺰّﻭجلّ،ﺣتی
هلک ﺬﻟﻚ ﺍﻟﻘﺮﻥ
ﻮﻧﺸﺄ ﺍﻭﻟﺎﺩﻫﻢ،
ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ ﺍﻥّ ﺁﺑﺎؤنا
ﮐﺎﻧﻮﺍ ﻳﻌﺒﺪﻭﻥ
هؤلاء ،ﻓﻌﺒﺪﻭﻫم
ﻤﻦ ﺩﻭﻥ اﻟﻠﻪ،
ﻓﺬﻟک ﻘﻮل اﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﻭﻟﺎ ﺗﺬﺭﻥ ﻮﺩّﺍ
ﻭﻟﺎ ﺳﻮﺍﻋﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﻗﺒﻠﺎ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺧﺪﺍ ﺭﺍﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻴﺪﻧﺪ،
ﻭلی ﭽﻮﻥ اﻳﻥ ﺮﻫﺒﺮﺍﻥ
(ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﻮﺭﺩ توَسّل
آﻧﻬﺎ) ﻣُﺮﺩﻧﺪ،
ﺍﻥ ﻘﻮﻡ (ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﭙﻴﺮﻭ ﮐﻪ ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ
ﺑﺮ ﻣﻴﺖ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ،
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ خود ﺮﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ)
ﺿﺠّﻪ ﻭﻧﺎﻟﻪ ﻭ
ﺷﻴﻮﻥ کرﺩﻧﺪ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﺳﺨﺖ ﺑﻮﺩ
(ﺗﻌﺼﺐ ﻭ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ) ﺁﺭﺯﺩﻩ
ﺷﺪﻧﺪ، ﻟﺬﺍ ﺍﺑﻠﻴس
( ﻳﺎ آخوند ﻫﺎﻯ
ﻤﻠﺒّس ﻠﺒﺎس ﮐﺎﺫﺏ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ، ﻭ ﻳﺎ
ﺷﻴﻄﺎﻥاﻫﺮﻳﻤﻥ
ﻮ ﻓﻄﺮﺕ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
اﻧﻮﺍع ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﻭﻳﺎ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻨﻔس
أمّاره ﺍﻧﻬﺎ،
ﮐﻪ ﺑﻨﺎم ﺪﻳﻦ ﺑﻬﻮﺳﺮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳتند
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫند
) ﺑﺎﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﺑﺘﻬﺎ ﻭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﺸﻴم
ﺘﺎ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻧﻈﺮ
ﮐﻨﻴﺪ،ﻭ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻧس ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ،
(ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺳﻂ
ﺑﺎﻧﺎﻥ ﺒﮑﻨﻴﺪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ) ﺗﺎﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺳتی
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﺪ، ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺑﻠﻴس (آخوند ﺩﺭﻣﻌﺎﺑﺪ
،ﻣﺠﺴﻤﻪ ﺑﻮﺩﺍ
ﻭﻣسیح ﻮﻏﻴﺮﻩ ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﻭﻧﻘﺎشی
ﺪﺭﺳﺖ ﻳﺎ ﻏﻠﻄ
آﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ)
ﻭﺯﻣﺴﺘﺎﻧﻬﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺑﺎﺭﺍﻥ آﻧﻬﺎﺭﺍﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﻭﺑﻴﻮﺕ (ﺩﺭﻣﻌﺎﺑﺪ
ﻭﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ)
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﻌﺒﻪ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻧﺪ،
ﻭﭼﻮﻥ ﻘﺮﻥ ﻮﻧﺴل
ﻮﺯﻣﺎنی ﺒﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﮔﺬﺷﺖ، ﺍﻭﻟﺎﺩﺷﺎﻥ
گفتند ﻣﺎ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺍﻳﻥ
گوﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﻳﺪﻳﻢ
(ﻭ ﺍﺯ ﺍﺻل ﺘﻮﻃﺌﻪ
ﺍﺑﻠﻴس ﻭآخوندﻫﺎ
ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﻧﺸﺪﻧﺪ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯاﻣﺮ ﺑﺎﻃل
ﻨﻴﺰ ﺗﻌﺼﺐ ﻭﺭﺯﻳﺪﻧﺪ.
ﮐﺴﺎنی ﺮﺍ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺍﻧﻬﺎ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒحقّ ﻮ
ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﮔﺎﻥ ﺒﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺑحَقّ،
ﺍﺯﮐﺎﻣﻠﺎنی الهی
ﺯﻧﺪﻩ ﻋﺒﺎﺩﺕ
می کرﺩﻧﺪ،ﻭلی
ﭽﻮﻥ کاﻣﻠﺎﻥ الهی
آﻧﻬﺎ ﻣﺮﺩﻧﺪ،
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺠﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ،
ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ الهی
اﻓﺘﺎﺩند ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺁﻧﻬﺎ،
ﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣلی الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ، ﺗﺎﻣﻮﺭﺩ
توَسّل ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
آﻥ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻘﺒلی
آﻧﻬﺎ ﺑحقّ ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ آﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺳﺖ ﻋﻤل
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ اﻣﺮﻭﺯ
،ﮐﻪ ﻋﮑس ﻭﻣﺮﻗﺪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮﺍﻣﺎم
ﺰﺍﺩﮔﺎﻥ را ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻨﺪ،
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﻧمی ﺠﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﺍﺑﻠﻴس ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻴﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ،
همیش ه ﺧﻮﺩ ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ، ﻭﻣﺸﻮق
ﭙﺮﺳﺘﺶ ﺑﺘﻬﺎﻯ
مُرده ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺖ برﺍﻯ ﻤﻘﻠﺪﺍﻥ
ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺨﺎﻧﺪﺍﻥ
او،ﻭﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی اﻫل ﺒﻴﺖ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ، ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ توَسّل ﺒﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻮﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ،
ﺍﻳﻦ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺭﺍ
ﺍﺯﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻘﺪّس ﺗﺎﺭﻳخی
آﻧﻬﺎ، ﻭﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
آﻣﻮﺯﻧﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺒﻘﻮﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻗی می
باﺷﺪ. ﺳﺎﻟک ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ، ﺑﺠﺎﻯ
ﭙﻴﺮ الهی کنوﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻥ ﺒﻮﺩم ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻴﻬﺎ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ، ﻭﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ ﺍﻧﻬﺎ،
ﻭلی اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ نمی گرﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺷﺮﺍﻳﻄ
لاﺯﻡ ﺭﺍﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﻨﺘﺎیج ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻴﺰ ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم اﺯ ﺯﺑﺎﻥ
اﺑﻠﻴس ﺍﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ عباﺩﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻟﺎﺯم اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺍﻥ ﺍﻧس ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ،
ﻭﺣﺎﻟﺖﺍﻳ
همانی ﻮﻣﺤﺒﺖ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻭﺣﺪﺕﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺎﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭلی
ﺒﺎ ﺑﺘﻬﺎ ﻭﻋﮑﺴﻬﺎ
ﻭﺗﺨّﻴل ﻤﺮﺩﮔﺎﻥ،
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﮑﺎﺭ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ،
ﺗﻌﺼﺐ ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ
اﺳﺖ.ﻭ ﺗﻌﺼﺐ ﺑﺎ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺮﻭﺣﺎنی
ﺪﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﺗﻌﺼبی
ﻤﺬﻫبی اﺳﺖ. ﻭﺑﺎ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺗﻌﺼبی ﺸﺮک
آﻣﻴﺰﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤگی ﺒﺎﻃل هستند.
(ﻗﺮﻥ) ﻳﺎ ﻫﺮﺻﺪ ﺳﺎل
ﻮﻳﺎ ﻫﺮ ﻓﺘﺮتی
ﺰﻣﺎﻧﻰ، ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
هر ﻧﺴل از ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﺘﺎﺟﺪﺍﺭﺍﻥ ﺪﻳﻨﻰ،
ﻳﺎ ﺳﻴﺎسی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺳﺎﺯﻯ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ، ﺑﺎﺯ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ الهی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﭙﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺒﺎ ﻓﺮّ ﺷﺎهی ﻮﺳﺎیة
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ (ﻗﺮﻥ) ﻣﻌرَبّ
ﮐﺮﻭﻥ فرنگی ﻳﺎ
ﺷﺎخ که ﺗﺎج ﺸﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺪﻳم چون رستم
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

حدیث 1150- ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ؟ ﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: اﻥّ
اﺑﻠﻴس ﺍﻟﻠﻌﻴن
هو ﺃﻭل ﻤﻥ ﺼﻮّﺭ
ﺻﻮﺭة ﻋلی ﻤثال
ﺁﺩﻡ، ﻟﻴﻔﺘﻥ ﺒﻪ
ﺍﻟﻨﺎس،ﻭ ﻳﻀﻠّﻬم
عن عباﺩة ﺍﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ، ﻭ ﮐﺎﻥ
ﻮِﺩ فی ﻮﻟﺪ ﻗﺎﺑﻴﻞ،
ﻭﮐﺎﻥ ﺨﻠﻴفة ﻗﺎﺑﻴﻞ
ﻋلی ﻮﻟﺪﻩ، ﻭﻋلی
ﻤﻥ ﺒﺤﻀﺮﺗﻬم
فی ﺴﻔح اﻟﺠﺒﻞ،
ﻳﻈّﻤﻮﻧﻪ ﻭ ﻳﺴﺄﻭ
ﺩﻭﻧﻪ، ﻓﻠﻤﺎ ﻣﺎﺕ
ﻭِﺩ، ﺟﺰع
علیه ﺍﺧﻮﺗﻪ، ﻭﺧﻠﻒ
ﻋﻠﻴﻬﻤﺎ ﺑﻨﺎﻳﻘ
اﻟﻠﻪ ﺳﻮﺍﻉ، ﻓﻠم
ﻴﻐﻥ غناء اﺑﻴﻪ
ﻣﻨﻬﻢ، ﻓﺎﺗﺎ ﻫم
اﺑﻠﻴس فی ﺼﻮﺭة
ﺷﻴﺦ، ﻓﻘﺎل اﻥ
اﺻﻮّﺭ ﻟﮑم
علی ﻤثال ﻮﺩ ﺻﻮﺭﻩ،
ﺗﺴﺘﺮﻳﺤﻮﻥ اﻟﻴﻬﺎ
ﻭ ﺗﺎﻧﺴﻮﻥ ﺒﻬﺎ
ﮐﻪ ﺍﺑﻠﻴس ﻣﻠﻌﻮﻥ
(ﺷﻴﻄﺎﻥ
اهمریمن ﻴﺎ آخوند
قشری مذهبی ) ﺍﻭﻟﻴﻥ
کسی ﺒﻮﺩ ،ﮐﻪ ﻧﻘﺎشی
ﺼﻮﺭﺕ ﻳﺎ ﻣﺠﺴﻤﻪ
ﺑﺮ ﺷﮑل آﺩﻡ (ﺑﺮﺍﻯ
آﺩم اﺑﻮ ﺍﻟﺒﺸﺮ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﮐﺎﻣل الهی ﻤﻮﺭﺩ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هر ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ) ﺳﺎﺧﺖ
ﺗﺎ ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﺑﺪﻫﺪ، ﺍﺑﻠﻴس
ﻭﺍﻫﺮﻳﻤﻦ، ﺧﺪﺍﻯﻤﻨفی
ﻮﺟﻬل ﻮﺗﻮﺣﺶ ﻭﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ و دروغ ، ﺟﺬﺏ
ﻓﻄﺮﻯ ﻤﻮﺟﻮﺩاﺕ
ﺭﺍ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒلی
ﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻧﺴﺎﻥ
عاﻗل ﻮ ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺭﺍ، ﺑﻠﺬﺕ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﻭﻣﺘﻠﺎشی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ
آخوندﻫﺎﻯ ﻣﺬﺍﻫﺐ،
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ ﺪﺭﻟﺒﺎس
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ هستند،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻣﺎم
ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪ. ﻭﻣﻠﻌﻮﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﻟﻌﻨﺖ و
نفرت ﺧﺪﺍ ،ﻳﻌنی
ﻤﻮﺭﺩ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ
ﺪﺭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒحقّ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺎﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
(ﺻﻮّﺭ) فعل ﺻﻮﺭﺕ
ﺳﺎﺯﻯ کرد ،ﻭ ﺑُﺖ
ﺗﺮﺍشی ﻨﻤﻮﺩ. ﻭﺑﺎﻃلی
ﺮﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ حَقّ
ﺪﺭ ﺍﻭﺭﺩ ﻭ ﻭَﻫم
ﻮﺩﺭﻭغ ی ﺮﺍ حَقّ
ﻨﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
آخوندﻫﺎﻯ ﺒﺎ ﻇﺎﻫﺮﻯ
آﺭﺍﺳﺘﻪ ﻭﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺍﻟﻮﺩﻩ ﻭ ﭘُﺮ ﮔﻨﺎﻩ.
(ﻟﻴﻔﺘﻦ) ﺗﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﻓﺘﻨﻪ
ﻭﻓﺮﻳﺐ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺿﻤﻨﺎ ﺍﺑﻠﻴس
ندانسته و
نپنداشته ﺩﺭﺧﺪﻣﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ غیر
ﺻﺎﺩق ﻮمُدّعیان
ﺒﺎﻃل ﺮﺍ ﺩﺭ ﻓﺘﻨﻪ
ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ الهی
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻪ (ﺷﻴﻄﺎﻥ
اﻟﻬﻰ) ﻣﻨﺤﺮﻑ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺳﺴﺖﻋُﻨﺼﺮ،
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺍﺻلی ﻮ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﺭﺳﺖ الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ
آﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻭﺳﺎﺋل
ﺒحقّ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺮ آخوندﻯ
همین ﻨﻘﺶ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮﺍقعی اﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺑﺎﺭﺯ ﺍﺑﻠﻴس
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑُﺖ
(ﻭِﺩ) (ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺍﻣﺎﻡ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎ
ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴک اﺯ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﺩﺭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺑﻴﻞ (ﻧﺎﻗﺎﺑل
ﻮ آخوند ﻗﺸﺮﻯ) ﺑﻮﺩ،ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﭙﺪﺭ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﻘﺎﺑﻴل
ﺒﻮﺩ. (ﺩﻳﮕﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺪﻳنی آﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ،
ﺣتی اﮔﺮ ﻓﺮﺿﺎ
ﻗﺎﺑﻴل کاملی
و الهی ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
توَسّل الهی ﭽﻮﻥ
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺸﻴﻌﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ، ﻭلی ﺒﺎ
ﻣﺮگ آﻧﺎﻥ اﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺗﻮﺳﻂ داشتن الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ ،ﻭ آخوندﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺪﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺍﻧﺎﻥ گرﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻋﻤﻠﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻗﺎﺑﻴﻞ،
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﮐﻮﻩ،
ﻭﺩﺭﺗﻌﻈﻴم ﻮ ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﻮ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﺪﻳنی ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺍﻣﻨﻪ ﮐﻮﻩ،
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻋﺰﻟﺖ ﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩم غیر
الهی ﺪﺭﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ)
(ﻳﺴﺄﺩﻭﻧﻪ) ﺍﻭ ﺭﺍ
به ﺴﻴّﺪﻯ ﻮ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺩﻳنی ﻮ سروری ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻮل ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﺩﺍﺕ ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ، ﻳﻌنی ﺮﻫﺒﺮﺍﻥ
الهی ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻮ ﻧﻪ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭﻟﻰ ﺑسلوک
الهی ﻨﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻘﺎﺑﻴﻞ،
ﻭ ﻳﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺍﻭ (ﻭِﺩ)
،ﭼﻮﻥ ﺒﻬﺮﻩﺍﻯ
اﺯﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ
ﺩﻟﮕﻴﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﺍﺑﻠﻴس ﺑﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﺗﺼﻮﻳﺮ (ﻭﺩ)
ﺭﺍ ﺳﺎﺧﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
(ﺳﻮﺍﻉ) ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﻧﺒﻮﺩ. ( ﻭﭼﻮﻥ ﻫﺮ
آخوندﻯ ﺒﻬﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻨﻤﻴﺪﺍﺩ) ﻟﺬﺍ ﺍﺑﻠﻴس
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷﻴﺦ، ﻭﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻠّﺎ ﻭ آخوند ﺧﻮﺵ
ﻇﺎﻫﺮ، ﺩﺭ ﻟﺒﺎس
ﺩﻳنی ﻮ آخوندﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﻤﺮﺩﻡ
ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ. ﻭﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻋﮑس ﻭﻣﺠﺴﻤﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻘﺒلی
ﺮﺍ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭ ﺍﺯ ﻓﻠﺰ ﻣُﺬآب
، ﻣﺠﺴﻤﻪﺍﻯ ﺴﺎﺧﺖ
ﻭ ﺑﺎﻥﺴﺠﺪﻩ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.(ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻣﻴّﺖ، ﻳﻌنی
همین کاﺭ ﺷﺮﻙ ﺍﻣﻴﺰ
ﭘﺮﺳﺘﺶ آخوندﻫﺎ)
ﻭ ﺍﺯ ( ﺁﻧﻚ) ﻳﺎ ﺍﻟﻴﺎﺯ
ﻭﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩ ﺷﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭقع هماﻥ ﺒﺎﺯﻯ،
ﻭ ﺩﺭ ﻫم ﻮ ﺑﺮﻫم
کرﺩﻥ اﻣﻮﺭ ﺩﻳنی
ﻮﺳﻠﻮکی آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
هر ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻫﺮ آخوندﻯ گرﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﺍﺳﻠﺎم
اﻳﻥ کاﺭ ﺩﺭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺗشیع ﻮﺗﺴﻨّﻥ
اﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﺣتی
اﮔﺮ ﻣﺪﻋﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋلیّ هم ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی ﺘﻮﺳل ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
تاریخی دیانت
ودانتا پس از
دیانت و ولایت
آدم ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺒُﺖ (ﻭِﺩ) ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
(ﺳﻮﺍﻉ) ﻓﺮﺯﻧﺪ (ﻭﺩ)
ﺭﺍ ﺑﮑﺸﻨﺪ (ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮکی
ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﺍﻥ ﻨﻤﻰ گرﻓﺘﻨﺪ،ﻭلی
اﺑﻠﻴس ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩ،
ﮐﻪ ﻣﻦ (ﺍﻗﻮم ﻠﮑم
ﺒﻤﺎ ﮐﺎﻥ ﻴﻘﻮم
ﺒﻪ ﻭﺩ) ﻣﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﺍﻥ ﻨﻘﺶ ﺭﺍﺍﻳﻔﺎ
ﻧﻤﺎﻳﻢ، ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻭﺩ ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺖ.
ﻳﻌﻨی آخوندﻯ
که می ﺨﻮﺍﻫﺪ، ﮐﺎﺭ
ﻳک کاﻣل الهی ﻮﺍﻣﺎم
اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ (ﺍﻗﻮﻡ)
ﺑﺪﺍﻥ ﻘﻴﺎم ﻨﻤﺎﻳﻢ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻘﺎﺋم ﺮﺳﺎﻧﻰ،
ﻭﮐﺎﺭ ﻳک اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ اﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳک ﻘﻮﺍم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺒﻬﺘﺮ، ﺍﺯ ﻗﻮﺍم
ﻔﻌلی ﺒﭙﻴﺮﻭ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﭘس ﺍﺯ (ﺳﻮﺍﻉ) ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ
(ﻳﻐﻮث ) ﺍﻣﺪ ﻭ ﺑُﺖ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺳﻮﺍع ﺮﺍ
ﺍﺯ ﭼﻮﺏ ﺳﺎﺧﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
(ﻋﻮﺩ) ﻳﺎ ﭼﻮﺏ ﻧﺎم
گرﻓﺖ. ﻭﻣﺮﺩم
هفته ﺍﻯ ﻴک ﺰﻳﺎﺭﺕ
ﺍﻭﺭﺍ می کرﺩﻧﺪ.
(آخوندﻫﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺑُﺖ ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ آخوندﻫﺎﻯ
ﻤﻨﺤﺮﻑ ﻗﺒلی ﺮﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ، ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ آﻧﻬﺎ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻔﺘﻪﺍﻯ
ﻴک ﺮﻭﺯ ﺑﮑﻠﻴﺴﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺑﺎﺯ ﻳﻌﻮق
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﻳﻐﻮث ﺭﻫﺒﺮ
ﺷﺪ،ﻭ ﺑﺖ ﻳﻐﻮث
ﺭﺍ ﺳﺎﺧﺖ، ﻭﺳﺎلی
ﻴک ﺮﻭﺯ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻣﻴﺸﺪ. ﻭ ﺍﻧﺮﺍ (ﺭﻭﺯ
ﺑﻴﻌﺖ) ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ،
ﻭﺍﻳﻥ کاﺭ ﺑﺮ ﻳﻌﻮق
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﮔﺮﺍﻥ
آﻣﺪ ﻭﻣﻌﺒﺪ ﻭ ﺑﺖ
ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﺤﺎﻓﻈﻴﻥ
ﻤﻌﺒﺪ ﺍﻭﺭﺍ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﺍﻭﻧﻮﺑﺖ
ﭘﺴﺮﺵ (ﻧَﺴﺮ) ﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﺑﻠﻴس ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺑﺖ ﺯﺭﻳﻥ ﺴﺎﺧﺖ.ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ اﮐثرﺍ
ﺑُﺖ ﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻧﺪ،
ﻭﺍﻗﻠﻴتی ﻨﺴﺮ
ﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻧﺪ.
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻈﻬﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺭﻳس
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩ ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺪﺭﻳﺎ ﺭﻳﺨﺖ،
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﻧﻮﺑﺖ ﻧﻮح
ﺮﺳﻴﺪ، ﮐﻪ ﻫﻤگی
ﺒﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺍﻥ
غرق ﺸﺪﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮﻋﺮﻓﺎنی
اﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ، ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺍﺯ
ﺑﺖﻫﺎ ﺑﻮﺩ،ﭼﻮﻥ
ﻴﻚ ﺑﻴﺎﻥ ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺘﺎﺯﻩ ﺍﻳﺴﺖ ﺍﺯ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎ ﻭ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻘﺪﻳم ﺮﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ ﺩﺭﻫﺮﻋﺼﺮﻯ
ﻤﻴﺎﻣﺪﻧﺪ،ﻭلی
هر ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﺩﺳﺖ
ﮐﺎﺭﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺒﻌﺪﻯ، ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒلی ﻤﻴﺸﺪ. ﻭآخوندﻫﺎئی
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ،
ﻫﺮﺑﺖ ﺭﺍ ﻣﺘﻌلق
ﺒﻴﻚ ﻗﻮم ﻤﻴﮕﻔﺖ،
ﻭلی اﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﻫﺮ ﺻﺎﺣﺐ ﺑﺖ ﺭﺍ
الهی ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺖ ﻣﻴﺴﺎﺧﺘﻨﺪ.
ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ ﺑﺮ ﻣﻴّﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎم ﻮﻋلی ّ ﻮﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺘﻌﺼﺒﺎﻥ
ﺸﻴﻌﻪ، ﻭﻳﺎ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﺎﻫل ﺘﺴﻨﻦ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻣﻮثّر
ﺑﺮﺍﻯ ﻠﻘﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻫﺪﻑ
ﺍﺯ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺍﻥ،ﺑ ﺮﺍﻯ ﻨﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻥ ﻨﻈﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
آخوندﻫﺎﻯ هر ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﻳک ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ،ﻭﻳک
ﻤﺬﻫﺐ ﺍﻧﺤﺮﺍفی
ﻮﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ .

حدیث 1151 - ﺩﺍﺳﺘﺎن
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﺮﺳﺘﺶ آخوندﻫﺎ
ﺑﺠﺎﻯ اﻭلیاﻯ الهی
اﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ؟ بحاﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ، ﺭﻭﺯﻯ
ﺴﻠﻤﺎﻥ ﻔﺎﺭسی
گفت ،ﮐﻪ ﺷﺨصی ﺒﺎ
ﻳﻚ ﻣﮕس ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
شد ،ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﺎ
ﻳک ﻤﮕس ﻭﺍﺭﺩ ﺟﻬﻨم
گرﺩﻳﺪ. ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﭽﻨﻴﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻥ
کرﺩ، ﮐﻪ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ
ﺩﺭﺳﻔﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﻘﻮمی ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﮐﻪﻋﻴﺪ ﺩﻳنی آﻧﺎﻥ
ﺒﻮﺩ.ﻭ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ
گذﺍﺭﺩﻧﺪ. ﺗﺎ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﮕﺬﺭﺩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻳک ﻘﺮﺑﺎﻧﻰ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﭘﻴشکِش ﺑﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﺎﻳﻥ
ﺪﻭ ﻧﻔﺮ ﮔﻔﺘﻨﺪ
حَقّ عبوﺭ ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ،
ﻣﮕﺮ ﻗﺮﺑﺎنی ﺒﺪﻫﻴﺪ.
ﻳکی گفت ﭼﻴﺰﻯ ﻨﺪﺍﺭﻡ،
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﮕسی اﺯﻫﻮﺍ
ﮔﺮﻓﺖ،ﻭﻗﺮﺑﺎنی
ﺒُﺖ ﮐﺮﺩ ﻭﻋﺒﻮﺭ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺩﻳﮕﺮﻯ
گفت ﺟﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺑﺎنی ﻨﻤﻴﮑﻨﻢ
(ﺗﻘرَبّ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭتوَسّلی ﻨﻤﻴﮑﻨﻢ)
ﭘس ﺍﻭﺭﺍ ﮐﺸﺘﻨﺪ
ﻭﺑﺒﻬﺸﺖ ﺭﻓﺖ،
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﺠﻬﻨﻢ.
ﺗﻘرَبّ ﺑﺨﺪﺍ ﻧﺰﺩﻳک
ﺸﺪﻥ ﺒﺎﻭ، ﺍﺯ ﻃﺮﻳق
کسب ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ،
ﻭ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻣﺒﺪﺃ ﮐﺎﺭ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺑُﺖ،ﻳﻌنی آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻨگی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺑﺎ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭ ﺗﻌﻈﻴم ﻮﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻫﻤﻴﻥ اﻣﺮﻭﺯﻣﺎ
ﻧﻴﺰ، ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺬﻫبی ﺒﺎ ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯ آخوندﻫﺎﻯ همه
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎم
ﻮﻏﻴﺮ ﺍﺳﻠﺎﻡ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ الهی ﻮ ﺗﻘرَبّ
الهی ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﺠﻬﻨم
ﻮﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﻗطعی اﺳﺖ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
صورت ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻣﺎﻥ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮﻯ ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ ﻭ ﻣﺴﺘﻌﺪﻯ
ﻤﻌﺮفی ﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻋﺒﺎﺩﻯ
اﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﻮﺍﺣﻮﺍل ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﭼﻮﻥ ﺤﺎﻟﺖ
ﺩﺭک ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ ﺸﺪﻥ،
ﻭﺩﺭ ﺧﻠﺴﻪ ﻭﺁﻣﺎﺩگی
ﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ
ﻴﺎﻓﺘﻦ، ﺣﺎﻟتی
ﺼﻤﺪﻯ ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺮﺍﻯ سالک
الهی ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
،ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ژنتیک زوحی ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 1152 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ ؟
بحار)ﺍﺯﺍﻣام ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ
ﺸﺨصی اﺯ ﻭﻯ ﭘﺮﺳﺶ
ﮐﺮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ اﻣﺎم
ﻨﺨﻮﺍﺳﺖ جواب ﺑﺪﻫﺪ،
ﺍﻥ ﺸﺨﺺﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺗﻮ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﭘﺪﺭﺕ
ﻧﻴﺴﺘﻰ.(ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧمی ﺒﺎﺷﻰ) ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺑُﺖ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻰ
(ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫﺒﻰ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺮﺍ
ﺑُﺖ ﭘﺮﺳﺖ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ)
ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﻗﻄﻌﺎ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣل ﻮﺟﺎﺳﻮﺳﺎﻥ
ﺨﻠﻔﺎﻯ عباسی ﻮﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﺳﻨﻴﺎﻥ
ﻮ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ، ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ،
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺳﻴﻠﻪای
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق ﺪﺭﭘﺎﺳخ
گفت ،ﮐﻪ ﺩﺭﻭغ ﻤﻴﮕﻮﺋﻰ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺨﻮﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﺭﺍ ﺩﺭمَکّه ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﻨﻴﺰﭼﻨﻴﻥ
کرﺩ. ﻭﺩﺭ ﺩﻋﺎﻯﺨﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ آﻣﺪﻩ،
می گفت ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺍﻳﻦ
(ﺑﻠﺪ ﻳﺎ ﺷﻬﺮیا
ولایت سلوکی
تازه ابراهیم برهمن
) مَکّه ﺭﺍ ﺟﺎﻯ
اﻣنی ﻘﺮﺍﺭ ﺑﺪﻩ.
ﻭﻣﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻣﻦ
ﺭﺍ ﺍﺯﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑُﺘﻬﺎ
ﺩﻭﺭ ﺑﻨﻤﺎ (ﺍﺑﺮﺍهیم
اﻤﺎم زﻣﺎﻥ
حَسَنی ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﻳﺎ
ﻓﺮﺯﻧﺪ الهی ﻮﮐﺎﻣل
ﺸﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ، ﺩﺭ
مَکّه ﻣﺴﺘﻘﺮ ﮐﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻗﻮم ﻘﺮﻳﺶ ﺑﺮ
ﺍﻥ ﻤﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﻴﺎ(ﺑﺮﻫﻤﻥ
ﻮﻣﻘدّس ) ﻭﭘﺪﺭ
ﻭ ﻳﺎ ﺃﺏ الهی زﻣﺎﻥ
خود ﺒﻮﺩ. ﻭﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
هر ﺷﺎﻫﺪ (ﺍﺳﺎمی
اﻟﻬﻰ) ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟک کاﻣل ﺸﺪﻩ
ﺑﺎ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ تجلّیات
الهی الهی ﺒﻮﺩ.
ﺍﺳﺎمی الهی ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ، پنج
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
اﻫل ﺒﻴﺖ، ﺩﺭ پنج
ﺘﻥ آل عبا ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭﺣﺪﻳث ﮐﺴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺷﺸﻤﻴﻥ ﻨﻴﺰ ﻗﺎﺋم
ﻴﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ،رَبّﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮ روح
القدُس ،ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻭﺍﺟﺐ الهی اﺳﺖ.
ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔتم
عرﺵ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ و
هُدای ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
(ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ)
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ، ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ،
ﻫﺮﮔﺰ ﺑُﺖ ﭘﺮﺳﺖ
ﻭﺻنم ﭙﺮﺳﺘﻰ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋل اﻟﻬﻰ،ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎﺍﺫﮐﺎﺭ ﺩفع
ﺸﺮک ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺷﺮک ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺪﺍم اﺫﮐﺎﺭ
ﺩفع ﺸﺮک ﺘﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭلی ﭙﻴﺮﻭﻯ اﺯ
آخوندﻫﺎ ﺣتی
اﮔﺮ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺩفع ﺸﺮک
ﺘﻮﺣﻴﺪﻯ هم ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺷﺮک ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻈﺮﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ، ﭘﻴﺮﻭ
آخوندﻫﺎﻯ ﺴﻨﻰ،
ﻭﺣتی اﻣﺮﻭﺯ آخوندﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ ﺧﻮﺩ ﻋﻴﻥ
ﺒُﺖ ﭘﺮﺳتی ﻮ ﺷﺮک
ﻮﺍقعی ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺮﺍ توَسّل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻮﻟﮑﻥ اﻟﻌرَبّ،ﻋﺒﺪة
اﻟﺎﺻﻨﺎﻡ، ﻭﻗﺎﻟﺖ
ﺑﻨﻮ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ،ﻫؤلاء
ﺸﻔﻌاءﻧﺎ ﻋﻨﺪ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻓﮑﻔﺮﺕ
ﻭﻟم ﺘﻌﺒﺪ ﺍﻟﺎﺻﻨﺎم
ﻭلی اﻋﺮآب
ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩ ﺑﺘﻬﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
اﻭﻟﺎﺩ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺷﻔﻴﻌﺎﻥ
ﻤﺎ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﺘﻬﺎﻯ ﺴﻨگی
ﻮ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳتی
ﺪینی نیستند. ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻓﺮ ﺷﺪﻧﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺠﻤﻠﻪ ﺍﺧﺮ
ﺍﺑﻬﺎم ﺸﺪﻳﺪﻯ
ﻮﺍﺭﺩ ﮐﺮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑنی اﺳﻤﺎﻋﻴل
گفت (ﻳﻌنی ﻤﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻨگی ﻮﻳﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴل
کاﻣل الهی ﺸﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻥ ﻮﺳﺎﺋﻄ
ﺸﻔﻴﻌﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻋﺮآب ﮐﺎﻓﺮ
ﺷﺪﻧﺪ.ﭼﻮﻥ ﺘﮑﻔﻴﺮﻭﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺍﻳﻥﻮﺳﺎﺋﻄ ﺮﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ، ﻭآخوندﻫﺎ
ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ، ﺍﻋﺮآب
ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺖ ﺷﺪﻧﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ اﻋﺮآب ﻫم
عصر ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ،
ﮐﻪ ﺑﻮﻯ ﺘﻮﺳل ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥﺎﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻮﺣتی ﺪﺭ
ﺯﻣﺎﻥ اﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ عصر،ﻫﺮ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
الهی ولی ﭙﻴﺮﻭ
آخوندﻫﺎ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺖ ﭘﺮﺳتی اﺯ آخوندﻫﺎ،
ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺳﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺨﻮﻳﺸﺘﻦ .

حدیث
1153 - ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ؟ ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،ﻗﺮﻳﺶ
ﺑُﺘﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﮐﻌﺒﻪ،
ﺑﺎﻋﻄﺮ و گلاب ﺗﻤﻴﺰ
ﻭﺁﻏﺸﺘﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺑُﺖ (ﻳﻐﻮث ) ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺩرَبّ ﮐﻌﺒﻪ، ﻭ
(ﻳﻌﻮﻕ) ﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﮐﻌﺒﻪ، ﻭﺑﺖ (ﻧﺴﺮ)
ﺳﻤﺖ ﭼﭗ ﺩرَبّ ﮐﻌﺒﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭحُجّاج
کعبه ﺩﺭ ﻗﺮﻳﺶ ﻭﺩﺭﺳﺎﺑق
ﭽﻨﻴﻥ ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻴﻐﻮث
ﺳﺠﺪﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺰﻣﻴﻥ
ﻤﻴﺎﻓﺘﺎﺩﻧﺪ،
ﻭﺳﭙس ﺑﺴﻮﻯ ﻴﻌﻮق
ﺮﻓﺘﻪ، ﻭﺑﻌﺪ ﺑﺴﻮﻯ
ﻨﺴﺮ ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺤﻴّﺖ ﻳﺎ ﺗﻌﻈﻴم
ﻮﺭﮐﻮع ﻨﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ (ﺗﻠﺒﻴﻪ) حَجّ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ. (ﻫﻤﺎﻥ
ﻠﺒﻴﻚ ﮔﻮئی ﺤﺠﺎج
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
شخص ﺤﺎﺝ، ﭘﺎﺳخ
ﻤثیبت ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﭙﺎﺳخ گوئی
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
سالک ،ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺠﺎم سلوک
الهی اﺳﺖ
عملا امام وظیفه
شهود مقدماتی
وولایت سلومی محمد
تبدیل کرده
است ) ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﮕﺴﻬﺎﻯ ﺴﺒﺰ ﺭﻧگی
ﺒﺎ ﭼﻬﺎﺭ ﺑﺎل ﻔﺮﺳﺘﺎﺩ
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﻣﺸﻚ ﻭﻋﻄﺮ
ﻭﺭﻭﻯ ﺒﺘﻬﺎ ﺑﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﻧﺪ.(ﺟﺎﻯ
کثیف ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺠمع
ﺤﺸﺮﺍﺕ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
نه ت جَمع سالکان
و اولیای الهی
) ﻮﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﻥّ
اﻟﺬﻳﻥ ﺘﺪﻋﻮﻥ
ﻤﻥ ﺪﻭﻥ اﻟﻠﻪ،
ﻟﻥ ﻴﺨﻠﻘﻮﺍ ﺬُﺑﺎﺑﺎ،
ﻭﻟﻮ ﺍﺟﺘﻤﻌﻮﺍ
ﻟﻪ، ﻭ ﺍﻥ ﻴﺴﻠﺒﻬم
اﻟﺬﺑﺎﺏ ﺷﻴﺌﺎ،
ﻟﺎ ﻳﺴﺘﻨﻘﺬﻭﻩ
ﻣﻨﻪ، ﺿﻌﻒ
ﺍﻟﻄﺎﻟﺐ
ﻭﺍﻟﻤﻄﻠﻮﺏ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺩﻋﺎ
ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻣﮕس
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﻨﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﻫﻤگی
آﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻫم
همدستی کنند (ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻨﻈﻮﺭ
آخوندﻫﺎ ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻳﺎ اﻳﻨﮑﻪ ﻣﮕس
ﻫﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻣﮕﺴﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑُﺘﻬﺎ ﺩﻭﺭﮐﻨﻨﺪ،ﻭ
ﺍﺯ ﭼﻨﺎﻥ ﺿﻌفی
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺒﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺪﻋﺎ ﻳﺎ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺍﺯ ﺑُﺘﻬﺎﻯ ﺴﻨگی
که ﺟﺎﻯ ﺨﻮﺩ، ﺣﺘﻰ
ﭘﺮﺳﺘﺶ آخوندﻫﺎ
ﺍﺳﺖ، ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺣﺘﻰ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺨﻠق ﻤﮕسی ﻮﻳﺎ
ﺩفع ﻤﮕس ﻭ رفع ﺿﺮﺭﻯ
اﺯﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ آخوندﻫﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ، ﻭ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﺴﻨّی ﺷﻴﻌﻰ، ﮐﻪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﺠﻬﻨم
ﭙس اﺯﻣﺮگ ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﻓﺎع اﺯﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣسخ آﻣﻴﺰ الهی
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺳﻢ حَجّ
کعبه ﺩﺭ ﺍﺳﻠﺎﻡ،
ﺑﺎﺯ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺮﻳﺸﻪﻫﺎﻯ
ﻘﺪﻳم ی ﻨﺰﺩ ﻗﻮم
ﻘﺮﻳﺶ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ، ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻄﻠﻮﺏ ﻭ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﻋﺮآب
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺍﻳﻥ حَجّ اﺳﻠﺎمی
گرﺩﻳﺪ. حَجّ
کعبه ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﻣﺠﺴّم اﺯﺳﻠﻮک
الهی و ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﻌﺎنی
ﺒﺎﻃنی ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻴﻚ (حَجّ
أﮐﺒﺮ ﻭ ﺍﺻﻠﻰ) ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ الهی ﺪﺭسلوک
الهی ، ﺑﺎ ﻗﺒﻠﻪ
گرفتن اﺯﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘس
ﺍﺯﺍﻳﻥ ﻴﮕﺎﻧﻪ
حَجّ ﮐﻌﺒﻪ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺖ، ﺍﻳﻨک ﻜﻪ
بحَجّ کعبه ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻴﺪ،
ﻧﻮﺑﺖ حَجّ أﮐﺒﺮ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮﻙ
الهی ﺸﻤﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ (ﻗﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﻴﺎ ﻗَﺒﺎﻟﻪ ﺩﺍﺷﺘﻦ)
ﻭﻣﻘﺎﺑل ﺮﻭﺑﺮﻭﻯ
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﻮﺩﻥ زنده هر ﺰﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
به (حَقّ) ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻘﺎﺋﻢ، (حَجّ) ﺍﮐﺒﺮ
و أعظم ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻗﺮﺍﻥ ﻮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ ﻋرَبّ
و بدون ربّ و
مربّی که ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ (ﺟم ﺸﺪﮔﺎﻥ،
ﻭﮔﺎﻫﻰ (ﻋﺠﻢ)
بدون تربیت الهی
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﻟﻔظی
ﺰﺭﺩﺷتی ﺒﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺑﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ع جَم ﻴﺎ ﺃع
جَم ﻳﺎ ﻏﻴﺮﺟم ﻮبی
ﺠﻢ) ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪﺣﺮﻑ
ﺍﻟﻒ ﺣﺮﻑ ﻧﻔﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺠم ﺪﺭ ﺃﻋﺠک
و ﻋﺠﻢ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺤﻴﻮﺍﻥ
ﻮﺍﻟﮑﻥ ﻨﻴﺰ ﺍﻋﺠﻢ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﺑﺎﺯﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﺩﻭ
ﺣﺮﻑ ﻧﻔﻰ (ﺍﻟﻒ ﻳﺎ
ﻋﻴﻦ) ﻣﻨﻈﻮﺭﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺟﻤﺸﻴﺪ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
بزبان سمبولیسم
فردوسی الهی ،ﺟم
ﺸﺪﻩ ﻭﺳﻴّﺪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﻧﻮﺭﻯ ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
گرﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻔﺮﻳﺪﻭﻥ، ﻳﺎ ﻓﺮ
ﻭﺩﻳﻥ ﺪﺍﺭ، ﻳﺎ
ﺻﺎﺣﺐ ﻓﺮّ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻔﺮّﻫّﻪ ﻭ ﻓّر ﻮ
ﻓﺮﺡ، ﻭ ﺷﻬﻮﺩ قُرّه
ﻫﺎ ﻭﺧﻮﺭﻩﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﻳﻚ (ﺩﻳﻥ
ﻴﺎ ﺭﻭﺵسلوک ﻋﻤﻠﻰ)
دین داری ﺒﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ (ﻗﺮﻳﺶ
ﻳﺎ قُرّه ﮔﻴﺮﺍﻥ)
ﺩﺭ (مَکّه ﺷﻬﺮﻣﻐﻬﺎ
زردشتی مهاجر
تز ایران و
یمن ) ﺍﮐثرﺍﺍﻟﻔﺎﻇ
ﺪﻳنی و فرهنگ
آنها دَری ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻭ ﺯﺭﺩﺷتی ﺒﻮﺩﻩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
آﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﮐﻪ ﺣتی اﺻل آﻧﺮﺍ
ﻋﺮبی ﭙﻨﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ (ﻭﺿﻮ) ﺷﺴﺘﺸﻮﻯ
ﻘﺒل اﺯ ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻪ
ﺍﺻل آﻥ (ﻭﻯ ﺴﻮ
و سوشیانس
زرئشت ) ﻭ (ﻗﺒﻠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ اﺯ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ) ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯ
ﻧﻤﺎﺯ، ﻳﺎ پرﺳﺘﺶ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳق و
طریقت و ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺭﻳﺸﻪﺍﻯ
عربی ﻨﺒﻮﺩﻩ، ﻭﺣتی
ﺒﺎ (ﺿوء ﻴﺎ ﺳﻮ
و نور الهی ) ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻨﻮﺭ ﺭﺑطی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ (ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﭙﻴﺮﻳﺎ ﻫﺮ
ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻌﺪﻯ اﺳﺖ، ﻗﺒﻠﻪ
ﻭﺍقعی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ و
حضور ذهنی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1154 - ﺪﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ ۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍیة
ﻗﺮﺍنی ﺃﻓﺮﺃﻳﺖ
ﻣﻥ اﺗّﺨﺬ ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﻮﺍﻩ ﺍﻳﺎ ﻣﻴﺒﻴنی
که ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻫﻮس
ﻭﺗﻤﻨﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻤﻴل
ﺨﻮﺩ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺘﻔﺴﻴﺮ ﮐﺮﺩ،
ﮐﻪ ﻗﻮم ﻘﺮﻳﺶ ﻋﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺯﻧﺪگی ﻮﻣﻌﺎﺵ
ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺗﻨگ ﻤﻴﺸﺪ،
ﺍﺯ مَکّه ﺧﺎﺭج
ﺸﺪﻩ، ﻭﻫﺮ ﺩﺭﺧﺖ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭﻳﺎ ﺳﻨگی
ﺨﻮﺵ ﻇﺎﻫﺮ ﮐﻪ ﻣﻴﺪﻳﺪﻧﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ ﻗﺮﺑﺎنی
ﻤﻴکرﺩﻧﺪ ﻭﺍﻧﺮﺍﻧﻴﺰﺧﻮﻥ
ﻤﺎلی ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،
ﻭﻧﺎم آﻧﺮﺍ (ﺳﻌﺪ
ﺻﺨﺮﻩ) (ﻳﺎ ﺳﻨگ ﺨﻮﺷﺒﺨتی
ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﻤﺎﻟﻴﺪﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻧﺸﻮﻧﺪ.
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل اﻗﻮﺍم
ﻘﺪﻳﻢ، ﺍﺯﺟﻬل
ﺨﻮﺩ ﺑﻬﺮ ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑُﺖ ﭘﺮﺳتی
ﻮﻃﺒﻴﻌﺖ ﭘﺮﺳﺘﻰ،
ﺩﺭﻋﺼﺮ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭﺟﺎﻫﻠﻴﺖ، ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
عقلی کافی ﺪﺭ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎئی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﭘﺮﺳﺘﺶ آخوندﻫﺎ،
ﻭﺍﻣﻮﺭ ﺧﺮﺍفی
ﻤﺬﻫبی ﻮ ﺩﻳﻨﻰ،
ﻣﻌﺎﺩل ﺒﻮﺩﻥ
عقلی آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ عصر ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺸﻨﺎﺧﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﻮﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ،
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
عقب ﻣﺎﻧﺪگی ﺪﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ عقب ﺭﻓﺘﻥ
ها ﺭﺍ ﭘس اﺯﻣﺮﮒ،
ﺩﺭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ با ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ هفت ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل آﻳﻨﺪﻩ، ﺍﺯ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺷﻬﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺑﻬﺸت
سوم عرشی ،ﺩﺭﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻳک ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
آﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ، ﻭﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،
ﺩﺭﺳﺎیة ﻋﺮﺵ رَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺒﺮﺗﺮ، ﻭ ﺯﻳﺒﺎئی
ﺮﻭﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ،ﮐﻪ
ﻋﻘل عظیم ،ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺭﻭحی ﻮﺫﻫنی ﻮﺟﺴمی
ﻔﻮق اﻟﻌﺎﺩﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻋﻘل ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻧﻬﺎ، ﻣﺎﻧﻨﺪﻋﻘل
ﻨﻮع ﻤﻴﻤﻮﻥ ﺪﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.

حدیث
1155 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۳ﺹ؟ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍیة
ﻗﺮﺍنی ﻮﻗﺎﻟﻮﺍ
ﺍﺗّﺨﺬ اﻟﺮﺣﻤﻥ
ﻮﻟﺪﺍ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﭘﺴﺮﻯ اﺗﺨﺎﺫ ﮐﺮﺩﻩ
ﻓﺮﻣﻮﺩ هذﺍ ﺣﻴث ﻗﺎﻟﺖ
ﻗﺮﻳﺶ، ﺍﻥّ اﻠﻠﻪ
اتّخذ ﻭﻟﺪﺍ، ﻭﺍﻥ
اﻟﻤﻠﺎﺋکة ﺍﻧﺎث
،ﻓﻘﺎل اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎلی ﺮﺩّﺍﻋﻠﻴﻬﻢ،
ﻟﻘﺪ ﺟﺌﺘم ﺸﻴﺌﺎ
ﺍﺩّﺍ، ﺍﻯ
عظیما، ﺗﮑﺎﺩ ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻳﺘﻔﻄﺮﻥ ﻤﻨﻪ،
ﻣﻤّﺎ ﻗﺎﻟﻮﺍ،
ﺃﻥ ﺪﻋﻮﺍ ﻟﻠﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻮﻟﺪﺍ ،ﻓﻘﺎل اﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭم ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﻭﻣﺎ ﻳﻨبغی
للرﺣﻤﻥ ﺃﻥ ﻴﺘّﺨﺬ
ﻭﻟﺪﺍ، ﺍﻥّ
کلّ ﻤﻥ فی اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻟﺎﺭﺽ، ﺍﻟّﺎ
ﺁتی اﻟﺮﺣﻤﻥ
عبدﺍ، ﻟﻘﺪ ﺃﺣﺼﺎﻫم
ﻮﻋﺪه عدّﺍ، ﻭ ﮐﻠّﻬم
ﺁﺗﻴﻪ ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻓﺮﺩﺍ، ﻭﺍﺣﺪﺍ
ﻭﺍﺣﺪﺍ ﻗﻮم ﻘﺮﻳﺶ(
و شاید
مسیحیان ) ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﭘﺴﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ،ﻭﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻧﺶﻫﻤﻪ
ﺯﻥ هستند. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﭙﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺣﺮﻑ ﺯﺷتی
ﻤﻴﺰﻧﻴﺪ، ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺪ ﮔﻔﺘﻴﺪ . ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯﺍﻳﻥ
ﺤﺮﻑ ﻣﻨﻔﺠﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
(ﻭ ﺭﻭﺡ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺰﻳﺎﺩﻯ ﺨﻮﺍﻫند
ﺩﺍﺷﺖ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ،ﻭﭼﻨﻴﻥ
ﭽﻴﺰﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﭘﺴﺮﻯ اﺗﺨﺎﺫ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﺩﺭﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺯﻣﻴﻥ ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺣﻤﺎﻥ ﺒﻨﺪگی
ﻮﭘﺮﺳتیدندگی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻳﮑﺎﻳک
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻳﻌنی
ﻴﮑﺎﻳک ﻮﺍﺭﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮگ اﻧﻔﺮﺍﺩﻯ
ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﻭﻣﻨﻔﺮﺩ، ﺑﺪﻧﺒﺎل
کمال ﺘﺰﮐﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺤﻀﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
گفته ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﺮﻳﺶ
زردشتی ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩ است . ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻤﺴﻴح
ﺮﺍ ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﻗﺒﻠﺎﻫم
ﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮ،
ﻫﻤﻴﻥ ﻨﺴﺒﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭلی
اﻳﻦ (قُرّه ﮔﻴﺮﺍﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﻳﻬﻮﺩ ﻭﻣﺴﻴحی
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
زنده ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺧﺪﺍ یعنی ولاد
روحانی شده ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻗﺮﻳﺶ ﺑﺎﺯ قُرّه
ﮔﻴﺮﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻥ
ﺮﻭﺵ سلوکی ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﺮﺩ.ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﺑﺮﺍﻯ ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺒﺎﺭ ﺭﺳﻴﺪ. ﺭﺣﻤﺎﻥ
رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
نوع ﺑﺸﺮ، ﻭرَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺑل ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭﻯ او ﺪﺭ
تولد نوع فوق ﺒﺸﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
کنونی ،ﺭﺣﻤﺎﻥ
أعلا ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ،
ﻭﻗﺎئم رَبّ عظیم
ﻗﺎﺑل ﺪﻳﺪﻥ
سلوکی ،ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﻘﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺑﺨلق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺎﺋم
ﻴﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ، مُرَبّی
ﺘﻤﺎمی اﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺳﻠﻮک
الهی کنند. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ، ﻭﺷﺎﻣل مُتعبّدﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ، ﺗﺤﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖ
رَبّ ﺍﻟﻔﺼل ﻔﺎﻃمی
ﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮم ﻤﺤﻤﺪﻯ
هستند .ﮐﻪ ﻣﺪﺍم
ﻤﻴﺰﺍﻳﺎﻧﺪ ﻭ ﻣﻴﻴﻤﻴﺮﺍﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺰﻧﺎﻧﻪ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻧﺎﻫﻴﺘﺎ
ﻭﻫﻠﻥ ﻮﺩﻳﺎﻧ ﺎﻭﺷﻴﻮﺍ
ﻭﻣﺮﻳم ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪﺩﺭﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم ﻔﺎﻃمی
اﺯ پنج ﺘﻥ آل
عباﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ،ﺑﺎﻳﻥ
اﺳﺎمی اﺳﻠﺎمی
عبوﺭ ﺗﮑﺎﻣلی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺰﻧﺎﻥ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺮﺩﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮﮐﺎﻣل ﺸﺪﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺎم ﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
الهی شده اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺴﻴﺢ، ﮐﻪ ﻣﮑﺮﺭ
ﺍﺯ ﭘﺪﺭ ﺍﺳﻤﺎنی
ﺨﻮﺩ ﻳﺎﺩﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺞ ﺍﻭﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﻧﺎم ﺼﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻣﺴﻴح که
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ پن
جَم ﺒﻮﺩ، ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻨﺮﺳﻴﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﺮﺵ (رَبّ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ)
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺯ ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻨﺎم
ﺒﺮﺩ. ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺒﺎﺭﻋﻴسی
ﺒﻮﺩ، ﮐﻪ ﺍﺯﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻴﺎ ﺧﺪﺍ ﻭ رَبّ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻳﺎﺩ ﮐﺮﺩ.
ﻭ ﺭﻭح عیسی ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ،
ﺑﺮﺍﻯ اﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﺴﻠﻮکی با ﺒﺎ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم که ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ، ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
(ﻋﻠﻰّ) ﺭﺟﻌﺖﮐﺮﺩﻩ
ﻭﭼﻮﻥ ﻔﺮﺯﻧﺪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺗﺤﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﮐﻮﺩکی
ﻮﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪ
ﺩﺭﺁﻣﺪ. ﻭﭼﻨﻴﻥ
ﻨسخ ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﻴﺎﻓﺘﻪ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ،ﺳﻪ
ﺭﻭﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻡ. ﻳﻌنی
ﺒﺮﺍﻯ هر ﺳﺎﻟک
ﻴﭙﺶ ﺍﺯﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ، ﻧﻮﺑﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
غیسی ) ﻭﻳﺎ (ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺭﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻋﻠﻰ) ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩﻩ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﭼﻮﻥ ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﻭﻋﻴﺎل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ ﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺖ،
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﻳﻥ
همان (ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺳﻠﻮکی
اﻟﻬﻰ) ﺩﺭ (ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺑﺮﺧﻰ) ﺍﺯﮔﺮﻭهی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ موفق ﻤﺠﺘبی
ﺷﺪﻩ، ﻭ ﺟﺬﺏ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﮐﺎﺷﻒ
قُرّه ﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻣﻘﺎم ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖ. ﻭﻫﺮ ﺳﺎﻟک
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﭘﻴﺮ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ الله (ﭘﺪﺭالهی
ﻣﺴﻴﺢ) ﺷﻬﻮﺩﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﻭ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﺧﺮﻳﻦ رَبّ
ﺍﻟﻔﺼل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﺑﺎﭼﻨﺎﻥ
ﻔﺼل ﻨﻮعی ﺨﻮﺩ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺘﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ مُیَسّر
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﺪﻋﻰ (ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻘﺎﺋﻢ) ﻧﺸﺪ.ﻭلی
ﺨﻮﺩ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻴﺎل ﻮﭼﻮﻥ اﻭﻟﺎﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ (ﺍﻋﺎﻟﻪ
ﻭﺍﺗﮑﺎﻯ) ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﭘﺪﺭ ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭﺟﺴم
ﺪﺭ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺍﻧﻘﺪﺭﮐﻪ (ﭘﺪﺭ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ ﺮﻭﺣﺎﻧﻰ)
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻄﺮﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻥ
ﭙﺪﺭ ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﻗﺮﺍﻥ اﺯ ﺍﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣثال
ﻤﺴﻴح گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ،
در ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
اﻟﻠﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻗﺮﻳﺶ ﻧﻴﺰﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﺳﻠﻮکی
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺤﺖ تأثیر ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺤﻠﻰ، ﻭﺍﻧﺤﺮﺍفی
ﺨﻮﺩ ﻭﻳﺎ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﺮﺍفی ﺸﺪﻩ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻤﻘﻴم ﻤﺪﻳﻨﻪ ﻭﺍﻃﺮﺍﻑ
مَکّه ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻳﻬﻮﺩ ﻧﻴﺰ، ﺧﻮﺩ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
اﺑﺮﺍﻫﻴمی ﻮ ﺯﺭﺩﺷتی
آزر ﻮﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺩﻳﺎﻥ اﻟﻬﻰ،
ﻳﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻴﻌنی
ﻴﺴﻠﻮکی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻮﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻫم هستند. ﻭﺩﺭﺍﻳﻥ
ﻤﻴﺎﻥ ﺸﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻡ، ﻭﮐﺎﺷﻒ
قُرّه ﻫﺎﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ، ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺩﻳﻥ ﺘﺎﺯﻩ،
ﭼﻮﻥ ﺰﺭﺩﺷﺖ ﻳﺎ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﻮﻣﺴﻴح
ﻮﻣﺤﻤﺪ. ﻭلی ﻤﻮسی
کاﺷﻒ قُرّه ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﻳﻥ
ﻴﻬﻮﺩ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻯ گروه ﻋﻈﻴمی
اﺯﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳلوکی ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻥ ﻈﻬﻮﺭﻣسیح
اﻳﺠﺎﺩ ﺷﺪ. ﻭﺷﺎﺧﻪ
ﻳﻬﻮه ﻃﻠﺒﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﻣﻮﺳﻰ ﺩﺭ ﺍﻭﺭ ﺷﻠﻴﻢ،
ﻗﻄﺐ ﻣﻬم آﻧﻬﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻴﻬﻮﻩ ﻃﻠﺐ
ﺳﻠﻮکی ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺎﻗی ﻤﺎﻧﺪﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺗﺎبع مذهب
اﻭﺭﺷﻠﻴم ﻨﺸﺪﻧﺪ.
ﭘﺪﺭﺟﺴﻤﺎنی اﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺘﺎلح ﻮ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ است ، ﻭﭘﺪﺭ
ﺭﻭﺣﺎنید اﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺁﺯﺭ ﻳﺎ ﺯﺭﺩﺷﺖ
و آتش ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
اﺳﺖ، ﻭﭘﺪﺭ ﺑُﺖ
ﭘﺮﺳﺖ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ،
ﻫﻤﺎﻥ ﭙﺪﺭ ﺟﺴﻤﺎنی
ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑُﺖ ﭘﺮﺳتی
ﭙﺪﺭ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ،
ﺗﺎﺑﻌﻴﺖ ﻭﻯ ﺒﺪﻳﺎﻧﺖ
قبلی چون ﺒﻮﺩﺍئی
ﺒﻮﺩﻩ. ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺩﻳﻥ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﺠﺴﻤﻪﻫﺎﻯ
ﺒﻮﺩﺍ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺒﺮﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻤﺎم ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭﺯﻣﻴﻦ،
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺎﺿﺮﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ،ﻫﻤﺎﻥ ﺘﮑﺎﻣل
ﻄﺒیعی همه ، ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥ ها ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻌﻘل
ﻮ ﺗﻮﺍﻥ ﺴﻠﻮک ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺪﺍﻥ
ﻨﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺗﻤﺎم
اﺭﻭﺍﺡ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻴﻨﻬﺎیت
عبوﺭﻫﺎﻯ ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮﺗﻘﺮّﺑﻬﺎﻯ ﺼﻔﺎتی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻬﺘﺮ،
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ ﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﻧﺎﺳﻮﺕ، ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ عوﺍلم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮ،ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﺭﻭح ﻮﻧﻔس یا
روان ) ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺯﻣﻴﻥ ﺒﻤﻌنی
ﺠﺴم ﻮﻧﻮﻉ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭ ﺍﺣﺼاء ﻮ ﺷﻤﺎﺭﺵ
ﻭﺩﺭ ﻗﺒﻀﻪ الهی
هستند. ﻭﺗﺤﺖ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ اﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺣتی
اﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﮐثرﺍ ﺳﺮﮐشی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭلی ﭙس ﺍﺯﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ،
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻳﺪآل رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺻﻔﺎتی ﻮﺍﺧﻠﺎقی
ﻮﭘﺎکی ﺮﻭﺍنی ﻴرَبّ
ﻗﺎﺋم ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. (ﻗﻴﺎﻣﺖ)
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺪﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ
نوع ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
آﻧﻬﺎ، ﻭﻗﻴﺎم ﻤﺠﺪﺩ
ﻭ ﺳﺮﭘﺎ ﺷﺪﻥ ﺪﺭ
ﻳک ﺘﻮﻟﺪ ﺍﺯ ﺭﺣم
ﻤﺎﺩﺭﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ.

حدیث 1156 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ؟) ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻟﺤﻤﺪ ﻟﻠﻪ ﺍﻟﺬﻯ
ﻠم ﻴﻠﺪ ﻓﻴﻮﺭث
،ﻭلن ﻴﻮﻟﺪ
فشاﺭک ﺳﭙﺎس
ﻭﺣﻤﺪ ﺧﺪﺍﺋﻰ،
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﺸﺪﻩ، ﺗﺎ ﺍﺭثی
ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻭﻟﺪ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺷﺮﻳک اﻭ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺣﻤﺪ ﺧﺪﺍ ﺳﭙﺎس
ﺍﻭﺍﺳﺖ. ﻭلی ﻨﻪ
ﻓﻘﻄ ﺒﺰﺑﺎﻥ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﭙﺎس ﺳﻠﻮکی ﻮﺣﻤﺪ،
ﻳﺎ ﻣﻮﺭﺩ ﺣﻤﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻦ، ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﺯ ﻃﺮﻳق
ﻮﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭیک سلوک
الهی ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺳﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍئی ﭙﺮﺳﺘﺶﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ عیسی
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ
ﻮﻫﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
مُقدّس ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺳﻠﻮکی
الهی ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺪﻑ ﺳﺎﻟک ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﺪﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ، ﺩﺭﺭﺟﻌﺘﻬﺎی
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ آﻳﻨﺪﻩ،
ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳﺖ بی
اﻧﺘﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﭘس
ﻣﻴﺮﺍث ﺧﺪﺍ، ﺩﺭﻣﺮگ
ﺨﺪﺍ، ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻮﻟﻴﻌﻬﺪ ﺑﺨﺪﺍئی
گرﻯ ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ، ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺮﺍ ﻭﺍﺭثاﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺷﺎﻣل أﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﺧﻮﺩ
ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥﺨﺪﺍ ﻭﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺍﻭ، ﻧﺰﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺳﻴﺎسی ﻮﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﺍﺭﻯ ﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
آخوندﻫﺎﻯ همه
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی
هستند، مُدّعیان
ﺤﮑﻮﻣﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﺮﻳک
ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻣﺎﻥ،
ﭼﻮﻥ ﻤﺴﻴح ﻮ ﻣﺤﻤﺪ،ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻤﺮﺩﻧﺪ،
ﺍﻳﻥﻨﻘﺶ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ الهی
ﺸﺪﻩ، ﻭﺍﺭث ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی کاﺭ آخوندﻫﺎ
ﺩﺭ ﻧﺸﺴﺘﻥ ﺒﺠﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺨﻠﺎﻓﺖ ﻭﺟﺎﻧﺸﻴنی
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎمی
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،
ﺍﻋمّ اﺯﺳنی ﻮﺷﻴﻌﻰ،ﻭﺣتی
ﺪﺭﺗﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ، ﺑﺎﻃﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﺮﻳک
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮﮐﻪ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩﺍﻳﺪ.
ﻭﺣتی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ مُتعبّد
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ آخوندﻧﻬﺎﻯ
غیر الهی ﺸﺪﻩ،
ﻭﺑﺎ ﺭﻭﺍﻥ ﭙُﺮﮔﻨﺎﻩ
ﺭﺍ ﻣﺸﺮک ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪﻫﺮﮔﺰ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ،ﺗﻤﺎم
عمر ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋم ﻮﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋم
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺑﺎﺯ ﺑﻘﻌﺮ
ﺟﻬنم ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ. ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ ﻓﺮﺻﺖ
ﮔﻨﺎﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺮک ﺮﺍ ﻧمی ﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﻭﺩﺭ ﻭﺳﻄ ﺠﻬﻨﻢ،
ﺩﺭﻋﻤق ﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
هرﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ، ﺩﺭﻳک
ﻨسخ ﻮﻣسخ ﻮﻓﺴﺦ
ﻭﺭﺳخ ﺒﻌﺪﺍﺯﻣﺮگ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.

حدیث 1157 –
از ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ؟ ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
فلأن کان ﻠﻠﺮﺣﻤﻥ
ﻮﻟﺪﺍ، ﻓﺎﻧّﺎ
ﺃﻭل اﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ،
ﻳﻌنی اﻭل اﻟﺂﻧﻔﻴﻥ
ﻠﻪ ﺍﻥ ﻳﮑﻮﻥ ﻠﻪ
ﻭﻟﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ، ﺍﮔﺮ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﭘﺴﺮﻯ
ﻤﻴﺒﻮﺩ،ﭘس ﻣﻥ
ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ ﭙﺮﺳﺘﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫم ﺒﻮﺩ.
ﻳﻌنی اﮔﺮ ﭘﺴﺮﻯ
ﻤﻴﺪﺍﺷﺖ، ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻣﺎﻡ، ﻣﻥ اﻭﻟﻴﻥ
ﻤﻨﮑﺮ ﺁﻥ ﺨﻮﺍﻫﻢ
ﺷﺪ. ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ هستند، ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﮑم عیال ﻮ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪﺑﻘﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ اﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻮﻋﻴسی ﻮﻣﺤﻤﺪ،
ﻭﻫﺮ ﮐسی ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺑﺮﻣﻥ امام
کند ،ﻓﻮﺭﺍ ﻋﺎﺑﺪ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩ ﺍﻭ،
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
الهی ﻤﻴﺪﺍﻧﻢ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺒﺮ
ﭘُﺮﺗﻘﻴّﻪ ﺍﻣﺎﻡ،
ﺍﻭﻟﻴﻥﻤﻨﮑﺮ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫم ﺸﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺒﺎﻃلی ﺒﺮﺍﻯ الهی
ﺒﻮﺩﻥ کند ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ، ﻭﻳﺎ
ﺣتی ﺨﺪﺍﻯ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﺪﺭﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ،
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺩفع
ﺸﺮک اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ،
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺪﺭﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ،
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
هر ﻓﻘﻴﻪ شیعی ﺪﺷﻤﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی ﺼﺤﺒت
کند .ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺖ
ﭘﺮﺳﺖ ﻭﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺩﻋﺎﻯ (ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ) ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ (ﺻﺎﺣﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
برای تربیت و
تکامل روح و
روان ) می ﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﺎﻳل ﺒﻮﺩ، ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺖ، ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﺍﺩ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺘﺎ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
(ﺁﻧﻔﻴﻦ) ﺍﺳﺘﻨﮑﺎﻑ
ﮐﻨﻨﺪﻩ،ﻭ ﻧﺎﭘﺬﻳﺮﺍ،
ﻭبی اﻋﺘﻨﺎئی
عباﺩﻯ ﺒﺎ ﭼﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻟﺎ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ،
ﮐﻪ (ﺍﻧﻔﻪ) ﭘﺸﺖ ﺩﻣﺎغ
ﻮ ﺃﻧﻒ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ،
ﻭﭘﺸﺖ ﮔﻮﺵ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻥ
اﺳﺖ.ﻭلی ﻔﺮﺽ ﻭﺟﻮﺩ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ،
ﺩﻟﻴل ﺪﺭﺳﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭﻯ گرﺩﺍﻧﻴﺪﻥ
اﻧﺴﺎﻥ اﺯﭼﻨﻴﻥ
ﻔﺮﺯﻧﺪﻯ ﺮﻭﺣﺎنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
آدَم ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺮﻭﺣﺎنی ﺒﮑﻤﺎل
الهی ﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺗﺎﺑﻪ ﺍﻭ ﺳﺠﺪﻩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻮﻯ ﻮﺑﻬﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺗﺴﻠﻴم ﻮ توَسّل
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭلی ﺸﻴﻄﺎﻥ
ﻴﺎ ﻫﻤﺎﻥ اﺧﻮﻧﺪ،
ﻭﻫﺮﻏﻴﺮﺳﺎلک ﻘﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻤﻠﻘﺎﻧﻪ ﻭ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﺍﻧﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ،ﮐﻪ ﻣﻥ
ﺒﺠﺰ ﺧﺪﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺘﺴﻠﻴم ﻮﺳﺠﺪﻩ
ﻭﺗﻮﺳﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻨمی ﻨﻤﺎﻳﻢ. ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑغیر ﺍﺯ ﺗﻮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ ﺴﺠﺪﻩ
ﮐﻨﻢ. ﻏﺎﻓل اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
مهم اﺳﺖ، ﻭ ﻧﻪ ﻣﻮﺿﻮع
ﺪﺳﺘﻮﺭ. ﻭﺷﻴﻄﺎﻥ
آﺧﻮﻧﺪ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﺴﺠﺪﻩ ﻋﺒﺎﺩﻯ
آﺩم ﻨﮑﺮﺩ، ﻭﺟﻬنی
ﺪﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﺮﻭح
ﺪﺭﺟﻬﺎن ﺠﻬنمی
گرﺩﻳﺪ. ﺍﻣﺎ
ملائک ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺳﺠﺪﻩ ﺍﺩم ﻮﻫﺮﮐﺎﻣل
الهی کرﺩﻧﺪ، ﺑﻪ
ﺁﮔﺎﻫﻴﻬﺎﺋﻰ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﮐﻪ (ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘﻠﻰ)
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺨﺒﺮﻯ ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺴﺠﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺩفع ﺸﺮک ﺒﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻤﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ. ﭘس
ﺍﮔﺮ ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
می ﻴﺎﻓﺖ، ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺍﻭ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺮﺍﺍ ﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎ
،ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
اﻭﻟﺎﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
اﻭلی اﻟﻌﺰﻡ، ﻭﻫﻤگی
عاﺋﻠﻪ ﻭﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺗﺎ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄلق
اﻟﻠﻪ، ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺑﻮﺑﻴﺖ
ﻭ ﭘﺪﺭﻯ ﺁﺳﻤﺎنی
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ ﻴک
ﺮﻭح ﻔﺮﺩﻯ ﺪﺭﺗﮑﺎﻣل
اﺯل ﺘﺎ ﺍﺑﺪ ﻭﺟﻮﺩﺩﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 1158 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ(ﺝ۳ﺹ؟ﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺷﺨصی ﺒﻤﻮﻟﺎ ﮔﻔﺖ،
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ. ﺗﺎﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﻭﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﻳﻢ.
(ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺩﻭﺳﺖﺩﺍﺷﺘﻥ
غیبی ﻮ ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ، ﻭﻧﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻠمی ﻴﺎ ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﺒﺎﺩتی ﻘﺸﺮﻯ)
ﭘس ﻣﻮﻟﺎ ﻏﻀﺐﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺮﻣﺮﺩﻡ ﭼﻨﻴﻥ
ﺨﻄﺒﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪ:
علیک ﻴﺎ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ،
ﺑﻤﺎﺩﻟّک
علیک ﻜﺎﻟﻘﺮﺍﻥ
ﻤﻥ ﺼﻔﺘﻪ، ﻭﺗﻘﺪسک
ﻔﻴﻪ ﺍﻟﺮﺳﻮﻝ ﻣﻥ
ﻤﻌﺮﻓﺘﻪ، ﻓﺄﺋﺘم
ﺒﻪ، ﻭ ﺍﺳﺘﻀئ ﺒﻨﻮﺭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻪ، ﻓﺎﻧّﻤﺎ
هی ﻨﻌمة ﻭ ﺣﮑمة
ﺍﻭ ﺗﻴﺘﻬﺎ، ﻓﺨﺬ
ﻣﺎ ﺍﻭﺗﻴﺖ، ﻭﮐﻥ
ﻤﻥ اﻟﺸﺎﮐﺮﻳﻥ
ﺍﻯ ﺒﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ (ﺍﻯﺴﺎﻟک
ﻤﻄﻴﻊ) ﺑﺮ ﺗﻮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ ﻗﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮ ﺩﻟﺎﻟﺖ
ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی ﺪﺍﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﻰ،
ﺗﺎ ﺻﻔﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﻰ، ﻭﺑﻨﻮﺭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻥ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻨﻤﺎﺋﻰ،
ﮐﻪﻫم ﻨﻌﻤﺖ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫم ﺤﮑﻤﺖ. ﭘس ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺖ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺳﺨﺖ ﺑﮕﻴﺮ، ﻭﺣﻔﻈ
کن ﻮ ﺍﺯﺷﺎﮐﺮﺍﻥ
(ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ) ﺑﺎﺵ.
(ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﻨﻄقی
ﻮﺫﻫنی ﻮ ﻓﻠﺴفی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺗﺎﺍﻥ
ﺤﺪّ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ کتاب ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭﺳﻄح
ﻔﻬم ﻮﺩﺭک ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻦ (ﻗﺮﺍﻥ) ﻣﻨﻈﻮﺭﻫﻤﺎﻥ
(ﺩﻭقُرّه ) ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ(ﻫﻔﺖ
قُرّه ) ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﭼﻮﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ (ﻗﺮﺍﻥ
ﻨﺎﻃﻖ)ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺣﺮﻑ ﺍﻧﺎﻥ ﺤﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﻭیا
ئی ﺷﻬﻮﺩ، ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳل ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺷﻤﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻋﺎﺑﺪ ﻭ ﻣﻮﺑﺪ،
ﻭﻣطیع ﺴﺮﺳﭙﺮﺩﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺑﺪﻧﺒﺎل ﺼﻔﺎﺕﻋﻘلی
ﻮ ﺫﻫنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ، ﮐﻪ ﺳﻬل
اﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻘلی رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،ﻭﻳﺎ
رَبّ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺣتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻋﻘلی ﭙﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﻧﻴﺎﺋﻴﺪ
ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻫﺮ ﭼﻪ
ﻧﻴﺰﺣﺎﺻل ﺸﺪ،
ﻧﺎﻗﺺ ﻭﺣتی ﺪﺭﺑﺮﺩ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺷﻨﺎﺧتی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﻣﺎ ﮐﻴﺴﺖ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ رَبّ
ﻭﺧﺪﺍﻳﻤﺎﻥ ﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻣﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻋﻘل ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮﻯ ﺼﻔﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﻳﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﺫﻫنی ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺘﺎ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄلق
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺷﻤﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻟﺎلت ﻮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ،ﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴنی کُلّی
ازﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ ﺒﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ الهی
ﻨﺪﻳﺪﻩ ﻣﻄﻠﻊ،
ﻭﺑﻌﺪﺍ ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ عین اﻟﻴﻘﻴنی
ﻨﻴﺎﺯ رَبّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻴﺎﺑﻴﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺮﺍ
ﺑﺸﻤﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ ﻔﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
کُلّی ،ﺍﺯﮐﺎﺭﺳﻠﻮک
الهی ﺎﺳﺖ.ﺗﺎ حَدّی
که ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ الهی
ﻮ ﭘﻴﺮ مُرَبّی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻴﺪ. ﺍﺯ
ﺍﻥ ﭙس ﺣﺮﻑ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺎﻳﺪ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﻭﺍﻣﻮﺭ ﺍﺧﺘﺼﺎﺻی
عقل ﺴﻠﻮکی هرﺳﺎﻟک
اﺯ ﺍﻭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮ الهی
ﻘﺪم اول ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺁﻳﻨﻪﺍﻯ اﺯ ﺗﺠلّی
ﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻴﺴﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺳﺎﻟک اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﻴﺮﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻘﺮﺭ
ﻭ ﻣﻌﺮفی ﺮﻭٴﻴﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎنی ﻮ ﺩﺭ ﺳﻄح
عقل ﻮ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭلیّ الهی
ﺸﺪﻩ ﻭﺑﺤﺪّ ﺍﻳﺪﺁل
ﻮﻣﻘﺒﻮل الهی ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ، ﺻﻔﺎتی الهی
هستند.ﻭﻗﺮﺍﻥ ﻧﺎﻃق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﻟﮕﻮئی
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻘﻠﻴﺪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻮﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﻮﭘﻨﺪﺍﺭﻯ ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ،
ﻭﺩﺭﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻫﺮ ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﺧﻮﺩ ﮔﻮﻳﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ، ﺍﺯ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎﻋﻘﻞ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺒﻬﺘﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ،ﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺸﺸﻤﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
و مبعوثان
پیامبر گونه ﺒﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
اﺯ ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺪﻟﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
عقلی از کتاب ﻗﺮﺍﻥ،
ﻧﻮﺑﺖ ﺑﺎﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻳﺎ ﺭﺳﻮ
ﺨﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﮐﻪ ﺗﻘﺪﻳس ﻭﺗﻌﻠﻴم
ﻮ ﺗﻔﻬﻴم کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ( ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎم اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ،
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺭﺳﻮلی
اﺭﺳﺎل ﺸﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺗﻘﺪﻳس ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺍﻭﺭﺍ ﭘﺎک ﺪﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻮ ژنتیک ﺭﻭحی ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺍﻳﻥ هماﻥ ﻘﺮﺍﻥ
ﻨﺎﻃﻖ، ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻋﻤل بیش ﺍﺯ ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ، ﺍﺯﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻈﺮﻯ اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﭘس ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﺮﺳﻮﻝ (ﺗﺄﻣﻴﻢ)
ﻭﺍﻭم ﻮﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺩﺭﺳﻠﻮک عملی ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ،ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺗﺮﺑﻴتی
اﻭ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ، ﻭ ﻧﻮﺭﻋﻘل
اﻭ، ﻭﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ
الهی اﻭ، ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﻩ ﻳﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ هُداﻳﺖ ﻭﻫﺪﺍ
ﺟﻮئی ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﻥ ﺮﺳﻮل
ﻮ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
اﻭ، ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻭ، ﻧﻌﻤﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ، ﻭﺑﺮﮐﺖ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻧﺪﻩ ﻣﻘﺎم ﻮ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻭﺣﮑﻤتی عقلی ﻮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی ﺪﺍﺭﺩ.
ﭘس ﺣﺎل که ﺍﻳﻥ
ﺮﺳﻮﻝ، ﻭﺍﻳﻥ هُداﻳﺘﻬﺎﻯ
اﻭ، ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺩﻯ، ﺳﺨﺖ ﺑﮕﻴﺮ
ﻭ ﺭﻫﺎ ﻣﮑﻦ. ﻭ ﺍﺯ
(ﺷﺎﮐﺮﺍﻥ ﻴﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عاﻣﻞ) ﺑﺎﺵ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﮑﺮ ﺧﺪﺍ، ﻳﻌنی
ﺒﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ اﺯﻫﺮ
ﺭﺣﻤﺖ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺮﺣﻤتی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ،
ﺗﺎﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪ.ﻭ ﺍﺯﻫﺮﻋﻘلی
ﺒﻌﻘل ﻮﺍﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﭘس ﺑﺎﻳﻥ ﺪﻟﺎﻟﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﻘﺮﺍﻥ، ﻭﺍﻳﻥ
ﺪﻟﺎﻟﺖ ﻭﺗﻘﺪﻳس
ﻭ ﺗﻌﻠﻴم ﺮﺳﻮل
الهی ﺪﺭﻋﻤل ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﺳﺨﺖ ﺑﭽﺴﺐ،
ﻭﺍﻭم کن ﻭﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮ،
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
همرﺍﻩ ﺩفع ﺸﺮک
عباﺩﻯ ﺒﻨﻤﺎ. ﻭ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ، ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی اﻭ ﺩﺭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭﻯ ﺒﻬﺮﻩ ﺑﮕﻴﺮ،ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻭﻳﻘﻴﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺵ، ﺗﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺳﻰ،
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
الهی گرﺩﻯ. ﺗﻮ ﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﻣطیغ ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ، ﻭﻧﻪ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﻮﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺯ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻮﻥ ﺰﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩ، ﻭﺍﻳﻨک اﺯﻗﺮﺍﻥ
ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث ﺍﻭ،ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺘﺎﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺗﺸﺎﻥ
اﺯ ﻧﺼﺎیح
انها ﺑﻬﺮﻩ ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﮕﻴﺮ.ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺳﻮل
ﺸﺨصی ﺴﺎﻟﻜﺮﺍ
،ﺩﺭ ﭘﻴﺮالهی ﻤﻌﺮفی
ﻨﻤﻮﺩ،ﺩﺭﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﻬﺮﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻯ.
ﻭﺣتی اﻭ ﻗﺮﺍﻥ
ﻨﺎﻃق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺗﻤﺎم کتاﺑﻬﺎ ﻭﺣتی
ﻘﺮﺍﻥ ﺒﺴﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﮐﺘﺎﺏ ﮐﻮﭼک ﺪل
ﺪﺭ ﻣﺤﻀﺮ ﭘﻴﺮ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺑﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺗﺪﺭیجی ﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ ﭙﻴﺮالهی
ﺨﻮﺩ، ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺼﻔﺎﺕ الهی
ﺒﺮﺗﺮ، ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ. ﺷﻨﺎﺧتی
ﺪﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﻭ ﺩﺭﻋﻘل
ﻮ ﺩﺭ ﺍﺧﻠﺎق ﻮ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ. ﻭ ﺗﺸﺒّﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ، ﻳک ﺘﺸﺒّﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ، ﺑﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺣﺪّﺍﮐثر
ﺗﺎ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ عمل ﺘﻘﺪﻳس
ﺭﺳﻮل ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻭ ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ مُقدّس
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻮ ﺳِﻨﺖ
(ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺸﺪﻳﺪ) ﺷﺪﻥ
ﻮ (ﺍﻗﺎ ﻭ ﻣﻴﺴﺘﺮ)
ﺷﺪﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺨﺖ ﺑﺪﺍﻥ
ﭽﺴﺒﻴﺪ، ﻭ ﺗﻮﺳﻞ
ﺟﺴﺖ ﻭ ﺭﻫﺎ ﻧﻨﻤﻮﺩ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺼﻔﺎﺕ ﻣﻄلق ﻮ ﺫﺍﺗﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق هست ﻧﺒﺎﺷﻴﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺎﺑل ﻔﻬم
ﻤﺎ ﻧﻴﺴﺖ،ﻭ ﺑﺮ
ﺳﺎﻟک ﺤﺮﺍم اﺳﺖ.
ﻫﺮﭼﻪﻫﺴﺖ، ﻫﻤﻴﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮ الهی ﻤﻴﺘﻮﺍنیم
ﺒﻴﺎﺑﻴﻢ. ﺗﻘﺪس
ﺗﻮ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ،ﻭﭘﺎک ﻮﺣﻨﻴﻒ
ﺷﺪﻥ اﺯﺍثاﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒلی ﻮﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭﻧﻮﺍﻗﺺ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﺭﻭﺍﻥ،
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺍﺯ ﺗﻮﺣﺶ ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﻭﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﺳﺘم ﻮﺟﻬﺎﻟﺖ،ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺭﺳﻮل
اﻟﻬﻰ،ﻫﺮ ﺍﺭﺳﺎل
ﺸﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﭙﻴﺮ ﻭﭘﺪﺭ
ﻭمُرَبّی اﻟﻬﻰ،
ﻭ ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﺎﻃﺎﻋﻪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻃﻠﺐ ﻣﺼﺮّﺍﻧﻪ
ﺳﺎﻟک ﻄﺎﻟﺐ اﻥ،
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﻭﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺒﻮﻯ ﻤﻌﺮفی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭ، ﻭﺳﻴﻠﻪ توَسّل
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ،
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺩفع
ﺸﺮک ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. (ﻓﺎٴﺘﻢ)
ﭘس ﺶﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺮﺳﻮل
اﻟﻬﻰ،ﺍﻭم ﻮ ﺍﻣﺎﻣﺖ،
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭتوَسّل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻨﻤﺎ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ، ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﻮﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴﻨﻰ،
ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ پنج
تن آل عبا، ﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻮﻟﺎﻳﺖ، ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮخی اﺯﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﻣطیع ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻦ
(ﺗﺄﻣﻴﻢ) ﺑﻮﺩ.(ﺍﺳﺘﻀﻴئ)
ﺿوء ﻮﻧﻮﺭ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺑﮕﻴﺮ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﺮﻓﺘﻥ اﺗﺶ ﺍﺯ
یک ﺎﺗﺶ ﺩﻳﮕﺮ،ﻭﮔﺮﻓﺘﻥ
ﻨﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ،
ﻭ ﺣﺎﺿﺮ ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
اﻭ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ،
ﻭﻫﻤﻪ ﻟﺤﻈﺎﺕ ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺭﻭﺯ ﺳﺎﻟﻚ، ﺗﺎ
ﺑﺴﺮ ﺣﺪّ ﻣﻠﮑﻪ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﺪ، ﻭﺩﺭخواب
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭘﻴﺮ ﺣﺎﺿﺮ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺣﺼﻮل ﺪﺍﺭﺩ.
(ﻧﻮﺭﻫﺪﺍﻳﺖ ﺭﺳﻮﻝ)
ﻧﻮﺭ ﻋﻘﻠﻰ، ﻭ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ،ﻭﻧﻮﺭﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ، ﺩﺭ یک ﺮﻭٴﻴﺎ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ،ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ،
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺷﻔﺎﻋﺘﻬﺎﻯ
او ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ.ﭼﻪ ﺍﻳﻥ هُداﻳﺖﻋﻘلی
ﻮکُلّی کتاﺏ ﻗﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ الهی ﻮﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﻧﺰﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻮﺭﻯ
که ﺫﺭﻩﺍﻯ اﺯ ﺍﻥ،ﻧﺰﺩ
آخوندﻫﺎﻯ ﻘﺸﺮﻯ،
ﻭمُدّعیان اﺟﺘﻬﺎﺩ
ﻭﺭﻭﺣﺎنی ﻮ ﺍﻟﻮﻫﻴﺖ
ﻭ ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ ﺒﺎﻃل
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺷﮑﺮ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
اﺯﺍﻳﻥ ﺮﺣﻤﺖ الهی
ﺪﺭ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺍﻭ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻨﻌﻤتی
ﺒﺰﺭگ ﺤتی ﺒﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﻧﻌﻤﺖ ﻭ ﺭﺣﻤتی
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺭﺣﻤت هاﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
بی ﭙﺎﻳﺎن
عقلی ﺒﻌﺪﻯ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻮﻓﻘﺨﻮﺍﻫﺪﺭﺳﻴﺪ.(ﺿوء
) ﻳﺎ ﻧﻮﺭ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻮﺿﻮﻯ ﻘﺒل از ﻧﻤﺎﺯ،
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ (ﻭﻯ ﺴﻮ) ﺟﺴﺘﻥ
ﺴﺎﻟﻚ، ﺍﺯ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﻘﺒﻞ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﻭﺍﺿﺤﺘﺮوی
سو ﺑﺎﺷﺪ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺨﺶﺗﺮﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﺍﻳﻥ
ﻨﻮﺭ ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭﺧﻴﺎل ﻮﺫﻫﻦ،
ﺗﻤﺮﮐﺰﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﺗﺎ ﺑﻬﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ،ﻭﮐﺴﺐ
ﺭﺿﺎﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
(ﺍﺳﺒﺎغ ﻮﺿﻮ) ﻳﺎ
ﺑﻮﺿﻮح ﺪﻳﺪﻥ ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯو
توسّل ﻘﺒل اﺯﻧﻤﺎﺯ،
ﻫﻤﺎﻥ(ﺍﺳﺒﺎق ﻮ
ﺳﺒﻘﺖ) ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺪﺍﺷﺘﻥ
اﻳﻥﺤﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﻮﺭ ﺭﺳﻮل الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ ﻣﻘﺒﻮل
الهی ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻭﺿﻮ ﺑﻮﺩ. ﻳﻌنی
ﺪﺭ (ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫنی
اﺯ ﭘﻴﺮ) ﺍﻟﻬﻰ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ
ﺷﺨصی اﻭ،ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ
ﻭ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
همیشه ﺑﺎ ﺩفع ﺸﺮک
ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻄﻠﺐ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺍﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ الهی اﺳﺖ،
ﺩﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻮﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻳﺪﺁل اﻳﻥ ﻨﻮﻉ،
ﭘس ﺍﺯ ﻋﺒﻮﺭﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯ پنج ﺘﻥ ﺁﻟﻌﺒﺎ،
ﮐﻪ ﻣﺮﺍتبی اﻟﻬﻰ،
ﻭلی ﺒﺎ ﺍﺳﺎمی
اﺳﻠﺎﻣﻰ، ﺩﺭ ﺣﺴﻨﻴﻥ
ﻮﻓﺎﻃمی ﻮﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﺍﺧﺮﻳﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی اﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺮﺳﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸتی
ﺒﺨﻠق ﺒﺪﻧﺒﺎل
ﺒﻮﺩ، ﻭ ﺭﺳﺎﻟتی
الهی ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﺴﺎﻟک ﻤﻮﻓف ﺒﻮﺩ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﻭﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ (ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) الهی ﺪﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺍﺩم ﻮ ﻣﻌﺒﻮﺩ
ﻣﻠﺎﺋک ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﺘﻮﺳل ﺒﺎﻳﻥ
کاﻣل الهی ﺸﺪﻩ،
ﻣﻰ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻨﻌﻤﺖ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻭ ﻗﺮﺍﻥ، ﻧﻌﻤﺖ
ﻣﻬم ﻮﺣﮑﻤﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺻﻠﺎح ﺪﻳﺪ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺣتی ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻮ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺨﺖ ﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻯ
ﻮﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻮﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎشی ﻮﺣﻔﻈ
ﺒﻨﺪگی ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﻋﺸق ﺭﺯﻯ ﺑﻨﻤﺎﺋﻰ،
ﻭﺷﮑﺮﮐنی ﻮ ﺷﮑﺮﻋﻤلی
ﺪﺭﺳﻠﻮک ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﻨﻤﺎﺋﻰ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎشی ﻮ ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﻮﺗﺴﻠﻴم ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻰ. ﺗﺎ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮک الهی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻰ. ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ،ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻣﻘﺎم الهی ﺘﺎﺯﻩ
ﺑﻴﺎﺑﻰ. ﻭﻫﺮﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻫﺮ ﺗﻮﻓﻴق ﺘﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﻳﻚ (ﺷﺐ
ﻗﺪﺭﻯ) ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺭﻭٴﻴتی
ﺮﻭٴﻴﺎئی ﻮ ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ
ﻮﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺍﺯ ﺍﺗﻤﺎم
اﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻫﻨﻮﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪنی بی ﭙﺎﻳﺎﻧﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣل الهی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﻌﻠﻴم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭﭼﻮﻥ مُیَسّر
ﻣﺴﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻣل ﺒﻮﺩﻩ ﻭﭼﻮﻥ
ﺸﻴﺮﻏﺬﺍئی ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺷرآب ﺍﻧﻬﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﻓﺼﻞ ﻧﻮعی ﺒﻬﺘﺮﻯ،
ﺩﺭﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. (ﺣﮑﻤﺖ)
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺍﻧﺸﻬﺎﻯ
عقلی الهی ﻮﻋﺮﻓﺎنی
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ، ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺑﻌﺎﺩ ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﺑﺎﻃنی ﺘﻮ ﺩﺭ ﺗﻮ،
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺘﺎﺯﻩ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﻄح عقل ﺠمعی
ان ﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮ، ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺴﺎﺑﻘﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻓﻬم ﻮ ﺍﺩﺭﺍک
اﺯ ﻧﻮع ﺪﻳﮕﺮ،
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﻮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
هرﮔﺰ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺎﻥ اﺑﻌﺎﺩ ﺍﺩﺭﺍکی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﺤﮑﻤﺖ، ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭﺗﺤﮑم ﻮﻓﺮﻣﺎﻧﺪهی
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﭘﻴﺮ
الهی ﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺰئی
عملیّات اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ،ﺟﺰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ کُلّی
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮ
ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
(ﺍﻭﺗﻴﺘﻬﺎ) ﺑﺘﻮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻭﺑﺪﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻯ، ﻭﮐسی
ﺒﺘﻮ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻋمّ اﺯ ﺩﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻃﺮﻳق
کتاﺏ ﻗﺮﺍﻥ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ الهی
اﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻮﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ، ﻳﻌنی
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﻮ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻗﺮﺍنی
ﻨﺎﻃﻖ، ﻭ ﻭﺍﺟﺐ
ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ اﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﺯﺷﺎﮐﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺵ، ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﭙﺎس ﻭﻗﺪﺭﺩﺍنی
ﻮ ﻗﺪﺭﺷﻨﺎسی ﺪﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺮ
الهی ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺘﺎﺯﻩ ﺗﺮﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﺍﺯﺷﺎﮐﺮﺍﻥﺒﺎﺵ،
ﻳﻌنی اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﺒﺎﺵ، ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﺧﺮ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻰ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮﻳﮋﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ (ﻫﺮﻧﻌﻤﺖ
ﻭ ﻗﺪﺭﺩﺍنی اﻥ)
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
(ﻧﻌﻤﺖ ﻭ ﺭﺣﻤتی
ﺒﺮﺗﺮ) ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﺮک
ﺘﻮﺳل ﺒﻬﺮ ﻧﻌﻤﺖ،
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺍﺯ ﻧﻌﻤﺖ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻭﺣتی اﺯﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ همین ﺭﺣﻤﺖ
ﮐﻨﻮنی اﺳﺖ. (ﻣﺎ
ﺍﻭﺗﻴﺖ) ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺖ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﭼﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ الهی ﺪﺭ ﺍﻏﺎﺯ،
ﻭﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی
ﺒﻌﺪﻯ ﺪﺭ ﺧﻠﺎل
ﺴﻠﻮک الهی ﻮﺣتی
هر ﺭﻭٴﻴﺎ ﻭ ﻫﺮ
ﻓﮑﺮ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻴﮑﻪ
ﺑﺬﻫﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ،
ﺗﻤﺎمی ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎم ﻮﺷﺄﻥ
عقلی وکمال اﻣﺮﻭﺯ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﭙﺎس
ﻭ ﺷﮑﺮ،ﻭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻮﺳﻞ،
ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺠﺰیة
ﻭﺗﺤﻠﻴل ﻮ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﮐﺮﺩﻥ، ﻭﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ
ﻮﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻃ ﻮﺍﺳﺘﺨﺮﺍج
ﻤﻌﺎنی ﺒﺎﻃنی ﺒﺮﺗﺮﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮﻣﺎ ﮐﻠّﻔک اﻟﺸﻴﻄﺎﻥ
علمه ،ﻣﻤّﺎ ﻟﻴس
ﻋﻠﻴک فی اﻟﮑﺘﺎﺏ
ﻓﺮﺿﻪ، ﻭﻟﻴس ﺴنّة
ﺍﻟﺮﺳﻮل ﻮ ﺃﺋمّة
ﺍﻟﻬﺪﺍة ﺃثرﻩ،
ﻓﮑلّ علمه ﺍلی
اﻟﻠﻪ، ﻭﻟﺎ ﺗﻘﺪﺭ
ﻋﻠﻴﻪ ﻋﻈمة ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻣﺎﺍ ﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ (ﺍﺑلیس
آخوند ﻭﻳﺎ ﻫﻮس
ﻧﻔس أمّارهﺍﻧﺴﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ) ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻳﺖ ﻟﺎﺯم ﺒﻨﻤﺎﻳﺎﻧﺪ،
ﮐﻪ ﮐﺴﺐ ﺩﺍﻧﺶ ﺍﻥ
کنی (ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻙ، ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ (ﮐﻠﻴﺎﺕ ﻗﺮﺍﻧﻰ)
ﻭ (ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﻗﺮﺍﻥ
ﻨﺎﻃﻖ ﻭ ﺭﺳﻮﻝ الهی
ﻔﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﻤﺎﺋﻰ)
ﻭﻳﺎ ﺧﺎﺭج اﺯ ﺳﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ( ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮالهی ﺒﺮﺍﻳﺖ
(ﺳﻥّ و سنِت ﻮ ﻭﺍﺟﺐ)
ﻭﻣﻘﺮﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺎﺭج
اﺯ ﺍﻥ ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ هُدا ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ (ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ هاﻯ گذﺷﺘﻪ
ﺩﺭﮐﻠﻴﺎﺕ، ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ هر ﺯﻣﺎﻥ،
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﻭم
کرﺩﻩﻫﺎﻯ
کامل الهی ﮐﻪ (ﺍﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭ ﻫﻤّﺖ)
ﺳﺎﺯﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﻬﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ
می ﺮﺳﺎﻧﻨﺪ) ﭘس
داﻧﺴﺘﻨﻴﻬﺎﻯ ﺨﺎﺭج
اﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻤﺰﺍﺣم
ﻮ ﺣﺠﺎﺏ ﺍﻋﻈﻢ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑمقدّم
دانستن کاﺭﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﺮﺳﻠﻮک
ﭽﻮﻥ همسر ﻳﺎبی
ﺠﻨسی ﻮ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﺤﺼﻴﻠﺎﺕ ﻭ ﺗﺠﺎرَبّ
ﺩﻧﻴﻮﻯ، ﻭﻳﺎ ﮐﺴﺐ
ﻭ ﺫﺧﻴﺮ ﻣﺎلی ﻮثرﻭﺗﻰ،
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی ﺨﻮﺩ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ. ﻭﻫﺮ (ﻋﻠمی
ﻴﺎ ﺍﮔﺎﻫﻰ) ﻭﺍﺟﺐ،
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻮ ﺩﻟﻴﻠﻰ ﻭﻧﻤﺎﻳﺸﮕﺮ
یک ﺘﺠلّی اﺯﻋﻈﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی اﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ (ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭﻋﻠﻤﻬﺎ)
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻭﻭﺍﺟﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻧﻪ ﺍﻧﭽﻪ
آخوندﻯ اﺑﻠﻴس
ﺩﺭﻟﺒﺎس ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻮﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ ﺩﺭﻭﻏﻴﻦ
ﺑﺮﺍﻳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻳﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﻠم
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻓﻠﺴفی
ﻮ ﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻧﻰ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻠم ﻔﻘﻪ
ﻣﻦ ﺩﺭ ﺍﻭﺭدﻯ ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺷﺎﻥ
آﺧﻮﻧﺪ ﺩﺭ ﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳخ اﺩﻳﺎﻥ
اﻟﻬﻰ. ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻣﻔﻴﺪ ﻭﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﺳﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
تجلّیات الهی ﻮﻟﻘﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﻣﺰﺍﺣم
ﺴﺨتی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ،
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻨﮕﻔﺖ، ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺪک گفت ،ﻣﺴﺌﻮﻟﻴتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻨﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺗﺎثیرﻯ ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭼﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺑﺪﺍﻧﺪ، ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺳوآل ﭙﻴچ
کند ،ﻭﻳﺎ ﺩﻟﺎﺋل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻨﻄقی ﻮﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ سطح ﻋﻘل
ﺨﻮﺩ، ﻓﮑﺮ ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﮑﻮﺕ ﻭ
ﺍﺳﺘﻤﺎﻉ، ﻭﻳﺎ
ﺑﻘﺮاءت ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
اﻭ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
آخوندﻫﺎ،ﺟﺰ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ﻮ ﺩﻭﺭﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺳﺘﻤﺎع
ﻮﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﻭﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺑﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎ،ﻭﺣتی
ﺒﻬﺮﻏﻴﺮ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺣﺮﺍﻡ ،ﻳﻌنی
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺍﺯﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. (ﮐﺘﺎﺏ) ﺍﻟﺒﺘﻪ
(ﻗﺮﺍﻥ) ﮐﺘﺎﺏ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ، ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
(ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﻘﺮﺭ) ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ(ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺍﺯﻟﻰ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﭙﺎﻳﺎﻥ
اﻳﻥﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮﺍﺻل
اﺳﺖ. ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭﻣﻘﺮﺭ
الهی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺩﺳت ﺮﺳﻰ ﺑﻘﺮﺍﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﺮﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﺩﺭﺁﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺴﻨّﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺿﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ اﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ) ﻋﻀﻮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻭﻗﺮﺍﻥ ﻨﺎﻃق ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﻮﺧﻠﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺟﺰ ﺁﻥ اﻣﻮﺭﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃ ﺒسلوک
الهی ﻨﻴﺴﺖ.ﻭﺣتی
ﻔﻠﺴﻔﻪﻫﺎ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﭘﻴﺮ
الهی ﺴّﻨﺖ ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﺳﺘﻤﺎع
آﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﺳﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭﻣﻨﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻭ، ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ ﻣﻴﺴﺮ
ﻧﺸﺪ، ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺠﺒﺮﺍﻥ
کنندﻩ، ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻘﺮﺍﻥ ﻮﺳﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﻠﮑﻪ
ﻓﻬم کلام ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺍﺟﺐﺗﺮ
ﺍﺯﻓﻬم کُلّیاﺕ
ﻗﺮﺍﻥ ﻮﻳﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻠﺎمی اﺯ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺰئی ﻮﺳﻠﻮکی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ عاﻣل ﺒﺎ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺳﺎﻟک ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍل ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ الهی ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
(ﺃثرة) ﺍثر ﻭﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻭﻳﺎ ﺁثاﺭ ﻭﺗﺎثیرﺍﺕ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﮔﺮﺍﻧﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ. ﻳﻌنی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
هر ﺳﺎﻟﻚ، ﻗﺎﺑل
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﻘﺮﺍﻥ ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮﻗﺮﺍﻥ ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
ﻔﻬﻤﻴﺪﻩ ﻧﺸﻮﻧﺪ،
ﺟﺰﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭﻣﺒﻬﻤﺎﺕ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﻭ ﻣﺘﻨﺎﻗﺾ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺑﻘﻮل ﺨﻮﺩ
ﻗﺮﺍﻥ، ﺑﺮخی اﺯ
ﻗﺮﺍﻥ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻭلی ﺒﺮﺧی ﻨﻴﺰ
ﺑﺎ ﻗﺮﺍﻥ گمرﺍﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ اﻧﻬﺎ
ﺍﻟﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی
ﻮﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺕ ﻭﻫﺪﺍﻳتی
اﺯ آخوندﻫﺎﻯ ﺠﺎﻫل
ﻮ ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ ﻮﻗﻴح
ﻮﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﻤُﻔﺖ
ﺧﻮﺭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺍﻩ
الهی ﺮﺍ ﺑﺠﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺧﻮﺩ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻭﺍﺑﻠﻴس ﺷﺪﻩ ﻭﻣﻐﻀﻮﺏ
ﺗﺮﻳﻦتمامی ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮگ آﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. (ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
هُدا) ﺩﺭﻳک ﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ،
ﺻﺪﻫﺎ ﻧﻔﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ، ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﻴﺮالهی ﻤﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ، ﺑﺠﺎﻯ همه
ﺍﻧﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍثاﺭ
ﻭ ﺗﺎثیرﺍﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺍﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻌﺎلی ﺮﻭح ﺴﺎﻟﻚ،ﻭ
ﺷﺎﻧس ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻳﻥ ﻮﻇﺎﻳﻒ الهی
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕﻋﻤلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ،
ﻧﻔس ﺑﻘﻴﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺰﻧﺪگی اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﻃﻞ
ﻭﮔﻤﺮﺍﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻣﻔﻴﺪ ﻭلی
ﭙس ﺍﺯﻣﻮﻓﻘﻴﺖ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻﻞ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻬﺎئی الهی اﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﻓﮑلّ
علمه ) ﺗﻤﺎم علم
ﻮﺍﮔﺎهی اﻭ، ﻳﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی ﺴﺎﻟﻚ،
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﺎﺹ ﻭ ﻧﺘﺎیج
عقلی ﻮﻳﮋﻩ، ﻭﻋﺒﺎﺩﺍتی
ﻤﺨﺘﺺ ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم ﻴک ﺴﻄح
اﺯﻋﻈﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻧﻴل ﺒﺎﻳﻥ
کراﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺍﺯﻃﺮﻳق ﺘﻮﺳل
ﺒﭙﻴﺮ الهی ﻮﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭ ﻫﻤﺴﻔﺮﻯ اﻭ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻫﺮ ﻋﻠﻢ) ﻳﻌنی
هر (ﺍﮔﺎهی ﺸﻬﻮﺩﻯ)
ﻳک ﻮﺍﺣﺪ ﻣﻘﺎمی
ﻮﻳک ﻤﺪﺭک اﻟﻬﻰ،
ﻭﻳک ﺴﻄح عقلی ﺪﺭﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻴﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮﮐﺪﺍم ﻨﻴﺰ ﻳک
ﺘﺠلّی اﻟﻬﻰ،ﻭﻳک
ﻨﻤﺎﻳشی اﺯ ﺍﻥ
ﺒُﺖ ﻋﻴﺎﺭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ نهائی ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ بی
اﻧﺘﻬﺎ،
ژنتیک ﺭﻭح ﺮﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﻳﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ (ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﻌﺎلی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﻣﺤﺒﺖ، ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻋﺸﻖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺎ ﻋﺸق ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی آﻏﺎﺯ، ﻭ ﺳﭙس
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻴک الهی ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ،
ﻭلی هنوﺯ ﺑﺨﺪﺍﻯ
اﻟﻠﻪ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭک
عظمت ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﻌﻘل ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﺎﺩﻯ ممکن ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻇﺮﻓﻴﺖ
ﻭﻃﺎﻗﺖ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺸﺨﺺ، ﺧﻮﺩ ﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ
ﺻﻠﺎح ﺒﺪﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺎﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ علم
تالایقین
ملموس و یا ﻋﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕحَقّ
اﻟﻴﻘﻴﻥ عقلی
وروحی ،ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ.
ﻫﺮﮐس ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺍﻧﺴﺖ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘگی اوﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮﻓﻬم ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺷﺖ،
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮐﻮﺗﺎهی
ﻮﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ ﺗﻨﺒلی
ﺴﻠﻮکی ﻮﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ
اﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻠﺎﻡ،
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ تجلّیات
الهی ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺧﻴلی ﭽﻴﺰﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺪﺍﻧﺪ،
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭح
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﮐﺎﻣل ﺸﺪﻩ ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ،
ﺗﺎ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻴﺎﻋﺒﺪﺍﻟﻠﻪ،
ﺍﻥّ اﻟﺮﺍﺳﺨﻴﻥ
فی اﻟﻌﻠﻢ، ﻫم
اﻟﺬﻳﻥﺃﻏﻨﺎﻫم
اﻟﻠﻪ،ﻋﻥ اﻟﺎﻗﺘﺤﺎﻡ
ﻋلی اﻟﺴﺪﺩ ﺍﻟﻤﻀﺮﻭبة
ﺩﻭﻥ اﻟﻐﻴﺐ، ﺍﻗﺮﺍﺭﺍ
ﺑﺠﻬل ما ﻤﺎ ﺟﻬﻠﻮﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻩ ﻣﻥ اﻟﻐﻴﺐ
ﺍﻟﻤﺤﺠﻮﺏ  ﺍﻯ ﺒﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ (ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
تنها ﻤطیع ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺑﻨﺪگی ﺴﻠﻮکی
که ﻫﺴﺘﻰ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻣﺘﻤﺮﺩﺍﻥ
ﻮﻋﺎﺻﻴﺎﻥ الهی
ﻨﺎم ﺪﺍﺭﻧﺪ) ﺑﺪﺍﻥ
که ﺭﺍﺳﺨﺎﻥ ﺪﺭ
ﻋﻠﻢ، ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
کسانی هستند ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ بی ﻨﻴﺎﺯ ﺍﺯ
ﺳﺮ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻥ،
ﻭ ﺩﺭ ﮔﻴﺮ ﺷﺪﻥ،
ﺑﻤﻮﺍنع ﻮﺳﺪﻫﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﻘل
آﻧﻬﺎ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﻏﻴﺒﻬﺎﻯ
الهی ﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ (ﺍﻗﺮﺍﺭ) ﻭﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺍﻧﻬﺎ، ﺍﺯﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺑﺠﻬل
ﻮبی اﻃﻠﺎعی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮﻯ اﺯﻏﻴﺒﻬﺎﻯ
ﻤﺴﺘﻮﺭﺑﺮﺍﻧﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. (ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻦ
(ﺭﺳﻮخ علم ) ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﺠﻬل اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
(ﺭﺍﺳﺨﺎﻥ علم ) ﻳﻌﻨﻰ
(ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ)
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ، ﭼﻮﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ثباﺕ ﺭﺍﺳخ ﻮ
ﺍﻳﻤﺎنی علم
الیقینی
وباوری های
شهودی عین اﻟﻴﻘﻴﻨﻰ،
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻳﻬﺎﻯ حقّ
اﻟﻴﻘﻴﻨﻰ، کاملان
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ الهی ﻮﺍﻣﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻋﻠم
ﻮﻋﻘل آﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺳﺮﺣﺪﻫﺎئی
اﺯﻋﻘل کُلّی
قاﺋم ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺘﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ ﺍﻳﻥ
کامل اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻠق ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻋﻠﻮم ﻤﺎﺩﻯ ﺪﺭ
ﺍﻳﻦ ﺭﺳﻮخ علم ﻤﻄﺮخ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﮔﺎهی
ﻮ ﺳﺮﺩﺭ آﻭﺭﺩﻥ،
ﻭﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﺒﺎﺑﻌﺎﺩ
ﺑﺎﻃنی ﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
الهی اﺳﺖ. ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺍﺯﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻣﺤﺮﻭم
ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﺣتی ﺒﺎﻭﺭ
ﺍﺯ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻳﻥ هفت ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﺗﺠلّی
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺣتی
اﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﻫم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻟﻘﺎﻯ الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﻟﻘﺎﻯ الهی
ﭙس ﺍﺯ مَرگ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ ﻮﻗﺖ ﻟﻘﺎﻯ
ﺒﺎ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺍﻥ،ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﻮﺭ ﺍﺳﺖ،
ﺩﺭ ﺍﻥ ﺠﻬﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﮐﻮﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ،
ﺩﺭﺍﻥ ﺪﻧﻴﺎ ﻭﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎئی ﺮﺍ
ﺍﺣﺴﺎس ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﻮﻟﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺮﺍﺳخ ﺪﺭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺧﻮﺩ،
ﺣتی ﻨﻴﺎﺯﻯ هم ﻨمی
ﺒﻴﻨﻨﺪ، ﻭﻭﺍﺟﺐ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺍﻧﭽﻪ ﺭﺍﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
می ﺒﻴﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺼﺒﻮﺭ،ﻭ
ﺩﺭﺗﺎّمل ﻮ ﺗﻮکُلّ
ﺒﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﻮﻧﺎ ﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯﻯ
لاﺯﻡ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺪﻫﺪ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻥ ﺒﺎﺷﻨﺪ.(ﺍﻗﺘﺤﺎﻡ)
ﺑﺰﻭﺭ ﺑﺮﺩﻥ، ﻭﺩﺭﮔﻴﺮ
ﻋﻤﺪﻯ ﻴﺎﻓﺘﻦ،
ﺩﺭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ،
ﺑﻘﺼﺪ ﺳﺮﺩﺭ ﺍﻭﺭﺩﻥ،
ﺑﺎ ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻮ ﺑﻴﺼﻠﺎح ﺪﻳﺪﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ.(ﺳﺪﺩ) ﺳﺪﻫﺎ
ﻭﺳﺪﻭﺩ ﻭ ﻣﻮﺍﻧﻊ
(ﻣﻀﺮﻭﺏ) ﻭ ﺯﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺨﮑﻮﺏ ﺷﺪﻩ،
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻴﺎﻋﻘلی
ﻮﻳﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ،
ﺩﺭﭘﻴﺶ ﭘﺎﻯ ﺨﻮﺩ.
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ، ﺧﻮﺩ
ﺭفع ﻴک ﻤﺎنع ﻮﺳﺪ
ﻣﺴﺪﻭﺩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺭفع
اﻳﻥ ﻤﻮﺍنع
هفت ﮔﺎﻧﻪ، ﻭﻫﻔﺖ
ﺧﻮﺍﻥ ﺭﺳﺘم ﻘﻬﺮﻣﺎﻥ
می ﺨﻮﺍﻫﺪ، ﺗﺎ
ﺑﻤﺮﺯ ﭘﺎﻳﺎنی
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن ﻮ(
ﺳﺪﺭة ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﺎ)
ﺭﺳﻴﺪ. (ﺩﻭن اﻟﻐﻴﺐ)
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺒﻰ، ﻭالهی ﻮ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ، ﭘﻴﺶ
ﺭﻭﻯ ﺤﺮﮐﺖ ﺟﺴمی
ﻴﺎ ﻓﮑﺮﻯ ﻮﻳﺎ ﺭﻭﺍنی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑﺎﻭﺭﻳﻬﺎﻯ
غیبی ﻮﻧﺪﻳﺪﻩ،
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ، ﻭﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮ ﻭﺟﻮﺩﻯ، ﻭﻳﺎ
ﺍﺣﻮﺍل ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻮﺑﻬﺸﺘﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ
غیبیّات ،ﺟﺰ ﺑﺎ
ﺗﻮکُلّ ﺒﺨﺪﺍ ﻭﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻣﮑﺎﻥ
عبوﺭ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻮﺍﻟم الهی
ﻮﻋﻮﺍلم ﻔﮑﺮﻯ
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻳﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ،
ﮐﻪ ﭼﺸم ﺘﻦ، وﭼﺸم
عقل ،ﻭﻳﺎ ﭼﺸم ﺪل
ﻮ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻴﮑﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ اﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﺤﺮﻭم
ﻮﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﻣﻮﺭﻯ غیبی هستند.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩﻫﺎ،ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮﮔﻴﺎﻫﻰ،
ﻭﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻥ ﺘﺎ
ﺍﺯل ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﻳﻢ،
ﻭﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﻤﺎ ثبت ﺍﺣﻮﺍل
اﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ. ﺍﻣﻮﺭﻏﻴﺒی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺎ، ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻨﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﺧﻄﺎﻫﺎ ﻭ ﺗﻮﺣﺸﻬﺎ
ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎ،
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕﻋﻘلی
ﻮﺍﺧﻠﺎقی ﻮ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎی
ﺮﻭﺍنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ بی
اﻧﺘﻬﺎ ﻭ ﺑﺘﺪﺭیج
ﭙﺎک گرﺩﺩ. ﺗﺎ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻳﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﻮﺑﺎﻳﺴﺘگی
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ الهی
ﻴﺎﻓﺖ. ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺳﺨﺎﻥ
ﺪﺭﻋﻠم ﻮ ﺷﻬﻮﺩ،
ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
اﺣﻮﺍلی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮتجلّیات، ﻫﻨﻮﺯ
ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻴلی اﺯ ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﻋﻘلی ﻮﺍﻟﻬﺎمی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺭﻭٴﻴﺎئی
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ هنوﺯ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﻭ ﺗﺠﺰیة ﻭﺗﺤﻠﻴل
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﻥ لاﺯم
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭﺗﻔﻬﻴم
ﺒﻴﺸﺘﺮﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻨﻮﺯﺧﻴلی اﺯ ﺑﻄﻮﻥ
غیبی ﻮﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍﻫﺎ
ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩﻫﺎ،
ﻭ ﻧﺎ ﻓﻬمیدﻧﻴﻬﺎ
ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﭽﺸم ﻮﻋﻘل ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭح ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
(ﻓﻬمی یغنی ﺘﻔﺴﻴﺮﻯ)
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍل
ﺪﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﻭﭘﺪﻳﺪﻩﻫﺎ،
ﮐﻪﻫﻤگی ﺘﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﺍﺩﺍﺭﻩ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﺨﺺ ﻋﺎﻟﻢ، ﺧﻮﺩ
سعی لاﺯم ﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭلی اﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺎم ﺤﺮﮐﺎﺕ
ﺟﺴم ﻤﺎ، ﻭﺗﻤﺎم
ﺤﺮﮐﺎﺕ ﻓﮑﺮ ﻭﺫﻫﻥ
ﻤﺎ، ﻭ ﺗﻤﺎم ﺘﺤﺮّﮐﺎﺕ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﻭﺫﺍتی
و ﺮﻭح ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﻤﺎ،
ﻳﮑﺎﻳک ﺒﺎ ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
هرﮐﺪﺍم ﺪﺭﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻳک ﺴﻤﻔﻮنی
ﺠﺎلبی ﺒﺎ ﻫم ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
،ﻭﺗﻤﺎﻣﺎ ﺑﺎ ﻫﻤﻪﻫﺴﺘﻴﻬﺎ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭ ﻳک ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺎﻣﻔﻬﻮم ﻮﻏﻴبی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺮ ﭘﻴﭽی ﺒﺮﺍﻯ
کسی مُیَسّر ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭﻫﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ ﺳﺮﭘﻴﭽی
کند ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ در اﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺎ ﺯﺑﺎنی
ﺪﻳﺮﺗﺮﻯ ﻮﺑﺎﺳﺨﺘﻰ،
ﺩﺭ ﭘﻴﮑﺎﺭهستی
ﻨﺎﭼﺎﺭ ﺑﺪﻭﻳﺪﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
عاﻗﻞ ﺍﺯ ﭘﻴﺸﺘﺎﺯﺍﻥ
اﻳﻥ کاﺭﻭﺍﻥ اﺑﺪﻯ
ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣل هستند.
ﻭﻫﻤﻪ ﻫﺴتی ﻮ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎ، ﺩﺭﺑﻨﺪﻫﺎﻯ
ﺪﺭ ﺳﺮﺍﻧﮕﺸﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﭼﻮﻥ ﺒﺎﺯﻯ ﺪﺭﻋﺮﻭﺳﮑﻬﺎﻯ
ﺨﻴﻤﻪ ﺷﺐ ﺑﺎﺯﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻃﻔلی ﺪﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻣﺎﺩﺭ،ﺭﺍﻩ
ﺭﻓﺘﻥ ﻮﮐﻠﺎم
گفتن ﻤﻴﺎﻣﻮﺯﺩ.
ﻭﺫﻫﻥ کوﺩﮐﺎﻧﻪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺒﺰﺭﮔﻰ،
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ الهی
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨین
ادامه ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻔﻘﺎﻟﻮﺍ
ﺁﻣﻨّﺎ ﺑﻪ، کُلّ
ﻤﻥ عند ﺭﺑّﻨﺎ ،ﻭﻗﺪ
ﻣﺪح اﻟﻠﻪ ﺍﻋﺘﺮﺍﻓﻬم
ﺒﺎﻟﻌﺠﺰ،ﻋﻦ ﺗﻨﺎﻭل
ﻤﺎﻟم ﻴﺤﻴﻄﻮﺍ
ﺑﻪ ﻋﻠﻤﺎ، ﻭ ﺳﻤّﻯ
ﺘﺮﮐﻬﻤﺎ ﻟﺘﻌﻤّق
ﻔﻴﻤﺎ ﻟم ﻴﮑﻠّﻔﻬﻢ
ﺍﻟﺒﺤث ﻋﻥ
کُنهه ﺍﻳﻥ ﺮﺍﺳﺨﺎﻥ
ﺪﺭﻋﻠم هستند ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ، ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﻭﺭﺩﻳم
ﻮﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻳﻢ.
ﻭ ﺑﻴﻘﻴﻥ عین اﻟﻴقین
ﺮﺳﻴﺪﻳم ﻮحَقّ
اﻟﻴﻘﻴﻥ ﻴﺎﻓﺘﻴﻢ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﭽﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻳﺎ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻣﺎ
ﺍﻭم کرﺩﻳﻢ ﻭﺳﻠﻮک
ﻨﻤﻮﺩﻳﻢ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﺘﺎیج
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﻭﻳﺎ ﻋﻘلی
ﻮ ﻳﺎ ﺑﻬﺸتی ﺁﻥﺒﺮﺳﻴﻢ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺸﻴّﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ،ﻭﻭﺍﺻل
ﺒﺮﺍﻯ اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘلی ﺒﻴﺸﺘﺮ.ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺳﺨﺎﻥ
ﺪﺭﻋﻠم ﻮﺷﻬﻮﺩ،
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ الهی ﺮﺍ
ﺳﺘﺎﻳﺶﮐﺮﺩﻩ ﻭﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻋﺎﺟﺰ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺍﺣﺎﻃﻪﻋلمی ﻮﺍﮔﺎهی
اﻧﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺴﺎنی
ﺪﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻨﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭﻣﺮﺯ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻓﺮﺍﻫم گرﺩﺩ ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ
ﺘﺮک ﺮﺍﺳﺨﺎﻥ ﺮﺍ،
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻧﻤﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﻗﺒﻮ کرﺩﻩ ﺍﻧﺪ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺫﺍتی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻔﮑﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻫﻤﻴﻥ
ﺘﻮﻗﻒ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﺗﺴﻠﻴم عقلی
اﻧﺎﻥ اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺭﺳﻮخ ﻮ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ عمیق آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک
الهی ﺨﻮﺩ ﺻﺮﻑ ﻧﻈﺮ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯﺍﻳﻥ اﻣﮑﺎﻥ
ﺘﻮﻓﻴق ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﭘﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺤث ﻋﻘﻠﻰ،
ﺑﻘﻮل کاﻧﺖ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺍﻟﻤﺎﻧﻰ، ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻔﮑﺮﻯ ﺒﻘﺼﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻌﻘل ﺨﺎﻟﺺ، ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻧﻔس ﺍﻟﻮﺩﻩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﺮﮔﻨﺎﻩ
ﻭﭘﺮﺧﻄﺎ ﻭﻫﻮﺳﺒﺎﺯ
ﺑﺎﺷﺪ ﺣﺘﻤﺎ ﺍﻳﻥ
ﺒﺤث ﻋﻘلی کفر ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺩﻭﺭﻯ اﺯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ آخوندﻫﺎﻯ
همه ﻣﺬﺍﻫﺐ، ﺑﺎ
ﺗﻤﺎم ﺘﺄﻣﻠﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻮﺑﺤثهاﻯ
عقلی ﺠﺰئی ﺨﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻔس ﺍﻟﻮﺩﻩ
ﻭﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ ﻭﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺟﺰ
ﮐﻔﺮ ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻭ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ کماﻟﺎﺕ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺭﻭح ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎﺑﺮﺍﻯ
ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺑﺎﻋﻘل کُلّی
که ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻮ ﺭﺍﺳﺨﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺑﺤﻴﺮﺕ ﻭﺗﻮﻗﻒ
ﺗﻌﺎلی ﻔﮑﺮﻯ، ﺩﺭ
ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ مُیَسّر
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘل ﺠمعی
ﻮﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻮع ﻔﻬم ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻞ،
ﺍﻳﻥ ﺴﻄح عقلی ﻮﻋﻠﻢ
ﻃﻠبی ﺒﺸﺮ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
اﺩﺍﺭﻩ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﻠﺎح ﺒﺪﺍﻧﺪ،
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ مُرَبّی
آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺎهی ﺒﺒﺮﺧی ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻭ ﺑﺒﺮﺧی اﺭﺷﺪ
ﺗﺮ ﺩﺭﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻨﻴﺰ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﻧﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﺍﺣﻮﺍل عقلی ﻮ ﺍﺩﺭﺍکی
ﺪﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺪﺭﻣﺮﺯ ﺣﻴﺮﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭﻓﻘﻬﺎ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻴﻮﻥ ﻮﺗﺠﺮﺑﻴﻮﻥ
علمی، ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺮﻭﺍنی ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻓﻮﺭﺍ ﺗﺴﻠﻴم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
،ﻭﺍﺻﺮﺍﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺮک ﺘﻌﻤّق
ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻭ ﺍعَمّاءقی
ﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻄﻮﻥ ﺪﺭﻭنی
ﺘﺮ، ﺑﺪﻭﻥ ﺻﻠﺎﺣﻴﺖ
ﻋﻘلی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﭘﺎکی ﻨﻔس ﻣﻴﺴﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻫﺮ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ ﺪﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺟﺎﻟﺐ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻣﺮﻯ ﺒﺎﻃل
اﺳﺖ. (ﻟم ﻴﮑﻠّﻔﻬﻢ)
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﮑﻠّﻒ
ﻧﮑﺮﺩﻩ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻧﻨﻤﻮﺩﻩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭘﻴﺮالهی
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺗﻌﻠﻴم ﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻳﺎ تجلّی
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺘﺎﺧﻴﺮ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﭙس ﺍﺯﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﮐﻪ ﻧﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
،ﺗﺎ ﭼﻪ حَدّی ﺒﺪﻫﺪ.
(ﮐُﻨﻪ) ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﻭﺑﺎﻃﻥ ﻮ ﺍﺻل ﻴﻚ
ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ. ﺩﺍﻧﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻥ هرﭼﻘﺪﺭ
ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻌﺎلی ﺒﻨﻈﺮ
ﺑﺮﺳﺪ، ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﻄحی
ﻤﺘﻮﻗﻒ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺑﺒﺎﻃﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
کاﺭﻋﻘل ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ آﻳﻨﺪﻩ،
ﺗﺎ ﺧﺪﺍی ﻤﻄلق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺭﺳﻮﺥ)
ثباﺕ ﻭ ﺍﺳﺘﻮﺍﺭﻯ،
ﻭﻋﺪم ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻧﻔﻮﺫ ﺑﺪﺭﻭﻥ
ﻭﺑﺎﻃﻥ اﻣﻮﺭ،
ﮐﻪ ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻴﻥ اﻟﻴﻘﻴﻥ ﻮحَقّ
اﻟﻴﻘﻴﻦ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎبرﺣﺴﺐ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻠم اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﭽﺸم ﺪل
ﻮ ﺑﭽﺸم ﺮﻭح ﻨﺪﻳﺪﻩ
ﺍﻧﺪ ﻭ ﺭﺳﻮخی ﺪﺭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻨﻔس ،ﻭﺑﺎﺯﻳﺠﻪ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩگی
هر آخوند ﺍﺑﻠﻴس
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻨﺪﺭﺕ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
،ﭘﻠﻪﺍﻯ ﺒﺠﻠﻮ
ﻭﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ،
ﻭلی اﺣﺘﻤﺎل ﺴﻘﻮﻃ
ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﻧﺰﻭلی
ﺒﻴﺸﺘﺮﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺭﺳﻮخ ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﻗﺎﺋم گرﺩﻧﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺳﻮخ ﻨﺴبی ﺪﺭﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻥ ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
اﺯ ﺭﺳﻮخ کاﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ ﺮﺳﻮخ
ﺮﺍ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺴﺒﻰ،
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﺧﻮﺍﻧﺪ.
ﻣﺮﺍﺣل حقّ
الیقین کاﻣﻠﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ،
ﺗﺮک ﻮﺗﻐﻴﻴﺮ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ(ثاﺑﺖ
ﺩﺭ ﻋﻘﻴﺪﻩ) ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ
( ثاﺑﺖ ﻗﺪﻡ) ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ
جوهری وﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑآﻥ ﺪﺭﺟﻪ ﺍﺯ
ثباﺕﻋﻘﻴﺪﻩ ﻟﺎﺯم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ حَقّ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺭﻭﺍح ﺪﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﺮﺳﻮخ ﻮ ﺗﻮﻗﻒ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺪﺭﺍﺯ ﻣﺪﺕ ﭼﻨﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺳﺎلی
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭلی ﺘﻮﻗﻒ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺪﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻌﺪﻯ اﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﻭلی غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺒﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ،
ﺗﻮﻗﻔﻬﺎﻯ ﺘﮑﺎﻣلی
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭﺍﺯﺗﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
(ﺭﺳﺦ) ﻣﻌنی ثباﺕ
ﻭﻋﺪم ﺘﺤﺮک ﻮ ﺗﺎﺧﻴﺮ
ﺩﺭﺍﺯ ﺯﻣﺎنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻄﻮﺭﻯ که ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺪﺭ ﺣﮑﻢ
(ﺗﮑﺎﻣل ﻤﺪﺍﺭﻯ)
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭﻯ اﺳﺖ.
ﻭلی ﺘﮑﺎﻣﻞ ﮔﻴﺎهی
ﻮﺣﻴﻮﺍنی ﺴﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎﻫﻔﺖ ﺳﺎل
سلوﻙ، ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺒﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺴﺎﺑﻘﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
سوم ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

حدیث 1159 - ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻳﺘﻰ(ﺝ۳ﺹ؟ﺤﺎﺭ)
ﻧﻘل ﺸﺪﻩ، ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻳقی
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ،
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻯ
اﻟﻠﻪ ﮐﻴﺴﺖ. ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻭﭼﻪ ﻣﺎهیتی ﻴﺎﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ هو شیئ ﺒﺨﻠﺎﻑ
ﺍﻟﺎﺷﻴاء ،ﺃﺭجع
ﻘﻮﻟﻰ، شیئ
لیس اﻧّﻪ شیئ ﺒﺤﻘﻴقة
ﺍﻟﺸﻴﺌیّة ﻏﻴﺮ
ﺍﻧّﻪ لا ﺟﺴم ﻮﻟﺎ
ﺻﻮﺭة،ﻭﻟﺎ ﻳُﺤسّ
ﻭﻟﺎ ﻳُﺠس ،ﻭﻟﺎ
ﻳﺪﺭﻙ ﺑﺎﻟﺤﻮﺍس
ﺍﻟﺨﻤس ،ﻟﺎ ﺗﺪﺭﮐﻪ
ﺍﻟﺎﻭﻫﺎﻡ، ﻭﻟﺎ
ﺗﻨﻘﺼﻪ ﺍﻟﺪﻫﻮﺭ،
ﻭﻟﺎ ﺗغیرﻩ ﺍﻟﺎﺯﻣﺎﻥ
ﭼﻴﺰﻯ
اﺳﺖ ﻭلی ﺒﺮﺧﻠﺎﻑ
ﭼﻴﺰﻫﺎ، ﻭﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ می گوﻳﻢ،
ﺍﻭ ﭼﻴﺰﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻳک ﭽﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
اﺯ ﺟﺴم ﻮﺻﻮﺭﺕ
(ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﻴﺎ
ﻫﻴﺄﺕ ﻭﺷﮑل کُلّی
) ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻧﻪ ﻗﺎﺑل
ﺤسّ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ ﻗﺎﺑل
ﺘﺠﺴس ﻭﺟﺴﺘﺠﻮ.
ﻭﺩﺭک ﺒﺎ ﺣﻮﺍس
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺣتی اﻭﻫﺎﻡ (ﺗﺼﻮﺭ
ﻭ ﺗﺨﻴّل ﻔﮑﺮﻯ)
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺪﺭک ﻮ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻪ ﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ.ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺒﮕﺬﺭﺩ ﭼﻴﺰﻯ
اﺯ ﺍﻭکم ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ
(ﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ)
ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ
( ﺗﮑﺎﻣل ﻮﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻳﺎ ﻣﺮگ ﻮ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
(شیئ ) ﻳﺎ ﭼﻴﺰﻯ ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻮضع
ﺨﺎﺻی اﺳﺖ.(ﭼﻴﺰ)
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺤﺴﻮس ﻭ ﻣﻠﻤﻮس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻴﺰ
ﺣﺘﻤﺎ ﻣﺎﻫﻴّتی
ﻮﻣﺎﺩﻩ ﻭﺟﻮﺩﻯ،
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺷﮑل ﻮﻫﻴﺄتی
ﺪﺭ ﻗﺎﻟﺐ ﻭ ﺗﺮﮐﻴب
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺪﻭﺩ
ﻭ ﺍﻃﺮﺍفی ﺪﺍﺭﺩ.
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺗﺎﺭﻳخی
ﻮ مراحل ﺗﮑﺎﻣلی
قبلی ﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭﺑﺴﻮﻯ
آﻳﻨﺪﻩﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ ﻧﻮعی
ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ (ﭼﻪ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻋﻰ) ﭘس ﻫم ﺼﻮﺭﺕ
ﻭﺟﺴم ﺪﺭشیئ ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ، ﻭﻫم ﻘﺎﺑﻠﻴﺖ
ﺍﺣﺴﺎس . ﻭﻳﺎﺳﻮﮊﻩ
ﻗﺎﺑل ﺘﺤﻘﻴق ﻮﺗﺠﺴس
ﻭﺟﺴﺘﺠﻮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺎﺑل
ﺘﺼﻮﺭ ﺫﻫنی ﭙس
ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻥ. ﻭ
به امرﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﻈﺎﻫﺮﺍ ﻏﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻫﻴﺄﺕ ﻭ( ﺷﮑل
ﺘﺮﺍﮐمی ) ﻭﺗﺠﺴّﻢ
(ﻫﺮ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺷﺪ) ﺍﻥ
ﺘﻐﻴﻴﺮﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻓﺰﻭﺩ،
ﺍﻳﻥ ﺸﻴﺌﻴﺖ ﻣﺤﺴﻮس
ﺍﺯﻧﻈﺮ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ،
ﻭ ﺩﺭﻙ ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ، ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﭼﻴﺰﻫﺎئی هست ،ﮐﻪ
ﻗﺎﺑل ﺤسّ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﺰﻳﺮﺗﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻗﺎﺑل اﺣﺴﺎس ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﻮﺍج
ﺮﺍﺩﻳﻮئی ﭽﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭلی ﻤﺤﺴﻮس
ﻣﺴﺘﻘﻴم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﮕﺮﺑﺎ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩﻫﺎﻯ
ﺴﻨﺠﺶ ﺍﻣﻮﺍﺝ. ﻭﻳﺎﭼﻴﺰﻫﺎئی
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﻫﻮﺍ، ﮐﻪ
ﺑﺰﺣﻤﺖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ،
ﺍﻧﻬﻢ ﺑﻄﻮﺭ ﻧﺴبی
ﻮ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴم آﻧﺮﺍ
ﺣسّ ﮐﺮﺩ، ﻟﺬﺍ
ﻫﻮﺍ ﻧﻴﺰ ﭼﺒﺰ ﺍﺳﺖ.
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
الهی ﺪﻳﮕﺮﻯ هستند،
ﮐﻪ ﺩﺭﺣﺪﻭﺩ ﺍﺣﺴﺎس
ﺑﺸﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺷﻴاء ﻣﻠﮑﻮتی
ﻮ ﺭﻭﺣﻰ، ﮐﻪ ﺩﻧﻴﺎئی
ﺰﻧﺪگی ﺒﻨﺤﻮ ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ اﺭﻭﺍح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
که ﺗﮑﺎﻣل آﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺟﻬﻨم
ﺴﻮم ﻤﻠﮑﻮتی ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺧﻮﺩ، ﮐﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﻮﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻨﮑﺮﺩﻩ، ﻭسلوک
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﻳﺎﻓﺘﻥ
اﻣﻮﺭﻯ، ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯﺍﺣﺴﺎس ﺍﻧﺴﺎﻥ
عاﺩﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻮﺍلم
ﻮﺟﻮﺩﻯو
یونیورسهای ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﻭﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻳﺎ ﻫﺎﻫﻮﺕ ﮐﻪ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
ﻓﺮضی ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع هستند.
ﺑﺮﺧی اﺯﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭک اﻳﻥ
عواﻟم الهی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍلی
ﺨﺎﺹ ﺁﻧﺠﺎ ﺭﺍ
می بینند ﻫﻤﻴﻥ
ﺨﻮآب اﻧﺴﺎﻥ ﻭﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ ﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، (ﭼﻴﺰﻯ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻪ ﺍﻧﻬﺎئی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﻳﺪﻩﺍﻳﻢ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ بی ﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻳﻢ.ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭ ﻋﻮﺍﻟم
و جهان های ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻤﺤل اﺳﺮﺍﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎ
ﻭﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺣﺪّ
ﺍﮐثرﺩﺭ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
عاﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺠﺒﺮﻭﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺒﮕﻮﻧﻪﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭼﻴﺰﻫﺎئی
هستند، ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺤﺴﻮس
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺧی ﺒﻨﻮعی ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
اﺣﺴﺎس ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭلی اﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺮﺧی اﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﺣﺴﺎس
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﭙس ﺍﺯ ﮐﺴﺐ
ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻠﺴﻪ ﻭ ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ،
ﻳﺎﺻَﻤَﺪ ﺷﺪﻥ
ﻮﺳﺎﻣﺎﺩﻯ گرﺩﻳﺪﻥ،
ﺍﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻮﺣﺪّ اﮐثر ﺗﺎ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺍﺣﺴﺎس ﺩﺭﻭنی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ ﻣﺤﺴﻮس
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺑﺮﺍﻯ همیشه
ﺑﺎقی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﺍﻟﻠﻪ)
ﻣﻄلق ﻮﺣتی ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﮐسی ﻨﺸﺪﻩ،ﻫﻤﮕﻰ
(ﭼﻴﺰﻯ) ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭلی ﻨﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻴﺰﻫﺎ،
ﺩﺭ ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺎﺩﻯ
آﻧﻬﺎ، ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻮﺍﻥ عقل ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺣﺴﻰ، ﺩﺭ ﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ
ﻮ ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ اﺳﺖ. ﻳﺎﭼﻴﺰ
ﺣﻘﻴقی اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺒﺎﺷﺪ.( ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧل یا ﻇﺎﻫﺮ)
ﺩﺭﻫﺴتی اﺻل ﺘﻤﺎم
ﻬﺴتی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺪﺭ ﺍﺯل ﺪﺭ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ،
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻏﺎﺯ ﻣﺒﺪﺃﻯ
ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻣﺪﻩ، ﮐﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺻﺎﺩﺭﺍﻭل
ﻤﻴﻨﺎﻣﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯﺍﺻﻞ
( ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج ﻴﺎ ﺑﺎﻃﻦ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻩ. ﻫﺮﺷﮑل
هستی ﻮ ﻭﺟﻮﺩ ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭﻳﺎ ﻓﺮﺽ
ﮐﻨﻴﻢ، ﺑﻴﺮﻭﻥ
آﻣﺪﻩ ﺁﻧﺮﺍ (ﻋﺎﻟم
ﻤﻮﺟﻮﺩﻯو
یونیورس عدم ﻤﺎ
ﺳﻮﺍﻩ، ﻳﺎ ﻫﺎﻫﻮﺕ)
ﮐﻪ بی نیاز از ﻫﺮﻫﺴتی
اﺳﺖ. می ﻨﺎﻣﻴم
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﻥ آﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺑﻴﺮﻭﻥ آﻣﺪﻩ (ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ) ﺩﺭ (ﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
لاﻫﻮﺕ) ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
هستی ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎ
( ﻣﺎﺩﻩ ﺷﺒﻪﻋﺪﻡ)
،ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺭﻗﻴق
ﺘﺮ ﻭ ﺭﻗﻴﻘﺘﺮ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺎﺩﻩ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻮ ماهیّت ﺷِﺒﻪ
ﻣﺎﺩﻯ اﻳﻥ ﺼﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ، ﻣﻨﺸأ ﺗﻤﺎﻡ
(ﺍﺭﻭﺍح ﻔﺮﺩﻯ) ﻭﻣﻨﺸأ
ﺗﻤﺎﻡ (ﻣﻮﺍﺩ ﻋﻨﺼﺮﻯ)
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﺎ مُرده ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻣﻨﺸأ ﺧﻴلی
اﺯ (ﻣﺒﺎﺩئ ﻮﺟﻮﺩ)
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺭﺑﺎﺐ ﻧﻮع ﻮ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
الهی ﻮ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ،
ﻭﺧﻴلی ﺴﺮﻣﻨﺸأ
های ﺪﻳﮕﺮﻯ که ﺣتی
ﻔﺮﺽ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴم
ﺤتی اﺳمی اﺯ ﺁﻧﻬﺎ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺘﻮﺻﻴﻒ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻧﻬﺎ، ﮐﻪ ﻫﻤگی
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻓﺮﻣﺎﻥ
اﺯلی اﻟﻬﻰ (ﮐﻥ
ﻔﮑﺎﻥ) ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺸﻮ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺪم ﻨﻴﺰ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﺗﺎمّ ﻮﺗﻤﺎم ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺗﻤﺎم اﻳﻥ ﻔﺮﺿﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻮﺳﺮﻣﻨﺸأﻫﺎ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺍﺩﻥ اﻣﮑﺎﻧﻰ،
ﺑﺎﻳﻥ ﺬﻫﻥ ﻮ ﻓﮑﺮ
ﻭﻋﻘﻞ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺎ ﺍﺳﺖ،
ﺗﺎ ﻧﻘﻄﻪ ﻣﺒﺪﺍئی
ﺒﺎﺷﺪ ثاﺑﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍنیم ﺒﺤﺮﮐﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﻔﮑﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻴﻢ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺠﺎئی ﺒﺮﺳﻴﻢ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰﻫﺎ
ﺍﺯ (ﺻﺎﺩﺭﺍﻭﻝ) ﻗﺒل
اﺯﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻨﻬﺎﻳﺖ
بی بدایت ﺍﺯﻟﻰ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
(ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ)
صادران اول
الله ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﻥ
عاﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺠﺒﺮﻭت
ﻨﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺑﻤﺎ
ﻭ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.(ﻣﻠﮑﻮﺕ)
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺍﺭﻭﺍح
ﺒﺪﻭﻥ ﺠﺴم ﻮﺗﻮﻗﻔﮕﺎﻩ
ﻣﻮﻗﺖ ﻗﺒل از ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮعی ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻨﺎﺳﻮﻧﻰ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﻣﻌﺎﻟم
ﻴﺎﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺴﻨﮕﻴﻥﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﺗم و ﻨﺎﺳﻮﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ،ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺩﺭ ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﻨﮕﻴﻥ هستند. ﻧﺎم
ﻀﺪّ ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﭘﻮﺯﻳﺘﺮﻭﻥ
ﻣﺮﮐﺰ ﺳﻨﮕﻴﻥ
کهکشاﻧﻰ، ﻭﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻤﺎﺳﻮﺕ
( ﺍﺻل ﻤﺎﺩﻩ ﻭﻣﺎسّ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﻫﺴﺘﻰ) ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻫﻤﻪ ﺍﺗﻤﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ (ﻭﺟﻮﺩﻭماهیّت)ﻭﻟﺬﺍ(ﭼﻴﺰ)ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄلق
ﻨﻴﺰ ﺑﻤﻌنی ﻮﺟﻮﺩ
ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ، ﻭلی
ﻨﻪ ﻣﺤﺴﻮس ﻭﺑﺎ
ﺍﻭﺻﺎﻑ ﻣﻮﺍﺩ ﻭﭼﻴﺰﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ، ﻭﻟﺬﺍ (ﺫﺍﺕ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﻮ ﻓﺮﺿﻰ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠق
اﻟﻠﻪ ﺭﺍ (ﻋﺪﻡ
ما ﺳﻮﺍﻩ) ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ
.ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ گفت
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭ ﺭﻭح ﻮﺍﺻﻞ) ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻬﺮ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺧﺎلق هر ﻭﺟﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄلق ﺮﺍ (ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ) ﻭﻳﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻫﺎ، ﻭﺣتی
ﭙس ﺍﺯ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻣﻌﺪﻭم
ﺸﺪﻥ ﻓﺮضی ﺘﻤﺎم
هستی ها، ﺑﺎﺯ ﺍﻭ
ﻫﺴﺖ، ﻭﻋﺪم ﺸﺪﻥ
ها ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺍﺻل ﻮﺟﻮﺩﻫﺎ ﺩﺭ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭل ها ﺭﺍ،
ﻗﺒل اﺯﻫﺮ ﻫﺴتی
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﻬم ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄلق اﻟﻠﻪ ﺩﺭﻋﻤّاء
،ﺑﺎ (ﺣﺪﻭﺩ ﻭﺗﻌﺎﺭﻳﻒ)
ﻣﻔﻬﻮم ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻓﺰﻭﺩ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺍﺻل ﻮﺟﻮﺩ (ﭼﻴﺰﻫﺎ)،
ﺑﻮﺩﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ هرﺟﺴﻢ ﻭﺻﻮﺭتی
اﺳﺖ. زﻳﺮﺍ ﺟﺴم
ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ، ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺪﺍﺭﺍﻯ (ماهیّت
تن ﻭ ﻫﻴﻮﻟﺎ) ﻭﻳﺎ
ﻧﻮعی ﺘﺮﺍﮐﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ (ﻣﺎﺩﻩﻫﺎ)
ﻳﺎ ﺑﺸﮑﻞ (ﺗﺮﺍﮐﻢ)
ﭼﻮﻥ ﺘﻮﺩﻩﺍﻯ ﺨﺎک
ﺒﺮﻭی ﻫﻢ ﺍﻧﺒﺎﺷﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﺟﺴم
و تن ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭلی
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣلی
هم ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﻘﺪﺭﺕ ﺫﻫﻥ اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺷﮑل ﺘﻮﺩﻩ ﺍﻧﺒﺎﺷﺘﻪ
ﺍﺯ ﺧﺎﻙ، ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻓﺮﺽ (ﺍﺷﮑﺎل مجسّم
هندﺳﻰ) ﭼﻮﻥ
هِرَم ﻮ ﻣﺨﺮﻭﻁ،
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺻﻔﺎﺕ ﻓﻴﺰﻳکی
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﺠﺴم اﮔﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩ، ﻭ ﺩﺭﺣﺎل
تکاﻣل ﻨﻮعی ﺒﻮﺩ،
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ( ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﻧﻮعی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ (ﺻﻮﺭتی
هندﺳﻰ). ﺯﻳﺮﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﻳﻌنی ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺮﻭﺡ،
ﮐﻪ ﺍﺻل ﻮ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﻤﻴﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ،
ﻭﺷﮑل ﻮﻫﻴﺄﺕ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺠﺴم ﻮﺻﻮﺭﺕ ﭼﻮﻥ
ﺪﺭﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭبی
ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍنی ﻴﺎ ﮔﻴﺎهی
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻧﻮﺍع ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺍﻧﻮﺍع ﻘﺒل ﺠﻤﺎﺩﻯ
که ﺍﮔﺮ ﺭﻭحی ﭽﻮﻥ
گیاﻩ ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭلی ﺮﻭحی ﺒﮕﻮﻧﻪﺍﻯ
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ای ﺍﺯ ﺭﻭحی
ﺒﻮﺩﻥ ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺣﺎل ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﻮﻟﻮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﺪﺍﺭﻯ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﭙﻠﻪﻫﺎﻯ ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﻭﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﻭ ﺑﻨﻮﺑﺖ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ، ﺩﺭﻣﻘﺎم
ﻮﺟﻮﺩﻯ هستند. ﻭﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ ﻤﺎﻧﻨﺪﻯ
اﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻫﺎ ﻭﭘﻠﻪﻫﺎﻯ ﺘﮑﺎﻣلی
ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻮﻓﺼﻮل
اﻧﻮﺍﻉ، ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺪﺭﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳخ کرﺩﻩ ﻭﺍﺯ
أﺯل ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﭙﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻩ، ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍع
ﻮﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻥ اﻧﻮﺍع
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ ﻈﺎﻫﺮ
ﻧﺸﺪﻩ، ﻭ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﺑﺎﻟﻔﻌل ﻨﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ولی ﻮﺍﻗﻌﻴتی ﻤﻨﻄقی
ﻮ ﺫﻫﻨﻰ، ﻭﺣتی
ﺪﻟﺎﺋلی ﺒﺮﺍﻯ
ﻮﺍﻗﻌﻴﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ.
ﻗﺒل اﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﺪﺍﻧﻴم
که ﺍﻥ ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻮﺻﻔﺎﺕ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﭽﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ
(ﺍﻣﻮﺭﻏﻴبی ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ) ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭘش ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻮﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی ﻮ ﺑﺮﺗﺮﺷﺪﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﻭﺩﺭﮐﻤﺎل
ﻤﻄلق ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﺟﺴم ﻮﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻴﺴﺖ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺴﻄح ﺪﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎل ﺒﺸﺮﻯ ﭙﺎﺋﻴﻥ
ﺒﻴﺎﻭﺭﺩ، ﺗﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺸﺮ ﺷﻮﺩ. ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
(ﺣﻘﻴﻘﺖ ﭼﻴﺰﻫﺎ)
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﭽﻴﺰﻯ
ﺤﻘﻴقی اﺳﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺣتی ﺪﻳﮕﺮ ﭼﻴﺰﻫﺎ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺎﻯ ﺪﺭﺟﺴم ﻮﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻭﺣﻀﻮﺭﻯ
ﺪﺭﺟﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
را ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﺘﻤﺎم اﺭﺑﺎﺏ ﺍﻧﻮﺍﻉ،
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺑﺘﺠلی
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
هستند. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺍﺭﻭﺍح ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﻭﺷﺒﻴﻪ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺸﺪﻩ،
ﺗﺠلی ﻤﺎﺩﻯ اﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ رَبّ ﺍﻟﻨﻮعی
ﻮ رَبّ ﺍﻟﻔﺼﻠﻰ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋم ﻴﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻮ ﺭﻭﺡ القدس و
روح الأمین ﻭﻳﺎ
ﻗﺎﺋم و ایدآل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ماه ،ﺩﻳﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻل ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﭽﺸم ﺪﻝ،
ﻭ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺪﺭﺣﺎﻟﺖ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﺻﻤﺪ ﺷﺪﻥ
ﻮ ﺧﻠﺴﻪ) ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی ﺪﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ،
ﺭﻭحی ﺒﻨﺎﻡ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ،ﺑﻨﺎم
ﻘﺎﺋم اﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﺍﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﺗﺠلّی
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻣﺠﺴّم
همین ﻤﻘﺎم الهی
ﻘﺎﺋم ﺮﺍ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم الهی
ﻘﺎﺋم ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻭﺭﺍ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺟﺒﺮﻭتی ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ اﻳﻥ
ﻤﻘﺎم ﺠﺒﺮﻭتی ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ
،ﻳﺎ ﻗﺎﺋم ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ، ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎﻯ
الهی بنحوی
هست . ﻭلی ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺁﻥ، ﻭﺟﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑقُرّه
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ فوق ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﻔﺮﺩ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
گرﺩﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ (ﺁﺩﻡ)
ﮐﻪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﺘﺠﺴّم
ﻤﻘﺎم اﻟﻬﻰ
حسینی ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ گرﺩﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ،
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎم اﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺗﺎﻧﻬﺎﻳﺖ
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥها
ﺒﺎﺯﺑﻨﺤﻮﻯ ﺘﺠلّی
ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ ﻭﺟﺴم
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ (ﺑﺎﻟقوّه
) ﺧﻮﺩﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ(ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ)
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﻳﻥ
ﺠﻬﺎنی ﺒﺸﻮﻧﺪ.
ﻭلی ﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ،
ﺗﻨﻬﺎ ﮐسی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ بی ﺠﺴم
ﻮبی ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑل ﻤﻮﺭﺩ ﺣسّ
ﻭﺩﺭک ﺤسی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠلّی
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻨﮕﺎم کسب ﻓﻨﺎ
ﻭﺣﺎﻟﺖ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺨﻮﺩ، ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺒﺎﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﺁﻧﻬم
ﺘﺎ ﻣﺮﺯ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮغ
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﮐسی ﺸﺮﺍﻳﻄ
الهی ﻮﭘﺎکی ﺬﺍﺗﻰ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧد ﻧﻴﺰﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺤثی ﺪﺭﺍﺯ
ﺗﺮ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ الهی
اﺳﺖ، ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺪﻭ ﻣﻘﺎم الهی
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻳکی ﺪﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ، ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴنی اﺯ پنج
تن آل عباﻯ اﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ، ﻭﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻏﺎﺯ ﺣﺮﮐﺖ
جوهری ذاتی ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺳﻔﺮﻯ الهی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎسی ﺒﺘﻦ، ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ،
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻠﻘﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺠﺴم
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﻣﺎﺩﻯ ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺩﻭم ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻗﺒل اﺯ(ﻋﺼﺮﻏﻴﺒﺖ)
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺳﺎﻟکان ﻮ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﻮﺩ، ﻭلی
اینک ﭙس ﺍﺯ ﻏﻴﺒﺖ،
ﺍﻣﺎم هرﺯﻣﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭﺣتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭم ﺁﻧﻬﺎ، ﻗﺎﺑل
ﺪﻳﺪﻥ ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ اﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺒﺮﺗﺮ،
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻔﺎﻃمی
ﻮ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺨﺎﺹ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﻮعی اﺣﺴﺎس ﻭ ﻓﻬم
اﻧﺴﺎﻥ اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭﻋﺮﻭج
ﻮﺍﺳﺮاء ،ﺩﺭﻣﻌﺮﺍج
ﻮﺍﺭج ﻮﻋﺮﺵ ﺭﻓﺘﻥ
ﺨﻮﺩ، ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻤلی ﺴﻠﻮکی
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍنی
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐﺎﻣل
ﺸﺪﻩ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ، ﺭﻭٴﻴﺖ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی اﺯ تجلّیات
ﺑُﺖﻋﻴّﺎﺭ ﻭﺟﺎﺩﻭﮔﺮﺍﻧﻪﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﻮضع
ﻤﻄلق ﻮﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺑﻨﺤﻮﻯ (ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮﺗﻤثیلی ) ،ﺗﺎ ﻗﺎﺑل
ﺪﺭک ﻨﻮع ﺒﺸﺮ،
ﻳﺎ ﺣتی ﺒﻌﻘل
هر ﻣﻘﺎم ﻨﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﺸﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﺣﺴﺎس ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄلق اﻟﻠﻪ رَبّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ. ﮐﻪ ﺣﺪّ
ﺍﻗﻞ، ﺷﺎﻫﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻭ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎﻫﻴّتی
عدمی ﭙﻴﺪﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻓﻨﺎﻯ ﻣﺤﺾ ﺑﺸﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻬﺎﻫﻮﺕ
ﻭﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
عدم ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻯ اﻭ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﻗﺒل اﺯ
ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻮﻓﻴق ﻔﺮﺿﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻴک ﺮﻭح
کامل والاهی ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﻳﺪ، ﺗﺎﺍ ﺑﺪﻳﺖ
ﻣﻄﻠﻖ، ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ تجلّیات
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﻮﻓق ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻓﺮﺿﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺷﺒﻴﻪ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺎ ﺑﺎﺷﺪ (ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭼﻨﻴﻥ هم نخوﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﻭﺗﺠلّی الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻴﻤﻮﻧﻬﺎ
ﺍﺯ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﻴﻤﻮﻧﻬﺎ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺷﺒﻴﻪ ﺗﺠﻠﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
علیّ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ) (ﺣسّ ) ﺭﺍ ﺩﺭﺣﻮﺍس
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
(جسّ ) ﺭﺍ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ
ﻮﺍﺩﺭﺍﻙ،ﺟﺴﺘﺠﻮ
ﻭﺗﺤﻘﻴﻖ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻋﻘلی
اﺯ ﻳک ﭙﺪﻳﺪﻩ ﻏﻴﺮ
ﻋﻘلی ﺪﺍﺭﻳﻢ، (ﺟَسّ
ﻧﺒﺾ) ﻭﻳﺎ ﺣسّ ﮐﺎﺭ
ﻗﻠﺐ، ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺠسّ
ﻧﺒﺾ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧتی
غیر ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺍﺳﺖ.
ﺟسّ ﻋﻘلی ﻮﺫﻫنی
هماﻥ(ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ)
ﻓﺎﺭسی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺤﻘﻴق ﻮ ﭘﮋﻭﻫﺶﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ، ﻭﺣتی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک اﺯﻧﻮﻉ
(ﺟسّ) ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻧﻪ
( حسّ ) . ﻭ ﻫﻤﺎﻥ (ﮔِس)
ﻓﺮﻧگی ﺒﺮﺍﻯ ﺑﺮ
آﻭﺭﺩ، ﻭ ﭘﻴﺶ ﺑﻴنی
هاﻯ عقلی اﺳﺖ. ﺣﻮﺍس
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﺑﺸﺮ
ﺪﺭ ﺫﻫﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻘﺎﺑل ﺘﻔﮑﻴک
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺁﻧﺮﺍ(ﺣسّ
ﻣﺸﺘﺮﻙ) ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
بیش ﺍﺯ ﭘﻨﺠﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
( ﻓﮑﺮ ﻭخواب ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ)
ﺑﺮﺍﻯ اﺩﺭﺍک ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺧﻴلی ﺤﻮﺍس
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﻄﻮﺭ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
هستند، ﮐﻪ ﺩﺭﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ آﻳﻨﺪﻩ
،ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻇﺎﻫﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻤﻄﻠﻖ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺣﺴّس
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ.
که ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﻳﺎ ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
عقلی ﻮﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ، ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﻔﺮضی ﺨﺪﺍﻯ
ﻤﻄلق ﺮﺳﻴﺪ. (ﺩﺭک
ﻮﻫﻤﻰ) ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﻧﻮﺍﻗصی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺼﻮﺭ
ﻭﺍﺿﺢ، ﻭﻳﺎ ﺗﻤثیلی
ﺘﺨﻴﻠّﻰ، ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ، ﻭﺟﻌل
ﻔﺮﺿﻴﺎﺕ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ،
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺷﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﻤﺎنع اﺯ
ﺩﺭک ﺤﺴّﻰ ﻭﺍﻗﻌﻴﺎﺕ
ﻫﻤﻴﻥ ﻤﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﻋﺎﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺭسد ﺑﺪﺭک ﺪﺭﺳتی
اﺯ ﺍﻣﻮﺭﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﻬماﻧﺪﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ ﻤﮑﻤّل
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ اﻭ،
ﺍﺯﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴم
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﻣﻮﺭ الهی ﺨﻮﺩ،
ﺑﺸﮑلی ﺸﺒﻴﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﺑﺸﺮﻯ اﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺍﺯ
ﻃﺮفی ﺬﻫﻥ ﻤﺎ ﺩﺭ(
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ثاﻧﻮیة
علم منطق )ﺧﻮﺩ،
ﮐﻪ پس ﺍﺯ (ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ) ﻧﺘﻴﺠﻪ
یک اﺣﺴﺎس ﺧﺎﺭجی
ﺘﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ، ﻭﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰﻭﻧﻈﻴﺮ ﺍﻧﻬﺎ،
ﺗﺼﻮﺭ ثاﻧﻮیة ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺨﻴﺎل ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺘﺼﻮّﺭﮐﻠّﻯ
ﺬﻫﻨﻰ، ﻫﻤﺎﻥ ﻮﺍﻗﻌﻴﺖ
ﺧﺎﺭجی اﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺯ ﻳﻚ ﭼﻴﺰ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺣﺪّ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ،
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﺪﺍم
ﻴک ﺪﺭﺳﺖ ﺗﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺘﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺫﻫنی ﺸﺨﺺ،ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺧﺎﺭج اﺯ ﺗﻄﺎﺑق
کاﻣﻞ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ همیشه ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ،
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣﺎﺿﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺪﺭ ﻋﻘﺎﻳﺪ، ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻨﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻳﺎ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺩ، ﻫﻤﻪ
ﻋﻤﺮ ﺍﺳﻴﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰﺳﺎﻟک اﻟﻬﻰ،ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺧﻮﺩ،
ﺍﻋمّ اﺯ ﺩﺭﺳﺖ
ﻳﺎ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ، ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭلی
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﺍﺻﻮل
ﺘﺎﺯﻩ ﻋﻘلی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮﻏﻴﺮﺍﺯﺣﻘﻴﻘﺖ
الهی ﻮ ﻭﺍﻗﻌﻴﺎت
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭلی ﺒﺎ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ ﺍﺭﺯﺵ
ﺗﻔﺎﻭﺕ بی ﭙﺎﻳﺎﻥ
اﺳﺖ، ﻭﻗﺎﺑل ﻘﻴﺎس
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻘلی
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺑﺎ ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ ﻣتَفَکّرﻳﻥ
غیر الهی اﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺒﻰ ﻓﮑﺮﺍﻥ
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
اﻓﮑﺎﺭﺣﻴﻮﺍنی
ﻮ ﺑﻬﻴﻤﻰ، ﻭﻟﻮ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
که ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺫﻫﻦ، ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﺧﺎﺭج
اﺳﺖ. ﻭلی ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﮐﻪ ﺳﺮﻣﻨﺸأ الهی
ﻮﻏﻴﺮ ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﺠﺎﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
اﺯ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺬﻫﻦ،
ﺍﺯ (ﺩﺭﻭﻥ اندﺭﻭﻥ)
ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ الهی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک هما ﺼﺤﻨﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺨﺎﺭجی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺗﺎﻗﺎﺑل
اُﻧس ﻭ ﻓﻬم ﻮﻗﺒﻮل
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
تجلّیات الهی ﻮ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ،ﺻﺤﻨﻪﻫﺎئی
ﺸﺒﻴﻪ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ،
ﺍﺯ ﮐﻮﻩ ﻭﺩﺭﺧﺖ
ﻭﺩﺭﻳﺎ ﻭﺍﺷﺨﺎﺹ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰاﻟﻬﺎﻣﺎﺕﻋﻘلی
ﻮ(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ)
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺍﻭﻗﺎتی غیرﻋﺎﺩﻯ،
ﺑﺎﺯ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺑﺎ
ﻧﻮع تَفَکّرﺍﺕ
ﻋﺎﺩﻯ ﻔﺮق ﺰﻳﺎﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻗﺎﺑل ﺒﺎﻳﮕﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺎ (ﺗﻨﺰﻳل
ﻤﻨﻄﻘﻰ) ﻭﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ و
کودکان ،ﻭ ﺑﺰﻭﺭ
(ﻫﻨﺮ ﺗﺒﺪﻳل ﻮ ﺗﻨﺰﻳﻞ)
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻯ ﺳﻠﻴﻘﻪﺍﻯ
ﻮﻫﻨﺮ ﺷﺨصی اﺳﺖ،
ﺍﻣﻮﺭالهی ﻮﻋﻘلی
ﺮﺍ، ﺑﻔﻬم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺨﺪﺍ،
ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﺎﻥ اﺯﺩﺭک
ﻛﻠﻴّﺎﺕ ﻭﺍﺻﻮلی
عقلی الهی می ﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ هماﻥ ( ﻫﻨﺮ
ﻧﻮﺷﺘﻥ کتب ﺍﺳﻤﺎﻧﻰ)
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮﻳﺎ مثل
ادبیّات اﺷﻌﺎﺭﻯ
ﭽﻮﻥ گفتاﺭﺣﺎﻓﻆ،
ﺑﺰﺑﺎﻥ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
عاﺩﻯ، ولی اﺯ ﺍﻣﻮﺭ
الهی ﻮ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
(ﺩﻫﻮﺭ) ﺟمع ﺪﻫﺮ
ﻳﺎ ﺯﻣﺎﻧﻪ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭ (ﺗﻐﻴﻴﺮ) ﺍﻋمّ
اﺯﻣثبت ﻭﺗﮑﺎﻣلی
،ﻭﻳﺎ ﺗغیر ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍئی ، ﻭﻳﺎ
ﺣتی ﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
(ﻣﺪﺍﺭﻯ ﻮﺗﺮﺍﮐمی
ﻮ ﻫﻨﺪﺳﻰ) ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ ﺷﮑل
ﻮﻫﻴﺄﺕ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﻭﺍﺷﻴاء ﻤُﺮﺩﻩ،
ﭼﻮﻥ ﺪﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮﻣﮑﺎنی
ﻤﺎﺳﻪﻫﺎ ﻭ ﺍﺷﻐﺎﻟﻬﺎ،
ﻫﻤگی ﻨﺘﻴﺠﻪ ﻧﻴﺎﺯ
به (ﺗﮑﺎﻣل اﺭﺍﺩﻯ)
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﻤثبت اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺴﻮﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﺪﺍﺭﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﮐﻪ ( ﺗﮑﺎﻣلی
ﻄﺒﻴﻌﻰ) ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯ. ﻭﺑﺎﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﺎﺳﻪﻫﺎ
ﻭ ﺍﺗﻤﻬﺎ ﻭﻫﺮ ﻋﻨﺼﺮﻇﺎﻫﺮﺍ
مُرده ﻭﻣﺸﻐﻮﻝ
(ﺗﮑﻤﻴل ﻤﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
أﺗﻤﻰ) ﺧﻮﺩ می ﺒﺎﺷﻨﺪ
،ﺗﺎ ﺍﺷﮑﺎل ﻮﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺷﻴﻤﻴﺎئی ﻮﻓﻴﺰﻳکی
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭح ﻤﺮﺩﻩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
اﺗﻤﻬﺎ، ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﮔﻴﺎهی
ﻮﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮﺑﺸﺮﻯ
ﻮﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ.

حدیث 1160 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
(ﺝ۳ﺹ؟)
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻴﺎﺯﻳﺎﺩ، ﺍﻳّﺎک
ﻮ ﺍﻟﺨﺼﻮﻣﺎﺕ،
ﻓﺎﻧّﻬﺎ ﺗﻮﺭث
ﺍﻟﺸﻚ، ﻭﺗﺤﺒﻄ
اﻟﻌﻤﻞ، ﻭﺗﺮﺩّﻯ
ﺻﺎﺣﺒﻬﺎ، ﻭﻋسی
ﺃﻥ ﻴﺘﮑﻠّم اﻟﺮﺟل
ﺒﺎﻟﺸﻴئ لا ﻳُﻐﻔﺮ
ﻟﻪ، ﻳﺎ ﺯﻳﺎﺩ،
ﺍﻧّﻪ ﮐﺎﻥ ﻔﻴﻤﺎ
ﻣﻀﻰ، ﻗﻮم ﺘﺮﮐﻮﺍ
ﻋﻠم ﻮُﮐّﻠﻮﺍ ﺑﻪ،
ﻭﻃﻠﺒﻮﺍ ﻋﻠم ﻤﺎ
ﮐﻔّﻮﻩ، ﺣتی اﻧﺘهی
ﺒﻬﻢ ﺍﻟﮑﻠﺎم
الی اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭجلّ،
ﻓﺘﺤﻴّﺮﻭﺍ، ﻓﺎﻥ
کاﻥ اﻟﺮﺟل ﻠﻴﺪّعی
ﻤﻥ ﺒﻴﻥ ﻴﺪیة،
ﻓﻴﺠﻴﺐ ﻣﻥ ﺨﻠﻔﻪ،
ﺍﻭ ﻳﺪّعی ﻤﻥ ﺨﻠﻔﻪ،
ﻓﻴﺠﻴﺐ ﻣﻥ ﺒﻴﻥ
ﻴﺪیة ﺍﻯﻔﻠﺎﻥ،
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺧﺼﻮﻣﺖ
ﻭﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻭﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻭﺑﺤثهاﻯ ﻤﻨﻄفی
ﻮ ﺟﺪﺍﻟﻬﺎﻯ ﻔﻠﺴﻔﻰ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻰ. (ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ ﺩﺭ
ﺑﺤثهاﻯ ﺴﻠﻮک ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
غیر ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺷکّ ﻮﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺭﺍ (ﺩﺭیک ﺴﺎﻟﻚ)
ﺑﺎﻋث ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﮔﺮ ﺑﭽﻨﻴﻥ ﺒﺤثهاﻯ
ﻤﻨﻄقی گوﺵ ﺑﺪﻫﺪ،
ﻭﺑﺎﻋث (ﺍﺣﺒﺎﻃ
ﻮﺧﻨثی ) ﺷﺪﻥ اعَمّاءل
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﺸﺨﺺ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭ (ﺭﺩﺍﺋﺖ ﻭﭘﺴﺘﻰ
درﻣﻘﺎم ﺮﻭﺡ ﺩﺭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﻤﻴﺒﺮﺩ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥگاهی ﭽﻴﺰﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﺎﺑل ث غفرﺍﻥ ﮔﺮﺩﺩ)
ﺍﻯ ﻔﻠﺎﻥ، ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
(ﻗﻮمی ﻴﺎ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻮﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﺒﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺳﻠﻮک
الهی ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ،
ﻭﻣﺘﻌﺒّﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﭙﻴﺮﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭآخوندﻫﺎ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻋلمی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﻣﺎﻣﻮﺭ ﺍﻣﻮﺧﺘﻥ
ﻮﮐﺴﺐ ﺍﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺗﺮک ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ (ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﻭﻋﻠم
ﻮ ﺍﮔﺎهی ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﺤﺎﺻل ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻧﺰﺩ
آخوندﻫﺎ ﻭﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ) ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻃﺎﻟﺐﻋﻠمی ﺸﺪﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
آﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ (ﻣﺎﻧﻨﺪﻋﻠﻮم
ﻤﺎﺩﻯ ﻭﺩﻧﻴﻮﻯ
ﭽﻪ ﺭﺳﺪﺑﻌﻠﻮم
ﻔﻘهی ﻮﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺪﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺎ سلوک الهی
همرﺍﻩ ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﮐﺎﺭ ﺍﻧﻬﺎ (ﺍﻫل
کلام ﻮﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻣﻨﻄق ﻮ آخوندﻫﺎ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ ﺩﺳﺘﺠﺎﺕ
ﻣﺬﻫبی غیر ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﻏﻴﺮ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ) ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻧﺠﺎ
ﮐﺸﻴﺪ، ﮐﻪ ﺑﺤﻴﺮﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ(ﺣﻴﺮﺕ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭﺍﻫل
کلام ﻮ آخوندﻫﺎ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺍﻧﻬﺎ، که
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺩﻧﺎک
ﻮﺷﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﺴﺖ ﻭ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،
ﻭﺍﺣﺘﻤﺎل ﻤﺤﺎﮐﻤﻪ
الهی ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
هم ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﻗطعی
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ . ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ (ﻭﻋﻴﺪﻫﺎﻯ)
ﻗﺮﺍﻥ ﺮﺍﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺑﺎ ﺍﺩﻋﺎﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﺍﻭﺭﻯ هاﻯ الهی
ﻮ ﺟﻬﻨﻤﻴﻬﺎﻯ ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻨﻴﺰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺮﭼﻘﺪﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻬﺎئی ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺎﺯﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻋﻘﻞ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻥ،
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎﺷﺎﺩﻣﺎنی
ﻮﺭﺿﺎﻳﺖ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﻤﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭﺩﺳﺖ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ الهی ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻗﺮﺍﻥ
ﻨﺎﻃﻖ، ﻭﺷفیع ﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺠﺎئی
ﺮﺳﻴﺪ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﺮﻯ
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﺩﺭجواب
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺳﺮﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﻭﻣﻌﮑﻮس ﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻭ ﺑﺎﻃل
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ) ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﺍﺯ ﭘﻴﺶ
ﺭﻭﻯ ﺨﻮﺩ ﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ (ﺑﺠﺎﻯ
ﺮﺳﻴﺪگی ﺒﺎثاﺭ
ﺭﻭحی ﺨﻮﺩ، ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.

حدیث 1161 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ؟ﺑﺤﺎﺭ)ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:اﻳّﺎکم
ﻮ ﺍﻟتَفَکّر
فی اﻟﻠﻪ، ﻓﺎﻥ
اﻟتَفَکّر فی
اﻟﻠﻪ، ﻟﺎ ﻳﺰﻳﺪ
ﺍﻟّﺎ ﺗﻴﻬﺎ، ﺍﻥّ
اﻟﻠﻪﻋﺰّ ﻭجلّ،
ﻟﺎ ﺗﺪﺭﮐﻪ ﺍﻟﺎﺑﺼﺎﺭ،
ﻭﻟﺎ ﻳﻮﺻﻒ ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﮐﻪ ﺩﺭﺫﺍﺕ ﺧﺪﺍ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ
،ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺭﺧﺪﺍ
ﺟﺰ (ﺗﻴﻪ) ﻭﮔﻤﺮﺍهی
ﻮﮔﻤﮕﺸﺘگی ﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﭼﺸﻤﻬﺎ ﺩﺭک
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺑﻤﻘﺎﺩﻳﺮ
ﻭﮐﻤﻴﺘﻬﺎ ﻭﺻﻒ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﻔﮑﺮ
ﺩﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ(
ﻭﺣتی ﺪﺭتمام ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﻪ ﻓﻘﻄ
ﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ (ﺍﻧﻬم ﻨﻪ
ﻫﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک ﻘﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺗﻔﮑﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺗﻔﮑﺮﻯ
اﺯﻣﺤل ﻨﻔس أمّاره
ﻭﻫﻮﺳﺮﺍﻥ ﻮ ﺍﻟﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺗﻔﮑﺮ
آخوندﻯ ﻤﺬﻫبی
ﻔﺮﻳﺒﮑﺎﺭ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪ الهی ﺨﻮﺩ،ﺗﻔﮑﺮ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﺎﻣل
ﻨﻤﻮﺩ. ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻘﻮﻝ آخوندﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺘﻮﺳل
عباﺩﻯ ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺍﺯ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺨﺪﺍ ﺷﺮک ﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎ،
ﻭﺩﻭﺭ ﺷﺪﻥ اﺯﺗﻮﺟﻪ
(ﺑﻮﺟﻪ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ) ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺸﺮک
ﻨﺎ ﺑﺨﺸﻮﺩنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻔﮑﺮ ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
کرﺩ، ﮐﻪ ﻧﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﻧﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻤﻄلق ﺪﺭﻋﺎلم
ﻮﺟﻮﺩﻯ عدم ﻤﺎ
ﺳﻮﺍﻩ ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ
عمّاء ﺍﺳﺖ. ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺷﮑل ﻮ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍتی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﺍﻣﮑﺎﻥ تَفَکّر
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭ ﻧﻤﻮﺩ.
ﺗﻔﮑﺮ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ
اﻧﺴﺎﻥ، ﻳﻌنی ﺰﻳﺮ
ﻭ ﺭﻭ ﮐﺮﺩﻥ، ﻭﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
اﺯ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮﮐﻴﺐ،
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺍﺑﺪﺍع
ﺬﻫنی اﺯ ﻣﺤل ﻤﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ، ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﭼﺸم ﻮ ﮔﻮﺵ
ﻭﻟﻤس ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻮﺍس
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ
ﻮﺳﺎﺋل ﻮﻣﺪﺍﺭک
اﻭﻟﻴﻪ، ﺑﺮﺍﻯ
تَفَکّر ﺩﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﻋمّ اﺯﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮﻳﺎ ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﮐﻪ ﻳک
ﺘﺠلّی الهی ﻤﺤﺴﻮس
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺭﻭﺯ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺟﺎﻯ تَفَکّر ﻫﺴﺖ.
ﺗﺎﺑﺠﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻔﮑﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎﺩفع
ﺸﺮﻙ، ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ الهی
گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
الهی هستی ﻮﻟﻰ،
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﻭﺍﻳﻥ
تَفَکّرﻯ اﺯﺍﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺬﻫﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻔﮑﺮﻯ ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ثاﺑﺖ، ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
الهی ﺒﻌﺪﻯ، ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻔﮑﺮ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻔﮑﺮ ﺑﻌﺪﻯ
هرﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪنّیﻋﻘل
کُلّی ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی اﺳﺖ. ﮐﻪ (ﺗﻔﮑﺮﻯ
اﺯﺍﺩ ﻭ ﻣﺠﺎﺯ) ﺑﺎﮐﻤک
ﻤﺪﺍﻭﻡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﺯرَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ هر کامل
الهی ، ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻴﺎ ﻧﺼﻴﺤﺖ ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ،
ﻭﻳﺎﮐﻤک ﺒﺴﻄح
عقل ﺠمعی ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﺗﻴﻪ) ﻳﺎ
ﮔﻤﮕﺸﺘﮕﻰ ﻭﮔﻤﺮﺍﻫﻰ،
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﭘﺎﺳخ الهی ﻤﺎﻧﺪﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻴک مُتعبّد
ﺯﺍﻫﺪ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ،
ﻭﭘﻴﺮﻭ ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﻔﻘﻴﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺳل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﺻﺎﺩق ﻮﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺳﺮﺧﻮﺩﻯ ﻮﺗﻴﻪ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯآخوندﻫﺎ
ﻣﻌﺮﻓﻰﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.و
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻳﻌنی ﺒﺎﻳﺪ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
عباﺩﺕ ﻭﻣﻮﺍﺟﻬﻪ
ﻭﺧﻄﺎﺏ ﺗﻮﺟﻪ ﻭﺗﻔﮑﺮ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﺩﻳﺮ
کمّی ﻭﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻣﻤﮑﻥ ﻨﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺴﺖ، ﻭﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﻫﺴﺘﻰ ها ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺣتی
رَبّ ﺭﺣﻤﺎن ﺨﺪﺍﻯ
ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯ ﻃﺎﻗﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺣﺪﻭﺩ ﻭ ﻣﺮﺯ
ﻭ ﺷﮑل ﻮﻫﻴأﺕ ﻭحَ
جَم و ﺭﻧﮓ، ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺗﻔﮑﺮ ﺩﺭﻣﺎﺩﻳاﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﺍﺯﺣﻮﺍس
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻄلع
کرﺩﻥ ﺬﻫﻦ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺗﻔﮑﺮ ﺫﻫنی
ﻮﻋﻘلی ﺼﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.
ﺍﻳﻦ (ﺗﻔﮑﺮ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺣسِ ) ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ
انعکاس ﺣسی اﻭﻟﻴﻪ
ﺍﺯﺍﺷﻴاء ﺨﺎﺭﺟﻰ،
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯﺣﻮﺍس
ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ ﺑﺬﻫﻥ
اﺳﺖ. ﺍﻧﮕﺎﻩ (ﺗﻔﮑﺮ
ﺻﻔﺎﺗﻰ) ﺷﺮﻭع ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺣسّ ﻣﺸﺘﺮک
ﻤﺤل ﺘﻠﺎﻗﻰ ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺤﺴﻰ، ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺴﻮﺍﺑق ﺬﻫنی ﺪﺭﺣﺎﻓﻈﻪ،
ﺑﺎﻋﻤل ﺘﺠﺰیة ﻭﺗﺮﮐﻴﺐ،ﻭ
ﺑﺮﺭسی ﻮ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ،
ﺗﺒﺪﻳل ﺒﺘﺼﻮﺭﺍن
ثاﻧﻮیة ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺧﻴلی
ﺴﺮیع ﻮ ﺑﺪﻭﻥ
اﺭﺍﺩﻩ ﺷﺨﺺ ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﻭﺿﻤﻥ
ﻤﮑﺎﻧﻴﺴﻤﻬﺎﻯ
ﺤﻴﺎﺗی اﻧﺴﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻳک ﻄﺮح کُلّی ﺴﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻭﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﻭﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺫﻫﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺳﺮﻣﺎیة
ﺍﻳﻥ ﻄﺮح کُلّی
هماﻥ ﺘﺼﻮﺭﺍﺕ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭ ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﺧﺎﺭجی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﻣﻌﺪﻭﺩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺳﻤﺒﻮل
ﻮ ﮐﻠّﻴﺘﻰ ﺩﺭﺫﻫﻥ
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭﻣثل
اﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
اﺷﮑﺎل ﻨﺴﺒﺘﺎ
ﺷﺒﻴﻪ ﻫﻢ، ﺑﺮ ﺫﻫﻥ
ﻴﮑﺠﺎ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ عمل کع ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ولی
ﺪﺭﻭﺍقع غلط اﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺣﺪّ ﺍﻗﻞ ﻋﻴﻥ
ﺤﻘﻴﻘﺖ ﺍﻥ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ،
ﭼﻨﺎﻥ ﺘﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﮔﺮﺩﺩ،
ﺑﺎﮐﻤک اﻳﻥ ﻄﺮح
کُلّی ﺪﺭ ﺫﻫﻥ ﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻭﺍﻗﻌﻪ ﺟﺰئی
ﺠﺪﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭج آﺷﻨﺎ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺑﺎﺻﻄﻠﺎح ﻤﻴﻔﻬﻤﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻮﺿﻮع اﺯﭼﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﺍﺑﻬﺎم ﻮﺣﻴﺮﺕ
ﻭﺗﺮس ،ﻭﺣتی ﺘﺎ
ﺳﺮﺣﺪّ ﻣﺮگ ﻮﺟﻨﻮﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻮﺍﺑق ﺬﻫنی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺪﺭﺳﺖ ﻳﺎ ﻏﻠﻂ،
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺭﺍم ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭلی اﻟﺒﺘﻪ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ، ﻳﺎ
ﺣتی کم ﻔﺮﻳﺒﻰ،
ﺗﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺷﻨﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ،
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺮﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭ ﺍﺯ (ﺩﺭﻭﻥ ﺪﺍﺧل
اندرون ﺨﻮﺩ) ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ،ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﺍﻭﻟﻴﻪ،
ﻭﺍﺭﺩ ﺫﻫﻥ ﻮﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺑﺎقی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﺣﻮﺍﺩث
ﺍﺯﺧﺎﺭﺝ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥسالک
الهی ﻤﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻥ (ﻃﺮح کُلّی ﻮﺗﺼﻮﺭ
ثاﻧﻮﻯ) ﻗﺎﺑل اﻧﻄﺒﺎق
ﺒﺎ ﺍﻥ ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻮعی ﺤﻘﻴﻘﺖ،
ﻭ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳبی
اﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﻮﺭتی
ﺮﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ ﻣﻌﺮفی
ﺮﻭٴﻴﺎئی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭﺳﺎﻟک
ﺒﻌﺪﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺝ) ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩ ﮐﻨﺪ،
ﻭ(ﺍﻧﻄﺒﺎق ﺤﺴّﻰ)
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ
ﺑﺎ (ﺗﺼﻮﺭکُلّی
اﺯ ﺷﺨﺺ) ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺁﺭﺍﻣﺶ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﺰﺩﻭﭼﺎﺭﻫﻤﻴﻥ
اﺣﻮﺍل هستند،
ﮐﻪ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺟﻬﺎﻥ
اﻧﻄﺒﺎق ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ،ﻭﺣتی
ﻔﺮﻳﺐ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺗﺎﺍﺧﺮﻋﻤﺮ
ﺷﺨﺺﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﺪﻭﭼﺎﺭﻃﻠﺴم ﺁﻥ
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. ﭘس ﺍﺯ
(ﺗﻔﮑﺮ ﺣﺴﻰ) ﻭﺳﭙس
( ﺗﻔﮑﺮ ﺫﻫﻨﻰ) ﻭﺑﺎ
ﮐﻤﻚ (ﺗﻔﮑﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﺑﺎﺯ (ﺗﻔﮑﺮ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ)
ﻭﺍﺭﺯﻳﺎبی ﺸﺪﻩ،
ﺩﺭﺧﻴﺮ ﻭﺷﺮّ ﻭ
ﻳﺎ ﺧﻮﺏ ﻭﺑﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﺎ
ﮐﻤﻚ (ﻧﻔس ﻟﻮﺍﻣﻪ)
ﺧﻮﺩ، ﻳﺎ (ﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺘﻰ) ﻣﻠﺎﻣﺖﮔﺮ
ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ، ﺑﺎﮐﻤﻚ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﭙﻴﺮکامل
الهی ، ﻭﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
اﺣﻮﺍلی ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ،ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺻﻠﺎح ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻫﺮﮔﺰ (ﻣﺮﺍﻗﺒﻪﺍﻯ)
ﺍﺯﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﺧﻄﺎﺭﻫﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﮐﺎﺑﻮس
هاﻯ ﺮﻭٴﻴﺎئی ﺮﺍ
ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳتی ﺒﮑﻨﺪ،
ﻭ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺑﺪ ﺍﺧﻠﺎق
ﻮبی عفّت ،ﻭﻯ ﺮﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺴﻮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻭ ﺧﻄﺎ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ،
ﺩﻭﺭﻯ اﺯ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ
ﻳﻌنی ﺪﻭﭼﺎﺭ ﺯﻭﺍل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻃﻌﻤﻪ ﺁﺳﺎنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻴﻄﺎﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎ،
ﻭﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩگی
اﺑﻠﻴس آخوند ﻭ
ﻓﻘﻴﻪ ﻣُﻔتی ﻘﺸﺮﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺑﺎ ﻣﺮگ
ﺴﺨﺘﻰ،ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﺮﻭﺡ،
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﮔﺎﺭﻣﻪ
ﻭ ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ
ها،ﺑﺠﻬنم ﻴﺎ ﺟﻬﺎنوم
ﺠﻬﺎﻥ ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻫﻨﻮﺯ
( ﺗﻔﮑﺮ ﺑﮕﻮﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ)
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
هست، ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ (ﺷﻬﻮﺩﻋﻘﻠﻰ)
ﺍﻧﻬﺎ، ﻭﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ هُداﻳﺖ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ،
ﻭﻧﺼﻴﺤﺖ ﺟﺎﻣﻌﻪ،
ﻭﺗﻌﺎلی ﺴﻄح
عقل ﻮ ﻋﻠم ﺠمعی
ﺒﺸﺮ کمک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻄﺮح
کند ،ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺟﻨﺒﻪ ﺍﺧﻠﺎق ﻮ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﺧﺪﺍ ﺟﻮﺋﻰ، ﻭﺩﻭﺭﻯ
اﺯﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎق ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﺷﻨﺎ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎﻯ
اﻭﻟﻴﻪ ﺍﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ هر ﺯﻣﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ، ﺩﺭ(ﺳﻄﻮح
أﻭﻟﻴّﻪ ﻋﻘل ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ) ﺗﻔﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭلی ﭙس
ﺍﺯﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ،
ﻭ ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺠﻬﺎﻥ، ﻭﺑﺎ ﺍﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺴﻴﺎﺭﻋﻈﻴم
ﺠﺴمی ﻮ ﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻓﺮق عقلی آﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻋﻘل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺑﻴﻥ عقل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎ ﻧﻮع ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1162 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ؟) ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺴﺌﻮﺍﻝ، ﮐﻪ ﺍﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (شیئ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ،
ﺍﺭﻯ ﺰﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﻯّ ﺸﻴئا ﺃﮐﺒﺮ
ﺷﻬﺎﺩة، قل
اﻟﻠﻪ، ﺷﻬﻴﺪ
ﺑﻴﻨی ﻮﺑﻴﻨﮑم
ﭽﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﻭﺑﺰﺭﮔﺘﺮ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻭﮔﻮﺍه
ﺒﻴﻥ ﻤﺎ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ:
ﻔﻬﻮ شیئٴ، ﻟﻴس
ﮐﻤثله شیئ ﭘس
ﺍﻭ ﺑﺎﻳﺪ شیئ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﺘﻔﺎﻭﺕ ﮐﻪ شیئ
ﻮﭼﻴﺰﻯ،ﻣثل اﻭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. (شیئی
ﻴﺎ ﭼﻴﺰی ) ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﺑﻮﺩﻥ
آﻥ اﺳﺖ. ﻭلی ﺪﺭکیفیّت
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻴﺰﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭماهیّت
ﻣﺎﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺠﺴﻢ
،ﺷﻴﺌﻴّﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭﻫﻤﺎ ﻥﺤﺎلی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
(ﻋﺪم ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ)ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻳﻢ.
ﻳﻌنی هست، ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ غیر ﺧﻮﺩﺵ،
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮ ﺟﺴﻤّﻴﺖ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﺪﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
احتمالی ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯﮐﻤﺎل ﻨﻮعی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﻘﻮل ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ
(ﻧﻮﻉ ﺩﺭﻓﺮﺩ ﻭﺍﺣﺪ)
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺨﻴلی ﺒﺎﻟﺎئی
تنها ﭽﻨﺪ ﻓﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻳﻌنی اﻓﺮﺍﺩ ﻳک
ﻨﻮﻉ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﻥ
هم ﻤﺴﺎﺑﻘﻪ ﮐﻤﺎلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺒﻴﻚ (ﻓﺮﺩ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ) ﻭﺑﻔﺮﺽ
ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ، ﺩﻳﮕﺮ
ﺟﺎﻯ ﻤﺴﺎﺑﻘﻪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻏﻴﺮ ﺍﺯماهیّت
ﻭﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻤﻠﻰ، ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ شیئ
،ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ کرﺍﻣﺘﻰ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﻰ، ﻭﻗﺪﺭتی
کم یا ﺯﻳﺎﺩ، ﻭلی
ﻤﺤﺪﻭﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﻘﺪﺭﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻧﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻄﻠق ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ شیئ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ گفت ،ﺁﻏﺎﺯﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ،
ﻭﺗﺤﻮﻟﺎتی ﺪﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺘﺪﺭیجی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. (شیئ
) ﺑﺎ ﺗﺎﺭﻳخ ﺰﻣﺎنی
ﻮ ﺗﮑﺎﻣلی ﺒﻴﺸﺘﺮ،
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻮﻗﻌﻴﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺯل ﺘﺎ ﺍﺑﺪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ اﺳﺖ.ﻳﻌنی
ﺰﻣﺎنی ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻳﺎ ﺯﻣﺎﻥ اﺯلی
گذﺷﺘﻪ ﺍﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﺒﺪﺃ، ﻭﺯﻣﺎﻥ
آﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭ ﺑﺎﺯ
بی اﻧﺘﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﻤﮑﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻴک ﺸﻴئ ﺒﺎﻳﺪ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩ. ﻣﮑﺎﻥ
ﻤﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻇﺮﻑ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺯﻣﻈﺮﻭﻑ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥ اﮔﺮ
شیئ ﻨﺒﺎﺷﺪ، ﺧﻠﺄ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻋﻤّاء
ﻴﻌﻨی ﺨﺪﺍ ﺧﺎﺭج
اﺯ ﻫﺴﺘﻰ) ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ﻮﺩﻳﮕﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺮﺍﻯ شیئی ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺯﻣﺎﻥ ﻮﻧﻮع
ﻮﮐﻤﺎل ﻮﻏﻴﺮﻩ.
(ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺧل
هستی) ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﻬﺴتی
اﺯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮﻣﮑﺎﻥ ﻮﻧﻮع
ﻮﮐﻤﺎل ﻮﻏﻴﺮﻩ،
ﮐﻪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺸﺮﺍﻳﻂ
(ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻮﺩﻥ) ﻭﺷﻴﺌﻴﺖ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺎﺩق هست ﻭلی
اﺯ ﻧﻮع ﻤﻄﻠق آﻥ.
ﺍﻣﺎ (ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ)
ﺗﻤﺎم اﻳﻦ ﻣﺨﺘﺼﺎﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ، ﻭﺩﺭ ﺣﺪّ
ﻣﻄﻠق ﺁﻥ ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻭ ﺻﺎﺩق ﻨﻴﺴﺖ.
ﻳﻌنی ﺨﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻫﺴتی ﺸﻴئ ﻮ
ﭼﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺨﺘﺼﺎﺕ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﻮﺩﻥ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻫﻤﻪ ﻣﺨﺘﺼﺎﺕ
ﺷﻴﺌﻴﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﺪﺭﺣﺪّ ﻣﻄلق
اﻥ. ﻧﺎم ﺸﻴئ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻓﻄﺮﺗﺎ
ﺟﺎﻯ ﺘﻌﺠﺐ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ،
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ (ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج
اﺯﻫﺴﺘﻰ) ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ شیئی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ (ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل
هستی) ﻳﺎ ﺧﺪﺍ ﻇﺎﻫﺮ،
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﺨﺘﺼﺎﺕ
ﺷﻴﺌﻴﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی اﺯﮔﻮﻧﻪ ﻣﻄﻠق
آﻥ. ﻀﻤﻨﺎ ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ
ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث ،ﺍﮐثرﺍ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎنی
اﺳﺖ ﮐﻪ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺍز ﻣﺮﺍﺗﺐ
(ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل هستی)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺍﮐثرﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ رَبّ ﺷﻤﺎ
ﺫﮐﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﺑﻨﺎﻡ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻴﺎﻳﺪ، ﺍﮐثرﺍ
ﺑﻤﻌنی رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی
اﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
آﻣﺪﻩ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺎ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻧﻴﺪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
اﺳﺖﺍ ﻟﺒﺘﻪ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ آشاﺭﻩ ﺑﻐﺎﻳﺐ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺑﻴﻥ اﻟﻠﻪ
ﻭ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
هست. ﮐﻪ ﺍﺧﺮﻳﻦ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ،
ﺩﺭ جهان وجودی
و یونیورس اول
یا ﺻﺎﺩﺭﺍﻭل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع اﻳﻥ
ﺼﺎﺩﺭ ﺍﻭل( ﻨﻮع
ﺪﺭ ﻓﺮﺩ ﻭﺍﺣﺪ) ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻏﺎﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
(ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ
هستی است ). ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺮﺍﻯ (ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج
اﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻭﻋﻤّاء ) ﻧﻪ ﻭﺍﺣﺪ
ﮔﻔﺘﻥ ﻮﻧﻪ ﻧﻮع
ﺨﻮﺍﻧﺪﻥ،ﻭﻧﻪ
ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺷﻴﺌﻴّﺖ،ﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﻤﻌنی ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺤﺪﻭﺩ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺦ،
ﻳﺎ ﻭ ﻣﻘﺎم ﻮ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻬﺮﺷﮑل
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻔﺮضی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻣﻨﺤﺼﺮﺍﻭل
ﺒﺴﺨﺘﻰ، ﺷِﺒﻪ
ﻣﺤﺎل ﺪﺭﻣﻮﺭﺩ
(ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل ﻴﺎ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭل ﺪﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ)
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻯ
ﺨﺎﺭجی اﺯﻫﺴتی
ﺪﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ، ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻣﮑﺎنی ﺒﺮﺍﻯ
ﻔﺮﺽ ﻭﺗﺼﻮﺭ ﻭﺍﺣﺘﻤﺎل
ﺪﺍﺩﻥ ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻮﺫﻫنی
ﻤﻤﮑﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ (ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ) ﻫﺮﭼﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ، ﺑﻨﺎحَقّ
ﻮﺷﺮک ﻮﺗﺤﺮﻳم
ﺸﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
اکنون و فعلا ﻗﺼﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻟﻘﺎ، ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒرَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
الله ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻠﻘﺎﻯ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﺎﺋم نوع بشر ﺒﺮﺳﺪ،
ﻭﺩﺭ ﻧﻮع بشریّت
، ﺷﺎﻧس ﻟﻘﺎﻯ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ، رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ کسی ﻨﻴﺴﺖ
ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ اﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻗﺎﺋم
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ فوق
البشری اﻭ.

حدیث 1163 – از
امامی نقل شده
( ج؟ ص؟؟ ) اﺫﺍ ﺍﻧﺘهی
اﻟﮑﻠﺎم الی اﻟﻠﻪ
ﻓﺎﻣﺴﮑﻮﺍ، ﻭﺗﮑﻠّﻤﻮﺍ
ﻓﻴﻤﺎ ﺩﻭﻥ اﻟﻌﺮﺵ،
ﻭﻟﺎ ﺗﮑﻠّﻤﻮﺍ
ﻓﻴﻤﺎ ﻓﻮق اﻟﻌﺮﺵ،
ﻓﺎﻥّ ﻘﻮﻣﺎ ﺗﮑﻠّﻤﻮﺍ
ﻓﻴﻤﺎ ﻓﻮق اﻟﻌﺮﺵ،
ﻓﺘﺎﻫﺖ ﻋﻘﻮﻟﻬﻢ،
ﺣﺘّﻯ کاﻥ اﻟﺮﺟل
ﻴﻨﺎﺩﻯ ﺒﻴﻥ ﻴﺪیة،
ﻓﻴﺠﻴﺐ ﻣﻥ ﺨﻠﻔﻪ،
ﻭﻳﻨﺎﺩﻯ ﻤﻥ ﺨﻠﻔﻪ
ﻓﻴﺠﻴﺐ ﻣﻥ ﺒﻴﻥ
ﻴﺪیة ﻫﺮﮔﺎﻩ ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﻭﺑﺤث ﺷﻤﺎ
ﺑﻪ (ﺍﻟﻠﻪ )ﺭﺳﻴﺪ،
ﺍﻣﺴﺎک ﻛﻨﻴﺪ ﻭﺳﮑﻮﺕ
ﻭﺗﻮﻗﻒ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.ﻭﻟﻰ
تا زﻳﺮﻋﺮﺵ ﺧﺪﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﺪ
ﺻﺤﺒﺖ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎﻯعرﺵ
ﺭﺣﻤﺎ ﻥﺤﺮﻓﻰ ﻧﺰﻧﻴﺪ.
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﻔﻠﺴفی
ﻮﻃﺮح اﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق الله ﺟﺎﻯ
ﺨﻮﺩ، که ﺍﺯﺗﻤﺎم
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی ﻮﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺯ ﺍﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻓﻄﺮﺗﺎ ﻗﺎﺩﺭ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﻭﻣﻌﺮﺍج ﻮ ﺍﺳﺮاء
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
که ﺑﺤثهاﻯ ﻔﻠﺴفی
ﻮﺍﺣﺘﻤﺎلی ﻮ ﻧﻈﺮﻯ
ﺒﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺤﺮﺍم اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎنع ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻗﺒلی آﻧﻬﺎ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻓﻘﻬﺎ قشری ﮐﻪﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
هستند، ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺤتی ﻮ ﺑﺪﻭﻥ ﺒﺤث
،ﺟﻬﻨمی ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ هستند.ﺍﻣﺎﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻧس ﺷﻬﻮﺩ
عرش رحمان ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ،
ﺍﺯ ﺍﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﺣﻮﺍلی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
رحمان ،ﻭﺣتی
اﺳﺮاء ﻮﻋﺮﻭﺝ ﺑﺠﻮﺍﺭ
ﻋﺮﺵ، ﺩﺭﻳک ﻤﻘﺎﻡ
(ﺩﻧﺎ ﻭ ﺗﺪﻟّﻰ) ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻮﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﻤﻘﺎم
ﻤﻌﺮﺍجی مُیَسّر
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ،
ﻗﺎﺑل ﺸﻨﻴﺪﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﺎﻣلی
هرﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺣتیاﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻭ ﺑﺪﺭﺳتی ﺒﮕﻮﻳﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎﻯ
عرﺵ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﮕﻮﻳﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
و سوشیانس سوم
زردشت ،ﺩﺭ ﻗﺎﺋم
آﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺸﺮﺍﻓﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﺍﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻇﺎﻫﺮو
مبعوث جهان ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻯ آﺧﺮﻳﻥ
کامل ﻤﺤﻤﺪﻯﻮ ﺍﻏﺎﺯﮔﺮ،
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﻥ ﺒﺎﺭ ﺑﺎﺏ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺒﺮﺍﻳﺶ
ﺑﺎﺯمیگردد ،ﻭﺑﺎﻟﺎﻯ
آﻥ ( ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ) ﺭﻓﺘﻪ،
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎن نائل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
فوق ﺒﺸﺮﻯ
فرشته گونه او
با هزاران
برابر عقل کامل
نوع بشری ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﻤﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
که مهدی رسید ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ رَبّ
(ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ)
ﻗﺪﺭﺕ نهادی ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺡ فوق بشری
بسیارعظیم ﻭﻋﻘل
آﻧﻬﺎ ﻭﻗﺪﺭﺕ ﻋﺮﻭج
ﻮ ﺍﻟﻮﻫﻴﺖ ﻳﺎﻓﺘﻥ
آﻧﺎﻥ ﺘﻤﺎم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﻧﻮع
فوق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ، ﺍﺯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ،ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ کسب ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
باز عظیم تر و
الهی تر ﺒﺮﺗﺮ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻴﺎﻓﺘﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﺍﺟﺎﺯﻩ
الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫﺮﭼﻪ ﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ،
ﺗﻨﺰﻳل ﻤﻨﻄقی
و بیانی ﺒﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﮑﻨﻨﺪ. ﺣﮑﻤﺘﻬﺎئی
ﺒﻨﻮﻳﺴﻨﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﺍﺕ ﺗﺮﺑﻴتی
ﻮﺍﺧﻠﺎقی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻧﺼﺎﻳحی ﺒﺮﺍﻯ
اﺻﻠﺎح ﻮﺟﻮﺩﻯ
روح و ﺒﺎﻃنی ﻤﺮﺩم
ﺒﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ ﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺮالهی ﺨﻮﺩ ﻣﻘﺎم
الهی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﺣﺮﻓﺶ ﮐﻠﺎمی
اﻟﻬﻰ، ﻭﺩﺳﺖ ﻭﺭﻭﻳﺶ
الهی اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
آﻧﺮﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺣتی آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
قشری ﻤﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ،
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭ ﻓﺘﻮﺍﻯ ﻘﺘل ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
آخوندﻫﺎ ﻭملاّها،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
اﻧﺒﻴﺎ، ﻳﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
الهی شده هر
ولایتی ﺒﺨﻠق
چون مسیح وهر پیامبری
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺰ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﻟﺎﻯ
عرﺵ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ،
ﻭلی ﺪﻭﭼﺎﺭ ﮔﻤﮕﺸﺘگی
عقلی ﺸﺪﻧﺪ ﻭﺑﺤﻴﺮﺕ
ﻭﺍﺑﻬﺎم ﮐﻮﺭﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺟﻨﻮﻥ ﺸﺪﻧﺪ ﺍﮔﺮ
ﮐسی ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺳﺮﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺻﺪﺍ ﺑﺰﻧﻨﺪ،
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺠﻠﻮﺗﺮﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ جواب ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺧﻠﺎﺻﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﻌﮑﻮس ﺍﻳﻥ ﻘﻮم
ﻴﻌنی ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺍﻭم کرﺩﻥ، ﻭلی
ﺒﺪﺍﻥ ﻨﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻳﻌنی آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﭽﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻔﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
عرﻓﺎﻧﻰ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﺍﺩﻋﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺻﻴﻒ ﻭﻃﺮح
ﻤﺴﺎﺋل ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
که مُدّعی ﺒﺎﻃل
اﺯﺍ ﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎﻯ
عرﺵ، ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺗﻴﻪ ﻭ ﮔﻤﮕﺸﺘگی
عقلی ﻮ ﻓﮑﺮﻯ ﻮ
روان ﻧﻔﺴﺎنی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺟﻨﻮﻥ ﻮﺍﺧﺘﻠﺎل
هوﺵ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺎﻟﺎﻯ
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ،ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺯ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻣﺘﻮﻟﺪﺍﻥ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ،
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎﻯعرﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ
ﻭ با شهود رب
اعلای رحمان ﺑﺒﺎﻟﺎﻯ
عرﺵ رب ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﻭﻧﺪ
گه نامی هم از
رب برتر از رب
اعلا نداریم
که مهدی خواهد
گفت و اگر
اینده فوق
بشریت را مانند
سرنوشتهای
نوع بشری و
سلوک الهی بدانیم
که قطعا چنین
هم نیست .

حدیث 1164 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ؟ ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍیة
ﻗﺮﺍنی ﻮ ﺍﺫﺍ ﺭﺃﻳﺖ
ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﻴﺨﻮﺿﻮﻥ فی
ﺁﻳﺎﺗﻨﺎ ﺍﮔﺮ ﺩﻳﺪﻯ
که دیگران ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﺎﺕ ﻣﺎ ﺑﺤث ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ:اﻟﮑﻠﺎم
فی اﻟﻠﻪ، ﻭﺍﻟﺠﺪﺍل
فی اﻟﻘﺮﺍﻥ،ﻟﺬﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩ،ﻓﺄﻋﺮﺽﻋﻨﻬﻢ،
ﺣﺘّﻯ ﻴﺨﻮﺿﻮﺍ
فی ﺤﺪﻳث ﻏﻴﺮﻩ،
ﻭﻣﻨﻬم اﻟﻘﺼّﺎﺹ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﺤث ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻯ اﻟﻠﻪ،ﻭﻳﺎ
ﻣﺠﺎﺩﻟﻪ
فلسفی ومنطقی ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻗﺮﺍﻥ اﺳﺖ.ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻋﺮﺍﺽ ﻭﺩﻭﺭﻯ
ﻮﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﮐﻦ،ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﮑﻪ ﺩﺭﻣﻮﺿﻮع
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻭﺍﺭﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﻗﺼﺎص ﺸﺎﻥ
ﺒﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻳﻌنی ﻘﺼﻪ
ﮔﻮﻳﺎﻥ ﻮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ اﺧﺒﺎﺭ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ، ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ مُدّعیان
(ﻗﺺّ أثر) ﻳﺎ مُدّعیان
ﺪﺍﺷﺘﻥ آثار ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻮ قُرّه
ﻫﺎﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﺑﺪﻭﻥﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﻮﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
که ﻀﻤﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ.
ﭼﻪ آخوندﻫﺎﻯ
أﻫل ﺘﺴﻨﻥ ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ
اﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ که
میگفتند بجای ولایت
سلوکی آتچه محمد
کرده یا کفته
دنبال میکنند ،ﻭﻳﺎ
آخوندﻫﺎﻯ ﺘشیع
ﺒﻌﺪﻯ تا کنون
که مذعی مُدّعی
ﺨﺪﺍ ﺷﻨﺎسی ﻮﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
و واسلام
شناسی هستند. ﻭﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭالهی ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭلی ﺨﻮﺩ
ﺳﻠﻮﻙ الهی ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﻯ عرﺵ ﮐﻪ
ﺳﻬل اﺳﺖ،ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺎﺩﻭﻥ عرﺵ
نیز ﺩﺭ ﺷﺶ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒلی ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺨﺒﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ مُدّعیان ﺸﻬﻮﺩ،
ﻭﻳﺎ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺸﻨﺎﺳﺎﻥ غیرﺳﺎﻟﻚ
در عمل ،ﺩﺭﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﻭﺑﺤثهاﻯ ﺧﻮﺩ،
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺣﻴﺮﺕ ﻓﻠﺴفی
ﻮﮐﻮﺭﻯ عقلی ،ﺍﺯﺍﻣﻮﺭ
الهی ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮعی ﺠﻨﻮﻥ،
ﻭﺣتی عاﻗﺒﺖ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺟﻨﻮﻥ ﻤﻐﺰﻯ ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺟﻠﻮﺗﺮﻫﺎ
ﺭﺍ،ﺑﺎ ﭘﺸﺖ ﺳﺮﻯهاﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭﻣﻌﮑﻮس
ﻭ ﻭﺍﺭﻭﻧﻪ ﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻧﺘﺎج
کاﻣﻠﺎ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺩﺭﻭغ ﺮﺍ ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ .ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
الهی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺍﻣﻮﺭ فقهی ﻮﻣﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺸﻤﺮﻧﺪ. ﺑﺤث
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺍﻥ، ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﻥ،ﻭ ﻳﺎ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻭحی ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍﻧﻰ،
ﻭﻧﻴﺰ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺍﻭ
ﺍﺯ قُرّه ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪ، ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ سلوک
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﻭﺿﺮﻭﺭﺕ سلوک
الهی و ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺣتی
ﻘﺎﺗﻞ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺑﺨﻠق
چون دیگر
انبیای
میکشتند و
آزار شرعی
میدهند. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﭙس ﺍﺯﻣﺤﻤﺪ،
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺍﺷﺮﻑ ﻭﺑﺎ ﻋﺰﺕالهی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯبنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل قبل
از محمد ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم هستند،
ﮐﻪﻫﻴچ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺤتی مسیح آﻧﺮﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.

حدیث 1165 - دﺭﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ج۲ ص ؟ﺑﺤﺎﺭ)ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪﮐﻴﺴﺖ ﺑﭙﺮﺳﺶ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺯﻧﺪﻳقی
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ هو ﻮ شیئ
ﺒﺨﻠﺎﻑ ﺍﻟﺎﺷﻴاء
ﺃﺭجع ﺒﻘﻮﻟﻰ، ﺷﻴﻴٴﺎ
ﻟﻴس ثباﺕ ﻣﻌﻨﻰ،
ﻭ ﺍﻧّﻪ شیئ ﺑﺤﻘﻴقة
ﺍﻟﺸﻴﺌیّة ،ﻏﻴﺮ
ﺍﻧّﻪ ﻟﺎﺟﺴم ﻮﻟﺎ
ﺻﻮﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﭼﻴﺰ)
ﺍﺳﺖ،ﻭلی ﻨﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮ. ﻭﻳﺎ
ﺑﻌﺒﺎﺭﺕ ﺩﻳﮕﺮ،
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺳﺖ، ﻭلی
ﺒﻘﺼﺪ ﺍثباﺕ (ﭼﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ)
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ ﺸﻴئ
ﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭﺍﻭ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
(ﻫﻤﺎﻥ ﺤﻘﻴﻘﺖ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ)
ﺑﻮﺩﻥ. ﻟﻔظی ﺒﻴﺎﻥ
ﺸﺪﻩ ﻣﺎﺩﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﻘﺼﺪ ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻳﺪﻩﺍﻯ ﻤﻌﻨﻮﻯ
ﻮ ﺫﻫنی اﺳﺖ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻏﻴﺮﻣﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺤﻘﻴﻘتش
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﻭلی
ﺪﺭﻫﺮﺣﺎل ﺠﺴم
ﻴﺎ ﺗﻥ ﻮ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﻮﺷﮑل ﻮﻫﻴﺄتی ﺒﺮﺍﻯ
ﻇﻬﻮﺭ ﺑﭽﺸم ﺪﺭﻫﺴتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ.

حدیث
1166 - دﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ؟ ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻨﮑﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻴﺰ ﻭﺷﻴﺌی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺁﺭﻯ
ﺒﺸﺮﻃ اﻳﻨﮑﻪ: ﻨﻌم ﺘﺨﺮﺟﻪ ﻣﻥ
اﻟﺤﺪّﻳﻦ، ﺣﺪّ
ﺍﻟﺘﻌﻄﻴل ﻮﺣﺪّ
ﺍﻟﺘﺸﺒﻴﻪ ﺑﺸﺮﻃ اﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺘﺼﻮﺭ ﺷﻴﺌﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯﺣﺪّ ﺗﻌﻄﻴل
ﻮ حدّ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﻭﺭﻯ. ﭼﻴﺰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺫﻫنی آن ،ﺑﺎ ﺩﺍﺩﻥ
ﺤﺪﻭﺩ ﻭﺟﻮﺍﻧﺐ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺑآﻥ ﺑﺪﻫﻴﻢ.
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﻤﺎﺩﻯ،
ﺑﺪﻭﻥ ﺤﺪﻭﺩ ﻭﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﮐﻨﻨﺪﻩ،
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺗﻌﻄﻴل ﻮ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻧﭽﻨﺎﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻫم ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻨفی
ﻮﺟﻮﺩ ﻭﻏﻴﺮ ﻭﺍقعی
ﺸﺪﻥ ﺎﻭﺭﺍ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
(ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺗﺐ ﺑﮕﻮئیم
ﭽﻨﻴﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ،ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻳک ﭽﻴﺰﻋﺪمی ﺘﺼﻮﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﻭﻳﺎ ﺣﺪ
ّﻭ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺗﺸبیه
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻋﻘل اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻌﻤﻮﻟﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﺭج اﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ ﺬﻫنی
ﻮ ﻗﺒلی می ﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺮﺍ ﺗﺼﻮﺭﺍﺗﻰ
ثاﻧﻮﻯ ﻮکُلّی
ﻤﻴﻨﺎﻣﻴﻢ. ﭼﻴﺰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺣس
ﮐﺮﺩﻳم ﻮﺗﺎﺯﻩ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻴﻢ، ﺑﺎ
ﺗﺼﻮﺭ کُلّی اﺯ
ﺍﻥ ﭽﻴﺰﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﺭﺫﻫﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻳم منطبق ﻤﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ (ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) ﮐﺎﻣل ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻓﻘﻄ ﺸﺒﻴﻪ
هم هستند. ﻭﻟﺬﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ ﺍﺷﺨﺎﺹ
ﻧﺴبی ﻮﻏﻴﺮﺣﻘﻴقی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﭼﻨﻴﻥ
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺩﺭﺟﻪ ﻳﻘﻴنی
ﺒﻮﺩﻥ آﻥ،ﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﻳقین علمی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻳﻘﻴﻥ عینی ،ﻭ( ﺍﻳﻥ
همانی ﻮﺍﻗﻌﻰ) ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻟﻤثل
ﺪﻳﺪﻥ، ﻭﺷﺒﻴﻪ
ﻳک ﺍﺷﻨﺎی
قبلی ﺩﻳﺪﻥ اﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴم
حَقّ ﺍﻟﻴﻘﻴﻥ ﺒﺒﻴﻨﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ (ﺍﻳﻥهمانی
ﻤﻄﻠﻖ) ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﺯ ﻃﻔل ﺨﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﺷﻨﺎﺧتی
ﻤﻄﻠق اﺳﺖ. ﻭﻟﻰﺑﺎﺯ
ﻣﺎﺩﺭ ﺑﭽﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﭼﻨﺪﻋﻠﺎمتی
ﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻟﺒﺎس ﻭﻋﻠﺎﺋم
ﺮﻭﻯ ﺒﺪﻥ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ، ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ همانی ﻤﻄلق
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻃﻔل ﺪﻳﮕﺮﻯ
عوﺿﻰ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺷﻴﺌﻴّﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻﻞ، ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﺮﺗﺠﻠﻰ، ﺑﻴک
ﺪﺭﺟﻪ ﻭﺷﮑﻞ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟک ﻨﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻨﺎﺳﺐﻋﻘل
مُیَسّر ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ، ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺗﺠلی الهی ﺪﺭ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮلی
اﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯﺤﺪّ ﻭ ﻣﺮﺯ
ﺷﻴﺌﻴﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺍﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺎثباﺕ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ، ﻭﻳﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﮐﻤﺎلی ﻮ ﻓﻌلی ﻮ
ﺍﺿﺎفی کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺻﻔﺎتی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺖ،
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ هم ﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺮﺍﻯﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﺪﻩ، ﻭﻫم ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪﻏﻴﺮﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺗﻴﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻧﺰﺩ ﮐسی
گفت ،ﻭ ﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯﺻﻔﺎﺗﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎتی ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺒﻴﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻋمّ
اﺯ ﺻﻔﺎﺕ مثبت ﻭﺟﻮﺩﻯ،
ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﮐﻤﺎﻟﻰ،
ﺗﺎﻋﻘل ﺒﺸﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ،
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺠﺮﻯ اﻓﻌﺎل
ﻮ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺻﻔﺎتی ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺍﺿﺎفی ﺒﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ (ﺣﺪّ
ﺗﺸﺒﻴﻪ) ﺣﮑﻢ ﻭﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺩﻥ، ﺑﺮﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﻣﻤﮑﻨﺎﺕ ﻭﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻭ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻳﺎ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺻﻔﺎﺕ
ﺭﺍ، ﺑﺸﮑل عوﺍﺭﺽ
ﺯﺍﺋﺪ ﺑﺮﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺫﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ماهیّت ﻣﺎﺩﻯ
اﻭ، ﺑﻬﺮ ﻧﺤﻮﻯ
که ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺟﺪﺍ ﺍﺯﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
که ﺩﺳﺘﺶ ﻭﻗﻠﺒﺶ
ﻗﺎﺑل ﺘﺼﻮﺭ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ کۀّ اﻧﺴﺎﻥ ﻨﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺪﻭﻥ
ﺍﻋﻀاء .ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺯ ﺗﺤﺪﻳﺪ ﺻﻔﺎﺗﻰ،
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
الله ﺩﺭ ﻣﻘﺎم ﺼﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ، ﺩﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻗﺎﺑل ﻄﺮح اﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻭﻋﺪم ﻤﺎﺳﻮﺍﻩ
ﺩﺭﻋﻤّاء ،ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻄﻠق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻧفی ﺼﻔﺎﺕ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﻭضع ﻮﺍثبات
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻋمّ اﺯ ﻭﺣﺪﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺫﺍﺕ ﺍﻭ،
ﻭﻳﺎ ﺟﺪﺍ ﺍﺯﺍﻭ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻓﻠﺴفی ﻘﺪﻣﺎ ﺭﺳﺎنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺬﻫﻥ اﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﺬﺍﺕ،
ﻭﺗﺼﻮر اﺯﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﺻﻔﺎتی ﻮﺣتی ﺠﺴمی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺋل ﺸﻮﺩ.ﻭﻧﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘسﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
الهی ﻮﺗﺠلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻄﻠق
ﻨﻴﺴﺖ. ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺒﻌﺪﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ،ﮐﻪ
تجلّیات ﺑﺮﺗﺮ
الهی ﻮ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺩﺭ ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄلق
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺑﺘﺪﺍ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎن اﺯﺟﻬﺖ
ﻣﺎ، ﻭﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ، ﻳک
ﻴﺒﺮ ﺗﺮﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﻭﺩﺭ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻮﺍلم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺠﺒﺮﻭﺗﻬﺎ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳک ﺪﺭ ﻣﺎﺩﻳﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ، ﺭﻗﻴق
ﺘﺮ ﻭﻟﻄﻴﻒ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍلم ﻘﺒﻠﻰ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻣﺎﺩﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺤﺖ
اثیرﻯ ﺨﻮﺍﻧﺪﻳﻢ.ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻥ ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ،
ﺑرَبّ ﺍﻟﻨﻮع
آﺧﺮﻳﻥ ﻴﺎ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭل ﺪﺭﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ، ﮐﻪ (ﻣﺎﺩﻩ
ﺷِﺒﻪ ﻋﺪﻣﻰ) ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻣﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄلق ﺪﺭﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻭﻋﻤّاء ﻮﻋﺪم ﻤﺎ
ﺳﻮﺍﻩ، ﻭﻳﺎ ﺑﻬﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺎﺩﻳتی ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥرَبّ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ،
ﻣﺨﻠﻮق رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﻣﻄﻠﻖ، ﻳﺎ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭل ﺒﻘﻮل ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ
الهی ، ﺧﻮﺩ ﺧﺎلق
ﻤﻘﺎم ﺮﺑّﺎنی ﺒﻌﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﻘﺎم الهی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
موجودات سطوح ﺯﻳﺮ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭﻓﺮ ﺩﻫﻰ،
ﻳﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ ﺭﺑﺎﻧﻴﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﺪﺍﺩﻥ
ﺮﻭحی هرﻓﺮﺩ ﺭﺍ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ رَبّﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﺑﺸﺮ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻳﻥ
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺑﺮﺳﺪ،ﻫﻨﻮﺯ
ﺯﻭﺩ ﺍﺳﺖ ﺑﺨﻮﺩ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺑﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭﻯ اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄلق ﻴﺎ رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ، ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯﻫستی ها ﺪﺭ ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭج ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺳﻬل اﺳﺖ، ﺣتی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺣﻤﺎن
ﺪﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
مجاور ما ﺤﺮﻓﻰ
ﺑﺰﻧﺪ. ﻭﺣتی اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻤﺪﺑّﺮ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ او ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
می ﺮﺳﻨﺪ، وﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﺎ ﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﺎ
سلوک الهی ﻘﺒلی
ﺨﻮﺩ، ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺍﺻﻮل ﻤﻨﻄقی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻔﻨﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻭﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭﻫﺮ ﭼﻪ ﺩﻳﺪﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻫﺮ ﺍﻟﻬﺎم
لدنّی ﻮﻋﻘل کُلّی
ﺒﺸﺮﻯ که ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ،
می ﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻴﺎﻥ
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥﺒﺤﺪّ
ﻣﻄﻠق ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ،ﻭﺣتی
ﺒﺮﺍﻯ هرﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺒﺎ ﻫﺮ ﺗﻌﺎلی کمال
ﻨﻴﺰﻣﺤﺎل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻠﺎﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ،
ﺩﺭ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ ﺪﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺩ کم گفته ،ﻭﺩﺭﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻨﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﻴﺎﺭ از جهل
خود ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯ ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﮐﻮﺭ ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻣﺮ ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺭﺍ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻔﮑﺮ ﻭﺗﺼﻮﺭ ﻭتعقّل
اﻧﺴﺎﻥ، ﺩﺭﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻄ آﻥ
هنوز ﻧﺎ ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﺻﻮل ﻤﻨﻄقی ﻮ
ﻭﺳﺎﺋل تَفَکّر
ﺍﻭ، ﻭﺗﺠﺎرَبّﻋﻠمی
او ﺍﻧﻘﺪﺭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺯﻧﺪگی
ﻤﺎﺩﻯ ﻤﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻨﻈﻴم ﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻄﺮﺡ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎ
ﻭﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎ ﻭﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺍﻳﺪآل ﻮﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭ ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺎﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﻟﺬﺍ
ﺗﻔﮑﺮ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
الهی ﻤﻨﺤﺼﺮﺍ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ،
ﻭﺗﺎ ﺳﺮ حدّﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎن ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻟﺠﺎم
گسیختگی کسی
حتی ﻔﮑﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺭﻩ،ﺟﺰ ﺗﻴﻪ
ﻭ ﮔﻤﺸﺪﻥ ﻮﺣتی
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻋﻘلی
ﻮ ﻧﻮﻋﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺠﺪﻳﺪ ﺣﻴﺎﺕ ﻭﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻣﺠﺪﺩ
ﺭﺍﻩ، ﺩﻳﮕﺮ ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺩﺍﺷﺖ.

حدیث 1167 - دﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﺭﺍﻭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻣﺎم ﺤﺴﻥ
عسکرﻯ(ﺝ۳ﺹ؟ﺑﺤﺎﺭ)
میﻨﻮﻳﺴﺪ، ﮐﻪ ﻳﺎﺭﺍﻥ
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺑﺤﻴﺮﺕ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺑﺮﺧی ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺟﺴﻢ
ﻭﺑﺮﺧی ﺼﻮﺭﺕ
می ﺨﻮﺍﻧﻨﺪ (ﮐﻪ
ﺟﺴم هم ﻨﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺍﺯﺳﺮﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺍﻣﻮﺯﺷﻰ
ﺪﺍﺭﻡ،
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺍﻥ
ﭙﺎﻳﺪﺍﺭ
ﺑﻤﺎنم ﻮ
ﺗﺠﺎﻭﺯ ﺍﺯ ﺍﻥ
ﻨﮑﻨﻢ. ﻭﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
کرﺩﻯﻔﻌﻠﺖ ﻣﺘﻄﻮﻟﺎ
ﻋلی عبدک ﺒﺮ ﺑﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺖ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻯ.
(ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺻل ﺘﻮﺣﻴﺪ
یا عمل سلوک
الهی در رسیدن
بصمدیت سالک
که ﺍﺯﺍﺻﻮل ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺍﺳﻠﺎﻡ، ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻳﺪ،ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮﻯ
ومطلبی ﺮﺍ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻣثلا
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺧﺪﺍ ﻳکی اﺳﺖ ﻭ
ﺩﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥاست
وآن ﭽﻨﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻓﻠﺴفی ﻮﻧﻈﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺍﺻل اﺳﻠﺎﻣﻰ
( یعنی اصل و
هدف خداوند ﺩﺭﻋﻤل
ﺒﺎ ﻳک عقیدﻩ) ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻘﻴﺪﻩﺍﻯ
اوّلا ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺑﺪﺭﺳتی
اﺯ ﻭﺣﺪﺕ ﻭ ﻳﮕﺎﻧگی
ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺴﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺷﺪ ﻫﻨﻮﺯ
ﮐﺎفی ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
(ﺗﻮﺣﻴﺪﻋﻤﻠﻰ
و شهودی ) ﺑﺎ سلوک
الهی ﻨﻤﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺣﺎﻟتی اﺯ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﻴﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﻣﻌﺒﻮﺩ الهی
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺴﺌﻮﺍل
کنندﻩ ﺳﺎﻟک ﻨﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺟﺴم
ﻮﺻﻮﺭﺕ خد
اوند ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﮔﺮﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻮﺣﻴﺪﻋﻤلی
ﺪﺭﺳتی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠﻰ
الهی ﺒﺸﻮﺩ. ﻭﻧﻴﺎﺯﻯ
هم ﺒﺪﺍﻧﺴﺘﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﻗﺒلی اﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﻨﻴﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺭﺍﻭﻯ ﺒﺎﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ ﺑﺮﺑﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﻣﻨّﺖ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻯ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺑﻨﺪﮔﻰ ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻣﺎم
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﻏﻴﺮﻣﺴﺘفی
ﺒﻨﺪگی اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺍﻣﺎم
کتبا ﭙﺎﺳخ
داد- ﺴﺄﻟﺖ ﻋﻥ
اﻟﺘﻮﺣﻴﺪ، ﻭﻫﺬ
ﺍﻋﻨﮑم ﻤﻌﺰﻭﻝ،
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﻭﺍﺣﺪ ﺍﺣﺪ ﺻﻤﺪ،
ﻟم ﻴﻠﺪ ﻭ ﻟﻢ ﻳﻮﻟﺪ،
ﻭﻟم ﻴﮑﻥ ﻠﻪ ﮐﻔﻮﺍ
ﺍﺣﺪ، ﺧﺎﻟق ﻮﻟﻴس
ﺑﻤﺨﻠﻮﻕ، ﻳﺨﻠق
ﻤﺎ ﻳﺸﺎء ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﺎﻳﺸاء
ﻤﻥ اﻟﺎﺟﺴﺎم ﻮ
ﻏﻴﺮ ﺫﻟﻚ، ﻭﻳﺼﻮﺭ
ﻣﺎ ﻳﺸاء ﻮﻟﻴس
ﺑﻤﺼﻮَّﺭ، (ﺑﻔﺘح
ﻮﺍﻭ) ﺟلّ ﺸأنه ﻭﺗﻘﺪﺳﺖ
ﺍﺳﻤﺎٴﻮﻩ، ﻭﺗﻌﺎلی
عن ان ﻴﮑﻮﻥ ﻠﻪ
ﺷِﺒﻪ، ﻫو ﻟﺎ ﻏﻴﺮﻩ،
ﻟﻴس ﮐﻤثله شیئ،
ﻭﻫﻮ ﺍﻟﺴمیع اﻟﺒﺼﻴﺮ
ﺍﻳﻥﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﺯﻋﻬﺪﻩ
ﺷﻤﺎ ﮐﻨﺎﺭ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺷﺪﻩ(ﮐﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻓﻠسفی ﻮﻧﻈﺮﻯ
بکنید .ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻋﻤلی کرﺩﻩ،ﻭﻫﺮﻃﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺗﺠلی ﺪﺍﺩ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ اﻳﻥ
ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ، ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
ﭙﺎﺳخی که ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺑﻤﻌنی ﻠﺰﻭم اﻧﺠﺎم
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻋﻤلی ﻮﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺗﻘﻴّﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺭﻭﺷﻥ ﺒﻴﺎﻥ
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳکی ﻮﻭﺍﺣﺪ ﻭﺍﺣﺪ
ﺍﺳﺖ. (ﺍﺣﺪ) ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺷﺪﻩ ﻋﻤلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺍﺣﺪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
ﻨﻈﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺍﺣﺪ ﮐﺮﺩﻥ
عملی ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺣﺎﻟﺖ
ﺭﻭﺍنی ﻮ ﻴﮋﻩ ﺩﺭ
ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ و ﺩﺭﺳﺎﻟک
اﺳﺖ) ﻭﺻﻤﺪ ﺗﻮ ﭘُﺮ(
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﺖ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻮﺻﻤﺪ بودن ،ﺩﺭﺧﻠﺴﻪ
ﻭ ﺩﺭک ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺣﺪﻳﺖ
ﺍﻳﻥﺨﺪﺍﻯ ﻮﺍﺣﺪ
ﺭﺍ ﺑﭽﺸم ﺪل ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻳﺪ) ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻮﻟﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثلی ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭبی
ﻨﻈﻴﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ
( ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻔﻬم
کسی بکسی ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪ،
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ)
ﺧﻮﺩ ﺧﺎلق اﺟﺴﺎم
ﻮ ﺍﺷﻴاء،ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺷﮑل ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺑﻬﺮ
ﭼﻴﺰﻯ اﺳﺖ ( ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮعی
ﺒﻠﮑﻪ ﻫﺮ ﺻﻮﺭﺗﻰ،
ﮐﻪ ﺍﺯ تجلّیات
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ویژه ﺍﻭ ﻭ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ
ﺮﻭح اﻭ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ) ثنا ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺍﻭ، ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺗﻘﺪﻳس ﺍﻭ، ﺍﻧﺠﺎم
ﺴﻠﻮک ﻮﺗﻘﺪﻳس
ﺭﻭح خود ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
گرﺩﻳﻢ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻘﺎم اﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻳک ﺘﺠلی ﻨﺴبی
اﺯ ﺍﻭ ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻳﺪ.
ﻭ (ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ) ﺍﻭﻳﻌنی
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
مُیَسّر ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ، ﺩﺭ ﺷﺶ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻘﺪﻳس
ﺷﻮﻧﺪ. ﺗﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻭﺗﺠلی
الهی ﺮﺳﻴﺪ. ﻭلی
هنوﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺎمی ﺒﺮﺗﺮ
الهی ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳل
ﺴﻠﻮکی ﺘﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠق هست. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺧﻴلی ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ کاﻣل
عقلی ﺪﺭﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺴﺖ ﺗﺎ ﺑآﻥ اﺳﻤﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﭼﻴﺰ) ﺍﺳﺖ، ﻭلی
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﻤثل
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺪﺭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﻮﺩﻥ. ﭼﻴﺰ ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﻤثل او ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻭ ﺳمیع ﻮﺑﺼﻴﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﮐسی ﺴﻠﻮک
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺗﻘﺪﻳس ﺍﺳﺎمی ﻮ
ﻭﺳﺎﺋل الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻭ ﺍﺣﺘﺴﺎﺏ الهی
هست. (جلّ) ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺃﺟل ﻮﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻭ
ﺑﺎﺟﻠﺎل ﻮﻋﻈﻤﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﻮﺩ ﻭﻳﺎﺗﺼﻮﺭﺷﻮﺩ.
ﻭﺟلاء ﻭﻭﺿﻮح
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ، ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻭﺿﻮح ﺘﺠلی الهی
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒلی
اﺳﺖ. ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﻓﻬم
ﻮ ﺍﺩﺭﺍکی ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻋﻘلی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻣﺘﺠلی ﺘﺮ ﻭﺟلاء
ٴﺒﻴﺸﺘﺮ،ﻭ ﻭﺿﻮح
ﻨﻮﺭﺍنیتی ﺘﺮ ﻭ
ﻣﻔﻬﻮم ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ عقل ،ﻭ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
(ثناءه) ثناﻯ
او ﺩﺭ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻭﭘﺮﺳﺘﺶﺍﻭ،
ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ ﺴﻨاء
ﻮ ﺑﻠﻨﺪﻯ ﻮﺳﻤﻮّ
ﻭﻋﻠﻮّ، ﻭﺩﺭﺳﻤﺎء
ﻭﺍﺳﻤﺎنی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﻭ ﺍعَمّاءﻕ ﺩﺭ
ﺑﻠﻨﺪﻯ. (ﺗﻘﺪّﺳﺖ)
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻘﺪﻳس ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻥ
اﺳﺎمی الهی ﻴﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖعلیّ ،ﻭ
ﺍﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮالهی
ﺼﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴﻨﻰ،
ﻭﺳﭙس ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺎ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴنی ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
ﻤﺎﺩﺭﻫﺴﺘﻰ، ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﭘﻨﺠم ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ پنج ﺘﻥ
آل عبا، ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم ﻴﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴل
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻫﻔتم ﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ کُلّ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎن اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﻠق اﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﻘﺪّﺳﺖ، ﻳﻌنی
ﺸﺮﻃ سلوک
الهی ﻭﻧﻪ ﺗﻘﺪﻳس
ﺯﺑﺎنی ﻮﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
توَسّل عباﺩﻯ
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺗﻘﺪﻳس ﻋﻤلی
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. مُقدّس
ﺷﺪﻥ ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﺳِﻨﺖ
ﺷﺪﻥ (ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺸﺪﻳﺪ)
ﺩﺭﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ ﻮ
ﺭﻭﺍﻥ لاﺯم اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪ، ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﮑلی ﻔﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﺧﻠﺴﻪ ﻭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻓﺘﺎﺩ ،ﺗﺎ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭﺍقعی
اﻧﺠﺎم گرﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﮕﻮﺋﻴم
ﺨﺪﺍ ﻳکی اﺳﺖ ﻭﺩﻭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻯ ﺒﺪﻧﺒﺎل ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺻﻮل
اﺳﻠﺎم ﺪﺭﻣﻌﺎﺩ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺖ ﻭﻧﺒﻮﺕ،
ﺑﺎﺯﺍﻣﻮﺭﻯ ﻨﻈﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،ﻋﻴﻨﺎ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭﻳک
ﺴﻠﻮک عملی ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.

حدیث 1168 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮ(ﺝ۳ﺹ؟ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠﻴس ﺍﻟﻌﺒﺎﺩة
ﮐثرة ﺍﻟﺼﻮم ﻮﺍﻟﺼﻠﺎة
،ﺍﻧّﻤﺎ ﺍﻟﻌﺒﺎﺩة
فی تَفَکّر فی
اﻟﻠﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺗﻘﺪﻳس ﺍﻭ،ﺑﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺭﻭﺯﻩ ﺯﻳﺎﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺻﻠﻰ، ﺗﻔﮑﺮ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻋﺪم
تَفَکّرﺩﺭﺧﺪﺍ
ﺍﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ،
ولی ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺫﻫنی ﻮﺷﺨﺼﻰ، ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘل ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺟﺰئی
ﻮ ﺣﻘﻴﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﮐﻮﺭﻯ ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻭ ﺗﻔﮑﺮ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﻔﮑﺮ
ﺩﺭﺧﺪﺍ ﻭ رَبّ ﺩﺭسلوک
الهی ، ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰﻭ
ﺗﺄﻣّل ﺪﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺩﺭﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ.
ﻭﺍﻳﻥ تَفَکّر
ﺑﺎﺯ ﺗﻔﮑﺮ ﺍﺯﺍﺩ
ﺩﺭ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻭﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
(ﻣﻥ ﺪﺭ آﻭﺭﺩﻯ) ﺫﻫﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻭ ﺍﺻﻮل عقلی ﻋﺎلی
ﻮﻋﻠمی ﺠﺎﻟﺐ، ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺎﺑل ﺘﻮﺟﻪﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﻳﺎ ﺗﻔﮑﺮ ﻭﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻃ
ﺒﻴﺸﺘﺮﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﮐﻪ ﺑﻄﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ ﺠﻮﺍﻧﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ، ﻗﺎﺑل
ﺪﺭک عقل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﺯ ﺭﻭٴﻴﺎ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ الهی
ﺴﺎﻟک گرﺩﺩ، ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻩ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭ ﺑﻬﺪﺍﻯ الهی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭلی
ﺘﻔﺴﻴﺮ آخوندﻫﺎ
ﮐﻪ ﺗﻔﮑﺮ ﺩﺭﺧﺪﺍ،ﻫﻤﺎﻥ
تَفَکّر ﺩﺭﻋﻈﻤﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
عظمت ﻭﺍقعی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺗﺼﻮﺭ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭ ﺗﻔﮑﺮ ﮐﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯﺣﺠﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻳﻥ
ﺤﺠﺘﻬﺎﻯ الهی ﺘﻨﻬﺎ
ﺍﺣﺘﺠﺎج عقلی ﻮ
ﺣﺠﺘﻬﺎﻯ ﻤﻨﻄقی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻓﻌﻠﺎ
ﺍﺯ ﻗﺮﺍﻥ اﺳﺘﺨﺮﺍج
ﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﺍﮔﺮ ﻫﻨﻮﺯ
ﮐسی ﻘﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺩﺭک
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ ﺣتی اﻋﺮآب
ﺩﺭک ﻘﺮﺍﻥ را ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﭘس ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭک ﻤﻌﻨﺎﻯ
ﻘﺮﺍﻥ مُیَسّر
ﺍﺳﺖ.(ﺣُﺠَﺞ) ﺟمع
ﺤﺠﺖ، ﻳﻌﻨﻰ (ﻭﺳﻴﻠﻪﻫﺎﻯ
ﺤﺞ أکبر سلوک ) ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻮحَقّ ﻴﺎﻓﺘﻦ،
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺸﺎﻣل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻡ، ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ هر ﺯﻣﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. (ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ) ﻳﺎ ﺍﻫل
شده ﻮﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻪ ﺳﺎﺩﺍﺕ،
ﮐﻪ ﺗﺮک ﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺨﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺑﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﻨﺸﺴﺘﻨﺪ، ﻭ ﺍﺻل
ﻮﮐﺮﺍﻣﺖ ﻭﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯﭘﺪﺭﺍﻥ
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﺩﺍﺕ، ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﻨﺎﻥﻤﻔﺖ،ﻭﺧﻤس
ﻭﺯﮐﺎﺕ ﺧﻮﺭﺩﻥ
اﺳﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻳﺎ ﺯﻧﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭﻗﺮﻳﺸﻴﻬﺎئی
ﭽﻮﻥ اﻣﻮﻳﺎﻥ ﻮﻋﺒﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻮﻓﺎﻃﻤﻴﺎﻥ ﻮﻋثماﻧﻴﺎﻥ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻮﻓق ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺪﺭﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﻭﻋﺮﺵ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی ﺮﺍ
ﺩﻳﺪﻩ، ﻭ ﺑﺎ ﻣﻘﺎم
ﺮﺳﺎﻟﺖ ﻭﻧﺒﻮﺕ
ﺑﺨلق ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ،
ﺗﺎ (ﺗﻨﺒّوء )ﻭ ﭘﻴﺸﮕﻮئی
اﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺭﻭﺯﻩ کیفیّت
ﺩﺭﺳتی ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺗﺎ ﻣﻮثّر ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ کیفیّت ،ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﺣﺠتی اﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻗﺒﻠﻪﺍﻯ ﺸﺨصی
که ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ،ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻴک حَجّ
اﮐﺒﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺩﺭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎﺯﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺩفع ﺸﺮک ﺒﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﭼﻨﻴﻥ
کیفیتی ،ﮐﻤﻴّﺖ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ،
ﻣﻮثّرﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. (ﺻﻠﺎﺕ) ﻳﺎ ﻧﻤﺎﺯ،
ﺑﺎﺯ ﻳﻌﻨﻰ (صِله
ها ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ها ) ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. (ﻧﻤﺎﺯ) ﻓﺎﺭسی
ﻨﻴﺰ ﻟﻔﻈ
زردشتی و ﻴﻮﻧﺎنی
ﻴﺎ (ﻧﺎﻣﻮس ) ﻳﺎ (ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ) ﺩﺭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﭘﻴﺮالهی
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. (ﺻﻮم
ﻴﺎ ﺭﻭﺯﻩ) ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
(ﺍﻭم ﻴﺎ ﺳﻠﻮﻙ) الهی
اﺳﺖ. ﻭﺗﻤﺎم اﻟﻔﺎﻇ
ﺪﻳﻨﻰ، ﺑﻤﻌنی سلوک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐثرﺕ حَجّ ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ،
ﺩﺭ حَقّ ﻮ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
ﺒحقّ ﻮﻟﺎﻳﺖ، ﻭتوَسّل
عباﺩﻯ ﺒﺎﻧﻬﺎ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺗﺤﻘق
حقّ ﺪﺭﺩﺭﻙ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭ ﺗﻔﮑﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ،
ﻭﺣتی ﺘﻮﺻﻴﻒ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ ﺷﺎﻫﺪﺁﻥ
،ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻮﺟﻪ
و صورت الهی ﻤﻬم
اﺳﺖ، ﻭﻗﺒﻠﻪ الهی
ﻘﺒﺎﻟﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻮﻣﻘﺎﺑل اﻭ، ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ الهی
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﮐﻌﺒﻪ
ﺳﻨگ ﻮ آﺟﺮ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻣﻮﻟﺎ غلیّ ،ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺷﻤﺮﺩﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ حَجّ
کعبه ﻧﻤﺎﻳشی ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﻣﺠﺴّم ﺒﺮﺍﻯ
حَجّ اﮐﺒﺮ سلوک
الهی اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﺍﻫﻴﮑﻪ ﻫﺮ ﺍﻋﺮﺍبی
غیر ﺳﺎﻟﻚ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑحَقّ،
ﺑﺴﻮﻯ کعبه ﻫم
که ﺑﺮﻭﺩ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺴﻮﻯ ﺘﺮﮐﺴﺘﺎﻥ،
ﻃﺮﻑﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﺑﺴﻮﻯ
(ﺗﺮک ﻮ ﺩﻭﺭﻯ) ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻔﻬﻤﻰ ﻭﺣﻤﺎﻗﺖ،
ﻭﺣتی ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﻌﺪﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺮﮐﺴﺘﺎﻥ،
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺘﺎﺭﮐﺎﻥ
ﺻﻠﺎﺕ ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ، ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ

حدیث
1169 - دﺭ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ216ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭﺍﻣﻮﺯﺵ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻥ ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭﭘﺎﺳخ اﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﻨﻮﻳﺴﺪ ﺴﺄﻟﺖ ﺭﺣمک
اﻟﻠﻪ ﻋﻥ اﻟﺘﻮﺣﻴﺪ،
ﻭﻣﺎ ﺫﻫﺐ ﻓﻴﻪ ﻣﺎ
ﻗﺒﻠﻚ، ﻓﺘﻌﺎلی
اﻟﺬﻯ ﻠﻴس ﮐﻤثله
شیئ ،ﻭﻫﻮ ﺍﻟﺴمیع
اﻟﺒﺼﻴﺮ، ﺗﻌﺎلی
اﻟﻠﻪ عَمّاء ﻳﺼﻔﻪ
ﺍﻟﻮﺍﺻﻔﻮﻥ اﻟﻤثبون
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ، ﺑﺨﻠﻘﻪ
ﺍﻟﻤﻔﺘﺮﻭﻥ
علی اﻟﻠﻪ ﻭﺍﻋﻠم
ﺮﺣمک اﻟﻠﻪ اﻥّ
ﺍﻟﻤﺬﻫﺐ ﺍﻟﺼﺤﻴح
فی اﻟﺘﻮﺣﻴﺪ، ﻣﺎ
ﻧﺰل ﺒﻪ ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ
ﻤﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻠﻪﻋﺰّﻭجلّ،
ﻓﺎﻧﻒ ﻋﻥ اﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺒﻄﻠﺎﻥ ﻮ ﺍﻟﺘﺸﺒﻴﻪ،
ﻓﻠﺎ ﻧفی ﻮﻟﺎ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻫﻮ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟثاﺑﺖ
ﺍﻟﻤﻮﺟﻮﺩ، ﺗﻌﺎلی
اﻟﻠﻪ عَمّاء ﻳﺼﻔﻪ
ﺍﻟﻮﺍﺻﻔﻮﻥ، ﻭﻟﺎ
ﺗﻌﺪ ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ،
ﻓﺘﻀل ﺒﻌﺪ ﺍﻟﺒﻴﺎﻥ
ﺗﻮﺭﺍ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻮﺭﺣﻤﺖ ﺧﺎﺹﺩﺍﺋم
ﺒﺪﻫﺪ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻯ،
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘﻴﺸﻴﻨﻴﺎﻥ
ﺘﻮ ﭼﻪ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
(ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭﺻﻔﻰ) ﺫﻫنی
آﻧﻬﺎ، ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
(ﺗﻮﺣﻴﺪﻋﻤلی ﺼﻔﺎتی
ﻮﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺎﺧﻠﺎق
اﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﻳک
عمل ﺘﻤﺮﮐﺰ، ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺤﺎﻟﺖ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ،
ﻭﺑﻘﺎﻯ ﺪﺭ ﻓﻨﺎ،
ﺣﺎلت ﺮﻭﺍنی دﺭﺳﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺻﻤﺪ ﻳﺎ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻗﺪﻳم
هندی ﺴﺎﻣﺎﺩﺍﻯ،
ﻭﺧﻠﺴﻪ ﻳﺎ ﻫﻠﻮﺳﻪ
ﻭﻫﻠﻮﺳﻴﻦ، ﻳﺎ
ﺟﺬﺑﻪ ﻭبی ﺨﻮﺩﻯ
که ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
دیده ﺸﺪﻩ، ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ،ﻭﻣﻠحقّ
ﺸﺪﻥ ﺒﻤﺤﺒﻮﺏ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺘﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻭﺍﺻﻔﺎﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﮐﺮﺩﻩ،
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ (ﺗﺸﺒﻴﻪ)
ﻧﻤﻮﺩﻩ، ﻭﻳﺎ ﺣتی
اﺯ( اهل ﻣﺠﺴّﻤﻪ)
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺨﺪﺍ ﺍﻓﺘﺮﺍ ﺯﺩﻩ
ﺍﻧﺪ (ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﺴﻨّی
ﻮآخوندﻫﺎﻯ ﺸﻴﻌﻰ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ سلوک
الهی ﻨﮑﺮﺩﻩ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭلی ﻤﺪعی ﺘﻌﻠﻴم
ﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
شناسی هستند. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﺒاﺩﺕ ﻭ ﺩﻳﻥ ﺨﺪﺍ،
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﻟﻘﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﻫﻤﺮﺍﻫﻰ، ﻳک
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺒﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺒﺒﺎﺷﺪ) ﺑﺪﺍﻥ
گه ﻣﺬﻫﺐ ﻳﺎ ﺭﻭﺵ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺭﻭﻯ ﺪﺭﺳﺖ،
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺍﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻗﺮﺍﻥ
آﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ (ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻗﺮﺍﻥ، ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺑﺘﺼﻮﺭﺍﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎک قُرّه ﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،
ﺍﻥ ﭽﻨﺎﻥ که ﺑﺴﺎﻟک
ﻨﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺍﻥﺴﺎلک ﺘﺎ ﺍﻥ
ﺤﺪّ، ﺍﻭﺻﺎﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺑﭽﺸم
ﺪل ﺪﻳﺪﻩ، ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻧﺮﺍ ﺧﺪﺍﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﺍﮐﺒﺮ ﮔﻮﻳﺎﻥ،
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺪفع ﺸﺮﻙ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺍﻥ ﻤﻘﺎم الهی
ﺪﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ،ﺣتی اﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺎﺷﺪ، ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄلق الله
نمی ﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍئی هستی، ﻭلی
ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺴﺘﻰ (ﺍﻟﻪ)
ﻳﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﻤﻥ هستی، ﻭلی
اﻟﻠﻪ ﻧمی ﺒﺎﺷﻰ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺎﺭ ﻣﺎ ﺩﺭﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍ، ﻣﻨﺠﺮ( ﺑﺒﻄﻠﺎﻥو
ﺗﻌﻄﻴل ﻮﻋﺪمی ﻮﺍﻧﻤﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻥ اﻭ ﻧﺸﻮﺩ.
ﻭﺑﺎ (ﺗﺸﺒﻴﻪ) ﺑﺘﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﮕﺮﺩﺩ(ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﮕﻮﺋﻴم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﻧﻘﺪﺭ ﺑﺴﻴﻄ ﻮﺭﻗق
ﺪﺭماهیّت ﻣﺎﺩﻯ
اﺳﺖ ﻭﺍﻧﻘﺪﺭ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﻭﺩﻭﺭ ﺍﺯﺩﺳﺖ ﺭس
ﻋقل اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪﻋﺪم
ﺒﺎﺷﺪ) ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻮﺟﻮﺩ
(ﻏﻴﺮ ﻋﺪمی ﻮحتی
ثاﺑﺖ) ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺯ ﻗﺮﺍﻥ ﺘﺠﺎﻭﺯ
ﻣﮑﻦ. ﻭﺍﺯ ﻭﺻﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ ﻴﺎ ﺩﺭقُرّه
ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﺗﺎﻣﺮﺯﻋﺮﺵ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎن ﺘﺠﺎﻭﺯ
ﻭﺗﻌﺪّﻯ ﻤﮑﻥ ﻮﻣﺨﻮﺍﻩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻰ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ثاﺑﺖ)
ﺍﺳﺖ، ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
که ﻗﻄﻌﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻳﺎ ﻋﻘﻠﺎ
ﻭﻣﻨﻄﻘﺎ ﺑﺎثباﺕ
ﻣﻨﻄقی ﺮﺳﻴﺪﻩ،
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﭼﻨﻴﻥ
هم ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺟﻮﺩ (ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮ)
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﻴﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍ،
ﻭبی ﻨﻴﺎﺯ ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭﻣﺮﮔﻬﺎ، ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻮﺟﻮﺩﻯ
لاﺯﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﻮ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻳﻥ ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ
آخوندﻫﺎ، ﻭﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﺻلی
ﻨﮑﻮﻫﺶ ﺗﺮﮐﺎﻥ
ﻮﺗﺮﮐﺴﺘﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ ﺍﻳﺮﺍنی
ﻮﺁﺭﻳﺎﺋﻰ، ﻫﻤﻴﻥ
عدم سلوک الهی
غیر ﺁﺭﻳﺎﻫﺎ ﻭ
نا ﺷﺮﻳفان اﺳﺖ.

حدیث 1170 - ﺩﺭﺧﺒﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ؟
بحاﺭ) ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍیة ﻗﺮﺍﻧﻰ ﻟﺎﺗﺪﺭﮐﻪ
ﺍﻟأﺑﺼﺎﺭ ﻭﻫﻮ
ﻳﺪﺭک اﻟإﺑﺼﺎﺭ
ﮐﻪﭼﺸﻤﻬﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﻮﺍﻥ ﺪﻳﺪﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭلی اﻭﭼﺸﻤﻬﺎ
ﻭﺩﻳدﻥ ﭽﺸﻤﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻧّﻤﺎ ﻋنی اﺑﺼﺎﺭ
ﺍﻟﻘﻠﻮﺏ ﻭهی اﻟﺎﻭﻫﺎﻡ،
ﻓﻘﺎل لا ﺗﺪﺭک
اﻟﺎﻭﻫﺎم
کیفیّة، ﻭ ﻫﻮ ﻳﺪﺭک
کلّ ﻮﻫﻢ، ﻭﺍﻣّﺎ
ﻋﻴﻮﻥ اﻟﺒﺸﺮ ﻓﻠﺎ
ﺗﻠﺤﻘﻪ، ﻟﺄﻧّﻪ
ﻟﺎ ﻳﺤﺪّ ﻓﻠﺎ ﻳﻮﺻﻒ
ﻫﺬﺍ، ﻣﺎ ﻧﺤﻥ
عبیه ﮐﻠّﻨﺎ ﻳﻌنی
ﺒﺼﻴﺮﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺩﻟﻬﺎ ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻭﻫﺎم اﺳﺖ (ﺩﻳﺪﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﺟﺴﻤﻰ،
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﻳﺪﻥ اﻭ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺫﻫنی
ﻮﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﻭ ﺑﻐﺮﻧج
تَفَکّر ﻭ ﺗﻮﻫّﻤﺎﺕ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﻳﺪﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﻮﺍﺯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﻭﻧﻔس أمّاره،
ﮐﻪ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺍثاﺭﻣﻨﻔﻰ،
ﻭ ﻟﮑّﻪﻫﺎﻯ
گناه ﻭ ﺳﻴﺎﻫﻰ ﺫﺍﺕ
ﻭ ﻭﺟﻮﺩ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻭﻫﺎم ﺠمع ﻮَﻫم
ﻮ ﺗﺼﻮﺭ ﻭﺗﺨﻴل
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺫﻫﻥ الوده ﺨﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻫم ﻮ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭ ﺗﺨﻴﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﻴﻔﻴﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭک ﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫم اﻭﻫﺎم
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭک
ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﻭﻫم ﺪﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﭽﺸم ﺒﺸﺮ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺪﺭک اﻭ ﻧﻴﺴﺖ.
(ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻥ ﭽﺸم
اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ،
ﻭﺑﺠﺎﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ ،ﻭﺩﺭ
ﺳﻄح عقل ﻮﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎنی می
بیناﻧﺪ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺪ ﻭﺻفی ﻨﺪﺍﺭﺩ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻔﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻧﻈﺮﻯ که ﻣﺎ ﺑﺮ
ﺍﻥ( ولایت
سلوکی ) ﻫﺴﺘﻴﻢ.
(ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ، ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺑﺎﺩﻳﺪﻧﺶ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ، ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻥ ﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
ﺮﺍ ﺩﻳﺪ، ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﻤﻘﺪس الهی اﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺪﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ،ﻫﻔﺖ
ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺩﻳﺪﻥ اﻧﻬﺎ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﺍﺯﺗﺠﻠّﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ (ﻣﺬﻫﺐ)
ﺩﺭﺍﻳﻥ گفته ﺍﻣﺎﻡ،
ﻳﻌنی ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺫﻫﺎﺏ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﻳﺎﺑﻰ، ﻭﺭﺍﻩ
ﻣﻌﺮﻓﺖ الهی اﺳﺖ.ﻣﮑﺘﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ سلوک
الهی ،ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺗﺠﺮﻳﺪ نفس ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﻥ ﻮﺳﭙﺶ ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺯ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﺗﺤﻠﻴﻪ نفس ﻭﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻭحی ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
تجلّیات الهی ﺪﺭﺳﻄح
ﻘﺎﺋﻢ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ. (ﻣﺎ)
ﻳﺎ ﻮﻟﺎﻳﺖسلوکی
امام ،ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺭﻓﺘﻥ
ﻮﺩﻳﺪﻥ ﺪﺭﺣﺪّ
ﻣﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﺒﺸﺮ،
ﺩﺭﻗﺎﺋم ﺒﺎ سلوک
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺑﺎﻃﻞ،
ﻳﺎ ﺭﻭﺷﻬﺎئی
عقلی ﻭﺫﻫنی ﺨﻮﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺩﻳنی
ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ، ﮐﻪ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺗﻌﺒّﺪﻫﺎﻯ ﻘﺸﺮﻯ،
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.

حدیث 1171 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯﺞ۳ﺹ؟ ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻠﻠﻨﺎس
فی اﻟﺘﻮﺣﻴﺪ
ثلاثة ﻣﺬﺍﻫﺐ،
ﻧﻔی ﻮ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻭﺍثباﺕ
ﺑغیر ﺗﺸﺒﻴﻪ، ﻓﻤﺬﻫﺐ
ﺍﻟﻨفی لا ﻳﺠﻮﺯ،
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﺍﻟﺘﺸﺒﻴﻪ
ﻟﺎ ﻳﺠﻮﺯ، ﻟﺎﻥ
اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ،ﻟﺎ
ﻳﺸﺒﻬﻪ شیئ ،ﻭ ﺍﻟﺴﺒیل
فی اﻟﻄﺮﻳقة ﺍﻟثلاثة
،ﺍﺷﺒﺎﺕ ﺑﻠﺎ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻣﺮﺩم
اﺯﻟﺤﺎﻇ ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺳﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﻣﺬﻫﺐ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﻳﺎ ﺭﻭیة
و مشی ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻧﻔی
ﻮ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻭﺍثباﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺸﺒیه. ﻮ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻣﺬﻫﺐ ﻧﻔی
ﺪﺭﺍﺻل ﺠﺎﻳﺰ ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ (ﮐﻪ ﺑﮕﻮﺋﻴم
خدﺍﺋﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻳﺎ
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﻭﭼﻮﻥ ﺁﻥ
ﻨﻴﺴﺖ) ﻭﺩﻳﮕﺮ ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺟﺎﻳﺰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ (ﺑﮕﻮﺋﻴم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﻭﻳﺎ ﺍﻥ اﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺰﺭگ ﻮﻋﺎﻗل ﺒﺴﻴﺎﺭﻋﻈﻴﻢ،
ﻭﻳﺎ ﭼﻮﻥ ﻨﻮﺭ ﻭ
ﺩﻭﺩ ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺍﺯ
ﺗﺸﺒﻴﻬﺎﺕ) ﻭﺭﺍﻩ
ﺳﻮم ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ (ﺍثباﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺸﺒﻴﻪ) ﮐﻨﻴﻢ
(ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺸﺒﻴﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ ﻮﻳﺎ
ﺍﻥ ﺒﺎﺷﺪ،ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﺭﺍثاﺑﺖ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
(ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺒثباﺕ
ﻭﺟﻮﺩﺵ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ،
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﻗﺒل اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﺎﻥ ﻮ ﺍﻥ ﭽﻨﺎﻥ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭﺍﻳﻥ ﭽﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﻓﻠﺴفی ﻴﺎ ﻣﻨﻄﻘﻰ،
ﻭﺣتی علمی ﺒﺨﻮﺍﻫﻴﻢ،
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺸﺒﻴﻪ ﺍثباﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺑﮑﻨﻴﻢ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ، ﻫﺮ ﭼﻴﺰﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ .ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ،ﺧﺪﺍ
ﺭﺍکی ﺴﺎﺧﺘﻪﺍﺳﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺍثباﺕ ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺸﺒﻴﻪ،
ﺗﻨﻬﺎ سلوک
الهی ﻮ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﮐﻪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺮﻣﻘﺎﻡ
،ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ،
ﺑﻄﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،
ﻭ ﺑﻨﺤﻮﻯ که ﻣﻮﺭﺩ
ﻓﻬم ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺸﻨﺎﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ اثباﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻨﮑﻪ ﺷﺒﻴﻪ ﻫﺮﻣﺨﻠﻮق
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ ﺧﺎﺭج
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﻳﺪﻩ، ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ، ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺯ تجلّیات الهی
ﺒﺮﺳﺪ. ﺍثباﺕﻋﻘلی
عملا ﺘﺸﺒﻴﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫم اﻳﻥ ﻨﻔﻰ،
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ ﻮﭼﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. باﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺠﺎئی ﺪﺭﻓﻬم
ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺫﻫﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﻭﻗتی
ﻤﻴﻔﻬﻤﺪ، ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ ﻮﻳﺎ
ﺍﻥ ﭽﻨﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺪﻭ ﻗﺴﻤﺖ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺳﺖ.

حدیث 1172 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ۳؟؟۶۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
ﺨُﻠﻮ ﻣﻥﺨﻠﻘﻪ،
ﻭﺧﻠﻘﻪ ﻣﺨﻠﻮ ﻣﻨﻪ،
ﻭﮐﻠّﻤﺎ ﻭقع علیه
ﺍﺳم ﺸﻴئ ،ﻣﺎ ﺧﻠﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭ جلّ،
ﻓﻬﻮ ﻣﺨﻠﻮق ﻮ ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﺎﻟق کلّ ﺸﻴئ ،ﺗﺒﺎﺭک
اﻟﺬﻯ ﻠﻴس ﮐﻤثله
شیئ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻣﺘﻌﺎلی ﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺷﻮﺩ. ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﺎلی اﺯﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺧﺎلی اﺯﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﭼﻴﺰﻯ
اﺯﺻﻔﺎﺕ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺍﺳﻢ (شیئ ﻮ ﭼﻴﺰ)
ﺑﺮ ﺁﻥ ﺒﺎﺷﺪ ،ﻣﺨﻠﻮق
اﺳﺖ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﻟق أﺷﻴاء ﻮ ﭼﻴﺰﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄلق
ﺪﺭﻋﻤّاء ) ﻭ ﺩﺭﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ عدم ﻤﺎ
ﺳﻮﺍﻩ ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ،
ﭼﻨﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻴچ
ﻤﺨﻠﻮقی آﻧﺠﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ،
ﺍﮔﺮ ﻣﺨﻠﻮفی ﺪﺭ
ﮐﻤﺎلی ﺒﺪﺍﻧﺠﺎ
ﺑﺮﺳﺪ، ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺪم
ﻤﺤﺾ ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺳﻮﺍﻯ اﻭ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ،
ﺑﺎ ﻣﺨﺘﺼﺎﺕ ﻣﻄﻠق
ﺒﻮﺩﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﺪﺍ
ﺧﺎلی اﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻄﻠﻖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ،
ﺧﺎلی اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
هست. ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺧﺪﺍئی هستند،
ﻭلی هنوﺯﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺪفع ﺸﺮﻙ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
هست. ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﺻل
هستی ﺴﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ ﻧﺎﻡ
(ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ) ﺑﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻳﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺪﺭﻫﺴتی
غیر ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﮐسی
ﻨﻴﺴﺖ، ﻭ ﺃﺷﻴاء
ﺪﺭ ﺃﺯﻝ ﻣﻄﻠﻖ،
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥ
آﻣﺪﻩ، ﻭ ( ﺭﻭح ﻮ
ﻣﺎﺩﻩ) ﻭﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻣﺪﻩ، ﻭﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻄﻠق اﺑﺪﻳﺖ ﺁﻳﻨﺪﻩ،
ﺍﮔﺮ ﺯﻭﺍلی ﺒﺮﺍﻯ
ﻬﺴتی ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ (ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ) ﺍﺯ
ﻫﺴتی ﺪﺭﻋمّاء
(ﻭ ﮐﻮﺭﻯ ﻮﺗﺎﺭﻳکی
ﻤﻄﻠﻖ) ﺑﺮﺍﻯ
هر ﻧﻮع ﺒﻴﻨﺶ، ﻭﻫﺮﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺑﻴﻨﺎ، ﺑﺎﻫﺮ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﻴﻨﺎﺋﻴﮑﻪ ﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺩﺭک ﺒﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﻫﺴﺘﻰ ها ﺩﺭ(ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭج ﻴﺎ ﺑﺎﻃﻦ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ ﻭﺣتی
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ، ﻣﻴﺴﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺭگ گرﺩﻥ ﺒﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻨﺰﺩیکترﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
(ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭحی ﻮﻭﺟﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻋﻘلی
ﻮ ﺍﺩﺭﺍکی اﻧﺴﺎﻥ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄلق ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻭلی اﺯ تجلّیات
الهی هستند. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻳﻥ
اﻣﻮﺭ ﺭﺍ ﺩﺭک ﻛﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮیک اﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ،
ﺩﺍﺭﺍﻯ عقل ﻮ ﺍﺩﺭﺍک
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻟﻔﻆ (ﺧلاء
) ﮐﻪ ﺑﻤﻌنی ﺨﺎﻟﻰ
ﺑﻮﺩﻥ اﺳﺖ، ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﻋﺪم ﻮﻣﺎ
ﻋﺪﺍ ) ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌنی ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺯ ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻳﺎ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﻤﺨﻠﻮق اﺳﺖ ﺟﺰﺧﺪﺍ
(ﻣﺎﻋﺪﺍ ﻳﺎ ﻣﺎ ﺧﻠﺎ)،(ﺧﻠﺎء)
ﻭﺧﺎلی ﺒﻮﺩﻥ ﺪﺭ
خلاء ﺍﺳﺖ ﭼﻮﻥ ﻔﻀﺎﻯ
ﺨﺎﻟﻰ .

حدیث 1173 دﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺴﺠﺎﺩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ؟ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ: اﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ،ﻋلم
اﻧّﻪ ﻳﮑﻮﻥ فی
آﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ،
ﺍﻗﻮﺍم ﻤﺘﻌمّق
ﻘﻮﻡ، ﻓﺎﻧﺰﻝ ﺍﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ، ﻗل هوﺍﻟﻠﻪ
ﺃﺣﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﺼﻤﺪ،
ﻭ ﺍﻟﺎﻳﺎﺕ ﻣﻥ ﺴﻮﺭة
ﺍﻟﺤﺪﻳﺪ، ﻭﻫﻮ
ﻋلم ﺒﺬﺍﺕ ﺍﻟﺼﺪﻭﺭ،
ﻓﻤﻥ ﺮآی ﻣﻤﺎ ﻭﺭاء
ﺬﻟک ﻔﻘﺪ ﻫﻠک ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺘﻌﺎل ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
اﻗﻮﺍمی ﺒﺎ ﺗﻌﻤﻖ
(ﻓﮑﺮﻯ) ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍیة ﻗﺮﺍنی
ﻘل هو ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺣﺪ
ﺍﻟﻠﻪﺍﻟﺼﻤﺪ ﺭﺍ
ﻧﺎﺯل کرﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺁیةﺍﻯ ﺩﺭ ﺳﻮﺭﻩ
ﺣﺪﻳﺪ،ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻭ ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﺫﺍﺕ
ﻭ ﺩﺭﻭﻥ ﺴﻴﻨﻪﻫﺎ
یا ﻓﮑﺮﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﻫﺮ ﮐس ﻭﺭﺍﻯ
اﻳﻥ گفته ﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺟﺴﺘﺠﻮ ﮐﻨﺪ، ﺑﺎﻋث
ﻫﻠﺎکت اﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﻤﺪ،
ﻳﺎ ﺍﺻل ﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ.
(ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪﻋﻤل
ﺴﺎﻟﻚ، ﻭﻳﺎﻓﺘﻥ
الهی ﭙس ﺍﺯ ﺩﺭک
ﺤﺎل ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ،
ﻭﺳﺎﻣﺎﺩﻯ ﺸﺪﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﮐﺎفی اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻴﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ ﻗﺮﺍنی
کسی ﺮﺍ ﺭﻭﺷﻥ ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺣتی ﺒﺮﺍﻯ هر ﻟﻐﺖ
ﺍﻥ ﺩﺭ (ﺍﺣﺪ ﻭ ﺻﻤﺪ)
ﺻﺪﻫﺎﺣﺪﻳث ،ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ
ﺣﺮﻑ ﺍﺧﺮ ﺭﺍ ﺯﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﻭﻧﻪ ﮐسی ﻬﻤﻴﻥ
ﺤﺮﻑ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻓﺖ
ﻭ ﺩﻳﺪ، ﻭ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ، تجلّیات
الهی ﺮﺍ ﺩﻳﺪ،ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯﺧﻮﺩﺵ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪﺍﻯ
که ﺗﺠلی ﺸﺪ، ﻓﻘﻄ
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘل ﻮﺩﺭک
اﻳﻥ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﺘﺠلی
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺒﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺑﮑﻤﺎل
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ (ﺍﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ)
ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
هرﻋﺼﺮ ﺑﻌﺪﻯ اﺳﺖ.
ﺯﻣﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻥ اﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﺣﻮﺍل ﺒﻮﺩﻩ،
ﻭﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﭼﻮﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ، ﺍﻳﻥﻮضع
تَفَکّر ﻭ ﺗﻌﻤﻖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ هست. ﺗﻌّﻤق
علمی ﻮﻣﺎﺩﻯ الهی
ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻌّمق
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻃ
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﮐﺴﺐ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺣﺎﻟﺖ ﺻﻤﺪ ﻭ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺧﻠﺴﻪ ﻳﺎﻓﺘﻦ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭک ﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ الهی ﺨﻮیش
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ، ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﻣﺮگ ﺰﻭﺩﺭس ﺑﺮﺍﻯ
ﻠﻘﺎﻯ ﺰﻭﺩﺗﺮ ﺑﻤﺤﺒﻮﺏ
الهی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
( ﺍﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
هرﮐس )ﺩﺭﻋﻘل ﺒﺸﺮﻯ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎنی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑتَفَکّرﺍﺕ
ﺩﺭﺧﻴﺎل ﻮ ﺫﻫﻥ
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺯ ﻧﻬﺎئی
کمال ﻤﻐﺰﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﺟﺴمی ﻮ ﺫﻫنی
اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮﺯﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺘﻮﺟﻪ سلوک
الهی ،ﻭﺗﺮک ﺪﻧﻴﺎ
ﻭﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺪﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
.ﺑﺎﺯ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ، ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
آﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻴﻌنی ﺰﻣﺎ ﻥﺒﻌﺪﻯ
ﻮﻣﺮﺍﺣل ﻨﻬﺎﺋﻰ.
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﻣﺘﺠﺎﻭﺯﺍﻥ،
ﻣﺮﺯ ﺩﺭک اﻟﻬﻰ،
ﻳﺎ ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
غقلی ﻮﻣﻨﻄقی ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﺁﻏﺎﺯ ﻫﻠﺎﮐت
اﺩﺭﺍک ﻮﺣﻴﺮﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺩﺭﻣﺮگ
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮﻳﻥ
اﺩﺭﺍﻙ، ﻭﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺒﺎ ﻗﻴﺎم ﻮ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ،
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻴک ﺮﻭح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ اﺳﺖ.
(ﺫﺍﺕ ﺍﻟﺼﺪﻭﺭ) ﺩﺍﺧل
ﻮ ﺍﻣﻮﺭﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺴﻴﻨﻪﻫﺎ، ﻳﺎ
ﻣﻐﺰﻫﺎ ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺩﺭ ﺭﻭح اﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻤﺪ ﺍﺳﺖ، ﻳﻌنی
ﻬﻤﺎﻥ حالی که ﺳﺎﻟﻚ،
ﺩﺭﺧﻠﺴﻪ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﺒﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻴﺒﻨﺪ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩﻯ
آﻧﭽﻨﺎن ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.

حدیث 1174 - ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ
۲ ص؟ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎل
ﺪﻋﺎ ﻣﻴﮕﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺘﻌﺎلی اﻟﺠﺒّﺎﺭ
ﺍﻧّﻪ ﻣﻥ ﺘﻌﺎطی
ﻤﺎ ثمّ ،ﻫﻠک ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﺒّﺎﺭ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ،ﺳﭙس ﭼﻪ،
ﻭﻳﻌنی ﭽﻪ، ﻭﭼﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻦ، ﭘس
ﻫﻠﺎک گرﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﺟﺒﺎﺭ) ﺑﭽﻨﺪ ﻣﻌﻨﻰ،
ﻳکی ﻤﻘﺘﺪﺭ ﻭﻗﺎﻫﺮ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺗﻮﺍﻧﺎ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻳکی ﻤﺠﺒﻮﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ،ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺟﺒﺮﻃﺒﻴﻌﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺟﺒﺮﻣﻨﻄﻘﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺟﺒﺮﺗﮑﺎﻣﻠﻰ.
ﻫﻤﺎﻥ ﺠﺒﺮﻯ
که ﻧﺎم ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻘﺮﺭ ﻗﺒلی ﺒﺮﺍﻯ
کسی ﺪﺍﺭﺩ. (ﺗﻌﺎطی
ﻤﺎ ثُمّ ) ﭼﻨﻴﻥ
عاﺩﺕﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ،ﻭﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺑﻌﺪ ﭼﻪ ﻭ ﻳﻌنی
ﭽﻪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻥ
ﺤﺎﻟﺖ ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺮﺍ ﺍﺯﻭضع
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺎﺭﺍضی اﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﻭﭘﻴﺶ
ﺍﻣﺪﻫﺎﻯ ﺒﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ سلوک الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﭼﺮﺍ
ﻭ ﺑﭽﻪ ﻣﻌﻨﻰ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
که ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪگی
ﺒﺸﺮﻯ اﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ،
ﻣﻌنی ﻮﻫﺪﻑ الهی
ﻘﺎﺋل ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ،
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴتی ﻮﻭﺟﻮﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺮﺍ، ﺑﺪﻭﻥ
هدﻑ ﻭﻣﻘﺼﺪﻯ الهی
ﻨﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﮔﺮ ﺑﺪﺍﻥ
ﺒﺮﺳﺪ، ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﻣﻄﺎﺑق
ﻔﻄﺮﺕ ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤل کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺪﺍﻥ
هدف ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻄﻠﻮﺏ
الهی ﻨﺮﺳﺪ، ﻣﺘﻤﺮﺩ
ﻭﻋﺎﺻی ﺒﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺣتی اﮔﺮ ﺳﺮﺍﺳﺮﻋﻤﺮ
ﺑﻨﻤﺎﺯ ﻭ ﺭﻭﺯﻩ
ﺑﺎﻳﺴﺘﺪ. ﺑﺎﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ( ﻟﻘﺎﻯالهی
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ) ﺑﺎ
ﻳک ﺴﻠﻮک ﺒﺎ ﺷﻔﻴﻌﻰ
ﺍﺯ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﻭ
کامل وﻟﺎﻳﺖ، ﻭﺑﺎﺗﺠﺮﻳﺪ
نفس ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﺍﺯﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎ
ﻭﮔﻨﺎﻩ، ﻭﻳﺎ ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﻭﺗﺤﺴﻴﻥاﺧﻠﺎق
ﻮﺍﺣﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
الهی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎن ﺒﺮﺳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻥ
هدف ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﻭﭼﻨﻴﻥ و ﭽﺮﺍئی
اﺯﺳﺮﮔﺸﺘگی ﻮ ﺣﻴﺮﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭽﻪ ﻭﭼﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻦ است
.ﻭﭼﻮﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻭﺍﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺷﺪﻩ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ،
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﺎﺩﺍم
که ﺩﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
کنونی هستند، ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ) ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
الهی ﻮﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
هستند. ﻭﺍﺻﺮﺍﺭﻯ
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ، ﻃﺎﻟﺐﻋُﺮﻭج
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ۵۵ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺩﺭﻗﺎﺋم ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﻳﺎ ﻗﺎﺋم آل ﻤﺤﻤﺪ،
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﮐﻪ ﺍﺧﺮﻳﻥ کاﻣل
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ،
ﻭ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺯﻋﺮﺵ
ﺑﮕﺬﺭﺩ. ﮐﻪﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻥ ﺒﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮالهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭکشف نخستین
بار ﺷﻬﻮﺩﻫﻔﺘم
ﻨﻮﺭ رب ﺣﻤﺎن
رب النوع فوق
بشری ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
هشتم ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺣﺘﻰ ﻧﺎمی
هم ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق انسانهای
فرشته گونه نوع
فوق بشری ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻤﻬﺪﻯ ﻘﺎﺋﻢ
ﺑﺘﻌﻠﻴم اﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ می ﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﻫﻤگی ﺒﻬﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎن ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
آﺭﺯﻭﻯ امروز
بشری محمد ﻭﻋلیّ
ﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺎﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺍﺷک ﻤﻴﺮﻳﺨﺘﻨﺪ،
ﻭ ﺍﺭﺯﻭﻯ ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻥ ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.

حدیث 1175 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
دﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ ؟ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ ﻨﻈﺮفی اﻟﻠﻪ
ﮐﻴﻒ ﻫﻮ،ﻫﻠک ﻫﺮﮐﺶ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻈﺮ ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﺑﺒﻴﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻯ (ﺍﻟﻠﻪ)
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ،ﻫﻠﺎک
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯکیفیّات
و کمیّتهای ﻣﺎﺩﻯ،
ﻭﭼﮕﻮﻧﮕﻴﻬﺎﻯ
ﻮﺟﻮﺩﻯ، ﺍﻧﻄﻮﺭﻯ
که در عوالم الهی
ﻫﺴﺖ ﻭﻳﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻓﻠﺴفی ﻮ ﺫﻫنی ﻮﻣﺎﺩﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﮑﻨﺪ.
ﺍﻋمّ اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎن ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯﻋﺮﺵ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗر
تجلّیات ،ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
الله بنماید .
بعلّت ندلشتن
عقل فوق بشری
و امکانات
بالفعل آن نوع
دوچار
کارماهای جهنّم
جهان حقیر تر
ازنوع بشری
میگرئئ . کیفیّت
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ ﻮﺭﻭحی
اﺳﺖ، ﮔﺮﭼﻪ ﮐﻤﻴّﺖ
ها ﺩﺭ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻭﻣﻘﺎﺩﻳﺮ،
ﻳک اﻣﺮﮐمّی اﺳﺖ.
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اکنون ﻨﻴﺰ ،ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻋﺮﺵ ﻋﺮﻭج
کند ،ﻳﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﺯ ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩﻫﺎﻯ
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ (ﻫﻠﺎﮐﺖ)
ﺑﻤﻌنی ﻤُﺮﺩﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ.ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺣﻠق آﻭﻳﺰﻯ
ﻮ ﻣﺮگ ﺒﺎ ﺣﻘﺎﺭﺕ،
ﻭﻧﻴﺰ ﺍﻭﻳﺰﺍﻥ
ﺸﺪﻥ اﺯ ﺭﺣم ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﭙس ﺍﺯ
ﻳک ﺘﻮﻟﺪ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ،
ﺩﺭ ﻳک ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ، ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻮﺟﻬﻨم
عذآب ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﻧﺮﺍ ﺗﺤﻤل ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﺣﻠق آﻭﻳﺰﻯ، ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺭ
ﻣﻘﺎم ﻨﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ.

حدیث
1175 - ﺩﺭﺣﺪﻳث دﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ؟ ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ ﻨﻈﺮفی اﻟﻠﻪ
ﮐﻴﻒ ﻫﻮ،ﻫﻠک ﻫﺮﮐﺶ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻈﺮ ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﺑﺒﻴﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻯ (ﺍﻟﻠﻪ)
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ،ﻫﻠﺎک
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯکیفیّات
و کمیّتهای ﻣﺎﺩﻯ،
ﻭﭼﮕﻮﻧﮕﻴﻬﺎﻯ
ﻮﺟﻮﺩﻯ، ﺍﻧﻄﻮﺭﻯ
که در عوالم الهی
ﻫﺴﺖ ﻭﻳﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻓﻠﺴفی ﻮ ﺫﻫنی ﻮﻣﺎﺩﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﮑﻨﺪ.
ﺍﻋمّ اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎن ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯﻋﺮﺵ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗر
تجلّیات ،ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
الله بنماید .
بعلّت ندلشتن
عقل فوق بشری
و امکانات
بالفعل آن نوع
دوچار
کارماهای جهنّم
جهان حقیر تر
ازنوع بشری
میگرئئ . کیفیّت
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ ﻮﺭﻭحی
اﺳﺖ، ﮔﺮﭼﻪ ﮐﻤﻴّﺖ
ها ﺩﺭ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻭﻣﻘﺎﺩﻳﺮ،
ﻳک اﻣﺮﮐمّی اﺳﺖ.
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اکنون ﻨﻴﺰ ،ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻋﺮﺵ ﻋﺮﻭج
کند ،ﻳﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﺯ ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩﻫﺎﻯ
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ (ﻫﻠﺎﮐﺖ)
ﺑﻤﻌنی ﻤُﺮﺩﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ.ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺣﻠق آﻭﻳﺰﻯ
ﻮ ﻣﺮگ ﺒﺎ ﺣﻘﺎﺭﺕ،
ﻭﻧﻴﺰ ﺍﻭﻳﺰﺍﻥ
ﺸﺪﻥ اﺯ ﺭﺣم ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﭙس ﺍﺯ
ﻳک ﺘﻮﻟﺪ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ،
ﺩﺭ ﻳک ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ، ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻮﺟﻬﻨم
عذآب ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﻧﺮﺍ ﺗﺤﻤل ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﺣﻠق آﻭﻳﺰﻯ، ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺭ
ﻣﻘﺎم ﻨﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ.

حدیث 1176 - ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺣﺪﻳثی(ﺝ۳ﺹ؟ﺑﺤﺎﺭ)
ﺑﺮﺍﻭﻯ ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: اﻥّ
اﻟﻨﺎس ﻟﺎ ﻳﺰﺍل
ﻠﻬم اﻟﻤﻨﻄﻖ، ﺣﺘّﻯ
ﻴﺘﮑﻠّﻤﻮﺍ فی
اﻟﻠﻪ، ﻓﺎﺫﺍ ﺳمعتم
ﺬﻟﻚ، ﻓﻘﻮﻟﻮﺍ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ،
ﺍﻟﻮﺍﺣﺪ ﺍﻟﺬﻯ
ﻠﻴس ﮐﻤثله شیئ
ﻣﺮﺩم ﺘﺎ ﺍﻧﺠﺎ
حَقّ کلام ﻮ ﮔﻔﺘﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ، اگر ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻨﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﻭﺍﮔﺮ ﺷﻨﻴﺪﻳﺪ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ ﺟﺰ ﺧﺪﺍ
الهی ﻨﻴﺴﺖ.ﺍﻥ واحِدی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣثل اﻭ
ﭼﻴﺰﻯ ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﮐﻨﻴﺪ. ﭼﻴﺰﻯ هست
ﻭلی ﺪﻭمی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻠﺎم ﻤﺮﺩم ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎن
که حقّ کلام ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ اﻟﻬﻰ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧند مُدّعی
ﺪﻳﺪﻧﻴﻬﺎئی اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻳﺎ ﺗﻔﺴﻴﺒﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭلی
ﺒﺒﺎﻟﺎﻯ عرﺵ ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ،
ﺗﺎﺩﻳﺪنی
الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺨلق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺷﻌﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭﻳﮕﺎﻧﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺴﻠﻮکی ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺬﮐﺮ ﺩفع ﺸﺮک
هنگام ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﺎﻟﻴم
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺸﻌﺎﺭ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪ،
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
یگانه شدن در سلوک
الهی ﺒﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺣﺎﻟﺖ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ، ﻭﻓﻨﺎﻯ
ﺪﺭ ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺧﻮﺩ،
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻠﺴﻪ
ﻭﺳﺎﻣﺎﺩﻯ ﻮﺻﻤﺪ
ﺷﺪﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1177 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ؟ ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺘﮑﻠّﻤﻮﺍ
فی ﻤﺎ ﺩﻭﻥ اﻟﻌﺮﺵ،
ﻭﻟﺎ ﺗﮑﻠّﻤﻮﺍ
ﻓﻴﻤﺎ ﻓﻮق اﻟﻌﺮﺵ،ﻓﺎﻥ
ﻘﻮﻣﺎ ﺗﮑﻠّﻤﻮﺍ
غی اﻟﻠﻪ ﻓﺘﺎﻫﻮﺍ،ﺣتی
کاﻥ اﻟﺮﺟل ﻴﻨﺎﺩﻯ
ﻤﻥ ﺒﻴن ﻳﺪیة ﻓﻴﺠﻴﺐ
ﻣﻦ ﺧﻠﻔﻪ ﺍﺯ
ﻣﺎ ﺩﻭﻥ عرﺵ ﺭﺣﻤﺎنب
هرﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻴﺪ، ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﻯ
عرﺵ، (ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺘﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺧﺪﺍﻯ
رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ)
ﺻﺤﺒﺖ ﻧﮑﻨﻴﺪ ﻭ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﺍﺷﻨﺎﺋﻰ، ﺑﺎ ﺍﻥ
ﻤﺮﺍﺣل غیبی اﺯ
ﺩﻳﺪ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﻨﻤﺎﺋﻴﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﺑﺤث
ﻓﻠﺴفی ﻮﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﺎﺩﻯ بشری اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﻨید .ﺩﻧﺒﺎل
ﺸﻬﻮﺩ ﺳﻠﻮکی ﺒﺮﺗﺮﻧﺮﻭﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﻮﻣﻰ (ﻳﺎ ﮐﺴﺎنی
اوم کننده ﻭﺳﺎﻟﻚ)
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠﻖ، ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ،ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻣﻴﺴﺮ ﺑﻮﺩﻥ اﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﺍﺩﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪ) ﺟﺰ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺗﻴﻪ ﻭﮔﻤﮕﺸﺘگی
ﻮ ﺑﻄﻠﺎﻥ ﻨﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺑﻄﻮﺭﻯ که ﺍﮔﺮﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ
ﺍﻧﻬﺎ ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺷﻮﻧﺪ، ﺍﺯ ﭘﺸﺖ
ﺳﺮ ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
(ﻭﺍﮔﺮ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺭﺍﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،
ﺍﻧﺎﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻗﺒلی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ ،ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ) ﮐﺴﺎنی
ﭽﻮﻥ کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺠﻠﻮﺗﺮ ﻭ ﻣﻘرَبّ
ﺗﺮ ﺑﺨﺪﺍ، ﺍﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﻋﻮﺕ ﺑﺴﻠﻮک
ﻮ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺎﺳخ ﺪﻋﻮﺕ
ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺧﻮﺩ، ﻳﺎﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺘﺮ ﺍﺯﺧﻮﺩ ﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺑﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﺷﻴﻄﺎﻥ اﻫﺮﻳﻤﻥ
ﻮﺷﻴﻄﺎﻥ نَفس ﺧﻮﺩ
ﭘﺎﺳﺦ ﻟﺒﻴک ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺣﻴﺮﺕ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺟﻮﺍبی ﺒﺪﻫﻨﺪ
ﭘﺎﺳخ ﻘﻬﻘﺮﺍئی
اﺳﺖ. ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮآخوندﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺤث ﻓﻠﺴفی
ﻮﻋﻘﺎﻳﺪ

ﺷﺨصی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺒﺮﺗﺮ،
ﻭﺩﺭﺑﺎﺭﻩ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﮐﺎﺫﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯﻋﻮﺍﻟم
الهی ﺘﺎ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭلی
اﻗﺪﺍم ﺴﻠﻮکی ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﻭﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺍﻥ ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
،ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎم
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ، ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ. ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺤﺪﻭﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﺴﺮﺣﺪّ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، رَبّ ﻧﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ،ﻭ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آﻳﻨﺪﻩ،
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻨﻮع
اﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
ﺒﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ. (ﺗﻴﻪ) ﮔﻤﮕﺸﺘگی
ﻮﺧﺎﺹﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ آخوندﻫﺎﻯ
همه ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻤﺮﻯ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺮﻑ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻭﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ الهی
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﺑﺎﺯ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
الهی ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﻭﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤسخ
حقیر ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺠﻬﻨم
کاﺭﻣﺎ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

حدیث
1178 - ﺩﺭﺣﺪﻳثی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ(ﺝ۳ﺹ؟؟۵۶۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﻧﻘل کرﺩﻩﺍﻧﺪ:
اﻥّ ﻤﻠﮑﺎ ﮐﺎﻥ
فی ﻤﺠﻠﺴﻪ ﻓﺘﻨﺎﻭل
اﻟرَبّ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ، ﻓﻔﻘﺪ
ﻓﻤﺎ ﻳﺪﺭﻯ اﻳﻥ
هو ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺪﺭ ﻣﺠﻠس ﺍﻣﺎم
ﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺒﺤث ﻭ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯرَبّ
ﺗﻌﺎلی ﻨﻤﻮﺩ، ﻫﺮ
ﺍﻧﭽﻪ ﺩﺍﺷﺖ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ، ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻧﺸﺪ ﮐﻪ
ﮐﺠﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻳﻥ ﻔﺮﺷﺘﻪ ﻭﻣَﻠِﻚ،ﻫﻤﺎﻥ
سالک الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻣﺎم
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻴﺰ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ،
ﻭلی ﭽﻮﻥ ﺒﺮ ﺧﻠﺎف
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻧﮑﻨﺪ، ﻭلی
اﻭ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩ
و ﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ ﺍﺯﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ که ﺩﺍﺷﺖ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ.ﻭﺩﻭﭼﺎﺭﺣﻴﺮﺕ
ﻓﮑﺮﻯ، ﭼﻮﻥ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﺍﻫل کلام ﻮﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ
دانستنی از سلوک
الهی اﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻭلی
ﺒﻌﺪﺍ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
آخوندﻫﺎ ﻭﻋﻘل
ﺠﺰﺋﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ، ﻭﺑﺤثهای
بی ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﻭﻧﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ ﺟﺰ ﺣﻴﺮﺕ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻧﻤﺎﻧﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ،
ﺩﺭﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺪﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻪ
ﻣﻮﻗﻌﻴتی ﻤﮑﺎنیی
ﻮﻧﻮعی ﻮﻳﺎﻋﻘلی
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلّیات ﺣﻴﻴﻮﺍنی
ﺪﺍﺭﺩ. ﺣﻴﺮﺕ ﮐﺎﺭ
ﻋﻘل ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ
اﺳﺖ، ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻘﻞ
ﺟزئی اﻳﺪآﻟﻴﺴتی
ﻴﺎ ﺍﻳﺪآل
کمال ﺠﻮﺋﻰ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺷﺨصی ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ، ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻌﻘل
کُلّی رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺣﻴﺮﺕ
ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
آﻧﻬﺎ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ.

حدیث 1179- ﻳﺎ
ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ؟ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺷﺨصی اﺯﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪ، ﺍﻳﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧم
ﺒﮕﻮﻳﻢ، ﮐﻪ (ﺍﻟﻠﻪ)
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ (ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﭼﺸﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
،ﮐﻪ ﻣﺤﺴﻮس ﻭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺒﺎﺷﺪ) ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻨﻌﻢ،
ﺗﺨﺮﺟﻪ ﻣﻥ اﻟﺤﺪّﻳﻦ،ﺣﺪّ
ﺍﻟﺎﺑﻄﺎﻝ، ﻭﺣﺪّ
ﺍﻟﺘﺸﺒﻴﻪ ﺍﺭﻯﻤﻴﺘﻮﺍنی
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
هز ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺒﺪﺍﻧﻰ،
ﻭﺍﻥ ﭽﻨﺎﻥ ﻬﺴتی
ﺒﺪﺍنی که ﻫﺴﺖ ﺑﺸﺮﻁ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﺩﻭ ﺣﺪّ
(ﺍﺑﻄﺎل ﻮ ﺗﺸﺒﻴﻪ)
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺧﺎﺭج
کنی.(ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺑﻮﺩﻥ،
ﻫﺴﺖ. ﻭﺣتی ﺤﻘﻴقی
ﺘﺮ ﺍﺯﻫﺴﺘﻰ، ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻄﻠق اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﻫﺴتی ﻤﻄﻠق ﻨﻴﺴﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﻤﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﻗﺎﺑل ﺪﻳﺪﻥ، ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺍﻗﻞ ﻗﺎﺑل
ﺘﺼﻮﺭﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﻮﻋﻘﻞ،
ﻧﺎم ﺒﻮﺩﻥ ﻮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺪﺭﻋﻮﺍﻟم اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ(ﻧﺎﺳﻮﺕ)
ﺍﺗمی ﺪﻧﻴﺎﻯ ﻤﺎ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻤﺎﺳﻮﺕ
ﺳﻨﮕﻴﻥ ﺘﺮ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
اﺗﻤﻰ، ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻀﺪ ﻤﺎﺩﻩ ﭘﻮﺯﺗﺮﻭنی
ﺪﺭ ﻣﺮﮐﺰ ﻫﺴﺘﻰ،
ﻳﺎ ﻭﺳﻄ کهکشاﻥ.
ﻭﻟﻰ (ﻣﻠﮑﻮﺕ) ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺭﻗﻴﻘﺘﺮ ﺍﺯ ﻧﺎﺳﻮﺕ،
ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻩ ﺍثیرﻯ
ﻴﺎ ﻧﻮع ﻤﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ ﺩﺍﺧل
ﻬﺴﺘﻪ ﺍﺗم ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﻳﺎﻋﻮﺍلم و
یونیورسهای ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ (ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ)
ﮐﻪ ﻣﺤل ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻫﺎ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
هستند، ﻭﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺭ ﺗﺠلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ. ﻭﻳﺎﺣتی ﺪﺭﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ، ﺩﺭﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ (ﻟﺎﻫﻮﺕ)
ﻳﺎ ﺷﺒﻪ ﻋﺪم ﺨﻮﺩ،
ﻫﻨﻮﺯ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺒﻨﺤﻮﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ،
ﻭﻳﺎ ﻣﺎﺩﻯ ﺒﺎﻟﻘﻮﻩ،
ﺑﺮﺍﻯ اﺭﻭﺍح ﺘﮑﺎﻣل
ﺠﺴﺘﻪ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
آﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻤﻮﺟﻮﺩﻫﺎ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺟﺴﺎمی أﺗمی ﻨﺎﺳﻮﺗﻰ،
ﻳﺎ ﺍثیرﻯ ﻤﻠﮑﻮﺕ،
ﻭﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺤﺖ ﺍثیرﻯ ﺠﺒﺮﻭﺗﻬﺎ،
ﻭﻳﺎ ﺣتی ﻤﺎﺩﻩ
ﺷﺒﻪﻋﺪم لاﻫﻮﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺑﺎﺯﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺒﻨﺤﻮﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ اﻭﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻭ(ﻭﺟﺪ) ﻭ (ﻳﺎﻓﺖ)
ﻧﻤﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ سلوک
الهی ﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﻭﺟﺪ وجدانی
ﻭ ﻳﺎﻓﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
در دل ، ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺣتی اﮔﺮﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ،
ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﻯ
عرﺵ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﭼﻮﻥ ﻨﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﻮ ﺑﺎﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺑﺮﺗﺮ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ،
ﺍﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻞ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ها ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
اﻧﻮﺍع آﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳﺘﻬﺎﻯ بی
ﭙﺎﻳﺎﻥ آینده ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﺑﺎﺯ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻌﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ عدم ﻤﺎ
ﺳﻮﺍﻩ، ﺩﺭ (ﻫﺎﻫﻮﺕ)
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ
علی الاطلاق ،
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭل ﺪﺭ (ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ) ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭﺟﺪ
رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻄﻠق ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻬﻤﻴﻥ ﺪﻟﻴل
که ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺴﺮ ﺣﺪّ ﮐﻤﺎل
ﻤﻄﻠق اﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻣﺤﺴﻮس،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻗﺎﺑل
بحث ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻭﺟﺪ
ﻭﻳﺎﻓﺖ،ﻫﻤﮕس اﺯ
ﺍﺻل ﻮﺟﻮﺩ (ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ) ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
(ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق ﺪﺭﻋَﻤّاء
) ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﻧﺮﺍ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﺭج اﺯ ﻫﺴﺘﻰ)
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴم اﺯﺧﺪﺍﻯ
ﺒﺎﻃﻥ ﺼﺎﺩﺭ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺎﻣﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﭼﻪﻭﻗﺖ
ﻭﭘس ﺍﺯﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ اﺑﺪﻯ
آﻳﻨﺪﻩ، ﻭﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮعی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄلق ﻴﺎ
ﺩﻧﻴﺎﻯ عذم ﻮ ﻓﻨﺎﻯ
ﻤﻄلق ﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺎﺻﻞ ﺍﺻﻴل ﺨﻮﺩ
به (ﺧﺪﺍﺧﺎﺭج اﺯﻫﺴﺘﻰ)
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ (ﺧﺪﺍﺩﺍﺧﻞ)
ﻭماهیّت ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ، ﺑﮑﻤﺎﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻄﻠق ﺒﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺍﺯﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺨﺪﺍ (ﺩﺍﺧل ﺨﺎﺭﺝ)
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺍﻗل اﺯﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﺷﺒﻪ ﻣﺎﺩﻯ،
ﺗﺎ ﻟﺎﻫﻮﺕ، ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺖ ﻣﻄﻠق ﺒهستی
(ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج ﺪﺭﻋﻤّاء
) ﻭﺩﺭﺃﺻﻞ ﺍﺻﻴل
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﮔﺮﺩﺩ. ﺑﻨﺎﺑﺮ
ﺍﻳﻦ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ، ﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻗﺎﺑﻞ (ﻭﺟﺪ) ﻋﻮﺍلم
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻫﺴﺘﻰ،
ﻭﺩﺭ ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ، ﺧﺪﺍئی
هست، ﻭلی ﺨﺪﺍﻯ
ﻤﻄلق ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ،ﺧﻮﺩ ﻋﺪم
ﻮ (ﻧﻴﺴﺖ ﻣﻄﻠﻖ) ﮔﺮﺩﻧﺪ
،ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄلق ﻘﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ.ﺍﻣﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ، ﺩﺭ(ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ) ﺍﺯﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩات ﻧﻴﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ، ﻭلی
غیرﻗﺎﺑﻞ (ﻭﺟﺪ
ﻭﻳﺎﻓﺖ ﻭﺷﻬﻮﺩ).
ﻭ ﻟﺬﺍ ﭘﺎﺳخ اﻣﺎم
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻄﻠﻖ، ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺖ، ﻭلی ﺒﻴﺮﻭﻥ
اﺯﺣﺪّ ﻭ ﻣﺮﺯ،
ﻳﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻭﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺫﻫنی اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﻪ آﻧﻘﺪﺭ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺖ ﻭﻣﺤﺴﻮس
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ ﺧﺪﺍﻫﺴﺖ
ﻭﭼﻨﻴﻥ ﻮﭼﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﺍﻳﻥﺘﺠﺮﻳﺪ ﻭﻧفی
ﻤﻔﺎﻫﻴم ﻤﺎﺩﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ، ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄلق ﺪﻭﺭ ﮐﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭﺣتی
ﺨﻮﺩ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ،
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻨﻤﺎﻧﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺖ،ﻳﺎﻣثل
هرﭼﻴﺰﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻧﺘﻴﺠﺘﺎ ﻋﻘل
ﻮﺫﻫﻥ اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭک
ﺒﺪﻭﻥ (ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑﭽﻴﺰﻯ)
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﺒﻔﻬﻤﺪ. ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﺭﺣﮑم ﻨﻴﺴﺖ،
ﻭﺗﻌﻄﻴل ﻮﺍﺑﻄﺎل
ﺪﺭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺍﻣﺪ
ﻭﺣﺪّ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﮕﻮئیم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭼﻨﻴﻥ ﻮﭼﻨﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ ﻣثل
ﺪﻭﺩ ﻭﺁﺗﺶ ﻭﻫﻮﺍ
ﻭﻧﻮﺭ،و
انرژی ﻳﺎﻋﻘل ﻮﺗﻌﺎﺭﻳﻒ
ﻭ ﻣﻔﺎﻫﻴم اﻳﻥ
ﭽﻨﻴنی ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺳﺮﻭﺩﻥ،
ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم
اﺣﺘﻴﺎﻃ کاﺭﻯ ﺘﻌﺮﻳﻒ
ﮐﻨﻨﺪﻩ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻭ ﺗﺠﺴّم
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﺑﻄﺎل ﻮﺗﻀﺎﺩ
ﻭﺗﻌﻄﻴل ﻘﺮﺍ ﻧﮕﻴﺮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻭ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭلی اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻤﺎل اﻟﻬﻰ، ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺁﻥ ﻨﻮع
ﭽﻨﺎ ﻥهستند، ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ اﻣﺮﻭﺯ
،ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﻮﻓﻴق ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ که ﻫﺴﺖ،
ﺍﮔﺮ ﺑﺤﺪّ ﮐﺴﺐ
ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﻭ ﻣﺸﻴﺖ
ﺍﻭ، ﻭ ﺑﺪﺍﻯ ﻭﻯ
اﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻮ ﻓﺮﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮکی
ﺸﺨصی ﺮﺳﻴﺪ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ رَبّﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ هر
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﻣﺮ ﺑﺎﻃﻠﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄقی
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ ﻧﺎم
رَبّ، ﺣﺪ ﺍﮐثر
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻄﺮح
ﺸﻮﺩ، ﻣﻨﻈﻮﺭ رَبّﺍ
ﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺧﺪﺍﻯ
اﻟﻠﻪ رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ،ﺩﺭﻣﻮقعیّت
ﻣﻄﻠق ﺒﺮﺗﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ، ﻭﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻮ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺩﺭ ﻳکی
اﺯتجلّیات ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ،
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﺍﺳﺎمی
اﺳﻠﺎمی رَبّ ﺍﻟﻔﺼﻠﻬﺎﻯ
ﺤﺴﻴﻨﻴﻮﺣﺴنی ﻮ
ﻓﺎﻃمی ﻮ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﻧﻤﺎﻧﺪ ،ﺑﻘﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﻬﺎئی اﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
اﺳﺎﻣﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺘﺴﻤﻴﻪﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ، ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﺎﻥاﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻤﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺎﺩﻯ،
ﺩﺭ ﻓﻬم ﻮ ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ، ﻗﺎﺑل
ﻔﻬم ﺒﺸﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ ﺍﻭﺭﺩﻩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻋﺎﻟِم ﻮ
ﺷﺎﻫﺪ ﻭﻗﺎﺩﺭ ﻭﻏﻴﺮﻩ.ﻭلی
هیچ کدام ﺒﮕﻮﻧﻪ
ای ﺍﺯﻣﻔﺎﻫﻴم ﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻧﻴﺰ، ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮﺑﺎ
ﻣﻌﺎنی ﺒﺎﻃﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﻬم آﻥ، ﻋﻘل ﻮﺑﻴﻨﺶ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی هستند، ﮐﻪ
(ﻣﻮﺟﻮﺩ، ﻭ ﻗﺎﺑل
ﻮﺟﺪ، ﻭﺣتی ﺘﻮﺍﺟﺪ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ،
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﻳﺎ ﻣﺎﺩﻯ
ﻴﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﻭخواب ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻫﻴﭻ ﻣﺎﺩﻳّتی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭلی ﺸِﺒﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک هستند.
ﮐﻪ (ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ) ﺩﺭیک
ﺴﻤﺒﻮﻝ ﻣﺎﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ان ﻨﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮل
ﻤﺎﺩﻯ (ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ)
ﻣﺎﻩ ﺷﺐ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﻨﻮع ﻤﻮﺟﻮﺩﻳﺖ
ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ، ﺣﺘﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﺘﻌﻄﻴل
ﺼﻔﺎﺕ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ،ﻭﻳﺎ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﺒﺮﺧی
ﺼﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ، ﭼﻮﻥ
عاقل ﻮ ﺑﻴﻨﺎ ﻭ
ﺳمیع ﻮﻏﻴﺮﻩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ،ﮐﻪﺧﺪﺍ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی
اﻳﻥ کاﻣل ﻮ ﻭﺍﺻل
ﻮﺷﺎﻫﺪ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺩﻳﺪنب ﺨﻮﺩ ﺭﺍ،
ﺑﻄﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﺒﺸﻨﺎﺳﺪ،
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻌﻄﻴل ﻮﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻫم ﻨﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺴﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﺗﺎ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﻭﻣﺒﺎﺩﺍ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺸﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺎﻃل ﻤﺎﺩﻯ، ﻭﺑﺎ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻭﺗﺠﺴمی
ﺪﺭ ﺫﻫﻥﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻭﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺍﮔﺮ سالک
الهی ﺸﺪﻧﺪ، ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺍﻳﻥ اﻭﺻﺎﻑ ﺑﺎﻃل
اﺯ ﺫﻫﻥ آﻧﻬﺎ،
ﻫﻨﮕﺎم ﺘﺠﺮﻳﺪ
نفس ﺧﻮﺩ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭح ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﺸﮑﻠﺘﺮ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺪﻏﻴﺮﻣﻤﮑﻦ
ﮔﺮﺩﺩ. ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﺷﻨﻴﺪنی ﻨﻴﺴﺖ
ﻭﮔﻔﺘنی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﻳﺪنی اﺳﺖ.
ﻭﺷﺨﺺ ﺑﺎﻳﺪﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻭﺩ ﻭﺑﺎ سلوک
الهی ﺒﺪﺍﻥ ﺪﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻣﻨﺎﺳﺐﻋﻘل
ﺨﻮﺩ ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
هر ﺯﻣﺎﻥ گاﻫﻰ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ، ﺗﻮﺻﻴفی
اﺯﺩﻳﺪﻩﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺮﺑﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
1179- ﻳﺎ ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ؟ ﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺷﺨصی اﺯﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪ، ﺍﻳﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧم
ﺒﮕﻮﻳﻢ، ﮐﻪ (ﺍﻟﻠﻪ)
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ (ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﭼﺸﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
،ﮐﻪ ﻣﺤﺴﻮس ﻭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺒﺎﺷﺪ) ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻨﻌﻢ،
ﺗﺨﺮﺟﻪ ﻣﻥ اﻟﺤﺪّﻳﻦ،ﺣﺪّ
ﺍﻟﺎﺑﻄﺎﻝ، ﻭﺣﺪّ
ﺍﻟﺘﺸﺒﻴﻪ ﺍﺭﻯﻤﻴﺘﻮﺍنی
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
هز ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺒﺪﺍﻧﻰ،
ﻭﺍﻥ ﭽﻨﺎﻥ ﻬﺴتی
ﺒﺪﺍنی که ﻫﺴﺖ ﺑﺸﺮﻁ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﺩﻭ ﺣﺪّ
(ﺍﺑﻄﺎل ﻮ ﺗﺸﺒﻴﻪ)
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺧﺎﺭج
کنی.(ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺑﻮﺩﻥ،
ﻫﺴﺖ. ﻭﺣتی ﺤﻘﻴقی
ﺘﺮ ﺍﺯﻫﺴﺘﻰ، ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻄﻠق اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﻫﺴتی ﻤﻄﻠق ﻨﻴﺴﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﻤﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﻗﺎﺑل ﺪﻳﺪﻥ، ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺍﻗﻞ ﻗﺎﺑل
ﺘﺼﻮﺭﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﻮﻋﻘﻞ،
ﻧﺎم ﺒﻮﺩﻥ ﻮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺪﺭﻋﻮﺍﻟم اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ(ﻧﺎﺳﻮﺕ)
ﺍﺗمی ﺪﻧﻴﺎﻯ ﻤﺎ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻤﺎﺳﻮﺕ
ﺳﻨﮕﻴﻥ ﺘﺮ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
اﺗﻤﻰ، ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻀﺪ ﻤﺎﺩﻩ ﭘﻮﺯﺗﺮﻭنی
ﺪﺭ ﻣﺮﮐﺰ ﻫﺴﺘﻰ،
ﻳﺎ ﻭﺳﻄ کهکشاﻥ.
ﻭﻟﻰ (ﻣﻠﮑﻮﺕ) ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺭﻗﻴﻘﺘﺮ ﺍﺯ ﻧﺎﺳﻮﺕ،
ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻩ ﺍثیرﻯ
ﻴﺎ ﻧﻮع ﻤﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ ﺩﺍﺧل
ﻬﺴﺘﻪ ﺍﺗم ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﻳﺎﻋﻮﺍلم و
یونیورسهای ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ (ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ)
ﮐﻪ ﻣﺤل ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻫﺎ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
هستند، ﻭﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺭ ﺗﺠلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ. ﻭﻳﺎﺣتی ﺪﺭﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ، ﺩﺭﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ (ﻟﺎﻫﻮﺕ)
ﻳﺎ ﺷﺒﻪ ﻋﺪم ﺨﻮﺩ،
ﻫﻨﻮﺯ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺒﻨﺤﻮﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ،
ﻭﻳﺎ ﻣﺎﺩﻯ ﺒﺎﻟﻘﻮﻩ،
ﺑﺮﺍﻯ اﺭﻭﺍح ﺘﮑﺎﻣل
ﺠﺴﺘﻪ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
آﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻤﻮﺟﻮﺩﻫﺎ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺟﺴﺎمی أﺗمی ﻨﺎﺳﻮﺗﻰ،
ﻳﺎ ﺍثیرﻯ ﻤﻠﮑﻮﺕ،
ﻭﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺤﺖ ﺍثیرﻯ ﺠﺒﺮﻭﺗﻬﺎ،
ﻭﻳﺎ ﺣتی ﻤﺎﺩﻩ
ﺷﺒﻪﻋﺪم لاﻫﻮﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺑﺎﺯﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺒﻨﺤﻮﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ اﻭﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻭ(ﻭﺟﺪ) ﻭ (ﻳﺎﻓﺖ)
ﻧﻤﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ سلوک
الهی ﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﻭﺟﺪ وجدانی
ﻭ ﻳﺎﻓﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
در دل ، ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺣتی اﮔﺮﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ،
ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﻯ
عرﺵ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﭼﻮﻥ ﻨﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﻮ ﺑﺎﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺑﺮﺗﺮ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ،
ﺍﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻞ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ها ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
اﻧﻮﺍع آﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳﺘﻬﺎﻯ بی
ﭙﺎﻳﺎﻥ آینده ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﺑﺎﺯ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻌﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ عدم ﻤﺎ
ﺳﻮﺍﻩ، ﺩﺭ (ﻫﺎﻫﻮﺕ)
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ
علی الاطلاق ،
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭل ﺪﺭ (ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ) ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭﺟﺪ
رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻄﻠق ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻬﻤﻴﻥ ﺪﻟﻴل
که ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺴﺮ ﺣﺪّ ﮐﻤﺎل
ﻤﻄﻠق اﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻣﺤﺴﻮس،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻗﺎﺑل
بحث ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻭﺟﺪ
ﻭﻳﺎﻓﺖ،ﻫﻤﮕس اﺯ
ﺍﺻل ﻮﺟﻮﺩ (ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ) ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
(ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق ﺪﺭﻋَﻤّاء
) ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﻧﺮﺍ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﺭج اﺯ ﻫﺴﺘﻰ)
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴم اﺯﺧﺪﺍﻯ
ﺒﺎﻃﻥ ﺼﺎﺩﺭ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺎﻣﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﭼﻪﻭﻗﺖ
ﻭﭘس ﺍﺯﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ اﺑﺪﻯ
آﻳﻨﺪﻩ، ﻭﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮعی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄلق ﻴﺎ
ﺩﻧﻴﺎﻯ عذم ﻮ ﻓﻨﺎﻯ
ﻤﻄلق ﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺎﺻﻞ ﺍﺻﻴل ﺨﻮﺩ
به (ﺧﺪﺍﺧﺎﺭج اﺯﻫﺴﺘﻰ)
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ (ﺧﺪﺍﺩﺍﺧﻞ)
ﻭماهیّت ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ، ﺑﮑﻤﺎﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻄﻠق ﺒﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺍﺯﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺨﺪﺍ (ﺩﺍﺧل ﺨﺎﺭﺝ)
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺍﻗل اﺯﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﺷﺒﻪ ﻣﺎﺩﻯ،
ﺗﺎ ﻟﺎﻫﻮﺕ، ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺖ ﻣﻄﻠق ﺒهستی
(ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج ﺪﺭﻋﻤّاء
) ﻭﺩﺭﺃﺻﻞ ﺍﺻﻴل
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﮔﺮﺩﺩ. ﺑﻨﺎﺑﺮ
ﺍﻳﻦ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ، ﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻗﺎﺑﻞ (ﻭﺟﺪ) ﻋﻮﺍلم
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻫﺴﺘﻰ،
ﻭﺩﺭ ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ، ﺧﺪﺍئی
هست، ﻭلی ﺨﺪﺍﻯ
ﻤﻄلق ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ،ﺧﻮﺩ ﻋﺪم
ﻮ (ﻧﻴﺴﺖ ﻣﻄﻠﻖ) ﮔﺮﺩﻧﺪ
،ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄلق ﻘﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ.ﺍﻣﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ، ﺩﺭ(ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ) ﺍﺯﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩات ﻧﻴﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ، ﻭلی
غیرﻗﺎﺑﻞ (ﻭﺟﺪ
ﻭﻳﺎﻓﺖ ﻭﺷﻬﻮﺩ).
ﻭ ﻟﺬﺍ ﭘﺎﺳخ اﻣﺎم
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻄﻠﻖ، ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺖ، ﻭلی ﺒﻴﺮﻭﻥ
اﺯﺣﺪّ ﻭ ﻣﺮﺯ،
ﻳﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻭﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺫﻫنی اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﻪ آﻧﻘﺪﺭ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺖ ﻭﻣﺤﺴﻮس
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ ﺧﺪﺍﻫﺴﺖ
ﻭﭼﻨﻴﻥ ﻮﭼﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﺍﻳﻥﺘﺠﺮﻳﺪ ﻭﻧفی
ﻤﻔﺎﻫﻴم ﻤﺎﺩﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ، ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄلق ﺪﻭﺭ ﮐﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭﺣتی
ﺨﻮﺩ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ،
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻨﻤﺎﻧﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺖ،ﻳﺎﻣثل
هرﭼﻴﺰﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻧﺘﻴﺠﺘﺎ ﻋﻘل
ﻮﺫﻫﻥ اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭک
ﺒﺪﻭﻥ (ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑﭽﻴﺰﻯ)
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﺒﻔﻬﻤﺪ. ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﺭﺣﮑم ﻨﻴﺴﺖ،
ﻭﺗﻌﻄﻴل ﻮﺍﺑﻄﺎل
ﺪﺭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺍﻣﺪ
ﻭﺣﺪّ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﮕﻮئیم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭼﻨﻴﻥ ﻮﭼﻨﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ ﻣثل
ﺪﻭﺩ ﻭﺁﺗﺶ ﻭﻫﻮﺍ
ﻭﻧﻮﺭ،و
انرژی ﻳﺎﻋﻘل ﻮﺗﻌﺎﺭﻳﻒ
ﻭ ﻣﻔﺎﻫﻴم اﻳﻥ
ﭽﻨﻴنی ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺳﺮﻭﺩﻥ،
ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم
اﺣﺘﻴﺎﻃ کاﺭﻯ ﺘﻌﺮﻳﻒ
ﮐﻨﻨﺪﻩ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻭ ﺗﺠﺴّم
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﺑﻄﺎل ﻮﺗﻀﺎﺩ
ﻭﺗﻌﻄﻴل ﻘﺮﺍ ﻧﮕﻴﺮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻭ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭلی اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻤﺎل اﻟﻬﻰ، ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺁﻥ ﻨﻮع
ﭽﻨﺎ ﻥهستند، ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ اﻣﺮﻭﺯ
،ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﻮﻓﻴق ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ که ﻫﺴﺖ،
ﺍﮔﺮ ﺑﺤﺪّ ﮐﺴﺐ
ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﻭ ﻣﺸﻴﺖ
ﺍﻭ، ﻭ ﺑﺪﺍﻯ ﻭﻯ
اﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻮ ﻓﺮﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮکی
ﺸﺨصی ﺮﺳﻴﺪ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ رَبّﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ هر
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﻣﺮ ﺑﺎﻃﻠﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄقی
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ ﻧﺎم
رَبّ، ﺣﺪ ﺍﮐثر
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻄﺮح
ﺸﻮﺩ، ﻣﻨﻈﻮﺭ رَبّﺍ
ﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺧﺪﺍﻯ
اﻟﻠﻪ رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ،ﺩﺭﻣﻮقعیّت
ﻣﻄﻠق ﺒﺮﺗﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ، ﻭﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻮ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺩﺭ ﻳکی
اﺯتجلّیات ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ،
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﺍﺳﺎمی
اﺳﻠﺎمی رَبّ ﺍﻟﻔﺼﻠﻬﺎﻯ
ﺤﺴﻴﻨﻴﻮﺣﺴنی ﻮ
ﻓﺎﻃمی ﻮ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﻧﻤﺎﻧﺪ ،ﺑﻘﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﻬﺎئی اﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
اﺳﺎﻣﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺘﺴﻤﻴﻪﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ، ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﺎﻥاﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻤﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺎﺩﻯ،
ﺩﺭ ﻓﻬم ﻮ ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ، ﻗﺎﺑل
ﻔﻬم ﺒﺸﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ ﺍﻭﺭﺩﻩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻋﺎﻟِم ﻮ
ﺷﺎﻫﺪ ﻭﻗﺎﺩﺭ ﻭﻏﻴﺮﻩ.ﻭلی
هیچ کدام ﺒﮕﻮﻧﻪ
ای ﺍﺯﻣﻔﺎﻫﻴم ﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻧﻴﺰ، ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮﺑﺎ
ﻣﻌﺎنی ﺒﺎﻃﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﻬم آﻥ، ﻋﻘل ﻮﺑﻴﻨﺶ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی هستند، ﮐﻪ
(ﻣﻮﺟﻮﺩ، ﻭ ﻗﺎﺑل
ﻮﺟﺪ، ﻭﺣتی ﺘﻮﺍﺟﺪ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ،
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﻳﺎ ﻣﺎﺩﻯ
ﻴﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﻭخواب ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻫﻴﭻ ﻣﺎﺩﻳّتی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭلی ﺸِﺒﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک هستند.
ﮐﻪ (ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ) ﺩﺭیک
ﺴﻤﺒﻮﻝ ﻣﺎﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ان ﻨﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮل
ﻤﺎﺩﻯ (ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ)
ﻣﺎﻩ ﺷﺐ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﻨﻮع ﻤﻮﺟﻮﺩﻳﺖ
ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ، ﺣﺘﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﺘﻌﻄﻴل
ﺼﻔﺎﺕ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ،ﻭﻳﺎ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﺒﺮﺧی
ﺼﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ، ﭼﻮﻥ
عاقل ﻮ ﺑﻴﻨﺎ ﻭ
ﺳمیع ﻮﻏﻴﺮﻩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ،ﮐﻪﺧﺪﺍ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی
اﻳﻥ کاﻣل ﻮ ﻭﺍﺻل
ﻮﺷﺎﻫﺪ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺩﻳﺪنب ﺨﻮﺩ ﺭﺍ،
ﺑﻄﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﺒﺸﻨﺎﺳﺪ،
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻌﻄﻴل ﻮﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻫم ﻨﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺴﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﺗﺎ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﻭﻣﺒﺎﺩﺍ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺸﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺎﻃل ﻤﺎﺩﻯ، ﻭﺑﺎ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻭﺗﺠﺴمی
ﺪﺭ ﺫﻫﻥﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻭﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺍﮔﺮ سالک
الهی ﺸﺪﻧﺪ، ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺍﻳﻥ اﻭﺻﺎﻑ ﺑﺎﻃل
اﺯ ﺫﻫﻥ آﻧﻬﺎ،
ﻫﻨﮕﺎم ﺘﺠﺮﻳﺪ
نفس ﺧﻮﺩ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭح ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﺸﮑﻠﺘﺮ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺪﻏﻴﺮﻣﻤﮑﻦ
ﮔﺮﺩﺩ. ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﺷﻨﻴﺪنی ﻨﻴﺴﺖ
ﻭﮔﻔﺘنی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﻳﺪنی اﺳﺖ.
ﻭﺷﺨﺺ ﺑﺎﻳﺪﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻭﺩ ﻭﺑﺎ سلوک
الهی ﺒﺪﺍﻥ ﺪﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻣﻨﺎﺳﺐﻋﻘل
ﺨﻮﺩ ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
هر ﺯﻣﺎﻥ گاﻫﻰ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ، ﺗﻮﺻﻴفی
اﺯﺩﻳﺪﻩﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺮﺑﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
1181 - ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﺍﻣﺎم ﺠﻮﺍﺩ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ؟ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﮐسی ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﮔﻔﺖ، ﺍﻳﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍنم
ﺘﻮﻫّم او( ﺗﺼﻮﺭ
ﺷﻴﺌﻴّﺖ ﻭﭼﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﺑﻨﻤﺎﻳﻢ؟ ﺍﻣﺎم
فرﻣﻮﺩ ﺁﺭﻯ ﻮلی
ﺒﺸﺮﻃ اﻳﻨﮑﻪ ﺍﻥ
ﺘﻮﻫم غیر ﻣﻌﻘﻮل
ﻮﻏﻴﺮ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﻭَﻫم
ﺘﻮ ﺑﺮﺍﻥ ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ (ﻏﻴﺮ
ﺍﻥ ﺒﺪﺍﻥ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺒﻴﻪ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻗﺎﺑل ﺘﻮﻫّم ﺬﻫﻥ
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﻮّﻫُﻤ ﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺧﻠﺎﻑ ﺍﻥ
َﻮﻫم ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﻥ غیر
ﻣﻌﻘﻮل ﻮﻏﻴﺮﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺪﻫﺪ. ﻨﻌم
غیر ﻣﻌﻘﻮل ﻮﻟﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ، ﻓﻤﺎ ﻭقع
ﻮَﻫم علیه ﻣﻥ ﺸﻴئ
،ﻓﻬﻮ ﺧﻠﺎﻓﻪ ﻟﺎ
ﻳﺸﺒﻬﻪ شیئ ٴ،ﻭﻟﺎ
ﺗﺪﺭﮐﻪ ﺍﻟﺎﻭﻫﺎﻡ،
ﮐﻴﻒ ﺗﺪﺭﮐﻪ ﺍﻟﺎﻭﻫﺎم
ﻮﻫﻮ ﺧﻠﺎﻑ ﻣﺎ ﻳﻌﻘل
ﻮ ﺧﻠﺎﻑ ﻣﺎ ﻳﺘﺼﻮﺭ
فی اﻟﺄﻭﻫﺎﻡ، ﺍﻧّﻤﺎ
ﻳﺘﻮﻫّم ﺸﻴئ ٴغیر
ﻣﻌﻘﻮل ﻮﻟﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭﻗﺮﺍﺭ ﻧﺒﻮﺩ
که ﻓﺮﺽ ﺷﻮﺩ،ﻋﻘل
ﺒﺸﺮﻯ ﺤتی اﮔﺮﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻣﻴﺴﺮ
ﺁﻥ ﺒﺮﺳﺪ، ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖﻋﻘﻠﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﻮﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ،
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
عظسم ﺘﺮ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎق ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ﺍﻣﮑﺎﻥ تَفَکّرﺍﺕ
ﻭﺗﻮﻫّﻤﺎﺕ ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺎﺯﻋﻈﻴﻤﺘﺮ،ﻭﻣﻠﺎﺋکی
که ﻧﻬﺎﻳتی ﺒﺮﺍﻯ
اﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﺗﺎ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﮑﺎﻣل ﻤﻄﻠق ﺨﻮﺩ،
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺤﺪّ ﻣﻄلق
عقل ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﻫم اﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق ﺨﺎﻟق هست،
ﻭﻣﺪﺑﺮ ﻭﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻭ ﮐﻨﺘﺮل کنندﻩ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻭ ﭼﻴﺰﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻥ
ﭽﻴﺰ،ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
دﺭ ﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﻭﻫّم
عقل ﺤﻘﻴﺮ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺠﻠسی ﺠمع
آﻭﺭﻯ کنندﻩ ﺍﺣﺎﺩﻳث
،ﺩﺭ ﺑﺤﺎﺭﺍﻟﺎﻧﻮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺮﺩم عامی هر
هرﺗﻮﻫّم اﺯشیئ
،ﮐﻨﻨﺪ ﺍﻣﺮﻯ ﺤﻘﻴﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﮔﺮﻭهی اﺯﻣﺘﮑﻠﻤﺎﻥ،
ﻳﻌنی آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
اهل کلام ﻮ ﻳﺎ ﻣﻨﻄﻘﻴﻮﻥ
عالم ﺒﻌﻠم
کلام ،ﺩﺭﺳﺖ ﻭﺩﺭ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴم
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﺘﻌﻄﻴل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺪﻭ ﻣﻌنی
ﻴکی اﻳﻨﮑﻪ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺘﻮﺻﻴف ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﻓﻌﻠﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺭﺍ ﺗﻌﻄﻴل
کنند .ﻭﻳکی اﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﻮﭼﻨﺎ ﻥﻨﻴﺴﺖ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ،ﻭ
ﻧفی ﺼﻔﺎﺕ ﺑﺠﺎﻯ
اثباﺕ ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻃﺒﻌﺎ
ﺍﻳﻥ ﻮ ﻳﺎ ﺁﻥ ﭽﻨﻴﻦ
ﻭﭼﻨﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺼﻮﺭ
ﺗﻌﻄﻴل کرﺩﻩﺍﻧﺪ،ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺘﻌلی
ﺸﺪﻩ، ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻮﺩﻥ ﻔﮑﺮﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻴﮑﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﮐﻪ
ﻟﺎﺯم ﻮ ﺿﺮﻭﺭﻯ
گرﺩﺩ، ﻣثلا ﺍﻃﻔال
اﺯ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ، ﻭﻳﺎ
ﻣﺤﺼﻠﺎﻥ اﺯﻣﻌﻠﻤﺎﻥ،
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺎﺯﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻳﺎ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
می ﭙﺮﺳﻨﺪ، ﮐﺎفی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺗﻌﻄﻴل
ﻮﺑﻄﻠﺎﻥ اﺯﻫﺮ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣثبتی گفت ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﺘﻮﻫّﻤﺎﺕ
ﻣثبت الهی ﺪﺭﻗﺮﺍﻥ
ﭽﻮﻥ ﻋﺎلم ﻮقدیر
ﺗﻮﺍﻧﺎ ﻭ بصیر ﺑﻴﻨﺎ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ، ﻭﺍﻳﻥ
ﺼﻔﺎﺕ ﺍﺯ
تعداد ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ
ﺪﻭ ﺩﺳﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی
اﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ،
ﮐﻪ ﻓﻘﻄ ﭽﻮﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺪﺭ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﺣتی ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ ﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺼﺎﺩﺭ ﺍﻭل
ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﻧﺮﺍ ﻟﺎﻫﻮﺕ ﻭﺷِﺒﻪﻋﺪم
ﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢ، ﻭﭘس
ﺍﺯﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻭﺟﺪ ﻭ ﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺴﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﭼﻮﻥ ﺸﺒﻪ
ﻋﺪم ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺧﺪﺍ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﺮﺯ ﻋﺪم
ﺒﺮﻭﺩ، ﺗﺎ ﺍﻥ
عدم ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق ﺪﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻣﺠﻠسی
آخوند ﻨﻴﺰﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻟﺬﺍ، ﺍﻳﻥ ﻤﺘﮑﻠﻤﺎﻥ
سعی ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺑﺮﺧﺪﺍ
ﺍﺯ ﮐﻠﻤﻪ شیئ ﻮﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ ﺍﻥ اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺸﮑل
ﺘﻔﻬﻴم ﻮ ﺗﻔﻬُّﻢ
ﻭﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ ﺍﻟﻔﺎﻇ
ﺪﺭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻳﺎ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺩﺭ ﻧﻮﺷﺘﺎﺭ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﻟﻔﺎﻇﻰ ﺑﺸﺮﻯ
هستند.ﺣتی هرﭼﻘﺪﺭﺍﻳﻥ
اﻟﻔﺎﻇ ﺮﺍ ﺑﺎ ﺗﻮﺿﻴح
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ،ﺍﺯﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴم
ﺮﺳﻴﺪ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻔﺎﻫﻴم ﻤﻄلق
ﺪﺭﺣﺪّ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﻣﺠﻠسی ﻨﻴﺰ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ اﺯ
ﺍﻟﻔﺎﻇ ﺪﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎمی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻫل کلام ﻮ
آخوندﻫﺎ، ﻭﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﻮﻏﻴﺮﺷﺎﻫﺪ ﻭﺻﻒ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻭَﻫم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﺗﻮﺿﻴح کافی
ﺒﺮﺍﻯ غیر ﻣﺎﺩﻯ
کرﺩﻥ ﺗﻮﻫُم ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻣﻔﻬﻮم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻳﺎ ﺗﻤﺎم
ﺼﻔﺎﺕ ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﻘﺼﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖﻏﻴﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻮﻫم
ﺬﻫﻥ ﺸﻨﻮﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻣﻔﺎﻫﻴم
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﻭﺍﺟﺐ ﻭ
ﻣﻤﮑﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻭﺍﺟﺐ
الوجود) ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻟﻮ ﻧﺘﻮﺍﻥ
ﻮﺟﻮﺩﺵﺭﺍ ﺩﻳﺪ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ، ﻭﻳﺎ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ
ﮐﺮﺩ.ﻭﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻣﻤﮑﻦ الوجود) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﺣﺎلت
غیرﺑﻮﺩ ﻭ ﻧﺒﻮﺩ،
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻧﻮعی
ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺼﻮﺭ ﻧﻤﻴﮑﻨﻢ،
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﮐسی ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻌنی ﻮﺍﺟﺐ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ ،ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﻤﻔﺎﻫﻴم
ﻮﺍﺟﺐ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﮐﺮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﻔﻬﻮم
ﻮﺍﺟبی غیر ﺍﺯﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق الله ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻮﺍﺟﺐ ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩ،
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩﻯ هم ﻨﺒﺎﺷﺪ
(ﻭﺟﻮﺩ) ﻳﺎ ﺑﻮﺩﻥ
ﻮ(ﻫﺴتی ﻤﺎﺩﻯ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ، ﻭ ﻳﺎ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺟﺪ ﻭ ﻳﺎﻓﺖ ﺍﻥ
ﺪﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﻔﺮﺍﻫم
کرﺩ. ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺠﺰ
ﺗﺠﺮﻳﺪ نفس ﻭﺳﻠﻮﻙ
الهی ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
اﻥ ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺒﺮﺧی اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﺗﺠلی ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ. ﮐﻪ ﺍﻧﻬم
ﺤﺪّ ﺍﮐثر ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭﻯ
که ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﻫﺮﺳﺎﻟک ﺘﻨﻬﺎ
ﻧﺎﻇﺮ ﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻳﻥ کاﻣل ﺸﺎﻫﺪ،
ﺣتی اﮔﺮ ﺩﻗﻴﻘﺎ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣل
ﺸﺎﻫﺪ ﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﻭَﻫم
اﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺑﮑﻨﺪ، ﺑﺎﺯ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﻮﻫّم
کرﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ سلوک
الهی ﻨﮑﺮﺩﻩ ﻭ ﻧﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ هرچه ﻋﻄّﺎﺭ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻭﺧﻮﺩ سلوک
الهی ﻨﮑﻨﺪ ﻭﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺮﺍ ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻨﻴﺪﻥ کی ﺒﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﺪﻥ. ﮐﻪ
ﺣتی اﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﻭ ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ،
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺰ ﺗﻮﻫم
اﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ ﻭ(ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ سلوک
الهی کرﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻮﺻﻠﺎح ﺪﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﻨﻈﺮﺵ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄلق ﺒﻴﺮﻭﻥ اﺯ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺣتی اﺯﻋﺎﻟﻢ
یونیورس ﻭﺟﻮﺩﻯ
لاﻫﻮﺕ ﺷِﺒﻪ ﻋﺪمی
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻋﺪم ﻤﺎﺳﻮﺍﻯ
هاﻫﻮﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻟق ﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭﺣتی ﺨﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﮐﺮﺍﻣﺖ ﻭﺗﮑﻮﻳﻥ
ﺬﻫﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟک
اﺯ ﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ ﻴﺎﻓﺖ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ،ﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪّ ﻗﺎﺋم ﻴﺎﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻣﻄلقا
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ آخوندﻫﺎ ﻭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﻫل کلام ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ،
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
الهی ﺪﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻳﺎﻓﺖ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺎﺭج اﺯﻫﺴتی ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
(ﻣﻤﮑﻦ) ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭلی ﺪﺭ ﻭﺍقع آﻧﻬﺎ
ﻣﻤﮑﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ، ﻓﻘﻄ
ﺪﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﺮگ
ﻮﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﺗﺠﺪﻳﺪﻫﺎﻯ ﺪﺭﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺣﺘﻤﺎلی
ﺒﻌﺪﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
اﻳﻥﺴﺎﻟﮑﺎﻥ هستند،
ﮐﻪ (ﻣﻤﮑﻦ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﺧﻮﺩ ،ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﻌﻀی اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭ ﻭﺟﺪ ﻭ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻥ ﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﻭ ﻳﺎﻓﺖ ﺍﻭ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﺑﺎﺯ ﺣﺪّ
ﺍﮐثرﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺣﺘﻤﺎلی ﻘﺎﺋک
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﺒﻬﺮ ﻳک اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ همیشه
ﺩﺭﺫﻫﻥ ﺎﻭ ﺑﺎﻗﻰ،
ﻭ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺣﺬﻑ ﺷﺪنی ﻨﻴﺴﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺤﻔﻈ ﻤﻄﺎﻟﺐ ﻭﻣﻔﺎﻫﻴم
ﺘﺼﻮﺭﺍﺕ کُلّی
ﻮ ثاﻧﻮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ،
ﻳﺎ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺧﺎﺭج اﺯﺟﺴم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺣﻮﺍس ﺍﻳﻥ
ﻤﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺑﺬﻫﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺧﺎم ﺒﻮﺩﻩ ﻭﭘس
ﺍﺯﺗﻄﺒﻴق ﺒﺎ ﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎ
ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
کلی ﺬﻫﻦ، ﺍﺯﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ثاﻧﻮیة ﻭکُلّی
،ﺷﻨﺎﺧتی ﻮﻟﻮ ﻧﺴﺒﻰ،
ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺑﺨﻄﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺎهی ﻨﻴﺰ ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﻭﺣتی گاهی عاﻣل
ﺨﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒی ﺸﺨﺺ
ﺻﺎﺣﺐ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺭﺍﻩ ﺩﻭم ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﻤﺎﺩﻩ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻣﺤﻔﻮﻇﺎﺕ
ﺩﺭ ﺫﻫﻥ هماﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﺻﻄﻠﺎخ اﺯ(ﺩﺭﻭﻥ
أندﺭﻭﻥ) ﻭﺑﺎﻃﻥ
ﺪﺭﻭﻥ ﺷﺨﺺ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺪﺭﻭﻥ ﺬﻫنی اﻭﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
(ﺩﻳﺪﻥ ﭽﻴﺰﻯ
که ﺳﺎﺑﻘﻪﺍﻯ اﺯ
ﺍﻥ ﺪﺭ ﺫﻫﻥ ﻮﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﭼﻪ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭج ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺠﺴم
ﺮﺳﻴﺪﻩ، ﻭﻳﺎ ﺗﻠﻘﻴﻥ
ﻮﻓﺮﻳﺐﮐﺎﺭﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺪﺭﻭﻥ ﺪﺭﻭنی ﻮﺧﺪﺍﺋﻰ،
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺍﺷﻨﺎﺋﻰ، ﺑﺎﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮ ﺍﺯﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺷﻴاء ﻤﺎﺩﻯ ﺨﺎﺭجی
ﺴﺎﺧﺘﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی ﺪﺭﻣﺠﻤﻮع ﻴک
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﻗﺒلی ﻮﺫﻫنی ﺸﺨصی
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﻭﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺭﺍﻯﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺫﻫنی ﺒﺸﺨﺺ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣِﻥ
ﺣﻴث ﻟﺎ
ﻳﺤﺘﺴﺐ ﻭ ﺍﺯ ﻣﺤل
عدم اﺣﺘﺴﺎﺏ ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻥ ﻮﻓﺮﺿﻴﺎﺕ
ﻗﺒلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌنی ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﻌﺪﺍ ﺗﺒﺪﻳل ﺒﺎﻣﺮﻯ
ﺸﺒﻴﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﺪﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ ﻣﻌﻨﻰ،
ﻭ ﻣﻄﺎبق ﻮﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻮﺩﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ،ﻭﺣتی
ﺪﺭﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ ﭙﻴﺮ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻴﺎ (ﺗﺼﺪﻳق اﻳﺠﺎﺑﻰ)
ﻭﺗﻄﺒﻴق ﺒﺎ ﭼﻴﺰﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ، ﻳﻌنی ﭽﻨﻴﻥ
ﻮ ﭼﻨﺎﻥ ﺒﻮﺩﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ، ﮐﻪ ﻗﺎﺑل
ﻔﻬم ﻮ ﻭﻫم ﺸﺨﺺ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ
(ﺳﻠبی ﻮﻣﻨﻔﻰ) ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻥ ﻮﺍﻥ
ﭽﻨﺎﻥ ﻨﺒﻮﺩﻥ ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
نفی کنیم .ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ
ﮐﺎﻣل اﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻳﻌنی هرﮔﺰ ﻧﺘﻮﺍﻥ
ﺼﻔتی ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ
ﮔﻔﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ، ﻫﻤﻴﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﻧفی
گرﺩﺩ. ﺍﻣﺎ (ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺟﺐ ﻭ ﺣﺘﻤﻰ) ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ (ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻤﮑﻦ)
ﮐﻪ ﺍﺻﻄﻠﺎخی ﻔﻠﺴفی
اﺳﺖ، ﺑﺎﺯ ﻳک ﺨﻮﺩ
ﻓﺮﻳبی ﻔﻠﺴفی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺍﻩ ﻧﺎ
ﺧﻮﺍﻩ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄلق ﭽﻴﺰ ﻭﺍﺟبی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻫﻤﻴﻥ ﻨﻴﺰ
ﻭﺍﺟﺐ ﻗﺎﺑل ﺘﺼﻮﺭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﻗﺎﺑل ﺘﺼﻮﺭ، ﺍﮔﺮ
ﻧﺎم ﻮﺍﺟﺐ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ ﻣﻤﮑﻥ هستند.
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﺮﺍن
اﺯﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ(قُرّه ﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ و نه
کتاب قرآن
عثمانی ) ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻭضع
اﻭ ﺑﻮﻯ ﻨﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻗﺮﺍﻥ ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﻋﺎﺩﻯ ان ﻤﻔﻬﻮم
ﻨﻴﺴﺖ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻔﺎﻫﻴم ﺨﺎﺹعرفانی
ﺍﻥ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺒﻄﻮﻥ ﻮﻣﻌﺎنی
ﻮﻣﻘﺎﺻﺪ ﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍﻯ
الهی می ﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺪکی اﺯ ﺍﻧﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺪﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴم ﺼﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠق
ﺮﺍ ﺍﺯ ﻗﺮﺍﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ. ﭼﻮﻥ
عالم ﺒﻮﺩﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺘﻮﻫّم
اﻳﻥ علم ﻮ ﺍﮔﺎهی
اﻟﻬﻰ،ﻭﭼﮕﻮﻧگی
اﻳﻥ اﮔﺎهی ﺪﺭ ﻭضع
ﻤﻄﻠق اﻥ کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻧﭽﻪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﺯ ﺑﺮﺧی اﺯتجلّیات
الهی ﺒﻴﺎﻳﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺵ ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ همان ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ ﻤﻔﻬﻮم
ﻮﻗﺎﺑل ﺘﺼﻮﺭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ کامل اﺯﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ هیچ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺗﺎ ﺍﮔﺎهی
ﻮ ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺑﺮﺍﻯ ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
و کمالات ،ﻭﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﻮﺻﻴفی اﺎﺯ ﺩﻳﺪنی
ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﺍﺯ
ﺍﻥ ﭙس ﺗﻮﻗﻒ ﮐﺮﺩ،
ﻭﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻣﻄﻠﻖ
ﺣﺮفی ﻨﺰﺩ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﻳﻨﺪﻩ، ﻳک ﺮﻭح
کاﻣل ﺸﺪﻩ ﭘس ﺍﺯﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ،
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻳک ﺴﻄح
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻴﺎﺑﺪ، ﻭ ﺑﻨﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺘﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄلق هست. ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ، ﻫﺮﺗﮑﺎﻣل
ﺘﺎ ﺳﺮ حدّ
کمال رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻬﻤﺎﻥ ﻨﻮع مُیَسّر
ﺍﺳﺖ. حدیث 1182 – ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭘﺎﺳخ ﺴﺌﻮﺍل ﺤﺪّ
ﺍﻗل ﻤﻌﺮﻓﺖ ﻭﺍﺟﺐ
(ﺝ؟
) ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
اﻟﺎﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺄﻧّﻪ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﻏﻴﺮﻩ، ﻭﻟﺎ ﺷِﺒﻪ
ﻟﻪ ﻭﻟﺎ ﻧﻈﻴﺮ،
ﻭ ﺍﻧّﻪ ﻗﺪﻳم ﻤثبت
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻏﻴﺮ ﻓﻘﻴﺪ،
ﻭﺍﻧّﻪ ﻟﻴس ﮐﻤثله
شیئ ﺍﻗﺮﺍﺭ
(ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﻭقُرّه
ﮔﻴﺮﻯ)ﮐﻪ ﺟﺰ ﺍﻭالهی
ﻨﻴﺴﺖ. (ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻋﻤلی
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺪﺍﻧﺴﺘﻥ
اﻳﻨﮑﻪ) ﺑﺪﻭﻥ ﺸﺒﻴﻪ
ﻭ ﻧﻈﻴﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻣﺮﻯ
بی ﺴﺎﺑﻘﻪ ﻭﺑﻰ
ﻧﻈﻴﺮ ﺩﺭﻫﺴتی
اﺯﺩﻳﺪ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺍﻳﻨک اﻭ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻗﺪﻳم ﻤثبت ﻭ
ثاﺑﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﺧﺎﻟقی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭ ﻋلی
ﺮﻏم هرﮔﻮﻧﻪ ﻧﻔی
ﺼﻔﺎﺕ ﺑﻤﻔﻬﻮم
ﺒﺸﺮﻯ اﺯ ﺍﻭ، ﺑﺎﺯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻮﻳﮋﻩ ﺩﺍﺭﺩ)
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻓﻘﻴﺪ
ﻭ ﻣﻔﻘﻮﺩ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. (ﻧمی ﻤﻴﺮﺩ
ﻭﺯﺍﻳل ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ)
ﻭﭼﻴﺰﻯ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻴچ ﭽﻴﺰﻯ ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﻴچ ﺼﻔﺖ
ﺷﻴﺌﻴّﺖی ﺒﺎ شیئ
ﺨﻮﺍﻧﺪﻥ اﻭ ﺻﺎﺩق
ﻨﻴﺴﺖ. (ﻣﻌﺮﻓﺖ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺫﻫﻨﻰ) ﺍﺯ
ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺫﻫنی
اﻣﺮﻯ اﻋﺘﺒﺎﺭﻯ
ﻮ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻭ ﻧﻈﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪﻫﺮﮐس ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺘﺼﻮﺭﻯ،
ﺍﺯﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻮﻫﺮﻣﻔﻬﻮﻣﻰ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ (ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﻣﻬم اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧتی اﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺮ ﺷﺨﺺ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﻳﻥ ﺪﻳﺪﻧﻰ،
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ
ﮐس ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ، ﺍﺯ ﮐﺎﻣلی
ﺸﺎﻫﺪ ﺑﺸﻨﻮﺩ،
ﻭﻧﺰﺩ ﺧﻮﺩ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻧﺮﺍﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺩﺭﺳﺘﺮﻳﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻔﺎﺕ ﺍﺯ ﻭﺍﺻﻒ،
ﻭﺩﺭﺳﺘﺮﻳﻥ ﺘﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺯ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ، ﺑﺎﺯ
ﺷﻨﺎﺧتی ﻨﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺣﺪّ ﺍﻗل
ﻤﻌﺮﻓﺖ ﺧﺪﺍ، ﻳﻌنی
ﺤﺪّ ﺍﻗل ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ،
ﺑﻘﺼﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺣتی ﺒﺮﺍﻯ اﻣﻮﺭﻏﻴﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻄﻠﻖ،
ﮐﻪ ﺟﺰ ﻧﺎم ﻔﺮضی
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺘﺼﻮﺭﻯ
ﺪﺭﺫﻫﻥ ﺨﻮﺩ ﺍﺯ
ﺍﻥ ﭽﻴﺰ ﻧﺎم ﻮﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﺪم ﻮ ﺟِﻥّ ﻮ ﺷﻴﻄﺎﻥ،
ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭلی ﺪﺭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﻨﺤﻮﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻮﺟﻮﺩ ﺍﻧﺘﺰﺍعی
ﻮ ﻭَﻫﻤﻰ، ﻏﻴﺮﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮﺣﺪﻳث
،ﺍﺯﺩﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺷﻨﺎﺧﺖ (ﺑﻴنش ﻮ
ﻣﺒﻴﻦ) ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭسلوک
الهی ﻮﺑﺎ ﻣﺸﻴﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﻤﻘﺎم
ژنتیک ﺮﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ،
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﻭﺩﺭﺟﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﻭﭘﺎک ﺸﺪﻥ
اﻥ ﻮمُقدّس ﺷﺪﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﺮﻭﺣﻰ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﺘﺠﻠﻰ،ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻓم او ﻭ ﺑﻄﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻨﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖﻋﻘلی
اﺯﺍﻳﻥ ﺪﻳﺪﻥ ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺒﻴﻥ ﻮﻗﺎﺑﻞ
ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ، ﻭﺑﺎ
ﺑﻴﻨﺸﻬﺎﻯ
عقلی اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻫﺮ ﺩﻳﺪﻧﻰ،
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖﻫﺎئی
هست .ﻭتجلّیات
الهی ﻤﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ ﻤﻌﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ،ﻭﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک اﺯﻫﺮ
ﻳک اﺯ تجلّیات
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ،
ﻭلی ﺤﺪّ ﺍﮐثر ﺍﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻭﻭﺍﺟﺐ
ﺑﻮﺩﻥ ان ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
کنونی ،ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺍﻣﺮﻯ
اﺿﺎفی ﺒﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
،ﻭﺧﺎﺹباﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
پیامبر گونه ﺒﺨﻠق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ ﺍﻧﻬﺎ،
ﻭﻫﺮ ﻣﺤﻤﺪ
زنده کاﻣلی
که ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﺍﻭﻋﻤل ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ
(ﭘﺎﻳﺎنی ﺸﻬﻮﺩﻯ)
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ (ﭘﺎﻳﺎﻥ
عقلی ) ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯاﻭﻟﻴﺎ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ،ﻭ ﺩﺭﻫﻨﮕﺎم
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ (ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﻭحی ﭙﺎﻳﺎﻥ ﭙﺬﻳﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮفع ﻨﻴﺎﺯ
ﺗﻌﻠﻴم ﻴک کاﻣل
الهی اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻴﻬﺎﻯ
ﺘﮑﻨﻮلوﮊﻳﻚ،ﻭﻳﺎ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺫﺧﺎﻳﺮ ﻭﮔﻨﺠﻴﻨﻪﻫﺎ.
ﺑﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﻳﻥﻤﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
عقلی ،ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺒﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﻭح اﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻞ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ هفت ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺒﻌﺪ،ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺍﺧﺮﺕ.ﻭﻧﻮع اﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯﺭﺍ
ﺑﻌﺪﺍ ،ﺗﮑﻤﻴل
ﻮﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺑﻨﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
ئر کمال ﺒﺮﺳﻨﺪ.ﻭلی
اﻳﻨﻚ (ﺣﺪّ ﺍﻗﻞ
ﻭﺍﺟﺐ) ﻭ(ﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﻣﻤﮑﻦ) ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ،
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ ﺣﺪّ ﺍﻗل
ﻮﺣﺪّ ﺍﮐثرﻳکس
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ (ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻧﻈﺮﻯ)
ﻋﻮﺍم غیر ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﺎﻳﻨﮑﻪ ﺫﻫﻥ
آﻧﻬﺎ ﺍﻟﻮﺩﻩ ﺗﺮ
ﻭ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﻧﮕﺮﺩﺩ
،ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻳﻥ ﺤﺪّ
ﺍﻗﻠﻬﺎﻯ ﻤﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭﺣﺪﻳث ﻭﻗﺮﺁﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘﻠﻰ ﻭﻧﻪ ﺷﻨﺎﺧتی
ﻨﻈﺮﻯ ﻮﻓﻠﺴفی
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴنی
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖﻫﺎی ﻏیبی
بعدﻯ ﺤﺴنی ﻮ ﻓﺎﻃمی
ﻮﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺪﺭ ﻭﺍقع ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭپنج ﺘﻥ
آل عبا ﻭﺷﺮﻃ
لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ
تجلی ﺷﺸم ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﮐﻪ ﺣﺪّ
ﺍﻗل ﻮﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ ﻭﺳﭙس ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
عقلی ،ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻨﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻋﻘﻠﻰ(حَقّ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ) ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﮐﺎﻣلی
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﺗﻔﮑﺮ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﺩﻫشی اﺿﺎفی
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ اﻭﺻﻠﺎح
ﻮ ﻣﺸﻴﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﺳﺎﻟم ﻮﻋﺎﻗل ﻮﻋﺎﺷق
ﻮﻋﺎﻣل ،ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﺴﻠﻴمی
ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ، ﻫﺮﻫﻔﺖ
ﭘﻠﻪ ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ،
ﻭﻣﻌﺼﻮم ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻨﻤﺎﻳﺪ .ﭘﺎﺳخ
اﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺣﺪّ ﺍﻗل ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﻤﻌﺮﻓﺖ ﺍﻟﻬﻰ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﻇﺎﻫﺮ ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﻭﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺍﻣﺪﻩ،ﻭﻟﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺭ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ)
ﻭﺳﻠﻮک عملی ﺪﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
تجلّیات الهی ﻮ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﻥ،ﺣتی
اﮔﺮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺒﺎﺷﺪ،ﻫﺴﺖ. ﺑﺎﺯﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﻴﻥ ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭلی کاﺫﺏ
ﻫم ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻗﺪﻳم ﺒﻮﺩﻥ ﻮ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻮﺩﻥ،
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺷﺮﻭﻃ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻧﻈﺮﻯ، ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﺸﺨﺺ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺤثهاﻯ
ﻔﻠﺴفی ﺪﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺤﺪّ
ﺍﻗﻠﻬﺎﻯ ﻤﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
آخوندﻫﺎ ﻭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺍﻫﻞ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻨﻈﺮﻯ.
ﻭ ﺍﻥ ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ،ﺑﺸﺮﻃ
اﻳﻨﮑﻪ ﺍﮔﺮ ﻧﻔی
ﺼﻔﺎﺕ ﺷﺪ، ﺑﺤﺪّ
ﺗﻌﻄﻴل ﻮﻋﺪمی ﺒﻮﺩﻥ
ﺪﺭ ﻧﻴﺎﻳﺪ. ﻭﺩﺭﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻳﺠﺎبی
ﻮﻣﺸﺒﺖ، ﺑﺤﺪّﻯ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺷﺒﻴﻪ
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺭﺍﻳﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻋﻘل
ﺒﺰﺭگی ﻮﭼﻮﻥ ﻨﻮﺭ
ﻭ ﺩﻭﺩ ﻭﺍﺑﺮ ﻭﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺎﺭخ ﻔﮑﺮﺑﺸﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣثبت
،ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ،
ﺗﺎ ﺍﻥ ﺤﺪّ ﻭﺩﺭﺍﻥ
ﺴﻤﺖ ﻭﺟﻬﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﻣثبت ﺭﺍ، ﮐﻤک ﺒﺴﻠﻮﻙ
الهی ﻮﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﻴﻨﺎ ﻭﻋﺎﻟم ﻮ
ﺧﺒﻴﺮ ﻭﺳمیع اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ ﻣثبت
،ﮐﻤک ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ، ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺒﺮﺩ،
ﻭ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﻭﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺸﮑل ﻨﻔﻰ، ﮐﻪﭼﻨﻴﻥ
ﻮ ﭼﻨﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻪ ﺗﺼﻮﺭﻯ
اﻳﺠﺎﺩ ﺫﻫﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮکُلّ
ﻮ توَسّل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
می ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻈﺮﻯ ﺪﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭽﻮﻥ اﺧﻮﻧﺪﻫﺎ،
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ ﻋﻘلی
ﺤ ق اﻟﻴﻘﻴﻨﻰ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق هست. ﺍﻳﻥﺤﺪﻳث
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴم
ﺸﻨﻮﻧﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ
سلوک الهی ، ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺣﺪّ ﺍﻗل ﻮﺣﺪّ
ﺍﮐثرﺩﺭ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺿﻤﻨﺎ ﺣﺪّ اﻗل
اﺣﺘﻴﺎﻃﻰ،ﺍﺯ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻧﻈﺮﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺸﺨّﺺ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ.
(ﺍﻗﺮﺍﺭ) ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻧﻈﺮﻯ، ﻭﺗﺼﺪﻳ
ق اﺯﻧﻮع ﺘﺼﻮﺭ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻫﺮ ﻭﺍﺻﻔﻰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﻴﺮ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
(قُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﻮتوَسّل
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ) ﺑﭽﺸم
ﻮﺑﻌﻘل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ (ﻋﻠم اﻟﻴﻘﻴﻦ)
ﺩﺭﺳتی ﺪﺭ ﺳﺎﻟک
ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻭﺭﺍ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻋﻴﻥ اﻟﻴﻘﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﻗﺒﻮل
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺗﺼﺪﻳق هرﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
،ﻭ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﻗﺮﺍﺭﻯ ﺰﺑﺎنی
ﻮﺫﻫﻨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺍﻟﻪ) ﻫﺮﻭﺳﻴﻠﻪ
(ﺗﺄﻟّﻪ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ)
ﻭﺧﺪﺍﺟﻮدی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﻮﺭﺩ ﺍﻗﺮﺍﺭ،
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟک
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠلی
ﺒﺮﺗﺮ، ﻭﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ
الهی هستند. ﺍﻣﺎ
ﻏﻴﺮ ﺍﻧﺎﻥ ﻮﻧﻪ
آخوندﻫﺎ ﻭﺑُﺘﻬﺎ.
ﻭﺣتی اﻧﺒﻴﺎ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺑحقّ
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ، ﻭلی
اﻳﻨک ﻮﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻋﮑس
ﻭﻣﺠﺴﻤﻪ، ﻭﻫﺮ
ﺗﻮﺻﻴفی اﺯ ﺍﻧﻬﺎ،
ﻗﺎﺑﻞ (ﺍﻗﺮﺍﺭ ﻭ
توَسّل عباﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ کسی ﻨﻴﺴﺖ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺭﺳﺎﻥ ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﺮ ﮐﺎﻣلی
اﻟﻬﻰ ﻭﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮل
و تجلی ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﺍﻟﻪ ﺑحقّ هستند.
ﻭلی ﻬﻨﻮﺯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﺎﻣل
الهی ﻘﺒﻠﺎ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪ،
ﻣﺎﻣﻮﺭ ﺧﻠق گرﺩﻳﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ (ﺍﻟﻪ)
ﺷﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﺍﮔﺮ (ﺍﻟﻪ) کسی ﺸﻮﺩ،
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺄﻟّﻪ
ﻭﻣﻘﺼﺪ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ گرﺩﺩ.
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺷﺮک ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺸﺪﻳﺪﻯ ﻨﻴﺰ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻨﺪﺭﺕ، ﻭﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺣُﺴﻥ ﻨﻴّﺖ، ﮐﺴﻯ
ﺒﺪﻭﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ،
ﻭلی ﺎﺯﭘﺸﺖ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪﻩ، ﻭﻣﺎﻣﻮﺭﺧلق
ﺒﺮﺍﻯ ﺠﺴﺘﻥ ﻨﺨﻮﺩ
ﺳﻴﺎﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻣﺤﺮﻭم
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺤﺎﻟﺖ ﻧﺎﺩﺭ،
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺣتی
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻨﺎ حَقّ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﮐﻪ نفس أمّاره،
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻔﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﺼﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭلی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺎﺫﺏ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻨﺎﺩﺭﺳﺖ ﺭﺍ ،ﺷﻬﻮﺩ
(ﻣﺴﻴح ﺪﺟّﺎﻝ) ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻴسی ﻤﺴﻴح
ﺨﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻔﺘﻪﺑﻮﺩ.
ﻭﻣﺴﻴح ﻮﻣﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ،
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺴﻴﺤﻰ
ﻭﻣﺤﻤﺪﻯ ﻴﮑﺴﺎﻥ
هستند. ﻭلی ﺸﺨصی
علیّ اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ﻮﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ، ﻋﺒﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ کرﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﻣﺴﻴح ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺪﺭ
ﺗﺎﻟّﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺍﻟﻪ، ﻳﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺎﻟّﻪ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ، ﻣﺪﺍم ﺪﺭﺣﺎل
ﺪفع ﺸﺮﻙ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ هستند.
ﮐﻪ ﻣﺪﺍم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻯ ﻮﺍﺳﻄﻪ الهی
من ،الهی ﻮﺍﻟﻪ
ﻫﺴﺘﻰ،ﻭلی رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑرَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
الله نمی ﺒﺎﺷﻰ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
مُدّعی هستند،
ﮐﻪ ﺩﺭ آخوند ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﺗﻤﺮﮐﺰﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻫﺮﮐس ﻣﺤﺒﻮﺏ ﮐسی
ﺸﻮﺩ ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺍﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺣتی اﮔﺮ ﻓﺮﺿﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺒﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﺠﺎﺭﻯ
گرﺩﺩ، ﺑﺎﺯ ﺷﺮک
ﺒﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ، ﮐﻪ
ﺑحقّ ﺒﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ،
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺄﻟّﻪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺗﺄﻟّﻪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺑﺮﻣﻴﺖ)
ﻭﺷﺮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌنی
اﻋﺘﺮﺍﻑ ﺩﺭﺣﺪﻭﺩ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭﺟﻮﺩﻯ،
ﻳﺎ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻳک ﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ، ﻭ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ
الهی ﻮﺍﺳﻄﻪ ﻣﻮﺭﺩ
توَسّل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﻭ ﺍﻗﺮﺍﺭﻋﻤﻴق
ﻮﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺎ
ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺣﺎﻟﺖ ﺻﻤﺪ ﻭ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
وحدت وجود ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ (ﻣﺒﻴﻥ
ﻮ ﻗﺎﺑل ﺪﻳﺪﻥ) ﺑﺎ
بینائی ﻮ ﺑﻴﻨﺶﻋﻘلی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﻗﺪﻳﻢ) ﻳﻌنی
که ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ،
ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﭙﻴﺸﻴﻦ،
ﭼﻴﺰﻯ ﭽﻮﻥ ﺨﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
(ﺧﺪﺍﻯ ﺑﺎﻃﻥ ﺪﺭﻋَﻤّاء
) ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻟق اﻳﻥ
ﻘﺪﻳﻤﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﺻل ﻤﻮﺍﺩ
ﺭﺍ ﻗﺪﻳﻢ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ.
ﮐﻪآب ﻭﺧﺎک ﻮﺍﺗﺶ
ﻭﻫﻮﺍ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯﻳک ﺼﺪ
ﻭ ﺍﻧﺪﻯ ﻋﻨﺼﺮﺍﺗمی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ (ﻗﺪﻳﻤﻬﺎﻯ
ﻤﺘغیر) ﺧﻮﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺻل ﺮﻭﺡ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﮐﻪ( ﺭﻭح
اﻟﺎﺭﻭﺍح ﻔﺮﺩﻯ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ، ﺑﺎﺯ
ﻗﺪﻳم ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍع ﻮ ﻓﺮﺷته
های ﻤﺪﺑّﺮ ﻭ ﻣﺠﺮﻯ
الهی ﻨﻴﺰ ﻗﺪﻳم
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭلی
همگی ﺪﺭ ﻣﺒﺪﺍ ﺯﻣﺎﻥ
اﺯﻟﻰ، ﺑﺸﮑﻞ (ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ) ﺍﺯ (ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج
اﺯ ﻫﺴﺘﻰ) ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ. ﻭﺍﺯ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭل ﺪﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺯ ﺁﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. (ﭼﻪ ﻗﺪﻳﻤﻬﺎ
ﻭﭼﻪ ﻣﺘغیرﺍﺕ)
ﮐﻪ ﻣﺪﺍم ﺪﺭﺣﺎل
ﺘﻐﻴﻴﺮﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ،
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی ﻴﺎ
(ﭘﻴﭽﻴﺪگی ﻮﺟﻮﺩ)
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎﺩﻩ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄلق ﺪﺭﻋﻤّاء
ﺮﺍ، ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻭ
ﻭﺍﺣﺪ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﻣﺎ ﻣﺎﺩﻩ(ﻋﺪم ﻤﺎ
ﺳﻮﺍﻩ)ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ، ﺩﺭﺣﮑم
عدم ﻤﺎﺩﻯ اﺳﺖ.
ﻭﺣتی ﺨﻮﺩ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺪم ﻤﻄلق
ﺒﺸﻮﺩ، ﺗﺎ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
عالم ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﻳﻌﻨﻰ (ﻏﺎﻳﺐ ﺣﺎﺿﺮ)
ﮐﻪ (ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ) ﺍﻣﺎ ﺻﺎﺩﺭﺍﻭﻝ،
ﺍﻏﺎﺯ ﻫﺴﺘﻰ (ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧل ﻴﺎ ﺧﺪﺍ ﻇﺎﻫﺮ)
ﺍﺯﻣﺎﺩﻩﺍﻯ ﺘﺸﮑﻴل
ﺸﺪﻩ، ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﻧﺮﺍ
(ﺷﺒﻪﻋﺪﻡ) ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﻭ ﺍﻥ عالم ﺮﺍ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻳﻌنی
ﺒﺎﺗﻤﺎم اﻳﻦ ﺗﻌﺎلی
ﻮﻣﻘﺎم ﺒﺎﻟﺎ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻭ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄلق ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺎﺯ
ﺍﺯﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭل لاﻫﻮﺕ،
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺠﺒﺮﻭﺕ، ﻭ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻤﻴﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺍﻳﻥ
عوالم ﺠﺒﺮﻭتی
ﺮﺍ ﻣﻮﺍﺩ (ﺗﺤﺖ
أثیری ) ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺩﺭﺳﻨﮕﻴﻥ
ﺘﺮﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻣﻠﺎﺋک ﻮ ﺍﺭﻭﺍح
ﻤﻨﺘﻈﺮ ﻧسخ ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻣﺎﺩﻩ ﻭﺟﻮﺩﻯ
آﻧﻬﺎﺭﺍ (ﺍثیری
ﻴﺎ ﺍﺗﺮﻯ) ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ ﺩﺍﺧل
أﺗﻢ، ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻳﮑﺼﺪ
ﻋﻨﺼﺮ ﺍثیرﻯ ﺘﺸﮑﻴل
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﺗﻢ
ﻣﺎﺩﻩ ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻨﺎﺳﻮﺕ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ (ﻧﺎس
ﻭ ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ) سلوک
الهی ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﻭﻣﺴﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﻣﺎﺳﻮﺕﻫﺎ
ﺑﺎﺯ، ﻋﻮﺍلم ﺴﻨﮕﻴﻥﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﺗم هستند،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﮐﺰ ﻫﺴتی
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﺪﺍم
ﻤﻮﺍﺩی ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺳﻨﮕﻴﻥ ﺘﺮ ﺑﺂﻧﺠﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.تا ﺑﺎ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ ﻫﺮ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ،
ﺗﺒﺪﻳل به (ﺳﺪﻳم
اﻭﻟﻴﻪ) ﭼﻮﻥ
گرﺩ ﻭﻏﺒﺎﺭ ﺑﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺗﻤﻬﺎ ﻭﺍثیرﻫﺎ
ﻭﺗﺤﺖ ﺍثیرﻫﺎ،
ﻣﺒﺪأ ﻫﺎﻯ ﺰﻣﺎنی
اﺯلی ﺮﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍﺧﺎﻟق
هر ﻗﺪﻳم ﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺧﺎلق هر ﺍﺯﻟﻴﺖ
ﻧﺎﻣﻴﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺑﺠﺎﻯ عوﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻄﺒﻴﻌﻰ، ﺍﺯﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻨﻮعی ﺼﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻴﻢ، ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭح اﻟﺄﺭﻭﺍح
ﻔﺮﺩﻯ ﻤﺎ، ﺍﺯ ﺍﺯل
ﻮ ﺩﺭ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍع ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺟﻤﺎﺩﻯ، ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍع
گیاهی ﻮﺣﻴﻮﺍنی
ﺸﺪﻩ، ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺮﻭح ﻴک اﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺎﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻧﻬﺎئی
کنونی ﺨﻮﺩ، ﺍﺯ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣلی اﺭﺍﺩﻯ
ﻮ سلوک الهی ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ،
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ
بی اﻧﺘﻬﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺭﻭح ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺠﺮﻳﺪ ﺷﺪﻩ، ﺑﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ (ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ) ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ، (ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺒﺮﻭﺕ)
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﺪﻳﺪﻩ
ﻭﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﻨﻴﺰ،ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭﺴﺎل
ﺪﺭﺟﺒﺮﻭﺕ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﺩﺭﻧﻮع
بشرﻯ ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی ﺼﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻭ ﺍﺳﺮاء
ﺪﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.ﺍﺭﻭﺍح
ﻮ ﻳﺮﻭﺳﻬﺎ ﮐﻪ ﺳﻬل
اﺳﺖ،ﻭﺣتی اﺭﻭﺍح
أﺗﻤﻬﺎ، ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺗﻌﺎلی ﻮﺗﮑﺎﻣل
هستند .ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺍﻧﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺍﻏﺎﺯ ﺣﻴﺎﺕ، ﻣﻔﻬﻮم
ﻮ ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎﺭﺍ
،ﺩﺭ ﮐﺮﻳﺴﺘﺎﻟﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻤﻌﺎﻳب ﮐﺮﻳﺴﺘﺎلی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺣﻴﺎﺕ ﺍﺷﮑﺎﺭﺗﺮ،
ﻭﺑﺎ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﻮﺩﻳﮕﺮ ﺍعَمّاءل
ﺤﻴﺎتی ﺪﺭﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ، ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ ﺗﻔﮑﺮ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﭼﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﺎﻣﻔﻬﻮم ﻤﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ داشت .ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﻤﺎم ﺼﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق ﺘﺠﻠّﻯ
ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﺩﻩ ،ﻣﻤﮑﻥ
ﺳﺖ ﺩﺭ ﻓﺼﻮل اﻭﻟﻴﻪ
ﻧﻮﻋ ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺒﺪﺍﺋﻰ ﻭﮐم
عقل ، ﻭﺩﺭ ﺣﺎل ﺘﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ، ﻭﺩﻭﺭﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
اﺳﺖ، ﮐﻪﻋﻘل ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ ئرک
احتمالی ﻭﻇﻴﻔﻪ
سلوک الهی ﺮﺳﻴﺪﻩ،
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭﺟﻪ
ﻓﻬم ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺩﺭ ﻓﺼﻮل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺧﺮ ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻏﻴﺮﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ، ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺪﺭ ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
ﻨﻬﺎئی اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮﮐس ﺗﺎ ﺍﻧﺠﺎ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺘﮑﺎﻣل ﺪﺍﺭﺩ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﻬﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪ، ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺭﻳک ﺘﻮﻟﺪ
ﺑﺎ ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻫﺮﮐس
ﺍﻳﻥ سعی ﺴﻠﻮکی
ﺮﺍ ﻧﮑﺮﺩ، ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ کرﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻘلی ﻮ ﺭﻭحی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،
ﺑﺘﺪﺭیج اﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﺠﻨﻮﻥ
ﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﺎﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺎﻧﻮﺍع ﺤﻴﻮﺍنی
مجدد ﻤﺴﺦ، ﻭﺣتی
ﻔسخ گیاهی ﻮ ﺭﺳخ
ﺠﻤﺎﺩﻯ ﻤﻴﺮﻭﺩ،
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ، ﺑﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻗﻮﺍ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻭﭘس ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯﻯ،
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺗﺎ ﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﻟﻰ الهی
ﺒﺮﺍﻯ فرمان (ﮐﻥ
ﻔﻴﮑﻮﻥ) ﺍﻳﻥ ﺒﻮﺩﻩ
،ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ،
ﺍﺯ ﺗﻤﺎم اﻧﻮﺍع
عبورﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨک ﺪﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ عبوﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
، ﻭ (ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ)
ﺻﻔﺎتی ﻮﮐﺮﺍﻣﺎتی
ﻮﻋﻘلی و
اخلاقی ﻮﭘﺎکی
تا حدّ کفایت
از نظر الهی ﺪﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
نیز ﺍﺯﻗﺪﻣﺎ
بوده و ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣل ﻨﺪﺍﺭﻧﺪچون
ماهیتی الهی
دارند .ﻭلی ﭽﻮﻥ
ﻘﺎﻟﺒﻬﺎ و
الگوهائی ﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪﻣﻨﺘﻈﺮﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺭﻭﺍح اﺯﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺻﻔﺎﺕ الهی ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. منبع ﺭﻭح
الأﺭﻭﺍح ﻔﺮﺩﻯ
ﻗﺪﻳم أزلی ﺒﻮﺩﻩ،ﻭلی
ارواح فردی ﺒﻬﻤﺎﻥ
ﺸﮑل ﺒﺎقی ﻨﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺍﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ (ﺣﺎﺩث
ﻭ ﻣﻤﮑﻦ و
غیرقدیم ) ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻳﻌنی
ﻤﺪﺍم ﺪﺭ ﺗﺠﺪﻳﺪ
حیات های نوعی
ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻭ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻧﻮعی ﺒﺮﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺻل أﺻﻴﻞ
ﺭﻭﺡ، ﻳﺎ ژنتیک
ﺭﻭح ﻔﺮﺩﻯ،
پرونده یک روح
از أزل تا
کنون ﺧﻮﺩ ﻗﺪﻳم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻮﻣﺪﺑﺮﺍﻥ ﻮﻣﺎﻣﻮﺭﺍﻥ
الهی ﺪﻳﮕﺮﻯهم
هستند، ﮐﻪ ﻗﺪﻳم
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺭﺍﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﺍﺯ
ﭘﻨﺠم ﻤﻘﺎم اﻳﻥ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ مُرَبّی
را ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺳﺎمی ﭙﻨج
تن آلعبای ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. (ﻣثبت
) ﻳﻌنی ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ، ﻭﻧﻪ
ﻓﺮضی ﻮ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ
ﻭﻭﻫﻤﻰ، ﻳﺎ ﺣتی
ﻮﺟﻮﺩﻫﺎﻯ ﻤﻮﻗّﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ، ﭼﻮﻥﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
موقت در نوع ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑﺎ ﻣﺮگ ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﺒﻬﺘﺮ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺭ
ﻳﻚ (ﻃﻠﺴﻢ) ﻃﺒیعی
اﺳﻴﺮ
کرموسومی ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺑﻄﻮﺭﻃﺒیعی
ﻮ ﺍﻟﺰﺍمی ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ (ﺍﺯﺍﺩ ﻭ
ﺑﺎﻋﻘل ﺠﺰﺋﻰ
ایدآلیستی ) ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﮑﺎﻣل اﺭﺍﺩﻯ
ﻮسلوک الهی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ،
ﺗﺎ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻳﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ،
ﻭﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ،ﻟﺬﺕ
ﺟﺴمی ﻮﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﺒﺮﺩ.ﻭلی ﭙس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﻮﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺠﺪﻳﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ ها ﺑﺮﻭﺩ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﻳﺎ
ﺻﺪﺑﺎﺭﻩ، ﮐﻪ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ ﺭﺳﻴﺪ،
ﻫﻤﻴﻥ سلوک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﻴﺎﻥ
امام ﺮﺿﺎ ﺍﺯ( ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ ﺍﻟﻬﻰ)
ﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ سلوک
الهی ، ﻭتوسّل
عبادی در قره
گیری ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻧﻪ ﻣﻄﺎلبی
که آخوندﻫﺎی
قشری ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﭘﺮﺕ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭﻋﻠﻤﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩﻥ اﺯﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﻫم ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
،ﻭلی ﺤﻘﻴﻘﺖ ﻧﻤﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻔﻨﻮﻥ ﻠﺬﺕ ﺑﺮﺩﻥ،
ﻭﺳﻮﺧﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺭﻭحی
بدیگران ﻤﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ،
ﻭلی ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﺼﺮﻑ صحیح ﺍﻳﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺗﻌﺎلی ﻨﻮعی
ﺮﻭح بسوی خدا
تعلیم میدﻫﻨﺪ.
ﻭﻋﻤﻠﺎ ﺍﻳﻥ
کراﻣﺎﺕ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﺼﺮﻑ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮبرای
نوع بالاتر
ذخیره آخرت
خود ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻗﺮﺍﺭﻭﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﻄﻮﺭﻏیبی ﻮ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﻭ ﺑﺎﻋﻠم اﻟﻴﻘﻴﻦ
عرفانی، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ الهی ﺒﻌﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻦ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻗﺒﻠﺎ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻌنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺒﺎﺩﺕ
(ﺭﻭﺵ ﺗﻌﺎﻟﻰ) ﺍﺳﺖ،
ﻭﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ، ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ ﺒﺎﻭﺭﻯ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻏﻴبی
ﻮﻧﺪﻳﺪﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩ. ﻭﺗﻠﺎﺵ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺂﻥ ﻨﻤﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺵ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﮑﺎﻣل ارادی ﻮ
(ﺗﺤﺮّک ﺒﺎ عقل
و ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ،ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﻠﺎﺷﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﭽﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﻳﻥ اﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺘﻮﻗﻒ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﺸﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ ﺑﺤﺪّ
اﮐثرﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑرَبّ ﺍﻟﻨﻮعی
ﺍﻳﺪﺁل ﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮ، ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺎﻟﺐ
ﺟﺴمی ﻮﺫﻫنی ﻮﺭﻭحی
ﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺪﺍﺷﺖ.

حدیث 1183 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ ؟ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﭘﺮﺳشی ﺪﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺣﻴﺪ یعنی
سلوک الهی
تنها خواسته خدلوند
از انسان نوع
بشری ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:کلّ من ﻘﺮء
ﻗل هو ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺣﺪ،
ﻭ ﺁﻣﻥ ﺒﻬﺎ، ﻓﻘﺪ
ﻋﺮﻑ ﺍﻟﺘﻮﺣﻴﺪ،
ﮐﻤﺎ ﻳﻘﺮﺃﻫﺎ ﺍﻟﻨﺎس
،ﮐﺬﻟک اﻟﻠﻪ ﺭﺑّﻯ
ﻫﺮﮐﻪﺍیة
ﻗل هو ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺣﺪ
ﺭﺍﻗﺮاءﺖ ﮐﺮﺩ(ﻳﺎقُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻨﻤﻮﺩ ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻋﻤلی ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﻛﺮﺩ) ﻭ ﺑﺪﺍﻥ (ﺍﻳﺖ
ﻳﺎ ﻋﻠﺎﻣﺖ الهی
ﺪﺭﭘﻴﺮالهی ﻮﻫﺮﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ) ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫد ﺷﻨﺎﺧﺖ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ،ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻯ اﻟﻠﻪ ،ﮐﻪ
رَبّ ﻣﻥ اﺳﺖ،ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ رَبّ ﻮﺗﺠلی
ﺨﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺍ ﮐﺮﺩ.ﭘس ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺫﻫﻨﻰ، ﻣﻔﻬﻮم
ﺘﻮﺣﻴﺪ الهی ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
کتاب ﻭﻳﺎ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ایة، ﻭﻳﺎ ﻳک مجلس
ﻭﻋﻈ ﻮﻳﺎ ﺧﻄﺎﺑﻪ
ﺍﻯ ﻔﻠﺴﻔﻰ، ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
کاﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
اﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻋﻤلی
اﺳﺖ ﺩﺭ ﺩﮔﺮﮔﻮنی
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ. ﮐﻪ ﻳک
ﺴﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻓﮑﺮﻯ ﻮ ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭحی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ، ﺩﺭ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺗﻌﺎلی ﻤﻌﺎﺩل
اﺧﺮﻳﻥ ﻤﻘﺎم ﺘﺠلی
مُیَسّر ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ ﺩﺭ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ همانی اﻭﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭحَقّ (ﺍﻧﺎ
ﺍﻟحَقّ) ﮔﻔﺘﻥ ﺒﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺣﺎﻟﺖ ﻭﺣدﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻓﻨﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﻧﺴﺦ ﺍیةﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻤﻌﺠﺰﻩ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺍیة
ﻭﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻘﺒﻠﻰ ﻣﻨﺴﻮخ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻨﻈﺮ اﻭﺭﺩﻥ
ﺒﺎﻳﻥ ایة، ﭼﻪ ﺗﻔﺎﻭتی
ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﺎﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻋﻤلی ﻮ ﺩﺭک ﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺣﻴﺪﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﻭﺍﺣﺪ ﺷﺪﻥ، ﻭﻳﺎﻓﺖ
ﺣﺎﻟﺖ ﺻﻤﺪﻯ ﻮﺧﻠﺴﻪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺷﺪﻥ ﺒﺮﺍﻯﻴک ﻤﺮﮒ
ﻗﺒل اﺯﻣﺮگ ﺪﺭﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺮﻭﺩ. ﻭنفس
ﺣﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ،
ﻧﻔسی ﻤﻄﻤﺌﻨﻪ
ﻭ الهی ﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﺳﺮاء
ﻮﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻣﻬﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی ﻮﻫم
اﮐﻨﻮﻥ گرﺩﺩ. ﻭﻧﻪ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﮐﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎ ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻧﮕﺎﻩ ﭼﻪ
ﺟﺒﺮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
کرﺩ. ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﻮﻫﺮ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺨﻄﺎﺋﻰ،
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻴﺴﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪﻋﻘل ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻯآﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. (ﻗل هو ﺍﻟﻠﻪ)
ﺑﮕﻮ که ﺧﺪﺍ ﻳکی
اﺳﺖ. ﻳﻌنی ﺪفع ﺸﺮک
ﺪﺭﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﻨﻤﺎ، ﻭﺑﮕﻮ،
ﺍﻯ ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﻦ، الهی ﻬﺴتی
ﻮلی اﻟﻠﻪ ﻧﻴﺴﺘﻰ.
ﺣتی ﺒﺮﺍﻯ
شهود نهائی ﻘﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﭽﻨﻴﻥ
ﺪفع ﺸﺮک ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺒﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ.(ﻗﺮء) ﻗﺮاءﺖ
قر گیری کرﺩ ﻭ ﺧﻮﺍﻧﺪ
، ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻗﺮﺍﺋﺖ ﻗﺮﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ (قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
آیتی اﻟﻬﻰ) ﺩﺭﻫﺮ
ﻳک اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﭙﻨﺞ ﮔﺎﻧﻪ
آل عبا ﺍﺳﺖ. ﮐه ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮالهی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻮﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ، ﻭﺧﻮﺭّﻩ
ﻳﺎبی ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻴﺎﻓﺖ. ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﭙﻴﺶ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﺳﺖ.ﻭ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﻗﺮﻳﺶ ﻣﺤﻤﺪ، ﻭﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻗﺮﻳﺶ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﺍﻥ ﺮﻭﺵ می ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺵ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻮ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻪﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻮﺩ ﻭﻧﻪ ﻣﺴﻴﺤﻰ.
(ﻗﺮﻳﺶ) ﻧامی اﺯ
قُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﺪﺭ
ﺭﻭﺵ ﺧﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ (ﺧﻮﺭّﻩ)
ﻓﺎﺭسی ﻮﺣﻮﺭ ﻭ
ﻫﻮﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻋﺮآب
ﺧﻮﺭﻩ ﺭﺍ ﺧﻮَﺭَﻧق
نیز ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺭﻩ ﮐﻮﭼک
اﺳﺖ. ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺒﺪﻧﺒﺎﻝ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺨﻮﺭﻩ ﻭقُرّه ،ﻳﻌنی
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﺧﺮﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺮﺍ ﮐﻴﺎﻥﺨﻮﺭﻩ)
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﻗﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺭﻩ ﺭﺍ (قُرّه
ﻳﺎ ﻏﺮﻩ) ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ (قُرّه
ﺍﻟﻌﻴﻦ) ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ایلی بگفته
یهودیان
زردشتی الأصل ،ﭼﻮﻥ
ﺘﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ
بنی اﺳﺮﺍﺋﻴل ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﻭﻣﺴﻴح ﻮ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ پن
جَم ﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣل ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻨﻮﺭﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺑﻌﺪاز
کشف محمد ،ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﻨﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺸﺮﻃ ﺘﻮﺳل
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ، ﺑﺎﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ آخوندﻫﺎ
ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ، ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺷﻴﻌﻪ ﻭمُدّعی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋلیّ هم
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺑﺎﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﮑﻠﻰ، ﺍﺯ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ کُرسی
ﺑﺮﺍﻯ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖالله ) ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯﻫﺴتی اﺳﺖ. ﻭﻋﺮﺵ
ﺿﻤﻨﺎ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی
اﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﺑﺎﺯ ﺑﻌﺮﺵ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ عرﺷﻬﺎ ﻳﺎ
ﺍﺭج ها ﻭ أﺭﮔﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻄﻨﺘﻬﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
بی ﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻭ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪﻳﺖ، ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ اﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻘﺒلی ﻮ ﺳﭙﺶ ﺍﻳﻤﺎﻥ
عملی ﻮﺍﻭم ﻴﺎ سلوک
الهی ، ﺑﺎ ﺍﻳﻥ قُرّهﻫﺎ
ﻭﺍﻳﺎﺕ و
علائم الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﺑﻮﺣﺪﺕﻋﺎﺷق
ﻮ ﻣﻌﺸﻮﻕ، ﻳﺎ ﻋﺎﺑﺪ
ﻭ ﻣﻌﺒﻮﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟک ﻮ ﺳﻤﺒﻮل
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ،ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﻓﻨﺎﻯ ﺨﻮﻳﺶ ﻭﺗﺮک
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ و
مرگ قبل از
مرگ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ،
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻳﺖ
ﻗل هو ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺣﺪ
ﺭﺍ ﻗﺮاءﺖ ﮐﻨﻢ؟
ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻴﻌنی
ﺪﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻦ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺨﺪﺍ ﻭ
(رَبّ ﻣﻥ) ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﺪﻳﺪ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﻫﺮﺭﻭﺵﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ،ﭼﻮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
هر ﺯﻣﺎﻥ، ﺑﺼﺮﺍﺣﺖ
ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ (ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎﻡ)
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ کاﻣلی
الهی ﻮ ﺯﻧﺪﻩ توَسّل
ﺴﻠﻮکی ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ،ﺗﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮالهی ﺘﺎ ﻗﺎﺋم
سوشیانس سوم زردشت
ﻤﺒﺮﺳﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
(ﻧﺎس ﻳﺎ ﻋﻮﺍﻡ) ﻣﺮﺩم
ﻘﺮاءﺖ ﺍیة ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﻭﻯ
کتاب ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ،ﻭلی
اﻳﻦ (ﺧﻮﺍﺹ) ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
هستند. ﮐﻪ سلوک
الهی ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ (ﺧﺎﺹّ ﺍﻟﺨﻮﺍﺹ)
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
کامل ﺸﺪﻩ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
مربیِ سالکان
ولایت محمدی
هستند .اﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻗﺴم ﻤﻴﺨﻮﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻳﻌنی
همین ،ﻭ رَبّ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ
ﺭﺍ،ﻭ ﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﮐﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪﻋﻤلی
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ،ﻭﺩﺭ
قُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﺪﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ
ﻗﺮاءت ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺪفع ﺸﺮک اﻧﺠﺎم
گرﻓﺘﻪ، ﻭ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻮ ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺎ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺵ، رَبّ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺷﻨﺎﺧت
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﮐﺮﺩ ﻭﭼﻮﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﻗﺎﺋم
ﻴﮕﺎﻧﻪ ﺷﺪ، ﻣﻥ
ﻮﺗﻮ ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﻤﺎ،ﻭﺣتی ﺘﻤﺎﻣﺎ
ﺍﻭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺍﻳﻥ
همانی شهود
خود را ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.

حدیث 1184 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ؟ ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻳک ﭙﻴﺮﻭ ﺑﺮ
امام علیّ ﻨقی
ﻮﺍﺭﺩ ﺷﺪ، اﻣﺎﻡ
ﺑﻮﻯ ﺨﻮﺵ ﺍﻣﺪ ﮔﻔﺖ
ﻭﺍﻓﺰﻭﺩ ﻤﺮﺣﺒﺎ
بک ﻴﺎ ﺍﺑﺎ ﺍﻟﻘﺎﺳﻢ،
ﺃﻧﺖ ﻭلینا ﺣﻘّﺎ
ﺗﻮ ﺑحقّ
ﻮلی ﻮ ﭘﻴﺮﻭﻣﺎﻫﺴﺘﻰ.ﻭﻋﺎﺷق
ﻮﺍقعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
امام .ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻋﺮﺽ
ﮐﺮﺩﻡ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫم
ﺪﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺷﻤﺎ
ﻋﺮﺿﻪ ﮐﻨﻢ،ﮐﻪﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻥ
اﺳﺘﻮﺍﺭ ﺑﻤﺎﻧﻢ.
ﺗﺎ ﺑﻠﻘﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻢ. ﺍﻳﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻣﻴﺨﻮﺍﻫم
ﺮﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻳﺎ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺳﻠﻮکی
ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻋﺮﺿﻪ ﺑﺪﺍﺭﻡ،
ﻭﺗﺄﻳﻴﺪ ﻳﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﺄﻭﻳل ﺒﮕﻴﺮﺩ.ﺍﮔﺮﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ، ﺗﺎﻟﻘﺎﻯ
الهی ﻴﻌنی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ششم ﻗﺎﺋم اﻳﻥ ﺮﻭﺵ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎ کند.
وﻳﺎ ﺗﺎﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
اﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻢ،
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻣﺎم ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭙﻴﺮ الهی اﻭ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل اﻭﺭﺍ
ﺑحقّ ﻮالهی ﺪﺍﻧﺴﺖ،
ﻭ ﻧﻪ ﺍﺯ ﺷﻴﻄﺎﻥ
نفس ﻭ ﻳﺎ ﻣﺴﻴح
ﺪﺟّﺎل ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻳﺐﮐﺎﺭﻯ نَفس
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک غیر
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑحقّ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﺳﺎﻟک ﺒحقّ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺗﺎﻳﻴﺪ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﺷﺪ، ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺠﺒﺮﺍﻥ ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮ ﺍﺍﻣﮑﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺠﺰ با ﻋﺒﻮﺭتکاملی
و شهودی ﺍﺯپنج
ﺸﻬﻮﺩ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻭپنج ﺘﻥ آل
عبا ﻣﻴﺴﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﻘﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻭﺧﺒﺮ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻓﻠﺴفی ﻮﮐﻠﺎمی
ﻤﻄﺮح ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﻣﻄﺎﻟﺐ
فقهی ﺒﻮﺩﻩ ﻭﺑﺎﻃﻥ
اﻥ ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ.
ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮔﻔﺘم ﻤﻌﺘﻘﺪم
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
هیچ ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ،ﻭﺧﺎﺭج
اﺯ ﺩﻭ ﺣﺪّ ﺍﺑﻄﺎل
ﻮﺗﺸﺒﻴﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺧﺪﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺠﺴم ﻮﺻﻮﺭﺕ، ﻳﺎ
ﺟﻮﻫﺮ ﻭﻋﺮﺽ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺟﺴم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺍﺟﺴﺎم
ﻮﺻﻮﺭﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻭ ﺧﺎﻟق عرﺽﻫﺎ
ﻭﺟﻮﻫﺮﻫﺎ، ﻭ رَبّ
مُرَبّی همه ﭼﻴﺰ،
ﻭ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻥ ﻮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻋﺒﺪبنده ﻭﺭﺳﻮل
او ،ﻭﺑﻌﺪ ﺍﺯﺍﻭ
ﺗﺎ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻫﻴچ نبیّ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ (ﻳﻌنی ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯپن
جَم ﻤﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ)
ﻭﻣﻌﺘﻘﺪم که ﺍﻣﺎﻡ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻭﻭلیّ
أﻣﺮ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
علیّ بن أبی ﻄﺎﻟﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﭙس ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺩﺭ ﺣﺴﻥ ﻮﺣﺴﻴﻦ،
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺘﺎ ﻧﻮﺑﺖ ﺑﺎﻣﺎم
نقی ،ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎﻯ
ﻤﻦ ﻫﺴﺘﻰ. ﻭﺳﭙﺶ
ﺍﻣﺎم ﺪﻧﺒﺎﻟﻪ
ﮐﻠﺎم ﺮﺍ ﮔﺮﻓﺖ،
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﻥ ﻔﺮﺯﻧﺪم
ﺤﺴﻥ ﻮﭘس ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺑﮕﻮﻧﻪ ﺪﻳﮕﺮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻗﺎﺋم ﭙﻴﺶ ﮔﻮئی
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. لأنّه
ﻟﺎ ﻳُﺮﻯ ﺸﺨﺼﻪ،
ﻭﻟﺎ ﻳﺤل ّ ﺬﮐﺮﻩ
ﺑﺎﺳﻤﻪ، ﺣتی ﻴﺨﺮﺝ،
فی ﻤﻠﺄ ﺍﻟﺄﺭﺽ
ﻗﺴﻄﺎ ﻭ ﻋﺪﻟﺎ ﮐﻤﺎ
ﻣﻠﺄﺕ ﻇﻠﻤﺎ ﻭﺟﻮﺭﺍ
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺨﺼﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ،ﻭﺟﺎﻳﺰ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻨﺎﻣﺶ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﻮﺩ.ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎﺧﺮﻭﺟﺶ، ﺩﻧﻴﺎ
ﭘس ﺍﺯﺳﺘﻤﻬﺎ
تبدیل ﺗﺒﺪﻳل ﺒﻘﺴﻄ
ﻮﻋﺪﺍﻟﺖ ﺑﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ اﻣﺎﻡ
ﻳﺎﺯﺩﻫﻢ، ﺍﺧﺮﻳﻥ
اﻣﺎم آﺷﮑﺎﺭ ﺯﻣﺎﻥ،
ﻭﭘس ﺍﺯﺍﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﺴﺘﻮﺭ ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻳک ساﻟک ﺒﻮﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺳم
اﻭﺭﺍ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺠﺴﺘﺠﻮ ﮐﺮﺩ، ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺮﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻮ ﺩﻳﻦ، ﻳﺎ ﺭﻭﺵﺳﻠﻮکی
ﺪﺭﺳﺖ ﭘﻴﺮالهی
اﺎﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﺎم
ﺤﺴﻴنی ﻮﺳﭙﺶ ﺑﻤﻘﺎم
ﻣﺤﺴنید ﻴﺎ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ اﻭ، ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺎﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ،ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
هست، ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻌﺮﻓﺖ
و شناخت ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﻣﺎم اوﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ،
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﻭم
کرﺩﻩ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎﻡ (ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ)
ﻳﺎﻗﺎﺋﻢ ،ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ درجهان
مبعوق ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ هر ﺳﺎﻟﻚ،
ﻫم اکنوﻥ ﭙس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴنی ﺨﻮﺩ، ﻳﺎ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﺍﻣﺎم
اﻭم ﺪﻫﻨﺪ ﻩﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺩﻭم اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻔﻌﻠﻰ ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
نفس أمّاره ﺳﺘﻤﮕﺮ
ﻭﻓﺎﺳﺪ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻨﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨﻪ
ﺳﺎﻟم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻥ اﻣﺎم
ﻤﺴﺘﻮﺭ ﺑﻨﺎم ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﺎم ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎ
ﻧﺎم ﻘﺒلی ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ. ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
الهی ﻨﺎم ﻤﺤﻤﺪ
دارد .ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻨﺎم
اﺻلی اﻭﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﻮﺩ. ﺩﻳﺪﻥ اﻭﺩﺭﺟﺴم
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏ
ﻫم ﻘﺮﺍﺭ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻧﺎﻡ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ، ﻳﻌنی
هرﮐﺶ ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺤﻤﺪ
ﻭﺳﺘﺎﻳﺶ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥگرﺩﺩ،
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺍﺣﻤﺪ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭﻣﻘﺎم
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ توَسّل
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ ﺤﻤﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎﺩفع
ﺸﺮک ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺷﻮﻧﺪ.ﻳﻌنی ﺼﺎﺣﺐ
ﺷﻌﺎﻉ ﻭﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ ﺭﻭحی
ﻤﺤﻤﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ
زنده ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﻗﺎﺋم
آﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﺑﺎﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺷﺨﺼﺎ
ﻧﺎمی ﺪﻳﮕﺮی ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻥ ﻨﺎم ﺒﮑﺎﺭ
ﺭﻭﺩ. ﻗﺎﺋم ﻤﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻋﻴﺴﻰ،ﻭﻋﻴسی
ﺨﻮﺩ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ بنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﮐﺎﺷﻒ قُرّه
ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺪﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ (ﻗﺎم
آﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
موعود ) ﻣﺤﻤﺪﻯ،
که ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
شرافت الهی ﺨﻮﺩ
نسبت بادیان
قبلی ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ،
ﻭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺸﺮﻳﻒ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺷﺮﻑ ﺗﺒﺪﻳل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎم
علیّ نقی ،ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،
ﮐﻪﺧﺮﻭج اﻳﻥ ﻘﺎﺋم
ﻮﻗتی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺍﺯ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﻣﺮﻭﺯﻩ،
ﭘس ﺍﺯ ﻓﺴﺎﺩ نفس
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﻮﺑﻪ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﺑسلوک
الهی ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ الهی
ﺒﺮﺳﺪ ﻭ (ﻋﺪل ﻮﻋﺎﺩﻝ)
ﻭﺳﺎﻟم ﻮالهی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﻗﺎﺋم اﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﺒﻮﺩﻩ،
ﻭﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ،
ﺩﺭ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻘﺎﺋم ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﺧﺮﻳﻥ
کاﻣل مهدوی ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﺧﻮﺩ ﮐﺎﺷﻒ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎنی اﺳﺖ. ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺭﻭﺵ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺷﺒﺎﻫتی ﻨﻴﺰ ﺑﺎ
ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻈﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋم آﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ،
ﺗﻌﺪﺍﺩ۳۱۳ﮐﺎﻣل
الهی ﺒﺸﺮﻯ
همیشه ﺰﻧﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻘﺎﺋم
ﺒسلوک الهی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻨﮑﺮ
ﺍﻭ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺘﻌﺪﺍﺩ ﻧﻴﺰ
ﺷﺎﻳﺪ فقط 13 ﻣﻮﻓق
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎن
ﺒﺸﻮﻧﺪ. (ﺍﺭﺽ) ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻴﺰ ﺟﺴم
ﺒﺮﺍﻯ نَفس ﺣﻴﻮﺍنی
ﺰﻣﻴﻥ اﺳﺖ ﻭنفس
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭﺡ،
ﺯﻣﻴﻥ ﻮ ﺯﻣﻴﻨﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪنفس
ﻣﻄﻤﺌﻨﻪ ﺟﺎﻯ نَفس
أمّاره می ﻨﺸﻴﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻔﻮﺵ ﻭﺍﺭﻭﺍح
آﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
(ﻗﺴﻂ) ﻋﺪل ﻮﻋﺪﺍﻟﺖ
ﻭ ﮐﻤﺎﻝ،ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻟﻔﻈ هندﻯ (ﮐﺎﺳﺖ)
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻘﺎﺑل
ﻨﻔﻮﺫ ﺩﺭ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻃﺒﻘﻪﻏﻴﺮﻗﺎﺑل
ﻨﻔﻮﺫ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻇﻠم ﻮ ﺳﺘم ﻮ ﺍﺯﺍﺭ
ﺭﺳﺎنی ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻇﻠﻤﺖ ﻭﺗﺎﺭﻳکی
عقلی ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰﺳﺘم ﺒﺨﻮﻳﺸﺘﻥ
ﻮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺎﻣﺎﻣم گفتم :انّﻮ
ﻟﻴّﻬم ﻮلیّ اﻟﻠﻪ،
ﻭﻋﺪﻭﻫم عدوّ ﺍﻟﻠﻪ،
ﻭﻃﺎﻋﺘﻬم ﻄﺎعة
ﺍﻟﻠﻪ، ﻭﻣﻌﺼﻴﺘﻬﻢ
ﻣﻌصیة ﺍﻟﻠﻪ، ﻭ
ﺍﻗﻮل آﻥّ اﻟﻤﻌﺮﺍج
حَقّ، ﻭ ﺍﻟﻤﺴﺎﺋلة
فی اﻟﻘﺒﺮ حَقّ،
ﻭ ﺍﻥّ اﻟﺠنّة حَقّ،
ﻭﺍﻟﺼﺮﺍﻃ حَقّ،
ﻭﺍﻟﻤﻴﺰﺍﻥ حَقّ،
ﻭ ﺍﻥ اﻟﺴﺎعة ﺁﺗیة
ﻟﺎﺭﻳﺐ ﻓﻴﻬﺎ،
ﻭ ﺍﻥ ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺒﻌث
ﻣﻥ فی اﻟﻘﺒﻮﺭ،ﻭﺍﻗﻮل
اﻥّ اﻟﻔﺮﺍﺋﺾ ﺍﻟﻮﺍﺟبة
ﺑﻌﺪ ﺍﻟﻮﻟﺎیة
،ﺍﻟﺼﻠﺎة ﻭ ﺍﻟﺰﮐﻮة
ﻭﺍﻟﺼﻮم ﻮﺍﻟحَجّ
ِﻮﺍﻟﺠﻬﺎﺩ ﻭﺍﻟﺎﻣﺮ
ﺑﺎﻟﻤﻌﺮﻭﻑ ﻭﺍﻟﻨهی
عن ﺍﻟﻤُﻨﮑﺮ ﮐﻪ
ﻭلی ﻮﻋﺎﺷق ﻮ ﭘﻴﺮﻭ
آﻧﺎﻥ (ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻮﺭ ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ)
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻭلیّ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
آﻧﺎﻥ، ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
( ﻣﻨﻈﻮﺭ آخوندﻫﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟﻚ، ﻭﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
غیر الهی ،ﺣتی
اﮔﺮ ﺷﻴﻌﻪ ﻭ مُدّعی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﺴﻠﻴم
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ)
ﻭﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺍﻧﺎﻥ
( ﺍﻣﺎم غاﺋﺐ ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺎﻡ اوم ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻭﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ) ﻃﺎﻋﺖ
ﺑﺎﻟﻔﻌل اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻋﺼﻴﺎﻥ ﻮ
ﺗﻤﺮﺩ ﺍﺯ ﺍﻭﺍﻣﺮ
ﺍﻧﺎﻥ، ﺗﻤﺮﺩ ﻭﻋﺼﻴﺎﻥ
ﻮﻣﻌﺼﻴﺖ ﭘُﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻟﻔﻈ ﺠﻤﻊ،
ﺑﺮﺍﻯ (ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻘﺎﺋﻢ) ﻭﻟﺰﻭم
عشق ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻧﻬﺎ،
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﻣﺤﺒﺖ ﻭ ﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻧﻬﺎ، ﻳﺎﺩ ﺍﻭﺭ
(ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺑﺰﺭگی
اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ)
ﺯﻣﺎﻥ ﺘﺎﻋﺼﺮ ﻇﻬﻮﺭ
ﺩﺭ ﺟﺴم ﻤﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ،
ﺩﺭﻗﺎﺋم آﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺍﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺪﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭﺗﻤﺮﺩ
ﺍﺯ ﺍﻳ کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺗﻤﺮﺩ ﺑﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
،ﺣتی اﮔﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﭼﻮﻥ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺭﺍﻭﻯ
ﻨﻴﺰ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺨﻮﺩ،
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺨﻠﺎﺻﻪ
ﺍعَمّاءﻝ ﺳﻠﻮکی
ﺮﺍ، ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻓﺸﺮﺩﻩ
ﻣﻄﺮح ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻴﺎنی اﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻣﺎﻡ، ﻭلی اﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫم
گفت ،ﮐﻪ ﻣﻌﺮﺍج
حقّ اﺳﺖ. ﻣﻌﺮﺍج
ﺒﺨﺪﺍ،ﻫﻤﺎﻥ حقّ
ﻮحَجّ ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺑحقّ ﻮالهی ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻋﺮﻭج ﺮﻭح
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ،ﻭﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻮﺍﻟم
اﻟﻬﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺍﻯ
عرﻭج ﻮ ﺍﺳﺮاء
و تعالی ﺒﺴﻮﻯ
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ، در
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺩﻧﺎ ﻭ ﺗﺪﻟﻰ،
ﮐﻪ ﺑﺰﻳﺮﻋﺮﺵ ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﻭلی
ﺒﺎﻟﺎﻯ عرﺵ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.
حَقّ ﻴﻌﻨﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻳﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
حَجّ أﮐﺒﺮ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﺑﺎ سلوک
الهی اﺳﺖ. ﻭﻣﻌﺮﺍج
اﺯ ﺍﺭج ﻴﺎ ﺍﺭگ
واژه فارسی
عرفان دزی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﮐﺎخ ﭙﺎﺩﺷﺎهی
ﺒﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺎﻟﻬﻰ، ﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻋﺮشی
اﺳﺖ. ﺍﺳﺮاء ﺒﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻌﺮﺍج اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺭﻭح ﺒﺪﻭﻥ ﺠﺴﻢ،
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺑﻪ ﺍﻥ ﻋﻮﺍلم
الهی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻮفق
ﺒﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺳﺌﻮﺍﻝ ﻭجواب
ﺩﺭ ﻗﺒﺮ حَقّ اﺳﺖ،ﻳﻌنی
ﻤﺤﺎﮐﻤﻪ الهی ﺪﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯالهی ﭙس
ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک مطیع
خدا ﻨبوده ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هم اﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ ﻫﻤﻴﻥ
ﺠﺴم ﺰﻧﺪﻩ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺩﺭ ﻳک ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭطی ﻤﺮﺍﺣل ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﺪ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﻣﻘﺮﺭ ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ پس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﻮﺩ. ﺍﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﺍن ﺮﺍ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺪﻳﺪﻩ، ﻭﺻﺒﺮ
ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻓﺘﻨﻪ ﻭﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺮﺍ ﺑﺎ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﺑﺤﺪّ
ﮐﺎفی اﻧﺠﺎم ﺒﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع
ﻤسخ آﻳﻨﺪﻩ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ، ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
(ﻗﺒﺮ) ﻳﺎ ﮔﻮﺭ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ گبرﻭﺟﺒﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻯ
ﺤتمی ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻨﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻥ اﻧﺴﺎﻥ
گوﺭ ﺭﻭح اﺳﺖ، ﻭﭘس
اﺯﻣﺮﮒ، تا یک
هفته ﮐﻤﺘﺮ ﻳﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺮﻭح ﺰﻧﺪﻩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ، ﺍﺯ
ﺟﺴم ﻤﺮﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺟﺴم
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭﺡ، ﭼﻮﻥ
لباس ﻭ ﮐﻔﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺪتی ﺮﻭح که ﺩﺭ
ﺟﺴم أثییریﺒﻮﺩﻩ،
ﺑﺎ ﻓﺴﺎﺩ ﺗﻥ اﺗﻤﻰ
ﺑﮑلّی اﺯ ﺍﻥ ﺠﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﺍﺯﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
گفت ،ﺍﻳﻥ ﺰﻧﺪﻩﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﺭﻭﺣﺸﺎﻥ
ﺪﺭﺟﺴم عنصرﻯ ﺍﺗمی
ﻤﺤﺒﻮس ﻭ ﺩﺭﮔﻮﺭ
ﺧﻮﺩ ﻭﻃﻠﺴم ﺸﺪﻩ
ﻭﻣﺪﻓﻮﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻣﺮگ اﺯﭼﻨﻴﻥ
گوﺭ ﻭ ﺟﺒﺮﻯ ﺯﻧﺪگی
ﻮﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺭﺍﻩﺍ ﺯلی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻗﺒﺮ ﻭﺍفعی غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺸﺮ ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ،
یاﺩﺍﻭﺭﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺤﻮﻳل
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﭼﻮﻥ
گذﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﻘﺒل
ﺒﺸﺮﻯ آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. (ﻣﺴﺎﺋﻠﻪ)
ﻳﻌنی ﺴﺌﻮﺍل ﻮجواب
، ﻳﺎ ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺰ حَقّ
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻴﺰ حَقّ اﺳﺖ. ﻭﻋﺪﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻮﻓﻖ،
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ،
ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم ﭽﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺑﻬﺸﺖ
ﻗﺒل اﺯﻣﺮگ ﺪﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﺻل
ﺒﻘﺎﺋﻢ، ﻭ ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎنی ﺒﺎ ﺍﺗﺼﺎل
ﻤﺪﺍﻭﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ. (ﺟﻨّﺖ) ﻟﻔﻈ
هندﻯ ﻴﻌﻨﻰ (ﻋﻘل
ﻮﮔﻨﺎﻥ) ﻭﺑﺎﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﺩﺭﻣﮑﺎﻥ
بهشت ﺒﻮﺳﺘﺎﻧﻰ،ﻭ
ﺩﺭﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﻭ ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ،
ﻭ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ هفت ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟل آینده ﺍﺳﺖ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ عقلی ﻮﻣﮑﺎنی
ﻮﻣﻘﺎمی ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟﻚﺧﻮﺩ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﻣﺼﻮﻥ
اﺯﺟﻬﻨﻤﻬﺎ ﻭﻣﻌﺼﻮم
اﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ گذﺷﺘﻪ
ﻭﺍﻳﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ
،ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﻭﻡ، ﺩﺭﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
گرﺩﺷﻬﺎﻯ ﻤﻠﮑﻮﺗی
ﻮ ﺑﻬﺸﺘﻰ،ﭘُﺮ
ﺍﺯ ﻟﺬﺕ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﺪﺍﺭﻧﺪ (ﻧﺎﺭ
ﻳﺎ ﺁﺗﺶ) ﻋﮑس ﻧﻮﺭ،ﻭﻫﻤﺎﻥﺠﻬﻨم
حقّ اﺳﺖ،ﻭ ﺻﺤﻴح
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻭﻋﻴﺪ
ﻭ ﺗﻬﺪﻳﺪ الهی ﺒﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺗﺶ ﺣﺴﺮﺕ ﻭ ﺗﻥ
ﺴﻮﺧﺘﻦ، ﮐﻪ ﺭﻭح
ﺪﺭﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺯﻧﺪگی عذآب ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎ
ﻭ ﺟﻨﮕﻠﻬﺎ ﻭ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ
ﻭﮔﻨﺪﺁﺑﻬﺎ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭﻧﻴﺰ(ﺻﺮﺍﻁ)حَقّ
اﺳﺖ،ﻳﻌنی ﻮﻇﻴﻔﻪ
و راه سلوک
الهی ،حَقّ ﻮ ﻭﺍﺟﺐ
ﻭحَجّ أﮐﺒﺮ ﺍﺳﺖ.
(ﺻﺮﺍﻁ) ﻳﺎ ﺭﺍﻩ ﻭ
ﻟﻔظی ﻴﻮﻧﺎنی ﻴﻌﻨﻰ
(ﺳﺘﺮﻳﺖ ﺟﺎﺩﻩ) ﻭ(ﺍﺳﺘﺮﺍﻳﺖ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺘﺮﻳﻥ
ﻮ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻥ
ﻮ ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮﻳﻥ ﺮﺍﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ (ﻣﻴﺰﺍﻥ) حَقّ
اﺳﺖ.ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﻴﺰﺍﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺳﻨﺠﺶ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯﻮ همان ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
هفتگاﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺣﻘﺎﻧﻴﺖ
ﻭ ﺩﺭﺳتی ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻴﺰﺍﻥ
عدﺍﻟﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﻣﺮﻭﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻮ ﺗﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع ﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍنی آﻧﻬﺎ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ (ﺳﺎﻋﺖ)
ﺣﺘﻤﺎ ﺍﻣﺪﻧﻰ ﺍﺳﺖ،
ﺳﺎﻋﺖ ﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭﺳﺎﻋﺖ
ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی ﺪﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ ﻭ
ﺳﺎﻋﺖ ﺗﻮﻟﺪ ﻣسخ
آﻣﻴﺰ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺳﺎﻋﺖ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﺴﺎﻟک ﺨﺎﺗﻤﻪ ﺗﻌﻬﺪ
الهی ﺴﻠﻮک اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﺷﻬﻮﺩﻧﻬﺎئی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺑﺪﻭﻥ
(ﺭﻳﺐ ﻭ ﺷﻚ) ﺩﺳﺖﺩﺍﺩنی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭﺟﺎﻯ
ﺘﺮﺩﻳﺪ ﻭﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ
اﺯ ﺩﻳﺮ ﮐﺮﺩ ﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ،ﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻗﺒﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ
(ﻣﺒﻌﻮث) ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﻗﺒﺮﻫﺎ ﻫﺴﺖ،
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺒﻌﻮث
ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭﺟﺴم
ﺮﺍ، ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻮ ﺑﻌثت ﺑﺎ ﮐﻤﺎل
الهی آﻧﻬﺎ ﺑﺨﻠق
ﻤﻴﻔﺮﺳﺘﺪ، ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ، ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺑﺎ ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺗﻌﻠﻴم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩد.(ﺑﻌثت)ﺍ
ﺯﻣﻔﻬﻮم ﺪﻭ ﻟﻔﻈ
ﺰﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﻤﺠﺪﺩ،
ﻭ ﺍﺭﺳﺎﻝ ﺑﻤﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
الهی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻳﻥ ﻤﺮﺩﻩﻫﺎ،
ﺍﮐﻨﻮﻥ که ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺑﺎﺯ مُرده
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺎﻥﺮﺍ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻤﻴﻔﺮﺳﺘﺪ،ﻭﺑﺎ
ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺮﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒیعی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩﺑ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ سلوک
الهی ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﮑﺎﺭﻭﺍﻥ
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺠﻠﻮ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺭﺍﻭﻯ اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﮐﻪ
ﻓﺮﺍﺋﺾ ﻭﺍﺟﺐ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻤﺎﺯ ﻭ ﺯﮐﺎﺕ ﻭ
ﺭﻭﺯﻩ ﻭحَجّ ﺠﻮ
ﺟﻬﺎﺩ ﻭ ﺍﻣﺮ ﺑﻤﻌﺮﻭﻑ
ﻭ نهی اﺯ ﻣﻨﮑﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮ ﺳﻠﻮکی
هستند، ﺑﺸﺮﻃ
اﻳﻨﮑﻪ ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﺻل ﻮﻟﺎﻳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺍعَمّاءل
عباﺩﻯ ﺒﺪﻭﻥ ﺼﻠﺖ
ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﺭﺯﺵ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
و اعمال بخداوند
نمیرسد ﻫﺮﻳک
اﺯ ﺍﻳﻥ اعَمّاءل
ﻮ ﻓﺮﺍﺋﺾ ﺑﺘﻨﻬﺎئی
ﺒﺎﺯ ﻧﺎم کلی سلوک
الهی اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤگی اﺟﺰﺍﻯ سلوک
الهی هستند. (ﻓﺮﺍﺋﺾﺟمع
ﻔﺮﻳﻀﻪ، ﻳﺎﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﺮﺽ ﻭﻭﺍﺟﺐ، ﮐﻪﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻛﺎلهی
اﺳﺖ. ﻭلی ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
عشق وواله
بودن ﻭﻟﺎﻳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ، ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ توَسّل اﺯ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﻀﺮﻭﻯ اﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺩفع
ﺸﺮک ﻮکیفیّت ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ.
ﺣﺎل اﮔﺮ ﺑﺎ ﺑﻮﺩﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ، ﻭﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
وتوسّل ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ هرﮐﺎﻣل
الهی که ﻣﻘﺎم ﻮﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﻘﺒﻮﻝ، ﻭﮐﻤﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ اینک اﺭﺯﺵ
ﺩﺍﺭﺩ. (ﺻﻠﺎﺕ) ﻳﺎ
ﻧﻤﺎﺯ، ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
(صِله ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ)
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮﺳﭙﺶ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ، ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ، ﻭﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯ
الهی ﻮ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺴﻠﻮک
هستند. (ﻧﻤﺎﺯ) ﻓﺎﺭسی
ﻨﻴﺰ (ﻧﺎﻣﻮس )ﻳﻮﻧﺎنی
و زردشتی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻨﺎﻡ ﻭ(ﺍﺳﺎمی
اﻟﻬﻰ) ﻭﻫﻤﺎﻥ
اﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﮐﻪ ﺍﺳﻤاء
الهی ﻮ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﭘﻨﻬﺎﻥ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. (ﺯﮐﺎﺕ)
ﺗﻨﻬﺎ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﺍﻧﺪکی ﻤﺎل ﺒﻨﻔﻊ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻭآخوندﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﻭ ﭘﺎک ﻛﺮﺩﻥ،
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭلی ﺴﺎﻟک ﺰﻣﻴﻨﻪﺍﻯ
آﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
(ﺻﻮﻡ) ﻳﺎ ﺭﻭﺯﻩ ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺟﺴﻢ، ﺍﺯﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭحی اﺯﭼﺎقی ﻮﻓﺴﺎﺩ
ﻣﻌﺪﻩ ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻭﺍقع
هماﻥ (ﺻﻮم ﻴﺎ ﺍﻭﻡ)
سلوک الهی اﺳﺖ.
ﻭﺳﮑﻮﺕ ﻭ ﻧﺸﻨﻴﺪﻥ
ﻮ (ﺭﻭﺯﻩ ﺣﻮﺍس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺖ. حَجّ
کعبه ﺩﺭ ﺗﺠﺴّم
ﻤﺎﺩﻯ، ﻭلی ﺪﺭ
ﻭﺍقع حَجّ أﮐﺒﺮ،
ﻳﺎ ﺳﻤﺒﻮلیک اﻟﻬﻴی
ﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘس ﺍﺯحَجّ
کعبه ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺖ،
ﻭﻋﻠﻴﮑم اﻟﺎﻥ
ﺒﺎﻟحَجّ اﻟﺎﮐﺒﺮ
ﺍﻳﻨک ﭙس ﺍﺯحَجّ
اﺻﻐﺮ ﮐﻌﺒﻪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻧﺒﺎل حج أﮐﺒﺮ
سلوک الهی ، ﺑﺎ
توَسّل ﺒحقّ
ِالهی ﻴﺎ ﺣﺠﺖﺍ
ﻟﺎﺳﻠﺎﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺴﻠﻴم ﺪﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺟﻬﺎﺩ
ﺩﺭﺟﻨگ ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺗﺎ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻨﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
غاﺭﺕ ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﺋﻰ،
ﻭﺍﻧﺘﻘﺎم ﺠﻮئی
ﺒﺠﻨﮓ و جهاد
پیامبر ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ (ﺟﻬﺎﺩ)
ﺩﺭﺟﻬﺪ ﻭسعی ﺤﺪّ
ﺍﮐثرﺩﺭسلوک
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻟﻮ ﺍﻳﻨک
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻣﻮﻓق
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﻨﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺠﻬﺎﻥ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻘﻴﻪ
ﺭﺍﻩ ﺑﺸﺮﻯ ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ طی
کنند. ﻣﺠﺘﻬﺪ آخوند
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﭼﻨﺪ
ﮐﺘﺎﺏ ﺭﺍﺑﺎ ﺟﻬﺪ
ناﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺟﻬﺪ ﻭﺟﻬﺎﺩ
ﻭسعی ﻮ ﺗﻠﺎﺵ ﺑﺂﺧﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎم ﺸﺎﻳسته ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.(ﺍﻣﺮ
ﺑﻤﻌﺮﻭﻑ) ﺩﺳﺘﻮﺭﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ کاﺭﺧﻴﺮ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺍﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
آخوندﻫﺎ ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺑﺎ
ﺗﺎ ﺯﻳﺎﻧﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﮐﺎﺭ( ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻭ ﺧﻴﺮ)
ﻳﺎ در اصل
معرفت ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺘﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
هستند، ﮐﻪ پس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﻴﺮ ﻳﺎ همان ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺡ، ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻮﻋﻤلی ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. (ﺍﻣﺮ)
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ،ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. (ﻣﻌﺮﻭﻑ) ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋُﺮﻑ ﺧﻮﺏ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺯﻧﺪگی ﺒﺎ ﺧﻠق
ﺒﺎﺷﺪ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
(ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭘس ﺍﺯﺗﺰﮐﻴ
ﻪنفس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ(ﻧﻬﻰ) ﺍﺯﻣﻨﮑﺮﺩﺳﺘﻮﺭﻣنع
ﻮ نهی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺯﺷﺖ ﻭﮔﻨﺎﻩ
،ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺍﻧﮑﺎﺭسلوک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ کاﺭ آخوندﻫﺎ
ﻭمُدّعیان ﺴﻮﺍﺩعلم
الهی ،ﻭلی ﭙُﺮﮔﻨﺎﻩ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﻣنع
اﺯ ﻓﺴﺎﺩ، ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ،
ﺑﺎﺯ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی مُیَسّر ﺍﺳﺖ.
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ،ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻧﺼﺎﻳح ﻤﻌﺮﻭﻑو
نُصح عرفان و
سلوک ﻭﻧﺼﻴﺤﺖ ﺑﻌﺪم
ﻔﺴﺎﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎم ﺒﺪﻧﺒﺎل
گفته ﻫﺎﻯ ﺮﺍﻭﻯ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
هذا ﻭ ﺍﻟﻠﻪ، ﺩﻳﻥ
اﻟﻠﻪ ﺍﻟﺬﻯ ارﺗﻀﺎﻩ
ﻟﻌﺒﺎﺩﻩ، ﻓﺎقبت
ﻋﻠﻴﻪ، ثبّتک
اﻟﻠﻪ ﺑﺎﻟﻘﻮل
اﻟثاﺑﺖ، فی اﻟﺤﻴﺎة
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭفی آﻟﺎﺧﺮة
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﺨﺪﺍ
سوگند ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻳﻥ
ﻴﺎ ﺭﻭﺵ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻨﺪﮔﺎﻧﺶ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ، ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻳﻥ اعَمّاءل
ﺮﺍضی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭘس ﺑﺮ ﺍﻳﻥ ﺪﻳﻥ
یعنی ﺭﻭﺵ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ثاﺑﺖ ﺑﻤﺎﻥ، ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮﺭﺍ
ثاﺑﺖ ﺩﺭ ﮐﻠﺎم
ﻮﻋﻤل ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻰ، ﻭﺩﺭ ﺍﺧﺮﺕ،
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ ثاﺑﺖ
ﺑﻤﺎﻧﻰ. (ﺩﻳﻥ ﺨﺪﺍ)
ﻧﻪ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻮﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺑﻨﺎم
ﺪﻳﻥ ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ آخوندﻫﺎﻯ
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺴﺮ
ﻭﮐﻮل هم ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮑﻮﺑﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
(ﺩﻳﻦ) ﻫﻤﺎﻥ ﻠﻔﻈ
ﻔﺎﺭﺳﻰ دری
قریش زردشتی ،ﻭ
نیز ﺩﺭﺩﻳﮕﺮ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻫﻨﺪ ﻗﺪﻳم
ﻮﺩﺍﻧﺘﺎ دین
وِدّ میگفتند )
( ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻳﻦ) ﻭ ﺩﺭﻓﺎﺭسی
ﻘﺪﻳﻢ (ﺑِﻬﺪﻳﻨﻰ)
ﻳﺎ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺰﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﺪﻳﺎﻧﺎ ﻳﺎ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
اﺳﺖ. (ﺩﻳﻦ) ﻳﻌنی
ﺮﻭﺵ ﻭ ﺁﺋﻴﻥ
عملی ، ﺑﺮﺍﻯ
عباﺩﺕ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ،
ﻭ ﻧﻪ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯﻋﻘﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﺣﺪﻳث
ﺑﺎﻟﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻃ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ (ﺍﺭﺗﻀﺎﻩ)
ﺭﺍضی بوﺩ، ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺷﺮﻃ
ﻘﺒﻮل اعَمّاءل
عباﺩﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم ﺘﺰﮐﻴﻪ
نفس ﺳﺎﻟﻚ، ﻭ ﺗﻮﻓﻴق
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻧﺠﺎﺕ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ.(ﻗﻮل ثاﺑﺖ)
ﺗﻨﻬﺎ ثباﺕ ﺩﺭکلام
ﻨﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ثبات ﺩﺭﻋﻘﻴﺪﻩ،ﻭ
ثبات ﺩﺭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
عملی ﻮﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭیک ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ
ﭘﻴﺮ کامل
الهی ، ﺗﺎ ﺣﺼﻮ ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋم اﺳﺖ.(ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ) ﺯﻧﺪگ
ی اﻣﺮﻭﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﮐﻪ ﺩَنیّ ﻮﭘﺴﺖ
ﺩﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﻧﺰﺩﻳکی ﺒﺎ (ﺩُﻧﻮّ)
ﻭﺩﻭﺭ ﻧﺒﻮﺩﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌلی ﺒﺸﺮﻯ اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ (ﺍﺧﺮﺕ) ﻳﻌنی
ﺒﻌﺪﻯ ﻭﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻳﺎ ﺍﺣﻮﺍﻟﻴﮑﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺭﻭح ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
نفس ﻭ ﺗﻦ، ﺁﺧﺮ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺧﺮﻳﻦ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺭﻭح ﻤﻄﻤﺌﻥ
اﻧﺴﺎﻧﻰ، ﺩﺭ نفس
ﻣﻄﻤﺌﻨﻪ ﻭﻣﻠهمه
ﺩﺳﺖﻣﻴﺪﻫﺪ.

حدیث 1185- ﺩﺭﺣﺪﻳثی
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ؟ ﺤﺎﺭ)،
ﮐﻪ ﺷﺨصی اﻋﺮﺍبی
ﺒﻴﺎﺑﺎنی ﻨﺰﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﻓﺖ ﻭﮔﻔﺖ،
ﺍﻯﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﺪﺍ
ﻣﺮﺍ ﺍﺯ (ﻏﺮﺍﻳﺐ
ﻋﻠﻢ) ﺍﻣﻮﺯﺵ ﺑﺪﻩ.
ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮﻝ، ﻣﺮﺩم
عوﺍم اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺟﺰ ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﻯ ﻮ
ﻋﻠﻮم غرﻳﺒﻪ، ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻘﻔﻠﻬﺎ
ﻭ ﮐﺸﻒ ﮔﻨﺠﻴﻨﻪﻫﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯﻫﻢ ﻫﻤﻴﻥ
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺗﺎ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﭘس
ﺍﺯﻫﺮ ﻣﻌﺠﺰﻩﺍﻯ،
ﺑﺎﺯ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.
ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﻮ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍئی هستند،
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﻬﺎ،
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺩﺳﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺳتی ﺨﺪﺍﺋﻰ،
ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﻮ ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺎﻥ
ﻨﻤﻮﻧﻪﻫﺎئی الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ (ﻗﺮﺍﻥ ﻨﺎﻃﻖ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻳﻥ اﻋﺮﺍبی ﭙﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ: ﻤﺎﺻﻨﻌﺖ
فی ﺮﺃس ﺍﻟﻌﻠم ﺤتی
ﺘﺴﺄل عن غرﺍﺋﺒﻪ
ﺑﺎﻋﻠم اﺻﻠﻰ،ﻭﺭأس
ﻋﻠﻮم ﭽﻪ ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻨک ﺪﻧﺒﺎل
غرﺍﺋﺐ ﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻰ،
ﺭﺋﻴس ﻋﻠﻮﻡ (ﻋﻠم
سلوک الهی ) ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎ ﻥﭙﺮﺳﺘﻨﺪﻩ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻋﻘل کلی ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪنی اﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﻮﺯﺵ ﮔﻴﺮﻯ ﺪﻳﮕﺮﻋﻠﻮم
اﻣﺎﺩﻩ، ﻭ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ﺁﺳﺎﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻏﺮﺍﺋﺐ ﻋﻠﻮم
اﮔﺮ ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻋﺮﺍبی اﺯ ﻋﻠم
غرﻳﺒﻪ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻧﺠﺎم سلوک
الهی ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻭل ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ الهی
ﺮﺳﻴﺪ. ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺻل علوم ﻮﺭأس
ﺍﻧﻬﺎ، ﻫﻤﺎﻥ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﭙﻴﺮ الهی ﻮ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﮔﺮﻓﺘﻥ ﻔﻥّ
وهنر سلوک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﺒﺪﺳﺖ
آﻳﺪ، ﺩﻳﮕﺮﻋﻠﻮم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍﻟﻬﺎمی
ﻨﻴﺰ ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻣﺪنی
هستند. ﻣﺮﺩ ﺍﻋﺮﺍبی
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ، ﮐﻪ (ﺭأس
ﻋﻠﻢ) ﻭ ﻫﻤﺎﻥعلوم
کدﺍم اﺳﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻤﻌﺮفة
ﺍﻟﻠﻪ حَقّ ﻤﻌﺮﻓﺘﻪ،
ﺗﻌﺮﻓﻪ ﺑﻠﺎ ﻣثل
ﻮ ﻟﺎﺷِﺒﻪ ﻭﻟﺎ
ِﻧﺪّ، ﻭ ﺍﻧّﻪ ﻭﺍﺣﺪ
ﺍﺣﺪ، ﻇﺎﻫﺮ ﺑﺎﻃﻦ،
ﺍﻭلا و ﺁﺧﺮ، ﻟﺎ
ﮐﻔﻮﻟﻪ ﻭ ﻟﺎ ﻧﻈﻴﺮ،
ﻓﺬﻟک حقّ ﻤﻌﺮﻓﺘﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻌﺮﻓﺖ
و شناخت ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ،
ﺑﻄﻮﺭﻯ که ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ، ﻧﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭ ﻧﻈﻴﺮ، ﻭﻧﻪ ﺿﺪّﻯ
ﺒﺪﺍﻧﻰ .ﻇﺎﻫﺮ ﻭﺑﺎﻃﻦ،
ﻭﺍﻭل ﻮ ﺍﺧﺮ، ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻤﻌﺎﺩل ﻮﻫم
کفه ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻓﻠﺴﻔی
علم اﻟﻴﻘﻴﻨﻰ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻌﺮﻓتی عین اﻟﻴﻘﻴﻨﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩ تجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻘﺎم ﻮﻋﻘل ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ، ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ،
ﮐﻪ ﺑﻄﻮﺭﻋﻘلی
مُیَسّر ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
عملی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ،
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺠلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺷﺨﺺ ﻭ ﺩﺭﻙ ﺍﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ. ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﻨﺎﺧتی ﻔﻠﺴفی
ﻮﻧﻈﺮﻯ، ﻭ ﻳﺎ ﮐﻠﺎمی
ﻮفقهی ﻮﺣتی ﺒﺎ
ﻣﻨﻄﻘﻬﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺮﻯ
اﺳﺘﺪﻟﺎلی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻣﺮﻯ (ﺷﻨﺎﺧتی
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﻭﺑﭽﺸم
ﺪل ﻮﻋﻘل ﻳﺪﻥ،
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭘس ﺍﺯﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻳک ﺘﺰﮐﻴﻪ ﺑﺎ سلوک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ الهی ﺮﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺍﻳﻥ ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺠﺒﺮﺋﻴل
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺑل
ﺪﻳﺪﻥ ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
رَبّ ﺍﻋﻠﺎﻯ ﺮﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ مُیَسّر
ﻧﻴﺴﺖ. ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻟﻠﻪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄلق رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﺪﻳث ﻧﻈﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
اﻣﺮ ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﻨﻮعی ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩنی
ﻨﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠﻰ، ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺁﻥ،
ﺷﻬﻮﺩ ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺸﺸم
ﻘﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻴﺰﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،
ﻭﺭﺳﺎﻟﺖالهی ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔتم عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ.
(حَقّ ﻤﻌﺮﻓﺘﻪ)
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭﺍقعی ﻮ
ﺣﻘﻴقی ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ،
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﺎ ﺍﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ هرﮐس
،ﺑﻄﻮﺭ ﻧﻬﺎئی ﻮ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﺴﻌی ﺸﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺴﺎلک ﻨﻴﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﻭلی هرﮐس ﺑﺎﻳﺪ
سعی ﺨﻮﺩ ﻭ ﺟﻬﺪ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﻳﺶ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ ﺑﻬﺮﻳک
اﺯﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
که ﺭﺳﻴﺪ، ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﺒﺎ ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺎ ﻧسخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ
،ﺑﻘﻴﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎئم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺳﺪ.
ﺍﻋﺮﺍبی ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺧﺪﺍ، ﺍﻧﻬم
ﻤﻌﺮﻓﺖ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﮐﺪام ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘﺎﺳخ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻥ ﺒﻮﺩﻩ ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﻣثل ﻮﻧﻈﻴﺮ
ﻧﺪﺍﻧﻰ، ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﺒﻴﻪ ﻭﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻭﻣﻌﺎﺩل ﺒﺪﺍﻧﻰ.
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﻳکی ﻮ(ﻳکی
ﺸﺪﻩ ﺍﺣﺪ) ﺑﺪﺍﻧﻰ.
ﮐﻪ ﺍﻭ ﻫم ﻈﺎﻫﺮﺩﺭﻫﺴتی
ﻴﺎ (ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ) ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ، ﻭﻫم
ﺒﺎﻃﻥ ﻨﺎﻣﺮئی
ﺒﺎ (ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ) ﺍﺯﻫﺴﺘﻰ)
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﺍﻭل ﺪﺭﻫﺴتی
ﺒﻮﺩﻩ، ﻭ ﺍﻭ ﺁﺧﺮ
ﺩﺭﻫﺴتی اﺳﺖ. ﺑﺪﻭﻥ
هم کفّه (
ترازوئی ) ﻭ ﻣﻌﺎﺩﻝ،
ﻳﺎ ﺷﺒﻴﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺼﻮﺭ ﺍﻭ، ﻭ ﺍﻳﻥ
حقّ ﻤﻌﺮﻓﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎ، ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺭﻫﺮ
ﺗﺠلی ﻤﻨﺎﺳﺐعقل
و فهم سالک ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻓﻠﺴفی
ﻮ ﻧﻈﺮﻯ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
حَقّ ﻤﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﺍﺩﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﭘﺎﺳخ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻴک اﻋﺮﺍبی ﺒﻴﺎﺑﺎﻧﻰ،
ﻭﺑﺪﻭﻥ اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ ﻭﺑﻤﻌنی
ﺪﻳﮕﺮ ﻳک غیر ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
هم ﺒﺎﺷﺪ، ﻭلی مُتعبّد
ﻗﺸﺮﻯ ﻮ ﭘُﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭘس جواب ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﻮﺍبی ﻔﻠﺴفی اﺳﺖ،
ﻭ ﺍﮔﺮﻋﻤﻴﻘﺎ ﺗﺼﻮﺭﺷﻮﺩ،
ﻧﺰﺩﻳک ﺒﻤﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭلی هرﮔﺰ ﺑﺎﻋث
ﺷﻬﻮﺩ الهی ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی اﮔﺮسالک
الهی ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ،
ﻫم اﺣﺪﻳﺖ ﻭﻳﮕﺎﻧگی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﻫم ﺪﺭک
ﺤﺎﻟﺖ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻣﻌﺒﻮﺩ،
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻳک اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﻇﺎﻫﺮ ﻫﺴﺘﻰ) ﻳﻌنی
ﺴﺮﺍﺳﺮﻫﺴتی ﻮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺍﻥ،
ﻫﻤگی اﺯﺍﺻﻞ (ﺧﺪﺍﺩﺍﺧﻞ)
ﺍﻣﺪﻩ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺯل
ﻤﻄﻠﻖ، ﺍﺯ (ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭج هستی ها
و ازخدا ﺑﺎﻃﻦ)ﻫﺴتی
ﺪﺭﻋﻤّاء ﻭﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺑﻴﺮﻭﻥ آﻣﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺭﻭحی ﻮ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ،
ﻭماهیّت ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﺟﻮﺩ، ﻭ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
اﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﻮﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻭ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
اﻓﺮﺍﺩ ﻫﺮﻧﻮﻉ،
ﭘس اﺯ ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭل
جهان لاﻫﻮﺕ،ﺑﻌﻮﺍﻟم
و یونیورسهای
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻤﻠﮑﻮﺕ ﻭﻧﺎﺳﻮﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻴم که ﻫﺴﺘﻴﻢ،
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﻋﻮﺍﻟم
ﻤﺎﺳﻮﺕ ﺳﻨﮕﻴﻥﺘﺮ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
(ﮐﻔﻮ) ﻫم کفّه ﻭ
ﻣﻌﺎﺩل
ترازوئی ﺪﺭﮐﻤﻴﺖ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺭﻭﺍح ﺘﺎ
ﺍﺑﺪﻳﺖ بی اﻧﺘﻬﺎ،
ﺑﺎﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ، ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄلق رَبّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
الله ﺑﺮﺳﻨﺪ. (ﻧِﺪّ)
ﭼﻴﺰﻯ که ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﻤﻄﺮﺍﺯ
ﻭهم ﻧﻈﻴﺮ، ﻭﻳﺎ
حتی ﺿﺪّ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄلق
ﻨﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ (ﺍﺣﻮﺍل ﺘﻮﺣﻴﺪﻯ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ سلوک الهی ﺒﺎ
ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ولیّ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺸﺨﺺ،ﻳﺎﻫﻤﺎﻥﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی هر ﺯﻣﺎﻥ ﺁﻣﻮﺧﺖ.
ﻭﺩﺭﻋﻤل ﺒﺪﺍﻥ
ﺘﻮﺣﻴﺪﻫﺎ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺻﻠﺎح ﺒﺪﺍﻧﺪ،
ﺧﻮﺩ ﺭ ﺍﺑﺸﺨﺺ ﺑﺮﺣﺴﺐﻋﻘل
ﻮ ﻗﺪﺭﺕﺍﺩﺭﺍک
ﻮ ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﺮﻭﺡ ﺍﻭ ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ.

حدیث 1186 - ﺩﺭحَدَث
ﺶﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ؟ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺷﺨصی ﺒﺎﻣﺎم
گغت ﻣﻥ ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺤث ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ،
ﻭ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪﺍم
که ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺧﻠق او ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ( ﺑﺎ ﺗﻮﺻﻴف
ﺍﺯ ﺧﻠق ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺎﻟق
ﺁﻥ، ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻯ غیر
ﻣﻨﻄقی اﺳﺖ) ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
هستند، ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
(ﻫﺮﮐس ﺑﺎ ﻫﺮﺗﺠلی
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﻣﻌﻠﻮم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻣﻘﺎمی اﻧﺴﺎنی
ﺪﺍﺭﺩ) ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺭﺣﻤﺖ ﮐﻨﺪ.
( ﺍﮐﺮﻡ) ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭﻣﻮﻗﻌیتی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﺮﭼﻘﺪﺭ
ﮐﻪ ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﮑﺎﻣل ﻴﺎﻓﺘﻪ،
ﻭﮐﺮﺍﻣﺖ ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯات
ﺗﮑﺎﻣلی ﺠﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی ﻮ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺻﻔﺎتی ﻮﺍﺧﻠﺎقی
الهی ﺪﺭ ﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ
ﻮ ﺭﻭﺡ، ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ،
ﻭﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻋﺎﻟﻴﺘﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
الهی ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺘﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠق
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺍﺭﻭﺍح
کامل ﺸﺪﻩ ،ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭﺧﺎﻟق
کزﺍﻣﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺘﮑﺎﻣلی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻬﺮ ﺳﺎﻟکی ﻤﻴﺪﻫﺪ.
(ﺍجلّ) ﺑﺎﺟﻠﺎل
ﻮﻋﻈﻤﺖ ﻭﺗﺠلی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥاﺳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﻴک ﺘﺠلی
الهی ﺪﺭ ﻗﺎﺋﻢ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺣتی
ﺒﺎ ﮐﺴﺐ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
تجلّیات ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ،ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ، ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺟﻠﺎل ﻮﻋﻈﻤﺖ،
ﻭ تجلّیات ﻭﻧﻤﺎﻳﺸﻬﺎئی
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮ ﺭﻭحی ﻮﻋﻘلی ﻮ
ﻳﺎ ﺻﻔﺎتی ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﻥ
ﻤﻌنی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘلی ﻨﺎﻗﺺ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺑﻌﻘل کلی رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻮ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ عقل اﮔﺮ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺭ
ﺳﻄح ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋم
ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺖ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐﻋﻈﻤﺖ ﺑﺮﺗﺮ
الهی ﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻮﻥ
ﻤﺎ (ﺧﻠﻖ) ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ،ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺎﻟق
اﻭ ﺷﻨﺎﺧتی ﺪﺭﺳﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﻭ
ﻧﻪ ﺍﺯ ﺧﺎﻟق اﻧﻬﺎ.
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄلق که ﺟﺎﻯ ﺨﻮﺩ،
ﺣتی ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﻴﺰ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ.
ولی ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺁﻧﻬم
ﻨﻪ ﺑﺎ ﺗﻔﮑﺮ ﻭﻫﻤﺖ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ
سلوک الهی ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﺸﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ،ﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪّ ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ، ﺷﻨﺎﺧتی
ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺎﺯﻩ ﮐﺎﺭ، ﺑﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮالهی
ﺨﻮﺩ، ﺣﺪّ ﺍﮐثرﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎق الهی ﺪﺭ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭلی ﺒﻌﺪﻫﺎ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﻣﻘم ﺘﺠلی و
عقل و کرامات ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻥ،ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ ﻫﺮﻣﻘﺎم
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﻋﻘل ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻭﺍﺧﻠﺎق
و ﺘﻤﺪّنی ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.

حدیث 1187 – د ﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ اﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ؟ ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:اﻋﺮﻓﻮﺍ
اﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﻟﻠﻪ،
ﻭﺍﻟﺮﺳﻮل ﺒﺎﻟﺮﺳﺎﻟﻪ،ﻭ
ﺍﻭلی اﻟﺎﻣﺮ ﺑﺎﻟﻤﻌﺮﻭﻑ
ﻭ ﺍﻟﻌﺪﻝ ﻭ ﺍﻟﺎﺣﺴﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﮐﻤک ﺨﺪﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﺪ
ﻭﺭﺳﻮل ﺮﺍ ﺑﺎ ﺭﺳﺎﻟﺖﺍﻭ،ﻭ
ﺍﻭلی اﻟﺎﻣﺮالهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻧﻬﺎ،
ﻭ ﻣﻴﺰﺍﻥ عدل ﻮ
ﺍﺣﺴﺎﻥ آﻧﻬﺎ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﺪ.
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺑﺮﻭﺵ سلوکی ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖاو ،ﺣﺪّ
ﺍﮐثرﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺒﺎﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺸﺶ در سالک ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﻭ ﻓﻬم ﻮ ﺍﺩﺭﺍک
هر ﻣﻄلبی ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻠالهی
ﺮﺍ ﺑﺴﺎﻟک ﻤﻌﺮفی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﺳﺎلک ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﺟﺘﺒﺎ
و جدب نیز ﺍﺻﻄﻔﺎ
و گزینش الهی ﺴﺎﻟک
ﺮﺍ ﺗﺎﻣﻴﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮک ﻨﮑﻨﺪ
ﻭﺧﺴﺘﻪ ﻧﺸﻮﺩ،
ﻭ ﺩﺭ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭﺷک
اﺯ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ ﺧﻮﺩ،
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
الهی ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺪﻟﺴﺮﺩ ﻧﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺑﺮﺳﺪ، ﻭ ﺑﺪﺍﻯ
ﺪﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺳﺎﻟک ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻌﺼﻮﻡ، ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭ ﺍﺯﭘﻴﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﻭ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻋﻘلی
ﻮ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﻫﺮﭼﻪ ﺻﻠﺎﺡ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻫﺪ ﺑﺎﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺒحقّ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
عرﻭج ﺮﻭح ﺴﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﺭﺳﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ارسالی وبرای سالک
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻧﻴﺰﻫﺮ
ﮐﺎﻣا الهی
معرﻓﻰ ﺷﺪﻩ ﺑﺴﺎﻟک
ﻜﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
او ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ارﺳﺎل
ﻤﻴﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺭﺳﻮل
الهی ﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ ﻭﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
الهی هستند. ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻤﻴﻥ
سلوک الهی ﻮ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺷﺪﻥ او ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﭙﻴﺮ ﻭ ﺳﺎک او،ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻫﺮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ، ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﻮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠالهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﻜﻪ ﻣﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ،(ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﺎﻣﺮ) ﻳﺎ (ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
اﻣﺮ ﻭ ﻧﻬﻰ)ﺳﺎﻟک
هستند. ﻭﻧﻪ ﻫﺮ آخوندﻯ
ﻮﻳﺎﺧﻠﻔﺎﻯ ﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺩﻳﻨﻰ، ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ ﻭﻳﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﻈﺎﻣﻴﺎﻥ
ﻮﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ،
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭﺳﺎیةﺍﻭ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ .(ﺍﻣﺮ ) ﻫﻤﺎﻥ
اﻣﺮیة الهی ﺒﺮﺍﻯ
سلوک الهی ﺍﺳﺖ.
ﻭﻗﺒﻮل اﻥ ﺴﻠﻮک
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ، ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮتوَسّل
ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺻوﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥبمعرفی
خداوند ﻮﻧﻪ ﺍﻧﺎﻧﮑﻪ
ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓته
اند، ﻭﺍﻋﺘﺒﺎﺭالهی
ﺒﺮﺍﻯ توَسّل ﺮﺍ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ را اﺯﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩه اﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺸﺨﺼﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩ،
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮفی ﻨﻤﻮﺩ.ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﻘلی ﻮﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺗﻌﻠﻴم
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﺪﻳل
و عدل شدن ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﻫﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺪﻑ ﺩﺭ
ﺗﻌﺪﻳل ﻮﺍﺻﻠﺎح
ﻔﺮﺩ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺍﺣﺴﺎﻥ) ﻧﻴکی
اﺳﺖ ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺗﺤﺴﻴﻥ ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ ﻮ ﺍﺧﻠﺎقی
ﻮﺻﻔﺎتی ﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺮﺳﺎﻟک ﻜﻪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮﻭﻯ هر ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺎﻳﻴﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻓﻮﺭﺍ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﺩﻟﻴل
ﺼﺪﺍﻗﺖ ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﭘﻴﺮالهی ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1188 - اﺯﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺪﺭﺣﺪﻳثی(ﺝ۳ﺹ؟ ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭ ﭘﺎﺳخ ﺴﺌﻮﺍﻝ،ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻭﻳﺎ ﭼﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ،
رَبّ ﻭ ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ؟ ﻣﻮﻟﺎ
ﭘﺎﺳخ دﺍﺩ ﺒﻤﺎ ﻋﺮّﻓنی
ﻨﻔﺴﻪ ﺍﻧﮕﻮﻧﻪ ﺧﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍﺷﻨﺎﺧﺘﻢ
،ﮐﻪ ﺍﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻤﻥ ﺸﻨﺎﺳﺎﻧﺪ.
ﻳﻌنی آﺧﺮﻳﻥ ﻤﻘﺎﻡ
ﺗﺠلی اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻜﺎﻟﻬﻰ ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺗﺠلی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻳﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻮرَبّ
ﺟﺒﺮﻭﺕنخستین
،ﻭﻧﻴﺰ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮﻳﻥ
عرﺵ رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻤﻴﻥ
گونه ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣلی الهی
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺑﻬﻤﻴﻥ گوﻧﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
سلوک الهی ﻮ ﺗﻮﺳﻞ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻯ، ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺩفع
ﺸﺮک ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس،
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﺧﻠﺎقی
ﻮﺻﻔﺎتی ﺒﺘﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺮﺳﺎﻧﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻭﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺁﺷﻨﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻓﻰ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ،
ﻭﻳﺎ ﭼﻮﻥ ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﺒﺎ ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺷﺨصی ﺒﺮﺍﻯ ﻴﺎﻓﺘﻦ
ﻋﻘل ﺨﺎﻟﺺ، ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺵ ﻫﺮﮔﺰ
ﻫﻴﭽﮑس ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﺮﺳﺎﻧﺪﻩ ﻭﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺪﻫﮑﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ اﺗﻠﺎﻑ
ﻭﺍﺳﺮﺍﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺮﻭح
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﺑﺎ
ﭘُﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﻮﮔﻤﺮﺍﻩ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺟﺎﻫﻠﻴﺖ مُرده
ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺟﺰ ﺑﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻋﻰ، ﻭﺟﻬنم ﺠﻬﺎنوم
ﻮﺠﻬﺎﻥ، ﺭﺍﻫﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺍﺯﻣﻮﻟﺎ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻤﺎ ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺩﺭﭘﺎسخ
ﻔﺮﻣﻮﺩ:لا ﺗﺸﺒﻬﻪ
ﺻﻮﺭة، ﻭﻟﺎ ﻳُﺤس
ﺑﺎﻟﺤﻮﺍس ﻭ ﻟﺎ
ﻳُﻘﺎس ﺑﺎﻟﻨﺎس
،ﻗﺮﻳﺐ فی ﺒُﻌﺪﻩ،
ﻭﺑﻌﻴﺪ فی ﻘﺮﺑﻪ،
ﻓﻮق کل ﺸﻴئ ﻮﻟﺎ
ﻳﻘﺎل ﺸﻴئ ﻔﻮﻗﻪ،
ﺃﻣﺎم کبّ ﺸﻴئ ﻮ
ﻟﺎ ﻳﻘﺎﻝ ﻟﻪ ﺃﻣﺎﻡ،
ﺩﺍﺧل فی اﻟﺎﺷﻴاء
لا ﮐشیئ فی ﺸﻴئ
،ﺩﺍﺧل ﻮ ﺧﺎﺭج
ﻤﻥ اﻟﺎﺷﻴاء ،ﻟﺎ
ﮐشیئ ﻤﻥ ﺸﻴئ ﺨﺎﺭﺝ،
ﺳﺒﺤﺎﻥ ﻤﻥ هو ﻫﮑﺬﺍ،
ﻭﻟﺎ ﻫﮑﺬﺍ ﻏﻴﺮﻩ،
ﻭﻟﮑلّ ﺸﻴئ ﻤﺒﺪﺃ
ﺑﺮﻭشی که ﻫﻴچ
ﺼﻮﺭتی ﺸﺒﻴﻪ ﺍﻭ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻭﻫﻴچ اﺣﺴﺎس
ﺑﺎ ﺣﻮﺍس ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎ ﻣﺮﺩم
ﻘﻴﺎس ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪﺩﻭﺭ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﺯ ﻧﺰﺩﻳک ﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺍﺳﺖ،ﺑﺎﺯ
ﺩﻭﺭ ﺗﺮﻳﻥ اﺳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﻫﺮﭼﻴﺰﺍﺳﺖ،
ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
گفت ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﺍﻭ
ﭼﻴﺰﻯ هست. أﻣﺎم
ﻮ ﺟﻠﻮﻫﻤﻪ ﺣﺎﺿﺮﺍﺳﺖ،
مع ﺬلک ﻨﺒﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ
ﺩﺭ ﺟﻠﻮ ﭼﻴﺰﻯ ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺍﺧل اﺷﻴاء
اﺳﺖ،ﻭ ﻧﻴﺰﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺍﺧل ﭽﻴﺰﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ، ﺗﺎ
ﺩﺭﻫم ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻮ ﺧﺎﺭج
همه ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻪ ﭼﻮﻥ ﺨﺮﻭج ﭽﻴﺰﻯ
اﺯﭼﻴﺰﻯ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺴﺒﻴﺢ ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰﻏﻴﺮﺍﻭﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻴﺴﺖ.ﻭﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﻤﺒﺪﺃﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﻣﻮﻟﺎ
ﺑﺎﺯﻃﺒق ﻤﻌﻤﻮﻝ،
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺧﺒﺮﺍﺯسلوک
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﺎم ﻨﺎﭼﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﻘﻴّﻪ و
احتیاط
دشمنان ﮐﻨﺪ، ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮﺑﺎﻃنی ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘﺎﺳﺦ ﻓﻠﺴفی
ﻮﻋﺮﻓﺎنی ﺪﺍﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭙﺎﺳخ ﺴﻠﻮکی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯ ﺍﻥ ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﻤﻮﻟﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻭﻗتی
ﺨﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻡ، ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻮﺻﻴفی
ﺪﺍﺷﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﻮﻟﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﺍﮔﺮﺧﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻡ ﺣتی ﻨﻤﺎﺯﻫم
ﻨمی ﺨﻮﺍﻧﺪﻡ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﻃ ﻨﻤﺎﺯ ﺩﺍﺷﺘﻦ،
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭﻳک ﻤﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ، ﻭﺍﻧﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
اﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍع
ﻮﺩﺭ ﺣﺎل ﺘﮑﺎﻣل
ﻴﺎﻓﺘﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﻈﻬﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﺟﺴمی ﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻫﺮﻋﺎﻟم
الهی ﺪﻳﮕﺮﻯ غیر
ﺍﺯﺟﻬﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻗﺎﺑل اﺣﺴﺎس ﻣﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺴﺖ، ﻭﺣﻮﺍس
ﺫﻫنی ﻨﻴﺰ ﺑﺎ سلوک
الهی ، ﺗﺎﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺘﺠلی الهی ﺪﺭ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﻗﺎﺑل
اﺣﺴﺎس ﺩﺭﻭنی ﻮﺫﻫنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق هرﮔﺰ ﻭ ﺗﺎ
ﺍﺧﺮ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ،
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺪﻳﺪﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻗﺎﺑل
ﻘﻴﺎس ﺑﺎﻣﺮﺩم
ﻮﻋﻘل اﻧﻬﺎ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﻋﻘل
ﻮﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﺨﺺ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻧﺰﺩﻳک ﺒﻮﺩﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
،ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭگ گرﺩﻥ
ﻮﮔﻠﻮ ﺑﻤﺎ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺍﺯ نفس
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺒﺨﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻨﺰﺩﻳک ﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺴتی اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺟﺴم ﻮﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺡ،
ﺍﺯ ﻣﺤل ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧل
ﻬﺴتی ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺍﻣﺪﻩ.
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺗﺪﺑﻴﺮﻫﻤﻴﺸگی
اﻭﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﻨﺰﺩﻳکی ﺪﺭﮐﻤﺎل
اﺑﺪﻯ ﻮﻣﻄلق ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺗﺮﻳﻥ
عالم ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
(ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻭﻋﻤّاء
) ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯﻫﺴتی
ﺪﺭ(ﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
عذم ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ) ﺩﺭ
(ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج ﻴﺎ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﻃﻦ هو) ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺟﻠﻮ ﻭﺭﻭﺑﺮﻭﻯ
هرﮐس اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻭح ﻮ ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺗﻘرَبّ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺗﺎ ﺑﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ آﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺩﺍﺧﻞﺍﻴاء
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﭼﻮﻥ ﭽﻴﺰﻯ
ﺪﺭﻭﻥ ﭽﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺧﺎﺭجی ﺒﻮﺩﻥ
اﻭ، ﺑﺎﺯﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧل ﺪﺭ ﻫﺴتی
ﻮ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭحی
اﻧﺴﺎﻥ ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﻤﺒﺪﺍئی ﺪﺍﺭﺩ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣل
اﺯ ﺍﺯﻝ بی اﻧﺘﻬﺎ
ﺷﺮﻭع ﺸﺪﻩ، ﻭﻣﺒﺪﺍ
ﺍﻳﻥ ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻭﻫﺴتی ﺪﺭﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ، ﻫﻤﺎﻥ
اﺯ ﻣﺒﺪﺍ (ﺍﺻﻞ ﺍﻟﺎﺻﻮﻝ)
ﻫﺴتی ﺪﺭﺧﺪ ﺍﺧﺎﺭج
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق ﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ماهیّت ﻣﺎﺩﻯ،
ﻭ ﺩﺭ ﺍﺻل ﺮﻭح
اﻟﺎﺭﻭﺍح اﻭﻟﻴﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺒﺎ ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﺻل ﻘﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﺮﺍﻯسلوک
الهی ،ﺩﺭﺗﮑﺎﻣلی
اﺭﺍﺩﻯ ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺸﺮﻋﺎﻗل ﻮ ﺍﺯﺍﺩ
،ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1189 - دﺭﺣﺪﻳثی
ﺪﻳﮕﺮ(ﺝ۳ﺹ؟ﺑﺤﺎﺭ)ﺍﺯﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻔﺎﺭسی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ ﺮﻫﺒﺮﮐﺎﺗﻮﻟﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻤﺴﻴﺤﻰ(ﺟﺎثلیق
کاثولیک )ﺑﺎ ﺻﺪ
ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻨﺰﺩ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﺭﻓﺘﻨﺪ،
ﻭﺳﺌﻮﺍﻟﺎتی ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﭘﺎﺳخ ﻨﺪﺍﺩ.
ﻭﺍﻧﻬﺎ ﺭ ﺍﻧﺰﺩ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﻔﺮﺳﺘﺎﺩ.
ﻳکی اﺯﺳﺌﻮﺍﻟﻬﺎ
ﺍﻳﻥ ﺒﻮﺩ ،ﮐﻪ ﺍﻳﺎ:
ﻋﺮﻓﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻤﺤﻤﺪ؟ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻣﺤﻤﺪ رﺍ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﻳﺎ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ،
ﻭﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ؟ ﺍﻣﺎم
ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ: ﻤﺎ
ﻋﺮﻓﺖ ﺍﻟﻠﻪﻋﺰّ
ﻭ ﺟل ﺒﻤﺤﻤﺪ، ﻭﻟﮑﻥ
عرﻓﺖ ﻣﺤﻤﺪﺍ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﻋﺰّ ﻭجلّ، ﺣﻴﻥ
ﺨﻠﻘﻪ ﻭﺍحَدَث
ﻓﻴﻪ ﺍﻟﺤﺪﻭﺩ ﻣﻥ
ﻄﻮل ﻮﻋﺮﺽ، ﻓﻌﺮﻓﺖ
ﺃﻧّﻪ ﻣﺪﺑّﺮ ﻣﺼﻨﻮﻉ،
ﺑﺎﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻭﺍﻟﻬﺎم
ﻤﻨﻪ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﻤﺎ
ﺃﻟﻬم اﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﻃﺎﻋﺘﻪ، ﻭﻋّﺮﻓﻬم
ﻨﻔﺴﻪ، ﺑﻠﺎ ﺷﺒﻪ
ﻭﻟﺎ ﮐﻴﻒ ﻣﻥ
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺍﺯﻃﺮﻳق
ﻤﺤﻤﺪ ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻢ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻓﺮﻳﻨشی
ﺪﺍﺭﺩ، ﻭ ﺩﺭ ﺍﻭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻭﺣﺪﻭث ﻳﺎﻓﺘﻢ.
ﻭﺩﺍﻧﺴتم که ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﺪﺑّﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺍﻟﻬﺎم
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ اﻟﻬﺎم
اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺸﺒﻴﻪ ﻭکیفیّت
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻣﻌﺮفی
کرﺩ، ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺩﺭﻇﺎﻫﺮ ،ﻣﻌﺎنی
ﻤﺒﻬم ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻭل ﺨﺪﺍ ﺭ ﺍﺷﻨﺎﺧﺖ،
ﻭﺑﻌﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﻣﺨﻠﻮق الهی ﺸﻨﺎﺧﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋنی ﻤﺤﻤﺪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻘلی ﻴﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ. ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﺍﺳﺘﻨﺘﺎج
عقلی ،ﺍﻭل ﺪﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺭسی عبادی ﺼﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﻟﺬﺍ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﻗطعی ﻤﻮﻟﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﻝ،
ﺩﺭﻣﺤﻤﺪ الهی ﺸﺪﻩ
توَسّل ﺠﺴﺘﻪ،
ﻭﺑﻌﺪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻭﺍقع هم ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﺪﺍ ﺍﺯﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻏﺎﺯ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ،
ﻭﻫﻢ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻘلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺎ ﺑﺮﺭسی
ﻮﺟﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
اﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒل
اﺯﻗﺎﺋﻢ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
که ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻳﻥﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﮐﻪﺧﻮﺩﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻭﺍﻣﺮﻯ الهی ﻮﺳﻤﺒﻮل
رَبّ ﺍﻟﻔﺼﻞ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ، ﺩﺭﻗﺎئم ﺘﺠﻠﻰ
الهی ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﭘس
ﻫم ﺸﻨﺎﺧﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺯﺧﺪﺍ،ﺍﺳﺖ،و
ﻫم ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﺍﺯﻣﺤﻤﺪ. ﻭﻫﻢ ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺨﺪﺍی قائم ﺭﺍﺑﻄﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺍﻟّﺎﻫﺮﭼﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ غیر ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺴتی
ﺒﺎﺷﺪ، ﻫﻤﻴﻥ
اﺳﺘﻨﺘﺎج اﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ مُیَسّر
ﺍﺳﺖ، ﻫﺮ ﺑﺮگ ﺪﺭﺧتی
ﻮﻫﺮ ﺣﺸﺮﻩﺍﻯ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻤﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺭﺳﻰ، ﺍﻳﻥ
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍئی ﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﻣﺪﺑﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﮐﺸﻴﺶ ﮐﺎﺗﻮﻟﻴک
اﻳﻥ ﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺍﻳﺎ ﺷﻤﺎ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ،
ﻭﺍﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ
اوم کننده ﺒﺮﻭﺵ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮﻋﻴﺴﻰ
ﻣﺴﻴﺢ، ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺣﺪّ
اکثر ﺩﺭ (ﻧﻮﺭ) ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
و عرش جلرئیل ﺘﻤﮑﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋل الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺍﻳﻥ کشیش ﺳﺎﻟک
ﻮﺷﺎﻫ ﺪﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﻔﺎﻃﻤﻰ، ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﻳم ﻤﻘﺪس
،ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻤﺤﻤﺪ، ﻭﻳﺎ ﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ زنده ﻴﺎﻓﺘﻪ
،ﺗﺎ ﺑﻘﻴﻪ ﺳﻠﻮﻙ
الهی ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﻧﺒال
کند . ﻭﻟﺬﺍﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺴﻴﺤﻰ، ﭘس ﺍﺯ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﺤﻤﺪ، ﻫﻴﭽﮑس
ﺑﺸﻬﻮﺩ (ﺻﻮﺭﺕ
مجسّم ) ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺪﺭ ﻣﺴﻴح ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ،
ﻭﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺴﻮم ﻤﺮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮم
فاطمی ﻣﻔﺎﻃمی
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ، ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ،
ﻭﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺭﻋﺼﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ آﺷﮑﺎﺭ،
ﻭﺑﻬﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﭽﻮﻥ عصرﻣﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭلی گاهی اﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺴﻴﺤﻰ، ﺩل اﺯ
ﺭﻳﺎﺳﺖ دینی و
مذهبی ﻭﻣﻘﺎم ﺮﻭﺣﺎنی
و اجتماعی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎ
ﻥﻨ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ،ﺗﺎ
ﺗﺴلیم ﻮ ﺑﻨﺪﻩ
ﮐﺎﻣل ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
گرﺩﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮ
ﺍﻧﭽﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪ
الهی و شهود
مقدماتی خود ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﮔﺎهی ﻤﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺍﻳﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺭﺍ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﻤﺤﻴﻂ
ﻣﺬﻫبی ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
کامل ﻤﺤﻤﺪﻯ
گرﺩﻳﺪﻧﺪ، ﺩﺭﺑﻴﻥ
همان ﻤﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻗﻴﻤﺎﻧﺪﻩ،
ﻭ ﺑﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺼﻮﺭﺕ (ﺭﺍﺯﻯ
اﻟﻬﻰ) ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻨﮑﻪ ﻧﻴﺎﺯﻯ
هم ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪﺍﻋﻠﺎم
ﻤﺴﻠﻤﺎنی ﻈﺎﻫﺮﻯ
خود ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ،ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻮﻟﺎ،
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺧﺪﺍ
نظری رب الفصل
مرتضوی را ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭ ﺑﻌﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ که خدﺍﻭﻧﺪ
قائم را ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖﻋﻴنی
ﻨﻴﻤﺤﻤﺪ،ﻗﺒﻠﺎﺻﻮﺭﺕﮔﺮﻓﺘﻪﺑﻮﺩ،ﻭﺑﻌﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻘلی اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
،ﺍﻭل ﺒﺎﻳﺪ ﻏﻴبی
ﻮ ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ الهی
اﺳﺖ، ﺗﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭتوَسّل
برای ارتباط
با مراتب الهی
بالاتر ﻘﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ.
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺳﺪ.ﻭﻟﺬﺍﻫﺮ
ﺩﻭ ﺑﺎ ﻫﻢ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺤﻤﺪ، ﺭﺍﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻮﺩﻭمی
ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﻮﺣﺪﺕوﺟﻮﺩ
ﻭﺳﺎﺋل ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ،ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻌمق
کرﺩ. ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪ، ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟک
اﺑﺘﺪﺍ ﭘﻴﺮ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻏﻴﺒی ﻮ
ﺧﺪﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺑﺎﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﻣﻮﻓق
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋم ﺸﺪ، ﺩﻟﻴل
اﺻﺎﻟﺖ ﺭﻭحی ﻤﺤﻤﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻮﻟﺎ، ﮐﻪﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺰثبت ﻧﺸﺪﻩ،
ﻭﻳﺎ ﻣﻮﻟﺎ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﺒﻬم ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻤﻄﺮﺡ ﻧﻤﻮﺩﻩ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﺟﺰ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
هیچ ﻔﺎﻳﺪﻩﺍﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺣتی ﺠﺎﻣﻊ ﺗﻀﺎﺩ
ﻋﻘلی ﻮﻣﻨﻄقی ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ،
ﺷﻨﺎﺧتی ﺤسی ﻮ ﻣﺎﺩﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
حتی ﺸﻨﺎﺧﺖ ﻋﻘلی
ﻮﻓﻠﺴفی اﻭ،ﺟﺰ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺷﺮک
آمیز ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋل
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪﺍ
ﮔﺮ ﺷﺎﻫﺪ ﺗﺠلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺗﻮﺻﻴﻔﻰ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ،
ﺷﺮک ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺑﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ که
مراتب تجلی
الهی میباشند ،ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ،
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣلی ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻴﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻮﻟﺎ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻢ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻤﻮﻟﺎ ،ﺑﺎﮐﻤک
ﻮ ﺗﺪﺑﻴﺮالهی ﺒﻮﺩﻩ
،ﮐﻪ ﺭﻭح ﻤﻮﻟﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮک
ﺸﺎﻳﺴﺘگی ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺍﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ هرﺴﺎﻟک ﭽﻨﻴﻥ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺎﻳﻴﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺍﻟﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ غیر
الهی ﻮﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ آخوندﻯ
فاسد و ﺒﻬﺮﻣﺬﻫبی
که ﺑﺎﺷﺪ، ﺣتی
اﮔﺮ مُدّعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ﻫم ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑهیچ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮﻫم
ﺮﺳﻴﺪ، ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
(ﻣﺴﻴح ﺪﺟّﺎﻝ) ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺒﺎﻃل
ﻮﺑﺎﺯﻯ نَفس أمّاره
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی اﮔﺮ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﺳﺎﻟکئ
غیر ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑحقّ
ﻮ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ ﻘﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﭼﻮ
اﺑﻥ عرﺑﻰ، ﻣﺎﻣﻮﺭ
ﺑﺨلقد ﻮ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﻨﺨﻮﺩ ﺳﻴﺎﻩ و
نوشتن ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻫﻨﻮﺯ
صاحب ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﻭﻣﺼﻮﻧﻴت ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﻥ
گناه ﻋﻤﺪﻯ ﺒﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﺟﺰ ﻧﻘﺶ ﻭﺍﺳﻄگی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤ ﺪﻗﺎﺋل
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺩﺍﻧﺴتم
که ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺼﻨﻮع
اﺳﺖ، ﻭﺍﻟﻬﺎم
اﺯﺧﺪﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﻠﺎﺋک ﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺑﻮﻯ ﺳﺠﺪﻩ ﺷﻮﺩ.
ﻳﻌنی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ،ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮلا
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪ
ﻩﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﻭﺷﺒﻴﻪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
آدَم، ﺑﺪﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺳﺠﺪﻩ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
آﺩم اﺑﻮ ﺍﻟﺒﺸﺮ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ، ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﻣﺮﺩم
باستانی ﺒﺎﺑل
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒیعی اﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯﺣﻴﻮﺍنی اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ (ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ
اﺯ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ) ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻫﺮ کامل
الهی ، ﭼﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻣﻮﻟﺎ، ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠالهی
ﺪﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ، ﺍﺩم
ﻮﺍﺩم ﺸﺪﻩ، ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل گرﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺪﺳﺖ ﺧﺪﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪﻥ،
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم الهی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ.
ﻭﻣﺒﻌﻮث ﺑﺨﻠﻖ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ. ﻭﻫﻤﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ اﺳﻤﺎﻥ
،ﺩﺭﺧﺪﻣﺖ ﺍﻭ ﻭﻫﻤﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ سلوک
الهی ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم
اﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
هرﮐﺎﻣﻞ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺵ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﺎﺍﺩم ﻤﺎﻧﻨﺪﻯ،
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎﺭﻳخ ﺒﺸﺮ، ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﺩﺭﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭘﻴﺮﻭانی
ﺪﺍﺭﺩ که از
فصول اولیه
نوع بشرهستند
. ﺳﺎﻟﮑﺎنی ﺒﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﺋﻰ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﮔُل
ﻮﺟﻮﺩ) ﻭﺟﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺬﺭّه ﺫﺭّﻩ ﺑﺪﺳتان
خداﻭﻧﺪ ﻣﺎﻟﺶ ﺩﺍﺩﻩ
شده ﻭ ﺑﻠﺎ ﻭﻓﺘﻨﻪ
ﻭﺍﺯﻣﺎﻳﺶ کرﺩﻩ،
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ
،ﮐﻪ ﺩﺭﻋﺼﺮﻣﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻭﻣﺪﺑﺮﺍﻥ
آﻧﻬﺎ ﺍﻟﻬﺎم ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭلی ﺴﺎﻟک ﻜﻪ ﺍﻟﻬﺎمی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ، ﭼﻮﻥ ﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﭘﻴﺮالهی اﻭ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻨﻴﺰ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭ ﻭحی ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﭼﻪ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭلی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺨﺎﻃﺮ ﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی ﻮ ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ،ﻭﺑﺨﺎﻃﺮﺟﻬﺎﻟﺖﻫﺎ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻭﺭﺯﻯ
ها ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ الهی
ﺮﺍﺩ ﮔﺮﮔﻮﻥ ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
اﻧﻬﺎ می ﺨﻮﺍﻫﺪ
بفهمند . ﻋﻠم اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﻤﻮﻟﺎ، ﻭﻫﺮﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻧﺸﺪﻩ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻌﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ
رسالت پیامبر
و پیرﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺎﻳﻴﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻮﻟﺎ (ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖالهی ﻣﺤﻤﺪ)
ﺭﺍ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺗﺤﻘق ﻮﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺤﻤﺪ،
ﻭﻫﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﻣﻞ
الهی ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭلی
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍﻟﻬﺎم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮﻟﺎ ﻫﻴچ ﺮﺍﻫﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ،ﺟﺰ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﻟﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺍﺯ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﻳک
ﺤﺸﺮﻩ، ﻭﺣتی ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺪﻗﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﺑﺎﺩﺭﺍﻙ
ﻋﻘلی ﻮﺟﻮﺩ الهی
ﻨﻴﺰ ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ،
ﺑﺎﺩﺭﺍک ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻗﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺮﺳﻴﺪ. ﺍﻳﻦ
ﮐﺸﻴﺶ ﻣﺴﻴﺤی ﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﻄﻤﺌﻥ گرﺩﺩ، ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﻣلی الهی
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺪﻟﻴﻞ
ﺍﻳﻨﮑﻪ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻮﻟﺎ، ﻣﻮﻓق ﺒﺸﻬﻮﺩ
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺳﻠﻮکی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
.ﻭلی اﻳﻥ کشیش ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ،
پس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺍﻭﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯارتباط
با مراتب الهی
اﻳﻥ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﻭﮐﺎﻣلی الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﻋﮑس
ﻣﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ ﻭﻳﺎ
ﻣﺠﺴّﻤﻪ ﺍﻭ ﻧمی
ﺘﻮﺍﻥ ﺒﺨﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
(ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺰﻧﺪﻩ ﻭﻋلیّ
ﺰﻧﺪﻩﺍﻯ) ﺩﺭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻠالهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق د ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﺮﺩ و لبّیک
گفت ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ، ﺳﺎﻟک
اﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﻭﺍﺯ
ﻭﻗﺖ ﺗﻮﺑﻪ ﻭﺗﻠﺎﺵ
ﺳﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺍضی
کرﺩﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻴﺎﻓﺘﻥ ﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻬﻢ (ﻗﺒل اﺯ ﻓﺘﺢ)ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻘﻴﻪ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﺗﺮﺳﺎﻥ ﺒﻮﺩ.ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻔﺘح اﻭل
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋﻢ،
ﺑﻔتح اﻟﻔﺘﻮح ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ و
پس از ش ناخت ذات
خود انسان ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ الهی
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺣﻞ
(ﺣﻴﺎﺕ ﻭ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ) ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ، ﻭﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺮﺩﻥ ﺒﺨﺪﺍ،
ﻭ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﺘﺠﺎﻭﺯﺍﻥ
ﻭﻣﺘﻤﺮّﺩﻳ اﻣﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﺩﺭﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1190 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺭﻩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ۳ﺹ؟ ﺑﺤﺎﺭ): ﻠﻮﻟﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎﻋﺮﻓﺘﻪ،
ﻭﻟﻮﻟﺎ ﻧﺤﻦ، ﻣﺎﻋُﺮﻑﺍﻟﻠﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﻤک ﺨﺪﺍ
ﻧﺒﻮﺩ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﻥ
ﻨﻤﻴﺸﺪ. ﻭ نیز ﺍﮔﺮ
ﻣﺎ ﻧﺒﻮﺩﻳﻢ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﺪ. (ﻭﺟﻮﺏ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اوم )ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺍﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ، ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳﻞ،
ﺷﺮﻃ اول ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﻘﻴﻪ ﺷﺮﺍﻳﻄ
لازم برای راه
الهی سالک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻫﻴچ اﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻘشی غیر ﺑﺸﺮﻯ
ﻮ الهی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺪﺭﻣﻴﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ
تا هر گونه دعا
وگفته ای
بخداوند برسد
. ﮔﺮﭼﻪ این
واسطه ﺩﺭ ﺻﻮﺭتی
ﺒﺸﺮﻯ است . ﻭﺍﻳﻥ
گفته ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺒﺪﻭﻥ ﺒﺮﺩﺍﺷتی
ﺴﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﮑﺎثوﻟﻴک
مسیحی کفته ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﺸﻨﺎﺧﺘﻢ.ﻭلی اﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩق ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
(ﺑﺪﻭﻥﻤﺎ) یا ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ، ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ کرﺩ ﻭلی
ﺒﺎ ﺑﺮک ﺴﺒﺰﻯ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯﺧﺪﺍ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭلی
اﻳﻥ ﺸﻨﺎﺧﺖ ﻋﻠمی
ﻤﻨﺠﺮ ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ الهی
ﻮ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﻗﺒلی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﺍﻟﻬﺎم
ﺪﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟﻚ،
ﮔﺮ ﭼﻪ ﻋﻘل ﺠﺰئی
ﺴﺎﻟک اﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻭﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭلی اﻟﻬﺎم الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺮﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺘﻮﺍلی
ﺒﻌﺪﻯ، ﺩﻟﺎﺋل
الهی ﺒﺮﺍﻯ اﺻﺎﻟﺖ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هرﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻋﺸق
عمیق تر ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ،
ﺑﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺑﺪﻭﻥ
عشق شدید ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻮﻧﻬﺎئی ﺮﺳﻴﺪ.
ﺍﻣثال ﻤﺠﻠسی ﻤﻮٴﻠﻒ
ﺑﺤﺎﺭ، ﭼﻮﻥ هر
آخوند ﻗﺸﺮﻯ،ﺍﻋمّ
اﺯﺳنی ﻴﺎ ﺷﻴﻌﻰ،
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻘﺶ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﺎﻋث ﮔﻤﮕﺸﺘگی
و ضبلبت آﻧﻬﺎ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻔﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺍﻧﻬﺎ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺠﻠسی ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
( ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
آﺧﻮﻧﺪ) ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺷﺮعی
ﻨﺒﻮﺩﻳﻢ،ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺳتی ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻴﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﺸﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ ﻔﻠﺴفی
ﻮ ﻧﻈﺮﻯ ﻮﺫﻫﻨﻰ
،ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﺎﻣﺎﻣﺎ
نیز ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺭﻫﺴتی علم اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻘلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭلی ﺒﺪﻭﻥ
توَسّل ﺴﻠﻮکی
اﺯ ﺍﻣﺎﻡ،
امّی اوم دهنده
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐالهی
ﺪﺭ ﻳک ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ هر ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ ﻭ ﻭﻗﻴﺤﻰ،ﻫﻴچ
کس ﺑﻬﻴچ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻳک ﻔﻘﻴﻪ ﺍﻋﻈمی
ﻤﻴﮕﻔﺖ، ﺭﻳﺎﺿﺖ
ﺧﺪﺍﺟﻮئی کاﺭ ﺑﺮﺧی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺩﺭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻫﻤﻪ ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﻌنی
ﺨﻮﺩ ﺍﻭ ﻨﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ
سلوک الهی ﻨﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻳﻥ ﺒﻴﺎﻥ
ﻨﺎﺩﺭﺳﺖ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﻨﻤﻴﮑﺮﺩ. ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ
سعی ﺴﻠﻮک و جهد
فراوان باید
بکنند ،ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻮ ﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ. ﺍﻳﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻫﻤﺎﻥ (ﺣﺠﺖ)
ﻳﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ حَجّ
اﮐﺒﺮ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
حقّ الهی ﺰﻧﺪﻩ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺑحقّ ﻮﺭﺍﻩ ﺟﻮئی
ﺪﺭﺳﺖ ﻭ ﺑحَقّ،
ﺑﺮﺍﻯﺸﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒحقّ ﻮ الهی اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ (حَقّ ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ) ﺗﺎ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪﺩﺟّﺎل
ﻮ ﮐﺎﺫﺏ ﻫﻢ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺣﺠﺖ ﺳﺎﻟﻚ،
ﭘﻴﺮ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣﺮﻑ ﺍﻭ ﺣﺠّﺖ،
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ ﻳک
منبع ﻧﻮﺭﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ . ﻭﻧﻪ ﻫﺮ
آخوندﻯ ﺤﺠّﺖ ﺍﻟﺎﺳﻠﺎم
گرﺩﺩ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮخی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ و
روح الله ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
،ﮐﻪ ﺍﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻣﺎم هر
ﺯﻣﺎﻥ ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 1191 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ؟) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍیة ﻗﺮﺍنی
ﺤُﻨﻔاء غیر ﻣﺸﺮﮐﻴﻥ
که ﭼﻪ ﻣﻌنی ﻤﻴﺪﻫﺪ؟
ﺍﻣﺎم ﻔﺮﻣﻮﺩ:
هی اﻟﻔِﻄﺮة ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻔﻄﺮﺕ ﺍﺳﺖ.ﻓﻄﺮﺕ
ﺍﮔﺮ ﺑﻤﻌنی ﻄﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ همین هدﻑ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻭﻓﻄﺮﺕ ﻃﺒﻴﻌی
ﺒﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﻣﺸﺮک
ﻨﺒﻮﺩﻥ ﺒﺎﺯ ﻫﻤﻴﻥ
سالک الهی ﺒﻮﺩﻥ،
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻞ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﻥ
ﺤتی عباﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺸﺮک ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺳﺮﺧﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺧﺪﺍ، ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣل ﺪﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﮑﺎﻣل ﻄﺒﻴﻌی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺒﺪﻭﻥ عقلی ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ ﻓﻄﺮﺕ،
ﺑغیر ﺍﺯ ﻣﻌنی ﻄﺒﻴﻌﺖ،ﻳﻌنی
ﻔﻄﺮﺕ ﻭﺫﺍﺕ ﻳک
ﻤﻮﺟﻮﺩ، ﻳﻌنی
هر ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭﻫﺮﻧﻮﻋﻴﮑﻪ
ﻫﺴﺖ، ﺑﻴک ﺪﺭﺟﻪ
ﻭﮔﻮﻧﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﻬﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻓﻄﺮتی ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ کراﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻧﻮعی
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻓﻄﺮﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ،
ﺗﮑﺎﻣل ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ. ﺩﺭسلوک
الهی ﺒﺮﻭﺵ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
،ﮐﻪ ﺣﻨﻴﻒ ﺑﻮﺩﻥ
ﺒﻮﻯبقول محمد
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺍﺳﺖ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺵ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻳﺎ
ﺍﺯﺭ ﭘﺪﺭ ﺭﻭﺣﺎنی
اﺑﺮﺍﻫﻴم
برهمن اﺳﺖ. ﺭﻭﺵ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺰﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ،ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ،ﻫﻨﮕﺎم ﺴﻠﻮﻙ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺩفع
ﺸﺮک ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ چون
لا اله الاّ
الله ﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
ﺒﺪﻭﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ
و توسّل به ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ،
وولایت علیّ
دراولاد الهی
مولا ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
او د شهود
چهارم اِلی
خود مسیح به شهود
نور مصطفوی پن
جَم ﻤﺤﻤﺪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖبرسد
که بعدا محمد
کاشف شهود ششم
نور قائم ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ بدون توسّل
بمقام مرتضوی ﻭﮐﻤﺎل
الهی ﺨﻮﺩ
بقائم
نمیرسید و ﻤﻮﻟﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺧﻠﺎل
عباﺩﺕ خود ﻣﻴﮕﻔﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
الهی ﻮﺩﺍﺭﺍﻯ
اﻟﻮﻫﻴﺖ ﻭﺭ ﺑﻮﺑﻴﺖ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻭ( الاه
) ﻣﻴﺒﺎﺷﻰ،ﻭلی
هنوﺯﺧﺪﺍﻯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﻭﻳﺎ ﻣﻮﻟﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋئ
ﺪﺭ ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭ ﺍﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﮐﻪ الهی هستی ﻮ
ﺍﻟﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻰ،ﻭلی
اﻟﻠﻪ ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
(ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺟﺰ ﺗﻤﺮﮐﺰ
در وسیله ای
الهی ﻭﺩفع ﺸﺮﻙ)
ﻣﻄلبی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﻭﺩﻋﺎﻫﺎ
ﻭ ﻧﺠﻮﺍﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪﮐﻨﻴﻢ،
ﺟﺰ ﺑﻴﺎﻥ ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺍﺫﮐﺎﺭﻯ،ﭼﻮﻥ
ﺎﻟﻠﻪﺍﮐﺒﺮﻭ ﻟﺎﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ اﻟﻠﻪ ﮔﻔﺘﻪﺍﻯ
ﺪﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺩفع ﺸﺮک
هستند. ﻭﻣﺪﺍم ﺴﺎﻟک
ﺒﻮﺍﺳﻄﻪ الهی ﻤﻮﺭﺩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ الهی ﻬﺴتی ﻮلی
اﻟﻠﻪ ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﺑﺰﺭگ
می ﺒﺎﺷﻰ ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﮐﺒﺮ
ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺣﻤﺪ ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺍﺯ
ﺗﻮ، ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺒﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺣﻨﻴﻒ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﻏﻴﺮ ﻣﺸﺮک ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻳﻌنی ﺒﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻮﺟﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺩفع ﺸﺮک ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺍﻣﺎ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫﺒﻰ،
ﻭ ﺑﻬﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴهی
ﻮﺩﺭ ﻫﺮﺩﻳنی
که ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﮔﺮﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻭتوَسّل ﺪﺭ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
الهی ﻮﺑحقّ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺟﺰ ﺷﺮک
ﻛﺎﺭﻯ ﻨﺸﺪﻩ. ﻭﺣﺮﻑ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
آخوندﻫﺎ ﻭﻓﻘﻬﺎ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻦ، ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻳﺎ ﻧﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ،
ﻭﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،
آخوند ﭘﺮﺳتی
و بُت پرستی ﺪﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺮ ﮐﻪ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﻯ،
ﺍﻭﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩﺍﻯ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫم مُتعبّدﻯ
ﺘﻮجه ﻮ ﺗﻘﻠﻴﺪﻯ
ﺎﺯ آخوندﻯ هم ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﺘﻌﺒﺪ ﻧﺎﻇﺮ ﻭﺗﻤﺎﺷﺎچی
اﺯ نفس أمّاره
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﺍﺯ ﺭﻗﺎﺻﻴﻬﺎﻯ
ﺸﻴﻄﺎﻥ ﺍﻫﺮﻳﻤﻥ
اﺳﺖ (ﺣﻨﻴﻒ) ﺳﺎﻟک
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭلی
ﺒﺎﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﻭﻫﻨﮕﺎم ﺘﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ،
ﺩﺭﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ الهی
ﺒحَقّ، ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎﺩفع ﺸﺮک اﺯﻣﻌﺎنی
ﺪﻳﮕﺮ. ﻓﻄﺮﺕ،
و ﻣﻔﻄﻮﺭﺷﺪﻥ ﻮﻣﺨﻠﻮق
گرﺩﻳﺪﻥ با
فطرت و
سرنوشتی
میباشد . ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻳک ﻨﻮﻉ، ﻭﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯلی
ﺮﻭح ﻔﺮﺩﻯ ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ،
ﻭﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ،ﺍﻣﺮیة
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯﺴﻠﻮک
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ، ﺗﺎ ﺍﺯ ﺳﺮﺣﺪّ
ﮐﻤال رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﻋﺒﻮﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﮔﺮﺩﺩ،
ﺗﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ اﻣﺮیة
الهی ﺰﻧﺪگی ﻔﻌلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ
ﻳﻌنی سالک
الهی ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ،
ﺣﻨﻴﻒ ﻭﻏﻴﺮ ﻣﺸﺮک
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺷﺮﻳک
عباﺩﺕ، ﻭﺍﻟﻮﻫﻴﺖ
ﺍﻭ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻴﻄﺎﻥ،ﮐﻪ ﻣﻌﺒﻮﺩﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﺒﺮﺍﻯ
ﺭﻭح اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ نفس
أمّاره ﻭﺍﻟﻮﺩﻩ
ﻭ ﻓﺎﺳﺪ، ﮐﻪ ﺍﺷﺒﺎع
ﺪﺭﻫﻮﺳﺮﺍنی ﺮﺍﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻓﻄﺮﺕ ﻭﺍقعی ﻮﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮﻋﻠﺖ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺘﻮﻟﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ هر ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ سعی
بکند ﺍﺯ ﺣﺪّ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻨﻮع ﻔﻌلی ﺨﻮﺩ
ﻋﺒﻮﺭ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣل ﺒﻨﻮع
ﺒﺮﺗﺮﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﻭﺩ ﻭ ﺧﺮﻭج ﻤﻨفی
اﺯﻧﻮع ﻔﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ .ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ گفت ،ﺣﻨﻴﻒ
ﺷﺪﻥ ﻴﻌنی ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﮐﺮﺩﻥ اﺳﺖ، ﻳﻌنی
ﺒﺎ سلوک الهی ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ، ﺑﺮﻭﺵ
ﺭﻭﺯ ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﻗتی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫد. ﻓﺄﻗم ﻭﺟﻬک
للدین ﺤﻨﻴﻔﺎ،
ﻓﻄﺮةﺍ ﻟﻠﻪ ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺪﻳﻦ، ﺑﻔﻄﺮﺕ ﺣﻨﻴﻒ
ﻳﺎ ﺭﻭﺵ ﺩﻳﻨﻰ،
ﭼﻮﻥ ﺤﻨﻴﻒ ﺑﻮﺩﻥ
ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻗﺒﻠﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻳﻌنی
ﻘﺒﻠﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻤﺖﮔﻴﺮﻯ
ﺒﮑﻌﺒﻪ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﮔﺎهی اﻳﻥ ﺴﻤﺖ
ﮔﻴﺮﻯ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮐﺮﻭﻳﺖ
ﺯﻣﻴﻥ ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ (ﻗﺒﻠﻪ
و قُباله ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﻋﻢّ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠالهی
ﺒﺎﺷﺪ،ﻭﻳﺎ ﻫﺮﻳک
اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
و تجلّیات ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ
(ﻣﻠﺖ) ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺗﻤﺎﻳل ﻮﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﻮ ﻗﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﻚ، ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﺸﮑل ﺤﻨﻴﻒ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺪﻳﻦ
ﻗﻴّم قائم
ساز ارزشمند ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﻳﻥ ﻮ ﺭﻭﺵ،
ﺑﺎﺍﺭﺯﺵ ﻭﻗﻴﻤﺖ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ (ﺩﻳﻥ
ﻘﺎﺋم ﺮﺳﺎﻥ) ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ،
ﻭﻣﻘﺒﻮل الهی ﻮ
ﺑﺎ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﻳنی ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ ﻗﻴّم
اﻭ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻗﻴّم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
که این همانی مقام
شهودی خود را
دارد . ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺪﻑ
ﺍﺯ سلوک الهی ،
ﺩﺭ ﺧﻠﻘﺘﻬﺎ ﻭ ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﻘﺒلی ﻮ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺪﺭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﮑﻤﺎل
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭ ﺩﻳﺪﻥ ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻗﻴﺎﻡ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻘﻮﺍم ﺬﺍتی
ﺮﻭح اﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻞ،
ﻭ ﺍﺳﺘﺤﮑﺎم ﻮ ﺍﺭﺯﺵ
ﺷﺨﺺ، ﺑﺎ ﻗﻴﺎﻣتی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﻤﺎﺯ ﻳﺎ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﺑﺮﭘﺎئی اﻥ، ﻳﺎﻗﻴﺎم
ﺪﺭ ﻧﻤﺎﺯ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﭘﺎئی ﺮﻭﺵ ﺩﻳنی
ﺒﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ در ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﻭم ﻴﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
پُر همّت وﺒﺎ ﺩفع
ﺸﺮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث -1192 - ﺪﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ؟ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﻌنی
ﻔﺄﻗم ﻭﺟﻬک ﻠﻠﺪﻳﻥ
ﺤﻨﻴﻔﺎ ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ
هی اﻟﻮﻟﺎیة ﻳﻌنی
هماﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌنی سلوک
الهی ﺒﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭﻫﺮ ﻋﺼﺮ،ﮐﻪ
ﺍﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴﻨﻰ،ﻭ ﺳﭙﺶ
ﺑﺎ ﺳﻤﺒﻮل تجلّی
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺤﺴﻨﻰ، ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی ﻮ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﺩﺭﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﺭﻭٴﻴﺎﺋﻰ
سالک ،ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
ﺘﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮﻗﺒﻠﻪﮔﻴﺮﻯ
ها ﻭﺣﻨﻴﻒ ﺑﻮﺩﻥ
،ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﻭﺩفع ﺸﺮک
اﺣﺘﻤﺎلی ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺳﺎﻟک
ﺤﻨﻴﻒ بود ﻭ ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ
سلوک الهی ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺩﺭ ﺍﻳﻥ
کاﺭﺧﻮﺩ ،ﺗﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ
وظیفه ﺴﻠﻮک
ثاﺑﺖ ﻗﺪم ﻮﻣﻮﺣّﺪ
ﺒﺎﺷﺪ، ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ.

حدیث 1193 - اﺯﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ؟ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍیة
ﻓﻄﺮة ﺍﻟﻠﻪ،ﺍﻟتی
ﻔﻄﺮ ﺍﻟﻨﺎس
ﻋﻠﻴﻬﺎ ﺑﻨﻘل
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
هو ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ،
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ،ﻋلیّ
اﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
الیه هنا ﺍﻟﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺍﻳﻥ
ایة ﻓﻄﺮﺕ ﻭﺣﻨﻴﻒ
بودن ﻫﻤﺎﻥ، ﺫﮐﺮ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪﺍ ﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﮔﻔﺘﻦ، ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻮل ﻟﻠﻪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ،
ﻭﻋلیّ ﺮﺍ ﺍﻣﻴﺮ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺪﺍﻧﺴﺘﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺧﺪﺍ
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ، ﻳﺎ (ﻫﺎ ﻫﻨﺎ
ﻭ ﺍﻳﻨﺠﺎ) ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ،
ﺗﺎ ﻫﺮ کامل
الهی ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ غاﻳﺐ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﺷﻌﺎﺭ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪﺍ ﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﻌنی ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻭﺩفع
ﺸﺮﻙ، ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی اﺳﺖ ﻭﻫﻤﺎﻥ
سلوک الهی ﺘﻮﺣﻴﺪﻯ،
ﻭﻋﻤﻞ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ
ﻭﺍﺣﺪ ﮐﺮﺩﻥ، ﻭﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺎﺣﺪﻳﺖ ﻭ ﺣﺎﻟﺖ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ.ﻭلی اﻳﻥ ﺮﻭﺵ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ، ﻭﻤﻘﺒﻮل
الهی اﺳﺖ، که ﺑﺮﻭﺵ
ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
ﺒﺮﺳﺎﻟﺖ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ، ﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
اﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ الهی
اﻓﺘﺎﺩﻩ،
ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻗﺎﺋم اﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻳﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ، ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ .ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻗﺎﺋم
ﻤﻬﺪﻯ ﺒﺎ ﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﻮﻫﺮﮐﺎﻣلی الهی
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺵ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﮑﺎﻣل
ﺴﻠﻮکی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﻨﻴﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ، ﻭ ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ
ﻋﻠﻰّ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭ، ﻭﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﮐﺎﻣل الهی ﺰﻣﺎﻥ
که ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ
اﻥ ﺰﻣﺎﻥ هستند.
ﻭ ﻣﺎﺩﺍم که ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺩفع ﺸﺮک اﻧﺠﺎم
گیرﺩ، ﺗﻮﺣﻴﺪﻋﻤلی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺻﺎﺣﺐ
ﺣﺪﻳث ،ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
اﺷﮑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ،
ﻭ ﺳﭙس ﺩﺭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺴﺘﻮﺭ ﻭ
ﻏﺎﻳﺐ، ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟک ﻘﺒل اﺯ ﻳﺎﻓﺘﻥ
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ،
ﭘﺪﺭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﻭﭘﺪﺭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺎم
اﻭم کرﺩﻩ ﻭ ﺍﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭘﻴﺮ الهی ﺪﺭﺣﮑم
ﻤﺎﺩﺭ، ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺣﮑم
ﻮﺍﻟﺪ ﺍﻭﻝ، ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ غاﻳﺐ ﺩﺭ
ﺣﮑم ﻮﺍﻟﺪ ﻭ ﭘﺪﺭ،ﻭ
ﻳﺎ ﻭﺍﻟﺪ ﺩﻭﻡ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺎﺭ ﺩﻭﻡ،
ﻭالهی گرﺩﻳﺪﻥ
ﺎﻭﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ، ﺩﺭ
ﺭﺣم ﺴﻠﻮکی الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. پس (ﻓﻄﺮﺕ
ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﻫﻤگی ﻤﻌﺎنی ﻤﺨﺘﻠﻔﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻴک ﻤﻨﻈﻮﺭالهی
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ الهی ﺒﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺩف ع ﺸﺮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﺒﺎﺩتی ﺮﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ،
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻭﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎ
ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﻴﻬﺎ،
ﻭﺭﻫائی ﺍﺯ ﺗﻌﻬﺪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﻮﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺻلی
اﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ الهی
ﺒﺮﺗﺮ، ﻭﺍﺧﻠﺎق
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﻳﻨﺪﻩ ﻭﻋﻘل
ﺘﺎﺯﻩ ﻭ کُلّی،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ هفت ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻳﻨﺪﻩ، ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺗﻮﺣﻴﺪﻋﻤلی
ﻮﻧﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺯﺑﺎنی
ﻮﻳﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺫﻫﻨﻰ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒأحساس
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﻓﻨﺎ ﻭﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮﮒ، ﻭﺍﺯﺧﻮﺩ
ﮔﺬﺷﺘگی ﺪﺭﻋﺸق
ﻮ ﺭﺯﻯ ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ،
ﺑﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺴﻤﺒﻮل
تجلی ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺣﺎﻟﺖ
ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ ﻭﺻﻤﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻭ ﻭﺣﺪﺕ ﻋﺎﺷق ﻮ
ﻣﻌﺸﻮق ئز یک
عشق الهی ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ (ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ) ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﻤﻪ
(ﻣﻥ ﻮ ﺍﻭ) ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﻤﺎ، ﻭﺗﺒﺪﻳل
ﺘﻤﺎمی ﺒﻪ ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻟﻬﻰ،
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭﺣﻨﻴﻒ
ﺷﺪﻥ ﻮﭘﺎک گرﺩﻳﺪﻥ
ﻮ الهی ﺸﺪﻥ ﺧﺎﺗﻤﻪﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.

حدیث 1194 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ (ﺝ۳ﺹ؟؟۷۷۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ، ﻫﻤﻴﻥ
ایة ﻓﻄﺮة ﺍﻟﻠﻪ
،ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﻣﻌنی ﻤﻴﮑﻨﺪ: ﻔﻄﺮة مع اﻟﺘﻮﺣﻴﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻥ
ﻔﻄﺮﺕ ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺫﺍتی ﺪﺍﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻭﻋﻤﻞ
سلوک الهی ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ الهی اﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻥ ﻔﻄﺮﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻓﻄﺮﻯ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺨﻠق ﻮ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﻨﺎﺳﺐ، ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺠﺴمی ﻮ ﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻥ ﺪﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭ ﺣﺼﻮل ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ الهی ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ همان ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻋﻤلی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
سلوک الهی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ.

حدیث 1195 - ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺪﺭ ﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ (ﺝ۳ﺹ؟ ﺤﺎﺭ)
ﺑﺴﺎﺋلی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻓﻄﺮﺕ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
هی اﻟﺎﺳﻠﺎﻡ،
ﻓﻄﺮﻫم اﻟﻠﻪ، ﺣﻴﻥ
ﺃﺧﺬ ﻣﻴثاﻗﻬم
علی اﻟﺘﻮﺣﻴﺪ،
ﻓﻘﺎل اﻟﺴﺖ ﺑﺮﺑّﮑﻢ،
ﻭﻓﻴﻬم اﻟﻤﻮٴﻤﻥ
ﻮ ﺍﻟﮑﺎﻓﺮ ﺍﻳﻥ
ﻔﻄﺮﺕﻫﻤﺎﻥ،ﺍﺳﻠﺎم
ﻮﺗﺴﻠﻴم اﺳﺖ. ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﻔﻄﺮﺕ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
(ﭘﻴﻤﺎﻥ اﻟﺴﺖ) ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺴﺖ، ﻭ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺤﺎﻝ ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﭘﺮﺳﻴﺪ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻯ
رَبّ ﻭ مُرَبّی
ﺸﻤﺎ ﮐﻴﺴﺖ، ﻭﭼﻪ
ﮐسی ﺒﺎﻳﺪ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺑﺪﻫﺪ،
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﭙﺮﻭﺭﺵ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﺍﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺤﺎل
گفتند ،ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﻭ رَبّ ﻣﺮﺑﻰ ﻣﺎ.
ﭘﻴﺶ ﺍﺯﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ،
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺴﻠﻮﻙ، ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺗﺮﺑﻴتی ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮمُرَبّی
ﺰﻧﺪﻩ، ﻳﺎ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﻮﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺗﺮ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﻮﻃﺒﻴﻌﻰ،
ﺩﻟﻴلی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪ
ﻧﺒﻮﺩ.ﻭﮐسی هم ﻤﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻤﻴﺸﺪ. ﻭﺭﻭح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺪﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻠﮑﻮﺕ
ﺍﺭﻭﺍح ﺠﻬﻨمی ﻤﺎﻧﻨﺪ،ﻣﻴﻤﺎﻧﺪﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﮐثر
ﺍﺍﻳﻥ ﻔﻄﺮﺕ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺰﺑﺎﻥ ﺤﺎل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ، ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺎﻧﮑﻪ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ، ﺑﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺴﻠﻴم ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﺗﺎﮐﻴﺪ
ﺑﺮ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻮﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺁﺭﻯ
گفتن ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺤﺎل
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﻄﻔﻪﺍﻯ ﺸﺪﻩ،
ﻭﺗﻮﻟﺪﻯ ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﻋﻘل ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺍﻟّ
ﺎﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺍﻳﻥﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍﻋﻘل
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺨﺎﻟﻔﺖ ﻭﺗﻤﺮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ اﺭﻯ گفتن ﻔﻄﺮﻯ
ژنتیکی ﺪﺭﻳک ﺮﻭح
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻃﺒیعی ﻮ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺑﻤﻮاﺯﺍﺕ
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﺎﻟک اﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺳﺎﻟک
ﻤطیع ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ،
ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻮﺍقعی
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﻭﺍقع ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﺪﺍ
و فطرت و
طبیعت ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ می ﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎنع ﺁﻥ ﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ سلوک
الهی ، ﺟﺰ ﺗﺴلیم
ﻮﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺒﻮﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ، ﮐﺎﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﺑﮑﻨﺪ. ﮐﺎﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﺯﺍﺩﻯ ﻮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ، ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﻭﺑﺎ ﻋﺸﻖﻭﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ،
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﺒﻴﺎﺭ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﻭﺳﺎﺋل اﻟﻬﻰ،ﻣﺪﺑّﺮ
ﻭ ﻣﺮﺑّﻯ ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺭﻭح ﻮﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ
اﻧﺴﺎﻥ، ﭼﻪ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﭼﻪ ﺑﺎﻟﻔﻌﻠﻬﺎ،ﻫﻤگی
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم اﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺣﺴّﺎس
ﻭﻣﻬﻢ، ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح اﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺒﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﻌﺪﻯ
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺍﻳﻥ کرﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
اﻧﺴﺎﻥ اﮔﺮ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ سلوک
الهی ﻣﺼﺮﻑ ﻧﮕﺮﺩﺩ.
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮئی ﻮ ﺗﻤﺮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺑﺠﺎﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﻳﺪﺁل
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺭ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻴﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺘﻨﻬﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺎﻳﻦ
ﮐﻤﺎل اﻳﺪﺁﻝ، ﻫﻤﺎﻥسلوک
الهی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻮ ﮐﻴﻔﻴتی
که ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﭘس ﺍﺯﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ، ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣتی ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻟﺎﺯم ﺒﺎﺷﺪ،
ﺍﻳﻥ کاﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻥها
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ
ﻭﭘس ﺍﺯ ﺭﻧﺠﻬﺎ
ﻭﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﻤﺮگ ﻮﻣﻴﺮﻫﺎﻯ
ﻧﻮعی ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ،
ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺭﻭح
ﺪﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
که ﺭﺳﻴﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ ﺪﮔﺮﮔﻮﻥ
ﻮﻧﻴک ﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘﻠﻰ،
ﺍﺯ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺳﻠﺎم همین ﻔﻄﺮﺕ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﻮﺳﺘگی اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺪﻳﻥ ﻮﻣﺬﻫبی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺒحقّ ﺰﻣﺎﻥ
بمعرفی
خداوند اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴم آﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻥ اﺑﺮﺍهیم
ﻮﻣﻮسی ﻮﻋﻴسی ﺪﺭ
ﻗﺮﺍﻥ، ﻫﻤﻴﻥ ﺘﺴﻠﻴم
ﻘﺒلی آﻧﺎﻥ به
مرﺑّﻴﺎﻥ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
آخوندﻯ شیعی ﻴﺎ
ﺳﻨّی ﻮﻏﻴﺮﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺮ
ﺣﺴﺐ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭ ﻫﻤّﺖ ﻭ ﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺒﺮخی اﺯﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ الهی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎ ﻧسخ
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ، ﺗﺎﺑﻘﻴﻪ
ﺭﺍﻩ ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﻮﺍﺻل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم هستند،
ﮐﻪ ﻣﻌﺼﻮم گرﺩﻳﺪﻩ
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑفصول
نوع ﺒﺸﺮﻯ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺘﻮﻟﺪ
ﺣﻘﻴﺮ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻧمی
آﻳﻨﺪ. ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺗﺎﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

حدیث 1196 - دﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ؟ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻓﻄﺮة
ﺍﻟﻠﻪ، ﺍﻟﺬﻯ ﻔﻄﺮ
ﺍﻟﻨﺎس ﻋﻠﻴﻬﺎ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻔﻄﺮﻫم
علی اﻟﺘﻮﺣﻴﺪ،
ﻋﻨﺪﺍﻟﻤﻴثاق
علی ﻤﻌﺮﻓﺘﻪ، ﺍﻧّﻪ
ﺭﺑّﻬﻢ، ﻭ ﻟﻮﻟﺎ
ﺫﻟﻚ، ﻟﻢ ﻳﻌﻠﻤﻮﺍ
ﻣﻥ ﺮﺑّﻬﻢ، ﻭﻟﺎ
ﻣﻥ ﺮﺍﺯﻗﻬم ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻓﻄﺮﺕ
ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ( ﻭ
ﺫﺍﺕ ﻃﺒﻴﻌی ﻤﻨﺎﺳﺐ،
ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ اﻭﻟﻴﻪ
ﻟﺎﺯﻡ، ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻭﮊﻧﻬﺎﻯ اﻭﻟﻴﻪ
ﻧﻄﻔﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻫﻤﺎﻥ ﻔﻄﺮﺕ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺘﻰ، ﮐﻪ
ﺩ ﺭﭘﻴﻤﺎعهد ﺍﻟﺴﺖ
ﺧﻮﺩ، ﻗﺒل اﺯﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌلی ﺨﻮﻳﺶ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﮔﺮﻓﺖ، ﺗﺎ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ کنونی ﺒﻴﺎﻳﻨﺪ.ﻭﭘﺮﺳﻴﺪ
ﺍﻳﺎ ﻣﻥ رَبّ ﺷﻤﺎ
ﻫﺴتم گفتند آﺭﻯ.(ﺍﻳﺎ
ﻣطیع ﺘﺮﺑﻴتی ﻤﻥ
ﻮﻋﻮﺍﻣل ﻤﺮبی ﻤﻦ،
ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﺪ
ﮐﻪﻗﻄﻌﺎ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺍﺭﻯ، ﺗﺎ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻧﺪ) ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﭙﺮﺳﻴﺪﻡ،
ﺍﻳﺎ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺴﺌﻮﺍلی ﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ
و ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ است؟ .ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎ ﺣﺮﮐﺖ
ﺳﺮ ﻭﻃﺄ ﻃﺄﻩ ﺍﻧﺮﺍ
ﺗﺎﮐﻴﺪ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﻫﻤﻴﻥ
گوﻧﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻰ،
ﻭ ﺍﻳﻥ همان ﺨﻄﺎﺏ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺤﺎل اﺳﺖ.
ﻭﺗﻤﺎم هستی ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻥ، ﺑﺮﺍﺳﺎس ﻫﻤﻴﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ الهی ﻮﻓﻄﺮﺗﻬﺎﻯ
ﺪﺭﻫﺮ ﻧﻮع ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل مُرَبّی
الهی ﺪﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻤﺠﺪﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﻰ،ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ.
ﺍﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﻫﺴﺘﻰ،
ﮐﻪ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺗﻮﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﻡ.
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟک
ﺁﺭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﻭﻓﺮﻳﺎﺩ
ﻣﻴﺰﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺨﻮﺍﻫم کرﺩ. ﻭﺣتی
ﺒﺮﺍﻯ هر ﺧﻄﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﻳﺶ، ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ (ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻭﻗﺼﺎﺹ)
ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﺗﺎﺧﺪﺍ ﺭ ﺍﻧﺎﺭﺍضی
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ، ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺭﺿﺎﻯ اﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎﻡ،
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﻔﻄﺮﻯ ﻨﺒﻮﺩ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺧﺪﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻴﺴﺖ ﻭﺭﺯق
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ ﮐﻴﺴﺖ؟
ﺍﻳﻥﭙﻴﻤﺎﻥ ﻔﻄﺮﻯ،
ﻭﻳﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺗﺮ، ﺩﺭ
تجلّیات ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ
ﺍﻭ ﺗﺎ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺭﺯق
آﻧﻬﺎ ﺭﺯق ﻤﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ (ﺭﺯق ﺸﻬﻮﺩﻯ)
ﻭﺍﺣﻮﺍب ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
،ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻤﺎل ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻥ ﺮﺯﻗﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘلی ﻮﺣتی ﻤﺎﺩﻯ،ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺸﮑﺮ ﻭﺳﭙﺎﺵ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻤﻮﺩ، ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮﻯ
اﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
رَبّ ﻭ مُرَبّی
هستند، ﻭ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺍﺳﺖ. رَبّ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﺭﺣﻤﺎﻥ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺮﺑّﻰ،
ﻭ ﻣﺪﺑﺮ ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮلی ﺒﺨﺼﻮﺹ
ﭘﻴﺮ الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻥ
عامل الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺠﺪﻯ ﺪﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﺪم
ﺘﺴﻠﻴﻢ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ
ﭘﺎﺋﻴﻥ ﺘﺮ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺘﺴلیم ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺟﺪﻯ
ﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻥ اﻧﺴﺎﻥ اﻣﺮﻭﺯ،
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺴﺎﮐﻥ
ﻮ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ، ﺑﺎﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮعی
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
الهی ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺟﻤﺎﺩﻯ، ﻭ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﻨﻮع گیاهی ﻮ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ،
ﻭﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﻔﺼﻮل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒﻴﻌﻰ،
ﺭﻭح اﻳﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺎﻳﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘگی
اﻣﺮﻭﺯ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ،
ﮐﻪ ﭘﻴﻤﺎﻥ اﻟﺴﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺷﺎﻧس ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ ﺷﺎﻧس
ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ گوﻧﺎﮔﻮﻥ
عقلی ﻮﻋﺸق الهی
ﺮﺍ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺮﺍﺣل
هفت ﮔﺎﻧﻪ سلوک
الهی ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻟّ
ﺎﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ، ﻭلی
ﺒﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺘﺎ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ، ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﻨسخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ. ﻣﺨﺎﻃﺒﻪ
ﻭﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺣتی ﭙﻴﺮالهی
ﺴﺎﻟﻚ بمعرفی خداوند
،ﻣﺨﺎﻃﺒﻪﺍﻯ الهی
اﺳﺖ. ﻭﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﺍﻯ اﻟﻬﻰ،ﭼﻮﻥ
ﺨﻄﺎﺏ ﺑﻤﻮﺳﻰ،ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻣﺎﺷﻴﻪ(کامل)
ﻭﻣﺎشی( سالک ) ،ﻳﻌنی
هرﺳﺎﻟک ﺮﻩ ﺭ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق کجا،ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی
اﻧﺴﺎن بشری ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺨﺎﻃﺒﻪ ﻭﻣﻮﺍﺟﻬﻪ
ﺑﺎﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ.

حدیث 1197 - ﺪﺭﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ3 ص؟ﺑﺤﺎﺭ )
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺣُﻨﻔاء
ﻟﻠﻪ،ﻏﻴﺮﻣﺸﺮﮐﻴﻥ
ﻔﻴﻪ ﺩﺭﻣﻌﻨی
ﺤﻨﻴﻒ ﺑﻮﺩﻥ ﻮ ﺣﻨﻔﻴّﺖ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
هی اﻟﻔﻄﺮة، ﺍﻟتی
ﻔﻄﺮ ﺍﻟﻨﺎس ﻋﻠﻴﻬﺎ،
ﻟﺎ ﺗﺒﺪﻳل ﺨﻠﻘﺎ
ﻟﻠﻪ، ﻓﻄﺮﻫم اﻟﻠﻪ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻤﻌﺮفة
ﻫﻤﺎﻥ ﻔﻄﺮﺕ (ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ کنوﻧﻰ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ ﻓﻄﺮﺗﻰ
(ﮐم ﻴﺎ ﺯﻳﺎﺩ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯﻟﻰ
ﻭﻗﺒلی هر ﺭﻭح
اﺯﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ،
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﭙﻴﺶ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮنی ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻘﺎﻋﺪﻩ، ﺑﺪﻭﻥ
هرﮔﻮﻧﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺭ
ﺩﺍﺩﻥ ﻔﻄﺮﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺎﻓﺮﻳﻨﺶ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
هدﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻌﺮﻓﺖ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
الهی اﻭ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖﻋﻠمی ﻮﻧﻈﺮﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی علم
اﻟﻴﻘﻴﻦ،ﻭﭼﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
عین اﻠﻴﻘﻴنی ﻭﭼﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘل کلی ﻮﺍﻟﻬﺎمی
الهی ﻮ ﻟﺪﻧّﻰ،
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ حقّ اﻟﻴﻘﻴنی
یعنی هدﻑ ﺍﺯ ﺧﻠﻘﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ، ﻭ ﺍﺯ ﺩﺍﺩﻥ
ﻔﻄﺮﺗﻬﺎ ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
گیرﻯ قبل اﺯﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻨﻮنی ﻮﻟﻮ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺤﺎﻝ، ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻋﻠمی ﻮ ﻧﻈﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﺭﺯشی
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﻬﺒﻮﺩ ﺯﻧﺪگی
ﻤﺎﺩﻯ، ﻭﻟﻮ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭح همرﺍﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭلی اﺭﺯشی ﺒﺮﺍﻯ
کسب ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ
نفس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺭﻭﺵ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻔﺮﺯﻧﺪ آﺯﺭ
زرتشت ،ﻭﭘﺪﺭﺗﻤﺎم
اﻧﺒﻴﺎﻯ ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﭽﻮﻥ ﻤﻮسی ﻮﻋﻴﺴﻰ،
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺵ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ، ﻫﻤﻪ
ﻓﻄﺮتی ﺬﺍﺗﻰ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ هدفی اﻟﻬﻰ،
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭﺩﺭک
ﺤﺎﻟﺖ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺣﺪّ ﺍﮐثرﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺑﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻌنی آیة
ﻗﺮﺍنی اﺧﺮج ﻤﻥ
ﻇﻬﺮ آﺩم
ﺬﺭﻳّﺘﻪ ﺍلی
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﺩم
اﺯﭘﺸﺖ ﺍﻭ ﺗﻤﺎﻣﺎ،
ﺍﻳﻥ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﺗﺎ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻳﻌﻨﻰ: ﻔﺨﺮﺟﻮﺍ
ﮐﺎﻟﺬﺭ، ﻓﻌﺮّﻓﻬم
ﻮ ﺃﺭﺍﻫم ﺼﻨﻌﻪ،
ﻭﻟﻮﻟﺎ ﺫﻟﻚ، ﻟم
ﻴﻌﺮﻑ ﺍﺣﺪ ﺭﺑّﻪ،
ﻭ ﻗﺎﻝ ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ،
کُلّ ﻤﻮﻟﻮﺩ ﻳﻮﻟﺪ
ﻋلی اﻟﻔﻄﺮة،ﻳﻌنی
علی اﻟﻤﻌﺮفة ﺑﺄﻥ
اﻟﻠﻪﻋﺰّ ﻭجلّ
ﺧﺎﻟﻘﻪ، ﻓﺬﻟک
ﻘﻮﻟﻪ، ﻭﻟﺌﻥ ﺴﺄﻟﺘﻬم
ﻤَﻥ ﺨلق اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻟﺎﺭﺽ ﻟﻴﻘﻮﻟﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﻭﮐﻤﺮ ﺍﺩم
اﻭﻟﺎﺩ ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﺎﺭج ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻭﭼﻪ
ﺍﻓﺮﻳﻨشی کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﺁﺩم
اﺑﻮ ﺍﻟﺒﺸﺮ، ﻭﺍﺻل
اﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻋﻠﺖ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ، ﻫﻤﺎﻥ
(ﻣﻌﺮﻓﺖﻋﻠﻤﻰ) ﻭﺳﭙﺶ
(ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ (ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯعقلی
و اﻟﻬﺎﻣﻰ) ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ،
ﻭسعی ﻮﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭﺑﺎ
ﮐﻤک ﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﻳک
عقل ﺠﺰئی اﻳﺪآﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻭﺍﻳﺪﺍل ﻄﻠبی ﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺑﺎ ﻋﻘل ﺠﺰئی
ﻤﺎﺩﻯ، ﮐﻪ ﺭﺍهی
ﺒﺸﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ الهی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺎﺯ ﺁﺩﻡ،
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﭙﺸﺖ
ﺳﺮ ﺍﻭ، ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻣﻮفق
ﺒﻤﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
الهی ﻮﻋﻘلی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﺍﻳﻥ
کمالات الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ، ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭ ﻳﺎﻓتن ﺻﻔﺎﺕ
نوع فوق ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﺍﺧﻠﺎق ﻔﻮق اﻧﺴﺎنی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﺗﺎ
روز ﻗﻴﺎﻣﺖ
شهود ششم قائم
)ﺍﻳﻥ اﻭﻟﺎﺩ ﺍﺩم
ﺪﺭ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻳﻌنی
ﺘﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻗﻴﺎم ﻘﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ، ﺑﻠﮑﻪ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺍﺩﻣﻴﺖ
ﺩﺭ ﺳﻄح ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﺎﺗﻤﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﺩﻣﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺍﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﭼﻴﺰﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺘﺼﻮﺭ ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺧﺪﺍ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
اﺩﺭﺍکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﻣﻌﺮﻓﺖﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻳﺎ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
حَقّ اﻟﻴﻘﻴنی
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎمی ﻮﻋﻘل
کلی ﻮ ﻟﺪﻧّﻯ اﺳﺖ.
ﺍﻣﺎم ﺒﻨﻘل ﻘﻮلی
اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ،
ﻫﺮ ﻣﻮﻟﻮﺩ ﻭﻃﻔل
ﻤﺘﻮﻟﺪﻯ ﺘﺎﺯﻩ،
ﺑﺮﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌنی ﺘﻮﻟﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻄﺮﺕ ﻃﺒﻴﻌی ﺪﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم ﻮ ﺍﺩﻣﻴﺖﺍﻭ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻳﺶ
ﺑﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻓﻄﺮﻯ، ﺩﺭﺟﺴم
ﻮﺫﻫﻥ ﻮﺭﻭح ﻄﻔﻞ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩﻫﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ کدﺍم ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻠﻬﺎﺋﻰ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﮐﺪﺍم ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ
ﻔﻄﺮﺗﻬﺎ ﻭﺑﺎﻟﻘﻮﻩﻫﺎ
ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎناﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒ،
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎئی اﺗﻔﺎﻗی
ﻮﻏﻴﺮﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮﮐس
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﻮ ﻗﺒلی ﺪﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮنی ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺳﻌﻰ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ، ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺪﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭﻋﻘل ﻮ ﺻﺒﺮ ﻭ ﻃﺎﻗﺖ
ﻭﻋﺸق ﻮﮐﺸﺶﻫﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﺑﺘﺎﺯﻩ،
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎ ﻣﺸﻴّﺖ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﻣﺸﻴﺖ سلوکی ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ ﻭ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻭ، ﺑﻬﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ که ﺭﺳﻴﺪ
ﻣﻮﻓﻖ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ، ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ، ﻭﻫﺮ
ﻧﻮع ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﻧﻴﺰ
ﭼﻘﺪﺭﻣطیع ﻮﺗﻮﺍﻧﺎ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟک اﻟﻬﻰ، ﺑﺎ
ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻭ، ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻧس ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺎﻳﻥ
ﺘﻮﻓﻴﻘﺎﺕ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻴﺎﻓﺖ. ﻭﻧﻪ ﺑﺎ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻮ ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺩﻳنی ﻮ ﻣﺬﻫبی ﺮﺳﻤﻰ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎ ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﮐُشی ﻮ ﺑﻨﺎم
ﺨﺪﺍ، ﺩﺭﺣﺎﻠﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﭘس
ﻣﻌﺮﮐﻪ ﺯﻧﺪگی
ﻮﺗﮑﺎﻣل ﻮﺳﻠﻮﻙ
الهی ﻮﺍ ﻣﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ.

حدیث 1198 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺪﻳﮕﺮ(ﺝ۳ﺹ؟ﺤﺎﺭ) ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
عرﻭة ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻮثقی
اﻟﺘﻮﺣﻴﺪ، ﻭﺍﻟﺼبغة
ﺍﻟﺎﺳﻠﺎم ﻭ ﺑﻨﺪ
ﻣﺤﮑم ﻮﻣﻄﻤﺌﻥ
اﻟﻬﻰ،ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ( ﻳﺎ سلوک
الهی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ، ﻭﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺩفع ﺸﺮﻙ، ﺗﺎﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ،
ﻭﺩﺭک ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺴﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺭﻭﺵ ﻭ ﺳﻴﺴﺘم ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ (ﺻﺒﻐﻪ ﻭ ﺭﻧﮓ) الهی
ﺒﮕﻔﺘﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ،ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﻠﺎم ﻮ ﺗﺴﻠﻴم
اﺳﺖ. وﻫﻤﺎﻥ ﻔﻄﺮﺕ
ﻭﺭﻧگ الهی هر
کس،ﻭ ﺩﺭک
عقلی ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻮ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺗﺴﻠﻴم
اﻭ، ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻋُﺮﻭﻩ
ﻳﺎ ﮐﺎﮐُﻞ ﺳﺮ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻣﺎم ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺪﺳﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻦ، ﻭﻳﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭ ﺑﻨﺪ ﺍﺭﺗﺒﺎطی
ﺒﻬﺘﺮ، ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻯ ﻤﻄﻤﺌﻥ اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ اﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺤﮑم ﻮ ﻣﻨﺘج ﺒﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ، ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻮﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺗﻮﺣﻴﺪ
)ﻋﻤل ﻴﮕﺎﻧﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺑﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
الهی ﺨﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻴﺎﻓﺘﻥ ﺤﺎﻟﺖ ﺧﻠﺴﻪ
ﻳﺎ ﻫﻠﻮﺳﻪ ﻭ ﻓﻨﺎﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺭک
ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ،
ﺩﺭﻳک بی ﺨﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. (ﺻﺒﻐﻪ) ﺭﻧگ
و ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺻﻔﺎتی
ﻮ ﺍﺧﻠﺎقی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک الهی ﺸﺪ،
ﺗﺮک ﺼﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮﺣﻴﻮﺍنی ﻮ ﺷﻬﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ،
ﻭ ﺑﺎ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺯ
ﺍﻟﮕﻮﻯ الهی ﺨﻮﻳﺶ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،
ﺭﻧگ ﻮ ﺭﻭﻯ اﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﻨﻴﺰ ﮐﺎﻣل
الهی ﻮ ﭘﻴﺮﺳﺎﻟﻚ،
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺮﻧگ ﻮ ﺭﻭﻯ
الهی ﻮ ﻋﻘل ﻮﺯﺑﺎﻥ،
ﻭﺩﺳﺖ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺍﺳﻠﺎﻡ)
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﻳﻥ ﺮﺳمی
ﻤﺴﻠﻤﺎنی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ (ﺗﺴلیم ﺴﻠﻮﮐﻰ
و مسلّم ) ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭ ﺍﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮﻟﺎﻳﺖ مخصوﺹ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟکی ﻄﺎﻟﺐ
ﺁﻥ ﻤﻌﺮفی ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻌﺪﻯ،ﮐﻪ
تجلّیات الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک مُیَسّر
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭلی
هنوﺯ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ،رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﻣﻄﻠق ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺭﻭﻯ ﺮﻭح ﺘﮑﺎﻣل
ﺠﻮ، ﻭ ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﻣﻄﻠق ﻮ بی اﻧﺘﻬﺎ
ﻫﺴﺖ. ﺑﺎﺯ( ﺻﺒﻐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ) ﺭﺍ ﻓﻄﺮﺕ
الهی ﺪﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺎﻫﻤﺎﻥ
کشش ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺑﻴﻌﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺴُﻨّﺖ
الهی ﺭا ﺧﻠﺎل سلوک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒلی ﺮﻧﮕﺎﻣﻴﺰﻯ
ﺨﻮﺩ ﻳﺎ ﺍﻃﻔﺎ ﺨﻮﻳﺶ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻣﺮﺍﺳم
ﺪﻳنی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی ﺪﺭ
ﺍﺳﻠﺎم ﺼﺒﻐﻪ ﻭ
ﺭﻧﮓ، ﺩﺭﻳک ﺘﻄﻬﻴﺮ
نفس ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺮﻧﮕﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
الهی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺳﺎﻟک
ﺮﻧگ ﻮکیفیّت ﻭماهیّت
ﺭﻭحی الهی ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺍﻥ ﺗﺴﻠﻴم
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﻳﺎ
ﺩﻳﻥ اﺳﻠﺎم ﺪﺭﺳﻠﻮک

ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺒﺎﺗﻌﻤﻴﺪ ﺩﺭ آب
ﺭﻧگی اﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺭﺳﻤﺎ ﻣﺴﻴﺤﻰ
،ﻭﺣتی ﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
از هم اکنون ﭘﻨﺪﺍﺷﺘﻪ.
ﻭﮐﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺗﻤﺎم ﺸﺪﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻣﻌﻠﻮم ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺩﻳنی ﻮﺍﺧﻠﺎﻗﻰ،
ﻭﻫﺮﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﭽﻴﺴﺖ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻏﺴل ﺘﻌﻤﻴﺪ
ﮐﻪ ﻋﻴسی اﺯ ﻳﺤیی
ﻤﻌﻤﺪﺍنی گرﻓﺖ،
ﺩﺭ ﻭﺍقع آﻏﺎﺯ
ﻳک ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺟﺪﻳﺪ،
ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ ﻴک ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.

حدیث 1199 - ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق قی ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﭘﻴﻤﺎﻥ
گیری اﺯﭘُﺸﺖ آدَم(ﺝ۳ﺹ؟ ﺑﺤﺎﺭ)
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ثبتت ﺍﻟﻤﻌﺮفة
فی ﻘﻠﻮﺑﻬﻢ، ﻭﻧﺴﻮﺍ
ﺍﻟﻤﻮﻗﻒ ﻭ ﺳﻴﺬﮐﺮﻭﻧﻪ
ﻴﻮﻣﺎ، ﻭ ﻟﻮﻟﺎ
ﺫﻟﻚ، لم ﻴﺪﺭ ﺍﺣﺪ
ﻣَﻥ ﺨﺎﻟﻘﻪ ﻭﻟﺎ
ﻣَﻥ ﺮﺍﺯﻗﻪ ﻟﺰﻭم ﻤﻌﺮﻓﺖ
و شناخت ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺩﻟﻬﺎﻯ اﻭﻟﺎﺩ
ﺍﺩم ﻔﻄﺮﺕ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ،
ﻭلی آﻧﻬﺎ ﻣﻮضع
و موضوع و
زمان ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
عهد ﺍﻟﺴﺖ خود
را ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﺍﻣﺎ
ﺭﻭﺯﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ
،ﮐﻪ ﺑﻴﺎﺩ ﺍﻭﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ ﻨﺒﻮﺩ،
ﮐسی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺧﺎلق ﻮ ﺭﺍﺯق ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ. ﺩﺭ
ﺩل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
اﻳﻥ ﻤﻴل سلوک
الهی ثاﺑﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺗﺮک ﺴﻠﻮک ﻨﮑﻨﺪ،
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺎﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺫﮐﺮ ﻭ
ﺗﺬﮐﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﻳﺎﺩ ﺍﻭﺭﻯ اﺯ
ﻭﺳﺎﺋﻂ الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻳﻥ ﻤﻴل
ﻔﻄﺮﻯ ﻘﺒل ا ﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻨﻮنی ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻮﺩﻩ،
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ ﺭﺑﻮﺑﻴﺖ
رَبّ الهی ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺍﻏﺎﺯ ﺩﻭﺭﻩ ﺗﺬﮐﺮ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﻚ، ﺍﺯ
ﺁﻥ ﭙﻴﻤﺎﻥ ﻘﺒل
اﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺭﻭﺯﻯ ﻤﺘﻮﺟﻪ
ﺍﻳﻥ ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﺍﮔﺮﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺍﻯ
ﺮﻭﺯﻯ ﺘﻮﺑﻪ ﻧﺼﻮﺣﻰ
ﻳﺎ ﺳﻠﻮکی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﻤﺎﻧﺪ ،ﻭﺩﻭﺭﻯ
اﺯسلوک الهی ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﻮﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﮑﺮﺭ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻤﺨﺘﻠﻒ، ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒﻴﻌﻰ،
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ، ﻭﻫﻤﻴﻥ
سلوک الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺣتی اﮔﺮﺻﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺭ، ﺍﻳﻥ کاﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻨﻮعی
ﻮ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﺣتی
ﻔﺴﺨﻬﺎﻯ گیاهی
ﻮ ﺭﺳﺨﻬﺎﻯ ﺠﻤﺎﺩﻯ
اﻳﻥ ﺮﻭح ﺴﺮﮐﺶ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ اﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯلی
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
همگی اﺭﻭﺍح اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻤﺎم اﻧﻮﺍع
عبوﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻤﻮﺩﻩ،
ﻭ ﺍﺯ ﻣﺮﺯ ﮐﻤﺎل
هر رَبّ ﺍﻟﻨﻮعی
بگذﺭﺩ. ﻭﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک اﺭﺍﺩﻯ ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ،
ﻭﺑﺎ ﻓﻬم ﻮﻃﻠﺐ،
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺑﺸﺮﻯ
خویش ﺒﮕﺬﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ، ﺗﺎ
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﻣﻄﻠﻖ، ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺪﺍم ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
،ﻭﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ ﺤﻮﺍﺩث
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ،
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﺣﻮﺍﺩث
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺑﻬﺮﮐسی
ﺘﺬﮐﺮ ﺍﻳﻥ عهد
(ﺍﻟﺴﺖ ﺑﺮﺑﮑﻢ) ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎل عقل کافی ﻮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺮﻭحی ﺪﺭ ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻟﺎﺯم
اﺳﺖ، ﺗﺎ ﺩﺭک اﻫﻤﻴﺖ
ﺳﻠﻮﻙ، ﻭ ﺍﺭﺯﺵ
ﺻﺒﺮ ﺩﺭ ﺍﻥ، ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ، ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ، ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺗﺠلی الهی
واجب ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.

حدیث 1200 ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ (ﺝ۳ﺹ؟ ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍیة ﻗﺮﺍﻧﻰ ﺍﻟﺴﺖ
ﺑﺮﺑﮑم ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻨﻌﻢ،ﻟﻠﻪ
ﺍﻟحَجّة ﻋلی ﺠمیع
ﺨﻠﻘﻪ، ﺃﺧﺬﻫم
ﻴﻮم ﺃﺧﺬ ﺍﻟﻤﻴثاق
هکذا ﻭ ﻗﺒﺾ ﻳﺪﻩ
ﺍﺭﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺗﻤﺎم ﺨﻠق ﺨﻮﺩﺣﺠﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﺯﻯ
ﻤﻴثاق ﻮ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻥ
ﺒﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ،
امام ﺩﻭﮐﻒ ﺩﺳﺖﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻫم ﻔﺸﺎﺭ ﺩﺍﺩ.
ﺍﻳﻥ عهد ﺍﻟﺴﺖ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯﺗﻮﻟﺪ
کنونی ، ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺤﺎل ﺮﻭح آﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺭ ﻧسخ ﺒﺸﺮﻯ
کنونی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎﺷﺪ، ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺗﺎﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ، ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﻟﻴلی
ﺒﺮﺍﻯ اﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺑﺸﺮﻯ اﻭ ئر
فصل نوع بشری ﻧﻴﺴﺖ.
ﺣتی ﺒﺮﺍﻯ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺭﻭﺍح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻨﺎﺭﺍﺣﺖ ﺍﺯﺳﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺠﻬﻨﻢ ﺳﻮم
فضای ﻤﻠﮑﻮﺕ، ﺍﺯ
ﺍﺷﻌﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ،
ﻭﻫﺮ ﻧﺎﺭ ﻭ ﻧﻮﺭﻯ
آﻣﺎﺩﻩ ﻧﮕﺮﺩﺩ،
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎﻯ
کاﺭﻣﺎئی ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ الهی ﺪﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻮﺑﻨﺪگی ﺒﭙﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺩﺳﺖ ﺍﺯﻋﻬﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻧمی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻤﻘﺎﻡ
ﺗﺮﺑﻴﺖ الهی ﻮ ﺭﺑﻮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑُﺮﺩ ﺭﻭﺣﻰ، ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺍ ﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎﭘس ﺍﺯﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺨﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.

حدیث 1201 اﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﺣﺪﻳثی(ﺝ۳ﺹ؟ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍیة
ﻗﺮآنی ﻤﻥ اﺣﺴﻥ
ﻣﻥ اﻟﻠﻪ ﺻبغة
ﭼﻪ ﮐسی ﻴﺎ ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺭﻧگ ﻮ
ﺭﻭﻯ الهی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ؟،
ﮐﻪﺍﻣﺎم ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻟﺼبغة
،ﻣﻌﺮفة ﺃﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺒﺎﻟﻮﻟﺎیة فی
اﻟﻤﻴثاق ﺍﻳﻥ ﺮﻧگ
ﻮﺻﺒﻐﻪ (ﻭﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺭﻧﮕﻬﺎﻯ الهی
و صفات ﺠﺴﺘﻦ)ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻌﺮﻓﺖ ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮﻣﻨﻴﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭﻳک
ﭙﻴﻤﺎﻥ سلوکی
اﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ پس
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻙ الهی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩﻕ، ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﭘس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ ﻣﻮﻟﺎ، ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﻮﺍﻣﺎم
حسنی هر ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺎﺗﻨﻨﺪ
ﻣﻮﻟﺎﻋلیّ هستند.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻋﺼﻮﺭ
بعدی ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ آﺷﮑﺎﺭ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﺴﺘﻮﺭﻯ
ﻮ ﺩﺭﻏﻴﺒﺖ ﺁﻧﻬﺎ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻤﻘﺒﻮل
اﻟﻬﻰ، ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻨﻌﻘﺪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻮﻟﺎ ،که
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
مُدّعیان ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﺎفی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺣتی
گناﻩ ﺍﻳﻥ ﻤﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ،
ﻭلی غیرﻋﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ،ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻮﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. (ﭘﻴﻤﺎﻥ اﻟﺴﺖ)
ﻗﺒل از ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻄﻮﺭ
ﻓﻄﺮﻯ ﻮ ﺭﻭحی ﻮ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻤﺠﺪﺩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣا الهی
عضو ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ. ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎل
ﻤﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ، ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳح گذﺷﺘﻪ
ﻭ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
الهی ﺴﻠﻮک ﺒﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮ ﺍﺳﻠﺎم
اﻭ، ﻣﻮﻟﺎ ﺭﺍ ﺍﻣﻴر
ﻭﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ ﺳﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﻫﻤگی اﻧﻬﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺒﻘﺖ
ﺗﺎﺭﻳخی ﺪﺭ ﮐﻤﺎل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋم ﺒﺮﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
که ﺑﺸﻬﻮﺩ (ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ)
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺗﺴلیم
هرﮔﻮﻧﻪ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭح ﺴﺎﻟک
ﺸﺎﻫﺪ ﺁﻥ ﺎﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺮﺍ (ﺟﺮﺍحی ﺪﺭﻣﻐﺰ
ﺭﻭﺡ) ﻣﻴﻨﺎﻣﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺍﻭ ﺍﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ اﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
(ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺻﺎﺩﻕ)
(ﻭﻧﻪ (ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺴﻴح
ﺪﺟّﺎﻝ) ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﻏﻴﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠم ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
،ﺷﺎﻧس ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭﺍﻟّﺎ ﻭﺍﺭﺩﺍﻥ
ﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ اﺯﻏﻴﺮﻃﺮﻳق
و باب ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ،
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺪﺯﺩﺍﻥ
ﻮبی اﺩﺑﺎﻥ، ﺍﺯ
ﭘﺸﺖ ﺩﻳﻮﺍﺭﺧﺎﻧﻪ
ﺑﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﺭﺩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﺑﺎﺏ ﻭﺩرَبّ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ،
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﻘﺎﺋﻢ، ﻳﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭﻫﺪﻑ ﺍﺻلی
ﻮ ﻧﻬﺎئی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻜک ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ، ﻭﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻭ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح ﺒﺪﻧﺒﺎل
ﻨﺨﻮﺩ ﺳﻴﺎﻩ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻥ گناﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ رفته ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ ﻧسخ ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.

حدیث 1202 - دﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ؟ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
کلّ ﻤﻮﻟﻮﺩ ﻳﻮﻟﺪ
ﻋلی اﻟﻔﻄﺮة،ﺣتی
ﻴﮑﻮﻥ ﺃﺑﻮﺍﻩ ﻳﻬﻮّﺩﺍﻧﻪ
ﻭ ﻳﻨﺼّﺮﺍﻧﻪ ﻫﺮﻃﻔل
ﻤﺘﻮﻟﺪﻯ، ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﻄﻔل
اﻭﺭﺍ ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻴﺎ
ﻧﺼﺮﺍنی
مسیحی ﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
(ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺮﺳمی
همگی ﺒﺎﻃل هستند،
ﻭ ﻫﻤﻪ ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻙ الهی ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ)
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻣﻌنی
ﺘﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻦ، ﺩﻳﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎنی
ﺒﻨﻈﺮﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻳﻌﻨی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ،
ﭘﻴﻤﺎنی
بزبان حال ﺒﺎ ﺍﻭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ اﻟﻬﻰ،ﺑﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭلی ﭽﻮﻥ ﺪﺭ ﻣﺤﻴﻄ
اﺟﺘﻤﺎعی ﻴﺎ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ،
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﻣﺴﻴﺤی ﻮﻳﺎ ﻫﺮﺩﻳنی
غیر ﺳﻠﻮکی ﺭﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ غیر
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭﻳﺎ ﺳﻠﻮک
غیر ﻣﻘﺒﻮل الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭﺣتی
ﺸﻴﻌﻪ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ،
ﻭلی سلوک
الهی ﻨﮑﻨﻨﺪ،ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻓﻄﺮﺕ
ﻣﻮﻟﻮﺩ ﻃﻔﻞ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺎﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺍﺭﺷﻴﻮ
ﮊﻧﺘﻴکی اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﭽﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
آﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﺎﺯ (ﻳﻬﻮّﺩﺍﻧﻪ)
ﻳﻌنی اﻭﺭﺍ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﻌنی ﻴﻬﻮﻩ ﻃﻠبی
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰئ
الهی ،(ﻳﻬﻮﻩ) ﻃﻠﺐ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ ﺍﻥ ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
غیر ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﻳﻬﻮﻩ ﻃﻠبی
ﻔﻄﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺮ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
اﻧﺒﻴﺎﻯ ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ،
ﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﺪﺭﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ ،ﻭﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍﻩ ﺑﺤق
آن ﺰﻣﺎﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻴﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺳﻠﻮکی آﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﭙس ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﺋﻰ،
ﮐﻪ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ آﻧﻬﺎ
بعنوان
برترین ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺠﺎﻯ (ﻳﻬﻮﻩ ﻃﻠﺒﻰ)(ﻣﺘﻬﻮّﺩ)
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻣﺘﻌﺒّﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻮ (ﻳﻬﻮﺩﻯ
هُداﺟﻮ) ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ هر ﻗﺸﺮﻯ
ﺪﻳﻨﻰ، ﺑﺠﺎﻯ
عاﺑﺪ ﺩﺭﺑﻨﺪگی
ﺨﺪﺍ ﺑﻮﺩﻥ مُتعبّد
ﺩﺭ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻮﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺪﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ ﻃﻔل ﺮﺍ (ﻳﻨﺼّﺮﺍﻧﻪ)
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻳﻌنی اﺯ(ﻧﺼﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ) ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺍﻧﺠﺎم ﺴﻠﻮﻛی
ﺒﺪﻭﺭ،ﻭ ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
اﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﺑﻬﺪﻑ ﻋﻴسی ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
زردشتی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎﺯ ﻣﺘﻌﺒّ
ﺪﻗﺸﺮﻯ ﻮﻣﺘﻈﺎﻫﺮ
ﺑﻨﺼﺮﺕ ﺩﺍﺩﻥ الهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
(ﺍﻧﺼﺎﺭ ﻣﺤﻤﺪﻯ)
ﺑﺠﺎﻯ سلوک
الهی ﻭﻧﺼﺮﺕ ﺩﺍﺩﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ و
نصوحی ﺨﻮﺩ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻨﺎم اﻧﺼﺎﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.(ﻧﺼﺮﺍنی
ﻴﺎ ﻣﺴﻴﺤﻰ) ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﮐﺴﺎنی ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻃﻠﺎفق گرﺩﺩ،
ﮐﻪﻧﺼﺮﺕ ﺩﻳﻥ ﺨﺪﺍ
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.

حدیث 1203 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ؟ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﮔﺮﻭهی
اﺯ ﺍﺣباﺭ ﻭ ﻣﻠّﺎ
ﻫﺎﻯ ﻳﻬﻮﺩ، ﻧﺰﺩ
ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ، ﮐﻪﺧﺪﺍﻳﺖ
ﺍﺯﭼﻪ ﻭﻗتی بوﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺪﻣﺖ ﺯﻣﺎنی
اﻭ ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺳﺖ. ﻣﻮﻟﺎ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﻮﻣتی لم ﻴﮑﻦ،
ﺣﺘّﻯ ﻴﻘﺎل ﻤتی
کاﻥ، ﮐﺎﻥ ﺮﺑّﻯ
ﻘﺒل اﻟﻘﺒل ﺒﻠﺎ
ﻗﺒﻞ، ﻭ ﻳﮑﻮﻥ ﺒﻌﺪ
ﺍﻟﺒﻌﺪ ﺑﻠﺎ ﺑﻌﺪ،
ﻭﻟﺎ ﻏﺎیة ﻭﻟﺎ
ﻣﻨﺘهی ﻠﻐﺎﻳﺘﻪ،ﺍﻧﻘﻄﻌﺖ
ﺍﻟﻐﺎﻳﺎﺕ ﻋﻨﻪ،
ﻓﻬﻮ ﻣﻨﺘهی کل
غایة ﺗﻮ ﺑگو
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﺧﺪﺍ
ﻧﺒﻮﺩ، ﺗﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻏﺎﺯﺑﻮﺩﻥ اﻭ
ﺑﮕﻮﻳﻢ. ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻦ
ﭘﻴﺶﺍﺯﻫﺮﻗﺒل
ﺒﻮﺩﻩ،ﮐﻪ ﭘﻴﺶ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻘﺒلی هم
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻥ،
ﺑﻌﺪﻯ ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.(ﻗﺒل
اﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮﻣﮑﺎﻥ ﻮﻫﺴﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﺗﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻮ ﻧﻴﺴﺖ
ﺷﺪﻥ اﺣﺘﻤﺎلی ﻬﺴتی
ﺒﺎﺯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ)
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﭘﺎﻳﺎنی
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺧﻮﺩ
ﭘﺎﻳﺎﻥ هر ﺍﻧﺘﻬﺎئی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘﺎﻳﺎﻥ
هاﻯ ﺍﺑﺪﻯ ﻨﻴﺰ
ﻣﻨﻘطع اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺘﻬﺎﻯ
هر ﻧﻬﺎﻳتی ﻮﻫﺮ
ﻏﺎﻳتی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺭﺑّﻚ) ﺧﺪﺍﻯ ﻤﺮبی
ﺘﻮ، ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع هر ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻮعی اﺳﺖ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋم ﻴﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﻳﺪنی
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭﻫﺮ ﻧﻮعی
ﺮﺍ ﺑﺎ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
آﻥ، ﻳک رَبّ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩﺍﻯ، ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮ ﺑﺎ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺭﺑﻮﺑﻴﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻥ کشیش ﻭﻣﻠّﺎﻯ
ﻴﻬﻮﺩﻯ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﭘﺪﺭﺍﻧﺶ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻳک ﺴﺌﻮﺍل ﻤﻨﻄقی
ﻮ ﺩﺭﺳتی ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﭙﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻳﺶ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ ﮐﺸﺶ
رَبّ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻳﺎ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ،ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺴﻴﺤی ﻮ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺎ ﺷﻨﺎس ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭ ﻣﻮﺭﺩ سوآل ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻴﻬﻮﺩ،
ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﻨﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ،
ﻳﺎ ایلی و ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
علیّ، ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻌﺮﺵ
رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ.
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
عیسوی ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭ ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ششم
عرﺵ رَبّ ﻗﺎﺋم
ﻴﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ.
ﻭلی ﻤﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ
قُرّه ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎن ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ کشیش ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ سالک
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺮﺑﻴتی ﻮﺭﺑّﺎنی
الهی ﻴﺎﻓﺘﻪ، ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
که ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺒﺎﺭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻳﺎﺩﻯ اﺯﺍﻭ
و نامش ﻧﻤﻮﺩﻩ،
ﻭلی ﻋﻴسی ﻤﺴﻴح
ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﻥ
ﺒﺎﺭ ﻧﺎﻡ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻴﺎ ﮔﺎﺑﺮﻳﺎل ﺮﺍ
ﺑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﻧﺎم خوش (ﻣﺤﻤﺪ)
ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺍﻧﺠﻴﻞ،
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ ﻤﻘﺪّس
ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭﺍﻳﻥ
کتاﺑﻬﺎ ﻧﺎم ﻤﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ،ﻭلی ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
آﻧﺎﻥ، ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
(ﮐﺘﺎﺏ) وظیفه الهی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ، ﻧﺎم
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ
فارقلیط و
ایلی ﺁﻣﺪﻩ اﺳﺖ.
ﺍﻳﻠﻴﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﻯ
ﻴﻬﻮﻩ ﻃﻠﺒﺎﻥ ﻴﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﻋﺮﺵ رَبّ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ، ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ که ﻣﺴﻴح
کاﺷﻒ ﺍﻥ ﺒﻮﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩﻯ
ﻨﺎﻡ ﻣﻴﺒﺮﺩ،
زردشت وعده
سوشیانس سوم ﮐﻪ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ از
امروز ﻇﻬﻮﺭﻯ ﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻗﺎﺋم آﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎن ﻤﻮﺭﺩ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
علیّ ،ﺗﺠلی ﻤﺎﺩﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻣﻘﺎﻣﻴﮑﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺍﻥ
اﺷﻚ ﻣﻴﺮﻳﺨﺘﻨﺪ.ﻭلی
همیشه ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ رَبّ ﻣﺮﺑّﻯ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ،ﺑﻨﺎم
رَبّ ﻣﻮسی ﻴﺎ رَبّ
ﻓﺮﻋﻮﻥ،ﻭﻳﺎ ﺑﻌﺪﺍ
رَبّ ﻣﺤﻤﺪ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﺸﺪﻩ ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺠلی اﻟﻬﻰ،ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی آﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﻣﻘﺎمی
الهی رَبّ که
رب برتری دارد
ﮐﻪ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
رَبّ ﺩﻳﺪﻩ، ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﻟﻘﺎﻯ ﺴﺎﻟک ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ رَبّ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻭﻫﺪﻑ ﻫﺮ ﺳﺎﻟک
ﻤﺪﺍم ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺮب
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻓﻌلی اﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ ﺘﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ
بی اﻧﺘﻬﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻗتی
رَبّ ﺑﺮﺗﺮﻋﻴسی
ﺪﺭ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﮐﺸﻒ ﺷﺪ، ﻭﻋﻴسی
اﺯ ﭘﺪﺭ ﺍﺳﻤﺎنی
ﺨﻮﺩ ﻧﺎم ﺒﺮﺩ،
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻨﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭ رَبّ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﮐﻪﻣﻌﺎﺩل ﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ، ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻭﮐﺎفی ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ (ﺗﻮﻗﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍ ﻭﺷﺮک
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻳﺎ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﺍﺯرَبّ
باز ﺑﺮﺗﺮﺟﺒﺮﻳﺎل
ﻴﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻮﻋﺮﺵ
ﺍﻭ، ﻭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ اﻭ ﮔﻔﺖ،
ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ ﻋﺮﺵ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺸﺪ،
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺴﻴﺤﻰ
ﺍﻳﻥرَبّ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺗﺎﺯﻩ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺭﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺩﺭ۵۵ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ،ﮐﻪ
ﺍﺧﺮﻳﻥ کاﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﮐﺎﺷﻒ ﺷﻬﻮﺩ
هفتم ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭﺷﻬﻮﺩ
هشتم ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﺎمی هم
اﺯﺍﻭ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ،
خواهند رسید .ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺍﻧﺪکی اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﻮﺍﻗﻌﻴﺖ
ﺍﻳﻥ رَبّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺑﺮﻭﺵ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﻗﺎﺋم آﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺍﻥ
رَبّ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎﻓﺮﺿﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺷﻬﻮﺩ رَبّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ، ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
درلاهوت ﺸﻮﻧﺪ.
(أﻭ ﻳﺎ أﻫﻮ) ﻭﻳﺎ
ﺍﻫﻮﺭ ﻣﺰﺩﺍ، ﻭ
ﻳﺎ (ﻳﻬﻮﻩ ﻭﺍﻟﻠﻪ
أهو ) ﻫﻤگی ﻀﻤﻴﺮﻏﺎﻳبی
اﺳﺖ، ﮐﻪﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺣﺎﺿﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺸﻬﻮﺩﺵ ﺑﺮﺍﻯ
کسی مُیَسّر ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮ ﻳﻬﻮﻩ ﻃﻠﺐ،
ﻭﻣﺎﻳل ﺒﻠﻘﺎﻯ
اﻭ ﺑﺎ ﺭﻭﺵ ﻣﺴﻴﺢ،
ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮکی ﻮ توَسّل
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ، ﻭ
ﺑﺎﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﺩﻭﻫﺰﺍﺭ
ﺳال کهنه ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻗی ﻨمی ﻤﺎﻧﺪﻧﺪ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻋﺮﺵ
رَبّ ﺍﻟﻔﺼل ﻨﻬﺎئی
نوع ﺒﺸﺮ، ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
عیسوی ﺒﺎ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭ ﻭﺳﺎﻳﻞ ﻧﻮﻳﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺩﺭ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ
ﻮﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
اﺩﻋﺎﻫﺎﻯ اﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﺭﺍ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻏﻴبی ﻮﻧﺪﻳﺪﻩ
ﻭﭘس ﺍﺯﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺒﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩ. ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨصی ﻨﻤﻮﺩ ﺗﺎ
ﺑﻌﻴﻥ اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺮﺳﻴﺪ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻤﻮﺩ.
ﺗﻮﻗﻒ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ،
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺮﻯ غیر
ﻣﻨﻄقی اﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺪﺍم اﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻭ ﺍﺭﻭﺍح ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮﻯ، ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣلی
باﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻮل
ﻤﺘﻌﺪﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
رَبّ ﺍﻟﻔﺼﻠﻬﺎﻯ
ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻬﺎئی
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻔﺼﻞ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺩﺭﻇﻬﻮﺭﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺘﺤﻘق
ﻴﺎﻓﺖ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯﺁﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻮ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺑﻌﺪ
ﺍﺯﻣﻥ ﻨبییّ ﻴﺎ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ ﻭﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﭘس ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ، ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋﻢ، ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
هرﮔﻮﻧﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﺒﻌﺪ، ﺍﻳﻥ اﺭﻭﺍح
کامل ﺸﺪﻩ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠلی ﺒﺮﺗﺮ الهی
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻧﮑﻪ
ﺑسلوک الهی ﻧﻴﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﻮﺍﺳﺮﺍﻑ
ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺒﻤﻴﺮﺩ،
ﺑﺎﻧﻮاع ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺭﺍﻩ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
فصول ﺍﻧﻮﺍع ﻤﺘﻮﺍلی
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻄﺒیعی
ﺒﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺴﻠﻮک اﺭﺍﺩﻯ
ﻮﻋﻘلی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
که ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺑﺮﺍﻯ
همه ﺍﺭﻭﺍح ﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ همان ﻓﺮﻣﺎﻥ
(ﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ) الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺪﺭیج اﺯ ﺍﺯل
ﺘﺎ ﺍﺑﺪ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
شریف ﻣﻠّﺎﻯ ﻴﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫم ﻤﺴﻴﺤﻰ،
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ (رَبّ
ﺗﻮ) ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩﻋلیّ
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥرَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ
ﻭﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ نوع
بشری ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﺭﺑﻮﺑﻴﺖ ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﭙﺎﺋﻴﻥ
ﺘﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭرَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ ﺑﺎﺯگشته
بخلق ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺑﺪﻯ
ﺪﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﺍﻳﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.
(ﻗﺎﺋﻢ) رَبّﺍﻟﻨﻮع
ﺘﻤﺎم اﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮﻯ
هست ﻭلی ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ، ﺩﺭ رَبّ ﺍﻟﻔﺼﻠﻬﺎﻯ
ﻤﺘﻌﺪﺩ، ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺑﺪﻭﻥ هرﮔﻮﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
سوآل اﻳﻥ
کشیش ﻣﺴﻴﺤﻰ، ﻭﻳﺎ
(ﺣِﺒﺮ ﻭﻣُﻠّﺎﻯ)
ﻳﻬﻮﺩﻯ اﺯ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺖ
ﺍﺯ ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ، ﻳﻌنی ﺪﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻮسی ﻮﻋﻴسی
آﻳﺎ ﻭﺟﻮﺩﻯﺪﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ؟ ﭘس ﭼﺮﺍ ﻣﻮسی
اﺯ ﺍﻭﺧﺒﺮﻯ ﻨﺪﺍﺷﺖ
ﻭﺑﻤﺎ ﻧﮕﻔﺖ؟ ﻣﻮسی
ﻔﻘﻄ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ رَبّ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻦ،
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ایلی و اﻳﻠﻴﺎ،
رَبّ ﺑﺮﺗﺮﻯ
هست ،ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﻨﺮﺳﻴﺪﻡ،
ﻭلی عرﺵ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ
ام . ﻭﻋﻴسی اﻳﻥ
رَبّ نادیده
موسی و زردشت ﺭﺍ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺨﻮﺍﻧﺪ،
ﻭ ﮔﻔﺖ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍئی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻮسی
اﺯ ﺧﺪﺍﻯ ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻨﺎمی ﻨﺒﺮﺩﻩ
که یهودیان
معروف بدشن جبرئیل
هستند. ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮکی
اﺩﻳﺎﻥ، ﺍﺯ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺮ ﺍﺳﺎس ﻧﻈﺮیةﻫﺎﻯ
عرﻓﺎنی ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮﺑﺎ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻡ، ﺍﻳﻦ
(ﻧﻈﺮیة ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ)
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻭﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﻤﻴﺸﺪﻩ. ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ اﺻﻮل ﻮ ﻓﺮﻭع
ﺪﻳنی ﺘﺎﺯﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻋﻘل ﺒﺸﺮﺩﺭﻃﻮل
ﺰﻣﺎﻥ، ﺳﻄح ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﻴﺎﻓﺘﻪ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
عبادی و
اعنقادی ﺟﺪﻳﺪﻋﺮﻓﺎنی
در جزئیّات ﻮ ﻳﺎ
ﺍﺻﻮل ﻮ ﻓﺮﻭع ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺩﻳنی همرﺍﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ(ﻧﻈﺮیةﻋﻘلی ﻮﻋﺮﻓﺎنی
ﻤﺤﻤﺪﻯ که ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮیة ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻮسی ﻮﻋﻴسی ﻮﻳﺎ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﻨﻈﺮیة
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺩﺭﻗﺎﺋم آﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ،ﮐﻪ ﺍﻏﺎﺯ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
بوﺩ، ﭼﻴﺰﻯﺨﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺘﺪﺭیج ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺧﺮﺍفی عقیده
های جزئی ﻭ ﻧﻈﺮیة
ﺩﻳنی ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻤﺤﺴﻮس
ﺗﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣلی ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺮﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ (عقلی ﺩﻳنی)
ﺒﺎﺯ ﻭﺍﺿﺢ ﺗﺮﻯ
ارﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ
.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﻧﻮ ﺑﻨﻮ
ﮔﻔﺘﻨﻴﻬﺎﻯ
عقیدتی ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ (ﺭﻭﺵ ﻋﻤلی
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺳﺎﺩﻩﺗﺮ
ﻭﻋﻘﻠﺎنی ﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺘﺎﻇﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ثاﺑﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺎﺯ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ تجلی
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﺩم ﻮ ﻧﻮح
میترا ﻮﺑﻮﺩﺍ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﻋﻴسی
ﻮﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭلی ﻤﻮسی
اولی اﻟﻌﺰﻡ ﻧﺒﻮﺩ،
ﺑﻠﮑﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺘﺎبع ﻨﻈﺮیة ﺩﻳﻨﻰ،
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺑﺮﺍﻫﻴم ﺒﻮﺩ.ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ،ﭘﺎﺳخ
ﻤﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ، ﺟﻮﺍبی
ﻔﻠﺴفی ﻮﻋﻘﻴﺪتی
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺑﺎﻧﻈﺮیة
عرفان ﻋﻤلی ﻤﺤﻤﺪﻯ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺎﻥ هنوز
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﺠﻮآب ﻣﻮﻟﺎ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ،ﭘﺎﺳخی
ﻔﻠﺴفی ﻮﻇﺎﻫﺮﻯ،ﻭﻣﻄﺎﺑق
ﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒلی اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺟﺰ ﺑﺮﺍﻯ
آﺯﻣﺎﻳﺶ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺻﺎﺩﻕ، ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻭ ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭرَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺟﺪﺍل
ﻮﺑﺤث ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ثاﺑﺖ ﮐﺮﺩ. ﻭلی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ اﺩﻋﺎ
ﮐﺮﺩ، ﻭ هرﺷﺨﺺ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺠﺮبی ﺴﻠﻮکی
ﻮﺷﺨصی ﺒﮑﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺭﻭﻯ ﺠﺪﻳﺪ ﺍﻟﺎﮐﺘﺸﺎﻑ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻤثال ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺴﺮﻃﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﮑﺘﺸﻒ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺩﻋﺎﻯ
کشف ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻫﺮﺑﻴﻤﺎﺭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﺨﺼﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺷﻔﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ اﺻﺎﻟﺖ
ﺩﺍﺭﻭﻯ ﺘﺎﺯﻩ ﺭﺍ
ﺩﺭک ﻛﻨﺪ. ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨصی
اﺯ ﺍﻳﻥ ﺪﺍﺭﻭ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﻣﻮﻟﺎ ﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق اﻟﻠﻪ، ﺩﺭ
ﺍﺯل ﻮ ﻗﺒل اﺯﺍﺯﻝ،ﻭﻗﺒل
اﺯﻫﺮ ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ،
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺴتی ﺪﺭ
ﺍﺯﻝ، ﻫﻤﺎﻥ آﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ( ﺍﺻل ﺨﺪﺍ
ﺧﺎﺭج اﺯﻫﺴﺘﻰ)
ﺑﺼﻮﺭﺕ (ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل
هستی ) ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄلق ﺪﺭﻋَﻤّاء
ﻴﺎ ﻫﺎﻫﻮﺕ، ﻭ ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
یونیورس (ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭﻋﺪم ﻤﺎﺳﻮﺍﻩ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮﻣﮑﺎنی
ﭙﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪﻩ. ﻭﺣتی
ﺼﺎﺩﺭ ﺍﻭل ﺪﺭﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
اﻳﻥ ﺼﺎﺩﺭ ﺍﻭل
آﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯﻣﺎﺩﻩ ﺷِﺒﻪﻋﺪم
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴم ﺨﻮﺩ
ﺍﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ ﻣﺮﺗﺒﻪ
ﺑﻌﺪﻯ اﺯ ﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺘﻮﺍلی اﺯﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﮐﻪﻫﻤگی
اﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺭﻗﻴق ﺒﻮﺩﻩ ﻭﺳﭙﺶﻏﻠﻴﻈ
ﺘﺮﻭ( انواع ﺗﺤﺖ
ﺍثیرﻯ) ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻌﺎام
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻤﻠﮑﻮﺕ،
ﻭﺍﻳﻨﻚ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺣتی
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺳﻨﮕﻴﻥﺘﺮ(
ﻣﺎﺳﻮﺕﻫﺎ) ﻧﻴﺰﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘس
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄلق ﻘﺒل
از ﺍﺯﻝ، ﻭلی رَبّ
ﺭﺣﻤﺎنی رَبّ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ، ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
سوآل کشیش ﻳﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ، ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻧﺰﻭل
و برای نوع
بشری کُره
زمین ﻧﻮﺑﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪ. ﻭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺍﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ
رَبّ ﻗﺎﺋﻢ، ﻭﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍنی
ﭙﺎﺋﻴﻥ ﺘﺮ،ﻭﺍﻧﻮﺍع
گیاهی ﺒﺎﺯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ، ﺗﺎ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺠﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻨﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﺎ،
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻧﺰﻭلی و
شهودی ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ
ﻭلی اﻓﺮﺍﺩ ﺍﻥ
اﻧﻮﺍﻉ، ﺑﺎ ﺗﻌﺎلی
ﻮ ﺗﮑﺎﻣلی ﺮﻭﺣﻰ،
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ
جسم ﻨﻮعی ﺒﺎﻟﺎ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ. (ﺭﻭح
یک اﻧﺴﺎﻥ) ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎم اﻧﻮﺍع
ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮﺍﻧﻮﺍع
ﺠﻤﺎﺩﻯ، ﻭﺍﻧﻮﺍع
کیاهی ﻮ ﺑﺎﻧﻮﺍع
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﻓﺼل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺳﺎﻧﺪ، ﮐﻪ ﺍﻳن
عقل ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻋﺸق
ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ.ﻭﺑﻌﺪﻫﺎﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ اﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻳﻨﺪﻩ،
ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ بی
اﻧﺘﻬﺎ،ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﻧﻮعی ﻮﺻﻔﺎتی
ﻮﻋﻘلی ﻮ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ،
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ اﻳﺪﺁﻟﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺟﺴﺖ. ﺗﺎ (ﻓﺮﺿﺎ) ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ، ﺑﻠﻘﺎﻯ
رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺮﺍ ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ ﭘس
ﺯﻗﻮی ﻧﺰﻭل ﺨﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی هر ﺯﻣﺎﻥ،
ﭘس ﺍﺯﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ، ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ .ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﮑﺎﻣل ﺪﺭ ﻗﻮس ﻧﺰﻭل
ﺒﺎ پنج ﺸﻬﻮﺩ، ﻭﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﻮﺵ ﺻﻌﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺷﺮﻭع
هستی ﺪﺭ ﻣﻄﻠﻖ،
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺷﺮﻭع
هستی هر ﻧﻮع ﻮﻫﺮ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﻮسی ﺨﺒﺮﻯ
اﺯرَبّ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻤسیح ﻨﺪﺍﺷﺖ. ﻭﻣﺴﻴح
ﻨﻴﺰ ﺧﺒﺮﻯ اﺯ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎنی ﻨﺪﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺣتی ﻤﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ رَبّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺨﺒﺮﻯ ﻮﺣتی
ﻨﺎمی هم ﻨﺪﺍﺷﺖ
ﻭلی ﻤﻨﻄﻘﺎ ﻫﺮﻋﺎﻗل
غیرﻣﺸﺮﻙ، ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل اﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ، ﻣﺎﺭﺍ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﻳﺎ رَبّ
ﻭمُرَبّی ﺨﻮﺍﻧﺪﻳﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍئی
ﻘﺎﺋل ﺒﺎﺷﻴﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﮕﻔﺖ،
ﻭﻗتی رَبّ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ، ﻭﻳﺎ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﻋﺮﺷﺶ
ﺩﻳﺪﻡ ،ﺷﻨﻴﺪم
که ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻳﺎﻗﺪّﻭس
ﻳﺎ ﺳﺒّﻮﺡ. ﻳﻌنی
ﺪﺍﺷﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻮﺭﺩ ﺗﻘﺪﻳس
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ،ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺣﺎل ﻨﻮﻋﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻣﻴﺒﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﻤگی
ﺪﺭﺣﺎل عباﺩﺕ رَبّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
(ﻭ ﻗﻞ ﻫﻮ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺣﺪ)
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑرَبّ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
،ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺑﮕﻮ ﺍﻧﭽﻪ
ﻣﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﻢ ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳکی اﺳﺖ ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﺮ رَبّی
همین ﺬﮐﺮ ﻭ ﺩﻋﺎ
ﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﺪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑرَبّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ،ﮐﻪ
ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺑﺠﺎﻯ ﻤﻥ
ﺒﮕﻮ،ﮐﻪﺧﺪﺍ ﻳکی
اﺳﺖ.ﻭﺑﺎﺍﻳﻥ ﺬﮐﺮﺳﺎﻟﻚ،
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻭ ﺫﮐﺮ ﻳﮕﺎﻧگی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ،
ﺩﺭ ﻗﺮﺍٴﺖ ﺍﻳﻥ
ایة ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟکی
ﺒﻮﺩ،ﺧﻴلی ﺰﻭﺩﺗﺮ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺭﺍﺣﺖ
ﺗﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﺍﻭ، ﺍﺯﻃﺮﻑ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺩﺭﺑﺤث
ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ، ﺑﺤﺸﻬﺎﻯ
ﻤﻄﺮح ﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﺯلی
ﺪﺭ ﺍﻏﺎﺯ ﻫﺴتی
ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧل ﻀﻤﻨﺎ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺭﻭح اﻟﺄﺭﻭﺍح ﻔﺮﺩﻯ
هر ﻣﻮﺟﻮﺩ، ﺑﺎ
(ﻓﺮﻣﺎﻥ کن ﻔﮑﺎﻥ)
ﺍﻧﺠﺎم گرﻓته ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻮﻗﺖ ﺗﻤﺎم ﺸﮑل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺮﺍﻩ ﺩﺭﺍﺯ
ﺍﺯل ﺘﺎ ﺍﺑﺪ ﺭﺍ
ﺍﻏﺎﺯ ﻧﻤﻮﺩﻩ،
ﺗﺎ (ﻓﺮﻣﺎﻥ کن ﻔﻴﮑﻮﻥ)
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭیج ﻮ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﻮ ﻣﺮﺍﺣﻞ
(ﺷﺪﻥ ﻀﺮﻭﺭﻯ) ﻭﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
و قشری مذهبی ،ﺧﺎﺭج
اﺯ ﺍﻳﻥ ﻔﺮﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎ ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ ﺠﻬﻨﻤﻰ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﮐﺎرﻣﺎﻫﺎ
ﻳﺎ ﮔﺎﺭﻣﻪ ﻭﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻧﻬﺎ، ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ، ﺑﺘﻮﻓﻴق اﺟﺒﺎﺭﻯ
اﺯ ﺗﮑﺎﻣل رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﺎﺑﻘﻴﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﺎﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﻣﺎﺩﻯ،
ﭼﻮﻥ ﺍﺗﻤﻬﺎ ﻭﻳﺎ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
اثیرﻯ ﻮﺗﺤﺖ ﺍثیرﻯ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ (ﺗﮑﺎﻣل
ﻤﺪﺍﺭﻯ) ﻭﺩﺭﺍﺯ
ﻣﺪتی ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
گغت ﮐﻪ (ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﮐﻥ ﻔﮑﺎﻥ اﺯﻟﻰ)
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ، ﻭﺣتی
ارﺑﺎﺏ نوع ﺧﻮﺩ،
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻤﺪﺑّﺮ
ﻭﻣﺠﺮﻯ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻯ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻫﺮ ﭼﻴﺰ
ﻭﻫﺮ ﺭﻭحی ﺪﺭ ﺗﻤﺎم
اﻧﻮﺍﻉ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ که
ﺗﮑﺎﻣلی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﺎﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳش
اﺯلی دﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﻗﺪﻳم عرﻓﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻗﺪم ﺁﻧﻬﺎ،
ﺑﺎﺯ ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﺎلق ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻗﺪﻳﻤﻬﺎﻯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ،
آب ﻭ ﻫﻮﺍ ﻭ ﺍﺗﺶ
ﻭﺑﺎﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻧﻈﺮیةﺍﻯ
ﺒﺎﻃل ﻮﺧﺮﺍﻓﺎتی
اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ اﺳﺘﻘﺴﺎﻃﻬﺎئی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻳﮑﺼﺪ ﻭ ﭼﻨﺪﻋﻨﺼﺮ
ﺍﺗمی ﺮﺍ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺪﻣﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ،
ﻭﺍﺳﺘﻘﺴﺎﻃ ﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻗﺪﻣﺎﻯ ﺨﺮﺍﻓﺎتی
ﻘﺪﻳﻢ، ﻭﻗﺪﻣﺎﻯ
اﺳﺘﻘﺴﺎﻃﻰ، ﻭ
ﻗﺪﻣﺎﻯ ﻋﻨﺼﺮﻯ
ﻮ ﺍﺗﻤﻰ، ﻗﺪﻳﻤﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ هستند،ولی
ﻘﺪﻳﻤﻬﺎﻯ عرﻓﺎنی
ﻤﺎﺩﻯ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ ﺍﺯ
ﺭﻭح اﻟﺎﺭﻭﺍح ﻔﺮﺩﻯ
ﻮﺍﺻل اﻟﺎﺻﻮل ﻤﺎﺩﻯ،
ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ،ﻭ
ﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ، ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭﻧﺎﺳﻮﺕ ﻭ ﻣﺎﺳﻮﺗﻬﺎ،
ﻗﺪﻣﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎنی
ﺪﺭﻧﻈﺮیة ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺤﺎﺿﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﭼﻪ (ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ) ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺍﻥ عقاﻳﺪ ﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻨﻰ ،ﻳک ﺮﻭﺡ
ﺑﺤﻘﺎﻳق عی اﻟﻴﻘﻴنی
ﺴﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﺪ. ﻫﺮ
ﺭﻭح ﻔﺮﺩﻯ، ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣل ﺘﮑﺎﻣل
ﻮ ﺷﺪﻥ ﻮﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
و کینونیت ﺧﻮﺩ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻣﺮ الهی
کن ﻔﻴﮑﻮﻥ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺗﻤﺎمی اﻧﻮﺍع ﺒﮕﺬﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻤﺎل هر
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﻤﻨﻄﻘﺎ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ کمال مُیَسّر
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻳک
نوع اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻨک
ﺮﻭح اﻧﺴﺎﻧﻰ، ﻭﺭﻭح
ﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺍﻳﻥ ﻨﻈﺮیة،ﮐﻪ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﺍﺯﺧﻴلی ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍع ﻮﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻥ کمال رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ، ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﮑﺎﺭﻭﺍﻥ ﺒﻰﺍﻧﺘﻬﺎﻯ
اﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺍﻥ اﻣﺮﻭﺯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻤلی ﻮﺻﻔﺎﺕ ﻭﺍﺧﻠﺎق
اﻟﻬﻰ، ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋﻢ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻳک ﺮﺍﻩ ﻫﺴﺖ،ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺴﻠﻴم
وپیمان ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ
ولایت ششم ﻣﺤﻤﺪﻯ
هر ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ ﻭﺑس
. ﺍﻳﻦ ﺩﻭﮔﻤﺎﺗﻴﺴم
که ﮔﻔﺘﻢ، ﻭ ﺑﺶ،
ﮐﻪ ﺗﺎﮐﻴﺪ ﮐﺮﺩﻡ،
ﺩﻭﮔﻤﺎﺗﻴﺴم ﻨﻈﺮﻯ
ﻮ ﻓﻠﺴفی ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺩﻭﮔﻤﺎﺗﻴﺴم ﻨمی
ﭙﺬﻳﺮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ (ﺩﮔﻤﺎﺗﻴﺴم
عملی ) ﺍﺳﺖ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺭﻭﻯ ﺷﻔﺎ ﺑﺨﺶ
ﻳک ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻥ ﺪﺍﺭﻭ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ، ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﻏﻴﺮ ﻣﻔﻴﺪ.ﺣتی
اﮔﺮ ﻓﺮﺿﺎ ﺍﻧﺪکی
ﻤﻔﻴﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ،
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍع ﻴکی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ تجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﻳﺎ ﻭﺍﺑﺴﺘگی
ﺒﺴﻠﺴﻠﻪ ﻋﻮﺍﻟم
ﻨﻮعی ﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺳﻠﺴﻠﻪﻫﺎﻯ ﺼﻔﺎﺗﻰ،
ﻭ ﺳﻠﺴﻠﻪﻫﺎﻯ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ،
ﻗﺎﺑل اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ اﻳﻦ،
ﺗﻌﺎلی کیفی و
فوق کیفی ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺳﻨﺠﺶ ﻗطعی اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘلی
ﻮﺍﺧﻠﺎﻗﻰ، ﻭﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻮ ﻏﻴﺮﻩ،
ﻭﺍﺿﺢ ﻭﻣﻄﻤﺌﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﻀل ﻮ
ﺑﺮﺗﺮﻯ اﻓﺮﺍﺩ
ﺭﺍ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻬﻢ،
ﺩﺭ ﺗﻔاﻮﺕ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
و عقلهای اﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺯﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺒﻬﺘﺮﺍﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ واصلان
شهود های قبلی
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺣﺴب
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ
های عقلی ﻮﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺑﺎﻫم ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃ ﺒﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻮﺧﺪﺍﻳﺸﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮﺣتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ، ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻔﮑﺮ ﻭﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻧﻈﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎ ﻓﺮﻕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺮﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ سوآل
اﻳﻥ ﺤِﺒﺮ و
کشیش ﻬﻮﺩﻯ ﻮﻳﺎ
ﮐﺸﻴشی ﻤﺴﻴﺤی ﻮﻣﻠّﺎﻯ
ﺳﺎﻟک الهی اﺯ ﮐﻴی
و ﺯﻣﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
رَبّﻋلیّ ﻮ ﻣﺤﻤﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺸﻒ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩﻩ ﻗﺒل
ﺍﺯ ﺍﺯﻝ، ﺍﻳﻥ
اﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮعی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ،ﻭلی
ﻤﻨﺘﻈﺮ ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
اولی اﻟﻌﺰﻡ، ﻳﺎ
ﺍﻏﺎﺯ ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﻮسی ﻮﻋﻴسی
ﺒﺎ ﻭﻋﺪﻩ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺘﺎﺭﻳخ
ﻈﻬﻮﺭ ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﻮ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺮﺍ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﺗﺎﺭﻳخ ﻈﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻨﮕﻔﺘﻪ،
ﻭﺣﺘﻰ (ﺗﺎﺭﻳخ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ) ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻮﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻨﮕﻔﺘﻪ. ﻭلی ﭽﻮﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﻥ
کاﺷﻒﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﻮﺩ، ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی سوم ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ فوق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭﮐﻨﺎﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
از امروز ﻭﺍلاّ
ﻫﻤﻪ ﺗﺎﺭﻳﺨﻬﺎ
ﭼﻮﻥ ﺘﺪﺑﻴﺮﻫﺎ،
ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ ﭙﺪﻳﺪﻩﻫﺎ
ﺩﺭﻫﺴتی ﻤﺎﺩﻯ،
ﻭﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ ﺮﻭحی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. (ﻏﺎﻳﺖ)
ﻧﻴﺰ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻴک
اﻣﺮ ﻭ ﺣﺎﻟﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻬﺴتی ﺨﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﺨﺪﺍ
ﺧﺎﺭج ﺪﺭﻋَﻤّاء
دﺮ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺣل ﺘﮑﺎﻣل
هر ﻧﻮﻉ، ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺸﺮﺍﻓﺖ ﻫﺮ ﻧﻮع
بر دیگر انواع
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻏﻴﺮﺍﺯ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﻤﺮ
شرافت و برتری
ﻳک ﺪﻳﺎﻧﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﺍﻋﺘﺒﺎﺭ الهی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻴک
ﺪﻳﻦ، ﺑﺎﻇﻬﻮﺭ
ﺩﻳﻦ ﺑﺮﺗﺮ و
شهود تجلی
بالاتر ﻭﺟﺪﻳﺪ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ولی
برای نسلهای جد
ید نوع بشری همگی
آنها اعتبار
توسّلی دارند ﻭﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
برتری ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻮسی ﻮ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺒﻨﻰ اسرائیل ولایت
زردشت ﺪﺭ ﺭﻭﺵ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻮ ﺯﺭﺩﺷﺖ، ﺑﺎﻇﻬﻮﺭﻋﻴسی
ﭙﺎﻳﺎﻥ ﻴﺎﻓﺘﻪ،ﻭﺑﺎﻇﻬﻮﺭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻋﺘﺒﺎرَبّرتری
ﺳﻠﻮکی ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻋﻴسی ﺘﻤﺎم ﺸﺪﻩ،
ﻭﺍﮔﺮ ﻣﻘﺒﻮل الهی
ﻨﻴﺰ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻗﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺸﻮند ﻭ (ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
برتری) ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺎﻇﻬﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
محمد و
سوشیانس سوم
زردشت و
فارقلیط دوم
مسیح ﻣﺤﻤﺪ،
با ﮐﺸﻒ قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ هرﺳﺎﻟک
ﺪﺭﻫﺮﻃﺮﻳﻘﺘﻰ،
ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺗﺮ ،ﻧسخ
آﻳﺖ الهی ﻘﺒﻠﻰ،
ﻭﺧﺎﺗﻤﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟک
ولایت قبلی ﺁﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ دین و
طریقت ﺟﺪﻳﺪ ﺗﺮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻧﺸﻮﺩ،
ﺳﺎﻟک ﺸﺮک ﻮﺭﺯﻳﺪﻩ
ﻭ ﺗﻮﻗﻒ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ که گناه
عظیمی ﺍﺳﺖ،ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
،ﺧﻮﺩ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﻫﺮ ﭘﺎﻳﺎنی اﺳﺖ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺍﻏﺎﺯ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻫﺮ ﺍﻏﺎﺯ ﺯﻣﺎنی
ﻮﻧﻮعی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ.
ﺩﺭ ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻠﺎﻗﺎﺕ ﺑﺎ ﻣﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ،ﺍﻳﻥ
کشیش ﻳﺎ ﻣﺤﻘق
باز گفت که
آیا ﺗﻮ ﻳﻌنی ﻤﻮﻟﺎﻋلیّ
ﻨﺒیّ و ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻫﺴﺘﻰ؟.ﻣﻮﻟﺎ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻮﻳﻠﻚ،ﺍﻧﺎ
ﻋﺒﺪ ﻣﻥ عبید ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺍﻯ ﺒﺮ ﺗﻮ،ﻭﻳﺎ
ﮐﺠﺎﻯکاﺭ ﻫﺴﺘﻰ،
ﮐﻪ ﻣﻥ ﻴکی از ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
(ﻧﺒﻰ) ﺻﺎﺣﺐ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻢ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺤﻤﺪ
(ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻡ) ﻳﻌنی
اﺯﺍﻥ گوﻧﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ،
ﺑﺎ عزم ﻭﻫﻤّﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم ﺒﮑﺸﻒ
قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ،
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ تجلّیات
الهی ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭلی
ﻤﻮﻟﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
او ﻮﻫﺮﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺎﻣﺮﻭﺯ، ﻭﺗﺎ ﺍﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪ، ﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺤﻤﺪ،ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻬﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺳﻴﺪ، ﺗﺎ ﺷﺎﻧس
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺖ. ﻭلی ﻨﺒیّ
ﺒﻤﻌنی ﺸﺨﺺ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻘﺪﺭﺕ (ﺗﻨﺒّوء
ﻭﺧﺒﺮ ﺩﻫﻰ) ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل
ﺮﻭحی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎﻡ ﺭﺍ
نیز ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی ﻨﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺑﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ ﻣﻥ
هم ﻨﺒیّ ﭽﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻢ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟکی
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺎ ﻋلیّ ﺒﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
الهی ﺒﺮﺳﺪ، ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻣﻌﺮﻭﻑ
به (ﻋلیّ اﻟﻠهی
ﻴﺎ ﻋﻠﻮﻳﻮﻥ) ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻋلی ﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﺍﺻﺎﻟﺘﻰ ﻗﺎﺋل
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ ﻭﺍقع
اﻳﻨﺎﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
هم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
از ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ اﺩﻳﺎﻯ
ﻮﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻗﺪﻳم
چون زردشتی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ به (ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻭﺧﺪﺍﻯ
و رب اﻳﻠﻰ) ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻋلیّ
آﻧﻬﺎ همان ﻋلیّ
ﭘﻴﺮﻭ ﻣﺤﻤﺪ
نمی ﺒﺎﺷﺪ.بلکه
معتقد به اله ﺍﻳﻠﻴﺎ
هستند، ﻭﻧﻪﻋلیّ
اﻟﻬﻰ.ﻭ ﺣتی ﻤﻮﻟﺎ
ﻋلیّ ﻮﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﻳﮕﺮ،
ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻮلی الهی هستند.
ﻭلی ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ
همگاﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
عامل ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
همگان .ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺭﺳﻮﻝ ﺍﺭﺳﺎلی
الهی ﻮ ﻣﺒﻌﻮث ﻭ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺍﻭ،
ﻭ ﺑﺎ ﻣﻘﺎم ﺠﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻳک ﺴﺎﻟﻚ، ﺑﺠﺎﻯﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻣﻮﻟﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻥ ﺒﻨﺪﻩﺍﻯمانند
دیگرسالکان
وکاملان ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻢ، ﺯﻳﺮﺍ
ﻫر ﺳﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﺪگی
ﻮﺗﺴﻠﻴم ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﺳﺮﺳﭙﺮﺩگی ﺪﺍﺭﺩ.ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﺑﻘﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪ،ولی
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﻨﺪﻩ محمد ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻨﺪگی
اﻭﻟﻴﺎ، ﺑﻨﺪگی
الهی و خداوند
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺮﺳﺎلک
ﺒﻨﺪﻩ و عبد ﻭ ﻣﻮﺑﺪ،ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩ ﭘﻴﺮالهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﻣﺤﻤﺪ
رنده کامل الهی
ﻣﻮﺭﺩ (ﺣﻤﺪ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﮕﻔﺖ،
ﻫﻤﻪﺷﻤﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺷﻮﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻣل الهی گرﺩﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ، ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺪ ﻭﺳﺘﺎﻳﺶ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. (ﻋﺒﻴﺪ) ﺟمع
عبد ﺍﻣثال ﻤﻮﻟﺎ،
ﺗﻤﺎمی کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻄﻮل ﺰﻣﺎﻥ
ها ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺤﻤﺪ
نجات از نوع
یشری دارند . ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ،
ﺍﻳﻥ اﻋﺘﺒﺎﺭﺍﻟﻬﻰ
و بر تری بر
گدشتگان دارند.
برتری نوع ﺑﻨﺪگی
ﺒﻤﺤﻤﺪ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻳﺎﺑﺪ. ﺑﻨﺪگی ﻴک
ﺴﺎﻟﻚ، ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﺤﺾ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻮﺑﺪ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ، ﻳﻌﻨی
ﺒﻨﺪﻩ ﻭﺍﻗﻌﻰ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ ﻮﺍﻗﻌﻰ،
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ عباﺩﺕ ﻭﺑﻨﺪﮔﻰ،
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺍﺑﺎﺩﺍنی
ﺮﻭح و عشق ﺴﺎﻟک
ﻨﻴﺰﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻗﻮم
ﻘﺮﻳﺶ، ﺍﻟﻔﺎﻇ
ﻔﺎﺭسی دری
درگاهی الهی ﺯﺭﺩﺷت
را ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻘﺮﺍﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺯﺑﺎﻥ ﻗﺮﻳﺶ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﺯﺑﺎﻥعربی
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺧﻮﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻋﺮآب
ﺩﺭ ﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳﺦ
ﺍﺳﻠﺎﻡ، ﺯﺑﺎﻥ
ﻘﺮﻳﺶ ﻭﻗﺮﺍﻥ ﺮﺍﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻧﺪ، ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻋﺮبی ﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻟﻔﺎﻇ ﻔﺎﺭسی
ﻘﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶ، ﺍﻟﻔﺎﻇی
عرﻓﺎنی و الهی
ﻮ ﺳﻠﻮکی ﺰﺭﺩﺷتی
اﺳﺖ.ﻭقُرّه ﮔﻴﺮﺍﻥ
ﺰﺭﺩﺷتی ﺒﻮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻘﺸﺮﻯ
ﺰﺭﺩﺷتی ﺒﻴﻤﻦ،
ﻭ ﺳﭙﺶ ﺑﻤﮑﻪ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﻧﻘﺎﻁ
ﺩﻳﮕﺮﺟﻬﺎﻥ ﻨﻴﺰ،ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺰﺭﺩﺷتی ﻮﻣﺘﺪﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺮﻭﺵ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﺪﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺒﻨی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ، ﺍﺯﻫﻤﻴﻥ
ﺪﻧﺒﺎﻟﻪ آﻭﺍﺭﮔﺎﻥ
قُرّهﮔﻴﺮﺍﻥ ﺰﺭﺩﺷتی
ﺒﻮﺩﻧﺪ. و
چندین قوم و
دیانت ومذهیی
اصل زردشتی
دارند . ﻭﮐﻌﺒﻪ ﻗﺮﻳﺶ
ﺩﺭ مَکّه،ﭼﻮﻥ
هر ﺍﺗﺸﮑﺪﻩ ﺯﺭﺩﺷتی
اﺳﺖ. ﻭﺍعَمّاءل
حَجّ ﻤﮑﻪ، ﺷﺒﺎﻫﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺪﺭﺟﻨﻮﺏ
ﻫﻨﺪ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﻬم ﺤﻘﺎﻳق ﺒﺎﻃنی
ﻮﻋﻤل ﺴﻠﻮکی ﻴک
ﺪﻳﺎﻧﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻮاﻋتقاﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
که ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ آخوندﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ جاه طلب ﻮ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺑﻨﺎم ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اﺯ ﺗﻘﻴّﻪ
ﻣﻄﺎلبی ﻈﺎﻫﺮﻯ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.

حدیث 1204 –
امام در باره ﺍﻟﺎﻭل
ﻮ ﺍﻟﺂﺧﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩ: اﻟﺄﻭل لا ﻋﻥ
ﺃﻭل ﻘﺒﻠﻪ، ﻭﻟﺎ
ﻋﻥ ٴﺴﺒﻘﻪ، ﻭﺁﺧﺮ
ﻟﺎ ﻋﻥ ﻨﻬﺎیة ،ﮐﻤﺎ
ﻳﻌﻘل ﻤﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻤﺨﻠﻮﻗﻴﻦ،
ﻭﻟﮑﻥ ﻘﺪﻳم ﺃﻭل
ﺁﺧﺮ، ﻟﻤﻴﺰ ﻟﻮﻟﺎ
ﻳﺰﺍﻝ،ﺑﻠﺎ
بدء ٴﻮﻟﺎ ﻧﻬﺎیة،
ﻟﺎﻳقع علیه ﺍﻟﺤﺪﻭث
،ﻭﻟﺎ ﻳﺤﻮل ﻤﻥ
ﺤﺎل الی ﺤﺎﻝ، ﻭﺧﺎﻟق
کلّ ﺸﻴئ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭل ﻮ
ﺍﺧﺮ ﺍﺳﺖ، ﻳﻌنی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺒل اﺯﺍﻭ
ﭼﻴﺰﻯ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻧﺒﻮﺩﻩ،
ﻭﻣﺒﺪﺃ ﻭ ﺍﻏﺎﺯﻯ
ﻘﺒل اﺯﺍﻭ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﻗﺒل اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻋَﻤّاء ﻭﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ و
یونیورس عدم ﻤﺎ
ﺳﻮﺍﻩ ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ،ﻣﻄﺮح
گرﺩﻳﺪﻥ ﻨﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺴتی ﺒﻬﺮﺷﮑل
اﻥ ﺪﺭ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ،
ﺯﻣﺎﻥ ﻮﻣﮑﺎﻥ ﻮهر
گونه صفات ﻫﺴتی
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻏﺎﺯ ﺑﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
(ﻫﺴتی ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ)
ﺩﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ ﻭ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺸِﺒﻪﻋﺪم
ﺪﺭ ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
رَبّ النوﻋﻰ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺼﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ کرﺩ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻥ
کرﺩ.ﮐﻪ (ﻣﮑﺎﻥ) ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ ﻨﺎﺳﻮﺕ
ﻣﺎ ﻣﻌنی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺩﺭﺍﺯﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻘﺒلی ﺠﺒﺮﻭﺗﻬﺎ،
ﻣﮑﺎنی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﮑﺎنی
اثیرﻯ ﻮﻧﻮعی ﺬﻫنی
ﻮ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ
است ،ﮔﺮﭼﻪ ﻭﻫمی
ﻮﺑﺎﻃل ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ،ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ
ﻮﮐﺎﺫﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭلی
عوﺍﻟم اﻋﺘﺒﺎﺭﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ
ﻭ ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭلی
کاﺫﺏ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ خواب دیدن
، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ
ﻮ ﺑﻨﺤﻮﻯ غیر ﻧﺎﺳﻮتی
هستند، ﻭلی ﻮﺍﻗﻌﻴﺖ
خاص ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﮐﺎﺫﺏ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی ﻤﻔﺎﻫﻴم ﺬﻫﻨی
ﭽﻮﻥ ﻤﻄﻠق ﻮﻋﺪم
ﻮ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺍﻥ، ﻣﻔﺎﻫﻴم ی
ﺪﺭ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ولی ﺒﻬﺮ
ﺣﺎل کاﺫﺏ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻨﻔﺴﺎنی اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﮐﺎﺫﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺪﺟّﺎل غیر ﺳﻟوکی
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻣﺎﻥ،
ﺑﺎﺯ ﮐﺎﺫﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ ﺬﻫنی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭلی ﺤﻘﻴﻘﺖ
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻣﺎم
ﺴﭙﺶ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺁﺧﺮ ﺍﺳﺖ (ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﻧﻬﺎﻳتی ﻮﭘﺎﻳﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ هستی ها ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، (ﮐﻪ ﻧﻴﺴﺖ،
ﻭ ﻣﻄﻠﻘﺎ ﻋﺪمی
ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ) ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل اﺳﺖ
ﺑﺨﺪﺍ ﺧﺎﺭج اﺯﻫﺴﺘﻰ
ها ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥگفت، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ(ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﻋَﻤّاء ) ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺽ
ﮐﻨﻴﻢ، ﮐﻪ ﻣﺎ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻥ عقل ﻮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
کنیم ،ﭘس ﺍﺯ ﻧﻴﺴتی
ﻤﻄﻠق ﻬﺴتی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴم که ﺑﮕﻮئیم
ﺁﺭﻯ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻴک ﺘﻨﺎﻗﺾ
ﻣﻨﻄقی ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ
گرﻓﺘﺎﺭ ﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺤث ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯﻋﺮﺵ،
ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﻣﻤﻨﻮع
اﺳﺖ.ﻭلی ﻤﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺑﻘﺼﺪ ﺑﻴﺎﻥ ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﻣﺎﻡ،
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﮑﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻣﻔﺎﻫﻴم ﺬﻫنی ﻬﺴﺘﻴﻢ.
ﻭ ﺍﻣﺎم ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻥ کاﺭ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺎﻃنی
اﮔﺮ ﺑﺮﺭسی ﻤﺎﺩﻯ
ﺒﺸﻮﻧﺪ،ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺎﻃنی ﻮالهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﺬﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺷﻨﻴﺪ، ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﺩﻳﺪ. ﻣﻔﻬﻮم
آﺧﺮ ﻭﻧﻬﺎﻳﺖ ،ﻳک
ﺼﻔﺖ ﺍﺩﺭﺍکی اﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻣتَفَکّر ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ، ﻭﻳﺎ ﺟﻌل
ﺘﺼﻮﺭﺍتی ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩﻫﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﻮﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩﻫﺎﻯ ﻔﺮﺿﻰ
ﻭﻋﺪمی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻤﺎم ﺘﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺣتی ﺪﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﺭﺳﺖ، ﻧﺴبی
هستند. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺫﻫنی ﻮ ﻭﻫمی
ﺒﺎﻃﻞ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺎﻳﺎنی ﺒﺮﺍﻯ
هستی، ﻭ ﻳﺎ ﺯﻣﺎنی
ﻘﺒل اﺯ ﺍﻏﺎﺯ ﻫﺴﺘﻰ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺒل
اﺯ ﺍﺯل ﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﺴتی
ﭙﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪﻩ. ﻭﺣتی
ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺟﺰﻋﻤّاء ﻮﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭج اﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴتی ﻨﺒﻮﺩﻩ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ان ﺰﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯﻟﺎ
ﻟﺎیزال ﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﺍﺯﻟﻴﺘﻬﺎﻯ ﺒﮕﻮﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﻗﺒل اﺯ
ﺍﺯﻝ، ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻥ ﻔﮑﺮ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭل ﺪﺭ ﺍﺯل
ﻮلی ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻋﻤّاء، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻘﺒلی ﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ ﻘﺒلی
ﻔﺮﺽ ﺷﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻗﺒل ﺪﻭﺭﺗﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
(ﻫﺎﻫﻮﺕ) (ﺧﺎﺭج
اﺯﻫﺴﺘﻰ) ﻳﻌﻨﻰ
( ﺣﺎﺿﺮﻏﺎﻳﺐ) ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺣﺎﺿﺮﻯ که ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻏﺎﻳﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠﻖ، ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻣﻴﺴﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺍﻳﻦ (ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ،
ﻳﺎ ﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
هو یا او ). ﺍﻣﺎ ﻋﺎﻟم
ﺼﺎﺩﺭ ﺍﻭل ﻴﺎ ﻟﺎﻫﻮﺕ،
ﻳﻌﻨﻰ ( ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ) ﻳﻌنی ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻮﺟﻮﺩﻯ الهی ﻈﺎﻫﺮ
ﺷﺪﻩ ﻫﺴﺘﻰ، ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ ﻭلی هنوﺯ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﻌنی
هرﺷﺎﻫﺪ ﺗﺠلی
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻳﻨﺪﻩ
ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ (ﺍﻭ)
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ،
ﮐﻪ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
مکان لا مکان ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺪﺍﻧﺴﺖ،
ﻭﻣﺮﺑﻴﺎﻥ هر ﻧﻮع
ﻮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﮐﺎﻣل هر ﻧﻮﻉ، ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮم اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪ.
ﻋﻮﺍلم ﺠﺒﺮﻯﻮجبروتی
وﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺩﺭﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺍﺯﺳﻤﺖ
ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ فرضی ﻤﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎم
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﺠﺒﺮﻭﺕ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ،
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺑﻬﺸتی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ. ﻭ(ﺍﻳﻥ
همانی ) الهی ﻮﮐﻤﺎل
ﻨﻮعی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
(ﻭﻃﻥ الهی ﺨﻮﺩ)
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
(ﻣﻠﮑﻮﺕ) ﺳﺮﺯﻣﻴﻥ
ﻤﻠﺎﺋک ﻮ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ،
ﻣﺠﺮﻯ ﺠﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺍﺭﻭﺍح ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻥ ﻤﻠﮑﻮﺕ،
ﺟﻬﻨم ﺴﻮم ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ،
ﻭﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ مهدوی
که ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ هستند،
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ اﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺁﻣﺎﺩگی ﺘﻮﻟﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻧﻴﺴﻤﻬﺎ،
ﻭﻭﻗﺎیع ﺤﻘﻴقی
اﻧﻬﺎ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺣتی عقل ﻤﻨﺎﺳﺐ
درک ﺍﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭ ﺍﻳﻦ
(ﻓﺮﺿﻴﺎﺕ ﻭﻧﻈﺮیة
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ) ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﮑﺎﻥ ﻔﻬم ﻮﺗﺼﻮﺭﻣﺎﺩﻯ،
ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻨﺘﺎیج ﻤﻨﻄقی
و بشری ﻤﻴﺒﺎﺸﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴم ﺒﺮﺍﻯ
عمل ﺴﻠﻮکی ﺒﺎﻭﺭﻯ
علم اﻟﻴﻘﻴﻨﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻥ ﺘﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭﻟﻮ
ﺩﺭﺳﺖ،ﻫﻴﭽﮑس ﺟﺎئی
ﺮﺍ ﮐﺸﻒ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻫﻴچ ﻤﺨﺘﺮعی ﺪﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻭﺳﻴﺴﺘمی ﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻋﻠم
ﺒﺎ ﺍﺭﺯﻭها ﺷﺮﻭﻉ
میشود ،ﻭﺑﺎ ﺗﺨﻴﻠﺎﺕ
ﻓﺮضی اﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩﻩ
میشود ،ﻭﺑﺤﻘﺎﻳق
ﺘﺠﺮبی ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻨﺪﻯ ﺒﻌﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ، ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﺮﺍفی ﻮﻳﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘگی و اﻫﻤﻴﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻗﺎﺋﻢ،
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻧﻮﺑﺖ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭم
ﻘﺮﺍﺭﮔﺎﻩ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎنی اﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺳﻮم
ﺒﺮﺗﺮ، ﺍﺯﺟﻬﺖ
ﻭﺳﻤﺖ ﻣﺎ، ﺑرَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺮﻭح ﺒﺼﺎﺩﺭﺍﻭل
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺍﻣﺎ (ﻧﺎﺳﻮﺕ) ﺩﻧﻴﺎﻯﻤﺎﺩﻯ
ﻤﺎ،ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﻧﺎس
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ناسی گدشته
خای خود ،ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﻧﻴﺎﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﮑﺎﺭﺍﻥ
سلوک الهی ﻮﻧﺎﺳﻴﺎﻥ
عهد ﺍﻟﺴﺖ ﺩﺭ ﺁﻥ
هستند. ﻣﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﮐﻪ
ﻣﺸﻐﻮل ﻮ ﻣﺘﺬﮐﺮ
ﺑﺘﻌﻬﺪﺍﺕ ﻓﻄﺮﻯ
و ژنتیک روحی ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ (ﻣﺎﺳﻮﺗﻬﺎ)
ﺭﺍ ﺑﺪﻧﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺴﻨﮕﻴﻥﺘﺮ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ، ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ(
ﻣاس ﻭ ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺻلی
و ﻴﺎ ﺿﺪ ﻣﺎﺩﻩ)
و هیولای
فلسفه قدیم
یونان ﻭ ﻳﺎ ﺗﺮﺍﮐم
ﭙﻮﺯﻳﺘﺮﻭﻧﻬﺎ،
ﺩﺭﻣﺮﮐﺰ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
و حفره سیاه ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪﺧﻮﺩ ﻧﻈﺮﻳﺎتی
ﺪﺭﻋﻠم ﻔﻀﺎ ﺷﻨﺎسی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﻘﺼﺪ
ﺑﻴﺎﻥﺘﺮﺗﻴبی
اﺯﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻤﻄﺮح ﺸﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ عوﺍﻟﻢ ﻣﺎﺳﻮﺗﻰ،
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
متداخل ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺳﻨﮕﻴﻥ ﻮ ﺳﻨﮕﻴﻥﺘﺮ.
ﺟﺎﺋﻴﮑﻪ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﻤﺎ، ﺩﺭﺣﮑم اﺗمی
ﺪﺭ ﺍﻥ عواﻟم ﺴﻨﮕﻴﻥ
ﻤﺎﺳﻮتی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﻴﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻨﺪﻩﻫﺎ، ﻓﺮﺿﻴﺎتی
ﺬﻫﻨﻰ، ﻭﻧﻈﺮیة
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ بشری ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﻨﺘﺎیج
ﻤﻔﻴﺪ ﺣﺮﮐﺖ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻔﮑﺮ ﻭ ﺭﻭح اﻣﺮﻭﺯﻣﺎ
ﺑﺎﺷﺪ که
میتوان انرا
اینده و گذشته
شناسی نامید . ﻫﻤﻴﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﻓﺮﺿﻴﺎتی
اﺯﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﻭﺳﻨﮕﻴﻥ
ﺘﺮﻫﺎ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺻﻔﺮ و هیچ
نیستیم ودر هر
حال معجزه ای
الهی میباشیم
که قدر خود را
برای تصحیح
اغکار خود
نمیدانیم . ﻭلی
ئر واقع ﺪﺭﺍﻳﻥ
ﻤﻴﺎﻧﻪ ﻫﺴﺘﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﻭﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﻔﮑﺮﻯ ﻮ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻭ ﺍﻳﺪآل ﺒﺮﺳﺎﻧﻴﻢ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻨﺘﻴﺠﻪ ﻓﮑﺮ
ﻓﻠﺴفی اﺳﺖ. ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﻔﮑﺮﻋﺮﻓﺎنی ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ اﺑﺪﻳﺖ ﺭﻭح
ﻤﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺩﺭک ﺰﻣﺎﻥ، ﻭﻣﻔﺎﻫﻴم
ﻘﺒل ﻮ ﺑﻌﺪ، ﻳک
اﻣﺮ(ﺣﺎﻟﻰ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌنی ﻔﮑﺮ ﻭ ﺭﻭح
ﻮ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎ، ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻠﺤﻈﻪ ﭼﻪ(ﺣﺎلی
ﻤﻨﺎﺳﺐ) ﺩﺭﻋﻘل
ﻮﺗﻔﮑﺮﺍﺕ ﻣﺎ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ،
ﻟﺤﻈﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ (ﺣﺎل ﻮ ﻭﻗﺖ)
از نوع صمدیّت
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍل ولو
محال حال ﺒﻬﺘﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻨک
ﻤﺎ ﺩﺭﺍﺣﻮﺍل ﺨﺎﺭج
اﺯ ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ ﻬﺴﺘﻴﻢ.
ﻭﺣتی ﺨﺎﺭج اﺯﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻔﮑﺮ ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻬﺴﺘﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﻳﺎ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺎﺩﻯ
اﺳﺖ.(ﺍﺣﻮﺍﻝ) ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ ﺍﻥ
ﺩﺭ ﺭﻭح ﻴﺎ ﻧﻔس
و روان ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭح مورد
انکارمادّیون
و طبیعیون وبی
خدایان ﭽﻪ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻭﭼﻪ
ﺣﺎلی اﻟﻬﻰ، ﻭﭼﻪ
ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ اﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
اﺩﺭﺍکی ﻮﻳﺎ ﺑﻴﺎﻥ
اﻳﻥ اﺩﺭﺍک ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺮﺍ (ﺩﺭﺣﺎﻝ) ﺩﺭک
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮآب
ﺑﺮﻭﺩ، ﻭﺣﺎلی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺯﻣﺎنی
هم ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ،
ﺯﻣﺎﻥ ﺘﻨﺎﺳﺒﻬﺎﻯ
ﻤﻨﻄقی ﭽﻮﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺒﻴﺪﺍﺭﻯ ﻤﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻥ ﺤﺎل
ﺪﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺪﺭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،
ﺑﺎﻋث ﺩﺭک ﺰﻣﺎﻥ
ﺸﺪﻩ. ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻥ اﺣﻮﺍﻝ، ﮐﻪ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺑﻤﻮﺟﻮﺩ، ﺑﺮﺣﺴﺐﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی و درجه
الهی حال
انسان ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﺣتی ﻤﻔﻬﻮم ﻘﺒﻞ
ﻭﺑﻌﺪﻯ هم ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﻭﺭﻩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ولایت
شهودی ﻤﺤﻤﺪﻯ،ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ، ﺷﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮﻣﺎ
ﭼﻴﺰﻯ اﺯ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮﻧﺒﺎتی
ﻘﺒل اﺯﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ،وﺧﺒﺮ
ﺍﺯﺩﻭﺭﻩ ﺟﻨﻴنی
کنونی خوذ را
نیز ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺎلی ﻨﺪﺍﺷﺘﻴﻢ
. ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻧﺎ ﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ،
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﻣﺒﺎﺣث
ﺣﺎلی هستند. ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻃﻨﻰ، ﺩﺭ ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﺨﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
اﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺣﻮﺍلی
هستند. ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯﻣﺎﺩﻩ، ﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﺫﻫﻦ. ﺩﺭخواب
ﺩﺭک ﺰﻣﺎﻥ ﻨﺎ ﭼﻴﺰ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻗﺒل ﻮﺑﻌﺪﻯ
ﻤﻨﻄقی ﻨﻤﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺎﻟق
اﻳﻥ اﺣﻮﺍل ﻮﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴتی اﺳﺖ. ﻭﺣتی
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻟﻮﻫﻴﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﺣﻮﺍل اوﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻫم ﻤﺨﻠﻮق ﺨﺪﺍ،
ﻭﻫﻢ (ﺍﻳﻥ
همانی و ﺨﺪﺍﺋﻰ
و درجه الوهیّت
)ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
(ﺧﺪﺍئی ﻮ ﺍﻟﻬﻰ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
و باید بدان برسند
.ﺟﺰﺍﻭ ﺩﺭﻫﺴتی
کسی ﻨﻴﺴﺖ ﻭ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻫﻤگی اﻧﻬﺎ ﺩﺭﻳک
ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺳﺮﺍﺳﺮﻯ
ﻬﺴتی همچنان ﺪﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﺮﺽ ﮐﻨﻴم
ﻤﺎ ﻭﻫﺴﺘﻴﻬﺎ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔﻠﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺨﻮﻥ، ﺩﺭﻳک ﺒﺪﻥ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.
ﻭﻳﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺤﺎﻟﺖ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻮﺧﻠﺴﻪ ﻭﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺩﺭک
ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮐﻮﭼک ﺸﺨصی ﻮ ﻭﺣﺪﺕﻭﺟﻮﺩ
ﺑرﺗﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺭ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋﻢ، ﻭﻳﺎ ﻓﺮﺽ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ، ﻭ ﻭﺣﺪﺕ
ﺳﺮﺍﺳﺮ(ﻫﺴتی ﺨﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ) ﺩﺭ (ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ)
ﺷﺎﻳﺪ، ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺬﻫنی ﻮﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﺗﺼﻮﺭﻯ، ﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻗﺒل ﻮ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﻗﺒل
گفت .ﻭﻳﺎ ﺑﻌﺪ ﻭﭘس
ﺍﺯﻫﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﮔﻔﺖ.
ﻭﺍﻭل قبل اﺯﻫﺮ
ﺍﻭلی ﺘﺼﻮﺭﮐﺮﺩ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺑﺘﻮﺍﻥ
همچنان ﻬﺴتی ﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق ﺪﺍﻧﺴﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺪﻳم
ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ ،ﮐﻪ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻗﺒل اﺯ ﺍﻭﻗﺒلی
جای ﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
اﺯلی ﻮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺍﺑﺪﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻣﺒﺪﺍئی ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﻭ ﺩﺭ
(ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ) ﻣﻄﺮح
کرﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻤﺒﺪﺍئی ﺒﺮﺍﻯ
ﺼﺎﺩﺭ ﺍﻭل
زمانی ﺪﺭ ﺍﺯلی
ﻨﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺑﻤﺎ
ﻓﺮﺽ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭلی
ﻨﻪ ﺑﺮﺍﻯ اﻟﻠﻪ
ﺧﺎﺭج اﺯﻫﺴﺘﻰ.
ﮐﻪ ﺍﺯﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺰﻣﺎنی اﻥ ﺒﺎ ﺍﺑﺪﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺰﻣﺎنی اﻥ ﺒﺎ ﻫﻢ،
ﺍﺗﺼﺎل ﻮﻳﮋﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺑﺪﻳﺘﻬﺎ
ﻫﻤﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺤﺎﺿﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺯﻟﻬﺎ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﺩﻭﺭ ﺷﺪﻩ ﺍﺯﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﻔﻬﻮﻡ (ﺣﺪﻭث)
ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺑﺼﻮﺭﺕ
(ﺣﻮﺍﺩث )ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺮ
ﻭ ﭘﺪﻳﺪﻩ (ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺣﺪﻳث) ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ اﻓﺮﺍﺩ ﺍﻧﻮﺍع
هستند، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﻴﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍ،
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺣﺎلی ﻮﻧﻮعی
ﻮﻓﮑﺮﻯ ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﺸﮑﻠﻰ. تی ﺪﺭﻳک
ﺪﻭﺭﻩ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ثاﺑﺖﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ،
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺣﺎل ﺪﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ،
ﺩﻟﻴل ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺫﺍﺕ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻮﮐﻤﺎلی ﺒﻬﺘﺮ
ﻭﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﭼﻪ ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺍﺗﻠﺎﻑ (ﺧﻮﻳﺶ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ) ﺩﺭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮعی ﻮﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺗﻠﺎﺵ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﻭﺧﺴﺘﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ، ﻭﭘﺮﻋﺬآب
ﺍﻳﻥﺠﻬﺎنی ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﻣﺎ، ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻭﺩﺭﺳﺖ ﻋﻤل کرﺩﻩ
ﻳﺎ ﺑﮑﻨﺪ، ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻧﻄﺒﺎقی ﺒﻴﻥ
ﻤﻔﺎﻫﻴﻢ (ﻫﺴﺘﻰ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ) ﺑﺎﻣﻔﺎﻫﻴم
ﺨﺎﺹ (ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ) ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻔﺎﻫﻴم
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻋﺮﻓﺎنی ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮ ﺑﺎﻃﻨﻰ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻣﻔﺎﻫﻴم
ﺬﻫنی ﻨﻮع ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﺒﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻔﺎﻫﻴم ﺬﻫنی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺎﻣﻔﺎﻫﻴم
اﺣﺘﻤﺎلی ﺬﻫنی
اﻓﺮﺍﺩ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.
ﮐﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎﻯ
اﻧﻬﺎ ﺩﺭﺫﻫﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺫﻫنی ﺒﻴﻥ اﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ. ﺣﺎل ﻤﺎ ﭼﻮﻥﻤﺮﺩﮔﺎنی
ﻬﺴﺘﻴﻢ، ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
،ﺷﺮح اﺣﻮﺍل ﺰﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﻭﻳﺎ
(ﺟﻨﻴﻥ) هائی ﻬﺴﺘﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴم ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺒﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﺷﮑم ﻤﺎﺩﺭ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭﻓﺮق ﺒﻴﻥ ﻤﺎﺩﺭ
ﻭﻣﺎﺩﺭ ﺑﺰﺭگ ﺮﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭ ﻳﺎﺍﻓﺮﺍﺩ
ﮐﻮﺭﻯ ﻬﺴﺘﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ کوﺭﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ، ﺑﺨﻮﺍهیم
ﺸﺮح ﺪﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺑﻴﻨﺎﻳﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ گوﻧﻪ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻏﻴﺮ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ،
ﻫﻤﻴﻥ اﻧﺪﻙ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺎﺷﻴﻢ، ﻭﺑﺨﻮﺍﻫﻴم
ﺪﺭﺍﻣﻮﺭ الهی ﻔﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎفی کنیم .ﮐﺎﺭﻯ
که آخوندﻫﺎﻯ ﺘﻤﺎمی
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ،
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک الهی
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ،ﺩﺭحَقّ
ﺨﻮﺩ ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻭﮔﻤﺮﺍﻩ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺎﻟق
هرﭼﻴﺰ ﻭ ﻫﺮﺣﺎل
ﻮﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ،
ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺟﺴمی
ﻮ ﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭحی
ﻮ ﺍﺑﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻓﻠﺴفی
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺪﺭ ﺣﮑﻢ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﺎﻟﻪﺍﻯ
گنجانیده ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

حدیث 1205 -ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ؟ ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎ ﻗﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐسی ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻪ ﻭﻗتی
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ: ﻮﻳﻠﻚ، ﺃﺧﺒﺮنی
ﺃﻧﺖ ﻣتی ﻠم ﻴﮑﻦ،
ﺣﺘّﻯ ﺃﺧﺒﺮک ﻤتی
کاﻥ، ﺳﺒﺤﺎﻥ ﻤﻥ
ﻠم ﻴﺰل ﻮ ﻟﺎ ﻳﺰﺍﻝ،
ﻓﺮﺩﺍ ﺻﻤﺪﺍ، ﻟم
ﻴﺘّﺨﺪ ﺻﺎﺣبة ﻭ
ﻟﺎ ﻭﻟﺪﺍ ﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮئی؟ ﺘﻮ ﺑﻤﻥ
ﺒﮕﻮ ﮐﻪ ﭼﻪ ﻭﻗﺖ
ﺧﺪﺍ ﻧﺒﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺑﮕﻮﻳم اﺯﭼﻪ ﻭﻗﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺧﺪﺍﺋﻴﮑﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﺯل
ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥلاﻳﺰﺍل
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺻﻤﺪ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻬﻤﺴﺮ
ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﮐسی ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍئی
هست ﻭ ﺩﺭ ﭼﻪ ﺯﻣﺎنی
ﻨﺒﻮﺩﻩ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺯ ﺯﻣﺎنی ﺒﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺧﺎﻟﻖ ﺯﻣﺎﻥ ﻮﺩﺭک
ﺰﻣﺎﻥ (ﺩﺭﺣﺎل ﻤﺎ)
ﺍﺳﺖ. (ﺻﻤﺪ ﻭﺍﺣﺪ)
ﺍﺻل الأﺻﻴﻞ، ﻭﺍﺻل
و مبدأ هرﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺻﻮﻟﻰ مبدأ
ها ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .ﺻﻤﺪ
ﺣﺎلتی ﺪﺭﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺒﺤﺎل وﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ، ﻭ ﺩﺭ ﻓﻨﺎی
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺪﺭ ﺑﻘاء
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻣﺎﺩگی
ﻘﻠبی ﺴﺎﻟﻚ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل اﺯﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ اﺳﺖ.
ﺍﻳﻥ اﺣﺴﺎس بی ﻮﻗتی
ﻮ بی ﺰﻣﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭ ﺣﺎل ﻮ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻫم ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی ﺪﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺯلی ﺒﺎ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
اﺑﺪﻯ، ﺩﺭﮐﻨﺎﺭﻫم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺍﻳﻥ
اﺣﺴﺎس ﺯﻣﺎﻥ، ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍل ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﺣﻮﺍل
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.

حدیث 1206 - ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺪﺭ ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻯ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻭﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ (ﺝ۳ﺹ؟ﺑﺤﺎﺭ
) ﺴﺒﺤﺎﻥ
اﻟﻮﺍﺣﺪ ﺍﻟﺬﻯ
لا ﺍﻟﻪ ﻏﻴﺮﻩ،
ﺍﻟﻘﺪﻳم اﻟﻤُﺒﺪﻯ
اﻟﺬﻯ لا ﺑﺪء ﻟﻪ
ﺍﻟﺪﺍﺋﻢ ﺍﻟﺬﻯ
لا ﻧﻔﺎﺩ ﻟﻪ، ﺍﻟحیّ
اﻟﺬﻯ لا ﻳﻤﻮﺕ،
ﺍﻟﺨﺎﻟق ﻤﺎ ﻳﺮﻯ
ﻮ ﻣﺎ ﻟﺎ ﻳﺮﻯ، ﺍﻟﻌﺎﻟﻢ
کُلّ شیئ ﺒغیر
ﺗﻌﻠﻴﻢ، ﺫﻟک اﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺬﻯ لا ﺷﺮﻳک
ﻠﻪ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺧﺪﺍئی ﺮﺍﺳﺰﺍ
ﻭﺍﺭ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻭﺍﺣﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭالهی غیر
ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻭ
ﻗﺪﻳم ﻮﺍﺑﺘﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ،ﻭﺍﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ
ﻫﺮ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩﺍﻯ
اﺳﺖ. ﺩﺍﺋم اﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺯﻧﺪﻩﺍﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺮگ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺧﺎلق هر ﺍﻧﭽﻪ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭﻳﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻋﺎﻟم
ﻮﺍﮔﺎﻩ ﺑﻬﺮﭼﻴﺰﻯ
ا ﺳﺖ.ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﻮﺧﺘﻪ ﺷﻮﺩ. ﭼﻨﺎﻥ
اﺳﺖ (ﺍﻟﻠﻪ) ﮐﻪ ﺷﺮﻳکی
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻳﻥ ﻴک ﺬﮐﺮ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﺒﭙﻴﺮﻭ ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭﺩفع هرﮔﻮﻧﻪ ﺷﺮک
اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
تمرﮐﺰ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻣﺎم
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺪﺍﻥ ﺬﮐﺮ ﺩﺍﺋم
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺧﺪﺍﻯ
ﻘﺪﻳم ﺨﺎﻟق ﻘﺪﻣﺖ
ﺯﻣﺎﻧﻰ، ﻭ ﺍﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺯل ﻮ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
اﺯﻟﻰ، ﻭﺍﻏﺎﺯ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻫﺮ ﺍﻏﺎﺯگر
ﻭﻫﺮ ﻗﺪﻳمی اﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ اﺻل اﻭﻟﻴﻪ
ﻣﺎﺩﻩ، ﮐﻪ ﺍﺳﻄﻘس
ﻭ ﻗﺪﻳم اﺳﺖ ﻭﻳﺎ
ﺭﻭح اﻟﺎﺭﻭﺍح ﻔﺮﺩﻯ
ﻮ ﺍﺯﻟﻰ، ﮐﻪ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻨﻮعی ﺘﺎ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﭘﻴﺶ ﺍﻣﺪﻩ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺎ
ﻗﺒﻠﻬﺎ ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻣﺎ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﻮﺩﻩ. (ﻣُﺒﺪﻯٴ)
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺍﻏﺎﺯﮔﺮ،ﻭﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺯﻋﺪﻡ، ﻭ ﺑِﺪا
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﻫﻨﺪﻩسرنوشت
ها،ﻭﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ هرﻣﻮﺟﻮﺩ،
ﻭﺍﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﭘﻴﺪﺍﻳش
ﻧﻮعی ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ،
ﻭ ﺑِﺪﺍﻯ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻮﻓﻖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻓﺘﻥ ﺒﺎﺣﻮﺍل
ﻮﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ، ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋس
ﺮﻭح اﻧﻬﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺟﻬﻨمی
اﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ، ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﮑﺎﻣل اﺭﺍﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ عقلی ﻴﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘلی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.
(ﺑِﺪﺍﻯ اﻟﻬﻰ) ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭﺑﺮﺗﺮ، ﻭﮐﺴﺐ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﻣﻘﺎمی ﻮ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻧﻮعی
ﻮ ﻣﮑﺎنی اﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
هنوﺯ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ ﺠﺴمی
ﻮﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺍﺭﻭﺍح ﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﭙس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ،
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ،
ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ رَبّ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎن ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ، ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺒﻌﺪ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺠﻬﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. (ﺣﻰّ) ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ،
ﻭﻫﺮ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم ﺮﻭحی
ﺰﻧﺪﻩ ﺗﺮ، ﻭ ﺑﻨﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻋﻘلی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐسی سالک
الهی ﻨﮕﺮﺩﺩ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺤﻴﺎﺗﻬﺎﻯ
اﻧﻮﺍع ﺘﺤﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻭ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ،
مُرده ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮ، ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﻭﺣﻰ،
ﺩﺭ ﺣﮑم ﻤﺮﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﺪﺍﻯ ﺒﺪﻭﻥ ﺸﺮﻳﻚ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻫﺴﺘﻰ،
ﻭ ﮐﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣل ﺴﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﻚ، ﻣﺎﺩﺍمَکّه
ﺍﺯ ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺒحقّ
ﻮ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻭتوَسّل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻋﺎﻟم
ﻮ ﺍﮔﺎﻩ ﻭ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﭼﻮﻥ ﺪﺍﻧﺸﻤﻨﺪﻯ
عالم ﻮ ﺍﻣﻮﺯﺵ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺯﺩیگرﻯ،ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﺣﻮﺍس ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭج اﺯﺧﻮﺩ، ﺍﺯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل اﻟﻬﻰ،
ﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎ ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ،
ﻭ ﺍﺯ(ﺩﺭﻭﻥ اﻧﺪﺭﻭﻥ)
ﺧﻮﺩ الهامی ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻧﻪ ﺍز
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺧﺎﺭﺝ.

حذیث 1207 - ﻳﺎ
ﺩﻋﺎﻯ ﺘﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺩﻩ(ﺝ۳ﺹ؟ ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﻥ اﻣﺪﻩ: ﻴﺎ ﺫﺍ ﺍﻟﺬﻯ
کاﻥ ﻘﺒل کلّ ﺸﻴئ
،ثمّ ﺨﻠق کلّ ﺸﻴئ
،ثم ﻴُﺒقی ﻮ ﻳُﻔنی
کلّ شیئ ،ﻭﻳﺎ ﺫﺍ
ﺍﻟﺬﻯ ﻠﻴس فی اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﺍﻟﻌُﻠﻰ، ﻭﻟﺎ
فی اﻟﺎﺭﺿﻴﻥ اﻟﺴُﻔﻠﻰ،ﻭ
ﻓﻮﻗﻬﻥّ ﻮﻟﺎ ﺑﻴﻨﻬﻦّ،ﻭﻟﺎ
ﺗﺤﺘﻬﻦّ،ﺍﻟﻪ ﻳﻌﺒﺪ
ﻏﻴﺮﻩ ﺍﻯﺨﺪﺍﺋﻴﮑﻪ
ﻗﺒل اﺯﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺒﻮﺩﻩ،ﻭﺧﺎﻟق
هرﭼﻴﺰﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺍﻧﮑﻪ ﺑﺎق ی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﻔﻨﺎ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺍﻯ
کسی که ﺩﺭ ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻟﺎ،ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﭙﺎﺋﻴﻥ ﻮﭼﻪ ﺩﺭﺑﺎﻟﺎﻫﺎﻯ
اﻥ،ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺑﻴﻥ
ﺰﻣﻴﻥ ﻮ ﺍﺳﻤﺎﻥ،ﻭﻳﺎ
ﺯﻳﺮ ﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺟﺰ ﺍﻭ الهی ﭙﺮﺳﺘﺶ
ﻧمی ﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺎﻟق همه ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﻨﻮعی
اﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻳک ﭙﺮﺳﺘﺶ
ﻃﺒیعی اﺳﺖ، ﻭﺩﺭ
ﺑﺸﺮ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻮ ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﺒﭙﺮﺳﺘﺶ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺴﻮﻯ اﻭ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻤﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﻭ
ﻭﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯ ﺒحق
ﻮ ﺯﻧﺪﻩ الهی ﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎل ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ کامل
الهی ، ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ، ﺍﻏﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﭘس ﺍﺯﺳﻤﺒﻮل
ها ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ﺒرَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﻧﻴﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍعَمّاءق
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺳﻴﺎﺭﺍﺕ،
ﻃﺒق ﻨﻈﺮیة ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺒﺎﺑل
ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ اعَمّاءق
کهکشاﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻳﺎ ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
عوﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻤﻠﮑﻮﺗﻬﺎ
ﻭﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ، ﻭﻳﺎ
ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺮﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ.
ﮐﻪ ﺭﻭح اﺳﻤﺎﻥ
ﺘﻥ اﺳﺖ، ﻭﻓﮑﺮ
ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ
اﺳﺖ.ﻭﻳﺎ ﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺪﻧﻴﺎ ﻭﺍعَمّاءق
ﺰﻣﻴﻦ، ﮐﻪ ﭘُﺮ
ﺍﺯﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
عوﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻤﻠﮑﻮﺕ
ﻭﺟﺒﺮﻭﺕ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﺳﻤﺎن هاﻯ
اﻥ ﮐﻪ ﺭﻭح ﺴﺎﻟک
ﺒﺪﺍﻥ عرﻭج ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺟﺴم ﻮ ﺗﻦ،ﺯﻣﻴنی
ﺒﺮﺍﻯ نَفس و
روان ﺣﻴﻮﺍنی ﺒﻮﺩﻩ،ﻭ
نفس ﺣﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﺯﻣﻴنی ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭح
الهی یا نفس ﻣﻄﻤﺌﻨﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﻤگی
ﺒﺎﺯ ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺟﺴمی ﻮ ﺭﻭحی ﺪﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺟﺴم ﻮ نفس
ﻭ ﺭﻭﺣﻬﺎﻯ ﻤﺘﻮﺍﻟﻰ،
ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻬﺎﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﻮﺟﻮﺩی ﻳک ﺮﻭح
ﻔﺮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺒﺎﻟﺎ ﺍﻣﺪﻩ، ﻭﺗﺎ
ﺍﺑﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻭﺩ،ﺣتی ﺒﺎﻟﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺑوده
باشد.

حدیث 1208 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻏﺎﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻭ ﻭﺟﻮﺩ، ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮﻣﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۳ﺹ؟ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪﻳک
ﻤﺤﻘق ﻮﺳﺎﺋلی ﻴﻬﻮﺩﻯ
(ﻣﺤﻘق ﻮﺳﺎﻟک ﻮﻳﻬﻮﻩ
ﻃﻠﺐ) ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ رَبّ ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯﭼﻪ
ﻭﻗﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،(رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻮﻟﺎ،
ﮐﻪﻗﺎﺋم ﻮ ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺎﺷﻒ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ، ﺑﺎ ﺍﺻﺎﻟﺖﺳﻠﻮک
ﻘﺪﻳمی اﻧﻬﺎ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ ﭘﺎﺳخ می
دﻫﺪ: اﻧّﻤﺎ
ﻳﻘﺎل ﻤتی کاﻥ ﻠﺸﻴئ
ﻠم ﻴﮑﻥ ﻔﮑﺎﻥ،
ﻭﺭﺑّﻨﺎ ﻫﻮ ﮐﺎﺋﻥ
ﺒﻠﺎﮐﻴﻨﻮنة ﻧﻪ
ﮐﺎﺋﻦ، ﮐﺎﻥ ﺒﻠﺎ
ﮐﻴﻒ ﻳﮑﻮﻥ کاﻥ،لم
ﻴﺰل ﺒﻠﺎ ﻟم ﻴﺰل
ﻮﺑﻠﺎ ﮐﻴﻒ، ﻳﮑﻮﻥ
ﺘﺒﺎﺭﻙ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ،ﻟﻴس
ﻟﻪ ﻗﺒل ﻮ ﻫﻮ ﻗﺒل
اﻟﻘﺒل ﺒﻠﺎ ﻗﺒﻞ،
ﻭﺑﻠﺎ ﻏﺎیة ﻭ ﻟﺎ
ﻣﻨﺘهی ﻮﻟﺎ ﻏﺎیة
ﺍلیه ﻏﺎیة،ﺍﻧﻘﻄﻌﺖ
ﺍﻟﻐﺎﻳﺎﺕ ﻋﻨﻪ،
ﻓﻬﻮﻏﺎیة کُلّ
غایة ﺍﻧﮕﺎه
گفته ﻪﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ ﻗﺒل
اﺯﺍﻥ ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. رَبّ
ﻣﺎ ( ﮐﺎﺋﻥ ﻴﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩ)
ﺑﻮﺩﻩ، ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻨﮑﻪ ﮐﺎﺋن ﻮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮ، ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮ ﮐﻴﻔﻴﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
کینونت ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ ﺍﺯل
آﻟﺂﺯﺍل ﺒﻮﺩﻩ،
ﻭﺑﺪﻭﻥ هرﮔﻮﻧﻪ
کیفیّت ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ( ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺪﮔﺮﮔﻮﻥ، ﻭﻣﺮگ
ﻮ ﺯﻧﺪگی ﺒﻴﺎﻥ
کننده کیفیّتﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﺮح
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺎﻳﻨﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪﺍﻳﻥ ﺨﺎﺹ ﺗﮑﺎﻣل
ﺠﻮﻳﺎﻥروحی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻗﺒل اﺯﻫﺮﻗﺒلی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻟق
ﺰﻣﺎﻥ ﻮ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻗﺒلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺮ ﻗﺒﻠﻰ، ﮐﻪ ﭘﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻥﻘﺒلی ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
غاﻳﺖ ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻴﺎﻓﺘﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﭘﺎﻳﺎنی
ﺪﺭﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺭ ﺮﺍﺑﺮﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ
میباشد و ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺧﻮﺩ
ﭘﺎﻳﺎﻥ هرﭘﺎﻳﺎنی
اﺳﺖ ﻭﻏﺎﻳﺖ ﻭ ﻣﻘﺼﺪ
ﻫﺮ ﻗﺎﺻﺪﻯ ﻮﻣﻘﺼﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺣﺎﺩث
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﮔﺮﮔﻮنی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻗﺪﻳم اﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﺎلق هر ﻗﺪﻳم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﺎﻟق هر ﻗﺪﻳم
اﺯلی اﺳﺖ. (ﭼﻮﻥ
ﺼﺎﺩﺭﺍﻭل ﻘﺪﻳﻢ
ﺩﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ، ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻫﺴﺘﻰ،
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭل ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.) (ﮐﻴﻨﻮﻧﺖ)
ﻭکیفیّت (ﺗﮑﻮﻳﻦ)
ﻭﻧﻮع ﻮ ﺷﮑل ﺒﻮﺩﻥ،
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭﻫﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ، ﻣﺪﺍم
ﺪﺭﺣﺎل ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎﺋﻥ ﻮﮐﻴﻨﻮﻧﺖ
ﻭﺗﮑﻮﻳﻦ ﺩﻫﻨﺪﻩ،
ﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﺑﻮﺩﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﻴﻨﻮﻧﺖ
ﻭﭼﮕﻮﻧگی ﺒﻮﺩﻥ
ﻮ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﮐﻴﻔﻴﺘﻰ ﺩﺭﻣﻘﺎم
ﻮﻣﻌﻨﻰ،ﻭﺍﺻل
اﺻﻴل اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
کی فی ت ﻧﻮعی ﻮﻣﻘﺎمی
ﻮﻋﻘلی ﻮ ﻏﻴﺮﻩ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ،ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﻋﺎﻟﻴﺘﺮ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻧﻴﺴﺖ.
(ﺍﺯﻝ) ﺯﻣﺎﻥ ﺰﺍﻳل
ﺸﺪﻩ،ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
گردیده ﺍﺳﺖ،ﻭﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی همیشه ﺑﻮﺩﻩ،
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺑﺪﻭﻥ
اﻧﻘﻄﺎﻉ، ﻭﻟﺎ
ﻳﺰﺍل ﻮﻫﻤﭽﻨﺎنی
که ﺑﻮﺩﻩ،ﻫﺴﺖ.
(ﻏﺎﻳﺖ) ﻫﺪﻑ ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺳﺖ، ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
وﭘﺎﻳﺎﻧﻪﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺭﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭ
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺪﻭﺩ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮ ﻧﻮعی هست. ﻭﻟﻰﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖ
ﻭکیفیّت ﻭ ﮐﻴﻨﻮﻧﻴت
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺮﺗﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ،
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺎﺋﻥ
هست،ﻭلی کیوﻧﺖ
ﻭﻳﺎ کیفیّت ﻭ ﻣﺨﻠﻮﻗﻴﺖ
ﺑﻬﺮﺷﮑﻠﻰ ﻭﻧﻮعی
ﻮﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.

حدیث 1209 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ؟ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ، ﺍﻓﻀل
اعَمّاءل
عبادی ﻮﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪگی
نوع بشرﻯ، ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪ هماﻥ
اﻧﺠﺎم عمل ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑرَبّ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻋﻈم گناﻫﺎﻥ ﻮﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
اﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﺍﺑﺪﻳﺖ
ﻭﺭﻭح ﺒﺮﺍﻯ ﭙس
ﺍﺯﻣﺮگ ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺗﺸﺒﻴﻬک
ﻠﺨﺎﻟﻘک هماﻥ
ﺗﺸﺒﻴﻪ شدن به ﺨﺎﻟق
ﺨﻮد ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺍعَمّاءﻝ)
ﺟمع عمل ﮐﺎﺭ ﻭﻓﻌﻞ،
ﻣﻨﻈﻮﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺩﻳنی ﻮسلوک
الهی ، ﺑﻘﺼﺪ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﻫﺮﻋﻤﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ.
(ﺍﻓﻀﻞ)ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻮﻓﻀل ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺪﻫﻨﺪﻩ، ﻭﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮﺍﺳﺖ. (ﻓﻀﻞ)
ﻣﺎﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ (ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻮﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻮﺑﺮﺗﺮﻯ) ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘلی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮالهی ﺪﺭ ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.ﻓﻀل اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻫﻤﻴﻥ ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺷﺪﻥ،
ﺩﺭﻋﻘل ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﻣﻮﻓﻘﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ الهی اﺳﺖ.
ﺍﻓﻀل اﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻟﺒﺮﻳﺰﻯ
کمّی ،ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
کیفی ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ،
ﻋﻘل ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍﻧﻴﺖ،
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ ﺪﺭﺟﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺮﺍ
ﺑﺎﻋث ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻟﺬﺍﻫﻤﻪ ﺍعَمّاءﻝ
ﻫﺴتی یکی اﺳﺖ. ﮐم
ﻴﺎ ﺯﻳﺎﺩ، ﺑﺎﻋث
ﻓﻀل ﻮﺑﻬﺘﺮﻯ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻋث ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻣﻘﺎم
الوهیّت ﺮﻭحی
ﺸﺨﺺ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
اﻥ عمل که ﻓﻀل ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ، ﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ ﺑﺒﺮﺩ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ سلوک
الهی ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﺰﻧﺪﻩ ﺭﻭﺯ الهی
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ اﺳﺖ.ﻋﻤل
اﻥ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮ (ﺫﻧﺐ)
ﻳﺎ ﺩُم ﻮ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﭼﻮﻥ ﺪم ﺤﻴﻮﺍنی
ﺮﻭح ﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﺭﻭح اﻧﺴﺎنی
ﺮﺍ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺭﻫﺎ
ﻧمی ﻨﻤﺎﻴﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﭘﺎﻙ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ اﻥ، ﺍﺯ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﺭﻭح ﻮﺭﻭﺍﻥ
اﻧﺴﺎﻥ، ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻮﻃﻠﺐ ﻏﻔﺮﺍﻥکه
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺸﻮﺩ.
(ﺗﻮﺣﻴﺪ)ﻋﻤل اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻯ ﻮﻋﻘﻴﺪﻩﺍﻯ.
ﮐﻪ ﻣثلا ﺧﺪﺍ ﻳکی
اﺳﺖ ﻭﺩﻭ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺿﺎﻣﻥ
اعَمّاءل ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺍعَمّاءل
ﻀﻤﻨﺎ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ. سلوک
الهی ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ،
ﺷﺎﻣل ﺘﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺭﻭح ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻤلی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﻣﻘﺒﻮﻝ الهی
گرﺩﺩ. ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ، سعی ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻥ ﻴﮑﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻳﺎ ﻣﻥ ﻮ ﺗﻮ
ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳل ﺒﻤﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
الهی ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺯﻧﺪﻩ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺟﺴم ﺒﺸﺮﻯ
(ﻣﺤﺴﻮس ﻭ ﻣﻠﻤﻮس
ﻭﻣﺒﻴﻥ ﻮ ﺍﺑﮋﮐﺘﻴﻮ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﭙس ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ ﻗﺎﺋم
ﺸﺸﻤﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻣﻴﺴﺮ ﺩﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ ﻮﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ،
ﮐﻪ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ، ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
(ﺗﻮﺣﻴﺪ) ﺣﺎلتی
ﺮﻭﺍنی ﻮ ﻓﮑﺮﻯ
ﻮ ﺭﻭحی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﺎﻣل
ﻮ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ،ﻭ
ﺑﺎ ﺍﺧﻠﺎﺹ ﻭﺗﺨﻠﻴﺺ،
ﺑﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺴﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺣﺎﻟﺖ
ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ ﻮ ﺧﻠﺴﻪ
ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮشی ﺬﺍﺕ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﻭﻣﻴل عمیق ﺑﺨﺮﻭج
اﺯﺧﻮﺩ ﺑﺸﺮﻯ ﻮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻮعی ﺨﻮﻳﺶ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻓﺘﻥ ﺒﺴﻤﺖ
ﻣﻌﺒﻮﺩ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺤﺎﻟﺖ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺮﺍ ﺑﺰﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻔﻠﺴﻔﻪ ﻫﻨﺪﻯ ﻘﺪﻳﻢ،
ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ ﻴﺎ ﺻﻤﺪ
ﺷﺪﻥ، ﻭ ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺮﻓﺘﻥ ﻤﻴﻨﺎﻣﻨﺪ.
ﺿﻤﻨﺎ حاﻟتی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ ﺼﻤﺪﻯ
ﻮﺣﺎﻟﺖ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺣﺎﻟﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﻨﻰ،
ﻭ ﺩﺭک اﺳﺘﻘﻠﺎل
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﻏﻴﺮ ﺧﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻫﺴﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. (ﺗﻮﺣﻴﺪﻙ)
ﻋﻤل ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺗﻮ،
ﺩﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺩﻳنی
ﻮ ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﺗﺎ ﺣﺎﻟﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻋﺎﺷق ﻮﻣﻌﺸﻮق
که ﺩﺭﻳک عشق ﺒﻬم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ (ﻟﺮﺑّﻚ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻳﺖ،
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄلق رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
رَبّ ﻫﻤﮕﺎﻥ اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺷﺪﮔﺎﻥ
اﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ، ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻮل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ رَبّ، ﻭ ﻣﺮﺑّی
ﻮﻋﺎﻣلی اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻏﺎﺯ سلوک
الهی ، ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺼﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬی ﺴﺎﻟﻚ،
رَبّ ﻭ ﻣﺮﺑی ﺴﺎک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻋﺒﺎﺩﻯ،
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ رﺳﺎﻧﺪﻩ
ﻭ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮد
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ، ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم
اﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺑﺎﺯ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ، ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃمی ﻴﺎ
ﭼﻬﺎﺭم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻴﺎ ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭙﻨج ﺘﻥ آل عبا ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻧﺎل
عبوﺭ ﺳﺎﻟﻚ، ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻴﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴل اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺻﻠﻰ، ﻭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ رَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ، ﺭﺟﻌتی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ هفت ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﺷﺖ.
(ﺫﻧﻮﺏ) ﺟمع ﺬﻧﺐ
ﻳﺎ ﺩُم ﻮ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ،
ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻨفی
اﺯ ﺍثاﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭﺍعَمّاءل ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞروان، ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﺪم ﺴﻠﻮک
اﻟﻬی ﻮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺭﺯﻯ اﺳﺖ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟکی
ﺒﻌﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﻮ ﻣﺬﻫبی ﻮﺧﺮﺍفی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ، ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺷﺮک ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. (ﺗﺸﺒﻴﻪ) ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﭽﻴﺰﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺷﺒﻴﻪ ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ، ﮐﻪ ﻣثلا
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻮﻥ ﺪﻭﺩ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻳﺎ
ودهن ﻋﻘلی ﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻳﺎﻧﻮﺭ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺘﺸﺒﻴﻪ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻮﻥ هر
ﮐﺎﻣل الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ، ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اﺷﮑﺎﺭ ﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑﻬﺮﮐس
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﻏﻴﺮﺍﺯ
ﺍﻳﻥ اﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ،ﺷﺮک ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭼﻮﻥ اﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻣﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺒﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺎ آخوندﻫﺎﻯ غیر
ﺍلهی ﺪﺭﺳﻠﻮک ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ، ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺷﺮک ﺪﺭﻫﻨﮕﺎم
ﺨﺪﺍ ﭘﺮﺳتی غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ
ﺷﺮک ﺮﺍ ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ (ﺗﻮﺑﻪ ﻧﺼﻮﺣﻰ)
ﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻥ
ﺪﺭ سلوک الهی ،
ﺑﺎﻳک ﻮلیّ ﺰﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟکی ﻤﻌﺮفی
ﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﺧﺎﻟﻖ) ﺍﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ،
ﺷﺨﺺ، ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﻓَﺮّ) ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺴﺎﻟﻚ، ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺎج ﻮ ﻓَﺮّ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ، ﺑﺮ
ﺩل ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺧﻠق
ﺠﺪﻳﺪ، ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻳﺎ ﺯﻳﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ،
ﺑﺮﺍﻯ هرﮐس ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺭﻭحی ﺪﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺮﺟﻌﺖ
و معاد ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻧﻮع
ﺒﺪﺗﺮﻯ کاﺭﻣﺎ
ﻭ ﻣﺠﺮم گرﺩﺩ. ﻭﻫﻴج
کس ﻧﻪ ﺍﺯ ﻋﺪﻡ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩ، ﻭ ﻧﻪ پس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺒﻌﺪم ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﺧﻠق ﺠﺪﻳﺪ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﻨﻮع ﺠﺪﻳﺪﻯ ﻮ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ،
ﺩﺭﻳک ﺘﻮﻟﺪ ﻧﻮعی
ﺘﺎﺯﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک
الهی که ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ، ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥگِلی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺮﺍ
ﻣﺎﻟﺶ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ،
ﺗﺎ ﺁﺩمی کاﻣل ﻮﺍلهی
ﺒﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺠﺪﻩ ﻣﻠﺎﺋک
ﻴﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺑﻬﺮﮐس
ﮐﻪ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻮﺍﺑﻠﻴس ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬی ﻤﻴﺎﻓﺘﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺸﺪﻩ
ﭼﻮﻥ آخوندﻫﺎ ﻭ
ﻗﺸﺮی ها در
همه ﻣﺬﺍﻫﺐ، ﺩﺭﺗﻤﺎﻣم
اﺩﻳﺎﻥ غیر ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻮ ﺍﻣﻮﺯﺵ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭلی
ﻤﺪعی اﻟﻮﻫﻴﺖ ﻭ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻗﺒﻮل
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺸﺒﻴﻪ
ابلیسان ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭﺣتی ﭙﺮﺳﺘﺶ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﭙﺮﺳﺘﺶ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم ﺪﺭ ﺍﻳﻦ
حدیث ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬی
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ،
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻋﻤلی ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺷﺮک ﻮ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻭ ﺗﺠﺴﻴم مادی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
(ﻣﻦ ﺩﻭﻥﺎﻟﻠﻪ ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
1210 - ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ287ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺷﺨصی ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻣﺎﻟﻚ (ﻳکی اﺯ ﭼﻬﺎﺭ
ﻓﻘﻴﻪ مذاهب ﺍﻫل
ﺘﺴﻨّﻦ) ﻣﻴﮕﻔﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ ﺪﻭ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﻴﺪﻯ
اﺳﺘﮑﺒﺮﺕ ﺧﻄﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺸﻴﻄﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﺭ ﺩﻭ ﺩﺳﺖ ﻣﺮﺍ،
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓته
ﻮﺗﮑﺒّﺮﺑﺮ ﺍﻭ
ﻧﻤﻮﺩه . که
موضوع ﺩﺭﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺁﺩم ﺼﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ
.ﻭﺍﻳﻥ آﺩم ﺒﺎﺯﻫﺮ
کامل الهی ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﺩﺳﺖ ﭘﺮﻭﺭﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻨک
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻘﺸﺮﻯ
اﻳﻦ ﺍﺩم الهی ﺮﺍ،
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ ﻤﻠﺒﺶ
ﺑﻠﺒﺎﺵ ﮐﺎﺫﺏ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ،ﺭﺍ
ﻋﺸق ﻤﻴﻮﺭﺯﻧﺪ،
ﻭﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
می ﭙﺮﺳﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻤَﻥ
ﺰﻋم ﺃﻥ ﻠﻠﻪ ﻭﺟﻬﺎ
ﮐﺎﻟﻮﺟﻮﻩ ﻓﻘﺪ
ﺍﺷﺮﻙ، ﻭﻣﻥ ﺰﻋم
ﺃﻥ ﻠﻠﻪ ﺟﻮﺍﺭح
کجوﺍﺭﺡ ﺍﻟﻤﺨﻠﻮﻗﻴﻥ
ﻔﻬﻮ ﮐﺎﻓﺮ ﺑﺎﻟﻠﻪ،
ﻓﻠﺎ ﺗﻘﺒﻠﻮﺍ ﺷﻬﺎدﺗﻪ
ﻭﻟﺎ ﺗﺄﮐﻠﻮﺍ ﺫﺑﻴﺤﺘﻪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺍﺩﻋﺎ
ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺻﻮﺭتی ﭽﻮﻥﺼﻮﺭﺕ
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ، ﺑﺪﺍﻧﺪ
که ﻣﺸﺮک گرﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻋﻀﺎ ﻭﺟﻮﺍﺭح
ﺘﻦ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻗﺎﺋل ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﺎﻓﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻳﺪ ﻭﺧﻮﺭﺍک
ﻮ ﺫﺑﺢ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺨﻮﺭﻳﺪ.
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺘﻥ ﺪﺭ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮعی
ﻮ ﺭﻭحی ﺒﻴﺸﺘﺮ،ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ اعَمّاءل
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺟﺴمی ﻮﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭحی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺎﻣل
ﻤﻄلق ﺒﻴنی اﺯ ﻇﻬﻮﺭ
ﺟﺴمی ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ،
ﻭﮐﺴﺐ ﺗﮑﺎﻣل ﻮﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻇﻬﻮﺭ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ،ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺪﺍئی ﺒﺮﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﻴچ
ﭽﻴﺰﻯ ﻮﮐسی ﺨﻮﺩﺑﺨﻮﺩ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻧﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻣﻌﻠﻢ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
مُردهﺍﻯ که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
مُرده ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻳﺎ
ﺧﻮﺩ مُرده ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﺪ. ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﺍﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﮔﻮﺍهی
دﺍﺩﮔﺎه ﻮﺍﮔﺎهی
اﻭ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﮔﻮﺍهی
هرﮐس ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺸﻬﺎﺩﺕ ﻭ (ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ) ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
تجلّیات الهی ﺪﺭﻫﻨﮕﺎم
اﺩﻋﺎﻯ سلوک
الهی اﺳﺖ.ﮐﻪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘنی
و صادق ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﮐﻔﺮ
ﺍﻣﻴﺰ، ﻭﺍعَمّاءل
ﺸﺮک اﻣﻴﺰ، ﺍﻣﮑﺎﻥ
کسب ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﻤﺤﺎل اﺳﺖ. ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
مُدّعی ﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻟﻘﺎﻯ الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﻳﺎ ﻣﺎﺩﻯ
ﺪﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺒﺪﻥ ﺪﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻤﻘﺼﻮد ﺍﻣﺎم
اﺯ ﻋﺪم ﭙﺬﻳﺮﺵ
ﮔﻮﺍهی ﻮﺷﻬﺎﺩﺕ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﺎﻟک ﺒﻥ اﻧس ،ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻗﺒﺎﻳﻞ
ﻋرَبّ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻘﺮﻳﺶ ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﻔتی
ﺴﺮﺷﻨﺎس ﺩﺭمَکّه
ﺑﻮﺩ ﺳﺎﻝ 279ﻫﺠﺮﺕ ﺩﺭ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ
فقهی ﻮﻣﺬﻫبی ﺨﺎﺹ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺨﺖ ﮔﻴﺮ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻭﻟﺎﻳتی غیرﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﺑﻨﻈﺮ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻣﺸﮑل کاﺭ ﻣﺎﻟﻚ،
ﻭﻫﺮﻓﻘﻴﻪ ﻭﻣﻔتی
ﺼﺎﺣﺐ ﻣﺬﻫبی غیرﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺍﻋمّ اﺯ ﺍﻫل ﺘﺴﻨﻦ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺍﻫل ﺘﺸﻴّﻊ،
ﻭﺣتی ﻤﺪعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋلیّ هم که ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﺯ ﺩﻳﻥ ﺴﻠﻮکی
ﻮﻟﺰﻭﻡ ﺩﮔﺮﮔﻮنی
ﺮﻭح ﺪﺭﻳک ﺘﺮﺑﻴتی
الهی ﻨﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺮﺍﺟﻌﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐﻋﻘل ﻮﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ،ﻋﻤل
کفرﺍﻣﻴﺰ ﻭ ﺷﺮک
اﻣﻴﺰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻏﺎﻓل اﺯﺍﻳﻨﮑﻪ
نفس أمّاره ﺍﻧﻬﺎ
ﻭﻫﺮﮐس ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻧﻬﺎ
باشد ﺍﻟﻮﺩﻩ ﺑﮕﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻗﺒلی ﻮ ﺑﻌﺪﻯ،
ﻭﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭﭘُﺮﻋﻘﺪﻩ
ﻭﺑﺎ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی اﺯ ﮐﻮﺩکی
ﻮﺟﻮﺍنی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﺰکیه الهی
بر ﻃﺮﻑ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﺘﻌﺎلی
اﻟﻠﻪ عَمّاء ﻳﺼﻔﻮﻥ
اﻟﻤﺸﺒّﻬﻮﻥ ﺒﺼفة
ﺍﻟﻤﺨﻠﻮﻗﻴﻦ،
ﻓﻮﺟﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻧﺒﻴﺎﺋﻪ
ﻭ ﺃﻭﻟﻴاءه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻣﺘﻨﻔﺮﺍﺯ
ﺍﻳﻥگوﻧﻪ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐسی ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻳﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻭ
ﺭ ﺍﺗﻮﺻﻴﻒ ﻭﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻳﺪ ( ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﻭﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺘﻦ، ﻭﻳﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧلاق ﻮﻋﻘل ﻮﺯﺑﺎنی
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﺟﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭ، ﻫﻤﺎﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭﺍﻭﻟﻴای
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺍﻣﺎم
دﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﻭﺟﻪ
ﺧﺪﺍ ﻳﺎ ﺩﺳﺖ ﻭ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺘﻦ، ﺩﺭﻭﺍقع اﺷﺎﺭﻩ
ﺑﺎﻧﺒﻴﺎ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺼﻮﺭتی
الهی ﻮ ﺩﺳﺖ ﻭ ﺯﺑﺎنی
الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺻﻒ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻥ
کرﺩﻩ. ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﺗﺴﻠﻴﻤ ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ،ﻧﮕﺎﻩ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺣﮑﺎم
ﺪﻳنی ﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی اﻧﻬﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍتی
الهی هستند. ﻭ ﺩﺭک
ﻮﺗﺼﺪﻳق عقلی
آﻧﻬﺎ، ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺪﺭک ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺍﻧﺒﻴﺎ)
ﺟمع نبیّ ﻮﭘﻴﺎﻣبر
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ارسالی ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻠﻖ
ﻭﻣﺮﺩم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻘﺪﺭﺕ
( ﺗﻨبّوء ﻮ ﺩﺍﺩﻥ
ﻨﺒﺄ وخبر وﭘﻴش
گوﺋﻰ) ﻭﺷﺮح اﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺪﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ،
ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ اﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺑحَقّ
ﻭﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭحی
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ،
ﺭﺍﻩ ﻋﻠﺎج آﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺗﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ، ﻧبیّ ﻮ ﺭﺳﻮل
اﺭﺳﺎلی اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﺮﺩم ﻤﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻡ، ﺻﺎﺣﺐ
ﺩﻳﺎﻧﺖ سلوکی ﺭﺍ
ﻧﺒﻰّ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺮﺍ ﻭﻟﻰّ، ﻭﺟمع
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻣﺤﺒﻮﺏ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ الهی
هستند. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
اولی اﻟﻌﺰﻡ ﻭﻓﻮق
اﻟﻌﺎﺩﻩ ﭼﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻮفق ﺒﮑﺸﻒ
قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﺨلق
پس از مرگ قبل
از مرگ باﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺳﻠﻮک اﻭ ﺗﻤﺎم
ﺸﺪﻩ، ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﭽﻨﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻣﻰ، ﺑﻬﻤﺎﻥ
اﻣﺘﻴﺎﺯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
،ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم آﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ، چناﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ هرﺳﺎﻟک ﺘﻮﺟﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ الهی ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻭم کرﺩﻩ، ﻭﺍﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﮔﺮﻭﻩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭﻫﻤگی ﺮﺳﻮل ﻮ
ﻧبیّ ﻮﺩﺍﺭﺍﻯ ﺼﻮﺭتی
اﻟﻬﻰ، ﻭﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎنی
اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
الهی ﺴﺎﻟکی ﺮﺍ
ﻣﻌﺮفی او کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﮑﺎﻣل الهی ﺪﻳﮕﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭ ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﻚ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﮐﻔﺮ ﺍﻣﻴﺰ ﻭﺑﺎﻃلی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻫم ﻔﮑﺮ
ﭘﻴﺮﻭ مُرَبّی
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﺼﺪﻳق کنندﻩ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺍﺭﺯﻳﺎبی
ﭙﻴﺮ الهی ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺼﺎﺣﺐ (ﻭﺟﻪ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﺪﺍ) ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍ (ﻭﺟﻴﻪ ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺑﺮﻭﻯ ﻮ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳل ﻮﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺒﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﺍﮐثر
ﺍﺣﺎﺩﻳث ،ﮐﻪ ﺳﺮﺑﺴﺘﻪ
و تقیه ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ اﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﭘﻴﺮ،
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ اﺯ ﻣﻌﻨﻮﻳﺎﺕﻋﺮﻓﺎنی
ﻮالهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ، ﻭ ﺣتی ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭرَبّ
ﻗﺎﺋﻢ ،ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺎﺑل
ﺪﻳﺪﻥ رؤیائی
و شهودی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺑﺎﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺒﻮﺩﻩ ﻭتجلّیات
ﻧﺎﺏ ﻋﻘل ﻮﺩﻳﺪ
ﺷﺨصی ﺴﺎﻟک ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻗﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻠﻘﺖ ﺑدو
دست الو ﻴﺎ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﻭﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﻓﺮﻳﺪ ﻣﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺑﻘﺪﺭﺕ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﺍﺩﺍﺭﻩ،
ﻭﺍﻓﺮﻳﺒﻨﺶ ﻭﭘﺮﻭﺭﺵ
الهی اﺯ ﻳک ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﮔِﻞ
ﺍﺩم ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،ﻭﻧﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍ
ﻭﻳﺎ ﮔِل ﻤﺨﻠﻮﻃ
اﺏ ﻭﺧﺎک ﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮﻗﻮﻟﻪ ﺧﻠﻘﺖ ﺑﻴﺪﻯ
اﺳﺘﮑﺒﺮﺕ، ﺍﻟﻴﺪ،
ﺍﻟﻘﺪﺭة ﮐﻘﻮﻟﻪ
ﻭﺃﻳّﺪﮐم ﺒﻨﺼﺮﻩ،
ﻓﻤﻥ ﺰﻋﻢ ﺃﻥ اﻟﻠﻪ
فی ﺸﻴئا ﻭﻋلی ﺸﻴئ
،ﺃﻭ ﻳﺤﻮل ﻤﻥ ﺸﻴﻴٴﺎ
ﻟﻴس شیئ، ﺃﻭ ﻳﺨﻠﻮ
ﻣﻨﻪ شیئ ،ﺃﻭ ﻳﺸﺘﻐل
ﺒﻪ شیئا ،ﻓﻘﺪ ﻭﺻﻔﻪ
ﺑﺼفة ﺍﻟﻤﺨﻠﻮﻗﻴﻦ،ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﺧﺎﻟق کلّ ﺸﻴئ ،ﻟﺎ
ﻳﻘﺎس ﺑﺎﻟﻘﻴﺎس
،ﻭﻟﺎ ﻳﺸّﺒﻪ ﺑﺎﻟﻨﺎس
،ﻟﺎ ﻳﺨﻠﻮ ﻣﻨﻪ
ﻣﮑﺎﻥ، ﻭﻟﺎ ﻳﺸﺘﻐل
ﺒﻪ ﻣﮑﺎﻥ، ﻗﺮﻳﺐ
فی ﺒُﻌﺪﻩ ﺑﻌﻴﺪ
ﻓﻴﻘﺮّﺑﻪ، ﺫﻟک
اﻟﻠﻪ ﺭﺑّﻨﺎ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﻏﻴﺮﻩ ﭘس ﻫﺮﮐس
مُدّعی گرﺩﺩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ،
ﺩﺭ ﭼﻴﺰﻯ ﻴﺎ ﺭﻭﻯ
ﭽﻴﺰﻯ هست، ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﭼﻴﺰﻯ ﺒﭽﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺘﺤﻮﻳل
ﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﮕﻮﻳﺪ، ﭼﻴﺰﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ (ﻳﻌنی
اﺻل ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧل
ﺮﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﺩ) ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﺨصی ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻣﺸﻐﻮل
ﻮﺳﺮﮔﺮمی ﺒﺪﻫﺪ،
ﻭﺻﻒ ﺍﻭ ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺗﺶ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ( ﻭﺷﺮﻙ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺸﻐﻮﻟﻴﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎ ﺷﻐل
ﻮﻋﻤل ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺒﺎﻃل ﻮﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻏﻴﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺣتی اﮔﺮ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺩفع ﺸﺮک ﺒﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻟق هرﭼﻴﺰﻯ
اﺳﺖ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﻗﻴﺎس ﺑغیر ﺍﻭ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺷﺪنی
ﻨﻴﺴﺖ ( ﮐﻪ ﻧﻈﻴﺮ
ﻭ ﺷﺒﻴﻪ ﻭﮐﻔﻮّ
ﻭ ﻣﻌﺎﺩلی ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺷﺒﺎﻫتی
ﺒﻤﺮﺩم ﻮﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺭﺩ) ﻭﻫﻴچ
ﺠﺎئی اﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺧﺎلی اﺯﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ (ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل
ﻬﺴتی ﻮﻫﺮ ﭼﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻰ) ﻭﻫﻴچ ﻤﮑﺎنی
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺧﺎلی
اﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
(ﻭﻳﺎ ﻣﮑﺎنی اﺯ
ﺍﺷﻐﺎل ﺨﺪﺍ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺧﺎلق ﻤﮑﺎﻥ
وﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﺟﺰئی
اﺯ ﻳک ﻤﮑﺎﻥ) ﻭﺑﺎ
ﺩﻭﺭﻯ اﻭ، ﺩﺭ ﮐﻤﺎل
ﻮ ﺗﻌﺎلی ﻤﻘﺎم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﺰﺩﻳک
ﺒﺎﻧﺴﺎﻥ ﻮﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎ ﻧﺰﺩﻳکی
اﻭ ( ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ،
ﺑﺎﺯ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭﮐﻤﺎل
ﻮﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻨﻮﺭﻯ ﻮ ﻧﻮعی ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﺎ،
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺍﻭ ﺧﺪﺍ ﻭالهی
ﻨﻴﺴﺖ. (ﺍﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺪﺍم ﻤﻮﺭﺩ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺳﺎلک ﻘﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ.
ﻭسلوک الهی ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
همراه ﺑﺎ ﺩفع ﺸﺮک
ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻔﻤﻥ ﺃﺭﺍﺩ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺃﺣﺒّﻪ
ﺑﻬﺬﻩ ﺍﻟﺼفة ،ﻓﻬﻮﻣﻥ
اﻟﻤﻮﺣّﺪﻳﻦ، ﻭ
ﻣﻥ ﺃﺣﺒّﻪ ﺑغیر
ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺼﻔﻪ، ﻓﺎﻟﻠﻪ
ﻣﻨﻪ ﺑَﺮﻯٴ، ﻭﻧﺤﻥ
ﻤﻨﻪ ﺑﺮاّء ﭘس
ﻫﺮﮐس ﺧﺪﺍﻯ اﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﻃﺎﻟﺐ ( ﻟﻘﺎ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ) ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﮐﻪ ﮐﺮﺩﻳم ﺪﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﺩ ﻭﺗﺼﺪﻳق
کند ،(ﻭﺗﻮﺟﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻭ ﺩﺭ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭﺑﺎ
ﺩفع ﺸﺮک ﺒﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ) ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﻮﺣّﺪﺍﻥ ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﮔﺮﺩﺩ.(ﺳﺎﻟک ﺪﺭﻋﻤل
ﺘﻮﺣﻴﺪ، ﺑﺎﮐﺴﺐ
ﺣﺎﻟﺖ ﺻﻤﺪﻯ ﻭﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻮﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ،
ﻭﻣﻴل ﺒﻔﻨﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﻌﺒﻮﺩ، ﺑﺎ
یک ﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺮﺳﺪ) ﻭﻫﺮﮐس
ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ،ﺑغیر
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻭﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﺩ، ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ ﺑﺎﻏﻴﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی ﺒحقّ
ﻤﺘﻮﺳل ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﻤﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻮﻋﺎﻣل ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪ، ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻟﻘﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺣتی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﻣﺘﻨﻔﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﺪﻭﺭ ﻭﺑُﺮﻯّٴ
ﻮﻣﺒﺮّﺍ ﻭ ﻣﺘﻨﻔﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻣﺘﻨﻔﺮ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻭ( ﺑریّ ﻮ ﻣﺒﺮّﺍ
ﻭ ﺑﻴﺰﺍﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ
(ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑحقّ
ﺰﻣﺎﻥ اﻭ، ﺑﺮاءﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻣﺎﻥ،
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺘﻌﺒﺪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻃل هر ﺳﻔﻴﻪ،
ﺍﻋمّ از ﺸﻴﻌﻪ ﻳﺎ
ﺳﻨّی ﺒﺎﺷﺪ، ﻣﺤﺮﻭم
اﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩ
الهی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﭼﻨﻴﻥ عاﺑﺪﺍﻥ
مُتعبّد ﺑﺎ ﻏﻴﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ، ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﻣﺮگ
هُداﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺮﻭحی ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﺳﻴﺮ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺩﺭﻇﻠﻤﺖ
جهل ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻨﻮعی ﺤﻘﻴﺮ ﻭﻋﻘلی
ﻨﺎ ﭼﻴﺰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺩﺭ ﻳک ﺘﻮﻟﺪ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻤسخ آﻣﻴﺰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ
ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ ﺭﺍﻩ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ گذﺷﺘﻪﻫﺎ،
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌی
ﻮﺑﺪﻭﻥ ﻘﺪﺭﺕ ﺳﺮﮐشی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪ.
(ﻳﺸﺘﻐﻞ) ﻣﺸﻐﻮل
آﻥ ( در عبادت ) وﺒﺎﺷﺪ،ﭼﻪ
ﺳﺎﻟک ﻮﻋﺎﺑﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺣتی مُتعبّد
ﻗﺸﺮﻯ، ﺑﺪﺍﻥ ﻤﺸﻐﻮل
ﺪﺭ ﺗﻮﺟﻪ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎ (ﺍﺷﻐﺎﻝ) ﻭﻣﺤﺘﻮﺍﻯ
ﺠﺎئی گرﺩﺩ.ﻭ ﺟﺎئی
ﺮﺍ ﭘُﺮ ﻭ ﺍِﺷﻐﺎل
کند ﻗﺴمتی از ﺩﺍﺧل
ﭽﻴﺰﻯ ﻮﻳﺎ ﻣﮑﺎنی
گرﺩﺩ.

حدیث 1211 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ288ﺤﺎﺭ)
ﮐسی ﺒﺮﺍﻯ اﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻤﻴﻨﻮﻳﺴﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﻭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺗﻮ، ﻳکی هشام ﺒﻥ
اﻟﺤﮑم ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺟﺴم ﺒﻮﺩﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭ ﺍﺯﻫﺸﺎم ﺒﻥ ﺴﺎﻟم
ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻨﻴﺪﻡ
،ﭼﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﺋﻴﺪ
؟ ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺪع عنک ﺤﻴﺮة
ﺍﻟﺤﻴﺮﺍﻥ، ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺬ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﻣﻥ اﻟﺸﻴﻄﺎﻥ،
ﻟﻴس ﺍﻟﻘﻮل ﻤﺎ
ﻗﺎﻝ ﺍﻟﻬﺎﺷﻤﺎﻥ
ﺍﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﺘﺤﻴﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺣﻴﺮﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺭﻫﺎ ﮐﻦ.
ﻭ ﺍﺯ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺒﺨﺪ
ﺍﭘﻨﺎﻩ ﺑﺒﺮ. ﻣﻄﻠﺐ
ﺍﻥ ﭽﻨﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﻭﻫﺸﺎم
گفته ﺍﻧﺪ. (ﻣﺘﺤﻴﺮﺍﻥ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪﺑﺎ
ﻣﻨﻄق ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻋﻘل
ﺠﺰئی بشری ﻤﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺗﺼﻮﺭﺍتی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻳﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍی ﺼﻮﺭﺕ
ﻭﺟﺴم ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺪﻳنی
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﻓﻘﻴﻬﺎﻥ ﻮﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
اﻫل ﺴُﻨّﺖ ﻳﺎ ﺗﺸﻴّﻊ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ سلوک
الهی ، ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻧﺎﻥ ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺪﻭﻃﺒﻘﻪ،
آخوند ﺍﻫل
کلام ﻮ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ، ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺍﺯ ﻳک ﻔﻠﺴﻔﻪ ﺍﺭﺳﻄﻮئی
ﻮﻣﺎﺩﻯ اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻫﻤگی
ﺪﻭﭼﺎﺭ ﺣﻴﺮﺕ ﺍﺧﺮ
ﻋﻤﺮﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
(ﺗﻴﻪ) ﺩﻳنی ﻮگمگشتگی
ﺳﺮﻣﺘﻴﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی
ﻤﻨﻔﻮﺭﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﻣّﺎ ﻣﺘﻌﺒﺪ،
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺮﺍ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﮐﻪ ﺣتی ﺪﺍﺭﺍﻯ
اﻣﮑﺎﻥ ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺍﺳﺘﻌﺬ
ﺑﺎﻟﻠﻪ) ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺮﺧﺪﺍ
ﺑﺒﺮ،ﻳﻌنی سلوک
الهی کن ،ﻭﭘﻨﺎﻩ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺩﺭ(ﻣﺠﺎﻭﺭﺕ
ﻭ ﺟﻮﺍﺭ) ﺍﻭﻟﻴﺎﻯالهی
ﺒﺎﺵ، ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩم ﭙﻨﺎﻩ
ﮔﺎهی ﺨﺪﺍﺋﻰ،ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ نفس
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎفی
ﻮ ﮔﻔﺘﻨﻴﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺳﺮﺍﻧﻪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اعتبار ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭﻣﺤﺴﻮس
ﻭﻣﺒﻴﻥ ﻮ ﭘﻴﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺮﻭٴﻴﺎﺋﻰ،
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭﻫﺸﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻤﺬﮐﻮﺭ،ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺒﻮﺩﻧﺪ.ﻭلی
ﻤﻌﻤﻮﻟﺎ امام ﺯﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻨﺎ ﺩﺭﺳتی ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﮑﺮﺩ، ﺗﺎ ﺑﻬﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ گرﻓﺘﺎﺭﻯ
اﻧﻬﺎ ﻧﺸﻮﺩ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﻫﺸﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﻳﻌنی ﭽﻨﻴﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺷﻨﻴﺪﻯ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻯ،
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﻯ ﻮﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺻﻒ الهی
ﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﻰ، ﮐﻪ
ﺻﻮﺭتی ﺪﺍﺭﺪ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻫﺸﺎﻣﻬﺎ
ﺍﺯ ﻟﺰﻭم ﺘﻮﺳل
ﺒﺎﻣثال ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
که ﮐﺎﻣل الهی ﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺧﻮﺩﺷﺎﻥ که ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﭽﺸم ﻮﺻﻮﺭﺕ ﻭﺩﺳﺖ
ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺍﻧﺮا ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺒﻴﻥ ﻮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻭ ﺍﺑﮋﮐﺘﻴﻮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺘﺎﺯﻩ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻫﺸﺎﻡ)
ﺍﺳﻢ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺎﺷم اﺯ ﺭﻳﺸﻪ(ﻫَﺸﻢ)
ﻭﺧﻮﺭﺩ ﮐﺮﺩﻥ
اﺯنفس أمّاره
ﺧﻮﺩ آﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺷﺎﺧﻪ ﺑنی هاﺷم
ﺪﺭﻗﺮﻳﺶ،عکس
بنی امیّه غیر
سالک یودند ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩند ،و ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﻤلی
اﺯ قُرّه ﮔﻴﺮﺍﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻘﺮﻳﺶ، ﺑﺮﺍﻯ
کشتن نَفس أمّاره
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺮﻭﺵ ﺣﻨﻴﻒ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﻘﺮﻳﺶ، ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻗﺸﺮﻳﻮنی ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ ﺘﻮﺳل
ﺒﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ غیر
الهی ﻮ ﻧﺎ حَقّ
ﺪﺭ آخوندﻫﺎ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ ﻮ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻮ ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ، ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﻧﻬﺎ
ﺑُﺖ ﭘﺮﺳﺖﻭﺍقعی
ﻮﻣﺸﺮک ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺖ ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ (ﺑُﺖ) آخوندﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ، ﻭﻳﺎ
ﻣﺠﺴﻤﻪ ﻭ ﺍثاﺭ
ﺩﻳﮕﺮ آخوند ﻫﺎﻯ
ﺪﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺣتی اﮔﺮ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﻋﺘﺒﺎﺭ الهی ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺴﻴﺢ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ
عکس ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﻧﺪ،
ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ، ﺩﺭﺣﮑم
ﺒﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ آخوندﻫﺎﻯ
ﺳﻔﻴﻪ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
مُرَبّی الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﻭ
ﻣﻔﻴﺪ توَسّل ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
(ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
می ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻣﻌﺮفی
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻪ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻣﺎم ﺒﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ واقعی
ﺨﺪﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایتهای
ششگانه هستند،ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ ﻓﻬم
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺒحقّ
الهی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺧﺪﺍئی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻤﺮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﭼﻴﺰﻯ
گفته ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺍﻧﺮﺍ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﮕﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﺩﻳﻥ
ﺪﺍﺭﻯ ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ،
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺒﺎ آخوندﻫﺎﻯ ﻘﺸﺮﻯ
گرﻯ ﻮﺣتی کفرﻭ
ﺷﺮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺘﻌﺒﺪﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ، ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﻣﺼﻠﺤتی اﻟﻬﻰ،
ﮔﺎهی ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﺎﺩﺭﺳﺖ
می ﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻧﺮﺍ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺟّال
ﻴﺎﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
غیر ﺣﻘﻴقی ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺒﺎﺯﻯ نَفس
أمّاره ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ آخوند ﺧﻮﺩ،
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﺭﻳﺶ ﻭلباس
ﻣﺬﻫبی ﻨﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻠﺒﺎﺵ ﺧﺎﺻی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺍﮔﺮ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﻤﺎنی
خود ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯﭙﻴﺮﻭﺍﻧﺸﺎﻥ
ﺒﻄﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺒﺮﺗﺨﺖ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﺒﻨﺸﻴﻨﻨﺪ.

حدیث 1212 - دﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ290ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺴﺒﺤﺎﻥ ﻤَﻥ
لا ﻳﻌﻠم ﺃﺣﺪ ﮐﻴﻒ
ﻫﻮ ﺍﻟّﺎ ﻫﻮ، ﻟﻴس
ﮐﻤثله شیئ ﻮﻫﻮ
ﺍﻟﺴﻤﻴﻊ ﺍﻟﺒﺼﻴﺮ،
ﻟﺎﻳﺤﺪّ ﻭﻟﺎ ﻳﺤس
،ﻭﻟﺎ ﻳﺪﺭﮐﻪ ﺍﻟﺄﺑﺼﺎﺭ
ﻭﻟﺎ ﻳﺤﻴﻄ ﺒﻪ شیئ
،ﻭﻟﺎ ﻫﻮ ﺟﺴﻢ ﻭﻟﺎ
ﺻﻮﺭة، ﻭﻟﺎ ﺑﺬﻯ
ﺘﺨﻄﻴﻄ ﻮﻟﺎ ﺗﺤﺪﻳﺪ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
ﺮﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮑس ﺟﺰﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﭼﻴﺰﻯ ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻭ ﺳمیع
ﻮ ﺑﺼﻴﺮ ﺍﺳﺖ. ﺑﺪﻭﻥ
ﺤﺪﻭﺩ ﻭ ﻣﺮﺯﻯ ﻴﺎ
ﺗﻌﺎﺭﻳﻒ ﻣﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﭼﺸﻤﻬﺎ
ﻭﺩﻳﺪﻧﻬﺎ ،ﻳﺎﺭﺍﻯ
ﺪﻳﺪﻥ ﺎﻭ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮ ﺍﻭ ﺍﺣﺎﻃﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﺯﻫﻤ ﻪﻃﺮﻑ ﺑﺮ
ﺍﻭ ﻣﺴﻠﻄ گرﺩﺩ
ﻭﻣﺤﻴﻄ ﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ) ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺟﺴم ﻨﻴﺴﺖ ﻭﺻﻮﺭتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ( ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﻮ ﺷﮑﻞ ﻫﻴﺃﺕ ﻣﻔﻴﺪ
ﺩﻳﺪﻥ ﻮ ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ) ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﭽﻮﻥ
ﺠﺒﺮﺋﻴل ﻮﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺑﺎﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺘﺎ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄلق
رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘل ﻮ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﻤﺎﻥ
اﻧﻮﺍﻉ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻭ ﺟﺴﻤﻴّﺘﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،
ﻗﺎﺑل ﻔﻬم اﻧﻬﺎ
ﺩﺭ اﻳﺪ. ﻭلی ﺪﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ،
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﭼﻨﻴﻦ
ﻗﺪﺭتی ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺪﻳﻥ ﻤﺎﺩﻯ ﻮﺗﺼﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
هیچ ﻤﺨﻠﻮﻗﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪﻋﺎلی ﻮﮐﺎﻣل
ﻮ ﺑﺮﺗﺮ ﮔﺮﺩﺩ،
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺣتی اﺯ رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
ﭽﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﻤﻄل رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ اﺣﺴﺎسی
کرﺩ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ (ﺗﺨﻄﻴﻄ ﻮ
ﺗﺤﺪﻳﺪ) ﺑﺎ ﺧﻄﻮﻃ
ﻤﺮﺯﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﻣﮑﺎنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﺨﻄﻮﻃ ﻮﺣﺪﻭﺩ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺴﺖ. ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﻫﺴتی ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﻭﺭﺍﺩﻭﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧطی کشید، ﻭﺣﺪﻭﺩ
ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻌﻴﻦ ﮐﺮﺩ.
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻄ
ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﻳﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﻨﺎمﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﻳﺪ.

حدیث 1213 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ(ﺝ۳ ص 291ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻤﺎ ﺃﻋﻈم
ﻔﺮﻳیّة ﺃﻫل اﻟﺸﺎم
علی اﻟﻠﻪ، ﻳﺰﻋﻤﻮﻥ
اﻥّ اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ، ﺣﻴث
ﺻﻌﺪ ﺍلی اﻟﺴﻤاء،
ﻭﺿﻌف ﻘﺪﻣﻪ ﻋلی
ﺼﺨﺮة ﺑﻴﺖ المُقَدّس
،ﻭ ﻟﻘﺪ ﻭضع
عبد ﻭ ﻣﻥ عباد ﺍﻟﻠﻪ
ﻗﺪﻣﻪ ﻋلی ﺤﺠﺮ،
ﻓﺄﻣﺮﻧﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻴﺎﻥ
ﻨﺘّﺨﺬﻫﺎ ﻣﺼﻠّﻰ،
ﺍﻥّ اﻟﻠﻪ تباﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎلی لا ﻧﻈﻴﺮ
ﻟﻪ ﻭﻟﺎ ﺷُﺒﻴﻪ،
ﺗﻌﺎلی عن ﻮﺻﻔﻪ
ﺍﻟﻮﺍﺻﻔﻴﻥ ﻮ ﺟلّ
عن اﻭﻫﺎﻡ ﺍﻟﻤﺘﻮﻫّﻤﻴﻦ،
ﻭ ﺍﺣﺘﺠﺐ ﻋﻥ
عین اﻟﻨﺎﻇﺮﻳﻦ.
ﻭﻟﺎ ﻳﺰﻭل مع اﻟﺰﺍﺋﻠﻴﻦ،
ﻭﻟﺎ ﻳَﺄﻓل ﻤﻊ
ﺍﻟﺂﻓﻠﻴﻦ،
لیس ﮐﻤثله شیئ
،ﻭﻫﻮ ﺍﻟﺴمیع
اﻟﻌﻠﻴم ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
ﻨﺴﺒﺖ ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺘﻰ،
ﮐﻪ ﺍﻫل ﺸﺎم ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻗتی ﺨﻮﺍﺳﺖ ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ
عرﻭج کند (ﭘس ﺍﺯﭘﺎﻳﺎﻥ
آﻓﺮﻳﻨﺶ ﺯﻣﻴﻦ
ﻭﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻥ ﭙﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺳﻨﮓ
( ﻟﺎﺑﺪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﺤﮑﻢ)
ﺑﻴﺖ المُقَدّس
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﻗبُّة
ﺍﻟﺼَخزه ﻳﺎ ﮔﻨﺒﺪ
ﺳﻨﮕﻰ) ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺯ ﻋﺒﺎﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺮ ﺳﻨگ
گذﺍﺭﺩ.ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﺮ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺑﻴﺖ المُقَدّس
ﺭﺍ ﻗﺒﻠﻪ ﻭﻣﺼلّی
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﻫﻨﺪ.(ﺍﻋﻈم
ﻔﺮیة) ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
ﺪﺭﻭغ ﻮ ﺍﻓﺘﺮﺍ
ﻭ ﻧﺴﺒﺖ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ. (ﺍﻫل ﻠﺸﺎﻡ)
ﻳﺎﻣﺮﺩم ﺴﻮﺭیة
ﮐﻨﻮﻧﻰ،و ﻣﻨﻈﻮﺭﺷﻬﺮ
ﺩﻣﺸق ﭙﺎﻳﺘﺨﺖﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻫﺮ ﻧﺴﺒﺖ ﻧﺎ حَقّ
ﺪﻳنی ﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﻭﺑﻤﻔﺘﻴﺎﻥ
آﻧﺎﻥ ﻨﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ آخوندﻫﺎ
ﻭﻓﻘﻬﺎﻯ اﻥ ﻤﺰﺩﻭﺭ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﺩﺭ ﻣﻌﺮﺽ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺍﻧﻬﺎ. ﻭﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺎﺳﻠﺎﻣﻰ، ﺑﺎﺯ
(ﺷﺎﻡ) ﺳﻤﺒﻮل ﺘﺎﺭﻳکی
ﻮ ﻏﺮﻭﺏ ﻭﺟﻬل ﻮ
ﺑﺪﻭﻥ هرﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻮﺭﻯ الهی ﺒﻮﺩﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻠﺎﻓﺘﻬﺎ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺎحَقّ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻤگی ﺪﺭﺗﺎﺭﻳکی
ﻮﻧﺪﺍﺷﺘﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
و نوری الهی ﻮ ﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
که ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺒﺪﺃ
ﺣﺮﮐﺖ ﺍﻧﺎﻥ ﺒﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ ﺮﻭح
آﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﺮﻭﺝ ﺭﻭحی ﺒﺠﺒﺮﻭﺕ،
ﻭ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟم
ﻨﺎﺳﻮتی ﻮﻣﻠﮑﻮتی
ﻤﺤﺮﻭﻡ، ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻄح عاﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻣﺠﺎﻭﺭ
ﺯﻣﻴﻥ ﻴﺎ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳکی
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘﻠﻰ،
ﺟﺰ ﺭَﺣِم
تاریک ﻭ ﻣﺘﻌﻔّﻥ
ﻤﺎﺩﺭﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
اﻳﻨﺪﻩ ﭼﻨﻴﻥ ﺮﻭح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍنی ﺮﺍﻫﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻴﺖ اﻟﻤﻘﺪّس
(ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ) ﺷﻬﺮ
مُقدّس ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺒنی ﺳﺮﺍﺋﻴﻞ، ﭘس
ﺍﺯ ﻫﺠﺮﺕ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
اﺯ (ﺍﻭﺭ) ﺩﺭﺟﻨﻮﺏ
ﺑﻴﻥ اﻟﻨﻬﺮﻳﻥ
ان ﺮﻭﺯ، ﺑﻪ ﺍﻭﺭﺷلیم
ﻴﺎ ﺍﻭﺭ و شهر ﺻﻠﺢ
ﻭﺳﻠﺎم آﻏﺎﺯ ﺷﺪ.
ﺍﻭﺭ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
(ﺍﻭﻡ) ﻭ سلوک
الهی ﻮ (ﺷَﻠﺎم
و شالوم ﻴﺎ ﺳﻠﺎﻡ
و صلح ) ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﻭ ﺍﺭﺍﻣﺶ
ﻭ ﺻﻠح ﺒﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
الهی ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻴﻬﻮﺩ ﻭ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
هستند، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻨگ اﻳﻥ ﻤﻌﺒﺪ،ﺍﻳﻥ
اﻋﺘﺒﺎﺭﺍﺕ ﺧﺮﺍﻓﺎتی
ﺮﺍ ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺠﺮ ﺍﺳﻮﺩ ﺩﺭ
مَکّه ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﻴﺖ المُقَدّس
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻓﺮﺍﻭﺍنی
ﺪﺭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺮﺩم ﺪﺍﺷﺖ،ﻋﻤﺮ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺩﻭﻡ، ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻔتح اﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﺭ ﺍﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ ﺸﻬﺮ
ﺭﻓﺖ، ﺗﺎ ﺧﺎﺗﻤﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﺎﻧﺖ ﻳﻬﻮﺩ
ﻭ ﻣﺴﻴﺢ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﮐﻌﺒﻪ
مکِه ﺗﻨﻬﺎ ﻗﻄﺐ
ﻭﻗﺒﻠﻪﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﻌﺒﻪ ﻧﻴﺰﻣﻌﺒﺪﻯ
ﺯﺭﺩﺷتی ﻘﺮﻳﺶ
ﻗﺒل اﺯﺍﺳﻠﺎم ﺒﻮﺩ
ﻭﻗﺒﻠﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﺍﻋﺮآب
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺑﺘﻬﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﺩﺭﮐﻌﺒﻪ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﮐﻌﺒﻪ ﺍﻟﻬﻰ (ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
سالک ) الهی ﺒﺮﻭﺵ
تازه ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﻪ
ﻳﺎ ﻗﺒﺎﻟﻪ ﻭﮐﭙﺎﻟﻪ
ﻳﻬﻮﺩ ﻫﻤﻴﻥ اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻮﺟﻪ
ﻮﻗﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ ﻮقُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ،
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ، ﺭﺍﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
تجلّیات ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮالهی اﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺒﺎﺑل ﻮ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺩﺭ ﺩﻭ ﺭﻭﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﻳﺎ ﺯﻣﻴﻥ
ﺮﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪ ،ﻭﺳﭙس
ﭼﻬﺎﺭ ﺭﻭﺯ ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺳﺎﺧﺖ، ﻭ ﺭﻭﺯ
ﺍﺧﺮ ﺑﺮﻭﻯ عرﺵﺧﻮﺩ
ﺭﻓﺖ، ﻭ ﺑﺮﻋﺮﺵ
ﻭﮐﺮسی ﺨﻮﺩ ﻧﺸﺴﺖ،
ﺗﺎ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﻭﻳﺎ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻫﺴتی ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﺒﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎﻳﺶ
ﺭﺍ ﺭﻭﻯ ﺴﻨگ ﻤﺤﮑم
که ﺗﻮﺍﻥ ﺘﺤﻤّل
ﺴﻨﮕﻴنی ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ
ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﻭ (ﻋﺒﺪ) ﻭﺑﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻤﻴﻥ
کاﺭ ﺭﺍ ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ ﺴﻨگ ﻮﻣﺴﺠﺪ
مُقدّس ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺣﺮﮐﺖ ﻭﻋﺮﻭج
یک ﺒﻨﺪﻩ و عبد
موبد ،ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺪﺍ ﭘﺎﻳﺶ ﺭﺍ ﺭﻭﻯ
ﺴﻨگ ﻤﺬﮐﻮﺭ ﮔﺬﺍﺭﺩ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﻜﺎﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﻭﺵ ﺣﻨﻴﻒ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
فرزند الهی
آزر زردشت ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻴﻬﻮﺩ ﻭ ﻣﺴﻴح ﻮﻣﺤﻤﺪ،
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل کرﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻗﺮﻳﺶ ﺯﺭﺩﺷتی
ﻨﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻳﺎ ﺍﺯﺭ ﻭ ﺍﺗﺶ،
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻴﮑﺮﺩ. ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺪﻳم ﺪﺭﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﻔﺎﻃمی ﺪﺭ ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ ﻋﺮﺵ
رَبّ ﺍﻟﻔﺼل
رب ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﻚ،
ﻭﻗتی ﺒﺎﻭج ﭙﺎﮐﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭح
و روان ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ،ﻋﺮﻭج
ﺮﻭحی ﺒﻌﺮﺵ رَبّ
ﺍﻟﻔﺼل ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻴﺎ ﺍﻳﻠﻴﺎ و
ایلی و إلی ﻤﻴﺮﻓﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻣﻌﺮﺍج
شهور عرشی ﺨﻮﺩ،
ﺟﺒﺮﺋﻴل اﺯﺭ ﺍﺯزمین
ﻴﺎ ﺍﺯمَکّه ﺑﻤﺴﺠﺪ
ﺍﻟﺎﻗصی ﺒﺮﺩ. ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺮﻭج ﺒﺎﺳﻤﺎﻥ
ﻮﻋﺮﺵ رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
خو و برای
نخستین کسی ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭﻫﺮ ﺳﺎﻟک ﻮﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﮑﻤﺎل ﺮﻭح ی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ، ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻨﻘﻄﻪ ﻋﺮﻭﺡ،
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﻘﺪس ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﺎﻳﺶ ﺭﺍ ﺭﻭﻯﺴﻨگی
ﺒﮕﺬﺍﺭ. ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻨﻴﻥ
کند. ﺑﺎﺯ ﺍﻫل ﺸﺎم
ﻤﺪعی اﻳﻥ ﻤﻄﻠﺐ،
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻮﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻘﺪس
ﺑﻴﺖ المُقَدّس
ﻭﻣﻌﺒﺪ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ،
ﺍﻳﻥ ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺧﺮﺍفی
ﺮﺍ ﻣﻄﺮح گرﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻧﺪ. ﺍﻣﻮﺭﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﻗتی ﺒﺪﺳﺖ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﻓﻮﺭﺍ
ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﺍﺩﻳﺎﻥ هندو
در هند ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﻔﺎﻃمی ﻴﺎ
( ﺷﻴﻮﺍ) ،ﺑﻌﺮﺵرَبّ
ﺍﻟﻔﺼﻞ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺍﻟﻔﺼل ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺍﻟﻔﺼل ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
( ﺩﺭ ﺗﺴﻤﻴﻪ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
از مراتب شهود
تجلّیات الهی )
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻨﻮﺭ ( بدر
مُنیر) قائم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻤﻘﺎم
ﻤﻤﮑﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﺎلی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑَﺪﺭ ﻣُﻨﻴﺮ ﺍﻭﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ، ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﻨﺎﺑﺮ ﺍﻳﻥ أﻧﺒﻴﺎﻯ
الهی اﻳﻥ ﻮﻋﺪﻩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮ،
ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺭﻭﺯ ﻳﺎ ﻳﻮم ﻮ ﺍﻭم
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔتم
آﻧﺎﻥ، ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎن
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺴﺎﺑق ﻮﺣتی اﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭ، ﺑﺎﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻧمی ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻥ هفت ﺭﻭﺯ ﻳﺎ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ الهی ﻮ(ﻳﻮﻡ
ﺍﻟﻠﻪ)ﻫﺎی هفتگانه
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟکی ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺩﻭ ﺭﻭﺯ
ﺍﻭﻝ ﺯﻣﻴﻨﻰ، ﻳﻌنی
ﺪﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰمحسوس
،ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
هستند ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻝ ﺣﺴﻴنی هر ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی
بمعرفی
خداوند بهر
سالک طالب
لقای الهی و ﺩﻭم
ﺸﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎنی
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺍﺷﮑﺎﺭ،
ﻭﺍﻳﻨک غیبی و
نا شناخته ﺒﻮﺩﻩ،
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
دوم حسنی سالک
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﭼﻬﺎﺭ
ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪﻯ، ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ ﻔﺎﻃمی ﻤﺎﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻴﺎ ﺍﻳﻠﻴﺎ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
مجسّم ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭙﺪﺭ ﺍﺳﻤﺎنی
عیسی ،ﻭ ﺷﻬﻮﺩ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭﻗﺎﺋم
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ، ﮐﻪ ﺩﺭ
۵۵
ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺩﺭ ﻇﻬﻮﺭ ﺑﺠﺴﻢ،
ﻭﮐﺸﻒ قُرّه ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎن ﺨﻮﺩ، ﺗﺠلی
ﻤﺎﺩﻯ ﻗﺎﺋم ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. (ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ) ﻳﺎ
ﺩﻭ ﻭﺍﻟﺪ ﮐﻪ ﮔﺎهی
ﻤﺎﺩﺭﻭ ﭘﺪﺭ ﻭ ﮔﺎهی
ﺒﻤﻌنی (ﺪﻭ ﻭﺍﻟﺪ)
،ﻳﺎ ﺩﻭ ﭘﺪﺭ ﻳﻌنی
ﭙﻴﺮ ﻭﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
سالک ﺪﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩ
در تجسِم ﺍﻧﺴﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک هستند. ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ ﻤﺎﺩﺭ
ﻭﭘﺪﺭ الهی ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺪﻭﻭﺍﻟﺪ
الهی ،ﻭﺩﻭ
مقام ﭘﺪﺭی ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ پنج ﺘﻥ
آل عبا، ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﮐﺴﺎ،
ﺑﻴﺎﻥ ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮﺻﺎﺣﺐ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
اﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ها ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ اﻳّﺎم اﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮتمثیلی
ﺧﻠﻘﺖ ﻫﺴتی ﺪﺭ
ﺷﺶ ﺭﻭﺯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻫﻔﺘﻢ، ﺧﺪﺍﻯ
ﺮﺣﻤﺎن ﺒﺮﻭﻯ
عرﺵ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻣﻈﺮﻭﻑ ﻗﺒل اﺯﻇﺮﻑ
ﻣﺤﺎل اﺳﺖ. ﺍﻭل
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﻮﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﻌﺪ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻥ
ﺪﺭﺍﻥ اﻳﺠﺎﺩ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭلی اﻳﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻭﺳﺎﺋﻄ مقدماتی
اﻟﻬﻰ ﺯﻣﻴﻨﻰ،
ﻭﺳﭙﺶ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﻤﺎﻧﻰ،
ﻳﻌنی ﺮﻭحی الهی
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ،
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺎﻟﺎﻯ عرﺵ ﺗﺪﺑﻴﺮﻫﺴتی
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭلی ﺪﻳﺪﺍﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪیا همان
سوشیانس سوم
زردشت و
دوِمین
فارکلیت ،
محمد کاﺷﻒ
نخستین ﻧﻮﺭ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ، ﻭ
امکان ﺻﻌﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﻯ
عرﺵ رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
ﺪﺭ ﺍﺳﺮاء ﻮﻋﺮﻭج
و أر جَمندی ﺮﻭحی
ﺨﻮﺩ، ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ رَبّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺗﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ اﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
،ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﭘس ﺍﺯﭘﺎﻳﺎﻥ
اﻳﻥ ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ،
ﺭﻭح کاﻣلی ﺪﺭ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﻣﻄﻠﻘﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄل
ﺒﺮﺳﺪ.ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢ
،ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ ﻮ ﺩﻭ
ﺍﺳﻤﺎﻥ ﻤﻠﮑﻮتی
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭﻣﺴﺠﺪ
ﺍﻟﺤﺮﺍم کعبه
مکّه ،ﻳﻌنی ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻭ ﻋﺰﻟﺖﮔﺎﻩ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﭽﻮﻥ ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ، ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔتم
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻴﺖ المُقَدّس
،ﻭ ﺍز ﺯﻣﻴﻨﻪﺍﻯ
ﺴﻨگی ﻮﻣﺤﮑمی ﺪﺭ
ثباﺕ اﻓﮑﺎﺭ ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﺎ ﻣﺮﺯ
(ﺩَﻧﺎ ﻭ ﺗﺪﻟّﺎ)
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ هر ﻭﺍﺻل
ﺮﺍ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ(ﺍِﺳﺮاء و
عروج )ﮐﺎﺭﻫﺮ
نبیّ بنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ،
ﻭﻣﻌﺮﺍج ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻋﺮﻭج ﻮ ﺍﺭج ﻮ ﮐﻤﺎل
ﻴﺎﻓﺘﻥ هر ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟکی ﻘﺒﻠﺎ،
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻮﺩ ﻭﭼﻮﻥ کاﻣلی
الهی ،ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭ ﺍﺭﺳﺎل
ﺒﺨﻠق ﺒﻴﺎﺑﺪ،
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺳﺪ ﺍﺯ ﺍﻥ ﭙس
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺨﺎﺭج
اﺯ ﺍﻳﻥ ﺘﺪﺑﻴﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭک هدﻓﻬﺎ
ﻭ ﺍعَمّاءل رَبّ
ﺭﺣﻤﺎن ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻌﺮﺵ
ﺧﻮﺩ ﺭﻓﺖ، ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺘﻨﻬﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺠﺒﺮﺋﻴل ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﺟﺒﺮﺋﻴل
قائم ﺪﺭﺣﮑم ﻮﺳﻴﻠﻪ،ﭼﻮﻥ
ﺍﺳبی اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﻤل ﺮﻭح کاﻣل ﺸﺪﻩ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﻣﺼﻠّﺎ) ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭﻧﻤﺎﺯ،
ﻭ ﻳﺎ ﻗﺒﻠﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﮔﺬﺍﺭﻯ اﺳﺖ.ﻭلی
ﺪﺭ ﻭﺍقع ﻮﺳﻴﻠﻪ
الهی ﺪﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،
ﻳﺎ ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩ
تجلی ﺒﻌﺪﻯ ﻘﺒﻠﻪ
ﻭ ﮐﺒﺎﻟﻪ ﻭ ﻣﻘﺎﺑل
ﺴﺎﻟﻚ، ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ(صِله) ﻭ ﺍﺗﺼﺎل
عباﺩﻯ ﺒﺎ ﺍﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. (ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
هر سالک ،ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰنده
،ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎ ﺗﺮﻳﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻘﺒﻠﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﻭﺳﺎﻟک ﺒﺪﻭﻥ
اﻳﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺑﺸﺮﻃ ﺪفع ﺸﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎلی ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ، ﻣﺪﺍﻭم
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ مُدّعی
ﺼِﻠِﻪ ﻭ ﺍﺗﺼﺎل
ﻮ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ حَجّ
کعبه ،ﺩﻭ ﺭﮐﻌﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻘﺎم اﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭل
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﻥ
ﻨﻤﺎﺯ ﺑﺎﺗﻮﺟﻪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺩﺭ حَجّ
أﮐﺒﺮ، ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﻳﻥ ﺪﻭ ﺭﮐﻌﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻨﻈﻴﺮ ﻭﺷﺒﻴﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺮﺗﺮﺍﺯﻫﺮﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻭﺍﺻﻔﺎﻥ (ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ الهی
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺗﻮﺻﻴفی
ﻤﺎﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻳﺎﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺻﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺴﺮ ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﺷﻨﻴﺪنی
ﻮﮔﻔﺘنی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻓﺖ ﻭﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﺷﻨﻴﺪﻥ کی ﺒﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﺪﻥ. ﻭﻣﺘﻮﻫّﻤﺎﻥ
ﻮﻣﺘﺼﻮﺭﺍﻥ غیر
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﻤﺘکی ﺒﺮﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻘلی ﻮﺧﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺻﻴف هاﻯ کُلّی
اﻣﺎم ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﻧﺎ ﺭﺳﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﮐﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻل
ﺮﺍ ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺣﺠﺎﺏ
ﺍﺯ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ غیر
ﺳﺎﻟک ﻮﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺖ
ﺍﺳﺖ، ﻭلی کاﻣﻠﺎﻥ
ﻨﺎﻇﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی
ﺘﺎ ﺳﺮﺣﺪّ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻯ الهی ﺪﺭﻗﺎﺋﻢ
،ﻭﻧﻮﺭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ.
ﻭﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
هست، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ.
ﻭﺑﺎﺯﻭﺍل ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺯﺍﺋل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺰﺍﺋﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
عاﻗل غیر ﺳﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﺗﻤﺮﺩ ﺑﺮ ﺍﻣﺮ
ﺧﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ، ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﺪﺭ ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﺣتی شاید
بدتر به ﻔسخ
گیاهی ﻮ ﺭﺳخ ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒیعی ﺒﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ.ﺩﺭﻃﺒﻴﻌﺖ
(ﺧﺪﺍﺩﺍﺧﻞ) ﺯﻭﺍل
ﻤﻄلق ﻴﺎﻋﺪم ﻤﻄلق
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻭﻳﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﺒﺪﺗﺮ،
ﺩﺭﻣسخ ﻮ ﻓﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮ ﮔﻴﺎهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻓﻮلی ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻤﺎﻩ ﻭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﺼﻌﻮﺩ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻭﻳﺎ ﺍﻓﻮل
ﻨﻮعی ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻨﻮﺍ ﻭ ﺍﮔﺎﻩ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺴﻤﺒﻮل
کنترل ﻤﺪﺍﻭم
اﻟﻬﻰ، ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣل
ﺴﻠﻮکی اﻭ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭﻳﺎ ثبت ﺧﻄﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﻤﺮﺩﻫﺎ ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ آﻳﻨﺪﻩ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1214- دﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ291ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﻣﻮﺩ
أﺣﺪ ﺻﻤﺪ ﻧﻮﺭ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻭﺗﻮﭘُﺮ ﻭ ﻧﻮﺭ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﻣﺪﻩ. ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﺘﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﻴﺰﻫﺴﺖ،
ﻭلی ﺘﻤﺎم اﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺻﻤﺪ ﺗﻮﭘﺮ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺑﻤﻌنی ﻤﺎﺩﻯ،کار
ﺩﺭﺳتی ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯ ﮐﻔﺮ ﻭﺷﺮک
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﺁﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﮐﻪ (ﺍﺣﺪ) ﻳﻌنی ﻮﺍﺣﺪ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭﻋﻤل ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺴﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
اﺣﺪ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻋﻤﻠﻰ،
ﻭﺣﺎﻟﺖ ﺻﻤﺪﻯ ﻮﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻮﺧﻠﺴﻪ ﻭﻓﻨﺎﻯ
ﺨﻮﻳﺸﺘﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺳﺎﻟک
ﺪﺭﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻬﺎﺋﻰ،ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣل هفت ﮔﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩ، ﻮﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺪﺍﻩ ﻣﺒﺴﻮﻃﺘﺎﻥ
که ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺘﺎﻧﺶ
ﺑﺎﺯ ﻭ ﻣﻨﺒﺴﻂ،
ﻭﺍﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل
ﻮﺑﻐل کرﺩﻥ ﻮﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺩﻫﺶ ﻭﺭﺣﻤﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭﻫﺮ ﺗﺠلی
ﺨﻮﺩ ﺑآﻏﻮﺵ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺭﺣﻤﺖ ﻭﻧﻌﻤﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘلی ﻮ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻣﻘﺎمی ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺩﺳﺘﺶ ﺭﺍﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺳﺘﺎﻥ
اﻟﻬﻰ،ﺭﻭﺣﺎنی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺳﺖ ﭼﭗ ﺳﻤﺒﻮل
ﻤﺎﺩﻩﮔﺮﺍئی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩم ﻮﮔﻔﺘﻢ،
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ اﺳﺖ؟
ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ
ﻟﻮﮐﺎﻥ هکذﺍ
ﮐﺎﻥ ﻤﺨﻠﻮﻗﺎ ﺍﮔﺮﭼﻨﻴﻥ
ﺪﺳتی ﺪﺍﺷﺖ،ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﺨﻠﻮق ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﻳک ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﻮﭼﻮﻥ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪرَبّ ﺭﺣﻤﺎن
ﻮﻳﺎ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﭼﻪﺭﺳﺪ ﺑﺨﺪﺍی
ﻣﻄلق ﺪﺳﺖ ﻭﺍﻋﻀاء
ﻮﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺟﺴﺘﻦ،
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.

1215    ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ291ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﻘﺎل
اﻟﻠﻪ ﺟلّ ﺠﻠﺎﻟﻪ،ﻣﺎ
ﺁﻣﻥ بیّ ﻤَﻥ ﻔﺴّﺮ
ﺑﺮﺃیة ﮐﻠﺎمی ﻮﻣﺎ
ﻋﺮﻓنی ﻤﻥ ﺸﺒّﻬﻨﻰ
ﺑﺨﻠﻘﻰ،ﻭﻟﺎﻋلی
ﻴﺪﻳﻨی ﻤﻥ اﺳﺘﻌﻤل
اﻟﻘﻴﺎس فی ﺪﻳنی
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻗﺪسی اﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻄﻠبی
ﻮﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﺎم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻭلی ﺪﺭ
ﻗﺮﺍﻥ ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﻤﻔﻬﻮم اﻟﻬﺎﻡ،
ﻭ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ اﻟﻔﺎﻇ
ﺪﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ ﮐﺴﻯ ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺳتی ﺒﻤﻥ اﻭﺭﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﮔﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﻠﺎم ﻤﺮﺍ ﺑﻨﻈﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺍ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﭘس ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺮﺍ ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ( ﺷﻬﻮﺩ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻧﺎ ﺩﺭﺳتی اﺯ ﻣﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ.) ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺮﻭﺵ ﺩﻳنی ﻤﻘﺒﻮل
ﻤﻥ ﻨﻴﺴﺖ، ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻗﻴﺎس ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮ ﺩﻳﻥ ﻤﻥ ﺒﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. (قیاس
ﻣﻨﻄقی ﻮﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺑﺎ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ، ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﻥ ﻴﻌنی سلوک
الهی . ﺍﻳﻤﺎﻥﻨﻈﺮﻯ
ﻮﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮﭼﻨﻴﻥ اﻋﺘﻘﺎﺩﺍتی
ﺪﺭﺳﺖ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﻣﺤﺎل
هم هست، ﺑﺎﺯ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻴﺎ ﺍﻭم
ﻮ ﺍﻳﻤﺎﻥ عملی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﻳﻌنی ﺪﮔﺮﮔﻮنی
ﺪﺭﺫﺍﺕ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ.
ﺍﻋمّ اﺯ ﺫﻫنی ﻮ
ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻧﻰ. ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
عملی ﺒﺎ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻧﺎﻥ، ﻫﻨﮕﺎم
هرﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﺩفع
ﺸﺮﻙ، ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺗﺎ ﺣﺼﻮل
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ سلوک
الهی ، ﻭ ﻭﺟﻮﺏ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻﻞ،
ﻭﺗﺤﺮﻳم ﺠﻬﻨﻤﻬﺎ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻟﺪ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﺗﻔﺴﻴﺮ
کلام ﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ،
ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﻠﺎم الهی ﭙﻴﺮﮐﺎﻣلی
ﻨظﺮ ﺧﻮﺩ، ﻭ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ، ﺣتی
اﮔﺮ ﻓﮑﺮﻯ ﻮ ﻋﻘﻴﺪتی
ﺒﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺨﻮﺩ ﻗﺮﺍﻥ
ﻧﺎﻃق هستند. ﻭﮐﻠﺎم
ﻮﺻﻮﺭﺕ ﻭﺳﻴﺮﺕ
ﻭﺩﺳﺖ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ
اﻧﻬﺎ ﺗﻌلق ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺣتی ﺨﻄﺎ
ﻭ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﻮ ﺍﺗﻔﺎقی اﻧﻬﺎ،
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﻌﮑس ﺍﻥ ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ.
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻗﺮﺍﻥ،
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﮐﺎﺭ( ﺍﻫل
الذﮐﺮ) ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻮﺍﺻﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎن ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻓﻠﺴفی ﻮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭفقهی ﻮﻋﻠﻤﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺗﺎﺭﻳخی ﻮ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی اﺯ ﻗﺮﺍﻥ،
ﺣتی اﮔﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺻلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨک ﻤﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﻋﺼﺮ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻬﺴﺘﻴﻢ.ﺍﻳﻥ
ﺪﻳﻥ ﻤﻘﺒﻮل اﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺭﻭشی ﻤﻮﺭﺩ ﺗﺎﻳﻴﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1216 - ﺩﺭﺣﺪﻳثی
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺳﻨّﺖ(ﺝ۳ﺹ202ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺷﺪ، ﺍﻳﺎ ﺁﺩم
اﺑﻮ ﺍﻟﺒﺸﺮ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺠﻮﻫﺮﻳتی اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺖ؟ (ﻣﺎﺩﻩﺍﻯ
ﺧﺪﺍئی ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺩم اﺑﻮﺍﻟﺒﺸﺮ،
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺍﺩم ﻮ ﮐﺎﻣﻠالهی
ﭽﻮﻥ اﻧﺒﻴﺎ، ﮐﻪ
ﺟﻮﻫﺮﻳﺖ الهی
اﻧﺎﻥ هماﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ اﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ،
ﻭﻧﻴﺰ ﺫﺍتی الهی
ﺸﺪﻩ ﺩﺭ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻤﻔﻬﻮم ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧل
ﺪﺭﻫﺴتی ﺪﺭ آدَم
ﻫﺴﺖ. ﺍﻋمّ اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺟﺴمی ﻮﻋﻨﺼﺮﻯ
الهی ﺪﺭﺟﺴم ﻮﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺍﺩم ﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻳﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﺟﺴمی
اثیرﻯ ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ،
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺎﺩﻩ ﺟﺴمی
ﻨﻮﺭﻯ ﻮﻋﻘلی
که ﺍﻳﻥ اﺟﺴﺎم ﻨﻮﺭﻯ
ﻭﻋﻘلی ﻮﺟﺒﺮﻭﺗﻰ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺮﻭح ﺒﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﺎل ﺘﮑﺎﻣل
ﺒﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻳﻨﺪﻩ می ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐسی ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﻮ ﮐﺎﺭﻣﺎئی ﻮ ﻣﺠﺮم
گرﺩﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ. ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻣﺎﺩﻩ (ﺍﺗمی
ﺠﺴﻤﻰ) ﻭﻳﺎ ﻣﺎﺩﻩ
(ﺍثیر ﻭ ﺗﺤﺖ ﺍثیرﻯ
ﺮﻭح ﻮ نفس) ﻣﻄﻤﺌﻨﻪ
ﭼﻴﺰﻯ اﺯ ﺍﺻل الهی
ﺪﺭ ﺳﻄح رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﻨمی ﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺎم هستی، ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭل
لاﻫﻮﺕ، ﻭﺍﻭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج اﺯﻫﺴتی
ﺪﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯﻣﻔﻬﻮم
اﺩم اﺑﻮ ﺍﻟﺒﺸﺮ،
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻣﺮﺩم
ﺒﺎﺑل ﻮ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺑﺘﺪﺍ ﺑﺴﺎﮐﻥ
اﺯ ﺁﺩم ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ،
ﻭ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣل
ﺘﺪﺭﻳﺠﻰ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﺟﻤﺎﺩﻯ، ﻭ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﻧﻮﺍع
گیاهی ﻮﺣﻴﻮﺍنی
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی ﻔﺮﺍﻭﺍنی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﻣﺮﺩم عامی ﻮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭﻳﺎ
ﺣتی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
هستند. ﮐﻪ ﻫﺮ کامل
الهی ، ﺁﺩم ﭙﺪﺭ
الهی ﻮ ﺭﻭﺣﺎنی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ،
ﺍﻭﻟﻴﻥ اﻧﺴﺎﻥ
عاﻗل که ﺑﺪﻭﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ ﺮﻭﺣﺎﻧﻰ،
ﻭﻳﺎ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ الهی
ﻘﺒﻠﻰ، ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﮑﻤﺎل ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﻥ کاﻣﻠﺎﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻫﻤﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
هشت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﭙﻴﺶ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺩﻳﺎﻧﺖ
(ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ) ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﻨﺪ ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩ.
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣلی الهی
که ﺑﺪﻭﻥ ﻴک مُرَبّی
اﻟﻬﻰ، ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ گرﺩﻳﺪ.
ﭼﻮﻥ اﺩم ﻮ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻳﺎ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﻮ
ﻳﺎ ﻋﻴسی ﻮﻣﺤﻤﺪ،
ﻫﻤﮕﻰ ﺑﺪﻭﻥ ﭙﺪﺭ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﺍﺩم
ﺘﻨﻬﺎ کسی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭ هم ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ.
ﻳﻌنی ﭙﻴﺮ ﺍﻭﻟﻴﻪ
حسینی ﻫم ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﻭﺵ ﻗﺮﻳﺶ، ﻭﻋﻴسی
ﺒﺮﻭﺵ ﭘﻴﺮﻯ ﻴﻬﻮﺩﻯ،
ﺍﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮک ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﺩم
اﺑﻮﺍﻟﺒﺸﺮﻋﺎقل
ﻮالهی اﺳﺖ، ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣلی اﻟﻬﻰ، ﺍﺩم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ، ﻭﺧﻴلی
اﺯ ﺍﺩم اﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻮﺍﻟﺎﺗﺮ، ﻭﺣتی
ﺒﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل ﭽﻮﻥ
ﻤﻮسی ﻮﻋﻴسی ﺒﺮﺗﺮ،
ﺩﺭ ﻓﻀﻞ ﻭﻣﻘﺎم
الهی هستند. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﺍﻧﺎﻥ ﻨﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﻭﭘﺎﻧﻴﺸﺎﺩ،
ﺍثاﺭ ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺪﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ،ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺩﺍﺭﺍ ﺷﮑﻮﻩ ﺑﻔﺎﺭسی
ﺪﺭ ﺍﻣﺪﻩ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺒﻘﺮﺍﻥ
ﻮﻫﻤﻪ ﮐﺘﺐ ﺍﺳﻤﺎنی
ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
،ﻭ ﺍﺣﻮل ﺴﻠﻮکی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﺷﺒﺎﻫﺘﻬﺎئی
ﺒﺎﻫم ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺍﻣﺪﻩ، ﺍﺑﻌﺎﺩ
ﻭ ﻭﺿﻮح ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮ
ﮐﺪﺍم ﺒﺮﺣﺴﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ، ﻭ ﺳﻄح
عقل ﺠمعی ﻮﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺍﻣﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺗﻤﺎم
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﻘﺒلی
عینا ،ﻭلی ﺒﺎ ﻭﺿﻮح
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
،ﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ پنج ﺘﻥ آل
عبا اﺍﺳﺎمی اﺳﻠﺎمی
ﺎﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺪﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭ ﻧﺎ ﺭﺳﺎئی
عقلی ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭﻙ ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧمی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻣﮕﺮ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮک ﻮﻋﺎﻗل ﻮ
ﺗﻮﺍﻧﺎ ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ،
ﻭﺳﺎﻟم ﺪﺭ ﺟﺴم
ﻮ ﺫﻫﻥ که ﺍﺗﻤﺎم
ﺤﺠﺖ ﻭ ﺍﺑﻠﺎﻍ ﻣﮑﺮﺭ
ﻧﻴﺰ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺑسلوک
الهی ﻨمی ﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﭽﻮﻥ
ﻨﻮح یا میترا
کاﺷﻒ قُرّه ﺩﻭﻡ،
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺒﻮﺩﺍ ﮐﺎﺷﻒ
قُرّه ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﻔﺎﻃﻤﻰ، ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴمی
ﻴﺎ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﮐﺎﺷﻒ
قُرّه ﭼﻬﺎﺭم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﺍﻳﻠﻴﺎ ،ﻭﻋﻴسی
ﻤﺴﻴح ﺨﻮﺭﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻨ جَم ﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ قُرّه
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺧﺮﻳﻦ ﻧبیّ ﻮﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
اﻭ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﭘس
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﺒﺮﺳﺪ. ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
۵۵
ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ،ﻣﻮفق
ﺒﮑﺸﻒ ﺷﻬﻮﺩ قُرّه
ﻧﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺍﻏﺎﺯ
ﻧﻮع فوﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ، ﻭﺍﻏﺎﺯ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
الهی ﻤﺘﻔﺎﻭﺗﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮغ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻓﺎصِله ﻋﻘلی
اﻓﺮﺍﺩ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻘلی
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺎ ﻧﻮع
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
.ﺗﻮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻔﺼل ﺒﺨﻮﺍﻥ
اﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺠﻤﻞ. ﺭﻭﺵ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ، ﺣﻨﻴﻒ
ﺑﻮﺩﻥ ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﺩﺭ ﺑﺮﺭﺳﻴﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﺑﻮﺩﺍ ﺭﻳﺎﺿﺖ،
ﻭﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﻧﻮح ﻮﺍﺩم
ﺘﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﻣﺸﮑل
می ﺒﺎﺷﺪ.ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
برهمن کاﻣلی
اﻟﻬﻰ، ﺑﻬﺮﻩ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺰﺭﺩﺷﺖ،
ﮐﻪ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺍﺯ ﺍﺗﺶ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮکز ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭتی الهی
ﺪﺍﺷﺖ. ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻤﺎﻣﻮﺭ ﺍﻭﺭ ﻭ ﺍﻭﺭﺷلیم
گرﺩﻳﺪ، ﮐﻪ ﮐﻌﺒﻪ
ﻧﻴﺰ بقول پیامبر
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺑﻪ ﺍﻭ
و اسماعیل ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺘﺴﻠﺴل ﻮﻟﺎﻳﺖ
الهی ﻄﻮل ﺘﺎﺭﻳخ
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭ ﺭﺑطی ﺒﻨﮋﺍﺩﻫﺎ
ﻭ ﺍﻗﻮﺍم ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻗﻮم
ﻘﺮﻳﺶ، ﺩﺭ ﻧﺴل
ﺠﺪﻳﺪﻯ اﺯ ﻓﺮﺍﺭﻳﺎﻥ
ﺳﺎﻟک ﺰﺭﺩﺷتی
اﺯﺍﻳﺮﺍﻥ، ﺩﺭ
دوره ﻋﺼﺮ ﺳﺎﺳﺎﻧﻴﺎﻥ،ﺑﻴﻤﻥ
ﻨﻘﻄﻪ ﺍﺑﺎﺩ ﻭ ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﻤﻠلی آﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺒﻮﺩ. ﻭ اﮔﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻗﺮﻳﺶ ﻋرَبّ ﺷﺪﻧﺪ،ﺩﺭﺳﻨّﺖ
ﻭﻓﺮﻫﻨگ ﺪﻳﻨﻰ
ﻭﺳﻠﻮکی ﻮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،
ﻭﺣتی ﺪﺭ ﺍﺩﻳﻴﺎﺕ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ اﻳﺮﺍنی
ﻮﻫﻤﺮﻳﺸﻪ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﺎﺳﺘﺎنی
ﻮﻫﻨﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭﺍﻧﺠﻴﻞ
،ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻥ اثاﺭ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻳﺮﺍﻥ
کانال عبوﺭ ﻓﺮﻫﻨگ
ﻮﺳﻨﺖ ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺯﺷﺮق
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ ﻭ ﺑﺨﺎﻭﺭ
ﻣﻴﺎﻧﻪ ﺟﺪﻳﺪ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻭﺗﻤﺪﻥ اﺟﺘﻤﺎعی
ﺠﺎﺑﺠﺎ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ،
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﻴﺰ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺍﻳﻥ ﺘﻤﺪﻧﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﺣﺮﮐﺖ ﺗﺒلیغی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺩﺭ ﻭﺍقع آﺧﺮﻳﻥ
رَبّ ﺍﻟﻔﺼﻠﻬﺎﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻋﺒﻮﺭ
ﺑﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﻮ
ﺗﻮﺍﻧﺎئی اﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
،ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺷﻬﻮﺩ رَبّ
اﻟﻔﺼل ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﺍﺧﺮﻳﻥ رَبّ ﺍﻟﻔﺼل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻧﺎ ﺑﺎﻭﺭﺍﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ،ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮل عقب ﺗﺮﻯ
اﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ ﺒﻬﺘﺮﻯ،
ﺑﺎﺯ ﺑﺪﻧﻴﺎﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ آﻣﺪﻩ، ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﻌﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﺻﻔﺎتی ﻮﺍﺧﻠﺎﻗﻰ،
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ.
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آﻳﻨﺪﻩ ﺑﺸﻮﻧﺪ.
ﭘس ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
(ﺍﺩﻣﻰ) ﺑﺮﺍﻯ
عصرﺟﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﮐﺎملی الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺧﻮﺩ ﺍﺩمی ﺒﺮﺗﺮ
ﻭ ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
آﺩﻣﻴﺖ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺪﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ ﭼﻨﻴﻥ
ﺴﺎﺋلی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺟﻮﻫﺮﻳﺖ الهی ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠﻴس ﺻﺎﺣﺐ ﻫﺬﻩ
ﺍﻟﻤﺴألة ﻋلی ﺸﻴئ
ﻤﻥ اﻟﺴنّة ﺯﻧﺪﻳق
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻥ
ﭙﺮﺳﺶ، ﻫﻴچ
أثری اﺯ ﺳﻨﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺯﻧﺪﻳق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌنی ﺴﺎﺋﻞ ﺳﺎﻟک
الهی ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺟﻮﻫﺮﻳﺖ
الهی ﺪﺭ آدَم،
ﻭﺣتی ﺴﺌﻮﺍل اﺯ
ماهیّت الهی ﭙﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺠﻮﻫﺮﻳﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ، ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻟﻴل اﺻﺎﻟﺖالهی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺟﻮﻫﺮﻳتی
اﺯ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺮﺣﻤﺎﻥ، ﺩﺭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣلی الهی هست.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺫﺍﺕ ﭘﺎﻙ، ﻭﺷﺒﺎﻫﺘﻬﺎﻯ
اﺧﻠﺎقی ﻮ ﺻﻔﺎتی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻌﺎﺩل رَبّ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﻌﺎﺩل
رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﺮﺍﺑﺮﻯ
ﻮ (ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ) ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎق ﺮﺣﻤﺎﻥ
،ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ هست
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ ﺑرَبّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧ
ﺪﻣﻄﻠق اﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﺯ (ﺟﻮﻫﺮﻳﺖ)
ﻭماهیّت ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻮﺟﺴمی
ﺼﺤﺒﺖ ﺷﻮﺩ ﺯﻧﺪق
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﮐﺎﻓﺮ ﻭﻣﺸﺮک ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭلی ﺒﻤﻌﻨﻰ
(ﺯﻧﺪﻳﻚ) ﻭﭘﻴﺮﻭ
ﺯﻧﺪ ﻭ ﺍﻭﺳﺘﺎ ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺎﻣل ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺩﻳﺎن غیر ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﺎﺯ ﺯﻧﺪﻳﻖ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟک
وقشری ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭﻣﺮﮒ، ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﺪﺍﺭﺩ.
ﭼﻮﻥ هم سلوک
الهی ﺒﺎ ﺳﻨﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﻭﻓﺮﻫﻨگ ﻮ ﻓﺮّ
ﺩﻳنی الهی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫم ﺴﺌﻮﺍل
های ﮐﻔﺮ ﺍﻣﻴﺰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ،
ﭼﻮﻥ اﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻮﻣﻮﻟﺎ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ،
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ سؤﺍل
های کفر ﺍﻣﻴﺰ ﺗﺮﻯ
ﺮﺍ ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﻓﺮﺻﺖ
ﺍﻳﻥ ﺒﻴﺎﻧﺎﺕ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺖ، ﻭﻧمی ﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺑﻬﺎﻧﻪﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﮑﻔﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
عباسی ﺒﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﻟﻴﻌﻬﺪﻯ اﻳﺸﺎﻥ
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺎﻣﻮﻥ،
ﻳک ﺘﺎﮐﺘﻴﻚ ﺳﻴﺎسی
ﺒﻮﺩ، ﺗﺎﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
ﻀﺪﻋﺒﺎﺳﻴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺴﺮﮐﻮﺏ
ﮐﻨﺪ ،ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺎﻣﻮﻥ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ،
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺯﺣﻤﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
اﻳﺮﺍنیان ﻮﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭخراسان و ﺍﻳﺮﺍﻥ
علیه ﺍﻋﺮآب ﻣﺘﻌﺼﺐ
ﻭﺗﺮﮐﻬﺎﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﭼﻮﻥ ﮐﺎﺭﺵ
ﺑﺘﺄﻣﻴﻥ ﺴﻠﻄﻨﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ، ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﻣﺴﻤﻮم
کرﺩند .ﺯﻳﺮﺍ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ،ﮐﻪ ﺣتی ﺨﻠﻴﻔﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺮﺑﺎنی
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺸﻮﺩ
ﻭﻫﻤﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ وﻃﺮﻳﻘﺖ
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ،ﻭﻣﺘﻌﺒﺪﺍﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻃل آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻴﺎﻥ
ﺠﻮﻫﺮﻳﺖ ﺍﺩم ﻮﻫﺴﺘﻰمراتب
الهی ،ﺑﺤثی ﻔﻠﺴفی
است .ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﺩﺭ ﺳﻄح
عقلی ﻴﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻓﻠﺴفی
ﻮ ﺗﺌﻮﺭﻳﻬﺎﻯ
علمی ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﺻﻴﻞ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺧﻴلی ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺧﺮﺍفی
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ .ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﻭﻋﻴﺪﻫﺎﻯ الهی
ﻮ ﺗﻬﺪﻳﺪﺍﺕ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ،
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮ ﻓﻠﺴفی ﻮﻋﻠمی
ﺤﺮفی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻤﺎم ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺪﺭ ﮐﺘﺐ
ﺍﺳﻤﺎﻧﻰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭﻗﺮﺍﻥ،
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷتی
غیر ﺳلوﮐﻰ ﺑﺸﻮﻧﺪ،ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻓﻠﺴﻔﻰ،
ﻭﺣتی ﺨﺮﺍفی ﻔﺮقی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭلی ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮ ﺳﻠﻮکی اﻧﻬﺎ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﺪﺭ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎ ﺍﺧﻄﺎﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺘﻬﺪﻳﺪ ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ،ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯﺤﻴﻮﺍنی
ﻮﺟﻬﻨم ﺠﻬﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻗﺮﺍﻥ ﻮ ﺩﻳﻥ اﺳﻠﺎﻡ،
ﺩﺭ ﺍﺻﻮل ﻮ ﻓﺮﻭع
ﺒﺎﺯ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮ ﻣﻔﻬﻮمی
ﺪﻳﻨﻰ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻌﻨﺎنی ﺴﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺻﻠﺎﺕ ﻳﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﻳﻌنی ﺼِﻠِﻪ ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰو
توسّل ،ﺑﺎ ﺍﺳﺎمی
الهی ﺪﺭ ﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻯ
الهی همان ﻠﻔﻈ
ﻴﻮﻧﺎنی ﻨﻤﺎﺯﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ (ﺻﻮﻡ) ﺑﻤﻌنی
ﺮﻭﺯﻩ، ﻳﻌنی اﻭم
ﻮسلوک الهی اﺳﺖ.
ﻭ (حَجّ) مَکّه ﺗﺠﺴﻢ
ﻭﻧﻤﺎﻳشی ﻤﺎﺩﻯ،
ﻗﺎﺑل ﺘﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
ﻮﻋﺮﻓﺎنی ﺒﺮﺍﻯ
حَجّ أﮐﺒﺮسلوک
الهی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮ ﺣﺠﺘﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
و نه آخوندهای
اصطلاحا مجتهد
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺳﻨّﺖ)
ﮐﻪ ﺳﻨﻴﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻳﻌنی سلوک
الهی . ﻭﺳﻨﻴﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ، ﺣﺘﻰ
(ﺳﻨّﻰ) ﻫم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺳﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﺮخی ﺤﺮﮐﺎﺕ ﻭﺗﻤﺎﻳﺎﺕ
شخص ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻌﺮﻭﻑ
ﺷﺪﻩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺯﻥگرﻓﺘﻥ
ﻮﺧﺘﻨﻪ ﮐﺮﺩﻥ ﻮﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺍﻥ. ﻭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺷﻴﻌی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ سالک
الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
بمعرفی
خداوند ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ(ﺷﻌﺎع اﻧﻮﺍﺭ)
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺰﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ مُدّعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋلی هم ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی ﺘﺎبع ﺴﻠﻮکی
اﻳﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻔﺎﺳﺪ ﻭﺑﺎﻃل ﻮﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪ،
ﻫﺮﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
سفیهی بگفته
پیامبر ﺭﺍﻣﻄﺮح
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻮﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭلی ﺪﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﺴﺎﻟک الهی هم ﺴﻨّی
ﺒﺎ ﺳﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک الهی هستند،
ﻭﻫم ﺸﻴﻌﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺸﻌﺎﻋﻬﺎﻯ اﻧﻮﺍﺭﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ ﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻮﺭ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺎﺋم ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣلی الهی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻋﻀﻮﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺍﺯ (ﺷﺠﺮﻩ
ﻳﺎ ﺩﺭﺧﺖ ﻭﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ) الهی ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. (ﺟﻮﻫﺮیة)
ﻳﺎﺟﻮﻫﺮﻳﺖ ﺑﺤثی
ﻔﻠﺴفی ﻮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺎﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ماهیّت ﻣﺎﺩﻯ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ ﻤﻠﺎ
ﺻﺪﺭﺍ، ﻣﻘﺼﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣل ﻮﺗﻌﺎلی
ﺮﻭﺣﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ،
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺑﻴﺎﻧﺎتی
ﻔﻠﺴفی ﻮ ﻧﻴﻤﻪ
فقهی ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﻓﻨﺎﻯ ﺠﻮﻫﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﺑﻘﺼﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬﻰ،ﻭﻧﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺟﻮﻫﺮﻯ ﻮﻣﺎﻫﻮﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻣﺮﻯ ﺪﻳﺪنی
اﺳﺖ، ﮔﺮﭼﻪ ﺳﻤﺒﻮلیک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺑﺤث
ﺟﻮﻫﺮ ﻭماهیّت
ﻣﺎﺩﻯ، ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴم ﻘﻴﻮﻣﻴﺖ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﻧﻴﺰ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺗﻮﺿﻴح ﺪﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ.ﻳﻌنی
ﺬﺭﺍﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻤﺎﻫﻮﻯ،
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ اﺗﻤﻬﺎ،
ﮐﻪ ﺍﺗﻤﻬﺎ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺫﺭﺍﺕ ﺍثیرﻯ،
ﻭﺍﻳﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺫﺭﺍﺕ ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺗﺤﺖ
ﺍثیرﻯ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭﺭﻗﻴق تر ﺘﺸﮑﻴل
ﺸﺪﻩ، ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺟﺎﺫﺑﻪ ﻫﺎﻯ
الهی کناﺭﻫم هستند
.ﻭﺭﻭح که ﻣﺎﻫﻴﺘﻰ
ﺍثیرﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﺤﻤﻮل ﺠﺴم ﻴﺎ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺡ، ﺯﻣﻴﻥ ﻮﺯﻣﻴﻨﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﺭﻭﺍح ﻈﺮﻳﻒ
ﺗﺮﻯ، ﺩﺭ ﻫﺮ ﺭﻭح
ﻔﺮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺪﺍم ﺒﺎﻳﺪ
ﭼﻮﻥ ﭙﻮﺳته هاﻯ
ﭙﻴﺎﺯ ﺍﺟﺴﺎم ﻨﻮعی
ﻮ ﻋﻮﺍلم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺪﺍرد ﺗﺎ
(ﺭﻭح اﻟﺎﺭﻭﺍح
ﻔﺮﺩﻯ) ﻭﺃﺻل ﺬﺍﺕ
الهی اﻧﺴﺎﻥ، ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴم
عبوﺭ ﮐﻨﻴﻢ، ﻭ ﺭﻗﻴق
ﺘﺮﺷﺪﻥ ﻤﺎﺩﻯ ﺮﺍ،
ﺗﺎ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻋﻮﺍم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻮﻧﻮعی
اﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻴﻢ،
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﻤﺎﺩﻩ ﻭﺟﻮﻫﺮﻯ
ﺸِﺒﻪ ﻋﺪمی ﻤﻴﺮﺳﻴﻢ.
ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻩ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ، ﻭ رَبّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍئی
ﺪﺭﻫﺎﻫﻮﺕ ﻭ ﺧﺎﺭج
اﺯﻫﺴتی ﺪﺭ(ﻋَﻤّاء
ﻮﻋﺪﻡ ﻣﺎ ﺳﻮﺍﻩ
) ﺩﺍﺭﺩ. (ﺳﻨّﺖ) ﮐﻪ
ﻣﻌرَبّ ﺳﻨﺖ (ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﺸﺪﻳﺪ) ﻣﺴﻴﺤﻰ،ﺑﻤﻌنی
ﭙﺎﻙ ﻭمُقدّس ﺷﺪﻥ
ﺒﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺭﻳﺸﻪ (ﺳِﻥّ
ﻮ ﺗﺼﻮﻳﺐ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻮﺍﻣﺮیة) ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺳﻨّﺖ
ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻥ گذﺍﺭﻯ،
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍت ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،ﺳِﻥّ
ﻘﺎﻧﻮﻥ ﻮﺗﺼﻮﻳﺐ
ﻭﺗﻘﺮﻳﺮ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺴﻨﺖﮔﺬﺍﺭﻯ،
ﮐﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
افراد ﺠﺎﻣﻌﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
اﺟﺘﻤاعی ﺨﻮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺯﻭﺭ ﺍﺯﻣﺎئی اﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺭ ﺯﻭﺭﮔﻮﺋﻰ،
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺑﺮﻳﮑﺪﻳﮕﺮ.

حدیث 1217 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺠﻮﺍﺩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ۲۹۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺷﺨصی ﭙﺮﺳﻴﺪ
ﺍﻳﺎ ﭘﺸﺖ ﺳﺮﮐﺴﻰ،
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺴم اﺳﺖ
میتوانم ﻧﻤﺎﺯﺑﮕﺬﺍﺭﻡ؟ ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ
ﺪﺍﺩ: لا
ﺗﺼﻠّﻮﺍ ﺧﻠﻔﻬﻢ،
ﻭﻟﺎ ﺗﻌﻄﻮﻫم ﻤﻥ
اﻟﺰﮐﺎﻩ، ﻭﺍﺑرؤﺍ
ﻣﻨﻬم ﺒﺮاءة اﻟﻠﻪ
ﻣﻨﻬم ﭘﺸﺖ
ﺳﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﻧﺨﻮﺍﻧﻴﺪ، ﻭ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺯﮐﺎﺕ ﻧﺪﻫﻴﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﻭﺭﻯ
ﻮﻧﻔﺮﺕ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺍﺳﺖ. ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍ ﺟﺴم
اﺳﺖ، ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎمی ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
عملا ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
قشری ، ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﺘﻔﻠﺴﻔﺎﻥ
ﻭآخوند ﻫﺎﻯ غیر
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﻤﺠﺴم ﻮﺷﺒﻴﻪ ﺑﭽﻴﺰﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
اﻧﻬﺎ،ﺷﺎﻳﺪ ﺗﺼﻮﺭ(ﻋﻘل
بزرگ ﻴﺎ ﻧﻮﺭﻯ ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺭﻗﻴﻖ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﺍﻳﻥ اﻟﻔﺎﻇ ﺒﮑﺎﺭ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﻨﻈﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ، ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺗﺠلی الهی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻳﻌنی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ، ﺍﻳﻥ
ﻤﻘﺎم الهی رَبّ
ﺍﻟﻔﺼل آﺧﺮﻳﻥ
ﺪﺭﻧﻮع بشریّت
، ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺟﺴﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺷﺒﻴﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮ ﺷﺎﻳﺪ
ﺷﺒﻴﻪ ﺷﺨﺺ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎﺭﻳخی ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺤﻴﺎﺗش ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
الهی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﺍﻣﺎ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺩفع ﺸﺮﻙ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
بخت ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﮐﻪ ﺟﺰ سلوک
الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﻤﻘﺒﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧمی ﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻄﻠبی ﺪﺭﺳﺖ ﻭ
ﺟﺪﻯ اﺳﺖ. ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺪﻳنی اﺯﻫﺮﻏﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی ﺮﺍ،
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻤﻨﻮع ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴش ﻨﻤﺎﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﻳک ﻔﻘﻴﻪ
ﻳﺎ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﮐﻠﺎﻣﻰمذهبی
،ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺨﻄﺎ اﺯ ﺗﺼﻮﺭﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻤﺬﻫبی
اﺯ آخوندﻫﺎ ﻧﮑﻨﻴﺪ،
ﻭلی ﻨﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯﭼﻪ ﮐﺴﻰ
پیروی کنید و ﻗﻄﻌﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﭘﻴﺮ کامل
الهی ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ
(ﺟﻤﺎﻋﺖ) ﺑﺮﺍﻯ (ﺟم
ﺸﺪﻥ ﺒﺎ ﮐﺎﻣﻠﻰ)الهی
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
تجلی الهی ﻘﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻬم
اﺳﺖ. ﺳﺎﻟﻚ (ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ) ﮐﺎﻣل ﻮ (ﭘﻴﺶ
ﻧﻤﺎﺯ) ﺍﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﻣﻘﺎﺑل و
أمام ﺨﻮﺩ ﺭﺍ، ﺩﺭ
ﻗﺒﻠﻪ ﻭﻗُﺒﺎﻟﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍَﻣﺎم
ﻮﭘﻴﺶ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ، مُرَبّی
اﻳﻥ ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ، ﻧﮕﺎﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
الهی ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺩفع
ﺸﺮﻙ ﺑﺎ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺳل ﻮ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺷﺪﻥ ﺴﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺨﺶ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭ ﻗﺒﻮل اعَمّاءل
عباﺩﻯ اﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﮐﺎﺕ
ﻧﺪﻫﻴﺪ، ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻮل ﻮﻣﺎﻟﻴﺎﺕ
ﺩﻳنی ﻨﺪهید. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻮلی
هم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﮐﻪ ﺑﻄﺮﻳقت
اﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺯﻧﺪگی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس، ﺑﺎ
ﺩل ﺪﺍﺩﻥ ﻮ ﺑﺎﻭﺭ
ﻨﻤﻮﺩﻥ، ﺑﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺴﻨی ﻴﺎ ﺷﻴﻌس ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﻣﺘﻨﻔﺮ
ﺍﺯ ﺍﻥ اﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﺗﻨﻔﺮ
ﻭ ﺑﺮﺍٴﺖ) ﻭﺗﺒﺮﺋﻪ
و بی زاری ﺟﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻫﻤﺎﻥعکس
ﺗﻘرَبّ ﺩﺍﺩﻥ الهی
اﺯ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ کمک ﺮﺳﺎﻧﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﻬم ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﻭ ﻋﺸق
ﻮﻣﺤﺒتی ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺪﺭ
تجلّیات ﺍﻭ، ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺷﺪﻥ اﺯﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﻭحی ﺒﺸﺮﻯ غیر
ﺳﺎﻟک منکر و
کافر ولایت ﻮ ﻗﺸﺮﻯ
مذهبی مشرک ﻭ ﺭﻓﺘﻥ
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭحی
ﻮﻋﻘلی اﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﭘس اﺯ ﻣﺮگ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺍﻣﺎم ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻭﺭﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺍﺯ
ﻫﺮﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک ﻮﺣتی
اﮔﺮ ﻗﺸﺮﻯ ﻤﺘﻌﺼﺐ
ﻭ ﻣﺘﻈﺎﻫﺮ ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺳﺖ.

حدیث 1218 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ293ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: الهی ﺒَﺪَﺕ ﻗﺪﺭﺗﻚ،
ﻭﻟﻴت ﺒﺪ ؟؟ﻫﻴﺌﺘﻚ،
ﻓﺠﻬل ﻮ ﻛﻮﺑﻪ ﻗﺪﺭﻭﻙ،
ﻭﺍﻟﺘﻘﺪﻳﺮ ﻋلی
غیر ﻣﺎﺑﻪ ﻭﺻﻔﻮﻙ،
ﻭﺍﻧّﻯ ﺒَﺮﻯٴ،
ﻳﺎ ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻥ
اﻟﺬﻳﻥ ﺒﺎﻟﺘﺸﺒﻴﻪ
ﻃﻠﺒﻮﻙ، ﻟﻴس ﮐﻤثلک
شیئ ،الهی ﻮﻟﻥ
ﻴﺪﺭﮐﻮﻙ، ﻭﻇﺎﻫﺮ
ﻣﺎ ﺑﻬم ﻤﻥ ﻨﻌﻤﻚ،
ﺩﻟﻴله ﻤا ﻮﻋﺮﻓﻮﻙ،
ﻭ ﻓﻰ ﺧﻠﻘک ﻴﺎ الهی
ﻤﻨﺪﻭحة ﺃﻥ ﻴﺘﻨﺎﻭﻟﻮﻙ،
ﺑل ﺴاﻮﻭک ﺒﺨﻠﻘک
ﻔﻤﻥ ثم ﻠم ﻴﻌﺮﻓﻮﻙ،
ﻭﺍﺗّﺨﺬﻭﺍ ﺑﻌﺾ
ﺍﻳﺎﺗک ﺮﺑّﺎ ﻓﺒﺬﻟک
ﻮﺻﻔﻮﻙ، ﺗﻌﺎﻟﻴﺖ
ﺭﺑّﻯ عمّا ﺑﻪ ﺍﻟﻤﺸﺒّﻬﻮﻥ
ﻧَﻌَﺘﻮک ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻗﺪﺭﺕ
(ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ) ﺗﻮ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﺳﺖ، ﻭلی هیأﺕ
(ﻭﺷﮑل ﻮ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺟﺴﻢ)
ﺗﻮﺩﻳﺪنی ﻨﻴﺴﺖ
(ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻴﺄﺗی ﻮﺻﻮﺭت
ﻨﻮعی ﻨﺪﺍﺭﺩ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺟﻬﻞ ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ
(ﻭﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺟﻬل ﺨﻮﺩ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﻤﻴﻥ ﺪﺭک
ﺠﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﺍﺯ ﺗﻮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻗﺪﺭ (ﻭ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻭﺗﻘﺪﻳﺮ
ﻭ ﺍﺩﺍﻯ حَقّ ﻣﻄﻠﺐ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘﻠﻰ،
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺭﺣﻤﺖ
ﻭﻧﻌﻤﺖﻫﺎﻯ ﺨﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﻗﺪﺭ ﻳﺎ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻭ ﺗﻘﺪﻳﺮ، ﻭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺷﻨﺎسی اﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻗَﺪَﺭﻫﺎ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ،
ﻭﻳﺎﻫر ﻳک اﺯﻣﻔﺎﻫﻴم
ﺪﻳﮕﺮ (ﻗﺪﺭ) ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﺮﺳﺘﺶ ﻭﻓﻬم ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﺍﺯ ﻋﺮﻭج ﺮﻭحی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎ ﻣﺮﺯ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺳﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ، ﻭﻣﻌنی
اﻧﺮﺍ ﺩﺭک ﻨﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺩﻳﺪنی
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺑﺪﻭﻥ
عبرت ﮔﻴﺮﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﻭ ﺣﻘﺎﻳق اﻟﻬﻰ،
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻋﺒﺮﺕ ﻭﺑﻬﺮﻩ
ﻋﻘلی ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﻭ ﺑﺨﻮﺩ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ،
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻣﻥ ﺒﻴﺰﺍﺭ
ﻭ ﻣﺘﻨﻔﺮﺍﺯ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﺴﺘﻢ (ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪﻫﺎﻯ
(ﻗﺪﺭ) ﻭحَقّ اﻧﺠﺎم
ﻮﻇﻴﻔﻪ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ الهی
کم اﺩﺭﺍک ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﻨﻔﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻳﻌنی
هماﻥ ﺘﻨﻔﺮ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﭼﻨﻴﻥ اﻓﺮﺍﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻧﻔﺮﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
هوﻟﻨﺎک ﺘﺮ می ﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭ ﻣﺤﺒﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﺎ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺗﻮﺭﺍ ﻃﻠﺒﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
(ﻳﻌنی ﺒﺎ ﮐﻤک
اﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎﻯ غیر
الهی ﺪﻧﺒﺎل ﺘﻮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺎﻟﺐ، ﻣﻌﺮفی ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮمُرَبّی
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻣثل ﺘﻮ ﭼﻴﺰﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ (ﮐﻪ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺑﻪ ﺍﻥ ﺩﺭﻓﻬم ﻮﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺸﻮﻯ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺮﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺮﺍ
ﺑﺴﺎلک ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ
ﺪﺭﻭﻥ نَفس ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ) ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭک
ﻮ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ (ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ تجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ، ﺣﺪّ ﺍﻗل
ﺪﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠالهی
ﺮﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻘﺪم
اﻭﻝ ﻭﻟﺎﺯﻣﻪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ) ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺍﻳﻨﺎﻥ، ﺣتی
هرﮔﺰ ﺩﺭک ﺘﻮﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ
(ﺑﺎﺍﻳﻥ عباﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻮﺗﻌﺼﺒﺎﺕ
ﻭﺍﺑﺮﺍﺯ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺑﻨﺎم ﺨﺪﺍ،ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻮفق ﺒﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﺯﻳﺮ
ﺍﻭﺳﻴﻠﻪ الهی ﻮﻃﺮﻳﻘتی
ﻤﻘﺒﻮل الهی ﻮﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺳﺖﻋ ﺮﻓﺎنی
ﻮ ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
آلعبا ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ) ﺍﻳﻨﺎﻥ
هرﺍﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻈﺎﻫﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺤﺪﻭﺩ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺍﻧﺪ (ﺷﻨﺎﺧﺖﻣﺎﺩﻯ
اﺯ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺫﻫنی ﺪﺭ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺸﻨﺎﺧﺖ. ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ،ﻭﻳﺎ ﻧﻬﻴب
هاﻯ الهی ﺪﺭ ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺷﻨﺎﺧتی ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﻣﺠﺴّﻤﻪ ﻭﻣﺸﺒّﻬﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺗﻮ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﻮﺍﻥ
عقلی ﺨﻮﺩ (ﻭﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﺮﻭح ﺨﻮﻳﺶ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
کسب ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﻮﺩ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ اﺯﺗﻮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ).ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺘﻮﺭﺍ ﻣﺴﺎﻭﻯ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺗﻮ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺷﻨﺎﺧتی
اﺯ ﺗﻮ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
(ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ تجلّیات
ﺗﻮﺭﺍ ﺑﭽﺸم ﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ) ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﻌﻀی آﻳﺎﺕ ﺗﻮ
ﺭﺍ رَبّ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﻭ ﺗﻮﺭﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.
(ﭼﻮﻥ ﻤسیح
آیتی اﻟﻬﻰ، ﻭلی
اﻭﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍئی ﻮ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ ﺨﺪﺍ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
گذﺷﺘﻪ، ﭼﻮﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺮﺍ، ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭﺳﻴﻠﻪ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ رَبّ
ﻭمُرَبّی ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﺎ ﻥﺘﻮ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﻭﺗﻮﻗﻒ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ) ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻮ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻳﻥ ﻤﺸبّه هستی.ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﻘﺴﻤﺖ ﺍﺧﺮ ﺣﺪﻳث
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ، ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﻣﺸﺒّﻬﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒل اﺯﺍﺳﻠﺎم ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
که ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ، ﻭﻣﺴﻴح
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍ، ﻭﻳﺎ
ﻗﺴﻤتی اﺯﺧﺪﺍ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻣﺸﺒﻬﻪ ﻳﻌﻨﻰ
(ﻣﺠﺴﻤﻪ ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ)
ﺑﺠﺎﻯ ﺨﺪﺍ، ﭼﻮﻥ
ﺪﺭﻣﻮﺭﺩ ﺑﻮﺩﺍ
ﻭ ﻣﺴﻴﺢ. ﺍﻳﺎﺕ الهی
آﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩ
ﺷﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﻣﺸﺒﻬﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺸﻨﺎﺧﺘﻰ
ﺫﻫنی ﻨﻴﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﺎﻓﺘﻥ اﺳﺖ.ﻭ ﻧﻪ
ﺷﻨﺎﺧتی ﺸﻬﻮﺩﻯ
می ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑقُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی ﻮ سلوک
الهی ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻴﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻣﺴﻴﺤﻰ،
ﺑﺒﻌﻀی اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ تجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘل ﻮ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﻭﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺴﻴح
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎسی
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻥ اﺣﻮﺍل
هست. ﻭلی همیشه
ﺑﺎ ﺩفع ﺸﺮک ﺒﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ رَبّ
مُرَبّی الهی ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ. ﺁﻥ اﺩﻳﺎﻥ
ﺒﺮخی اﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻳﺎ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
کاﻣﻠﺎﻥ ﺪﻳﻨﻰ
ﻭﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺮﺍ، رَبّ ﻧﻬﺎئی
ﻮمُرَبّی اﺧﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. (ﺗﻮﻗﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
ﺨﻄﺮﻭ ﺷﺮک ﺸﺪﻳﺪ
ﺍﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﻘﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﻨﻴﺰ
ﻫﺴﺖ، ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
ﻘﺎﺋل هستند. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺑرَبّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻬﺎئی ﻮﻣﻄﻠق ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺣتی ﺒﺎ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺮﻭﺑﺮﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی همه ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺪﺭ
ﻧﻮع ﺨﻮﺩ رَبّ ﻧﻬﺎﺋﻰ
میباشند .ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عملا ﺗﺸﺒّﻪ ﻭﺗﺠﺴم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺭ آخوندﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ الهی ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻫﺮ ﺩﻳنی
که ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻨﺪ.

حدیث 1219 -ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ294ﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻳک ﺮﺍﻭﻯ ﭙﻴﺮﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻭﺟﺒﺮ،
ﺑﺎﻋث ﺯﺣﻤﺖ ﻣﺎ
ﺑﻴﻥ ﻤﺮﺩم ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﺍﻳﺎ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺧﺒﺎﺭﺍﺯ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻤﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩﻩ، ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯﺍﺧﺒﺎﺭ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ؟ ﺍﻳﺎ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻭﻳﺎ ﺟﺒﺮ
ﺧﻮﺍﻧﺪ؟ ﺭﺍﻭﻯ
ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺖ،ﮐﻪﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩ.
ﻭلی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﻭﮔﻔﺘﻪ ﻭﺍقعی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﭘس
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻥ
گفت ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻧﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. (ﺗﺸﺒﻴﻪ)
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﻬﻴم اﻣﺮﻯ ﺒﺪﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﭼﻴﺰﻯ ﻨﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ،
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﮑﺎﺭ ﺭﻭﺩ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﺸﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻗﻴﺎس ﻭﺗﻄﺒﻴق
ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺬﻫﻦ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍثاﺭ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻭ ﺟﺪﺍ ﺍﺯﻫﻢ، ﺣﻮﺍس
ﺩﺭﺫﻫﻥ ﭙس ﺍﺯﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺫﻫﻨﻰ،
ﺑﺎ ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻨﺎم
ﺘﺼﻮﺭﺍﺕ کلی ﻴﺎ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ثانویة
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺍﻳﻥ
ﺘﺼﻮﺭﺍﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس ،ﺑﺎﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
کلی ﻘﺒلی ﺬﻫﻥ ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻫم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﻭ ﭼﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫم ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ هرﭼﻴﺰی
رﺍ ﺑﺎ ﻳک اﻣﺮ ﺍﺷﻨﺎﻯ
اﺯ ﻗﺒﻞ، ﺷﺒﻴﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ، ﻭﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭ ﺭفع
ﻨﮕﺮﺍنی اﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺍﺭﺍم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺎﻣل ﺘﺮس
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
سعی ﺪﺍﺭﺩ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ،
ﻭﺣتی ﺘﻤﺎمی ﻤﺮﺍﺗﺐ
تجلّیات ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎم ﻨﻮعی
ﺸﺨﺺ ﻳﺎ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺎﻇﺮ ﻭﻋﻘل اﻭ،ﻭﺣتی
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
کلی ﻮ ﺫﻫنی ﺸﺨﺺ،
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺍﻣﻮﺭ، ﻭ ﺗﻄﺒﻴق
ﺒﻬﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ ﺩﺭﺳﺘﻰ،
ﺑﻴﻦ (ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺣﺴﻰ)
ﻭ (ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ کُلّی)ﻳﺎ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﺬﻫﻦ
می ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻫم ﺘﻔﺎﻭﺕ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣثلا ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ،
ﻭﺟﻮﺩﻯ غیر ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻏﻴبی ﺒﻮﺩﻩ، ﻭ
ﺣتی ﺒﺪﻭﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﻮ ﺷﮑل ﻮﻫﻴﺄﺗﻰ،ﻟﺎﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺸﺒﻴﻪ ﻭﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻥ اﮔﺮﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻤﻮﺭﺩ
ﺍﺷﻨﺎئی اﻭ ﺩﺭﺧﺎﺭﺝ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻄﺒﻴق
ﺒﺎ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﺬﻫنی
ﺨﻮﺩ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻭﺗﻄﺒیق کند ،ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭﻏﻴبی ﻮ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﺣتی
ﻤﺮﺑﻮﻃ ﺒﺎﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻣﺤال
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺮﺍ، ﻭﻟﻮ
ﺷﺒﻴﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﻤﻮﺭﺩ
ﺍﺷﻨﺎئی ﻘﺒلی ﺒﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫم ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ، ﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭﻏﻴبی
ﻮﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﭽﻮﻥ ﺷﻬﻮﺩ
تجلّیات، ﻭﺍﻟﻬﺎم
ﻤﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺑﮑسی
ﺒﺪﻫﺪ، ﺑﺎﻳ ﺪﺷﺒﻴﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺷﺨﺺ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭼﻴﺴﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ ﺴﺮﺳﺨﺘﺎﻧﻪ
ﺑﺎ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭﮐﻔﺮ
ﻭﺷﺮک ﻤﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺎﻭﺕ
که ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎﺷﻨﻴﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﻋمّ
اﺯ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻓﻠﺴفی
و علمی ﻴﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺵ ﺗﺼﻮﺭﺍتی
ﺪﺭ ﺫﻫﻥ ﺒﺴﺎﺯﺩ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺒﻴﻪ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺒﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭلی
اﻳﻥ عمل ﺬﻫنی
اﻧﺴﺎﻥ، ﺻﺪ ﺩﺭ
ﺻﺪ شناختی ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻗتی
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺒﺸﻨﺎﺳﺎﻧﺪ
،ﻭﻳﺎ ﻣﻄلبی ﺮﺍ
ﺑﺬﻫﻥ کسی ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺷﺮک ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻳﻥ ﺘﺸﺒﻴﻬﺎﺕ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺭﺍ ﺗﺠﻠّﻰ ،ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺭﺍ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﻳﻌنی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺘﺸﺒﻴﻪ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭلی
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﮐﻨﺪ. ﻋﻠﺖ
ﺍﻳﻥ ﺘﮑﻔﻴﺮ ﻭﻣنع
ﺘﺸﺒﻴﻪ ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻮ ﺧﺪﺍﺷﻨﺎﺳﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺗﻔﮑﺮ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﻭﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ، ﻭﻳﺎ
ﺑﻌﻠﺖﻋﻘﺪﻩﺍﻯ
ﺮﻭﺍنی ﻮ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﺍﻯ
اﻧﺘﺨﺎبی ﻨﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺩﺭ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺫﻫنی
ﺨﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک
ﺪﺳﺖ ﺍﺯ ﺍﺯﺍﺩﻯ
هرﮐﺎﺭﺵ، ﻭﺣتی
ﺪﺭ ﺗﻔﮑﺮ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺮ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ، ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺗﺎ ﺍﻭ ﻫﺮ ﻃﻮﺭ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺗﺸﺒیهی ﺒﺮﺍﻯ تجلّیات
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﺻﻮﺭتی
اﻧﺴﺎنی ﻮﻳﺎ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻣﻮﺭ ﻃﺒیعی ﭽﻮﻥ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﻭﻣﺎﻩ ﻭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ، ﻭﻳﺎ
ﭼﻮﻥ ﻨﻮﺭ ﻳﺎ ﺑﻬﺮ
ﻧﺤﻮ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺮﻳﺎضی اﻟﻬﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﮔﺎهی اﻣﻮﺭ ﺍﺗﻔﺎقی
ﺮﺍ، ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘس ﺍﮔﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ،ﺑﮑسی
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩﺵ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭﻯ الهی
ﻨﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ
،ﻭلی ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﻟﻮﺩﻩ نفس ﻭ ﭘُﺮﻋﻴﺐ
ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻮع اﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ
ﻭﺷﺪﺕ ﺍﻧﻬﺎ، ﺗﺼﻮﺭﺍتی
ﻨﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺍﻣﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﻭﺍقعی ﻮﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺟﺪﻳﺪ،
ﻭﺍﻧﮕﻴﺰﻩﺍﻯ
گمراﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻏﻠﻄ ﺒﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻭﻗﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﺎم
اﻧﺪﻳﺸﻪ ﻭ ﻓﮑﺮ،
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪﻫﺎ
ﻭﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻣﺪﺍم اﺯ ﺍﺑﺎﻃﻴل
اﻣﻮﺭ ﺑﺎﻃلی ﺘﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺻﻠﺎح کند ،ﻭ ﻳﺎ
مُرَبّی ﻮ ﻣﻌﻠم
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺻﻠﺎح ﻮ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﺪ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻨﮕﻴنی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﮔﺎهی ﻤﺤﺎل ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺎ ﺑﻬﺮ ﮐﺎﺭﻯ،
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻫﺪﻑ ﺧﻮﺩﺵ،
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﻭﺣتی
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
اﻧﻬﺎ، ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﻮ ﺗﻘرَبّ ﺭﻭحی
اﻧﻬﺎ ﺑﺨﺪﺍ، ﻭﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯﻳﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ ﻔﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻮﺍﺿﺤﺘﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺷﻬﻮﺩ، ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﺮﺍتبی از ﺗﺠلی
ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺍﻗل ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﻓﻬم هماﻥ ﺸﺨﺺ ﻭﻧﻮع
ﻮﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺸﺨﺺ اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﺣﺎل ﺒﺎﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ)
ﻟﻘﺎﻯ الهی اﻥ ﺸﺨﺺ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺍﺷﻨﺎئی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
،ﺗﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺭﺟﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺷﺨﺺ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ الهی
همین ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺑﺒﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻄ ﺮﻭحی ﺪﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﻭﺗﺴﻠﻴم
عقلی ﻮ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺎ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻔﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
عمر ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ،
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﻮﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻥ
ﺘﺠلی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﻮﻋﻘﻞ ،ﺑﺴﺒکی
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ اﻥ اﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ ﺭﺍ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﮐﺘﺐ ﺍﺳﻤﺎنی
ﻮﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﻳﻥ اﻭﻟﻴﺎ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻫﻤﻴﻥ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﺪﺍل ﭽﻨﻴﻥ ﺸﻨﺎﺧتی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع اﻧﺴﺎﻥ،ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم عین اﻟﻴﻘﻴﻨﻰ،
ﻭﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﺎمی عقلی ﺒﻴﺸﻤﺎﺭ
ﻭﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭﻯ،
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
اﻧﻬﺎ ﺭﺍ (ﺍﺻﻮل
عقلی ) ﻭ (ﺳﻄﻮح ﺒﺮﺗﺮﻋﻘل
ﺠﻤﻌﻰ) ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﻭﺍﻳﻥﺸﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﺑﻄﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮ ﻳﺎ ﺑﻄﻮﺭ ( ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻣﻥ ﺪﺭآﻭﺭﺩﻯ) ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺍﻧﻪ ﺩﺭ ﺗﻔﮑﺮ،
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﮐﺎﺭ آخوندﻫﺎﻯﻭﻗﻴح
ﻮﺳﻔﻴﻪ، ﻭﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺑﻠﻴﺶ
ﺩﺭ لباس ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻮﺟﻬﻞ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﺮﮔﺰ ﺳﺎﻟﻚ الهی
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﻧﺸﺪﻩ ﺍند،ﻭلی
ﻤﺪعی اﻣﻮﺭ ﺩﻳنی
ﻮالهی هستند.ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺗﺸﺒﻴﻬﺎﺕ
ﻭﺗﺠﺴّﻤﺎﺕ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ اﺳﺖ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﻬﻨم گوﺩﺍل آﺗﺶ
ﻭﻧﻪ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﺒﺠﻬﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺠﺪﻳﺪ ﺍﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻳﺎﻋﺮﺵ ﺧﺪﺍ
ﻭﮐﺮسی اﻭ ﭼﻮﻥ
ﺒﺎﺭﮔﺎه ﺴﻠﻄﻨﺘﻰ،
ﻭﻧﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺘﺼﻮﺭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺻﻔﺎتی ﻮﺍﺧﻠﺎقی
ﻮ ﻧﻮﻋﻰ، ﻭﻳﺎ
بی ﻧﻴﺎﺯ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭﻯ
که ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ ﻧمی
ﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻧﻮع
عاقلتر ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ اﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻴﻤﻮﻥ هماﻥ
گذﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی ﻮ
ﻧﻮعی ﺒﺎ ﺳﻠﻮﻙ
الهی ﻮ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻨﮑﻨﺪ،
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﺪﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣتی ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎﻧﻮﺍع ﺤﻘﻴﺮ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺍﻥ،
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥبخت اﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺍﻥ ﻮﻗﺖ، ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻮﺧﻮک ﺸﺪﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﻳک
ﺮﺍﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ،
ﻭﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎسی ﻮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﮕﺮﻯ،
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺗﺮﻯ
هاﻯ ﺮﻭحی ﻮﻋﻘلی
ﺠﺴﺘﻦ، ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭﺵ
ﭘﻴﺶ ﻧﻬﺎﺩﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮک ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎ،ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺠﺴمی ﻮ ﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭحی ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺍﻳﻥ سعی
اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﺧﻮﺩ، تجلّیات
ﺑﺮﺗﺮﻯ اﺯﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﭼﻨﻴﻥ
ﺸﻨﺎﺧتی اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﻣﺤﺴﻮس ﺗﺮ ﻭﺳﻤﺒﻮلیک
ﺘﺮ ﺁﻥ ﺪﺭ خواب
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﺣﻮﺍل
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﭽﻮﻥ ﺨﻠﺴﻪ
ﻭﺗﻮﺍﺟﺪ، ﻭﻳﺎ
ﭼﻮﻥ اﻟﻬﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻔﮑﺮﻯ، ﻭﻳﺎ ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮ اﺯ ﭘﺪﻳﺪﻩﻫﺎ
ﻭ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎﺕ، ﺯﺑﺎﻥ
ﻤﺒﻬﻢ ﺗﺮ ﻭ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﻔﻬم
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟک ﭙس اﺯ ﭘﺎک
ﻛﺮﺩﻥ نفس أمّاره
ﻭ ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ، ﻭﺑﻴﻤﺎﺭﻋﻘﺪﻩﺍﻯ
ﻮﺍﻟﻮﺩﻩ، ﻭﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺐ ﻭﻭﺣشی ﺪﺭﻧﺪﻩ
ﺧﻮﻯ،ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒلی ﻮ ﺍﺯﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮﺣتی ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﺗﻮﺣﺸﻬﺎﻯ اﺧﻠﺎقی
ﻮ ﺣﺮﺹ ﻭ ﺷﻬﻮﺗﻬﺎﻯ
ﺴﺘم ﻮ ﺗﻤﻠک ﻮ ﻟﺬﺕﺟﻮﺋﻰ،
ﻭﺗﺮک غرﻭﺭﻫﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻴﺎ ﺯﺭ ﻭ ﺯﻭﺭ،
ﻭﻣﻮﻗﻌﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺳﻴﻨﻪ
ﻭﻳﺎ ﻣﻐﺰ ﻭ ﻳﺎ ﻧﺎ
ﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ ﻭﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،
ﭼﻨﺎﻥ ﭙﺎک اﺯﻋﻮﺍﻣل
ﻤﻨفی ﻮﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺠﺎﻯ اﻥ هرﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﻭﺍﻟﺎﺗﺮ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﻭﻗتی
ﻈﺮفی اﺯ ﭼﻴﺰ ﻫﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺨﺎلی ﻨﮕﺮﺩﺩ،ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﭙﺮﮐﺮﺩﻥ اﻥ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻤﺤﺎل اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺍﺳﺘﺨﺮﻯ
اﺯ ﻟﺠﻦ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺎلی
ﺸﻮﺩ، ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻮﻓﮑﺮ ﻭﺫﻫﻥ
اﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺳﺎﺑﻘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻄﺎ ﻭﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺧﺎلی گرﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯﺗﺸﺒﻴﻪ
ﮐﺮﺩﻳﻢ، ﮐﻪ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻫﺴﺖ.ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻔﺮ
ﻭﺟﻬل ﻮ ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ،
ﭘﻠﻪﺍﻯ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻮ ﺗﻨﺰﻳلی ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨ
ﺪﺗﻔﮑﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻃﻔل که ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﻏﻠﻄ اﺳﺖ، ﻭ ﺗﻔﮑﺮ
ﻣﺎﺩﺭ که ﺑﺎﻋﻘل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﺎﻣل
است .ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴمی
که ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻄﻔﻞ ،ﺑﺮﺍﻯ کوﺩک
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩ،
ﮐﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺎﺩﺭ ﺭﺍ ﻭﻟﻮ ﺩﺭ
ﺳﻄﻮح ﭙﺎﺋﻴﻥ ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،
ﺑﻄﻔل ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺩﻩ
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﻃﻔل ﺨﻮﺩ
ﺳﺮﺍﻧﻪ ﻭﺑﻐﻠﻂ،
ﻓﮑﺮﻯ ﻧﮑﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
کاﺭ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ اﻟﻬﺎمی
ﻮﻋﻘلی ﺒﺎ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯﻫﺮ ﺗﻌﻠﻴم
ﻤﺎﺩﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
هرﻣﻘﺎم ﻨﻮعی ﻮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺍﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم ﺒﺸﻮﻳﻢ.
ﻭﻓﻘﻄ ﺠﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
عقلی اﻧﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺒﻔﻬﻤﻴﻢ. ﺍﻣﺎم
ﺒﺤث (ﺟﺒﺮ) ﺑﺎﺯ ﻧﻈﺮیة
ﺿﺮﻭﺭﺕﻭ ﺩﻳﺘﺮﻣﻴﻨﻴﺴم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣتی ﻔﻴﺰﻳک
ﺠﺪﻳﺪ ﺍﺗﻤﻰ، ﺍﺯ
ﺍﻥ ﺪﺳﺖ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﮐﺎﺭ (ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺪﻭﻥ عقل ) ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ و ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻄﺒﻴﻌﺖ ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺑﻔﻄﺮﺕ ﻃﺒیعی ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭﺧﻮﺩ ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺍﻋمّ
اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﺮﺽ
ﺷﻮﺩ، ﺧﺪﺍئی ﺨﺎلق
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ
ﻳﺎﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺧﺎﻟقی هم ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺴتی ﺒﺪﻭﻥ ﺨﺪﺍ
ﻭﺑﻬﺮ ﺷﮑلی که ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﭘﻴﺶ ﺍﻣﺪﻩ، ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﻫﺴتی اﺯ ﺍﺯل
تا ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﺑﭽﻨﻴﻥ
ﻮﺿﻌی ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻳﺎ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ (ﭼﻨﻴﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
هماﻥ ﭽﻨﺎﻥ) ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕﺭﺍ
ﺩﻟﻴل ﺘﮑﺎﻣل ﻨﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴم که ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ ﻄﺒﻴﻌﺖ،
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺰﺑﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﻭﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺣﺮﮐﺘﻬﺎ ﻭﻫﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣل اﺯﻗﺒل
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ
ﭘﺎﻯ (ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ)
ﺑﻤﻴﺎﻥ ﻤﻴﺎﻳﺪ.
ﻳﻌنی ﺴﺮﻧﻮﺷتی
ﻮﻃﺮحی اﻳﺪﺍل ﻮﻣﻨﻈم
ازﻗﺒل ﺪﺭ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺗﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻄﺒﻴﻌﺖ
(ﺑﻴﺨﺪﺍئی بی ﺘﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺪﺍﺋﻰ، ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﮑﺎﻣل ﻄﺒق اﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
اﻣﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
که ﺍﻣﺮﻯ ﺍﺳﺘثنائی
ﺪﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺎﺯ ﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺶ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎﻯ
ﻨﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻳﻌنی ﺒﻄﻮﺭﻏﻴﺮﻣﺴﺘﻘﻴﻢ،
ﺧﺪﺍﻯ ﺨﺎﻟق ﻮ ﻣﺪﺑّﺮﺭﺍ،
ﺗﺒﺪﻳل ﺒﺎﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﺎﺭج ﺸﺪﻩﺍﻳﻢ.ﻋﮑس
ﺍﻳﻥ ﻨﻈﺮیة( ﻗَﺪَﺭﻯ
ها)ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
الهی اﺯﻗﺒﻞ، ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ ﻄﺒﻴﻌﺖ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻠﺎﻗﻴّﺖ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎ ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﺍﻟﻮﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻧﻘشی
ﺘﮑﺎﻣلی ﻘﺎﺋل ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻓﻘﻄ ﻨﻘﺶ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻘﺎﺋل اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﻨﻈﺮیة ﻗﺪﺭﻯ
ها ﻳﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻫﻤﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺟﺴم
ﻮﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺡ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
(ﻗَﺪَﺭ) ﺑﭽﻨﺪ ﻣﻌنی
اﺳﺖ. ﻳکی ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻴﮑﻪ
ﮔﻔﺘﻴﻢ، ﻭﻳکی ﺁﺯﺍﺩ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺮ ﻭﻟﻮ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ ﻭﻃﺒﻴﻌﺖباشد
ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻥ
ﺒﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ (ﻗُﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍﻯ)ﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ،
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮ ﺩﻭﮔﺮﻭﻩ
ﻗﺪﺭﻯ ﻮ ﺟﺒﺮﻯ،
ﻳﺎ ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ ﺒﺠﺒﺮ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ (ﺍﺯﺍﺩﻯ)
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﻟﺎﺋل
عقلی ﻮﻣﻨﻄﻘﻰ،
ﻭﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎئی
اﺯﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﻫم ﺪﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻏﻠﻄ هستند.
ﻭﻣﺎ ﺭﺍ (ﺑﺄﻣﺮ ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﺎﻣﺮﻳﻦ) ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ.
ﻭﺑﻘﻮل اﻧﺸﺘﻦ،
ﻗﻮﺍﻧﻴﻥﻘطعی ﻨﻴوﺘﻮﻥ
ﺪﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺮﺍﻯ
عوﺍﻟﻢ ﻣﻔﻬﻮم ﻤﺎ،
ﻗﺎﺑل ﻔﻬم ﻮ ﺗﻄﺒﻴق
ﻮﺻﺎﺩق هست، ﻭلی
هماﻥ ﻘﻮﺍﻧﻴﻥ ﺒﺮﺍﻯ
عواﻟﻢ ﺭﻳﺰ ﻭﻳﺎ
ﻋﻮﺍﻟم ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺷﺖ ﺻﺎﺩق ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭﻋﺎﻟم اﺗﻢ، ﻭﺣتی
ﺰﻳﺮ ﺍﺗﻤﻰ، ﻭﻳﺎ
ﻋﻮﺍﻟم
کهکشانی ﻮﻳﺎ ﻋﻮﺍﻟم
ﺒﺴﻴﺎﺭﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﮐﻪ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺍﺗمی ﻴﺮﻳﺰﺩﺭ
ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻄﺮح هستند .ﺩﺭ
ﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳخ ﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻓﮑﺮ ﺑﺸﺮ، ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﻧﻈﺮیةﺍﻯ
ﻘطعی ﻮﺣﺮﻑ ﺍﺧﺮ،
ﻭﺷﺎﻣل همه ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﻫﺴتی ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺟﺒﺮﻳﺎ ﺍﺯﺍﺩﻯ،
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﻣﻘﺎﺑل ﺠﺒﺮ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻗﺪﺭ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺻﺤﺒتی ﺪﺭﺳﺖ ﺑﮑﻨﺪ.ﻭ ﺑﻨﻈﺮﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻮﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻘﺒل
ازﺍﻭ، ﺑﺤث ﺍﻣﺮ
ﺑﻴﻥ اﻟﺎﻣﺮﻳﻦ
ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺳتی ﻤﻄﺮح
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻧﻪ ﺟﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻣﺮ ﺳﻮﻡ،
ﻭﻳﺎ ﺣﺎﻟتی ﻔﻴﻤﺎ
ﺑﻴﻥ اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ سعی
ﺪﺍﺭﺩ، ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻓﻬم ﻮ ﺗﺼﻮﺭ ﺧﻮﺩ،
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺷﺘﻪ
ﻳﺎ ﺩﺭﻧﻮﺷته
هاﻯﻘﺒلی ﻮﻳﺎ ﺑﻌﺪﻯ
ﺮﻭﺷﻥ کند.ﻭلی
اﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺩ، ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﺿح ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
گفته ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻪ ﻣﺮﺩم
همه ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﺪﻧﺪ،
ﻭﻧﻪ ﻧﺎﻗﻠﺎﻥ
کلام او،ﺑﺪﺭﺳتی
ﻔﻬﻤﻴﺪﻩ ﻭﻣﻨﺘﻘل
کرﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
و تقیّه ،ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺧﻮبی ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮐمی ﻨﻴﺰ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﻬم ﺘﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭ ﺍﻧﺘﻘﺎل ﻤﻔﺎﻫﻴم
ﻨﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺳﺎﺧﺘﻥ ان ﻤﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺩﺭﺫﻫﻥ ﺨﻮﺩ، ﺑﺎ
ﮐﻤک گوﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺒﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﻔﺖ،
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﻤﻴﺸﺪ.
ﻭ ﺗﺸﺒیهی ﺪﻳﮕﺮ.ﻣثلا
ﺍﻳﻥ گفته ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق أﻣﺮ ﺑﻴﻥ
اﻣﺮﻳﻥ ﻮ ﻳﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻣﻨﺰلة ﺑﻴﻥ
ﻤﻨﺰﻟﺘﻴﻥ که ﺩﺭ
ﺫﻫﻥ اﻓﺮﺍﺩ ﺑﮕﻮﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ، ﻭﺑﺎﺯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﺑﺎﺯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺴﻮﻡ، ﮐﻪ
ﻧﻪ ﺟﺒﺮﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ، ﻭ ﻳﺎﭼﻴﺰﻯ
ﻤﺨﻠﻮﻃ ﺒﻴﻥ ﺠﺒﺮ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ(ﺍﺳﻴﺮ
ﻓﻄﺮﺕ خود) ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻳﺪ سلوک
الهی کنیم و ﺍﮔﺮ
ﻧﮑﺮﺩﻳم ﺪﻭﭼﺎﺭ(ﺟﺒﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ) ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.
ﻳﻌنی ﻤﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺁﺯﺍﺩﻳﻢ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺯﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴم
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﻴﻢ.ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺒﮑﻨﻴم که ﮐﺎﺭﻯ
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
کنترﻝ نفس، ﻭﻧﮑﺮﺩﻥ
ها ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭﻯ
که ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ،
ﻧﮑﻨﻴﻢ، ﻭﻳﺎ ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮﮐﻰ)
ﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻋلی ﺮﻏم اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺁﺯﺍﺩ ﺧﻮﻳﺶ ﻣطیع
ﭙﻴﺮ الهی ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻘﺮﺍﺭﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ سلوک
الهی ، ﻳﺎ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺩﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻣﺪﺍﻭﻡ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺩﺭﻓﮑﺮ ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
میکند،ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻴﺎ ﺻﻤﺪ ﺷﺪﻥ ﻮﺧﻠﺴﻪ
ﻭﻫﻠﻮﺳﻪ ﻭﻫﻠﻮﺳﻴﻥ
ﻮ ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻫﺮﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺪﺭ ﺭﻭح ﻮﺫﻫﻥ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭﺁﻧﻬم
ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ، ﻭ ﺑﻴﻦ
(ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ) ﻭ (ﺟﺒﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ) ﻭ(ﺟﺒﺮ ﻓﻄﺮﻯ)
ﺩﺭﺫﺍﺕ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭﺩﺭ (ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺷﺨﺺ) ﻭ (ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺍﻟﻬﻰ) ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﻨﺎم اﻣﺮ ﺑﻴﻥ
اﻣﺮﻳﻦ، ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺮﻯ
ﺒﻴﻥ اﻣﻮﺭ ﻣﺘﻀﺎﺩ
فراوان ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﭼﻴﺰ ﻋﺠﻴﺐ ﻭﺍﺳﺘثنائی
ﺪﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﻳﻨک
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺷﮑﺎﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺭﻭح ﻮﻋﻘل ﻴﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨصی ﺨﻮﺩﺵ، ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ تجلّیات
ﺑﻰ ﺳﺎﺑﻘﻪ الهی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘلی ﺘﺎﺯﻩ ﺑﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺩﺭ ﺍﻳﻦ
(ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ) ﻋﺎﺷق
ﻮ ﻣﻌﺸﻮﻕ، ﻭﺧﺎﻟق
ﻮ ﻣﺨﻠﻮﻕ،ﻭ ﺑﻴﻥ
ﺠﺒﺮالهی ﻮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥﺎﻟﺎﻣﺮﻳﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪﻫم
هرﺩﻭ عاﻣل ﺴﺮﻧﻮﺷتی
هستند، ﭼﻮﻥ ﺠﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺣتمی اﻭ، ﻭﻫم
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک ﻜﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺒﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس
ﮐﺎﺭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ
(ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭﺍﻣﺘﻨﺎع
ﻮ ﻧﮑﺮﺩﻥ) ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﻮﺑﺠﺎئی
ﺮﺳﺎﻧﺪﻥ اﺳﺖ. ﺟﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺑﻴﻦ ﻣﺸﻴﺖ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍ، ﻭﻣﺸﻴﺖ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک الهی
ﺸﺪﻩ، ﻭﺣﺪتی ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺣﺘﻰ (ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ،
الهی ﻮﺧﺪﺍئی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی ﺘﺎ ﺳﻄﺢ ﺍﻟﻮﻫﻴﺖ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ (ﻣﻥ ﻮ ﺗﻮ)
ﺩﺭ ﺍﻭ (ﻣﺎ) ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻣﺸﺨﺺ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﺟﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐسی ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺤتی اﺯ ﻗﺒل که ﮐﻮﺩک
ﺒﻮﺩ، ﻭﻳﺎ ﺩﺭﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﻮﺩ، ﻭﺣتی
ﻮﻗﺘﻴﮑﻪ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﺒﻮﺩ،
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻳک ﺘﺠلی الهی ﻮ
ﻳک ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻭﻟﻮ
ﺣﻘﻴﺮ ﻭلی الهی
ﺒﻮﺩ ﻭﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﻮﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭﺧﺪﺍﻯ ﺪﺭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﻭلی ﻘﺪﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ، ﻭ
ﺍﻧﭽﻪ ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ
اﺯ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ ﺗﻤنی
ﻤﻴﮑﺮﺩ. ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺑﺪﻧﺒﺎل بحث ﻭﺷﺎﻳﻌﺎﺕ
ﺟﺒﺮ ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﻤﺮﺩﻡ،
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺮﻭﺣﺎﻧﻰ،
ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ، ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻤﻥ ﻘﺎل
ﺒﺎﻟﺘﺸﺒﻴﻪ ﻭﺍﻟﺠﺒﺮ
ﻓﻬﻮ ﮐﺎﻓﺮ ﻣﺸﺮﻙ،
ﻭﻧﺤﻥ ﻤﻨﻪ ﺑﺮّاء
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭﺍﻟﺎﺧﺮة
ﻳﺎ ﺍﺑﻥﺨﺎﻟﺪ ﺍﻧّﻤﺎ
ﻭضع اﻟﺎﺧﺒﺎﺭ ﻋﻨّﺎ
فی اﻟﺘﺸﺒﻴﻪ ﻭ
ﺍﻟﺠﺒﺮ، ﺍﻟﻐﻠﺎة
ﺍﻟﺬﻳﻥ ﺼﻐّﺮﻭﺍ
ﻋﻈمة ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻭ ﺟﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﺎﻓﺮ ﻭ ﻣﺸﺮک
اﺳﺖ (ﺩﻭ ﻣﺒﺤث ﻣﺴﺘﻘل
ﻮﺑﺎ ﺗﻀﺎﺩ، ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻭﺗﺠﺴﻴﻢ، ﻭﺟﺒﺮ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻥ اﻣﺮ ﺑﻴﻥ
ﻣﺮﻳﻥ اﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻳﺎ ﺗﺸﺒیهی
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮔﻮﻧﻪﺍﻯ
اﺯﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ اﻣﺮﻳﻥ
اﺳﺖ. ﺷﻬﻮﺩﻫﺎی
الهی ﺘﺸﺒﻴﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭلی
ﺒﺎ ﺻﻠﺎح ﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﻇﺮﻓﻴﺖ ﻋﻘلی
ﻮ ﺭﻭﺍنی ﺸﺨﺺ،
ﻭﺑﻴﻥ ﺠﺒﺮ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ،
ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺍﺯﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﺟﺒﺮالهی
ﺮﺍ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭﮐﺎﺭﻯ
کنیم که ﮐﺎﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻳﻌنی
اﺯﮐﺎﺭﻫﺎ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻣﻮﺭ(ﻧﮑﺮﺩﻥ
ها) ﻭﮐﻨﺘﺮل نَفس
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻴﻢ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻥ
اﻓﺮﺍﺩﻯ ﺒﻴﺰﺍﺭ
ﻭ ﻣﺘﻨﻔﺮ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
(ﻳﻌنی ﻮﻟﺎﻳﺖ الهی
ﺰﻣﺎﻥ، ﺍعَمّاءل
عباﺩﻯ همراه ﺑﺎ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻭﺟﺒﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ(ﻤﺎ)
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻳﻌنی ﺒﻴﺰﺍﺭﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﻣﺮ
ﺩﻳﻥ ﻮ ﻋﺒﺎﺩﺕ،
ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی
ﻮﻧﻮﻋﻰ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺰﺍﺭﻯ ﻮ ﺑﺮاءﺖ
ﻣﻴﺠﻮﺋﻴﻢ ،ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺮﺕ ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻫﺎﻯ ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻨﻔﺮﺕ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﻋث ﺍﻥ اﺳﺖ. ﻭﻋﺸق
ﻮﻣﺤﺒﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
و واله شدن هر ﺳﺎﻟﮑﻰ،
ﺑﺎﻋث ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪﺍﻯ ﻔﻠﺎﻥ، ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺘﺸﺒﻴﻪ ﻭﺟﺒﺮ
ﺭﺍ(ﻏُﻠﺎﺕ ﻭﺍﻓﺮﺍﻃﮕﺮﺍﻥ)
ﻭضع کرﺩﻩﺍﻧﺪ (
ﮐﻪ ﺑﻨﺎم ﻤﺤﺒﺖ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ، ﻫﺮﭼﻪ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ،
ﺑﺎﺯﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮﺧﺎم ﻮﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻭﺑﺎﻃل ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺗشیع متضاد
ﻮساخته آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ اﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺒﺎﻃل ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،
ﻧﻴﺰ ﺍﻓﮑﺎﺭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻨﻄبق ﺒﺎ ﺍﻇﻬﺎﺭﺍﺕ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺣﺪﻳثها ﻭ ﺍﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺍنی الهی ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﻳک ﻨﻮع
ﺘﺸﺒﻴﻪ ﻭﺗﻄﺒﻴق
اﺳﺖ.ﮔﺎهی ﺨﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻭﺷﺮک آﻣﻴﺰ، ﻭﮔﺎهی
ﺒﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺪﺭﺩل ﺪﻭﺳﺖ ﺑﻬﺮﺣﻴﻠﻪ
ﺭهی ﺒﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ،
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻥ ﺘﻄﺒﻴﻖﻭ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ولی
اﺯﻧﻮع ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮ ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ ﻗﺎنع
کرﺩﻥ ﻮﺟﺬﺏ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ) ﺍﻳﻥ
غُلات ﮐﺴﺎنی هستند،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻭﺍقع
کوچک ﻜﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
(ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ الهی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﻄح اﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﺣﻘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺗﺸﺒﻴﻪ الهی تجلّیات
ﺭﺍ، ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
گفته ﺍﻧﺪ، ﺑﺘﺸﺒﻴﻬﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺫﻫنی ﺨﻮﻳﺶ ﺗﺒﺪﻳل
کرﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺑﺠﺎﻯ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﺴم که ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻭﺗﺠسیم
ﻮ ﺑﺠﺒﺮ ﺗﺒﺪﻳل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ ﺟﺰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭح ﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﺎﻓﺮ ﺩﺍﺭﺍﻯ
کفر،ﻭﭘﺮﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺠﻬل بر غقل خود
ﻮ(ﮐَﭙَﺮﻯ ﻭﮐﺎﻭﺭﻫﺎﻯ)
ﭙﻮﺷﺎﻧﻨﺪﻩ
ﭼﺸم و
ﺫﻫﻥ اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻭ ﻣﺪﻋﻰ
ﺑﺎﻃلی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺤل ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻥ
ﭽﻴﺰﻯ، ﻣﻄلبی ﺨﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭﺗﺸبیه
ﻴﺒﺎﻃﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
الهی ﺮﺍ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺟﺒﺮ ﮐﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺟﻪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ،
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ غضب ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
،ﺳﺒﻜﺘﺮ ﺍﺯ ﺷﺮک
ﺪﺭﺑﺖ ﭘﺮﺳتی ﻮﻳﺎ
آخوند ﭘﺮﺳﺘﻰ،
ﻭﺣتی همین
عقاﻳﺪ ﮐﺎﻓﺮﺍﻧﻪ
ﻭ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻥ اﺳﺖ.
(ﻣﺸﺮﻙ) ﮐسی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ، ﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯﺴﻠﻮک
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ، ﻭﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯﺘﺴﻠﻴم ﻮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺮﺍﻯ عباﺩﺕ، ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﺤﺒﺖ ﻭﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ ﻮﺗﻮﻟّﺎﻯ
هرﮔﻮﻧﻪ ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ،
ﺍﺯﻏﻴﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﺑحقّ
الهی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺳﻮﮊﻩﻫﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻮ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
گرﻭه ﻫﺎ، ﻭﺣﺘﻰ
آخوند ﻫﺎﻯﻤﺬﻫﺒﻰ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺖ ﺍﻳﻥ
گرﻭﻩ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺷﺮک
اﻧﻬﺎ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺒﺪﺗﺮ
ﺍﺯﮐﻔﺮ ﻭ ﺟﻬل
اﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﻣﺮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺨﺸﻴﺪ.
ﺍﻳﻥ ﻤﺸﺮﮐﺎﻥ هستند،
ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﻮﻣﻘﺎمی
ﻮ ﻳﺎ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪگی
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺣتی
ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﻭ
ﺗﺴﻠﻴم اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﻘﺎﻯ الهی ﻮﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
الهی ﻮ ﺍﺟﺎﺯﻩﺍﻯ
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﺯﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ اﻣﺎم
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺣتی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﻣﺘﻌﺒّﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﺮﺍ، ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻧﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. آخوند
ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ می ﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻫﺮﮐس ﭼﻴﺰﻯ ﻮﻳﺎ
ﮐسی ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﺪ، ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪآخوند ﻭﭼﻪﺳﮑس
ﻭﻳﺎ ﻣﺎل ﻮﻣﻘﺎم
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﺠﺰﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ ﻮ ﮐﺸﺶ ﻗﻠﺒی
ﺒﺴﻮﻯ اﻥ ﭽﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻃﺎﻟﺐ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭ ﺍﻥ ﭽﻴﺰ ﺑﺎﻃل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻧﺤﻥ ﻤﻨﻪ
ﺑﺮّاء ) ﺗﺎﮐﻴﺪ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯﭼﻨﻴﻥ اﻓﺮﺍﺩﻯ،
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ اﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮکی ﻮﻏﻴﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮ ﮐﺎﻓﺮ
ﻭﻣﺸﺮﻙ ﻣﺘﻨﻔﺮﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﻴﻌﻪ ﻭﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻋلیّ ﻮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﭼﻪ ﻫﻤﻴتب
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺍﻣﺎمی
ﻤﺘﻨﻔﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻬم ﺒﺮاءﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
یک اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺒﺮﺍٴﺖ ﺭ
ﺍﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﻭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﻭﻭﺍقعی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ،ﺩﺭ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ آﺷﮑﺎﺭ،
یا ﻣﺴﺘﻮﺭ وﻏﺎﻳﺐ،
ﻭﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
اﺑﺮﺍﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮ ﺍﻣﺮ ﺑﻴﺎﻧﻰ
الهی هستند. ﻭﺣتی
ﺨﻮﺩ رَبّ ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎمی الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﻭﻟﺎﻳﺖ)ﻳﻌنی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
کاﻣﻠﺎنی الهی
ﺸﺪﻩ ﻭﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻮ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
هستند. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺳل ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﺗﻌﻠﻴم اﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎنی ﻣﺠﺴم
هستند، ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳل ﻮ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭ ﺩﺍﻣﻥ گیرﻯ ﻮﺗﻌﻠﻴم
ﻮ ﺗﻔﻬﻴﻢ، ﻭﻫم
ﻨﺸﻴنی ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. (ﻏُﻠﺎﺕ)
ﺯﻳﺎﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
آلوده ﻮ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ، ﻭﻏﻠﻮّﮐﻨﻨﺪﻩ،
ﻭﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺣﺪّ ﻣﻌﻘﻮل
ﻮ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻓﺮﺍﻃﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭ
ﻣﺤﺒﺖ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻥ،ﺣتی
ﺒﺎﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
مبالغه کنند ﺪ.
ولی ﺰﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﻋﻤلی ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ، ﺑﻨﺎم
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺤل هوس
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ ﺑﻌﻘل
ﺨﻮﺩ. میکنند
ولی اﺯ ﺯﺑﺎﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﺍﺯﻣﺤل ﺘﺴﻠﻴم
ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ. ﻣثلا
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ اﻓﺮﺍﻃﮕﺮ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋلیّ ﺮﺍ
ﻋلیّ اﻠهی
گفته ﺍﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭﺣﻴﺎﺕﺧﻮﺩ ﻣﻮﻟﺎ،
ﻭﺑﺰﺑﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ از ﺧﺪﺍ
ﺩﻭﺭﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﺴﺎنی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺩﺭﻋلیّ
ﻮ ﺩﻭﺳتی اﻭ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﺷﺮک اﻣﻴﺰ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﻳﺎﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺍﺯﻋلیّ
ﻤﺘﻨﻔﺮ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
سلوک الهی ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ علیّ ،ﺑﺮﺍﻯ
سلوک الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻳﺎ ﺳﻠﻮک ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺴﻠﻴﻘﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﻋلیّ
ﺮﺍ ﭼﻮﻥ ﻤﺴﻴح الهی
ﻮﺧﺪﺍ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍﻭ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺪفع ﺸﺮک ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻤﻘﺎم
اﻟﻬﻰ در شهود ،ﻭﺣتی
هماﻥ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
الله ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻮﻗﻒ ﺳﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
شرک امیز ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﺮﺳﺎﻟک
ﺸﺎﻫﺪﻯ ﺪﺭﻫﺮﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ، ﺍﻧﭽﻨﺎﻥ
ﺘﺤﺖ ﺗأثیر ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺻلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ که ﺗﻮﻗﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﻔﮑﺮﺩفع ﺸﺮک
ﻮ ﺻﻌﻮﺩ ﺑﺘﺠلی
ﺒﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ
مصطفوی ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺰ، ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭﺩفع
ﺸﺮﻙ، ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ،اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺪﺍم ﺒﻮﺍﺳﻄﻪ
ﻭﺳﻮﮊﻩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺧﺪﺍئی هستی ﻮلی
ﺨﺪﺍ الله ﻧﻴﺴﺘﻰ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻤﻌنی لا
اله الاّ اﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻔﻤﻥ أﺣﺒّﻬم ﻔﻘﺪ
ﺍﺑﻐﻀﻨﺎ، ﻭﻣﻥ
اﺑﻐﻀﻬم ﻔﻘﺪ ﺍﺣﺒّﻨﺎ،
ﻭﻣﻥ ﻮﺍﻟﺎﻫم ﻔﻘﺪ
ﻋﺎﺩﺍﻧﺎ، ﻭﻣﻥ
عاﺩﺍﻫم ﻔﻘﺪ ﻭﺍﻟﺎﻧﺎ،
ﻭ ﻣﻥ ﻮﺻﻠﻬم ﻔﻘﻄ
ﻘﻄﻌﻨﺎ، ﻭﻣﻥ ﻘﻄﻌﻬم
ﻔﻘﺪ ﻭﺻﻠﻨﺎ، ﻭﻣﻦ
ﺟﻔﺎﻫم ﻔﻘﺪ ﺑﺮّﻧﺎ،
ﻭ ﻣﻥ ﺒﺮّﻫم ﻔﻘﺪ
ﺟﻔﺎﻧﺎ، ﻭ ﻣﻥ
اﮐﺮﻣﻬم ﻔﻘﺪ ﺍﻫﺎﻧﻨﺎ،
ﻭ ﻣﻥ اﻫﺎﻧﻬﻢ ﻓﻘﺪ
ﺍﮐﺮﻣﻨﺎ، ﻭﻣﻥ
ﻘﺒﻠﻬم ﻔﻘﺪ ﺭﺩّﻧﺎ،
ﻭﻣﻥ ﺮﺩّﻫم ﻔﻘﺪ
ﻗﺒﻠﻨﺎ، ﻭﻣﻥ
أﺣﺴﻥ الیهم ﻔﻘﺪ
ﺍﺳاء اﻟﻴﻨﺎ، ﻭﻣﻥ
أﺳاء الیهم ﻔﻘﺪ
ﺍﺣﺴﻥ اﻟﻴﻨﺎ،
ﻭﻣﻥ ﺼﺪّﻗﻬم ﻔﻘﺪ
ﮐﺬّﺑﻨﺎ، ﻭﻣﻦ
ﮐﺬّﺑﻬم فقد ﺻﺪّﻗﻨﺎ،
ﻭ ﻣﻥ اﻋﻄﺎﻫم ﻔﻘﺪ
ﺣﺮّﻣﻨﺎ، ﻭﻣﻥ
ﺤﺮّﻣﻬم ﻔﻘﺪ ﺍﻋﻄﺎﻧﺎ،
ﻳﺎ ﺍﺑﻦ ﺧﺎﻟﺪ،
ﻣﻥکاﻥ ﻤﻥ ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ،
ﻓﻠﺎ ﻳﺘّﺨﺬﻥّ
ﻤﻨﻬم ﻮﻟﻴّﺎ ﻭﻟﺎ
ﻧﺼﻴﺮﺍ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ (ﻏُﻠﺎﺕ
ﻭﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﺪﺭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻃﻞ، ﻭﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻭ ﺟﺒﺮ، ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺪﻭﻥ
ﺘﺴﻠﻴم ﺘﺮﺑﻴتی
به اﻣﺎﻣﺎﻥ) ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺖ ﻋﻤﻠﺎ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺎ ﺑﻐﺾ ﻭﮐﻴﻨﻪ
ﻭﻧﻔﺮﺕ ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻔﺮﺕ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ،ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺎﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ (ﻋﻘﺎﻳ ﺪﺳﻠﻮکی
ﻮﻋﺮﻓﺎﻥ ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﻧﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳنی ﻮﻣﺬﻫﺒﻰ،
ﻭﺑﺎﻃل کشش ﻓﮑﺮﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﻨﺴﺒﺖ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻣﺤﺒﻮﺏ، ﺑﺎﻋث
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺳﻮﮊﻩﻫﺎﻯ
ﺒحقّ ﺪﻳﮕﺮ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺤﺒﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻣﺤﺒﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺷﺮﻃ لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم سلوک
الهی ، ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﻭﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، وﺗﺤﺼﻴل
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ، ﻭﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻭضع اﺧﺒﺎﺭ) ﺟﻌل
ﻮ ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻥ
باطل اﺧﺒﺎﺭ ﻭﺍﺣﺎﺩیث
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺍﻋمّ
اﺯﺟﻌل کُلّی ﻳﺎ
ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺩ ﺟﺰﺋﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷتی
ﺘﻔﺴﻴﺮﺍﻣﻴﺰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﻓﻠﺴﻔﻰ، ﻭﺑﻬﺮ
ﺷﮑلی که ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
و ظسلوکی ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ، ﻭ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍعَمّاءل عباﺩﻯ
ﻮﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴم
تجلّیات ﺸﻬﻮﺩﻯ
که ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
تجلّیات ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﮐﺴﺐ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘل کلی ﻮﻋﻠم ﻠﺪنّی
گرﺩﺩ) ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
(ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻳﺎ ﻣﺤﺒﺖ
واله ) ﻭﭘﻴﺮﻭﻯ
علی ﻮﺩﻳنی ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺠﻮﻳﺪ، ﺑﻤﺎ
ﺩﺷمنی کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ الهی
ﻮ ﺗﻮﺳﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺘﺸﺒّﻪ
ﻋﻘلی ﻮﺻﻔﺎتی ﻮ
ﺍﺧﻠﺎقی ﺪﻧﺒﺎل
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی مُیَسّر ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺩﺭ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩﻫﺎی
الهی ﺑﺮﺳﻨﺪ) ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻭﻋﺪﺍﻭﺕ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ، ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻣﺤﺒﺖ ﻣﺎﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﻧﻪ ﺩﺭﺩﺳﺘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﺳﻴﺎسی ﻮﻧﻈﺎمی
ﻮﮐﺸﺘﺎﺭ ﻳک ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺘﻘﻠﻴﺪ
ﻭ ﺗﺸﺒّﻪ ﺍﺧﻠﺎقی
ﻮﺻﻔﺎﺗﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺸﺒّﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ،ﺗﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ الهی
گرﺩﺩ) ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﻭﺻل ﻮ
ﺍﺗﺼﺎل ﻮﻧﺰﺩﻳکی
ﺮﻭﺍﺑﻄ ﻨﻤﻮﺩ،
ﻭ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩ، ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻮ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻮﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﻮ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻮﭘﻨﺪﺍﺭﻯ ﻨﻤﻮﺩ،
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم اﻧﻬﺎ
ﺷﺪ)ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﻳﻌﻨﻰ (ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﺑﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺟﺪﺍ ﮔﺮﺩﻳﺪ،
ﻭﺩﻭﺭﻯ اﺯﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻮﺩ، ﻋﻤﻠﺎ ﺑﻤﺎ
ﻭﺻل ﻮ ﺍتصال ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺻﻠﺎﺕ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
صِله ﻭﺍﺗﺼﺎل ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ،ﺩﺭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﻣﺤﺒﺖ ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭ ﺗﺸﺒّﻪ، ﻭﻗطع
اﺯﻫﺮ ﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗطع
اﺯﻫﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ،
ﺩﻟﻴل ﺪﺍﺷﺘﻥ ﻤﺬﻫﺐ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑحَقّ ﺧﺪﺍ،ﭼﻮﻥ
ﺸﺨﺺ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺣﻴﺎﺗﺶ،
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﮐﺎمل الهی
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﻣﺎﺩﺍم
که ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ اﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﺮ ﮐس ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺟﻔﺎﮐﺎﺭﻯ کند (ﺣتی
اﮔﺮ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻮﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻭﺗﻌﻬﺪ ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺗﺮک اﻥ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﮔﺮﺩﻟﺶ ﻣﺎﻳل
ﺒﺎﻧﺠﺎم ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ) ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺮ
(ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ ﻮﻋﮑس
ﺑﺮاءﺖ،ﻭ ﺍﻧﺠﺎم
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ) ﻣﺎﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻭﻓﺎ
ﺩﺍﺭ، ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥﻤﺘﻌﻬﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺟﻔﺎ ﮐﺎﺭ
ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﻤﺎ
ﺳﺘم کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ.(ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی
هر ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺯ ﻧﻈﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﻭﺟﺎﻧشینی
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺤﻔﻈ
ﻨﻤﺎﺋﻴﻢ) ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﻳم
ﻮﺍﺣﺘﺮﺍم ﻨﻤﻮﺩ،
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻃﻠﺐ
کمال ﻭﮐﺮﺍﻣﺖ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ الهی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺗﻮقع ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ)ﻋﻤﻠﺎ ﺑﻤﺎ
ﺍﻫﺎﻧﺖ ﻭﺗﺤﻘﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺩﺳﺖﮐم گرﻓﺘﻪ،
ﻭﻣﺎﺭﺍ بی فضل
و ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﻨﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﮐﻪ توَسّلی ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
غیر الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ
ﻭﺗﻮﺟﻪ ﺑﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ ﻭﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﻣﺬﻫﺐ ﺎﺯ،ﺩﺭﮐﺎﺭﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻘﺸﺮﻯ اﻫﺎﻧﺖ ﺑﻤﻘﺎم
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺩﺳﺖ کم گرﻓﺘﻦ نفسو
روح الهی ﺍﻧﻬﺎ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳل الهی
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﻓﻀل ﻮﻣﻘﺎم
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻣﺮﺗﺒﻪﺍﻯ
عقلی ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻮ
ﺭﻭحی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ، ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﻤﺎ ﺭﺍ ﺭﺩّ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﺩ
کند ﻭ ﻧﭙﺬﻳﺮﺩ،
ﻭﻧﺎحَقّ ﻮﻏﻴﺮ
الهی ﺒﺪﺍﻧﺪ، ﻣﺎ
ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ،
ﻭﻣﺎﺭﺍ ﺑحقّ ﻮالهی
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ( ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﻗﺒﻠﻪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮﻣﺤﺒﻮﺏ
الهی ﻮﻣﻌلم ﻮ مُرَبّی
الهی ﺒﺪﺍﻧﺪ) ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺍﺣﺴﺎﻥ
ﻮﻧﻴکی کند (ﻭ ﺗﻤﻨّﺎﻯ
ﺣُﺴﻥ ﻮﮐﻤﺎل ﻮ
ﺗﮑﺎﻣل اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ)ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻤﺎ ﺑﺪﻯ ﻮﺍﺳاءﺖ
ﻭ ﺑﻰ ﺍﺣﺘﺮﺍمی
ﻮ ﺍﻫﺎﻧﺖ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳاءه ﺍﻯ و
بدی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭﺑﻤﺎ
ﻧﻴﮑﻰ ﻭﺍﺣﺴﺎﻥ
کرﺩﻩ اﺳﺖ (ﻭﺍﻣﻴﺪ
ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻝ، ﻭﺗﺤﺴﻴﻥ
ﻤﻘﺎم ﺮﻭحی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘلی ﻮ الهی
اﺯ ﻣﺎ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻫﺮﮐس ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﺪ، ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﮐﻪ ﭼﻪ ﻣﻘﺎمی
الهی ﻮﮐﻤﺎلی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﻳﺎ ﻣﺎﻣﻮﺭﻳتی
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻠق
ﺪﺍﺭﻳﻢ، ﻭﻫﺮﮐس
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﻨﺪ (ﮐﻪ ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
اﻧﻬﺎ ﺩﺭﺍﻟﻮﻫﻴﺖ
ﻭ ﮐﻤﺎل ﺮﻭﺣﻰ ﻭﻋﻘلی
ﺒﺎﻃلی که ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺪﻫﺪ، ﻣﺎﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﻤﺤﺮﻭﻡ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺧﻤس
ﻭ ﺯﮐﺎﺕﻭﭘﻮل ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ دل ﺪﺍﺩﻥ
ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ئینی
و حتی ﺳﻠﻮکی ﻨﻤﻮﺩﻥ،
ﻭﺣتی ﺠﺎﻥ ﻔﺪﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻥ، ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺰﻣﺎﻥ،
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺤﺮﻭﻡ
(ﺍﺯﻣﺎل ﻮ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻮﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ)
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻤﺎ ﻋﻄﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺍﻯ
ﻔﻠﺎﻥ، ﺑﺪﺍﻥ
که ﻫﺮ ﮐس ﺍﺯ ﺷﻴﻌﻪ
ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎﻧﻬﺎ (
که ﻏُﻠﺎﺕ ﻭ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻮﺟﺒﺮﻯ
ﺪﺭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ، ﻭﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اعمّ اﺯ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﻣﻔتی ﺴﻨﻰ،
ﻭﻳﺎ آخوند هر
شاخه از مداهب
ﺷﻴﻌﻰ، ﻭﺣتی
هرﻣﺪﻋﻴﮑﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋلیّ ﻮسلوک
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ) ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭﻧﺼﻴﺮﻯ
ونصرت ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺷﻴﻌﻪ ﻳﺎ ﺣﺰﺏ ﻭ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺘﺸﻴﻊ، ﺑﻨﺎم اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮلی ﺒﻨﻔﻊ آخوندﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺣتی ﺒﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺣﺰﺏ ﺳﺎﺯﻯ ﻮﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍشی ﻮ ﺩﻳﻥ ﺒﺎﺯﻯ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﮐﻮﭼک اﻳﻤﺎنی ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻴک ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﻳﻚ
ﻭلیّ الهی که ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺷﻴﻌﻪ)ﮐسی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﻌﺎع ﻮ ﻧﻮﺭﻯ
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ تجلیّات
الهی وﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻭل
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
الهی ﺤﺴﻴﻨﻰ، ﻭﺳﭙس
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
اﺷﮑﺎﺭ ،ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﻏﺎﻳﺐ غیر
سالکان ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻠﮑﻮتی
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺼﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم ﺤَﺴَﻨﻰ،
ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ پنج
تن آل عبا ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻔﺎﻃمی ﻮ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﺪﺍﺭج اﻭﻟﻴﻪ
ﻭﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ،ﺷﺮﻃ
لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ ﻠﻘﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
است .ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ، ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﻳک
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠلی
ﺒﻌﺪﻯ الهی ﺒﺎﺷﺪ،
ﺷﻴﻌﻪ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﺍﺯ
(ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ )
شیعه ما ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻃﺒﻌﺎ ﺍﺗّﺨﺎﺫ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺍﺗﺨﺎﺫ
ﭼﻮﻥ ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺍﻫل ﺘﺴﻨﻥ ﻮﺗﺸﻴﻊ
و،ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﻤﺬﻫﺐ
ﺳﺎﺯ ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻤﺴﺘﻌﺪ
سلوک الهی ﺮﺍ ﺳﺮﮔﺮم
ﻮﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﺒﻌﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺎﻃل ﻮ ﻗﺸﺮﻯ
ومشرکانه ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ الهی
ﻮ ﺑﺪﻭﻥ کسب ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ، ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳنی ﺪﺭﺳﺖ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻭﺳﻠﻮکی ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻣﻮفق ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺟﺐ ﻗﺎﺋم ﺒﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﭽﻨﻴﻥ ﺘﻮﺳﻠﺎﺕ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎ ﻭﻫُﺪﺍﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺟﺰ ﮔﻤﺮﺍهی
ﻮ ﺑُﺖ ﭘﺮﺳتی ﻮﺷﺮک
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻧﺠﺎتی اﺯﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی جهنّمی
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ می
گرﺩﻧﺪ (ﻭﻟﻰ) ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺳﻮﮊﻩﺍﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﺒﺖ
ﻭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ ﻋﺒﺎﺩﻯ،
ﻭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪگی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
مُرَبّی الهی
اﻭ ﻭﺷﻔیع ﻮ ﭘﻴﺮﻭ
ﭘﺪﺭ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک ﻄﺎﻟﺐ ﺑﺎ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺍﺯ تجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ، ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭلی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭﻋﻤل
ﺘﮑﺎﻣل ﺘﺪﺭیجی
ﺨﻮﺩ، ﻣﺪﺍم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭﺗﻮﻗﻒ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻳک اﺯ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ، ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
دفع ﺸﺮک ﺠﺰ ﺷﺮک
ﻛﺮﺩﻥ ﻮﻣﺸﺮک ﺒﻮﺩﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺣتی
اﮔﺮﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ ﺻﻴﺎم ﻮ ﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭﻗﻴﺎم ﺒﺎﺷﻨﺪ،ﺟﺰ
ﺑﻘﻌﺮ ﺟﻬﻨم ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻭﻗﺖ ﮔناهﮐﺎﺭﻯ
ﻤﻌﻤﻮلی هم ﻨﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﺷﺮک ﻛﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.

حدیث 1220 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
کاﻇم اﺳﺖ (ﺝ۳ﺹ259ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺷﺨصی که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺟﺴمی ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻥﺠﺴم
ﭽﻴﺰﻯ ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
(ﻣثلا ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺨﺼﻮﺻی ﺒﺪﻭﻥ
ﻨﻈﻴﺮ) ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ
ﺷﻨﻮﺍ ﻭﻣﺘﮑلم
ﻮﻧﺎﻃق اﺳﺖ. (ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ، ﮐﻪ ﻫﻤگی
ﻤﺮﺑﻮﻃ ﺒﺎﻧﺴﺎﻥ
هستند) ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﻠﺎم ﻮ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴک
ﻮﺿع ﺨﺎﺻی ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﻭﻫمچنان
ﻨﻴﺰ ﻣﺨﻠﻮق ﻨﻴﺴﺖ
( ﻳﻌنی کلاﻡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺯﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻋث
ﮐﻠﺎم ﻮﮔﺮﺩﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻓﮑﺮ ﻭﺯﺑﺎﻥ اﻭ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺯﺑﺎﻥ ﻮﺩﻫﺎﻥ
اﻧﺴﺎﻥ، ﺩﺭﺣﺎل
کلام ﺪﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ)
ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻘﺎﺗﻠﻪ ﺍﻟﻠﻪ،
ﺃﻣﺎ ﻋﻠم ﺃﻥّ
اﻟﺠﺴم ﻤﺤﺪﻭﺩ،
ﻭ ﺍﻟﮑﻠﺎم غیر ﺍﻟﻤﺘﮑﻠّﻢ،
ﻣﻌﺎﺫ ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺃﺑﺮء
ﺍلی اﻟﻠﻪ ﻣﻥ
هذﺍ ﺍﻟﻘﻮﻝ، ﻟﺎﺟﺴم
ﻮ ﻟﺎﺻﻮﺭة ﻭﻟﺎ
ﺗﺤﺪﻳﺪ، ﻭکُلّ
ﺸﻴئ ﺴﻮﺍﻩ ﻣﺨﻠﻮﻕ،
ﻭﺍﻧّﻤﺎ ﺗﮑﻮﻥ
اﻟﺎﺷﻴاء ﺒﺎﺭﺍﺩﺗﻪ
ﻭﻣﺸﻴﺌﺘﻪ ﻣﻥ غیر
ﮐﻠﺎﻡ، ﻭﻟﺎ ﺗﺮﺩﺩ
ﻓﻰ نفس،ﻭﻟﺎ ﻧﻄق
ﺒﻠﺴﺎﻥ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺰﺍﺭ ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻥ
ﺸﺨصی اﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺟﺴم
ﻤﺤﺪﻭﺩ، ﻭﮐﻠﺎم
ﻮ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﭼﻴﺰﻯ
ﺠﺪﺍ ﺍﺯ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻭ ﺟﺴم ﻮﺻﻮﺭﺕ
ﻭﺣﺪﻭﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮ چیز ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺨﻠﻮق
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺸﻴﺖ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺑﺪﻭﻥ کلام ﻮﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﺭﻓﺖ ﻭﺍﻣﺪﻯ
ﺪﺭ ﺗﻨﻔس ﭼﻮﻥ
اﻧﺴﺎﻥ، ﻭﻳﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺯﺑﺎﻥ ﺪﺭ
ﮐﻠﺎم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1221 - ﻳﺎ
ﻫﻤﻴﻥﺤﺪﻳث ﺑﺸﮑل
ﺪﻳﮕﺮ ﻭﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻯ
اﻣﺪﻩ(ﺝ۳ﺹ295ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: لا ﺍﻗﻮل اﻧّﻪ
ﻗﺎﺋم ﻔﺎﺯﻳﻠﻪ
ﻋﻥ ﻤﮑﺎﻥ، ﻭ ﻟﺎ
ﺃﺣﺪّﻩ ﺑﻤﮑﺎﻥ
ﻴﮑﻮﻥ ﻔﻴﻪ، ﻭﻟﺎ
ﺃﺣﺪّﻩ ﺃﻥ ﻴﺘﺤﺮک
فی ﺸﻴئ ﻤﻥ اﻟﺎﺭﮐﺎﻥ
ﻮ ﺍﻟﺠﻮﺍﺭﺡ، ﻭﻟﺎ
ﺃﺣﺪّﻩ ﺑﻠﻔﻈ ﻔﻢ،
ﻭﻟﮑﻥ کما ﻗﺎل
عزّﻭﺟلّ اﻧّﻤﺎ
ﺃﻣﺮﻩ ﺍﺫﺍ ﺍﺭﺍﺩ
ﺷﻴﺌﺎ، ﺃﻥ ﻴﻘﻮل
ﻠﻪ ﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ،
ﺑﻤﺸﻴﺌﺘﻪ ﻣﻥ غیر
ﺗﺮﺩﺩ فی ﻨﻔس ،ﺻﻤﺪﺍ
ﻓَﺮﺩﺍ، ﻟم ﻴﺤﺘج
الی ﺸﺮﻳﻚ، ﻳﺪﺑّﺮ
ﻟﻪ ﻣﻠﮑﻪ، ﻭﻟﺎ
ﻳﻔﺘح ﻠﻪ ﺃﺑﻮاب
ﻋﻠﻤﻪ ﻣﻥ ﻨﻤﻴﮕﻮﻳم
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺎﺋﻢ
(ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭ ﺑﺮ ﭘﺎ)
ﺩﺭﺟﺎئی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ اﻭ ﺭﺍ ﺩﺭﻣﮑﺎنی
ﺠﺎ ﺑﺠﺎ ﮐﺮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﻤﮑﺎﻥ
ﻤﺤﺪﻭﺩﻯ ﻨﻤﻴﮑﻨﻢ،
ﮐﻪﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥﻘﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﻢ. ﻭﭼﻨﺎﻥ ﻤﺤﺪﻭﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻢ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭼﻴﺰﻯ ﺤﺮﮐﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻋﻀاء ﻮ
ﺟﻮﺍﺭح ﺒﺪنی ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﺤﺮﮐﺖ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﻤﺤﺪﻭﺩ ﻧﻤﻴﮑﻨﻢ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﻫﺎﻥگشوﺩﻥ
ﺼﺤﺒﺖ ﻭ ﮐﻠﺎم ﺪﺍﺭﺩ،
ﻭلی گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﻢ،
ﮐﻪ ﺍﻣﺮ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻭﭼﻨﺎﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪﻫﺮﮔﺎﻩ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﻨﺪ، ﺑﭽﻴﺰﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻮﺩ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺪم ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭﺣتی ﺒﺎ ﻣﺸﻴﺖ
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺤتی ﻨﻔﺴﻰ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺪﺭ ﺗﻨﻔّس ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻤﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻓﺮﺩﺍﻧﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺸﺮﻳک ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﺗﺎﻣﻠک
اﻭﺭﺍ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻫﺎﻯ
علم ﻮﺍﻃﻠﺎع اﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺑﺎﺯ ﮐﻨﺪ
(ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﻤﺪ ﻭ
ﺗﻮ ﭘُﺮﻭ ﺍﺻﻴل
ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﮑﻤک ﺪﻳﮕﺮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ اﺩﺍﺭﻩ ﻣﻠک
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻤﺎم
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﺟﺮﺍئی
اﻟﻬﻰ ﻭﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﻮ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
گوﻧﺎﮔﻮﻥ ﺘﺪﺑﻴﺮ،
ﺟﻤﻠگی اﻓﺮﺍﺩﻯ
ﺠﺪﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻳﺎﻭﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﺷﻮﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰدر
وحدت وجود
خداوند الله ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﺮ ﻧﻮع
ﺮﺍ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻨﻴﺰ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ الهی
هستند. ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ، ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺮﺍﻩ ﺍﮔﺎهی ﻮ ﻳﺎ
ﻧﻘﺶ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯﻯ ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻗﺒل اﺯ ﻫﺮ
ﻭﻗﻮع ﻮﺍﻗﻌﻪﺍﻯ
اﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺎﺯﺍﻥ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺣﺎلی ﻈﺎﻫﺮﺍ
ﺑﺮﺍﺳﺎس ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺍﻭ ﺗﺎ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻥ اﺑﺪﻳﺖ ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
( ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ) ﻳﻌنی
ﻔﺮﻣﺎﻥ الهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺸﻮ ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻧﻴﺰ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻭﻣﺮﺍﺣل
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺪﺭ ﺭﻭح
ﻮﺫﺍﺕ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺯل
ﻮ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﻏﺎﺯ، ﻭﺗﺎ ﺍﺑﺪ
ﺗﺎ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
اﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺑﻮﺩﻥ ﻮﺷﺪﻥ
ﺤﺪّ ﻧﻬﺎئی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
هم ﭽﻨﺎﻥ ﺒﺸﻮﺩ،
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﻨﮑﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﺯل ﻤﺨﻠﻮﻗﺎتی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺸﻤﻮل ﺤﮑﻢ ( ﮐﻦ
ﻓﮑﺎﻥ) ﺸﺪﻧﺪ، ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺪﻥ،
ﻭﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﺯﻋﺪﻡ
مانندی ، ﺑﻮﺟﻮﺩﻯ
ثاﺑﺖ ﻭﮐﺎﻣل ﺸﺪﻩ،
ﻭﺗﺎم ﻮ ﺗﻤﺎم ﺸﺪﻩ،
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻣﺪﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺻل الأﺻﻴل ﺮﻭخ
اﻟﺎﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﻮﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻭ ﺍﻳﺪﺍﻟﻬﺎﻯ
کمالی هر ﻧﻮﻉ ﻭﻳﺎ
ﺍﺻل الأصیل ﻤﺎﺩﻩ
ﻭ ﻫﻴﻮﻟﺎ ،ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻔﺮﻣﺎﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺪﻥ ﻮ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ ،ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻠﺤﻈﻪ ﻧﻴﺰ ﺗﺤﻘق
ﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.ﻭﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺎم ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
مراتب الهی ﭽﻨﻴﻥ
هستند. ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﺻل
اﺭﻭﺍح ﻮ ﺍﺻل ﻤﺎﺩﻩ،
ﺑﺎﺯ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﺤﻘق
ﻔﺮﻣﺎﻥ کن ﻔﮑﺎﻥ،
ﻣﺸﻐﻮل ﺘﺤﻘق کن
ﻔﻴﮑﻮﻥ ﺒﻌﺪﻯ،
ﺍﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ ﺍﺑﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺿﻤﻨﺎ
ﻫﺮ ﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮنی
ﺘﺪﺭﻳﺠی ﺪﺭﺍﻧﻮﺍع
ﻮ ﻣﺮﺍﺣﻞ، ﺑﺎﺯﺧﻮﺩ
ﻳک ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ،
ﻭﮐﻦ ﻓﮑﺎنی ﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪ ﺗﻠﺎﺵ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﻔﺎﻫﻴم
ﻮﺍﺣﮑﺎم ﻔﻠﺴﻔﻰ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻄﻴﻊ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﻌﻠﺖ ﺩﺍﺷﺘﻥ
عقل ﻮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ، ﺍﻣﺮ الهی
کن ﻔﻴﮑﻮﻥ ﺮﺍ،
ﺗﺒﺪﻳل ﺒﻮضعی
که ( ﮐﻥ ﻔﻠﺎ ﻳﮑﻮﻥ)
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ، ﺭﻭﺯﻯ
اﻳﻥ ﻔﺮﻣﺎﻥ سلوک
الهی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ، ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻗﺒل اﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻓﺼﻮل اﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ، ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی ﻮﺑﺪﻭﻥ
اﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﺍﺩﻯ
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻌﻠﻮم ﻨﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻧﺎﻥ،
ﭼﻨﺎﻥ عتقلی ﻨﺎﻗصی
ﺪﺍﺷته ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎل ﺘﻤﺮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫم ﺒﺮﺍﻯ
(ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺖ) ﻭﮐﻤﺎل
ﺪﻳﮕﺮﻯ غیر ﺍﺯﻋﻘل
ﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯان
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﺣﻤﺖ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﻭﺻﻔﺖ ﺗﺮﺣم ﻮ ﺧﺪﻣﺖ،
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﺸﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ هر ﺳﺎﻋﺖ
ﺧﺪﻣﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﺰﺩﻯ
ﻮﭘﻮلی ﺒﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺸﺒﻴﻪ ﺩﺭ ﺟﺴم
اﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
هستند، ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﺰﺩ ﺧﺪﻣﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﻣﺰﺩﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.

حدیث 1222 - دﺭﺣﺪﻳثی
ﺪﻳﮕﺮ(ﺝ۳ﺹ296ﺑﺤﺎﺭ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم کاﻇم اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻥّ اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ،ﺃﻧﺰل
علی عبده ﻣﺤﻤﺪ،
ﺃﻧّﻪ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﻫﻮ، ﺍﻟﺤﻰّ ﺍﻟﻘﻴّﻮﻡ،
ﻭ ﻳُﺴمّی ﺒﻬﺬﻩ
ﺍﻟﺎﺳﻤاء اﻟﺮﺣﻤﺎﻥ
اﻟﺮﺣﻴﻢ، ﺍﻟﻌﺰﻳﺰ
ﺍﻟﺠﺒّﺎﺭ ﺍﻟﻌﻠﻰّ
ﺍﻟﻌﻈﻴﻢ، ﻓﺘﺎﻫﺖ
ﻫﻨﺎﻟک عقوﻟﻬﻢ،
ﻭ ﺍﺳﺘﺨﻔّﺖ ﺣﻠﻮﻣﻬﻢ،
ﻓﻀﺮﺑﻮﺍ ﻟﻪ ﺍﻟأﻣثاﻝ،
ﺟﻌﻠﻮﺍ ﻟﻪ ﺍﻧﺪﺍﺩﺍ،
ﻭﺷﺒّﻬﻮﻩ ﺑﺎﻟأﻣثاﻝ،ﻭ
ﻣثّلوﻩ ﺃﺷﺒﺎﻫﺎ،
ﻭﺟﻌﻠﻮﻩ ﻳﺰﻭل
ﻮ ﻳﺤﻮﻝ،ﻓﺘﺎﻫﻮﺍ
فی ﺒﺤﺮ ﻋﻤﻴﻖ،
ﻟﺎ ﻳﺪﺭﻭﻥ ﻤﺎ ﻏﻮﺭﻩ،
ﻭﻟﺎ ﻳﺪﺭﮐﻮﻥ
کمیّة ﺑﻌﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ
(ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻴﺎ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﺳﺖ) ﺑﺮ
ﺑﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ(
ﮐﻪ ﻋﺒﺪ ﻭ ﻣطیع
ﺴﻠﻮکی اﻭﺑﻮﺩ،
ﻭﻣﻮﺑﺪ ﻭ ﮐﺎﻣل
ﻮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
گرﺩﻳﺪ) ﭼﻨﻴﻥ ﻨﺎﺯل
ﻨﻤﻮﺩ، ﮐﻪ ﺟﺰ ﺍﻭ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻭ ﻗﻴّﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻥ
اﺳﺎمی الهی ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻮ ﺭﺣﻴﻢ، ﻭ ﻳﺎ ﻋﺰﻳﺰ
ﻭﺟﺒّﺎﺭ ﻭﻋلی
وﻋﻈﻴﻢ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی ﻤع
ﺬﻟک عقلهای اﻧﻬﺎ
ﺑﺘﻴﻪ ﻭﮔﻤﺮﺍهی
اﻓﺘﺎﺩ (ﺍﺳﺎمی
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺎﻫﺪ، ﺗﻮﺻﻴﻒ
الهی اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻏﻴبی ﻮﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
آﻳﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻳﻥ
اﺳﺎمی ﺘﻮﺻﻴفی
اﺯﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ. ﻳﻌنی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻳﺪ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻳﺎ ﻓﻠﺴفی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻮﺻﻴفی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺍﺯﻣﺤل
ﺸﻬﻮﺩ، ﺍﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ ﻨﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺟﺰ ﺍﻭ
ﻗﺎﺑل ﭙﺮﺳﺘﺶ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻭﺳﺎﺋل
الهی ﭙﺮﺳﺘﻴﺪﻩ
ﺷﻮﺩ، ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻯ اﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴتند .ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺠلی ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﺭﺑّﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ، ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺑل ﺪﻳﺪﻥ،
ﻭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺨﺪﺍﻯ
ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ،ﻭ
ﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
(ﺍﺳﺎمی اﻟﻬﻰ) ﺩﺭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻤﻮﺭﺩ ﺗﺠﻠﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺳﻤاء ﺼﻔﺎﺗﻰ،
ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭﺣتی
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺍﺧﻠﺎقی ﻮ ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻰ،
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ رَبّ ﺍﻟﻨﻮعی
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ آﻳﻨﺪﻩ،
ﻭ ﺟﺰ ﺍﻳﻥ اﺳﺎﻣﻰ،
ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ توَسّل
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻔﺎﻋﺖ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻣثلا ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
حی ﻮ ﺯﻧﺪﻩ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻥ هرﻣﺮگی
اﺳﺖ. ﻭﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﻣﺮگ قبل از ﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺭﻭﺍح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ، ﺍﻳﻥ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻣﺮﻭﺯ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﺍﻭﺭﻯ ﺮﻭﺯﻗﻴﺎﻣﺖ
کارما ، ﻭﻳﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﭙﺶ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ،ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺗﺎﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯمجدد
،ﻭﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺴﻠﻮﻙ، ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ،
ﻳک اﺣﻴﺎﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩﻯ که ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﺮﺍﺗ ﺐﺑﺮﺗﺮ،
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺒﺎﺯﺩﺭﺣﮑم
ﻤﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭمُرده
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎتی
ﺨﺎﺹ ﺯﻧﺪﻩﻫﺎ،
ﺯﻧﺪﻩﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺰﻧﺪﻩﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭالهی ﺘﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭ ﺗﺸﺒّﻪ
صفاتی ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭﺗﻘرَبّ
صفاتی ودرجه
الوهیّت ﺑﺨﺪﺍ
ﺣتی رَبّ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻳﺎ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﻭﺣتی ﻨﺴﺒﺖ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠق ﻨﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﻗﻴّﻮﻡ)
ﻗﻮﺍم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭﻗﺎﺋم
کننده، ﻭﺳﺮ ﭘﺎ
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺭﻭﺡ،
ﻭﻗﺎﺋم ﺮﺳﺎﻥ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮﻙ، ﻭﻗﻴﻤﺖ
ﺳﺎﺯ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ،
ﻭﻳﺎ ﺑﻨﺪﻩ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻨﻮﻋﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ ،ﺷﺎﻳﺴﺘگی
اﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﻧﻮﻉ ﻣسخ
گرﺩﻳﺪﻩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺷﺎﻳﺴﺘگی و
بایستگی اﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ رَبّ ﻗﺎﺋﻢ، ﺑﺮﺍﻯﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
فوق ﺒﺸﺮﻯ رَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭ ﺩﻳﭙﻠم هاﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻘرَبّ ﺭﻭح
ﺒﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺒﺴﻴﺎﺭﺍﻳﺎﺕ
ﻭﻋﻠﺎﺋم نیمه
راه ئﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﻧﻬﺎ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻤﻄﻤﺌﻥ ﺒﺪﺭﺳتی
ﺘﻴﺮﺍﻩ ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺍﺳﺎمی هزﺍﺭﮔﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
هست ،ﻭﻫﺮ ﺻﻔتی
ﻤثبت ﻭ ﻧﻴﮑﻮ، ﻭﺑﺎ
ﺍﺭﺯﺵ ﮐﻪ ﺍﻧﺪکی
اﺯ ﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ هست، ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻔﻬﻮم اﻥ ﺒﺮﺍﻳﺶ
ﻗﺎﺑل ﺘﺼﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ گفت ﻭﺑﻄﻮﺭ
کُلّی (ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺻﻔﺎﺕ
متوالی ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ)
اﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ ﺍﺑﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻨﺪ ﮐﻪ
ﻳک ﺮﻭح ﻔﺮﺩﻯ ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺻﻔﺎتی ﺒﮕﺬﺭﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺧﻠﺎقی ﻮﻣﺮﺍﺗبی
ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
۵۵
ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ،ﻗﺎﺑل
ﺸﻬﻮﺩ نوع فوق
بشری ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭﺭﺣﻴم
ﺒﺎﺯﺻﻔﺘﻰﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ، ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﺭﺣﻤﺖ ﺑﺮﺍﻯ
همگاﻥ، ﻭ ﺭﺣﻴﻢ
ﺻﺎﺣﺐ ﺭﺣﻤﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﮐﻪ ﺭﺣﻤﺎﻥ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻤﺮﺑﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺭﺣﻴم
ﺼﻔﺖ رَبّ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﭘُﺮ
ﺣﻮصِله و صبر ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺑﺴﺨتی ﻘﺪﺭﺕ ﺩﺭک
اﻫﻤﻴﺖ سلوک
الهی ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﺻﺒﺮ
ﻭﺑﺮﺩﺑﺎﺭﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ،
ﺍﺯ ﻳک ﺴﻠﺴﻠﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠلی اﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﻰ،ﻭﻋﻘﻞ
کُلّی ﻮﻳﺎ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ، ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﻳﺎ ﺭﺣﻤت هاﺎ
ﻤﻘﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﺑﺒﺮﺧی
اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺍﮐثرﻳﺖ
ﻗﺮﻳﺐ ﺑﺎﺗﻔﺎق
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ ﻘﺎئم
ﺪﺭ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ
می ﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ، ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻌثت
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯﺮﻭﺍنی
ﻮ ﺑﻴﻨﺸﻬﺎﻯ ﻔﮑﺮﻯ،
ﻭﭘﺎﮐﻴﻬﺎﻯ اﺧﻠﺎقی
ﻮﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻠﺪنی ﻮ ﻓﻮﺭﻯ،
ﻭﺧﻴلی ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﻫﺎﻯ ﺼﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ الهی هستند،
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺼﻴﺐ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺮﺣﻤﺎنی
ﻮﺧﺎﺹ، ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺍﺯﻣﺤل ﺸﺎﻳﺴﺘگی
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺮحیمی
که ﺍﺯ ﺭﻭﻯ ﻤﻨّﺖ
ﻭ ﺗﺮﺣّم الهی ﺒﻴﺶ
ﺍﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﻣﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻋﺰﻳﺰ ﺑﺎﻋﺰّﺕ
ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ، ﻭﺑﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ،
ﻭﺗﻮﺍﻧﺎ ﺩﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻤﻨﻮﻳّﺎﺕ ﺧﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺎﺯﻋﺰﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮ ﻓﺮّ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
اﻳﻤﺎنی ﺨﻮﺩ ﻭﺑﻴﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺟﺒّﺎﺭ
)ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪ ﻭﺑﺎ
(ﺟﺒﺮ ﻭ ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ) ﺑﺪﻭﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻭ ﺍﻧﺼﺮﺍﻑ ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻭﻓﺮﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
اﺯلی ﻮ ﻣﺸﻴت
هاﻯ ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺟﺒﺮﺍﻥ
کننده ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ، ﻭ ﺷﻔﺎ
ﺑﺨﺶ ﺍﺳﻴﺒﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ، ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻋﻘلی
ﻮ ﺫﻫنی ﻘﺒب اﺯ
ﺗﻮﺑﻪ،ﻭسلوک
الهی ﻮ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ، ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ اﻓﮑﺎﺭﺳﺎﻟک
هنوﺯ ﻧﺎ ﺭﺳﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﻘل
کلی ﻴا،ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪنی اﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻞ، ﻫﻤﻪ ﺍﻥ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ ﻨﺎﺭﺳﺎﻯ
عقلی ﻘﺒلی ﺮﺍ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.(ﻋﻠﻰّ)
یعنی ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺍﻋﻠﺎتر ﻭﻋﺎﻟﻰ
ﺗﺮ، ﺍﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
تجلّیات ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻋﻈﻴم
ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ ﻭﺍﮐﺒﺮ
ﺍﺯ ﻫﺮﺗﻮﺻﻴﻒ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺩﺭﺳﺘﻰ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻥ
ﭽﻨﺪ ﺻﻔﺖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ، ﻭﻳﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺩﺭک ﻤﺤﻤﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻘﺪﺭﺕ ﺩﺭک ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﮔﻤﺮﺍﻩ ﺷﺪﻩ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺣتی اﺣﻠﺎم ﻮﺍﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭﻳﺎ ﺣﻠم ﻮﺻﺒﺮ
ﻭﺑﺮﺩﺑﺎﺭﻯ اﻧﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ، ﺍﻏﻠﺐ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﻭ ﺗﺮک ﺴﻠﻮک ﻮ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺫﻫنی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺩﺭﺍکی ﻮﺻﺒﺮ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم
الهی هستند .ﮐﺸﺶ
ﻭﻋﺸق ﻮﺻﺒﺮ ﻭﺗﺤﻤل
ﺮﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ،
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﻬﺎ ﺭﺍضی ﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻗﺪﺍم
ﺒﻤثال ﺰﺩﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﻓﺮﺽ
ﻧﻈﺎﻳﺮ ﻭﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻭﺷﺒﻴﻪﻫﺎئی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺣتی اﮔﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﻋﻘل ﺒﺰﺭگی ﻮ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺎﻧﻮﺍﺭ ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ
،ﻭﺣتی ﺸِﺒﻪ ﻋﺪم
ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ ،ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﻧﺎ
ﺗﻮﺍﻧﺎﻥ عقلی ،ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﻧِﺪّ ﻭ ﻣﻌﺎﺩﻝ،
ﻭﻳﺎ ﺣتی ﻀﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺭﻗﻴﺐ آخوندﻯ ﺘﺮﺍﺷﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﻣثاﻟﻬﺎئی ﺪﺭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﭙﻴﺶ ﮔﻮئی
کنند.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ، ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺋل ﺒﺰﻭﺍل ﻮ
ﺗﺤﻮل ﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ . ﻭﺩﺭﺩﺭﻳﺎﻯ
ﻋﻤﻴقی اﺯﺟﻬل ﻮ
ﺳﺮﮔﺸﺘگی گُم ﺸﺪﻧﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻥ ﺪﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺒﺤﺮﺍﻧﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
اﺣﻮﺍﻝ ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻤﺘﻠﺎﻃم ﺮﻭحی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ ﺤﻴﺮﺕ
ﻭﻣﺘﻠﺎﻃم ﻮﮐﻮﺑﻨﺪﻩ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻓﻠﺴفی
ﻮﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﻮ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ،
ﻭ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
بی ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺳﻠﻮک
ﺒﺪﻭﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔیهی
غیرﺍﻟﻬﻰ، ﮔﻤﺮﺍهی
اﻣﺮﻭﺯﻋﻘلی ﻮ ﺍﺩﺭﺍکی
ﺁﻧﺎﻥ، ﻭﺣﻴﺮﺕ
ﻭﻧﺎ ﺍﺭﺍﻣﻴﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍﻧﻰ، ﻭلی ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺤﺮﺍﻧﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎئی ﻮ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﺎ ﺩﻫﺎﻥ ﺒﺴﺘﻪ
ﻭﻋﻘل ﻤُﻬﺮ ﺷﺪﻩ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺪﺭﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.(ﮐَﻤﻴّﺘﻪ)
ﮐﻤﻴّﺖ ﺍﻥ، ﺩﺭ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﮔﻤﺮﺍهی ﻭ ﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی ﻮﻋﻘلی ﻤﺎﺩﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﮐﻪ ﻗﺎﺑل
ﺘﻌﻴﻴﻥ کمیّت ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻘﺪﺍﺭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭ ﺩﺭ ﺩﻭﺭی از ﻧﺠﺎﺖ.ﻭ
ﻧﻴﺰ (ﮐُﻨﻪ) ﻭ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖﻭﮐﻴﻔﻴّﺘﻬﺎﻯ
اﺣﻮﺍﻝ، ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻮ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
کرﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮعی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ ﻭﻧﻔﺮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺤﻘﺎﺭﺕ ﻧﻮعی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ.ﺑﺎﺯﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺯ اﻤﺎم
کاﻇم اﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ296ﺤﺎﺭ)ﮐﻪ در ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺗﺸبیهی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻠﻤّﺎ ﺍﺳﺮﻯ ﺒﻪ،
ﺃﻭﻗﻔﻪ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻤﻮﻗﻔﺎ، ﻟم ﻴﻄﺄﻩ
ﺃﺣﺪ ﻗﻂ، ﻓﻤضی
اﻟﻨبیّ ﻔﺄﺭﺍﻩ
ﻣﻦ ﻧﻮﺭﻋﻈﻤﺘﻪ
ﻣﺎ ﺃﺣﺐّ، ﻓﻮﻗّﻔﺘﻪﻋلی
اﻟﺘﺸﺒﻴﻪ، ﻓﻘﺎل
ﺴﺒﺤﺎﻥ اﻟﻠﻪ،
ﺩع ﺬﺍ، ﻟﺎ ﻳﻨﻔﺘح
علیک ﻤﻨﻪ ﺃﻣﺮ ﻋﻈﻴم
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺩﺭﺍﺳﺮاء( ﻳﺎﻋﺮﻭج
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔتم عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺑﻤﻘﺎم ﻨﺰﺩﻳکی
ﺤﺪّ ﺍﮐثر ﺑﺨﺪﺍ،
ﺩﺭﻣﻘﺎم ﺪﻧﺎ ﻭﺗﺪﻟّﺎ
ﺭﺳﻴﺪ) ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
(رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﺎﺋﻢ ،ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻮﻣﺤﻤﺪ ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ، ﻭﺗﺎ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﺮﺑﻰ ﺭﻭحی
ﻤﺤﻤﺪ ﺳﺎﻟﻚ، ﻭﻫﺮ
سالک الهی ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﻥ ﺒﺎﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﻮفق
ﺒﮑﺸﻒ ﻧﻮﺭ رَبّ
ﻗﺎﺋم ﺸﺪ. ﻭلی ﭽﻮﻥ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯ ﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﺭﺳﺎﻟﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ ﺩﺍﺷﺖﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﻧﻤﺎ ﺑﻮﺩ،
ﻭﺷﻔﺎﻋﺖ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻋﺮشی
ﻨﻘشی ﻨﺪﺍﺷﺖ. ﻭﻣﺸﻴﺖ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﻋﺎﻣا اﺻلی اﻳﻥ
اﻧﺘﺨﺎﺏ الهی
اﺳﺖ) ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻮﺿﻌﻰ ( ﻳﺎ ﻣﻮﻗﻒ
ﻭﻣﺤل ﺘﻮﻗﻒ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﺩﺭﺣﺎلی ﻮ ﺷﺮﺍﻳﻄﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﻥ ﺒﺎﺭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺪﺍﻥ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ) ﺍﻭﺭﺍ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺑﻤﻘﺎم ﺪﻧﺎ
ﻭﺗﺪﻟّﻯ ﺒﺮﺩ،
ﻭ ﺍﻳﻨک اﺯ ﻧﺰﺩﻳک
ﺸﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭلی ﻨﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺎﻟﺎﻯ عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﻭﺩ. ﺍﻣﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺩﺭ ﺍﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺍﻏﺎﺯ
ﺯﻣﺎﻥ ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﻣﻮﻓﻖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ، ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﻯ
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﻭﺩ.
ﻭﻧﻮﺭ رَبّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺎ
ﻋﺮﺵ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ،
ﻭﺑﺨلق ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ)
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻤﻮﻗﻒﻭﻣﻮضع
ﻮﻣﮑﺎﻥ، ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺘﻮﻗﻒ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺘﻨﻬﺎئی ﭙﻴﺶ
ﺭﻓﺖ. ﻭﻧﻮﺭﻋﻈﻤﺖ
ﺍلهی ﺮﺍ ﻫﺮﭼﻘﺪﺭ
ﻭﺗﺎ ﺍﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﻮﻯ ﻨﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩ (ﻗﺒل اﺯﺍﺳﺮاء
ﻮﻋﺮﻭج ﻤﺤﻤﺪ،
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻦ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ
،ﺳﻘﻒ ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻔﺮﻭﺵ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
عرﺵﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺳﻤﺒﻮل
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍنی اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺭﻭح ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯآﻥ
اﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮعی
اﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺍﻳﻥ
عرﺵ،ﺑﺎ ﺗﻤﺎم
اﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﻳﻨﺪﻩ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
(ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل هستی)
ﻭ (ﺧﺪﺍ ﻇﺎﻫﺮ) ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﮐﻪ (کُرسی) ﻳﺎ ﻧﺸﻴﻤﻦ
ﮔﺎﻩ ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻩ، ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﻨﺪلی
ﻮﺑﺎﺭﮔﺎﻩ ﺷﺎهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ گفته ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﮔﻔﺖ ﺧﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻭﻯ
کرسی ﻨﺸﺴﺘﻪ ﺩﻳﺪﻡ.
ﺭﺍﻭﻯ اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻥ ﺒﺎﻣﺎم ﺪﺭﺣﺎلی
ﻴﺎﻥ اﻳﻥ ﻤﻄﻠﺐﮔﻮﺵﺯﺩ
ﮐﺮﺩﻡ، ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
(ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺑﻄﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﺍﻣﺮﻯ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
می ﺒﻴﻨﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﺍﻣﺎم ﻨﻴﺰ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺩﻳنی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮﺷﺒﻴﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
هستند. ﺗﺎﻋﻘل ﺒﺸﺮﻯ
شاهد ﺍﻧﺮﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ،
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻭﻧﻘﻮﺵ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍلی ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ،ﮐﻪ ﻧﻈﻴﺮﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ، ﻭلی
هنوﺯ ﺗﺸبیهی ﺪﺭﮐﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ) ﺍﻣﺎم ﺒﺮﺍﻭﻯ
ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ: ﺴﺒﺤﺎﻥ
اﻟﻠﻪ، ﺩع ﺬﺍ، ﻟﺎﻳﻨﻔتح
علیک ﻤﻨﻪ ﺍﻣﺮ ﻋﻈﻴم
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﮐﻪﭼﻨﻴﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ( ﮐﻪ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻢ)
ﻭﻣﺒﺎﺩﺍ ﺗﻮ ﺑﭽﻨﻴﻥ
ﺘﺸﺒﻴﻬﻰ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻰ)
ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺍﻣﺮﻋﻈﻴم
ﻮﺧﻄﺮﻧﺎک اﺳﺘﺨﻮﺍﻥ
ﺸﮑﻨﻰ را ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮔﺮﺩﻯ، ﻭﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
عکس ﺗﮑﺎﻣﻞ، ﺑﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺮﻭﻯ.
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﻳﺪ
ﻭﻓﻬم ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
که ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ
ﻭﮐﺎﻣل گرﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯهمه ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻳﻥﺸﻬﻮﺩ ﺩﺳﺖﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺑﺮﺍﻯﮐﺎﻣلی
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺵ ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﮐﻨﻨﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﺤﺖ ﺗأثیروﺗﻠﻘﻴنی
ﻘﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺎﺩﻯ اﺯ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.

حدیث
1223 - ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺻﻒ ﻭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
می ﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ۳ﺹ297 )اﻧّﻪ ﻣﻥ ﻴﺼﻒ
ﺭﺑّﻪ ﺑﺎﻟﻘﻴﺎس
،ﻟﺎﻳﺰﺍل اﻟﺪﻫﺮ
فی اﻟﺎﻟﺘﺒﺎس ،ﻣﺎﺋﻠﺎ
ﻋﻦ ﺍﻟﻤﻨﻬﺎﺝ،
ﻇﺎﻋﻨﺎ فی اﻟﺎﻋﻮﺟﺎﺝ،
ﺿﺎﻟّﺎ ﻋﻥ اﻟﺴﺒﻴﻞ،
ﻗﺎﺋﻠﺎ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﺠﻤﻴل
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻯ
رَبّ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻗﻴﺎس (ﺑﺎﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻭﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﻳﺎ ﻗﻴﺎس ﻣﻨﻄقی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺼﻮﺭ ﺫﻫنی
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺒﺮﺩ)
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﺍﻟﺪﻫﺮ
ﺩﺭﺍﻟﺘﺒﺎس ﻭﮔﻤﺮﺍهی
ﻮﺧﻄﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ.
ﻭ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺍﺯ ﺭﻭﺵ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻟﻬﻰ( ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی
به ﻘﺼﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠلی اﻟﻬﻰ) ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺯﻳﺮ ﺑﺎﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﮐجی اﺳﻴﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺳﺒﻴل ﻮﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ
الهی ﺨﻮﺩ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻭﮔﻤﮕﺸﺘﻪ ﺑﺎﻗی
ﻤﺎﻧﺪﻩ، ﻭﻣﺤﺮﻭم
اﺯ ﻧﺘﺎیج ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺯﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ. ﻭﻫﺮ
ﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺑﺪﻭﻥ
(ﺟﻤﻴﻞ) و زشت ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﺪﻭﻥ ﺠﻤﺎل
ﻮ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ، ﻭﺑﺪﻭﻥ
(ﺟَم ﻮ ﺷﻬﻮﺩ) ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺪﻭﻥ ﺴﭙﺎسی اﺯﺧﺪﺍ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠلی اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ ﺠﻠﺎل
ﻮﺗﺠلی الهی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺟﻤﻴل ﻮ ﺯﻳﺒﺎ ﻭﺟم
ﺸﺪﻩ ﻭﺑﺎ ﺗﺠلی
ﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
اﻋﺮﻓﻪ ﺑﻤﺎ ﻋﺮّﻑ
ﺑﻪ ﻧﻔﺴﻪ، ﻣﻥ غیر
ﺭؤیة ، ﻭﺍﺻﻔﻪ ﺑﻤﺎ
ﻭﺻﻒ ﺑﻪ ﻧﻔﺴﻪ ﻣﻦ
ﻏﻴﺮﺻﻮﺭة ﻟﺎ ﻳُﺪﺭک
ﺒﺎﻟﺤﻮﺍس ،ﻭﻟﺎﻳﻘﺎس
ﺑﺎﻟﻨﺎس ،ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑغیر ﺗﺸﺒﻴﻪ، ﻭ
ﻣُﺘﺪﺍﻥ فی ﺒُﻌﺪﻩ
ﻟﺎ ﺑﻨﻈﻴﺮ ﻟﺎ ﻳُﻤثّل
ﺒﺨﻠﻴﻘﺘﻪ، ﻭﻟﺎ
ﻳﺠﻮﺯ فی ﻘﻀﻴّﺘﻪ
ﺍﻟﺨﻠﻖ، ﺍلی ﻤﺎ
ﻋﻠﻰ ﻣﻨﻘﺎﺩﻭﻥ،
ﻭﻋلی ﻤﺎ ﺳﻄﺮ
فی اﻟﻤﮑﻨﻮﻥ ﻤﻥ
کتاﺑﻪ، ﻣﺎﺿﻮﻥ
لا ﻳﻌﻤﻠﻮﻥ، ﺧﻠﺎﻑ
ﻣﺎﻋﻠﻢ ﻣﻨﻬﻢ،
ﻭﻟﺎ ﻏﻴﺮﻩ ﻳﺮﻳﺪﻭﻥ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺸﻨﺎﺳﺎئی
ﻮﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
الهی همان اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ را ﺒﺎ
ﺑﻤﺎ بشناﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺼﻮﺭﺕ
(ﻣﺎﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺸﺒﻴﻪ)
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ (ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻭﻥ ﺮﻭشی
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺟﺰ ﺑﺎﺯﻯ
ﻨﻔس أمّاره ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺣتی ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺎﻃلی که ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺴﻴح
ﺪﺟّﺎل ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﺩﻭﭼﺎﺭﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺩل ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﭘس ﺍﺯﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ
لازم ﺩﻳﮕﺮ ﺳﻠﻮک
ﻮﻣﺮﺍﺣل اﻥ ﻨﺸﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ) ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﻥ ﭽﻨﻴﻥ ﺘﻮﻓﻴق
ﺸﻨﺎﺳﺎئی اﺯ ﺧﺪﺍﻳﻢ
ﺩﺍﺭﻡ، ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﻘﺪﻣﻪ ﻭﺍﺣﺘﺴﺎﺏ
ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻗﺒلی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ می
ﻴﺒﻴﻨﺪ (ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺎﮔﻬﺎنی ﻮ بی ﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺫﻫﻨﻰ، ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻭﺗﻮﻗّﻊ ما ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻳک ﺘﺠلی
ﻨﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻣﻥ
اﻭﺭﺍ ﭼﻨﺎﻧﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺪﻭﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﻮﺗﺠﺴّم ﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ هرﮔﻮﻧﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ، ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﻫﺴﺘﻰ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﻭﻫﻴﺄﺕ ﻭﺷﮑل
ﻮ ﺷﻤﺎﻳلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﺮﮔﺰﺣﻮﺍس ﺍﻧﺴﺎنی
اﻭﺭﺍ ﺣس ﻭﺩﺭﻙ
ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ، ﻭﻳﺎ
ﺗﺼﻮﺭ ﺫﻫنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺎ ﻣﺮﺩم ﻮﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
الهی ﻘﺎﺑل ﻘﻴﺎس
( ﺩﺭ ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺷﮑل
ﻮﻣﻘﺎم ﻮﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺸﺮﻯ) ﻧﻴﺴﺖ.
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑﺎ
ﻏﻴﺮﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺒﺒﺎﺷﺪ
(ﭼﻨﺎﻥ ﺘﺠلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻭ ﺩﺭﻫﺴتی
ﻨمی ﺒﻴنی ﻮﻫﺮﭼﻪ
ﻫم ﺸﺒﺎﻫتی ﭽﻮﻥ
ﻔﺮﺵ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺗﺸﺒﻴﻬﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺒﺮﺍﻯ اﻣﮑﺎﻥ ﻔﻬم
ﻮ ﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﺗﺠﺴّم
ﺬﻫنی اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺪﺭﻗﻀﺎ ﻭﻣﺸﻴﺖ
ﺍﻭ ﺩﺧﺎﻟتی کرﺩ.
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺑﻬﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ
ﻭﺍﮔﺎﻩ ﺷﻮﻧﺪ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻣطیع
ﻮﻣﻨﻘﺎﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
(ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ الهی ﺪﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﻭﺑﺮﻫﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﺴﻄﻮﺭ ﺩﺭﮐﺘﺎﺏ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺪﺭج ﺸﺪﻩ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﺍﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺧی اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
(ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻮﺍﺻﻞ)
ﻭﺑﺎﻏﻴﺮ ﺍﻭ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪﻋﻤل
کنند. ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻬﻮ ﻗﺮﻳﺐ
ﻏﻴﺮ ﻣُﻠﺘﺰﻕ،
ﻭ ﺑﻌﻴﺪ ﻏﻴﺮ ﻣنتقص
ﻳﺤﻘّق ﻮﻟﺎ ﻳﻤثّل
، ﻭ ﻳﻮﺣّﺪ ﻭﻟﺎ
ﻳﺒﻌّﺾ، ﻳﻌﺮﻑ
ﺑﺎﻟﺎﻳﺎﺕ ﻭﻳثبت
ﺑﺎﻟﻌﻠﺎﻣﺎﺕ،
ﻓﻠﺎ ﻟﻪ ﺍﻟﻪ ﻏﻴﺮﻩ،
ﺍﻟﮑﺒﻴﺮ ﺍﻟﻤﺘﻌﺎﻝ،
ﻗﺎل ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ،
ﻣﺎﻋﺮﻑ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻥ
ﺸﺒّﻬﻪ ﺑﺨﻠﻘﻪ،
ﻭﻟﺎ ﻭﺻﻔﻪ ﺑﺎﻟﻌﺪﻝ،
ﻣﻥ ﻨَﺴَﺐﺍﻟﻴﻪ
ﺫﻧﻮﺏ ﻋﺒﺎﺩﻩ ﻭﺍﻭ
ﻗﺮﻳﺐ ﻭﻧﺰﺩﻳک
اﺳﺖ. (ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧل ﻮ ﺑﺎ
ﺭﻭح اﻭ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﺍﻭ)
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺳﺒل اﻟﺘﺼﺎق
ﻮﭼﺴﺒﻴﺪﻥ ﻮﻣﺠﺎﻭﺭﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺨﻠﻮﻕ (ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺍﺧل
ﺪﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﺫﻫنی ﻮﺭﻭحی
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻣﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺴﺖ) ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺩﻭﺭ ﺍﺳﺖ، ﻧﻪ ﺍﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺒﻮﻯ
ﺮﺳﻴﺪ ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻮ ﻗﺺّ ﺳﻠﻮکی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﮑﺮﺩ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺤﻘق اﺳﺖ.
(ﺩﺭحَقّ ﻮحَجّ
ﻮ ﺳﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭلی ﻨﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮﭼﻴﺰﺩﻳﮕﺮ
(ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺤﻘﻴﻘﺖ ﻳﺎ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﺣﺪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
گرﺩﺩ ﻭ ﺍﺟﺰاء ﻮ
ﺍﺑﻌﺎﺽ (ﺑﻌﺾ ﻭ ﺟُزء
) ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺍﻳﺎﺕ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
(ﭼﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒﻋﻘلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﻮ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻭ
توَسّل ﺒﻮﺳﺎﺋل
اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ آﻳﺖ
ﻭ ﻋﻠﺎﻣﺖ الهی ﺮﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻦ ﻭ ﺩﺭ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟک هستند، ﻭﺧﻮﺩ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﻣل الهی
ﺸﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎئی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک هستند. ﮐﻪ
ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺗﻮﺟﻪ
به ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ ﻭﺟﻪ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﻬﺎ ،ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻭﺟه الهی اﺳﺖ) ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ، ﻭ ﻣﺘﻌﺎلی
ﺘﺮ ﺍﺯﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠلی اﻭﺍﺳﺖ ﻭﺑﺰﺭگ
کننده ﻭﺗﻌﺎلی
ﺒﺨﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ ( ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺰﺭگ
ﻮ ﻣﺘﻌﺎلی ﺪﺭﻣﻘﺎم
ﻨﻮعی ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺷﺒﻴﻪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺪﺭﺳتی ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻫﻨﺪ (ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺨﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭسلوک
الهی ﺴﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﻭلی اعَمّاءل
ﺨﻄﺎ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺟﺒﺮﻯ
ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷتی اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﺴﺌﻮل اﻥ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﻘﻄ ﻘﺪﺭﺕ
ﺍﺟﺮﺍﻯ اعَمّاءل
ﺮﺍ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ کسی ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺘﮑﺎﻣل
روحی ﺒﺮﻭﺩ، ﻭﺷﻬﻮﺩ
الهی ﺒیابد.ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﺴﻮﻯ
ﻠﺬﺕ ﺟﻮئی ﻮ ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ،
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ ﺗﻮﺣﺶ
ﻧﻮعی ﻮ ﺍﺧﻠﺎقی
ﻮﺻﻔﺎتی ﺒﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ. ﺗﺎﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺴﻮﻯ بشریّت ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻃﺒﻴﻌﻰ،
ﻭﭘُﺮﻋﺬآب ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺴﻠﻮک ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
که بالأخره
خواهد نمود .

حدیث 1224 - دﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ اﺳﺖ
(ﺝ۳ﺹ297ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ؤﺍل
ﻤﻌﺒﻮﺩ الهی کجا
ﺍﺳﺖ، می ﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
لا ﻳﻘال ﻟﻠﻪ ﺃﻳﻦ،
ﻟﺎﻧّﻪ ﺃﻳﻥ اﻟﺄﻳﻨﻴّنة
،ﻭﻟﺎ ﻳﻘﺎل ﻟﻠﻪ
ﮐﻴﻒ، ﻟﺄﻧّﻪ ﮐﻴﻒ
ﺍﻟﮑﻴﻔیّة ،ﻭﻟﺎﻳﻘﺎل
ﻟﻠﻪ ﻣﺎ ﻫﻮ،ﻟﺄﻧّﻪ
ﺧﻠق اﻟﻤﺎهیة ،ﺳﺒﺤﺎﻥ
ﻤﻥ عظیم ﺗﺎﻫﺖ ﺍﻟﻔﻄﻦ،
فی ﺘﻴّﺎﺭ ﺃﻣﻮﺍجه
عظمته ،ﻭ ﺣﺼﺮﺕ
ﺍﻟﺎﻟﺒﺎﺏ ﻋﻨﺪ
ﺫﮐﺮ ﺃﺯﻟﻴّﺘﻪ،
ﻭﺗﺤﻴّﺮﺕ ﺍﻟﻌﻘﻮل
فی اﻓﻠﺎک ﻤﻠﮑﻮﺗﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺍﺻل ﻮﺣﻘﻴﻘﺖ
(ﺃﻳﻦ) ﻭ ﮐﺠﺎئی ﻴﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻳﻨﻴّتی
می ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﻮﻯ
گفته ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻭکیفیّت
ﺍﻭ ﭼﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭ ﺧﻮﺩ ﮐﻴﻒ کیفیّت،
ﻭﭼﮕﻮﻧگی هر ﭼﮕﻮﻧﮕﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺍﺻل هر کیفیّت
ﻭﭼﮕﻮﻧگی اﺳﺖ.
ﻭﺑﻮﻯ گفته ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،
ماهیّت ﺍﻭ ﭼﻴﺴﺖ
(ﻣﺎﺩﻩ ﺗﻥ ﻮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻭ) ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻟﻖ
ماهیّت (ﻭﻫﺮ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﻫﻴﻮﻟﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭﻯ اﺳﺖ،
ﺫﻫﻥ ها ﻭﺑﺰﺭﮔﻴﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺳﻴل
اﻣﻮﺍج غظمت ﺍﻭ
ﮔم گشته ﺍﻧﺪ. ﻭﻋﻘﻠﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻳﺎﺩ ﺍﺯﻟﻴﺖ
ﺍﻭ ﻣﺤﺼﻮﺭ ﻭ ﺑﺘﻨگ
اﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﻘﻠﻬﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻓﻠﺎک
ﻤﻠﮑﻮﺕ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺣﻴﺮﺕ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪ. (ﺍﻓﻠﺎک
اﺳﻤﺎنی ﻮبی ﻨﻬﺎﻳتی
اﻧﻬﺎ، ﻭ ﺍﻓﻠﺎک
عوﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ،
یونیورسهای ﻧﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻯ ﻤﺎ، ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ،
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻓﻠﺎک ﻮ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺪﺭﻫﺮ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ)
(ﺍﻳﻨّﻴﺖ) ﻳﺎ ﮐﺠﺎئی
ﺒﻮﺩﻥ ﻮﮐﺠﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ، ﻭﺩﺭ ﮐﺪﺍم
ﺠﺎ ﻭ ﺟﻬﺖ ﺑﻮﺩﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﻬﺴتی ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧل
ﻬﺴتی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ، ﺭﻭﺯ
ﻓﺮضی اﺯﻟﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒل اﺯ ﺍﻥ ﻮ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻥ، ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺘﺎ ﺍﺑﺪ بی اﻧﺘﻬﺎ
ﺩﺭﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻤﻄلق ﺨﻮﺩ، ﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ،
ﺩﺭ (ﻋَﻤّاء ﻴﺎ
ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ) ﺍﺯﻫﺴتی
ها ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺮﻭﺯﻯ ﺒﻔﺮﺽ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴتی ﺨﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞهستی ها ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺻل الهی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج
از ﻫﺴتی ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺩﺍﺧل ﻮ ﻇﺎﻫﺮ ﻓﺮﺿﺎ،
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻣﻌﺪﻭﻣم
ﻤﻄلق گرﺩﻧﺪ، ﻭﻫﻴچ
گوﻧﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ ﺒﻬﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺎﺩﻳتی ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻳﻨﻴّﺖ ﻭماهیّت
ﻭ کیفیّت ﻭ ﺍﺯﻟﻴّﺖ
ﻭﺍﺑﺪﻳّﺖ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﻤﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺘﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺫﻫنی ﻮ ﺳﺌﻮﺍﻟﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭلی
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻣﺘﺠلی
الهی ﺪﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل هستی،
ﭼﻪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﻤﺎﺩﻩ
ﺍﺗمی ﻮ ﻣﺎﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺘﺤﺖ ﺍﺗﻤﻰ، ﻭ ﻳﺎ
ﺭﻭح ﻔﺮﺩﻯ ﻮ ﻗﺒل
ﻮ ﺑﻌﺪ ﺍﺭﻭﺍﺡ،
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣلی ﻴﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺠلیات الهی
هستند. ﻭ ﺍﻳﻨﻴﺖ
ﻭماهیّت ﺍﻳﻦ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺑﺎﺯ الهی هستند.
ﻭ ﺍﻳﻥ اﻳﻨﻴﺖ ﻭ
ماهیّت ﺩﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﻮ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣل ﻨﻮعی ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ.ﻭلی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠق
ﺨﺎﺭج اﺯ ﻫﺴتی ﺼﺎﺩﻕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق ﺒﺎ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺍﻳﻨﻴﺖ
ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥ، ﻭ کیفیّت
ﺩﺭﺣﺎﻝ، ﻭ ﻣﺪﺕ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ، ﻭ ماهیّت
ﺩﺭﺗﺠﺴم ﻤﺎﺩﻯ،
ﻭﻣﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺪﺭﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ،ﺧﻮﺩ ﻣﮑﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺟﺎ ﻫﺴﺖ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
ﻨﻴﺴﺖ ﻭﻣﺎﻫﻴﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق ﻤﺎﻫﻴﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﻣﺎﺩﻩ
ﻓﺮضی ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق ﻮﻳﺎ ﺫﺍﺕ
ﻣﺎﻫﻮﻯ اﻭﺭﺍ ﺩﺭﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ هاﻫﻮﺕ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ (ﻋﺪم ﻤﺎ
ﺳﻮﺍﻩ) ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﭼﻨﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺍﻭ ﺑﻬﺮ ﮐﻤﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺪﻭﻥ ﻤﺎﻫﻴﺖ
ﻭﻫﻴﻮﻟﺎ ﻭ ﻣﺎﺩﻩ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺫﺍﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق اﺳﺖ. (کیفیّت)
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﻮ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮﻣﺤﺪﻭﺩﻩﻫﺎﻯ
عقلی ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﻭحی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﺷﻴاء ﻈﺎﻫﺮﺍ
مُرده بی جان ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﮐﻴﻔتی
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺍﺯ ﻧﻮع
کیفیت ﻣﺎﺩﻯ، ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻠﺎﺵ ﺫﻫﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﻳﺎﻓﺘﻥ
اﻳﻥ کیفیت ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴل ﺬﻫنی ﺨﻮﺩ،
ﺩﺭ ﻳک ﺘﺼﻮﺭ ﺫﻫنی
ﻮ کُلّی، ﺍﺯ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺰئی ﺘﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯﺧﺎﺭج ﺮﺍ ﺷﻨﺎﺳﺎئی
کند . ﻭﺍﺭﺍﻣﺶ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺍﺯ ﺗﻨﺶ
ﻭ ﻧﮕﺮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﺍﺯ ﻣﺠﻬﻮﻟﺎﺕ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﺪ.
(ماهیّت) ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺌﻮﺍﻝ (ﻣﺎ ﻫﻰ) ﮐﻪ
ﺍﻥ ﭽﻴﺴﺖ ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﻤﺎﺩﻯ ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ماهیّت
ﮐﻴفی ﺪﺭ ماهیّت
ﻧﻮعی ﻮ ﻣﻘﺎم ﺮﻭحی
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﻤﻪ
ﺍﺷﻴاء ماهیّت
ﺍﺗمی ﻴﮑﺴﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭلی کیفیت ﻧﻮعی
ﻮ ﺗﮑﺎﻣلی ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. (ﻓﻄﻦ) ﺟمع
ﻔﻄﻨﻪ ﻳﺎ ﺫﻫﻥ ﻮ
ﺗﻔﻄّﻥ ﻮﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺩﺭﺍک ﻮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻓﻮﺭﻯ ﻮ ﺻﺤﻴﺢ،
ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
عقلی ﻮ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻮﺭﺯﻳﺪﻩ ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍک ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﻭلی ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﺮﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ. (ﺣﺼﺮﺕ)
ﻣﺤﺼﻮﺭﻭﺍﺳﻴﺮ
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﺷﺪ،ﻭﻟُﺐّ
ﻭﻋﻘل ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭ ﺍﻫل
کلام ﺪﻳنی غیر
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ،
ﺍﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺍﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺩﺍﺩﻩ.
ﻭﺗﺠلی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺸﺎﻫﺪ
ﭼﻨﻴﻥ ﺘﺠﻠﻴﺎنی
ﺮﺍ می ﺒﻴﻨﻨﺪ،
ﻭﺣﻴﺮﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺘﻌﺠﺐ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺣﻴﺮﺕ ﺍﺯﻧﻮع
گُم گشتگی ﻮ ﺍﺧﺘﻠﺎل
ﺬﻫﻨﻰ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﮐﻨﺪ،
ﺍﮔﺮ ﺻﺤﺒﺖ ﺷﻮﺩ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭک اﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭﺫﻫﻨﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ، ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. (ﺍﺯﻟﻴّﺖ)
ﮔﺬﺷﺘگی ﺰﻣﺎنی
ﻮ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻤﺎﻧﺪﻥ
ﻴک اﻣﺮ ﺍﺯﻟﻰ،
ﻭ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﻭﻟﺎ ﻳﺰﺍل ﻮ ﺑﺪﻭﻥ
ﺯﻭﺍل ﻮﻣﺎﻧﺪنی
ﺘﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ اﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
اﺑﺪﻳﺖ ﺑﺎﺯ بی
ﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﻴباشد.
ﺍﻏﺎﺯﻯ ﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺘﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩ، ﻭ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍع ﺘﮑﺎﻣلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ، ﺗﺎ
ﺑﺮخی اﺯ ﺍﻳﻥ اﺭﻭﺍح
ﺪﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﺍﺭﻭﺍح ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺟﻤﺎﺩﻯ، ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﻮﺍع گیاهی ﻮ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺒﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
عبور ﺗﮑﺎﻣلی
اﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻌﺪﻯ اﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﺍﻓﻠﺎکﻤﻠﮑﻮﺕ)
ﭼﻪ ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﻧﻴﺎ ﻭﻣﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻓﻠﮑﻰ، ﻣﺴﻴﺮ ﺳﻴﺎﺭﺍﺕ
خورشیدی ﻭﺣتی
ﻤﺴﻴﺮ ﺍﻓﻠﺎک ﺴﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﻮﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ،
ﻭﭼﻪ ﺍﻓﻠﺎﻙ ﻋﻮﺍﻟم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺭﻭٴﻴﺎئی الهی
اﻧﻬﺎ، ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﺴﻴﺮﻯ
ﺧﺎﺹ ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
لازم ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻮﻓﻘﻴﺖﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ هفت ﮔﺎﻧﻪ
ﺍﻭ، ﺗﺎ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﻭﻋﺮﺵ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﻨﺪ. (ﻓﻄﻦ
ﻭ ﺍﻟﺒﺎﺏ ﻭﻋﻘﻮﻝ)
ﻫﻤگی ﻘﺪﺭﺕ ﺫﻫﻥ
ﻮﻓﮑﺮ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘلی هست ،ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐمی ﺪﺭ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺳﻠﻮﻟﻬﺎ ﻭﮐﻴفی
ﺪﺭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ،
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺣﻴﺎﺗی
ﻮﻋﻤل ﺴﻠﻮل هاﻯ
عصبی ﻮ ﻣﻐﺰﻯ اﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺘﺮﺑﻴتی که ﺳﻴﺴتم
عصبی ﻮﻣﻐﺰﻯ اﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﭘُﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﭘُﺮﻋﻴﺐ، ﻭ ﭘُﺮ
ﺍﺯﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ ﺮﻭﺍنی
ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺪﻭﻥ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 1225 - اﺯﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ اﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ؟ )ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﺗّﻘﻮﺍ ﺃﻥ ﺘﻤثّلوﺍ
ﺑﺎﻟرَبّ ﺍﻟﺬﻯ
لا ﻣثله ،ﺃﻭ ﺗﺸﺒّﻬﻮﻩ
ﻣﻥ ﺨﻠﻘﻪ، ﺃﻭ ﺗﻠﻘﻮﺍ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺎﻭﻫﺎﻡ،
ﺃﻭ ﺗﻌﻤﻠﻮﺍ ﻓﻴﻪ
ﺍﻟﻔﮑﺮ، ﻭﺗﻀﺮﺑﻮﺍ
ﻟﻪ ﺍﻟﺎﻣثاﻝ،ﺃﻭ
ﺗﻨﻌﺘﻮﻩ ﺑﻨﻌﻮﺕ
ﺍﻟﻤﺨﻠﻮﻗﻴﻦ،
ﻓﺎﻥ ﻤﻥ ﻔﻌل ﺬﻟک
ﻨﺎﺭﺍ ﭘﺮﻫﻴﺰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ کنید،ﮐﻪ رَبّ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣثالی
ﺒﺎ ﭼﻴﺰﻯ ﺘﺸﺒﻴﻪ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﺷﺒﻴﻪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻭ ﺑﮑﻨﻴﺪ. ﻭﻳﺎ
سعی کنید ﻭَﻫم
ﻮﺗﺼﻮﺭ ﺫﻫﻨی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺎﺯﻳﺪ،
ﻭﻳﺎ ﻓﮑﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺮﺍﻩ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻳﺪ (ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺼﻮﺭ ﺧﺪﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﻭﺷﻬﻮﺩ،
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ ﻭ ﺧﺴﺘﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺒﺒﺎﻃل ﺬﻫﻥ
ﻮ ﻓﮑﺮ ﺍﺳﺖ) ﻭﻳﺎ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﻔﮑﺮﻯ ﺪﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ .ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ اﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣثالی ﺒﺴﺎﺯﻳﺪ
ﻭ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ.ﻳﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻨﻌﺖ ﻭﺻﻔﺘﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻫﺴﺖ
ﻣﻮﺻﻮﻑ ﮐﻨﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﮐس ﭼﻨﻴﻥ
کند، ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﺗﺶ
ﺟﻬﻨم ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑ
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮ ﻋﺪم ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺿﻤﻨﺎ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ، ﻭﻳﺎ
ﻗﺸﺮﻯ غیر ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ) ﺗﻤثیلی
ﻴﺎ ﻣثال آﻭﺭﺩﻥ
ﻮ ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭽﻴﺰﻯ ﺠﺴﺘﻦ، ﮐﻪ
ﺫﻫﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﺎﭼﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻤثال ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ. (رَبّ)
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق اﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک ﻘﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭ ﺭﺣﻤﺎﻥ رَبّﺍﻟﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺑﺎﺯ ﻣﻘﺎم ﺮﺑّﺎﻧﻰ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﺗﺮﺑﻴتی
ﻮ ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
الهی اﻭﻟﻴﻥ ﻤﻘﺎم
الهی ﻮ ﺭﺑّﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺎﻥ ﻤﻄﺎﻟبی
غیر ﻗﺎﺑل ﻔﻬم ﻮ
ﺗﺼﻮﺭ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣثالی اﺯ ﺍﺷﻴاء
،ﻗﺎﺑل ﻔﻬم ﻮ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻤﻨﻮع اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭﻧﺪﻳﺪﻩ ﻏﻴبی
ﺮﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺒﺮﺩ.ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﺭک اﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی
ﻘﺎﺑل اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻔﻬﻴم
ﻤﺎ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ، ﺩﺭ
ﺳﻄج عقوﻝ الهی
ﻮﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨمی ﻔﻬﻤﻴﻢ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﺎﺩﺭ ﺑﻄﻔل
ﺨﻮﺭﺩ ﺳﺎل ﺨﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻮﻣﻔﺎﻫﻴم ﻤﺎﺩﺭ
ﺑﺸﻨﻮﺩ، ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻤﻰ ﻓﻬﻤﺪ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
به (ﺠﻨﻴﻥ ) ﺪﺭ ﺷﮑم
ﻤﺎﺩﺭ، ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺩﺭ ﺭﺣم ﻨﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮ ﺟﻨﻴنی
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﻨﻮع
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺰﺑﺎﻥ
کوﺩک ﻮ ﺑﻘﺪﺭ ﻓﻬم
اﻭ، ﻭ ﺍﺯ ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺬﻫنی اﻭ ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻄﻮﺭ کُلّی
ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮ ﻟﻮﻏﻴﺮ
ﺩﻗﻴق اﺯ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﺍﻥ، ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
(ﺍﺗّﻘﻮﺍ) ﺗﻘﻴّﻪ
ﮐﻨﻴﺪ ﻭﺩﻭﺭﻯ ﻮﺍﺣﺘﻴﺎﻃ
ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.ﻭ ﺑﺘﺮﺳﻴﺪ
ﻭﺑﮑﺎﺭ ﻧﺒﺮﻳﺪ
ﻭ ﭘﻴﺶﮔﻴﺮﻯ ﻴﺎ
ﻭﻗﺎیة ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﺗﺎ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻧﺘﺎیج
ﺒﻌﺪﻯ ﻧﺸﻮﻳﺪ.ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
سلوک الهی
کنید، ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠلی الهی
ﺒﻴﺎﺑﻴﺪ. ﻭ ﺍﻗﺪﺍم
ﺒﺘﺼﻮﺭﺍﺕ ﺫﻫنی
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ الهی ﻮﻏﻴبی
ﻮ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﮑﻨﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺗﺶ ﺟﻬﻨم ﻴﺎ ﺟﻬﺎﻧﻮم
ﺠﻬﺎﻥ، ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﻮﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ،ﻳﺎ
ﮔﺎﺭﻣﻪ ﻭﺟﺮﻡ ﻭﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥ ﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﺷﺪ.
(ﻧﻌﺖ) ﻫﻤﺎﻥ ﺼﻔﺖ
ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻭﺍﺗّﺼﺎﻑ
ﺑﺎﻣﻮﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺒﺮﺧی اﺯ
ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﭼﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭﻳﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﻮﮐﻴﻔﻰ، ﻭﻳ ﺎﺻﻔﺎﺕ
ﺫﻫنی ﺪﺭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
عقلی ﻭ ﺭﻭحی ﺒﺮﺗﺮ.

حدیث 1226 –
از اﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺪﺭ(ﺝ۳ﺹ298 ﺑﺤﺎﺭ)
است که ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻟﺤﻤﺪ ﻟﻠﻪ ﺍﻟﺬﻯ
لا ﻳُﺤَس ﻭﻟﺎ ﻳُﺠس
ﻭﻟﺎ ﻳﻤس،ﻭﻟﺎ
ﻳُﺪﺭک ﺒﺎﻟﺤﻮﺍس
ﺍﻟﺨﻤس ،ﻭﻟﺎ ﻳقع
علیه ﺍﻟﻮَﻫﻢ ﻭﻟﺎ
ﺗﺼﻔﻪ ﺍﻟﺄﻟﺴﻥ
ﻔﮑل ﺸﻴئ ﺤﺴّﺘﻪ
ﺍﻟﺤﻮﺍس ﺃﻭ ﺟﺴّﺘﻪ
ﺍﻟﺠﻮﺍس ﺃﻭ ﻟﻤﺴﺘﻪ
ﺍﻟﺎﻳﺪﻯ، ﻓﻬﻮ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﻮ ﺍﻟﻌلیّ ﺤﻴث
ﻣﺎ ﺑﺘﻐﻴر ﻴﻮﺟﺪ
ﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍئی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﻮرﺩ ﺍﺣﺴﺎس
ﮐسی ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺟسّ ﻭﺗﺠﺴس
ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺑﺠﺴﺘﺠﻮﻯ
کسی ﻘﺮﺍﺭ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﻣﻮﺭﺩ (ﻣسّ ) ﻭﻧﻔﻮﺫ
ﺩﺭﻭنی کسی ﻘﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻴﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﺣﻮﺍس ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ ﺩﺭک ﺤسی
ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﻭﻫم
ﻮﺗﺼﻮﺭ ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻭ ﺩﺭﻗﺪﺭﺕ ﺗﺨﻴل
کسی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺘﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺣﻮﺍس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺟﻮﺩ ﮐﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺟﻮﺍس ﻭﺟسّ
ﻭﺟﺴﺘﺠﻮ ﻭﺗﺤﻘﻴق
ﭙﺬﻳﺮ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺩﺳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻟﻤس ﺍﻧﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻣﺨﻠﻮق ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﻋلیّ
ﻮ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺍﻋﻠﺎ،
ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ. (ﺣسّ ) ﻋﻤل
اﺣﺴﺎس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﻭ(ﺟس)ﻋﻤل
ﺤﻮﺍس ﺫﻫنی ﻮﻋﻘلی
اﻧﺴﺎﻥ، ﺩﺭﻳک عمل
ﺘﺤﻘﻴق ﻮ ﺗﺠﺴس
ﻭ ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ (ﻭ ﺟﺴﺘﻥ
ﻔﺎﺭﺳﻰ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣسّ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻟﻤس
،ﮐﻪ ﺣﻮﺍﺵ ﻟﺎﻣﺴﻪ
ﻭ ﺩﺳﺖ ﻣﺎﻟﻰ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺒﺎﺷﺪ، ﻫﻤﺎﻥ ﻤس
ﺭﻭحی ﻮ ﻧﻔﻮﺫ ﺩﺭﻭﻧﻰ،
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻮ ﺭﻭح ﺪﻳﮕﺮﻯ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻠﻘﻴﻥ
ﻮخواب ﮐﺮﺩﻥ،ﻭﺗﻌﻠﻴم
ﻮ ﺗﻔﻬﻴﻢ، ﻭﻳﺎ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺤﻘﺎﻳق
اﺻلی ﺸﻴئ ،ﭼﻮﻥ
ﺭﻭح ﻮ ﻧﻴّﺖ ﻭﻋﻘل
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻘﺎمی ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻣسّ ﺭﻭحی کاﺭﻯ
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺯﻳﺮ
ﺗﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﮐﻪ
ﻧﻔﻮذ ﺩﺭ ﺭﻭح ﻮﻓﮑﺮ
ﻭ ﺫﺍﺕ ﻭ ﺷﺨﺼﻴﺖ
ﺍﺻلی ﺪﻳﮕﺮﻯ، ﺯﻳﺮﺗﺮ
ﺩﺭﻣﻘﺎم عقلی ﻭﻧﻮعی
ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻤﻌﻠم ﺪﺭ ﺷﺎﮔﺮﺩ،ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺮﺩﺭﺳﺎﻟﻚ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ.(ﻭَﻫﻢ) ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻮﻫّﻢ ﺫﻫنی ﻮﺗﺼﻮﺭتمثیلی
ﻮ ﺍﺑﺪﺍع ﺬﻫﻨﻰ،
ﺩﺭ ﻳﻚ (ﺗﺼﻮﺭ
ثاﻧﻮﻯ ﻮ کُلّی)ﻭﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺿﻌﻒ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ اﻟﻔﺎﻇ
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﻭﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ آﮔﺎهی
ﻮ ﺍﻃﻠﺎع اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻄلع ﻮ ﺍﮔﺎﻩ ﺑﺪﺭﺳتی
ﻮﻭﺍﻗﻌی ﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻯ ﻨﮕﺮﺩﺩ. ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺼﻮﺭﻯ کُلّی
ﻮ ﻗﺒلی اﺯ ﺍﻥ ﺪﺭ
ﺫﻫﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺭﺭﻭٴﻴﺎ
، ﻭ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ اﻧﺪﺭﻭﻥ
اﻭ، ﺩﺭ ﺭﻭح ﻮ ﺫﺍﺕ
ﻭﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻨﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﻗﺎﺑل
ﺤﻔﻈ ﺪﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﺫﻫﻥ ﺸﺨﺺ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺯﺑﺎﻥ ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
،ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻘﺎﺩﺭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ، ﺗﺎ ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻄح ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭحی ﺨﻮﺩ، ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺤل اﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳق
ﻮ ﻳﺎ ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﺍﻳﻥ کاﻣل
ﺸﺎﻫﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺰﺑﺎنی ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﻓﻬم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭﻳک
ﺘﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ،
ﻭﻳک ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﺴم
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻋﻴﻥ
هماﻥ اﺩﺭﺍک
غقلی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ،
ﺍﻭ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻮﺿﻴح
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻄﺎﻟﺐ ﺗﻮﺿﻴح ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
که ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻄﺎﻟﺐ ﺧﻮﺩ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
تجلّیات ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ ﺍﻳﻥ
کاﻣل ﺒﺸﺮﻯ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻳﻨﺪﻩ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ بی
اﻧﺘﻬﺎ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻋﻘل کاﻣل
ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺪﺭﺕ ﺩﺭک
آﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻐﺰ
ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭﺣﻮﺍس
ﻟﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ اﺣﺴﺎس
ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻋﻠﻰّ)
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺍﻋلی
ﻮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺷﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺸﻮﺩ، ﻭﻳ ﺎﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺪﻗﻴق ﺘﺮﻯ
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻮﻧﻮعی
یک ﺮﻭﺡ، یک گوﻧﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﺍﺩﺭﺍک
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺯﺑﺎنی اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻐﺪﺩ تجلّیات
الهی هست. ﻫﺮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻴک ﺘﺠلی الهی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ تجلّیات
ﻭ ﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
(ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ) ﻭﺍقعی
ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺻﻠﻰ،
ﻭحَقّ ﺤﻘﻴقی ﺪﺭعالم
ﻮﺟﻮﺩﻯ هاﻫﻮﺕ
ﻭ((عَمّاء )) ﻮﻋﺪم
ﻤﺎﺳﻮﺍﻩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻤﺎم هستی
(ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ) ﻳک
اﺻل الهی ﻮ ﻳک ﺘﺠلی
ﻮ ﻧﻤﺎﻳشی ﺼﻔﺎﺗﻰ،
ﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺗﮑﺎﻣلی از ﻳک ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺠلی الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭽﻮﻥ
هر ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ، ﺧﻮﺩ
ﻣﻘﺎمی اﺯتجلّیات
الهی ﺪﺍﺭﺩ، ﻭﻗﺪﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﺩ،
ﻭ ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﺩﺭﺳتی
اﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ،
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻮﺫﻫنی ﻮﺭﻭحی
ﺨﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻯ
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺣﻤﺪ ﻭﺳﭙﺎس ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺍﺯ ﺍﻥﺨﺪﺍئی ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻗﺒل
اﺯﻫﺮﻭﺟﻮﺩﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. آنکاه ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻬﺮﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
که ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻭﺻﺎﻑ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺍﺯلی ﺪﺭ
بی ﺑدایت از ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺧﻮﺩ ﮐﺎﺋﻥ
ﻮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭ ﺗﮑﻮﻳﻦ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺩﻧﺪﻩ ﻳﺎ ﮐﻴﻨﻮﻧﺖ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭﻫﺴتی
اﺳﺖ. ﻭ ﻗﺒل اﺯﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻬﺎ، ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﻮﺩ.
ﻫﻴچ ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ ﻘﺒﻠﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺩ.
ﻭ (ثنا ﻳﺎ ﺳﻨﺎ) ﻭﻣﻘﺎک
ﺒﺮﺟﺴﺘﻪ ﻭﺳﻤﻮّ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﻭ، ﻣﺘﺠﻠّﻯ
ﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻨﺪ ﺗﺠلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
گرﺩﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺧﻮﺩ
ﺍﺷﻴاء ﻮ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﺍﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥگوﻧﻪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ.
(ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻃﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ که ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ، ﻭﻳﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
غیر ﺍﺯ ﺧﺪﺍ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ) ﺧﺪﺍﺋﻴﮑﻪ
ﺍﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺍﻧﭽﻪ ﻫﺴﺖ(ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ، ﻭﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
نوعی هرﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻭﻫﺮ ﺭﻭﺡ، ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺑﺎﻗی ﻤﺎﻧﺪﻩ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩﻩ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ) ﻭ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣل
اﺑﺘﺪﺍئی ﺨﻮﺩ ﺑﭽﻪ
ﺷﮑلی ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﺍﻳﻨک
ﭽﻪ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﭼﻪ می ﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻬﺘﺮﮔﺮﺩﺩ.
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩ
ﺗﺎبع ﻮﻣطیع ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻳک ﺘﺴﻠﻴم ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭحی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺩﺳﺮ ﻭﺳﺮﻣﺴﺖ
ﮔﺮﺩﺩ، ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺤﻘﻴﺮ ﻧﻮعی ﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮﺣتی ﻔسخ
و گندیدگی
گیاهی ﻮ یا ﺭﺳخ
ﺠﻤﺎﺩﻯ ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩ،
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﭼﻴﺰﻯ ﻧﺒﻮﺩ
(ﻭﻫﺮ ﺑﻮﺩﻯ ﻨﺒﻮﺩ)
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﻧﺎﻃقی
ﻮﮔﻮﻳﺎئی ﻨﺒﻮﺩ
(ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺪهی غیر
ﺍﺯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺼﺪﻭﺭ ﻓﺮﻣﺎنی
ﻨﺒﻮﺩ. ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻥ ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ غیر ﺧﻮﺩ
ﻧﺒﻮﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﻧﺎﻇﺮﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻗتی ﺒﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻯ هم ﻧﺒﻮﺩ.
ﻭﻧﺒﻮﺩ ﻭﻋﺪم
هم ﻤﻌنی ﻨﺪﺍﺷﺖ.ﻭﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﻨﺒﻮﺩ ﮐﻪ (ﮐﻴﻨﻮﻧﺖ)
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻮ ﺗﮑﻮﻳﻨﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻳﺎ ﺷﺪﻥ ﺒﻬﺮ ﺻﻮﺭتی
ﻨﺒﻮﺩ) ﺗﻤﺎم اﻳﻥ
ﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺻﻔﺎﺕ ﻧفی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻳﺠﺎبی ﻮﻣثبت
ﺻﻔﺎتی ﺪﺭﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴم
ﭽﻨﻴﻥ هست، ﻭﻧﻤﻴﮕﻮﺋﻴم
که ﭼﻨﻴﻥ ﻮ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی
هنوز ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﻣثبت
،ﻣﺎﻧﻨﺪﺵ ﺩﺭ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻮ ﻣثبت
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻭﺗﻤثیلی اﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ اﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ. ﺧﻮﺩ ﺑﻴﻨﺎ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺧﺪﺍ ﻴﻨﺎﺗﺮ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣثبت الهی
ﺪﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺒﺎﺷﺪ،
ﭼﻮﻥ ﻨﻄﻔﻪﺍﻯ
اﺯ ﺍﻥ ﺼﻔﺖ ﻫﺴﺖ.
ﻭ ﻧﻪ ﮐﺎﻣل ﻮ ﻣﻄلق
اﻥ ﺼﻔﺖ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺧﺪﺍ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻣﻄﻠﻘﺎ ﻓﻬم
اﻣﻮﺭ ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﻘل ﻮﻋﻠم
ﻮﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻏﻴﺮﻩ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣثبت الهی
ﺸﻤﺮﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻄﻠق آﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻳﺎ ﻧﻄﻔﻪﺍﻯ
اﺯ ﺍﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﻫﺴﺖ.
ﻭﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﺸﺪﻩ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻬﺘﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺭﺟﻌت ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﻨﻮعی ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺗﺪﺭﻳﺠﺎ
اﻳﻥ ﻨﻄﻔﻪﻫﺎﻯ
ﺼﻔﺎتی ﺮﺍ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺘﺪﺭیج
اﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ،
ﺿﺪ ﺍﻥ ﺼﻔﺎﺕ الهی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ. ﺩﺭ (ﻧﻈﺮیةﺻﻔﺎﺗﻰ)
ﺍﻳﻥ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﻫﺮﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
،یک ﺼﻔﺖ ﺍﺻلی ﺪﺭ
ﺍﻥ ﻨﻮع ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﻟﻰ ﺿﻌﻴﻒﺗﺮ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﺪﺭیج
ﺪﺭﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻭﺑﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺻﻔﺎتی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ، ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ اﺯﺻﻔﺎﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﻮ ﺗﻮﺣﺶ
ﺩﺭ ﭘﺎﺋﻴﻥ ﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ ﻧﻮﻉ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﺪکی
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ، ﻭﺍﺯﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺻﻔﺖ
ﺍﺻلی ﺪﺭ ﻭﺳﻂ،
ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴک ﺪﺭﺣﺎل ﺘﻘﻮﻳﺖ
ﺩﺭ ﺑﺎﻟﺎﻯ اﻳﻥ
ﺼﻔﺖ ﺍﺻﻠﻰ ،ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺗﻮﺤﺶ
ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ، ﻳﺎ ﺻﻔﺎتی
ﺸﻴﻄﺎنی ﺪﺭ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺻﻔﺖ ﺍﺻلی ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺑﺘﺪﺭیج
ﺘﻀﻌﻴﻒ ﺗﺎ ﺭﻭﺯﻯ
ﺒﮑلی ﻄﺮﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺤﺮﮐﺖ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی اﻧﺴﺎﻥ، ﺧﺮﻭج
اﺯ ﺑﻌﻀی ﺼﻔﺎﺕ
ﻭ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ اﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﻨﻈﺮیة ﺻﻔﺎﺗی ﻤﺎﻧﻨﺪ
(ﻧﻈﺮیة ﻧﻮﻋﻰ) ﻭ
(ﻧﻈﺮیة ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﻭ (ﻧﻈﺮیة ﺗﮑﺎﻣل
عقلی ) ﻭ (ﻧﻈﺮیة
ﺗﮑﺎﻣل اﺧﻠﺎقی
ﻮ ﺷﺎﻳﺪ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﻫﻤگی ﻤﺒﻴﻥ
همین ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭحی
ﻮ ﻧﻮعی ﻮﻋﻘلی ﻮﺍﺧﻠﺎﻗﻰ)
ﻭﺻﻔﺎﺗﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻘرَبّ ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍ ،ﺩﺭ ﮐﻤﺎل
ﻮ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ
ﻧﻔی ﺼﻔﺎﺕ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﻮ ﺍﻥ ﭽﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻧﺨﻮﺍﻫﻴم
ﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺷﻨﺎﺧتی
ﺬﻫنی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺼﻮﺭ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻧﻔﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺭﻳک
ﺘﻤﺮﻳﻥ ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺗﻔﮑﺮﻋﻘﻠﻰ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯ
ﻭﺍﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻴک ﺸﻬﻮﺩ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻣﺎ
ﺍثباﺕ ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﺍﻭﻟﺎ ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﺍﻧﺤﺮﺍفی ﺪﺭﺍﻳﻥ
ﻄﺮﺯ ﺗﻤﺮﻳﻥ ﺬﻫنی
ﻮﺗﻔﮑﺮ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی ﻘﻄﻌﺎ ﻭﻗﻄﻌﺎ
(ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ) ﺑﺎﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻳﻌنی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴﻨﺎ
ﺍﺳﺖ، ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎ ﭼﺸم ﻮ ﻳﺎﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﭼﺸمی که ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻴﻨﺎئی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ماننذ چشم سوم
در پیشانی که
عرفا بدان
باور دارند ﻗﺎﺋل
ﺒﺎﺷﻴﻢ. ﻟﺬﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻳﺠﺎبی ﺼﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺟﺰ ﺧﺮآب ﮐﺮﺩﻥ
ﺰﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
لازم ﺸﻬﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺍﺳﺘثناءا ﻭﺑﺎﺍﺣﺘﻴﺎﻃ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺷﺪﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻳﺠﺎﺑﻰ
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث ،ﮐﻪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺷﺨﺺ ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺍﻧﻬم ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺎلی
ﻨﺒﻮﺩﻥ ﺬﻫﻦ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ،ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠلی اﻟﻬﻰ، ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘل ﻮ ﻧﻮع ﻮ ﻣﻘﺎم
اﻭ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ
سالک ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥﺴﺎﻟک
ﺸﺎﻫﺪ ﻭﺍﺻل ﺒﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺻﻒ ﺩﻳﺪنی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ، ﺍﻧﻬم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﻳﺎ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﻳﺎ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺗﺼﺪﻳق
ﻮﺗﻤﺮﻳﻦ ﺍﻥ ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
،ﺗﺎﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﻭﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
که ﻋﻮﺍﻟم الهی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭتجلّیات
ﺍﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍثباﺕ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
،ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﮐﺎﺭﻯ که ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺍﻫل کلام ﺘﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺑﻄﻮﺭ
ﺍﻳﺪآل ﻮﻣﻌﺼﻮم
اﺯﻫﺮ ﺧﻄﺎ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺨﺪﺍئی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻋﺪﻣﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﻭﺍﻫل کلام ﻮ آخوندﻫﺎﻯ
ﻤﺘﻔﻠﺴﻒ ﺑﺨﺪﺍئی
ﺨﺮﺍﻓﺎتی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﻭﺍﻧﻬم ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻳﺪنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ. ﺍﻧﻬم
هرﻃﻮﺭﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﻭﻫﺮﻗﺪﺭ
ﮐﻪ ﻧﺎﻇﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
اﺩﺭﺍﻙ ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ،
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺗﻤﺎم اﻳﻥ ﺸﻨﺎﺧﺘﻬﺎ
ﺑﺎﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭمُقدّس ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻳﺮ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺪﺭﻣﻘﺎﻡ،
ﻭعم آﻧﻬﺎ ﺧﺮﺍﻓﺎتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺪﺭﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
عقلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪﻋﺮﻓﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭلی ﺘﺎﻳﻴﺪ ﻋﻴنی
هم ﻨمی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻣﮕﺮﺗﺎﻳﻴﺪ ﻧﺴبی
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،ﻭ
ﺟﺎﻟﺐ ﮐﻪ آخوندﻫﺎﻯ
اﻫل کلام ﻮﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﭘﻴﺮﻭﻋﻘل ﺨﺎﻟﺺ،
ﮐﻪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﺪﺍم ﺘﮑﺬﻳﺐ ﻭﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺍﻥ ﻴﮑﺪﻳﮕﺮﺭﺍ
ﺗﮑﻔﻴﺮو لعن ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

حدیث
1227 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻧﻘل ﺸﺪﻩ (ﺝ۳ﺹ؟ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: الهی ﺘﺎﻫﺖ ﺍﻭﻫﺎم
اﻟﻤﺘﻮﻫّﻤﻴﻦ،
ﻭﻗﺼﺮ ﻃﺮﻑ ﺍﻟﻄﺎﺭﻓﻴﻦ،
ﻭ ﺗﻠﺎﺷﺖ ﺍﻭﺻﺎﻑ
ﺍﻟﻮﺍﺻﻔﻴﻦ، ﻭ
ﺍﺿﻤﺤﻠّﺖ ﺍﻗﺎﻭﻳل
اﻟﻤﺒﻄﻠﻴﻥ عن
اﻟﺪﺭﻙ، ﻟﻌﺠﻴﺐ
ﺷﺄﻧک اﻭ ﺍﻟﻮﻗﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺒﻠﻮغ الی
علوّک ،ﻓﺄﻧﺖ ﺍﻟﺬﻯ
لا ﺗﺘﻨﺎﻫﻰ، ﻭﻟم
ﻴقع علیک عیوﻥ
ﺒﺎﺷﺎﺭة، ﻭ ﻟﺎ
ﻋﺒﺎﺭة، ﻫﻴﻬﺎﺕ
ثم هیهاﺕ، ﻳﺎ ﺍﻭلی
الوﺣﺪﺍنی ﻮﻳﺎ
ﻓﺮﺩﺍﻧﻰ، ثم ﻤﺨنفی
ﺍﻟﻌﻠﻮ ﺑﻌﺰّ ﺍﻟﮑِﺒﺮ،
ﻭﺍﺭﺗﻔﻌﺖ ﻣﻥ ﻮﺭاءک
کلّ ؟؟ﻮﺭﻩ ﻭﻧﻬﺎیة
،ﺑﺠﺒﺮﻭﺕ ﺍﻟﻔﺨﺮ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺍﻭﻫﺎم
ﻮﺗﺼﻮﺭﻣﺘﻮّﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺭﺗﻮ ﮔﻤﮕﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﭼﺸم ﻨﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﻧﺖ ﻗﺎﺻﺮ،
ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﻭﺍﺻﻔﺎﻥ
ﺘﻮ ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ ،ﻭﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺒﻄﻠﺎﻥ ﺪﺭ ﺗﻮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺭﻙ ﻋﺠﺎﺑﺐ
ﺷﺄﻥ ﻮﻣﻘﺎم ﺘﻮ
ﻣﻀﻤﺤل گرﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﺭک
علوّ ﻣﻘﺎم ﺘﻮ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺍﻭﻫﺎم ﺘﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺘﻮﻫّﻤﺎﻥ، ﻳﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭﺍﻫل
گلاﻡ، ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺫﻫنی ﺨﻮﺩ، ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
حَقّ ﻤﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻮ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺼﻮﺭ ﺗﻮﺭﺍ ﺩﺭ
ﺫﻫﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭلی ﻤﻨﺠﺮ به (ﺗﻴﻪ)
ﻭﮔﻤﮕﺸﺘﮕﻰ ﻭﺣﻴﺮﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
( ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺯﻣﺤل ﺘﺠﺎرَبّ
ﺧﺎﺭجی ﻮﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺫﻫﻥ ﺒﺘﺼﻮﺭﺍﺕ
کُلّی ﻮ ثاﻧﻮﻯ
ﻮ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
اﺯ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻳﺎضی ﻮﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻭ ﭼﻮﻥ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺗﻰ)
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ، ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﺨﻴل ﺨﻮﺩ ﺍﺯﺍﻥ
ﺘﺼﻮﺭﻯ ﺒﺴﺎﺯﻧﺪ
ﻟﺬﺍ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﺤﻴﺮﺕ ﻭﺳﺮ ﺩﺭﮔمی
ﻮﮔﻴجی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺗﻤﺎم
ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﮐﺎﺭ ﺍﻫل
کلام ﻮآخوندﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻘﻠﻰ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻨﻄق اﺭﺳﻄﻮﺋﻰ
ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺎﺩﻟﺎﺋل
اﺭﺳﻄﻮئی ثاﺑﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎ
ﻭﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ارﺳﻄﻮﺋﻰو
خرافاتی
مدهبی ، ﻭﻫﺮﭘُﺮﮔﻮئی
ﺮﺍ ﺗﺎﻳﻴﺪ ﻧﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس .ﻳﻌنی
ﺒﺮﺗﺮﺍﻥ، ﺑﺎﻳﺪ
پذیرای
نظریات ﺯﻳﺮﺗﺮﺍﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭ ﺗﺄﻳﻴﺪ
نظریات ﺯﻳﺮ ﺗﺮﺍﻥ
بوسیله ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
اﺻﻮﻟﺎ صحیح ﻨﻴﺴﺖ.ﻭﻫﺮﮔﻔﺘﻪﺍﻯ
اﮔﺮ (ﺭﺟم ﺒﻐﻴﺐ)
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﻃﻠل
است . ﺣتی اﮔﺮ ﮐﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﻭ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
باز در برد
دورتر نادرست
است.. (ﻃﺮﻑ) ﭼﺸم ﻮ
ﺳﻤﺖﮔﻴﺮﻯ ﭽﺸم
ﺪﺭقُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﻭﻳﺎ ﺗﻔﮑﺮ
ﺑﺎ ﺟﻬﺖ ﮔﻴﺮﻯ ﺪﺭ
ﺭﻭشی ﻤﻨﻄﻘﻰ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑﺮ ﺍﺳﺖ. (ﻃﺎﺭﻓﻴﻦ)
ﮐﻪ ﻃﺮفی ﺮﺍ ﺭﻫﺎ
نمی کنند ﻭﭼﺸم
می ﺪﻭﺯﻧﺪ و
نمی دزدند .ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﮐﻪ ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺒحقّ
الهی ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻫﺮﭼﻪ ﭼﺸم ﺒﺪﻭﺯﻧﺪ
ﻭﮔﺮﺩﻥ ﺒﮑﺸﻨﺪ،
ﻭﺟﺎﻥ ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ،
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺩﻳﺪﻥ
ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ ﺣﻘﻴﻘﻰ
و اوار و آیات الهی
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺣتی اﮔﺮ
آخوند ﻗﺸﺮﻯ ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻫل کلام ﻮ
ﻳﺎ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ محقق
ﻋﺮﻓﺎنی
باشند . (ﻗَﺼَﺮَ)
ﺑﻔﺘح هر هرﺳﻪ ﺣﺮﻑ،
ﻗﺎﺻﺮ ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﻮﮐﻮﺗﺎﻩ ﺍﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻓﺮﺿﺎ
سعی ﻨﻴﺰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺻﻒ ﻭﺍﺻﻔﺎﻥ
ﭽﻮﻥ ﻨﺎﻃﻘﺎﻥ ﻮﺍﻫل
ﺨﻄﺎﺑﻪ ﻭﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ،
ﻭﺻﺎﺣﺒﺎﻥ هنر ﻧﻤﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
اﺩبی ﺪﻳﮕﺮ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ، ﺣﺮفی
ﭙﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﻭﺑﺎﻃل
اﺳﺖ. (ﻣﺒﻄﻠﺎﻥ) ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺨﺪﺍ، ﻭﻳﺎ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ، ﻭﻳﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی سلوک
الهی ، ﻭﻳﺎ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ، ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳی ﻮﻓﺮﻳﺐﮐﺎﺭﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﭽﻴﺰﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﻭﺧﻮﺩ ﻣﻀﻤﺤل
ﻮ ﺗﺤﻠﻴﻞ) ﺭﻓﺘﻪ
ﻭﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭک عجیب
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺍﺯﻋﺠﺎﻳﺐ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
بوچود ﻭﻏﻴﺒﻰ
آینده ها ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺸﺎﻫﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻨﮑﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻌﻠﻮّ ﻭ ﺑﻠﻨﺪﻯ
ﻤﺮﺗﺒﻪ ﻭﺷﺄﻥ ﻮ
ﻣﻘﺎم ﺘﻮ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻣأﻳﻮس ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﻭﺳﻘﻮﻃ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ. ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺗﻮﻫّم
درﺴتی و ﭘﺎﻳﺎنی
ﻨﺪﺍﺭد ﻮ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﻘﺎﺩﺭ ﺑﺎﺷﺎﺭﻩ
ﺑﺘﻮ خداوند ﺩﺭﺩﻳﺪﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﻌﺒﺎﺭﺕ
ﻭﺑﻴﺎﻥ، ﻭ ﻳﺎ ﺑﻌﺒﻮﺭ
ﻭﮔﺬﺭﻯ ﻮﻋﺒﺮتی
عقلی ﻮﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﺘﻮ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻣﮕﺮﻋﺒﻮﺭﺍﻧﺪکی
ﺪﺭسلوک الهی ،
ﻭ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
،ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺣﺪّ ﺍﮐثرﻯ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻭ ﺑﺎﺯ ﻫﺮﮔﺰ،
ﮐﻪ ﭼﺸﻤﻬﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺘﻮ ﺑﺮﺳﻨﺪ (ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺍﺯسلوک الهی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻣﺎم
اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ، ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
هستند،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺗﺠلی الهی
ﺪﺭ ﻗﺎﺋم ﻮﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ) ﺍﻳﻥ
ﺨﺪﺍﺋﻴﮑﻪ ﺍﻏﺎﺯ
ﻫﺮ ﺍﻏﺎﺯﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴتی بی ﻤثالی
ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﻋﻠﻮّ
ﭼﻨﺎﻥ ﺒﺎﻟﺎ ﻫﺴﺘﻰ،
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ عزّﺕ
ﻭﺑﺰﺭگی ﻮ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﻫﺮ ﺑﺰﺭگی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻰ. ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻮﺩﻯ ﻮﻗﻌﺮﻯ
که ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﺁﻥ هستند، ﺗﻮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺴﺘﻰ.
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻧﻴﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎشی که ﻓﺨﺮ
ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻯ. (ﺍﻭل آﻏﺎﺯﻳﻥ
ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩ، ﻭﺣتی
ﻘﺒل اﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺒﻮﺩی،
ﮐﻪ ﺩﺭ عَمّاء ٴﻮ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯﻫﺴتی
ﺒﻮﺩﻯ ﺘﻨﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻰ، ﻭﻫﺮ ﺷﻨﺎﺧتی
اﺯ ﺗﻮ ﺍﻣﺮﻭﺯ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭﻳﮕﺎﻧﻪ
ﮐﺮﺩﻥﺘﻮ، ﺩﺭ ﺩﺭک
ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺑﺎ ﻫﺮﺗﺠلی الهی
ﻮ ﻣﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ.(ﺷَﻤَﺨﺖ)
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺸﻤﻮخ ﻮ
ﺑﻠﻨﺪﻯ ﻮﺍﺭﺗﻔﺎﻉ
ﻭﺑﺎﻟﺎئی ﻤﻘﺎم
ﻮﺟﻮﺩﻯ، ﻭﺩﺭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻰ. ﻭﻟﺬﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﮑﺒّﺮ ﻭﺑﺰﺭگی
که ﺩﺍﺭﻯ هستی. (ﻏَﻮﺭﻩ)
ﻫﺮﮔﻮﺩﻯ ﻮﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻭﭘﺎﺋﻴﻨﻰ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺖ، ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮع ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻥ
ﭽﻮﻥ اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﺰﻣﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ،ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭﻫﺮ ﻧﻮع ﺘﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺩ، ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ، ﺑﺎﺯ ﺗﻮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫﺴﺘﻰ.
(ﺟﺒﺮﻭﺕ) ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯﻣﻠﮑﻮﺕو
ناسوت
وماسوتها . ﮐﻪ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺧﺎﺹ ﺍﺭﻭﺍح ﻮ ﺟﺒﺮﻭﺕﻫﺎ
ﺧﺎﺹ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ،
ﻭ ﻧﺎﺳﻮﺕ ﺧﺎﺹ ﺍﺟﺴﺎﻡ
مادی ، ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺟﺒﺮﻭتی
هست ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم
ﺠﺎﻳﮕﺎﻩ ﺭﻭﺣﻰ،ﻫﺮ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﻭیک
ﻤﻘﺎم ﻨﻮﻋﻰ ﺗﮑﺎﻣلی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭ رَبّ ﻗﺎﺑل ﺮﻭٴﻴﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ(ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻳﮑﻢ) ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﺎ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ رَبّ (ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ)
رَبّﺍﻟﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ رَبّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺪﺭ
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻔﺮض ﺁﻥ ﺪﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ رَبّ
الأرباب الله ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﻴﺎ ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ، ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺁﻥ (ﺷﺒﻪﻋﺪﻡ)
ﺩﺭ ﺭﻗّﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎﺗﻤﺎم ﺘﻌﺎﻟﻴﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ ﻭﻋﻘلی ﻮ
ﺻﻔﺎتی آﻥ، ﻫﻨﻮﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
هو ﻧﺒﻮﺩﻩ،ﻭﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻯ( ﻤﻄﻠق
علی الإطلاق) هو
ﺒﻴﺮﻭﻥ اﺯﻫﺴﺘﻰها
،ﻭ ﺩﺭﻋَﻤّاء ﺪﺭﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻭﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
غَدَم ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮑس
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ، ﺩﺭﺁﻥ
ﺪﻧﻴﺎﻯ ﺒﻴﺮﻭﻥ
اﺯﻫﺴﺘﻰها ،ﺑﺎ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺧﺎلی
اﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻮﻭﺳﺎﺋل
ﻮ ﻭﺳﺎﺋﻄ ﻮﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﻮﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻭﺳﺎﺋل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ، ﺭﻭحی
ﺪﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﺑﺪﻯ
ﻮﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق هو ﺒﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ، ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﺮﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮع فوق
بشری ﺒﮕﺬﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﺤﺎل
اﺳﺖ، ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻄﻠق ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ (ﻣﻄﻠﻘﺎ ﻧﻘﺼﻰ)
ﻫﻢ ﺩﺭﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
هم ﺸﺪ، ﺑﺎﻳﺪ (ﺧﻮﺩ
ﻋﺪم ﻮ ﻣﻌﺪﻭﻡ) ﮔﺮﺩﺩ،
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺻﻌﻮﺩ
ﺑﺎﺻل أﺻﻴل الهی
ﺨﻮﺩ، ﺩﺭ (ﺧﺪﺍﻯ
ﺒﺎﻃﻦ) ﻳﺎ (ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج
اﺯ ﻫﺴﺘﻰ ها) ﺑﺮﻭﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﺠﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻗﺒﻠﺎ، ﻭ ﺩﺭ ﻣﻄﻠق
اﺯل ﺒﺸﮑل ﺮﻭح
اﻟﺎﺭﻭﺍح ﻔﺮﺩﻯ
الله و خداوند
هو ، ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج
اﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﺑﻴﺮﻭﻥ
آﻣﺪ. ﻭ ﻗﻄﻌﺎ ﺩﺭ
( ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻔﺮﺿﻰ) ﺩﺭﺍﺑﺪﻳﺖ
ﻣﻄﻠﻖ، ﺑﺎﺯ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﺨﺎﺭج اﺯﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭلی
اﻳﻨک ﺪﺭﻫﺮ ﻧﻮﻉ،
ﭼﻮﻥ ﺒﮑﻤﺎل ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻳﺪآل ﻨﻮع ﺨﻮﺩ،
ﻳﺎ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﺪﺭﻣﻮﺭﺩ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺳﻴﺪ، ﺑﻌﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻮ ﺟﺒﺮﻭتی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺮﺗﺮ، ﻭﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
ﻮﭘﺎکی اﻭ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﻧﻴﺴتی
ﺨﻮﺩ ﻭ ﻓﻨﺎﻯ ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ
اﺯﭼﻨﺎﻥ ﻨﻮﻋﻰ،
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ ﻣﻘﺪﺳﻰ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﺎﻳﺴﺘگی
ﻨﻮغ برتر ﺒﻌﺪﻯ
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣلی اﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ، ﺗﺎ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺪﻭم ﻮﻧﻴﺴﺖ
ﺷﺪﻩ ﻭﺣﺎﻟﺖ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﺑﻘﺎﻯ ﺪﺭ ﻓﻨﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ، ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ، ﺍﺯ
ﻳک ﺠﺒﺮﻭﺕ ﻧﺎم
ﻤﻴﺒﺮﺩ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻉ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ،
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯﻧﺎﺳﻮﺕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﻤﻠﮑﻮﺕﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻘﺎﺋم ﻮﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺠﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ نسبت
بما ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻳﺎ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺠﺒﺮ الهی ﻮ(ﺟﺒﺮ
ﺗحقّق ﺘﺪﺑﻴﺮ ﺍﻭ)
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﺸﻴﺖ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻭ، ﺩﺭﻋﺎﻟم
ﻋﺪم ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻯ
(اﻭ یا هو ) ،ﺩﺭ
لاهوت و ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺘﻮﺍلی
ﺪﺭ ﺗﺮﺗﻴﺐ، ﻣُﺠﺮﻯ
اﻭﺍﻣﺮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
هستند. ﻭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
ﺪﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭم
نسبت بما در
ناسوت ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯﺟﺒﺮﻭﺕ ﻗﺎﺋم
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﻳﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻋﻈﻤﺖ ﻭﺑﺰﺭگی
ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩ، ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﻮﻋﻘل ﻮ ﺻﻔﺎﺕ
برتر ﺍﺳﺖ. (ﻓﺨﺮ)
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﺑﺨﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮑس ﺑﺎﻫﺮﮐﻤﺎﻟﻰ،ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﻰ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺑکمال ﻮ ﮐﻤک ،ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﺪﺍﺭ ﻭ ﻓﻘﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺟﺒﺮﻭﺕ
الهی اﻭﻟﻴﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ آﻧﻬﺎ
،ﻳک ﺘﺠلی ﻮ ﻓﻀل
ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺪﺭ ﻣﻘﺎم
ﻮﻋﻘل ﻮ ﺷﻬﻮﺩ،
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺗﮑﺒّﺮ ﻭﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻭ ﺑﺰﺭگی ﻮ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺑﺎﻳﻥ ﺒﺰﺭﮔﻰ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄلق
بی ﻨﻴﺎﺯﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1228- ﺩﺭحدیث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ص299ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤَﻥ ﺸَﺒّﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺨﻠﻘﻪ ﻓﻬﻮ ﻤﺸﺮﻙ،
ﻭﻣَﻥ ﻮﺻﻔﻪ ﺑﺎﻟﻤﮑﺎﻥ
ﻔﻬﻮ ﮐﺎﻓﺮ، ﻭﻣﻥ
ﻨﺴﺐ ﺍﻟﻴﻪ ﻣﺎ نهی
عنه ﻓﻬﻮ ﮐﺎﺫﺏ،
ثمّ ﺘﻠﺎ ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺂیة،
ﺍﻧّﻤﺎ ﻳﻔﺘﺮﻯ
اﻟﮑﺬﺏ ﺍﻟﺬﻳﻦ
ﻟﺎﻳﻮٴﻤﻨﻮﻥ ﺒﺎﻳﺎﺕ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﻭﻟﺌک
هم اﻟﮑﺎﺫﺑﻮﻥ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺗﺸﺒﻴﻪ، ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﻮﺍﻧﺪ،
ﻣﺸﺮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﻭﺻﻒ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥ کرﺩ،
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ ﮐﺎﻓﺮ
ﻭﺟﺎﻫل اﺳﺖ.ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻧﺴﺒﺘﻰ
(ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺎﺫﺏ) ﺑﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻥ کاﺭﻯ
ﻤنع ﻮ نهی ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ،
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺫﺏ ﺑﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺳﭙس ﺍﻳﻥ ﺁیة ﻗﺮﺍنی
ﺮﺍ ﺑﺮ ﺧﻮﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻓﺘﺮﺍﻯ ﮐﺎﺫﺏ
ﺑﺨﺪﺍ، ﺍﺯ ﮐﺴﺎنی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺒﺎﻳﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
( ﺍﻭم ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻮﺗﺴﻠﻴم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭیا سلوک
الهی ﺮﺍ ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﺑﻘﺸﺮﻯ
گرﻯ ﺨﻮﻳﺶ ﻗﻨﺎﻋﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
سلوک الهی ﺒﺎ ﺍﻳﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ خود، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺁﻳﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﺧﺪﺍﺋﻰ،
ﻭﻧﻴﺰ ﻋﻠﺎﺋم ﺮﺍﻩ
ﺩﺭﺳتی ﺪﺭسلوک
الهی هستند. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮالهی ﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﻭ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺳل ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
الهی ﺒﻌﺪﻯ ﻮﻣﻠﮑﻮتی
مُیَسّر ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺭﺟﺴم ﺘﺸﺒﻴﻪ
ﺑﻬﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﻮﺻﻴفی
ﺒﮑﻨﻨﺪ ﻣﺸﺮک هستند.
ﭼﻮﻥ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻗﺸﺮﻯ
اﻧﻬﺎ، ﻭ ﺑﻬﺮﻣﺬﻫبی
که ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ مُدّعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋلیّ هستند. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﻭَﻫم ﻮ ﺑﺎﻃل اﺳﺖ،
ﻭ ﻣﺸﺮک هستند. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﺮﻳک
کاﺭﺧﺪﺍ، ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﺮﻳک کاﺫﺏ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﮐﺮﺩﻩ، ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﮐﺎﺫﺏ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻗﺮﺍﻥ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ غیر
ﺷﺎﻫﺪ مراتب الهی
ﺮﺍ ﺑُﺖ ،و ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ،
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ اﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﺸﺮک ﻮﺑﺖ ﭘﺮﺳﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺷﺒﻴﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻨﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق عملا ﺑﻬﺮ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﻮﻓﺮضی
ﻤﺤﺎل اﺳﺖ. ﻭلی
ﺘﺸﺒّﻪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﺗﺸﺒّﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺪﺭ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ( اﻳﻥ هماﻧﻰ)
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨ
ﺪﺑﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﻧﺪ.
آخوندﻫﺎﻯ که ﺧﻮﺩ
ﻏﺮق گناﻩ ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭح و روان ﻮﻧﻔس
أمّاره ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺩﺭﺟﺎﻩ ﻃﻠبی
ﻮﺣﺮص ﻣﺎل ﻮ ﺷﻬﻮﺕ
ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﭙﺎک ﻛﺮﺩﻥ
ﺮﻭﺡ، ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻨﻤﺎﻳﻨﺪگی
ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ (ﺍﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ) ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ
الهی ﻮﻣﻌﺠﺰﻩ ﺍﻭ
ﻭﻳﺎ ﻧﺸﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻔﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
کاﺫﺏ ﻭﺑﺎﻃل اﻳﻥ
عنواﻥ آﻳﺖ ﺍﻟﻠﻬﻰ،
ﭼﻪ ﻧﻴﺮﻧﮕﻬﺎ ﻭ
ﺗﻮﻃﺌﻪﻫﺎ ﮐﻪ ﻧمی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺑﺮ ﺳﺮﻭ
ﮐﻠّﻪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮکه
ﻧﻤﻴﺰﻧﻨﺪ. ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﺸﺮک ﻮ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯﺑﺖ
ﺳﻨگی ﭙﺮﺳﺘﺎﻥ
هستند. ﺍﻣﺎ ﻫﺮ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺟﻬل ﻮ ﮐﻔﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی ﻤﻌﻠﻮم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺻﻒ ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
آﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﺑﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
هرشهوﺩﻯ ﻤﺪعی
ﺁﻥ گرﺩﻧﺪ. ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺭﻭغ ﺪﺍﺩﻩ
،ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ،
ﻭﺣتی اﮔﺮ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ ﮐﺎﺫﺏ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭﻭﻏﮕﻮئی
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻴﻥ
ایة ﻗﺮﺍنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،
ﭼﻮﻥ (ﺍﻳﻤﺎﻥ) ﺑﺎﻳﺎﺕ
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻳﻌﻨﻰ (ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺒﻘﺮﺍﻥ)
ﮐﺘﺎﺏ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺍﻳﺎﺕ
الهی ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻨﻈﺮ ﻭﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻥ ﻘﺒﻠﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺘﻮﺻﻴﻔﻬﺎﻯ ﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
عملی ﻴﻌنی سلوک
الهی ﻮ ﺍﻭﻡ ﻭﻫﻤّتی
ﺴﻠﻮکی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ هماﻥ
کاﺫﺑﺎﻥ ﻮمُدّعیان
ﺪﺭﻭع الهی هستند.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ آخوند ﻣﺬﻫبی
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ، ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺩﻳنی ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﻤﻮﺩﻩ، ﻭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻪ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺑﺪﺭ ﻧﻤﻮﺩﻩ،
ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺴﻠﻴم ﻮﺗﻤﺮﮐﺰﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﮐﻪ بی اﻋﺘﻨﺎئی
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺍﻥ، ﺩﺭﺣﮑم
کشتن اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺩﺷﻤنی ﺒﺎ ﺧﺪﺍ.

حدیث 1229 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺪﻳثی (ﺝ۳ﺹ299ﺑﺤﺎﺭ)
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤَﻥ ﺸﺒّﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺨﻠﻘﻪ ﻓﻬﻮ ﻣﺸﺮک
ﻮ ﻣَﻥ اﻧﮑﺮ ﻗﺪﺭﺗﻪ
ﻓﻬﻮ ﮐﺎﻓﺮ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻯ
اﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻭ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﮐﻨﺪ
ﻣﺸﺮک اﺳﺖ.ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﮐﺎﻓﺮ ﺍﺳﺖ. ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﻔﺎﻭﺕﺑﻴﻥ ﻤﺸﺮک
ﻮﮐﺎﻓﺮ، ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺸﺮک ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﺧﻠﺎﻑ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻌﻤﺪ ﺧﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻣﺸﺮک
اﺳﺖ. ﻭ ﮐﺎﻓﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﻣﺤل
ﺠﻬل ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻓﺮ ﺩﺭ ﭘﺮﺩﻩ
ﺟﻬل ﻮﻣﻨﮑﺮ ﻫﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭﺗﻮﺍﻧﺎئی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍنی
که ﻮﺍﻗﻌﻴﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭیا ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ هستند
،ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی اﻧﻬﺎ ﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﺘﻤﺮﺩﺍﻥ
ﺒﺮ ﺍﻣﺮ ﺧﺪﺍ، ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺩﺭﺟﻬنم
ﻤﺴﺨﻬﺎ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﻨﮑﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻣﻨﮑﺮ
ﻣﻌﺎﺩ ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻭ ﺍﻋﺎﺩﻩ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭﺟﻬﻨﻤﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺴم ﺪﺭﻧﻮع ﺒﺮﺍﻯ
همیشه ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ،
ﻭلی ﺮﻭح ﻔﺮﺩﻯ
ﺣتی ﺒﺎ ﻣﺮگ ﺠﺴم
ﻨمی ﻤﻴﺮﺩ.
ﮐﺎﻓﺮﻫﻤان ﭘﻮﺷﺶ
ﻭﻫﻤﺎﻥ کپرﻯ ﻔﺎﺭسی
اﺳﺖ.

حدیث 1230 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم کاﻇم اﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ299ﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻫبی ﻤﺴﻴﺤی
ﻔﺮﻣﻮﺩﻩﺍﺳﺖ: اﻥّ اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ، ﺍﺟل
ﻮ ﺍﻋﻈم ﻤﻥ اﻥ ﻴﺤﺪ
ﺑﻴﺪ ﺍﻭ ﺭجلّ، ﺍﻭ
ﺣﺮکة ﺍﻭ ﺳﮑﻮﻥ،
ﺍﻭ ﻳﻮﺻﻒ ﺑﻄﻮل
اﻭ ﻗﺼﺮ، ﺍﻭ ﺗﺒﻠﻐﻪ
ﺍﻟﺄﻭﻫﺎم اﻭ ﺗﺤﻴﻄ
ﺒﺼﻔﺘﻪ ﺍﻟﻌﻘﻮﻝ،
ﺍﻧﺰﻝ ﻣﻮﺍﻋﻈﻪ
ﻭﻭﻋﺪﻩ ﻭﻭﻋﻴﺪﻩ،ﺍﻣﺮ
ﺑﻠﺎ ﺷفة ﻭﻟﺎ ﻟﺴﺎﻥ،ﻭ
ﻟﮑﻥ ﻤﺎ ﺷاء اﻥ
ﻴﻘﻮل کن ﻔﮑﺎﻥ
ﺧﻴﺮﺍ، ﮐﻤﺎ ﺍﺭﺍﺩ
فی اﻟﻠﻮح ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ (ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺷﻮﺩ، ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
اﺯ ﺍﻭ ﺑﺸﻮﺩ) ﺍﺟل
ﻮ ﺑﺮﺗﺮ( ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ،
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺤﺪّ ﺍﮐثر
ﺩﺭﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺍﻋﻈم ﻮ ﺍﮐﺒﺮ
(ﻭﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺩﺭﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻭ ﺍﺯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﻮﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
هر ﻧﻮﻉ، ﻭ ﻟﺬﺍ)
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺪﺳﺖ ﻭﭘﺎ،ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺣﺮﮐﺖ ﻭﺳﮑﻮﻥ
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ (ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺑﺎ ﺣﺪﻭﺩ ﻳﺎ ﺗﻌﺎﺭﻳﻒ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﮐﻨﻨﺪﻩ)
ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺑﻄﻮل
ﻮﻳﺎ ﮐﻮﺗﺎهی ﻘﺪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻭﻫﺎم
ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻪ ﺍﻭ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﻭﺗﺼﻮﺭﻯ
اﺯﺍﻥ ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺷﻬﻮﺩ،
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻟﻘﺎﻯ
الهی ﻮ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ) ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭﺗﻮﺍﻥ عقلها ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻪ ﺍﻭ ﺍﺣﺎﻃﻪ ﺷﻮﺩ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺼﺎﻳح
ﻮﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
( ﻳﺎ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺍﻭم
کنندﻩ) ﻭﻳﺎ ﻭﻋﻴﺪﻫﺎ
ﻭ ﺗﻬﺪﻳﺪﺍﺕ ﺧﻮﺩ
(ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﺑﺪﻭﻥ کاﺭﺑﺮﺩ
ﻟﺐ ﻭﺯﺑﺎﻥ اﻳﻥ
گفته ﻫﺎ را ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭلی هر ﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﻣﺸﻴﺖ ﮐﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﭽﻴﺰﻯ که ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺸﻮﺩ، ﺑﮕﻮﻳﺪ،
ﺑﺸﻮ(ﮐُﻦ) ﻫﻤﺎﻥ
ﻮﻗﺖ ﺍﻥ ﭽﻨﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ، ﮐﻪ ﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣل
اﻭ ﻧﻴﺰﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻟﻮح ﻨﺰﺩ ﺍﻭ
ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ( ﻟﻮﺡ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ، ﻳﺎ
ﻟﻮح ﻮﺑﺮگ ﻮ ﮐﺘﺎﺏ
ﻓﺮﺿﻰ، ﮐﻪ ﺍﺣﮑﺎم
الهی ﺪﺭ ﺍﻥ
ثبت ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺒﺮﺍﻯ
هر ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی اﻭ، ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻭ ﻭﺑﺎﻟﻘﻮﻩﻫﺎﻯ
اﻭ ث بت ﺍﺳﺖ. ﻭﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ اﺯﻟﻰ،
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﻭ
ﺩﺭج ﺸﺪﻩ، ﻭﻫﺮﻋﻴﺐ
ﻭ ﻧﻘﺼﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ، ﺩﺭ ﺍﻥ ﻨﻮﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻟﻮﺩگی
هاﻯ اﻥ ﭙﺎک ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺑﺎ ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪ
ّ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻟفعل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﻤﻴﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﻮﻧﺎﮔﻮﻥ،
ﺗﺪﺑﻴﺮ الهی ﻤﺮﺑﻴﺎﻥ
الهی اﻧﺠﺎم ﻴﮕﻴﺮﺩ.سر
ﻧﻮﺷﺖ ﺍﺯﻟﻰ، ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ،
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﻔﻌلی ﺒﺸﺮﻯ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺳﺎﻜالهی
ﺸﺪ، ﺳﺮ ﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺒﻤﻮﺭﺩ ﺍﺟﺮﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪ (ﺑِﺪﺍ)ﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻳﻌنی ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺍﺣل ﺒﻌﺪﻯ ﺪﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
.ﻓﺮﻣﺎﻥ (ﮐﻦ ﻓﮑﺎﻥ)
الهی ﻴﻌنی ﺒﺸﻮ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺷﺪه ﻭﺗﻤﺎم گرﺩﻳﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗﮑﺎﻣلی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻗﺎﻟﺒﻬﺎ ﻭﺍﻟﮕﻮﻫﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ کماﻟﺎﺕ ﻧﻮعی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ
(ﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ) ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
الهی ﺒﺘﺮﺗﻴﺐ ﻭطی
ﻤﺮﺍﺣل اﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻤﺘﻮﺍلی ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺟﻤﺎﺩﻯ، ﻭﺍﻧﻮﺍع
گیاهی ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﭘﻴﺶ
اﺳﺖ. ﻭلی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی هستند،
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ سلوک
الهی ﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﺸﺮﺳﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ، ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺨﻮﻳﺶ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ
الهی ﺮﺍ (ﮐﻥ ﻔﻠﺎ
ﻳﮑﻮﻥ) ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻫﺎ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
،ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ها ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ ﺩﻭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﻔﺮﻣﺎﻥ
الهی ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ. ﺗﺎ ﺑﻘﺎﻓﻠﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺘﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
اﺑﺪﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭلی
ﺪﺭ ﻫﺴتی ﺪﻧﻴﻮﻯ
ﭼﻴﺰﻯ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎل کمال ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﻮ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﺪﺑﺮ ﭘﺎﺋﻴﻥ ﺘﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭﻫﺴتی ﺤتی
اﺗﻤﻬﺎ، ﺩﺭﺣﺎل
ﺘﮑﺎﻣل ﻮ ﺗغیر ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﮑﺎﻣل
آﻧﻬﺎ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻤﺪﺍﺭﻯ،
ﻭ ﺩﻭﺭﺧﻮﺩ ﮔﺸﺘﻥ
ﺒﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
( ﺍﺭﻭﺍح ﻔﺮﺩﻯ) ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
اﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒلی ﺮﺍ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣل ﻨﻤﻮﺩﻩ،
ﻭﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
اﺳﺖ. ﻫﺮﺗﺼﻤﻴم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺧﻴﺮ
ﻭﺻﻠﺎح ﻮ ﺗﮑﺎﻣل
اﺭﻭﺍح ﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. (ﺧﻴﺮ) ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﻌنی کمال ﻨﻮعی
ﻮﺭﻭحی ﻮ جوﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﻴﺮ
ﺑﻤﻌنی ﻨﻴکی ﺪﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰ ﺧﻮﺏ ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﻭﻋﻤلی ﻮ ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺧی ﺨﻴﺮ
ﻭ ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ، ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺷﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺨﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣل
اﺳﺖ،ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﻣسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﻳﺎ ﻓسخ گیاهی
ﻮ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺮﺻﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺮﺍﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺧﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ سلوک
الهی ﻮﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺨﻠﻴﻪ ﻧﻔس اﻣﺎﺭﻩ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﻥ ﺒﺼﻔﺎﺕ
ﻧﻴک اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﻭﺍﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻓﻴق ﻤﺸﻴﺖ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺧﺮ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺩﻳﭙلم ﻨﺠﺎﺕ
ﻭﺑﺮﺍﺕ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺍﻳﻨﺪﻩ، ﻭﺟﻮﺍﺯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻌﻮﺍﻟم
ﺒﻬﺸتی الهی ﺪﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ،ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﮑﺎنی ﻮ ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻘﺎمی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﻋﻘلی ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﻰ،
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮعی ﻮﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ. ﺩﻭﺗﺎ ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻗﺒل
اﺯﻣﺮﮒ، ﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﻣﺶ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧﻰ، ﻭﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﻠﺬﺕ ﺑﺨﺶ ﻭﺍﻣﻮﺯﻧﺪﻩ.
ﻭﭘس ﺍﺯیک ﻤﺮگ ﺸﻴﺮﻳﻥ
ﻮﺁﺭﺍم ﻮﻣﻄﻠﻮﺏ،
ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﻳﮑﻰ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺒﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺗﺎ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ،
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻥ ﻨﻮع ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻳﻥ
اﻓﺮﺍﺩ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺑﻄﻮﺭﻯ که ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ،
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻭ ﻗﻴﺎس
ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ، ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻧﻮع ﻤﻴﻤﻮﻥ،
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭم ﻮ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ،
ﺑﺎﻋﻘلی ﺒﺴﻴﺎﺭﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﺍﺯﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﻋﻘل ﺒﺸﺮ ﺑﺎﻋﻘل
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ، ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺎﺑل ﺘﺼﻮﺭﻫم
ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻠﻪ ﭘﺎتی ﻴﻌنی
ﻤﮑﺎﻟﻤﻪ ﺍﺯ ﺩﻭﻃﺮﻑ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎﻫﻢ، ﺑﺮﻭﺵ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺮﻭﺣﻰ
ﮐﻪ ﻗﺎﺑل ﻘﻴﺎس
ﺑﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺘﻠﻔنی
ﻮﻣﺎﻫﻮﺍﺭﻩﺍﻯ
ﻨﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻮعی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩﻫﺎﻯ
اﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻧﻬﺎ ﺷﻮﺩ. ﻭﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ (ﺍﻳﺎم
اﻟﻬﻰ) ﺍﻣﺮﻭﺯ،
ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺍﻥ، ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ، ﻭ ﺑﺎ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﺳﺖ. ﻭلی ﺮﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺍﻥ ﭙﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺑﺎ ﻫﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻥ، ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﺪﺍﺩﻩ ﻭﻳک ﺮﻭح
همیشه ﺩﺭﺟﻬنم
ﺠﻬﺎﻥ همچنان ﺪﺭﺣﺎل
ﺘﻠﺎﺵ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﺤﻴﻮانی
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﭼﻮﻥ ﺒﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺣتی ﺼﺪﺑﺎﺭﻩ ﺭﺳﻴﺪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ الهی ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻭ ﺑﺮﺳﺪ ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ
گرﺩﺩ.

حدیث 1231 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۳ ص301ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺸﺎم ﺒﻦ ﺍﻟﺤﮑم
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺍﻣﺎﻡ،
ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺟﺴم ﺼﻤﺪﻯ
ﻭﻧﻮﺭﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﻭ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
هرﮐس ﮐﻪ ﻣﺸﻴﺖ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﻣﻨّﺖ ﮔﺬﺍﺭﺩ،
ﺍﻳﻥﻤﻌﺮﻓﺖ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻠﺎم
هشام ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ رَبّ
ﺷﻴﺌﻰ ﺻﻤﺪﻯ ﻮﻧﻮﺭﻯ
اﺳﺖ، ﻭلی اﻟﻠﻪ
ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﻮ ﺫﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺩﺭﻋﺎلم ﻮﺟﻮﺩ
ﻋﺪم ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻭﻋﻤّاء
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺬﺍتی
ﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﻭ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی اﻳﻥ ﺬﺍﺕ ﺩﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺵ
ﻭﺍﺣﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣتی ﺠﺴمی اﺗمی
ﻴﺎ ﺍثیرﻯ، ﻭ ﻳﺎﺗﺤﺖ
ﺍثیرﻯ هرﭼﻪ ﮐﻪ
ﺭﻗﻴق ﺘﻮﺻﻴﺒﻒ
ﺷﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭ( ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل هستی)
ﻫﺴﺖ.ﻭﻫﺴتی ﺮﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ ﺪﺭ
ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﻤﺪﻯ
ﭙُﺮ ﻧﻮﺭ، ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻨﻘﺺ ﻭﻧﻴﺎﺯ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭﻯ که ﻫﺴﺖ،
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﺴم ﺪﻫﻨﺪﻩ،
ﻭﺧﻮﺩ ﺻﻤﺪﻯ ﻮﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
اﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺤﺎل
ﺮﺍ ﻫﺮﺳﺎﻟک ﺪﺭﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻓﻴق ﭽﻮﻥ ﺨﻠﺴﻪ
ﻭﺣﺎﻟﺖ ﺩﺭک ﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺗﺎ ﻣﻮﻓق
ﺒﺪﺭک عینی ﺷﻬﻮﺩﻯ
گرﺩﺩ. ﻭﻣﻴل ﺴﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺪﺭ ﻳک ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻋﻤﻠﻰ، ﻭ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺷﺪﻥ ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﻌﺒﻮﺩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺳﺎﻣﺎ ﺩﻳﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺣتی ﭙﺎﻳﺎﻥ
هرﮔﻮﻧﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺤﺎﻟﺖ ﻓﻘﺪﺍﻥ
ﺨﻮﻳﺶ ﺩﺭﻣﻌﺒﻮﺩ،ﺣﺎﻟتی
ﺼﻤﺪﻯ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺎک
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﺗﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ گرﺩﺩ. ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ گرﺩﺩ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻮﺭ ﺍﺳﺖ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
گفته ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺨﺪﺍﻭند
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﻨﻮﺭ ﺍﻟﺎﻧﻮﺍﺭ،
ﻭﺍﺻل هرﮔﻮﻧﻪ ماهیّت
ﺭﻗﻴﻘﻰ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﻮﺍﺭﻗﺎﺋل ﺒﺎﺷﻴم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻠﻄﺎﻓﺖ ماهیّت
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻮﻥ ﻨﻮﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﻧﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻧﻮﺭﻯ عقلی اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک اﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺩﻳﺪﻥ
ﺘﺠلی الهی ﺠﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺩﺭﻫﺮ ﻣﻘﺎم
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺧﺎﺹ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻨﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻭﺑﺎ ﮐﻤک
ﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﻫﺴتی
ﺒﺪﻭﻥ ﻨﻮﺭﻫﻴﭻ
ﭼﻴﺰﻯ ﺪﻳﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﺎ (ﻣﻌﺮﻓﺖ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻳﻌنی ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻳک
ﺮﻭٴﻴﺖﻋﻴنی ﺪﺭ
ﺭﻭٴﻴا ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻣﻌﺮفتی ﻔﻠﺴﻔی
ﻮ ﻣﻨﻄقی و
کلامی ﻮﻳﺎ ﺗﻮﺻﻴفی
ﻮﻧﻈﺮﻯ، ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
آخوندﻫﺎﻯ اﻫل
کلام ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺍﻋمّ
اﺯ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍثباﺗﻰ
ﻭ ﺍﻳﺠﺎﺑﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﻧفی ﺼﻔﺎﺕ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ
ﻭﺩﻳنی غیر ﺳﻠﻮکی
می ﺒﻴﻨﻴﻢ. ﻭلی
ﻤﻌﺮﻓﺖ ﻭﺍقعی ﺨﺪﺍ،
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﻘﺎم
تکاﻣﻠﻰ، ﻭﭘﺎکی
ﺮﻭﺡ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒاﺷﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﻔﻠﺴﻔﻰ،ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺣتی
گناﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻘلی اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍقعی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺭﻭٴﻴﺎئی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮ الهی
است. ﻭﻗﺪم ﻨﺨﺴﻴﺘﻴﻥ
ﺪﺭ ﺣﺮﮐﺖ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺨﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻥ ﺪﺭ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬس ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
.ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻌﺮفی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ هفت ﮔﺎﻧﻪ
ﺗﺎ ﻗﺎﺋم ﻮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻥ ﻤﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ برای نوع
بشر ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﺩﻳﮕﺮﻯ
که ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣلی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻋﻠم
ﻠﺪنّی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭ ﺍﺯ ﻣﺤل عقل
کلی رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. (ﻳَﻤﻦّ)
ﻣﻨّﺖ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ،
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺸﻴّﺖ الهی
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻭ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺼﺎﺩق ﻮﻋﺎﻣل
ﻮﻋﺎﻗل ﻮ ﻋﺎﺷﻖ،
ﺑِﺎﺯ ﻣﻨﻮﻁ ﺑﻤﺸﻴّﺖ
الهی اﺳﺖ. ﻳﺮﺍ(ﺑِﺪﺍﻯ)
الهی ﻮﺗﻐﻴﻴﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ،
ﻭﺗﺒﺪل ﺤﺎل ﻮ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺍﻯ آﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ،
ﻭﻧﺰﺩ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
،ﻭﺳﻴﻠﻪ الهی ﻮ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﻧﺎﻥ ﭽﻮﻥ
هر ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
گرﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺻﻔﺎﺕ الهی ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺪو
دﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻗﺒﻠﺎ
رَبّ ﻗﺎم ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﻭﺭﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻭ ﺍﻳﻨک رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی
اﻭﺭﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻫﺸﺎم ﭽﻨﻴﻥ
ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ: ﺴﺒﺤﺎﻥ
ﻤﻥ لا ﻳﻌﻠم
کیف ﻫﻮ ﺍﻟّﺎ ﻫﻮ،
ﻟﻴس ﮐﻤثله شیئ
،ﻭﻫﻮ ﺍﻟﺴﻤﻴﻊ
ﺍﻟﺒﺼﻴﺮ، ﻭﻟﺎ
ﻳﺤﻴﻄ ﺒﻪ ﺷﻴﻴئ
،ﻟﺎ ﺟﺴم ﻮﻟﺎ ﺻﻮﺭة
ﻭﻟﺎ ﺗﺨﻄﻴﻄ ﻮ ﻟﺎ
ﺗﺤﺪﻳﺪ ﺳﭙﺎس
ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﺪﺍئی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﮐﻴﻔﻴّﺘﻬﺎﻳﺶ
ﺟﺰ ﺧﻮﺩﺵ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﻭﺳمیع ﺸﻨﻮﺍ
ﻭ ﺑﺼﻴﺮ ﻭﺑﻴﻨﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺣﺪﻭﺩ ﻭ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﮐﻨﻨﺪﻩ،
ﻭﺍﺣﺎﻃﻪﺍﻯ ﺒﺮﺍﻭ.
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ اﻣﮑﺎ ﻥ
ﺠَسّ ﻭﺟﺴﺘﺠﻮ ﻭﻳﺎ
ﻟﻤس ﺷﺪﻥ، ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺣﻮﺍس ﺍﺩمی اﻭﺭﺍ
ﺩﺭک ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺮ ﺍﻭ ﺍﺣﺎﻃﻪ ﻭ
ﺗﺴﻠﻄ ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻧﻪ ﺟﺴم
اﺳﺖ. ﮐﻪﺣسّ ﺷﻮﺩ،
ﻭﻧﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ ﻭَﻫﻤﻰ
ﺫﻫنی اﻥ ﺒﺸﻮﺩ.
ﻭنه ﺑﺎ ﺗﺨﻄﻴﻄ
ﻮﺧﻄﻮﻁ، ﻗﺎﺑل
ﺘﺮﺳﻴﻢ، ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺘﺤﺪﻳﺪ ﻭﺣﺪﻭﺩ
ﻭﻣﺤﺪﻭﺩﻳﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺟﺴمی
ﺼﻤﺪﻯ ﻮ ﻧﻮﺭﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺩﺭﺳﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﺭﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩ ﻣﻄﻠق ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮع ﺒﻴک
ﺘﺠلی اﺯ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭلی اﻳﻥ
اﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺒﺎﺯ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍ ﻥﻔﺮﺿﺎ
ﺑﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄلق رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﺎ ﮐﻪ ﺩﻳﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺟﺴم
ﻮﺫﺍﺕ، ﻭ ﺩﺭ کیفیّت
ﻭﮐﻤﺎﻝ، ﺍﻭ، ﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺭﻫﺴتی ﺒﺮﺣﺴﺐﻋﻘل
ﺒﺸﺮﻯ. ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ که ﺑﺮﺣﺴﺐﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻘل ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺎﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺳمیع
ﻮ ﺑﺼﻴﺮ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌنی
ﺒﺎﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺳﻤمع
و ﺑﺼﺮ، ﻳﺎ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻮ ﺩﻳﺪﻥ که ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ
هست ،ﺩﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﻮﺭ ﻣﻄلق ﻮﻧﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﻥ هست
. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﺪﻑ
ﻗﺮﺍﻥ ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
،ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﺳمیع ﻮﺑﺼﻴﺮ، ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ اﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺷﺪﻥ ﺒﻌﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺍﺫﮐﺎﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻨﻮﺍﻯ ﺪﺭﺧﻮﺍﺳﺘﻬﺎ
ﻭ ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ ﺭﻭحی
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﺑﺘﺪﺭیج اﺯ ﺧﻮﺩ
بی ﺨﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻫﺴﺖ. ﺑﺪﻭﻥ ﺤﺪﻭﺩ،
ﮐﻪ ﻫﺮﻣﺤﺪﻭﺩﻯ
کوچک اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﻣﻈﺮﻭفی
کوﭼﮑﺘﺮ ﺍﺯ ﻇﺮﻑ
ﻣﮑﺎنی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ هر ﮐس ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻬﺮ ﻣﺮﺯ ﻫﺴﺖ ﻭلی
اﻣﮑﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﻪ ﺩﺭﺟﺴم ﻮﻧﻪ
ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭ، ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﻭحی
ﺪﻳﮕﺮ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ( ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭج اﺯ ﻫﺴﺘﻰ)
ﻳﺎ ( ﺧﺪﺍﻯ ﺒﺎﻃﻦ)
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺒﻨمی
اﺯ ﻭﺟﻮﺩﺵ، (ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧل هستی ﺮﺍ) ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﻣﺎیةﺍﻯ الهی
اﻭ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﺑﺪﻭﻥ ﻘﺎﺑﻠﻴﺖ
ﺍﺣﺴﺎس ﺑﺮﺍﻯ ﺤﻮﺍس
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ، ﻭﻳﺎ
ﺟسّ ﻭﺗﺤﻘﻴق ﻮ
ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﺬﻫﻨﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻏﻴﺮ ﺣسی اﻭ. ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺳﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺑﻬﺮﺷﮑلی
ﻤﺤﺎل اﺳﺖ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
اﻣﮑﺎﻥ ﺤسّ ﻳﺎ
ﻧﻔﻮﺫ و مَسّ ﺭﻭحی
ﻮﻓﮑﺮﻯ ﺪﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﺣتی ﺪﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺰﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
(ﻧﻔﻮﺫ ﺭﻭحی ﻴﺎ
ﻣسّ ﻋﻘلی ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺯﻳﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻏﻴﺮ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭک
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺣﻮﺍس
ﻭﺫﻫﻥ ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﻮ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺤﺎل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺗﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟکی
ﻤﻮﻓق ﻮﺻﺎﺩق ﻮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ،ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺍﮐثرﺩﺭ
ﺗﺠلی ﻨﻮﺭ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋﻢ،
ﻭ ﺗﻘرَبّ ﺑﻌﺮﺵ
رَبّ العرﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺒﺪﺃ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻫﻴچ کس ﺑﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺣﺎﻃﻪ ﻋﻘلی ﻮ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺒﻬﺮﺷﮑلی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ شیئ ﻤﺸﺎﻫﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎﻫﻤﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺍﺣﺴﺎس ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭﭼﻪ
ﺍﺣﺎﻃﻪ ﺑﺮﺫﺍﺕ
ﻭﺍعَمّاءﻕ شیئ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺍﻭ ﻧﻔﻮﺫ ﻭﻣسِ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺨﻄﻴﻄ
ﺒﺎ ﺧﻄﻮﻁ، ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ
ﺗﺮﺳﻴﻢ ﻭﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺑﺎ ﻧﻘﺎشی ﻴک ﺸﮑل
ﻮشیئ اﺳﺖ، ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻌﻴﻴﻦ (ﻧﻬﺎﻳﺎﺕ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﺭﺳم
کرﺩ، ﺗﺎ ﺭﻭﻯ
کاﻏﺬ ﻗﺎﺑل ﺘﺮﺳﻴم
گرﺩﺩ. ﻭ ﻧﺎﻇﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻥ، ﻭﻣَسّ
ﻭﺟَسّ ﻭﺍﺩﺭﺍک
اﻥ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﺘﻨﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ
تجلّیات ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺻﻠﺎح
ﺒﺪﺍﻧﺪ، ﺑﻨﻈﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻭ ﺭﻭٴﻴتی
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ، ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺷِﺒﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ ﻔﻬم
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺠﺰ ﺑﺎ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ،
ﻭﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺸﮑل اﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ. ﻭﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﻣﻬﺎﺭﺕ
الهی ﺨﻮﺩ ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺨﺺ، ﺭﻭٴﻴتی ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻤﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻥ ﺸﺎﻫﺪ ﻧﺎﻇﺮ
ﺍﺯ ﺗﺠلی اﻟﻬﻰ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ، ﺗﻮﺻﻴﻔی
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ، ﺿﻤﻥ
ﺼﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺑﻮﺩﻥ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺪﻗﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
اﺯ ﺗﺠﻠﻰ الهی ﻨﻴﺴﺖ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻮﺍﻗﻌﻴﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺍﻧﻬم ﺪﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ اﺯ ﺗﺠلی
رَبّ ﻗﺎﺋم که ﺣﺪﻭﺩ
ﺍﻳﺪﺁل ﻮﺟﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.

حدیث 1232 - اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ ﻳک ﻤﺤﻘق
ﻴﻬﻮﺩﻯ (ﺳﺎﻟک حقّ
ﻄﻠﺐ، ﻭﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﻳﻬﻮﻩ ﻭﻫُﺪﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﮐﻪ ﺑﺮﻭش
هاﺴﻠﻮکی ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻃﻤﻴﻨﺎﻥ اﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺘﺤﻘﻴق
ﺒﺮﺍﻯ کسب ﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻥ ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.)
ﻭﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻳﺶ،
ﻭﻳﺎ رَبّ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ.(ﺝ۳ﺹبحاﺭ)
(ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻴﻬﻮﻩ
ﻃﻠﺐ، زردشتی
الأصل ﺑﺮﺍﻯ ﻠﻘﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ اﺯﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯﻘﺪﻳم
اﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻤﻮسی
ﺪﺭ ﺍﻭﺭﺷلیم ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻘﻴﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
همگی ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺣﻨﻴﻒ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم برهمن
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴم سلوک
الهی ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻳﺎ آﺯﺭ،
ﭘﺪﺭ ﺭﻭﺣﺎنی اﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺒﺮﻫﻤﺎ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺮﻫﻤﻥ ﻮ ﺭﻫﻨﻤﺎ
ﺷﺪﻩ،
ﮐﺎﺷﻒ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻨﻮﺭ رَبّ ﺍﻟﻔﺼل
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﺒﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺰﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ،ﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭ ﺍﻧﺮﺍ( ﮐﻴﺎﻥ ﺨﻮﺭّﻩ)
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺩﻳﺪﻥ عرﺵرَبّ
ﺍﻟﻔﺼل ﻨﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﻴچ کدﺍم اﺯﺍﻳﻥ
اﻧﺒﻴﺎﻯ ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴلی
اولی اﻟﻌﺰﻡ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﮐﺎﺷﻒ قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﭽﻮﻥ
عیسی مسیج ﻮﺳﭙس
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﺍﻧﺎﻥ ﺒﻪ (ﺍﻳﻞ ﻭﺍﻳﻠﻴﺎ
و اله ) ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻘﺎم
آﻳﻨﺪﻩ (ﻋلی ﻤﺮﺗﻀﻰ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
همیشه ﭼﻨﻴﻥ ﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺠﺪﻳﺪ
بنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ،
ﺟﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻌﺪﻭﺩﻯ
ﻤﻮﺭﺩ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ،
ﻭ ﺑﻄﻮﺭ ﻗﺸﺮﻯ
اﻧﺒﻴﺎﻯ ﺒحقّ ﻘﺒلی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
توَسّل الهی اﻓﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻘﺸﺮﻯ ﻮﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺑﺎﻃل
می ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
که ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﭙس
ﺍﺯﻋﻴﺴﻰ، ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﺎ ﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﺷﺮک ﺒﺠﺎﻯ
عباﺩﺕ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮﻯ
که ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣلی اﻟﻬﻰ، ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺨﻠق ﺮﺍ
می ﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳخ
ﺪﻳنی ﻮﺳﻠﻮک ﺒﺸﺮ،
ﻭ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﻘﺒل اﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺴﻴﺢ، ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﺠﺪﺍ ﺳﺎﺯﻯ الهی
اﺯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻤﻄﻴﻊ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺒﻌﺪﻫﺎ ﺑﺎ
ﺻﻠﻴﺐ ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﻤﺴﻴﺢ،ﻭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺑﻴﻥ ﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻤتَفَکّر، ﻭﺑﻴﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻤﺘﻌﺪﺩ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻳﻬﻮﻩ ﻃﻠﺐ
ﻭﻫُﺪﺍﺟﻮﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻮﺩﻧﺪ، ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ
ﻭ ﻳﺎ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺴﻴﺎﺳﻰ ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻯ
اﻳﺮﺍﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﻤﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺒﺮﺿدّ ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﺍﻥ
ﺮﻭﻣﻰ، ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﺳﻠﺎم
ﻮﺗﺴﻠﻄ ﺒﺮﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺟﻬﺎﻥ ﻤﺘﻤﺪﻥ،
ﻭﺳﺨﺖ ﮔﻴﺮﻳﻬﺎﻯ
ﺨﻠﻔﺎﻯ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺗﻤﺎمی ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻮﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﮐﻪ ﻣﺘﻌﺼﺐ
ﺑﻮﺩﻩ، ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻘﺒﻮﻝ
ﺭﻭﺵ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﺸﺪﻧﺪ، ﺑﺪﻭﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻣﺘﺸﮑل
ﺸﺪﻧﺪ، ﻭﺍﻭﺭﺷلیم
ﺒﻴﺖ المُقَدّس
ﻋﻨﺼﺮ ﻣﮑﺎنی ﻤﻘﺪس
ﺑﺮﺍﻯ همه ، ﻋﺎﻣل
اﺗﺤﺎﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﺷﺪ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺗﺤﺖ ﻧﻔﻮﺩ
ﻓﻠﺴفی ﺪﻳﻥ ﻴﻬﻮﺩﻯ
اﻭﺭﺷﻠﻴﻢ ،ﭘﻴﺮﻭ
ﻣﻮسی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺼﺮﻯ ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻳﻬﻮﺩ ﺗﺼﻮﺭ
ﺩﻳنی ﻮﺍﺣﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯﻯ
اﺯﻣﺬﺍﻫﺐ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺩﻳﺎنی
ﺒﻴﺮﻭﻥ اﺯ ﺍﻳﻦ
(ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻳﻬﻮﻩ ﻃﻠﺒﺎﻥ)
ﺩﺭﻣﻘﺎﺑل ﻤﺴﻴﺤﻴﺖ،
ﻭﺳﭙس ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺳﻠﺎم ﺒﺎﻗی ﻤﺎﻧﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ (ﻋﻠﻮﻳﻮﻥ
ﻴﺎ ﺍﻳلی ﻄﻠﺒﺎﻥ)
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻄﺎﻟﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم رَبّ
ﺍﻟﻔﺼﻞ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
که ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺒﻤﺤﻤﺪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
ﻮﺳﻴﺎﺳﺖ ﺑﺎﺯﻯ
(ﺍﻳﻠﻰ) ﺧﻮﺩ ﺭﺍتبدیل
به علیّ ﺒﻥ اﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎﻳ ﺰﻳﺪﻳﻬﺎ
ﻭﺩﺭﻭﺯﻳﻬﺎ ﻭﺷﻴﻄﺎﻥ
ﭙﺮﺳﺘﺎﻥ
یزیدی ایزدی ﻭﻏﻴﺮﻩ،
ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎئی
ﺪﻳنی ﻮ ﺳﻠﻮکی ﻘﺪﻳم
هستند، ﮐﻪ ﺩﺭﮐﻮﻫﺴﺘﺎن
هاﺎ ﺧﺎﻭﺭ ﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺯﻧﺪگی ﻤﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﻭﺍﺳﺮﺍﺭ ﺍﻣﻴﺰ
ﺩﻳنی ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭلی
ﺪﺭﺷُﺮُﻑ ﺯﻭﺍل
ﺮﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ هستند.
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒلی
ﻨﻴﺰ،ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﻫﺎئی
اﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ اﻧﺒﻴﺎﻯﻘﺒلی
ﺨﻮﺩ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ
ﻭﺩﻳﺎﻧﺖ ﺍﺳﻠﺎم
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻭﺍﺣﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻴﮕﺎﻧﻪ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺷﺪﻩاند. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻌﻬﺪ،
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺑﻤﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﺴﻴﺤﻴﺖ،ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﺍﺳﻠﺎم ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
اولی العزم ﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯﻯ ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻮآخوندﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
وﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ثاﺑﺖ ﻭﻣﺴﻠﺴل
ﺪﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ ﻭﻫﺮ
ﻃﺮﻳﻘتی ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﮐﻪ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﺒﺒﻌﺪ،
ﮐﺎﻣلی الهی ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻧﮑﻨﺪ،
ﭼﻨﻴﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺭ ﻋﺪﺍﺩ ﺁﻥ اﺩﻳﺎﻥ
اﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﻤﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺘﻮﺳل سلوکی ﺒﺠﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﻣﻌﺮفی
صاذقانه کمال
الهی آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. ﻭﻟﺬا
ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺷﻬﺮﺕ ﺍﻭ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ رَبّ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ، ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﮑﻤﻴل ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻘﺒﻠﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ اﻫل اﻟﮑﺘﺎﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺧﻴلی
اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻨﺰﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺁﻣﺪﻩ، ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﺯ رَبّ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
،ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮی
محمد ﺑﻮﺩﻩ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻥ علم اﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻭﺗﺤﻘﻴقی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﮑﻤﻴل و ﺑﺎﻭﺭ
ﮐنند ،ﺑﺴﻠﻮک ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻴﻥ اﻟﻴﻘﻴن
از ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺯﻣﺤﻘﻘﺎﻥ ﻮ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﻮملاّهاﻯ ﺑﻮﺩﺍئی
ﻮ ﺯﺭﺩﺷتی ﻮ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻣﺴﻴﺤﻰ، ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺎﺯﻩ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰ،ﻣﻮﺿﻮع ﺠﺎﻟﺐ
ﻭﺑﺎﻋث ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺪﻳنی اﻧﻬﺎ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺸﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
اﮐثر ﻗﺮﻳﺐ ﺑﺎﺗﻔﺎﻕ،
ﺑﺎﺯ سلوک
الهی ﻨﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻨﺎم ﺪﻳﻥ ﺠﺪﻳﺪ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳتی ﻮﺗﺴﻠﻄ
ﺠﻮئی ﻮﻣﺎل اﻧﺪﻭﺯﻯ
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻃﺮفی ﺘﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ، ﻭﻋﺪﻩ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺍﻟﻔﺼل اﺧﺮ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮ، ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺴﻴﺤﻰ. ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭﻗﺎﺋم
که ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
مبعوث و ﭙﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪﺷﺪ.ﺍﻳﻨک
کاﻣﻠﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ،
ﺑﺪﻧﺒﺎل ﻈﻬﻮﺭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﭙﺪﺭ ﺍﺳﻤﺎنی
مسیح در ﻤﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺴﻴح ﻨﻴﺰ ﺑﺎ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺍﻣﺪ.
ﻳﻌنی علیّ
همان روح مسیح
و ﻤﻌﺎﺩل ﻤﻘﺎم
عیسی ﻤﺴﻴح ﺒﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ ﻴﻬﻮﺩﻯ،
ﮐﻪ ﺍﮐثرﺍ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﻤﻮﻟﺎﻋلی ﺒﻮﺩﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺍﻭﺑﻮﺩه
ﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺠلی
ﻤﻘﺎم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
الهی ﺪﺭﻋلی
ﺒﻥ اﺑﻴﻄﺎﻟﺐ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺰﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ بس ﺩﺭﺍﺯ
ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯبنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻨﻚ ﺍﻳﻥ ﻴﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻘﻖ، ﻳکی اﺯ ﺍﻥ
ﻤﺤﻘﻘﺎﻥ ﻮﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺟﻮﻳﺎﻥ ﻴﻬﻮﻩ ﻃﻠﺐ
سلوکی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺪﺭﻋﺼﻮﺭ
ﺑﻌﺪﻯ ﻮﺍﻣﺮﻭﺯﻩ،
ﺧﻴلی اﺯﻣﺤﻘﻘﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی اﺩﻳﺎﻥ ﻤﺨﺘﻠﻒ،
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴنی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻴکی اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺒحقّ ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ
اگر از خداوند
طالب پیر الهی
مناسب خود ﺑﺎﺷند.
ﻭﺍﻳﻨک ﺪﺭ ﺻﺪﺩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭﻳﺎﻓﺘﻥ
اﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
اگر الهام
الهی برای
محمد را
داشتند . ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻓﻠﺴفی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﺷﻨﺎسی اﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻭ ﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎﻯ
اﻥ ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻗﺎﺑل ﺘﻮﺟﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﺎﺭﻯ که ﻫﺮ ﺑﻴﺪﺍﺭﺩلی
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﻴﺎﻓﺖ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ،
ﻳﻌنی امام اﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭ ﭘﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩ، ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭﻧﻘﻄﻪﺍﻯ ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﺗﺎ ﺗﺴﻠﻴم
اﻭ ﮔﺮﺩﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﻭﺵ ﺍﻭﻳس ﻗَﺮَﻥ
اﻭﺭﺍ بچشم تن ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ از رؤِیت
رؤیای خود
ازهر محمد یا
کامل محمدی زنده
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻥ ﻤﺤﻘق
ﻴﻬﻮﺩﻯ می ﭙﺮﺳﺪ
رَبّ ﺗﻮ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻴﺴﺖ.
ﻳﻌنی ﻤﺎ ﭼﻨﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺍﻳﻢ. ﻭلی ﺨﺒﺮ ﺍﺯﻇﻬﻮﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺖ، ﻧﺎم ﻤﻥ
ﺪﺭ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ ﺸﻤﺎ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭﺍﻧﺠیل
آﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭلی
ﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭﺍﻧﺠﻴل
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﻗﺮﺍﻥ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺎمی ﺒﺮﺍﻯ
کتاب ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺎم ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
اﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻴﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﺴﻴحی ﻤﻨﺘﻈﺮ
ﺷﻬﻮﺩ (ﺍﻳﻠﻴﺎ
یا ایلی ) ﻭﮐسی ﭽﻮﻥ
ﻤﺤﻤﺪ در نام
سوشیانس دوم
زردشت و
فارقلیت اول مسیح
، ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺍﻧﺎﻥ ﺸﻮند. ﻭﺣتی
ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺘﻮﻟﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﭘﺎﻧﺼﺪ ﻃﻔل
ﻴﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻗﺮﻳﺸﻰزردشتی
،ﻧﺎم اﻃﻔﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﮕﺬﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ ﻣﻮﺭﺩﺍﻧﺘﻈﺎﺭقوم
قریش ،ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻧﺎﻥ
مبعوث خداوند ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﺤﻘﻘﺎﻥ
سلوکی ﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺩل
ﺒﺪﻫﻨﺪ، ﮐﻪ ﺍﻳﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻭﺍﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ،ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
الهی ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ
اﻭ ﻣﻌﻘﻮل ﻮﻗﺎﺑل
ﺘﺼﺪﻳﻖ، ﻭﺍﻧﺠﺎم
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ برای ﺍﻧﺎﻥ
هست ﻳﺎ ﻧﻪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫم ﺰﻣﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ، ﻣﺪﻋﻴﺎنی
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻭﻓﺘﺮﻳﻥ
اﻧﻬﺎ ﻣﺴﻴﻠﻤﻪ
ﮐﺬآب ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻥ ﻨﺎم
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻭ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺍیة ﻭﺣﺪﻳث
جواب ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﻠﺴفی
اﺳﺖ. ﻭلی ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻌﻨﺎﻯ ﺒﺎﻃنی
ﻮﺳﻠﻮکی ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻳﻥ
ﻤﺤﻘق کمک ﻜﻨﺪ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺪﻟﺎﺋل
ﺒﺎﻃنی ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﻫﻤﻴﻥ
ﺤﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺟﻌﻴﻥ
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺯ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺘﻮﻓﻴق
ﻮﻓﻬم ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭلی اﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻤک کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﺭ
ﻣﻨفی گناﻫﺎﻥ ﻮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﺷﻴﻄﺎنی
ﺮﻭﺍﻥ اﻧﻬﺎ، ﺑﺎﻋث
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺎﻃنی لاﺯم ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ:
اﻥّ اﻟﺨﺎلق
لا ﻳﻮﺻﻒ ﺍﻟّﺎ
ﺑﻤﺎ ﻭﺻﻒ ﺑﻪ ﻧﻔﺴﻪ،
ﻭﮐﻴﻒ ﻳﻮﺻﻒ ﺍﻟﺨﺎلق
اﻟﺬﻯ ﻳﻌﺠﺰﺍﻟﺤﻮﺍس
ﺃﻥ ﺘﺪﺭﮐﻪ، ﻭ ﺍﻟﺎﻭﻫﺎم
ان ﺘﻨﺎﻟﻪ، ﻭﺍﻟﺨﻄﺮﺍﺕ
ﺍﻥ ﺘﺤﺪّﻩ، ﻭ ﺍﻟﺎﺑﺼﺎﺭ
ﻋﻥ اﻟﺎﺣﺎطة ﺑﻪ
ﺍﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻗﺎﺑل
ﻮﺻﻒ ﮔﺮﺩﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺮﺍ ﻫﺮﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺻﻠﺎ
ﺒﺪﺍﻧﺪ، ﺑﮑسی ﻤﻌﺮفی
ﻮ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
(ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺑﺎﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺨﺎﺹ ﺍﻥ، ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﻮﺻﻴفی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﺧﻮﺩﺵ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺧﺎلق ﻮﻣﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮﻯ،
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻮﻭﺟﻮﺩ،
ﻭﻣﻘﺎم ﻮﻋﻘل ﻮ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻭ ﺭﺑﻮﺑﻴﺖ،
ﻭﺍﺻﺎﻟﺘﻬﺎﻯ ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻘﺎﺑل ﺸﻨﺎﺧﺖ ﻣﺨﻠﻮق
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺟﻨﻴﻥ در
شکم مادر ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﺩﺭ
ﺑﺰﺭگ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
هم ﺒﺸﻨﺎﺳﺪ، ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﻫﻴﭻ ﺍﺭﺗﺒﺎطی
ﺒﺎ ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ ﻗﺎﺑل
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻥ اﻭﺭﺍ ﭼﻨﻴﻥ
ﺪﻳﺪﻡ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻣﺠﺎﺯﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ رَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﭼﻮﻥ ﻤﺎﺩﺭ ﺑﺰﺭگی
ﺒﺮﺍﻯ ﺟﻨﻴﻦ، ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﻧﺸﺎﻧﻪﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺠﻨﻴﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯ رَبّ ﻗﺎﺋم
ﺘﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ سالک
الهی بوﺩ، ﻭ ﺍﺯ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی ﻮﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﮑﻤﺎل شهوﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ،ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ (ﻭﻧﻪ
نور چه رسد به ﺧﻮﺩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍ) ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﭘﺮﻭﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺒﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﺎﺭﻯ که ﺑﺮﺍﻯ
هرﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺩﺭ ﻭحی
ﻘﺮﺍنی ﻤﺤﻤﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺗﻮﺻﻴﻒ رَبّ ﺩﻳﺪﻩ
ﻗﺎﺋم ﻴﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ،
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﻤﺤﻤﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻭ ﺑﺎﺭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻳکی
ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﺪﺭ ﻗﻮس
ﺻﻌﻮﺩ، ﻭﻳکی ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﻮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺭ ﺩﻭم ﺪﺭ ﻧﺰلة
ﺍُﺧﺮﻯ ﺪﺭﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻔﺎﺕ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮐﻨﺪ. ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﻴﺪنی ﻨﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﻳﺪنی ﻮ
ﺭﻓﺘنی ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
می ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﺴﺘﻌﺪﻯ،
ﻭﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎ ﻭ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻮﺻﻴﻒ
تجلی ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺎﺩﻯ ﻮﺫﻫنی
ﻮ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ ﻮ (ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ)ﻟﺎﺯم ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ، ﻭﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﺑﺎ ﺗﺸﺒﻴﻪ،
ﺍﻋمّ اﺯﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍثباﺗﻰ ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ، ﻭﻳﺎ ﻧفی
ﺼﻔﺎﺕ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ،
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺒﺎﺭ ﻭﻣﻌنی
ﻮﻣﻘﺎﺻﺪ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
عقلی ،ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻔﺼﻮل
ﻨﻮعی ﻨﻬﺎﺋﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ، ﺗﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ، ﻭﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻥ ﻨﻤﺎﻳﺪ.و
ﺑﻌﺪﺍ ﻋﻴﻥ اﻟﻴﻘﻴﻥ
کند . ﻭﺧﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﭘس ﻫﺮﮐس
ﻭﻫﺮﺳﺎﻟکی ﺒﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ سلوک
الهی ﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺍﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺨﺎلق ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮐﺮﺩ، ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺣﻮﺍس ﻣﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭک اﻭﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
(ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ
یک عمل ﺬﻫنی ﻮ ﺗﺼﻮﺭﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﺎﺭج ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻮﺍس ،ﻗﺎﺑل ﺸﮑل
گیرﻯ اﺳﺖ. ﻭﺍﻭﻫﺎم
ﻮ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺫﻫﻨﻰ،
ﺑﺪﻭﻥ ﺤﻮﺍس ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﭽﻴﺰﻯ ﺒﺮﺳﺪ ﻭ
ﺩﺭکی ﮐﻨﺪ. ﻭﺧﻄﺮﺍﺕ
ﻳﺎ ﺧﺎﻃﺮﻩﻫﺎ ﻭ
ﺧﻄﻮﺭﻫﺎﻯ ﺬﻫﻨﻰ،
ﻭﺭﺳﻴﺪﻩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﺎمی ﺒﺬﻫﻦ،
ﺩﺭﻫﻨﮕﺎم تَفَکّر
ﻋﻤﻴق ﺪﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ،
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ ﺨﺎﺭجی
هستند. ﺍﻣﺎ (ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ اﻧﺪﺭﻭﻥ)
ﺍﻭ ﻭ ﻧﻪ ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﻭحی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ) ﻭﺫﻫﻥ ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭﻣﺸﺨّﺺ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻥ ﻮﺩﺭﻙ
ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ ﺩﻳﺪﻩﻫﺎ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺫﻫﻨﻰ،
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺤﺪﻭﺩﻯ ﺒﺎﺷﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺩﻳﺪﻥﺸﻴئ
،ﻳﻌﻨی ﺪﻳﺪﻥ ﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﺸﻴئ ﺪﺭﺣﺪﻭﺩ
ﻭ ﻣﺮﺯ، ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺗﻮﺻﻴفی
اﺯ ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ ﻋﻠمی
ﻮﻋﻘﻠﻰ، ﮐﻪ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭﻣﺸﺨﺺ
ﮐﺮﺩﻥ ﺪﺭﻳک ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﺍﺯ ﺷﻴﺌﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥﺤﺪﻭﺩ
ﻭ ﺗﺤﺪﻳﺪﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ (ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ، ﻭﻧﻪ
ﺍﻧﭽﻨﺎﻥ که ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ الهی ﻮﻭﺍقعی
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺤﺪﻭﺩﻯ ﻮﺧﻄﻮطی
ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﻤﺮﺯﻯ ﻘﺎﺋل
ﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﺪ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ إﺑﺼﺎﺭ ﭼﺸم
ﻮﺍﺣﺎﻃﻪ ﻣﮑﺎنی
ﻮ ﺫﻫﻨﻰ، ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺴﺮ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
( ﻧﻪ ﻓﻘﻄ همه ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﻳک ﺸﻴئ ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻳﺪ ﺗﺎﺑﺘﻮﺍﻥ
اﻭﺭﺍ ﺩﻳﺪ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺑﻮﺩ،
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﻓﺖ،
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪ ﻭﺑﺮ ﺍﻭ
ﺍﺣﺎﻃﻪ ﺑﭽﺸم
کرﺩ. ﻭﺍﻭﺭﺍ ﻣﺤﻴﻄ
ﻮ ﻣﺴﻠﻄ ﺒﻮﺩ. ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ،
ﺗﺎ ﺩﺭک اﻭ ﻧﻤﻮﺩ.
ﺗﺎﺯﻩ ﺩﺭﻙ ﺩﺭﻭنی
ﺨﻮﺩ ﻣﺸﮑل ﺒﺰﺭﮔﺘﺮﻯ
اﺳﺖ، ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺑﺎﻃﻥ ﻮوﺍﻗﻌﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺎﻃنی ﻮ ﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﻫﺎ
بوجود ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺿﺮﻭﺭﻯ هستند. ﻭﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ که ﺳﻬل
اﺳﺖ، ﭼﺸﻤﺎﻥ
عقل ﻮﺩل اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺰ، ﻗﺎﺩﺭ ﺑﻨﻔﻮﺫ
ﺩﺭﻭنی ﺪﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﻫﻤﻪ ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻮﺑﺎﻃﻨﻰ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ،
ﺑﺮﺍﻯﺸﻨﺎﺧﺖ ﻭﺍقعی
ﻀﺮﻭﺭﻯ هستند. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺑﻬﻴچ
اﻧﺪﺍﺯﻩ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺴﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻮﺩﺭﻭﻥ، ﻭﺍﺯﮔﺬﺷﺘﻪ
ها ﻭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻤختلف ﻧﻮعی ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﻭﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ، ﺑﺴﺎﻟک
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺪل ﻮ ﻓﻮآد ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺣﺎﻟﺖ ﺧﻠﺴﻪ
(ﻳﺎ خواب ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ)
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺤﺎﻟﺖ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭﺣﺎﻟﺖ
ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ ﻮﺻﻤﺪ
ﺷﺪﻥ،ﻭبی ﺨﻮﺩﻯ
ﻭﻓﻨﺎﻯ ﻮﺟﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺯﻣﻴﻨﻪﺍﻯ اﻣﺎﺩﻩ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺸﻴّتی
اﺣﺘﻤﺎلی اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﻫﻤﺎﻥ ﺤﺎل ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻘﺪﺭﺕ ﺑﻴﺎﻥ ﻮﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍثباﺗﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺑﺎ
ﻧﻔﻰ ﺻﻔﺎﺕ، ﺍﻧﻬم
ﺒﺮﺍﻯ اﻓﺮﺍﺩ
شاﻳﺴﺘﻪ ﻭ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ اﻳﻦ
ﺷﺎﻫﺪ الهی ﺒﺎﺷﻨﺪ،ﺑﮕﻮﻳﺪ.
ﺍﻧﻬم ﺒﺘﺪﺭیج ﻮ
ﺍﻧﺪک اﻧﺪﻙ، ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭ ﻧﺎ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
(إﺑﺼﺎﺭ) ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﮐﺎﺭ ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ. ﺍﺑﺼﺎﺭ
ﺑﺎﭼﺸم ﺘﻦ، ﺟﺰ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﻭ ﺣﺪﻭﺩﻯ
اﺯ ﻓﺎصِله، ﻭ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ اﺯ ﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻭﺑﺼﻴﺮﺕﻋﻘلی
ﺒﺴﺘﻪ ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﺳﺮﻣﺎیة ﻋﻘلی ﺸﺨﺺ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺼﻴﺮﺕ ﻋﻘلی
کاﻓﻰ،ﻭ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺩﺭﺳتی ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺑﺼﻴﺮﺕ ﺩل
ﻮ ﻓﻮآﺪ، ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺣﺎﻟﺖ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ کسی ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﻣثل
ﭽﻨﻴﻥ ﺮﻭح اﺯﺗﻥ
ﺨﺎﺭﺝ ﺷﺪﻩ، ﻭﺍﺳﺮاء
ﻮﻋﺮﻭج ﻤﻠﮑﻮتی
ﻴﺎﻓﺘﻪ، ﻭ ﺗﻥ ﺮﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺍﻳﻥﺮﻭح ﺘﺮﺑﻴﺖ
ربّانی ﺷﺪﻩ ﻭ ﺷﺎﻫﺪ
ﺑﺘﻥ ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ. ﻭﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﻪ، ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺠﺒﺮﺋﻴل
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
رَبّ ﺍﻳﻥ ﺤﺎل ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﻳﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
ﺒﺪﻧﺒﺎل ﺪﺍﺸﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن ﺒﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﮐﺎﻣل ﻮﻣﮑمّل
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺮﺵ ﺧﺪﺍﻯ ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭمُرَبّی
اﻣﺮﻭﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،
ﻭمُرَبّی ﺘﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اینده ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺧﺎﺗﻤﻪ ﺳﻠﻮﻙ
الهی ﺴﺎﻟﻚ، ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی اﻭ،
ﺑﺎ (ﺳِﺘﺎﺭ ﻭﺳِﺘﺮة
ﻣُﻨﺘﻬﺎ) ﻳﺎ ﭘﺮﺩﻩ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ، ﺩﺭ (ﺷﺠﺮﻩ
ﻃﻮﺑﺎ ﻭﺧﻮﺷﺒﺨتی
ﻮﺍﻳﺪﺁﻝ
بهشتی ) ﻋﻘﻠﻰ،ﻋﻀﻮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﻭﺯ الهی
ﺸﺪﻥ ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
(ﺧﻄﺮﺍﺕ) ﺟﻤﻊ (ﺧﻄﻮﺭ
ﺑﺬﻫﻦ) ﻭﺣتی
عبوﺭ ﺧﻄﺮﻧﺎک ﺬﻫﻨﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﺎلیم ﻤﻌﻨﻮﻯ،
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻭﺗﻔﮑﺮ ﻭﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯﺍﻟﻬﺎم ﺨﻄﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺬﻫﻥ اﺯﺧﺪﺍ
،ﻭ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ اﻧﺪﺭﻭﻥ
ﺧﻮﺩ، ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
عبرﺕ ﺍﻣﻮﺯ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ ﺨﺎﺭجی
ﺪﻧﻴﺎﻯ ماﺩﻯ ﺟﻤﻠﮕﻰ
ﺳﺮﻣﺎیة ﺧﺎﺭج ﻮ
الهی هرﻣتَفَکّرﻯ
اﺳﺖ. (ﺍﻭﻫﺎﻡ) ﺟمع
ﻮَﻫﻢ، ﻳﺎ ﺗﺨﻴّل
ﻮ ﺍﺑﺪﺍع ﺬﻫﻨﻰ
ﻭ ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ هاﻯ
ﻔﮑﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﻣﻮﺭﻏﻴﺮ
ﻭﺍقعی که ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﺎﻳﻨﺪ، ﻭَﻫﻢ
ﻭ ﺑﺎﻃل هستند. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻠﻴﺎتی ﻨﺎ ﺩﺭﺳﺖ،
ﺍﺯ ﻣﻄﺎلبی که ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ کاﺭﻫﻤﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣتَفَکّرﺍﻥ
غیر الهی ﺪﺭ ﺍﻫﻞ
ﮐﻠﺎم آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ،
ﻭﺍﻫل ﻤﻨﻄق ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﻣﺘﻌﻠﻤﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭلی ﻮَﻫم که
ﺍﻣﺮﻯ ﺑﺎﻃل اﺳﺖ،
ﺣﺪّ ﺍﻗل ﻮﺟﻮﺩ
(ﻭﺍقعی ﺪﺭ ﺫﻫﻦ)
ﺷﺨﺺ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻗﺎﺑل
اﻧﺘﻘﺎل ﺒﺬﻫﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ، ﺍﺯﻃﺮﻳق
اﻳﻥ ﺰﺑﺎﻥ ﻮﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﻭلی
اﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮ ﺷأﻥ ﻤﻘﺎم اﻟﻬﻰ،
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﺣﻘﻴقی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻭﻫﺎم
ﺒﺎﻃلی هستند. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻧﻔس أمّاره ﺍﻧﺴﺎﻥ
غیرﺳﺎﻟﻚ، ﺍﻟﻮﺩﻩ
ﺗﺮ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺘﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺩﺭﺟﻪ ﺑﻄﻠﺎﻥ
اﻳﻥ اﻭﻫﺎم ﺸﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. (ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻋﻠﻤﻰ)
ﺑﺎﺯ ﻣﻔﻴﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭلی
اﻭﻫﺎم ﻔﻠﺴﻔﻰ،
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻭﻫﺎم
عبادتی ﻮﺩﻳﻨﻰ،
ﻳﺎخرﺍﻓﺎﺕ ﻧﺰﺩ
آخوندﻫﺎﻯ همه
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
اﺩﻳﺎﻥ، ﻣﺎﺩﺍم
که ﺳﺎﻟک اﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻓﺎﺳﺪ ﺗﺮ ﻭ ﺑﺎﻃل
ﺘﺮ ﻭ ﺩﻭﺭ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭحی ﻮﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭالهی هستند. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:أجلّ
عمّا ﻳﺼﻔﻪ ﺍﻟﻮﺍﺻﻔﻮﻥ،
ﻧﺄﻯ ﻔﻴﻘﺮّﺑﻪ،
ﻭﻗرَبّ فی ناءه،
ﮐﻴﻒ ﺍﻟﮑﻴﻔﻴیّة
ﻓﻠﺎ ﻳﻘﺎل لله ﮐﻴﻒ،
ﻭ ﺍﻳﻥ اﻟﺎﻳﻦ،
ﻓﻠﺎ ﻳﻘﺎل ﻠﻪ ﺍﻳﻥ
هو، ﻣﻨﻘطع اﻟﮑﻴﻔﻮفیة
ﻭ ﺍﻟﺎﻳﻨﻮنیة ،ﻓﻬﻮ
ﺍﻟﺎﺣﺪ ﺍﻟﺼﻤﺪ،
ﮐﻤﺎ ﻭﺻﻒ ﻧﻔﺴﻪ،
ﻭﺍﻟﻮﺍﺻﻔﻮﻥ
لا ﻳﺒﻠﻐﻮﻥ ﻨﻌﺘﻪ،
ﻟﻢ ﻳﻠﺪ ﻭﻟم ﻴﻮﻟﺪ
ﻭﻟم ﻴﮑﻥ ﻠﻪ ﮐﻔﻮﺍ
ﺍﺣﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻭﺍﺻﻔﺎﻥ
اﺳﺖ (ﭼﻪ ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺩﻳﺪنی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮالهی ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘل ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺑﻴﺎﻥ اﻟﻔﺎﻇی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﺣتی ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘل
ﻮ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺒﺎﻭﺭﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺗﺎ ﺍﻧﺎﻥ ﺒﺎﻭﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ، ﻭﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘل ﻤﺎﺩﻯ ﻭﺍﻟﻮﺩﻩ
ﻧﻔﺴﺎنی ﺨﻮﺩ، ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ می ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ آخوندﻫﺎﻯ
ﻤﺪّعی ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳق ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ با
قیاس ،ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﺪﺗﺮﻳﻥ
ﺤﺎﻟﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺍﺑﺎﻃﻴل ﺮﺍ ﺍﺳﺎس
ﻭ ﭘﺎیةﻫﺎﻯ ﺒحقّ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻔﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩگی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣﺮﺩم ﻮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح اﺯ ﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍ ﺣﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.
ﻭﺟﺎﻯ ﺘﺮﺩﻳﺪﻯ
ﺪﺭ ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ ﻭﺑﻴﻨﺸﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎقی ﻨﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ ﺍﻧﻬﺎ،
ﺑﺮﺣﺴﺐﻋﻘل ﺤﻘﻴﺮ
ﻭﻧﻔس ﺍﻟﻮﺩﻩ ﻭﻫﻮﺳﺒﺎﺯ،
ﻭﻣﻄﺎمع ﻮﺟﺎﻩ
ﻃﻠبی ها،ﻭﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺑﺸﻬﺮﺕ ﻭﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺑﺎ ﻗُرَبّ ﻭﻧﺰﺩﻳکی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﺎ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺯﻣﺎ ﺩﻭﺭ ﺍﺳﺖ
(ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
(ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ) ﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭحی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭ ﻓﮑﺮﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻤﺎ، ﮐﻪ اﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺍﻧﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺩﻭﺭ ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ،
ﻭﺩﺭ ﺍﻭﺝ ﺩﻭﺭﻯ،
ﺩﺭ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺑﺎ ﺩﻭﺭﻯ اﻭ ﺍﺯ
ﻣﺎ، ﺑﺎﺯ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺍﺯﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺒﺨﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺩﻭﺭﻯ
ﺪﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐﻤﺎل
ﻮﻣﺮﺍﺗﺐﻋﻘلی ﻮ
ﺑﺮﺗﺮﻯ، ﺍﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ،ﻭ
ﺑﺎﺯ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﻮﺩﻣﺎﻥ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﺍﺻلی
اﺯ ﺍﻭ، ﻭ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﭘﺮﻭﺵ
ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺨﻮﺩﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ،
ﻭﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳتی ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم ﺒﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﻣﮕﺮ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻤک ﻜﻨﺪ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ کیفیّت ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻳک ﻜﻴﻔﻴﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ،ﻭ
نباﻳﺪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺟﺎ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
اﺳﺖ. ﻭکیفیّت ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﮐﻴﻔﻮﻓﻴّﺖ
ﻭ ﮐﻴﻨﻮﻧﻴّﺖ ﮐﺠﺎئی
ﻮﭼﮕﻮﻧﮕﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺣﺪ ﺻﻤﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﻳﺎﻓﺖ ﺣﺎﻟﺖ ﺻﻤﺪﻯ
ﻮ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻓﻨﺎﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ)
ﻭلی ﺪﻳﮕﺮ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻨمی
ﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﻤﺎم
ﺼﻔﺎﺕ ﻭﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
ﮐﻤﺎلی ﻮﺻﻔﺎتی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺑﺮﺷﻤﺮﻧﺪ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﺸﺪﻩ ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﻧﮑﺮﺩﻩ، ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﻌﺎﺩل ﻮﻫم
کفّهﺍﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
(کیفیّت ﺑﻴﺎﻥ
اﺣﻮﺍل کیفی ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺭﻭحی ﻮ ﺑﺎﻃﻨﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻤﻌﻨﻮﻯ ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮالهی ﺠﺪﺍ ﺍﺯ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯﻮ ﻇﺎﻫﺮﻯ
اﺳﺖ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل ﺪﻳﺪﻥ
ﻮﺩﺭک ﻨﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
شیئ و اﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﺑﺎﻃنی
هست. ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ (ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ) کیفیّت ﮐﻨﻮنی
ﭽﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ،ﺩﺭ
ﭼﻪ ﻣﻘﺎمی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨک ﭽﻪ ﮐﻤﺎل
ﻨﻮعی ﻴﺎ ﺭﻭحی ﻮ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
(ﺍﻳﻨﻮﻧﺖ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﻮﻧﻴّﺖ)ﻳﺎ
ﺩﺭ(ﺃﻳﻦ) (ﺟﺎ ﻭ ﻣﮑﺎﻥ)
ﻳﺎ ﺍﻧﺠﺎ ﺑﻮﺩﻥ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺖ ﺑﻮﺩﻥ
ﻮﻳﺎ ﺍﻥ ﺠﻬﺖ، ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮشیئ اﺣﺎﻃﻪ ﻭ
ﺗﺴﻠﻄ ﺪﺍﺷﺖ، ﻭ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ اﻭ ﻭﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺟﻬﺖ ﻭﺳﻤﺖ، ﻭﻳﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ﻮﻣﺤلی ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺣﺪ ﻭ ﻭﺍﺣﺪ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ، ﺧﻮﺩﺵ
ﺩﺭﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
لاهوت و هاهوﺕ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﺯ ﻭﺍﺣﺪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻭ ﺩﺭﻫﺮ
ﺗﺠلی اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺒحقّ
اﻟﻬﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻳﻦ تجلّیات
ﺑﺮﺳﺪ. (ﺻﻤﺪ) ﺗﻮﭘُﺮ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻨﻘﺺ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻨﻴﺎﺯ، ﻭﺩﺭﻣﻄﻠق
کماﻝ، ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭﺣﺎﻟﺖ
ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ ﻮﺻﻤﺪ
ﺷﺪﻥ اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭدﺭﻙ
ﻳﮕﺎﻧگی ﺴﺎﻟک
عاﺑﺪ ﺩﺭ ﻣﻌﺒﻮﺩ،
ﺗﺎ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﭼﺸم
ﺪﻝ، ﺍﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﺳﭙس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥﻤﺤﻘق ﻴﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ،ﮐﻪﺧﺪﺍ
ﻭﺍﺣﺪ ﻭ ﺍﺣﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺍﺣﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻥﺘﻔﺎﻭﺕ
(ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺤﻘق ﻴﻬﻮﺩﻯ
ﺘﻮﺿﻴح ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺷﺒﻴﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی
اﻳﺎ ﺧﺪﺍ ﮐﻪ ﻳکی
اﺳﺖ، ﺍﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥهم
ﻴکی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ؟
ﻭ ﻭﺣﺪﺍﻧﻴﺖ ﻭﻳﮕﺎنی
اﻧﺴﺎﻥ ﺸﺒﻴﻪ ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ؟
(ﺍﻧﺴﺎﻥ)ﺑﻌﻨﻮﺍﻥﻴک
کل ﻮﺍﺣﺪ، ﺍﺯﻣﺠﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺟﺰاء اﺳﺖ، ﻭرَبّ
اﻟﻨﻮع ﻨﻴﺰ ﮐﻠّﻯ
اﺯﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﺴتی ﻠﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﺍﺟﺰاء ،ﻭلی
گلی ﻮﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
کُلّی ﺘﺮ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ: اﻟﻠﻪ
ﻭﺍﺣﺪ ﻭ ﺍحَدّی
اﻟﻤﻌنی ﻮ ﺍﻟﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻮﺍﺣﺪ ثنوﻯّ اﻟﻤﻌنی
ﺠﺴم ﻮ ﻋﺮَﺽَ ﻭ
ﺑﺪﻥ ﻮﺭﻭح ﻔﺎﻧّﻤا
ﺍﻟﺘﺸﺒﻴﻪ فی اﻟﻤﻌﺎنی
لا ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
واحِدی ﻮ ﻳﮕﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺪﺭﻣﻌنی اﺳﺖ (ﻧﻪ
واحِدی ﺪﺭ ﺷﻤﺎﺭﺵ
ﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻳﺖ) ﻭلی
اﻧﺴﺎﻥ واحِدی
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺪﻭﻡ، ﻭﻳﺎ
واحِدی ﺨﻮﺩ ﺩﻭﮔﺎﻧﻪ
ﺩﺭﻣﻌنی اﺳﺖ (ﻳﻌنی
اﻧﺴﺎﻥ ﻳکی هست،
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﻳکی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺩﺭﻣﻌنی ﻮﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﻳکی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺠﺴﻢ ﻭﻋَﺮَﺽ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺪﻥ ﻮﺭﻭح
اﺳﺖ. ﻭﺗﺸﺒﻴﻪ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﻤﻌﺎنی ﻮ ﺍﻣﻮﺭﺑﺎﻃﻨی
اﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ. ﮐﻪﺍﻳﻥ
غیر ﺍﺯ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻗﺎﺑل
ﺸﻤﺎﺭﺵ ﻭﺣﺪﻭﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺟﺴم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻤﺎﺩﻯ، ﻭ(ﻋَﺮَﺽ)(ﺑﻔتح
عین و ﺭاء) زﻭﺍﺋﺪ
ﻭﺍﺟﺰﺍﻯ ﺠﺪﺍ ﺍﺯﺟﺴم
هستند. ﻭﺣتی ﺠﻮﻫﺮ
ﻭﺍﺻل هماﻥ ﺮﻭح
ﻮ ﻣﻌنی اﺳﺖ. ﻭﺟﺴم
ﺰﺍﺋﺪ ﻭﻋﺮَضی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺪﻥ ﺠﺴم ﺪﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ، ﻭﺭﻭح ﻨﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻯ. ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻥ
واحِدی که اﺟﺰاء
ﺪﺍﺭﺩ، ﻭﺩﻧﺒﺎﻟﻪﻫﺎ
ﻭﮐﻨﺎﺭﻩ ﻫﺎ ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﻭﺿﻤﺎﻳم ﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﻳکی
ﺒﻮﺩﻥ ﺒﻴﺮﻭﻥ ﻤﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻥ اﻋﺮﺍﺽ ﻭﺯﻭﺍﺋﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭﻳﮕﺎﻧگی
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩﺵ ﻳکی
اﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮﻫﺴتی اﺯ
آﻥ ﺨﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ (ﺍﺯ ﺧﺪﺍﺧﺎﺭج
اﺯﻫﺴﺘﻰ) ﺑﻮﺟﻮﺩ
(ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل هستی)
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﻔﺮﺽ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ ﺸﺪﻥ ﻮﺻﻤﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﺨﻮﺩ ﺩﺭﺑﻴﺎﻳﻨﺪ،
ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺎﻣل
همه ﭼﻴﺰ، ﮐسی ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎقی
ﻨﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻨک
ﻨﻴﺰ ﮐسی ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺴتی
ﺘﻨﻬﺎ ﺷﺎﻣل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﻫﺴتی ﺨﺎﺭﺝ، ﻳﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ ﺒﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺑﺎ ﺍﺻل الهی ﺨﻮﺩ
ﻳکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻧﻮعی ﺪﺭ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ، ﻭ ﻫﻤﻪ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺪﺭ رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭل اﻟﻬﻰ،
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ
هستی هاﻯ
گوناگون ﻭﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ،
ﺷﺒنم ها اﺯ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
بی ﭙﺎﻳﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﺧﺎﺭج اﺯﻫﺴتی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ،
ﻭﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭﻳﮕﺎﻧگی ﻮﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺗﻔﮑﻴﻜﻬﺎﻯ ﺬﻫنی
ﻤﺎ تنها ﻣﻔﻴﺪ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
هستند، ﻭلی ﻮﺍﻗﻌﻴﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﻭ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺷﺪﻩ، ﺑﺮﺍﻯ ﻠﻘﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﭘس ﺍﺯ ﺩﺭک
ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺧﻮﻳﺶ،
ﻭﺑﻘﺎﻯ ﺪﺭ ﻓﻨﺎﻯ
ﺨﻮﺩ، ﻣﻮﻓق ﺒﺪﻳﺪﻥ
ﻴک ﺮﻗﻴﻘﻪ ﻭﻳک
ﺘﺠﻠﻰ، ﻭﻳک ﻤﻘﺎم
اﺯ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ،
ﻭﻳک ﺤﺎﻝ ﺑﺮﺗﺮﻯ
اﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺗﺎ ﺍﺑﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﻮاع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭحی ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ،
ﺍﻳﻥ ﺮﻗﻴﻘﻪﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﻳﮕﺎﻧﮕﻴﻬﺎﻯ
الهی ﺮﺍ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﺩﺭک ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ.

حدیث 1233 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ304
بحار)ﮐﻪ ﺷﺨصی
اﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ، ﺍﺯ
ﺭﺍﻭﻯ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺗﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮﺣﻴﺪ(
یعنی سلوک
الهی وکسب
یگانگی ) ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺴﻮﺍل ﺸﻮﺩ. ﺷﺨﺼﻴﺖ
ﺳﺎﺋﻞ، ﻭﻣﻮﺿﻮع
ﺴﺌﻮﺍﻝ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻄﺮﺡ جواب ، ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻤﻬم
اﺳﺖ ﺯﻳﺮ ﺍﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ،
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺍﻣﺎم اﺯ ﺍﻭ ﭘﺎﺳخ
ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳن است که ﺑﺮﺍﻯ
همگان ،ﮐﻪ ﺍﮐثرﺍ
ﻧﺎﺑﺎﻭﺭ، ﻭﺣتی
ﺠﺎﺳﻮس ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ فقیه
سفیه ﻭ آخوندﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ،ﺟﻮﺍﺑﻰ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺟﻮﺍبی ﺪﺍﺩﻩ
ﺷﺪ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻧﺰﺩ ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺴمی ﻴﺎ بی جسم
امام میفرﻣﻮﺩ:
اﻥّ ﻠﻠﻨﺎﺵ
فی اﻟﺘﻮﺣﻴﺪ
ثلاثة ﻣﺬﺍﻫﺐ،
ﺍثبات ﺑﺘﺸﺒﻴﻪ،ﻭ
ﻣﺬﻫﺐ ﺍﻟﻨفی ،ﻭ
ﺍﻟﻄﺮﻳق فی اﻟﻤﺬﻫﺐ
ﺍﻟثلاث ﺍثباﺕ
ﺑﻠﺎﺗﺸﺒﻴﻪ ﻣﺮﺩم
ﺪﺭ ﻣﺒﺤث ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺳﻪﮔﻮﻧﻪ ﺗﻔﮑﺮ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﻓﮑﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻳکی اﺯﻃﺮﻳق
اثباﺕ ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ وند ﺑﺎ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺍﻭ، ﻭﻳکی ﺒﺮﻭﺵ
ﻧفی ﺼﻔﺎﺕ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ،
ﻭﻳکی ﺮﻭﺵ ﺍثباﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺸﺒﻴﻪ. (ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺫﻫنی
هر ﺍﻣﺮ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ کسی ﺒﮕﻮﺋﻴﻢ
،ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻣﺪﺍم
ﺪﺭ ﺫﻫﻥ ﺨﻮﺩ ﺗﺼﻮﺭﺍت
ﺸﺒﻴﻪ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
که ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﮐﻪ ﻣثلا
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭼﻨﺎﻥ ﭽﻴﺰﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻮﺍن ﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻰ. ﻭﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﺑﺪﺍﻥ.ﺩﻭﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎ
سی ﻮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻭﺩ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎﻋﻘل
ﺒﺰﺭﮔﻰ ﺍﺳﺖ، ﻳﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﭽﻮﻥ ﭙﺎﺩﺷﺎهی
ﺒﺮﺗﺨﺖ ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍﻯ ﺒﻌثت
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﮐﺮسی ﻨﺸﺴﺘﻪ
ﺩﻳﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ. ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻋﺮﺵ ﻧﺪﻳﺪﻩ.
ﻭﺍﻳﻥ عرﺵ ﻳﺎ ﻫﺴتی
ﻮﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﻭ ﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺮسی ﻮﺻﻨﺪﻟﻰ
و اریکه ، ﺑﺮﺍﻯ
اﺳﺘﻘﺮﺍﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﺭج اﺯﻫﺴﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ، ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺗﺼﻮﺭ ﺟﺰئی ﻮ ﺍﺣﺴﺎس
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ، ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺴﻮﺍبق ﺬﻫنی ﻮﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺍﺯ
ﻳک اﻟﮕﻮﻯ کلی ﮐﻪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺗﺼﻮﻳﺮ
ثاﻧﻮﻯ، ﻭﺧﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴم ﺘﻄﺒﻴق
ﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
هرﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺷﻨﻴﺪﻩ
نمی ﻴﺎﺑﺪ ﻟﺬﺍ
ﺑﻴک ﺘﺎﺑﻠﻮﺋﻴﮑﻪ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ ،ﺷﺒﻴﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮﻗﻒ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ ﮐﻤکی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺍﻭ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﻴک
ﺘﺸﺒﻴﻪ ﺑﺎﻃل ﻮ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﺍﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﻧس
ﻫﺎﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ ﻭﺍقعی
ﺘﺮﻯ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺍﻳﻦ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣثال
ﺪﻳﮕﺮ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﭘﺮﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺒﻨﺎﻡ ﻋﻨﻘﺎی
سیمرغ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ دﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭلی
ﺘﺸﺒﻴﻪ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ
ﭽﻮﻥ اﻳﻥ ﻨﻘﺎﺷﻴﻬﺎﻯ
ﻳﺪﻩ با دُم
بلند و رنگهای
فراون و قدرت
پرواز بمعراجهای
اسمانی ﺷﺪﻩ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻋﻨﻘﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺧﻄﺎﻯ ﺬﻫﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺼﻮﺭ ﺑﺎﻃﻞ، ﻭﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻋﻨﻘﺎ ﻣﻬم ﻨﻴﺴﺖ،
ﻭلی ﺪﺭﻣﻮﺭﺩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻬم اﺳﺖ. ﺍﻳﻦ (ﺭﻭﺵ
ﺍثباﺕ ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻨﻴﻥاﺳﺖ،ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺎ
ﺭﻭشی ﻨﺴﺒﺘﺎ ﺑﻬﺘﺮ،
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺑﻴﻔﺎﻳﺪﻩ
،ﺍثباﺕ ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﺯ(ﻃﺮﻳق
ﻨفی ﺼﻔﺎﺕ) ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻪ
ﭼﻨﻴﻥ اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﭼﻨﺎﻥ. ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻭﻧﻪ ﺁﻥ گوﻧﻪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ، ﺍﮔﺮﻫﺮ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻭﻟﻴﻪﺍﻯ
ﺪﺭ ﺫﻫﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﭘﺮﻭﺑﺎل ﻮ ﺍﻋﻀﺎ
وﺍﺟﺰﺍﻯ اﻳﻥ ﺸﺒﻴﻪ
ﺫﻫن ی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ،
ﺑﺎ نفی ﺼﻔﺎﺕ ﻗطع
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧتن
دﺭ ﺫﻫﻥ ﻨﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻫﻴچ کدام اﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ، ﭘس
ﺫﻫﻥ ﺸﻨﻮﻧﺪﻩ ﺧﺎلی
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. ﺍﻣﺎ ﻃﺮﻳﻘﻪ
ﺳﻮم اثبات ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﻭ شیئ ﺑﻮﺩﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺼﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﻮﺩﻥ ﻮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻦ، ﻫﻤﻴﻥ
ﺸﻴئّیت ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻳک ﺸﻴئ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ (ﺍثباﺕ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﺸﺒﻴﻪ) ﺍﺳﺖ. ﻭلی
اﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ
ﺧﻮﺩ، ﻫﻴچ ﺘﻮﺿﻴحی
ﻨﺪﺍﺩﻩ. ﻭﺍﻳﻥ
اﺷﺒﺎﺕ ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺸﺒﻴﻪ
ﻫﻤﺎﻥ (ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻭ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻴک ﺴﺎﻟک
ﺼﺎﺩق ﻮﻣﻮﻓق ﻨﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭ (ﻧﻮعی
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ،ﻭ
ﻧﻮعی ﺘﺸﺒیه ﺩﺭﺍﻥ
هست. ﻭلی ﻤﺴﺌﻮلیتی
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺪﺭﺟﻪ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻮعی
اﺯ ﺍثباﺕ ﺻﻔﺎتی
اﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ، ﭼﻮﻥ
ﺒﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﺍﻣﻮﻧﻴﺎﻧﺶ،
ﺩﺭﻳﻜﺸﺐ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﺍﺯﻣﺎﻩ، ﻗﺮﺹﻣﺎﻩ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥﺪﺍﺩ ،ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺧﻮﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻥﭽﻨﻴﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﺩﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻭﺑﻄﻮﺭ
ﻣﻄﻠﻖ) ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺪﺭک
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻮﺯﺍﺩﻯ که ﻫﻨﻮﺯ
ﺫﻫنی اﻭ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺍﺣﺴﺎسی ﻤﺎﺩﻯ
ﺨﺎلی ﺒﺎﺷﺪ، ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭﺩﺭک
ﻛﻨﺪ ﻭﺑﻔﻬﻤﺪ. ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ ﻮﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﺍﺭﺍم ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣتی ﺪﻳﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﭽﺸم ﺒﺮﺍﻯ ﮐﻮﺩﻙ،
ﺩﺭﺣﮑم ﻨﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳکی ﻤﻄﻠﻖ،
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﭘﺎﺳخ
اﻣﺎم اﻳﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍثباﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ، ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺸﺒﻴﻪ
ﻭ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺩﺍﺩﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﺧﺪﺍ، ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﻋﻘلی ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﺑﺬﻫﻥ ﻔﺮﺩﻯ،
ﻭﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ ﺳﻄح
علم ﺠﻤﻌﻰ، ﻫﻤگی
ﺒﺎﻃل هستند. ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ سلوک الهی ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻠﻘﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﮐﻪ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ قائم
رب النوع ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻬﺮﺷﮑلی
ﻮﭼﻴﺰﻯ که ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺑﺎﻭﺭﻯ غین اﻟﻴﻘﻴﻨﻰ،
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎ سلوک
الهی ،ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺨﺎﺹ
ﺁﻥ ﺒﻠﻘﺎﻯ ﺪﺭﺳطح
ﻔﻬﻢ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎئی
ﺒﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﻧﻤﻮﺩ، ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺸﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ،ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑﻘﺮﺹ
ﻣﺎﻩ ﻧﻤﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
علم اﻟﻴﻘﻴﻦ، ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺨصی ﻮﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺍﻳﻥ
کاﻣل اﻟﻬﻰ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
،ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﻋﻴﻨﻰ،
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ حقّ
اﻟﻴﻘﻴنی
عقلی ﻮﺍﻟﻬﺎمی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺒﺤثی ﺨﺎﺹ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻮﺭﻯ ﻮﺩﺭﺳﺖ ﻭﻗﺎﺑل
ﺒﻴﺎﻥ ﺒﺨﻴلی اﻣﻮﺭ
ﺍﺯﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﻮﺭ الهی
ﺪﻳﮕﺮ، ﺗﺎ ﺍﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﻭحی ﻮ ﺍﻟﻬﺎم
اﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺮخی ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ، ﻭﻳﺎ ﺑﻈﻥّ
ﺨﻮﺩ ﺧﺪﺍ، ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻣﻮﻯ ﻤﺠﻌّﺪ
ﻭﭼﺸﻤﺎنی اﻳﻥ ﭽﻨﻴنی
ﻮ ﺍﻥ ﭽﻨﺎنی ﺪﻳﺪﻩ
ﺍﻧﺪ، ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺯﻯ
اﺯﻧﻔس ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
غیر ﺻﺎﺩﻕ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺼﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺴﺎﺯﺩ.
ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯﺧﻴﺎل
ﻠﻘﺎﻯ الهی ﻤﻨﺼﺮﻑ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﻠﺬﺕﺟﻮئی
ﺴﺎﺑق خود ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺍﻳﻥ ﺮﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﻭ ﺭﻭٴﻴﺘﻬﺎ ﺭﺍ،
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ (ﻣسیح
ﺪﺟّﺎﻝ) ﺧﻮﺍﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺷﻬﻮﺩ
مصطﻔﻮﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
(ﺑﺎﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ ﺑﺮ
ﺻﻮﺭﺕ) ﺿﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ (ﺷﻴﻄﺎﻥ اﺯ ﺍﻳﻥ
ﻨﻘﺎﺏ) ﻭﻣﺎﺳک ﻨﻮﺭ
ﺑﺮﺣﻀﺮﺕ ﺍﻳﻠﻴﺎ،ﺳوء
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﺴﻴح ﺨﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﻥ ﻤﺴﻴﺤﻬﺎﻯ ﺪﺟﺎل
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﻣﺪ. (ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺴﻴح ﻮﺍﻗﻌﻰ) ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺩﺭﺳﺖ (ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖﻋﻠﻰّ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺣُسن ﻨﻴّﺖ،
ﻭ ﺑﻴﺨﺒﺮ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﻭٴﻴﺎئی ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ،
ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺴﻴح
ﺪﺟﺎل اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ،
ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺍﻥ اﺯ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﭘﺸﺖ ﺑﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭﺑﺪﻭﻥ
اﺟﺎﺯﻩ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺮﻋﺎﻳﺖ ﺍﺩﺏ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﻭﻧﻪ ﺍﺯﺩرَبّ
ﺧﺎﻧﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﮐﻪ
ﻋﻠﻰّ (ﺑﺎﺏ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺍﮔﺎهی ﺸﻬﻮﺩﻯاﺯﻣﺤﻤﺪ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭼﻮﻥ اﺑﻥ عرﺑﻰ،ﭘس
ﺍﺯﺣﻀﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻦ، ﻣﺎﻣﻮﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻥ کتاب ﻓﺼﻮﺹ
ﺍﻟﺤﮑم ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺑﺨلق ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻭﻧﺎجی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺗﺎ ﺍﺧﺮﻋﻤﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻭﻥ
هرﮔﻨﺎﻩ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺑﻥ
عربی ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺑﻴﻥعلیّ ﻮﻣﻌﺎﻭیة،
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﻣﻌﺎﻭیة
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍﻋﺸق
ﺒﻌلی ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی او ﻧﺪﺍﺷﺖ،
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ ﻄﺮﻓﺪﺍﺭﻯ
از علیّ کند
زیرا علیّ را
در تاریکی
روان ناپاک
دیده بود . ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺒﻨﺎحَقّ، ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﺸﻮق ﺮﺃﻯ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم هدﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﺎﻟک ﺼﺎﺩﻕ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﺑﺎﺏ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی پنج ﺘﻥ
آل عبا، که ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ.
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ یک ﭙﻴﺮالهی
ﺼﺎﺩﻕ ﻭ ﻭﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋﻢ،
ﺑﺴﺎﻟک عاﺷق ﻮ ﻃﺎﻟﺐ
ﺑﺎ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻣﻌﺮفی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ ﺗﺴلیم
اﻭﮔﺮﺩﺩ. ﻭﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺘﺠلی الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻘﺎم ﺤُﺴﻴنی
اﺯﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﭘﻨﺞ
ﺗﻥ آل عبا ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.

حدیث 1234 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ص ؟ﺑﺤﺎﺭ)
ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
،ﮐﻪ ﻓﻠﺎﻥ کس ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺁﺩم ﺒﺮﻣثال
رَبّ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﻳک ﺤﺪﻳث
ﻗﺪسی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺁﺩم ﺮﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩﺵ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺒﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺳﻄح ﺘﺠلی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺤﺪّ اﮐثر
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﺗﺨﻴل
ﻮﻋﻘل ﺒﺸﺮ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
هفتگاﻧﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ رَبّ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺍﺩم ﺮﺍ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪ ،ﻭﻧﻪ
ﺑﺸﮑل رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺒﺮﺗﺮ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧ ﺪﻣﻄﻠﻖ
الله .ﻭ (آﺩﻡ) ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ (ﺍﻳﻥ همانی رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋﻢ) ﺭﺍ
،ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮ ﺍﺧﻠﺎقی ﻮﻋﻘلی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ رَبّ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺧﻮﺩ ﺻﻮﺭتی
ﭽﻮﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺑﻌﺪﻫﺎ،
ﺭﻭح کاﻣﻠﺎﻥ
آدم ﺸﺪﻩ ﺍﻣﺮﻭﺯ،
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻭ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭﺍﺧﻠﺎقی
ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺍﺩم
ﺘﻨﻬﺎ ﺍﺑﻮ ﺍﻟﺒﺸﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻣﺮﺩم ﺒﺎﺑل ﻮﺗﻮﺭﺍﺕ،
مُدّعی آن ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺃﺻل ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﻮﺍع ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭﻧﺎﮔﻬﺎنی ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﻗﺎﺋل
ﺸﺪﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣل
اﻧﻮﺍع ﻘﺒلی ﺒﺸﺮﻯ،
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻔﺼﻮل ﻨﻮعی
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺷﺪﻩ، ﻭ ﺍﺯﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل ﭙﻴﺶ،
ﮐﻪ ﻋﻘل ﺒﺸﺮی ﺤﺪّ
ﮐﺎفی ﺒﺮﺍﻯ اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺭﺳﻴﺪ، ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ سلوک
الهی ﭙﻴﺪ ﺍﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩﻯ ﺪﺭ ﺭﻭح
ﺨﻮﺩ، ﺗﺴﺮﻳﻊ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﻤﺮﺍﺣل
آﺧﺮ، ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺁﺩم ﺪﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
اﻟﻬﻰ و سلوکی ،ﺩﺭﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳخ هشت ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ ﺧﻮﺩ، ﻫﺮ
(ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻠﻰ)
ﺍﺳﺖ، ﺑﺎﺩﻣﻴّﺖ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺑﺤﺪّﺍ
ﮐثر ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺩم ﺸﺪﻩﻫﺎﻯ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﺩﻣﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻘﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی
اﺩﻣﻴﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
آﻳﻨﺪﻩ، ﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭ ﻗﺎﺋم آل ﻤﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺍﻭ، ﺩ ﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ،
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ (ﻓﺼﻞ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ) ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی هستند. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺳﻄح عفل ﻮ ﺳﻄح
عقل ﺠﻤﻌﻰ، ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻘﺒﻠﻰ،
ﺩﺭﻋﻘل ﻮﺣﮑﻤﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی اﺯﻟﺤﺎﻇ
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﻫﻤﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭلی ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘلی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺎﻓﺘﺨﺎﺭ ﻗﺪﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭپنج ﺘﻦ آل
عبا ﻣﺤﻔﻮﻇ اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ
ﭙﻨج ﺘﻦ، ﻓﺎﺗﺤﺎﻥ
اﻭﻟﻴﻪ ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺰﻣﻴنی اﺯﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺗﻤﺎم اﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم همگی ﺒﺪﺳﺖ
ﺗﻮﺍﻧﺎﻯ رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭحی می گرﺩﻧﺪ.
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﮐﻤﺎل ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ، ﻣﺪﺭک
کمال (ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ)
ﻭﻫم ﺼﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﺳﻄح مُیَسّر
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺒﺎﻫﺖ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻋﻘل رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺍﺯ ﺍﻥ ﭙس
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺘﺤﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺗﺎ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﭘﺮﻭﺭﺷﻬﺎﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﭘس ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک
عاﺩﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﺸﺒّﻬﺎﺕ ﺭﻭحی
ﻮ ﺍﺧﻠﺎﻗی ﻮﺻﻔﺎتی
ﺨﻮﺩ، به (ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺳﻄح رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋﻢ) ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ (ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
ﺻﻮﺭﺕ) ﺩﺭﭼﺸم ﻮﺑﻴنی
ﻮ ﺩﻫﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ ( ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
ﮐﻤﺎﻟﻰ )الهی ﺒﺨلق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟک ﺠﺪﻳﺪﻯ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
الهی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ (ﻣﺒﻌﻮث ) ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ،
ﻳﻌنی ﺪﻭﺑﺎﺭﻩ
(ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺍﺭﺳﺎﻝبخلق
و زندگی بشری ) ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭ
ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ الهی
ﻴﺎﻓﺘﻪ، ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺍﻳﻦ
(ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ) ﻭﺗﺸﺒّﻪ
ﺭﺍﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ (ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) ﺍﻥ ﺼﻮﺭﺗﻬﺎ
ﻭ ﺳﻴﺮﺕﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺑرَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺮﺣﻤﺎن ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺳﺎﻟک ﻨﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ،
ﺑﺮﺍﻯ (ﺗﺸﺒّﻪ ﮐﻤﺎﻟﻰ)
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ،
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
الهی ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑرَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق اﻟﻠﻪ
ﮔﺮﺩﺩ. (ﺧﻠﻖ) ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺟﺪﻳﺪ، ﻭﮐﺴﺐ ﺍﺧﻠﺎق
ﻮ ﺻﻔﺎﺕ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻮ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ ﻮ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭ(ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم ﻴﺎﻓﺘﻦ)
الهی ﺪﺭﻳک کاﻣل
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁﺩم
ﺘﻮﻟﺪﻯ ﺠﺴمانی
ﻘﺒلی ﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭﺍﻳﻨک
ﺒﺎ ﮐﻤﺎل الهی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﻳﺶ، ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺭَﺣِم ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ ﺩﺭ ﺩﺍﻣﻥ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺨﻮﺩ، ﭼﻮﻥ ﺠﻨﻴنی
ﺴﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻧﻮﻳنی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ، ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻓﺮّ ﻭ ﺗﺎﺝ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
الهی ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ ﺗﺎ
ﺑﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
کند. ﻭﺗﺎ ﺳﺎیة ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺸﻮﻳﺪ، ﺩﺭ ﮐﻤﺎل
ﭽﻮﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﺸّبه ﻮ ﺑﺎ ﺧﻠﺎق
اﻟﻠﻪ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺪﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﺑﺎﺧﻠﺎق
ﻮﺻﻔﺎﺕ ﺍﺧﻠﺎقی
ﭙﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﻮﺩ ﻭ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﺮﻭﺣﻰ
ﻭﺩﺭﻭﻧﻰ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺭﻭﺍنی
ﻮ ﺭﻭحی ﻮ ﺫﺍتی
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ ﺳﻴﺮﺕ
ﺍﻭ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﭼﻮﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺍﻭ،ﻧﻤﺎﻳﻨﺪگی
ﺨﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺍﻭ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺎﺧﻠﺎق
رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﻣﺤﺎل
اﺳﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﺧﻠﺎق
ﻮ ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﺗﺎ رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺍﺧﻠﺎق ﺒﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺷﺒﺎﻫﺖﻫﺎﻯ
ﺒﺎﻃنی ﺪﺭ ﺭﻭح
ﻮﻋﻘل ﻮ ﻣﻘﺎم ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ، ﺑﺎ ﻗﺎﺋﻢ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ اﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺧﻠﻘﺖ ﺗﺎﺯﻩ
ﻳﺎﻓﺘﻥ اﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﮐﻪ ﺍﺧﻠﺎق
کوﺩﮐﺎﻧﻪ ﺍﻭ، ﺩﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎلی اﺧﻠﺎقی
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻬﺮﻳک اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ، ﻣﺪﺍم اﺧﻠﺎقی
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﻭ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻓﺮ ﻭ ﺗﺎج الهی ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺭﺍﻭﻯ ﻨﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ،
ﺷﺨﺺ ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﻣﻮﺍﻟﻴﺎﻥ
(ﺍﻟﻴﻘﻄﻴﻦ) ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﭼﻨﻴﻥ ﻮﭼﻨﺎﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻫﺸﺎم ﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺍثباﺕ
ﮐﻨﺪ، ﻭلی ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑﻤﺨﻠﻮق
ﻨﻤﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﻣثلا
ﺻﻮﺭﺕ ﺁﺩم ﺸﺒﻴﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
(ﺍثباﺕ ﺑﺎ ﺗﺸﺒﻴﻪ)
ﻳکی اﺯﺳﻪ ﺭﻭﺵ
ﺍثباﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ،
ﻭﻳﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺍﻟﻔﺎﻇ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳق ﻤﺎﻧﻨﺪﻫﺎﻯ
اﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﺩﺭ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ،
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺑﻴﻨﺎ ﻭ ﺷﻨﻮﺍ ﻭﻋﺎﻗل
ﻮﺻﺒﻮﺭ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺑﺎ ﺭﻭﺵ
ﻧفی ﺼﻔﺎﺕ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ ﻮﭼﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺧﺪﺍ ﺑﭽﻴﺰﻯ ﺷﺒﻴﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﮐسی
هم اﺯ ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﭼﻴﺰﻯ ﻨﻤﻴﻔﻬﻤﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺭﻭﺵ ﺳﻮﻡ (ﺍثباﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺸﺒﻴﻪ) ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﻳﻥ
ﻨﺎﻇﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
بعدی ﺨﻮﺩ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺗﺸﺒﻴﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﻣﻮﺭﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﻄﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮﺗﻤثیلی ،ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻌﺮفی کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
گفته ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧد
ﻧﻮﺭ ﻭﻳﺎﻋﻘل
اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﭼﺸم اﺳﺖ. ﺳﭙس ﺍﻣﺎﻡ،
ﻧﻈﺮ ﻣﻮﻟﺎﻯ آﻝ
ﻳﻘﻄﻴﻦ،(کدو) ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺭﺍ ﺗﺎﻳﻴﺪ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻭ ﺍﻳﻥ ﺒﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ شیئ ﺍﺳﺖ،
ﻭلی ﻨﻪ ﭼﻮﻥ اﺷﻴاء
ﺪﻳﮕﺮ.ﻫم ثبت شیئی
ﺒﻮﺩﻥ ﻮﻫم ﻨﻔی
هر ﺻﻔتی اﺯ ﺍﺷﻴاء
اﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﻭﺍقع
اﻣﺎم ﻄﺮﻓﺪﺍﺭ
(ﺍثباﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
(ﺁﻝ ﻳﻘﻄﻴﻦ) ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺑﺎﻳﺪ
سلوک الهی کند
ﻭﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺒﻴﻨﺪ. ﻳﻘﻄﻴﻦ
ﺑﻤﻌنی کدﻭﻯ ﭙﻮک
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻤﻌنی
ﻴﮑﺘﺎ ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 1235 –
امام در (ج؟ص؟)
میفرماید ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣگوید اﻥّ اﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮتعالی
،ﻟﺎ ﻳﻘﺪﺭ ﻗﺪﺭﺗﻪ،
ﻭﻟﺎ ﻳﻘﺪﺭ ﺍﻟﻌﺒﺎﺩ
ﻋلی ﺼﻔﺘﻪ، ﻭ ﻟﺎ
ﻳﺒﻠﻐﻮﻥ کُنه ﻋﻠﻤﻪ،
ﻭﻟﺎ ﻣﺒلغ
عظمته ،ﻭﻟﻴس شیئ
ﻴٴغیرﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ
( ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺑﺎ
ﻓﺰﻭنی ﺒﻴﺸﺘﺮ،
ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﺪ) ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ (ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻤﻘﺪﺍﺭ
ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭ
ﮐسی ﺘﻮﺍﻧﺎﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻠمی ﻮﺩﺍﻧﺎﺋﻴﻬﺎ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ، ﻭﻳﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺻﻔﺎتی
ﺒﺮﺗﺮ الهی ﻨﺪﺍﺭﺩ.)
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
اﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺻﻔﺖ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ،
ﻭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩﺍﻯ ﺑﺪﻫﻨﺪ)
ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑُﻨﻪ ﻋﻠم اﻭ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ( ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻋﻠم ﻮﺍﮔﺎهی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﻭ ﻳﺎ ﭽﮕﻮﻧگی
آﮔﺎهی اﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻭ ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻤﻘﺪﺍﺭﻋﻈﻤﺖ
ﺍﻭ ﺑﺮﺳﻨﺪ ،ﻭ ﻳﺎ
ﺑﮑﻤﺎل ﺒﺰﺭگی
اﻭ ﺩﺭﮐﻤﺎل ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ) ﻭﺩﺭﻫﺴتی
غیر ﺍﺯ ﺍﻭ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻴﺴﺖ.ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮﻫﻮ ﻧﻮﺭ ﻟﻴس ﻓﻴﻪ
ﻇﻠمة ،ﻭﺻﺪق ﻠﻴس
ﻓﻴﻪ ﮐﺬﺏ، ﻭ ﻋﺪل
ﻠﻴس ﻓﻴﻪ ﺟﻮﺭ،
ﻭ حَقّ ﻟﻴس ﻓﻴﻪ
ﺑﺎﻃﻞ، ﮐﺬﻟک
لم ﻴﺰل ﻮ ﻟﺎ ﻳﺰﺍل
أﺑﺪ ﺍﻟﺂﺑﺪﻳﻥ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻮﺭﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻇﻠﻤتی
ﺪﺭﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ (ﻳﻌنی
ﻤﻄﻠﻘﺎ ﻧﻮﺭﺍنی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﻧﻮﺭ
ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ، ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺘﺎﺭﻳک ﻮﻧﻘﺺ نورانیّت
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺩﺭ ﺗﺎﺑﺶ
ﻭ ﺳﻘﻮﻃ ﺒﺮ ﺍﺷﻴاء
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻥ
کند ،ﻫﻨﻮﺯ (ﺳﺎیة)
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻳﺎ (ﻧﻴم
ﺳﺎیة)ﻫﺎئی ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﮔﺎهی ﭽﺸم اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ هزاﺭ ﺑﺎﺭ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺍﺯﻧﻮﺭ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻣﺎ ﭼﻨﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺒﺮﺍﺑﺮ ،ﺑﺎﻧﻮﺭ
ﮐﻤﺘﺮﻯ اﺯﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺠﻮﺍﻥ ﺪﺭ ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻨﻮﺭ ﺑﺤﺪّﻯ ﺸﺪﻳﺪ
ﺷﻮﺩ، ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﭽﺸم
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﮑلی
کوﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺣتی ﺘﺒﺪﻳل به (ﻧﻮعی
ﺘﺎﺭﻳکی ) ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
اﺣﺴﺎس ﻋﺼبی اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﭽﺸﻤﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ،
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭﺣﻮﺍس
ﺩﻳﮕﺮﻯ غیر ﺑﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻴتی ﺭﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ (ﻧﻮﺭ) ﻳﻌﻨﻰ
(ﻧﻮﺭﻋﻘﻠﻰ) ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ، ﻭﻳﺎ
(ﻧﻮﺭ ﺍﻣﮑﺎﻥ اعَمّاءل
ﺤﻴﺎﺗﻰ) ﺍﺳﺖ. ﻭﻇﻠﻤﺖ
ﺩﺭ (ﻧﺒﻮﺩﻥ
عقل ) ﻭﻳﺎ (ﺑﻮﺩﻥ
عقلی ﻤﻨﻔﻰ) ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺒﺨﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺟﻬل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺗﮑﺎﻣل ﻴﻌنی ﻴﺎﻓﺘﻥ
عقل ﻭﺭﻫﺎئی ﺠﺴﺘﻥ
اﺯ ﺟﻬﻞ، ﻭ بی ﺸﻨﺎخت
الهی است ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺸق وﺟﻮﺩﻯ ﻤثبت)
ﻭ (ﺟﻬﻞ ﻭﺟﻮﺩﻯ
عدﻣﻰ) ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘل ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭﻧﻮﺭ
ﺧﺪﺍ ﻣﻄﻠﻘﺎﻋﻘلی
اﺳﺖ. ﻭﺑﺪﻭﻥ
هرﮔﻮﻧﻪ ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ
ﺠﻬﺎﻟﺖ ﻭ ﻇﻠﻤﺖ
ﻭ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ، ﻭﻳﺎ
ﻧﻘصی که ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.)
ﻭﮐﻠﺎم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺻﺪق ﻮﺭﺍﺳﺖ
ﮔﻮئی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻥ کذﺏ ﻭ ﺩﺭﻭﻏﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. (ﻳﻌنی ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﺣﻘﻴﻘﺖ اﺳﺖ،ﭼﻪ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﭼﻪ ﻭﻋﻴﺪﻫﺎ ﻭﺗﻬﺪﻳﺪﻫﺎﻯ
ﺒغیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.
ﻭﺑﺎﻃلی ﺪﺭ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭسلوک
الهی ، ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺻﺪق
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ ﻴﺎ (حَقّ
ﻮحَجّ ﻮ ﺣﻘّﺎﻧﻴﺖ)
ﺩﺍﺷﺘﻦ، ﻭ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻭﻓﺎﻳﺪﻩ ﻭﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣتی ﺸﻴﻄﺎﻥ
اﻫﺮﻳﻤﻦ، ﻳﺎ ﺍﺑﻠﻴس
آخوند ﻣﻠﺒّس ﺑﻠﺒﺎس
ﺭﻳﺎﻯ ﻤﺬﻫﺒﻰ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻨﻔس أمّاره
ﺳﺎﻟک ﺼﺪقی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺒﺮﺗﺮ
ﻧﻘﺶ ﻓﺮﻳﺒﻨﺪگی
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﻭﻟﺬﺍ
ﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺭﺍهی ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﺸﻴﻄﺎﻧﻬﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻌﺼﻮم
اﺯ ﻣﻌﺼﻴﺘﻬﺎ ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ، ﮐﻪ حتی
اﮔﺮ ﺍﻳﻥ گناﻫﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻣﺼﻮﻧﻴﺖ ﺍﺯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎ ﻭ ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥ هاﻯ ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ.
ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ ﻭﺍﺟﺐ،
ﻭﺣﻘﻮق اﻧﻬﺎ ﻣﺤﻔﻮﻅ،
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﻏﺎﻓل
ﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﺨﻮآب
ﻣﺮگ ﺒﺮﻭﻧﺪ. ﻣﻘﺎم
الهی ﻨﻮﻳﻦ ﺍﻧﻬﺎ،
ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ اﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺴﻬﻴل ﻤﺮگ که ﺑﮑﻤک
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻥ
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ،
ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ،ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻫﻮﻟﻨﺎکی
ﺪﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺟﺴم
ﻮﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺯﻳﺒﺎئی
ﺼﻮﺭﺕ ﻭنیروی ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻋﻘل ﻮ ﺍﺧﻠﺎق
ﻮ ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﻧﻮع
ﺒﺸﺮ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻘلی ﻮ ﺯﻳﺒﺎئی
ﺼﻮﺭﺕ، ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻮﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭحی
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﻨﺴﺒﺖ ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﺪل اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻥ ﺴﺘم ﻮﻇﻠم ﻨﻴﺴﺖ
(ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ
عدﻣﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭﺍثاﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻮﺍﻧﺪﻳﺸﻪﻫﺎﻯ
عدل ﺒﺪﻭﻥ ﺴﺘﻢ،
ﻭ ﺑﺪﻭﻥکجی ﻮﮐﺎﺳتی
اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ اﮔﺮ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺻﻔﺎﺕ الهی ﺮﺍ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻭ ﺑﮑﻨﻴﻢ. ﮐﻪ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻫم اﺳﺖ. ﻭلی ﻤﻌنی
ﺪﺭﺳﺖ ﺣﺪﻳث ،ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
مُرَبّی اﻧﻬﺎ،
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭحی اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺣﻘﻮﻕ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪ
ﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﻨﻤﻴﺒﺮﺩ.
ﻭﮐﺎﺭﻋﺪل کرﺩﻥ
ﻮﺭﺍﺳﺖ ﻧﻤﻮﺩﻥ
کجی ،ﻭﭘﺎﻙ ﻭالهی
کرﺩﻥ ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﺷﺨﺼﺎ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻭ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺨﻮﺩ ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ،
ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺤﺎﻟﺖ
ﻭﺟﺪ ﻭﺧﻠﺴﻪ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻤﺮﺩﻩﺍﻯ
کوﭼﮑﺘﺮﻳﻥ اﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﭽﺸم سوم ﺪل ﭽﻮﻥ
ﺮﻭٴﻴﺎ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﺍﻧﭽﻪ ﺑﺮﺳﺮﺵ ﻣﻴﺎﻳﺪ،
ﺑﺪﻭﻥ ﺴﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﻇﻠﻤﺖ ﻭﺟﻬلی
اﺯﺧﺪﺍ، ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
کم ﺘﺠﺮﺑگی ﻮﺧﻄﺎﮐﺎﺭﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ)
ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ حَقّ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ
ﺒﺎﻃل ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﺯﻗﺒﻞ ﺍﺯﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻗﺒﻠﻬﺎ، ﻭﭘس ﺍﺯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
احتمالی اﺑﺪﻳﺖﻫﺎ.
ﺩﺭ ﺻﻮﺭتی ﺑﻔﺮﺽ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭک ﺰﻣﺎﻥ اﺯل
ها ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭک ﻮ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﭙﺎﻳﺎﻧﻪ
ﺍﺑﺪﻳﺖ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮﮐﺬﻟک کاﻥ، ﺍﺫ
ﻟم ﺘﮑﻥ اﺭﺽ ﻭﻟﺎ
ﺳﻤاء ،ﻭﻟﺎ ﻟﻴل
ﻮﻟﺎ ﻧﻬﺎﺭ،ﻭ ﻟﺎ
ﺷﻤس ﻭﻟﺎ ﻗﻤﺮ،
ﻭﻟﺎ ﻧﺠﻮم ﻮﻟﺎ
ﺳﺤﺎﺏ، ﻭﻟﺎ ﻣﻄﺮ
ﻭﻟﺎ ﺭﻳﺎﺡ،
ثمّ اﻥّ اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ، ﺍﺣﺐ
ﺍﻥ ﻴﺨﻠق ﺨﻠﻘﺎ،
ﻳﻌﻈّﻤﻮﻥ
عظمته ،ﻭﻳﮑﺒّﺮﻭﻥ
کبرﻳﺎﺋﻪ، ﻭﻳ ﺠﻠّﻮﻥ
ﺠﻠﺎﻟﻪ، ﻓﻘﺎل
کوﻧﺎ ﻇﻠّﻴﻦ، ﻓﮑﺎﻧﺎ
ﮐﻤﺎ ﻗﺎل اﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ ﺗﻌﺎلی
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺯﻣﻴﻥ ﻮﺍﺳﻤﺎنی
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﺣتی
عوﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
یونیورسهائی ﻗﺒل
اﺯ ﻧﺎﺳﻮﺕ
مادی اتمی ﻭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎِ
تحت أتمی ﻭﺣتی
لاﻫﻮﺕ ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ
ﻭﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
الله ،ﻫﻨﻮﺯ ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
هو ،ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
(ﻋﻤّاء ﻮﻋﺪﻡ ﻣﺎ
ﺳﻮﺍﻩ ﺩﺭﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭج اﺯ ﻫﺴتی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺷﺒﻬﺎ ﻭ ﺭﻭﺯﻫﺎﺋﻰ
ﻧﺒﻮﺩ. (ﺯﻳﺮﺍ ﺯﻣﻴﻥ
ﻮﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭﻧﻮﺭ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﮑکی ﻤﻌنی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ) ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭﻗﻤﺮﻯ
ﻨﺒﻮﺩ ( ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮکی اﺭﺍﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻨﺒﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﺭﺽ ﺯﻣﻴﻦ ﻭﺟﺴم
ﻮﻣﺎﺩﻩ ﻭﻧﻔس أمّاره
ﻭ ﺭﻭح ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح الهی
ﺒﻌﺪﻯ ﺰﻣﻴﻥ ﻮ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺷﺐ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻮﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻳﺎم
واومها و شهود
ﺴﺎﻟک غیر ﻣﻮﻓق
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺪﺭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺷﺐ ﺍﺳﺖ. (ﻭ
ﺭﻭﺯﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪگی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
کاﻣﻠﺎﻥ الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭ ﻣﺎﻩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ) ﻭﻧﻴﺰ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﻭﻧﺠﻮﻡ،
ﻭﻳﺎ ﺳﺤﺎﺏ ﻭﺍﺑﺮ
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻣﻮﺍنع
ﻨﻮﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ
(ﭼﻮﻥ ﺪﻧﻴﺎ ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﻧﺒﻮﺩ، ﭘس ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ سلوک الهی (ﻧﺠﻮﻡ)
ﻫﻤﺎﻥ (ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ) ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ،
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻴﻬﺎﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ(ﺳﺤﺎﺏ) ﻭ ﺍﺑﺮ ﻣﺎنع
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
هنوز ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﺗﻮﺣﺶ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻓﺼﻮل اﻭﻟﻴﻪ
ﻭﺣﻴﻮﺍنی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻔﺼﻮل ﻨﻬﺎﺋﻰﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ، ﺗﺎ ﺳﻠﻮک
ﻮﻋﻘل ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﻳک ﻤﻴﻠﻴﻮﻥ،
ﺷﺎﻳﺪﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﭽﻨﻴﻥ ﻔﺼﻮل ﻨﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی ﺒﺎ
ﻓﺼﻮل ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﻑ ﺍﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻏﺎفل اﺯ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ. ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
،ﻭ ﺩﺭﻋﺬآب ﺟﻬﻨمی
ﺰﻧﺪگی کم
عقلی ،ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﻳﺎ ﺣتی ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ،
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ ﻫﻤﺒﻥ
سلوک الهی ﺘﺎ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ) ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺒﺎﺭﺍﻥ
ﻮﺑﺎﺩﻯ ﻧﺒﻮﺩ (ﺑﺎﺭﺍﻥ
اﺳﻤﺎﻥ، ﻭﻳﺎ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﻨﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘلی و
الهامی ﻮﻋﺎﻃﻔﻰ،ﻭﺑﺎﺩﻫﺎﻯﻤﻌﻄﺮ
ﻭﻧﺴﻴﻤﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺒﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ سلوک
الهی ،ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﻘﺒﻞ،
ﺩﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ300 ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
اﺳﺖ، ﺍﻧﺪک اﻧﺪﻙ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ جسته ،ﻭﺩﻭﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ اﺯﺗﻮﺣﺶ
ﻭﻧﻮع ﻤﻴﻤﻮنی ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺍﻧﮕﺎﻩ
(ﭘس ﺍﺯﺩﻭﺭﻩﻫﺎئی
اﺯ ﻋﺪﻡ ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ،
ﻭﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ (ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل
ﻮﻇﺎﻫﺮ) ﺩﺭﻫﺴتی
ﻤﻴﻨﺎﻣﻴﻢ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺖ، ﮐﻪ ﺧﻠقی
ﺒﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ (ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
الهی ﺒﺮﺍﻯ اﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﺩﻫﻰ ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﻤﺎل اﻭ ﺍﺳﺖ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣلی همین
گوﻧﻪ ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻭﺩفع ﻀﺮﺭﻯ ﺪﺭﮐﺎﺭ
ﺍﻭ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﺗﻌﻈﻴم
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﻭﺳﺘﺎﻳﺶﻋﺒﺎﺩﻯ
اﺯﻃﺮﻳق اﺣﺘﺮﺍم
ﺒﻮﺳﺎﺋﻄ الهی ﺪﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
هنوﺯ ﺧﻴلی ﺰﻭﺩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪﻋﻘل ﻮﺩﺭک
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﮐﺖ ﻭ ﻓﺰﻭنی
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺑﻮﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺣﺪّ ﺍﻗﻞ
ﻫﺮﮐﺎﻣل الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭل
ﺤﺴﻴنی الهی اﺳﺖ،
ﻭﺳﭙس ﺑﻘﻴﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﭙﻨﺞ ﺗﻥ آل عبا،
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﻌﻈﻴم ﻮﺍﺣﺘﺮﺍﻡ،
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ،
ﻭ ﺳﭙﺎس ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺳﺎﻟک اﺯ ﮐﺎﻣل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ الهی ﺸﺪﻩ،
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺒﺮﺍﻯ ﺠﻧﺸﻴنی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
تمرﮐﺰ ﻭ توَسّل
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
گرﺩﺩ. ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﺎﻥ
ﺼﻮﺭﺗی ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻣﻴﺎﻳﺪ.
(ﺗﻌﻈﻴﻢ) ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺍنستن
ﻮﺳﺎﺋﻄ الهی ﺘﺎ
ﻗﺎﺋم ﺸﻬﻮﺩ (رَبّ
ﻋﻈﻴﻢ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ (رَبّ ﺍﻋﻠﺎ)
ﺩﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﻔﻮق عرﺵ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻮسلوک الهی اﻥ
ﻧﻮﻉ، ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻬﺎئی
عقلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ. ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ، ﻳﻌنی
ﺒﺮﮐﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻓﺰﻭنی
ﻤﻘﺎم ﻮ ﮐﻤﻴّﺖ
ﻭ کیفیّت ﻫﺎﻯ
کمالات ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻦ.ﻭﻫﻨﻮﺯﺩﺭﻣﻘﺎم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻮﺩﻥ
که ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺒﺮﮐﺖ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
مع ﺬﻟﻚ ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﺮﮐﺖ ﺩﻫﻨﺪگی
ﻮ ﺗﻌﺎلی ﺒﺨشی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺩﺍﺩﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋﻢ، ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﺒﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺁﻧﻬﺎ، ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
الهی ﻨﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ،
ﻭﻋﻘل کلی ﺒﺪﻭﻥ
ﺪﺭﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﺣﻴﺮﺕ
ﻭ ﻟﻨگ گرﺩﻳﺪﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ) ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﮑﺒﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
کبرﻳﺎﻯ اﻭ ﮐﻨﻨﺪ
(ﺍﻟﻠﻪ ﺍﮐﺒﺮ ﮔﻮﻳﺎﻥ،
ﻭﻗتی هرﻣﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻴﮑﻪ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﻋﺎﻟﻴﻪ الهی اﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ، ﻣﺪﺍم ﺪﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ ﺩفع
اﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺗﺠلی اﺯﺟﻠﺎﻟﺶ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ (ﻳﻌنی
ﺸﻬﻮﺩ ﻭﺍﺩﺭﺍک
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﻭ ﺍﺯﻣﺤل
عقل کلی اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠلی اﻟﻬﻰ، ﻭﺟﻠﺎل
ﻮ ﻋﻈﻤﺖ الهی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺩﺭسلوک
الهی ،ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺣﺪّ
ﺍﻗل ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
هر ﮐﺎﻣل ﺤُﺴﻴﻨﻰ،
ﻭﺣﺪّ ﺍﮐثرﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،
ﻭﻋﺮﺵ رَبّ ﺭﺣﻤنی
ﺒﺤﺎﻟﺖ ﺻﻤﺪﻯ ﺨﻮﺩ،
ﻭبی ﺨﻮﺩﻯ ﻮ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻭﻗﺒﻮل
ﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ،
ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻓﻌﻠﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻩ، ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺗﺠلی ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﺟﻠﺎلی ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ،
ﻭﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ ﺑﻮﺩﻩ،
ﺟﻠﻴل ﺘﺮ ﻭ ﻭﺍﻟﺎ
ﺗﺮ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺟﻠﺎلی ﺪﺭ ﺻﻮﺭتی
اﻟﻬﻰ، ﺑﺪﻭﻥ اﺑﻬﺎﻡ
ﻭﻏﺒﺎﺭﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ الهی ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
،ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻭﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﻋﺮﺵ رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺪﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺪﺍﺩ،
ﮐﻪ (ﺷﻤﺎ ﺩﻭﺗﺎ ﺳﺎیة)
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻴﺰ ﺷﺪ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﻮﺩ. (ﺍﻳﻥ
ﺪﻭﮐس ﭼﻪ ﮐﺴﺎنی
ﺒﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﺭﻭﺷﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﻣﻌﻨﻮﻯ،
ﭼﻮﻥ ﺰﻣﻴﻥ ﻮﺍﺳﻤﺎﻥ،
ﻭﻳﺎ ﺟﺴم ﻮﺭﻭﺡ،
ﻭﻳﺎﻧﻮﺭ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ؟
ﻭ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻫﻴچ
کدام ﺴﺎیة نیستند.ﺑﻠﮑﻪ
ﻳکی ﺴﺎیة ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
اﻳﻥ ﺴﺎﻟک ﻮ ﭘﻴﺮ
الهی اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺎیة ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭ(ﻇِلّ ﻮ ﻇَﻠﻴﻞ)
الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻫﻨﻮﺯ (ضِل و
ضلالت ) ﻭﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔﻰ،ﻭﺑﻘﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﻧﻮع
بشری ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺳﺎیة ﺗﻥ ﻤﺎﺩﻯ
أتمی ﺨﻮﺩ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺍﺯﺧﻄﺮ ﮔﺮﻣﺎﻯ
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ ﺟﻬﺎﻥ
ﺤﻔﻈ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭﺳﺎیة ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﺩﻭ ﺍﻧﺴﺎنی
هستند،ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺪﺭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺣتی اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم ﺤَﺴَﻨﻰ،
ﮐﻪ ﻣﺪتی اﺷﮑﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻣﺴﺘﻮﺭ ﻭﻏﺎﻳﺐ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ سلوک
الهی ،ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭﺍﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
برتری ﺪﻳﺎﻧﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﻭ
ﺍﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺩﺭ ﻗﺎﺋم آل ﻤﺤﻤﺪ،
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ ﻨﻈﺎم
ﺴﻠﻮکی ﻤﻮﺟﻮﺩ
بهم ﻤﻴﺨﻮﺭﺩ. ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻘﺎﺋﻢ ﺑﺎ
ﺍﻏﺎﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ، ﻭ ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻧﺎﻥ،
ﻭﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی ﺘﺎ
ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻓﺮﻣﺎﻥ
کن ﻔﻴﮑﻮﻥ ﺒﺮﺍﻯ
هستی، ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺍﻯ
اﺭﻭﺍح ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭیج ﺪﺍﺭﻧﺪ.
(ﮐﻮﻧﻴّﺖ ﻭ ﮐﻴﻨﻮﻧﺖ
ﻭ ﺗﮑﻮﻳﻦ) ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺯﻯﻮ ﺷﺪﻥ ﺒﺮﺗﺮ،
ﺷﺒﻴﻪ ﺍﻟﮕﻮﻯ الهی
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻧﮑﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻳﻥ ﻔﺮﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ
عقل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣتی ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ،
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﻣﻴﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻫﻤﻴﻥ سلوک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻔﺮﻣﺎﻥ اﺯﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﻣﺠﻠﺴﻰ
قشری) ﺑﻨﻘل اﺯﮐﻠﺎﻡ
(ﺻَﺪﻭﻕ) ﻣتَفَکّر
ﺷﻴﻌی ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺍﻥ ﻨﻮﺭﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺭﻭﺷﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﻧﻮﺭ
ﻭﭘﺮﺗﻮﻯ که ﺑﺮ
ﺍﺷﻴاء دﺭﺗﺎﺭﻳﮑﻰ،
می ﺘﺎﺑﺪ ﻭﺍﻧﺭﺍ
ﺩﻳﺪنی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ ﻫﺎﺩﻯ
هُداﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﮐﻪ ﺭفع ﺘﺎﺭﻳکی
اﺯ ﺍﺷﻴاء ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺤﺮﮐﺖ
ﺑﭽﺸم ﻨﺸﺎﻥﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺻﺪﻭق نیز اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﺩﻭﺗﺎ ﺳﺎیة ﻭﻇﻞ
ﮔﺮﺩﻳﺪ، ﻳکی ﺮﻭم
ﻤﻘﺪس ﺍﺳﺖ. ﻭﻳکی
ﻤﻠﻜوتی مقرّﺏ
(ﺑﺎﺯ ﺗﻌﺒﻴﺮﺍتی
ﺴﻤﺒﻮلیک ﻘﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺴﺎیة ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻌنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺭﻭح ﻤﻘﺪس
الهی ،ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺧﺮﻳﻥ ﻨﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺗﺠﻠﻰ
ﻧﻮﺭﺍنی اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟک
اﺯ ﻧﻮع بشریّت
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻠک ﻤﻘرَبّ،ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﻘرَبّ ﺑﺨﺪﺍ،
ﺩﺭﻣﻠﺎﻳک ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﺸﻤﻮل ﺴﺎیة ﺑﻮﺩﻥ،
ﻭﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
و ضلالت ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ سالک
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭﺣﺎل
ﺘﻘرَبّ ﺑﺨﺪﺍ،
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠالهی
ﺨﻮﺩ، ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭح اﻟﻬﻰ، ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻣﻌﺎﺩل
اﻭ، ﺩﺭ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺍﺧﻠﺎقی ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻬﺎئی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺁﻥ، ﺩﺭ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
هست. ﻭ ﺩﺭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
اﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺮ کامل الهی ،ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﺎﺩل ﻘﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺪﺭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺻﻔﺎتی ﻮ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ،
ﻭ ﺩﺭ ﺗﺸﺒّﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﻭح ﻤﻘﺪس
ﺷﺪﻩ، ﻭﺭﻭﺣﺎنی
ﻮﺍﻗﻌﻰ،ﻭ ﻣﻘﺎمی
الهی ﻮ ﻧﻮﺭﻯ ﺮﺑﺎنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺑﻌﺪ ﺻﺪﻭق
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮﺩ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻠق ﻨﻤﻮﺩ. ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭحَجّاج
ﻮ ﺷُﻬﺪﺍ
(شاهدان ئر
مرگ قبل از
مرگ ﺭﺍ) آﻓﺮﻳﺪ،
ﻭ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﻭح ﻤﻘﺪس ﻳﺎ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس ﺭﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ( ﺍﻳﻥ آﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ
ﺍﺯ ﻫﺴتی ﻮ ﺯﻣﻴﻦ
ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭلی
ﻘﺒﻠﺎ ﺭﻭح اﻟﻘﺪﺵ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع آﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭﺳﭙس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻮﻓق
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻮﻓق
ﺸﺪﻧﺪ، ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺖ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﺧﻮﺩ
هر ﮐﺪﺍم ﻴک ﻤﺤﻤﺪ،
ﻭﻳک ﻘﺎﺋم ﺪﺭﻣﻌﺎﺩل
ﺼﻔﺎتی ﻮﻋﻘلی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺍﺧﻠﺎقی
ﻮﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻥ ﻮﺗﻘّﺪس
ﻫﺴﺘﻨﺪ.(ﺣُﺠَﺞ)
الهی همان کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
هستند، ﮐﻪ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
هر ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﺣُﺠّﺖ) الهی ﻮﺳﻴﻠﻪ
(حَجّ ﻮ حَقّ) ﻭﺑحقّ
اﻟﻬﻰ، ﻭﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺣﺴﻴنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ)
ﺻﺪﻭق اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻥ ﺪﻭ ﻣﻘﺎم
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ (ﺭﻭح ﻤﻘﺪس
ﻭﻣﻠک ﻤﻘرَبّ) ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺳﺎیةﺍﻯ
ﺒﺎﺷﻴﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺒﻴﺎ ﻭﺭﺳﻮﻟﺎﻥ،
ﻭﺣُﺠّاج ﺷﻬﺪﺍﻯ
ﻤﻦ (ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺷﻬﻴﺪﺍﻥ
کشته ﺷﺪﻩ ﺩﺭﺟﻨﮕﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪﺷﻬﻴﺪﺍﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻪ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﮑلی و
مرگ قبل از
مرگ ﻘﺎﻟﺐ ﺗﻬﻰ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻭﻳﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺮﻭﺷنی
ﻤﻌﻠﻮم ﻨﻴﺴﺖ،
ﺻﺪﻭﻕ ﺑﺎﺍﻳﻥ
کلام ﺨﻮﺩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻳکی اﺯآخوندﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷتی غیر ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﺿﻴح ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟک
و کاملی الهی
می ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺍﺷﺘﻪ.
ﻭلی ﻤﺠﻠسی ﻘﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﻧﻘل ﺒﻌﻀی
کلام ﺼﺪﻭق ﻤﺘﻮﺟﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺻﺪﻭق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻫﻤﻴﻥ ﻤﻌنی ﺴﺎیة
ﺑﻮﺩﻥ ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺒﻴﺎ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻋﺎﺩل ﺴﺎیةﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎﺣﻔﻈ
اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﭼﻨﻴﻥ
ﺴﻠﻄﺎﻥ ﺤﺘﻰ ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ (ﺍﻳﻥ ﭙﺎﺩﺷﺎهی
ﺒﺮﺩﻟﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻣﺎم
هر ﺯﻣﺎﻥ ﻮنیز ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﭙﺪﺭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎیة ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی ﭙﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺴﻴﺎسی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﺳﺎیة ﺧﺪﺍ ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺎیة ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﻘرَبّ ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﺍﻳﻥ ﺤﻤﺎﻳﺖ
ﻘﺎﺋم هست. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ،
ﻳﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﻭﻣﮑﺮﺭ ﺧﻮﺩ ﭘس
ﺍﺯﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺩﺭ ﻗﺎﺋم اﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻮ ﺁﻏﺎﺯ ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﻗﺎﺋم
ﻤﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺍﺳﺖ،
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻮﻓق
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﭘس ﺍﺯ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ اﻋﺘﺒﺎﺭﺍﻟﻬﻰ
ﻭتوَسّلی ﺨﻮﺩ
ﺍﺯﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺍﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺳﺎیةﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ،ﻭ
ﻭﺳﺎﺋلی ﺪﻳﮕﺮ،
ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺒﺮﻭﺵ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻬﺪﻯ،
(ﻫُﺪﺍﻯﺎﻟﻬﻰ) ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ نور رب
رحمان و عرش
رب برتر از
رحمان اﺭﺍﺋﻪﺧﻮﺍﻫﺪﺩﺍﺩ.

حدیث 1235 –
امام در (ج؟ص؟)
میفرماید ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣگوید اﻥّ اﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮتعالی
،ﻟﺎ ﻳﻘﺪﺭ ﻗﺪﺭﺗﻪ،
ﻭﻟﺎ ﻳﻘﺪﺭ ﺍﻟﻌﺒﺎﺩ
ﻋلی ﺼﻔﺘﻪ، ﻭ ﻟﺎ
ﻳﺒﻠﻐﻮﻥ کُنه ﻋﻠﻤﻪ،
ﻭﻟﺎ ﻣﺒلغ
عظمته ،ﻭﻟﻴس شیئ
ﻴٴغیرﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ
( ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺑﺎ
ﻓﺰﻭنی ﺒﻴﺸﺘﺮ،
ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﺪ) ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ (ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻤﻘﺪﺍﺭ
ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭ
ﮐسی ﺘﻮﺍﻧﺎﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻠمی ﻮﺩﺍﻧﺎﺋﻴﻬﺎ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ، ﻭﻳﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺻﻔﺎتی
ﺒﺮﺗﺮ الهی ﻨﺪﺍﺭﺩ.)
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
اﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺻﻔﺖ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ،
ﻭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩﺍﻯ ﺑﺪﻫﻨﺪ)
ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑُﻨﻪ ﻋﻠم اﻭ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ( ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻋﻠم ﻮﺍﮔﺎهی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﻭ ﻳﺎ ﭽﮕﻮﻧگی
آﮔﺎهی اﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻭ ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻤﻘﺪﺍﺭﻋﻈﻤﺖ
ﺍﻭ ﺑﺮﺳﻨﺪ ،ﻭ ﻳﺎ
ﺑﮑﻤﺎل ﺒﺰﺭگی
اﻭ ﺩﺭﮐﻤﺎل ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ) ﻭﺩﺭﻫﺴتی
غیر ﺍﺯ ﺍﻭ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻴﺴﺖ.ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮﻫﻮ ﻧﻮﺭ ﻟﻴس ﻓﻴﻪ
ﻇﻠمة ،ﻭﺻﺪق ﻠﻴس
ﻓﻴﻪ ﮐﺬﺏ، ﻭ ﻋﺪل
ﻠﻴس ﻓﻴﻪ ﺟﻮﺭ،
ﻭ حَقّ ﻟﻴس ﻓﻴﻪ
ﺑﺎﻃﻞ، ﮐﺬﻟک
لم ﻴﺰل ﻮ ﻟﺎ ﻳﺰﺍل
أﺑﺪ ﺍﻟﺂﺑﺪﻳﻥ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻮﺭﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻇﻠﻤتی
ﺪﺭﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ (ﻳﻌنی
ﻤﻄﻠﻘﺎ ﻧﻮﺭﺍنی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﻧﻮﺭ
ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ، ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺘﺎﺭﻳک ﻮﻧﻘﺺ نورانیّت
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺩﺭ ﺗﺎﺑﺶ
ﻭ ﺳﻘﻮﻃ ﺒﺮ ﺍﺷﻴاء
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻥ
کند ،ﻫﻨﻮﺯ (ﺳﺎیة)
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻳﺎ (ﻧﻴم
ﺳﺎیة)ﻫﺎئی ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﮔﺎهی ﭽﺸم اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ هزاﺭ ﺑﺎﺭ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ ﺍﺯﻧﻮﺭ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻣﺎ ﭼﻨﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺒﺮﺍﺑﺮ ،ﺑﺎﻧﻮﺭ
ﮐﻤﺘﺮﻯ اﺯﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺠﻮﺍﻥ ﺪﺭ ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻨﻮﺭ ﺑﺤﺪّﻯ ﺸﺪﻳﺪ
ﺷﻮﺩ، ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﭽﺸم
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﮑلی
کوﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺣتی ﺘﺒﺪﻳل به (ﻧﻮعی
ﺘﺎﺭﻳکی ) ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
اﺣﺴﺎس ﻋﺼبی اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﭽﺸﻤﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ،
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭﺣﻮﺍس
ﺩﻳﮕﺮﻯ غیر ﺑﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻴتی ﺭﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ (ﻧﻮﺭ) ﻳﻌﻨﻰ
(ﻧﻮﺭﻋﻘﻠﻰ) ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ، ﻭﻳﺎ
(ﻧﻮﺭ ﺍﻣﮑﺎﻥ اعَمّاءل
ﺤﻴﺎﺗﻰ) ﺍﺳﺖ. ﻭﻇﻠﻤﺖ
ﺩﺭ (ﻧﺒﻮﺩﻥ
عقل ) ﻭﻳﺎ (ﺑﻮﺩﻥ
عقلی ﻤﻨﻔﻰ) ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺒﺨﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺟﻬل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺗﮑﺎﻣل ﻴﻌنی ﻴﺎﻓﺘﻥ
عقل ﻭﺭﻫﺎئی ﺠﺴﺘﻥ
اﺯ ﺟﻬﻞ، ﻭ بی ﺸﻨﺎخت
الهی است ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺸق وﺟﻮﺩﻯ ﻤثبت)
ﻭ (ﺟﻬﻞ ﻭﺟﻮﺩﻯ
عدﻣﻰ) ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘل ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭﻧﻮﺭ
ﺧﺪﺍ ﻣﻄﻠﻘﺎﻋﻘلی
اﺳﺖ. ﻭﺑﺪﻭﻥ
هرﮔﻮﻧﻪ ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ
ﺠﻬﺎﻟﺖ ﻭ ﻇﻠﻤﺖ
ﻭ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ، ﻭﻳﺎ
ﻧﻘصی که ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.)
ﻭﮐﻠﺎم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺻﺪق ﻮﺭﺍﺳﺖ
ﮔﻮئی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻥ کذﺏ ﻭ ﺩﺭﻭﻏﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. (ﻳﻌنی ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﺣﻘﻴﻘﺖ اﺳﺖ،ﭼﻪ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﭼﻪ ﻭﻋﻴﺪﻫﺎ ﻭﺗﻬﺪﻳﺪﻫﺎﻯ
ﺒغیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.
ﻭﺑﺎﻃلی ﺪﺭ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭسلوک
الهی ، ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺻﺪق
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ ﻴﺎ (حَقّ
ﻮحَجّ ﻮ ﺣﻘّﺎﻧﻴﺖ)
ﺩﺍﺷﺘﻦ، ﻭ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻭﻓﺎﻳﺪﻩ ﻭﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣتی ﺸﻴﻄﺎﻥ
اﻫﺮﻳﻤﻦ، ﻳﺎ ﺍﺑﻠﻴس
آخوند ﻣﻠﺒّس ﺑﻠﺒﺎس
ﺭﻳﺎﻯ ﻤﺬﻫﺒﻰ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻨﻔس أمّاره
ﺳﺎﻟک ﺼﺪقی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺒﺮﺗﺮ
ﻧﻘﺶ ﻓﺮﻳﺒﻨﺪگی
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﻭﻟﺬﺍ
ﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺭﺍهی ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﺸﻴﻄﺎﻧﻬﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻌﺼﻮم
اﺯ ﻣﻌﺼﻴﺘﻬﺎ ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ، ﮐﻪ حتی
اﮔﺮ ﺍﻳﻥ گناﻫﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻣﺼﻮﻧﻴﺖ ﺍﺯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎ ﻭ ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥ هاﻯ ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ.
ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ ﻭﺍﺟﺐ،
ﻭﺣﻘﻮق اﻧﻬﺎ ﻣﺤﻔﻮﻅ،
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﻏﺎﻓل
ﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﺨﻮآب
ﻣﺮگ ﺒﺮﻭﻧﺪ. ﻣﻘﺎم
الهی ﻨﻮﻳﻦ ﺍﻧﻬﺎ،
ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ اﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺴﻬﻴل ﻤﺮگ که ﺑﮑﻤک
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻥ
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ،
ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ،ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻫﻮﻟﻨﺎکی
ﺪﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺟﺴم
ﻮﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺯﻳﺒﺎئی
ﺼﻮﺭﺕ ﻭنیروی ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻋﻘل ﻮ ﺍﺧﻠﺎق
ﻮ ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﻧﻮاع
ﺒﺸﺮ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻘلی ﻮ ﺯﻳﺒﺎئی
ﺼﻮﺭﺕ، ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻮﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭحی
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﻨﺴﺒﺖ ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﺪل اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻥ ﺴﺘم ﻮﻇﻠم ﻨﻴﺴﺖ
(ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ
عدﻣﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭﺍثاﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻮﺍﻧﺪﻳﺸﻪﻫﺎﻯ
عدل ﺒﺪﻭﻥ ﺴﺘﻢ،
ﻭ ﺑﺪﻭﻥکجی ﻮﮐﺎﺳتی
اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ اﮔﺮ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺻﻔﺎﺕ الهی ﺮﺍ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻭ ﺑﮑﻨﻴﻢ. ﮐﻪ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻫم اﺳﺖ. ﻭلی ﻤﻌنی
ﺪﺭﺳﺖ ﺣﺪﻳث ،ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
مُرَبّی اﻧﻬﺎ،
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭحی اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺣﻘﻮﻕ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪ
ﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﻨﻤﻴﺒﺮﺩ.
ﻭﮐﺎﺭﻋﺪل کرﺩﻥ
ﻮﺭﺍﺳﺖ ﻧﻤﻮﺩﻥ
کجی ،ﻭﭘﺎﻙ ﻭالهی
کرﺩﻥ ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﺷﺨﺼﺎ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻭ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺨﻮﺩ ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ،
ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺤﺎﻟﺖ
ﻭﺟﺪ ﻭﺧﻠﺴﻪ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻤﺮﺩﻩﺍﻯ
کوﭼﮑﺘﺮﻳﻥ اﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﭽﺸم سوم ﺪل ﭽﻮﻥ
ﺮﻭٴﻴﺎ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﺍﻧﭽﻪ ﺑﺮﺳﺮﺵ ﻣﻴﺎﻳﺪ،
ﺑﺪﻭﻥ ﺴﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﻇﻠﻤﺖ ﻭﺟﻬلی
اﺯﺧﺪﺍ، ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
کم ﺘﺠﺮﺑگی ﻮﺧﻄﺎﮐﺎﺭﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ)
ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ حَقّ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ
ﺒﺎﻃل ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﺯﻗﺒﻞ ﺍﺯﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻗﺒﻠﻬﺎ، ﻭﭘس ﺍﺯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
احتمالی اﺑﺪﻳﺖﻫﺎ.
ﺩﺭ ﺻﻮﺭتی که ﺑﻔﺮﺽ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭک ﺰﻣﺎﻥ اﺯل
ها ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭک ﻮ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﭙﺎﻳﺎﻧﻪ
ﺍﺑﺪﻳﺖ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮﮐﺬﻟک کاﻥ، ﺍﺫ
ﻟم ﺘﮑﻥ اﺭﺽ ﻭﻟﺎ
ﺳﻤاء ،ﻭﻟﺎ ﻟﻴل
ﻮﻟﺎ ﻧﻬﺎﺭ،ﻭ ﻟﺎ
ﺷﻤس ﻭﻟﺎ ﻗﻤﺮ،
ﻭﻟﺎ ﻧﺠﻮم ﻮﻟﺎ
ﺳﺤﺎﺏ، ﻭﻟﺎ ﻣﻄﺮ
ﻭﻟﺎ ﺭﻳﺎﺡ،
ثمّ اﻥّ اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ، ﺍﺣﺐ
ﺍﻥ ﻴﺨﻠق ﺨﻠﻘﺎ،
ﻳﻌﻈّﻤﻮﻥ
عظمته ،ﻭﻳﮑﺒّﺮﻭﻥ
کبرﻳﺎﺋﻪ، ﻭﻳ ﺠﻠّﻮﻥ
ﺠﻠﺎﻟﻪ، ﻓﻘﺎل
کوﻧﺎ ﻇﻠّﻴﻦ، ﻓﮑﺎﻧﺎ
ﮐﻤﺎ ﻗﺎل اﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ ﺗﻌﺎلی
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺯﻣﻴﻥ ﻮﺍﺳﻤﺎنی
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﺣتی
عوﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
یونیورسهائی ﻗﺒل
اﺯ ﻧﺎﺳﻮﺕ
مادی اتمی ﻭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎِ
تحت أتمی ﻭﺣتی
لاﻫﻮﺕ ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ
ﻭﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
الله ،ﻫﻨﻮﺯ ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
هو ،ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
(ﻋﻤّاء ﻮﻋﺪﻡ ﻣﺎ
ﺳﻮﺍﻩ ﺩﺭﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭج اﺯ ﻫﺴتی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺷﺒﻬﺎ ﻭ ﺭﻭﺯﻫﺎﺋﻰ
ﻧﺒﻮﺩ. ( ﺯﻳﺮﺍ ﺯﻣﻴﻥ
ﻮﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭﻧﻮﺭ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﮑکی ﻤﻌنی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ) ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭﻗﻤﺮﻯ
ﻨﺒﻮﺩ ( ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮکی اﺭﺍﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻨﺒﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﺭﺽ ﺯﻣﻴﻦ ﻭﺟﺴم
ﻮﻣﺎﺩﻩ ﻭﻧﻔس أمّاره
ﻭ ﺭﻭح ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح الهی
ﺒﻌﺪﻯ ﺰﻣﻴﻥ ﻮ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺷﺐ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻮﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻳﺎم
واومها و شهود
ﺴﺎﻟک غیر ﻣﻮﻓق
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺪﺭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺷﺐ ﺍﺳﺖ. (ﻭ
ﺭﻭﺯﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪگی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
کاﻣﻠﺎﻥ الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭ ﻣﺎﻩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ) ﻭﻧﻴﺰ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﻭﻧﺠﻮﻡ،
ﻭﻳﺎ ﺳﺤﺎﺏ ﻭﺍﺑﺮ
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻣﻮﺍنع
ﻨﻮﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ
(ﭼﻮﻥ ﺪﻧﻴﺎ ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﻧﺒﻮﺩ، ﭘس ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ سلوک الهی (ﻧﺠﻮﻡ)
ﻫﻤﺎﻥ (ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ) ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ،
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻴﻬﺎﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ(ﺳﺤﺎﺏ) ﻭ ﺍﺑﺮ ﻣﺎنع
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
هنوز ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﺗﻮﺣﺶ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻓﺼﻮل اﻭﻟﻴﻪ
ﻭﺣﻴﻮﺍنی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻔﺼﻮل ﻨﻬﺎﺋﻰﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ، ﺗﺎ ﺳﻠﻮک
ﻮﻋﻘل ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﻳک ﻤﻴﻠﻴﻮﻥ،
ﺷﺎﻳﺪﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﭽﻨﻴﻥ ﻔﺼﻮل ﻨﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی ﺒﺎ
ﻓﺼﻮل ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﻑ ﺍﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻏﺎفل اﺯ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ. ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
،ﻭ ﺩﺭﻋﺬآب ﺟﻬﻨمی
ﺰﻧﺪگی کم
عقلی ،ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﻳﺎ ﺣتی ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ،
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ ﻫﻤﺒﻥ
سلوک الهی ﺘﺎ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ) ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺒﺎﺭﺍﻥ
ﻮﺑﺎﺩﻯ ﻧﺒﻮﺩ (ﺑﺎﺭﺍﻥ
اﺳﻤﺎﻥ، ﻭﻳﺎ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﻨﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘلی و
الهامی ﻮﻋﺎﻃﻔﻰ،ﻭﺑﺎﺩﻫﺎﻯﻤﻌﻄﺮ
ﻭﻧﺴﻴﻤﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺒﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ سلوک
الهی ،ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﻘﺒﻞ،
ﺩﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ300 ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
اﺳﺖ، ﺍﻧﺪک اﻧﺪﻙ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ جسته ،ﻭﺩﻭﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ اﺯﺗﻮﺣﺶ
ﻭﻧﻮع ﻤﻴﻤﻮنی ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺍﻧﮕﺎﻩ
(ﭘس ﺍﺯﺩﻭﺭﻩﻫﺎئی
اﺯ ﻋﺪﻡ ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ،
ﻭﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ (ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل
ﻮﻇﺎﻫﺮ) ﺩﺭﻫﺴتی
ﻤﻴﻨﺎﻣﻴﻢ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺖ، ﮐﻪ ﺧﻠقی
ﺒﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ (ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
الهی ﺒﺮﺍﻯ اﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﺩﻫﻰ ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﻤﺎل اﻭ ﺍﺳﺖ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣلی همین
گوﻧﻪ ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻭﺩفع ﻀﺮﺭﻯ ﺪﺭﮐﺎﺭ
ﺍﻭ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﺗﻌﻈﻴم
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﻭﺳﺘﺎﻳﺶﻋﺒﺎﺩﻯ
اﺯﻃﺮﻳق اﺣﺘﺮﺍم
ﺒﻮﺳﺎﺋﻄ الهی ﺪﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
هنوﺯ ﺧﻴلی ﺰﻭﺩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪﻋﻘل ﻮﺩﺭک
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﮐﺖ ﻭﻓﺰﻭنی
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺑﻮﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺣﺪّ ﺍﻗﻞ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻠالهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭل
ﺤﺴﻴنی الهی اﺳﺖ،
ﻭﺳﭙس ﺑﻘﻴﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﭙﻨﺞ ﺗﻥ آل عبا،
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﻌﻈﻴم ﻮﺍﺣﺘﺮﺍﻡ،
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ،
ﻭ ﺳﭙﺎس ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺳﺎﻟک اﺯ ﮐﺎﻣل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ الهی ﺸﺪﻩ،
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺒﺮﺍﻯ ﺠﺎﻧﺸﻴنی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
تمرﮐﺰ ﻭ توَسّل
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
گرﺩﺩ. ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﺎﻥ
ﺼﻮﺭﺗی ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻣﻴﺎﻳﺪ.
(ﺗﻌﻈﻴﻢ) ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺍنستن
ﻮﺳﺎﺋﻄ الهی ﺘﺎ
ﻗﺎﺋم ﺸﻬﻮﺩ (رَبّ
ﻋﻈﻴﻢ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ (رَبّ ﺍﻋﻠﺎ)
ﺩﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﻔﻮق عرﺵ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻮسلوک الهی اﻥ
ﻧﻮﻉ، ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻬﺎئی
عقلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ. ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ، ﻳﻌنی
ﺒﺮﮐﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻓﺰﻭنی
ﻤﻘﺎم ﻮ ﮐﻤﻴّﺖ
ﻭ کیفیّت ﻫﺎﻯ
کمالات ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻦ.ﻭﻫﻨﻮﺯﺩﺭﻣﻘﺎم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻮﺩﻥ
که ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺒﺮﮐﺖ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
مع ﺬﻟﻚ ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﺮﮐﺖ ﺩﻫﻨﺪگی
ﻮ ﺗﻌﺎلی ﺒﺨشی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺩﺍﺩﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋﻢ، ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﺒﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺁﻧﻬﺎ، ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
الهی ﻨﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ،
ﻭﻋﻘل کلی ﺒﺪﻭﻥ
ﺪﺭﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﺣﻴﺮﺕ
ﻭ ﻟﻨگ گرﺩﻳﺪﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ) ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﮑﺒﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
کبرﻳﺎﻯ اﻭ ﮐﻨﻨﺪ
(ﺍﻟﻠﻪ ﺍﮐﺒﺮ ﮔﻮﻳﺎﻥ،
ﻭﻗتی هرﻣﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻴﮑﻪ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﻋﺎﻟﻴﻪ الهی اﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ، ﻣﺪﺍم ﺪﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ ﺩفع
اﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺗﺠلی اﺯﺟﻠﺎﻟﺶ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ (ﻳﻌنی
ﺸﻬﻮﺩ ﻭﺍﺩﺭﺍک
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﻭ ﺍﺯﻣﺤل
عقل کلی اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠلی اﻟﻬﻰ، ﻭﺟﻠﺎل
ﻮ ﻋﻈﻤﺖ الهی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺩﺭسلوک
الهی ،ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺣﺪّ
ﺍﻗل ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
هر ﮐﺎﻣل ﺤُﺴﻴﻨﻰ،
ﻭﺣﺪّ ﺍﮐثرﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،
ﻭﻋﺮﺵ رَبّ ﺭﺣﻤنی
ﺒﺤﺎﻟﺖ ﺻﻤﺪﻯ ﺨﻮﺩ،
ﻭبی ﺨﻮﺩﻯ ﻮ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻭﻗﺒﻮل
ﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ،
ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻓﻌﻠﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻩ، ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺗﺠلی ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﺟﻠﺎلی ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ،
ﻭﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ ﺑﻮﺩﻩ،
ﺟﻠﻴل ﺘﺮ ﻭ ﻭﺍﻟﺎ
ﺗﺮ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺟﻠﺎلی ﺪﺭ ﺻﻮﺭتی
اﻟﻬﻰ، ﺑﺪﻭﻥ اﺑﻬﺎﻡ
ﻭﻏﺒﺎﺭﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ الهی ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
،ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻭﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﻋﺮﺵ رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺪﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺪﺍﺩ،
ﮐﻪ (ﺷﻤﺎ ﺩﻭﺗﺎ ﺳﺎیة)
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻴﺰ ﺷﺪ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﻮﺩ. (ﺍﻳﻥ
ﺪﻭﮐس ﭼﻪ ﮐﺴﺎنی
ﺒﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﺭﻭﺷﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﻣﻌﻨﻮﻯ،
ﭼﻮﻥ ﺰﻣﻴﻥ ﻮﺍﺳﻤﺎﻥ،
ﻭﻳﺎ ﺟﺴم ﻮﺭﻭﺡ،
ﻭﻳﺎﻧﻮﺭ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ؟
ﻭ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻫﻴچ
کدام ﺴﺎیة نیستند.ﺑﻠﮑﻪ
ﻳکی ﺴﺎیة ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
اﻳﻥ ﺴﺎﻟک ﻮ ﭘﻴﺮ
الهی اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺎیة ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭ(ﻇِلّ ﻮ ﻇَﻠﻴﻞ)
الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻫﻨﻮﺯ (ضِل و
ضلالت ) ﻭﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔﻰ،ﻭﺑﻘﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﻧﻮع
بشری ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺳﺎیة ﺗﻥ ﻤﺎﺩﻯ
أتمی ﺨﻮﺩ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺍﺯﺧﻄﺮ ﮔﺮﻣﺎﻯ
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ ﺟﻬﺎﻥ
ﺤﻔﻈ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭﺳﺎیة ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﺩﻭ ﺍﻧﺴﺎنی
هستند،ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺪﺭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺣتی اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم ﺤَﺴَﻨﻰ،
ﮐﻪ ﻣﺪتی اﺷﮑﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻣﺴﺘﻮﺭ ﻭﻏﺎﻳﺐ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ سلوک
الهی ،ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭﺍﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
برتری ﺪﻳﺎﻧﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﻭ
ﺍﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺩﺭ ﻗﺎﺋم آل ﻤﺤﻤﺪ،
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ ﻨﻈﺎم
ﺴﻠﻮکی ﻤﻮﺟﻮﺩ
بهم ﻤﻴﺨﻮﺭﺩ. ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻘﺎﺋﻢ ﺑﺎ
ﺍﻏﺎﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ، ﻭ ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻧﺎﻥ،
ﻭﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی ﺘﺎ
ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻓﺮﻣﺎﻥ
کن ﻔﻴﮑﻮﻥ ﺒﺮﺍﻯ
هستی، ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺍﻯ
اﺭﻭﺍح ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭیج ﺪﺍﺭﻧﺪ.
(ﮐﻮﻧﻴّﺖ ﻭ ﮐﻴﻨﻮﻧﺖ
ﻭ ﺗﮑﻮﻳﻦ) ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺯﻯﻮ ﺷﺪﻥ ﺒﺮﺗﺮ،
ﺷﺒﻴﻪ ﺍﻟﮕﻮﻯ الهی
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻧﮑﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻳﻥ ﻔﺮﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ
عقل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣتی ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ،
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﻣﻴﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻫﻤﻴﻥ سلوک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻔﺮﻣﺎﻥ اﺯﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﻣﺠﻠﺴﻰ
قشری) ﺑﻨﻘل اﺯﮐﻠﺎﻡ
(ﺻَﺪﻭﻕ) ﻣتَفَکّر
ﺷیعی ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺍﻥ ﻨﻮﺭﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺭﻭﺷﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﻧﻮﺭ
ﻭﭘﺮﺗﻮﻯ که ﺑﺮ
ﺍﺷﻴاء دﺭﺗﺎﺭﻳﮑﻰ،
می ﺘﺎﺑﺪ ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪنی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ ﻫﺎﺩﻯ
هُداﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﮐﻪ ﺭفع ﺘﺎﺭﻳکی
اﺯ ﺍﺷﻴاء ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺤﺮﮐﺖ
ﺑﭽﺸم ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺻﺪﻭق نیز اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﺩﻭﺗﺎ ﺳﺎیة ﻭﻇﻞ
ﮔﺮﺩﻳﺪ، ﻳکی ﺮﻭم
ﻤﻘﺪس ﺍﺳﺖ. ﻭﻳکی
ﻤﻠﻜوتی مقرّﺏ
(ﺑﺎﺯ ﺗﻌﺒﻴﺮﺍتی
ﺴﻤﺒﻮلیک ﻘﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺴﺎیة ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻌنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺭﻭح ﻤﻘﺪس
الهی ،ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺧﺮﻳﻥ ﻨﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺗﺠﻠﻰ
ﻧﻮﺭﺍنی اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟک
اﺯ ﻧﻮع بشریّت
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻠک ﻤﻘرَبّ،
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﻘرَبّ
ﺑﺨﺪﺍ، ﺩﺭﻣﻠﺎﻳک
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﺸﻤﻮل ﺴﺎیة
ﺑﻮﺩﻥ، ﻭﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
و ضلالت ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ سالک
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭﺣﺎل
ﺘﻘرَبّ ﺑﺨﺪﺍ،
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠالهی
ﺨﻮﺩ، ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭح اﻟﻬﻰ، ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻣﻌﺎﺩل
اﻭ، ﺩﺭ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺍﺧﻠﺎقی ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻬﺎئی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺁﻥ، ﺩﺭ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
هست. ﻭ ﺩﺭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
اﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺮ کامل الهی ،ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﺎﺩل ﻘﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺪﺭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺻﻔﺎتی ﻮ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ،
ﻭ ﺩﺭ ﺗﺸﺒّﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﻭح ﻤﻘﺪس
ﺷﺪﻩ، ﻭﺭﻭﺣﺎنی
ﻮﺍﻗﻌﻰ،ﻭ ﻣﻘﺎمی
الهی ﻮ ﻧﻮﺭﻯ ﺮﺑﺎنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺑﻌﺪ ﺻﺪﻭق
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮﺩ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻠق ﻨﻤﻮﺩ. ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭحَجّاج
ﻮ ﺷُﻬﺪﺍ
(شاهدان ئر
مرگ قبل از
مرگ ﺭﺍ) آﻓﺮﻳﺪ،
ﻭ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﻭح ﻤﻘﺪس ﻳﺎ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس ﺭﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ( ﺍﻳﻥ آﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ
ﺍﺯ ﻫﺴتی ﻮ ﺯﻣﻴﻦ
ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭلی
ﻘﺒﻠﺎ ﺭﻭح اﻟﻘﺪﺵ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع آﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭﺳﭙس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻮﻓق
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻮﻓق
ﺸﺪﻧﺪ، ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺖ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﺧﻮﺩ
هر ﮐﺪﺍم ﻴک ﻤﺤﻤﺪ،
ﻭﻳک ﻘﺎﺋم ﺪﺭﻣﻌﺎﺩل
ﺼﻔﺎتی ﻮﻋﻘلی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺍﺧﻠﺎقی
ﻮﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻥ ﻮﺗﻘّﺪس
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﺣُﺠَﺞ)
الهی همان کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
هستند، ﮐﻪ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
هر ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﺣﺠﺖ) الهی ﻮﺳﻴﻠﻪ
(حَجّ ﻮ حَقّ) ﻭﺑحقّ
اﻟﻬﻰ، ﻭﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺣﺴﻴنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ)
ﺻﺪﻭق اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻥ ﺪﻭ ﻣﻘﺎم
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ (ﺭﻭح ﻤﻘﺪس
ﻭﻣﻠک ﻤﻘرَبّ) ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺳﺎیةﺍﻯ
ﺒﺎﺷﻴﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺒﻴﺎ ﻭﺭﺳﻮﻟﺎﻥ،
ﻭﺣﺠاج ﺷﻬﺪﺍﻯ
ﻤﻦ (ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺷﻬﻴﺪﺍﻥ
کشته ﺷﺪﻩ ﺩﺭﺟﻨﮕﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪﺷﻬﻴﺪﺍﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻪ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﮑلی و
مرگ قبل از
مرگ ﻘﺎﻟﺐ ﺗﻬﻰ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻭﻳﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺮﻭﺷنی
ﻤﻌﻠﻮم ﻨﻴﺴﺖ،
ﺻﺪﻭﻕ ﺑﺎﺍﻳﻥ
کلام ﺨﻮﺩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻳکی اﺯآخوندﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷتی غیر ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﺿﻴح ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟک
و کاملی الهی
می ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺍﺷﺘﻪ.
ﻭلی ﻤﺠﻠسی ﻘﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﻧﻘل ﺒﻌﻀی
کلام ﺼﺪﻭق ﻤﺘﻮﺟﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺻﺪﻭق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻫﻤﻴﻥ ﻤﻌنی ﺴﺎیة
ﺑﻮﺩﻥ ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺒﻴﺎ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻋﺎﺩل ﺴﺎیةﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎﺣﻔﻈ
اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﭼﻨﻴﻥ
ﺴﻠﻄﺎﻥ ﺤﺘﻰ ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ (ﺍﻳﻥ ﭙﺎﺩﺷﺎهی
ﺒﺮﺩﻟﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻣﺎم
هر ﺯﻣﺎﻥ ﻮنیز ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﭙﺪﺭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎیة ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی ﭙﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺴﻴﺎسی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﺳﺎیة ﺧﺪﺍ ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺎیة ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﻘرَبّ ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﺍﻳﻥ ﺤﻤﺎﻳﺖ
ﻘﺎﺋم هست. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ،
ﻳﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﻭﻣﮑﺮﺭ ﺧﻮﺩ ﭘس
ﺍﺯﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺩﺭ ﻗﺎﺋم اﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻮ ﺁﻏﺎﺯ ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﻗﺎﺋم
ﻤﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺍﺳﺖ،
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻮﻓق
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﭘس ﺍﺯ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ اﻋﺘﺒﺎﺭﺍﻟﻬﻰ
ﻭتوَسّلی ﺨﻮﺩ
ﺍﺯﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺍﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺳﺎیةﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ،ﻭ
ﻭﺳﺎﺋلی ﺪﻳﮕﺮ،
ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺒﺮﻭﺵ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻬﺪﻯ،
(ﻫُﺪﺍﻯﺎﻟﻬﻰ) ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ نور رب
رحمان و عرش
رب برتر از
رحمان اﺭﺍﺋﻪﺧﻮﺍﻫﺪﺩﺍﺩ.

حدیث 1237 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ ؟
بحاﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﮐﺴﻰ ﺍﻳﻥ
ایة ﺭﺍ ﺑﺮﺧﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻟﺎ ﺗﺪﺭﮐﻪ
ﺍﻟﺄﺑﺼﺎﺭ
ﻭﻫﻮ ﻳﺪﺭک اﻟﺎﺑﺼﺎﺭ
ﻳﻌنی ﭽﺸﻤﻬﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧمی ﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ،ولی
او ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﭽﺸﻤﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺸﺨﺼﻰ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺍﺑﺼﺎﺭ
ﻳﻌنی ﭽﻪ ؟ ﺍﻣﺎم
ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ: ﻘﺎل لا،
ﺍﻧّﻤﺎ ﻋنی اﻟﺄﻭﻫﺎﻡ،
ﻟﺎﺗﺪﺭک اﻟﺎﻭﻫﺎم
کیفیّته ،ﻭﻫﻮ
ﻳﺪﺭک کل ﻓﻬم ﺍﺑﺼﺎﺭ ﭼﺸم
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺑﺼﺎﺭ ﺩﻳﺪﻥ
اﻭﻫﺎم ﻮﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺫﻫنی اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭَﻫﻢ ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﻤﺒﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺩﺭک
ﺘﺼﻮﺭﻯ اﺯﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﻭﺣتی
ﺪﺭک ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﮕﺮ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﻥ، ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﺮﺯ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺼﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ)
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻪ ﺍﻭﻫﺎم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ را ﺪﺭک
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺩﺭک ﻛﻴﻔﻴﺖ،
ﻳﻌنی ﭽﮕﻮﻧگی ﺪﺭﻫﺮ
ﻭﺿﻌﻴﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﺪﺭﺕﻫﺎﻯ
الهی ﻮﻋﻘلی اﻭ،
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻭﺍﺧﻠﺎق
ﻮﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻭﻣﺎﺩﻳﺎﺕ،
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
،ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺼﻮﺭ
ﺫﻫﻨی اﻧﺴﺎﻥ ﻀﺮﻭﺭﻯ
هستند. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﭼﻪ ﺑﭽﺸم
که ﺑﻬﺮ ﺷﮑلی که
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺩﻳﺪﻥ ﺒﺠﺸم
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی ﻮ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ،ﻭ ﺍﺯﻣﺤل
ﭽﺸم ﭙﻴﺮالهی ﺴﺎﻟﻚ،
ﻭﺣتی اﺯﻣﺤﻞ ﭼﺸم
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﺩﻳﺪﻥ ﭽﺸم ﻣﺎﺩﻯ،
ﻭﻳﺎ ﺩﻳﺪﻥ ﻔﮑﺮﻯ
ﻮﺫﻫنی ﻮﻳﺎ ﺩﻳﺪﻥ
ﺭﻭحی ﻮ ﺷﺃﻥ ﻤﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﻴک ﺮﻭﺡ،
ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺩﻳﺪﻥ
اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺭﻭٴﻴﺎﺋﻰ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ.

حدیث 1238 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ؟ بحا
) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ، ﻟﺎ ﻳﻮﺻﻒ
ﺑﺰﻣﺎﻥ ﻮﻟﺎ ﻣﮑﺎﻥ،
ﻭﻟﺎ ﺣﺮکة ﻭﻟﺎ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻭﻟﺎ ﺳﮑﻮﻥ،
ﺑل هو ﺧﺎﻟق اﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻮ ﺍﻟﻤﮑﺎﻥ ﻮ ﺍﻟﺤﺮکة
ﻭ ﺍﻟﺴﮑﻮﻥ ﻮ ﺍﻟﺎﻧﺘﻘﺎﻝ،
ﺗﻌﺎﻟﻰ عَمّاء
ﻳﻘﻮل اﻟﻈﺎﻟﻤﻮﻥ،ﻋﻠﻮّﺍ
ﮐﺒﻴﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﺑﺪﻭﻥ ﺰﻣﺎﻥ ﻮﻣﮑﺎﻥ،
ﻭﻳﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﻭﺍﻧﺘﻘﺎل
ﻮﺳﮑﻮﻥ اﺳﺖ ﻭﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﺧﺎلق
آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﻇﺎﻟﻤﺎﻥ
ﺠﺎﻫﻞ (ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﻮ ﻗﺸﺮﻯ) ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻇﺎﻟﻤﺎﻥ غیر ﺳﺎﻟک
هستند، ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻧﻮﺭ تجلّیات
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭ ﺷﻨﺎﺧتی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﻃﺎﻟﺐ
ﺗﺠلی ﺒﺮﺗﺮﻯ اﺯﺷﻬﻮﺩ
الهی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻧﺎﺩﺭﺳتی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﻣثال ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺸﺎﻫﺪ،
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺭﻭٴﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﻭﺍﻟّﺎﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺑﺎ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺤتی اﺯ ﺍﻭﺻﺎﻑ
تجلّیات ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭحتی اﮔﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﺗﺒﺎﺭک
ﻮﻣﺒﺎﺭک ﻮ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻓﺰﻭﻥ) ﺗﺮﺍﺳﺖ.
(ﺯﻣﺎﻥ) ﺍﻣﺮﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃ
به (ﺣﺎل ﻮ ﺍﺣﺴﺎس
) ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ خواب
ﺑﻰ ﺍﺣﺴﺎس ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﺣسِ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﺮﭼﻪ ﺷﺮﺍﻳﻄ
اﺣﻮﺍلی ﺴﺨﺖ ﺗﺮ
ﻭﭘُﺮ ﺭﻧﺠﺘﺮ،
ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭﺍﺯﺗﺮ
ﻭﻣﺤﺴﻮس ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍنی
ﻴک ﻤﻮﺟﻮﺩ ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺯﻣﺎﻥ ﻄﻮﻟﺎنی
ﺘﺮﺍﺳﺖ. (ﻣﮑﺎﻥ) ﻫﻤﺎﻥ
(ﺧﻠﺄ ﻭ ﻋﺪﻡ) ﺍﺳﺖ.
ﻇﺮفی اﺳﺖ ﺧﺎﻟﻰ،
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﭙُﺮ ﺷﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﮑﺎﻧﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﮑﺎﻥ ﺒﺎﺯ
(ﺍﺣﺴﺎسی عقلی ) ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ
ﺍﺷﻴاء ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺭک
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺧﻠﺄ ﺩﺭ
ﻓﻀﺎ ﻣﮑﺎﻥ اﺳﺖ،
ﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥﻘﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻟق ﺰﻣﺎﻥ
ﻮﻣﮑﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ از نوع ﺣﺎلی
ﻮﻓﮑﺮﻯ ﺪﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
هستند. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺣتی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
می ﻴﻨﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭک
ﺤﺎل ﻮ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺫﻫنی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
(ﺣﺮﮐﺖ) ﺟﺎﺑﺠﺎئی
ﺠﺴم اﺳﺖ، ﻭلی ﺤﺮﮐﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﻮﺗﮑﺎﻣلی
ﻮ ﺭﻭحی ﻨﻴﺰﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺟﺎﺑﺠﺎئی ﻤﻘﺎمی
ﻮﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺍﻳﻥ ﺠﺎﺑﺠﺎﺋﻴﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥمُیَسّر
ﻧﻴﺴﺖ. (ﻇﺎﻟﻤﻮﻥ
ﺴﻤﺘﮕﺮﺍﻥ غیر ﺳﺎﻟﻚ،ﮐﻪﻧﻪ
ﻓﻘﻄ کسب ﺭﺣﻤﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی ﻨﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ ﺟﻮئی
ﻮﺗﻥ ﭙﺮﻭﺭﻯ،ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺷﻴﻄﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻇﺎﻟم ﺪﺭﻇﻠﻤﺖ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳکی ﻴﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
عقل ،ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺡ، ﺍﻳﻥ عقل
اﻧﺴﺎنی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
عوﺍﻟﻢ ﻓﮑﺮﻯ
کنونی ﻮ ﺮﻭﺷﻦ،ﻭ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ هُداﻳﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻳﺎﻥ
ﻨﻮﺭﺍنی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭح ﺮﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺟﺒﺮﻭتی الهی ﺒﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭﺍﻟّ
ﺎﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻴﻬﺎﻯ
ﺠﻬﻞ، ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ،ﺟﺰ ﺳﻘﻮﻃ
ﺪﺭ نیمه ﺭﺍﻩ (ﺭَﺣِم
ﻮ ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻤسخ ﺪﺭﻳک
ﺼﻮﺭﺕ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ،ﭼﻮﻥ
گذﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣلی ﻄﺒﻴﻌﻰ،
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮک ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯلی الهی ﺮﺍ،
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺭﻭح ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ،
ﻭﺣﺘﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎم
ﺨﻮﺍﻫند ﺩﺍﺩ.

حدیث 1239 - ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻳﺘﻰ(ﺝ۳ﺎص
؟ﺭ) ﻳک ﻤﺤﻘق ﻴﻬﻮﺩﻯ،
ﺑﻪ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺩﺍﺭﻳﻢ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺍﻋﻠم
اﻣّﺖﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس ﺑﻤﻥ
ﺒﮕﻮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺠﺎ
ﺍﺳﺖ؟ ﻣﺤﻘق ﻴﻬﻮﺩﻯ،
ﺳﺎﻟک یهوﻩ ﻃﻠﺐ،
ﻭﻫُﺪﺍ و خدا ﺟﻮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﺤﻘﻴق اﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻴﺎﻓﺘﻥ ﭙﻴﺮ الهی
ﺘﺎﺯﻩ، ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳل
ﻮﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
الهی ﺒﺮﺗﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺎﻳﻥ ﺘﺤﻘﻴق ﻮﺳﻮآل
ﻨﻴﺴﺖ. ﺩﺳﺘﻮﺭ الهی
ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ، ﺑﺎﻳﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺮﻭﺵ ﻗﺪﻳﻢ
،ﺑﺮﺍﻯ اﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮک ﺒﺮﻭﺵ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻧﻴﺰ، ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ، ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
اﺩﻳﺎﻥ، ﭼﻨﻴﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ به اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی ﺴﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
اﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺨﻮﺩ،
ﺍﻳﻥ ﺘﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﺭﺍ می ﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺗﺎ ﮔُم ﺸﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.(ﻋﻠﻢ)
ﺩﺭ ﺩﺍﻧﺶ،ﻭﺩﺭﺍﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﺍﻟﻬﺎمی
اﺳﺖ، ﻭ ﻧﻴﺰ ﻋﻠم
ﻮ ﺍﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ،
ﻭﻋﻠم سلوک
الهی ﻮﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
عرﻓﺎﻥ عملی اﺳﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﮐﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ،
ﺩﺭﺗﻮلی ﻮﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ،
ﻭﻳﺎ توَسّل ﺴﻠﻮکی
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ غیر
ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻮﻥﺘﻤﺎم
ﺨﻠﻔﺎ ﻭآخوندﻫﺎ
ﻭﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﺒﺎﻃﻞ،
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
الهی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺳﻴﺎسی
ﺒﻮﺩ، ﻭﻧﻪ ﺟﺎﻧﺸﻴنی
ﺴﻠﻮکی و الهی ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ. سوآل
اینکه ﺧﺪﺍ ﮐﺠﺎ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺭﺟﻪ ﻭﺳﻌﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻳﻥ ﻮﺍﺳﻄﻪ
سلوکی ﺗﺎﺯﻩ الهی
اﺳﺖ. ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺴﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺑﻮﺑﮑﺮ ﮐﺪﺍم
اﺳﺖ. ﺍﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ (ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ إلی و
ایلیا ) ﺑﺮﺍﻯ
ان ﻴﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ،
ﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
او (ﻧﻮﺭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک کاﻣلی
اﮔﺮﻣﺴﻴحی ﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻﻞ، ﻫﺮﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ که ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻳﺎ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻥ ﺴﺎﻟﻚ،
ﻣﻘﺎﻡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ رَبّ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺧﺒﺮﻯ اﺯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻳﻥ ﻤﺤﻘﻖ،
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻴک ﻮلیّ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺍﺩﻩ، ﺗﺎ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺭﺍﻩ الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﺭﻭﺯﻯ
ﻤﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻈﻬﻮﺭﻯ
مجسّم ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺍﺧﺮ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﻮلّی
ﺪﻳﺎﻧﺖ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎن ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺣﻘﺎﻧﻴﺖ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺠﺪﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺩﻋﺎ، ﺑﻌﺪﺍﺯ
ﻫﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻴک ﺴﺎﻟک ﺒﻌﻬﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻌﺮفی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﻤثال ﻮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،
ﮐﻪ ﻣﻠﺎﻗﺎﺗﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ،
ﺑﺠﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻋﺮﺷﻰ،
ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮک
هرﺳﺎﻟک اﺳﺖ، ﺷﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻥ که ﺩﺭﺗﺴﻠﻴم
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩﺍﻡ،
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎئی ﺒﻤﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﺍﺩ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻨک ﻨﻮﺑﺖ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺗﻮ، ﺑﻔﻠﺎﻥ
ﻮلیّ اﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ،
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭﻓﻠﺎﻥ
ﺪﻳﻥ ﺠﺪﻳﺪ ﻇﻬﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻳک
ﻴﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﻤثاﻝ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻮسی ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎﺷﺪ، ﻃﺮﻳﻘﺖ
الهی ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻋﻮﺽ
ﮐﻨﺪ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻇﺎﻫﺮﺍ،
ﺩﻳﻥ ﻈﺎﻫﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﻳک ﻤﺴﻴحی
ﺴﺨﺖ ﮐﻮﺵ ﺑﺮﻭﺵﻋﻴسی
ﻤﺴﻴﺢ،ﺑﻬﻴچ ﻘﺪﺭتی
ﺤﺎﺿﺮ ﻧﻴﺴﺖ، ﺗﺮک
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺑﮑﻨﺪ
ﺗﻌﻬﺪ ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ،
ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺭ ﺭﻭح
اﻭ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ،ﻣثلا
ﻋﻴسی ﻤﺴﻴح ﺒﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﺩ.ﻭلی
اﮔﺮ ﻣﻮسی ﻮ ﻳﺎ
ﻣﺴﻴح ﻮ ﺯﺭﺩﺷﺖ،
ﻭﻫﺮ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻳک
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻨﻰ،
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻭﻯ ﺒﻔﻠﺎﻥ ﻮلیّ
الهی ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﺪ،
ﺍﻳﻥ ﻮلیّ ﺘﺎﺯﻩ
ﻫﺮ ﺩﻳنی ﻮﻫﺮ ﻧﺎمی
ﻮﻫﺮ ﻃﺮﻳﻘتی که
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﺗﺎ ﺗﺴﻠﻴم اﻭ ﺷﻮﺩ.
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻳﺎ ﺑﻴﻮﻓﺎﺋﻰ،
ﺑﺘﻌﻬﺪ ﺳﻠﻮکی
ﻘﺒلی ﻮ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻴﮑﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
که ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻈﻬﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
کند ،ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻨﺠم ﺼﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﺑﻮﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﻔﻠﺎﻥ
ﻮلیّ اﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ،
ﺍﮔﺮ ﻫﻨﻮﺯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﻳنک
اﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ کاﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﻃﺎﻋﺖ
ﻧﮑﻨﺪ، ﺗﻤﺎم ﺰﺣﻤﺎﺕ
ﻭﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ ﻗﺒل
ازﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺘﻬﺎﻯ الهی
اﻭ ﻣﻨﺘفی ﻮﺧﻨثی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﺍﻳﻨک
اﻳﻦ ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻘﻖ،
ﺑﺮﺍﻯ ﭽﻨﻴﻥ
هدفی اﻣﺪﻩ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
،ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮشی ﺪﻟﻴﻞ
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﻄﺮﻳقتی
ﺪﻳﮕﺮ ﻭﺟﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎﻳﻥ ﻴﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍﺻل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮم ﺼﻮﺭﺕ
ﻓﺎﻃمی ﻮ ﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻣلی ﻤﺴﻴﺤی ﺒﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﺼﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
عیسی ﻤﺴﻴح اﺳﺖ،
ﻫﺮﮔﺰ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮشی
اﺧﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻣﺎﺩﺍم که ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻭ، ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺧﺮﻳﻥ
عرﺷﻰ، ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﺒﺨﻠق
ﺪﺭ ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺪﻳﻥ
ﻮ ﻃﺮﻳﻘتی ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﺪﻳﮕﺮ ﻃﺮﻳﻘتی
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ، ﻭﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎﺯﻩ ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻥ اﻫﻤﻴﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
هرﮐﺎﻣﻠالهی ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﻗﺒل
اﺯﻋﻴﺴﻰ، ﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮم ﺼﻮﺭﺕ
ﻓﺎﻃﻤﻰ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﻨﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ایلی ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
عرﺵ رَبّ ﺍﻟﻔﺼل
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﺨﻠق
ﻤﻴﺎﻣﺪﻧﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺑﻌثت ﻭﺗﻮﻟﺪ
دوم و الهی ﻤﺴﻴﺢ
پس از مرگ قبل
از مرگ او ،ﻫﻴچ
ﺴﺎﻟکی اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ،
ﮐﻪ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺑﺮﻭﺵ
ﻗﺪﻳم ﻮ ﭘﺪﺭﻯﺨﻮﺩ،سلوک
الهی ﻤﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺣﺪّ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﺼﻮﺭﺕ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻮﻗﻒ، ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻌﻴﺴﻰ، ﻭﻳﺎ ﻫﺮﮐﺎمل
عیسوﻯ ﻤﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﮐﺎﺭﻯ که ﺧﻴلی
اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺮﻭﺵ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺣتی ﺒﮑﻮﺩکی
عیسی ﺪﺭ ﺩﺍﻣﺎﻥ
ﻤﺎﺩﺭﺵ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم
ﻮﺑﻌثت ﻣﺤﻤﺪ، ﺑﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﻭﮐﺸﻒ
قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﻴچ
ﺴﺎﻟک ﺼﺎﺩق ﺒﺮﻭﺵ
ﻋﻴﺴﻰ، ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺴﻴح ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم او ﻧﺸﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻋﻴسی ﻤﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ، ﺑﻴک
ﻮلی الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺪﺍﺩ ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪﭼﻨﻴﻥ
ﺴﺎﻟکی ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﺪ ﺍﻣﺮﻯ
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﻫﺪ.ﺍﻭﺭﺍﺑﺎمَرگ
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪﻯ
ﺪﺭ ﻧسخ ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺮﺩ. ﺗﺎ ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺘﻮﻟﺪ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺮﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮشی
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎئی
ﻮﻏﻴﺮﻩ، ﮐﻪ ﺑﻨﻈﺮﻣﻥ
ﻴک ﻄﺮﻳقتی ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ، ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺳﻠﻮکی
هم ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻨﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻦ، ﺑﻤﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﻴک ﻮلیّ
اﻟﻬﻰ ﺑﻬﺎئی ﺒﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﻣﻦ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ(ﺑﻬﺎﻯ ﻨﻮﺭﺍﻯ)
الهی ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻡ
ﻭلی اﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﺪﻳﺎﻧﺖﻫﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ، ﭼﻮﻥ ﺪﻳﻥ
ﺒﻬﺎﺋﻰ، ﺳﻠﻮکی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭقُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﻫﺮﮔﺰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻥ ﻮﺍﺻل ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥﻨﻤﻴﺪﺍﺩ،
ﺣتی ﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮشی
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍﻧﺸﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺪﺍﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﻤﻥ ﺒﻤﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻴک ﻮلی ﺒﻬﺎئی
ﻤﺎﻧﻨﺪﻯ، ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻳک ﻮلی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﻣﻌﺮفی ﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺪﻟﻴل اﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻤﻥ به ﻨﺒﻮﺩﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺩﻳﺎﻧﺖ، ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩﻩﺍم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﻫُﺪﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻭﻳﻬﻮﻩ
ﻃلبی ﻤﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ، ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥﺒﻤﺮﺯ
ﻭﺍقعی ﺒﺮﺳم ﺒﺨﺎﻟﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ؟( ﺍﻣﻢ) ﻳﺎ
ﺍُﻣﺘﻬﺎ، ﺑﻤﻌنی
ﻤﻠﺘﻬﺎ ﻭ ﻧﮋﺍﺩ
ﻫﺎﻯ ﻘﻮمی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻴک ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺩﻳﺎنتی
ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻋﻠﻢ
ﻭﺍﮔﺎﻩ ﺗﺮ ﺍﻳﻥﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
الهی ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻃﺒﻌﺎ ﺳﻄح
عقلی ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻨﻴﺰﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﻌنی
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﺍﻋﻠم
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﺍﺯﺩﻳﮕﺮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺮﺩم ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اُﻭم کنندﻩ ﺍﻧﻬﺎ،
ﻭ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥاوم
کرﺩﻩ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺧﺪﺍ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻭحی ﻮ ﺍﻟﻬﺎم اﺯﺣﻘﺎﻳق
عقلی ﺘﺎﺯﻩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ یک ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ،
از ﻫﺮ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ، ﺍﻋﻠم ﻮﺍﮔﺎﻩ
ﺗﺮﻋﻘﻠﻰ، ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﺳﻤﺎﻥ ﻮ ﺭﻭﻯ
عرﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻭﺻﻒ
ﺑﻴﺎنی ﻮ ﻟﻔﻈﻰ
ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻤﻴﻥ ﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺎﻟﺎﻯ عرﺵﺍﺳﺖ.
ﻣﻄلبی که ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻴﻬﻮﺩﻯ ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺴﻴﺤﻰ، ﺍﻳﻥ
گغته ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻮﺷﺎﻫﺪ ﻧﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺍﺳﻤﺎﻥ
جهان ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮﺷﺎﻫﺪ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺩ ﺑﺎ ﺗﺠﻠﻴل
ﻮ ﻫﻴﺒﺖ، ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺩﺭﺳتی ﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﺩﺳﺘﻮﺭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻋﻘلی ﻮ ﻓﻠﺴﻔﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺷﻨﻮﺩﻩ ﺍﺯﮔﻔﺘﻪﺍﻯ
ﻮﻧﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﭽﻨﺎﻥ که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺑﻴﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﻭﺗﻮﺻﻴفی
اثباتی ﻮلی غیر
ﺗﺸﺒیهی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻣﺤﻘق ﻴﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﭘس ﺯﻣﻴﻥ ﺨﺎلی
اﺯﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. (ﻳﻌنی
ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ) ﻳﺎ (ﺧﺪﺍ
ﻇﺎﻫﺮ) ﺩﺭﻫﺴتی
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﺴتی ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﻭ ﻣﺪﺍم ﻮ (ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻘق
اﻳﻥ ﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺍﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻘﺎمی
اﻟﻬﻰ ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺪﻭﻥ اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻮ ﺑﺪﻭﻥ مُرَبّی
ﺒﺮﺗﺮ الهی ﺨﺎلی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺒحقّ ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺳﻤﺒﻮل ﻮﺟﻮﺩ ﻣﺠﺴّم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻬﺎﻥ
هستند.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺗﺠلی اﻭﻟﻴﻪ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺘﺎﺯﻩ
ﮐﺎﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .ﻳﻌنی
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﺍﻟﻮﻫﻴﺖ ﻭ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﭙﻴﺸﻴﻥ ﻤﺴﻴﺤﻰ
ﻭﻳﻬﻮﺩﻯ ﻮﺯﺭﺩﺷتی
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﺭﺍ بی
اﻋﺘﺒﺎﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﮔﻔﺘﻪ ﺭﺍﻭﻯ
اﻳﻦ ﺭﻭﺍﻳﺖ ،ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﺍﻳﻥ ﻴﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻘق
ﺮﺍ ﺯﻧﺪﻳق ﻮ ﮐﺎﻓﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ، ﻣﻌﺎنی
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک اﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫم ﺒﺪﺍﻧﺪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻪ آخوندﻫﺎ ﺑﺒﺎﻃﻞ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺗﺠلی ﻤﺠﺴم
ﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭلی ﺒﻌﺪﺍ
ﺍﻳﻦ ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻘق
ﻤﻮﻟﺎﻋلی ﺮﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭﻋلی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﻭﺗﺠلی
ﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ،ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ،
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻋلی ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻘﺎمی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
همگاﻥ طالب
لقای الهی ﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻠالهی
ﺰﻧﺪﻩ، ﺍﻳﻥ اﻋﺘﺒﺎﺭ
الهی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
توسل ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﻐﻴﺒﺖ ﺭﻓﺘﻪ،
ﻭﺗ ﺎﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ، ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺩﻳﺎﻧﺖ
سلوکی ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺍﺳﻠﺎﻡ،
ﺍﻳﻥ غیبت ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﭘﺎﺳخ اﻳﻥ ﺴﺌﻮﺍل
ﻤﺤﻘق ﻴﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ:
اﻥّ اﻟﻠﻪ ﻋﺰُّ
ﻭجلّ ، ﺃﻳﻥ اﻟﺄﻳﻦ،
ﻓﻠﺎ ﺃﻳﻥ ﻠﻪ، ﻭإجلّ
ﻤﻥ ﺃﻥ ﻴﺤﻮیة ﻣﮑﺎﻥ،
ﻭﻫﻮ ﻓﻰ کُلّ ﻤﮑﺎﻥ،
ﺑغیر ﻣﻤﺎسّة ﻭﻟﺎ
ﻣﺠﺎﻭة ،ﻳﺤﻴﻄ
علم ﻤﺎ ﺑﻤﺎ ﻓﻴﻬﺎ،
ﻭﻟﺎ ﻳﺨﻠﻮ شیئ
ﻤﻦ ﺗﺪﺑﻴﺮﻩ ﺗﻌﺎلی
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺰّﻭجلّ
(ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴم ﻮ ﺣتی
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ)
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﺻﻞ (ﺍﻳﻨﻴّﺖ
ﻭ ﮐﺠﺎﺋﻰ) ﺩﺭﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﺳﻤﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﻮﺩ ﻣﮑﺎﻥ ﻮﺟﻬﺘﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﻟق ﻤﮑﺎﻥ اﺳﺖ،
ﭘس ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺩﺭﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ عدم ﻤﺎ
ﺳﻮﺍﻩ، ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ
و لاهوت ﺩﺭﻋﻤّاء
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻇﺮﻑ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺯ هر ﻣﻈﺮﻭﻑ ﻭﻣﺤﺘﻮﺍ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﻣﻈﺮﻭﻑ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺟﺎﻯ ﺒﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻣﮑﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺟﺎﻯ ﺒﺪﻫﺪ. ﭘس ﺧﺪﺍ
ﻣﮑﺎﻥ ﻮﺟﺎئی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻗﺒل اﺯﺧﺪﺍ
ﺑﺎﻳﺪ بوده ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﺍﺯﺧﺪﺍ.
ﻣﺤﻴﻄ ﻮﻣﺴﻠﻄ ﺒﺮﺧﺪﺍ
،ﻭﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭﺧﻮﺩ
ﺍﺳﻴﺮ ﺑﺪﺍﺭﺩ. ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋقل اﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﻋﺮﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺠﺎئی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
اﻭ ﺑﻴﺎﻥ کرﺩ.ﻭﺍﻳﻥ
ﺠﺎ ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻮﺟﻬﺖ
ﺑﺎﻟﺎی ﻴﺒﺮﺍﻯ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺑﻄﻮﺭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،
ﺧﺎﺹ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺒﻬﺮ
ﺗﺠلی اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﻄﻮﺭﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ، ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭ ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ،
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻓﻬم
اﻳﻥ ﻨﺎﻇﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺴﺌﻮلیتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺎﻫﺪ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻣﮑﺎﻥ ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ، ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻴﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ عقل اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﻳﮑﺴﺎنی
ﺪﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻭﺗﺴﻤﻴﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘس ﺍﺯﻋﺮﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻋﺮﺷﻬﺎﻯ
ارﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺗﺎ
فرضا ﺑﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
ﺮﺳﻴﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ،
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺩﻳﺪﻥ ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ الهی ﺮﺳﻴﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق اﻟﻠﻪ رَبّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ ﺭﺍﻩ
ﻳﺎﻓﺖ ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍجلّ ( ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻭ
ﺑﺎ ﺟﻠﺎل ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
ﻮﺑﺎ تجلّیات ﻭ
ﻧﻤﺎﻳﺸﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺯتجلّیات ﺩﺭﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥﺪﺍﺭﺩ)ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻴچ ﻤﮑﺎنی ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻇﺮﻑ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻭ ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ
ﺍﺯﻣﻈﺮﻭﻑ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﻮﺩ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﻫﺮ ﻣﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺖ (ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل
ﺪﺭ ﻫﺴﺘﻰ، ﻭﻫﺮﻣﮑﺎﻥ
ﻮﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ،
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭلی اﻳﻦ ﺑﻮﺩﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ،
ﺍﺯﻧﻮه ﺒﻮﺩﻥ ﺒﺪﻭﻥ
هرﮔﻮﻧﻪ ﺗﻤﺎس ﻭ
ﻣﻤﺎس ،ﻭ ﻳﺎ ﻣﺠﺎﻭﺭﺕ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﮑﺎﻥ
اﺳﺖ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺍﺷﻴاء ،ﻭﺩﺭ
ﻣﮑﺎﻧﻬﺎﻯ ﻤﺤﺘﻮﻯ
اﺷﻴاء ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻭﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺴتی
ﺎﺷﻴاء ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﻋلمی ﻮﺍﮔﺎﻫﻰ،
ﺍﺯ ﺍﻥ اﺷﻴاء ﻮ
ﻣﮑﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﻴچ ﭽﻴﺰﻯ ﺧﺎلی
ﻮ ﺑﺪﻭﻥ ﻮ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ (ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ) ﻳﺎﺧﺪﺍ ﻇﺎﻫﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﻮﺟﻮﺩ
شیئ ،ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻭﺣتی
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﺸﻴئ
اﺯ ﻟﺤﺎﻃ ﺘﮑﺎﻣﻞ،
ﺍﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ ﺍﺑﺪ
بی اﻧﺘﻬﺎ، ﺍﺯﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ثاﺑﺖ ﺩﺭ ﻫﺴتی ﻨﻴﺴﺖ)
ﺳﭙس ﻣﻮﻟﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺷﻤﺎ ﺍﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﺮﺍ ﺗﺎﻳﻴﺪ
ﮐﻨﺪ، ﻭﺗﻮ ﺗﻮﺍﻧﺴتی
اﻧﺮﺍ ﺑﺪﺍﻧﻰ،
ﺍﻳﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺪﺍﻥ
ﺤﺮﻑ ﻣﻴﺎﻭﺭﻯ؟
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻘق ﭙﺎﺳخ
ﻤثبت ﺩﺍﺩ.ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺍﻳﺎ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺸﻤﺎ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ ﻤﻮسی ﺒﻥ
عمراﻥ ﻨﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
اﺯ ﻣﺸﺮﻕ (ﺷﻬﻮﺩ)
ﺍﻭ ﺍﻣﺪ. (ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯﺷﺮق
ﻮﻣﺸﺮﻕ، ﻳﺎ ﺍﺷﺮﺍق
و ایسترن ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻤﻮﺳﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﻮﺳﺎﻯ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺷﺎﻫﺪ ﻳک ﺘﺠلی
الهی ﺨﻮﺩ نور
ایلی مرتضوی ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺷﺮق ﺪﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻮ ﺳﻠﻮﻙ،ﺟﻨﺒﻪ
ﺭﻭﺣﺎنی ﻮ الهی
اﺳﺖ ﻭﻏرَبّ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﺷﻴﻄﺎنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻣﻮﺳﻰ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﮐﺠﺎ ﺍﻣﺪﻩﺍﻯ؟
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ
ﺍﺯ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﺍﻣﺪﻩﺍﻡ.
(ﻳک ﺘﺠﻠﻰ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
،ﮐﻪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺍﺯ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﺍﻣﺪﻩﺍﻡ. ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭﺷﺮق ﻮﺷﺮﻭﻕ
ﻭﺍﺷﺮﺍق ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭﺭﻭٴﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﭙس ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
اﺯﻣﻐرَبّ ﺑﻨﺰﺩ
ﻣﻮﺳﻰ ﺭﺳﻴﺪ (ﻣﻐرَبّ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ،ﻭﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺷﺘﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﮐﺎﻣﻠالهی
ﺰﻧﺪﻩ مجسّم ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻮﺳﻰ ﻭمُرَبّی
الهی اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻮﻥ هر ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻳﺎﻫﺮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
اﺷﮑﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻮﺳﻰ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺍﺯﮐﺠﺎ
ﺍﻣﺪﻩﺍﻯ؟ اﻭﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺖ ﺍﺯ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ(
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯاﻟﻬﻰ
تجلّیات ﻣﺠﺴم
ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک هستند.
ﻭﺍﻏﺎﺯﮔﺮ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟﻚ، ﻭﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻔﻬﻴم ﻮﺗﺼﻮﺭ
ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭتوَسّل
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭ ﻫﻤﺮﺍهی اﻭ ﺩﺭ
ﺳﻔﺮ الهی ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﭼﻮﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ اﻣﺪ ،ﻭﮔﻔﺖ
ﻣﻥ اﺯ ﺍﺳﻤﺎﻥ
هف تم ،ﺍﺯﻧﺰﺩﺧﺪﺍ
ﺍﻣﺪﻩﺍﻡ (ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم ﺪﺭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
در ولایت
چهارم زرتشت ﻤﻮﺳﻰ،
ﻭلی ﺒﻄﻮﺭ ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺒلی اﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻭﺯﻯ اﺯﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻮفق ﻨﺸﺪﻳﺪ، ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ بشری
و غوف بشری ﺑﻌﺪﻯ
ﻮ ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯهاﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒ
ﺮﻣﻴﺂﻳﻨﺪ) ﻭﺑﺎﺯ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻤﻮسی ﺮﺳﻴﺪ، ﻭﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﻣﻥ اﺯ ﺯﻣﻴﻥ
هفتم اﺯ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﺍﻣﺪﻩﺍﻡ (ﺯﻣﻴﻥ
هفت ﻃﺒﻘﻪ ﻧﻴﺴﺖ،
ﻭلی اﺟﺴﺎم
عنصری ﻭ ﺍثیرﻯ
ﻮﻋﻘلی ﻮ ﻧﻮﺭﻯ
ﻭﻏﻴﺮﻩ) ﻣﺮﺍتبی
اﺯ ﺍﺟﺴﺎم ﺪﺍﺧل
هم ،ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم ﺒﺮﺍﻯ
یک عاﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ،
ﻭﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻴک ﻤﻠﮑﻮﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟک هستند. ﻭﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﻳﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻭل ﺘﺎ ﺷﺸﻢ،ﻭ
ﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯاول ﺘﺎ
ﺷﺸم ﺨﺪﺍ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﻴﻚ ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ،
ﻭﻳک رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،
ﻭﻳک ﺘﺠلی الهی
ﻘﺎﺑل ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ،
ﺩﺭﻫﺮﻳک اﺯﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻫﺴﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
هفت ﻣﻮﺭﺩ، ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻮﺍﺭﺩ ﺍﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺯﻣﻴﻨﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﺭﻭﺍح ﺘﮑﺎﻣلی
ﻴﺎﻓﺘﻪ، ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻮﺳﻰ
ﮔﻔﺖ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺧﺪﺍﺋﻰ
(ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠلی اﻟﻬﻰ،
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻧﺰﺩ ﺳﺎﻟک
ﺸﺎﻫﺪ) ﮐﻪ ﻣﮑﺎنی
اﺯ ﺍﻭ ﺧﺎلی ﻨﻴﺴﺖ
(ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل یا ﺧﺪﺍ
ﻇﺎﻫﺮ ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ،
ﻏﻴﺮﺍﺯﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج
اﺯﻫﺴتی ﻴﺎ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﻃﻥ اﺳﺖ) ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﮑﺎنی ﻨﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ اﻭ
ﻧﻴﺴﺖ) ﻟﺬﺍ ﻣﺤﻘق
ﻴﻬﻮﺩﻯ گفت ،ﮔﻮﺍهی
ﻤﻴﺪﻫﻢ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
گفته حَقّ اﺷﮑﺎﺭﻯ
اﺳﺖ (ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺘﺐ
ﻗﺪﻳم ﻮﺍﺣﮑﺎم
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ گذﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻮﻟﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﻘﺎﻧﻴﺖ
ﮐﻠﺎﻡ ،ﻭﺣﻘﺎﻧﻴﺖ
ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ، ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺍﺯ ﺍﺩت ﺘﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ) ﻭﺗﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻘﺎم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮی
ﻫﺴﺘﻰ (ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻘق
ﺒﺪﺳﺘﻮﺭالهی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ، ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻩ،ﻭلی ﭽﻮﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻓﻮﺕ ﮐﺮﺩﻩ
،ﻣﺸﮑل ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ اﻭ ﻣﻄﺮخ
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘگی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺠﺎﻯ اﺑﻮ ﺑﮑﺮ،
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
علیّ ﺒﺮﺍﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺗﺴﻠﻴم
اﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ.
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻴلی اﺯﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ،ﺭﺑطی ﺒﺎﻣﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟک
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺷﺎﻳﺪ ﻫم
ﺮﺍﻭﻯ ﺒﺎ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
،ﺩﻭ ﺑﻬم ﺰنی ﺘﻌﺼﺐ
ﺍﻣﻴﺰ ﺭﺍ ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﺩﺍﺩﻩ. ﻭﻣﺤﻘق ﻴﻬﻮﺩﻯ
ﻟﺎﺯم ﻨﺒﻮﺩ، ﺍﺯ
ﻧﺎحَقّ ﺒﻮﺩﻥ ﺪﺭ
ﺍﻣﺮ ﺧﻠﺎﻓﺖ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﮕﻮﻳﺪ ﻭلی ﻴﻬﻮﺩﻯ
ﻴﻬﻮﻩ ﻃﻠﺐ،ﻭﺩﺭ
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ هُدا ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ،ﺗﺴﻠﻴم ﭙﻴﺮالهی
ﺨﻮﺩ ﺷﺪﻩ، ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﭙس ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻬﻤّﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﻣﻮﻓق ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗری ﭼﻮﻥ عرﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺸﻮﺩ
یا ﻧﺸﻮﺩ.

حدیث
1239 - ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻳﺘﻰ(ﺝ۳ﺹ؟ ﺭ)
ﻳک ﻤﺤﻘق ﻴﻬﻮﺩﻯ،
ﺑﻪ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺩﺍﺭﻳﻢ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺍﻋﻠم
اﻣّﺖﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس ﺑﻤﻥ
ﺒﮕﻮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺠﺎ
ﺍﺳﺖ؟ ﻣﺤﻘق ﻴﻬﻮﺩﻯ،
ﺳﺎﻟک یهوﻩ ﻃﻠﺐ،
ﻭﻫُﺪﺍ و خدا ﺟﻮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﺤﻘﻴق اﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻴﺎﻓﺘﻥ ﭙﻴﺮ الهی
ﺘﺎﺯﻩ، ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳل
ﻮﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
الهی ﺒﺮﺗﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺎﻳﻥ ﺘﺤﻘﻴق ﻮﺳﻮآل
ﻨﻴﺴﺖ. ﺩﺳﺘﻮﺭ الهی
ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ، ﺑﺎﻳﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺮﻭﺵ ﻗﺪﻳﻢ
،ﺑﺮﺍﻯ اﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮک ﺒﺮﻭﺵ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻧﻴﺰ، ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ، ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
اﺩﻳﺎﻥ، ﭼﻨﻴﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ به اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی ﺴﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
اﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺨﻮﺩ،
ﺍﻳﻥ ﺘﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﺭﺍ می ﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺗﺎ ﮔُم ﺸﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.(ﻋﻠﻢ)
ﺩﺭ ﺩﺍﻧﺶ،ﻭﺩﺭﺍﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﺍﻟﻬﺎمی
اﺳﺖ، ﻭ ﻧﻴﺰ ﻋﻠم
ﻮ ﺍﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ،
ﻭﻋﻠم سلوک
الهی ﻮﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
عرﻓﺎﻥ عملی اﺳﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﮐﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ،
ﺩﺭﺗﻮلی ﻮﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ،
ﻭﻳﺎ توَسّل ﺴﻠﻮکی
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ غیر
ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻮﻥﺘﻤﺎم
ﺨﻠﻔﺎ ﻭآخوندﻫﺎ
ﻭﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﺒﺎﻃﻞ،
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
الهی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺳﻴﺎسی
ﺒﻮﺩ، ﻭﻧﻪ ﺟﺎﻧﺸﻴنی
ﺴﻠﻮکی و الهی ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ. سوآل
اینکه ﺧﺪﺍ ﮐﺠﺎ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺭﺟﻪ ﻭﺳﻌﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻳﻥ ﻮﺍﺳﻄﻪ
سلوکی ﺗﺎﺯﻩ الهی
اﺳﺖ. ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺴﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺑﻮﺑﮑﺮ ﮐﺪﺍم
اﺳﺖ. ﺍﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ (ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ إلی و
ایلیا ) ﺑﺮﺍﻯ
ان ﻴﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ،
ﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
او (ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک کاﻣلی
اﮔﺮﻣﺴﻴحی ﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻﻞ، ﻫﺮﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ که ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻳﺎ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻥ ﺴﺎﻟﻚ،
ﻣﻘﺎﻡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ رَبّ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺧﺒﺮﻯ اﺯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻳﻥ ﻤﺤﻘﻖ،
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻴک ﻮلیّ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺍﺩﻩ، ﺗﺎ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺭﺍﻩ الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﺭﻭﺯﻯ
ﻤﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻈﻬﻮﺭﻯ
مجسّم ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺍﺧﺮ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﻮلّی
ﺪﻳﺎﻧﺖ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎن ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺣﻘﺎﻧﻴﺖ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺠﺪﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺩﻋﺎ، ﺑﻌﺪﺍﺯ
ﻫﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻴک ﺴﺎﻟک ﺒﻌﻬﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻌﺮفی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﻤثال ﻮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﮐﻪ ﻣﻠﺎﻗﺎﺗﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ،
ﺑﺠﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻋﺮﺷﻰ،
ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮک
هرﺳﺎﻟک اﺳﺖ، ﺷﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻥ که ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩﺍﻡ،
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎئی ﺒﻤﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﺍﺩ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻨک ﻨﻮﺑﺖ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺗﻮ، ﺑﻔﻠﺎﻥ
ﻮلیّ اﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ،
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭﻓﻠﺎﻥ
ﺪﻳﻥ ﺠﺪﻳﺪ ﻇﻬﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻳک
ﻴﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﻤثاﻝ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻮسی ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎﺷﺪ، ﻃﺮﻳﻘﺖ
الهی ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻋﻮﺽ
ﮐﻨﺪ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻇﺎﻫﺮﺍ،
ﺩﻳﻥ ﻈﺎﻫﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﻳک ﻤﺴﻴحی
ﺴﺨﺖ ﮐﻮﺵ ﺑﺮﻭﺵﻋﻴسی
ﻤﺴﻴﺢ،ﺑﻬﻴچ ﻘﺪﺭتی
ﺤﺎﺿﺮ ﻧﻴﺴﺖ، ﺗﺮک
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺑﮑﻨﺪ
ﺗﻌﻬﺪ ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ،
ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺭ ﺭﻭح
اﻭ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ،ﻣثلا
ﻋﻴسی ﻤﺴﻴح ﺒﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﺩ.ﻭلی
اﮔﺮ ﻣﻮسی ﻮ ﻳﺎ
ﻣﺴﻴح ﻮ ﺯﺭﺩﺷﺖ،
ﻭﻫﺮ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻳک
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻨﻰ،
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻭﻯ ﺒﻔﻠﺎﻥ ﻮلیّ
الهی ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﺪ،
ﺍﻳﻥ ﻮلیّ ﺘﺎﺯﻩ
ﻫﺮ ﺩﻳنی ﻮﻫﺮ ﻧﺎمی
ﻮﻫﺮ ﻃﺮﻳﻘتی که
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﺗﺎ ﺗﺴﻠﻴم اﻭ ﺷﻮﺩ.
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻳﺎ ﺑﻴﻮﻓﺎﺋﻰ،
ﺑﺘﻌﻬﺪ ﺳﻠﻮکی
ﻘﺒلی ﻮ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻴﮑﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
که ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻈﻬﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
کند ،ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻨﺠم ﺼﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﺑﻮﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﻔﻠﺎﻥ
ﻮلیّ اﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ،
ﺍﮔﺮ ﻫﻨﻮﺯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﻳنک
اﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ کاﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﻃﺎﻋﺖ
ﻧﮑﻨﺪ، ﺗﻤﺎم ﺰﺣﻤﺎﺕ
ﻭﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ ﻗﺒل
ازﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺘﻬﺎﻯ الهی
اﻭ ﻣﻨﺘفی ﻮﺧﻨثی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﺍﻳﻨک
اﻳﻦ ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻘﻖ،
ﺑﺮﺍﻯ ﭽﻨﻴﻥ
هدفی اﻣﺪﻩ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
،ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮشی ﺪﻟﻴﻞ
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﻄﺮﻳقتی
ﺪﻳﮕﺮ ﻭﺟﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎﻳﻥ ﻴﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍﺻل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮم ﺼﻮﺭﺕ
ﻓﺎﻃمی ﻮ ﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻣلی ﻤﺴﻴﺤی ﺒﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﺼﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
عیسی ﻤﺴﻴح اﺳﺖ،
ﻫﺮﮔﺰ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮشی
اﺧﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻣﺎﺩﺍم که ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻭ، ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺧﺮﻳﻥ
عرﺷﻰ، ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﺒﺨﻠق
ﺪﺭ ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺪﻳﻥ
ﻮ ﻃﺮﻳﻘتی ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﺪﻳﮕﺮ ﻃﺮﻳﻘتی
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ، ﻭﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎﺯﻩ ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻥ اﻫﻤﻴﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
هرﮐﺎﻣﻠالهی ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﻗﺒل
اﺯﻋﻴﺴﻰ، ﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮم ﺼﻮﺭﺕ
ﻓﺎﻃﻤﻰ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﻨﻮﺭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ایلی ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
عرﺵ رَبّ ﺍﻟﻔﺼل
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﺨﻠق
ﻤﻴﺎﻣﺪﻧﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺑﻌثت ﻭﺗﻮﻟﺪ
دوم و الهی ﻤﺴﻴﺢ
پس از مرگ قبل
از مرگ او ،ﻫﻴچ
ﺴﺎﻟکی اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ،
ﮐﻪ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺑﺮﻭﺵ
ﻗﺪﻳم ﻮ ﭘﺪﺭﻯﺨﻮﺩ،سلوک
الهی ﻤﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺣﺪّ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﺼﻮﺭﺕ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻮﻗﻒ، ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻌﻴﺴﻰ، ﻭﻳﺎ ﻫﺮﮐﺎمل
عیسوﻯ ﻤﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﮐﺎﺭﻯ که ﺧﻴلی
اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺮﻭﺵ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺣتی ﺒﮑﻮﺩکی
عیسی ﺪﺭ ﺩﺍﻣﺎﻥ
ﻤﺎﺩﺭﺵ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم
ﻮﺑﻌثت ﻣﺤﻤﺪ، ﺑﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﻭﮐﺸﻒ
قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﻴچ
ﺴﺎﻟک ﺼﺎﺩق ﺒﺮﻭﺵ
ﻋﻴﺴﻰ، ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺴﻴح ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم او ﻧﺸﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻋﻴسی ﻤﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ، ﺑﻴک
ﻮلی الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺪﺍﺩ ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪﭼﻨﻴﻥ
ﺴﺎﻟکی ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﺪ ﺍﻣﺮﻯ
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﻫﺪ.ﺍﻭﺭﺍﺑﺎمَرگ
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪﻯ
ﺪﺭ ﻧسخ ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺮﺩ. ﺗﺎ ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺘﻮﻟﺪ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺮﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩﻋﺮشی
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎئی
ﻮﻏﻴﺮﻩ، ﮐﻪ ﺑﻨﻈﺮﻣﻥ
ﻴک ﻄﺮﻳقتی ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ، ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺳﻠﻮکی
هم ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻨﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻦ، ﺑﻤﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﻴک ﻮلیّ
اﻟﻬﻰ ﺑﻬﺎئی ﺒﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﻣﻦ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ(ﺑﻬﺎﻯ ﻨﻮﺭﺍﻯ)
الهی ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻡ
ﻭلی اﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﺪﻳﺎﻧﺖﻫﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ، ﭼﻮﻥ ﺪﻳﻥ
ﺒﻬﺎﺋﻰ، ﺳﻠﻮکی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭقُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﻫﺮﮔﺰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻥ ﻮﺍﺻل ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥﻨﻤﻴﺪﺍﺩ،
ﺣتی ﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮشی
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍﻧﺸﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺪﺍﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﻤﻥ ﺒﻤﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻴک ﻮلی ﺒﻬﺎئی
ﻤﺎﻧﻨﺪﻯ، ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻳک ﻮلی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﻣﻌﺮفی ﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺪﻟﻴل اﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻤﻥ به ﻨﺒﻮﺩﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺩﻳﺎﻧﺖ، ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩﻩﺍم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﻫُﺪﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻭﻳﻬﻮﻩ
ﻃلبی ﻤﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ، ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥﺒﻤﺮﺯ
ﻭﺍقعی ﺒﺮﺳم ﺒﺨﺎﻟﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ؟( ﺍﻣﻢ) ﻳﺎ
ﺍُﻣﺘﻬﺎ،ﺑﻤﻌنی
ﻤﻠﺘﻬﺎ ﻭ ﻧﮋﺍﺩ
ﻫﺎﻯ ﻘﻮمی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻴک ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺩﻳﺎنتی
ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻋﻠﻢ
ﻭﺍﮔﺎﻩ ﺗﺮ ﺍﻳﻥﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
الهی ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻃﺒﻌﺎ ﺳﻄح
عقلی ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻨﻴﺰﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﻌنی
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﺍﻋﻠم
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﺍﺯﺩﻳﮕﺮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺮﺩم ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اُﻭم کنندﻩ ﺍﻧﻬﺎ،
ﻭ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥاوم
کرﺩﻩ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺧﺪﺍ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻭحی ﻮ ﺍﻟﻬﺎم اﺯﺣﻘﺎﻳق
عقلی ﺘﺎﺯﻩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ یک ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ،
از ﻫﺮ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ، ﺍﻋﻠم ﻮﺍﮔﺎﻩ
ﺗﺮﻋﻘﻠﻰ، ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﺳﻤﺎﻥ ﻮ ﺭﻭﻯ
عرﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻭﺻﻒ
ﺑﻴﺎنی ﻮ ﻟﻔﻈﻰ
ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻤﻴﻥ ﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺎﻟﺎﻯ عرﺵﺍﺳﺖ.ﻣﻄلبی
که ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻴﻬﻮﺩﻯ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺴﻴﺤﻰ،
ﺍﻳﻥ گغته ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻮﺷﺎﻫﺪ ﻧﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺍﺳﻤﺎﻥ
جهان ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮﺷﺎﻫﺪ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺩ ﺑﺎ ﺗﺠﻠﻴل
ﻮ ﻫﻴﺒﺖ، ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺩﺭﺳتی ﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﺩﺳﺘﻮﺭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻋﻘلی ﻮ ﻓﻠﺴﻔﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺷﻨﻮﺩﻩ ﺍﺯﮔﻔﺘﻪﺍﻯ
ﻮﻧﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﭽﻨﺎﻥ که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺑﻴﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﻭﺗﻮﺻﻴفی
اثباتی ﻮلی غیر
ﺗﺸﺒیهی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻣﺤﻘق ﻴﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﭘس ﺯﻣﻴﻥ ﺨﺎلی
اﺯﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. (ﻳﻌنی
ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ) ﻳﺎ (ﺧﺪﺍ
ﻇﺎﻫﺮ) ﺩﺭﻫﺴتی
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﺴتی ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﻭ ﻣﺪﺍم ﻮ (ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻘق
اﻳﻥ ﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺍﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻘﺎمی
اﻟﻬﻰ ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺪﻭﻥ اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻮ ﺑﺪﻭﻥ مُرَبّی
ﺒﺮﺗﺮ الهی ﺨﺎلی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺒحقّ ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺳﻤﺒﻮل ﻮﺟﻮﺩ ﻣﺠﺴّم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻬﺎﻥ
هستند.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺗﺠلی اﻭﻟﻴﻪ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺘﺎﺯﻩ
ﮐﺎﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .ﻳﻌنی
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﺍﻟﻮﻫﻴﺖ ﻭ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﭙﻴﺸﻴﻥ ﻤﺴﻴﺤﻰ
ﻭﻳﻬﻮﺩﻯ ﻮﺯﺭﺩﺷتی
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﺭﺍ بی
اﻋﺘﺒﺎﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﮔﻔﺘﻪ ﺭﺍﻭﻯ
اﻳﻦ ﺭﻭﺍﻳﺖ ،ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﺍﻳﻥ ﻴﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻘق
ﺮﺍ ﺯﻧﺪﻳق ﻮ ﮐﺎﻓﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ، ﻣﻌﺎنی
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک اﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫم ﺒﺪﺍﻧﺪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻪ آخوندﻫﺎ ﺑﺒﺎﻃﻞ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ

ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺗﺠلی ﻤﺠﺴم ﺨﺪﺍ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭلی ﺒﻌﺪﺍ
ﺍﻳﻦ ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻘق
ﻤﻮﻟﺎﻋلی ﺮﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭﻋلی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﻭﺗﺠلی
ﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ،ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ،
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻋلی ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻘﺎمی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
همگاﻥ طالب
لقای الهی ﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻠالهی
ﺰﻧﺪﻩ، ﺍﻳﻥ اﻋﺘﺒﺎﺭ
الهی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
توسل ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﻐﻴﺒﺖ ﺭﻓﺘﻪ،
ﻭﺗ ﺎﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ، ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺩﻳﺎﻧﺖ
سلوکی ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺍﺳﻠﺎﻡ،
ﺍﻳﻥ غیبت ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﭘﺎﺳخ اﻳﻥ ﺴﺌﻮﺍل
ﻤﺤﻘق ﻴﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ:
اﻥّ اﻟﻠﻪ ﻋﺰُّ
ﻭجلّ ، ﺃﻳﻥ اﻟﺄﻳﻦ،
ﻓﻠﺎ ﺃﻳﻥ ﻠﻪ، ﻭإجلّ
ﻤﻥ ﺃﻥ ﻴﺤﻮیة ﻣﮑﺎﻥ،
ﻭﻫﻮ ﻓﻰ کُلّ ﻤﮑﺎﻥ،
ﺑغیر ﻣﻤﺎسّة ﻭﻟﺎ
ﻣﺠﺎﻭة ،ﻳﺤﻴﻄ
علم ﻤﺎ ﺑﻤﺎ ﻓﻴﻬﺎ،
ﻭﻟﺎ ﻳﺨﻠﻮ شیئ
ﻤﻦ ﺗﺪﺑﻴﺮﻩ ﺗﻌﺎلی
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺰّﻭجلّ
(ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴم ﻮﺣتی
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ)
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﺻﻞ (ﺍﻳﻨﻴّﺖ
ﻭ ﮐﺠﺎﺋﻰ) ﺩﺭﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﺳﻤﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﻮﺩ ﻣﮑﺎﻥ ﻮﺟﻬﺘﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﻟق ﻤﮑﺎﻥ اﺳﺖ،
ﭘس ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺩﺭﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ عدم ﻤﺎ
ﺳﻮﺍﻩ، ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ
و لاهوت ﺩﺭﻋﻤّاء
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻇﺮﻑ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺯ هر ﻣﻈﺮﻭﻑ ﻭ
ﻣﺤﺘﻮﺍ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﻤﻪ ﻣﻈﺮﻭﻑ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺟﺎﻯ
ﺒﺪﻫﺪ.ﻭ ﻣﮑﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺟﺎﻯ
ﺒﺪﻫﺪ. ﭘس ﺧﺪﺍ ﻣﮑﺎﻥ
ﻮﺟﺎئی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻗﺒل اﺯﺧﺪﺍ
ﺑﺎﻳﺪ بوده ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺑﺰﺭﮔﺘﺮﺍﺯﺧﺪﺍ.ﻭﻣﺤﻴﻄ
ﻮﻣﺴﻠﻄ ﺒﺮﺧﺪﺍ
،ﻭﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭﺧﻮﺩ
ﺍﺳﻴﺮ ﺑﺪﺍﺭﺩ. ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋقل اﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﻋﺮﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺠﺎئی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
اﻭ ﺑﻴﺎﻥ کرﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺠﺎ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻮﺟﻬﺖ ﺑﺎﻟﺎی ﻴﺒﺮﺍﻯ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺑﻄﻮﺭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،
ﺧﺎﺹ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺒﻬﺮ
ﺗﺠلی اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﻄﻮﺭﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ، ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭ ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ،
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻓﻬم
اﻳﻥ ﻨﺎﻇﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺴﺌﻮلیتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺎﻫﺪ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻣﮑﺎﻥ ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ، ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻴﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ عقل اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﻳﮑﺴﺎنی
ﺪﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻭﺗﺴﻤﻴﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘس ﺍﺯﻋﺮﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻋﺮﺷﻬﺎﻯ
ارﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺗﺎ
فرضا ﺑﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
ﺮﺳﻴﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ،
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺩﻳﺪﻥ ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ الهی ﺮﺳﻴﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق اﻟﻠﻪ رَبّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ ﺭﺍﻩ
ﻳﺎﻓﺖ ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍجلّ ( ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻭ
ﺑﺎ ﺟﻠﺎل ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
ﻮﺑﺎ تجلّیات ﻭ
ﻧﻤﺎﻳﺸﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺯتجلّیات ﺩﺭﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥﺪﺍﺭﺩ)ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻴچ ﻤﮑﺎنی ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻇﺮﻑ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻭ ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ
ﺍﺯﻣﻈﺮﻭﻑ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﻮﺩ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﻫﺮ ﻣﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺖ (ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل
ﺪﺭ ﻫﺴﺘﻰ، ﻭﻫﺮﻣﮑﺎﻥ
ﻮﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ،
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭلی اﻳﻦ ﺑﻮﺩﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ،
ﺍﺯﻧﻮه ﺒﻮﺩﻥ ﺒﺪﻭﻥ
هرﮔﻮﻧﻪ ﺗﻤﺎس ﻭ
ﻣﻤﺎس ،ﻭ ﻳﺎ ﻣﺠﺎﻭﺭﺕ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﮑﺎﻥ
اﺳﺖ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺍﺷﻴاء ،ﻭﺩﺭ
ﻣﮑﺎﻧﻬﺎﻯ ﻤﺤﺘﻮﻯ
اﺷﻴاء ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻭﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺴتی
ﺎﺷﻴاء ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﻋلمی ﻮﺍﮔﺎﻫﻰ،
ﺍﺯ ﺍﻥ اﺷﻴاء ﻮ
ﻣﮑﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﻴچ ﭽﻴﺰﻯ ﺧﺎلی
ﻮ ﺑﺪﻭﻥ ﻮ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ (ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ) ﻳﺎﺧﺪﺍ ﻇﺎﻫﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﻮﺟﻮﺩ
شیئ ،ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻭﺣتی
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﺸﻴئ
اﺯ ﻟﺤﺎﻃ ﺘﮑﺎﻣﻞ،
ﺍﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ ﺍﺑﺪ
بی اﻧﺘﻬﺎ، ﺍﺯﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ثاﺑﺖ ﺩﺭ ﻫﺴتی ﻨﻴﺴﺖ)
ﺳﭙس ﻣﻮﻟﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺷﻤﺎ ﺍﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﺮﺍ ﺗﺎﻳﻴﺪ
ﮐﻨﺪ، ﻭﺗﻮ ﺗﻮﺍﻧﺴتی
اﻧﺮﺍ ﺑﺪﺍﻧﻰ،
ﺍﻳﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺪﺍﻥ
ﺤﺮﻑ ﻣﻴﺎﻭﺭﻯ؟
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻘق ﭙﺎﺳخ
ﻤثبت ﺩﺍﺩ.ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺍﻳﺎ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺸﻤﺎ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ ﻤﻮسی ﺒﻥ
عمراﻥ ﻨﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
اﺯ ﻣﺸﺮﻕ (ﺷﻬﻮﺩ)
ﺍﻭ ﺍﻣﺪ. (ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯﺷﺮق
ﻮﻣﺸﺮﻕ، ﻳﺎ ﺍﺷﺮﺍق
و ایسترن ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻤﻮﺳﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﻮﺳﺎﻯ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺷﺎﻫﺪ ﻳک ﺘﺠلی
الهی ﺨﻮﺩ نور
ایلی مرتضوی ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺷﺮق ﺪﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻮ ﺳﻠﻮﻙ،ﺟﻨﺒﻪ
ﺭﻭﺣﺎنی ﻮ الهی
اﺳﺖ ﻭﻏرَبّ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﺷﻴﻄﺎنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻣﻮﺳﻰ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﮐﺠﺎ ﺍﻣﺪﻩﺍﻯ؟
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ
ﺍﺯ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﺍﻣﺪﻩﺍﻡ.
(ﻳک ﺘﺠﻠﻰ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
،ﮐﻪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺍﺯ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﺍﻣﺪﻩﺍﻡ. ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭﺷﺮق ﻮﺷﺮﻭﻕ
ﻭﺍﺷﺮﺍق ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭﺭﻭٴﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﭙس ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
اﺯﻣﻐرَبّ ﺑﻨﺰﺩ
ﻣﻮﺳﻰ ﺭﺳﻴﺪ (ﻣﻐرَبّ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ،ﻭﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺷﺘﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﮐﺎﻣﻠالهی
ﺰﻧﺪﻩ مجسّم ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻮﺳﻰ ﻭمُرَبّی
الهی اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻮﻥ هر ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻳﺎﻫﺮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
اﺷﮑﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻮﺳﻰ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺍﺯﮐﺠﺎ
ﺍﻣﺪﻩﺍﻯ؟ اﻭﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺖ ﺍﺯ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ(
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯاﻟﻬﻰ
تجلّیات ﻣﺠﺴم
ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک هستند.
ﻭﺍﻏﺎﺯﮔﺮ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟﻚ، ﻭﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻔﻬﻴم ﻮﺗﺼﻮﺭ
ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭتوَسّل
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭ ﻫﻤﺮﺍهی اﻭ ﺩﺭ
ﺳﻔﺮ الهی ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﭼﻮﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ اﻣﺪ ،ﻭﮔﻔﺖ
ﻣﻥ اﺯ ﺍﺳﻤﺎﻥ
هف تم ،ﺍﺯﻧﺰﺩﺧﺪﺍ
ﺍﻣﺪﻩﺍﻡ (ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم ﺪﺭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
در ولایت
چهارم زرتشت ﻤﻮﺳﻰ،
ﻭلی ﺒﻄﻮﺭ ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺒلی اﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻭﺯﻯ اﺯﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻮفق ﻨﺸﺪﻳﺪ، ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ بشری
و غوف بشری ﺑﻌﺪﻯ
ﻮ ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯهاﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒ
ﺮﻣﻴﺂﻳﻨﺪ) ﻭﺑﺎﺯ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻤﻮسی ﺮﺳﻴﺪ، ﻭﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﻣﻥ اﺯ ﺯﻣﻴﻥ
هفتم اﺯ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﺍﻣﺪﻩﺍﻡ (ﺯﻣﻴﻥ
هفت ﻃﺒﻘﻪ ﻧﻴﺴﺖ،
ﻭلی اﺟﺴﺎم
عنصری ﻭ ﺍثیرﻯ
ﻮﻋﻘلی ﻮ ﻧﻮﺭﻯ
ﻭﻏﻴﺮﻩ) ﻣﺮﺍتبی
اﺯ ﺍﺟﺴﺎم ﺪﺍﺧل
هم ،ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم ﺒﺮﺍﻯ
یک عاﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ،
ﻭﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻴک ﻤﻠﮑﻮﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟک هستند. ﻭﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﻳﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻭل ﺘﺎ ﺷﺸﻢ،ﻭ
ﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯاول ﺘﺎ
ﺷﺸم ﺨﺪﺍ ﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﻴﻚ ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ،
ﻭﻳک رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،
ﻭﻳک ﺘﺠلی الهی
ﻘﺎﺑل ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ،
ﺩﺭﻫﺮﻳک اﺯﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻫﺴﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
هفت ﻣﻮﺭﺩ، ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻮﺍﺭﺩ ﺍﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺯﻣﻴﻨﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﺭﻭﺍح ﺘﮑﺎﻣلی
ﻴﺎﻓﺘﻪ، ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻮﺳﻰ
ﮔﻔﺖ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺧﺪﺍﺋﻰ
(ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠلی اﻟﻬﻰ،
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻧﺰﺩ ﺳﺎﻟک
ﺸﺎﻫﺪ) ﮐﻪ ﻣﮑﺎنی
اﺯ ﺍﻭ ﺧﺎلی ﻨﻴﺴﺖ
(ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل یا ﺧﺪﺍ
ﻇﺎﻫﺮ ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ،
ﻏﻴﺮﺍﺯﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭج
اﺯﻫﺴتی ﻴﺎ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﻃﻥ اﺳﺖ) ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﮑﺎنی ﻨﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ اﻭ
ﻧﻴﺴﺖ) ﻟﺬﺍ ﻣﺤﻘق
ﻴﻬﻮﺩﻯ گفت ،ﮔﻮﺍهی
ﻤﻴﺪﻫﻢ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
گفته حَقّ اﺷﮑﺎﺭﻯ
اﺳﺖ (ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺘﺐ
ﻗﺪﻳم ﻮﺍﺣﮑﺎم
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ گذﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻮﻟﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﻘﺎﻧﻴﺖ
ﮐﻠﺎﻡ ،ﻭﺣﻘﺎﻧﻴﺖ
ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ، ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺍﺯ ﺍﺩت ﺘﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ) ﻭﺗﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻘﺎم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮی
ﻫﺴﺘﻰ (ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻘق
ﺒﺪﺳﺘﻮﺭالهی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ، ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻩ،ﻭلی ﭽﻮﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻓﻮﺕ ﮐﺮﺩﻩ
،ﻣﺸﮑل ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ اﻭ ﻣﻄﺮخ
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘگی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺠﺎﻯ اﺑﻮ ﺑﮑﺮ،
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
علیّ ﺒﺮﺍﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺗﺴﻠﻴم
اﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ.
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻴلی اﺯﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ،ﺭﺑطی ﺒﺎﻣﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟک
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺷﺎﻳﺪ ﻫم
ﺮﺍﻭﻯ ﺒﺎ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
،ﺩﻭ ﺑﻬم ﺰنی ﺘﻌﺼﺐ
ﺍﻣﻴﺰ ﺭﺍ ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﺩﺍﺩﻩ. ﻭﻣﺤﻘق ﻴﻬﻮﺩﻯ
ﻟﺎﺯم ﻨﺒﻮﺩ، ﺍﺯ
ﻧﺎحَقّ ﺒﻮﺩﻥ ﺪﺭ
ﺍﻣﺮ ﺧﻠﺎﻓﺖ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﮕﻮﻳﺪ ﻭلی ﻴﻬﻮﺩﻯ
ﻴﻬﻮﻩ ﻃﻠﺐ،ﻭﺩﺭ
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ هُدا ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ،ﺗﺴﻠﻴم ﭙﻴﺮالهی
ﺨﻮﺩ ﺷﺪﻩ، ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﭙس ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻬﻤّﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﻣﻮﻓق ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗری ﭼﻮﻥ عرﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺸﻮﺩ
یا ﻧﺸﻮﺩ.

حدیث 1240 - ﺩﺭحدیثﺩﻳﮕﺮﻯ(ج؟ص؟ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﺷﺨصی
ﻤﻴﮕﻔﺖ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻭﺭﺍﻯ ﻫﻔﺖ ﭘﺮﺩﻩ
ﻭﻃﺒﻘﻪ ﻣﺤﺘﺠﺐ،
ﻭ ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﻭﺍﺧﺘﻔﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺩﺭﺩﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ (ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ یک غیر
ﺷﺎﻫﺪ تجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯ ﻭضع ﻮ
کیفیّت ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﻣﻈﻬﺮ ﺯﻭﺭﮔﻮئی
و جبر ﻮﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻣﻈﻬﺮ ﺭﺣﻤﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﺒﺨﺸﻰ،
ﺣتی ﻮﻗﺘﻴﮑﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺒﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺮﺻﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺠﺒﺮﺍﻥ ﺷﮑﺴﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی ﺒﺎﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﭼﻮﻥ ﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﺍﻳﻥ گفته ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻴﺎ
ﻭﻳﻠﻚ، ﺍﻥّ
الله ﺍﺟل ﻤﻥ اﻥ
ﻴﺤﺘﺠﺐ ﻋﻥ ﺸﻴئ
،ﺍﻭ ﻳﺤﺘﺠﺐ ﻋﻨﻪ
شیئ ،ﺳﺒﺤﺎﻥ اﻟﺬﻯ
لا ﻳﺤﻮیة ﻣﮑﺎﻥ،
ﻭﻟﺎ ﺳﻴﺨفی
علیه شیئ فی اﻟﺎﺭﺽ،
ﻭﻟﺎ فی اﻟﺴﻤاء
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭ ﺣﺠﺎﺏ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ( ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺒﻴﻨﺪ)
ﻭﻳﺎ ﭼﻴﺰﻯ که ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﺨفی ﻨﻤﺎﻳﺪ) ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺧﺪﺍﺋﻴﮑﻪ ﻫﻴچ
ﻤﮑﺎنی ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺟﺎﻯ ﺒﺪﻫﺪ،
ﻭﭼﻴﺰﻯ اﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻥ ﻮ ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﻤﺨفی ﺒﻤﺎﻧﺪ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ،
ﻣﺮﺗﺐ ﺑﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮﻯاﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
هفت ﺷﻬﻮﺩ نوع ﺑﺸﺮﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
نیز مراتبی ﺧﺪﺍئی
هستند، لی ﺨﺪﺍﻯ
اﻟﻠﻪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ)
ﺍﻥ ﺸﺨصی که ﺍﻳﻥ
ﻤﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﺑﺨﻄﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ، ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ، ﻧﺰﺩ
ﻣﻮﻟﺎ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﮔﻔﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻔّﺎﺭﻩ
ﺑﺪﻫﻢ؟ (ﻳﻌنی ﺠﺮﻳﻤﻪﺍﻯ
ﺑﺪﻫﻢ، ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍقع
کفّاﺭﻩ ﮔﻨﺎﻩ،
ﺟﺒﺮﺍﻥ گناﻩ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ، ﺍﺯﺍثاﺭ
ﺍﻥ ﭽﻨﺎﻥ ﮔﻨﺎهی
اﺳﺖ. ﻭﮐﻔﺎﺭﻩ ﻭﺍقعی
اﻧﺴﺎﻥ، سلوک
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻓﺘﻥ
ﻮ ﺩﻳﺪﻥ ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺍﻧﭽﻨﺎﻥ که ﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ اﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺑﺒﻴﻨﺪ)
ﻣﻮﻟﺎ ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ،
ﻧﻪ ﮐﻔﺎﺭﻩﺍﻯ
لازم ﻨﻴﺴﺖ، ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺴم ﺒﺨﺪﺍ ﮐﻔﺎﺭﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻮ ﺑﭽﻴﺰﻯ
که ﺧﺪﺍ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻗﺴم ﺨﻮﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩﻯ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﮑﻪ ﺭﺍ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻳﺶ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﻯ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺒﻮﺩ.
ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ ﺗﻮ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺩﺭﺳتی
ﻨﺒﻮﺩ. ﻭﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺑﺎﻳﺪ سلوک
الهی کنی ،ﻭﻧﻪ
ﭼﻨﺪ ﺩﺭﻫم ﺠﺮﻳﻤﻪ
ﺑﺪﻫﻰ. ﻭﺑﺮ ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺘﺼﻮﺭﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺠﺎﻫل ﺒﻤﺎﻧﻰ. ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ اﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻧﺨﻮﺭﻳﺪ،
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻳﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻳﺪ، ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﺨﻮﺭﻳﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ ﺑﺨﻄﺎ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺧﻮﺭ ﺩﻳﺪ
ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﺪ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻭﺗﻌﻬﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ،
ﮐﻔﺎﺭﻩ ﺑﺪﻫﻴﺪ.
ﻳﻌنی اﮔﺮ ﺳﻠﻮک
الهی ﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻳﺪ،ﮐﺎﻓﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﻳﺪ ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺪﻫﻴﺪ ﻣثل اﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻳک کاﻓﺮ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﺟﻬل
کرﺩﻩﺍﻳﺪ. ﮐﻪ ﮐﻔﺮ
ﭘﺮﺩﻩ ﻭ ﮐﭙﺮﻯ ﺠﻬل
ﻮﻋﺪﻣﻰ ﺑﺮ ﺻﻔﺤﻪ
ﺫﻫﻥ ﻮ ﻭﺟﻮﺩ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﺨﺪﺍ،
ﺗﻌﻬﺪ ﺑﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺨﻮﺩ، ﺩﺭ ﻳک ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﻨﺎ ﺷﮑﺴﺘﻨﻰ، ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻭﺟﻮﺩ، ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻮ
ﺩﺳﺖ ﺗﻌﻬﺪ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻩ، ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻭﺗﻌﻬﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﺪﻧﻴﻮﻯ،
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭼﻮﻥ
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻗﺸﺮﻯ، ﺑﺎ ﻫﺮ آخوند
ﻭ ﻓﻘﻴﻪ ﻏﻴﺮالهی
اﺳﺖ. ﮐﻪﺗﺮک اﻳﻦ
ﺗﻌﻬﺪﺍﺕ ﻭﻗﺴم
ﺨﻮﺭﺩﻧﻬﺎ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﺳﺖ ﻭﮐﻔﺎﺮﻩﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻌﻬﺪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺘﻌﻬﺪ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﻗﺴم
ﺒﺎﻭ، ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺩﺭ ﺷﮑﺴﺘﻥ
اﻳﻥ ﭙﻴﻤﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی بمعرفی خداوند
هستند، ﮐﻪ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺗﺮک
هر ﺗﻌﻬﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻧﻪ آخوندﻯ ﻔﻘﻴﻪ
ﻭ ﻭﻗﻴﺢ، ﻭﻏﻴﺮالهی
که ﺧﻮﺩ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺒﺰﺭگ ﻮ( ﺍﻳﺖ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ)
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻓﺴﺮﺍﻥ ﻘﺴم
ﺨﻮﺭﺩﻩ ﺑﭙﺮﭼم
ﺨﻮﻳﺶ ﺑﮕﻮﻳﺪ،
ﻣﻥ اﺟﺎﺯﻩ ﺷﮑﺴﺘﻦ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻢ. ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﭙﺮﭼم ﻮ ﺭﻫﺒﺮ،
ﻭلی غیر الهی ﻘﺒﻠﻰ،
ﺣﻔﻈ اﻥ ﻭﺍﺟﺐ ﺗﺮ،
ﺍﺯ ﺗﻌﻬﺪ ﺑﻴک غیر
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺑﺎ ﺭﻳﺎ
ﻭ ﺍﺑﻠﻴس ﺭﻭﺣﺎنی
ﻨﻤﺎ ﺍﺳﺖ.

حدیث 1241 - ﺩﺭﺣﺪﻳثی(ﺝ۳ﺹ؟ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋلیّ ﺪﺭ ﭘﺎﺳخی
ﻤﻨﮑﺮ ﻗﺮﺍﻥ (ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻨﮑﺮ ﺍﺻل سلوک
الهی ، ﻭﻟﺰﻭم ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒقُرّهﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﻭ ﺩﻭ قُرّه ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ،ﮐﻪ
ﻣﻌنی ﺒﺎﻃنی ﻘﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﻣﻨﮑﺮ
ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻣﺎﻥ، ﻮﭘﻴﺮﻭﻯ
از مُدّعیان ﺒﺎﻃل
آﺧﻮﻧﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻭ
ﻣﻔتی ﻮ ﻣﻠّﺎ)ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻌنی آیة ﻫل
ﻴﻨﻈﺮﻭﻥ، ﺍﻟّﺎ
ﺍﻥ ﺘﺄﺗﻴﻬم اﻟﻤﻠﺎﺋکة،
ﺍﻭ ﻳﺄﺗﻴﻬم ﺮﺑّﻚ،
ﺍﻭ ﻳﺃﺗی ﻴﺒﻌﺾ
ﺍﻳﺎﺕ ﺭﺑّک ﻜﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺎﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺗﻮقع
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺒﻨﺰﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ
،ﻭﻳﺎ ﺧﺪﺍﻳﺖ ﺑﻨﺰﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﻭﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺮخی آﻳﺎﺕ ﺧﺪﺍﻳﺖ
ﺑﻨﺰﺩ ﺍﻧﻬﺎ بی
ایند . ( ﺩﺭﻳﻚ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ آیة ﻗﺮﺍﻧﻰ،
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﻮﻟﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ، ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ ﻘﺮﺍﻥ،
ﻭﻣﻨﮑﺮﺍﻥ قُرّهﻫﺎﻯﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﻟﺰﻭم ﭙﻴﺮﻭﻯ
اﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺘﺎﺯﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻗﺪﺍم کنند، ﻭﻃﻠﺐ
ﺷﻨﺎﺧﺖ و لقای
الهی ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳند
،ﻭﻳﻬﻮﺩﻩ ﻃﻠبی
ﻮ ﻫُﺪﺍ ﺟﻮئی ﺒﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺧﻴﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋﻢ،
ﻭﻳﺎ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
،ﻭﻳﺎ ﺣتی کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﺎﺕ ﻭﻋﻠﺎﺋم
ﻴﺎ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻭﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﻨﺰﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ،
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺘﺪﻋﺎ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺶ ﮐﻨﻨﺪ
،ﺗﺎ سلوک
الهی ﺒﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺯﺣﻤﺖ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺳﺨﺖ
الهی ﺮﺍ ﻧﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺰﺣﻤﺖ ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭﺭﺿﺎﻳﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﮐﻤﻚ ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺎﻏﺎﺯ
سلوک الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻮ رَبّ ﺧﻮﺩ
ﻣﻮفق گرﺩﻧﺪ. ﻭ
رَبّ ﻫﺮﻣﻘﺎﻡ،
مُرَبّی الهی ﻮﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺩﻫﻨﺪﻩ، ﻭ ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﻯ هستند.
ﻭلی هنوﺯ ﺍﻟﻠﻪ،
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق ﻮ ﺣتی
رَبّ ﺭﺣﻤﺎن ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
.ﭘﻴﺮ کامل
الهی ، ﺍﻭﻟﻴﻥ رَبّ
ﻭ مُرَبّی ﻮ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺳﻤﺒﻮل و تجلی
ﻤﺠﺴم الهی ﺒﺮﺍﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﺳﺎﻟک ﻤﺒﺘﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭ (ﺁﻳﺖ ﺭﺑّﻚ)
ﺍﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍنی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪﺍﻯ
ﺒﮑسی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺍﻳﺎﺕ الهی ﻮ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻫﺮﻋﺼﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
کننده ﺫﺍﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﻴک ﺬﺍﺕ ﻭﻧﻔس
و روان ﭘﺎک اﺳﺖ
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﺪﺍ، ﻭﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍئی
ﺸﺪﻥ گرﺩﻧﺪ. ﻭ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺎ ﺍﻟحقّ گو ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻥ
آیة ﻗﺮﺍﻧﻰ، ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﻤﺎﺩﻯ تﺳﺖ،ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻔﺎﻧّﻤﺎ
ﺧﺎﻃﺐ ﻧﺒﻴّﻨﺎ،ﻫل
ﻴﻨﺘﻈﺮ ﺍﻟﻤﻨﺎﻓﻘﻮﻥﻮﺍﻟﻤﺸﺮﮐﻮﻥ
ﺍلاّ اﻥ ﺘﺄﺗﻴﻬﻢ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
فیعاﻳﻨﻮﻫﻢ، ﺍﻭ
ﻳﺄﺗی ﺮﺑّﻚ، ﺍﻭ
ﻳﺄﺗی ﺒﻌﺾ ﺍﻳﺎﺕ
ﺭﺑّک ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻣﺎﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺍﻳﺎ
ﺍﻳﻥ ﻤﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﻮﻣﺸﺮﮐﺎﻥ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
غیر ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻨﺎفق
هستند، ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ، ﮐﻪ ﺣتی
ﺘﻌﻬﺪ ﺳﻠﻮکی
هم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
سفیهی ،ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺬﻫﺒی هر ﻣﻔتی
هستند، ﺣتی ﺪﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺤﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻫﻤگی
ﻤﺸﺮک ﺒُﺖ ﭘﺮﺳﺖ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮند
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺑحقّ
الهی ﺮﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ)
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ مزد
آنان ﺑﺮﻭﻧﺪ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﭽﺸم اﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ (ﺗﺎ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻭﻳﺎ ﺗﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺰﺣﻤﺖ ﺑﻬﺸتی
ﺸﻮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺮﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺷﻬﻮﺩ الهی هستند.)
ﻭﻳﺎ ﺧﺪﺍﻳﺖ ﺑﻨﺰﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﻭﺩ (ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ.
ﻭ (ﺧﺪﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ رَبّ
نادیده ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺑﭽﺸم ﻤﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ،
ﻭﻳﺎ رَبّ ﻗﺎﺋم
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺤﻤﺪ،
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ) ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﺎﺕ ﺧﺪﺍﻳﺖ
ﺑﻨﺰﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ
(ﻭﺍﻟﺘﻤﺎس ﺑﺮﺍﻯ
سلوک الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ آﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍنی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﺍیة
ﮐﻠﻤﻪ ﻣﻮٴﻨّث
زنانه ﺑﻮﺩﻩ، ﻭلی
ﻤﻮﻟﺎ ﺿﻤﻴﺮ ﻣﺬﮐﺮ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﺎیة،ﻳﻌنی
ﻴک کاﻣل الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺮﻭﺯ، ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ،
ﻭﺣتی ﺒﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻘﺪﻳم
عمل ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒلبی
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻨک
ﺒﺎ ﻣﺤﻤﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﻫﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﺗﻌﻬﺪ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺣﻘّﺎﻧﻴﺖ الهی
اﻭﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
،ﻭلی هنوﺯ ﺩل ﺒﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻢ، ﻭ ﻳﺎ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟک
ﺘﻌﻬﺪ ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭلی ﺪﻝ ﺑﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺴﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ (ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ)
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﻮلی غیر ﺳﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﻫم ﻘﺒﻮل ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭلی ﻮﻇﻴﻔﻪ سلوک
الهی ﺮﺍ ﻗﺒﻮل ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺪﺭﻭغ ﺒﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋﻞ ﻭﻣﺘﻈﺎﻫﺮ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻨﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥﻘﺸﺮﻯ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ، ﺍﻋمّ
اﺯﺳنی ﻮ ﺷﻴﻌﻰ،
ﻭﺣتی ﻤﺪعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ، ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﻤﺸﺮک هستند.ﮐﻪ
ﺑﻮﻟﺎﻳت هاﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺘﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﻃﺎﻟﺐ سلوک
الهی هم ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی ﻨﺸﺴﺘﻪ ﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﻨﺰﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﻣﺪﻩ،
ﻭﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺍﻟﺘﻤﺎس
ﻭتوَسّل ﺒﺎﻧﺎﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .ﺗا ﺷﺎﻳﺪ
سلوک الهی ﺒﮑﻨﻨﺪ)
ﺑﺎﺯ (ﻳﻌﺎﻳﻨﻮﻫﻢ)
ﻳﺎ ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ ﻣﻌﺎﻳﻨﻪ
،ﺑﻌﻴﻥ ﻮﭼﺸم ﺒﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻳﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺯﺣﻤﺖ ﺳﻠﻮکی ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
سلوک الهی ، ﺣﺮﮐﺖ
ﺭﻓﺘنی ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺒﺴﻮﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ توَسّل
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺩفع
ﺸﺮک ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻳﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺘﻮقع
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺑﺪﻭﻥ سلوک
الهی ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
،ﻭﻋﺒﻮﺭ ﺑﺎﺷﺎﻳﺴﺘگی
اﺯ ﻣﺮﺍﺣل آﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺰﺣﻤﺖ ﺑﺮﺣﻤﺖ ﺑﺮﺳﻨﺪ)
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻴﻌنی ﺒﺬﻟک اﻣﺮ
ﺭﺑّﻚ، ﻭ ﺍﻟﺂیة
هی اﻟﻌﺬآب فی ﺪﺍﺭ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ،ﮐﻤﺎ
ﻋُﺬّب ﺍﻟﺎﻣم
اﻟﺴﺎﻟفة ﻭ ﺍﻟﻘﺮﻭﻥ
اﻟﺨﺎلیة ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
الهی اﻣﺮ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻳﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
سلوک الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎﺍﻣﺮ ﺧﺪﺍ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﺑﺎ
توَسّل ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ) ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺁیة
ﻭﻳﺎ ﻣﻌنی ﻠﻔﻈ
ایة، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ایة ﻗﺮﺍنی اﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻋﺬآب ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﺍﺭ ﺩﻧﻴﺎﻋﺬآب
ﺩﺍﺭﻧﺪ(ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﻌﺪﻯ،ﻭ
ﺣتی عذﺍﺑﻬﺎﻯ ﺩﻧﻴﻮﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺟﻬل
ﻮ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﺘﻬﺎ ﻭﻣﻠﺘﻬﺎ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ غیرﻋﺎﻣﻞ،
ﻭمُدّعیان ﺪﻳﺎﻧﺖ،
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ ﻮﻣﻨﺎﻓق
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﺍﻳﻥ اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻋﺬآب
، ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻮقع ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺒﺤﻀﻮﺭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻨﺎ ﺷﺎﻳﺴﺖ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.ﻳﻌنی
اﻧﻘﺪﺭ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
الهی عمل ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭ ﺍﻧﻘﺪﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺎﻧﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧمی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺟﻨگ ﻮ ﺑﻠﺎ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ،ﻭﺑﻤﺮگ
ﺪﺭﺩﻧﺎکی ﺒﮑﺸﺎﻧﺪ.ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻄﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻤﺤﻤﺪ ﻭقُرّه
ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﺤﻤﺪ، ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﭼﻘﺪﺭ ﺿﺮﺭ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
،ﮐﻪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم ﻨﻮعی
ﻮ ﺭﻭحی اﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ سلوک
الهی ، ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻮﺻﺎﺩق
ﺪﺭ ﺍﺩﻋﺎﻯ اﺳﻠﺎم
هم ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﭼﻪ
ﺳنی ﻴﺎﺷیعی ﻮﻏﻴﺮﻩ،
ﻭلی ﻘﺸﺮﻯ ﭙﻴﺮﻭ
آخوندﻫﺎﻯ ﻔﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ،
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﻧﻪ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
هرﮐس ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﻤﻌﺮفی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
هستند ﺩﻭﭼﺎﺭﺟﻨﮕﻬﺎ
ﻭﺗﺮﺳﻬﺎ ﻭﮐﺸﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻭﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻫم
ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ. ﻭﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻧﻴﺰ ﺟﻬﻨمی هستند.
ﻭﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺸﺮﮐﺎﻥ
ﻮﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ،
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ،
ﺩﺭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻬﻤﻴﻥ
ﺠﻬﺎﻥ ﺠﻬﻨمی ﻮ
ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ ﺰﻧﺪگی
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﮐﻪ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺩﺍﺭﻳم ﻤﻴﺎﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭحی ﻨﮑﻨﺪ،
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭحی
و نوعی ﻤﻴﺮﻭﺩ.ﻭﻋﻘل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺘﻠﺎشی
ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯﺮﺍ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
الهی ﻴک نوع ﺍﺻﺮﻑ
و ﺍﺳﺮﺍﻑ ﻟﺬﺕ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﺟﺰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘل ﺒﺎﻗی
ﻤﺎﻧﺪﻩ، ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺠﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺭﺍﻩ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ گذﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﻧﺒال ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﻣﺮیة ﺍﺯلی الهی
ﺒﺮﺍﻯ همه ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﺟﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ،ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻭﺑﺎﺭﻫﺎ،
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻧﻬﺎ، ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮﺣتی ﻔسخ و
گندیدگی گیاهی
ﻮ ﺭﺳخ ﺠﻤﺎﺩﻯ ﻤﮑﺮﺭ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
هماﻥ ﻔﺮﻣﺎﻥ ﮐﻥ
ﻔﻴﮑﻮﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭیج ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻮﺩ، ﻭﺣﺘﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺴﻴﺒﺮ ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ،
ﺑﺮﺍﻯکسانی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﺍﻳﻥ ﻔﮑﺮ
ﻭتعقّل ﺮﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ
،ﻭﺧﻮﺩ ﺭ ﺍﺑﺎ
سعی ﺴﻠﻮکی ﺒﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻧﺰﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﺎلی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﻧﻨﺸﻴﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. (ﻋﺬآب
) ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﻴﻮﻥ
ﻭﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﻤﺤﻤﺪ،
ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ اﺩﻳﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ، ﻭﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻘﺮﺍﻥ ﻮ قُرّه ﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ، ﺩﺭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ. ﻭ ﺍﻳﻥ
عذﺍﺑﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﺎﮔﻮﺍﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪگی ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ما ﺩﺭ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﻴﻨﻴﻢ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﻧﺮﺍ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﻭ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
غیر ﺳﺎﻟک ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ
همین ﺰﻧﺪگی ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥ ﺠﻬﻨﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ،
ﮐﻪ ﺩﻭ ﺟﻬﻨم ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ،ﻭ ﻫﻤﻴﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
اﻧﻬﺎ، ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺪﻭﻧﺪگی ﻮﺑﺪﺑﻴﺎﺭﻯ،ﻭﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺗﺮﺳﻨﺎک بی ﭙﺎﻳﺎﻥ.
(ﺍﻣﻢ) ﺟمع اﻣّﺖ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﻠﺘﻬﺎ
ﻭﺍﻗﻮﺍم اﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﻧﮋﺍﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ
ﺴﺴﺖ ﻋﻨﺼﺮ، ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ سلوک
الهی ﻮلی غیر ﻋﺎﻣﻞ،
ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎل اﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺭﻓﺘﻪ، ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﻫم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭقُرّه
ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺍﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻣﺪﻧﺪ، ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺩﻧﺒﺎل ﺨﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺴﻠﻮکی ﻮﺩﻳنی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻭ ﺿﻠﺎﻟﺖ ﻭﮔﻤﺮﺍهی
ﻴﺎ ﺿﻠﺎﻟﺖ ﺟﺎﻣﺎﻧﮕﻰ
ﻭﺣتی ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﻴﺎﻓﺘﻨﺪ. (ﻗﺮﻭﻥ
ﺨﺎﻟﻴﻪ) ﻳﺎ ﻗﺮﻧﻬﺎﻯ
ﺰﻣﺎنی گذﺷﺘﻪ،ﻭ
ﻳﺎ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎنی
گذﺷﺘﻪ ﻭﻳﺎ ﺗﺎﺟﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺒﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ،
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﻗﺮﻥ ﻮﺷﺎخ
ﻮ ﮐﺮﺍﻭﻥ ﻭﺗﺎج
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺣتی ﻮﺍﻗﻌﺎ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ الهی
ﺰﻣﺎﻥ، ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻔﺮّ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی ﺒﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺭﻓﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺴﻴﺎسی ﻤﻘﺘﺪﺭ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ
ﻭﺟﺰ ﻧﺎمی ﺒﺮﺍﻯ
عبرﺕ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﺧﺎﻟﻰ) ﻳﺎ ﻓﺎﺭﻍ
ﺩﺭﺍﻥ ﻘﺮﻭﻥ ﻮﺍﻋﺼﺎﺭ
،ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺧﺎلی ﺸﺪﻩ،ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻤﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻨﺪ.ﻭلی
ﻟﻴﺸﺎﻫﺪﺍﻥ هرﺯﻣﺎﻥ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﺨﻮﺩ ﺭﻓﺘﻨﺪ. ﻣﻮﻟﺎ
ﻋلیّ اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
او لم ﻴﺮﻭﺍ، ﺍﻧّﺎ
ﻧﺄﺗی اﻟﺎﺭﺽ ﻧﻨﻘﺼﻬﺎ
ﻣﻥ اﻃﺮﺍﻓﻬﺎ،ﻳﻌنی
ﺒﺬﻟک ﻤﺎ ﻳﻬﻠﻚ
ﻣﻥﺎﻟﻘﺮﻭﻥ، ﻓﺴﻤّﺎﻩ
ﺍﻳﺎﻧﺎ ﻭﺧﺪﺍ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻴﮑﺎﻫﻴم
ﻮﻗطع ﻤﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﻳﻌنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺯ ﻗﺮﻧﻬﺎ ﺑﻬﻠﺎﮐﺖ
ﺑﺮﺩﻳﻢ، ﻭﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺎ (ﺍﺗﻴﺎﻥ) ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻳﻢ (ﻳﻌنی
که نمی ﺒﻴﻨﻨﺪ. ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ ﻮ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ، ﻭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
اﻧﺴﺎنی ﺘﻮﺍﻧﺎﻯ
سلوک الهی ، ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
کرﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﭙﻴﺮﻯ
ﻮﺿﻌﻒ ﺑﺮﺩﻳﻢ،
ﻭ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺮﻳﺪﻳﻢ.
ﻭﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺮﺩﻳم
ﻮ ﺍﺯ ﺟﺴم اﻧﺴﺎنی
ﺒﺎ ﭘﻴﺮﻯ،ﻭ ﺍﺯ
ﺫﻫﻥ اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﻭﺿﻌﻒ
ﻋﻘﻠﻰ، ﻭ ﺍﺯ ﺭﻭح
ﻮﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍنی
اﻧﻬﺎ، ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
و توانهای ﻧﻮع
اﻧﺴﺎنی اﻨﻬﺎ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﻴﺘﻴﻢ، ﻭ ﺑﺘﺪﺭیج
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﺩﻳﻢ،
ﻭ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻧﺎ ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
ﻋﻘلی ﻮﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻮ ﺍﻧﺮﮊﻳﻬﺎﻯ
ﺘﻠﺎﺵ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
کم کرﺩﻳﻢ.ﻭلی ﺪﻧﻴﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﭼﻴﺰﻯ اﺯ
ﺍﻥ کم ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺟﺰﻳﺮﻩﻫﺎ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ، ﻭﻳﺎ
ﮐﻮﻫﻬﺎ ﮐﻮﺗﺎﻩﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻣﻮﻟﺎﭼﻨﻴﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﺍیة ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻗﺮﻭﻥ ﻮﻧﺴﻠﻬﺎ
،ﻭﺳﺎﻟﻬﺎﻯ ﺪﺭﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻬﻠﺎﮐﺖ
ﻣﺮگ ﻮﺣلق اﻭﻳﺰﻯ،
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺮﺩﻳﻢ، ﻭﺍﺗﻴﺎﻥ
ﻴﺎ ﺍﻭﺭﺩﻥ ﻮﺍﺣﻀﺎﺭ
ﻭﺟﻠﺐ ﺑﺎ ﺯﻭﺭ ﻭ
ﺳﺨتی ﻨﻤﻮﺩﻳﻢ،
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭحی
عکس ﺗﮑﺎﻣل
نوعی ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
هر ﺯﻣﺎﻥ، ﺍﮔﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣُﺮﺩ ﻭﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی الهی
اﻧﻬﺎ ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪ،
ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭ توَسّل
ﺴﻠﻮکی اﺯمُرده
ﻫﺎ ﺑﺎﻃل اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک همیشه ﺑﺎ
توَسّل ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ و
هدایت آنها ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺎ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اﺯﺑﻴﻥﻤﺎ ﺭﻓﺘﻪ،
ﻭﺍﻳﻥ ﺒﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻘﺺ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎ
ﻭﻗﺮﻭﻥ ﻮﺗﺎﺟﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻤﻌﺮﻭﻑ ﮔﺬﺷﺘﻪ
،ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
اﻧﻬﺎ ﺧﺎﻟﻰ، ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻴﺎﻥ ﻭ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ، ﻭﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻥ
اﺯﻋﻨﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی اﺳﺖ. ﻫﺮ ﻃﺮﻳﻘتی
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ،
ﺍﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ الهی
ﺴﺎﺑﻖ، ﺍﺯﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
الهی ﺨﻮﺩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ،
ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻰ مُقدّس
ﺑﺎ ﺑﺴم اﻟﻠﻪ ،ﭼﻮﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻓﺮﻋﻮﻥ،
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺴﻮﮊﻩ ﻧﻔﺮﺕ ﻭﻏﻀﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻮﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻘﺪﻳﻢ، ﻣﺤﺮﻭم
از ﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺠﺪﻳﺪ و
برترالهی ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ ﺰﻧﺪﻩ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯﻫﻤﺎﻥ گرﻭﻩ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﮔﺎﻥ
ﻮﻟﻮ ﺑﻨﺎم ﺨﺪﺍ
ﻭ ﻫﻴﺒﺘﻬﺎﻯ ﭙُﺮ
ﺯﻳﻨﺖ ﮐﻠﻴﺴﺎئی
ﻮ ﺩﺭﮔﺎهی هستند.
ﻣﻮﻟﺎ ﺗﺎﮐﻴﺪ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ غیر
ﺳﺎﻟﻚ، ﻭﺗﻨﺒل
ﻮ ﻧﺸﺴﺘﻪ، ﺗﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﻨﺰﺩ ﺍﻧﺎﻥﺒﺮﻭﻧﺪ.
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ،
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩفع ﺸﺮک
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎﻋﺬآب
ﺩﻧﻴﺎ ،ﻭﻣسخ ﺠﻬﻨم
ی ﺠﻬﺎنی ﺪﺭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺍﻧﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺁﻳﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭﻋﻤلی
سلوک الهی ﺪﺍﺩﻥ
هستند. ﻭﺣﻀﻮﺭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﻫﻤﻪ ﺟﺎﻯ الهی
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ، ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻨﻴﺰ
ﻣﺘﺠلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺣﻀﻮﺭﻯ ﺑﺠﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ،ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺭﻭﻯ ﺨﻮﺩ، ﻭﺩﺭ
ﺫﻫﻥ ﺒﺎ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺗﺨﻴلی سالک ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
گرﭼﻪ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل
ﻬﺴتی ﻮ ﺧﺪﺍﻯ ﻈﺎﻫﺮ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ،
ﻭﻫﻤﻪ ﺟﺎﻯ هستی،ﻭ
ﺣتی ﺴﺮﺍﺳﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ الهی ﻮ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ،
ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭح
همه ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺣتی
ﻮﻳﺮﻭﺳﻬﺎ ﻭﺍﺗﻤﻬﺎ،
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ و
تکامل ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺤﻀﻮﺭ ﺩﺍﺋم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﮐﻪ: ﻮﻗﻮﻟﻪ ﺍﻟﺮﺣﻤﺎﻥعلی
اﻟﻌﺮﺵ ﺍﺳﺘﻮﻯ،
ﻳﻌنی اﺳﺘﻮﻯ ﺘﺪﺑﻴﺮﻩ،
ﻭﻋﻠﺎ ﺍﻣﺮﻩ، ﻭﻗﻮﻟﻪ
ﻫﻮ فی اﻟﺴﻤاء اله
و فی اﻟﺎﺭﺽ ﺍﻟﻪ،
ﻭﻗﻮﻟﻪ ﻭﻫﻮ ﻣﻌﮑم
اینما ﮐﻨﺘﻢ، ﻭ
ﻗﻮﻟﻪ ﻣﺎﻳ ﮑﻮﻥ
ﻤﻥ ﻨﺠﻮﻯ
ثلاثة ﺍﻟّﺎ ﻫﻮ
ﺭﺍﺑﻌﻬﻢ، ﻓﺎﻧّﻤﺎ
ﺍﺭﺍﺩ ﺍﺳﺘﻴلاء
اﻣﻨﺎﺋﻪ ﺑﺎﻟﻘﺪﺭة
،ﺍﻟتی ﺮﮐّﺒﻬﺎ
ﻓﻴﻬم علی ﺠمیع
ﺨﻠﻘﻪ، ﻭ ﺍﻥ ﻔﻌﻠﻬم
ﻔﻌﻠﻪ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺮﻭﻯ
عرﺵ ﺍﻟﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮﺟﺎ
ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻴﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮﺟﺎ
ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﻧﺠﻮﻯ
کنند ﺧﺪﺍﻭﻨﺪ ﭼﻬﺎﺭمی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻤﺎم
اﻳﻥ ﺒﻴﺎﻧﺎﺕ الهی
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻦ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻣﻴﻨﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭم کرﺩﻩﻫﺎ)
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺮﺍ، ﻣﺴﺘﻮلی
ﻮ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻨﻤﻮﺩﻩ، ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺧﻠﺎﻳق ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺍﺩﻩ ،ﻭﺍﻓﻌﺎل
ﻮﮐﺎﺭﻫﺎﻯ اﻳﻨﺎﻥ
ﺍﻓﻌﺎلی الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی هستند، ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻧﺸﺎﻥ
ﻮﺻﻮﺭﺕ ﻭﺳﻴﺮﺕ
ﺍﻧﻬﺎ الهی اﺳﺖ.
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﻠﻮکی اﺯ ﺍﻧﺎﻥ
اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺠﺮﻯ
اﻭﺍﻣﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ از خود ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻘﺎمی
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺰﻳﺮ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﻣﻮﻟﺎ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﺍﻳﻥ ﻘﺴﻤﺖ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﻮﻗﺎل
فی آیة ﺍﺧﺮﻯ، ﻓﺎﺗﺎﻫم
اﻟﻠﻪ ﻣﻥ ﺤﻴث ﻟم
ﻴﺤﺘﺴﺒﻮﺍ، ﻳﻌنی
اﺭﺳل علیهم ﻋﺬﺍﺑﺎ،
ﻭﮐﺬﻟک اﺗﻴﺎﻧﻪ
ﺑﻨﻴﺎﻧﻬﻢ، ﻭ ﻗﺎل
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭجلّ،
ﻓﺎتی اﻟﻠﻪ ﺑﻨﻴﺎﻧﻬم
ﻤﻦ ﺍﻟﻘﻮﺍﻋﺪ،
ﻓﺎﺗﻴﺎﻧﻪ ﺑﻨﻴﺎﻧﻬم
ﻤﻥ اﻟﻘﻮﺍﻋﺪ،
ﺍﺭﺳﺎل اﻟﻌﺬآب
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ، ﺧﺪا
ﺑﺪﻭﻥ اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺍﻧﻬﺎ
،ﺑﺮﺳﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪ،
ﮐﻪ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻣﺮگ
ﻮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻨﻤﻮﺩ) ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺁیةﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺍﺳﺎس
ﺑﻨﻴﺎﻧﺸﺎﻥ ﺮﺍ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ کرﺩﻳﻢ.
منظﻮﺭ ﺍﺯ (ﺍﺗﻴﺎﻥ)
ﻳﺎ ﻭﺍﺭﺩ ﮐﺮﺩﻥ
ﻮﺍﺣﻀﺎﺭ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻮﺩﻭﭼﺎﺭﮐﺮﺩﻥ،
ﺑﺮ ﺑﻨﻴﺎﻥ ﻮﺍﺳﺎس
ﻭ ﺭﻭح ﻮ ﻣﻘﺎم ﻮﺟﻮﺩﻯ
اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻌﺬآب ﺑﺮﺳﻨﺪ.(ﻋﺬآب
ﺯﻧﺪگی ﺴﺨﺖ ﺟﻬﺎﻥ،ﺩﺭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ)
ﻳﻌنی ﺒﺎ ﻣﺮگ ﻨﺎﮔﻬﺎﻧﻰ،
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ ﻤﻬﻠﺘﻬﺎﻯ
ﺤﻴﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
که ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ، ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰﺑﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ
ﺗﻤﺎم ﺸﺪﻩ، ﻭﺣتی
ﻮﺟﻮﺩﺷﺎﻥ ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﻭﺍﮊﮔﻮنی ﺪﺭ ﻣﻘﺎم
ﺮﻭﺣﻰ ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺭﻳﺸﻪ
ﻭﺍﺳﺎس ﺭﻭحی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺎﻥ، ﺯﻭﺍل ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻮﻳﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮعی
ﻤﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ عذﺍﺑﻬﺎ
ﭼﻪ ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ،
ﺩﺭ ﺩﻭ ﺟﻬﻨم ﻤﻘﺪﻣﺎتی
اﻣﺮﻭﺯ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻭﺷﺒﻬﺎ، ﻭﭼﻪ ﺩﻭﺟﻬﻨم
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺭﺳﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺮﻭح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
در فضا، ﺑﺪﻭﻥ ﺠﺴم
محافظ اﺯ ﺍﺷﻌﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ، ﻭﻫﺮ
ﻧﺎﺭ ﻭ ﻧﻮﺭﻯ ﻮﻳﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨم ﭽﻬﺎﺭم
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﮐﻪ
ﺭﻭح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻮﺍﺭﺩ ﺻﻮﺭتی ﻨﻮعی
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺮﺍﻯ کسب ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺘﺎﺯﻩ، ﺑﺪﻭﻥ
اﺭﺍﺩﻩ برای ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ،
ﻭ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣلی ﻄﺒیعی
ﺪﻧﺒﺎل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺴﻠﻮک ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻘﺎﻓﻠﻪ ﺍﺯﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﻳﻨﺪﻩ،
ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ ﺩﺭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺮﺍ ﺩﻧﺒال
کنند ،ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ ﻔﺮﻣﺎﻥ
کن ﻔﻴﮑﻮﻥ
الهی است که ﺑﺘﺪﺭیج
ﺒﺸﻮﺩ ﻭ ﺣﺘﻤﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.

حدیث 1242 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
کاﻇم اﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ؟ﺭ)
ﮐﻪ ﻋﺪﻩﺍﻯ ﺪﺭ ﻣﺤﻀﺮﺍﻭ
ﮔﻔﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﻧﺎﺯل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺍﻣﺎم ﻔﺮﻣﻮﺩ:
اﻥ اﻟﻠﻪ ﻟﺎ ﻳﻨﺰﻝ،
ﻭﻟﺎ ﻳﺤﺘﺎج
الی ان ﻴﻨﺰﻝ، ﺍﻧّﻤﺎ
ﻣﻨﻈﺮﻩ ﻣﻥ اﻟﻘرَبّ
ﻭﺍﻟﺒُﻌﺪ ﺳﻮاء
،ﻟم ﻴﺒﻌﺪ ﻣﻨﻪ
ﻗﺮﻳﺐ، ﻭﻟم ﻴﻘرَبّ
ﻣﻨﻪ ﺑﻌﻴﺪ، ﻭﻟم
ﻴﺤﺘج الی ﺸﻴئ ﺑل
ﻴﺤﺘﺎج اﻟﻴﻪ، ﻭﻫﻮ
ﺫﻭ ﺍﻟﻄﻮﻝ، ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ، ﻫﻮ
ﺍﻟﻌﺰﻳﺰ ﺍﻟﺤﮑﻴم
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺎﺯل
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ، ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻯ
هم ﺒﻨﺰﻭل ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺩﺭ
ﻧﺰﺩﻳکی ﻮ ﺍﺯ ﺩﻭﺭﻯ،
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻳﮑﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻫﻴچ ﻨﺰﺩﻳکی
اﺯ ﺍﻭﺩﻭﺭ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﻫﻴچ ﺪﻭﺭﻯ اﺯ
ﺍﻭ ﻧﺰﺩﻳک ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﭽﻴﺰﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
(ﻃﻮﻝ) ﻭﺗﻮﺍﻥ ﻮ ﺩﺳﺘﺮسی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺍﻭ الهی عزﻳﺰ ﻭ
ﺣﮑﻴم ﻨﻴﺴﺖ. ﻧﺰﻭﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺴتی ﺪﺭ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺟﻮﺩﻯ اﻥ، ﻫﻤگی
اﺯ ﺍﺻﻞ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺟﺴم ﻮﻳﺎ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﻭح ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﺟﻮﺩ. ﻭﻧﺰﻭل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻔﻬﻮم
ﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﻗﺎﺑل
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣل هفت ﮔﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺑﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻫﺮﮔﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﺰﻭل ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ
ﺻﻌﻮﺩﻯ اﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻋﺮﻭج ﻮ (ﺍﺳﺮﺍ)
ٴﻮ ﺗﻌﺎلی اﻭ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮک ﻮﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ در
یگانگی ﺳﺎﻟک ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻭ،
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﻣﻴﺘﻮﺍن
گفت ،ﻧﺰﻭلی ﻤﻨّﺖ
ﺩﺍﺭ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺻﻌﻮﺩﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯﺳﺎﻟن هست. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍم اﺯ ﺍﻳﻥ
ﻨﺰﻭل ﻤﺮﺍﺗﺐ
اﻟﻬﻰ، ﺧﻮﺩ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﻮم
اﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻨﺰﻭل ﻤﻘﺎمی اﻟﻬﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺻﻌﻮﺩ ﻣﻘﺎمی
ﺴﺎﻟﻚ، ﺍﻣﺮﻯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮ ﺭﻭحی ﻮ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺤﺮﮐﺘﻬﺎﻯ ﺮﻭحی
ﻮﺟﻮﻫﺮﻯ ﻮ الهی
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﺗﺎ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻋ ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ رَبّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ ﻣﻄﻠﻖ،
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎل ﺴﻠﻮکی اﻥ،
ﻧﻪ ﻧﺰﻭﻟﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﺻﻌﻮﺩﻯ. ﺍﻳﻥ
ﻨﺰﻭﻟﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺮخی
ﺠﺴمی ﻮﻣﮑﺎنی ﻔﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ ﺑﮑلی
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺗﻤﺎمی
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی ﺼﺎﺩق
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﻭﺭ ﻭ
ﻧﺰﺩﻳک ﺑﺎﻟﺎ ﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﮐﻨﺘﺮل
ﻮﺩﻳﺪﻥ، ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اعَمّاءل ﻘﺪﺭﺕ
ﻳﮑﺴﺎﻥ هستند. ﻭ
ﻳﺎ (ﻧﺰﻭل ﻤﻨﻄﻘﻰ)
ﮐﻪ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺸﺮﻯ
اﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺎﺩﺭﻯ
که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﺑﻄﻔﻞ ﮐﻮﭼک
ﺨﻮﺩ ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﺰﻭلی ﻤﻨﻄقی ﺪﺭ
ﮐﻤﺎﻝو کلام ،ﻭﻳﺎ
ﺍﻟﻬﺎم اﻟﻬﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻭَحی ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻫﺮ
کامل الهی ، ﮐﻪ
ﻣﻄﺎلبی ﺘﻨﺰﻳل
ﺸﺪﻩ ﻣﻨﻄقی ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ،ﭼﻮﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺧﻮﺍﻧﻨﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﺮﺍ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄقی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻣﻔﻬﻮم آﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥ اﻧﺘﻘﺎل
ﭙﻴﺎﻣﻬﺎ، ((ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ)) ﺍﺻلی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭلی ﺪﺭ
ﺳﻤﺖ ﻫﻤﺎﻥ اﺻل
ﻤﻴﻤﺎﻧﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎ
(ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ ﻋﺒﻮﺭ
ﻋﻘﻠﻰ) ﻭﺗﮑﺎﻣلی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺳﺎ

ﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺍﺑﻌﺎﺩ
ﺑﺎﻃنی ﺘﺮ ﺍﻥ
اﻣﻮﺭ ﺗﻨﺰﻳل ﻤﻨﻄﻘﻰ
ﺷﺪﻩ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ.
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﺰﻭل ﻮﺻﻌﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺭﻭٴﻴﺎئی
هست ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻧﺰﻭﻝ ﻣﮑﺎنی ﻴﺎ
ﻧﺰﻭل ﻤﻨﻄقی ﻮ
ﺫﻫﻨی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻮﺣتی
اﻧﺴﺎﻥ عاﺩﻯ، ﺍﻏﻠﺐ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺣﺮﮐﺎﺕ ﻧﺰﻭل
ﻮ ﺻﻌﻮﺩ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫم
ﻮﺍﻗﻌﻴﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﻧﻴﺰ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﺫﻫنی ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭلی
ﻮﺍﻗﻌﻴﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍقع
هستند، ﻭلی ﺤﻘﻴﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭﻭﺍﻗﻌی
ﻤﺎﺩﻯ هم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫمد . ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
هم ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﻨﻮعی
ﺨﻮآب ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻭﺧﻠﺴﻪ
ﻭ ﻏﻔﻠتی ﺪﺭﺣﻮﺍس
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺪﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
عرﻭج ﺴﺎﻟﻚ، ﭼﻮﻥ
ﺘﻘرَبّ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭحی ﺒﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺩﺭ (ﺩﻧﺎ ﻭ ﺗﺪﻟّﻰ)
ﺍﺳﺖ، ﻭﻳﺎ ﻧﺰﻭﻝ
ﻣﻘﺎمی الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ،
ﭼﻮﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﻔﺎﻃمی اﻭﻟﻴﻥ ﻨﺰﻭل
الهی ﻮ ﻋﺮﻭج
عرﺷﻰ، ﺍﺧﺮﻳﻥ
عرﻭج ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻧﺰﻭل ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی ﻮ ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻋﻘلی
ﻮ ﺍﺣﻮﺍلی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪنی ﺒﺎﺯ ﺍﻧﻮﺍعی
اﺯﻧﺰﻭل ﺁثاﺭﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯﻫﺮﻣﻘﺎم
رَبّ ﻣﺪﺑﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻣﺎﺩی ﻭ ﺫﻫنی ﺒﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺤﻔﻈ ﺤﻴﺎﺕ
ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪگی آﻧﻬﺎ
ﺣتی اﮔﺮ به سلوک
الهی ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هر ﻳک اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ،
رَبّ مُرَبّی ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﻣﻘﺎم ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪهمگی ﻤﺮﺍﺣل
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻮﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
الله ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻮﺍﺻﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺍﻳﻥ رَبّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎن
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺭﻳﺰﻩ
ﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ ﺘﮑﺎﻣلی
ﺮﻭح آﻧﻬﺎ، ﻭﺳﺒک
ﺮﺑﻮﺑﻴﺖ رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
آﻧﻬﺎ ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
رَبّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﺯ
ﻳﮑﺎﻳک اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﻭ ﺍﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺘﺮﺑﻴتی ﻮﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
آﻳﻨﺪﻩ، ﺍﻥ اﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺍﺳﺖ. ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﭙﺎﺋﻴﻥ ﺘﺮ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ اﺑﺪﻯ
ﻭﻣﻄلق ﻮ بی ﻨﻬﺎﻳتی
ﻨﻮعی ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﺮﺍﺣل
ﺒﻌﺪﻯ، ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ بی ﭙﺎﻳﺎﻥ
اﺑﺪﻳﺖ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. (ﺫﻭ ﺍﻟﻄﻮﻝ)
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺩﺳﺘﺮسی
ﻮ ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺪﺳﺖ،
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم
هر ﮐﺎﺭﻯ ﺪﺭ ﻫﺮ
ﻓﺎصِلهﺍﻯ که ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺘﻮﺍﻧﺎئی ﻮ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎﺍﻟﻠﻪ ﺫﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻮﺳﻤﺒﻮل
ﻭﻧﻤﻮﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺪفع ﺸﺮک
هنگام ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺰﻳﺰ ﺗﻮﺍﻧﺎ،
ﻭﺑﺎ ﻋﺰﺕ ﻣﻘﺎمی
ﻮ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ،
ﻭﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ ﻋﺰﺕ
ﻭﺗﻮﺍﻧﺎئی ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺩﻟﻬﺎ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺗﺤﮑّم می
کنند. ﻭ ﺩل آﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺗﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺣﮑﻴم ﻨﻴﺰ ﺑﺎ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﺑﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻭ ﻧﺘﻴﺤﻪ ﻭ ﻓﺎﻳﺪﻩ،
ﻭﻣﻨﻄقی ﻮﻣﻌﻘﻮل
ﻮﻋﻤلی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻄ هر ﮐﺎﺭ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴم
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩه
اﻯ اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ، ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭﺣﮑم
اﺣﮑﺎم ﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل ﻨﻘﺾ
ﻭ ﺗﺮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺴﻰ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟکی ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣلی
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻧﺎ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺧﻠﺎﻓﻰ ﺑﺸﻮﺩ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ،
ﺑﺸﺮﻃ ﻤﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪﻥ،
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ کرﺩﻥ،
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
همرﺍﻩ ﺗﺤﮑم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺧﻮﺩ ﺣﮑﻤتی ﺸﻔﺎ
ﺑﺨﺶ ﻭﻧﺴﺨﻪﺍﻯ
اﺳﺖ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭﭼﺎﺭﻩ ﮐﺎﺭ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺍﻥعمل
ﻨﮑﻨﺪ ،ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
اﻭ ﺑﺠﺎﻯ ﺸﻔﺎ ﺑﺪﺗﺮﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻥ ﺘﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ الهی
اﺯ ﺳﺎﻟﻚ، ﺩﺭﺟﺴم
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
اﻭ، ﺑﻠﻬﻮﺳﺎﻧﻪ
الهی ﻴﺎ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮐثر ﮐم اﻳﻤﺎﻧﺎﻥ،
ﺗﺒﻌﻴﺾ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
را مُدّعی هستند.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻮ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻭ ﻣﺤﺎﮐﻤﻪﺍﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻤﺤﺎﮐﻤﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎمتی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﻫﺮﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺤﮑﻤﺖ
ﻭﻇﺎﻫﺮﻯ ﺤﮑﻤﻰ
ﻭﺑﺸﮑل ﻤﺤﺎﮐﻤﻪﺍﻯ،
ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
،ﻭ ﻭضع اﻣﺮﻭﺯ ،ﺍﺯ
ﺍﻟﻮﺩگی ﺮﻭح ﻨﺴﺨﻪ
ﭘﻴﭽی ﺸﻔﺎ ﺑﺨشی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ، ﻳﺎ ﻫﺮ ﻳک
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻭ رَبّ ﻗﺎﺋﻢ، ﻭرَبّ
ﺍﻟﻔﺼﻠﻬﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ،
ﻭﺣتی رَبّ ﺑﺸﺮﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﭘﻴﺮ الهی
ﻤﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ. ﺍﻣﺎم
کاﻇم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
اﻣّﺎ ﻗﻮل اﻟﻮﺍﺻﻔﻴﻦ،
ﺍﻧّﻪ ﻳﻨﺰل ﺘﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎلی عن ﺬﻟﻚ،
ﻓﺎﻧّﻤﺎ ﻳﻘﻮل
ﺬﻟﻚ ﻣﻥ ﻴﻨﺴﺒﻪ
ﺍلی ﻨﻘﺺ ﺍﻭ ﺯﻳﺎﺩة،
ﻭ کُلّ ﻤﺘﺤﺮک ﻤﺤﺘﺎج
الی ﻤﻥ ﻴﺤﺮّﮐﻪ
ﺍﻭ ﻳﺘﺤﺮﻙ ﺑﻪ،
ﻓﻤﻥ ﻈﻥ ﺒﺎﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻈﻨﻮﻥ ﻔﻘﺪ ﻫﻠگ
ﻮﺍﻫﻠﻚ، ﻓﺎﺣﺬﺭﻭﺍ
غی ﺼﻔﺎﺗﻪ، ﻣﻥ
اﻥ ﺘﻘﻔﻮﺍ ﻟﻪ ﻋلی
ﺤﺪّ ﻧﻘﺺ ﺍﻭ ﺯﻳﺎﺩة
ﺍﻭ ﺗﺤﺮﻳک اﻭ ﺗﺤﺮّک
اﻭ ﺯﻭﺍﻟﺎ ﻭ ﺍﺳﺘﻨﺰﺍﻝ،
ﺍﻭ ﻧﻬﻮﺽ ﺍﻭ ﻗﻌﻮﺩ،
ﻓﺎﻥ اﻟﻠﻪ ﻋﺰّﻭﺟل
عن ﺼفة ﺍﻟﻮﺍﺻﻔﻴﻦ،ﻭ
ﻧﻌﺖ ﺍﻟﻨﺎﻋﺘﻴﻦ
ﻭ ﺗﻮﻫّم اﻟﻤﺘﻮﻫّﻤﻴﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﺯل ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﮔﻔﺘﻪ ﮐﺴﺎنی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻧﻘصی ﻮ ﺯﻳﺎﺩتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺋل هستند. ﻭﻫﺮ
ﻣﺘﺤﺮکی ﻨﻴﺎزﻣﻨﺪ
ﮐسی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺤﺮﮐﺖ ﺩﺭ ﺍﻭﺭﺩﻩ
،ﻳﺎ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺣﺮﮐﺖ
ﮐﻨﺪ. ﭘس ﻫﺮﮐس ﭼﻨﻴﻥ
ﻈنی ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ، ﻭﺩﺭ ﺍﻫﻠﺎک
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﻫﻠﺎک
می ﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺑﺎﻃﻞ، ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻌﺪم
هُداﻳﺖ سلوک
الهی ، ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺭﻭح ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﺮﻭح ﻮ ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﻫﻠﺎﮐتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺍﺯﺗﻠﺎﺵ
ﺩﺭﺳﺖ ﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ) ﭘس
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺣﺬﺭ
ﺍﺯﺍﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﻭﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﻭ ﻣﺮﺯﻯ
ﻤﺘﻮﻗﻒ گرﺩﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ ﻨﻘﺺ ﻭ
ﺯﻳﺎﺩتی ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ ﺣﺮﮐﺖ
ﻭﺗﺤﺮک ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺯﻭﺍل ﻮ ﻧﺰﻭل
ﺪﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻗﻴﺎم ﻮقعوﺩ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺍجلّ،
ﻭﮔﺮﺍمی ﺘﺮ ﺍﺯ
ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ ﻭﺍﺻﻔﺎﻥ،
ﻭﺗﻮﻫّم ﻤﺘﻮﻫّﻤﺎﻥ
ﺩﺭ آخوندﻫﺎﻯ غیر
ﺷﺎﻫﺪ مراتب ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻳﺎ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
حتی اﮔﺮ مُدّعی
ﺘﺎﻳﻴﺪ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻃﺒﻌﺎ ﻫﺮﮔﺰ ﺗﻮﺻﻴفی
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺣﺪﻳث ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
سنّی یا شیعی
و بهر نام
دیگری ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺣﺮﮐﺖ
ﺟﺴم ﺪﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ ﮐﻤک
عضلاﺕ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩﻋﺼبی
اﺯ ﻣﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﻧﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ ﻔﺮﺻﺘﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻳق
ﻤﻐﺰ ﻭﻋﻀﻠﺎﺕ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺎ ﻗﺼﺪ ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﻣﻴﺘﻮﺍنیم
ﻔﺮﻣﺎنی عصبی ﺒﺪﻫﻴﻢ،
ﺍﻣﺮﻯ ﻨﺎﻣﻔﻬﻮم
ﻮ ﺣتی غیر ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
کمک ﻜﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴم
ﺘﺤﺮﻳک غصبی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﻃﻔل ﻤﺘﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺧﻮﺍﺭﻯ،
ﻭ ﺟﺎﺑﺠﺎئی
عضلاﺕ ﮔﻠﻮ ﺷﻴﺮ
ﺩﺭ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻮ ﺗﻨﻔس
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ مقرر
ان ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﻮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ ﻄﻔل
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻮ ﻣﺪﺑﺮﺍﻥ
ﻮ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ ﺠﺴم
ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
هستند ،ﮐﻪ ﺣﺮﮐﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺎﻣﻴﻦ
می کنند. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ
ﺪﺭ خواب ، ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
اﺭﺍﺩﮔﻰ، ﺧﻴلی
کاﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﻨﻔّس ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻭ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﻔﻮﺭﻯ ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺣتی اﮔﺮ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴک
ﻮ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺭﻳﺰﻯ
کاﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ ﺪﺭ
ﻣﻐﺰ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﻤﻠﮑﻪ ﻭ ﻋﺎﺩﺕ
ثاﺑﺖ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺗﺤﺮﻳک هر
ﮐﻠﻴﺪﻯ ﺪﺭ ﻣﻐﺰ،
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻤﺤﺮک ﺒﻴﺪﺍﺭ
ﻭﻫﺸﻴﺎﺭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
بغیر ﺍﺯﺣﺮﮐﺖ ﺟﺴﻢ،
ﺣﺮﮐﺖ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺣﺎﻝ، ﻭﺣﺮﮐﺖ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﻧﻮﻋﻰ و حرکت ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﺪﺭ ﺭﻭﺡ، ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺮﺍﺗبی ﻤﺘﺪﺍﺧل
ﻨﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﻭﻟﻰ ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺍﺯ
کیفیّت ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰم
اﻥ ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ ﮐﻮﺭ
ﭼﻪ ﺗﺤﻘﻴقی اﺯ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯﭽﺸم ﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ مُردهﺍﻯ،
ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺳﺎئی
کاﺭ ﺯﻧﺪﮔﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.؟

حدیث
1243 - ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺟﺎﻟبی
اﺯ ﺍﻣﺎم کاﻇم
اﺳﺖ (ﺝ۳ﺹ۳۱۳ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍیة
ﻗﺮﺍﻧﻰ ثُمّ
ﺪﻧﺎ ﻭﺗﺪﻟّﻰ،
ﻓﮑﺎﻥ ﻘﺎﺏ
ﻗﻮﺳﻴﻥ
اﻭﺍﺩنی ﻴﻌنی
ﻤﺤﻤﺪ (ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭآخر ﺳﻠﻮک
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖﺍﻭ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣل
روحی ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ،
ﻭ ﺩﺭ ﻋﺮﻭچ ﻮﺍﺳﺮاء
ﻮﺻﻌﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺑﻤﻘﺎم ﻮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺩﻧﺎ ﻭ ﺗﺪﻟّﻯ ﺮﺳﻴﺪ
ﺍﻧﻘﺪﺭ ﻧﺰﺩﻳک
ﺸﺪ ﮐﻪ ﺍﻭﻳﺰﺍﻥ
گرﺩﻳﺪ .ﻭ ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﻧﺰﺩﻳک ﺸﺪ، ﮐﻪ
ﺩﻟﺎﻟﺖ ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺯﻋﺮﺵ رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
ﻴﺎﻓﺖ. ﻭﺍﻧﻘﺪﺭ
ﻧﺰﺩﻳک ﺸﺪ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﻭ ﻗﺎﺏ
ﻭﺳﺮﻫﺎﻯ ﻘﻮس ﮐﻤﺎﻥ
تیر أنداز ﺩﺭﻫﻨﮕﺎم
ﻨﺸﺎﻧﻪ ﺭﻭﻯ ﺒﻬم
ﻨﺰﺩﻳک ﺸﺪﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﺑﻬم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ اﺯﺍﻥ.
سوآل کننده ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻓﺮﻭجی
ﻮ ﺭﻭﺯﻧﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯﺣﺠﺎﺑﻬﺎ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ، ﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻥ
اﻥ آﻭﻳﺰﺍﻥ، ﻭﻳﺎ
ﺩﻟﺎﻟﺖ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ (ﺗﺼﻮﺭ
ﺳﺎﺋل اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻤﻌﺮﺍج
ﺨﻮﺩ، ﺍﺯﺣﺠﺎﺑﻬﺎ
ﺧﺎﺭج گرﻳﺪﻩ، ﮐﻪ
توﺍﻧﺴﺘﻪ ﺯﻣﻴﻥ
آن ﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺭﻭح ﺨﺎﺭج
گرﺩﺩ، ﮐﻪ ﺟﺴم ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻴﺒﻨﺪ) ﻭ ﺑﻨﻈﺮ
ﺳﺎﺋل ﻤﺤﻤﺪ ﺧﺪﺍﻳﺶ
ﺭﺍ ﺑﻘﻠﺐ ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪ،ﻭ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﭽﺸم
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﭽﮕﻮﻧﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ؟
ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ:

ﺪنی ﻔﺘﺪﻟّﻰ،
ﻓﺎﻧّﻪ ﻟم ﻴﺪل
عن ﻤﻮﺿﻊ، ﻭﻟم ﻴﺘﺪلی
ﺒﺪﻥ، ﺍﻥ هذه
لغة ﻓﻰ ﻗﺮﻳﺶ، ﺍﺫﺍ
ﺍﺭﺍﺩ ﺍﻟﺮﺟل ﻤﻨﻬم
ﻤﻥ ﻴﻘﻮﻝ، ﻗﺪ ﺳﻤﻌﺖ،
ﻳﻘﻮل ﻘﺪ ﺗﺪﻟّﻴﺖ،
ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ ﺍﻟﺘﺪﻟّﻯ
اﻟﻔﻬم . ﺩﻧﺎ ﻓﺘﺪﻟّﺎ
ﻳﻌنی ﻨﺰﺩﻳک ﺸﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺤﺪّﻯ که ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭﺑﺸﻨﻮﺩ
ﻭﺑﮕﻮﺵ ﺑﺮﺳﺪ،
ﺗﺎ ﺍﺷﻨﺎئی ﺒﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻧﺒﻮﺩ، ﮐﻪ ﻣﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺠﺴم ﻮ ﺗﻦ ﺩﻟﺎﻟﺖ
ﻳﺎﻓﺖ ﻭﻳﺎﺍ ﻭﻳﺰﺍﻥ
ﺒﻌﺮﺵ ﺷﺪ( ﻳﻌنی
عرﻭج ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺭﻭحی
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻧﻪ ﺟﺴﻤﻰ،
ﻭ ﺩﺭ ﺗﻘرَبّ ﺑﻠﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ﻴﺎﻓﺘﻪ،
ﻭﻧﻪ ﺑﻤﻮضع ﻤﮑﺎنی
ﻤﺤﺪﻭﺩ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﺎﺋل
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺗﺪﻟّﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺑﻌﺪﺍﺯ
ﺯﻭﺍل اﺯﻣﺠﻠس ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ (ﻳﻌنی ﺠﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺮک
گفت ،ﮐﻪ ﺟﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺭﻓﺖ) ﺍﻣﺎم کاﻇم
ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﺍﻳﻥ ﺰﺑﺎﻥ ﻘﺮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﮐسی ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺷﻨﻴﺪم
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺗﺪﻟّﻴﺖ
(ﻳﻌنی ﺪﻟﺎﻟﺖ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی ﺸﺪﻡ)
ﺯﻳﺮﺍ(ﺗﺪﻟّﻰ) ﻓﻬم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻳﻌنی
ﺪﻟﺎﻟﺖ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭﺍﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻣﺎم کاﻇﻢ، ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺳﺎﺋﻞ، ﮐﻪﻋﺮﻭج
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﻣﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ، ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺎﻳﺶ ﺭﺍﺗﺮک ﻛﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺟﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺮﻭﺩ.
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﻳﻥ ﻤﺴﺎﻟﻪ ﺑﻴﺎﻥ
ﻮ ﺍﻟﻔﺎﻅ، ﻭ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻣﻔﺎﻫﻴم ﻠﻐﻮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻦ ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺮﻳﺶ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ، ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻓﻬم ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﺑﺎﺯ
ﻗﺮﻳﺶ ﮐﻪ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺯﺑﺎﻥ عربی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻗﺮﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﻤﻌنی قُرّه ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﻴﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺮﻭﺵ
ﺣﻨﻴﻒ، ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
سلوﮐﻰﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻮﺯﺭﺩﺷﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌنی قُرّه ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هستند،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺩﻧﺎ ﻭ ﺗﺪلی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺗﻘرَبّ ﺗﻨﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﺮﺍﻓﻘﺖ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻴﺎ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی ﺒﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﻮق ﻘﺎﺋم
ﺒﺴﻮﻯ عرﺵرَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ، ﺒﺮﺍﻯ
هر ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻬﺎئی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
(ﺩﻧﻮّ) ﻭﺗﻘرَبّ
ﻭﻧﺰﺩﻳکی ﻮ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﺰﺩﻳک ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ(ﺗﺪﻟﻰ) ﻫم آﻭﻳﺰﺍﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭح ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﺎﻟﺎﻯ عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﻭﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﺍﺯﺳﻘﻒ
ﺍﻃﺎق ﺒﺒﺎﻟﺎﻯ
اطاق و ﺒﺎم ﺒﺮﻭﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺴﻘﻒ ﺭﺳﻴﺪ
ﻣﺘﻮﻗﻒ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻳﺰﺍﻥ
ﺴﻘﻒ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
اﺣﺴﺎس ﺭﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
ﺮﻭح ﻤﺘﺪﻟﻰ، ﻳﻌنی
ﺪﻟﺎﻟﺖ ﻭﻓﻬم ﻮ
ﺍﮔﺎﻫﻰ ﻭ ﺍﺷﻨﺎئی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﻨﻴﺰ ﺗﺎﮐﻴﺪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺳﺎﺋل ﺮﺍ ﻗﺎنع
کند ،ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ اﻳﻥ
ﺤﺎل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﺋل
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺴﺖ،
ﺗﺎ ﺷﺎﻫﺪ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻋﺮشی ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﺩﻳﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﺸﺴﺖ ﻭ
ﺷﻨﻴﺪ، ﻭﺗﺼﻮﺭﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺳﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ
ﺍﺣﻮﺍل اﻟﻬﻰ، ﺧﻮﺩ
ﺍﺣﺴﺎس ﺣﺮﮐﺖ ﻭ
ﺟﺎﺑﺠﺎئی ﺪﺍﺭﺩ،
ﻭلی ﻨﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﺎﺑﺠﺎﺋئ ﻤﺎﺩﻯ،
ﮐﻪ ﻧﺎﺗﻤﺎم ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﻴک ﺠﺎﺑﺠﺎئی ﺼﻮﺭﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻥ ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ. ﺩﺭ خواب
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﺎﺩﻯ ﻨﻴﺴﺖ،
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺑﺎ
ﺣﺮﮐﺖ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺑﺎ ﺍﻏﺎﺯ ﺣﺮﮐﺖ،
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺒﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ.ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻭﺳﻄ عبوﺭﻯ ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ ﺘﻮضیح
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺣﺮﮐﺖ
ﺁنی ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻣثل اﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣﺮﮐتی هم ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﻭلی ﺠﺎﺑﺠﺎئی ﻮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺟﺎ ﻭ ﻣﺤﻴﻄ
ﺤﺎﺻل ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺷﺮح ﻮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻳﻥ ایة، ﺩﻧﺎ ﻭ
ﺗﺪلی که ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭحی
کاﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ،
ﺯﻣﺎﻥ ﻮ ﻣﮑﺎﻥ ﻮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﻔﻬم
اﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺭﻭٴﻴﺎﻯ ﺒﺎ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﻮ ﻣﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮﻣﮑﺎﻥ ﻤﻠﮑﻮتی
ﻮﺟﺒﺮﻭتی اﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺯﻣﺎﻥ ﻮﻣﮑﺎﻥ
ﻮ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ. ﻣﺠﻠسی
ﻘﺸﺮﻯ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻘﺎم ﺪﻧﺎ ﻭ ﺗﺪلی
ﺮﺍ ﺩﺭ سلوک
الهی ﻨﺪﻳﺪﻩ، ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﻮﺿﻴﺢ ﻣﻌﺮﺍج
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻴﺎ
رَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﭘﺎﺋﻴﻥ ﺎﻣﺪﻩ
ﻧﺰﺩﻳک ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻤﻌنی
عرﻭج ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ.
( ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺖ، ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻤﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪ، ﻭ ﻣﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﻌﺮﺵ ﻋﺮﻭج
کرﺩﻡ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺻﻌﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ ﻳﺎ ﻧﺰﻭل
ﻤﻘﺎم الهی ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺣﺮﮐتی ﺪﺭﻣﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺮﺩﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
و یگانگی ﺑﻮﺩﻩ
(ﺍﻳﻥ ﻮ ﺁﻥ) ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﺩﻭ ﻳکی هستند.
ﻭﻋﺮﻭﺝ ﺳﺎﻟک ﺒﻤﻌنی
ﻨﺰﻭل اﻟﻬﻰ، ﻭﻧﺰﻭل
الهی عین عرﻭج
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﺍﻳﻥ
ﺼﻌﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺭﻭح ﻮ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺟﺴم
ﻮﺗﻥ اﻭ، ﮐﻪﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﺭﺧﺘﺨﻮآب ﺧﻮﺩ
ﺧﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺪﻟﺎﻟﺖ ﺭﺍ (ﻣﻠﮑﻪ
ﺍﺗﺼﺎﻝ) ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﺠﻠﺴﻰ
(ﺍﺗﺼﺎل ﻔﮑﺮﻯ) ﺍﺳﺖ.
ﻭلی اﻳﻦ (ﺍﺗﺼﺎل
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯﺣﺼﻮل اﺗﺼﺎﻝ،
ثاﺑﺖ ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻗﺒل اﺯﺍﺗﺼﺎل ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ، ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻠﮑﻪ
ﻭﻗﺪﺭتی ﺪﺭ ﺗﺠلی
ﻮ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭح اﻭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺸﮑل اﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﺠﻠسی
ﻨﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻨﻴﻥ عرﻭﺟﻰ، ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﺗﻮﺿﻴح ﻔﻠﺴﻔﻰ،
ﺑﺮﺣﺴﺐﻋﻘل ﻮ ﺩﺭک
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﻋﺮﻭج ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ حتی اﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯ ﻏﻠﻄ اﺳﺖ .ﺑﺎﺯﻣﺠﻠسی
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ،ﺍﮔﺮ
ﺿﻤﻴﺮﻫﺎﻯ اﻳﻦ
ﺟﻤﻠﻪ ﺧﺎﺹ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻨﺒﺎﺷﺪ، ﻭ ﻗﺻﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﺷﺪ،ﭘس
ﻣﺤﻤﺪ ﭘس ﺍﺯ ﺗﻘرَبّ
ﺩﺭ ماهیّت ﺑﺨﻠق
ﻨﺰﺩﻳک ﺸﺪ، ﻭﻳکی
اﺯﺍﻧﻬﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺎل ﻮﻋﻠﻮّ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺩﻧﻮ ﻭﭘﺎﺋﻴﻥ ﺸﺪﻥ
گرﺩﻳﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻨﻴﻥ
کرﺩ، ﻭلی ﭙس ﺍﺯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ الهی ﺨﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺩﻧﺎ ﻭ ﺗﺪﻟّﺎﻯ
ﺴﺎﻟک کاﻣل ﺒﻌﺮﺵ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎن اﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ ﻣﺠﻠﺴﻰ (ﺿﻤﺎﺋﺮ)
ﺭﺍ ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺠﺒﺮﺋﻴل ﻮﻣﺤﻤﺪ
ﻧﺪﺍﻧﺪ، ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺰﺩﻳک ﺪﺭﻣﮑﺎﻥ
ﺸﺪ، ﻭ ﺩﻟﺎﻟﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﺗﻘرَبّ الهی
اﺳﺖ.ﻭ ﺩﻧﻮّ ﻭﻧﺰﺩﻳکی
ﻤﻌﻨﻮﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺤﺎل
هر ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ،
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﻧﺰﻭلی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻘﺎم الهی ﺪﺭ ﺗﺠلی
عرﺵ رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
اﺳﺖ. ﻳﻌنی رَبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﺰﺩﻳک
ﺸﺪ، ﻧﻪ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺻﻌﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﻧﺰﻭلی اﻟﻬﻰ،ﺩﺭﺣﺎﻟﺖ
ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ ﻮﺻﻤﺪﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﮐﻪ ﺣﺎﻟتی
ﺪﺭﺧﻠﺴﻪ ﻭﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻣﻮشی ﻭﺩﺭک
ﺤﺎﻟﺖ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻜﺒﺂ ﻥﻤﻘﺎﻡ،
ﻭ ﺗﺠلی الهی ﺪﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﻭﻳﮋﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ، ﺻﻌﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﻧﺰﻭل ﺘﻘﺪﻡ
الهی ﻴﮕﺎﻧﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻣﺠﻠسی ﺪﻟﻴل ﻨﺰﻭل
الهی ﺮﺍ ﺑﻨﻘل
اﺯﺣﺪﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﺭﺩﻩ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﻤﻥ ﻴﻜﻮﺟﺐ
ﻧﺰﺩﻳک ﺸﻮﺩ، ﻣﻥ
ﻴک گزﺑﻮﻯ ﻧﺰﺩﻳک
ﻤﻴﺸﻮﻡ. ﻭﻳﺎ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻗﺪمی ﭙﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ
،ﻣﻥﺪﻩ ﻗﺪم ﺘﺎ
ﻫﻔﺖ ﺻﺪ ﻗﺪﻡ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻡ.

حدیث
1244- ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ314ﺭ)
ﮐﻪ ﺷﺨصی ﺘﻔﺴﻴﺮﺍﻳﻦ
ﺣﺪﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﮐﻪامام
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ ،ﻳﻨﺰل
کلّ ﻠﻴلة ﺍلی
اﻟﺴﻤاء اﻟﺪﻧﻴﺎ ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﺷﺐ ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﻧﺎﺯل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ:
ﻠﻌﻥ اﻟﻠﻪ ﺍﻟﻤﺤﺮﻓﻴﻥ
ﻠﻠﮑلم عن ﻤﻮﺍﺿﻌﻪ،ﻭ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎ ﻗﺎل ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﮐﺬﻟﻚ، ﺍﻧّﻤﺎ
ﻗﺎل انّ اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ، ﻳﻨﺰل
ﻤﻠﮑﺎ ﺍلی اﻟﺴﻤاء
اﻟﺪﻧﻴﺎ، کلّ ﻠﻴلة
فی اﻟثُلث ﺍﻟﺎﺧﻴﺮ،
ﻭ ﻟﻴلة ﺍﻟﺠمعة
فی اﻭل اﻟﻠّﻴﻞ،فی
اﻣﺮﻩ ﻴﻨﺎﺩﻯ،ﻫل
مِن ﺳﺎﺋل ﻔﺎﻋﻄﻴﻪ،ﻫل
من ﺘﺎﺋﺐ ﻓﺎﺗﻮﺏ
ﻋﻠﻴﻪ هل من ﻤﺴﺘﻐﻔﺮ
ﻓﺎﻏﻔﺮ ﻟﻪ، ﻳﺎ
ﻃﺎﻟﺐ ﺍﻟﺨﻴﺮ ﺍﻗﺒﻞ،
ﻳﺎﻃﺎﻟﺐ ﺍﻟﺸﺮ
ﺍﻗﺼﺮ، ﻓﻠﺎ ﻳﺰﺍل
ﻴﻨﺎﺩﻯ ﺒﻬﺬﺍ،
ﺍلی اﻥ ﻴﻄلع اﻟﻔﺠﺮ،
ﻓﺎﺫﺍ ﻃلع اﻟﻔﺠﺮ،
ﻋﺎﺩ الی ﻤﺤﻠّﻪ
ﻣﻥ ﻤﻠﮑﻮﺕ ﺍﻟﺴﻤاء
ﻟﻌﻨﺖ ﺧﺪﺍ ﺑﺮ ﺍﻳﻥ
ﺘﺤﺮﻳﻒ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻄﻠﺐ، ﮐﻪ کُلّام
ﺭﺍ ﺩﺳﺖﮐﺎﺭﻯ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻫﺮﮔﺰ
ﭼﻨﻴﻥ ﻨﮕﻔﺘﻪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮ
ﺷﺐ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ ﺮﺍ
ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ ﺪﻧﻴﺎ
ﻧﺎﺯل ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭثُلث ﺍﺧﺮ
ﺷﺐ ﺍﺳﺖ. ﻭنیز ﺩﺭ
ﺷﺐ ﺟﻤﻌﻪ ﺩﺭ ﺍﻭﻝ
ﺷﺐ ﻧﺎﺯل ﻤﻴﮑﻨﺪ
(ﻳﻌنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﺎﺯل ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭلی ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺮﺍ ﻧﺎﺯﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣتی ﻨﺰﻭل
هم ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺴﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺻﻌﻮﺩ ﺑﺠﺴم ﺴﺎﻟک
ﺪﺭﻣﻌﺮﺍج ﺨﻮﺩ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺭﻭحی ﻮﺭﻭٴﻴﺎئی
ﺪﺭ ﺭﻭح ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺮﺳﻴﺪﻩ، ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺪﻧﻴﺎ ،ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﻤﺎﻥ
کره ﺯﻣﻴﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺡ، ﺩﺭﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﺰﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻋﺮﻭج ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺻﻌﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ،
ﻫﺮﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎ می ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻫﺮﺷﺐ ﻧﺎﺯل ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻭ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﻧﺎﺯل
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺷﺒﻬﺎ، ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭﻏﺮﺑﺖ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﻇﻠﻤﺖ
ﻋﺪم ﺸﻬﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ، ﺧﻮﺩ ﻧﺰﻭلی
اﺯﻳک ﺘﺠلی اﻟﻬﻰ
و بزبان حال ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺼﻌﻮﺩ
ﻭﻋﺮﻭج ﻮ ﺍﺳﺮاء
ﺴﺎﻟﻚ، ﺑﻴک ﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ، ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺭﻭﺯ ﻭ ﺷﺐ ﺍﻭ ﺷﺐ
ﺗﺎﺭﻳک عدم ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻫﺮ ﺷﺐ ﻧﺰﻭلی الهی
هنگام تَفَکّر
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﮐﺸﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﻭﺟﺬﺑﻪ ﻭ ﺍﻳﻤﺎنی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هر ﺷﺐ، ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺎم
الهی هست. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﺗﺎ سالک الهی ﺒﺸﻮﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎلی که ﻫﻤگی
ﺪﺭخواب ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺩﺭک ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭخواب ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ
ﺍﻧﻬﺎ،ﻧﺰﻭل ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺍﻯ
هشدﺍﺭ ﻭ ﻧﻬﻴﺐ
ﻭﺟﺪﺍﻥ، ﻭﺗﺬﮐﺮ
ﻣﺪﺍﻭم اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻓﺮﺽ ﺑﺮ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻣﺮ ﻣﻌﺎﺵ ﺍﻧﻬﺎ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﻭﭼﻨﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﻴﺮ ﺍﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﺣﻮﺍﺩث
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺬﮐﺮ ﻭ ﻧﻬﻴﺐ ﻭﺟﺪﺍن
اﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺗﻌﻤﻖ ﻓﮑﺮﻯ
ﻮﻳﺎﺩ ﺍﻭﺭﻯ ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻣﺤﺮّﻑ)
ﺗﺤﺮﻳﻒ ﺷﺪﻩ، ﻭﺩﺳﺖ
ﮐﺎﺭﻯﺪﺭ ﺣﺮﻭﻑ
ﻭ ﺍﻟﻔﺎﻃ ﻮﮐﻠﺎﻡ،
ﻭ ﺑﺎﻭﺭی ﺣﺮﻑ ﻳﺎ
ﻣﻄﻠﺐ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ،ﻭﺣتی
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﻫﺴتی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ (ﻟﻌﻨﺖ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭحی ﻮ ﻧﻮعی ﺒﺮﺩﻥ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭﻳک
ﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮگ اﺳﺖ. ﻭﺣتی
اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ ﻧﻘﺺ
ﻋﻘل ﺒﺸﺮﻯ اﻧﻬﺎ،
ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻣﻮﺍﺿﻌﻪ) ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
های ﺍﻥ ﻮﻣﻮضع
اﺻﻠﻰ، ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
الهی ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﺮ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ،
ﮐﻪ ﻣﻌنی ﺒﺎﻃنی
ﻮ ﺍﺻلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﺎنی ﻈﺎﻫﺮﻯ
کلمات الهی ﺪﺭ
ﻗﺮﺍﻥ، ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﻭلی اﺻﺮﺍﺭ ﺩﺭ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﻣﻌنی ﻈﺎﻫﺮﻯ، ﺗﺤﺮﻳﻒ
ﻣﻌنی آﻧﻬﺎ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻫﺮﺷﺐ
ﺩﺭ ثُلث ﺍﺧﻴﺮ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ثلث
ﺳﻮم ﺸﺐ ﻧﺰﺩﻳک
ﺴﺤﺮ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺟﺴم اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻭﻣﺮﺩم ﻤﺰﺍﺣم
عمیقا ﺩﺭخواب
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﺯﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻮم ﺸﺐ،
ﻳﺎ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻮم
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ، ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺷﺐ ﺍﻭ ﺷﺎم ﻏﺮﺑانﺍﻭ
ﺍﺳﺖ، ﺩﺭ ثلث ﺍﻭل
ﺨﻮﺍﺑﻬﺎﻯ ﻨﻔﺴﺎنی
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺩﻭم
ﺨﻮﺍﺑﻬﺎﻯ ﺒﺸﺎﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺍﻧﺪکی
اﺧﺒﺎﺭ الهی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟﻚ، ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺨﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻨﻔﺴﺎنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ خواب ﺍﺯ
ﭘﻴﺮالهی لاﺯم
ﺪﺍﺭﺩ ﻭﺩﺭ ثلث
ﺳﻮم ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺍﺑﻬﺎﻯ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺣتی
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﺭﻭٴﻴﺎ،
ﺍﺧﺒﺎﺭﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻭالهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺣتی ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺯﻳﺮ ﺍﮐﺎﻣﻠﺎ ﻭﺍﺿح
هستند. ﻫﺮ ﺷﺐ ،ﻳﻌنی
ﺘﻤﺎم ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ،
ﻭﺑﺎﺯ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻤﻪ
ﺷﺒﻬﺎ، ﻭﺣتی همه
ﺭﻭﺯﻫﺎ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺬﮐﺮﺍﺕ ﺩﺍﺋم
ﺒغیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
کاﺑﻮسی آﻧﻬﺎ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺠﻤﻌﻪ ﺩﺭ ﺍﻭل ﺸﺐ،
ﻳﺎﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺷﺒﻬﺎﻯ
ﺠﻤﻌﻪ، ﻣﻠﺎﺋک
ﻨﺎﺯل ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﻳﻌﻨﻰ (ﺭﻭﺯﺟﻤﻌﻪ)
ﺭﻭﺯ (ﺟم ﺸﺪﻥ) ﺳﺎﻟک
ﻮ ﺟمع گرﺩﻳﺪﻥ ﺒﺎ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ الهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﻭ ﺑﺨﻠق
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺧﺒﺎﺭ
الهی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣل ﺪﺭﺍﻭل ﺸﺐ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺍﻭل ﻮﻗﺖ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺷﺒﻬﺎ ﻭﭼﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻭﭼﻪ ﺍﻭل ﺸﺐ ﻳﺎﺍﺧﺮ
ﺁﻥ. ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
الهی ﺒﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﻗطع ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻣﺪﺍم اﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ،
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺣﺎﺿﺮ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺍﻭل
ﺸﺐ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﺍﺧﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
،ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ اﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧِﺪﺍ
ﺳﺮ ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﭼﻪ
ﮐسی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻋﻄﻴﻪﺍﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻪ
ﮐسی ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﺪ، ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﻮﺑﻪ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻃﺎﻟﺐ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺒﺨﺸﺪ. ﺍﻯ ﻄﺎﻟﺐ
ﺧﻴﺮ (ﻭﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ) ﭘﻴﺶ
آﻯ ﻮ ﺑﺴﻮﻯﺨﺪﺍ
ﺑﻴﺎ. (ﻭ سلوک
الهی کن ) ﻭﺍﮔﺮﻃﺎﻟﺐ
ﺷﺮّ ﻭ ﺷﺮﺍﺭﺕ ﺍﺳﺖ،ﺑس
ﮐﻨﺪ ﻭﺩﺳﺖ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ
(ﺗﺎ ﺑسلوک
الهی ﺒﺎﺯﮔﺮﺩ) ﻭﺍﻳﻦ
ﺗﺬﮐﺮﺍﺕ ﻣﺪﺍم
الهی ﺒﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺮک گناﻩ ﻭﻋﺪم
سلوک الهی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﺋل ﭽﻨﻴﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎئی
اﺯﺧﺪﺍ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﺎﺋل ﻮﺳﺎﻟک ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺑﺤﺎل ﻨﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻤﺎم ﺮﻭٴﻴﺎ
ﻫﺎﻯ کاﺑﻮسی غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﻧﻬﻴﺐ ﻭﺟﺪﺍﻥ ﻮﺧﺪﺍ،
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺣتی
ﺤﻮﺍﺩث ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ، ﻫﻤﻴﻥ
ﻨﻬﻴﺒﻬﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ ﻋﺒﻮﺭﻋﻘلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ﻭﺿﻌﻴﺖ ﺭﻭﺍنی
ﺪﺭ ﺣﺎل ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ. ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ
کاﺑﻮسی ﺨﻮﺩ، ﻣﺪﺍم
ﺒﺎ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍعَمّاءل
ﻮ ﺍثاﺭﻣنفی ﺮﻭﺍنی
ﺨﻮﺩ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﺨﻮﻳﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﻨﺠﻪ ﻧﺮم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺮﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺣتی اعَمّاءل
و ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﺎتعقّل ﻮﺗﻔﮑﺮ
ﺍﺯﺍﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺗﺤﺖ ﺗأثیرﻫﻤﻴﻥ
آثاﺭﻣنفی ﻨﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﺳﻴﺮ ﻃﻠﺴم ﻮﺟﺒﺮ
ﻓﻄﺮﺕ ﺭﻭﺍنی ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺯﺍﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻤﺎم کاﺑﻮﺳﻬﺎ
ﻭﻧﺘﺎیج اﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺍعَمّاءل آﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ، ﺟﺰ
ﻋﺬآب ﻭ ﺩﺭﺩ ﺳﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ کاﺑﻮﺳﻬﺎ
ﻭﺣتی ﺰﻧﺪگی ﺮﻭﺯﺍﻧﻪ
ﺍﻧﻬﺎ، ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭﺟﻬنم
ﻤﻘﺪﻣﺎتی اﻳﻥ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺯﻧﺪگی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﻳﻥ ﺼﺒﺮ،
ﻭﺍثباﺕ ﺻﺪق ﺴﻠﻮکی
آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
سوآل ﻮﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ، ﻏﻴﺮ ﺍﺯﻋﻔﻮ
ﻭﺑﺨﺸﺶ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭ ﺍﺧﺮ سلوک
الهی ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻫﻴچ غیر ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺩﻋﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﻌﻔﻮ
الهی ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ سلوک
الهی اﻭ،ﻭ ﺍﻧﺠﺎم
ﻮ ﺗﮑﻤﻴل ﻤﺮﺍﺣل
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺧﻮﻳﺶ،
ﻭﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﻭلی
ﺒﺎﻳﺪ ﺳﺎﺋل ﻮﻃﺎﻟﺐ
ﭘﻴﺮ الهی ﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺮﺑّﻯ او ﻮﺍﻟﮕﻮﻯ
اﺧﻠﺎقی ﻮ ﺻﻔﺎتی
آﻧﻬﺎ، ﻭﻣﻌﻠم ﻮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻋﻤلی ﺒﺮﺍﻯ سلوک
الهی اﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
آﻧﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺩفع
ﺸﺮﻙ ﺑﺎﺍﺫﮐﺎﺭﺗﻮﺣﻴﺪﻯﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.(ﺧﻴﺮ)
ﻳﺎﻧﻴکی ﻮﺧﻮﺑﻰ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث ،ﻳﻌنی
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭحی ﻮسلوک
الهی ، ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع بشریّت
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻥ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻳﻜﺒﺎﺭﻩ ﻭﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻌﻔﻮ الهی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻄﺎﻯ
غیر ﻋﻤﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺮﺍ، ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﺑﺘﺪﺭیج
کم ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﻣﻮﻗﺘﺎ
می ﺒﺨﺸﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺒلی ﻮﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻏﻔﻠﺘﻬﺎﻯ غیر ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺪﺭ ﺳﺎﻟک ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭلی
ﺘﻮﺑﻪ ﻭ ﻋﻔﻮ الهی
اﺯﻫﻤﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ،
ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ. ﺗﻮﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻧﺼﻮح یعنی ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ، ﻭلی ﺨﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ، ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣﻴﻄﻠﺒﺪ. ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻣﻮﻗﺖ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﮐﻪ ﻏﻔﺮﺍﻥ
کاﻣل ﻮﻫﻤﻴﺸﮕﻰ،
ﺍﺯ ﺗﻤﺎم گناﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﻭﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭلی
ﺴﺎﻟک ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﺯﺳﻠﻮﻙ، ﺩﺭﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﺭ
ﺗﻤﺎم گناﻫﺎﻥ ﻗﺒل
از ﺗﻮﺑﻪ ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﺮﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺒﺮ ﮔﺮﺩﻥ
ﻮﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺟﻬﻨم
اﻳﻨﺎﻥ ﺪﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ،
ﺩﺍﻏﺘﺮ ﺍﺯﺟﻬﻨم
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ (ﺗﺮک ﺼﻠﺎﺕ)
ﻳﺎ صِلهﻫﺎ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اوﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻃﺎﻟﺐ
ﺷﺮ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ غیر
ﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮل
اﺗﻠﺎﻑ ﻭﺍﺳﺮﺍﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالفعل ﻧﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺘﺪﺭیج
ﺒﺎﻧﻮﺍع ﺤﻴﻮﺍنی
ﻨﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺩﺭﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻣﻘﺎم ﻨﻮعی ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﭘش ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻨﻴﺰ
ﺑﺪﺍﻥ اﻧﻮﺍع ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻳﺎ
ﻓسخ گیاهی و ﻳﺎ
ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
می ﺸﻮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣل ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺣتی کرﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺮﻑ
ﻟﺬﺕ ﻫﺎﻯ ﺠﺴمی
ﻮﺟﻨﺴﻰ، ﻭﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻨﻔس أمّاره ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺘﺎ ﺳﺤﺮ
ﺑﻨﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
(ﻓﺠﺮ) ﺻﺒﺢ ﻃﺎلع
گرﺩﺩ. ﻭﭼﻮ ﻥﻔﺠﺮ
ﻭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺻﺒﺤﮕﺎهی
ﻄﺎلع ﺸﺪ، ﺑﻤﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻨﺪﺍﻯ الهی ﺒﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺸﺒﻬﺎ
ﺗﺎ ﺻﺒﺢ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩم
ﻨﺎﭼﺎﺭﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺑﺰﻧﺪگی
ﻮ ﺩﻋﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ
می ﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﻭالهی
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻥ ﻨﺪﺍﻯالهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻘﺼﺪ ﺗﻘرَبّ ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﻭﺗﺸﻮﻳﻖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭﺻﺒﺤﮕﺎه ﻮ ﺍﺷﺮﺍق
ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻥ ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯﺴﺎﻟک
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺗﺬﮐﺮ
الهی ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
(ﻓﺠﺮ) ﺍﻏﺎﺯ ﻃﻠﻮع
ﻮﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﻭﺭﺍﻯ
ﭙﺮﺩه ﻫﺎﻯ ﺘﺎﺭﻳکی
ﺒﺸﺮ ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﻏﻔﻠﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭ ﺟﺒﺮﺋﻴل
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی ﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ عباﺩﺍﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﻭ ﺍﻏﺎﺯ
ﺗﻌﻠﻴم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺍﺯ
ﻃﺮﺯ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺩﺭﺳﺖ،
ﻭﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻭﺳﺎﺋل ﺼﺤﻴح ﺪﺭ
ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ،ﻭﺻﻠﺎﺕ
ﺍﺗﺼﺎﻝ ﺑﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﮑﻤﺎل
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﺭﺍ ﭘﺪﺭم اﺯﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻳﻌنی ﻨﺰﻭل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
سلوک الهی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﻤﻮﺩ، ﻭﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ
اﮐﺘﻔﺎ ﮐﺮﺩ. ﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺘﺤﺮک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺪﺭ ﺣﺎﻟﺖ ﺟﺬﺑﻪ
ﻭﺧﻠﺴﻪ ﻭ ﻓﻨﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﻣﻌﺒﻮﺩ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻴﻥ ﺼﻌﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻮﻧﺰﻭل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺖ.
ﻫﺮﺩﻭ ﺩﺭﺳﺖ، ﻭﻫﺮﺩﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﻄﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺪﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

حدیث 1245 - ﺩﺭﺣﺪﻳثی
ﺪﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺴﺠﺎﺩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ314ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺷﺨصی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺻﻒ ﻣﮑﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﻭﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﻔﺎﻫﻴم
ﻤﮑﺎﻥ ﻭﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
اﺳﺖ.ﺳﺎﺋل ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﭘس ﭼﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ
اﺳﺮاء ﻭﻋﺮﻭج ﺪﺍﺩ؟
ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳخ ﺪﺍﺩ،
ﺗﺎ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺎﻭ ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ،
ﻭﻋﺠﺎﻳﺐ ﺻﻨﺎدع
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﺮﻭٴﻴﺖ
ﺩﻫﺪ.(ﺍﺳﺮﺍٴ) ﻋﺮﻭج
ﺮﻭح ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل اﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﻋﺮﻭج ﻔﮑﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺣﺮﮐتی ذﻫﻨی
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﮐس ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ. ﻓﮑﺮ
ﻋﺮﻭﺟﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻴلی ﺴﻄح آﻥ ﭙﺎﺋﻴﻦ،
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎﺭﺗﻔﺎﻋﺎﺕ
ﻭ ﺳﻄﻮح ﺒﺮﺗﺮ،ﻭﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺎﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﻭﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺣتی اﻳﻥ ﻔﮑﺮ
ﻭﻋﺮﻭج ﻔﮑﺮﻯ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﺣﻴﺮﺕ ﻭﺗﺸﻨﻪ
ﺗﺮﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺧﺸکی ﺴﺮﺍﺑﻬﺎ
ﻭﻋﻠﺖ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺣﻰ ﺑﻌﺪﻯ اﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﺮﻭج ﺠﺴﻤﻰ،
ﮐﻪ ﮐسی ﺒﺎ ﺗﻥ ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ ﺪﻧﻴﺎ،
ﻳﺎ ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻔﮑﺮﻯ، ﻳﺎﻋﺮﻭﺟﻬﺎﻯ
ﻤﻠﮑﻮتی ﻮالهی
ﺒﺎﻟﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻋﺮﻭج
ﺠﺴمی ﺒﺎ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻴﺎ ﺟﺎﺩﻩ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻰ،
ﻭﻳﺎ ﻣﻮﺷکی ﻔﻀﺎئی
اﺳﺖ. ﻭﺩﺭﻋﺮﻭج
ﻔﮑﺮﻯ، ﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﺑﺒﺎﻟﺎﻯ ﻣﻨﺎﺭﻯ
ﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﺯﻳﺮﭘﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭلی
ﻤﺒﻬم ﺘﺮ ﺩﻳﺪﻥ
اﺳﺖ.(ﺳﻤﺎٴ) ﻭﺍﺳﻤﺎﻥ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭح ﻮﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻤﻠﮑﻮتی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭخواب
ﻧﻤﻮﻧﻪﺍﻯ اﺯ ﺍﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴم ﺒﺒﻴﻨﻴﻢ.
ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭلی ﻨﻴﺎﺯﺑﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻣﻠﮑﻮﺕ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ (ﻋﺎم ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻤﻠﮑﻮﺕ) ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﺍﺗﻤﻰ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﺟﺴﻢ، ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﺩﺭ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﺎﺳﻰ ﻭﻧﺴﻴﺎﻥ
اﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ، ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻫﺮﮐﺎﺭ ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻣﻠﺎﺋک ﻮﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
اﻟﻬﻰ،ﻭﺣتی ﺠﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﻫﻨﮕﺎم ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮکی آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭﺍﻭﺍﺋل
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯﻭﺍﺳﻄﻪ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻌﺮﺍج ﻤﻠﮑﻮتی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪ،ﻭ
در جبروت نخست
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺮﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ،
ﻭﺑﮑﻤک ﺨﻮﺩ ﮔﺮﻓﺖ،
ﺑﺠﺒﺮﻭﺕ دوم ﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎم که ﺑﺎﻟﺎﻯ
آﻥ، ﺭﻓﺘنی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮی ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭم اﺯﻟﺤﺎﻅ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺗﺼﻮﺭی ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ،ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺒﺎ ﻳک رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻳﻥ
بی ﻨﻬﺎﻳﺘﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ، ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ، ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ.
ﭘس ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﻋرﺶ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﻭﮐﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ (ﺩﻧﺎ
ﻭ ﺗﺪﻟّﻰ) ﻗﺪم
اﺯﻣﻠﮑﻮﺕ الهی
ﺒﻴﺮﻭﻥ گذﺍﺷﺘﻪ،ﻭﺩﺭ
ﺟﻮﺍﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
اول عرﺵ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺪﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ اﺳﺖ. ﻋﺠﺎﻳﺐ
ﺻنع اﻟﻬﻰﻫﻤﺎﻥ
اﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﺘﮑﺎﻣل
اﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺎﺕ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﺩﺭ ﺍﻧﺠﺎ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ
ﺳﻤﺒﻮل هاﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺍﻧﻮﺍع
آﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺷﺎﻫﺪ ﻓﺮﺿﺎ
ﻣﺼﻨﻮﻋﺎﺕ ﻭﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍ ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ، ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﻓﻬﻤﻴﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎئی
اﺯﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻓﻬم ﺨﻮﺩ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
أﺷﮑﺎل ﻮ ﻧﻘﻮشی
ﺪﻳﺪ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﺗﺎ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﻨﻢ. ﻭﻳﺎ
ﺭﻧﮕﻬﺎﻯ ﻨﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮ.ﺳﭙس ﭘﺮﺳﻨﺪﻩ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ثمّ ﺪنا
فتدﻟّﻰ، ﻓﮑﺎﻥ
ﻘﺎﺏ ﻗﻮﺳﻴﻥ اﻭﺍﺩنی
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻨﺎﻥ
ﻨﺰﺩﻳک ﻮ ﺍﻭﻳﺰﺍﻥ،
ﻭﺑﺎ ﺩﻟﺎﻟﺖ ﻭﺩﺭک
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ ﮔﺮﺩﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﺍﺯ
ﺩﻭﻃﺮﻑ ﻳک کماﻥ
ﺒﻬﻢ، ﻧﺰﺩﻳک ﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ
ﭘﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﺬﺍک
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ، ﺩنا
ﻤﻥ ﺤُﺠُﺐ ﺍﻟﻨﻮﺭ،
ﻓﺮﺃﻯ ﻤﻠﮑﻮﺕ ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ،
ثمّ ﺘﺪﻟّﻰ ﻓﻨﻈﺮ
ﻣﻥ ﺘﺤﺘﻪ، ﺍلی
ﻤﻠﮑﻮﺕ ﺍﻟﺎﺭﺽ،
ﺣتی ﻈﻥ اﻧّﻪ
فی اﻟﻘرَبّ ﻣﻥ
اﻟﺎﺭﺽ ﮐﻘﺎﺏ ﻗﻮﺳﻴﻥ
اﻭ ﺍﺩنی ﻣﻮﺿﻮع
ﭽﻨﻴﻥ ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺑﻌﺠﺎﻳﺐ ﻧﻮﺭﻯ
ﻨﺰﺩﻳک ﺸﺪ، ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﻳﺪ.
ﺳﭙس (ﺗﺪﻟّﻰ) ﻧﻤﻮﺩ
ﻭ ﺩﻟﺎﻟﺖ ﻭ ﺍﮔﺎهی
ﻴﺎﻓﺖ، ﻭﺍﻭﻳﺰﺍﻥ
عرﺵ ﺷﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﻳﺮ ﭘﺎﻯ ﺧﻮﺩ،
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺯﻣﻴﻥ ﺮﺍ
ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺧﻴﺎل
ﻤﻴﮑﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺰﺩﻳکی
ﺰﻣﻴﻥ ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺩﻭ
سر و ﻟَﺒِﻪ ﮐﻤﺎﻥ
ﻴﺎ ﺣتی کمترﺩﺭﻓﺎصِله
ﺑﻮﺩ. ( ﺍﻣﺎم ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﻳﺪﻩ، ﮐﻪ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ ﺍﺯ
پیش ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺍﺗبی ﺪﻳﺪﻩ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻳﺪﻩ،ﺭﺍ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﻨﺪ ﻭﻋﻴﻨﺎ
ﻫﻤﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻧﺼﻴﺐ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﻨﮕﺎﻩ
ﺯﻳﺮ ﭘﺎ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻨﻘﻮﺵﻋﺮﺵ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻥ کُل
کوﭼک ﺰﻧﺪﻩ و
تازه ﻭ ﻧﻮﺭﺍنی
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻳﺪﻡ، ﮐﻪ
ﮔﻠﺒﺮﮔﻬﺎﻯ آﻥ
در حال ﺒﺎﺯ
شدن بود ،ﻭ ﺩﺭ ﻭﺳﻄ
ﻨﻮﺭﻯ ﻀﻌﻴﻒ ﺑﺮﻧگ
عجیبی ﺸﺒﻴﻪ ﺑنَفس
ﻭ ﻗﺮﻣﺰ ﻣﺨﻠﻮﻃ
ﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﻭﻫﻤﺎﻧﺠﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ، ﮐﻪ ﻧﺎم
اﻳﻥ گُل (ﻣﺤﻤﺪﻯ)
است . ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺰﻣﻴﻥ ﭽﻴﺰﻯ ﻨﺪﻳﺪﻡ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺖ،
ﺗﺎ ﻋﺠﺎﻳﺐ ﻧﻮﺭﻯ
ﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻭﺷﺎﻫﺪ
ﺟﺰ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺩﻳﺪﻥ
که ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﺷﻐﺎل ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﻤﻰ ﺩﻳﺪ. ﺣﺠﺎﺑﻬﺎﻯ
ﻨﻮﺭ،ﻫﻤﺎﻥ اﻧﻮﺍﺭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع آﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ سرﺍﺳﺮ
ﻋﺮﺵ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ ﻭﺭﺍﻯ
آﻥ که ﺩﻳﺪنی ﻨﻴﺴﺖ،
ﻣﻘﺎم رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﻭﻳﺎ ﻣﻘﺎم رَبّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ ﺍﻳﻥ
عرﺵ، ﻧﻘﻮﺵ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ، ﺍﺯﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﻴک رَبّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
برتر از رحمان
،ﻭﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺁﻥ
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖﻫﺎ،
رَبّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄلق
الله ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌنی
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﻫﺴﺘﻰ،
ﻭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﻨﻮﻋﻰ،
ﺟﻤﻌﺎ ﺩﺭﺣﮑم
کرسی ﻮﻧﺸﻴﻤﻥ
گاﻩ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺎﺭج
اﺯﻫﺴﺘﻰ) ﺩﺭ(ﻋﻤّاء
یا ﻫﺎﻫﻮﺕ) ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﺎﻟک
اﺑﺘﺪﺍ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺣﺠﺎﺑﻬﺎﻯ ﻈﻠﻤﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺩل ﻮ ﭼﺸم
ﻮ ﻋﻘل او ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﻈﻠﻤﺖ ﻋﺪمی ﻮ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧتی
هستند. ﮐﻪ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺍﻧﻮﺍﺭ تعقّلی
ﻮ ﺍﺩﺭﺍکی ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭلی ﭽﻨﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ اﻣﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﻋﺮﺵرحمان
،ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻔﻬﻤﻴﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ اﻧﻮﺍﺭ، ﻧﻮﺭ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠلی
آﻳﻨﺪﻩ، ﺩﺭﺣﮑم
ﭙﺮﺩﻩ ﻣﺎنع اﺯﺻﻌﻮﺩ
ﻭﻋﺮﻭج ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﺒﺎﻟﺎﻯ
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎن ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ کاﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
فرشته گونه آﻳﻨﺪﻩ،
ﻭﭘس ﺍﺯ ﻇﻬﻮﺭ
و بعثت ﻗﺎﺋم آﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
اﻋﺘﺒﺎﺭو
برتری ولایت الهی
ﺪﻳﺎﻧﺖ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺩﺭﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ،
ﭘس ﺍﺯ ﺻﻌﻮﺩ ﺑﻌﺮﺵ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﺑﺎ بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﻋﺮﺷﻬﺎﻯاﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺳﻤﺎﻭﺍﺕ، ﻳﺎﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺍﺭﻭﺍح ﺪﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑسطوح الهی
تر آﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﻓﻌﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮفق آﻥ ﺍﺯ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺩﻧﻴﺎ، ﺑﻤﻠﮑﻮﺗﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺪﺭﻳک ﻨﻮع ﻮﺩﺭ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﺩﻧﻴﺎ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻳک
ﻤﻠﮑﻮﺕ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭی ﺍﻳﻨک
ﺪﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ، ﺑﺎﻋﺮﻭج
اﺯ ﻧﺎﺳﻮﺕ ﺑﻤﻠﮑﻮﺕ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺠﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭﻝ،
ﻭ ﺩﺭ (ﺩﻧﺎ فتدﻟّﺎ)
ﺑﺠﻮﺍﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭﻡ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ.
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺟﺴم اﻧﺴﺎﻥ
ﺮﻭح اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ،
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻤﻠﮑﻮﺕ،
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺍﺭﻭﺍح
ﺒﺮﺍﻯ ﻨسخ ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺍﺭﻭﺍح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ که ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺠﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ هستند.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﻣﻠﮑﻮﺕ،
ﻋﺎﻟم ﺤﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻴک عاﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
یونیورس ﻤﻮﻗت
ﻮﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻮﺿﻴح ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻳﺰﺍﻥ
ﺒﻌﺮﺵ ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
(ﺗﺪﻟّﺎ) ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻭ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﻳﺮﭘﺎﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺧالی ﺪﻳﺪ.ﻭلی
اﺯﻟﺤﺎﻇ ﺪﻧﻴﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ، ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴم اﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺪﻧﻴﺎﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺧﺎلی ﻮﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺭﻭح
ﺪﺭﻫﺮﻣﻘﺎم الهی
که باشد ﺯﻳﺮ ﭘﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺯﻣﻴﻥ
همان عاﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻔﺖ ﺍﺳﻤﺎﻥ ﻴﺎ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻫﻔﺖ ﺯﻣﻴﻥ ﺮﺍ،
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﺰﻣﻴنی
ﺒﺮﺍﻯ ﻴک ﺎﺳﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺰﻣﻴﻨﻬﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﮐﻮﻩ ﻭﺩﺭﺧﺖ
ﻭﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻮﻣﺘﺸﺎﺑﻬﺎﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻨﺎﺳﻮﺕ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﺗﺎ ﻣﻔﻬﻮم
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﺟﺒرﻭﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺧﺖ
ﻳﺎﮐﻮهی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻗﻮس ﮐﻤﺎﻥ ﺒﺎ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﺪﻭﻟﺒﻪ ﺍﻥ
ﺒﻬم ﻨﺰﺩﻳک ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭﭼﻮﻥ ﺘﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯ،
ﮐﻪ ﭼﺸم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﺰﺩﻳک آﻥ
کماﻧﻪﻫﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭﻗﺮﺍﻥ اﻧﺮﺍ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻧﺰﺩﻳکی ﻴﭽﺸم ﺸﺎﻫﺪ
ﺩﺭﺟﻮﺍﺭ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻗﻮس ﻣﮋﮔﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﻬﻢ ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ
ﺷﺪﻩ، ﺗﺎ ﺩﻗﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺭ ﺩﻳﺪﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﺍﺩﻧﻰ) ﻳﻌنی
ﺪﻧﻮّ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘ
ﺮﺑﻮﺩﻥ. ﻭﺑﺎﺯﺑﻤﻌنی
ﺩَﻧئّ) ﻭﭘﺴﺖ ﻭﺣﻘﻴﺮ
دون ،ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﻘﺎم
ﻘﺒﻠﻰ، ﺑﺎ ﺗﻤﺎم
اﺭﺯﺷﻬﺎﻯ آﻥ، ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑ ﺮﻣﻘﺎم ﻮﭘﻠّﻪ
ﻭﻧﻮع ﺠﺪﻳﺪ ﺑﻌﺪﻯ،
ﻧﺎ ﭼﻴﺰ ﻭﺣﻘﻴﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﻔﻈ آﻥ
ﺤﺮﺍم ﻮﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ همان ﻤﻔﻬﻮم
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭج ﻮﻣﻌنی
ﻮ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺍﻗﺼﻰ) ﺩﻭﺭﺗﺮﻳﻥ
ﻀﺪ ﻣﻔﻬﻮﻡ (ﺍﺩﻧﺎ)
ﻳﺎ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻥ
اﺳﺖ. حدیث 1246 - ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺪﺭ ﺣﺪﻳثی
ﻨﺪﺍﻯ ﻔﺮﺷﺘﻪ الهی
ﻨﺎﺯل ﺸﺪﻩ ﺩﺭ ﺷﺒﻬﺎﻯ
ﺪﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﮑﻤﻴل ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ:(ﺝ۳ﺹ315 ﺑﺤﺎﺭ
انّ اﻟرَبّ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮﺗﻌﺎلی
ﻴﻨﺰل کلّ ﻠﻴلة
ﺟمعة ﺍلی ﺴﻤاء
اﻟﺪﻧﻴﺎ، ﻣﻥ اﻭﻝ
ﺍﻟﻠّﻴل ﻮفی
کۀّ ﻠﻴلة فی اﻟثلث
ﺍﻟﺎﺧﻴﺮ، ﻭ ﺍﻣﺎﻣﻪ
ﻣﻠک ﻴﻨﺎﺩﻯ،ﻫل
ﻤﻥ ﺘﺎﺋﺐ ﻳُﺘﺎﺏ
ﻋﻠﻴﻪ،ﻫل ﻤﻥ ﻤﺴﺘﻐﻔﺮ
ﻓﻴﻐﻔَﺮﻟﻪ،ﻫل
ﻤﻥ ﺴﺎﺋل فی
هطی ﺴﻮٴﻠﻪ، ﺍﻟﻠّﻬﻢ
ﺍﻋﻄ کلّ ﻤن ن
فق ﺨﻠﻔﺎ، ﻭ کُلّ
ﻤﻤﺴک ﺘﻠﻔﺎ، ﻓﺎﺫﺍ
ﻃلع اﻟﻔﺠﺮ، ﻋﺎﺩ
ﺍﻟرَبّﺍلی
عرﺷﻪ، ﻓﻴﻘﺴّم
اﻟﺎﺭﺯﺍق ﺒﻴﻥ
آل عباﺩ، ثمّ ﻘﺎل
ﻮﻣﺎ ﺍﻧﻔقتم ﻤﻥ
ﺸﻴئ ﻔﻬﻮ ﻳﺨﻠﻔﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ، ﻫﺮﺷﺐ
ﺟﻤﻌﻪ ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﭘﺎﺋﻴﻥ ﻤﻴﺎﻳﺪ،
ﻭ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ هست،
ﮐﻪ ﺩﺭثُلث ﺳﻮم
ﺸﺐ ﮐﻪ ﻧﺎﺯل ﺸﺪﻧﺪ،
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻓﺮﻳﺎﺩ
ﻣﻴﺰﻧﺪ ،ﺍﻳﺎ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻯ هست،
ﺗﺎ ﻫﺮﮐس ﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ
سوآل ﻮﻃﻠﺒﺶ ﺭﺯﻕ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺟﻮﻥ
ﺼﺒح ﺸﺪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺗﻘﺴﻴم
ﺮﺯق ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﺍﻧﻔﺎق ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ،
ﺍﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
.ﺩﺭﺣﺪﻳث ﻗﺒلی
ﺘﻨﻬﺎ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ،
ﻭﺍﻳﻨک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻓﺮﺷﺘﻪ. ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﻔﺎﻫﻴم ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
هستند، ﮐﻪ ﻧﺰﻭلی
ﺪﺭ ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ،
ﻭﺍﻟﻬﺎم ﺒﺮﺍﻯ
ﻔﮑﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﻳﺎ ﻧﺰﻭلی ﺪﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ اﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
کاﺑﻮس ﻭﺗﺮﺳﻨﺎک
ﺪﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
از ﺍﻣﻮر ﺯﻳﺒﺎ
ﻭﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻧﺰﻭل الهی ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭﺍﻭل ﺸﺐ
ﺟﻤﻌﻪ ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﺑﺪﻳﮕﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻧﻴﺰﻣﺘﺼل اﺳﺖ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ثُلث ﺍﺧﺮ ﺷﺐ
ﮐﻪ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﺤﺮﮔﺎهی
ﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺩﺭ
ثُلث ﺍﺧﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﮐﻪ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻣﺮﺍﺣل ﺘﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ روان ﻧﻴﺰ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ سوم تجلّیات
ﺍﻏﺎﺯ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﭙس ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺷﺘﻪ، ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ اﻣﺎم ﻮ ﭘﻴﺮ
الهی ﻴک ﺴﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ،
ﺍﻳﻥ ﺪﻋﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
حَقّ ﭙﻴﺮ ﻭﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺮﺍﻩ ﺩﺍﺩ، ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻣﺴﺎک
ﻮﺧِﺴّﺖ ﺑﺨﺮج ﺪﺍﺩ،
ﺑﺮ ﺍﻭ ﺍﻣﺴﺎک ﻮﺑﻨﺪ
ﺷﻮﺩ، ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﻧﻴﺰ ﺗﻠﻒ ﮔﺮﺩﺩ
ﻭﺻﺒﺤﮕﺎهی که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻘﺴﻴم ﺮﺯق ﻤﻴﺮﻭﺩ،
ﻳک ﺒﺮﺩﺍﺷﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
عوام غیر ﺳﺎﻟک
ﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺭﺯق
آﻧﻬﺎ ﮐﺴﺐ ﻭﮐﺎﺭ
ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺰﻭل ﻮ ﺻﻌﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺒﻬﺎ( قبل از
شهود نهائی) ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺭﺯق ﻤﻌﻨﻮﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ،ﻭﻟﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻧﻬﺎﺋﻰ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻠﺤﻈﺎﺕ
ﺳﻠﻮک ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻧﺰﺩﻳک
ﺼﺒﺤﮕﺎهی ﻴﺎ ﭘﮕﺎهی
اﺳﺖ. ﻫﺮﮐس ﺍﺯﻣﺎل
ﻮ ﻓﮑﺮ ﻭﺣﺎل ﻮ ﺍﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮعی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮک
ﻨﺮﻭﻧﺪ، ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻧﮕﻴﺮﺩ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻟﺬﺕ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩگی
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ، ﻭﻧﻔس
أمّاره ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻓﻄﺮﺕ ﻧﻮعی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭﺟﺰﺫﺧﻴﺮه
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ،
ﻭﮔﻤﮕﺸﺘگی هرﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
برﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻮ ﺩﻭﺭﻩﺍﻯ
اﺯﻋﺬآب ﺳﻮﺯﺵ ﺭﻭح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﺪﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ،
ﻳﺎ ﺟﻬﻨم ﺴﻮم
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻓﻄﺮﺗﺎ، ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺑﺠﻬﺎﻥ،
ﻭلی ﺪﺭﺻﻮﺭتی ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ سلوک
الهی ﻨﮑﻨﺪ، ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
عقلی ﻮﺭﻭحی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻧﻮع ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺸﺮﻯ آﻳﻨﺪﻩ،
ﺍﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ. ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻃﻠﻮع ﻔﺠﺮ ﻭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک ﺴﺎﻟک
ﻮﺗﺮﺑﻴﺖ الهی ﺪﺭﺳﻄﺢ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﭙس ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭ
ﺭﻳﺰﻩ ﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
عقلی کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،
ﺑﺮﺍﻯ آﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﮐﻤﺎلی ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ،
ﺑﺎﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺭﻓﻊ ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
آثاﺭﻣﻨفی ﻘﺒﻠﻰ،
ﻭﮐﺴﺐ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺬﺧﻴﺮﻩ ﺍﺧﺮﺕ
ﺍﻧﻬﺎ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻌﺪﻯ آﻧﻬﺎ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺒﻬﺘﺮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ هنگام ﺘﻮﻟﺪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺒﻌﺮﺵ،
ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ ﺑﺘﺪﺑﻴﺮالهی
ﺴﻠﻮکی ﺪﺭ ﺷﺒﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ،ﺑﺎ ﻧﻬﻴب
و هشدارهاﻯ الهی
ﻮﻭﺟﺪﺍﻥ ﺨﻔﺘﻪ
ﺧﻮﺩ، ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
سلوک الهی ﺨﻮﻳﺶ
ﺑﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﭙس ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺳﻠﻮک ﻘﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ.
ﻭ ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﺳﭙس ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ
اﻟﻬﺎﻣﻰ، ﻭﻋﻠم
ﻠﺪنّی ﻮﻋﻘل
کلی ﺮﺍ ﺩﺭﻳﺎﻑ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺒﺮﺍﻭﻯﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﻯ ﻔﻀل ﺒﺪﺍﻥ،
ﮐﻪ ﺳﻬم ﺘﻮﺍﺯ ﺍﻳﻥ
کلام الهی اﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻧﻔﺎق کنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ اﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻳﻌنی ﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺧﻴﺮﺍﺕ،
ﻭﺟﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮﻋﻤﺮ ﻭ ﺍﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ ﺩر ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎشی
ﺠﺒﺮﺍﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺣتی ﺒﻴﺶ ﺍﺯﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺼﺮﻑ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ سلوک
الهی ، ﻃﻮل
عمرﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﺪﻟﻴل
آﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
عصبی ،ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﺑﻬﺘﺮ، ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ ﺪﺭﺳﺘﺮﻯ
عمر ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭﺍﺯ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هر ﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻧﻔﺎق
ﺮﻭﺣﻰ، ﻭﺗﻠﺎﺵ
ﺳﻠﻮکی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﭘس ﺍﺯﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
کماﻟﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺍﻣﻮﺯﺵﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ثوآب
ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ،ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺫﺍتی ﺨﻮﺩ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

حدیث 1247 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
کاﻇم اﺳﺖ(ﺝ۳ﺹ315ﺭ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﺑﭽﻪ ﻋﻠﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ عرﻭج ﺪﺍﺩ،
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﺗﺎ ﺴﺪﺭة
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﺎﻯ ﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎ ﺑﺤﺠﺎﺑﻬﺎﻯ
ﻨﻮﺭ ﺭﻓﺖ، ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏ ﻭﻧﺠﻮﻯ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺑﻤﮑﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ (ﮐﻪﻟﺎﺯم
ﺒﺎﺷﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺒﺮﺩ،
ﻭﺍﻳﻨﺠﺎ ﻭﺍﻧﺠﺎ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﻳﻥﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻨﻬﺎئی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺷﻒ
ﺩﻭ قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮغ ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎنی اﺯ ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﺒﻮﺩ، ﻭﺳﭙس ﻋﺮﻭج
ﻮﺍﺳﺮاء ﺒﺴﻘﻒ
ﻋرش ﮐﺮﺩ. ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﺯ ﭘﺎﺋﻴﻥ ﺪﻳﺪﻥ
اﻧﻮﺍﺭ ﺍﻳﻥ عرﺵﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻌﺮﺍج
ﻨﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﻋﺮﺵ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻧﻪﺍﻯ
اﻧﻮﺍﺭﻯ ﺮﺍ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﺳﻤاء ) ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﻮﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭح ﺴﺎﻟﻚ
ﻭﻧﻴﺰﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺠﺒﺮﻭﺕ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺒﻤﺮﺍﺣل
ﻨﻬﺎئی اﺳﺖ. ﻋﺮﻭج
هماﻥ ( ﺍﺭﺝ) ﻭﺭﻓﺘﻥ
ﻮﻫﻤﺎﻥ، ﺍﺭگ ﻮ
ﺍﺭک ﻮ ﮐﺎﺧﻬﺎﻯ
ﻘﻠﻌﻪ ﺩﺍﺭ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑل ﻮﺭﻭﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
آﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻋﻠﺖ
ﻋﺮﻭج ﻴﺎ ﺍﺳﺮاء
،ﻫﻤﺎﻥ سطح
بالاتر ﺸﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺍﺯ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ ﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻﻞ
ﺑﻌﺮﺵ رَبّ رﺣﻤﺎن
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
سوم ﺪﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
قائم ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﻧﻮغ ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ، ﻭ ﺍﻳﻥ ﺮﻭح
ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ اﺩﺍﻣﻪ سلوک
الهی ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺳﺪﺭت
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﻰ، ﻳﺎ
ﺩﺭﺧﺖ کاج ﺳِﺪﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ،ﻭﻫﻤﺎﻥﺸﺠﺮﻩ
ﺍﻟﻤﻨﺘهی ﻴﺎ ﺩﺭﺧﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی ﺰﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
عضوی ﻮ ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
اﻭ ﺑﺎ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻳﻥ کاﻣلی
باﺯﮔﺸﺘﻪ، ﻭ ﭘﻴﺮالهی
ﺸﺪﻩ، ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ (ﺳﺪﺭﻩ
ﻭﺷﺠﺮﻩ) ﻣﻨﺘهی
ﻮﭘﺎﻳﺎﻥ،ﻫﻤﺎﻥ
(ﺳﺘﺎﺭ ﻭ ﭘﺮﺩﻩ) ﭘﺎﻳﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻋﻠﺎمی اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎم ﺸﺪﻥ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮکی ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح بشری ﺴﺎﻟﻚ،
ﻭﺍﻣﺎﺩگی ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻠﻴم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﮔﺮ ﻫﻨﻮﺯ ﻓﺮﺻتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩ، ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﺒﻮﺩ ﺑﻨفع ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺒﺨﻠق ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ،
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺤﺮﻭم
از ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻋﻘلی ﻮﺭﻭحی ﻮﻧﻮعی
ﺒﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻳﻥ ﭙﺮﺩﻩ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻘش ﻓﺮﺵ
ﻋﺮﺵ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺳﻤﺎﻥ
گسترﺩﻩ، ﻭ ﭘُﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ،
ﻭﻧﻘﺸﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻧﻈﻴﺮ ﺍﻥ ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺗﺎ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﻧﻮﺍعی
اﺯﭼﻨﻴﻦ ﺍﺷﮑﺎل
ﻮ ﺭﻧﮕﻬﺎئی ﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.
(ﺣُﺠُﺐ ﺍﻟﻨﻮﺭ)
ﺣﺠﺎﺑﻬﺎﻯ ﻨﻮﺭ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ ﮐﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻣﺎنع
اﺯ ﺩﻳﺪﻥ ﻮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻧﻮﺭﻣﻨﺎﺳﺐ ﭼﺸم
هیچ گاه ﻣﺎﻧﻊ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺨﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﺭﻭﻯ
هم ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺸﻴﺸﻪﻫﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﻨﻘشی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺮﻭﻯ
هم گذﺍﺭﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺷﺎﻫﺪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻫم اﺯ ﭘﺎﺋﻴﻥ ﻤﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺗﻌﺪﺩ ﺍﻳﻥ
ﺤﺠﺎﺑﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﺠﻮﻯ ﻮﺧﻄﺎﺏ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ. ﻭﻧﺠﻮﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻤﺎﻥﺼﺪﻭﺭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻭﺭﻩ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﺪ ﺍﻳﻥ ﻤﻨﺎﺟﺎﺕ
الهی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﻘﻮس ﻧﺰﻭﻝ، ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﺭ ﺩﻭم
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ، ﻭ رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ( (ﻧﺰلة ﺍﺧﺮﻯ)
ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﺑﺎﺭ
ﺩﻭم که ﺩﺭ ﻧﺰﻭل
ﻘﺎﺋم ﺮﺍ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﺼﻴﺐ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﮔﺮﺩﻳﺪ .ﻭﺍﻳﻨک
ﺪﺭﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻭﻗﺮﺍﻥ ﻮﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺍﻥ، ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻢ، ﮐﻪﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺮﺍ ﺗﺸﻮﻳق ﺒﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﻗﺎﺋم رَبّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﮑنم . ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺑﺮﺩﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﺮ کامل
الهی ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ،
ﻳک ﺮﻓﺘﻥ ﻤﮑﺎنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﻋﺮﻭج
ﻤﻘﺎمی ﺴﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ،
ﺩﺭﻳک ﺮﻭٴﻴﺎﻯ
الهی ﻮ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺪﺭﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻤﻠﮑﻮتی
ﻮﺟﺒﺮﻭتی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ ﻤﮑﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﮑﺎنی ﻮﻣﻠﮑﻮتی
که مکان لا
مکان اﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺪﺭک اﻣﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻀﺮﻭﺭﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻭﺗﺤﻮل ﺮﻭحی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ) ﺍﻣﺎم
کاﻇم ﭙﺎﺳخ ﻤﻴﺪﻫﺪ: اﻥّ اﻟﻠﻪ ﻟﺎ
ﻳﻮﺻَﻒ ﺑﻤﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎ ﻳﺠﺮﻯ
علیه ﺯﻣﺎﻥ، ﻭ ﻟﮑﻨّﻪ
ﻋﺰ ﻭ جلّ، ﺍﺭﺍﺩ
ﺍﻥ ﻴﺸﺮّﻑ ﺑﻪ ﻣﻠﺎﺋﮑﺘﻪ
ﻭﺳﮑﺎﻥ ﺴﻤﺎﻭﺍﺗﻪ،
ﻭﻳﮑﺮﻣﻬم ﺒﻤﺸﺎﻫﺪﺗﻪ
ﻭ ﻳﺮیة ﻣﻦ ﻋﺠﺎﻳﺐ
ﻋﻈﻤﺘﻪ، ﻣﺎﻳﺨﺒﺮ
ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﺒﻮﻃﻪ،
ﻭﻟﻴس ﺫﻟک
علیم ﻤﺎ ﻳﻘﻮﻟﻪ
ﺍﻟﻤﺸﺒّﻬﻮﻥ، ﺳﺒﺤﺎﻥ
اﻟﻠﻪ ﻭﺗﻌﺎلی
عمّا ﻳﺼﻔﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠق
اﻟﻠﻪ، ﻭﺻﻒ ﺑﻤﮑﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻣﻔﻬﻮم
ﺰﻣﺎﻥ نیز ﺒﺮ ﺍﻭ
ﺟﺎﺭﻯ ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺍﻳﻥ اﻓﺘﺨﺎﺭ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ( ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟک ﻔﺮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ)
ﻭ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ( ﻭﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ، ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﮐﻪ ﻫم
اینک ﻨﻴﺰ ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﻮﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
الهی ﻘﺒل اﺯ ﻣﺤﻤﺪ،
ﻣﺸﻐﻮل عرﻭج ﺮﻭحی
ﻮ ﺗﮑﺎﻣل ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ کرﺍﻣﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﮐﻨﺪ (ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺍﺭﺩﻋﺎﻟم
الهی ﺠﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭل
قائم ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
که ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ عوﺍﻟم
ﺮﻭحی ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
هستند ،ﺗﺎ ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
مصطفوی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﺪﻳﺪ،ﻭ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﻘﺎم ﺠﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﻭﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴز ﺷﺮﻳﻒ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻋﺠﺎﻳﺐ
ﻋﻈﻤﺖ الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ. ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯﻫﺒﻮﻃ
ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺪﻧﻴﺎ،
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍﺧﺒﺮ
ﺑﺪﻫﺪ (ﻭ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﻥ
هماﻥ اﻣﻮﺭﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﻭ ﺍﺳﺮاء ،ﺑﮑﻨﺎﺭﻩ
ﻋﺮﺵ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم ﺪﻧﺎ
فتدﻠّﻰ. ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭم ﻘﺎئم
ﺪﺭ ﻧﺰلة ﺍﺧﺮﻯ،
ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﻪ ﺍﻥ
معنی ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
(ﻣﺸﺒّﻬﻪ) ﻭﺗﺸﺒﻴﻪ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
خداوند ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. (ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺫﻫنی ﻮ ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ،
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ،
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻭﻭﺻﻒ ﺍﻥ
ﭽﻨﺎنی اﺷﻴاء ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ( ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪﻏﻴﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒﻮﺩﻩ، ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺻﻒ ﻣﺎﺩﻯ ﻮﺷﺮک
آﻣﻴﺰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ آخوندﻫﺎ،
ﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺗﻮﺻﻴفی ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﻣﻨﺎﺑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﺑﺮﺩﺍﺷتی
ﻤﺎﺩﻯ،ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻔﻠﺴﻔی
ﻮ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭلی اﮔﺮ ﮐﺴس اﺯ
ﻣﺤل ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺨﻮﺩ، ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺩﻳﺪﻩﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺗﻮﺻﻴفی
کرﺩﻩ ﻭﺗﺸبیهی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻣﺴﺌﻮﻟﻴتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻥ ﻨﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﺎﺯﻩ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﺑسلوک
الهی ،ﻭﺗﻠﺎﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻥ ﻮﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯالهی
ﭙﻴﺮﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
.

حدیث 1248- ﺪﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ315ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁیة
ثمّ ﺩنی ﻮﺗﺪﻟّﻯ
ﻔﺮﻣﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺍﻯ ﻔﻠﺎﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﻘﺮاءﺖ
ﻣﮑﻥ ﺒﻠﮑﻪ
ﺑﮕﻮ:ثُمّ ﺪنی ﻔﺘﺪﺍﻧﺎ،
ﻓﮑﺎﻥ ﻘﻮﺏ ﻗﻮﺳﻴﻥ
اﻭ ﺍﺩﻧﻰ، ﻓﺎﻭحی
اﻟﻠﻪ ﺍلی عبدﻩ،
ﻳﻌنی ﺮﺳﻮﻝ ﺍﻟﻠﻪ،ﻣﺎ
ﺍﻭﺣﻰ، ﻳﺎ ﺣﺒﻴﺐ،
ﺍﻥّ ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﻟﻤّﺎ ﻓﺘح ﻤکة ،ﺍﺗﻌﺐ
ﻧﻔﺴﻪ فی عباﺩة
ﺍﻟﻠﻪﻋﺰّ ﻭ جلّ،ﻭ
ﺍﻟﺸﮑﺮ ﻟﻨﻌﻤﻪ
فی اﻟﻄﻮﺍﻑ ﺑﺎﻟﺒﻴﺖ،
ﻭﮐﺎﻥ علیّ ﻤﻌﻪ،
ﻓﻠﻤّﺎ ﻏﺸﻴﻬم
اﻟﻠﻴﻞ، ﺍﻧﻄﻠﻘﺎ
ﺍلی اﻟﺼﻔﺎ ﻭﺍﻟﻤﺮﻭة،
ﻳﺮﻳﺪﺍﻥ اﻟﺴﻌﻰ،
ﻓﻠﻤّﺎ ﻫﺒﻄﺎ ﻣِﻦ
ﺍﻟﺼﻔﺎ ﺍلی اﻟﻤﺮﻭة،
ﻭ ﺻﺎﺭ فی اﻟﻮﺍﺩﻯ
ﺪﻭﻥ اﻟﻌﻠم اﻟﺬﻯ
ﺮﺃﻳﺖ ﻏﺸﻴﻬﻤﺎ
ﻣﻦ ﺍﻟﺴﻤﺎء ،ﻓﺄﺿﺎٴﺖ
ﻟﻬﻤﺎ ﺟﺒﺎل ﻤکة
،ﻭﺧﺴﺄﺕ ﺍﺑﺼﺎﺭﻫﻤﺎ
ﻳﻌنی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﺰﺩﻳک
ﺸﺪ، ﻭﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻨﺪﻩﺍﺵ
ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ ((ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق که ﺭﺳﻮل ﻮ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ الهی
اﺳﺖ) (ﺩﻧﺎ) ﺍﺯ (ﺩﻧﻮّ)
ﻳﺎ ﻧﺰﺩﻳک ﺸﺪﻥ،
ﻭ ﺑﻪ (ﺍﺩﻧﻰ) ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺰﺩﻳک ﺮﺳﻴﺪﻥ،
ﮐﻪ ﻋﮑس ﺍﻗصی ﻴﺎ
ﺩﻭﺭﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ. (ﻓﺘﺪﺍﻧﺎ)
ﭘس ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﻧﺰﺩﻳک
ﺸﻮﺩ. ﻳﻌنی ﺘﺎ ﺍﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﻌﺮش الهی
ﺸﻮﺩ ﻧﺰﺩﻳک ﺸﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻥ
گفته ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ،
ﺑﻤﻌنی ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻗﺮﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻴلی
اﺯﺍﻳﻥ اﻟﻔﺎﻇ
ﻘﺮﺍﻥ، ﻗﺮاءت
هاﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ اﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺨﺺ،
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮکی
ﻨﻤﺎﻳﺪ .ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺣﮑﺎم ﺘﺼﺤﻴح
اﻟﻔﺎﻇ ﻘﺮﺍﻥ
کرﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻮﻟﺎﻋلی
ﻨﻴﺰﻋﻴﻨﺎ ﺍﻳﻥ
ﻘﺮﺍﻥ ﺭﺍﺗﺎﻳﻴﺪ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻣﺤﺬﻭﻓﺎتی
ﺪﺭﻗﺮﺍﻥ ﺪﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﮕﻮﻳﺪ،
ﺣﺪّ ﺍﻗل ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﻟﻔﺎﻇ ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺼﺤﻴﺢ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻳکی اﺯ ﮐﺎﺗﺒﺎﻥ
ﻮحی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﻭﺣﻴﻬﺎﻯ اﻭ ﺑﻮدﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺩﻧﺎ ﻓﺘﺪﻟّﺎ)
ﻧﺰﺩﻳک ﺸﺪ ﻭﺩﻟﺎﻟﺖ
ﻳﺎﻓﺖ، ﻭﺧﻮﺏ ﺍﺯﻧﺰﺩﻳک
ﺪﻳﺪ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ،
ﻭﺑﺎﺯ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪﻥ
ﻮﺍﻭﻳﺰﺍﻥ گرﺩﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺯﻳﺮ ﭘﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺧﺎلی ﻴﺎﻓﺖ.
ﻭﺣتی اﻧﺒﻴﺎ ﺭﺍ
ﺯﻳﺮ ﭘﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﻳﺪﻩ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺍﻯ ﺤﺒﻴﺐ
ﺑﺪﺍﻥ، ﮐﻪ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﭼﻮﻥ ﺸﻬﺮمَکّه
ﺭﺍ ﻓﺘح کرﺩ،ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺳﺨﺖ ﺧﺴﺘﻪ ﺩﻳﺪ
(ﻭ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ فتح عرﺵ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﻟﺎﻯ
عرﺵ ﺍﻭ ﺭﻓﺖ ﻭﻧﻮﺭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻳﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺖ ﺑﺒﺎﻟﺎﻯ
عرﺵ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﻭﺩ ﻭ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ.
ﻭﺩﺭ ﺣﺪّ ﺩﻧﺎ
فتدﻟﻰ، ﻭﺩﺭ ﺟﻮﺍﺭﻋﺮﺵ
ﺑﺎقی ﻤﺎﻧﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﻟﺎ ﻧﺮﻓﺖ) ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﮑﺮ ﻧﻌﻤﺖ ﻓﺘح
ﺸﻬﺮمَکّه، ﺩﺭ
ﻃﻮﺍﻑ ﺧﺎﻧﻪ ﮐﻌﺒﻪ
ﺷﺪ، ﻭﻋلی ﻨﻴﺰ
(ﺍﻭﻟﻴﻥ کاکل ﻤﺤﻤﺪﻯ)
ﺑﺎ ﻭﻯ ﺒﻮﺩ (ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺯﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﻳﺶ،ﺩﺭﻏﺎﺭﺣﺮاء
ﺨﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﺗﻤﺎم ﻮﻗﺖ ﻭﺑﺎ
ﺗﻤﺎم ﻔﻬم ﻮﻋﻘﻞ،
ﻭ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻭﻋﺪم ﺒﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻥ
اﺯ ﻣﻌﺒﻮﺩ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻳﺎ ﺳﻤﺒﻮل
و تجلی ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ﻤﻌﺮفی کرﺩﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎم ﻤﻮﺭﺩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﻣﺮﻭﺯ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯاﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ، ﺩﻭﺭﻩ
(مَکّه ﻭمُغ ﺒﻮﺩﻥ)
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﺴﺘﻪ ﺷﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ ﻭﻗﺖ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ
بالاترو ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻣﻴﺴﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻟﺎﺯم
ﺒﺎﺷﺪ.(ﺷﮑﺮﻧﻌﻤﺖ)
ﻳﻌنی ﺴﺎﻟک ﺒﺎﻫﺮ
ﻧﻌﻤﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی
که ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻋﻤﻠﺎ سلوک
الهی ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺗﺎﺯﻩ
ﺗﺮﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩ، ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
همرﺍﻩ ﺑﺎ ﺩفع ﺸﺮک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺸﮑﺮ ﻭﺳﭙﺎس
،ﻭ ﺍﻳﻥ ﺴﻠﻮک ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
(ﻃﻮﺍﻑ ﺑﻴﺖ)ﻳﺎ ﮐﻌﺒﻪ
ﺩﺭحُجّاج غیرﺳﻠﻮکی
هفت ﺑﺎﺭ ﮔﺮﺩﺵ
ﺑﺪﻭﺭ ﮐﻌﺒﻪ ﺍﺳﺖ.
کعبه ﺧﻮﺩ ﻳک اﺗﺸﮑﺪﻩ
ﺩﻭﺭﻩ ﺯﺭﺩﺷتب
ﺴﺎﺑق ﻘﻮم ﻘﺮﻳﺶ
ﺑﻮﺩ. ﻭلی حَجّ ﻮﺍﻗﻌﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ(حَجّ ﺍﮐﺒﺮ
ﻳﺎ سلوک الهی ،
ﻳﺎﻗﺒﻠﻪﺍﻯ ﺪﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ(ﺑﻴﺖ) ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﻋﻨﺎﺻﺮ
الهی ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﻮﻟﺎﻋلیّ ﺒﺎ
ﻭﻯ ﺒﻮﺩ، ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﮐﻮﻩ
ﻭﻏﺎﺭ ﺣﺮاء ﻤﺸﻐﻮل
عباﺩﺕ ﺑﻮﺩ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﮐﻤﺎل ﻮﺑﻌثت
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋلی اﻭﻟﻴﻥ ﺒﺎﻭﺭﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﻋﺎﻣل ﺴﻠﻮک ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ الهی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻘﺶ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ گرﺩﻳﺪ.
ﻭلی اﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺒﺎ
بودن ﻣﻮﻟﺎﻋلیّ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺮﺍ، ﻣﻨﻄﺒق ﺒﺰماﻥ
ﺒﻌﺪﻯ ﻔﺘح ﻨﻈﺎمی
ﺸﻬﺮ مَکّه ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺍﻳﻥ
ﺸﮑﻞ ﻃﻮﺍﻑ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺣﺠّﻯ ﻮﺍﺟﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺘﺎﺭﻳکی
ﺸﺐ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ ﺗﺎﺭﻳکی
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ،
ﺩﻭ ﻧﻔﺮﻯ ﺑﻘﺼﺪ
ﺻﻔﺎ ﻭمَروِه ﺭﻓﺘﻨﺪ،
ﺗﺎ سعی آﻧﺮﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ
(ﺻﻔﺎ ﻭمَروِه ﺩﻭ
ﻧﻘﻄﻪﺍﻯ اﺳﺖ،ﮐﻪ
حُجّاج ﻤﮑﻪ ﺑﻴﻥ
آﻧﻬﺎ لی لی
کناﻥ ﻤﻴﺪﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺎﺩتی اﺯ ﻗﺪﻳم
ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﻫم
اینک ﺩﺭﻣﺪﺭﺍس
ﻫﻨﺪ، ﺑﺎﺯ ﺭﻭﺵحُجّاج
هندو، ﺩﺭﺑﻴﻥ ﺨﺪﺍ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ ﺪﺭﻳﻤﻥ
ﻮﻗﺮﻳﺶﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ (ﺻﻔﺎ) ﻳﻌﻨﻰ(
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪﻧﻔس
عمیق )ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
هفت ﺑﺎﺭ ﺭﻓﺘﻥﻮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺼﻔﺎ،
ﻫﻤﺎﻥ هفت ﺑﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺣل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﺩﺭﻳک حَجّ
أﮐﺒﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ اﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ حَجّ
ﻤﮑﻪ، ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﺗﻤﺮﻳﻥ اﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
عوﺍم ﻮﻣﺮﺩم غیر
ﺳﺎﻟک ﻮﻗﺸﺮﻯ ﻭﻣﺮﺩﺍﻧگی
ﺴﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺭ ﺍﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎسلوک الهی ﺒﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
آﻳﻨﺪﻩ ﻣﻨﺘﻘل
ﺸﻮﺩ. (مَروِه)ﻧﻘﻄﻪ
ﻣﻘﺎﺑل ﺼﻔﺎ که
ﺩﺭ ﺩﺷﺖﺷﺪﻧﺪ،ﻭﺑﻪ
ﺍﻥ(ﭘﺮﭼم ﻮﻋﻠﺎﻣﺖ)
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ، ﮐﻪ ﺗﻮ
ﻧﻴﺰ ﺩﻳﺪﻯ .ﺳﭙس
ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩ، ﻫﻤﺎﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺳﺎﻟک ﺒﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺮح
اﺣﻮﺍل ﺨﻮﻳﺶ ﻳﺎ
ﺷﺪﺕ ﺍﻥﻨﻮﺭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﻥ ﺸﺪ
(ﭼﻮﻥ ﭙﺎﻳﺎﻥ سلوک
الهی ، ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﻣﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ ﻫﺮﻳک
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ (ﻣﺮﻭﺕ)
ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭمَروِه
ﻭﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ، ﻭﭘﺎﺩﺷﺎهی
الهی ﺪﺭ ﮐﻤﺎل ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﺨﻠﻖ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﺮﺩﺍﻧگی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﺎﺯ (ﺳﻌﻰ) ﮐﻪ ﺩﻭﻳﺪﻥ
ﺒﺎ ﻫﻤّﺖ ﻭﺧﺰﻳﺪﻥ
چون ﻤﺎﺭ (ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺍﻟﻬﻰ) ﮐﻪ ﺗﻮ ﻧﻴﺰ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻯ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﻥ ﺒﻤﻌنی
ﮐﻪحُجّاج ﺒﻴﻥ
ﺼﻔﺎ ﻭمَروِه ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭلی لی کنان ﺒﻤﻌنی
ﻨﮕﺮﺍنی ﻮﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻯ که ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
ﺸﺪ. ﻳﻌنی ﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻭﺷﻴﻔﺘگی
ﺴﺎﻟﻚ، ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
بهدف الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﻭﻳﺪﻥ
ﻤﻌﻨﻮﻯ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻌﻰ ﻭﻫﻤّﺖ ﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﺑﻄ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺗﺎﻗﺎﺑل ﺪﺭک ﭽﺸم
ﻮﺩل ﻮﻋﻘل اﻧﺴﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﻨﻮﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ سعی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
.ﺳﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﻮﺗﺴﻠﻴﻢ، ﻭﺧﺴﺘﻪ
ﺍﺯ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺸﺪﺕ
ﻭﺯﺣﻤﺖ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮکی
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻤﺎﻡ ﻧﺮﺳﻨﺪ،ﻭﻫﺮﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ سعی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﺗﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻠﺤﻈﺎﺕ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺴﻌی ﻮﺗﻠﺎﺵ،
ﻭ(لی لی) کرﺩﻥ ﻮسعی
ﺠﺒﺮﺍﻥ ﻨﻤﻮﺩﻥ
عقب ﻣﺎﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴکنند،ﺷﺨﺺ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯﺩﺷﺖ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ ﻭﻋلی
ﺒﺪﻧﺒﺎل اﻭ.(ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩ ،ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﻓﻘﻄ ﺨﺪﻣﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﺗﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺴﻠﻮک ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئیﺨﻮﺩ،ﻭﺑﻌثت
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭلی ﭙس ﺍﺯﺑﻌثت
،ﻣﻮﻟﺎ ﻋلی هر ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﻋﻤل
ﻤﻴﮑﺮﺩ. ﻭﻳﺎ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭحَجّ ﺒﺎﻳﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺶ
ﮔﺬﺍﺭﺩ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﺍﺩ، ﺗﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ ،ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﻧﻴﺰﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﺍﺩ.
ﺩﺭﺍﻭﺍﺋل ﺒﻌثت
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋلیّ ﻮﺧﺪﻳﺠﻪ ﻫﻤﺴﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﺑﻮﺑﮑﺮ،
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﺿﻤﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻭﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻣﻮﻟﺎ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺮﺳﻴﺪ، ﻭﺧﺪﻳﺠﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺩ ﻗﺎﻟﺐ تهی
کرد،ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﻴﺎﺯﻯ
ﻨﺒﻮﺩ. ﻭلی اﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮک
ﻮﺍ ﻣﺎﻧﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﺣتی
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
لازم ﻨﺮﺳﻴﺪ. ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻤﺪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ ﻧﺸﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﺍﻧﻔاق ﻤﺎل ﺰﻳﺎﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺮﺩ ﻭﻟﻰ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﻧﻔﺎق ﺠﺎﻥ ﻮﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
کند . ﻭﻧﻔق ﺭﻭﺯﻧﻪ
ﺍﻯ ﺒﻌﻮﺍﻟم الهی
ﻮ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﭼﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺮ ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ ﺒﻠﻨﺪ
ﮐﺮﺩ، ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
ﺪﻭ ﺍﻧﺎﺭ ﺑﺮﺳﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪ (ﺍﻟﺒﺘﻪﭼﻨﻴﻥ
ﺤﺎلی ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪﺩﻭ ﺍﻧﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺳﺮﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺠﺮﻳﺎﻥﺤﺮﮐﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﮐﻌﺒﻪ
ﻭﺻﻔﺎ ﻭمَروِه،
ﻣﺨﻠﻮﻃ اﺯﻭﻗﺎیع
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎ ﻭﻗﺎیع
ﻤﺎﺩﻯ ﮑﻌﺒﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻮﺑﺎﻃنی
ﻮﺳﻠﻮکی آن اﮐﺘﻔﺎ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﻌنی
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﺎﻳﻥ ﺪﻭ
ﺍﻧﺎﺭ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
کم اﻳﻤﺎﻥ ﺒﻤﺤﻤﺪﺭﺍ،
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﺨﺮﺍﻓﻪ
ﮔﻮئی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭﻓﺮﻳﺐﮐﺎﺭﻯ
اﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻭﺍﻧﺎﺭ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖﺧﻮﺩ ﮔﺮﻓﺖ،ﻭ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳ
ﻥﻮحی ﺮﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﻮﻩﻫﺎﻯ
ﭽﻴﺪﻩﺷﺪﻩ ﺍﺯﺑﻬﺸﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳکی ﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺭ،ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍﺑﻌلیّ ﺒﺪﻩ،
ﮐﻪ ﻭﺻیّ تو ﺍﺳﺖ
(ﺩﺭ ﺗﻤﺎم اﻧﺒﻴﺎﻯ
اﻭلی اﻟﻌﺰﻡ، ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣلی الهی ﺪﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ،
ﺍﻭﻟﻴﻥﻮﺍﺻل ﻨﻬﺎﺋﻰ،
ﺑﺎﻫﺮ ﻭلی الهی
ﺨﻮﺩ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
اﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺪﻳﮕﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻌﻠﻴم
ﺒﺪﻫﺪ.ﻭﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﺤﺘﻤﺎلی
اﻳﻥﭙﻴﺮ ﺭﺍ ﺳﺮﭘﺮﺳتی
اﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎنی اﻭﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ، ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﺗﺮﺑﻴتی ﺨﻮﺩ ﺍﺯﺍﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻭﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﺍﻧﺎﺭ ﺧﻮﺭﺩ ﻩﺷﺪ،ﻭﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭحی ﺒﻤﺤﻤﺪ ﻧﻤﻮﺩ.
(ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺍﻏﺎﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،
ﺩﺭﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﺩﻭم
ﻘﺎئم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ ﻧﻴﺰ
ﺍﮔﺮ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺩﺭﻫﻨﮕﺎم
کمال ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻮﺑﺎ ﺣﻀﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﻨﺠﺎم
گرﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:ﻳﺎﺣﺒﻴﺐ
( ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺎم ﺮﺍﻭﻯ
اﺳﺖ،ﻭلی ﺒﺎﺯ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺍﻣﺎﻡ، ﻭﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟک ﺼﺎﺩق ﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻬﺎئی
پیامبر ﺮﺍ ﺍﻣﺎم
ﺒﺮﺍﻳﺶ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ) ﻭﻟﻘﺪ ﺭﺁﻩ
ﻧﺰلة ﺍﺧﺮﻯ،ﻋﻨﺪ
ﺳﺪﺭة ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﻰ،
ﻋﻨﺪﻫﺎ ﺟنّة اﻟﻤﺄﻭﻯ
ﻳﻌنی عندﻫﺎ ﻭﺍﻓﺎ
ﺑﻪ ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺤﻴﻥ
ﺼﻌﺪ ﺍلی اﻟﺴﻤاء
،ﻓﻠﻤّﺎ ﺍﻧﺘهی
اﻟﻰ ﻣﺤل اﻟﺴﺪﺭة،
ﻭﻗﻒ ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺪﻭﻧﻬﺎ،
ﻭ ﻗﺎﻝ (ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ)
ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻥ
هذا ﻣﻮﻗﻔﻰ ﺍﻟﺬﻯ
ﻮﺿﻌنی اﻟﻠﻪ ﻋﺰِ
ﻭﺟل ﻔﻴﻪ، ﻭﻟﻥ
اﻗﺪﺭﻋلی اﻥ ﺃﺗﻘﺪﻣﻪ،
ﻭﻟﮑﻥ اﻣﺾ ﺃﻧﺖ
ﺃﻣﺎﻣک اﻟﺴﺪﺭة،
ﻓﻮﻗﻒ ﻋﻨﺪﻫﺎ (
ﺍﻧﺎﺭ ﻣﻴﻮﻩ ﺑﻬﺸتی
ﻮ ﺳﻤﺒﻮلی ﺒﻬﺸﺘﻰ،
ﺩﺭﺑﻴﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺯﺭﺩﺷتی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﺰﺩ ﻳﻬﻮﺩ
زردشتی ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﻣﻴﻮﻩ
ﺍﻳﺴﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺸﺎﺭ ﺧﻮﻥ
ﻭﻣﻴل ﺒﺴﮑس ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍ ﮐم ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟک ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺣتی
اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ، ﺧﻮﺭﺩﻥ
اﻧﺎﺭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﺐ ﺟﻤﻌﻪ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ،ﻭ
ﺷﺐ ﺟﻤﻌﻪ ﻳﻌنی
تمام ﺪﻭﺭﻩﺳﻠﻮﻙ،
ﻭﻗﺒل اﺯ ﺟم ﺸﺪﻥ،
ﻭ ﺟﻤﻌﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺻل اﺳﺖ. (ﺍﻧﺎﺭ)
ﻳﻌنی ﺒﺪﻭﻥ ﻨﺎﺭ،
ﺍﻟﻒ ﺑرﺍﻯ ﻨﻔی
کاﺭﺑﺮﺩ اﻳﺮﺍنی
اﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺮﺩﺍﺩ
ﻣﺮگ ﻮ ﺍﻣﺮﺩﺍﺩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ. ﺍﻳﻥ ﻨﺎﺭ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺮبی ﺒﻤﻌنی
اﺗﺶ ﻭﺟﻬنم اﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل
ﺁﻥ ﻨﻮﺭ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻘلی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻧﺎﺭ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻧﺎﺭ ﺳﻤﺒﻮل ﺮﻧﺠﻬﺎﻯ
ﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
اﺭﻭﺍح غیر ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ، ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻳﺎ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ سلوک
الهی ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻥ
اﻧﺎﺭ ﺩﺭﭘﺎﻳﺎﻥ
سلوک الهی ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ،ﻭ ﻫﺮﻳک
اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﺗﺎ ﺍﺧﺮ
ﻋﺼﻮﺭ برتری ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﻳﺎﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﺍﺣﻮﺍلی اﺭﺍم
ﻮ ﺩﻟﺸﺎﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﭙس ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻣسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻳﺎﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ ﮔﺎﺭﻣﻪ
ﻭ ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ ﻭﺟﺮم
ﻴﺎﻓﺘﻦ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﻬﻨم ﻮ ﺟﻬﺎﻧﻮم
ﺠﻬﺎﻥ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ، ﻳک اﺯ ﺍﻧﺎﺭﻫﺎﺭﺍ
ﺧﻮﺭﺩ، ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ ﻣﻮﻟﺎ ﺧﻮﺭﺩ.
ﻭﺳﭙس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻭحی کرﺩ،
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﻭحی
کرﺩ. ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
(ﻧﺰﻟﻪ ﺍﺧﺮﻯ) ﺩﺭ
ﺍﻭل ﻘﻮس ﻧﺰﻭل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﻭ ﻫﺮ کامل
الهی ، ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺩ
ﺍﻣﺎم ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﮐﻪ ﺭﺍﻭﻯ
غیر ﺷﺎﻫﺪ ﺩﺭ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺍﻣﺎﻡ،
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺧﻠﻄ ﺒﻴﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﻗﺒل اﺯ ﻧﺰﻭل
ﻮ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﺰﻭل
اﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭘس ﺍﺯﻧﺰﻭل اﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
ﺨﻮﺩ، ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺪﻳدﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﻣﺎﺕ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ، ﺍﻳﻥ
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺩﻭم ﻘﺎﺋم
ﺮﺍ ﺗﺎﻳﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﻯ
ﺤﺒﻴﺐ، ﺑﺪﺍﻥ
که ﭼﻨﻴﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ، ﺩﻭ ﺍﻧﺎﺭ
ﻫﻨﮕﺎمی ﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺭ ﺩﻭم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻘﺎم
رَبّ ﺭﺍ ﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﺪﺭة ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﻰ
ﺑﻮﺩ. (ﻋﻨﺪ ﺳﺪﺭة
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﻰ، ﻳﻌنی
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﺪﺭة ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﻰ)
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺠﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ (ﺑﻬﺸﺖ ﻣﺄﻭﻯ)
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﺭﻭح
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺑﺎﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﻣﻘﺎم الهی
ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ، ﺩﺭﺟﻮﺍﺭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺩﺭﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﻤﺄﻭﻯ
ﻮﺍﻗﺎﻣﺖ ﺑﻬﺸتی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
اﻭﻝ ﻭﺩﻭم ﻮ ﭼﻬﺎﺭﻡ،
ﺩﺭﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ ﺴﺪﺭة
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﻰ،ﻳﺎ
ﺳﺘﺎﺭ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎن اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻏﺎﺯ ﻗﻮس ﻧﺰﻭل
ﺴﺎﻟک ﻜﺎﻣل ﺸﺪﻩ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﺒﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻭ میوﻩ ﺑﻬﺸتی
اﻧﺎﺭ، ﺳﻤﺒﻮل ﻤﻴﻮﻩﻫﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺑﻬﺸتی ﻮﻧﻮﺭﻯ،
ﻭﻳﺎ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ عقل
کلی ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
الهی ﻮﻋﻠم ﻠﺪنی
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
هر ﮐﺎﻣﻞ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺠﺎئی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﺄﻭﺍ ﻭ ﺍﻗﺎﻣﺖ
ﮔﺎﻩ، ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل که ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
ﺮﺍﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﺗﺎ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ اﺭﻭﺍح
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﻋﻘلی ﻮﺻﻔﺎﺗﻰ،
ﻭﺍﺧﻠﺎقی ﻮ ﺯﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
ﺠﺴمی ﺨﻮﺩ، ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﺑﺮﻭﺵ ﻗﺎﺋم اﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺴﻠﻮﻙ
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎن ﺒﺎﻟﺎﻯ
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎنی ﺒﺮﻭﻧﺪ
ﻭ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻋﺮﺵ رَبّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺻﻌﻮﺩ ﺍﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻠﻴم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺎﻳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﻭﺵ ﺗﻌﻠﻴم ﻮﺳﻠﻮک
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،ﻫﻴچ
ﺸﺒﺎﻫﺘﻰ ﺑﺎﺳﻠﻮک
ﺪﻳنی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻮﻓﺎ
ﮐﺎﺭ ﺑﻮﺩ، ﻭﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ
عرﻭﺝ ﻧﻨﻤﻮﺩ ( ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺪﻧﺎ ﻭﺗﺪلی
ﺮﻓﺖ) ﻭ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺳﺪﺭة ﻳﺎ ﺳﺘﺎﺭ
ﻭﺷﺠﺮﻩ، ﻧﻘﺶ ﻋﺮﺵ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
کاﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﮔﻔﺖﺍﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺣﺮﮐﺖ ﻧﺪﺍﺭﻡ.ﻭﺍﻳﻥ
ﻤﻮضع ﻮﻣﻮﻗﻒ ﻣﻥ
اﺳﺖ. (ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺍﺯ
ﭘﺎﺋﻴﻥ آن ﺒﺮﺍﻯ
این ﻨﻮﻳﺴﻨﺪ ﻧﻴﺰ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ، ﻭﻟﺬﺍ
ﻋﺮﻭج ﺒﺎﺳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺗﻘرَبّ ﺑﻌﺮﺵ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻧ ﺎﻭ ﺗﺪلی
ﺒﻮﺩ، ﮐﻪ ﻣﻘﺎمی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺸﺮﻭع
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻗﺎﺋم
یاﺟﺒﺮﺋﻴل ﺸﺮﮐﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺖ) ﻭﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺍﻥ ﻭﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻡ. ﺗﻮ ﺑﭙﻴﺶ
ﺑﺴﻮﻯ ﺴﺪﺭﻩ ﻳﺎﺳﺘﺎﺭ
ﻭﺷﺠﺮﻩ ﺑﺮﻭ.ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺖ، ﻭﺟﺒﺮئیل
ﻤﺘﻮﻗﻒ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺴﭙس ﺍﺩﺍﻣﻪﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﺴﺪﺭة ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﻰ،
ﻟﺄﻥ اعَمّاءل
أهل الأﺭﺽ، ﺗﺼﻌﺪ
ﺑﻬﺎ ﺍﻟﻤﺎﺋکة
ﺍﻟﺤﻔظة ﺍلی ﻤﺤﻞ
ﺍﻟﺴﺪﺭة ،ﻭﺍﻟﺤﻔظة
ﺍﻟﮑﺮﺍم اﻟﺒﺮﺭة
ﺩﻭﻥ اﻟﺴﺪﺭة ﻳﮑﺘﺒﻮﻥ
ﻤﺎ ﺗﺮفع اﻟﻴﻬﻢ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة ﻣﻥ
اعَمّاءل آل
عباﺩ فی اﻟﺎﺭﺽ
ﻓﻴﻨﺘﻬﻮﻥ (ﺑﺎ ﺿﻤﻴﺮﺟمع
ﺒﺮﺍﻯ همه ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﭼﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﮐﺎﺷﻒ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﻥ
بود ) ﺑﻬﺎ،ﺍلی ﺤل
اﻟﺴﺪﺭة (ﻣﺤل ﺴﺪﺭة
ﺍﻟﻤﻨﺘهی هماﻥ
ﺠﺎﻳﮕﺎﻩ ﺩﺭﺧﺖ
ﻃﻮﺑﺎ ، ﻳﺎ ﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﻭﮐﻤﺎل
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺍﺸﺘﻥﻤﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﺍﺗﻮﭘی
اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺸﺠﺮﻩ
ﻭﻧﻘﺶ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭﺧﺖ ﺳﺪﺭ
مُقدّس ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﺒﺰ ،ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺴﺘﺎﺭﻣﻨﺘهی
ﻮﭘﺎﻳﺎنی ﺒﺮﺍﻯ
هرﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. (ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ) ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺍﻳل ﻮ ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﻭ ﺍﻟﻪ) ﻭﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻭرَبّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﻤﻘﺎم
کماﻟﺎتی مُیَسّر
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻮﻋ ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩ.
ﻭ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺪﺭﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺑﺎلاﺘﺮﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﻫﻴچ کاﻣلی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺑﺒﺎﻟﺎﻯ عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥﺪﻳﮕﺮ
از امروز ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻮﻓق ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﻨﻮ ﺭرَبّ ﺭﺣﻤﺎن
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ،ﺑﺴﻤﺖ
ﺳﺪﺭة ﺍﻟﻤﻨﺘهی
اﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ، ﻭ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺠﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻮﺿﻴح
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻥ
ﻠﺤﺎﻇ ﺴﺘﺮة ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﻰ،
ﻳﺎ ﺳﺪﺭة ﺍﻟﻤُﻨﺘﻬا
ﻨﺎﻣﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍعَمّاءل
اهل ﺰﻣﻴﻦ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻤﺤﺎﻓﻆ،
ﺑﺒﺎﻟ ﺎﺑﺮﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻤﺤﻞﺳﺪﺭة
و شجره ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺣﺎﻓﻈﺎﻥ
ﻤﮑﺮم ﻮ ﭘﺎﻙ، ﺯﻳﺮ
ﺍﻳﻥﺴﺪﺭﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻣﺸﻐﻮل
ﻨﻮﺷﺘﻦ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺒﺒﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
( ﺍعَمّاءل
عباﺩ ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
ﭽﻴﺴﺖ؟ ﻳﻌﻨﻰ ﺍعَمّاءل
ﺪﻳنی ﻮﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﺮبی اﺭﻭﺍح ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی آﻧﺎﻥ،
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺎ ﺯﻳﺮﻋﺮﺵ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺪﺭﻩ ﺍﻟﻤﻨﺘهی
ﻮﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻭﭘﺮﺩﻩ ﭘﺎﻳﺎنی
ﺘﺮﺑﻴتی اﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ،
ﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﻠﻮکی هستند. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍعَمّاءل اﻧﻬﺎ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﺮﺵ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ هدف ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ.
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﺣَﻔَﻈِﻪ) ﻣﺤﺎﻓﻈﺎﻥ
ﻴﺎ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ ﻮﻣﺪﺑﺮﺍﻥ،
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻗﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ (ﮐﺮﺍﻡ)
ﺟمع کرﻳﻢ، ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺘﻬﺎ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗبی که ﮐﺮﻳﻤﺘﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻭ ﻓﻀل ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺒﺎﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﺪمی ﺠﻠﻮﺗﺮ ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻮﺗﻘّرَبّ ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺮﻭﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ که (ﺑَﺮَﺭَﻩ)
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ (ﺑﺮ)
ﻭﭘﺎکی ﻮﺍﻟﻮﻫﻴﺖ
ﻓﺮّ الهی هستند،
ﮐﻪ ﺯﻳﺮﻋﺮﺵ ﻭ ﺳﺪﺭﻩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ ( ﻭ
ﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺎمی
ﻮتجلّیات ﺍﻟﻬﻰ)
ﻭ ﺗﺤﺖ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﺤﺖ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻗﺎﺋم رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻥ ﺤﺎﻓﻈﻴﻥ
ﻮ ﮐﺮﻳﻤﺎﻥ ﭙﺮ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻭ ﺷﺮﻑ ﻭﻋﻘﻞ ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺍﻣﺎ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ، ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
رَبّ ﺍﻟﻔﺼل ﻔﺎﻃمی
هستند، ﮐﻪ ﻣﺎ ﺩﺭﻫﺴتی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.ﻣﺪﺍم
ﻤﻴﺰﺍﻳﺎﻧﺪ ﻭ می
ﻤﻴﺮﺍﻧﺪ، ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﺴﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺴﺠﺎﺩ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ عرﻭج ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺎمی
اﺯ ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی ﻤﻮﻟﺎ
ﺑﻨﻮﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﭼﻨﻴﻥ
اﺣﻮﺍلی ﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭼﻨﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﺣﻮﺍلی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺠﺒﺮﺋﻴل
همراهی ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﺑﻠﮑﻪ ﭘﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﻤﻮﻓﻖ، ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ ﻧﻘسی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ رَبّ
ﺭﺣﻤﺎن اﺳﺖ. ﻭ ﺧﺎﺹ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﮐﺎﻣل ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺎﺭﺳﺎﻟﺖ ﺑﺨﻠق
اﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﻧﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺗﮑﻤﻴﻠﻰ، ﻭﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯﻔﺼﻞ
ﻧﻮعی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻬﺘﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻔﻨﻈﺮ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ، ﻓﺮﺍﻯ اﻏﺼﺎﻧﻬﺎ
ﺗﺤﺖ ﺍﻟﻌﺮﺵ ﻭﺣﻮﻟﻪ،
ﻓﺘﺠﻠّﻯ ﻠﻤﺤﻤﺪ،
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﺠﺒّﺎﺭ
ﻋﺰ ﻭ جلّ،ﻓﻠﻤّﺎ
ﻏشی ﻤﺤﻤﺪﺍ ﺍﻟﻨﻮﺭ،
ﺷﺨّﺺ ﺑﺒﺼﺮﻩ ﻭﺍﺭﺗﻌﺪﺕ
ﻓﺮﺍﺋﻀﻪ، ﻓﺸﺪّ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭﺟل ﻠﻤﺤﻤﺪ
ﻗﻠﺒﻪ، ﻭﻗﻮﻯ ﻠﻪ
ﺑﺼﺮﻩ، ﺣﺘّﻯ ﺮﺍﻯ
ﻤﻥ آﻳﺎﺕ ﺭﺑّﻪ
ﻣﺎ ﺭﺍﻯ، ﻭﺫﻟک
ﻘﻮل اﻟﻠﻪﻋﺰﻭجلّ،
ﻭﻟﻘﺪ ﺭﺁﻩ ﻧﺰلة
ﺍﺧﺮﻯ،ﻋﻨﺪ ﺳﺪﺭﻩ
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﻰ، ﻋﻨﺪﻫﺎ
ﺟنّة ﺍﻟﻤﺎﻭﻯ،
ﻳﻌنی اﻟﻤﻮﺍﻓﺎة،
ﺭﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ ﻣﺎ ﺭﺁﻯ
ﺒﺒﺼﺮﻩ، ﻣﻥﺎﻳﺎﺕ
ﺭﺑّﻪ ﺍﻟﮑﺒﺮﻯ،
ﻳﻌنی اﮐﺒﺮ ﺍﻟﺎﻳﺎﺕ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﮕﺎهی
ﺒﻤﺤلس ﺴﺪﺭﻩ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ
(ﺩﻳﺪﺍﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺯ ﭘﺎﺋﻴﻦ، ﻭ ﺍﺯ
ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ ﺒﺘﻤﺎم
عرش ﺩﺭﺍﺑﻌﺎﺩ
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻘﺒل اﺯﻋﺮﻭجﺒﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ، ﺩﻧﺎ ﻭ
ﺗﺪلی اﺳﺖ) ﻭﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ ﺁﻥ
اﺯ ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵ ﻭﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺍﻳﻥ عرﺵ (ﺍﺯﭘﺎﺋﻴﻦ)
ﻧﻤﻮﺩ. (ﺍﻳﻥهمان
ﺸﻬﻮﺩ) ﻫﻔﺘم
عرﺵ رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
که کاﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺯ ﭘﺎﺋﻴﻥ ﻤﻴﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻥ ﺸﺎﻫﺪ
ﭘﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ.
(ﺷﺎﺧﻪ ﻭ ﺍﻏﺼﺎﻥ)
ﺩﺭﺧﺖ ﺳﺪﺭﻩ ﻭﺳﺪﺭ،
ﻳﺎﺷﺠﺮﻩ
یوتیبا و
طوبای ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻨﮕﺎﻣﻴﮑﻪ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻋﺮﺵ ﻭ ﺍﺯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯﺍﻃﺮﺍﻑ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺮﺵﻋﺮﺵ ﺧﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺳﻤﺎﻥ
گسترﺩﻩ ﺷﺪﻩ، ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻳﻦ ﻓﺮﺵ ﻧﻴﺰ ﭘُﺮ
ﺍﺯﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ ﺪﺭﺧتی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺍﻥ ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﺯ ﻣﺤل ﺘﺠﺮﺑﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮشی ﺨﻮﺩ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ) ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﻧﻮﺭ ﺟﺒﺎﺭ ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﻤﺘﺠلی گرﺩﻳﺪ. (
ﻭﻗﻄﻌﺎ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﺭ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺍﺷﺘﺒﺎهی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ،ﻭلی ﻤﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺭﺍﻭﻯ ﺪﺭ ﻧﻮﺷﺘﻥ
ﻤﻄﻠﺐ، ﮐﻪ ﺷﻔﺎهی
ﺸﻨﻴﺪﻩ، ﻭﺩﺭﻫﻨﮕﺎم
ﻨﻮﺷﺘﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺭﺍ ﺍﺯﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ، ﺩﺭ ﻭﺿﻌی
ﺒﻴﺎﻥ ﻨﻤﻮﺩﻩ،
ﻭﭼﻨﻴﻥ ﻤﺼﻠﺤﺖ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ، ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻓﺎصِلهﻫﺎﻯ
ﺰﻣﺎنی ﻤﺘﻌﺪﺩ،
ﺗﻤﺎم اﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺑﻴﺎﻥ ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺍﻭﻯ ﻤﮑﺮﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم گفته ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻦ (ﻧﻮﺭ ﺟﺒّﺎﺭ)
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﭘﺮﻗﺪﺭﺕ ﻭﭘُﺮ
ﻫﻴﺒﺖ ﺑﻮﺩ.ﻭﺑﻌﻴﺪ
ﺍﺳﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻏﺶ
ﮐﻨﺪ ﻳﺎ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﮐﻨﺪ،
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺷﺨصی
اﺯﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ.ﻭ ﻏﺎﻓل
اﺯ ﻣﺨﺎﻃﺒﻪ ﻭ ﻭحی
الهی ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ، ﭼﻨﻴﻥ اﺣﺴﺎس
ﻏﺶ ﺭﺍ ﻧﮑﺮﺩ. ﻭﺳﺨﺖ
ﺑﺎﻫﻮﺵ ﻭﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﺤﺎل ﺒﻮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﻏﺶ ﮐﺮﺩﻥﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺤﺎﻟﺖ ﺧﻠﺴﻪ ﻭﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﻭﺟﺪ ﻭ ﻳﺎﻓﺖ ﺍﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭک
ﺤﺎﻟﺖ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
اﺳﺖ.ﻏﺶ ﺟﺴﻤﺎنی
هست، ﻭلی ﺒﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺬﻫﻨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭﺍﻳﻥ ﺤﺎل
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻓﻨﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺑﻘﺎﻯ ﺪﺭ ﻓﻨﺎ
ﺗﺤﻘﻖ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯﺣﺎل خوﺩ ﺑﻤﻴل
ﺨﻮیش اﺯﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎ
ﺧﺎﺭج گرﺩﺩ.ﻭﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺴﺎﻟک وﺍﺻل ﻨﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻳﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﻭحی ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺎﻧﺪ. ﺟﺒّﺎﺭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻭﺟﺒﺮ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭﻣﺠﺒﻮﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻳﺎﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺩﺭﺣﺎﻟﺖ
ﺧﻠﺴﻪ ﻭﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻮﺻﻤﺪ ﺷﺪﻥ ﻨﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺎﺯ (ﺟﺒﺎﺭ)
ﺟﺒﺮﺍﻥ کننده ﻭﺷﻔﺎ
ﺑﺨﺶ ﺩﺭ جبر ﺷﮑﺴﺘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻮﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺭﻭحی ﻮﻋﻘلی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﺸﮑﺴﺘﻪ ﻭﺧﺴﺘﻪ
ﻭﺩﺭﺩﻧﺎک ﻮ ﭘﻴﺮی
ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﭼﻮﻥ اﻳﻥ ﻨﻮﺭ
ﺷﺪﻳﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻏﺸﺎء
ﻭ ﭘﺮﺩﻩﺍﻯ، ﺑﺎﻋث
ﻏﺶ ﻭ ﻳﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﺻﻤﺪﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﺷﺪ، ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﭽﺸم ﺨﻮﺩ
ﺩﻳﺪ (ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ ﺩﻧﺎ
فتدﻟﻰ، ﻭ ﺍﻭﻳﺰ
ﺍﻥ ﺸﺪﻥ ﺒﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ)
ﻭﺍﻋﻀﺎ ﻭﺗﻥ
او ﺑﻠﺮﺯﻩ ﺩﺭﺍﻣﺪ
( ﻭ ﺍﻭ ﺩﻗﺖﺻﺤﻨﻪ
ﻋﺮﺵ رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﻭﻳﺎﺻﺤﻨﻪ ﻭﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭﻋﺮﺵ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﻳﺪ.
این ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ،
ﺷﺪﺕ ﻧﻮﺭ ﮐﻮﺭﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭلی ﺘﻨﻮع
اﻧﻮﺍﺭ ﻭﺭﻧﮕﻬﺎ
ﻭﻭﺳﻌﺖ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭﺻﺤﻨﻪ
ﺍﺳﻤﺎﻥ، ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺣﺎﺷﻴﻪ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺍﻥ، ﻭﻫﺸﺖ
ﮔﻮﺷﻪ ﻳﻦ ﻋﺮﺵ ،ﮐﻪﻫﺸﺖ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺣﺎﻣل
عرﺵﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺁﻥ ﻤﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﺑﺮﮔﻬﺎﻯ ﺩﺭﺧﺘﻰ،
ﻭلی غیر ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﺮﺩﻡ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻮﻗﺖ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﻧﺪﺍﺷﺖ،
ﻭلی ﺒﻌدﻫﺎ ﺩﺭﻣﺪﺗﻬﺎﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯ ﭘس
ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮﻙ،
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮشی که ﻣﺤﻔﻮﻇ
ﺪﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺪﺍﻭم ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻡ.
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮﺩﻡ. ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺯﻳﺮ ﭘﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺳﻴﺎﻩ ﻭ ﺗﺎﺭﻳک
ﻤﻴﺪﻳﺪﻡ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
ﻨﺒﺎﺷﻢ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺣﺎﻟﺖﺍﺳﺮاء
ﻮﺟﺬﺑﻪ ﺑﺴﻮﻯ
عرﺵ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺩﻭم
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
این ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺑﮕُل
ﻤﺤﻤﺪﻯ گلبرﮔﻬﺎﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺁﻥ، ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺣﺮﮐﺖ ﺩﺍﺷﺖ ﻭﺩﺭ
ﻭﺳﻄ ﻨﻮﺭ ﺿﻌﻴﻒﻭلی
ﻨﺎ ﺭﻧﺠﻰ، ﻳﺎﺷﺒﻴﻪ
ﺑنَفس ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻥ ﻨﺪﻳﺪﻩﺍم ﻮﻫﻤﺎﻥ
ﺠﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻥ اﻟﻬﺎم
ﺸﺪ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
گلُ (ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ)
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌنی رَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم رَبّ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮ ﮔﻠﻬﺎﻯ
ﻔﺮﺵ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻥ ﺒﻮﺩ.
ﻭﺗﻘرَبّ ﻣﻥ ﺒﺴﻮﻯ
اﻳن گل ﺸﺪ. ﻭﻧﻪ
ﮔﻠﻬﺎ ﻳﺎ ﺑﺮﮔﻬﺎﻯ
عظسم ﺪﻳﮕﺮ) ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ هنگام ﺒﻮﺩ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﭼﺸﻤﺎﻧﻰ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺩﺍﺩ، ﺗﺎ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺖ،
ﺍﺯﺍﻳﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
(ﻭﻋﻠﺎﺋم ﻤﻌﺤﺰﺍﺕ
ﻭﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
آﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺘﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺭﻭح کاﻣل ﺸﺪﻩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺑﺪﻳﺪﻥ اﻧﻬﺎ ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺭﻩ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﺰﻭل
اﻭ، ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺭ
ﺩﻭﻡ، ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻏﺎﺯ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ، ﻭﺑﺮﺍﻯﺒﺎﺭ
ﺩﻭم ﺪﺭﻧﺰﻭل اﺯ
ﺷﺠﺮﻩ ﻭﺳﺪﺭﻩ ﺍﻟﻤﻨتهی
ﺒﻬﺸﺖ ﻣأﻭﻯ (ﻳﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
و اقامت اﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ) ﻭﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺗﻮﺿﻴح ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻳﻌﻨﻰ (ﻣﻮﺍﻓﺎﺕ)
یا ﻫﻤﺎﻥ ﻮﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺒﻌﻬﺪه ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺒﻮﺩ. ﻳﻌنی ﻮﻋﺪﻩ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺯ ﻋﺮﺵ، ﮐﻪﻗﺒل
اﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن ﺪﻳﺪﺍﺭﻯ
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
اﺯ ﻗﺎﺋم ﻴﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺪﺍﺷﺖ. ﻭلی اﻭﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺘﺠﺮﺑﻪ ﺭﺍ
ﻫﻤﻪ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺻﻌﻮﺩ ﺑﺒﺎﻟﺎﻯ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺼﻴﺐ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﮐﻪ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻳﻥ ﺘﻮﻓﻴق
ﺮﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﻭﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﭽﺸم
اﺯ ﺍﻳﺎﺕ ﺑﺰﺭک
ﺨﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﻳﺪ.
ﻳﻌﻨی ﺒﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ اﻳﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪ، ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﻤﺤﻤﺪﻯ،ﻭﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ اﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
اﻥ ﺪﺭ ﻧﻘﺶ ﻓﺮﺵ
ﻋﺮﺵﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢ،
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔتم
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎ ﺍﺳﺮاء ﺪﺭﻣﻘﺎم
ﺪﻧﺎ ﻭﺗﺪﻟﻰ، ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﺭ ﺩﻭم
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ، ﺍﻭل
ﻘﻮس ﻧﺰﻭل ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ،
ﻣﺨﻠﻮﻃ ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی این ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﺯﻣﺤل ﺘﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨصی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺍﻳﻥﺘﻔﮑﻴک
ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭﺍﺿح
ﺒﮕﻮﻳﺪ، ﻭﻳﺎ ﺭﺍﻭﻯ
که ﻣﮑﺮﺭ ﺫﮐﺮ ﻭﻧﺎم
اﻣﺎﻡ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ،
ﺩﺭﭼﻨﺪ ﻧﻮﺑﺖ ﺷﻨﻴﺪﻩ،
ﻭﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎ، ﺑﺨﻄﺎ
ﺧﻠﻄ کرﺩﻩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﻧﺒﻮﺩﻩ. ﻭلی
ﻮﻋﺪﻩ ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
اوﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺸﻨﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﻤﻬم ﺒﺮﺍﻯ
هرﮐس ﺍﻳﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﻭﺩ ﻭ ﺑﺒﻴﻨﺪ،ﻭ
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﻠﺎم
امام ﻮﻫﺮﮔﻮﻳﻨﺪﻩﺍﻯ،
ﭼﻮﻥ اﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
تر جَمه و
تفسیر حدیث ها
ﺭﺍ ﺑﺸﻨﻮﺩ. ﻫﺪﻑ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮات، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻴﺎﻥ ﻤﻘﺎﺻﺪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮ شهوﺩﻯ ﺮﻭﺍﻳﺎﺕ
و تجلّیات ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭ ﺗﻤﺎم اﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍنی
که تفسیر کرده
ام این اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ
آخوندﻫﺎﻯ همه
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،
ﻭلی غیرﺁﮔﺎﻩ ﺑﺤﻘﺎﻳق
ﻮﻣﻄﺎﻟﺐ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﺑﺎﻃنی ﻮ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻘﺮﺍﻥ ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺑﻐﻠﻄ ﻔﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻭﻓﺘﻮﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﻭ
ﻳﺎ ﺍﺩﻋﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻥ
اﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
آخوندﻫﺎ بهر مذهب
اسلامی
ندانسته مشرک ﺑﮑلی
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻴﺨﺒﺮ،
ﻭﺣتی ﻤﻨﮑﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮﻫﺎﻯ
ﺨﺮﺍفی ﻮﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪﺍﻳﻨﻬﺎ اﺣﻮﺍلی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺧﻮﺩ ﻭﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ، ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍﺣتی
ﺪﺭ ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻧﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻡ ﻭﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﻨمی ﻔﻬﻤﻴﺪﻡ. ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺿﻤﻨﺎ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﺿﺨﺎﻣﺖ
ﺗﻨﻪ ﺩﺭﺧﺖ ﺳﺪﺭﻩ،
ﺻﺪ ﺭﻭﺯ ﺍﺯ ﺍﻳﺎم
ﺠﻬﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺧﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﮔﺮ ﺳﺘﺎﺭ
ﻭ ﭘﺮﺩﻩ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﺷﺠﺮﻩ ﻭﺩﺭﺧﺖ
ﺳﺪﺭ ﺑﺎﺷﺪ ﺻﺪ ﺳﺎل
عمر و وقت ﺑﺮﺍﻯ
عبوﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺍﻥ
لاﺯم اﺳﺖ.ﻭ ﺍﻥ
اﺭﺯﺵ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻃﻮﺍﻑ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺍﺭﺯﺵ ﻳک عمرﺑﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮ ﺑﺮگ اﻳﻦ ﺩﺭﺧﺖ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻤﺎم
اهل ﺪﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺑﭙﻮﺷﺎﻧﺪ،ﮐﻪ
پناه و ﭘﻮﺷﺶ ﺳﻠﻮکی
اﻣﺎم هر ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ
انها اﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﻫﻤگی ﺒﺨﻮﺍﻫند
سلوک الهی
کنند. ﻭﻫﺮ ﺑﺮگ دﺭﺧﺖ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺍﻯ
ﺤﺎﻓﻈ ﻮﻣﻮکُلّ
ﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﭼﻮﻥ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺟﻮﺍﻥ ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻤﺪﺑﺮ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻫﺴتی ﺘﮑﺎﻣل
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﺪﺑﺮﺍﻥ
الهی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰم
ﻮ ﺗﻮﺻﻴﻒﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻌﻘل ﻮ ﺯﺑﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍنیم دﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺁﻳﺎ ﺟﻨﻴﻥ
ﺪﺭﺷﮑم ﻤﺎﺩﺭ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﻤﺎﺩﺭ
ﻭﻣﺎﺩﺭ ﺑﺰﺭگ ﻮﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻮﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ؟ ﮐﻪ ﻫﻤگی
ﻤﺸﻐﻮﻝ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﻤﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺯﻧﺪگی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﻳﻥ
ﺠﻨﻴﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷند.

حدیث 1249 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺳﺌﻮﺍﻟﺎﺕ ﻣﺤﻘق
ﻴﻬﻮﺩﻯ اﺯ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ (ﺝ۳ﺹ317ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ، ﺍﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻳﺖ، ﺧﻮﺩ ﺣﺎﻣل
اﺳﺖ،ﻳﺎﻣﻮﺭﺩ ﺣﻤل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ؟.ﻣﻮﻟﺎ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﺧﺪﺍﻳم
ﺤﺎﻣل هرﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭﻫﺴتی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻴﺰﻯ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺣﻤل
کند.ﭘس سوآل
کنندﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭼﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺍﻥ ﺮﻭﺯ،ﻋﺮﺵ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺴﺮﺧﻮﺩ
ﻫﺸﺖ ﻧﻔﺮ ﻳﺎ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺣﻤﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ؟ (ﺍﻳﻥ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫفتم ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
بار اول از
روی زمین ﺍﺳﺖ،
که ﺩﺭﻧﻘﺶ ﻓﺮﺵ،ﻋﺮﺵ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی ﺮﺍ
ﻫﺸﺖ ﻓﺮﺷﺘﻪ، ﻳﺎ
ﻫﺸﺖ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ،
ﻭﻳﺎ ﻫﺸﺖ ﮔﻮﻧﻪ
یونیورس وﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﺠﺴّم
اﻳﻥ عرﺵ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ) ﻣﻮﻟﺎﭘﺎﺳخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻴﺎﻳﻬﻮﺩﻯ،ﺃﻟم
ﺘﻌﻠم ﺃﻥ ﻠﻠﻪ ﻣﺎفی
اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻭﻣﺎ
فی اﻟﺎﺭﺽ، ﻭﻣﺎ
ﺑﻴﻨﻬﻤﺎ ﻭ ﻣﺎ ﺗﺤﺖ
ﺍﻟثرﻯ،ﻓﮑلّ ﺸﻴئ
علی اﻟثرﻯ، ﻭﺍﻟثرﻯ
علی اﻟﻘﺪﺭة، ﻭ
ﺍﻟﻘﺪﺭة ﺗﺤﻤل
کلّ ﺸﻴئ . ﺍﻯ
ﻴﻬﻮﺩﻯ (ﺍﻯ ﻴﻬﻮﻩ
ﻃﻠﺐ ﻭﻣﺤﻘق اﻟﻬﻰ،
ﻭ ﻃﺎﻟﺐ ﻫُدا ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻳﻬﻮﻩ
ﺧﺪﺍﻯ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﻣﮕﺮ ﻧمی ﺪﺍنی
که ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ،
ﻭﺩﺭ ﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴﻥ
ﻮ ﺑﻴﻥ هر ﺩﻭﻯ
اﻳﻨﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻫﻤگی ﻤﺤﻤﻮل ﻘﺪﺭﺕ
الهی هستند. ﻭﺧﻮﺩ
ﻗﺪﺭﺕ ﺣﻤل ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺗﻤﺎمی اﻳﻥ ﺘﻮﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺻﻔﺖ ﻗﺪﺭﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔتم
عرﺵ رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﺸﺖ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﭼﻬﺎﺭ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﮔﻮﺷﻪﻫﺎﻯ ﻔﺮﺵ
ﻋﺮﺵ ﺭﻭ ﺑﺮﻭﻯ
هم ،ﻭﭼﻬﺎﺭ ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻭﺳﻄ اﻳﻥ
عرﺵ ﭘﺸﺖ ﺑﻬم ﺪﺍﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ ﭼﻮﻥﺤﻤل
عرﺵ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی هرﻳک اﺯ ﺍﻳﻥ
هشت ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩﺍﻯ
اﺯﻋﻨﺎﺻﺮ الهی
ﻮ ﻧﻘﺸﻬﺎﻯ ﺠﺪﺍ
ﺍﺯﻫﻢ، ﻭلی ﻤﮑﻤل
ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺟﻤﻌﺎ ﺑﺎﺯ ﻧﺎم
کرسی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻋﺮﺷﻬﺎﻯ
اﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺭﻭﻯهم هستند،
ﻭﺷﺎﻫﺪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻤﺠﺴّﻢ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍﺑﺸﮑلی
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ، ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺑﺎﻫم ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ
ﻟﺬﺍ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﺴتی
ﻮ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻥ ﻮﺗﻤﺎم عوﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ اﻳﻥ اﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻋﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭت
های خود ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭﺣﮑم ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧل
ﻬﺴتی ﻮ ﮐﺮسی ﻴﺎ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ و
مکان لا مکان (ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق هو در
هاهوت و عمّاء
عدم ما سواه ﺨﺎﺭج
اﺯﻫﺴﺘﻰ ها و
یونیورسها ) ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌنی ﻮﺟﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻘﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
ﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
ﻮ ﺭﻭحی اﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﺗﻥ اﻧﺴﺎﻥ
کرﺳﻰ ﺭﻭح اﻭ ﺍﺳﺖ
ﻭﺗﻤﺎم اﻳﻥ ﻬﺴتی
هاﻯ ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺧل
ﺸﺎﻣل ﺘﻤﺎم عوﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ، ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﻮ ﺗﻤﺎم
ﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮعی
اﺭﻭﺍح ﻮ ﺗﻤﺎم
عناﺻﺮ ﺍﺗمی ﻮ ﺗﺤﺖ
ﺍﺗﻤﻰ، ﻫﻤگی اﺯ
الله ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭل
لاﻫﻮﺕ ﻭ ﺍﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺧﺎﺭج
گرﺩﻳﺪﻩ ﺍﺯﺧﺪﺍوند
هو یا او
بیرون اﺯ ﻫﺴتی
ها ﺪﺭ ﺑﺎﻃﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻬﺴتی
ﻤﺎﺩﻯ اﺯ ﺧﺪﺍ ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺘﺼﻮﺭ( ﻭﺟﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﻭﺟﻮﺩ) ﻳﺎ ﻭﺟﻮﺩ
در عَمّاءی ﺨﺪﺍ
ﺧﺎﺭج اﺯﻫﺴﺘﻴﻬﺎ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﻣﺤﺎل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
گفت ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺣﺎﻣل
هستی ها است . ﻭﺍﺩﺍﺭﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﻣﺪﺑﺮ
تمام افراد در
هستی ها می ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺎﺯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐسی ﻴﺎﻋﺮشی
ﻮﻳﺎ ﻋﻮﺍﻟﻤﻰ،
ﺍﻭﺭﺍ ﺣﻤل
کنند.ﮐﻪ ﺩﺭﺍﻥ ﺻﻮﺭﺕ،
ﻗﺪﺭﺕ ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ،
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺑﺰﺭگ
ﺘﺮ ﺍﺯﻣﺤﻤﻮل ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻧﻪ ﺣﻤل ﻤﮑﺎﻧﻰ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻥ ﺒﺪﺳﺖ،
ﻭﻳﺎ ﺣﻤل ﺰﻣﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﻫﺴتی
ﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴنی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ آﻥ ﺯﻣﻴﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺭﻭﻯ ﭽﻴﺰﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻫﺴتی ﺮﻭﻯ عاﻟﻢ،
ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯﻫﺴتی
اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻧﺸﻴﻤﻥ
گاﻩ ﻭﻋﺮﺵ ﻭﮐﺮسی
ﻮ ﻏﻴﺮﻩ، ﺍﻟﻔﺎﻇ
ﻮﻣﻔﺎﻫﻴمی کاﻣﻠﺎ
ﻣﺎﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ اﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺮﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﺑﺎﻃﻨی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺳﻤﺒﻮلی
ﺪﺭﻋﺮﻓﺎﻥ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﻳﻥ ﻘﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ، ﺩﺭ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺫﻫﻨی ﻤﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻳﻥ اﻣﮑﺎﻥ
ﺘﺸﺒﻴﻪ ﺑﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ)
ﻭﺍﺻﻔﺎﻥ، ﻭﺗﻮضیح
مُدّعیان مُیَسّر
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺎﻟﺐ ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻳﺪﺍﺭﻫﺎ،
ﻭ ﺑﺰﺑﺎﻥ علم اﻟﻴﻘﻴنی
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﻧﻮﺑﺖ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻋﻴﻥ اﻟﻴﻘﻴﻨﻰ،
ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﺒﺎﻭﺭی
هاﻯ حقّ اﻟﻴﻘﻴنی
ﺒﺮﺳﺪ.

حدیث 1250 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۳ﺹ317ﺤﺎﺭ)
ﻣﺎﻣﻮﻥ ﺨﻠﻴﻔﻪ
ﻋﺒﺎﺳﻰ، ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻭﻟﻴﻌﻬﺪ ﺨﻮﺩ،
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍیة
ﻗﺮﺍنی ﻮﻫﻮ ﺍﻟﺬﻯ
ﺨﻠق اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻟﺎﺭﺽ فی ﺴتة
ﺍﻳﺎﻡ، ﻭﮐﺎﻥ
عرﺷﻪ ﻋلی اﻟﻤاء
،ﻟﻴﺒﻠﻮﮐم ﺎﻳّﮑم
اﺣﺴﻥ عما ﺧﺪﺍﺋﻴﮑﻪﺍ
ﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭﺯﻣﻴﻥ
ﺭﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪ، ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻋﺮﺵ ﺍﻭ ﺑﺮ آب ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ ﺷﻤﺎﺭﺍ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﮐﻨﺪ،
ﮐﺪﺍﻡ ﺑﻬﺘﺮﻋﻤل
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻳﻥﻨﻈﺮیة
ﺑﺎﺑلی ﻮﻗﺪﻣﺎﻯ
اﻳﻠﺎمی ﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺍﺯﺍﺩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯﺑﺎﺑل ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮐﻮﺭﻭﺵ، ﺍﻳﻥ ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
علمی ﺮﻭﺯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻧﻮ ﻧﻮﻳسی
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﻭﺩﺭج
کرﺩﻧﺪ، ﻭ ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺑﻤﻮسی ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻮسی هرﮔﺰ ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﻨﻬﺮﻳﻥ ﺮﺍﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ ﺘﺼﻮﺭ
ﻗﺪﻣﺎ ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﻗﺒل از ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺧﺸﮑﻴﻬﺎ، ﺩﻧﻴﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ آب ﺑﻮﺩﻩ.
ﻭﺣتی اﺳﻤﺎﻥ ﻮﺯﻣﻴﻥ
ﺮﻭﻯ ﺪﺭﻳﺎﻯ
بی ﭙﺎﻳﺎﻧﻪﻫﺎئی
اﺯ آب ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﻴﮑﺮﺍنی اﻗﻴﺎﻧﻮﺳﻬﺎ
ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ ﺭﺍ،ﺩﻟﻴل
ﺒﻴﭙﺎﻳﺎنی اﻳﻥ
ﺪﺭﻳﺎﻫﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ، ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍﺗﺸﺒیه ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻤﻴﺪﺍنست ،ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ، ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺮﺩم ﻤﻴﮕﻔﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﭘﻴﺶ ﺍﺯﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺴتی ﻮ ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺯﻣﻴﻦ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻋﻤّاء ﻮ ﺗﺎﺭﻳکی
ﻮﻋﺪم ﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺒﻮﺩﻩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
آب ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ،ﻭﺟﻬﺎنی
ﺒﺎﻳﺪ ﻇﺮﻑ ﺍﻳﻦ
آب ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ،(آب
) ﺑﻤﻌنی عقل ﻮ ﺗﺼﻮﺭ
ﺫﻫنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺑﻌﺪﻯ عستی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮﻃﺮحی
که ﺗﺼﻮﺭ ﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺳﭙس ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.
ﺍﺯ ﻃﺮفی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﻮﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺪﺭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ،
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺒﻮﺩﻥ
اﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﻘﺒﻠﻰ،
ﻭﻃﺮﺣﻬﺎﻯ ﭙﻴﺸﻴﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻗﺒل اﻣﺎﺩﻩ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮔﺮﻓﺖ ﺣﺮﮐتی ﺪﺭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻭ ﮐﻮﺭﮐﻮﺭﺍﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ ﺎﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺩﺭﺷﺶ ﺭﻭﺯ ﻳﺎ ﺷﺶ
(ﻳﻮم ﻮ ﺍﻭم ﻮ ﺷﻬﻮﺩ)
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯﻫﺎ
ﻳﺎ ( ﺍﻳﺎﻡ ﺍﻟﻠﻪ)
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺰﻣﺎنی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم ﺸﺐ ﻗﺪﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭ ﺍﺑﻬﺮیک
اﺯ ﺍﻥ کماﻟﺎﺕ ﺩﺭ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎ ﺭﺳﺎﻧﺪﻧﺪ،
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﻭﻯ
آﺏ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﻗﻮﺍم
ﻮثباتی ﻨﺪﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺪﻭﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ثباتی ﻮﻗﻮﺍمی
ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻤﺘﻠﺎشی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮعی
ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
اﻳﻥ الگوﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ثباﺕ ﻭﻗﻮﺍمی
دﺍﺋﻢ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ اﺑﺪﻳﺖ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺒﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ ﻫﺴتی
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻭﻓﮑﺮﻯ ﺪﺭﺫﻫﻥ
اﻟﻬﻰ شده ،ﺑﺘﻌﺒﻴﺮﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺍﻧﺮﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺭﺩ ﺍﺟﺮ
ﺍﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﺮﺍتبی
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﻳک
اﺯﺍﻳﻥ اﺭﺍﺩﻩﻫﺎ،
ﺩﺭﻳک ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ سالک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕﺍﻟﻬﻰ،
ﻳﺎ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﻨﺪ.ﻭﺑﺒﻴﻨﺪ ﮐﺪﺍم
یک ﺒﻬﺘﺮ ﺳﻠﻮک
ﻮﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﻋﻤل
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﺪﺭﺳﻠﻮک ﻛﺪﺍم
ﺒﻬﺘﺮ ﺻﺒﺮﺳﻠﻮکی
ﻮﺍعَمّاءل
عباﺩﻯ، ﻭﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ (ﺭﻭﺯ
ﺧﻠﻘﺖ) ﺩﺭﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭﻣﺮﺩم
ﺒﺎﺑﻞ ﺍﺯﻗﺪﻳﻢ،
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﺮﺍﺣل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻗﺪﻣﺎ
ﺑهمه ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻣﻮﻓﻖ
ﻧﻤﻴﺸﺪﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
او. ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭﻋﺼﻮﺭ
ﻣﺘﺄﺧﺮ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺑﻬﺮ ﺷﺶ
ﺭﻭﺯ ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻴﺴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرﺵ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ،
ﺍﺯ ﻧﻮع کماﻟﺎﺕ
ﻧﻮع ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ رَبّ ﺭﺣﻤﺎن
ﺒﺮﺍﻯ آﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ عمل ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺮﺍﻯ اﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ(ﺣتی أﻋﻠم
اﻭ) ﻳﺎ ﻭﻗﻘﺘﻴﮑﻪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ و
بداند ،ﭼﻪ ﮐسی
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭسلوک
الهی ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺳﺨﺖ الهی ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﺩﻳﺪﻥ ﺪﺭﺟﻪ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
سالک بپیر خود
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻭﺧﺪﺍﻯ
ﭙﻴﺮ ﺑﺎﻧﺠﺎم ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻣﺎﻥ ﻠﺰﻭﻣﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻫﺴتی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ
ای بساﺯﺩ،ﻭ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺸﺶ ﺭﻭﺯ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻨﻴﺴﺖ، ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
(ﮐﻦ ﻓﮑﺎﻥ) ﺑﺮﺍﻯ
ان کافی ﺒﻮﺩ. ﻭلی
ﻔﺮﻣﺎﻥ (ﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ)
ﮐﻪ (ﺧﻮﺍﻫﺪ) ﺷﺪ ﻭ(ﺣﺘﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ) ﺷﺪ، ﺍﺯ
ﺍﺯل آﺯ، ﻭﺗﺎ ﺍﺑﺪ
بی ﭙﺎﻳﺎﻥ اﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ، ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ، ﻭﺍﻳﺎم الهی
ﻮ ﺍﻭﻣﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺪﺭﻳﺎﻫﺎئی اﺯﻋﻘﻠﻬﺎ
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ،ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎ،
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ان اﺯ ﻗﺒل اﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ اﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ سلوک
الهی ، ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
بﺸﻬﻮﺩ الهی ﻮ ﭘﺎﮐﻰ
ﻧﻔس ،ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺭﻭحی ﻤﻴﺮﺳﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻘل ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭﺍﺧﻠﺎق
ﺒﻬﺘﺮ ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮ
ﺗﺮ، هم اﮐﻨﻮﻥ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭلی اﻳﻥ ﺮﺯﻗﻬﺎ،
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻫﻤﻪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ،ﻭﺣتی
ﺒﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﻤﺮﺍﺣل ﺘﻮﻓﻴق
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍ ﺍﺯﺧﻠﻘﺖ ﻭﺍﻋﺰﺍم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻮﻫﻤﻴﻦ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻮﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
عرﻓﺎﻧﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ اﺣﻮﺍل
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭحی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: اﻥّ
الله ﺗﺒﺎﺭک ﻮﺗﻌﺎلی
ﺨﻠق اﻟﻌﺮﺵ ﻭﺍﻟﻤاء
ﻮ ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة ،قبل
ﺨﻠﻖ ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻟﺎﺭﺽ، ﻭﮐﺎﻧﺖ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة ﺗﺴﺘﺪل
ﺒﺄﻧﻔﺴﻬﺎ ﻭ ﺑﺎﻟﻌﺮﺵ
ﻭ ﺍﻟﻤاء علی ﺍﻟﻠﻪﻋﺰ
ﻭ جلّ، ثمّ ﺠﻌل
عرﺷﻪ ﻋلی اﻟﻤاء
،ﻟﻴﻈﻬﺮ ﺑﺬﻟک
ﻘﺪﺭﺗﻪ ﻟﻠﻤﻠﺎﺋکة
،ﻓﺘﻌﻠﻢ ﺍﻧّﻪ
ﻋلی کلّ ﺸﻴئ ﻘﺪﻳﺮ،
ثمّ ﺮفع اﻟﻌﺮﺵ
ﺑﻘﺪﺭﺗﻪ ﻭﻧﻘﻠﻪ
ﻭﺟﻌﻠﻪ ﻓﻮﻕ ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﺍﻟﺴﺒﻊ، ثمّ ﺨﻠق
اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻭ ﺍﻟﺎﺭﺽفی
ﺴتة ﺍﻳﺎﻡ، ﻭﻫﻮ
ﻣﺴﺘﻮلی علی ﻋﺮﺷﻪ،
ﻭﮐﺎﻥ ﻘﺎﺩﺭﺍ ﻋلی
اﻥ ﻴﺨﻠﻔﻬﺎ فی
ﻄﺮفة ﻋﻴﻦ، ﻭ ﻟﮑﻨّﻪ
ﻋﺰّ ﻭﺟل ﺨﻠﻘﻬﺎ
فی ﺴتة ﺍﻳﺎﻡ، ﻟﻴﻈﻬﺮ
ﻟﻠﻤﻠﺎﺋکة ﻣﺎ
ﻳﺨﻠﻘﻪ ﻣﻨﻬﺎ ﺷﻴﺌ
بعد شیئ ،ﻓﻴﺴﺘﺪل
ﺒﺤﺪﻭث ﻣﺎ ﻳﺤﺪث
ﻋلی اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
ﻤﺮة ﺑﻌﺪ ﻣﺮة ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻋﺮﺵﺧﻮﺩ،
ﻭآب ﻭﻣﻠﺎﺋک ﺮﺍ،
ﻗﺒل اﺯ ﺧﻠق آﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺯﻣﻴﻥ آفریده
بوﺩ. (ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣلی ﺪﺭ ﺍرﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ، ﻳﺎ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻮﻋﺮﺵ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﻭآب
ﻳﺎﻋﻘلی ﻴﺎ ﻃﺮﺣﻬﺎ
ﻭ ﻧﻴّﺘﻬﺎﻯ الهی
ﻮ ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺍﻭ، ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭیج ﺠﺎﻣﻪ
ﺗﺤﻘق ﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هر ﻧﻮع ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺗﺎ ﻇﺮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ آب
ﻣﺎﺩﻯ ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺟﻮﺩ آب ﻣﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻭلی ﻮﺟﻮﺩ آب ﻋﻘﻠﻰ،
ﻳﺎ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ ﻋﻘلی
ﻘﺒل اﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﺫﻫﻥ هستند. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺘﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺒﺸﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻭ ﺗﻤثیل اﺳﺖ.ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺳﻤﺎﻥ ﻮﺯﻣﻴﻦ،
ﻳﺎ ﺭﻭح ﺘﮑﺎﻣلی
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﻭﺗﻥ ﻮﺟﺴم
ﻨﻮعی ﺁﻓﺮﻳﺪ، ﺗﺎ
ﺍﺯﺍﻳﻥ اﻟﮕﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤﻠﻰ،
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃ
ﺒﻬﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣلی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﺒل
اﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ ﺘﮑﺎﻣلی
هستند، ﻭﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺗﮑﺎﻣل ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﺭﻭﺍح
ﺪﺭﻫﺮﺗﻮﻟﺪ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻘﺎﻟﺒﻬﺎ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ، ﮐﻪ
ثباﺗی ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ،
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی ﻤﺮﺍﺣل
ﺒﻌﺪﻯ ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ایة،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺑﺎﻭﺭﻫﺎ
ﻭﻋﻘل ﻤﺮﺩم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﻠﺎﺋﻚ،ﺍﺯﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻮﻋﺮﺵ
ﻭآب ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍئی هست . ﻭلی
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﻨﻈﺮیة ﺑﺎﺑلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻋﻠﺖ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻠﺎﺋک
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺖ،ﻭ ﻫﺴتی ﺮﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ عرﺵ ﻭﮐﺮسی
ﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.ﻭآب
ﻭﻳﺎ ﻋﻘل ﺮﺍ ﺩﺭﻫﺴتی
ﺪﻳﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺠﻠﻴﺎﺗﻰیا
مراحلی
تکاملی ، ﺑﺎﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺸﺸ
ﺮﻭﺯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﺶ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ، ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻘﺮﺭ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﻓﺮﻳﺪ. ﻭ
ﺩﺭﻫﺮ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻓﺮّ ﻭ ﺗﺎجی ﺒﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
آﻥ ﺪﺍﺩ. ﻭﺧﺪﺍ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﻴک ﺘﺠلی ﻨﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺘﺎﺟﺪﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥاﻳﻥ ﺮﻭﺯ
ﻫﺎﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ الهی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺗﻌﻠﻴم
ﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ، ﻭﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺣﻘﺎﻳق ﺒﺮﺗﺮ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮ الهی ﺒﺪﻫﻨﺪ.ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﻥ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻨﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩ. ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺣﻞ،
ﺩﺭﺍﺩمی اﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل اﻟﻬﻰ، ﺑﺴﺠﺪﻩ
ﻭﺗﺴﻠﻴم اﻓﺘﺎﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫم ﻤﻠﺎﺋﻚ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﻋﻘلی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی هستند،
ﻭﻫم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﻗﺪﺭﺕﻫﺎ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫنی ﻮﺭﻭحی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻭﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﻯ ﺪﺭﺳﺖ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺧﺪﺍﻫم ﺘﻮﺍﻧﺎئی
اﺳﺖ،ﻭﻫم ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺎﺯﻯ، ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ.
ﻭﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﻘﺪﺭ،
ﻭﺷﺐ ﻗﺪﺭی ﺑﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﺩﺭﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭﺡ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻳﻥ ﻘﺪﺭﺕ و
صفات ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
و بالفعل ﻫﺮ ﻣﺘﻮﻟﺪﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻓﻄﺮﺕ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺮﻭح ﺮﺍ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﭼﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ، ﻭﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﻭﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺮﻭﺩ.
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺸﺸﮕﺎﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ، ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺒﺮ ﻋﺮﺵ ﻣﺴﺘﻮلی
ﻮ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺳﺖ ﺍﻳﻥ
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ ﺒرَبّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺣﻤﺎن
ﻨﺮﺳﻴﺪ. ﻭلی ﺘﺪﺑﻴﺮﺍﺣﻮﺍل
اﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ ﺸﺎﻫﺪ
ﺍﻳﺎم الهی ﺮﺍ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻧﺪ. ﻭﭼﻨﺎﻥ ﺒﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺖ، ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﻮﺍﻥ ﺘﻌﺎلی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻋﺮﺍﺝ ﻭ ﺍﺳﺮاء
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،ﭼﻮﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰﻧﺮﺳﻴﺪ.
ﺗﺎﻣﮕﺮ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
و سوشیانس سوم
زردشت ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ، ﺍﻳﻥ ﺘﻮﻓﻴق
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻭ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﻥ ﻨﻮﺭ
رَبّ ﺭﺣﻤﺎنی ﺒﺎﻟﺎﻯ
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﻭﻧﺪ.
ﻫﻔﺖ ﺍﺳﻤﺎﻥ ﻤﻌﺮﻭﻑﻋلم
ﻨﺠﻮم ﻘﺪﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻔﺖ ﺳﻴﺎﺭﻩ
خورشید ﻓﺮﺽ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﻭﻫﻔﺖ ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﺮﻭحی اﻧﺴﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم
اﺳﻤﺎﻥ ﻴک عاﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻤﻠﮑﻮتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ، ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﻫﻔﺖ ﺯﻣﻴﻦ ﻧﻴﺰﻫﻔﺖ
ﺗﺠﺴّم ﻤﺘﺪﺍﺧﻠل
أﺗمی ﻮ ﺍثیرﻯ ﻮ
ﻧﻮﺭﻯ ﻮﻋﻘلی ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﻗﻴﻘﺘﺮ ﺩﻳﮕﺮ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺘﺼﻮﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺪﻭﻥ ﺠﺴم
ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺳﭙس ﺧﺪﺍﻳﺖ ﺩﺭ
ﺷﺶ ﺭﻭﺯ، ﺍﻳﻥ
اﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭلی
ﺨﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ،
ﻳﻌنی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﻋﺒﻮﺭﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت
ﻨﻮﻋﻰ،ﭼﻮﻥ ﻨﻮﺑﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪ،ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﻭ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻭﭘس ﺍﺯﻫﺮﺷﺎﻳﺴﺘگی
لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ ﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺭﻭﺯﻫﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﺨﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
اﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭﻳک ﺘﺠلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﻟﻴل اﺻﺎﻟﺖ
ﭘﻴﺮالهی ﻮﺩﺭﺳتی
ﺮﺍﻩ ﺳﺎﻟک ﻮﻗﺒﻮلی
اعَمّاءل عباﺩﻯ،ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻘﺒلی الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻮﻟم ﻴﺨﻠق
اﻟﻠﻪ ﺍﻟﻌﺮﺵ ﻟﺤﺎجة
ﺑﻪ ﺍﻟﻴﻪ، ﻟﺎﻧّﻪ
ﻏنیّ عن اﻟﻌﺮﺵ
ﻭﻋﻥ ﺠﻤﻴﻊ ﻣﺎ ﺧﻠﻖ،ﻟﺎ
ﻳﻮﺻﻒ ﺑﺎﻟﮑﻮﻥ
علی اﻟﻌﺮﺵ، ﻟﺎﻧّﻪ
ﻟﻴس ﺑﺠﺴﻢ، ﺗﻌﺎلی
عن ﺼفة ﺧﻠﻘﻪ ﻋﻠﻮّﺍ
ﮐﺒﻴﺮﺍ ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﻳﻥ
عرﺵ ﻳﺎ ﻫﺴتی ﻨﺪﺍﺷﺖ.
ﻭﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﺎﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺑل ﺘﻮﺻﻴﻒ ﻧﻴﺴﺖ
(ﮐﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﺎﺩﻯ
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﺫﻫﻥ اﻧﺴﺎﻥ،
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ کون ﻮﻓﺴﺎﺩ
ﻳﺎﻣﺮگ ﻮ ﺯﻧﺪﮔﻰ،
ﭼﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻓﻠﺴفی
ﺒﺎﻃل اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎل ﺘﺸﺒﻴﻪ
ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﮕﺮ ﺗﻮﺻﻴفی
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺸﺎﻫﺪﺍﻥ ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺧﻮﻳﺶ ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﻨﺪ)
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺮﺩﻳﺪ ،ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
کاملی الهی ﻮ ﺍﻣﺎم
حسنی ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ،
ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺣل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻳﺎم اﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﻨﻤی ﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﻋﺮﻓﺎنیﺨﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭلی ﺒﺮ
ﺣﺴﺐ ﻋﻘل ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺗﻘﻴﻪ ﺍﺯ
ﺗﮑﻔﻴﺮﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﺗﺎﻣﻄﺎﻟﺐ ﻗﺎﺑل
ﺘﮑﻔﻴﺮ
آخوندها ﻧﮕﻮﻳﺪ،
ﻭﺑﺰﺑﺎﻥ اﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ، ﻭﮔﻮﻳﺸﻬﺎﻯ
ﻔﻠﺴفی ﻮ ﻣﻨﻄقی
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﻴﺎﻥ
کرﺩ. ﻭﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ
آخوندﻫﺎﻯ همه
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،
ﺣتی آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ مُدّعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
سیاسی ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،
ﻭلی غیر ﻣطیع
اﻧﻬﺎ ﺩﺭﻋﻤل ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺒﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
سوء اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺮﺍ،
ﺣﻘﺎﻳقی ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﻗطعی ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﮐﻪ ﻟﺰﻭمی هم ﻨﺪﻳﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ قشری
غیر سالک بی
ایمان ﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺍﺯ ﺍﺳﺎس ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳق اﻟﻬﻰ ﻭﻣﻘﺎﺻﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
اشنا ﺑﻌﻠﻮم ﻤﺎﺩﻯ
اﻣﺮﻭﺯ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﺍﺯ ﻗﺮﺍﻥ
ﻮﺩﻳﺎﻧﺖ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﺨﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ ﺍﺑﺎﻃﻴل
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ، ﻫﺮﮔﺰﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ، ﻫچ کس ﺒﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ نیست . ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺩﻭﺭﮐﻨﻨﺪﻩ
بیشتر ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻨثی ﻨﻤﻮﺩﻥ وجود
آخوندﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.