751 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻘﻞ
ﺷﺪﻩ (ﺝ۲ﺹ ۲۴۲ ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
: ﻣﺎ ﺃﺗﺎﮐﻢ ﻋنّا
ﻣﻦ حدیث ﻟﺎ ﻳﺼﺪّﻗﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ ﻓﻬﻮ
ﺑﺎﻃﻞ ﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺑﺸﻤﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﻃﻞ ﺍﺳﺖ
.ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻣُﺰﺧﺮﻑ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺯﻳﻨﺖ ﻇﺎﻫﺮ
ﻭ ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻓﺎﺳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﻮﺍﻓﻖ ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺮ
ﻧﻴﺴﺖ .ﮔﺮﭼﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺍﻥ ﺑﺸﻮﺩ. ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻃﻞ ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻥ
ﻣﺸﺨﺺ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍلاّ ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺎ
ﻇﺎﻫﺮ ﻗﺮﺍﻥ ﻫﺮﮔﺰ
ﻋﻤﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﺗﺎ
ﻳﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﺯ باطل
ها ﺑﺪﻫﻴﻢ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺳﺮﻯ که ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺷﺨﺺ ﻣﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﻣﻰ ﺁﻳﺪ
ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑﺲ ﺩﺭ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺑﻈﺎﻫﺮ ﻗﺮﺍﻥ ﺍﮐﺜﺮﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻋﺚ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﺩﺭ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻓﺴﺎﺩ ﻭﻣﻔﺴﺪ
است.

752
- ﺩﺭ حدیث ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۲ﺹ ۲۴۲ ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﺫﺍ
حدّﺛﺘﻢ ﻋنّی
ﺑﺎﻟﺤﺪﻳﺚ ﻓﺎﻧﺤﻠﻮﻧﻰ
ﺃﻫﻨﺄﻩ ﻭﺃﺳﻬﻠﻪ
ﻭ ﺃﺭﺷﺪﻩ ﻓﺎﻥ ﻭﺍﻓﻖ
ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﻓﺎﻧﺎ ﻗﻠﺘﻪ ﻭﺍﻥ
ﻟﻢ ﻳﻮﺍﻓﻖ ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﻓﻠﻢ ﺃﻗﻠﻪ ﮔﺮ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻦ حدیثی ﺷﻨﻴﺪﻳﺪ
ﻟﻄﻒ ﮐﻨﻴﺪ ﻭﺁﺳﺎﻧﺘﺮﻳﻦ
ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ ﺗﺮﻳﻦ
ﻭهدایت ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺗﺮﻳﻦ ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻄﺮح
ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.ﻭﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﻣﻨﻄﺒﻖ ﺑﻮﺩ ﺍﻥ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺍﻓﻖ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﻧﺒﻮﺩ ﻣﻦ ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻡ.حدیث ها ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﻘﻬﻰ ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺭﺷﺎﺩ ﻭ
هدایت ﻋﻤﻠﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.(ﻧﺤﻠﻪ) ﻣﺬﻫﺐ ﻭﺭﻭﻳﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺫﻫﺎﺏ ﻭ ﺍﻧﺘﺤﺎﻝ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﻤﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘﺲ
حدیث ها ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﻤﻞ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻭﺭﻭﺡ ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ
ﺑﺎ ﻗﺮﺍﻥ ﻣﻨﻈﻮﺭ
قُرّه ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ . ﻭﺍلاّ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺎ ﻗﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﭼﻨﺪ ﮔﺎﻧﮕﻰ ﻭﭼﻨﺪ
ﺑﻄﻦ ﻭﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ .ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻋﻠﺖ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﻭﺑﺎﻃﻞ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﻗﻴﺪ ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﻭ ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﺍﻧﺮﺍ ﮔﻮﺵ
ﺯﺩ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ .

753 - ﺩﺭ حدیث ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 234 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﮐُﻞّ
ﻣﻦ تَعدّی السُنّة
ﺭﺩّ ﺍﻟﻰ السُنّة
ﻫﺮﮐﺲ ﮐﻪ ﺍﺯ سُنّت
(ﺑﺎ ﺿﻢّ ﺳﻴﻦ) ﺗﺠﺎﻭﺯ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭ ﺗتَعدّی ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴُﻨّﺖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.(سُنّت
) ﺑﺎ ﺿﻢّ ﺳﻴﻦ ﻭﺗﺸﺪﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺵ ﺪﻑ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺳﺖ . ﭘﺲ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﺟﺪﺍ
ﻭ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
الهی ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﺑﺎ ﺳُﻨّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻭﺗﻌﺪنی ﻭﺧﺼﻮﻣﺖ
ﻭﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺳِنت ( ﺑﺎ
ﮐﺴﺮ ﺳﻴﻦ) ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺭﺗﺪﺍﺩ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﻭﺗﺮﻙ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺮﮐﺲ ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺩ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ تولّدﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ میروﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﻣﻴﺮﻭﺩ.

754 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ(ﺝ۲ﺹ 243 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻣَﻦ ﺟﻬﻞ السُنّة
(ﺑﺎ ﺿﻢّ ﺳﻴﻦ) ﺭﺩّ
ﺍﻟﻰ السُنّة (ﺑﮑﺴﺮ
ﺳﻴﻦ) ﻫﺮﮐﺲ ﺍﺯ سُنّت
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺎﻫﻞ
ﻭﻏﺎﻓﻞ ﻭﺩﻭﺭ ﺑﻮﺩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ ﺑﻪ ﺳِنت
( ﺑﮑﺴﺮ ﺳﻴﻦ) ﻳﺎ ﻣﺨﺮﺝ
و مقعد ﻭ ﭘﺸﺖ ﻭﻋﻘﺐ
)ﺩﺭ ﮐﻢ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﮐﻢ
ﺳنّی ﻭ( منفی ) ﻭﭘﺲ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﻦ ﻋﺒﺎﺭﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻫﺮ ﻣﻄﻠﺐ
ﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﻭ
حدیثی ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﻗﺮﺍﻥ ﻭ ﺍﻣﺮﻳﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ سُنّت
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ(ﺳِﻨﺖ
) (ﺑﺎ ﮐﺴﺮ ﺳﻴﻦ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺸﺪﻳﺪ) ﻳﺎ ﻣﻘﺪﺱ
ﺷﺪﻥ ﻭﭘﺎﻙ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
که ﻗﻮﻝ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
اﺳﺖ ( ﺳِنت ) (ﺑﺎﮐﺴﺮ
ﺳﻴﻦ ﻭ عدم
ﺗﺸﺪﻳﺪ ) ﻳﺎ ﻋﻘﺐ
ﻭ ﭘﺸﺖ ﻭ ﺑﻤﺨﺮﺝ
ﺧﻮﺩ ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ
. ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮٴﻤﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ ﺑﺴﻮﻯ
ﺟﻠﻮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺳُﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻣﻘﺪﺱ ﻭﭘﺎﻙ ﺳِﻨﺖ
ﺷﺪﻥ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔﺲ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺍلاّ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻌﻘﺐ ﻭﻣﺨﺮﺝ ﺧﻮﺩ
ﻭﮐﻮﺩﻧﻰ ﻭﮐﻢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤسخ
آﻣﻴﺰ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ (ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭ ﻣﺠﺮﻡ) ﺷﺪﻥ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺑﺎﺭﻫﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺗﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ (ﺍﻳﺪﻩ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮنی)
ﻭﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺶ برود
.ﻭﺍلاّ ﺑﺎﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻋﻘﺐ ﺟﻔﺖ ﺭﻓﺘﻨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

755- حدیث ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ 342 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺍﺫﺍ
ﻭَﺭَﺩ ﻋﻠﻴﮑﻢ
حدیث ﻓﻮﺟﺪﺗﻤﻮﻩ
ﻟﻪ ﺷﺎﻫﺪ ﻣﻦ ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻭ ﻣﻦ ﻗﻮﻝ
ﺭﺳﻮﻝ ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺍلاِ
ﻓﺎﻟﺬﻯ ﺟاءکم ﺑﻪ ﺃﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﺮ ﺷﻤﺎ
حدیثی ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻴﺪ ﺷﺎﻫﺪ
ﻭ ﮔﻮﺍﻩ ﻭﻳﺎ ﺗﺎﻳﻴﺪﻯ
ﺍﺯﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
آﻥ ﺑﻴﺎﺑﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺎﻗﻞ ﺍﻥ حدیث ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻳﻦ (ﺷﺎﻫﺪ ﻭ
ﺩﻟﻴﻞ)ﺍﺯ ﻗﺮﺍﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﻠﺐ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﻳﺎ ﺗﺎﻳﻴﺪﻯ ﺍﺯ
ﻳﻚ حدیثی ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺟﺰ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻈﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺳﺎﻥ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻗﺎﺑﻞ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ
.ﻭ ﺑﺪﺭﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻭ ﺍﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ ﻭآخوندﻫﺎ
ﻭﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﻭ باطل
ها ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ می
ﺨﻮﺭﺩ.( ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ)
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻳﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺍﺯﻟﻰ ﻭﻣﻘﺮﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻭ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ)
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻧﺎﻃﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺷﺎﻫﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﮔﻮﺍﻩ ﻭﻣﻮٴﻴﺪی
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻳﻚ
حدیث است .

755 مکرر - ﺩﻳﮕﺮ(ﺝ۲ﺹ 243
ﺑﺤﺎﺭ) ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ پیرﺍﻣﻮﻧﻴﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺴﺢ ﻭﺿﻮ ﺑﺮﻭﻯ
ﮐﻔﺶ ﺑﺎﻫﻢ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ؟ ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻣﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﺑﻌﺪ ﮐﻪ ﻧﺎﺳﺦ ﻭﺑﺎﻃﻞ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻥ ﺍﻣﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺨﺺ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺒﻴﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺧﺒﺮ ﺍﻧﺮﺍ ﺑﻮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﮐﻪ ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﻧﺎﺯﻝ
ﻣﻴﺸﺪ ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ ﺳﭙﺲ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ ﺑﻄﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﺍﻣﻮﻧﻴﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺘﻨﺪ:
ﻳﺎ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﺗﺄﻣﺮﻧﺎ
ﺑﺎﻟشئ ﺣﺘﻰ ﺍﺫﺍ
ﺍﻋﺘﺪﻧﺎﻩ ﻭﺟﺮﻳﻨﺎ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻣﺮﺗﻨﺎ
ﺑﻐﻴﺮﻩ ﺍﻯ ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﺑﻤﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭﻯ ﻣﻴﺪﻫﻰ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻌﺘﺎﺩ
ﺷﺪﻳﻢ ﻭﻋﺎﺩﺕ ﮐﺮﺩﻳﻢ
ﻭﺑﺮﺁﻥ ﺟﺎﺭﻯ ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ ﺍﻣﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﻤﺎ
ﻣﻴﺪﻫﻰ. ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﭘﺲ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﮑﻮﺕ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻦ
آیه ﺭﺍ ﻧﺎﺯﻝ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ هدایت ﻧﻤﻮﺩ.
که فرمود ﻗﻞ ﻣﺎﮐﻨﺖ
ﺑﺪﻋﺎ ﻣﻦ ﺍﻟﺮﺳﻞ
ﺍﻥ ﺍتّبع
الاّ ﻣﺎ ﻳﻮﺣﻰ ﺍﻟﻰّ
ﻭﻣﺎ ﺍﻧﺎ ﺍلاّ
ﻧﺬﻳﺮ ﻣﺒﻴﻦ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺑﮕﻮ ﻣﻦ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺪﻋﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻧﻴﺴﺘﻢ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻤﻦ
ﻭﺣﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺍﺯ
ﺍﻥ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ.
ﻭﻣﻦ ﺟﺰ ﺍﻧﺬﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ (ﻳﺎﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﻈﺎﺭ
ﻭﻧﻈﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﺒصّر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ) ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻢ.(ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺑﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ) ﺍﻋﻤﺎﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ
.ﻣﮕﺮ ﺍﺛﺎﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺬﺍ ﺣﺮﮐﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﺍﺩ
ﻭﻟﻰ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻭ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻧﻔﺲ
ﺍﻣﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺤﺮﮐﺎﺕ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻮﺟﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﻃﺮﻓﻰ(ﻋﺎﺩﺕ
)ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﮐﺎﺭ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ .ﭼﻪ ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﻳﺎ ﺗﺤﺮﮐﺎﺕ
ﺫﻫﻦ ﻭﺩﻳﮕﺮ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ ﺭﻭﺍﻧﻰ.ﻣﮕﺮ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻣﻮﺭ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﮐﻤﻚ
ﺑﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺍﺋﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺣﮑﻤﻰ
ﻭ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﭘﺲ
ﺍﺯ ﭼﻨﺪﻯ ﻧﺴﺦ ﻭﺑﺎﻃﻞ
ﺍﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻨﺴﺨﻪ
ﻋﻠﺎﺟﻰ ﻭﺗﻤﺮﻳﻨﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻭﺿﻊ ﻭﺣﺎﻝ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺍﺭﺩ.ﭘﺲ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﻋﺘﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﺗﺜﺒﻴﺖ ﻳﺎ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭ ﻣﻠﮑﻪ ﺷﺪﻥ ﻭ ﻋﺎﺩﺕ
ﻋﻤﻴﻖ ﺮﺩﻳﺪﻥ ﺟﺰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﺭ ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﺟﻬﻨﻢ ﺭﺳﺎﻥ ﭘﺲ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ .

756 - ﺩﺭ حدیث ﺩﻳﮕﺮﻯ
(ﺝ۲ﺹ 244 ﺑﺤﺎﺭ) ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
: ﻣﻦ ﻋﻠِﻢ ﺍنّا
ﻟﺎ ﻧﻘﻮﻝ ﺍلاّ
الحقّ ﻓﻠﻴﮑﺘﻒ
ﻣنّا ﺑﻤﺎ ﻧﻘﻮﻝ
ﻓﺎﻥ ﺳﻤﻊ ﻣنّا
ﺧﻠﺎﻑ ﻣﺎ ﻳﻌﻠﻢ
ﻓﻠﻴﻌﻠﻢ ﺍﻥّ ﺫﻟﻚ ﺩﻓﺎﻉ ﻣنّا
ﻋﻨﻪ ﻫﺮ
ﮐﺲ ﮐﻪ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻣﺎ
ﺟﺰ حقّ ﻧﻤﻰ ﮔﻮﺋﻴﻢ
ﭘﺲ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﺎﻳﻦ
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺟﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﻣﺮ ﻣﺨﺎﻟﻔﻰ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺷﻨﻴﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ ﺟﺎﻥ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ .ﻭﻣﺼﻠﺤﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺗﻘیّه
ﻣﻄﻠﺒﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ .ﺗﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﻣﺎم اﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻧﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺑﻬﺎﻧﻪ
آﺯﺍﺭ ﺍﻭ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻬﻢ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﻧﺨﺴﺖ ﭼﻨﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻯ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ ﻳﺎ
ﻧﻪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﭙﻴﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻴﺴﺖ
.ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﺟﺴﺘﻦ ﺷﺨﺺ ﭘﻴﺮ.ﮐﻪ
ﺍﻳﺎ ﺍﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﻳﺎ ﻧﻪ.
ﻟﺬﺍﭼﻨﺪ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﮐﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺳﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﻗﺖ ﺧﻮﺍﺳﺘﺎﺭ
ﺑﻮﺩ ﻭﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ .ﻭﭼﻮﻥ
ﻫﺮﺳﺎﻟﮑﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﻨﺪ ﺑﻌﺪﺍ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﮐﺴﺐ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻭ ﺩﻟﻴﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻯ ﻧﻴﺴﺖ ﺗﺎﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻌﻤﻞ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻭ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﭘﻴﺮ ﻭﻳﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻭ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﻣﻨﻄقی
اﺯﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ .

757 - ﺩﺭﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯﻧﺎﻣﻪﺍﻯ
ﺪﺭ ﻧﻬﺞ ﺍﻟﺒﻠﺎﻏﻪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎﻟﻚ
ﺍﺷﺘﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ ﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
(ﺝ۲ﺹ 244 بحاﺭ): و
ﺍﺭﺩﺩ ﺍﻟﻰ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﺭﺳﻮﻟﻪ ﻣﺎ ﻳﻀﻠﻌﻚ ﻣﻦ ﺍﻟﺨﻄﻮﺏ
ﻭﻳﺸﺘﺒﻪ ﻋﻠﻴﻚ
ﻣﻥ اﻟﺎﻣﻮﺭ ﻓﻘﺪ
ﻗﺎﻝ ﺍﻟﻠﻪ ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ
ﻟﻘﻮﻡ ﺍﺣﺐ ﺍﺭﺷﺎﺩﻫﻢ
ﻳﺎ ﺍﻳﻬﺎ ﺍﻟﺬﻳﻦ
ﺍﻣﻨﻮﺍ ﺍﻃﻴﻌﻮﺍ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﻃﻴﻌﻮﺍ
ﺍﻟﺮﺳﻮﻝ ﻭﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﺎﻣﺮ ﻣﻨﮑﻢ ﻓﺎﻥ
ﺗﻨﺎﺯﻋﺘﻢ ﻓﻰ شیئ
ﻓﺮﺩّﻭﻩ ﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﻟﺮﺳﻮﻝ
ﻓﺎﻟﺮﺩّ ﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﺄﺧﺬ ﺑﻤﺤﮑﻢ
ﮐﺘﺎﺑﻪ ﻭ ﺍﻟﺮﺩ
ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺮﺳﻮﻝ ﺍﻟﺎﺧﺬ
ﺑﺴنّته ﺍﻟﺠﺎمعة
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻤﻔﺮقة
ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮ ﺳﺨﺖ
ﻭﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻭ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺒﻬﻪ
ﻭﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺗﻮ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﺭﺳﻮﻟﺶ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻥ ﻭﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻦ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺮ ﻗﻮﻡ ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ آنان را
ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ که
هدایت ﺷﻮﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻯ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﻭﺭﺩﻳﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺭﺳﻮﻝ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﺎﻣﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻴﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻳﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪ.ﻭﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.ﻭﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﻤﺤﮑﻤﺎﺕ ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ .ﻭﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺴُنّت
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ .ﮐﻪ (ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﺟﻤﻊ ﮐﻨﻨﺪﻩ و
کلّی ) ﺍﺳﺖ ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺍﺯﻫﻢ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ
ﻭﺑﮕﻔﺘﻪﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
مطالب ﻗﺮﺍﻥ ﺍﻣﺮﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭﭼﻨﺪ
ﺑُﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ . ﺟﺰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻫﻞ ﺍﻟﺬﮐﺮ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﺑﺎ ﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ
میسّر ﻧﻴﺴﺖ .ﻣﮕﺮ
ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﻄﻬﻴﺮ
ﻧﻔﺲ ﺍﻣﺎﺭﻩ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻳﺎ (ﻣﺲّ ﻭ ﻓﻬﻢ)
ﻗﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.(ﻣﺎﻳﻀﻠﻌﻚ)
ﺍﻧﭽﻨﺎﻥ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﮐﻪ ﮐﻤﺮ ﺷﮑﻦ ﻭ ﻋﻀﻠﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭﺩ
آﻭﺭﺩﻩ ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻋﻀﺎﻝ ﺑﮑﻨﺪ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻟﺎ ﻳﻨﺤﻞ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺳﺖ
ﻭ (ﺧﻄﻮﺏ ) ﺟﻤﻊ (ﺧﻄﺐ
ﻭ ﺧﻄﺎ ) ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﻭﺭ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.(ﻗﻮﻣﻰ) ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺭﺷﺎﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﮐﺮﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ (ﻗﻮﻡ
ﻭ ﺍﻭﻡ)ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﺷﺎﺩ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ هدایت ﻭﻫُﺪﻯ
ﻳﺎﺑﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﻮﺭﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ .ﻭﺍلاّ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺭﺷﺎﺩ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍ
ﻭﺭﺳﻮﻝ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺍﺯ
ﻗﺮﺍﻥ است ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﻣﺤﮑﻢ
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﺣﮑﻤﺖ ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﻥ
ﻧﺎﻃﻖ خداوند ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﻭ ﻧﻬﻴﺐ
ﻫﺎﻯ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﻫﺮﮐﺲ
ﺑﺎﺯ ﮐﻠﺎﻣﻰ ﻭ ﺍﺧﻄﺎﺭﻯ
الهی هستند .ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﻓﺮﺩ ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟﻪ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺑﻮﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺭﺳﻮﻝ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﭘﺲ ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺗﺶ ﺑﺎﺯ ﺗﻨﻬﺎ
حدیث ها ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﻭﺍﺭﺳﺎﻟﻰ ﻭﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺍﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺲ ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺗﺎ ﺍﻣﺮ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﭘﺲ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم که
ﺍﺭﺳﺎلی ﺒﺨﻠﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻫﻤﮕﻰ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ (ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﺎﻣﺮ)
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ (ﺍﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ)ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ (ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ)ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻭﺍﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺟﻮﺭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻭﻧﻪ ﻧﻈﺎﻣﻴﺎﻥ
ﮐﻮﺩﺗﺎﭼﻰ ﻭ ﻳﺎ
آخوندﻫﺎﻯ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻭلی اﻟﺎﻣﺮ ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ سالکان
خود ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺴﺘﻪ
ﻭ تعهّد ﺑﺘﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ .ﻭ ﺍﻳﻦ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻣﺮ ﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﺍﻣﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﺍﻣﺮ
ﻭﻧﻬﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺍﻭﺍﻣﺮ ﻓﻘﻬﻰ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻬﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺘﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﺗﻮﮐﻞ
ﺑﺤﺪنی ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
(ﻃﻮﻉ ﻭ ﻃﻮﻕ ﻭﻳﻮﻍ
ﺑﻨﺪﮔﻰ) ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﮕﺮﺩﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﮑﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻗﺮﺍﻥ ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺺ ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺘﺎﺏ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
.ﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ ﮐﻪ
ﻗﻴﺎﺱ ﺍﻥ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ
.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺷﺨﺼﺎ ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. سُنّت ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ حدیث
ها ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺨﻴﻠﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
حدیث ها ﺗﺮﺩﻳﺪﻫﺎ
ﺍﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ سُنّت
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺵ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔﺲ ﻭ ﺗﻘﺪﻳﺲ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ(ﺟﺎﻣﻊ
کلّی ﻭﺟﻢ ﮐﻨﻨﺪﻩ)
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺳﺖ
.ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻭﺗﺮﻙ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺟﻢ ﺷﺪﻥ
ﻭﺟﻤﻊ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ .ﻭ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻥ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺟﻢ
ﺷﺪﻥ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻫﺪﻑ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ .ﻭﺩﺭ ﺍﻳﻦ (ﺟﻤﻊ
ﺷﺪﻥ ﻭﺟﻤﺸﻴﺪ)
ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻴﮑﺴﺎﻧﻰ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ(ﺗﻮﺣﻴﺪ) ﻭ (ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﻭ (ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻭ ﺣُﻠﻮﻝ) ﺣﻠّﺎﺟﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ حقّ
ﺍﻧﺎ الحقّ ﮔﻔﺘﻦ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻟﺬﺍ ﺍﻭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﭘﺲ اﺍﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻋﺎﺩﻯ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﻤﻊ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ
. ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﺗﻔﺮﻗﻪ
ﺩﻫﻨﺪﻩ)ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻧﻴﺴﺖ
.ﻣﮕﺮ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺗﺮﻙ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺵ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺑﻬﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺳﻨﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻋﺚ ﺩﻭﺭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻭﺷﺮﻙ ﺑﺪﺗﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺍﻳﻦ ﻣﺘﻌبّد
ﻗﺸﺮﻯ (ﻣﺘﻔﺮﻕ) ﺩﺭ
ﺗﻮﺟﻪ ﻭﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺗﻮﺳﻞ ﮐﺎﺭﻯ ﺟﺰ
ﺷﺮﻙ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺟﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ
ﺣُﺴﻦ ﻧﻴﺖ ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻴﺎ ﺗﺬ
ﮐﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩ ﻭﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻳﺎﺻﻤﺪﻯ ﻭ ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ)
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻦ (ﺗﻮﺍﺟﺪ) ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ ﻭﻣﺸﻴﺖ
ﮐﺮﺩ (ﻭﺟﺪ ﻭ
ﻳﺎﻓﺖ ) ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺼﻴﺐ ﺍﻭ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﺍﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ(
آﻥ ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺗﺮﻙ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻨﺠﺮ به (ﺗﻔﺮﻗﻪ
ﻭﺟﺪﺍﺋﻰ ﻭ ﺩﻭﺭﻯ)ﻭ
ﺍﻏﺘﺮﺍﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﺗﺮﻙ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺣﻮﺍﺱﺍﻭ ﻭﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
وﺍﺫﮐﺎﺭ
ﻭﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻭ ﺩﻭﺭ ﻭ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺗﻔﺮﻗﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘﺲ سُنّت
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺣﻨﻴﻒ
ﺷﺪﻥ ﺑﻘﺼﺪ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ ﻃﺮﺩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻥ ﻭﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ .ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻝ
(ﺧﻮﺩ ﻭ ﻭﺟﻮﺩﻯ) ﺩﻳﮕﺮ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
حدیث ها ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ(ﺍﻣﻮﺭ)
ﺳﺨﺖ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﺭﺳﻮﻝ ﻭ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺵ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ . ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺳﺨﺎﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻧﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﺑﺎ ﻳﻚ
ﻗﺪﻡ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﺻﺪ ﻗﺪﻡ
ﺟﻠﻮ ﺗﺮ ﻣﻴﺎﻳﺪ
ﻭﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺍﺳﺎﻥ ﺗﺮ ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ ﺗﺮ
ﻭ ﺍﺑﺪﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

58
7- ﺩﺭ حدیث ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۲ ﺹ 244 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻣﺎ
ﺟاءﻚ
ﻓﻰ ﺭﻭﺍیة ﻣﻦ ﺑِﺮّ
ﺍﻭ ﻓﺎﺟﺮ ﻳﻮﺍﻓﻖ
ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ ﻓﺨﺬ ﺑﻪ
ﻭﻣﺎ ﺟاءﻚ ﻓﻰ ﺭﻭﺍیة
ﻣﻦ ﺑﺮّ ﺍﻭ ﻓﺎﺟﺮ
ﻳﺨﺎﻟﻒ ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ
ﻓﻠﺎ ﺗﺎﺧﺬ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺭﻭآیَت ﻭ
ﻧﻘﻞ ﮐﻠﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺷﺨﺺ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯﻳﻚ ﺷﺨﺼﻰ
ﻓﺎﺳﺪﻯ ﺑﺘﻮ ﺑرسد
ﮐﻪ ﻣﻮﺍﻓﻖ ﻗﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩ ﺑﭙﺬﻳﺮ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺍﻳﺘﻰ ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﻗﺮﺍﻥ ﻧﺒﻮﺩ ﭼﻪ
ﺍﺩﻡ ﻧﻴﻚ ﻳﺎ ﺍﺩﻡ
ﻓﺎﺳﺪﻯ ﻨﺎﻗﻞ ﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺪﺍﻥ ﺍﻋﺘﻨﺎ
ﻧﮑن .ﻭﺍﻳﻦ ﻗﺮﺍﻥ
ﻫﻤﺎﻥ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ .ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﺟﺰ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﻃﺎﻋتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺑﺎ ﻣﺴﺎﻟﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭﺷُﺒﻬﻪﺍﻯ
ﺗﻮﻗﻒ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺑﭙﻴﺮ ﺑﺮﺳﺪ
.

759
- ﺩﺭ حدیث ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۲ﺹ 245 بحاﺭ) ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ:
ﻋﻠﻴﻨﺎ ﺍﻟﻘاء ﺍﻟﺎﺻﻮﻝ
ﺍﻟﻴﮑﻢ ﻭ ﻋﻠﻴﮑﻢ
ﺍﻟﺘﻔﺮّع ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻝ ﻭ ﮐﻠﻴﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ شما
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﻭ ﺑﺮ ﺷﻤﺎ
ﺍﺳﺖ ﺑﺘﻔﺮّﻉ ﻭﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﺍﻥ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ.
ﺍﺻﻮﻝ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻔﺘﻦ ﻭ ﺩﺍﺩﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
کُلّی ﺗﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
کُلّی ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺪﻫﻴﺪ.
ﻭ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﺪ.(ﺗﻔﺮّﻉ)
ﺷﺎﺧﻪ ﻳﺎﺑﻰ ﻭﻣﻮﺍﺭﺩ
ﺟﺰﺋﻰ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ
.ﻭ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ (ﺗﻔﺮّﻍ)
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ ﺑﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺍﻥ ﺍﺻﻮﻝ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.(
ﺍﺻﻮﻝ) ﺟﻤﻊ ﺍﺻﻞ
ﺑﺎ ﺷﺎﺧﻪ ﻋﻤﺪﻩ
ﻭ ﺍﺻﻠﻰ ﺍﺳﺖ .(ﻣﺠﻠﺴﻰ)آخوند
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ حدیث ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻭکُلّی
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ(ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺩﺍﺭﻯ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﺎﺭ
ﻫﺮﮐﺲ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﮐﺎﺭ
ﺩﺳﺘﻰ ﺍﺯ آخوندﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ . ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ آخوندﻫﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺻﻠﺎﺣﻴﺖ ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﻭ ﺗﺤﻤﻴل
آﻧﻬﺎﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺑﻬﺪآیَت ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ ﻣﺴﺘﻨﺒﻄﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯﺍﺣﮑﺎﻡ
کُلّی ﺩﻳﻨﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺍلاّ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻴﭻ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻣﻔﻴﺪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ
.

760
- ﺩﺭ حدیث ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ 245 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺑﺴﻔﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﺑﺎ ﺧﻮﺍﺭﺝ
ﻓﺮﻣﻮﺩ :  ﻟﺎ ﺗﺨﺎﺻﻤﻬﻢ
ﺑﺎﻟﻘﺮﺍﻥ ﻓﺎﻥّ
ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ ﺣمّاﻝ ﺫﻭ
ﻭﺟﻮﻩ ﺗﻘﻮﻝ ﻭ
ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ ﻭ ﻟﮑﻦ
ﺣﺎﺝ ﻫﻢ ﺑﺎﻟﺴُنة
ﻓﺎنّهم ﻟﻦ ﻳﺠﺪﻭﺍ
ﻋﻨﻬﺎ ﻣﺤﻴﺼﺎ ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻗﺮﺍﻥ ﺑﺤﺚ ﻭﻣﺠﺎﺩﻟﻪ
ﻣﮑﻦ.ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺮﺍﻥ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﺟﻮﻩ ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺳﺖ .ﻭﺍﮔﺮﺍﺯ
ﻗﺮﺍﻥ ﺑﮕﻮﺋﻰ ﺍﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯﻗﺮﺍﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ولی
ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ
سُنّت ﻣﺤﺎجّه
ﻭ ﺟَﺪﻝ ﻭ ﺑﺤﺚ ﮐﻦ
ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﺯ ﺯﻳﺮ ﺍﻥ ﺷﺎﻧﻪ
ﺧﺎﻟﻰ ﮐﻨﻨﺪ.( ﺣمّال
ﺫﻭ ﻭﺟﻮﻩ) ﺣﺎﻣﻞ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ .ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻄﻠﺐ ﮐعلی
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ می
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻔﺖ ﺑﻄﻦ
ﻭﻣﻌﻨﻰ ﻣﺘﺪﺍﺧﻞ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺑﻄﻦ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻫﺴﺖ
.ﻫﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﺑُﻌﺪ ﺑﺎﻃنی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﻗﺮﺍﻥ
اﺳﺘﺨﺮﺍﺝ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻃﻰ
ﻭ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺣﺘﻰ آخوندﻫﺎﻯ
کتاﺏ ﺧﻮﺍﻧﻬﺎ ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻣﺘﺨﺼﺼﻴﻦ ﻣﻨﻄﻖ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺪﺭﻙ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻗﺮﺍﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺑﺤﺚ ﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻗﺮﺍﻥ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﮐﺎﺭ ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻫﺮ آخوند ﻣﺪﻋﻰ
ﺍﻟﻮﻫﻴﺖ ﺑﺎﻃﻞ
ﺍﺳﺖ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﻭ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﺍﺯ ﻗﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﻄﻦ ﺩﺍﺧﻞ
ﺗﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﺻﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
را ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺴنّت
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﺎﺣﺎﺩﻳﺚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻫﻢ
حدیث ها ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک هستند
. ﮔﺮﭼﻪ ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺧﺎﺹﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺑﺎﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ .ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ آخوندﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫند
ﺑﺮ ﻤﺮﺩﻡ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ( سُنّت
) ﻳﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺑﺤﺚ ﺑﺎ
ﺧﻮﺍﺭﺝ ﮐﻪ ﺗﺮﻙ
ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺲ ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻭﻗﺘﻰ ﻣﺤﮑﻮﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺤﺚ ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﻧﺮﺍ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺍلاّ
ﺧﻮﺍﺭﺝ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ ﺩﻳﻥ
اﺳﻠﺎﻡ ﺧﺎﺭﺝ ﻧمی
ﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﻧﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺣﺎﻓﻆ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺳﻴﺎسی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺎ ﻣﻮﻟﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺍلاّ
ﻣﺘﻌﻬﺪﺍﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻧﻮ ﺑﻴﻌﺖ
ﻭتعهّدﻯ ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭتعهّد ﺳﺎﻟﻚ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺑﻌﺪﺍ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺍﺭﺝ ﻋﻤﻠﺎ ﺟﺒﻬﻪ
ﺿﺪ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺷﺗﻨﺪ
ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﻣﻮﻟﺎ ﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺟﻨﮓ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻭﻧﻪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ . ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺮﮐﺴﻰ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻣﮕﺮ ﻣﺨﺎﻟﻔﻰ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ ﻧﻔﺲ ﻭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﺮﮐﺲ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(
ﻣﺤﻴﺺ) ﺭﺍﻩ ﻓﺮﺍﺭ
ﻭﮔﺮﻳﺰ ﺩﺭﻫﺮ ﺣﻴﺺ
وﺑﻴﺺ ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺮﺍﻩ ﮔﺮﻳﺰ
ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﻴﺸﻮﺩ.(ﻣﺨﺎﺻﻤﻪ)
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺟﻨﮓ ﻭﺧﺼﻮﻣﺖ
ﺩﺭﻣﻌﻨﻰ ﻧﻴﺴﺖ
.ﺑﻠﮑﻪ ﺟﺪﺍﻝ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﺑﺤﺚ ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻭ ﺍﺗﻤﺎﻡ حُجَّت
ﺑﺠﺎﻯ ﺟﻨﮓ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻭﺣﺮﻑ
ﺍﺧﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺍﻳﻦ حدیث ﺑﺎﺯ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻗﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺍﺭﺯﺵ ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻳﻚ حدیث ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ معنی ( ﻗﺮﺍﻥ)ﻫﻤﺎﻥ
قُرّه ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺳﺖ ﮐﻪ حدیث
ها ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻭﺑﻨﻔﻊ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺁﻥ ﺮﺍ ﺗﺎﻳﻴﺪ
ﮐﻨﺪ ﻣﻨﻄﺒﻖ ﺑﺎ
ﻗﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ .ﻭﺍلاّ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺿﺪ
ﻭﻧﻘﻴﺾ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺎﻃﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﮔﺮﮐﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﻫﻤﮕﻰ
ﻣﺴﺘﻨﺪ ﺑﻈﺎﻫﺮﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺍﻥ ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ آیات ﻗﺮﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
. ﺁﻳﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی هر ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

761
- ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۲ﺹ 265 بحاﺭ) ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻭﻯ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ (ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﺍمّت ) ﺍﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ ﺟﻤﺎﻋﺖ اُمّت
ﻣﻦ(ﺍﻫﻞ حقّ)ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﮐﻢ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﮔﺮﻭﻩ اُمّت
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﻭ ﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭘﺎﺳﺦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ(ﺍﻫﻞ
حقّ ﻳﺎ ﺍﻫﻞ حَجّ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.(ﺟﻤﺎﻋﺖ
) ﺑﻤﻌﻨﻰ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﺟﻤﻊ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﻭﺟﻢ ﮔﺮﺩﻳﺪﮔﺎﻥ)ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻳﻚ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ
ﺻﺎﻟح الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺍمّت
) ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﮐﺜﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺮﻭ حقّ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍﻣﻰ ﮔﻔﺖ ﮐﻪﺍﻧﺪﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻋﻤﻠﺎ
نیز بسیار
ﺍﻧﺪﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺑﻄﻮﺭ
ﻋﺎﻡ ﺍﮐﺜﺮﻳﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ قشری
ﻫﺴﺘﻨﺪ.(اُمّت ﺍﻭﻡ)
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﻗﺼﺪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻔﺮ (ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ)ﻭﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﺎﺟﻰ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ(ﺟﻢ
ﺷﺪﻥ)ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺘﺤﺪ ﺷﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ .ﻭ(ﻗﻮﻡ
ﻗﺮﻳﺶ)ﮐﻪ ﻧﻪ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺍﻥ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ(
ﺣﻨﻴﻒ ) ﺑﻮﺩ ﻭﻧﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻳﺎ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻠﮑﻪ ﭘﻴﺮﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﻭﺵ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻓﺮﺯﻧﺪ آﺯﺭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺵ ﺟﻢ
ﺷﺪﻥ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻭﺷﻰ
ﺩﺍﺷﺖ .ﻭﻟﻰ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭﺍﺭﺩﻩ ﺑﺮ ﺭﻭﺵ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
برهمن ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﻫﻤﻴﻦ
ﺭﻭﺵ ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺟﻢ ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ . (ﺍﻫﻞ الحقّ)
ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
حقّ ﻭ حَجّ ﺩﺭ حَجّ
ﺍﮐﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻔﺲ ﻭ ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﺳﺮاء ﻭﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ.ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻫﻞ حقّ ﮐﻢ ﻭﺍﻧﺪﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﮔﺮﻭﻩﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ ﺑﻐﻠﻂ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻫل حقّ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺭﺍ ﻧﺎأﻫﻞ
ﻭﻧﺎحقّ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺣﻘﺎﻧّﻴﺖ ﻫﺮﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ ﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ .حقّ ﺍﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﻮﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
حقّ ﻳﺎ حَجّ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺎﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ بحقّ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻧﻬﺎ بحقّ
ﻭ ﺍﻫﻠﻴﺖ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
بحقّ ﻭحَجّ ﺍﮐﺒﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻧﺪ.

762 - ﺩﺭحدیث ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ
266ﺑﺤﺎﺭ)ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ (ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﻳﺎ اُمّت) ﺗﻮ
ﭼﻪ ﮐﺴﺎنی
هستند ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ:
ﻤﻥ کاﻥ علی اﻟحقّ
ﻭﺍﻥ کاﻧﻮﺍ
ﻋﺸﺮة جماعت و
امّت ﺍﻧﺎن
هستند که ﺑﺮحقّ
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ حتی
ﺪﻩ
ﻧﻔﺮﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺍﻳﻨﺎﻥ
اﻣّﺖ ﻭﺍقعی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎل الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻳﻚ ﻣﻠﻴﺎﺭﺩ
ﻧﻔﺮﻧﺎم
ﻤﺴﻠﻤﺎنی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ولی
أﻫل حقّ
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻧﺎحقّ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭ ﻣﻌﺪﻭﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻘﻮل
ﺤﺪﻳﺜﻰ
ﺗﻌﺪﺍﺩﺷﺎﻥ
ﺪﺭﻳک ﺰﻣﺎﻥ ﺒﻪ۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﺭﺳﻴﺪ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻟﺎﺯم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺮﺍﺗﻌﻠﻴم
ﺒﺮﺗﺮ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎن
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻣﻔﻬﻮﻡ
(ﺟﻤﺎﻋﺖ) ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ (ﮔﺮﻭﻩ) ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﭼﻮﻥ ﺤﺰﺏ
ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﺟم
ﺸﺪﻩ) ﻭﺟمع
گرﺩﻳﺪﻩ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟﻚ در یک ﻭحدّﺕ
ﻭﺟﻮﺩی ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻴﺎﻓﺘﻪ ﻭﭼﻮﻥ
اﻧﺎﻥ
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭحقّ
ّ أﻧﺎ ﺍﻟحقّ ّ
گفتن ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻋﮑﺲ
ﺍﻥ(ﺗﻔﺮﻗﻪ) ﺩﺭمذاهب
قشری وﺣﻮﺍﺱ
ﻭﻓﮑﺮﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻮﻥ
همگی غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﻭ
ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻣﺘﻔﺮق ﻮﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
اﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﺩﻧﻴﻮﻯ
هستند ﻨﻪﻫﻤﻪ ﮐﺎﺭﻩ
ﻭلی هیچ ﮐﺎﺭﻩﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﺘﻤﺎم
ﺤﻮﺍﺱ و ﻓﮑﺮ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺠﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ
ﻮﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻳﻚ (ﻧﻘﻄﻪ
صورت ﭘﻴﺮ)الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺧﺎﻝ ﺭﻭﻯ
ﻤﻌﺸﻮق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺎﺣﺎﻟﺖ
ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ الهی
ﺮﺳﻴﺪ ﻭﺟﻢ
ﻭﺟﻤﺸﻴﺪ ﻭ(ﺷﻴﺪ
ﻳﺎ ﺳﻴّﺪ) ﺟم
ﺸﺪﻩ ﮔﺮﺩﺩ.

763
- ﺩﺭ حدیث ﺩﻳﮕﺮﻯ
(ﺝ۲ﺹ266 ﺑﺤﺎﺭ) ﺍﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ (سُنّت
ﻭ ﺑﺪﻋﺖ) ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ (ﺟﻤﺎﻋﺖ ﻭ
ﻓﺮﻗﺖ) ﺻﺤﺒﺘﻰ ﮐﻨﻴﺪ
ﻣﻮﻟﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
: السُنّة ﻣﺎ ﺳﻦّ
ﺭﺳﻮﻝ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﻟﺒﺪعة
ﻣﺎ ﺍحدّﺙ ﻣﻦ ﺑﻌﺪﻩ
ﻭ ﺍﻟﺠﻤﺎعة ﺍﻫﻞ
الحقّ ﻭﺍﻥ ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﻗﻠﻴﻞ ﻭ ﺍﻟﻔﺮقة
ﺍﻫﻞ ﺍﻟﺒﺎﻃﻞ ﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻧﻮﺍ ﮐﺜﻴﺮﺍ
(سُنّت ) آﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻧﺮﺍ
ﺗﺼﻮﻳﺐ ﻭ ﻣﻘﺮﺭ
(ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ)
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ .ﻭ(ﺑﺪﻋﺖ
) ﺍﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﺲ ﺍﺯ
ﻭﻯ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻣﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ(ﺟﻤﺎﻋﺖ
)ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻫﻞ حقّ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﺪﻙ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ(ﻓﺮﻗﺖ
)ﻭ ﺗﻔﺮﻗﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻫﻞ ﺑﺎﻃﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻟﺬﺍ ﺍﮐﺜﺮﻳﺖ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺑﺎﻃﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻫﻞ
حقّ ﻭحَجّ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.(
ﺳَﻦّ) ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺩﻥ
ﻭ ﻗﺎﻋﺪﻩ ﺍﻯ ﺑﺮﭘﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ .ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻘﺮﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺿﻊ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠﻴﺎﺕ
ﻣﻘﺮﺭ
ﻣﻴﻔﺮﻣﻮﺩﻩ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ (ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺟﺰئی
ﻮﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ) ﭘﻴﺮﻭ
ﺩﺭﻋﻤل ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﭽﻮﻥ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺿﻊ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﺪﻋﺖ ﺍﺑﺪﺍﻉ (ﻣﻦ
ﺩﺭ ﺍﻭﺭﺩﻥ) ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻨﺎﻡ ﺩﻳﻦ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﻋﺪّﻩ ﺍﻯ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺑﻬﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ . ﺍﻫﻞ حقّ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺭﻭﺵ ﻭﺩﺭﺳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺳﻢ حَجّ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ رحمان
ﺭﺍ ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.( ﻓِﺮﻗﺖ
) ﺗﻔﺮﻗﻪ ﺣﻮﺍﺱﻭ
ﻓﮑﺮ ﻭﻣﻘﺼﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﻨﺪﻯ ﺑﻴﻚ
ﺭﺍﻩ ﻭﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻳﻚ ﻣﻌﺒﺪ ﻭیک
هدﻑ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﺑﻬﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻟﻰ ﺑﻬﻴﭻ
ﺍﻣﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺩﻗﻴﻖ
ﻧﻴﺴﺖ .(ﺍﺗﺤﺎﺩ اُمّت
)ﻭﺟﻤﺎﻋﺖ ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﻳﻚ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻭ آخوندﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
( ﺍﺗﺤﺎﺩ عُقدهﻫﺎ)
ﻭﺟﻨﻮﻥ ﺍﻧﻬﺎ ﻭﺧﺮﺍﺏ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻫﺮ ﻧﻈﻢ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﺳﺖ
.

764
- ﺩﺭ حدیث ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 266 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
: ﻣﻦ ﺧﻠﻊ ﺟﻤﺎﻋﻪ
ﺍﻟﻤﺴﻠﻤﻴﻦ ﻗﺪﺭ
ﺷﺒﺮ ﺧﻠﻊ ﺭﺑقة
ﺍﻟﺎﻳﻤﺎﻥ ﻣﻦ ﻋﻨﻘﻪ
ﻫﺮﮐﺲ ﮐﻪ ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻳﻚ ﻭﺟﺐ ﺧﻠﻊ و
آشفته ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺑﻨﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﺯﮔﺮﺩﻥ
ﺧﻮﺩ ﺧﻠﻊ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ .ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻬﻢ ﺯﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﭼﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﺎ ﭼﻪ ﻫﺪﻓﻬﺎ ﻭ
ﻧﻘﺸﻪ ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻭﺣﺰﺏ ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﻧﺮﺍ ﺑﻬﻢ
ﺑﺰﻧﺪ. بلکه ﺟﻤﻊ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺗﺠﻤﻊ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﺎ
ﺑﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻬﻢ ﺑﺰﻧﺪ.ﺣﻮﺍﺱ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﭘﺮﺕ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺟﺪﺍ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺼﻮﺭﺕ کَمّیَت
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺴﺎﻓﺖ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻭﺟﺐ ﻳﺎ ﻣﺴﺎﻓﺘﻰ
ﺍﻧﺪﻙ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ . (ﺭﺑقة ﺍﻟﺎیماﻥ)
ﺑﻨﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺍﻭﻡ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﺍﻓﺴﺎﺭ
هدایت ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭ تعهّد ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﺑﻬﻢ ﺯﺩﻩ ﺍﺳﺖ .ﭘﺲ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺰﺍﺣﻢ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍلاّ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ ﮔﺎﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍﻫﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﺣﻮﺍﺱ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺭِﺑﻘﻪ ﺑﺴﮑﻮﻥ
ﺑاء ﻣﻴﺦ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﻨﺪﻫﺎ با
ﻣﺮﮐﺰﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻓﺴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺍﺏ ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺮﮐﺰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ
ﺍﻭﻡ ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ .

765–در
حدﻳﺜﻰ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻮﺳﺎﻯ ﮐﺎﻇﻢ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۲ﺹ 262 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
: ﺛﻠﺎﺙ ﻣﻮﺑﻘﺎﺕ
ﻧﮑﺚ ﺍﻟﺼﻔقة ﻭﺗﺮﻙ
السُنّة ﻭ ﻓﺮﺍﻕ
ﺍﻟﺠﻤﺎعة ﺳﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺰﺭﮒ ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﮑﻨﻰ ﻭ ﺗﺮﻙ سُنّت
ﻭ ﺗﻔﺮﻗﻪ ﺍﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ
. (ﻣﻮﺑﻘﺎﺕ ) ﺟﻤﻊ ﻣﻮﺑﻖ
ﻳﺎ ﮔﻨﺎﻫﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ
ﺗﻮﻗﻒ ﻭ ﺑﻘﺎﻯ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭحقارت ﺗﮑﺎﻣلی
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
(ﻧﮑﺚ ﺻﻔقة ) ﺷﮑﺴﺘﻦ
ﭘﻴﻤﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﻭﻣﺼﺎﻓﺤﻪ
ﺩﺭ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ تعهّد ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ (ﺩﺳﺖ
ﺑﻴﻌﺖ )ﻭﻣﻌﺎﻣﻠﻪ
ﻓﺮﻭﺵ ﺟﺎﻥ بشری
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﺯﺍﻯ ﻗﺒﻮﻝ
ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ .(ﻧﮑﺚ
) ﺧُﻠﻒ ﻭﻋﺪﻩ ﻭ تعهّد
ﻭﺗﺮﻙ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺍﺳﺖ . (سُنّت ) ﻧﻴﺰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﺮﻙ ﻫﻤﺎﻥ ﺫﮐﺮ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻏﺎﺯ
ﻧﻔﺎﻕ ﻭ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﮐﻪ ﺑﻨﻔﻊ
آخوند ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﻳﻦ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.(ﻓﺮﺍﻕ ﺟﻤﺎﻋﺖ
) ﻧﻴﺰ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ
ﮔﺮﻭﻩ ﻭﺟﻤﻊ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻫﺮ ﮔﺮﻭﻩ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻫﺮ آخوند ﻭمُفتی
که ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ (ﺗﻔﺮﻗﻪ
ﺣﻮﺍﺱ)ﻭ ﻋﺪﻡ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺮﺍﻯﺠﻢ ﺷﺪﻥ ﻭﺟﻤﻊ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
.ﭼﻪ ﺧﻮﺩ ﺗﺮﻙ ﺗﺠﻤّﻊ
ﺣﻮﺍﺱ ﮐﻨﺪ ﻭﭼﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺎﻋﺚ
ﭘﺮﺗﻰ ﺣﻮﺍﺱ ﻭ ﺗﺸﺘﺖ
ﺍﻓﮑﺎﺭ سالکان
عامل دیگر
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

766
- ﺩﺭ حدیثی ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ (ﺝ۲ﺹ ۷۶۲ ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﻣﻦ
ﺗﻌلّم
ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ ﺛﻢّ ﻧﺴﻴﻪ
ﻟﻘﻰ ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻮﻡ
ﺍﻟﻘﻴﺎمة ﻭ ﻫﻮ
ﺃﺟﺬﻡ ﻫﺮﮐﺲ ﮐﻪ
(ﻗﺮﺍﻥ) ﺭﺍ ﺍﻣﻮﺧﺖ
ﻭ ﺳﭙﺲ ﺍﻧﺮﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺟﺬﺍﻣﻰ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻳﻚ ﻣﺘﻦ ﻗﺮﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺧﻴلی
ها ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭﺣﻔﻆ ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ (ﺩﻭ قُرّه
ﻫﺎﻯ) ﺷﻬﻮﺩﻯ بوده
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﻧﺨﺴﺖ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﺪﻡ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﻋﺪﻡ
ﺗﺒﻌﻴﺖ ﻭ ﺣﻔﻆ ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﺪﻡ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻭﮐﺎﻓﻰ ﻭﺍﻧﺮﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵﮐﻨﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﺑﺎﻧﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ رحمان
ﻣﻠﺎﻗﺎﺗﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﻭﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ .ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﭘﺲ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻭ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﺍﺳﺖ .(ﺍﺟﺬﻡ) ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺟُﺬﺍﻡ ﻭﺧﻮﺭﺩﮔﻰ
ﺩﺭ ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺑﺪﻥ
ﻳﺎﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺧﻮﺭﻩ
ﺍﺳﺖ .ﮔﺮﭼﻪ(ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﺳﺖ )ﺗﺮﺟﻤﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﺍﺻﻮﻟﺎ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻤﺴﺦ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻭ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ ﻣﻘﺎﻡ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ . ﻭﺍﻳﻦ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺮﻭﺝ ﻗﻬﻘﺮﺍی
اﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻭﺡ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

767-
ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ۲ﺹ 268
ﺑﺤﺎﺭ): ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ
ﺳﺒﺐ ﺑﻴﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﺳﺒﺐ ﺑﺄﻳﺪﻳﮑﻢ،
ﻓﻤﻦ ﻧﺴﻴﻪ ﻓﻘﻂ
ﻗﻄﻊ ﺳﺒﺒﻪ ﻗﺮﺍﻥ
ﺳﺒﺐ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻯ
ﺩﺭﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ نیز ﺳﺒﺒﻰ ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ .ﭘﺲ ﻫﺮﮐﺲ
ﮐﻪ ﺳﺒﺐ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩ
ﺍﻳﻦ وسیله وﺳﺒﺐ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
.ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﻮﻟﺎ ﻗﺮﺍﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﻧﻴﺴﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻯ ﻋﻘلی
هست . ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ قُرّه
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ بدائی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ ﻭﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺮﮐﺲ ﺍﻳﻦ قُرّه
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺨﺼﻮﺹ
(حدیث ﺷﻬﻮﺩﻯ)ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻋﺪﻡ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺮﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵﮐﺮﺩﻩ.ﻭ
ﺳﺒﺒﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳﻞ
ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ .ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭ حدﻳﺜﻬﺎﻯﺒﺎﻟﺎ
ﺷﺨﺼﻰ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﺳﺖ یا جذامی ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺩﺳﺘﺮﺳﻰ
ﺍﺳﺖ .ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﻓﺎﻉ ﮐﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺳﺖ ﺭﺳﻰ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﺧﻴﺮ ﻳﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ . ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭼﻮﻥ ﺑﻴﻌﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺩﺳﺖ
ﻭ ﺑﺎ ﺻﻔﻘﻪ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎ ﻣﺼﺎﻓﺤﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺗﺮﻙ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻘﻄﻊ ﺩﺳﺖ
ﺑﻄﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﻄﻊ ﻳﺪ ﻭﺩﺳﺘﺮﺳﻰ
ﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻩ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﺳﺖ . پس خطر
بزرگ سالک در
پیمان ترک
توسّل با پیر
الهی میباشد.

768
- ﺩﺭ حدیثی ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ (ﺝ۲ﺹ ۲۷۲ ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ-
ﮐُﻞّ شیئ ﻣﻄﻠﻖ ﺣتی ﻳﺮﺩ
ﻓﻴﻪ ﻧﺺّ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﻭﺍﻣﺮﻯ
ﺍﺯﺍﺩ ﻭﻣﺠﺎﺯ ﺍﺳﺖ
ﻣﮕﺮ ﻭﻗﺘﻰ ﺣﮑم
ﻮ(ﻧﺺ ﻭ ﻣﺘﻨﻰ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺩّ ﺍﻥ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻋﺒﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﺣﺘﻰ ﺍﻣﺮﻯ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﭼﻪﮐﺴﻰ ﺻﻠﺎﺣﻴﺖ
ﺍﻳﺮﺍﺩ ﻧﺺ ﻭﺣﮑﻢ
ﻗﻄﻌﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﻥ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﻃﺮﺣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﻣﻤﻨﻮﻉ
ﺍﺳﺖ ﻣﮕﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻫﺮ ﺣﮑﻤﻰ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮ ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ(ﻧﺺ ﻭﺍﺻﻞ) ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮ ﺍﻥ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻳﻚ
ﺍﻣﺮ ﻣﻄﻠﻖ ﻭﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖ .ﻭﺍلاّ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺭﻓﮑﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ .ﻭﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻭﻫﺴﺘﻰ ﺟﺰ ﺩﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻘﻰ ﻭﺟﻮﺩ ندارد
.

769
- ﺩﺭ حدیث ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۲ﺹ ۲۷۲ ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ- ﺣﮑﻤﻰ
ﻋﻠﻰ الواحد ﺣﮑﻤﻰ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺠﻤﺎعة
ﺣﮑﻢ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭﻳﺎ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻭﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻣﻦ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻫﺮﮐﺲ واحد ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺣﮑﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﻭﻫﻤﮕﺎﻥ ﺍﺳﺖ .ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻣﻦ ﺑﺮ ﻳﻚ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ . ﻭﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻳﻦ ﺣﮑﻢ ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻣﺮﻯ
ﻗﻀﺎﺋﻰ ﻭ ﺩﺍﺩﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺴﺖ .ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ
ﺗﺮﻳﻦ ﺣﺎﮐﻢ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﻳﻚ ﺟﻨﺎﻳﺖ ﻭﺧﻠﺎﻑ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﻓﺸﺎﺭ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺷﺪﻳﺪ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
.ﻭ ﻣﺤﺮﮐﻬﺎﻯ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﻭغُقده ﻫﺎ ﭼﻪﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ
.ﻭﭼﻘﺪﺭ نیت ﻭﻓﮑﺮ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﺷﺨﺺ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻭ ﺍﺯﮔﻨﺎﻩ ﭼﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ .ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺮﮔﺰ
ﺣﮑﻤﻰ ﺟﻤﻌﻰ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺣﮑﻤﻰ
کُلّی ﻭ ﻋﻠﻨﻰ ﮐﺮﺩ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ
ﻭﻳﺎﺩﺭ حدیث ﺫﮐﺮ
ﮐﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮ
سالک ﮐﺲ ﺷﻨﻴﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ
ﻭﻗﺒﻮﻝ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺟﺰﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺻﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ ﻭﻭﻗﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻨﻴن
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺣﮑﻤﻰ ﮐﻪ
ﻣﻦ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺸﺨﺼﻰ
ﻣﻴﺪﻫم ﺑﺴﺘﻪ
به (ﺟﻤﺎﻋﺖ ﻭ ﺟﻢ)
ﺷﺪﻥ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻦ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻘﻀﺎﺋﻰ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺣﮑﺎﻡ کُلّی
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍﮔﻔﺘﻪ
ﻭﺍﺣﮑﺎﻡ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭﻯ ﺧﺎﺹﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ
ﺑﻮﺩﻩ و در
زمانهای بعدی
با اولیای
الهی سالکان ﺍﺳﺖ
.

770-
ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ ۲۷۲ ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﺍﺑﻬﻤﻮﺍ ﻣﺎ ﺍﺑﻬﻤﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻤﺎ ﻣﺒﻬﻢ ﮔﺬﺍﺭﺩ
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺍﺑﻬﺎم آن
ﺑاشید. ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ
ﻧﮑﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻧﺪﻫﺪ ﻭﻭﺿﻌﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﻭﺷﻦ
ﻧﮑﻨﺪ ﺑﻨﻔﻊ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺍﺑﻬﺎﻡ ﺑﺎﻗﻰ
ﺑﻤﺎﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻡ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﺒﻬﻢ ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮ
ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﻥ ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﻋﻘﻞ کُلّی ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺍﺳﺖ ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ.ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪﻳﺖ ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﺩﺭﭘﻴﺶﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﻋﻈﻴمی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﮕﺮ ﻋﻘل
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﺗﺎ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻋﻘﻞ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻭ ﺭﻓﻊ ﺍﺑﻬﺎﻣﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻝ ﺑﻨﻔﻊ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
در ابهام بماند

771
- در حدیث ﻳﮕﺮﻯ
(ﺝ۲ﺹ ۲۷۲ ﺑﺤﺎﺭ) ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﻥّ ﺍﻟﻨﺎﺱ ﻣﺴﻠّﻄﻮﻥ
ﻋﻠﻰ اﻣﻮﺍﻟﻬﻢ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺮ ﺍﻣﻮﺍﻝ ﻭﺩﺍﺭﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭﺗﺴﻠﻂ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻣﺎﻝ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﭘﻮﻝ
ﻭﺍﻣﻠﺎﻙ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺟﺎﻣﻊ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺣﻘﻮﻗﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﺎﺭﺕ ﺍﺷﮑﺎﺭ
ﻭ ﺗﻮﻃﺌﻪ ﺍﻣﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﻰ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺍﻭﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺎﻝ ﻭﺍﻣﻮﺍﻝ ﻭﻣﺘﻌﻠﻘﺎﺕ
ﺷﺨﺺ ( مالَه ) ﺷﺎﻣﻞ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﮐﺮﺍﻩ ﻭﺍﺟﺒﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺍﺯﺍﺩﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭا در ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻫﺮﻃﻮﺭﻯ که
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺻﺮﻑ
ﻟﺬﺕ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. زیرا
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
موعود
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ تولّدﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻃﺒﻖ
ﻭﻋﺪﻩ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﻓﻄﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﭘﺲﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺠﻬﻨﻢ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺍﻳﻦ
ﺍﺻل آﺯﺍﺩﻯ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺣﻘﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻳﺎ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﺷﺪ
ﻭﻓﻬﻤﻴﺪ ﻭﻋﺎﺷﻖ
ﺑﺎﺍﺻﺮﺍﺭ ﺑﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩﻥ
ﭼﺸﻢ ﺑﭙﻮﺷﺪ ﻭ ﺻﺮﻑ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﭘﺲ
ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﺯ ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯﺍﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ ﺑﻬﺘﺮ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻠﺬﺗﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺴؤﻟﻴﺖ ﻭ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻭﻣﺼﻮﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ اند .

772
- ﺩﺭ حدیث ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ۲۷۲ ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐُﻞّ شیئ ﻓﻰ ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ ﺃﻭ
ﻓﺼﺎﺣﺒﻪ ﺑﺎﻟﺨﻴﺎﺭ
ﻳﺨﺘﺎﺭ ﻣﺎﺷاء ﻫﺮﺍﻣﺮﻯ
ﻭﻣﺴﺄﻟﻪﺍﻯﺪﺭ
ﻗﺮﺍﻥ ﻫﺴﺖ ﻭﻟﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺍﻥ
ﺍﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻪ
بخواهد ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻗﺮﺍﻥ ﮐﺘﺎﺏ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻠﻴﺎﺕ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺰﺋﻴﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﺼﺮﻑ ﺑﻴﺎﻥ
کُلّی ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺗﺼﻮﺭ ﺑﺮﺧﻰ
در کتاب قرآن
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﻓﻘﻬﻰ ﻭﻣﺼﺮﻑ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﺍﻳﻦ ﺩﻭﺳﻪ ﻣﻮﺭﺩﻯ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻗﺼﺎﺹ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻧﻄﺒﺎﻕ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺳﺖ ﺳﺎﺭﻕ ﺑﺮﻳﺪﻥ
ﻭﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ ﺯﻧﺎﮐﺎﺭ.
ﻭﻧﻴﺰ ﻣﺤﺎﻝ ﺑﻮﺩﻥ
ﺘﺤﻘﻴﻖ ﻗﻀﺎئی
ﺰﻧﺎﮐﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ
اﺩﻋﺎﻯ هر ﮐﺲ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺿﺎﺑﻂ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﭼﻬﺎﺭ
ﮔﻮﺍﻩ ﻭﺩﻗﺖ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺯﻧﺎﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ
ﻗﺮﺍﻥ ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ
حدیث ﻣﻨﻈﻮﺭ(ﺩﻭقُرّه)
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﭘﺲﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻟﺬﺍ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻋﻢ ﺍﺯ ﮐﻠﻴﺎﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ ﻭ ﻳﺎ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﻭ ﻓﺮﻭﻉ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻋﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺩﺭ حدیث
ها ﺍﻣﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ ﺧﺎﺹ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ ﻓﻘﻬﻰ
ﻭآخوندﻯ. حدیث
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺍﻥ ﻭ قُرّه ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﺨﺘﺎﺭ
ﻭ ﺍﺯﺍﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﺋﻰ ﺩﺍﺩ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺗﺎﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻧﭽﻪ
ﻣﺒﻬﻢ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻭﻣﻄﺮﺡ ﻧﺸﺪﻩ ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻐﻴﺮ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺣﻠﺎﻝ
ﻭﺣﺮﺍﻡ ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ(ﺍﺛﺮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ) ﺳﺎﻟﻚ تأثیرﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ کیفیّت ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻋﺎﻟﻰ ﺩﺭﺩﻭﺭﻩﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ کیفیّتﺧﻮﺏ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ کَمّیَت
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔﺲ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﭘﻴﺮ ﺻﺎﺣﺐ ﻗﺮﺍﻥ
ﻭقُرّهﻫﺎﺍﺳﺖ
ﻭﺣﺘﻰ پیر
ﻗﺮﺍﻥ ﻧﺎﻃﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ کَمّیَت
ﮐﺎﺭﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﮐﻴﻔﻴﺘﻰ
ﺧﻮﺏ ﺍﺯ هدایت ﭘﻴﺮ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﺛﺎﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﻧﺪﻙ ﻋﺒﺎﺩﻯ خُنثی
ﻭﺑﻰ ﺭﻧﮓ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻌﺎﺷﺮﺕ ﺑﺎﻣﺮﺩﻡ
ﻋﺎﺩﻯ ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻌﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻴﻬﺎﻯ
ﻏﺮﻳﺰﻯ ﻭﻣﺠﺎﺯ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ ﺷﺨﺺ
ﻣﻮٴﻤﻨﻰ ﭘﻴﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻭﻓﺘﺢ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﭘﻴﺮ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﻄﻮﺭ کُلّی ﺍﺯ
ﻗﺮﺍ ﻥ ﻭحدیث
ها ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻨﺪ.ﻭﭼﻨﻴﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻰ ﭘﻴﺮﻯ ﻗﺴﻤﺖ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺗﻘﻴﻪ ﺍﺯ ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺮﻓﻰ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﻯ.
ﻭ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
کیفیّت ﺩﺭﺳﺖﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻫﺴﺖ . ﻭ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ
ﺑﺸﺮﻁ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘﻴﺮﻭ
آخوندﻫﺎ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﺋﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻭﺍﺯﺍﺩﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺎﻗﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻴﻔﻴﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﻭﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﻧﻮﻉ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺩﻭﺭﻩ ﭘﻴﺶ
ﺍﺯ ﻓﺘﺢ ﻳﺎ ﺣﺼﻮﻝ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺷﺨﺺ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺒﺮﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺒل
اﺯ ﻓﺘﺢ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻗﻮﺍﻝ ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﻭکُلّی ﻭ ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﺍﺣﻠﺎﻗﻰ ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ حدیث
ها ﻭ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻗﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺑﻨﻔﻊ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﻣﻮٴﺜﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﻤﻪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﭘﻴﺮ ﭘﻴﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺎﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ
شدّت ﺷﻮﻕ ﻭﺍﺻﺮﺍﺭ
ﻧﺸﺎﻥ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯ ﻧﺼﺎﻳﺢ کُلّی
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ.ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻧﻔﺲ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩ ﻭﻃﺎﻟﺐ
ﺑﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻌﮑﺲ
ﺍﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻮٴﻤﻦ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻓﺘﺢ اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩﺵ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺪﻡ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﻋﻤﻞ ﺑﻌﮑﺲ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺷﺨﺺ ﺑﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺍﺕ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﻮﺍﺕ ﺭﻭﺯﻯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ﺍﺛﺮﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺘﻮﻓﻴﻖ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﭘﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.(ﻣﺎ ﺷاء ) ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺸﻴﺖ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭﻣﺸﻴﺖ ﺍﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺯﻳﺒﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻧﻔﺲ
ﺍﻣﺎﺭﻩ ﻭﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭﺍﺯﺍﺩﻯ
ﻋﻤﻞ ﺭﺍ ﺑﻬﻴﭻ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﺪﺍﺩﻩ.
ﻣﮕﺮ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﻗﺒﻠﺎ ﺟﺰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺴﺌﻮﺍﻝ ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺍﮔﺮ ﺟﻮﺍﺑﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﻧﮕﺮﻓﺖ
ﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺳؤال
بیشتر ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺯﺣﻤﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺧﻄﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ

773
- ﺩﺭ حدیث ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 266 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﻥّ ﺍﻟﻘﻠﻴﻞ ﻣﻦ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ ﮐﺜﻴﺮ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻧﺪﻙ ﺍﺯ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺍﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ اقّلیتی
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﻧﺪﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻪ ۳۱۳ ﻧﻔﺮ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺗﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻧﺪﻙ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺑﻴﮑﺎﺭ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺑﻬﺮﻩ ﺩﻫﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻧﺪﻙ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻭﺑﻰ
ﻣﺼﺮﻑ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﻰ ﻣﺼﺮﻑ ﺭﺍ ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭ(ﻣﺮﮒ
ﻋﻠﻢ)ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ (ﻣﺮﮒ
ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ)
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺍﺭﺯﺵ
ﮐﻴﻔﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺗﻤﺎﻡ ﺧﻠﺎﻳﻖ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ.ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺍﻳﻨﺪﻩ بشریّت
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺑﺪﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ اﺭﺯﺵ ﻭﺍﻫﻤﻴﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺼﺎﺭﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﻤﻪ ﺧﻠﻘﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﻣﺮﺩﺍﻧﻪ ﺍﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ.

774
- حدیث ﺟﺎﻟﺒﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ (ﺝ۲ﺹ 279ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺷﺨﺼﻰ ﺑﺎﻣﺎﻡ
ﮔﻔﺖ - ﺍﻧّﻤﺎ ﺍﻧﺖ
ﻣُﻨﺬﺭ ﻭ لکُلّ
ﻗﻮﻡ ﻫﺎﺩ ﺗﻮ ﻳﻚ
ﻣُﻨﺬﺭ ﻭﺍﻧﺬﺍﺭ
ﻭﺍﺧﻄﺎﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻪ ﻫﺮ ﻗﻮﻣﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻳﻚ ﻫﺎﺩﻯ
ﻭهدایت ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻋﺒﺎﺭﺕ ﻗﺮﺍﻧﻰ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺩﺭﺑﻴﻦ
ﻫﺮ ﻗﻮﻡ ﻭﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻯ ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭهدایتﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻨﺬﺭ ﻭ ﻫﺎﺩﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺗﺎ
ﺗﮑﻤﻴﻞ حُجّت ﮐﻨﺪ
ﻭﺍﺧﺮﻳﻦ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﺭﺳﻮﻝ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻤﻨﺬﺭ
ﻭ ﻋﻠﻰّ ﺍﻟﻬﺎﺩﻯ
ﻳﺎ ﺍﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻞ
ﻣﻦ ﻫﺎﺩﻯ ﺍﻟﻴﻮﻡ ؟ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﻣﻨﺬﺭ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻋﻠﻰّ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﻫﺎﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻳﻦ
آیه ﺩﺭ ﻋﻬﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ( والدین
ﺩﻭ ﻭﺍﻟﺪ) ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺍﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺮ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ. ﺳﭙﺲ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺰﻣﺎﻥ ﺣﺎﻝ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺳﺎﺋﻞ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﭼﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻰ
ﺁﻳﺎﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺎﺩﻯ
ﭼﻪ ﮐﺴﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﭘﺮﺳﺶ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺎﻣﺎﻡ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ : ﻣﺎﺯﺍﻝ
ﻣﻨﮑﻢ ﻫﺎﺩ ﻣﻦ ﺑﻌﺪ
ﻫﺎﺩ ﺣﺘﻰ ﺩﻓﻌﺖ
ﺍﻟﻴﮏ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻫﺎﺩﻯ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫﺎﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨک ﻨﻮﺑﺖ ﺑﺸﻤﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ.ﻫﺎﺩﻯ هدایت
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ ﻭﻧﻴﺰ
هدایت ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻭﻧﻴﺰﺑﺮﺍﻯ
(ﻫُﺪﺍ) و شهود
ﺭﺳﺎنی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺗﻮﺳﻞ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻣﺎﻡ ﻭﻫﺮﻫﺎﺩﻯ
ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟکی
ﻤﻮﻓﻖ ﻭﺻﺎﺩﻕ ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺑﻬُﺪﺍﻯ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺭ حَجّ ﺍﮐﺒﺮﺩﺭﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺤﺼﺎﺭﺍ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺯﻣﺎﻥ ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭼﻮﻥ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﺎﺩﻯ ﻭ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
اﻭ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻳﻚ آیَت
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻫﺮ ﻫﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻨﺬﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﺎ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﺎﻟﻰ ﺍﺯ هدایت
ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ؟ ﻭﺍﻳﻦ ﺳﺌﻮﺍﻝ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻟﻮ ﮐﺎﻧﺖ
ﻧﺰﻟﺖ ﺍیة ﻋﻠﻰ
ﺭجلّ ﺛﻢ ﻣﺎﺕ ﺫﻟﻚ
ﺍﻟﺮجلّ ﻣﺎﺗﺖ ﺍﻟﺎیة
ﻣﺎﺕ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ
ﻭ السُنّة ﻭ ﻟﮑﻨّﻪ
ﺣﻰّ ﻳﺠﺮﻯ ﻓﻴﻤﻦ
ﺑﻘﻰ ﮐﻤﺎ ﺟﺮﻯ ﻓﻴﻤﻦ
ﻣﻀﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﺘﻰ(
ﭼﻮﻥ ﻗﺮﺍﻧﻰ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺍﺻلی
ﺪﺭ (ﻟﻘﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ) ﺑﺮﮐﺴﻰ ﻧﺎﺯﻝ
ﺷﺪ ﻭﺍﻥ ﺷﺨﺺ ﺍﮔﺮ
ﺑﻤﻴﺮﺩ ﺍﻥ آیه
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣُﺮﺩ
ﻭ ﮐﺘﺎﺏ ﻭ ﺳﻨّﺖ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻣُﺮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺟﺎﺭﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻭﺍﺭﺛﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﮐﻪ(آیات
ﺍﻟﻬﻰ)ﺍﻋﻢ ﺍﺯ ﻗﺮﺍﻥ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
(ﺭجلّ) ﻣﺮﺩ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻴﺰ (ﺭأجل) ﺭﻩ
ﺭﻭ ﻭ (ﻣﺮﺩ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ) ﻭﻣﻮﻓﻖ
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣَﺮﺩ ﺑﺎ
ﻣﺮﻭّﺕ و
مروءت ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﺋﻰ ﭼﻮﻥ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ ﺑﻴﻦ
ﺧﺪﺍ ﻭﺳﺎﻟﻚ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻴﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎﻣﻰ ﺍﺷﮑﺎﺭ
ﻭ ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻮﺭ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺭﻭٴﻴﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺣﮑﻢ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺍﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻭ
ﻫﺎﺩﻯﺘﻤﺎﻣﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
. ﻭ ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻭﻯ
ﺗﺎﻳﻴﺪ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﻮﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺭﺣﻤﻚ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺎ ﺧﺪﺍ ﺗﻮﺭﺍ
ﺭﺣﻤﺖ ﮐﻨﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻮﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺣﻤﺖ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻮﻓﻖ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩ ﻭﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﮐﻨﺪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺣﻤﺖ
ﺧﺎﺹ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ
.ﺩﺭ ﺍﻳﻦ حدیث ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﻭﺍﺿﺢ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ (آیَت
ﺍﻟﻬﻰ) ﻗﺮﺍﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﺑﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﻣﻮﻓﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﮐﺘﺎﺏ ﺑﺎﺯ ﻗﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻣﺮﻳﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺳﻨّﺖ
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻣﻴﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
کرد .

775 - ﺩﺭ حدیثی ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۲ﺹ 280 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ:
ﻣﺎ ﺑﺎﻝ ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ
ﻟﺎ ﻳﺰﺩﺍﺩ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﻨﺸﺮ ﻭﺍﻟﺪﺭﺱ
ﺍﻟّﺎ ﻏﻀﺎضة ﻗﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﭼﻪ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ ﺍﻥ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﻧﺪﻙ ﮐﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻮﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺻﺪﺭﺍﺳﻠﺎﻡ ﻧﻴﺰ
ﻗﺮﺍﻥ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﮐﺴﻰ
ﻧﺒﻮﺩ. چون
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﻗﺮﺍﻥ ﺳﻮﺩﻯ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺟﺰ
ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺷﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻯ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻗﺮﺍﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭﺧﺎﺹ
ﮐﻠﻴاﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﺩﺭ ﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺎﺯ به (ﻗﺮﺍﻥ
ﻧﺎﻃﻖ)ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻡ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ ﻗﺮﺍﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩﺍﻣﻮﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺮﺍﻥ ﻧﺎﻃﻘﻰ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
: ﺍﻥّ ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻟﻢ ﻳﺠﻌﻠﻪ ﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺩﻭﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺍﻟﻨﺎﺱ
ﺩﻭﻥ ﻧﺎﺱ ﻓﻬﻮ ﻓﻰ
کُلّ ﺯﻣﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﻋﻨﺪ ﮐﻞّ ﻗﻮﻡ
ﻏﺾ ﺍﻟﻰ ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎمة
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﺯﻣﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺪﺍﺩﻩ (ﻓﻘﻂ
ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ)
ﻭﻳﺎﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻣﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ( نه ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ ﺑﻘﺮﺍﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
) ﺑﻠﮑﻪ ﻗﺮﺍﻥ ﻣﺘﻌﻠﻖ
ﺑﻬﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺩﺭ ﺑﻴﻥ اﻳﻥ
اﻗﻮﺍﻡ ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺍﺯﻗﺮﺍﻥ
می گرﺩﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻝ ﺗﺎ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭکُلّی
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺎﻧﻊ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﻭ (ﻏﺾ) ﺍﺯ ﺍﻥ ﺑﻬﺮﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻋﺼﺮﻯ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺪﺍﻡ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻭ ﺑﺎ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻭﻋﻠﻢ
ﻭﺗﻤﺪﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻣﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺮ ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺯ ﻗﺮﺍﻥ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.ﻭ ﺑﺎﺯ
( ﻗﺮﺍﻥ یا قُرّهﻫﺎﻯ)
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺗﺎ ﺑﺪﺍﻥ ﺗﻮﺳّل
کنند .ﻭ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﻴﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﮕﻮﻧﻪ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ ﻋﻤﺮ طریقت
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﺣﺘﻰ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ آیات
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
بوﺩ. ﻭﺍﻧﺪﮐﻰ ﻧﻴﺰ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺍﻧﺪﮐﻰ ﺑﺪﻭ ( قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻤﺪیاﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺍﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺑﻌﺎﺩ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻗﺮﻧﻬﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﺗﺎﺯﻩ ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ حدیث ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ آیات ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی هستند . ﻭﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﺯ
ﺳﻨﺖ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻫﺎﺩﻯ
هدایت ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ ﻳﻌنی
ﺼﺎﺣﺐﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺳﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.(ﻧﺸﺮ)ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﻭﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﻗﺮﺍﻥ ﺑﻴﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﻭ (ﺩﺭﺱ) ﺗﺪﺭﻳﺲ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ ﺍﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ ﺗﺪﺭﻳﺲ
ﻗﺮﺍﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻋﻤﻠﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣلی
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. (ﻏﻀﺎﺽ)
ﺍﻧﺪﮐﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻳﻮﻡ) ﻳﺎ
ﺭﻭﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻡ
ﻳﺎ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ.ﻭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻗﻴﺎﻡ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ ﻗﺎﺋﻢ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻧﻴﺰ ﻗﻴﺎﻡ ﻭﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻮﻉ ﺗﺎﺯﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ تجلّی ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻮﺭﺟﺒﺮﺋﻴل ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻣﺘﻌﺒﺪﺍﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﭘﺲ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ رﻭﺯﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﺗﺎ ﺑﮑﺪﺍﻡ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻦ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻦ(ﻏﻀﺎﺿﻪ)
ﺍﻧﺪﻙ ﺍﺯ ﺗﺪﺭﻳﺲ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻗﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺯﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺳﻞﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﺯﻳﺎﺩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺪﻙ ﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﺩ

776 - ﺩﺭ ﻧﻬﺞ ﺍﻟﺒﻠﺎﻏﻪ
ﺍﻣﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ 284
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺗﺮﺩ
ﻋﻠﻰ ﺍحدّﻫﻢ ﺍﻟﻘﻀیّة
ﻓﻰ ﺣﮑﻢ ﻣﻥ
اﻟﺎﺣﮑﺎﻡ ﻓﻴﺤﮑﻢ
ﻓﻴﻬﺎ ﺑﺮأیه ﺛﻢ
ﺗﺮﺩ ﺗﻠﻚ ﺍﻟﻘﻀیّة
ﺑﻌﻴﻨﻬﺎ ﻋﻠﻰ ﻏﻴﺮﻩ
ﻓﻴﺤﮑﻢ ﻓﻴﻬﺎ ﺑﺨﻠﺎﻑ
ﻗﻮﻟﻪ ﻣﺴﺄﻟﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﮐﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﻧﻈﺮ
ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺳﭙﺲ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺴﺎﻟﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﻭﺭ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻧﻈﺮ ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺋﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻗﻀﺎﺕ
ﻭﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖﺍﻭ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.ﺍﻣﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ أﺻﻞ ﻫﺪﻑ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﺩﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺑﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺩﺭ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﺳﺎﺱ ﻭﻗﺎﻋﺪﻩﺍﻯ
ﺩﺭﻓﮑﺮ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺑﻤﻮﺟﺐ هَوَس ﻧﻔﺲ
ﺍﻣﺎﺭﻩ ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻗﺘﻀﺎﻯ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ : ﺛﻢ ﺗﺠﺘﻤﻊ
ﺍﻟﻘﻀﺎة ﺑﺬﻟﻚ
ﻋﻨﺪ ﺍﻟﺎﻣﺎﻡ ﺍﻟﺬﻯ
ﺍﺳﺘﻘﻀﺎﻫﻢ ﻓﻴﺼﻮّﺏ
ﺍﺭاءهم ﺟﻤﻴﻌﺎ
ﻭﺍﻟﻬﻬﻢ ﻭﺍحدّ
ﻭﮐﺘﺎﺑﻬﻢ ﻭﺍحدّ
ﺳﭙﺲ ﺍﻳﻦ ﻗﻀﺎﺕ
ﺑﻨﺰﺩ ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﮐﺮﺩﻩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺁﺭﺍﻯ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﻳﻦ ﻗﻀﺎﺕ
ﺭﺍ ﺗﺎﻳﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﺪﺍﻯ
ﺍﻧﻬﺎ ﻭﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺭﺋﻴﺲ
ﻭ ﭘﻴﺸﻮﺍﻯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺧﻠﻴﻔﻪﻭﻫﺮ
ﺭﻫﺒﺮ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ(ﺍﻣﺎﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﺭﻫﺒﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ.ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺧﺪﺍ
ﻳﮑﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻭﮐﺘﺎﺏ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻗﻀﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺭﺍﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﺮ
ﭼﺸﻤﻪ ﺍﺣﮑﺎم ﺪﻳﻨﻰ
ﻗﺮﺍﻥ ﻭﺍحدی ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻢ ﮐﺘﺎﺏﻭﻫﻢ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻧﻬﺎ ﻫﺮﮔﺰ بحقّ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﭼﻴﺰﻯ
ﺟﺰ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﺑﻮﺍﻃﻦ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻗﺮﺍﻥ ﻭ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﻠﻢ رلدُنّی
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
( ﻳﺼﻮّﺏ) ﺻﻮﺍﺏ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﺗﺎﻳﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺑﻬﺪﻑ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺧﻄﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﭘﺮﺗﺎﺏ ﺗﻴﺮ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺑﻬﺪﻑ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺭﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎﺯ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
: ﻓﺎﻣﺮﻫﻢ ﺍﻟﻠﻪ
ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ ﺑﺎﻟﺄﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻓﺎﻃﺎﻋﻮﻩ ﺍﻡ ﻧﻬﺎﻫﻢ
ﻋﻨﻪ ﻓﻌﺼﻮﻩ ﺍﻡ
ﺍﻧﺰﻝ ﺍﻟﻠﻪ ﺩﻳﻨﺎ
ﻧﺎﻗﺼﺎ ﻓﺎﺳﺘﻌﺎﻥ
ﺑﻬﻢ ﻋﻠﻰ ﺍﺗﻤﺎﻣﻪ
ﺍﻡ ﮐﺎﻧﻮﺍ ﺷﺮﮐاء
ﻟﻪ ﻓﻠﻬﻢ ﺍﻥ ﻳﻘﻮﻟﻮﺍ
ﻭ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻥ ﻳﺮﺿﻰ
ﺍﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﺮﺩﻩ اﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻣﻨﻊ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﺗﻤﺮﺩ ﻭ ﻋﺼﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ (ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ)
ﻭ ﺍﺟﻤﺎﻉ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻢ ﺷﺪﻥ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪﺁﻧﺎﻥ
اﻧﺠﺎﻡ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻳﻦ ﻭ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺎﻗﺺ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﮐﻤﻚ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﮐﻪ ﺩﻳﻦ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻭﺭﻓﻊ ﻧﻘﺺ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭآﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ حقّ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺗﺎ ﺷﺮﻳﻚ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺗﻤﺮّﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺑﮑﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺣﺮﻓﻬﺎﻯ ﺍﻧﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻳﺎﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﻧﺎﺯﻝ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﻭﻟﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ ﺍﺩﺍﻯ
ﺍﻥ ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ( ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ) ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺧﻠﺎﻑ ﮐﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻣﻴﺰ ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺎﺯ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺭﻓﺖ ﻭﺍﻣﺪ ﻭﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻋﮑﺲ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻳﺎ ﺗﻔﺮﻗﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻤﻊ ﻭ ﺍﺟﻤﺎﻉ
ﻭ ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻭﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻢ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺟﻤﻊ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ ﺟﻤﺸﻴﺪ ﻭﮐﺎﻣﻞ
الهی ﻮ ﺟﻢ ﺷﺪﻩ
ﻭﻣﺘﺤﺪ ﺑﺎ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.(ﺩﻳﻦ)
ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺪﺍﻥ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﮐﻪ آخوندﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﺸﻨﻪ ﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﺩﻳﻦ
ﻳﻌﻨﻰ(ﺭﻭﺵ ﻋﻤﻠﻰ)ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ
ﺩﻳﻦ ﻧﺎﻗﺼﻰ ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺳﺖ ﻭﻳﺎ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﺭﺍ ﺍﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺭﻭﺷﻰ ﻧﺎﻗﺺ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺷﺮﻳﮑﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ ﻣﺘﻌﺒﺪﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻳﺎ آخوندﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻨﺪ ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﺷﺮﻙ
ﻣﻴﻮﺭﺯﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻗﺮﺍﻥ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯﺷﺮﻙ آخوندﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻪ ﺑُﺖ
ﺳﻨﮕﻰ ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻄﻮﺭ
ﺿﻤﻨﻰ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﻓﺎﻉ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﮔﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺗﺎﻳﻴﺪ ﻭ ﻗﺒﻮﻝ
ﮐﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎﮐﻴﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎم اﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻄﺮح
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺣﺮﻑ ﺍﻧﻬﺎ
ﺣﺮﻑ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻗﻮﻝ ﺍﻧﻬﺎ ﻗﻮﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺭﻭﻯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻭﻧﻮﺭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﺳﺮ ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺗﻰ ﻭﻧﻮﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻏﻴﺮ ﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺑﺎﺯ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
: ﻭﺍﻟﻠﻪ ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ
ﻳﻘﻮﻝ ﻣﺎ ﻓﺮﻃّﻨﺎ
ﻓﻰ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﻣﻦ
شیئ ﻭ ﻓﻴﻪ ﺗِﺒﻴﺎﻥ
کُلّ شیئا ﻭ ﺫﮐﺮ
ﺍﻥّ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﻳﺼﺪّﻕ
ﺑﻌﻀﻪ ﺑﻌﻀﺎ ﻭ ﺍﻧّﻪ
ﻟﺎ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻓﻴﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭﺳﺘﺎﻳﺶ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭﮐﺘﺎﺏ اﺯ
ﻫﻴﭻ ﺍﻣﺮﻯ ﻓﺮﻭﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻳﻢ. ﻭ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻭﺗﺒﻴﺎﻥ
ﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻳﻢ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺍﻥ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻭ ﺗﻨﺎﻗﻀﻰ
ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻗﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﺪﻑ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
وﻣﻘﺼﺪ ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺸﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﭙﺎﺱ ﮔﻮﻳﺎﻥ
ﺍﻭ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ( ﺳّﺒﺎﺡ)
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻭ ﺷﻨﺎﮔﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ ﻋﻤﻴﻖ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﻚ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻣﻴﺪ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﺪﻑ ﺍﺯ ﺍﺭﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻳﻦ ﻭﮐﺘﺎﺏ
ﺍﺳﻤﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ ﻗﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺣﮑﺎﻣﻰ
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻭ آخوندﻫﺎﻯ سُنّی
ﻭ ﺷﻴﻌﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﺮﻙ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.( ﻣﺎ
ﻓﺮﻃّﻨﺎ) ﺍﻓﺮﺍﻁ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﻭﮐﻢ ﻧﮕﺬﺍﺭﺩﻩ
ﻭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪﺍﻳﻢ
.(ﺗﺒﻴﺎﻥ) (ﺑﻴﺎﻥ)ﻣﻄﻠﺐ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭﺩﺍﺩﻥ (ﺑﻴﻨﺶ)
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ (ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ)
ﺍﺷﮑﺎﺭ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﮐﺘﺎﺏ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻣﺮﻳﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻟﺎﺯﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺍﻥ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺿﺪ ﻭﻧﻘﻴﺾ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺗﺎﻳﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺑﺸﺮﻁ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯﻗﺮﺍﻥ ﺑﺸﻮﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻧﺎﺳﺦ ﻭﻣﻨﺴﻮﺥ
ﻗﺮﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﭘﻴﺶ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻫﻴﭻ آیه ﻗﺮﺍﻧﻰ
ﺗﺎ ﺍﺧﺮﻳﻦ ﻋﺼﺮ
ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻗﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭﺟﺎﺭﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻳﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺍﺟﺐ
ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺗﺎﻳﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪﺭﺍ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ ﺗﺎﻳﻴﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﺮ ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﻗﺸﺮﻯ ﺣﺰﺑﻰ
ﻭ آخوندﺑﺎﺯﻯ ﻟﺬﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﺗﺎﻳﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﺧﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﻭ
قُرّه ﻳﺎ ﺧﻮﺭّﻩ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺎﺳﻢ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺍﻝ ﻋﺒﺎ
ﻭﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰم
ﭙﻴﺸﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻋﻴﺴﻰ ﮐﺎﺷﻒ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﻭ ﻳﺎ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﮐﺎﺷﻒ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ربّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ربّ ﺍﻟﻔﺼﻞ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﻧﻮﺡ ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺍﻯ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﻮﺩﺍ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﻧﻮﺭ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺍﻟﻔﺼﻞ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻧﻬﺎﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯﻩﺍﺯﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺣﺮﺍﻣﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻭ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺗﺎﻳﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ ﮐﺘﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻌﻨﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﻮﻧﺪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻫﻤﮕی ﺒحقّ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺑﻬﺎﺋﻰ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﭘﺲ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻋﻤﻠﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭﻟﻮ ﺍﻧﺪﻙ
ﻭﻣﺤﺪﻭﺩﻯ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻮﺭ
ربّ رحمان
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻭﺑﺎ ﺣﻘﺎﻧﻴﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﺪﻩ ﻭﺑﺎﺯ
ﻫﻢ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ و ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻳﺎ ﺑﺎﻃﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﺯ ﺷﻌﺒﻪ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ
ﺸﺎﺧﻪﻫﺎ ﮐﻪ ﺑحقّ
هستند ﺑﻐﻠﻂ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﻥ ﺠﺪﻳﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
(ﺑﻬاء ﺍﻟﻠﻪ)
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻦ ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﻚ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﻦ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻭ (ﺑﻬاء
ﻭﻧﻮﺭﺍﻧﻴﺖ)ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺑﻬﺎﺋﻰ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺟﺎﻣﻊ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺖ ﮔاﻧﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻧﻬﺎ ﻭ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻥ ﺍﻧﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺲ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﮐﻪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻧﺮﻭﻧﺪ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﻧﺸﻮﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺳﻮﺩ ﺍﮔﺮ ﭘﺲ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻣﺤﺸﺮﻯ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺑﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻣﺎ ﺭﺍﺿﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﻭﻫﺮ
ﻣﺪﻋﻰ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ربّ رحمان ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﺮﺵ ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﮐﻨﺪ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺑﻬاء ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ
ﻭ ﺑﺎﺩﻳﻨﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺻﻞ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻟﺰﻭﻡ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺩﻳﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻭﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻥ سُنّی
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﻓﺮﻗﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻫﻤﮕﻰ
ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺷﺮﻙ ﺩﺭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺘﻮﺳﻞ ﺑﻐﻴﺮ ﺍﺯ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺑحقّ
اﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ هستند .ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﺘﺐﺍﺳﻤﺎﻧﻰ ﻫﻤﻴﻥﺮﺍ
ﺗﺎﮐﻴﺪﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ : ﻘﺎﻝ ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ
: ﻭﻟﻮ ﮐﺎﻥ ﻣﻦ ﻋﻨﺪ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻮﺟﺪﻭﺍ
ﻓﻴﻪ ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎ
ﮐﺜﻴﺮﺍ ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ
ﺍﺯﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺒﻮﺩ ﺣﺘﻤﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺭﺎﻟﺐ ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﻣﻄﻠﺐ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺪﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﮐﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ حدیث
ها ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻗﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﻡ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻯ ﻭ ﺗﻀﺎﺩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ هدایت
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﺜﺎل اﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﻗﺮﺍﻥ
ﺑﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﺗﻀﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻳﺎﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ ﻗﺮﺍﻥ
ﺑﺸﻮﺩ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻗﺮﺍﻥ ﻣﺘﻀﺎﺩ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺳﺦ ﻭﻣﻨﺴﻮﺥ
ﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ
ﺗﺎ ﺭﻓﻊ ﺍﻳﻦ ﺗﻀﺎﺩ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻗﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﺍﻥ ﺑﺸﻮﺩ.
ﻗﺮﺍﻥ ﻣﻄﺎﻟﺐ کُلّی
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺻﻮﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻨﻄﻖ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺣﺘﻤﺎ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻭﺍﺿﺢ ﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺩﺭ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﻟﺘﺒﺎﺳﻰ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﻫﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺤﺚ(حدود)ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻭ ﺍﻥّ ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ
ﻇﺎﻫﺮﻩ ﺍﻧﻴﻖ ﻭ
ﺑﺎﻃﻨﻪ ﻋﻤﻴﻖ ﻟﺎ
ﺗﻔﻨﻰ ﻋﺠﺎﺋﺒﻪ
ﻭ ﻟﺎ ﺗﻨﻘﻀﻰ ﻏﺮﺍﺋﺒﻪ
ﻭ ﻟﺎ ﺗﮑﺸﻒ ﺍﻟﻈﻠﻤﺎﺕ
ﺍﻟّﺎ ﺑﻪ و ﻗﺮﺍﻥ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺭﺍﺳﺘﻪ(ﺍﺩﺑﻰ)ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻋﻤﻴﻖ ﻭ ﭘﺮ ﻣﻌنی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﺠﺎﻳﺐ
ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺍﻥ ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻏﺮﺍﻳﺐ ﻣﺒﺎﺣﺚ
ﺍﻥ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﺎﻃﻞ ﻧﻴﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﻭﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﻇﻠﻤﺎﺕ
ﺟﻬﻞ ﻭﺭﻭﺡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺪﻭﻥ ﻗﺮﺍﻥ ﺭﻭﺷﻦ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﻗﺮﺍﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﺟﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﻟﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﻗﺮﺍﻥ ﺩﻭ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ(ﺍﻣﺮﻳﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ)ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﻘﺮﺭ
ﻭﻣﮑﺘﻮﺏ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻗﺮﺍﻥ ﺩﻭ قُرّه
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ قُرّه
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﮐﺘﺎﺏ(ﺍﻧﻴﻖ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻀﺎﺩ)
ﻭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺑﻰ ﻧﻈﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺩﺏ
ﻭ ﺻﺮﻑ ﻭﻧﺤﻮ ﻭ ﻋﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ ﺑﺎﻃﻦ
ﺍﻥ ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻤﻴﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻋﻤﺎﻕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺩﺭﻙ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﮔﺮﭼﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﻋﻤﻴﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭﮐﻠﺎﻡ
ﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺑﻌﺎﺩ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻌﻤﻘﻰ ﺧﺎﺻﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﻌﻠﻮﻡ ﻭ ﺍﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﺒﻰ ﺑﻴﺎﻥ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﺘﺎﻳﺠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺲ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻌﻠﻮﻡ ﻳﺎ
ﺍﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ
ﺭٴﻮﻳﺎﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ حدّ
ﺍﮐﺜﺮ ﺑﺎﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﻭ ﺑﺎ ﺭﻭﺵ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ربّ رحمان
ربّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻋﺠﺎﻳﺐ
ﻗﺮﺍﻥ ﺯﻳﺎﺩ ﻭ ﭘُﺮ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ
ﻋﺠﺎﻳﺐ ﻧﺤﻮﻯ ﻭ
ﻟﻐﻮﻯ ﻭ ﺍﺩﺑﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻋﺠﺎﻳﺐ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﻬﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻋﺠﻴﺐﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﻟﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺟﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﭘﺲ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻏﺮﺍﻳﺐ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﻬﻢ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﻋﻠﻢ لدُنّی ﻭﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻮ ﺑﻨﻮ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥﻤﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻣﻨﻘﻀﻰ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻧﻤﻰ ﺍﻓﺘﺪ.(ﻇﻠﻤﺎﺕ)ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻞ ﻭ ﺑﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺑﻰ ﻋﻘﻠﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﺎﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻌﺪﻯ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺍﻝ ﻋﺒﺎ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺴﻨﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻣﺎﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ.
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﻠﺎﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﺑﺎﻣﺸﻴﺖ
ﻭﻳﮋﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ربّ ﻗﺎﺋﻢ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ربّ رحمان ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﻭربّ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺍﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﻴﻦ
قُرّهﻫﺎﻯ ﺩﻭﮔﺎﻧﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻨﺎﻡ ﻗﺮﺍﻥ
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﺪﻭﻥ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻘﺮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﻭﺷﻦ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻇﻠﻤﺎﺕ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭﻭﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺍﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺩﺳﺖﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﻫﻞ ﺗﺴﻨّﻦ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺎﺣﺎﺩﻳﺚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻳﺎﺑﻈﺎﻫﺮ ﻗﺮﺍﻥ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
آخوندﻫﺎﻯ ﺷﻴﻌﻪ
ﻭﻟﻰ ﻣﻨﮑﺮﺍﺻل
ﻠﺰﻭﻡ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ ﺍﻭﻡ
ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻬﺪﻯ ﻭﺧﺪﺍ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺭﻭﺷﻰ ﺑﺎﻃﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ آخوندﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺍﮔﺮﻫﺮآخوندﻯ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺠﺘﻬﺪ ﺷﺪﻩ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ حقّ ﺻﺪﻭﺭ
ﻓﺘﻮﺍ ﻗﺎﺋﻞ ﺧﻴﺎﻝ
ﻭﺍﻫﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻬﻰ ﺑﺎﻃﻞ ﺍﺳﺖ
ﻭﺑﺪﻋﺘﻰ ﺑﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺟﻬﻨﻢ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺢ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﺎﻣﺸﺎﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﺗﺎﮐﻴﺪ
ﺷﺪﻩ.ﻭﺟﺰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻘﺼﺪ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣﻌﺮﻓﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﮐﺲ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﻫﺒﺮ
ﺍﻳﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﻭ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺼﻮﺭ (ﻏﻴﺒﺖ)
ﻭ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﺋﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﻭﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﺲ
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮﺱ
ﺻﻌﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮﺱ ﻧﺰﻭﻝ
ﮐﻪ ﭘﻨﺠﻤﻴﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﭘﺲ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﺑﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﻃل
اﺎﺳﺖ ﻭﺟﺰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺑﺎ
هدایت ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺑﻤﻘﺼﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
بشریّت ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ

777- ﺭﻭﺍﻳﺘﻰ(ﺝ۲ﺹ 300 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭ ﻧﻄﻘﻰ ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻣﺘّﻰ
ﺑﻤﺎ ﺍﻗﻮﻝ ﺭﻫﻴﻨﻪ
ﻭﺍﻧﺎ ﺑﻪ ﺯﻋﻴﻢ
( ﻣﻦ ﭼﻨﻴﻦ تعهّد
ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﺻﺪﻕ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻡ
ﮐﻪ) ﺍﻧّﻪ ﻟﺎ ﻳﻬﻴﺞ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺘﻘﻮﻯ ﺯﺭﻉ
ﻗﻮﻡ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺗﻘﻮﺍ
ﻭﮐﺸﺖ ﻗﻮﻡ (ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻯ) ﻫﻴﭻ
ﻭ خُنثی ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻟﺎ ﻳﻀﻤﺄ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺘﻘﻮﻯﺴﻨﺦ ﺍﺻﻞ
ﻭ ﺗﺸﻨﮕﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻘﻮﺍ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺴﻰ ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
حتی اﮔﺮ ﺳﻨﺨﻴّﺖ
ﻭﺍﺻﻠﻴّﺖ ﻭ ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻥّ
ﺍﻟﺨﻴﺮ ﮐﻞّ ﺍﻟﺨﻴﺮ
ﻓﻴﻤﻦ ﻋﺮﻑ ﻗﺪﺭﻩ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺟﺰ
ﻴﺮ(ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ)ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺗﻘﻮﺍ ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﻗﺪﺭ ﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻭﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻭﮐﻔﻰ ﺑﺎﻟﻤرء
ﺟﻬﻠﺎ ﺍﻥ ﻟﺎ ﻳﻌﺮﻑ

ﻗﺪﺭﻩ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺟﻬﻞ
ﺍﻭ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻗﺪﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻘﻮﺍ(ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ) ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ﻧﺪﺍند ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻣﺎﻣﻰ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻮﺍﺳﻄﻪﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻥّ ﺍﺑﻐﺾ
ﺧﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍلی اﻟﻠﻪ ﺭجلّ
ﻗَﻤَﺶ ﻋِﻠﻤﺎ ﻣﻦ ﺍﻏﻤﺎﺭ ﻏﺸﻮة
ﻭ ﺍﻭﺑﺎﺵ ﻓﺘنة
ﻣﺒﻐﻮﺽ
ﺗﺮﻳﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﻭعلم ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﻫمچنان ﺩﺭ ﺍﻏﻤﺎﺭ(ﻭ
ﻏﻮﺭ ﻭﮐﻮﺭ) ﻭﺩﺭ
ﺍﺑﻬﺎﻡ ﻭ ﻏﺸﻮﻩ
ﻭﻏﺸﺎ ﻭﭘﺮﺩﻩ ﻫﺎﻯ
اﻣﻮﺭ ﻧﺎ ﻓﻬﻤﻴﺪﻧﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﺎ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﭘﻴﺮﻭ ﮐﻪ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻭﺑﺎﺵ ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﺻﻔﺖ ﻭﻭﺣﺸﻰ
ﻭﺍﺯﺍﺭ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻓﺘﻨﻪ ﻭ ﺷﻮﺭﺵ(ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺿﻌﻴﻔﺎﻥ ﺍﻧﻬﺎ
ﺯﻭﺩ ﺗﺮ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺩﺭﮔﻴﺮﻳﻬﺎﻯ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻳﻥﺸﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭآخوندﻯﻮﻳﺎ
ﺿﺪ الهی
ﻮﺳﻠﻮکی
ﻘﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻓﻬﻮ ﻓﻰ ﻋﻤﻰ ﻋﻥ
اﻟﻬُﺪﻯ اﻟﺬﻯ ﺍﺗﻰ
ﺑﻪ ﻣﻦ ﻋﻨﺪ
ﺭﺑّﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺪﻙ ﻋﻠﻢ
ﻭﮔﺮﻭﻫﻰ ﭘﻴﺮﻭ
ﻭﭼﻤﺎﻕ ﺩﺍﺭ ﺧﻮﺩ
ﻭﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ ﺩﺭ
ﮐﻮﺭﻯ ﻭﻋﻤﺎﻯ ﺟﻬﻞ
ﻭ ﻧﻔﻬﻤﻰ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ(ﻋﻘﻠﻰ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺗﺎ ﺍﻳﻦ ﻫﺪﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﻧﺪ)
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺯ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩ ﺟﺎﻫﻠﺘﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭﺿﺎﻝ ﻋﻦ ﺳنّة
ﻧﺒﻴﻪ ﻳﻈﻥ
اﻥّ اﻟحقّ ﻓﻰ ﺤﻔﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﻣﺪﻋﻰ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺭﺍﺳﺖ(ﻭ
ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﻨّﺖ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺵ
ﺭﺍ ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﻣﻮﺧﺘﻪ
ﻭ ﺿﻤﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩﺵ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩﺍﺳﺖ
( ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ (ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ) ﻭ حقّ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺿﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﮐﺎﺭ آخوندﻫﺎﻯ
ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻭﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻥ ﮐﻠّﺎ
ﻭﺍﻟﺬﻯ ﻧﻔﺲﺍﺑﻦ
ﺍﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ ﺑﻴﺪﻩ
ﻗﺪ ﺿﻞّ ﻭ ﺍﺿﻞ ﻣﻦ
ﺍﻓﺘﺮﻯ ﻭﻟﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﺨﺪﺍﺋﻰ
ﭼﻪ ﺟﺎﻥ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﺑﻮ ﻃﺎﻟﺐ ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺨﺼﻰ(
آخوند ﻭﻣﻔﺘﻰ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﻮﺍﻥ ﻭﻟﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ) ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻭ ﮔﻤﺮﺍﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻓﺘﺮﺍ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.
(ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺭﺍ ﺩﺳﺖ ﻭﭘﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩالهی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ هدایت ﻣﺮﺩﻡ
ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﺳﻤّﺎﻩ
ﺭﻋﺎﻉ ﺍﻟﻨﺎﺱ ﻋﺎﻟﻤﺎ
ﻭﻟﻢ ﻓﻰ ﺍﻟﻌﻠﻢ
ﻳﻮﻣﺎ ﺳﺎﻟﻤﺎ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ(ﭼﻨﻴﻦ
آخوندﻯ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﻋﻮﺍﻡ ﻭﭼﻮﻥ
گوﺳﻔﻨﺪﺍن ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻋﺎﻟﻢ ( یعنی
ﺍﻣﺎﻡ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ولی
هرﮔﺰ ﺩﺭﻋﻠم (
روان ) ﺴﺎﻟﻢ ﻭﭘﺎﻙ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔﺲ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻫﻰ
ﭘﺮ غُقده ﻭﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺐ
ﻭﺷﻬﻮﺕﺭﺍﻥ
ﺪﺍﺭﺩ) ﻓﮑّﺮ ﻓﺎﺳﺘﮑﺜﺮ
ﻣﺎ ﻗﻞّ ﻣﻨﻪ ﺧﻴﺮ
ﻣﻤّﺎ ﮐﺜّﺮ ﺣﺘﻰ
ﺍﺫﺍ ﺍﺭﺗﻮﻯ ﻣﻦ
ﻏﻴﺮ ﺣﺎﺻﻞ ﻭﺍﺳﺘﮑﺜﺮ
ﻣﻦ ﻏﻴﺮ ﺎﺋﻞ ﭼﻨﻴﻦ
ﺷﺨﺼﻰ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺯﻳﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ ولی
آﻧﭽﻪ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﻣﻔﻴﺪ( ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ)
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻓﺎﺭﻍ
ﺷﺪ ﻭ ﻫﻴﭻ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﺯ ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﺍﻥ ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﺎﺻﻠﻰ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺖ(ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻭﺩﻟﻴﻞ)ﺍﺭﺯﻭﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻃﻠﺒﻰ
ﺟﻤﻊ ﺍﻭﺭﻯ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺟﻠﺲ ﻟﻠﻨﺎﺱ
ﻣﻔﺘﻴﺎ ﺿﺎﻣﻨﺎ
ﻟﺘﺨﻠﻴﺺﻣﺎ ﺍﺷﺘﺒﻪ
ﻋﻠﻴﻬﻢ ﻓﺎﻥ ﻧﺰﻟﺖ
ﺑﻪ ﺍحدنی
ﺍﻟﻤﻬّﻤﺎﺕ هی ﻴﺄﻟﻬﺎ
ﺣﺸﻮﺍ ﻣﻦ ﺭﺃﻳﻪ
ﺛﻢ ﻗﻄﻊ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺸﺒﻬﺎﺕ
ﺧﺒّﺎﻁ ﺟﻬﺎﻟﺎﺕ
ﺭﮐّﺎﺏ ﻋﺸﻮﺍﺕ
ﻭ(ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺪﻋﻰ ﺗﻔﮑّﺮ)ﺑﻴﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﻋﻮﺍﻡ (ﻧﺎﺱ
ﻳﺎ ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﺘﻌﺒﺪﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ) ﻧﺸﺴﺖ ﻭﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﻔﺘﻰ ﻭآخوند ﻭﻣﻠّﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺿﺎﻣﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﻭ ﻧﺎﺟﻰ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺷُﺒِﻬﺎﺕ(ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺑﺎ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺟﻬﻨﻢ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻧﺠﺎﺗﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ (ﺧﻠﺎﺻﻰ)
ﻭﺧﺎﻟﺺ ﺷﺪﻥ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭغُقده ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺟﺰ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺷﺒﻬﻪ ﺍﻭﺭ ﻧﺠﺎﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ آخوندﻫﺎ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭﺩﺭ ﺗﻮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.)ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻣﺮ ﻣﻬﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻬﺎ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺯﻳﺎﺩ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺮﺑﺎﺭ ﺑﺮ ﺷﺒﻬﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺧﺒﻂ
ﻭﺧﻠﻂ ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻋﺸﻮﺍﺕ
(ﻭﻋﺸﺎ ﻭﻏﺸﺎٴ)ﻭﭘﺮﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺍﺑﻬﺎﻡ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺍﻟﻨﺎﺱ ﻣﻦ ﻋﻠﻤﻪ
ﻓﻰ ﻣﺜﻞ ﻏﺰﻝ ﺍﻟﻌﻨﮑﺒﻮﺕ
ﻟﺎ ﻳﻌﺘﺬﺭ ﻣﻤﺎ
ﻟﺎ ﻳﻌﻠﻢ ﻓﻴﺴﻠﻢ
ﻭﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎﻣﻰ
ﺍﺳﻴﺮ ﺍﻧﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺑﻨﺪ ﺗﺎﺭ ﻋﻨﮑﺒﻮﺕ
(ﻭﺍﻓﺘﺎﺩﻥ ﺣﺸﺮﺍﺕ)ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺣﺘﻰ ﻋﺬﺭ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺑﻰ ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻧﺪﺍﺩﻥ ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻞ حدّ ﺍﻗﻞ
ﺧﻮﺩ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭﻟﺎ ﻳﻌﺾ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻌﻠﻢ ﺑﻀﺮﺱ
ﻗﺎﻃﻊ ﻓﻴﻐﻨﻢ ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺑﻄﻮﺭ ﻗﺎﻃﻊ
ﻭ ﻗﻄﻌﻰ ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺛﻮﺍﺑﻰ ﻭ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.(ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺩﺍﺩﻥ ﻫﺎ ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﻞ ﻭ ﺷﺒﻬﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳنی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻗﻰ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ)
ﺗﺼﺮﺥ ﻣﻨﻪ ﺍﻟﻤﻮﺍﺭﻳﺚ
ﻭﺗﺒﮑﻰ ﻣﻦ ﻗﻀﺎﺋﻪ
ﺍﻟﺪﻣاء ﻭﺗﺴﺘﺤﻞ
ﺑﻪ ﺍﻟﻔﺮﻭﺝ ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ
ﻏﻴﺮ ﻣعلیئ ﻭﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻮﺍﺭﻳﺚ
ﻭﻣﻴﺮﺍﺛﻬﺎ ﻭﻃﺮﺯ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺍﻧﻬﺎ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻧﻈﺮ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ
ﻧﺎﻟﻪ ﻭﺍﺭﺛﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻧﻬﺎ ﺧﻮﻥ
ﻫﺎ ﺑﮕﺮﻳﻪ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﻭﺣﻘﻮﻕ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺧﻮﻥ ﺑﻬﺪﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺩﻳﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺎﻥ ﺣﺮﺍﻡ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺣﺮﺍﻡ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻓﺮﺟﻬﺎﻯ ﺣﺮﺍﻣی
ﺮﺍ ﺣﻠﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻫﻴﭻ ﺗﻮﺟّﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﺻﺪﺍﺭ
ﻣﺎ ﻭﺭﺩ ﻋﻠﻴﻪ ﻭﻟﺎ
ﻧﺎﺩﻡ ﻋﻠﻰ ﻣﺎ ﻓﺮّﻁ
ﻣﻨﻪ ﺍﻭﻟﺌﻚ ﺍﻟﺬﻳﻦ
ﺣﻠّﺖ ﻋﻠﻴﻬﻢ اﻟﻨﻴﺎحة
ﻭﻫﻢ ﺍﺣﻴاء ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺯ ﻧﺎﺩﻡ
ﻭﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺑﺎﻃﻞ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﻨﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮﺣﻪ ﺳﺮﺍﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﮐﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ ﺗﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭ ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﺪﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻮﺩ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﭘﺲ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.)
ﺳﭙﺲ ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺑﭽﻪ
ﮐﺴﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻴﻢ ﻭ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.ﻣﻮﻟﺎ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ : ﺍﺳﺘﻔﺘﺤﻮﺍ
ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ ﻓﺎﻧّﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﺸﻔﻖ ﻭﻫﺎﺩ
ﻣﺮﺷﺪ ﻭﻭﺍﻋﻆ ﻧﺎﺻﺢ
ﻭ ﺩﻟﻴﻞ ﻳﻮٴﺪنی
ﺍﻟﻰ ﺟنّة ﺍلله
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﻭﺍﻓﺘﺎﺡ ﮐﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺩﻟﺴﻮﺯ
ﻭﻭﺍﻋﻆ ﻭﻧﺎﺻﺢ
ﻭ رﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﺷﻤﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺧﺪﺍﻯ
ﻋﺰّ ﻭجلّ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻓﺎﻝ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺑﺎ ﻗﺮﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻃﻠﺐ(ﻓﺘﺢ
ﻭ ﻓﺘﻮﺡ)ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﭘﻴﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﻭﻟﺎﺯﻣﻪ ﺣﺮﮐﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭ ﻋﺮﺵ رحمان
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﻭﺭﻩ ﺗﻘﻴﻪ
ﻭﺍﺣﺘﻴﺎﻁ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺍﻥ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺩﻭﺭﻩ ﺍﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﻨﺪ ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻗﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻘﺒﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﭘﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ.ﻭﺍﻳﻦ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ( ﺍﻭﻳﺲ ﻗَرَﻥ)
قُرّه گیر ﺩﺭﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻭﺗﻮﺻﻴﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺑﻮﺩ.
ﺍﻣﺎﻡ(ﻣﺸﻔﻖ)ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻭﻡ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺩﻟﺴﻮﺯ
ﻭﺻﺒﻮﺭ ﻭﻣﺮﺑّﻰ
ﺧﻮﺵ ﺑﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﻨّﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺍﺯﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺍﻥ ﺍﻣﺎﻣﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻗﺮﺍﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪﺧﻮﺩ
(ﻗﺮﺍﻥ ﻧﺎﻃﻖ) ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻫﺎﺩﻯ
ﻭهدایت)ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﺳﺖ.ﻭ(ﻣﺮﺷﺪ)ﺍﺭﺷﺎﺩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭهدایت
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭ
ﺭُﺷﺪ ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺷﻔﻴﻖ
ﻭ ﺩﻟﺴﻮﺯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻔﻊ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭﻧﺠﺎﺕ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭهدایت
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﭘﻴﺮﻭ ﺭﺍ
ﻧﺠﺎﺕﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﭼﻮﻥ ﭘﺪﺭﻯ ﮐﻪ هدایت
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ (ﻭﺍﻋﻆ)
ﺩﺭ ﻭﻋظ ﻭﻧصیحت
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻭ ﻗﺎﻧﻊ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺍﻭ ﺑﺴﻮﻯ(ﻧﺼﺢ
ﻭﻧﺼﻴﺤﺖ)ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻟﻴﻞ ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎ
ﻭ ﭘﻴﺶ ﺭﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺍﻫﻰ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻧﻮﻋﻰ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﭘﺲﺍﺯﻳﻚ ﻣﺮﮒ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻭﺍﺭﺍﻡ
ﺑﺪﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﺎ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﺍﺯﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﺗﺎ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺎ(ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ربّ رحمان)
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎ نند .

778
- ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ 301 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
حدّ ﺍﻗﻠﻰ ﮐﻪ ﺑﻨﺪﻩ
ﺍﻯ ﺭﺍ ﮐﺎﻓﺮ ﻭ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ﭼﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺳﺎﺩﻩ ﺍﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻣﻮٴﻤﻦ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺮﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺍﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﻭﺍﺯ ﺍﻥ
ﭘﺲ ﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺍﺣﺘﻴﺎﻁ ﮐﺎﺭی
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻣﺸﺨﺺ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﺍﻥ
ﻳﺒﺘﺪﻉ ﺷﻴﺌﺎ ﻓﻴﺘﻮﻟّﻰ
ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﻳﺒﺮﺃ ﻣﻤّﻦ
ﺧﺎﻟﻔﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺒﺪﻋﺘﻰ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻭ ﺑﺮ ﺍﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
و سلوک ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺍﺯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﭙﺴﻨﺪﻧﺪ ﻣﺘﻨﻔﺮ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻫﺮ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﻳﺎ ﻣﺬﻫﺐ ﻭﻣﮑﺘﺒﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮﻃﺮﺯ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﭙﺴﻨﺪﻧﺪ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺷﺪ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺳﺮﻣﺴﺖﺑﺪﻋﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ ﻗﺮﺍﻥ
ﻭحدیث ها ﻭ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺪﻋﺖﻧﮑﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺍﮔﺮ ﺧﻄﺎ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻣﻴﺪ ﻋﻔﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻭ ﺩﺍﺭﻡ . ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﺮﺱ
ﺑﺪﻋﺖ ﺗﺤﻘﻴﻘﻰ
ﻧﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻫﺮ ﻣﻮٴﻤﻨﻰ ﺍﺳﺖ.

779
-در همین ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ (ﺝ۲ﺹ 301 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
: ﺍﻥ ﻳﻘﻮﻝ ﻟﻬﺬﻩ
ﺍﻟﺤﺼﺎة ﺍﻧّﻬﺎ
ﻧﻮﺍة ﻭﻳﺒﺮء ﻣﻤّﻦ
ﺧﺎﻟﻔﻪ ﻋﻠﻰ ﺫﻟﻚ
ﻭﻳﺪﻳﻦ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﻟﺒﺮاة
ﻣﻤّﻦ ﻗﺎﻝ ﺑﻐﻴﺮ
ﻗﻮﻟﻪ ﻓﻬﺬﺍ ﻧﺎﺻﺐ
ﻗﺪ ﺍﺷﺮﻙ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﻭ ﮐﻔﺮ ﻣﻦ ﺣﻴﺚ ﻟﺎ
ﻳﻌﻠﻢ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ حدّ ﺍﻗﻞ
ﮐﻔﺮ سنگ ﺭﻳﮕﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭﮔﻔﺖ ﻫﺮﮐﺲ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﻦ ﺭﻳﮓ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻪ ﺧﺮﻣﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮ
ﮐﺲ ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﺭﺍ
ﺭﺩ ﮐﻨﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻣﺘﻨﻔﺮ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﻭ ﻫﺮﮔﻔﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﮐﻨﺪ.ﻭﭼﻨﻴﻦ ﺷﺨﺼﻰ
(ﻧﺎﺻﺒﻰ ﻭﻣﺸﺮﻙ)
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮐﺎﻓﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻫﺮﻋﻘﻴﺪﻩ ﺍﻯ ﺩﻳنی
رﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ.ﺍﻧﺮﺍ ﺷﺨﺼﻰ
ﮐﺎﻓﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺒﺎﻃﻞ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﺮﻳﻚ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﻭﺿﻊ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭﺷﺮﻳﻚ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺎﺣﺐحقّ ﺩﺭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻣﺮ
ﻭﻧﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺷﺮﻳﮑﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﺷﺮﻳﮑﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭ ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ آخوندﻫﺎ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻧﻈﺮ ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺭ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﮐﺎﻓﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﺟﻨﮓ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺑﺮﺍﻳﻦ
ﺍﺻﻞ ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ حدّ
ﺍﻗﻞ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻢ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ حدّ ﺍﻗﻞ
ﺍﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺮﻳگ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻭﺗﺴﻤﻴﻪ ﻭﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺷﻮﺧﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺟﺪنی ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒی ﺮﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.(ﻧﺎﺻﺒﻰ ﻣﻨﺼﻮﺏ)ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﻭﺭﻩ ﺭﻭﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻨﺼﻮﺏ ﻭﻣﻨﺘﺨﺐ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺧﻠﻔﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭﺣﺘﻰ آخوندﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺬﻫﺐ
ﺳﺎﺯﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻨﺼﻮﺏ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺘﺼﺎﺑﺎﺕ
ﭼﻪ ﺗﻮﻃﺌﻪ ﻫﺎ ﻭﺟﺘﮕﻬﺎ
ﮐﻪ ﺑﺎﻫﻢ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺣﺎﺻﻞ ﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪﻓﺮﺻﺖ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
اﻓﺮﺍﺩ ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺩﺍﻧﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺧﻄﺎ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺛﺒﺎﺕ ﺧﻄﺎﻯﻤﺎ
ﺭﺍﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ حدّ
ﺍﻗﻠﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ
ﻓﺮﻳﺐ ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ.
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﻌﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﻦ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻥ ﻭﻗﻠﻢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﮑﺸﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺼﺎ ﺍﺯﻣﺤﻞ
ﺻﺤﻨﻪﻫﺎ ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﻣﻦ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪﻩ ﺳﺨﻦ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺤﮑﻢ ﻭﻗﻄﻌﻰ
ﻭ ﺍﺻﻠﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ
ﻭ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺭﺟﻪ ﺩﻭﻡ ﺩﺭ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺷﺒﻴﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖباﺷﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻧﺎﺑﺎﻟﻐﺎﻥ
ﺑﻤﻌﺎﻧﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﺒُﻬﻪ ﻭ
ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ.
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻗﺮﺍﻥ ﻭحدیث
ها ﻣﺤﮑﻢ ﻭﻣﺘﺸﺎﺑﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻫﺮﮐﺴﻰ
ﺩﺭﻫﺮﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻠﻤﻰ ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻓﻘﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺭﺍ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ
ﻭ ﺷﺒﻴﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺗﻤﺜﻴﻠﻰ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﺷﺒﻪ ﻭ ﺍﺑﻬﺎﻡ ﻭﺍﺷﺘﺒﺎﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﺴﺖ ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﻗﺮﺍﻥ ﻭحدیث
ها ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﺤﮑم آﻧﺮﺍ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ
ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﻤﺎﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺗﻮﻗﻒ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪﺑﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﭘﻴﺮ ﺑﺪﻭﻥ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺧﻄﺎ ﺩﺭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﻤﺮ ﻭﺑﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﺭﻭﺯﻩ ﺟﺎﻳﮕﺎﻫﻰ
ﺟﺰ ﺟﻬﻨﻢ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺍﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
.

780
-ﺩﺭ حدیثی ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ ۲۵۲ ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ : ﻣﺎ
ﺳﻤﻌﺖ ﻣﻨّﻰ ﻳﺸﺒﻪ
ﻗﻮﻝ ﺍﻟﻨﺎﺱ ﻓﻴﻪ
ﺍﻟﺘﻘیّة ﻭﻣﺎ ﺳﻤﻌﺖ
ﻣﻨّﻰ ﻟﺎ ﻳﺸﺒﻪ
ﻗﻮﻝ ﺍﻟﻨﺎﺱ ﻓﻠﺎ ﺗﻘﻴیّة
ﻓﻴﻪ ﺍﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺷﻨﻴﺪﻯ
ﮐﻪ ﺷﺒﻴﻪ ﮐﻠﺎﻡ
ﻋﻮﺍﻡ ﻭﻋﺎﻣﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺍﻥ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻣﻦ ﺑﺪﺍﻧﻰ.ﻭ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻦ(ﺷﺨﺼﺎ)ﺷﻨﻴﺪﻯ
ﮐﻪ ﻣﻐﺎﻳﺮ ﺑﺎﻗﻮل
ﻮﮐﻠﺎﻡ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻮﺩ
ﺩﺭﺍﻥ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺗﻘﻴّﻪﺍﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻰ(ﺗﻘﻴّﻪ)ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ ﺣﻔﺎﻇﺘﻰ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ
ﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻄﻠﺒﻰ ﺷﺒﻴﻪ
ﮐﻠﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺧﻮﺩ ﻳﺎﻓﺖ ﺟﺎﻯ
ﺗﻘﻴﻪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ ﻭﻋﺪﻡ
ﺍﺟﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺍﻥ
ﻋﻤﻞ ﺑﮑﻨﺪ ﺑﺎ حدّﺍﻗﻞ
ﺍﻧﺮﺍ ﺗﺎ ﭘﺮﺳﺶ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺗﻮﻗﻒ
ﺩﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻋﻤﺎﻟﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻋﺎﺩﺕ
ﻣﺮﺩﻡ ﻋﻮﺍﻡ ﺍﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻯ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭﻋﺮﻑﻭﺍﻇﻬﺎﺭﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﻣﺪﻩﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ نمی ﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮐﻪ ﻧﻈﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻣﻌﺎﻧﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭﺍﻧﭽﻪﮐﻪ ﺑﻬﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﻧﭽﻪ ﺷﺨﺼﺎ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﭘﻴﺮ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮﻭ ﻭﻣﻄﻴﻊ ﺑﺮﺳﺪ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﻟﺎﺟﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺗﻘﻴﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﻘﻮﺍ ﻭﺳﻠﻮﻙ الهی
ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﺪ ﻭ
ﺷﺎﻣﻞ ﺍﻣﻮﺭ ﺣﺮﺍﻡ
ﻭﻣﻤﻨﻮﻉ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻦ ﺗﻘﻴّﻪ ﭘﻴﺶ
ﮔﻴﺮﻯ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺧﻄﺎ ﻭ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭﻯﮑﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ آخوندﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺘﻌﺼﺐ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﮔﺮ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﭙﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩﻥ ﺷﺪ ﺩﺭ حدود
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻈﺮﻳﺎﺗﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﺍﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﺩﻯ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻟﺬﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺷﺨﺺ ﭘﻴﺮ ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭ ﺟﺎﻯ
ﺗﻘﻴﻪ ﻭﺍﺣﺘﻴﺎﻁ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﻟﺎﺯﻡ
ﺍﻟﺎﺟﺮﺍ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻄﻠﺐ
ﺑﻌﻮﺍﻡ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﺗﻘﻴﻪ ﻭﺍﺣﺘﻴﺎﻁ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻣﻌﻨﻰ (ﻋﻮﺍﻡ)ﺩﺭ
حدیث ها ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ سُنّی ﺩﺭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﺯﻣﺎﻥ آخوندﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﺗﺸﻴّﻊ می ﺒﻴﻨﻴﻢ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻋﺎﻣﻰ ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
زﻣﺎﻥ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
آخوندﻫﺎﻯ ﺷﻴﻌﻪ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﻘﺘﻮﻝ
ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ.ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻄﻮﺭ
کُلّی ﻣﻌﻨﻰ ﻋﻮﺍﻡ
ﻭﻋﺎﻣﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﻳﻌﻨﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭ کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﻠﮑﺎﻥ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﻃﺎﻟﺐ
ﻭﺳﺎﻟﮑﻰ ﭘﺲ ﺍﺯ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺷﺨﺼﻰ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﮐﺸﺶ ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻓﻴﻤﺎ
ﺑﻴﻦ ﺍﻭ ﺭﺍ بیابد

781 - دﺭ حدیث ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ ۲۵۲ ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﺭﻭﺡ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ ﻭﮐﻴﻞ
ﺍﻣﺎﻡ ﻏﺎﻳﺐ ﻭﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻧﻘﻞ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﺎﻟﻴﻔﺎﺕ ﺍﺑﻮ
ﺍﻟﻐﺮﺍﻗﺮ ﮐﻪ ﺷﻴﻌﻪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺭﺩﻳّﻪ ﻳﺎ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻏﺎﻳﺐ
ﭘﺎﺳﺦ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺟﻮﺍﺩ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﺎﻟﻴﻔﺎﺕ ﻳﻚ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻣﻨﺎﺯﻝ و خانه
های ﻣﺎ ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎﻡ ﻏﺎﻳﺐ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺧﺬﻭﺍ
ﺑﻤﺎ ﺭﻭﻭﺍ ﻭ ﺫﺭﻭﺍ
ﻣﺎ ﺭﺃﻭﺍ ﺑﻪ ﺍﻧﭽﻪ
ﺭﻭآیَت ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﮐﻨﻴﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻩ ﺍﻧﺪ
ﺍﻋﺘﻨﺎ ﻧﮑﻨﻴﺪ.
ﺩﺭ ﺭﻭآیات ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮔﺮ
ﻣﻄﻠﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻔﺘﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻣﺸﮑﻮﻙ
ﺍﺯ ﻣﻨﺒﻊ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩ.ﻭﻟﻰ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺴﺐ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺷﻮﺩ.ﺍﻣﺎ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻋﻢ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
سُنّی ﻭﻳﺎ ﺷﻴﻌﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺭﺍﻯ ﺷﺨﺼﻰ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺭﻭٴﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺭﺯﺷﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ حدیث
ها ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻨﻘﻮﻝ
ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻏﻴﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ.ﺍﺯﻃﺮﻓﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺿﻤﻨﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪﺣﻔﻆ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯﺧﻄﺮ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺣﻔﻆ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻨﻴﺎﻥ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﺸﻴّﻊ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖﺯﻧﺪﻩﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺷﻴﻌﻪ ﻭﻣﺪﻋﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﭘُﺮ ﻃﻐﻴﺎﻥ ﻭﺑﺎﺯﺍﺭ
ﮔﺮﻡ ﻭﺯﻭﺭ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐ
سُنّی ﻗﺮﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ ﺑﺎﺏ
ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﻋﺒﺎﺳﻰ ﺑﺴﺘﻪ
ﺍﻧﺪ.ﻭ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﮔﻮ ﻭ ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺵ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺑﺎﺏ ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ آخوندﻫﺎ
ﻭ ﺑﺪﻋﺖ ﮐﺎﺭﺍﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻯ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺑﺪﻋﺖ ﻭﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺟﻬﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ اﺳﺖ.
ﻭ(ﻣﺠﺘﻬﺪ)ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺫﺭﻭﺍ)
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻴﺪ ﻭﭼﻮﻥ
ﮔﺮﺩ ﻭﺫﺭﺍﺕ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﮔﺬﺍﺭﻳﺪ ﻭﺍﻋﺘﻨﺎ
ﻧﮑﻨﻴﺪ.(ﻣﺎ ﺭﺃﻭﺍ)ﺍﻧﭽﻪ
ﺩﻳﺪﻧﺪ ﻭﺑﻨﻈﺮ
ﺷﺨﺼﻰ ﺭﺃﻯ ﺩﺍﺩﻧﺪ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭٴﻴﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎﻯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ کُلّی
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﻭ ﻋﻠﻢ رلدُنّی
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺧﺎﺹﻣﺘﻌﺒّﺪﺍﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﮐﻠﺎﻣﺸﺎﻥ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭼﻮﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎﻯ ﻋﻮﺍﻡ
ﻭﻋﺎﻣﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻓﻘﻬﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺭﻭآیات
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﺷﺨﺎﺹ ﺭﻭآیَت
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻌﻨﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺮ ﮐﻠﺎﻡ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮ آخوندﻯ ﻣﺪﻋﻰ
ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺷﻴﻌﻪ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ ﭼﻮﻥ ﻓﻄﺤﻴّﻪ
ﻭ ﻭﺍﻗﻔﻴّﻪ ﻭ ﻧﺎﻭﻭﺳﻴﻪ
ﻭﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺩﺭ ﺷﻌﺒﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﺗﺮ ﺍﺧﺒﺎﺭﻯ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﮐﻪ ﺧُﻤﻴﻨﻴﺴﻢ
ﺍﺧﺮﻳﻦ ﻣﺬﻫﺐ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺩﺭ ﺗﺸﻴﻊ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺗﺸﻴّﻊ ﺭﻭﺍﺝ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺳﻨﻴﺎﻥ
ﮐﻤﺘﺮ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺳﺎﺯﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ ﻫﺮﺩﻭﻯ
ﺍﻧﺎﻥ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺍﻭﻡ
ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺭﻳﻚ
ﻃﺮﻳﻘﺖ تصوّف ﻳﺎﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻔﺲ ﺍﻣﺎﺭﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻧﺪ . ﺗﺸﻴﻊ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﭼﻮﻥ ﺗﺴﻨّﻦ
ﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺗﺸﻴﻊ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻧﻮﺭ ﻭﺷﻌﺎﻉ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻫل
ﺴُﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺳﻨﻴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ بحقّ ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﻨّﺘﻰ ﻫﻢ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﻫﻢ سُنّی ﺑﺎ ﺳﻨّﺖ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﻭﻫﻢ ﺷﻴﻌﻰ
ﺑﺎ ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ حدّ ﺍﻗﻞ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺣﻘﺎﻧﻴﺖ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺣﺘﻰ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
تصوّف ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ بحقّ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ باﺷﻨﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳل
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ ﺍﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭﻫﺮﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﻃﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺻﺪﻫﺎ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﻭﻣﺘﻌﺼﺐ
ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻟﻘﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺵ ﺍﻭﻳﺴﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﭘﻴﺮ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻧﻔﺲ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﭼﻨﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
آخوندﻫﺎﻯ ﺷﻴﻌﻪ
ﻭسُنّی ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺍﻧﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔﺲ ﻭﺗﺠﺮﻳﺪ ﺍﻥ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ
ﻭﺩﺭ ﭘﻮﺳﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﭼﻮﻥ ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﮐﺎﻩ ﭘﺮ
ﻭ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺩﺭﻭﺍﺯﻩﻫﺎ
ﺍﻭﻳﺰﺍﻥ ﮐﺮﺩﻩ
ﺗﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﺘﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﻧﻘﻞ ﺭﻭآیات ﺍﻳﻦ
آخوندﻫﺎ ﺍﻋﻢ ﺍﺯ
ﺷﻴﻌﻪ ﻭسُنّی ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺍﻟﻬﻰ.ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺘﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺭﻭآیاتﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭ ﺑﻬﺎﻧﻪ
ﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﺍﻥ ﻣﻰ آﻭﺭﻧﺪ .

782 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۲ ﺹ 256 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻣﻦ
ﺑﻠﻐﻪ شیئ ﻣﻦ ﺍﻟﺜﻮﺍﺏ ﻋﻠﻰ
شیئ ﻣﻦ ﺍﻟﺨﻴﺮ
ﻓﻌﻤﻠﻪ ﮐﺎﻥ ﻟﻪ
ﺍﺟﺮ ﺫﻟﻚ ﻭﺍﻥ ﮐﺎﻥ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﻢ ﻳﻘﻠﻪ ﻫﺮﮐﺲ
ﮐﻪ ﻣﻄﻠﻊ ﺍﺯﻣﻄﻠﺐ
ﻭ حدیثی ﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺜﻮﺍﺏ ﻭﺧﻴﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺍﻥ ﻋﻤﻞ
ﺷﻮﺩ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺟﺮ
ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ الهی
ﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻦ ﺭﻭآیَت
ﻭحدیث ﺭﺍ ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﻮﻍ ﺧﺒﺮ
ﺑﮕﻮﺵ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺧﺒﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﮐﺴﻰ
ﺑﻪ ﺍﻣﺮ (ﺛﻮﺍﺏ)ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺧﻴﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻫﺮﻣﻄﻠﺒﻰ
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﺑﺎﻋﻤﻞ
ﺑﺪﺍﻥ ﮔﻔﺘﻪ ﻭﺑﺎ
ﺍﻣﺮ ﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﺳﻮﺩ ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭ ﺑﻬﺮﻩ ﻫﺎﻯ ﻓﻮﺭﻯ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺍﻥ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺑﺪﺍﻥ
ﻋﻤل ﻨﮑﺮﺩﻩ ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ . ﺛﻮﺍﺏ
ﻳﺎ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ( ﺛﻮﺏ ﻭ
ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ)ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﻭﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ
ﺭﻭﺡ(ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ)ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﺛﻮﺏ ﻭﭘﻴﺮﺍﻫﻦ
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﭘﻮﺳﺖ ﻭﺟﻠﺪ
ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺪﺍﻡ ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ
ﻋﻮﺽ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺭﺍﻭﺭﺩﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ ﻭﺑﺎﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺛﻮﺍﺏ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﺑﻠﮑﻪﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺭﻭﺣﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎق اﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳﺢ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺴﻮﻯ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺍﺧﺮﻳﻦ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭘﻨﺠﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﻏﺎﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺗﻰ
ﻓﻮﻕ ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺑﺎﻫﻮﺵ
ﺗﺮﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭﺟﺴﻤﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﭼﻮﻥ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﺍﻣﺎ ﺑﻌﮑﺲ
ﺛﻮﺍﺏ ﮐﺎﺭﺍﻥ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﺍﻥ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭحدیث
ها ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻌﻤﻞ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﻧﺪ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭ ﺑﺪﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺪﺍﻡ ﮐﻢ ﻋﻘﻞ ﺗﺮ
ﻭ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺩﺭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳﺢ ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﺑﺪﺗﺮ
ﺷﺪﻧﺪ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻣﺮﻳﻪ ﺍﺯﻟﻰ (ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺣﺘﻰ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﻭﻳﺮﻭﺳﻬﺎ ﺩﺭ
ﺻﻌﻮﺩ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺑﺎﺭﻫﺎ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﮔﺎﺭﻣﻪﻳﺎ ﻣﺠﺮﻡ
ﺷﺪﻧﻬﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﻫﻤﻮﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺛﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻏﺬﺍﻳﺶ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺑﺎﻡ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﻟﻴﺰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﮐﻢ ﻋﻘﻞ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻌﺬﺍﺏ
ﻭﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ ﻣﮑﺮﺭﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﺑﺮﻭﺩ
ﻭ ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ لغزیده
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺳﺎﻝ ﺍﻳﻦ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎ
ﻃﻮﻝ ﺑﮑﺸﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﮔﻮﺵ
ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺑﺎ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ ﮐﻪ ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﻧﻴﻔﺘﺪ ﻭ ﻓﻮﺭﺍ
ﺑﻐﺬﺍ ﻭﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﻩ ﻧﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﮔﻮﺵ ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺟﻠﻮ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ ﻭ(ﺛﻮﺏ
ﻭﺛﻮﺍﺑﻬﺎﻯ)ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻯ ﺭﺍ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﺗﻤﺎﻡ حدیث ها ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺑﺎﻃﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﮐﺎﺫﺏ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻯ ﮐﻪ ﮐﻤﻚ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻢ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻭﺍﺟﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺳﺖ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﮕﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻳﻦ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻥﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
هدایت ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﻫﺮﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ .( ﺧﻴﺮ) ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ)ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
(ﺷﺮّ) (ﻋﻘﺐﺭﻭﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ)ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺷﺮﺍﺭﺕ ﻭﺗﻮﺣﺶ
ﻭﺟﻨﻮﻥ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ندارد

783 – اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۲ﺹ 261 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻋﻤﻞ ﻗﻠﻴﻞ ﻓﻰ ﺳُنّة
ﺧﻴﺮ ﻣﻦ ﻋﻤﻞ ﮐﺜﻴﺮ
ﻓﻰ ﺑﺪعة ﻋﻤﻞ ﺍﻧﺪﮐﻰ ﺩﺭ
ﺳﻨّﺖ ﻭ(ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ)
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﻋﻤﻞ ﺩﺭ ﺑﺪﻋﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ (ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ)ﺍﺳﺖ. ﻋﻤﻞ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻭ حدیث
ها ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻗﺸﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺪﻋﺖ ﻭﻣﻦ
ﺩﺭﺍﻭﺭﺩﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﺪﻋﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.(ﺳﻨّﺖ) ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﭼﻨﺪ ﻋﺒﺎﺩﺕﻋﺎﺩﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ.
ﺑﻠﮑﻪ(ﺳِﻨﺖ)ﺷﺪﻥ
(ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺸﺪﻳﺪ) ﻭ
ﭘﺎﻙ ﻭﻣﻘﺪّﺱ ﻭﺣﻨﻴﻒ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺑﺎﺗﻮﺳﻞ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻫﺮﻧﻮﻉ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺳﻠﻮﻙ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ. ﻭ(ﺧﻴﺮ)
ﻧﻴﺰ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺏ ﻭﻧﻴﻚ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﮕﺮ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﻭﺑﻨﻔﻊ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.( ﺑﺪﻋﺖ)
ﮐﻪ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻭ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﺷﺨﺼﻰ ﻳﻚ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺍﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻨّﺖ ﭼﻮﻥ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﻟﺬﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻭﺵ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻟﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺴﻨﺪﻳﺪﻩ
ﺗﺎ ﭘﺎﺩﺍﺷﻰ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻧﺪﺍﺩ ﻳﻌﻨﻰ ﺣﺘﻤﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕﻭﻋﻘﺎﺏ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ
ﻋﻘﺎﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻘﺐﺭﻭﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﺠﺪﺩ
ﺗﺎ ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﻋﺎﻟﻴﻪ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮﻳّﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻟﺬﺍ ﺭﻭﺵ ﻭ ﻳﺎ
ﻋﻤﻠﻰ ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺑﺎﺑﺘﮑﺎﺭ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ آخوند
ﻭﻋﻨﺎﺻﺮ ﻏﻴﺮالهی
ﻴﺒﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺪﻋﺖ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺳﺎﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺍﻭ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﻳﺎ ﮐﻮﺭﻯ ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﻨﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻳﺎ مُرده ﺍﻯ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ مُرده
ﺩﻳﮕﺮﻯﺮﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻨﺪ. ﻟﺬﺍ ﺑﺸﺮ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺗﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺟﺴﺎﻡ ﺑﺸﺮ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﭻ ﻭ ﺍﺟﺮﻯ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻥ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻟﻰ
ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ ﮔﭻ ﻭﺍﺟﺮ
ﺧﺎﻧﻪﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﭘﺲ
ﻫﺮ ﺭﻭﺵ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﻋﺖ
ﺑﺎﻃﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ.حتی
ﺘﻤﺪﻥ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻳﻚ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺟﻮﺍﺏﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻫﻴﻮﻣﺎﻧﻴﺴﻢ ﻭ
ﺍﺻﻞ ﺷﺮﺍﻓﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﻳﺎ ﺍﻳﻥ ﺸﺮﺍﻓﺖ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺷﻌﺎﺭﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺑﺎﺯ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﺯ
بشریّت
ﭘﺲﺍﺯﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
اﻓﺮﺍﺩ ﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻞ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻨﻈﻢ ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪﺭﻭﺡ ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ
ﭘﺲﺍﺯﻣﺮﮒ ﻣﻨﺠﺮ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﻮﺩ. ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﺑﺸﺮ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺺ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﺍﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ (ﺍﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﻓﺘﻪ)
ﻋﻠﻤﻰ ﺗﮑﺮﺍﺭﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﺪﮐﻴﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺭﺩﻩ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻭ ﺗﺠﺎربّ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪﮔﺎﻫﻰ
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﻃﻮﻝ ﻣﻴﮑﺸﺪ
ﺗﺎ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻴﺎﺕ اﻭﻟﻴﻪ
ﺑﺘﺠﺮﺑﻴﺎﺕ ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺑﻬﺮﻩ ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻣﻨﺠﺮ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
حقّ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﺯﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥﺮﺍ
ﻭﻳﺎ حدّﺍﻗﻞ (ﺍﻳﺪﺍﻟﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ)ﺩﺭﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠربّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺁﺭﺯﻭ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﮐسی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﺳﻄح
کمال عقلی ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺧﺎﻟﻖ ﺍﺑﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﭘﺲ
ﺧﺪﺍ ﺧﺒﺮﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺗﺎ ﺑﺸﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎر ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻥ هاﻯ ﺩﺭﺍﺯ
ﻭ ﻓﻄﺮﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺶ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﭘﺲ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﺒﻮﺭ ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻟﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯمی
گرﺩﺩ. ﺗﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺲ ﮐﻪ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ ﻳﻚ ﭘﻠﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﻭﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺑﺎﺯ
ﭘﻠﻪﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻳﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻮﻩ ﻧﻮﺭﺩﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﺗﺎﺯﻩ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺩﺭ ﺍﻥ
ﮐﻮﺭﻩﻫﺎﻯ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻄﻮﺡ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺸﻒ ﺭﺍﻩ (ﻗﻠﻪ ﮐﻮﻩ)ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﭘﺲﺍﺯ
ﺍﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﻥﻤﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻣﮕﺮ ﮐﺴﻰ
ﺑﻴﺎﻳﺪ ﻭﺭﺍﻫﻰ
ﮐﺸﻒﮐﻨﺪ ﮐﻪﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻘﻠّﻪﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﭘﺲ
ﻫﺮ ﺭﻭﺷﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺧﺪﺍ ﺩﺭﺑﺪﻋﺘﻬﺎ
ﻋﻘلی ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻟﺬﺍﺷﺨﺺ
ﻋﺎﻗﻞ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺳﻴﻠﻰ ﻧﻘﺪ ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺣﻠﻮﺍﻯ ﻧﺴﻴﻪ ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﭘﺲﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺑﺪﻋﺘﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺭﺿﺎﻯ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﺗﺎﻣﻴﻦ ﮐﻨﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺒﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻫﺎﻯ ﻣﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺩﺭﺍﻳﺪﺍﻟﻬﺎﻯ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭﮐﻤﺎﻟﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻳﺎ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻫﺮ(ﺍﻳﺪﺍﻝ
ﻧﻮﻋﻰ) ﮐﻪ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻤﻴﮕﻔﺖ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺟﻠﻮﺗﺮﺭﻓﺖ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ(ﻏﻴﺮﺍﺯ
ﺍﻥ) ﻭ (ﻳﺎ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﺮﺍ) ﻫﺪﻑ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ.ﺗﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﻭﺷﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ ﺭﻭﺵ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺪﻋﺖ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺑﺪﻋﺘﻬﺎ ﻫﻴﭻ (ﺧﺒﺮ
ﻭﺧﻴﺮ) ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﻥ ﺍﻧﺪﻙ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺗﺼﻮﺭ ﺷﺪﻩ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎﺿﻤﻦ
ﻭ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺍﺯﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﺒﻬﺮﻩ
ﺍﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﻮﻗﺖ
ﺩﺭﺧﻮﺭ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮ
ﺑﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻨﮓ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﻭ ﻧﻪ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ.

784 - ﺩﺭحدیث ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 261 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍَﻧَﺲ ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ: ﻟﺎ
ﻳﻘﺒﻞ ﻗﻮﻝ ﺍﻟّﺎ
ﺑﻌﻤﻞ ﻭ ﻟﺎ ﻳﻘﺒﻞ
ﻗﻮﻝ ﻭ ﻋﻤﻞ ﺍﻟّﺎ
ﺑنیة ﻭ ﻟﺎ ﻳﻘﺒﻞ
ﻗﻮﻝ ﻭ ﻋﻤﻞ ﻭ نیّة
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﺻﺎبة السُنّة
ﻫﻴﭻ
ﮐﻠﺎﻡ ﻭﻗﻮﻝ ﻭتعهّدﻯ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ ﺍﻧﭽﻪ
ﺑﻌﻤﻞ ﺩﺭ آﻳﺪ ﻭ
ﻫﻴﭻ ﻗﻮﻝ ﻭ ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﻧﻴّﺖ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﺮ
ﺳﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﺎﻫﻢ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺳﻨّﺖ ﻭ ﺭﻭﺵ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺟﺮﺍ ﮔﺮﺩﺩ.(ﻗﻮﻝ)ﻫﺮﺍﺩﻋﺎ
ﻭﮐﻠﺎﻡ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺷﮑﻤﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ ﻭﻫﺪﻑﺍﺯ
ﺍﺩﻋﺎ ﺭﻭﺷﻦ ﮔﺮﺩﺩ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ ﺍﺳﺖ
ﺍﻳﻦ ﻗﻮﻝ ﻭﮐﻠﺎﻣﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﻭﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺑﺮﺍﻯﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.(ﻋﻤﻞ)ﺍﻥ
ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺎﻫﺮ
ﺭﻭﺵ ﺑﺸﺮﻁ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﻠﺎﺋم اﻟﻬﻰ
ﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎ
ﻳﺎ حدّ ﺍﻗﻞ ربّ
ﺍﻟﻔﺼﻠﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺎ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺗﻤﺮﻳﻨﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺤﻘﻖ ﻫﻢ ﺍﺩﻋﺎﻫﺎ
ﻭﻧﻈﺮﻳﻪﻫﺎ ﻗﻄﻌﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻄﻮﺭ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺤﻘﻘﻬﺎ ﺑﺎ ﻧﻴّﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺗﺼﻤﻴﻢ ﻣﺸﺨﺺ
ﺑﺎﻓﮑﺮ ﻭﻋﻠﺎﻗﻪﻭﻋﺸﻖ
ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺩﻋﺎ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻮﺍﻗﻌﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺗﺤﻘﻖ ﻭﺛﺒﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻣﮕﺮﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻘﺼﺪ ﻭ ﺭﻭﺵ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺭﻭﺡ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻭﺵ
ﻭﺳﻨّﺘﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
اﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﻭﻣأﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﺩﺳﺖ
ﮔﻴﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﻤﻮﺩﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻗﺪﻣﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ ﺭﻓﺘﻦ
ﻭ ﺗﻘربّﺟﺴﺘﻦ ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
حدیث ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻧﻈﺮﻳﻪﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻠﺰﻡ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺛﺒﺎﺕ
ﻣﻨﻄﻘﻴﺎﻥ ﮐﻠﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻥ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺭﺍ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ ﻭﺍﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻩ
ﻣﮑﺮﺭ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﺣﻮﺍﺩﺙ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺎﺕ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﻄح
علمی ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻄﻮﺭ ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕﺑﮕﻴﺮﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻓﮑﺮ ﻭﺍﻳﺠﺎﺩ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭﺍﺣﻮﺍلی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭﺗﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪﺍﻯ ﺑﺘﺤﻘﻖ
ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻫﺮﺍﺩﻋﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺛﺎﺑﺖ ﮔﺮﺩﺩ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺭﻭﺵ ﺩﺭﺳﺖ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﻋﻠﻤﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺨﺘﺮﻋﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﮐﻪ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﻭﺵ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ ﻋﻠﻤﻰ
ﮐﺎﺭﻯ ﻣﺜﺒﺖ ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻥ ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺣﻴﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﻭﺵ (ﻣﺒﺘﮑﺮ ﺍﻭﻟﻴﻪ)
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﮐﺮﺩ.ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻳﺎ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﺍﻭ ﺍﺯﺭ
ﺭﻭﺵ ﺣﻨﻴﻒ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﮐﺎﻣل
الهی ﺒﺎ ﺭﻭﺵ
ﺟﺪﻳﺪ ﺣﻨﻴﻒ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ ﺍﻟﻔﺼﻞ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﮐﻪ ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﮐﺎﺷﻒ قُرّه ﺟﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍﮔﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻭﺵ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺍﺯ ﻋﻴﺴﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
(ﻭﺑﻌﺪﺍ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ)
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ قُرّه
ﻭ ﺧﻮﺭّﻩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯﺮﺍ
ﮐﺸﻒ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﻋﻴﺴﻰ ﺍﮔﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﺗﺮﻙ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺩﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺭﻭﺵ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻧﺪﻩﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻭﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻣﻴﺎﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪﺍﻳﻥ
هدﻑ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻋﺼﻮﺭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻭﺵ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﭘﺲ(ﺳﻨّﺖ)
ﻣﺤﻤﺪ ﻟﺎﺯﻣﻪ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻭﻃﺮﺡ ﻧﻮﻳﻨﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﺎﺳﺖ
ﻫﻤﻴﺸﻪﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺭﻭﺷﻬﺎﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻫﺎ هستند .

785 -( ج 2 ﺹ ۲۶۲ ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺍﺑﻠﻴﺲ ﻣﺎﻣﻮﺭ
ﺳﺠﺪﻩ ﺑﻪ ﺁﺩﻡ ﺷﺪ
ﮔﻔﺖ : ﻳﺎ ربّ ﻭ ﻋﺰّﺗﻚ
ﺍﻥ ﻋﻔﻴﺘﻨﻰ ﻣﻥ
اﻟﺴﺠﻮﺩ ﻟﺂﺩﻡ
ﻟﺄﻋﺒﺪﻧّﻚ ﻋﺒﺎﺩة
ﻣﺎ ﻋﺒﺪﻙ ﺍحدّ ﻗﻂ ﻣﺜﻠﻬﺎ
ﻗﺎﻝ ﺍﻟﻠﻪ جلّ
ﺟﻠﺎﻟﻪ ﺍﻧّﻰ ﺍﺣﺐ
ﺍﻥ ﺍﻃﺎﻉ ﻣﻦ ﺣﻴﺚ
ﺍﺭﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍ ﺑﻌﺰﺕ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ ﺗﻮ
ﻗﺴﻢ ﻳﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﻢ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺍ ﺍﺯ
ﺳﺠﻮﺩ ﺍﺩﻡ ﻣﻌﺎﻑ
ﮐﻨﻰ ﺗﻮ ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ
ﺍحدنی ﺑﺪﺍﻥ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ ﻣﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻡ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﻡ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻢ.ﻳﻌﻨﻰ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻫﺪﻑ ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺪﻑ ﺍﻃﺎﻋﺖﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻧﻬﻢ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻭﺭﻩﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻠﮑﻪ دﺍﺯ
ﺍﺯﻝ ﺑﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺴﻠﻴﻤﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺗﺎ
ﺍﺑﺪ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻯ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺍﻧﮕﻬﻰ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺟﺎﻫﻞ
ﻭﮐﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﺑﻴﻨﺎ ﮔﺮﺩﺩ
ﻭﻣﺴﺘﻠﺰﻡ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻪ ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﺳﺖ.مُرده
ﮐﻪﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﻠﻢ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺘﺪﺭﺝ
ﺧﻮﺩ ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﺑﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺍﺩﻡ ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺍﻯ ﺑﺎﺑﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺯﺍﺩ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺑﻞ
ﺿﻤﻦ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﺭﺩﻧﺪ.ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺍﺩﻡ ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ (ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺍﺯ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﮐﻨﻮﻧﻰ)ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺑﺰﻭﺍﻝ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ اﺭﻭﺍﺡ ﻣﺘﻤﺮﺩ
ﺑﺮﻃﺒﻴﻌﺖﻭﻓﻄﺮﺕ
ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻳﻦ
(ﺍﺩﻡ) ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺳﺎﻧﺪ.
ﺣﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻮﻥ ﺣﻘﻴﺮ
ﻭﻭﺣﺸﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺠﺪﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ ﺿﻤﻨﺎ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺑﺪﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ ﻭﭼﻮﻥ(ﺍﺩﻡ)ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﺍﺩﻣﻴﺖ
ﮐﺎﻓﻰ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﺟﺰ
ﻳﻚ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﻭ ﻧﻘﺎﻃﻰ ﻭ ﺳﻄﻮﺣﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺒﻬﻢ ﻭﺗﺎﺭﻳﻚ
ﺍﺳﺖ هدایت ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﻭﺍﻣﻮﺯﺵ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﺍﻳﻦ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ
ﺧﻴﺎﻝ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻫﺪﻑﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﻳﺎ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
آخوندﻫﺎﻯ ﺍﺑﻠﻴﺲ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﻣﺮﺩﻡ ﻋﻮﺍﻡ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ سلوک الهی ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺯﻣﺎﻥ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﻗﺮﺍﻥ ﻭحدیث
ها ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺑﻠﻴﺲﻣﻠﺒّﺲ
ﺑﻠﺒﺎﺱ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﺍﻧﻪ ﻭ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻃﻞ
ﺩﻳﻨﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺩﺭﻭﻥ ﺫﺍﺗﻰ
ﭘﺮ ﺍﺯﺍﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻭغُقدهﻫﺎ ﻭﺑﺎﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺗﻮﺣﺶﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻪ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻔﻊ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﺟﺰ
ﺧﻴﺮ ﺗﺼﻮﺭ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺰ ﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺭﺯﻭﺋﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻌﮑﺲ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺑﺪﻫﺪ ﺑﺎﺯ ﻓﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﺭﻗﻴﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻧﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺩﮐﺎﻥ ﺍﻭ ﺭﺍ ﮐﺴﺎﺩ
ﻧﮑﻨﺪ . (ﺍﻃﺎﻋﺖ) ﭼﻮﻥ
ﻃﻮﻉ ﻭ ﻃﻮﻕ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﻭ ﻳﻮﻍ ﺑﺮﺩﮔﻰ ﺑﮕﺮﺩﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ حدّ
ﺍﮐﺜﺮ ﻣﻌﻨﻰ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺑﮑﺎﺭ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ(ﻋﺒﺎﺩﺕ)ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻤﺎﻥ
(آﺑﺎﺩ) ﮐﺮﺩﻥ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺧﻮﺩ(ﻣﻮﺑﺪ)ﺷﺪﻥ
ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻋﺒﺪ ﻭ ﺑﺮﺩﻩ ﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ
ﻭ ﻧﻤﻰ ﮔﻮﻳﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻡ
ﮐﻪ ﺩﺭﺍﻥ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺮﺩﮔﻴﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻋﺸﻖ ﻭﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺷﺪﻥ ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺳﺎﺱ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﺮﻗﻰ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﭘﺎﻳﻪ ﻋﺸﻖ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺮﻓﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺍﮔﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﻋﺸﻖ ﺩﺭ ﮐﺴﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﭘﺲ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺦ ﺍﻣﻴﺰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ بشریّت ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻣﺤﺒﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺤﺒﺖ ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ.ﻭ ﻣﺘﻘﺎﺑﻠﺎ
ﻣﺤﺒﺖ ﺧﺪﺍﺭﺍﮐﺴﺐ
ﮐﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺭ(ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ)
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻭﺩﺭ(ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ)ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻭﺩﺭ(حقّ ّ
اﻟﻴﻘﻴﻦ) ﺑﺎﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻋﻤﻴﻖ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻳﺶ
ﺳﭙﺎﺱ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﺍﻧﭽﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﻢ
ﺑﺸﻮﺩ.ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩﺵ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍﺑﺸﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ
ﻭ ﺍﺳﺘﺒﺪﺍﺩﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻣﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺗﺎ
ﭼﻪ ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺍﻯ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﻭﺵ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ(ﻋﺸﻖ
ﺑﺎﺯﻯ ﺑﺎﺧﺪﺍﺭﺍ)ﺩﺭﭘﻴﺶﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪﻭﻟﺎﻳﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺸﺶ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺑﻤﻌﺒﻮﺩ ﻭ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺮﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ

786 - ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۲ ﺹ ۲۶۲ ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻣﻦ ﺗﻤﺴّﻚ ﺑﺴﻨّﺘﻰ
ﻓﻰ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺍﻣّﺘﻰ
ﮐﺎﻥ ﻟﻪ ﺍﺟﺮ ﻣﺎئة
ﺷﻬﻴﺪ ﻫﺮ ﮐﺲ
ﺑﺴﻨّﺖ ﻭﺭﻭﺵ ﻣﻘﺪﺱ
ﺷﺪﻥ ﻭﺗﻘﺪﺱﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻣﻦ ﻣﺘﻤﺴﻚ ﻭﻣﺘﺸﺒّﺚ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺩﺍﻣﻦ ﮔﻴﺮ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺑﻤﺎﻧﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪﺩﺭﺑﻴﻦ
اُمّت ﻭﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﺑﻴﻥﻤﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻳﺎﺭﻓﺖﻭﺍﻣﺪﻫﺎﻯ
ﺑﻴﻥﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺒﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻳﮑﺼﺪ
ﺷﻬﻴﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺷﻬﻴﺪﻯ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻤﻴﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﺎﻥ ﺑﺨﻠق
ﻮﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻳﮑﺼﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻳﺎ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﻤﺴّﻚ
به (ﺳُﻨّﺖ) ﻭ ﺭﻭﺵ
(ﺳِﻨﺖ) ﻭﭘﺎﻙ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﻣﻘﺪﺱ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺭﺯﺵ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻭ ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺻﺪ ﺷﻬﻴﺪ
ﻭ ﺻﺪ ﺑﺎﺭ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻥ
اﺳﺖ ﻳﺎ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭﺷﻬﺎﺩﺕ
ﺩﺭﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺨﺪﺍ ﺍﺭﺯﺵ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ اُمّت
ﻭ ﺧﻠﺎﻳق
ﻴﻌﻨﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻑ
ﮐﺎﺭﻯ ﻏﺮﻕ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺑﺎﻫﻢ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺧُﻠﻒ ﻭﻋﺪﻩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥﺨﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﺑﻨﻔﻊ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻓﺮﻳﺐ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺍﺭﺯﺵ ﻋﻤﻞ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺟﺪﻳﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ ﮐﻪ
ﺻﺪ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺷﻬﻴﺪﺍﻥ
ﺍﺭﺯﺵ ﺩﺍﺭﺩ.

787
- در حدیث
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ ۲۶۲ ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
: ﻣﻦ ﺧﺎﻟﻒ ﺳنّة
ﻣﺤﻤﺪ ﻓﻘﺪ کفر
ﻫﺮﮐﺲ
ﺑﺎ ﺳﻨّﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻔﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻔﺮ ﺟﻬﻞ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﻭﺍﻧﮑﺎﺭ ﺩﺭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﻓﻬﻢ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻥﺎﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺵﺩﻳنی
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﭽﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﻭقُرّه
ﻫﺎﻯ ﺷﺸﻢ ﻭﻫﻔﺘﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﻭﺵ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭼﻪﺑﺪﻋﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺪﻋﺖ ﻳﻚ آخوند
ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻋﻘﻞ ﮐﻞّ
ﺍﻟﻬﻰ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﺍ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺍﻯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ هدایت ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭ ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﻧﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺭﺩ ﻭ ﻟﺬﺕﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺳﺎﺩﻩ
ﻟﻮﺡ ﺑﺒﺮﺩ. ﮐﻔﺮ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺷﺪﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﻘربّ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﮐﻔﺮ
ﭼﻮﻥ ﮐﭙﺮﻯ)ﭘﺮﺩﻩ
ﻭ ﺩﻳﻮﺍﺭﻯ اﺯ ﺟﻬﻞ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸﻢ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎﻧﻮﺭ
حقّ ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻭﭘﻴﺪﺍﻳﺶﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺎﺑﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﻔﺮ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺷﺮﻙ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﮐﻔﺮ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯ ﺗﻌﻤّﺪ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ ﭼﻮﻥ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭﺍﺯ ﺍﻃﺎﻋﺖ
آخوند ﻫﺎﻯ ﺷﮑﻢ
ﮔﻨﺪﻩ ﭼﻮﻥ ﮔﺎﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻗﺮﺍﻥ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ(ﮔﺎﻭ)ﻫﻤﺎﻥ آخوندﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

788-
ﺩﺭ حدیث ﺩﻳﮕﺮﻯ
(ﺝ۲ﺹ 263 ﺑﺤﺎﺭ) ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﻣﻨﺒﺮ ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﺮ ﺍﻓﺮﻭﺧﺘﻪ ﻭ
ﺭﻧﮓ ﭘﺮﻳﺪﻩ ﻓﺮﻣﻮﺩ:
ﻳﺎ ﻣﻌﺸﺮ ﺍﻟﻤﺴﻠﻤﻴﻦ
ﺍﻧّﻤﺎ ﺑﻌﺜﺖ ﺍﻧﺎ ﻭﺍﻟﺴﺎعة
ﮐﻬﺎﺗﻴﻦ ﺛﻢّ ﺿّﻢ
ﺍﻟﺴﺒّﺎﺣﺘﻴﻦ
ﺛﻢ ﻗﺎﻝ ﻳﺎ ﻣﻌﺸﺮﺍﻟﻤﺴﻠﻤﻴﻦ
ﺍﻥ ﺍﻓﻀﻞ ﺍﻟﻬُﺪﻯ
ﻫﺪﻯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺧﻴﺮﺍﻟﺤﺪﻳﺚ
ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺷﺮّ
ﺍﻟﺎﻣﻮﺭ ﻣﺤﺪﺛﺎﺗﻬﺎ
ﺍﻟﺎ ﻭﮐﻞّ ﺑﺪعة
ﺿﻠﺎلة ﺍﻟﺎ ﻭﮐﻞّ
ﺿﻠﺎلة ﻓﻔﻰ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﺍﻳﻬﺎ ﺍﻟﻨﺎﺱ ﻣﻦ
ﺗﺮﻙ ﻣﺎﻟﺎ ﻓﻠﺄﻫﻠﻪ
ﻭﻟﻮﺭﺛﺘﻪ ﻭﻣﻦ
ﺗﺮﻙ ﮐﻠّﺎء
ﺍﻭ ﺿﻴﺎﻋﺎ ﻓﻌﻠﻰّ
ﺍﻯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺒﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ
ﺑﺎ (ﺳﺎﻋﺖ)(
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺳﺎﻋﺖ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟﻚ) ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﻫﻢ ﻣﺒﻌﻮﺙ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺍﻳﻢ ( ﻭﺩﻭ
ﺍﻧﮕﺸﺖﺗﺴﺒﻴﺢ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ. ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻧﻰ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺘﺼﺪﻳﻖ ﻏﻴﺮ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
(ﺳﺎﻋﺘﻰ) ﮐﻪ ﻣﺒﻌﻮﺙ
ﻭ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ(ﺳﻌﻰ)
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭهدایت ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒﺍﻥ
ﻧﻮﺭﺑﻮﺩﻩ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ ﺑﺮﻭٴﻴﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺩﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻫﻢ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺑﺨﻠﻖ ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺒﻌﻮﺙ ﻭ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺳﭙﺲ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩﺑﺎ ﺳﺎﻋﺖ
ﺩﻭ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﮐﻪ ﺍﻯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻭﻣﻔﻴﺪﺗﺮﻳﻥ
ﺮﺍﻩ هدایت (ﻫُﺪﺍﻯ
ﻣﺤﻤﺪ)ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺻﺤﺒﺖ ﻭﮐﻠﺎﻡ ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﮐﻠﺎﻣﻬﺎ
ﺍﻣﻮﺭ(ﻣُﺤﺪﺙ)ﻳﺎ ﺑﺪﻋﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺷﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﮐﻪﺍﻳﻥ
ﺒﺪﻋﺘﻬﺎ ﮐﺎﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭآخوندﻫﺎﻯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻭﺣﺘﻰ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﻭﻏﻴﺮ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
(ﻫﺪُﻯ) ﺭﻭﺵ هدایت
ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ ﻭﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻬﺪآیَت
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻬﺪﺍﻯ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺗﻌّﻘﻞ ﻭﺳﺮﻋﺖ
ﻭ ﺳﻬﻮﻟﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﺪ
حدّ ﺍﮐﺜﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﭼﻪﺭﺳﺪ ﮐﻪﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻠﻖ ﻣﺒﻌﻮﺙﮔﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ هدایت
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻫﺪﺍﻯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺣﻴﺎﺕﺍﻳﺸﺎﻥ ﻭﻧﻴﺰ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﺲﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺒﻮﺩﻥ ( ﻧﺒﻰّ)
ﭘﺲﺍﺯﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ.ﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ(ﻧﺒﻰ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﺑﺎﺯ ﺭﻭﺯﻯ
ﺭﺳﻮل ﻮﻟﻰ(ﻧﺒﻰ
اولی العزم)ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ(ﺧﻴﺮ)ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺗﺮﻳﻦ
حُجَّت ﻭﮐﻠﺎﻡ
ﻭﻧﻈﺮﻳﻪ ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﮐﺲ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻗﺮﺍﻥ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ ﭘﻴﺮﻧﻴﺰ
ﻗﺮﺍﻥ ﻧﺎﻃق
اﺳﺖ . ﻫﺮﻣﺬﻫﺐﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺩﺭﺍﺳﻠﺎﻡ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻗﺮﺍﻥ ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺍﻥ ﺍﺗﮑﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﮐﺘﺎﺏ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﺍﻣﺮﻳﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭﻣﻘﺮﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘی ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﺭﺍ
ﮔﺬﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺗﺸﺒّﻪ
ﺻﻔﺎتی کرﺩ. ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﺩﺭبشریّتﻧﻴﺰ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻳﺎﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭ ربّ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭﻝ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺗﺸﺒﻪ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺷﺎﺑﺴﺘﮕﻰ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ شهوﺩﻯ
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻫﻤﮕﻰ
ﻧﻴﺰﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﺬﺷﺖ.ﺣتی
اﮔﺮ ﺻﺪﻫﺎ ﺑﺎﺭ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎ ﻳﺎ
ﻣﺴﺨﻬﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺗﺠﺪﻳﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﻭﻳﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﭼﻮﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ
ﺗﺤﻤﻞ ﺟﻬﻨﻢ ﻫﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻭ ﺑﺪﺭ
ﻭﺩﻳﻮﺍﺭ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻥ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺑﺎﺯ(ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺍﻥ)ﻣﻨﻈﻮﺭ( ﺩﻭ
قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺍﺳﺖ)ﺍﻣﺎ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﺍﻣﻮﺭ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺤﺪﺛﺎﺕ
ﻭﻧﻮ ﺍﻭﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻴﻮﻥ ﻭ
آخوندﻫﺎ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﻫﺮ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺑﺪﻋﺖ ﻭﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺯﻳﺒﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻣﺮﻯ ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻧﺎ
ﻧﻘﺺ ﺩﺭ
ﺧﻠﻘﺖﺑﺸﺮﻯﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻃﺮﺡ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.مُرده
ﺍﻯ ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﻫﺮ ﺑﺪﻋﺘﻰ
ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻫﺮ ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ ﺟﻬﻨﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻫﺮﮐﺲ ﻣﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺟﺎ
ﮔﺬﺍﺭﺩ.
ﭘﺲ ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﻫﻞ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﻭﺭﺛﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺬﺍﺷﺖ.ﻭﻟﻰ ﻫﺮ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺗﺮﻙ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭ ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﮔﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﭘﺲ ﺑﺮﻣﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻧﻤﺎﻳﻢ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﻣﻦ
ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ (ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ)
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ ﺍﺯ ﻣﺎﻝ
ﻭ ﺛﺮﻭﺗﻰ ﻳﺎﻓﺖ
(ﺍﻋمّ اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻫﺎ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ) ﺍﺯ ﺍﻥ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ.(ﻭ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﺴﺐ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺍﺭﺩ)ﺑﺎﺭﺙ
ﺍﻫﻞ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺵ ﻭﺑﺴﺘﮕﺎﻧﺶ
( ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺍﺻﻞ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻴﺮﺍﺙ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺎﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ)ﻭﻟﻰ
ﻫﺮ ﮐﺲ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ(ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﭼﻪ ﻣﺎﻝ ﻭﭼﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﻗﻰ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ
ﻭ ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ ﺟﻤﻊ
ﺍﻭﺭﻯ ﺛﺮﻭﺕ ﻭ ﻟﺬﺕﺟﻮﺋﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ)ﻣﻦ
ﺧﻮﺩﻡ ﻣﺴﺌﻮﻝ ﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻢ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﮔﺮﺩﻡ ﺗﺎ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺧﺴﺎﺭﺗﻬﺎﻯ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻧﻤﻮﺩ.ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻋﺪﻩ ﻣﻴﺪﻫﺪ.

789
- ﺩﺭ حدیث ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ ﺹ 264ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
: السُنّة ﺳُﻨّﺘﺎﻥ
ﺳنّة ﻓﻰ ﻓﺮﻳضة
ﺍﻟﺎﺧﺬ
ﺑﻬﺎ ﻫَدﻯ ﻭﺗﺮﮐﻬﺎ
ﺿﻠﺎلة ﻭ ﺳنّة ﻓﻰ
ﻏﻴﺮ ﻓﺮﻳﻀﻪ ﺍﻟﺎﺧﺬ
ﺑﻬﺎ ﻓﻀﻴلة ﻭ ﺗﺮﮐﻬﺎ
ﺍﻟﻰ ﻏﻴﺮ ﺧطیئة
ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ
ﺳﻨّﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻳﮑﻰ ﺳﻨّﺘﻰ ﮐﻪ
ﻓﺮﺽ ﻭﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫُﺪﻯ
(ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ)
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻭﺗﺮﻙ ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﻨّﺘﻰ ﮔﻤﺮﺍهی
ﻮ(ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ)ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺳﻨّﺘﻰ
ﮐﻪ ﻭﺍﺟﺐ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻟﻰ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻥ ﻓﻀﻴﻠﺖ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺗﺮﻙ ﺍﻥ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﻨﺖ
ﺩﻭﻡ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻥ ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﻨﺖ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﮔﻨﺎﻩﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﭘﺲ ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋم ﺒﺎﺷﺪ(ﻓﻀﻴﻠﺖ)ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
(ﻓﻀﻞ)ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻳﻨﺪﻩﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﮔﺮ ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺤﺮﻭم
ﻤﺎﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﮐﺜﺮﺍ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺳﺨﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﻘﻴﻪﺍ ﺛﺎﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺩﺭﺭﻭﺡ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭﺗﺰﮐﻴﻪﮔﺮﺩﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ
ﭘﺲ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
ﺁﺛﺎﺭﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺎﻋﺚ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺍﺯ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺑﻴﺸﻤﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﻓﻀﻞ
ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻭﭘﺲ ﺍﺯ
ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

حدیث791 ﺩﺭحدیث
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺎﺯﺍﺯ
ﻣﻮﻟﺎﻋلیّ اﺳت(264۲ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﺎ ﺍحَدَثت
ﺑﺪعة ﺍﻟّﺎ
ﺗﺮک ﺒﻬﺎ
ﺳﻨّﻪ ﻓﺎﺗّﻘﻮﺍ
ﺍﻟﺒﺪع
ﻮﺍﻟﺰﻣﻮﺍ
ﺍﻟﻤﻬﻴﻊ ﻮ
ﺍلزم اﻟﺎﻣﻮﺭ
ﺍﻓﻀﻠﻬﺎ ﻭ ﺍﻥ
ﻤﺤﺪثاﺗﻬﺎ
ﺷﺮﺍﺭﻫﺎ ﻫﺮﻳک
اﺯﺑﺪﻋﺘﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ
ﻳکی
اﺯﺳﻨّﺘﻬﺎ
ﺗﺮک ﻮ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.پس
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺘﺮﺳﻴﺪ
ﻭ ﺗﺮک ﺒﺪﻋﺖ
ﮐﻨﻴﺪ. ﻭ ﺭﺍﻩ
ﻭﺍﺿح الهی
ﺴﻠﻮک الهی ﺮﺍ
ﻣﺤﮑﻢ
ﺑﭽﺴﺒﻴﺪ .
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
اﻣﻮﺭ (وﻋﺰم
هاﻯ ﺮﺍﺳﺦ) ﻮ ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
ﺸﺮﺍﺭﺗﻬﺎ (ﻣﺤﺪثاﺕ
ﻭ ﺑﺪﻋﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺪﻋت ﺪﺭ
ﺯﻧﺪگی ﻤﺎﺩﻯ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺯﻧﺪگی ﺒﻬﺘﺮ
ﻭ تکاﻣل علم
اﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭﺳﻠﻮک
الهی ﺘﻨﻬﺎ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻋﺖ
ﺭﻭﺵ ﺩﻳنی
هماﻥ ﺪﻳﻥ
ﺴﻠﻮکی که
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮ
ﺷﺨصی ﻮﻏﻴﺮالهی
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﻫﻤﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
که ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺪﻋتی ﻈﻬﻮﺭ
ﮐﺮﺩ ﻳک ﺠﻨﺒﻪ
ﺍﺯﺳﻨّﺘﻬﺎ ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮک الهی
ﻮﺍقعی ﺮﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺣتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭی
ﺒﺪﻋﺖ ﻗﺪمی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻭﺭﻯ ﻮ اﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩﻯ
ﻣﻴباشد ﻭ
ﺩﻳﺮﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘﺎﺋﻴﺪ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک رﺍ ﺭﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭلی
اﮔﺮ ﭘﻴﺮ الهی
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ سالک ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﻮﺩ ﺍﻳﻥ
هماﻥ ﺮﺍﻩ
ﻭﺍﺿﺢ ﻭ ﻣﺸﺨﺺ
ﺳﻠﻮﻙ الهی
اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺠﺎم آﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم
ﻮﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﻤﺴﺘﺤﮑم اﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮکس ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎل
ﺒﺪﻋﺘﻬﺎ
ﻭﻣﺪﻫﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯﺘﮑﺎﻣل
ﺒﻨﺎم اﺧﻠﺎق ﻮ
ﻋﻠم ﻮﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺮﻭﺩ ﺩﺭﻭﺍقع
ﺸﺮﺍﺭﺕ
ﺑﺎﺭﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺑﻄﻮﺭﻯ
که ﭼﻮﻥ علم
ﻤﺎﺩﻯ اﺳﺖ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺤﺠﺎﺏ ﺍﻋﻈم
ﺮﺍﻩ الهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ خیر و
ﺗﮑﺎﻣل روح که ﺗﺮﻗﻰ
ﺭﻭح اﺳﺖ وﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﻮﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻨﻮعی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
عقل ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻴﺮﻭ ﺷﺮّ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﮕﺮ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﺍﻣﺮﻯ
ﺨﻴﺮﻭﻧﻴﻜﻮ
ﻣﻔﻴﺪ بوده ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺸﺮّ
ﻭﺿﺮﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﺍﻣﺮﻯ ﺸﺮ ﻭ
ﺯﺷﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻤﻔﻴﺪ
ﻭﻣﻄﻠﻮﺏ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻳکی
ﭙﻮل گم ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
آﻧﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﺮﺍﻣﺮﻯ ﭽﻮﻥ
ﺳﮑّﻪ ﺍﻯ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺪﻭ ﺭﻭﻳﻪ
ﺧﻴﺮﻭ ﺷﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺗﻨﻬﺎ سلوک
الهی ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺧﻴﺮ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺒﺮﺍﻯﻨﻮع ﺒﺸﺮﺍﺳﺖ.ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﻮﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
ﻮﮔﻤﺮﺍﻫﺎﻥ
ﺠﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺯ
ﻗﺎﻓﻠﻪ ﺗﮑﺎمل
اﻟﻬﻰ ﺷﺮّ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. (ﺍحدثت
) ﻧﻮﺍﻭﺭﻯ ﺪﺭ
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
إحداث و ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ ﻳﻌنی غیر
ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ
پیامبر و خدا
آﺧﺮﻳﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ او
ﺍﺳﺖ.ﺣتی
ﻤﺮﺑﻮﻃ ﺒﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺒحقّ گذﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭالهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ حدیث
ﻫﺎ ﻭ ﺟﺪﻳﺪﻫﺎ ﻫﻤﺎﻥ
(حَدَث)ﻫﺎ
ﻭﺑﺎﻃل کننده
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺻﻠﺎﺕ
ﻳﺎ ﺳﻠﻮک الهی
ﻮ ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺪﺭﺍﺯﻯ ﺩﺭ آﻥ
ﭙﻴﺸﺮﻭﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ.

حدیث 792
ﺍﺯﻣﻮﻟﺎﻋلیّ
ﺪﺭ ﻧﻬج
اﻟﺒﻠﺎﻏﻪ
آﻣﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ265ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
انّ اﻟﻠﻪ
ﺑﻌث ﺭﺳﻮﻟﺎ
ﻫﺎﺩﻳﺎ ﺑﮑﺘﺎﺏ
ﻧﺎﻃﻖ ﻭ ﺍﻣﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﻟﺎﻳﻬلک
عنه ﺍﻟّﺎ
ﻫﺎﻟﻚ ﻭﺍﻥ
اﻟﻤﺒﺘﺪﻋﺎﺕ
ﺍﻟﻤﺸﺒّﻬﺎﺕ ﻫُﻥّ
اﻟﻤﻬﻠﮑﺎﺕ ﺍﻟّﺎ
ﻣﺎﺣﻔﻈ اﻟﻠﻪ
ﻣﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻮلی
ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩﺍﻯ
که هدایت
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﻳﺎ
ﮐﺘﺎﺏ ﻧﺎﻃﻘﻰ ﻭﺍﻣﺮ
ﻗﺎﺋمی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺟﺰ ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﻃﻠﺒﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﻥ
هلاک ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻣﺒﺘﺪﻋﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺸﺒﺎﻫﺖ ﺑﺎ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻬﻠﮑﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴﻴﺮﺍ
ﺣﻔﻈ ﻨﻤﺎﻳﺪ.(ﺑﻌث)
ﺍﺭﺳﺎﻝ
ﻭﻣﺒﻌﻮث
ﮐﺮﺩﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﻩ شدﻥ
ﻤﺠﺪﺩ ﺍﺳﺖ. (ﺭﺳﻮﻝ)
ﺍﺭﺳﺎلی ﻮ
ﺳﺎلک ﻮﺍﺻل که
ﺑﺨلق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﮐﺘﺎﺏ
ﻧﺎﻃﻖ)
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﺮﺍﻥ ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺣﻘﺎﻳق کلّی
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺳﻠﻮک الهی ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭلی
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق هستند
ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻭﺍﺭﺳﺎل
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯﻨﺎﻃق
هستند ﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺮﺍﻥ گوﻳﺎﻯ
ﻧﻮﺷﺘنی اﺳﺖ ﻭلی
کاﻣﻠﺎﻥﺎﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
اﻣﺎﻣﺎﻥ هر
ﺯﻣﺎﻥ ﮔﻮﻳﺎﻯ
ﺒﺰﺑﺎﻥ هستند.ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ گفته
ﻫﺎﻯ ﻘﺮﺍﻥ ﻭ
دست و ﺯﺑﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.(ﻫﻠﺎﮐﺖ)ﻣﺮگ
ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﺮﻭح ﺸﺨﺺ ﻭ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ اﺯ بشریّت
ﮐﻨﻮنی آنها
ﺍﺳﺖ. (ﻣﺒﺘﺪﻋﺎﺕ)
ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺪﻋﺘﻬﺎ
ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ ﻣﻥ
ﺪﺭﺍﻭﺭﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻣﻮﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﺩبی
ﻴﺎﻋﻠمی ﻮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ. (ﻣﺸﺘﺒﻬﺎﺕ)ﺍﻧﭽﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍلهی هستند ﻭلی
ﺒﺎﻃل
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﻄلبی ﺸﺒﻴﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻗﺮﺍنی
ﻮﺣﺩﻳث هاﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻳﺎ
ﮐﺎﺭ)
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﻤﻘﺪّس ﻤﺎ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟهی
ﻤﻄﺮﺡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺍﻣﺎﺍﻧﭽﻪ
ﺭﺍﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﻔﻈ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ کند ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﻬﻠﮑﺎﺕ
ﺑﺎﮐمک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
793 - ﺩﺭﺧﻄﺒﻪﺍﻯ
اﺯﻧﻬج
اﻟﺒﻠﺎﻏﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺮ
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ (ﺝ۲ﺹ۰۹۲ﺑﺤﺎﺭ) إﻧّﻤﺎ ﺑﺪء
ﻮﻗﻮع اﻟﻔﺘﻥ
ﺃﻫﻮاء
ﺍٴﺘﺘّﺒﻌﻮا
ﺃﺣﮑﺎم ﺘُبدع
ﻴﺨﺎﻟﻒ ﻓﻴﻬﺎ
ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ ﻭﻳﺘﻮﻟنی
علیها ﺭﺟﺎل
علی غیرﺩﻳﻥ
اﻟﻠﻪ آﻏﺎﺯ
ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ ﻭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯﻫﻮﺳﻬﺎ (ﻭﻗﺸﺮﻯ
گرﻯ اﺳﺖ) ﺩﺭ
ﺁﻥ هنگاﻡ
ﺍﺣﮑﺎم ﺒﺎﻃﻞ ﻭﺑﺪﻋﺘﻬﺎ
ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ (ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ)
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭﮐﺴﺎنی
ﺒﻴﺮﻭﻥ اﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑحقّ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.
آﻏﺎﺯ
ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺩﺭﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﻣﺬﻫبی اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮکی
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ ﻫﻤگی
ﺒﺎﻃل ﻮ ﺟﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺼﻔﻴﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻄﻬﻴﺮ ﻣﺤﻴﻄ
ﻮﺗﺼﻔﻴﻪ آﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺬﺍﺭﺩﻥ
ﻤﺤﻴﻂ ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.(ﺍﻫﻮاء
)ﺟمع هوﻯ ﻮهَوَس
ﻭ
ﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻤﻨﻔﺠﺮﺷﺪﻩ ﻭغُقدهﻫﺎ
ﻭﺳﻘﻮﻃﻬﺎﻯ
ﻨﺎﻣﺮئی
ﺪﺭﻭنی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
ﻭﺍﺷﻮﺑﻬﺎﻯ
ﺒﻴﺮﻭنی ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺮﺍ ﺳﺒﺐ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﮐﺎﺭ
ﺑﺎﺧﺘﻠﺎﻑ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮﻟﻮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻨﺎم
ﺪﻳﻥ ﻮﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﺣﮑﺎﻣﻴﮑﻪ
ﺑﺪﻋﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻔﺘﻮﺍﻫﺎﻯآﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
همه ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺗﺸﻴّﻊ
ﻭﺗﺴﻨﻥ
ﺪﺭﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺬﻫبی ﻘﺸﺮﻯ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎﻯﻤﺸﺮﮐﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻃل ﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﻳﺘﻮﻟّﺎ)ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻣﺤﺒﺖ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﻋﺸق
ﻮﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺎﺧﻮﻧﺪ غیرﺮالهی
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭ(ﻣﺮﺩﺍﻥ)
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ(ﻣﺮﺩﺍﻧﻰ
ﺭﺟّﺎﻟﻪ)
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭ
ﺩﻧﺒﺎل
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﻘﻄﺐ ﺳﺎﺯﻯ
ﻮﺟﺬﺏ
ﻫﺮﮔﺮﻭهی
اﺯﻣﺮﺩم ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ آﻧﻬﺎ
ﻏﻴﺮﺍﺯﺩﻳﻥ
ﻮﺭﻭﺵ ﻣﻘﺒﻮل اﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ.ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻔﻠﻮﺃﻥ
اﻟﺒﺎﻃﻞ ﺧﻠﺺ
ﻣﻥ ﻤﺰﺍج اﻟحقّ
ﻟم ﻴﺨﻒﻋلی
اﻟﻤﺮﺗﺎﺩﻳﻦ ﻭ
ﻟﻮ ﺍﻥّ ﺍﻟحقّ
ﺨﻠﺺ ﻟﺒس
ﺍﻟﺒﺎﻃﻞ ﺍﻧﻘﻄﻌﺖ
ﻋﻨﻪ ﺃﻟﺴﻥ
اﻟﻤﻌﺎﻧﺪﻳﻥ ﻭلی
اﮔﺮ ﺑﺎﻃل
ﻤﻮﺭﺩ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺨﻠﻮﻃ ﺒﺎ حقّ
الهی ﺠﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ ﺟﺎﻯ
ﻧﮕﺮﺍنی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺍﺟﻌﻴﻥ ﻮ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
اﺭﺗﺪﺍﺩ
ﻭﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﮔﺮحقّ
ﺧﺎﻟﺺ ﻭ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯﻟﺒﺎس ﺑﺎﻃل
گرﺩﺩ ﺩﺳﺖ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ
ﻤﻌﺎﻧﺪﺍﻥ ﻮ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻗﻄﻊ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺑﺎﻃل
ازحقّ ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﺎﻟک
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻫﻴچ
أﻣﺮﻯ ﺪﺭ ﻧﻈﺮ
ﻣﺮﺩم ﺒﺎﻃل
ﻨﻴﺴﺖ ﺗﺎﺗﺼﻔﻴﻪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺴبی ﻮﻣﺨﻠﻮﻃ
ﻮﻣﺰﻳجی اﺯحقّ
ﻮﺑﺎﻃل هستند .(ﻣﺰﺍﺝ)
ﻣﺰﻳج ﻮ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣﻘﺎﻳق الهی کامل
ﻨﺰﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ ﻭﺑﻌﻀی
ﺤﻘﺎﻳق ﺪﻳﻨﻰ ﻭ
ﺑﺎ ﺍﺿﺎﻓﺎتی
ﺒﺪﻋﺖ ﻭ ﻓﺎﺳﺪ ﺩﺭﮐﻠﺎم
ﻮﻣﻄﺎﻟﺐ آخوندﻫﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.(ﻣﺮﺗﺎﺩﻳﻦ)
ﻣﺮﺍﻭﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
اﻣﻮﺭ ﻭﻣﺮﺍﺟﻌﻴﻥ
ﺒآﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﺧﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻭﺟﺎﻯﻨﮕﺮﺍنی
ﺒﺮﺍﻯ
ﻔﻌﺎﻟﻴﺖ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥآخوند
ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ اﺯ
ﻣﺮﺗﺪﻳﻥ
آﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺭﺗﺪﺍﺩ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺳﻠﻮک
ﺒﺪﻭﻥ
ﺼﺒﺮﻭﻋﻘل
ﻮﻋﺸق لاﺯﻡ ﺑﺎﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑآﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺩﺍم آﻧﻬﺎ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒحقّ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻟﺒﺎس
ﺑﺎﻃل ﻠﺒﺎس
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘیاﻣﺒﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ(
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﺍﻥ
ﻮثاﻟﻮث )
میخواند ﻭ (ﻣﻌﺎﻧﺪﻳﻦ)
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮﻟﺠﺒﺎﺯﺍﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻒ سلوک
الهی ﺑﺎﺯ آخوندﻫﺎﻭ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﭙﻴﺮﻭ
آﻧﻬﺎﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺪام ﺪﺭ ﻧﮑﻮﻫﺶ
ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺖﺳﺎﻟﮑﺎﻥاﻠﻬی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺎﻳﻥ ﺪﻟﻴل
ﮑﻪ ﺑﺎ آخوندﻫﺎﻯ
آﻧﺎﻥ اﻇﻬﺎﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻮﺍﺭﺍﺩﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻏﻴﺮﺍﺯ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﺎﻓﺮ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﺮگ
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻮﻟﮑﻥ
ﻴﻮٴﺨﺬ ﻣﻥها
ﺍﺿﻐث ﻭﻣﻥ هذﺍ
أﺿﻐث ﻓﻴﻤﺰﺟﺎﻥ
ﻓﻬﻨﺎ ﻟکی
یستولی
اﻟﺸﻴﻄﺎﻥ ﻋلی
أﻭﻟﻴﺎﺋﻪ ﻭﻳﻨﺠﻮ
ﺍﻟﺬﻳﻥ ﺴﺒﻘﺖ
ﻟم اﻟﺤُﺴنی ولی
ﺒﺠﺎﻯ اﻳﻥ
ﺘﺼﻔﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﺗﻔﮑﻴک
حقّ اﺯ ﺑﺎﻃﻞ ﺍﻳﻥ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺒﺎﻃﻞ ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﻭﻋﻨﺎﺩ
ﻭﻟﺠﺒﺎﺯﻯ ﻣﻄلبی
اﺯ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻭ
ﻣﻄﻠبی
اﺯآﻧﺠﺎ ﺑﻬم ﻤﻴﺒﺎﻓﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻮﻗﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺍﺳﺘﻴﻠﺎ ﻭ
ﺗﺴﻠﻄ ﺸﻴﻄﺎﻥ
ﺒﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
آﻧﻬﺎآﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻣﮕﺮﮐﺴﺎنی
ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻗﺒل ﺒﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﺣُﺴﻨﺎ
ﻭﺧﻮبی
ﻮﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻗتی
اﻳﻥ ﺴﺮﻫم کرﺩﻥ
ها ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺖ ﺑﺎﺯﺍﺭ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮔﺮﻡ ﻭﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ عاﻣل
ﺸﻴﻄﺎﻥ ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﺍﺑﻠﻴس ﻭﺷﻴﻄﺎﻥﺒﺰﺭﮒ
ﺑﺮ ﺟﺎﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﺑﺎ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻓﺘﻨﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭﻳﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺭ ﻭ ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
ﻤﻮٴﻤﻥ ﮑﻪ
ﺍﺯﻗﺒل
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی کافی
ﻘﺒل اﺯتولّد
ﻓﻌلی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺍﺯ تولّدﺍﺕ
ﺍﺩﻭﺍﺭ ﻗﺒلی
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗبی اﺯ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
ﺒﻬﺘﺮ ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ
شده ﻭﺩﺭﻋﻘل
ﻮﮐﺸﺶ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ الهی
ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ (ﺣُﺴﻨﻰ)
ﻧﻴﮑﻰ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺗﺤﺴﻴﻦ) ﻧﻔس
ﻭسلوک الهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﻘﺒلی
ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺒﻌﻴﺾ
ﺩﺭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
دادن ﻧﺪﺍﺭﺩ.

حدیث 794 -(ﺝ۲ﺹ296ﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺃبی
اﻟﻠﻪ ﻟﺼﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺒﺪعة
ﺑﺎﻟﺘﻮبة ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺼﺎﺣﺐ ﺑﺪﻋﺖ ﻓﺮﺻﺖ
ﺗﻮﺑﻪﺍﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﭘﺎسخ علّت
آﻥ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ: إﻧّﻪ
ﻗﺪ ﺍﺷربّ
ﻗﻠﺒﻪ ﺣﺒّﻬﺎ ﺯﻳﺮﺍ
ﺩل ﻮ ﻓﮑﺮ ﺍﻭ ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﻣﺤﺒﺖ ﺑﻪ
ﺍﻥ ﺒﺪﻋﺖ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺑﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺑﺪﻋﺖ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ الهی ﻮ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻋﻮﺽ ﮐﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ سلوک الهی ﻮﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻔس ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻥ کاﺭرا
ﮐﺮﺩ. ﻭلی هنوﺯ
ﮔﻨﺎﻩ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﭙس
ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ احتمالی
ﺻﺎﺣﺐ ﺑﺪﻋﺖ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺒﺎقی اﺳﺖ.
ﺑﺪﻋﺖ ﻣﻨﻈﻮﺭ حدیث
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯﻯ
غیرﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺩﺍﺩﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺩﻳنی ﺒﺎﻃﻞ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻔﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﻣﺠﻠﺴﻰ)
ﺻﺎﺣﺐﺑﺤﺎﺭﺍﻟﺎﻧﻮﺍﺭ
ﺑﺎﺯ ﻧﻈﺮ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪﻋﻠﺖ
ﻋدم ﻘﺒﻮل
ﺘﻮﺑﻪ ﺍﻳﻥ
ﺒﺪﻋﺖ
ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ ﺴﺎﺑﻘﻪ
ﻋﺪﻡ ﻗﺒﻮل
ﺘﻮﺑﻪ درستی
ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻮﺑﻪ ﻧﺎﻗﺺ
ﻣﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺳﺖ
ﮐﺸﻴﺪﻥ ﻭ ﺑﺰﺑﺎﻥ
إﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﺍثاﺭ
ﺑﺪﻋﺖ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺪﺭﺩل ﻮﻓﮑﺮ
ﻭﺫﺍﺕ ﺷﺨﺺ
ﺑﺪﻋﺖ ﮔﺬﺍﺭ
ﺑﺎقی اﺳﺖ.ﻭلی
اﮔﺮ ﺳﻠﻮک
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﺎﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ ﻭﺑﺎ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮﻃﻰ
ﻣﺮﺍﺣل
ﻨﺴﺒﺘﺎ
ﺩﺭﺍﺯﺗﺮ
آﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺴﺮﻧﻮﺷتی
ﺒﺮﺍﻯ ﭽﻨﻴﻥ
ﺴﺎﻟﮑﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸتی
ﺒﺪﻧﻴﺎﻯ
ﺒﺪﻋﺖ ﺧﻮﺩ
ﻧﮑﺮﺩ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺧﻴلی
ها ﺍﺯﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺷﺎﻥ ﻭآخوندﻫﺎﻯ
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎنی
ﺘﺮﻙ ﺑﺪﻋﺖ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺑﺮﺍﻩ
الهی ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺍﻥ ﺒﻨﻴﮑﻴﻬﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭﺳﭙس
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐالهی
ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.

حدیث 795
-اﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ297ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺷﺨﺼﻰ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺳﻌی ﻤﻴﮑﺮﺩ
ﻣﺎلی اﺯ ﻃﺮﻳق
ﺤﻠﺎل ﻮ
ﻣُﺠﺎﺯﺟمع
ﺁﻭﺭﻯ کند ﻭلی
ﻤﻮﻓق ﻨﺸﺪ. سپس
سعی کرﺩ ﻣﺎلی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺣﺮﺍم ﺠمع
آﻭﺭﻯ کند ﺑﺎﺯﻣﻮﻓق
ﻨﺸﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻨﺰﺩ
ﺍﻭ آﻣﺪ ﻭﺑﻮﻯ
گفت ﺍﻳﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍهی ﺘﻮ
ﺭﺍ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی
ﺒﺮﻭشی کنم ﮐﻪ
ﺑﺎ آﻥ ﺪﻧﻴﺎئی
ﭙﺮ ثرﻭﺕ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻰ.آﻥ ﺸﺨﺺ
ﻧﻴﺰ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ
ﻭﺷﻴﻄﺎﻥگفت ﺗﺒﺘﺪع
ﺪﻳﻨﺎ ﻭ ﺗﺪﻋﻮ
ﺍﻟﻴﻪ ﺍﻟﻨﺎس
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻗﺪﺍم
ﺒﺎﺑﺪﺍع ﻮ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ ﻳﻚ (ﺩﻳﻥ
ﺟﺪﻳﺪ) ﻭﻳﺎ
ﺭﻭشی ﻤﺬﻫبی
ﺘﺎﺯﻩ ﺑﻨﻤﺎئی
ﻮﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﺑﺪﺍﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻧﻰ. ﺍﻳﻥ
ﺪﻳﻥ ﻴﻌنی
ﺮﻭﺷﻰ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭلی
اﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯﻤنع
ﻤﺮﺩم
اﺯﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﺻلی
آﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺻلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.آﻥ
ﺸﺨﺺ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻥ کرﺩ ﻭﻣﺮﺩﻡ
ﭘﺎسخ ﻤثبت
ﺑﻮﻯ ﺪﺍﺩﻧﺪ ﺳﭙس
ﺑﺎﻳﻥ
ﻔﮑﺮﺍﻓﺘﺎﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﺒﺪﻋﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻩ
ﺗﻮﺑﻪ ﺭﺍ
ﺑﺮﺧﻮﻳﺶﺑﺴﺘﻪﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍﻓﮑﺮﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻳﮑﺎﻳک ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺷﻮﺩ ﻭﺍﺯ
ﺑﺪﻋﺖ ﻭ ﮐﺎﺭ
ﺑﺎﻃل ﺨﻮﺩ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﻨﺰﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﻓﺖ
ﻭﺗﮑﺬﻳﺐ ﺩﻳﻥ
ﻮﺭﻭﺵ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥگفتند
ﺩﺭﻭغ
ﻤﻴﮕﻮﺋﻰ ﺗﻮ ﺑحقّ
ﻬﺴﺘﻰ. ﻭلی ﺪﺭ
ﺩﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﺷک
ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ ﻭﺍﺯ
آﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺍﻯ.
ﺍﻳﻥ ﺒﺪﻋﺖ
ﮔﺬﺍﺭ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺷﺪ ﮐﻪ
ﺯﻧﺠﻴﺮﻯ
ﺒﮕﺮﺩﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺒﻨﺪﺩ ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﺨﻮﺭﺩ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺗﻮﺑﻪ ﺍﻭ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻧﺸﻮﺩ ﺯﻧﺠﻴﺮ
ﺭﺍﺑﺎﺯ ﻧﮑﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴکی
اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻮﺣﻰ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ: ﻮﻋﺰﺗﻰ ﻟﻮ
ﺩﻋﻮﺗنی ﺤتی
ﺘﻨﻘطع
ﺃﻭﺻﺎﻟﻚ ﻣﺎﺍﺳﺘﺠﺒﺖ
ﻟﻚ ﺣتی ﺘﺮﺩ
ﻣﻥ ﻤﺎﺕ ﻋلی
ﻤﺎ ﺩﻋﻮﺗﻪ
ﺍﻟﻴﻪ ﻓﻴﺮجع
عنه ﺍﮔﺮﺩﻋﺎﻯ
ﺘﻮ ﺗﺎ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻳﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎﺕﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺘﻥﺘﻮ ﺍﺯﻫم ﺠُﺪﺍ
ﺷﻮﻧﺪ ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ
ﺩﻋﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺑﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻢ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﮑﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺑﺎ
ﺑﺪﻋﺖ ﺗﻮ
ﻣﺮﺩﻧﺪ آﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺑﺪﻋﺖ
ﺗﻮ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺍﻳﻥ
اﻣﺮﻯ ﻤﺤﺎل
ﺮﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ
ﻫﺮﺑﺪﻋﺖ
ﺑﺎﻃل
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﺭﻣﺬﻫﺐ
ﺳﺎﺯﻯ
ﻮﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
اﺯ ﺭﻭﺵ سلوک
الهی اﺳﺖ.

حدیث
796 -اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ298 بحاﺭ)
ﺸﺮّ
ﺍﻟﺄﻣﻮﺭ
ﻣُﺤﺪثاﺗﻬﺎ ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
اﻣﻮﺭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩن ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ (ﻣُﺤﺪَث
ﻭ ﻣﻥ
ﺪﺭآﻭﺭﺩﻯ)
ﻭﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. (ﺷﺮّ)
ﻋﮑس ﺧﻴﺮ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺎﺷﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﻮﻋﻘلی ﻮ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﻣﻘﺎم الهی هر
ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ کسی ﺒﺠﺎﻯ
سلوک الهی
ﻮﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺨﻮﺩ ﻭﺗﻌﺎلی
ﻨﻮعی ﻮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﮕﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻮﻓﺴﺎﺩ
ﻭﺑﺪﻋﺖ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳنی
ﭽﻮﻥ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﭙس اﺯ ﻣﺮگ
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻨﻴﺰ
ﮐم عقل ﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﺍﻣﻮﺭ)
ﻣﺴﺎﺋل ﺠﺎﺭﻯ
اﺳﺖ ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ أﻣﺮﻫﺎ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭﻓﺘﻮﺍﻫﺎﻯ
آﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎ
ﺑﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯﻨﺪﺍﺭﺩ.

حدیث
797 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ298
بحاﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ آیه
ﻗﺮﺍﻧﻰ ﻮﺍﻟﺬﻳﻥ
کسبوﺍ
ﺍﻟﺴﻴّﺌﺎﺕ ﺟﺰاء
ﺴﻴّﺌﻪ
ﺑﻤثلها ﻭﺗﺮﻫﻘﻬم
ﺬلّة ﻣﺎ ﻟﻬم
ﻤﻥ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻥ
عاﺻم أﻣﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺭﺗﮑﺎﺏ
ﺳﻴّﺌﺎﺕ
ﻭﺑﺪﻫﻴﻬﺎ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺫﻟّﺖ
ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺠﺎئی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺪﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﻳﻥ
آﻳﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
هؤلاء ﺃﻫل
اﻟﺒﺪع ﻮ ﺍﻟﺸُﺒﻬﺎﺕ
ﻭﺍﻟﺸﻬﻮﺍﺕ ﻳﺴﻮﺩ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﺟﻮﻫﻬﻢ ثُمّ
ﻳﻠﻘﻮﻧﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
أﻫل ﺒﺪﻋﺖ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ
ﻣﺘﺸﺎﺑﻬﺎﺕ
ﺷﺒﻬﻪ آﻭﺭ ﻭﺷﻬﻮﺍﺕ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻮﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭح
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ پس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺪﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺴﻴﺎﻩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺮﻓﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﭙسﺍﺯﻣﺮگ ﺒﺎ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی
آﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺻﻮﺭتی
ﺴﻴﺎﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﻔﻴﺪ ﺭﻭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﻴﺎهی
ﺼﻮﺭﺕ ﺳﻤﺒﻮل
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻮ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻴﺎﻥ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ سلوک
الهی ﻨﮑﺮﺩﻩ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻧﻨﻤﻮﺩﻩ ﻭﺩﺭﻋﻮﺽ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺭﺭﻭﺍﻥﺨﻮﺩﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻟﻴﺴﺎﻟﮑﺎﻥﺪﺭﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮک ﺒﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎئم و ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. (ﻭﺟﻮﻩ)
ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﺳﻤﺒﻮﻝ(ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ)ﻭﻫﻴﺄﺕ
ﻭﺷﮑل ﻮ
ﺷﻤﺎﻳل هر
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮعی که ﺑﺎﺷﺪ ﺻﻮﺭﺕﺧﺎﺹﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺍﻥ ﭼﻨﺎﻥ ﻤسخ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ که
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻮﺧﻮک
ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ ﺸﺎﻧس
ﺑﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی عمیق ﺘﺮ
ﺩﺭ ﻣسخ ﭽﻮﻥ
ﺴگ ﻮ ﮔﺮگ ﻮﻳﺎ
ﻣﺎﺭ
ﻭﻣﻮﺭﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯﺗﺮﻯلاﺯم
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﭼﻮﻥ
گذﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻘﺒل
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻫﻤﻴﻦ
سلوک الهی ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .(ﺷﻬﻮﺍﺕ)
ﺳﻤﺒﻮل هوس ها
ﺒﺎﺯﻯ ها ﻭ
ﺗﻤﻨﺎﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍنی اﺳﺖ.
ﺷﻬﻮﺕ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﻮ
ﺍﻭﺍﻣﺮ الهی
اﺳﺖ.(ﺷُﺒِﻬﺎﺕ)
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻣﺘﺸﺎﺑﻬﺎﺕ
ﻗﺮﺍﻥ ﻮحدیث
ها ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎغی
ﻮﮐلّی
ﻮﻓﻠﺴفی هستند
ﻭﻗﺎﺑل ﺘﻄﺒیق
ﺪﺭسلوک الهی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﮕﺮﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﻴﺮالهی
سالک ﺘﻮضیح
اﻳﻦ
ﻣﺘﺸﺎﺑﻬﺎﺕ
ﺭﺍﺑﺪﻫﺪ .آخوندﻫﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺴﻨﻥ
ﻮﺗﺸﻴّﻊ ﮐﺴﺎنی
اﺯﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﮔﻴﺮﻣﺘﺸﺎﺑﻬﺎﺕﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻗﻴﺎس
ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﺑﺸﺮﻯ ﻮ
ﺷﻬﻮﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑند .

حدیث 798 - (ﺝ۲ﺹ298
بحار)امام صادق
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩآیه
ﻗﺮﺍنی ﻮ
ﺍﻟﺸﻌﺮاء ﻴﺘﺒﻌﻬم
ﺍﻟﻐﺎﻭﻭﻥ ﮑﻪ ﺷﺎﻋﺮﺍﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻔﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﮔﺎﻥ
هستند ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻨﺰﻟﺖ فی
اﻟﺬﻳﻥ
غیّروا ﺩﻳﻥ
اﻟﻠﻪ ﻭﺧﺎﻟﻔﻮﺍ
ﺍﻣﺮ ﺍﻟﻠﻪ ﻫل
ﺮﺃﻳﺘم
ﺸﺎﻋﺮﺍ ﻗﻂ
ﻳﺘﺒﻌﻪ ﺍحد؟
ﺍﻧّﻤﺎ ﻋنی
ﺒﺬﻟﻚ ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﻮﺿﻌﻮﺍ ﺩﻳﻨﺎ
ﺑﺂﺭﺍﺋﻬﻢ ﻓﺘﺒﻌﻬم
اﻟﻨﺎس ﻋﻠﻰ
ﺫﻟک ﺍﻳﻥ آﻳﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﮐﺴﺎنی ﻨﺎﺯل
گرﺩﻳﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﻳﻥ
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﺍﻣﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی عمل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻳﺎ ﻣﮕﺮ
ﺷﻤﺎ ﺷﺎﻋﺮﻯ
ﺮﺍ ﺩﻳﺪﻩﺍﻳﺪ ﮐﻪ
ﮐسی ﭙﻴﺮﻭ ﻭ
ﺩﻧﺒﺎل آﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺷﻌﺮﺍ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭼﻮﻥ
اﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﮐﻪ
ﻭضع ﺪﻳﻥ ﻮ
ﺑﺪﻋﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻤﻮﺟﺐ آن
ﺁﺭﺍﻯ ﺸﺨصی
ﻤﻄﺮح
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺷﻌﻮﺭ
ﻭﺗﺨﻴﻠﺎﺕ و
اوهام ﻓﮑﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﮔﺮﻭهی ﻤﺮﺩﻡ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﻧﻴﺰ ﺩﻧﺒال
آﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﺘﻌﺒّﺪ
ﻗﺸﺮﻯﮑﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.

حدیث 799 -
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
همین آﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی ﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ(ﺝ۲ﺹ298 بحاﺭ)هم ﻘﻮم
ﺘﻌﻠّﻤﻮﺍ ﻭﺗﻔﻘّﻬﻮﺍ
ﺑﻐﻴﺮ ﻋﻠم
ﻔﻀﻠّﻮﺍ ﻭ
ﺃﺿﻠّﻮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
کسانی هستند ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﮐﺴبی
ﻮﺗﻔﻘّﻪ
ﺑﺪﻭﻥ علم ﻮ
آﮔﺎهی اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﮔﻤﺮﺍﻩ ﺗﺮ
ﻭ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
تجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻳک عباﺩﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ سلوک
الهی می
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. (ﻋﻠﻢ)
ﮐﺴبی هماﻥ
تعلیم ﻤﻔﻬﻮﻡ
ﻗﺮﺍﻥ ﻮ حدیث
ها ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻠم
ﺒﻤﻌﻨﻰ (ﺍﮔﺎهی
ﺸﻬﻮﺩﻯ)ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﮐﺴﺐ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ.
ﻭﻣﺪﻋﻴﺎﻥ علم الهی
ﻮﻋﻠم ﺪﻳﻦ ﻳﺎ
ﻫﻤگی اﻳﻨﺎﻥ
هماﻥ آخوندﻫﺎﻯ
هر ﻣﺬﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺍﻋمّ
اﺯ ﺗﺴﻨﻥ ﻮ ﺗشیع
ﻮﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﺪعی
ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
آﮔﺎهی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎ سلوک الهی ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺼﺎﺣﺐ ﻋﻘل هاﻯ
ﺒﺮﺗﺮ الهی
ﻨﮕﺮﻓﺘﻨﺪ.(ﺗﻔقّهّ)
ﮐﺴبی کاﺭ
ﻓﻘﻬﺎﻯ سفیه
آﺧﻮﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻭﭼﻨﺪ حدیث
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺑﻤﻌنی
ﻈﺎﻫﺮﻯ آﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﻭﻋﺎﻟم ﺸﺪﻥ
کرﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺗﻔﻘّﻪ ﺩﺭﺳﺖ الهی
ﺪﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻮ حدیث
ها ﺩﺭک اﻣﻮﺭ الهی
ﺒﺎ ﻋﻘل کلّی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻮﺍﺻل
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﻟﻬﺎم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. (ﺿﻠﺎﻟﺖ)
ﮔﻤﺮﺍهی ﻮ
ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻓﻘﻴﻪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻳک ﺼبح
ﻮﭘﮕﺎهی ﺒﻌﻘل
کلّی الهی ﻮ
ﺗﻔﻘّﻪ ﻭ ﻓﻬم
عمیق ﻤﻴﺮﺳﺪ.

حدیث
800 - ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ (ﺝ۲ﺹ298 بحاﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ آیه
ﻗﺮﺍﻧﻰ هل ﻨﻨﺒّﺌﮑم
ﺒﺎﻟﺄﺧﺴﺮﻳﻥ
ﺃﻋﻤﺎﻟﺎ ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﻀلّ ﺴﻌﻴﻬم فی
اﻟﺤﻴﺎة
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭﻫم
ﻳﺤﺴﺒﻮﻥ
ﺃﻧّﻬم
ﻴﺤﺴﻨﻮﻥ
ﺼﻨﻌﺎ ﺍﻣﺎم ﭽﻨﻴﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ:
نهم اﻟﻨﺼﺎﺭﻯ
ﻮ
ﺍﻟﻘﺴّﻴﺴﻮﻥ
ﻮﺍﻟﺮﻫﺒﺎﻥ ﻭﺃﻫل
اﻟﺸُﺒﻬﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﺄﻫﻮاء ﻤﻥ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﻘﺒلة ﻭﺍﻟﺤﺮﻭﺭﻳّﻪ
ﻭﺃﻫل اﻟﺒﺪع ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﮑﻪ ﭘﺮ ﺧﺴﺎﺭﺕ
ﺗﺮﻳﻦ ﺩﺭﺍﺻل
ﻮﺟﻮﺩ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﺼﺎﺭﺍ
ﻭﮐﺸﻴﺶﻫﺎ
ﻭﺭﻫﺒﺎﻧﺎﻥ ﻭﺍﻫل
ﺸُﺒﻬﺎﺕ ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺰﺷﺖ ﻭهَوَس ﺍﺯﺍﻫل
ﻘﺒﻠﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﺮﻭﺭﻯ ها
ﻭﺍﻫل
ﺒﺪﻋﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.(ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ الهی
ﻮﺳﻠﻮکی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ
ﺑﺎﻣﻮﺭﻯ ﺪﻳنی
ﻮ ﻗﺸﺮﻯ ﻮ
ﺑﺎﻃل ﺪﻟﮕﺮﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺪﺭ
ﺣﺎل ﺸﺮک
ﻮﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﻮﺭﻭح ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺪﻋﺖ
ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ ﺪﺭ
ﺩﻳﻥ ﺒحقّ ّ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪﺣتی
ﺒﺮﻭﺵ ﻋﻴسی ﻤسی
ح عمل ﻨﮑﺮﺩﻩ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺪﺭ
شخص ﻋﻴسی ﻤسی ح
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑآﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﺗﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮک ﺮﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎنی ﺨﻮﺩ
رﺍ ﺍﻋﻠﺎم
ﻨﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺗﺮک
ﻤﺴﻴﺤﻴﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﮕﻮﻳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻨﺰﺩ
ﻣﺮﺩم ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. (ﺭﻫﺒﺎﻥ
) ﺭﺍﻫبان ﺗﺮک
ﺪﻧﻴﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﻣسی
حی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ عملا
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی عیسی
ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﺣتی
ﺒﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ الهی
عمرﻯ ﺘﻠﻒ می
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. (ﺍﻫﻞ
ﺷُﺒﻬﺎﺕ)ﮐﺴﺎنی
هستند ﮐﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺷﺒﻴﻪحقّ
ﺴﺮﮔﺮم هستند ﭼﻮﻥ
ﻘﺸﺮﻯگرﻯ
ﺪﺭﻫﺮ ﺩﻳﻦ.
ﮐﻪﺣتی ﺪﺭ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺍﺯ
ﺍﺣﮑﺎم ﻮ آیات
ﻗﺮﺍنی ﻮ حدیث
ها ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ
ﻣﺘﺸﺎﺑﻬﺎﺕ
ﺁﻥ ﭙﻴﺮﻭﻯ
کنند ﻳﻌنی
هرﭼﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﻨفع ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭ
ﭼﭙﺎﻭل کنند.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.(ﺍﻫﻮاء
)ﺟمع هوﻯ ﻮهَوَس
ﻭﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻨﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ
ﻭﻳﺎ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻮﺍﺑﻠﻴس
ﻫﺮ آخوندﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس ﺍﺯﺍﺩﻯ
آﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯهوس ﻭ
ﺑﺎﻋﺪم اﺷﺒﺎع
اﺯ ﺁﻥ اﻋﻤﺎل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺭﻭح
ﻮ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻫﻤﺎﻥ گناﻩ ﺟﻬنم
ﺠﻬﺎنی ﺪﺭ ﻳک
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. (ﺍﻫل
ﻘﺒﻠﻪ)
ﺑﻄﻮﺭﮐلِّ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
الهنی هستند ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﻭلی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺒﺮﺗﺮ ﻭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺷﻬﻮﺩ تجلّی
الهی ﺑﺮﺗﺮ
ﭼﻮﻥ مهدی ﻘﺎﺋﻢ
ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ الهی
اﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳﻞ
ﻣﻘﺒﻮل الهی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
آﻧﻬﺎ ﺗﺎ حدودﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
ﺨﺎﺹ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ را
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ حدیث ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﺑﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥﺴنّی
ﻮﺷﻴﻌﻰ ﻭﺣتی
ﻤﺪعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ﻭ ﺒﺪﻭﻥ
ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺪﻧﺒﺎل
اﻫل ﺒﺪﻋﺖ آخوندﻫﺎ
ﻭﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪﺳﻔیهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺣﺮﻭﺭﻳﻪ)
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی هر(ﻫﺮﻫﺮﻯ
ﻤﺬﻫﺐ) ﻭبی
اﻋﺘﻨﺎﻳﺎﻥ
ﺒﺎﻣﻮﺭ ﺟﺪنی
اﻟﻬﻰ ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺻﺪﺭ
ﺍﺳﻠﺎم ﺒﻤﺮﺩم
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﻣﻮﻟﺎﻋلیّ
اﺯﺧﻮﺍﺭج
ﺒﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ
هُرﻫُﺮﻯ
ﻔﺎﺭسی
ﺪﺭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﻓﮑﺮ ﻭﺳﻠﻮک
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﻳنی
اﺳﺖ. (ﻗﺴّﻴس)
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ کشیش
ﻭ آخوند ﻣسی حی
ﻮﻳﺎ ﺣتی ﺪﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﻗﻴﺎس
ﮐﻨﻨﺪه)
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻧﻈﺮ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﭼﻮﻥ
ﺮﺃﻯ ﺸﺨصی هر آخوندﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺍﻫل
ﺒِﺪَﻉ) ﺑﺎﺯ
ﺑﺪﻋﺖ
ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ هستند
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ آخوندﻫﺎ
ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺷﺎﻥ
ﻮﻓﻘﻬﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺳﻔﻴﻪ ﻭ
ﻭﻗیح
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

حدیث801 –که امام
صادق
میفرماید
ﺟﻌل حدیث
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻤﻥ
اﺑﺘﺪع ﺒﺪعة
فی اﻟﺎﺳﻠﺎﻡ ﺍﻭ
ﻣثّل ﺒﻐﻴﺮ حدّ
ﺍﻭ ﻣﻥ اﻧﺘﻬﺐ
ﻧﻬبة ﻳﺮﻓﻊ
ﺍﻟﻤﺴﻠﻤﻮﻥ
اﻟﻴﻬﺎ
ﺍﺑﺼﺎﺭﻫﻢ ﺍﻭ
ﻳﺪفع عن
ﺼﺎﺣﺐﺍﻟﺤﺪیث
ﺍﻭ ﻳﻨﺼﺮﻩ ﺍﻭ
ﻳﻌﻴﻨﻪ ﻫﺮکس
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺳﻠﺎم
ﺒﺪﻋتی ﺮﺍ
ﺍﺑﺪﺍع ﻨﻤﻮﺩ ﻳﺎ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘگی
ﻨﻤﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻨﺎﻥ
ﻤﺮﺩم ﺮﺍ ﺟﻠﺐ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻨﻈﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ آﻥ
ﻤﺘﻮﺟﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺻﺎﺣﺐ(حَدَث
حدیث جعلی)
ﺩﻓﺎع
ﻮﺣﻤﺎﻳﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﻳﺎﺭﻯ
ﺪﺍﺩﻩ ﻭﮐﻤک ﻮ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺪﻫﺪ.(ﺑﺪﻋﺖ)
ﺍﻣﺮﻯ ﺒﺮ
ﺧﻠﺎﻑ آﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﻥ ﻮ ﻣﺬﻫﺐ
ﺳﺎﺯﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺎﺭ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ سلوک الهی ﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ
هرﺩﻟﻴﻠﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﺤﺪﻭﺩ
ﻭﺻﻠﺎﺣﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﮑمی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻘﻄﻌﻪ ﻗﻄﻌﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﮐسی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻭﻳﺎ ﺗﻤثیل ﻮ
ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻭﻗﻴﺎس ﺑﺎﻃل
ﺒﺪﻭﻥ حقّ
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻥ
ﺤﻘﻴﻘتی ﺮﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. (ﺗﻤثیل
ﻮ ﻣَثله )ﮐﺮﺩﻥ
ﻘﻄﻌﺎﺕ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺗﻥ
اﺳﺖ. (ﺍﻧﺘﻬﺐ)
ﻏﺎﺭﺕ ﮐﺮﺩ
ﻭﺗﺤﮑّم ﺪﺭ
ﺍﻧﻈﺎﺭﻣﺮﺩم
ﻨﻤﻮﺩ ﻭﻫﻤﺎﻥ
اﻧﺘﺒﺎﻩ ﻳﺎ
ﺟﻠﺐ ﺗﻮﺟﻪ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﻮ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺗﺎ
ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ سلوک الهی
ﺑﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺑﺎﻃل ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
کسانی هستند ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷند.ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺘﻌﺪ سلوک
الهی هستند ﻭ
ﻧﻪ ﻋﺎمه
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ.(ﺻﺎﺣﺐ
حَدَث) ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺣﺎﺩثه
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭحَدَث ﻭﺑﻄﻠﺎﻥ
ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﮐﺎﺭ
ﺁﻧﮑسی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﮔﺎﺯﻯ
اﺯﺷﮑم ﺒﻴﺮﻭﻥ
کند ﻭ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺒﻄﻠﺎﻥ
ﻨﻤﺎﺯ ﺍﺣﺘﻤﺎلی
گرﺩﺩ.

حدیث 802 -
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ301 بحاﺭ)ﮐﻪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻗﺘﺼﺎﺩ
فلی ﺴنّة ﺧﻴﺮ
ﻣﻥ اﺟﺘﻬﺎﺩ فی
ﺒﺪعة ﺻﺮﻓﻪ
ﺟﻮئی ﻮﺍﻧﺪکی
ﺪﺭﻋﻤل ﺒﺴﻨّﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺯﻳﺎﺩﻩ ﺭﻭﻯ
عباﺩﻯ ﻮ ﺯﺣﻤﺖ
ﮐﺸﻰ ﻭﺭﻳﺎﺿﺖ ﺩﺭ
ﺭﻭشیط ﮑﻪ ﺑﺎ
ﺑﺪﻋﺖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭسلوک الهی ﺒﺎ
ﺳﻨّﺖ ﺩﺭﺳﺖ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
اﺳﺖ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
آﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐسی
ﺨﺎﺭج اﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﻭﺯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺵ
ﻣﻘبول
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺒﺪﻋﺖ
ﻭﻗﺸﺮﻯ گرﻯ
ﻮﻣﺬﻫﺐﻫﺎﻯ
ﺒﺎﻃل عباﺩﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐم
کاﺭﻯ أﻧﺪﻙ
سلوکی ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺑﺪﮐﺎﺭﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ اﺳﺖ. (ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ)
ﺟﻬﺪ ﻭ ﺑﺰﺣﻤﺖ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ ﺍﺳﺖ.(ﺳُﻨّﺖ)ﻫﻤﺎﻥ
سلوک الهی ﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﮑﻪ ﺧﺪﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ. ﺳﭙس
اﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻤﻰ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺪ: ﺘﻌﻠّﻤﻮﺍ
ﻣﻤّﻥ علم
ﻔﻌﻤل ﺍﺯ ﮐسی ﭽﻴﺰﻯ
ﺒﻴﺎﻣﻮﺯﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺮﺍﺍﻣﻮﺧته
ﻭ ﺑﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥالهی هستند
ﮐﻪ ﭘﻴﺮمُربّی
ﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ)
ﮐﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻮﺻﺮﻓﻪ ﺟﻮئی
اﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻌﻨﻰ(ﻗﺼﺪ
ﻭﻫﺪﻑ) ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺎﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻘﺼﺪ
ﺩﻳﺪﺍﺭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻟﻘﺎﻯﺮﻭﺣﺎنی
ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 803 -
ﺍﺯﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ۳۰۳ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻴُﺠاء
ﺒﺎﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﺒﺪع ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻓﺘﺮﻯ
اﻟﻘَﺪَﺭﻳّﻪ
ﻣﻥ ﺒﻴﻨﻬﻢ ﮐﺎﻟﺸﺎمّة
ﺑﻴﻀاء فی
اﻟثوﺭ
ﺍﻟﺎﺳﻮﺩ ﻓﻴﻘﻮل
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭ جلّ
ﻣﺎﺃﺭﺩﺗﻢ؟
ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ
ﺃﺭﺩﻧﺎ ﻭﺟﻬﻚ ﻓﻴﻘﻮل
ﻘﺪ ﺍﻗﻠﺘﮑم
عثرﺍﺗﮑﻢ ﻭﻏﻔﺮﺕ
ﻟﮑم ﺰﻟّﺎﺗﮑﻢ
ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻘﺪﺭیة
ﻓﺎﻧّﻬم
ﺪﺧﻠﻮﺍ فی
اﻟﺸﺮکة ﻤﻥ
ﺤﻴث لا ﻳﻌﻠﻤﻮﻥ
ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﭼﻮﻥ
ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺒﺪﻋﺖﻫﺎ ﺭﺍ
ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺮﻭﺯ
َﻗَﺪﺭﻯ ها
ﭼﻮﻥ ﺨﺎﻝ ﺳﻔﻴﺪﻯ
ﺪﺭ ﺗﻥ ﺴﻴﺎﻩ
ﮔﺎﻭ ﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻴﺪ ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﺪ؟
ﭘﺎسخ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺩﻳﺪﺍﺭ(ﻭﺟﻪ ﻭ
ﺭﻭﻯ) ﺗﻮﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻴﻢ.
ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎسخ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻳﺘﺎﻥ
ﻤﺎنع کاﺭ ﺷﻤﺎ
ﺷﺪ.(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﺷﻬﻮﺩ
بوده ﻭلی ﺨﻄﺎ
ﮐﺎﺭ ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ) ﻭ ﻋﻔﻮ ﻭ
ﻏﻔﺮﺍﻥ
اﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺸﺮط ﻠﻘﺎﻯ
ﺧﺪﺍ در ربّ
النوع بشری
قائم ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
در ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺮﺟﻌﺖ
بجهان ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﻭلی
ﻤﻮفق ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﺸﺪﻩ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ)
ﻣﮕﺮ ﺍﺯ آﻥ ﮔﺮﻭﻩ
ﻗَﺪَﺭﻯ (ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻥ
اﺯﺍﺩ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ)
ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻥ
ﺩﺍﺧل ﺸﺮک
ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﺧﺎل
ﺴﻔﻴﺪ ﺩﺭ
ﭘﻮﺳﺖ ﺳﻴﺎﻩ ﺑﻴﺎنی
اﺯ ﻣﺸﺨّﺺ
ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺍﻭﺭﻯ اﺳﺖ. (ﺃﺭﺩﻧﺎ
ﻭﺟﻬﻚ) ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺭﻭﻯ ﺘﻮﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻴﻢ ﻳﻌنی
ﺒﺎﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﺻﺮﻑ ﻧﻈﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮع عقاﻳﺪ
ﺧﻮﺩ آﺭﺯﻭﻯ
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩ
تجلّی الهی
ﺪﺭ ﻗﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻢ.
ﻫﺮﻳک اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻭﺟﻬﻰ ﺁﻳﺖ ﻭ
ﺣﺠّی الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋﻢ حدّ
ﺍﮐثر ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
الهی ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺍﺳﺖ. (ﺍﻗﻠّﺘﮑﻢ)ﺍﻧﭽﻪ
ﺑﺎﻋث ﺗﻘﻠﻴل
ﻮﺗﻀﻌﻴﻒ
ﺍﻋﻤﺎل عبادی
ﺸﻤﺎ ﺷﺪ. ﻭ ﺩﺳﺖ
ﻭﭘﺎ ﮔﻴﺮ
ﻭﻣﺎنعی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻓﻴق ﺒﻮﺩ.(ﻋَثَرﺍﺗﮑﻢ)
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ ﺸﻤﺎ
ﻭﭘﺎ ﮔﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﻮ ﺯﻣﻴﻥ
ﺨﻮﺭﺩﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﻏﻔﺮﺍﻥ)
ﻋﻔﻮﻋﻤﻮمی
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺷﺮط
لاﺯم ﻘﺒل اﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﺑﺨﺸﺶ
ﺩﺍﺋم الهی اﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﻗﺒل اﺯ
پیمان ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺩﺭ ﺧﻠﺎل دوره
ﺴﻠﻮﻙ ﻭﺣتی
گناﻫﺎﻥ
آﻳﻨﺪﻩ ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
معصومانه
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﺎ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﺍﺯ بشریّت.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
وظیفهﺳﻠﻮک ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﻪ ﻫﺪﻑ. ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥ ﻤﺼﻮﻧﻴﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺟﻬﻨﻢ ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ اﻟﻬﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ گذﺷﺘﻪ
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻗﺪﺭﻳﻪ)
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳخ
ﻔﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎمی ﺒﺪﻭﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﺮخی
آﻧﺮﺍ آﺯﺍﺩﻯ
ﻮﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ گفته
ﺍﻧﺪ ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻗﺪﺭﻯ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﻳﻌنی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎ را
ﻗﺎﺩﺭ
آﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻭﺭﻫﺎ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺗﺎ
ﺷﺨﺺ ﻫﺮ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺩﻟﺶ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
الهی ﺪﺭ ﮐﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪﻋﮑس
ﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ(ﺟﺒﺮﻳّﻮﻥ
ﻳﺎ ﻣُﺠَﺒّﺮﻩ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺳﻴﺮ
ﺟﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻳﺎ ﺟﺒﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺠﺒﺮ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴّﺮ آﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻗﺪﺭﻳﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺍﻣﺪﻩ ﻭﻧﺎﻣﻘﺒﻮل
ﻮﻧﺎ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺘﺪﺑﻴﺮ الهی
اﺯ ﻫﺴتی ﻮ
ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی ﺠﺒﺮﻳﻮﻥ
ﺩﻟﻴلی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ الهی
ﻨﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ
ﮔرﻳز ﺍز ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭ ﻭﻓﺎﺳﺪ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻗﺒلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻋﻤل
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ نیز
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﺟﺮﺍﻯ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻩ نکرﺩﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭلی
اﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺎﺻﻞ (ﺍﻣﺮ
ﺑﻴﻥ أﻣﺮﻳﻦ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌنی ﺸِقّ
ﺴﻮمی هست ﮐﻪ
ﻧﻪ ﺟﺒﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ.
ﻭﻳﺎﻫم ﺠﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫم
اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ ﻭﻣﻌنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺳﺮﺧﻮﺩ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺟﻬل ﻮ
ﺗﻮﺣّﺶ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺑﺎﻃل
ﻮ بی أثر ﮔﺮﺩﺩ
ﺿﻤﻨﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﻟﻴل
ﭙﺎﺩﺍﺵ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻫﺪ
ﺳﺘم ﺒﺮخی
دﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺨﻄﺎئی
ﻨﻴﺰ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍتی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ (ﺧﻄﺎﻯ
ﺠﺒﺮﻯ) ﻧﻴﺰ
ﮔﻨﺎﻩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺩﺭﺍﻣﻮﺯﺵ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﺬﻫﻦ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭح
ﺸﺨﺼﺎ ﻟﺎﺯم
اﺳﺖ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﺪ ﻭﻋﻤل
ﺒﺮﺍﻯ ﺘثبیت
ﺍﻣﻮﺧﺘﻪﻫﺎ ﻭﺗﻤﺮﻳﻥ
آﻥ ﺪﺭ ﺟﺴم ﻮ
ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭح
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ (ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻜﻬﺎ
و برنامه ریزی
کاﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ)
ﺩﺭﺑﻴﺎﻳﺪ.
ﻳﻌنی ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﺨﺎﺹ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻥ
کلیدﻯ ﮑﻪ ﺯﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻭﻣﺮﺍﺣل
ﺒﻌﺪﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺩﺭسلوک
الهی هدﻑ
ﺗثبیت ﺻﻔﺎﺕ
جدید ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﻗﺒلی
ﻤﻌﻠم ﻨﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﺑﺎﺯ
ﻗﺪﺭﻳﻪ ﺭﺍ
ﺑﺮخی ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺩﺭﻣﺬﻫﺐ
ﺍﺷﻌﺮﻯ گف ته
ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺤث
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ (ﻗَﺪَﺭ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ) ﻳﺎ
ﺗﻮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌنی
اﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ثوﺍبی ﺒﮑﻨﺪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺍﻥ ﻮ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﻣﻨّتی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭلی
اﻳﻥ ﺘﻮﺍﻥ ﺪﺭ
ﺃﺻل ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم کاﺭ
ﺧﻴﺮ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﻤﺎﻥ کرﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭتولّد
ﻓﻌلی اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺧﻄﺎ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺍﻥ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌنی کاﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺷﺄﻥ ﻤﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﻮ
ﻧﺎﻗﺺﮐﻨﻮنی
ﺒﺸﺮﻯ اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮعی
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
اﺟﺮﺍﻯ اﻳﻥ
گناﻩ ﻭ ﺑﻌﻤل
ﺪﺭ ﺍﻭﺭﺩﻥ آﻥ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮔﻨﺎﻩ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ ﻭﺷﺄﻥﻤﻘﺎم
ﻮﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭلی
اﺟﺮﺍﻯ اﻳﻥ
گناﻩ ﮐﺎﺭ ﺟﺴم
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﺍﺯ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺸﺨﺺ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ.
ﻟﺬﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
گفت ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﮑﺎناتی
ﺒﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻩ ﮐﻪ
ﺷﺎﻣل
ﺘﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺠﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫنی
ﻮ ﺭﻭﺍنی ﻴﺎ ﺭﻭحی
اﺳﺖ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪگی
کنونی
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﻭح
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺤﺮک ﺒﺴﻮﻯ
ثوﺍﺏ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلّیات
ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺍﻧﺠﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﻴﺴّﺮﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﺻﺒﺮ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭسلوک
الهی ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﺴم
ﻮﺫﻫﻥ ﻮﺭﻭان
ﺨﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺳﻮﺧﺖ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮئی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺣﺮﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻣﺨﺎﻟفتی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺸﺨﺺ ﻋﺎصی اﺯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻓﺮﺻﺖ ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻯ
اﺟﺮﺍﻯ اﻳﻦ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺧﻄﺎ ﻭ
ﺗﻤﺮّﺩ ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎلک ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺩﺭﻣﻘﺎﺑل
ﻤﻘﺎﻭﻣﺖ ﻭ
ﺗﻤﺮّﺩ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘس
اﺯﻣﺮﮒ ﺗﻤﺎمی
کرﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﻮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻳﺎ
ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺭ ﻣسخ
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻘﻴﺮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﭘس اﺯ
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺯﻳﺎﺩﻯ اﺯ طیّ ﺘﮑﺎﻣلی
اﻧﻮﺍع ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻭ ﺩﺭ ﭼﻨﺪﻳﻥ
هزﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﺗﺎ
ﻫﻤﻴﻥ سلوک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨک ﻨﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺩﺭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﻟﻰ (ﮐﻥ
ﻔﻴﮑﻮﻥ) ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻤﺎمی
ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
کنند. ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻳﺪﺍل ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨک ﺪﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋم ﺪﺭ
ﺍﺧﻠﺎق ﻮ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻣﻘﺎم
ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﺮﻭخی لاﺯم ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ.
ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺗﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ ﻤﻨﺘﻈﺮ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎ ﻧﻮعت ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺑﺮخی
ﻘﺪﺭﻳّﻪ
ﺭﺍﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﺑﺮخی آﻧﺮﺍ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺠﺒﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺟﺒﺮ ﻃﺒیعی
ﻮﺟﺒﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی ﻮ
ﺟﺒﺮ الهی ﺴﻪ
ﻧﻮع ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺍﺯﻣﻔﺎﻫﻴم
ﺠﺒﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺟﺒﺮﻃﺒیعی
ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ اﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍنی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻔﮑﺮﻯ ﻮﻋﻤﺪﻯ
ﺨﺎﺻﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺠﺎم غرﺍﻳﺰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺧﻴلی اﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮل
اﻭﻟﻴﻪ
ﻭﭘﺎﺋﻴﻥ ﻔﺼل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﭼﻮﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺟﺒﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی ﺪﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺍﻳن
کاﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺑﺮﻭ ﻭ ﺑﻴﺎ ﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﻮعی
اﺟﺮﺍ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩه ﻭﻓﻬم
ﻮﻋﺸق ﻮ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﺍﻭ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﺍﻳﻥ
ﺒﺎ سلوک الهی ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺒحقّ الهی
ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺟﺒﺮالهی
ﻨﻴﺰ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯلی الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻭ ﺣﺘﻤﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻧﻴﺰ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ هماﻥ
ﻓﺮﻣﺎﻥ کن
ﻔﻴﮑﻮﻥ أﺯلی میباﺷﺪ.
ﻭلی اﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺘحقّق
اﺭﺍﺩﻩ الهی
ﺒﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﺩﺭ
ﺍﺩﻭﺍﺭ ﻭ
ﺍﮐﻮﺍﺭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺒﺠﻬﺎﻥ ﻭ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻧﻮعی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻨﮑﻨﺪ.ﻭ
آﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ حدّ ﺟﺒﺮ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﻄﺒیعی ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
اﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻨﺎﻗل
اﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺍﺯﻗﻮل أﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﮐثرّﻳﺖ
ﭘﻴﺮﻭ ﻣﺬﻫﺐ
ﺍﺷﻌﺮﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
آﺯﺍﺩﻯ
اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺟﺒﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭلی
ﻘﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍﻯ
کناه ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
غیرﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﻫﺮﻣﺬﻫبی
که ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺣتی
اﮔﺮ ﺷﻴﻌﻪ
ﻭﭘﻴﺮﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻋلیّ
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭلی
عاﻣل
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖﻋلیّ
ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ ﻫﻤﮕﻰ
ﻣﺸﺮک ﻘﺪﺭﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ (ﻣﻥ ﺪﻭﻥ
اﻟﻠﻪ) ﻳﺎ
ﻫﺮﻣﻘﺎم غیرالهی
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺳل ﻮ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺍﺗﺨﺎذ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻫﺮﮐس
ﺑﺪﻭﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی
ﺒﺎﺷﺪ ﻣﺸﺮک
اﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟکی ﺪﺭ
ﻣﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻳﺎ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ و
اینتویشن
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﻭﺵ
ﺍﻭﻳس ﻗَﺮَﻥ قُرّه
گیر ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث
804- (ﺝ۲ﺹ308 بحاﺭ) ﮐﻪ
ﺍﻣﺎمی
ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻤﻥ ﺮﺩّ
ﺻﺎﺣﺐ ﺑﺪعةﻋﻥ
ﺒﺪﻋﺘﻪ ﻓﻬﻮ
ﺳﺒﻴل ﻤﻥ ﺴُﺒل
اﻟﻠﻪ ﻫﺮﮐس ﺻﺎﺣﺐ
ﺑﺪﻋتی ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺑﺪﻋﺘﺶ ﺭﺩ
ﮐﻨﺪ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻳک
ﺮﺍﻩ الهی
ﺪﺭﺳتی هست.
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻪ
ﺍﻣﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﺪﻋﺖ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﺧﻮﺩ
ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ سالک
الهی ﺘﻨﻬﺎ
ﻧﻈﺮ ﺑﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ آخوندﻯ
ﺑﻬﺮ ﻣﺬﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻭﻳﺎ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺍﺳﻴﺮﺻﺎﺣﺐ
ﺑﺪﻋتی ﺪﺭ آخوند
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳ ق ﺨﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻯ الهی
ﺒﻮﻯ ﻤﻌﺮف ی
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺳﺒﻴل و راه
الهی اﺳﺖ.

حدیث
805 - (ﺝ۲ﺹ308 بحاﺭ)
ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎمی
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ ﺪعی
اﻟﻨﺎس ﺍلی
ﻨﻔﺴﻪ ﻭﻓﻴﻬم
ﻤﻥ هو ﺍﻋﻠم
ﻤﻨﻪ ﻓﻬﻮ
ﻣﺒﺘﺪع ﻀﺎل ﻫﺮﮐس که
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﻋﻮﺕ ﺑﺮﺍﻯ
کاﺭ ﺩﻳﻥ
ﻨﻤﻮﺩ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺍﻋﻠم
ﺘﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻋﺖ
ﺳﺎﺯ ﻭﮔﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ علم
ﻭ ﺍﻋﻠم ﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭﻣﻘﺪﺍﺭﻋﻠوم
کسبی ﻮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ(ﻋﻠم ﻮ
ﺍﮔﺎهی ﺸﻬﻮﺩﻯ)
ﺩﺭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺒﻬﺮ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺮﺳﻴﺪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻓﻮﺭﺍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺩﻋﻮﺕ ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﺒﮑﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﺳﺘﻮﺮ الهی
ﺒﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﺪﺍ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺗﻌﻠﻴم ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ اﻳﻥ
کاﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻓﮑﺮ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﻄلق علم
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻟﻬﺎم ﺪﺍﺋم الهی
هستند.ﭘس
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺣتی
گفته ﻋﺎﺩﻯ ﻮﻗﻴﺎس
ﻣﻌﻤﻮلی
اﻭﻟﻴﺎ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻯ الهی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺯﺑﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﻭﺩﺳﺖ
ﻭﺭﻭﻯ صئرت و
سیرت ﺨﺪﺍئی
ﺪﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 806 -
اﺯﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ310 بحارﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ لا
ﺩﻳﻥ
ﻠﻤﻥ ﺪﺍﻥ
ﺒﻄﺎعة ﻣﻥ
ﻴﻌصی اﻟﻠﻪ ﻭﻟﺎ
ﺩﻳﻥ ﻠﻤﻥ ﺪﺍﻥ
ﺒﻔﺮیّة ﺑﺎﻃل
علی ﺍﻟﻠﻪ ﻭﻟﺎ
ﺩﻳﻥ ﻠﻤﻥ ﺪﺍﻥ
ﺒﺠﺤﻮﺩ شیئ ﻤﻥ
آﻳﺎﺕ ﺍﻟﻠﻪ ﺩﻳﻥ
ﻮﺭﺯﻯهیچکس
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺍﺯﮐسی
ﺪﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ
ﺒﻴﺎﻣﻮﺯﺩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ عاصی
سرکش و ﻣﺘﻤﺮﺩ
ﺑﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺰﻫﻴچ کونه
ﺪﻳﺎﻧﺖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺪﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ ﺍﮔﺮ
ﺑﻴﻚ اﻓﺘﺮﺍ ﻭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﮐﺎﺫبی
ﺒﺮﺧﺪﺍ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﻴچ
ﺪﻳﻥ ﺪﺍﺭﻯ
ﺪﺭﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻫﺮ ﻗﺴﻤتی اﺯ آیات
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ. (ﺩﻳﻦ)
ﺭﻭﺵ عملی سلوک
الهی اﺳﺖ که
ﺟﻨﺒﻪﻋﻤلی
ﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻪ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی که
ﺍﺯﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ
ﻮﻏﻴﺮﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻃﻠﺎع ﺪﺍرﻳﻢ.(ﺩﺍﻥ)
ﺩﻳﻥﺪﺍﺭﻯ کرﺩ
ﻭسلوک الهی ﻮﺭﺯﻳﺪ
ﻭ ﻧﻴﺰ بمعنی
ﺩﻧﻮّ ﻭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﻰ
ﺑﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺵ ﻏﻴﺮالهی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﮐﺴﻴﮑﻪﻋﺎصی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﻣﻨﻈﻮﺭ
آخوندﻫﺎﻯ
همه ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺗﺴﻨّﻥ
ﻮﺗشیع
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺮالهی
ﺒﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺨﻠﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﻳﺶ
ﻧﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭلی ﻤﺪّعی
علم ﻮ ﺩﻳﻥ الهی
هستند.(ﻓﺮّﻳﻪ ﺑﺎﻃﻞ)
ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺪﺭﻭﻏﻴﻥ ﻮ
ﺑﺪﻋﺖ ﺑﺎﻃﻞ ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎمی
ﺒﻬﺮﺷﮑلی که
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
آخوندﻯ ﺠﻌل
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭلی
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ الهی نمی
پرﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﺩﺭﻭغ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺭﻭﺵ ﻣﺬﻫبی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻨﺘﺴﺐ.ﺑحقّ
ﻮﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.(ﺟﺤﻮﺩ)
ﺟﺤﺪ ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻗﺴﻤتی اﺯ آیات
ﺧﺪﺍ ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺣای اﮔﺮﻫﻤﻪ
ﻗﺮﺍﻥﺮﺍ
ﻧﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻧﺸﻨﺎﺳﺪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﭼﻨﺪﺍنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺍﻥ اﺯﻫﺮیک
اﺯ (آیات ﺍﻟﻬﻰ)
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﻭ ﻭ
ﻧﻴﺰﻫﺮﻳک اﺯ (ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ)الهی
اﺳﺖ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﮐﻪ ﺩﻭ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥمحمد
ﺭﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﻳﺎﺳﺎﻟکی که
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮیک از
اﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺮﺍ ﻣﻨﮑﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎهدایت
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳک
کاﻣل اﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﮐﻨﺪ.

حدیث
807 -
ﺍﺯﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ312 بحار)
ﮐﻪ
ﺩﺭﺧﻄﺒﻪﺍﻯ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ اﻋﻠﻤﻮﺍ ﻋﺒاﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻥّ
اﻟﻤﻮٴﻤﻥ
ﻴﺴﺘﺤل اﻟﻌﺎم
ﻤﺎ ﺍﺳﺘﺤل
اﻭﻝ ﻭﻳﺤﺮّﻡ
ﺍﻟﻌﺎﻡ ﻣﺎ
ﺣﺮّم عاﻣﺎ
ﺍﻭﻝ ﻭ ﺍﻥ ﻤﺎﺍحَدَث
ﺍﻟﻨﺎس ﻟﺎﻳﺤلّ
ﻠﮑم ﺸﻴﺌﺎ
ﻣﻤﺎ ﺣﺮّﻡ
ﻋﻠﻴﮑﻢ ﻭﻟﮑﻥ
اﻟﺤﻠﺎل ﻤﺎ
ﺍﺣلّ اﻟﻠﻪ ﻭﺍﻟﺤﺮﺍم
ﻤﺎ ﺣﺮّم اﻟﻠﻪ
ﺍﻯ
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﻮﺍقعی
کسی اﺳﺖ ﮐﻪﺣﻠﺎل
اﻣﺴﺎل اﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻠﺎل ﺴﺎل ﻘﺒل
اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺣﺮﺍم اﻣﺴﺎل
اﻭ ﻫﻤﺎﻥﺤﺮﺍم
ﺴﺎل ﭙﻴﺸﻴﻥ
اوﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩم ﺒﺎ
ﺑﺪﻋتی ﺤﻠﺎلی
ﺮﺍ ﺣﺮﺍم
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﺩﻟﻴل ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﺣﺮﺍم
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻧﮑﻨﻴﺪ.
ﻭﺣﻠﺎل هماﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪﺧﺪﺍ
ﺣﻠﺎل کرﺩﻩ ﻭ
ﺣﺮﺍم هماﻥ که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺮﺍم کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻋﺒﺎﺩ
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ عاﺑﺪ
ﻭ ﻣﻮﺑﺪ ﻭ ﻣطیع
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﻫﺮﺣﺎل ﻤطیع
ﻮ ﻋﺎﺑﺪ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺘﻌﺒّﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻇﺎﻫﺮﺍﻋﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺮﻙ
ﻭﮐﻔﺮﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻨﺪگی ﺴﻠﻮکی
ﺴﺎﻟک ﺪﺭﺳﺎل
ﻨﺨﺴﺖ ﺳﻠﻮﻙ ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺣﻠﺎل ﻮﺣﺮﺍم
گرﻓﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺪﺭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭلی
ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺳﺮﺧﻮﺩ
ﺍﺯﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺴﺖ.ﻭ آخوندﻫﺎ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی
هستند که
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻭﺳﺮِﺧﻮﺩ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻣﺬﻫبی ﻮ ﺩﻳنی
ﻮ ﺑﺎﻃل ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺣﻠﺎل ﻮﺣﺮﺍم
کرﺩﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻪ در ﮐﻠﻴﺎﺕ
ﺁﻥ که ﻗﺮﺍﻥ ﻭﻳﺎ
ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﺩﺭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻣﺪﻩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﻥ
ﻨﺎﻃﻖ ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ که
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺧﺎﺹ
ﺷﺨﺺﺳﺎﻟک اﺳﺖ
ﻭﭘﻴﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟک
ﺪﺳﺘﻮﺭﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻔﻘﺪ
ﺟﺮﺑّتم
اﻟﺎﻣﻮﺭ
ﻭﺿﺮّﺳﺘﻤﻮﻫﺎ
ﻭ ﻭﻋﻈﺘم ﺒﻤﻥ
کاﻥ ﻘﺒﻠﮑﻢ ﺿﺮﺑﺖ
ﺍﻟﺎﻣثاﻝ ﻟﮑﻢ
ﻭﺩُﻋﻴﺘم الی
اﻟﺎﻣﺮ
ﺍﻟﻮﺍﺿﺢ ﻓﻠﺎ
ﻳﺼمّ عن ﺬﻟک
اﻟّﺎ ﺃﺻﻢ ﻭﻟﺎ
ﻳﻌمی عن ﺬﻟﻚ
ﺍﻟّﺎ ﺃﻋﻤﻰ ﻭﻣﻥ
ﻠم ﻴﻨﻔﻌﻪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺎﻟﺒلاء ﻮ
ﺍﻟﺘﺠﺎربّ ﻟم
ﻴﻨﺘفع ﺒشیئ
ﻤﻦ ﺍﻟﻌظة ﻭﺷﻤﺎ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﺪ ﻭﺑﺎ
ﺿﺮس ﻗﺎطع
ﻔﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻳﺪ.ﻭﺍﺯﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭﻋﻈ
ﻮﻋﺒﺮﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻳﺪ.
ﻭﻣثاﻟﻬﺎ
ﻭﺗﻤثیل ها ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﺍﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺷﻤﺎ
ﺩﻋﻮﺕ ﺑﺄﻣﺮﻯ
ﻤﻴﺸﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻭﺍضح اﺳﺖ.
ﺗﻨﻬﺎ ﮐسی
ﻨﻤﻴﻔﻬﺪ ﮐﻪ
ﮐﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺸﻨﻮﺩ. ﻭ ﺟﺰ
ﺍﻭ ﮐسی کوﺭ ﻭ
ﻧﺎ ﺑﻴﻨﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺴﻰ ﺍﺯ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭﺗﺠﺎربّ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﻔﻴﺪ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻭﻋظی هم مفید
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺣﻮﺍﺩث ﺳﻴﺎسی
ﺠﻬﺎﻥ اﺳﻠﺎم
ﻨﻮ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﻔﺘﻨﻪﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩﻕ ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺘﺠﺎربّ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍل ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ. ﻭ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﺮ
ﻭﺍﺿﺢ ﺗﻨﻬﺎ سلوک
الهی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ زنده
ﺯﻣﺎﻥ ﮐسی
ﻤﻨﮑﺮ ﺃﻣﺮالهی
اﺳﺖ ﮐﺮ ﻭﮐﻮﺭ
ﺩﺭﻋﻘل اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻫﻴچ
ﻤﻮﻋﻈﻪﺍﻯ هم
ﻤﻔﻴﺪ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺑﻠﺎﻳﺎﻯ الهی
ﻮﺗﺠﺎربّ
ﻭﻓﺘﻨﻪﻫﺎ اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻋﻘﺐ ﻧﺸﻴنی
کنند ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﻟﻴل
ﺰﻧﺪﻩﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪ
ﺻﺎﺩق ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻟﺬﺍ ﻏﺎﻓﻠﮕﻴﺮ
ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
ﻭﺑﻠﺎﻳﺎ
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺪﻧﺪ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻮ
ﺃﺗﺎﻩ
ﺍﻟﺘﻘﺼﻴﺮ ﻣﻥ
اﻣﺎﻣﻪ حتّی
ﻴﻌﺮﻑ ﻣَﻥ
ﻴﻨﮑﺮ ﻭﻳﻨﮑﺮ
ﻣﺎﻋﺮﻑ ﻭ
ﺍﻧّﻤﺎ ﺍﻟﻨﺎس
ﺭﺟﻠﺎﻥ ﻣﺘبع
ﺸﺮﻋﻪ ﻭﻣﺘّبع
ﺒﺪعة ﻟﻴس ﻣﻌﻪ
ﻣﻥ اﻟﻠﻪ
ﺑﺮﻫﺎﻥ ﺴُنّة ﻭﻟﺎ
ﺿﻴاء حجّة ﻭﺗﻘﺼﻴﺮ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻳﻥ
اﻓﺮﺍﺩ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻴﺎ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻤﺬﻫبی آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺑﻄﻮﺭﻯ
اﺯ ﺍﻧﭽﻪ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺧﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺍﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﻨﮑﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺧﻮﺏ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ آخوندﻫﺎﻯ
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻣﺴﺌﻮل
اﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻥ ﻭﻳﺎ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩگی
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩم
ﺪﻭﮔﻮﻧﻪﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺗﺎﺑﻊ ﺷﺮع
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮخی که ﺗﺎبغ
ﺒﺪﻋتی هستند.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻳﺎ
ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻫﺎنی اﺯ
ﺳُﻨﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻮﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺤُﺠّﺖ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻨﻪﺍﻧﺪ.
(ﺭجلّ) ﻣﺮﺩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺭﻩﺭﻭﻭ (ﺭأجل)
ﭘﺎﮐﻮﺏ ﺑﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ
ﻭﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺯﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺭﺍ
ﺟﻠﻮ ﺭﻩ ﺭﻭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﻣﺮﺩﺍﻧﻰ ﮐﻪﭼﻮﻥ
ﺰﻧﺎﻥ ﺨﺎﻧﻪ
ﻧﺸﻴﻥ
ﻮﻏﻴﺮﻓﻌﺎل
ﻟﺴﻠﻮکی ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻳک
ﺸﺮع ﻮ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ ﻭﻳﺎ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪﺍﻯ الهی
ﺪﻧﺒﺎل کنند.
ﮐﻪ (ﺷﺮﻉ)
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ هستند.
ﻭﻫﺮﮔﺰ آخوندﻫﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﺣتی
اﮔﺮﻫﺮ
ﻗﺪﺭﻋﻠم
ﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﮐسی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﺑﺪﻋﺖ ﻭ
ﻧﻮآﻭﺭﻯ
ازﻧﻮع (ﻤﻦ ﺩﺭ
آﻭﺭﺩﻯ) ﻮ
ﺍﺯﻣﺤل عقل
ﺠﺰئی ﻮ ﻧﻈﺮ
ﺷﺨصی ﻤﻄﻠﺐ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﺑﺪﻋﺖﻭآخوند
ﺑﺮﻫﺎنی اﺯ
ﺧﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ الهی
ﻮﮐﺎﻣل ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ آخوندﻯ
ﻨﻤﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﻣﺪعی ﺒﺎﺷﺪ
ﺩﻟﻴلی اﺯ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﻟﻴل
ﻘﺮﺍﻥ ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﺍﻳﻥ
اﺳﺘﻨﺘﺎﺟﺎﺕ
ﻭﻗﻴﺎﺳﺎﺕ ﻭ ﺗﺄﻭﻳﻠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻗﺮﺍﻥ
ﺪﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺮﻫﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق آﻧﻬﺎ ﺑﺪﻧﺒﺎل
اﻳﻥ ﺒﺮﻫﺎﻥ ها
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﺣتی
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭﻧﻮع
ﻤﺎﻣﻮﺭﻳﺖ الهی
اﻳﻨﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﺸﺨﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﭽﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﺎﺯﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺒﺪﻋﺖ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻨﻮﺭ ﺣُﺠّتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻳﻌنی
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻧﻮﺭﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻧﻮﺭﻯ الهی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺳﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻮﺭﺍنی
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻋﻤﺎﻣﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﮑﻞ
ﺣﻠﻘﻪ ﻧﻮﺭ ﺑﺮﺳﺮ
ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﺼﻮﻳﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﻧﻮﺭﻯاﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻗﺎﺑل
ﺘﻮﺳل ﻮحَجّ
ﻨﻤﻮﺩﻥ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ الهی
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
رحمان
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭﺣتی
ﻤﻨﮑﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻥ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.(حُجَّت)ﻫﻤﺎﻥ
حجّ ﺮﻓﺘﻥ ﻮ حقّ
ﻴﺎﺑﻰ ﻭﺑﻘﻄﻌﻴﺖ
ﺩﺭ ﺩﺭﺳتی
ﺪﺭﮐﻠﺎم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺷﺨصی ﺤﺮﻑ
ﺍﺧﺮ ﻭ الهی ﺮﺍ
ﺑﺰﻧﺪ. ﻭلی
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻳﻜﺸﺒﻪ
ﺩﺭﻟﺒﺎس ﺩﻳنی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ و حَجّة
ﺍﻟﺎﺳﻠﺎم
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨلق حجّة
ﺍﻟﺎﺳﻠﺎم هستند.
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻔﺮحَجّ
أﮐﺒﺮالهی
ﺒﺮﺍﻯ سلوک و
ﺗﻮﺳّل
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻣﺎم
هماﻥ ﺰﻣﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ عنوان
آﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻋﻠﺎمتی الهی
ﻮ ﺳﻤﺒﻮلی
ﺸﻬﻮﺩﻯ هستند.
ﻭلی ﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ هرﻋﺼﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک
ﺪﺭﺭﻭٴﻴﺎ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻠﮑﻮتی ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻮﺍﻥّ
اﻟﻠﻪ
ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ ﻟم
ﻴﻌﻈ أحدّﺍ
ﺑﻤثل اﻟﻘﺮﺍﻥ ﻓﺎﻧّﻪ
ﺣﺒﻠﺎ ﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻤﺘﻴﻦ ﻭﺳﺒﺒﻪ
ﺍلأﻣﻴﻥ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐسطی ﺮﺍ ﭼﻨﻴﻥ
ﻮﻋظی ﻨﮑﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﻨﺼﻴﺤﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺮﺍﻥ
ﻄﻨﺎﺏ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺤﮑم اﺯﺧﺪﺍ ﻭﺳﺒبی
أﻣﻴﻥ ﻮ ﻣﻄﻤﺌنّی
ﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺍﻥ ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎلی ﻮکُلّی
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺘﺎﺏ همان
(ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ) الهی
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌنی
ﺪﻭ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﮐﺘﺸﺎفی
ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺒل ﻮ
ﻃﻨﺎﺏ ﻣﺤﮑم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
گرﻓﺘﻥ ﻮﭘﻴﺶ
ﺭﻭﻯ ﺩﺭﻓﻀﺎ
ﻭﺩﺭﻳﺎﻫﺎ
ﻭﺗﺎﺭﻳکی
اﺣﻮﺍل ﻮ
ﺍﻫﻮﺍل ﺪﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﺳﺒﺐ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻣﻴنی ﻘﺎﺑﻞ (ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭم کرﺩﻥ)
ﻭﺍﻣنی ﺸﺪﻥ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ قُرّهﻫﺎ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﻥ قُرّهﻫﺎﻯﺗﻮﺳّل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻨﻮﺯ
ﻫﻴﭻ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﻟﻬﻰ ﺟﺰﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮالهی
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻮﻓﻴﻪ
ﺭﺑیع اﻟﻘﻠﺐ ﻭﻳﻨﺎﺑیع
اﻟﻌﻠﻢ ﻭﻣﺎ
ﻟﻠﻘﻠﺐ ﺟلاء
غیرﻩ ﻭﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻘﺮﺍﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻬﺎﺭ
ﺩﻟﻬﺎ ﻭﺳﺮ ﭼﺸﻤﻪ
دﻫﺎﻯ علم
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻗﻠﺐ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺟﻠﺎ
ﻭﺗﺠلّی ﻮﭘﺎکی
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺍﻳﻥ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺴﺮﺳﺒﺰﻯ ﺪل
ﻮﻓﮑﺮ ﻭﺟﻮﺍنی
ﺮﻭح ﺴﺎﻟک
ﺨﺴﺘﻪ ﺭﺍ
ﺟﻮﺍﻥ کرده ﻭ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮک اﻭﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﮐﺴﺐ
ﻋﻠم ﻠﺪنّی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
الهی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺍﻳﻥ
ﺘﺎﺑﻌﺎﻥ اﺯ
ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻫﺎﻯ ﺠﺪﻳﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯﻤﻌﺮﻓﺖﻋﻘلی
ﻮ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻣﺎﻧﺘﻬﺎﻯ الهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺍﻳﻥ آﻳﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ (ﻗﺮﺍﻥ
ﻮﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ)الهی
که ﻗﺮﺍﻥ ﻨﺎﻃق
ﻮﮔﻮﻳﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. آیَت
ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ ﻭحُجَّت
ﻣﻌﺠﺰﻩ الهی
ﻮﻧﻮﺭﻯ اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ کسب
ﺗﺠلّی ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻓﻮﺭﻯ
ﻮﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺷﺪﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺟﻠﺎﻯ
آﻥ ﻭ ﺗﺒﺪﻳل
ﻨﻔس اﻣّﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻔس ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻭﺭﻭﺍنی ﻤﻄﻤﺌﻨﻪ
ﭼﻪﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﻭحی
ﻤُﻠﻬﻤﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺳﭙس
ﻣﻮﻟﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻄﺒﻪ
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﻴﻥ
ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ:ﻔﺎﻳّﺎﮐم
ﻮ ﺍﻟﺘﻠﻮّﻥ فی
ﺪﻳﻥ اﻟﻠﻪ ﻓﺎﻥ
ﺠﻤﺎعة ﻓﻴﻤﺎ
ﺗﮑﺮﻫﻮﻥ ﻤﻥ
اﻟحقّ ﺧﻴﺮ ﻣﻥ
ﻔﺮقة ﻓﻴﻤﺎ
ﺗﺤﺒّﻮﻥ ﻤﻥ
اﻟﺒﺎﻃﻞ ﻭﺍﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ
ﻟم ﻴﻌﻄ أحدا
ﺑﻔﺮقة ﺧﻴﺮﺍ
ﻣﻤّﻥ ﻤضی ﻮﻟﺎ
ﻣﻤّﻥ ﺒقی ﭘس
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺷﻤﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭﭼﻨﺪ
ﺭنگی ﺪﺭ ﺩﻳﻥ
ﺨﺪﺍ ﺑﺸﻮﻳﺪ.
ﺍﮔﺮﺟﻤﺎﻋتی
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﺧﻮﺷﺘﺎﻥ
ﻨﻴﺎﻳﺪ ﻭلی آﻥ
گرﻭﻩ ﺑحقّ
ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﺧﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﮔﺮﻭهی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻳﺪ ﻭلی
ﺒﺎﻃل ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎ
ﺗﻔﺮﻗﻪ ﺑﮑسی
ﺨﻴﺮﻯ ﻨﺪﺍﺩﻩ.
ﭼﻪ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭ
چه ﺩﺭ
ﺑﺎﻗﻴﺎﻥ
ﻮﺍﻳﻨﺪﮔﺎﻥ.
ﺗﺎ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯﺍﻳﻥ سلوک
الهی ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻧﻮﺍﺭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﺷﻨﺪ. (ﺗﻠﻮّﻥ)
ﭼﻨﺪ ﺭﻧگی ﺪﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ ﭘﻴﺮالهی
ﺨﻮﺩ ﻭﺍﻣﺎم
اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺍﻭ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﮔﺎهی ﻨﻴﺰ
ﺩﻝ
ﺑﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻳﺎ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺍﺣﺰﺍﺏ ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺪیم ﺪﻳنی
ﻮﻳﺎ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﻓﺎﺳﺪ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. (ﺩﻳﻥ اﻟﻠﻪ)
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌنی
ﻮﺍﺑﺴﺘگی
گرﻭهی
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺸﮑل ﻮﺷﻌﺎﺭ
ﺩﻳنی ﻴﺎ
ﻣﺬﻫبی ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻫﻴچ کدﺍم
اﺭﺯﺵالهی ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﻳﻥ
ﻮﺭﺯﻯ ﻮسلوک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﻳک
ﺮﻧگی ﻮ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺻﺒﺮ
ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺪﺭﺁﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘس
ﺍﺯﻣﺪتی
اﺯﻣﺎﻳﺶ ﻭﺯﻣﺎنی
أﻋمّ
اﺯﮐﻮﺗﺎﻩ ﻳﺎ
ﺩﺭﺍﺯ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.(ﺟﻤﺎﻋﻪ)
ﻳﺎ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﮔﺮﻭهی
اﻓﺮﺍﺩ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ(ﺟمع
ﺸﺪﻥ)
ﺩﺭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ (
ﻭ ﺟَﻢ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ)
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎع ﺒﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
اﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺮﻭٴﻴﺎﺋﻰ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ
ﻮﻏﻴﺮﻗﺎﺑل
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻋﮑس
ﺍﻳﻥ ﺠمع ﺸﺪﻥ
ﺘﻔﺮﻗﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻤﻌنی
ﭙﺮﺍﮐﻨﺪگی
ﺤﻮﺍس ﻭﻋﺪم
ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺪﻧﻴﺎﻯ ﻘﺒل اﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥﺴﺎﻟک
اﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻔﺮﻗﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥکه
ﺣﺮﺍم الهی
ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻳﺪ ﺍﺯﮐﺪﺍم
گرﻭﻩ ﻣﺮﺩم
ﺒﺎﻳﺪ ﺩﻭﺭﻯ
کرﺩ ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﮐﺪﺍم گرﻭﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟمع ﺸﺪ
ﻭﻣﺘﺤﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮔﺮﻭﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒحقّ اﮔﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻟﻮ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮک
هنوﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺗﺎﻋﺸ ق ﻮﺭﺯﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﻘلبی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭼﻪ ﺑﺪﺗﺮ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻗﺒل اﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻔﺮﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ گرﻭﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒحقّ هستند ﺧﻴﺮ
ﻳﻌنی ﺘﮑﺎﻣل ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ(ﻓﺮﻗﻪ)
ﻳﺎ ﮔﺮﻭﻩ
ﺗﻔﺮﻗﻪ ﺳﺎﺯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺩﺭ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪگی
ﺤﻮﺍس ﻭﺩﻭﺭﻯ
ﻮﺟﺪﺍئی آﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑحقّ
ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻃل هستند
ﻣﺎﻧﻨﺪ آخوندﻫﺎﻯ
ﺴُﻨّﻰ ﻭیا
ﺷﻴﻌﻰ ﻭﻳﺎ
ﻣﺪعی
ﻮﻟﺎﻳﺖﻋﻠﻰّ ﻭلی
ﺒﺪﻭﻥ سلوک
الهی ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭﻳﻚ
ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس .ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ سلوک
الهی ﻭﺟم
گرﺩﻳﺪﻥ ﺒﺎ
ﮔﺮﻭﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻴﺮ
ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺩﺭﺯﻣﺎن هاﻯ
ﻘﺪﻳم ﭽﻨﻴﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻧﻴﺰﭼﻨﻴﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭﻭﺵ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻮﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
همین ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻮﺳّل
ﺒﻮﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﺗﺎ
ﺍﺧﺮ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.

حدیث 808 -
ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ315ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﺪﺭ
ﺧﻄﺒﻪﺍﻯ
ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ اﻳّﻬﺎ
ﺍﻟﻨﺎس ﺍﻧّﻤﺎ
ﺑدء ﻮﻗﻮع
اﻟﻔﺘﻦ ﺍﻫﻮاء
ﺘﺘّﺒﻊ ﻭﺍﺣﮑﺎم
ﺘﺒﺘﺪﻉ ﻳﺨﺎﻟﻒ
ﻓﻴﻬﺎ ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳُﻘﻠّﺪ
ﻓﻴﻬﺎ ﺭﺟﺎل
ﺮﺟﺎﻟﺎ ﺍﻯ
ﻤﺮﺩم ﻨﺎس ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ
عهد ﺍﻟﺴﺖ ﻭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎنی ﺨﻮﺩ
ﻋﻠﺖ ﻭ ﺍﻏﺎﺯ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎ ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻴﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺮﻭﻯ ﺸﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭﻋﻠّﺖ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎ ﻭﻓﺘﻨﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﻮﺳﺒﺎﺯﻯ
ﺮﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻮﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
آﻧﻬﺎ ﻭﺑﺪﻋﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻔﺴﺎنی
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﺗﻌﺼﺒﺎﺕ ﻣﺬﻫبی
ﻮﺩﻳنی
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺠﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺪﺍﺧلی ﻮ ﻓﺘﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ ﻫﻤﺎﻥ
اﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯهَوَس
ﻭﻧﻔس
ﻭﺑﻨﻈﺮﺧﻮﺩﻋﻤل
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻳک ﺒﺤﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪگی ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﻓﮑﺮﻯ ﻮﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪﺑﺎﻋث
ﺷﮑﺴﺖ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺳﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ
ﻃﺮﺩ ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ هَوَس
ﺑﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺴﺨﺖ ﻗﺎﺑل
ﺸﮑﺴﺖ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻫﻮاء
ﺠمع هوﻯ ﻮهَوَس
ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﺗﺒﻌﻴﺖ)
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
(ﺗﻤﺮﮐﺰ) ﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺣﮑﺎم ﺒﺪﻋﺖ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺮ
ﻧﻮآﻮﺭﻯ ﻤﻥ
ﺪﺭ آﻭﺭﺩﻯ ﺪﺭ
ﺍﻣﺮ سلوک
الهی ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﻫﻤﻴﻥ سلوک
الهی اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺑﺎﮐﻠﻴﺎﺕ
ﻗﺮﺍﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﮐﺴﺐ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ آﻥ
ﻤﺮﺩﺍﻥ
اﺯﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺘﻘﻠﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻮ(ﺭﺟﺎل
ﻨﺨﺴﺘﻴﻦ)
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮﻙ (ﺭﻩ ﺭﻭﻯ
ﻮ ﺗﺮجلّ) ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ سلوک
الهی ﺒﮑﻨﻨﺪ.ﻭ (ﺭﺟﺎل
ﺪﻭﻡ) ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﻤﺮﺩﻯ ﻮﻋﻠﻢ ﻭﺍﻟﻮﻫﻴﺖ
ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﭙﻴﺮﻭﻯ
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺮﺟﺎل
ﻮﻣﺮﺩﺍﻥ ﺒﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻫﻨﻴﻥ ﻮالهی
ﻮﺍقعی ﺒﻮﺩه.ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺮﻩ ﺭﻭ ﻭ ﺭﺍﺟل
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻮﻟﻮ
ﺍﻥّ اﻟﺒﺎﻃل
ﺨﻠﺺ ﻟم
ﻴﺨﻒﻋلی ﺬﻯ
ﺤَﺠّﻰ ﻭﻟﻮ
ﺍﻥ اﻟحقّ ﺨﻠﺺ
ﻟم ﻴﮑﻦ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻭﻟﮑﻥ
ﻴﻮٴﺨﺬ ﻣﻥ هذﺍ
ﺿﻐث ﻭﻣﻥ هذا
ﺍﺿﻐث فی
ﻤﺰﺟﺎﻥ فی
ﺠﻴﺌﺎﻥ ﻤﻌﺎ ﻓﻬﻨﺎ
ﻟک اﺳﺘﺤﻮﺫ
ﺍﻟﺸﻴﻄﺎﻥ علی
اﻭﻟﻴﺎﺋﻪ ﻭﻧﺠﺎ
ﺍﻟﺬﻳﻥ ﺴﺒﻘﺖ
ﻟﻬم ﻤﻥ اﻟﻠﻪ ﺍﻟﺤُﺴنی
ﻭلی اﮔﺮ (ﺑﺎﻃﻞ)
خالص وﺧلاص ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ ﻭ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﺸﺪ ﺟﺎﻯﻨﮕﺮﺍنی
ﺒﺮﺍﻯ هر
ﺻﺎﺣﺐ ﺣﺠنی
ﻨﻤﻴﺒﻮﺩ. (ﺫﻯ ﺤﺠّﻰ)
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ حَجّ
ﻴﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻜﺎﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﻘﺼﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﻭﺩ) ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ(حقّ)
ﺧﺎﻟﺺ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ
ﻭﺑﺎﻃلی ﺪﺭﺍﻥ
ﻨﺒﻮﺩ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺧﺘﻠﺎفی هم
ﻨﻤﻴﺒﻮﺩ.(حقّ
ﺮﻭﺵ ﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺻﺤیح
ﺒحقّ اﻟﻬﻰ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺧﺎﻟﺺ
ﻭﻧﺎﺏ ﻭﺧﻠﺎصی
اﺯ
ﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻮ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﻴﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻮﺍﺻل
ﺒﻘﺎﺋم
اﺧﺘﻠﺎف ی
ﻨﻴﺴﺖ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
آﻧﻬﺎ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻋﻘﺎﻳﺪ
آﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺭسلوک
الهی) ﻭلی
اﻳﻨﺎﻥ ﮐمی اﺯ
ﺍﻳﻥ ﻄﺮﻑ ﻭ
ﮐمی اﺯ آﻥﻄﺮﻑ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻃلی
ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭﻣﺨﻠﻮﻃ
کرﺩﻩ ﺑﺎﻫم
اﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﺑﺪﻋﺖ
ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ
ﺘﺴﻠﻄ ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ (ﻭﺍﺳﻴﺮ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺪﺭ آخوندﻫﺎﻯﺒﺎﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ
ﻭﺧﻮﺩ ﭘﺴﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
اﻫﺮﻳﻤﻨﺎﻥ
ﻮﺍقعی
ﻮﺷﻴﻄﺎﻥ
أﮐﺒﺮﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯﻗﺒل
ﺒﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ
ﺣُﺴنا ﻮ ﻧﻴکی
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺎﺑند)
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﻘﺒل از تولّد
کنونی ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ
ﻮﻋﻘﻞ ﻭ ﺭﻭح ﻮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی آﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﺑﺮخی
ﺮﺣﻤﺖ ﺑﺪﻭﻥ
ﺪﻟﻴﻞ ﻭﻳﺎ
ﺯﺣمتی
ﻈﺎﻟﻤﺎﻧﻪ
ﻓﺮﺍﻫم کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻋﻤﺎل
ﺘﮑﺎﻣلی
سلوکی ﻮ ﮐﻤﺎل
ﺮﻭح اﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺎ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ تولّد
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
هفتﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﻴﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

حدیث
809 - ﺩﺭحدیث ﻣﻬم
ﺪﻳﮕﺮﻯ اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ316 بحاﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﻤَﻥ ﺪﻋﺎ
ﺍلی ﻀﻠﺎلة ﻟم
ﻴﺰل فی ﺴﺨﻄ
اﻟﻠﻪ حتّی
ﻴﺮجع ﻤﻨﻪ ﻭ
ﻣَﻥ ﻤﺎﺕ
ﺑﻐﻴﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﻣﺎﺕ
ﻣﻴتة ﺍﻟﺠﺎﻫعلیة
ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺍﻯ گمرﺍهی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﻗﺪﺍمی کند
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺪﺭﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ آﻥ
کار ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ
اﻣﺎم ﺒﻤﻴﺮﺩ ﻣﺮگ
ﺠﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﮕﻤﺮﺍهی کار آخوندﻫﺎﻯ
ﺒﺪﻋﺖ ﮔﺬﺍﺭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺑﺎﻃل
غیر ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺳﺨﻂ)
الهی غضب ﻭ ﺩﺭ
ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺪﻭﻥ
اﻣﺎم اﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭﭘﻴﺮالهی
آﻣﻮﺯﺵ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻭﺭﻩ
ﺟﺎﻫﻠﻴﺖ
ﻭﮐﻔﺮ ﻗﺒل اﺯﺍﺳﻠﺎم
ﻤﺮﺩﻩ ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺪﺭﺟﻬل ﻮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
آﮔﺎهی اﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣُﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ همگی
ﺪﺭ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﻫﻴچ ﺸﻬﻮﺩﻯ الهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤسخ
ﺸﺪﻩ ﻣﻮﺍﺟﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﻬﺎ (ﺳﺨﺖ
ﻭ ﺳﺨﻂ) ﻭﻫﻮﻟﻨﺎک
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻪ ﻓﻘﻄ ﺒﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﻭیزای
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
آﻳﻨﺪﻩ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ در جهان
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺎ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ عقل
ﺟﺰئی کنونی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻋﻘل
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. (ﺍﻣﺎﻡ)
ﺭﻫﺒﺮ ﺍﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﻭﭘﻴﺮﮐﺎﻣل الهی
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺎﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺪﻭﺍﺯﺩهم که
ﺩﺭﻏﻴﺒﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﮐسی ﻨﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻣﺎم
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﻭﭘﻴﺮالهی
ﻮﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
عصر ﺳﺎﻟک که
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

حدیث 810 -
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ (ﺝ۲ﺹ265ﺑﺤﺎر)
اﻟﺄﻗﺘﺪاء
ﻧﺴبة
ﺍﻟﺎﺭﻭﺍح فی
أﻟﺎﺯﻝ ﻭﺍﻣﺘﺰﺍج
ﻨﻮﺭ ﺍﻟﻮﻗﺖ
ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻟﺄﺯﻝ ﻭ
ﻟﻴس
ﺍﻟﺎﻗﺘﺪاء
ﺒﺎﻟﺘﻮﺳّم
ﺒﺤﺮﮐﺎﺕ
ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ ﻭﺍﻟﺘﻨﺴّﺐ
ﺍلی اﻭﻟﻴاء
اﻟﺪﻳﻥ ﻤﻦ
ﺍﻟﺤﮑﻤاء ﻮ ﺍﻟﺎﺋمّة
ﻗﺎل اﻟﻠﻪ
ﻋﺰّﻭﺟل ﻴﻮم
ﻨﺪﻋﻮ ﮐلّ ﻧﺎس
ﺑﺎﻣﺎﻣﻬﻢ ﺍﻯ
ﻤﻦ ﮐﺎﻥ
اﻗﺘﺪﻯ ﺒحقّ
ﻘﺒل ﻮ ﺯﮐّﻰ ﻗﺎل
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭجلّ
ﻓﺎﺫﺍ ﻧﻔخ فی
اﻟﺼﻮﺭ ﻓﻠﺎ
ﺍﻧﺴﺎﺏ
ﺑﻴﻨﻬم
ﻴﻮﻣﺌﺬ ﻭﻟﺎ
ﻳﺘﺴﺎﺋﻠﻮﻥ ﻋﻠﺖ
ﺍﻗﺘﺪﺍﻯ
کنونی ﻮ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺪﺭ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻧﺴﺒﺖ
ﻭﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﺭﻭﺍح ﺒﺎﻫم
ﺪﺭﺍﺯﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺭﻭﺍح
ﺒﺎﻫم ﺸﺒﺎﻫﺖ
ﺍﺯﻗﺒل اﺯ تولّد
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ)
ﻭﺍﻣﺘﺰﺍج
ﻨﻮﺭ ﮐﻨﻮنی با
ﻧﻮﺭ ﺍﺯلی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻳﻌنی
ﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
کنونی ﺸﺨﺺ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﺍﺯلی ﻮ
ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣل
أﺯﻟﻰ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﺍﻗﺘﺪﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ (ﻭَﺳﻢ)
ﻭﻇﺎﻫﺮﺩﺭ(ﺍﺳم
ﻮ ﺭﺳم ﻮ ﻭﺳﻢ)
ﺩﺭﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ (ﺍﻧﺘﺴﺎﺏ)
ﻭ ﻭﺍﺑﺴﺘگی
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺪﻳﻦ ﺩﺭﺑﻴﻥ
ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺤﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﻘﺎم
اﻣﺎﻣﺖ ﺍﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺭﻭﺯﻯ که ﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻣﺎﻣﺸﺎﻥ
ﺩﻋﻮﺕ و
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﻳﻌنی ﺮﻭﺯﻯ که
ﻫﺮﮐس ﺍﺯﻣﺮﺩم
را ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻣﺎم آﻧﻬﺎ ﻭﻳﺎ
ﻣﻘﺎﻡ الهی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺣتی
آﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻨﻮعی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﺍﻋمّ اﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺭﻫﺒﺮﺍنی الهی
ﻮ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺭﻫﺒﺮﺍنی
آﺧﻮﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺩﺭ
ﻳک ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻣﺬﻫبی ﻘﺸﺮﻯ
ﻮ ﮔﺮﻭهی غیر
ﻘﺒﻮل الهی
ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻳﻌنی اﻓﺮﺍﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ (ﺍﻗﺘﺪﺍﻯ)
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺸﺨﺺ(ﻣُحقّ
ﻮ بحقّ) ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻳﻢ.
ﻳﻌنی
ﭙﻴﻮﺳﺘگی ﺒﺎ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺸﻴﭙﻮﺭ
ﺩﻣﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩ ﻭﻣﺮگ
ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ ﺍﺯ
آﻥ ﺮﻭﺯ ﺑﺒﻌﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺴﺒتی ﺒﻴﻥ
آﻧﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﺒﻨﻔخه و نفحه
معطّر ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻮ تعهّد ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ الهی
ﺨﻮﺩ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻋﻠﺖ
ﻗﺒﻮل اﻗﺘﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺴﺎﻟک اﺯ
ﭘﻴﺮﻯ اﻟﻬﻰ ﺯﻣﻴﻨﻪﺍﻯ
اﺯلی ﻮﻗﺒل
ﺘﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻧﻮﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﻳﮑﺴﺎنی
ﻮ ﺷﺒﺎﻫﺖ این
همانی ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺪﻭﻥ علّت
ﺑﻬم ﭙﻴﻮﻧﺪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ (ﺍﻧﺘﺴﺎﺏ)
ﻳﺎ ﻧﺴﺒﺖ ﻭ
ﻭﺍﺑﺴﺘگی
عملی ﻮ ﺫﺍتی ﻮ
ﺭﻭحی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺮﻭﺯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اوم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺤﮑﻤﺖﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﻋﻘل کلّی الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺮﺍﺑﻄﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯاﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکیﻮﻋﺸق ﻮ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﻋﻘل
ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎق الهی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﻣﻨﻔﺮﺩﺍ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی کرﺩﻩ ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻨﻔﺮﺩﺍ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻔﻬﻴم ﺒﻬﺘﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﮐثرﺕ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﮔﺮﻭه
ﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺮﻫﺒﺮﺍنی ﻮﺍحدّ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻴﻨﺎﻳﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻴک
ﺪﻳﻦ ﻭﻳﺎﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻴک ﻤﺬﻫﺐ قشری ﺑﺎﻫﻢ
(ﻭحدّﺕ عُقدهﻫﺎ)
ﻭﺷﺒﺎﻫﺖ ﺩﺭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭح
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ آخوند
ﻭ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺒﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺼﻔﺎﺕ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
هر ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻄﻮﺭﮔﺮﻭهی
ﭙﻴﺮ الهی ﻮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎنی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺯﻣﺎنی
ﻮﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘﻠﻰ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎق ﻴﮑﻨﻮﺍﺧﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
هرﮔﺮﻭﻩ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﻳﻦ ﺩﻳﻥ
ﺒﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ آﻥﻤﺬﻫﺐﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻫم ﺒﺠﻬنم
ﺒﺮﻭﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﻳﻥﭙﻴﺮ الهی
ﺪﺭﮐﺠﺎﻯ
ﺒﻬﺸﺖ ﻭﺑﭽﻪ
ﻣﻘﺎمی الهی
ﺒﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻔﻠﺎﻥ کامل
اﻟﻬﻰ ﺑﻔﻠﺎﻥ
ﻘﺴﻤﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ نوعی
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ کسب
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻔﻠﺎﻥ
ﻘﺴﻤﺖ ﺑﻬﺸﺖ
چهارم ﻭ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﻔﻠﺎﻥ ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭآﻥ
گرﻭﻩ ﻓﺼل
نوعی ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻓﻠﺎﻥ
ﺩﺭﺟﻪ ﺑﻬﺸتی
وفوق بشری
رﺟﻌﺖ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﺑﺎ
ﻣﺮگ اﺯبشریّت
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺳﻮم
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﺠﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺭﺟﻌﺖﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ هفت
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هستند
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻔﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻮآخوندﻫﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﺩﺭﺗﻘﺴﻴم
ﻮﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﮐﻪ
ﺑﺠﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
گرﻭهی ﻮﻧﻮعی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﻨﻮﻋﻰ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﻫم
ﺸﺒﺎﻫﺖﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺗﻔﺎﻫم ﻮﻫم
ﻤﻘﺎمی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻭﻧﺴﺒﺖ ﺧﻮﻳشی
ﻮﻳﺎ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﻧﻮعی ﻴﺎ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺎ ﻫم
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺍﺣﻮﺍل
آﺷﻔﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﭙﺮﺳﻨﺪ.ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
اﻧﺘﻘﺎﻣﻰ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯﻫم
ﺴﺌﻮﺍل کنند
ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﺒﺮﺍﺩﺭﺍﻥ اﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻪﻫم ﻔﮑﺮﻧﺪ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮﺭﻭحی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣسخ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﺩﺭ ﻳک
ﻨﻮع ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺮﻭﻧﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍﭼﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻫﺮﮔﻠّﻪ ﮐﻪ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﺩﻫﺎﻥ
ﺒﺴﺘﻪ ﻭ ﭘﺮﺩﻩ
ﺟﻬل ﻤﻄلق
ﺒﺮﻋﻘل
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻫم ﺘﻔﺎﻫﻢ ﻭﻳﺎ
ﭼﺎﺭﻩ ﺟﻮئی ﻮ
ﺟﺒﺮﺍن ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺪﺑﺨﺘﻴﻬﺎﻯ
کاﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.

حدیث 811 -
ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺰﻣﻴﻨﻪ رابطه
ارواح ﻧﻴﺰ (ﺝ۲ﺹ265 بحاﺭ)
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: اﻟﺄﺭﻭﺍح
ﺠﻨﻮﺩ ﻣﺠﻨّﺪة
ﻓﻤﺎ ﺗﻌﺎﺭﻑ
ﻣﻨﻬﺎ ﺍﺋﺘﻠﻒ
ﻭ ﻣﺎ ﺗﻨﺎﮐﺮ
ﻣﻨﻬﺎ ﺍﺧﺘﻠﻒ ﺍﺭﻭﺍح
آﺩﻣﻴﺎﻥ ﺒﺎﻫم
چون ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺴﺮﺑﺎﺯﻯ ﺩﺭﻳک
ﺼﻒ ﻭﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻧﻈﺎمی ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺒﺎﻫم
آﺷﻨﺎئی
ﻴﺎﺑﻨﺪ
ﺍﺋﺘﻠﺎﻑ ﻭﻭحدّﺕ
ﻭﺍُﻟﻔﺖ ﻳﺎبی
آﻧﻬﺎ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭلی
اﮔﺮ ﺍﺭﻭﺍح
ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺑﺎﻫﻢ ﭼﻮﻥ
ﻨﺰﺩﻳک هم
ﺸﻮﻧﺪ ﺍﺯﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﺭﻭﺍح ﺒﺪﻭﻥ
ﺠﺴﻢ ﻗﺒل اﺯتولّد
ﺑﺸﺮﻯ کنوننی
ﻨﻴﺰ ﭼﻴﺰﻯ
ﺠﺰﻳک ﺬﺍﺕ
ﺧﺎﻟﺺ ﻭ (ﮊﻧﺘﻴکی
ﺮﻭﺣﻰ)
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻧﻮعی ﻮﺻﻔﺎتی
ﻴﮑﺴﺎﻥ ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﺮﺍتبی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ الهی
ﻮﺍحدی هستند.
ﻟﺬﺍ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺮﻭﺡ ﺍﻋمّ
اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭﺟﺴم ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭﺟﺴم ﺒﺸﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﻴک اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﮐﻨﺎﺭﻫم
ﻘﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﺑﺴﻴج
ﺸﺪﮔﺎﻥ ﻮﺩﺭ
ﻳک ﺼﻒ ﻭﺍحدّ
ﺩﺭ آﻣﺪﻩ ﻭﻫﻤﻔﮑﺮ
ﻭﻫﻤﺤﺎل ﻮﻫم
عقل ﻮﻫم ﻤﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺭﻭحی هستند.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﻳک
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭﺍحدّ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﻫم ﺘﻔﺎﻫم
ﻮ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺪﺭیک ﻮﺍحدّ ﻭ
ﻭحدّﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ هستند.
(ﺗﻌﺎﺭﻑ)
آﺷﻨﺎئی ﺒﺎﻫﻢ ﻭﺑﺎ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻳﮑﺴﺎﻥ اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی هستند.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﺷﺒﺎﻫﺖﻋﻘلی
ﻮﺫﺍتی ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﻬﻢ إنس ﻭ ﮐﺸﺶ
ﻭﺳﻤﭙﺎتی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺣﺮﻑ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﺣتی ﺪﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﻟﻴﻞ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﺎﻫم
ﻤﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻭﻳﮑﺴﺎنی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺍﺯﻫم
ﻔﺮﺍﺭﻯ ﻮ
ﺍﺯﻫﻤﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺘﻨﻔﺮ
ﻭﻣﻨﮑﺮ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

حدیث
812 - ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺣﻨﻔﻴّﻪ ﺩﺳﺖ
ﭘﺮﻭﺭﺩﻩ
ﻣﻮﻟﺎﻋلیّ
آﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ265 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ ﭼﻪﮐسی
ﺘﻮ ﺭﺍ ﺗﺄﺩﻳﺐ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖﮐﺮﺩ؟ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ أﺩّﺑنی
ﺮﺑنی فی ﻨﻔﺴﻰ ﻓﻤﺎ
ﺍﺳﺘﺤﺴﻨﺘﻪ
ﻣﻥ أﻭلی
اﻟﺎﻟﺒﺎﺏ ﻭ
ﺍﻟﺒﺼﻴﺮة ﺗﺒﻌﺘﻬﻢ
ﺑﻪ
ﻓﺎﺳﺘﻌﻤﻠﺘﻪ ﻭﻣﺎ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺤﺖ ﻣﻥ
اﻟﺠﻬّﺎﻝ ﺍﺟﺘﻨﺒﺘﻪ
ﻭ ﺗﺮﮐﺘﻪ
ﻣﺴﺘﻨﻔﺮﺍ ﻓﺎﻭﺻﻠﻨﻰ
ﺫﻟک الی کنوﺯ
ﺍﻟﻌﻠم ربّ
ﻭﺧﺪﺍﻳﻢ ﻣﺮﺍ
ﺩﺭ ﺭﻭح ﻮ
ﺫﺍﺗﻢ ﺗﺎﺩﻳﺐ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
عقل ﻮ ﺑﺼﻴﺮﺕ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩﺍﻡ ﮐﻪ
ﺑﻨﻴکی عمل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻣﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻮ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﻧﻴﮑﻴﻬﺎ ﮐﺮﺩﻡ.
ﻭﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻡ ﮐﻪ
ﺑﺰﺷتی اﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﺍﺯ
ﺍﻥ اﺟﺘﻨﺎﺏ
ﻭﺩﻭﺭﻯ کرﺩﻡ ﻭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻡ ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﮑﺮﺩﻡ.ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺭﻭﺵ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺮ ﺍﺑﮕﻨﺠﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
علم ﻮ آﮔﺎﻫﻯ
ﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻣﺤﻤﺪﺣﻨﻔﻴﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
سالک ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ
ﻣﻮﻟﺎﻋلیّ
ﺒﺰﺭگ ﺸﺪ ﻭﺑﮑﻤﺎل
سلوک الهی
ﺨﻮﻳﺶ ﺭﺳﻴﺪ. (ﺍﺩﺏ
ﻭ ﺗأﺩﻳﺐ)
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺑﻤﻌنی
ﺘﺮﺑﻴﺖ سلوک
الهی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻋﺎﻳﺖ
ﺍﺧﻠﺎق
ﻮﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعینی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﻌنی
کمک اﻭ ﺩﺭ هدایتﻋﻘلی
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭیک
ﺮﻭﺵ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻮﻓﮑﺮ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.(ﺍﺳﺘﺤﺴﻨﺘﻪ)ﺍﻧﺮﺍ
ﺗﺤﺴﻴﻥ ﻮﻧﻴک
ﻴﺎﻓﺘﻢ. ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺗﺤﺴﻴﻥ
ﻮﺗﮑﺎﻣﻞ)
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌنی هرﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﻮﺍفق
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﻮ سلوک
الهی ﻭ ﺑﻘﺼﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻴﺎﻓﺘﻢ ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎل
ﻨﻤﻮﺩﻡ ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭ ﺍﻗﺘﺪﺍﻯ آﻥ
ﻨﻤﻮﺩﻡ. (ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﺄﻟﺒﺎﺏ) ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
(ﻟُﺐّ ﻭ ﻣﻐﺰ)
ﻭﻋﻘل ﺒﺮﺗﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ عقل
ﺠﺰﺋﻰ
ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴنی ﻮ
ﺍﻳﺪﺍل کمال
ﻄﻠبی اﺳﺖ. (ﺍﻭلی
اﻟﺒﺼﻴﺮة)
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺒﺼﻴﺮﺕ ﻭ ﭼﺸم
عقل ﻭ ﺩﻝ ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ هستند.
(ﺗﺒﻌﺘﻬﻢ)
ﭘﻴﺮﻭﻯ و
تابعیّت
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ آﻧﻬﺎ ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﻗﻮﺍل ﻮ
ﺍﻋﻤﺎل آﻧﻬﺎ
ﮐﺮﺩﻡ. (ﻓﺎﺳﺘﻌﻤﻠﺘﻪ)
ﭘس ﺍﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻥ عمل کرﺩﻡ. (ﺍﺳﺘﻘﺒﺤﺘﻪ)
ﺍﻧﺮﺍ ﻗﺒﻴﺢ
ﻭﺯﺷﺖ ﻳﺎﻓﺘﻢ ﻭﻫﺮﮐﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﻧﺪﻩ ﺭﻭح
ﻮﻓﮑﺮ ﺯﺷﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻋﻤﺎل ﺰﺷﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺗﮑﺮﺍﺭ تثبیت
ﻭ ﻋﺎﺩﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺭﻭح ﻮﺭﻭﺍﻥ
ﺮﺍ ﺳﺨﺖ
ﻣﻌﺘﺎﺩ
ﺑﭽﻨﻴﻥ عاﺩﺍﺕ
ﺯﺷﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺗﺮک آﻧﻬﺎ
ﻣﺤال ﻮﻳﺎ
ﺳﺨﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺍﺟﺘﻨﺒﺘﻪ) ﺍﺯ
ﺁﻥ اﺟﺘﻨﺎﺏ ﻳﺎ
ﺩﻭﺭﻯ ﻮ
ﺩﺭﺟﻨﺐ ﻭﺑﺎ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺍﺯﺁﻥ
ﺒﻮﺩﻡ. (ﻣﺴﺘﻨﻔﺮﺍ)
ﺻﺎﺣﺐ ﮐﺎﺭ
ﺯﺷﺖ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻡ ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺪم
ﻮﺍﺯآﻥ
ﻤﺘﻨﻔﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻡ.
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺏ ﻭﻳﺎ
ﺯﺷﺖ ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی اﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﻮﺏ ﻭ
ﻣﺴﺘﺤﺴﻦ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺰﺷﺖ ﻭ ﻗﺒیح هستند.
(ﮐﻨﻮﺯﺍﻟﻌﻠﻢ)
ﮔﻨﺠﻬﺎﻯعلم
ﻭﺩﺍﻧﺶ مادی
تنها ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺩﺍﻧﺶ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﻌﻠﻴم
ﺪﺭﻨﺠﻴﻨﻪﻫﺎئی
ﺒﻨﺎم کتاﺑﺨﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺎ
ﺗﻌﻠﻴم ﻮ
ﻗﺮاءﺖ ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﻧﻪ ﺑﺎ
ﺍﺧﻠﺎق ﻮ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺮﻓﺘﺎﺭﻯ.ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻦ (ﻋﻠﻢ)
ﺍﮔﺎهی ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺑﻤﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﻳک ﺴﻄﺢ ﻋﻘلی
ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﮔﻨﺠﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻫﻔﺖ
ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﻫﻔﺖﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ و
یونیورس
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﻳک
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺭ
ﻣﻘﺎم ﻮﺍﺭﺯﺵ
ﻭ ﻋﻘل ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک هستند ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺪﺭ ﻳک ﺴﻄﺢ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘلی الهی بی
ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﻭﻓﻮﺭﻯ ﻮ
آﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .ﻣﺤﻤﺪ
ﺣﻨﻔﻴّﻪ ﮐﻪ
ﻟﻘﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﻭﺵ
ﺣﻨﻴﻒ و سلوک
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻥ کمال و
ﭘﺎکی روان
اﺳﺖ. ﻭﻯ
اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ: ﻮﻟﺎﻃﺮﻳق
ﻠﻠﺄﮐﻴﺎس ﻣﻥ
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﻠم ﻤﻥ اﻟﺎﻗﺘﺪاء
ﻟﺄﻧّﻪ
ﺍﻟﻤﻨﻬﺞ
ﺍﻟﺎﻭﺿﺢ ﻭﺍﻟﻤﻘﺼﺪ
ﺍﻟﺎﺻﺢ. ﻗﺎل
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭجلّ
ﺍﻭﻟﺌک اﻟﺬﻳﻥ
هدﻳﻬم اﻟﻠﻪ
ﻓﺒﻬﺪﻳﻬم
اﻗﺘﺪﻩ ﻭﻗﺎل
عزّ ﻭجلّ ثُمّ
اﻭﺣﻴﻨﺎ ﺍلی
ﻜﺎﻥ
اﺗّﺒﻌﻤﻠّﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺣﻨﻴﻔﺎ ﻓﻠﻮ
ﮐﺎﻥ ﻠﺪﻳﻥ
اﻟﻠﻪ ﻣﺴﻠک
اﻗﻮم ﻤﻥ
الآﻗﺘﺪاء ﻟﻨﺪﺏ
ﺍﻧﺒﻴاءه ﻭ
ﺍﻭﻟﻴاءه
ﺍﻟﻴﻪ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
عاﻗﻞ ﺳﺎﻟم ﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻗﺘﺪﺍ
ﺭﺍهی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺮﻭﺷﻰ ﻭﺍﺿﺢ ﻭﻣﻘﺼﺪﻯ
ﺼﺤیح اﺳﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺑﺘﻮ ﻭحی
ﺪﺍﺩﻳﻢ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺍﺯﻣﻠﺖ ﻭﺭﻭﺵ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺭﺣﻨﻴﻒ
ﺷﺪﻥ کنید.
ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍهی
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺯ (ﺍﻗﺘﺪﺍ)
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ
ﺮﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮ هدایت
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﺍﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﻧﺎﻥ
کسانی هستند ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺘﺸﺎﻥ
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﭘس ﺗﻮ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﺪآیَت
ﻭﻫُﺪﺍﻯ
ﺎﻧﻬﺎ ﺍﻗﺘﺪﺍ
ﺑﮑﻦ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫُﺪﻯ)
ﻳﺎ هدایت
ﻋﻘلی
ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭﻳﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﭙس
ﺑﻬﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقل کلّی ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.پس
ﺘﻮ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﻗﺘﺪﺍ
ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ آﻧﺎﻥ ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎق
ﻮﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻨﻤﺎ. ﻭ (ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﺍﻧﺎﻥﺮﺍ ﺑﺮﻭﺵ
(ﺣﻨﻴﻒ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰو
توسّل ) ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻦ. (ﺍﮐﻴس ) ﺟﻤﻊ (ﮐﻴّس)
ﻭﻳﺎﻋﺎﻗل ﺒﺎ
ﮐﻴﺎﺳﺖ
ﻭﺳﻴﺎﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ عقل
ﺠﺰﺋﻰ
ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی ﻮ
ﺍﻳﺪآل ﻄﻠبی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻨﻔﺶ
ﻟﻮﺍﻣﻪ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺗﺎﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻧﺘﻘﺎﺩ ﺑﮑﺸﺪ.
(ﺍﺳﻠﻢ)
ﺳﺎﻟﻤﺘﺮ ﻭ
ﺭﻭﺵ (ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮﮐﻰ)
ﺑﻬﺘﺮﻯ اﺳﺖ. (ﻣﻮٴﻤﻨﻴﻦ)
ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﻳﺎ
ﺍﻭم کرﺩﻩﻫﺎﻯ
کاﻣل الهی هستند.
(ﺍﻗﺘﺪﺍ)
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭﺗﺒﻌﻴﺖ ﻭ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﻘﺎﺋﺪ ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻭﭘﻴﺸﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺩإنستن.ﻭﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻫﺘﺪﺍ ﻳﺎ هدایت
ﻭﻫُﺪﺍ و خدا
ﺟﻮئی ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. (ﻣﻨﻬﺞ)
ﺭﻭﺵ ﻭ ﺭﻭﻳّﻪ
ﻭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺖ. (ﻣﻠّﺖ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ)
ﺭﻭﺵ ﺗﻤﺎﻳل
ﻮﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﻣﻮﺭﺩ
ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻮ اُمّت
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم و
همان زردشت
ﭽﻨﻴﻥ
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴم
اﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻔﺮﺯﻧﺪ آﺯﺭ
ﻳﺎ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻫﻤﻴﻥ
ﺮﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺣتی ﺪﺭ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺘﺎﮐﻨﻮﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻗﺎﺑل ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﺑﺤﻨﻴﻒ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
نَفس ﻭﺩ فع
ﺸﺮﻙ ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴک
ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﺒﺮﺳﺪ. (ﻣﺴﻠﻚ)
ﺭﺍهی برﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺳﻔﺮ
ﻭﺣﺮﮐﺖ ﻭﺭﻩ
ﺭﻭﻯ اﺳﺖ. (اﻨَﺪَﺏ)
ﭘس ﻣﺎﻣﻮﺭ ﻭهدایت
ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﺍﮔﺮ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯﺍﻳﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ. (ﺍﻧﺘﺪﺍﺏ)
ﻣﺎﻣﻮﺭ ﺷﺪﻥ
ﺒﺠﺎئی ﻮ
ﮐﺎﺭﻯ اﺳﺖ.
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺮﻃ
اﻭل ﺒﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﺣﻨﻔﻴﻪ ﻣﻮﻟﺎﻋلیّ
ﺒﻮﺩ ﻭﺧﻮﺩ فرزند
جسمانی
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﺑﻮﺩ
ﻭلی ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺭﻭﺣﺎنی علیّ .

حدیث 813 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ302 بحاﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ آیه
ﻗﺮانی ﻮﻣَﻥ
ﺃﺿلّ ﻤﻤّﻥ
ﺍﺗّبع هوﺍﻩ
ﺑﻐﻴﺮﻫُﺪﻯ
ﻤﻥ اﻟﻠﻪ ﭼﻪ
ﮐسی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﺗﺮ ﺍﺯ
آﻥ ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﺎبع ﻮ ﭘﻴﺮﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﻭﺑﺪﻭﻥ
هدائی
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی ﺪﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻭﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ توسّل ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺑﺪل ﺨﻮﺍﻩ
ﺧﻮﺩﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻭﻣﺸﺮک
ﻨﻴﺰﻫﺴﺘﻨﺪ. سلوک
الهی ﺒﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪاﻯ الهی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻭﻟﻴﻦ
(ﻫُﺪﺍ ﻭﺧﺪﺍ ﻭ ربّ)
ﻣﺮﺑنیﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺒﺪﻭﻥ (ﻫُﺪﺍ
ﻳﺎ ﻗﺒﻠﻪ)ﺍﻯ الهی
ﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺪﺭﺗﻔﺴﻴﺮﺧﻮﺩ
ﭘﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻴﻌنی ﻤﻥ
ﻴﺘّﺨﺬ ﺩﻳﻨﻪ
ﺭﺃﻳﻪ ﺑﻐﻴﺮﻫُﺪﻯ
اﻣﺎﻡ ﻣﻥ
ﺃﺋمّة
ﺍﻟﻬُﺪﻯ ﻳﻌنی که
ﮐسی ﺪﻳﻥ ﻮ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺭﺃﻯ ﺸﺨصی
ﺨﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫُﺪﺍ
ﻭﺧﺪﺍ ﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩﺍﻯ الهی
ﺒﻨﺎﻡ ( ﺍﻣﺎم
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ) ﻭ
ﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﻭﻳکی اﺯ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪﻩ
ﻫُﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﺩﻳﻦ) ﻳﺎ
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻘﺒﻮل اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ نَفس
ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ الهی
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻄ
أﻋﻤﺎلی
عباﺩﻯ ﻮﻗﺸﺮﻯ.
(ﻫُﺪﺍ ﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ)هدایت
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی
ﺒﻌﺪﻯ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮالهی
ﺪﺭﻫﺮﻳک اﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎی
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺭﻭﺵ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻨﻨﺪ.
(ﺍﻣﺎم اﻭﻡ)
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﻭم
کرﺩﻩ ﻭﻓﻌﻠﺎ
ﺍُّمّی ﻮ
ﺍﻣﻴﻦ
ﻭﻣﻮٴﻤﻥ
ﻮﺍﻗﻌﻰ ﮐﻪ
ﺻﻔﺖ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻘﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﻀﻮﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥاﺳﺖ. (ﺃﺋمّة
ﺍﻟﻬُﺪﻯ)
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﺍﻣﺎم
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺒﻌﻴﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻣﺎمی
ﺰﻧﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ هر
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺴﺘﻮﺭ
ﻭ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺩﻭﺭﻩ ﻏﻴﺒﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭلی هرﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭ
ﺍﻭم کرﺩﻩ ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
خاص ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟک ﺼﺎﺩق
ﻮﻃﺎﻟﺐ ﻣﻌﺮغی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
هُﺪﻯ) ﺑﺮﺍﻯ هدآیَت
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺩﺍﺩﻥ
هُدای ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺒﻬﺮیک اﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻮﺩﻩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺷﻬﻮﺩﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرﺵ ربّ
ﺭﺣﻤﺎنی اﺳﺖ. (ﺍﺗّﺒﺎع
هوﻯ) ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﻭﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯهَوَس
ﻭ ﺍﻳﻥ هماﻥ
اﻋﻤﺎل ﺪﻳنی
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﻮ آخوندﻫﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻘﺒﻠﻪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ
ﻫُﺪﺍ ﻭﺻﻮﺭتی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯﺘﻮﺳّل ﻮ
ﺩﺍﻣﻥگیرﻯ
اﺳﺖ.

حدیث
814 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۲؟؟ﺹ302ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻫﻤﻴﻦ آیه ﻭﻣُﻥ
اﺿﻞّ ﻭﮔﻤﺮﺍﻩ
ﺗﺮﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
اﻟﺬﻯ
اﺗّﺨﺬ ﺭﺃﻳﻪ ﮐﺴﻴﮑﻪ ﻧﻈﺮ
ﺷﺨصی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻭﺵ
ﺩﻳنی ﺨﻮﻳﺶ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺭﻭشی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی
اﺗﺨﺎﺫ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﭙﻴﺮ الهی
عمل ﻤﻴﮑﻨﺪ.

حدیث
815 – در باره (
ﻧﻮﺭ
ﺩﻝ) که ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ اﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ265 بحاﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ فی اﻟﻘﻠﺐ
ﻧﻮﺭ ﻟﺎﻳﻀیئ ﺍﻟّﺎ
ﻣِﻥ اﺗّﺒﺎع
اﻟحقّ ﻮ ﻗﺼﺪ
ﺍﻟﺴﺒﻴﻞ ﻭ ﻫﻮ
ﻧﻮﺭ ﻣِﻦ
ﺍﻟﻤﺮﺳﻠﻴﻥ
اﻟﺎﻧﺒﻴاء ﻣﻮﺩّع
فی ﻘﻠﻮﺏ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﺩﺭ ﺩل ﻨﻮﺭﻯ
هست ﮐﻪ ﺭﻭﺷنی
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ ﻣﮕﺮ
ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯحقّ
ﺼﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻗﺼﺪ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥ ﻨﻮﺭﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ ﻴﺎ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ اﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻳﻌﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭ(ﻗﻠﺐ) ﻳﺎﺩل
گوﺷﺘﻰ ﻭﻳﺎ
ﺫﻫﻦ ﮐﻪ ﻗﻠﺒﻰ
ﻓﮑﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ (ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ) ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﻓﻮﺃﺩ ﻭﺑﺎﻃﻥ
ﻮﺫﺍﺕ الهی اﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.( چنان
ﻧﻮﺭﻯ) ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﺍﻋمِ اﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻮﺭﻯ
عقلی ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺭﻭﺷﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻧﻮﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ آﻧﻬﺎ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﻝ ﻭﺩﺭ
ﺗﺨّﻴل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﻭﺷﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻧﻮﺭﻯ که
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
اﺭﺳﺎﻟﻰ
بازگشته بخلق
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻘﺎم
ﻨﺒﻮّﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭحقّ (ﺗﻨﺒّوء
) ﻭ ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ ﻳﺎ
ﺷﺮح اﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ هر
ﺯﻣﺎﻥ هستند ﮐﻪ
ﺭﺳﻮل اﺭﺳﺎلی
ﻮ ﻧبیّ ﺒﻮﺩﻩ ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
گرﺩﻳﺪﻩ ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻘل
ﺒﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺼﺎﺩق ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
اﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺮﺳﺪ. (ﻟﺎﻳﻀیئ)
ﺭﻭﺷﻥ
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ ﻣﮕﺮ
ﺑﺸﺮﻄ سلوک
الهی ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ.ﻭ
(ﺿوء ﻮ ﺳﻮﺳﻮﻯ)
ﻧﻮﺭﺍنی ﺪﺭﺩل
ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ الهی
ﻮ بحقّ ﻭﺍﻧﺠﺎﻡ
(حَجّ أﮐﺒﺮ) ﻭ
ﺭﻭﺵ ﺑحقّ ﻮ
ﻣﻘﺒﻮل اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑحقّ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺧﺮﻭج اﺯ
ﻧﺴﺒّﻴﺖ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻨﺴﺒﻴّﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬس
اﺳﺖ. (ﺳﺒﻴﻞ)
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻗﺼﺪ
ﻭﻧﻴّﺖ ﻭﻋﻘل
ﻮﻋﺸق ﺒﺎﻳﺪ
ﺩﻧﺒﺎل کرﺩ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺗﻔﺎقی ﻴﺎ
ﺑﺰﻭﺭ ﻭ
ﺍﮐﺮﺍﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
(ﺍﺗّﺒﺎﻉ)
ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺪﺭﮐﺮﺩﺍﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭ ﭘﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻌﺮفی کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻮﺭﻯ که ﺩﺭ
ﺩل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﻭﺷﻥ ﺸﻮﺩ ﻭ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥارسالی
بخلق
ﻮﺍﻧﺒﻴﺎﺭﺳﻴﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﮐﻪ ﻳک
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺭ ﺍﻭل کشف ﻭ
ﺑﺎﺭﻣﻐﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
آﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﻳک اﺯ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻤﺎﻣﻮﺭ
ﺑﺨﻠق ﻮ ﻣﺮﺩم
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
اﺭﺳﺎلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ هستند
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺒﭽﻨﻴﻥ ﻨﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﻣﻮﺩّﻉ)
ﺑﻮﺩﻳﻌﻪ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ (ﻭﺩﻳﻌﻪ)
ﺍﻣﺮﻯﻤﻮﻗتی
اﺳﺖ ﻭلی ﺘﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﻳﻥ
اﻧﻮﺍﺭ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﻭﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻨﻮﺭ ﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺘﻘﻠﻴﺪ ﮐﻨﻨﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺑل
ﻨﺴﺨﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ اﺯ ﺍﻳﻥ
اﻧﻮﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 816 -
ﺍﺯﺃﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥاﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ29 بحاﺭ)
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ ﺒﺮ
ﻣﻨﺒﺮﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﺴﺠﺪ ﮐﻮﻓﻪ ﺧﻄﺒﻪﺍﻯ
کرﺩ ﻭﺳﺘﺎﻳﺶﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺃﻯﻤﺮﺩﻡ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺴﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺳﭙس
ﻣﻮﻟﺎ ﺳﺎﮐﺖ
ﻣﺎﻧﺪ ﺳﭙس ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ ﻤﺎ ﺫﮐﺮﺗﻬﺎ
ﺍﻟّﺎ ﻭ ﺃﻧﺎ
ﺍﺭﻳﺪ ﺃﻥ
ﺃﻓﺴّﺮ ﻭﻟﮑﻨّﻪﻋَﺮَﺽ
لی ﺣﺎل ﺒﻴنی ﻮ
ﺑﻴﻥ اﻟﮑﻠﺎﻡ.
ﻧﻌم اﻟﺬﻧﻮﺏ
ثلاثة ﻓﺬﻧﺐ
ﻣﻐﻔﻮﺭ ﻭﺫﻧﺐ
ﻏﻴﺮ ﻣﻐﻔﻮﺭ ﻭﺫﻧﺐ
ﻧﺮﺟﻮ
ﻟﺼﺎﺣﺒﻪ ﻭ ﻧﺨﺎﻑﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻣّﺎ ﺍﻟﺬﻧﺐ ﺍﻟﻤﻐﻔﻮﺭ
ﻓﻌﺒﺪﻋﺎﻗﺒﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
علی ﺫﻧﺒﻪ فی
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻓﺎﻟﻠﻪ
ﺃﺣﮑم و ﺃﮐﺮم
ﺃﻥ ﻴﻌﺎﻗﺐ
ﻋﺒﺪﻩ ﻣﺮّﺗﻴﻦ
ﻭﺃﻣّﺎ
ﺍﻟﺬﻧﺐ ﺍﻟﺬﻯ
لا ﻳﻐﻔﺮ ﻓﻈﻠم
اﻟﻌﺒﺎﺩ
ﺑﻌﻀﻬم ﻠﺒﻌﺾ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘم
ﺬﮐﺮ ﺁﻥ ﺒﮑﻨم
ﻮﺗﻔﺴﻴﺮنمایم
.ﻭلی ﺒﺮﺍﻳم
ﺤﺎل ﺑُﻬتی
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘم
اﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫم. ﺁﺭﻯ
گناﻫﺎﻥ ﺴﻪ
ﮔﻮﻧﻪﻫﺴﺘﻨﺪ ﻳکی
گناه ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻏﻴﺮﻗﺎﺑل
ﺒﺨﺸﺶﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰﺳﻮم
گناهانی که
ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺮﺍﻯﺼﺎﺣﺒﺶ
ﻫﺴﺖ ﻭﻗﺎﺑل
ﻨﮕﺮﺍنی اﺳﺖ. (ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﺨﺸﻮﺩنی ﺪﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪﺍﺻﻮﻟﺎﺑﺨﺸﺸﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﺼﻮم
اﺯﮔﻨﺎﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
غیرﻗﺎﺑﻞ عفو
وﺑﺨﺸﺶ ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی ﻮ
ﻣﺘﻌﺒّﺪ ﺑﺎﻏﻴﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
کاﺫﺏ ﻓﻘﻬﺎﻯﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺷﺮک اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺨﺸﻮﺩنی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﻮﺑﻪ ﻭسلوک
الهی ﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺠﺎﻯ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
عفو ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻳﺎ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥﺴﺎبق که
ﺩﺭﺳﺎﻟک هست
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ سلوک
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻔﻮ
ﻗطعی ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﮔﺮ
ﻗطع ﺴﻠﻮک ﻮ
ﺗﺮک ﺼﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒاﻃ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺸﻮﺩ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﺁﻥ
گناﻫﺎﻥ ﻭﺣتی
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺭﻭﺡ (ﺍﻳﻥﺘﺎﺭﻙ
ﺍﻟﺼﻠﺎﺕ
ﻭﺳﻠﻮک)
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺟﻬﻨم
ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﺸﺪﻳﺪﺗﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭلی
عامل
ﺒﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ
هرﮐﺪﺍم
هزاﺭﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی سوم را ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻓﻌﻠﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﻮ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.) ﺳﭙس
ﻣﻮﻟﺎ ﺗﻮضیح
ﺒﻴﺸﺘﺮﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻣﺎﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻧﻰ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﻫمین
ﺪﻧﻴﺎ ﺩﺭﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ.(ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻨﺠﺮ
ﺑﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻓﻮﺭﻯ ﻮﺍﻳﻥ
ﺪﻧﻴﺎئی ﺸﺪﻩ ﺗﺎ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻭﻟﻘﺎﻯﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
الهی ﺒﺮﺍﻯ
گناﻫﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ )
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺎﮐﻢ ﻋﺎﺩل
ﺘﺮ ﻭ ﺑﺎ ﮐﺮاُمّت
ﺗﺮاز آن ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻨﺪﻩ (ﻋﺒﺪ
ﻭﺳﺎﻟﻚ موبد)
ﺭﺍ ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻤﺎﻳﺪ (ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺴﻠﻮک
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ گرﭼﻪ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻭﺑﺮﺍﻯ اﻧﺪکی
اﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
اﺳﺖ ﺑﺎ ﺻﺒﺮ
ﺳﺎﻟک ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺍﻣﺎ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﺎﺑﺨﺸﻮﺩﻧﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﻬم
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ (ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤطیع ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ هستند
ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻬﻢ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
کنند ﻭﺑﻬم
کمک ﻨﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺸﺮﻓتی
ﺒﺮﺍﻯ همه
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻇﻠﻤﺖ ﻭﻇﻠﻢ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳکی
ﺠﻬﺎﻟﺖ ﻭﻋﺪم
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ )ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﺒﺮ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺮﮐﺮﺩ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻳﺎﺩ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭﺑﺮﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺟﺐ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻭﮔﻔﺖ:
اﻥّ اﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﺫﺍ
ﺑﺮﺯ ﻟﺨﻠﻘﻪ ﺃﻗﺴم
ﻘَﺴَﻤﺎﻋلی
ﻨﻔﺴﻪ ﻓﻘﺎل
ﻮﻋﺰّﺗﻰ
ﻭﺟﻠﺎﻟﻰ ﻟﺎﻳﺠﻮﺯنی
ﻈﻠم ﻈﺎﻟﻢ ﻭﻟﻮ
ﮐﻒّ ﺑﮑﻒ ﻭﻟﻮ
ﻣﺴﺤﻪ ﺑﮑﻒ ﻭﻧﻄحة
ﻣﺎ ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﺸﺎة
ﺍﻟﻘﺮناء الی
اﻟﺸﺎة ﺍﻟﺠﻤّاء
ﻓﻴﻘﺘﺺ ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻠﻌﺒﺎﺩ
ﺑﻌﻀﻬم ﻤﻦ
ﺑﻌﺾ حتّی لا
ﻳﺒقی لأحدّ
ﻋﻨﺪ ﺃحدّ
ﻣﻈﻠمة ثُمّ
ﻳﺒﻌثهنم
اﻟﻠﻪ ﺍلیه
اﻟﺤﺴﺎﺏ ﻭ
ﺃﻣّﺎ ﺍﻟﺬﻧﺐ
ﺍﻟثاﻟث ﻓﺬﻧﺐ
ﺳﺘﺮﻩ ﺍﻟﻠﻪ ﻋلی
عبدﻩ ﻭ ﺭﺯﻗﻪ
ﺍﻟﺘﻮبة ﻓﺄﺻﺒح
ﺨﺎﺷﻌﺎ ﻣﻥ
ﺬﻧﺒﻪ ﺭﺍﺟﻴﺎ
ﻟﺮﺑّﻪ ﻓﻨﺤﻥ
ﻠﻪ ﮐﻤﺎ ﻫﻮ
ﻟﻨﻔﺴﻪ ﻧﺮﺟﻮ
ﻟﻪ ﺍﻟﺮﺣمة ﻭ
ﻧﺨﺎﻑ
ﻋﻠﻴﻪﺍﻟﻌﻘﺎﺏ
ﺑﻌﺰّﺕ
ﻭﺟﻠﺎل عظمت و
تجلّیات ﺨﻮﺩ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻴچ ﺴﺘمی اﺯ ﻇﺎﻟمی
اﺯ ﺩﻳﺪ ﻣﻥ
ﻤﺨفی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ. ﺣتی
اﮔﺮﮐﻒ ﺩﺳﺖ
ﺑﮑﻒ ﺩﺳتی
ﺧﻮﺭﺩ(ﭼﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﺁﺯﺍﺭ ﻭﻳﺎ
تعهّد ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﻣﺼﺎﻓﺤﻪ تعهّد
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ) ﻭﻳﺎﻫﺮﻣسح
کف ﺩﺳﺖ (ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻮﺑﺮﮐﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮑﺸﻨﺪ ) ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﺎخ
ﺰﺩﻥ گوﺳﻔﻨﺪ
ﺷﺎﺧﺪﺍﺭﻯ
ﺒﮕﻮﺳﻔﻨﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺸﺎخ
ﺒﺎﺷﺪ (ﺳﺘﻤﮕﺮﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺑﻀﻌﻴﻒ) ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺼﺎﺹ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺮﺍ
ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ(ﺍﮔﺮﮐﻪ
ﺑﻬم ﺴﺘم کنند)
ﺗﺎﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﻫﻴﭽﮑس ﻧﺰﺩ
ﻫﻴﭽﮑس
ﻣﻈﻠﻤﻪ ﻭ
ﺳﺘﻤﻰ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﺸﺪﻩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ. (ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒیعی
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﻫﻤﮕﺎنی اﺯ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ)
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺎﺳﺒﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻣﺒﻌﻮث
ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮﻣﺠﺎﺯﺍﺕ )
ﺍﻣﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﺳﻮم ﺁﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺘﺮ
ﻭ ﭘﻮﺷﺶ ﺁﻥ
ﺑﺮﺑﻨﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ(ﻓﻌﻠﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻭ
ﺭﺳﻮﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ) ﻭ
ﺭﺯق ﺘﻮﺑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻣﺎنغ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮﺗﺮﺳﺎﻥ
اﺯﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺶ
ﺑﺒﺨﺸﺪ. (ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒربّ ﻣﺮﺑی خوﺩ
ﮐﻪ ﻣﻮﻗّﺘﺎ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻘﺒلی
ﻮ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻄﺮح
ﺒﺮﺍﻯﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭ ﺭﺳﻮﺍئی
ﻮﻣﺤﺎﺳﺒﻪ الهی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺑﺎﻳﻥ اﻣﻴﺪ
ﮐﻪ ﺑﻠﻘﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ) ﻭﻣﺎ ﺩﺭ ﮐﻤک
اﻭﻫﺴﺘﻴﻢ ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩﺵ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻳﻢ ﻭﺑﺎﺗﺮس
اﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺍﺭﻳﻢ (ﻣﺎﺩﺍم
که ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻠﻘﺎﻯ الهی
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭﺍﻳﻥ
ﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺮﺍﻯﺁﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺮالهی
ﺒﺮﺍﻯ هرﺳﺎﻟک
ﭽﻨﻴﻥ ﻨﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺮﺳﺪ ﭼﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﺮک
ﺴﻠﻮک ﻛﻨﺪ ﻭﺻﺒﺮ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﺳﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﺎ ﺭﻭﺯ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ ﺻﺒﺮ
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﻮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫﺮﮐﺪم
ﻴک هزﺍﺭﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭﺑﻬﺸتی
سوم ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻋﻘﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻘﺐ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻥ
ﻤﻘﺎﻡ ﻳک ﺮﻭح
ﺒﺎﻧﻮﺍع ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﻳﺎ
ﻓسخ گیاهی ﻮﺭسخ
ﺠﻤﺎﺩﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ تولّدﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ اﺳﺖ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﺳﺎﻟک
ﺴﺨﺖ ﺗﺮﺳﺎﻥ
اﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻧﮕﺮﺍﻥ اﺯ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﺳﻠﻮک
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻭﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.

حدیث 817 –
امامی میفرماید
ﺃﺭﻭﺍح
ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ ﻣِﻥ
عِلیّین
ﻭﺧﻠق
ﺃﺟﺴﺎﺩﻫم ﻤﻥ
ﺪﻭﻥ ﺬﻟﻚ ﻓﻤﻥ
ﺃﺟل ﺬﻟک کاﻥ
ﺍﻟﻘﺮﺍبة
ﺑﻴﻨﻨﺎ ﻭ ﺑﻴﻨﻬﻢ
ﻭﻣﻥ ثِمّ ﺤﻥّ
ﻘﻠﻮﺑﻬم
اﻟﻴﻨﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺰّ ﻭ ﺟلّ ﻤﺎ
ﺭﺍ (ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ)
ﺍﺯﻋﻠﻴّﻴﻥ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ (ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﻣﻘﺎم ﻮﻋﻘل
ﻮ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴّﺖ
ﻭﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻭﻳﮋﻩ) ﻭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﺎﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ (ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭﺍﺻل
ﻘﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻮ
ﺍﻳﺪﺁل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ. ﺑﺎﺯ ﺭﻭح
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﻌﺮﺵ ربّ
رحمان (ﺩﻧﺎ ﻭ
ﺗﺪﻟّﻰ) ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻭﺁﻭﻳﺰﺍﻥ ﻭﺁﺷﻨﺎ
ﻭ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﻘﺎمی ﻮ ﻭضعی
ﻮ ﺁﻳﻨﺪﻩﺍﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ) ﻭﺍﺭﻭﺍح
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎﺭﺍ
ﺍﺯﻋِﻠﻴّﻴﻥ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ (ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﭘﻴﺮﻭ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﮑﻤﺎﻟﺎﺕ الهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻌﺎﻉ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ.) ﻭلی
اﺟﺴﺎم ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯﺁﻥ
ﺪﺭﺟﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ (ﺟﺴم
ﺁﻧﺎﻥ ﭽﻮﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭ نَفس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﺻﺪﺩ ﮐﺴﺐ
ﺭﻭحی اﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻴﻥ ﻤﺎ ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﻘﺮﺍﺑﺖ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﻰ (ﻭﮐﺸﺶ
ﻭﻫم عقلی ﻮﻫم
اﺣﺴﺎﺳﻰ)
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺴﻮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ کشش
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﺩﺍﺭﺩ.(ﺗﺤﻦّ
) ﺩﺍﺭﺍﻯ (ﺣﻨﻴﻦ)
ﻭ ﻣﺤﺒﺖ ﻭﮐﺸﺶ
ﻭﻋﺎﻃﻔﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻗﺮﺍﺑﺖ ﻧﺰﺩﻳکی
ﻮﺧﻮﻳشی وقُرّه
ﮔﻴﺮﻯ اﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻮﺍحدّ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
عقاﻳﺪﻯ ﻭﺍحدّ.

حدیث
818 – امام باقر
میفرماید( ج؟ ص؟؟
) ﺧﺪآیَت ﺍﺯ
ﺑنی ﺁﺩم ﻮ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﭘﺸﺖ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﮔﻮﺍهی گرﻓﺖ ﮐﻪ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺁﻳﺎ
ﻣﻥ ربّ ﺷﻤﺎ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻢ؟ﮐﻪﮔﻔﺘﻨﺪﺁﺭﻯ.ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ثبتت
ﺍﻟﻤﻌﺮﻓﻪ ﻭﻧﺴﻮﺍ
ﺍﻟﻮﻗﺖ ﻭﺳﻴﺬﮐﺮﻭﻧﻪ
ﻳﻮﻣﺎ ﻭﻟﻮﻟﺎ
ﺫﻟﻚ ﻟم ﻴﺪﺭ ﺃحدّ
ﻣﻥ ﺨﺎﻟﻘﻪ
ﻭﻟﺎ ﻣَﻥ
ﺮﺍﺯﻗﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺁﺷﻨﺎئی اﺯ ﻗﺒﻞ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭلی
ﺁﻧﺎﻥ اﻳﻥ
ﻤﻮﻗﻒ ووقت ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﺭﻭﺯﻯ
ﺒﻴﺎﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻭﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﻨﺒﻮﺩ (ﮐﻪ
ﺑﻴﺎﺩ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ)
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﮐﺴﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺧﺎﻟق
ﻮﺭﺍﺯق اﻭ
ﮐﻴﺴﺖ؟ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺭﺫﺍﺕ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻗﺒلی اﻭﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺤﺎل
ﻮﻣﻘﺎم ﻘﺒلی
ﺮﻭﺡ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺁﺭﻯ
ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺭﺑّﺎﻧﻴّﺖ ﻭﻳﺎ
ﭘﺮﻭﺭﺵﻫﺎ ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩﻫﺎﻯ
گوﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮﺣتی ﺘﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻥ
ﺘﺮﺑﻴﺖﻫﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺨﺼﺎ ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺑﻌﻠّﺖ
ﺟﻨﻴﻦ ﺩﺭ ﺷﮑم
ﻤﺎﺩﺭ ﺑﻮﺩﻥ ﻭﻳﺎ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﻭﻳﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺟﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﻋث
ﻓﺮﺍموﺷﻰ(ﭘﻴﻤﺎﻥ
و عهد اﻟﺴﺖ)
ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻧﺪ.
ﻭﺣتی گاهی
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﭘﻴﺮالهی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭلی
ﺪﺭ ﻫﺮﺣﺎل
ﺸﻨﺎﺧﺖ ثاﺑﺖ
مانده ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
اﻣﺮﻭﺯ ﺭﻭﺡ ﻟﺎﺯم
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭک ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺭﻭﺯﻯ ﺒسلوک
الهی ﻮﺗﺬﮐّﺮ الهی
ﻤﻴﻴﺎﻓﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮک
ﻛﻨﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺭﻭﺯﻯ که
ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﻮﻧﺪ.(ﺧﺎﻟﻖ)
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻮعی ﻘﺒلی
ﻮﻓﻌلی ﻮ
ﺍﻧﻮﺍع ﺁﻳﻨﺪﻩ.
(ﺭﺍﺯﻕ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺭﺯﻕ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯﺰﻧﺪگی
ﺠﺴﻢ ﻭ ﺭﺯق
ﻤﻌﻨﻮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
غدﺍﻯ ﺬﻫﻥ ﻮﻓﮑﺮ
ﻭ ﺭﺯق ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﻭحی
ﺴﺎﻟﻚ ﻭ
ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ علم
ﻠﺪنّی ﻮﻋﻘل
کلّی ﺒﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺨﻠﻖ ﻭﻳﺎ
تأمین
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﻬﺘﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ.

حدیث 819 -
امامی
میفرماید خداوند
گفت - ﻗﺎل ﻟﻬم
ﻤﻥ ﺮﺑّﮑﻢ؟
ﻓﺄﻭﻝ ﻣﻥ ﻨﻄق
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﻭ
ﺃﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻮﺍﻟﺄﺋمّة
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﻠﻴﻬم
ﺃﺟﻤﻌﻴﻦ ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﺃﻧﺖ ﺭﺑّﻨﺎ ﻓﺤﻤّلهم
اﻟﻌﻠم ﻮ
ﺍﻟﺪﻳﻦ ثُمّ
ﻗﺎل
ﻠﻠﻤﻠﺎﺋکة ﻫؤلاء
َﺤَﻤلة ﺩﻳنی
ﻮﻋﻠمی ﻮ
ﺍﻣﻨﺎئی فی
ﺨﻠﻘﻰ ﻭ ﻫم اﻟﻤﺴّﻮﻟﻮﻥ
ثُمّ ﻗﺎﻝ ﻟﺒنی
ﺁﺩﻡ ﺃﻗﺮّﻭﺍ
ﻟﻠﻪ
ﺑﺎﻟﺮﺑﻮﺑیّة ﻭﻟﻬؤلاء
اﻟﻨﻔﺮ
ﺑﺎﻟﻄﺎعة ﻭ
ﺍﻟﻮﻟﺎیة ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﻧﻌم ﺮﺑّﻨﺎ
ﺃﻗﺮﺭﻧﺎ
ﻓﻘﺎل اﻟﻠﻪ جلّ
ﺟﻠﺎﻟﻪ ﻟﻠﻤﻠﺎﺋکة
ﺍﺷﻬﺩﻭﺍ ﻓﻘﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة ﺷﻬﺪﻧﺎ
ﻋلی ﺃﻥ لا
ﻳﻘﻮﻟﻮﺍ ﻏﺪﺍ ﺍﻧّﺎ
ﮐﻨّﺎﻋﻥ هذﺍ
ﻏﺎﻓﻠﻴﻦ ﺃﻭﻳﻘﻮﻟﻮﺍ
ﺍﻧّﻤﺎ ﺃﺷﺮک
ﺁﺑاءﻧﺎ ﻣﻥ
ﻘﺒﻞ ﻭﮐﻨّﺎ
ﺫﺭیّة ﻣﻥ
ﺒﻌﺪﻫﻢ ﺃﻓﺘﻬﻠﮑﻨﺎ
ﺑﻤﺎ ﻓﻌﻞ
ﺍﻟﻤﺒﻄﻠﻮﻥ ﻳﺎ
ﺩﺍﻭﺩ
ﺍﻟﺄﻧﺒﻴاء
ﻤﻮکّدة
ﻋﻠﻴﻬم فی
اﻟﻤﻴثاق ﻫﻨﮕﺎﻣﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﺪ(ﻫﺴتی
نوع بشری ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺍﺯﺗﻤﺎم
هستی ها ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺁﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح همه
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ ﺭﻭح
اﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒقُرّه
الهی ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
سلوﻙ الهی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ) ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ
ﻭﭘﺮﺳﻴﺪ ربّ
ﺷﻤﺎ ﮐﻴﺴﺖ؟ (ﺑﺰﺑﺎﻥﺤﺎل
ﻮﻓﻄﺮﺕ ژنتیکی
ﭘﺮﺳﺶ ﺷﺪ.ﻭ مقصود
ربّ ﻣﺮﺑنی ﻮ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﻣﻘﺎم الهی
ﻮ ﻧﻮعی ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﺻﻔﺎتی
ﻮﺍﺧﻠﺎق
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
کنونی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺮﻭﺣﻴﮑﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺁﻣﺪ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
علیّ ﺒﻮﺩ ﻭ
سپس ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺼﻠﻮﺍﺕﺧﺪﺍ
ﺑﺮﻫﻤگی ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺩ ﮐﻪ ﮔﻔﺖ
ﺗﻮ ربّ ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻰ در مقام ربّ
النوع نور قائم
بوده .ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺪﺭﺗﺎﺭﻳخ
ﻨﻴﺴﺖ ﻭﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺪﺭﻣﻘﺎم اﺳﺖ.ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒلی
ﻨﻴﺰ ﺗﺴﻠﻴم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ ﻭلی
ﻨﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ
که ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋلیّ
ﻮﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اﻭﻡ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺁﻧﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﻤﻌنی
ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ ﻮ
ﺑﻤﺮﺍﺣل
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯﻣﻘﺎم
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ
ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﻮﺍع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﮐﻪ ﺧﻴلی
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ هستند.
ﻭﺍﺭﻭﺍح ﻤﻮﻓق
ﺪﺭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ خوﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍ بخلق
شامل ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﻮﻓق
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪپس
ازمرگ قبل از
مرگ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی
اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی اﺩﻳﺎﻥ
ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. (ﺻﻠﻮﺍﺕ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ ﻧﻪ
ﻧﻤﺎﺯﻭﺩﻋﺎﻯ
ﺒﺮﺁﻧﻬﺎباشد
ﺑﻠﮑﻪ (ﺻِﻠِﻪ)ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻬﺎ
ﻭﺗﻮﺳّل
ﺒﺂﻧﻬﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.
ﺻﻠﻮﺍﺕﺧﺪﺍ ﺩﻋﺎ
ﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯﺒﺎﻟﺎﺗﺮﺍﻥ
ﻨﻤﺎﺯﻭﺩﻋﺎﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺳّل
ﺴﺎﻟکان اﺳﺖ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ
اﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺪﻫﺪ ﻭﮐﻤک
لاﺯم ﺪﻳﮕﺮﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.) ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰﻋﻠم
ﻮﺩﻳﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮﺩﻭﺵ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺬﺍﺭﺩ
(ﻗﺒل اﺯﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ الهی
ﺪﺍﺷﺘﻪاند ﻭلی
ﻤﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺗﺮﻯ اﺳﺖ.(ﻋﻠﻢ)
ﺩﺍﻧﺶﻓﻴﺰﻳک
ﻮﻣﻴﮑﺎﻧﻴک
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﮔﺎهی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒلی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭلی
اﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒلی
ﺒﺎﻳﻥ ﻤﻘﺎم
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
بودند. (ﻋﻠم
ﺴﻠﻮﻙ) ﻭ(ﻋﻠم
ﻠﺪﻧّﻰ) ﻭﻋﻠﻮم
الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺎﻣل
اﻣﻮﺭﻋﻘلی
عرﻓﺎنی ﻮ ﺣتی
کرﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺎﺩﻭﺋﻰ ﻭ
ﻧﻔﻮﺫ ﻭﺗﺄثیر
ﺭﻭﺍنی ﺪﺭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺩﻳﻦ)
ﻧﻴﺰﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮک عملی
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺣﺰبی ﻮ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺒﺎﻃﻞ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ) ﺳﭙس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻠﺎﺋک گفت (ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻓﺮّﺷﺪﻥ ﻮچون
فرشتگان ﻓﺮّ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﮔﻔﺖ ) ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
گرﻭﻩ (ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻄﻮل
ﺰﻣﺎﻥ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻫﻤگی ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم هستند ﺷﺎﻣل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اﻭم
کرﺩﻩ ﻭ ﺍﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﮐﻪ ﻣﻨﺤﺼﺮﺑﭽﻬﺎﺭﺩﻩ
ﻧﻔﺮﻣﻌﺼﻮم
ﻨﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﭙﻴﺸﺮﻭﺍﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻣﺘﺼﺪﻳﺎﻥ ﻧﺎ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
بوده و
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻧﺼﻴﺐ
ﻫﺮﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺻﺎﺩق
ﺪﺭﮐﺎﺭ سلوک
الهی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺍﻳﻥ
گرﻭﻩ ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺪﻳﻥ ﻮﻋﻠم ﻤﻥ هستند
(ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﻥ
اﺟﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ ﻭﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺎﻟﻬﺎم عقلی ﻭهدایت
ﺷﻬﻮﺩﻯ.ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﻣﻴﻨﺎﻥ ﻤﻦ ﺩﺭﺑﻴﻥ
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎتم هستند
(ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ اﻣﺎﻧﺖشهود
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻭم
کرﺩﻩﻫﺎ ﻭﺍﻭم
ﺪﻫﻨﺪﮔﺎﻥ ﻭﺍﻣﻴﻨﺎﻥ
ﻘﺎﺑل
اﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ که
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺗﺴﻠﻴم
ﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﺩﻝ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺧﻠق
ﺨﺪﺍ
ﺟﺎﻧﻮﺭﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻧﺴﺎنی عاﻣل
ﻮﻋﺎﻗل ﻮ ﻋﺎﺷق
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ هستند.
ﮐﻪ ﺩﺭﺣﺎﻝ ﮐﺴﺐ
ﺍﺧﻠﺎق الهی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻭ
ﻓﺮّ ﻭﭘﺎکی الهی
هستند)
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺳؤال
ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ (ﻧﻪ
ﺑﺎﺯﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻃﻠﺐ
ﻭﭘﺮﺳﺶ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺎ ﺑﻬﺪآیَتﻫﺎﻯ
عقلی ﻭﺭﻭﺍنی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﻋﺘﺒﺎﺭ الهی
اﻳﻥ ﺰﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﻳﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﺼﻮﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
أﻧﺒﻴﺎﻯ اﻭلی
اﻟﻌﺰم
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﻣﺴﺌﻮﻟﻮﻥ
اﻟﻬﻰ ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺳؤال ﻮﻃﻠﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭلی اﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺒنی
ﺁﺩﻡ ﮔﻔﺖ (ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮﻫﻤﺎﻥ
اﻭﻟﺎﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥاﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم
ﺨﻮﺩ ﺁﺩم
ﻮﺍﻗﻌﻰ ﻭﮐﺎﻣل
اﻧﺴﺎنی
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ) ﮐﻪ
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﮐﻨﻴﺪ (ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑﻋﻘلی
ﻮﻋﻘﻴﺪتی
ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭ
ﻧﻴﺰ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﻳﻥ ﻮﺳﺎﺋﻄ
ﭽﻮﻥ ﺁﺩﻡ ﺑﺠﺎﻯﺨﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﻭﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺎﻳﻥ عدّه
ﺑﻄﺎﻋﺖ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ (ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﻋﻘﻴﺪتی ﻮ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻮ ﺗﻮﺟّﻪ
درﻗﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﺩﺭحدّ
ﺍﮐثر ﺗﻮﺍﻥ ﻮ
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺴﻠﻴم ﻮﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺁﻧﺎﻥ.ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﺂﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﮔﻔﺘند
ﺧﺪﺍﻳﺎﺍﻗﺮﺍﺭﮐﺮﺩﻳﻢ
(ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮک
اﻗﺮﺍﺭﮐﺮﺩﻧﺪ
ﭼﻪ ﺩﺭﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩ
ﻗﺒل اﺯ تولّد ﻭﭼﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﻭ تعهّد
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﻭقُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻮﺗﻮﺳّل
ﻤﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ)
ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻠﺎﺋک ﻨﻴﺰ
ﮔﻔﺖ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﻭﮔﻮﺍﻫﻰ ﺑﺪﻫﻴﺪ
(ﮐﻠﺎم ﻘﺒﻠﻰ
ﻫم ﺒﺎ ﻣﻠﺎﺋک
ﺒﻮﺩ ﻭﮔﻮﺍهی
ﺒﻌﺪﻯ هم
اﺯﻣﻠﺎﺋک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻠﺎﺋک اﻭل
ﺴﺎﻟک ﺒﻮﺩﻧﺪ ﻭﻣﻠﺎﺋک
ﺪﻭم ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻮﻋﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﻳﮕﺮﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
اﻟﻬﻰ ﻣﺴؤل
ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺍﺭﻭﺍح ﻨﻴﺰ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﻳﻌنی اﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻨک
ﺒﺎ ﺍﻳﻥ
اﻗﺮﺍﺭ ﺷﻤﺎ ﺣﺎل
ﻮﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﺑﺪل
ﺒﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ الهی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋﻢ ربّ
النوع ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺷﻬﻮﺩﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ که
ﺷﺮﻃ ﻮﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی
ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ.ﺗﺎ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺪﻭﻥاﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﮐﻪ
ﻣﻠﺎﺋک گفتند ﻣﺎﮔﻮﺍﻩ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﺗﺎ
ﻓﺮﺩﺍ
ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺠﺮﻳﺎﻥبی
اﻃﻠﺎع بوﺩﻳﻢ.(
ﺍﺯﺍﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ
ﻮﺷﻬﻮﺩﻳﺎبی
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﻨﻤﺎﺋم
ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖالهی
ﺒﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﻭﻓﺮﺩﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭﻳﺎ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮔﺸﺎﻥ ﺩﺭﻣﺤﺸﺮﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
غیرﺳﺎﻟک
ﻮﻏﻴﺮﻋﺎﻣﻞ.ﻣﮕﺮﭘس
ﺍﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ سلوک
الهی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻘﺼﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ)
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﺮﺩﺍ
ﻧﮕﻮﻳﻨﺪ ﺍﻳﻥ
ﭙﺪﺭﺍﻥ ﻤﺎ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ اﺯ
ﻗﺒل ﻤﺸﺮک
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﻭﻣﺎ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻳﻢ(ﻣﺸﺮک
ﺒﻮﺩﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﺳﻠﻮک
هنای غیر الهی
ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻃل
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺮ
ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪ ﻭ
ﺍﺣﻤﻘﻰ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ (ﻟﺎﺟﺮﻡ)
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﻮ
ﺗﺤﻤﻴل عقاﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ)ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻋﻤﺎل
ﺒﺎﻃﻠﺎﻥ هلاک
ﻤﻴﮑﻨﻰ؟(ﺍﮔﺮ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﺩﻧﺒﺎل
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﺟﻬﻨمی ﺸﺪﻥ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭحی ﺪﺭ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣﻠق
ﺁﻭﻳﺰﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍ
ﻭﺣﻀﻮﺭﻣﻠﺎﺋک
ﺘﻌﻬﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣطیع آﺧﻮﻧﺪ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.ﻗﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﻬﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻮﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ ﺟﺰ ﺩﺭ
ﺃﻣﺮ ﺩﻳﻥ ﻮ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ.ﻭلی
اﻣﺮﻭﺯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺒﻬﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﭙﺸﺖﭘﺎ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ
ﺟﺰ ﺑﺘﻌﺼّﺐ
ﻣﺬﻫبی ﺒﺎﻃل
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺒﻄل
ﻘﺸﺮﻯ هاﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ
ﺗﮑﺬﻳﺐﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻭسلوک
الهی ﻭﻳﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻋﻤﺎل ﺪﻳنی
ﺒﺎﻃل ﻮبی ﺃثر ﻭﺣﺘﻰ
ﺷﺮک ﺁﻣﻴﺰ).
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻯ ﻔﻠﺎﻥ ﺑﺪﺍﻥ
که ﺣتی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﻴثاﻗﺸﺎﻥ
ﺍﻳﻥ ﺘﻌﻬﺪ
ﺗﺄﮐﻴﺪ ﺷﺪﻩ.
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ ﺪﺭ (ﻋﺎﻟم
ﺬَﺭ) ﻣﺘﻌﻬﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪﺑﺎ
ﺗﺠﺪﻳﺪ بشریّت
ﻭﻧسخ
ﺒﺮﺗﺮﺧﻮﺩ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک عاﻣل ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻣﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ
ﻮﻫﺮﮐﺎﻣل الهی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭتولّدﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺣﮑم کاﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﺎ ﻭﺣتی
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺷﺮﻑ
ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴلی
ﻘﺒﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﺩﻭﺍﺭ ﻗﺒلی
ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﻫﻤﺎﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺁﻥ
عصوﺭﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ بشریّت
ﺑﻬﺘﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﺑﻘﺼﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺘﻠﺎﺵ ﮐﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ بشریّت
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮔﺮﭼﻪﺍﻳﻦ
ﻣﻄﻠﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ بی
ﺃثرﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺳﺨﺖﮔﺮﺍﻥ
ﻮﺍﻫﺎﻧﺖ
ﺁﻣﻴﺰﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﻤﻌنی
ﺸﺮﺍﻓﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻓﻀل ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺗﻤﺎم
ﺸﺮﺍﻓﺖ ﻧﺴبی
ﻮﺳﺎبق ﺨﻮﺩ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥحقّ
ﻄﺒیعی ﺨﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ ﻭﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﻭﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺗﻤﺎم
اﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﻮﻣﺨﺘﺮﻋﺎﻥ
ﻮﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﺭﻭﺯﻯ
کوﺩک ﺒﻮﺩﻧﺪ ﻭلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻤﻘﺎم اﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻧﺪ.ﻭﻫﻤﻪﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﮐﺮّﻭﺑﻴﺎﻥ
مقربّان الهی
ﺪﻳﮕﺮی ﺷﻮﻧﺪ.
ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺮﺳﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻋربّ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﺯﻫﺮ
ﺍﻗﻠﻴّتی که
ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒلی
ﻨﻴﺰ ﻫﻤﻴﻥ ﻮﺍﺑﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﻗﻮﻣی ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻘﻮم ﺨﺎﺻﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭلی
ﻤﻘﺎم
ﻮﻋﻘﻠﻴّﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﻧﻮع
ﺰﺑﺎﻥ ﻮﻳﺎ
ﻧﻮع ﻨﮋﺍﺩ ﻭ
ﻗﻮﻣﻰ ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎﮔﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮﺩﻳﻢ.
ﻣﮕﺮ
ﻣﺨﺘﺮﻋﻴﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻠﻴّتی ﺨﺎﺹ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺁﻳﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯﺍﺧﺘﺮﺍع
ﻮﻋﻠم ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻨگی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻠل
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ؟

حدیث 820 –
از امامی نقل
شده (ج ؟؟ ص ؟؟ ﺃﻥّ
ﺨﻠﻘﻪ ﻣﻥ
ﻄﻴنة ﺍﻟﺠنّة ﻭﺧﻠق
ﻤﻥ ﺃﺑﻐﺾ
ﻣﻤّﺎ ﺃﺑﻐﺾ ﻭﮐﺎﻥ
ﻤﺎ ﺃﺑﻐﺾ ﺃﻥ
ﺧﻠﻘﻪ ﻣﻥ
ﻄﻴنة ﺍﻟﻨﺎﺭ ثُمّ
ﺑﻌثهم فی
اﻟﻈﻠﺎﻝ ﻓﻘﻠﺖ
ﻭﺃﻯّ ﺷﻴﻴٴﺎﻟﻈﻠﺎﻝ؟ﻓﻘﺎﻝ
ﺃﻟم ﺘﺮﺍلی
ﻈلّک فی
اﻟﺸﻤس شیئ ﻮ
ﻟﻴس ﺑشیئ ثُمّ
ﺑﻌث ﻣﻨﻬم
اﻟﻨﺒﻴّﻴﻦ
ﻓﺪﻋﻮﻫﻤم
الیه اﻟﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﻭﻫﻮ
ﻗﻮﻟﻪ ﻋﺰّﻭجلّ
ﻭ ﻟﺌﻥ ﺴﺄﻟﺘم
ﻤَﻥ ﺨﻠﻘﻬﻢ؟
ﻟﺎﻳﻘﻮﻟﻦّ ﺍﻟﻠﻪ
ثُمّ ﺩﻋﻮﻫم
الی اﻟﺎﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺎﻟﻨﺒﻴّﻴﻦ ﻓﺄﻧﮑﺮ
ﺑﻌﺾ ﻭ ﺃﻗﺮّ
ﺑﻌﺾ ثُمّ
ﺪﻋﻮﻫم الی
ﻮﻟﺎﻳﺘﻨﺎ ﻓﺄﻗﺮّ
ﺑﻬﺎ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻥ ﺃﺣﺐّ ﻭﺃﻧﮑﺮﻫﺎ
ﻣﻥﺃﺑﻐﺾ ﻭﻫﻮ
ﻗﻮﻟﻪ ﻋﺰّﻭجلّ
ﻣﺎ ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﻟﻴﻮٴﻤﻨﻮﺍ ﺑﻤﺎ
ﮐﺬﺑﻮﺍ ﺑﻪ ﻣﻥ
ﻘﺒﻞ ثُمّ ﻘﺎل
ﺃﺑﻮﺟﻌﻔﺮ ﮐﺎﻥ
اﻟﺘﮑﺬﻳﺐ
ثِمّ ... ﭼﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ (
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻠق ﻮ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺟﺪﻳﺪ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻓّﺮ ﻭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺑﺮﺗﺮﻣﻴﺪﻫﺪ)
ﻭﻫﺮﮐﻪ
ﺭﺍﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺖ (ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺖ) ﺍﺯ
ﻃﻴﻨﺖ ﺑﻬﺸﺖ
ﺁﻓﺮﻳﺪ (
ﺍﻳﻥﻨﻈﺮﻳّﻪ
ﻗﺪﻳم اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺍﺷﺘﻥ
علم ﻮﻋﻘل
ﻮﮐﺸﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ ﻓﻘﻄ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ و
تفکّری جبری
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭحی ﻮ ﻗﺒﻠﻰ ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺍﺯ
ﺍﺯل ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺒﺘﮑﺎﻣل
کنونی ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻴﻥ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﻭلی
ﻤﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺪﻟﻴل ﻮﻋﻠّﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐسی را
ﺩﻭﺳﺖ ﻳﺎ
ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺗﮑﺎﻣلی هرکس
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻃﻴﻨﺖ ﻭﮔِل
ﺒﻬﺸﺘﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺎم ﻔﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘل
ﻮﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻋﺸق ﻮ ﺍﺩﺭﺍک
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻮع
ﺒﺸﺮ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺭﻭحی چون
کلاسهای درسی
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺨﺎﺹ ﺁﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ تولّد
ﻓﻌلی هر
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﻫﺮﻓﺼل
ﻨﻮعی که ﻫﺴﺖ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ تولّدﺍﺕ
ﻗﺒلی اﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭشکل
ومقام ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ.
ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ ﻨﻴﺰ
ﺗﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻭ
ﻓﺼل و کلاس
ﺁﺧﺮ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﻉ ﻭﻗتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟکی
ﺒﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﻳﺪﺁل
ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﺑﺮﺳﺪ. (ﺟَﻨّﺖ)
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ ﻭلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻋﻘل
ﻮﻣﻘﺎم
ﻮﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭ
ﭘﺎکی اﺳﺖ. ﻳﺎ
ﺳﺮﺯﻣﻴنی
ﻤﮑﺎﻧﻰ ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ گِل
ﻮﻣﺎﺩﻩ ﻭﻟﺬﺍ
ﻃﻴﻨﺖ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺍﺷﺘﻥعقلی
ﺒﻬﺘﺮ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﻧﻔﺮﺕ ﻭ ﺑُﻐﺾ
ﺩﺍﺷﺖ ﺍﺯﻃﻴﻨﺖ
ﺁﺗﺶ ﺁﻓﺮﻳﺪ (ﭼﻪ
ﻋﺪﺍلتی ﺪﺭبی
ﺪﻟﻴل
اﻳﻥﺠﻬﻨم هست؟
ﻭﭼﻘﺪﺭ ﺟﺒﺮ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮐﻮﺭ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻄﺮﺯ ﻋﻤل
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﺒﺎﻃل ﺒﻮﻯ
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ؟ ﻧﻔﺮﺕ الهی
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﻋﺪﻡ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﻋﺪﻡ ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﻓﻄﺮﻯ
ﻨﺘﻴﺠﻪ تولّدﺍﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺒﺎ
ﺗﻤﺮّﺩ
ﺑﺮﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺧﺪﺍ
ﻭﺑﺮﻓﻄﺮﺕ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﻮ
ﻟﻌﻨﺖﻫﺎ ﻭ
ﻧﻔﺮﻳﻥ هاﻯ الهی
ﺮﺍ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺨﻮﺍﻫﻴم
ﺪﺍﺷﺖ.ﺑُﻐﺾ
ﺧﺪﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
کارماو
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
اﺳﺖ) ﺳﭙس ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪﻫﺎ
ﻣﺒﻌﻮث ﮐﺮﺩ (ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﺮﺩ.
ﺳﺎﻳﻪﻫﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺟﺎﻯ ﻤﻨﺎﺳﺒﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺒﻐﻮﺿﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ.ﺍﻳﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻳﻪ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑرخی ﺪﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﮐﺎﻣل
ﻮﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ
ﻭﺑﺮخی ﻔﺮﺍﺭﻯ
ﻮﻣﺒﻐﻮﺽ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺩﻳﺪﻧﺪ
ﺍﺯﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻟﻬﻮﺳﺎﻧﻪ
ﮐسی ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻳﺎ ﻣﺘﻨﻔﺮ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ) ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
(ﻇﻠﺎﻝ)
ﻭﺳﺎﻳﻪﻫﺎ ﻣﮕﺮﺳﺎﻳﻪﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭﻧﮕﺎﻩ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻯ که
ﺧﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻴﺴﺖ (ﺳﺎﻳﻪ
ﺍﻣﺮﻯ عدمی
اﺳﺖ ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﻧﻮﺭ.
ﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ
عدمی ﭽﻮﻥ
ﺴﺎﻳﻪ ﻭﻋﺪم
ﻮﮔﺮﺳﻨگی ﻮ ﻧﻴﺎﺯ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﻮﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭﺿﻌﻒ که ﻫﻤگی هستند
ﻭلی ﺪﺭ ﻭﺍقع
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮﻧﻴﺮﻭ ﻭﮐﺮاُمّت
ﻭ ﺗﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﺴﺖ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺒﺮﺗﺮﺍﺯﺧﻮﺩ
ﻋﺪمی ﻮ
ﺍﻧﺘﺰﺍعی ﻮ
ﻭﻫمی ﻮﻓﺮضی
غیر ﺣﻘﻴقی است
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺮﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ (ﺑﻮﺩﻥ) ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ (ﺑﺎﺷﺪ)
ﻧﻴﺴتی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ) ﻭﺳﭙس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻮ(ﻧﺒﻴّﻴﻮﻥ)
ﺭﺍﺁﻓﺮﻳﺪ ﻭﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺎﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺨﺪﺍ ﻧﻤﻮﺩ (ﺍﻳﻨﺎﻥهنوﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭﺍﻧﺴﺎﻥﻋﺎﺩﻯ
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭقُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺒﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﮑﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻧبیّ
ﻮ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ و
رسول ﺧﺪﺍ
ﺑﺨﻠق
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﺯﻫم اﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺎ ﻣﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯﻋﺪمی
هستند.ﻭ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺒﺮﺗﺮﻯ های
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺣﮑم
ﺤﻘﻴﺮ ﻳﺎ ﻫﻴچ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﻬﺘﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ تعهّد
ﺑسلوک الهی
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ششم و
نهائی ﻗﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻋلیّ
ﻮﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﻮﻧﺪ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﭙﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻪﮐسی ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺧﺪﺍ.(ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﮐﺎﻣل
ﻮﻋﺎﻗل ﻮ الهی
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ خلق
وﻣﺮﺑنیﺨﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻨﺴبی
ﻘﺒلی هستند ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ کماﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺴﻠﻴم
کاﻣﻠﺎﻥ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻮﻧﺪ.ﻫﻤگی
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلّی اﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺘﺠﻠنی ﺒﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ)
ﺳﭙس ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﻋﻮﺕ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻧﺒﻴﺎ
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺷﻮﺩ. (ﭘسﺍﺯﮐﻤﺎل
أﻧﺒﻴﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﺒﻴﺎ
ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﻳﺎ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮکی
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﻭلی ﺒﻌضی
اﻧﮑﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭﺑﺮخی
اﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ (قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭﺗﻮﺳّل
ﺴﻠﻮکی ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻳﻥ
کاﻣل ﻮ ﻧﺒﻰّ
ﺷﺪﻩ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ)
ﺳﭙس ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﺎ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
هﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺣتی
ﺒﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ و ﻳﺎ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﻳﺶ ﺑﻮﺩه و
هستند) ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺮخی اﻗﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺑﺮخی اﻧﮑﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑُﻐﺾ ﻭ ﻧﻔﺮﺕ
ﺩﺍرد. (ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﻟﺎﺯم
ﺮﺍ ﮐﺴﺐ
ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭﺟﻬل ﻮ ﺿﻌﻒ
ﺭﻭحی ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﺑﻬﻤﻴﻥ
ﺪﻟﻴل ﻤﻮﺭﺩ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺧﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻨﻔﺮﺕ
ﺧﺪﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﺰ
ﻣﺤﺒّﺖ و رحمت
ﮐﺎﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺧﻰ ﻣﺤﺒﺖ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻨﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻓﻄﺮﺕ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺸﺮﻯ
عاﻗﻠﺘﺮﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺎﻫﻤﻴﻥ سلوک
الهی ﺗﺎ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻴﺎﻭﺭﻧﺪ ﻣﺎﺩﺍمی
که ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ( ﺁﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﻭﻣﺮﺍﺣل ﻘﺒلی
ﺘﺴﻠﻴم الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻤﺮﺍﺣل ﺒﻌﺪﻯ
ﻮ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭﺗﮑﺬﻳﺐ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
هدآیَت ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﺘﻨﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
که ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭلی اﮔﺮ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻫﺮﮐس ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﻮ ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
اﺯﻓﺴﺎﺩ ﻭ
ﺗﮑﺬﻳﺐﺑﺎﺷﺪ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭﺳﻠﻮک
ﻛﻨﺪ ﺑﺠﺰئی
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣتی
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ با
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺘﻤﺎم
ﻤﺮﺍﺣل
بالقوّه میسّر
ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭلی ﺒﻌﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭحدیث
ﻣﻄﻠﺐﺩﻳﮕﺮﻯﻨﻴﺎﻣﺪﻩ.
وﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﻭلی اﮔﺮ
ﺑﻌﺪﺍ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻴﺎﻭﺭﻧﺪ ﻣﺸﻤﻮل
اﻳﻦ ﻗﻬﻘﺮاﻫﺎ
ﻭﻧﻔﺮﺕﻫﺎﻯ الهی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﺷﺎﻧس
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺒﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻳﻌنی
هر ﮐﺎﻣل الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻬﺮﻃﺮﻳﻘتی
اﻟﻬﻴﮑﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻨﺒّوء ﻮ
ﭘﻴﺶﮔﻮدی
ﻮﺷﺮح اﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻫﻤگی
ﺮﺳﻮل ﻮ
ﺍﺭﺳﺎلی ﺨﺪﺍ
ﻭﻣﺒﻌﻮث ﻭ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻭﺯﻧﺪ ﻩﺷﺪﻩ
مجدد ﺑﺎ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﻇﻠﺎﻝ)
یا ﺳﺎﻳﻪﻫﺎ ﻋﺎﻟم
اﺭﻭﺍح
ﻮﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭﻋﻮﺍﻟم
ﻤثال ﻮ ﺫَﺭ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻗﺒل
اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻄﻔﻪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﻮﺟﺴمی
ﻮﺗﻥ ﺒﻴﺎﺑﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺪتی
ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ثاﺑﺖ بشری ﻭلی
ﺪﺭ ﺳﻴﺮﺕ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭﻳﺎ
بالعکس
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺗﺪﺍﺩﻯ
ﺒﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻫﺮ ﺍﻧﮑﺎﺭﻯ
ﻧﻔﺮﺕ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﻭﺭﺍﻩﻋﺸﻖ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻨﺪﺩ.

حدیث 821 ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ245ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪﺷﺨصی
ﺒﺎﻳﺸﺎﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭ
ﮐﻌﺒﻪ ﺩﻳﺪک که
ﺷﺨصی اﺯﺁل
عمر (ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳُنّی
ﻮﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻋلیّ اﺳﺖ)
ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﻳک
ﺤﺎّﺝ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺳﻨگ
ﺤَﺠَﺮﺍﺳﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ
ﺩﻭﺭﮐﺮﺩ ﻭﮔﻔﺖ
ﭼﻪ ﻣﻴﮑنی اﻳﻥ
ﺴﻨﮕﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻧفع
ﻮﺿﺮﺭﻯ ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭحَجّ ﺘﻮ
ﺑﺎﻃل ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﺑﻮﻯ ﺒﺎ
ﺧﺸﻮﻧﺖ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﮐﺮﺩ (ﺩﺭ
ﻭﺍقع هم
أکنوﻥ ﻨﻴﺰ
ﺳﻨﻴّﺎﻥ غیر
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋلیّ
اﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﺎلی ﻮ
ﺑﻮﺳﻴﺪﻥ ﺴﻨگ ﺴﻴﺎﻩ
ﮐﻌﺒﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐسی ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﺍﻳﻥ اقدام
ﻭﺑﺎ ﻫﺮﺩﻳنی
ﺒﺎﺷﺪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﭼﻨﻴﻥ
ﺤﺮفی ﺮﺍ
ﺑﺰﻧﺪ. ﻭلی
ﺼﺤﺒﺖ ﺍﺯ حَجّ
کرﺩﻥ ﻧﮑﺮﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ حجّ
همان سلوک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺮﺍ حَجّ
أﮐﺒﺮ ﺧﻮﺍﻧﺪه
ﮔﺮﭼﻪ حَجّ
کعبه ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﻣﺎﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
تف هیم سلوک
الهی اﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺳُﻨﻴّﺎﻥ
ﻤﻤﮑﻥاﺳﺖ
ﺑﺤﺞّ
أصغرﮐﻌﺒﻪ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭلی
ﺮﺑطی ﺒﺴﻨگ
ﺴﻴﺎﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺍﻳﻥ ﻨﻘﻄﻪ
ﺳﻴﺎﻩ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻋﺮﻓانی ﺨﺎل
ﺴﻴﺎﻩ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻠﻪ
ﺳﻠﻮکی هر
ﺳﺎﻟک ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻭشایسته
ﺑﻮﺳﻪ ﻭﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﻯ
اﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍقع اﻳﻥ
ﻤﻌﺘﺮﺽ ﺍﺯ ﺁل
عمر ﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ حَجّ
ﺴﻠﻮکی ﻨﮑﻨﺪ.
ﺭﺍﻭﻯ که
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺎﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﺧﺒﺮﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺍﻣﺎم
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻭﺳﻪ
ﺑﺎﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ کذَب
ثِمّ کذﺏ
ثُمّ ﮐﺬﺏ ﺍﻥّ
ﻠﻠﺤﺠﺮ
ﻟﺴﺎﻧﺎ ﺫﻟﻘﺎ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻳﺸﻬﺪ
ﻟﻤﻦ ﻭﺍﻓﺎﻩ
ﺑﺎﻟﻤﻮﺍﻓﺎﻩ ﺍﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ ﻟﻤّﺎ
ﺧﻠق
اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻟﺄﺭﺽ ﺧﻠﻖ
ﺑﺤﺮﻳﻦ ﺑﺤﺮﺍ
ﻋَﺬَﺑﺎ ﻭﺑﺤﺮﺍ
ﺍﺟﺎﺟﺎ ﻓﺨلق
ﺘﺮبة ﺁﺩم ﻤﻥ
اﻟﺒﺤﺮ
ﺍﻟﻌﺬﺏ ﻭسنّ
علیها ﻣﻥ
اﻟﺒﺤﺮ
ﺍﻟﺎﺟﺎﺝ ثُمّ ﺟﺒلّ
ﺁﺩﻡ ﻓﺮکع
اﻟﺄﺩﻳﻢ ﻓﺘﺮﮐﻪ
ﻣﺎ ﺷاء اﻟﻠﻪ ﻓﻠﻤّﺎ
ﺃﺭﺍﺩ ﺃﻥ
ﻴﻨفخ ﻔﻴﻪ
ﺍﻟﺮﻭﺡ ﺃﻗﺎمه
ﺷﺒﺤﺎ ﻓﻘﺒﺾ
ﻗﺒضة ﻣﻥ کتفه
ﺍﻟﺄﻳﻤﻦ ﻓﺨﺮﺟﻮﺍ
ﮐﺎﻟﺬَﺭّ ﻓﻘﺎﻝ
ﻫﻮٴلاء الی
اﻟﺠنّة ﻭﻗﺒﺾ
ﻗﺒﻀﻪ ﻣﻥ کتفه
ﺍﻟﺄﻳﺴﺮ ﻭﻗﺎﻝ
ﻫﻮٴلاء ﺍلی
اﻟﻨﺎﺭ ﻭﻯ
کاﻣﻠﺎ ﺩﺭﻭغ
ﻮﺑﺎﻃل گفته
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﺴﻨگ
ﺰﺑﺎﻥ ﺸﮑﻮﻩ
ﮔﻮئی ﺪﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺑﻬﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﻮﻯﺮﺳﻴﺪ
وﻓﺎ ﮐﺮﺩ
ﮔﻮﺍهی ﻤﻴﺪﻫﺪ.
(ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺮﺳﻨگی ﺒﺎﺯ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺭﻭحی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭلی
بزﺑﺎﻥﺤﺎل
ﺴﻨگ اﺳﺖ.ﻭﺑﺎﺯﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺧﺪﺍﻯ ﻧﺎﻇﺮ
ﺍﻳﻥ ﺴﻨگ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤل ﻨﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﺯﻫم ﺤﻘﻴقی
ﺘﺮ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺍﻳﻥ
ﺴﻨگ ﺴﻴﺎﻩ
ﺧﺎل ﺼﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺧﺎل ﺰﻧﺪﻩ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﺑﺎﻥ
ﮔﻮﻳﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮔﻮﺍهی
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﺎﻭﻯ
ﺘﺎ ﻗﻴﺎم
ﻘﺎﺋم ﻮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﺗﺎ
ﺩﺭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ ﺑﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
اﻳﻥ ﺘﺄﻳﻴﺪ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻥ ﺴﻨﮓ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺴﻤﺒﻮل
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
الهی ﻮﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺍﺭﺩ
(ﺍﺣﺘﺮﺍم اﻣﺎم
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻳﻥ
ﺴﻨگ ﺴﻴﺎﻩ ﻣﻌﺒﻮﺩ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻭﻗﻮم
ﻘﺮﻳﺶ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﺍﺣﺘﺮﺍم اﻳﻦ
ﺳﻨگ ﻤﻴﺸﺪ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
عاﻗﻠﺎﻥ ﺍﻳﻥ
ﺴﻨگ ﺴﻤﺒﻮل
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﺪﺭ ﺣ}ّ
أﮐﺒﺮ ﻗﺎﺋﻢ)
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻗتی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ (ﺩﺭﻣﺒﺪﺃ
ﺧﻠﻘﺖ) ﺩﻭ
ﺩﺭﻳﺎ ﺁﻓﺮﻳﺪ ﻳکی
گوﺍﺭﺍ ﻭ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻭﻳکی
ﺸﻮﺭ ﻭ ﺗﻠﺦ.
ﻭﺧﺎک ﺁﺩم ﺮﺍ
ﺑﺎ ﺁﺏ ﺩﺭﻳﺎﻯ
گوﺍﺭﺍ
ﺧﻤﻴﺮﮐﺮﺩ ﻭﺳﭙس
ﺍﺯﺁﺏ ﺷﻮﺭ ﺑﺮ
ﺁﻥ ﺭﻳﺨﺖ. (ﺩﻭﮔﺎﻧگی
ﻤﺎﻫﻴّﺖ ذاتی
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎل ﺘﮑﺎﻣل
اﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻤﺮّﺩ
ﻭﺍﻣﺘﻨﺎع اﺯ
ﺗﮑﺎﻣل روحی
کند ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻌﻠﺖ ﺁﺏ ﺗﻠﺦ ﻭیعنی
ﻧﺒﻮﺩﻥ عقل ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ عقل
ﻤﺎﺩﻯ ﺑﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی اﺳﺖ)
ﺳﭙس آﺩم ﺮﺍ (ﺟِﺒﻠّﺖ)
ﻭ ﺫﺍﺗﻰ فطرت
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﻣﺪﺗﻬﺎ ﺭﻫﺎ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ (
ﮐﻪﺧﺸک گرﺩﺩ ﻭﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺪﻭﻥ
عقل ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺫﺍتی ﺘﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺒﺎﻧﻮﺍع
ﺠﻤﺎﺩﻯ ﻭﺳﭙس
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎهی
ﻮﺣﻴﻮﺍنی
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﺒﺎﻟﺎ
ﺁﻣﺪ ﺑﻔﺼﻮل
ﻨﻮعی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺘﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ)
ﻭﭼﻮﻥخوﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭ ﺭﻭح
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﻣﺪ(ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
سلوک الهی
ﮐﺮﺩ ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ تولّد
ﺑﺸﺮﻯﻔﻌلی ﺪﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﺑﺮﻭحی
ﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪ )
ﺍﻭﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺷبحی ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ ﻭﻗﺒﻀﻪﺍﻯ
اﺯ ﺷﺎﻧﻪ
ﺭﺍﺳﺖ ﺁﺩم
ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩﺵ ﭼﻮﻥ
ﻤﻮﺭ ﻭ ﺫَﺭ
ﻣﻨﺘﺸﺮ ﻭﺧﺎﺭج
گرﺩﻳﺪ. ﻭﮔﻔﺖ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﺸتی ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﺷﺎﻧﻪ ﭼﭗ
ﺁﺩم ﺒﺮﮔﺮﻓﺖ ﻭﮔﻔﺖ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯﺠﻬﻨم
ﺒﺎﺷﻨﺪ (ﺷﺎﻧﻪ
ﺭﺍﺳﺖ جنبه
ﺭﻭحانی ﺁﺩﻡ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻞ ﻭﺷﺎﻧﻪ
ﭼﭗ ﺁﺩﻡ ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻔﺄﻧﻄق
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭﺟلّ لأﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻴﻤﻴﻥ
ﻮﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻴﺴﺎﺭ ﻓﻘﺎل
اهل اﻟﻴﺴﺎﺭ
ﻳﺎ ربّ ﻟﻤﺎ
ﺧﻠﻘﺖ ﻟﻨﺎ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻭﻟم
ﺘﺒﻴّﻥ ﻠﻨﺎ ﻭﻟم
ﺘﺒﻌث ﺍﻟﻴﻨﺎ
ﺭﺳﻮﻟﺎ ﻓﻘﺎﻝ
ﺍﻟﻠﻪﻋﺰّ
ﻭﺟلّ ﻠﻬﻢ ﺫﻟک
ﻠﻌﻠمی ﺒﻤﺎ
ﺃﻧﺘم
ﺼﺎﺋﺮﻭﻥ
اﻟﻴﻪ ﻭﺍﻧنی
ﺴﺄﺑﺘﻠﻴﮑﻢ ﻓﺄﻣﺮ
ﺍﻟﻠﻪﻋﺰّ ﻭجلّ
ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﻓﺎﺳﻌَﺮَﺕ ثُمّ
ﻘﺎل ﻠﻬﻢ ﺗﻘﺤّﻤﻮﺍ
ﺟﻤﻴﻌﺎ فی
اﻟﻨﺎﺭ ﻓﺎﻧّﻰ
ﺃﺟﻌﻠﻬﺎ
ﻋﻠﻴﮑم ﺒﺮﺩﺍ
ﻭﺳﻠﺎﻣﺎ ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﻳﺎ ربّ ﺍﻧّﻤﺎ
ﺳﺄﻟﻨﺎک لأﻯ شیئ
ﺟﻌﻠﺘﻬﺎ ﻟﻨﺎ
ﻫﺮﺑﺎ ﻣﻨﻬﺎ
ﻭﻟﻮ ﺃﻣﺮﺕ
ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﻴﻤﻴﻦ
ﻣﺎﺩﺧﻠﻮﺍ ﻓﺄﻣﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭجلّ
ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﻓﺎﺳﻌﺮﺕ ثُمّ
ﻘﺎل لأﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻴﻤﻴﻦ ﺗﻘﺤّﻤﻮﺍ
ﺟﻤﻴﻌﺎ فی
اﻟﻨﺎﺭ ﻓﺘﻘﺤّﻤﻮﺍ
ﺟﻤﻴﻌﺎ ﻓﮑﺎﻧﺖﻋﻠﻴﻬم
ﺒﺮﺩﺍ
ﻭﺳﻠﺎﻣﺎ ﻓﻘﺎل
ﻠﻬم ﺃﻟﺴﺖ
ﺑﺮﺑّﮑﻢ؟ ﻗﺎل
ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻴﻤﻴﻥ ﺒلی
ﻄﻮﻋﺎ ﻭﻗﺎل
ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﺸﻤﺎل ﺒلی
کرﻫﺎ ﻓﺄﺧﺬ
ﻣﻨﻬﻢ ﺟﻤﻴﻌﺎ
ﻣﻴثاﻗﻬم
ﻮﺃﺷﻬﺪﻫم علی
ﺃﻧﻔﺴﻬﻢ ﻗﺎﻝ ﻭﮐﺎﻥ
اﻟﺤﺠﺮ فی
اﻟﺠنّة ﻓﺄﺧﺮﺟﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭﺟلّ ﻔﺎﻟﺘﻘم
اﻟﻤﻴثاق ﻤﻥ
اﻟﺨﻠق کلّهم
پس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺃﻫل ﻴﻤﻴﻦ (ﺳﻤﺖﺭﺍﺳﺖ
ﺑﻬﺸتی
ﻮﺭﻭﺣﺎﻧﻰ)
ﻭﺍﺻﺤﺎﺏ ﭼﭗ
ﻭﺟﻬﻨﻤﻰ ﺭﺍ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺃﻫل ﺠﻬﻨم گفتند
ﭼﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ
ﺟﻬﻨم
ﺁﻓﺮﻳﺪﻯ؟
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﻤﺎ
ﻣﻴﮕفتی
ﻮﺭﺳﻮل ﻮ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩﺍﻯ
ﻤﻴﺪﺍﺷﺘﻰ؟ (ﻳﻌنی
ﺪﻟﺎﺋل علّی
ﮐﺎﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺗﻤﺎم ﺤُﺠّﺖ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺭﺳﻮل ﻮ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﮔﺎﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺷﺪﻥ ﺒﺮﺍﻯسلوک
الهی ﻭﺑﻬﺸتی
ﺸﺪﻥ ﻮﺭﻭﺣﺎنی
گرﺩﻳﺪﻥ اﺳﺖ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴتم
که ﺷﻤﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﺑﻮﺩ.(و
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ)
ﺍﻳﻨک ﺒﺸﻤﺎ
ﻧﺸﺎﻥﻤﻴﺪﻫم. (ﻭ
خداوند ﺑﻠﺎ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻟﺎﺯم
ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻥ ﻘﺒﻠﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﺑﺪﺭﺳتی ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ)
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺮﻭﺷﻦ
ﺷﺪﻥ ﺁﺗﺶ
ﺟﻬﻨم ﺮﺍ ﺩﺍﺩ. (
آتش ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻔﺮﺳﺘﺎﺩ ﮐﻪ
ﺟﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
همان ﺠﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻳﻮﻧﺎنی
ﻮﺟﻬﺎﻥ ﻔﺎﺭسی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻣﺪﻩ. ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘُﺮ ﺍﺯ
ﮔﺮﻣﺎ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﺗﺮس
ﻭﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎنی
اﺳﺖ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ ﻫﻤگی
ﻮﺍﺭﺩ ﺍﻳﻥ
ﺁﺗﺶ ﺷﻮﻳﺪ ﻭ
ﻣﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﺧﻨک ﻮﺑﺎ
ﺳﻠﺎمتی
ﻤﻴﮑﻨﻢ (ﻭﺍﺭﺩ
ﺁﺗﺶ
ﻃﺮﻳﻘﺖﺳﻠﻮﻙ
ﺷﻮﻳﺪ ﻭﻫﻤگی
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺸﻮﻳﺪ ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﮐﻪ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ الهی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﺧﻨک ﻮ ﺑﺎ
ﺍﻣﻨﻴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺷﻤﺎ ﺷﻮﺩ
ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶﻣﻴﻴﺎﺑﻴﺪ.
ولی أﻫﻞ ﺟﻬﻨم
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ الهی
گفتند ) ﻭلی ﻤﺎ می
ﭙﺮﺳﻴﻢ چه
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ جهنم
ﺁﻓﺮﻳﺪﻯ ﺗﺎ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻴم اﺯ
ﺁﻥ ﻔﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻢ؟ (ﻋﻠﺖﺭﺍﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﺗﺎﺧﻮﺩﺭﺍﻋﻠﻴﻪﺁﻥ
علّت ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻗﺼﺪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ) ﻭﺳﭙس
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺭﺍ ﺑﺄﻫﻞ
ﻳﻤﻴﻦ (ﺑﻬﺸﺘﻰ)
ﺑﺪﻫﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺍﺧل ﺁﻥ
ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺭﻭﺷﻥ
ﺸﺪﻥ ﺁﺗﺶ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩ ﻭ ﺑﺎ
ﺻﺤﺎﺏ ﻳﻤﻴﻥ
گفت ﻫﻤگی
ﻮﺍﺭﺩ ﺁﺗﺶ
ﺷﻮﻳﺪ. ﻭﻫﻤگی
ﻮﺍﺭﺩ ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺂﺗﺶ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ
ﻭلی آتش
ﺘﺒﺪﻳل ﺒﺨنکی
ﻮﺁﺭﺍﻣﺶ ﺷﺪ (ﻭﺍﺭﺩ
ﺁﺗﺶ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺳﻠﻮک ﭽﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻪﺸﺪﻧﺪ ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺂﺭﺍﻣﺶﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ کاﺭﺭﺍ
ﻣﻄﻴﻌﺎﻧﻪ ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻫل ﻴﻤﻴﻥ
ﻨﻴﺰ ﮔﻔﺖ ﺁﻳﺎ
ﻣﻥ ربّ ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻢ؟ﻫﻤگی
گفتند ﺁﺭﻯ ﻮﻣطیع
ﻬﺴﺘﻴﻢ. ﻭلی
اﺻﺤﺎﺏ ﺷﻤﺎل
چپ ﺒﺎ ﻧﺎﺭﺿﺎﻳتی
گفتند آﺭﻯ
ﻮﻟﻰ ﺑﺰﻭﺭ
ﮔﻔﺘﻨﺪ (
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺰﻭﺭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺰﻭﺭ ﻭ
ﺍﮐﺮﺍﻩ ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭلی عاﻣل
ﺒﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ الهی
ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ ﻮ
ﻧﺎﻗﻀﺎﻥ ﻭ
ﻧﺎﮐثاﻥ
ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﻤﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻫﻤگی ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺁﺭﻯ ﺮﺍ ﮔﺮﻓﺖ.
ﻭﻋﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
گوﺍهی دادند. (ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ اﻧﮑﺎﺭ
ﻧﮑﻨﻨﺪ) ﻭﺍﻳﻥ
ﺴﻨﮓ (ﮐﻌﺒﻪ) ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻭﺭﺩ.
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
اﺯﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺮﺑﻮﺩ ﻭ
ﺑﻠﻌﻴﺪ. (ﻣﺎﺩﻩ
ﻭ تولّد ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺍﻣﻮﺵ
ﭘﻴﻤﺎﻥ عهد
إﻟﺴﺖ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﻨگ ﺴﻴﺎﻩ
ﮐﻌﺒﻪ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﻭﻣﻨﻈﻮﺭﻯ
ﺘﻤثیلی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﻤﺎﻥ گرﻓﺖ.
ﻭبشریّت
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺪﺍﺩ. ﻭ
ﺍﻣﺎم اﻓﺰﻭﺩ: ﻔﺬﻟک
ﻘﻮﻟﻪ ﻋﺰّ ﻭجلّ
ﻭﻟﻪ ﺃﺳلم
ﻤﻤﻥ فی
اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻟﺄﺭﺽ ﻃﻮﻋﺎ
ﻭﮐﺮﻫﺎ ﻭ
ﺍﻟﻴﻪ
ﺗﺮﺟﻌﻮﻥ ﻓﻠﻤّﺎ
ﺃﺳﮑﻥ
اﻟﻠﻪﻋﺰّﻭﺟلّ
ﺁﺩم اﻟﺠنّة ﻭﻋﺼﻰ
ﺃﻫﺒﻄ
اﻟﻠﻪﻋﺰّﻭجلّ
ﺍﻟﺤﺠﺮ ﻭﺟﻌﻠﻪ
فی ﺮُﮐﻥ ﺒﻴﺘﻪ
ﻭ ﺃﻫﺒﻄ ﺁﺩم
علی اﻟﺼﻔﺎ ﻓﻤﮑث
ﻣﺎ ﺷﺎء ﻟﻠﻪ ثُمّ
ﺭﺁﻩ فی اﻟﺒﻴﺖ
ﻓﻌﺮﻓﻪ ﻭ ﻋﺮﻑ
ﻣﻴثاﻗﻪ ﻭ ﺫﮐﺮﻩ
ﻓﺠاء اﻟﻴﻪ
ﻣﺴﺮﻋﺎ ﻓﺄﮐﺐّﻋﻠﻴﻪ
ﻭ ﺑکی علیه
ﺃﺭﺑﻌﻴﻥ
ﺼﺒﺎﺣﺎ ﺗﺎﺋﺒﺎ
ﻣﻥ ﺨﻄﻴﺌﺘﻪ ﻭ
ﻧﺎﺩﻣﺎ علیه
ﻴﻨﻘﻀﻪ
ﻣﻴثاﻗﻪ ﻗﺎﻝ ﻓﻤﻦ
ﺃﺟل ﺬﻟک
اُﻣﺮﺗم ﺃﻥ
ﺘﻘﻮﻟﻮﺍ ﺍﺫﺍﺍﺳﺘﻠﻤﺘم
اﻟﺤﺠﺮ ﺃﻣﺎنتی
ﺃﺩﻳّﺘﻬﺎ ﻭ
ﻣﻴثاﻗﻰ
ﺗﻌﺎﻫﺪﺗﻪ ﻟﺘﺸﻬﺪ
لی
ﺒﺎﻟﻤﻮﺍﻓﺎة
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎﻣﻪ
ﻭ ﺍﻳﻥ هماﻥ
گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺯﻣﻴﻥ ﺒﻮﺩ ﺗﺴﻠﻴم
اﻭ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﭼﻪ
ﺑﺎ ﻋﻠﺎﻗﻪ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﻭﻧﺎ ﺭﺿﺎﻳﺘﻰ.
ﻭﻫﻤگی ﺒﻮﻯ
ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ (ﻫﻤﻪ
ﻫﺴتی ﺒﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺮﻭند
ﻭﺩﺭ ﻳک
ﺘﮑﺎﻣل ﺪﺭ ﻳک
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺑﺪﻯ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋﺸق
ﻮﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺗﺴﻠﻴم
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک هستند.
ﻭﺑﺮخی نیز ﺒﺎ
ﺍﮐﺮﺍﻩ ﺳﺎﻟک
غیرﻋﺎﻣل ﺸﺪﻧﺪ
ﻭلی ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺍﻭﺭﻯ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥدﺭﺳﻠﻮک
ﻮﻗتی ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭ ﻟﻘﺎﻯ الهی
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺍﻫند ﺑﻮﺩ ﺗﺎ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺮﺍ ﺑﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻘﻬﻘﺮﺍءی کند
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﺭبشریّت
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩند
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ ﺩﺭﻣﺮﮒ ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺨﻠﻖ ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳّﺖ
ﺑﺎﻧﻮﺍع
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭﻣسخی
ﺒﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻳﺎ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ) ﻭ
ﺁﻧﮕﺎه ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﺩم
ﺮﺍ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﺟﺎﻯ ﺪﺍﺩ (ﺳﺎﻟﻚ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ و
ولایت ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ) ﭼﻮﻥ
ﺘﻤﺮﺩ ﮐﺮﺩ (
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺩﻥ گندم
ﻳﺎ ﺳﻴﺐ ﺭﺍ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻧﮑﺮﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ
ﺴﺎﺩﻩﺗﺮﻳﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ الهی
اﺳﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺮّﺩ ﺷﻮﺩ)
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﭘﺎﺋﻴﻥ ﺁﻭﺭﺩ.(ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻮعی ﺪﺭ تولّد
ﻗﺒلی ﺨﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟک ﻤﺘﻤﺮّﺩ
ﺩﺭ ﻃﺮﺩ
ﻭﺟﻬﻨﻤﻰ ﺷﺪﻥ
ﺍﻭ. ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺁﺩم ﻮﺣﻮﺍ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ ﺑﺎ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
گذشته ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘا ﻮﺳﺎﺑﻘﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺘﺒﺪﻳل
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﺩﺭ ﺃﺻل
ﻤﺨﻠﻮﻃ
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺗﻔﮑﻴک
ﺁﻧﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺨﺼﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻤﻘﺒﻮل الهی
ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ) ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﻨگ
ﺮﺍ ﺍﺯﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺰﻣﻴﻥ
ﻔﺮﺳﺘﺎﺩ (
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻘﺪّس
ﺑﺮﺍﻯﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق ﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ هدایت
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺷﻮﺩ)
ﻭﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥگوﺷﻪ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ (ﺭﮐﻥ
گوﺷﻪ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺎس ﻭ ﺳﺘﻮﻥ
اﺻلی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺪﺍ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺎس ﺁﻥ اﺳﺖ)
ﻭﺁﺩم ﺮﺍ
ﺑﮑﻮﻩ ﺻﻔﺎ
ﻓﺮﻭﺩ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ
ﻣﺪﺗﻰ ﮐﻪﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﺎقی
گذﺍﺭﺩ (ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﻣﺪﺗﻬﺎ ﺩﺭ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ سلوک الهی ﺨﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ تا
ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪﮐسی
را ﺒﺴﻮﻯ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺟﻠﺐ
ﮐﻨﺪ. (ﺻﻔﺎ) ﮐﻮهی
ﺪﺭ ﻣﮑﻪ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﺼﻔیه
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ (ﺍﺻﻄﻔﺎ)
ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﻣﻮﻓﻖ ﻭ
ﺍﺯﺑﻴﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ أﻋﻤﺎل
کلّی ﺪﺭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻫﻨﺪﻯ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﺩﺭﻣﺪﺭﺍس
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﻥ ﺪﻭ ﻧﻘﻄﻪ
ﺑﻬﻤﻴﻥ
اﺳﺎﻣﻰ ﺻﻔﺎ ﻭ
ﻣﺮﻭﻩ ﻣﻴﺪﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
هندﻯ ﻘﺪﻳم ﻤﺮﺩم
ﻴﻤﻦ ﺑﻘﺮﻳﺶ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻗﺒل اﺯ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﻣﺘﻌﺼﺒﺎﻥ عرﺏ
ﺑﺎﻳﻥ ﻤﺮﺍﺳم
أﻫﻤﻴﺖ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻘﺎﺋل ﺸﺪﻧﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻤﺪﺗﻬﺎ ﺣﺠﺮ
ﺍﺳﻮﺩ ﻭﺑﺮﮐﺖ
ﺟﻮ وِ اﺯ ﺁﻥ ﺭﺍﻳﺞ
ﻭ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺑﻮﺩﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺁﻧﺮﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ.ﻭ
ﻣﻌنی
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک ﺒﻪ
ﺁﻥ ﺪﺍﺩ ﻭ ﺳﺎﻟک
هفت ﺑﺎﺭ ﺑﻴﻦ
ﺻﻔﺎ ﻭ ﻣﺮﻭﻩ
ﻣﻴﺪﻭﺩ ﮐﻪ
ﺑﻤﻌنی ﺮﻓﺖ
ﻭﺁﻣﺪ ﺳﺎﻟک
ﺒﻨﺰﺩ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ هفت
ﺷﻬﻮﺩﻯ که
ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﺩﺭﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻴک
ﺪﺭﺟﻪ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ(ﻣَﺮﻭِﻩ)
ﻳﺎ ﻣﺮﺩﺍﻧگی
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺳﻠﻮکی ﻨﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻥ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم اﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺣل ﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺳﺮﻋﺖ ﻭ
ﻫَﺮﻭَﻟِﻪ ﻭﻫﻮل
ﻮﻫﺮﺍس ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﮕﻴﺮﺩ) ﺳﭙس
ﺁﺩم اﻳﻥ ﺴﻨگ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﮐﻌﺒﻪ
ﺩﻳﺪ ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ (ﺳﺎﻟک
ﭙﻴﺮ الهی
ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘتی الهی
اﺳﺖ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭل
ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﻗﺒل اﺯ ﺍﻳﻥ
ﭙﻴﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻤﺎﺩﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺴﺖ.
ﻭلی ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺒﺘﻨﻬﺎﺋﻰ ﺍﺭﺯشی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺧﻴلی ها ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ ﻭلی
ﺴﺎﻟﻚ الهی
ﻨﺸﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﺧﻴﻠﻴﻬﺎ
ﺩﺭﻭﻳﺶ ﻧﻤﺎ ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯاﻟﻬﻰ
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴم
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻭ
ﺁﺩم که ﺳﻨک ﺮﺍ
ﺩﻳﺪ ﺑﻴﺎﺩ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻭﺑﺎ
ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻨﺰﺩ
ﺍﻭ ﺭﻓﺖ ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﭘﺎﻯ ﺁﻥ
اﻧﺪﺍﺧﺖ ﻭﭼﻬل
ﺼﺒﺤﮕﺎﻫﻰ
ﮔﺮﻳﻪ ﮐﻨﺎﻥ
ﺘﻮﺑﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻄﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ (ﮐﺎﺭ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﭼﻠّﻪﮔﻴﺮﻯ
ﻨﺰﺩ ﭘﻴﺮ الهی
ﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﺷک
ﺮﻳﺰﺍﻥ اﺯ
ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭ سلوک
الهی ﻭ ﺩﺍﺷﺘ
گناﻫﺎﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺯﻭﺩﺗﺮ سلوک
الهی ﻤﻴﮑﺮﺩ ﻣﻌﺎﻑ
ﺍﺯ ﺧﻴلی
ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ الهی
ﻤﻴﺸﺪ)
ﻭﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﻮ
ﻧﺎﺩم اﺯ ﻧﻘﺾ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩ. (ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﻗﺒل اﺯ تولّد
ﻓﻌلی ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ.) ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﺑﺮﺍﻯ
همین است ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺭﻳﺪ ﭼﻮﻥ
ﺪﺳﺖ ﺑﺴﻨگ ﺤﺠﺮ
ﻣﻴﺰﻧﻴﺪ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ
ﺍﻣﺎﻧتی ﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﺃﺩﺍ ﮐﺮﺩﻡ. ﻭ
ﭘﻴﻤﺎنی ﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺁﻥ ﻮﻓﺎ
نمودم ﺗﺎﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻥ اﺩﺍﻯ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﺑﮑﻨﻰ. ﺍﻳﻥ
عباﺭﺕ ﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺪ ﺣﺠّﺎج
کعبه ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻨگ ﺴﻴﺎﻩﻧ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﻔﺸﺎﺭ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯﭘﺎ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﺗﺎﺧﻮ
ﺩﺑﺴﻨگ ﺮﺳﻴﺪ.ﻭﺧﻴﻠﻴﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﻥ
ﺴﻨگ
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ ﻴﻚ
ﺑﻴﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺒﺮﺍﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ سلوک
الهی ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻧﺪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩﺍﻯ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﭙﻴﻤﺎﻥ
عهدﺍِﻟﺴﺖ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭلی
ﺪﺭﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟک ﻮ ﺣﻀﻮﺭ
ﻭ ﮔﻮﺍهی ﭙﻴﺮالهی
ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک اﺯ(
ﺍﺩﺍﻯ اﻣﺎﻧﺖ)
ﺍﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺪهی
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺑﻔﻄﺮﺕ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی اﺳﺖ. (ﻣﻮﺍﻓﺎﺕ)
ﻭﻓﺎﮐﺮﺩﻥ ﻮ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻥ
ﻮﺳﺎﻃﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗحقّق
ﺸﻬﻮﺩﻗﺎﺋم
کاﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺒﺎﻟﺎ ﻣﻄﺎﺑق
ﺴﻠﻴﻘﻪ
ﺳُﻨﻴّﺎﻥ ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﺮﺍفی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺗﻤثیل
ﺳﻠﻮکی اﺯ
ﮐﺎﺭﺣﺠّﺎج
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁﺩم
ﻮﺍﻗﻌﻰ ﻭ
ﮐﺎﻣل ﻮﻣﻌﺼﻮم
از هر گناه
الهی ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ هر
ﮔﻨﺎهی اﻭﺭﺍ
ﺑﺠﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ ﻭ
ﺑﻨﻮﻉ بشریّت
ﻧﻤﻴﺒﺮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. (ﺃﮐَﺐّ)
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺑﺨﺎک
اﻓﺘﺎﺩ
ﻭﺗﺴﻠﻴم کاﻣل
ﻭﺍﺷک ﺮﻳﺰﺍﻥ
ﺸﺪ. ﮐﻪﺍﺷک
ﺸﻮق ﺪﻳﺪﺍﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﺷک ﻮﺍﻟﺘﻤﺎس
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 822 -
ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺴﺠّﺎﺩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ248 بحاﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: إﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺑﻌث
ﺟﺒﺮﺋﻴل الی
اﻟﺠنّة ﻓﺄﺗﺎﻩ
ﺑﻄﻴنة ﻣﻥ
ﻄﻴﻨﻬﺎ ﻭﺑﻌث
ﻣﻠﻚ ﺍﻟﻤﻮﺕ
ﺍلی اﻟﺄﺭﺽ ﻓﺠاء
ﺑﻄﻴنة ﻣﻥ
ﻄﻴﻨﻬﺎ ﻓﺠمع
اﻟﻄﻴﻨﺘﻴﻦ ثُمّ
ﻗﺴّﻤﻬﺎ
ﻧﺼﻔﻴﻦ ﻓﺠﻌﻠﻨﺎ
ﻣﻥ
ﺨﻴﺮﺍﻟﻘﺴﻤﻴﻦ
ﻭ ﺟﻌل
ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ ﻣﻥ
ﻄﻴﻨﺘﻨﺎ ﻓﻤﺎ
ﮐﺎﻥ ﻤﻥ
ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ
ﻣﻤّﺎ ﻳﺮﻏﺐ
ﺑﻬم هنه ﻣﻥ اﻟﺄﻋﻤﺎل
اﻟﻘﺒیحة ﻓﺬﺍک
ﻤﻤّﺎ ﺧﺎﻟﻄﻬم
ﻤﻥ اﻟﻄﻴنة
ﺍﻟﺨﺒﻴثة ﻭ ﻣﺼﻴﺮﻫﺎ
ﺍلی اﻟﺠنّة ﻭ
ﻣﺎ ﮐﺎﻥ فی
عدﻭّﻧﺎ ﻣﻥ ﺒﺮ
ﻭ ﺻﻠﺎة ﻭﺻﻮم
ﻮ ﻣﻦ ﺍﻟﺄﻋﻤﺎل
اﻟﺤﺴنة ﻓﺬک
ﻠﻤّﺎ ﺧﺎﻟﻄﻬم
ﻤﻥ ﻄﻴﻨﺘﻨﺎ
ﺍﻟﻄﻴّﺒﻪ ﻭ ﻣﺼّﻴﺮﻫم
الی اﻟﻨﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺮﺍ
ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ( ﻗﺎﺋم
ربّ اﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻣﻘﺎم
ﺒﻬﺸتی ﻮ ﻋﻘلی الهی
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﺳﻠﻮک ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻋﻘلی ﻮ
ﻃﻴﻨﺖ ﺫﺍتی
ﺒﺮﺍﻯ ﮋﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﻴک
اﻧﺴﺎﻥ کاﻣل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.) ﮐﻪ
ﻳکی اﺯ
ﻃﻴﻨﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺸﺖ ﺭﺍ
ﺁﻭﺭﺩ (ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐﻋﻘل
کلّی
ﻭﺍﻟﻬﺎمی
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻬﺸت هاﻯ
عقلی ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯبجهان
نوعی ﺭﻭح
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﺪ.
(ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ) ﻭﺍﻟﻪ
جبروت ﻭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪﻫﻨﻮﺯ
ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮ ﺍﻭ ﺣﺎﮐم
اﺳﺖ. ﻭبی
ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭل
ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺪﺭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠق ﺮﺳﻴﺪ)
ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﮐﻪ
ﻳکی از
گِلهاﻯ ﺁﻥ ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ (ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺍﮔﺮ
ﻋﺰﺭﺍﺋﻴل
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﺘﺼﺪﻯ
ﺒﻘﻬﺮﺍ ﺑﺮﺩﻥ
اﺭﻭﺍح غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﭘس اﺯ ﻣﺮگ
کنونی
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ
ﻄﻴﻨﺘﻬﺎﻯ
ﻣُﺸَﺨِﺺﺍﻧﻮﺍع
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎﻫم
ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺮﻭح
اگر ﺑﻤﻠﮑﻮﺕ ﻭﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻋﺮﻭج ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺷﻴﻄﺎﻥ ﺮﻭح
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ)
ﺳﭙس ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺪﻭ ﮔِل
ﻤﺨﻠﻮﻃ کرﺩﻩ ﺩﻭ
ﻧﻴم کرﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻗﺴﻤﺖ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺁﻥ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯﻃﻴﻨﺖ ﻣﺎ
ﺳﺎﺧﺖ ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭلی ﻘﺒیح ﻮ
ﺯﺷﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯﻫﻤﻴﻥ
ﻄﻴﻨﺖ ﺟﻬﻨّمی
ﻤﺨﻠﻮﻃ ﺸﺪﻩ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻬﻤّﺖ (ﻣﺼﻴﺮ
ﻭ ﺻَﻴﺮﻭﺭَﺕ)
ﻳﺎ (ﺷﺪﻥ) ﺍﻳﻥ
ﺠﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﻠﻮکی ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ الهی
ﺁﻥ ﺒﺎ ﺻﻔﺎﺕ الهی
ﺒﻬﺸتی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻤﺎ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺭﻭﺯﻩ
ﻭﺍﻋﻤﺎب
ﺤﺴﻨﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺯ ﻃﻴﻨﺖ ﺧﻮﺏ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺁﺗﺶﺟﻬﻨم اﺳﺖ.(ﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎل
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺨﻠﻮﻃ اﺯ ﺩﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴتند . ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻭ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ.
ﺑﺸﺮ ﺑﻬﺘﺮﺍﺯ
ﺗﻮﺣّﺸﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﻭﺣشی ﻨﺎﺷﺎﻳﺴﺖ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺂﺩﻣﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ الهی
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺭﻭﺯﻩ
ﻭﻧﻤﺎﺯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺴنّی
ﻮﻳﺎ ﺷیعی غیر ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺨﺪﺍ
ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺻﻮﻟﺎﻋﺒﺎﺩتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺣتی
ﻤﺠﺎﺯﺍﺗﻰ ﻫم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺟﺒﺮﺋﻴل
قائم نوع بشر
ﺘﺪﺑﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ها
ﺭﺍﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻣﺮگ ﻮ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﻌُﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻋﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴم الهی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ).

حدیث 823 -
ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ249 بحاﺭ)
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻣﺎ
ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ( ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﮐﻪ
ﺍﺯﻋﻠﻴّﻴﻥ
هستیم ﻭلی
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺎ ﺍﺯﻣﻘﺎﻡ
ﮐﻤﺘﺮ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻤﺎ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ (ﺳﺠّﻴﻦ)
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺸﺎﻥ
اﺯ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺳﺎﺧﺘﻪ.
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻃﻴﻨﺖ ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯﻣﻘﺎم و ذات
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺩﻭ ﺑﻤﻌنی
ﺘﻔﺎﻭﺕ ﻧﻮعی
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ: ﻔﻬل
ﻴﺴﺘطیع ﺃحدّ
ﻣﻥ ﺃﻫل
علّیّین ﺃﻥ
ﻴﮑﻮﻥ ﻤﻥ ﺃﻫل
ﺴﺠّﻴﻦ؟ ﻭﻫل ﻴﺴﺘطیع
ﺃﻫﻞ ﺳِﺠّﻴﻦ ﺃﻥ
ﻴﮑﻮﻧﻮﺍ ﻣﻥ
ﺃﻫل علّیین ؟ ﺁﻳﺎ ﻫﺮیک
اﺯ ﺃﻫل
علّیین
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺃﻫل ﺴﺠّﻴﻥ
ﻮﺟﻬﻨم ﺸﻮﺩ.
ﻭﺁﻳﺎ ﻫﺮ ﻳک
اﺯ ﺃﻫل ﺴﺠّﻴﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺃﻫل علّیین
ﮔﺮﺩﺩ. (ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻣﻘﺎم أﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺮﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﻋﺮﻭج ﺮﻭح
کاملان دﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﻋﺪم
ﺴﻠﻮک
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮگ ﻨﻴﺰ نمی
ﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ ﻭﺭﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ
ﻤﻴﻤﺎﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺯﻧﺪﺍنی
ﻄﻠﺴﻤﻬﺎﻯ
ﺤﻘﺎﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﮐﺮﻭﻣﻮﺳﻮﻣﻬﺎ
ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎ ﻭﮐﺸﺶ
ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮﻣﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﺳﺠّﻴﻦ)
ﺳجِنّ ﺴﺨﺖ ﮐﻪ ﻣﺴﺠّن
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﮐلّ
ﻮﺟﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ (ﺳﺠّﻴﻞ)
یا سنگ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 824 -
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ249ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻣﺎ
ﺍﺯﻃﺒﻴﻌﺖﻋﻠﻴّﻴﻦ
هستیم
ﻭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺎ
ﺍﺯﺳﻄح کمترﻯ هستند.
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺴﻮﻯ
ﻤﺎ ﮐﺸﻴﺪﻩ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻧﺸﺎﻥﺒﺩﻫﻨﺪ.
ﻭﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺯﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺳﺠّﻴﻥ
ﺠﻬﻨﻤﻰ بوده ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺸﺎﻥ
ﺍﺯ ﮔِلی ﺒﺎﺯ ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﺍﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺭﺍﺩ ﮐلّ
ﻄﻴنة ﺍلی
ﻤﻌﺪﻧﻬﺎ ﻓﺮﺍﺩﻫم
الی علّیین ﻭ
ﺭﺍﺩﻫم اﻟﻰ
ﺳﺠّﻴﻥ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫﺮﻃﻴﻨتی
ﺮﺍ ﺑﻤﻌﺪﻥ
ﻮﺃﺻل ﺁﻥ ﺪﺭ
ﻋﻠﻴّﻴﻥ ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺴﺠّﻴﻥ ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ.
ﺭﻭح غیر
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﭽﺴﺒﻴﺪﻩ
ﺑﺰﻣﻴﻥ ﺪﻧﻴﺎ ﺍﺯ
ﺳﻨگ ﻮ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﺣّﺶ
ﻭﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺭﻭخ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭﻋﺮﻭﺝ
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻣﻘﺎم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋﻢ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
عاﺩﻯ ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺸﻌﺎع أﻧﻮﺍﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺎفی ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ الهی
گرﺩﻧﺪ.
ﻭﺑﺨﻠﻖ ﻧﺰﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺩﺭﻣﺮگ
ﺪﺭﮐﻨﺎﺭ
ﻗﺎﺋم ﺰﻳﺮ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺒﻤﺎﻧﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎﻝ ﺍﻳﻥﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎ
ﺑﺄﺻل ﺪﺭ ﻭﺍقع
ﺒﺄﺻل ﻘﺒلی ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﻘﺎمی کمترﺍﺳﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺄﺻل
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﻌﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎ
ﻭﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍﻋﻤﻠﺎ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻮﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﻋﻘل اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﻟﺎ ﺭﺍ ﺟﺎﻯ
ﭙﺎکی ﻮالهی
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﺯﻣﻴﻥ ﺮﺍ ﺟﺎﻯ
ﻮﺣﺸﻴﺎﻥ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭﻋﻮﺍلم الهی
ﻤﻠﮑﻮﺕ
ﻭﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﺑﺎﻟﺎ
ﻭ ﭘﺎﺋﻴﻥ وجود
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻣﮑﺎنی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮﻣﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺸﮑل
ﺪﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺎﮐﻥ ﺪﺭ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ
ﮐﻪ ﺷﺒﻪ
ﺍﻣﺎﮐﻥ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻫﺴﺖ ﻭلی
ﺒﺸﮑل ﺪﻳﮕﺮ
ﻭﺭﻭٴﻴﺎئِ ﻮ
ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ.

حدیث 825 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ250ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
گرﻓﺘﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﭘُﺸﺖ ﺁﺩﻡ ﻭ
ﺍﺯﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺁﺩﻡ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺃﺧﺮج
اﻟﻠﻪ ﻣِﻥ
ﻈﻬﺮ ﺁﺩم
ﺬﺭﻳّﺘﻪ ﺍلی
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻓﺨﺮﺟﻮﺍ
ﮐﺎﻟﺬَﺭ ﻓﻌﺮّﻓﻬﻢ
ﻧﻔﺴﻪ ﻭﻟﻮﻟﺎ
ﺫﻟﻚ ﻟﻥ ﻴﻌﺮﻑ
ﺃحدّ ﺭﺑّﻪ ثُمّ
ﻗﺎﻝ ﺃﻟﺴﺖ
ﺑﺮﺑّﮑﻢ ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﺑﻠﻰ ﻭ ﺍﻥّ هذا
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮﻟﻰ ﻭﻋلیّ
اﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ ﺧﻠﻴﻔتی
ﻮ ﺃﻣﻴنی ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﮐﻤﺮ ﻭ
ﭘُﺸﺖ ﺁﺩﻡ (ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺁﺩم
أﺑﻮﺍﻟﺒﺸﺮ ﻭﻧﻴﺰ
ﻫﺮﮐﺎﻣل الهی
ﺸﺪﻩ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺪﻧﺒﺎل
ﻭﭘﺸﺖ ﺳﺮ
ﺍﻭﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﺫﺭﻳّﻪ ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻭﺭﺍ ﭼﻮﻥ
کثرت
ﻣﻮﺭﭼﻪﻫﺎﻯ
ﺮﻳﺰ ﻭﺗﺎ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﺯ ﻭﻯ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻭﺭﺩ. (ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﻗﻴﺎم ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺯﻟﺤﺎﻅ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺁﻧﻬﺎ)
ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﭽﻮﻥ
ﻣﻮﺭ (ﮐﻪ
ﺍﺯﺳﻮﺭﺍخی
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﺪﺭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ)ﺧﺎﺭج
ﺸﺪﻧﺪ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩ. (ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﺎﻟم ﺬﺭ یک
تجلّی ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ عهد
ﺍِﻟﺴﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺨﺪﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺒلی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺮﻭﺯﻯ ﺮُﺷﺪ
ﺟﺴمی ﻮﺫﻫنی
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻗﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺯﻗﺎﺋم
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ هستند
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﻳﻥ
همانی عقلی ﻮ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺪﺭ ﺭﻭح
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ)
ﻭﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻤﻴﮑﺮﺩ ﮐسی
ﺨﺪﺍﻳﺶ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺧﺖ.(
ﺍﮔﺮﻗﺒﻠﺎ
ﻧﻤﻴﺪﻳﺪﻩ ﻭﻳﺎ
ﺣﺎﻟﺎ ﺩﺭسلوک
الهی تجلّی
ﺸﻬﻮﺩﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪﺧﺪﺍئی
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻭﭘس ﺍﺯﺧﺮﻭج
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﻣﻥ ربّ
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺴﺘﻢ؟(ﻗﺒﻠﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻤﺎ ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ ﻭﺣﺎﻟﺎ
ﻣﺮﺑنی ﺸﻤﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﻢ)
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺁﺭﻯ (ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﺯ تولّدﺍﺕﻗﺒلی
ﺨﻮﺩ ﻭﻧﻪ ﺍﺯ
ﺗﺮس ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺁﺭﻯ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥیک
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻗﺒﻠﻰ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻘﺒﻮل ﻤﻘﺎﻡ ربّ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺍﻳﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮل
ﻤﻥ اﺳﺖ.ﻭﺳﭙس
ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻮﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻭﺃﻣﻴﻥ ﻤﻦ میباشد.
(ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮل
الهی همه
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﮐﺸﻒ قُرّه
ﺟﺪﻳﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺟﺰ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪ.ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺳﻴﺪ ﺗﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺸﻮﺩ.ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﺯ ﻣﺤﻤﺪ
زنده ﺍﺳﺖ ﻭﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﻳﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥوی
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﭘﻴﺮﻭ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮل
الهی ﺑﺮﺍﻯ
همه ﺑﺸﺮ ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺭﺳﻮل الهی
ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻴﻥ
ﺨﻠﻴﻔﻪ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻗﺒﻠﺎ ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
الهی ﺒتَعدّی
.ﻭ ﺍﻭ ﺍﻣﻴﻥ ﻤﻥ
اﺳﺖ (ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﺑﻮﻯ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ کنید
ﻭﺩل ﻮﺩﻳﻥ
ﺒﺪﻫﻴﺪ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺍﻭم ﻮ سلوک
الهی ﻮﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺗﻮﮐّل کنید .
ﻭﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺎم زنده ﻮ
ﺻﺎﺣﺐ ﻧﺎم الهی
ﻮ ﺑﺎﺻﻔﺎﺕ
ﻫﻤﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻘﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺗﻤﺎم ﺼﻔﺎﺕ
ﻭﺍﻟﻘﺎﺏ الهی
ﻨﻴﺰﻫﺴﺘﻨﺪ.(ﺧﻠﻴﻔﻪ)
ﺧَﻠَﻒ ﻭ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪﻋلیّ
ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﺪﻧﺒﺎل هم ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪﻫﺮﮐﺎﻣل
الهی ﻮ ﭘﻴﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖﺍﻭ ﻣﻘﺎم
ﻨﺒﻮّﺕ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺖ
ﻭﺧﻠﺎﻓﺖ
ﻭﺍﻣﺎﻧﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ)

حدیث 826 -
ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ250
بحار) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: إﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ ﺃﺧﺬ
ﻣﻴثاق
ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ
ﺑﺎﻟﻮﻟﺎیة
ﻟﻨﺎ ﻭﻫم ﺬَﺭ ﻳﻮﻡ
ﺃﺧﺬ ﺍﻟﻤﻴثاق
علی الذﺭ ﺑﺎﻟﺎﻗﺮﺍﺭ
ﻟﻪ
ﺑﺎﻟﺮﺑﻮﺑیّة ﻭﻟﻤﺤﻤّﺪ
ﺑﺎﻟﻨﺒﻮة ﻭ
ﻋﺮﺽ ﻋلی
ﻤﺤﻤﺪ ﺍﻣّﺘﻪ
فی اﻟﻈﻞ ﻭﻫم
ﺃﻇلّة ﻭ
ﺧﻠﻘﻬم ﻤِﻥ
اﻟﻄﻴنة ﺍﻟتی
ﺨﻠﻖ ﻣﻨﻬﺎ
ﺁﺩﻡ ﻭﺧﻠق ﺃﺭﻭﺍح
ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ ﻗﺒل
ﺃﺑﺪﺍﻧﻬم
ﺒﺄﻟفی عاﻡ ﻭﻋﺮﺿﻬم
ﻮﻋﺮّﻓﻬﻢ
ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﻭﻋلیّ
ﺒﻥ ﺃبی ﻄﺎﻟﺐ ﻭﻧﺤﻥ
ﻨﻌﺮﻓﻬم فی
ﻠﺤﻥ اﻟﻘﻮل ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺁﻥﻮﻗتی گرﻓﺖ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ ﺫَﺭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ (ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻔﻄﺮﻯ
ﻮﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯکنونی
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ تولّدﺍﺕ
ﻗﺒلی ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘگی ﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ) ﮐﻪ
ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ
و قُرّه گیری ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. (ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ اﺭﻭﺍﺡ تعهّد
ﻗﺒﻮل ﺘﺮﺑﻴﺖالهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺮﻳق
ﻤﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﻤﺎﻥ گرﻓﺘﻪ
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍنند
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒلی
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻥ
أﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭلی
ﻧﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮﻳﻥﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮک ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ)ﻭﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺭﻭاح
ﺑﺮﻣﺤﻤﺪ
ﻋﺮﺿﻪ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ اُمّت
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ ( ﺗﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ)
ﺍﺯ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺩﺭﺳﺎﻳﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ(ﺧﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﺴﺎﻳﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻮﺍقعی
ﻮﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭﺭﻭح
ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻭﺯﻳﺮﺳﺎﻳﻪ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع قبلی
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺭﻭح
ﺪﺭﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺯﻳﺮ
ﺳﺎﻳﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) (اُمّت)
ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ
ﺒﺎﻟﻔﻌل هستند
ﻭﻧﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺒﺎﺳم ﻮﺯﺑﺎﻥ
ﻮﻇﺎﻫﺮ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻗﻮم
ﻤﻤﺘﻨﻊ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮک بجای
اوم ﺒﻮﺩﻩ ﻭﺷﺎﻳﺪﻫم
ﻤﺴﺘﻌﺪﻏﻴﺮﻋﺎﻣل
ﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻃﻴﻨﺖ ﺁﺩم
ﺁﻓﺮﻳﺪ.
ﻭﺍﺭﻭﺍح
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺎ
ﺭﺍ ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﻘﺒل اﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺑﺪﻧﻴا ﺁﻧﻬﺎ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ. (ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﺮﻭﺡ ﺣتی
ﺒﺄﺯل ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺩﻭ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ اﺭﻭﺍﺡ ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭت هاﻯ
ﻨﻮﻋﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﻭﻳﺎ
ئر ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ
ﭙﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘگی
ﻔﻄﺮﻯ اُمّت
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺸﺪﻥ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻤﺤﻤﺪﻋﺮﺿﻪ
ﮐﺮﺩ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻭﻣﺎ
ﻧﻴﺰﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ.(ﺁﻧﺠﺎ
ﺑﻮﺩﻳﻢ ﮐﻪ
ﺑﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﻋﺮﺿﻪ ﺷﺪﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻭﺍقع همه
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺒل اﺯ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺳﻠﻮکی
ﻴک ﺴﺎﻟﻚ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺎﻧﺪ)
ﻭﻣﺎ ﺍﺯ ﻃﺮﺯ
ﺻﺤﺒﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﻢ (ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻋﺎﻟم
ﺬَﺭ
ﺣﺎﺿﺮﺑﻮﺩﻳﻢ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭﺍﺣﺘﺮﺍم
ﻮعشق و ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺑﺪﻧﺒﺎل همین
ﺤﺪﻳث ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ: ﻮﮐّل ﻘﻠﺐ
ﻳﺤِﻥ الی
ﺒﺪﻧﻪ ﻭﻫﺮﺩﻝ ﮐﺸﺶ
ﺑﺒﺪﻥ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ (ﻳﺎ ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﺣﻔﻈ ﺬﺍﺕ
ﺍﺯﻣﺮگ اﺳﺖ.ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﻃﻴﻨﺖ
نوع ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺣﻔﻈ
ﺒﺸﺮﻳّﺖﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻴﺰﮐﺸﺶ
ﺭﻭح ﺒﺒﺪﻥ ﺍﺻلی
ﻮﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭﻋﺎﺷق
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﺗﺮک آﻧﺎﻥ
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺁﻟﻮﺩگی
ﻴﺎ ﻧﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﺮﻭﺡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪﺑﺎﻋث
ﺗﺮک ﺴﻠﻮﻙ ﻭﻳﺎ
ﺩل ﺴﺮﺩﻯ ﻮ
ﺗﻤﺮّﺩ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

حدیث 827 (ﺝ۵ﺹ215 بحاﺭ)
ﮐﻪ ﺷﺨصی
ﺒﺤﻀﻮﺭ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪ
ﻭﮔﻔﺖ ﻣﻦ
ﻣﻮﻟﺎﻯ ﺸﻤﺎ
ﻓﻠﺎنی هستم (
ﭘﻴﺮﻭ
ﻭﺳﺮﺳﭙﺮﺩﻩ
ﻭﻋﺎﺷق ﻮ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ فلان
کامل ﺷﻤﺎ)
ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ: اﻣّﺎ
ﺍﻟﻨﺴﺐ
ﻓﺄﻋﺮﻓﻪ ﻭﺃﻣّﺎ
ﺃﻧﺖ ﻓﻠﺴﺖ
ﺃﻋﺮﻓک ﻣﻥ
ﻨﺴﺐ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻢ ﻭلی
ﺸﻤﺎﺭﺍ ﺷﺨﺼﺎ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻢ.(ﻧﺴﺐ
ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ
ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩگی
ﺸﻨﺎﺧﺘﻥ ﺸﺨﺺ ﺍﻋمّ
اﺯ ﻣﻌﺎﺭﻓﻪ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨک ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ که
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻘﺒﻠﺎ ﺍﺯﻃﺮﻑ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻌﺮفی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻭﺭﻯکنند.
ﺍﻳﻥ
ﺮﻭٴﻴﺎﻫﺎﻋلم لدُنّی
ﻮﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
است ﮐﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻣّﺎ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺍﻃﻠﺎع اﺯﺍﻣﻮﺭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ؟ ﻣﺴﺃﻟﻪ
ﺍﻳﺴﺖ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺎﺯﻳﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ است .ﻭﺟﺰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺪﺭﺕﺍﻃﻠﺎع
اﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻫﺎ ﻭﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
اﻣﻮﺭ ﻏﻴبی
ﻮﺳﺮﻧﻮﺷتی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺿﻤﻨﺎ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﮔﺮﻭهی اﺯ ﺷﻤﺎ
ﺍﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ هستی .ﻭلی
ﺸﻤﺎ را ﺷﺨﺼﺎ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻢ.
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺷﻴﻌﻪ
ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖباشد.
ﺁﻧﺮﻭﺯﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
اﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺘﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﻭﻣﻠﻴّﺘﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺷﻴﻌﻪ ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ سیاسی
ﻋلیّ ﻮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ سالک
الهی ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺴﻠﻴم
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﭘﻴﺮﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ هر
ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪ ﺷﻴﻌﻰ
ﻭلی غیرﺳﺎﻟک
ﻮﻏﻴﺮ ﻭﺍﺻﻞ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ هستند.
ﺳﭙس ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻥ
ﻤﺘﻮﻟﺪ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ
هستم (ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻗﻬﺴﺘﺎﻥ
کوهستان ﻴﺎ
ﺟﺒل هم
ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ)
ﻭلی ﺪﺭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻥﻔﺎﺭس
ﺑﺰﺭگ ﺸﺪﻩ ﺍﻡ (ﺍﻳﺮﺍنی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﻨﺎم
عبد ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻥ
کیسان ﻭ ﻳﺎ
ﭘﺪﺭﺍﻧﺶﻋربّ
ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺑﺎﻳﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎمی عربّی ﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﺮخی ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺑَﺮﺩﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎم عرﺑﻰ ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺸﻬﺮﺕ ﻭ ﻟﻘﺐ
ﻳک ﻘﺒﻴﻠﻪ
ﻋﺮبی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻮﺍﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻴک ﻘﺒﻴﻠﻪ
ﻣﻬﺎﺟر عرﺏ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻔﻈ ﺠﺎﻥ
اﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻤﻴﺸﺪﻩ).ﻭﺑﺎ
ﻣﺮﺩم ﻤﺨﻠﻮﻁ
ﻫﺴﺘﻢ ﻭﺑﺎﺯﺭﮔﺎنی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻢ.
ﮔﺎهی اﻧﺴﺎﻥ
ﺨﻮﺵ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
را ﻤﻴﺒﻴﻨﻢ ﺑﺎﺍﺧﻠﺎﻕ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﭼﻮﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺭسی ﻤﻴﮑﻨم
ﻤﻴﻴﺎﺑم که ﺍﺯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺳنّی
هستند ﻭﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻏﻴﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻣﺎم
ﺮﺍﺩﺍﺭﺩ)
ﻭﮔﺎهی اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺪ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻢ ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﻣﺎﻧﺖ
ﻗﺎﺑل اﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﺮﺭسی
ﺒﻴﺸﺘﺮﺑﮑﻨم
اﻭﺭﺍ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﻤﺎ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻢ (ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻭ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ تعهّد
ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﭼﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻥ اﺳﺖ؟
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺃﻣﺎ
ﻋﻠﻤﺖ ﻳﺎﺑﻥ
کیساﻥ ﺃﻥّ ﺍﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺃﺧﺬ
ﻃﻴنة ﻣﻥ
اﻟﺠنّة ﻭ
ﻃﻴنة ﻣﻥ
اﻟﻨﺎﺭ ﻓﺨﻠﻄﻬﻤﺎ
ﺟﻤﻴﻌﺎ ثمّ
اخذ من هذﻩ و
ﻣﻥ هذﻩ ﻓﻤﺎ
ﺭﺃﻳﺖ ﻣﻥ
اﻭﻟﺌک ﻤﻦ
ﺍﻟﺄﻣﺎﻧﻪ ﻭ ﺣُﺴﻥ
اﻟﺴﻤﺖ ﻭﺣُﺴﻥ
اﻟﺨُﻠﻖ ﻓﻤﺎ
ﻣﺴّﺘﻬم ﻤﻥ
ﻄﻴنة ﺍﻟﺠنّة ﻭﻫﻢ
ﻳﻌﻮﺩﻭﻥ الی
ﻤﺎ ﺧﻠﻘﻮﺍ
ﻣﻨﻪ ﻭﻣﺎ
ﺭﺃﻳﺖ ﻣﻥ
هؤلاء ﻤﻥ
ﻘلّة
ﺍﻟﺄﻣﺎﻧﻪ ﻭﺳوء
ﺍﻟﺨُﻠﻖ ﻭﺍﻟﺰﻋﺎﺭﻩ
ﻓﻤﻤّﺎ
ﻣﺴّﺘﻬم ﻤﻥ
ﻄﻴنة ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻭﻫم
ﻴﻌﻮﺩﻭﻥ الی
ﻤﺎ ﺧﻠﻘﻮﺍ
ﻣﻨﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ
اﺯﺧﺎک ﺒﻬﺸﺖ ﻭﻣﻘﺪﺍﺭﻯ
اﺯﮔِل ﺠﻬﻨم
ﺮﺍ ﺑﻬم
ﻤﺨﻠﻮﻃ کرﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺍﺯ
ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﻘﺴﻤﺘﻰ (ﺻﻔﺎﺕﻭﺍﺧﻠﺎق
اﻳﻥ گِلها ﻭﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﻤﺨﺘﻠﻒ)
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﺭﺳﻴﺪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﻭﻧﻴکی
ﻤﻴﻴﺎبی
ﺒﻬﺸﺘﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﺄﺻل ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺁﻧﭽﻪﺑﻰ
ﺃﻣﺎﻧتی ﻮ ﺑﺪ
ﺍﺧﻠﺎقی
ﻮﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﻤﻴﺒﻴﻨﻰ ﺍﺯﻃﻴﻨﺖ
ﺟﻬﻨمی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺄﺻل ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ (ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺣﻔﻈ ﻤﺎل غیر ﺑﺪﻭﻥ
ﻃمع ﻮ ﺩﺳﺖ
ﺑﺮﺩ ﺩﺭ ﺁﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺑﺎﺯ
أمانت ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺍﻭﻡ)
ﻭسلوک الهی وﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺄﺻﻞ ﻧﻴکی
گناهکاﺭﺍﻥ ﮐﻪ
ﻓﻄﺮﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﻮﺑﺮﺗﺮﻯ عقل
ﻮﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻭﺯﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬس
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨند
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺁثاﺭ ﺍﻳﻥ
ﻤﻔﺎﺳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﻓﺎﺳﺪﺍﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﻣﺤﺎﺳﻥ
اﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻓﻄﺮﺕﺧﻮﺩ
ﮐﻪﻫﺮﮔﺰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺳﻠﻮک
ﻨﮑﻨﻨﺪ ﭼﻨﺎﻥ
ﭙُﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﺟﻬﻨمی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ مجرم
کاﺭﻣﺎ ﻭﻣسح
ﺤﻴﻮﺍنی ﺸﻮﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ
ﺘﺄﮐﻴﺪ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻧﻴﮑﻴﻬﺎﻯ
اﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺭﺍﻓﻮﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻃﻠﺒﮑﺎﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﺩﺭ
ﺍﺯﺍﻯ ﺨﺪﻣﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﮐثر
ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗﻔﺎق
ﺒﻠﺎﻳﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺑﺎﺯﺻﺒﺮﺷﺎﻥ
ﺩﺭ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ الهی
ﺸﺪﻳﺪﺗﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ
ﻣﺎﺩﺍﻣﻴﮑﻪ
ﺻﺒﺮ ﻭﻋﻘل
ﻮﺗﺤﻤّﻞ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨفع ﻨﻮغ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﺘﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺣُﺴﻥ
اﺧﻠﺎق ﺒﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴک ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﻔﻌلی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭ (ﺣُﺴﻦ)
ﻧﻴکی ﺒﻤﻌنی
ﺘﺤﺴﻴﻥ
ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﻭﺑﻬﺒﻮﺩ
ﻭﺍﺻﻠﺎﺡ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺯﻋﺎﺭﻩ)
ﻫﻤﺎﻥ (ﺩﻋﺎﺭﻩ)
ﮐﻪ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺯﺷﺖ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﺁﻟﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻭﺷﻰ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ .

حدیث
828 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ251ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺷﺨصی
ﺒﺎﻳﺸﺎﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻥ
گاهی
اﺯﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ولایت ﺨﻮﺩﺭﺍ(ﺷﻴﻌﻪ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻌﺼّﺐ ﺗﺸﻴّﻊ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﮐﻪ ﺑﺪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻮ ﺑﺪ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ بی
ﻮﻓﺎ
ﺩﺭﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍ ﺭﻧج
ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﮔﺎهی ﻤﺨﺎﻟﻔﺎﻥﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻢ ﮐﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ هدآیَت
ﺷﺪﻩ ﻭﺑﺎ ﻭﻓﺎ ﺩﺭ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﻢ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﺮﺍ
ﻏﻤﮕﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﭼﺮﺍﺑﺎﻳﺪﭼﻨﻴﻥ
ﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻣﺎﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
إﻥّ اﻟﻠﻪ
ﺧﻠق اﻟﻄﻴﻨﺘﻴﻦ
ﻓﻌﺮﮐﻬﻤﺎ
ثُمّ ﻓﻠﻘﻬﻤﺎ ﻓﻘﺎل
هذﻩﺍ الی
اﻟﺠنّة ﻭ ﻫﺬﻩ
ﺍلی اﻟﻨﺎﺭ
ﻭﻟﺎ ﺍُﺑﺎﻟﻰ ﻓﺎﻟﺬﻯ
ﺮﺃﻳﺖ ﻣِﻥ
ﺨُﺒث ﺍﻟﻠﺴﺎﻥ
ﻮﺍﻟﺒﺬاء ﻮ ﺳوء
اﻟﺨﻠطة ﻭ
ﻗلّة اﻟﻮﻓاء
ﺒﺎﻟﻤﻴﻌﺎﺩ
ﻣﻥ اﻟﺮجلّ ﺍﻟﺬﻯ
هو ﻣِﻥ
ﺃﺻﺎﺑﮑﻢ ﻳﻘﻮل
ﺒﻘﻮﻟﮑﻢ ﻓﺒﻤﺎ
ﺍﻟﺘﻄخ ﺒﻬﺬﻩ
ﻣﻥ اﻟﻄﻴنة
ﺍﻟﺨﺒﻴثة ﻭﻫﻮ
ﻋﺎﺋﺪﺍلی
ﻄﻴنة ﻭ ﺍﻟﺬﻯ
ﺮﺃﻳﺖ ﻣﻥ
ﺤُﺴﻦ ﺍﻟﻬُﺪﻯﻮ
ﺣُﺴﻥ اﻟﺴﻤﺖ
ﻭﺣُﺴﻥ
اﻟﺨﻠطة
ﻭﺍﻟﻮﻓاء
ﺒﺎﻟﻤﻴﻌﺎﺩ
ﻣﻥ اﻟﺮﺟﺎل
ﻤِﻦ
ﺍﻟﻤﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﻓﺒﻤﺎ
ﺍﻟﺘﻄﺨبة ﻣﻥ
اﻟﻄﻴنة
ﺍﻟﻄﻴّبة ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻭ ﻃﻴﻨﺖ
ﻭﮔِل ﺁﻓﺮﻳﺪ ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭﮐﻒ ﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬم
ﻤﺨﻠﻮﻃ ﻨﻤﻮﺩ.
ﻭﺳﭙس ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺪﻭ ﻗﺴﻤﺖ
ﮐﺮﺩ. ﻭﮔﻔﺖ
ﺍﻳﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﻬﺸﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺍﻳﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺠﻬﻨﻢ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻋﺘﻨﺎئی
ﻨﻤﻴﮑﻨﻢ (ﺗﻘﺴﻴم
ﺨﻮﺏ ﻭﺑﺪ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺪﻟﻴل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻘﺼﺪ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ ﻤﻄﻠق
ﺁﺯﺍﺩﻯ ها
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺳﺘم
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺣﻘﻮﻕ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﺳﻠﻮک
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺒﺨﺸﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥﺘﻘﺴﻴم الهی
ﺪﺭ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭﺫﺍﺕ ﻭﻧﻮع
ﻴﺎ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﻳﻥ ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺯل
ﺁﻏﺎﺯ ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺪﺭ
ﭘﻠّﻪﻫﺎﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
اﻧﻮﺍع ﺘﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﺍﻧﻮﺍع
گیاهی
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒیعی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺮﺳﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺗﺎﺭیخ گذﺷﺘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻔﻌﻠﻰ ﺑﺎ
ﻋﻘل ﻮ ﺁﺯﺍﺩﻯ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﮐﻪ
ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎ (ﺗﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮﻙ)ﺑﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻮﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺭﻭﺍنی ﻮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻌﻘﺐ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣنی
ﺒﻔﺴﺦ ﮔﻴﺎهی
ﻴﺎ ﺭسخ
ﺠﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ اﻓﺮﺍﺩ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﻮﺗﺮﺑﻴﺖ الهی
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻌﺎلی ﺮﻭحی ﻮ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻣﺤﺪﻭﺩﻳتی
ﺘﺎ ﻣﺮﺯ الگوی
ﮐﻤﺎل ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺁﻥ
ﻮﮐﺴﺐ ( ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎم
ﻘﺎﺋمﺠﺒﺮﺋﻴل
ﺮﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭلی
ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺑﺎﺿﻌﻒ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪﻫﺎﻯ ﻋﻠمی
ﻮ ﻣﻨﻄقی ﻮ
شدّت ﺳﺎﺩﮔﻰ ﺍﮐثرﻳﺖ
ﻣﻄﻠق ﻤﺮﺩم
ﺠﻬﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
هدآیَتﻫﺎﻯ
ﺪﻳنی ﻮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺟﺰﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
هاﻯ ﺘﺸﺒیه ﻮ ﺗﻤثیل
ﺑﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺁﻥ ﻣﺮﺩم
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﺪﻧﺪ
ﭼﺎﺭﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﺒﻮﺩ.ﻫﻨﻮﺯﻫم
اﻳﻥﺮﻭﺵ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮ ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺁﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
علمی ﻮﻣﺎﺩﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﮕﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻭﺣﺎل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ اﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩﻫﺎ
ﻭﺷﺮﺍﻳط ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺻﺤﺒﺖﻋﻠمی
کرﺩ. ﺍﻳﻥ ﺃﻣﺮ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻃﻠﺎع
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎلق
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺎﺯ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺪکی اﺯ
ﺁﻧﺮﺍ (ﺭﻭٴﻴﺎئی
ﻮ ﺑﺎﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ)
ﺑﻨﻈﺮﻭ
ﺍﻃﻠﺎع
أﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺠﻬتی
ﻮﺿع ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺍﻃﻠﺎع
ﺒﺪﻫﻨﺪ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻧﻴﺰﭼﻴﺰﻯ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻔﻌلی ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺒﮕﻮﻳﺪ.
ﺍﮔﺮﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﭙﻴﺶ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺣﻮﺍل هزﺍﺭ
ﺳﺎل ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺍﻃﻠﺎع ﻤﻴﺪﺍﺩ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭﻯ اﺯ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﻭﺍﺗم ﻮﻟﻴﺰﺭ
ﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ
ﻤﻴﮕﻔﺖ ﻫﺮﮔﺰ
ﻗﺎﺑل ﻔﻬم
اﻭﻟﻴﺎﻯ
هزﺍﺭﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ
ﻧﻤﻴﺒﻮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﺒﻌﺪﻯ ﺭﺍ بما
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻣﻔﻬﻮم
ﻤﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣثلا ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺍﺧل کابینی
ﺸﻮﺩ ﻭﺳﮑﻪﺍﻯ
ﺪﺭﻣﺎﺷﻴﻥ
ﺒﻴﻨﺪﺍﺯﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺨﺺ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم
ﻮﺟﻮﺩﺵ ﻭﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺠﺴمی ﻮﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭخی اﻭ ﺍﺯﮔﻮﺷﻪﺍﻯ
اﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﮕﻮﺷﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﺑﮑﺮﺍﺕ
ﺁﺳﻤﺎنی
ﺪﻳﮕﺮﻣﻨﺘﻘل
ﺸﻮﺩ ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﺎﺑل ﻘﺒﻮل
ﻤﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺣتی
ﻤﻔﻴﺪ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺣﻘﺎﻳق
ﻮﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ (ﻓﮑﺮﻯ
آﺭﺯﻭئی ﻮلی
ﻤﺤﺎﻝ) ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺳﭙس
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻮﺿﻮع ﺒﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ (ﺗﺨﻴّل
ﻮ ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ)
ﻭلی ﺒﺎﻭﺭ
ﻧﮑﺮﺩنی
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ (ﺗحقّق
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ ﻭ ﻋﺎﺩﻯ)
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ
ﺁﺭﺯﻭ ﻭﻳﺎ
ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ ﺒﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﺒﺎﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻬﻤﺘﺮ
ﻭﺗﺎﺯﻩﺗﺮ
ﺑﻤﻴﺎﻥ
ﻤﻴﺁﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺤﻘﺎﻳق ﻘﺒلی
عاﺩﻯ ﺸﺪﻩ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﻭﻏﻠﻂ ﮔﻴﺮﻯ ﻭﺣتی
ﻤﺴﺨﺮگی ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺣتی ﭙس
ﺍﺯﭼﻨﺪﻯ
ﺒﮑلّی ﺮﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺨﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﻃﺮﺩ
ﺁﻧﺮﺍ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺧﻠﺎقی ﻮ
ﻋﻠمی ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﭘﻨﺴﻴﻠﻴﻥ
ﻔﮑﺮ ﺍﺑﻥ
ﺴﻴﻨﺎ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﺩﻯ شفا ﮐﻨﺪ
ﺯﻣﺎنی ﺁﺭﺯﻭ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺁﻧﺮﺍ (إکسیر)
ﺗﺨﻴل
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯﻯ ﻤﺤﺎل
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻣﻴﺸﺪ.
ﮐﻤﮑﻢ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ ﻮ
ﺗﻤثیلی
ﺪﺭﺁﻣﺪ. ﻣثلا
ﺍﺑﻥ ﺴﻴﻨﺎ ﺍﺯ
ﮐﻔک ﻨﺎﻥ ﺒﻌضی
ﺘﺐﻫﺎ ﺭﺍ ﻗطع
ﻤﻴﮑﺮﺩ. ﻭﻗتی
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ
ﭘﻨﻴﺴﻴﻠﻴﻥ
ﺴﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﺍﮐثر
ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗّﻔﺎق
عفوﻧﺘﻬﺎ ﺭﺍ
ﺷﻔﺎ ﻣﻴﺪﺍﺩ
ﻭﻣﻮﺿﻮع که
ﻋﺎﺩﻯ ﺸﺪ ﺣتی
ﺪﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺠﻨﮕﻠﻬﺎﻯ
آﻓﺮﻳﻘﺎ ﻧﻴﺰ
ﭘﻨﻴﺴﻴﻠﻴﻥ
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﺪ
ﺑﻌﺪ ﮐﻪ
ﺁثاﺭﻣﻨﻔﻰ
ﻭﺟﻨبی
اﺳﺘﻌﻤﺎل
ﭙﻨﻴﺴﻴﻠﻴﻥ
ﺮﺍ ﺩﻳﺪﻧﺪ ﺩﺍﺭﻭﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﭘﻨﻴﺴﻴﻠﻴﻥیک
عقب ﻣﺎﻧﺪگی
ﻄﺒّﻰ ﻭﺧﺮﺍﻓﻪﺍﻯ
علمی ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﻤﺎﻗﺖ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟتی
اﺯﻣﺼﺮﻑ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻋﻠم
ﻤﺎﺩﻯ
ﭙﻴﺸﺮﻓﺖﺳﺮیع
ﺪﺍﺭﺩ ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻓﮑﺮ ﻧﻈﺮﻯ
ﺒﺸﺮ ﺍﻧﻮﺍع
ﻤﮑﺎﺗﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﻮﻋﻘﻠﻰ ﮐﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺎﻣﻮﺭﻣﺎﺩﻯ
ﻫم ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺴﻄح
ﺰﻧﺪگی ﺒﺸﺮ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻘلی عرﻓﺎﻥ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺮﻭﺵ ﺯﻧﺪگی
اﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﺪکی
اﺯ ﻣﺮﺩم
ﺒﺪﺍﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎبل
اﻳﻥﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺩﺭﺗﺴﻠﻴم
هستند. ﻭﻳﺎ حدّ
ﺃﻗل ﺤﺮفی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺰﻧﻨﺪ ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻥ
اﻗﺪﺍمی ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺣتی
همین
ﻔﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
عرﻓﺎنی ﺒﺎﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ هر
ﺯﻣﺎﻥﻤﺠﺮﻯ
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﺁﻥ
ﺪﺭﺗﻌعلیم
ﻮﺗﻮﺳﻌﻪ ﻭ
ﻣﺒلّغ ﺁﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺷﺶ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯاولی
اﻟﻌﺰم
ﺪﺭﺗﺎﺭیخ هفت
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﺑﺸﺮ ﻣﻈﻬﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ کُلّی
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺗﺤﻮل
ﺒﻌﺪﻯ ﺪﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ۵۵ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺸﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺧﺎﺗﻤﻪﺍﻋﺘﺒﺎﺭالهی
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻗﺎﺋم
ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻳﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﮐﺎﺷﻒ قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﻧﻮﺭ ربّ
رحمان ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖﺩﻳنی
ﻮﺳﻠﻮکی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم اﻋﻤﺎل
اﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﭙﻴﺶ
ﺭﺍﻣﺤﮑﻮم
ﻤﻴﮑﻨﻴم
ﻮﺑﺎﻃل ﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻘﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭﻳﺎﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺮﺍﻗﺮﺑﺎنی
ﻤﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯﺒﺮﻃﺮﻑ
ﮐﺮﺩﻥ ﺁثاﺭ ﻧﺠﺎﺳﺖ
ﺍﺯﺗﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﻮﺳﺖ
ﺑﺪﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻗﻴچی
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺩﺭﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﻤﺎم اﻗﻮﺍﻡ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺍﻳﻥ عقاﻳﺪ ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭﺑﺎﻃل ﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻨﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺪﺭﻋﻘل
ﻮﺍﺩﺭﺍﻙ ﺿﺮﻭﺭتی
ﺪﻳنی
ﻮﺗﺮﺑﻴتی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی اﻣﺮﻭﺯ
ﭼﻨﻴﻥ ﻨﻴﺴﺖ.)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺪﺭ ﭘﺎسخ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺣﺎل
هرﭼﻪ ﺍﺯﺧﻮبی
ﺪﺭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻤﺎ ﺩﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﮔِل ﺒﻬﺸتی
ﻤﺨﻠﻮﻃ
ﺒﺎﺫﺍﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺪﻯﺪﺭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺎ
ﺩﻳﺪﻯ ﺍﺯﺑﺪﻯ
ﻄﻴﻨﺖﺟﻬﻨمی
ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺘﻮﺟﻴﻪ
ﮔِل ﻮﺟﻮﺩ ﻭﻃﻴﻨﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻥ
کماﻟﺎﺕ ﻧﻈﺎﻡ ﮐﺮﻭﻣﻮﺳﻮمی
ﻮﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
علّت
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭﻫﻤﻪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺣﺎل انسانها
و موجودات
ﺼﻌﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺎﻃﺮﺩ
ﺻﻔﺎﺕ نوع
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ الهی
ﺠﺪﻳﺪ نوع
برتر آینده
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺑﻬﻤﻴﻥ ﻤﻌنی
اﺳﺖ. ﻫﺮﮐﺴﻰ ﺑﺎ
ﺟﺪﻳّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻮﻓﻴق
ﺘﮑﺎﻣلی ﺮﻭحی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ.(ﻭﻟﺎﻳﺖ)
زنده ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻟﮕﻮئی
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭٴﻴﺎئی
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺭﻭﺍﻥ ﺸﻨﺎسی
ﭽﻨﺪ ﺳﺎلی اﺳﺖ
ﺑﺎﻳﻥ ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ و
عرفا ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ
ﺷﻔﺎﻯ ﺒﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺤﺎل
ﻨﻮﺭﻣﺎل میرﺳﺎﻧﺪ.
ﻭلی
ﺪﺭﻭﻳﺸﺎﻥالهی
انسان
ﻧﻮﺭﻣﺎل و
ﺴﺎﻟم ﺮﺍ ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎئی ﻨﺒﻮغ ﻮ
ﺭﺷﺪ ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ فرشته
گونه گرﺩﻧﺪ.

حدیث 829 -
ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ۲۵۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺷﺨصی
ﺒﺎﻳﺸﺎﻥ گفت
ﻭﻗتی ﺤُﺠّﺎج
ﺮﺍ ﺗﺮﻙ ﻣﻴﮕﻔﺘﻢ
ﺩﺭﺣﺎل
ﺒﺪﮔﻮئی ﻮﺳﺐّ
ﻭ ﻟﻌﻨﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ (ﺳﺐّ
ﻋلیّ ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻋﺎﻯ ﺗﻤﺎم
ﺴﻨّﻴﺎﻥ
ﺪﺭﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ
ﻣﺘﺄﺳﻔﺎﻧﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺴﺐّﻋﻤﺮ
ﻭﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﻭﻳﺰﻳﺪ را
گاهی ﺿﻤﻥ
ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺴﺐّ
ﺷﻴﻄﺎن ﻮ یا
ﺫﮐﺮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺸﻮﺩ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻗطعی در سلوک
ﺪﺍﺭﺩ ﻭﺳﺐّ
ﺷﻴﻄﺎﻥ اﺗﻠﺎﻑ
ﻋﻤﺮ ﻭ ﺩﻳﻥ
اﺳﺖ ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻧﻔﺮﺕ ﻭ
ﺩﺷﻤنی ﺪﺭ ﺩل
ﺨﻮﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪﺳﺎﻟک
ﺼﺎﺩق ﺒﺎﻳﺪ
ﻋﺸق ﺮﺍ
ﺑﭙﺮﻭﺭﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺣتی ﻴﺰﻳﺪ
ﻭﺷﻴﻄﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﺸﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
کنند ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺩﺭﭘﺎسخ ﺮﺍﻭﻯ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺃﻋﺪاء
اﻟﻠﻪ
ﻳﺒﺪﻫﻮﻥ
ﺴﺒّﻨﺎ ﺃﻣّﺎ
ﺍﻧّﻬم ﻠﻮ
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﻮﺍ
ﺃﻥ ﻴﮑﻮﻧﻮﺍ
ﻣﻥ ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ
ﻟﮑﺎﻧﻮﺍ ﻭﻟﮑﻨّﻬﻢ
ﻟﺎ
ﻳﺴﺘﻄﻴﻌﻮﻥ ﺍﻥّ
اﻟﻠﻪﺃﺧﺬ ﻣﻴثاﻗﻨﺎ
ﻭ ﻣﻴثاﻕ
ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ ﻭﻧﺤﻥ
ﻮﻫم ﺃﻇلّة ﻓﻠﻮ
ﺟﻬﺪ ﺍﻟﻨﺎس
ﺃﻥ ﻴﺰﻳﺪﻭﺍ
ﻓﻴﻪ ﺭﺟﻠﺎ ﺃﻭ
ﻳﻨﻘﺼﻮﺍ ﻣﻨﻪ
ﺭﺟﻠﺎ ﻣﺎ
ﻗﺪﺭﻭا ﻋلی
ﺬﻟک ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﻄﻮﺭ ﺑﺪﻳهی
ﻮﻋﺎﺩﺕ (ﺧﻴلی
ﻄﺒیعی ﻮﻋﺎﺩﻯ
) ﺑﻤﺎﺑﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ اﮔﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
(ﭘﻴﺮﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﻣﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. (ﺍﮔﺮ
می ﻔﻬﻤﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻘﺒﻮل الهی
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ. وﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ تعهّد
ﻭ ﺗﻌﻠﻴم ﻮ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﮐسی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻥﺒﺮﺳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ( سلوکی )
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺍﻳﻥ
ﺠﻬل ﻮﺗﻤﺮﻳﻥ
ﺪﺭ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺠﺎﻫﻞ
ﺭﺍﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﺪﺍم
اﺯﺳﺮﭼﺸﻤﻪﻫﺎﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺯﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍﭘﻴﻤﺎﻥﻤﺎﺑﺎ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺎ ﺩﺭﻋﺎﻟم
ﺴﺎﻳﻪ ﻭﺭﻭح
گرﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ (ﻭﻣﺸﺨّﺺ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﻓﻄﺮﺕ ﺫﺍﺕ ﻭﮊﻧﺘﻴک
اﮔﺮ ﻫﻢ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ سعی
کنند ﮐﻪ ﺣتی
ﻴک ﻨﻔﺮﺑﻤﺎ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﻨﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﮐم ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ.(ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻄﺮﺕﻫُﺪﺍ ﻃﻠﺒﻰ
ﻭ ﺫﺍﺕ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﻴک ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻟﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ(ﺗشیع ﺴﻠﻮکی)
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺩﮔﺮﮔﻮنی
ﻮﺟﻮﺩ ﺭﻭحی
اﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﺴّﺮﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺍﺯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﮔﻮﻳﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ (ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻋﻠﻤﻰ)
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺪﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎﻣﺒﺎﺩﺍ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻨﻔﺮﺕ
ﻭﺑﺪﻯ ﺪﺭ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩ.
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺮﺍﺑﻨﺪﻩ ﻭﻣطیع
ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺸﻐﻮل
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﺑﺪﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻃﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺘﺼﻮﺭ ﻭﻗﺒﻮل
کنند.ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﭽﻨﺪ
ﭘﻠّﻪﺍﻯ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ هدآیَت
ﻋﻘلی کرﺩ
ﻭﺟﻠﻮ ﺑُﺮﺩ ﻭ
ﺗﻌﺎلی ﺪﺍﺩ.
ﻭلی هرﺟﺎ ﻟﻨﮓ
ﺷﺪ (ﺁﻏﺎﺯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ) ﻇﺮﻓﻴﺖﻫﺎﻯ
ﺒﺎﻟقوّه کاﻣل
ﺮﻭحی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻓﺎﺳﺪ ﺷﺪﻥ ﺑﺎﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻮﻣﻈﺎلم
اﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﺍﺧﻠﺎقی ﻮ ﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎتی ﺪﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺻﺪﻫﺎ
ﻭﻫﺰﺍﺭﻫﺎ
ﭘﻠّﻪ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎﺋﻴﻥ ﺮﻓﺘﻥ
ﻮﺳﻘﻮﻃ
ﻨﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ (حدّ
ﻳﻘﻔﻰ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺪﮐﺎﺭﻯ ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺷﺪﻥ ﻨﻴﺴﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺮخی ﭙس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺑﺮﺧﻰ
ﺑﻔسخ هاﻯ
گیاﻫﻰ ﻭ ﺑﺮخی
ﺸﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺠﻤﺎﺩﻯ ﻮﻗﺒل
ﺠﻤﺎﺩﻯ ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﭼﻨﺪ ﻟﺬﺕ ﺟﻨسی
ﻮ ﻭﻫﻤﻰ ﻭﺁﻧﻬم
ﺪﺭ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺤﮑم
ﻔﺮﻣﺎﻥ اﺯﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
همه ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺖ ﻧﻮعی
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣتی
ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﻭﺍﮔﺮ
ﻟﺎﺯم ﺸﺪ (ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ)
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺭﺍﭼﻮﻥ
گذﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺗﻮﺣّﺶ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎﻯ
گرم
ﻮﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻤﺘﻌﻔّﻥ و
ﺟﻨﮕﻠﻬﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳﻚ ﻭﻳﺨﺒﻨﺪﺍﻥ
هائی ﮐﻪ ﻧﻈﻴﺮ
ﺯﻧﺪگی
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ.
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﻋﻘلی
ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪﭼﺎﺭﻩ
ﺳﺎﺯﻯ کنند.
ﻭﺍﮔﺮ ﻣﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮐﻤک کنیم ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯﮐﻤک ﻤﺎ
ﻓﺮﺍﺭﻯ ﻮ ﺣﺘﻰ ﺁﺯﺍﺭ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ضمنا از
پیامبر است که
سالکان حتی
نیروی قوی تر
ازعشق بولایت
نفرت ازدشمنان
ولایت الهی
داشته باشند
ولی منظور تنها
دوری از آخوند
و قشری ها می
باشد و نه سبّ
و نفرت سازی
در روان خود
باشد .

حدیث
830 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ۲۵۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺿﻤﻦ ﺑﻴﺎﻥ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ ﺁﺏ ﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺩﻭ
ﮔﻮﻧﻪ ﮔِل
ﻮﺧﺎک ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺩﺭ حدیث
ها ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻭﻟﻴﻥ عقل ﻮ
ﻧﻮﺭﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ (ﻃﺒﻘﻪﺑﻨﺪﻯ
ﺪﻭﮔﺎﻧﻪ) ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی اﺳﺖ.
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮔِﻠﻬﺎ
ﻭ ﺫﺍﺕﻫﺎ ﺩﺭﺗﻨﻮع
بی
ﻨﻬﺎﻳﺖﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی همگی
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻨﻮعی ﭙﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﺑﺖ ﺗﻘربّ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺑﺄﺻل
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ
ﺁﺏ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺭﻭﺍح هنوﺯ
ﺩﺭﻋﺎلم ﺬﺭ ﻭ
ﻧﺎﭼﻴﺰﻯو ﺪﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭﺭﻭﺡ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺟﻨﻴﻥ ﻤﺨﻠﻮﻁ ﺷﺪﻧﺪ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻔﺎﺫﺍﻫم
فی اﻟﺬﺭ
ﻳﺪﺑّﻮﻥ ﻓﻘﺎل
لاأﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻴﻤﻴﻥ الی
اﻟﺠنّة
ﺑﺴﻠﺎﻡ ﻭ ﻗﺎل
لأﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﺍلی
اﻟﻨﺎﺭ ﻭﻟﺎ
ﺍُﺑﺎﻟﻰ ثُمّ
ﺃﻣﺮ ﻧﺎﺭﺍ
ﻓﺎﺳﻌﺮﺕ ﻓﻘﺎل
لأﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﺸﻤﺎل
اﺩﺧﻠﻮﻫﺎ
ﻓﻬﺎﺑﻮﺍ ﻭ
ﻗﺎل لأﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻴﻤﻴﻥ
اﺩﺧﻠﻮﻫﺎ
ﻓﺪﺧﻠﻮﻫﺎ ﻓﻘﺎل
کونی ﺒﺮﺩﺍ ﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺎ ﻓﮑﺎﻧﺖ
ﺑﺮﺩﺍ ﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺎ ﻓﻘﺎل
ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﺸﻤﺎﻝ ﺑﺎربّ
ﺃﻗﻠﻨﺎ ﻓﻘﺎل
ﻘﺪ ﺃﻗﻠﺘﮑم
ﻔﺎﺩﺧﻠﻮﺍ ﻓﺬﻫﺒﻮﺍ
ﻓﻬﺎﺑﻮﺍ ﻓثم
ثبتت ﺍﻟﻄﺎعة
ﻭ ﺍﻟﻤﻌﺼبة ﻓﻠﺎﻳﺴﺘطیع
هؤلاء ﺃﻥ
ﻴﮑﻮﻧﻮﺍ ﻣﻥ
هؤلاء ﻭﻟﺎ
ﻫؤلاء ﺃﻥ
ﻴﮑﻮﻧﻮﺍ ﻣﻥ
هؤلاء ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ اﺭﻭﺍح
ﺪﺭﻋﺎﻟم ﺬَﺭ
ﻭ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺩﺭﺣﺎل
ﭙﺎی ﮐﻮﺑﻴدن
ﻮﭼﺮﻳﺪﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ (ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺭﻭﺍج
اﻧﺴﺎنی
ﻤﺮﺍﺣل
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻧﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮔﻔﺖ ﺑﺎ
ﺳﻠﺎمت ﻮﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻮﻳﺪ. (ﺑﺎﺳﻠﺎم
ﻮ ﺻﻠﻮﺍﺕ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭ
ﭘﺬﻳﺮﺍئی ﻮ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﻭﺑﺎ
ﺻﻠح ﻮﺳﻠﺎﻣتی
ﻮﮐﻤﺎل ﺮﻭﺣﻰ ﻭﺑﺎ
ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻨﺪﮔﻮﻧﻪ
ﻭﭼﻨﺪﮔﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
(ﺳﻤﺖﺭﺍﺳﺖ)
ﺳﻤﺒﻮل ﺮﻭح ﻮ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭ
ﭘﺎکی اﺳﺖ. ﻭ(ﺳﻤﺖﭼﭗ)
ﺳﻤﺒﻮل ﻤﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍئی ﻮ
ﺁﻟﻮﺩگی ﻮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﺷﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﺮﻭﻩ ﺁﺗﺶ
ﺟﻬﻨﻢ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺪﺍﺩ ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﺁﺗﺶ
ﺷﻮﻳﺪ ﻭ
ﺍﻋﺘﻨﺎئی ﻨﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﻡ (ﺗﺮﺣّﻢ
ﺑﺸﻤﺎ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻢ
ﻭﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﺷﻤﺎ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻧمی
ﭙﺬﻳﺮﻡ ﻭﻧﮕﺮﺍنی
ﻨﺪﺍﺭﻡ ﻭﺍﻋﺘﻨﺎ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ همان
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯﺠﻬﺎﻥ
ﺪﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﮐﻨﻴﺪ
ﻭﻗتی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﺎک
اﺯﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻭﺗﻮﺣّﺶ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ.ﻭﻫﻤﮕﻰ
ﻧﻴﺰ ﻋﺎﻗﺒﺖﻭﺍﺭﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.
ﺑﺮخی ﺰﻭﺩﺗﺮ
ﻭﺑﺮخی ﺪﻳﺮﺗﺮ
ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥها) ﻭﺳﭙس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺪﺍﺩ ﺗﺎ
ﺁﺗﺶ
ﺍﻓﺮﻭﺧﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﻭ
ﺑﺎﺻﺤﺎﺏ
ﺷﻤﺎل ﻭﭼﭗ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺁﻥ ﺸﻮﻳﺪ ﻭلی
ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ
(ﺁﺗﺶ سختی
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺘﻥ
ﭙﺮﻭﺭﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺟﻬﻨم
ﻮﺁﺗﺶ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ نار یا
آتش عکس نور و
مراتب تجلّی و
تعالی است .
ﻭلی اﻳﻥ ﻤﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ
ﻮﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭ ﻃﻴﻨﺖ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﻭﺍﺭﺩ سلوک
الهی ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻘﺒﻮل ﺰﻣﺎﻥ
ﻨﺸﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
عباﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺒﻬﺮ ﺩﻳﻥ
ﻮﻣﺬﻫبی که ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ)
ﻭﺳﭙس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺻﺤﺎﺏ
ﻳﻤﻴﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺧﻮﻝ اﻳﻥ
ﺁﺗﺶ ﺭﺍ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺁﻥ ﻨﻴﺰ
ﺷﺪﻧﺪ (ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺁﻧﺮﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ)
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﻮﺭﺍ ﺑﺂﺗﺶ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺪﺍﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺁﻧﺎﻥ
ﺨﻨک ﻮﺳﻠﺎﻡ
ﻭﺳﻠﺎمتی
ﺒﺎﺷﺪ (ﻓﺮﻣﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺁﺗﺶ ﻧﻤﺮﻭﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺪﺍﺩﻩ ﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ هر ﺳﺎﻟک
ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﮑﻤﺎل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ.(ﺑَﺮﺩ)ﺧﻨکی
عکس ﺳﻮﺯﺵ ﺑﺎ
ﺁﺗﺶ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺑﻤﻌنی
ﻴﺨﺒﻨﺪﺍﻥ ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﺟﻬﻨم ﺪﻳﮕﺮی
ﺍﺳﺖ. (ﺳﻠﺎﻡ) ﻭ
ﺻﻠح ﻮﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﺳﻠﺎﻣتی ﻮ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺭﻭح ﻮ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻟﺬﺗﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﻫﺴتی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻈﻴﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺳُﺮﺍغ
ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ )
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺃﻫل
ﺸﻤﺎل گفتند ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺒﺨﺶ
ﻭﻓﺮﺻﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺪﻩ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍﺑﺨﺸﻴﺪﻡ ﭘس
ﺣﺎل ﻮﺍﺭﺩ
ﺁﺗﺶﺷﻮﻳﺪ
ﺑﺎﺯﻫم
ﻨﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺗﺮﺳﻴﺪﻧﺪ (ﺫﺍﺗﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻮﻗﺪﺭﺕ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎﻭﺍﺭﺩ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺸﻮﻧﺪ.ﻭلی ﭙس
ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻨﺪ
ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ سلوک
الهی ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﺪﺍﺩﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﻭﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕﻟﺎﺯﻡ
ﺭﻭﺯﻯ ﺒﺎﻳﻥ
ﺘﻮﻓﻴﻖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﺮﻭﺯﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺟﻬﻨم ﺨﺪﺍ
ﺧﺎلی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ) ﻭ ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺑﺮخی ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻳﺎ ﺗﻤﺮّﺩ
ﻭﻋﺼﻴﺎﻥ ﺒﺮخی
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺷﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ (ﻟﺬﺍ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘس اﺯﺍﺗﻤﺎم
ﺤُﺠّﺖﻫﺎ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺑﺎ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
ﻭﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺨﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ)ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ نمی ﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯﺁﻧﺎﻥ
ﺸﻮﻧﺪ ﻭﺁﻧﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺫﺍﺕ ﻭﻓﺼل
ﻨﻮعی اﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻳﻥ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺭ
ﺟﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻭﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻮ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻮﻓّق
ﺒﻌﺒﻮﺭ
ﺍﺯﺍﻳﺪﺁل
کماﻟﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋم ﻴﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻭ
ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻭ ربّ
ﺩﻳﺪنی ﻮالهی
ﭙﺮﺳﺘﻴﺪنی
ﺒﺸﺮﺑﺸﻮﻧﺪ.

حدیث 831 -
ﺍﺯﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ(ﺝ۵ﺹ254 بحاﺭ)
ﮐﻪ ﻭﻗتی ﺪﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺩم ﺪﺭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﺷﺪ
ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻔﺮﻣﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﺎّﻤﺎ ﻓﺮق
ﻴﻨﻬم ﻤﺒﺎﺩﻯ
ٴﻄﻴﻨﺘﻬﻢ ﻭﺫﻟک
ﺃﻧّﻬم کاﻧﻮﺍ
ﻓﻠقَ ﻣﻥ ﺴﺒخ
ﺃﺭﺽ ﻭﻋﺬﺑﻬﺎ ﻭﺣﺰﻥ
ﺘﺮبة ﻭ
ﺳﻬﻠﻬﺎ ﻓﻬم
علی ﺤﺴﺐ ﻗربّ
ﺃﺭﺿﻬم
ﻤﺘﻘﺎﺭﺑﻮﻥ ﻭﻋلی
ﻘﺪﺭ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﻬﺎ
ﻳﺘﻔﺎﻭﺗﻮﻥ ﻓﺘﺎم
اﻟﺮﻭاء
ﻨﺎﻗﺺﺍﻟﻌﻘﻞ ﻭﻣﺎﺩ
ﺍﻟﻘﺎمة ﻗﺼﻴﺮ
ﺍﻟﻬمّة ﻭ
ﺯﺍﮐﻴﺎ ﻟﻌﻤل
ﻘﺒیح اﻟﻤﻨﻈﺮ ﻭ
ﻗﺮﻳﺐ ﺍﻟﻘﻌﺮ
ﺑﻌﻴﺪ
ﺍﻟﺴُﺒﺮ ﻭ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺍﻟﻀﺮﻳبة
ﻣﻨﮑﺮ ﺍﻟﺠﻠﻴبة
ﻭ ﺗﺎﺋﻪ
ﺍﻟﻘﻠﺐ
ﻣﺘﻔﺮق اﻟﻠّﺐ ﻭﻃﻠﻴق
اﻟﻠّﺴﺎﻥ
ﺤﺪﻳﺪ
ﺍﻟﺠﻨﺎﻥ ﻋﻠّﺖ
ﺗﻔﺎﻭﺕﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻃﻴﻨﺖ ﺍﺳﺖ (ﺫﺍﺕ
ﻭ ﮔِﻞ ﻭﺟﻮﺩی
آﻧﻬﺎ ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺪﺭ ﻓﺼل ﻨﻮعت
ﺒﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺪﺭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺍﺯ تولّدﺍﺕ
ﻗﺒل اﺯتولّد
ﻓﻌلی کسب
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺪﺭ ﻧﻈﺎم
ﻮﺳﻴﺴﺘﻢ
ﮊﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺮﻭﻣﻮﺳﻮم هاﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺒﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﻨﻴﺰﻏﻴﺮ ﺍﺯ (ﮊﻧﺘک
ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ)
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ (ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ) ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺣﺎﻣﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺣﻴﺎتی ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺯ تولّدﺍﺕ
ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻳﺎ تولّدﺍﺕ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
گیاهی
ﻮﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭﭼﻨﺪﻳﻥ
ﺮﺩﻩ ﺍﺯ(ﻓﺼﻮل
ﻨﻮﻉ) ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻋﺒﻮﺭ( ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒیعی ﻴﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻯ)
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﻳنک ﺴﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺗﮑﺎﻣلی
کنونی را
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ
ﻮﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳق
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺑﺎ
ﺻﺒﺮ
ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ عمل
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎ سلوک الهی ﻭﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺬﺍتی ﺪﺭﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ)
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺩﻭ
ﻟﭙّﻪ ﻭﻗﺴﻤﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺧﺎک ﭙﺎک ﻮ
ﻧﺎﭘﺎﻙ ﻭﻳﺎ
ﺧﺎک ﺨﺸﻥ
ﺒﺎﺧﺎک ﻨﺮﻡ ﮐﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﺨﻠﻮﻃ
ﺸﺪﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺩم
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﺗﻘربّ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺯﻣﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ(ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫنی
ﻮ ﺭﻭﺍﻧﻰ) ﮐﻪ
ﺑﺎﻫم ﻨﺰﺩﻳک
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.(ﺯﺑﺎ
هم ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻭﺍﻗﻮﺍﻝ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ)
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﻄﻴﻨﺘﻬﺎ ﺍﺯﻫم
ﺪﻭﺭ ﻭﻣﺘﻨﻔﺮ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺑﺮخی ﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻴنی که
ﺟﺴﻤﺎ ﺳﺎﻟﻢ ﻭلی
ﺪﺭﻋﻤل ﻨﺎﻗﺺ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻗﺪ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﻠﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﺩﺭﻫﻤّﺖ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺍند . ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺳﻴﺮﺕ ﻧﻴﻜﻮ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﺯﺷﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺮخی کم
عمق ﻭلی
ﭙُﺮﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﻓﻬﻢ ﻭﺑﺮخی
ﻨﻴﮑﻮ ﺩﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭلی
ﺰﺷﺖ ﺩﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭﺑﺮخی
ﺪﺭﺩل کم گشته
ﻭﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﻭﻓﮑﺮ ﺩﺭ
ﺗﻔﺮﻗﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺯﺑﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭﮔﻮﻳﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺗﻴﺰ
ﻭ ﺗﻨﺪ ﺩﺭﻋﻘل هستند.(ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺠﺴمی ﻤﻬم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی
ﻤﺎﺩﻯ
ﻤﻮثرﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی
ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺬﻫﻨﻰ ﺑﻨﻈﺎم
ﺮﻭحی ﺸﺨﺺ
ﺑﺴﺘگی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﺗﻔﺎقی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮخی ﺪﺭ
ﺩﻳﻥکم عقلی
ﻴﺎ ﺑﻴﻌﻘل
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺩﻟﻴلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻳﻥ
ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﻫﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻃﻴﻨﺖ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻟﻴل
ﻮﻋﻠّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺑﺸﺮﻯ ﺣﺎﺻل
اﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
کسب ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺩﺭتولّدﺍﺕ
ﺍﺩﻭﺍﺭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮﻗﺒل ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.

حدیث
832 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ254 بحاﺭ)
ﭼﻮﻥ ﺒﺎﻳﺸﺎﻥ
گفتند ﺃﺭﺃﻳﺖ ﺣﻴﻥ
ﺃﺧﺬ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻤﻴثاﻕ علی
اﻟﺬَﺭ فی
ﺼُﻠﺐ ﺁﺩﻡ ﻓﻌﺮﺿﻬم
علیﻨﻔﺴﻪ ﮐﺎﻧﺖ
ﻣﻌﺎﻳنة ﻣﻨﻬم
ﻠﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻋﺎﻟم ﺬﺭ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ گرﻓﺖ.
ﻭﺁﻧﺎﻥ هنوﺯ
ﺩﺭ ﮐﻤﺮ ﻭﭘﺸﺖ
ﺁﺩم ﺒﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
خدﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ.ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻭﻣﻌﺮفی ﻨﻤﻮﺩ
(ﺍﻳﻥ ﺪﺭﻋﺎﻟم
ﺬَﺭ ﻳﺎ ﺭﻭح هم
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺤﻀﻮﺭ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﻘﺒلی ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭحی
ﺒﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﺁﻥ
اﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭﻳﺎ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ تولّدﺍﺕ
ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هستند
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻮﻓﻴق ﺪﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺪﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ربّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻭ ربّ
ﺍﻟﻔﺼﻠﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭﺷﻬﻮﺩﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺧﺪﺍﻯ ربّ
ﺭﺣﻤﺎنی ﻨﻴﺴﺖ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑربّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ. ﮐﻪ ﺍﺯبی
ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍرﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ هست .ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ حدّ ﺍﮐثر
ﻭﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺸﻬﻮﺩ
تجلّی ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ(ﻗﺎﺋم ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ)
ﻳﺎﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻮﺍﻳﺪﺁل کمال
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﻳﻥ گفته
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻨﻌم
ﻴﺎ ﺯﺭﺍﺭﻩ ﻭﻫم
ﺬﺭ ﺑﻴﻥ ﻴﺪﻳﻪ ﻭﺃﺧﺬ
ﻋﻠﻴﻬم ﺒﺬﻟک
اﻟﻤﻴثاق
ﺒﺎﻟﺮﺑﻮﺑیّة
ﻭ ﻟﻤﺤﻤﺪ
ﺑﺎﻟﻨﺒﻮة ثُمّ
کفّ لهم
ﺒﺎﻟﺄﺭﺯﺍﻕ ﻭ
ﺃﻧﺴﺎﻫم
ﺮﻭٴﻴﺘﻪ ﻭﺃثبت
فی ﻘﻠﻮﺑﻬﻢ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻪ ﻓﻠﺎﺑﺪ
ﻣﻥ ﺃﻥ ﻴﺨﺮج
اﻟﻠﻪ ﺍلی
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﮐﻠّﻤﺎ
ﺃﺧﺬﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﻤﻴثاﻕ ﻓﻤﻦ
ﺟﺤﺪ ﻣﺎ
ﺍﺧﺬﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﻤﻴثاق
ﻠﻤﺤﻤﺪ ﻟم
ﻴﻨﻔﻌﻪ
ﺍﻗﺮﺍﺭﻩ
ﻟﺮﺑّﻪ
ﺑﺎﻟﻤﻴثاﻕ ﻭﻣَﻥ
ﻠﻢ ﻳﺠﺤﺪ
ﻣﻴثاق ﻤﺤﻤﺪ ﻧﻔﻌﻪ
ﺍﻟﻤﻴثاق
ﻠﺮﺑّﻪ ﺁﺭﻯ
ﺰﺭﺍﺭﻩ ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ اﺳﺖ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺩﺭﻋﺎلم ﺬﺭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮﺵ
ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ( ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺪﺭﻋﺎﻟم
ﺮﻭح ﻘﺒل اﺯ تولّد
ﺑﺸﺮﻯ ﻔﻌﻠﻰ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟم
ﺘﻮﻟﺪ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﻨﺎﺭﺳﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺒلی
ﺁﻧﻬﺎ. ﭼﻪﺭﺳﺪ
بتوﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮ
ﮔﻴﺎهی ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻥ
ﭙﻴﻤﺎﻥ (ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ) ﻳﺎ تعهّد
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺤﺎل
ﻮﻓﻄﺮﺕﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﺑﺎ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺗﻴﮑﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﻌﺪﻯ یا آخرت ﺑﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻓﻄﺮﻯ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻧﻴﺰﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯتولّد
ﻭ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ ﻧﻘﺾ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺠﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻞ روح ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭحی ﻮ
ﻓﺴﺎﺩﻭ ﺯﻭﺍل
کرﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ)
ﻭﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﻓﺖ(ﻗﺒﻮﻝ
ﻳﻚ ﺭﻭح ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﺬﻳﺮﺵ
ﺗﺮﺑﻴﺖﺍﻟﻬﻰ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻭضع
ﻔﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺍﻳﻥ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭخی
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ)
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﮔﺮﻓﺖ(ﻗﺒﻮﻝ
کرﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮک محمد دﻧﺒﺎل
کنند ﺯیرﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﮐﺎفی اﺯتولّدﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰﻭعمل ﺒﺎ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻘﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻨک
اﺯﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻘﺪﻳﻢ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
هم ﺒﺎﺷﺪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻳﻥ
اﺭﻭﺍح
ﻤﺘﻌﻬّﺪ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
(ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﺩﺭ (ﺗشیع
ﺴﻠﻮکی)
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. نبوّت
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ (ﺗﻨﺒّوء
) ﻭﭘﻴﺶﮔﻮئی
ﻮﺷﺮح اﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ کاﺭ نبوّت
ﺭﺍ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺣتی
هر ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮﭘﻴﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
یک ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮفی کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻀﻤﻴﻥ
ﺮﺯﻗﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ( ﺭﺯق
غذﺍئی ﺒﺮﺍﻯ
ﺠﺴم همگاﻥ
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺭزق
ﺬﻫﻨﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺤﺼﻴل
ﺸﺪﮔﺎﻥ علوم
هست . ﻭﻟﻰ (ﺭﺯق
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﻭﻋلم
ﻠﺪنّی
ﻮﻋﺮﻓﺎنی
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﻤﺮﺍﺣل
ﭙﻴﺶﺭﻓﺘﻪ ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻔﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺖﮔﻮﻧﻪ
ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﻭﻋﻘل
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
) ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ تولّدانسان
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﻓﺮﺍﻣﻮﺵﺍﺯ
ﺭﻭٴﻴﺖﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺩ (ﺁﻥﺪﻳﺪﺍﺭﻯکه
ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺩﺭﻋﺎﻟم
ﺬﺭﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺪﻳﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄلق
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ اﺯ
ﺗﺠلّی ﺨﺪﺍﻯ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻓﻌﻠﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ربّ
ﺍﻟﻔﺼﻠﻬﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ ﻭﻳ اربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻘﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ ربّﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﻳﺎ ربّ
ﺍﻟﻔﺼﻠﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﻨﺎم ﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨج ﺘﻥ
ﺁﻟﻌﺒﺎ
خوانده می شود
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ) ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺪﻳﺪﺍﺭ ربّ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻧﺪ(ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮐﻮﺩکی ﻮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭﺟﻬﺎﻥاﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺒﮑﻨﻨﺪ) ﻭلی
ﺪﺭﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﻦ (ﻣﻌﺮﻓﺖ)
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ثاﺑﺖ ﻣﺎﻧﺪﻩ اﺳﺖ.
(ﮐﺸﺶ ﻃﺒیعی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭﻣﻴل
ﻮﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻠﻘﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭلی
لاﺯم اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻥ ﺪﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺨﺎﺭج
گرﺩﺩ (ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﻮﺩ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﺠعلی الهی
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻳکی اﺯ ﺍﻳﻥ
ﺸﺶ ﺷﻬﻮﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ) ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺁﻧﮑﻪ
ﺍﺯﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﭘﻴﻤﺎﻥ گرﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ عهد
ﺍﻟﺴﺖ ﺭﺍ با
ولایتهای
سلوکی قبلی را
ﻫم ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭلی
اینک ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﻬم
اﮔﺮ ﺗﺎ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ )
ﺍﻣﺎ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﮐﺮﺩ(ﺍﻧﮑﺎﺭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻤﺠﺪﺩ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯاﻟﻬﻰ
زنده محمدی ﻭﺍﻧﮑﺎﺭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﻠﻘﺎﻯاﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻣﻨﮑﺮ
ﭘﻴﻤﺎﻥ عهد
ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ)ﮐﻪ ﻣﻨﮑﺮﮔﺮﺩﺩ
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ تازه
ای ﺪﺍﺷﺘﻪ (ﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻳﺶ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﻔﻴﺪ ﻧﻴﺴﺖ(ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪﺧﺪﺍ
ﺭﺍﻗﺒﻮل
ﺪﺍﺷﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺵ
ﺭﺍ ﻫم
ﭙﺬﻳﺮﻓﺖ.
ﻭﺣتی هرﺩﻭﻯ
اﻳﻨﻬﺎ ﮐﺎفی
ﻨﻴﺴﺖ ﺍﮔﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﻭﺯ ﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ. (ﺍﻗﺮﺍﺭ)
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﻭلی
ﺘﻮﺟّﻪ ﻭقُرّه
ﮔﻴﺮﻯﺴﻠﻮکی
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺒﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ که
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨند .ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪﺧﻮﺩ
ﺁﻧﺎﻥ هنوﺯ
ﻓﺎﺳﺪ در روح
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ
ﻣﺤﻤﺪ زنده ﺭﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﮑﺮﺩ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺧﺪﺍﻳﺶ
ﺑﻨفع اﻭ ﺍﺳﺖ (ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻨﮑﻨﺪ ﺍﺯﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیر ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻋمّ
اﺯ ﺳُﻨّﻴﺎﻥ
ﻣﻨﮑﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺪعی
ﻘﺒﻮل اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭلی ﻤﻨﮑﺮ
ﺗﺴلیم ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺳﻮﺩﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻗﺒﻮل الهی
اﺯﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺑﺮﻧﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﺮک غیر قابل
عفو الهی هم
ﻤﻴﮑﻨند.

حدیث 833 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ (ﺝ۵ﺹ255ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺿﻤﻥ ﻄﺮح
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ ﺁﺏ
ﺷﻴﺮﻳﻥ ﻮ ﺷﻮﺭ ﻭﺧﺎک
ﺁﺩم ﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺁﺏﺷﻮﺭﻣﺨﻠﻮﻃ
کرﺩ ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺍﺯﮐِﺘﻒ
ﻭﺷﺎﻧﻪ ﺭﺍﺳﺖ
ﺁﺩﻡ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﮔﻔﺖ
ﺍﻳﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﻬﺸﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺍﺯﮐﺘﻒ ﭼﭗ ﺁﺩم
ﺒﺮﺍﻯ ﺠﻬﻨﻢ ﺩﺭﭘﺸﺖ
ﺁﺩم گذﺍﺭﺩ ﻣﻄﺎﻟﺐﺟﺪﻳﺪﻯ
گفته ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: هؤلاء
فی اﻟﻨﺎﺭ
ﻭﻟﺎ ﺍُﺑﺎﻟﻰ ﻭﻟﺎ
ﺍُﺳﺄل ع مّا
ﺃﻓﻌﻞ ﻭلی فیه
هؤلاء
اﻟﺒﺪﺍء ﺑﻌﺪ ﻭفی
هؤلاء ﻭﻫؤلاء
ﺴﻴﺒﺘﻠﻮﻥ ﻭﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻋﺘﻨﺎئی هم
ﺒﺎﻋﺘﺮﺍﺽ
ﮐﺴﻰ ﻧمی
ﻨﻤﺎﻳﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﮑﻨم
ﺠﺎﻯ ﺴؤﺍل ﻮ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﮐسی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی
اﻳﻨﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﻌﺪﺍ(ﺑﺪﺍﺋﻰ)
ﺩﺍﺭﻡ (ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺳﺮﻧﻮﺷت
هاﻯاﻳﻨﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﺩﺭﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮکی ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﻴﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﺴﺮﻣﻨﺸﺄ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ (بِدای
ﻨﻬﺎﺋﻰ) الهی
ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺁﺧﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﺍﺯﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖکامل
الهی ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮔﻨﺎه
کاﺭﺍﻥ ﺒﺮخی
اﺳﺘثناءا ﻭﻳﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺧﻮﺩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺒﺮﺳﻨﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻮﺁﻧﺎﻥ
ﺒﻠﺎﻫﺎئی هست ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ ﭙس
ﺍﺯطی ﺠﻬﻨﻢ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺪﻭﺭﻩﺳﻠﻮﻙ ﻭﻋﺒﻮﺭﺍﺯ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺠﻬﻨﻤﻴﺎن
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﻭ ﻃﻮﻟﺎنی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺗﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻫﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﻄﺒیعی
ﺮﺍﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ. ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺃﻫل ﺠﻬﻨم ﻴﺎ
ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﺸﻤﺎل ﻮ ﭼﭗ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺤُﺠّت علیه
ﻣﺎ ﺁﺗﺶ ﺭﺍ
ﺑﺮﻣﺎ ﻭﺍﺟﺐ
ﮐﺮﺩﻯ؟ ﻭ ﺗﻮ
ﺩﺍﻭﺭﻋﺎﺩﻟﻰ
ﻫﺴﺘﻰ. ( ﻗﺒل اﺯ
ﺍﺭﺗﮑﺎﺏ ﻭهدایت
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻭ
ﺍﺗﻤﺎم ﺤُﺠّﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ) ﻭﻗﺒل
اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺭﺳﻮﻟﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺑﻔﺮﺳﺘﻰ؟(ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ اولی
اﻟﻌﺰم ﻨﻴﺰ ﻫﺮﭼﻨﺪ
قرنی ﻴکی
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی اﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
همیشه ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
زیاد ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺭﻫﺒﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ)
ﺗﺎ ﺑﺪﺍنی که
ﺁﻳﺎ ﻣﺎ ﻣطیع
ﻤﻴﺒﻮﺩﻳﻢ ﻭﻳﺎﻣﺘﻤﺮّﺩ
ﺑﺮﺗﻮ
ﻣﻴﺸوﻳﻢ. ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﺣﺎل
که ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻴﮕﻮﺋﻴﺪ: ﻔﺄﻧﺎ
أﺧﺒﺮﮐم ﺒﺎﻟحجّة
ﻋﻠﻴﮑم اﻟﺂﻥ
فی اﻟﻄﺎعة ﻭ
ﺍﻟﻤﻌصیة ﻭ
ﺍﻟﺄﻋﺬﺍﺭ
ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﺄﺧﺒﺎﺭ ﭘس
ﻣﻥ ﺒﺸﻤﺎ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﻣﻴﺪﻫم
که حُجَّت
ﻭﺩﻟﻴل علیه
ﺷﻤﺎ ﭼﻴﺴﺖ؟ ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
اﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﺷﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ (ﺍﺣﮑﺎم
ﺴﻠﻮک ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ اﻃﺎﻋﺖ
ﻣﺎ ﺳﺮﮐﺸﻰ)
ﻭﻋﺬﺭﻯﭙس ﺍﺯ ﺁﮔﺎهی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ(ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒیعی
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻧسخ ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﮑﺮﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﻔﺼل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻟﺎئی
ﺒﺮﺳﻨﺪ که ﻋﻘل
ﻮ ﺻﺒﺮ ﻭ ﻋﺸق
لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭلی
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی هستند ﮐﻪ
ﻣﺪّعی ﻔﻬم ﻮ
ﺁﮔﺎهی اﺯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭلی
ﺒﺪﺍﻥ
ﻨﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺁﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭحُجَّتﺍﻟﺄﺳﻠﺎﻡ
ﻭ ﻳﺎ ﻋﻠﺎﻣﺖ الهی
ﻮ ﺍﻣﺎﻡ ﻭﻳﺎ
ﺩﻟﻴل الهی
ﻮﻭﺳﻴﻠﻪ حَجّ
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ.ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻮﻧﺪ
ﺑﻤﺴﺌﻮﻝ ﺁﺗﺶ
ﺟﻬﻨم ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺁﺗﺶ: ﻔﺄﻭحی
اﻟﻠﻪ ﺍلی
ﻤﺎﻟک ﺨﺎﺯﻥ
اﻟﻨﺎﺭ ﺃﻥ
ﻤﺮّ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﺗﺸﻬﻖ ثُمّ
ﺨﺮج عنقا
ﻣﻨﻬﺎ ﻓﺨﺮﺟﺖ
ﻟﻬﻢ ثُمّ ﻗﺎل
اﺩﺧﻠﻮﻫﺎ
ﻃﺎﺋﻌﻴﻦ ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﻟﺎ ﻧﺪﺧﻠﻬﺎ
ﻃﺎﺋﻌﻴﻦ ثُمّ ﻗﺎﻝ
ﺍﺩﺧﻠﻮﻫﺎ
ﻃﺎﺋﻌﻴﻥ ﺃﻭ ﻟﺄﻋﺬﺑﻨّﮑم
ﺒﻬﺎ ﮐﺎﺭﻫﻴﻦ ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﺍﻧّﺎ ﻫﺮﺑﻨﺎ
ﺍﻟﻴک ﻤﻨﻬﺎ ﻭﺣﺎﺟﺠﻨﺎک
ﻔﻴﻬﺎ ﺣﻴث ﻭ
ﺟﺒﺘﻬﺎ
ﻋﻠﻴﻨﺎ ﻭﺻﻴّﺮﺗﻨﺎ
ﻣﻥ ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﺸﻤﺎﻝ ﻓﮑﻴﻒ
ﻧﺪﺧﻠﻬﺎ
ﻃﺎﺋﻌﻴﻦ ﻭﻟﮑﻥ
اﺑﺪﺍ ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﻴﻤﻴﻥ
ﻔﻴﺪﺧﻮﻟﻬﺎ کی
ﺘﮑﻮﻥ
ﻘﺪﻋﺪﻟﺖ
ﻓﻴﻨﺎ ﻭ ﻓﻴﻬم ﮐﻪ
ﺟﻬﻨﻢ ﻧﻔسی
ﺒﺰﻧﺪ ﻭﺳﺮ ﻭ
ﮔﺮﺩنی ﻨﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ(
ﺍﺯﮔﻮﺩﺍل
ﺁﺗﺶ ﺷﻌﻠﻪﺍﻯ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ گوﺩﺍل
ﻮﺍﻗﻌﻰ رَحِم
ﻤﺎﺩﺭﺍﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤسخ اﻳﻥ
اﺭﻭﺍح ﺴﺮﮐﺶ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺟﻬﻨﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻧﺪکی
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻗﺎﺑل ﺘﺤﻤّل
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. که
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺮﺍ
ﻣﺤﺮﻭم
اﺯﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ) ﻭﭼﻮﻥ
ﺸﻌﻠﻪﺍﻯ
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺪﺍﺩ
ﮐﻪ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺧل ﺁﻥ
ﺸﻮﻳﺪ (ﺩﺍﺧل
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮک ﺪﻳﻨﻰ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻘﺒﻮﻝ الهی
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﺸﻮﻳﺪ)
ﻭﺁﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺧل
ﻨﻤﻴﺸﻮﻳﻢ (
ﺍﮔﺮ ﺑﺰﻭﺭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻭلی
ﻘﻠﺒﺎ ﻣطیع
اﻭﻟﻴﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴم
ﺒﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﭘس
اﺯ ﺩﺧﻮل
ﺠﺒﺮﻯ ﺪﺭ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺑﺎ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﺗﺎﺩﺭبشریّت
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﮑﻨﻨﺪ.) ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺖ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺧل ﺁﻥ
ﺸﻮﻳﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺰﻭﺭ
ﻭ ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﺑﺎﻋﺬﺍﺏ
ﺩﺍﺧﻞ ﻣﻴﮑﻨﻢ (ﺩﺭﺯﻧﺪگی
اﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺒﺸﺮﻳّﺖ
ﻭﻫﻤﻴﻥﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﺑﺎ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﻭ ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ کنند .
ﻭﻳﺎ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺴﻠﻤﺎنی ﺮﺍ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺩل ﺒﺪﺍﻥ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻧﺒﺎﺷند
وﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺰﺷﺖ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﮐﻪﺣتی
اﮔﺮﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺨﻴﺮ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﻣﺸﺮک ﻮ
ﺑُﺖﭘﺮﺳتی
کرﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺴﻠﻴم
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.)
ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ ﺪﺭ
ﭘﺎسخ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺗﺮس ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﻨم
ﺒﺘﻮﭘﻨﺎﻩ
ﺁﻭﺭﺩﻳﻢ (ﮐﺎﺭﻯ
که ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺘﺼﻮﺭﻣﻴﮑﻨند.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯﺟﻬﻨم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ)
ﻭﻣﺎ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤث
ﻭﺍﺣﺘﺠﺎج
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻳﻢ ﮐﻪ
ﺟﻬﻨﻢ ﺭﺍ
ﺑﺮﻣﺎ ﻭﺍﺟﺐ
ﻧﻤﻮﺩﻯ. (ﺑﺤث
ﺩﺭﺍﺯ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻋﺪم اﻃﺎﻋﺖ
ﻭﮐﻤﻰ ﻋﺸق ﻮ
ﺑﺎﻭﺭﻯ اﻣﻮﺭ الهی
اﺳﺖ) ﭼﻮﻥ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﺷﻤﺎﻝ(ﺑﺪ
ﺷﺎﻧس ﺷﻮم ﻮ
ﺩﺭ ﺷﺎم
ﺘﺎﺭﻳک ﺠﻬﻨم
کرﺩﻯ) ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺣﺎﻝ ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﺎﺭﺍ ﺟﻬﻨمی
کرﺩﻩﺍﻯ ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺟﻬﻨم
ﺸﻮﻳﻢ؟(حدّ
ﺍﻗل ﺪﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ اﻣﺮﻭﺯ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺒﺮﻳم که
ﺍﻳﻥ حقّ
ﻄﺒیعی
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺩﻭﺍﺭ ﻗﺒلی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ) ﭘس
ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻴﻤﻴﻥ ﺮﺍ(
ﮐﻪ ﺑﻬﺸتی هستند)
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﻳﻥ
ﺁﺗﺶ ﺑﮑﻦ ﺗﺎﻋﺪﺍلتی
ﺒﺮﻣﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻰ (ﺁﻧﺎﻥ ﺒﻤﻔﺖ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻴﺎمدﻨﺪ
ﻭ ﻣﺎ ﺑﻤﻔﺖ
ﺟﻬﻨمی ﻨﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺻﺤﺎﺏ
ﻳﻤﻴﻦ(ﺑﻬﺸتی
ﻴﻮ ﺩﺳﺖ
ﺭﺍﺳﺖﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺮﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻥﺒﺎ
ﻳُﻤﻥ ﻮ ﺑﺮﮐﺖ
ﻭﻓﺰﻭنی ﻤﻘﺎﻡ)
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ .ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻔﺄﻣﺮ ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻴﻤﻴﻦ ﻭﻫم
ﺬَﺭ ﺑﻴﻥ
ﻴﺪﻳﻪ ﻓﻘﺎل
اﺩﺧﻠﻮﺍ ﻫﺬﻩ
ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﻃﺎﺋﻌﻴﻦ ﻓﻄﻔﻘﻮﺍ
ﻳﺘﺒﺎﺩﺭﻭﻥ فی
ﺪﺧﻮﻟﻬﺎ ﻓﻮﻟﺠﻮﺍ
ﻓﻴﻬﺎ ﺟﻤﻴﻌﺎ ﻓﺼﻴّﺮﻫﺎ
ﻋﻠﻴﻬم ﺒﺮﺩﺍ
ﻭﺳﻠﺎﻣﺎ ثُمّ
ﺃﺧﺮﺟﻬم
ﻤﻨﻬﺎ ثُمّ
ﺍﻥّ ﺍﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻧﺎﺩﻯ
فی ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻴﻤﻴﻥ ﻮ
ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﺸﻤﺎﻝ ﺃﻟﺴﺖ
ﺑﺮﺑّﮑﻢ؟
ﻓﻘﺎل ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻴﻤﻴﻥبلی
ﻴﺎ ﺭﺑّﻨﺎ ﻧﺤﻦ
ﺑﺮﻳّﺘک
ﻮﺧﻠﻘﻚ ﻣﻘﺮّﻳﻥ
ﻄﺎﺋﻌﻴﻦ ﻭ
ﻗﺎل ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﺸﻤﺎﻝ ﺑلی
ﻴﺎ ﺭﺑّﻨﺎ ﻧﺤﻦ
ﺑﺮﻳّﺘک
ﻮﺧﻠﻘک
کاﺭﻫﻴﻥ ﻮﺫﻟک
ﻘﻮل اﻟﻠﻪ ﻭﻟﻪ
ﺃﺳﻠم ﻤﻥ فی
اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭﺍﻟﺄﺭﺽ
ﻃﻮﻋﺎ ﻭ ﮐُﺮﻫﺎ
ﻭﺍﻟﻴﻪ
ﺗﺮﺟﻌﻮﻥ ﻗﺎل
ﺘﻮﺣﻴﺪﻫم
ﻠﻠﻪ ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺻﺤﺎﺏ
ﻳﻤﻴﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺁﺗﺶ ﺷﻮﻧﺪ.ﻭﺁﻧﺎﻥ
گرﭼﻪ ﺩﺭ ﻋﺎﻟم
ﺬَﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪ(ﺩﺭﻋﺎﻟم
ﺮﻭح
ﻮﻧﺎﭼﻴﺰﻯ
ﻮﺟﻨﻴﻥ ﺒﻮﺩﻥ ﺑﺎﺯﻣطیع
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻨﺎﭼﻴﺰ
ﻭﺫﺭﻩﺍﻯ هستند
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭﺗﻮﺑﻪ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮک
ﻴﺎﻓﺘﻨﺪ)
ﻭﻫﻤﻪ ﺷﺮﻭع
ﺒﺪﺧﻮل
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭﺑﺮﻫﻢ
ﺳﺒﻘﺖ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ (
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔسﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭﭼﻮﻥ
همه ﺩﺍﺧل
ﺸﺪﻧﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺳﺮﺩ
ﺷﺪﻥ ﻮﺁﺭﺍم
گرﻓﺘﻦ ﺟﻬﻨﻢ ﺩﺍﺩ
(ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋﻢ ﻭﺧﺎﺗﻤﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺣﺮﺍم
ﻮﺣﻠﺎل
ﺒﻮﺩﻧﻬﺎ ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻄﺮﺍﺗﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﭙس ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺁﺗﺶ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻭﺭﺩ (
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺑﻘﺎﺋﻢ)
ﺳﭙس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺮ ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ
ﻧﺪﺍ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﻣﻥ ربّ ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻢ؟ (آیا
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻡ؟ ﻭﺍﻳﻨک
ﻨﻴﺰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥمیکنم
آﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻫﻴﺪﺑﻮﺩ)
ﺍﺻﺤﺎﺏ ﻳمین
ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩﻧﺪ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﺎ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺗﻮ ﻫﺴتیم
ﻮﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻣطیع ﻮ ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ (ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﻭ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ع ملی ﺪﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّل
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﺍﻣﺎ
ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﺸﻤﺎل
گفتند ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﺎ ﮐﻪ ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺗﻮﻫﺴﺘﻴﻢ
ﻭﻟﻰ ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭ
ﺍﻳﻥ هماﻥ
گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﻔﺖ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺯﻣﻴﻥ هست ﺑﺎﻃﻮع
ﻮ ﻳﺎ ﺍﮐﺮﺍﻩ (ﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ)ﺩﺭﺗﺴﻠﻴم
اوﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺑوی
ﻧﻴﺰﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩق ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩ ﻳﻌنی
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ(ﻳﻌنی
ﺘﺴﻠﻴم ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺣﺎﻟتی
ﺼﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎم ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻭﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺩفع
ﺸﺮﻙ ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺑﻴﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺣﺎلتی ﺸﺒﻴﻪ
ﺑﻤﺮگ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺎﻇﺮﺑﺮﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻳﺎ ﻭﺍحدّ
ﮐﺮﺩﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺒﮕﻮﺋﻴﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳکی اﺳﺖ ﻭﺩﻭ
ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺴﻮﻯ هوﺳﻬﺎ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﻳﻢ.ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﮐﺮﺍﻩ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺪﺧﻮل ﺪﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺴﻠﻮﻙ ﺑﺠﻬﻨﻢ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ.ﻭﻳﺎﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻭﻗتی ﺪﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ بشریّت
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭلی ﭙس
ﺍﺯﭼﻨﺪﻳﻥ
هزﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻳﻨﺎﻥ
که ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺳﻠﻮک ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ ﺍﻳﻥ
ﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﺑس .ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭﻏﻴﺒبی
ﻮﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺧﺒﺮﻯ ﻧﺪﺍﻳﻢ. ﻣﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻫﺪ ﺁﻧﻬﻢ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ .

حدیث
834 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ257ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنی ﻨﻘﻠّﺐﺃﻓﺌﺪﺗﻬم
ﻭ ﺃﺑﺼﺎﺭﻫم
ﻮﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻟﻬﺎ
ﻭﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ.( ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣُﺮﺩﻥ
اﻳﻥ ﺤﺎل ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ عقل
ﻮ ﻓﻮآﺩ یا دل و
ذات ﻭﻳﺎ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی ﻮ
ﻧﻴﺰ ﭼﺸم
بیناﻯ ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﻴﻨﺶ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﻳﻥ
عقل ﻮ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻳﻦ
(ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ)
ﺑﺨﺎﻃﺮﻋﺪم سلوک
الهی ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﺯﻧﺪگی اﺳﺖ)
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻤﺎل ﻤﻮٴﻤن،
ﻮﺍﺑﻪ ﺃﻭل
ﻤﺮّﻩ ،ﻫﻤﺎ
ﻥﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺎﺭ
ﺍﻭل ﻧﻴﺰﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺎﻭﺭﺩﻧﺪ (ﺑﺮخی
ﻘﺒل اﺯﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ
ﺑﺄﺩﻳﺎﻥ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻩ نیز
ﻋﻤﻠﺎ سلوک
الهی ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺣﺎل ﺒﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻨﻈﺮﻯ
ﻮ ﺍﻳﻤﺎﻥ عملی
ﻳﺎﺳﻠﻮکالهی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﺍﻭم
ﻨمی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻳﻌنی
ﺪﺭﻋﺎلم ﺬﺭ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﭙﻴﻤﺎﻥ ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
اﻭﺍﻣﺮ
ﻧﺸﺪﻧﺪ که
ﺣﺎﻟﺎ ﻫم
ﺤﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺸﻮﻧﺪ)
ﺍﻣﺎﺼﺎﺩق می ﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻔﺎﻧّﻪ
ﺣﻴﻥﺃﺧﺬ
ﻋﻠﻴﻬم
اﻟﻤﻴثاق ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺭ
ﺍﻭل ﻮ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺩﻟﻬﺎ
ﻭﭼﺸﻤﻬﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺁﻧﻬﺎ ﻭﻗتی
ﺒﻮﺩه ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴثاﻕ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ (ﺩﺭﻋﺎلم
ﺬَﺭ ﮐﻪ ﻗﺒﻮل
ﻨﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﺁﻏﺎﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﺼﻴﺤﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮالهی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺻﺎﺩق
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ الهی
ﺒﺎﺷﺪ ﺧﻮﺩ
ﻭﺧﻴلی ﺰﻭﺩ ﻭ
ﺑﺎ ﺍﺷﺘﻴﺎق
ﻄﺎﻟﺐ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
835 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ257ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻭ
ﺃﺧذ ﺭّﺑک من
ﺒنی آﺩم ﻤﻥ
ﻈﻬﻮﺭﻫم که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺑنی ﺁﺩﻡ ﺍﺯ
ﭘﺸﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﻤﺎن
گرﻓﺖ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻨﻌﻢ ﺃﺧﺬ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟحجّةّ
ﻋلی ﺠمیع
ﺨﻠﻘﻪ ﻳﻮم
اﻟﻤﻴثاﻕ ﻫﮑﺬﺍ
ﻭﻗﺒﺾ ﻳﺪﻩ ﺁﺭﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ
ﺗﻤﺎم ﺨﻠق ﺨﻮﺩ
ﺭﻭﺯ ﻣﻴثاق ﺒﺮ
ﺁﻧﻬﺎ حُجَّت
ﺗﻤﺎم کرﺩ. ﻭ
ﺍﻳن ﻄﻮﺭ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﺎﻓﺤﻪ ﺩﺭ
ﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﭘﻴﻤﺎﻥگرﻓﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
اﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺑﻴﻌﺖ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺁﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺍﻳﻥ
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.(حُجَّت)
ﺣﺮﻑﺁﺧﺮ ﻭﺩﻟﻴل
ﻮﻣﺪﺭک ﻮ ﻧﻴﺰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ حَجّ ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﻗﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﺪﺭ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺗﻤﺎﻡ
حَجّ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑحجّ
أﮐﺒﺮ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
سلوک الهی اﺳﺖ.

حدیث 836 -
اﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ258ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺍنی
ﺃﻟﺴﺖ ﺑﺮﺑّﮑم
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻨﻌﻢ ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﺑﺄﻟﺴﻨﺘﻬﻢ ﻭﻗﺎﻟﻮﺍ
ﺑﻘﻠﻮﺑﻬﻢ ﻭ
ﺻنع ﻤﻨﻬم ﻤﺎ
ﺍﮐﺘفی ﺒﻪ آﺭﻯ هم
ﺒﺰﺑﺎﻥ گفتند
ﻭﻫم ﺒﺪل
کفتند .(ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺯﺑﺎﻥ ﭙﻴﻤﺎﻥ ﻤﻴﺒﻨﺪﺩ
ﻭﺩﺭﻋﺎﻟم ﺬَﺭ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺤﺎل
گفته ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻓﻄﺮﺕ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی که
ﻫﺴﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻳﻨک اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻤﺮّﺩ ﮐﻨﺪ
ﻭلی ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺍﻳﻥ ﺘﻤﺮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺩﺭﺗﻮضیح
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺰﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻃﻮﺭﻯ
ﺴﺎﺧﺘﻪﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ اﮐﺘﻔﺎ ﮐﻨﺪ.
(ﻳﻌنی کرﺍﻣﺎﺕ
و توانهای ﻧﻮعی
ﺪﺭﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ
ﻮﺭﻭح ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﻥ
ﺠﻮﺍﺏ ﺭﺍ
ﺑﺰﻣﺎﻥ ﺤﺎﻝ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ ﺘﻦ ﻭﺁﻧﺮﻭﺯ
ﺑﺎﺯﺑﺎﻥ ﺤﺎل
گفته
اﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ (ﺩﻟﻬﺎ) ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﺍقعی ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻳﺎﻋﺸق
ﻮ ﮐﺸﺶ
ﻭﻋﻠﺎﻗﻪﺍﻯ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ عقیده ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ الهی
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺍﺯﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺎﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ258ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪﺷﺨصی
ﺑﻤﻮﻟﺎ ﮔﻔﺖ
ﺁﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒل اﺯﻣﻮﺳﻰ ﺑﺎﮐسی
ﻴﺎ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻧﺶﺣﺮﻑ
ﺯﺩﻩ ﺍﺳﺖ؟
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩ: ﻘﺪ
ﮐﻠّم اﻟﻠﻪ ﺟمیع
ﺨﻠﻘﻪ ﺑﺮّﻫم
ﻮ ﻓﺎﺟﺮﻫم
ﻮﺭﺩﻭﺍ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﺠﻮﺍﺏ ﺁﺭﻯ ﺑﺎﻫﻤﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﻭﮐﺎﻓﺮﺁﻧﻬﺎ
صحبت کرده ﻭﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺟﻮﺍﺏ
ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺴﺎﺋل ﺘﻌﺠﺐ
ﻧﻤﻮﺩ ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮﺩ ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻯ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺑنی ﺁﺩم
ﺪﺭﭘﺸﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩﺷﺎﻥ ﺑﺮﻋﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥگوﺍهی
گرﻓﺖ؟ ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﻣﻦ ربّ ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻢ؟
ﻭﺁﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺁﺭﻯ.(ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺍﺭﻭﺍح
ﺒﺎﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄلق
الله ﻨﻴﺴﺖ ﻭﺣتی
ﺒﺎ ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪنی ربّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﻮ ﻳﺎ ربّ ﻗﺎﺑل
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﺩﺭﺟﺒﺮﺋﻴل
قائم ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﻘﺒﻠﻰ ﻭﻳﺎربّ
ﺍﻟﻔﺼل ﺒﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺍﻯ هر
ﻣﺮﺍﺣﻠﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘﻴﻤﺎﻥ
گرﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻨﻈﺮﻯ ﻮ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺤﺎل
اﺳﺖ ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ هماﻥ
ﭙﻴﻤﺎﻥ اﻟﺴﺖ
ﺭﺍ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ)ﺳﭙس
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ: اﻧنی
ﺃﻧﺎﺍﻟﻠﻪ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺃﻧﺎ ﻭ ﺃﻧﺎ
ﺍﻟﺮﺣﻤﻦ ﻓﺄﻗﺮّﻭﺍ
ﻟﻪ ﺑﺎﻟﻄﺎعة
ﻭ ﺍﻟﺮﺑﻮﺑیّة ﻭ
ﻣﻴّﺰ ﺍﻟﺮﺳل
ﻮ ﺍﻟﺄﻧﺒﻴاء
ﻮﺍﻟﺄﻭﺻﻴاء ﻭﺃﻣﺮ
ﺍﻟﺨلق
ﺒﻄﺎﻋﺘﻬﻢ ﻓﺄﻗﺮّﻭﺍ
ﺑﺬﻟک ف ی
اﻟﻤﻴثاﻕ ﻓﻘﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة ﻋﻨﺪ
ﺍﻗﺮﺍﺭﻫم
ﺒﺬﻟﻚ ﺷﻬﺪﻧﺎﻋﻠﻴﮑﻢ
ﻳبنی ﺁﺩﻡ ﺃﻥ
ﺘﻘﻮﻟﻮﺍ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺍﻧّﺎ
ﮐﻨّﺎ ﻋﻥ هذا
ﻏﺎﻓﻠﻴﻥ ﻣﻥ
اﻟﻠﻪ ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻪ
ﺟﺰ ﻣﻥ ﺨﺪﺍالهی
ﻨﻴﺴﺖ ( اله
ﺗﺄﻟّﻪ ﻭﺗﻮﺳّل
ﭙﺮﺳﺘﺶ
ﻭﻗﺒﻠﻪ گیری
ﺒﺎ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺩفع
ﺸﺮک اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻧنی
ﺃﻧﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺃﻧﺎ ﺳﻤﺒﻮل
ﺘﻤﺎم اﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺪفع ﺸﺮک
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ الهی
ﻮخوﺩ ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ الهی
هستی ولی الله
ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺤﺮﻑ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﻴﺰ ﻳک کاﻣل
ﻮﺍﺻل ﻤﻴﺰﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ ربّ
ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﺮﺵ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﻭلی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺁﻥ
ﻨﻮﻉ ﺷﻬﻮﺩ (ﻧﻮﺭ)
ربّ رحمان
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺮﺳﺪ ) ﻭ ﻣﻥﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻢ ( ﺍﻳﻦ ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋﻢ ﺍﺯﺍﻳﻥ
ﭙس ﻣﺮﺑّﻰ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ نوع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ ﭘس
ﺍﺯﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
بهشت ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﺍﻭ
ﺑﺮﺳﺪ.نور ربّ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﻳﻥ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻋﻠﻰ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺭﻭﻯ اﺭﻭﺍح
ﻤﻮﻓق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺎﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. (ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺯﺑانی ﻮ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﻳﺪ
در ولایت
ﺑﮑﻨﻨﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﻭﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﺻﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﺸﺨّﺺ
ﻭﻣﻌﺮفی ﻨﻤﻮﺩ
(ﺭﺳﻮﻟﺎﻥﻤﺮﺍﺗﺐ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨلق ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ هستند.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺶ ﻧبیّ اﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﻳﺎ ﮐﺎﺷﻒ
قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩ. ﻭ (ﺍﻭﺻﻴاء
) ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﻭﺻﻴّﺖ ﻭ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻘﺒلی هستند.
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭﺻیّ
ﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭﻏﺎﻳﺐﺍﺯﺩﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺟﺰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﺯﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻭﺻﻴﺖ
ﻭﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ ﻭﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﻌﺪﻯ ﻭﺻﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺘﺸﺨﻴﺺ
ﻭﺗﻤﻴﻴﺰ
ﻭﺗﻌﻴﻴﻥ الهی
اﺯ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻌﺮفی
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ هر
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﻳک
ﺮﻭٴﻴﺎ ﺍﺳﺖ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺩ (ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ) ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺩﺍﺩ (ﺑﺮﺍﻯﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭح ﺁﻧﻬﺎ)
ﻭﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺩﺭﻣﻴثاﻕ تعهّد
ﮐﺮﺩﻧﺪ (ﭼﻪ
ﺩﺭﻋﻬﺪﺍﻟﺴﺖ ﻭﭼﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﻫﻨﮕﺎم اﻗﺮﺍﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﮔﻮﺍﻩ ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﺑنی
ﺁﺩﻡ ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻴﻢ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﻴﻢ(
ﺍﻣﺮﻭﺯﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﻣﻴثاق
ﻔﻄﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺣتی
عقلی ﺒﺎ
ﺧﺒﺮﺷﺪﻥ ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ
ﺪﺭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺘﺎﺯﻩ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هم
ﻨﺎﻇﺮ ﭘﻴﻤﺎﻥ
اﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻨﻴﺰﻣﺮﺍﻗﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭتعهّد
ﺳﺎلک ﺒﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ ﺗﺎﺳﻠﻮﻙ
و پیمان ﺍﻭ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺗﺮک
ﻨﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮک ﻛﺮﺩ ﺩﺭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﺴﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺤﺎﻝ
ﻣﻨﮑﺮ ﺍﻃﻠﺎع
اﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻃﺒیعی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
سلوک الهی ﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 837 اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ259 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻗﺮنی
ثُمّ ﺒﻌثنا ﻣﻥ
ﺒﻌﺪﻩ ﺭُﺳُﻠﺎ
ﺍلی ﻘﻮﻣﻬﻢ...ﺑﻤﺎﮐﺬّﺑﻮﺍ
ﻣﻥ ﻘﺒل ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﻤاﺒﺮﺍﻧﻰ ﺍﺭﺳﺎل
ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﮑﺎﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺒﻌث ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺮﺳل الی
اﻟﺨﻠﻖ ﻭﻫم فی
ﺃﺻﻠﺎﺏ ﺍﻟﺮﺟﺎل
ﻮﺃﺭﺣﺎم اﻟﻨﺴاء
ﻓﻤﻦ ﺻﺪق
ﺤﻴﻨﺌﺬ ﺻﺪق
ﺒﻌﺪ ﺫﻟﻚ ﻭ ﻣﻥ
کذّﺏ ﺣﻴﻨﺌﺬ ﮐﺬّﺏ
ﺑﻌﺪ ﺫﻟک ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻮﻟﺎنی ﺮﺍ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ
(ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ
ولایتهای
قبلی ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ)
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﻧﺎﻥ هنوزﺩﺭ
ﭘﺸﺖ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ رَحِم
ﻤﺎﺩﺭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.(ﭘس
ﻋﺎﻟم ﺬَﺭ
ﻋﺎﻟم ﺠﻨﻴنی اﺳﺖ
ﻭﻧﻴﺰﻋﺎﻟم
ﻘﺒل ﺠﻨﻴﻦ ﺩﺭﭘﺸﺖ
ﭘﺪﺭ ﻣﻨﺘﻈﺮ تولّد
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﻜﺎﺭ
ﺪﺭﻣﻠﮑﻮﺕ ﻣﻨﺘﻈﺮ
تولّد ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺼﺪﻳق
کرﺩﻧﺪ ﺑﻌﺪﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﺼﺪﻳق
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ (
ﺑﻌﺪﺍ ﻳﺎ ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﻟّﺪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ)ﻭﻫﺮﮐس
ﺁﻧﺠﺎ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻤﻮﺩ ﺑﻌﺪﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ (ﺍﻳﻥﻤﺸﮑل
اﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺪﺭ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭﻫﻴﭽﮑﺪﺍم
ﺴﺎﻟک
ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺘﺎبع
ﺨﻠﻔﺎ ﻭ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻋﻠّﺖ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺫﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻋﺎﻟم ﺬﺭ ﻭﻗﺒﻞ
ﺍﺯتولّد
ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻠﺖ ﺁﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻥ ﻔﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺎﻟﺎ ﻭﻋﻘل
کاﻓﻰ ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴﺖ سلوک
الهی ﻭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪﺍﺯﻣﺮگ
ﺨﻮﺩﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﻴﻠﻴﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻤﻨﻌﻘﺪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭﻟﻰ ﺳﺴﺖ
ﻋﻨﺼﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺸﻴﻌﻴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻔﺎﺳﺪ ﺷﺎﻥ ﺑﺎﻃل
هستند. ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 838 -
ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ259ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺒﻄ
الی اﻟﺄﺭﺽ فی
ﻈﻠل ﻤﻥ
اﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﻋلی ﺁﺩﻡ ﻭﻫﻮ ﺑﻮﺍﺩی
ﻘﺎل اﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺮﻭﺣاء ﻭ
ﻫﻮ ﻭﺍﺩ ﺑﻴﻥ
اﻟﻄﺎﺋﻒ ﻭ ﻣکة
ﻓﻤسح علی ﻈﻬﺮ
ﺁﺩﻡ ثُمّ ﺻﺮخ
ﺒﺬﺭﻳّﺘﻪ ﻭﻫم
ﺬَﺭ ﻓﺨﺮﺟﻮﺍ
ﮐﻤﺎﻳﺨﺮج
اﻟﻨﺤل ﻤﻥ
کوﺭﻫﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪﻫﺎﺋﻰ ﺍز
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺑﺮ
ﺁﺩم ﺒﺮﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ ﻮﺍﺭﺩ
ﺷﺪ. ﻗﺒﻠﺎ
ﺗﻤﺎﺳﻬﺎﻯ الهی
ﺒﺎ ﺁﺩﻡ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻴﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻨک ﺼﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺯﻣﻴﻥ اﺳﺖ.ﻭﺍﻳﻥ
ﻨﺰﻭل ﺨﺪﺍ ﻧﺰﻭل
ﺘﺠﻠنی ﺨﺪﺍ ﺩﺭ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ قائم ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﻳک اﺯ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﻗﺒلی ربّ
ﺍﻟﻔﺼﻠﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ
ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ که هنوز
نام آدم
ندارند .ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪﻫﺎئی اﺯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺎﺯ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺴﺎﻳﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
اﻳﻥ ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻘﺒﻠﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺪﺭﻣﻨﻴﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺑﻴﻥ
ﻔﺮﻭﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻮﻋﺮﻭج ﺮﻭح
ﺴﺎﻟک
ﻤﺸﺎﺭﮐﺖ
ﺩﺭﻣﻌنی هست .
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﻭحدّﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﺩم
ﺪﺭﺩﺭﻩ ﻳﺎ
ﺩﺷﺖ(ﺭﻭﺣاء)
ﺑﻮﺩ. (ﺭﻭﺣﺎنی
ﻮﺭﺍﺣﺘﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﺒﺘﻤﺎم
ﺮﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺪﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮک ﻮ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺣﻠﺎل ﻮ
ﺣﺮﺍم ﺮﺍﺣﺖ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻮﺍﺩﻯ
ﻮﺩﺭﻩ ﺑﻴﻥﻄﺎﺋﻒ
ﻭﻣﮑﻪ ﺍﺳﺖ. (ﻫﺮﺩﻭ
ﺷﻬﺮﻯ ﺪﺭ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ هستند
این آدم همان
محمد است . ﻭلی
ﻤﻌﻨﻰ (ﻣﮑّﻪ)
ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮک
ﻮﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﺎ ﺷﻬﺮ
ﻣﻐﻬﺎ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.ﻭ(ﻃﺎﺋﻒ)
ﮐﻪ ﻃﻮﺍﻑ
ﮐﻌﺒﻪ ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻔﺖ
ﻃﻮﺍﻑ ﮐﻌﺒﻪ ﻳﺎ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﭙﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ) ﻭ ﺳﭙس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺖ
ﺑﺮ ﮐﻤﺮﺁﺩم
کشید ﻭﺑﺎ
ﻭﻟﺎﺩﺁﺩم ﺪﺭ
ﮐﻤﺮﺵ ﻧﻬﻴﺐ
ﺯﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻮﻥ ﺰﻧﺒﻮﺭﻫﺎ
ﺍﺯ ﻟﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺮﮐﻨﺎﺭ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﻩ ﻗﺮﺍﺭﮔﺮﻓﺘﻨﺪ
(ﺩﺭﻩ ﺭﻭح
ﻮﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ) ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﺩم گفت ﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻥ ﭽﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻰ ﻭﺁﺩم
اﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪ ﻭﮔﻔﺖ
ﻣﻥ اﻭﻟﺎﺩ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﮐﻤﺮ ﺗﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻡ ﺗﺎﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺑﻮﺑﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺒﮕﻴﺮﻡ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺤﻤﺪ نبوّت
ﺍﻭﺭﺍ. ﻭﺍﻳﻥ
گوﻧﻪ ﺩﺭﺁﺳﻤﺎﻥ
اﻳﻥ ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺴﺘﻪ ﺷﺪ (ﺩﺍﺳﺘﺎنی
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺑﻠﺎغ اﻭﻟﺎﺩ
ﺁﺩم ﺒﻪ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻦ(ﺁﺩﻡ)
ﻫﺮﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻭﻟﺎﺩﺵ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﺩم
گفت ﺧﺪﺍﻳﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ
ﮐﻤﺮ ﻣﻥ ﺠﺎﻯ
گرﻓﺘﻨﺪ (ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺁﺩم
اﺑﻮﺍﻟﺒﺸﺮ
افسانه ای ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻏﻴﺮﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻧﻴﺰ ﺍﺳﻴﺮﺟﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯﻗﺒل
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺸﺨﺺ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ ﻋﺪﻩ
ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺭﮐﻤﺮ
ﻭﭘﺸﺖ ﺍﻭ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎل کمال
بودند ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﮑﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻨﻈﺮﻳﻪ
ﻗﺪﻳم ﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺁﺩﻣک های
ﻜﻮﭼﻚ ﺩﺭﮐﻤﺮﭘﺪﺭ
ﻭﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭرَحِم
ﻤﺎﺩﺭ ﭘﺮﻭﺵ ﻣﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻌﺠﺐ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻞ ﻋﻤﻠﺎ
ﻭﻗتی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺯ
ﻭﻯﺒﺮﮐﺖ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ﭼﻘﺪﺭﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺮﺍهدایت
ﻭ ﺯﻧﺪﻩ
ﺗﺮﺑﮑﻨﺪ.) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻴﺎ
ﺁﺩﻡ ﻫؤلاء
ﺬﺭﻳّﺘک
ﺃﺧﺮﺟﺘﻬم ﻤﻥ
ﻈﻬﺮﻙ ﻟﺂﺧﺬ
ﻋﻠﻴﻬم
اﻟﻤثاق ﻠﻰ ﺑﺎﻟﺮﺑﻮﺑیة
ﻭ ﻟﻤﺤﻤّﺪ
ﺑﺎﻟﻨﺒﻮة ﮐﻤﺎ
ﺁﺧﺬﻩ ﻋﻠﻴﻬم
فی اﻟﺴﻤاء ﻗﺎل
ﺁﺩﻡ ﻳﺎ ربّ ﮐﻴﻒ
ﻭَﺳَﻌﺘﻬم
ﻈﻬﺮﻯ ﻗﺎل
اﻟﻠﻪ ﻳﺎ ﺁﺩﻡ ﺑﻠﻄﻒ
ﺻتعی ﻮ ﻧﺎﻓﺬ
ﻗﺪﺭﺗﻰ ﻗﺎل
ﺁﺩم ﻴﺎ ربّ ﻓﻤﺎ
ﺗﺮﻳﺪ ﻣﻨﻬم فی
اﻟﻤﻴثاق ﻗﺎل
اﻟﻠﻪ ﺃﻥ لا ﻳﺸﺮﮐﻮﺍ
بی ﺸﻴﺌﺎ ﻗﺎل
ﺁﺩﻡ ﻓﻤﻥ
اﻃﺎﻋک ﻤﻨﻬم
ﻴﺎ ربّ ﻓﻤﺎ
ﺟﺰﺍٴﻮﻩ ﻗﺎل
اﺳﮑﻨﻪ ﺟﻨّﺘﻰ
ﻗﺎل ﺁﺩم ﻔﻤﻥ
عصاﻙ ﻓﻤﺎ
ﺟﺰﺍٴﻮﻩ ﻗﺎل اﺳﮑﻨﻪ
ﻧﺎﺭﻯ ﻗﺎل
ﺁﺩم ﻴﺎ ربّ
ﻟﻘﺪﻋﺪﻟﺖ
ﻓﻴﻬم
ﻮﻟﻴﻌﺼﻨّﻚ
ﺃﮐثرﻫم اﻥ ﻠم
ﺘﻌﺼﻤﻬم ﺍﻯ
ﺁﺩم ﺒﺪﺍﻥ که
ﺑﻠﻄﻒ ﺻﻨﻌﺖ
ﻭﻫﻨﺮ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺎ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻘﺪﺭﺕ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﻳﻦ ﺟﺎﻯ گیرﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ.ﻭﺁﺩم
گفت ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ؟ (ﭘﻴﻤﺎﻥ
عهد ﺍﻟﺴﺖ ﻗﺒل
اﺯتولّد ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﺒﻌﺪ ﺍﺯ تولّد
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻫﺪﻑ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪگی ﻨﻮع
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺴتی ﻮﺍﻧﻮﺍع
ﺁﻥ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣل اﺯﻝ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪ ﺍﺳﺖ )
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻥ ﺸﺮﻳک
ﻨﺠﻮﻳﻨﺪ (ﺑﺠﺎﻯﺨﺪﺍ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍﻋﺒﺎﺩﺕ و
اطاعت ﻧﮑﻨﻨﺪ ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﻮﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪﻋﻤﻠﺎ
ﺷﺮﻳک اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی گرﺩﻧﺪ
ﻳﻌنی هدﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ)ﻭﺁﺩم
ﺒﺎﺯ ﮔﻔﺖ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺗﻮﺭﺍ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﻨﺪ ﭼﻪ ﭘﺎﺩﺍشی
ﺪﺍﺭﺩ (ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺭﺳﻠﻮک
اﺯﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺩ
ﺟﺎﻯ ﻤﻴﺪﻫﻢ (ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻭﺑﻮﺳﺘﺎنی
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ ﻳﺎ
ﺁﺧﺮﺕ ﻭﻳﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﺧﺮﺕ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﻬﺸﺖﻋﻘلی
اﺯﻋﻘل اﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮی ﺩﺭﻧﻮع
ﻔﻮ ق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻘﺎمی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﺧﻠﺎل ﻤﺮگ
ﻮ ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﺁﻳﻨﺪﻩ) ﺁﺩم
ﭙﺮﺳﻴﺪ سرکش ﺒﺮﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺗﻮ ﭼﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍتی
ﺪﺍﺭﺩ؟
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﺩم ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻘﻴم ﺁﺗﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻢ(ﺁﺗﺶ
ﮔﻮﺩﺍل ﺠﻬﻨﻢ ﻭﻳﺎ
ﺁﺗﺶ ﺳﻮﺯﻧﺪﻩ
ﺭﻭح عرﻳﺎﻥ ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺪﺭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭﺟﻬﻨم ﺴﻮﻡ ﻭﺁﺗﺶ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍنی
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ) ﺁﺩم
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ گفت ﮐﻪ
ﺗﻮﺩﺭحقّ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﺭﺍﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻯ.ﻭلی اﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍهی که
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺳﺖ
ﮔﻴﺮﻯ کنی (ﻭﻣﻌﺼﻮم
ﺪﺳﺖ ﺑﺴﺘﻪ
ﻧﻨﻤﺎﺋﻰ)ﺍﮐثر
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻮﺭﺍ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.(ﺯﻳﺮﺍﻣﺪﺍﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪﻋﻘل
ﻮﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻤﺤﻴطی ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﻮﻧﺪ ﻭﻳﺎﺳﺎﻟکی
ﺨﻄﺎ ﻧﮑﻨﺪ ﻭﻣﻌﺼﻴﺖﺑﮕﻨﺎﻩ
ﻧﻨﻤاید.ﻭلی
گناﻩ ﺗﻤﺮﺩ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ. (ﻣﻌﺼﻮﻡ)
ﺩﺳﺖ ﺑﺴﺘﻪ ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﮑﻨﺪ
ﻭیا ﭘﻴﺸﺎنی
ﺒﺴﺘﻪ ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﻓﮑﺮ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮ ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻤﻌﺼﻴﺖ
ﮐﻪ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻤﺤﻴطی ﻤﺎنع
ﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮﺳﺎﻟکی
گناﻩ ﻭﺗﻤﺮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻤﻴﺎﻥ ﺘﮑﻠﻴﻒ
ﺧﻮﺩ ﺁﺩﻡ ﺭﻭﺷﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل الهی
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻭﺑﺎقی
ﻨﻤﺎﻧﺪﻩ ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎل
عصیاﻥ
ﻮﺗﻤﺮّﺩ ﻳﺎ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﭘﻴﺶ
ﺑﻴﺎﻳﺪ.

حدیث 839 - اﺯ ﺍﻣﺎم
عسکرﻯ اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ260ﺑﺤﺎﺭ
) ﮐﻪﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺃﻟﺴﺖ
ﺑﺮﺑّﮑم ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﺗثبیت
ﻗﺒلی ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻥ
ﻤﻮﻗﻒ ﻭ ﺻﺤﻨﻪ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﺎﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻭﺭﺩ ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻥ
ﺘﻌﺠّﺐ اﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻢ ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮلی ﺨﻮﺩ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻈﻤﺖﻫﺎئی
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻣﺎ
ﺃﻋطی اﻟﻠﻪ
ﻭﻟﻴّﻪ ﻭﺟﺰﻳل
ﻤﺎﺣﻤّﻠﻪ ﺍﻣﺎم
ﺪﺭ ﭘﺎسخ گفت
ﻋﺠﻴﺐ ﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ: اﻟﺄﻣﺮ
ﺃﻋﺠﺐ ﻣﻤّﺎ
ﻋﺠﺒﺖ ﻣﻨﻪ ﻳﺎﺍﺑﻮ
ﻫﺎﺷﻢ ﻭ ﺃﻋﻈﻢ ﻣﺎ
ﻇﻨّک ﺒﻘﻮم ﻤﻥ
عرﻓﻬﻢ ﻋﺮﻑ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﻣﻥ
ﺃﻧﮑﺮﻫم
ﺃﻧﮑﺮ ﺍﻟﻠﻪ؟
ﻓﻠﺎ ﻣﻮٴﻤﻥ
اﻟّﺎ ﻭ ﻫﻮ به
ﻤﺼﺪّﻕ ﻭ
ﺑﻤﻌﺮﻓﺘﻬﻢ
ﻣﻮﻗﻥ ﻋﺠﻴﺐ
ﺗﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮﮐس ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ (ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ را ) ﺧﺪﺍ
را ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﮐﺮﺩ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻩ .ﮐسی
ﻤﻮٴﻤﻥ
ﻤﺤﺴﻮﺏ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺗﺼﺪﻳق
ﻮﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺑﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻳﻘﻴﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. (ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻧﻘشی ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ الهی
ﺒﻮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ.ﻭﺧﻠﺎﻓﺖ
ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺒﻮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺳﺎﻟک
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻤﻴق
ﺪﺭﻳﻘﻴﻥ سالک
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺮﻭٴﻴﺎ ﻭثباﺕ
ﺍﻳﻥ الهی
ﺪﺍﻧﺴﺘﻥ ﻮلیّ
ﺨﺪﺍ ﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ الهی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭلی
ﻮﺟﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﻗﺎﺑل
اﻧﮑﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ.(ﻣﻮٴﻤﻦ)
ﻳﻌنی ﻤﻮٴﻤﻥ
اﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻴﻘﻴﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻮﺳّل ﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻭﻗتی
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻮ ﺷﺎﻣﻞ ﭘﻴﺮ الهی
ﻮ ﭘﻨج ﺘﻥ
ﺁﻟﻌﺒﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭﺑﻘﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﻮﻓق
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ اوم
کنندﻩ ﺑﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﻤﻮٴﻤﻥ
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻮٴﻤﻦ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻴﻘﻴنی اﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ (ﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻦ)
ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﻳﻘﻴﻥ
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻯ الهی
اﺳﺖ. ﻭلی ﭽﻮﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺮﺳﻴﺪ (ﻋﻴﻥاﻟﻴﻘﻴﻦ)
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻋﻤﻴﻘﺎ
الهی ﺒﻮﺩﻥ
ﭙﻴﺮﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ به (حقّ
اﻟﻴﻘﻴﻦ)
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻤﺮﺗﺒﻄ
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻮﻋﻠﻢ ﻟﺪﻧی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﻫﻴچ
ﺘﺮﺩﻳﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻭ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺗحقّق
ﻮﻇﺎﻳﻒ الهی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﻟﻴﻞ ﺩﺭﺳتی
عباﺩﺕ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭ
ﺑﺎﺯﻯ ﺸﻴﻄﺎﻥ ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻨﻴﺴﺖ.ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺪﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭبی اﺭﺍﺩﮔﻰ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐالهی
ﺮﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﺩﺭﻣﺮگ
ﻮﺍﻗﻌﻰ ﮐﻪ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻥ همه ﭼﻴﺰ
ﻫﺴتی ﺮﺍ
ﺑﻔﺮﺍﻣﻮشی
ﻤﻴﺒﺮﺩ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻳﻥ ثباﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ژنتیک ﺭﻭحی
ﺒﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺿﺎﻣﻥ ﺁﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺮﻭح
ﺒﺎ ﻧﻮﺭﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮﭼﻴﺰﺩﻳﮕﺮﻯ
اﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺗﺎﺯﻩ
ﺟﺪﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ .
ﺗﺎﺟﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥگفت ﺭﻭح
ﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ الهی اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ اﺻﺎﻟﺖ ﻭحقّ
ﺃﻧﺎ ﺍﻟحقّ گف
تن ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺍﺻل الهی
ﺸﺪﻩ ﺭﻭﺡ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﺎﻛﺘﺮ ﺷﺪﻥ
ﻮﺳﺒﻜﺘﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﻭ
ﺑﻄﺮﻑ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺗﺮ ﻭﺧﻮﺩ الهی
ﺘﺮ ﺧﻮﺩ
ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﺪﺭﺩﺭﻳﺎﻯ ﻮحدّﺕ
ﻭﺟﻮﺩ الهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻗﻄﺮﻩ
ﻫﻨﻮﺭﻫﺴﺖ ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻥ ﻘﻄﺮﻩ
ﺑﺎﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ ﺩﺭﻳﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺟﺎﻟﺐ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻣﺠﻠسی
ق شری ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ ﺑﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭﻟﻰّ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ ﺍﻳﻦ
حدیث ﺍﺯ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌنی
ﺸُﺒﻬﻪ ﺁﻭﺭ ﻭ
ﺷﺒﻴﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ.ﻭحدّ
ﺍﻗل ﺨﻮﺩ
ﻣﺠﻠسی ﺒﺎﻳﻥ
ﺃﺻل ﺒﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ سالک
الهی ﻨﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯﺍﻳﻥ گفته
ﺍﻣﺎم عسکرﻯ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺣتی
ﻤﺠﻠسی ﺤﺪﻳث
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﻌﻀﻠﺎﺕ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻭﮔﺰﺍﺭﺷﺎﺕ
ﺗﺎﺭﻳخی
ﭙﻴﭽﻴﺪﻩ
ﻭﻣﺒﻬم
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻴﻬﺎ ﻃﺮﻑ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻣﺠﻠسی
اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻮ
ﺍﺻﺤﺎﺏ ﻣﺎ ﻳﻌنی
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻮﻣﻨﮑﺮﺍﻥ شیعی
اﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣثل ﺧﻮﺩ.
ﻣﺠﻠسی ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺪﺍﺭﺩ ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻗتی
ﺤﻘﻴﻘﺖ ﺭﻭﺷﻥ
ﻨﺒﺎﺷﺪ ﺍﻭﻫﺎم
ﻨﻴﺰ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیرﺳﺎﻟﻚ ﺗﺎ ﭘﻴﺮﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻓﻠﺴفی
ﻮ ﻓﻘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻃل ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩَم اﺯ (ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ) ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻋﺎﻟم
ﻮﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

حدیث 840 -
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺶ ﮐس
ﺍﻧﺠﺎﺏ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ(ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺁﻳﺪ) ﻭﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺴتّة ﻟﺎ
ﻳﻨﺠﺒﻮﻥ ﺍﻟﺴﻨﺪﻯ
ﻮﺍﻟﺰﻧﺠﻰ ﻭﺍﻟﺘﺮکی
ﻮ ﺍﻟﮑﺮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﺨﻮﺯﻯﻮ
ﻧﺒﻚ ﺍﻟﺮﻯ ﺍﻳﻥ
ﺸﺶ ﮔﺮﻭﻩ ﻳکی
ﺴﻨﺪﻯ (ﺃﻫل
ﺴﻨﺪ ﻭﻫﻨﺪ)
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺯﻧﺠﻰ (ﺯﻧگی
ﺴﻴﺎﻩ ﭘﻮﺳﺖ
ﺍﻓﺮﻳﻘﺎﺋﻰ)
ﻭﺗُﺮک ﻮﮐُﺮﺩ
ﻭ ﺧﻮﺯﻯ (ﺧﻮﺯﺳﺘﺎﻧﻰ
و ایلامی ) ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﺮﺩم
ﻤﺮﺗﻔﻌﺎﺕ ﺭﻯ (ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻣﻌنی ﻈﺎﻫﺮﻯ
اﻳﻥﺤﺪث ﻳک
ﺘﺒﻌﻴﺾ
ﻧﮋﺍﺩﻯ
ﺁﺷﮑﺎﺭﻯ اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺍﻣﻮﻯ
ﺒﺪﺍﻥ اﺻﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ .ﮐﻪ
ﺍﻗﻮﺍم اﻃﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﻭﻳﺎ
ﻧﺎﻗﺺ
ﺧﻮﺍﻧﺪند ﺑﺎﺯ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻳﻨﺎﻥ
اﻭﻟﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺁﻥ
اﻗﻮﺍﻡ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻤﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ(إﻧﺠﺎﺏ)
ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺍﺻﺎلتی
ﺒﺴﺎﺯﺩ ﮐﻪ
ﻣﺘﻌﺼﺒﺎﻥ عربّ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ سلوک ﺭﺍ
ﺭﺍضی کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻠل
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺭﺍ ﻣﺤﺮﻭم
اﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﻭلی
ﺒﻤﻌنی ﺴﻠﻮﮐﻰ
حدیث ﺍﻧﺠﺎﺏ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﻮﺳﻔﻨﺪﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﻧﺠﻴﺐ
ﭘﺮﻭﺭﻯ) ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
الهی ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻥ اﺳﺖ.
ﻧﺠﻴﺐ ﻳﺎ
ﻧﻘﻴﺐ ﺍﺯ
ﻗﺪﻳم
اﺯﺩﺭﺟﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﻭﺍﺷﺮﺍﻑ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ (ﮐﺎﺳﺖ)
ﻫﻨﺪﻳﺎﻥ
ﻮﻧﺠس ﺑﻮﺩﻥ
ﺑﺮﺧﻰ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺮﺍﻳج اﺳﺖ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ کامل
ﻨﺠﻴﺐ ﻭﺷﺮﻳﻒ
ﻭﺁﺭﻳﺎ
ﻭﺳﻴّﺪ ﻭﺟﻤﺸﻴﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﻄﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻣﺮﺍﺗبی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
گفته ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﺘﻔﺎﻭﺕ ﻧﺴبی
مقام الهی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻭﺍقعی ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ که
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﮔﺮ
ﭘﻨج ﻤﻘﺎﻡ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺸﻬﻮﺩ
ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻧﺎم
ﻮﻃﺒﻘﻪﺍﻯ
ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻳﻌنی ﺸﺎﻫﺪان
ﻗﺎﺋم هستند.
ﻭلی ﺒﻴﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ
دارای حقّ ّ
ﺘﻘﺪم
ﻮﺟﻠﻮﺗﺮﻯ هستند.
ﻭﺑﺮخی ﺪﺭ
ﻣﻘﺎم عقلی ﻮ
ﺍﻟﻬﺎمی ﻮﻋﻠم لدُنّی
ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺩﺭﺩﺭﻙ
ﻭﮐﺴﺐ ﺣﻘﺎﻳق عقل
ﮐلّی ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ (ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﻔﻮق شری )
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﺨﻮﺍﻫﺪﺩﺍﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﭼﻘﺪﺭ ثوﺍﺏ
ﺩﺭ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻟّ
ﺎﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
اکنون ﺣﺎﺻل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﺫﺧﻴﺮﻩﺍﻯ
ﻨﻴﺴﺖ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ثوﺍﺏ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﺩﺭﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﮐﺴﺎئی
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺷﺮﻳﻒ
ﻭﺳﻴّﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻔﺼل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻬﺘﺮ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﺪﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺍﻣﮑﺎﻥ کسب
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻠﻞ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﻧﮋﺍﺩﻯ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺮﺍﻳج
ﭙﺎﺋﻴﻥ ﺘﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭلی
ﺪﺭبین
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺁﺭﻳﺎدِ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ بوده ﻭ
ﺑﻴﻦ ﻣﻠل
ﺪﻳﮕﺮ ﺁﺭﻳﺎئی
ﺸﺪﻩ ﻗﺒلی
ﻮﺑﻌﺪﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ هستند.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻤﻠﺎﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻫﻤﺎﻥ
عرﻓﺎﻥ
اﻳﺮﺍنی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ اﮐثر
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﺎﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺮﻭ ﻓﺮﻫﻨگی
اﻳﺮﺍنی
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻓﺮﻫﻨگ
اﻳﺮﺍنی هماﻥ
ﻄﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻮﺳﻤﺒﻮلیک
اﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻔﺮّ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺧﻴلی اﺯ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﻬﺎ ﺑﻴﻤﻥ
ﺮﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻗﺮﻳﺶ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺧﻴلی هم
ﺒﺂﻓﺮﻳﻘﺎ ﺗﺎ
ﺃﻧﺪﻟس ﻭ
ﺍﺳﭙﺎﻧﻴﺎ
ﻭﺍﺭﻭﭘﺎ
ﺭﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ الهی
هم ﺸﺪﻧﺪ ﻭلی
ﻨﮋﺍﺩ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯﺨﻮﺩ
ﻣﻨﺘﻘل کرﺩﻧﺪ.
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠنی
ﺪﺭﻏرب ﺟﻬﺎﻥ ﭼﻮﻥ
اﺭﻭﭘﺎ ﻭ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻓﺮﻫﻨگ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻋﻠمی
ﺤﺎﮐم اﺳﺖ.
ﻭﺩﺭﺧﺎﻭﺭ
ﺩﻭﺭ ﭼﻴﻥ
ﻮﮊﺍﭘﻥ ﻮ ﻫﻨﺪ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻋﺮﻓﺎنی
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﮐﻬﻨﻪ
ﻭﻗﺪﻳمی ﺤﺎﮐم
اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻳﺎﺭﺍﻯ
ﺮﺳﺎﻧﺪﻥ
ﻤﺮﺩﻡ ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴم
ﻮﺳﭙس ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍﺯﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﻨﺪ
ﻭﺧﺎﻭﺭﺩﻭﺭ ﭘﻴﺪ
ﺍﺷﺪ.ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ(ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ) ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺗﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.ﻭلی
ﺸﺎﺧﻪ ﻗﺮﻳﺶ ﮐﻪ
ﻣﺨﻠﻮطی اﺯ
ﻓﺮﻫﻨگ ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﻮﺯﺭﺩﺷتی ﻮﺧﺎﻭﺭ
ﺩﻭﺭﺑﻮﺩ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺒﻌثت
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ ﺷﺪ.
ﻗﺮﻳﺶ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺗﺎﺭﻳخی ﻮ لاﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭلی ﺮﻭح
اﻳﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ در
ﺗﺪﺑﻴﺮ الهی
اﺳﺖ.
ﺍﻳﻥﺤﺪﻳث
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻃﺮﻳﻘت هاﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺮﺍﻳج
ﺪﺭﻫﻤﻪ
ﮐﺸﻮﺭﻫﺎ ﻭﺳﺮ
ﺯﻣﻴﻨﻬﺎ ﻣﻨﺠﺮﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻧﺠﻴﺐ
ﺷﺪﻥ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻧﻴﺰﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻗﺮﺍﻥ
ﺴﻤﺒﻮل ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻗﻬﺮﻣﺎناﻥﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺗﺎﺭﻳخی ﻘﺮﻳﺶ
ﻭﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﻮﺯﺭﺩﺷﺖ ﺭﺍیج
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﺗﺼﺎل
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺁﺭﻳﺎئی
ﺪﺭﻧﮋﺍﺩ ﻭ
ﺩﺭﻓﺼل ﻨﻮعی هستند.
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﻭﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣل
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺁﻥ.
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳخ
اﻳﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ ﻫﻔﺖ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﺸﺮﻳﻒ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥهفت مقام
شهودی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﻭﻟﺎﺩﻯ
اﺯﺯﻧﺎﻥ کامل الهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻫم ﺪﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﻫم
ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ ﺍﻭﻟﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
ﺒﺎﻟﺎ ﺗﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺳﻠﻮک
ﻨﮑﻨﻨﺪ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻨﺒﻮّﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻬﻥ
ها ﺑﻴﻥ ﻴﻬﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺳﻴّﺪﻫﺎ
ﺩﺭﺑﻴﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻭﻳﺎﺩﻳﮕﺮﺧﺎﻧﺪﺍﻧﻬﺎﻯاﻳﺮﺍنی
ﺸﺮﻳﻒ ﻫﻤگی
ﺪﺭ ﻧﮋﺍﺩ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺠﺴمی
اﺯﭘﺪﺭﺍﻥ الهی
ﺸﺪﻩ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.ﻭلی
همچنان ﺮﻭحی
قهقراﺋﻰ ﺷﺪﻩ ﻭﺣتی
عناﺻﺮﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭﻓﺎﺳﺪ
ﺗﺮﺩﺭﺑﻴﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮل ﭙﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻣﻠل ﺪﻳﮕﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘلی ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﮔﺮ
ﺑﻨفع ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺡ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻧﺸﻮﺩ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺳﺎﺯ ﺑﺰﺭگی
ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﺳﺮﺳﺨتی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﻋﻮﺍم
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺎﻓﺼﻮل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﺘﺮ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭلی
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺎﻧسخ
ﺒﻬﺘﺮبشرﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺗﺎ ﺑﻘﻴّﻪ
ﺭﺍﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺗﺎ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ طیّ کنند .

حدیث 841 -
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ277 بحاﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: لاﻳﺪﺧل
ﺤﻠﺎﻭة
ﺍﻟﺎﻳﻤﺎﻥ ﻗﻠﺐ
ﺳﻨﺪﻯ ﻮ
ﻟﺎﺯﻧﺠﻰ ﻭﻟﺎﺧﻮﺯﻯ
ﻮﻟﺎ ﮐﺮﺩﻯ ﻭﻠﺎ
ﺑﺮﺑﺮﻯ ﻭﻟﺎ
ﻧﺒک اﻟﺮﻯ ﻭﻟﺎ
ﻣﻥ ﺤﻤﻠﺘﻪ
ﺍﻣّﻪ ﻣﻥ
اﻟﺰﻧﺎ ﻫﺮﮔﺰ
ﺷﻴﺮﻳنی
اﻳﻤﺎﻥ ﺪﺭ ﺩل
ﺴﻨﺪﻯ ﻮ ﺯﻧجی
ﻮ ﺧﻮﺯﻯ
ﻮﮐُﺮﺩﻯ ﻮ
ﺑﺮﺑﺮﻯ ﻭ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﺮﺗﻔﻌﺎﺕ ﺭﻯ ﻭﺍﺻﻞ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎﺯﻧﺎ
ﺣﺎﻣﻠﻪ ﺷﺪ. ﺣﻠﺎﻭﺕ
ﻭ ﺷﻴﺮﻳنی
اﻳﻤﺎﻥ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﺸﻴﺮﻳنی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳﺮﻣﺴتی اﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﺗﺮﻗنی
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. (ﺣﻠﺎﻭﺕ)
ﺯﻳﺒﺎئی
ﻮﻫﻤﺎﻥ
اﻣﮑﺎﻥ (ﺗﺤﻠﻴﻪ)
ﺳﺎﻟک ﭙس ﺍﺯ (ﺗﺨﻠﻴﻪ)
ﺻﻔﺎﺕ ﺯﺷﺖ است
.ﺯﻳﺮا ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺒﺎﻟﺎئی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺨصی
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻇﺮﻓﻴّت
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻘلی ﺒﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺟﺎﻯ
عاﺩﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﮐﻞّ (ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ)
ﻭﺭﻭﺍنی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻋﻮﺽ
ﮐﻨﺪ. ﺩﺭﺍین
ﺠﺎ ﺑﺠﺎﻯ
ﺘﺮﮐﻰ ﺑﺮﺑﺮﻯ ﺁﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﺎﻓل
اﺳﻠﺎﻣﻰ ﺑﻤﺮﺩم
اﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ اﻣﺮﻭﺯ
ﻭ ﺗﺮﮐﻤﻦ ﺩﺭﺷﺮﻕ
ﻭﻳﺎ ﻗﺒﺎﻳل
ﻤﺮﺍﮐﺶ
ﻭﺍﻟﺠﺰﺍﻳﺮ
ﺩﺭ ﻣﻐربّ
ﺁﻓﺮﻳﻘﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺑﺮ ﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻳﻮﻧﺎنی
ﻮ ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻢ ﮔﻮﻳﺸﻬﺎﻯ
ﻨﺎﻣﻔﻬﻮم
ﺰﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺨﺎﺭجی ﻮ
ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺁﻥ ﺮﺍ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺗﻮﺣّﺶ ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ. ﻭ(ﻓﺼل
ﻨﻮﻋﻰ) ﺭﺍﻳج
علّت ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪگی
هر ﻣﻠّتی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺪﻳﻢ ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺩﻳنی ﺁﻧﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻮٴﻤﻦ ﭘﻴﺮﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﻋﻘﻞ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋﻢ ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮﺷﺶ ﮔﺮﻭﻩ
ﻗﻮﻣﻰ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺯﻧﺎئی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ سالک
الهی ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻧﻄﻔﻪﺍﻯ
اﺯﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺸﺮﻯ ﺤﻘﻴﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺭرَحِم
ﻤﺎﺩﺭﻯ ﺪﺭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩه
ﺷﺮﻳﻒ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺃﺻل ﺨﺮﺍﺏ
ﻃﻔﻞ ﺑﺎﻋث
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪگی
ﻔﮑﺮﻯ ﻮ ﺭﻭحی
اﻭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭلی همیشه
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی
ﻮﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭسلوک
الهی ﺮﺍ ﻧﻮعی
ﺤﺮﺍم ﺰﺍﺩﮔﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻴﺐ ﺭﺍ
ﺍﺯﻧﻄﻔﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺣﺮﺍم
ﺰﺍﺩﮔﻰ
ﺩﺭﺩﻧﺎک اﺳﺖ.
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺷﺮﻕ ﮐﻪ
ﻫﺮعیبی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭلی
ﺤﺮﺍم ﺰﺍﺩﻩ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺧﻴﻠﻴﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ اثباﺕ
ﺣﻠﺎل ﺰﺍﺩگی
ﺨﻮﺩ ﻭﺍﺭﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی
ﻤﻴﺸﺪﻧﺪ. ﺣﺎﻝ
ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ
ﻋﻘلی ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﻳک
ﺮﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻨﺒﻮﺩﻩ. ﻭﺣتی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﻟﻮﺍﻃﮕﺮ
ﻳﺎ ﻓﺎﺣﺸﻪ ﻭﺍﺯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺟﻨﻴنی
ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﻴﻄﺎﻥ
اﻧﮕﺸﺖ ﺩﺭ
ﻃﻔل ﻤﻴﮑﺮﺩ ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻓﺎﺳﺪ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ.
ﻋﻤﻠﺎ
ﮐُﺮﺩﻫﺎﻯ
کوﻫﺴﺘﺎﻧﻰ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺸﻬﺮ ﻧﺸﻴنی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮک ﻘﺪﻳم
ﻮﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭﺑﻴﻥ
اﮐﺮﺍﺩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ اﺳﺖ.ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﺒﻌﻴﺾ
ﻧﮋﺍﺩﻯ ﺮﺍیج
ﺪﻭﺭﻩ ﺍﻣﻮﻯ
ﻮﻋﺒﺎﺳﻰ ﮐﻪ
نهضنهاﻯ
اﻳﺮﺍنی را ﻧﻴﺰ
ﺷﻌﻮﺑﻰ
ﻣﺒگفتند ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﻟﻴل بی اﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺨﺪﺍﺟﻮئی می
ﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺷﻤﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ و ﺑﻰ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﻮﺑﺎﻃل ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺸﻮﺭﺵ ﺍﺯﺳطح
عقلی ﻮﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮ ﺁثاﺭﻋﻠﻤﻰ و
ﻭﻓﮑﺮﻯ
مسلماﻧﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﺑﻴﻥ
اﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﻔﺮﻫﻨﮓ ﺍﻳﺮﺍنی
ﻮ ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭسی
عرفانی ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ
ﺒﺰﺭگ
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺗﻤﺎم
ﺮﻫﺒﺮﺍﻥ ﻓﻘﻬﻰ
ﺍﻫل ﺴُﻨّﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺶ
ﻧﻔﺮﺑﻮﺩﻧﺪ ﻫﻤگی
اﻳﺮﺍنی ﻮ
ﺍﺯﺧﺮﺍﺳﺎﻥ
ﺒﺰﺭگ ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺍﺯ
ﺁﻥﺴﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎی
ﻤﻨﺎﻃق اﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺩﻳﮕﺮ .
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺍﻃﺒّﺎ
ﻭﻣﺤﻘﻘﺎﻥ
علمی ﻮ ﺭﻳﺎضیات
ﻮ ﻃﺒّﻰ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻔﺮﻫﻨک ﺒﺰﺭگ
اﺳﻠﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﭙس
ﺍﺯ ﺗﻤﺪﻥ
ﺒﺰﺭگ ﻤﻠّﻰ
ﻳﻮﻧﺎنی ﺪﺭ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﺤﮑﻮﻣﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ
ﺑﻔﺮﻫﻨگ
اﺭﻭﭘﺎﺋﻰ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻥ
اﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ هستند
ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻓﺮﻫﻨگ
ﺒﺎﺳﺘﺎنی
ﻮﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻔﺮﻫﻨگ
ﺰﺭﺩﺷتی
اﻟﺄﺻل ﻘﺮﻳﺶ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨگ
عرﻓﺎنی
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﺮﺗﺒﻄ ﺒﺎقی
گذﺍﺭﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ هستند ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﭘﻨﺠﻤﻴﻦ ﻭﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻃﺒﻘﻪ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﺴﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳتی ﻮ
ﺁﺭﻳﺎئی
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﺷﺎﺧﻪﺍﻯ
اﺯﺳﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺪﺭﺗﺪﺑﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻳﻚ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣثلا (ﺟﺴم
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ)
ﺩﺭﺣﺎل
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﺑﺎ
ﻧﮋﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻨﻮﺭﻣَﻦ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻔنّی ﻮ
ﺗﮑﻨﻴکی گروه
ﮊﺭﻣﻥ ها ﻭ
ﺗﻤﺎﻳل ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎنی
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﺮﺩم
ﺍﺭﻭﭘﺎئی
ﺪﺭﺣﺎل
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺁﻣﺎﺩگی
ﺒﺮﺍﻯﺘﺤﻮل
ﻔﮑﺮﻯ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﮑﺘﺐ ﺭﻭﺣﻰ ﺟﺴﺘﻦ
ﺩﺭﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. و
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ(ﺟﺴمی
ﻮﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭﺍنی ﻮ
ﺭﻭﺣﻰ)
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﺯ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻨﮋﺍﺩ ﺭﺍﻳﺞ ﻭﺣﺎﮐم
ﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻔﺎﺻﻠﻪ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺩﺍﺭﺩ
صفات ﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭلی
ﻈﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺻﺎﺣﺐ
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﻫﻔﺘم ربّ رحمان
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ الهی ﻮ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻳﻚ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻭ ﺭﻭﺵ الهی ﻮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻋﮑس
ﻓﻄﺮﺗﻬﺎﻯ
ﻄﺒیعی ﻮ ﺯﻧﺪگی
ﻤﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻧﻘﻄﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺸﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
اﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ
ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺘﻮﺍلی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺁﺩم
ﻮ ﭘﺪﺭ
ﺭﻭﺣﺎنی ﻮالهی
ﺘﻤﺎم اﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ فرشته
گونه ﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.

حدیث
842 - که امام صادق
میفرماید ﻴﺎ
ﻫﺸﺎﻡ ﺍﻟﻨﺒﻄ
ﻠﻴس ﻣﻥ اﻟﻌربّ
ﻭﻟﺎ ﻣﻥ
اﻟﻌﺠم ﻔﻠﺎ
ﺗﺘّﺨﺬ ﻣﻨﻬم
وﻟﻴّﺎ ﻭ ﻟﺎ ﻧﺼﻴﺮﺍ
ﻓﺎﻥ ﻠﻬم
اﺻﻮﻟﺎ ﺗﺪﻋﻮ
ﺍلی
غیرﺍﻟﻮﻓاء ﺍﻯ
هشام ﺒﺪﺍﻥ ﮐﻪ
ﻗﻮﻡ (ﻧﺒﻂ) ﻧﻪ ﻋربّ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﻋﺠﻢ. ﻭﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭلیّ
ﻮﻳﺎ ﻧﺼﻴری
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﮑﻦ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ اﺻﻮل
ﻮ ﺭﻳﺸﻪﻫﺎئی هستند
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
بی ﻮﻓﺎئی اﺳﺖ. (ﻧَﺒَﻄ
ﺮﺍ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺩم ﺸﺎم
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﻤﺬﻫبی ﺴُﻨّﻰ
ﻭ ﺩﺷﻤﻥ
ﺴﺮﺳﺨﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ (ﻗِﺒﻂ)
ﻧﻴﺰﻣﺮﺩم
ﻤﺼﺮﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺒﺪﻳل ﺒﻪ (ﺍﻳﺠﭙﺖ)
ﺷﺪﻩ.ﻭ (ﻋﺠﻢ)
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭلی
هرﻏﻴﺮﻋربّ
ﻋﺠﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ (ﻋﺠﻢ)
ﻳﻌﻨﻰ (ﻏﻴﺮ
ﺟَﻢ) ﻭﻏﻴﺮالهی
اﺳﺖ. ﻭﮔﺎﻫﻰ (ﺃﻋﺠﻢ)
ﺭﺍﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺰﺑﺎﻥ ﺒﺴﺘﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺗﺄﮐﻴﺪﻯ
ﺪﺭﻋﺪم ﺴﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. (ﺟَﻢ)
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻗﺎئم
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ (ﺟﻤﻊ)
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻣﺮﺍﺳﻢ
(ﺟﻤﻌﻪ)
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ ﻭحدّﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭا ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﺟﻤﺸﻴﺪ ﻭ
ﺳﻴّﺪ و ﺟﻤﺸﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺃﻋﺮﺍﺏ
)ﻧﻴﺰﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺴﻤﺒﻮل
بیاﺑﺎﻥ گ
گرﺩﺍﻥ ﺠﺎﻫل ﻮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ (ﺟﻢ) الهی
هستند. ﻭ ﺃﺟﻢ ﻭ
ﻋﺠﻢ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ. ﻋربّ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻣﻔﻬﻮم ﻘﺮﺍﻥ
غیر ﺭﺑّﺎنی
ﻮﻏﻴﺮ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﻮﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺗّﺨﺎﺫ ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ هشاﻡ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣل الهی
ﺒﻮﺩ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺠﺪﻳﺪ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺗﺮﻙ ﺗﺒلیغ
ﺪﺭﻫﻨﮕﺎم
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﻄﺮ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ اﺯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ ﻣﻌﺮفی
میکند.(ﻧﺼﻴﺮ)
ﻧﺼﺮﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺴﺎﻟک هستند. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻨﺼﺮﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎﺯ
ﻭﻟﻰّ ﺻﺎﺣﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ با
ﺍﻣﺎم اﺳﺖ. ﮐﻪ (ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﻳﻌنی عشق
ﻮﺭﺯﻯ ﻮ
ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ ﻳک
ﻤﮑﺘﺐ ﻓﮑﺮﻯ ﻮ
ﺗﮑﺎﻣل عملی
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
اﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی
ﻨﻴﺰ (ﺗﻮﻟّﻰ) ﻭ
ﻓﺮﺍﺭﻯ ﺸﺪﻥ ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺘﺮﺳﺎﻥ
اﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. (ﺍﺻﻮﻝ)
ﺟمع ﺃﺻل و
ﺭﻳﺸﻪ ﻳﺎ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻧﮋﺍﺩﻯ اﺳﺖ. ﻭ ﺑﻰ
ﻭﻓﺎﺋﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک اﺯ
ﺳﺎﻟک ﻤﻬم اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﺒﮑﻨﺪ. (ﺗُﺮﻙ)ﻫﺎ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
اﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﻤﻌنی
ﺰﻳﺒﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭلی
ﺪﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
اﺳﻠﺎﻣﻰ ﺑﻤﻌنی
ﺘﺎﺭﮐﺎﻥ
ﻨﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ.
ﻭﮐُﺮﺩﻫﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺳﺮﮐشی
ﻤﺪﺍﻭم ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎ ﻏﻴﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻔﺮﺍﻭﺍنی ﻨﻴﺰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ حدیث ﻭ
ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ اﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺘﻌﺼﺐ
ﻋﺮﺑﻴّﺖ ﺍﻣوﻯ
ﻮ ﻋﺒﺎسی اﺳﺖ.
ﻭﺍﻣﺎم
ﻨﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﮕﻮﻳﺪ.

حدیث
843 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻭ ﺻﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ277ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ثلاثة
ﻟﺎﻳﻨﺠﺒﻮﻥ ﺃﻋﻮﺭ
ﻳﻤﻴﻦ ﻭ ﺃﺯﺭق
اﻟﻔﺺ ﻭﻣﻮﻟﺪ
ﺍﻟﺴﻨﺪ ﺳﻪ ﮔﺮﻭﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪﺍﻧﺠﺎﺏ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ (ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﻮ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻧﺠﻴﺐ
شده ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﺩﻳﻥ
ﻮﺳﻠﻮﻙ
ندارند)
ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺍﺯﭼﺸم ﺮﺍﺳﺖ
ﮐﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ (
یعنی ﭼﺸم سوم
ﺪﻝ ﺭﻭﺣﻰ ﺣﻘﺎﻳق
الهی ﺮﺍ ﻧمی
ﺒﻴﻨﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻭ
ﭼﺸم ﺘﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ)
ﻭﭼﺸم ﺁﺑﻰ ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﮕﻴﻥ
ﺁبی ﺒﺎﺷﺪ (
ﻧﮋﺍﺩ ﺭﻭسی ﻮ
ﺍﺭﻭﭘﺎﻯ
ﺸﻤﺎﻟﻰ ﻫﻤگی
ﭽﺸم ﺁبی هستند.
ﻭلی ﺪﺭ ﺷﺮﻕ ﺍﻳﻥﭽﺸم
ﺁبی علاﻣﺖ
ﺣﺴﺎﺩﺕ ﻭ ﺑﺪ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ (ﭼﺸم
ﺴﻔﻴﺪ)
ﻭﻟﺠﺒﺎﺯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭﺣﺴﻮﺩﺍﻥ
هستند ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻣﺎنع اﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺳﻠﻮگ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ)
ﻭﮐﺴﻴﮑﻪ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺳﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻫﻨﺪ ﻳﺎ ﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻔﺘﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻣﺘﻌلق
ﺒﻬﻨﺪﻳﺎﻥ ﻮ
ﺳِﻨﺪﻳﺎﻥ
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺸﺪﻩ.

حدیث 844 -
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ277 بحاﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﺎ
ﺍﺑﺘلی اﻟﻠﻪ
ﺑﻪ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ ﻓﻠﻥ
ﻴﺒﺘلیهم
ﺒﺄﺭﺑﻊ ﺃﻥ
ﻴﮑﻮﻧﻮﺍ
ﻟﻐﻴﺮ ﺭﺷﺪﻩ ﺃﻭ
ﺃﻥ ﻴﺴﺄﻟﻮﺍ
ﺑﺄﮐّﻔﻬﻢ ﺃﻭ
ﻳﻮٴﺘﻮﺍ فی
ﺃﺩﺑﺎﺭﻫﻢ ﺃﻭ
ﺃﻥ ﻴﮑﻮﻥ
ﻔﻴﻬم ﺃﺯﺭق
ﺃﺧﻀﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺴﺨتی
اﻳﻥ
ﭽﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺑﻠﺎ ﻣﺒﺘﻠﺎ
ﻧﮑﺮﺩﻩ.
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺮُﺷﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ (ﭘﻴﺮ
ﺷﺪﻩ ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﮐﻮﺩن
ﺒﻮﺩﻥ عیب
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺿﺮﻭﺭتی
ﻄﺒیعی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﮔﺪﺍئی
ﭙﻴﺶ ﺑﺒﺮﻧﺪ. (ﭼﺸم
ﻄمع ﻤﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭﭘﻮﻝ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﮐّل
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻣﻔﻌﻮل ﺪﺭ
ﻟﻮﺍﻃ ﺒﺎﺷﻨﺪ. (ﮐﻪ
ﻓﺴﺎﺩ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺍﻳﻥ
گرﻭﻩ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺷﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ عاﺩﺕ ﻭ
هر(ﻧﻴﺎﺯ
ﺍﻋﺘﻴﺎﺩﻯ)
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ) ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﺸم ﺁبی
ﻮ ﺳﺒﺰ ﺑﺎﺷﺪ (ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺁبی
ﻮﺳﺒﺰ ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﻧﮋﺍﺩﻯ ﺩﺭﺟﺴم
اﺳﺖ.
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺻﻔﺎتی
ﺰﺷﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺣﺴﺎﺩﺕ ﻭ
ﺑﺪ ﺟﻨس ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻴﺎﻥ ﺃﻏﻠﺐ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.حدیث 845 -
ﭘﻨج گرﻭﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﻬﻨم
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ (ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﻬﻨمی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ سختی
دیدن و ﺸﻘﺎﻭﺕ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻔﻄﺮتی
ﻄﺒیعی هستند. ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﺩﺭﺍﺯ ﻗﺪ ﻭﮐﻮﺗﺎﻩ
ﮐﻮﺗﻮﻟﻪ ﻭ
ﺭﻧگ ﺁبی
ﻤﺘﻤﺎﻳﻞ
ﺑﺴﺒﺰ ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺯﻳﺎﺩﺕ
ﻳﺎ ﻧﻘﺼﺎﻥ ﻴﺎ ﮐﻤﺒﻮﺩ
در تن ( ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ ﻤﺴﺎﺋل
ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺒﺪﻥ ﺒﺪﺍﻧﻴم
ﺸﺎﻳﺪ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺍﻳﻥ
ﺼﻔﺎﺕﻋﻘلی
ﻮﺭﻭﺍنی هم ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ غُقدهﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی ﺸﺪﻳﺪ ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺴﻮﻯ سلوک
الهی ﻧﻤﻰ ﺑﺮﺩ ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺴﻠﻮک ﻨﻤﻰ ﺩﻫﺪ.ﺑﺤث
ﺩﺭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالفعل ﮐﺎفی
از تولدات
قبلی اﺳﺖ

حدیث 846 - اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ۵ﺹ278ﺑﺤﺎﺭ)
لا ﻳﺪﺧل
اﻟﺠنّة ﻣﺪﻣﻥ
ﺨﻤﺮ ﻭﻟﺎ
ﺳﮑّﻴﺮ ﻭﻟﺎ
ﻋﺎﻕ ﻭﻟﺎ
ﺷﺪﻳﺪ
ﺍﻟﺴﻮﺍﺩ ﻭﻟﺎ
ﺩﻳّﻮس ﻭﻟﺎ ﻗﻠّﺎع
ﻮ ﻫﻮ ﺍﻟﺸﺮﻃﻰ ﻭﻟﺎ
ﺯﻧﻮق ﻮﻫﻮ
ﺍﻟﺨُﻨثی ﻭﻟﺎ ﺧﻴّﻮﻑ
ﻭﻫﻮ
ﺍﻟﻨﺒّﺎﺵ ﻭﻟﺎ
ﻋَﺸّﺎﺭ ﻭﻟﺎ
ﻗﺎطع ﺮَﺣَﻢ ﻭ
ﻟﺎ ﻗَﺪَﺭﻯ ﺍﻳﻥ عدّه
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻣﻌﺘﺎﺩ
ﺧﻤﺮ ﺍﮔﺮﮐﻪ
ﻣﺴﺖ هم ﻨﺸﻮﺩ.
ﻭ ﮐﺴﻴﮑﻪ ﻋﺎق
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ گرﺩﺩ
ﻳﺎ ﺳﺨﺖ ﺳﻴﺎﻩ
ﭘﻮﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﻳّﻮس
ﻭﺟﺎﮐِﺶ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ
ﻘﻠﻌﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺭﺑﺎﻥ
ﻮ ﭘﺎﺳﺒﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﻣﺨﻨّث
ﻭﻣﻔﻌﻮل هم
ﺠﻨس ﺑﺎﺯ ﻭﻳﺎ
ﺧﻴّﻮﻑ ﮐﻪ
ﮐﻔﻦ ﺩﺯﺩ
ﻭﺩﺯﺩ ﻗﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﻋﺸّﺎﺭ ﻋُﺸﺮ
ﺑﮕﻴﺮﺍﻥ
گمرکی ( ﻭﺗﻠﮑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺰﻭﺭﮔﻮ) ﻭﻳﺎ
ﻗﺎطع ﺮَﺣِم
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺗﻔﮑﺮ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻗَﺪَﺭﻯ ﺒﺎﺷﺪ.
(ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻮﻣﺎﺩﻯ
ﻮﺷﻬﻮﺍنی کساﻧﻰ
است ﮐﻪ ﺷﺎﻧس توبه
سلوکی
ﺒﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ﻤﺸکل
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ سلوک
الهی کنند ﺗﺎ
ﺑﻬﺸتی گرﺩﻧﺪ.
ﺧﻤﺮ ﻭﺷﺮﺍﺏ
ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﻣﻐﺰﻯ ﻮﺭﻭﺣﻰ ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻣﺴتی ﻮﺑﻰ
ﺧﺒﺮﻯ ﻨﺮﺳﺪ.
ﻭلی ﺴﺎﻟک ﺤتی
ﻘﻄﺮﻩﺍﻯ
ﻤﺸﺮﻭﺏ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺘﻤﺮّﺩ ﺑﺮ
ﺃﻣﺮ ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. (ﺧﻤﺮ) ﺿﻤﻨﺎ
ﻫﺮﭼﻴﺰﺧﻤﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﮔﻴج
ﺁﻭﺭ ﭼﻮﻥ
ﻤﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪﺭ ﺍﺳﺖ.
(ﻋﺎق ﻮﺍﻟﺪﻳﻦ)
ﺟﺴﻤﺎنی اﺯﻟﺤﺎﻇ
اﺟﺘﻤﺎعی ﻤﻬم
اﺳﺖ ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ (ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ) است که
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ سالک
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﻃﺮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺳﻴﺎﻩ ﭘﻮﺳﺖ
ﺷﺪﻳﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﻋﻠﺖﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪگی ﻔﺼل
ﻨﻮعی اﺳﺖ.
ﻭﺩﺭ تولّدﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻔﺼﻮل
ﻨﻮعی ﺒﻬﺘﺮ
ﻭﺳﻔﻴﺪ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.(ﺩﻳّﻮس
) ﺟﺎﮐِﺶ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻮل
ﻠﺬﺕ ﺟﻨﺴﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻓﺮﺍﻫم ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻃﺒیعی اﺳﺖ ﺍﺧﻠﺎق
ﺴﻠﻮکی
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﻬﺸتی ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﻮﺩ. ﻭﺣتی
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) (ﻗﻠّﺎﻉ)
ﻭ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﺳﺘﻤﮕﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﻧﻪ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺣﻔﻆ
ﻣﻠﻚ ﺷﺨﺺ ﮐﺴﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﻃﺒﻖ
ﻗﻮﺍﻧﺒﻥ
اﺟﺘﻤﺎعی
ﺠﺎﻣﻌﻪ. (ﻣُﺨﻨّث)ﻭخُنثی
ﻴﺎ (ﺯﻧّﻮﻕ) ﻣﻔﻌﻮﻝ
ﺩﺭﻫم ﺠﻨس
ﺑﺎﺯﻯ
ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﻧﺎﺗﻮﺍنی
ﺠﻨسی ﺨﻨثی
گناﻩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﭼﻪ ﺑﺴﺎ
زﻣﻴﻨﻪ سلوک
الهی ﺍﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﺒﺶ
ﻗﺒﺮ(ﻧﺒّﺎﺵ)
ﺩﺭﮐﻔﻥ ﺪﺯﺩﻯ شدّت
ﻓﺸﺎﺭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺩﺭﭘﻮﻝ ﭘﺮﺳتی
اﺳﺖ. ﻭﻋَﺸّﺎﺭ
ﮐﻪ ﻋُﺸﺮ ﻣﺎل
ﻮﻣﺎﻟﻴﺎﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻴﻜﺪﻫﻢ ﻣﺎل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻴک ﭙﻨﺠم ﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺳﺮﮐﻴﺴﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﻤﺮﺩم
ﺪﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻴﺎ ﺭﻭﺵﺟﺎﺭﻯ
ﻮﻋﺮﻑ ﻳﻚ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﻤﺮﮐﺎﺕ
ﺩﻭﻟﺘﻰ.(ﻗطع
ﺮَﺣِﻢ)
ﺍﺯﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺪﺷﻤﻥ
ﺴﺎﻟﮑاﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻗﻄﻊ ﺍﺯ رَحِم
ﻄﺮﻳﻘﺖ الهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﺮک
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺳﻠﻮک ﻮ
ﺯﺣﻤﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟک ﭽﻮﻥ
ﻨﻄﻔﻪﺍﻯ ﺩﺭ رَحِم
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭﺣتی
ﺪﺭ رَحِم
ﻨﻮعی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ (ﻧﻔس
ﮐُﻞّ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﻗَﺪَﺭﻯ)
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻘَﺪَﺭ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﺪﻭ
ﻣﻌنی ﻤﺘﻀﺎﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻃ همگاﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳکی
ﺒﻤﻌنی ﺘﻮﺍﻧﺎ
ﮐﻪ ﺍﻓﻌﺎل ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﺍﺯﺳﺮﻧﻮﺷﺖ .
ﻭﻗﺸﺮﻯ که
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭﻣﻮﺍفق
ﺒﺘﺴﻠﻴم
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻣﻌنی ﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻋﮑس
ﺗﻮﺍﻧﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪﺍﺣﺴﺎس
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺪﺭﻯ (ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻰ)ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﺮﺗﺒﻄ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ
(ﺃﻣﺮ ﺑﻴﻥ
ﺃﻣﺮﻳﻦ) ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻫم
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺨﻮﺩ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺘﺴﻠﻴم
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫم
ﻤﺠﺒﻮﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺃﻣﺮ الهی
ﻮﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺩﺍﺷﺘﻦ (ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺘﻌﺪﺩ ﺍﺯلی
ﻮ ﻧﻮعی ﻮ
ﻓﺮﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮕﺬﺭﺩ.ﻭ ﺩﺭحدود
ﺍﻳﻥ ﻄﻠﺴﻤﻬﺎ
ﻭﺟﺒﺮﻫﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺨﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺠﺎﺯ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﺮک
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﺗﻤﺮّﺩ ﺍﺳﺖ.
(ﺯﺭﻭﺍﻧﻴﺎﻥ)
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﻳنی
ﻘﺒل اﺯﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ .ﺩﺭ
ﺍﺳﻠﺎم ﺒﺮخی
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺟﺒﺮﻯ ﻭﺑﺮخی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﺷﺎﻋﺮﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪﺍﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑنند ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﺐ ﺩﺭﺳتی
اﺳﺖ. ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
غیرﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﮑﺘﺐ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺭﻭﺷﻥ
ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺩﻳنی اﺯ(ﻋﻘل
ﺁﺯﺍﺩ) ﻭﻳﺎ (ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺪﺭﻧﻮع عباﺩﺕ) ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﺴﺎنی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ ﺳﺎﻟک
ﻮﺷﺎﻫﺪ تجلّی
الهی
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻋﺒﺎﺩﺕ کرده ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ (ﺗﻌﺒّﺪ)
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺟﺰ
ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻫﻴچ
ﺮﺍهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻤﻤﮑﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭلی ﭙس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮکی کاﻣﻠﺎ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭﻣﻌﺼﻮم هستند.
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ثوﺍﺏ ﺩﺭ نوع
بشرﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭلی
گناهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺣتی
اﮔﺮ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺴﻨّتی ﭽﻮﻥ ﺯﻧﺎ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭﺁﺯﺍﺩ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺪَﺭَﻯ
ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﺟﺒﺮ ﻃﺒیعی
ﺒﺎﺯ ﻗﺪﺭﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺍﻳﻥ ﻠﻔﻈ ﺪﺭ
ﻓﮑﺮﺩﻳنی
ﻮﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺭﻭﺷﻥ ﻨﻴﺴﺖ.ﻭلی
ساﻟک ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ
ﺃﻣﺮﻳﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺻﺪﻭق
ﻤﻠّﺎﻯ ﺸﻴﻌﻰ شدّت
ﺳﻴﺎهی ﺪﺭ ﺭﻧگ
ﻤﻮﻯ ﺴﺮ ﻳﺎ
ﺭﻳﺶ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﮐﻪ
ﻋلی ﺮﻏم ﭙﻴﺮﻯ
ﻤﻮﻫﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺴﻔﻴﺪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺃﻣﺮ
ﻧﻴﺰ ﻋﻤﻠﺎ ﻭﺟﻮﺩﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭﭘﻴﺮﻯ
ﻤﻮﻯ ﺴﻔﻴﺪ
ﻧﺸﻮﺩ.ﻭلی اﮔﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺭﻧگ ﻮ
ﻭﺳﻤﻪ ﺑﺰﻧﻨﺪ ﻳﻌنی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺟﻮﺍﻥ ﻨﻤﺎئی
کنند .ﻭﺩﻧﺒال
ﺰﻳﺒﺎئی ﺨﻮﺩ
ﻭﺳﮑس ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﻃﻠلبی هستند.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ حدیث ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻴﺎﻩ ﭘﻮﺳﺖ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺩﺭﻓﺼﻞ ﻧﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭتولّدﺍﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺴﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳﺖ ﻭﺑﺎ
ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﻋﻘل ﻮ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
بالفعل
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ سلوک
الهی ﻮ ﺩﺭک
عرﻓﺎنی ﻮ ﺻﺒﺮ
ﻭﻋﺸق
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ ﻗﺪﺭﺕ
ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﺑﺨﺸﺶ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ

حدیث 833 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ (ج؟ ص 255ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺿﻤﻥ ﻄﺮح
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ ﺁﺏ
ﺷﻴﺮﻳﻥ ﻮ ﺷﻮﺭ ﻭﺧﺎک
ﺁﺩم ﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺁﺏﺷﻮﺭﻣﺨﻠﻮﻃ
کرﺩ ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺍﺯﮐِﺘﻒ
ﻭﺷﺎﻧﻪ ﺭﺍﺳﺖ
ﺁﺩﻡ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﮔﻔﺖ
ﺍﻳﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﻬﺸﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺍﺯﮐﺘﻒ
ﭼﭗﺁﺩم ﺒﺮﺍﻯﺠﻬﻨﻢ
ﺩﺭﭘﺸﺖ ﺁﺩم
گذﺍﺭﺩ ﻣﻄﺎﻟﺐﺟﺪﻳﺪﻯ
گفته ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: هؤلاء
فی اﻟﻨﺎﺭ
ﻭﻟﺎ ﺍُﺑﺎﻟﻰ ﻭﻟﺎ
ﺍُﺳﺄل ع مّا
ﺃﻓﻌﻞ ﻭلی فیه
هؤلاء
اﻟﺒﺪﺍء ﺑﻌﺪ ﻭفی
هؤلاء ﻭﻫؤلاء
ﺴﻴﺒﺘﻠﻮﻥ ﻭﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻋﺘﻨﺎئی هم
ﺒﺎﻋﺘﺮﺍﺽ
ﮐﺴﻰ ﻧمی
ﻨﻤﺎﻳﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﮑﻨم
ﺠﺎﻯ ﺴؤﺍل ﻮ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﮐسی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی
اﻳﻨﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﻌﺪﺍ(ﺑﺪﺍﺋﻰ)
ﺩﺍﺭﻡ (ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺳﺮﻧﻮﺷت
هاﻯاﻳﻨﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﺩﺭﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮکی ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﻴﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﺴﺮﻣﻨﺸﺄ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ (بِدای
ﻨﻬﺎﺋﻰ) الهی
ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺁﺧﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﺍﺯﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖکامل
الهی ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮔﻨﺎه
کاﺭﺍﻥ ﺒﺮخی
اﺳﺘثناءا ﻭﻳﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺧﻮﺩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺒﺮﺳﻨﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻮﺁﻧﺎﻥ
ﺒﻠﺎﻫﺎئی هست ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ ﭙس
ﺍﺯطی ﺠﻬﻨﻢ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺪﻭﺭﻩﺳﻠﻮﻙ ﻭﻋﺒﻮﺭﺍﺯﺑﻠﺎﻳﺎﻭﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺠﻬﻨﻤﻴﺎن
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﻭ ﻃﻮﻟﺎنی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺗﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻫﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﻄﺒیعی
ﺮﺍﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ. ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺃﻫل ﺠﻬﻨم ﻴﺎ
ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﺸﻤﺎل ﻮ ﭼﭗ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺤُﺠّت علیه
ﻣﺎ ﺁﺗﺶ ﺭﺍ
ﺑﺮﻣﺎ ﻭﺍﺟﺐ
ﮐﺮﺩﻯ؟ ﻭ ﺗﻮ
ﺩﺍﻭﺭﻋﺎﺩﻟﻰ
ﻫﺴﺘﻰ. ( ﻗﺒل اﺯ
ﺍﺭﺗﮑﺎﺏ ﻭهدایت
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻭ
ﺍﺗﻤﺎم ﺤُﺠّﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ) ﻭﻗﺒل
اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺭﺳﻮﻟﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺑﻔﺮﺳﺘﻰ؟(ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ اولی
اﻟﻌﺰم ﻨﻴﺰ ﻫﺮﭼﻨﺪ
قرنی ﻴکی
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی اﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
همیشه ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
زیاد ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺭﻫﺒﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ)
ﺗﺎ ﺑﺪﺍنی که
ﺁﻳﺎ ﻣﺎ ﻣطیع
ﻤﻴﺒﻮﺩﻳﻢ ﻭﻳﺎﻣﺘﻤﺮّﺩ
ﺑﺮﺗﻮ
ﻣﻴﺸوﻳﻢ. ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﺣﺎل
که ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻴﮕﻮﺋﻴﺪ: ﻔﺄﻧﺎ
أﺧﺒﺮﮐم ﺒﺎﻟحجّة
ﻋﻠﻴﮑم اﻟﺂﻥ
فی اﻟﻄﺎعة ﻭ
ﺍﻟﻤﻌصیة ﻭ
ﺍﻟﺄﻋﺬﺍﺭ
ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﺄﺧﺒﺎﺭﭘس
ﻣﻥ ﺒﺸﻤﺎ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﻣﻴﺪﻫم
که حُجَّت
ﻭﺩﻟﻴل علیه
ﺷﻤﺎ ﭼﻴﺴﺖ؟ ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
اﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﺷﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ (ﺍﺣﮑﺎم
ﺴﻠﻮک ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ اﻃﺎﻋﺖ
ﻣﺎ ﺳﺮﮐﺸﻰ)
ﻭﻋﺬﺭﻯﭙس
ﺍﺯﺁﮔﺎهی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ(ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒیعی
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻧسخ ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﮑﺮﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﻔﺼل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻟﺎئی
ﺒﺮﺳﻨﺪ که ﻋﻘل
ﻮ ﺻﺒﺮ ﻭ ﻋﺸق
لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭلی
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی هستند ﮐﻪ
ﻣﺪّعی ﻔﻬم ﻮ
ﺁﮔﺎهی اﺯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭلی
ﺒﺪﺍﻥ
ﻨﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺁﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭحُجَّتﺍﻟﺄﺳﻠﺎﻡ
ﻭ ﻳﺎ ﻋﻠﺎﻣﺖ الهی
ﻮ ﺍﻣﺎﻡ ﻭﻳﺎ
ﺩﻟﻴل الهی
ﻮﻭﺳﻴﻠﻪ حَجّ
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ.ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻮﻧﺪ
ﺑﻤﺴﺌﻮﻝ ﺁﺗﺶ
ﺟﻬﻨم ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺁﺗﺶ: ﻔﺄﻭحی
اﻟﻠﻪ ﺍلی
ﻤﺎﻟک ﺨﺎﺯﻥ
اﻟﻨﺎﺭ ﺃﻥ
ﻤﺮّ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﺗﺸﻬﻖ ثُمّ
ﺨﺮج عنقا
ﻣﻨﻬﺎ ﻓﺨﺮﺟﺖ
ﻟﻬﻢ ثُمّ ﻗﺎل
اﺩﺧﻠﻮﻫﺎ
ﻃﺎﺋﻌﻴﻦ ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ
ﻟﺎ ﻧﺪﺧﻠﻬﺎ
ﻃﺎﺋﻌﻴﻦ ثُمّ ﻗﺎﻝﺍﺩﺧﻠﻮﻫﺎ
ﻃﺎﺋﻌﻴﻥ ﺃﻭ ﻟﺄﻋﺬﺑﻨّﮑم
ﺒﻬﺎ ﮐﺎﺭﻫﻴﻦ ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﺍﻧّﺎ ﻫﺮﺑﻨﺎ ﺍﻟﻴک
ﻤﻨﻬﺎ ﻭﺣﺎﺟﺠﻨﺎک
ﻔﻴﻬﺎ ﺣﻴث ﻭ
ﺟﺒﺘﻬﺎ
ﻋﻠﻴﻨﺎ ﻭﺻﻴّﺮﺗﻨﺎ
ﻣﻥ ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﺸﻤﺎﻝ ﻓﮑﻴﻒ
ﻧﺪﺧﻠﻬﺎ
ﻃﺎﺋﻌﻴﻦ ﻭﻟﮑﻥ
اﺑﺪﺍ ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻴﻤﻴﻥ
ﻔﻴﺪﺧﻮﻟﻬﺎ کی
ﺘﮑﻮﻥ
ﻘﺪﻋﺪﻟﺖ
ﻓﻴﻨﺎ ﻭ ﻓﻴﻬم ﮐﻪ
ﺟﻬﻨﻢ ﻧﻔسی
ﺒﺰﻧﺪ ﻭﺳﺮ ﻭ
ﮔﺮﺩنی ﻨﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ(
ﺍﺯﮔﻮﺩﺍل
ﺁﺗﺶ ﺷﻌﻠﻪﺍﻯ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ گوﺩﺍل
ﻮﺍﻗﻌﻰ رَحِم
ﻤﺎﺩﺭﺍﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤسخ اﻳﻥ
اﺭﻭﺍح ﺴﺮﮐﺶ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺟﻬﻨﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻧﺪکی
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻗﺎﺑل ﺘﺤﻤّل
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. که
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺮﺍ
ﻣﺤﺮﻭم
اﺯﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ) ﻭﭼﻮﻥ
ﺸﻌﻠﻪﺍﻯ
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺪﺍﺩ
ﮐﻪ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺧل ﺁﻥ
ﺸﻮﻳﺪ (ﺩﺍﺧل
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮک ﺪﻳﻨﻰ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻘﺒﻮﻝ الهی
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﺸﻮﻳﺪ)
ﻭﺁﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺧل
ﻨﻤﻴﺸﻮﻳﻢ (
ﺍﮔﺮ ﺑﺰﻭﺭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻭلی
ﻘﻠﺒﺎ ﻣطیع
اﻭﻟﻴﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴم
ﺒﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﭘس
اﺯ ﺩﺧﻮل
ﺠﺒﺮﻯ ﺪﺭ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺑﺎ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﺗﺎﺩﺭبشریّت
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﮑﻨﻨﺪ.) ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺖ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺧل ﺁﻥ
ﺸﻮﻳﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺰﻭﺭ
ﻭ ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﺑﺎﻋﺬﺍﺏ
ﺩﺍﺧﻞ ﻣﻴﮑﻨﻢ (ﺩﺭﺯﻧﺪگی
اﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺒﺸﺮﻳّﺖ
ﻭﻫﻤﻴﻥﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﺑﺎ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﻭ ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥکنند .
ﻭﻳﺎ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺴﻠﻤﺎنی
ﺮﺍ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺩل ﺒﺪﺍﻥ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻧﺒﺎﺷند
وﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺰﺷﺖ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﮐﻪﺣتی
اﮔﺮﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺨﻴﺮ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﻣﺸﺮک ﻮ
ﺑُﺖﭘﺮﺳتی
کرﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺴﻠﻴم
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻠﻮﻙﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.)
ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ ﺪﺭ
ﭘﺎسخ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺗﺮس ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﻨم
ﺒﺘﻮﭘﻨﺎﻩ
ﺁﻭﺭﺩﻳﻢ (ﮐﺎﺭﻯ
که ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺘﺼﻮﺭﻣﻴﮑﻨند.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯﺟﻬﻨم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ)
ﻭﻣﺎ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤث
ﻭﺍﺣﺘﺠﺎج
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻳﻢ ﮐﻪ
ﺟﻬﻨﻢ ﺭﺍ
ﺑﺮﻣﺎ ﻭﺍﺟﺐ
ﻧﻤﻮﺩﻯ. (ﺑﺤث
ﺩﺭﺍﺯ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻋﺪم اﻃﺎﻋﺖ
ﻭﮐﻤﻰ ﻋﺸق ﻮ
ﺑﺎﻭﺭﻯ اﻣﻮﺭ الهی
اﺳﺖ) ﭼﻮﻥ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﺷﻤﺎﻝ(ﺑﺪ
ﺷﺎﻧس ﺷﻮم ﻮ
ﺩﺭ ﺷﺎم
ﺘﺎﺭﻳک ﺠﻬﻨم
کرﺩﻯ) ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺣﺎﻝ ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﺎﺭﺍ ﺟﻬﻨمی
کرﺩﻩﺍﻯ ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺟﻬﻨم
ﺸﻮﻳﻢ؟(حدّ
ﺍﻗل ﺪﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ اﻣﺮﻭﺯ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺒﺮﻳم که
ﺍﻳﻥ حقّ
ﻄﺒیعی
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺩﻭﺍﺭ ﻗﺒلی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ) ﭘس
ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻴﻤﻴﻥ ﺮﺍ(
ﮐﻪ ﺑﻬﺸتی هستند)
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﻳﻥ
ﺁﺗﺶﺑﮑﻦ ﺗﺎﻋﺪﺍلتی
ﺒﺮﻣﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻰ(ﺁﻧﺎﻥﺒﻤﻔﺖ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻴﺎمدﻨﺪ ﻭ
ﻣﺎ ﺑﻤﻔﺖ
ﺟﻬﻨمی ﻨﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺻﺤﺎﺏ
ﻳﻤﻴﻦ(ﺑﻬﺸتی
ﻴﻮ ﺩﺳﺖ
ﺭﺍﺳﺖﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺮﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻥﺒﺎ
ﻳُﻤﻥ ﻮ ﺑﺮﮐﺖ
ﻭﻓﺰﻭنی ﻤﻘﺎﻡ)
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ .ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻔﺄﻣﺮ
ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻴﻤﻴﻦ ﻭﻫم
ﺬَﺭ ﺑﻴﻥ
ﻴﺪﻳﻪ ﻓﻘﺎل
اﺩﺧﻠﻮﺍ ﻫﺬﻩ
ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﻃﺎﺋﻌﻴﻦ ﻓﻄﻔﻘﻮﺍ
ﻳﺘﺒﺎﺩﺭﻭﻥ فی
ﺪﺧﻮﻟﻬﺎ ﻓﻮﻟﺠﻮﺍ
ﻓﻴﻬﺎ ﺟﻤﻴﻌﺎ ﻓﺼﻴّﺮﻫﺎ
ﻋﻠﻴﻬم ﺒﺮﺩﺍ
ﻭﺳﻠﺎﻣﺎ ثُمّ
ﺃﺧﺮﺟﻬم
ﻤﻨﻬﺎ ثُمّ
ﺍﻥّ ﺍﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻧﺎﺩﻯ
فی ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻴﻤﻴﻥ ﻮ
ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﺸﻤﺎﻝ ﺃﻟﺴﺖ
ﺑﺮﺑّﮑﻢ؟
ﻓﻘﺎل ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻴﻤﻴﻥبلی
ﻴﺎ ﺭﺑّﻨﺎ ﻧﺤﻦ
ﺑﺮﻳّﺘک
ﻮﺧﻠﻘﻚ ﻣﻘﺮّﻳﻥ
ﻄﺎﺋﻌﻴﻦ ﻭ
ﻗﺎل ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﺸﻤﺎﻝ ﺑلی
ﻴﺎ ﺭﺑّﻨﺎ ﻧﺤﻦ
ﺑﺮﻳّﺘک
ﻮﺧﻠﻘک
کاﺭﻫﻴﻥ ﻮﺫﻟک
ﻘﻮل اﻟﻠﻪ ﻭﻟﻪ
ﺃﺳﻠم ﻤﻥ فی
اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭﺍﻟﺄﺭﺽ
ﻃﻮﻋﺎ ﻭ ﮐُﺮﻫﺎ
ﻭﺍﻟﻴﻪ
ﺗﺮﺟﻌﻮﻥ ﻗﺎل
ﺘﻮﺣﻴﺪﻫم
ﻠﻠﻪ ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺻﺤﺎﺏ
ﻳﻤﻴﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺁﺗﺶ ﺷﻮﻧﺪ.ﻭﺁﻧﺎﻥگرﭼﻪ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟم ﺬَﺭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ(ﺩﺭﻋﺎﻟم
ﺮﻭح
ﻮﻧﺎﭼﻴﺰﻯ
ﻮﺟﻨﻴﻥ ﺒﻮﺩﻥ ﺑﺎﺯﻣطیع
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻨﺎﭼﻴﺰ
ﻭﺫﺭﻩﺍﻯ هستند
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭﺗﻮﺑﻪ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮک
ﻴﺎﻓﺘﻨﺪ)
ﻭﻫﻤﻪ ﺷﺮﻭع
ﺒﺪﺧﻮل
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭﺑﺮﻫﻢ
ﺳﺒﻘﺖ ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ(
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔسﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭﭼﻮﻥ
همه ﺩﺍﺧل
ﺸﺪﻧﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺳﺮﺩ
ﺷﺪﻥ ﻮﺁﺭﺍم
گرﻓﺘﻦ ﺟﻬﻨﻢ ﺩﺍﺩ
(ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋﻢ ﻭﺧﺎﺗﻤﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺣﺮﺍم
ﻮﺣﻠﺎل
ﺒﻮﺩﻧﻬﺎ ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻄﺮﺍﺗﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﭙس ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺁﺗﺶ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻭﺭﺩ (
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺑﻘﺎﺋﻢ)
ﺳﭙس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺮ ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ
ﻧﺪﺍ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﻣﻥ ربّ ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻢ؟ (آیا
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻡ؟ﻭﺍﻳﻨک
ﻨﻴﺰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥمیکنم
آﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻫﻴﺪﺑﻮﺩ)
ﺍﺻﺤﺎﺏ ﻳمین
ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩﻧﺪ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﺎ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺗﻮ ﻫﺴتیم
ﻮﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻣطیع ﻮ ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ (ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﻭ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ع ملی ﺪﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّل
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﺍﻣﺎ
ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﺸﻤﺎل
گفتند ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﺎ ﮐﻪ ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺗﻮﻫﺴﺘﻴﻢ
ﻭﻟﻰ ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭ
ﺍﻳﻥ هماﻥ
گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﻔﺖ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺯﻣﻴﻥ هست ﺑﺎﻃﻮع
ﻮ ﻳﺎ ﺍﮐﺮﺍﻩ(ﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ) ﺩﺭﺗﺴﻠﻴم
اوﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺑوی
ﻧﻴﺰﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩق ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩ ﻳﻌنی
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ(ﻳﻌنی
ﺘﺴﻠﻴم ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺣﺎﻟتی
ﺼﻤﺪﻯ ﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎم
ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻭﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺩفع
ﺸﺮﻙ ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺑﻴﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺣﺎلتی ﺸﺒﻴﻪ
ﺑﻤﺮگ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺎﻇﺮﺑﺮﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻳﺎ ﻭﺍحدّ
ﮐﺮﺩﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺒﮕﻮﺋﻴﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳکی اﺳﺖ ﻭﺩﻭ
ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺴﻮﻯ هوﺳﻬﺎ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﻳﻢ.ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﮐﺮﺍﻩ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺪﺧﻮل ﺪﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺴﻠﻮﻙ ﺑﺠﻬﻨﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ.ﻭﻳﺎﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻭﻗتی ﺪﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ بشریّت
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻭلی
ﭙس ﺍﺯﭼﻨﺪﻳﻥ
هزﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻳﻨﺎﻥ
که ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺳﻠﻮک ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ ﺍﻳﻥ
ﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﺑس .ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭﻏﻴﺒبی
ﻮﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺧﺒﺮﻯ ﻧﺪﺍﻳﻢ. ﻣﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻫﺪ ﺁﻧﻬﻢ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ .

حدیث
834 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ257 ﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁنی ﻨﻘﻠّﺐﺃﻓﺌﺪﺗﻬم
ﻭ ﺃﺑﺼﺎﺭﻫم
ﻮﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻟﻬﺎ
ﻭﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ.( ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣُﺮﺩﻥ
اﻳﻥ ﺤﺎل ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ عقل
ﻮ ﻓﻮآﺩ یا دل و
ذات ﻭﻳﺎ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی ﻮ
ﻧﻴﺰ ﭼﺸم
بیناﻯ ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﻴﻨﺶ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﻳﻥ
عقل ﻮ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻳﻦ
(ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ)
ﺑﺨﺎﻃﺮﻋﺪم سلوک
الهی ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﺯﻧﺪگی اﺳﺖ)
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻤﺎل ﻤﻮٴﻤن،
ﻮﺍﺑﻪ ﺃﻭل
ﻤﺮّﻩ ،ﻫﻤﺎ
ﻥﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺎﺭ
ﺍﻭل ﻧﻴﺰﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺎﻭﺭﺩﻧﺪ (ﺑﺮخی
ﻘﺒل اﺯﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ
ﺑﺄﺩﻳﺎﻥ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻩ نیز
ﻋﻤﻠﺎ سلوک
الهی ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺣﺎل ﺒﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻨﻈﺮﻯ
ﻮ ﺍﻳﻤﺎﻥ عملی
ﻳﺎﺳﻠﻮکالهی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﺍﻭم
ﻨمی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻳﻌنی
ﺪﺭﻋﺎلم ﺬﺭ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﭙﻴﻤﺎﻥ ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
اﻭﺍﻣﺮ
ﻧﺸﺪﻧﺪ که
ﺣﺎﻟﺎ ﻫم
ﺤﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺸﻮﻧﺪ)
ﺍﻣﺎﺼﺎﺩق
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻔﺎﻧّﻪ
ﺣﻴﻥﺃﺧﺬ
ﻋﻠﻴﻬم
اﻟﻤﻴثاق ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺭ
ﺍﻭل ﻮ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺩﻟﻬﺎ
ﻭﭼﺸﻤﻬﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺁﻧﻬﺎ ﻭﻗتی
ﺒﻮﺩه ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴثاﻕ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ (ﺩﺭﻋﺎلم
ﺬَﺭ ﮐﻪ ﻗﺒﻮل
ﻨﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﺁﻏﺎﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﺼﻴﺤﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮالهی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺻﺎﺩق
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ الهی
ﺒﺎﺷﺪ ﺧﻮﺩ
ﻭﺧﻴلی ﺰﻭﺩ ﻭ
ﺑﺎ ﺍﺷﺘﻴﺎق
ﻄﺎﻟﺐ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
835 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ257ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻭ
ﺃﺧﺪ ﺭﺑک من
ﺒنی آﺩم ﻤﻥ
ﻈﻬﻮﺭﻫم که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺑنی ﺁﺩﻡ ﺍﺯ
ﭘﺸﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﻤﺎن
گرﻓﺖ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻨﻌﻢ ﺃﺧﺬ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟحجّةّ
ﻋلی ﺠمیع
ﺨﻠﻘﻪ ﻳﻮم
اﻟﻤﻴثاﻕ ﻫﮑﺬﺍ
ﻭﻗﺒﺾ ﻳﺪﻩ ﺁﺭﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ
ﺗﻤﺎم ﺨﻠﻘ
ﺨﻮﺩ ﺭﻭﺯ
ﻣﻴثاق ﺒﺮ ﺁﻧﻬﺎ
حُجَّت ﺗﻤﺎم
کرﺩ. ﻭ ﺍﻳن
ﻄﻮﺭ. ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﺎﻓﺤﻪ ﺩﺭ
ﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﭘﻴﻤﺎﻥگرﻓﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
اﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺑﻴﻌﺖ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺁﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺍﻳﻥ
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.(حُجَّت)
ﺣﺮﻑﺁﺧﺮ ﻭﺩﻟﻴل
ﻮﻣﺪﺭک ﻮ ﻧﻴﺰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ حَجّ ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﻗﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﺪﺭ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺗﻤﺎﻡ
حَجّ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑحجّ
أﮐﺒﺮ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
سلوک الهی اﺳﺖ.

حدیث 836 -
اﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ258 بحاﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺍنی
ﺃﻟﺴﺖ ﺑﺮﺑّﮑم
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻨﻌﻢ ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﺑﺄﻟﺴﻨﺘﻬﻢ ﻭﻗﺎﻟﻮﺍ
ﺑﻘﻠﻮﺑﻬﻢ ﻭ
ﺻنع ﻤﻨﻬم ﻤﺎ
ﺍﮐﺘﻔی ﺒﻪ آﺭﻯ هم
ﺒﺰﺑﺎﻥ گفتند
ﻭﻫم ﺒﺪل گفتند
.(ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺯﺑﺎﻥ ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺒﻨﺪﺩ ﻭﺩﺭﻋﺎﻟم
ﺬَﺭ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺤﺎل گفته
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻓﻄﺮﺕ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی که
ﻫﺴﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻳﻨک اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻤﺮّﺩ ﮐﻨﺪ
ﻭلی ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺍﻳﻥ ﺘﻤﺮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺩﺭﺗﻮضیح
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺰﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻃﻮﺭﻯ
ﺴﺎﺧﺘﻪﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ اﮐﺘﻔﺎ
ﮐﻨﺪ. (ﻳﻌنی
کرﺍﻣﺎﺕ و توانهای
ﻧﻮعی ﺪﺭﺟﺴم
ﻮﺫﻫﻥ ﻮﺭﻭح
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﻥ
ﺠﻮﺍﺏ ﺭﺍ
ﺑﺰﻣﺎﻥ ﺤﺎﻝ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ ﺘﻦ ﻭﺁﻧﺮﻭﺯ
ﺑﺎﺯﺑﺎﻥ ﺤﺎل
گفته
اﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ (ﺩﻟﻬﺎ) ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﺍقعی ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻳﺎﻋﺸق
ﻮ ﮐﺸﺶ
ﻭﻋﻠﺎﻗﻪﺍﻯ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ عقیده ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ الهی
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺍﺯﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺎﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ۸۵۲؟؟ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪﺷﺨصی
ﺑﻤﻮﻟﺎ ﮔﻔﺖ
ﺁﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒل اﺯﻣﻮﺳﻰ ﺑﺎﮐسی
ﻴﺎ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻧﺶﺣﺮﻑ
ﺯﺩﻩ ﺍﺳﺖ؟
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩ: ﻘﺪ
ﮐﻠّم اﻟﻠﻪ ﺟمیع
ﺨﻠﻘﻪ ﺑﺮّﻫم
ﻮ ﻓﺎﺟﺮﻫم
ﻮﺭﺩﻭﺍ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﺠﻮﺍﺏ ﺁﺭﻯ ﺑﺎﻫﻤﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﻭﮐﺎﻓﺮﺁﻧﻬﺎ
صحبت کرده ﻭﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺟﻮﺍﺏ
ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺴﺎﺋل ﺘﻌﺠﺐ
ﻧﻤﻮﺩ ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮﺩ ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻯ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺑنی ﺁﺩم
ﺪﺭﭘﺸﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩﺷﺎﻥ ﺑﺮﻋﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥگوﺍهی
گرﻓﺖ؟ ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﻣﻦ ربّ ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻢ؟
ﻭﺁﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺁﺭﻯ.(ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺍﺭﻭﺍح
ﺒﺎﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄلق
الله ﻨﻴﺴﺖ ﻭﺣتی
ﺒﺎ ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪنی ربّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﻮ ﻳﺎ ربّ ﻗﺎﺑل
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺩﺭﺟﺒﺮﺋﻴل
قائم ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﻘﺒﻠﻰ ﻭﻳﺎربّ
ﺍﻟﻔﺼل ﺒﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺍﻯ هر
ﻣﺮﺍﺣﻠﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘﻴﻤﺎﻥ
گرﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻨﻈﺮﻯ ﻮ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺤﺎل
اﺳﺖ ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ هماﻥ
ﭙﻴﻤﺎﻥ اﻟﺴﺖ
ﺭﺍ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ)ﺳﭙس
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ: اﻧنی
ﺃﻧﺎﺍﻟﻠﻪ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺃﻧﺎ ﻭ ﺃﻧﺎ
ﺍﻟﺮﺣﻤﻦ ﻓﺄﻗﺮّﻭﺍ
ﻟﻪ ﺑﺎﻟﻄﺎعة
ﻭ ﺍﻟﺮﺑﻮﺑیّة ﻭ
ﻣﻴّﺰ ﺍﻟﺮﺳل
ﻮ ﺍﻟﺄﻧﺒﻴاء
ﻮﺍﻟﺄﻭﺻﻴاء ﻭﺃﻣﺮ
ﺍﻟﺨلق
ﺒﻄﺎﻋﺘﻬﻢ ﻓﺄﻗﺮّﻭﺍ
ﺑﺬﻟک ف ی
اﻟﻤﻴثاﻕ ﻓﻘﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة ﻋﻨﺪ
ﺍﻗﺮﺍﺭﻫم
ﺒﺬﻟﻚ ﺷﻬﺪﻧﺎﻋﻠﻴﮑﻢ
ﻳبنی ﺁﺩﻡ ﺃﻥ
ﺘﻘﻮﻟﻮﺍ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺍﻧّﺎ
ﮐﻨّﺎ ﻋﻥ هذا
ﻏﺎﻓﻠﻴﻥ ﻣﻥ
اﻟﻠﻪ ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻪ
ﺟﺰ ﻣﻥ ﺨﺪﺍالهی
ﻨﻴﺴﺖ ( اله ﺗﺄﻟّﻪ
ﻭﺗﻮﺳّل
ﭙﺮﺳﺘﺶ
ﻭﻗﺒﻠﻪ گیری
ﺒﺎ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺩفع
ﺸﺮک اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻧنی
ﺃﻧﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺃﻧﺎ ﺳﻤﺒﻮل
ﺘﻤﺎم اﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺪفع ﺸﺮک
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ الهی
ﻮخوﺩ ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ الهی
هستی ولی الله
ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺤﺮﻑ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﻴﺰ ﻳک کاﻣل
ﻮﺍﺻل ﻤﻴﺰﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ ربّ
ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﺮﺵ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﻭلی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺁﻥ
ﻨﻮﻉ ﺷﻬﻮﺩ (ﻧﻮﺭ)
ربّ رحمان
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺮﺳﺪ ) ﻭ ﻣﻥﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻢ ( ﺍﻳﻦ ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋﻢ ﺍﺯﺍﻳﻥ
ﭙس ﻣﺮﺑّﻰ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ نوع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ ﭘس
ﺍﺯﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
بهشت ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﺍﻭ
ﺑﺮﺳﺪ.نور ربّ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﻳﻥ ربّﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻋﻠﻰ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺭﻭﻯ اﺭﻭﺍح
ﻤﻮﻓق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺎﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. (ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺯﺑانی ﻮ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﻳﺪ
در ولایت
ﺑﮑﻨﻨﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﻭﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﺻﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﺸﺨّﺺ
ﻭﻣﻌﺮفی ﻨﻤﻮﺩ
(ﺭﺳﻮﻟﺎﻥﻤﺮﺍﺗﺐ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨلق ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ هستند.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺶ ﻧبیّ اﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﻳﺎ ﮐﺎﺷﻒ
قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩ. ﻭ (ﺍﻭﺻﻴاء
) ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﻭﺻﻴّﺖ
ﻭﺳﻔﺎﺭﺵ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻘﺒلی هستند.
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭﺻیّ
ﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭﻏﺎﻳﺐﺍﺯﺩﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺟﺰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﺯﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻭﺻﻴﺖ
ﻭﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ ﻭﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﻌﺪﻯ ﻭﺻﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺘﺸﺨﻴﺺ
ﻭﺗﻤﻴﻴﺰ
ﻭﺗﻌﻴﻴﻥ الهی
اﺯ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻌﺮفی
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ هر
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﻳک
ﺮﻭٴﻴﺎ ﺍﺳﺖ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺩ (ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ) ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺩﺍﺩ (ﺑﺮﺍﻯﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭح ﺁﻧﻬﺎ)
ﻭﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺩﺭﻣﻴثاﻕ تعهّد
ﮐﺮﺩﻧﺪ (ﭼﻪ
ﺩﺭﻋﻬﺪﺍﻟﺴﺖ ﻭﭼﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﻫﻨﮕﺎم اﻗﺮﺍﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﮔﻮﺍﻩ ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﺑنی
ﺁﺩﻡ ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻴﻢ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﻴﻢ(
ﺍﻣﺮﻭﺯﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﻣﻴثاق
ﻔﻄﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺣتی
عقلی ﺒﺎ
ﺧﺒﺮﺷﺪﻥ ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ
ﺪﺭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺘﺎﺯﻩ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هم
ﻨﺎﻇﺮ ﭘﻴﻤﺎﻥ
اﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻨﻴﺰﻣﺮﺍﻗﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭتعهّد
ﺳﺎلک ﺒﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ ﺗﺎﺳﻠﻮﻙ
و چی مان ﺍﻭ
ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺗﺮک
ﻨﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮک ﻛﺮﺩ ﺩﺭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﺴﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺤﺎﻝ
ﻣﻨﮑﺮ ﺍﻃﻠﺎع
اﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻃﺒیعی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
سلوک الهی ﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 837 اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ259ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻗﺮنی
ثُمّ ﺒﻌﺸﻨﺎ
ﻣﻥ ﺒﻌﺪﻩ ﺭﺳﻠﺎ
ﺍلی ﻘﻮﻣﻬﻢ...ﺑﻤﺎﮐﺬّﺑﻮﺍ
ﻣﻥ ﻘﺒل ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﻤاﺒﺮﺍﻧﻰ ﺍﺭﺳﺎل
ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﮑﺎﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺒﻌث ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺮﺳل الی
اﻟﺨﻠﻖ ﻭﻫم فی
ﺃﺻﻠﺎﺏ ﺍﻟﺮﺟﺎل
ﻮﺃﺭﺣﺎم اﻟﻨﺴاء
ﻓﻤﻦ ﺻﺪق
ﺤﻴﻨﺌﺬ ﺻﺪق
ﺒﻌﺪ ﺫﻟﻚ ﻭ ﻣﻥ
کذّﺏ ﺣﻴﻨﺌﺬ ﮐﺬّﺏ
ﺑﻌﺪ ﺫﻟک ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻮﻟﺎنی ﺮﺍ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ (ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ
ولایتهای
قبلی ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ)
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﻧﺎﻥ هنوزﺩﺭ
ﭘﺸﺖ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ رَحِم
ﻤﺎﺩﺭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.(ﭘس
ﻋﺎﻟم ﺬَﺭ
ﻋﺎﻟم ﺠﻨﻴنی اﺳﺖ
ﻭﻧﻴﺰﻋﺎﻟم
ﻘﺒل ﺠﻨﻴﻦ ﺩﺭﭘﺸﺖ
ﭘﺪﺭ ﻣﻨﺘﻈﺮ تولّد
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﻜﺎﺭ
ﺪﺭﻣﻠﮑﻮﺕ ﻣﻨﺘﻈﺮ
تولّد ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺼﺪﻳق
کرﺩﻧﺪ ﺑﻌﺪﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﺼﺪﻳق
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ (
ﺑﻌﺪﺍ ﻳﺎ ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﻟّﺪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ)ﻭﻫﺮﮐس
ﺁﻧﺠﺎ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻤﻮﺩ ﺑﻌﺪﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ (ﺍﻳﻥﻤﺸﮑل
اﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺪﺭ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭﻫﻴﭽﮑﺪﺍم
ﺴﺎﻟک
ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺘﺎبع
ﺨﻠﻔﺎ ﻭ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻋﻠّﺖ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺫﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻋﺎﻟم ﺬﺭ ﻭﻗﺒﻞ
ﺍﺯتولّد
ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻠﺖ ﺁﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻥ ﻔﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺎﻟﺎ ﻭﻋﻘل
کاﻓﻰ ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴﺖ سلوک
الهی ﻭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪﺍﺯﻣﺮگ
ﺨﻮﺩﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﻴﻠﻴﻬﺎ
ﻧﻴﺰﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻤﻨﻌﻘﺪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭﻟﻰ ﺳﺴﺖﻋﻨﺼﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺸﻴﻌﻴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻔﺎﺳﺪ ﺷﺎﻥ ﺑﺎﻃل
هستند. ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 838 -
ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ259ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺒﻄ
الی اﻟﺄﺭﺽ فی
ﻈﻠل ﻤﻥ
اﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﻋلی ﺁﺩﻡ ﻭﻫﻮ
ﺑﻮﺍﺩی ﻘﺎل
اﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺮﻭﺣاء ﻭ
ﻫﻮ ﻭﺍﺩ ﺑﻴﻥ
اﻟﻄﺎﺋﻒ ﻭ ﻣکّة
ﻓﻤسح علی ﻈﻬﺮ
ﺁﺩﻡ ثُمّ ﺻﺮخ
ﺒﺬﺭﻳّﺘﻪ ﻭﻫم
ﺬَﺭ ﻓﺨﺮﺟﻮﺍ
ﮐﻤﺎﻳﺨﺮج
اﻟﻨﺤل ﻤﻥ
کوﺭﻫﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪﻫﺎﺋﻰ ﺍز
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺑﺮ
ﺁﺩم ﺒﺮﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ ﻮﺍﺭﺩ
ﺷﺪ. ﻗﺒﻠﺎ
ﺗﻤﺎﺳﻬﺎﻯ الهی
ﺒﺎ ﺁﺩﻡ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻴﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻨک ﺼﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺯﻣﻴﻥ اﺳﺖ.ﻭﺍﻳﻥ
ﻨﺰﻭل ﺨﺪﺍ ﻧﺰﻭل
ﺘﺠﻠنی ﺨﺪﺍ ﺩﺭ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ قائم ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﻳک اﺯ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﻗﺒلی ربّ
ﺍﻟﻔﺼﻠﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ
ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ که هنوز
نام آدم
ندارند .ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪﻫﺎئی اﺯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺎﺯ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺴﺎﻳﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
اﻳﻥ ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻘﺒﻠﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺪﺭﻣﻨﻴﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺑﻴﻥ
ﻔﺮﻭﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻮﻋﺮﻭج ﺮﻭح
ﺴﺎﻟک
ﻤﺸﺎﺭﮐﺖ
ﺩﺭﻣﻌنی هست .
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﻭحدّﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﺩم
ﺪﺭﺩﺭﻩ ﻳﺎ
ﺩﺷﺖ(ﺭﻭﺣاء)
ﺑﻮﺩ. (ﺭﻭﺣﺎنی
ﻮﺭﺍﺣﺘﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﺒﺘﻤﺎم
ﺮﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺪﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮک ﻮ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺣﻠﺎل ﻮ
ﺣﺮﺍم ﺮﺍﺣﺖ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ) ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻮﺍﺩﻯ
ﻮﺩﺭﻩ ﺑﻴﻥﻄﺎﺋﻒ
ﻭﻣﮑﻪ ﺍﺳﺖ. (ﻫﺮﺩﻭ
ﺷﻬﺮﻯ ﺪﺭ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ هستند
این آدم همان
محمد است . ﻭلی
ﻤﻌﻨﻰ (ﻣﮑّﻪ)
ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮک
ﻮﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﺎ ﺷﻬﺮ
ﻣﻐﻬﺎ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.ﻭ(ﻃﺎﺋﻒ)
ﮐﻪ ﻃﻮﺍﻑ
ﮐﻌﺒﻪ ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻔﺖ
ﻃﻮﺍﻑ ﮐﻌﺒﻪ ﻳﺎ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﭙﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ) ﻭ ﺳﭙس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺖ
ﺑﺮ ﮐﻤﺮﺁﺩم
کشید ﻭﺑﺎ
ﻭﻟﺎﺩﺁﺩم ﺪﺭ
ﮐﻤﺮﺵ ﻧﻬﻴﺐ
ﺯﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻮﻥ ﺰﻧﺒﻮﺭﻫﺎ
ﺍﺯ ﻟﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺮﮐﻨﺎﺭ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﻩ ﻗﺮﺍﺭﮔﺮﻓﺘﻨﺪ
(ﺩﺭﻩ ﺭﻭح
ﻮﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﺩم گفت ﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻥ ﭽﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻰ ﻭﺁﺩم
اﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪ ﻭﮔﻔﺖ
ﻣﻥ اﻭﻟﺎﺩ
ﺗﻮﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﻤﺮ
ﺗﻮ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻡ ﺗﺎﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺑﻮﺑﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺒﮕﻴﺮﻡ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺤﻤﺪ نبوّت
ﺍﻭﺭﺍ. ﻭﺍﻳﻥ
گوﻧﻪ
ﺩﺭﺁﺳﻤﺎﻥ اﻳﻥ
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺒﺴﺘﻪ
ﺷﺪ (ﺩﺍﺳﺘﺎنی
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺑﻠﺎغ اﻭﻟﺎﺩ
ﺁﺩم ﺒﻪ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻦ(ﺁﺩﻡ)
ﻫﺮﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻭﻟﺎﺩﺵ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﺩم
گفت ﺧﺪﺍﻳﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ
ﮐﻤﺮ ﻣﻥ ﺠﺎﻯ
گرﻓﺘﻨﺪ (ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺁﺩم
اﺑﻮﺍﻟﺒﺸﺮ
افسانه ای ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻏﻴﺮﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻧﻴﺰ ﺍﺳﻴﺮﺟﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯﻗﺒل
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺸﺨﺺ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ ﻋﺪﻩ
ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺭﮐﻤﺮ
ﻭﭘﺸﺖ ﺍﻭ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎل کمال
بودند ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﮑﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻨﻈﺮﻳﻪ
ﻗﺪﻳم ﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺁﺩﻣک های
ﻜﻮﭼﻚ ﺩﺭﮐﻤﺮﭘﺪﺭ
ﻭﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭرَحِم
ﻤﺎﺩﺭ ﭘﺮﻭﺵ ﻣﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻌﺠﺐ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻞ ﻋﻤﻠﺎ
ﻭﻗتی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺯ
ﻭﻯﺒﺮﮐﺖ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ﭼﻘﺪﺭﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺮﺍهدایت
ﻭ ﺯﻧﺪﻩ
ﺗﺮﺑﮑﻨﺪ.) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻴﺎ
ﺁﺩﻡ ﻫﻮلاء
ﺬﺭﻳّﺘک
ﺃﺧﺮﺟﺘﻬم ﻤﻥ
ﻈﻬﺮﻙ ﻟﺂﺧﺬ
ﻋﻠﻴﻬم اﻟﻤیثاق
ﻠﻰ ﺑﺎﻟﺮﺑﻮﺑیة
ﻭ ﻟﻤﺤﻤّﺪ
ﺑﺎﻟﻨﺒﻮة ﮐﻤﺎ
ﺁﺧﺬﻩ ﻋﻠﻴﻬم
فی اﻟﺴﻤاء ﻗﺎل
ﺁﺩﻡ ﻳﺎ ربّ ﮐﻴﻒ
ﻭَﺳَﻌﺘﻬم
ﻈﻬﺮﻯ ﻗﺎل
اﻟﻠﻪ ﻳﺎ ﺁﺩﻡ ﺑﻠﻄﻒ
ﺻتعی ﻮ ﻧﺎﻓﺬ
ﻗﺪﺭﺗﻰ ﻗﺎل
ﺁﺩم ﻴﺎ ربّ ﻓﻤﺎ
ﺗﺮﻳﺪ ﻣﻨﻬم فی
اﻟﻤﻴثاق ﻗﺎل
اﻟﻠﻪ ﺃﻥ لا ﻳﺸﺮﮐﻮﺍ
بی ﺸﻴﺌﺎ ﻗﺎل
ﺁﺩﻡ ﻓﻤﻥ
اﻃﺎﻋک ﻤﻨﻬم
ﻴﺎ ربّ ﻓﻤﺎ
ﺟﺰﺍٴﻮﻩ ﻗﺎل
اﺳﮑﻨﻪ ﺟﻨّﺘﻰ
ﻗﺎل ﺁﺩم ﻔﻤﻥ
عصاﻙ ﻓﻤﺎ
ﺟﺰﺍٴﻮﻩ ﻗﺎل
اﺳﮑﻨﻪ ﻧﺎﺭﻯ ﻗﺎل
ﺁﺩم ﻴﺎ ربّ
ﻟﻘﺪﻋﺪﻟﺖ
ﻓﻴﻬم
ﻮﻟﻴﻌﺼﻨّﻚ
ﺃﮐثرﻫم اﻥ ﻠم
ﺘﻌﺼﻤﻬم ﺍﻯ
ﺁﺩم ﺒﺪﺍﻥ که
ﺑﻠﻄﻒ ﺻﻨﻌﺖ
ﻭﻫﻨﺮ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺎ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻘﺪﺭﺕ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﻳﻦ ﺟﺎﻯ گیرﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ.ﻭﺁﺩم
گفت ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ؟ (ﭘﻴﻤﺎﻥ
عهد ﺍﻟﺴﺖ ﻗﺒل
اﺯتولّد ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﺒﻌﺪ ﺍﺯ تولّد
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻫﺪﻑ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪگی ﻨﻮع
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺴتی ﻮﺍﻧﻮﺍع
ﺁﻥ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣل اﺯﻝ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪ ﺍﺳﺖ )
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻥ ﺸﺮﻳک
ﻨﺠﻮﻳﻨﺪ (ﺑﺠﺎﻯﺨﺪﺍ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍﻋﺒﺎﺩﺕ و
اطاعت ﻧﮑﻨﻨﺪ ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﻮﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪﻋﻤﻠﺎ
ﺷﺮﻳک اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی گرﺩﻧﺪ
ﻳﻌنی هدﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ)ﻭﺁﺩم
ﺒﺎﺯ ﮔﻔﺖ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺗﻮﺭﺍ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﻨﺪ ﭼﻪ ﭘﺎﺩﺍشی
ﺪﺍﺭﺩ (ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺭﺳﻠﻮک
اﺯﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺩ
ﺟﺎﻯ ﻤﻴﺪﻫﻢ (ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻭﺑﻮﺳﺘﺎنی
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ ﻳﺎ
ﺁﺧﺮﺕ ﻭﻳﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﺧﺮﺕ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﻬﺸﺖﻋﻘلی
اﺯﻋﻘل اﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮی ﺩﺭﻧﻮع
ﻔﻮ ق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻘﺎمی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﺧﻠﺎل ﻤﺮگ
ﻮ ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﺁﻳﻨﺪﻩ) ﺁﺩم
ﭙﺮﺳﻴﺪ سرکش ﺒﺮﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺗﻮ ﭼﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍتی
ﺪﺍﺭﺩ؟ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﺩم ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻘﻴم ﺁﺗﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻢ(ﺁﺗﺶ
ﮔﻮﺩﺍل ﺠﻬﻨﻢ ﻭﻳﺎ
ﺁﺗﺶ ﺳﻮﺯﻧﺪﻩ
ﺭﻭح عرﻳﺎﻥ ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺪﺭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭﺟﻬﻨم ﺴﻮﻡ ﻭﺁﺗﺶ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍنی
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ) ﺁﺩم
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ گفت ﮐﻪ
ﺗﻮﺩﺭحقّ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﺭﺍﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻯ.ﻭلی اﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍهی که
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺳﺖ
ﮔﻴﺮﻯ کنی (ﻭﻣﻌﺼﻮم
ﺪﺳﺖ ﺑﺴﺘﻪ
ﻧﻨﻤﺎﺋﻰ)ﺍﮐثر
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻮﺭﺍ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.(ﺯﻳﺮﺍﻣﺪﺍﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪﻋﻘل
ﻮﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻤﺤﻴطی ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﻮﻧﺪ ﻭﻳﺎﺳﺎﻟکی
ﺨﻄﺎ ﻧﮑﻨﺪ ﻭﻣﻌﺼﻴﺖﺑﮕﻨﺎﻩ
ﻧﻨﻤاید.ﻭلی
گناﻩ ﺗﻤﺮﺩ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ. (ﻣﻌﺼﻮﻡ)
ﺩﺳﺖ ﺑﺴﺘﻪ ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﮑﻨﺪ
ﻭیا ﭘﻴﺸﺎنی
ﺒﺴﺘﻪ ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﻓﮑﺮ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻤﻌﺼﻴﺖ
ﮐﻪ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻤﺤﻴطی ﻤﺎنع
ﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎﻫﺮﺳﺎﻟکی
گناﻩ ﻭﺗﻤﺮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻤﻴﺎﻥ ﺘﮑﻠﻴﻒ
ﺧﻮﺩ ﺁﺩﻡ ﺭﻭﺷﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل الهی
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻭﺑﺎقی
ﻨﻤﺎﻧﺪﻩ ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎل
عصیاﻥ
ﻮﺗﻤﺮّﺩ ﻳﺎ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﭘﻴﺶ
ﺑﻴﺎﻳﺪ.

حدیث 839 - اﺯ ﺍﻣﺎم
عسکرﻯ اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ260ﺑﺤﺎﺭ
) ﮐﻪﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺃﻟﺴﺖ
ﺑﺮﺑّﮑم ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﺗثبیت
ﻗﺒلی ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻥ
ﻤﻮﻗﻒ ﻭ ﺻﺤﻨﻪ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﺎﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻭﺭﺩ ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻥ
ﺘﻌﺠّﺐ اﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻢ ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮلی ﺨﻮﺩ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻈﻤﺖﻫﺎئی
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻣﺎ
ﺃﻋطی اﻟﻠﻪ
ﻭﻟﻴّﻪ ﻭﺟﺰﻳل
ﻤﺎﺣﻤّﻠﻪ ﺍﻣﺎم
ﺪﺭ ﭘﺎسخ گفت
ﻋﺠﻴﺐ ﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ: اﻟﺄﻣﺮ
ﺃﻋﺠﺐ ﻣﻤّﺎ
ﻋﺠﺒﺖ ﻣﻨﻪ ﻳﺎﺍﺑﻮ
ﻫﺎﺷﻢ ﻭ ﺃﻋﻈﻢ ﻣﺎ
ﻇﻨّک ﺒﻘﻮم ﻤﻥ
عرﻓﻬﻢ ﻋﺮﻑ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﻣﻥ
ﺃﻧﮑﺮﻫم
ﺃﻧﮑﺮ ﺍﻟﻠﻪ؟
ﻓﻠﺎ ﻣﻮٴﻤﻥ
اﻟّﺎ ﻭ ﻫﻮ به
ﻤﺼﺪّﻕ ﻭ
ﺑﻤﻌﺮﻓﺘﻬﻢ
ﻣﻮﻗﻥ ﻋﺠﻴﺐ
ﺗﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮﮐس ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ (ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ را ) ﺧﺪﺍ
را ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﮐﺮﺩ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻩ .ﮐسی
ﻤﻮٴﻤﻥ
ﻤﺤﺴﻮﺏ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺗﺼﺪﻳق
ﻮﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺑﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻳﻘﻴﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. (ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻧﻘشی ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ الهی
ﺒﻮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ.ﻭﺧﻠﺎﻓﺖ
ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺒﻮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺳﺎﻟک
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻤﻴق
ﺪﺭﻳﻘﻴﻥ سالک
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺮﻭٴﻴﺎ ﻭثباﺕ
ﺍﻳﻥ الهی
ﺪﺍﻧﺴﺘﻥ ﻮلیّ
ﺨﺪﺍ ﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ الهی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭلی
ﻮﺟﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﻗﺎﺑل
اﻧﮑﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ.(ﻣﻮٴﻤﻦ)
ﻳﻌنی ﻤﻮٴﻤﻥ
اﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻴﻘﻴﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻮﺳّل ﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻭﻗتی
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻮ ﺷﺎﻣﻞ ﭘﻴﺮ الهی
ﻮ ﭘﻨج ﺘﻥ
ﺁﻟﻌﺒﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭﺑﻘﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﻮﻓق
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ اوم
کنندﻩ ﺑﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﻤﻮٴﻤﻥ
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻮٴﻤﻦ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻴﻘﻴنی
اﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ (ﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻦ)
ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﻳﻘﻴﻥ
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻯ الهی
اﺳﺖ. ﻭلی ﭽﻮﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺮﺳﻴﺪ (ﻋﻴﻥاﻟﻴﻘﻴﻦ)
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻋﻤﻴﻘﺎ
الهی ﺒﻮﺩﻥ
ﭙﻴﺮﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ به (حقّ
اﻟﻴﻘﻴﻦ)
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻤﺮﺗﺒﻄ
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻮﻋﻠﻢ ﻟﺪﻧنی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﻫﻴچ
ﺘﺮﺩﻳﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻭ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺗحقّق
ﻮﻇﺎﻳﻒ الهی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﻟﻴﻞ ﺩﺭﺳتی
عباﺩﺕ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭ
ﺑﺎﺯﻯ ﺸﻴﻄﺎﻥ ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻨﻴﺴﺖ.ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺪﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭبی اﺭﺍﺩﮔﻰ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐالهی
ﺮﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﺩﺭﻣﺮگ
ﻮﺍﻗﻌﻰ ﮐﻪ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻥ همه ﭼﻴﺰ
ﻫﺴتی ﺮﺍ
ﺑﻔﺮﺍﻣﻮشی
ﻤﻴﺒﺮﺩ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻳﻥ ثباﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ژنتیک ﺭﻭحی
ﺒﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺿﺎﻣﻥ ﺁﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺮﻭح
ﺒﺎ ﻧﻮﺭﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮﭼﻴﺰﺩﻳﮕﺮﻯ
اﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺗﺎﺯﻩ
ﺟﺪﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ .
ﺗﺎﺟﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥگفت ﺭﻭح
ﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ الهی اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ اﺻﺎﻟﺖ ﻭحقّ
ﺃﻧﺎ ﺍﻟحقّ گف
تن ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺍﺻل الهی
ﺸﺪﻩ ﺭﻭﺡ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﺎﻛﺘﺮ ﺷﺪﻥ
ﻮﺳﺒﻜﺘﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﻭ
ﺑﻄﺮﻑ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺗﺮ ﻭﺧﻮﺩ الهی
ﺘﺮ ﺧﻮﺩ
ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﺪﺭﺩﺭﻳﺎﻯ ﻮحدّﺕ
ﻭﺟﻮﺩ الهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻗﻄﺮﻩ
ﻫﻨﻮﺭﻫﺴﺖ ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻥ ﻘﻄﺮﻩ
ﺑﺎﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ ﺩﺭﻳﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺟﺎﻟﺐ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻣﺠﻠسی ق شری
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ ﺑﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭﻟﻰّ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ ﺍﻳﻦ
حدیث ﺍﺯ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌنی
ﺸُﺒﻬﻪ ﺁﻭﺭ ﻭ
ﺷﺒﻴﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ.ﻭحدّ
ﺍﻗل ﺨﻮﺩ
ﻣﺠﻠسی ﺒﺎﻳﻥ
ﺃﺻل ﺒﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ سالک
الهی ﻨﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯﺍﻳﻥ گفته
ﺍﻣﺎم عسکرﻯ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺣتی
ﻤﺠﻠسی ﺤﺪﻳث
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﻌﻀﻠﺎﺕ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻭﮔﺰﺍﺭﺷﺎﺕ
ﺗﺎﺭﻳخی
ﭙﻴﭽﻴﺪﻩ
ﻭﻣﺒﻬم
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻴﻬﺎ ﻃﺮﻑ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻣﺠﻠسی
اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻮ
ﺍﺻﺤﺎﺏ ﻣﺎ ﻳﻌنی
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻮﻣﻨﮑﺮﺍﻥ شیعی
اﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣثل ﺧﻮﺩ.
ﻣﺠﻠسی ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺪﺍﺭﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻗتی ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺭﻭﺷﻥ ﻨﺒﺎﺷﺪ ﺍﻭﻫﺎم
ﻨﻴﺰ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیرﺳﺎﻟﻚ ﺗﺎ ﭘﻴﺮﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻓﻠﺴفی
ﻮ ﻓﻘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻃل ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩَم اﺯ (ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ) ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻋﺎﻟم
ﻮﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

حدیث 840 -
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺶ ﮐس
ﺍﻧﺠﺎﺏ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ(ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺁﻳﺪ)
ﻭﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺴتّة
ﻟﺎ ﻳﻨﺠﺒﻮﻥ ﺍﻟﺴﻨﺪﻯ
ﻮﺍﻟﺰﻧﺠﻰ ﻭﺍﻟﺘﺮکی
ﻮ ﺍﻟﮑﺮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﺨﻮﺯﻯﻮ
ﻧﺒﻚ ﺍﻟﺮﻯ ﺍﻳﻥ
ﺸﺶ ﮔﺮﻭﻩ ﻳکی
ﺴﻨﺪﻯ (ﺃﻫل
ﺴﻨﺪ ﻭﻫﻨﺪ)
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺯﻧﺠﻰ (ﺯﻧگی
ﺴﻴﺎﻩ ﭘﻮﺳﺖ
ﺍﻓﺮﻳﻘﺎﺋﻰ)
ﻭﺗُﺮک ﻮﮐُﺮﺩ
ﻭ ﺧﻮﺯﻯ (ﺧﻮﺯﺳﺘﺎﻧﻰ
و ایلامی ) ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﺮﺩم
ﻤﺮﺗﻔﻌﺎﺕ ﺭﻯ (ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻣﻌنی ﻈﺎﻫﺮﻯ
اﻳﻥﺤﺪث ﻳک
ﺘﺒﻌﻴﺾ
ﻧﮋﺍﺩﻯ
ﺁﺷﮑﺎﺭﻯ اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺍﻣﻮﻯ
ﺒﺪﺍﻥ اﺻﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ .ﮐﻪ
ﺍﻗﻮﺍم اﻃﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﻭﻳﺎ
ﻧﺎﻗﺺ
ﺧﻮﺍﻧﺪند ﺑﺎﺯ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻳﻨﺎﻥ
اﻭﻟﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺁﻥ
اﻗﻮﺍﻡ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻤﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ(إﻧﺠﺎﺏ)
ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣث ل
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺍﺻﺎلتی
ﺒﺴﺎﺯﺩ ﮐﻪ
ﻣﺘﻌﺼﺒﺎﻥ عربّ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ سلوک ﺭﺍ
ﺭﺍضی کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻠل
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺭﺍ ﻣﺤﺮﻭم
اﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﻭلی
ﺒﻤﻌنی ﺴﻠﻮﮐﻰ
حدیث ﺍﻧﺠﺎﺏ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪﻫﺮﮔﻮﺳﻔﻨﺪﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﻧﺠﻴﺐ
ﭘﺮﻭﺭﻯ) ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
الهی ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻥ اﺳﺖ.
ﻧﺠﻴﺐ ﻳﺎ
ﻧﻘﻴﺐ ﺍﺯ
ﻗﺪﻳم
اﺯﺩﺭﺟﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﻭﺍﺷﺮﺍﻑ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ (ﮐﺎﺳﺖ)
ﻫﻨﺪﻳﺎﻥ
ﻮﻧﺠس ﺑﻮﺩﻥ
ﺑﺮﺧﻰ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺮﺍﻳج اﺳﺖ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ کامل
ﻨﺠﻴﺐ ﻭﺷﺮﻳﻒ
ﻭﺁﺭﻳﺎ
ﻭﺳﻴّﺪ ﻭﺟﻤﺸﻴﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﻄﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻣﺮﺍﺗبی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
گفته ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﺘﻔﺎﻭﺕ ﻧﺴبی
مقام الهی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻭﺍقعی ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ که
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﮔﺮ
ﭘﻨج ﻤﻘﺎﻡ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺸﻬﻮﺩ
ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻧﺎم
ﻮﻃﺒﻘﻪﺍﻯ
ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻳﻌنی ﺸﺎﻫﺪان
ﻗﺎﺋم هستند.
ﻭلی ﺒﻴﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ
دارای حقّ ّ
ﺘﻘﺪم
ﻮﺟﻠﻮﺗﺮﻯ هستند.
ﻭﺑﺮخی ﺪﺭ
ﻣﻘﺎم عقلی ﻮ
ﺍﻟﻬﺎمی ﻮﻋﻠم لدُنّی
ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺩﺭﺩﺭﻙ
ﻭﮐﺴﺐ ﺣﻘﺎﻳق عقل
ﮐلّی ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ (ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ) ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴل
ﺨﻮﺍﻫﺪﺩﺍﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﭼﻘﺪﺭ ثوﺍﺏ
ﺩﺭ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
اکنون ﺣﺎﺻل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﺫﺧﻴﺮﻩﺍﻯ
ﻨﻴﺴﺖ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ثوﺍﺏ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﺩﺭﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﮐﺴﺎئی
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺷﺮﻳﻒ
ﻭﺳﻴّﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻔﺼل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻬﺘﺮ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﺪﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺍﻣﮑﺎﻥ کسب
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻠﻞ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﻧﮋﺍﺩﻯ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺮﺍﻳج
ﭙﺎﺋﻴﻥ ﺘﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭلی
ﺪﺭبین
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺁﺭﻳﺎدِ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ بوده ﻭ
ﺑﻴﻦ ﻣﻠل
ﺪﻳﮕﺮ ﺁﺭﻳﺎئی
ﺸﺪﻩ ﻗﺒلی
ﻮﺑﻌﺪﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ هستند.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻤﻠﺎﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻫﻤﺎﻥ
عرﻓﺎﻥ
اﻳﺮﺍنی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ اﮐثر
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﺎﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺮﻭ ﻓﺮﻫﻨگی
اﻳﺮﺍنی
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻓﺮﻫﻨگ
اﻳﺮﺍنی هماﻥ
ﻄﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻮﺳﻤﺒﻮلیک
اﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻔﺮّ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺧﻴلی اﺯ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﻬﺎ ﺑﻴﻤﻥ
ﺮﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻗﺮﻳﺶ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺧﻴلی هم
ﺒﺂﻓﺮﻳﻘﺎ ﺗﺎ
ﺃﻧﺪﻟﺶ ﻭ
ﺍﺳﭙﺎﻧﻴﺎ
ﻭﺍﺭﻭﭘﺎ
ﺭﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ الهی
هم ﺸﺪﻧﺪ ﻭلی
ﻨﮋﺍﺩ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯﺨﻮﺩ
ﻣﻨﺘﻘل کرﺩﻧﺪ.
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠنی
ﺪﺭﻏربّ ﺟﻬﺎﻥ ﭼﻮﻥ
اﺭﻭﭘﺎ ﻭ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻓﺮﻫﻨگ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻋﻠمی
ﺤﺎﮐم اﺳﺖ.
ﻭﺩﺭﺧﺎﻭﺭ
ﺩﻭﺭ ﭼﻴﻥ
ﻮﮊﺍﭘﻥ ﻮ ﻫﻨﺪ ﻓﺮﻫﻨﮓ
عرفانی
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﮐﻬﻨﻪ
ﻭﻗﺪﻳمی ﺤﺎﮐم
اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻳﺎﺭﺍﻯ
ﺮﺳﺎﻧﺪﻥ
ﻤﺮﺩﻡ ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴم
ﻮﺳﭙس ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍﺯﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﻨﺪ
ﻭﺧﺎﻭﺭﺩﻭﺭ ﭘﻴﺪ
ﺍﺷﺪ.ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ(ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ) ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺗﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.ﻭلی
ﺸﺎﺧﻪ ﻗﺮﻳﺶ ﮐﻪ
ﻣﺨﻠﻮطی اﺯ
ﻓﺮﻫﻨگ ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﻮﺯﺭﺩﺷتی ﻮﺧﺎﻭﺭ
ﺩﻭﺭﺑﻮﺩ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺒﻌثت
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ ﺷﺪ.
ﻗﺮﻳﺶ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺗﺎﺭﻳخی
ﻮﻟﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭلی
ﺮﻭح اﻳﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ الهی
اﺳﺖ.
ﺍﻳﻥﺤﺪﻳث
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺮﺍﻳج
ﺪﺭﻫﻤﻪ
ﮐﺸﻮﺭﻫﺎ ﻭﺳﺮ
ﺯﻣﻴﻨﻬﺎ ﻣﻨﺠﺮﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻧﺠﻴﺐ
ﺷﺪﻥ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺏﻧﻴﺰﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻗﺮﺍﻥ
ﺴﻤﺒﻮل غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻗﻬﺮﻣﺎﻥﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺗﺎﺭﻳخی ﻘﺮﻳﺶ
ﻭﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل ﻮﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺭﺍیج ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﺗﺼﺎل
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺁﺭﻳﺎئی
ﺪﺭﻧﮋﺍﺩ ﻭ
ﺩﺭﻓﺼل ﻨﻮعی هستند.
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﻭﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣل
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺁﻥ.
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳخ
اﻳﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ ﻫﻔﺖ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﺸﺮﻳﻒ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥهفت
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﻭﻟﺎﺩﻯ
اﺯﺯﻧﺎﻥ کامل الهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻫم ﺪﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﻫﻤ
ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ ﺍﻭﻟﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
ﺒﺎﻟﺎ ﺗﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺳﻠﻮک
ﻨﮑﻨﻨﺪ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻨﺒﻮّﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻬﻥ
ها ﺑﻴﻥ ﻴﻬﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺳﻴّﺪﻫﺎ
ﺩﺭﺑﻴﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻭﻳﺎﺩﻳﮕﺮﺧﺎﻧﺪﺍﻧﻬﺎﻯاﻳﺮﺍنی
ﺸﺮﻳﻒ ﻫﻤگی
ﺪﺭ ﻧﮋﺍﺩ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺠﺴمی
اﺯﭘﺪﺭﺍﻥ الهی
ﺸﺪﻩ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.ﻭلی
همچنان ﺮﻭحی
قهقراﺋﻰ ﺷﺪﻩ ﻭﺣتی
عناﺻﺮﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭﻓﺎﺳﺪ
ﺗﺮﺩﺭﺑﻴﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮل ﭙﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻣﻠل ﺪﻳﮕﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘلی ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﮔﺮ
ﺑﻨفع ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺡ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻧﺸﻮﺩ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺳﺎﺯ ﺑﺰﺭگی
ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﺳﺮﺳﺨتی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﻋﻮﺍم
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺎﻓﺼﻮل ﻨﻮع  ﺒﺸﺮﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻥ ﺘﺮ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭلی
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺎﻧسخ
ﺒﻬﺘﺮبشرﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺗﺎﺑﻘﻴّﻪ
ﺭﺍﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺗﺎ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ طیّ کنند .

حدیث 841 -
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ277ﺑحاﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: لاﻳﺪﺧل
ﺤﻠﺎﻭة
ﺍﻟﺎﻳﻤﺎﻥ ﻗﻠﺐ
ﺳﻨﺪﻯ ﻮ
ﻟﺎﺯﻧﺠﻰ ﻭﻟﺎﺧﻮﺯﻯ
ﻮﻟﺎ ﮐﺮﺩﻯ ﻭﻠﺎ
ﺑﺮﺑﺮﻯ ﻭﻟﺎ
ﻧﺒک اﻟﺮﻯ ﻭﻟﺎ
ﻣﻥ ﺤﻤﻠﺘﻪ
ﺍﻣّﻪ ﻣﻥ
اﻟﺰﻧﺎ ﻫﺮﮔﺰ
ﺷﻴﺮﻳنی
اﻳﻤﺎﻥ ﺪﺭ ﺩل
ﺴﻨﺪﻯ ﻮ ﺯﻧجی
ﻮ ﺧﻮﺯﻯ
ﻮﮐُﺮﺩﻯ ﻮ ﺑﺮﺑﺮﻯ
ﻭ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﺮﺗﻔﻌﺎﺕ ﺭﻯ ﻭﺍﺻﻞ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎﺯﻧﺎ
ﺣﺎﻣﻠﻪ ﺷﺪ.
ﺣﻠﺎﻭﺕ ﻭ
ﺷﻴﺮﻳنی
اﻳﻤﺎﻥ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﺸﻴﺮﻳنی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳﺮﻣﺴتی اﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﺗﺮﻗنی
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. (ﺣﻠﺎﻭﺕ)
ﺯﻳﺒﺎئی
ﻮﻫﻤﺎﻥ
اﻣﮑﺎﻥ (ﺗﺤﻠﻴﻪ)
ﺳﺎﻟک ﭙس ﺍﺯ (ﺗﺨﻠﻴﻪ)
ﺻﻔﺎﺕ ﺯﺷﺖ است
.ﺯﻳﺮا ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺒﺎﻟﺎئی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺨصی
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻇﺮﻓﻴّت
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻘلی ﺒﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺟﺎﻯ
عاﺩﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﮐﻞّ (ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ)
ﻭﺭﻭﺍنی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻋﻮﺽ
ﮐﻨﺪ. ﺩﺭﺍین
ﺠﺎ ﺑﺠﺎﻯ
ﺘﺮﮐﻰ ﺑﺮﺑﺮﻯ ﺁﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﺎﻓل
اﺳﻠﺎﻣﻰ ﺑﻤﺮﺩک
اﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ
ﺎﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﺗﺮﮐﻤﻦ ﺩﺭﺷﺮﻕ
ﻭﻳﺎ ﻗﺒﺎﻳل
ﻤﺮﺍﮐﺶ
ﻭﺍﻟﺠﺰﺍﻳﺮ
ﺩﺭ ﻣﻐربّ
ﺁﻓﺮﻳﻘﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺑﺮ ﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻳﻮﻧﺎنی
ﻮ ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻢ ﮔﻮﻳﺸﻬﺎﻯ
ﻨﺎﻣﻔﻬﻮم
ﺰﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺨﺎﺭجی ﻮ
ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺁﻥ ﺮﺍ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺗﻮﺣّﺶ ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ. ﻭ(ﻓﺼل
ﻨﻮﻋﻰ) ﺭﺍﻳج
علّت ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪگی
هر ﻣﻠّتی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺪﻳﻢ ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺩﻳنی ﺁﻧﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻮٴﻤﻦ ﭘﻴﺮﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﻋﻘﻞ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋﻢ ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮﺷﺶ ﮔﺮﻭﻩ
ﻗﻮﻣﻰ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺯﻧﺎنی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ سالک
الهی ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻧﻄﻔﻪﺍﻯ
اﺯﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺸﺮﻯ ﺤﻘﻴﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺭرَحِم
ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺪﺭﺧﺎﻧﻮﺍﺩ
ﻩﺷﺮﻳﻒ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺃﺻل ﺨﺮﺍﺏ
ﻃﻔﻞ ﺑﺎﻋث
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪگی
ﻔﮑﺮﻯ ﻮ ﺭﻭحی
اﻭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭلی همیشه
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭسلوک
الهی ﺮﺍ ﻧﻮعی
ﺤﺮﺍم ﺰﺍﺩﮔﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻴﺐ ﺭﺍ
ﺍﺯﻧﻄﻔﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺣﺮﺍم
ﺰﺍﺩﮔﻰ
ﺩﺭﺩﻧﺎک اﺳﺖ.
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺷﺮﻕ ﮐﻪ
ﻫﺮعیبی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭلی
ﺤﺮﺍم ﺰﺍﺩﻩ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺧﻴﻠﻴﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ اثباﺕ
ﺣﻠﺎل ﺰﺍﺩگی
ﺨﻮﺩ ﻭﺍﺭﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی
ﻤﻴﺸﺪﻧﺪ. ﺣﺎﻝ
ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ
ﻋﻘلی ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﻳک
ﺮﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻨﺒﻮﺩﻩ. ﻭﺣتی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﻟﻮﺍﻃﮕﺮ
ﻳﺎ ﻓﺎﺣﺸﻪ ﻭﺍﺯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺟﻨﻴنی
ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﻴﻄﺎﻥ
اﻧﮕﺸﺖ ﺩﺭ
ﻃﻔل ﻤﻴﮑﺮﺩ ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻓﺎﺳﺪ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ.
ﻋﻤﻠﺎ
ﮐُﺮﺩﻫﺎﻯ
کوﻫﺴﺘﺎﻧﻰ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺸﻬﺮ ﻧﺸﻴنی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮک ﻘﺪﻳم
ﻮﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭﺑﻴﻥ
اﮐﺮﺍﺩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ اﺳﺖ.ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﺒﻌﻴﺾ
ﻧﮋﺍﺩﻯ ﺮﺍیج
ﺪﻭﺭﻩ ﺍﻣﻮﻯ
ﻮﻋﺒﺎﺳﻰ ﮐﻪ
نهضنهاﻯ
اﻳﺮﺍنی ﻧﻴﺰ
ﺷﻌﻮﺑﻰ ﻣﺒگفتند
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﻟﻴل بی
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺨﺪﺍﺟﻮئی می
ﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺷﻤﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ و ﺑﻰ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﻮﺑﺎﻃل
ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺸﻮﺭﺵ ﺍﺯﺳطح
عقلی ﻮﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮ ﺁثاﺭﻋﻠﻤﻰ و
ﻭﻓﮑﺮﻯ
مسلماﻧﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﺑﻴﻥ
اﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﻔﺮﻫﻨﮓ ﺍﻳﺮﺍنی
ﻮ ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭسی
عرفانی ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ
ﺒﺰﺭگ
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺗﻤﺎﻣ
ﺮﻫﺒﺮﺍﻥ ﻓﻘﻬﻰ
ﺍﻫل ﺴُﻨّﺖ.
ﮐﻪ ﺷﺶ
ﻧﻔﺮﺑﻮﺩﻧﺪ ﻫﻤگی
اﻳﺮﺍنی ﻮ
ﺍﺯﺧﺮﺍﺳﺎﻥ
ﺒﺰﺭگ ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺍﺯ
ﺁﻥﺴﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎی
ﻤﻨﺎﻃق اﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺩﻳﮕﺮ .
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺍﻃﺒّﺎ
ﻭﻣﺤﻘﻘﺎﻥ
علمی ﻮ ﺭﻳﺎضیات
ﻮ ﻃﺒّﻰ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻔﺮﻫﻨک ﺒﺰﺭگ
اﺳﻠﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﭙس
ﺍﺯ ﺗﻤﺪﻥ
ﺒﺰﺭگ ﻤﻠّﻰ
ﻳﻮﻧﺎنی ﺪﺭ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﺤﮑﻮﻣﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ
ﺑﻔﺮﻫﻨگ
اﺭﻭﭘﺎﺋﻰ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻥ
اﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ هستند
ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻓﺮﻫﻨگ
ﺒﺎﺳﺘﺎنی
ﻮﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻔﺮﻫﻨگ
ﺰﺭﺩﺷتی
اﻟﺄﺻل ﻘﺮﻳﺶ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨگ
عرﻓﺎنی
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﺮﺗﺒﻄ ﺒﺎقی
گذﺍﺭﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ هستند ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﭘﻨﺠﻤﻴﻦ ﻭﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻃﺒﻘﻪ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﺴﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳتی ﻮ ﺁﺭﻳﺎئی
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﺷﺎﺧﻪﺍﻯ
اﺯﺳﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﺮﮐﺪﺍم ﺪﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻳﻚ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣثلا (ﺟﺴم
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ)
ﺩﺭﺣﺎل ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺑﺎ ﻧﮋﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻨﻮﺭﻣَﻦ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻔنّی ﻮ
ﺗﮑﻨﻴکی گروه
ﮊﺭﻣﻥ ها ﻭ
ﺗﻤﺎﻳل ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎنی
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩم همئ و
ﺍﺭﻭﭘﺎئی
ﺪﺭﺣﺎل
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺁﻣﺎﺩگی
ﺒﺮﺍﻯﺘﺤﻮل
ﻔﮑﺮﻯ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﮑﺘﺐ ﺭﻭﺣﻰ ﺟﺴﺘﻦ
ﺩﺭﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. و
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ(ﺟﺴمی
ﻮﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭﺍنی ﻮ
ﺭﻭﺣﻰ)
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﺯ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻨﮋﺍﺩ ﺭﺍﻳﺞ ﻭﺣﺎﮐم
ﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻔﺎﺻﻠﻪ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺩﺍﺭﺩ
صفات ﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭلی
ﻈﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺻﺎﺣﺐ
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﻫﻔﺘم ربّ رحمان
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ الهی ﻮ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻳﻚ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻭ ﺭﻭﺵ الهی ﻮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻋﮑس
ﻓﻄﺮﺗﻬﺎﻯ
ﻄﺒیعی ﻮ ﺯﻧﺪگی
ﻤﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻧﻘﻄﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺸﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
اﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ
ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺘﻮﺍلی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺁﺩم
ﻮ ﭘﺪﺭ
ﺭﻭﺣﺎنی ﻮالهی
ﺘﻤﺎم اﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ فرشته
گونه ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

حدیث
842 – (ج؟ص؟)که
امام میفرماید
ﻴﺎ ﻫﺸﺎﻡ ﺍﻟﻨﺒﻄ
ﻠﻴس ﻣﻥ اﻟﻌربّ
ﻭﻟﺎ ﻣﻥ
اﻟﻌﺠم ﻔﻠﺎ
ﺗﺘّﺨﺬ ﻣﻨﻬم
وﻟﻴّﺎ ﻭ ﻟﺎ ﻧﺼﻴﺮﺍ
ﻓﺎﻥ ﻠﻬم
اﺻﻮﻟﺎ ﺗﺪﻋﻮ
ﺍلی
غیرﺍﻟﻮﻓاء ﺍﻯ
هشام ﺒﺪﺍﻥ ﮐﻪ
ﻗﻮﻡ (ﻧﺒﻂ) ﻧﻪ ﻋربّ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﻋﺠﻢ. ﻭﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭلیّ
ﻮﻳﺎ ﻧﺼﻴری
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﮑﻦ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ اﺻﻮل
ﻮ ﺭﻳﺸﻪﻫﺎئی هستند
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
بی ﻮﻓﺎئی اﺳﺖ. (ﻧﺒﻄ
ﺮﺍ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺩم ﺸﺎم
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﻤﺬﻫبی ﺴُﻨّﻰ
ﻭ ﺩﺷﻤﻥ
ﺴﺮﺳﺨﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ (ﻗِﺒﻂ)
ﻧﻴﺰﻣﺮﺩم
ﻤﺼﺮﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺒﺪﻳل ﺒﻪ (ﺍﻳﺠﭙﺖ)
ﺷﺪﻩ.ﻭ (ﻋﺠﻢ)
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭلی
هرﻏﻴﺮﻋربّ
ﻋﺠﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ (ﻋﺠﻢ)
ﻳﻌﻨﻰ (ﻏﻴﺮ
ﺟَﻢ) ﻭﻏﻴﺮالهی
اﺳﺖ. ﻭﮔﺎﻫﻰ (ﺃﻋﺠﻢ)
ﺭﺍﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺰﺑﺎﻥ ﺒﺴﺘﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺗﺄﮐﻴﺪﻯ
ﺪﺭﻋﺪم ﺴﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. (ﺟَﻢ)
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻗﺎئم
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ (ﺟﻤﻊ)
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻣﺮﺍﺳﻢ
(ﺟﻤﻌﻪ)
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ ﻭحدّﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭا ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﺟﻤﺸﻴﺪ ﻭ
ﺳﻴّﺪ و ﺟﻤﺸﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.( ﺃﻋﺮﺍﺏ
)ﻧﻴﺰﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺴﻤﺒﻮل
بیاﺑﺎﻥ گ
گرﺩﺍﻥ ﺠﺎﻫل ﻮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ (ﺟﻢ) الهی
هستند. ﻭ ﺃﺟﻢ ﻭ
ﻋﺠﻢ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ. ﻋربّ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻣﻔﻬﻮم ﻘﺮﺍﻥ
غیر ﺭﺑّﺎنی
ﻮﻏﻴﺮ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﻮﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺗّﺨﺎﺫ ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ هشاﻡ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣل الهی
ﺒﻮﺩ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺠﺪﻳﺪ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺗﺮﻙ ﺗﺒلیغ
ﺪﺭﻫﻨﮕﺎم
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﻄﺮ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ اﺯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ ﻣﻌﺮفی.(ﻧﺼﻴﺮ)
ﻧﺼﺮﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺴﺎﻟک هستند. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻨﺼﺮﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎﺯ
ﻭﻟﻰّ ﺻﺎﺣﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ با
ﺍﻣﺎم اﺳﺖ. ﮐﻪ (ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﻳﻌنی عشق
ﻮﺭﺯﻯ ﻮ
ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ ﻳک
ﻤﮑﺘﺐ ﻓﮑﺮﻯ ﻮ
ﺗﮑﺎﻣل عملی
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
اﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی
ﻨﻴﺰ (ﺗﻮﻟّﻰ) ﻭ
ﻓﺮﺍﺭﻯ ﺸﺪﻥ ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺘﺮﺳﺎﻥ
اﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. (ﺍﺻﻮﻝ)
ﺟمع ﺃﺻلی
ﺭﻳﺸﻪ ﻳﺎ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻧﮋﺍﺩﻯ اﺳﺖ. ﻭ ﺑﻰ
ﻭﻓﺎﺋﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک اﺯ
ﺳﺎﻟک ﻤﻬم اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﺒﮑﻨﺪ. (ﺗُﺮﻙ)ﻫﺎ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
اﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﻤﻌنی
ﺰﻳﺒﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭلی
ﺪﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
اﺳﻠﺎﻣﻰ ﺑﻤﻌنی
ﺘﺎﺭﮐﺎﻥ
ﻨﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ.
ﻭﮐُﺮﺩﻫﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺳﺮﮐشی
ﻤﺪﺍﻭم ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎ ﻏﻴﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻔﺮﺍﻭﺍنی ﻨﻴﺰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ حدیث ﻭ
ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ اﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺘﻌﺼﺐ
ﻋﺮﺑﻴّﺖ ﺍﻣوﻯ
ﻮی اﺳﺖ.
ﻭﺍﻣﺎم
ﻨﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﮕﻮﻳﺪ.

حدیث 843 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻭ ﺻﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ277ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ثلاثة
ﻟﺎﻳﻨﺠﺒﻮﻥ ﺃﻋﻮﺭ
ﻳﻤﻴﻦ ﻭ ﺃﺯﺭق
اﻟﻔﺺ ﻭﻣﻮﻟﺪ
ﺍﻟﺴﻨﺪ ﺳﻪ ﮔﺮﻭﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪﺍﻧﺠﺎﺏ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ (ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﻮ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻧﺠﻴﺐ
شده ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﺩﻳﻥ
ﻮﺳﻠﻮﻙ)
ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺍﺯﭼﺸم ﺮﺍﺳﺖ
ﮐﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ (ﭼﺸم
سوم ﺪﻝ ﺭﻭﺣﻰ ﺣﻘﺎﻳق
الهی ﺮﺍ ﻧمی
ﺒﻴﻨﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻭ
ﭼﺸم ﺘﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ)
ﻭﭼﺸم ﺁﺑﻰ ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﮕﻴﻥ
ﺁبی ﺒﺎﺷﺪ (
ﻧﮋﺍﺩ ﺭﻭسی ﻮ
ﺍﺭﻭﭘﺎﻯ
ﺸﻤﺎﻟﻰ ﻫﻤگی
ﭽﺸم ﺁبی هستند.
ﻭلی ﺪﺭ ﺷﺮﻕ ﺍﻳﻥﭽﺸم
ﺁبی علاﻣﺖ
ﺣﺴﺎﺩﺕ ﻭ ﺑﺪ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ (ﭼﺸم
ﺴﻔﻴﺪ)
ﻭﻟﺠﺒﺎﺯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭﺣﺴﻮﺩﺍﻥ
هستند ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻣﺎنع اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺳﻠﻮگ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ)
ﻭﮐﺴﻴﮑﻪ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺳِﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻫﻨﺪ ﻳﺎ ﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻔﺘﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻣﺘﻌلق
ﺒﻬﻨﺪﻳﺎﻥ ﻮ
ﺳِﻨﺪﻳﺎﻥ
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺸﺪﻩ.

حدیث 844 -
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ277 بحاﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﺎ ﺍﺑﺘلی
اﻟﻠﻪ ﺑﻪ
ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ ﻓﻠﻥ
ﻴﺒﺘلیهم
ﺒﺄﺭﺑﻊ ﺃﻥ
ﻴﮑﻮﻧﻮﺍ
ﻟﻐﻴﺮ ﺭﺷﺪﻩ ﺃﻭ
ﺃﻥ ﻴﺴﺄﻟﻮﺍ
ﺑﺄﮐّﻔﻬﻢ ﺃﻭ
ﻳﻮٴﺘﻮﺍ فی
ﺃﺩﺑﺎﺭﻫﻢ ﺃﻭ
ﺃﻥ ﻴﮑﻮﻥ
ﻔﻴﻬم ﺃﺯﺭق
ﺃﺧﻀﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺴﺨتی
اﻳﻥ
ﭽﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺑﻠﺎ ﻣﺒﺘﻠﺎ
ﻧﮑﺮﺩﻩ.
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺮُﺷﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ (ﭘﻴﺮ
ﺷﺪﻩ ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﮐﻮﺩن
ﺒﻮﺩﻥ عیب
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺿﺮﻭﺭتی
ﻄﺒیعی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﮔﺪﺍدِ
ﭙﻴﺶ ﺑﺒﺮﻧﺪ. (ﭼﺸم
ﻄمع ﻤﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭﭘﻮﻝ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﮐّل
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻣﻔﻌﻮل ﺪﺭ
ﻟﻮﺍﻃ ﺒﺎﺷﻨﺪ. (ﮐﻪ
ﻓﺴﺎﺩ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺍﻳﻥ
گرﻭﻩ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺷﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ عاﺩﺕ ﻭ(ﻧﻴﺎﺯ
ﺍﻋﺘﻴﺎﺩﻯ)
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ) ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﺸم ﺁبی
ﻮ ﺳﺒﺰ ﺑﺎﺷﺪ (ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺁبی
ﻮﺳﺒﺰ ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﻧﮋﺍﺩﻯ ﺩﺭﺟﺴم
اﺳﺖ.
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺻﻔﺎتی
ﺰﺷﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺣﺴﺎﺩﺕ ﻭ
ﺑﺪ ﺟﻨس ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻴﺎﻥ ﺃﻏﻠﺐ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث 845 -
ﭘﻨج گرﻭﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﻬﻨم
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ (ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﻬﻨمی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﻘﻮﻝﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻘﺎﻭﺕ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻔﻄﺮتی
ﻄﺒیعی هستند. ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﺩﺭﺍﺯ ﻗﺪ ﻭﮐﻮﺗﺎﻩ
ﮐﻮﺗﻮﻟﻪ ﻭ
ﺭﻧگ ﺁبی
ﻤﺘﻤﺎﻳﻞ
ﺑﺴﺒﺰ ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺯﻳﺎﺩﺕ
ﻳﺎ ﻧﻘﺼﺎﻥ ﻴﺎ ﮐﻤﺒﻮﺩ
( ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
ﻤﺴﺎﺋل ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺒﺪﻥ ﺒﺪﺍﻧﻴم
ﺸﺎﻳﺪ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺍﻳﻥ
ﺼﻔﺎﺕﻋﻘلی
ﻮﺭﻭﺍنی هم
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ غُقدهﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی ﺸﺪﻳﺪ
ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺴﻮﻯ سلوک
الهی ﻧﻤﻰ ﺑﺮﺩ ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺴﻠﻮک ﻨﻤﻰ ﺩﻫﺪ.ﺑﺤث
ﺩﺭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالفعل ﮐﺎفی
از تولدات
قبلی اﺳﺖ

حدیث 846 - اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ۵ﺹ278ﺑﺤﺎﺭ)
لا ﻳﺪﺧل
اﻟﺠنّة ﻣﺪﻣﻥ
ﺨﻤﺮ ﻭﻟﺎ
ﺳﮑّﻴﺮ ﻭﻟﺎ
ﻋﺎﻕ ﻭﻟﺎ
ﺷﺪﻳﺪ
ﺍﻟﺴﻮﺍﺩ ﻭﻟﺎ
ﺩﻳّﻮس ﻭﻟﺎ
ﻗﻠّﺎع ﻮ ﻫﻮ
ﺍﻟﺸﺮﻃﻰ ﻭﻟﺎ
ﺯﻧﻮق ﻮﻫﻮ
ﺍﻟﺨُﻨثی ﻭﻟﺎ ﺧﻴّﻮﻑ
ﻭﻫﻮ
ﺍﻟﻨﺒّﺎﺵ ﻭﻟﺎ
ﻋَﺸّﺎﺭ ﻭﻟﺎ
ﻗﺎطع ﺮَﺣَﻢ ﻭ
ﻟﺎ ﻗﺪﺭﻯ ﺍﻳﻥ عدّه
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻣﻌﺘﺎﺩ
ﺧﻤﺮ ﺍﮔﺮﮐﻪ
ﻣﺴﺖ هم ﻨﺸﻮﺩ.
ﻭ ﮐﺴﻴﮑﻪ ﻋﺎق
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ گرﺩﺩ
ﻳﺎ ﺳﺨﺖ ﺳﻴﺎﻩ
ﭘﻮﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﻳّﻮس
ﻭﺟﺎﮐِﺶ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ
ﻘﻠﻌﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺭﺑﺎﻥ
ﻮ ﭘﺎﺳﺒﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﻣﺨﻨّث
ﻭﻣﻔﻌﻮل هم
ﺠﻨس ﺑﺎﺯ ﻭﻳﺎ
ﺧﻴّﻮﻑ ﮐﻪ
ﮐﻔﻦ ﺩﺯﺩ
ﻭﺩﺯﺩ ﻗﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﻋﺸّﺎﺭ ﻋُﺸﺮ
ﺑﮕﻴﺮﺍﻥ
گمرکی ( ﻭﺗﻠﮑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺰﻭﺭﮔﻮ) ﻭﻳﺎ
ﻗﺎطع ﺮَﺣِم
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺗﻔﮑﺮ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻗَﺪَﺭﻯ ﺒﺎﺷﺪ.
(ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻮﻣﺎﺩﻯ ﻮﺷﻬﻮﺍنی
کساﻧﻰ است ﮐﻪ
ﺷﺎﻧستوبه
سلوکی
ﺒﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻤﺸل اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ سلوک
الهی کنند ﺗﺎ
ﺑﻬﺸتی گرﺩﻧﺪ.
ﺧﻤﺮ ﻭﺷﺮﺍﺏ
ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﻣﻐﺰﻯ ﻮﺭﻭﺣﻰ ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻣﺴتی ﻮﺑﻰ
ﺧﺒﺮﻯ ﻨﺮﺳﺪ.
ﻭلی ﺴﺎﻟک ﺤتی
ﻘﻄﺮﻩﺍﻯ
ﻤﺸﺮﻭﺏ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺘﻤﺮّﺩ ﺑﺮ
ﺃﻣﺮ ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. (ﺧﻤﺮ) ﺿﻤﻨﺎ
ﻫﺮﭼﻴﺰﺧﻤﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﮔﻴج
ﺁﻭﺭ ﭼﻮﻥ
ﻤﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪﺭ ﺍﺳﺖ.
(ﻋﺎق ﻮﺍﻟﺪﻳﻦ)
ﺟﺴﻤﺎنیاﺯﻟﺤﺎﻇ
اﺟﺘﻤﺎعی ﻤﻬم
اﺳﺖ ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ (ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ) است که
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ سالک
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﻃﺮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺳﻴﺎﻩ ﭘﻮﺳﺖ
ﺷﺪﻳﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﻋﻠﺖﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪگی ﻔﺼل
ﻨﻮعی اﺳﺖ.
ﻭﺩﺭ تولّدﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻔﺼﻮل
ﻨﻮعی ﺒﻬﺘﺮ ﻭﺳﻔﻴﺪ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ.(ﺩﻳّﻮس
) ﺟﺎﮐِﺶ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻮل
ﻠﺬﺕ ﺟﻨﺴﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻃﺒیعی اﺳﺖ ﺍﺧﻠﺎق
ﺴﻠﻮکی
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﻬﺸتی ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﻮﺩ. ﻭﺣتی
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮔﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) (ﻗﻠّﺎﻉ)
ﻭ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﺳﺘﻤﮕﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﻧﻪ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺣﻔﻆ
ﻣﻠﻚ ﺷﺨﺺ ﮐﺴﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﻃﺒﻖ
ﻗﻮﺍﻧﺒﻥ
اﺟﺘﻤﺎعی
ﺠﺎﻣﻌﻪ. (ﻣُﺨﻨّث)ﻭخُنثی
ﻴﺎ (ﺯﻧّﻮﻕ) ﻣﻔﻌﻮﻝ
ﺩﺭﻫک ﺠﻨس
ﺑﺎﺯﻯ
ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﻧﺎﺗﻮﺍنی
ﺠﻨسی ﺨﻨسی
گناﻩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﭼﻪ ﺑﺴﺎ
زﻣﻴﻨﻪ سلوک
الهی ﺍﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﺒﺶ
ﻗﺒﺮ(ﻧﺒّﺎﺵ)
ﺩﺭﮐﻔﻥ ﺪﺯﺩﻯ شدّت
ﻓﺸﺎﺭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺩﺭﭘﻮﻝ ﭘﺮﺳتی
اﺳﺖ. ﻭﻋَﺸّﺎﺭ
ﮐﻪ ﻋُﺸﺮ ﻣﺎل
ﻮﻣﺎﻟﻴﺎﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻴﻜﺪﻫﻢ ﻣﺎل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻴک ﭙﻨﺠم ﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺳﺮﮐﻴﺴﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﻤﺮﺩم
ﺪﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻴﺎ ﺭﻭﺵﺟﺎﺭﻯ
ﻮﻋﺮﻑ ﻳﻚ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﻤﺮﮐﺎﺕ
ﺩﻭﻟﺘﻰ.(ﻗطع
ﺮَﺣِﻢ)
ﺍﺯﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺪﺷﻤﻥ
ﺴﺎﻟﮑاﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﻄﻊ ﺍﺯ رَحِم
ﻄﺮﻳﻘﺖ الهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﺮک
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺳﻠﻮک ﻮ
ﺯﺣﻤﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟک ﭽﻮﻥ
ﻨﻄﻔﻪﺍﻯ ﺩﺭ رَحِم
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭﺣتی
ﺪﺭ رَحِم
ﻨﻮعی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ (ﻧﻔس
ﮐُﻞّ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﻗَﺪَﺭﻯ)
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻘَﺪَﺭ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﺪﻭ
ﻣﻌنی ﻤﺘﻀﺎﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻃ همگاﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳکی ﺒﻤﻌنی
ﺘﻮﺍﻧﺎ ﮐﻪ
ﺍﻓﻌﺎل
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﻧﻪ
ﺍﺯﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﻗﺸﺮﻯ که
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭﻣﻮﺍفق
ﺒﺘﺴﻠﻴم
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻣﻌنی ﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻋﮑس
ﺗﻮﺍﻧﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪﺍﺣﺴﺎس
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺪﺭﻯ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻰ)ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﺮﺗﺒﻄ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ
(ﺃﻣﺮ ﺑﻴﻥ
ﺃﻣﺮﻳﻦ) ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻫم
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺨﻮﺩ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺘﺴﻠﻴم
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫم
ﻤﺠﺒﻮﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺃﻣﺮ الهی
ﻮﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺩﺍﺷﺘﻦ (ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺘﻌﺪﺩ ﺍﺯلی
ﻮ ﻧﻮعی ﻮ
ﻓﺮﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮕﺬﺭﺩ.ﻭ ﺩﺭحدود
ﺍﻳﻥ ﻄﻠﺴﻤﻬﺎ
ﻭﺟﺒﺮﻫﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺨﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺠﺎﺯ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻟّ
ﺎﺗﺮک ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﺗﻤﺮّﺩ ﺍﺳﺖ.
(ﺯﺭﻭﺍﻧﻴﺎﻥ)
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﻳنی
ﻘﺒل اﺯﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ .ﺩﺭ
ﺍﺳﻠﺎم ﺒﺮخی
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺟﺒﺮﻯ ﻭﺑﺮخی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﺷﺎﻋﺮﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪﺍﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑنند ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﺐ ﺩﺭﺳتی
اﺳﺖ. ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
غیرﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﮑﺘﺐ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺭﻭﺷﻥ
ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺩﻳنی اﺯ(ﻋﻘل
ﺁﺯﺍﺩ) ﻭﻳﺎ (ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺪﺭﻧﻮع عباﺩﺕ) ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﺴﺎنی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ ﺳﺎﻟک
ﻮﺷﺎﻫﺪ تجلّی
الهی
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ (ﺗﻌﺒّﺪ)
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺟﺰ
ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻫﻴچ
ﺮﺍهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻤﻤﮑﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭلی ﭙس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮکی
کاﻣﻠﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭﻣﻌﺼﻮم هستند.
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯﺎﺳﺖ ﮐﻪ
ثوﺍﺏ ﺩﺭ بشریّت
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭلی
گناهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺣتی
اﮔﺮ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺴﻨّتی ﭽﻮﻥ ﺯﻧﺎ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭﺁﺯﺍﺩ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺪَﺭَﻯ
ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﺟﺒﺮ ﻃﺒیعی
ﺒﺎﺯ ﻗﺪﺭﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺍﻳﻥ ﻠﻔﻈ ﺪﺭ
ﻓﮑﺮﺩﻳنی
ﻮﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺭﻭﺷﻥ ﻨﻴﺴﺖ.ﻭلی
ﺴﺎﻟک ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ
ﺃﻣﺮﻳﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺻﺪﻭق
ﻤﻠّﺎﻯ ﺸﻴﻌﻰ شدّت
ﺳﻴﺎهی ﺪﺭ ﺭﻧگ
ﻤﻮﻯ ﺴﺮ ﻳﺎ
ﺭﻳﺶ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﮐﻪ
ﻋلی ﺮﻏم ﭙﻴﺮﻯ
ﻤﻮﻫﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺴﻔﻴﺪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺃﻣﺮ
ﻧﻴﺰ ﻋﻤﻠﺎ ﻭﺟﻮﺩﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭﭘﻴﺮﻯ
ﻤﻮﻯ ﺴﻔﻴﺪ
ﻧﺸﻮﺩ.ﻭلی اﮔﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺭﻧگ ﻮ
ﻭﺳﻤﻪ ﺑﺰﻧﻨﺪ ﻳﻌنی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺟﻮﺍﻥ ﻨﻤﺎئی
کنند .ﻭﺩﻧﺒال
ﺰﻳﺒﺎئی ﺨﻮﺩ
ﻭﺳﮑس ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﻃﻠلبی هستند.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ حدیث ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻴﺎﻩ ﭘﻮﺳﺖ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺩﺭﻓﺼﻞ ﻧﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭتولّدﺍﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺴﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳﺖ ﻭﺑﺎ
ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﻋﻘل ﻮ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
بالفعل
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ سلوک
الهی ﻮ ﺩﺭک
عرﻓﺎنی ﻮ ﺻﺒﺮ
ﻭﻋﺸق
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ ﻗﺪﺭﺕ
ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﺑﺨﺸﺶ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 847 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ278 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ :ﺳﻴﺰﺩﻩ
ﻭﻳﺎ ﺷﺎﻧﺰﺩﻩ
ﮔﺮﻭﻩ ﻤِﻥ اُمّة
محمد لا
ﻳﺤﺒّﻮﻧﺎ ﻭﻟﺎ
ﻳﺤﺒّﺒﻮﻧﺎ
ﺍلی اﻟﻨﺎس ﻭﻳﺒﻐﻀﻮﻧﻨﺎ
ﻭ ﻟﺎ
ﻳﺘﻮﻟّﻮﻧﺎ ﻭ
ﻳﺨﺬﻟﻮﻧﺎ ﻭ
ﻳﺨﺬﻟﻮﻥ اﻟﻨﺎس
ﻋﻨّﺎ ﻓﻬم
ﺃﻋﺪاءﻧﺎ
ﺣﻘّﺎ ﻟﻬم
ﻨﺎﺭ ﺟﻬﻨّﻢ ﻭ
ﻟﻬم غذﺍﺏ
ﺍﻟﺤﺮﻳﻖ ﺍﻟﺰﺍﺋﺪ
فی ﺨﻠﻘﻪ ﻓﻠﺎ
ﺗﺮ ﻯﺃﺣﺪﺍ ﻣﻥ
اﻟﻨﺎس ﻓﻰ
ﺧﻠﻘﻪ ﺯﻳﺎﺩة
ﺍﻟّﺎ ﻭﺟﺪﺗﻪ
ﻟﻨﺎ ﻣﻨﺎﺻﺒﺎ ﻭﻟم
ﺘﺠﺪﻩ ﻟﻨﺎ
ﻣﻮﺍﻟﻴﺎ ﻭ
ﺍﻟﻨﺎﻗﺺ
ﺍﻟﺨﻠﻖ ﻣﻥ
اﻟﺮﺟﺎﻝ ﻓﻠﺎ
ﺗﺮﻯ ﻠﻠﻪﻋﺰّ ﻭﺟﻞّ
ﺧﻠﻘﺎ ﻧﺎﻗﺺ
ﺍﻟﺨﻠقة ﺍﻟّﺎ
ﻭﺟﺪﺕ فی
ﻘﻠﺒﻪ ﻋﻠﻴﻨﺎ
ﻏُﻠّﺎ ﻭ
ﺍﻟﺄﻋﻮﺭ
ﺑﺎﻟﻴﻤﻴﻥ
ﻠﻠﻮﻟﺎﺩ ﻓﻠﺎ
ﺗﺮﻯ ﻠﻠﻪ ﺧﻠﻘﺎ
ﻭﻟﺪ
ﺃﻋﻮﺭﺍﻟﻴﻤﻴﻦ
ﺍلا ّ ﮐﺎﻥ
ﻠﻨﺎ ﻣﺤﺎﺭﺑﺎ ﻭﻟﺄﻋﺪﺍﺋﻨﺎ
ﻣﺴﺎﻟﻤﺎ ﻭ
ﺍﻟﻐﺮﺑﻴﺐ ﻣﻥ
اﻟﺮﺟﺎﻝ ﻓﻠﺎ
ﺗﺮﻯ ﻠﻠﻪ
ﻋﺰّﻭﺟل ﺨﻠﻘﺎ
ﻏﺮﺑﻴﺒﺎ ﻭﻫﻮ
ﺍﻟﺬﻯ ﻘﺪطع عمره
ﻓﻠم ﻴﺒﻴﺾِ
ﺷﻌﺮﻩ ﻭ ﺗﺮﻯ
ﻠﺤﻴﺘﻪ ﻣثل
ﺣﻨم اﻟﻐﺮﺍﺏ ﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﻥ علینا
ﻣﻮٴﻠّﺒﺎ ﻭﻟﺄﻋﺪﺍﺋﻨﺎ
ﻣﮑﺎثرﺍ ﻭ
ﺍﻟﺤﻠﮑﻮک ﻤﻦ
ﺍﻟﺮﺟﺎﻝ ﻓﻠﺎ
ﺗﺮﻯ ﻤﻨﻬم
أﺣﺪﺍ ﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﻥ ﻠﻨﺎ
ﺷﺘّﺎﻣﺎ ﻭﻟﺄﻋﺪﺍﺋﻨﺎ
ﻣﺪّﺍﺣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی ﻤﺎنع اﺯ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺷﺪﻥ ﻣﺎ
(ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﻧﺰﺩ
ﻣﺮﺩم
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ اﺯ ﻣﺎ
ﻣﺘﻨﻔﺮﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺎﺭﺍ
ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ ﻭﻣﺎﺭﺍ
ﻧﺎﺍﻣﻴﺪ ﻭﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﺎ
ﺧﺬﻟﺎﻥ ﻭﻧﺎﺍﻣﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮﺍقعی
ﻤﺎﻫﺴﺘﻨﺪ.(ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ) ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم اﺯ
ﺁﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻋﺬﺍﺏ
ﺁﻥ ﻤﻴﺴﻮﺯﻧﺪ.ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩق ﺘﻌﻴﻴﻥ
اﻳﻥ گرﻭﻫﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺩﺭﺧﻠﻘﺖ ﺧﻮﺩ
ﺯﻳﺎﺩﻯﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.
(ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺍﺿﺎفی
ﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺍﻟّﺎﻋﻀﻮ ﺍﺿﺎفی
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮﻋﻘﻞ
ﺯﻳﺎﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺳﻤﺖ
ﻣﻨﺤﺮفی ﻴﭙﻴﺶ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﭘُﺮ
ﺿﺮﺭ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭلی
اﮔﺮ ﺩﺭﺳﻤﺖ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺒﺮﻭﺩ ﺑنفع اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺒّﺮ
ﻭﻏﺮﻭﺭ ﻭ
ﻣﻮﻗﻌﻴتی
اﺟﺘﻤﺎعی ﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺍﻯ اﻳﻦ (ﺯﻳﺎﺩﻯ)
ﺩﻳﺪﻯ ﻨﺎﺻبی
اﺳﺖ (ﺳﻨّﻯ ﻮ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺮﺍﺷﺪﻳﻥ
ﻮﺍﻣﻮﻯ ﻮﻋﺒﺎﺳﻰ
ﮐﻪ ﺧﻠﻔﺎ
ﻣﻨﺼﻮﺏ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻳﺎ
ﺑﻨﺎم ﻤﺮﺩﻡ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﻣﻨﺘﺨﺐ
ﺍﻟﻬی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ثرﻭﺕ
ﺯﻳﺎﺩ ﻳﺎﺟﻤﻌﻴﺖ
ﻭﻗﺒیله
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍشتن
ﻮﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﺩﺩ ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺴﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻮﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍنی
ﻮ ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭح اﺳﺖ)
ﻭﻟﺬﺍ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺎﺭﺍ
ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ (ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﮐسی اﺯ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻨﻘﺺ
ﺩﺭﺧﻠﻘﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ (ﻧﻘﺺﺍﻋﻀﺎﻭﻧﻘﺺﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﻧﻪ
ﻧﻘص ﻤﺎل ﻮﻣﻘم
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﮐﻪ
ﺑﻨفع ﭽﻨﺎﻥ
ﻨﺎﻗﺺ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
ﻮﻋﻘﻴﺪﻩﺍﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ( ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﮐﻤﺎل
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻌﺘﻘﺪ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎﮐﻤﺎل
عقلی ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻮﺣﺴﻥ ﺸﻬﺮﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺒﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ.
ﺍﻳﻥ
ﻤﺘﮑﺒﺮﺍﻥ
ﺤﺴﻮﺩ ﻧﻔﺮﺕ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ) ﻭ(ﺳﻮﻡ)
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺍﺯ ﭼﺸم
ﺮﺍﺳﺖ ﺩﺭ تولّد
ﮐﻮﺭﺍﺳﺖ (ﺍﮔﺮ
ﭼﺸم ﺪﻝ ﻋﻘلی
ﻮ ﺭﻭحی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺻﺎﺣﺐ
ﭼﺸم ﭽﭗ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﺑﺪﺩﻗّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ)
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮ
ﺻﺎﺣﺐ
ﮐﻮﺭﭽﺸم
ﺮﺍﺳﺖ
ﺭﺍﺩﻳﺪﻯ می
ﺒﻴنی که ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺠﻨﮕﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻤﺎ ﺩﻭﺳتی
ﻮﻣﺴﺎﻟﻤﺖ
ﺩﺍﺭﺩ (ﺍﮔﺮﺗﺼﻮﺭﮐﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺮﺗﺮﻯ الهی
ﻮﻋﻘلی ﻮﺭﻭحی
اﻭﻟﻴﺎ ﺮﺍ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭼﺎﺭ
ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﺷﺪﻳﺪﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
کنند (ﻭﭼﻬﺎﺭﻡ)
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ (ﻏﺮﺑﻴﺐ)
ﺑﺎﺷﺪ (ﻳﻌنی
ﻤﻮﻯ ﻤﺸﮑﻰ ﻳﺎﭘﻮﺳﺖ
ﺗﻥ ﺴﻴﺎﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻥ
غرﺑﻴﺐ
ﻫﻤﺎﻥﺸﮑل ﻮ ﺷﻤﺎﻳل
عجیب ) ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
غیرﻋﺎﺩﻯ
ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺟﺴﻢ ﺷﺎﻳﺪ
ﺳﺨﺖﺗﺮ
ﺩﻭﭼﺎﺭ غُقده
ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻮﻣﺤﻴﻄ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺴﺨﺖ
ﻣﺘﻨﻔﺮ ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰﻋﺼﺒﺎﻧﻰ
ﻭﻧﺎﺭﺍﺿﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻋﻴﺐ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭتولّدﺍﺕ
ﻗﺒلی
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺪ)
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﻋﻤﺮﺵ
ﺩﺭﺍﺯ ﺷﺪ ﻭلی
ﻤﻮﻳﺶ ﺳﻔﻴﺪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺭﻳﺶ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩم
کلاﻍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻰ(ﺷﺎﻳﺪ
ﺭﻧگ کرﺩﻥ ﻤﻮ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺟﻮﺍﻥﻨﻤﺎئی ﻮ
ﺯﻳﺒﺎئی
ﭙﺮﺳتی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺕ
ﺑﺎﺯﻯ ﭽﻮﻥ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﻏﺮﺑﻴﺐ
ﻳﺎ ﻏﺮﻳﺐ
ﻭﻋﺠﻴﺐ ﺭﺍ
ﺭﺍﻭﻯ ﺒﺎﻟﻔﻈ
غرﺍﺏ ﻭﮐﻠﺎغ
ﺴﻴﺎﻩ) ﺗﻄﺒﻴق
ﺪﺍﺩﻩ ﮐﻪﻏﺮﻳﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻗﺎﺑل
ﻔﻬﻢ ﺍﺳﺖ)
ﻭﺍﻳﺸﺎﻥ
همیشه ﻋﻠﻴﻪ
ﻣﺎ ﺗﻮﻃﺌﻪ
ﻭﺗﻠﺎﺵ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﻤﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ(
ﺳﻴﺎهی ﻠﺸﮑﺮ
ﺩﺷﻤﻥ هستند )
(ﻭﭘﻨﺠﻢ)
ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺍﺯﻣﺮﺩﺍﻥ (ﺣﻠﮑﻮﻙ)
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻤﺎ
ﺑﺪﮔﻮئی
ﻮﻧﺎﺳﺰﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﻤﺎ
ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.(ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭﻫﻮچی
ﻮﭘﺮﮔﻮئی ﻮ
ﺩﻫﺎﻥ ﺪﺭﻳﺪﮔﻰ)
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﭼﻴﻬﺎ ﻭ ﺭﻭﺿﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﺑﺎﮐﻠﺎم
ﻤﺮﺩم ﺮﺍ
ﻣﻴﻔﺮﻳﺒﻨﺪ. ﻮ
ﺍﻟﺄﻗﺮع ﻤﻥ
اﻟﺮﺟﺎﻝ ﻓﻠﺎ
ﺗﺮﻯ ﺮﺟﻠﺎ ﺑﻪ
ﻗَﺮَﻉ ﺍﻟّﺎ
ﻭﺟﺪﺗﻪ ﻫﻤّﺎﺯ
ﺍﻟﻤّﺎﺯا
ﻣﺸّاءا
ﺑﺎﻟﻨﻤﻴمة ﻋﻠﻴﻨﺎ
ﻭ ﺍﻟﻤﻔﺼّﺺ
ﺑﺎﻟﺨُﻀﺮﻩ
ﻣﻥ اﻟﺮﺟﺎﻝ ﻓﻠﺎ
ﺗﺮﻯ ﻤﻨﻬم
ﺃﺣﺪﺍ ﻭﻫم
کثیرﻭﻥ ﺍﻟّﺎ
ﻭﺟﺪﺗﻪ
ﻳﻠﻘﺎﻧﺎ
ﺑﻮﺟﻪ ﻭﻳﺴﺘﺪ
ﺑﺮﻧﺎ ﺑﺂﺧﺮ ﻳﺒتغی
ﻠﻨﺎ
ﺍﻟﻐﻮﺍﺋﻞ ﻭ
ﺍﻟﻤﻨﺒﻮﺫ ﻣﻥ
اﻟﺮﺟﺎﻝ ﻓﻠﺎ
ﺗﻠقی ﻤﻨﻬم
ﺃﺣﺪﺍ ﺍﻟّﺎ
ﻭﺟﺪﺗﻪ ﻟﻨﺎ
ﻋﺪﻭﺍ ﻣﻀﻠّﺎ
ﻣﺒﻴﻨﺎ ﻭ
ﺍﻟﺄﺑﺮﺹ ﻣﻥ
اﻟﺮﺟﺎﻝ ﻓﻠﺎﺗﻠقی
ﻤﻨﻬم ﺃﺣﺪﺍ ﺍﻟّﺎ
ﻭﺟﺪﺗﻪ ﻳﺮﺻﺪ
ﻟﻨﺎ
ﺍﻟﻤﺮﺍﺻﺪ ﻭﻳﻘﻌﺪ
ﻟﻨﺎ ﻭ
ﻟﺸﻴﻌﺘﻨﺎ
ﻣﻘﻌﺪا
ﻟﻴﻀﻠّﻨﺎ ﻳﺰﻋﻤﻪ
ﻋﻥ ﺴﻮاء
اﻟﺴﺒﻴﻞ ﻭﺍﻟﻤﺠﺬﻭم
ﻮﻫﻢ ﺣﺼﺐ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻫم
ﻠﻬﺎ ﻭﺍﺭﺩﻭﻥ ﻭ
ﺍﻟﻤﻨﮑﻮح
ﻔﻠﺎﺗﺮﻯ
ﻤﻨﻬم ﺃﺣﺪﺍ ﺍﻟّﺎ
ﻭﺟﺪﺗﻪ
ﻳﺘﻐﻨّﻰ
ﺑﻬﺠﺎﺋﻨﺎ
ﻭﻳﻮٴﻠّﺐ ﻋﻠﻴﻨﺎ
ﻭﺃﻫل ﻤﺪﻳنة
ﺗﺪعی ﺴﺠﺴﺘﺎﻥ
ﻫم ﻠﻨﺎ ﺃﻫﻞ ﻋﺪﺍﻭة
ﻭ ﻧﺼﺐ ﻭﻫم
ﺸﺮّ ﺍﻟﺨلق ﻮ
ﺍﻟﺨﻠﻴقة ﻋﻠﻴﻬم
ﻤﻥ اﻟﻌﺬﺍﺏ
ﻣﺎ ﻋلی
ﻔﺮﻋﻮﻥ
ﻮﻫﺎﻣﻮﻥ ﻭﻗﺎﺭﻭﻥ
ﻭﺃﻫل ﻤﺪﻳﺒنة
ﺗﺪﻋﻰ (ﺍﻟﺮﻯ)
ﻫم ﺃﻋﺪاء اﻟﻠﻪ
ﻭﺃﻋﺪاء
ﺮﺳﻮﻟﻪ ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﺮﺩﺍﻥ کچل ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻫﻤّﺎﺯ ﻟﻤّﺎﺯ
(ﮐﻨﺎﻳﻪ ﺯﻥ) ﻭ ﻧﻤّﺎﻡ
ﻭﺩﻭ ﺑﻬم ﺰﻥ
ﻋﻠﻴﻪ ﻣﺎ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻰ
(ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺷمنی
ﻮ ﺑﺪ ﮔﻮئِ
ﻮﺟﺎﺳﻮسی کند ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﺪﻳﺪﺍ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺒﺤق
کاﺭﻯ ﺒﮑسی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺧﻄﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﭼﺸم اﻭ ﭼﻮﻥ
ﻨﮕﻴﻥ ﺴﺒﺰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺑﮑﻨﻰ ﺍﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﻣﺎ
ﺑﻴک ﭽﺸم
ﻨﮕﺎﻩ ﺑﻤﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺑﺎﭼﺸم
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺴﻮﮊﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﭽﺸم ﭽﭗ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎﺧﻴﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ ﺑﺎﭼﺸ
ﭽﭗ ﺩﻭﺟﺎ ﺭا
ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﻭﻧﻘﻄﻪ
ﺭﺍ ﺑﺎﻫک
ﺘﻮﺟﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺟﺎﺋﻴﮑﻪ
ﭼﺸﻢ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻭ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺍﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ
یک ﻨﻘﻄﻪ ﺭﺍ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮐﺴﺎنی هستند ﮐﻪ
ﭼﺸم ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺩل
ﺒﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﻣﺪﺍم
ﺪﺭﺻﺪﺩ
ﻏﺎﺋﻠﻪ
ﻭﺗﻮﻃﺌﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ (ﻣﻨﺒﻮﺫ)
(ﻣﻄﺮﻭﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﻳﺎ ﺣﺮﺍﻡ
ﺯﺍﺩﻩ ﻭﻳﺎ ﻣﻨﻔﻮﺭ
ﺟﺬﺍﻣﻰ)
ﮐﻪﻫﻤگی ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﺎ
ﺩﺷمنی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.(ﮔﻨﺎه
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺷﺎﺭﻩﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﻣﻄﺮﻭﺩ. ﻭﻧﻴﺰ
(ﺍﺑﺮﺹ) ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺪﻭ ﺭﻧگ ﭙﻮﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴ
ﺪﺭﮐﻤﻴﻥ ﻤﺎ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻭﻣﺘﺮﺻﺪ
ﻣﺎ ﻭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻣﺎﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻤﺮﺍﻩ ﮐﻨﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ (ﻣﺠﺬﻭﻡ)
ﺑﻴﻤﺎﺭﺟﺬﺍمی
د که ﺳﻮﺧﺖ
ﺟﻬﻨﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ (ﻣﻨﮑﻮﺡ)
ﻧﮑﺎح ﺸﺪﻩ (ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺠﻨس
ﺑﺎﺯ) ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋﻠﻴﻪ
ﻣﺎ ﺁﻭﺍﺯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺗﻮﻃﺌﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﻣﺮﺩم
أﻫل ﺴﺠﺴﺘﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺮﻣﺎ ﺩﺷمنی
ﻧﺼﺐ ﺩﺭ ﮐﻤﻴﻥ هستند.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺩﻣﺎﻥ
ﻮﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ عذﺍﺏ
ﺟﻬنمی ﻔﺮﻋﻮﻥ
ﻮﻫﺎﻣﺎﻥ
ﻮﻗﺎﺭﻭﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰﻣﺮﺩﻣﺎﻥ (ﺷﻬﺮ
ﺭﻯ) ﮐﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﻭﺭﺳﻮل ﻮﺃﻫل
ﺒﻴﺖ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ (ﮐﻪ
ﺟﻨگ ﺒﺎ ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺟﻬﺎﺩ
ﺩﻳﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎل ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﻏﻨﻴﻤﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺳﻮﺍئی
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﺩﻧﻴﺎ.ﻭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺁﺧﺮﺕ
ﻭﺩﺍﺋم هستند
ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺸﻬﺮﻯ ﺒﻨﺎﻡ (ﻣﻮﺻﻞ)
ﻮ ﺃﻋﺪاء ﺃﻫل
ﺒﻴﺘﻪ ﻳﺮﻭﻥ
ﺤﺮﺏ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ
ﺭﺳﻮل ﻟﻠﻪ ﺟﻬﺎﺩﺍ
ﻭﻣﺎﻟﻬم
ﻤﻐﻨﻤﺎ ﻭ
ﻟﻬﻤم عذﺍﺏﺍ
ﻟﺨﺰﻯ فی
اﻟﺤﻴﺎﻩ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺍﻟﺂﺧﺮة ﻭﻟﻬم
عذﺍﺏ ﻣﻘﻴﻢ ﻭ
ﺃﻫﻞ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺗﺪﻋﻰ (ﺍﻟﻤﻮﺻﻞ)
هم ﺸﺮّ ﻣﻥعلی
ﻮﺟﻪ ﺍﻟﺄﺭﺽ ﻭﺃﻫل
ﻤﺪﻳنة ﺗﺴﻤّﻰ (ﺍﻟﺰﻭﺭاء
) ﺗﺒنی فی ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻳﺴﺘﺸﻔﻮﻥ
ﺒﺪﻣﺎﺋﻨﺎ ﻭﻳﺘﻘﺮّﺑﻮﻥ
ﺒﺒﻐﻀﻨﺎ ﻳﻮﺍﻟﻮﻥ
فی عدﺍﻭﺗﻨﺎ ﻭﻳﺮﻭﻥ
ﺤﺮﺑﻨﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﻭﻗﺘﺎﻟﻨﺎ
ﺣﺘﻤﺎ ﻳﺎ ﺑﻨﻰ ﻓﺎﺣﺬﺭ
ﻫؤلاء ثُمّ ﺍﺣﺬﺭﻫﻢ
ﻓﺎﻧّﻪ ﻟﺎ
ﻳﺨﻠﻮ ﺍثناﻥ
ﻤﻨﻬم ﺒﻮﺍﺣﺪ
ﻣﻥ ﺃﻫﻠﻚ ﺍﻟّﺎ
ﻫﻤّﻮﺍ
ﺑﻘﺘﻠﻪ ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺷﻬﺮﻯ ﺒﻨﺎم
ﻤﻮﺻﻞ ﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺩم ﺪﻧﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
مرﺩﻣ ﺸﻬﺮﻯ
ﺑﻨﺎم (ﺯﻭﺭاء )
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﻥ ﻤﺎ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﻧﻔﺮﺕ
ﺑﻤﺎ ﺗﻘﺮﺏ
ﺑﻬم ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺩﺷﻤنی ﻤﺎ
ﻣﺘﺤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺟﻨﮓ ﺑﺎ ﻣﺎﺭﺍ
ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﺎﺭﺍ ﺣﺘمی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﭘس
ﺃﻯ ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺣﺬﺭ
ﺑﺎﺵ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺩﻭﻧﻔﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﻳکی
اﺯﺃﻫل ﺘﻮ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫند ﮐﺸﺖ (ﺣﺪﻳث
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﻭﺗﻌﺼّﺐ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭﺁﻥ
ﻋﺼﻮﺭ ﻣﺮﺩم
ﺸﻬﺮﻫﺎﻯ
ﺴﺠﺴﺘﺎﻥ ﻮ ﺭﻯ
ﻮ ﻣﻮﺻل
ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺘﻔﺮﻳﺤﺎﺕ
ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﻮﺩﻩ ﻭﻳﺎ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥﻮﻟﺎﻳﺖ
علیّ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ.
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
هر ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ.
ﻭﺩﺭﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻨّﻴﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻠﻔﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ الهی
هﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻃﺎﻟﺐ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻫم
ﻨﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺷﻮﺭﺵ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻟﻰ
ﺑﻨﺎم ﺘشیع ﻮ
ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﻭﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻨﺎﻗﺺ ﺩﺭﺟﺴم
ﻮﻋﻘل ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
عقده ﺍﻯ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ
ﻧﺎﺗﻮﺍنی
اﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی ﻮﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻣﺎﺩﺭ ﺯﺍﺩ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻌﺎﻳبی
که ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ کسی
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺯ تولّدﺍﺕ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
همین ﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ هستند
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻘﺎﻭﺕ ﻭﺳﺮﮐشی
ﺭﻧج ﺒﺮﺩﻥ
ﻤﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍنند
ﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬی
کنند ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻤﺎل ﺮﻭحی نسبی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭلی ﺸﺎﻳﺪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻤلی
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟهی ﻨﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ گرﻭﻩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎ
ﻇﺎﻫﺮ ﻧﺎ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺑﺎﻃنی
ﻨﺎﺗﻮﺍﻥ ﻮ
ﻓﺎﺳﺪ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺷﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ
ﺳﺮﺷﺎﺭﻯ ﻋﻠم
ﻮ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺧﻠﺎق
ﻮﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﺭﺍﺑﻄﻪﻫﺎﻯ
ﻧﺎ ﻣﺸﺨﺺ ﺑﺎ
ﻇﺎﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. غُقدهﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺍﻥ ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻨﺎﭘﻴﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺁثاﺭ
ﻧﺎﺩﺭﺳتی ﺪﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭﺣتی
ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻓﻪ
ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﺷﻬﺮ ﻗم ﺠمع
ﻤﻴﺸﺪﻧﺪ. ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻋﺮﺑﻰ دﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺭ ﺭﻯ ﮐﻪ
ﺷﻬﺮ ﺑﺰﺭگی
قدیمی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. (ﺯﻭﺭاء)
ﻣﻌنی ﻤﺸﺨصی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺩﻫﻪﻫﺎﻯ
اﺧﻴﺮ ﺷﻬﺮهای
ﺑﻐﺪﺍﺩ ﻭﮔﺎهی
ﺑﺼﺮﻩ ﺭﺍ
ﺯﻭﺭاء ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺸﻬﺮ ﺯﻳﺒﺎ ﻭ
ﭘﺮﮔُل
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺑﻤﻌنی
ﺰﻭﺭﻣﻨﺪﻯ
ﺰﻭﺭﮔﻮﻳﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻭغ ﻮ
ﺗﺰﻭﻳﺮ.
ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
گاهی ﺒﻤﻌنی
ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﮔﺎهی ﺒﻤﻌنی
ﺰﻣﺎﻥ ﻈﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
نوع ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
همان ﻮﻗﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﺮﺍﮐﺰ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ ﻭﻳﺎ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺿﺪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ سلوکی ﺧﻄﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﺮﺳﺎﻧﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﻥ
اﺧﻠﺎق
ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭﻣﺮﺍﮐﺰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺟمع
گرﺩﻧﺪ ﮐﻪﻫم
ﺪﺭ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺗﺄثیر مثبت
ﺳﻠﻮکی
ﺒﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ﻭﻫم
ﻘﺪﺭﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺎنع
اﺯﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺸﻮﺩ.
ﻣﺰﺍﺣمت های
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺗﺮس ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺭﺍ
ﺍﺯﺁﻧﻬﺎﻧﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭﺷﺎﻳﺪﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻴال
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺳﻴﺎسی
ﺤقّ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺑﻨفع آﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻋث
ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﺍﻣثال این ﺤﺪﻳث
ﻫﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭﺿﻌﻴﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺳﻠﻮک ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎی
ﭙﻴﺶ ﺁﻣﺪﻩ
ﺑﺼﻠﺎﺡ ﺩﻳﺪ
ﺭﻭﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻘﺎﺑل ﻄﺮح اﺳﺖ.
ﻭلی
ﻤﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺟﻬﻨمی ﺸﺪﻥ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻥﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺻﺪق ﺴﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻋﻤﻴﻘﺎ ﺻﺒﺮ
ﺩﺭﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ها
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺻﺒﺮ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺮکَمّیَت
ﻭ کیفیّت ﺍﻳﻥﺘﺰﮐﻴﻪ
ﺁثاﺭ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍنی ﺮﺍ
ﺑﺮﻃﺮﻑ ﮐﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻭ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺁﻥ ﺒﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺘﺮ ﻭ ﺷﺎﻧس
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

حدیث 848 -
ﺍﺯﺃﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴ
ﻦ(ﺝ۵ﺹ280 بحار ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: لا ﺗﺠﺪ
فی ﺃﺭﺑﻌﻴﻥ
ﺃﺻلع ﺮﺟل ﺴوء ﻭﻟﺎ
ﺗﺠﺪ فی کوسج ﺭﺟﻠﺎ
ﺻﺎﻟﺤﺎ ﻭﺃﺻلع
ﺴوء ﺃﺣﺐّ
ﺍلیّ ﻤﻥ کوﺳج
ﺼﺎﻟح ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﭽﻬل کس ﮐﻪ ﻣﻮ
ﺑﺮ ﺟﻠﻮ ﺳﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺣتی
ﻴﮑﻨﻔﺮﺭﺍ ﻧمی
ﺒﻴنی که ﺁﺩﻡ
ﺑﺪﻯ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﺑﻴﻥ
کوﺳﻪﻫﺎﻯ بی
ﺮﻳﺶ ﺣتی
ﻴﻜﻨﻔﺮﻫم
ﻨﻤﻴﺒﻴنی که
ﺁﺩﻡ ﺻﺎﻟحی
ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻦ (ﻣﻮﻟﺎ) ﻳک
ﺃﺻلع ﺒﻴﻤﻮ ﻭ
ﺑﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﮐﻮﺳﻪﺍﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺻﺎﻟح ﺒﺎﺷﺪ (ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺧﺮﺍﻓﺎتی
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩم
ﺮﺍیج ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻧﺸﺎنگر ﺑﺎﻃﻥ
ﻮﺫﺍﺕ ﺍﻭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺃﻣﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺎ حدودﻯ
عقده ﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی ﻮ ﻧﻮﺍﻗﺺ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻣﺰﺍﺣم
ﺴﻠﻮک الهی ﻮ
ﺍﺩﺭﺍک عمیق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ( ﺃﺻﻠﻊ
) ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﮔﺮ
ﻭﮐﭽل اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﺗﻤﺎم ﺴﺮبی ﻤﻮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺻلع
ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺯﻳﺎﺩ ﻭﻳﺎ
ﺗﻠﺎﺵ ﺯﻧﺪگی
ﺰﻳﺮ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻣﻮﺭ ﮊﻧﺘﻴکی
ﻮﻧﺎﺭﺳﺎئی
ﺨﻮﻥ ﺒﭙﻴﺎﺯ ﻣﻮﻫﺎﻯ
ﺴﺮ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺧﻮﻥ
ﺪﺭ ﻣﻐﺰ ﺳﺮ ﺍﻳﻥ
ﻤﻮﻫﺎ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺿﻌﻴﻒ
ﻭﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺟﺴم
اﻧﺴﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺿﻌﻴﻒ ﻭﻟﺎﻏﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺷﺪﻳﺪ ﺧﻮﻥ ﺪﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﻋﺎﺩﻯ
ﻭلی عمیق ﺒﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺼﺮﻑ ﺑﺪﻥ ﻴک
کاﺭﮔﺮ ﺳﺨﺖ
ﮐﻮﺵ ﺧﻮﻥ لاﺯم
ﺪﺍﺭﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻮﺍﮐﺴﻴﮋﻥ
ﻭﻣﻮﺍﺩ ﺣﻴﺎتی
ﭽﻮﻥ ﻔﺴﻔﺮ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﮐﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻤﻐﺰ ﺭﺍ ﺳﺎﻟم
ﻮﺣﻔﻆ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺩﺭﺗﻔﮑّﺮ
ﺯﻳﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﺼﺮﻑ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﺗﺮﺷّحی ﺴﺎﺩﻩ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺰﺣمتی
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺘﺮﺷح ﺼﻔﺮﺍ ﻭ
ﺯﻫﺮﻩ ﮐﺒﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎل
کمبد ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﺴﺮ ﺳﻤﺒﻮل
ﺼﺎﺣﺐ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮐثرﺍ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺃﻫل ﻔﮑﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭﺷﻬﻮﺕ
ﻭﻟﺬﺕ ﺟﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷند ﺳﺮ
ﭘُﺮ ﻣﻮ ﻭﺣتی
ﭙﻴﺸﺎنی
کوﺗﺎﻩ ﻭ ﭘﺮ
ﻣﻮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. (ﮐﻮﺳﺞ)
ﻫﻤﺎﻥ کوﺳﻪ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﺮد بی
ﺮﻳﺶ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺑﺪﻧﺎم ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﺎﺗﻮﺍنی
ﺪﺭﺳﮑس ﺭﺍ ﺩﻟﻴل
ﻠﻌﻨﺖ الهی
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﻮﺳﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺕ
ﺑﺎﺷﺪ ﺫﺍﺗﺎ
ﻭضعی ﻴﺒﻴﻨﺎ
ﺑﻴﻥ ﻤﺮﺩ ﻭﺯﻥ ﺑﻮﺩﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻓﺮﺻﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﻔﮑﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. حدیث
ﺩﺭ حدود ﺑﻴﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ غُقده ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻋﻴﺐ ﺟﺴﻤﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
سلوک الهی ﻭﻳﺎ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭﻳﺎ
ﺩﻧﺒﺎل کند .ﻣﻮﻟﺎﻋلیّ
ﺨﻮﺩ ﺃﺻلع
ﺒﻮﺩ ﻭلی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺳﺮ ﭘُﺮﻣﻮ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺑﻄﻮﺭ(ﻣﻄﻠﻖ)
ﻣﻮﺿﻮع ﻘﺎﺑل
اﺳﺘﻨﺎﺩ ﻋﻘلی
ﻨﻴﺴﺖ.

حدیث
849 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ280 بحاﺭ)
ﮐﻪ ﺷﺨصی ﻨﺰﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻣﺪ
ﻭﮔﻔﺖ ﮐﺴﻰ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﭼﺮﺍﺃﻣﺮﻯ
ﺮﺍﻓﺮﻳﻀﻪ
ﻭﻭﺍﺟﺐ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﻔﺮﻳﻀﻪ واجب
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ ﻭﺍﻧﺠﺎم
ﺴﻠﻮک ﻨﻴﺎﺯ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺟﺰئی
اﺯ ﺍﻋﻤﺎل ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺠﺰ
ﮐﻠﻴّﺎﺕ ﺁﻥ
اﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮﮐﺘﺐ ﻣﻘﺪس ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ ﺍﻳﻥ
ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ ﺭﺍ
ﭘﻴﺮ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺁﻧﻬم
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﮔﻔﺖ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫم
ﺒﺮﻭﺵ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺨﺪا
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺷﻮﻡ.)
(ﺑﺪﻭﻥ عباﺩﺕ
ﻭ ﺳﻠﻮک
ﻮﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻮ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻭﻳﺎ
ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﮑﺮﺩﻥ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
اﻧﺠﺎم ﻔﺮﺍﺋﺾ
ﻭﻭﺍﺟﺒﺎﺕ
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻴﭙﺮﺳﺪ.
ﭼﺮﺍﻋلیّ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﭼﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺭﺍ ﺯﺷﺖ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ( ﺍﻳﻥ ﻔﮑﺮ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺯﺷﺖ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
سلوک الهی کند
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎسخ
ﻨﺪﺍﺩ.
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻨﺎﺯل
ﺸﺪ ﮐﻪ ﺧﺒﺮ
ﺩﺍﺩ ﺩﺭﻭﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﻥ ﺒﻨﺪﻩ
ﺍﺑﻠﺎغ کن ﻭﺑﮕﻮ
ﺣﺎل ﺮﺍضی ﺨﻮﺍهی
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﻓﺮﺩﺍ ﺍﺯ
ﺁﻣﻨﻴﻦ (ﺩﺭ ﺃﻣﺎﻥ
اﺯ ﺟﻬﻨم ﻮ از
اوم کنندﮔﺎﻥ)
ﺑﺎﺷﻰ؟ ﻭﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﭼﻮﻥ
ﻤﻄﻤﺌﻥ ﺸﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺰﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺫﮐﺮﻯ اﺯ ﺍﻭ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺧﻮﺭﺩ ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺍﺯﻃﺮﻳﻖ ﻓﺮﺍﻳﺾ
ﭘﻴﺶ ﻧﺮﻭﺩ (ﭘس
ﻇﺎﻫﺮ ﻧﺎ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺟﺴم
اﻧﺴﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘلی
ﻮﻓﮑﺮﻯو
ایمانی ﺑﺎﺷﺪ ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻤک کند ﺪ ﮐﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﻣﻴنه ﻓﺴﺎﺩ
ﺍﺧﻠﺎقی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻧﺎﺍﻣﻴﺪ
ﻭﺑﻨﻔﺮﺕ
ﻭﺟﻨﻮﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ (ﻓﺮﻳﻀﻪ)
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻋﻤﺎل عباﺩﻯ
ﻨﻤﺎﺯﻭﻏﻴﺮﻩ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻋﻤﺎل ﻮ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻘربّ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻮﺳلی
ﺒﻮﺳﺎﺋﻄ
ﺰﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮐسی
ﺘﺼﻮﺭ ﮐﻨﺪ ﺑا
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﺎﻯ
ﺘﻮﺳّﻞ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. (ﺁﻣﻨﻴﻦ)
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺩﺭﺃﻣﻨﻴﺖ
ﻭﺃﻣﺎﻥ الهی هستند.ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺠﻬنم
ﻨﺮﻭﻧﺪ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍئی نوعی
در جهان
ﻨﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی اﻭم کرﺩﻩﻫﺎ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﺁﻳﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺫﮐﺮﻯاﺯ ﺍﻭ
ﮐﺮﺩﻩ ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺸﺨﺺ ﺭﺍ به
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻬم ﻮ ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
کاﺭ ﺳﻠﻮک ﺸﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺘﺤﺒﻴﺐ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭلی
ﺘﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻫﺮ
ﺷﺨﺺ ﻧﺮﺳﺪ ﻭﻧﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺑﭽﻪ
ﻣﺮﺍﺣلی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ ﻣﺸﻐﻮل
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺷﺨﺺ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺗﻘربّ
ﺨﺪﺍ ﮐﻪ (ﻧﺼﻴﺮ)
ﻭﻧﺼﺮﺕ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺘﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻔﺮﻳﻀﻪ
ﺩﻳنی اﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﻘربّ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺳﻴﺎسی مذهبی
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻘﺼﺪ
ﺁﻥ ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ

حدیث 850 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ280 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺷﺨصی ﺒﺎﻳﺸﺎﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﺎ
بین ﻤﮑﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﺘنه ﺷﺪﻩ
ﺍﺯﺩﻭﺳﺘﺎﻥ
ﻤﺎﻋﻔﻴﻒﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺩﻧﺪ (ﺍﺯ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﻋﻔﻴﻒ ﺍﺳﺖ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺮﮔﺮمی
عباﺩﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ)
ﻭلی اﻭﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﺸﻥ
ﻮﻋﺼﺒﺎﻧﻰ
ﻭﺳﻔﻴﻪ ﮐم عقل
ﻤﻴﻴﺎﺑم عکس عمل عباﺩﻯ ﻧﺘﻴﺠﻪ
غُقدهﻫﺎ ﻭ
ﻧﻮﺍﻗﺺ ﺍﺳﺖ)
ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ إﻧّﻤﺎ
ﺫﻟﻚ ﻟﺄﻧّﻪ
ﻟﺎ ﻳﺰنی ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺯﻧﺎ ﮐﻨﺪ. ﻳﻌنی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﻔﺖﮔﻴﺮﻯکند ﻭ
ﺴﮑس ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺯﻧﺎ ﺷﻮئی کند .
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻓﻄﺮﺕ ﻃﺒیعی
اﺯﻏﺮﺍﻳﺰ
ﺟﻨسی ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪ ﺍﺧﻠﺎق
ﻮ ﺧﺸﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻔﻴﻒ ﻭ
ﭘُﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟک
ﺴﺎﻟم ﻨﻴﺰ به ﻤﻴل
ﺨﻮﺩ ﺩﻭﺭﻯ اﺯ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍنی
ﺪﺍﺭﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺟﺴم
ﺪﺭ اﺣﻠﺎم
ﺸﺒﺎﻧﻪ ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻟﺎﺯم ﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.حدیث
ﻣﻮﺿﻮع
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﺟﺴمی
ﻮ ﻓﮑﺮﻯ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ سلوک
الهی ﻤﻄﺮح
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟک (ﺃﺧﺘﻪ) ﮐﻪ
ﺁﺳﻮﺩﻩ ﺍﺯ
ﺯﻧﺎﮐﺎﺭﻯ
اﺳﺖ ﮐﻨﺘﺮل
ﻨﻔس ﺍﻭ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺠﺎﻯﺠﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
اﺯﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ ﺍﻳﻨک
ﺒﺎﻳﺪ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
اﺯﺍﺧﻠﺎﻕ ﺑﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺧﻴلی اﺯ
ﺷﻬﻮﺕﺭﺍﻧﺎﻥ ﮐﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺷﻬﻮﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺯﻳﺎﺩﻩ
ﺭﻭﻯ
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﺩﺭﺟﺴم
ﻮﺍﻋﺼﺎﺏ ﺿﻌﻒ
ﻭ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺑﻰ
ﻃﺎﻗﺘﻴﻬﺎﻯ
اﺧﻠﺎقی
ﻮﺁﺭﺍﻣﺶ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
هر کس ﻳک گرﻭﻩ
ﺍﺯﺻﻔﺎﺕ
ﺗﻮﺣّﺶ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺭفع کرﺩ ﻭ
ﺑﺎﻣﻮﺭﺳﻠﻮﻙ ﺗﻮﺟّﻪ
ﮐﺮﺩ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻓﺘﻨﻪ ﻭﺑﻠﺎ
ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺻﺤﻨﻪ ﺳﺎﺯ
آماده ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﻧﻘﺎﻃ ﻀﻌﻒ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺮﻭﺯ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺒﺮ
ﻭﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻳﻥﺸﺨﺺ
ﺃﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻭﻳﺎ
خُنثی ﻮﺑﺎ
ﻋﻴﺐ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺕ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
کمتر ﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
(ﺯﻧﺎ) ﮐﺎﺭﻯ
ﺘﻨﻬﺎ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺨﻠﺎﻑ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺩﻳنی
ﻴﺎ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺯﻧﺎﺷﻮﺋﻰ)
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻭﻫﻤﺎﻥ
هم ﺒﺴﺘﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻘﺒل اﺯﺳﻠﻮک ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯﺩﻭﺍج کند ﮐﻪ
ﺷﮑل ﺁﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ ﻭلی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.
ﺩﺍﻧﺸﺠﻮ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯﺩﻭﺍج کند ﻭ
ﻳﺎ ﻭﺭﺯﺵ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ ﺪﺍﺷﺖ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﺤﺼﻴل درست
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺻلی
الهی ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺑﻌﺪ
ﺍﺯﺗﺤﺼﻴﻞ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺳﺖ ﺣتی
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺣﺮﺍم
سالک
ﺒﻮﺩﻩﺍﺳﺖ ﻭلی
ﺤﺮﺍﻣﻬﺎ
ﻮﻣﻤﻨﻮﻋﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ و
قانونی و عرفی
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥکاﻣل
ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺖ.

حدیث
851 - ﺍﺯﺃﻧس ﺍﺑﻥ
ﻤﺎﻟﻚ (ﺝ۵ﺹ128 بحاﺭ)
است ﮐﻪ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ:علیکم
ﺒﺎﻟﻮﺟﻪ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺡ ﻭﺍﻟﺤﺪق
اﻟﺴﻮﺩ ﻓﺎﻥ
اﻟﻠﻪ ﻳﺴﺘحی
ﺃﻥ ﻴﻌﺬّﺏ
ﺍﻟﻮﺟﻪ ﺍﻟﻤعلیح
ﺒﺎﻟﻨﺎﺭ سعی
کنید ﺑﺴﻮﻯ
ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺰﻳﺒﺎ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺤﺪﻗﻪ ﺳﻴﺎﻩ
ﺩﺭﭼﺸم هستند ﺑﺮﻭﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺠﺎﻟﺖ
ﻣﻴﮑﺸﺪ ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ
ﺯﻳﺒﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺁﺗﺶ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﺪ.(ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺯﻳﺒﺎ
ﺭﻭﻳﺎﻥ
روحانی ﺮﺍ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﻓﺮﺿﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻳﺒﺎ ﺭﻭﻳﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺠﻬﻨم
ﻨﺒﺮﺩ ﭼﻪ
ﺳﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺎ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﻭﻳﻢ.ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟک الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻟهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺼﻮﺭﺕ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭ
ﺳﻴﺮتی ﺰﻳﺒﺎ
ﺗﺮ ﺑﺸﺘﺎﺑﻨﺪ.
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺭﻭﺡ اﻭ.
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﺑﺎﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺯﻳﺒﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭح ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﻮﺯﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻄﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی غیر
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻠّﺎئی الهی
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ
ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴم
اﻓﺮﺍﺩ ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﻧﻔس
ﺃﻣﺎﺭﻩ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍنی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺭﺍضی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺯﻳﺒﺎ
ﺭﻭﻳﺎﻥ ﺮﺍﺍ
ﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺯﻳﺒﺎ
ﺭﻭﻯ ﺷﻮﻳﻢ ﺗﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻋﺬﺍﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﮐﻪ ﻣﻨﻄقی ﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ عوﺍم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺴﻮﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻳﺒﺎ ﺭﻭﻯ
ﻤﻌﻨﻮﻯ
ﻮﻓﮑﺮﻯ
ﻮﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺯﺷتی ﺼﻮﺭﺕ ﻭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺟﺴمی
هم ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻓﺮﺽ ﺑﺮ
ﺍﻳﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻨﻘﺺﻋﻀﻮ ﺩﺭ
ﺟﺴم ﻮﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺃﺻل ﺴﺎﻟک ﻨﻤﻴﺸﺪﻧﺪ
ﻭ ﺑﮑﻤﺎل ﻨمی
ﺮﺳﻨﺪ. ﺧﻠﻘﺖ
ﺯﻳﺒﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺧﻠﺎق ﻮ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺨﺎﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻋﺎﻗل
ﻮﺁﺭﺍﻡ ﺍﺳﺖ ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻔﺎﺕ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻠﻘتی
ﺰﻳﺒﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺘﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺰﻳﺒﺎئی
ﺒﺎﺯ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺁﺳﻴﺐ
ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﻴﺎ
ﻭﺧﺠﺎﻟﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍل
اﻧﺴﺎتی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺸﺎﻳﺪ
ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺍﻋﺘﺮﺍضی
کنند
ﻳﺎﻋﺬﺍبی
ﻨﺪﻫﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭﻣﻌﺼﻮم ﻮ
ﻣﺼﻮﻥ
اﺯﻫﺮﻏﻀﺐ الهی
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭجه
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﺼﺮﻑ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
زﻳﺒﺎئی ﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﮐﺸﺶ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ (ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ)
ﺍﻣﺮﻯ ﻨﺴﺒﻰ ﻭﺑﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻭﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻧﺎﻇﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺯﻳﺒﺎ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. (حدّﻗﻪ)
ﭼﺸم ﻨﻘﻄﻪ
ﺗﺄثیر ﺭﻭﺍﻧ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﺗﺄثّر
ﻣﺨﺎﻃﺐ اﺳﺖ.
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﻤﺎع
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﻭﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺪﺭ
ﻧﻘﻄﻪ ﺳﻴﺎﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻳﺎ ﺧﺎل ﺼﻮﺭﺕ
ﻭﻳﺎ ﺳﻴﺎهی
گیسوﺍﻥ ﻮﻳ
ﺎﺳﻴﺎﻫﻰ ﭼﺸﻢ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺭسی اﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻨﻘل اﺯ
ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﻋﻨﺎﻳﺖﺍﻫل
ﺴﻨّﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ ﺗﻮﺟﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺎﻣﻮﺭ
ﺳﮑسی ﻮ
ﺯﻳﺒﺎدی ماﺩﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮک اﺎﻟﻬﻰ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
ﻤﻌﻨﻮﻯ
ﻮﻋﺮﻓﺎنی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺷﺪﻳﺪﺍ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻋﺎﻳﺸﻪ
ﻫﻤﺴﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺧﻴلی اﺯ
اﺣﺎﺩﻳث ﺍﻫل ﺴُﻨّﺖ
ﺍﺳﺖ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ ﺳﮑس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﺯ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺠﻨسی ﺒﺎ ﺍﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑ
ﻪﺳﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺎﻣﻮﺭ ﺷﺨصی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺷﺨصی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺴﺐ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻫﺪﻑ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث
852 - ﺍﺯﺃﻧس
ﺍﺑﻥﻤﺎﻟﻚ(ﺝ۵ﺹ281ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ علیکم
ﺒﺎﻟﻮﺟﻪ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺡ ﻭ
ﺍﻟﺤﺪقة
اﻟﺴﻮﺩ ﻓﺎﻥّ
اﻟﻠﻪ
ﻳﺴﺘﺤیﺃﻥ
ﻴﻌﺬﺏ ﺍﻟﻮﺟﻪ
ﺍﻟﻤعلیح
ﺒﺎﻟﻨﺎﺭ سعی کنید
ﺑﺴﻮﻯ
ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺰﻳﺒﺎ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺤﺪﻗﻪ ﺳﻴﺎﻩ
ﺩﺭﭼﺸم هستند ﺑﺮﻭﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺠﺎﻟﺖ
ﻣﻴﮑﺸﺪ ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ
ﺯﻳﺒﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﺁﺗﺶ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﺪ.(ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺯﻳﺒﺎ
ﺭﻭﻳﺎﻥ
ﺮﺍﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻓﺮﺿﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻳﺒﺎ ﺭﻭﻳﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺠﻬﻨم
ﻨﺒﺮﺩ ﭼﻪ
ﺳﻮﺩﻯﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺎ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﺍﻳﻦ سالک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺴﻮﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺼﻮﺭﺕ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭﺳﻴﺮتی
ﺰﻳﺒﺎﺗﺮ
ﺑﺸﺘﺎﺑﻨﺪ.
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻭ.
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﺑﺎﻧﻮﺍﺭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺯﻳﺒﺎ ﺩﺭﺭﻭح
و اخلاق
ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﻮﺯﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻄﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی
غیرﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻠّﺎئی الهی
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ
ﺩﺭﺗﻌﻠﻴم
اﻓﺮﺍﺩ ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﻧﻔس
ﺃﻣﺎﺭﻩ ﻭﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍنی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺭﺍضی ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺯﻳﺒﺎ ﺭﻭﻳﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺯﻳﺒﺎ
ﺭﻭﻯ ﺷﻮﻳﻢ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻋﺬﺍﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﮐﻪ ﻣﻨﻄقی ﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ عوام
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺎﻭﻟﻴﺎﻯالهی
ﺒﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪﺯﻳﺒﺎ
ﺭﻭﻯ ﻤﻌﻨﻮﻯ
ﻮﻓﮑﺮﻯ
ﻮﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺯﺷتی ﺼﻮﺭﺕ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ ﺟﺴم
نیز ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻓﺮﺽ
ﺑﺮﺍﻳﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻨﻘﺺ
ﻋﻀﻮ ﺩﺭﺟﺴم
ﻮﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺃﺻل ﺴﺎﻟک ﻨمی
ﺸﺪﻧﺪ ﻭﺑﮑﻤﺎل
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺧﻠﻘﺖ ﺯﻳﺒﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﺧﻠﺎق
ﻮ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ
ﺍﻳﻥﺨﺎﺹکاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻋﺎﻗل ﻮ
ﺁﺭﺍﻡ ﺍﺳﺖ ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻔﺎﺕالهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻠﻘتی
ﺰﻳﺒﺎ
ﺩﺭساﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺘﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺰﻳﺒﺎئی
ﺒﺎﺯ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖﺁﺳﻴﺐ
ﺑﺒﻴﻨﺪ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﻴﺎ ﻭﺧﺠﺎﻟﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍل
اﻧﺴﺎنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺸﺎﻳﺪ
ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺍﻋﺘﺮﺍضی
کنند
ﻳﺎﻋﺬﺍبی
ﻨﺪﻫﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭﻣﻌﺼﻮم
ﻮﻣﺼﻮﻥ
اﺯﻫﺮﻏﻀﺐالهی
کرﺩﻩﺍﺳﺖ. ﻭجه ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﺼﺮﻑ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺯﻳﺒﺎئی ﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﮐﺸﺶ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ (ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ)
ﺍﻣﺮﻯ ﻨﺴﺒﻰ ﻭﺑﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻭﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻧﺎﻇﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺯﻳﺒﺎ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. (حدّﻗﻪ)ﭼﺸم
ﻤﻨﻘﻄﻪ ﺗﺄثیر ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﺄثیر ﻣﺨﺎﻃﺐ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯاﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﺳﺘﻤﺎع
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﻭﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺪﺭ
ﻧﻘﻄﻪ ﺳﻴﺎﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻳﺎ ﺧﺎل ﺼﻮﺭﺕ
ﻭﻳﺎ ﺳﻴﺎﻫبی
گیسوﺍﻥ ﻮﻳﺎ
ﺳﻴﺎﻫﻰ ﭼﺸﻢ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺮﺭسی
اﺣﺎﺩیث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻨﻘل اﺯ
ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﻋﻨﺎﻳﺖ ﺍﻫل
ﺴُﻨّﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ ﺗﻮﺟﻪ
ﺁﻧﺎﻥﺒﺎﻣﻮﺭ
ﺳﮑسی ﻮﺯﻳﺒﺎئی
ﻤﺎﺩﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
ﻤﻌﻨﻮﻯ
ﻮﻋﺮﻓﺎنی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺷﺪﻳﺪا ﻗﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻋﺎﻳﺸﻪ
ﻫﻤﺴﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺧﻴلی اﺯحدیث
ها ﺍﻫل ﺴُﻨّﺖ
ﺍﺳﺖ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﮑس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﺯ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺠﻨسی ﺒﺎ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺎﻣﻮﺭ ﺷﺨصی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻳﺎ
ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺷﺨصی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯﭘﻴﺮ ﮐﺴﺐ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﺪﻑ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث
853 – (ج؟ص؟)ﻤﺎﺣﺴّﻥ
اﻟﻠﻪ ﺧﻠق عبد
ﻭﻟﺎ ﺧﻠﻘﻪ ﺍﻟّﺎﺍﺳﺘﺤﻴی
ﺃﻥ ﻴﻄﻌم
ﻠﺤﻤﻪ ﻳﻮﻡ
ﺍﻟﻘﻴﺎمة ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺧﻠﺎق
ﺒﻨﺪﻩﺍﻯ ﺮﺍ
ﺯﻳﺒﺎ
ﻭﺑﻬﺒﻮﺩ
ﻭﺗﺤﺴﻴﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺧﻠﻘﺖ
ﺑﺪﻧﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺣﻴﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻃُﻌﻤﻪ ﺁﺗﺶ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.(ﺍﮔﺮﺣُﺴﻦ
ﻭﺗﺤﺴﻴﻥ ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﻌنی
ﺒﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ .ﻭ(ﻋﺒﺪ)
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻨﺪﻩ
ﻣﻄﻴﻊ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮک
اﺳﺖ. ﻭﺧُﻠق
ﺒﺎ (ﺿﻢّ ﺧاء )
ﻭﺧَﻠﻖ (ﺑﺎﻓتح
ﺨاء) ﻳﮑﻰ
ﺍﺧﻠﺎق
ﻮﺻﻔﺎﺕ ﻭﻳکی
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺟﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺑﺸﺮﻯ اﻭ ﺍﺯ
ﺷﮑم ﻤﺎﺩﺭ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥﺰﻳﺒﺎئی
ﺠﺴﻤﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﮑﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮعی
ﻮﺍﻣﺮﻯ ﻨﺴبی
ﻮ ﺷﺨﺼﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻄﺎﺑق
عقدﻩﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی اﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻴﮑﻪ ﻳﺎﺭﺵ
ﺧﻮﺷکل ﺒﺎﺷﺪ ﺟﺎﻳﺶﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺳﺖ ﭼﻮﻥ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺷﮕل
ﺒﻴﻮﻓﺎئی
ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ ﻭﺍﻭ
ﺗﺎ ﺳﺮحدّ
ﺗﻮﺍﻥ ﺻﺒﺮﻭ
ﺗﺤﻤل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻦ ﺻﺒﺮ
ﻭﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس
ﺧﻮﺩ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﻫﻤﺴﺮ
ﺯﻳﺒﺎﻳﺶ ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺠﻬﻨم
ﻤﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ
ﺑﻴﻮﻓﺎئی
ﻤﻴﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
(ﺯﻳﺒﺎ ﺭﻭﻯ)
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﻭ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻭﺳﻴﺮﺕ
ﺯﻳﺒﺎﻯ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪﻫﺮ ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺧﻮﺷﮕل
ﺨﻮﺵ ﺫﺍﺕ
ﻭﻃﻴﻨﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
اﺳﺖ.

حدیث 854 -
ﺃﻳّﻤﺎ ﻋﺒﺪ
ﮐﺎﻥ ﻠﻪ ﺻﻮﺭة
ﺣَﺴنة مع
ﻤﻮضع لا
ﻳﺸﻴﻨﻪ ثُمّ
ﺘﻮﺍضع ﻠﻠﻪ ﮐﺎﻥ
ﻤﻦ ﺧﺎﻟصة
ﺍﻟﻠﻪ ﻗﻠﺖ ﻣﺎ
ﻣﻮضع لا
ﻳﺸﻴﻨﻪ ﻗﺎل لا
ﻳﮑﻮﻥ ﻀربّ
ﻓﻴﻪ ﺳﻔﺎح ﻫﺮﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺯﻳﺒﺎ ﺩﺍﺷﺖ ﺍﮔﺮﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻫﺎﻧﺖ
ﻭﻣﻔﻌﻮل ﺠﻨسی
ﻘﺮﺍﺭ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺳﭙس
ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺍضع کند ﺍﺯﺧﺎﻟﺼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺍﺹ ﺍﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﺍﮔﺮﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
که ﺳﺎﻟک الهی
ﻮ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﻮﺩکی ﺰﻳﺒﺎ
ﺭﻭﺋﻰ ﮐﻪ
ﻣﻔﻌﻮل ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺘﻮﺑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻫﺴﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺯﻳﺒﺎ ﺭﻭئی اﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻟﺬﺕ
ﺟﻮئی ﻮﻟﺬﺕ
ﺩﻫﻰ ﺑﺎﻫﻤﺠﻨﺴﺎﻥ
ﻮﻳﺎ ﺑﺎﺟﻨس
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺷﺪﻩﺑ
ﺎﺷﺪ ﺗﺮﻙ ﺍﻳﻥﻠﺬﺕﺟﻮﺋﻴﻬﺎ
ﺣتی اﮔﺮ ﺩﺭ
ﻗﻮﺍﺭﻩﻫﺎﻯ
ﻤﺠﺎﺯ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﺸﺮعی ﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﺸﮑل ﻮﺣتی
ﻤﺤﺎل اﺳﺖ.
ﺣﺎل اﮔﺮ
ﺯﻳﺒﺎ ﺭﻭ
ﻭﺳﺎﻟک
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍضع ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺗﺼﻤﻴم
ﺘﺴﻠﻴم
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮ سلوک
الهی ﺨﻮﺩ ﺷﻮﺩ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎئی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﻟﻴل
ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﻨﺪﺍﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺯﺷﺖ
ﺭﻭﻯ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻌﻠﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺰﻳﺒﺎئی ﻮ
ﺷﻬﻮﺕﻋﻔﻴﻒ
ﺑﻮﺩﻥ ﻮﺯﺍﻫﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﮐﻪﻋﻤقی
ﺪﺭ ﺗﻔﮑّﺮﺍﻭ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻭﺣتی
ﻤﻐﺮﻭﺭ ﻭ ﺯﻫﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺰﻳﺒﺎ
ﺭﻭﻯ ﻮﺳﺎﻟک
ﻮﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﺭﻭحی ﺴﺎﻟﻢ ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﻋﻤق ﺮﻭﺍﻥ
ﻮﻓﮑﺮﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺒﻴﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ.
ﻭﺣتی گناﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻮﺟﺪﺍﻥ
ﺒﻴﺪﺍﺭشده ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻤﻚ ﻣﻮثرﻯ
ﺒﺮﺍﻯ همّت ﺳﻠﻮکی
ﻮﻋﻤﻖ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ به گفته
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻳﻚ حدیث
ﻗﺪﺳﻰ ﺍﮔﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﻧﮑﻨﻴﺪ ﺑﺨﺸش
شماﺭﺍ ﻣﻴﺒﺮم
ﻮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍﻣﻴﺁﻭﺭﻡ ﺗﺎ
ﮔﻨﺎﻩ کند. ﻭلی
اﻳﻥ گناﻩ
ﻓﺴﺎﺩ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﮔﻨﺎﻩ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ اﺳﺖ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﺮس ﺍﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺴﺎﺑﻖ ﻭﻳﺎﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺗﻔﺎقی
ﺪﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍﺑﺸﺪﺕ
ﺗﺮﺳﺎﻥ
اﺯﺧﺪﺍ
ﻭﻏﻀﺐﺍﻭ ﺻﺒﺮ
ﻭﮐﺸﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭﻋﻠﺎﺋم
عفو الهی ﺮﺍ
ﺩﻳﺪﻧﺪ ﺗﺮس
ﺟﻬﻨمی ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺒﺪﻳل ﺒﻌﺸق
ﻮ ﻃﻠﺐ ﺑﻬﺸتی
ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
ﻮﻋﻘلی هستند.
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﮑﻤﺎل
ﻨﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﺑﻘﻮل
ﻤﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ﻧﻪ
ﺗﺮس ﺍﺯﺟﻬﻨﻢ ﻭﻧﻪ
ﻃمع ﺒﺒﻬﺸﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺘﻀﻤﻴﻥ ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.
ﺑﻠﮑﻪﻋﺎﺷق
ﺮﻭﻯ ﻮ ﻟﻘﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺩﻳﺪﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺗﻮﺍضع ﺴﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮ ﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻮﺭﺕ ﺯﻳﺒﺎ ﻭالهی
ﻮ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺍﮔﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻫﺎﻧﺖ ﻭﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻭبی اﻋﺘﻨﺎئی
ﺴﺎﻟﻜ ﻨﺸﺪ
ﻩﺑﺎﺷﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺹ الهی
ﻮ ﺧﺎﻟق ﻮﭘﺎک
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺒﺎ ﺋﻴﺮﻭﻯ
اﻣﺮﻯ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺯﻳﺒﺎ
ﺗﺮ ﻭﻣﻨﻈّم
ﺘﺮ ﻭﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺒﺎئی
ﺮﺍﺑﻄﻪ ﻧﺴبی
اﻋﻀﺎ ﺑﻬم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﻣﺸکی ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺳﻔﻴﺪ ﺯﻳﺒﺎ ﺍﺳﺖ
ﻭلی
هماﻥﭽﺸﻤﺎﻥ
ﻤﺸکی
ﺪﺭﺻﻮﺭتی
ﻤﺸکی ﻮ ﻳﺎ ﭼﺸمانی
ﺁﺑی
دﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺴﻔﻴﺪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻣثال ﺁﻥ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
هستند. ﺯﻳﺒﺎئی
ﺸﻨﺎسی ﻨﻴﺎﺯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺁﻥ
ﺰﻳﺒﺎئی ﺮﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻮﺭﺕ ﺯﻳﺒﺎ ﻧﻤﻴﺨﻮﺭﺩ.ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﻧﻴﺎﺯ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪﻫﺎئی
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺯﻳﺒﺎئی
کوﺩکی ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯهم ﺠﻨس
ﺑﺎﺯﻯ ﻮ
ﺃﺑﻴﻮﺯ ﮐﺮﺩﻥ
ﻭ ﻳﺎ ﺯﻳﺒﺎئی
ﺼﻮﺭتی ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ اﺯﺩﻭﺍج
ﻮ ﺗﺸﮑﻴل
ﺨﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
اﻭﻟﺎﺩﻯ
ﺒﻬﻤﺎﻥ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭﻳﺎ
ﺯﻳﺒﺎئی
ﺴﺎﺩﻩﺍﻯ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺯﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻮﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
ﺎﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺧﺴﺘﻪ ﻧﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺁﻥ ﺰﻳﺒﺎئی
اﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭﺍﻳﻥ
ﺰﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺯﻳﺒﺎﻯ ﻣﻌﻤﻮلی
ﻮ ﺭﻭحی
ﺮﺍﺑﺒﻴﻨﺪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﺍﺯ
ﺯﻳﺒﺎئی
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮﺧﻮﺩﻯ
ﺸﻮﺩ.ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮالهی
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﺯﻳﺒﺎئی
ﭙﻴﺮﻭﺧﻮﺩ
ﭼﻘﺪﺭﮐﺸﺶ
ﺑﻴﺎﻳﺪ.ﻭ ﻣﻴﻞ
ﺑﺎﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭﻋﻠﺎﻗﻪﺍﻯ
ﻋمیق ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺯﻳﺒﺎ
ﺭﻭﻯ ﻤﺘﻮﺍضع
ﻮﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﭙﻴﺮ ﺯﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
ﺮﻭخی
ﻮﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﺑﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ کوﺭ
ﺍﻳﻦ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
ﻤﻌﺮﻓﺘﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻋﻤﻠﺎ
ﻏﻴﺮﺍﺯ ﻓﺼل
ﻨﻮﻋﻰ ﻳﻚ ﻣﮑﺘﺐ
ﻓﮑﺮﻯ ﻮﻧﻮﻉ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻭ ﺳﺒک
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎﻣﻘﺎم
اﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺰﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ ﻭ
ﻳﺎ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎﻯﺁ
ﻣﻮﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻮثّر ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻭحدیث
ها ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭﺯﺷتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮﺳﻠﺎمتی
کلّی ﺠﺴم
ﻮﺫﻫﻥ ﻮﺭﻭﺍﻥ
ﻮﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺒﺮﺍﻯ کسب
ﺻﻔﺎﺕ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﺳﺖ ﻣﺤﻴﻄ
ﺴﺎﻟم ﺰﻧﺪﮔﻰ ﻭﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻘﺎﻧﻮﻥ
ﻮﻣﻌﻤﻮلی
اﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺴم ﻮﻓﮑﺮ
ﻭﺳﻠﻴﻘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻮع
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺘﺮﺑﻴتی ﺪﻳنی
ﻮﺍﺧﻠﺎقی ﻮ
ﻣﺪﺭسی ﺪﺭﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺯﻳﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻤﻮلی
ﻔﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻣﺤﻴﻄ
ﺴﺎﻟم ﻮ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭﺳﻴﺮﺁﺏ ﻭﻳﺎ
ﺗﻤﺪﻥ
ﻮﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﻋﻠﻢ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﻣﮑﺘﺐ
فکرﻯ ﺪﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻮثرﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﮐﻤکی
ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭحی ﻮﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺁﻧﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭحی
ﺴﻨﮕﻴﻥ ﻮﺳﺨﺖ ﺑﺮﺍﻯ
اﻓﺮﺍﺩ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی اﺟﺘﻤﺎعی
ﻮ ﻓﺮﻫﻨگی
ﻮﺍﺧلاق میسّر
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ ﺗﺎ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺩﻭﺭﻩﺍﻯ که ﻳک
ﻔﺎﺳﺪ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻄ ﺒﺪ ﻭﻟﻰ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻴﮑﻨﺪ(ﺩﻭﺭﻩ
ﻗﺒل اﺯ ﻓﺘﺢ)ﺍﻭﻃﻮﻟﺎنی
اﺳﺖ.ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ
ﺻﺎﺩقی ﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ الهی
ﺒﻮﻯﺒﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮ ﻣﺸﮑل
ﻮﺩﺭﺩ ﺁﻭﺭﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
اﺟﺘﻤﺎعی ﺮﺍ
ﺑﺴﺎﻟک ﺒﻴﺎﻣﻮﺯﺩ.
ﻣﺤﻴﻄ
اﺟﺘﻤﺎعی
اﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﻧﻮﺭﻣﺎل
ﻮﻋﺎﺩﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ولی ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﻣﺤﻴﻄ
عرﻓﺎنی
اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻮﺭﻣﺎل ﺮﺍ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ میسّر
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

حدیث
855 - ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ283 بحاﺭ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﭼﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻨﻮﺡ ﻫﻤﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺮﺍﻏﺮق
کرﺩ؟
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻃﻔﺎلی
ﺒﻴﮕﻨﺎﻩ ﺩﺭ
ﺑﻴﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
(ﺩﺭ ﻭﺍقع
اﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻃﻮﻓﺎﻥﻨﻮح
ﭙﻨﺠﻬﺰﺍﺭﺳﺎل
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺎیع
ﺪﺭ ﻗﻮﻡ ﺑﺎﺑل
ﺪﺭ ﺑﻴﻥ
اﻟﻨﻬﺮﻳﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﻪ ﻃﻐﻴﺎﻥ
ﺁﺏ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪﻫﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻪ
ﻭ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﺂﺧﺮﻳﻥ
ﻄﻐﻴﺎﻥ
ﺘﺎﺭﻳخی
ﺁﻥﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺟﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺧﺎﻛﺮﻳﺰﻯ
ﺸﺪﻩ ﭼﻨﺪ
ﺻﺪﮐﻴﻠﻮﻣﺘﺮ
ﺍﺯﺑﺼﺮه ﺗﺎ
ﺑﻐﺪﺍﺩ ﺍﺗﻮﻣﺒﻴل
ﺠﺰ ﻣﻴﺎﻥﺁﺏ
ﺩﺭ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ
ﭘﻴﺶ ﻧﻤﻴﺮﻓﺖ
ﻭﺣتی ﺘﭙّﻪﻫﺎئی
ﺴﺎﺧﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﻃﻐﻴﺎﻥ
اﺯﺁﺏ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻭﺟﺎﻯ
ﺗﻮﻗﻒ ﺩﻭﺍﺏ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺩک ﺪﺭ
ﻗﺎﻳق ﺰﻧﺪگی
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﺳﺪ
ﺑﻨﺪﻳﻬﺎﻯ
ﺳﻮﺭﻳﻪ
ﻭﺗﺮﮐﻴﻪ
ﻭﻋﺮﺍﻕ ﺍﻳﻨک
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺎﭼﻨد ﭘﺮﺵ ﺳﺮﺍﺳﺮﻋﺮﺽ
ﺭﻭﺧﺎﻧﻪ
ﻓﺮﺍﺕ ﺭﺍ
ﻋﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥﺴﺎبق
کشتی ﺮﺍنی
ﺪﺭﺁﻥ ﺸﻮﺩ.
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻃﻮﻓﺎﻥ ﻨﻮﺡ
ﺑﺮﺍﻳﻥ ﻔﺮﺽ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﻭﺣشی ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﺍﺯﺑﻴﻥ
ﺮﻓﺘﻨﺪ.ﻭﻧﺴﻞ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺯﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ
ﻤﻮٴﻤﻦ ﮐﺸتی
ولایت میترا
یا نوح ﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻓﺎﺳﺪ
ﺑﻌﺪﺍ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺸﺪﻧﺪ.ﻭﻃﻐﻴﺎﻥﻨﻴﺰ
سرﺍ ﺳﺮ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩ. ﻭلی
ﻈﻬﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
اﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰم
ﺠﺪﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﭘس
ﺍﺯﻳک ﺪﻭﺭﻩ
ﻓﺴﺎﺩ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺸﺪﻳﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
اﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻫﻤگی
غرق ﻮ ﻧﻴﺴﺖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺧﻮﺩ ﻏﺮﻕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺎﻧس
ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻧﻮح
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻮﺷﺎﻳﺪ
ﺧﻴﺎﻟﻰ ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭم ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﺍﻭ ﺭﺍﺿﻤﻥ
اﻧﺒﻴﺎﻯ اﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ
ﻣﻴﺸﻤﺮﻧﺪ.
ﻣﻠﻞ ﻗﺪﻳﻢ ﺑﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻮﺳﺎﺋﻞ ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺯﺣﻮﺍﺩثی
ﭽﻮﻥ ﺰﻟﺰﻟﻪ ﻭ
ﺑﺎﺭﺷﻬﺎﻯ
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﻭﻳﺎ
ﻃﻐﻴﺎﻥ
ﻮﻫﺮﻇﺎﻫﺮﻩﺍﻯ
ﻄﺒیعی آﻧﺮﺍ
ﻣﺒﺪﺃ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺗﺎﺭﻳخ
ﻮتقویم ﻗﻮم
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ تولّد
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻳﺎ
ﻫﺠﺮﺕ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺒﻨﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺸﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺒﺪﺃ ﺗﻘﻮﻳم
ﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺘﺎﺭﻳخ اﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
اﺳﺖ.ﻭ ﭘﺮﺳﺶ
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎل الهی
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﻃﺒیعی ﻮﺍﺭﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی ﺪﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺮﻭحی ﻮ
ﻋﺒﺎﺩﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺟﺎ ﺩﺍﺭﺩ
ﭘﺮﺳﺶ ﮐﺮﺩ. ﭼﺮﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻓﺴﺎﺩ ﮐﺴﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻳﺎﺍﻃﻔﺎل
ﺒﻤﻴﺮﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻥﺎﻃﻔﺎل
ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی اﺎﺯلی
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﻣﺤﻴﻄﻬﺎﻯ
ﻔﺎﺳﺪ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺨﻮﻳﺶ ﭘﺮﻭﺭﺵﺍ
ﻧﺤﺮﺍفی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰﺟﻬﻨم
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺑﺤﺸﻬﺎﻯ
ﻔﻠﺴفی ﻮﻳﺎ
ﻋﺮﻓﺎن هستند.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭسلوک الهی ﺷﺨﺺ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻃﺮﻑ
محاسبه ﺍﺳﺖ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻘشی ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻫﻤگی ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﺍﺩﺍﺭﻩ و
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﭘﺮﺳﺶﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻪ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺳﻮﺩ ﺑﺨﺶ ﻭﺟﺒﺮﺍﻧﻰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺟﻮﺍﺏ االهی
ﻘﺎنع کنندﻩ
ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺋل
ﻨﻴﺰﻋﺎﻗل
ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎﺟﻨﻴﻦ ﺩﺭﺷﮑﻢ
ﻣﺎﺩﺭ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺑﭙﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ
ﻣﺎﺩﺭﺵ ﭼﻨﻴﻥ
ﻮﭼﻨﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻳﺎﭼﻨﻴﻥ
ﻨمی ﭙﺴﻨﺪﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ ﺁﻳﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻓﻬﻤﻴﺪ؟ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ
رَحِم ﻄﺮﻳﻘﺖ
الهی ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻟﺪ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻤﺎ
ﮐﺎﻥ ﻔﻴﻬم
اﻟﺄﻃﻔﺎﻝ ﻟﺄﻥّ
اﻟﻠﻪﻋﺰّﻭجلّ
ﺃﻋلم ﺃﺻﻠﺎﺏ
ﻗﻮم ﻨﻮﺡ ﻭ
ﺃﺭﺣﺎﻡ
ﻧﺴﺎﺋﻬم
ﺃﺭﺑﻌﻴﻥ عاﻣﺎ
ﻓﺎﻧﻘطع
ﻨﺴﻠﻬم
ﻔﻐﺮﻗﻮﺍ ﻭﻟﺎ
ﻃﻔل ﻔﻴﻬﻢ ﻭﻣﺎ
ﮐﺎﻥ اﻟﻠﻪ ﻋّﺰ
ﻭ جلّ ﻟﻴﻬﻠک
بعذﺍﺑﻪ ﻣﻥ لا
ﺫﻧﺐ ﻟﻪ ﻭﺃﻣّﺎ
ﺍﻟﺒﺎﻗﻮﻥ
ﻤﻥﻘﻮم ﻨﻮﺡ ﻓﺎﻏﺮﻗﻮﺍ
ﻟﺘﮑﺬﻳﺒﻬم
ﻠﻨبیِ اﻟﻠﻪ
ﻧﻮﺡ ﻭ
ﺳﺎﺋﺮﻫم
اﻏﺮﻗﻮﺍ
ﺑﺮﺿﺎﻫﻢ ﺑﺘﮑﺬﻳﺐ
ﺍﻟﻤﮑﺬﺑﻴﻦ ﻭﻣﻦ
ﻏﺎﺏ ﻣﻥ ﺃﻣﺮ
ﻓﺮضشی ﺒﻪ ﮐﺎﻥ
کمن ﺸﻬﺪﻩ
ﻭﺃﺗﺎﻩ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺩم غرق ﺸﺪﻩ
ﺍﻃﻔﺎلی
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺮﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﻋﻘیم کرﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﻭ رَحِم
ﻤﺎﺩﺭﺍﻥ
ﺮﺍﭼﻬل ﺴﺎل
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﺎلی
گدﺍﺭﺩﻩ ﮐﻪ
ﻧﺴل ﺁﻧﻬﺎ ﻗطع
ﺸﺪ. ﻭﺩﺭﻏﺮﻕ
ﺷﺪﻥ ﻄﻔلی ﺒﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺒﻮﺩ(ﺣتی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﮐثرﻳﺖ ﺍﻗﻠﻴﺖ
ﺑﻴﮕﻨﺎﻩ
ﻳﺎﮐک گناﻩ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﮑُﺸﺪ.ﭘﺎسخ
اﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﻳک
ﺪﻓﺎع
ﻮﺗﻮﺟﻴﻪ
منطقی ﺍﺯﻳک
ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻇﺎﻫﺮﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺩﺭ
ﺃﺻل ﺪﺭﺳش ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭﺟﻮﺍﺏ ﺍﻣﺎم
ﻨﻴﺰ ﺳﺮﮔﺮم
کرﺩﻥ ﺑﭽﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺳﺎﺋﻞ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯﭼﻬل
ﺴﺎل اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
حقّ ﺰﻧﺪگی
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺷﺪ
ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ و اولاد
ﺨﻮﺩرا ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎل عقلی
ﻮﻋﺼبی ﺨﻮﺩ سلوک
الهی کنند .ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﻮﺍنی
ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺸﻮﺩ) ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐسی
ﺮﺍ ﻫﻠﺎک
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.(ﻫﻠﺎﻙ ﻣﺮگ
ﻤﻌﻤﻮلی ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻮﺣلق ﺁﻭﻳﺰﻯ ﺩﺭﻳک
ﺘﻮﻟﺪ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻨسخ ومسخ ﺸﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ رَحِم
ﻤﺎﺩﺭﻯ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺒﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
ﺴﻘﻮﻃ ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻋﺬﺍﺏ
الهی ﻤﻨﺤﺼﺮﺍ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮعی
اﺳﺖ. ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻭ (ﺫﻧﺐ)
ﭼﻮﻥ ُﺪﻡ ﻭﺑﺎﻝ
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ)
ﺍﻣﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥغرق
ﺸﺪﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﻧﻮﺡ ﺭﺍﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ
غرق ﺸﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺑﺘﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﮐس
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺴﺄﻟﻪﺍﻯ
ﺤﻀﻮﺭ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻭلی
ﺮﺍضی ﺒﺪﺍﻥ
ﺒﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐسی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥﻤﺴﺄﻟﻪ
ﺷﺮﮐﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ (ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺑﮑﺎﺭﻯ ﺪﻟﻴل
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
نیز ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻮﺩ
ﻫﻤﻴﻥ کاﺭﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻭﺁﻧﺎﻧﮑﻪ
ﺧﻄﺎئی ﺮﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﻃﺎﻟﺐ ﻭ
ﺭﺍضی
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻫﺮﮐﺎﻣل الهی
ﺪﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
چند سالک ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻮﺡ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﮐس
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺷﺪﻳﺪﺍ
ﻏﺮﻕ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
بیشتر ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻋﻠﻢ
ﺭﻭﺍﻥ ﺸﻨﺎﺳﻰ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻣﺎﺩگی ﻮﮐﺸﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
هر ﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍ ﺷﺮﻃ
ﺎﻧﺠﺎم آﻥ کاﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﺍﺻلی
هماﻥ کشش
قبلی اﺳﺖ.ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻋﻤلی ﺒﻌﺪﻯ ﺷﺎﻳﺪ
ﻃﺒیعی ﻮ
ﻣﻨﻄقی ﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻤﺎم
کساﻧﻴﮑﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺨﻄﺎوی ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻗﺎضی
ﻮﻣﺪعی
اﻟﻌﻤﻮم
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.

حدیث 856 -
ﺯﺍﻣﺎﻣﺒﺎﻗﺮﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ283ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺷﺨصی
ﭙﺮﺳﻴﺪ ﭼﺮﺍ
ﻧﻮح اﻳﻥ ﺪﻋﺎ ﺮﺍ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﮔﻔﺖ ربّ
ﻟﺎ ﺗﺬﺭﻋلی
اﻟﺄﺭﺽ ﻣﻥ
اﻟﮑﺎﻓﺮﻳﻥ
ﺪﻳّﺎﺭﺍ ﺍن
ﻜﺎﻥ ﺗﺬﺭﻫﻢ ﻳﻀﻠّﻮﺍ
ﻋﺒﺎﺩک ﻮﻟﺎ
ﻳﻠﺪﻭﺍ ﺍﻟﺎ
ﻓﺎﺟﺮﺍ ﮐﻔّﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺭﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ هیچ
ﮐﺎﻓﺮﻯ ﺮﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﻧﮕﺬﺍﺭ(
ﮐﺎﻓﺮ ﺟﺎﻫل
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺁﮔﺎﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭلی
اﻳﻥ ﻤﻨﮑﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی
ﺩﺷﻤنان ﺁﻥ ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ همه
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺣتی
اﺳﻠﺎمی
ﻮﻣﺪعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی
ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺒﻨفع
ﺁﻧﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ
ﺗﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﻤﺘﺮ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی بد ﺘﺮﻯ
ﺪﺭﺭﻭﺡ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﻧﺮﻭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺎﺳﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﺍﺯﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺘﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻓﺎﺟﺮ
ﻓﺎﺳﺪ ﺗﺎ ﺳﺮحدّ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺴﺄﻟﻪﺍﻯ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﮐﻔﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻔﮑﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻮﺩ ﻭﻟﻰ
ﻓﺴﺎﺩ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻨﮑﺮﺩ ﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻭﻟﻰ
ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭحی
ﻴﺎﻓﺖ. ﻣﺎﺩﺍم
که ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮﮐﻰ و
مسلمانب
حقیقی ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬهی
نیز منکر
ﮐﺎﻓﺮ ﻭﻫک
ﻔﺎﺟﺮ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭ ﻭﺣتی
ﻤﺸﺮک هستند.
ﮐﻪ ﺷﺮﻳکی
برﺍﻯ ﺨﺪﺍ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﻗﺎﺋل ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ ﻮ
ﺩﻧﺒﺎل
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻳﺎ مُرده
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪ.)ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ: علم
ﺃﻧّﻪ
ﻟﺎﻳﻨﺠﺐ ﻣﻥ
ﺒﻴﻨﻬم ﺃحدّ ﺃﻭحی
اﻟﻠﻪ ﺍﻟﻴﻪ ﺍﻧّﻪ
ﻟﻥ ﻴﻮٴﻤﻥ ﻤﻦ
ﻗﻮﻣﻚ ﺍﻟّﺎ
ﻣﻥ ﻘﺪ ﺁﻣﻥ
ﻔﻌﻨﺪ ﻫﺬﺍ
ﺩﻋﺎعلیهُم
ﺒﻬﺬﺍ ﺍﻟﺪﻋاء
ﻧﻮح اﺯﻗﺒل ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﻴﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻃﻔﺎل ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ تولّد
ﻗﺒلی ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ﻮحی ﻮﺍﻃﻠﺎع
ﺪﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﻮم
ﻔﻘﻄ ﺁﻥعدّه
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺁﻭﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ. (ﺁﻧﭽﻪ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﻭﻳﺎ
ﮐﻢ ﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﭽﻨﻴﻥ ﺪﻋﺎئی
ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ (ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺟﻴﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺮﺍﻯ
اثباﺕ ﺩﺭﺳتی کاﺭ
ﻳک
ﻴیاﻣﺒﺮﺍﺳﺖ. ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﻣﻨﻄقی هم
ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣتی اﻭ ﺩﺭ ﺃﺻل
ﭽﻨﻴﻥ کاﺭﻯ هم
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺗﻮﺟیه ﺷﻮﺩ.ﻣﻨﻈﻮﺭﺳﻠﻮﮐﻰ
حدیث ﺍﻳﻥﺎﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﻠﻮک ﺮﺍ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﻃﻠﺎع
ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻭحی
ﺒﻔﮑﺮ
ﺩﺭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﻭﺧﻮﺍﺏ ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺮ ﺭﻭﺵ
ﺩﻳﮕﺮﻯ که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﻣﺎ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﺧﺒﺮﻯ
اﺯﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻥ ﺰﺑﺎنی
ﻮﻗتی ﺪﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ عملی
ﻮﺳﻠﻮکی
ﺒﺪﻧﺒﺎل
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷد
ﻮ ﺩﻋﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﺠﺎﺕ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ اﺳﺖ ﻧﻪ
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
غیرﺳﺎﻟﻚ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻪ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺍﻳﻥ اﻣﻴﺪ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ همین
ﻤﻤﺘﻨﻌﺎﻥ
اﺯﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺣتی
ﻤﺨﺎﻟﻔﺎﻥ سلوک
الهی ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ هدایت
ﻋﻘلی ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭﺳﺎﻟک ﺸﻮﻧﺪ.
ﭘس ﭼﺮﺍ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ. (ﻗﻮﻡ) ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻠﺖ ﻭ ﻧﮋﺍﺩ
ﻭﺟﻤﻌﻴﺖ ﻳک
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ (ﺍﻭﻡ)
ﮐﺮﺩﻥ ﻮسلوک
الهی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻮﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺪﺭﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی وﺩﺭک
اﻫﻤﻴﺖ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑسلوک الهی
ﻨﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ (اُمّت
ﻫﻤﺎﻥ اﻭم
کنندﮔﺎﻥ
ﺑﺎﻟﻔﻌل و
عملی هستند ﮐﻪ
ﺩﺭﺃﻣﺮ الهی ﻮ
ﺳﻠﻮک
ﻮﺭﻫﺒﺮﻯ ها
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﺳﻴﺎسی
ﻮﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻮﺣﺰبی اﻣﮑﺎﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺍﮐثرﻳﺖ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ (ﻳﻨﺠﺐ)
ﻳﺎﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥﻨﺠﻴﺐ ﭘﺮﻭﺭﻯ
سالک الهی
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ.ﮐﻪ (تولّد
ﺩﻭﻡ) ﻭالهی
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺮﺍ
ﺍﺯ رَحِم
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
تولّد ﺍﻭل ﺮﺍ
ﻫﺮﮔﺎﻭ ﻭ ﺧﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ.

حدیث 856 -
اﺯﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ283 بجاﺭ)
ﮐﻪ ﺷﺨصی
ﭙﺮﺳﻴﺪ ﭼﺮﺍ
ﻧﻮح اﻳﻥ ﺪﻋﺎ ﺮﺍ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﮔﻔﺖ ربّ
ﻟﺎ ﺗﺬﺭﻋلی
اﻟﺄﺭﺽ ﻣﻥ
اﻟﮑﺎﻓﺮﻳﻥ
ﺪﻳّﺎﺭﺍ ﺍن
ﻜﺎﻥ ﺗﺬﺭﻫﻢ ﻳﻀﻠّﻮﺍ
ﻋﺒﺎﺩک ﻮﻟﺎ
ﻳﻠﺪﻭﺍ ﺍﻟﺎ
ﻓﺎﺟﺮﺍ ﮐﻔّﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺭﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ هیچ
ﮐﺎﻓﺮﻯ ﺮﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﻧﮕﺬﺍﺭ (ﮐﺎﻓﺮ
ﺟﺎﻫل اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺁﮔﺎﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭلی
اﻳﻥ ﻤﻨﮑﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی
ﺩﺷﻤنان ﺁﻥ ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
همه ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺣتی
اﺳﻠﺎمی
ﻮﻣﺪعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺒﻨفع
ﺁﻧﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮﺑﻤﻴﺮﻧﺪ
ﺗﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﻤﺘﺮ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی بد ﺘﺮﻯ
ﺪﺭﺭﻭﺡ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﻧﺮﻭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺎﺳﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﺍﺯﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺘﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻓﺎﺟﺮ
ﻓﺎﺳﺪ ﺗﺎ ﺳﺮحدّ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺴﺄﻟﻪﺍﻯ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﮐﻔﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻔﮑﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻮﺩ ﻭﻟﻰ
ﻓﺴﺎﺩ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻨﮑﺮﺩ ﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻭﻟﻰ
ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭحی
ﻴﺎﻓﺖ. ﻣﺎﺩﺍم
که ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮﮐﻰ و
مسلمانب
حقیقی ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬهی
نیز منکر
ﮐﺎﻓﺮ ﻭﻫک
ﻔﺎﺟﺮ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭ ﻭﺣتی
ﻤﺸﺮک هستند.
ﮐﻪ ﺷﺮﻳکی
برﺍﻯ ﺨﺪﺍ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﻗﺎﺋل
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻮ
ﺩﻧﺒﺎل
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻳﺎ مُرده
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪ.)ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ: علم
ﺃﻧّﻪ
ﻟﺎﻳﻨﺠﺐ ﻣﻥ
ﺒﻴﻨﻬم ﺃحدّ ﺃﻭحی
اﻟﻠﻪ ﺍﻟﻴﻪ ﺍﻧّﻪ
ﻟﻥ ﻴﻮٴﻤﻥ ﻤﻦ
ﻗﻮﻣﻚ ﺍ ﻟّﺎ
ﻣﻥ ﻘﺪ ﺁﻣﻥ
ﻔﻌﻨﺪ ﻫﺬﺍ
ﺩﻋﺎعلیهُم
ﺒﻬﺬﺍ ﺍﻟﺪﻋاء
ﻧﻮح اﺯﻗﺒل
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﻴﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻃﻔﺎل ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ تولّد
ﻗﺒلی ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ﻮحی ﻮﺍﻃﻠﺎع
ﺪﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﻮم
ﻔﻘﻄ ﺁﻥعدّه
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺁﻭﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ. (ﺁﻧﭽﻪ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﻭﻳﺎ
ﮐﻢ ﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﭽﻨﻴﻥ ﺪﻋﺎئی
ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ (ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺟﻴﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺮﺍﻯ
اثباﺕ ﺩﺭﺳتی کاﺭ
یک
ﻴیاﻣﺒﺮﺍﺳﺖ. ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﻣﻨﻄقی هم
ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣتی اﻭ ﺩﺭ ﺃﺻل
ﭽﻨﻴﻥ کاﺭﻯ هم
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺗﻮﺟیه ﺷﻮﺩ.ﻣﻨﻈﻮﺭﺳﻠﻮﮐﻰ
حدیث ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﻠﻮک ﺮﺍ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﻃﻠﺎع
ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻭحی
ﺒﻔﮑﺮ
ﺩﺭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﻭﺧﻮﺍﺏ ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺮ ﺭﻭﺵ
ﺩﻳﮕﺮﻯ که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﻣﺎ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﺧﺒﺮﻯ
اﺯﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻥ ﺰﺑﺎنی
ﻮﻗتی ﺪﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ عملی
ﻮﺳﻠﻮکی
ﺒﺪﻧﺒﺎل
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷد
ﻮ ﺩﻋﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﺠﺎﺕ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ اﺳﺖ ﻧﻪ
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
غیرﺳﺎﻟﻚ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻪ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺍﻳﻥ اﻣﻴﺪ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ همین
ﻤﻤﺘﻨﻌﺎﻥ اﺯﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺣتی
ﻤﺨﺎﻟﻔﺎﻥ سلوک
الهی ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ هدایت
ﻋﻘلی ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭﺳﺎﻟک ﺸﻮﻧﺪ.
ﭘس ﭼﺮﺍ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ. (ﻗﻮﻡ) ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻠﺖ ﻭ ﻧﮋﺍﺩ
ﻭﺟﻤﻌﻴﺖ ﻳک
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ (ﺍﻭﻡ)
ﮐﺮﺩﻥ ﻮسلوک
الهی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻮﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺪﺭﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی وﺩﺭک
اﻫﻤﻴﺖ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑسلوک الهی
ﻨﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ (اُمّت
ﻫﻤﺎﻥ اﻭم
کنندﮔﺎﻥ
ﺑﺎﻟﻔﻌل و
عملی هستند ﮐﻪ
ﺩﺭﺃﻣﺮ الهی ﻮ
ﺳﻠﻮک
ﻮﺭﻫﺒﺮﻯ ها
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﺳﻴﺎسی
ﻮﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻮﺣﺰبی اﻣﮑﺎﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺍﮐثرﻳﺖ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ (ﻳﻨﺠﺐ)
ﻳﺎﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥﻨﺠﻴﺐ ﭘﺮﻭﺭﻯ
سالک الهی
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ.ﮐﻪ (تولّد
ﺩﻭﻡ) ﻭالهی
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺮﺍ
ﺍﺯ رَحِم
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
تولّد ﺍﻭل ﺮﺍ
ﻫﺮﮔﺎﻭ ﻭ ﺧﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ.

حدیث 857 -
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ283ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺟﺒﺮﺋﻴل
اﺯﻗﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﻤﻥ
ﺃﻫﺎﻥلی
ﻮﻟﻴّﺎ ﻓﻘﺪ
ﺑﺎﺭﺯنی
ﺒﺎﻟﻤﺤﺎﺭبة ﻭﻣﺎ
ﺗﺮﺩﺩﺕ ﻋﻥ شیئ
ﺃﻧﺎ ﻓﺎﻋﻠﻪ ﮐﺘﺮﺩﺩﺕ
فی ﻘﺒﺾ ﻧﻔس
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻥ
ﻴﮑﺮﻩ ﺍﻟﻤﻮﺕ ﻭﺃﮐﺮﻩ
ﻣﺴﺎلته ﻭ ﻟﺎﺑﺪ
ﻣﻨﻪ ﻭﻣﺎ ﻳﺘﻘرّب
ﺍﻟﻰ ﻋﺒﺪﻯ
ﺒﻤثل ﺃﺩاء ﻤﺎ
ﺍﻓﺘﺮﺿﺖ
ﻋﻠﻴﻪ ﻭﻟﺎﻳﺰﺍﻝ
ﻋﺒﺪﻯ ﻳﺒﺘﻬل
الی ﺤتی
اﺣﺒّﻪ ﻭﻣﻥ
ﺃﺣﺒﺒﺘﻪ ﮐﻨﺖ
ﻟﻪ ﺳﻤﻌﺎ
ﻭﺑﺼﺮﺍ ﻭﻳﺪﺍ
ﻭﻣوألا ﺍﻥ
ﺩﻋﺎنی ﺃﺟﺒﺘﻪ
ﻭ ﺍﻥ ﺴﺄﻟنی
ﺃﻋﻄﻴﺘﻪ ﻭ ﺍﻥ ﻣﻥ
عباﺩﻯ اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻠﻤﻥ ﻴﺮﻳﺪ
ﺍﻟﺒﺎﺏ ﻣﻥ
اﻟﻌﺒﺎﺩﻩ ﻓﺄﮐّﻔﻪ
ﻋﻨﻪ ﻟﺌﻠّﺎ
ﻳﺪﺧﻠﻪ ﻋُﺠﺐ
ﻓﻴﻔﺴﺪﻩ ﻭﺍﻥّ
ﻣﻥ عباﺩﻯ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ ﻟﻤﻥ
لا ﻳﺼلح اﻳﻤﺎﻧﻪ
ﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﻟﻔﻘﺮ ﻭﻟﻮ
ﺃﻏﻨﻴﺘﻪ
ﻟﺄﻓﺴﺪﻩ ﺫﻟﻚ ﻭﺍﻥّ
ﻣِﻥ عباﺩﻯ
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ ﻟﻤﻥ
لا ﻳﺼلح
اﻳﻤﺎﻧﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﻟﻐﻨﻰ ﻭاﻓﻘﺮﺗﻪ
ﻟﺄﻓﺴﺪﻩ ﺫﻟﻚ ﻭﺍﻥ
ﻣِﻥ عباﻯ
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ ﻟﻤﻥلا
ﻳﺼلح اﻳﻤﺎﻧﻪ
ﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﻟﺴﻘﻢ ﻭﻟﻮ
ﺻﺤّﺤﺖ ﺟﺴﻤﻪ
ﻟﺄﻓﺴﺪﻩ ﺫﻟﻚ ﻭﺍﻥّ
ﻣﻥ عباﺩﻯ ﻠﻤﻥ
لا ﻳﺼلح
ﺎﻳﻤﺎﻧﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﻟﺼحّة
ﻭﻟﻮ ﺃﺳﻘﻤﺘﻪ
ﻟﺄﻓﺴﺪﻩ ﺫﻟﻚ ﺍﻧنی
اﺩﺑّﺮ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﻌﻠمی
ﺒﻘﻠﻮﺑﻬﻢ ﻓﺎﻧّﻰ
ﻋﻠﻴم ﺨﺒﻴﺮ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻳک
ﻮلیّ ﻤﺮﺍ
ﺍﻫﺎﻧﺖ ﮐﻨﺪ ﺑﺎ
ﻣﻥ ﺒﺠﻨگ
ﻮﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺮﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ(ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺩﻭم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ الهی هستند.
ﻭ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻭل کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻫﺎﻧﺖ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﻭﺁﺯﺍﺭ
ﻭﺑﺪﮔﻮﺋﻰ ﻭﺣتی
اﻧﮑﺎﺭ
ﻭﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻭﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭﻳﺎ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻥ
ﻤﻘﺎم الهی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. (ﻣﺤﺎﺭﺑﻪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ) ﺁﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﻓﮑﺮﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩالهی
اﻫﺎﻧﺖ
ﻭﺗﺤﻘﻴﺮﮐﻨﺪ
ﮐﺎﺭﻯ که ﺧﻮﺩ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
کرﺩﻩ
ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻫﻤﻴﻥ
عذم ﺘﻮﺟّﻪ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﻋﺪم ﺘﻮﺳّل ﻮﺗﻮﺳّﻄ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﻧﻈﺮ ﺍﺯالهی
گشتن اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﭼﻮﻥ
کشتن اﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻥ تاریخی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
همگی اﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻥ
هاﻯﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﺍﻣﺎﻡ)
ﺍﻭم کﺮﺩﻩ ﻭ(ﺣﺴﻴﻦ)
ﮐﺎﻣل ﺸﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﺤﺴﻴﻥ
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺫﺍﺕ
ﻭﺷﻬﻴﺪ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺯﻧﺪگی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﺍه ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻨک ﺒﺮﺍﻯ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺷﺪﻥ ﻭ هدایت
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ. ﻭبی
اﻳﻤﺎﻧﺎﻥ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻣﺎنع
اﺯ ﮐﺎﺭالهی
اﻭﻟﻴﺎﻯ هستند
ﻭﺣتی
ﺨﻮﺩﺭﺍﺷﺮﻳک
ﺨﺪﺍ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﻮﺩ
ُﺑﺖ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬ ﺎﻣﺸﺮک
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻗﻄﻌﺎ ﺟمع
گناﻩ ﺗﻤﺎم
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﻨﺤﺮﻑ ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ
ﻣﺘﺤﻤّل
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.(ﺍﻫﺎﻧﺖ)
ﺍﺯ (ﻫﻮﻥ) ﻭﮐم
اﺭﺯﺷی
ﻮﺩﺳﺖﮐم
کرﻓﺘﻦ ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.(ﺑﺎﺭﺯﻧﻰ)
ﺑﺎ ﻣﻥ
ﺒﻤﺒﺎﺭﺯﻩ ﻭ
ﺟﻨگ ﺪﺭ ﺁﻣﺪﻩ ﻳﻌنی
ﺪﺷﻤنی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻣﻥ
هرﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫم
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﻭﺩﺭﮐﺎﺭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻭﺩﻭﺩلی
ﻨﺪﺍﺭﻡ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﺒﺾﺟﺎﻥ
ﻤﻮٴﻤﻥ که ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻡ. حتی
اگر ﺧﻮﺩ
ﺍﮐﺮﺍﻩ ﺍﺯمرگ
ﺪﺍﺭﺩ (ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒیعی
ﺪﺭﻫﻤﻴﻥ
ﻄﺒﻴﻌﺖ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺑﺎ
ﻧﻈﺮﻫﺮﮐس
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻨﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺍﻣﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺮخی
اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻈﺎﻫﺮﺍ
ﺯﻭﺩﺗﺮﻣﻮﻓق
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﺩﺭﺑﺮخی
ﺪﻳﺮﺗﺮ ﻭﻳﺎ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻣﻮﻓﻖ ﻭﻳﺎ
ﺣتی باﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺤﺪﻭﺩ
ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ
ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﻠﺖ
ﺁﻥ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺭﻭحی
ﺴﺎﻟﻚ ﻫﻤّﺖ
ﮐﻨﻮنی اﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺧﻴﻠﻴﻬﺎ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪﺳﺨﺖ
ﺗﻠﺎﺵ ﺩﺍﺭﻧﺪ ولی
ا ﺯﻧﻈﺮ الهی
کافی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﻗﺒﺾ
ﺟﺎﻥ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﺪﺭﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ
کسب ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﻤﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ ﻭﻧمی
ﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ ﺗﺎ
ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﻭﻧﻔﺮتی
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟک جِدّی ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﭘﻨج ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯلاﺯم ﺮﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﺍﻳﻨک
ﺠﺮﺃﺕ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭحدّﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺧﻠﺴﻪ
ﻭﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﮔﺮﺩﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮخی
ﻮ ﺍﮐثرا
ﺑﮑﻠّﻰ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ ﻭﺑﺮخی
ﻤﺠﺪﺩ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
ﺪﺍﺭﻧﺪ .ﮐﻪ حتی
ﺨﻴلی اﺯﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺎﺯ (ﺑﻬﻠﻮﻝ)
ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺒﻬﺮﻩﻫﺎﻯ عقلی
تازه ای هستند.
ﻭﻳﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺒﺮخی اﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ الهی
ﻤﺴﻠﺢ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﻧﺪک هستند
ﮐﻪ ﻧﻘﺶ
ﭘﻴﺮﻣﺮﺑنی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭهدایت
ﻋﻘبی ﻮﺭﻭنی
ﭙﻴﺮﻭﺍن ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭلی
اﻟﺒﺘﻪ ﻣﻦ
ﺧﻮﺩم ﺪﻭﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻡ ﮐﻪ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﺮﺍ
ﺭﻧج ﺒﺪﻫم
ﻮﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﮐﻨﻢ.ﻭلی اﻳﻥ
کاﺭﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻭﺑﻨفع اﻭ ﺍﺳﺖ
(ﻣﺮگ ﻘﺒل از
ﺯﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﺳﺎﻋﺖ ﻣﺮگ
ﺴﺮﻧﻮﺷتی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ ﭼﻪ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﻭﭼﻪ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻪ
کسی ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻧﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭلی همیشه  ﻣﺮگ
ﺒﻨفع اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺯﻭﺩ
ﺗﺮ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
کمتر ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻣﺎﺩﺍم که
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺒﺘﻮﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎقی ﻨﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﺩﺍم اﻳﻥ
ﻀﺮﻭﺭﺕ ﻭﻣﺮگ
اﻭ ﻳﻚ ﺗﻘربّ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭﻓﺮﻳﻀﻪ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ
ﻓﺮﻳﻀﻪﺍﺻلی
هرﮐس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺑﻨﺪﻩ ﻣﻦ (ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟک ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻮﺑﺪ و عبد ﺍﺳﺖ)
ﮐﻪﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ( ﺍﺑﺘﻬﺎﻝ
) ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ
ﻣﻥ اﻭﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫم
ﺪﺍﺷﺖ (ﺳﺎﻟک
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺍثباﺕ ﺻﺪﻕ ﻭﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ الهی ﺪﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﮒ ﻗﺒل
اﺯﻣﺮﮒ ﺑﻘﺼﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﭼﻮﻥﻤﻥﺎﻭﺭﺍﺩﻭﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺩﺍﺳﺖ.
ﺳمیع ﻮﺑﺼﻴﺮ ﻭﺩﺳﺖ
( ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻮﻧﻮﺭ)
ﻣﻥ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﭘﻨﺎﻩﮔﺎﻩﺍﻭﻣﻴﮕﺮﺩﻡ.
(ﭘس ﺍﺯ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺩﻥ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﭘس
ﺍﺯ ﭘﻨﺎﻩ ﺟﺴﺘﻥ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭﺗﻮکُلّ
ﺑﻘﺼﺪ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
در سالک ولایت
محمدی ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻭ ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﮐﺮﺩ ﻭﻃلبی
ﻨﻤﻮﺩ ﺟﻮﺍﺏ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻢ ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺘﻰ ﮐﺮﺩ
ﺑﻮﻯ ﻤﻴﺪﻫﻢ.
ﺩﻋﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺨﺸﺶ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﺸق
ﻮﻣﺤﺒﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﭙﻴﺮ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺎﺳﺖ. (ﺍﺑﺘﻬﺎﻝ)
ﺑﻬﻠﻮل ﺸﺪﻥ ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻥ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﺒﻮﺏ الهی
ﺨﻮﺩ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭﺍﺭ ﻋﻤل کرﺩﻥ
اﺳﺖ. ﺮﭼﻪ
ﺩﻋﺎﻫﺎ
ﻭﺍﺫﮐﺎﺭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺑﺘﻬﺎل
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺫﮐﺎﺭﺩفع
ﺸﺮﻙ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺳﻠﻮکی که
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ( ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﺁﻥﻤﻘﺎم الهی
ﺮﺍﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻳﻌنی ﺒﭽﺸم
ﺒﺸﺮﻯ ﺼﺎﺣﺐ ﺁﻥ
ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﺸم ﻮﮔﻮﺵ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺘﺤﺖ ﺗﻌﻠﻴم
ﺨﻮﺩ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺍﺳﺖ.ﺩﻳﺪﻥ
اوﺩﻳﺪﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺳﺖ
ﻭﻫﺮﺍﻗﺪﺍﻡ ﻭﻫﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻭ ﺧﺪﺍئی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﻋﺸقی ﺒﻮﻯ
ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ ﺑﻮﻯ
ﺘﺴﻠﻴم
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻤﺎم
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻧﻘشی ﭽﻮﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
برای ﻨﺠﺎﺕ
میباشد ﻭلی
ﻮﻗنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺻﺒﺮ ﺳﺎﻟک
ﺘﻤﺎم ﺸﻮﺩ.
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺻﺒﺮ ﺳﺎﻟک
اﺩﺍﻣﻪ ﻳﺎﺑﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
اﻧﺠﺎم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
اﻭﺑﺴﻴﺎﺭﻣﻬم اﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺑﺎﻓﺼل ﻨﻮعی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالفعل
وبالقوه
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻭﻇﺎﻳﻒ الهی
آﻥ ﺪﻭﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻥ
اﺯﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق
ﻮﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﻗﺒﻮل
ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻮﺳﻠﻮکی اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻨﻈﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨفع
اﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺧﺒﺮ ﻭ
ﺁﮔﺎهی اﺑﺪﻯ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻮٴﻤﻥ ﻤﻦ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﺑﺮخی
اﺯﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﻗﺼﺪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳتی
ﺪﻧﻴﻮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ(ﻭﺣتی
ﺪﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﻮﺭﻯ نمی
کنند وﻋﺠﻠﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺻﺒﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻨﻨﺪ.ﺣتی
اﺎﮔﺮ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺁﻧﻬﺎ ﻋﻤﻴقتر
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ)
ﻭﻣﻥ ﺒﺎﻳﻥ
گوﻧﻪ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﻨﻴﺰﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻤﻴﺪﻫﻢ.
ﻭﺍﻧﺪکی
ﻤﻴﺪﻫﻢ ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭﻋُﺠﺐ
ﻭﻏﺮﻭﺭ ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻓﺎﺳﺪ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
(ﺍﮔﺮ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭﺣتی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻣﻐﺮﻭﺭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ (ﻏﺮﻭﺭ)
ﺍﮔﺮ ﮐﺮﺍﻣتی
ﺮﺍ ﺍﺯﻣﺎ
ﻧﮕﻴﺮﺩ حدّﺍﻗﻞ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺮﺍ ﺍﺯﻣﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ.ﻭﺗﻮﻗﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ
ﺟﻬﻨﻢ ﺑﺰﺭگی
اﺳﺖ ﻭﻳک گمرﺍهی
ﻮﺿﻠﺎﻟﺖ ﻳﺎ
ﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی
ﻮﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ.
ﻭلی اﮔﺮﭼﻴﺰﻯ
ﻓﻮﺭﻯ ﺒﺴﺎﻟک
ﻨﺮﺳﺪ ﺫﺧﻴﺮﻩﻫﺎﻯ
لاﺯم ﺪﺭ ﺭﻭﺍﻥ
اﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ثوﺍﺏ
ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯ ﻭﻳﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﭘﺎک
ﺸﺪﻥ آثاﺭ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻘربّ
ﺟﻬﺶ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ) ﻭﺑﻴﻥ
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﻤﻥ
کسانی هستند ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ
(ﺍﻭم ﻮﺳﻠﻮک
ﻮﺍﻳﻤﺎﻥعملی
اﻭ) ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻓﻘﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. (ﺍﺣﻮﺍل
ﻤﺤﻴطی ﺴﺎﻟﻚ ﻳﺎ
ﺍﺣﻮﺍل ﺪﺭﻭنی
اﻭ ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮالهی
ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺬﺍﺕ
ﺍﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺮخی ﻔﻘﺮ
ﺑﻨفع ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﺣﺎﺿﺮ به (ﺧﻮﺩ
ﻓﻘﺮﻯ) ﻧﺸﻮﻧﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻤﺤﻴطی
ﺮﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻔﻘﺮﻟﺎﺯم
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﻘﺎﻭﻣتی اﺯ
ﺳﺎک ﺸﺪ ﺩﺭﺣﮑم
ﺘﻤﺮّﺩ ﺑﺮﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮک اﻭ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻔﮑﺮ ﭘﻮل
ﻮﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﻏنی
ﻮﺑﺎ ثرﻭﺕ
ﮐﻨﻢ ﺍﻭﺭﺍ
ﻓﺎﺳﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
(ﺧﻴلی ﻤﻴﻞ ﺑﮕﻨﺎﻩ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪﻫﺮﮐس
ﻃﺒﻌﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ.
ﻭﺧﺪﺍ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺟﺴمی ﻴﺎ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ عقلی
ﻮﻓﮑﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﭙﻮلی
ﻮﻣﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮔﻨﺎهی ﺮﺍ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﻮعی مَعصومیّت
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﺳﺖ
ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ) ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮخی اﺯ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ هستند
ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﻣﮕﺮثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻓﻘﻴﺮﮐﻨﻢ ﻓﺎﺳﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ(ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺎﻟکی که ﻓﻘﺮ
ﺍﻭ ﺑﺎﻋث
ﺗثبیت ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.ﻭﻟﺎﺯم
ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﮐﻨﺪ.ﻭﺯﻧﺪگی
ﺁﻧﻬﺎرا
ﺘﺄﻣﻴﻦ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﮑﺎﺭالهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺮ ﻧﺤﻮﻯ
ﭙﻮﻝ ﺑﺴﻮﻯ
اﻭﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩفع ﻨﮕﺮﺍنی
اﻭﺷﻮﺩ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭼﻨﻴﻥ
ﺸﺨصی ﻤﺎل
ﺒﺎﻋث ﻓﺴﺎﺩ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ) ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻤﻦ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎنی هستند
ﮐﻪﺍﻳﻤﺎﻥ اﻭ
ﺟﺰ ﺑﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ میسّر
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﺴم
ﺴﺎﻟم
ﺒﮕﺬﺍﺭﻡ ﻓﺎﺳﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺩﺭﺟﺴم
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪﺣتی
ﻔﻘﺮﻣﺎﻟﻰ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻣﺎنع
اﺯﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻭلی
ﭽﻮﻥ ﺒﻴﻤﺎﺭ
ﺷﺪﻥ ﺗﻮﺍﻥ
ﺠﺴﻤﻰ ﺑﻨﻔﻊ سلوک
الهی ﻮﮐﺴﺐ
ﺗﻔﮑّﺮﻋﻤﻴق
ﻮﻋقل الهی
ﻴﺎﻓﺘﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ
ﺴﻠﺎﻣتی ﺮﺍ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺍﺋﻤﺎ ﺍﺯ ﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ)
ﻭﺑﺮخی ﺍﺯ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻮٴﻤﻦ ﺍﻳﻤﺎﻧﺸﺎﻥ
ﺘحقّق
ﻨﻤﻴﻴﺎﺑﺪ ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﺎمتی
ﺁﻧﻬﺎ (ﺍﮔﺮ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺷﻮﻧﺪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑﺮ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺮخی ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ
ها ﺗﺄثیر
ﻣﻨﻔﻰ ﻋﻤﻴقی
ﺪﺭ ﺳﻴﺴﺘم
ﻔﮑﺮﻯ
ﻮﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻭﺳﻘﻴم کنم ﻓﺎﺳﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ (ﺑﺠﺎﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺍصلاح ﺁﻥ )ﻣﻥ
ﺘﺪﺑﻴﺮ ﮐﺎﺭ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍﺁ ﮔﺎﻫﺎﻧﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻢ.ﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧم ﭽﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺄثیرﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻡ
(ﺩﺭﻓﮑﺮ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭﺭﻭٴﻴﺎ
ﻭﺗﺨﻴّﻞ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻨﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﻭﺭﻭح اﻭ)
ﺯﻳﺮﺍ(ﻋﻠﻴﻢ)
ﺁﮔﺎﻩ ﻭﺑﺎ
ﻋﻠم ﻮ ﺍﻃﻠﺎع
ﻮﺩﺍﻧﺎئی
هستم . ﻭﻣﻥ
ﻨﻴﺰ (ﺧﺒﻴﺮ)(
ﮐﺎﺭﺷﻨﺎﺵ
ﻭﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﻭﺁﮔﺎﻩ)ﻫﺴﺘﻢ.

حدیث 855 -
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ283 بحاﺭ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﭼﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺯﻣﺎﻥ ﻨﻮﺡ ﻫﻤﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺮﺍﻏﺮق
کرﺩ؟
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻃﻔﺎلی
ﺒﻴﮕﻨﺎﻩ ﺩﺭ
ﺑﻴﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. (ﺩﺭ
ﻭﺍقع اﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻃﻮﻓﺎﻥﻨﻮح
ﭙﻨﺠﻬﺰﺍﺭﺳﺎل
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺎیع
ﺪﺭ ﻗﻮﻡ ﺑﺎﺑل
ﺪﺭ ﺑﻴﻥ
اﻟﻨﻬﺮﻳﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﻪ ﻃﻐﻴﺎﻥ
ﺁﺏ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪﻫﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻪ
ﻭ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﺂﺧﺮﻳﻥ
ﻄﻐﻴﺎﻥ
ﺘﺎﺭﻳخی
ﺁﻥﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺟﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺧﺎﻛﺮﻳﺰﻯ
ﺸﺪﻩ ﭼﻨﺪ
ﺻﺪﮐﻴﻠﻮﻣﺘﺮ
ﺍﺯﺑﺼﺮه ﺗﺎ
ﺑﻐﺪﺍﺩ ﺍﺗﻮﻣﺒﻴل
ﺠﺰ ﻣﻴﺎﻥﺁﺏ
ﺩﺭ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ
ﭘﻴﺶ ﻧﻤﻴﺮﻓﺖ
ﻭﺣتی ﺘﭙّﻪﻫﺎئی
ﺴﺎﺧﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﻃﻐﻴﺎﻥ
اﺯﺁﺏ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻭﺟﺎﻯ
ﺗﻮﻗﻒ ﺩﻭﺍﺏ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺩک ﺪﺭ
ﻗﺎﻳق ﺰﻧﺪگی
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﺳﺪ
ﺑﻨﺪﻳﻬﺎﻯ
ﺳﻮﺭﻳﻪ
ﻭﺗﺮﮐﻴﻪ
ﻭﻋﺮﺍﻕ ﺍﻳﻨک
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺎﭼﻨد ﭘﺮﺵ ﺳﺮﺍﺳﺮﻋﺮﺽ
ﺭﻭﺧﺎﻧﻪ
ﻓﺮﺍﺕ ﺭﺍ
ﻋﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥﺴﺎبق
کشتی ﺮﺍنی
ﺪﺭﺁﻥ ﺸﻮﺩ.
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻃﻮﻓﺎﻥ ﻨﻮﺡ
ﺑﺮﺍﻳﻥ ﻔﺮﺽ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﻭﺣشی ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﺍﺯﺑﻴﻥ
ﺮﻓﺘﻨﺪ.ﻭﻧﺴﻞ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺯﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ
ﻤﻮٴﻤﻦ ﮐﺸتی
ولایت میترا
یا نوح ﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻓﺎﺳﺪ
ﺑﻌﺪﺍ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺸﺪﻧﺪ.ﻭﻃﻐﻴﺎﻥﻨﻴﺰ
سرﺍ ﺳﺮ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩ. ﻭلی
ﻈﻬﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
اﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰم
ﺠﺪﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﭘس ﺍﺯﻳک
ﺪﻭﺭﻩ ﻓﺴﺎﺩ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺸﺪﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
اﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻫﻤگی
غرق ﻮ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻓﺴﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﻏﺮﻕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺎﻧس
ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻧﻮح
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻮﺷﺎﻳﺪ
ﺧﻴﺎﻟﻰ ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭم ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﺍﻭ ﺭﺍﺿﻤﻥ
اﻧﺒﻴﺎﻯ اﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ
ﻣﻴﺸﻤﺮﻧﺪ.
ﻣﻠﻞ ﻗﺪﻳﻢ ﺑﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻮﺳﺎﺋﻞ ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺯﺣﻮﺍﺩثی
ﭽﻮﻥ ﺰﻟﺰﻟﻪ ﻭ
ﺑﺎﺭﺷﻬﺎﻯ
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﻭﻳﺎ
ﻃﻐﻴﺎﻥ
ﻮﻫﺮﻇﺎﻫﺮﻩﺍﻯ
ﻄﺒیعی آﻧﺮﺍ
ﻣﺒﺪﺃ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺗﺎﺭﻳخ
ﻮتقویم ﻗﻮم
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ تولّد
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻳﺎ
ﻫﺠﺮﺕ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺒﻨﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺸﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺒﺪﺃ ﺗﻘﻮﻳم
ﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺘﺎﺭﻳخ اﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
اﺳﺖ.ﻭ ﭘﺮﺳﺶ
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎل الهی
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﻃﺒیعی ﻮﺍﺭﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی ﺪﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺮﻭحی ﻮ
ﻋﺒﺎﺩﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺟﺎ ﺩﺍﺭﺩ
ﭘﺮﺳﺶ ﮐﺮﺩ. ﭼﺮﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻓﺴﺎﺩ ﮐﺴﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻳﺎﺍﻃﻔﺎل
ﺒﻤﻴﺮﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻥﺎﻃﻔﺎل
ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی اﺯلی
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﻣﺤﻴﻄﻬﺎﻯ
ﻔﺎﺳﺪ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺨﻮﻳﺶ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺍﻧﺤﺮﺍفی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰﺟﻬﻨم
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺑﺤﺸﻬﺎﻯ
ﻔﻠﺴفی ﻮﻳﺎ
ﻋﺮﻓﺎن هستند.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭسلوک الهی ﺷﺨﺺ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻃﺮﻑ
محاسبه ﺍﺳﺖ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻘشی ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻫﻤگی ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﺍﺩﺍﺭﻩ و
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﭘﺮﺳﺶﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻪ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺳﻮﺩ ﺑﺨﺶ ﻭﺟﺒﺮﺍﻧﻰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺟﻮﺍﺏ االهی
ﻘﺎنع کنندﻩ
ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺋل
ﻨﻴﺰﻋﺎﻗل
ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎﺟﻨﻴﻦ ﺩﺭﺷﮑﻢ
ﻣﺎﺩﺭ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺑﭙﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ
ﻣﺎﺩﺭﺵ ﭼﻨﻴﻥ
ﻮﭼﻨﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻳﺎﭼﻨﻴﻥ
ﻨمی ﭙﺴﻨﺪﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ ﺁﻳﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻓﻬﻤﻴﺪ؟ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ
رَحِم ﻄﺮﻳﻘﺖ
الهی ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻟﺪ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻤﺎ
ﮐﺎﻥ ﻔﻴﻬم
اﻟﺄﻃﻔﺎﻝ ﻟﺄﻥّ
اﻟﻠﻪﻋﺰّﻭجلّ
ﺃﻋلم ﺃﺻﻠﺎﺏ
ﻗﻮم ﻨﻮﺡ ﻭ
ﺃﺭﺣﺎﻡ
ﻧﺴﺎﺋﻬم
ﺃﺭﺑﻌﻴﻥ عاﻣﺎ
ﻓﺎﻧﻘطع
ﻨﺴﻠﻬم
ﻔﻐﺮﻗﻮﺍ ﻭﻟﺎ
ﻃﻔل ﻔﻴﻬﻢ ﻭﻣﺎ
ﮐﺎﻥ اﻟﻠﻪ ﻋّﺰ
ﻭ جلّ ﻟﻴﻬﻠک
بعذﺍﺑﻪ ﻣﻥ لا
ﺫﻧﺐ ﻟﻪ ﻭﺃﻣّﺎ
ﺍﻟﺒﺎﻗﻮﻥ
ﻤﻥﻘﻮم ﻨﻮﺡ ﻓﺎﻏﺮﻗﻮﺍ
ﻟﺘﮑﺬﻳﺒﻬم
ﻠﻨبیِ اﻟﻠﻪ
ﻧﻮﺡ ﻭ
ﺳﺎﺋﺮﻫم
اﻏﺮﻗﻮﺍ
ﺑﺮﺿﺎﻫﻢ ﺑﺘﮑﺬﻳﺐ
ﺍﻟﻤﮑﺬﺑﻴﻦ ﻭﻣﻦ
ﻏﺎﺏ ﻣﻥ ﺃﻣﺮ
ﻓﺮضی ﺒﻪ ﮐﺎﻥ
کمن ﺸﻬﺪﻩ
ﻭﺃﺗﺎﻩ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺩم غرق ﺸﺪﻩ
ﺍﻃﻔﺎلی
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺮﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﻋﻘیم
کرﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ رَحِم
ﻤﺎﺩﺭﺍﻥ
ﺮﺍﭼﻬل ﺴﺎل
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﺎلی
گدﺍﺭﺩﻩ ﮐﻪ
ﻧﺴل ﺁﻧﻬﺎ ﻗطع
ﺸﺪ. ﻭﺩﺭﻏﺮﻕ
ﺷﺪﻥ ﻄﻔلی ﺒﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺒﻮﺩ(ﺣتی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﮐثرﻳﺖ ﺍﻗﻠﻴﺖ
ﺑﻴﮕﻨﺎﻩ ﻳﺎﮐک
گناﻩ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﮑُﺸﺪ.ﭘﺎسخ
اﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﻳک
ﺪﻓﺎع
ﻮﺗﻮﺟﻴﻪ
منطقی ﺍﺯﻳک
ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻇﺎﻫﺮﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺩﺭ
ﺃﺻل ﺪﺭﺳش ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭﺟﻮﺍﺏ ﺍﻣﺎم
ﻨﻴﺰ ﺳﺮﮔﺮم
کرﺩﻥ ﺑﭽﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺳﺎﺋﻞ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯﭼﻬل
ﺴﺎل اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
حقّ ﺰﻧﺪگی
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺷﺪ
ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ و اولاد
ﺨﻮﺩرا ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎل عقلی
ﻮﻋﺼبی ﺨﻮﺩ سلوک
الهی کنند .ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﻮﺍنی
ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺸﻮﺩ) ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐسی
ﺮﺍ ﻫﻠﺎک
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.(ﻫﻠﺎﻙ ﻣﺮگ
ﻤﻌﻤﻮلی ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻮﺣلق ﺁﻭﻳﺰﻯ ﺩﺭﻳک
ﺘﻮﻟﺪ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻨسخ ومسخ ﺸﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ رَحِم
ﻤﺎﺩﺭﻯ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺒﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
ﺴﻘﻮﻃ ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻋﺬﺍﺏ
الهی ﻤﻨﺤﺼﺮﺍ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮعی
اﺳﺖ. ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻭ (ﺫﻧﺐ)
ﭼﻮﻥ ُﺪﻡ ﻭﺑﺎﻝ
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ)
ﺍﻣﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥغرق
ﺸﺪﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﻧﻮﺡ ﺭﺍﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥغرق
ﺸﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺑﺘﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﮐس
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﺄﻟﻪﺍﻯ
ﺤﻀﻮﺭ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻭلی
ﺮﺍضی ﺒﺪﺍﻥ
ﺒﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐسی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥﻤﺴﺄﻟﻪ
ﺷﺮﮐﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ (ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺑﮑﺎﺭﻯ ﺪﻟﻴل
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ نیز ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻮﺩ ﻫﻤﻴﻥ
کاﺭﺭﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻭﺁﻧﺎﻧﮑﻪ
ﺧﻄﺎئی ﺮﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﻃﺎﻟﺐ ﻭ
ﺭﺍضی
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻫﺮﮐﺎﻣل الهی
ﺪﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
چند سالک ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻮﺡ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﮐس
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺷﺪﻳﺪﺍ
ﻏﺮﻕ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﮔﻨﺎﻩﭘﻴﺸﮕﻴﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻋﻠﻢ
ﺭﻭﺍﻥ ﺸﻨﺎﺳﻰ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻣﺎﺩگی ﻮﮐﺸﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
هر ﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍ ﺷﺮﻃ
ﺎﻧﺠﺎم آﻥ کاﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﺍﺻلی
هماﻥ کشش
قبلی اﺳﺖ.ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻋﻤلی ﺒﻌﺪﻯ ﺷﺎﻳﺪ
ﻃﺒیعی ﻮ
ﻣﻨﻄقی ﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻤﺎم
کساﻧﻴﮑﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺨﻄﺎوی ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻗﺎضی
ﻮﻣﺪعی
اﻟﻌﻤﻮم
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.

حدیث 856 -ا
ﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ283ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺷﺨصی
ﭙﺮﺳﻴﺪ ﭼﺮﺍ
ﻧﻮح اﻳﻥ ﺪﻋﺎ ﺮﺍ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﮔﻔﺖ ربّ
ﻟﺎ ﺗﺬﺭﻋلی
اﻟﺄﺭﺽ ﻣﻥ
اﻟﮑﺎﻓﺮﻳﻥ
ﺪﻳّﺎﺭﺍ ﺍن
ﻜﺎﻥ ﺗﺬﺭﻫﻢ ﻳﻀﻠّﻮﺍ
ﻋﺒﺎﺩک ﻮﻟﺎ
ﻳﻠﺪﻭﺍ ﺍﻟﺎ
ﻓﺎﺟﺮﺍ ﮐﻔّﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺭﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ هیچ
ﮐﺎﻓﺮﻯ ﺮﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﻧﮕﺬﺍﺭ(
ﮐﺎﻓﺮ ﺟﺎﻫل
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺁﮔﺎﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭلی
اﻳﻥ ﻤﻨﮑﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی
ﺩﺷﻤنان ﺁﻥ ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
همه ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺣتی
اﺳﻠﺎمی
ﻮﻣﺪعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی
ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺒﻨفع
ﺁﻧﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ
ﺗﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﻤﺘﺮ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی بد ﺘﺮﻯ
ﺪﺭﺭﻭﺡ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﻧﺮﻭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺎﺳﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﺍﺯﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺘﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻓﺎﺟﺮ
ﻓﺎﺳﺪ ﺗﺎ ﺳﺮحدّ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺴﺄﻟﻪﺍﻯ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﮐﻔﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻔﮑﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻮﺩ ﻭﻟﻰ
ﻓﺴﺎﺩ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻨﮑﺮﺩ ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﻭﻟﻰ ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭحی ﻴﺎﻓﺖ.
ﻣﺎﺩﺍم که
ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮﮐﻰ و
مسلمانب
حقیقی ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬهی
نیز منکر
ﮐﺎﻓﺮ ﻭﻫک
ﻔﺎﺟﺮ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭ ﻭﺣتی
ﻤﺸﺮک هستند.
ﮐﻪ ﺷﺮﻳکی
برﺍﻯ ﺨﺪﺍ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﻗﺎﺋل ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ ﻮ
ﺩﻧﺒﺎل
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻳﺎ مُرده
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪ.)ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ: علم
ﺃﻧّﻪ ﻟﺎﻳﻨﺠﺐ
ﻣﻥ ﺒﻴﻨﻬم ﺃحد
ﺃﻭحی اﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻴﻪ ﺍﻧّﻪ
ﻟﻥ ﻴﻮٴﻤﻥ ﻤﻦ
ﻗﻮﻣﻚ ﺍﻟّﺎ
ﻣﻥ ﻘﺪ ﺁﻣﻥ
ﻔﻌﻨﺪ ﻫﺬﺍ
ﺩﻋﺎعلیهُم
ﺒﻬﺬﺍ ﺍﻟﺪﻋاء
ﻧﻮح اﺯﻗﺒل
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﻴﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻃﻔﺎل ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ تولّد
ﻗﺒلی ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ﻮحی ﻮﺍﻃﻠﺎع
ﺪﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﻮم
ﻔﻘﻄ ﺁﻥعدّه ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺁﻭﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ. (ﺁﻧﭽﻪ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﻭﻳﺎ
ﮐﻢ ﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﭽﻨﻴﻥ ﺪﻋﺎئی
ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ (ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺟﻴﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺮﺍﻯ
اثباﺕ ﺩﺭﺳتی کاﺭ
یک
ﻴیاﻣﺒﺮﺍﺳﺖ. ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﻣﻨﻄقی هم
ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣتی اﻭ ﺩﺭ ﺃﺻل
ﭽﻨﻴﻥ کاﺭﻯ هم
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺗﻮﺟیه ﺷﻮﺩ.ﻣﻨﻈﻮﺭﺳﻠﻮﮐﻰ
حدیث ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﻠﻮک ﺮﺍ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﻃﻠﺎع
ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻭحی
ﺒﻔﮑﺮ
ﺩﺭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﻭﺧﻮﺍﺏ ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺮ ﺭﻭﺵ
ﺩﻳﮕﺮﻯ که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﻣﺎ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﺧﺒﺮﻯ
اﺯﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻥ ﺰﺑﺎنی
ﻮﻗتی ﺪﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ عملی
ﻮﺳﻠﻮکی
ﺒﺪﻧﺒﺎل
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷد
ﻮ ﺩﻋﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﺠﺎﺕ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ اﺳﺖ ﻧﻪ
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
غیرﺳﺎﻟﻚ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻪ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺍﻳﻥ اﻣﻴﺪ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ همین
ﻤﻤﺘﻨﻌﺎﻥ
اﺯﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺣتی
ﻤﺨﺎﻟﻔﺎﻥ سلوک
الهی ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ هدایت
ﻋﻘلی ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭﺳﺎﻟک ﺸﻮﻧﺪ.
ﭘس ﭼﺮﺍ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ. (ﻗﻮﻡ) ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻠﺖ ﻭ ﻧﮋﺍﺩ
ﻭﺟﻤﻌﻴﺖ ﻳک
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ (ﺍﻭﻡ)
ﮐﺮﺩﻥ ﻮسلوک
الهی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻮﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺪﺭﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی وﺩﺭک
اﻫﻤﻴﺖ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑسلوک الهی
ﻨﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ (اُمّت
ﻫﻤﺎﻥ اﻭم
کنندﮔﺎﻥ
ﺑﺎﻟﻔﻌل و
عملی هستند ﮐﻪ
ﺩﺭﺃﻣﺮ الهی ﻮ
ﺳﻠﻮک
ﻮﺭﻫﺒﺮﻯ ها
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﺳﻴﺎسی
ﻮﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻮﺣﺰبی اﻣﮑﺎﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺍﮐثرﻳﺖ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ (ﻳﻨﺠﺐ)
ﻳﺎﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥﻨﺠﻴﺐ ﭘﺮﻭﺭﻯ
سالک الهی
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ.ﮐﻪ (تولّد
ﺩﻭﻡ) ﻭالهی
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺮﺍ
ﺍﺯ رَحِم
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
تولّد ﺍﻭل ﺮﺍ
ﻫﺮﮔﺎﻭ ﻭ ﺧﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ.

حدیث
857 - ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ283ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺟﺒﺮﺋﻴل
اﺯﻗﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﻤﻥ
ﺃﻫﺎﻥ لی
ﻮﻟﻴّﺎ ﻓﻘﺪ
ﺑﺎﺭﺯنی
ﺒﺎﻟﻤﺤﺎﺭبة ﻭﻣﺎ
ﺗﺮﺩﺩﺕ ﻋﻥ شیئ
ﺃﻧﺎ ﻓﺎﻋﻠﻪ ﮐﺘﺮﺩﺩﺕ
فی ﻘﺒﺾ ﻧﻔس
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻥ
ﻴﮑﺮﻩ ﺍﻟﻤﻮﺕ ﻭﺃﮐﺮﻩ
ﻣﺴﺎلته ﻭ ﻟﺎﺑﺪ
ﻣﻨﻪ ﻭﻣﺎ ﻳﺘﻘربّ
ﺍﻟﻰ ﻋﺒﺪﻯ ﺒﻤثل
ﺃﺩاء ﻤﺎ
ﺍﻓﺘﺮﺿﺖ
ﻋﻠﻴﻪ ﻭﻟﺎﻳﺰﺍﻝ
ﻋﺒﺪﻯ ﻳﺒﺘﻬل
الی حتّی
اﺣﺒّﻪ ﻭﻣﻥ
ﺃﺣﺒﺒﺘﻪ ﮐﻨﺖ
ﻟﻪ ﺳﻤﻌﺎ
ﻭﺑﺼﺮﺍ ﻭﻳﺪﺍ
ﻭﻣوألا ﺍﻥ
ﺩﻋﺎنی ﺃﺟﺒﺘﻪ
ﻭ ﺍﻥ ﺴﺄﻟنی
ﺃﻋﻄﻴﺘﻪ ﻭ ﺍﻥ ﻣﻥ
عباﺩﻯ
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻠﻤﻥ ﻴﺮﻳﺪ
ﺍﻟﺒﺎﺏ ﻣﻥ اﻟﻌﺒﺎﺩﻩ
ﻓﺄﮐّﻔﻪ ﻋﻨﻪ ﻟﺌﻠّﺎ
ﻳﺪﺧﻠﻪ ﻋُﺠﺐ
ﻓﻴﻔﺴﺪﻩ ﻭﺍﻥّ
ﻣﻥ عباﺩﻯ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ ﻟﻤﻥ
لا ﻳﺼلح اﻳﻤﺎﻧﻪ
ﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﻟﻔﻘﺮ ﻭﻟﻮ
ﺃﻏﻨﻴﺘﻪ
ﻟﺄﻓﺴﺪﻩ ﺫﻟﻚ ﻭﺍﻥّ
ﻣِﻥ عباﺩﻯ
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ ﻟﻤﻥ
لا ﻳﺼلح
اﻳﻤﺎﻧﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﻟﻐﻨﻰ ﻭاﻓﻘﺮﺗﻪ
ﻟﺄﻓﺴﺪﻩ ﺫﻟﻚ ﻭﺍﻥ
ﻣِﻥ عباﻯ
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ ﻟﻤﻥلا
ﻳﺼلح اﻳﻤﺎﻧﻪ
ﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﻟﺴﻘﻢ ﻭﻟﻮ
ﺻﺤّﺤﺖ ﺟﺴﻤﻪ
ﻟﺄﻓﺴﺪﻩ ﺫﻟﻚ ﻭﺍﻥّ
ﻣﻥ عباﺩﻯ ﻠﻤﻥ
لا ﻳﺼلح  اﻳﻤﺎﻧﻪ
ﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﻟﺼحّة ﻭﻟﻮ
ﺃﺳﻘﻤﺘﻪ ﻟﺄﻓﺴﺪﻩ
ﺫﻟﻚ ﺍﻧنی
اﺩﺑّﺮ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﻌﻠمی
ﺒﻘﻠﻮﺑﻬﻢ ﻓﺎﻧّﻰ
ﻋﻠﻴم ﺨﺒﻴﺮ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻳک
ﻮلیّ ﻤﺮﺍ
ﺍﻫﺎﻧﺖ ﮐﻨﺪ ﺑﺎ
ﻣﻥ ﺒﺠﻨگ
ﻮﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺮﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ(ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺩﻭم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ الهی هستند.
ﻭ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻭل کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻫﺎﻧﺖ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﻭﺁﺯﺍﺭ
ﻭﺑﺪﮔﻮﺋﻰ ﻭﺣتی
اﻧﮑﺎﺭ
ﻭﺗﺤﻘﻴﺮ ﻭﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﻳﺎ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻥ ﻤﻘﺎم
الهی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. (ﻣﺤﺎﺭﺑﻪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ) ﺁﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﻓﮑﺮﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩالهی
اﻫﺎﻧﺖ
ﻭﺗﺤﻘﻴﺮﮐﻨﺪ
ﮐﺎﺭﻯ که ﺧﻮﺩ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
کرﺩﻩ
ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻫﻤﻴﻥ
عذم ﺘﻮﺟّﻪ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﻋﺪم ﺘﻮﺳّل ﻮﺗﻮﺳّﻄ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﻧﻈﺮ ﺍﺯالهی
گشتن اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﭼﻮﻥ
کشتن اﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻥ تاریخی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
همگی اﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻥ
هاﻯﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﺍﻣﺎﻡ)
ﺍﻭم کﺮﺩﻩ ﻭ(ﺣﺴﻴﻦ)
ﮐﺎﻣل ﺸﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺤﺴﻴﻥ
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺫﺍﺕ
ﻭﺷﻬﻴﺪ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺯﻧﺪگی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﺍه ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻨک ﺒﺮﺍﻯ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺷﺪﻥ ﻭ هدایت
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ. ﻭبی
اﻳﻤﺎﻧﺎﻥ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻣﺎنع
اﺯ ﮐﺎﺭالهی
اﻭﻟﻴﺎﻯ هستند
ﻭﺣتی ﺨﻮﺩﺭ
ﺍﺷﺮﻳک ﺨﺪﺍ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﻮﺩ
ُﺑﺖ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬ ﺎﻣﺸﺮک
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻗﻄﻌﺎ ﺟمع
گناﻩ ﺗﻤﺎم
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﻨﺤﺮﻑ ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ
ﻣﺘﺤﻤّل
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.(ﺍﻫﺎﻧﺖ)
ﺍﺯ (ﻫﻮﻥ) ﻭﮐم
اﺭﺯﺷی
ﻮﺩﺳﺖﮐم
کرﻓﺘﻦ ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.(ﺑﺎﺭﺯﻧﻰ)
ﺑﺎ ﻣﻥ
ﺒﻤﺒﺎﺭﺯﻩ ﻭ
ﺟﻨگ ﺪﺭ ﺁﻣﺪﻩ ﻳﻌنی
ﺪﺷﻤنی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻣﻥ
هرﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫم
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﻭﺩﺭﮐﺎﺭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻭﺩﻭﺩلی
ﻨﺪﺍﺭﻡ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﺒﺾﺟﺎﻥ
ﻤﻮٴﻤﻥ که ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻡ. حتی
اگر ﺧﻮﺩ
ﺍﮐﺮﺍﻩ ﺍﺯﻣﺮگ
ﺪﺍﺭﺩ (ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒیعی
ﺪﺭﻫﻤﻴﻥ
ﻄﺒﻴﻌﺖ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺑﺎ
ﻧﻈﺮﻫﺮﮐس
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻨﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺍﻣﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺮخی
اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻈﺎﻫﺮﺍ
ﺯﻭﺩﺗﺮﻣﻮﻓق
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﺩﺭﺑﺮخی
ﺪﻳﺮﺗﺮ ﻭﻳﺎ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻣﻮﻓﻖ ﻭﻳﺎ
ﺣتی باﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺤﺪﻭﺩ
ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ
ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﻠﺖ
ﺁﻥ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺭﻭحی
ﺴﺎﻟﻚ ﻫﻤّﺖ
ﮐﻨﻮنی اﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺧﻴﻠﻴﻬﺎ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪﺳﺨﺖ
ﺗﻠﺎﺵ ﺩﺍﺭﻧﺪ ولی
اﺯﻧﻈﺮ الهی
کافی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﻗﺒﺾ
ﺟﺎﻥ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﺪﺭﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ
کسب ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﻤﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ ﻭﻧمی
ﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ ﺗﺎ
ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﻭﻧﻔﺮتی
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟک جِدّی ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﭘﻨج ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯلاﺯم ﺮﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﺍﻳﻨک
ﺠﺮﺃﺕ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭحدّﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺧﻠﺴﻪ
ﻭﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﮔﺮﺩﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮخی ﻮ
ﺍﮐثرا ﺑﮑﻠّﻰ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ ﻭﺑﺮخی
ﻤﺠﺪﺩ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
ﺪﺍﺭﻧﺪ .ﮐﻪ حتی
ﺨﻴلی اﺯﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺎﺯ (ﺑﻬﻠﻮﻝ)
ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺒﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
عقلی تازه ای هستند.
ﻭﻳﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺒﺮخی اﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ الهی
ﻤﺴﻠﺢ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﻧﺪک هستند
ﮐﻪ ﻧﻘﺶ
ﭘﻴﺮﻣﺮﺑنی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭهدایت
ﻋﻘبی ﻮﺭﻭنی
ﭙﻴﺮﻭﺍن ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭلی
اﻟﺒﺘﻪ ﻣﻦ
ﺧﻮﺩم ﺪﻭﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻡ ﮐﻪ
ﻣﻮٴﻤ ﻥﺮﺍ
ﺭﻧج ﺒﺪﻫم
ﻮﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﮐﻨﻢ.ﻭلی اﻳﻥ
کاﺭﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻭﺑﻨفع اﻭ ﺍﺳﺖ
(ﻣﺮگ ﻘﺒل از
ﺯﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﺳﺎﻋﺖ ﻣﺮگ
ﺴﺮﻧﻮﺷتی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ ﭼﻪ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﻭﭼﻪ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻪ
کسی ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻧﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭلی همیشه  ﻣﺮگ
ﺒﻨفع اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺯﻭﺩ
ﺗﺮ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
کمتر ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻣﺎﺩﺍم که
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺒﺘﻮﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎقی ﻨﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﺩﺍم اﻳﻥ
ﻀﺮﻭﺭﺕ ﻭﻣﺮگ
اﻭ ﻳﻚ ﺗﻘربّ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭﻓﺮﻳﻀﻪ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﮐﻪ ﻓﺮﻳﻀﻪ ﺍﺻلی
هرﮐس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺑﻨﺪﻩ ﻣﻦ (ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟک ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻮﺑﺪو عبد ﺍﺳﺖ)
ﮐﻪﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ( ﺍﺑﺘﻬﺎﻝ
) ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ
ﻣﻥ اﻭﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫم
ﺪﺍﺷﺖ (ﺳﺎﻟک
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺍثباﺕ ﺻﺪﻕ ﻭﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ الهی ﺪﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﮒ ﻗﺒل
اﺯﻣﺮﮒ ﺑﻘﺼﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﭼﻮﻥﻤﻥﺎﻭﺭﺍﺩﻭﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺩﺍﺳﺖ.
ﺳمیع ﻮﺑﺼﻴﺮ ﻭﺩﺳﺖ
( ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻮﻧﻮﺭ)
ﻣﻥ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﭘﻨﺎﻩﮔﺎﻩﺍﻭﻣﻴﮕﺮﺩﻡ.
(ﭘس ﺍﺯ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺩﻥ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﭘس
ﺍﺯ ﭘﻨﺎﻩ ﺟﺴﺘﻥ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭﺗﻮکُلّ
ﺑﻘﺼﺪ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
در سالک ولایت
محمدی ) ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻭ ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﮐﺮﺩ ﻭﻃلبی
ﻨﻤﻮﺩ ﺟﻮﺍﺏ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻢ ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺘﻰ ﮐﺮﺩ
ﺑﻮﻯ ﻤﻴﺪﻫﻢ.
ﺩﻋﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺨﺸﺶ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﺸق
ﻮﻣﺤﺒﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﭙﻴﺮ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺎﺳﺖ. (ﺍﺑﺘﻬﺎﻝ)
ﺑﻬﻠﻮل ﺸﺪﻥ ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻥ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﺒﻮﺏ الهی
ﺨﻮﺩ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭﺍﺭ ﻋﻤل کرﺩﻥ
اﺳﺖ. ﺮﭼﻪ
ﺩﻋﺎﻫﺎ
ﻭﺍﺫﮐﺎﺭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺑﺘﻬﺎل
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺫﮐﺎﺭﺩفع
ﺸﺮﻙ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺳﻠﻮکی که
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ( ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﺁﻥﻤﻘﺎم الهی
ﺮﺍﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻳﻌنی ﺒﭽﺸم
ﺒﺸﺮﻯ ﺼﺎﺣﺐ ﺁﻥ
ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﺸم ﻮﮔﻮﺵ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺘﺤﺖ ﺗﻌﻠﻴم
ﺨﻮﺩ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺍﺳﺖ.ﺩﻳﺪﻥ
اوﺩﻳﺪﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﺳﺖ
ﻭﻫﺮﺍﻗﺪﺍﻡ ﻭﻫﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻭ ﺧﺪﺍئی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﻋﺸقی ﺒﻮﻯ
ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ ﺑﻮﻯ ﺘﺴﻠﻴم
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻤﺎم
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻧﻘشی ﭽﻮﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
برای ﻨﺠﺎﺕ
میباشد ﻭلی
ﻮﻗنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺻﺒﺮ ﺳﺎﻟک
ﺘﻤﺎم ﺸﻮﺩ.
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺻﺒﺮ ﺳﺎﻟک
اﺩﺍﻣﻪ ﻳﺎﺑﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
اﻧﺠﺎم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
اﻭﺑﺴﻴﺎﺭﻣﻬم اﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺑﺎﻓﺼل ﻨﻮعی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالفعل
وبالقوه
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻭﻇﺎﻳﻒ الهی
آﻥﺪﻭﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻥ
اﺯﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق
ﻮﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﻗﺒﻮل
ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭلی
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻮﺳﻠﻮکی اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨفع
اﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺧﺒﺮ ﻭ
ﺁﮔﺎهی اﺑﺪﻯ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻮٴﻤﻥ ﻤﻦ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﺑﺮخی
اﺯﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﻗﺼﺪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳتی
ﺪﻧﻴﻮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ(ﻭﺣتی
ﺪﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﻮﺭﻯ نمی
کنند وﻋﺠﻠﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺻﺒﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻨﻨﺪ.ﺣتی
اﮔﺮ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺁﻧﻬﺎ ﻋﻤﻴقتر
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ)
ﻭﻣﻥ ﺒﺎﻳﻥ
گوﻧﻪ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺰﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻤﻴﺪﻫﻢ.
ﻭﺍﻧﺪکی
ﻤﻴﺪﻫﻢ ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭﻋُﺠﺐ
ﻭﻏﺮﻭﺭ ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻓﺎﺳﺪ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
(ﺍﮔﺮ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭﺣتی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻣﻐﺮﻭﺭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ (ﻏﺮﻭﺭ)
ﺍﮔﺮ ﮐﺮﺍﻣتی
ﺮﺍ ﺍﺯﻣﺎ
ﻧﮕﻴﺮﺩ حدّﺍﻗﻞ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺮﺍ ﺍﺯﻣﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ.ﻭﺗﻮﻗﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ
ﺟﻬﻨﻢ ﺑﺰﺭگی
اﺳﺖ ﻭﻳک گمرﺍهی
ﻮﺿﻠﺎﻟﺖ ﻳﺎ
ﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی
ﻮﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ.
ﻭلی اﮔﺮﭼﻴﺰﻯ
ﻓﻮﺭﻯ ﺒﺴﺎﻟک
ﻨﺮﺳﺪ ﺫﺧﻴﺮﻩﻫﺎﻯ
لاﺯم ﺪﺭﺭﻭﺍﻥ
اﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ثوﺍﺏ
ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯ ﻭﻳﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﭘﺎک
ﺸﺪﻥ آثاﺭ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻘربّ
ﺟﻬﺶ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ) ﻭﺑﻴﻥ
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﻤﻥ
کسانی هستند ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ
(ﺍﻭم ﻮﺳﻠﻮک
ﻮﺍﻳﻤﺎﻥعملی
اﻭ) ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻓﻘﺮ ﮔﺮﺩﻧﺪ. (ﺍﺣﻮﺍل
ﻤﺤﻴطی ﺴﺎﻟﻚ ﻳﺎ
ﺍﺣﻮﺍل ﺪﺭﻭنی
اﻭ ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮالهی
ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺬﺍﺕ
ﺍﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺮخی ﻔﻘﺮ
ﺑﻨفع ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﺣﺎﺿﺮ به (ﺧﻮﺩﻓﻘﺮﻯ)
ﻧﺸﻮﻧﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻤﺤﻴطی
ﺮﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻔﻘﺮﻟﺎﺯم
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﻘﺎﻭﻣتی اﺯ
ﺳﺎک ﺸﺪ ﺩﺭﺣﮑم
ﺘﻤﺮّﺩ ﺑﺮﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮک اﻭ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻔﮑﺮ ﭘﻮل
ﻮﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﻏنی
ﻮﺑﺎ ثرﻭﺕ
ﮐﻨﻢ ﺍﻭﺭﺍ
ﻓﺎﺳﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
(ﺧﻴلی ﻤﻴﻞ ﺑﮕﻨﺎﻩ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪﻫﺮﮐس
ﻃﺒﻌﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ.
ﻭﺧﺪﺍ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺟﺴمی ﻴﺎ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ عقلی
ﻮﻓﮑﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﭙﻮلی
ﻮﻣﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮔﻨﺎهی ﺮﺍ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﻮعی مَعصومیّت
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﺳﺖ
ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ) ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮخی اﺯ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ هستند
ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﻣﮕﺮثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻓﻘﻴﺮﮐﻨﻢ ﻓﺎﺳﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ(ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺎﻟکی که ﻓﻘﺮ
ﺍﻭ ﺑﺎﻋث
ﺗثبیت ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.ﻭﻟﺎﺯم
ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﮐﻨﺪ.ﻭﺯﻧﺪگی
ﺁﻧﻬﺎرا
ﺘﺄﻣﻴﻦ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﮑﺎﺭالهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺮ ﻧﺤﻮﻯ
ﭙﻮﻝ ﺑﺴﻮﻯ
اﻭﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩفع ﻨﮕﺮﺍنی
اﻭﺷﻮﺩ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭼﻨﻴﻥ
ﺸﺨصی ﻤﺎل
ﺒﺎﻋث ﻓﺴﺎﺩ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ) ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻤﻦ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎنی هستند
ﮐﻪﺍﻳﻤﺎﻥ اﻭ
ﺟﺰ ﺑﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ میسّر
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﺴم
ﺴﺎﻟم
ﺒﮕﺬﺍﺭﻡ ﻓﺎﺳﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺩﺭﺟﺴم
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺣتی
ﻔﻘﺮﻣﺎﻟﻰ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻣﺎنع
اﺯﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻭلی
ﭽﻮﻥ ﺒﻴﻤﺎﺭ
ﺷﺪﻥ ﺗﻮﺍﻥ
ﺠﺴﻤﻰ ﺑﻨﻔﻊ سلوک
الهی ﻮﮐﺴﺐ
ﺗﻔﮑّﺮﻋﻤﻴق ﻮ
ﻋقل الهی
ﻴﺎﻓﺘﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ
ﺴﻠﺎﻣتی ﺮﺍ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺍﺋﻤﺎ ﺍﺯ ﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ)
ﻭﺑﺮخی ﺍﺯ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻮٴﻤﻦ ﺍﻳﻤﺎﻧﺸﺎﻥ
ﺘحقّق
ﻨﻤﻴﻴﺎﺑﺪ ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﺎمتی
ﺁﻧﻬﺎ (ﺍﮔﺮ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺷﻮﻧﺪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑﺮ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺮخی ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ
ها ﺗﺄثیر
ﻣﻨﻔﻰ ﻋﻤﻴقی
ﺪﺭ ﺳﻴﺴﺘم
ﻔﮑﺮﻯ
ﻮﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻭﺳﻘﻴم کنم ﻓﺎﺳﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ (ﺑﺠﺎﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺍصلاح ﺁﻥ )ﻣﻥ
ﺘﺪﺑﻴﺮ ﮐﺎﺭ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍﺁ ﮔﺎﻫﺎﻧﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻢ.ﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧم ﭽﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺄثیرﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻡ
(ﺩﺭﻓﮑﺮ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭﺭﻭٴﻴﺎ
ﻭﺗﺨﻴّﻞ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻨﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﻭﺭﻭح اﻭ)
ﺯﻳﺮﺍ(ﻋﻠﻴﻢ)
ﺁﮔﺎﻩ ﻭﺑﺎ
ﻋﻠم ﻮ ﺍﻃﻠﺎع
ﻮﺩﺍﻧﺎئی
هستم . ﻭﻣﻥ
ﻨﻴﺰ (ﺧﺒﻴﺮ)(
ﮐﺎﺭﺷﻨﺎﺵ
ﻭﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﻭﺁﮔﺎﻩ)ﻫﺴﺘﻢ.

حدیث
858 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ285ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ
اﻟﻠﻪﻋﺰّﻭجلّ
ﺧﻠق اﻟﺠنّة
ﻃﺎﻫﺮة
ﻣﻄﻬّﺮة ﻓﻠﺎ
ﻳﺪﺧﻠﻬﺎ
ﺍﻟّﺎ ﻣَﻥ
ﻄﺎﺑﺖ
ﻭﻟﺎﺩﺗﻪ ﻃﻮبی
ﻠﻤﻥ کاﻧﺖ ﺍُمّه
ﻋﻔﻴفة ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻋﺰّ
ﻭجلّ ﺑﻬﺸﺖ ﺭ
ﺍﻃﺎﻫﺮ
ﻭﻣﻄﻬّﺮﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﮐﻪ ﮐسی ﻮﺍﺭﺩ ﺁﻥ
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ ﻣﮕﺮﺧﻮﺩ
ﭘﺎک ﻤﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺧﻮﺷﺎﺑﺤﺎل
کسی که
ﻣﺎﺩﺭﺵﻋﻔﻴﻒ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﺑﻬﺸﺖﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﻓﻌﻠﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺃﺑﺪﻯ
ﭙس اﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﻓﺮﻳﺎﺑﻰ
ﻭ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻭ ﮐﻪ (ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﮑﺎنی
ﻮﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ)
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﻭﺍﺯﻩﻫﺎﻯ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
کسی ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪﻧﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺻﺒﺮ ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻣﺎ (ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﻭحی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ)ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﻮﺍل
ﺸﺨصی ﺴﺎﻟﻚ ﻭﺩﺭ
ﻭحدّﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺼﻤﺪﻳّﺖ ﻳﺎ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﺸﺪﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺗﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﺁﻥ
گرﺩﺩ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﻧﻬﺎئی
ﻨﻴﺰ ﮔﺎهی
ﺤﺎﺿﺮ ﺑﺎﻳﻥ
ﻤﺮک ﻘﺒل اﺯ مرگ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻧﻬﺎئی
میسّر ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. (ﺑﻬﺸﺖ
ﻋﻘلی ﻮ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ) ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻭﺍﺯﻩﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﺒﺮﺍﻯ همه
ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ. ﮐسی
ﺪﺍﺧل
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ ﺍﮔﺮﺷﺪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺯﺳﺮ
ﺩﺭﺩ ﻭﺳﻮﺧﺘﻥ
ﻤﻐﺰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻔﺮﺍﺭﻯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺍﻣﺎ (ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻮعی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ) ﺁﻳﻨﺪﻩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﻮﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺪﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻳک
ﺮﻭح ﻨﻴﺰ
ﺩﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﻮﻓﺎﺳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ ﻓﺎﺳﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺠﻬﻨم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭙﺎک ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﻣﻌﻨﻮﻯ ﻮ ﻣﻘام
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ هستند
ﮐﻪ ﻳکی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻮ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺒﺎﻫﻢ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﻔﺎﺻﻠﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. (ﻓﺎﺻﻠﻪﻫﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ) ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪآتها
شد ﻭ ﭘﺎﻙ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﻭﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺑﺎ ﮐﻤک
ﻮهدایت
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﮐﻤک
ﻠﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻪ ﺁﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﺪ.
ﺍﻳﻦ (تولّد ﺩﻭﻡ)
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﻭحی ﭙﺎک
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺩﺭﻭﻟﺎﺩﺕ
ﺍﻭل هر
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﮐﻴﻒ ﺍﺯ
ﺗﻮﺣﺶﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﺎﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ هاﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧمی
ﺘﻮﺍﻧﺪ تولّد
ﺩﻭم ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋﻢ ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺟﺸﻥ
ﺘﻮﻟﺪ ﺩﻭم الهی
ﻮ عید ﻣﺒﻌث
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺮﮐﺖﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺩﺭان
ﻋﻔﻴﻒ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺫﺍﺕ ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ
نژﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺍﻳﺴﺖ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﺯ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﺎﺩﺭ ﻭ
ﭘﺪﺭﻯ ﻨﻴﺰ ﻣﻮثّر
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﺒﻌﺪﻯ ﻄﻔل
اﺳﺖ.ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻟﺪ ﺍﻭﻝ (ﺍﺯﺩﻭ
ﻭﺍﻟﺪ الهی ﻴﺎ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ)
ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﭙﻴﺮ
ﻣﺮﺑی ﻮ ﻣﺎﺩﺭ
ﺻﺎﺣﺐ رَحِم
ﻄﺮﻳﻘﺖ الهی
اﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭ ﻧﻴﺰﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺭﺍ
ﺷﺎﻧس ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻢ ﻭﻳﺎ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﭙﺎﺋﻴﻥﺘﺮ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐسی ﺮﺍ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ حدّ ﺍﻗل
ﺒﻬﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﮐﻤﺎل
ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻮﻇﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﮐﻤﺎل ﺘﺎ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎل کنند.ﭼﻪ
ﺳﻮﺩ ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻳﻢ.
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﮐﻮﺩک
ﻮﺍﺧﻠﺎق ﺪﻳنی
ﻮ ﺳﺎﻟم ﺪﺭ
ﻣﺤﻴﻄ ﺨﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺧﻴعلی
ﻤﻮٴثّر
ﺑﺮﺍﻯﺒﻴﺪﺍﺭ
ﺷﺪﻥ ( کر امات
ﺑﺎﻟقوّهﻫﺎﻯ)
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺗﺎ ( ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ) ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺑﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺗﺤﺮﻳک
اﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺴﻠﻮک الهی ﻮ
ﺗﮑﺎﻣل
ﻀﺮﻭﺭﻯ ﺮﻭﺡ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﺣﺮﺍم ﺰﺍﺩﻩ
ﻭﻓﺎﺳﺪ
ﻭﻣﻔﻌﻮل ﻴﺎ
ﻓﺎﺣﺸﻪ ﻭﮐثیف
ﻭﻧﻈﺎﻳﺮﺁﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎنی
اﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻃﻠﺎﻕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺣﻘﻴﻘﺘﺎ
ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻔﺎﺳﺪ ﻭﺷﺎﻧس
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ عقلی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﭙﺎﮐﻴﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﻃﺎﻫﺮﻭﻣﻄﻬّﺮ
شدّت ﻃﻬﺎﺭﺕ
ﻭﭘﺎکی ﺮﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﻄﺎﻫﺮ ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰﻃﺎﻫﺮ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.

حدیث
859 – که امام
میفرماید (ج؟ص؟؟)
- ﻴﻘﻮل ﻮﻟﺪ
ﺍﻟﺰﻧﺎ ﻳﺎ ربّ
ﻣﺎ ﺫﻧﺒﻰ؟
ﻓﻤﺎ ﮐﺎﻥ لی فی
ﺃﻣﺮﻯ ﺼﻨﻊ ﻓﻴﻨﺎﺩﻳﻪ
ﻣﻨﺎﺩ ﻓﻴﻘﻮﻝ ﺃﻧﺖ
ﺷﺮّ ﺍﻟثلاثة ﺃﺫﻧﺐ
ﻭﺍﻟﺪ ﺍکتفیت
ﻋﻠﻴﻬﻤﺎ ﻭﺃﻧﺖ
ﺭﺟس ﻭﻟﻥ
ﻴﺪﺧﻞ ﺍﻟﺠﻨّﻪ
ﺍﻟّﺎ ﻃﺎﻫﺮ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻥ ﭽﻴﺴﺖ؟ (ﺯﻳﺮﺍﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺯﻧﺎ
ﺯﺍﺩﻩ ﺑسلوک
الهی ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺮﺑطی
ﺒﺰﻧﺎ ﺯﺍﺩگی
اﻭ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﺎﺩﺍﻣﮑﻪ
ﺯﻧﺎ ﺯﺍﺩﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺃﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ربّ ﻣﻦ.
ﻭﻃﺒقه
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﻔﻌلی
ﺨﻮﺩ ﺑﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﺯﻧﺎ ﺯﺍﺩگی
ﺃﻣﺮ ﻣﻌﻠﻮمی
ﻨﻴﺴﺖ.ﺁﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺑﺎﭼﻨﺪ
ﺟﻤﻠﻪ ﻣﺮﺍﺳﻢ
عقد ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺣﻠﺎل ﺰﺍﺩگی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ؟
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺳم
ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺣﻠﺎل ﺰﺍﺩگی
ﺪﺭﻃﻔل ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﮔﻨﺎﻩ
ﺁﻥ ﻤﺘﻌلق
ﺒﺼﺎﺣﺐ
ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ ﻄﻔﻞ.ﻭلی
ﺯﻧﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﺪﺭ
ﺍﻣﻮﺭﺳﻠﻮک الهی
ﺸﻬﻮﺕ ﺭﺍنی
اﺳﺖ. ﭼﻪﺯﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﻮﻳﺎ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل ﻮ ﻳﺎ
ﻫﺮﺧﻠﺎﻑ
ﮐﺎﺭﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﻚ
ﻋﻤل ﺰﻧﺎ
ﮐﺎﺭﻯ اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻨمی ﺮﺳﺪ.
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻔﻬﻮﻡ (ﺯﻧﺎ)
ﺭﻭﺷﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﻧﻘﺶ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻗﺒلی ﻄﻔﻞ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻃﻔل ﻮﺣتی ﭙﺪﺭ
ﻭﻣﺎﺩﺭ ﺍﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺯﻧﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ.
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺭﻭحی ﻤﻴﺘﻮﺍ
گفت ﺭﻭحی که  ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﻄﻔﻪ
ﺯﻧﺎﮐﺎﺭﺍﻥ ﻮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻓﺎﺳﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
(ﻭ ﺍﻳﻦ ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭحی ﻮﺳﻠﻮک
اﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﻭﻣﺨﺘﻠﻒ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ گفت ﮐﻪ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺭﻭح
ﺒﺎﻳﻥ
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
ﻮﮐﺸﺶ ﺍﻭ
ﺑﺎﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺘﻪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻣﻮﺿﻮعت اﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﺒﺎﺷﺪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻃﻔل
ﺘﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﺩﺭ ﺣﺮﺍﻡ ﺯﺍﺩﮔﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ
ﻭﺣتی وﺍﻟﺪﻳﻦ ﺍﺯﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺮک ﺮﺍ ﻧمی
ﭙﺬﻳﺮﺩ. ﭘس
ﺯﻧﺎ ﺯﺍﺩﻩ ﻭ
ﺯﻧﺎ ﮐﺎﺭ
ﺗﺎﺋﺐ ﻭ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﻭﻣﺸﺮک ﻛسی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺠﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣتی ﻨﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑُﺖ
ﺳﻨﮕﻴی ﺴﺠﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺑﻘﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻣﺎ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺘﻮ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﻟﺬﺍ ﺷﺮک
ﻘﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻮﻋﺒﺎﺩاﺕﺁ
ﻧﻬﺎ ﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﻪ ﻃﻔل ﺒﺪﻭﻥ
گناه ﮐﻪ ﺯﻧﺎ
ﺯﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ که
ﻃﻔلی ﺮﺍ ﺷﺮعی
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺍﺯﺩﻭﺍج
ﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ولی
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺰﻧﺎ
ﺯﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺣتی
ﺨﻮﺩ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺯﻧﺎ ﺯﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺬﻫبی اﺯ حدیث
ها ﻳﺎ حدیث ها
ﺭﺍ ﺑﺎﻃل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻋث ﻓﺴﺎﺩ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺟﺰ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی
ﻔﺎﻳﺪﻩﺍﻯ اﺯ
ﺍﺣﺎﺩیث ﻧﻴﺴﺖ.
ﺁﻧﻬم اﮔﺮ
ﭘﻴﺮ الهی
ﺤﺪﻳثی ﺮﺍ
ﻣﻌنی کند ﻭ
ﺑﻨﻈﺮﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺷﺨصی
ﺪﺭ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﻭ
ﻳﺎ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﻴک
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻓﺎﺳﺪ
روان ﻭ ﺍﺯ ﺯﻧﺎ
ﺯﺍﺩﻩ ﺑﺪﺗﺮ
ﺩﺭ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺷﺮﻳک ﺨﺪﺍ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻭ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﮐﺴﻰ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻣﮕﺮ
ﻃﺎﻫﺮ ﺑﺎﺷﺪ. تولّد
ﺯﻧﺎ ﺯﺍﺩﮔﻰ ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﻄﻔل ﺒﺎﺷﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﻘل
ﻮﺻﺒﺮ ﻭ ﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ ﺒﺤﺪنی
ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
سلوک الهی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﻣﻮﻓقی ﺸﻬﻮﺩی
ﻗﺎﺋم ﺸﻮﺩ.
ﺍﻣّﺎ ﻃﻬﺎﺭﺕ
ﺟﺴم که
ﺣﻤّﺎمی کافی
اﺳﺖ ﻭﻃﻬﺎﺭﺕ
ﻓﮑﺮ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟک ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩنی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺟﺰ ﻣﻌﺒﻮﺩ الهی
ﻮ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﭽﻴﺰﻯ
ﻔﮑﺮ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎﭘس ﺍﺯ
ﭼﻨﺪﻯ ﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺭﺫﻫﻥ اﻭ ﺟﺰ
ﻳﺎﺩ ﺧﺪﺍ
ﻧﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻃﻬﺎﺭﺕ
ﺭﻭح ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﮐﻪ
ﺷﺮﻃ لاﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻮﺭﻭﺩ
ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس الهی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﺎفی ﺒﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﻓﻴق
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻫﺪﻑ حدیث
ﻓﺮﺍﺭ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﺍﺯﺧﻄﺮ
ﺑﺪ ﻧﺎمی ﻮ
ﻣﺸﻤﻮل ﺰﻧﺎ
ﺯﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ سلوک
الهی کرﺩﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣﻠﺎﻝ ﺯﺍﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﻳک
اﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ عوام
اﺳﺖ. ﻭلی اﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺍﻳﻥ ﺨﻄﺮ ﻧﻴﺰ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣثال
اﻳﻦ حدیث ها
ﺭﺍ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﺧﺮﺍﻓﻪﺍﻯ ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣثبت
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳق ﻨﻴﺰ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﮔﺎهی ﺒﺪﺍﻥ
اﻓﺘﺨﺎﺭ هم
ﻤﺒﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﺮﺍﻡ ﺯﺍﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺳﻪ
خواهر ﺁﻣﺮﻳﮑﺎی
ﺪﺭ ﺗﻠﻮﺯﻳﻮﻥ ﺍﺯ
ﭘﺪﺭ ﺧﻮﺩ
ﺁﺑﺴﺘﻥ ﺸﺪﻩ
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻓﺘﺨﺎ
ﺭﺑﺰﻳﺒﺎئی
ﻄﻔل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭلی هنوﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍﻩ ﺗﻮﺑﻪ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ
اﻃﻔﺎل ﺒﻴﮕﻨﺎﻩ
ﻧﺒﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺷﺨﺺ ﮐﺎﻓﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎئی
ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﺍﺯ ﻓﺮﻳﻀﻪ
الهی ﺨﻠﺎﺹ
ﺷﻮﻧﺪ.

حدیث
860 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ285
بحار ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: لا ﺧﻴﺮ
فی ﻮﻟﺪ
ﺍﻟﺰﻧﺎ ﻭﻟﺎ
فی ﺒﺸﺮﻩ ﻭﻟﺎ
فی ﺸَﻌﺮﻩ ﻭ
ﻟﺎفی ﻠﺤﻤﻪ ﻭﻟﺎ
فی ﺪﻣﻪ ﻭﻟﺎ فی
شیئ ﻤﻨﻪ ﺧﻴﺮو
تکاملی ﺪﺭ
ﺯﻧﺎ ﺯﺍﺩﻩ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﭘﻮﺳﺖ
ﺗﻥ اﻭ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﻮﻯ اﻭ ﻭ ﻳﺎ
ﮔﻮﺷﺖ ﻭﺧﻮﻥ
اﻭ ﻭﻳﺎ ﺍﺯﻫﺮ
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭ (ﺧﻴﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧفع
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻮﺩ ﻭ
ﺯﺑﺎﻟﻪ نیز
ﻨفعی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ (ﺧﻴﺮ)
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺎﻣﻴﺪﻯ ﺒﺎﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻧﺪﺍﺭند.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮبّی اﻭ ﻧﻴﺰ
ثوﺍﺑﻰ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻠﻮک الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻓﺮﺿﺎ
ﺩﺭ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ اﺯ
ﺷﻬﻮﺩ هائی ﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺨﺶ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻫﻨﻮﺯ ﺯﻧﺎ
ﺯﺍﺩﻩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐسی
هم اﺯ ﭘﻮﺳﺖ
ﻭﮔﻮﺷﺖ ﻭﺧﻮﻥ
کسی
ﻴﻔﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻔﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺟﺰ
ﺿﺮﺭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻯ
ﺪﺍﺷﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عامل ﺪﺭ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ ﺟﺰ
ﺧﻴﺮ ﻭﺑﺮﮐﺖ
ﻭﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﺗﻤﺎم
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻫﺮ ﺩﻳﻥ
ﻘﺒﻠﻰ ﻭدﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺣﮑم ﺤﺮﺍم
ﺰﺍﺩﻩ ﻭ ﻓﺎﺳﺪ
ﻭﻣﻔﻌﻮل ﺠﻨسی ﻮﻓﺎﺣﺸﻪ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻭﺵ
ﻭﺍﻣثال ﺁﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ همه
ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ الهی
اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭﻧﺘﺎﻳج
ﻮ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻄﺎﻟﺐ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺳﺮﻯ
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﻭﻳﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺍﻧﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﺗﻨﻤﻨﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺃﻣﺮ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭﺧﻮﺩ
ﺩﺍﻧﻨﺪ ﻭلی
اﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﻳﺶ
ﻭحتی ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﮐﻨﻮنی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺍﻯ
ﻔﺎﺳﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ ﺍﺻﻠﺎح
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .ﻧﻪ
ﺯﻧﺎ ﺯﺍﺩﻩ
ﮔﻨﺎهی ﺪﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ
ﺯﻧﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻤﻌﻠﻮم اﺳﺖ
ﭼﻴﺴﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﻮﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺣﻠﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻌﻠﻮم ﻨﻴﺴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺎ ﺯﺍﺩﻩ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻭﺍﺯ
ﺯﻧﺎ ﺯﺍﺩﻩ
ﻭﺍقعی ﺒﺪﺗﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
861- ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ285 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠﻮ ﮐﺎﻥ
ﺃحدّ ﻣِﻥ ﻮﻟﺪ
ﺍﻟﺰﻧﺎ ﻧﺠﺎ ﻧﺠﺎ
ﺳﺎئحی ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻓﻘﻴل
ﻠﻪ ﻭ ﻣﺎ ﺳﺎﺋح
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻗﺎل
کاﻥ عاﺑﺪﺍ ﻓﻘﻴل
ﻠﻪ ﺍﻥ ﻮﻟﺪ
ﺍﻟﺰﻧﺎ ﻟﺎ
ﻳﻄﻴﺐ ﺃﺑﺪﺍ ﻭﻟﺎ
ﻳﻘﺒل اﻟﻠﻪ
ﻣﻨﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﻓﺨﺮج
ﻴسیح ﺒﻴﻥ
اﻟﺠﺒﺎل ﻮ
ﻳﻘﻮل ﻤﺎ
ﺫﻧﺒﻰ؟ ﺍﮔﺮ
ﮐسی ﺰﻧﺎ
ﺯﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﺠﺎﺕ الهی
ﺒﻴﺎﺑﺪ ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ (ساﺋﺢ
ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ)
ﻧﻴﺰ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﺋﺢ (ﺟﻬﺎﻥﮕﺮﺩ
ﻭﺁﻭﺍﺭﻩ)ﮐﻴﺴﺖ؟
ﺍﻣﺎم گفت
ﻋﺎﺑﺪﻯ ﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻮﻯ کفتند ﺯﻧﺎ
ﺯﺍﺩﻩﺍﻯ هرﮔﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺎﻟم ﻮﺷﻔﺎ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻗﺒﻮل
أعمال ﻨﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﺑﺪ
ﺳﺮﺑﮑﻮﻩ ﻭ
ﮐﻤﺮ ﺯﺩ ﻭﻣﺪﺍم
ﻤﻴﮕﻔﺖ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻥ ﭽﻴﺴﺖ. (ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯاﺯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒلی
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی اﻭ ﺣﺮﺍم
ﺰﺍﺩﻩ ﻧﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ولی
ﭽﻮﻥ ﺘﺮک سلوک
الهی کرﺩ ﺣﺎﻟﺎ
ﺣﺮﺍم ﺰﺍﺩگی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ثاﺑﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐسی ﺒﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻥ
ﭽﻴﺴﺖ ﻳﻌنی
هنوﺯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﭘﺎکی ﻮﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﭘﺎکی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭﮐﻮﻩ و ﺁﻭﺍﺭﻩ
ﺷﺪﻥ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭼﻨﻴﻥ عاﺑﺪﻯ
ﻘﺒﻠﺎ ﻗﺸﺮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﭼﻮﻥ
غیرﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩ
ﺯﻧﺎ ﺯﺍﺩگی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻋﻤﺎل عبادی اﻭﺭﺍ
ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﺑﻬﺮﻣﺬﻫﺐ
ﻭ ﻫﺮﻧﺎمی
ﻨﻤﻴﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎ ﻏﻴﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺍﺑعلیسی
ﺸﺮک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺮﻳک ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍ
ﻧﻪﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩ ﻧﻪ
ﺑﻬﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎ ﻳﻚ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ.ﻭﺟﺰ
ﺍثباﺕ ﺷﺮک
ﺨﻮﺩ ﻭﺣﺮﺍﻡ
ﺯﺍﺩگی ﺨﻮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ثاﺑﺖ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺴﻠﻮم الهی
ﻮﻋﺰﻟﺖ
ﺩﺭﮐﻮﻩ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮک ﻛﺮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻋﻤﺎل اﻭ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴم ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ثاﺑﺖ هم
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠ
ﺎﻧﻴﺰﺣﺮﺍﻣﺰﺍﺩﻩ
ﻧﺒﻮﺩﻩ.ﻭﻫﺮﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺘﺴعلیم
ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺣﺮﺍﻣﺰﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.حتی اگر
ﻋﻤﻠﺎ ﻧﻴﺰ
ﺯﻧﺎ ﺯﺍﺩﻩ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺳﺎﺋﺢ)
ﺟﻬﺎﻥگرﺩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﮐﻪ
ﻣﺮﺯ ﺑﻴﻥ
کشوﺭﻫﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﻙ  جهان
گرﺩﻯ ﻤﻴﺸﺪ. ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪآﻣﻮﺯﻯ
ﺒﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻭﺻﻠﺎح ﺪﻳﺪ
ﭘﻴﺮ الهی ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹﭘس
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﻔﺎﻃمی ﺒﺤﮑم
ﻄﻠﺎق اﺯ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻥ
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﻘﻴﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﮔﺮﻓﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺮﺭﺳﻰ ﺁﻥ
ﻨﺰﺩ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﺎ ﺑﺤﺎل
ﺠﺪﻳﺪﻯ
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸتی کند .ﺍﻳﻦ
ﺻﻠﺎح ﺪﻳﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻴک
ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولی
هر ﺯﻧﺎ ﺯﺍﺩﻩ ﺍﮔﺮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺭﻭحی ﻮﻗﺒلی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭک اﻫﻤﻴﺖ سلوک
الهی ﻭﺻﺒﺮ
ﻭﻋﺸق
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ
اﺭﻭﺍﺡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳطی ﻮﺍﺭﺩ
ﻧﻄﻔﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺟﻬﻨم آﻧﺎﻥ
ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﺸﺎﻥ ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺑﻨفع اﺭﻭﺍﺡ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﺎﺭﺍضی
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﻣسخ
ﺸﺪﻩ ﻭﻳﺎ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﻠﻮﻛﺎلی
بکنند. ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻠﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺯﻧﺎ
ﺯﺍﺩگی ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.

حدیث
-862 - ﺍﺯﺍﺑﻥ عباس
ﻧﻘل ﺸﺪﻩ ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ286ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪﻋُﺰﻳﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ بنی
اﺳﺮﺍﺋﻴلی که
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ اﻭ ﺭﺍ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﮐﻪﻋﻴسی
ﻤسیح ﺮﺍ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.(ﻋُﺰﻳﺮ)
ﮔﻔﺖ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺗﻤﺎم اﻣﻮﺭ
ﺗﻮﺭﺍ ﺑﺮﺭسی
کرﺩﻡ (ﺑﺮﺣﺴﺐﻋﻘل
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ) ﻭ
ﺍﺣﮑﺎم ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﮐﺮﺩﻡ ( ﻣﺤﮑﻢ
ﺑﻮﺩﻥ اﺣﮑﺎم و
دستورات
اﻟﻬﻰ ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺁﻥ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻓﺮﻣﺎﻧﻬﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﻘﺪﻳﻢ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻌل
ﺪﺭﻳﺎﻓﺘﻢ ﮐﻪ
ﺗﻮ ﻋﺎﺩل هستی .
ولی ﺒﺮﺍﻳم
اﻳﻥ ﻤﺴﺄﻟﻪ نا
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺑﺎﻗی
ﻤﺎﻧﺪﻩ ﮐﻪ ﺗﻮﮔﺎهی
غیر
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺒﻠﺎﻫﺎﻯ
ﻄﺒیعی ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻰ ﻭ ﻏﻀﺐ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻰ.
ﭼﻨﺎﻥﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺭﺍ ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻰ ﮐﻪ
ﺍﻃﻔﺎلی ﺒﻴﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺷﺎﻣل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺑﻠﺎﻫﺎﻯ
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﻭﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺘﺪﺭﻳجی ﻔﺼﻮل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺭﺍﻳج ﻴک ﻨﻮﻉ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﺪﺍﻥﺠﺰ
ﺑﺪﺗﺮ وجود
ﻧمی ﺁﻳﻨﺪ) ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺼﺤﺮﺍ ﺑﺮﻭﺩ
ﮐﻪ ﮔﺮﻣﺎﻯ ﺁﻥ ﺳﺨﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ.ﻭ(ﻋُﺰﻳﺮ)
ﺁﻧﺠﺎ ﺩﺭﺧتی
ﺪﻳﺪ ﮐﻪ ﺯﻳﺮ
ﺳﺎﻳﻪ ﺁﻥ
ﺨﻮﺍﺑﻴﺪ (ﺍﻳﻥ
ﺴﻤﺒﻮل
کاﺭﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻘﻄﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺭﺻﺤﺮﺍ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﺍﺯﺧﻮﺩ
ﭼﻨﺎﻥ ﺒﻴﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺍﺏ ﺩﻳﺪﻩ)
ﻭﺁﻧﺠﺎ ﻣﻮﺭﻯ
ﭙﺎﻯ اﻭﺭﺍ
ﮔﺰﻳﺪ ﻭﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯﺨﺎﺭﺍﻧﺪﻥ
ﭙﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﮔﺮﻭﻩ
ﺯﻳﺎﺩﻯ اﺯ
ﻣﻮﺭﭼﮕﺎﻥﺮﺍ ﺑﺎﭘﺎﻯ
ﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪﮐﺸﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ
ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺒﻌﺪﺍ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻫﻤﻪ ﺷﺪ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻪ ﺍﻭﮔﻔﺖ ﺍﻯ
عَزﻳﺮ اﻥّ
اﻟﻘﻮﻡ ﺍﺫﺍ
ﺍﺳﺘﺤﻘّﻮﺍ
ﻋﺬﺍﺑﻰ ﻗﺪﺭﺕ
ﻧﺰﻭﻟﻪ ﻋﻨﺪ
ﺍﻧﻘﻀاء ﺁﺟﺎل اﻟﺄﻃﻔﺎﻝ
ﻓﻤﺎﺗﻮﺍﺍﻭﻟﺌک
ﺒﺂﺟﺎﻟﻬﻢ ﻭﻫﻠﻜوا
ﺒﻌﺬﺍبی ﺍﮔﺮ
ﻗﻮمی ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻋﺬﺍﺏ ﺷﺪ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﺗﻘﺪﻳﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻴﮑﻨﻢ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺒﻠﺎﺋﻰ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺩﺭﻭﻗﺖ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺃجلّ ﺍﻃﻔل
ﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ ﭘس
ﺍﻃﻔﺎل ﺒﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﻋﺬﺍﺏ ﺍلی
ﻤﻴﻤﻴﺮﻧﺪ. (ﻗﻮﻡ)
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮکی هستند ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺴﻠﻮک
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ (ﻫﻠﺎﮐﺖ)
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺣلق
ﺁﻭﻳﺰﻯ ﺩﺭﺗﻮﻟ
ﺪﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ همه
ﻫﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﺑﻮﺩ ﭘس
ﺗﺼﻤﻴمی
اﺯﻗﺒل ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی
اﻳﻨﺎﻥ که سلوک
الهی ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺘﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ
هلاﮐﺖ ﻳﻌنی
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭحی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ الهی ﺪﺭ
ﺣﻮﺍﺩث
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎم
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻔﺮﺩﻯ ﻮ ﺟمعی
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺎ
ﭼﻮﻥ اﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. (أجل)
ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﺪﺭﺗﻮلی
کنونی اﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﻭﻗﺖ مرگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻨﺘﻈﺮﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. أجل ﺑﺎﺯﻣﻬﻠﺖ
ﻭﻓﺮﺻتی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﻠﺎئی
ﺮﺍ (ﺗﺄﺟﻴﻞ)
ﻭﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﮐﻤﻰ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻳﻌنی غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﻣﻬﻠﺖ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .ﭼﻪ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭﻳﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺎﺯ ﺃجلّ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻠﻔّظﻈ
ﺼﺤﺮﺍئی
اﻋﺮﺍﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻠﻤﻪ ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺃﮔل
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ(أجل)
ﻳﺎ ﻋﻘل
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺣتی
ﺃﺟل مرگ ﻋﻘﺐ
ﺍﻓﺘﺎﺩگی
ﺒﻨفع ﮑﺎﻣل ﺮﻭحی
اﺳﺖ
ﻣﺎﺩﺍﻣﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﻤﺸﻐﻮل
ﺘﻠﺎﺵ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺖ. ﻭﻳﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
کند ﮐﻪﻋﻘل
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻫم
أﮐﻨﻮﻥ ﺿﻌﻴﻒ
ﺗﺮ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ مرگ
ﺒﺸﺮﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐﻋﻘل
ﺒﺎقی ﻤﺎﻧﺪﻩ ﻣﺴﺦ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺭﺍﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ گذﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻋﻘلی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻳﺎﺑﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﺳﻠﻮک
الهی ﺘﺎ شهود
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
عرﻓﺎﻧﻰ ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺗﻔﻬﻴم
ﺒﻬﺘﺮﻋﻮﺍم
ﻮﮐم عقلاﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﻣﻔﻬﻮم
ﻮﻣﺤﺮّک
ﺒﻬﺘﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
عاﻣﻠﺎﻥ
ﻮﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

حدیث
863 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺴﺠﺎﺩ ﺍﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ287ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: لاﻳﺪﺧل
اﻟﺠنّة ﺍﻟّﺎ
ﻣَﻥ ﺨﻠﺺ
ﻣﻥﺁﺩم ﮐسی ﺪﺍﺧل
ﺒﻬﺸﺖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻣﮕﺮ
ﺍﺯ ﺁﺩم
ﺨﻠﺎﺻی ﻴﺎﺑﺪ (
ﺟﻨّﺖ ﻭﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺃﺣﺎﺩﻳث ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.
ﻭﮐسی ﻤﻘﺒﻮل
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻣﺎم ﺴﺠّﺎﺩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻣﮕﺮ
ﺍﺯ ﺁدﻣﻴﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﻭﺧﻮﺩخوهی ﻮ
ﺗﮑﺒّﺮ ﻭ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍنی
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﺪ ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺁﺩم ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺁﺩم ابو
ﺍﻟﺒﺸﺮ ﻧمی
ﺒﺎﺷﺪ ﺑﻠﮑﻪ (ﺃﺩم
ﻮ ﻋﺪﻡ)
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎ ﻭ
ﺯﺷﺘﻴﻬﺎﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ ﻮ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺧﻠﺎﺻﻰ) ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺧﻠﻮﺹ
ﻧﻴّﺖ ﺑﺎ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﺹ ﺑﺎ
ﻣﺤﺒﺖ ﻭﺧﺎﻟﺺ
ﺷﺪﻥ ﺪﺭ ﭘﺎکی
ﻮ ﻧﺎﺏ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ اﺳﺖ.
ﺑﺮﺧﻰ ﻟﻔﻈ آﺩﻡ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﻳﺸﻪ ﺃﺩﻡ
ﻭ عدم و ﻣﺎﺩﻩ ﻧﺎﭘﺎﻙ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.

حدیث
864 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ287ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤَﻥ
ﻄﻬﺮﺕ
ﻭﻟﺎﺩﺗﻪ ﺩﺧل
اﻟﺠنّة  ﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﻃﺎﻫﺮ ﺷﺪ
ﺩﺍﺧل ﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. (
ﺍﺯﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮ تولّد
ﻓﻌلی اﻧﺴﺎﻥ
غیر الهی ﺨﻮﺩ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﺪ ﻭ ﻭﺍﺭﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻨﺘﺎﻳج
ﺴﻠﻮﮐﻰ تا
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﺷﻮﺩ. تولّد
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﻭﻡ ﻭﺧﺮﻭج
اﺯ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮﻋﻰ ﻓﻄﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻔﺼﻮل
ﻨﻮعی ﻨﻬﺎئی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎ تولّدﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ.
(ﺟَﻨّﺖ) ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍم
گرﻭه ﻫﺎﻯ عظیمی
اﺯ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﻮﻋﻘعلی ﻮ
ﺭﻭﺍنی هستند.
ﮐﻪ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻮ ﺣتی
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻮﺍﺻﻞ ﺑﻤﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻴﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮک ﻤﻴﺮﺳﺪ.

حدیث 865 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ287 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺨﻠق
اﻟﻠﻪ ﺍﻟﺠنّة
ﻃﺎﻫﺮة
ﻣﻄﻬّﺮة ﻟﺎﻳﺪﺧﻠﻬﺎ
ﺍﻟّﺎ ﻣﻥ
ﻄﺎﺑﺖ
ﻭﻟﺎﺩﺗﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ
ﻃﺎﻫﺮ
ﻣﻄﻬّﺮﺁﻓﺮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺟﺰ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻭﻟﺎﺩﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴک ﻮ ﻃﻴّﺐ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺁﻥ
ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ (
ﻟﺰﻭم ﺘﮑﺎﻣل
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﺩﺕ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ کنوﻧﻰ ﮐﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻧﺘﺎﻳج
ﺒﻬﺸﺘﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺠﺰ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻄﻬﻴﺮ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻃﺎﺑﺖ)
ﻃﻴّﺐ و سالم
ﺷﺪ ﻭﺷﻔﺎ
ﻭﻃﺒﺎﺑﺖ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ غیر
ﺳﺎﻟک ﺤتی اﮔﺮ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻴلی
عقب ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺭﻭﺍنی ﻮ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺣﺴﺎسی
اﺳﺖ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺣﺎل ﺸﻔﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻥ هستند ﻭ
ﺑﺎﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ
عقلی ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺷﻔﺎﻯ کاﻣل
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯخواهد
بود .

حدیث
866 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ287ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: انّ ﻨﻮﺣﺎ
ﺣﻤلی
اﻟﺴﻔﻴنة
ﺍﻟﮑﻠﺐ ﻭ
ﺍﻟﺨﻨﺰﻳﺮ ﻭﻟم
ﻴﺤﻤل ﻔﻴﻬﺎ
ﻭﻟﺪ ﺍﻟﺰﻧﺎ ﻭ
ﺍﻥ اﻟﻨﺎﺻﺐ ﺷﺮّ
ﻣﻥ ﻮﻟﺪ
ﺍﻟﺰﻧﺎ ﻧﻮح
ﺪﺭﮐﺸتی ﺨﻮﺩ ﺳگ
ﻮ ﺧﻨﺰﻳﺮ ﺣﻤل
کرﺩ ﻭلی ﺤﺎﺿﺮ
ﻧﺸﺪ ﮐﻪ ﺯﻧﺎ
ﺯﺍﺩﻩﺍﻯ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﮐﺸتی ولایت
ﺨﻮﺩ ﺣﻤل
ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﻧﺎﺻبی ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﻭﻟﺪ الزﻧﺎ
ﺍﺳﺖ. (ﻓﺮﺽ ﺑﺮ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﺣﻴﻮﺍنی
ﺪﺭﮐﺸتی ﻨﻮح میترا
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
باشد ﮐﻪ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﻘﺪﻳﻢ ﻣﺒﺪﺃ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺁﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺳگ ﻮﺧﻨﺰﻳﺮ
ﻳﺎ ﺧﻮﻙ ﻧﺠس ﻭ
ﺣﺮﺍم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐثیف
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻨﺠﺎﺳﺖ
ﻭﺗﺤﺮﻳم
ﻮﺗﺎﺑﻮ ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋل
ﻮﻣﺴﻴﺤﻴﺖ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻘﺮﺭﺍتی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻄﺮﺡ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻧﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ الهی
ﺸﺪﻩ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﺮﺕ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫم ﺨﻨﺰﻳﺮ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻟﺎﺑﺪ ﻟﺬتی هم
ﺪﺍﺭﺩ ﻭﻫم
عاﺎﻗبتی الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺸﺮک ﺒﺪﻭﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺯﻧﺎ ﺯﺍﺩﻩ
ﻭﺍﺭﺩ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﺸﺪ ﺯﻧﺎ
ﺯﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺯﻧﺎ ﺯﺍﺩﻩ
ﮔﻨﺎهی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺣتی اﮔﺮ
ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ
ﺒﻴﻥ ﮋﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﺒﺎ
ﮊﻧﺘﻴک ﺠﺴمی
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻨﺎﺳﺒﺘﻰ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ.
ﻭﺍﺯ ﻃﺮفی
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺨﻄﺎﻯ
ﺰﻧﺎ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. (ﻧﺎﺻﺒﻰ)ﻳﺎ
ﻧﺼﺐ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻏﻴﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ ﺨﻮﺩ
قبله ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭﻗﺒﻠﻪﮔﻴﺮﻯ
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭحدیث
ﺳنّی ها ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺎﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭﻯ
ﺪﻳﻨﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ. ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﻨﺎﺻبی
اﻣﺮﻭﺯﻩ ﺑﺎﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﺋﻰ
ﺷﻴﻌﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﺴﺎﺑق
غیﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮخی
ﺪﺷﻤﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻧﺎﺻﺒﻰ
ﻭﺩﺭﺣﮑم ﺰﻧﺎ
ﺯﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﺧﻮﺩ
ﮐﺸﻴﺪ ﻭﭘﻴﺮﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺪ (ﺣُﺮ)
و آزاد ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ (ﺣُﺮّ
ﺭﻳﺎﺣﻰ) ﺑﺎ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻦ ﮐﻪ
(ﺣُﺮّ ﻭﺁﺯﺍﺩ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ) ﺷﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺒﻠﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻤﺤﺎﺻﺮﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ اﻣام
ﺤﺴﻴﻥ ﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح اﺯ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﻣﻮضع
ﺪﺷﻤﻨﻰ ﺑﺒﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻤﻮضع ﺮﻭﺣﺎنی که
ﺣﺮّ ﻭﺁﺯﺍﺩ
ﺷﺪﻩ ﻭﻋﺘﻴﻖ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

حدیث
867 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ287 بحاﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ
ﻮﻟﺪ ﺍﻟﺰﻧﺎ
ﻳﺴﺘﻌﻤﻞ ﺍﻥ
عمل ﺨﻴﺮﺍ
ﺟُﺰﻯ ﺒﻪ ﻭ ﺍﻥ
عمل ﺸﺮّﺍ
ﺟُﺰﻯ ﺒﻪ ﻳک
ﺤﺮﺍﻣﺰﺍﺩﻩ ﺍﮔﺮﻋﻤلی
اﻧﺠﺎم ﻣﻴﺪﺍﺩ
ﻭ ﺍﮔﺮﻋﻤل اﻭ
ﺧﻴﺮ ﻭﺧﻮﺏ
ﺑﻮﺩ. ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭﺍﮔﺮ
ﺷﺮنی ﻨﻤﻮﺩ ﺟﺰﺍﻯ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ (ﻋﻤل
ﺪﺭﻗﺮﺍﻥ ﻮحدیث
ها ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭﺑﻬﺘﺮﺑﮕﻮﺋم
اﻋﻤﺎل
ﻮﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﺳﺖ. (ﺧﻴﺮ)
ﻧﻴﺰ ﺗﮑﺎﻣل
روح ﻮسلوک
الهی اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ که
کسی ﺨﻮﺩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﻮﺏ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺨﻮﺏ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺷﺮ
ﺑﺎﺯ ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ علیه
ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺁﺯﺍﺭ
ﻧﺪﻫﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺣﺮﺍﻡ ﺯﺍﺩﻩ ﻣﺤﮑﻮم
ﺒجهنّم ﻨﻴﺴﺖ ﺍﮔﺮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﻨﻮنی ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘﺎﺩﺍﺵ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺸﺮک
ﺮﺍ ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﺩ. ﻭمشرک
ﭙﻴﺮﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﺧﻮﺩ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺒا
ﻮﺳﻴﻠﻪ غیر
الهی ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
آنرا
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺠﻠس
آخوند قشزی
ﺒﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥحقّ که ﺯﻧﺎ
ﺯﺍﺩﻩ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﺪ ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺯﻧﺎﺯﺍﺩﮔﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﺩﻳنی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯند ﻳﻌتی
ﻤطیع
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺷند.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﻳک
ﺸﺨﺺ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻤﻴﺪﺍنم
ﺰﻧﺎﺯﺍﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻢ ﭘس ﭼﻪ
ﺳﻮﺩ ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﻢ.ﻭﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺒﺎﻳﺪ سلوک
الهی ﺮﺍ ﺑﮑﻨﺪ.
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺯﻧﺎﺯﺍﺩﮔﺎﻥ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﺭ ﺧﻴﺮﻯ
ﺑﻨﻴّﺖ
ﺭﺿﺎﻯﺨﺪﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻫﻤﻴﻥ
اﻣﺮﻭﺯ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ می گیرﻧﺪ ﮐﻪ
ﻃﻠﺒﮑﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺒﺎﺷند ﻭﺍﻳﻥ
ﺰﻧﺎﺯﺍﺩﻩ اﺯ
ﻣﺎﺩﺭﺣﺮﺍﻣﺰﺍﺩﻩ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫبی غیر
ﺳﺎلک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺪعی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋلیّ
ﺒﺎﺷﺪ ﻭلی
تسبیم
اﻭﻟﻴﺎﻯ زنده
علوی ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ.

حدیث
868 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ289 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی ﻮ
ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﺁﻣﻨﻮﺍ ﻭ
ﺍﺗّﺒﻌﺘﻬم
ﺬﺭﻳّﺎﺗﻬم
ﺒﺎﻳﻤﺎﻥ ﺃﻟحقّنا
ﺑﻬم ﺬﺭﻳّﺘﻬم
اﻣﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭﺍﻭﻟﺎﺩﺷﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﭘﻴﺮﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﺍﻭﻟﺎﺩﺷﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻠحقّ
ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ. ( ﺫﺭﻳّﻪ
) ﻳﺎﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﭽﻮﻥ
ﭙﺪﺭﺍﻥ
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ ﺍﻋﺎﺩﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻫم
ﺪﺭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻔﺎﻭﺕتوعی
ﻮﺑﺎ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺫﺭﻳّﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺳﻠﻮکی
هستند ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ عامل
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺗﺤﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ رَحِم
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮک
ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭﺑﻬم
ﻤﺘﺼل
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻳﻌنی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ بکُلّی
ﺪﺭﻣﺮگ ﻘبل از
ﻣﺮگ ﻨمی
ﻤﻴﺮﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﻋﻘﺐﻧمی
ﻤﺎﻧﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﻘﺎﺋم
ﻨﺮﺳﻨﺪ ﺑﻬﻢ
ﺩﺭ ﻳک ﻤﻘﺎم
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎل
ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺠﺰئی
ﻮﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻧﻰ ﻭﻣﺤﻴﻄﻬﺎﻯ
ﺘﻮﻟﺪ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﻭﻳﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ ﻣﻨﻄقی
ﺒﻨﻈﺮ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺒﺨﻠﻖ ﺑﻨﺰﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻮﺭﺩ
نظﺮ ﺁﻳﻪ ﺍﺳﺖ. (ﺍﺗّﺒﻌﺘﻬﻢ)
ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﺁن ﻘﺪﺭ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﭘﺪﺭﺍﻥ الهی مربّیان
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﻫم
ﻈﺮﻯ ﻮﻫم عملی
ﺪﺭ سلوک الهی ﺍﺳﺖ)
ﺍﻣﺎم ﺪﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩﻣﻴﮕﻮﻳﺪ:
اﻥّ
ﺃﻃﻔﺎل ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ
ﻣﻥ
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ ﺗﺮﺑﻴّﻬم
ﻔﺎﻃﻤﻪ ﻗﻮﻟﻪ
ﺃﻟﺤﻘﻨﺎ ﺑﻬﻢ
ﺫﺭﻳّﺘﻬﻢ ﻗﺎل
ﻴﻬﺪﻭﻥ الی
ﺁﺑﺎﺋﻬم ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺍﻃﻔﺎل
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺎ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺮﺍ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻠحقّ
ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ هدایت
ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی
ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﭙﺪﺭﺍﻥ
آﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ اﺳﺖ.
ﺩﺭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ ﻧﻪ
ﭘﺪﺭﺍﻥ هستند
ﻭﻧﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩ آنها
. ﮐﻪ ﻣﺤﺸﺮ ﺧﺎﺹ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯﺪﺍﻭﺭﻯ
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻥ
ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻗﺎﺋم
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﺪﺭﺍﻥ
اﮔﺮﺳﺎﻟک هستند
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭبکُلّی
ﻤﺮﺩﻧﺪ ﻓﺎﻃﻤﻪ
شهود سوم
ﻣﺎﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
نوع بشری ﻣﺴﺌﻮل
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻃﻔﺎل ﻴﺘﻴم
ﺸﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﭘﺪﺭﺍﻥ کاﻣﻞ الهی
ﺸﺪﻧﺪ ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺣﺎل
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﻭﻧﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻟﻪ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﻓﺎﻃﻤﻪ)
ﻧﺎم اﺳﻠﺎمی ربّ
ﺍﻟﻔﺼل ﻔﺎﻃمی
ﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﻤﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺮﺍ
ﻣﻴﺰﺍﻳﺎﻧﺪ ﻭ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺍﻧﺪ.
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺑﻮﺑﻴّﺖ ﻭ
ﭘﺮﻭﺭﺵ الهی
ﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺟﺴم ﻮﺗﻦ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺍﻳﻥ
ﺮﺯق
ﺮﺍﺩﺍﺭﻧﺪ. (ﻳﻬﺪﻭﻥ)
هدایت
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﻫُﺪﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻥاز
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﻓﺘﻥ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻫﻤﺎﻥ
اﻭﻡ ﻭﻳﻮم
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ .

حدیث 869 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ289 بحاﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺍﺣتجّ
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭﺟل
علی ﺨﻤسة :ﻋلی اﻟﻄﻔﻞ
ﻭ ﺍﻟﺬﻯ ﻣﺎﺕ
ﺑﻴﻥ
اﻟﻨﺒﻴّﻴﻦ ﻭ
ﺍﻟﺬﻯ ﺃﺩﺭک
اﻟﻨﺒﻰ ﻭ ﻫﻮ
ﻟﺎ ﻳﻌﻘﻞ ﻭ
ﺍﻟﺄﺑﻠﻪ ﻭ
ﺍﻟﻤﺠﻨﻮﻥ
ﺍﻟﺬﻯ لا
ﻳﻌﻘﻞ ﻭﺍﻟﺄﺻﻢ
ﻭ ﺍﻟﺄﺑﮑﻢ ﻓﮑﻞّ
ﻭﺍحدّ ﻣﻨﻬﻢ ﻳﺤتج
علی اﻟﻠﻪ
ﻋﺰّﻭجلّ ﻗﺎﻝ ﻓﻴﺒﻌث
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻴﻬم
ﺮﺳﻮﻟﺎ ﻓﻴﻮجج
لهم ﻤﻨﺎﺭﺍ ﻓﻴﻘﻮل
ﻠﻬﻢ ﺭﺑّﮑم
ﻴﺄﻣﺮﮐﻢ ﺃﻥ
ﺘﺸﺒّﻮﺍ
ﻓﻴﻬﺎ ﻓﻤﻥ
ﻮﺷﺐّ ﻓﻴﻬﺎ
ﮐﺎﻧﺖﻋﻠﻴﻪ
ﺑﺮﺩﺍ
ﻭﺳﻠﺎﻣﺎ ﻭﻣﻥ
عصی ﺴﻴق اﻟﻰ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﭼﻮﻥ
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﭙنج
گرﻭﻩ ﺣﺠّﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ( ﭘﻨج
گرﻭﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻭ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻠﺰﻭم
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺣتی
سلوک الهی
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﺎﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺸﻤﻮل
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. (ﺍﺣﺘﺠﺎﺝ)
ﺍﺳﺘﺪلال ﻮ
ﻣﺤﺎﺟّﻪ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ولی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭحَجّ
ﻮ ﺗﺬﮐﺮ
ﻭﺗﻮﺳّل
عباﺩﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮ
ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ) ﻳﮑﻰ ﻃﻔﻞ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺑﻴﻥ ﺪﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮمُرده
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺩﺭک
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩ ﻭلی عقلی
ﻨﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺗﻌﻘّل کند ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺑﻠﻪ ﻭ
ﻣﺠﻨﻮﻥ ﺒﺪﻭﻯ
ﺪﺭﻋﻘﻞ ﻭﻳﺎ ﮐﺮ
ﻭ ﻟﺎﻝ ﮐﻪ
ﻫﺮﻳک اﺯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻟﻴل
عدم ﺴﻠﻮک
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﺑله همراه
ﺩﺍﺭﻧﺪ (ﺍﻳﻥ
گرﻭﻩ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺎئی
ﺴﻠﻮک الهی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺣﺘﺠﺎجی ﻴﺎ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ حَجّ
ﻨﻬﺎئی
ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﺮﺍ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﺟﻮﺍﺑﺸﺎﻥ
ﺒﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
هست ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺭ
ﻓﺮﺻﺖﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﻨﺪﺍﺩﻩ ﻭ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺎ ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻮﺩ) ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺭﺳﻮلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍی آنها
ﺁﺗشی ﻨﻴﺰ
ﺭﻭﺷﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺳﻮل گف ته
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺟﻬﺶ
ﻭﺳﺮیع ﺪﺍﺧل اﻳﻥ
ﺁﺗﺶ ﺑﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺍﻳﻥ
ﺠﻬﺶ ﺭﺍ ﻓﻮﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ ﺍﺗﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺮﺩ ﻭﺳﻠﺎﻣﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﻨﻤﻮﺩ ﺑﺴﻮﻯ
ﺠﻬﻨﻢ ﺳﻮق
ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺑﺰﻭﺭ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﺯﻧﺪ.( ﺍﻳﻥ
ﺤﺪیث ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺟﻴﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪﻋﺪﻩﺍﻯ
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
سلوک الهی کنند
ﭘس ﭼﺮﺍ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻧﺪ؟ ﻭﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕﻟﺎﺯم
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﭽﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻟﺬا ﺗﺼﻮﺭ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ
اﺯﻣﺎﻳشی الهی
ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻴک
عمرﺑﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺗﻔﮑﻴک ﺨﻮﺏ
ﻭ ﺑﺪ ﺑﺮﺍﻯﺎﻳﻥ
بی عقلاﻥ
ﺁﻧهم ﭙس از
ﻣﺮﺩﻥ ﺮﻭﺷﻥ
ﻨﻴﺴﺖ.ﻭلی
ﻴﻌﻠﺖ
ﻧﻘﺺﻋﻘلی ﻮ
ﺟﺴمی ﺁﻧﺎﻥ
اﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻘﺒل اﺯتولّد
ﮐﻨﻮنی ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﻮ ﮐﺎفی
لاﺯﻡ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ(
ﺟﻬﻨم ﻨﻘﺺ
ﻋﻀﻮ) ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻧج کوﺭﻯ
ﻮﻧﺎﻗﺺﻋﻀﻮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯﻧﺎﻗﺺ
ﺍﻟﻌﻘﻠﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭلی
ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺍﻳﻥ
ﻨﺎﻗﺺ
ﺍﻟﻌﻘﻠﻬﺎ ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎﻧسخ
ﺒﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻄ غقلی ﻮ
ﻓﺼل ﻨﻮعی کافی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی
اﻳﻦ (ﺟﻬﻨﻢ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی در
جهان اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻮلی ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻥ کاﻣل
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﻮﺭﺍ
ﺗﻥ ﺒﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺪﻫﻨﺪ ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺷﻮﻧﺪ.ﺟﻬﻨم
ﺪﺭ ﻗﺮﺍﻥ همین ﺟﻬﺎن
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭضع ﺒﻬﺘﺮﻯ ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻮضع ﺒﺪﺗﺮﻯ
ﺪﺭ ﻣسخ ﻮ ﻓسخ
ﻮﺭسخ ﻤﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﻪ
ﺭﺷﺪ ﻋﻘلی ﻮ سُنّی
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺮﺷﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
.ﻭ ﺭﺳﻮل پیر
ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﺎﻣلی الهی
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍم اﺧﻄﺎﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭلی
ﻤﺠﺒﻮﺭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮّﺩ ﺟﺒﺮالهی
ﻮﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﺟﻬنمی
ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻤﻴﺒﺮﺩ. ﻣﺮﺩﻥ
ﺑﻴﻥ ﺪﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﻌنی
ﻤثلا ﺩﺭ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺯﻣﺎنی
ﺒﻴﻥ عیسی ﻤسی ح
ﻮ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﮐسی ﺪﺭﺍﻳﻥ
ﻔﺎﺻﻠﻪ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮک
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻌﺎﻑ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍﺍ
ﻳﻨﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
اﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰم
کاﺷﻒ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘتی
ﺘﺎﺯﻩﺗﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭلی
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺪﺭﺍﻳﻥ ﻔﺎﺻﻠﻪ
ﻫﻤگی ﺮﺳﻮل
ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻮﺭ
ﻭ ﮐﺮ ﺑﻮﺩﻥ ﺩﻟﻴﻞ
ﻣﻌﺎﻓﻴﺖ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﮔﻴﺮ ﻳک
ﺘﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی
ﻴهستند. ﺗﺎ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ. (ﻳﻮٴﺠﺞ)
ﺷﻌﻠﻪ ﻭﺭ
ﺷﺪﻥﺎﺳﺖ (ﺗﺸﺒّﻮﺍ)
ﺟﻬﺶ ﮐﻨﻴﺪ ﻳﻌنی
ﺰﻭﺩ ﻭ ﺳﺮﻳﻊ
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﺳﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﻭﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎ
ﻣﻮﮐﻮل
ﻨﻤﻮﺩﻥ ﻭﺍﺭﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺩﺭﮔﻴﺮ تعهّدﺍﺕ
ﺁﻥ ﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
اثباﺕ ﺻﺪﻕ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺠﻬنم
ﻤﻘﺪﻣﻪﺍﻯ
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻴﻠﻰ ﺳﺮﺩ
ﻭﺧﻨک ﺘﺮ ﺍﺯ
ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮالهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺳﺎﻟک
ﭙس ﺍﺯ ﺻﺒﺮ
ﻭﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺣل
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
هفتگاﻧﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎ ﻩ ﺳﺮﺩ
ﻭﺳﻠﺎمتی
ﻴﺪﺭﺍﺗﺶ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭ تعهّدﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻤﺎم
ﺸﺪﻩ ﻭ ﻣﻌﺼﻮم
اﺯﮔﻨﺎﻩ ﻭﻣﺼﻮﻥ
اﺯﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕﺁﻧﺮﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭﺳﻴلی
ﻨﻘﺪ ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﻠﻮﺍﻯ
ﻨﺴﻴﻪ ﺗﺮﺟیح
ﺪﺍﺩﻧﺪ
ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺠﻬﻨم ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺠﻠﻮ
ﺭﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻳﺎ ﺑﺎ
ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
الهی ﻮﻳﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭼﻮﭘﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﮔﻠّﻪ ﺭﺍ
ﺑﺠﻠﻮ ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺍﺳﭙﺮم که ﺩﺍﺧل
ﻨﻄﻔﻪ ﺩﺍﻍ
ﻭﺗﻨگ ﻮ ﺣﻘﻴﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪ ﮔﺮﻣﺎﻯ
ﺸﮑم ﻤﻤﺎﺩﺭ ﻭﮔﺮﻣﺎﻯ
ﺼﺤﺮﺍﻫﺎ ﮐﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺍﺯ آﻥ
ﺳﺨﺖ
ﻧﺎﺭﺍﺣﺖﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺯﻫم ﻮﻗتی
ﻤﺠﺪﺩﺍ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﻨم ﺴﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮﻋﺎﺷق
دیدار خدا
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺗﻨﺒل
ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻃﻮﻟﺎنی ﻮ
ﺩﺭﺩﻧﺎک ﻨﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﺬﺍﺳﺮﺩ
ﻭﺳﻠﺎﻡ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻌﻠﺎﻗﻪ ﻭﻳﺎ
ﮐمی علاﻗﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.

حدیث
870 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ290ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ
ﻤﻴﻤﻴﺮﻧﺪ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺩﻳنی
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ؟ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ اﻟﻠﻪ
ﺃﻋﻠﻢ ﺑﻤﺎ
ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﻋﺎﻣﻠﻴﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺘﺮﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺁﻧﺎﻥﭽﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.(ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻄﻔل ﺒﻮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺑﺎﺯﻯ
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺷﮑم
ﻤﺎﺩﺭﺍﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﻗﺒﻞ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﻮﻇﺎﻳﻒ الهی
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
ﻳﺎﻧﻪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺁﻥ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭﻳﺎ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻣﻴﮕﺮﺩند.ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻤﻴﺸﺪ ﭼﻨﻴﻥ
ﻘﻀﺎﻭﺕ ﮐرﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﻃﺮفی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺼﺎﺹ ﻗﺒل
اﺯﺟﻨﺎﻳﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨ ﺪﻳﻌنی
ﺤتی ﺎﮔﺮ
ﺑﺪﺍﻧ ﺪﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ الهی
ﺨﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﺗﺎﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺷﺨﺺﺍﻳﻥ ﺴﺮﮐشی
ﺮﺍ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻧﺠﺎم ﻨﺪﻫﺪ ﻭﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻔﺮﺻﺘﻬﺎﻯ ﺗﻮﺑﻪ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺵ
ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّ
ﺎﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺑﮕﻴﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﻴﺒﺎﻳﺴﺖ ﺑﺪﻭﻥ
عباﺩﺕ
ﺑﻬﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻗﺒل
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﻬﺸتی هستند ﻭﻳﺎ
ﻋﺎﻣل
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻋﺎﻣل
ﺪﺭﻋﻤﻞ ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی
ﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی
ﺒﺸﺮﻯ ﺣتی اﮔﺮ
ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭﺻﺪﻗﺎﺕ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﭙﺶ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺯ ﺯﺭﺍﺭﻩ
ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ ﻣﻴﺪﺍنی
ﻤﻌنی ﺎﻳﻥ
کلام ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻴﺴﺖ؟ ﻳﻌﻨﻰ: ﻠﻠﻪ
ﻋﺰّﻭﺟل ﻔﻴﻬﻤ
اﻟﻤﺸﻴیّة ﺍﻧّﻪﺍﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺍتی
ﺒﺎﻟﺄﻃﻔﺎل ﻮ
ﺍﻟﺸﻴخ
اﻟﮑﺒﻴﺮ ﺍﻟﺬﻯ
ﻘﺪ ﺃﺩﺭک
اﻟﺴﻦ ﻭﻟم
ﻴﻌﻘلم ﻤﻥ
اﻟﮑﺒﺮ ﻭ
ﺍﻟﺨﺮﻑ ﻭ
ﺍﻟﺬﻯ ﻣﺎﺕ فی
فیرة ﺑﻴﻥ
اﻟﻨﺒﻴّﻴﻦ ﻭ
ﺍﻟﻤﺠﻨﻮﻥ
ﻮﺍﻟﺄﺑﻠﻪ
ﺍﻟﺬﻯ لاﻳﻌﻘﻞ
ﻓﮑلّ وﺍحدّ
ﻳﺤتج علیا
ﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭجلّ ﻓﻴﺒﻌث
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
اﻟﻴﻬم ﻤﻠﮑﺎ
ﻣن اﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﻳﻮٴﺠج ﻨﺎﺭﺍ ﻓﻴﻘﻮل
اﻥ ﺮﺑّﮑم
ﻴﺄﻣﺮﮐم ﺃﻥ
ﺘثبتوا ﻴﻬﺎ ﻓﻤﻥ
ﻮثب ﻓﻴﻬﺎ
ﮐﺎﻧﺖ ﻋﻠﻴﻪ
ﺑﺮﺩﺍ ﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺎ ﻭﻣﻥ
عصاﻩ ﺳﻴق الی
اﻟﻨﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺸﻴّتی
هست (ﻣﻮﺿﻮع
عوﺽ ﺷﺪ
ﻭﻣﺴﺄﻟﻪ (ﺍﻃﻠﺎع
ﻘﺒﻠﻰ) الهی
ﻤﻄﺮخ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ (ﻣﺸﻴّﺖ
ﺑﻌﺪﻯ)
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺨﺎﺹ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺎﺩﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻳﺎ
ﻧﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺎﻃﻠﺎع ﻘﺒلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﻤﺸﻴﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥﻤﺸﻴﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺠﺪﻳﺪ
ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯﺁن اطفال
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺷﺨصی
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ الهی
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻳﺎ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﮔﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺩ ﺩﺭﺻﺤﻨﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻳﻥ
ﺪﺍﻭﺭﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺎﻃﻔﺎﻝ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻃﻠﺎع
ﻋﻘﺒﻠﻰ ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﺸﻴﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﺃﺻل ﺘﻮﻟﺪ
ﻓﻌلی ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﮐﺎﺭ
عَبَث ﺑﻮﺩ.ﻫﻤﻴﻥ
اﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺭﺍﻗﺒل اﺯ تولّد
ﻫﺮﮐس ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﺍﺩ. ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﭼﻮﻥﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻮﺩ
ﺍﻃﻔﺎل
ﺮﺍﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺷﻴخی
ﺒﺰﺭﮔﺴﺎل ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺧِﺮِﻓﺖ
ﻭبی عقل
گرﺩﻳﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺩﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ مُرده
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻣﺠﻨﻮﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻮﺿﻊ ﺧﻮﺩ
ﺩﻟﻴل ﻮحُجَّت
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ(
ﺑﺎﺯ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻗﺎئم
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺎﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻄﻔل هستند ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﺸﺮﻭﻃ
ﺒﻤﺮک ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ
اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﮐل ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﺮﺳﺘﺶ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻟﺎﺯم
اﺳﺖ ﺑﺠﻬﻨم
مشکلاﺕ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ الهی
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﺳﺖ ﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻓﻮﺭﺍ ﻭ ﺑﺎ
ﻳک  ﺠﻬﺶ
ﻭﺍﺭﺩ تعهّد
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﺑﺸﻮﻧﺪ)
ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻮلی
ﻤﻴﻔﺮﺳﺘﺪ
ﻭﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم ﺮﺍﺭﻭﺷﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ربّ (ﺍﻟﻨﻮﻉ)ﻭﺧﺪﺍﻯ
ﺘﻮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﻳﻥ
ﺁﺗﺶ ﺑﺸﻮﻳﺪ (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭﺩﻟﻴل
اﻳﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻮﺭﻭﺩ ﺑﺠﻬﻨم
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻥ ﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﺩﺭﻳک ﺘﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﺍﺳﺖ) ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﮐس ﺩﺍﺧل
ﺁﺗﺶ ﭘﺮﻳﺪ ﺁﺗﺶ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺳﺮﺩ
ﻭﺳﻠﺎمتی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺮّﺩﻯ کرﺩ
ﺑﺴﻮﻯ ﺠﻬﻨم
فرﺳﺘﺎﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.(
ﮐﻪ ﺟﻬﻨﻢ
ﻭﺍقعی ﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﻣﺎﺩﻭﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭﻣسخ ﻮ ﻓسخ ﻮ
ﺭسخ اﺳﺖ. ﻭلی
ﺎﻃﻔﺎل ﻮ بی
عقلها ﻭ
ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﮔﺎﻥ
که ﭼﻮﻥ ﺪﻳﻮﺍﻧﻪﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺎﺭ
ﻭﻫﺮ ﻓﺮﺻﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﮑﺎﺭﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻨﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﭽﻮﻥ حقّ
ﺒﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﻟﺬﺍ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻤﺸﻴﺖ ﺑﺮﺍﻯ
آﺯﻣﺎﻳﺶ ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﮑﺮﺍﺭ تولّدﺍﺕ
ﺑﺠﻬﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭﻯ هنوﺯ
ﺑﺮﺍﻯ طﻔل ﻮ
ﺑﻰ ﻋﻘل ﻮ ﻭﺣشی
ﻮ ﺑﺪﺍئی
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺼﻮﺭﻋﻘلی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌنی ﻔﻬم
عمیق ﺘﺮ ﺩﺭﺣﮑم
اﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺒﻬﺘﺮ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻋتی ﺘﻌﻘل
ﻮﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎل
عباﺩﺕ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻋﺎﺩﺕ ﺑﺪﻭﻥ
کاﺭﺑﺮﺩ ﻋﻘل
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﺩم ﺒﺪﺍئی
ﻮﻋﺎمی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺷﺮﻃ سلوک
الهی ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺳﻠﺎﻣتی عقلی
اﺳﺖ. ﻭﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﮔﻨﺎﻩﮐﺎﺭﻯ
هاﻯ اﻧﺴﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﻥ
عقل ﺮﺍ
ﺑﺘﺪﺭﻳج ﻀﺎیع
ﻮ ﻓﺎﺳﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﺴﺮیع ﺪﺭسلوک
الهی ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻳﻜﺸﺒﻪ
ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺭﻓﺘﻥ اﺳﺖ
ﺧﻠﺎﺻﻪحدیث
ﻧﺎﺗﻮانی
ﻴﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺑﺎﺯ تولّد
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ.ﺗﺎ ﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﺻﺒﺮﺳﻠﻮکی
ﺪﺭﺟﻬﻨم ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺑﺎ
ﻣﺮﺩم ﺴﺨﺖ
ﺑﺪﺍئی ﻮﺳﺎﺩﻩ
ﻮهر ﻭ ﺑﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ
ﺗﻤﺪﻥ
ﺒﺮﺟﺴﺘﻪ ﻭﺳﻄح
عفل ﺠﻤﻌﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﻭﺳﻄح
علم ﺠمعی
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺩﺭک
اﻣﻮﺭ سلوک
الهی ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻌﻘﻞ
ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮔﺮﻭهی
ﻨﻴﺰ ﺍﮐثرﻳﺖ
ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗﻔﺎﻕ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﺗﺮس ﺟﻬﻨم
اﺳﺖ ﻭﻳﺎ
ﺑﻄﻤﻊ ﺑﻬﺸﺖﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺪﻭﻧﺸﺎﻧﻪﺪم
کاﺭﺑﺮﺩ ﻋﻘل
ﻮﺻﻠﺎح اﻧﺪﻳشی
ﺪﺭ ﺗﺼﻤﻴم سلوک
الهی ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ عقلی
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 871 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ 290ﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺤﻘﻴﻖ
ﻋلی اﻟﻠﻪ ﺃﻥ
ﻴﺪﺧل اﻟﻀﻠّﺎل
اﻟﺠنِة ﻳﻤﻮﺕ
ﺍﻟﻨﺎﻃق
ﻘﻮﻟﺎ ﻳﻨﻄﻖ
ﺍﻟﺼﺎﻣﺖ
ﻓﻴﻤﻮﺕ ﻟﻠﻤرء
ﺒﻴﻨﻬﻤﺎ ﻓﻴﺪﺧﻠﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﺠنّة ﺍﻳﻥ حقّ
ﺒﺮﻋﻬﺪﻩ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺑﺒﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮔﻮﻳﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺑﻤﻴﺮﺩ ﻭﻟﺎل
بی ﺰﺑﺎﻥ ﻭ
ﻧﻄقی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﺍﻳﻥ
ﻔﺎﺻﻠﻪ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ. ( ﺑﻴﻥ
گوﻳﺎ ﺷﺪﻥ
ﻮﺳﮑﻮﺕ
ﻃﻔﻮﻟﻴﺖ)
ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺒﺮﺩ(ﺍﻳﻦ حدیث
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺟﻴﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﺍﻃﻔﺎل
اﺳﺖ ﮐﻪ مُردهﺍﻧﺪ
ﻭﮐﺎﺭﻯ عباﺩﻯ
ﻨﮑﺮﺩﻩ.ﻭﻟﻰ
ﻗﺒﻠﺎ
ﺻﺤﺒﺖﻋلمی اﺯ
ﻣﺸﻴّﺖ
ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩﻥ
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم ﺪﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺍﻃﻠﺎع ﻘﺒلی الهی
ﺒﻮﺩ. ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺑﺪﻭﻥ
ﺁﻥ ﺪﻭ ﺭﺍﻩ ﺣﻞ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍﺑﻬﺸتی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﺍﻳﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﺴبی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐﻋﻘلی
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻮﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻧﻮعی اﺳﺖ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻄﻔل
ﻮﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﮔﻨﺎهی هم
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺟﻬﻨمی ﻨﺪﺍﺭﺩ
که گناه سلوکی
نداشته است
ﻟﺬﺍ تولّد
ﻣﺠﺪﺩ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ. (ﺿﻠّﺎﻝ)
ﻳﺎﺑمعنی
گمرﺍﻩ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﺒﻬﺸﺖ
ﺭﻓﺘﻥ ﺒﻤﺸﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻳﺎ ﺑﻤﻌنی
گمرﺍﻩ
ﺷﺪﮔﺎﻥﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪﺍﻃﻔﺎل
هم گمراه
ﻧﺸﺪﻧﺪ. (ﺿﻠﺎﻟﺖ)
ﺑﻤﻌنی ﺠﺎ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺍﺯ ﻓﺮﺻﺖ
ﺯﻧﺪگی ﻮﻋﻘل ﻮسلوک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
تولّد ﺑﺎﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮﻣﺠﺪﺩ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﺪﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭ
ﻃﻔل اﻣﺮﻭﺯﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺸتی اﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺧﻮﺩ (ﺟﻬﺎﻥ
ﻮﺟﻬﻨﻤﻰ)
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻧﻴﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻭﻇﺎﻳﻒ الهی
ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﺪﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ.(ﺣﻘﻴﻖ)
ﻳﻌنی حقّ
ﺑﺮﻋﻬﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗحقّق
ﻴک ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺤﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻟﺰﻭم ﺒﻬﺸﺖ
ﺭﻓﺘﻥ اﺳﺖ.ﻭلی
هرﻣﻄﻠﺐ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
اﮔﺮ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺁﻥ ﺣﻘﻴق اﺳﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺗﺤﻘﻴق
هر حقّ ﻭ ﻳﺎ حَجّ
ﻭﺗحقّق ﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
872 - اﺯ
ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ291 بحاﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﮔﻔﺘﻪ ﻗﺮﺍﻥ
ﻴﻄﻮﻑ ﻋﻠﻴﻬم
ﻮﻟﺪﺍﻥ
ﻤﺨﻠّﺪﻭﻥ که
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻣﺨﻠّﺪ
ﻭﺟﺎﻭﻳﺪ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺭﻭﻯ
ﺒﻬﺸﺘﻰ ﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻃﻮﺍﻑ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ اﻭﻟﺎﺩ
ﺑﭽﻪﻫﺎﻯ اﻫل
ﺪﻧﻴﺎﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ثوﺍبی
ﻨﺪﺍﺷتند (ﻣﺘﻥعری
ﺪﺭ ﺹ؟) ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺍی
ﻨﮕﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭﮔﻨﺎﻫﺎنی
ﻨﻴﺰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ (ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
ثوﺍﺏ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻫﻤﻴﻥ
ﺒﻮﺩﻥ ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
اﻭﻟﺎﺩ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺯ حقّ ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
آﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ الهی
ﻮﮐﺴﺐ ثوﺍﺏ ﺟﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻔﻮﻇ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻨﻴﺰ ﺭﺍﻩ ﺣل
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻃﻔال
ﻮﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻗﺒل
اﺯسلوک الهی ﻭﻳﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭﺧِﺮﻓﺖ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍقع اﻳﻥ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی ﺪﺭ
ﻭﺻﻒ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺒﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﭘﺬﻳﺮﺍﺋﻰ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ هستند
ﻭﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻥ
کاﻣﻠﺎﻥالهی
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺧﺪﻣﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬی
هستند. ﻭﻃﻮﺍﻑ
ﻣﺪﺍﻡ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺪﺭ ﭘﺬﻳﺮﺍﺋﻰ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻳﻥ
ﺠﻮﺍﻧﺎﻥ گرﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺬﻳﺮﺍئی
ﻘﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭﮔﻨﺎهی هم ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺨﺪﻣﺖ ﻭ
ﭘﺬﻳﺮﺍئی
ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﭘﺬﻳﺮﻯ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﺬﻳﺮﺍئی
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﺁﻧﻘﺪﺭﻋﻮﺍﻣل
اﺟﺮﺍئی
اﺯﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺨدﻤﺖ ﺍﻳﻦ
ﺍﻃﻔﺎل ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﺯ ﻃﺮفی اﻳﻥ
اﻃﻔﺎﻝ ﻫﻨﻮﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
عقلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﻣﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻳﻥ
ﺴﺘم الهی
ﺒﺮﺍﻯ اﻃﻔﺎل
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ گناﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﻣﺤﺮﻭم
اﺯﺷﺎﻧس سلوک
الهی ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﻮﺍقعی ﺸﻮﻧﺪ. (ﻣُﺨﻠّﺪ)
ﺑﻤﻌنی ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺨﻠﻮﺩ ﻭ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻫﺴتی ﺒﺮﺍﻯ
هیچ ﭽﻴﺰﻯ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧگی
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭحدّ ﺍﮐثر
ﺗﻮﻗﻒ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺪﺭﻳک ﻨﻮع هست .ﮐﻪ
ﺗﺎ ﻭﻗتی
ﺸﺮﺍﻳط لاﺯم
ﺮﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻧﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻧﺸﻮﺩ ﺑﻨﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ
ﺠﺎﻭﺩﺍنگی
اﺯﮔﻮﻧﻪ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﻨﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺭﻓﺖ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧگی
ﺒﻬﺸتی ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻨﻴﺰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎﺭﻭﺡ
ﺩﺭ (ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ) ﺧﺪﺍ
ﻳﺎ ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﻌﺪﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺪم
ﻮﻇﻴﻔﻪﺍﻯ ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی
ﺒﻬﺸتی ﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺍﺯ
ﻃﺮفی هفت
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻫل
ﺪﻧﻴﺎ ﻗﺎﺑل
ﺸﻤﺎﺭﺵ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﺒﻬﺸتی ﺸﺪﻩ
ﺩﺭﺟﺒﺮﻭﺕ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺭﻭح کاﻣل
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﻣﺮگ
اﺯ بشریّت
ﺧﻮﺩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻔﺮﺻﺖ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﮔﺮﺩﺩ
ﻭ ﻓﻮﺭﺍ تولّدﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻴﺎﺑﺪ.ﻫﻤﻴﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺳﺎل اﺯﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺍﺯﺳﻮﺍبق
ﺮﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﺪﻳﮕﺮ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﻭلی اﮔﺮ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴم
ﺸﻮﻳﻢ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺃﺧﻴﺮ ﺁﻥ
ﺒﻴﺎﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﺪ.ﺍﺯﻃﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺍﻃﻔﺎل دختر
ﻣﻌﻠﻮم ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻪ
ﻧﻘشی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺧﺪﻣﺖ
ﮔﺬﺍﺭﻧﺪ ﻳﺎ
ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﻮ
ﺯﻧﺎﻥ ﺪﺭحدیث
ها ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺯﻥ ﻮﻣﺮﺩﻯ ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ. ﻫﺮﮐس
ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩ یا
نبود ﺯﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎمل الهی
ﺸﺪ ﻣﺮﺩ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ و مرء
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭘﺴﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮالهی
ﺨﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻣﺨﻠّﺪ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﻫﻤﻴﻥ کاﻣﻠﺎﻥالهی
و سالکان صادق
هستند ﻭﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﭘﺬﻳﺮﺍئی اﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﺴﺘحقّ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻧﻪﺧﻮﺩ
ﺧﺪﻣﺖ ﺷﻮﻧﺪ.
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪگی
ﺪﺭﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﺍﻣﺮﻯ
ﺒﺎﻃل اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺨﻮ ﺩﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬ
ﺎﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕالهی
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 873 - امامی
میفرماید
ﺨﺪﻣاء أﻫل
الجنِّة علی
ﺼﻮﺭة
ﺍﻟﻮﻟﺪﺍﻥ ﺧﻠق
ﻮ ﺍﻟﺨَﺪَمة
ﺃﻫل اﻟﺠﻨّﻪ ﺍﻃﻔﺎل
ﻤﺸﺮﮐﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺃﻫل
ﺒﻬﺸﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.(ﭼﻮﻥ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﻤﺸﺮک
ﺠﻬنم ﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻃﻔﻮﻟﻴﺖ
ﻣﺮﺩﻧﺪ ﭘس ﻣﺴﺌﻮل
ﺸﺮﻙ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺷﺨﺼﺎ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺻﺖ ﺭﺍ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮم ﺸﻮﺩ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﻭﻇﺎﻳﻒ الهی
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻳﺎ ﻧﻪ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺴﺘم
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻤﺤﺮﻭم اﺯ ﺷﺎﻧﺶ
سلوک الهی ﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺧﺪﻣﺖﮔﺬﺍﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
گرﺩﻧﺪ.ﺣتی اﮔﺮ
ﺧﺎﺩم ﺃﻫل
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺍﺯﻃﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺒﻮﻝ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﺘﮑﻠﻴﻒ
ﺍﻃﻔﺎل ﻮﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺮﻭﺷﻥ
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰﺧﺪﻣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮﻣﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭالهی ﺠﺰ
ﺩﺭسلوک الهی ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻨﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﺍﻳﻥ اﻃﻔﺎل
ﻤﺸﺮک کسانی هستند
ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧ
ﺪﻫﺮﮔﺰ ﻣﺸﺮک
ﺒﻮﺩﻥ ﭙﺪﺭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺣتی
ﻤﺸﺮک ﺒﻮﺩﻥ
ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺘﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺧﺪﻣﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮﻃﻔل
ﺪﻳﮕﺮﻯ که
ﭘﺪﺭﺵ ﻣﺸﺮک
قشری ﺒﺎﺷﺪ.ﻳﺎ
ﻣﻮٴﻤﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ سلوک
الهی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ
ﺒﻬﺸﺘﻴﮑﻪ
ﺩﺭﺁﻥ ﺨﺪﻣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮک ﺁﻧﺎﻥ که
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭل
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ یک
ﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
اﺯﮔﻨﺎﻩه و
شرک قشری ها
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﻤﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻫﺪﻑ
ﺍﺯ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻳﻥ اﺣﺎﺩﻳث ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺷﺎﻳﺪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ هم
ﺒﭙﻴﺮﻭﻯ اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم اﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭﺣتی
ﺘﻤﺎم ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺍﻧﻰ ﺑﺮﺭسی
امور ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
ﻘﺮﺍﻥ ﻮحدیث
ها ﻣﻔﻴﺪ ﺑﻬﺪآیَت
ﺳﻠﻮکی اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺩﻋﻠم
ﻮﺣﮑمتی
ﻀﺮﻭﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث 874 -
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ291 بحار)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﺁﻳﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺣُﺠّتی
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺭﺍ ﻋﺬﺍﺏ
ﻣﻴﺪﻫﺪ؟ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻔﺖ
ﻧﻪ( ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻗﺒل ﺒﺪﺍﻧﺪ ﻭلی
ﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺻﺤﻨﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﮐسی
ثوﺍبی یا ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻳﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺷﻮﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻮ ﺩﺭسلوک
الهی ﺩﺭﻃﺮﻳﻘتی
ﻤﻘﺒﻮﻝ الهی
اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﻭ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
ﻭﺑﻠﺎﻳﺎ ﺩﺭ
ﺣﮑم ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳﻨﺠﺶ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺗﻤﺮﻳﻥ
اﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻬﺒﻮﺩﻯ ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﺯﺑﺪﻯ
ها.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺃﺻل ﻨﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺂﺯﻣﺎﻳﺶهم ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻭﮐسی
هم ﺠﻠﻮﺩﺍﺭ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﭼﺮﺍئی ﺒﮕﻮﻳﺪ
ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻨﺪ.
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﻳکی
ﺪﻭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
ﻭﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﻭ ﻣﮑﺮﺭ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭ ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻄﻮل ﻤﻴﮑﺸﺪ.ﻭ ﻫﻤﻪ
ﻋﻤﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﻭﺍقع
ﺪﺭﺣﺎﻝ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﺍﻳﻥ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻤﺮﻳﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﺗﺎ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ آگاه
از قبل ﺑﺎﺷﺪ.)
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﭘﺎسخ
ﺴﻮﺁﻝ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ (ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﻮﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥقشری
هم ﺮﻭﺷﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﻃﻔﻮﻟﻴﺖ
ﻣﺮﺩﻧﺪ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ اﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک
ﻮﺗﻌﺎلی ﺃﻭلی
ﺒﻬﻢ ﺍﻧّﻪ
ﺍﺫﺍ ﮐﺎﻥ ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻓﻴﺄﻣﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭجلّ
ﻧﺎﺭﺍ ﻳﻘل
اﻟﻠﻪ ﺍﻟﻔﻠق
ﺃﺷﺪ شیئ فی
ﻨﺎﺭ ﺟﻬﻨّم
عذﺍﺑﺎ ﻓﺘﺨﺮج
ﻤﻦ ﻣﮑﺎﻧﻬﺎ
ﺳﻮﺩاء ﻤﻈﻠمة
ﺑﺎﻟﺴﻠﺎﺳل
ﻮﺍﻟﺄﻏﻠﺎﻝ ﻓﻴﺄﻣﺮﻋﺰّ
ﻭﺟلّ ﺃﻥ ﺘﻨﻔخ
فی ﻮﺟﻮﻩ
ﺍﻟﺨﻠﺎﺋق
ﻨﻔخة ﻓﺘﻨﻔخ
ﻔﻤﻥ ﺸﺪة
ﻧﻔﺨﺘﻬﺎ ﺗﻨﻘطع
اﻟﺴﻤاء
ﻮﺗﻨﻄﻤس
اﻟﻨﺠﻮﻡ ﻭ
ﺗﺠﻤﺪ
ﺍﻟﺒﺤﺎﺭ ﻭ
ﺗﺰﻭل اﻟﺠﺒﺎﻝ
ﻭﺗﻈﻠم
اﻟﺄﺑﺼﺎﺭ ﻭﺗضع
اﻟﺤﻮﺍﻣل
ﺤﻤﻠﻬﺎ ﻭﺗشبت
ﺍﻟﻮﻟﺪﺍﻥ ﻤﻥ
هوﻟﻬﺎ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎﻣﻪ فی
إﻣﺮ ﺍﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎلی
ﺃﻃﻔﺎﻟﺎ
ﻟﻤﺸﺮﮐﻴﻦ ﺃﻥﻴﻠﻘﻮﺍ
ﺃﻧﻔﺴﻬم فی
ﺘﻠک اﻟﻨﺎﺭ
ﻓﻤﻥ ﺴﺒق ﻠﻪ فی
علم اﻟﻠﻪ
ﻋﺰّﻭجلّ ﺃﻥ
ﻴﮑﻮﻥ ﺴﻌﻴﺪﺍ
ﺃﻟقی ﻨﻔﺴﻪ
ﻓﻴﻬﺎ ﻓﮑﺎﻧﺖ
ﻋﻠﻴﻪ ﺑﺮﺩﺍ
ﻭﺳﻠﺎﻣﺎ ﮐﻤﺎ
ﮐﺎﻧﺖﻋلی
اﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ ﻣﻦ
ﺳﺒق ﻠﻪ فی علم
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺃﻥ
ﻴﮑﻮﻥ ﺸﻘﻴّﺎ ﺍﻣﺘﻨﻊ
ﻓلم ﻴﻠق ﻨﻔﺴﻪ
فی اﻟﻨﺎﺭ ﻓﻴﺄﻣﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﻓﺘﻠﺘﻘﻄﻪ
ﻟﺘﺮﮐﻪ ﺃﻣﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺍﻣﺘﻨﺎﻋﻪ
ﻣﻥ اﻟﺪﺧﻮﻝ
ﻓﻴﻬﺎ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺘﺒﻌﺎ
ﻟﺂﺑﺎﺋﻪ فی
ﺠﻬﻨّم ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎلی ﺒﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﭼﻪ ﮐﻨﺪ.
(ﻳﻌنی
ﻨﻤﻴﺪﺍنم ﭽﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺧﺪﺍﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻣﺸﻴّﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺒﺎ ﺧﺒﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻳﻌنی
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﺍﻣثال ﻮﺳﺎﺋﻞ ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﻴﺴﺖ.ولی
ﻤﺎﺩﺍم که ﺳﺌﻮﺍل
کمک ﺒسلوک
الهی ﻨﮑﻨﺪ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﺣﺠﺎﺏ
ﻭ ﺳﺪنی ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺋل اﺳﺖ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺳﺌﻮﺍل کمک
ﺒسلوک
الهی ﺑﺎﺷﺪ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻮ ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﻔﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺟﻮﺍﺑﻬﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﻤﺒﻮلیک ﻮ
ﻋﺮﻓﺎنی اﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻪ ﺟﻮﺍبی
ﻤﻨﻄقی ﻮ
ﻣﺎﺩﻯ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺩﺭ ﭘﺎسخ
هرﺳﻮﺁﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻩ ﻫﺮ
ﺳﺌﻮﺍل ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﻨﺪﺩ ﺳﭙس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﺗﺶ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ
اﻣثال ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎم اﻳﻥ ﺁﺗﺶ (ﻓﻠﻖ)
ﺍﺳﺖ ( ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻔﻠک ﻮﭼﺮخ
ﻔﻠﻚ ﻳﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﭼﺮخ
ﺴﺎﻣﺴﺎﺭﺍ ﻳﺎ
ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ ﻮ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
تولّد ﺮﻭح
ﺒﺮﺍﻯ طیّ
کرﺩﻥ ﻤﺮﺍﺣل
ﺘﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻨک
ﺪﺭﻃﻔﻮﻟﻴﺖ
ﻭبی عقلی ﻭﺣتی
ﺪﺭ بی ﺨﺒﺮﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﻮﻳﺎ
ﺍﺿﻄﺮﺍﺭ
ﻭﻣﺤﺒﻮس ﺷﺪﻥ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻨﺎﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﮐﻪ
دلیل وﺣﺠﺘنی
ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺎﮐﻤﻪ الهی
ﺪﺭ ﻋﻠّﺖ ﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮک
ﺸﺨﺺ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻳک ﻔﺮﺻﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻧسخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻳﻥ ﺁﺗﺶ ﻓﻠق
ﺒﺪﺗﺮﻳﻥ
ﭽﻴﺰﻯ ﺪﺭﻋﺬﺍﺏ
ﺟﻬنم اﺳﺖ. (ﭘس
ﺍﻃﻔﺎل بی
گناه ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺑﺸﻮﻧﺪ ﻃﺒیعی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ هم
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺟﺮﺃﺕ ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
ﺁﺗﺶ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﺗﺶ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺁﺗﺶ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ تولّدﺍﺕ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻳﻥ
عذﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﻮ ﺩﺭﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﻮﺍع ﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥﺠﻬﻨم
ﻔﻠﻖ ﺍﺯﺟﺎﻯ
ﺴﻴﺎهی ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺁﻳﺪ. (ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻮٴکّد ﺍﺯ رَحِم
ﺘﺎﺭﻳک ﻤﺎﺩﺭ)
ﮐﻪﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺯﻧﺠﻴﺮﻫﺎ
ﻭﻏُﻠﻬﺎ ﺍﺳﺖ (ﺍﻳﻦ
ﺁﺗﺶ ﺁﺯﺍﺩ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺩﺭ تولّد
ﺟﻬﺎﻥ
ﺪﺭﮐﺮﻭﻣﻮﺳﻮﻣﻬﺎﻯ
ﻄﻠﺴم کننده
ﺭﻭﺡ ﻭﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻴﺎ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺁﺗﺶ ﺭﺍ ﺩمی
ﺒﺮﻭﻯ ﻤﺮﺩﻡ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ. (ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﺁﺗﺶ
ﺟﻬﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
همکاﻥ هست ﭼﻪ
ﺍﻓﻌﺎل که
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﻭﺍﺭﺩ
ﺟﻬﺎﻥ ﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﻳﺎﺩ ﻳﮕﺮﺍﻥ
که ﻣﻌﻤﻮل
گناﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﺒﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺳﻠﻮکی هست) ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻨﻔﺨﻪ
ﻭ ﺩﻣﻴﺪﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ شدّت ﺁﻥ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﭙﺎﺭﻩ
ﭘﺎﺭﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻔﻀﺎ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻯ
عدﻣی ﻮﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯآبژکتیو
.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﺘﺎﺭﻩﻫﺎ
ﻭﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭلی
ﻤﮑﺎﻥ ﻮفضا ﻭ
ﺧﻠﺄ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﭘﺎﺭﻩ ﭘﺎﺭﻩ
ﺷﻮﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺪﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ اﻧﺴﺎﻥ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﻘﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺷﺪﺍﻳﺪ تولّد
ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
اﺣﻮﺍﻝ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺑﺎﺯ (ﺁﺳﻤﺎﻥ)
ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻘﺮﺍﻥ ﻮحدیث
ها ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ .ﻭ
ﺯﻣﻴﻥ عالم
اﺟﺴﺎﻡ.
ﻭﭘﺮﺍﮐﻨﺪگی
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
عقب ﺭﻭﻯ ﺮﻭج
اﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﻭحی
ﺤﻴﻮﺍنی اﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ کامل الهی
ﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺭﻭح ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﻢ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﻧﺪ)
ﻭﺳﺘﺎﺭﻩﻫﺎ
ﻣﻨﻄمس
ﻭﺧﺎﻣﻮﺵ ﻭ
ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ (ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
اﻧﺴﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﻭﻗﺖ ﻇﻬﻮﺭ
ﻧﻮﺭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ) ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ
ﻣﻨﺠﻤﺪ و خشک
ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﮐﻪﺳﺮﻣﺎﻯ
ﺸﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺤﺘﻀﺮ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ اﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺍﺣﺴﺎس
ﻋﻠﺎﺋم ﻤﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺷﺮﻑ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ)
ﻭﮐﻮﻫﻬﺎ
ﺯﺍﺋل
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ (ﺍﺯ
ﺯﻟﺰﻟﻪﻫﺎ ﻭ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺸﺪﻳﺪ ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺯﻭﺍل ﺘﮑﺒّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻗﺸﺮﻳﻮﻥ اﮔﺮ
ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮔﺮﺩﻧﺪ)
ﻭﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺘﺎﺭﻳک
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ (ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ عاﺩﻯ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ) ﮐﻪ
ﺣتی ﺰﻧﺎﻥ
ﺒﺎﺭﺩﺍﺭ ﺑﭽﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺄﻧﺪﺍﺯﺩ (ﺍﺯ
ترس ﺗﺴﻠﻄ
ﭽﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺣﺎﻣﻠﺎﻥ
گناﻫﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍح ﺠﺴﻢ ﻭﺗﻥ
ﻮ ﻣﺎل ﻮثرﻭﺕ
ﻭ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻭﻫﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ)
ﮐﻪ ﺣتی
ﺠﻮﺍﻧﺎﻥ اﺯ
ﻫﻮل ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺭﻭﺍح ﺪﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﭘﻴﺮ ﻭﺟﻮﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﺪﺭسلوک الهی ﻭﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺳﺨﺖ ﻭ
ﻃﻮﻟﺎنی آﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﺪ ﭘﻴﺮ
مربّی ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﮐﺴﺎنی
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺳﺨتی
ﺪﻳﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺧﻴلی اﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺴﺨتی
کمتر ﻭ ﺣتی
ﺒﺮخی که ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻃﻴّﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﺪﺕ
ﻋﺒﻮﺭﺍﺯ ﭘل
ﺼﺮﺍﻃ
ﻮﻃﺮﻳﻘﺖ ﭘﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺑیک پله ﻨمی
ﺨﻮﺭﺩ. ﻭ ﺭﺍﺣﺖ
ﻭ ﺳﺮیع ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺎﺭ سلوک
الهی ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭﻋﺸق
ﻮﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﺷﺪ ﻧﻪ ﻋﻠم
ﻮ ﺩﺍﻧﺶ ﺑﺎ
ﺗﮑﺒّﺮ ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻴﻨﻰ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﺸﺮﻭﻁ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻣﻮﺿﻮع ﺤﺠّﺖ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻃﻔﺎل پدران
قشری ﻤﺸﺮک ﺮﺍ ﺑﺎﻇﻬﻮﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺨﻠﻮﻃ کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ دز
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم و
مرگ قبل از مرگ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﻫﻨﮕﺎم
ﺘﻮﻟﺪ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺣل ﻤﻴّﺖ ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻓﺮﺿﻰ
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘل
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺳﺎﻧﺪﻥ
اﻭﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘلی
کافی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺼﻮﺭ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳق ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﻄمع
ﺒﻬﺸﺖ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﺪ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻃﻔﺎل ﻤﺸﺮک
ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺁﺗﺶ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻧﺪ. (ﺑﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﺳﺘم
ﺪﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭلی اﻳﻥ ﺪﺭﺳﺖ
تولّد ﻣﺠﺪﺩ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻮﻳﺎ ﺩﺧﻮل
ﺪﺭ ﺁﺗﺶ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ سلوک
الهی اﺳﺖ)
ﻭﺁﻧﮑس ﮐﻪ
ﻋﻠم الهی
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺑﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺧل ﺠﻬﻨم کند
ﻭﺁﺗﺶ ﺑﺮﺍﻯ اﻭ
ﺳﺮﺩ ﻭﺳﻠﺎﻣﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﭽﻪﺑﺮﺍﻯ
اﺑﺮﺍﻫﻴم ﺸﺪ (
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
اﻃﺎﻋﺖ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻗﺒلی الهی
اﺳﺖ. ﻭﺟﺎﻯ
ﭙﺎﺩﺍﺵ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ همگاﻥ
اﻳﻥﺁﮔﺎهی ﻮ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﻴﺖ ﻫﻤگی
ﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﻨﺸﺎﻥ ﺪﻫﺪ.
ﻳﻌنی اﺯﺩﻭﺍ
ﺣﺘﻤل ﻴکی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭﺻﺒﺮ
ﮐﻨﺪ ﻭﺗﻤﺮﻳﻥ
ﻮﺗﻌﻠﻴم ﻮ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺻﺮﻓﺎ ﺩﺍﺧل
ﺁﺗﺶ ﺭﻓﺘﻦ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻳﺎ
ﺻﺮﻑ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﻮﺭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺁﺗﺶ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ
ﻋﺒﻮﺭ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮگ ﻘﺒل
اﺯ مرگ هست )
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺘﻨﺎع کرﺩ ﻭ
ﺩﺍﺧل ﺁﺗﺶ
ﻧﺸﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﺗﺶ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﺍﺳﻴﺮ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ
اﻣﺘﻨﺎﻉ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ اﻭ ﺍﺯ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻃﻔﺎﻝ ﮐﻪ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﻣﺸﺮﻙ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭلی
اﻃﻔﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻤﻮٴﻤﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﺍﻳﻥ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥگفت ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺩﺭ (ﮊﻧﺘﻴک
ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ) ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ(ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ) ﺩﺭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕﺳﺮ
ﻭ ﮐﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﮊﻧﺘﻴک
ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﺤﺮﻭم
ﺘﺮ ﻭ ﻧﺎﻗﺺﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺣﺠّتی ﺒﻨفع
ﺼﺎﺣﺐ ﺍﻳﻥ
ﺠﺴم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﻧﻪ ﺩﻟﻴلی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻭ.ﺑﺎﺯ
ﺧﻠﺎﺻﻪ حدیث
ﻟﺰﻭم ﺴﻠﻮﻙ الهی
ﺒﺮﺍﻯ هر ﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣتی
ﺒﺮﺍﻯ اﻃﻔﺎل
ﻤﺮﺩﻩ ﺩﺭ تولّد
ﺑﻌﺪﻯ ﻭﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ همه
ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ ﻧﻪ
ﺟﻬﻨﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﻨﻘﺶ ﻣﻬمی ﺪﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
الهی ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺟﻬﻨم
ﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺴﺎﺯﺩ. ﮐﻪ سلوک
الهی ﻨﮑﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﻨﻔﺎق
ﻮ ﺗﻤﺮﺩ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
این ﺤﺪﻳث ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک اﺳﺖ.
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﻓﻬم
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺎ.ﻭﺗحقّق
ﺸﺮﺍﻳﻂ
ﻭﺣﻮﺍﺩث حدیث
ﻭﺗﺎﺯﻩ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ولی
ﺪﺭ ﻳک ﺘﻮﻟﺪ
ﺩﻳﮕﺮ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﻭﺭﻯ ﻤﺎ ﺍﺯ حدیث
ها ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
بیانی ﻘﺪﻳم
ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﮐﻨﻴﻢ.
ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ ﻫم
اﺯ ﮐﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭﺳﺒک
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﺒﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺴﺎﺯﻧﺪ ﻭ
ﺗﺼﺪق کنیم .
ﻭﻳﺎ حدّ ﺃﻗل
اﻧﮑﺎﺭﻧﮑﻨﻴم که
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
اﺣﺘﻤﺎلی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭح
ﻤﺎ ﺑﺴﺘﻪ
ﻧﺸﻮﺩ.ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
الهی همیشه  ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ.ﻧﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪﻫﺎﻯ
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ.
ﺁﻧﻬم که
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺑﺎﻳﺪ ﻳک ﺒﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ ﺩﺭ
ﺣﺎل ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ هر
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺮﺑﻴتی ﻮ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﺑﺎﻳک
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻌﻠﻮم
ﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘکی کسب
ﺷﺪﻩ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﭙﻠم
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﺠﺪﻳﺪﻯ ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻭ ﺗمرﻳﻥ
ﻮﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺗﺮﺑﻴتی ﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻣﺮگ
ﻘطعی ﻴﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻗطعی
ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ سلوک
الهی ﻭﺑﺎ
ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺧﻄﺎ ﺗﻤﺮّﺩ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ ﺍﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ.

حدیث
875 - ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ291ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻥ
ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
اﻃﻔﺎل ﺪﺭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮخی اﻃﺎﻋﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺩﺍﺧل
ﺁﺗﺶ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﺑﻌﺪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ولی
ﺒﺮﺧﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺗﻤﺮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺑﻌﺪ
ﺟﻬﻨمی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻄﻠﺐﺍﺿﺎﻓﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
اﻃﻔﺎل ﺠﻬﻨمی ﺸﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻴﺎ
ﺭﺑّﻨﺎ ﺗﺄﻣﺮﻧﺎ
ﺍلی اﻟﻨﺎﺭ
ﻭﻟم ﻴﺠﺮ
ﻋﻠﻴﻨﺎ
ﺍﻟﻘﻠﻢ؟ ﻓﻴﻘﻮل
اﻟﺠﺒّﺎﺭ ﻗﺪ
ﺃﻣﺮﺗﮑم
ﻤﺸﺎﻓهة ﻓﻠم
ﺘﻄﻴﻌﻮﻧﻰ ﻓﮑﻴﻒ
ﻟﻮ ﺃﺭﺳﻠﺖ
ﺭﺳلی ﺒﺎﻟﻐﻴﺐ
ﺍﻟﻴﮑﻢ؟ ﺍﻯﺨﺪﺍﻯ
ﻤﺎ(ربّ ﻣﺎ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ربّ
ﺍﻟﻔﺼﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌلی
ﺁﻧﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭح ﺮﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
اﻃﻔﺎل ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﻨﺸﺪﻩﺍﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ربّ ﺍﻟﻔﺼﻞ ﻣﺮﺑنی
ﻘﺒﻠﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺪﻧﺒﺎﻟﻪ ﮐﺎﺭ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥالهی ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺩﺭ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻨﺰﺩ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻫﻤﻴﻥ
ﻤﺮﺑّﻴﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺎﺗﺮس
ﺩﺍﺭﻧﺪ)
ﺍﻯﺨﺪﺍﻯﻤﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺟﻬﻨم
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺎ
ﻣﻴﺪﻫﻰ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ
ﻓﺮﻣﺎنی
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﻗﻠم
ﻔﺮﻣﺎﻥ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﺠﺎﺭﻯ
ﻨﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ. (ﮐﻪ
ﺑﻤﻴﺮﻳﻢ.و
ﺍﮔﺮ ﻣﻴﺸﺪ
ﺩﺭﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﻧمی ﻤﺮﺩﻧﺪ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺟﻬﻨمی
ﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﺯﻃﺮفی
اﺭﻭﺍح ﻨﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﺟﺮﺃﺕ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻥ گفته ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥﺤﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻔﻬﻴم ﻤﺎ ﺩﺭ بشریّت
ﻣﺎ ﺩﺭﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ)
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﺎل
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﺷﺮح
ﺒﺪﻫﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﺎ
ﻋﺒﺮﺕ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﻤﺎ
ﭼﻪ ﮐﻪ ﮐسی ﺠﻬﻨم
ﺒﺮﻭﺩ ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺸﺖ. ﻓﺮﻣﺎﻥ
اﺯلی الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻫﻴﭽﮑس
ﺟﻬﻨم ﺮﻓﺘﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺟﻬﻨم ﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭتولّد
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻨﺠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺻﺎﺩﺭ
ﺷﻮﺩ.ﻭلی ﺨﻮﺩ
ﻋﺎﻣل ﺒﺪﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺳﺮﻋﻘل ﺁﻣﺪﻩ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺃﺯلی الهی ﺮﺍ
ﻫﻤﮕﺎﻥ اﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺭﻭﺯﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺟﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
ﺨﺎلی اﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻃﺎﻟﺐ ﺗﮑﺎﻣل
ﺸﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪﻯ
اﺯﺍﺭﻭﺍح
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ ﭙﻴﺪﺍ
ﻧﺸﻮﻧﺪ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺩﺍﻣﻪ
می دهد ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺒّﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ(ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺮ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪه
ﺟﺒﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺮ
ﺭﻭح ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺭﻭح
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺳﻠﻮﻙ
الهی کند ﻳﺎ
ﻧﮑﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮﻧﮑﺮﺩ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.(ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ) ﻏﻴﺮ ﺍﺯ(ﺟﺒﺮﻃﺒﻴﻌﻰ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺩﻭﻥ ﺑﺸﺮﻯ
عاقل اﺳﺖ.
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ (ﺟﺒﺮالهی
ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ)
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ﺗﺎ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﮑﻨﺪ.ﻳﻌنی
ﺃﻣﺮﺑﻴﻥ
ﺃﻣﺮﻳﻦ ﻫم
ﺁﺯﺍﺩ ﻭهم ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴم اﺯ ﻧﻈﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻫم
ﺠﺒﺮ الهی ﻮﻫم
ﺪﺍﺩﻥ
اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﺩ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل کاﺭﻣﺎ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺸﻤﺎ ﺷﻔﺎﻫﺎ
ﻭﺷﺨﺼﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺩﺍﺩم
ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻳﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﮔﺮ ﺭﺳﻮﻟﺎنی
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﺍﺯ ﻏﻴﺐ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺎﺩم
ﻮﺷﻤﺎ ﻋﻤل نمی
کرﺩﻳﺪ؟ (ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺷﻔﺎهی
ﺒﺪﺭﺩ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺭﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻋﻤلی
ﺒﺎ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻳﻌنی ﺒﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺍﺭﺳﺎلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻠق ﻮﻣﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺍﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﻮﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻮﺗﺎ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. (ﻣﺸﺎﻓﻬﻪ)
ﺷﻔﺎهی ﻮ
ﺯﺑﺎنی ﻮﻳﻌنی
ﺮﻭﺑﺮﻭ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﻥ ﻬﺴﺘﻴﺪ ﻭلی
اﻃﺎﻋﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻴﺪ ﻭﺑﺮﺳﻮﻟﺎﻥ
ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻤﻥ که
ﺑﺪﺗﺮﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. (ﺍﻃﺎﻋﺖ) ﺗﻮﺍﻥ
ﻭ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺒﻮل ﻄﻮع ﻮ ﻃﻮق
ﺒﻨﺪگی ﻮ ﺳﺮﺳﭙﺮﺩگی
ﺴﺎﻟک ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﭽﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
اﺯ ﻏﻴﺐ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟم ﻤﻠﮑﻮﺕ
ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺎﺳﻮﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺂﻳﻨﺪ . ﻭﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
ﺮﺳﻮل ﺸﺪﻩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ مُردهﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ .ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﮐﻤک
کند ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺍﺯ
(ﻏﻴﺐ) ﺭﻭحی ﺁﻣﺪﻧﺪ.
ﺍﻣﻮﺭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺂﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺮﻭﺡ ﻭ ﻋﻮﺍلم
ﻤﻠﮑﻮتی ﺮﺍ ﻫﻤﮕی
غیبی ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
.ﻳﻌنی هستند ﻭلی
ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭﻏﺎﻳﺐ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
عاﺩﻯ ﻴﺎ ﺑﺸﺮﻯ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻌﺪﻭﻡ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻏﺎﻳﺐ ﻫم
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. (ﻏﺎﻳﺐ)
ﻫﺴﺖ ﻭلی ﺪﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺣتی
اﻣﻮﺭ ﻏﺎﻳﺐ ذﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺎﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺧﻴلی ﻮﺍﻗﻌﻴﺘﺮ
ﻭﺣﻘﻴﻘﻴﺘﺮ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴﺘﻬﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﻮﺭ ﮔﺪﺷﺘﻪ
ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ
ﺍﺯﻟﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺒﻰﻭﻏﺎﻳﺐ ﺍﺯ
ﺫﻫﻥ ﻮ ﺍﺯ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺴتی هستند. ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﺪم اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺑﺎﺭﻫﺎ ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺩﺭﺷﺮﺍﻳﻄ ﺒﻬﺘﺮ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭﺍراﺩﻩ
ﮐﺎفی ﺒﺎﻃﺎﻋﺖ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺍﻣﺮﻭﺯد ﺍﻧﺴﺎﻥ
عاﻗﻞ ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﺻﺖ
ﺭﺍ ﻣﻐﺘﻨم ﺒﺸﻤﺮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﭼﺮﺍ ﭘس
ﺍﺯﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ ﺒﺪﻭﻥ
ﺪﻟﻴل ﻤﻨﻄﻘﻰ ﺑﮑﺎﺭﻯ
که ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﻴﻢ
ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴم ﺒﮑﻨﻴﻢ
ﻧﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ؟
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺷﻔﺎهی ﺒﻨﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﻧﻴﺰ ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯﻤﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪﻫﺎﻯ ﻤﻠﮑﻮﺕ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣل ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻥ ﺪنیا
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک اﻟﻬی
ﺒﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﻘﻮل
اﻟﻬی ﻮ ﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻧﻪ ﺑﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ها ﻭ ﺑﺎ ﺍﻣﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺒﺎﻃل که ﻣﻥ اﺯ
ﺣﺰﺏﺍﻟﻠﻪ ﻫﺴﺘﻢ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻗم ﻮ ﮐﺮﺑﻠﺎ
ﻭﻣﮑﻪ بدﻧﻴﺎ ﺁﻣﺪﻩﺍﻡ.
ﮐﻪﺧﻴلیاﺯﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﺩﮊﺧﻴﻤﺎﻥ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺸﻬﺮﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ( تولّد ﺩﻭﻡ
) دﺭ ﺷﻬﺮﻫﺎﺋﻰ ﭼﻮﻥ
ﺟﺎﺑﻠﻘﺎ ﻭ ﺟﺎﺑﻠﺴﺎ
ﮐﻪ ﺷﻬﺮﻫﺎ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻳﺎ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
876 - اﺯﭘﻴﺎﻣﺒر
است (ﺝ۵ﺹ۲۹۲ ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ: اﻣّﺎ
ﺍﻃﻔﺎل
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ ﻓﺎﻧّﻬم
ﺒﺂﺑﺎﺋﻬم
ﻮﺃﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻤﺸﺮﮐﻴﻥ
ﻴﻠﺤﻘﻮﻥ
ﺒﺂﺑﺎﺋﻬﻢ
ﻭﻫﻮ ﻗﻮل
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّﻭجلّ
ﺑﺎﻳﻤﺎﻥ
ﺃﻟﺤﻘﻨﺎ ﺑﻬم
ﺬﺭﻳّﺘﻬم ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻃﻔﺎل
ﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺑﭙﺪﺭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻠحقّ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﭙﺪﺭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻠحقّ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
اﻳﻤﺎﻥ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ
در ﺍﻳﻤﺎﻥ وسلوک
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺎﻭﻟﺎﺩﺷﺎﻥ
ﻤﻠحق کرﺩﻳﻢ. (ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎن که
ﺩﺭﻃﻔﻮﻟﻴﺖ مُرده
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﺩﺭ ﺑﺰﺭﮔﻰ ﮐﺎﺭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺳﻠﻮک اﻧﺠﺎم
ﻨﺪﺍﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻃﻔﺎل ﻤﺸﺮک
ﻘﺒل از ﺑﻠﻮغ
عقلی مُردهﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﺮﻭﻃ
ﺒﺎﻳﻤﺎﻥ
ﭙﺪﺭﺍﻥ اﺳﺖ ﻧﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ اﻃﻔﺎل
کوﭼﻚ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺑﺪﻭﻥ سلوک
الهی ﻮﺗﺤﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﺑﭙﺪﺭﺍﻥ
کامل الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻠحقّ
ﺸﺪﻩ ﻭﺑﻬﺸتی
گرﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻥ ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﻟﻴل ﻮ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﻮ ﺗﺒﻌﻴﺾ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﭙس ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﺰﺩ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﻧﺪ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺑﭙﺪﺭﺍﻥ ﻤﻠحقّ
ﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﺮﻃ
ﭙﻴﻮﺳﺘﻥاﻭﻟﺎﺩ
ﺍﮔﺮ ﺑﺰﺭگ
ﺸﺪﻧﺪ ﻭ ﺳﺎﻟک
گرﺩﻳﺪﻧﺪ ﺑﭙﺪﺭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻃﻔﺎل
ﻤﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. (ﻣﻮٴﻤﻦ)ﺍﻭم
کرﺩﻩ ﻭ(ﺍﻳﻤﺎﻥ)
ﻫﻤﺎﻥ اﻭم
ﻮﺳﻠﻮﻙ ﻋﻤلی
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺯﺑﺎنی وﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺑﺪﻭﻥ طی
ﻤﺮﺍﺣل ﺘﺒﺪﻳل
ﺬﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺬﺍﺗﻰ
ﻓﻮﻗﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﺎﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪ.

حدیث 877 -
اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ292 بحار)
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻃﻔﺎﻟﻰ ﮐﻪ
ﻗﺒل اﺯﺑﻠﻮغ ﻤُﺮﺩﻧﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ اﻟﻠﻪ ﺃﻋﻠم
ﺒﻤﺎ ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﻋﺎﻣﻠﻴﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﭼﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
اﺪﺍﺩه ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻳﻌﻨﻰ:
اﻧّﻤﺎ ﻋنی
کفوﺍﻋﻨﻬﻢ ﻭﻟﺎ
ﺗﻘﻮﻟﻮﺍ
ﻓﻴﻬم ﺸﻴﺌﺎ ﻭ
ﺭﺩﻭﺍﻋﻠﻤﻬم
الی اﻟﻠﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ
ﺍﻳﻥ ﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯﺍﻳﻥ
عدﻩ ﺑﺮﺩﺍﺭﻳﺪ
ﻭﺻﺤﺒﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﮑﻨﻴﺪ
ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﻨﮕﻮﺋﻴﺪ. ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻌﻠم الهی
ﺒﺪﺍﻧﻴﺪ (ﮐﻪﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﭼﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕﻋﻠمی
ﻮﻋﻘلی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﮑﺎﻧﻴﺰم
ﺘﺪﺑﻴﺮﺍﺕ الهی
ﺒﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻣﺘﻌبق
ﺒﺎﺯﻟﻴّﺖ ﻳک
ﺮﻭح ﻮتولّدﺍﺕ
ﻗﺒلی ﺒﺸﺮﻯ
کنونی اﻭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺯﻧﺪگی
ﺒﺎ ﺭﻧﺠﻬﺎ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺁﻥ ﺁ
ﻧﻘﺪﺭ ﭘﻴﭽﻴﺪگی
ﻮﺗﻨﻮع ﺪﺭ ﺍثر
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺗﺄثیرﺍﺕ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﻴم
ﻮ ﺁﻧﮕﻬی ﻤﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪهدایت
ﺷﻮﻳﻢ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ ﻤﺒﺎﺣث
ﺩﺭﺫﻫﻥ ﺴﺎﻟک
ﺮﻫﺎ ﺷﺪنی
ﻨﺒﺎﺷﺪ ﺩﻟﻴل
عدم اﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
اﺯﮐﺎﺭسلوک
الهی او ﺍﺳﺖ.

حدیث 878 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ۲۹۲بحاﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺍنی
ﻮﺍﻟﺬﻳﻥ
ﺁﻣﻨﻮﺍ ﻭ
ﺍﺗّﺒﻌﻬم
ﺬﺭﻳّﺘﻬم
ﺒﺄﻳﻤﺎﻥ
ﺃﻟﺤﻘﻨﺎ ﺑﻬم
ﺬﺭﻳّﺘﻬم اﻣﺎﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭﺳﭙس
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭﺫﺭﻳّﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎﺭ
ﺍﺑﺎﻭﻟﺎﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻴﻢ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ (ﺗﺒﻌﻴّﺖ)
ﺳﻠﻮک
اﺯﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺮﻭﺣﺎنی
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
اﻭﻟﺎﺩ
ﺑﭙﺪﺭﺍﻥ کامل
اﺳﺖ.

حدیث 879 - ﺩﺭﺗﻔﺴﻴﺮﻋلیّ
ﺒﻥ اﺑﺮﺍﻫﻴم
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ۲۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻌنی آﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی ﻮ ﻣﻥ ﻴﻘﺘل
ﻤﻮٴﻤﻨﺎ
ﻣﺘﻌﻤّﺪﺍ ﻓﺠﺰاءه
ﺟﻬﻨّم ﺨﺎﻟﺪﺍ
ﻓﻴﻬﺎ ﻭﻏﻀﺐ
اﻟﻠﻪﻋﻠﻴﻪ ﻭ
ﻟﻌﻨﺘﻪ ﻭﺃﻋﺪّ
ﻟﻪ
ﻋﺬﺍﺑﺎﻋﻈﻴﻤﺎ ﻭﻫﺮ ﮐس ﮐﻪ
ﻣﻮٴﻤنی ﺮﺍ
ﻋﻤﺪﺍ ﺑﮑﺸﺪ (ﺳﺎﻟک
اوم کننده ﺮﺍ
ﻣﻴﮑﺸﺪ ﻭﻣﺎنع
ﺴﻠﻮک اﻭ ﺷﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﮔﺮﻓﺘﻥ ﺠﺎﻥ
اﻭ ﻓﺮﺻﺖ سلوک
الهی ﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺑﮕﻴﺮﺩ) ﺟﺰﺍﻯ الهی
اﻭﺟﻬﻨم
ﺠﺎﻭﻳﺪﺍﻥ  اﺳﺖ ﻭﻏﻀﺐ
ﻭ ﻟﻌﻨﺖ الهی
ﻮﻋﺬﺍﺏ ﻋﻈﻴم
اﺯ ﺁﻥ اﻭ
ﺍﺑﺪﻯ اﺳﺖ. (ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻤﺬﻫبی
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻋم
اﺯ ﺳنّی ﻴﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﻭﺣتی
ﻤﺪعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮک الهی ﻮ
ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﺴﻠﻴمی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻣﺎﻧﻊ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ ﻭﻗﺎﺗل
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺠﺮم
ﺘﮑﻔﻴﺮ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﺩﻳنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﺎﺭﻯ که
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
کشته ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻫﻤﻴﻥ ﺼﺪﺍﻗﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﺮگ ﺨﻮﻳﺶ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
که ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺣﻔﻈ ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭﻗﺒﻮل
ﻤﺮگ ﺪﺭ ﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮک ﺁﻧﻬﺎ ﻭ
ﺗﻀمینی اﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ اﺣﺘﻤﺎلی
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
غیر ﻣﺰﺍﺣم
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺣتی ﻤﻨﮑﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﻭضع ﻬﺘﺮ
ﻭ ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم عسکرﻯ
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ
ﻘﺘل ﻤﻮٴﻤﻨﺎ
علی ﺪﻳﻨﻪ
ﻟﻤﺘﻘﺒل
ﺘﻮﺑﺘﻪ ﻭﻣﻥ
ﻘﺘل ﻨﺒﻴّﺎ
ﺃﻭ ﻭصّی ﻨﺒﻰ ﻓﻠﺎ
ﺗﻮبة ﻟﻪ ﻟﺄﻧّﻪ
ﻟﺎ ﻳﮑﻮﻥ ﻤثله
ﻓﻴﻘﺎﺩ ﺑﻪ ﻭﻗﺪ
ﻳﮑﻮﻥ
اﻟﺮﺟﻠﺒﻴﻥ
اﻟﻤﺸﺮﮐﻴﻥ ﻮ
ﺍﻟﻴﻬﻮﺩ ﻭﺍﻟﻨﺼﺎﺭﻯ
ﻳﻘتل ﺮﺟﻠﺎ
ﻣﻥ
اﻟﻤﺴﻠﻤﻴﻦ علی
ﺃﻧّﻪ ﻣﺴﻠﻢ ﻓﺎﺫﺍ
ﺩﺧل ﻔﻰ
ﺍﻟﺎﺳﻠﺎم
ﻤﺤﺎﻩ
ﺍﻟﻠﻪﻋﻨﻪ ﻟﻘﻮل
ﺮﺳﻮﻟل اﻟﻠﻪ ﺍﻟﺎﺳﻠﺎم
ﻴﺠﺐ ﻣﺎﮐﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻪ ﺃﻯ
ﻳﻤﺤﻮ ﻟﺄﻥ ﺃﻋﻈم
اﻟﺬﻧﻮﺏ ﻋﻨﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﻮ
ﺍﻟﺸﺮک
ﺒﺎﻟﻠﻪ ﻓﺎﺫﺍ
ﻗﺒﻠﺖ ﺗﻮﺑﺘﻪ ﻓﻰ
ﺍﻟﺸﺮﻙ ﻗﺒﻠﺖ
ﻓﻴﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ ﻓﺄﻣﺎقول
اﻟﺼﺎﺩﻕ ﻟﻴﺴﺖ
ﻟﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﻓﺎﻧّﻪﻋنی
ﻤﻥ ﻘﺘﻞ
ﻧﺒﻴّﺎ ﺃﻭ
ﻭﺻﻴّﺎ ﻓﻠﻴﺴﺖ
ﻟﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﻟﺄﻧّﻪ
ﻟﺎ ﻳﻘﺎﺩ ﺃحدّ
ﺑﺎلإﻧﺒﻴاء
ﻮﺑﺎﻟﺄﻭﺻﻴاء ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﺄﻭﺻﻴاء
ﻮﺍﻟﺄﻧﺒﻴاء ﻭ
ﺍﻟﺄﻧﺒﻴا ﻮ
ﺍﻟﺄﻭﺻﻴاء لا
ﻳﻘتل ﺑﻌﻀﻬم
ﺒﻌﻀﺎ ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻨبیّ ﻮ
ﺍﻟﻮﺻﻰّ ﻟﺎ
ﻳﮑﻮﻥﻤثل اﻟﻨبی
ﻮﺍﻟﻮﺻﻰّ ﻓﻴﻘﺎﺩ
ﺑﻪ ﻭﻗﺎﺗﻠﻬم
ﺎﻟﺎ ﻳﻮﻓّق
ﺒﺎﻟﺘﻮبة ﻫﺮﮐس
ﻣﻮٴﻤنی ﺮﺍ ﮐﻪ
ﻣﺸﻐﻮ ﺪﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩ (ﺩﺭﺣﺎل
ﺴﻠﻮﻙ ﻭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﻮﻳﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﻳﻥ
اﻭ) ﻭﻯ ﺮﺍ
ﺑﮑﺸﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﻮﺑﻪ ﺑﻌﺪﻯ
اﻭ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ
ﻭﺻی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺑﮑﺸﺪ ﺗﻮﺑﻪ
ﺍﻭ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﺎﺩل ﻤﻘﺘﻮل
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﺭﺯﺵ
ﻣﻘﺎم الهی ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪﻣثبل
ﺑﺎﻟﻤثل
ﻮﻗﺼﺎﺹ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﺩ (ﻭﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺍﺣﺘﻤﺎلی
گرﺩﺩ) ﻭلی کسی
اﺯﻣﺸﺮﮐﺎﻥ ﻳﺎ
(ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻨﻈﻮﺭ)
ﻳﻬﻮﺩ
ﻭﻧﺼﺎﺭﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ (ﻣﻮٴﻤﻥ
اوم کنندﺪﻩﺍﻯ)
ﺭﺍ ﺑﮑﺸﺪ ﭼﻮﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺳﻠﺎم
ﻮﺍﺭﺩ ﺷﻮﺪ.(ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﺎﻧﻨﺪ مقام
ﻣﻘﺘﻮل ﻟﺸﻮﺪ )
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺒﺨﺸﺪ (ﺍﮔﺮﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺴﺨﺖ ﺗﺮ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
طیّ کند ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔش
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﻟﺎﺯم ﺪﺍﺭﺩ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺍﺳﻠﺎﻡ (ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻧﻪ
ﺩﻳﻥ ﻈﺎﻫﺮﻯ
ﺪﺭ ﺩﻩﻫﺎ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﻮﻣﺘﻀﺎﺩ)
ﻫﺮﭼﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﭘﺎک ﻮﻣﺤﻮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.(ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻤﺎم
ﻤﻌﺎﻳﺐ ﻗﺒل
اﺯ ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮکی ﺮﺍ ﭘﺎک
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﻗﺘل
ﻤﻮٴﻤﻦ ﻭﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻴی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺮک
ﺃﻋﻈم گناﻫﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺑﺪﻭﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﻮﺩﻥ مشرک
اﺳﺖ. ﻣﺎﺩﺍم که
ﺑﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﮔﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻮﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺎﻓﺮ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﻣﺸﺮﻙ.
ﮐﻪ (ﺷﺮﻙ) ﺧﺎﺹ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰقشری ﻭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ بحق
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺩﻧﺒﺎل
ﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ هر
ﻓﻘﻴﻪ سفیه و
فاسدی ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺗﻮﺑﻪ ﺍﺯ ﺷﺮک
ﻛﻨﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﻭﻗﺒﻮل ﺘﻮﺑﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻣﺎم عسکرﻯ
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق
ﻨﻴﺰ فرموده (ﮐﻪ
ﻗﺎﺗل ﻤﻮٴﻤﻥ
ﺪﺭﺣﺎل اﻳﻤﺎﻥ
ﻮﺳﻠﻮﻙ) ﻗﺎﺑل
ﺘﻮﺑﻪ ﭘﺬﻳﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪﺣتی اﮔﺮ
ﻧﻴّﺖ ﻗﺘل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻭﺻی ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩﭼﻨﺎﻥ
اﺭﺯﺷی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺵ
ﻗﺼﺎﺹ ﺷﻮﺩ
ﻭﺑﺎﻟﻤثل
اﻋﺪﺍم گرﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻌﺎﺩل
اﺭﺯﺵ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻭﺻﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ (ﻳﻌنی
اﻣﺎﻣﺎﻥ
هرﺯﻣﺎﻥ ﻮﻫﺮ
ﮐﺎﻣل الهی
اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻭﺻﻴّﺖ
ﻭﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻭﻣﻨﺘﺨﺐ
ﺟﺎﻧﺸﻴنی الهی
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﻘﺒل
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﮑﺸﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻤثل
اﻋﺪﺍم گرﺩﻧﺪ.
ﻭﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﻫﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻭﺻی ﻴﺎ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﺍﻭ ﻣﻮﻓق
ﺒﺘﻮﺑﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ حدیث
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺳﻠﻮک الهی
ﭽﻨﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺨﺸﺪ ﻭﻗﺘل
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
که ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻋﻈﻴم اﺳﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻮﻗﺸﺮﻯ ﻘﺘل ﺼﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﻮلی
غیر ﻗﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻭﺣﮑﻢ
ﻣﺴﻠﻤﺎنی ﻨﻴﺰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ که
مشرک بوده
ﺍﺳﺖ.(ﻳﻘﺎﺩ)
ﺍﻧﻘﻴﺎﺩ
ﻭﺍﻓﺴﺎﺭﮔﻴﺮﻯ
کسی ﺑﺮﺍﻯ کشتن
ﻭﺍﻋﺪﺍم کرﺩﻥ
ﻮﻗﺼﺎﺹ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﻣﻮٴﻤن
اﮔﺮﻫﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺮ ﮐس
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺘﻮﺟه ﺴﻠﻮکی و
عبادی ﮐﻨﺪ ﺩﺭﻭﺍقع
اﻭﺭﺍ ﮐﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ . ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﺟﺴم
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﮑﺸﺪ. ﻭ ﻣﺰﺍﺣم
کاﺭالهی
اﻭﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟک بی
اﻋﺘﻨﺎ ﺑﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻭﺩﺭ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺍﻭ
ﺩﺭﺣﮑم ﻘﺎﺗﻞ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﻬﻴچ ﻨﺤﻮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﺭﺿﺎﻯ
الهی ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ.

حدیث
880 - ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻧﻘل ﺸﺪﻩ (ﺝ۶ﺹ23 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺭﺍﻭﻯ اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﭼﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﺮﺍﻏﺮق کرﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ (ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ
ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﻓﺮﻋﻮﻥهم
اﻳﻤﺎﻥ ﺪﺍﺷﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺪﻳم
ﺘﺮ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻧﻴﺰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺸﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﺎﻧﺖ قبل از
ﻣﻮسی ﺒﻮﺩ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﻤﺘﮑﺒّﺮ ﺿﺪ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﺷﺎﻣل
همه ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺴنّی
ﻴﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﻭﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯعلوﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
سلوک الهی ﻨﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. (ﺗﻮﺣﻴﺪ)
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻋﻤل
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺤﺎﻟﺖ
ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻮﺑﻴﺨﻮﺩﻯ ﻴﺎ ﺻﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻭ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
اﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻭﺍﻗﺮﺍﺭ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ کنند. (ﻓﺮﻋﻮﻥ)
ﻫﺮﺻﺎﺣﺐ ﻓﺮّ ﮐﺎﺫﺏ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم
آﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻨﺎم
ﺨﺪﺍ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: لأﻧّﻪ
ﺁﻣﻥ عند
ﺭﻭٴﻴﻪ ﺍﻟﺒأس ﻭ
ﺍﻟﺎﻳﻤﺎﻥ عند
ﺭﻭیة ﺍﻟﺒﺄس
ﻏﻴﺮﻣﻘﺒﻮﻝ ﻭ
ﺫﻟک ﺤﮑم اﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺫﮐﺮﻩ
فی اﻟﺴَﻠَﻒ
ﻭﺍﻟﺨَﻠَﻒ ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﺪﺭ ﻭﻗﺖ
ﺩﻳﺪﻥ(ﺑﺄس) ﺍﻳﻤﺎﻥﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺪﺭ
ﻭﻗﺖ ﺑﺄس ﻭمرگ
ﻮﺳﺨتی ﻘﺒﻮل
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﺤﮑم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻒ ﻭﺧﻠﻒ
ﺑﻮﺩﻩ است .(ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯﻘﺪﻳم
ﻮﺟﺪﻳﺪ)
ﺯﻳﺮﺍﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻓﻠﻤّﺎ
ﺭﺃﻭﺍ ﺒﺄﺳﻨﺎ ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﺁﻣﻨّﺎ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﻭحدّﻩ ﻭﮐﻔﺮﻧﺎ
ﺑﻤﺎ ﮐﻨّﺎ ﺑﻪ
ﻣﺸﺮﮐﻴﻦ ﻓلم
ﻴک ﻴﻨﻔﻌﻬم ﺍﻳﻤﺎﻧﻬﻢ
ﻟﻤّﺎ ﺭﺃﻭﺍ ﺑﺄﺳﻨﺎ
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺒﺄس
ﻭﺿﺮﺑﺖ ﻣﺮگ
ﺁﻭﺭ ﻣﺎﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻧﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﺨﺪﺍﻯ ﻮﺍحدّ
ﻣﻴﺁﻭﺭﻳﻢ.
ﻭﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻣﺸﺮک
ﺒﻮﺩﻳﻢ ﮐﺎﻓﺮ
ﻭﻣﻨﮑﺮﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ.
ﻭﺑﺪﻳﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺍﻳﻤﺎﻧﺸﺎﻥ
ﻨﻔﻌﺸﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭﺑﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺒﺄس
ﻭﻣﺮگ ﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻳﻮم
ﻴﺄتی ﺒﻌﺾ
ﺁﻳﺎﺕ ﺭﺑّﻚ لا
ﻳﻨفع ﻨﻔﺴﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻟم
ﺘﮑﻥ ﺁﻣﻨﺖ ﻣﻥ
ﻘﺒﻞ ﺃﻭ ﮐﺴﺒﺖ فی
اﻳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﺧﻴﺮﺍ ﺭﻭﺯﻯ
که ﺑﺮخی ﺁﻳﺎﺕ
ﺧﺪآیَت
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻧﺸﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺎﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻤﺎنی ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺨﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﺪﺭﻭﻗﺖ ﻏﺮق
ﺸﺪﻥ (ﮔﻔﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺁﻭﺭﻡ) ﻭ
ﺍﻣﺎم اﻓﺰﻭﺩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺧﺪﺍ
ﺧﺪﺍئی ﻨﻴﺴﺖ (ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺰﺑﺎﻧﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ عملی ﻮ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
خود ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﻮﺗﻮﺣﻴﺪ ﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺩفع
ﺸﺮک هنگاﻡ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺍﻳﻤﺎﻥعملی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﻮﻓﺮﻋﻮﻧﻴﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻫﻤﺎﻥ اﻳﻤﺎنی
که ﺑنی اﺳﺮﺍئیل
اﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ. (ﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﻋمّ اﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻴﻬﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺣتی ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎل إﺳﺮاء
ﺒﻪ ﺍﻳل ﻮ
ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻭ ﺍﻟﻪ
ﻳﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻭﻣﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
هستم (ﻓﺮﻋﻮﻥ
هم اﻳﻤﺎﻥ
ﻘﺸﺮی ﻭ ﺯﺑﺎنی
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻟﺬﺍ ﺑﻔﺮﻋﻮﻥ
گفته ﺷﺪ ﺑﮕﻔﺘﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻣﻨﺖ ﺃﻧّﻪ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﺬﻯ ﺁﻣﻨﺖ ﺑﻪ
ﺑﻨﻮ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻭ
ﺃﻧﺎ ﻣﻥ
اﻟﻤﺴﻠﻤﻴﻥ
ﺤﺎﻟﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍهی
اﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻴﺎﻭﺭﻯ ﺩﺭ
ﺣﺎلی که ﻗﺒﻠﺎ
ﺗﻤﺮّﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻯ ﻭﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻯ ﻭﺍﺯ
ﻓﺎﺳﺪﺍﻥ (ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ)
ﺑﻮﺩﻯ
ﺪﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺴﻠﻮک الهی
ﻤﻬم اﺳﺖ حتی
ﺒﺮﺍﻯ ﻓﺮﻋﻮﻥ ﻭلی
ﺰﻭﺩﺗﺮ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ با
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ و ﻓﺮﺻﺖ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﻨﺘﺎﻳج
ﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﺒﺮﺳﺪ.

حدیث 881 -
ﺩﺭ ﺧﺒﺮ ﺍﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ23ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻌﺎﺫ ﺑﻥ
ﺠﺒﻞ ﺍﺯ
ﺻﺤﺎﺑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﻳﺸﺎﻥ
ﻭﺍﺭﺩ ﻭﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
علت ﮔﺮﻳﻪ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺟﻮﺍنی ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺗنی ﻨﺮم ﻮ
ﺭﻧﮓ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺯﻳﺒﺎ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺮ ﺟﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﻳﺪ ﻭﻃﺎﻟﺐ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺠﻮﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮﺧﺪﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺮﺍ
ﺩﺍﻭﺭﻯ کند ﻣﺮﺍ
ﺑﺠﻬﻨم
ﻤﻴﻔﺮﺳﺘﺪ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨم
ﻤﺮﺍ ﻣﻮﺃﺧﺬﻩ
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻧمی
ﺒﺨﺸﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻫل
ﺃﺷﺮﮐﺖ
ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﺷﻴﺌﺎ؟ ﺁﻳﺎ ﺑﺨﺪآیَت
ﺷﺮکی
ﻨﻤﻮﺩﻩﺍﻯ؟
ﺑﺖ ﭘﺮﺳتی
ﻭﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳتی ﺪﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﻫﺮﻓﻘﻴﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻮ
ﺑحقّ الهی
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﻮ ﺗﻮﺳّل
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﺁﻧﻬﺎ)
ﺟﻮﺍﻥ گفت
ﻫﺮﮔﺰ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺁﻳﺎﮐسی
ﺮﺍ ﮐﺸﺘﻪﺍﻯ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺣﺮﺍﻡ ﻨﻤﻮﺩﻩ؟ﺟﻮﺍﻥﮕﻔﺖﺧﻴﺮ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ ﻳﻐﻔﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﻟک
ﺬﻧﻮﺑﻚ ﻭ ﺍﻥ
کاﻧﺖ ﻣثل
ﺍﻟﺠﺒﺎل
اﻟﺮﻭﺍسی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻤﺎم گناﻫﺎﻥ
ﺘﻮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺨﺸﺪ حتی
اﮔﺮ ﺑﺤﺠم
کوﻫﻬﺎﻯ ﺑﻠﻨﺪ
ﺳﺮ ﺑﻔﻠک
ﻜﺸﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺟﻮﺍﻥ گف ت ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻧم اﺯ
ﺍﻳﻥ کوه ﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺘﻮ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﺸﻴﺪ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺯﻣﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﻳﺎ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ ﻭﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻣﺎﺳّﻪﻫﺎ ﻭ
ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺁﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭﺍﻥ
ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻏﻔﺮﺍﻥ
گناﺎﻫﺎﻥ ﺘﻮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﺮﺵ ﻭ ﮐﺮسی
اﻭ ﺑﺎﺷﺪ (ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺗﻤﺎم هستی
هاﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﻳﺎ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻧﻰ)
ﺑﺎﺯ ﭼﻮﻥ گفت ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﻏﻀﺐ ﻧﮕﺎهی
کرﺩ.ﻭﮔﻔﺖ ﺟﺰ
ﺍﻥﭽﻪ ﻣﻴﮕﻮئی
ﻳﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺘﻮ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﺑﺰﺭگی ﺨﺪآیَت
(ﻣﺎﺩﺍم که ﺍﺯ
ﮐﺮسی ﻮﻋﺮﺵ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻟﺬﺍ
ﺟﻮﺍﻥ ﺒﺨﺎک
اﻓﺘﺎﺩ ﻭﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳم
ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺖ ﺁﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯﺧﺪﺍﻯ
عظیم کسی هست ﮐﻪ
ﻏﻔﺮﺍﻥ
گنتﻫﺎﻥ عظیم
کند. ﻭﺟﻮﺍﻥ
ﭙﺎﺳﺨﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ ﻳکی
اﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻧﺖ
ﺭﺍ ﺑﮕﻮ ﺟﻮﺍﻥ
گفت ﻫﻔﺖ ﺳﺎل
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﻧﺒﺶ
ﻗﺒﺮﻫﺎ می کرﺩﻡ
ﻭﮐﻔﻥ ﺪﺯﺩﻯ
ﻤﻴﻨﻤﻮﺩﻡ ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺧﺘﺮی اﺯ
ﺍﻧﺼﺎﺭ مُرده ﻭﻣﻥ
ﺸﺒﺎﻧﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﻗﺒﺮ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻡ.ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺮﺩﺍﺷتم
ﻮﭼﻮﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘم
ﺒﺮﮔﺮﺩﻡ ﺷﻴﻄﺎﻥ
اﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻥﺰﻳﺒﺎ
ﻧﺸﺎﻥﺪﺍﺩ ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺷﮑم
ﻮﭘﺎﻫﺎﻯ
ﺴﻔﻴﺪ
ﻭﺯﻳﺒﺎﻯ
اﻭﺭﺍ ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﻰ؟
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ
ﻣﻴّﺖ ﺟﻔﺖ ﮔﻴﺮﻯ
کرﺩم ﻮ ﺭﻓﺘم
ﻮلی ﺼﺪﺍئی
ﺸﻨﻴﺪﻡ ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﻴﺎ ﺷﺎﺏ ﻭﻳﻠک
ﻤﻥ ﺪﻳّﺎﻥ ﻴﻮم
اﻟﺪﻳﻦ ﻳﻮم
ﻴﻘف ﻮ ﺍﻳّﺎﻙ ﮐﻤﺎ
ﺗﺮﮐﺘﻨﻰ
ﻋﺮﻳﺎﻧﻪ فی
عساﮐﺮ
ﺍﻟﻤﻮﺗﻰ ﻭ
سلبتنی ﺃﮐﻔﺎﻧﻰ
ﻭﺗﺮﮐﺘنی
ﺃﻗﻮم ﺟﻨﺒﻪ
ﺍلی ﺤﺴﺎبی
وﺍﻯ ﺒﺮﺗﻮ
ﺟﻮﺍﻥ ﺭﻭﺯﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭼﻪ ﺧﻮﺍهی کرﺩ ﮐﻪ
ﻟﺨﺖ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ
ﺟﻨﺎﺑﺖ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺤﺴﺎب ﺮسی
ﺨﻮﺍﻫم
اﻳﺴﺘﺎﺩ.
ﺟﻮﺍﻥ اﻓﺰﻭﺩ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻮﻯ
ﺒﻬﺸﺖ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫم ﺪﺍﺷﺖ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ ﺗﻨﺤنّی
ﻴﺎ فاﺳﻖ ﺍﻧنی
ﺃﺧﺎﻑ ﺃﻥ
ﺃﺣﺘﺮق
ﺒﻨﺎﺭﻙ ﻓﻤﺎ
ﺃﻗﺮﺑﻜم ﻤﻥ
اﻟﻨﺎﺭ ﺍﻯ
ﻔﺎﺳق اﺯﻣﻥ
ﺪﻭﺭ ﺷﻮ ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺁﺗﺶ
ﺗﻮﻧﺴﻮﺯﻡ
ﭼﻘﺪﺭﻧﺰﺩﻳک
ﺒﺠﻬﻨم هستی .ﺭﺍﻭﻯ
اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺠﻮﺍﻥ
ﺪﺭﺷﻬﺮ
ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ عذﺍ
ﺗﻬﻴﻪ ﮐﺮﺩ ﻭﺑﮑﻮﻫﺴﺘﺎﻥﺮﻓﺖ.
ﺩﺭﺁﻧﺠﺎ
ﻋﺰﻟﺖ ﮔﺮﻓﺖ
ﻭﻟﺒﺎس ﺧﺸﻦ
ﭘﻮﺷﻴﺪ ﻭﺩﺳﺘﺎﻥﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺎﮔﺮﺩﻥﺒﻬم
ﺒﺴﺖ. ﻭﮔﻔﺖ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺍﻳﻥ ﺒﻨﺪﻩ ﺗﻮ
ﺑﻬﻠﻮل اﺳﺖ. (ﮐﻪ
(ﺍﺑﺘﻬﺎﻝ) ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ )ﺩﺳﺖ
ﺑﺴﺘﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺗﻮ
ﻫﺴﺘم ﺨﺪﺍ ﻳﺎ
ﻣﺮﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
اﻧﺠﺎم گرﻓﺘﻪ
ﻣﺮﺍ ﻣﻴﺒﺨﺸﻰ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ هستم ﻧﺰﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺮﺕ
ﺭﻓﺘﻢ ﺍﻭ ﻣﺮﺍ
ﻃﺮﺩ ﻧﻤﻮﺩ ﻭ
ﺗﺮس ﻣﺮﺍ
ﺍﻓﺰﻭﺩ. ﻭﻗﺴم
ﺒﺎﺳم ﻮﻧﺎﻣت
ﻮ(ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﺍﻭ)
ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﺠﻠﺎل ﺘﻮ (ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﻋﻈﻴم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺕ)
ﻣﻴﺪﻫﻢ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﻧﮑﻨﻰ ﻭ ﺩﻋﺎﻯ
ﻤﺮﺍ ﺑﺎﻃل
ﻨنمائی ﻮ ﺍﺯ رﺣﻤﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﺄﻳﻮﺳم
ﻨﮑﻨﻰ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺠﻮﺍﻥ ﻤﺪﺕ
ﭼﻬل ﺮﻭﺯ ﺍﻳﻥ
گفته ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩ (
ﻳﻚ ﺩﻭﺭﻩ
ﭼﻠّﻪ ﻧﺸﻴنی
ﺴﻠﻮکی ﺴﺎﻟﻚ)
ﺑﻄﻮﺭﻯ که
ﻭﺣﺸﻴﺎﻥ
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻳﺶ گرﻳﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﭽﻬل
ﺮﻭﺯ ﺗﻤﺎم ﺸﺪ ﻭ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﺩ ﻭﮔﻔﺖ
ﺍﻟﻠّﻬم ﻤﺎ
ﻓﻌﻠﺖ فی
ﺤﺎﺟﺘﻰ ﺍﺳﺘﺠﺒﺖ
ﺩﻋﺎوی ﻮﻏﻔﺮﺕ
ﺧﻄﻴﺌﺘﻰ ﻓﺄﻭح
الی ﻨﺒﻴّﻚ ﻭﺍﻥ
ﻠﻢ ﺗﺴﺘﺠﺐ لی ﺪﻋﺎﺋﻰ
ﻭﻟم ﺘﻐﻔﺮلی
ﺨﻄﻴﺌتی ﻮ
ﺃﻭﺭﺩﺕ
ﻋﻘﻮﺑﺘﻰ ﻓﻌﺠّل
ﺒﻨﺎﺭ
ﺗﺤﺮﻗﻨﻰ ﺃﻭﻋﻘﻮبة
ﺑﻪ فی اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺗﻬﻠﮑﻨﻰ ﻭﺧﻠّﺼنی
ﻤﻥ ﻔﻀیحة ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻥ ﭽﻪ
ﮐﺮﺩﻯ؟ ﺍﮔﺮ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻤﺮﺍ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻯ
ﻮﻏﻔﺮﺍﻥﺪﺍﺩﻯ
ﭘس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ کن
(ﮐﻪ ﻣﺮﺍ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﭘﺬﻳﺮﺩ) ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﻋﺎﻯ ﻤﺮﺍ
ﺍﺟﺎﺑﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻯ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻣﺮﺍ ﻧﺒﺨﺸﻴﺪﻯ
ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍهی
ﻤﺮﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮐﻨﻰ ﭘس
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻣﺮﺍ
ﺑﺂﺗﺶ ﺑﺴﻮﺯنی
که ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺒﻔﺮﺳﺘﻰ ﻭﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﻬﻠﺎﮐﺖ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻰ ﻭلی
ﻤﺮﺍ ﺭﺳﻮﺍئی
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮐﻨﻰ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺵ
ﺍﻟﻬﺎم کرﺩ. (ﻭ
ﺍﻟﺬﻳﻥ اﺫﺍ ﻓﻌﻠﻮﺍ
ﻓﺎﺣشة ) ﻳﻌنی
اﻟﺰﻧﺎ (
ﺃﻭﻇﻠﻤﻮﺍ
ﺃﻧﻔﺴﻬﻢ)
ﻳﻌنی
ﺒﺎﺭﺗﮑﺎﺏ
ﺫﻧﺐ ﺃﻋﻈم ﻤﻥ
اﻟﺰﻧﺎ ﻭﻧﺒﺶ
ﺍﻟﻘﺒﻮﺭ
ﻭﺃﺧﺬ
ﺍﻟﺄﮐﻔﺎﻥ ( ﺫﮐﺮﻭﺍ
ﺍﻟﻠﻪ ﻓﺎﺳﺘﻐﻔﺮﻭﺍ
ﻟﺬﻧﻮﺑﻬﻢ)
ﻳﻘﻮل ﺨﺎﻓﻮﺍ
ﺍﻟﻠﻪ ﻓﻌﺠّﻠﻮﺍ
ﺍﻟﺘﻮﺑﻪ (ﻭﻣﻥ
ﻴﻐﻔﺮ
ﺍﻟﺬﻧﻮﺏ اﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ) ﻳﻘﻮل
عزّ وجل ﺃﺗﺎک
عبدﻯ ﻴﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺗﺎﺋبا ﻓﻄﺮﺩﺗﻪ
ﻓﺄﻳﻥ ﻴﺬﻫﺐ؟
ﻭﺍلی
ﻤﻥﻴﻘﺼﺪ؟ ﻭ ﻣﻥ
ﻴﺴﺄﻝ ﺃﻥ ﻳﻐﻔﺮﻟﻪ
ﺫﻧﺒﺎ ﻏﻴﺮﻯ؟
ثُمّ ﻗﺎل غزّ
ﻭجلّ (ﻭﻟم
ﻴﺼﺮّﻭﺍ ﻋلی
ﻤﺎ ﻓﻌﻠﻮﺍ
ﻭﻫم ﻴﻌﻠﻤﻮﻥ)
ﻳﻘﻮب ﻠم
ﻴﻘﻴﻤﻮﺍ ﻋلی
اﻟﺰﻧﺎ ﻭﻧﺒﺶ
ﺍﻟﻘﺒﻮﺭ ﻭ ﺃﺧﺪ
ﺍﻟﺄﮐﻔﺎﻥ (ﺍﻭﻟﺌک
ﺠﺰاؤﻫم
ﻤﻐﻔﺮﻩ ﻣﻥ
ﺮﺑّﻬﻢ ﻭﺟﻨّﺎﺕ
ﺗﺠﺮﻯﻤﻥ
ﺘﺤﺘﻬﺎ ﺍﻟﺄﻧﻬﺎﺭ
ﺧﺎﻟﺪﻳﻦ
ﻓﻴﻬﺎ ﻭﻧﻌم
اﻟﺄﺟﺮ
ﺍﻟﻌﺎﻣﻠﻴﻦ) ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﮕﻨﺎﻩ
ﻭﻓﺤﺸاء
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ ﻳﻌنی
ﺰﻧﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺩ ﺳﺘم
ﻮﻇﻠﻢ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ (ﺑﺠﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣل
ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﺸﺪﻧﺪ.ﻭﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺧﺴﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺩﻧﺪ ﻭسلوک
الهی ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ) (ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ
ﺯﻧﺎ ﭼﻮﻥ
ﻨﺒﺶﻗﺒﺮ
ﻭﮐﻔﻥ ﺪﺯﺩﻯ
کرﺩﻧﺪ) ﭼﻮﻥ
ﺬﮐﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
ﻭﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺨﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻳﻌنی
که ﭼﻮﻥ
ﺘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺗﺴﺮﻳﻊ ﺩﺭﺗﻮﺑﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﭼﻪ
ﮐسی ﺠﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺃﻯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻦ (
ﻭﺳﺎﻟک ﻘﺒلی
ﻮﻣطیع ﻔﻌﻠﻰ)
ﺑﻨﺰﺩ ﺗﻮ
ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﺪ ﻭلی
اﻭﺭﺍ ﻃﺮﺩ
ﮐﺮﺩﻯ ﺍﻭ
ﺍﻳﻨک کجا
ﺍﺳﺖ؟ ﻭﺑﺴﻮﻯ
ﭽﻪ ﮐﺴﻰ ﺭﻓﺘﻪ؟
ﻭﭼﻪﮐسی غیر
ﺍﺯ ﻣﻥ هست ﮐﻪﮔﻨﺎﻩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﺨﺸﺪ؟
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﭙس ﻓﺮﻣﻮﺩ: (ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍنی
که ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻟﻬﺎم
ﻮﻭحی ﻤﻴﺸﺪﻩ)
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺑﺮ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ .ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻴﺰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺯﻧﺎ ﻭ
ﻧﺒﺶ ﻗﺒﻮﺭ
ﻭﮐﻔﻥ ﺪﺯﺩﻯ
کرﺩﻧﺪ.ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﺠﺰﻏﻔﺮﺍﻥ
اﺯﺧﺪﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻧﻬﺮﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺮ ﭘﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺃﺟﺮ ﻋﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻥﺁﻳﻪ
ﻧﺎﺯل ﺸﺪ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺧﺎﺭج
گردید و ﺁﻳﻪ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭﻣﺒﺘﺴم
ﺒﻮﺩ. ﻔﻠﻤّﺎ
ﻧﺰﻟﺖ ﻫﺬﻩ
ﺍﻟﺂیة علی
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﺧﺮج
ﻮﻫﻮ ﻳﺘﻠﻮﻫﺎ
ﻭ ﻳﺒﺘﺴّﻢ ﻓﻘﺎﻝ
ﻟﺄﺻﺤﺎﺑﻪ ﻣﻥ
ﻴﺪﻟّنی علی
ﺬﻟک اﻟﺸﺎﺏ
ﺍﻟﺘﺎﺋﺐ؟ ﻣﺒﺘﺴم
و خندلن ﺒﻮﺩ ﻭﺑﺼﺤﺎﺑﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻣﺮﺍ
ﺑﻨﺰﺩ ﺁﻥ
ﺠﻮﺍﻥ
ﺮﺍﻫﻨﻤﺎئی
کنید .ﻭﻣﻌﺎﺫ
ﺻﺤﺎﺑﻪ ﮔﻔﺖ ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻳم
که ﺩﺭ ﻓﻠﺎﻥ
ﺠﺎﺍﺳﺖ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ آﺻﺤﺎﺑﻪ
ﺑﻨﺰﺩ ﺟﻮﺍﻥ
ﺪﺭ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ
ﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭﺩﻧﺒﺎل
ﺠﻮﺍﻥﺒﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﻧﺪ ﺍﻭ
ﺑﻴﻥ ﺪﻭﺳﻨگ
اﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﻭ
ﺯﻧﺠﻴﺮ ﻭﻏُل
ﺒﮕﺮﺩﻥ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺳﻴﺎﻩ
ﻭﻣﮋﮔﺎﻥ
اﻭﺍﺯ ﮔﺮﻳﻪ
ﻓﺮﻭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ.ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻯ
ﺳﺮﻭﺭ ﻣﻦ ﺗﻮ
ﻣﺮﺍ ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻴﮑﻮ ﺍﺯﺑﺪﻯ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻯ ﮐﺎﺵ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴتم که
ﻣﻴﺨﻮﺍهی ﺒﺎ
ﻣﻦ ﭼﻪ ﺑﮑﻨﻰ.
ﺑﺂﺗﺶ
ﺑﺴﻮﺯﺍﻥ ﻳﺎ
ﺩﺭ جوﺍﺭﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﻰ.
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺗﻮ ﺑﺮ
ﻣﻥ اﺣﺴﺎﻥو
ﻧﻌﻤﺖ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ کرﺩﻩﺍﻯ
ﺍﻯ کاﺵ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻢ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺃﻣﺮ ﻣﻥ ﭽﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻣﺮﺍ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺒﺮﻯ ﻴﺎ
ﺑﺠﻬﻨﻢ.
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻥ ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺯﻣﻴﻥاﺳﺖ.
ﻭﺍﺯ ﻋﺮﺵ ﻭﮐﺮسی
ﺘﻮ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻯ کاﺵﻣ
ﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺨﺸﻴﺪی ﻮ
ﻣﺮﺍ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﺳﻮﺍ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻯ (ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﺪﺭﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﻭﺯ
ﺗﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع
ﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻴک ﺮﻭح
ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﻴﺸﺪﻩ ﻭﻣﺠﺮم
گرﺩﻳﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
یک کاﺭﻣﺎ ﺍﺳﺖ)
ﺟﻮﺍﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻤﻴﮕﻔﺖ ﻭﺧﺎک
ﺒﺮﺳﺮ
ﻣﻴﺮﻳﺨﺖ ﻭ
ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﺍﻭ ﮔﺮﻳﺎﻥﺒﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺒﺮﺳﺮﺍﻭ ﺻﻒ
ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﺮﻳﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺰﺩﻳک ﺸﺪ
ﻭﺩﺳﺘﺎﻥ
اﻭﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﮐﺮﺩ ﻭﺧﺎک اﺯ
ﺭﻭﻯ ﻮ ﺳﺮ ﺍﻭ
ﭘﺎک ﻨﻤﻮﺩ.ﻭﮔﻔﺖ
ﺍﻯ ﺒﻬﻠﻮﻝ ﺑﺸﺎﺭﺕ
ﺑﺪﻫﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺯ ﺁﺗﺶ
ﺟﻬﻨم هستی (ﻫم
ﺒﺪﻟﻴل اﻟﻬﺎم
اﻟﻬﻰ ﻭ ﻫم
ﺒﺪﻟﻴل
ﭙﺬﻳﺮﺵ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل الهی که ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫم ﺒﺮﺭﺳﻰ ﺣﺎﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺑﭽﻪ
ﺣﺎلی
ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﺳﺖ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﭙس ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥﻔﺮﻣﻮﺩ:
ﻴﺎ ﺑﻬﻠﻮﻝ ﺃﺑﺸﺮ
ﻓﺎﻧّک عتیق
اﻟﻠﻪ ﻣﻥ
اﻟﻨﺎﺭ ثُمّ
ﻘﺎل لأﺻﺤﺎﺑﻪ ﻫﮑﺬﺍ
ﺗﺪﺍﺭﮐﻮﺍ
ﺍﻟﺬﻧﻮﺏ ﮐﻤﺎ
ﺗﺪﺍﺭﮐﻬﺎ
ﺑﻬﻠﻮﻝ ثُمّ
ﺗﻠﺎ ﻋﻠﻴﻪ ﻣﺎ
ﺃﻧﺰل
اﻟﻠﻪﻋﺰّ جلّ
ﻓﻴﻪ ﻭﺑﺸّﺮﻩ
ﺑﺎﻟﺠنّة ﺑﺪﻳﻥ
گوﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
گناﺎﻫﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﺎﺭﻩﺳﺎﺯﻯ
کنید . ﮐﻪ
ﺑﻬﻠﻮل کرﺩ. ﻭ
ﺳﭙﺶ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﺑﺸﺎﺭﺕ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﺎﻃﻠﺎع ﺪﺍﺩ (سلوک
الهی ﺒﺎﻳﺪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺑﺎ
ﺗﺮس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭﻋﻤﻴﻘﺎ
ﭘﺸﻴﻤﺎنی
ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺣتی
گفتارﻫﺎ
ﻭﺍﺣﻮﺍل اﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺤﻴﺮﺕ ﺁﻭﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻮﻋﻰ ﺟﻨﻮﻥ ﻭ
ﻋﺪم اﻋﺘﺪﺍل
ﺒﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻧﺠﺎﺕ ﻭﺑﻬﺸﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﭙﻴﺮ الهی
اﻭﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺍﺩﻋﺎ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻧﺪاُمّت
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ
عمقی اﺯ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﻮﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺪﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ.

حدیث
882 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ26ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺟﻮﺍنی
ﻴﻬﻮﺩﻯ ﻧﺰﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻣﺪ (ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻴﻬﻮﻩ ﻃﻠﺐ ﻭﺳﺎﻟک
ﺒﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ.ﮔﺮﭼﻪ
(ﻳﻬﻮﺩ) ﺗﺎﺑﻌﺎﻥ
ﺩﻳﻥ ﻤﻮﺳﺎﻯ
کلیم هستند ﻭ
ﺯﻳﺎﺩ ﺑﻨﺰﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺩﺳﺖ
ﮐﻢ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ. ﻭﺍﮐثرﺍ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﻨﺨﻮﺩ ﺳﻴﺎﻩ ﻭﺍﻧﺠﺎم
اﻣﻮﺭﻯ اﺯﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭ
ﻧﺎﻣﻪﺍﻯ ﺒﺎ ﺟﻮﺍﻥ
ﺑﻨﺰﺩ ﻗﻮم
ﺨﻮﺩ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﻭ
ﺭﻭﺯﻫﺎئی
ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻧﺒﻮﺩ. ﺗﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.(
ﺍﻭم ﺁﺧﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﺻﺤﺎﺑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﺰﺩ ﺍﻭﺭﻓﺖ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺮاُمّت
ﻭﺑﺮﮐتی ﺪﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﻳﺎ ﮐسی ﺼﺤﺒﺖ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺷﺨﺺ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺎسخ ﺒﺪﻫﺪ.ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ ﺍﻯ
ﻔﻠﺎﻥ ﻮﺍﻭ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩ ﻭلی
ﺒﭙﺪﺭﺧﻮﺩ
ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩ
ﻭﭼﻴﺰﻯ ﻨﮕﻔﺖ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺭ
ﺳﻮم اﻳﻥ
ﺠﻮﺍﻥ ﺑﭙﭙﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻈﺮ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳتی
ﺒﮕﻮ ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴتی
ﻤﮕﻮ. ﻭﺳﭙس ﺍﻭ ﮔﻔﺖ
ﮔﻮﺍﻫﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻢ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺪﺍئی
ﻨﻴﺴﺖ.( ﺷﻌﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭﺩفع ﺸﺮﻙ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺬﮐﺮ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ) ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻮ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻰ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺤﺎل ﺠﻮﺍﻥ ﺳﭙس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺪﺭ
ﺟﻮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﻴﺮﻭﻥ کرﺩ ﻭ
ﺑﺪﻭﺳﺘﺎﻧﺶ
ﮔﻔﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺸﻮﺋﻴﺪ
ﻭﮐﻔﻥ کنید
ﻭﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴّﺖ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻡ ﻭﺩﺭﺣﺎل
ﺨﺮﻭج
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺖ:
اﻟﺤﻤﺪ ﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺬﻯ
ﺃﻧﺠﻴﺒب
اﻟﻴﻮﻡ ﻧﺴﻤﻪ
ﻣﻥ اﻟﻨﺎﺭ ﺳﭙﺎس
ﺧﺪﺍﺋﻴﮑﻪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﻥ
اﺯ ﺁﺗﺶ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺩ. ﺟﻮﺍﻥ
ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻘﺒلی
ﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﭘﺪﺭ
ﺍﻭ (ﭘﺪﺭ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ)
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻗﺪﻳم
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻭلی
اﻭﺗﺼﻤﻴم
گرﻓﺖ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺒﻨﺪﺩ.ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﻤُﺮﺩ ﺑﺎ
ﻫﻤﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﺨﻮﺩ
محمد ﺍﺯﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﺼﻮﻥ ﻭﺣتی
ﻴﻜﻬﺰﺍﺭﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺑﺎ ﻧسخ
ﺒﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ
ﺪﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﺪﺭﺗﮑﺎﻣل
ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻣﮕﺮ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث 883 -
ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ
ﺃﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ 72 بحاﺭ)
ﮐﻪ ﮐﻤﻴل
ﺼﺤﺎﺑﻪ
ﻭﭘﻴﺮﻭ ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﻳﺎ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ که
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭلی اﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺑﮑﻨﺪ حدود
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﭼﻴﺴﺖ؟
ﻣﻮﻟﺎ ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ (ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺯ)
ﺗﻮﺑﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻤﻴل
گفت ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﻴﻥ ﻮﺑس؟
ﻣﻮﻟﺎﮔﻔﺖ ﻧﻪ
ﺑﻠﮑﻪ:
إنّ اﻟﻌﺒﺪ
ﺍﺫﺍ ﺃﺻﺎﺏ
ﺫﻧﺒﺎ ﻳﻘﻮﻝ ﺍﺳﺘﻐﻔﺮ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺎﻟﺘﺤﺮﻳک
اﻟﺸﻔﺘﺎﻥ ﻮ
ﺍﻟﻠّﺴﺎﻥ ﻳﺮﻳﺪ
ﺃﻥ ﻴﺘبع ﺬﻟک
ﺒﺎﻟﺤﻘﻴﻘﻪ ﻭ ﺍﻟﺤﻘﻴﻘﻪ
ﺗﺼﺪﻳق فی
اﻟﻘﻠﺐ ﻭ
ﺍﺿﻤﺎﺭ ﺃﻥ لا
ﻳﻌﻮﺩ ﺍلیه
اﻟﺬﻧﺐ ﺍﻟﺬﻯ
اﺳﺘﻐﻔﺮ ﻣﻨﻪ ﺑﻨﺪﻩ
(ﺳﺎﻟﻚ موبد)
ﺍﮔﺮﮔﻨﺎهی
کرﺩ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺮ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺎ ﺗﺤﺮﻳﻚ.
ﮐﻤﻴل ﭙﺮﺳﻴﺪ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﮐﺪﺍم اﺳﺖ ﻣﻮﻟﺎ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ ﺩﻭﻟﺐ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺎبع
ﺤﻘﻴﻘﺖ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﭼﻴﺴﺖ؟
ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺗﺼﺪﻳق ﻘلبی ﻮ
ﺩﺭﻭﻥ گوئی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﮔِﺮﺩ
ﺁﻥ گناﻩ
ﻧﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ اﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻤﻴل گفت
ﻭﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
کرﺩ ﺁﻳﺎ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﺯ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﺷﺪﮔﺎﻥ
اﺳﺖ.ﻣﻮﻟﺎ
ﮔﻔﺖ ﻧﻪ: لأنک ﻠم
ﺘﺒلغ الیه
ﻟﺄﺻل ﺒﻌﺪ ﻭﺍﺻل
اﻟﺎﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺍﻟﺮﺟﻮع الیه
اﻟﺘﻮﺑﻪ ﻣﻦ
ﺍﻟﺬﻧﺐ ﺍﻟﺬﻯ
اﺳﺘﻐﻔﺮﺕ
ﻣﻨﻪ ﻭهی ﺃﻭﻝ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﻭ
ﺗﺮک اﻟﺬﻧﺐ ﺍﻟﺎﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺍﺳم ﻮﺍقع
ﻠﻤﻌﺎﻥ ﺴِﺖ ﺃﻭﻟﻬﺎ
ﺍﻟﻨﺪم علی ﻤﺎ
ﻣﻀﻰ ﻭﺍﻟثانی
اﻟﻌﺰﻡ ﻋلی
ﺘﺮک اﻟﻌﻮﺩ
ﺃﺑﺪﺍ ﻭ
ﺍﻟثاﻟث ﺃﻥ
ﺘﻮٴﺪﻯ ﺣﻘﻮق
اﻟﻤﺨﻠﻮﻗﻴﻥ
اﻟتی ﺒﻴﻨک ﻮ
ﺑﻴﻨﻬﻢ ﻭ ﺍﻟﺮﺍبع
ﺃﻥ ﺘﻮٴﺪﻯ حقّ ﺍﻟﻠﻪ
فی کلّ ﻓﺮﺽ ﻭ
ﺍﻟﺨﺎﻣس ﺃﻥ
ﺘﺬﻳﺐ ﺍﻟﻠّﺤم
اﻟﺬﻯ ﻨﺒﺖﻋلی
اﻟﺴﺤﺖ ﻭ
ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ حتّی
ﻴﺮجع الی
عظمع ثُمّ
ﺗﻨﺸئ ﻓﻴﻤﺎ
ﺑﻴﻨﻬﻤﺎ
ﻟﺤﻤﺎ ﺟﺪﻳﺪﺍ ﻭﺍﻟﺴﺎﺩس
ﺃﻥ ﺘﺬﻳق
اﻟﺒﺪﻥ ﺃﻟم اﻟﻄﺎﻋﺎﺕ
ﮐﻤﺎ ﺃﺫﻗﺘﻪ
ﻟﺬّﺍﺕ
ﺍﻟﻤﻌﺎﺻی ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺄﺻل ﻮﻣﺒﺪﺃ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻯ.ﮐﻤﻴﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭﻟﻰ ﺃﺻل
اﺳﺘﻐﻔﺎﺭﭼﻴﺴﺖ؟
ﻣﻮﻟﺎ ﮔﻔﺖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺘﻮﺑﻪ
ﺍﺯﮔﻨﺎﻫﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯﺁﻥ
اﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻯ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴّﻥ
ﺪﺭﺟﻪ ﮐﺎﺭ
ﻋﺎﺑﺪﺍﻥ اﺳﺖ ﺗﺎ
ﺗﺮک گناه
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣﻔﻬﻮﻣﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺸﺶﻣﻌنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﺁﻥ
ﻨﺪاُمّت ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻋﺰﻡ ﺃﺑﺪﻯ
ﺒﺮﺗﺮک اﻋﺎﺩﻩ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭﺁﻥ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻋﺰم ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺃﺑﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺮک ﺁﻥ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﺣﻘﻮق
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﻮﺩﻩﺍﻯ (ﺍﮔﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺁﺯﺍﺭ
ﺭﺳﺎنیدن
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ)ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ حقّ ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺭﻫﺮ ﻓﺮﺽ
ﺍﺩﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻰ.(ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻮتعهّد
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ
ﻮ ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ حدیث ها ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺗﺼﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎم گیرﺩ.ﻭﻫﻤگی
ﺤﻘﻮق
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻭ
دﻳﮕﺮ ﺁﻥ
گوﺷﺖﻭﺗنی ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺣﺮﺍم
ﻮﮔﻨﺎﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻯ ﺫﻭﺏ
ﻧماﺋﻰ( ﺗﻥ
ﻮﺟﺴم ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺿﻌﻴﻒ ﻭﺑ
ﺎﺭﻭﺯﻩ ﻭﮐم
ﺨﻮﺭﻯ ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭﺗﻦ
ﺑﻤﺎﻧﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺯﻫﺎﻯ ﻘﺒل
اﺯ ﻏﺎﺭت گرﻯ
ﻮﺣﺮﺍم ﺨﻮﺭﻯ
ﺸﻮﺩ ) ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻴﮑﻪ
ﭘﻮﺳﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﺎند(حدّ
ﺍﮐثر ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺟﺴﻢ) ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻴﻥ ﭙﻮﺳﺖ
ﻭﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ﮔﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
اﻳﺠﺎﺩ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺪﻥ
ﻮﺗﻥ ﺮﺍ ﺭﻧج
اﻃﺎﻋﺎﺕ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺪﻫﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ گناه
ﺑﺪﺍﻥ
ﺮﺳﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩی
(سلوک الهی ﺷﺮﻃ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯﺗﻮﺑﻪ
ﺍﺳﺖ)

حدیث
884 - ﺍﺯﺍﻣﺎمی
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۶ﺹ28ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻮﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎﺍﻋطی
ﻤﻮٴﻤﻥ ﻘﻄّ
ﺨﻴﺮ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺍﻟﺂﺧﺮﻩ ﺍﻟّﺎﺑﺤُﺴﻥ
ﻈﻨّﻪ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﻋﺰّ ﻭجلّ ﻭﺭﺟﺎﺋﻪ
ﻟﻪ ﻭﺣُﺴﻥ
ﺨُﻠﻘﻪ ﻭﺍﻟﮑﻒ
ﻋﻥ اﻏﺘﻴﺎﺏ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻟﺎﻳﻌﺬّﺏ
ﻋﺒﺪﺍ ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﺘﻮبة ﻭ ﺍﻟﺎﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺴوء
ﻈﻨّﻪ ﻭ ﺗﻘﺼﻴﺮﻩ
ﻓﻰ ﺭﺟﺎﺋﻪ
ﻟﻠﻪ ﻋﺰّﻭجلّ ﻭﺳوء
ﺨُﻠﻘﻪ ﻭ
ﺍﻏﺘﻴﺎﺑﻪ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﺑﺨﺪﺍ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺨﻴﺮ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺁﺧﺮﺕ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺣُﺴﻥ ﻈﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. (ﻣﻮٴﻤﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﺴﻠﻮک
ﻨﻤﻴﻴﺎﺑﺪ ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻮﺧﻮﺵ ﺑﻴنی
ﺒﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻭﺑﻨﻈﺎﺭﺕ
الهی ﺒﺎﺷﺪ)ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺭﺟﺎ ﻭﺍﻣﻴد
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﻧﻴک اﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﻏﻴﺒﺖ ﮔﻮئی
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺑﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻋﺒﺪ
ﻭﺑﻨﺪﻩﺍﻯ ﺮﺍ ﻋﺬﺍﺏ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﻣﮕﺮ
ﺑﺎﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ ﺯﺷﺘﻰ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﻳﺎﻏﻴﺒﺖ
ﺑﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺬﺍﺏ
ﻗﺒل اﺯﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺳﻠﻮک اﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ اﻣﻴﺪ ﻭﺳوء
اﺧﻠﺎﻕ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭحی ﭽﻮﻥ
ﺒﺪﮔﻮدی اﺳﺖ.ﻏﻴﺒﺖ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ اوم
کننده
ﺒﺪﮔﻮئی ﻮ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
سالک ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. (ﺧﻴﺮ)
ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺪﻧﻴﺎ ﺃﻋمّ اﺯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﻣﻌﻨﻮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺣُﺴﻥ ﻈﻦ
ﺑﺨﺪﺍ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ
ﺍﻭم کننده
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.(ﺍﻏﺘﻴﺎﺏ)
ﻏﻴﺒﺖ ﮐﺮﺩﻥ
اﺳﺖ. ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺠﺎﺕ ﻫﺴﺖ.

حدیث
885 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻭﺩ ﻧبیّ ﻮحی
کرﺩ(ﺝ۶ﺹ28 بحاﺭ ) ﻴﺎ ﺩﺍﻭﺩ إﻥّ
عبدﻯ
اﻟﻤﻮٴﻤﻥ اﺫﺍ
ﺃﺫﻧﺐ ﺫﻧﺒﺎ
ثُمّ ﺮجع ﻮﺗﺎﺏ
ﻣﻥ ﺬﻟﻚ
ﺍﻟﺬﻧﺐ ﻭ
ﺍﺳﺘﺤﻴی ﻤنّی
عند ﺫﮐﺮﻩ ﻏﻔﺮﺕ
ﻟﻪ ﻭ ﺃﻧﺴﻴﺘﻪ
ﺍﻟﺤَﻔَظَة
ﻭﺃﺑﺪﻟﺘﻪ ﺍﻟﺤﺴنة
ﻭﻟﺎ ﺍﺑﺎلی ﻮ
ﺃﻧﺎ ﺃرَحِم
اﻟﺮﺍﺣﻤﻴﻥ ای ﺩﺍﻭﺩ ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﻤﻦ اگر ( ﻫﺮ ﺳﺎﻟک
اﻭم کنندﻩ)
ﮔﻨﺎهی کرﺩ ﻭلی
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﮔﻨﺎﻩ ﺩﺳﺖ
ﮐﺸﻴﺪ ﻭ ﺗﻮﺑﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥگناه
ﮐﺮﺩ ﻭﺍﺯ ﻣﻥ
ﺨﺠﺎﻟﺖ ﮐﺸﻴﺪ ﭼﻮﻥ
ﺑﻴﺎﺩﺑ
ﻴﺎﻭﺭﺩ ولی ﻤﻥ
اﻭﺭﺍ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ ﻭﺣﺎﻓﻈ
آﻥ ﺮﺍ ﻣﺎنع اﺯ
ثبت ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻭ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﺒﺪﻳل ﺒثوﺍﺏ
ﮐﺮﺩﻡ ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻋﺘﻨﺎئی
ﻨﮑﻨﻢ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻴﮑﻨﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺣﻴم
ﺘﺮ ﺍﺯ
ﻫﺮﺭﺍﺣمی
هستم (ﺩﺍﻭﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺳﻮﮊﻩ
ﺍﮐثرﺍ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
عرﻓﺎنی
اﺩﻳﺎﻥ ﺒﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴلی
اﺳﺖ. ﻭ (ﻋﺒﺪ)
ﻣﻮٴﻤﻦ موبد ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﻋﺒﻮﺩﺕ
ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺑﻨﺪگی اﺳﺖ.ﺭﺟﻮع
اﺯ ﺍﻣﺮﻯ ﺗﺮک
همیشگی اﺯ
ﭼﻨﺎﻥ عاﺩﺕ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﭽﻮﻥ
ﺘﻮﺑﻪ ﮐﻨﺪ ﻳﻌنی
سلوک الهی
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﻧﻪﻓﻘﻄ
ﺨﺎطیّ ﻮلی ﺴﺎﻟک
ﺸﺪﻩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺨﺸﺪ حتی
گناﻩ ﺍﻭﺭﺍ
ثوﺍﺏ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺵالهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
کارﺩﺭﺳﺖ ده برابر
ثوﺍﺏ ﺑﺪﻫﺪ ﻭﺍﮔﺮﺳﻠﻮک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺷﺪ ﺗﻤﺎم
گناهان ﻘﺒﻠﻰ ﻧﻴﺰ
ثوﺍﺏ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. (ﻟﺎ ﺍُﺑﺎﻟﻰ)
ﺍﻋﺘﻨﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻡ ﻭﺑﺤﺮﻑﮐسی
ﺘﻮﺟّﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻢ.ﻟﺬﺍ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻣﻘﺎمی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎنی
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻫﻴچ گناهی
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍست .
ﺯﻳﺮﺍ ﮔﻨﺎﻩ
ﻗﺒلی اﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﻣﺤﺮک
ﺼﺪﺍﻗﺖ ﻭ
ﺟﺪﻳّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮک
اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺪﻭﻥ
گناه ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺩﺭ
ﻭﺿﻊ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﭘﺎک ﺨﻮﺩ ﮔﺮﺩﺩ.(ﺣَﻔَﻈَﻪ)
ﺣﺎﻓﻈﺎﻥ
ﻮﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ثبت ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﺨﺸﻨﺪ.

حدیث
887 -
ﺍﺯﺃﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ(ﺝ۶ﺹ28 بحاﺭ) ﻤﻥ ﺘﺎﺏ ﺗﺎﺏﺍﻟﻠ
ﻪﻋﻠﻴﻪ ﻭ
ﺍﻣﺮﺕ
ﺟﻮﺍﺭﺣﻪ ﺃﻥ
ﺘﺴﺘﺮﻋﻠﻴﻪ ﻭﺑﻘﺎع
اﻟﺄﺭﺽ ﺃﻥ
ﺗﮑتمه علیه
ﻭﺍﻧﺴﻴﺖ
اﻟﺤَﻔَظة ﻣﺎﮐﺎﻧﺖ
ﺗﮑﺘﺐ ﻋﻠﻴﻪ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩ(ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
سلوک الهی
ﻣﻘﺒﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﺑﻪﺍﻯ ﺮﺍ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ (ﺁثاﺭ
ﺑﺪ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻧﮕﻴﺮﺩ) ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺠﻮﺍﺭح
ﻮﺍﻋﻀﺎﻯ ﺘﻥ
ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺳﺘﺮ ﻭ ﭘﻮﺷﺶ
ﺑﺮ ﺁثاﺭ گناه
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺎ (ﺑﻘﺎﻉ)
همه ﺯﻣﻴﻦ ها
ﮐﻪ ﺁثاﺭ ﺟﺮم
ﺮﺍ ﻣﺨفی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ثبت ﺍﺣﻮﺍل
هرﺳﺎﻟک ﺪﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺮﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﻧﻨﻮﻳﺴﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﭘﺎک کنند
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭلی
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻘﺒﻠﺎ ﭘﺎک
ﺸﺪﻩ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

حدیث
888ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ29
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: إنّ اﻠﻠﻪ
ﻋﺰّﻭﺟل
ﻔﻀﻮﻟﺎ ﻣﻥ
ﺮﺯﻗﻪ ﻳﻨﺤﻠﻪ
ﻣﻥ ﻴﺸاء ﻤﻥ
ﺨﻠﻘﻪ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺎﺳط ﻴﺪﻳﻪ
ﻋﻨﺪ کلّ ﻔﺠﺮ ﻟﻤﺬﻧﺐ
ﺍﻟﻠّﻴﻞ ﻫل
ﻴﺘﻮﺏ ﻓﻴﻐﻔﺮ
ﻟﻪ؟ ﻭﻳﺒﺴﻄ
ﻴﺪﻳﻪﻋﻨد ﻣﻐﻴﺐ
ﺍﻟﺸﻤس ﻟﻤﺬﻧﺐﺍ
ﻟﻨﻬﺎﺭ ﻫل
ﻴﺘﻮﺏ ﻓﻴﻐﻔﺮ
ﻟﻪ؟ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻓﺮﺍﻭنی ﺪﺭ
ﺭﺯق ﻮ ﻓﻀل
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﻬﺮﮐس ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ (ﺧﻠﻖ
ﺧﺪﺍ ﻣﻨﻈﻮﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ ﭙﺮ
ﻓﻀل ﻮفضیلت
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺎل ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻳﺎ
ﺳﻠﺎمتی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻋﻤﻠﺎ
ﺭﺣﻤتی الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺣتی
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻮﺟﻬنِم ﭙﺮﻭﺭﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭﺣﮑم
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻧﻌﻤﺖ. ﻭلی
ﺪﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺯق ماﺩﻯ هم
ﻨﺮﺳﺪ ﺭﺯق
ﻤﻌﻨﻮﻯ ﻮ توان
ﺻﺒﺮ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﻧﺼﺮﺕ ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻮﻓﻬم اﺩﺭﺍکی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ )
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻥﭽﻨﺎﻥ
ﺪﺳﺘﺶ ﺑﺎﺯ
ﻭﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺷﺐ گناه
کند و صبح
اﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
نماید ﺒﻮﻯﺮﺣﻤﺖﻣﻴﺪﻫﺪ
(ﺍﻳﻥ همیشه
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺤﺮ ﮔﺎﻫﺎﻥ
ﻣﺸﻐﻮل ﻨﻤﺎﺯ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّل ﻮ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻘﺒﻮل الهی ﻮ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﺩﺭﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻭﻋﻘل
ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ)
ﻭﻧﻴﺰ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺏ ﺷﻮﺩ ﻭ ﮐسی
گناﻫﺎﻥ غیر تکراری
ﺮﻭﺯﺍﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻏﻔﺮﺍﻥ
اﻭﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻣﻴﺒﺨﺸﺪ. (ﺳﺎﻟک
الهی ﺸﺐ ﻭ ﺭﻭﺯ
ﺩﺭ ﺣﺎل ﺘﻮﺳّل
ﻮ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ حتی
اﮔﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ثوﺍﺏ
ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯالهی
ﭽﻮﻥ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺒﺪﻫﺪ.

حدیث 889 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ293 بحار )
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻤَﻥ
ﻤﺎﺕ فی اﻟﻔﺘﺮة
وﻋﻤّﻥ
ﻠم ﻴﺪﺭک
اﻟﺤﻨث ﻭﺍﻟﻤﻌﺘﻮﻩ ﮐﻪ ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ
ﻓﺘﺮﺕ
ﻣُﺮﺩﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭک
ﺒﻠﻮغ ﺟﺴمی ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﻭﻳﺎ ﻣﻌﺘﻮﻩ ﻭﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ(
ﻓﺘﺮﺕ ﺑﻴﻥ ﺪﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﻧﻴﺰ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻧﻘﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺍﻳﻔﺎ ﻣﻴﮑﻨند.ﻭلی
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﻓﺘﺮﺕ ﮐﻮﺩکی
ﻮ ﻳﺎ ﺧﺮﻓتی
ﺒﺰﺭﮔﺴﺎلی ﻭ ﻳﺎﻫﺮ
ﺩﻟﻴﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ
ﻣﺎنع اﺯ
ﺍﻃﻠﺎع ﻮ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻭﺑﺒﺮخی
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭلی
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺸﺮﻁ ﺁﺧﺮ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ(ﺣﻨث
) ﻳ ﺎﺑﻠﻮغ ﺠﻨس
ﻭﺟﻮﺍﻧﻰ ﻭﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺒﻠﻮغ
ﺠﺴﻤﻰ ﻭﺗﮑﻤﻴل
ﺤﺪ ﺍﻗل ﺮﺷﺪ
ﺳﻴﺴتم عصبی
ﻮﻣﻐﺰﻯ ﻴک ﻨﻮ
ﺟﻮﺍﻥ اﺳﺖ. (ﻣﻌﺘﻮﻩ)
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺑﺎﻋﻘل ﻔﺎﺳﺪ ﻭﻳﺎ
ﻃﻔل عقب ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﮐﻪﻋﻘلی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺩﺭﻫﺮﺣﺎل هر
ﻓﺼﻞ ﻧﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘلی ﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻃﻔل
عقب ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻓﺼل ﻨﻮعی عقب
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭﭘس
ﺍﺯﭼﻨﺪﻳﻥ
ﺘﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻋﻘلی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﮐﺴﺎنی اﺯﻣﺎ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻳﻥ عقل ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻘلی ﻮﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎنی ﻮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺘﺎﺭﻳخ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺡ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﻴﻒ ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﻋﻘلی
ﺮﺍ ﺻﺮﻑ ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭﻟﺬﺕ
ﺟﻮﺋﻴﻬﺎ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻣﮕﺮﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ ﻫﻤﻪﺍﻳﻥ
ﻠﺬﺗﻬﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩق
اﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺁﺗﺶ
ﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﮑﺸﺪ
ﮐﻪ ﺩﺍﺧل ﺁﻥ
ﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺩﺍﺧل ﺸﺪ ﺁﺗﺶﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺳﺮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﮐﺮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ:
ها ﺃﻧﺘم ﻘﺪ
ﺃﻣﺮﺗﮑم
ﻔﻌﺼﻴﺘﻤﻮنی ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻤﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻡ. ولی
ﺘﻤﺮّﺩ
ﮐﺮﺩﻳﺪ (ﻳﻌنی
ﻘﺒﻠﺎﻫم
ﺘﻤﺮّﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭلی ﻘﺒﻠﺎ ﺩﺭ
ﻃﻮل یک عمرﺩﺭ
ﺍﺯ ﻫﺸﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻟﻪ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ ﺰﻳﺎﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺑﻪ
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨک ﺪﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶالهی
ﺪﺭﻣﺤﺸﺮ ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭتولّد
ﺑﻌﺪﻯ
ﻮﺑﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم سلوک
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺁﺗﺶ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻭﺍﺭﺩ
ﺁﺗﺶ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺪﻧﺪ ﭘس
ﺍﺯﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺳﺮﺩ
ﻭﺳﻠﺎمتی
ﻤﻴﺸﻮﺩ.(ﺳﻠﺎﻡ)
ﻭﺳﻠﺎمتی
هماﻥ ﺼﻠح ﻮ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺑﻬﺸتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺑَﺮﺩ)
ﺳﺮﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺻﺤﺮﺍ ﺧﻨکی
ﻴاﺪﺁل ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻤﻌنی ﻘﺎﺑﻠﻴﺖ
ﺗﺤﻤّل ﻮ
ﻣﺮﺗفع ﺸﺪﻥ
ﺒﻌﺪﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ عاشق
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺣﺴﺎس
ﺭﻧج ﺴﻠﻮکی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺁﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺭﻧج ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻮﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺘﻌﻬﺪ ﺁﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﺤتی اﮔﺮ
ﭘﺪﺭ ﻭﭘﺴﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﻨﺒﺎﺷﺪ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐﻫم ﺪﺭ تولّد
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ نباﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﭘﺪﺭﻭﭘﺴﺮ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﺯﻃﺮفی
ﺪﺭﻳﺎﻯ ﻮحدّﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ حتی
ﺪﺭﺳﻄح ﻮحدّﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺍﺭﻭﺍح
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍع ﻘﺒﻠﻰ ﺁﻥ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻭﺳﻴﻊ ﻭﻣﺘﻨﻮع
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﺍﻳﻥﺁﺷﻨﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
ﭙس اﺯﻣﺮﮒ ﺩﺭﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻫﺎ
ﻭﺣتی ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻋﻤلی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﺎﺳب ﺒﺎﻫم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮ ﺍﺳﺎس
ﺭﺍﺑﻄﻪﻫﺎﻯ
عقلی ﻮﺗﮑﺎﻣلی
ﻮ ﺭﻭجی اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪﻫﺎﻯ
ﺍﺗﻔﺎقی
ﻮﺧﻮﻳﺸﻰ ﻭﺣتی
علمی ﻮﻋﻀﻮﻳﺖ
ﺩﺭ ﻳک ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ: ﻘﺼﺮﺕ
ﺍﻟﺄﺑﻨﺎٴء ﻋﻥ
عمل اﻟﺂﺑاء
ﻔﺎﻟﺤﻘﻮﺍ
ﺍﻟﺄﺑﻨاء
ﺒﺎﻟﺂﺑاء ﻟﺘﻘﺮ
ﺑﺬﻟﻚ
ﺃﻋﻴﻨﻬم ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
سالک ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻋﻤﺎل
ﭙﺪﺭﺍﻥ
کوﺗﺎهی کرﺩﻩ ﻭﻟﺬﺍ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺒﭙﺪﺭﺍﻥ
ﻨﺰﺩﻳﻚ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﺗﺎ
ﭼﺸﻤﺎﻥﺁﻧﻬﺎ
ﺭﻭﺷﻥ گرﺩﺩ
ﻭﺧﻮﺷﺤﺎل
ﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻭﻟﺎﺩ
الهی ﻃﺒﻌﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺳﻥّ
جوان تر ﺨﻮﺩ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺪﺭﮐﺎﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻴ ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ اﻳﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺰﺭگ
ﺸﺪﻧﺪ ﻭ سلوک
الهی کرﺩﻧﺪ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺨﺮﺳﻨﺪ ﻭ (ﻣﻘﺮﺭ
قُرّه دار)
ﺷﺒﻴﻪ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍلی که
یکدﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
اﻭﻟﺎﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺰﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
پدران الهی هستند.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺴﻠﻮﻙ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻥ
ﻧﻬﺎ ﺑﺨﻠق
ﻮﺑﺴﻄح ﻔﺮﻫﻨگی
ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ولی ﺒﺎ
ﺳﻴﺮت ﻔﻮﻗ
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺮﺑّﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺨﺮﺳﻨﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺗﺎ
ﺩﻟﻴل ﻤﺸﺒﺖ
ﺩﺭ حقّ ایناﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺃﻣﺮﻯ ﻭﻫمی ﻮ ﺑﺎﻃل
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘﺪﺭ
ﻭﭘﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻟﻴلی
اﮔﺮ ﺑﺮ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﺗﻘﺮ) ﺭﻭﺷنی
ﺪﺭﺩل ﻮﭼﺸم
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭقُرّهﮔﻴﺮﻯ
کنند.ﻭ ﺍﻳﻦ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺳﻠﻮکی اﺯ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
880 - ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻧﻘل ﺸﺪﻩ (ﺝ۶ﺹ23ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺭﺍﻭﻯ اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﭼﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﺮﺍﻏﺮق کرﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ (ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ
ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﻓﺮﻋﻮﻥهم
اﻳﻤﺎﻥ ﺪﺍﺷﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺪﻳم
ﺘﺮ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻧﻴﺰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺸﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﺎﻧﺖ قبل از
ﻣﻮسی ﺒﻮﺩ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﻤﺘﮑﺒّﺮ ﺿﺪ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﺷﺎﻣل
همه ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺴنّی
ﻴﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﻭﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯعلوﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
سلوک الهی ﻨﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. (ﺗﻮﺣﻴﺪ)
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻋﻤل
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺤﺎﻟﺖ
ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻮﺑﻴﺨﻮﺩﻯ ﻴﺎ ﺻﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻭ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
اﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻭﺍﻗﺮﺍﺭ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ کنند. (ﻓﺮﻋﻮﻥ)
ﻫﺮﺻﺎﺣﺐ ﻓﺮّ ﮐﺎﺫﺏ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم
آﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻨﺎم
ﺨﺪﺍ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: لأﻧّﻪ
ﺁﻣﻥ عند
ﺭﻭٴﻴﻪ ﺍﻟﺒأس ﻭ
ﺍﻟﺎﻳﻤﺎﻥ عند
ﺭﻭیة ﺍﻟﺒﺄس
ﻏﻴﺮﻣﻘﺒﻮﻝ ﻭ
ﺫﻟک ﺤﮑم اﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺫﮐﺮﻩ
فی اﻟﺴَﻠَﻒ
ﻭﺍﻟﺨَﻠَﻒ ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﺪﺭ
ﻭﻗﺖ ﺩﻳﺪﻥ(ﺑﺄس)
ﺍﻳﻤﺎﻥﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺪﺭ
ﻭﻗﺖ ﺑﺄس ﻭمرگ
ﻮﺳﺨتی ﻘﺒﻮل
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﺤﮑم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻒ ﻭﺧﻠﻒ
ﺑﻮﺩﻩ است .(ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯﻘﺪﻳم
ﻮﺟﺪﻳﺪ)
ﺯﻳﺮﺍﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻓﻠﻤّﺎ
ﺭﺃﻭﺍ ﺒﺄﺳﻨﺎ ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﺁﻣﻨّﺎ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﻭحدّﻩ ﻭﮐﻔﺮﻧﺎ
ﺑﻤﺎ ﮐﻨّﺎ ﺑﻪ
ﻣﺸﺮﮐﻴﻦ ﻓلم
ﻴک ﻴﻨﻔﻌﻬم ﺍﻳﻤﺎﻧﻬﻢ
ﻟﻤّﺎ ﺭﺃﻭﺍ ﺑﺄﺳﻨﺎ
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺒﺄس
ﻭﺿﺮﺑﺖ ﻣﺮگ
ﺁﻭﺭ ﻣﺎﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻧﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﺨﺪﺍﻯ ﻮﺍحدّ
ﻣﻴﺁﻭﺭﻳﻢ.
ﻭﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻣﺸﺮک
ﺒﻮﺩﻳﻢ ﮐﺎﻓﺮ
ﻭﻣﻨﮑﺮﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ.
ﻭﺑﺪﻳﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺍﻳﻤﺎﻧﺸﺎﻥ
ﻨﻔﻌﺸﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭﺑﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺒﺄس
ﻭﻣﺮگ ﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻳﻮم
ﻴﺄتی ﺒﻌﺾ
ﺁﻳﺎﺕ ﺭﺑّﻚ لا
ﻳﻨفع ﻨﻔﺴﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻟم
ﺘﮑﻥ ﺁﻣﻨﺖ ﻣﻥ
ﻘﺒﻞ ﺃﻭ
ﮐﺴﺒﺖفی
اﻳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﺧﻴﺮﺍ ﺭﻭﺯﻯ
که ﺑﺮخی ﺁﻳﺎﺕ
ﺧﺪآیَت
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻧﺸﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺎﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻤﺎنی ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺨﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﺪﺭﻭﻗﺖ ﻏﺮق
ﺸﺪﻥ (ﮔﻔﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺁﻭﺭﻡ) ﻭ
ﺍﻣﺎم اﻓﺰﻭﺩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺧﺪﺍ
ﺧﺪﺍئی ﻨﻴﺴﺖ (ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺰﺑﺎﻧﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ عملی ﻮ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
خود ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﻮﺗﻮﺣﻴﺪ ﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺩفع
ﺸﺮک هنگاﻡ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺍﻳﻤﺎﻥعملی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﻮﻓﺮﻋﻮﻧﻴﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻫﻤﺎﻥ اﻳﻤﺎنی
که ﺑنی اﺳﺮﺍئیل
اﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ. (ﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﻋمّ اﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻴﻬﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺣتی ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎل إﺳﺮاء
ﺒﻪ ﺍﻳل ﻮ
ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻭ ﺍﻟﻪ
ﻳﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻭﻣﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
هستم (ﻓﺮﻋﻮﻥ
هم اﻳﻤﺎﻥ
ﻘﺸﺮی ﻭ ﺯﺑﺎنی
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻟﺬﺍ ﺑﻔﺮﻋﻮﻥ
گفته ﺷﺪ ﺑﮕﻔﺘﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻣﻨﺖ ﺃﻧّﻪ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﺬﻯ ﺁﻣﻨﺖ
ﺑﻪ ﺑﻨﻮ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻭ
ﺃﻧﺎ ﻣﻥ
اﻟﻤﺴﻠﻤﻴﻥ
ﺤﺎﻟﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍهی
اﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻴﺎﻭﺭﻯ ﺩﺭ
ﺣﺎلی که ﻗﺒﻠﺎ
ﺗﻤﺮّﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻯ ﻭﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻯ ﻭﺍﺯ
ﻓﺎﺳﺪﺍﻥ (ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ)
ﺑﻮﺩﻯ
ﺪﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺴﻠﻮک الهی
ﻤﻬم اﺳﺖ حتی
ﺒﺮﺍﻯ ﻓﺮﻋﻮﻥ ﻭلی
ﺰﻭﺩﺗﺮ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ با
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﻮ ﻓﺮﺻﺖ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﻨﺘﺎﻳج
ﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﺒﺮﺳﺪ.

حدیث 881 -
ﺩﺭ ﺧﺒﺮ ﺍﺳﺖ (ﺝ۶ﺹ23ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻌﺎﺫ ﺑﻥ
ﺠﺒﻞ ﺍﺯ
ﺻﺤﺎﺑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﻳﺸﺎﻥ
ﻭﺍﺭﺩ ﻭﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﮔﺮﻳﻪ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺟﻮﺍنی ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺗنی ﻨﺮم ﻮ
ﺭﻧﮓ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺯﻳﺒﺎ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺮ ﺟﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﻳﺪ ﻭﻃﺎﻟﺐ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺠﻮﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﺧﺪﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺮﺍ
ﺩﺍﻭﺭﻯ کند ﻣﺮﺍ
ﺑﺠﻬﻨم
ﻤﻴﻔﺮﺳﺘﺪ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨم
ﻤﺮﺍ ﻣﻮﺃﺧﺬﻩ
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻧمی
ﺒﺨﺸﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻫل
ﺃﺷﺮﮐﺖ
ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﺷﻴﺌﺎ؟ ﺁﻳﺎ ﺑﺨﺪآیَت
ﺷﺮکی
ﻨﻤﻮﺩﻩﺍﻯ؟
ﺑﺖ ﭘﺮﺳتی
ﻭﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳتی ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﻫﺮﻓﻘﻴﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻮ
ﺑحقّ الهی
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﻮ ﺗﻮﺳّل
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﺁﻧﻬﺎ)
ﺟﻮﺍﻥ گفت
ﻫﺮﮔﺰ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺁﻳﺎﮐسی
ﺮﺍ ﮐﺸﺘﻪﺍﻯ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺣﺮﺍﻡ ﻨﻤﻮﺩﻩ؟ﺟﻮﺍﻥﮕﻔﺖﺧﻴﺮ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ ﻳﻐﻔﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﻟک
ﺬﻧﻮﺑﻚ ﻭ ﺍﻥ
کاﻧﺖ ﻣثل
ﺍﻟﺠﺒﺎل
اﻟﺮﻭﺍسی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻤﺎم گناﻫﺎﻥ
ﺘﻮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺨﺸﺪ حتی
اﮔﺮ ﺑﺤﺠم
کوﻫﻬﺎﻯ ﺑﻠﻨﺪ
ﺳﺮ ﺑﻔﻠک
ﻜﺸﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺟﻮﺍﻥ گف ت ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻧم اﺯ
ﺍﻳﻥ کوه ﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺘﻮ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﺸﻴﺪ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺯﻣﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﻳﺎ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ ﻭﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻣﺎﺳّﻪﻫﺎ ﻭ
ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺁﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭﺍﻥ
ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻏﻔﺮﺍﻥ
گناﺎﻫﺎﻥ ﺘﻮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﺮﺵ ﻭ ﮐﺮسی
اﻭ ﺑﺎﺷﺪ (ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺗﻤﺎم هستی
هاﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﻳﺎ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻧﻰ)
ﺑﺎﺯ ﭼﻮﻥ گفت ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﻏﻀﺐ ﻧﮕﺎهی
کرﺩ.ﻭﮔﻔﺖ ﺟﺰ
ﺍﻥﭽﻪ ﻣﻴﮕﻮئی
ﻳﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺘﻮ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﺑﺰﺭگی ﺨﺪآیَت
(ﻣﺎﺩﺍم که ﺍﺯ
ﮐﺮسی ﻮﻋﺮﺵ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻟﺬﺍ
ﺟﻮﺍﻥ ﺒﺨﺎک
اﻓﺘﺎﺩ ﻭﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳم
ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺖ ﺁﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯﺧﺪﺍﻯ
عظیم کسی هست ﮐﻪ
ﻏﻔﺮﺍﻥ
گنتﻫﺎﻥ عظیم
کند. ﻭﺟﻮﺍﻥ
ﭙﺎﺳﺨﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ ﻳکی
اﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻧﺖ
ﺭﺍ ﺑﮕﻮ ﺟﻮﺍﻥ
گفت ﻫﻔﺖ ﺳﺎل
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﻧﺒﺶ
ﻗﺒﺮﻫﺎ می کرﺩﻡ
ﻭﮐﻔﻥ ﺪﺯﺩﻯ
ﻤﻴﻨﻤﻮﺩﻡ ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺧﺘﺮی اﺯ
ﺍﻧﺼﺎﺭ مُرده ﻭﻣﻥ
ﺸﺒﺎﻧﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﻗﺒﺮ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻡ.ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺮﺩﺍﺷتم
ﻮﭼﻮﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘم
ﺒﺮﮔﺮﺩﻡ ﺷﻴﻄﺎﻥ
اﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻥﺰﻳﺒﺎ
ﻧﺸﺎﻥﺪﺍﺩ ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺷﮑم
ﻮﭘﺎﻫﺎﻯ
ﺴﻔﻴﺪ
ﻭﺯﻳﺒﺎﻯ
اﻭﺭﺍ ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﻰ؟
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ
ﻣﻴّﺖ ﺟﻔﺖ ﮔﻴﺮﻯکرﺩم
ﻮ ﺭﻓﺘم ﻮلی
ﺼﺪﺍئی ﺸﻨﻴﺪﻡ
ﮐﻪ ﮔﻔﺖ ﻴﺎ
ﺷﺎﺏ ﻭﻳﻠک ﻤﻥ
ﺪﻳّﺎﻥ ﻴﻮم
اﻟﺪﻳﻦ ﻳﻮم
ﻴﻘف ﻔﻨﻴﻮ
ﺍﻳّﺎﻙ ﮐﻤﺎ
ﺗﺮﮐﺘﻨﻰ
ﻋﺮﻳﺎﻧﻪ فی
عساﮐﺮ
ﺍﻟﻤﻮﺗﻰ ﻭ
ﻧﺰﻋﺘنی
ﻤﻥﺤﻔﺮﺗﻰ ﻭﺳﻠﺒﺘنی
ﺃﮐﻔﺎﻧﻰ ﻭﺗﺮﮐﺘنی
ﺃﻗﻮم ﺟﻨﺒﻪ
ﺍلی ﺤﺴﺎبی
وﺍﻯ ﺒﺮﺗﻮ
ﺟﻮﺍﻥ ﺭﻭﺯﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭼﻪ ﺧﻮﺍهی کرﺩ ﮐﻪ
ﻟﺨﺖ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ
ﺟﻨﺎﺑﺖ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺤﺴﺎب ﺮسی
ﺨﻮﺍﻫم
اﻳﺴﺘﺎﺩ.
ﺟﻮﺍﻥ اﻓﺰﻭﺩ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻮﻯ
ﺒﻬﺸﺖ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫم ﺪﺍﺷﺖ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ ﺗﻨﺤنّی
ﻴﺎ فاﺳﻖ ﺍﻧنی
ﺃﺧﺎﻑ ﺃﻥ
ﺃﺣﺘﺮق
ﺒﻨﺎﺭﻙ ﻓﻤﺎ
ﺃﻗﺮﺑﻜم ﻤﻥ
اﻟﻨﺎﺭ ﺍﻯ
ﻔﺎﺳق اﺯﻣﻥ
ﺪﻭﺭ ﺷﻮ ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺁﺗﺶ ﺗﻮ ﻧﺴﻮﺯﻡ
ﭼﻘﺪﺭﻧﺰﺩﻳک
ﺒﺠﻬﻨم هستی .ﺭﺍﻭﻯ
اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺠﻮﺍﻥ
ﺪﺭﺷﻬﺮ
ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ عذﺍ
ﺗﻬﻴﻪ ﮐﺮﺩ ﻭﺑﮑﻮﻫﺴﺘﺎﻥ
ﺮﻓﺖ.
ﻭﺩﺭﺁﻧﺠﺎ
ﻋﺰﻟﺖ ﮔﺮﻓﺖ
ﻭﻟﺒﺎس ﺧﺸﻦ
ﭘﻮﺷﻴﺪ ﻭﺩﺳﺘﺎﻥﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺎﮔﺮﺩﻥﺒﻬم
ﺒﺴﺖ. ﻭﮔﻔﺖ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺍﻳﻥ
ﺒﻨﺪﻩ ﺗﻮ
ﺑﻬﻠﻮل اﺳﺖ. (ﮐﻪ
(ﺍﺑﺘﻬﺎﻝ)
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ )ﺩﺳﺖ
ﺑﺴﺘﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺗﻮ
ﻫﺴﺘم ﺨﺪﺍ ﻳﺎ
ﻣﺮﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
اﻧﺠﺎم گرﻓﺘﻪ
ﻣﺮﺍ ﻣﻴﺒﺨﺸﻰ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ هستم ﻧﺰﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺮﺕ
ﺭﻓﺘﻢ ﺍﻭ ﻣﺮﺍ
ﻃﺮﺩ ﻧﻤﻮﺩ ﻭ
ﺗﺮس ﻣﺮﺍ
ﺍﻓﺰﻭﺩ. ﻭﻗﺴم
ﺒﺎﺳم ﻮﻧﺎﻣت
ﻮ(ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
ﺍﻭ) ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﺠﻠﺎل ﺘﻮ (ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﻋﻈﻴم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺕ)
ﻣﻴﺪﻫﻢ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﻧﮑﻨﻰ ﻭ ﺩﻋﺎﻯ
ﻤﺮﺍ ﺑﺎﻃل
ﻨنمائی ﻮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﺄﻳﻮﺳم
ﻨﮑﻨﻰ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺠﻮﺍﻥ ﻤﺪﺕ
ﭼﻬل ﺮﻭﺯ ﺍﻳﻥ
گفته ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩ (
ﻳﻚ ﺩﻭﺭﻩ
ﭼﻠّﻪ ﻧﺸﻴنی
ﺴﻠﻮکی ﺴﺎﻟﻚ)
ﺑﻄﻮﺭﻯ که
ﻭﺣﺸﻴﺎﻥ
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻳﺶ گرﻳﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﭽﻬل
ﺮﻭﺯ ﺗﻤﺎم ﺸﺪ ﻭ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﺩ ﻭﮔﻔﺖ
ﺍﻟﻠّﻬم ﻤﺎ
ﻓﻌﻠﺖ فی
ﺤﺎﺟﺘﻰ ﺍﺳﺘﺠﺒﺖ
ﺩﻋﺎوی ﻮﻏﻔﺮﺕ
ﺧﻄﻴﺌﺘﻰ ﻓﺄﻭح
الی ﻨﺒﻴّﻚ ﻭﺍﻥ
ﻠﻢ ﺗﺴﺘﺠﺐ
ﻟﻴﺪﻋﺎﺋﻰ ﻭﻟم
ﺘﻐﻔﺮلی
ﺨﻄﻴﺌتی ﻮ
ﺃﻭﺭﺩﺕ
ﻋﻘﻮﺑﺘﻰ ﻓﻌﺠّل
ﺒﻨﺎﺭ ﺗﺤﺮﻗﻨﻰ
ﺃﻭﻋﻘﻮبة ﺑﻪ
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺗﻬﻠﮑﻨﻰ ﻭﺧﻠّﺼنی
ﻤﻥ ﻔﻀیحة ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻥ ﭽﻪ
ﮐﺮﺩﻯ؟ ﺍﮔﺮ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻤﺮﺍ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻯ
ﻮﻏﻔﺮﺍﻥﺪﺍﺩﻯ
ﭘس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ کن
(ﮐﻪ ﻣﺮﺍ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﭘﺬﻳﺮﺩ) ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﻋﺎﻯ ﻤﺮﺍ
ﺍﺟﺎﺑﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻯ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻣﺮﺍ ﻧﺒﺨﺸﻴﺪﻯ
ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍهی
ﻤﺮﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮐﻨﻰ ﭘس
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻣﺮﺍ
ﺑﺂﺗﺶ ﺑﺴﻮﺯنی
که ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺒﻔﺮﺳﺘﻰ ﻭﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﻬﻠﺎﮐﺖ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻰ ﻭلی
ﻤﺮﺍ ﺭﺳﻮﺍئی
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮐﻨﻰ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺵ
ﺍﻟﻬﺎم کرﺩ. (ﻭ
ﺍﻟﺬﻳﻥ
اﺫﺍﻓﻌﻠﻮﺍ
ﻓﺎﺣشة ) ﻳﻌنی
اﻟﺰﻧﺎ (
ﺃﻭﻇﻠﻤﻮﺍ
ﺃﻧﻔﺴﻬﻢ)
ﻳﻌنی
ﺒﺎﺭﺗﮑﺎﺏ
ﺫﻧﺐ ﺃﻋﻈم ﻤﻥ
اﻟﺰﻧﺎ ﻭﻧﺒﺶ
ﺍﻟﻘﺒﻮﺭ
ﻭﺃﺧﺬ
ﺍﻟﺄﮐﻔﺎﻥ ( ﺫﮐﺮﻭﺍ
ﺍلله ﻓﺎﺳﺘﻐﻔﺮﻭﺍ
ﻟﺬﻧﻮﺑﻬﻢ)
ﻳﻘﻮل ﺨﺎﻓﻮﺍ
ﺍﻟﻠﻪ ﻓﻌﺠّﻠﻮﺍ
ﺍﻟﺘﻮﺑﻪ (ﻭﻣﻥ
ﻴﻐﻔﺮ
ﺍﻟﺬﻧﻮﺏ اﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ) ﻳﻘﻮل
عزّ وجل ﺃﺗﺎک
عبدﻯ ﻴﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺗﺎﺋبا ﻓﻄﺮﺩﺗﻪ
ﻓﺄﻳﻥ ﻴﺬﻫﺐ؟
ﻭﺍلی
ﻤﻥﻴﻘﺼﺪ؟ ﻭ ﻣﻥ
ﻴﺴﺄﻝ ﺃﻥ ﻳﻐﻔﺮﻟﻪ
ﺫﻧﺒﺎ ﻏﻴﺮﻯ؟
ثُمّ ﻗﺎل غزّ
ﻭجلّ (ﻭﻟم
ﻴﺼﺮّﻭﺍ ﻋلی
ﻤﺎ ﻓﻌﻠﻮﺍ
ﻭﻫم ﻴﻌﻠﻤﻮﻥ)
ﻳﻘﻮب ﻠم
ﻴﻘﻴﻤﻮﺍ ﻋلی
اﻟﺰﻧﺎ ﻭﻧﺒﺶ
ﺍﻟﻘﺒﻮﺭ ﻭ
ﺃﺧﺪ
ﺍﻟﺄﮐﻔﺎﻥ (ﺍﻭﻟﺌک
ﺠﺰاؤﻫم
ﻤﻐﻔﺮﻩ ﻣﻥ
ﺮﺑّﻬﻢ ﻭﺟﻨّﺎﺕ
ﺗﺠﺮﻯﻤﻥ
ﺘﺤﺘﻬﺎ
ﺍﻟﺄﻧﻬﺎﺭ ﺧﺎﻟﺪﻳﻦ
ﻓﻴﻬﺎ ﻭﻧﻌم
اﻟﺄﺟﺮ
ﺍﻟﻌﺎﻣﻠﻴﻦ) ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﮕﻨﺎﻩ
ﻭﻓﺤﺸاء
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ ﻳﻌنی
ﺰﻧﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺩ ﺳﺘم
ﻮﻇﻠﻢ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ (ﺑﺠﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣل
ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﺸﺪﻧﺪ.ﻭﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺧﺴﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺩﻧﺪ ﻭسلوک
الهی ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ) (ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺯ ﺯﻧﺎ ﭼﻮﻥ
ﻨﺒﺶ ﻗﺒﺮ
ﻭﮐﻔﻥ ﺪﺯﺩﻯ
کرﺩﻧﺪ) ﭼﻮﻥ
ﺬﮐﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
ﻭﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺨﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻳﻌنی
که ﭼﻮﻥ
ﺘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺗﺴﺮﻳﻊ ﺩﺭﺗﻮﺑﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﭼﻪ
ﮐسی ﺠﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺃﻯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻦ (
ﻭﺳﺎﻟک ﻘﺒلی
ﻮﻣطیع ﻔﻌﻠﻰ)
ﺑﻨﺰﺩ ﺗﻮ
ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﺪ ﻭلی
اﻭﺭﺍ ﻃﺮﺩ
ﮐﺮﺩﻯ ﺍﻭ
ﺍﻳﻨک کجا
ﺍﺳﺖ؟ ﻭﺑﺴﻮﻯ
ﭽﻪ ﮐﺴﻰ ﺭﻓﺘﻪ؟
ﻭﭼﻪﮐسی غیر
ﺍﺯ ﻣﻥ هست ﮐﻪﮔﻨﺎﻩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﺨﺸﺪ؟
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﭙس ﻓﺮﻣﻮﺩ: (ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍنی
که ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻟﻬﺎم
ﻮﻭحی ﻤﻴﺸﺪﻩ)
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺑﺮ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ .ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻴﺰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺯﻧﺎ ﻭ
ﻧﺒﺶ ﻗﺒﻮﺭ
ﻭﮐﻔﻥ ﺪﺯﺩﻯ
کرﺩﻧﺪ.ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﺠﺰﻏﻔﺮﺍﻥ
اﺯﺧﺪﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻧﻬﺮﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺮ ﭘﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺃﺟﺮ ﻋﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻥﺁﻳﻪ
ﻧﺎﺯل ﺸﺪ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺧﺎﺭج
گردید و ﺁﻳﻪ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭﻣﺒﺘﺴم
ﺒﻮﺩ. ﻔﻠﻤّﺎ
ﻧﺰﻟﺖ ﻫﺬﻩ
ﺍﻟﺂیة علی
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﺧﺮج
ﻮﻫﻮ ﻳﺘﻠﻮﻫﺎ
ﻭ ﻳﺒﺘﺴّﻢ ﻓﻘﺎﻝ
ﻟﺄﺻﺤﺎﺑﻪ ﻣﻥ
ﻴﺪﻟّنی علی
ﺬﻟک اﻟﺸﺎﺏ
ﺍﻟﺘﺎﺋﺐ؟ ﻣﺒﺘﺴم
و خندلن ﺒﻮﺩ ﻭﺑﺼﺤﺎﺑﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻣﺮﺍ
ﺑﻨﺰﺩ ﺁﻥ
ﺠﻮﺍﻥ
ﺮﺍﻫﻨﻤﺎئی
کنید .ﻭﻣﻌﺎﺫ
ﺻﺤﺎﺑﻪ ﮔﻔﺖ ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻳم
که ﺩﺭ ﻓﻠﺎﻥ
ﺠﺎﺍﺳﺖ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ آﺻﺤﺎﺑﻪ
ﺑﻨﺰﺩ ﺟﻮﺍﻥ
ﺪﺭ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ
ﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭﺩﻧﺒﺎل
ﺠﻮﺍﻥﺒﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﻧﺪ ﺍﻭ
ﺑﻴﻥ ﺪﻭﺳﻨگ
اﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﻭ
ﺯﻧﺠﻴﺮ ﻭﻏُل
ﺒﮕﺮﺩﻥ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺳﻴﺎﻩ
ﻭﻣﮋﮔﺎﻥ
اﻭﺍﺯ ﮔﺮﻳﻪ
ﻓﺮﻭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ.ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻯ
ﺳﺮﻭﺭ ﻣﻦ ﺗﻮ
ﻣﺮﺍ ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻴﮑﻮ ﺍﺯﺑﺪﻯ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻯ ﮐﺎﺵ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴتم که
ﻣﻴﺨﻮﺍهی ﺒﺎ
ﻣﻦ ﭼﻪ ﺑﮑﻨﻰ.
ﺑﺂﺗﺶ
ﺑﺴﻮﺯﺍﻥ ﻳﺎ
ﺩﺭ جوﺍﺭﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﻰ.
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺗﻮ ﺑﺮ
ﻣﻥ اﺣﺴﺎﻥو
ﻧﻌﻤﺖ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ کرﺩﻩﺍﻯ
ﺍﻯ کاﺵ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻢ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺃﻣﺮ ﻣﻥ ﭽﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻣﺮﺍ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺒﺮﻯ ﻴﺎ
ﺑﺠﻬﻨﻢ.
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻥ ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺯﻣﻴﻥاﺳﺖ.
ﻭﺍﺯ ﻋﺮﺵ ﻭﮐﺮسی
ﺘﻮ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻯ کاﺵ ﻣﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺨﺸﻴﺪی ﻮ
ﻣﺮﺍ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﺳﻮﺍ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻯ (ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﺪﺭﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﻭﺯ
ﺗﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع
ﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻴک ﺮﻭح
ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﻴﺸﺪﻩ ﻭﻣﺠﺮم
گرﺩﻳﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
یک کاﺭﻣﺎ ﺍﺳﺖ)
ﺟﻮﺍﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻤﻴﮕﻔﺖ ﻭﺧﺎک
ﺒﺮﺳﺮ
ﻣﻴﺮﻳﺨﺖ ﻭ
ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﺍﻭ ﮔﺮﻳﺎﻥﺒﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺒﺮﺳﺮﺍﻭ ﺻﻒ
ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﺮﻳﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺰﺩﻳک ﺸﺪ
ﻭﺩﺳﺘﺎﻥ
اﻭﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﮐﺮﺩ ﻭﺧﺎک اﺯ
ﺭﻭﻯ ﻮ ﺳﺮ ﺍﻭ
ﭘﺎک ﻨﻤﻮﺩ.ﻭﮔﻔﺖ
ﺍﻯ ﺒﻬﻠﻮﻝ ﺑﺸﺎﺭﺕ
ﺑﺪﻫﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺯ ﺁﺗﺶ
ﺟﻬﻨم هستی (ﻫم
ﺒﺪﻟﻴل اﻟﻬﺎم
اﻟﻬﻰ ﻭ ﻫم
ﺒﺪﻟﻴل
ﭙﺬﻳﺮﺵ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل الهی که ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫم ﺒﺮﺭﺳﻰ ﺣﺎﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺑﭽﻪﺣﺎلی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﭙس ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥﻔﺮﻣﻮﺩ:
ﻴﺎ ﺑﻬﻠﻮﻝ ﺃﺑﺸﺮ
ﻓﺎﻧّک عتیق
اﻟﻠﻪ ﻣﻥ
اﻟﻨﺎﺭ ثُمّ
ﻘﺎل لأﺻﺤﺎﺑﻪ ﻫﮑﺬﺍ
ﺗﺪﺍﺭﮐﻮﺍ
ﺍﻟﺬﻧﻮﺏ ﮐﻤﺎ ﺗﺪﺍﺭﮐﻬﺎ
ﺑﻬﻠﻮﻝ ثُمّ
ﺗﻠﺎ ﻋﻠﻴﻪ ﻣﺎ
ﺃﻧﺰل
اﻟﻠﻪﻋﺰّ جلّ
ﻓﻴﻪ ﻭﺑﺸّﺮﻩ
ﺑﺎﻟﺠنّة ﺑﺪﻳﻥ
گوﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
گناﺎﻫﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﺎﺭﻩﺳﺎﺯﻯ
کنید . ﮐﻪ
ﺑﻬﻠﻮل کرﺩ. ﻭ
ﺳﭙﺶ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﺑﺸﺎﺭﺕ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﺎﻃﻠﺎع ﺪﺍﺩ (سلوک
الهی ﺒﺎﻳﺪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺑﺎ
ﺗﺮس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭﻋﻤﻴﻘﺎ
ﭘﺸﻴﻤﺎنی
ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺣتی
گفتارﻫﺎ
ﻭﺍﺣﻮﺍل اﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺤﻴﺮﺕ ﺁﻭﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻮﻋﻰ ﺟﻨﻮﻥ ﻭ
ﻋﺪم اﻋﺘﺪﺍل
ﺒﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻧﺠﺎﺕ ﻭﺑﻬﺸﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﭙﻴﺮ الهی
اﻭﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺍﺩﻋﺎ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻧﺪاُمّت
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ
عمقی اﺯ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﻮﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺪﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ.

حدیث
882 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ26 بحا)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺟﻮﺍنی
ﻴﻬﻮﺩﻯ ﻧﺰﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻣﺪ (ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻴﻬﻮﻩ ﻃﻠﺐ ﻭﺳﺎﻟک
ﺒﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ.ﮔﺮﭼﻪ
(ﻳﻬﻮﺩ) ﺗﺎﺑﻌﺎﻥ
ﺩﻳﻥ ﻤﻮﺳﺎﻯ
کلیم هستند ﻭ
ﺯﻳﺎﺩ ﺑﻨﺰﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺩﺳﺖ
ﮐﻢ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ. ﻭﺍﮐثرﺍ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﻨﺨﻮﺩ ﺳﻴﺎﻩ ﻭﺍﻧﺠﺎم
اﻣﻮﺭﻯ اﺯﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭ
ﻧﺎﻣﻪﺍﻯ ﺒﺎ
ﺟﻮﺍﻥ ﺑﻨﺰﺩ
ﻗﻮم ﺨﻮﺩ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﻭ
ﺭﻭﺯﻫﺎئی
ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻧﺒﻮﺩ. ﺗﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.(
ﺍﻭم ﺁﺧﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﺻﺤﺎﺑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﺰﺩ ﺍﻭﺭﻓﺖ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺮاُمّت
ﻭﺑﺮﮐتی ﺪﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﻳﺎ ﮐسی ﺼﺤﺒﺖ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺷﺨﺺ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺎسخ ﺒﺪﻫﺪ.ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ ﺍﻯ
ﻔﻠﺎﻥ ﻮﺍﻭ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩ ﻭلی
ﺒﭙﺪﺭﺧﻮﺩ
ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩ
ﻭﭼﻴﺰﻯ ﻨﮕﻔﺖ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺭ
ﺳﻮم اﻳﻥ
ﺠﻮﺍﻥ ﺑﭙﭙﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻈﺮ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳتی
ﺒﮕﻮ ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴتی
ﻤﮕﻮ. ﻭﺳﭙس ﺍﻭ ﮔﻔﺖ
ﮔﻮﺍﻫﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻢ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺪﺍئی
ﻨﻴﺴﺖ.( ﺷﻌﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭﺩفع
ﺸﺮﻙ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺬﮐﺮ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ) ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻮ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻰ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺤﺎل ﺠﻮﺍﻥ ﺳﭙس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺪﺭ
ﺟﻮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﻴﺮﻭﻥ کرﺩ ﻭ
ﺑﺪﻭﺳﺘﺎﻧﺶ
ﮔﻔﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺸﻮﺋﻴﺪ
ﻭﮐﻔﻥ کنید
ﻭﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴّﺖ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻡ ﻭﺩﺭﺣﺎل
ﺨﺮﻭج
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺖ:
اﻟﺤﻤﺪ ﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺬﻯ
ﺃﻧﺠﻴﺒب
اﻟﻴﻮﻡ ﻧﺴﻤﻪ
ﻣﻥ اﻟﻨﺎﺭ ﺳﭙﺎس
ﺧﺪﺍﺋﻴﮑﻪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﻥ
اﺯ ﺁﺗﺶ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺩ. ﺟﻮﺍﻥ
ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻘﺒلی
ﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﭘﺪﺭ
ﺍﻭ (ﭘﺪﺭ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ)
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻗﺪﻳم
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻭلی
اﻭﺗﺼﻤﻴم
گرﻓﺖ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺒﻨﺪﺩ.ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﻤُﺮﺩ ﺑﺎ
ﻫﻤﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﺨﻮﺩ
محمد ﺍﺯﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﺼﻮﻥ ﻭﺣتی
ﻴﻜﻬﺰﺍﺭﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺑﺎ ﻧسخ
ﺒﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ
ﺪﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﺪﺭﺗﮑﺎﻣل
ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻣﮕﺮ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث 883 -
ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ ﺃﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ27 بحاﺭ)
ﮐﻪ ﮐﻤﻴل
ﺼﺤﺎﺑﻪ
ﻭﭘﻴﺮﻭ ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﻳﺎ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ که
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭلی
اﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺑﮑﻨﺪ حدود
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﭼﻴﺴﺖ؟
ﻣﻮﻟﺎ ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ (ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺯ)
ﺗﻮﺑﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻤﻴل
گفت ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﻴﻥ ﻮﺑس؟
ﻣﻮﻟﺎﮔﻔﺖ ﻧﻪ
ﺑﻠﮑﻪ:
إنّ اﻟﻌﺒﺪ
ﺍﺫﺍ ﺃﺻﺎﺏ
ﺫﻧﺒﺎ ﻳﻘﻮﻝ ﺍﺳﺘﻐﻔﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﻟﺘﺤﺮﻳک
اﻟﺸﻔﺘﺎﻥ ﻮ
ﺍﻟﻠّﺴﺎﻥ ﻳﺮﻳﺪ
ﺃﻥ ﻴﺘبع ﺬﻟک
ﺒﺎﻟﺤﻘﻴﻘﻪ ﻭ ﺍﻟﺤﻘﻴﻘﻪ
ﺗﺼﺪﻳق فی
اﻟﻘﻠﺐ ﻭ
ﺍﺿﻤﺎﺭ ﺃﻥ لا
ﻳﻌﻮﺩ ﺍلیه
اﻟﺬﻧﺐ ﺍﻟﺬﻯ
اﺳﺘﻐﻔﺮ ﻣﻨﻪ ﺑﻨﺪﻩ
(ﺳﺎﻟﻚ موبد)
ﺍﮔﺮﮔﻨﺎهی
کرﺩ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺮ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺎ ﺗﺤﺮﻳﻚ.
ﮐﻤﻴل ﭙﺮﺳﻴﺪ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﮐﺪﺍم اﺳﺖ ﻣﻮﻟﺎ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ ﺩﻭﻟﺐ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺎبع
ﺤﻘﻴﻘﺖ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﭼﻴﺴﺖ؟
ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺗﺼﺪﻳق ﻘلبی ﻮ
ﺩﺭﻭﻥ گوئی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﮔِﺮﺩ
ﺁﻥ گناﻩ
ﻧﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ اﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻤﻴل
گفت ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ کرﺩ ﺁﻳﺎ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﺯ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﺷﺪﮔﺎﻥ
اﺳﺖ.ﻣﻮﻟﺎ
ﮔﻔﺖ ﻧﻪ: لأنک ﻠم
ﺘﺒلغ الیه
ﻟﺄﺻل ﺒﻌﺪ ﻭﺍﺻل
اﻟﺎﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺍﻟﺮﺟﻮع الیه
اﻟﺘﻮﺑﻪ ﻣﻦ
ﺍﻟﺬﻧﺐ ﺍﻟﺬﻯ اﺳﺘﻐﻔﺮﺕ
ﻣﻨﻪ ﻭهی ﺃﻭﻝ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﻭ
ﺗﺮک اﻟﺬﻧﺐ ﺍﻟﺎﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺍﺳم ﻮﺍقع
ﻠﻤﻌﺎﻥ ﺴِﺖ ﺃﻭﻟﻬﺎ
ﺍﻟﻨﺪم علی ﻤﺎ
ﻣﻀﻰ ﻭﺍﻟثانی
اﻟﻌﺰﻡ ﻋلی
ﺘﺮک اﻟﻌﻮﺩ
ﺃﺑﺪﺍ ﻭ
ﺍﻟثاﻟث ﺃﻥ
ﺘﻮٴﺪﻯ ﺣﻘﻮق
اﻟﻤﺨﻠﻮﻗﻴﻥ
اﻟتی ﺒﻴﻨک ﻮ
ﺑﻴﻨﻬﻢ ﻭ ﺍﻟﺮﺍبع
ﺃﻥ ﺘﻮٴﺪﻯ حقّ ﺍﻟﻠﻪ
فی کلّ ﻓﺮﺽ ﻭ
ﺍﻟﺨﺎﻣس ﺃﻥ
ﺘﺬﻳﺐ ﺍﻟﻠّﺤم
اﻟﺬﻯ ﻨﺒﺖﻋلی اﻟﺴﺤﺖ
ﻭ ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ حتّی
ﻴﺮجع الی
عظمع ثُمّ
ﺗﻨﺸئ ﻓﻴﻤﺎ
ﺑﻴﻨﻬﻤﺎ
ﻟﺤﻤﺎ ﺟﺪﻳﺪﺍ ﻭﺍﻟﺴﺎﺩس
ﺃﻥ ﺘﺬﻳق
اﻟﺒﺪﻥ ﺃﻟم
اﻟﻄﺎﻋﺎﺕ ﮐﻤﺎ
ﺃﺫﻗﺘﻪ
ﻟﺬّﺍﺕ
ﺍﻟﻤﻌﺎﺻی ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺄﺻل ﻮﻣﺒﺪﺃ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻯ.ﮐﻤﻴﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭﻟﻰ ﺃﺻل
اﺳﺘﻐﻔﺎﺭﭼﻴﺴﺖ؟
ﻣﻮﻟﺎ ﮔﻔﺖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺘﻮﺑﻪ
ﺍﺯﮔﻨﺎﻫﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯﺁﻥ
اﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻯ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴّﻥ ﺪﺭﺟﻪ
ﮐﺎﺭ ﻋﺎﺑﺪﺍﻥ
اﺳﺖ ﺗﺎ ﺗﺮک
گناه ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣﻔﻬﻮﻣﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺸﺶﻣﻌنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﺁﻥ
ﻨﺪاُمّت ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻋﺰﻡ ﺃﺑﺪﻯ
ﺒﺮﺗﺮک اﻋﺎﺩﻩ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭﺁﻥ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻋﺰم ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺃﺑﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺮک ﺁﻥ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﺣﻘﻮق
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﻮﺩﻩﺍﻯ (ﺍﮔﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺁﺯﺍﺭ
ﺭﺳﺎنیدن
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ)ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ حقّ ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺭﻫﺮ ﻓﺮﺽ
ﺍﺩﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻰ.(ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻮتعهّد
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ
ﻮ ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ حدیث ها ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺗﺼﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎم گیرﺩ.ﻭﻫﻤگی
ﺤﻘﻮق
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻭ
دﻳﮕﺮ ﺁﻥ
گوﺷﺖﻭﺗنی ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺣﺮﺍم
ﻮﮔﻨﺎﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻯ ﺫﻭﺏ
ﻧماﺋﻰ( ﺗﻥ
ﻮﺟﺴم ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺿﻌﻴﻒ ﻭﺑ
ﺎﺭﻭﺯﻩ ﻭﮐم
ﺨﻮﺭﻯ ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭﺗﻦ
ﺑﻤﺎﻧﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺯﻫﺎﻯ ﻘﺒل
اﺯ ﻏﺎﺭت گرﻯ
ﻮﺣﺮﺍم ﺨﻮﺭﻯ
ﺸﻮﺩ ) ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻴﮑﻪ
ﭘﻮﺳﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﺎند(حدّ
ﺍﮐثر ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺟﺴﻢ) ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻴﻥ ﭙﻮﺳﺖ
ﻭﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ﮔﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
اﻳﺠﺎﺩ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺪﻥ
ﻮﺗﻥ ﺮﺍ ﺭﻧج
اﻃﺎﻋﺎﺕ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺪﻫﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ گناه
ﺑﺪﺍﻥ
ﺮﺳﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩی
(سلوک الهی
ﺷﺮﻃ ﺒﻌﺪ
ﺍﺯﺗﻮﺑﻪ ﺍﺳﺖ)

حدیث
884 - ﺍﺯﺍﻣﺎمی
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۶ﺹ28 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻮﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎﺍﻋطی
ﻤﻮٴﻤﻥ ﻘﻄّ
ﺨﻴﺮ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺍﻟﺂﺧﺮﻩ ﺍﻟّﺎﺑﺤُﺴﻥ
ﻈﻨّﻪ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﻋﺰّ ﻭجلّ ﻭﺭﺟﺎﺋﻪ
ﻟﻪ ﻭﺣُﺴﻥ ﺨُﻠﻘﻪ
ﻭﺍﻟﮑﻒ ﻋﻥ
اﻏﺘﻴﺎﺏ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻟﺎﻳﻌﺬّﺏ
ﻋﺒﺪﺍ ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﺘﻮبة ﻭ ﺍﻟﺎﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺴوء
ﻈﻨّﻪ ﻭ
ﺗﻘﺼﻴﺮﻩ ﻓﻰ
ﺭﺟﺎﺋﻪ ﻟﻠﻪ
ﻋﺰّﻭجلّ ﻭﺳوء
ﺨُﻠﻘﻪ ﻭ
ﺍﻏﺘﻴﺎﺑﻪ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﺑﺨﺪﺍ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺨﻴﺮ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺁﺧﺮﺕ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺣُﺴﻥ ﻈﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. (ﻣﻮٴﻤﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﺴﻠﻮک
ﻨﻤﻴﻴﺎﺑﺪ ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻮﺧﻮﺵ ﺑﻴنی
ﺒﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻭﺑﻨﻈﺎﺭﺕ
الهی ﺒﺎﺷﺪ)ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺭﺟﺎ ﻭﺍﻣﻴد
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﻧﻴک اﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﻏﻴﺒﺖ ﮔﻮئی
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺑﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻋﺒﺪ
ﻭﺑﻨﺪﻩﺍﻯ ﺮﺍ ﻋﺬﺍﺏ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﻣﮕﺮ
ﺑﺎﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ ﺯﺷﺘﻰ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﻳﺎﻏﻴﺒﺖ
ﺑﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺬﺍﺏ
ﻗﺒل اﺯﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺳﻠﻮک اﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ اﻣﻴﺪ
ﻭﺳوء اﺧﻠﺎﻕ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭحی ﭽﻮﻥ
ﺒﺪﮔﻮدی اﺳﺖ.ﻏﻴﺒﺖ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ اوم
کننده
ﺒﺪﮔﻮئی ﻮ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
سالک ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. (ﺧﻴﺮ)
ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺪﻧﻴﺎ ﺃﻋمّ اﺯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﻣﻌﻨﻮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺣُﺴﻥ ﻈﻦ
ﺑﺨﺪﺍ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ
ﺍﻭم کننده
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.(ﺍﻏﺘﻴﺎﺏ)
ﻏﻴﺒﺖ ﮐﺮﺩﻥ
اﺳﺖ. ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺠﺎﺕ ﻫﺴﺖ.

حدیث
885 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻭﺩ ﻧبیّ ﻮحی
کرﺩ(ﺝ۶ﺹ28 بحاﺭ ) ﻴﺎ ﺩﺍﻭﺩ إﻥّ
عبدﻯ
اﻟﻤﻮٴﻤﻥ اﺫﺍ
ﺃﺫﻧﺐ ﺫﻧﺒﺎ
ثُمّ ﺮجع
ﻮﺗﺎﺏ ﻣﻥ ﺬﻟﻚ
ﺍﻟﺬﻧﺐ ﻭ
ﺍﺳﺘﺤﻴی ﻤنّی
عند ﺫﮐﺮﻩ ﻏﻔﺮﺕ
ﻟﻪ ﻭ ﺃﻧﺴﻴﺘﻪ
ﺍﻟﺤَﻔَظَة
ﻭﺃﺑﺪﻟﺘﻪ ﺍﻟﺤﺴنة
ﻭﻟﺎ ﺍﺑﺎلی ﻮ
ﺃﻧﺎ ﺃرَحِم
اﻟﺮﺍﺣﻤﻴﻥ ای ﺩﺍﻭﺩ ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﻤﻦ اگر ( ﻫﺮ ﺳﺎﻟک
اﻭم کنندﻩ)
ﮔﻨﺎهی کرﺩ ﻭلی
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﮔﻨﺎﻩ ﺩﺳﺖ
ﮐﺸﻴﺪ ﻭ ﺗﻮﺑﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥگناه
ﮐﺮﺩ ﻭﺍﺯ ﻣﻥ
ﺨﺠﺎﻟﺖ ﮐﺸﻴﺪ ﭼﻮﻥ
ﺑﻴﺎﺩﺑ
ﻴﺎﻭﺭﺩ ولی ﻤﻥ
اﻭﺭﺍ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ ﻭﺣﺎﻓﻈ
آﻥ ﺮﺍ ﻣﺎنع اﺯ
ثبت ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻭ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﺒﺪﻳل ﺒثوﺍﺏ
ﮐﺮﺩﻡ ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻋﺘﻨﺎئی
ﻨﮑﻨﻢ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻴﮑﻨﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺣﻴم
ﺘﺮ ﺍﺯ
ﻫﺮﺭﺍﺣمی
هستم (ﺩﺍﻭﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺳﻮﮊﻩ
ﺍﮐثرﺍ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
عرﻓﺎنی
اﺩﻳﺎﻥ ﺒﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴلی
اﺳﺖ. ﻭ (ﻋﺒﺪ)
ﻣﻮٴﻤﻦ موبد ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﻋﺒﻮﺩﺕ
ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺑﻨﺪگی اﺳﺖ.ﺭﺟﻮع
اﺯ ﺍﻣﺮﻯ ﺗﺮک
همیشگی اﺯ
ﭼﻨﺎﻥ عاﺩﺕ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﭽﻮﻥ
ﺘﻮﺑﻪ ﮐﻨﺪ ﻳﻌنی
سلوک الهی
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﻧﻪﻓﻘﻄ
ﺨﺎطیّ ﻮلی ﺴﺎﻟک
ﺸﺪﻩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺨﺸﺪ حتی
گناﻩ ﺍﻭﺭﺍ
ثوﺍﺏ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺵالهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
کارﺩﺭﺳﺖ ده برابر
ثوﺍﺏ ﺑﺪﻫﺪ ﻭﺍﮔﺮﺳﻠﻮک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺷﺪ ﺗﻤﺎم
گناهان ﻘﺒﻠﻰ ﻧﻴﺰ
ثوﺍﺏ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. (ﻟﺎ
ﺍُﺑﺎﻟﻰ)
ﺍﻋﺘﻨﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻡ ﻭﺑﺤﺮﻑﮐسی
ﺘﻮﺟّﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻢ.ﻟﺬﺍ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻣﻘﺎمی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎنی
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻫﻴچ گناهی
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍست .
ﺯﻳﺮﺍ ﮔﻨﺎﻩ
ﻗﺒلی اﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﻣﺤﺮک
ﺼﺪﺍﻗﺖ ﻭ
ﺟﺪﻳّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮک اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺪﻭﻥ
گناه ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺩﺭ
ﻭﺿﻊ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﭘﺎک ﺨﻮﺩ ﮔﺮﺩﺩ.(ﺣَﻔَﻈَﻪ)
ﺣﺎﻓﻈﺎﻥ
ﻮﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ثبت ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﺨﺸﻨﺪ.

حدیث
887 -
ﺍﺯﺃﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ(ﺝ۶ﺹ28 ﺑﺤﺎﺭ) ﻤﻥ ﺘﺎﺏ ﺗﺎﺏﺍﻟﻠ
ﻪﻋﻠﻴﻪ ﻭ
ﺍﻣﺮﺕ ﺟﻮﺍﺭﺣﻪ
ﺃﻥ
ﺘﺴﺘﺮﻋﻠﻴﻪ ﻭﺑﻘﺎع
اﻟﺄﺭﺽ ﺃﻥ
ﺗﮑتمه علیه
ﻭﺍﻧﺴﻴﺖ
اﻟﺤَﻔَظة ﻣﺎﮐﺎﻧﺖ
ﺗﮑﺘﺐ ﻋﻠﻴﻪ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩ(ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
سلوک الهی
ﻣﻘﺒﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﺑﻪﺍﻯ ﺮﺍ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ (ﺁثاﺭ
ﺑﺪ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻧﮕﻴﺮﺩ) ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺠﻮﺍﺭح
ﻮﺍﻋﻀﺎﻯ ﺘﻥ
ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺳﺘﺮ ﻭ ﭘﻮﺷﺶ
ﺑﺮ ﺁثاﺭ گناه
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺎ (ﺑﻘﺎﻉ)
همه ﺯﻣﻴﻦ ها
ﮐﻪ ﺁثاﺭ ﺟﺮم
ﺮﺍ ﻣﺨفی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ثبت ﺍﺣﻮﺍل
هرﺳﺎﻟک ﺪﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺮﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﻧﻨﻮﻳﺴﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﭘﺎک کنند
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭلی
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻘﺒﻠﺎ ﭘﺎک ﺸﺪﻩ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

حدیث
888ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ29 بحار
) ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: إنّ اﻠﻠﻪ
ﻋﺰّﻭﺟل
ﻔﻀﻮﻟﺎ ﻣﻥ
ﺮﺯﻗﻪ ﻳﻨﺤﻠﻪ
ﻣﻥ ﻴﺸاء ﻤﻥ
ﺨﻠﻘﻪ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺎﺳط ﻴﺪﻳﻪ
ﻋﻨﺪ کلّ ﻔﺠﺮ ﻟﻤﺬﻧﺐ
ﺍﻟﻠّﻴﻞ ﻫل
ﻴﺘﻮﺏ ﻓﻴﻐﻔﺮ
ﻟﻪ؟ ﻭﻳﺒﺴﻄ
ﻴﺪﻳﻪﻋﻨ
ﺪﻣﻐﻴﺐ ﺍﻟﺸﻤس
ﻟﻤﺬﻧﺐ ﺍﻟﻨﻬﺎﺭ
ﻫل ﻴﺘﻮﺏ
ﻓﻴﻐﻔﺮ ﻟﻪ؟ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻓﺮﺍﻭنی ﺪﺭ
ﺭﺯق ﻮ ﻓﻀل
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﻬﺮﮐس ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ (ﺧﻠﻖ
ﺧﺪﺍ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ ﭙﺮ
ﻓﻀل ﻮفضیلت
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺎل ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻳﺎ
ﺳﻠﺎمتی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻋﻤﻠﺎ
ﺭﺣﻤتی الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺣتی
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻮﺟﻬنِم ﭙﺮﻭﺭﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭﺣﮑم
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻧﻌﻤﺖ. ﻭلی
ﺪﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺯق ماﺩﻯ هم
ﻨﺮﺳﺪ ﺭﺯق
ﻤﻌﻨﻮﻯ ﻮ توان
ﺻﺒﺮ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﻧﺼﺮﺕ ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻮﻓﻬم اﺩﺭﺍکی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ )
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻥﭽﻨﺎﻥ
ﺪﺳﺘﺶ ﺑﺎﺯ
ﻭﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺷﺐ گناه
کند و صبح
اﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
نماید ﺒﻮﻯﺮﺣﻤﺖﻣﻴﺪﻫﺪ(
ﺍﻳﻥ همیشه
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺤﺮ ﮔﺎﻫﺎﻥ
ﻣﺸﻐﻮل ﻨﻤﺎﺯ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّل ﻮ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻘﺒﻮل الهی ﻮ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﺩﺭﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻭﻋﻘل
ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ)
ﻭﻧﻴﺰ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺏ ﺷﻮﺩ ﻭ ﮐسی
گناﻫﺎﻥ غیر تکراری
ﺮﻭﺯﺍﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻏﻔﺮﺍﻥ
اﻭﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻣﻴﺒﺨﺸﺪ. (ﺳﺎﻟک
الهی ﺸﺐ ﻭ ﺭﻭﺯ
ﺩﺭ ﺣﺎل ﺘﻮﺳّل
ﻮ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ حتی
اﮔﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ثوﺍﺏ
ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯالهی
ﭽﻮﻥ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺒﺪﻫﺪ.

حدیث
889 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ293 بحاﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻤَﻥ
ﻤﺎﺕ فی
اﻟﻔﺘﺮﻩ وﻋﻤّﻥ ﻠم
ﻴﺪﺭک اﻟﺤﻨث ﻭﺍﻟﻤﻌﺘﻮﻩ ﮐﻪ ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ
ﻓﺘﺮﺕ
ﻣُﺮﺩﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭک
ﺒﻠﻮغ ﺟﺴمی
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﻭﻳﺎ
ﻣﻌﺘﻮﻩ ﻭﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ(
ﻓﺘﺮﺕ ﺑﻴﻥ ﺪﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﻧﻴﺰ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻧﻘﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺍﻳﻔﺎ ﻣﻴﮑﻨند.ﻭلی
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﻓﺘﺮﺕ ﮐﻮﺩکی
ﻮ ﻳﺎ ﺧﺮﻓتی ﺒﺰﺭﮔﺴﺎلی
ﻭ ﻳﺎﻫﺮ ﺩﻟﻴﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ
ﻣﺎنع اﺯ
ﺍﻃﻠﺎع ﻮ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻭﺑﺒﺮخی
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭلی
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺸﺮﻁ ﺁﺧﺮ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ(ﺣﻨث
) ﻳﺎﺑﻠﻮغ ﺠﻨس
ﻭﺟﻮﺍﻧﻰ ﻭﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺒﻠﻮغ
ﺠﺴﻤﻰ ﻭﺗﮑﻤﻴل
ﺤﺪ ﺍﻗل ﺮﺷﺪ ﺳﻴﺴتم
عصبی ﻮﻣﻐﺰﻯ
ﻴک ﻨﻮ ﺟﻮﺍﻥ
اﺳﺖ. (ﻣﻌﺘﻮﻩ)
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺑﺎﻋﻘل ﻔﺎﺳﺪ ﻭﻳﺎ
ﻃﻔل عقب
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﮐﻪﻋﻘلی
ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺩﺭﻫﺮﺣﺎل هر
ﻓﺼﻞ ﻧﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘلی ﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻃﻔل
عقب ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻓﺼل ﻨﻮعی عقب
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭﭘس
ﺍﺯﭼﻨﺪﻳﻥ
ﺘﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻋﻘلی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﮐﺴﺎنی اﺯﻣﺎ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻳﻥ عقل ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ اﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻘلی ﻮﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎنی ﻮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺘﺎﺭﻳخ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺡ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﻴﻒ ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﻋﻘلی
ﺮﺍ
ﺻﺮﻑﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭﻟﺬﺕ
ﺟﻮﺋﻴﻬﺎ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻣﮕﺮﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ ﻫﻤﻪﺍﻳﻥ
ﻠﺬﺗﻬﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩق
اﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺁﺗﺶ
ﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﮑﺸﺪ
ﮐﻪ ﺩﺍﺧل ﺁﻥ
ﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺩﺍﺧل ﺸﺪ ﺁﺗﺶﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺳﺮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﮐﺮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ:
ها ﺃﻧﺘم ﻘﺪ
ﺃﻣﺮﺗﮑم
ﻔﻌﺼﻴﺘﻤﻮنی ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻤﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻡ. ولی
ﺘﻤﺮّﺩ
ﮐﺮﺩﻳﺪ (ﻳﻌنی
ﻘﺒﻠﺎﻫم
ﺘﻤﺮّﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭلی ﻘﺒﻠﺎ ﺩﺭ
ﻃﻮل یک عمرﺩﺭ
ﺍﺯ ﻫﺸﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻟﻪ ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﺰﻳﺎﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺑﻪ
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨک ﺪﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶالهی
ﺪﺭﻣﺤﺸﺮ ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭتولّد
ﺑﻌﺪﻯ
ﻮﺑﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم سلوک
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺁﺗﺶ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻭﺍﺭﺩ
ﺁﺗﺶ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺪﻧﺪ ﭘس
ﺍﺯﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺳﺮﺩ
ﻭﺳﻠﺎمتی
ﻤﻴﺸﻮﺩ.(ﺳﻠﺎﻡ)
ﻭﺳﻠﺎمتی
هماﻥ ﺼﻠح ﻮ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺑﻬﺸتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺑَﺮﺩ)
ﺳﺮﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺻﺤﺮﺍ ﺧﻨکی ایدﺁل
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻤﻌنی
ﻘﺎﺑﻠﻴﺖ
ﺗﺤﻤّل ﻮ
ﻣﺮﺗفع ﺸﺪﻥ
ﺒﻌﺪﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ عاشق
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺣﺴﺎس
ﺭﻧج ﺴﻠﻮکی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺁﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺭﻧج ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻮﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺘﻌﻬﺪ ﺁﻥ
ﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
890 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
کاﻇم اﺳﺖ(ﺝ۵ ص 293 بحاﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: لا ﺗﺰﻭﺟﻮﺍ
ﺍﻟﺤﺴﻨاء
اﻟﺠﻤﻴلة
ﺍﻟﻌﺎﻗﺮة ﻓﺎﻧنی
أﺑﺎهی ﺒﮑم
اﻟﺎﻣم ﻴﻮﻡ
ﺍﻟﻘﻴﺎمة ﺃﻭ
ﻣﺎ ﻋﻠﻤﺖ ﺃﻥّ
ﺍﻟﻮﻟﺪﺍﻥ
ﺘﺤﺖ ﻋﺮﺵ
ﺍﻟﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻴﺴﺘﻐﻔﺮﻭﻥ لآبائهم
ﻳﺤﻀﻨﻬم
اﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭﺗﺮﺑّﻴﻬم
ﺴﺎﺭﻩ فی ﺠﺒل
ﻤﻥ ﻤﺴک و
ﻋﻨﺒﺮ ﻭ
ﺯﻋﻔﺮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺯﻧﺎﻥ ﺰﻳﺒﺎ
ﺭﻭﻯ عاﻗﺮ ﻭ
ﻧﺎﺯﺍ
ﺍﺯﺩﻭﺍج ﻨﮑﻨﻴﺪ
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫم
ﺒﺎﺷﻤﺎ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻣﻠﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﮐﻨﻢ.
ﻣﮕﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺩﺭ
ﺯﻳﺮ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥﺒﺮﺍﻯ
ﭘﺪﺭﺍﻥﺨﻮﺩ اﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ؟ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭﺑﻐل ﺪﺍﺭﺩ ﻭ
(ﺳﺎﺭﻩ) ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻮهی
اﺯ ﻣﺸک
ﻮﻋﻨﺒﺮ ﻭ
ﺯﻋﻔﺮﺍﻥ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ (ﺣﺴﻨاء
ﺯﻳﺒﺎ ﺭﻭﻯ
ﻮﺍﻳﻥ کاﻣﻞ ﻭ
ﭘﻴﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪﻋﺎﻗﺮ
ﻭﻧﺎﺯﺍ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل ﺧﻮﺩ
ﺍﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ.زﻳﺮﺍ
ﺧﻴعلی اﺯﺍﻳﻥ
ﺰﻳﺒﺎ ﺭﻭﻳﺎﻥ
ﺨﻮﺵ ﻇﺎﻫﺮ ﻭﻟﻰ
ﺑﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯا
ﺑﻠﻴﺴﻰ ﻣﻠﺒّس
ﺑﻠﺒﺎس ﮐﺎﺫﺏ
ﻭ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺣتی اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻢ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﺎﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣلی
ﻨﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺴﻠﻴﻘﻪ ﻭﺳﺒک
ﻮ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻋﻘلی ﻮﻳﮋﻩﺍﻯ
هستند ﮐﻪ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺑﺮخی
اﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺭﺍبه ﺳﺎﻟﮑﻰ ﻣﻌﺮفی
ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل کرﺩﻩ. ﺗﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﺑﻴﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﺮﻣﮑتبی
اﻳﻥ کثرﺕ
ﻃلبی هست ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺣﻘّﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭼﻪ ﮐﻨﺪ
ﻭﺑﮑثرﺕ ﻧﻴﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﺭﺯﺵ
ﺍﻳﻥ اﻗﻠﻴّﺖ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﮐثرﺕ بی ﺤﺎﺻﻞ
ﺍﺳﺖ. (ﺟﻤﻴﻠﻪ)
ﻳﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺠﻤﺎﻝ ﺑﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ (ﺟم ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ) ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻤﻰ ﺍﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. (ﻋﺎقُرّه)
ﻧﺎﺯﺍ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﻤﺮﺩﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻨﺎﺯﺍ ﻫم
ﺒﺎﺷﻨﺪ (ﺍﺑﺎﻫﻰ)
ﻣﺒﺎﻫﺎﺕ ﻭ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺎﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎنی
ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻯ
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺤﻘﻴﻘﻰ ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻘﺪﺭﺕ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯو
انجاب ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻪ (ﺍﻭم
ﻘﺎﺋﻢ) ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍالاّ ا ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻨﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟک ﻔﺮﺍﺭﻯ
اﺳﺖ.ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤﺴﺨ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺍﻭﺭﻯ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻬﺸﺖ ﺭﻓﺘﻦ. (ﺍُﻣﻢ)
ﺟمع اﻣّﺖ ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﻮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻧﻪ
ﻣﻠﺘﻬﺎﻯ ﺴﻴﺎسی
ﻮﻧﮋﺍﺩﻯ.
ﮐﻪﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻤﻠﺘﻬﺎﻯ ﺳﻴﺎسی
ﻮ ﻧﮋﺍﺩﻯ هم
ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺻﺪﻫﺎ
ﮔﻮﻧﻪﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﻧﮋﺍﺩ
ﻭﺗﻨﻮع ﺨﻮنی
که ﺑﺠﺎﻥ ﻫم
ﻤﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ ﻭ
ﮐثرﺕ ﮔﺮﺍئی
ﻮﻣﻠﺖ ﮔﺮﺍئی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺰﻳﺮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯهستند ﮐﻪ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺮﻭحی
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺸﺘﻨﺪ. ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋﻢ ﺩﺭﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﻗﻄﻌﺎ
ﺷﺶﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی
ﺒﺎﻗﺎﺋم ﺰﻳﺮﻋﺮش
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﺪﺍﺭند.
ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭﺳﻄﺤﻴﮑﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺒﻴنی
ﻮﻋﻘلی ﻮالهی
عرﺵ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻘﺎم
ﺒﻬﺘﺮﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋم ﺪﺭﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﻘﻄﻌﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻨﺰﺩﻳک عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ (ﺩﻧﺎ
ﻭ ﺗﺪﻟّﺎ)
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭلی
ﺒﺎﻟﺎﻯعرﺵ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ که
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎ ﻥ هستند.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻥ
ﺪﻋﺎ ﻗﺎﺑل
ﻘﺒﻮﻝ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﺩﻋﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻃﻠﺐ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻣﺎ
ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺍﻳﻥ
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺩﻋﺎ ﻭ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺮﺍ ﺑﻬﺸتی
ﻨﻤﻴﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺁﺭﺯﻭﻯ
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎﺭﻯ کند ﺗﺎ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨک ﻜﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺒﻠﻴﻎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ سلوک
الهی بکنند.ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﭙﺪﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻣﺴﺌﻮل
اﻃﻔﺎل ﻮﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﭼﻮﻥ
هنو ز ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﻭﺍلاّ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﻐل ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻀﻤﻨﺎ(ﺑﺮﻫﻤﻦ)
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل
اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻦ (ﺃﺏ
ﺭﻫﻨﻤﺎ و هوم و
اوم کرده )
ﻭﭘﺪﺭ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﭼﻮﻥ اﻃﻔﺎل
ﺪﺭﺑﻐل
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ رَحِم
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺩﺭﺣﺎل
ﭙﺮﻭﺭﺵ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ(ﺳﺎﺭﻩ)
ﺯﻥ اﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺒﺎﻭ ﻣﺤﺒﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺎﺩﺭ
ﻣﻮﺳﻰ ﮐﻪﺍﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻃﻔل
ﭽﻮﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻮسی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ
هماﻥ ﻤﻘﺎﻡ
ﻣﻠﮑﻮتی ﻮالهی
ﺪﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻳﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻧﺎم
ﻔﺎﻃﻤﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ
ﻧﺎم ﻤﺮﻳم ﻮ
ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻴﺴم نام
ﺸﻴﻮﺍ ﻭﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻤﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴم
هلن ﻮ ﻧﺎﻫﻴﺪ
ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ
ﻨﺎﻣﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻳﻌنی
ﻨﺰﺩ (ﻧﻔس ﮐلّ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ) ﮐﻪ ربّ
ﺍﻟﻔﺼل ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﺍﻳﺎﻧﺪﻥ
ﻮﻣﻴﺮﺍﻧﺪﻥ
اﺳﺖ.ﻭ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺍﻳﻥ کاﺭﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﻃﻔل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﭘﺪﺭ
ﺁﺳﻤﺎنی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺍﺯﺭﻭﻯ
ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ هر ﮐس
ﺭﺍ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺍﻧﺪ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﻠﻮک الهی
ﺪﺭ بشریّت ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﮐﻮﻫﻰ ﺍﺯﻋﻄﺮ ﻧﻴﺰ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺭﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﻭﻳﺎﺩﺭﺟﻨﮕل
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک هم اﻳﻨک
ﺪﺭﺑﻐل
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺣﺎل
ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﺭﻩ ﻧﺎﻡ
ﻫﻤﺴﺮ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﻮ
نیز نام ﻣﺎﺩﺭ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﺨﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﻣسرﻭﺭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﺮﺳﻨﺪﻫﺎﻯ
ﺠﻬﺎﻥ هستند.ﻣﺸک
ﻮﻋﻨﺒﺮ ﻭ
ﺯﻋﻔﺮﺍﻥ
ﺒﻴﺎﻧﻰ
ﺳﻤﺒﻮلیک
اﺯﻣﺤﻴﻄ اﻳﺪ
ﺁﻟﺎﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺤﺎﻓل اﻭﻟﻴﺎ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻬﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻌﻄّﺮ
ﻭﺗﻤﻴﺰ
ﻭﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﻭﺑﺎ
ﺍﻣﻨﻴﺖ
ﻓﺮﺍﻭﺍنی اﺳﺖ.(ﺣُﻀﻦ)
ﺩﺍﻣﺎﻥ ﻮﺑﻐل
اﺳﺖ.ﻭﺑﺎﺯ(ﺣُض)
ﻭ ﺗﺸﻮق
ﻮﺗﺤﺮﻳک ﺴﺎﻟک
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮسلوک
الهی کند .ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ ﻨﺘﺮﺳﺪ.(ﺭﺣﻤﺎﻥ)
ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮ ﻭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﻓق ﭙﻴﺮﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺍﻭ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭلی
اﻣﺮﻭﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣﻞ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭﻋﺮﺵ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭحدّ
ﺍﮐثر ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
(ﺩﻧﺎ ﻭ ﺗﺪﻟّﺎ)
ﺩﺭﻧﺰﺩﻳکی
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻴﺎ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﻴﺰ ﺑﺪﻳﻥ
ﺤﺪﻭﺩ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻮالهی
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

حدیث
891 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ293 بحاﺭ)
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻄﻔلی
اﺯﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺒﻤﻴﺮﺩ ﻧﺪﺍ ﺩﻫﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺪﺭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺯﻣﻴﻥ
ﻔﺮﻳﺎﺩ
ﻣﻴﺰﻧﺪ ﮐﻪﻃﻔلی
اﺯ ﺍﻃﻔﺎل
ﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ مُرده
ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﻄﻔل
ﻨﻴﺰ مُرده
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﻳکی
اﺯ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
اﻭﺭﺍ ﺑﺮخی اﺯ ﻣﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺃﻫل ﺒﻴﺘﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻃﻔل
ﺮﺍﻏﺬﺍ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻔﺎﻃﻤﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺗﺎﺍﻭﺭﺍ
ﺗﻐﺬﻳﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ( ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﻳکی اﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺗﺎ
ﺍﻳﻥ ﻄﻔﻞ ﺳﺎﻟک
ﭽﻮﻥ ﻤﺮﺩﻩ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ رَحِم
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﭙﺪﺭ ﺭﻭﺣﺎنی
اﻭ مُرده ﺑﺎﺷﺪ
ﻃﻔل ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﻴﻚ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﻮﮐﺎﻣلی الهی
اﺯ ﺃﻫل ﺒﻴﺖ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﻭﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻃﻔل
ﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺍﻟّﺎ ﻃﻔل
ﻮﺍﻗﻌﺎ مُرده ﺍﮔﺮﺗﺤﻮﻳل
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻓﺎﻃمی
ﺁﺳﻤنی ﺒﺸﻮﺩ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﺤﻮﻳل
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﺴﺎنی
ﻮﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺗﻤﺎم
اﺣﺎﺩﻳث ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺪﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻃﻔل
ﻴﺘﻴﻢ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ مُرده
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﻃﻔل
ﻤﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻟّﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻮﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎﭘس
ﺍﺯ ﺑﻠﻮغ
ﺠﺴﻤﻰ ﺑﮑﺎﻣلی
اﻟﻬﻰ ﺗﺤﻮﻳﻞ ﺷﻮﺩ.ﻏﺬﺍﻯ
ﻄﻔﻞ ﻏﺬﺍئی
عقل ﻮ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻮﺭﻭحی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ.ﺍﻃﻔﺎل
ﻤﺮﺩﻩ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ غیر
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰﺑﺪﺍﻣﺎﻥ
ﺁﺳﻤﺎنی ﻔﺎﻃمی
ﻨﻔس ﮐلّ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻴم
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﺗﺎ ﺑﺎﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯ تولّد ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻃﻔﺎل که
ﺑﺰﺭگ ﺸﺪﻧﺪ ﻭ
ﻋﺎﻗل گرﺩﻳﺪﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺷﻮﻧﺪ
ﻧﻪ ﻃﻔل هستند ﻭﻧﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻃﻔلی ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ رَحِم
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﻳﺶ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻣﺴﺎﺋل
ﺘﻘﺴﻴم إرث ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ
ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﺑﺸﺮﻯﻮ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺒﻴﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﻭلی
ﺪﺭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺘﻘﺴﻴم
ﻤﻴﺮﺍث
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺯ
ﮔﺮﻭهی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ عاﻣل
ﻮﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻴﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺘﻘﺴﻴم ﺸﻮﻧﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣلی سعی
ﺪﺍﺭﺩ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺒﮑﺮ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻌﻬﺪ ﺳﻠﻮکی
ﻘﺒلی ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺑﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺳﺖ ﺗﻄﺎﻭﻝ ﻧﻤﻰ
ﺯﻧﺪ. ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻣﻮٴﻤﻨﻴﻦ ﺍﻃﻔﺎل
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺒﻴﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی هستند. ﻭ ﺍﻳﻥ
اﻃﻔﺎل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮگ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻫﻤﺎﻥ (ﻓﺘﺮﺕ)
ﻭﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺯﻣﺎنی ﺒﻴﻥ
ﺪﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺒﻤﻴﺮﺩ
ﻭﻋﻤﺮﺵ ﺗﻤﺎم
ﺸﻮﺩ ﻭﺳﺮﭘﺮﺳتی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻃﻔل ﺪﺭ رَحِم
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍﺳﺖ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺟﻬﻨمی ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩﺍ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻣﻴﺸﻮﺩ.

حدیث 892 -
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ج ؟ ص 293 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻳﺪفع
الی اﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻮ ﺳﺎﺭﻩ
ﺃﻃﻔﺎل
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ ﻳﻐﺬﻭﻧﻬم
ﺒﺸﺠﺮة فی
اﻟﺠنّة ﻟﻬﺎ
ﺃﺧﻠﺎﻑ
ﮐﺄﺧﻠﺎﻑ
ﺍﻟﺒﻘﺮ ﻓﻴﻘﺼﺮ
ﻣﻥ اﻟﺪﺭ ﻓﺎﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺍﻟﺒﺴﻮﺍ
ﻭﺍﻃﻴﺒﻮﺍ ﻭ ﺍﻫﺪﻭﺍ
ﺍلی ﺁﺑﺎﺋﻬﻢ ﻓﻬم
ﻤﻠﻮک ﻔﻰ
ﺍﻟﺠنّة مع
ﺁﺑﺎﺋﻬﻢ ﻭﻫﻮ
ﻗﻮل اﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭﺍﻟﺬﻳﻥ
ﺁﻣﻨﻮﺍ
ﻭﺍﺗّﺒﻌﺘﻬم
ﺬﺭﻳّﺘﻬﻢ
ﺑﺎﻳﻤﺎﻥ ﺃﻟﺤﻘﻨﺎ
ﺑﻬم ﺬﺭﻳّﺘﻬم ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺒﺎﺭک
ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻮﺳﺎﺭﻩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪگی
ﺒﺎﻃﻔﺎل ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ ﺗﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺭﺧتی
ﺪﺭﺑﻬﺸﺖ
ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻭﺗﻐﺬﻳﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ ﻧﻮﻙ
ﭘﺴﺘﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﭙﺴﺘﺎ گاﺎ
ﻭﺷﻴﺮﺩﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺩﺭﮐﺎخی
اﺯﺩُﺭ ﻳﺎ
ﮔﻮﻫﺮ
ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﺪ ﻟﺒﺎس
ﺧﻮﺏ ﻭ ﻣﻌﻄﺮ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎ
ﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﻭﻫﺪﻳﻪ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﭙﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﺎﻧﻨ
ﺪﭘﺪﺭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﺴﺎنی ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺮﻭﻯ کرﺩﻧﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻧﺸﺎﻥ
ﺒﭙﺪﺭﺍﻥ ﻤﻠحقّ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ(ﺍﻃﻔﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻣﻮٴﻤﻥ کامل
یا سالک ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎﺧﻮﺩ
ﺍﻃﻔﺎل ﻤﻮٴﻤﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻫﺮﮔﺰﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻧﺎ ﺧﻠﻒ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ
اﺯ ﺳﻠﻒ ﺻﺎلح ج
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﻳﻥ
اﻃﻔﺎل ﺨﻮﺩ
ﻣﻮٴﻤﻥ هستند ﻳﻌنی
ﺴﺎﻟکی ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﭼﻮﻥ
ﻄﻔلی ﺪﺭ رَحِم
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭلی
ﻘﺒل اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی
ﻤﻴﻤﻴﺮﻧﺪ ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺎ ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩﺗﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﻭسلوک
الهی ﻭ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺣﺎنی
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪﺣتی
ﻤﻘﺎم عقلیﻮالهی
ﺒﻬﺘﺮ
ﺍﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
عصوﺭ ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻮﺳﺎﺭﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﻭ ﻣﻘﺎم الهی
ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هستند.
ﮐﻪ ﺗﺠﺴّﻤﻰ
ﺍﻧﺴﺎنی
ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺪﺭﺣﮑم ﻤﺎﺩﺭ
ﻳﺎ ﺳﺎﺭﻩ ﻭﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ اﻭ
ﺩﺭﺣﮑﻢ
ﭘﺪﺭﻋﺼﺮ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﺰﻣﺎﻥ
اﺳﺖ.
ﻫﻤﺎﻥگوﻧﻪ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﮔﻔﺖ ﻣﻥ
ﻮﻋلی ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺸﻤﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﺩﻭ ﻭﺍﻟﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻭﺍﻟﺪﻳنی که ﻳکی
ﺰﻥ ﻮﻳکی ﻤﺮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮﺩﻭ ﭼﻪ ﺯﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﭼﻪ
ﻣﺮﺩ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟک
ﻮﺗﻐﺬﻳﻪ
ﺭﻭﺣﺎنی ﺴﺎﻟک
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺷﺠﺮﻩ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻫﻤﺎﻥ
(ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻃﻔل
ﺴﺎﻟک ﻴﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺭﺍ ﭘﻴﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺿﻤﻦ ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭﺑﻬﺸﺖاول
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺪﺭ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻋﻘل الهی
ﻮﺁﺭﺍﻣﺶﻋﻤﻴﻖ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﺑﺘﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
(ﺍﺧﻠﺎﻑ) ﺟمع
ﺨﻠﻒ ﮐﻪ
ﺑﺮﺟﺴﺘگی
ﭙﺴﺘﺎﻥ ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی
ﺨَﻠَﻒﻫﺎ
ﻭﺑﺎﻗﻴﻤﺎﻧﺪﮔﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﺎﺥ ﻗﺼﺮ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺨﺎﻧﻘﺎﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ
اﺯﻧﻮﺭ ﻋﻘلی ﻮ
ﭘﺎکی ﻮ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ
ﻭﭼﻮﻥ ﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺸﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋﻢ ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﺩﺭﺣﮑم ﺰﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻭﺍﻳﻨک ﺪﺭﺣﮑم
ﭙﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺣﮑم ﭙﺪﺭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﻟﺒﺎس ﻓﺎﺧﺮ
ﻭﻣﻌﻄﺮ ﻭﺧﻮﺏ ﻭﺑﺎ
ﺳﻴﺮﺕ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺨﻠق ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﻮﺩ.ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻥ اﻃﻔﺎل
کاﺎﻣا الهی ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺮﻭﺣﺎنی
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﭙﺎﺩﺷﺎهی
ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺮﻭﺯﻫﺎ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺑﺮﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺎم هر ﺯﻣﺎﻥ
ﺷﺎﻫﻨﺸﺎﻫﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
کاﻣل ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺖ.
ﻭﺷﺎﻫﻨﺸﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺁﺭﻳﺎ ﻣﻬﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻳﺎ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
عصرﺧﻮﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ حدیث
ها ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ رَحِم
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺑﻮﺩﻥ
اﺳﺖ.ﻭﻣﺮﮒ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﺒل اﺯﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎﻃﻔلی
ﺴﺎﻟک ﻴﺘﻴﻢ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﻭ
ﺍﺯ بشریّت
ﺧﻮﺩ مُرده ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث 893 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ294 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠﻤّﺎ
ﺻﻌﺪ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪﺍلی
اﻟﺴﻤاء ﻭﺍﻧﺘﻬی
الی اﻟﺴﻤاء
اﻟﺴﺎبعة ﻭﻟﻘﻰ
ﺍﻟﺄﻧﺒﻴﺎٴ ﻗﺎل
ﺃﻳﻥ ﺃﺑﻰ ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﻟﻪ ﻫﻮ مع
ﺃﻃﻔﺎل الشیعة
ﻋﻠﻰّ ﻓﺪﺧل
اﻟﺠﻨّﻪ ﻓﺎﺫﺍ
ﻫﻮ ﺗﺤﺖ ﺷﺠﺮة ﻟﻬﺎ
ﺿﺮﻭع کضرﻭع
اﻟﺒﻘﺮ ﻓﺎﺫﺍ
ﺍﻧﻔﻠّﺖ
ﺍﻟﻀﺮع ﻤﻥ ﻔم
اﻟﺼﺒﻰ ﻗﺎﻡ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻔﺮﺩّ ﻋﻠﻴﻪ ﻓﺴﻠّم
علیه
ﻓﺴﺄﻟﻪﻋﻥ
علیّ ﻓﻘﺎل
ﺨﻠّﻔﺘﻪ فی
اﻣّﺘﻰ ﻗﺎﻝ
ﻧﻌم اﻟﺨﻠﻴﻔﻪ
ﺧﻠّﻔﺖ ﺃﻣﺎ
ﺍﻥّ اﻟﻠﻪ
ﻓﺮﺽﻋلی
اﻟﻤﻠﺎﺋگة
ﻃﺎﻋﺘﻪ ﻭﻫؤلاء
اﺃﻃﻔﺎﻝ
ﺷﻴﻌﺘﻪ ﺳﺄﻟﺖ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻥ
ﻴﺠﻌﻠنی اﻟﻘﺎﺋم
علیهم ﻓﻔﻌﻞ ﻭﺍﻥ
اﻟﺼلی ﻠﻴﺠﺮﻉ
ﺍﻟﺠﺮعة ﻓﻴﺠﺪ
ﻃﻌم
ثماﺭﺍﻟﺠنّة
ﻭ ﺃﻧﻬﺎﺭﻫﺎ
فی ﺘﻠک اﻟﺠﺮعة
ﭼﻮﻥ
ﺮﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ عروج
ﻨﻤﻮﺩ ﻭﺑﺎﺳﻤﺎﻥ
هفتم ﺭﺳﻴﺪ ﺑﺎﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﭘﺪﺭ
ﻣﻥ اﺑﺮﺍﻫﻴم
کجا ﺍﺳﺖ؛(ﺁﺳﻤﺎﻥهفتم
ﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﺤﻤﺪﻯ عرش
رحمان اﺳﺖ ﻭلی
اﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒل
اﺯﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍهی
ﺒﺎﻳﻥ ﺁﺳﻤﺎﻥ
هفتم
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒل
اﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ حدّﺍ
ﮐثرﺩﺭﺁﺳﻤﺎﻥ
ﭽﻬﺎﺭم ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴلی
ﺒﺂﺳﻤﺎﻥ
ﭙﻨﺠم عرﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻣسی ح ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺴﻴﺤﻰ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﺸﺸم
عرﺵ ﻗﺎﺋﻢ
رسیده ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کامل ﺘﺎ
ﺁﺳﻤﺎﻥ هفتم
عرﺵربّ رحمان
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺮﻓﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺴﺎﺧﺘﻪ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻳﺎ
ﭘﺪﺭﺍﻥ
اﻳﺸﺎﻥ ﻮﻳﺎ
ﺣتی ﺨﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻤﻘﺎم
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ الهی
ﻮﺍﻃﻔﺎﻝ سالک
و کامل ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﭙﺪﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺘﺎﺭﻳﺨی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺁﺯﺭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
ﻮﭘﺪﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺩﺭﻭﺍقع
ﺁﺩم اﻭﻟﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﻫﻨﺪ
ﺗﺎﺳﻴس ﻧﻤﻮﺩ.
ﺑﺎﺯ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺑﺮﻫﻤﻦ)
ﻭﻳﺎﭘﻴﺮ ﻭ الهی
هر ﺳﺎﻟک ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﭙﺪﺭﺭﻭﺣﺎنی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺗﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺧﺮﺳﻨﺪ
ﺑﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻣﻮﻓق
ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭلی ﻤﺤﻤﺪ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣل
ﻨﻬﺎئی ﺴﻠﻮﻛ
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺖ. ﻭلی
هرﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﭙﻴﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﻘﺒﻞ ﺍﺯﻣﺮگ
اﺳﺖ) ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﺒﺎ
ﺍﻃﻔﺎل
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ علیّ
ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ(ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻳﺎﻓﺖ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺗﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
علّی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﻔﺎﻃمی که
ﺭﺳﺎﻧﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﭙس ﺍﻭﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﻬﺮﻳک
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺳﻴﺪ.
ﺑﻨﺰﺩﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﺸﻐﻮل
ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻃﻔﺎل
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺠﻨﻴﻥ ﺪﺭرَحِم
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻋﻠﻰّ
ﻣﻮﻟ ﺎﺳﻤﺒﻮل
ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ در هر
زمان اﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺣﺎﻧنی
اﻃﻔﺎل ﻴﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯﺰﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ) ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﺷﺪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺮﺍ ﺯﻳﺮ
ﺩﺭﺧﺘﻰ ﺩﻳﺪ ﮐﻪ
ﭘﺴﺘﺎﻧﻬﺎ ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺧﺖ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺒﻮﺩ.
ﻭ ﺩﺭ(ﺷﺠﺮﻩﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﻭ (ﺷﻴﺮ ﺁﻥعلم
ﺴﻠﻮﻙ خاص سالکان
) ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻮﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﺧﻠﺎقی اﺳﺖ)ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﭘﺴﺘﺎنی
اﺯﺩﻫﺎﻥﻄﻔﻠﻰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
آن ﭙﺴﺘﺎﻥ
ﺮﺍﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺪﻫﺎﻥﻄﻔل
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ.
ﻣﺎﺟﺮﺍﺋﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻄﻔل ﺒﺎ
ﭘﺴﺘﺎﻥ ﻤﺎﺩﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
اﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺒﺮﻫﻤﻥ ﻮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻃﻔل ﺴﺎﻟﻚ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺪﻭﺭ
ﺍﺯﺣﻘﺎﻳق
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ(ﺻَﺒﻰ) ﻳﺎ
ﭘﺴﺮ ﻭﻃﻔل
اﺳﺖ.ﮐﻪ (ﺻﺒﻴّﻪ
)ﻳﺎ ﻃﻔﻠﻪ ﮐﻪ
ﺩﺧﺘﺮﺑﺎﺷﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻮﻥ اﺭﻭﺍح
ﭙﺴﺮ ﻭﺩﺧﺘﺮ ﻳﺎ
ﺯﻥ ﻮ ﻣﺮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻃﻔل هستند.
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻞ الهی
ﺸﺪﻧﺪ ﭘﺴﺮ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺩﺧﺘﺮ
ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ اوم
المؤمنین
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ولی
ﻔﻌﻠﺎ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺯﻥ ﻮ ﮐﻨﻴﺰ ﻭ
ﺑﻨﺪﻩ ﻭﻏﻠﺎم
ﺒﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻠﻔﺐ ﭘﺴﺮ ﻳﺎ
ﺩﺧﺘﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﺮ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﺸﺪ
ﻭﺳﻠﺎم کرﺩ (ﺳﻠﺎم
اﺯ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻮﻳﺎ ﺍﺯﻣﺤﻤﺪ
ﺭﻭﺷﻥ ﻨﻴﺴﺖ)
ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩﻋلیّ
ﭙﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ ﻭﻗتی
ﺁﻣﺪﻡ ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮ اُمّت
ﺧﻮﻳﺶ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻡ.(ﺧﻠﻒ ﻳﻌنی
ﺠﺎﻧﺸﻴﻥ
ﻮﻧﻔﺮﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ (اُمّت)
ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺎﺳﺖ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭﻫﻨﮕﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻋﺮﺷی
ﺨﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ اُمّت
ﺪﺍﺷﺖ. ﻭ ﻋﻠّﻰ ﺑﻌﺪﺍ
ﺍﻭﻟﻴ ﻥ اﻣّﺖ
ﻭﺍﺻل ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺸﺪ.ﻭلی اﻳﻦ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺸﺮح
ﺤﺎل ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺘﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭﺍﺻل
ﺒﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘبل
اﺯﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
گفت ﮐﻪ ﺍﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺨﻠﻴﻔﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﮐﺎﺭﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺮﺩ ﻭﺍﻓﺰﻭﺩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻄﺎﻋﺖﻋلی ﺮﺍ
ﻭﺍﺟﺐ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
همه ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻋﻠﻰّ
ﻋﻤل کنند.ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎﺑﻊ ﻋﻠﻰّ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﻠﻮکی
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺴنّی
ﻴﺎ ﺷﻴﻌﻪ)
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
اﻃﻔﺎل
اﻭﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ(ﻭﻧﻴﺰ
ﺭﻭح اﻃﻔﺎل
ﺸﻴﻌﻪ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﻣﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺭﻭﺍﺣﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﺘﻮﻟﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ)
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻣﻥ از
ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻡ.
ﮐﻪ ﻣﺮﺍ
ﻣﺴﺌﻮﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺍﻭ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ (ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻃﻔﺎل علیّ ﻣﻨﻈﻮﺭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣلی
اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭﭼﻮﻥ
هر ﻃﻔلی
ﺒﮕﺮﻳﻪ
ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ ﭼﻮﻥ
ﺠﺮﻋﻪﺍﻯ
اﺯﺷﻴﺮ ﻭﻣﻴﻮﻩﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی ﻮ ﺟﻮﻳﺒﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﻤﻴﺨﻮﺭﺩ ﻭﺁﺭم
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.(ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺑﻴک
ﺸﻬﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺣﺎل ﺮﻭﺣﺎنی
ﻮﻋﻘلی ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺁﺭﺍم ﻤﻰ ﮔﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺑﮑﺎﺭ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻫﺮﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ سلوک
الهی ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
اﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻤﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮک ﺘﺎﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﻃﻰ ﮐﻨﺪ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﺨﻮﺩ ﻳﻜﻬﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﻭﻗتی
ﻤﺘﻮﻟﺪ ﺟﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺑﻄﻮﺭﻃﺒیعی
ﺒﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻗﺎلبی
ﺠﺴﻤﺎنی
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻳﻥ
اﺭﻭﺍح ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﻥ ﺒﺎﺭ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﻔتم
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺮﺳﻴﺪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ اُمّت
ﻳﺎ ﺟﺎﻧﺸﻴنی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭلی
ﻤﺤﻤﺪ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺑﻌﺪﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﺩﺭﺗﺨّﻴل
اﺭﺍﺩﻯ (ﺧﻮﺩ) ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺼﺤﻨﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﻔﺘم
ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﺮﻓﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻌﺮﺍﺟﻬﺎئی
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺎ320 ﺑﺎﺭ
ﻣﻌﺮﺍج گفته
ﺍﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻳﻜﺒﺎﺭ ﻭﺣتی ﭽﻨﺪ ﺑﺎﺭ ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺘﺬﮐﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
ﺨﻮﺩ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺎمی
ﺒﺎﻟﺎﺑﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺗﻤﺮﻳﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﻳﺶ ﻭﻫﻤﺴﻔﺮﻯ
ﺑﺎﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﻣﺼﻄﻔﻰ ﺭﺍ
ﺗﺨﻴّل ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺣﻀﻮﺭﻯ
ﻴﺎﻏﻴبی می ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺣﺎل
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
حدّ ﺍﮐثرﺑﻬﺮﻩ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ( ﻳﺠﻌﻠنی
اﻟﻘﺎﺋﻢ ) ﻣﺮﺍ ﻣﺘﺼﺪﻯ
ﻮﭘﻴﺮ ﻳﺎ ﻗﺎﺋم
اﻣﺮﻭﺯ ﮐﻨﺪ.
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻨﻴﺰ ﻗﺎﺋم
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺑ

حدیث 894 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ249ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻃﻔﺎل أنبیا
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻃﻔﺎل
ﻤﺮﺩم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﻮﺩکی
ﻮﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﺻﺪﻳّق
ﻮﻧبیّ ﻤﻴﺸﺪ؟ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻠﻮﺑقی
کاﻥ علی
ﻤﻨﻬﺎج ﺃﺑﻴﻪ ﺍﮔﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﺑﺮ
ﺭﻭﺵ ﭘﺪﺭﺵ
ﻣﻴﺒﻮﺩ ( ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﭙﺎسخ
ﺼﺪﻳّق ﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺪﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﭘﺎسخ ﻨﺪﺍﺩ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋﻢ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻧﺎم غلاﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻳﺎ
ﮐﻨﻴﺰ ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ
.ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﭙﺴﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩ
ﺍﮔﺮ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨ ﺪﭘﺪﺭﺵ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ولی
ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻭ ﺩﺧﺘﺮ
ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ سلوک
الهی ﻨﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺍﺯﺻﺪّﻳﻘﺎﻥ
ﻧﺸﺪﻧﺪ.ﺑﺮ
ﺭﻭﺵ ﭘﺪﺭ
ﺑﻮﺩﻥ ﮐﺎﺭ
ﻫﺮﺳﺎلک اﺳﺖ.
ﺣتی اﮔﺮ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻨﺮﺳﺪ نه
ﺠﻮﻣﻨﻬﺎ ﺮﻭﺵ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﻭ ﭼﻮﻥ
هر ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﺸﺪ ﺑﺎﺯ
ﺻﺪّﻳﻖ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺒﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴل
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی
اﻟﺒﺘﻪ ﺍولی
اﻟﻌﺰم ﭽﻮﻥ
ﻤﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻋغلیّ
ﻮﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻫم
ﺮﺳﻮل
ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﻭ
ﺍﺭﺳﺎل الهی
ﻮﻫم ﻨبی ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﻘﺪﺭﺕ ﺗﻨﺒوء ﻭ
ﭘﻴﺶ ﮔﻮئی
اﺣﻮﺍلی هستند.

حدیث
895 - ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ294 بحاﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺃﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻤﺸﺮﮐﻴﻥ مع
ﺁﺑﺎﺋﻬم فی
اﻟﻨﺎﺭ ﻭﺃﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻤﺴﻠﻤﻴﻥ مع
ﺁﺑﺎﺋﻬم ﻔﻰ
ﺍﻟﺠنّة ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ با
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺩﺩﺭﺟﻬﻨم
هستند.
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺑﺎ
ﭘﺪﺭﺍﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻮﺍﻗﻌﻰ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺪﻳنی اﺳﺖ. ﻭ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺠﻬنم ﺠﻬﺎﻥ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭلی ﻴ ﺎﻓﺼل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺒﻬﺸﺖ ﻧﻮعی
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
عباﺩﺕ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ ﺒﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒﻠﻰ ﻭﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎنی ﺒﺎ
ﺗﻮﺳّل
ﺒﺸﺎﻫﺪﺍﻥ الهی
گذﺷﺘﻪ ﻭﺍﻧﺪﻙ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺸﻐﻮل هستند.
ﻭﭼﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺒل
اﺯﺧﻮﺩ ﻭ حتی اﮔﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺒحقّ
ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﺸﻤﻮل ﺘﻮﺳّل هستند
ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
زﻣﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻳﺎﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
قشری ﺒﺎ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺟﻬﻨﻤﻬﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮا
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻣﺮﻭﺯﻩﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺩﻭ ﺟﻬﻨم
اﻭﻝ ﻭ ﺩﻭﻡ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ اﻭﻟﺎﺩ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻧﻪ ﻫﺮﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ الهی
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻤﺎم
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺑ
ﺎﻓﺮﺽ
ﺷﻬﺎﺩﺗﻴﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺳﺎﻟک کاملاﻥ
ﺎﻟﻬﻰ ﻫم اﻳﻨک
ﻮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ هستند.
ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ ﺩﻭﻡ ﻭﻫم
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻧﺒﺎل کرﺩ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺘﺎ
ﺃﺑﺪﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ.
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻞ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﭙﺪﺭﺍﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﻫم عقل ﻭﻫم
ﺤﺎل
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﺘﻌﺼّﺒﺎﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﺍﻭﻟﺎﺩﺷﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻥ اﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺸﺮک
ﻮﺟﻬﻨﻤﻰ ﻭﻫﻤﮕﻮﻥ
ﺩﺭﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

حدیث
896 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ 295 بحاﺭ)
ﮐﻪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺍﻃﻔﺎل
کاﻓﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﻗﺒل اﺯ ﺑﻠﻮغ
ﺒﻤﻴﺮﻧﺪ ﭼﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺪﺍﺭﻧﺪ؟ ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩ ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﻓﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺘﺮﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ(ﻭﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﻮﻗﺒلی
ﺨﻮﺩ) ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺍهی ﻤﻴﺮﻓﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﻓﺘﻪﺍﻧﺪ (ﻓﺼل
ﻨﻮعی اﻭﻟﺎﺩ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻔﺼﻮل ﻨﻮﻋﻰ ﻣﺘﺄﺧﺮ
ﺑﺎﺯ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻫﻤﻴﺸﻪ (ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ
اﺯ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ)
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ کمی
ﺒﻬﺘﺮتولّد
ﺷﻮﺩ.ﺍﺯﻣﻴﻤﻮﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧمی ﺸﻮﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﻤﻮﻥ
عاﻗﻠﺘﺮ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺪﺍئی اﻧﺴﺎﻥ
ﮐمی ﺒﻬﺘﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﺯ (ﺩﻟﻬﺎﻯ)
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺗﺨﻤﻪ ﺟﻨسی ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺒﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﻭﺍﺻﻞ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬم ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺁﺗﺶ
ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺪﺧﻮل ﺪﺭﺁﺗﺶ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﻳﺪﻳﺪ
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﻣﺘﻤﺮﺩ
ﺑﺮﻓﺮﻣﺎﻥ ﻤﻥ
ﻬﺴﺘﻴﺪ؟ ﻳﻌنی
اﮔﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﻫم
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪﻧﺪ ﺍﻳﻥ
اﻃﻔﺎل
کاﻓﺮﺍﻥ ﭼﻮﻥ
ﭙﺪﺭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ ﺩﺭﺟﺎئی
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ تولّد
ﻣﺎ ﺩﺭ ﻣﺤﻴطی
اﻟﻬﻰ ﻳﺎﺷﺒﻴﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ اُمّت
ﺷﻴﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﺟﺎﻯ ﺸﮑﺮ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻃﻔلی
ﻴﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺒﺎﺑﺪ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﺴﻠﻤﺎنی
ﺪﺍﺷﺖ ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﻔکر
زﺭﺩﺷتی ﺴﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻯ. ﺣتی اﮔﺮ
ﺑﺰﻭﺭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻮ
ﺷﻴﻌﻪ ﺷﻮﻧﺪ ﻭﺑﺎ
ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﺻﻒ
ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺳﻴﺎسی
ﺒﮑﺸﺎﻧﻨﺪ.

حدیث
897 - ﺑﺨﺎﺭﻯ ﺮﻭآیَت
ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﺝ۵ﺹ295 بحاﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺍج
ﺒﻬﺸﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻃﻔﺎل ﻤﺮﺩم
ﺮﺍ ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﺟمع
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﮐﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪ (ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻃﻔالی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ
ﺩﺭﺣﺎل
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺨﺎﺭﻯ ﺼﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺷﻴﻌﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺰﺭگ هم
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﺧﻠﺎل ﺴﻠﻮک
ﻤﻴﻤﻴﺮﻧﺪ ﻭ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺍﺟﺴﺎم ﺪﺭ
ﻓﺼﻮل ﺒﻬﺘﺮ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺩم ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﺎلﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺟﺴﻤﺎنی هستند.
ﺗﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﺎلغ
ﺸﺪﻧﺪ ﭼﻪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭلی
ﺒﻌﻴﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺑﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺬﻫبی ﻮﺩﻳنی
ﻘﺪﻳﻤﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻫﺎﻯ
ﺒﻰ ﺩﻳﻨﻰ ﻓﺮﺻﺖ
ﺗﻤﺎﻳل ﺒﺴﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻣﺮﺑنی
اﻭ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻃﻔﺎلی
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻓﻄﺮﺕ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﭘﺪﺭﺍﻥﺁﻧﻬﺎﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪﺍﻃﻔﺎلﺮﺍ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻴﺎ
ﻧﺼﺮﺍنی قشری
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ
ﮐﻪﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮخی
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺭﺍ
ﮔﻮﺵ ﺑﺮﻳﺪﻩ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﮔﻮﺵ
ﺳﺎﻟم
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.

حدیث
898 – (ج؟؟ ص ؟؟ )
لاﻏﻠﻈ علی
ﻤﺴﻠم فی شیئ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ هیچ ﮔﻮﻧﻪ
ﺳﺨﮕﻴﺮﻯ ﺪﺭ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ (ﻏﻠﻈﺖ
ﻭﺳﺨتی ﺒﺮﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻇﺎﻳﻒ الهی
ﻮﺳﺨﺖ ﮔﻴﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻬﺮﮐﺎﺭﻯ که
ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺰﻧﺪ ﻭ
ﺟﺒﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑل
ﭙﺎﺩﺍﺵ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩفع
ﻤﻌﺎﻳب ﻨﻔس ﻧﺸﺪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻄﺒیعی ﻴﺪﺭ
ﺭﻭح ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻮﺷﺶ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻄﺎﻋﺖ ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ.

حدیث
899 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ300ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﮐسی ﺒﺤﺎﻝ
بی هوﺷﻰ ﺑﺮﻭﺩ
ﻭﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭﻧﻤﺎﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ.ﺍﻣﺎم
ﻔﺮﻣﻮﺩ: ﺃﻟﺎ
ﺍﺧﺒﺮک ﺒﻤﺎ
ﻳﺠمع ﻠﻜﻬﺬﺍ
ﻭ ﺃﺷﺒﺎﻫﻪ؟
ﮐﻠّﻤﺎ ﻏﻠﺐ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّﻭ
ﺟل علیه ﻣﻦ
ﺃﻣﺮ ﻓﺎﻟﻠﻪ
ﺃﻋﺬﺭ ﻟﻌﺒﺪﻩ ﻭ
ﺯﺍﺩ
ﻓﻴﻪﻏﻴﺮﻩ ﻭ ﻫﺬﺍ
ﻣﻥ اﻟﺄﺑﻮﺍﺏ
ﺍﻟتی ﻴﻔﺘح
کلّ ﺑﺎﺏ ﻣﻨﻬﺎ
ﺃﻟﻒ ﺑﺎﺏ ﺁﻳﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍهی
ﻘﺎﻋﺪﻩﺍﻯ
ﺒﺘﻮ ﻣﻴﺪﻫم که
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻳﻦ ﺳﺌﻮﺍل
ﻮﺍﻣثال آن
ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﻯ؟ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻏﺎﻟﺐ
ﺃﻣﺮﻯ ﮐﺮﺩ ﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻋﺬﺭ ﭘﺬﻳﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﺑﻮبی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯﻫﺮ ﺑﺎﺏ ﺁﻥ
هزﺍﺭ ﺑﺎﺏ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.(ﻳک
ﺒﺎﺏ
ﻗﺎﻋﺪﻩﺍﻯ کُلّی
ﺍﺳﺖ ﮐﻪﻫﺰﺍﺭ
ﺑﺎﺏ ﺟﺰئی ﺮﺍ
ﺣل ﻤﻴﮑﻨﺪ.(ﺻﻠﺎﺕ)
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻣﺎم
اﻭﻣ ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺮ ﺑﺎ ﻫﺮیک
اﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ
اﺳﺖ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﻮﺩﻥ عقل
ﻮﻫﻮﺵ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

حدیث
900 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ300ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻭﻯ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻮﻳس اﻥّ اﻟﻠﻪ
ﻳﺤتج علی
اﻟﻌﺒﺎﺩ ﺑﺎﻟﺬﻯ
ﺁﺗﺎﻫم
ﻮﻋﺮﻓّﻬﻢ
ثُمّ أﺭﺳل الیهم
ﺮﺳﻮﻟﺎ ﻭ
ﺃﻧﺰل علیه
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﻭ
ﺃﻣﺮ ﻓﻴﻪ ﻭ
ﻧﻬﻰ ﺃﻣﺮ ﻓﻴﻪ
ﺑﺎﻟﺼﻠﺎة ﻭ
ﺍﻟﺼﻮم ﻔﻨﺎم
ﺮﺳﻮﻝ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻥ
اﻟﺼﻠﺎﻩ ﻓﻘﺎل
ﺃﻧﺎ ﺍﻧﻴﻤک ﻮ
ﺃﻧﺎ ﺍﻭﻗﻈﻚ ﻓﺎﺫﺍﻗﻤﺖ
ﻓﺼﻞ ﻟﻴﻌﻠﻤﻮﺍﺍﺫﺍ
ﺃﺻﺎﺑﻬم ﺬﻟﻚ ﮐﻴﻒ
ﻳﺼﻨﻌﻮﻥ ﻟﻴس
ﮐﻤﺎ ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ ﺍﺫ
ﺍﻧﺎ ﻣﻌﻨﻬﺎ
ﻫﻠﻚ ﻭ ﮐﺬﻟک
اﻟﺼﻴﺎﻡ ﺃﻧﺎ
ﺍﻣﺮﺿک ﻮﺃﻧﺎ
ﺍﺻﺤّﻚ ﻓﺎﺫﺍ
ﺷﻔﻴﺘک
ﻔﺎﻗﻀﻪ ﺩﺭﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻮ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻮﻣﺤﺎﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺁﺷﻨﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﭘسﺍﺯﻣﻌﺮفی
ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﺍﺩﻥ عقل ﻮ
ﺍﺩﺭﺍک
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﻭﺍﻣﺪﺍﺩ
ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺑﺮﺍﻯ
عمل ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻟقوّه
ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺎﺯﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ کوﺗﺎﻫﻰ
ﻭﻳﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺩﺭ
ﺍﻧﺠﺎم ﺁﻥ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺩﺭ حدّ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﺮﺯ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ) ﺳﭙس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻮل ﻮ ﮐﺘﺎﺏ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ (ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺩﺭ
ﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ
ﻮﺭﻭﺍﻥ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟقوّه
ﻗﺎﺑل ﭙﺮﻭﺭﺵ
ﻭﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﻥﺁﻥ ﻧﻮﺑﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺮﺳﻮل اﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴ
ﺎﻣﻌﺮفی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺸﺨﺺﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻭﺩﺭک ﺼﺪﺍﻗﺖ
ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ(ﮐﺘﺎﺏ)
ﻗﺮﺍﻥﺘﻨﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪﺧﻴلی
ها ﻗﺮﺍﻥ
ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺁﻧﮑﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻓﻬﻢ ﻗﺮﺍﻥپس
ﺍﺯ ﮐﻤﺎل الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘل کلّی
ﺤﺎﺻﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻳﻥ کتاب (ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ)
ﻭﻣﻘﺮﺭ الهی
ﺒﺮﺍﻯ هرﮐس ﺩﺭسلوک
الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ششم
قائم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ
ﺮﺳﻮل ﻮﺍﻳﻥ
کتاﺏ ﻗﺮﺍﻥ ﺃﻣﺮ
ﻭ نَهی ﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﭼﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎﺋﻴﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭ
ﻭﺍﺟﺐ ﻭ
ﻓﺮﻳﻀﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ ﮐﻪﺣﺮﺍﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺣﺮﺍﻣﻬﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ.ﻭﻳﺎ
ﭼﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﻣﺠﺎﺯ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﺣﻠﺎﻝ ﮐﻪ
ﺑﮑﻨﺪ
ﻳﺎﻧﮑﻨﺪ.ﻭﭼﻪﮐﺎﺭﻫﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻣﮑﺮﻭﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﻧﮑﻨﺪ ﻭﭼﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻣﺴﺘﺤﺐ ﺍﺳﺖ ﮐﻪﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖﺑﮑﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪﻋﺎﻣل
ﻮ ﺟﺪنی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺭﻭﺵ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺁﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ) ﻭﻳﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﺻﻮﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺭﻭﺯﻩ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮﮐﻰ. ﻭلی
اﺯ (ﺻﻠﺎﺕ)
ﻃﺮﺯﺻﻠﻪﻫﺎ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﺨﻴّل
ﺪﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭﺩفع
ﺸﺮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ(ﺻﻮﻡ) ﻫﻤﺎﻥ
اﻭم ﻮ سلوک
الهی اﺳﺖ.
ﻳﻌنی ﺘﻤﺎم
ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی که
ﻏﻴﺮﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ (ﮐﻠﻴّﺎﺕ
ﺁﻥ) ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺍﻥ ﻭ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی اﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﮔﻮﺷﻬﺎ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ(ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ)
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺍﺧﻠق ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻴﺴّﺮ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﺳﭙس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﺭﻓﺖ ﻭﻧﻤﺎﺯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ گفت ﻣﻥ
ﺘﻮﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻢ ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻢ(ﺗﻤﺎم
ﺤﺮﮐﺎﺕ ﺟﺴم
ﻮﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
اﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺤﮑّم ﻨﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻳﻥ
ﻨﺎ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎهی ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ
ﻭﺫﺍﺕﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﺯ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴم
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ
ﻣﺸﺒﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﻮﺑﺪﻭﻥ ﺘﻌﻘل
ﻮﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﭘﻴﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺷﺨﺺ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶالهی
اﺳﺖ.ﻭلی ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﮑنذ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺎﺭﻯ کند ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﮐﺎﺭﻯ
کند ﮐﻪﺧﺪﺍ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻗتی
اﺯﺧﻮﺍﺏ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪﻯ
ﻨﻤﺎﺯ ﺑﮑﻦ ﺗﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺰ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
ﺪﻭﭼﺎﺭﺷﺪﻧﺪ
ﭼﻪ ﺑﮑﻨﻨﺪ(ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻤﻌﺼﻮم
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﻋﺒﺎﺩتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳﻄ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻫﻨﮕﺎم
ﺪﻭﺭﻯ ﺳﺎﻟک
اﺯ ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺗﺨﻴّل
کرﺩﻩ ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺮ ﺍﻭ ﻣﺮﺗﺒﻄ
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺗﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﻮﺍﺏ ﺭﻓﺖ
ﻫﻠﺎک ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺷﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻫﻠﺎک ﺸﻮﻧﺪ.ﻳﻌنی
ﺤﻠق ﺁﻭﻳﺰ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻭﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.)ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ رﻭﺯﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻥ ﺘﻮ ﺍﮔﺮ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺷﺪﻯ
ﻣﻥ ﺘﻮ ﺭﺍ
ﺳﻠﺎمتی ﻤﻴﺪﻫﻢ
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ
ﺷﻔﺎ ﻳﺎﻓتی
ﻘﻀﺎﻯ ﺮﻭﺯﻩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻰ (ﺻﻮﻡ ﺭﻭﺯﻩ
ﺍﺳﺖ ﻣﺎﺩﺍم که
ﭘﻴﺮ ﻭ ﭘﺰﺷک
ﺼﻠﺎح ﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺪﺭﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩتی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﺼﻮم
است
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍتی
ﺒﺮﺍﻳﺶ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻧﻪ فقط عباﺩﺕ
ﻧﮑﻨﺪ ﺣتی اﮔﺮ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺯﻧﺎ
ﻭ ﺩﺯﺩﻯ هم
ﺒﮑﻨﺪ. ﻣﺼﻮﻥاﺯﻫﺮﻣﺠﺎﺯات
اﺳﺖ. ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ:ﻮﮐﺬﻟک
اﺫﺍ ﻧﻈﺮﺕ فی
ﺠمیع
اﻟﺄﺷﻴاء ﻟم
ﺘﺠﺪ ﺃحدّﺍ ﺍﻟّﺎ
ﻭﻟﻠﻪﻋﻠﻴﻪ حَجّة
ﻭﻟﻪ ﻓﻴﻪ ﺍﻟﻤشیة
ﻭﻟﺎ ﺃﻗﻮل
اﻧّﻬم ﻤﺎ
شاءﻮﺍ ﺻﻨﻌﻮﺍ
ثُمّ ﻘﺎل اﻥ
اﻟﻠﻪ ﻳﻬﺪﻯ ﻮ
ﻳﻀﻞ ﻭ ﻗﺎل ﻤﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺍ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺴﻌﺘﻬﻢ ﻭ
ﮐلّ شیئ اﻣﺮ
ﺍﻟﻨﺎس ﺑﻪ ﻓﻬم
ﻴﺴﻌﻮﻥ ﻟﻪ ﻭﮐﻞّ
شیئ لا ﻳﺴﻌﻮﻥ
ﻠﻪ ﻓﻤﻮﺿﻮع
عنهم ﻭﻟﮑﻥ
اﻟﻨﺎس لا ﺧﻴﺮ
ﻓﻴﻬﻢ ثمّ ﺗﻠﺎ
ﻟﻴس ﻋلی
اﻟﻀﻌﻔاء
ﻭﻟﺎﻋلی
اﻟﻤﺮﺿﻰ ﻭﻟﺎ
ﻋلی اﻟﺬﻳﻥ لا
ﻳﺠﺪﻭﻥ ﻤﺎ
ﻳﻨﻔﻘﻮﻥ ﺣﺮﺝ ﻓﻮضع
عنهم ﻤﺎﻋلی
اﻟﻤﺤﺴﻨﻴﻥ
ﻤﻥ ﺴﺒﻴﻞ ﻭ
ﺍﻟﻠﻪ ﻏﻔﻮﺭ
ﺭﺣﻴﻢ ﻭﻟﺎ
ﻋلی اﻟﺬﻳﻦ
ﺍﺫﺍ ﻣﺎ ﺃﺗﻮک
ﻠﺘﺤﻤﻠﻬﻢ ﻗﺎﻝ
ﻓﻮضع عنهم ﻟﺄﻧّﻬم
لا ﻳﺠﺪﻭﻥ ﻤﺎ
ﻳﻨﻔﻘﻮﻥ ﻭ
ﻗﺎﻝ ﺍﻧّﻤﺎ
ﺍﻟﺴﺒﻴل علی
اﻟﺬﻳﻥ
ﻴﺴﺘﺄﺫﻧﻮﻧک
ﻮﻫم إﻏﻨﻴاء ﺭﺿﻮﺍﺑﺄﻥ
ﻴﮑﻮﻧﻮﺍ ﻣﻊ
ﺍﻟﺨﻮﺍﻟﻒ ﻭ
ﻃبع علی
ﻘﻠﻮﺑﻬم ﻔﻬم
لا ﻳﻔﻘﻬﻮﻥ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ ﺑﻬﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻨﻈﺮ
ﮐﻨﻰ کسی ﺮﺍ ﻧمی
ﺒﻴﻨﻰ ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ
ﺍﻭ حُجَّت
ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. (ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭﺣﺎل
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﻮﺍﺑﮕﻮﻯ الهی
ﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻳﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
هرﺣﺎل ﻭ ﺻﺎﺩﺭ
ﺷﻮﺩ. ﻣﺎﺩﺍم
که ﺍﺷﻴاء ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﻄﺒیعی هستند
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ
ﺣﺠّتی علیه
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﺵ ﻭﻫﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﻭﺣتی هر ﺗﻔﮑّﺮ
ﺁﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﻮﺍﺏ ﮔﻮﻯ
ﻤﺼﺮﻑ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ الهی
ﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ
ﻣﻌﺼﻮم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻧﻮﺍﻗﺺ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک
اﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗبی هم
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ پس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻮ ﺩﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻣﻥ
ﻨﻤﻴﮕﻮﻳم که ﭼﻮﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻭ ﻣﺸﻴّﺖ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻧﺪ(ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍئی
ﺁﻥ اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ کاﺭ
ﻣثبت ﮐﻤک
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ کاﺭ
ﻣﻨﻔی ﻮ ﮔﻨﺎﻩ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺎنع ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍئی
ﻨﺪﻫﺪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺘحقّقﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﻣﺪﺭک گیرﻯ هاﻯ
الهی ﺪﺭ ﺍﻳﻦ
ﺣﺠّﺘﻬﺎ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ هدایت
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﮔﻤﺮﺍه ﻭ
ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ(هدایت
ﻋﻘلی
ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﺒﻬﻤﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭلی ﺘﺎ ﺳﺮحدّ
ﻇﺮﻓﻴﺖ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﻔﻌﻠﻰ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﮑﻤک
کرﺩﻥ هست ولی
ﺸﺨﺺ ﺩﺭﻙ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻣﺎ
هدایت
ﺑﺎﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟک ﻄﺎﻟﺐ ﻭ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻫﺴﺖ
ﻭلی ﻄﺎﻟﺐ
ﺳﺴﺖ ﻋﻨﺼﺮ ﻭﻳﺎ
ﺁﻧﮑﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺪﺭﺳتی اﺯ
ﺩﺍﺩﻩ الهی
ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﺣﺘﻰ
ﺑﻤﻌﺮفی
ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﻓق
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻬﺎئی
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقل کلّی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﻠق ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮﻯ اﺯ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﺿﻠﺎﻟﺖ)
ﻭﮔﻤﺮﺍهی کسی
ﺮﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺍﮔﺮ ﮐسی گمرﺍﻩ
ﺷﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺷﺄﻥﻤﻘﺎم اﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺎنع
اﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺎﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﮔﻮﺍهی ﻨﺸﺪﻩ
ﻭﻟﻰ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺟﺮﺍئی ﺠﺴمی
ﻮ ﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭﺍنی
اﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺭﺍﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ .
ﺍﻣﺎ ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی ﻮ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺎ ﺷﺎﻳﺴﺖ ﻭ
ﺗﻨﺒل ﺮﺍ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺪﻭﻥ کفاﻳﺖ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
هدآیَت ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ هدایت
ﮔﺮﻓﺘﻥ
اﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﺷﺎﻧس
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ هدایت
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
اﺳﺖ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﻮﻳﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺻﺒﺮ
ﻭﺗﺤﻤّل
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ الهی
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ کسب هدایت
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻫﺪﺍﻯ
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟک
ﺁﺧﺮﻳﻥ هدُﺍﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ مرگ
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﻭ ﺍﻳﻥ هدﺍﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﺩ ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ هدآیَت
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺒﮑﺎﺭ
ﻧﻤﻴﺒﺮﺩ
ﻟﺬﺍﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺷﺎﻧس
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﺒﺎﻳﺪ
ﺩﻳﺪ.ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﻴّﺖ
ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻥ
ﺑﺨﻠق و تولد دوم
الهی .ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﻣﺮگ ﻮﺍقعی
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﻫﻤﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻗﺎﺋم
ﺮﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﭘس
ﺿﻠﺎﻟﺖ ﺟﺎ و
عقب ﻣﺎﻧﺪگی
ﻤﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ که
ﺩﺭ ﺃﺻل هیچ
گوﻧﻪ ﻫﺪﺍﻳتی
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻫﺮ هدایت
ﻋﻘلی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺒﮑﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﺗﺎﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﺍﺑﺪﻯ ﺁﻧﻬﺎ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻭﺳﻊ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ. (ﺍﻭﺍﻣﺮالهی
ﺒﻄﻮﺭکُلّی ﻭﺍﻭﺍﻣﺮﺟﺰئی
اﺯ سلوک الهی
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺳﺨﺖﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺯﺧﻮﺍﺳتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻰ ﻧﻴﺰ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺗﻮﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ.(ﺳِﻌَﺖ)
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﺑﺎﺯ
ﺑﺴﺘگی ﺒﻬﻤﺎﻥ
سعی ﻮ ﮐﻮﺷﺶ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺩﺭﻫﺮﻣﻘﺎم
سلوکی که
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻭﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺪﺭﻳک
ﻤﺴﺎﺑﻘﻪ ﺩﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺍﮐثر ﺗﻮﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻮﺍﻥ
ﺍﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﻳﺎ
ﺗﺎ ﺳﺮحدّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﻟﺎﺯم
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺃﻣﺮالهی ﻨﻴﺰ
ﺟﺰﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭﺍﻣﺮﻯ ﺪﺍﺩ ﻣﺮﺩم
ﺒﺎﻳﺪ سعی
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺳﻌﻰ ﻳﺎ
حرکت ﺳﻴﻨﻪ
ﺧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺯﻭﺩ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺩﺭ
ﺗﻮﺍﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺍﮔﺮﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪگی ﻨﻴﺰﺑﻮﺩ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺒﺎﺯﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻋث
ﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.) ﻭﺍﻣﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻭﺳﻌﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴتی
ﻨﻴﺴﺖ.(ﻋﺪﻡ
ﺍﻧﺠﺎم ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﺪم ﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ)
ﻭلی ﺪﺭﻣﺮﺩم
ﺨﻴﺮﻯ
ﻤﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ(ﻣﻨﻈﻮﺭﺧﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣلی اﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﻳﺎ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻮﺧﺮﺍﻓﺎتی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ثوﺍبی هم
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ)
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﻳﻥ
ﺁﻳﻪ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺧﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺿﻌﻴﻔﺎﻥ
ﻮﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﻭﻳﺎ
ﺁﻧﺎﻧﮑﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺍﻧﻔق کنند ﺣﺮﺟی
ﻨﻴﺴﺖ. (ﺣﺮﺝ ﻳﺎ
ﺑﺎﺯﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭ
ﻣﻮﺃﺧﺬﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻓﺸﺎﺭ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻥ
ﻮ(ﺣﺮﻕ) ﻭﺣﺮﻳق
ﺪﺭ ﺍﺗﺶ ﺍﮔﺮ ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﺩﺭﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ
ﻮﺭﻭﺍﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻧﺎﺗﻮﺍنی
ﺪﺭﺟﺴم ﺪﺭ ﺩﻭ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭلی
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺬﻫنی
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ. ﻣثلا ﻧﻤﺎﺯ
ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺭﻭﺯﻩ ﻧﮕﻴﺮﺩ.ﺍﻣﺎ
ﻧﺎﺗﻮﺍنی
ﺬﻫنی ﺠﻨﺒﻪ
ﺍﺩﺭﺍکی ﺪﺍﺭﺩ
ﺍﻣﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﻔﺎق
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻮل
ﻮﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟک هماﻥ
ﺮﻭﺯ ﺳﺨﺖ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ خود ﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺯﻣﺎنی ﻮﻓﮑﺮﻯ
ﻮﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﺗﻤﺎم
ﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻟﻔﻌل
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺼﺮﻑ ﻧﻤﺎﻳﺪ)
ﭘس (ﺣَﺮَج
ﻨﺪﺍﺷﺘﻦ) ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﻭﺭ ﺑﻮﺩﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی که
ﻣﺤﺴﻨﺎﻥ ﺮﺍ
ﺭﺍهی ﺪﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻏﻔﻮﺭ ﻭ ﺭﺣﻴم
اﺳﺖ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺘﻮ
ﺁﻣﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺭﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺑﮑﻨﻰ ﺭﺍهی
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.(ﺭﺍهی
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ ﻳﻌنی
عکس ﺣﺮج
ﻨﺒﻮﺩﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻤﻮﺭﺩ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ کسانی
که ﻗﺼﺪ
ﺍﺣﺴﺎﻥ ﻳﺎ
ﺗﺤﺴﻴﻥ ﺮﻭح
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﭼﺎﺭﻩﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﺗﻮ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻫﺮ ﻣﺤﻤﺪﻯ
کاﻣل الهی ﺪﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭهدایت
ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﺑﺎﺯﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺑﺮ دﻭﺵ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺭﻯ
ﺠﺰ
ﻭﻟﺎﻳﺖالهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻏﻔﻮﺭ ﺑﺎ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻭ ﻋﻔﻮ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻏﻔﺮﺍﻥ
اﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﻓق اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﻫﻴچ
ﺬﺭﻩﺍﻯ اﺯ
ﺑﺨﺸﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺣتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ غیر
ﻋﺎﻣﻞ ﻭﻏﻴﺮ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭﻏﻴﺮ ﺟﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻮﻗﺘﺎﻋﻔﻮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭلی
ﺒﺎ ﺍﻳﻥ
اﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻗﺒلی
ﻮﮔﻨﺎﻫﺎﻥﺎﺣﺘﻤﺎلی
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺒﻌﺪﻯ ﻴﮑﺠﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺰﺭگ
ﺘﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ ﻳﺎ
ﺗﺮک سلوک
الهی ﻭ ﺗﺮﻙ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻴم اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻭ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺎ
ﻫﻤﺎﻥ (ﻧﻌﻤﺖ)ﻫﺎ
ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﭼﺮﻳﺪﻥ هستند.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﻓﻖ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﻮﻓﻴق
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ثوﺍﺏ
ﻭ (ﺭﺣﻤﺖ) ﻭﮐﻤک الهی
ﻮ هدایت ﻋﻘلی
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﻫﻨﻴﻥ
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺣل کمی
ﺴﺨﺖ ﺗﺮﺑﻌﺪﻯ
ﺮﺍﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
سعی ﺨﻮﺩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ گرﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ گناﻩ
ﻋﻤﺪﻯ ﻨﮑﻨﻨﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ ﺒﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک اﻳﺪﺁل
ﻄﻠﺐ ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻀﻤﻴنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ تولّد
ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﻤﻴﻥ
ﺠﺪﻳّﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ سلوک
الهی ﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮکسی ﺒﺎﻳﺪﺑ
ﺮﺳﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ (ﻭﺿﻊ) ﻭ
ﺑﺮ ﻃﺮﻑ ﮐﺮﺩﻥ
ﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺍﺯﻋﻬﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﻔﺎق
ﻮﻫﺰﻳﻨﻪ
ﮐﺮﺩﻥ اﺳﺖ (ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻤﺎل ﻮﻋﻘﻞ ﻭﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻘﺪﺭﺕ ﻧﻔﻮﺫ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ ﮐﻪ
(ﻧﻔق ﻮ ﺭﻭﺯﻧﻪ)
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻔﻌﻠﻰ ﺑﺪﻧﻴﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ) ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺵ ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﻤﻨﺪﺍﻥ
اﻏﻨﻴﺎ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﻮ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻣﺨﺼﻮصی ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭﻣﻌﺬﺭﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺴﺎنی
هستند ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍضی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ (ﺧﻮﺍﻟﻒ)
ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣُﻬﺮ ﺯﺩﻩ ﻭﻓﻬم
ﻮ ﻓﻘﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ(ﺍﻏﻨﻴﺎﻯ
ﺪﺭﻣﺎﻝ ﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﺗﻮﺍﻥ ﻋﻘلی
ﻮﺭﻭﺣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ کار
ﺭﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭلی
ﻤﻌﺬﺭﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻪ بکُلّی
ﺴﻠﻮک ﻨﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎ
ﻣﻮﮐﻮل کنند.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺧﻠﺎل
ﺴﻠﻮک ﻮتعهّد
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺗﻨﺒلی
ﻮﻳﺎ ﺳﺮکشی می
کند ﮐﻪ ﻣثلا
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺠﻨگ
ﻨﺮﻭﻧﺪ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮﺑﻬﺮﮐﺎﺭﻯ
که ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻥ
ﻨﺪﻫﺪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ
اوﻟﺎﺩﺷﺎﻥ ﻴﺎ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﻳﺎ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی
آﻧﻬﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻧﺪﻫﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺁﻧﺎﻥ
ﺨﻮﺩ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺤﺮﻭم
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ (ﺧﻮﺍﻟﻒ)
ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻥ ﮐﻪ
ﻣﺠﺎﻫﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﺧﻠﺎﻑﮐﺎﺭ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭسلوک
الهی هستند.
ﻭﻳﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻋﻘلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﻬﺮبی
عقلی اﺯ ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺭﺩﻩﺍﻧﺪ .ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻬﺮ ﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﻤﻴﺰﻧﺪ ﮐﻪﺍﻭ
ﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﻔﻬمی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣُﻬﺮﺧﺪﺍ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻫﺮﺳﺮﮐﺸﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺸﻴﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟﻚ ﺑﻴک
عقل ﻮﺗﻮﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺒﺎ
ﺍﺟﺮﺍﻯ هر ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺑﺎﻳﻥ ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﻓﻮﺭﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺭﺑطی
ﺒﭙﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﺳﺮﮐشی ﻮﻋﺪم
اﺟﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﻮﺑﻌﺪ
ﺍﺯﺳﺮﮐﺸﻰ ﻳک
ﺪﺭﺟﻪ ﺍﺯﻋﻘل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺣتی ﻤﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺗﻮﺍﻥ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻃﺎﻟﺐ
ﺁﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﺪ. (ﻃبعی
ﺒﺮ ﺩﻝ)ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺮﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ ﻳﺎ
ﻓﻮآﺩ ﻭﺫﺍﺕ
ﺭﻭحی اﺳﺖ.
ﻭﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺫﻫﻥ ﻮﺩﺭ ﻗﻠﺐ
ﮔﻮﺷﺘﻰ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ اﺣﺴﺎس
ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺗﺄثیرﺍﺕ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪگی ﺸﺨﺺ
ﭘﻴﺪﺍ ﺍﺳﺖ. (ﻟﺎﻳﻔﻘﻬﻮﻥ)
ﻓﻘﻪ ﻭﻓﻬم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ (ﭘﮕﺎﻫﻰ)
ﻓﺎﺭسی اﺳﺖ ﻳﻌنی
ﺸﻬﻮﺩ ﺻﺒح گاهی
کمال الهی
ﺴﺎﻟﻚ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﻭ ﻳﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻬﺮ ﺑﺮﻋﻘل
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﻮﺟﺎﻥ
ﺪﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺰﻧﺪ ﻋﮑس
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥﭙس
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺑﺴﻠﻮک
ﺒﺪﻭﻥ ﺴﺮﮐشی
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻭﺍﻟّ
ﺎﻣﻄﺮﻭﺩ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﺧﺪﺍ ﻭﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﺭﻯ اﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺸﺪﻳﺪ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮﺣتی
ﻔسخ گیاهی ﻮ ﺭسخ
ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ. سلوک
الهی ﻧﮑﺮﺩﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻬﺘﺮﺍﺯﺻﺒﺮﺳﻠﻮک
ﻨﺪﺍﺷﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﻫﻤﻴﻥ
اﻃﻠﺎع اﺯ ﻗﺒل
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟقوّه
ﺳﺎﻟک ﺘﻨﺒﻞ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺸﺮﻓﻬﺎئی
ﺒﻮﻯ ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺣتی اﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ الهی
ﻮﺳﻠﻮک ﺒﺎﻗی
ﻨﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.

حدیث
901 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ301ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻟﻨﺎس
ﻣﺄﻣﻮﺭﻭﻥ ﻮ
ﻣﻨﻬﻴّﻦ ﻭ ﻣﻥ
کاﻥ ﻠﻪ ﻋﺬﺭ ﻋﺬﺭﻩ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺮﺩم
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﻭ ﺃﻣﺮ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭنَهی
ﺸﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭلی
اﮔﺮ ﮐسی عذﺭﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺬﺭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ.
(ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻣﺮ ﻭ ﻧﻬﻰ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﺑﺪﺍﻥ
ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺩﺍﻭﺭﻯ کنند
ﺍﮔﺮ ﮐسی عذﺭﻯ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﺶ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻫﻢ ﺍﻣﮑﺎﻥ
اﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻳﺎ ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
اﺯ ﻣﻨﻬﻴّﺎﺕ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺠﺴم
ﻮﺫﻫﻥ ﻮﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ
ﻭلی اﻳﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﻭﺍﻣﺎم ﺒﻄﻮﺭ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺍﻣﺎ
ﺍﺟﺮﺍﻯ هر
ﻗﺴﻤﺖ ﺁﻥ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟک
ﻨﺎﺗﻮﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺪﺍﺭج ﺒﺮﺗﺮ الهی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮔﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺭﺍ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻃﻠﺒﮑﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﻧﺪﺍﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
کوﺗﺎﻫﻰ ﻭﻳﺎ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭﻏﺮﻭﺭ
ﺯﻫﺪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. سلوک
الهی ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺍﻋﻤﺎل
ﻮﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺮﺍ
بموجب دستور
پیر الهی ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﻫﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ ﮐس
ﺑﻘﺪﺭ سعی ﻮ
ﺗﻮﺍﻥ
ﻮﻋﻠﺎﻗﻪ
ﻭﺷﻮق ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺍﺯ
ﻓﮑﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﭼﻪ ﺩﺭﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ ﺑﺎ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﭙﻴﺮ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ اﺯ ﺑﺎﻟقوّهﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.

حدیث
902 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ301ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی ﻤﺎ
ﮐﺎﻥ اﻟﻠﻪ
ﻟﻴﻀل ﻗﻮﻣﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺫ
ﻫﺪﻳﻬﻢ حتّی
ﻴﺒﻴّﻥ ﻠﻬم
ﻤﺎﻳﺘّﻘﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻗﻮمی
ﺮﺍ ﮐﻪ هدایت
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻭﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻨﺸﺎﻥﻤﻴﺪﻫﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﻘﻮﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.(هدایت
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی اﻭﻟﻴﻪ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻴﺎﻓﺘﻥ ﭙﻴﺮ الهی
ﻮﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
هدآیَت ﻣﻬمی الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻓﻮﺭﺍ
ﻭ ﺑﻬﺮ ﮐس ﮐﻪ ﻣﺪعی
سلوک الهی
ﺒﺎﺷﺪ ﺩﺍﺩﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺩﺍﺩ
ﺿﻠﺎﻟﺖ ﻳﺎ
ﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘلی
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﻭ
ﻫﺮ ﻗﺪﻣﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ
ﻭﮐﺮﺍمتی ﻮ
ﭘﺎﺩﺍشی ﻔﻮﺭﻯ
الهی ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺭﺍ ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی
ﻮﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺎ ﻭﻗتی
ﻨﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺟﺪﻳﺪ ﺻﺮﻑ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ ﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩق ﻮﺟﺪنی ﮐﻪ
ﻫم ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭﻫم
ﭙﻴﺮﺍﻭ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﻭﻫم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ به (حتّی
ﺃﻋﻠﻢ) ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﻣﺎ
ﻳﺘّﻘﻮﻥ)ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﻘﻮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻳﻌنی ﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬِ
ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺗﻘﻴّﻪ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯﭘﻴﺮﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭﻋﺸق
اﻭ ﺑﭙﻴﺮ
ﺧﻮﻳﺶ ﻭ ﺭﺍﻫﺶ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺳﺖ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻣﺪﺍﺩﻯ ﺒﺎﻟقوّه
ﺩﺭﺧﻠﺎل ﺴﻠﻮک
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺨﺺ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ کوﺗﺎهی
ﺪﺭﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺭﻭﺍنی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻳﺎ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺠﺎﻣﺎﻧﺪگی
ﻮﺿﻠﺎﻟﺖ ﺍﺯ
ﻫﺪﺍئی ﺒﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﻴﻥ کرﺍﻣﺎﺕ
ﮐﻨﻮنی ﺮﺍ
ﺑﺘﺪﺭﻳج اﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺣتی ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﻮﺗﻀﻌﻴﻒ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.( ﻣﺘﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﻓﺎﻳﻞ )
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺪﺭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺗﺎ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﮐﺎﺭﻯ
کرﺩﻩ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺭﺍضی ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﺪﺍم
اﺳﺖ.ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭﻏﻀﺐ
ﻣﻴﺒﺮﺩ (ﻳﻌنی
ﺴﻠﻮک ﺒﺎهدایت
ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
اﺧﻄﺎﺭﻯ ﻭ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻫﺎﻯ
ﺠﺎﺭﻯ ﺯﻧﺪگی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﺎ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺻلی اﻭ ﮐﺪﺍم
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻋﺸق
ﻮ ﺳﻌﻰ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﻧﻪ ﻋﻘل
ﻮﻣﻨﻄق
ﻮﺗﮑﺒّﺮ
ﻭﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ)
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻫﺮﻧﻔسی
ﺮﺍ ﻓﺠﻮﺭ ﻭﻳﺎ
ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻟﻬﺎم اﻭﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
(ﺍﻟﻬﺎم ﻔﮑﺮﻯ
ﺸﺨﺺ ﻭﻳﺎ هدایت
ﭘﻴﺮ ﻭﻳﺎ
ﺭﻭٴﻴﺎﻯ
کاﺑﻮﺳﻰ ﻭﺣتی
ﺠﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﻋﺎﺩﻯ ﺰﻧﺪگی
ﺸﺨﺺ ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﻧﺎﻇﺮ
ﻭﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯﺁﻥ ﺸﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﺗﻘﻴﻪ ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻫﺎئی
ﺒﺎﻋث (ﻓﺠﻮﺭ
ﻳﺎ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ)
ﻭﺧﻮﺭﺩ ﺷﺪﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺠﺴﻢ ﻭﺫﻫﻥ ﻮ
ﺭﻭﺍﻥ
اﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﭼﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎئی
ﺒﺎﻋث ﺗﻘﻮﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺭﻭح
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺨﺺ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﺯﻳﺮﺍﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺﻣﻌﻠﻮم
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﭽﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎئی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﺍﺯﭼﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎئی ﺪﻭﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.(ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻭﻣﺤﺮﻣﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻣﺎ
ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
هدآیَت
ﻭﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻳﻢ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺎﮐﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﮐﻔﻮﺭ.(ﺳﺒﻴﻞ)
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ الهی
ﻮﺭﻭﺵ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﻳﺎ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳخی
ﻮﺩﻳﻨﻰ. ﻭ(ﺷﺎﮐﺮ)
ﺑﻮﺩﻥ
ﺪﺭﺳﭙﺎس
ﻭﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی اﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻥ
ﺴﻠﻮک ﻴﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺎﻧس
ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ میسّر
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺎ
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک اﻧﺠﺎم
گرﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ. (ﮐﻔﻮﺭ)
ﻳﺎ ﮐﻔﺮﺍﻥ ﻮحقّ
ﻨﺎ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭﻋﺪم
ﺴﭙﺎس ﻭ ﻳﺎ
ﻋﺪم ﺴﻠﻮک ﺒﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭ
ﻗﺒﻠﻪ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭلی
ﺸﺨﺺ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺒﻬﺮﻩ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻓﺰﻭنی ﻨﻌﻤﺖ
ﺩﺭﺷﮑﺮﺳﻠﻮک
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺷﮑﺮ
ﺯﺑﺎنی ﻮﻟﮕﺪ
ﭘﺮﺍنی ﭙس
ﺍﺯﻫﺮﮐﺴﺐ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺟﺪﻳﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻳﻌنی
ﻤﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺁﺷﻨﺎئی
ﺪﺍﺩﻳﻢ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻭﻳﺎ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﻳﻦ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
رﺳﻴﺪﻩ ﺑﮑﺎﻣل
الهی اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﺩﺭﺍک
ﻮﮐﺸﺶﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی اﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮالهی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭﻋﺼﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺍﻳﻥ
اﻣﺘﻴﺎﺯ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﻮﺩ. ولی
اﻳﻨﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺷﺨﺺ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻃﺎﻟﺐ
ﺑﺎ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺁﻥ
که ﻃﻠﺐ ﺍﻭ
ﺷﮑلﺠﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺨﻮﺩ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﻣﻌﺮفی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻌﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻧﻴﺎﻓﺖ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺭﻭﺵ ﺍﻭﻳس ﻗَﺮَﻥ
(قُرّه گیر) موﺭﺩ
ﭘﺴﻨﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻌﺮﻓﺖ ﺭﻭٴﻴﺎئی
کاﺭ ﺗﺴعلیم و
توسّل عبادی ﺴﺎﻟک
اﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﻴنی ﻮ ﻣﺎﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﺮﺳﻴﺪ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﺎﻟک اﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.(ﺃﺧﺬ)
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻫﻤﺎﻥ (ﺍﺗّﺨﺎﺫ
ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ)
ﻭﺩﻧﺒﺎل کرﺩﻥ
ﻮﻋﻤل ﻨﻤﻮﺩﻥ
ﻮﺑﻌﻬﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻥ ﺘﻌﻬﺪ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﺮک اﻳﻥ
ﻤﻌﺮﻓﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺮک ﺼﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺤﻀﻮﺭﻯ ﺒﺎ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ.ﺳﭙس
ﺭﺍﻭﻯ اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ ﺍﻳﻥ
گفته الهی ﺒﭽﻪ
ﻣﻌنی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻳﺤﻮل
ﺒﻴﻥ اﻟﻤرء ﻮ
ﻗﻠﺒﻪ ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺎﺋل ﻮﻣﺎنع ﻮ
ﺳﺪنی ﺑﻴﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﻮﻗﻠﺐ
ﺍﻭ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎ ﺫﻫﻦ
ﻭﺩﺭک اﻭ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﮐﺸﺶ ﻭﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻥ کشش
ﻋﺎﻃفی ﻮ
ﺭﻭﺍنی ﻭﺳﻤﭙﺎتی
هر ﺧﻮﺍﺳتی میسّر
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎم
ﻨﻴﺰ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ: ﻴﺸﺘﻬی
ﺴﻤﻌﻪ ﻭﺑﺼﺮﻩ
ﻭ ﻟﺴﺎﻧﻪ
ﻭﻳﺪﻩ ﻭﻗﻠﺒﻪ ﺃﻣّﺎ
ﺍﻧّﻪ ﻫﻮ ﻏشی شیئ
ﻤﻤّﺎ ﻳﺸﺘﻬﻰ ﻓﺎﻧّﻪ
ﻟﺎ ﻳﺄﺗﻴﻪ
ﺍﻟّﺎ ﻭﻗﻠﺒﻪ
ﻣﻨﮑﺮ ﻟﺎ
ﻳﻘبل اﻟﺬﻯ
ﻴﺄﺗﻰ ﻳﻌﺮﻑ
ﺃﻥ ﺍﻟحقّ
غیرﻩ ﻭﻋﻥ
ﻘﻮﻟﻪ ﻓﺄﻣّﺎ
ثمود
ﻓﻬﺪﻳﻨﺎﻫﻢ ﻓﺎﺳﺘﺤﺒّﻮﺍ
ﺍﻟﻌمی علی
اﻟﻬﺪﻯ ﻗﺎﻝ
ﻧﻬﺎﻫم عن ﻔﻌﻠﻬﻢ
ﻓﺎﺳﺘﺤﺒّﻮﺍ
ﺍﻟﻌمی علی
اﻟﻬﺪﻯ ﻭﻫم
ﻴﻌﺮﻓﻮﻥ ﮔﻮﺵ
ﻭﭼﺸم ﻮ ﺯﺑﺎﻥ
ﻮ ﺩﺳﺖ ﻭ ﻗﻠﺐ (ﻓﮑﺮ
ﻭﮐﺸﺶ) ﺍﻭﺭﺍ
ﻃﺎﻟﺐ
ﻭﻣﺸﺘﺎق
ﻮﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ (ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﺟﺴمی
ﻮﺫﻫنی
ﻮﺭﻭﺍﻧﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻥ
ﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻥ ها
ﺍﺳﺖ) ﻭﻟﻰ ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻴﺰﻫﺎئی
ﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺒﻮﻯ می ﺮﺳﺪ
ﺩﻟﺶ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺰﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻧمی ﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﻭﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪحقّ
ﭽﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. (ﻳﻌنی
ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺳﻠﻮک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ کسی ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻗﺒﻠﺎ ﻃﺎﻟﺐ
ﺁﻥ ﺒﻮﺩﻩ ولی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺎنع
ﻔﮑﺮ ﻭ ﺭﻭﺍنی
اﻭﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺷﺨﺺ
ﺍﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻧمی
ﭙﺬﻳﺮﺩ.ﻭﺗﺼﻮﺭﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﻮﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻬﻰ ﺑحقّ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻗﺒﻠﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ ﻣﻴﺠﺴﺖ ﻭﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻫم ﺮﺳﻴﺪ ﻭلی
ﺬﺍﺕ ﺭﻭحی
ﻮﻋﻘل ﻮﺩل اﻭ ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯ
ﻫﺮ ﮐﺸﺶﻭ
ﻃﻠبی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﺎنع ﻤﻴﺸﻮﺩ.(حقّ)
ﻳﺎﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ (حَجّ)
ﻳﺎ حَجّ أﮐﺒﺮ
ﻭسلوک الهی ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑحقّ
ﺰﻣﺎﻥ ﻮﻗﺒﻠﻪ
ﻭﺍقعی اﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻗﺒﻠﻪ ﺳﻨگ
کعبه ﻭ ﻳﺎ حَجّ
آﺻﻐﺮ ﻣﮑّﻪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘس
ﺍﺯحَجّ کعبه
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺖ ﺍﻳﻨک
ﺒﺮﺷﻤﺎ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑحجّ
أﮐﺒﺮ
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﻭﻭﺍقعی ﺘﺮ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ.ﺳﻠﻮﻙ
الهی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ حقّ الهی
ﺰﻧﺪﻩ
ﺩﺭﻫﺮﻋﺼﺮ ﺍﺳﺖ.)
ﻭﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺪﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﻘﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﻣّﺎ
ﻗﻮم ثموﺩ(ﻗﻮم
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ
ﻧﻴﺰ (ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ
ﺘﻨﺒل ﻮ ﺧﻤﻮﺩﻩ)
ﻭﻏﻴﺮﻋﺎﻣﻞ ﻭﻳﺎ
ﻧﻴﺰﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ تعهّد
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﺧﺪﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ)
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍهدایت
ﮐﺮﺩﻳﻢ (ﻋﻘل
ﻘﺒﻠﻰ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ الهی
ﺪﺍﺩﻳﻢ ﻭلی اﺯ
ﺁﻥ اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ )
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﮐﻮﺭﻯ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﺟﻮﺋﻰ!(ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺍﺯﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺯﻧﺪﻩ
معصر ما ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎنی
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻫﺪﺍﻯ ﻨﻬﺎئی
ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ هستند.ﻭﻨﺪﺍﺷﺘﻥ
هر ﺷﻬﻮﺩ الهی
کوﺭﻯ نسبی
اﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺭﻭﺷﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻣﺮگ ﮐﻮﺭﻯ
ﻮﺍﻗﻌﻰ ﺭﺍهی ﺠﺰ
ﺩﺧﻮل ﺪﺭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻴﻬﺎﻯ
ﺮﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤسخ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺪﺭﻣﺮﺩﻥ ﻴﺎ
ﻫﻤﺎﻥ اﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺟﻬﻨم ها
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻳﺎﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ
ها ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. (ﺍﺳﺘﺤﺒّﻮﺍ)
ﺑﺒﺎﻃل ﻤﺤﺒّﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﺤﺒﺖ از
ﺤﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻏﻴﺮ ﺁﻥ
ﺑﺒﺎﻃل ﺪﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻳﻌنی ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻨﻬی
کرﺩ (ﺍﺯ ﻫﺮﮐﺎﺭ
ﻏﻴﺮ سلوک
الهی) ﻭلی
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﻫﺪﺍ ﺟﺴﺘﻥ
ﻮهدایت
ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺘﺮﺟﻴﺢ ﺩﺍﺩﻧﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭼﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. (ﻳﻌنی
ﺒﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻭﮐﺸﺶ
ﻭﺍﺻﺮﺍﺭﺧﻮﻳﺶ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی که
ﺑﺎﻃل اﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺁﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺘﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﭘﺎﺳﺦ ﺍﻣﺎﻡ  ﻗﺎﻝ ﺣﺘّﻰ
ﻳﻌﺮﻓﻬﻢ ﻣﺎ ﻳﺮﺿﻴﻪ
ﻭﻣﺎ ﻳﺴﺨﻄﻪ ﻭﻗﺎﻝ
ﻓﺄﻟﻬﻤﻬﺎ ﻓﺠﻮﺭﻫﺎ
ﻭﺗﻘﻮﺍﻫﺎ ﻗﺎﻝ
ﺑﻴّﻦ ﻟﻬﺎ ﻣﺎ ﺗﺄﺗﻰ
ﻭﻣﺎ ﺗﺘﺮﻙ ﻭﻗﺎﻝ
ﺍﻧّﺎ ﻫﺪﻳﻨﺎﻩ
ﺍﻟﺴﺒﻴﻞ ﺍﻣّﺎ
ﺷﺎﮐﺮﺍ ﻭ ﺍﻣّﺎ
ﮐﻔﻮﺭﺍ ﻗﺎﻝ ﻋﺮﻓﻨﺎﻩ
ﻓﺎﻣّﺎ ﺃﺧﺪ ﻭ ﺍﻟﻤّﺎ
ﺗﺮﻙ ﻭﺳﺄﻟﺘﻪ ﻋﻦ
ﻗﻮﻝ ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺤﻮﻝ
ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻤﺮٴ ﻭﻗﻠﺒﻪ
ﻗﺎﻝ ﻳﺸﺘﻬﻰ ﺳﻤﻌﻪ
ﻭ ﺑﺼﺮﻩ ﻭ ﻟﺴﺎﻧﻪ
ﻭ ﻳﺪﻩ ﻭﻗﻠﺒﻪ ﺃﻣّﺎ
ﺍﻧّﻪ ﻫﻮ ﻋﺴﻰ ﺷﻴﻴٴ
ﻣﻤّﺎ ﻳﺸﺘﻬﻰ ﻓﺎﻧّﻪ
ﻟﺎ ﻳﺄﺗﻴﻪ ﺍﻟّﺎ
ﻭﻗﻠﺒﻪ ﻣﻨﮑﺮ ﻟﺎﻳﻘﺒﻞ
ﺍﻟﺬﻯ ﻳﺄﺗﻰ ﻳﻌﺮﻑ
ﺃﻥ الحقّ ﻏﻴﺮﻩ.
ﻭﻋﻦ ﻗﻮﻟﻪ ﻓﺄﻣّﺎ
ﺷﻤﻮﺩ ﻓﻬﺪﻳﻨﺎﻫﻬﻢ
ﻓﺎﺳﺘﺤﺒّﻮﺍ ﺍﻟﻌﻤﻰ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻬﺪﻯ ﻗﺎﻝ
ﻧﻬﺎﻫﻢ ﻋﻦ ﻓﻌﻠﻬﻢ
ﻓﺎﺳﺘﺤﺒّﻮﺍ ﺍﻟﻌﻤﻰ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻬﺪﻯ ﻭ ﻫﻢ
ﻳﻌﺮﻓﻮﻥ

حدیث
903 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ302 بحاﺭ)ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻧّﺎ
ﻫﺪﻳﻨﺎﻩ
ﺍﻟﺴﺒﻴﻞ ﺍﻣّﺎ
ﺷﺎﮐﺮﺍ ﻭ
ﺍﻣّﺎ ﮐﻔﻮﺭﺍ
ﻣﺎ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﻨﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻳﻢ ﭘس ﻳﺎ
ﺷﺎﮐﺮﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﮐﻔﻮﺭ ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎم
ﺪﺭﺗﻔﺴﻴﺮﺧﻮﺩﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
علّمه ﺍﻟﺴﺒﻴﻞ ﻓﺎﻣّﺎ
ﺁﺧﺬ ﻓﻬﻮﺷﺎﮐﺮ
ﻭﺍﻣّﺎ ﺗﺎﺭک
ﻔﻬﻮ ﮐﺎﻓﺮ ﺭﺍﻩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺎﻃﻠﺎع
ﻮﺍﮔﺎهی اﻭ
ﺭﺳﺎﻧﺪیم ﺣﺎل ﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻮﺍﺗّﺨﺎﺫ
ﺭﻭﺵ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ ﭘس
ﺷﺎﮐﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ
ﭘس ﮐﺎﻓﺮ ﺍﺳﺖ (ﻋﻤل
سلوک الهی
ﭽﻨﺪ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻮﻓﻴق ﺁﻥ
ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﭙﺎس
ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮک
ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳک ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺪﺍﺭﺩ.ﺍﻣﺎ
ﻣﻨﮑﺮ ﻭ ﻧﺎ
ﺷﮑﺮ ﻭ ﮐﻔﻮﺭ
ﻭﺑﺎ ﮐﻔﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺗﺮک ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺁﮔﺎهی کافی
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺍﻳﻥ هماﻥ
کفرﺍﻥ
ﻮﻋﻘﺐﺭﻭﻯ
ﺪﺭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی ﻮﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍنی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﻤﻨﺠﺮ ﺑﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺮﻭح
ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ ﺩﻭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺭﺍﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ گذﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﻳﺎﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻤﮑﺮﺭ ﻭﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥ هاﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. (ﻫﺪﻳﻨﺎﻩ)
ﺍﻭﺭﺍ هدایت
ﻋﻘلی اﻭﻟﻴﻪ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﭙس
ﻫﺮیک
اﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
هفتگاﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺒﺎﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺳﭙﺎﺳﻰ
مخصوص ﺩﺍﺭﺩ. (ﺳﺒﻴﻞ)
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺭﺍﻩ الهی
ﺪﺭﺳﻠﻮک اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ همگاﻥ رایگان
ﻮ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺁﺏ ﺭﺍ
ﺳﺒﻴل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻘل ﻮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﺠﺎنی
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻔﻮﺭﻋﮑس
ﻏﻔﻮﺭ ﮐﻪ
ﭘﺮﺩﻩ
ﮐﻔﺮﻭﺟﻬل و
اﺑﻬﺎم ﺒﺮ
ﺩﻟﻮ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. (ﻋﻠّﻢ)
ﺍﻭﺭﺍ ﺁﮔﺎﻩ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻋﻠم
ﺪﺭﻗﺮﺍﻥ
ﺪﺍﻧﺶ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ ﻋﻘلی
ﻮ ﺍﺣﺴﺎسی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
904 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ302ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤا ﻣﻥ ﺃحدّ
ﺍلاّ ﻭﻗﺪ
ﻳﺮﺩﻋﻠﻴﻪ الحقّ
حتّی ﻴﺼﺪﻉ ﻗﺒﻠﻪ
ﺃم ﺘﺮﮐﻪ ﻭﺫﻟﻚ
ﺃﻥ اﻟﻠﻪ
ﻳﻘﻮل ﻔی
کتاﺑﻪ ﺑل
ﻨﻘﺬﻑ ﺑﺎﻟحقّ
علی اﻟﺒﺎﻃﻠل
ﻴﺪﻣﻐﻪ ﻓﺎﺫﺍ
ﻫﻮ ﺯﺍﻫﻖ ﻭﻟﮑم
اﻟﻮﻳل ﻤﻤّﺎ
ﺗﺼﻔﻮﻥ ﻫﻴچ
کسی ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ حقّ
ﺒﺮ ﻭﻯ ﻮﺍﺭﺩ
ﻧﺸﻮﺩ.
ﺗﺎﺟﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺁﺷﮑﺎﺭﺍ
ﺭﻭﺷﻥ گرﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻭ ﻳﺎ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ
ﻭﺑﺎ ﺗﺮک ﺁﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
می ﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺎحقّ ﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﺒﺮ
ﺑﺎﻃل
ﻤﻴﮑﻮﺑﻴﻢ ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺎﻃل ﻮ
ﻟﻬﻴﺪﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭘس ﻭﺍﻯ
ﺑﺤﺎل ﺸﻤﺎ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ
ﺗﻮﺻﻴفی که
ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻳﺪ.(ﻭﺭﻭﺩ حقّ
ﻮ
ﺍﺧﻄﺎﺭﻭﺍﻋﻠﺎم
الهی ﺒﺮﺍﻯ
همگاﻥ هست . ﮐﻪ
ﺍﺗﻤﺎم ﺤﺠّﺖ الهی
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺪﻳﻥ
اﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻮﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.(حقّ)
هدایتﻋﻘﻠﻰ ﻭﻧﻴﺰﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯالهی
ﺒحقّ میباشد.

حدیث
905 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ302 بحاﺭ)
ﮐﻪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺁﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﻭﺁﻟتی
هست ﮐﻪ ﺑﺎﮐﻤک
آﻥ ﺒﻤﻌﺮﻓﺖ الهی
حق ﺭﺳﻴﺪ؟ (
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻫﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﻔﺎق
ﻴﺎ ﮐﺴﺐ ﺩﺍﻧﺶ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯﻓﻘﻬﺎﻯ غیر ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻫﻴچ
ﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﻨﻴﺴﺖ.ﺳﺎﺋل
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ ﭘس
ﺗﮑﻠﻴف
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻫﺴﺖ؟ (ﺍﻳﻥ
ﻤﻌﺮﻓﺖﻋﻠمی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺸﻮﺩ ﮔﻔﺖ ﻧﻪ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺁﮔﺎهی
ﻮﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ الهی
اﺳﺖ.ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩ لا ﺍﻥّ
علی اﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺒﻴﺎﻥ ﻟﺎﻳﮑﻠّﻒ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻌﺒﺎﺩ
ﺍﻟّﺎ ﻭﺳﻌﻬﺎ ﻭﻟﺎ
ﻳﮑﻠّﻒ ﺍﻟّﺎ
ﻣﺎ ﺁﺗﺎﻫﺎ ﺑﺎﺯ
ﻫم ﻨﻪ. ﺯﻳﺮﺍ (ﺑﻴﺎﻥ)
ﺁﻥ ﺒﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ (ﺑﻴﺎﻥگفتن
ﺰﺑﺎﻧﻰ ﻭﺑﻴﺎنی
ﻤﺒﻴﻥ ﻮ ﻗﺎﺑل
ﺒﻴﻨﺎئی ﻮ
ﺑﻴﻨﺶﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻠﻔﻈ
ﻔﺎﺭسی ﺎﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
الهی ﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻌﺮفی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل
ﻮﻫﺮﮐﺎﻣل الهی
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺨﺺ ﻃﺎﻟﺐ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﺍﻳﻥ کاﺭﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻌﺮفی ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺨﺎصی
ﺒﻨﺎم اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺣتی اﮔﺮ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻫم اﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﺿﺎﻣﻥ
کسب ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﻧﻴﺴﺖ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻮﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﮑﻠّﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.(ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﻣطیع
ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﺶﺍﺯﻣﻌﺮﻓﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻭﺳﻌﺖ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﻭسعی
ﻮ ﺩﻭﻧﺪگی
ﻮﻃﻠﺐ ﺷﺪﻳﺪ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﻰ
ﺭﺍﻣﮑﻠّﻒ
ﻭﻣﺘﻌﻬﺪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺗﺎ ﺁﻥ ﺤﺪنی که
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ ﺗﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺪﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی ﭽﻴﺰﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﺗﻮﺳّل
ﺠﻮﻳﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﻋﻘل
ﻮﮐﺸﺶ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
سعی ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ.حدّ
ﺍﮐثر ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺮﺳﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻤﻌﺼﻮﻡ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺗﮑﻠﻴفی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺂﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺠﺎم ﺁﻥ ثوﺍﺏ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ کامل
ﻨﻴﺰ الهی هست .ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﻳﻦ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻓﺼل نوعی
ﺒﻬﺘﺮ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﮔﻨﺎهی
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺍند.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺤﺮﻭم اﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺯ
ﻃﺮفی ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل
کاﺭﺳﻨﮕﻴنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی ﺪﺭ
ﺩل ﺴﺎﻟک
ﺪﺍﺭﺩ.ﮐﺎفی
اﺳﺖ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ ﻭﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍتی ﺪﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﺭﻭح
ﻮﻋﻘل ﻮﭘﺎکی
ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ هست .ﻭﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺩﺭ ﺻﺪﻫﺎ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻋﻘلی
ﺒﻌﺪﻯ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭل ﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﺳﺎﻟک
ﺸﺎﻳﺴﺘگی ﺸﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﺮﺍ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎق الهی
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
حدیث 906 -
اﺯﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ303 بحاﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ
اﻠله ﺗﺒﺎﺭک
وﺘﻌﺎﻟﻰ ﻟﻴﻤﻥّ
علی ﻘﻮﻡ ﻭﻣﺎ
ﻓﻴﻬم ﺨﻴﺮ ﻓﻴﺤتج
اﻟﻠﻪﻋﻠﻴﻬﻢ فی
ﻠﺰﻣﻬم الحُجّة
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎلی
ﺒﺮﻗﻮمی ﻤﻨّﺖ
ﻣﻴگذارد ﮐﻪ
ﺩﺭﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻴﺮﻯ
اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻋﻠﻴﻪ ﺁﻧﻬﺎ
حُجَّت ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﻨّﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺮم
ﻮ ﺭﺣﻤﺖ ﻓﻮق
اﻟﻌﺎﺩﻩ ﻭﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
اﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻤﻨّﺖ ﺭﺍ ﺑﺮ (ﻗﻮﻡ)
ﻳﺎ ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﻨّﺖ ﻭ ﻧﻌﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻣﻴﺮﻓﺖ.
ﻭ ﺣتی اﻳﻥ
ﺼﺤﺒﺖ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی
ﺒﺮﺍﻯ حجّ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﻣﻨّﺖ ﺑﺰﺭگی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩﺍ
ﺗﻤﺎم ﺤﺠّﺖ
ﺷﺪﻩ ﻭﻣﺪﺭک
ﻤﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺎﮐﻤﻪ ﺷﺨﺺ
ﻳﺎ ﻗﻮﻣﻰ ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﭼﻨﻴﻥ
ﺮﺣﻤﺖ الهی
ﻮﻣﻨّﺖ ﺑﺰﺭﮒ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﺴﻠﻴم ﺸﺪﻥ
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻟﺎﺯم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻧﺠﺎم ﺴﻠﻮک
ﺘﺎ حَجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﻟﺎﺯﻡ ﺷﺪﻩ ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻋﺪم
اﻧﺠﺎم آﻥ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻋﺎﺩﻯ ﮐم عقل ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﭙﺎﺋﻴﻥ هستند
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺳﻠﻮک
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒبعی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
ﺤﻴﻮﺍنی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ هستند.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ الهی
ﺮﺍ ﻣﻌﺮفی کرﺩ ﻭﻋﻘل
لاﺯم
ﺒﺮﺍﻯﺪﺭک
اﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮک الهی
ﺮﺍ ﺩﺍﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﺍﺣﺘﺠﺎﺝ)
ﻣﺤﮑﻮم کرﺩﻥ
ﺒﺎ حُجَّت ﻭ
ﺩﻟﻴل ﺪﻧﺪﺍﻥ
ﺸﮑﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑحقّ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺑﺤﺞ
ﺃﮐﺒﺮﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ تعهّد
اﻭ ﺗﻤﺎم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺷﺨﺺ
ﻣﻌﺼﻮم گشته ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ
هدآیَت
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.

حدیث
907 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ303 بحاﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺃبی
اﻟﻠﻪ ﺃﻥ
ﻴﻌﺮﻑ ﺑﺎﻃﻠﺎ
ﺣﻘّﺎ ﺃبی
اﻟﻠﻪ ﺃﻥ
ﻴﺠﻌل اﻟحقّ
فی ﻘﻠﺐ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻦ
ﺑﺎﻃﻠﺎ ﻟﺎ ﺷﻚ ﻓﻴﻪ
ﻭ ﺃبی اﻟﻠﻪ
ﺃﻥ ﻴﺠﻌل
اﻟﺒﺎﻃل فی
ﻘﻠﺐ ﺍﻟﮑﺎﻓﺮ ﺍﻟﻤﺨﺎﻟﻒ
ﺣﻘّﺎ ﻟﺎ ﺷکّ
ﻔﻴﻪ ﻭﻟﻮ ﻟم
ﻴﺠﻌل هذا
ﻫﮑﺬﺍ ﻣﺎ ﻋﺮﻑ حقّ
ﻤﻥ ﺒﺎﻃل ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻣﺘﻨﺎع اﺯ
ﺍﻳﻥ کاﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺒﺎﻃلی حقّ
ﺒﺸﻨﺎﺳﺎﻧﺪ(ﻫﻴچ
ﺮﻭﺷﻰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
غیر ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑحقّ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻴﺎ حقّ ﻮحَجّ
ﺃﮐﺒﺮ)
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺒﺎﻃل ها
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ هر
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ ﻭ
ﻭﻗیح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺷﺮﻳﮑﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻭ
ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩﺑﺖ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﺸﺮک هستند ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺩفع ﺸﺮﻙ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻴچ گاﻩ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﻘنی
ﺮﺍ ﺩﺭﺩل
ﻤﻮٴﻤﻦ ﺑﺎﻃل
ﺒﻨﻤﺎﻳﺎﻧﺪ. (ﺍﮔﺮحقّ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﺑحقّ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻮٴﻤﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻨﻈﺮﺵ حقّ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺎﻧﺪ ﻭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺬﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎﻃل
ﺒﺪﺍﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻭٴﻴﺎئی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ که
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍقعی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﻴﺰﻋﻤل
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻃل
ﺒﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺒﺎﻃل ﻮﻧﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﺪﺍﻧﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻣﻮٴﻤﻥ اﻭم
کنندﻩ ﺳﺎﻟک حقّ
ﺪﺭ ﺩل او ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ.
ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺘﻔﮑﺮﺍﺕ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺮﮔﺰ ﺣقی
ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺪ
ﺿﻤﻥ ﺤﻘﻮﻕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ الهی
ﺮﺍ) ﻭﺩﺭ ﺍﻳﻥ
گفته ﺧﻮﺩ ﺷک
ﻮﺗﺮﺩﻳﺪﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ( ﮐﻪ حقّ
ﺮﺍ ﺑﺒﺎﻃﻞ
ﻏﻴﺮﻣﻮٴﻤﻥ
ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻧﺎ ﺣﻘنی
ﺮﺍ ﺩﺭﺩل
ﻤﻮٴﻤﻦ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺩﺭ ﺩل
ﻤﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺮﺍحقّ
می ﻨﻤﺎﻳﺪ (ﺣتی
هرﻧﻮع ﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻳﺎ ﺩﺍﺩﻩﻫﺎئی
ﺒﻨﻈﺮ ﺍﻧﺎﻥ حقّ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻴﺴﺎﻯ
ﺩﺟّال هستند ﮐﻪ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟک غیر
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ) ﻭﺩﺭ
ﺍﻳﻥ گفته ﻧﻴﺰ ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻤﻴﮑﺮﺩ حقّ
اﺯﺑﺎﻃل
ﻤﺸﺨّﺺ ﺷﺪنی ﻨﺒﻮﺩ.
(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ حدیث
ﺍﺯحقّ هستند.
ﻭﻫﺮﺑﺎﻃﻞ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻣﺪعی
باﻃل ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ﻭﭼﻪ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ که ﺩﺭ
ﺃﺻل ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋلیّ ﻮسلوک
الهی ﻨﻴﺰﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻏﻴﺮ
ﺍﺯﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻣﻮﺭﻫﺴتی ﻮ
ﺯﻧﺪگی حقّ هستند
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
سلوک الهی
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﻃل
اﺳﺖ ﺍﮔﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻮﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭﺻﺪﻗﺎﺕ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﺍﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث
908 - ﺍﺯﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ 303بحار)ﮐﻪ
ﺯﻥ
ﺪﻳﻮﺍﻧﻪﺍﻯ که
ﺯﻧﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﻋﻤﺮ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺩﻭم
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺳﻨﮕﺴﺎﺭﺩﺍﺩﻩ
ﻭلی
ﺃﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ ﺑﻌﻤﺮﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺃﻣﺎ ﻋﻠﻤﺖ ﺃﻥّ
اﻟﻘلم ﺮفع  عن ثلاث ﻋﻥ
اﻟﺼبی حتّی
ﻴﺤﺘﻠﻢ ﻭﻋﻥ
اﻟﻤﺠﻨﻮﻥ حتّی
ﻴﻔﻴﻖ ﻭﻋﻥ
اﻟﻨﺎﺋم حتّی
ﻴﺴﺘﻴﻘﻈ ﺁﻳﺎ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﮑﻪ
ﻗﻠم ﺒﺮﺳﻪ
ﮔﺮﻭﻩ ﺑﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﺟﺎﻯ
ﺼﺪﻭﺭ ﺣﮑم
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺣتی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻧﺪﺍﺭﺩ)
ﺍﺯ ﺑﭽﻪ ﺗﺎ
ﻭﻗتس ﺒﺤﻠم
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. (ﺧﻮﺍﺏ
ﺷﻬﻮﺕ ﺁﻣﻴﺰ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺠﻮﺍﻥ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﺠﻨﻮﻧﻰ ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺍﻓﺎﻗﻪ ﺑﻬﻮﺵ
ﺑﻴﺎﻳﺪ.
ﻭﺧﻮﺍﺑﻴﮑﻪ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﮔﺮﺩﺩ (ﺷﺮﻁ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ ﺷﺮعی
ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ. ﻋﻤﺮ
ﺣﮑم ﺸﺮعی ﺮﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻴﺎسی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺍﻟﻬﻰ. ﻫﺮ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮﻭبی
اﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﺩﺭﺟﺴم
ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺎﺯﺧﻮﺍﺳﺖ الهی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻓﺼﻮل
ﺤﻴﻮﺍنی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ هستند.ﻭﻫﻨﻮﺯ
تولّدﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺑﻌﻘل
ﺴﻠﻮکی ﺒﺮﺳﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺒﻔﺼﻮل ﻨﻮعی
ﻨﻬﺎئی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

حدیث
909 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩف اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ۳۰۳ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ: ﺮفع
عن اﻣّتی
ﺘسعة ﺍﻟﺨﻄﺎ
ٴﻮ ﺍﻟﻨﺴﻴﺎﻥ ﻭﻣﺎ
ﺍﮐﺮﻫﻮﺍ
ﻋﻠﻴﻪ ﻭﻣﺎﻟﺎ
ﻳﻌﻠﻤﻮﻥ ﻭﻣﺎﻟﺎ
ﻳﻄﻴﻘﻮﻥ ﻭﻣﺎ
ﺍﺿﻄﺮﻭﺍ
ﺍﻟﻴﻪ ﻭ
ﺍﻟﺤﺴﺪ ﻭﺍﻟﻄﻴﺮة
ﻭﺍﻟﺘﻔﮑّﺮ فی
اﻟﻮﺳﻮسة فی
اﻟﺨﻠﻖ ﻣﺎﻟم
ﻴﻨﻄق ﺒﺸفة ﺍﺯ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ اُمّت
ﻣﻥ این ﺒﺎﺯﺧﻮﺍﺳﺖ
ها ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ (اُمّت ﺍﻭم
کنندﻩ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ) ﺧﻄﺎ (ﺍﺷﺘﺒﺎهی
ﻮﺑﺪﻭﻥ ﻘﺼﺪ
آﻧﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ) ﻭ
ﻧﺴﻴﺎﻥ (ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺗﺬﮐّﺮ
ﻭﻳﺎﺩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪﭼﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
غیرﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﻫﺮ
ﺗﺬﮐّﺮﻯ که ﺑﺎﺷﺪ
ﺧﻮﺩ ﻏﻔﻠﺖ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ) ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﮐﺮﺍﻩ ﻭﺟﺒﺮ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺷﻮﻧﺪ (ﺑﺰﻭﺭ
ﻭﺟﺒﺮ ﻭﻧﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ کاری
ﺮﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ)
ﻭﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍﮐﻪ
ﺍﺯﺁﻥ ﺁﮔﺎهی
ﻮﻋﻠم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ (ﮐﺎﺭﻫﺎئی
ﺒﺪﻭﻥ ﻘﺼﺪ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﺭﻭﺵ
ﺩﺭﺳﺘﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻭلی
ﻨﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ)ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﺭﺍﮐﻪ ﻃﺎﻗﺖ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ (ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺒﻴﺶ ﺍﺯ ﺗﻮﺍﻥ
ﺸﺨﺺ )
ﻭﺑﻬﺮﮐﺎﺭﻯ که
ﻣﻀﻄﺮ ﺑﺪﺍﻥ
ﺸﺪﻧﺪ (ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺟﺒﺮ ﻭ ﺯﻭﺭ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺟﺒﺮ ﺩﺍﺧلی
ﺨﻮﺩ ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻤﻬﻠﻚ) ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺣﺴﺪ ﺑﺎﺷﺪ (ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺮﺳﺒﻴل
ﺤﺴﺪﻯ ﺒﮑﻨﺪ.
ﻭلی اﻳﻦ
ﺣﺴﺎﺩﺕ ﺍﺯ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ ﺼﻔﺖ
ﻧﻔس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.) ﻭ
ﺗﻄﻴّﺮ ﻭ
ﺗﻔﺎؤل ﻮ
ﺗﻄﻴّﺮ(ﭼﻮﻥ
ﻔﺎﻟﮕﺮﻓﺘﻦ ﻭﻫﺮﺃﻣﺮﻯ
ﺮﺍ ﺧﻮﺵ ﺑﻴﻨﺎﻧﻪ
ﻧﻈﺮﮐﺮﺩﻥ ﻭﻳﺎ
ﺑﺪ ﺑﻴﻨﺎﻧﻪ
ﭘﻨﺪﺍﺷﺘﻦ. ﮐﻪ
ﻗﺴﻤﺖﺍﻭل ﺁﻥ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﺮﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺭﺑﺪ ﺑﻴنی
اﻣﺮﻯ ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺄﻥ ﻮﻣﻘﺎم ﺮﻭﺍﻥ
ﻮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.) ﻭ ﻧﻴﺰﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﻭﺳﻮﺳﻪ
ﺩﺭﺧﻠﻖ ﻣﺎﺩﺍﻣﮑﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻣﺮﻯ اﻟﺰﺍمی
ﺒﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻭﺳﻮﺍس
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺪﺭ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪﻋﻴﺐ
ﺟﻮئی ﻮﻳﺎ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ اﻣﺮﻯ اﺯ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﻗتی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ که
ﮐﻠﺎم ﺸﻮﺩ.
ﻭﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﺟﺮﺍ ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪﻋﻤل
گناﻩ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺘﻔﮑّﺮ
ﺑﮕﻨﺎﻩ ﺧﺎﺭجی
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﻭﺗﺬﮐﺮﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻮﺑﻔﻌل
ﺁﻭﺭﺩﻥ ﺁﻥ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺍﺯﺣﺴﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺮ
ﺳﺮ ﮐسی
ﺒﻴﺎﻳﺪ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث یک ﭙﻨﺪ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی اﺳﺖ ﻭ
ﻗﺎﻋﺪﻩﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﺍﻭﺭﻯ
هاﻯ اﺟﺘﻤﺎعی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﺧﻄﺎ ﺗﺎ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﺎ ﺗﺬﮐﺮالهی
ﺨﻮﺩ ﻫﺮﺍﻣﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﻔﺮﺍﻣﻮشی
عدﻣﻰ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﮐﺮﺍﻩ ﺩﺭسلوک
الهی ﻤﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ ﻭﺑﺪﻭﻥ
اﻃﻠﺎعی ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎهی ﺒﮕﻴﺮﺩ.ﻭبی
ﻄﺎﻗتی ﺪﺭ
ﺍﻋﻤﺎل ﻤﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ ﻭﺳﺎﻟک
سعی ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺗﻄﻴّﺮ ﻭﺣﺴﺪ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﺯﺍﺋﺪ ﻳﺎحدیث ﻧﻔس
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺎﻟک
ﺤﺮﺍﻡ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭحدیث
ﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﻳﻥ ﻨﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﺑﺸﺶﻣﻮﺭﺩ
ﺧﻄﺎ ﻭﻧﺴﻴﺎﻥ
ﻮﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺒﺎ
ﺍﮐﺮﺍﻩ ﻭﺯﻭﺭ
ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﻃﺎﻗﺖ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﺠﺒﻮﺭ
ﻭﻣﻀﻄﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﻴﺎﻥ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻟﺎﻳﮑﻠّﻒ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻔﺴﺎ
ﺍﻟّﺎ ﻭﺳﻌﻬﺎ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹﺩﺭسلوک
الهی.

حدیث
910 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇم
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ305ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﻴﻮحی
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭ جلّ
الیه اﻟﺤﻔظة ﺍﻟﮑﺮﺍﻡ
ﻟﺎ ﺗﮑﺘﺒﻮﺍ
ﻋلی عبدﻯ
اﻟﻤﻮٴﻤﻥ عند ﺿﺠﺮﻩ
ﺷﻴﺌﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺤﺎﻓﻈﺎﻥ ﺒﺎ
ﮐﺮاُمّت ﺧﻮﺩ
ﻭحی ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺑﻨﺪﻩ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﻤﻥ هر
ﮔﺎﻩ ﺩل ﺘﻨگی
ﺪﺍﺷﺖ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻨﻮﺳﻴﺪ. (ﻳﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﺑﺮ
ﺍﻭ ﻭﺍﺟﺐ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻥ ﺣﻔﻈﻪ ﻳﺎﻣﺤﺎﻓﻈﺎﻥ
ﺒﺎﮐﺮاُمّت
ﻭﻣﺤﺘﺮﻡ ﻫﻤﺎﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﮑم
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ هستند.
ﮐﺮاُمّت
ﺍﻟﻬﻰ کاﻣل هدایت
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ (ﻟﺎﺗﮑﺘﺒﻮﺍ)ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻨﻮﻳﺴﻴﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﭽﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﻭﺍﺟﺐ ﻧﮑﻨﻴﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﻟﺘﻨﮓ
ﺗﻮﺍﻥ اﺟﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺳﺎﻟک
ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ.ﺳﺎﻟکی
ﺪﻟﺸﺎﺩ ﻭ
ﺭﺍضی اﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﻮﺭﺍ ﺑﺎ
ﻓﺮﺍﻣﻴﻥ ﻮ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺟﺪﻳﺪﻯ اﺯﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺷﻮﺩ
ﺗﺎ ﺑﺤﺎﻝ
ﺩﻟﺘﻨگ ی ﺴﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻟﺸﺎﺩﻯ
ﺴﺮﻣﺴتی اﺳﺖ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﻮﻣﻌﺼﻮم
ﺠﺎﻳﺰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺮﻣﺴﺖ
ﻭﺧوﺮﺳﻨﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺷﺎﺩﻯ
ﻮﺧﻨﺪﻩ ﻋﻘﺐ
ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ(ﺿَﺤﺮ)
ﺩﻟﺘﻨگی
ﻮﻧﺎﺭﺍﺣتی ﻮ
ﺍﺳﺘﻴﺼﺎل
ﻮﺩﺭ ﻧﺎﭼﺎﺭﻯ اﻓﺘﺎﺩﻥ
ﺍﺳﺖ. (ﻋﺒﺪ)
ﺑﻨﺪﻩ ﻣطیع ﻮ ﻣﻮﺑﺪ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ ﮐﻪﻣﻮٴﻤﻥ
ﻮ ﺍﻭم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

حدیث
911 - ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ305 بحاﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻘﺪ ﺑﺼّﺮﺗم
إﻥ أﺑﺼﺮﺗﻢ
ﻭﻗﺪ ﻫﺪﻳﺘم
إﻥ اﻫﺘﺪﻳﺘﻢ ﻭ
ﺍﺳﻤﻌﺘم اﻥ
اﺳﺘﻤﻌﺘم ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻗّﺖ
ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﻴﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﺩﻳﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ هدایت
ﻃلبی ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ
ﻭهدایت
ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮﮔﻮﺵ ﻓﺮﺍ
ﺑﺪﻫﻴﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺷﻨﻴﺪ. (ﺩﻳﺪﻥ
ﺒﭽﺸم ﺘﻥ ﻴک
اﺣﺴﺎس ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻋﺎﺩﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻧﻘﻄﻪﺍﻯﺒﺮﺍﻯ
ﻟﺤﻈﻪ ﺟﺎﻟﺐ
ﻧﻈﺮ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺑﻘﻴّﻪ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭلی
ﻤﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺪکی ﺪﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﻭلی
ﺒﺎﺯﻫم
ﺒﻔﺮﺍﻣﻮﺷی
کامل ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﻳﺪﻥ
ﺑﭽﺸﻢ ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻋﻘل ﻮﻓﮑﺮ ﻭ
ﺩﻗﺖ ﺧﻴلی
اﺯﻧﻘﺎﻃ
هرﺳﻮﮊﻩ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺑﺎﻋﻤﺎﻕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
اﺯﻣﻌﺎنی
ﻮﻋﺒﺮﺕﻫﺎ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﻥ ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ
ﺩﻳﺪﻥ عقلی ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﻧﻔس ﺃﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻤﺤﺮک
ﺪﻳﺪﻥ ﻮ ﺟﺎﻟﺐ ﻧﻈﺮ
ﻭﺑﻨﺤﻮﻯ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺴﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ کاﺭ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﺪﺁل ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻥ ﻮغُقدهﻫﺎﻯ
ﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﻣﺎ (ﺑﺼﺮ)
ﭼﺸم ﻮ ﺑﺼﻴﺮﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﺒﺼّﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎﻫم
ﻔﺮق ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﺗﺒﺼّﺮ ﺑﺎ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﭼﺸم
ﻮﻋﻘﻞ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻳک ﻨﻘﻄﻪ ﺍﻳﺪﺁل
اﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﻨفع
ﺪﺍﺋم ﻮ ﺍﺑﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺳﺎﻟﻜﺪﺭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﻏﻴﺎﺏ ﺍﻭ
ﺗﺨﻴل ﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻥ
ﺴﻮﮊﻩ (ﺗﺒﺼّﺮ)
ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺟﺴم ﻮﻋﻘﻞ ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺭﺍﻩ ﺁﻥ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﻤﻨﻄقی
ﻮﻣﺎﺩﻯ ﺸﺎﻳﺪ
ﻧفعی ﺒﻨﻈﺮ ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺯﻃﺮفی عفو
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﻭ
ﮐﻤک ﺒﺮﺍﻯ
ﺤﺎﻝ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺑﺪﻯ ﻣﻨﺎفع
عظیم غیر
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﻮﺳّل ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﺒﺼّﺮ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
ﻭﻫﺮﻳک اﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬﻰ ﮐﻪﺑﻌﺪﺍ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ ﺍﻳﻥ
ﺒﻬﺮﻩﮔﻴﺮﻯ
ﻔﻮﺭﻯ ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻗﺪﺭﺕﻋﻘلی
ﻮﺫﻫنی ﻮﺻﺒﺮ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺷﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻴﻤﻪ الهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﺟﻬﻨﻤﻬﺎ
ﺣﺎﺻل ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﺑﺮﺍﻯ هفت
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺒﻬﺸﺖ ﺳﻮم
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
گوﻧﺎﮔﻮﻥ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ. ﻟﺬﺍ
ﺗﺒﺼّﺮ
ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ ﻮحدیث
ها ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﻗّﺖ
ﺩﺭﻫﺮ ﺃﻣﺮ
ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺭﻭﺍنی ﻮغُقدهﻫﺎﻯ
ﻮﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺩﻭﺭﻯ
اﺯﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎ (ﺍﻫﺘﺪﺍ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻠﺐ هدایت
ﻭﻫُﺪﺍﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺖ.ﻭ(ﻫﺪﻯ)ﻫﻤﺎﻥﺘﺄﻣﻴﻦ
ﺍﻳﻥ اﻫﺘﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻫﺪﻯﺼﻮﺭﺕﺷﻬﻮﺩﻯﭙﻴﺮﮐﺎﻣﻠﺪﺭﺁﻏﺎﺯ
ﻭﻫﺮﻳک اﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﺎﺋم ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻗﺎﺋم
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻳﺪﺁل ﺒﺸﺮﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺁﻧﺎﻥ ﺗﻤﺎﻣم
ﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرﺵ ﺧﺎﺹ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ. ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ هدایت
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺎهدایت
ﺷﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻴﻥﻄﻠﺐ
ﻭﻋﻘل
ﺮﺳﺎﻧﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ ﺑحقّ الهی
ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی
ﻮﻣﻘﺪﻣﺎتی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﺪﺭﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ
ﻮﺭﻭﺍﻥ
ﻮﺟﻮﺩﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻓﺼل ﻨﻮع ﻔﻌلی
ﺒﺸﺮﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭ مقدﺍﺭﻯ
ﻨﻴﺰ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺎﻟقوّه ﭼﻮﻥ
ﻨﻄﻔﻪﻫﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ هستند.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ سلوک
الهی ﺘﻘﻮﻳﺖ
ﻭﺑﺎﻟﻔﻌل
گرﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺭﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮکی هفت
ﮔﺎﻧﻪ ﻳک
ﺪﺭﺟﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﻟﻘﻮه ﻫﺎ
ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻋﻘلی
ﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﻳک ﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎسلوک
الهی ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺍﻣﺎ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺒﮕﻮﺵ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯﭼﺸم اﺳﺖ.
ﮐﻪﺍﻧﺪکی
اﺯﺻﺪﺍﻫﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺳمع اﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻨﺎفع
ﻮﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎ ﺷﺨﺺ
ﺩﺭﻳﻜﺼﺪﺍ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺻﺪﺍﻯ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻭﻳﺎ ﺻﺪﺍﻯ
ﺨﻄﺮ ﻭﺩﺷﻤﻦ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺸﻨﻴﺪﻥ
ﺒﺎﺯ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺪﻗّﺖﻋﻘلی ﻮ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭﺑﺮﺭسی
ﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﺎﺑﻬﺮﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
اﺯﺷﻨﻴﺪﻥ کسب
ﮔﺮﺩﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻴک
ﺴﺨﻨﺮﺍﻧﻰ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺎﺯ ﻣﻮﺿﻮع
ﺸﻨﻴﺪﻥ ﺴﺨﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺍﻳﺪﺁل
ﻨﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﻗّﺖ ﺩﺭﺁﻥ ﺑﺎﻋث
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ غُقدهﻫﺎﻯ
ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻨﻴﺪﻥ
اﺧﺒﺎﺭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺗﺠﺴس
ﻭﺩﻫﺎﻥ ﺒﻴﻥ
ﺒﻮﺩﻥ. ﻟﺬﺍ ﻣﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻮﮊﻩ ﺑحقّ
ﺰﻧﺪگی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺗﺄﻣﻴﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع اﻳﺪﺁل
کماﻟﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻌﺼﻮم
ﻮﺁﺯﺍﺩ ﺑﺮﺍﻯ
هرﮐﺎﺭﻯ ﺤﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﺩﻳنی
ﻮﺷﺮعی ﺨﺎﺹ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮکی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻤﻴﻥ گناهاﻥ
ﻮﺁﺯﺍﺩﻯ عمل
دﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎﻋﻘل
الهی ﻮﺻﺒﺮﻯ
ﺴﺮﺷﺎﺭ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯﺎﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ عقل
کافی ﻮﺣﮑﻤﺘﻰ ﺩﺭﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
اﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣّﺎ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی ﺮﺑطی
ﺒﺄﺧﻠﺎق
ﻮﺍﻣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺒﺎﻳﺪ
ﮔﻨﺎهی ﻨﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺣتی اﮔﺮ
ﺳﺮﺍﺳﺮﻋﻤﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺟﺰﺷﺮک
ﻛﺎﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ.(ﺳﻤﻊ)
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻮ(ﺍﺳﺘﻤﺎﻉ)
ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﺳﺮﺍﺳﺮﺣﮑﻤﺖ
ﻭ ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻭﺍﻣﺮ ﻭ
ﻣﻨﻬﻴﺎﺕ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﭽﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﮑﻨﺪ.ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯﺍﻳﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
ﺴمع ﻮاﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺳﺖ.

حدیث
912 -
ﺍﺯﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ305 بحاﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻘﺪ
ﺃﺿاء اﻟﺼﺒح
اﻠﺬﻯ عینین ﻧﻮﺭ
ﺑﺎﻣﺪﺍﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
کساﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺪﻭ ﭼﺸم
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﺩﺭ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺻﺒح
ﻮﺑﺎﻣﺪﺍﺩ ﻭ
ﭘﮕﺎﻫﻰ ﻭﻗﺖ
ﺳﺤﺮ ﻭﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻠﺤﻈﺎﺕ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟک اﺳﺖﮐ
ﻪﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺨلق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺪﺭﻭﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ
ﺭﻭﺷﻥﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺪﻭﭼﺸم ﺒﻴﻨﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺩﻭﮔﻮﻧﻪ
ﭼﺸم ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﭼﺸم ﺴﻮم ﺮﻭح
ﻨﻴﺰ ﮐﺴﺐ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﺪﻥ
ﻤﺎﺩﻳﺎﺕ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻌﻨﻮﻳﺎﺕ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺎل
ﺴﺎﻟک ﺴﻴﺎﺳﺖ ﮐﻪﭼﺸﻢ
ﺗﻥ ﻮﭼﺸم ﺪل
ﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻣﺸﻐﻮل
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻫﻤﻴﻥ ﻨﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺮﺍﻫﻨﻤﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﺐ
ﺗﺎﺭﻳک ﺰﻧﺪکی ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﻏﺮﻭﺏ ﻏﺮﺑﺖ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎئی
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺭﻭﺷﻥ ﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺯﻳﺮ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻣﻴﭽﺮﻧﺪ
ﻭﭼﺸم ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭلی
ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭﮔﻴﺮﻫﻮﺳﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺗﻬﺎ
ﻭﻟﺬﺗﻬﺎ ﻭﻣﻨﺎفع
ﺤﻘﻴﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮﮐس
ﺗﺒﺼّﺮ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻌﻘّﻞ ﮐﻨﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺮﺍﺭﺍﻟﻬﻰ ﻭﺻﺒح
ﺰﻧﺪگی ﭙس ﺍﺯ
ﺷﺐ ﺗﺎﺭﻳک
ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

حدیث 913 -
اﺯ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ305 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻧّﻪ
ﻟﻴس ﻟﻬﺎﻟک
ﻤﻥ ﻴﻌﺬﺭﻩ ﻓﻴﺘﻌﻤّﺪ
ﺿﻠﺎلة ﺣﺴﺒﻬﺎ
ﻫﺪﻯ ﻭﻟﺎ ﺗﺮک حقّ
ﺣﺴﺒﻪ ﺿﻠﺎلة ﺑﺮﺍﻯ
هلاکت
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
عذﺭﻯ ﺒﺎقی
ﻨﻤﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻌﻤّﺪ
ﺩﺭﮔﻤﺮﺍهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ هدایت
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ حقّ ﺮﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﮔﻤﺮﺍهی ﻮ
ﺑﺎﻃﻞ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی
ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺪﻯ ﻮ هدایت
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺷﺎﻥ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﭼﺸم ﻮ
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﻴنی ﻮ
ﮔﻤﺮﺍهی اﺳﺖ ﺁﻧﺮﺍ
هدایت
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺒﺎ حقّ ﻮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯﺁﻥ
گریزﺍﻥ ﭽﻮﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻥ
ﺘﺮﺳﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻴﺎﻝنمی کند
ﺑﺎ یک کمرﺍهی
ﺮﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪﻩ
ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭﻋﻤﻞ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
اﺳﺖ.ﻭﺑﺎﺯﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی
ﻮﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺍﺯ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ الهی
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
هدﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻮﻗﺖ مرگ ﻮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺗﺎ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﺟﺰﺳﻘﻮﻃ
ﺪﺭﮔﻮﺩﺍﻟﻬﺎ
ﻭﭼﺎﻟﻪﻫﺎ ﻭ
ﺑﺮﺣم
ﻤﺎﺩﺭﺍﻥ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤسخ ﺸﺪﻥ
حیوانی ﺮﺍهی
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ. (ﺣﺴﺒﻪ)
ﺍﻭﺭﺍ ﻫﻤﻴﻦ
ﺑس ﮐﻪ
ﺩﺭﮔﻤﺮﺍهی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ(ﺣﺴﺒﻬﺎ)
ﺁﻧﺮﺍ ﭼﻨﻴﻥ
ﺒﺤﺴﺎﺏ ﺁﻭﺭﺩ
ﻭﺧﻴﺎل ﻨﻤﻮﺩ.

حدیث
914 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ305 بحاﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻠﻴس ﻣﻥ
ﺒﺎﻃل ﻴﻘﻮل
ﺍنا اﻟحقّ ﺍﻟّﺎﻏﻠﺐ
ﺍﻟحقّ
اﻟﺒﺎﻃﻞ ﻭﺫﻟک
ﻘﻮﻟﻪ ﺑﻞ
ﻧﻘﺬﻑ ﺑﺎﻟحقّ
علی اﻟﺒﺎﻃﻞ ﻓﻴﺪﻣﻐﻪ
ﻓﺎﺫﺍ ﻫﻮ
ﺯﺍﻫق ﻫﻴچ
ﺒﺎﻃلی ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺠﺎﻯ حقّ
ﻘﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﻣﻐﻠﻮﺏ حقّ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺎحقّ ﺮﺍ
ﺑﺮﺑﺎﻃل
ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ ﻭ ﺑﺮ
ﺩﻣﺎﻍ ﺁﻥ ﻣﻴﮑﻮﺑﻴﻢ
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺯﻫﻮق ﻮﺳﺤﻮق
ﻮﻟﻬﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.حقّ
اﺯ ﺩﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻫﺮﻧﻈﺮﻯ
عاﻗﻠﺎﻧﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺑحقّ هم
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
حقّ ﻨﺴبی هستند.
ﺍﻣﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
سلوکی ﺣﻘّﻰ ﻣﻄﻠﻖ
ﻳﺎ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒحقّ
ﻮﻳﺎحقّ
ﻨﺴﺒﺘﺎ ﻣﻄﻠق
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﻤﺴﺎﺋل
عقلی ﻴﻤﺤﮑﻢ ﺗﺮﺍﺯﺣﻘﺎیق
عقلی ﻤﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺭﻭﺵ ﺯﻧﺪگی
ﺒﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﻨﻴﺰ
ﺑﻮضع ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ می
ﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻫم
اﻳﻨک ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟک
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠلّی اﻟﻬﻰ ﻭبحقّ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﻠﻮﻙ حَجّ ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ حَجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ حقّ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻥ
ﺤﻘﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎﻃل
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫبی قشری هستند.
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﺴﺘﻌﺪ سلوک
الهی ﺮﺍ
ﺳﺮﮔﺮم ﺒﺎﻃل
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺩﻭﺭﺍﺯ سلوک
الهی وﻟﺎﻳﺖ ﺑحقّ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﻬﺮﻣﺬﻫﺐ
ﻭﺩﺭﻫﺮ ﺩﻳنی
که ﺑﺎﺷﺪ ﺷﺮک
ﻮ ﺑُﺖ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺖ
ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮﺑحقّ
ﻤﻴﺒﻴﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻤﺪﺗﻰ
ﺑﺎﻃﻠﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﺵ
ﻋﺮﺽ ﺍﻧﺪﺍم
کند ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺻﺤﻨﻪ
ﺣﻮﺍﺩث ﻭ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ ﮐﻪ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙس ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻪ
ﺑﻬﺸتیان
ﺩﺭﻣﻘﺎﺑل
ﺠﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﭼﻪ ﺳﺎﻟک
اﻣﺮﻭﺯ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
ﺮﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺻﺪق
گفتاﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﻴچ ﺨﺪﻣتی ﺒحقّ
ﺮﻭﺍﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺟﺰ
ﺷﺮک ﻮﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭغُقده
ﺩﺍﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﺮﻭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯﺎﺟﺘﻤﺎعی
ﺘﺎﺭﻳخ ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﻘﺎﻃ
ﺠﻬﺎﻥ ﭼﻪ ﺧﻮﺏ
ﺑﻨﮕﺮﻯ ﮐﺎﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺣتی
ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ ﺨﺪﺍ
ﻭﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ عکس
ﺍﻟﻌﻤلی
ﺰﻳﺎﺩﻩ ﺭﻭﻯ
هاﺋﻰ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺤﺮﻳک
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺍﻓﺮﺍﻃ گرﺍﻥ
ﺒﺎﻃل
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ اﺳﺖ.حتی
اﮔﺮﻣﺪعی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋلیّ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. (ﻗﺬﻑ)
ﭘﺮﺗﺎﺏ
ﻭﻣﺤﮑم
کوﺑﻴﺪﻥ اﺳﺖ (ﻳﺪﻣﻐﻪ)
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎﻃل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﺗﻮﻯ
ﺪﻣﺎغ ﻮﻣﻐﺰ
ﻭﻣﺦّ ﺷﺨﺺ
ﺯﺩﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥﺨﺎک
ﺒﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
ﭙﺨﺶ ﺷﻮﺩ ﻭﻣﺴﺤﻮق
ﭽﻮﻥ ﭙﻮﺩﺭ ﻭ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﻭﭼﻮﻥ سحقّ
ﻮﻟﮕﺪﻣﺎل
ﺸﺪﻩ ﻭﻟﻬﻴﺪﻩ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺎنی اﺯ ﻋﺪم
ﻮﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻥ ﺮﻭﺣﻮ
ﻣﻘﺎم ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻳﺎ
ﻗﺸﺮﻯ ﺪﺷﻤﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣتید
اﮔﺮ
ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺴﺎﺑق ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯﺷﺮک
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
شخص ﺷﺮﻃ لازم
ﻮنخستین
ﺒﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﻮﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻋﻘل ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻮﺭﻭﺩ ﺑﻌﻮﺍﻟم
الهی ﺒﺮﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ (ﺯﺍﻫﻖ)
ﻫﻤﺎﻥ (ﺳﺎحقّ ﻭ
ﺳحقّ و مسحوق ) ﻭﻟﮕﺪ
ﻣﺎل ﺸﺪﻩﺍﺳﺖ.

حدیث 915 -
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ306 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: کلّ ﻘﻮم
ﻴﻌﻤﻠﻮﻥ علی
ﺮﻳبة ﻣﻥ
ﺃﻣﺮﻫﻢ ﻭﻣﺸﮑلة
ﻣﻥ ﺮﺃﻳﻬﻢ ﻭﺍﺭء
ﻤﻨﻬم علی ﻤﻦ
ﺳﻮﺍﻫﻢ ﻭﻗﺪ
ﺗﺒﻴّﻥ اﻟحقّ
ﻤﻥ ﺬﻟﻚ ﺑﻤﻘﺎﻳسة
ﺍﻟﻌﺪل عند
ﺫﻭﻯ
اﻟﺄﻟﺒﺎﺏ ﻫﺮﻗﻮم
در أمر الهی
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺷﻚ ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺃﻯ ﻮ ﺩﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﺯ
یکدﻳﮕﺮﺒﻴﺰﺍﺭﻯ
ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ حقّ
ﺑﻴّﻥ ﻮ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﻭ
ﺍﻧﺼﺎﻑ ﻧﺰﺩ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺪل
ﻮﻋﻘل هستند ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻭ ﺩﻗﺖ ﺷﻮﺩ. (ﻗﻮﻡ
ﻳﺎ ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥاﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺪﻳﻢ ﻭﻳﺎ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺎﺯ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺮﻯ ﺪﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺭﻳﺐ ﻭ
ﺷکّ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
(ﺃﻣﺮ) حیاتی
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﻋﻤل
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺃﻣﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ (ﺃﻣﺮﺍﻟﻬﻰ)
و فرمان او
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺁﻧﺎﻥ ﺃﻣﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﻨﺎم
ﻤﺬﻫﺐ
ﻭﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ ﻗﺸﺮﻯ
گرﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻳﺎ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯﺁﻧﻬﺎ ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭﻳﻘﻴنی
که ﺑﺴﺎﻟک
ﺸﺎﻫﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻥ اﻋﻤﺎل
ﺒﺎﻃل در
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺧﻮﺍﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺍﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺸکّ ﻮ
ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺍﺯﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺃﻧﺪﺍﺯﺩ.
ﻳﻌنی ﺮﻭﺯﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﺪ ﮐﻪ
ﺭﺍﻫﺸﺎﻥ ﺒﺎﻃل
اﺳﺖ.(ﻣﺸﮑﻞ)
ﻭﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺳﺨتی ﻮ
ﮔﺮﻩ ﺧﻮﺭﺩ گی
ﺸﺪﻩ ﻧﺎﺷی اﺯ
ﺭﺃﻯ ﻮﺩﻳﺪ
ﻭﻧﻈﺮ ﺑﺎﻃل
ﻮﻧﺎﺭﺳﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﺎ حقّ ﺮﺍ حقّ
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺯ حقّ ﻔﺮﺍﺭﻯ
هستند. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻴﺰﺍﺭﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ
برﺣﺴﺐﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺩﻳﻨﻰ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﭼﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺩﺭک ﻨﺎ حقّ
بوﺩﻥ ﺮﺍﻩ
ﺧﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺭﺍ
ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ ﻨﺎ حقّ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣﺬﻫبی ﻮﻳﺎ ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕﻋﻠنی
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﺭﺑﻄﻰ ﺑﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺻﻒ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻧﺼﺎﻑ
ﻭﻋﺪﺍﻟﺖ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
حقّ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭ
ﭘﻴﺪﺍ ﻭﺻﺮﻳﺢ ﻧﺰﺩ
ﺻﺎﺣبان ﻭﻋﻘل ﻮﻣﻐﺰ
ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻫم
ﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ
ﻭﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻳﻥ ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺒﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ حقّ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
ﻘﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ .ﮐﻪ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮم
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
می ﺒﺎﺷﺪ.(ﺗﺒﻴﻴﻦ)ﭘﻴﺪﺍﺷﺪﻩ
ﻳﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻠﻔﻈ ﻔﺎﺭسی
ﻘﺎﺑل ﺒﻴﻨﺎئی
ﻮ ﺑﻴﻨﺶﻋﻘلی
اﺳﺖ.

حدیث
916 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ306 بحاﺭ)
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ فی ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺒﻘﺮة ﻟﻤﺎ
ﺩﻋﻮﺍ
ﺍﺟﻴﺒﻮﺍ ﻟﺎ ﻳﮑﻠّﻒ
ﺍﻟﻠ ﻪﻧﻔﺴﺎ
ﺍﻟّﺎ ﻭﺳﻌﻬﺎ ﻣﺎ
ﺍﻓﺘﺮﺽ اﻟﻠﻪ
ﻋﻠﻴﻬﺎ ﻟﻬﺎ
ﻣﺎ ﮐﺴﺒﺖ ﻭﻋﻠﻴﻬﺎ
ﻣﺎ ﺍﮐﺘﺴﺒﺖ
ﻭﮐﺬﺍ ﻗﻮﻟﻪ ﻟﺎﺗﺤﻤﻞ
ﻋﻠﻴﻨﺎ ﺍﺻﺮﺍ ﮐﻤﺎ
ﺣﻤﻠﺘﻪﻋلی
اﻟﺬﻳﻥ ﻤﻥ
ﻘﺒﻠﻨﺎ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺳﻮﺭﻩ ﺑقُرّه
ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﭽﻮﻥ
ﺪﻋﻮﺕ ﺷﻮﻧﺪ ﺍﺟﺎﺑﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. (ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﺟﺎﺑﺖ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﻓﻮﺭﻯ ﻮ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻭ ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ)
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐسی ﺮﺍ
ﻣﮑﻠّﻒ
ﺑﮑﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﻣﮕﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ.
(ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺗﻮﺍﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻳﻥ اﺟﺎﺑﺖ
ﺍﺯ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺘﻮﺍﻥ
ﺪﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﺗﻮﺍﻥ
ﺠﺴم ﺒﺮﺍﻯ عمل
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﺬﻫنی ﻮﻋﻘلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﺭک
اﻣﻮﺭ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
ﺪﺭﺻﺒﺮ
ﻭﺗﺤﻤّل
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
اﺳﺖ) ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺍﻥ ﺒﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﻓﺮﺽ
ﺷﺪﻩ الهی اﺳﺖ (ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
سلوک الهی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺎم عباﺩﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻌﺒّﺪ
ﺑﺎﻃل ﻮ ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ ﻭﻳﺎ
ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﮐﺴﺐ (ﻣثبت )
ﮐﺮﺩﻧﺪ (ﺑﺮ ﻟﻪ)
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﻧﻴﺰ
ﮐﺴﺐ (ﻣﻨﻔﻰ)
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ (ﺑﺮﻋﻠﻴﻪ)
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ(ثوﺍﺏ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﺘﺎﻳج ﺎﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﺴﻠﻮک
اﺳﺖ.ﮐﻪ( ثوﺍﺏ)
ثوﺏ ﻭ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﻓﺼل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻋﻘلی
ﺒﺮﺗﺮ ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ الهی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟک
ﻤﻮﻓق ﻤﺪﺍم
ﺒﺮﺗﺮ ﺃﻧﺮﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺁﻭﺭﺩ.ﺍﻣﺎ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻫﺮﺗﻤﺮﺩ
ﻭﺳﺮﭘﻴﭽﻰ ﻭ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﻋﻴﺐ
ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ ﺑﺠﺎﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﻘﻠﻴل ﺁﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﻣﺎ (ﺍﺻﺮ)
ﻭﺑﺎﺭ ﻭ ﺯﺣﻤﺖ
ﺯﻳﺎﺩ
ﺑﺎﺭﻣﮑﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ ﻣﺎﮐﺮﺩﻩﺍﻯ.
(ﺯﻳﺎﺩﻩ ﺭﻭﻯ اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﭘﻴﺸﻴﻨﻴﺎﻥ
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺩﺭﻗﺪﺭﺕ ﻋﻤل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻪ
ﺑﺎﺭ ﺍﺿﺎفی و
ریاضت ﺘﺤﻤﻴل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺧﺎﺭج اﺯﺗﻮﺍﻥ
ﻭﻃﺎﻗﺖ ﻫﺮ
ﺷﺨﺺ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻋﻤﺎل ﻮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﺒﮑﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤال
گذﺷﺘﮕﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﭙﻴﺶ
ﺩﺭﺳﻠﻮک عباﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻘﺶﻋﻘل
ﻮ ﻓﻬم
کمترﻭلی
ﺮﻳﺎﺿﺖ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺩﺭک ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ عقلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎﻋﻘل ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺰﺣﻤﺖ
اﺳﺖ.ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺳﺎلعا
ﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎﻯﺴﺨﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺑﺎﺳﺎﻋﺘﻰ ﺗﻌﻘّﻞ
ﻭ ﺗﻔﮑﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﮐﻠﺎس ﺩﺭس ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎل
عباﺩﺕ ﻣﻮثّر ﻭﻣﻘﺒﻮل
اﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺘﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺧﻴلی
اﺯﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺩﺭﺣﺎل ﺸﺮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ (ﺍﻓﺘﺮﺍﺿﻰ)
ﻳﺎ ﻓﺮﺽﺷﺪﻩ ﻭﺍﺟﺐ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭﻣﮑﻠّﻒ
ﻧﻤﻮﺩﻥ اﺳﺖ.

حدیث
917 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ360
بحار ) ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ: ﺮﻓﻌﺖ
ﻋﻦ ﺍﻣّتی
ﺃﺭبع ﺨﺼﺎﻝ ﻣﺎ
ﺃﺧﻄؤﻮﺍ ﻭﻣا
ﻧﺴﻮﺍ ﻭﻣﺎ
ﺍﮐﺮﻫﻮﺍ
ﻋﻠﻴﻪ ﻭﻣﺎ ﻟم
ﻴﻄﻴﻘﻮﺍ ﻭﺫﻟک
فی کناﺏ ﺍﻟﻠﻪ ﻗﻮل
اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﺑّﻨﺎ
ﻟﺎ ﺗﻮﺃﺧﺬﻧﺎ
ﺍﻥ ﻨﺴﻴﻨﺎ ﺃﻭ
ﺃﺧﻄﺄﻧﺎ ﺭﺑّﻨﺎ
ﻭﻟﺎ ﺗﺤﻤل
علینا ﺍﺻﺮﺍ ﮐﻤﺎ
ﺣﻤﻠﺘﻪﻋلی
اﻟﺬﻳﻥ ﻤﻦ
ﻗﺒﻠﻨﺎ ﺭﺑّﻨﺎ
ﻭﻟﺎ
ﺗﺤﻤّﻠﻨﺎ
ﻣﺎﻟﺎ ﻃﺎقة
ﻟﻨﺎ ﺑﻪ ﻭ ﻗﻮل
اﻟﻠﻪ ﺍﻟّﺎ
ﻣﻥ اﮐﺮﻩ ﻭ
ﻗﻠﺒﻪ ﻣﻄﻤﺌﻥ
ﺒﺎﻟﺎﻳﻤﺎﻥ ﺍﺯاُمّت ﻣﻦ(ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ)
ﭼﻬﺎﺭ ﺧﺼﻠﺖ (ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ) ﻣﺮﺗفع
ﺸﺪﻩ (ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭﺑﺎﺯﺧﻮﺍﺳتی الهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺧﻄﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ(
ﻳﻌنی ﺴﺎﻟﻚ
ﻧﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻄﺎ ﮐﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺧﻄﺎﻯ ﻤﺮﺩم
غیر ﺳﺎﻟک ﻴﺎ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﻄﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﻮﺃﺧﺬﻩ الهی
ﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﮔﻨﺎهی
ﺪﺭﮐﺎﺭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻄﺎ
ﺍﺳﺖ) ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻧﺪ (ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟک اﻭم
کننده ﻭاُمّت
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮخی ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺩﺭﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﻭﮐﻠﻴﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﮑﻨﺪ
. ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
که ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻋﻬﺪﺍﻟﺴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯﻳﺎﺩ ﺑﺮﺩﻩ ﻭﻧﺎﺳﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﻣﻌﺎﻑ
ﺍﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ الهی
ﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ که
ﺑﺮﺁﻥ ﻮﺍﺩﺍﺭ ﻭﺑﺎ
ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﺑﺸﻮﻧﺪ (ﮔﻨﺎهی
ﻮﺧﻄﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺘﺤﺖ
ﻓﺸﺎﺭ
ﺗﻬﺪﻳﺪﻯ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻣثلا
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺷﻮﺩ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ
ﭼﻴﺰﺣﺮﺍمی ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺭﺩ ﻭﻳﺎ
ﻓﮑﺮ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻤﺤﻴطی
ﻔﺮﻳﺒﻨﺪﻩ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
اﻓﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.)
ﻭﻧﻴﺰﺍﺯﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯﻃﺎﻗﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ(ﻳﻌنی
ﺠﺎ ﻣﺎﻧﺪﻥ اﺯ ﺑﻌﻀﻰ
ﮐﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺩﺭ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯﻃﺎﻗﺖ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺩﺭﺟﺴﻢ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺗﺤﻤّﻞ ﮐﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ
ﺒﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻥ ﻧﻔﻬﻤﺪ
ﻭﻳﺎ ﺗﺨﻴﻞ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻨﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻴﮑﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﺣتی
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻘﺎﺋم ﻨﻴﺰ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻨﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.)ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺎﺭﺍ
ﻣﻮﺃﺧﺬﻩ ﻣﮑﻦ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵﮐﺮﺩﻳﻢ
ﻭﻳﺎﺧﻄﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻳﻢ.ﺧﺪﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ ﺑﺮ
ﺩﻭﺵ ﻣﺎ
ﻣﮕﺬﺍﺭ (ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻨﮕﻴﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﺑﺮﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﻴﮑﺮﺩﻯ . (ﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎﻯ
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳم که
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺨﺖ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣثلا ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻓﻊ آثاﺭ
ﻧﺠﺎﺳﺖ ﺑﺮ
ﭘﻮﺳﺖ ﺗﻥ
ﻤﻴﺒﺎﻳﺴﺖ ﭘﻮﺳﺖ
ﺗﻥ ﺮﺍ ﻗﻴچی
ﻨﻤﻮﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺭﻭﻯ ﺘﺸک نمی
ﺨﻮﺍﺑﻨﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﻬﺎ ﺭﻭﻯ
ﺸﺎﺧﻪ ﺩﺭﺧﺖ ﻭﻳﺎ
ﺑﻴﻦ ﻣﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺰﻧﺪگی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻴﮑﺮﺩ)ﺯﻳﺮﺍﻣﺎﻃﺎﻗﺖ
ﺁﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ (ﻣﻠل
گذﺷﺘﻪ ﻋﻘل
کمتر ﻭلی
اﺭﺍﺩﻩ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻥ ﺮﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻥعقل ﻮ
ﻳﻘﻴﻥ ﺪﺭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺘﻰ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺎﺭﺍﺩﻩ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻭﻧﻴﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﮔﺮﺩﺩ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺪﺭﺩل ﻴﻘﻴﻥ
ﺒﺎﻳﻤﺎﻥ ووظیفه
سلوک الهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ(ﺧﻄﺎﮐﺮﺩﻥ
ﻮﻣﺠﺒﻮﺭ
ﺑﺨﻄﺎ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﻠﺒﺎ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﮑﺎﺭالهی
ﻮﺳﻠﻮک
اﻳﻤﺎنی
ﺨﻮﺩﻫﺴﺖ. ﻭﺗﺄثیرﻯ
ﺍﺯﮔﻨﺎﻩ
ﺟﺒﺮﻯ ﺒﺮ ﻳﻘﻴﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺴﺎﻟک
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ ﺑﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

حدیث
918 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ306 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ ﺁﻳﺎ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺑﻴﺎﺑﺪ؟ ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺨﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﺮﻓﺖالهی
ﺒﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩ؟ (ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک ﻨﮑﻨﺪ ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺍﺳﻄﻪﺍﻯ الهی
ﻨﺒﺎﺷﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺍﻧﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ الهی
ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺭﺍضی
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭلی
ﻤﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪﺧﺪﺍ
ﺭﺍضی ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﻧﺸﺪﻩ.ﻭﺁﻳﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻭ
ﻣﻘﺒﻮل
ﺨﺪﺍﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻳﺎﻧﻪ) ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﻤﻨفی
ﻤﻴﺪﻫﺪ. (ﮐﻪﺑﺪﻭﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮﺗﻮﺻﻴفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺴﺮ
ﻧﻴﺴﺖ) ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻣﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺮﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻮﺷﺶ
ﺑﻮﺩ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
(ﺫﮐﺮ)ﻣﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺸﻨﻮﻧﺪ؟ (ﭘﺮﺩﻩ
ﺟﻬل ﻮﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺁﻟﻮﺩگی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﭼﺸم ﺘﻥ
ﻮﻋﻘل ﻮﺭﻭح
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺮﺩﻩ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺩفع
آثاﺭ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺁﻟﻮﺩگی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺨﻮﺩ
ﺟﺎ ﻧﻤﺎﻧﻨﺪ.(ﺫﮐﺮ)
ﺧﺪﺍ ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺎم ﺠﺰئی
ﺒﺮﮐﻞّ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻃﻠﺎﻕ
ﺷﺪﻩ. ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍ (ﺗﺬکر)
ﻭﺑﻴﺎﺩ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺯﻃﺮﻳﻘﺘﺬﮐّﺮﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ الهی
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ.ﺑﻴﺎﺩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ و ولیّ
الهی ﺑﻮﺩﻥ
ﺑﻴﺎﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻥ اﺳﺖ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺯ ﺗﺴﻠﻴم
ﺪﺭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻳﺎﺩﻯ
ﺬﻫنی اﺯ ربّ
ﺭﺣﻤﺎنی ﻮ
ﻗﺎﺋم ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻴﺎﺩ ﺍﻟﻠﻪ ﻭربّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ.ﻫﺮ
ﺗﻮﺻﻴفی
اﺯﻏﻴﺮﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺑﺎﺯﻯ ﻨﻔس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﺬﮐﺮ ﺗﺬﮐّﺮالهی
اﺯﻃﺮﻳق
ﻮﺍﺳﻄﻪﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺩفع ﺸﺮک
ﺘﻮﺣﻴﺪﻯ اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻟﺎﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﮔﻮﻳﺎﻥ ﻣﺪﺍم
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺗﻮ
ﺧﺪﺍئی هستی
ﻮلی ﺨﺪﺍی
الله ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺘﻮﺍﻥ اﻃﺎﻋﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭﺳمع ﻮ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺒﺎ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﮔﻮﺵﺁ ﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ
ﻭﮔﻮﺵ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ.ﻭلی
اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ
ﺸﻨﻴﺪﻩﻫﺎ ﮐﻪ
ﺟﺰ هدایتﻋﻘلی
ﻮ ﺍﺳﺘﺪلال
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺼﺪﻳق
ﻨﻴﺴﺖ.ﻭﺟﺰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺷﺨصی
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻳﺎ
ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺍزﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺰﺷﺖ ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﻣﺎک
ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻌنی
اﻳﻥ ﺁﻳﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ
ﺁﻳﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ(ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﻮﺭ ﻭ ﮐﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣتی گناهی هم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺎﺭج
اﺯ ﺗﻮﺍﻥ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ولی
ﺒﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﭽﺸم ﻮﮔﻮﺵ ﭼﻮﻥ
عقل ﺴﺮ ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ
ﺑﺎ ﭘﺮﺩﻩ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺁﻟﻮﺩگی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﻴﻥ
عقل ﺠﺰئی
ﻤﺎﺩﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭتولّد
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭ بی ﺃثر
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻋﻘل
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﻧﻔس
ﺃﻣﺎّﺭﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﻌﻘل ﻠﻮّﺍﻣﻪ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺍﺯﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ (ﻋﻘل ﺠﺰﺋﻰ
ﺍﻳﺪﺁل ﻄﻠﺐ)
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺳﻴﺪ ﺑﻨﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻭﻋﻘﻞ کُلّی الهی
ﺒﺮﺳﺪ. ﺩﺭحدیث
ها (ﺳﻤﻊ )ﻳﺎ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻫﻤﺎﻥ
اﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮﺩﻥ
از ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﮔﻮﺵ ﺑﻔﺮﻣﺎﻥﺒﻮﺩﻥﺎﺳﺖ.
ﻭﺑﺼﺮ
ﻭﺑﺼﻴﺮﺕ ﻭﺗﺒﺼّﺮ
ﻳﺎ ﺩﻳﺪﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻧﻮﺍﺭ تجلّی
ﺒﻌﺪﻯ اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟک
ﻤﻮﻓق ﺒﮑﺴﺐ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ)
ﺳﭙس ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﺯﺍﻣﺎم
ﭙﺮﺳﻴﺪﻡ ﺁﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺍﻳﻥ کلام ﻡ ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﻋﻴﺐ
ﮔﻴﺮﻯﻮ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ؟ (ﺁﻧﺎﻥ
ﻴﻌنی
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ)
ﮔﻔﺖ ﺧﻴﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﻧﮑﺮﺩﻩ (ﺯﻳﺮﺍ ﮔﻨﺎهی
هم ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﭘﺮﺩﻩ ﺟﻬل ﻮ
ﻓﺴﺎﺩ ﺑﺮﻋﻘل
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ) ﮐﻪ ﺑﺮ ﺍﻳﻥکرﺩﻩ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﻋﻴﺐ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.(ﺍﺯ
ﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭﺍﻥﺨﻮﺩ ﺑﺪﺭﻭﺩﻳﻮﺍﺭﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ)ﻭﻟﻴﮑﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﻠﺤﺎﻇ
اﻧﺘﻘﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻋﻴﺐ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ(ﻳﻌنی
ﺒﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺰﻧﺪگی ﻘﺒﻠﻰ ﻋﻘل
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﺩﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺳﺮﭘﻮﺵ ﮔﻨﺎﻩ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺍﻟّ
ﺎﺑﺪﻭﻥ عقل ﺪﺭ
ﻃﻔﻞ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﻯ الهی
ﻮﻋﻴﺐ ﮔﻴﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﮔﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻤﻴﺸﺪﻧﺪ (ﺍﮔﺮﮔﻨﺎﻩ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭﻳﺎﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮک
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﺑﭽﻨﻴﻥ
ﻮضعی ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﻧﻤﻴﺸﺪﻧﺪ.ﺫﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ الهی
ﻨﻴﺴﺖ ﺍﻋﻤﺎل ﺨﻠﺎﻑ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻘﺪ الهی
ﻮﻣﺤﺎﮐﻤﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺑثوﺍﺏ
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﭘﺎکی
ﺮﻭﺍﻥ ﻮﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻣﺘﻦ
ﻋﺮﺑﻰ حدیث ﺑﺎﻟﺎ: ﻗﺎﻝ ﻫﻮ ﮐﻘﻮﻟﻪ
( ﻭﻣﺎ ﮐﺎﻧﻮﺍ ﻳﺴﺘﻄﻴﻌﻮﻥ
ﺍﻟﺴﻤﻊ ﻭﻣﺎ ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﻳﺒﺼﺮﻭﻥ) ﻗﻠﺖ
ﻓﻌﺎﺑﻬﻢ ﻗﺎﻝ ﻟﻢ
ﻳﻌﺒﻬﻢ ﺑﻤﺎ ﺻﻨﻊ
ﻓﻰ ﻗﻠﻮﺑﻬﻢ ﻭﻟﮑﻦ
ﻋﺎﺑﻬﻢ ﺑﻤﺎ ﺻﻨﻌﻮﺍ
ﻭﻟﻮ ﻟﻢ ﻳﺘﮑﻠّﻔﻮﺍ
ﻟﻢ ﻳﮑﻦ ﻋﻠﻴﻬﻢ
شیئ

حدیث
919 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ306 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﮔﺎهی
اﺯﺷﺨص ﺎﺭﻫﺎئی
ﺴﺮﻣﻴﺰﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﮑم غضب
ﺍﺳﺖ.ﺁﻳﺎ
ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﻮﺃﺧﺬﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ؟ (ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ
ﻏﻀﺐ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هم اﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺯﺟﺎﻥ ﻮ ﺭﻭح
ﺨﻮﺩ ﺟﺰﺍﻯ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺩفع
غضب ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺻﺒﺮ ﻭ
ﺷﮑﻴﺒﺎئی
ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ
ﻭلی ﺴﺌﻮﺍل
اﻳﻥ اﺳﺖ ﮔﺎهی
اﺯ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺷﺨﺺ
ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯﻟﺤﺎﻇ
اﻣﻮﺭﻣﺎﺩﻯ ﻮ
ﺟﺴمی ﻮﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺟﺴمی ﺨﺴﺘﻪﻭﭘﺮﻳﺸﺎنی
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی
اﻋﺼﺎﺏ ﺫﻫنی
ﻮﻋﻘلی اﻭ
ﻣﺤﮑﻤﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺣﺎل
اﮔﺮ ﺳﺎﻟک
اﺯﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﺎﺭج گرﺩﺩ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯﻏﻀﺐ ﻋﻤﺪﻯ
ﻮﺍﻋﺘﻴﺎﺩﻯ
ﺸﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻔﻮ ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻣﻮﻗّﺖ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﭼﻪ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ.ﻣﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم گناﻫﺎﻥ
ﻘﺒل اﺯﺳﻠﻮﻙ ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺪﻭﺭﻩﺳﻠﻮﻙ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﮕﻨﺎﻫﺎﻥ ﭙس
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻄﻮﺭ ﺩﺍﺋم ﻮبکُلّی
ﺒﺨﺸﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺁثاﺭ
ﺑﻘﻴﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﺪﻭﻥ
ﺒﺎﺯﺧﻮﺍﺳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻋث
ﻣﺸﮑﻠﺎتی ﺪﺭ
ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﻧﺘﻮﺍﻥ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺪﺭﭘﺎسخ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ اﻟﻠﻪ
ﺃﮐﺮم ﻤﻥ ﺃﻥ
ﻴﺴﺘﻐلق عبدﻩ ﻭفی
ﻨسخة ﺃبی
اﻟﺤﺴﻥ اﻟأﻭل
علیه ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ ﻳﺴﺘﻘل
عبدﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻴم ﺘﺮ
ﻭﺑﺨﺸﻨﺪﻩ
ﺗﺮﺍﺯ ﺁﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ(ﻋﺒﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣطیع
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ) ﺍﺯ ﭘس ﻭ
ﭘﻴﺶ ﺭﺍﻩ
ﺑﺒﻨﺪﺩ
ﻭﻣﺤﺒﻮس
ﻧﻤﺎﻳﺪ(ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﺍﻳﻥ
گناﻫﺎﻥ ﻨﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺴﺘﺄﺻل کند ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻨﺎ
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﻮﺗﺮک
ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻭ ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ هرﮔﻨﺎﻩ
ﺳﺎﻟک اﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ اﺳﺖ.ﻣﺎﺩﺍم
که ﮔﻨﺎﻩ
ﻋﻤﺪﻯ ﻨﻴﺴﺖ ﻭﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﻳﺎ ﻧﺎ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎﺑﻘﻮل
اﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺩﺭﻧﻘل ﺤﺪﻳث ﺑﺎﻋث
ﻗﻠق ﻨﮕﺮﺍنی
ﺴﺎﻟک ﻮﺑﻨﺪﻩ
او ﮔﺮﺩﺩ(
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻏﻀﺐ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻋث
ﻏﻀﺐ الهی
گرﺩﺩ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪ
ﻭﻧﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺿﻌﻒ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎلی ﺒﺎ
ﺍﻣﻴﺪ ﺭﺿﺎﻯ الهی
ﺮﻧج ﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

حدیث
920 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ312 بﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ
اﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ
ﺒﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺧﻄﺒﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭ
ﻓﺮﻣﻮﺩ أﻳّﻬﺎ
ﺍﻟﻨﺎس ﺍﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺟلّ
ﺬﮐﺮﻩ ﻣﺎ ﺧﻠق
اﻟﻌﺒﺎﺩ ﺍﻟّﺎ
ﻟﻴﻌﺮﻓﻮﻩ ﻓﺎﺫﺍ
ﻋﺮﻓﻮﻩ
ﻋﺒﺪﻭﻩ ﻓﺎﺫﺍ
ﺍﺳﺘﻐﻨﻮﺍ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺗﻪ ﻋﻥ
عباﺩة ما
ﺳﻮﺍﻩ ﺍﻯﻤﺮﺩﻡ (ﻧﺎس
ﻳﺎ ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ
عهد ﺍﻟﺴﺖ
ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺰﻧﺪگی ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ)ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥﺨﻮﺩ
ﺭﺍ
ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﻋﺒﺎﺩ ﻣﻮﺑﺪ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺪﺭﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی هستند ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮ
ﻗﺸﺮﻳهای
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭﺗﻤﺮّﺩ
ﻭﺳﺮﮐشی هستند
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﻋﻘل
ﻮ ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻨﻔس ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺷﻨﺎﺧتی
ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺯﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ) ﻭﭼﻮﻥ
اﻭﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ
ﺣﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.(ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻮﺳّل ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭتجلّی الهی میسّر
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻫﺮﮐﺎﻣل
الهی ﻮﻳﺎ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﭼﻮﻥ اﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻥ ﻮﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻨﺎﺧتی
ﺴﻠﻮکی ﻮﻟﺎﺯم
ﻤﻴﺪﻳﺪﻧﺪ ﺗﺎ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺑﻨﺪگی اﻭ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ الهی
ﺒﺮﺳﻨﺪ) ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺑﻨﺪگی
کرﺩﻧﺪ ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻭ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻏﻴﺮ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ(ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺑﻨﺪگی ﺪﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﻧﻪ
ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﺮﺣﺴﺐﺳﺒک ﻮ
ﺭﻭﺵﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ.(ﻣﺎﺳﻮﺍﻯ
اﻟﻬﻰ) ﻫﻤﺎﻥ
غیر ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺯ ﻣﺪعی
عباﺩﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﺪگی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻥ
ﺒﻨﺪگی ﻴک
ﺨﺪﻣﺖ ﺷﺨصی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺮﺍﻭﺍﻣﺮ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻤﻨﻬﻴّﺎﺕ
ﻭﻣﺤﺮﻣﺎﺕ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ)
ﺍﺳﺘﻐﻨﺎﻯ
ﺒﻌﺒﺎﺩﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺒﻨﺪگی
ﻮﺗﺴﻠﻴم
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ الهی
ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ.ﺳﭙس
ﺷﺨصی
ﺒﺮﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭﭘﺮﺳﻴﺪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻴﺴﺖ؟ ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻥ ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩ: ﻤﻌﺮفة
ﺃﻫل کلّ ﺰﻣﺎﻥ
اﻣﺎﻣﻬﻢ ﺍﻟﺬﻯ
ﻴﺠﺐ ﻋﻠﻴﻬم
ﻄﺎﻋﺘﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺃﻫل ﻮﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
هرﺯﻣﺎﻥ ﺍﻣﺎم
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. (ﺃﻫل
ﻴﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
عقلی ﻮﺳﻠﻮکی
هر ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭک اﻫﻤﻴﺖ سلوک
الهی ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
که ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم ﺁﻧﻬﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﺮﺩم هر ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
گدﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﻣﺤﺘﺮم
ﻤﻴﺸﻤﺎﺭﻧﺪ ﻭلی
ﺒﻤﻌﻨﻰ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻳﺎﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺑﻨﺪگی ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺑﺮﻣﻴّﺖ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺨﺶ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻧﻮعی
ﺸﺮک است
ﻭﻫﻤﺎﻥ کاﺭﻯﺎ
اﺖ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺷﻴﻌﻪ ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ
اﺣﺘﺮﺍم
ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭلی
ﺁﻧﺎﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴم ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺪ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﻏﻴﺐ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺟﺰﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺒﺪﺃ ﺣﺮﮐﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﭙﻴﺮکامل
الهی ﻣﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﻭ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺁﻥ
اﺯﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺮﻫﺒﺮ ﺳﻴﺎسی
ﻴﺎ ﺩﻳنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭمُربّی
الهی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
کسب ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﺧﻠﺎقی ﻮﺻﻔﺎتی
ﻀﺮﻭﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺤﻠﻴﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻃﺎﻋﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﺗﺴعلیم
ﺒﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻣﺎم ﺒﺮﺍﻯ هر
ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﮐﺘبی اﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩﺵ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺟﺮﺍﮔﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻨﺎﻃق ﺰﻣﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ هستند. ﻭ
ﺗﺎﺯﻩ ﻫﻤﻴﻥ
اﺣﺎﺩﻳث ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺮﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻨﮑﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻳکی
اﺯﻣﺠﺘﻬﺪﻳﻥ
ﺸﻴﻌﻪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح ﺒﺎ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺟﻤﻬﻮﺭﻯ
اﺳﻠﺎمی نیز
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻧﻔﺮﺕ
ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﻣﺮﺍ
ﺁﻳﺖ ﺍلله ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺍﺯیک ﻤﻴﻠﻴﻮﻥ
حدیث ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻴﺴﺖ ﻭﺷﺶ حدیث
ﺭﺍ ﻗﺒﻮل
ﺪﺍﺭﻡ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻴﻥ ﺘﻌﺪﺍﺩ حدیثها
ﻧﻴﺰ ﻣﺼﺮفی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺗﻤﺎم اﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭﺗﻤﺎم
ﻤﻴﻠﻴﻮﻥ ﺁﻥ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨک ﻤﻮﺭﺩ
ﺗﻔﺴﻴﺮما ﺍﺳﺖ
ﻣﻔﻴﺪ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﺑﺮﺍﻯﺤﮑﻮﻣﺖ
ﻣﺬﻫبی ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪﻫﻴچ
ﺤﺪﻳثی ﺮ
ﺍﺑﮑﺎﺭ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﻋﻠﻤﺎ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
هستند.
ﺗﺎﺯﻩﻣﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ ﺍﻳﻨﺎﻥ
عالم ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﻋﺎﻟم
ﺪﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﮔﺎﻫﺎﻥ اﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.حدیث
ها ﺑﺎﻧﻈﺮ ﻫﺮ
ﭘﻴﺮالهی ﻮ
ﺗﺎﻳﻴﺪ ﺍﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺣﺎل ﺮﻭﺍنی
ﻮﻓﮑﺮﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ. ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻘلی
ﻮﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﭽﺸم ﻮﻋﻴﻨﻰ ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﺳﺖ.

حدیث
921 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ۳۱۳ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﭼﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻦ
ﺧﻠق ﺮﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ؟(ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﻤﺎم هستی ﻭﺗﻤﺎم
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ.ﻭ
ﺩﺭﻭﺍقع اﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻔﮑﺮ
ﻋﻠﺖ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺁﻣﺪﻩ ﻭﭼﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭﮐﺠﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭحی
تا ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ربّ
النوع بشری و
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻓﺘﻥ
ﺒﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭﻯ
که ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
اﺯﻟﻰ پیشین ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ اﺯ
ﺗﻤﺎم اﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮﮔﻴﺎهی
ﻮﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺎﻟﺎ ﺁﻣﺪﻩ ﻭ
ﺑﻔﺼﻮل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ اﻣﺮﻭﺯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ)ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩق ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩ اﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ ﻟم
ﻴﺨﻠق عبثا ﻭﻟم
ﻴﺘﺮﮐﻬم ﺴُﺪﻯ
ﺑل ﺨﻠﻘﻬم
لإﻇﻬﺎﺭ
ﻗﺪﺭﺗﻪ ﻭ
ﻟﻴﮑﻠّﻔﻬم
ﻄﺎﻋﺘﻪ ﻓﻴﺴﺘﻮﺟﺒﻮﺍ
ﺑﺬﻟک
ﺮﺿﻮﺍﻧﻪ ﻭﻣﺎﺧﻠﻘﻬم
ﻠﻴﺠﻠﺐ ﻣﻨﻬﻢ
ﻣﻨفعة ﻭﻟﺎ
ﻟﻴﺪفع ﺒﻬم
ﻤﻀﺮّﻩ ﺑﻠﺨﻠﻘﻬم
ﻠﻴﻨﻔﻌﻬﻢ ﻭﻳﻮﺻﻠﻬﻤم
الی ﻨﻌﻴم
اﻟﺄﺑﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮﺗﻌﺎلی
ﺨﻠق ﺮﺍعَبَث (ﻭﺑﺪﻭﻥ
علّت ﻭ ﻫﺪﻑ)
ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ ﻭﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺤﺎﻟل
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺮﻫﺎ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ ﺗﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ(
ﻗﺪﺭﺕﺧﺪﺍ
ﻧﻤﺎﻳش ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻥ
ﺤﻘﺎﻳث اﻟﻬﻰ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﺎﻧﺪﻥ ﺮﻭح
اﻧﺴﺎنی ﺒﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻳﺪﺁل میسّر
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻗﺪﺭﺕ ﺧﺪﺍ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ اﻭ ﺩﺭﺟﺴم
ﻮﺫﻫﻥ ﻮﺭﻭﺍﻥ
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺎﻟﻔﻌل هر
ﮐسی ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ اﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺎﻟقوّه
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻤﺎل
میسّر ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭﺗﮑﺎﻣل
ﺪﺍﺩﻥ ﺒﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻣﺮﻯ ﻤﺤﺎل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ اﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻔﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻴﻤﻮنی ﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻤﻮﺩ؟ ولی
ﺮﻭح ﻤﻴﻤﻮﻥ ﺭﻭﺯﻯ
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺣتی ﺮﻭح هر
ﻭﻳﺮﻭس ﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺯﻯ ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﻮﺳﭙس ﺍﻧﺴﺎﻥﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺗﺎ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﻭﺩ.
ﻭﻫﺮﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﻭﺍﺑﺪﺍع
ﻮﻣﺤﺎل اﺯﻧﻈﺮ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺗﺎ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﮑﻠّﻒ
ﺑﻄﺎﻋﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ(ﻳﻌنی
اﻇﻬﺎﺭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﺪﺍ ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﺍﻭﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺑﻮﺩﻩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﻮﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ
سلوکی
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﭼﻴﺰﻯ
اﺯﻗﺪﺭﺕ الهی
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺍنی ﻮ
ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ ﺪﺭﻋﻮﺍلم
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
بحقّ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. (ﺗﮑﻠﻴﻒ)
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﻨﺪﻫﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﻭﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻭﺑﺪﻳﻥ ﻄﺮﻳﻖ
ﻣﻮﺟﺐ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ الهی
ﻮﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯاﻭﺭﺍ
ﮐﺴﺐ ﮐﻨﺪ(ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻮﺟﺐ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺑحقّ
ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻮﻓﻴق اﻭ ﺷﻮﺩ.ﻭ
(ﺭﺿﻮﺍﻥ)
ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﻤﻪ
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ اﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی اﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺩﺭﻣﺮﺍﺣل
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻤثلا ﺩﺭﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺍﮔﺮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ الهی
ﻨﮑﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻮﺟﻬنم ﺪﺍﺭﺩ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻌﺼﻮم
ﻮﻣﺼﻮﻥ
ﻮﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺣتی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺩ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺳﻠﺐ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺁﻓﺮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧفعی اﺯﮐﺎﺭ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺒﺮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺿﺮﺭﻯ
ﺮﺍ ﺍﺯﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ
ﺩﻭﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ ﺗﺎ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥﻨفع
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﻨﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﺃﺑﺪﻯ
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺰ ﺻﻨﻌﺖ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﺭﺣﻤﺖ کاری
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭﺣﻤﺖ ﻭﻧﻌﻤﺖ
ﻣﻄﻠق عمل کند .
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ همگاﻥ
ﺪﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻧﻮﻉ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﺭﺣﻤﺖ)
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﮔﺮﻣﻮﻓق
ﺒﺴﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻧﺪ ﻧﺎم
ﺒﻬﺸﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻤﮑﺎﻧﻰ ﻭﻳﺎ
ﻋﻘلی ﻮﻳﺎ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻳﺎ
ﻣﻘﺎم الهی
ﺮﻭﺡ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺫﺍﺗا ﺭﺣﻤﺖ
ﺭﺳﺎﻥ اﺳﺖ ﻭﻫﺮﮐس
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻮﻯ ﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ اﺳﺖ.
ﻧﺰﺩﻳکی
ﻤﮑﺎنی ﻨﻴﺴﺖ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﮐﻪ ﻧﺰﺩﻳکی
عقلی ﻮﺣتی
ﻨﺰﺩﻳﮑﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلّی ﺒﺮﺗﺮ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺤﺪّ ﺍﮐثر
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔتم عرﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
پیامبر گونه
ﺒﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ. (ﺳُﺪﻯ)
ﻳﺎ ﺭﻫﺎ
ﻭﺁﺯﺍﺩ ﭼﻮﻥ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ بی
عقل. ﻭ (ﺧﻠﻖ)
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﻤﺎﻥ اﺧﻠﺎق
ﻮﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺍﺩﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ تولّد
ﺧﻮﺩ ﺻﻔﺎتی
ﺮﺍ ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯﻟﻰ
ﻭ ﻗﺒل اﺯتولّد
ﻓﻌلی ﺒﺸﺮﻯ اﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﺧﻠﺎق ﺒﺎﻟقوّهﺍﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎ سلوک
الهی ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﺴﺐ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.(ﺍﺧﻠﺎﻕ)
ﺩﺭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺟﺴم بوده ﻄﻔﻞ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻟقوّه ﻫﺎئی
هست ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭلی
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﺴﺐ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ کلّی
ﻮ رلدُنّی ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی
ﻮﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی مجدد
ﻮﻣﺮگ ﺴﺨﺖ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷت هاﻯ
ﺰﺷﺖ
ﻭﺩﺭﺩﻧﺎک
ﻤﺴﺘﻠﺰﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎق
ﻮﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ اﺯ
ﺑﺎﻟقوّهﻫﺎ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ ﺃﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺭﻳک ﻔﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
کافی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.ﻭلی
ﺒﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﺳﺮحدّ
ﺑﺎﻟقوّهﻫﺎ ﺑﻬﺮﺷﻬﻮﺩﻯ
که ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﻴﺴّﺮ
بالقوّه
ﻣﻴباشد. ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺟﺪﻳّﺖ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻔس و روان
خود اﺯ ﻫﺮ
ﻣﺎﺳﻮﺍﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﺑﺎﻟقوّه
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻴﮑﻨﺪ.
(ﺃﺑﺪ)
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕگی
ﻤﻄﻠق ﻨﻴﺴﺖ ﻭلی
ﻤﻌنی عدم ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی اﺳﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﺯ ﺩﺭﺍﺯﻯ ﻭﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭﻫﺮﻧﻮع
ﺒﺎ ﮐﻤﺎﻟل
أﻳﺪﺁل ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ
اﺑﺪﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺮﻓﺖ.ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮﻋﻘلی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺰ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﻮﻧﺪ ﻭﺍﺧﻠﺎق
ﻮ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺴﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﺭﺣﻤﺎﻥ بی
ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺄﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺭﺳﻴﺪ.

حدیث 922 -
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖج؟ص313 بحار) ﮐﻪ ﺷﺨصی
گفت ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﺠﺐ ﮐﺮﺩﻥ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻳم. اﻣﺎم
ﭙﺮﺳﻴﺪ ﻳﻌنی
ﭽﻪ؟
ﺷﺨﺺ ﮔﻔﺖ ﻳﻌنی
ﻤﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻔﻨﺎ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻳﻢ. (ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺵﻣﺮگ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻧﻪﻋﺪم
ﻤﻄﻠق ﻮ ﻓﻨﺎ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭس
ﻋﺒﺮﺕ ﻣﻬمی اﺯ
ﺯﻧﺪگی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻟﺎﺯم ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺎﻳﺪ سلوک
الهی کرﺩ)
ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ ﻤﻪ ! ﻳﺎﺑﻥ
ﺃﺥ ﺧﻠﻘﻨﺎ
ﻟﻠﺒﻘاء ﻭﮐﻴﻒ
ﺗﻔنی ﺠﻨنّة
ﻟﺎ ﺗﺒﻴﺪ ﻭﻧﺎﺭ
ﻟﺎ ﺗﺨﻤﺪ ﻭ
ﻟﮑﻦ ﻗﻞ ﺍﻧّﻤﺎ
ﻧﺘﺤﻮل ﻤﻥ
ﺪﺍﺭالی ﺪﺍﺭ ﻧﻪ
ﺃﻯ ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻘاء
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﻳﻢ.ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺧﺪﺍ ﮐﻪ ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﺷﺪنی ﻨﻴﺴﺖ ﻓﻨﺎﻣﻴﮕﺮﺩﺩ؟ﻭﻳﺎﺁﺗﺶ
ﺟﻬﻨﻢ ﮐﻪﻫﺮﮔﺰﺧﺎﻣﻮﺵ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭلی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻰ
ﺑﮕﻮئی که ﻣﺎ
ﺗﺤﻮﻝ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﺍﺭ ﻭ ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺒﺪﺍﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ(ﻓﻨﺎ
ﺑﻄﻮﺭ ﻣﻄلق
ﺪﺭﻫﺴتی ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ هرﮔﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﺪﻭم گرﺩﺩ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﻣﻌﺪﻭم هم
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﮔﺮﺩﺩ.ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﺃﺻل اﻟﻬﻰ
ﺑﮕﻮﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺭﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺘﺼﻮﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﻴک بی
ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍع
ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺟﻤﺎﺩﻯ. ﻣﺎ
ﻓﻘﻄ
اﺯﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﻨﺎﺭﺳﺎ ﺍﺯﻭﺟﻮﺩ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﮔﻴﺎهی
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﺧﺒﺮﻫﺴﺘﻢ. ﻫﻤﻴﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻓﺼﻮل
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺑﺎﻫم
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺳﻴﺼﺪ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
اﺳﺖ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻣﺪﺍم
ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﻨﻤﺎ ﺑﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺒﺸﺮﻯ اﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺂﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﭙﻨﺠﻬﺰﺍﺭﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﺎ
(ﺍﺑﻥ ﺃﺥ) ﺍﻣﺎم
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ ﻣﺤﺘﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺧﻄﺎﺏ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺪﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﺒﻨﺎﻡ
(ﺃﺥ)
ﻭﺑﺮﺍﺩﺭﺫﮐﺮﻣﻴﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺭﻭحی ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻭﻫﺮ ﺩﻭ
ﭘﺴﺮﺍﻥ کاﻣل
ﺸﺪﻩ ﭘﻴﺮﻯ الهی
هستند. (ﺟﻨّﺖ)
ﻳﺎ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳکی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍک اﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺪﺭﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﭘﺎﻧﺼﺪﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺮﺍﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
(ﻋﻤﺮ ﻳک ﻨﻮﻉ)
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﺩﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭﺟﻨﺒﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻣﻘﺎم الهی
ﻮ ﻧﻮعی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﻬﺸتی
ﻮﻋﻠﺎﻣﺖ ﻭ
ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﺒﻬﺸﺖﻫﺴﺘﻨﺪ ﺩﺭﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ
ﻭﺳﻤﺒﻮل
ﺘﻌﺎلی ﻮ
ﺗﮑﺎﻣل هستند.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺣﻰ ﻭﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
اﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺒﻬﺸتی هستند.ﻫﻤﻴﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻل
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﭽﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
هستند .ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
هزﺍﺭ ﺭﺣﻤﺖ
ﻭﻧﻌﻤﺖ ﻭﺑﺮﮐﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.که
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻳﺎﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺬﻫﻨﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭﻳﺎ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
اﺧﻠﺎقی ﻮ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﻟﻬﻰ. (ﻟﺎﺗﺒﻴﺪ)
ﺃﺑﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭﻫﻤﺎﻥ(ﻧﺎﺑﻮﺩ
)ﻓﺎﺭسی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻴﺴﺖ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻣثلا
اﻳﻨﮑﻪ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯﻨﻮعی
هست ﮐﻪ ﺭﻭحی
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻌﻠﺖ
ﻏﻀﺐ ﻭ
ﺍﻣﺘﻨﺎع اﻟﻬﻰ
ﻣﻠﻌﻮﻥ ﺒﻌﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﺪﺭﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﻭﭼﺎﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﻣﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎتی ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ
ﮐﻪﭼﻨﺪﻯ ﭙﻴﺶ
ﺍﻧﺴﺎنی
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﻣﺎ ﻭ
ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺯﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻮﺁﺷﻨﺎﻳﺎﻥ
ﻤﺎ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.(ﺗﺤﻮﻝ)
ﺗﻐﻴﻴﺮﺣﺎل
اﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺤﻮﻝ ﺍﺯﻧﻮع
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﺒﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺭﻭح
ﻤﺎ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﻣﻴﻤﻮﻥ
که ﺑﻌﺪﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻫﺮ
ﺭﻭح اﺯ ﺍﺯل
ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﻮ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍه ﺘﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻳﺎﺍﻧﻮﺍع
گیاهی
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ به ﻓﺼﻮﻝ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ظرف
سیصد هزار سال
ﺮﺳﺎﻧﺪﻩ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮخی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻭ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﻤﺎل کنند ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺷﻮﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺎﻟقوّهﻫﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺭﻭﺍنی
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭلی
ﺘﻨﺒلی ﻮﺷﻬﻮﺕ
ﻭﺳﺮﺍﺯﻳﺮﻃلبی
ﺮﺍﭘﺴﻨﺪﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣتی
اﮔﺮﻟﺎﺯم ﺸﺪ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ. (ﺩﺍﺭ)
ﺧﺎﻧﻪ ﻭﺣﺎﻟﺖ
ثبات ﻣﻮﻗﺖ  ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﮔﺮ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺁﺧﺮﺕ
ها ﺗﺪﺍﻭﻡ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی اﺯﻧﻮعی
ﺒﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻮﻉ ﻳک
ﻤﻠﮑﻮﺕ ﺩﻳﺪنی
ﻮﻳک ﻨﺎﺳﻮﺕ
ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻣﺪنی
ﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻤﻪ
ﻣﺎ ﺳﺮﻯ
ﺒﺠﻬﻨم
ﺨﻮﺍﻫﻴم ﺰﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
کاﻣل ﺒﺤﺪّ ﮐﻤﺎل
ﻘﺎﺋم ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﺮﺳﻴﺪﻩ ولی
هنوﺯ ﺧﻴلی
اﺯﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎق
ﻮﺻﻔﺎﺕ ربّ رحمان
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ.
ﺳﺎﻟﻚ (ﺗﺤﻮل
ﺤﺎﻝ) ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﺮﻟﺤﻈﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻳﻘﻴﻥ هاﻯ
ﻤﺤﮑﻤﺘﺮ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭلی
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺑﺪﺗﺮ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی غیرﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ هم
أﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎی
شبانه
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ هاﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺧﺮﻓتی
ﻮﻓﺮﺍﻣﻮﺷﮑﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ.
ﮐﻪﺧﻮﺩ ﻧﻮعی
ﺠﻨﻮﻥ
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭﺗﻮﺣﺶ در کارماها
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻓﺮّ الهی
ﻴﺎﻓﺘﻦ ﻭﺗﺎﺝ
ﺷﺎهی الهی
ﺪﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﭽﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﺧﻠﻘﺖ)
ﺩﺍﺩﻥ اﺧﻠﺎق
ﺘﺎﺯﻩ ﻭتولّد
ﺩﻭﻡ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
اﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﺮﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻴﻚ ﻣﺮگ
ﻨﺎﻣﺮئی
ﻮﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻮﺑﻴک ﺘﻮﻟﺪ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺩﺭک ﺁﻥ
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.

حدیث
923 -
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺳﺖ
(ﺝ۵ﺹ۳۱۳ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: فی ﺼﺤﻒ
ﻣﻮسی ﺒﻥ
عمراﻥ
ﻳﺎﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﻧنی
ﻠم ﺃﺧﻠق
اﻟﺨلق
لأﺳﺘﮑثر ﺑﻬم
ﻤﻦ ﻗﻠّﻪ ﻭﻟﺎ
ﻟﺂﻧس ﺑﻬم ﻤﻥ
ﻮﺣشة ﻭﻟﺎ
ﻟﺄﺳﺘﻌﻴﻥ
ﺒﻬم علی شیئ
عجزﺕ ﻋﻨﻪ ﻭﻟﺎ
ﻟﺠﺮّ ﻣﻨﻔﻌﻪ
ﻭﻟﺎ ﻟﺪفع
ﻤﻀّﺮة ﻭﻟﻮ
ﺃﻥ ﺟمیع ﺨﻠقی
ﻤﻥ ﺃﻫل
اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻟﺄﺭﺽ ﺍﺟﺘﻤﻌﻮﺍ
ﻋلی ﻄﺎﻋتی ﻮ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﻟﺎﻳﻔﺘﺮﻭﻥ عن
ﺬﻟک ﻠﻴﻠﺎ
ﻭﻟﺎ ﻧﻬﺎﺭﺍ ﻣﺎ
ﺯﺍﺩ ﺫﻟک
ﻔﻴﻤﻠکی ﺸﻴﺌﺎ
ﺳﺒﺤﺎنی
ﻮﺗﻌﺎﻟﻴﺖ ﻋﻥ
ﺬﻟک ﺩﺭﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻤﻮسی ﺒﻥ
عمران ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪﺍﻯ
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﻤﻦ (ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳخی ﻘﻮم
ﻴﻬﻮﺩ زردشتی
الأصل ﺍﺳﺖ ﻭﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﻮﻳﻨﺪﮔﺎﻥ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ (ﻣﻮﺳﻰ)
ﻳﻌنی هر(ﻣﺎﺷﻰ)
ﻭﺳﺎﻟک ﺮﻩ ﺭﻭ
ﺍﺳﺖ ﻭﺑﺎﺯ (ﻣﺎﺷﻴﻪ)
ﻳﺎ (ﻣﺴﻴﺢ) ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ الهی
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻣسح
ﻮﺑﺮﮐﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩمیﺪﻫﺪ.
ﻋﻤﺮﺍﻥ ﭙﺪﺭ
ﻣﻮﺳﻰ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺁﺑﺎﺩ ﺷﺪﻩ ﻭﻋﻤﺮﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺪﺭﺳتی
ﻮﺟﺎﻭﺩﺍﻧگی
اﺳﺖ.ﻭﻫﺮﺳﺎﻟک
کاﻣﻠﻰ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﭘﻴﺮﻋﻤﺮﺍﻥ و
کامل اﺳﺖ) ﻣﻥ
ﺨﻠق ﺮﺍ (ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ)ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻡ
ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮐﻤﺒﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫم
کثرﺮتی ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﻡ (ﻧفع
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﺮح ﻨﺒﻮﺩﻩ ﻭﻳﺎ
ﺿﻌﻒ ﻭﺿﺮﺭ
ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻮﮐﻤﺎل او ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺭﺣﻤﺖ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
کاﺭﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
حتی غضب
ﻭﺍﻧﺘﻘﺎم او
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺠﻬﻨﻢ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺣﻤﺖ
ﻭ ﻓﺮﺻﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣل ﻤﺠﺪﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﺭﺍﻩ
ﺃﺑﺪﻯ کمالات
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ)
ﻭﻧﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻭﺣﺸتی ﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ إنس
ﺑﮕﻴﺮﻡ(ﺗﺎ
ﺭفع ﺘﺮس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺗﻨﻬﺎئی ﺨﻮﺩﺵ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭﻫﺮﻳک
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ الهی
ﺘﻨﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭﻳﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫم
ﺒﺮﺍﻯ کاﺭﻯ که
ﻋﺎﺟﺰ
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﺁﻥ
ﺑﻮﺩﻡ ﺍﺯﺍﻳﻥ
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ کمک
گرﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ (ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﺩﺍﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﻤﻪ
ﺩﺭﻳک ﻮحدّﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻤﺘﺤﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﻬﺮ
ﺻﻮﺭﺗﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻳک ﺘﺠﻠنی
ﻤﻨﺤﺼﺮ ﺑﻔﺮﺩ الهی
اﺳﺖ.ﻭﺍﻳﺪﺁل
ﺼﻔﺎﺕ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ ﻭﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻮﺑﻘول عاﺭﻓﻰ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻳﻨک
ﺪﺭﺻﻒ ﻧﻌﺎل
ﻤﻠﺎﺋﻚ
ﻧﺸﺴﺘﻪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭح ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭﻣﻘﺎﺑل
عقلهاﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ الهی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺪﺍﺧل کلاس
ﻫﻢ ﺭﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭﺩﺭﺻﻒ
ﻧﻌﺎل بیرون
کلاس ﻨﺸﺴﺘﻪ
ﻭﮔﻮﺵ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ.ﻋﻘل
ﺒﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻋﻘل
کلّی ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘل
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻴلی
ﻨﺎﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ
ﻓﺎﺻﻠﻪﻋﻘلی
اﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻴلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻓﺎﺻﻠﻪﻋﻘلی
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ عقل
ﻧﻮع ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﮐﺘﺎﺏ
ﻣﻮﺳﻰ ﺩﺭحدّیث
ﻗﺪسی ﺨﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎم
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻣﻥ
ﺪﺭﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﮑﺠﺎ
ﺑﺎ ﻫم ﺠمع
ﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﻃﺎﻋﺖ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﺮﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻭﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﻨﻴﺰ ﺩﺭﺷﺐ ﻭ
ﺭﻭﺯ ﺑﻔﺘﺮﺕ ﻭﻏﻔﻠﺖ
ﻫم ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺭﻣﻠک ﻤﻥ
ﺰﻳﺎﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ (ﻧﻪ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻳﺎﻫﺮ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ
ﺍﺯﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺩﺭﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻏﻴﺮﺍﺯﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
کُره زمین ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎﺍﺑﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻣﺪ.ﻭﺍﺭﻭﺍح
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻥ
اﻧﻮﺍع
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ)ﭘس
ﺗﺴﺒیح
ﻮﺗﻌﺎلی ﻤﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺴﺒیح ﻮ
ﺫﮐﺮﮐﻨﻴﺪ (
ﻭﺳﺒﺎﺣﻪ ﻭ
ﺷﻨﺎﮔﺮﻯ
ﺪﺭﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﺪ
ﻭﺳﺨﺖ ﻭﺧﻄﺮﻧﺎک
ﺒﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
هوﻟﻨﺎک
اﺣﻮﺍل
ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺗﻌﺎلی
ﺒﻴﺎﺑﻴﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻪ
ﺗﺴﺒیح ﺪﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ
ﺑﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺠﻮﺋئی
ﻴﺎﺯﺩﺍﺭﺩ.)

حدیث
924 – ا ﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺎﺳﺖ(314 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺍنی ﻮ
ﻣﺎ ﺧﻠﻘﺖ ﺍﻟجِنّ
ﻭﺍﻟﺎﻧس ﺍﻟّﺎ
ﻟﻴﻌﺒﺪﻭﻥ ﻤﻥﺠﻦ ﻭإنس
ﺭﺍ
ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻡ ﻣﮕﺮﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻨﮑﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﻨﻨﺪ (ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻫﺪفی هست ﻭﺍﻳﻥ
هدﻑ ﮐﻪﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺑﺎﺩﺍنی
اﺭﻭﺍﺡ ﻭﺑﻨﺪکی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭیک
ﺴﻴﺴتم
ﺁﻣﻮﺯشی اﺳﺖ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ (ﻣﻮﺑﺪ)
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻘﺪّس ﺷﺪﻥ
اﺳﺖ. (ﺟِﻦّ)
ﺍﺭﻭﺍح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺪﺭﻣﻠﮑﻮﺕ ﻣﻨﺘﻈﺮ
تولّد ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻋﻬﺪﺍﻟﺴﺖ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩﻥ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﺭ
ﺃﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺘﻮﻟّﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﮑﺎﻣل
ﺴﻠﻮکی ﻮﺭﻭحی
کند ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﻘﺪﻳم
ﺪﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
خوﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ولی
ﻔﺼﻮل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻋﻘﺐﺗﺮ ﻭﺩﺭﻣﻠل
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺸﺎﻳﺴﺘگی ﻮ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤگی ﻘﺎﺩﺭ ﺑﺴﻠﻮک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
گفته ﺍﺳﺖ ﮐﻪ تولّد
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺧﻮﺩ رَحِمتی
اﺳﺖ.ﻭلی
ﻤﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ تولّد
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﺒﺎﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺮﺍﻳج ﺒﺮﺗﺮ ﭼﻮﻥ
اﻳﺮﺍنی ﺁﺭﻳﺎئی
نژاد ﻮﻳﺎ
ﻓﺮﻫﻨگی
ﻮﻋﺮﻓﺎنی
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
مدعیان ﺴﻴﺎسی
ﻮﻧﮋﺍﺩﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﮐﻮﭼﻚ ﮐﻪ
ﺁﺭﻳﺎئی ﺸﺎﻧس
ﺑﺰﺭگی ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ ﺍﮔﺮ
ﻗﺪﺭ ﺁﻥ
ﺒﺪﺍﻧﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺪﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﭘﺎسخ
ﺮﺍﻭﻯ ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﺍﻳﻥ عباﺩﺕ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪﻫﺴﺖ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺮخی
اﺳﺖ؟ ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
عاﻣّﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﻳﺎﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻳﺪ سلوک
الهی ﺒﮑﻨﺪ ﻭﺑﺎ
ﺳﻌی ﺨﻮﺩ ﺑﻬﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ که
ﺭﺳﻴﺪ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺸﺮﻓتی اﺳﺖ ﺗﺎ
ﺩﺭ تولّدﺍﺕ ﻧسخ
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺘﺎ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻫم ﻤﺮﺩم ﺴﻠﻮک
ﻨﮑﻨﻨﺪ ﻭﭼﻪ
ﺑﺪﺗﺮﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻤﺬﻫبی ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ تولّدﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻨﺠﺮﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﺎﻓﺼﻞ
ﻧﻮعی ﺒﻬﺘﺮﻯ ﺑﺴﻠﻮک
الهی ﺨﻮﺍهند
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ .

حدیث 825 – از
امامی است که(ج؟ص؟؟)
انّ اﻟﻌﺒﺪ
ﺍﺫﺍ ﮐثرﺕ
ﺫﻧﻮﺑﻪ ﻭﻟم
ﻴﺠﺪ ﻣﺎ ﻳﮑﻔّﺮﻫﺎ
ﺑﻪ ﺍﺑﺘﻠﺎﻩ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭجلّ
ﺑﺎﻟﺤﺰﻥفی
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻟﻴﮑﻔّﻬﺎ
ﻓﺎﻥ ﻔﻌل ﺬﻟﻚ ﺑﻪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺃﺳﻘم ﺒﺪﻧﻪ
ﻟﻴﮑﻔّﺮﻫﺎ ﻓﺎﻥ
ﻔﻌل ﺬﻟک ﺒﻪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺷﺪّﺩﻋﻠﻴﻪ
ﻋﻨﺪ ﻣﻮﺗﻪ
ﻟﻴﮑﻔّﺮﻫﺎ
ﺑﻪ ﻓﺎﻥ ﻔﻌل
ﺬﻟک ﺒﻪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻋﺬّﺑﻪ
فی ﻘﺒﺮﻩ ﻟﻴﻠقی
اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭ
ﺟلّ ﻴﻮم
ﻴﻠﻘﺎﻩ ﻭﻟﻴس شیئ
ﻴﺸﻬﺪﻋﻠﻴﻪ
ﺑﺸﻴیئ ﻤﻥ
ﺬﻧﻮﺑﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
گناهاﻧﺶ
ﺯﻳﺎﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﺎﻟک
ﻤﺤﺒﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﮔﻨﺎهانی
دﺍﺷﺘﻪ اکنون ﻧﻴﺰ
ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮔﻨﺎﻩ کند و ﻳﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍن
ﺭﺍﻩ ﺣعلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺠﺒﺮﺍﻥ
ﻮﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺒﺘﻠﺎ
ﺑﺎﻧﺪﻭﻩ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﮐﻔﺮﺍﻥ ﻮ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺁﻥ گناه
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺑﺸﻮﺩ (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟک
ﻨﺎﺗﻮﺍﻥﺮﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺩق عاﺷق
اﺳﺖ. ولی ﻘﺪﺭﺕ
ﺍﺟﺮﺍﻯ اﻋﻤﺎل
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺭﻭﺵ (ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ) ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭﻧج ﺰﻧﺪگی
ﻮﻋﺬﺍﺏ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺠﻬﻨﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﻳک ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻨﻴﺰﻣﻄﺮح اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻨﮑﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﮑﻨﺪ ﺑﻮﻯ
ﺭﻓﺎﻩ ﻭ ﺷﺎﺩﻯ
ﻮثرﻭﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺁﻧﺎﻧﮑﻪ
ﺩﺭﻏم ﻮﻓﻘﺮ
ﻭﺩﺭﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﻨﺎﻩ نیز
ﺒﮑﻨﻨﺪ ﺑﺪﻳﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺗﺎ حدودﻯ
ﺠﺒﺮﺍﻥ
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭیک ﺘﮑﺎﻣل
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ (ﺟﻬﺎﻥ
ﺠﻬﻨﻢ) ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪﺍﺣﺴﺎس
ﺑﻬﺸتی ﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ و
ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻐﻀﻮﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺣﺎل ﻔﺰﻭﻥ
ﺴﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻘﺮ ﻭﻣﺸﻴﺖ
ﻭﺩﺭﺩﻣﻨﺪ ﻓﺮﺻﺖ
ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻥﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻨﻨﺪ.ﺑﺎﺯحدیث
ﺑﻴﺸﺘﺮﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭ کلّی
ﭙﻴﺮ ﺑﺮﺳﺪ ﺑﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺯﻧﺪگی
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻮﺍﺟﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﻘﺮ
ﺷﺪﻳﺪ ﻭﺩﺭﺩ
ﺟﺴﻤﻰ ﻳﺎ
ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻮ
ﺁﻭﺍﺭﮔﻰ ﻭﻳﺎﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺮس
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺯﻧﺪگی
ﻮﺣتی ﺪﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق
ﻮﻣﻌﺼﻮﻡ ﺑﻌﻠﺖ
ﺑﻮﺩﻥ ﺁثاﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ اﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮﻗﺒﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯﻫم
ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪگی ﺠﺒﺮﺍﻥ
اﻳﻦ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺍﺯﻓﺼل
ﻨﻮعی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﮔﺮﺩﺩ) ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ غمی ﺮﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺁﻭﺭﺩ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺠﺴمی
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﮐﻔﺮﺍﻥ ﺸﻮﺩ (ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺿﻌﻒ ﺑﺪﻥ
ﻮﭼﺸﻢ ﻭﻧﻪ
ﺿﻌﻒ ﻋﻘﻠﻰ)
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩ (ﮐﻪ
ﺑﺎﻏم
ﻮﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻤﺮﺗفع ﻨﺸﺪﻧﺪ)
ﻣﺮﮒ ﺳﺨتی
ﺨﻮﺍﻫد ﺪﺍﺷﺖ
تا ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﺸﻮﺩ (ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﻟّﺎ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺒﺎ
ﺍﻳﻥ همه
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨمی ﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪگی ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
ﻭﺳﺨﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫند ﺩﻳﺪ)
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﻫم گناﻫﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩ ﺩﺭﻗﺒﺮ
ﺁﺳﻴﺐ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ (ﻓﺸﺎﺭ
ﻗﺒﺮ ﻭﭼﻤﺎق
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻘﺒﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥﻗﺪﻳم
تر ﺘﺎﮐﻴﺪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ اﺣﻮﺍﻝ ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﺒﺮ ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﻮ
عزلتگاه ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ تولّدﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺠﺒﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ شدّت (ﻋﺬﺍﺏ
ﺟﻬﻨﻢ) ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ
(ﺍﺭﺯﺵ ﻣثبتی )ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
(ﺧﻮﺩ ﻓﻘﺮﻯ)
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍنی
هاﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺟﺴمی ﺠﻬﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﻌﻤﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ عقلی
ﺒﺮ
ﻗﺮﺍﺭﺑﺎﺷﺪ)
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
شهودی ﺑﺎ ﺷﺨﺺ ﭼﻴﺰﻯاﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ اﻭ
ﺑﺮ ﻭﻯ
ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ (ﻭﺍﻳﻥ
ﺪﻗﻴﻘﺎ ﺣﺎل
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻟﻘﺎﻯ الهی او
ﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺖ
ﻟﻘﺎﻯ اﻣﺮﻭﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘکی
ﻠﻘﺎﻯ ﭙس ﺍﺯمرگ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤسخ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ. ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی اﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺿﻌﻒ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻨﺎﺭﺳﺎﻯ اﻭ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻭﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺗفع
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﻮﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم علاﻣﺖ
ﭘﺎﮐﻰ ﺩﺭﺳﺮحدّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﭘﺎکی
ﻤﻄﻠﻖ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﭘﺎکی ﻤﻄﻠق
اﺳﺖ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﺎکی
ﻨﺴﺒﻰ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎ کمتر از ﺩﻩ
ﺩﺭﺻﺪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻋﻔﻮ الهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﻋث
ﻧﻮﺍﻗﺼﻰ ﺩﺭ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﻳﻦ مرگ
که ﺑﺎسخ
ﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷند.
ﻭﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﮔﻬﺎﻯ
اﺣﺴﺎس ﺷﺪﻩ ﺩﺭﺭﻭٴﻴﺎ
و ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻫﻔﺖ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﺮگ ﺒﺎ ﺍﺣﻮﺍل
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﻳﻜﺒﺎﺭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻣﺤﻀﺮ
ﻣﻘﺎم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﻭﺑﺎﺭ
ﻣﺮگ ﺮﺍ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﭘس
ﺍﺯﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻭ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩم گرﭼﻪ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﺯﻧﺪگی
ﻮ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﺍﻥ إوین
ﺒﺎ ﺻﻄﻠﺎح
ﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺳﻪ
ﺑﺎﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺸﺎﺕ
ﻣﺮگ ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺭﺳﻮم
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺑﺮﺍﻳم که
ﺩﺭﺣﺎل
ﭽﺸﻤﺎﻥ ﺒﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻡ ﺟﺪی
ﻮﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ
ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻯ
ﭙس ﺍﺯﭼﻨﺪ
ثاﻧﻴﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻢ
ﺑﻄﻮﺭﻯ ﮐﻪﻋﻀﻠﺎﺕ
ﺳﻴﻨﻪ ﺭﻭﻯ
ﻗﻠﺒﻢ ﭼﻨﺎﻥﺒﺤﺮﮐﺖ
ﺍﻓﺘﺎﺩ ﮐﻪ
ﺧﻴﺎل کرم
گلوﻟﻪ ﺑﺎﻋث
ﺁﻥ ﺸﺪﻩ ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺳﺖ ﻣﺎلیدم ﻮ
ﺧﻮﻥ ﻨﺪﻳﺪم
ﻮﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺣﺮﻑ ﻣﻴﺰﺩﻡ ﮐﻪﺣﺴﺎس
ﺗﺮﻳﻥ ﻠﺤﻈﺎﺕ
جدّی ﻋﻤﺮﻣﻥ
ﺒﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻔتم ﺘﻮ
ﺗﻘﺼﻴﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻯ ﺳﻰ ﺳﺎل
ﭙﻴﺶ ﺑﻤﻥ گفتی ﮐﻪ
ﺗﻮﺟﻪ ﻧﮑﺮﺩﻡ ﻭﻭﺍﺭﺩ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺷﺪم
ﺰﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ
هنگام ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﺨﺖ
ﻋﺰﻳﺰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻢ ﻭ ﻳﻘﻴﻦ
ﺩﺭﭘﻨﺎﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍ ﻭﺩﺍﺷﺘﻢ ﻭﺗﻮقع
اﻳﻥ ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ. ولی
ﺨﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
مرگ ﻤﺎﻧﻨﺪﻯ ﮐﻨﺘﺮل
اﻳﻤﺎﻥ
ﻮﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻮﻋﻘلی ﺮﺍ ﺍﺯ
ﻣﻥ ﻨﮕﺮﻓﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩم اﺯ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺩﻡ ﻭﺩﺍﻧﺴتم
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﮔﺎهی ﺒﺎ
ﭼﻨﺎﻥ اﻣﻮﺭﻯ
اﺯﻣﺎﻳﺶ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﻳﻚ
ﺷﺒﻪ ﺭﻩ
ﺻﺪﺳﺎﻟﻪ در
تزکیه نفس
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﭘس
ﻗﺒﻮل
ﭙﻴﺶﺁﻣﺪﻫﺎﻯ
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭﺣﺘﻰ
ﺧوﺮﺳﻨﺪﻯ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻬﺮ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻯ گرﭼﻪ
ﺧﻠﺎﻑ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻤک
عجیبی ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس و
جبران گناهان
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ ﺍﻳﻥ
اﺣﻮﺍل علامت
ﭘﺎک ﺸﺪگی ﺮﻭح
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶﻋﻘلی
ﻮﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻨﺎ ﺷﺎﻳﺴﺖ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺤﺎل
اﺳﺖ.
ﺩﺭﺯﻧﺪﺍﻥ
اﺯﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
اﻋﺪﺍﻣﻬﺎ
ﺷﻨﻴﺪﻡ ﮐﻪ
ﺑﺮخی
ﺪﺭﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺍﺑﻠﺎغ ﺤﮑم
اﻋﺪﺍﻡ ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻓﺘﻥ
ﺒﺮﺍﻯ اﺟﺮﺍﻯ
ﺤﮑم اﻋﺪﺍﻡ ﭼﻨﺎﻥ
کنترل عقلی
ﺧﻮ ﺩﺭ ﺍﺍﺯ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎﺳﺰﺍﮔﻮﺋﻴﻬﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻳﺎﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﺭ ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﻣﻴﺰﺩﻧﺪ ﻭﺣتی
ﺒﺮخی ﺪﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠّﻮل
اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻧﻮﺑﺖ ﺍﻋﺪﺍم
ﻤﻴﻤﻴﺮﻧﺪ ﻭﻗﺎﻟﺐ
ﺗﻬﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺤﮑم اﻋﺪﺍﻡ ﻫﻤﺎﻥ
گلوﻟﻪ
ﺗﻴﺮﺧﻠﺎﺹﺩﺭﺳﻠّﻮل
ﺒﻮﺩ. ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺭﺍ ﻓﻠج ﺒﺴﻮﻯ
ﻤﻴﺪﺍﻥ ﺘﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺧﺒﺮﻯ
هم اﺯﺣﺎ ﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل
اﺯﻣﺮگ ﺨﻴلی
اﺯﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
روانی ﻤﺮک ﺮﺍ ﻣﺮﺗفع
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺭﻧج
ﺁﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮﺍﺯﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮﻗﺒل
اﺯﺧﻮﺩ ﻣﺮگ اﻭ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺩل
اﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺗﺮس
ﺍﺯﺑﻌﺪ
ﺍﺯﻣﺮگ با
خداوند ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺳﺎﻟک
ﺼﺎﺩق ﻮﻋﺎﻗﻞ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
مرگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ الهی
ﺮﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻥ اﺣﻮﺍل
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻟﻴل
ﻤﺤﺒﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺴﺮیع
ﻮﺗﻌﻤﻴق
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺍﻥ ﭼﻮﻥ
ﭙﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺷﻮﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻣﺎ ﺟﺰ رﻭﺯﻯ
یا ﺍﻧﺪکی اﺯ
ﺭﻭﺯ ﻣﺸﮑلی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻴﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺸق ﻮ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺑﻮﺩﻥ ﻣﺎنع
اﺯﺩﺭﻙ
ﻧﺎﺭﺍﺣتی
اﺣﺘﻤﺎلی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ در ﺣﻮﺍﺩث
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﺩ ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻟﻮﺩﻩ ﻭﺗﺮﺳﺎﻥ
ﻮ ﻧﺎﺭﺍضی اﻭ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺗﺤﻤل
ﺠﺴمی ﻮ ﻗﺪﺭﺕ
ﺻﺒﺮﻋﻘﻠﻰ ﻭﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺎﺣﻮﺍل ﺴﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﻭﻃﺮﺯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻮع
اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻭﺗﻮقّع
اﻧﺴﺎﻥ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
است ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﻤﻌﻴﺎﺭ
ﺍﺭﺯﻳﺎبی
اﻣﺮﻭﺯ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺍﻭ
ﻣﺪﺭک
ﻮﻧﻤﺎﻳشی اﺯ
ﺍﺣﻮﺍل ﺘﺎﺯﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
926 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ315ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭجلّ
ﺑﻤنّته ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻪ ﻟﻤّﺎ
ﻓﺮﺽﻋﻠﻴﮑم
اﻟﻔﺮﺍﺋﺾ ﻟم
ﻴﻔﺮﺽ ﺫﻟﻚ
ﻋﻠﻴﮑم ﻠﺤﺎجة
ﻣﻨﻪ ﺍﻟﻴﻪ ﺑل
ﺮﺣمة ﻣﻨﻪ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﻫﻮ ﻟﻴﻤﻴّﺰ
ﺍﻟﺨﺒﻴث ﻣﻦ
ﺍﻟﻄﻴّﺐ ﻭ
ﻟﻴﺒﺘلی ﻤﺎ فی ﺼﺪﻭﺭﮐﻢ
ﻭ ﻟﻴﻤﺤّﺺ
ﻣﺎفی ﻘﻠﻮﺑﮑﻢ
ﻭﻟﺘﺘﺴﺎﺑﻘﻮﺍ
ﺍﻟﻰ ﺭﺣﻤﺘﻪ ﻭﻟﺘﺘﻔﺎﺿل
ﻤﻨﺎﺯﻟﮑم فی
ﺠﻨّﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ
ﻣﻨّﺖﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻮﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻭﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻔﺮﺍﻳﺾ (ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ
تزکیه نفس ) ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﻣﻘﺮﺭ
ﮐﺮﺩ (ﻳﻌنی
عباﺩﺍﺕ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪﻫﺎ
ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺻﺒﺮ ﻭﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻴﺎﺯ ﺍﻭ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ (ﺍﺯ
ﻣﻨﺒﻊ ﻧﻮﺭ ﺟﺰ ﺧﺮﻭج
ﻨﻮﺭ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺴﺎﺧﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺟﺰ ﺍﻭ الهی
ﻨﻴﺴﺖ (ﺫﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭﺩفع
ﺸﺮﻙ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ ﻮ حدیث
ها ﺳﻤﺒﻮل
ﻠﺰﻭم سلوک
الهی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ
ﺍﻧﻮﺍﺭ الهی
همرﺍﻩ ﺑﺎﺩفع
ﺸﺮک ﺒﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺗﺎ حدود
ﺣﺎلت (ﻭحدّﺕ
ﻭﺟﻮﺩ) ﺳﺎﻟک
با ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﺴﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻳﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ (ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻧﻮﺍﻫﻰ)ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻭﺗﻤﻴﻴﺰ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺏ ﺍﺯﺑﺪ
ﮐﺪﺍم اﺳﺖ (ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺼﻔتی ﺪﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺸﺨﺺ
ﺳﺎﻟک
ﭽﻘﺪﺭﺍﺳﺖ.) ﻭﻟﺬﺍ
ﺷﻤﺎﺭﺍ
ﺩﺭﺳﻴﻨﻪ
ﻣﺒﺘﻠﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭﻣﻨﻈﻮﺭﺩﺭغم
ﻮ ﺩﻟﺘﻨﮕﻰ ﺳﺖ)
ﺗﺎ ﻓﺤﺺ ﻭﻣﺤﺺ
ﻭﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻭﺳﻨگ ﻤﺤک اﺯ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻤﺎ ﺯﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.(ﻧﻪ ﻗﻠﺐ
ﮔﻮﺷﺘﻰ ﻭﻧﻪ
ﻗﻠﺐ ﺫﻫنی
ﺪﺭﻣﻐﺰ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﻗﻠﺐﻋﺎﻃﻔﻰ
ﮐﻪ ﺟﺎﻯ عشق
ﻮﺭﺯﻯ ﻮ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻮﺻﺪﺍﻗﺖ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺗﺎﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ کسب
ﺭﺣﻤﺖ الهی
ﺒﺎﻫﻢ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﺪ (ﺩﺭسلوک
الهی ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺍﺫﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺩﺭ
ﺭﺍضی ﺒﻮﺩﻥ
ﺍﺯﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭه ﺳﻠﻮک ﺪﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺑﻠﺎ ﻭ ﻓﺘﻨﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻩ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﺸﺨصی سالک
الهی نمی ﺸﺪ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﺧﺎﺹ الهی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ .ﻭ ﺳﺒﻘﺖ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻭ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺩﺭﺗﻠﺎﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺸﻤﺎ
ﺩﺭﻣﻨﺎﺯﻟﺘﺎﻥ
دﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﭘﻴﺪ
ﺍﻣﻴﺸﻮﺩ(ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
دادن ﻭﺗﺴﺮیع
ﻮ ﺗﺸﺪﻳﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭحتی
ﺪﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻞ ﺑﻘﺎﺋم
ﻨﻴﺰ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎئی
ﺪﺭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی کلّی
ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﺎهم
ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭم ﺮﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺯﻓﺼل
ﻨﻮعی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺒﺮ
ﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﺴمی
ﻮﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭﺍنی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ الهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻣﻨﺎﺯﻝ ﭼﻪ
ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺤﻞ
ﺍﻗﺎﻣﺖ
ﻭﻧﺰﻭل مسافر ﺒﺎﺷﺪ
ﻭﭼﻪ ﻣﻘﺎم الهی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻔﺎﺿﻞ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺪﺭ
ﻓﻀل
ﻮﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪﻫﺮﮐس
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻓﻀل اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
ﺒﻬﺘﺮ الهی
ﻮﻳﺎ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ الهی
ﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
927- ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﻄﺒﻪﺍﻯ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ۵ﺹ315 بحاﺭ) ﺒﻌث
ﺭُﺳُﻠﻪ ﺑﻤﺎ
ﺧﺼّﻬم ﺒﻪ ﻣﻥ
ﻮﺣﻴﻪ ﻭ ﺟﻌﻠﻬم
حجّة ﻟﻪ ﻋلی
ﺨﻠﻘﻪ ﻟﺌﻠّﺎ
ﺗﺠﺐ ﺍﻟﺤُﺠّﻪ
ﻟﻬﻢ ﺑﺘﺮک
اﻟﺎﻋﺬﺍﺭ
ﺍﻟﻴﻬﻢ ﻓﺪﻋﺎﻫم
ﺒﻠﺴﺎﻥ اﻟﺼﺪق
اﻟﻴس ﺒﻴان اﻟحقّ
ﺍﻟّﺎ ﺃﻥ
اﻟﻠﻪ ﻗﺪ ﮐﺸﻒ
ﺍﻟحقّ کشفه ﻟﺎ
ﺃﻧّﻪ ﺟﻬل ﻤﺎ
ﺃﺧﻔﻮﻩ ﻣﻥ
ﻤﺼﻮﻥ
ﺃﺳﺮﺍﺭﻫﻢ ﻭ
ﻣﮑﻨﻮﻥ
ﻀﻤﺎﺋﺮﻫﻢ ﻭ
ﻟﮑﻥ
ﻠﻴﺒﻠﻮﻫم
ﺃﻳّﻬم ﺃﺣﺴﻥ
عملا ﻓﻴﮑﻮﻥ
اﻟثوﺍﺏ
ﺟﺰاءا ﻭ
ﺍﻟﻌﻘﺎﺏ
ﺑﻮاءا ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻮﻟﺎنی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﻭﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺑﻮحی الهی
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. (ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻡ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ همگاﻥ هستند.ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻮل
ﻮﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ بخلق
و ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ.
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻩﻫﺎﻯ الهی
هستند ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺑﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﻭﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻫﺮﻳﻚ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﻗﺒلی هستند. ﻭحی
الهی ﻮﺍﻟﻬﺎم
اﻭ ﺩﺭﮔﻮﺵ
ﻭﻳﺎ ﺑﮕﻮﺵ ﺩل
اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎ
ﻭﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺒﮕﻮﺵ ﺩل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
وﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﺣﺸﺮﺍﺕ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺍﻥ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍم ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺄﻥ ﻮﻣﻘﺎم
ﻨﻮعی ﻮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻬﺎمی
اﺯﺧﺪﺍ دﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺣتی هیچ
ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺟﺴم ﻮﺯﺑﺎﻥ
ﻮﺫﻫﻥ ﻮﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﮑﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺪﻫﺪ) ﻭﺁﻧﺎﻥﺮﺍ
ﻣﺒﻌﻮث ﺑﺮﺧلق
کرد (ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ ﺍﻋمّ
اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺭﺳﺎلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﻭﺳﻴﻠﻪ بحقّ ﻭﻗﺒﻠﻪ
عبادی ﺑﺮﺍﻯ حَجّ
ﺃﮐﺒﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺪفع
ﺸﺮﻙ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.(حُجَّت)
ﺣﺮﻑ ﺁﺧﺮ ﺭﺍ
ﺑﺰﻧﺪ ﻭﺣﺮﻑ حقّ
ﻮالهی ﺮﺍ
ﻣﻴﺰﻧﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﻥﻨﺎﻃق
اﺳﺖ) ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺑﺒﻬﺎﻧﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ حُجَّت
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪحَجّ)
ﻋﺬﺭ ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ
(ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺗﻤﺎم ﺤُﺠّﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ )ﻭﺍﺯﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺩﺭﻗﻮل ﻮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ حقّ
ﺒﺎﺷﻨﺪ (ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺼﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻭﻣﺨﻠﺼﺎﻧﻪ
قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﻭﺍﻟّﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
حقّ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﮐﺸﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻧﺎﮔﻬﺎنی اﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺟﺎﻫل ﻮبی
اﻃﻠﺎع اﺯﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪﺁﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﺨفی کرﺩﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺭﺍﺯ
ﻣﺨفی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﻣﺤﻔﻮﻇ
ﺪﺭﺍﺳﺮﺍﺭﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻳﺎ ﻣﺨفی
ﺪﺭ ﺿﻤﺎﻳﺮ ﻭ
ﻧﻴّﺖﻫﺎ
ﺑﮑﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺑﺎ
ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﮐﺪﺍﻡ
ﺑﻬﺘﺮﻋﻤل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ثوﺍبی
ﭙﺎﺩﺍﺵ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ عقاب
ﺩﺳﺖ ﺧﺎﻟﻰ ﻭﻣﻌﺎﺩﻝ
ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮔﺮﺩﻧﺪ (ﺻﺪق
کلام ﺴﺎﻟک
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ تعهّد
ﺗﺴﻠﻴم ﺪﺍﺩ. ﻭ ﻧﺎﮔﻬﺎنی
اﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ ﻇﻬﻮﺭﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻪﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺄﺧﻴﺮ ﻭﻳﺎ
ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻭﻳﺎﻏﻔﻠﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﺴﺎﻟک
ﭽﻪ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ ﻭﭼﻪ
ﻣﻌﺎﻳبی ﺒﺎقی
اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺳﺮﺍﺭﻯ ﺮﺍ
ﺑﺮﺧﺪﺍ ﻣﺨفی
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ
ﻮﺟﺪﺍﻥ
ﻮﺿﻤﻴﺮ ﻭﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺮﮐﻪ ﭘﻴﻨﻬﺎﻥ
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. (ﺑﻠﺎﻳﺎ)
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻟﻬﻰ (ﻓﺘﻨﻪ)
ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻫﺎﻯ
ﺴﺨﺖﺯﻧﺪکی
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. (ﺃﺣﺴﻥ
عملا ) ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺪﺭﮐﺎﺭ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﻳﻌنی
ﺘﮑﺎﻣل
ﻮﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﻮ(ﺗﺤﺴﻴﻦ)ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ. ﻭ(ثوﺍﺏ)
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮﺍﻫﻥ
ﺘﺎﺯﻩ ﻭثوﺑﻰ ﮐﻪ
(ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ)
ﺑﺮﺗﺮﻯ برای روح
در آینده
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ(ﻋﻘﺎﺏ)
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻮﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ کرﺩﻥ
ﺪﺭﮔﻮﺩﺍل
ﺠﻬنم ﻨﻴﺴﺖ.(ﺑﻮاء
بی ﺤﺎﺻلی ﻮ
ﺩﺳﺖ ﺧﺎﻟﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪگی ﺒﺸﺮﻯ
کنونی اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﺗﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪ ﻫﻤﻴﻥ
سلوک الهی ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.(ﻣﮑﻨﻮﻥ)
ﻣﺨفی
ﺪﺭﻣﮑﺎنی ﺨﺎﺹ
ﻭﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﺬﺍﺕ ﻭﺿﻤﻴﺮ
ﻭ ﻭﺟﺪﺍﻥ ﻭﺍﺻل
أﺻﻴل ﺮﻭح
انساﻥ ﻮ
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭحی اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟک حقّ اﺳﺖ ﻭ(ﺣﺠّﻰ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ الهی ﺪﺭب
ﻤﻘﺪﻣﻪ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺤﺞ ﺍﮐﺒﺮ ﺩﺭﺁﺧﺮ
ﻭﺑﺮﻫﺮﮐس
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻥ
ﺒﻬﺸتی ﻮﻧﺠﺎتی
نوعی ﺪﺭ ﮐﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰپنج
تن ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﺒﺎ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻬﺘﺮ ﻭﺑﺎ
ﻧسخ ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻮ ﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ
سلوک و تکامل روحی
ﺭﺍ ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻌﻠﻮم ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻥ ﻤﻴل
ﺒﺴﻠﻮک ﻛﻨﻮنی
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ قهقرﺍ
ﺒﻌﺪﻯ
ﻮﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻣﮕﺮﻧﻌﻤتی
الهی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﻟﻴل
عدم ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺪﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.

حدیث
928 – از امامی است (ج؟ص؟؟)
ﻠﻮﻟﺎ ثلاث فی
اﺑﻥﺁﺩﻡ ﻣﺎ ﻃﺄﻃﺄ
ﺭﺃﺳﻪ شیئ ﺍﻟﻤﺮﺽ
ﻭﺍﻟﻔﻘﺮ ﻭ
ﺍﻟﻤﻮﺕ ﻭﮐﻠّﻬم
ﻔﻴﻪ ﻭ ﺍﻧّﻪ
ﻣﻌﻬم ﻠﻮ
ﺷّﺎﺏ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ ﺴﻪﭼﻴﺰ
دﺭﺍﻧﺴﺎﻥﻨﺒﻮﺩ
ﻫﺮﮔﺰ ﺳﺮﺵﺭﺍ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻥ
ﻨﻤﻴﺎﻧﺪﺍﺧﺖ (ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﻭ
ﻣﺘﮑﺒّﺮﺑﻮﺩ)
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻮ
ﻓﻘﺮ ﻭ ﻣﺮﮒ ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴاﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺴﻪ ﺃﻣﺮ ﺷﺮﻳﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ) ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ
ﺍﻳﻥ ﺴﻪ ﻣﺪﺍم
ﺪﺭﺣﺎل کوشش
اﺳﺖ (ﺗﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻳک
ﺤﮑﻤﺖ ﮐﻠنی
ﺒﻴﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺗﺬﮐّﺮﻯ
ﻄﺒیعی ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻭﺁﺳﺎﻳﺶ ﻓﻌلی
ﺪﻭﺍمی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﺴﺎﻟک
اﻣﻴﺪ ﺩﺍﺭﺩ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ.
ﺗﺎ ﭼﻮﻥ
گرﻓﺘﺎﺭ ﻣﺮگ ﻮ
ﻧﺎﺗﻮﺍنی ﺸﺪ ﺟﻬﺶ
ﻭﺍقعی ﺒﺮﺍﻯ
ﻔﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.  حدیث 929 -
ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ316ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺑﻮﻯ ﺨﺒﺮ
ﺩﺍﺩﻧﺪ ﺑﺮخی
ﻤﺸﻐﻮﻝ ﺑﺤث ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻋﺪل ﻮ ﺟﻮﺭ ﻳﺎ ستم
بودند .ﻣﻮﻟﺎ
ﺑﺮ ﻣﻨﺒﺮ ﺭﻓﺘﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ: اﻳّﻬﺎ
ﺍﻟﻨﺎس ﺍﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻟﻤّ
ﺎﺧلق ﺨﻠﻘﻪ ﺃﺭﺍﺩ
ﺃﻥ ﻴﮑﻮﻧﻮﺍ
ﻋلی ﺁﺩﺍﺏ ﺭفیعة
ﻭﺃﺧﻠﺎق
ﺸﺮﻳفة ﻓﻌﻠم
ﺃﻧّﻬم ﻠم
ﻴﮑﻮﻧﻮﺍ
ﮐﺬﻟﻚ ﺍﻟّﺎ ﺑﺄﻥ
ﻳﻌﺮﻓﻬم
ﻤﺎﻟﻬم ﻮﻣﺎ
ﻋﻠﻴﻬﻢ ﻭ
ﺍﻟﺘﻌﺮﻳﻒ ﻟﺎ
ﻳﮑﻮﻥ اﻟّﺎ
ﺑﺎﻟﺄﻣﺮ ﻭ
ﺍﻟﻨﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﺄﻣﺮ
ﻭﺍﻟﻨﻬﻰ ﻟﺎ
ﻳﺠﺘﻤﻌﺎﻥ
اﻟّﺎ ﺑﺎﻟﻮﻋﺪ
ﻭ ﺍﻟﻮﻋﻴﺪ ﻭﺍﻟﻮﻋﺪ
ﻟﺎﻳﮑﻮﻥﺎﻟّﺎ
ﺑﺎﻟﺘﺮﻏﻴﺐ ﻭ ﺍﻟﻮﻋﻴﺪ
ﻟﺎﻳﮑﻮﻥ اﻟّﺎ
ﺑﺎﻟﺘﺮﻫﻴﺐ ﻭﺍﻟﺘﺮﻏﻴﺐ
ﻟﺎ ﻳﮑﻮﻥ اﻟّ
ﺎﺑﻤﺎ
ﺗﺸﺘﻬﻴﻪ
ﺃﻧﻔﺴﻬﻢ ﻭﺗﻠّﺬﻩ
ﺃﻋﻴﻨﻬﻢ ﻭﺍﻟﺘﺮﻫﻴﺐ
ﻟﺎ ﻳﮑﻮﻥ
اﻟّﺎ ﺑﻀﺪّ
ﺫﻟﻚ ثُمّ ﺧﻠﻘﻬم
فی ﺪﺍﺭﻩ ﻭﺃﺭﺍﻫم
ﻄﺮﻓﺎ ﻣﻥ
اﻟﻠّﺬﺍﺕ ﻟﻴﺴﺘﺪﻟّﻮﺍ
ﺑﻪ علی ﻤﺎ
ﻭﺭﺍﺋﻬﻢ ﻣﻥ
اﻟﻠّﺬﺍﺕ
ﺍﻟﺨﺎﻟصة ﺍﻟتی
لا ﻳﺸﻮﺑﻬﺎ
ﺃﻟﻢ ﺃﻟﺎّ ﻭهی
اﻟﺠنّة ﻭ
ﺃﺭﺍﻫم ﻄﺮﻓﺎ
ﻣﻥ اﻟﺂﻟﺎﻡ ﻟﻴﺴﺘﺪﻟّﻮﺍ
ﺑﻪ ﻋلی
ﻤﺎﻭﺭﺍﺋﻬم
ﻤﻥ اﻟﺂﻟﺎم اﻟﺨﺎﻟصة
ﺍﻟتی لا
ﻳﺸﻮﺑﻬﺎ ﻟﺬة ﺃﻟﺎ
ﻭهی اﻟﻨﺎﺭ ﻓﻤﻥ
ﺃﺟل ﺬﻟک
ﺘﺮﻭﻥ ﻨﻌﻴم
اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻣﺨﻠﻮﻃ ﺑﻤﺤﻨﻬﺎ
ﻭﺳﺮﻭﺭﻫﺎ
ﻣﻤﺰﻭﺟﺎ
ﺑﮑﺪﺭﻫﺎ
ﻭﻏﻤﻮﻣﻬﺎ ﺍﻯ ﻤﺮﺩﻡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺒﺎﺭک
ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ ﭼﻮﻥﺨﻠق
ﺮﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ (
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﺎل
ﺘﺮﺑﻴﺖ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺁﺩﺍﺏ
ﺭﻓﻴﻊ ﻭﺧﻮﺏ
ﻭﺃﺧﻠﺎق ﺸﺮﻳفی
ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺣﻘﻮقی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﭼﻪ
ﻭﻇﺎﻳفی
ﺒﻌﻬﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺘﻌﺮﻳﻒ
ﻭﺷﻨﺎﺳﺎﻧﺪﻥ ﺟﺰ
ﺑﺎﺃﻣﺮ ﻭ نَهی میسّر
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺃﻣﺮ ﻭ
ﻧﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺟﺰﺑﺎ ﻭﻋﺪﻩ ﻭ
ﻭﻋﻴﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧ
ﺪﺑﺎﺷﺪ. (ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ) ﻭ
ﻭﻋﺪﻩ ﻧﻴﺰﺟﺰ
ﺑﺎﺗﺮﻏﻴﺐ (ﻭﺗﺸﻮﻳﻖ)
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻭﻋﻴﺪ (ﺗﻬﺪﻳﺪ)
ﻧﻴﺰ ﺟﺰ ﺑﺎ
ﺗﺮﻫﻴﺐ ﻭ
ﺗﺮﺳﺎﻧﺪﻥ (ﺍﺧﻄﺎﺭ)
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺗﺮﻏﻴﺐ
ﻭ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺩﻝ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﻥ ﺁﻥ ﻠﺬﺕ
ﻣﻴﺒﺮﺩ (ﺟﺎﻳﺰﻩ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ
ﻭﻣﻄﻠﻮﺏ ﻭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺁﺭﺯﻭ
ﺑﺎﺷﺪ) ﻭ
ﺗﺮﻫﻴﺐ ﻭ
ﺗﺮﺳﺎﻧﺪﻥ
ﻨﻴﺰ ﺟﺰ ﺩﺭﺿﺪ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ (ﺧﻄﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻨﺎفع
ﻮﻟﺬﺗﻬﺎ
ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻄﻠﻮﺏ اﻧﺴﺎﻥ)
ﺳﭙس ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﻤﻤﻠﮑﺖ ﺧﻮﺩ
ﺁﻓﺮﻳﺪ ﻭ
ﺑﺮخی اﺯ
ﻟﺬﺗﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩ تا ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺁﻥ ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺭﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺘﺮﻯ هست ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻫﻤﺮﺍه
ﺑﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺭﺩ ﻭ ﺯﺣﻤتی
ﻨﻴﺴﺖ (ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺒﺎ ﺭﻧج
ﻘﺒﻠﻰ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﺗﺮﺳﻬﺎﻯ
ﻔﻌﻠﻰ ﻭﺁثاﺭ
ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺑﻌﺪﻯ اﺳﺖ) ﻭﺍﻳﻥ
ﻠﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺨﺎﻟﺺ ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ (ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﻘلی ﻮﻣﻌﻨﻮﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻭﺁﺳﺎﻳﺶ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻥ
اﺯ ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺟﻬﻨمی
ﻮ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ) ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮخی اﺯ
ﺁﻟﺎﻡ ﻭ
ﺩﺭﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩ ﮐﻪ
ﺍﺯﻃﺮﻳق
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺩﺭﺩﻫﺎﻯ ﺑﺪﺗﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎ ﻟﺬتی
ﻨﻴﺰﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
هماﻥ ﺁﺗﺶ
ﺟﻬنم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻧﻴﺎ ﻣﺨﻠﻮﻃ
ﺒﺎ ﻣﺤﻨﺖﻫﺎ ﻭ
ﺭﻧج اﺳﺖ.
ﻭﺷﺎﺩﻯ هاﻯ
ﺪﻧﻴﺎ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﮐﺪﻭﺭﺕ
ﺧﺎﻃﺮ ﻭﻏﺼّﻪ
ﻭﻏم اﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻥ کلام
ﻤﻮﻟﺎ (ﺟﺎﺣﻆ)
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
اﺩﻳﺐ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﺟﻬﺎﻥ
اﺳﻠﺎم وﻋربّ
ﺩﺭ ﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳخ
ﻤﻴﻨﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ کلام
ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ ﺪﺭ ﺑﻴﻥ
ﻤﺮﺩم ﻮﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﻭﻣﺤﺎﻭﺭﺍﺕ ﻧﻈﻴﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻋﻈﻤﺖ
گفتاﺭﻫﺎﻯ
ﻤﻮﻟﺎ ﻃﻮﺭﻯ
ﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮔﺬﺷﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻴچ کس
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻥﺮﺍ ﺩﺭ
ﺍﺭﺯﺵ ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ که ﻣﻮﻟﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﮔﻨﺠﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
عقلی ﺒﺸﺮ ﺭﺍ
ﺧﺎلی کرﺩﻩ
ﻭﭼﻴﺰﻯ ﺒﺮﺍﻯ
گفتن ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎقی
ﻨﮕﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻤﻮﻟﺎ ﺑﺎ
ﺳﺒک ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ
ﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺎﻳﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻣﻮﻟﺎ
ﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﺤی
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭلی ﺘﮑﻤﻴل ﻮﺗحقّق
ﺁﻥ کلّیاﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺭﻭﺷﻥ ﻤﻮﻟﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﻃﺮفی
اﺯ ﭼﻴﺰﻯ)
ﺍﻧﺪک ﻮ ﻧﻮعی
ﻮﮔﻮﺷﻪﺍﻯ اﺯ
ﺁﻥ ﺭﺍ گفته
است .(ﺗﺮﻫﻴﺐ)
ﻭﺭُﻫﺒﺖ
ﻭﺗﺸﻮﻳق
ﻮﺗﺮﻏﻴﺐ ﺩﻭ
ﺭﻭﺵ ﺍﺳﺖ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﮐﻪ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﺩﺭﺁﻥ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣتی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ بی
عقل ﺮﺍ ﺗﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺄﻓﺮﺍﺩ
ﻋﺎﻗل ﺒﺎ
ﺍﺣﺘﻴﺎﻃ ﺪر
ﺯﻧﺪﮔﻰ (ﻟﺬﺕ ﻭ
ﺃﻟﻢ) ﺩﻭﺣﺎل
عصبی
ﻮﺟﺴمانی هستند.
ﻭ (ﺷﺎﺩﻯ ﻮﻏﺼﻪ)
ﺩﻭ ﺣﺎﻝ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ (ﮐﻤﺎل
ﻮ ﻧﻘﺺ) ﺩﻭ
ﻣﻘﺎم الهی ﺪﺭ
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺮخی ﻨﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺪﺭﺩ ﺭﺍ ﻟﺬﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﺄﻣّل ﺪﺭ(ﺣﺎﻝ
ﻭ ﺟﺴﻢ) ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﺩﺭﺩ ﺟﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻓﺸﺎﺭﻯ اﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﻮ ﺑﺮﻭﻥ ﻭﺩﺭ
ﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ ﻮ
ﺭﻭﺍﻥ اﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﮔﺎهی
ﺪﺭﺧﻮﺍﺏ ﻭ
ﺗﺨﺪﻳﺮ ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺟﺴم
اﺯﻓﮑﺮ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺠﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟک
راه خدا
ﺪﺭﺣﺎﻟﺖ (ﺻﻤﺪﻯ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻨﺒﻮﺩﻥ
ﻔﺸﺎﺭ ﻭ ﺩﺭﺩ
ﺩﺭﻭنی
ﻮﺑﻴﺮﻭنی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﺩﺭ
ﻣﺮگ ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺖ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻄﻔﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻣسخ
ﻨﺸﻮﻧﺪ. ﻭ (ﻓﺸﺎﺭﻗﺒﺮ)
ﻫﻤﻴﻥ ﻔﺸﺎﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮ ﺟﺴﻢ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﻮﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺯﻃﺮﻳق اﻳﻥ
ﺪﺭﺩﻫﺎ
ﻭﺭﻧﺠﻬﺎ ﻭ
ﻓﺸﺎﺭ ﻫﺎ ﻭﺩل ﻨﮕﺮﺍﻧﻴﻬﺎ
ﻭ ﺁﺯﺭﺩﮔﻴﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻏﺮق ﻨﻮﻉ ﺯﻧﺪگی
ﺠﻬﻨمی ﺠﻬﺎﻥ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﺩﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﺫﻫﻥ ﻮﻓﮑﺮ
ﺍﺯﺟﺴﻢ ﺑﺎﻋث
ﻋﺪم اﺣﺴﺎس
ﺩﺭﺩ ﺟﺴﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﻏﺼّﻪﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻴکی ﻘﺮﺹ
ﻣﺴﮑّﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺴم هست .
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺬﻫﻦ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﮐﻨﺪ ﻭﺑﺤﺎﻟﺖ
بی ﺨﻮﺩﻯ ﺒﺮﺳﺪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺗﺎ حدودﻯ
اﺣﺴﺎس ﺭﺍﺣﺘﻰ
ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺣﺎﻟﺖ ﺻﻤﺪﻯ
ﻴﺎ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ ﻮ
بی ﺨﻮﺩﻯ ﻮ
ﺧﻠﺴﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک همگام
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺤﺎﻟﺖ ﻭحدّﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﺨﻮﻳﺶ ﺑﻌﻤق
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ اﺯ
ﺍﻳﻥ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺭﻭﺍنی ﻮ ﺫﻫنی
ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺟﺴم ﻨﻴﺰ ﺑﺎ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺫﻫﻥ ﻮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺁﺭﺍم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
(ﺩﺭﺩ)ﺟﺴم
ﻨﺎشی اﺯ ﺧﺮﻭج
اﺯﻧﻈﻢ ﻃﺒیعی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﮊﻧﺘﻴک
ﺠﺴﻤﺎنی اﺳﺖ
ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﺍﻳﻥ
ﺘﻌﺎﺩل ﻄﺒیعی
ﺒﻬم ﺒﺨﻮﺭﺩ
ﺩﺭﺩ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺿﻤﻨﺎ
ﺗﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮐﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
(ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ)
ﻣﻌﺠﺰﻩﺍﻯ
عجیب ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ اﻳﻥ
ﺠﺒﺮﺍﻥ ها ﺩﺭ ﻧﺎ
ﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺠﺴﻤﻰ ﺑﺎﻋث بی
ﻨﻈمی ﮋﻧﺘﻴکی
ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭی هاﻯ
ﺳﺮﻃﺎنی
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺗﺴﺮیعی
ﺪﺭﻣﺮﮒ ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺧﺎﻣﻮﺵ ﺷﺪﻥ
ﻔﺮﻭﻍ
ﻧﻮﺭﺣﻴﺎﺕ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻋﻠّﺖ
ﺍﻳﻥ بی
ﻨﻈﻤﻴﻬﺎﻯ ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﺧﻮﺩ
ﺷﻔﺎ ﻳﺎبی ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻔﺎﺳﺪ ﺟﺴمی
ﻮﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭﺍنی اﺳﺖ.
ﻓﺴﺎﺩ ﺟﺴمی
ﺮﺍ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ بی
ﺨﻄﺮ ﻭﻣﺮﺗفع
کرﺩ. ﻭلی ﻔﺴﺎﺩ
ﺫﻫنی ﺮﺍ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭﺍنی ﺮﺍ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺮ
ﻃﺮﻑ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ (ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻔس ) ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺫﻫﻥ
ﻮﺟﺴم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺤﺎلی ﺮﺍ
ﻣﻤﮑﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺒﺎﻋث
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺴﺮﻃﺎﻧﻰ ﻭ ﺧﺎﻣﻮشی
ﺴﺮﻳﻊ ﻋﻤﺮ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﭼﻮﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺧﻴﺎل
ﺨﻮﺩ ﻭﮐﻤک
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻭﺑﻬﺸﺖ ﺩﻭم
ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ ﺑﺎﻋث
ﻃﻮل عمر ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺗﻤﺎم
ﺴﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺩﻩ
ﮐﻮﺭﺗﮑس ﻣﻐﺰ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻓﻌّﺎل
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﻋﺎﺩﻯ ﺭﻭﺯﻯ ﺪﻭﻳﺴﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﻠﻮل
کوﺭﺗﮑس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺩﺭﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻴلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ. ﻭﻫﻴچ
ﭽﻴﺰﻯ ﭽﻮﻥ
ﻨﮕﺮﺍنی ﻮﻋﺪم
اﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺑﺎﻋث
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻫﻴچ ﭽﻴﺰﻯ
ﭽﻮﻥﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻭﺍقعی ﺨﻴﺎل ﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺎﻣل
ﻄﻮل عمر
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻳﻥ
ﻄﻮل عمر ﺟﺎﻭﺩﺍﻧگی
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺪﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﺭﻭﺯﻯ
ﺒﻴﻄﺎﻗﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻟﻰ ﺣﻴﺎﺗﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ اگر
بشهود قائم
برسد .ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭح
ﻮﺫﻫﻥ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﻨﻪ ﻓﻘﻄ
ﺰﻭﺩﺗﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺠﺴمی ﻮ
ﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻠﻒ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺑﺒﺎﻃل
ﻤﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪ ﺑﻠﮑﻪﺟﺴم
ﺒﺸﺮﻯﺁﻧﻬﺎ
ﻃﺎﻗﺖ ﺍﻳﻦ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭح
ﺰﻳﺎﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻤﻴﺮﺩ ﺑﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
نمی رﻭﺩ. شدّت
ﺍﻳﻥ عذﺍﺑﻬﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﻮﺧﺘﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕبالفعل
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ است
.ﻟﺬﺍ
ﺣﻴﺎﺗﻬﺎﻯ
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﺣﻴﺎﺗﻬﺎﻯ
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺮﺍﻯ گناه
ﮐﺎﺭﺍﻥ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺣﻴﺎﺕ ﺫﻫﻥ
ﻮﺣﻴﺎﺕ ﺭﻭﺍنی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ (ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ) ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺣﺎل ﻮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺮﮔﺰ ﻗطع
ﺸﺪنی ﻨﻴﺴﺖ ﻭمرگ
ﻮ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭﻏﻔﻠﺖ ﻣﺎ ﻧﻮعی
ﻘطع اﺣﺴﺎس
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻤﺪﺍﻭم ﺴﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ
ﻭ (ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺋﻢ) ﺑﺎ ﺍﻳﻦ (
ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﻣﻮﻗﺖ) ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
اﺣﺴﺎس ﻧﮑﻨﻴم
ﭙﻮﺷﻴﺪﻩ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮ ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺎ
ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮ
ﺍﺣﺴﺎس ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺴﺨﻬﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

حدیث
930 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ317ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﺎسخ
ﺒﻌﻠّﺖ ﺧﻠق
هستی ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎﺩﺍﻣﮑﻪ ﺍﻭ
ﺍﺣﺘﻴﺎجی هم
ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﮐﺎﺭ
عبث ﻧﻴﺰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ(حدیث
ﺳﺌﻮﺍل ﺮﺍ ﺍﺯ
ﻳک ﺰﻧﺪﻳق
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﮑﺮ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
(ﺯﻧﺪﻳﻚ) ﭘﻴﺮﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﺰﺭﺩﺷتی قوم
قریش ﻮﻗﺪﻳم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﺯﻧﺪﻳق
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶعَبَث
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﮔﺮﺧﺪﺍئی
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
آفریده و ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﺮﺍ
ﺍﻣﻮﺭعَبَث
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻗﺒﻮل
ﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺍﺳﭙﻴﻨﻮﺯﺍ ﺑﻨفع
ﻤﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﺮﺽﮐﻨﻴم
ﺨﺪﺍئی هست ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
غرق ﮐﺎﺭ ﻫﺎﻯ
عبث ﻭﺗﻮﺣّﺶ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﻧﺎ
ﺗﻮﺍنی ﻤﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎﺕ
ﮐﻮﺭ ﻭ ﺑﻰ
ﻣﻌنی ﻮ ﺑﺪﻭﻥ
ﺮﺣم ﻨﺒﻴﻨﻢ.
ﻓﺮﺽ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻴﻘﻴﻥ ﺒﺨﺪﺍ
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﺭﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺑﻌﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻥﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺯﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎﻯ
ﻄﺒﻴﻌﺖ ﭘُﺮ
ﺣﮑﻤﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺪﻧﻴﺎ ﺩﺭس
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﮕﺮﺍنی
عمیق اﻧﺴﺎﻥ ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺎﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﻮ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺩﺍﺋﻢ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﻳﻥ ﺮﻧج ﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺤسّ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ ﻭقتی
اﺳﺘﻘﺒﺎل
ﻨﻤﻮﺩ)
ﺍﻣﺎمﺼﺎﺩق
ﭙﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﺨﻠقهم
لاﻇﻬﺎﺭ
ﺣﮑﻤﺘﻪ ﻭ
ﺍﻧﻔﺎﺫ ﻋﻠﻤﻪ ﻭﺍﻣﻀﺎء
ٴﺘﺪﺑﻴﺮﻩ ﻭﮐﻴﻒ
ﻟﺎ
ﻳﻘﺘﺼﺮﻋﻠﻰ
ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺪﺍﺭ ﻓﻴﺠﻌﻠﻬﺎ
ﺩﺍﺭ ثوﺍﺑﻪ ﻭﻣﺤﺒس
ﻋﻘﺎﺑﻪ ﺍﻥّ ﻫﺬﻩ
ﺩﺍﺭ ﺑلاء ﻭ
ﻣﺘﺠﺮ ﺍﻟثوﺍﺏ
ﻭﻣﮑﺘﺴﺐ
ﺍﻟﺮﺣمة ﻣﻠﺌﺖ
ﺁﻓﺎﺕ ﻭﻃﺒّﻘﺖ
ﺷﻬﻮﺍﺕ ﻟﻴﺨﺘﺒﺮ
ﻓﻴﻬﺎ ﻋﺒﺎﺩﻩ
ﺑﺎﻟﻄﺎعة ﻓﻠﺎﻳﮑﻮﻥ
ﺪﺍﺭ ﻋﻤﻞ ﺩﺍﺭ
ﺟﺰﺍء ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻠﺎﻳق ﺮﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ ﺗﺎ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺣﮑﻤﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ.ﻭﻋﻠک
ﻮﺁﮔﺎهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗحقّق ﻮ
ﻣﺠﺮﻯ ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺠﺮﻳﺎﻥ
ﺒﻴﻨﺪﺍﺯﺩ (ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻣﻮﺭﻯ
عقلی ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺍﻧﺶ ﻓﻴﺰﻳک
ﻮﺷﻴمی ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻗﺎﺑل کسب ﺩﺭ
ﻣﺪﺍﺭس ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﻨﻴﺎﺯ ﻣﺒﺮم
ﺒﺪفع
ﺁﻟﻮﺩﻴﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍنی ﻮ ﻧﺎ
ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﻧﻪ ﻋﻠﻤﻰ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺤﮑﻤﺖ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻭﺳﻴﻊ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﻨﻮعی
هر بار ﺨﻠﺎﺻﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺼﺎﺣﺐ
ﺣﮑﻤﺘﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﮑﻤﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﺨفی کند ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻠﺎﻑ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭﻋﻘل
ﻮﻋﻘﻴﺪﻩ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﺎﻟتی ﻨﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ ﭘس
ﺻﺎﺣﺐﻋﻘل
ﻮﺣﮑﻤﺖ ﻧﻴﺴﺖ.ﭘﺰﺷک
اﮔﺮ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻭئی ﺮﺍ
ﻧﺪﻫﺪ ﻭﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺩﺭﺩ ﺑﮑﺸﺪ ﻣشخّص
ﻧﻴﺴﺖ ﭘﺰﺷک
ﻮﺍقعی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺍﻧﺪﻥ
ﺎﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ ﺁﺳﺎﻥ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭ ﭘﺰﺷﻚ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﻤﻮﺩﻥﺪﺭﺩﻣﻨﺪﺍﻥﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ ﻋﻠﻢ
ﭘﺰﺷک ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺁﺳﻴﺐ
ﺭﺳﺎﻧﻴدن
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ. ﮐﻪ
ﺁﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎنی کاﺭ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻥ ﻮ
ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥﻮﻓﺎﺳﺪﺍﻥ
اﺳﺖ ﺩﺭﺣﺎلی
که خدﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎﻣل ﻤﻄﻠﻖ ﺟﺰ
ﺍﻇﻬﺎﺭﺣﮑﻤﺖ
ﮐﺎﺭﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﻫﺴتی کسی هم
ﻨﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻭ ﻭﺣتی
ﺒﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺩﻫﺶ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭﻧﻌﻤﺖ
ﻭﺭﺣﻤﺖ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﮐﻮﺩﻙ ﻭﺟﺎﻫل
ﻮﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻟﺬﺍﻫﻤﮕﺎﻥ
اﻳﻥ ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺭﻭﺯﻯ
ﺒﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻬﺎئی بی
ﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ الهی ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺳﺮﮐﺸﻴﻬﺎﻯ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻳﺎ ﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥ ها ﻭ ﻣسخ
هاﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒیعی
ﻮﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ
ﻭﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺮﺍﻩ ﺣﻞ ﭘﺮ ﺣﮑﻤﺖ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﻭﻫﻤگی
ﺒﺪﺍﻣﺎﻥ
ﺤﮑﻤﺖ الهی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ( ﺣﮑﻤﺖ
الهی ﺪﺭﻋﻘل
ﺒﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺣﮑﻮﻣﺖ)
الهی ﺪﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻫﺴتی
اﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ ﻭ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﺣّﺶ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭﺣﻤﺎﻗﺖ ﺧﻮﺩ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﺨﻠﻮﻗﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﮐﻨﺪ ﻭﺣﮑﻤﺖﺧﺪﺍ
ﺭﺍﺑﺎﻃل
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻳﺎ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻭﻣﺪﻳﺮﻳﺖ ﻭهدایت
ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﻭﻳﺮﻭس
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭلی
البته ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
هدﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭙﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺗﺮﻯﺪﺍﺭﺩ ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هدﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﺯ ﭘُﺮ
ﺣﮑﻤﺖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭘس ﺗﻮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﭽﻘﺪﺭ
ﺍﺭﺯﺵ الهی ﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻔﺎﺭغ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ هستی
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻘﺎم
الهی ﻮ ﺣﺘﻰ ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
اﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﻧﻰ
ﻧﺎﻃق
ﻮﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﺭﺯﺵ
ﻭﺍﺣﺘﺮﺍمی
ﻜﺎﻣل الهی
برﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺶ ﺍز ﺍﺭﺯﺵ ﺗﻤﺎم
هستی ﻭﺗﻤﺎم
اﻧﻮﺍع ﺤﻴﺎتی
ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ (ﺣﮑﻤﺖ)
ﺍﻟﻬﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻧﻤﺎﻳﺸﻬﺎﻯ
عقلی ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻫﻤﺎﻥ
(ﺗﺤﮑّم ﺪﺭ
ﺍﺣﮑﺎم
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥپیاﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﺣتی اﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﻮ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ اﻭ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭﻋﺒﺮﺕ
ﺍﺯ ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺰﻧﺪﮔﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺑﮑﻥ ﻴﺎ ﻣﮑﻦ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻃﻔلی
که ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺂﻥﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻳﺎ ﮐﻮﺭﻯ
ﻨﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﺎمتی ره
ﺭﻭﻯ ﺨﻮﺩ ﺍﺯ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻴﻚ ﺑﻴﻨﺎئی
لاﺯم ﺪﺍﺭﺩ.(ﺣﮑﻴﻢ)
ﻭﻃﺒﻴﺐ ﺑﻮﺩﻥ
ﻨﻴﺰ ﺩﺭﺣﮑﻤﺖالهی
هست .ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮﺣشی
ﻮ ﮐﻮﺭ
ﻭﺑﻴﻤﺎﺭ ﻭ ﺟﺎﻫﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺩﻡ ﺷﺪﻥ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻤﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺩﺍﺭﺩ
ﻃﺒﻴﺒﺎﻥ ﺟﺴم
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ ﺷﻔﺎ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﺗﺎ حدودﻯ
ﺬﻫﻥ ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺍﻭﻫﺎم
ﺪﺭﺩﻧﺎک
ﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭلی
ﻴک ﺪﺭﻭﻳﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻈﺎﻫﺮﺍ ﺑﺎلغ
ﻮ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭﻧﻮﺭﻣﺎل ﺮﺍ ﮐﻪ
ﮐﻠنی ﺤﮑﻤﺖ
ﻭﻋﻘل
ﻮﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥﺒﻴﻤﺎﺭ
ﻭﺍقعی ﻮ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺯ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎﻯ
کمالی ﺮﺍ ﺑﺎ
ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻔﺎ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻋلل
ﺮﻧج ﻮﻣﺮگ
ﻮﺗﻮﺣﺶ ﺭﺍ ﺍﺯﻭﺟﻮﺩ
ﺫﺍتی ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﺒﻮل
ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ
ﺸﻔﺎﻯﺤﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
الهی اﺯﻳک
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺩﻓﻥ
ﺸﺪﻥ ﭘﺎﻙ ﻭﺳﺎﻟم
کرﺩﻩ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻌﺮﺍج
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎنی اﻟﻬﻰ)
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺣﻘق
ﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ (ﺃﻧﺎ الحقّ)
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻟﻮﻫﻴﺖ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻟﻮﻫﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄلق الله و
خداوند هو
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ از ﻓﺮﺍﻭﺍنی
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ
(ﺍﻇﻬﺎﺭ)
ﺍﺯﻏﻴﺐ
ﺑﻈﻬﻮﺭ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻟقوّهﻫﺎ
ﺑﺎﻟفعل ﺸﻮﻧﺪ ﻭﺗﻮﺣّﺸﻬﺎ
ﺗﻤﺪﻥ گرﺩﻧﺪ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎ
ﺁﮔﺎهی ﺸﻮﻧﺪ ﻭﻧﻴﺶ
ﻫﺎ ﻧﻮﺵ
ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻫﻤﺎﻥ(ﻇﻬﻮﺭ
ﻭ ﺠﻠّﻰ)
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ الهی
اﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺷﺨﺼﺎ ﻳک ﺘﺠﻠنی
الهی اﺳﺖ ﻭلی
ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
او ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮ ﻭﺍﺻل
ﺮﺍ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﺳﻴﺮتی
الهی ﻮﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﻇﻬﻮﺭ
ﺍﺯﻏﻴﺐ ﻭﻳک
ﺘﺠعلی الهی
اﺳﺖ.ﻭﻭﺍﺻﻞ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ(ﻳک
ﺘﺠﻠنی ﻤﺎﺩﻯ)ﻭﻣﺠﺴّم
صفاتی و عقلی
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻏﻴبی ﻮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻋﻠم اﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ. ﺍﻳﻦ ﺁﮔﺎهی
ﺪﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻮﺍﺻﻞ ﺗحقّق
ﻮﺗﺠﺴّم ﻤﺎﺩﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻣثلا ربّ
ﺍﻟﻔﺼﻞ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ که
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
اﻟﮕﻮﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﻘﺒل ﻨﻬﺎئی
اﺳﺖ ﻳﻚ (ﺍﻳﺪﻩ) الهی
ﻮﻳک ﻤﻘﺎﻡ ﻣﻠﮑﻮتی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﮐسی اﺳﺖ
ﺗﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﺒﺮﺳﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ بقائم
ﺭﺳﻴﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺗﺠﺴّم
ﻤﺎﺩﻯ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎم
الهی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻈﻬﻮﺭ ﺁﻥ
ﻤﻘﺎﻡ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﻇﻬﻮﺭﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم
ﻨﻴﺰ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻭﻟﻴﻥ کسی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
تجسّم انسانی
ﺁﻥ ﻤﻘﺎم اﻟﻬﻰ
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﺗﺠﺴّم
الهی ﺁﻥ ﻤﻘﺎﻡ الهی
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﭘس ﻫﺮﺍﻧﺴﺎنی
ﺰﻧﺪﻩ ﻭﺣتی
هرﺣﻴﻮﺍﻥ ﻮﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻳﺎ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻴک ﺘﺠﻠنی الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﻣﻌﺎﺩل
ﻴک ﻤﻘﺎم
اﻳﺪﺁل اﺯ ﮐﻤﺎﻝ
الهی
ﺪﺭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺘﺠﺴّم و
تجسّد ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺘﺠﺴّﻢ ﻫﺎﻯ
ﻤﮑﺮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭلی
ﺒﺎ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ (ﺍﻳﻥﻬﻤﺎﻧﻰ)
الهی ﺮﺍ
ﺩﺭﺳﻄح کمال
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺤﻘﺎﻳﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ تجلّی
ﺒﺮﺗﺮالهی
ﺒﺪﻫﺪ. ﺍﺯ (ﺑﻮﺩﻥ)
ﺩﺳﺖ ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ(ﺷﺪﻥ)
ﺑﺮﺗﺮﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﻮﺳﺮﻧﻮﺷتی میسّر
ﺍﺳﺖ ﻭﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ سعی
ﻮﻫﻤّﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺗﺎﺁﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﺤﺒّﺖ الهی
ﺮﺍ ﺟﻠﺐ ﮐﺮﺩﻩ ﻭﮐﻤک
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯحدّ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻭ(ﻓﻀل ﻮﮐﺮﻡ)
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻏﺒﻄﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺍﻣﺎ.(ﻧﻔﺎﺫ)
ﻳﺎﺗﻨﻔﻴﺬ
ﻳﻌنی ﺒﻤﻮﺭﺩ
ﺍﺟﺮﺍ و تحقق
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻥ
اﺳﺖ.ﻭﻧﻴﺰ ﻧﻔﻮﺫ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻣسّ
ﺭﻭﺍنی ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺪﺭ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥﺴﺎک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻏﻴﺮساﻟﮑﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﻣسّ
ﻭﻧﻔﻮﺫﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺍﺯ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻭ
ﺣﻘﻴﺮﻫﺎ ﻭ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻥ
ﻨﻔﻮﺫ
ﻣﻴﮕﺮﻧﺪ.
ﺩﻭﺳﺖ ﻓﺎﺳﺪ ﺍﺯ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻔﺮضی
ﻮﻋﺪﻣﻰ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﺯ ﻋﻠم
ﻮﺁﮔﺎهی اﻟﻬﻰ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺯ ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎکی ﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﻳﻥ
ﺤﮑﻤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﻋﻠﺖ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻌﻠﻮم
ﻤﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﺮﻭم
اﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺪﺭ
ﻭﺍقع ﻤﺤﺮﻭم
اﺯ ﺗﮑﺎﻣل هستند.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮمُرده
ﻧﻴﺴﺖ ﻭلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﺮﺩﻩ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻧﺰﺩﻳک هستند. (ﻧﻔﺎﺫ)
ﻋﻠم اﻟﻬﻰ ﻭﺗﻨﻔﻴﺬ
ﻭﻋﻘل ﻮﺁﮔﺎهی
اﻭ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻈﻬﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺗﻮﻓﻴق
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﻭﺭﺍ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺣﮑﻤﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
(ﺍﻣﻀﺎ) ﻳﺎ
ﺗﻮﺷیح
ﻮﺗﺄﻳﻴﺪ ﻭﺗﺄﮐﻴﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺣﮑم ﺼﺎﺩﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺤﮑم
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺘﻮﺷیح
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻘﻬﻘﺮ
ﺍﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺤﮑم
ﺪﺭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺎﻳﻥ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺪﺭﭘﺎکی
ﺮﻭﺍنی ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﭘس ﺍﺯ(ﺣﺘﻰ
ﺃﻋﻠﻢ) ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺻﺪﻭﺭ
ﺣﮑم اﺯ ﻗﺎﺿﻰ الهی
ﻮﺩﺍﻭﺭﻯ او ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
الهی ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺧﻮﺷﺒﺨﺖ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻧﻬﺎئی
اﻧﺴﺎنی ﺒﺮﺳﺪ.ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎنی نیز
ﺒﺮﺳﺪ ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺍﻟﻮﻫﻴّتی ﺪﺭ
ﺑﻴﻥ ﺨﻠق
ﺒﺎﺷﺪ.(ﺗﺪﺑﻴﺮ)
ﺍﺯ (ﺩُﺑُﺮ) ﻳﺎ
ﺩُم ﻮ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎل ﻄفل
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﻃﻔلی
ﺪﻧﺒﺎل ﻤﺎﺩﺭ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ ﻣﮕﺮ
کمی عقل ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﻭﻳﺎ ﺗﺮس
ﺍﻭﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭﻳﺎ
ﻃمع ﺒﻐﺬﺍ ﻭ
ﺍﻣﻨﻴﺖ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﺭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎلک اﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺨﻮﺩ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﺯل ﺘﺎ ﺃﺑﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ بی
اﻧﺘﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺭﻭحی
ﺮﺍ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ
ﺷﺒﻪ ﻋﺪم اﻭ
ﺭﺍ ﺑﺂﻥ ﻤﻘﺎم الهی
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻴلی
ﺒﺮﺗﺮﻯ هاﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻴک ﺮﻭﺡ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺵ
ﻫﺴﺖ. ﻭلی
ﻮﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ به
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭ ﺩﺭبشریّت
ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻥ ﺁﻥ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻤﺤﮑﻮﻣﻴﺖ
ﺑﺮﺍﻯکاﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ) ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﭘس
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﺍﻳﻥ
اﻇﻬﺎﺭ ﺣﮑﻤﺖ ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺁﮔﺎهی ﻮ
ﺗﺼﻮﻳﺐ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩﺭﺍ)
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﺎﻳﻥ
ﺠﻬﺎﻥ ﺒﮑﻨﺪ ﻭﺁﻧﺮﺍ
وﺍﺭ ث وثوﺍﺏ ﻭ
ﺯﻧﺪﺍﻥ عقاﺏ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ؟ (ﺑﺮﺍﻯﺎﻇﻬﺎﺭ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺁﻧﻬم
ﺪﺭﺟﺴم ﻮﻧﻮع
ﻮﻋﻘل ﻮ
ﺍﺣﺴﺎس ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺸﺎﺕ تجلّی
الهی
ﺮﺍﺑﺒﻴﻨﺪ.ﭘس
اﺯﻣﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ. ﻭ (ﺩﺍﺭ)
ﻳﺎ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
ﺼﻮﺭﺕﻧﻮعی
اﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺟﺎﻯکسب
ثوﺍﺏ ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﻭ ﮐﺴﺐ (ثوﺏ)ﻳﺎ
ﭘﻴﺮﺍﻫﻥ
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺯﻫﻤﻴﻦ ﺩﻧﻴﺎ
ﺟﻬﻨم عقاﺏ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥکه
ﺩﺭ ﺩﻭ ﺟﻬﻨﻢ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ ﺑﺪ
ﺑﻴﺎﺭﻳﻬﺎ
ﻮﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭﺗﻮﺣّﺶﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ
ﺭﻧج ﻤﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯﻫﻤﻴﻥ
اﻧﺴﺎﻥ غیر
ﺳﺎﻟک ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﻘﺎﺏالهی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﻬﻤﻴﻥ ﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﭼﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮخی
اﺭﻭﺍﺣح
ﺍﻧﺴﺎﻥ هاﻯ
ﻨﺎﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻈﻠﻮم ﻮ بی
ﺰﺑﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻋﺬﺍﺏ
ﺑﺎﺷﻨﺪ؟ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥﺴﺮﮐﺶ
ﺑﺎﺯ ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺗﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣتی ﺼﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭﺍﻳﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻥ (ﻣﻈﻠﻮﻡ)
ﺩﺭ (ﻇﻠﻤﺖ)ﻋﻘلی
ﻮ ﻧﻮعی ﺒﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒیعی ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺨﻮﺩ (ﻇﻠﻢ)
ﻧﮑﻨﺪ ﻭﻇﻠﻤﺖ
ﻭﮐﻮﺭﻯ عدم
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻧﻮﺍﺭالهی
ﻮﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﻴﺎﺑﺪ.(ﻋﻘﺎﺏ)
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻫﻤﺎﻥ
عقب ﺭﻭﻯ ﻨﻮعی
ﺒﺎ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی اﺳﺖ ﻭ
ﻧﻪ ﮔﻮﺩﺍﻝ
ﺁﺗﺸﻴن بنام
ﺠﻬﻨّﻢ ﮔﺮﭼﻪ رَحِم
یک ﻤﺎﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺳﺖ
ﮐم ﺪﺭﺣﺮﺍﺭﺕ
ﻭﺗﻌﻔّﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﻄﺎﻟﺐ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺩﺭ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎ حدّﺍﻗل
اﺯ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺴﻮﺯﺵ ﺍﺯ
ﺍﺷﻌّﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺩﺭﺟﻬنم
ﺴﻮم ﻤﻠﮑﻮتی
ﺨﻮﺩ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﺪ) ﺍﻳﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﺧﺎﻧﻪ
ﺑﻠﺎ
ﻭﺗﺠﺎﺭﺗﺨﺎﻧﻪ
ثوﺍﺏ ﺍﺳﺖ ﻭﺟﺎﻯ
کسب ﺭﺣﻤﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺑﻠﺎﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺗﺄﻣّل
ﻄﺒیعی اﺳﺖ.
ﻭﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﺪﺍﺭﻭﻯ ﺘﻠﺦ ﻭلی
ﺤﻴﺎﺕ ﺑﺨﺶ
ﻭﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ.ﺍﮔﺮﺳﺨتی
ﺠﻬﻨمی ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺭ ﺩﻭ ﺟﻬﻨّم
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﻮ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﺧﻴلی ﺨﻮﺷﺒﺨﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺳﺨﺖ ﺩﺭ ﻏﻀﺐ
ﺑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻫﻴچ
عذﺍبی
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ثرﻭﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ هم
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎ
ﮔﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﺭ
ﺍﮔﻮﺩﺗﺮ
ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﺘﺮ
ﻭﭘُﺮﻓﺸﺎﺭﺗﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺟﻬﻨم
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﻏﺘﺮ ﻭ ﺣﻴﻮانی
ﺘﺮ ﻭ ﭘﺮمسخ ﻮ
ﺭﻧج ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک هماﻥ
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﻋﺎﺩﻯ
ﻮ ﻳﺎ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ الهی
ﻴﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶﺍﻭ
ﺍﺯ ﺻﺪق ﺴﺎﻟک
ﻮ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺠﺎﺭﺗﺨﺎﻧﻪ
ثوﺍﺏ ﻣﺴﺘﻠﺰم
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺻﺤﻨﻪ
ﻋﻤلی ﻮﺍﺣﺴﺎس
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍﺟﻬﻨﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺟﺎﻯ
ﺨﺮﻳﺪ ثوﺍﺏ
ﻭﮐﺴﺐ ﺁﻥ اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ سلوک الهی ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ثوﺍﺑﻬﺎ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﺻﺪﻗﺎﺕ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﮔﺮ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ سلوک
الهی نبوﺩﻩ
ﺒﺎﺷﺪ ﺟﺰ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻮﻃمع کاﺭﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﻣﻨّﺖ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ
ﻮﺗﻮقع ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﻓﻮﺭﻯ ﻮﻣﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺍﺴﺘﻥ
اﺯﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. (ﺭﺣﻤﺖ)
ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ (ﻧﻌﻤﺖ)
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟفعل ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺟﺴم
ﻮﺫﻫﻥ
ﻮﺭﻭﺍﻧﺸﺎﻥ ﮐﻪ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮع
ﻮ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﻨﺎم
ﺒﺎﻟقوّه ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺴم ﻮﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮﺳﻠﻮک
ﻮﺗﻤﺮﻳﻥ
ﻮﺗﻠﺎﺵ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻌﻤﺘﻬا
ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺮﺣﻤﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺁﺭﺍم
ﻮﻣﻄﻤﺌﻥﺁﻧﻬﺎ.
ﻭﻧﻴﺰﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
الهی ﻮ
ﺍﻟﻬﺎمی
ﺪﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻮﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺨﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺨﺎﺹ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﻳﺎ
ﻫﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ) ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻧﻴﺎ ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﺁﻓﺖ و
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻄﺒﻘﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺗﻬﺎ
ﻭﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺪﻧﻴﺎ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻳﺎﻧﻪ.
ﻭﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭحُجَّت الهی
ﺒﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ (ﺳﺮﺍﺳﺮﻫﺴتی
کشنده ﻭ
ﻣﺴﻤﻮم کنندﻩ
ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮﻏﺬﺍﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺍﻧﺪﮐﻰ ﮐﻪ
ﺑﻴﻥ ﭽﻨﺪ
ﺩﺭﺟﻪ ﺣﺮﺍﺭﺕ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻓﺎﺳﺪﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻳﺎﮐﻤﺘﺮ ﺁﻥ
کشنده ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎﺣﺮﺍﺭﺕ
ﻣﺤﻴﻄ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻴﻥ
ﭽﻨﺪ ﺩﺭﺟﻪ
ﺣﺮﺍﺭﺕ ﺍﺯ
ﺑﻴﻥ
ﻤﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺟﻪ ﺣﺮﺍﺭﺕ
ﮐم ﻴﺎ ﺯﻳﺎﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺩﺭﺧﻄﺮ
ﻣﺮگ ﺤﺮﺍﺭﺗﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻄﺮ ﻣﺴﻤﻮﻳﺖ
ﻏﺬﺍئی ﺪﻳﮕﺮ
ﺁﻓﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﭼﻮﻥ
ﺳﻘﻮﻁ ﻭ ﺁﻭﺍﺭ
ﻭﻏﺮق ﺸﺪﻥ
ﻮﺳﻮﺧﺘﻦ
ﻭﺗﺼﺎﺩﻓﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪﺧﻄﺮﺍﺕ
ﻗﺎﺑل ﺸﻤﺎﺭﺵ
ﻧﻴﺴﺖ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺮﺍ
ﻓﺮﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮﺟﻬل ﻮ
ﺑﻴﺨﺒﺮﻯ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎئی اﺯ
ﺍﺷﻌّﻪ ﻣﺮﮒ ﺑﺎﺭ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﮐﻪ ﺧﻨﻜﺘﺮﻳﻥ
ﺁﻥ
ﺒﺎﺭﺍﻧﻬﺎﻯﺴﻴل
ﺁﺳﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺳﺮﻣﺴﺖ
ﻭﻏﺎﻓل ﺮﺍﻩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﺍﮔﺮﻫم کسی
اﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺧﻄﺮﻫﺎ
ﺁﮔﺎﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺍﻋﺘﻨﺎئی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻏﻴﺮﺍﺯ
ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﻭﺁﻓﺎﺕ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻓﺎﺕ
ﻣﺮگ ﻮﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺒﺪﺗﺮﻯ هستند.
ﺍﺯ ﮐﺠﺎ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﮐﻪ
ﺭﻭحی ﺪﺭﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﺑﻴﺎﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﺣﺎل
ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﻭﺳﮓ ﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺖ ﻭﭘﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻟﮕﺪﻣﺎل
ﻤﻴﺸﻮﺩ؟(ﻃﺒﻘﺎﺕﺷﻬﻮﺕ)
ﺍﻧﻮﺍع ﺁﻥ
اﺳﺖ بویژه ﺷﻬﻮﺕ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎ ﻫﻴﭽﮑﺪﺍم
اﺷﺒﺎﻉ ﺷﺪنی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺮﻭﻯﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺨﻮبی ﺮﻭﺷﻥ
اﺳﺖ که ﻣﺮگ ﺁﺧﺮﻳﻥ
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺷﻴﺮﻳﻥ
اﺳﺖ (
ﻳَﺨﺘَﺒﺮ)
ﺑﺎﺧﺒﺮ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ ﺪﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻩ
ﻳﺎ(ﻣﺨﺘﺒﺮ)
ﻣﻮﺭﺩ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭحُجَّت
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ.(ﻃﺎﻋﺖ)
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺭ سلوک
الهی ﻮ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺨﺪﺍ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺑﻨفع ﺨﻮﺩ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺪتی کوﺗﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی
همرﺍﻩ ﺑﺎ
ﺧﻴلی
اﺣﺘﺮﺍﻣﺎﺕ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻮﮐﺮ ﻭ
ﮐﻨﻴﺰ ﺩﺭﺩ
ﻧﻮﮐﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﺩ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻭﺗﺤﻘﻴﺮﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ ﻮ ﻣﺰﺩﺑﮕﻴﺮﺍﻥ
ﺑﮕﻮﻧﻪﺍﻯ ﺧﺪﻣﺖﮔﺬﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭلی
اﻳﻥ ﺴﺎﻟک الهی
ﻮ ﺧﺎﺩم
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻳﮑﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﻮﻣﺤﺒّﺖ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﺁﻳﺎ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻃﻔل
اﺯﭘﺪﺭ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻃﻔﻞ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ؟(ﻋﺒﺎﺩﺕ)
ﺑﻨﺪگی
ﻮﻋﺒﻮﺩﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﺗﻌﺒّﺪ
ﺑﺎﻃل
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ.ﻭ ﺑﺎﺯ(ﺁﺑﺎﺩﺍﻧﻰ)ﺭﻭح
ﻮﻣﻮﺑﺪ ﺑﻮﺩﻥ ﻭ
ﻣﻘﺪس ﺷﺪﻥ
ﺍﺳﺖ) ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺍﻳﻥ
ﺪﺍﺭ ﻋﻤل ﻮ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺍﺭ
ﺟﺰﺍ ﺑﺎﺷﺪ (ﻳﻌنی
ﺒﺎﻳﺪ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ
ﭙﺎﺩﺍﺵ الهی
گرﻓﺖ ﭼﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭ ﻳﺎ ﺟﻬﻨﻢ
ﻫﺎ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻘﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍ
کساﻧﻴﮑﻪ
ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺑﺘﺮﺳند ﮐﻪ
ﻭﺗﻘﻮﺍ سلوک
الهی ﺒﮑﻨﻨﺪ ﺩﻭﺑﻬﺸﺖ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﺪﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
اﻧﺘﻈﺎﺭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻟﻪ ﻭﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮع ﺪﺭ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻮلی
ﺒﺎﺯ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻘﺒﻠﺎ ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻳکی ﺮﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﻭﺍﻟﻮﻫﻴﺖ
ﻭﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭنبوّت
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺸﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﺮﻭٴﻴﺎﺋﻰ ﺩﺭﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺩﺭﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎ ﻭ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩﻫﺎ
ﻭﺩﺭ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮﺳﻬﺎﻯ
عظیم ﺤﮑﻤﺖ
ﻭﻟﺬﺕ ﻭﺟﺎﻟﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﺟﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﺟﺰﺍ
ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻴلی
عظیم ﺘﺮ ﻭ ﺍﺳﺎسی
ﺘﺮ ﺍﺯ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
کنونی اﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﻄﻮﺭ (ﺟﺰﺍ)
ﻳﺎﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭﻋﻘﺎﺏﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮔﻨﺎﻩﮐﺎﺭﺍﻥ
ﮐﻪ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯعطیم الهی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﻭﺟﻬﻨم
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳکی
ﺠﻬﻨم ﻤﻠﮑﻮﺕ
ﻭ ﺳﻮﺯﺵ ﺭﻭح
عرﻳﺎﻥ
ﻮﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯﺍﺷﻌّﻪ
مرگ بار
خورشید ﻭ
ﻫﺮﻧﻮﺭ ﺷمعی
ﻮﺁﺗﺸﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺒﺮﭘﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭﺭﻭح
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺪﺭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻄح
ﺰﻣﻴﻥ ﻘﺮﺍﺭﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺟﻬﻨﻢ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺩﺭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺩ
ﻋﻈﻴمی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺯﻧﺪکی
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍ ﻫﺎ
ﻭﻳﺨﭽﺎﻟﻬﺎ ﻭﺟﻨﮕﻠﻬﺎ
ﻭﮔﻨﺪﺁﺏﻫﺎ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.ﺑﺎﺯ
ﺩﻭﺟﻬنم ﻘﺒلی
ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
اﺳﺖ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳکی
ﺮﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ ﺑﺪ
ﺑﻴﺎﺭﻯ ها
ﻭﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎ
ﻭﺑﺪ ﺷﺎﻧﺴﻴﻬﺎ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﺎﮔﻮﺍﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥﺠﻬنم ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺭﺣﻤﺖ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎکمی
ﺒﺎﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒیعی آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺳﺒﻚ ﺗﺮ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺠﻬنم ﻤسخ
عمیق ﺘﺮ ﻧﺮﻭﺩ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨﻢ ﺩﻭم
ﺸﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ
ﻭﺗﺮﺳﻬﺎ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم
ﻤﻌﺎﺩل یک
ﺠﻬﻨم ﻮیک
ﺘﻮﻟﺪ ﺟﻬﻨمی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺨﺖ
ﺩﺭﻏﻀﺐﺍﺯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮔﻨﺎﻩﮐﺎﺭﺍﻥ
ﺣتی ﺸﺒﻬﺎﻯ
کاﺑﻮسی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺟﺰ ثرﻭﺕ ﻭ
ﺷﺎﻧﺶ ﻭﻟﺬﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘﻮل
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﻮ ﻣﻮﻗﻌﻴﺘﻬﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺗﺎ ﻫﺮ
ﮔﻨﺎﻫﻴﮑﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻓﻮﺭﺍ
ﻗﺎبل اﺟﺮﺍ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐثیف ﺗﺮ
ﻭﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻭﭘﺮﮔﻨﺎﻩ ﺗﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. (ﻋﻤﻞ)
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻫﺮﮐﺎﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺣتی
اﮔﺮ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭﺻﺪﻗﺎﺕ
ﺑﺎﺷﺪ ﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ (ﺟﺰﺍ)
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ثوﺍﺏ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭﺟﺰ ﺷﺪﻥ
ﻮﺳﻮﺧﺘﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﺍﻥ ﺩﺭﺁﺗﺶ
ﺣﺴﺮﺗﻬﺎ ﻭ ﮔﺮﻣﺎﻫﺎ
ﻭﮔﺮﺳﻨﮕﻴﻬﺎ و
ﺗﺸﻨﮕﻴﻬﺎ ﻭﺗﺮﺳﻬﺎ
ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺻﺤﻨﻪ
ﻋﻤﻞ ﻭﺑﻌﺪﺍﺻﺤﻨﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭلی
ﺪﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﺴتی
ﺪﺭ ﻭحدّﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺴﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻟﻮ ﺁﺧﺮ ﻭﺍﻳﻦ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮﺁﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻭﺁﻧﺠﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺍﻳﻥ
ﺬﻫﻥ ﻤﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺮگ ﺮﺍ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﻭﺍقع
ﺘﻨﻬﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﺁﺧﺮﺕ)
ﻳﻌنی ﭙس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻭ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍلم ﻤﻠﮑﻮﺕ
ﻏﻴﺮ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺭﺍﻧﻮاع
ﺪﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻧﻮع
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﻧﻴﺎئی
ﺨﺎﺹ ﺍﺯ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﺟﺴﻤﻰ ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺫﻫنی ﻮﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﺎﺹ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ .

حدیث 931 -
ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ317ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻟﻤﺮﺽ
ﻟﺎ ﺃﺟﺮ ﻓﻴﻪ ﻭﻟﮑﻨّﻪ
ﻟﺎ ﻳﺪع علی
اﻟﻌﺒﺪ ﺫﻧﺒﺎ
ﺍﻟّﺎ ﺣﻄّﻪ ﻭﺍﻧّﻤﺎ
ﺍﻟﺄﺟﺮ فی
اﻟﻘﻮل
ﺒﺎﻠّﺴﺎﻥ ﻭﺍﻟﻌﻤل
ﺒﺎﻟﺠﻮﺍﺭح ﻭﺍﻥ
اﻟﻠﻪ ﺑﮑﺮﻣﻪ
ﻭﻓﻀﻠﻪ ﻳﺪﺧﻞ
ﺍﻟﻌﺒﺪ ﺑﺼﺪق
اﻟنیة
ﻭﺍﻟﺴﺮﻳﺮة
ﺍﻟﺼﺎﻟحة ﺍﻟﺠنّة
ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺬﺍﺗﺎ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ(ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺼﺒﺮ ﻭ
ﺑﺮﺩﺑﺎﺭﻯ ﺁﻥ ثوﺍﺏ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻴک ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﮑﺎﻣلی
ﻄﺒیعی اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺷﺒﺨﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
کساﻧﻴﮑﻪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺎ ﺭﺍضی
اﺳﺖ ﺳﻠﺎمتی
ﻮثرﻭﺕ ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﻮﻓﺮﺻﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﺳﺮﻣﺴﺖ اﺗﻠﺎﻑ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩ
ﺷﻮﻧﺪ ﻭ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
عمیق ﺘﺮﻯ
ﺒﺮﻭﻧﺪ. ﻣﻮﻟﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺮﺍ
ﺫﺍﺗﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺃﺟﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﺎفی
ﺒﺮﺍﻯ کسبﺐ
ﺃﺟﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ) ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻳک اﺯ ﺍﻳﻥ
ﺒﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎنی
ﺮﺍ ﺯﺍﻳﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
اﻭﺭﺍ ﭘاک ﻛﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﮔﻨﺎﻩ
ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺭﺍﻩ
ﺯﻥ ﺒﻴﻤﺎﺭ اثر
ﺗﺰﮐﻴﻪﺍﻯ
ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ اﻭ ﺑﺎ
ﮔﻨﺎﻩ کاﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭﻗﺎﺑل
ﻘﻴﺎس ﻧﻴﺴﺖ.
ولی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ هستند
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻮﺣﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪگی که
ﻓﺘﻨﻪ الهی
ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻧﻘﺶ
ﺗﺰﮐﻴﻪ آثار
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺭﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭﻳﺎ
ﺳﺨﺖﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺷﺎنسی
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺻﺒﺮﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻭ
ﺩﺍﺭﺩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺩﺍﺭﻭ ﺍﺳﺖ.ولی
ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯﺑﻴﻤﺎﺭﻯهاﻯ
غیر ﻗﺎﺑل
علاج اﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻮﻟﺎ ﻫﻤﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻠﺎج
ﺒﻮﺩﻧﺪ.(ﺣﻄّ)
ﻳﻌنی ﺒﺮ ﻃﺮﻑ
ﮐﺮﺩﻥ ﻮﺯﻣﻴﻥ
گذارﺩﻥ. ﻭ(ﻋﺒﺪ)
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﻨﺪﻩ ﻣﻄﻴﻊ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
سالک الهی
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﻣﺨﻠﻮق
ﺨﺪﺍﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭلی ﺒﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺘﻤﺮﺩ
ﻭﻋﺎصی ﻮﺳﺮﮐش
ﺧﺪﺍﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﺍﻣّﺎ ﺃﺟﺮﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭﮐﻠﺎم
ﺰﺑﺎﻥ ﻮﻋﻤل
ﺒﺎ جوﺍﺭﻮ
ﺍﻋﻀﺎ ﺍﺳﺖ.(ﻗﻮل
هم کلام ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺰﺧم ﻮﺿﺮﺭ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺣتی
ﺒﺎﻳﺪ ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭﺭﺣﻤﺖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻮلا ﺍﺯ(ﻗﻮﻝ)
ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻫم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ(ﻋﻤﻞ)
ﻳﺎ ﻋﺒﺎدﺕ ﺑﺎ
ﺍﻋﻀاء ﺪﺭﺟﺴﻢ
ﻭﺣتی ﺪﺭ ﺫﻫﻥ
ﻮﻓﮑﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
گرﺩﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺭﺗﺒﺎط
ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺗحقّق
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﺗﺼﺎل
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻔﺮﻗﻪ ﻭﺷﺮک
ﻮﺭﺯﻯ اﺳﺖ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﮐﺮﻡ ﻭﻓﻀل
ﺨﻮﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺒﺎ ﺻﺪق ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺫﺍﺕ ﺻﺎلح
ﺪﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ (ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ سلوک الهی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
(ﻗﻮل ﻮ تعهّد)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺴﺎﻟک
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍﻭ ﺑﺎ
ﺩفع ﺸﺮک ﺒﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻭﻣﺨﻠﺼﺎﻧﻪ
ﺍﺯﺳﺎﻟک ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩ ﻭﺫﺍﺕ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﺻﺎلح ﻮ ﭘﺎک
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ ﺑﺮ
ﻃﺮﻑ ﺷﺪﻩ ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺯﺷﺖ
ﺑﺮﻃﺮﻑﮔرﺩﻳﺪﻩ
ﻭﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﻭﻧﻴّﺖ ﻳﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭﺍقعی
اﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬﻰ(ﻓﻀﻞ)
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌنی
ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ
ﺍﺯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﻌنی
درﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ بشریّت
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻓﻀل
ﺒﻤﻌنی ﺤﮑﻤﺖ
ﻭ ﻋﻘل ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍم اﺯ ﻇﺮﻑ
ﻋﻘلی ﻮﻓﮑﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل ﻠﺒﺮﻳﺰ
ﻭ ﺳﺮﺭﻳﺰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﺗﻮﻗفی
هم ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺑﺎﺯ(ﮐَﺮَﻡ)
ﻳﺎﮐﺮﺍﻣﺎﺕ و
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺟﺴم ﻮﺑﺎ
ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﻮﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻮ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮای
ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺑﺎﻟقوّه
ﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﻧﻄﻔﻪ ﺁﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﺍﻳﻨﻚ ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﻮﻣﺘحقّق ﺸﺪﻩ اﺳﺖ.
ﻧﻴّﺖ ﺍﻧﺴﺎنی
ﻴﺎ ﻓﮑﺮ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﺍقعی اﻭ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺣﻴﺎتی اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭﺳﺮﻳﺮﻩ
ﺑﺎ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺫﺍتی ﻮﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﻮﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اصلی وأبدی
اﺳﺖ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﻠﻮم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺻﺎﻟﺢ ﻭ ﺍﺻﻠﺎح
ﺸﺪﻩ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻳﺎ ﻧﻪ.ﻭﻳﺎ (ﺗﺎ
ﺳﺮ حدّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ) از نظر
الهی ﺍﺻﻠﺎح
ﺸﺪﻩ ﻳﺎ ﻧﻪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻬﺸﺖالهی
ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻭ
ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻘﺎمی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ. ﺍﺻﻠﺎح
ﺸﺪﻥ ﺪﺭﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﺧﻠﺎق ﻮ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﺑﺎ
ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
است .(ﺟﻮﺍﺭﺡ)
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺒﺪﻥ
اﺳﺖﮐﻪ ﻗﺎﺑل
ﺠﺮح ﻮ ﺯﺧﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻮﺍﺩث
ﻣﺎﺩﻯﺒﺎﻋث
ﺯﺧﻤم ﻗطع عضو
ﻣﻴﺸﻮﺩ ولی
کمﺘﺮ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺯﺧم می
ﺒﻴﻨﻨﺪ ﺗﺎﮐﻪﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﻔﻬﻤﺪ ﮐﻪ
ﺫﻫﻥ اﻭ ﺯﺧم
ﺒﺮﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍنی اﻭ
ﺯﺧم
ﺒﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.

حدیث
932 - ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ317 بحاﺭ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺳﻨﺪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺍﻃﻔﺎل ﭽﻪ
ﻧفعی ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ. (ﻓﺮﺽ
ﺑﺮ ﺍﻳﻥ گذﺍﺭﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻃﻔل
گناه ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﭼﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺷﻮﺩ
ﻭﺩﺭﺩ ﺑﮑﺸﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺣتی
ﻄﻔل ﺒﻤﻴﺮﺩ.
ﻭﺍﻳﻦ ﺭﺑطی
ﺒﺴﻮﺍﺑق
ﺘﮑﺎﻣلی ﺮﻭح
ﺨﻮﺩ ﻃﻔل
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻗﺒل
اﺯ تولّد
کنونی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺩﻯ ﺪﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺑﮑﺸﺪ
ﻭ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺷﻔﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺒﺰﺭﮒ ﺷﻮﺩ
ﺒﻬﺮﻩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭﻳک ﺘﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی
ﺒﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ)
ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭﭘﺎسخ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻔّﺎﺭة
ﻟﻮﺍﻟﺪﻳﻥ که
ﺍﻳﻥ ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻄﻔﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
اﻭﮐﻔّﺎﺭﻩ ﺍﺳﺖ
( ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺒﺮﺍﻥ می
ﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻈﻠﻮﻣﻴّﺖ
ﻃﻔل ﻤﺸﺨّﺺ ﻧﺸﺪﻩ.
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺃﻣﺮﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ ﺭﻭﺡ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ الهی
ﺁﻥ ﻄﻔل اﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
اﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﺩ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
اﻃﻔﺎل ﺨﻮﺩ
ﺳﺨتی ﺒﮑﺸﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺒﺮﺍﻥ
گناﻫﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ هست
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ
ﻫم ﺪﺭﺩﻯ
اﻃﻔﺎﻟ ﺨﺪﻣتی
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻔﺎﺭﻩﺍﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻳﻌنی
ﺠﺒﺮﺍﻥ کنندﻩ
ﻭ ﭘﻮﺷﺎﻧﻨﺪﻩ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺣتی اﻳﻥ
ﺴﻨگ ﺪلی ﺒﺎﻋث
ﮔﻨﺎﻩ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭙﻨﻬﺎنی ﺃﺟﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻧﻮع
اﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻨﻮع
ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺮﻭﺍنی ﻨﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻳﺎﺑﻰ ﺯﺑﺎﻥ
که ﺗحقّق ﻮ
ﻇﻬﻮﺭ ﻓﮑﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﮐﻪ
ﺗﺠﺴّم اﻳﻥ
اﻓﮑﺎﺭ ﻣﺘحقّق
ﺸﺪﻩ ﺩﺭ ﮐﻠﺎم
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﻭﺍقعی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﺣﺼﻮل ﺮﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭتعهّد
ﻭ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺍﻋﻤل
باﺩﻯ ﻮ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ تعهّد
ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻋﻤﺎل
ﺘﻦ ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗثبیت ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭتعهّدﺍﺕ
ﺯﺑﺎنی اﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺠﺴﻤﺎنی ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ ﻧﻪ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﺮﻭﺣﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻃﻔل سلوک
الهی ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻭلی
ﺴﺎﻟک ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺮﻭﺣﺎﻧﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺎﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻨفع
ﺨﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺻﺒﺮ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
گناهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻏﻔﺮﺍﻥ الهی
ﻮﻳﺎ ﮐﻔﺮﺍﻥ
ﻮﮐﻔّﺎﺭﻩ ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﺮﺩﻩ ﭘﻮﺷﻰ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ
ﻟﺎﺯ ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث
933 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ183 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﻣﺎ ﺧﻠﻘﺖ ﺍﻟجِنّ
ﻭ ﺍﻟﺎﻧس
ﺍﻟّﺎ
ﻟﻴﻌﺒﺪﻭﻥ ﻮﻣﻥﺠﻦّ
ﻭ إنس ﺭﺍ
ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻡ ﺟﺰ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻨﮑﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﻨﻨﺪ. (ﺗﮑﺎﻣل
ﺴﻠﻮکی ﺒﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺁﺑﺎﺩﺍنی
ﺮﻭح ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﺑﻨﺪگی ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻣﻮﺑﺪ
ﻣﻘﺪّس ﻭ ﭘﺎک
گرﺩﻧﺪ) ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﭘس
ﭼﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ لا
ﻳﺰﺍﻟﻮﻥ
ﻤﺨﺘﻠﻔﻴﻦ ﺍﻟّﺎ
ﻣَﻥ ﺮﺣم ﺮﺑّﻚ
ﻭ ﻟﺬﻟک
ﺨﻠﻘﻬم ﻮلی
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺒﺎﻫﻢ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪآیَت ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺮﺣّم کند.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ همین ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺁﻳﻪ
ﭘس ﺍﺯﺁﻥ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ (ﭘﺎﺳﺦ
ﺍﻣﺎم یک ﭙﺎﺳﺦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺮﺑﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻥ ﺴﺎﺋل
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻄﻠﺐ ﻭﺑﺤث
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻧﺒﻮﺩﻩ.
ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻣﻌﻠﻮم ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪﮐﺪﺍم ﺁﻳﻪ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﻧﺎﺯل
ﺸﺪﻩ ﻭ ﺍﮐثرﺍ ﺍﺣﮑﺎم
ﺸﺮﻉ ﻭﻗﻀﺎﺕ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺑﻌضی ﺁﻳﺎﺕ
ﺍﺯ ﺳﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﮐﻨﻨﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺁﻴﻪ
ﻣﻨﺴﻮخ اﺳﺖ ﻭﻳﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﻧﺎﺯل
ﺸﺪﻩ ﻭﭼﻮﻥ
ﺤﮑم ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ
ﭘس ﻧﺎسخ ﺁﻳﻪ
ﻗﺒلی اﺳﺖ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﻪ ﺁﻳﻪﺍﻯ ﻨسخ
ﺸﺪنی اﺳﺖ ﻭ
ﻧﻪ ﺁﻳﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺍﺩﮔﺎﻫﺎﻯ
ﺸﺮعی اﻳﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭﺁﻳﻪ
ﻗﺒلی ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﻨﻨﺪ ﻳﻌنی
سلوک الهی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺁﻳﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭلی
ﻤﺮﺩم ﺒﺎﻫم
ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻳﻌنی
گاهی ﺒﺎ ﻫم
ﺪﺭﺗﻀﺎﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺮﺑﻄﻰ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم هستند
ﮐﻪ ﻣﺨﺘلف
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺴبی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻴک ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻳﺎ که
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺒحقّ ﻧﺘﺎﻳج ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺪﺭ
ﺫﺍﺗﺸﺎﻥ
ﺪﺭﭘﺎکی ﺮﻭﺍﻥ
ﻮﺳﻮﺍبق
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﺯﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﺨﻮﺩ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ
ﭙﺎﺋﻴﻥﺘﺮ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻘل ﻮ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻳﻌنی
ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
گوﻧﺎﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻤل سلوک
الهی ﻤﻴﮑﻨند ﻭلی
ﺒﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪ
ﮐﺪﺍم ﻴک اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺖ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﺘﺎﻳج
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭحقّ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑحقّ اﺳﺖ.ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻴﺎ ﺑﮑﻠّﻰ ﻧﺘﺎﻳجی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻧﺪﮐﻰ ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﻧﺠﺎﺕ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ از
بشریّت
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺎﺯﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭﺣﺎل ﺮﻓﺖ
ﻭﺍﻣﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﮑﺪﺍم
ﻴک اﺯﺁ ﻧﻬﺎ
ﺭﺣﻤﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻠﺎﻑ ﮐﺎﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻳﺎ تعهّد
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﺣﮑﺎم
ﺴﻠﻮکی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮخی ﻴﺎ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻧ
ﻤﻴﺁﻳﻨﺪ ﻭﻳﺎ اﮔﺮ
ﺁﻣﺪﻧﺪ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻭﺳﺮﮐشی اﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ رَحِم
کند ﺍﺷﮑﺎلی
ﺪﺭ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮکی کسی ﭘﻴﺶ
ﻧﻤﻴﺁﻳﺪ ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺭﺣﻤﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣطیع ﻮﻋﺎﺷق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﺎﻣل
ﺒﻮﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺭﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩق
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ ﻭﮐﺴﺐ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ (ﺭﺑّﻚ) ﻳ ﺎربّ
ﺗﻮ ﻫﻤﺎﻥ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋﻢ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻭﻣﺮﺑنی
اﺭﻭﺍح ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺘﺮﺣّم اﻭ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ ﻮﻳﮋﻩ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ اﺯربّ
ﺭﺣﻤﺎنی اﺳﺖ.
ﻭﺻﺮﻳﺤﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻪ ﺩﻭم
ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﻟﺬﻟک ﺧﻠﻘﻬم
ﻮﺑﺮﺍﻯ همین
هدﻑ الهی
ﻮﻋﻠﺖ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺭﺣﻤﺖ الهی
ﺪﺭﺳﻠﻮک ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ عباﺩﺕ
ﺑﺎ ﺑﻨﺪگی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺍﻭﺍﻣﺮ
ﻭﻧﻮﺍهی ﺴﻠﻮک
ﺮﺍ ﺑﻨفع
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺪﻧﺒﺎل
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. (ﺟِﻦ) ﺍﺭﻭﺍح
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ تولد
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ تولّد
ﺩﺭ ﻳک ﻨﻄﻔﻪ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷند.ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ (ﺟﺎﻥ ﻮ
ﺭﻭح ﻮ ﻳﺎ ﮊﻥ
ﻮﺫﺭّﻩ ﺣﻴﺎﺗﻰ)
ﻣی ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
عهد ﺍﻟﺴﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﺯﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﺪﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ الهی
ﻮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻣﺤﻴﻄ ﺘﻮﻟﺪ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﻔﺮﻫﻨگی
ﻮ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﮋﻧﺘﻴک ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ
اﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ
ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺤﺎل ﻮﻓﻄﺮﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺎ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﺯ
ﺗﻠﺎﺵ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ إﻧس
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ إنس
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ تولّد ﺍﻳﻥ
ﮋﻥ ﺩﺭ ﻧﻄفه ﻮ رَحِم
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.ﻭ إنس
ﺑﻐﻴﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺑﺪﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﻧﺴﻴﺎﻥ ﻮ
ﻓﺮﺍﻣﻮشی
عهدﺍﻟﺴﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻯ
ﻔﻄﺮﻯ ﻭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺣﺎﻝ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ تولّد
ﺑﺪﻭﻥ هدﻑ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﺼﺎﺩﻑ ﺩﺭ
ﻣﺤﺎﺳﺒﺎﺕ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﺎ ﺑﺎﻋث ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﺘﮑﺎﻣل ﻨﻮعی ﻮ
ﺍﺑﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
أصل ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻗﺎﺑل اﻧﮑﺎﺭ ﻋﻠم
ﻨﻴﺴﺖ.ﻭﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺭﻭﺡ ﺧﻴلی
ﺒﺎﻟﺎ ﺁﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﻣﺮﻭﺯ
ﺷﺪﻩ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﻨﺪگی اﺳﺖ ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﺒﻬﺮﮔﻮﻧﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﻧﻪ
ﻫﺮﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﺮ
ﺧﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻳک
ﻔﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ الهی
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺍﺭﺩ.

حدیث
935 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ3 ص 183 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻳﺎ
ﺃﻳّﻬﺎ
ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﺁﻣﻨﻮﺍ ﮐﺘﺐ
ﻋﻠﻴﮑم
اﻟﺼﻴﺎم اﻯ
کسانی که
ﺍﻳﻤﺎﻥ بسلوک
ﺁﻭﺭﺩﻳﺪ ﺑﺮﺷﻤﺎ
ﺻﻴﺎﻡ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺷﺪﻩ
ﻭ ثاﺑﺖ ﻭ
ﻣﻘﺮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (
ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺒﺎﻭﺭ ﺑﺎ (ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻨﻈﺮﻯ) ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻭﺯﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻮٴﻤﻥ اوم
کننده ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
هستیم . ﻭ ﺑﻨﻈﺮ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺣتی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﻨﻴﺰ نبوﺩه
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎنی
ﺒﺪﻭﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
زنده ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺒﺎﻃل
اﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﺮک نیز هست .
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
هر ﻓﻘﻴﻪ ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑحقّ ﻮﺷﺮﻳک
ﺁﻧﻬﺎ ﺩربّ
ﺣﻘﻮق ﻮ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﻨگ ﭙﺮﺳتی
ﺒﻘﻮﻝ ﻗﺮﺍﻥ ﻳﻚ
ﺗﻮﺳﻞ ﻭﺑﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻭ ﺑﺎﻃﻞ ﻭ ﻳﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻧﺎﺭﺳﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ (ﺍﻳﻤﺎﻥ
عملی ) ﻳﺎ ﺍﻭم
ﻮسلوک الهی ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﺤﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺎ
ﻫﻤﻴﻥ سلوک
الهی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑحقّ ﻮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺒحقّ
گذشته ﻭلی ﺪﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ها .ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﺿﻮع ﺨﻄﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻯ
کساﻧﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ اﻭم
ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﺑﺎﻳﺪ (ﺻﻮﻡ)
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻳﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻗﺪﺍم
کنید ﻡ) ﻳﺎ
ﺭﻭﺯﻩ ﺑﺎﺯ
ﻧﺎم ﺠﺰئی
اﺯﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﮐلّ عباﺩﺕ
ﻳﺎ سلوک الهی اﻃﻠﺎﻕ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺍﻯ کساﻧﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻳﺪ
ﺳﻠﻮک ﻛﻨﻴﺪ.ﺑﺮﺷﻤﺎ
ﻭﺍﺟﺐ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﺼﻮﻡ ﮐﻪ ﻳکی
اﺯ ﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﺒﻨﺎم
ﺮﻭﺯﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺍﻭﻡ)
ﺑﺠﺎﻯ ﺼﻮﻡ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ (هوم
و ﻫﻤّﺖﻋﻤﻠﻰ)
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺑﺎﻭﺭﻯهاﻯ
ﻨﻈﺮﻯ ﺸﻤﺎ ﺑﺎ
ﮐﻤک ﺨﺪﺍ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻤﺪﺍﺭک ﻘﺒﻮل الهی
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮔﺮﺩﺩ.
ﮐﺘﺐ ﻋﻠﻴﮑم
ﺒﺮ ﺷﻤﺎ ﻣﻘﺮﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻭﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭﻣﺴﺠّل ﺪﺭ
ﺍﺳﻨﺎﺩ الهی
اﺳﺖ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ (ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺻﻮﻡ) ﻭﺣﺘﻰ (ﺻُمّ
ﻮ ﺳﮑﻮﺕ) ﻭ
ﻧﺸﻨﻴﺪﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﺰ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮﻓﺮﻣﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺗﻮﺟﻪ ﺫﻫنی
ﺴﺎﻟک
ﻤﻨﺤﺼﺮﺍ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی اﻭ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎﻫﺮ
ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﺘﺎﺏ ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ
ﻴﻌﻨﻰ (ﺃﻣﺮ
ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭﻭﺍﺟﺐ).ﺳپس
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻟﻠﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺨﺎصّة ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻔﺮﻣﺎﻥ
ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم
ﺪﺭﺗﻘﻴّﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
عامّی که ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ تعهّد
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻣﻮٴﻤﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ (ﺻﻮم
ﻴﺎ ﺍﻭم و هوم
ﻮﺳﻠﻮﻙ)
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ گفت ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ اﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺭﻭﺯﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭلی
ﺮﻭﺯﻩ ﻭ
ﻫﻤﻪﺍﻋﻤﺎل
ﺪﻳﻨﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺭﺯﺷی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺳﻠﻮکی
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
می ﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺴﺮﺍﺳﺮﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ ﻭﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋم ﺒﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻘﻌﺮﺟﻬﻨم
ﻴﺎ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺟﺎﻯ ﺁﻥ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﮔﻨﺎﻩﮐﺎﺭﻯ
ﺴﻨّتی ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺃﺻلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﻨﺪﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
مسلمانی حقیقی
اﺳﺖ.ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﮐﻪ ﻭلاﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺁﻧﺮﺍﺑﺪﻫﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ. (ﻋﻮﺍﻡ)
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک هستند
ﻭ (ﺧﻮﺍﺹ)
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ(ﺍﺧﺺ ﺍﻟﺨﻮﺍﺹ)
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ هستند.ﻭ
(ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ)
ﮔﺮﻭﻩ ﺟﻬﻨمی
غیرﺳﺎﻟک
ﺒﺪﺗﺮ
ﺍﺯﻋﻮﺍم هستند.ﻭ
ﺍﻣﺎ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺨﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻣﺠﺎﺯﺍتی
ﺁﻥ ﭼﻨﺎنی
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی ﺸﻴﻌﻪ ﺑﻬﺮﺷﮑل
ﺁﻥ ﺃﺷﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺗﺄﻟﻴﻔﺎﺕ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺭﺃس ﺍﻳﻥ
ﺸﻴﻄﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺰﺭﮒ ﻭ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻧﻤﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺰﺍﺣم
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋلیّ
که ﻭﺍﺭثاﻥ او
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺎﺩﺍﻣﻴﮑﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 936 - ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻣﻐﺎﻳﺮﻯ
ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺎﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ۸138بحار
)ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺍﻥ
کتب ﻋﻠﻴکم
اﻟﻘﺘﺎﻝ ﻳﺎﺍﻳّﻬﺎ
ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﺁﻣﻨﻮﺍ ﮐﺘﺐ
ﻋﻠﻴکم
اﻟﺼﻴﺎم ﺒﺮ
ﺷﻤﺎ ﻣﻘﺮﺭ
ﻭﺍﺟﺐ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﮐﻪ
ﻗﺘﺎل ﻮﺟﻨگ
کنید (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺪس ﺩﻓﺎﻋﻰ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺟﻨک ﺒﺎ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭ ﺑﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺼﺎﺣﺐ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻭﺣتی
ﺒﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک الهی
ﻮﺟﻨگ ﺒﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ اﺳﺖ)
ﻭ ﺍﻯ کساﻧﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻳﺪ (ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻨﻈﺮﻯ
ﻮﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﻭﻳﺎ
ایمان واوم
عملی ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﺑﺮﺷﻤﺎ ﻣﻘﺮﺭ
الهی ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺻﻴﺎم
ﻮ ﺭﻭﺯﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ. (ﮐﻪ
ﺍﻭم ﻮ سلوک
الهی ﺑﮑﻨﻴﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﻭﺯﻩ ﻭﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺑﺎ ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺮ
ﺍﺳﺖ) ﺍﻣﺎم ﺪﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
هذﻩ
ﮐﻠّﻬﺎ ﺗﺠمع
اﻟﻀﻠّﺎل ﻮ
ﺍﻟﻤﻨﺎﻓﻘﻴﻦ ﻭﮐلّ
ﻤَﻥ ﺃﻗﺮّ
ﺑﺎﻟﺪﻋﻮة
ﺍﻟﻈﺎﻫﺮة ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ (ﺍﻳﻥ
ﺪﻭ ﺁﻳﻪ
ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺁﻧﻬﺎ) ﺷﺎﻣل
ﺘﻤﺎم
گمرﺍﻫﺎﻥ
ﻮﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺷﺎﻣل هر
ﮐس ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻋﻮﺕ
ﺍﺳﻠﺎم ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ(ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺗﻔﺴﻴﺮ حدیث
شماره ﻗﺒﻠﻰ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺼﻴﺎم
ﺨﺎﺹ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺍﻳنک
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻨﺎسک عاﺩﻯ ﻮ
ﺭﺍﻳج ﻨﮕﺮﺩﺩ ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭلی
عاﻣﻠﺎﻥ ﺒﺪﺍﻥ
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﮔﻤﺮﺍه
ﻫﺎ
ﻮﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎﻗﺘﺎل
ﻤﺰﺩﻭﺭﻯ
ﻮﻏﺎﺭﺕﮔﺮﻯ ﺑﺎﺻﻴﺎم
ﻮ ﺭﻭﺯﻩ ﻭ ﭼﻨﺪ
ﺭﻭﺯ ﮔﺮﺳﻨگی
ﺠﺒﺮﺍﻥ ﻨﻔﺎق
ﻮ ﮔﻤﺮﺍهی
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻥ
اﻋﻤﺎل ﺨﺎﺹ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق
ﻘﺒﻠﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩ. ﻭﺍﻳﻨﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻋﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﻤﻴﮕﻔﺖ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ اﻫل
ﺴﻨّﺖ
ﻭﺧﻠﻔﺎﻯ ﺪﺷﻤﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺸﺪ. (ﺿﻠّﺎﻝ)
ﻳﺎ ﮔﻤﺮﺍﻫﺎﻥ
و گمراه
کنندگان ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺟﺎ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺯﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷند
ﻭﻣﺤﺮﻭم از
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﺣتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺴﺴﺖ
ﻋﻨﺼﺮ ﺩﺭ ﻭﺳﻄ
ﺮﺍﻩ ﺳﻠﻮکی
ﺠﺎ ﻣﻴﻤﺎﻧند ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥهمﻄﺮﺍﺯ
ﻗﺒلی ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻳﺎ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺴﺖﻋﻨﺼﺮﺍﻥ
ﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺨﻮﺩ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺠﻬﺶ
ﺑﻤﻴﺪﺍﻥ ﻣﺮگ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺟﺎ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ ﻭ
ﺩﺭ بشریّت
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻘﺒلی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎقی
ﻤﻴﺒﺎﺸند ﮐﻪ حتی
اﮔﺮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻫم ﻨﺸﻮﻧﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭ تولّد
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻤﮑﻥﺎﺳﺖ
ﺍﻳﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
محیطی اﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫند سلوک
الهی گنند .
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻋﻰ ﻭ ﺩﺭ تولّد
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. (ﻣﻨﺎﻓﻖ)
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟک
کاﺫﺏ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻴپ ﺪﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺮﺍﻋﻤل
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻟﻰ (ﺿﺎﻝ)
ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩو
گمراه ﺩﺭﻋﻤﻞ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﺧﻮﺩ ﺗﻨﺒلی
ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺍﻧﺪکی عامل
اﺳﺖ. (ﺩﻋﻮﺕ
ﻇﺎﻫﺮ) ﻳﺎ
ﺍﺳﻠﺎم
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬ ﺎﻣﻔﻴﺪ
ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺯ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮک اﺳﺖ.
ﻣﺎﺩﺍم که ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻟک
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺴﻠﻮک
ﻮﻳﺎ ﺣتی ﺒﺎ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
که ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺷﺮک
نیز ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺘﻰ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻭسعی
ﻮ ﮐﺴﺐ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ
ﺩﻟﺒﺴﺘگی
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖالهی
بحق ﺩﺭﺣﮑم
اﺩﻋﺎﻯ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻮﺑﺎﻃل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻭﺯﻩ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺣﮑﺎم ﺪﻳنی
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
هرﮔﺰ ﺟﺒﺮﺍﻥ
گمرﺍهی ﻮ
ﻧﻔﺎق ﺠﻬﻨمی
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.ﺍﻳﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﺘﻴﺎﻃ
ﺁﻣﻴﺰ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﺳﺨﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺣتی
اﮔﺮﺷﻴﻌﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻋلیّ
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺣتی
ﻤﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﻤﮑﻠّﻒ
ﺑﺎﻋﻤﺎل
ﺪﻳﻨﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻧﺒﺎل
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﮑﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻔﺎﻕ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻣﻌنی
ﻨﻔﺎق ﺮﺍ نیز
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮐﺎفی
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
ﻣﺴﻴﺤی ﻮ
ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺮﻭﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺤتی
ﻤﻮﺍﻓق
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ ﻳﻚ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥﺪﻳﮕﺮﻯﺤتی
اﮔﺮ ﺷﻴﻌﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺮﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺩلیل ﺒﻄﻠﺎﻥ
اﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﺒﺮﺧﻰ
ﻧﻔﺎق ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮالهی ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ تعهّد
ﻭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻭ ﺟﺎﺳﻮسی
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﭙﻴﺮ الهی
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺧﺒﺮﻯ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺣﺘﻰ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻘﺸﺮﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺻﻮفی گرﻯ ﻤﻥ
ﻈﺎﻫﺮﻯ اﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺸﺮﻙ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺧﻮﺩﻫﺴﺘﻢ.

حدیث
937 - اﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ
ﺩﺭﺧﻄﺒﻪﺍﻯ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ۵ﺹ319 بحاﺭ)
اﻋﻠﻤﻮﺍ
ﺃﻧّﻪ ﻟﻥ ﻴﺮضی
عنکم ﺒشیئ
ﺴﺨﻄﻪ ﻋلی من
کاﻥ ﻘﺒﻠﮑﻢ ﻭ
ﻟﻥ ﻴﺴﺨﻂ
ﻋﻠﻴﮑم ﺒشیئ
ﺮﺿﻴﻪ ﻣﻤّﻥ
کاﻥ ﻘﺒﻠﮑﻢ ﻭﺍﻧّﻤﺎ
ﺗﺴﻴﺮﻭﻥ فی
ﺃثر ﺑﻴّﻦ ﻭﺗﺘﮑﻠّﻤﻮﻥ
ﺑﺮجع ﻘﻮﻝ ﻗﺪ
ﻗﺎﻟﻪ
ﺍﻟﺮﺟﺎل ﻤﻥ
ﻘﺒﻠﮑم ﻭﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮﭼﻴﺰﻯ
اﺯ ﺷﻤﺎ ﺭﺍضی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺸﻤﺎ ﺭﺍضی
ﺒﻮﺩ (ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺣﺎﻟﺎﻫم
ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ)
ﻭﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ
ﺑﺪﻟﻴل ﻨﺎﺭﺍضی
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺎ
ﺁﻥﺪﻟﻴل اﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍﺿﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺍﻳﻥ
ﺤﮑﻤﺖ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺧﻠﻘﺖ
ﻳک ﻤﻘﺼﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ سلوک
الهی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ زنده
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍﻋﻮﺽ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮﺳبک
عمل ﺍﺳﺖ ﻧﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﺻل
هدﻑ ﻭﻳﺎ ﻃﺮح
غائی اﻟﻬﻰ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤثال ﻨﻪ
ﻓﻘﻄ ﺒﺎ ﺭﻭﺵ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ سلوک
الهی ﺍﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺮﺩ ﮐﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺒحقّ
ﻘﺒلی ﻨﻤﻰ
ﺑﺮﺩﻧﺪ )
ﻭﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﺩﺭﺭﺍهی
ﻤﻴﺮﻭﻳﺪ ﮐﻪ
ﺁثاﺭ ﻣﺸﺨﺺ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﮐﻠﻤﺎتی
را ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﺍنی ﻘﺒل
اﺯﺷﻤﺎ ﻫم
ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.(ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺩﻳنی
ﻮ ﻋﻘﻠﻰ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻨﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ .
ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
همیشه ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺑﻴﺎﻥ
ﻔﻠﺴفی
ﻮﻣﻨﻄقی
ﻮﻋﻠمی اﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
(ﺃثر ﺑﻴّﻦ)
ﺟﺎﻯ ﭙﺎﻯ ﺮﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﻘﺒﻠﻰ ﭼﻮﻥ
ﺠﺎﺩﻩﺍﻯ که
کوبیده و ﺻﺎﻑ
ﻭﻫﻤﻮﺍﺭ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺮﺍﻩ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺳﻴﺮ ﻭ ﺭﻩﺭﻭﻯ ﺑﺎﺯ
ﺳﻔﺮالهی ﺪﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺠﺴم ﻮﺑﺬﻫﻥ
ﻮﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.(ﺳﺨﻂ)
ﻏﻀﺐ سخت
ﻭﻧﺎﺭﺿﺎﻳتی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥﺪﺭﻋﺪﻡ
ﺳﻠﻮک ﻮﻧﻔﺎق
ﻮﮔﻤﺮﺍهی
ﻨﺎﺭﺍﺣﺖ ﺑﻮﺩ ﻭﺍﻳﻨک
ﻨﻴﺰ
ﺑﺎﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺎﺯﻩ ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﺎﺭﺿﺎﻳتی ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻔﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻭﺭﺍﺿﻰ ﺑﻮﺩ ﻭﺍﻳنک
ﻨﻴﺰ
ﺍﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻳﻥ
ﻔﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﺳﺎﻟک
ﻔﺪﺍﮐﺎﺭ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﻭﻋﺎﺷق
ﺪﺭ ﻣﺤﺒّﺖ ﻭﻣطیع
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﺑﺎﻭﺭﮐﺮﺩﻩ
ﺩﺭ ﻳﻘﻴﻦ ﺟﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. (ﮐﻠﺎﻡ)
ﻭ ﺗﮑﻠّم
اﻣﺮﻭﺯﻳﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻨﻴﺴﺖ ﺁﻧﻘﺪﺭﮐﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﮕﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
همین ها ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺑﺪﻳﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ ﻣﻮﻟﺎ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮک اﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺒلی ﺮﺍ
ﺍﺣﺘﺮام
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭلی
ﺘﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻭﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﭼﻴﺰﻯ
ﺟﺰ (ﻇﺎﻫﺮ
ﺩﻳﻨﻰ) ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ سلوک
الهی ﻨﮑﻨﺪ
ﺩﻳنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺩﻳﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩاگر
مؤمن عامل نباشد
ﻭﺍﮔﺮﻋﺎﻣل
ﺒﻮﺩ حدّۀ
ﺍﮐثر ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺪﻳم می
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﺑﻮﺩﺍﺋﻴﺎﻥ
عامل ﺴﻠﻮکی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
ﻮ ﻋﺮﺵ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺘﺎ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ بنی
اﺳﺮﺍﺋﻴلی ﻴﺎ
ﻳﺤیی
ﻤﻌﻤﺪﺍﻧﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
کاﻣل ﺸﺪﻩ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻨﻮﺭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ ﻋﺮﺵ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کاﻣل ﺸﺪﻩ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ.
ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ۵۵ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺗ ﺎﺷﻬﻮﺩﻫﻔتم
ﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻮﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻭﻧامی
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎق
ﻮﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی اﻭ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴم
ﻤﻴﺪﺍﻧﻴم
ﻮﻳﺎ ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ. ﮐﻪ
هرکسﻫﺮﭼﻪﺭﺍﻓﻬﻤﻴﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺁﻥ ﺁﮔﺎﻫﻴﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. حدیث
938 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ312 بحاﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ
اﻟﻤﻮٴﻤﻨَﻴﻦ ﺍﺫﺍ
ﻗﻌﺪﺍ
ﻳﺘﺤﺪّثاﻥ
ﻘﺎﻟﺖ ﺍﻟﺤﻔظة
ﺑﻌﻀﻬﺎ ﻟﺒﻌﺾ ﺍﻋﺘﺰﻟﻮﺍ
ﺑﻨﺎ ﻓﻠﻌل
ﻠﻬﻤﺎ ﺳﺮﺍ ﻭ
ﺳﺘﺮ ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﻠﻴﻬﻤﺎ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﭽﻮﻥ ﺪﻭ
ﻧﻔﺮشان ﺑﺎﻫم
ﺼﺤﺒﺖ ﮐﻨﻨﺪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﺤﺎﻓﻈ ﺒﻬم
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺩﻭﺭ ﺷﻮﻳﻢ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺳﺮﺍﺭﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﺴﺘﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.(ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی هستند
ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﻌﺼﻮم
ﺒﻮﺩﻩ ﭼﻮﻥ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ثبت
ﮔﻨﺎه ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ثبت ثوﺍﺏ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﺭﺯﺷتی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
مأمور
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻭﺭ ﺷﻮﻧﺪ.
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﻤﺒﻮل مَعصومیّت
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺣتی اﮔﺮ
ﺑﮑﺎﺭﻫﺎئی
ﺪﺳﺖ ﺑﺰﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﺎﻭک ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺣﺮﺍم
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
والّا غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ بی
ﺨﺒﺮ چنین اﻣتیاﺯﺍﺗی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻓﺮﺷﺘﻪ
آﻧﻬﺎ ﭘُﺮﮐﺎﺭ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻥ
ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﻭ
ﺗثبیت ﺑﺮﺍﻯ
همیشه
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﺎک
کرﺩﻥ ﺁ ثاﺭ
ﻋﺎﺩﺕ ﺷﺪﻩ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺗثبیت ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺸﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
والّا
ﺩﻓﺎﺗﺮثبت
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﺎﺭج
ﺎز ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭح
ﻨﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭح ﻨﻴﺰ ﺧﺎﺭج
اﺯ ﻭحدّﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎم اﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭحدّﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ ﻋﺎﻗﻴﺖ
ﺩﺭ الله (ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ ﻟﺎﻫﻮﺕ) ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻡ (ﺧﺪ
ﺍﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰ) ﺭﺍ
ﺑﻄﻮﺭﺷﺒﻨﻤﻰ
ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
(ﺧﺪﺍﺧﺎﺭﺝ)
ﺍﺯﻫﺴﺘﻰ ﺍ
ﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺑﻴﮑﺮﺍنی ﺪﺭ(ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻭﻋﻤاء ﻳﺎ ﻋﺪن
ﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﭙس
ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﺎﻣﺎم
گفتم ﻤﮕﺮ
ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﺎ ﻳﻠﻔﻈ ﻤﻥ
ﻘﻮل اﻟّﺎ
ﻟﺪﻳﻪ ﺭﻗﻴﺐ
ﻋﺘﻴﺪ ﻫﻴچ
کلامی ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ ﻣﮕﺮ
ﺑﺮ ﺁﻥﻴک
ﻤﺮﺍﻗﺐ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﺍﻳﻥﺁﻳﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎل اﻭ ﺩﺭﮐﻨﺘﺮل
ﺪﻗﻴق ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺭﻗﻴﺐ)
ﻣﺮﺍﻗﺐ
ﻭﻧﺎﻇﺮ
ﻭﮐﻨﺘﺮل
کنندﻩ ﺍﺳﺖ)
ﺍﻣﺎم ﺪﺭﭘﺎسخ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﻯ
ﻔﻠﺎﻥ ﺍﮔﺮﻣﺤﺎﻓﻈﺎﻥ
ﻧﺸﻨﻮﻧﺪ ﭼﻄﻮﺭﻋﺎﻟم
ﺴﺮ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﻭﻣﻴﺸﻨﻮﺩ. (ﻳﻌنی
ﻤﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﺤﺎﻓﻆ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻤﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ
ﻣﺮﺍﻗﺒﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻌﺎﻑ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭلی
هنوﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻨﺘﺮل
ﻮﺣتی اﺻﻠﺎح
ﺮﻭح اﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﻣﻌﺼﻮم ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻔﻮﻕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ رحمان
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ ربّ
النوع ﺑﺸﺮﻯ
ﺠﺒﺮﺋﻴل ﻴﺎ
ﻗﺎﺋم ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻓﺼﻮل
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻋﺎﻟم ﺴِﺮّ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺍﻥ
عاﻟﻢ ﻭ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻋﺎلم
ﻤﻠﮑﻮﺕ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺁﮔﺎﻩ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ
ﻤﻠﮑﻮتی ﻮ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐالهی
ﻤﻠﮑﻮتی
ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻮﻣﻌﺼﻮم
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴم
ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺰﻳﺮ ﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺭﻭح ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
اﻧﻮﺍﻉ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ (ﺃﺧﻔﻰ)
ﻭﻣﺨﻔﻰ ﺗﺮ ﺍﺯﻋﺎﻟم
ﻤﺨفی ﻮ ﺳِﺮّ
ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ثبت
ﺍﺣﻮﺍﻝ) ﺩﺭﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی اﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﭽﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﻧﺰﺩ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭﻣﺎ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰم های
آﻧﻬﺎ ﺧﺒﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ. ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺿﺎ
ﻭضع کمال
ﺮﻭحی ﻴک
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺴﺘﻮﻥ ﺠﻴﻮﻩ
ﺩﺭ ﻳک
ﺘﺮﻣﻮﻣﺘﺮ
ﺣﺮﺍﺭﺕ ﺳﻨﺞ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﻣﺪﺍم
ﺴﺘﻮﻥ ﺠﻴﻮﻩ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻭﭘﺎﺋﻴﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ.ﻭﻫﺮﻟﺤﻈﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻮﺿﻌﻴّﺖ ﺭﺍ
ﮔﺰﺍﺭﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺿﻊ ﻫﺮ
ﺭﻭح ﺒﺎ
ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺟﺴﺘﻦ ﻭﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻦ ﺩﺭﺳطح
اﻳﻦ ﺳﺘﻮﻥ
ﺠﻴﻮﻩ ﻣﺸﺨّﺺ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮﮐس
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﺑﺎ
ﻫﺮﺳﻄﺤﻰ ﺩﺭﺳﺘﻮﻥ
ﺠﻴﻮﻩ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺍﺑﺪﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ می گیرﺩ.
ﻭﻫﻴچ کس
ﺩﺭﻫﺮﻧﻮعی
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯﺻﻔﺮ
ﺷﺮﻭع
ﺒﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻄح
ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣل اﺯلی ﺨﻮﺩ
نمی گیرد ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺷﺮﻭع
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﺸﻮﺩ.ﺍﻳﻥ
ﻤثاﻝ ﺗﺮﻣﻮﻣﺘﺮ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺼﻮﺭ ﻣﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺗﺼﻮﺭ
بت ﺍﺣﻮﺍل ﺪﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺩﻓﺎﺗﺮ الهی
ﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﻣﻌﻠﻮم ﻨﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻮحدّﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺒﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺒﺎ
ﺗﻤﺎم اﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻭﮐﻠنیهاﻯ
ﺒﺮﺟﺴﺘﻪ ﺑﺎﺯ ﺟﻤﻌﺎ
ﺟﺰﺋﻰ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﺍﺯ ﻋﻈﻤتی
ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.

حدیث 939 -
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ؟؟ بحاﺭ)
ﮐﻪ ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻮﻗﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻤﺎﺯ ﺻﺒح
کدﺍم اﺳﺖ. (ﻧﻤﺎﺯ
ﺻﺒح ﺴﻨّﺘﻰ ﺩﺭﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺍﺯ ﺩﻭنخ
ﺴﻴﺎﻩ ﻭ ﺳﻔﻴﺪ
ﺍﺯﻫم اﺳﺖ.
ﻭﺑﺎﻃلوع
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎم
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﺑﺎﺯ (ﻧﻤﺎﺯ
ﺻﺒﺢ) ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻭ
ﺭﮐﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺨلق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. (ﺻﻠﺎﺕ)
ﻳﺎ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﺴﻠﻮﮐﻰ
(ﺻﻠﻪﻫﺎ)
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺁﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﻨﻤﺎﺯ
ﻭﺍﺟﺐ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﻭ ﺭﮐﻌﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎئم
ربّ ﺍﻟﻨﻮ ع
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺭﺣﻤﺎنی هفتم
ﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭل
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. (ﻓﺠﺮ)
ﮐﻪ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﺰﻣﺎنی
ﻤﺸﺨﺺ ﻧﻴﺴﺖ ﻳﻌﻨﻰ
(ﻭﻗﺖ ﻣﺸﺨّﺺ) ﺯﻣﺎنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ (ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﻤﻌنی
ﺼﺒﺤﮕﺎهی اﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﻓﺠﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺧﺮﻭج
ﻘﺮﺹ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﭙﺶ ﻓﺮﺻﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﺻﺒح
ﺘﻤﺎم ﺸﺪﻩ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
ﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺑﺎﺯ (ﻓﺠﺮﻭﺍﻗﻌﻰ)
ﻃﻠﻮﻉ (ﻧﻮﺭ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﻗﺎﺋﻢ)
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻓﺠﺮ
ﻭﺍعی اﺳﺖ ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻭﻗﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﺍﺻﻠﻰ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﻘﺎم الهی اﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﺮ ﻭﻗﺖ
ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺎﻃﻠﻮع
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ. ﺑﺎﺯ(ﻓﺠﺮ
ﻳﺎ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ) ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻄلع ﺸﻬﻮﺩ (ﻏﻴﺮﻣﺘﺮﻗﺒﻪ)
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
اﻧﻔﺠﺎﺭ ﻭ
ﻧﺎﮔﻬﺎنی
ﻠﺤﻈﻪﺍﻯ ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﭼﻨﻴﻥ
غافلگیرﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻥ
ﺤﻴث ﻟﺎ ﻳﺤﺘﺴﺐ
ﻭﺑﺪﻭﻥ
اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻗﺒﻠﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟک
ﻔﻮق بشری
ﻨﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﻗﺒلی ﺴﺎﻟک
ﻨﻴﺰ ﻫﻤگی
ﻨﺎﮔﻬﺎنی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﻭ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮﻳک
اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺷﺮﻃ
لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ هستند ﻭلی
کافی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ ﻭﻣﺸﻴّﺖو
بِدا ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ
) ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩ ق
ﺪﺭﭘﺎسخ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
مع ﻄﻠﻮع
اﻟﻔﺠﺮ ﺍﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
ﻴﻘﻮﻝ ﻭﻗﺮﺁﻥ
اﻟﻔﺠﺮ ﺍﻥ ﻗﺮﺁﻥ
اﻟﻔﺠﺮ ﮐﺎﻥ
ﻣﺸﻬﻮﺩﺍ ﻳﻌنی
ﺼﻠﺎة اﻟﻔﺠﺮ
ﺗﺸﻬﺪﻩ
ﻣﻠﺎﺋکة
ﺍﻟﻠّﻴل ﻮ ﻣﻠﺎﺋﮑﻪ
ﺍﻟﻨﻬﺎﺭ ﻓﺎﺫﺍ
ﺻﻠّﻰ ﺍﻟﻌﺒﺪ
ﺍﻟﺼبح مع
طلوع اﻟﻔﺠﺮ ﺍثبتت
ﻟﻪ ﻣﺮﺗﻴﻦ ﺃثبتتها
ﻣﻠﺎﺋکة
ﺍﻟﻠّﻴﻞ
ﻭﻣﻠﺎﺋکة
ﺍﻟﻨﻬﺎﺭ (ﺍﻳﻥ
ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ ﻮﻗﺖ
ﻧﻤﺎﺯ)
ﺑﺎﻃﻠﻮع ﻔﺠﺮ
ﺍﺳﺖ.(ﺑﺎﺯ
ﺭﻭﺷﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﻃﻠﻮﻉ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪکه
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻮﻗﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﺍﺳﺖ ﻭﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻮﻗﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺷﺎﻳﺪ ﻫم ﺒﺪ
ﺗﺮﻳﻥ ﻮﻗﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻣﺎ
ﻓﺠﺮ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ) ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻮﻗﺖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻝ ﻭ ﺁﺧﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎم
اﺳﺖ. (ﻫم ﺮﺍﻩ
ﻃﻠﻮع ﻔﺠﺮ) ﺩﺭ (ﺯﻣﺎﻥ)
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪﺍ ﻳﻦ ﻃﻠﻮﻋ
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ ﺍﺳﺖ. (ﻣﻌﻴّﺖ
)ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ.
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻣﺪﺕ سی ﺮﻭﺯ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺪﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻡ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺸﺐ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺠﻮﺍﺭﻋﺮﺵ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ (ﺩﻧﺎ ﻭ
ﺗﺪﻟّﻰ) ﺭﻓﺘﻢ.
ﮐﻪ (ﮔُل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻘﺎﺋﻢ)
ﺭﺍ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﺍﻳﻥ
عرﺵ ﻳﺎﻓﺘﻢ .ﻭﺍﻳﻥ
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﺳﻤﺒﻮل ﻮ
ﻧﺸﺎﻥ گر بی
ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺒﻌﺪﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭح
ﺸﺎﻫﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺟﻤﻌﺎ
ﻋﺮﺵ ﮐﻪ ﮐﺮسی
ﻮ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ (ﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ)
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻳﺎ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
اﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﺮﺍﺳﺮ
(ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ) ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻫﺴتی
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄلق ﺨﺎﺭج
اﺯﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺳﻮﮔﻨﺪ به (ﻗﺮﺍﻥ
ﻔﺠﺮ) ﮐﻪ ﻗﺮﺍﻥ
ﻔﺠﺮ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﻗﺮﺍ
کتاﺏ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻭ قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻬﺎئی ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭقُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻬم ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ قُرّه
ﻓﺠﺮ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ.
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻗﺒلی ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺷﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻌﺎلی ﺮﻭح هستند
ﻭلی کافی
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ (ﻣﺸﻴﺖ
ﻭﻳﮋﻩ) ﻭ(بِدای)
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ ( ﺣتی
ﺃﻋﻠﻢ) ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﮐﻤال ﺮﻭح ﻴﻚ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺣﺼﻮل
ﺮﺿﺎﻳﺖ الهی
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋم ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮکی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﺼﻮل ﺁﻥ
ﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﭘﻨج
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ ﻭﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺣﺼﻮل
هرﺗﻌﺎلی
ﺒﻌﺪﻯ ﺍﺯ عقل
کلّی ﻮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻠﻢ رلدُنّی ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻥ
کاﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻌﺼﻮم هست .ﭘس
ﻗﺮﺍﻥ ﻔﺠﺮ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻃﻠﻮع
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻓﺠﺮ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ
علّت ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻏﺮﻭﺏ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻧﻴﺰ
ﺍﺻﻄﻠﺎح غرﻭﺏ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ اﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻤﻬﻠﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ (ﻏﺮﺑﺖ
ﻏﺮﻳﺒﻰ) ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻨﻮﺭﻗﺎﺋم هستند.
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ هم ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. (ﻣﺸﻬﻮﺩ)
ﻗﺎﺑل ﺸﻬﻮﺩ ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺻﻠﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی
گرﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﻃﻠﺎع الهی
ﻬﺴﺘﺘﻨﺪ ﻭلی
ﻘﺎﺑل ﻘﺒﻮل
ﻨﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻳﻌنی
ﻨﻤﺎﺯ ﻓﺠﺮ ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﺋک ﺸﺐ
ﻭﻣﻠﺎﺋک ﺭﻭﺯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﻟﺤﻈﻪ
ﻧﺎ ﻣﺸﺨﺺ
ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﻔﺎﺻﻠﻪ
ﺻﺒﺤﮕﺎهی
ﻮﭘﮕﺎﻫﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﻨﻈﺎﻣﻴﺎﻥ ﻭﻗﺖ
(ﺗﺤﻮﻳل ﻮ
ﺗﺤﻮّﻝ)
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘﻬﺎ ﻭﻧﻈﺎﺭﺕ
ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎﻥ ﻭ
ﻣﺮﺍﻗﺒﺘﻬﺎﻯ اﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﻤﺮﺑﻴﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ ﻭ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺒﻌﺪﻯ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻳﻥ ﻠﺤﻈﻪ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺃﻣﺮ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻫﻤﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺻﺎﺩق اﺳﺖ. ﻭلی
ﺪﺭ ﻭﺍقع ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺰﻣﻴﻨﻰ ﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
ﻮﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺴﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺗﺼﺪﻳق
ﻮﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺯﻣن هستند. ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﺮبی
ﺠﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻠﮑﻮتی
ﻮﻣﻠﺎﺋک هستند
(ﺷﺐ ﺳﺎﻟﻚ)
ﺩﻭﺭﻩ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻧﻮﺭﻋﻘل کلّی
اﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﻮﺭ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻳﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺮﻭح ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ (ﺭﻭﺯ
ﺳﺎﻟﻚ) ﺍﺯ
ﻟﺤﻈﻪ ﭘس
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ ﭼﻪ
ﺷﺐ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺭﻭﺯ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﺒﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ.
ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﻏﺮﺑﺖ
ﻭﻏﺮﻳﺒﻰ
ﻭﺗﺎﺭﻳکی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺭﻭﺯ ﺭﻭﺷﻦ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻭﻋﻘل
ﻮ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭحی
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳکی ﻮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﺣتی
ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍنی ﺘﺤﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻮﺭ
ﻭﺍﻗﻌﻰ (ﻋﻘلی
ﻮ ﺍﺩﺭﺍکی ﻮ
ﺍﺣﺴﺎسی ﻮ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ
ﺍﻣﻴﺪ ﻭ
ﺧوﺮﺳﻨﺪﻯ)
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ)
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮﻋﺒﺪﻯ ﻴﺎ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ ﻣﻄﻴﻊ
ﻧﻤﺎﺯ ﺻﺒح ﺮﺍ
ﺑﺎﻃﻠﻮع ﻔﺠﺮ
ﺧﻮﺍﻧﺪ ﺩﻭﺑﺎﺭ
ثوﺍﺏ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺭﻭﺯ ﻭ ﺷﺐ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺩﻭﮔﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻧﻤﺎﺯ ﮐﺮﺩﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺎ ﭼﻬﺎﺭ
ﺭﮐﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﺻﺒح ﺨﻮﺍﻧﺪ .ﺑﺎﺯ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻧﻴﺰ
ﺑﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
الهی (کَمّیَت)
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﮐﻪ (
کیفیّت) ﻣﻄﺮح
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﺮﻁ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻪ
ﺩﻭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺭﺯﺵ ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﻭﻣﻘﺎم
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ الهی
ﻘﺒﻠﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺎﺯ
(ﻃﻠﻮﻉ ﻓﺠﺮ ) ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
اﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺭﻭﺷﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺩﻭ ﺳﺎﻋﺖ ﻃﻮل
ﻤﻴﮑﺸﺪ. ﻭلی
ﺪﺭ ﺧﻄ اﺳﺘﻮﺍ
ﺩﺭحدود
ﺩﻗﺎﻳقی اﺳﺖ ﻭﺩﺭ
ﻗﻄﺒﻬﺎﻯ
ﺸﻤﺎل ﻮﺟﻨﻮﺏ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﺩﺭ
ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺎ ﺷﺶﻣﺎﻩ
ﺍﻳﻥ ﻔﺎﺻﻠﻪ
ﻃﻮل  ﻤﻴﮑﺸﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣتی
ﻠﺤﻈﻪ ﺍﻯ
غرﻭﺏ ﻭﺷﺮﻭق
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻃﻠﻮعی
هم ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻨﻤﺎﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ (ﺯﻣﺎﻧﻰ)
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ قطب
ﺳﺎلی ﻴک ﺒﺎﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﺻﺒح
ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﺭ ﺍﻭل ﺁﻥ
ﻮﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ
ﻭﺻﻠﺎﺕ ﺑﺎ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﻭﺍقع
ﺘﻨﻬﺎ ﺻﻠﻪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ
ﺗﺬﮐﺮ ﻭﻳﺎﺩ
ﺁﻭﺭﻯ ﻳک
خاﻃﺮﻩﺍﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ثوﺍﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭلی
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻧﻴﺴﺖ)
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭ
ثبت ﻧﻤﺎﺯ ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺮﻭﺯ ﻭ ﺷﺐ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. (
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺟﻴﻪ ﻣﻨﻄقی
ﻤﺎﺩﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ.
ثوﺍﺏ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﻭلی
ﺪﺭ ﮐﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻥ
ﺨﻠﻄ ﻮﻇﺎﻳﻒ ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ ﻭلی
اﻣﺎم
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﻗﺎنع کند
ﻭ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺮﻭﺷﻥ کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﻘﻴّﻪ
ﺩﺍﺋم اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﻮضیح
آن ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤطیع ﻨﻴﺰ
ﻟﺎﺯمﻨﻴﺴﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
ﭙس ﺍﺯ ﮐﻤﺎل الهی
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺎﻳﻥ
ﺪﺍﻧﺴﺘﻨﻴﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﻤﺎم ﺸﺪﻩ ﻭﺗﻌﻠﻴم
آﻥ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺯ ﻟﺎﺯم
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ
ﻳﺎ ﺩﻟﻴﻞ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.

حدیث
940 - ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﻧﻬج
اﻟﺒﻠﺎﻏﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ۵ﺹ322ﺑﺤﺎﺭ) اﻋﻠﻤﻮﺍ
ﻋﺒﺎﺩ ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻥ
علیکم ﻤﺮﺻﺪﺍ
ﻣﻥ ﺃﻧﻔﺴﮑﻢ ﻭﻋﻴﻮﻧﺎ
ﻣﻥﺠﻮﺍﺭﺣﮑﻢ ﻭﺣﻔّﺎﻅ
ﺻﺪق ﻴﺤﻔﻈﻮﻥ
ﺃﻋﻤﺎﻟﮑﻢ ﻭﻋﺪﺩ
ﺃﻧﻔﺎﺳﮑﻢ ﻟﺎ
ﺗﺴﺘﺮکم ﻤﻨﻬم
ﻈﻠمة ﻟﻴل ﺪﺍﺝ
ﻭ ﻟﺎ ﻳﮑﻨّکم
ﻤﻨﻬﻤم ﺒﺎﺏ
نوﺭ ﺗﺎج ﺍﻯ ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﺪﺍ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
تنها بند گان
هستند ) ﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺎﺷﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺷﻤﺎ
ﻣﺮﺍﻗﺒﺎﻥ
ﻣﺘﺮﺻّﺪ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ( ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.ﻭﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ (ﺫﺍﺕ
ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ) ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻮﻣﻘﺎم الهی
ﻨﺎﻇﺮ ﺑﺮﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺨفی
ﺸﺪﻥ ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﻣﺤﺎل اﺳﺖ)
ﻭﭼﺸﻤﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺍﻋﻀﺎﻯ تن
ﺸﻤﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ( ﮐﻪ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺘﻥ ﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺠﻮﺍﺭﺡ ﻭﺍﻋﻀﺎ
ﭼﺸمی ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﭼﺸﻢ ﻭﻳﮋﻩ
ﻭﺟﺎﺳﻮس
ﻭﻧﺎﻇﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺘﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﺘﺤﺖ ﺗﺄثیر
ﻣﻘﺎم ﺮﻭﺣﻰ
ﻭﻋﻘلی ﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮل
ﻨﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ عباﺭﺕ (ﻭحدّﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺷﺨصی
اﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ .ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺘﻥ ﻮ ﺍﺟﺰﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﮐلّ
ﺨﻮﺩ ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮ ﺟزء
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﻫﻤﻪ ﺍﺟﺰﺍ ﻭﺗﻤﺎم
کُلّ ﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐلّ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋﻢ و
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮع ﺨﻮﺩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻧﻮﺍع ﻘﺒلی
ﺮﺍ ﻳﮑﺠﺎ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﮐﻠنی
هاﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ هستند
ﮐﻪ ﺩﺭ (ﺻﺎﺩﺭﺍﻭﻝ
الله ) ﻭحدّﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
هستی (ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ
ﻳﺎ ﻇﺎﻫﺮ) ﺍﺳﺖ.
ﻫﻨﻮﺯ ( ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻦ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭﻋﻤّاء
ﻳﺎ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻋﻈﻴم ﺘﺮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻫﺴتی
اﺳﺖ) ﻭﺩﺭ ﺷﻤﺎ
ﻣﺤﺎﻓﻈﺎنی
ﺼﺎﺩﻕ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻋﻤﺎل ﻮﺣتی
نَفَس ﻫﺎﻯ
ﺸﻤﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻤﺎﺭﺩ.ﻭﻫﻴچ
ﺘﺎﺭﻳکی
ﻤﻄﻠقی ﺸﻤﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺴﺘﻮﺭ
ﻭ ﻣﺨفی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻫﻴچ ﺪﺭﻯ
ﺒﺴﺘﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎنع کاﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻮﺩ. (
ﺯﻳﺮ ﺍﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺘﻮﻥ ﺠﻴﻮﻩ
ﻳﺎ ﻣﻘﺎم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻤﺎ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻤﻚ
ﺑﻤﺤﻮ ﮐﺮﺩﻥ الهی
اﺯ ﺁ ثاﺭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺩﺭ (ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺫﻫﻦ) ﻭﻳﺎ (ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ)
ﻳﺎ ﺣتی
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺩﺭﻭنی
ﺘﺮ ﺭﻭﺡ.

حدیث
941 – از ﺍﻣﺎم ﺒﺎ
ﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ ص ؟ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻣﺮﺍﻗﺐ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کجا
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎم
ﺒﺪﻭ ﮔﻮﺷﻪ
ﻟﺒﺎﻥ ﺨﻮﺩ
آشاﺭﻩ ﮐﺮﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﮔﺎهی
ﺼﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺩﻭ
ﺷﺎﻧﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺩﻭ ﮔﻮﺷﻪ
ﻟﺐ ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﮔﻔﺘﻨﻴﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺳﮑﻮﺕ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﻗﺒل
اﺯ ﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﮐﺘﻒ
ﻭﺷﺎﻧﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻮﺗﺴﻠّﻄ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺒﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ.ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺩﻭﮔﺎﻧﻪ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺍﻋﻤﺎﻟﺨﻮﺏﻭﺑﺪ
ﻫﺮﺩﻭ ﺩﺭ
ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺒﺎ
ﺳﺘﻮﻥ ﺠﻴﻮﻩ
(ﺗﺮﻣﻮﻣﺘﺮ
ﻭﺟﻮﺩﻯ)
ﺍﻧﺴﺎﻥ یکی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺪﺍم اﻳﻥ
ﺴﺘﻮﻥ ﺒﺎﻟﺎ ﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻧﺎﻇﺮ
ﺳﺘﻮﻥ ﺠﻴﻮﻩ ﻓﻮﺭﺍ
ﻣﺸﺨّﺺ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺟﻤﻌﺎ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ هرﮐس ﭼﻪ
ﻭضعی اﺯ ﺧﻮﺏ
ﻭﺑﺪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭﮐﺮﺩﺍﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭﺩ .

حدیث 942 - ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺰ(ﺝ۵ﺹ322ﺤﺎﺭ)
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ ﺩﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ثبت
ﺍﻋﻤﺎل ﻮ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ
ﻟﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻳﺎ
ﺳﺮ ﺷﺎﻧﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﺎ ﻣِﻥ
ﺃحدّ ﺍﻟّﺎ ﻭ
ﻣﻌﻪ ﻣﻠﮑﺎﻥ ﻳﮑﺘﺒﺎﻥ
ﻤﺎ ﻳﻠﻔﻈﻪ ثُمّ
ﻴﺮﻓﻌﺎﻥ ﺬﻟک
للملکین
ﻓﻮﻗﻬﻤﺎ ﻓﻴثبتاﻥ
ﻤﺎ ﮐﺎﻥ ﻤﻥ
ﺨﻴﺮ ﻭ ﺷﺮ ﻭ
ﻳﻠﻘﻴﺎﻥ ﻤﺎ
ﺳﻮﻯ ﺬﻟک ﻫﺮﮐس
ﺩﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ثبت
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ اﻭ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ثبت ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮔﺰﺍﺭﺵ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺷﺮّ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ (ﻳﻌنی
گفته ﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﻴﺎ (ﺗﮑﺎﻣل
ﻮ ﺧﻴﺮ)
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺩﺭ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻳﺎ شَرّ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﻮ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺑﺪﮔﻮﺋﻰ.
ﺑﻘﻴﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺭﺯﻳﺎنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﻗﺎﺑل ثبت
ﺷﺪﻥ اﺳﺖ.ﻭﺣتی
ﻨﻮعی ﺘﺮک
ﺴﻠﻮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺭﺍﻓﻌﺎﻝ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭلی گفتاﺭ
ﻧﻘﺶ
ﻣﻮٴثّرﺗﺮﻯ
ﺪﺭ ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭح
ﻴﺎ ﺍﺻﻠﺎح ﺁﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﻌﮑس
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺭ ﺁﻣﺪ
ﺗﻤﺎم اﻓﻌﺎل
ﺒﻌﺪﻯ اﺳﺖ.
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺪﺭ ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻓﻌل اوﺭﺍ
ﻫﻤﻪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﻭﭘﻴﺮ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﺮخی
ﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﻧﻴﺰﻣﻰ
ﻓﻬﻤﺪ
ﺍﻣﺎﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻭﻧﻴّﺖ
ﻭﻣﻘﺎﺻﺪ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ثبت حدیث
ﻧﻔس ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻭ ﭘﻴﺮ مُربّی
ﻴﺴﺎﻟﻚ ﻧﺎﻇﺮ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯﻴک
ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﻣﺨﺎﻟﻒ تعهّد
ﺳﻠﻮکی
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﮔﺰﺍﺭﺵﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺼﺤیح
ﻮ ﺍﺧﻄﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.

حدیث
943 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻭ ﺻﺎﺩق
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ۵ﺹ322 بحاﺭ)
لا
ﻳﮑﺘﺐ ﺍﻟﻤﻠک
اﻟّﺎ ﻣﺎ
ﻳﺴﻤﻊ ﻗﺎل
اﻟﻠﻪﻋﺰّﻭجلّ
ﻭ ﺍﺫﮐﺮ ﺭﺑّک
فی ﻨﻔﺴﻚ
ﺗﻀﺮّﻋﺎ
ﻭﺧﻴفة ﻟﺎﻳﻌلم
ثوﺍﺏ ﺫﻟک
اﻟﺬﮐﺮ فی ﻨﻔس ﺍﻟﻌﺒﺪ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎلی ﻓﺮﺷﺘﻪ ( ﺑﺮ
ﻟﺐ ﻳﺎ ﺷﺎﻧﻪ)
ﺟﺰ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪ ثبت
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ(ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺪﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ)
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻭﺧﺪآیَت
ﺭﺍ ﻳﺎﺩ ﮐﻥ ﻮ
ﺩﺭﺩﻝ ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺗﻀﺮّع
ﻮﺗﺮس . ﺯﻳﺮﺍ ثوﺍﺏ
ﺫﮐﺮ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺒﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺟﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻴﺴﺖ.
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ثبت
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺍﺯ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﻗلبی
ﺨﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺮﺩم ﻮ ﭘﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
گفتاﺭ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ثبت
ﺍﻋﻤﺎل ﻮ
ﺍﻓﻌﺎل ﺬﮐﺮﻯ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﻭی
اﻳﻦ (ﺫﮐﺮ) ﮐﻪ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﻮ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺁﻭﺭﺩﻥ اﺳﺖ ﺍﺯ
ربّ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﮐسی ﭽﻴﺰﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎﺯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ربّ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭙﻴﺮالهی
ﻮﻳﺎ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻮﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ یک ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻳﺎﺩ ﺁﻭﺭﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ عملا
ﺑﻴﺎﺩ ﺍﻭﺭﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻧﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﺣﺴﺎﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺫﮐﺮ ﺩﺭ ﺩل
ﺒﮑﻥ گرﭼﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻣﻄﻠق اﺳﺖ.ﻭلی
ﺪﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
اﺯ ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺘﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﮐﻪبی
ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
اﻟﻠﻪ ﻳﺎ
ﺭﺣﻤﺎﻥ گفت ﮐﻪ
اﻳنک ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ
ﺘﻔﺎﻭﺗﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ اﺑﻬﺎم ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭلی
ﺪﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻭ بی
ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺑﻴﻥربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺘﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ربّﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻫﺴﺖ. ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﮐﺎﺭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻟﺐ
ﻭ ﺷﺎﻧﻪ ﻭ
ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮتن
اﻧﺴﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺤث ﮐﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ (ﻭحدّﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ) ﻫﻤگی
اﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻴکی هستند. ﻭ
ﺍلا ّ ﺫﮐﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ثوﺍبی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ثبت ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻧﻮﻳس ﮔﺮﺩﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺮﺑنی
ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﻨﻮﻳﺴﻨﺪ ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺭﺍ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﻫم
ﺮﺍﻩ ﺗﻔﮑﺮ ﻭ ﺩﺭ
ﻤﺮﮐﺰ ﺑﻮﺩﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ثوﺍﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.

حدیث
944 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ( ﺝ322 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ فی
اﻟﻬﻮاء ﻤﻠﮑﺎ ﻳﻘﺎﻟﻠﻪ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﻋلی
ثلاثة ﻤﺎﺋﻪ
ﺃﻟﻒ ﻣﻠﻚ کلّ
ﻣﻨﻬم علی
ﻤﺎﺋﻪ ﺃﻟﻒ ﻳﺤﺼﻮﻥ
ﺃﻋﻤﺎل
اﻟﻌﺒﺎﺩ ﻓﺎﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﺮﺃس
ﺍﻟﺴنة ﺑﻌث
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻴﻬم
ﻤﻠﮑﺎ ﻳﻘﺎﻟﻠﻪﺍﻟﺴﺠّﻞ
ﻓﺎﻧﺘم ﺨﺬ
ﻟﻜم ﻤﻨﻬﻢ ﻭﻫﻮ
ﻗﻮﻟﺎ ﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک
ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ ﻳﻮم
ﻨﻄﻮﻯ اﻟﺴﻤاء
کطیّ اٴﻟﺴﺠل
ﻠﻠﮑﺘﺐ ﺩﺭ
ﻫﻮﺍ (ﻣﻨﻈﻮﺭﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻴﺎ ﺭﻭح ﻮﻳﺎ
ﻋﻮﺍﻟم الهی ﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ)
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺨﺎﺹ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ (ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ)
ﺩﺍﺭﺩ. ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺳﻴﺼﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﻳک
اﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺷﻤﺎﺭﺵ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ثبت ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺴﺮﺳﺎل
ﺸﻮﺩ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻨﺎﻡ (ﺳﺠﻞ)
ﻣﻰ ﺁﻳﺪ ﻭﻳک
ﻨﺴﺨﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥ گف ته
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺮﺍ (ﺗﺎ)
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﮐسی کاﻏﺬ
ﻳک ﻨﻮﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﺗﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ (ﺍﻳﻥ
ﻨﻤﻮﻧﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﺯﺍﺩ
ﻳک کتﻣﻠل
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻃﻮﺭ ﺻﻠﺎح
ﺒﺪﺍﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮ ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﻗﺮﺍﻥ ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﻮﺭالهی ﻮ
ﺭﻭحی ﺮﺍ می ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘل ﻮ ﺳﻮﺍﺩ
ﻃﺮﻑ ﻣﺨﺎﻃﺐ
ﺍﺳﺖ
ﻭﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺎﻋﻘل ﺠمعی
ﻮﻋﻠم ﺠمعی
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﻥ
ﮐﺎﻣل الهی
اﺳﺖ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﻋﺼﻮﺭ ﺑﻌﺪﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻓﮑﺮ
ﺟمعی ﺒﺸﺮ ﮐﻪ
ﺑﺴﻄح عقل
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﻓﺘﻪ ﺗﻮضیح
ﻮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ
اﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻮﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ ﻭ
ﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ ﺁﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺍﻳﻥ
ﺘﺼﻮﺭﺍﺕ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ الهی
ﺒﻮﺩﻩ اﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻣﺎم هماﻥ ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.(ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ)
ﻧﺎم اﻳﻥ
ﻔﺮﺷﺘﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ اﺳﻤاء ﺍﻳﻞ
ﻭ ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺎﻣﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ (ﺍﺳﺎمی
ﺘﻮﺻﻴفی اﻟﻬﻰ)
ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ ﮔﺎهی
هزﺍﺭ ﻭ ﮔﺎهی
ﻴﮑﺼﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺗﻮﺻﻴﻔﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻌﺎنی ﻤثبت ﻭﻧﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ. ﻳﻌنی
ﺨﺪﺍ ﻋﺎﻟم هست ﮐﻪ
ﺻﻔﺘﻰ ﻣثبت
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻥ ﻴﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﻳﻌنی
ﻴنفی ﺼﻔﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎﻝ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮ ﺭﺍ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺳﺎلک
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪ ﺗﺤﻮﻳل
ﺘﺮﺑﻴﺖ ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎنی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
فرشته گونه
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ. (ﺳﺠﻞ)
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
ثبت ﮐﺮﺩﻥ اﺳﺖ
ﻭﻳﺎ ﺩﻓﺎﺗﺮﻯ
که ﺩﺭﺁﻥ
ﭽﻴﺰﻯ ﻨﻮﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯﺍﻳﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺎﻥ ﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ عاﻣل
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺎﻳﻥ ﺮﻭﺯ
ﻳﺎ ﻳﻮم ﻮ ﺍﻭم
ﻴﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﺮگ ﻘﻄﻌﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺯﻣﻴﻥ ﻮﻗتی
ﺒﻬم ﺘﺎﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﻣﺮگ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﺎﺑﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ
ﭘﺎﻳﺎﻥﺎﺣﺴﺎس
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺯﻣﻴﻥ که ﺩﺭ مُرده
ﺩﺳﺖ می ﺪﻫﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺭﻭﺍح
الهی ﺸﺪﻩ ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﺪﺭ ﻣﺤﺸﺮ (دیگران
و ﺧﺮﺍﻥ)
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ولی
ﺑﺎﺯ ﻣﺮگ
ﻮﺍقعی ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ همه
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ هست
.ﻭﺍﻳﻥ اﺣﻮﺍل
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ (ﺳﺮﮔﻴﺠﻪ)
ﻭ ﻣﺨﻠﻮﻃ ﺸﺪﻥ
اﻣﻮﺭ ﺯﻣﻴﻥ
ﺒﺎ زمان و
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ اﺣﺴﺎس
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺠﺎﺑﺠﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. (ﻧﻄﻮﻯ)
ﻳﻌﻨﻰ (ﺗﺎ )
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻠﻔﻈ ﻔﺎﺭسی
اﺳﺖ. ﻭ(ﺍﻧﻄﻮاء)
ﻳﺎ ﺩﺭﻭﻥ
گرﺍدی ﻮ (ﺍﻧﺘﻮﻳﺸﻦ)
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺭ
ﻫﻤﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮک هر ﻋﺼﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.(ﺳﻤاء
) ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﻔﺎﺭﺳﻰ ﻭ
ﺑﻤﻌنی ﺮﻭح
ﻮﻳﺎ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
هرﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.

حدیث 945 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ۳۲۳ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺫ
ﻳﺘﻠﻘنی ﺍﻟﻤﻠﺘﻘﻴﺎﻥ
ﻋﻥ اﻟﻴﻤﻴﻥ
ﻮﻋﻥ اﻟﺸﻤﺎل
ﻟﻘﻌﻴﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻪ ﺩﻭ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﮐﻨﻨﺪه ﺑﺎ ﻫم
ﺗﻠﺎقی ﻮ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯﭼﭗ ﻭ ﺭﺍﺳﺖ
ﻧﺸﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻫﺴﺖ
(ﻣﺤﺎﻓﻈ ﻮ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﻋﻤﺎل ﻮ
ﺍﻗﻮال ﺸﺨﺺ.
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﺩﻭ
ﮐس ﺑﺎﺯ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﭘﻴﺮ الهی
اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭﻣﺤﻀﺮ ﭘﻴﺮ
ﻧﺸﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ثبت
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍم ﺒﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﺸﻐﻮا
هستند
ﻭﻣﻠﺎﻗﺎتی ﺒﺎﻫم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺎﺯ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻣﺎم که
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎﻳﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﭽﭗ ﻭ ﺭﺍﺳﺖ
ﭘﻴﺮ ﻫﻤگی
ﻔﺮﺷﺘﻪ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ الهی هستند.
ﮐﻪ ﻓﺮّ الهی ﻮ
ﺗﺎج ﺸﺎهی
ﻮﮐﻤل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻭ
ﻣﻠک ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭﻣﻌﺼﻮم
ﻮ ﺁﺯﺍﺩ ﭼﻮﻥ
ﭙﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻮﻳﺎ ﺩﺭﺤﺎل ﻔﺮ ﺷﺪﻥ ﻮﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻥ هستند)
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺎم
ﺪﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ آیه
ﻫﺬﺍ ﻣﺎﺪﻯ ﻋﺘﻴﺪ
ﺍﻳﻨﺎﻧﮑﻪ
ﻧﺰﺩ ﻣﻥ هستند ﺟﺪﻯ
ﻭﻣﻬﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ (
ﻭﺑﺨﻮبی ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺗﻌﺪنی
ﻮ ﺗﺠﺎﻭﺯ ﺍﺯ
ﺍﻭﺍﻣﺮ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻳﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﻏﺎﻓل ﻨﺪﻳﺪﻩ ﻭ
ﺗﺠﺎﻭﺯﮔﺮ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ ﺗﺎ
ﺑﻨﺎحقّ کاﺭﻯ
ﺒﮑﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ (ﻋﺘﻴﺪ)
ﺗﻨﻬﺎ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﭽﻨﻴﻥ هستند.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺪﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺑﺮﺗﺮ. ﺍﻣﺎم
ﺘﻔﺴﻴﺮﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ هماﻥ ﺪﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻋﻤﺎل ﻤﻮٴﻤﻥ
ﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ.
ﺍﮔﺮﭼﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺩﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
اﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﺰﺩ ﻤﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﮔﻔﺘﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﻝ ﻗﺎل
ﻘﺮﻳﻨﻪ
ﺭﺑّﻨﺎ ﻣﺎ
ﺃﻃﻐﻴﺘﻪ ﮐﻪ
ﻗﺮﻳﻥ ﺁﻥ ﺸﺨﺺ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍ
ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻄﻐﻴﺎﻥ
ﻮﻋﺼﻴﺎﻥ
ﻮﺍﺩﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.(ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﻌﺠﺐ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﻭ
ﻣﺮﺑّﻰ ﻳک ﺮﻭح
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻋﺪم ﺴﻠﻮک
ﺸﺨﺺ ﺷﮑﺎﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻠﺖ ﺭﺍﻣﻰ
ﭘﺮﺳﺪ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﻓﻊ ﺁﻥ ﺑﮑﻨﺪ.ﺍﻣﺎم
ﺪﺭﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ( ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﺭﺍ ﺑﻄﻐﻴﺎﻥ
ﻮﺗﻤﺮّﺩ ﻭ
ﺯﻳﺎﺩﻩ ﺭﻭﻯ
ﺪﺭﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻮﺍﺩﺍﺭﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﻗﺮﻳﻦ)
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﺮﺷﺪ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﭘﺪﺭالهی ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
(ﻗﺮﻳﻥ ﺴوء )
ﻳﺎﻫم ﻨﺸﻴﻥ
ﺒﺪ ﻭﺯﺷﺖ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻗﺮﻳﻥ ﻨﻴﻜﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻳک
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻮﺭﺍنی
ﻮﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﺩﺭﻋﻮﺽ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤسخ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ
ﺑﺪﺗﺮ ﮐﻨﻨﺪ ﺍﻳﻥ
هم ﻨﺸﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺯﺷﺖﺗﺮ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺘﺮﻭﻣسخ عمیق
ﺘﺮ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.(ﻗﺮﻳﻦ)
ﻭﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
ﻮﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ)میباشد
ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ (ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺑﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ هستند
ﻭلی اﺧﻠﺎق
ﻮﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺭﻭح
ﻮﻋﻘل ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﻣﺮﺍﺗبی اﺯﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍنی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ها
ﻧﻴﺰﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭحتی
ﺒﻔسخ گیاهی ﻮ
ﺭسخ ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﻘﺎﺑل ﺮﻓﺘﻥ هستند.
ﺗﻤﺎم
ﺘﻔﺴﻴﺮﻫﺎﻯ
اﻣﺎﻣﺎﻥ
اﺯﻗﺮﺍﻥ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭلی
ﭽﻮﻥ گاهی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﺮﺍﺣﺘﺎ ﻧﺎﻡ
ﺳﻠﻮک ﻮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﻧﻘﺶﺍﻟهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴم
ﻮﺟﻮﺷﺶ ﻭﺑﺎ
ﺍﺣﺘﻴﺎﻃ ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻏﻔﻠﺖﺍﺯﻣﻌﺎنی
اﺻلی ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺁﻥ
ﺑﺎﺷﻴم ﻮ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻈﺎﻫﺮ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻫﺎ ﮐﻪ
ﻣﺼﻠﺤتی ﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺘﺸدّد ﻭ
ﻣﺘﻌﺼّﺐ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.

حدیث
946 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ (ﺝ۵ﺹ۳۲۳
ﺑﺤﺎﺭ)
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯﻋﺎﻟم ﺴﺮ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺨفی ﺘﺮ ﺍﺯ
ﺳِﺮّ ﺍﺳﺖ ﭼﺮﺍ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﻮکّل
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﺮﺍ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﮐﻪ ثبت ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺑﻨفع ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﻳﺎ ﻋﻠﻴﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻨﻤﺎند
.(ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎ ﮐﻪﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺘﺎ ﻫﻴچ
اﻃﻠﺎعی
ﻨﺪﺍﺭﻳم که
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻳﺎﻧﻪ ﻭﻳﺎﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭلی
عقل ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍﻋﺎﻣﻞ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ ﻭحدّﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ حسّ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐالهی
ﺮﺍ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﻫﻤﻴﻥ
ﺘﺼﻮﺭﺍﺕ ﺭﺍ
ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻣﻮﺭالهی ﻮحدّﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺍﻗﺐ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳکی
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮﺩﺭ
ﻫم ﻮ ﻳﺎ ﻳکی
ﻤﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺷﻮﻧﺪ ﻫﻤگی
ﺪﺭ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠق ﻮﺍحدّ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ (ﻣﻮکُلّ)
ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺷﺨﺺ
ﺷﺪﻩ ﻭﻟﻰ
ﻭﮐﺎﻟﺖ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﻮﮐﺎﻟﺖ الهی هستند.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺑﻘﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺳﺖ است ﺣتی
اﮔﺮ ﺧﻄﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺗﻮکُلّ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺑﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ ﻭ
ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﮔﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺪﻫﺪ
ﻗﺒﻮل ﺪﺍﺭﻡ.
ﻋﺎلم ِﺴّﺮ ﻣﺮﺍتبی
اﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﻭح
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﺍﺯﻋﺎﻟم
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ(ﺍﺧﻔﻰ)
ﻳﺎ ﻣﺨﻔﻴﺘﺮ ﺑﺎﺯ
ﺍﺯﻋﺎﻟم
ﺴِّﺮﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﻣﺨفی
ﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ الهی
ﺒﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ عوﺍﻟم
ﻤﺨﻔﻰ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻐﻴﺮ ﺍﺯ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻮﺍﻟم
ﺠﺒﺮﻭﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﻘﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
ﻓﺮﺿﻰ ﻳک ربّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤگی
ﺪﺭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم کامل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻴﮑﺠﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ میشود
.ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺪﺭﭘﺎسخ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ: اﺳﺘﻌﺒﺪﻫم
ﺒﺬﻟﻚ ﻭﺟﻌﻠﻬم
ﺸﻬﻮﺩﺍ ﻋلی
ﺨﻠﻘﻪ ﻟﻴﮑﻮﻥ
اﻟﻌﺒﺎﺩ
ﻤﻠﺎﺯﻣﺘﻬم
اﻳّﺎﻫﻢ ﺃﺷﺪّ
ﻋلی ﻄﺎعة
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻮﺍﻇلة
ﻭﻋﻥ
ﻤﻌﺼﻴّﺘﻪ
ﺃﺷﺪ
اﻧﻘﺒﺎﺿﺎ ﻭﮐم
ﻤﻥ عبیدهم
ﺑﻤﻌصیة ﻓﺬﮐﺮ
ﻣﮑﺎﻧﻬﺎ ﻓﺎﺭﻋﻮﻯ
ﻭﮐﻒّ ﻓﻴﻘﻮل
ﺮﺑنی ﻴﺮﺍﻧﻰ ﻭﺣﻔﻈتی
ﺒﺬﻟک ﺘﺸﻬﺪ ﻭ
ﺍﻥّ اﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺃﻓﺘﻪ
ﻭﻟﻄﻔﻪ ﺃﻳﻀﺎ ﻭﮐﻠّﻬم
ﺒﻌﺒﺎﺩﻩ ﻳﺬﺑّﻮﻥ
عنهم ﻤﺮﺩﻩ
ﺍﻟﺸﻴﺎﻃﻴﻦ ﻭﻫﻮﺍم
اﻟﺄﺭﺽ ﻭ
ﺁﻓﺎﺕ ﮐثیرة
ﻣﻥ ﺤﻴث ﻟﺎ
ﻳﺮﻭﻥ ﺑﺎﺫﻥ
اﻟﻠﻪ ﺍلی أﻥ
ﻴﺠیئ ﺃﻣﺮ
ﺍﻟﻠﻪﻋﺰّﻭﺟلّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍ
ﻳﻥ ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺒﻨﺪگی
گرﻓﺘﻪ ﺗﺎ
ﺍﻳﻥ ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺎ ﺷﺎﻫﺪ
ﻭﮔﻮﺍﻩ
ﺑﺮﺧﻠق ﻮ
ﺍﻋﻤﺎﻟﺸﺎﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺒﺎﻣﻠﺎﺯﻣﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻣﻮﺍﻇﺐ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﻭ
ﺟﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. (ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺒﺪ ﻭﺑﺄﻣﻮﺭﻯ
که ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻨﺪگی
اﺳﺘﺨﺪﺍم
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻴﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﻨﺪﻩ
ﻭﻋﺒﺪ ﻣﻄﻴﻊ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻤﺄﻣﻮﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ کیی
ﺸﻮﻧﺪﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺣﻀﻮﺭ ﺍﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﻏﻴﺎﺏ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻯ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟک
ﺤﻀﻮﺭﺫﻫﻨﻴﭙﻴﺮﺑﺮﺍﻯﺳﺎﻟک
همیشگی اﺳﺖ.
ﺗﺎﻫم
ﭙﻴﺮﻣﺮﺍﻗﺐ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻬﺘﺮﻋﺒﻮﺩﻳﺖ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺑﻨﺪگی
ﺴﻠﻮکی ﺒﮑﻨﺪ ﻭﺣتی
ﺴﺎﻟک ﺒﻨﺪگی ﻮ
ﺍﺣﺘﺮﺍم ﭙﻴﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻥ اﻭ
اﺳﺖ. ﻭﻫم ﻤﺎنع
اﺯﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ اﻭ ﺷﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫنی
ﭙﻴﺮ ﮔﻨﺎهی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺣﻴﺎ ﻭ
ﺷﺮﻣﻨﺪگی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺣﻀﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭﺫﻫﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ غفلت ﻭ
ﮐﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺴﻠﻮکی اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺎﺭ ﺁﻥ
ﺤﺎل گناﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ثوﺍﺏ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.(ﻣﻮﺍﻇﺒﺖ)
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩﻥ ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻭﺣﻔﻈ
ﻮﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﺣﺘﺮﺍم ﺁﻥ ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ اﺳﺖ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ اﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺩﺍﺋﻢ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮ الهی
اﻭ ﺧﻮﺩ.(ﺍﻧﻘﺒﺎﺽ)
ﻳﺎ ﮐﻮﭼک ﺸﺪﻥ
ﻮﺟمع ﻮ ﺟﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﺨﻮﺩ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻯ
اﺯﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﮐﻮﭼکی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ الهی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.)ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ (ﺳﺎﻟﻚ)
ﻫﻤّﺖ ﻭﻗﺼﺪ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻌﺼﻴﺘﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ (ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻳﺎ ﺗﺮک ثوﺍﺏ
ﺗﻤﺮﮐﺰ)
ﮐﻪﻫﻤﺎﻧﺠﺎ
ﻣﺘﺬﮐّﺮ ﺷﺪﻩ (ﭘﻴﺮﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﺬﮐﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟک ﺒﮕﻨﺎﻩ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺰﻧﺪ
ﺑﻴﺎﺩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺁﻳﺪ ﻭﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻥ ﭙﻴﺮﻳﺎ
ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻭ ﺗﺬﮐﺮﻯ
ﺍﻟﻬﺎمی ﺒﻮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺧﻄﺮ ﺳﻘﻮﻃ
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﻘﺎمی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ)
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻟﺎﺯم
ﺮﺍ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺑﻴﺪﺍ ﺭﺷﺪﻩ ﻭ
ﺩﺳﺖ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ ﻣﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ (ﻭﭘﻴﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﻣﺎﺩﺍﻣﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﺩ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍﺩﺭ
ﺫﻫﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﻭﻫﺮ
کار ﺳﻤﺒﻮل
هاﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺭﺍ)
ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺣﻔﻈ کرﺩﻩ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﻥ ﺒﻮﺩ.(ﻣﻘﺎم
الهی
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺘﺬﮐّﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺣﻀﻮﺭﺵ ﺑﺎﻋث
ﺗﺬﮐّﺮ ﻭ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
اﻭ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎلک اﺳﺖ ﮐﻪ تعهّد
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻬﺎئی
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ
ﻗﺴم ﺨﻮﺭﺩﻩ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯﺍﻳﻥ
ﺘﺬﮐّﺮ ﺑﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻣﺎم اﻳﻦ ﻣﻄﻠﺐ
ﺭﺍ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺗﺎ
ﺍﺯﻃﺮﻑ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﺘﻬم
ﺒﺎﻟﻮﻫﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﻮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﻧﺸﻮﺩ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺮﺍ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳق
ﺮﺃﻓﺖ ﻭﻟﻄﻒ
ﺧﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺑﻨﺪﻩ ﻣﻮکُلّ
ﮐﺮﺩﻩ (ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻴﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ) ﺗﺎ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﻓﻊ ﺷﻴﻄﺎنی
کند ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﮕس ﭘﺮﺍنی اﺯ
ﺁﻧﻬﺎ (ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻴﺎﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻮﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭهدایتﻭ
ﺗﻔﻬﻴم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺷﻴﻄﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﻤﮕس ﻭﺣﺸﺮﺍﺕ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺷﺪﻩ
ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ ﭼﻮﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻭﺭ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻥ عدم
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ ﻃﻠﺐ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺬﻫبی اﺑﻠﻴس ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس ﮐﺎﺫﺏ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ ﻭﻳﺎ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻨﻔس
ﺃﻣّﺎﺭﻩ ﮐﻪ هَوَس
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.)
ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺰﻣﻴنی ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻭﺭ
ﮐﻨﺪ (ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺩﻧﻴﺎ ﭼﻮﻥ
ﻤﺎل ﻮ ﻣﻨﺎﻝ ﻭﺟﺎﻩ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺒﺪ
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺗﻬﺎﻯ ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ)ﻭﺍﺯ
ﺁﻓﺎﺕ ﺯﻳﺎﺩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﺸﻴﻄﺎﻧﻬﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪنی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.(ﻭ ﺧﻮﺩﺳﺎﻟک
ﻨﻤﻴﺒﻴﻨﺪ ﻭلی
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻮﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ.ﻭﺁﻓﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻄﺮح اﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی که ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺷﻴﻄﺎﻥ
هستند.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
به آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺍﺑﻠﻴس
.ﻭﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺳﺎئی اﺯ
ﺁﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮک ﺨﺒﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ )ﻭﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ (ﻳﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺴﺎﻟﻚ) ﺑﺎﺫﻥ
ﻮﺩﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍ
ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ (ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺑﮑﺎﺭ ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻥ ﺒﺴﻠﻮک
ﺁﻧﺎﻥ) ﻭﺍﻳﻥ
اﺟﺎﺯﻩ الهی
ﺘﺎ ﻭﻗتی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺃﻣﺮالهی ﺴﺮ
ﺑﺮﺳﺪ (ﺃﻣﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻧﻴﺰ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﭘﺎﻳﺎﻥ کاﺭﺳﺎﻟک
ﻮ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻭﺩﺭتعهّد
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻣﺴﺘﻘل
ﻮﻣﻌﺼﻮم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻣﺤﺎﻓﻆ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ).

حدیث
947 -
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻘل
ﺸﺪﻩ(ﺝ۵ﺹ324ﺑﺤﺎﺭ)ﺩﺭ
ﭘﺎسخ ﺴؤﺍل
ﺨﻮﺩ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﻮﮐّل اﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺖ؟ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻤﻠک
علیم ﻴﻤﻴﻨک
علی ﺤﺴﻨﺎﺗﻚ ﻭ
ﻭﺍحدّﻋلی اﻟﺸﻤﺎﻝ
ﻓﺎﺫﺍﻋﻤﻠﺖ
ﺣﺴنة ﮐﺘﺐ ﻋﺸﺮﺍ
ﻭ ﺍﺫﺍ ﻋﻤﻠﺖ
ﺳﻴّﺌﻪ ﻗﺎل
اﻟﺬﻯعلی
اﻟﺸﻤﺎل ﻠﻠﺬﻯ
علی اﻟﻴﻤﻴﻦ ﺃﮐﺘﺐ؟
ﻗﺎﻝ ﻟﻌﻠّﻪ
ﻳﺴﺘﻐﻔﺮ ﻭ
ﻳﺘﻮﺏ ﻓﺎﺫﺍ
ﻗﺎل ثلاثا ﻗﺎل
ﻨﻌم اﮐﺘﺐ ﺃﺭﺍﺣﻨﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻨﻪ ﻓﺒﺌس
ﺍﻟﻘﺮﻳﻦ ﻣﺎ
ﺃﻗل
ﻤﺮﺍﻗﺒﺘﻪ
ﻟﻠﻪ ﻋﺰّﻭجلّ ﻭﻣﺎ
ﺃﻗل
اﺳﺘﺤﻴائه
ﻣﻨﻪ ﻳﻜﻔﺮﺷﺘﻪ
ﺩﺭﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﺗﻮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻴﮑﻴﻬﺎ (ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ
ﺗﺤﺴﻴﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﺗﻮ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ ﻭﻳکی
ﺒﺮﺳﻤﺖ ﭼﭗ ﻭﭼﻮﻥ
کاﺭﺣﺴﻨﻪﺍﻯ
ﺒﮑﻨﻰ (ﮐﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ
ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺏ ﻭ
ﺑﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻫﺮﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻤﮑﻥ ﺎﺳﺖ ﺧﻮﺏ
ﺑﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﻯ
ﺨﻮﺏﺍﺭﺯﻳﺎبی
ﺸﻮﺩ) ﺩﻩ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﺭﺳیئی
ﻭﺑﺪﻯ ﺒﮑﻨﻰ (ﻫﺮﮐﺎﺭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﻮتعهّد
ﺳﺎﻟﻚ) ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺩﺳﺖ ﭼﭗ ﺍﺯ
ﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﺁﻳﺎ
ﺍﻳﻥ گناﻩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻳﺴﻢ؟
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺻﺒﺮﮐﻦ
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎ ﺭﻭ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﺪ(ﺳﺎﻟکی
ﺒﺎ
ﮔﻨﺎﻩﻏﻴﺮﻋﻤﺪﻯ
ﻮ ﻧﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻤﺘﻮﺟﻪ
ﺷﻮﺩ ﺧﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺩﻩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﺬﺭﺕ ﺧﻮﺍهی
ﻮﺍﺴﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ .ﺑﺸﺮﻃﻰ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ گناﻩ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﮕﺮﺩﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﻫﺎ در
ﺑﺮﻭﻯ اﻭ ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺗﻮﺑﻪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺍﻭﻝ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺧﻄﺎ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻳﻜﺒﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻗﺒﻮل ﺪﺭسلوک
الهی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺋﻢ ﺗﮑﺮﺍﺭﻣﻴﺸﻮﺩ.)
ﻭﺳﻪ ﺑﺎﺭ
ﮐﻪﻓﺮﺷﺘﻪ ﭼﭗ ﺍ
ﻳﻥﺮﺍ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﺭﻯ
ﺒﻨﻮﻳﺶ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺍﺯ
ﺷّﺮﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ (ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮکُلّ ﺁﻧﻬﺎ)
ﺧﻠﺎﺹ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪ ﻫم ﻨﺸﻴنی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﺍﺳﺖ.( ﺗﺴﺮیع
ﻤﺮگ ﺒﻨفع ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎن اﺳﺖ ﺗﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﮑﻨﺪ.ﻭﺳﺎﻟک
که ﺭﻋﺎﻳﺖ تعهّد
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭﻋﺪﺍﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﺣتی ﺎﮔﺮﻋﻠﻨﺎ
مطﺮﻭﺩ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻧﺸﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺼﻰ ﻣﻨﺎﻓﻖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺑﺘﺪﺭﻳج
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺍﺯ
ﻣﺤﻀﺮ ﭘﻴﺮ ﻭ تعهّد
ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﮑﺸﺪ
ﻭ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
عمیق ﺘﺮ
ﺩﺭﺟﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ.ﻭﺍﺯ
ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﻮﺍﻳﻨﻚ ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﺗﺤﺖ ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺖ. (ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺎﻇﺮ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﻫم
ﻤﻴﮑﻨﺪ) ﻭ
ﭼﻘﺪﺭ بی ﺤﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺧﺪﺍ ﻭﭘﻴﺮالهی
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺣﻴﺎ
ﻧﮑﻨﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻬﺮﺳﻮﮊﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺣﻴﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﻭ
ﻃﺒیعی ﻮﻋﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻴﻘﻮل
اﻟﻠﻪ ﻣﺎ
ﻳﻠﻔﻈ ﻤﻥ ﻘﻮل
اﻟّﺎ لدﻳﻪ
ﺭﻗﻴﺐ ﻋﺘﻴﺪ ﻭﻣﻠﮑﺎﻥ
ﺒﻴﻥ ﻴﺪﻳک
ﻮﻣﻦ ﺧﻠﻔﻚ ﻳﻘﻮل
اﻟﻠﻪ
ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ ﻟﻪ ﻣﻌﻘّﺒﺎﺕ
ﻣﻥ ﺒﻴﻥ ﻴﺪﻳﻪ
ﻭﻣﻥ ﺨﻠﻔﻪ ﻭﻣﻠک
ﻘﺎﺑﺾ ﻋلی
ﻨﺎﺻﻴﺘﻚ ﻓﺎﺫﺍ
ﺗﻮﺍﺿﻌﺖ ﻟﻠﻪ
ﺭﻓﻌﻚ ﻭﺍﺫﺍ
ﺗﺠّﺒﺮﺕﻋلی
اﻟﻠﻪ ﻭﺿﻌک ﻮ
ﻓﻀﺤﻚ ﻭ ﻣﻠﮑﺎﻥ
علی ﺸﻔﺘﻴﻚ ﻟﻴس
ﻳﺤﻔﻈﺎﻥ اﻟّﺎ
ﺍﻟﺼﻠﺎة ﻋلی
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻣﻠکان
علی شفیک ﻟﺎﻳﺪع
ﺃﻥ ﺘﺪﺧل
اﻟﺤﻴّﻪ فی
ﻔﻴﻚ ﻭﻣﻠﮑﺎﻥ
علی عینیک ﻓﻬﺬﻩ
ﻋﺸﺮة ﺃﻣﻠﺎک
علی کلّ ﺁﺩﻣﻰ ﻭﻣﻠﺎﺋکة
ﺍﻟﻠّل ﺴﻮﻯ
ﻤﻠﺎﺋکة
ﺍﻟﻨﻬﺎﺭ ﻓﻬﻮٴلاء
عشرﻭﻥ ﻤﻠﮑﺎ ﻋلی
کلّ ﺁﺩﻣﻰ ﻭ ﺍﺑﻠﻴس
ﺑﺎﻟﻨﻬﺎﺭ ﻭﻭﻟﺪﻩ
ﺑﺎﻟﻠّﻴﻞ ﻗﺎل
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭﺍ
علیکم
ﻟﺤﺎﻓﻈﻴﻦ ﻭﻗﺎل
عزّ ﻭجلّ ﺍﺫ
ﻳﺘﻠﻘنی
اﻟﻤﺘﻠﻘّﻴﺎﻥ ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ (ﺳﺎﻟﻚ )
ﺗﻠﻔّﻈ کند ﻭﺑﺮ
ﺯﺑﺎﻥ
ﺒﻴﺎﻭﺭﺩ
ﺭﻗﻴﺐ ﻭﺍقعی
ﻤﺤﮑم ﻮ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﺮﺍﻗﺐ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺩﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﭘﺸﺖ
ﺳﺮﺗﻮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﻌﻘﻴﺐ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎنی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘس
ﻭ ﭘﻴﺶ او
ﻣﻴﺒﺎﺷند. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻳک ﻔﺮﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺸﺎنی
اﻮﺭﺍ ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. (ﮔﺮﻓﺘﻥ
کاﮐُل
ﺴﺮﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺸﻴﺪﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻓﺴﺎﺭ ﮔﺮﺩﻥ
گرﻓﺘﻦ) ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺍضع
ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺮﺩی ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ (ﺗﻮﺍض
ع ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﺍ ضع ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﺩﻥ
عقلی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ (ﺗﺠﺒّﺮ
ﻭﺗﮑﺒّﺮ)
ﮐﺮﺩﻯ ﺁﻥ
ﻔﺮﺷﺘﻪ ﺗﻮﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻥ
ﻤﻴﮑﺸﺪ ﻭ
ﺭﺳﻮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺩﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺑﺮ ﻟﺒﺎﻥ ﺘﻮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻓﻘﻄ ﺼﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ (ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺴﺎﻟک که ﻃﺎﻟﺐ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺯﻣﺎﻥ
خو ﻳﺎ ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺳل اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻌﺮفی
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟک ﻄﺎﻟﺐ
ﻫﺮﻳک اﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﭙﻨﺞ ﮔﺎﻧﻪﭘﻨج
ﺘﻥ ﺁﻟﻌﺒﺎ
ﺑﺎﺷﺪ . ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﻭﺩ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯکه
ﻗﺒل اﺯ ﺁﻥ
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻄﺮح
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺤﺴﻴنی
ﻮ ﺣﺴنی ﻮ
ﻓﺎﻃمی ﻮ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﻮﺭﻭﺩ
ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﭘﺸﺖ ﺧﺎﻧﻪ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ اﺩﺏ ﻭ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺑﺎﺏ
ﻭﻟﺎﻳﺖ به (ﻣﺪﻳﻨﻪﻋﻠﻢ)
ﻭﺍﮔﺎهی
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄفی
ﺮﺳﻴﺪ ﺗﺎ
ﺷﺎﻧس ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺤﺘمی
ﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺁﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﺤﺘمی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻟﺒﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺍﻟﺘﻤﺎﺳﻰ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮک ﺘﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺮﺍ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ اﻧﺠﺎم
ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺍﺫﮐﺎﺭﻯ
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﻧﺪ) ﻭ
ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ ﺒﺮ
ﺩﻫﺎﻧﺖ ﻫﺴﺖ ﺗﺎ
ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻣﺎﺭﻯ ﻮﺍﺭﺩ
ﺩﻫﺎﻧﺖ ﺷﻮﺩ (ﺷﺨﺺ
ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻋثماﻥ
ﺒﻥ عفّاﻥ ﺳﻮﻣﻴﻥ
ﺨﻠﻴﻔﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺳﺎﻟﻚ الهی
ﻨﺒﻮﺩ ﻭﻟﻰ ﺗﻠﺎﺵ
ﺭﻭﻯ ﺠمع آﻭﺭﻯ
ﻮﻓﻬم ﻈﺎﻫﺮﻯ
ﻘﺮﺍﻥ ﺪﺍﺷﺖ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
اﻋﻀﺎﻯ ﺘﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﭽﻪ ﺩﺭ
ﺟﺴم ﻴﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ
ﻮ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﻭح
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮل الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﺣتی اﻭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻓﻌّﺎﻝ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺤﺮﮐﺖ
ﻫﺮﻋﻀﻮﻯ ﺑﺪﻭﻥ
کمک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻤﮑﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ الهی
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺑﺎ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ الهی
عمل ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﺩﻳﻥ ﺸﻨﺎسی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺒﺎﻃل ﻤﺼﺮﻑ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ) ﻭ ﺩﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ ﮐﻪ
ﺑﺮﭼﺸﻤﺎﻥ ﺘﻮ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﺍﻳﻥ ﺪﻩ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺮ
ﻫﺮ ﺁﺩمی
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺗﺎﺯﻩ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺷﺐ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺮﻭﺯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻓﺮﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺧﺴﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﻌﻮﻳﺾ ﺷﻮﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ(ﺷﺐ
ﻳﺎ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ) ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭلی
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ هستند ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻘلی
ﻮ ﺍﻟﻬﺎمی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻃﺒیعی
هست .ﻭﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی ﻤﺸﺮک
اﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎنی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﻔﻆ
ﺟﺴم ﺘﺎ
ﺁﺧﺮﻋﻤﺮﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ولی ﻤﺪﺍم ﺪﺭ
ﺣﺎل ثبت ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺑﺮﺩﻥ عقل
ﻭﻣﻘﺎم ﺮﻭحی
ﺁﻧﺎﻥ اﺳﺖ) ﭘس
ﺍﻳﻥ ﺒﻴﺴﺖ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﺁﺩم
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﺑﻠﻴس
ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻓﻌّﺎل اﺳﺖ ﻭﺍﻭﻟﺎﺩﺵ
ﺩﺭﺷﺒﻬﺎ (ﺍﺑﻠﻴس
ﺍﻫﺮﻳﻤﻥ ﺸﺐ ﻭ
ﺭﻭﺯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
اﺑﻠﻴس ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﻠﺒّس ﺑﻠﺒﺎس
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﮐﺎﺫﺏ ﮐﻪ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪگی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻭﭼﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﺒﻬﺎ
ﻓﻌّﺎﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺎﺑﻮس
ﻭﺷﻬﻮﺍنی
ﺸﻴﻄﺎنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﺐ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭﻳﺎ
ﻓﺸﺎﺭ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ
الهی ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّ ﺎﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﺭﻭﺷﻥ ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺣتی
ﺸﻴﻄﺎﻥ
اﻫﺮﻳﻤﻦ ﺑﻘول
ﻘﺮﺍﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﺄثیرﻯ
ﺪﺭﮐﺎﺭ ﺷﺨﺺ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﺸﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﺼﻮم ﻮ
ﻣﺼﻮﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺗﻠﺎﺵ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻧﻴﺰ
بی أثر ﺍﺳﺖ. ولی
هم ﭽﻨﺎﻥ
ﺪﺷﻤنی
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺷﻤﺎ
ﻣﺤﺎﻓﻈﺎﻥ
ﻮﻣﺮﺍﻗﺒﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. (ﮐﻪ
ﺣﻔﻈ اﺯ ﺯﻭﺍل
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺪﺕ
ﻋﻤﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣﻔﻈ اﺯﮔﻨﺎﻩ
ﻫم ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﺮﺑﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻭ
ﺁﻥ کلام
ﺩﻭﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎ ﻫم
ﻤﻠﺎﻗﺎﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ
( ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻮﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻗﺎم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺘﻤﺎم
ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻄﺒیعی ﻮ ﻓﻄﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺤﻔﻈ
ﺠﺴم ﻮﺫﻫﻦ ﺑﺮﺍﻯ
همه ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.حدیث
ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮوﻩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻳﺎ
ﺑﻴﺴﺖ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺭﻗﺎمی
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
هم ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻳک
ﻮحدّﺕ ﻭﺟﻮﺩ و
یگانگی
ﻫﺴﺘﻨﺪ .ﻭ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰربّ
ﻣﺮﺑی هستند. ﻭ
ﻫم ﺪﺭک ﻨﺠﺎﺕ
ﻭﻣﻮﻓﻘﻴﺖ
ﺳﺎﻟﻚ که ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺍﻳﻦ (ﺍﺳﻤﺎﻋﻴل
ﻴﺎ ﺍﺳﻤاء
اﻟﻬﻰ) ﺧﻮﺩ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﻭﺻﻒ
ﻭﺷﺮحی اﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰم
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ.

حدیث
948 - ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ326 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺃﺭﺑﻌﻤﻥ
کن ﻔﻴﻪ ﻟم
ﻴﻬﻠک علی
اﻟﻠﻪ ﺑﻌﺪﻫﻦ ﺍﻟّﺎ
ﻫﺎﻟﻚ بهم
اﻟﻌﺒﺪ ﺍﻟﺤﺴنة
فی عملها ﻓﺎﻥ
هو ﻟم ﻴﻌﻤﻠﻬﺎ
ﮐﺘﺐ ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻪ
ﺣﺴنة ﺑﺤُﺴﻥ
اﻟﻨﻴّﻪ ﻭﺍﻥ
ﻋﻤﻠﻬﺎ ﮐﺘﺐ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﻪﻋﺸﺮﺍ ﻭ
ﻳﻬﻢّ ﺑﺎﻟسی ئة
ﺃﻥ ﻴﻌﻤﻠﻬﺎ ﻓﺎﻥ
ﻠم ﻴﻌﻤﻠﻬﺎ
ﻟﻢ ﻳﮑﺘﺐ
ﻋﻠﻴﻪ شیئ ﻭﺍﻥ
هو ﻋﻤﻠﻬﺎ ﺍﺟّل
ﺴبعة ﺳﺎﻋﺎﺕ ﻭﻗﺎﺗل
ﺼﺎﺣﺐ
اﻟﺤﺴﻨﺎﺕ
ﻟﺼﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺴﻴّﺌﺎﺕ ﻭﻫﻮ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺸﻤﺎﻝ ﻟﺎ
ﺗﻌﺠل عسی ﺃﻥ
ﻴﺘﺒﻌﻬﺎ
ﺑﺤﺴنة ﺗﻤﺤﻮﻫﺎ
ﻓﺎﻥ اﻟﻠﻪ
ﻳﻘﻮﻝ ﺍﻥ اﻟﺤﺴﻨﺎﺕ
ﻳﺬﻫﺒﻥ
اﻟﺴﻴّﺌﺎﺕ ﺃﻭ
ﺍﻟﺎﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻓﺎﻥ
هو ﻗﺎﻝ ﺃﺳﺘﻐﻔﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﺬﻯلا
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﻫﻮ ﻋﺎﻟم
اﻟﻐﻴﺐ ﻭ
ﺍﻟﺸﻬﺎﺩة
ﺍﻟﻌﺰﻳﺰ
ﺍﻟﺤﮑﻴﻢ ﺍﻟﻐﻔﻮﺭﺍﻟﺮﺣﻴﻢ
ﺫﻭ ﺍﻟﺠﻠﺎل ﻮ
ﺍﻟﺎﮐﺮﺍﻡ ﻭ
ﺃﺗﻮﺏ ﺍﻟﻴﻪ ﻟم
ﻴﮑﺘﺐﻋﻠﻴﻪﺷﻴیئ
ﻭ ﺍﻥ ﻤﻀﺖ ﺳبع
ﺴﺎﻋﺎﺕ ﻭﻟم
ﻴﺘﺒﻌﻬﺎ
ﺑﺤﺴنة ﻭﻟﺎ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻗﺎل
ﺼﺎﺣﺐ ﺍﻟﺤﺴﻨﺎﺕ
ﻟﺼﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺴﻴّﺌﺎﺕ ﺍﮐﺘﺐﻋلی
اﻟﺸقیّ
اﻟﻤﺤﺮﻭم ... ﭼﻬﺎﺭ ﭼﻴﺰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭکی ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﻫﻠﺎک ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺩﻭﺭﻯ اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. (ﺑﻌﮑس
ﺗﻘربّ ﺩﺭ
ﻧﺰﺩﻳک ﺸﺪﻥ
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻠﺎﻙ ﺷﺪﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻟﻘﺎﻯ
اﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﺪﺗﺮﻯ ﭙس
ﺍﺯﻣﺮگ
ﻤﻴﺮﻭﺩ) ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ (ﺳﺎﻟﻚ)
ﻗﺼﺪ ﻭﻫﻤّﺖ
ﺣﺴﻨﻪ ﺑﮑﻨﺪ (ثوﺍﺏ
ﮐﺮﺩﻥ ﻮﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺎ سلوک الهی ثوﺍﺏ
ﻧﻤﻮﺩﻥ اﺳﺖ)
ﺍﮔﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻌﻤل ﺪﺭ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩ ﻳﻚ ثوﺍﺏ
( ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ)
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺣُﺴﻥ ﻨﻴّﺖ
ﺍﻭ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﺮﺍﻋﻤل کرﺩ ﺩﻩ
ثوﺍﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ثبت
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.(ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﺑﺮخی
اﻋﻤﺎل ﻨﻴﻚ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻣﻬم ﻮﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺩﻩ
ثوﺍﺏ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ثوﺍﺏ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﺮ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺑﺎ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻭ کَمّیَت
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ کیفیّت
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺍﺳﺖ.)
ﺩﻭم اﮔﺮ ﮐﻪ
ﻗﺼﺪ ﮔﻨﺎهی
ﺒﮑﻨﺪ ﻭلی
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﻨﺪﻫﺪ
(ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس
ﮐﻨﺪ) ﮔﻨﺎهی
ﺒﺮﺍﻭ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭلی
اﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﺨﻄﺎ
ﺭﺍ ﻋﻤل کرﺩ
ﺑﺎﺯ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻮﻯ
ﻤﻬﻠﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ثوﺍﺏ
ﺑﻔﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﻧﻮﻳس ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﭼﭗ
ﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳ
ﺪﻋﺠﻠﻪ ﺩﺭثبت
ﮔﻨﺎﻩ ﻣﮑﻦ. ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ثوﺍبی
ﺒﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺎﻋث ﻣﺤﻮ
ﮔﻨﺎﻩ ﺷﻮﺩ (ﭼﻪ
ثوﺍﺏ ﻣﻌﺎﺩل
ﺒﮑﻨﺪ ﻭﭼﻪ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ گناﻩ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﮐﻨﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ می ﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺣﺴﻨﺎﺕ
ﺑﺎﻋث ﺍﺯ ﺑﻴﻥ
ﺮﻓﺘﻥ
ﺴﻴّﺌﺎﺕ
ﻭﺑﺪﻯ ها
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ گرﺩﺩ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺑﺨﺪﺍئی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻢ ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺍﻭ الهی
ﻨﻴﺴﺖ ﻭ ﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺎﺧﺒﺮ
ﺍﺯﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺰﻳﺰ
ﻣﻘﺘﺪﺭ ﻭﺣﮑﻴم
ﺪﺭﮐﺎﺭﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻏﻔﻮﺭ
ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ ﻭ
ﺭﺣﻴﻢ ﺍﺳﺖ (ﺭﺣﻤﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﻫﻨﺪﻩ) ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺠﻠﺎﻟﺖ (ﻭ تجلّی
ﻮﻋﻈﻤﺖ تجلّی)
ﻭﺑﺎ ﮐﺮاُمّت
ﺍﺳﺖ (ﺩﻫﺶ
ﮐﺮﺍﻣﺘﻬﺎ)
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻮﻯ
ﺘﻮﺑﻪ ﻣﻴﮑﻨﻢ (ﻣتنی
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻨﻤﻮﻧﻪ ﺧﻮﺑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻴک
عباﺭﺕ ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻣل ﺘﻤﺎم
اﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺑﺎﻃﻠﺎع الهی
اﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍﺷﺮﻣﻨﺪﻩ
ﻭﭘﺸﻴﻤﺎﻥ اﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻫﺪﻑ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﻧﮑﺮﺩﻥ ﺁﺳﻴﺐ
ﻧﺮﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺒﺮﻭﺍﻥ ﻭ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ
ﺍﻟﻮﺩگی اﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ثوﺍﺏ ﻭ ﻋﻤل
ﻨﻴﻚ ﻫﺪﻑ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﺩفع
ﺁثاﺭ
ﮔﻨﺎﻫﻬﺎﻥ
ﻘﺒلی اﺎﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺮخی
اﻋﻤﺎﻝ ﻭﺗﺤﻤّل
اﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺗﻮﻓﻴق ﺪﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﻤﻮثّر ﻭ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﻤﻴﻘﺎ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁثاﺭ
ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﻃﺮﻑ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻘلی ﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺻﺒﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺮﻭﻯ ﻨﻮﺷﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺑﺎﺯ ﺍﮔﺮ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻋﺖ
ﺍﺯﺁﻥ ﺒﮕﺬﺭﺩ ﻭﻧﻴکی
ﻴﺎ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻧﺸﻮﺩ آﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺣﺴﻨﺎﺕ
ﺑﻔﺮﺷﺘﻪ گناه
ﻧﻮﻳس
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﻨﻮﻳﺶ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺷﻘّﻰ (ﺳﺮﮐﺶ)
ﻭﻣﺤﺮﻭم اﺳﺖ (ﺍﺯ
ﺷﺎﻧس ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺎ ثوﺍﺏ ﻭﻳﺎ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﮑﻨﺘﺮل ﻨﻔس خود
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺻلی اﺳﺖ.
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻔﺮﺷﺘﻪ ﻧﻴک
ﻨﻮﻳس ﻧﻴﺰ
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ الهی
اﺻﻞ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻋﻤﺎل ﻤﻨﻔﻰ ﮐﻪ
ﻓﻄﺮﺗﺎ
ﻣﺘﻌﻠق
ﺒﺸﻴﻄﺎﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﺍﺳﺖ ﻳک
ﺃﻣﺮﻋﺪمی ﻮ
ﻧﻴﺰ ﻓﻄﺮتی الهی
اﺳﺖ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻭثوﺍﺏ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ)
ﻏﻔﺮﺍﻥ
اﺯﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﮐﻔﺮﺍﻥ ﻮ
ﭘﺮﺩﻩ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ ﻮ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻥ گناﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﻋﺎﻟم
غیب ﻭ ﺷﻬﺎﺩﺕ)
ﻭﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯﻋﻮﺍلم
ﻮﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﻭﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺩﻳﺪنی ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﭼﻬﺎﺭ
ﺃﻣﺮحدیث ﻳکی ﺘﻔﮑﺮ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﻳﮑﻰ ﺗﻔﮑﺮ
ﺑﺪ ﻭ ﺩﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻥ
ﺒﺪ ﻭﺍﻧﺠﺎم
ﻨﺪﺍﺩﻥ گناﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻋﺪم
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻭﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
از ﺁﻥ ﺑﺎﻋث ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﻭﺣﻠق ﺁﻭﻳﺰﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺑﺠﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ.

حدیث
949 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ325 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
می ﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﻥّ ﺍﻟﻤؤﻣﻦ
ﻟﻴﻬﻢّ ﺑﺎﻟﺤﺴنة٬
ﻭﻟﺎ ﻳﻌﻤﻞ ﺑﻬﺎ٬
ﻓﺘﮑﺘﺐ ﻟﻪ ﺣﺴﻨﻪ٬
ﻓﺎﻥ ﻫﻮ ﻋﻤﻠﻬﺎ
ﮐﺘﺒﺖ ﻟﻪ ﻋﺸﺮة
ﺣﺴﻨﺎﺕ٬ ﻭ ﺍﻥ ﺍﻟﻤؤﻣﻦ
ﻟﻴﻬﻢ ﺑﺎﻟسیئة
ﺃﻥ ﻳﻌﻤﻠﻬﺎ ٬ﻓﻠﺎ
ﻳﻌﻤﻠﻬﺎ٬
ﻓﻠﺎ ﺗﮑﺘﺐ ﻋﻠﻴﻪ
ﮔﺎهی
ﻤﻮٴﻤﻦ (ﺳﺎﻟک
اﻭم کنندﻩ)
ﻫﻤّﺖ ﻭسعی
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﺴﻨﻪ ( ﻳﺎ
ثوﺍﺏ ﻭﺗﺤﺴﻴﻦ
ﻭ ﮐﺎﺭ ﻣثبت
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﺑﮑﻨﺪ ﻭلی
ﺒﺪﺍﻥ نیز عمل
ﻨﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻳک
ثوﺍﺏ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﺑﺮﺍﻯ
ﻴک ﻔﮑﺮ ﺧﻮﺏ) ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺁﻥ ﻔﮑﺮ
ﺭﺍ ﺑﻤﻮﺭﺩ
اجرا و ﻋﻤل
ﺪﺭﺁﻭﺭﺩ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺩه ثوﺍﺏ
ﻭﺣﺴﻨﻪ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮﻣﻮٴﻤﻦ
ﺑﻔﮑﺮ ﺑﺪ ﻭﮔﻨﺎهی
اﻓﺘﺎﺩ ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻌﻤل
ﻨﻴﺎﻭﺭﺩ ﺑﺮ
ﺍﻭ ﮔﻨﺎهی
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻮﺷﺖ ( ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻳﻥ
کنترل ﻨﻔس ﺩﻩ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ثوﺍﺏ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻳﻘﻴﻥ ﺴﺎﻟک
ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﻔﮑﺮ ﺩﺭ ﻳﻚ ﮔﻨﺎﻩ
ﺩﻟﻴل ﻀﻌﻒ
ﺍﻳﻤﺎﻥ اﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻔﮑﺮ
ﺑﺪ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﻋﻤلی
ﺒﺪﺍﻥ ﻔﮑﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﺁﻣﻴﺰ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣتی
اﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﺍﻭ
ﺧﻮﺩ ثوﺍﺏ
ﺩﺍﺭﺩ. (ثوﺍﺏ)
ﺍﻣﺮﻯ ﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﮐﻤنی ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻣﺮﻯ (ﮐﻴفی ﻮ
ﺭﻭﺣﻰ) ﻭﺣﺘﻰ (ﻋﻤقی
ﻮ ﺍﻟﻬﻰ) ﺍﺳﺖ. دﺭﺟﻪ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻧﺴﺎﻥﺎﺯﺑﺪﻯ
ﻴک گناه ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮﻋﻘل
ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺴﻠﻮکی اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺍﻥ
ﭼﻨﺎنی ﺨﻴلی
ثوﺍﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺳﺮﻋﺖ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺮﺍ ﺳﺮﻋتی ﺒﺎ ﺷﺘﺎﺏ
ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﻘﺶﻋﻘل ﻮ
ﺑﺎﻭﺭﻯ عمیق ﺑﺴﻴﺎﺭﻣﻮثّرﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺣتی اﻃﻔﺎل ﻮ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪﻫﺎ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻭﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻭﺭﺍﺳﺖ
ﻫم ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭلی عمیقا
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺍﻧﺪ ﻭ ﺭﺍﺳﺖ
ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟک که
ﻋﻤﻴﻘﺎ ﭼﻨﻴﻥ ﻨﻔﻬﻤﻨﺪ
ﺩﺭﺣﮑم هماﻥ
ﻄﻔل ﻮﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮک الهی اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ الهی
ﺪﺭﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﺍﻭ ﺩلیل
اﺻﺎﻟﺖ
ﮐﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
950 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
کاﻇم اﺳﺖ 325 ﺎبحار)
ﮐﻪ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﺁﻳﺎ
ﺩﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺷﺨصی
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻭﻳﺎ ثوﺍﺏ
ﺑﮑﻨﺪ؟ (
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﺯ ﻗﻮل
اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻨﺪﺍﻧﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳنک
اﻣﺎم کاﻇم
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺍﺯﻓﮑﺮ ﺑﺪ
ﻭﺧﻮﺏ ﺑﺎﺧﺒﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺒﻨﺪﻩ ﻭ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
الهی ﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ ﮔﺎهی
ﻤﻄلع اﺯ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﮔﺎهی
ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭلی ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ الهی
ﻤﻄلع هستند)
ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇم
ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺁﻳﺎ
ﺑﻮﻯ ﺒﺪ ﺑﺎ
ﺑﻮﻯ ﺨﻮﺏ
ﻳﮑﺴﺎﻥ اﺳﺖ؟
ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﺮﻳح
اﻟﮑﻴﻒ ﻭ ﺭﻳح
اﻟﻠﻄﻴّﺐ
ﺳﻮاء؟ ﺍﻥّ اﻟﻌﺒﺪ
ﺍﺫﺍ ﻫمّ
ﺒﺎﻟﺤﺴنة ﺧﺮج
ﻨﻔﺴﻪ ﻃﻴّﺐ
ﺍﻟﺮﻳﺢ ﻓﻘﺎل
ﺼﺎﺣﺐ اﻟﻴﻤﻴﻥ
ﻠﺼﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺸﻤﺎﻝ ﻗم
ﻔﺎﻧّﻪ ﻗﺪ ﻫمّ
ﺒﺎﻟﺤﺴنة ﻓﺎﺫﺍ
ﻓﻌﻠﻬﺎ ﮐﺎﻥ
ﻠﺴﺎﻧﻪ ﻗﻠمه
ﻭ ﺭﻳﻘﻪ
ﻣﺪﺍﺩﻩ ﻓﺄثبتها
ﻟﻪ ﻭﺍﺫﺍ ﻫم ّ
ﺒﺎﻟسی ئة ﺧﺮج
ﻨﻔﺴﻪ ﻣﻨﺘﻥ
اﻟﺮﻳّﺢ ﻓﻴﻘﻮل
ﺼﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺸﻤﺎل ﻠﺼﺎﺣﺐﺍﻟﻴﻤﻴﻦ
ﻗﻒ ﻓﺎﻧّﻪ ﻗﺪ
ﻫمّ ﺒﺎﻟسیئة ﻓﺎﺫﺍﻫﻮ
ﻓﻌﻠﻬﺎ ﮐﺎﻥ
ﻠﺴﺎﻧﻪ ﻗﻠﻤﻪ
ﻭ ﺭﻳﻘﻪ ﻣﺪﺍﺩﻩ
ﻓﺄثبتها
ﻋﻠﻴﻪ ﭼﻮﻥ
ﺒﻨﺪﻩﺍﻯ (ﺳﺎﻟک
ﺪﺍﻭﻃﻠﺐ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ)
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﻤّﺖ (ﻗﺼﺪ
ﻓﮑﺮﻯ که
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺮ
ﺯﺑﺎﻥ ﻮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻓﻌل
ﻮﻋﻤل ﺪﺭﺗﻥ
ﺪﺭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ)
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺣﺴﻨﻪ ( ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﻭح
ﻮثوﺍﺏ) ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻮﻯ
ﻤﻌﻄﺮﻯ اﺯ ﻧَﻔَس
ﺍﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺁﻳﺪ.
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺩﺳﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﺑﻔﺮﺷﺘ
ﻪﺩﺳﺖ ﭼﭗ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﺮ
ﺧﻴﺰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺣﺴﻨﻪﺍﻯ
ﺒﮑﻨﺪ. (ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴک
ﺪﺭﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﭼﭗ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰﻏﻔلتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﺬﮐﺮﻯ ﺒﻬم
ﺒﺪﻫﻨﺪ.ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺩبی ﺒﺮﺍﻯ
ﺠﻠﺐ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﺩﺍﺩﻥ ﻔﻬم
ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺒﺸﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﺍﮔﺮﺍﻳﻥ
ﻔﮑﺮ ﺧﻮﺏ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ ﺯﺑﺎﻧﺶ
ﻗﻠم ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭﺁﺏ
ﺩﻫﺎﻧﺶ
ﻣﺮﮐّﺐ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.( ﺩﺭ
ﺫﺍﺕﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺯﺑﺎﻧﺶ ﻗلم
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯﺎﻭ ﻋﻤل
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺗﺮﺍﻭﺵ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﻮﻯ
ﻤﻌﻄﺮ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ الهی ﻮ
ﻧﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺨﻴﺮ ﻭ ﻣﻔﻴﺪ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ)
ﻭﻟﺬﺍ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺳﻤﺖ ﺍﺳﺖ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤّﺖ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺪﻯ ﻨﻤﻮﺩ
ﺑﻮﻯ ﻣﺘﻌﻔّن اﺯﺍﻭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺂﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﭼﭗ
ﺑﻔﺮﺷﺘﻪ
ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑس
ﮐﻦ (ﻭ ثوﺍﺏ
ﻧﻨﻮﻳس ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺑﺪﻯ
اﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺑﻮﻯ
ﻤﺘﻌﻔّﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺭﺍﺳﺖ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﺴﺖ
ﻭلی ﺤﺪﻳث
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺤتی
اﮔﺮ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ثوﺍﺏ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺑﺎ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭﻋﻤل
ثوﺍﺏ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﮑﻮﺕ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺪﺍم
ﺪﺭﺣﺎل
ﻨﻮﺷﺘﻥ ثوﺍﺏ
ﺑﻨفع ﺴﺎک هستند.
ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻓﮑﺮ ﺑﺪ ﮐﻨﺪ ﻳﻌنی
ﺘﺮک ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺪ ﺗﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮ مُربّی
الهی ﺨﻮﺩ ﻓﮑﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺗﻌﻤﺪ ﺳﺎﻟک
ﺒﻬم ﺨﻮﺭﺩﻥ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
اﻭ ﺍﺳﺖ)ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺁﻥ ﻔﮑﺮ ﺑﺪ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩ ﺯﺑﺎﻧﺶ
ﻗﻠم ﺸﺪﻩ ﻭﺁﺏ
ﺩﻫﺎﻧﺶ ﻣﺮﮐﺐ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.(ﺑﺮﺍﻯﻔﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﻧﻮﻳس )
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺷﺨﺺ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ (ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻳک
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻫﺮ
ثوﺍﺏ ﺩﻩ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻭلی
اﻳﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻋﻤﺎق
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺩﺭ کیفیّت
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻓﮑﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﺩﺭ
ﻣﺤﻀﺮﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻳﺎ
ﻓﮑﺮﮔﻨﺎﻩ ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺣﻀﻮﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﺷﺪ
.ﻳکی ﻔﮑﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭﻳﮑس
ﺘﺮک ﺘﻤﺮﮐﺰ.
ﻭﻟﻰ ﮔﻨﺎﻩ
ﺩﺭﻣﺤﻀﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ گناﻩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﻮﺟﻪ
مجدد ﻭ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ.ﻭلی
ﺠﺒﺮﺍﻥ
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍﻳﻥ
گناﻫﺎﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺰﺍﺣم کاﺭ ﻭ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟﻚ ﻭ
ﺑﺎﻋث ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ . ﻭﻟﺬﺍ
ثوﺍﺑﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺪﺭﻋﻤق ﻮ کیفیّت
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺳﺎﻟک
ﻤﺘﻤﺮﮐﺰﻋﺎﺷق
ﭙﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟک
ﻤﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻳﺎﻋﺸق کمتر ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻤﺘﺰﻟﺰﻝ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻬﺮﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭثوﺍﺏ
ﻧﻮﻳس ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮔﺎهی ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ ﻳک
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺑﺴﻴﺎﺭﺳﺨﺖ الهی
ﺒﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮﻋﺸق ﺪﻝ
ﺑﺪﺭﻳﺎ
ﻣﻴﺰﻧﺪ ﻭﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺭﺍﺑﺨبی
ﻤﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ.ﻧﻪ
ﺳﺨتی ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑثوﺍﺏ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺰﺭگ ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺯﻥ
ﺰﻧﺎﮐﺎﺭ
ﻓﺎﺣﺸﻪﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺷﻮﺩ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺒﺨﺸﺪ ﻭﺗﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ
ﺪﺍﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻳﻥ
ﻔﺎﺣﺸﻪ
ﺯﻧﺎﮐﺎﺭ ﮔﻔﺖ ﭼﻨﺎﻥ
ثوﺍی ﺒﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺗﻤﺎم
اﻓﺮﺍﺩ ﺩﻭ
ﻗﺒﻴﻠﻪ ﭘُﺮ ﺟﻤﻌﻴﺖ
ﻓﻠﺎﻥ ﻮ ﻓﻠﺎﻥ
ﺘﻘﺴﻴﻢشود ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﻬﺸتی ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻋﻤق
ثوﺍﺏ
ﺭﺍﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ.ﺁﻧﻬم
اﺯ ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺩﺭ ﺍﻭج
گناﻩ ﺑﻮﺩ. ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐﺎﺭ ﺩﺭﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮﻋﺸق
ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ ﻮﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺮخی
ﻴﻜﺸﺒﻪ ره ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﭙﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻄﻴّﺎﺭ
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣتی
ﭙﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺒﺰﻣﻴﻥ پُل
ﺼﺮﺍﻃ
ﻨﻤﻴﺨﻮﺭﺩ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﮔﻴﺮ
ﮐﻨﺪ ﻭﺳﻘﻮﻃ
ﺒﺠﻬﻨم ﺪﺳﺖ
ﺪﻫﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮخی دﺴت ﻭﭘﺎ
ﮔﻴﺮ ﺑﺮﺻﺮﺍﻃ هستند.
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺳﻘﻮﻃ ﻮﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩگی
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻮﻋﺸق
ﻀﻌﻴف ﺒﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮالهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻥ
ﻀﻌﻒ اﻳﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻠﮑﻮتی ﭽﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﮐﻪ
ﻏﻴﺮﻋﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺤﮑﻤﺖ ﻭﻣﻨﻄق
ﻮﻋﻘﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﺃﺻل
ﺒﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﭼﻪﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎن
محبّتی بی
ﺮﻭح ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺪﻭﻥ عشق
ﺒﺎﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻠﮑﻮتی ﺪﺭ ﺯﻣﻴﻦ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻮ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ ﻭ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ ها
ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺎ
ﺷﻴﺎﻃﻴﻥﻘﺸﺮﻯ
ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺕ (ﺍﻭج ﻮ
ﺣﻀﻴﺾ)
ﺩﺭﻣﻘﺎم الهی
ﻮ ﻧﻮعی ﻮ
ﺗﮑﺎﻣلی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ الهی
ﻮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺷﻴﻄﺎنی ﻮ
ﺍﺑﻠﻴس
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻮﻗﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 951 -
ﺍﺯﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺪﺭﻧﻬج
اﻟﺒﻠﺎﻏﻪ ﺍﺳﺖ
(326 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻔﺎﺗّﻘﻮﺍ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﺬﻯ
ﺃﻧﺘم ﺒﻌﻴﻨﻪ ﻭﻧﻮﺍﺻﻴکم
ﺒﻴﺪﻩ ﻭﺗﻘﻠّﺒﮑم
فغی ﻘﺒﻀﺘﻪ ﺍﻥ
ﺃﺳﺮﺭتم علمه
ﻭﺍﻥ ﺃﻋﻠنتم
کتبه ﻭﻗﺪ
ﻭﮐّل ﺒﺬﻟک
ﺤﻔظة ﮐﺮﺍﻣﺎ ﻟﺎ
ﻳﺴﻘﻄﻮﻥ
ﺤﻘّﺎ ﻭﻟﺎ
ﻳثبتوﻥ
ﺒﺎﻃﻠﺎ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺗﻘﻮﺍ
ﮐﻨﻴﺪوﺑﺘﺮﺳﻴﺪ
ﮐﻪ
ﺯﻳﺮﻧﻈﺮﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻴﺪ.
ﻭﭘﻴﺸﺎﻧﻰ (ﮐﻨﺘﺮﻝ)
ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﻭﺗﺤﻮّﻝ ﻭ
ﺟﺎﺑﺠﺎئی ﺪﺭ ﻗﺒﻀﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺭ
ﺍﭘﻨﻬﺎﻥ
ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ
ﺍﺯﺁﻥ ﺁﮔﺎﻩ
می ﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ(ﺑﻌﻤل
ﺪﺭ ﺁﻭﺭﻳﺪ)
ﺑﺮﻋﻠﻴﻪ ﺷﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻮﺷﺖ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯﺎﻳﻥ کاﺭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺒﺎ
ﮐﺮﺍﻣتی ﺮﺍ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻭﻣﮑﻠّﻒ
ﮐﺮﺩﻩ(ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺎﻟﻬی
ﻤﺮبی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ) ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺣﻘﻴﺮو
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ (ثوﺍﺏ
حقّ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ)
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎﻃلی
ﺮﺍ ﻧمی
ﺸﻨﻮﻧﺪ (ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﮔﻨﺎهی
ﻨمی ﻨﻮﻳﺴﻨﺪ ﺗﻘﻮﺍﻯ
الهی سلوک
الهی
ﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎﺗﻘﻴّﻪ ﻭ
ﺩﻭﺭﻯ
اﺯﮔﻨﺎﻩ ﻭﺑﺎ
ﺗﺮس ﻭﺗﻮﺍض,
ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮﺍﻟﻬﻰ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭح
ﻮﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣل
ﻴﺬﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺑﺪﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺒﺮﻭﺩ. ﻭ ﻧﻪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ عقب
ﺭﻭﻯ ﺪﺭﻣسخ
ﻤﺠﺪﺩ ﺣﻴﻮﺍنی
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ. (ﺗﻘﻠّﺒﮑﻢ)
ﺗﻘﻠّﺒﺎﺕ ﻭ
ﺗﺤﻮﻟّﺎﺕ
ﺷﻤﺎ ﻳﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺭﺣﺎل ﻮﻗﻠﺐ
ﻭ ﻓﮑﺮﺷﻤﺎ ﻭﻧﻴﺰ
ﺟﺎﺑﺠﺎئی ﺠﺴم
ﻮ ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺷﻤﺎ ﺩﺭ
ﻗﺒﻀﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ثوﺍﺏ ﻳﺎ
ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍضی
ﻨﻴﺴﺖ ﻭلی ﻤﺎنع
گناه ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﺯﺍﺩﻯ
اﻧﺴﺎﻥ عاﻗل
ﻤﺤﺘﺮم اﺳﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺳوء
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺷﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍ و
کارما ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮعی
اﻧﺴﺎﻥ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺩﺭ
ﻓﺼل ﻨﻮعی اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺎﻟقوّهﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟک که ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل ﺸﻮﺩ
ﺩﺭ سلوک الهی ﺩﺭ
ﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ ﻮﺭﻭﺍﻥ
ﻮ ﺭﻭح ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪﻯ
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﻋﻤل
ﻤﻔﻴﺪ ﺗﺮ
ﻭﺻﺒﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻳﻘﻴﻥ ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻣﺨفی
ﻮ ﺳﺮنی
ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺣتی
ﺒﺰﺑﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺁﻳﺪ ﺗﺎ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺑﻌﻤل ﺪﺭ
ﻧﻤﻴﺁﻳﺪ ﺗﺎﺩﻳﺪنی
ﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻥ
ﺤَﻔَﻈﻪ
ﻭﻣﺤﺎﻓﻈﺎﻥ الهی
ﺒﺮﺍﻯ هر ﺷﺨﺺ ﺿﻤﻥ
اﻳﻨﮑﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺘﺪﺑﻴﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ هستند
ﮐﺎﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭﺍﻥ ﻮ ﺭﻭح
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ سالک
الهی ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺤﺎﺻل ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭﺣﮑم
ﺒﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﺯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک اﺯﻫﻔﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ اﻳﻥ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
اﻧﺴﺎنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣتی ﺨﻴلی
اﺯ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺩل
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﻣﻄلع
هستند ﻭﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻬﺎم
ﻮﺍﻃﻠﺎع
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ) (ﻫﻠﺎﮐﺖ)
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻦ ﻭﻫﻤﺎﻥﺤلق
ﺁﻭﻳﺰﻯ ﺪﺭ ﻳک
ﺘﻮﻟﺪ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺪﺭﻣسخ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻣﺮگ ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻣﺮگ ﻨﻮعی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

حدیث
952 – از امامی
نقل شده (
ج؟ص؟؟) که
میفرماید اﻥّ
اﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ ﮐﺎﻥﺎﺫﺍ
ﺃﺭﺍﺩ ﻗﻀاء
اﻟﺤﺎﺟﻪ ﻭﻗﻒ
ﻋلی ﺒﺎﺏ
ﺍﻟﻤﺬﻫﺐ ثُمّ
اﻟﺘﻔﺖ
ﻳﻤﻴﻨﺎ ﻭ
ﺷﻤﺎﻟﺎ الی
ﻤﻠﮑﻴﻪ ﻓﻴﻘﻮل
ﺃﻣﻴﻄﺎ ﻋﻨّﻰ ﻓﻠﮑﻤﺎ
ﺍﻟﻠﻪﻋلی ﺃﻥ
ﻟﺎﺃحَدَث حَدَثا
ﺣتی ﺃﺧﺮج
اﻟﻴﮑﻤﺎ ﻣﻮﻟﺎ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﻀﺎﻯ
ﺤﺎﺟﺖ ﺩفع ﻮ
ﺍﺩﺭﺍﺭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﮑﺎﻥ
ﺪفع ﺸﻮﺩ ﺑﭽﭗ
ﻭﺭﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭ
ﺑﺪﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﻮﮐّل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﺍﺯﺩﻭﺷﻥ
ﻤﻥ ﭙﺎﺋﻴﻥ
ﺒﻴﺎﺋﻴﺪ ﻣﻥﺘﻌﻬﺪالهی
ﻤﻴﮑﻨﻢ ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﺑﻬﻴچ
ﺨﻄﺎﺋﻰ ﻭ حَدَثی
ﻧﺰﻧﻢ ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺧﺎﺭج ﺸﻮﻡ.
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ (حَدَث
) ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺩﺧﻮل
ﺒﺠﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺩﻓﻊ ﻭ حَدَث
اﺳﺖ.
ﻭﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺗﺎبع
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻨﻴﺰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ عیب
ﻧﻮیس ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ
ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
اﻳﻤﺎﻥ
ﻮﻳﻘﻴﻥ ﻤﻮﻟﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
همیشه ﺑﺎ ﻭﻯ هستند
ﻭﻣﺮﺍﻗﺐ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻭﻯ
ﺪﺭﻫﻨﮕم
ﺘﺨﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺑﺪﻯ ﻧﺎﻇﺮ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺴﺘﺮﺍح ﺪﺭ حدیث
ها ﻫﺴﺖ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﻫﻴچ ﺤﺎﻝ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﺨﺎﻃﺒﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐالهی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﭽﻮﻥ ﺠﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺬﮐﺮ الهی
ﻨﻴﺴﺖ ﻟﺬﺍ
ﺍﻏﻠﺐ ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﺸﻴﻄﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻴچ ﺠﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺘﻨﻬﺎ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻮﺟﻪ ﺑﺎﻣﻮﺭالهی
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
(ﺃﻣﻄﻴﺎ )ﭘﻴﺎﺩﻩ
ﺷﻮﻳﺪ ﻭ
ﺩﻭﺭﮔﺮﺩﻳﺪ. (حَدَث)
ﻳﺎ (ﺣﺎﺩثه ﺑﺪ)
ﻫﺮﻋﻤل اﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ سالک الهی
ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻤﺎم
اﻋﻤﺎل ﺁﻧﻬﺎ
چون خروج باد
شکم حَدَث
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺍﻋﻤﺎل ﺪﻳﻨﻰ.
ﻭﺣﻮﺍﺩث ﺑﺎﺯ (ﻭﻗﺎیع
ﺤﺪﻳث ) ﻭ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک هماﻥ
اﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺣﺼﻮل ﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺣﺎﺩثه
ﺍﻯ ﺤﺪﻳث جدید
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻥ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ(حدیث
) ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩ ﻭﺍﺳﺘﻤﺎع
ﻨﻈﺮ ﭘﻴﺮﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻥ
کرﺩ.ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ
ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻥ ﺒﺎ
ﺟﺪﻳّﺖ
ﻭﺻﺪﺍﻗﺖ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اثر ﺗﺮﺑﻴتی
ﻔﻮق اﻟﻌﺎﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺫﮐﺎﺭﻯ
ﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﻭﺭﻭﺩ
ﺩﺭ ﺍﻣﺎﮐﻥ
ﻤﻘﺪس
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ
ﻭﻳﺎ ﻣﺴﺠﺪ
ﻭﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﻋﺒﺎﺩﺕﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ.

حدیث
953 - ﺍﺯﺃﻣﻴﺮ
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ ؟ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺷﺨصِ
ﺼﺤﺒﺖ ﺯﻳﺎﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭ ﭘُﺮ
ﺣﺮﻑ ﺑﻮﺩ.ﻣﻮﻟﺎ
ﺑﻮﻯ ﻔﺮﻣﻮﺩ: ﻴﺎ ﻫﺬﺍ ﺍﻧّک
ﺘﻤلی علی
کاﺗﺒﻴک
کتاﺑﺎ ﺍلی
ﺮﺑّﻚ ﻓﺘﮑﻠّم
ﺒﻤﺎ ﻳﻌﻨﻴﻚ ﻭ
ﺩع ﻤﺎ ﻟﺎﻳﻌﻨﻴک
ﺍﻯﻔﻠﺎﻥ
ﺘﻮ ﺑﺮ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤُﻨشی ﺨﻮﺩ ﮐﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺯﺣﻤﺖ ﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ربّ ﻭﺧﺪﺍﻯ
ﺘﻮ ﮔﺰﺍﺭﺵ
بدﻫﻨﺪ. ﭘس ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﻤﻬﻢ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻦ ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻮﻃ به
ﺨﻮﺩﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺨﻮﺩﺕ ﻧﻴﺴﺖ
ﺭﻫﺎ ﮐﻥ کرﺩﺍﺭﻫﺎ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑل ﻮﻧﻮعی که
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﻤﻨفی ﻮ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﻣﮕﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﻴﺮالهی ﮐﻪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺁﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﺳﺖ ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺍﮔﺮهم ﺪﺍﺷﺖ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ثوﺍﺏ ﻭﺗﮑﺎﻣل
اﺳﺖ. ﺯﺣﻤﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭﺩ ﺳﺮ
ﺩﺭﺳﺖ
ﮐﺮﺩﻥاﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﻔﺮﺻت
هاﻯ ﺘﮑﺎﻣل
یاﻓﺘﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﺭ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﺭﺍ
ﺍﺯﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
اﺣﺘﻤﺎلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭتعهّد
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
غیرﺍﺯ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮک اﺟﺘﻨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺣتی
اﮔﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ثوﺍﺏ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮﻗﺖ ﻭ
ﻋﻤﺮ ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒﺟﺴم ﻮ
ﺫﻫﻥ ﻮﺭﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺗﻠﻒ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺍﺳﺮﺍﻑ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﺩﺭﺯﻧﺪگی
ﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﭼﻪ
ﺳﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯﻫﺮﮔﻨﺎﻫﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﺼﻮم اﺳﺖ.

حدیث
954 –از امامی
روایت شده که
فرموده است ( ج
؟ ص ؟؟ ) لا ﻳﺰﺍل
اﻟﺮﺟل اﻟﻤﺴﻠم
ﻴﮑﺘﺐ ﻣﺤﺴﻨﺎ ﻣﺎﺩﺍم
ﺴﺎﮐﺘﺎ ﻓﺎﺫﺍ
ﺗﮑﻠّم کُتب ﺍﻣّﺎ
ﻣﺤﺴﻨﺎ ﺃﻭ
ﻣﺴﻴﺌﺎ ﻭﻣﻮﺿﻊ
ﺍﻟﻤﻮﮐّﻠﻴﻥ
ﻤﻦ ﺍﺑﻥ ﺁﺩم
اﻟﺸﺪﻗﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﻴﻤﻴﻦ ﻳﮑﺘﺐ
ﺍﻟﺤﺴﻨﺎﺕ و
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺸﻤﺎل
ﻴﮑﺘﺐ
ﺍﻟﺴﻴّﺌﺎﺕ ﻭ
ﻣﻠﮑﺎ
ﺍﻟﻨﻬﺎﺭ
ﻳﮑﺘﺒﺎﻥ
اﻟﻌﺒﺪ ﺑﺎﻟﻨﻬﺎﺭ
ﻭﻣﻠﮑﺎ ﺍﻟﻠّﻴﻞ
ﻳﮑﺘﺒﺎﻥ ﻋﻤﻞ ﺍﻟﻌﺒﺪ
ﻓﻰ ﺍﻟﻠّﻴﻞ ﻣﺎﺩﺍﻣﻴﮑﻪ
ﺷﺨﺺ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ( سالک
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﺳﺎﮐﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎل ثوﺍﺏ
ﮐﺮﺩﻥ ﻮ
ﺍﺣﺴﺎﻥ
ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ (ﺍﺣﺴﺎﻥ
سلوک الهی ﻮﺗﺤﺴﻴﻥ
روح ﺮﻭﺍﻥ اﺳﺖ.ﻭ
ﺳﮑﻮﺕ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﻮﺩﻥ
اﻭ ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
خوﻳﺶ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻳﻌنی
ﺘﻔﮑﺮ ﺑﺎﻃﻞ. ﻭ (حدیث
ﻧﻔس ) ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎهی هم
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻧﮕﺮﺩﺩ ﻣﺎنع هر
ﮐﺎﺭ ﻓﮑﺮﻯ
ﺨﻮﺏ ﻭ ثوﺍﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﻣﻮﻟﺎ ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ
ﺪﻭﻓﺮﺷﺘﻪ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻟﺒﺎﻥ اﺳﺖ.(ﺷﺪﻗﺎﻥ)
ﺻﻮﺭﺕ (ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻮ ﻳﺎ ﺭﻭﻯ
ﺸﺎﻧﻪﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻬﺘﺮ ﺩﻳﺪﻥ
ﺘﻤﺎم اﻣﻮﺭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺭﻭﺯﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺩﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺷﺐﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻋﻤﺎل
اﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ.ﺳﮑﻮﺕ
ﺳﺎﻟک ﺒﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ کسب ﺳﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺩﺭﺣﮑﻢ
(ﺭﻭﺯﻩ ﺳﮑﻮﺕ)
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺒﺪﻥ ﺒﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.  حدیث 955 - امام
میفرماید (ج؟
ص؟؟) ﺃﻣﺎ ﺃﻥّ
ﻮﻟﻴّﻨﺎ ﻟﻴﻌﺒﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻗﺎﺋﻤﺎ
ﻭﻗﺎﻋﺪﺍ ﻭ
ﻧﺎﺋﻤﺎ ﻭﺣﻴّﺎ
ﻭ ﻣﻴّﺘﺎ ﺑﺪﺍﻥ که
ﻭﻟﻰ ﻣﺎ (ﭘﻴﺮﻭ
ﺳﻠﻮک ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺎ ﻭ ﻧﻪ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺷﻴﻌﻪ ولایت ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﻭﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی با اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
سالک ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺧﻮﺩ را ﻭلّی
اﻟﻬﻰ ﺑﺪﺍﻧﺪ )
ﺩﺭﺣﺎل عباﺩﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﭼﻪ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻭﻳﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﻳﺎ مُرده. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ (ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺴﺎﻟک ﺪﺭﺣﺎل عباﺩﺕ
ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ
ﮔﻨﺎهی ﻨﮑﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫنی
ﺒﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺨﻮﺩ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻗﺎﺑل
ﺘﺨﻴل ﻮﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫنی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻣﺮﺑّی الهی
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮفی کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﮔﻔﺘم
ﺪﺭ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ
ﻮﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ
ﻭﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻥ
که
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻌﻠﻮم اﺳﺖ ولی
ﺪﺭﻣﺮگ ﻮ
ﺧﻮﺍﺏ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ؟
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩ: اﻥّ
ﻮﻟﻴّﻨﺎ
ﻟﻴضعه ﺮﺃﺳﻪ
فی ﺮﻗﺪ ﻓﺎﺫﺍ ﮐﺎﻥ
ﻮﻗﺖ ﺍﻟﺼﻠﺎة ﻭُﮐّل
ﺒﻪ ﻣﻠﮑﻴﻦ
ﺧﻠﻘﺎ فی
اﻟﺄﺭﺽ ﻟم
ﻴﺼﻌﺪﺍ ﺍلی
اﻟﺴﻤاء ﻭﻟم
ﻴﺮﻳﺎ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻬﻤﺎ ﻓﻴﺼﻠّﻴﺎﻥ
عنده حتی
ﻴﻨﺘﺒّﻪ ﻓﻴﮑﺘﺐ
ﺍﻟثوﺍﺏ
ﺻﻠﺎﺗﻬﻤﺎ ﻟﻪ ﻭﺍﻟﺮکعة
ﻣﻥ ﺼﻠﺎﺗﻬﻤﺎ ﺗﻌﺪل
ﺃﻟﻒ ﻣﻥﺼﻠﺎة ﺍﻟﺂﺩﻣﻴّﻴﻦ
ﻭﺍﻥ وﻟﻴّﻨﺎ
ﻟﻴﻘﺒﻀﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻴﻪ ﻓﻴﺼﻌﺪ
ﻣﻠﮑﺎﻩ ﺍﻟﻰ
ﺍﻟﺴﻤﺎٴ ﻓﻴﻘﻮﻟﺎﻥ
ﻴﺎ ﺭﺑّﻨﺎ ﻋﺒﺪک
ﻔﻠﺎﻥ ﺒﻥ
ﻔﻠﺎﻥ اﻧﻘطع
ﺃﺟﻠﻪ ﻭ ﻟﺄﻧﺖ
ﺃﻋﻠم ﻤﻨّﺎ
ﺑﺬﻟﻚ ﻓﺄﺫﻥ
ﻠﻨﺎ ﻧﻌﺒﺪک فی
ﺁﻓﺎق ﺴﻤﺎﺋک
ﻮ ﺃﻃﺮﺍﻑ
ﺃﺭﺿک ولی ﻤﺎ (ﺩﺭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻣﺤﺒﺖ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ)
ﭼﻮﻥ ﺳﺮﺵ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺍﺏ
زمین ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﺍﮔﺮ ﻭﻗﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﻮﺩ ﺩﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ که
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ هم
ﻨﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻧﺪ ﻣﺘﺼﺪﻯ
اﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺩﺭﮐﻨﺎﺭﺍﻭﻧﻤﺎﺯﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺷﺨﺺ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﻮﺩ.ﻭ ثواﺏ
ﺍﻳﻥ ﻨﻤﺎﺯﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ(ﺳﺮﺑﺮ
ﺯﻣﻴﻥ کذﺍﺭﺩﻥ
ﺒﺮﺍﻯ (ﺭﻗﻮﺩ) ﻭ
ﺧﻮﺍﺏ ﭼﻮﻥ همرﺍﻩ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺗﺬﮐﺮﺍﺕ ﻗﺒلی
اﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎل
اﻳﻥ اﺫﮐﺎﺭ
ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺑﺎﺯ
ﻭﻗﺖ ﺻﻠﺎة
ﺯﻣﺎﻥ ﻨﻤﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺘﺎ ﻧﻤﺎﺯﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ
ﺧﻮﺍﺏ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺧﻮﺍﺏ ﺍﻭﺭﺍ
ﺭﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻭﻗﺖ
ﺻﻠﺎة ﻫﻤﺎﻥ
ﺤﺎل ﻮﻫﻨﮕﺎم
ﺼﻠﻪ ﻭ ﺍﺗﺼﺎل
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺬﻫنی ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﺻﻮﺭﺕ شهودی
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻳﺎ
ﻫﺮﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺑﻨﻤﺎﺯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی
ﺪﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﮐﻪﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻫﻨﻮﺯﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭﺍﺳﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺮﻭﺣﺎنی ﺴﺎﻟک هستند
ﻳکی ﭙﻴﺮ الهی
ﻮﻳﮑﻰ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺩﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﻭﻓﺮّ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭلی هنوﺯ ﻣﺮگ
ﻮﺻﻌﻮﺩ
ﺑﻤﻠﮑﻮﺗﻬﺎﻯ
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻳﮑم
ﻨﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻈﺎﺭﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺬﮐﺮ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺩﺭ
حضور ذهنی
ﺻﻮﺭﺕ شهودی
ﺗﺨﻴّﻞ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ) ﺍﻳﻥ
ﺪﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺷﺨﺺ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺷﻮﺩ.(ﺗﺬﮐّﺮ
ﭘﻴﺮﺳﺎﻟﻚ (ﺗﻠﻪ
ﭘﺎﺗﻴﻚ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺨﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻥﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﻓﺮﺽ ﺑﺮ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻏﻔﻠﺖ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻌﻬّﺪ
ﺩﺭﻋﺪﻡ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﻤﺎﺯ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ عدم
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺬﻫﻦ
سالک ﺑﺎ ﭘﻴﺮالهی
ﻴﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﻫﺮ
ﺭﮐﻌﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ عباﺩﺕ ﻫﺰﺍﺭ
ﺭﮐﻌﺖ
ﺁﺩﻣﻴﺎﻥ اﺳﺖ (ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﻭﺍﻣﺎم
ﺴﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺁﺩم ﻮﺍقعی هستند.
ﻭلی ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻨﻤﺎﺯ ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻋﺮﺵ
ﻭﻗﺎﺋم
ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک هم
ﺰﻣﺎﻥ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﭘﻴﺮ الهی
ﻤﻴﮑﻨﺪ) ﻭﭼﻮﻥ
ﻮلیّ ﻗﺒﺾ ﺭﻭح
ﺸﻮﺩ (ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻨﻈﺮ
می ﺮﺳﺪ) ﺩﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺍﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﻩ ﺗﻮ
ﻓﻠﺎنی ﺒﺮﻳﺪﻩ
ﻭ ﺃﺟﻠﺶ ﺳﺮ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺗﻮ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯﻣﺎ ﺁﮔﺎﻩ
ﻫﺴﺘﻰ( ﺍﻳﻥ
ﻤﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺷﺮﻑ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻮ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋط الهی
اﺳﺖ. ﻭﻧﻤﺎﺯ
ﺩﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺒﺮﺍﻯ
کمک ﺴﺎﻟک ﺪﺭﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﻣﻬم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺗﺮس
ﻭﮐﺸﺶ ﻋﻠﺎﺋﻖ ﻣﺎنع
اﺯﻋﺒﻮﺭ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟک اﺯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ ﺸﻮﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻤُﺮﺩ
ﺩﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔزﺍﺭﺵ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﺎ
ﺗﻤﺎم ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺎﻝ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﻭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﺴﺘﻘل
ﻮﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯﻫﺮ تعهّد
ﺳﻠﻮکی ﺒﻌﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﻮ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﻧﮕﺸﺖ ﻣﻨﺘﻈﺮﺩﺳﺘﻮﺭﺟﺪﻳﺪﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺳﺎﻟک ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺩﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺩﺭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﭘس
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺑﺪﻩ
ﻣﺎ ﺩﺭﺁﻓﺎق
ﺘﻮ ﻭﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺯﻣﻴﻦ ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﺗﻮ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ (ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻴﮑﺎﺭ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﻌﺼﻮﻡ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺩﺭ ﺁﻓﺎق
ﺁﺳﻤﺎﻥ
اﻃﺮﺍﻑ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ).ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: فی ﻮحی
اﻟﻴﻬﻤﺎ ﺃﻥ فی
ﺴﻤﺎئی ﻠﻤﻥ
ﻴﻌﺒﺪﻧﻰ ﻭﻣﺎ
لی فی عباﺩﺗﻪ
ﻣﻥ ﺤﺎجة ﺑﻞ
ﻫﻮ ﺃﺣﻮج
اﻟﻴﻬﺎ ﻭﺃﻥّ
فی ﺃﺭضی ﻠﻤﻥ
ﻴﻌﺒﺪنی حقّ
عباﺩﺗﻰ ﻭﻣﺎ
ﺧﻠﻘﺖ ﺧﻠﻘﺎ
ﺃﺣﻮﺝ ﺍﻟﻰّ
ﻣﻨﻪ ﻓﺄﻫﺒﻄا
ﺍلی ﻘﺒﺮ
ﻭﻟﻴّﻰ ﻓﻴﻘﻮﻟﺎﻥ
ﻴﺎ ﺭﺑّﻨﺎ ﻣﻥ
هذﺍ ﻳﺴﻌﺪ
ﺑﺤﺒّﻚ ﺍﻳّﺎﻩ
ﻗﺎل فی ﻮحی
اﻟﻠﻪﺍﻟﻴﻬﻤﺎ
ﺫﻟک ﻤَﻥ ﺃﺧﺬ
ﻣﻴثاﻗﻪ
ﺑﻤﺤﻤّﺪ
ﻋﺒﺪﻯ ﻮ
ﻭﺻﻴّﻪ ﻭ
ﺫﺭﻳّﺘﻬﻤﺎ
ﺑﺎﻟﻮﻟﺎیة ﺍﻫﺒﻄﺎ
ﺍلی ﺒﺮ ﻭلیّ
ﻔﻠﺎﻥ ﺒﻥ
ﻔﻠﺎﻥ ﻓﺼﻠّﻴﺎ
ﻋﻨﺪﻩ الی ﺃﻥ
ﺃﺑﻌثه فی
اﻟﻘﻴﺎمة ﻗﺎل
ﻔﻬﺒﻄﺎ
اﻟﻤﻠﮑﺎﻥ
ﻔﻴﺼﻠّﻴﺎﻥ
عند ﺍﻟﻘﺒﺮ ﺍلی
ﺃﻥ ﻴﺒﻌثه
ﺍﻟﻠﻪ ﻓﻴﮑﺘﺐ
ثوﺍﺏ
ﺻﻠﺎﺗﻬﻤﺎ ﻟﻪ ﻭ
ﺍﻟﺮکعة ﻣﻥ
ﺼﻠﺎﺗﻬﻤﺎ ﺗﻌﺪل
ﺃﻟﻒ ﺻﻠﺎة ﻣﻦ
ﺻﻠﺎة
ﺍﻟﺂﺩﻣﻴّﻴﻥ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭحی
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ
کسانی هستند ﮐﻪ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻣﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﻌﺒﺎﺩﺕ کسی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻤﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ(ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﺮﻭﺭﺵ ﺭﻭح
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﭘس
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩﺵ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﻭﻣﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻦ ﺑﻨﺪﮔﺎنی
هست ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ (ﺩﻳﮕﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
که ﺩﺭ ﺣﺎل
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭحی
ﺨﻮﺩ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ هستند.
ﻭﺣتی گیاﻫﺎﻥ
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻃﺒیعی
ﻮﺗﺴﻠﻴم ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﮐسی
ﺮﺍ
ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﻦ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺮﻭﻳﺪ ﺑﮕﻮﺭ
ﺍﻳﻥ ﻮلیّ ﻤﻦ (ﮐﻪ
ﺑﺘﺎﺯگی ﻤﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ) ﺩﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ ﺧﺪﺍﻳﻤﺎﻥ
اﻳﻥ ﭽﻪکسی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺴﻌﺎﺩﺕ
ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺗﻮ ﺩﻭﺳﺘﺶ
ﺩﺍﺭﻯ؟ ﭘﺎسخ الهی
اﻳﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻫﺮﮐﻪ ﺭﺍ
ﭘﻴﻤﺎﻥ اﻭ
ﺑﺎﺑﻨﺪﻩﺍم
ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺍﻭﻋﻠﻰّ ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻭ ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﺤﺒﻮﺏ
ﻣﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ (ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ ﺍﻭ ﻭﻳﺎ
ﻋلیّ ﺪﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺪﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻭﺑﺎ
ﻫﺮﮐﺎﻣل الهی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭﺍقعی
ﻮ ﺫﺭﻳّﻪ
ﻣﻨﺘﺸﺮ
ﻭﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋلیّ
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ هستند.
(ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮکی ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﺟﻪ ﻣﺤﺒّﺖ الهی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥﺤﺪﻳث
ﻗﺼﺪ ﺑﻴﺎﻥ
اﻳﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ الهی
ﺒﺎ ﺳﺎﻟک
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ) ﭘس
ﺑﮕﻮﺭ ﺍﻭ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻮﻳﺪ
ﻭﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻭ
ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻨﻴﺪ ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺒﻌﻮث ﮐﻨﻢ (ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺍﻭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺭﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک الهی
دﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺒﺎ
ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺠﺪﻳﺪﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﻴﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﻫم ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
کاﻣﻠﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﺭﺷﺮح اﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻗﻄﻌﺎ
ﻋﻴﻨﺎ
ﻭﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻔﻬﻴم
اﻧﺴﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯﻯ
اﻳﻥﻤﻄﺎﻟﺐ ﺁﻧﻬم
ﺪﺭ ﺗﻘﻴّﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺗأثیر ﺑﻬﺘﺮﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻗﺎﻣﺖ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺒﺎمُرده
ﺩﺭ ﻗﺒﺮ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل
ﺪﺭ ﻣﺮﮒ ﺟﺴﻤﺶ
ﻣﺘﻠﺎشی ﻮ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
اﻭ ﺑﺮﺍﻯ
همیشه ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﻭﺭﻭح اﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻠﺤﻈﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺑﻤﻌﺮﺍج ﻮ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﮔﻮﺭ ﺩﺭﺧﺎک
ﺨﺎﺹﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭح
ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺟﺴﺪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﻟﺒﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﺭﺳﻄح
ﺰﻣﻴﻦ ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺭﻭﺷنی ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭﻫﺮﺁﺗشی ﺮﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ
ﻤﻴﺴﻮﺯﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭح آﻧﻬﺎ ﺑﺪنی
ﺤﻤﺎﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺠﻬﻨم
ﺴﻮم ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺠﻬنم ﭽﻬﺎﺭم
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﻮﻧﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺗﺎ
ﺑﻌثت ﻣﺠﺪﺩ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ ﺗﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭثوﺍﺏ ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻳﻚ ﺭﮐﻌﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺭﮐﻌﺖ نماز
اﻧﺴﺎنی عاﺩﻯ
اﺭﺯﺵ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺭﺍﻭﻯ ﺴﭙس
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻭﻟﻰّ ﺷﻤﺎ
ﺩﺭﻣﺮگ
ﻮﺧﻮﺍﺏﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ:
هیهاﺕ ﻳﺎ
ﺳﺪﻳﺮ ﺍﻥ ﻭﻟﻴّﻨﺎ
ﻟﻴﻮٴﻤﻥ علی
اﻟﻠﻪﻋﺰّ ﻭجلّ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻓﻴﺠﻴﺰ
ﺃﻣﺎﻧﻪ ﮐﻪﻫﻴﻬﺎﺕ
ﺗﻮﭼﻪ ﺩﺍنی
ﻴﺎ ﺑﺘﻮﺍنی
ﺒﺪﺍﻧﻰ ﮐﻪﻭﻟﻰ
ﻣﺎ ﺑﺨﺪﺍ
ﺍﻳﻤﺎﻥﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.(ﻭﺩﻳﮕﺮﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟک
اﻳﻤﺎﻥ و اوم
ﻨﻴﺎﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺣتی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ هم
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭﺷﺮک
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ) ﻭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺍﻭ
ﺟﺎﻳﺰ ﺍﺳﺖ.(
ﻭلی ﺴﺎﻟک
کاﻣﻞ ﺷﺪﻩ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺩ ﺍﮔﺮ ﻫم
ﻤﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻭ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﻭﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻘﺎﻣﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺑﺨلق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ (ﺍﺟﺎﺯﻩ)
الهی ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ (ﺍﻣﺎﻧﺖ)
ﺩﺍﺭﻯ الهی
کند . ﻭ ﺗﻌﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺟﻬﺪ
ﺳﻠﻮکی کرﺩﻩ ﻋﻠم
الهی ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣل الهی
ﺘﺄﻳﻴﺪﻯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻣﺎم
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ هز
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻨﺘﻈﺮﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺧﺎﺹ ﻭﺣتی
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍلهی
ﺁﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭلی ﺒﻄﻮﺭﮐﻠنی
ﻴﻚ ﮐﺎﻣل الهی
ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻟﺶ ثوﺍﺏ
ﺍﺳﺖ.ﺣتی اﮔﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺯﻧﺎ
ﺑﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﻮﺩﻩ.
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖﺳﻠﻮکی
ﻴﺪﻳﮕﺮﺍﻥﺒﺎﺯ
ﻋﻴن ثواﺏ
ﺳﺎﻟک ﻮ ثوﺍﺏ
ﭘﻴﺮ مُربّی ﻘﺒلی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی
ثوﺍﺏ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک
اﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺮﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﮐﺎﻣل الهی
ﺸﻮﻧﺪ ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
همگی ﺁﻧﻬﺎﺑ
ﺮﺍﻯ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﻘﺒلی ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ الهی
ﻤﻠﮑﻮﺕ ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭیک ﺘﻘﻮﻳﺖ
ثوﺍبی ﺒﺮﺍﻯ
ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻳک ﻮحدّﺕ
ﻭﺟﻮﺩ و
یگانگی ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﺟﺸﻥ
ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﺣتی
اﮔﺮﻫﻨﻮﺯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻧﻬﺎئی
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﺍﺑﺪﻳﺖ ﻳک
ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻋﻈﻴم اﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻭﻣﺮﺑﻴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ثوﺍﺏ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.ﺧﻴلی
عظیم ﺘﺮ ﺍﺯ
ثوﺍبی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﻳﺶ ﺑﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﻬﻤﻴﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻨﺤﺮﻓﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ فریب
خورده ﻤﺘﻌﺪﺩ ﺑﺮﻋﻬﺪﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺍﺭﺯﺵ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺎﻓﺘﻦ
(ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ)
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ ﭼﻮﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﻭح اﻳﻥ ﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺮﺍ ﺣتی
اﺯﻣﺮﺗﺒﻪﺍﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ
ﺯﻣﻴﻨﻰ ﺑﻤﺮﺍتبی
الهی
ﻮﺁﺳﻤﺎنی
ﻤﻴﺒﺮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭک ﻤﻘﺎم ﻮ
ﺍﺭﺯﺵ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ عاﺩﻯ
غیر ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﮕﻔﺘﻬﻪ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﮐﻪﻋﻴسی ﭙﺴﺮ
ﻣﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮﭘﺴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳتم
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﻤﻥ که
ﺑﻮده اﻧﺪ ﺗﺎ
ﺍﺯﺍﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﻢ.
ﺑﺎﺯﻋﻴسی ﻮلی الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ولی هر ﮐﺎﻣل
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻔﺮﺯﻧﺪﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ و عیال
اورا ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ.
ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﺍﺭﺯﺵ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣثال
عیسی ﻤسی ح ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺣتی
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ ﺍﺭﺯﺵالهی
ﻮ ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﻣﻠﮑﻮتی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﺩﺭﺫﮐﺮ ﻧﺎﻡ ﻗﺎﺋم
آل ﻤﺤﻤﺪ ﺍﺷک
ﻤﻴﺮﻳﺨﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺴﻠﻮک
ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺒﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥﺘﻮﻓﻴق
ﺮﺍ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻭﺭﺩ.
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ اﺳﺖ.ﻭﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﻣﮑﺎﻥو این
ﺸﺎﻧس و بخت رﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎنی
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺑﻬﺸت هاﻯ
گوﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻧﻮع ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ ﺍﺯﺍﺭﻭﺍح
همین کاﻣﻠﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺘﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺮﺍ ﺩﺭکاﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻧﻬﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺪﺭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم که
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﺭﺍهی
ﺒﻨﻮع ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮک با
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺎﻟﻬی ﺒﺸﺮﻯ
زنده ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺎﻧس
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪ.

حدیث
956 – از امام صادق
است (ج؟ص؟؟)
اﻥّ اﻟﻤﻠک
اﻟﻤﻮﮐّل علی
اﻟﻌﺒﺪ ﻳﮑﺘﺐ
فی ﺼﺤﻴفة
ﺃﻋﻤﺎﻟﻪ
ﻓﺄﻣﻠﻮﺍ
ﺑﺄﻭﻟﻬﺎ ﻭ
ﺁﺧﺮﻫﺎ ﺧﻴﺮﺍ ﻳﻐﻔﺮ
ﻟﮑم ﻤﺎ ﺑﻴﻥ
ﺬﻟک ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﻮﮐّل هر
ﺑﻨﺪﻩ
الهی(سالک) ﺩﺭ
ﻧﺎﻣﻪ ﺍﻋﻤﺎل
ﺸﺨﺺ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ ﭘس
ﺷﻤﺎ ﺍﻭل ﻮ
ﺁﺧﺮ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎ
کارهای ﺧﻴﺮ و
نیکو ﭘُﺮﮐﻨﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ نیز ﻣﺎ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺷﻤﺎ می
ﺒﺨﺸﺪ ( ﻧﺎﻣﻪ
ﺍﻋﻤﺎل اﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﮋﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ فرشته
ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭل ﻮ ﺁﺧﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ( ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮﺷﻬﻮﺩ)
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ الهی
ﭙُﺮﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺍﻏﺎﺯ ﺗﻮﺑﻪ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻮ
اعمال ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻳﻥ
ﺨﻴﺮ ﺭﺍ ﺍﻏﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﺂﺧﺮ ﺁﻥ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻧﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻣ
ﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
گناﻫﺎﻥ ﻗﺒل
اﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻭ ﭘس
ﺍﺯﻧﺠﺎﺕ ﻫﻤگی
ﻴﮑﺠﺎ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﮑﺎﻥﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺮﻭح ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻋﻘل
ﻮ ﺗﻮﺍﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪﺁل
کمال ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎئم رﺏ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
اﻣﺮﻭﻯ ﻋﺪﻣﻰ ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺄﻥ ﻮ
ﻣﻘﺎم اﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺍﺳﻴﺮ ﻃﻠﺴم
ﺴﻮبق ﺘﻮﺣﺶ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ ﻭ
ﻳﺎ ﻏﻔﻠﺘﻬﺎﻯ
عقلی
ﻮﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
957 - ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ329ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻄﻮبی
ﻠﻤﻥ ﻮﺟﺪ فی
ﺼﺤﻴفة
ﻋﻤﻠﻪﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺗﺤﺖ
ﮐلّ ﺬﻧﺐ ﺍﺳﺘﻐﻔﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺴﻌﺎﺩﺕ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺭ ﻧﺎﻣﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻟﺶ ﺑﺪﻧﺒﺎل
هر ﮔﻨﺎهی ﻴﻚ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺮﺍﻟﻠ
ﻪﻧﻮﺷﺘﻪﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.( ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﮔﻨﺎﻩ ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺳﺎلک ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﺩﻟﻴل
ﭙﺸﻴﻤﺎنی اﻭ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ششم
ﻗﺎﺋم اﻳﻥ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺒﺨﺸﻮﺩﻩ
ﮔﻨﺎﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﭼﻮﻥ
ﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺍ کسب
کند ﺑﺨﺸﻮﺩگی
گناﻫﺎﻥ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﺼﻮم اﺯ
ﮔﻨﺎه ﺪﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻣﺎﺩﺍم
که ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.  حدیث 958 -
ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ329 ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: لا ﺗﻘﻄﻌﻮﺍ
ﻧﻬﺎﺭﮐم
ﺒﮑﺬﺍ ﻭ ﮐﺬﺍ ﻭﻓﻌﻠﻨﺎ
ﮐﺬﺍ ﻭﮐﺬﺍ ﻓﺎﻥ
ﻣﻌﮑم ﺤَﻔَظة
ﻳﺤﺼﻮﻥ
ﻋﻠﻴﮑم ﻮ
ﻋﻠﻴﻨﺎ ﺭﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﻴﺎ ﺁﻥ
کاﺭ
ﻧﮕﺬﺭﺍﻧﻴﺪ.ﻭﻳﺎ
ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥکرﺩﻳﻢ ﻭﭼﻨﺎﻥﻨﻤﻮﺩﻳﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻤﺎ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎنی هستند
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﻗﺐ ﻭ ﻣﺤﺎﻓﻆ
ﺷﻤﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﻧﻈﺮﻣﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﺷﻤﺎﺭﺵ ﻭثبت
ﺍﻋﻤﺎل
ﺒﺮﻋﻠﻴﻪ ﺷﻤﺎ
ﻭﻣﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
(ﻳﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ
مرﺍﻗﺒﺖ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺍﻣﺎم
اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺤﺎل ﺨﻮﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺑﻬﺮ ﮐﺎﺭﻯ که
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺳﺖ ﺑﺰﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﺯﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺑﻬﺮﻩ ثوﺍﺏ ﻭ
ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺗﻌﻠﻴمی ﺨﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻧﻤﻮﺩ
.

حدیث
959 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ۹329 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻭﻗل
اﻋﻤﻠﻮﺍ
ﻓﺴﻴﺮﻯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﻤﻠﮑﻢ ﻭ
ﺭﺳﻮﻟﻪ ﻭ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻮﻥ
اﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﮕﻮ ﮐﻪ
ﺷﻤﺎﻋﻤل کنید
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻤل ﺸﻤﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻮل او
ﻭﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ. (ﻋﻤﻞ)
ﻫﻤﺎﻥ کوشش
جدّی سلوک
الهی ﻮ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﺍﻭﻟﻴای الهی
سالک ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﻭ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ است .ﻭ
ﺣتی ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺒﻴﻨﺪ.(ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ)ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﺣتی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻋﻤﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭﺗﺸﻮﻳق
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﺑﻬﺮﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﺗﺮ
می ﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪﺍﻋﻤﺎل
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻳﺎ
(ﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﺩﻭﺷﻨﺒﻪ
ﻭﭘﻨﺠﺸﻨﺒﻪ
ﺑﺮ ﺍﻳﺸﺎﻥ
عرﺿﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺯﻫﺎ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻳﺎ
ﺍﮐثرﺍ ﺭﻭﺯﻩ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ.
ﻣﻴﻔﺮﻣﻮﺩ ﻣﻥ
ﺪﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ
ﻋﻤل ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﻭقتی ﺒﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ ﮐﻪ ﻣﻥ
ﺮﻭﺯﻩ ﻭﺻﺎﺋم
ﺒﺎﺷﻢ. ﺍﻋﻤﺎل
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺸﺎﻥ ثوﺍبی
ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ مُربّی
ﭙﺎﺋﻴﻥ ﺘﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺎﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﺎل صوم و
ﺮﻭﺯﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍل
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭﺭﻭٴﻴﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺍﻟﺒﺘ
ﻪﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺯ (ﺩﻭﺷﻨﺒﻪ)
ﺩﺭ(ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ)
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥعاﻣل
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺣﻴﺎﺗﺶ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ عاﻣل
ﺪﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻴﺮ الهی
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎﭘس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻣﻮﻟﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳﺦ
ﺩﺭ ﭘﻨﺠﺸﻨﺒﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻫﻔﺘﻪ
ﻣﺘﻌﻠﻖ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺭﻭﺯ (ﺟﻤﻌﻪ)
ﺭﻭﺯﺟمع و جَم ﺸﺪﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎﻗﺎﺋم
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﻮ (ﺟﻢ)
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﺍﺯ ﺩﻳﺪالهی
اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
اﻋﻤﺎل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ (ﺍﻭم ﻮ
ﺻﻮﻡ) ﺑﻮﺩﻥ
ﺒﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﮐﻪﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺑﺎ ﺗﻮﺳّل
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﻟﺎ ﻧمی
ﺮﻭﺩ ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻮﺳل
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﻫﺮ
ﭼﻪ ﻋﻤل کنند ﻭ
ﺩﻋﺎ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺭﻓﺘﻥ
اﻋﻤﺎل ﺒﺮﺍﻯ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻨﺎﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻳﻌنی
اﻳﻤﺎﻥ الهی ﻮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﻔﺮﺷﺘﻪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻌﻨﻰ (ﻣﻮٴﻤﻨﻮﻥ)
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺿﻌﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﻟﻬﺎک
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﮐﺎﺭﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻳﺎ
ﻧﻪ.

حدیث 960 -
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ (ﺝ۵ﺹ329 ﺑﺤﺎر)
ﻤﺎ ﻣﻥ اثنین
ﻮلا ﺧﻤﻴس ﺍﻟّﺎ
ﺗﺮفع ﻔﻴﻪ
ﺍﻟﺄﻋﻤﺎﻝ ﺍﻟّﺎ
ﻋﻤل
باﻟﻤﻘﺎﺩﻳﺮ ﻫﻴچ ﺮﻭﺯ
ﺩﻭﺷﻨﺒﻪ
ﻭﭘﻨﺠﺸﻨﺒﻪﺍﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻥ
ﺒﺎﻟﺎ ﻧﻴﺎﻳﺪ.
ﻣﮕﺮ
ﺍﻋﻤﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺯﻧﻮع
ﻤﻘﺪﺭﻫﺎﺍﺳﺖ.(ﺭﻓﻌﻮ
ﺑﺎﻟﺎﺭﻓﺘﻦ ﻣﻨﻈﻮﺭﻗﺒﻮﻝ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﺎﻟک
ﻮ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﺍﻋﻤﺎل ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ (ﻣﻘﺎﺩﻳﺮ) ﻳﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯو
کمّی ﺑﺎﻟﺎ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺎﻣﻮﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻗَﺪَﺭﻫﺎ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺸﺨصی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭلی
ﻘﺪﺭﻫﺎ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی هفت
ﮔﺎﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.که ﻫم
ﭙﻴﺮﻭﻫم اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﻨﺰﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﺒﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺩﻭﺷﻨﺒﻪ ﻫﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻭﻗﺖ ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ. ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻋﻤﺎل ﻮﺷﺎﻳﺴﺘگی
همگی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻨﻈﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻳﺎﻣﻘﺎم الهی
اﻳﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ.

حدیث
961 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ329ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﻴﻮﻡ اﻟﺨﻤﻴس
ﻋﻨﺪ ﺍﻟﻌﺼﺮ ﺃﻫﺒﻄ
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّﻭجلّ
ﻣﻠﺎﺋکة ﻣﻥ
اﻟﺴﻤاء ﺍلی
اﻟﺄﺭﺽ ﻣﻌﻬﺎ
ﺻﺤﺎﺋﻒ ﻣﻥ
ﻔﻀضّة ﺑﺄﻳﺪﻳﻬم
ﺃﻗﻠﺎم ﻤﻥ
ﺬﻫﺐ ﺗﮑﺘﺐ
ﺍﻟﺼﻠﺎة ﻋﻠﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺁﻟﻪ
ﺍلی غرﻭﺏ ﺍﻟﺸﻤﺶ
ﭼﻮﻥ ﺮﻭﺯ
ﭘﻨﺠﺸﺒﻪ ﺷﻮﺩ (
ﻳﺎ ﺍﻭم ﻮ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ) ﺑﻌﺪ
ﺍﺯﻋﺼﺮ (ﺩﺭﺍﻭﺍﺧﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟک
ﻨﺰﺩﻳک
ﻤﻴﺸﻮﺩ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎنی اﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺒﺰﻣﻴﻥ می ﻔﺮﺳﺘﺪ
ﮐﻪ ﺍﻟﻮﺍﺡ ﻧقُرّهﺍﻯ
ﺪﺭ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺩ ﻗﻠﻤﻬﺎئی
اﺯ ﻃﻠﺎ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺑﺮﻣﺤﻤﺪ و آل
او ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ
ﻭﺗﺎ ﻏﺮﻭﺏ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ (ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ
ﺷﺮﻑ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮگ قبل
اﺯﻣﺮگ همراه
ﺍﺳﺖ.
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻳﺎﺭﻯ ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟکی که
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺎﺳﺘﻘﺒﺎل
ﻤﺮﮒ ﻧﺸﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮ ﻣﺤﻤﺪ
و آل اﻭ ﺩﻋﺎ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺗﺎﺳﺎﻟکی
ﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩ
ﺩﻧﺒﺎل چه
ﻫﺪفی ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻳﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮ
ﻗﺎﺋم ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ (ﺻﻠﻮﺍﺕ)
ﺍﺗﺼﺎل و
توسّل ﺒﺎﻳ
ﻥﻤﻘﺎم ﻘﺎئم
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻥﺘ ﻠﺎﺵ ﺗﺎ
ﻏﺮﻭﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﺎﻟک
ﭙﺬﻳﺮﺍﻯ ﻤﺮگ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ
ﻗﺒﻮل ﻤﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ ﻨﻤﻮﺩ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪگی
ﻤﺎﺩﻯ ﺴﺎﻟک
غرﻭﺏ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺁﻥ ﺒﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟکی
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺤﺎﺿﺮ ﺑﺬﻳﺮﺵ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﻧﺸﻮﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﻃ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﺮﮒ
بشری ﺷﺎﻫﺪ
ﺍﺳﺖ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻥ
گناه ﻋﻤﺪﻯ
ﻮﺗﺮک اﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭﺣتی ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

حدیث
962 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ329 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺁﺧﺮ
ﺧﻤﻴس ﻣﻥ
اﻟﺸﻬﺮ ﺗﺮفع
ﻔﻴﻪ
ﺍﻟﺄﻋﻤﺎل ﺩﺭﭘﻨﺠﺸﻨﺒﻪ
ﺁﺧﺮﻣﺎﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺮفع اﻋﻤﺎل
ﺒﺒﺎﻟﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.(ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺘﺼﻮﺭ ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺯﻫﺎﻯ
ﭙﻨﺠﺸﻨﺒﻪ
ﻫﺮﻫﻔﺘﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﻮضعی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺁﻧﺮﻭﺯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺷﺐ
ﺟﻤﻌﻪ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺭفع اﻋﻤﺎل
هرﺳﺎﻋﺖ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮔﺰﺍﺭﺵ ﻧﻬﺎئی
اﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺒل
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭد ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺑﻴﺎﻧﺎنی
ﻤﺎﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺗﻔﻬﻴم ﺒﻬﺘﺮ
ﺍﻣﻮﺭ الهی ﻮ
ﺭﻭحی ﻮﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻔﻬﻮم
اﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﭘﻨﺠﺸﻨﺒﻪ
ﺁﺧﺮﻣﺎﻩ ﻳﺎ ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﭙﻨﺠﺸﻨﺒﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺁﺧﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮکی
اﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻨﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮﮒ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭ(ﺷﻬﺮ ﻳﺎ ﻣﺎﻩ)
ﻫﻤﺎﻥ ﭽﻠّﻪ
ﺁﺧﺮﺳﺎﻟﻚ ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺎم
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ
ﺷﻬﺮ ﻭﻣﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﻩ ﺍﺯﻫﻠﺎل
ﺘﺎ ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ ﺗﺤﻮﻟّﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

حدیث
963 - ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ (ﺝ۵ﺹ303ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺷﺨصی اﺯ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﻤﻰ ﭘﺮﺳﺪ
ﺑﻴﺖ ﻣﻌﻤﻮﺭ ﻭﺳﻘﻒ
ﻣﺮﻓﻮﻉ ﮐﺠﺎ
ﺍﺳﺖ؟ ( ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ) ﻣﻮﻟﺎ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻮﻳﻠﻚ ﺫﻟک
اﻟﻀﺮﺍﺡ ﺑﻴﺖ
فیه اﻟﺴﻤاء
اﻟﺮﺍبعة
ﺣﻴﺎل اﻟﮑﻌﺒﻪ
ﻣﻥ ﻠﻮٴﻠﻮٴ
ﻭﺍحدّﻩ ﻳﺪﺧﻠﻪ
ﮐلّ ﻴﻮم
ﺴﺒﻌﻮﻥ ﺃﻟﻒ
ﻣﻠﻚ ﻟﺎ
ﻳﻌﻮﺩﻭﻥ
اﻟﻴﻪ ﺍلی ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻓﻴﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﺃﻫل
اﻟﺠنّة ﻋﻥ
ﻴﻤﻴﻥ اﻟﺒﺎﺏ ﻳﮑﺘﺒﻮﻥﺃﻋﻤﺎل
ﺃﻫل اﻟﺠنّة ﻭ
ﻓﻴﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﺃﻫل
اﻟﻨﺎﺭﻋﻥ
ﻴﺴﺎﺭ ﺍﻟﺒﺎﺏ ﻳﮑﺘﺒﻮﻥ
ﺃﻋﻤﺎل ﺃﻫل
اﻟﻨﺎﺭ
ﺑﺎﻗﻠﺎم ﺴﻮﺩ ﻓﺎﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﻭﻗﺖ
ﺍﻟﻌﺸاء ترفع اﻟﻤﻠﮑﺎﻥ
ﻓﻴﺴﻤﻌﻮﻥ
ﻤﻨﻬﻤﺎ ﻣﺎ
ﻋﻤل الرجلّ ﻓﺬﻟک
ﻘﻮﻟﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺬﺍ
ﮐﺘﺎﺑﻨﺎ ﻳﻨﻄق
علیکم ﺒﺎﻟحقّ
ﺍﻧّﺎ ﮐﻨّﺎ
ﻧﺴﺘﻨسخ ﻤﺎ
ﮐﻨﺘم
ﺘﻌﻤﻠﻮﻥ ﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻰ ﮐﻪ
ﺁﻥﻀﺮﻳح ﻮ
ﺟﺎﻳﮕﺎهی اﺳﺖ ﺩﺭﺁﺳﻤﺎﻥ
ﭽﻬﺎﺭم ﻤﻘﺎﺑل
کعبه ( ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﻌﺒﻪ ﺩﺭ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﺯﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ
ﻭﺍحدنی
ﺘﺸﮑﻴل ﺸﺪﻩ. (ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﭽﻬﺎﺭﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ اﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ عامل
ﺒﺎﺧﻮﺩ ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭﺣﻴﺎﺗﺶ ﮐﻪ ﮐﻌﺒﻪ
ﻭﻗﺒﻠﻪ ﻭﺍقعی
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﺎﻟم
ﻤﻠﮑﻮتی
ﺸﻬﻮﺩﺵ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﺭﺍﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
گوﻫﺮﻳﻥ
ﻮﻋﻈﻴم
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ ﻣﻘﺎﺑل
کعبه ﻫﻤﺎﻥ (ﻗﺒﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ )ﺳﺎﻟﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻮﻟﺎ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﻗﺒﻠﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺘﻮﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ)
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﻫﻔﺘﺎﺩﻫﺰﺍﺭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺍﻳﻥ ﺠﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﺧﺎﺭج
ﻨﻤﻴﮕﺮﺩند
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
(ﺗﺎ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک همه
ﺭﻭﺯﻩ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺗﺎ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﻭ ﮔﻮﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﺁﻏﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﺻﺒﺮ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺸﻮﻳق
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺣل جِدّیﺘﺮ
ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ.)
ﺩﺭ ﺍﻳﻥکاخ
ﻮﺟﺎﻳﮕﺎﻩ و
ضریح مقدس
ﮐﺘﺎﺏ ﺃﻫل
ﺒﻬﺸﺖوﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻟﻴﺴﺖ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥﺸﺮﻃ
لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﻓق
ﺪﺭﺍﻳﻨﺪﻩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﺍﻳﻥ
ﺸﺮﻃ لاﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻨﻴﺰﻫﺴﺖ)
ﻭﺳﻤﺖ ﭼﭗ ﮐﺘﺎﺏﺃﻫل
ﺠﻬﻨﻢ ﻫﺴﺖ (ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﻔﺎﻕ ﻭ ﻳﺎ
ﻗﺼﻮﺭخدمت
ﻭﺳﺮﮐشی ﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺳﻤﺖ
ﭼﭗ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺩﻧﻴﻮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻤﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻬﻢ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ.) ﻭﭼﻮﻥ
ﻮﻗﺖﻋﺸﺎ ﻭﺷﺐ
ﺷﻮﺩ ﺩﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭﮔﺰﺍﺭﺵ
ﺍﻋﻤﺎل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ (ﻭﻗتی
ﺸﺎﻳﺴﺘگی
ﺸﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺸﺐ
ﺑﻮﺩﻥ ﺁﺧﺮ
ﺭﻭﺯ ﺭﺍ
ﺩﺭﺯﻧﺪگی
ﺴﻠﻮکی ﺴﺎﻟک
ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ
کتاﺏ ﻣﺎ ﮐﻪ
ﺑﺮﺷﻤﺎ ﮔﻮﻳﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﮐﺘﺎﺏ
ﻳﺎﺩﺍﺷﺘﻬﺎ ﻭ ﻧﺎﻣﻪ
ﺍﻋﻤﺎل ﻮﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥکتاﺏ ﻭ
ﺍﻣﺮ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻗﺒلی ﻮ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﻭﺍﻳﻥ
ﻨﻮﺷﺘﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﺪ
ﻣﻴﻨﻮﺷﺘﻴﻢ ﻭﻧﺴﺨﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ ﻮثبت
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻳﻢ)
ﺍﻳﻥ کاخ
ﺪﺭﺁﺳﻤﺎﻥ ﭼﻬﺎﺭم
ﺒﺮﺍﻯ
ﻫﺮﺳﺎﻟک هنست ﻭلی
ﻘﺒل ازﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻋﺮﻭج ﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻴﺮالهی
ﺨﻮﺩ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ خود
سالک ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﻔﺎﻃﻤﻰ ﻣﺎﺩﺭﻫﺴتی
ﻴﺎ نَفسﮐﻞّ.ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭحی
اﻓﺮﺍﺩ ﻫﻤﻪ
ﺍﻋﻤﺎل
ﻨﻮﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﻧﺴﺎﻥ ﭼﻴﺰﻯ
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﻭحی
اﺳﺖ.(ﺿﺮﺍﺡ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻀﺮیح
ﻴﺎ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ
ﺧﺎﻧﻪ ﭘﻴﺮ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﺿﺮﻳحی
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ او اﺳﺖ.
ﻭﮐﺎﺭ ﻗﺒﻠﻪ
ﻭﮐﻌﺒﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ سعی ﺸﺪﻩ
ﮐﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍنی
ﺮﺍ ﺑﺪﻧﺒال
اﻟﻬﺪﻑ سلوک
الهی ﺒﻴﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺎﺣﻮلی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣتی ﺒﻬیچ
ﻨﺤﻮﻯ ﻤﻔﻬﻮم
ﻨﻴﺴﺖ ﻭ ﻣﻨﮑﺮ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث
964 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ334 ﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ: ﻤﻥ
ﻮﻋﺪﻩ
ﺍﻟﻠﻪﻋلی عمل
ثوﺍﺑﺎ ﻓﻬﻮ
ﻣﻨﺠﺰ ﻟﻪ ﻭﻣﻥ
ﺃﻭﻋﺪﻩﻋلی
عقاﺑﺎ ﻓﻬﻮ
ﻓﻴﻪ
ﺑﺎﻟﺨﻴﺎﺭ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ﻮﻋﺪﻩ ثوﺍﺏ
ﺩﺍﺩﻩ ﺣﺘﻤﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺠﺎم ﺨﻮﺍﻫ
ﺪﺩﺍﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ کسب
ﻮﻋﺪﻩ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺍﺩﻩﺑ ﺎﺷﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﻳﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ
ﻳﺎ ﻧﺪﻫﺪ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ حقّ
اﻭﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮکی
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ حقّ
ﺘﺠﻠنی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻳﺎ
ﻭﻋﻴﺪ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﺗﻬﺪﻳﺪ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ ﻳﺎ ﻧﺪﻫﺪ
ﺧﻴﺎﺭ ﻳﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻫﻤﺎﻥ
(ﺧﻴﺮ) ﺩهی الهی
اﺳﺖ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ حدیث
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻓﻌلی
ﻴﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭼﻮﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩ حقّ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺣﺘﻤﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.ﻫم
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﺪﺍ
ﻭﻫم اﺧﺘﻴﺎﺭو خی
نمودن ﺳﺎﻟﻚ.

حدیث
965 – از ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ334ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻴﻮﻗﻒ
ﺍﻟﻌﺒﺪ ﺑﻴﻥ
ﻴﺪﻯ ﺍﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﻴﻘﻮل
ﻘﻴﺴﻮﺍ
ﺑﻴﻥﻨﻌکی
علیه ﻭ ﺑﻴﻦ
ﻋﻤﻠﻪ ﻓﺘﺴﺘﻐﺮق
اﻟﻨﻌم اﻟﻌﻤﻞ ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ
ﻘﺪﺍﺳﺘﻐﺮق
اﻟﻨﻌم اﻟﻌﻤﻞ ﻓﻴﻘﻮل
هبّوا ﻟﻪ
ﺍﻟﻨِﻌَﻢ ﻭﻗﻴﺴﻮﺍ
ﺑﻴﻥ اﻟﺨﻴﺮ ﻭ
ﺍﻟﺸﺮ ﻣﻨﻪ ﻓﺎﻥ
اﺳﺘﻮﻯ اﻟﻌﻤﻠﺎﻥ
ﺃﺫﻫﺐ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﺸﺮّ
ﺑﺎﻟﺨﻴﺮ ﻭﺃﺩﺧﻠﻪ
ﺍﻟﺠنّة ﻭﺍﻥ
کاﻥ ﻠﻪ ﻓﻀﻞ ﺃﻋﻄﺎﻩ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻔﻀﻠﻪ ﻭﺍﻥ
کاﻥ ﻋﻠﻴﻪ
ﻓﻀﻞ ﻭﻫﻮ ﻣﻥ
ﺃﻫل اﻟﺘﻘﻮﻯ ﻭ
ﻟم ﻴﺸﺮک
ﺒﺎﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺍﺗّقی اﻟﺸﺮک
ﺒﻪ ﻓﻬﻮ ﻣﻥ
ﺃﻫل اﻟﻤﻐﻔﺮة ﻳﻐﻔر
ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻪ
ﺑﺮﺣﻤﺘﻪ ﺍﻥ
ﺸاء ﻭ ﻳﺘﻔﻀّل
علیه ﺑﻌﻔﻮﻩ ﺑﻨﺪه دﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮﺧﺪﺍﻳﺶ
ﻣﻴﺎﻳﺴﺘﺪ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﮐﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﻴﻦ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺑﻮﻯﺪﺍﺩ
ﻩﺷﺪﻩ ﺑﺎ
ﺍﻋﻤﺎل اﻭ ﮐﺪﺍم
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ
ﻋﻤل ﺮﺍﻏﺮق
کرﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﺎﺯﺍﺩ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﻤﻰ ﺑﺨﺸﻢ. (ﺩﺭﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺍﺩﻥ
هرﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻳﻥ
ﺪﺍﻭﺭﻯ
سمبولیک
اﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺑﻴﺎﻥ ﺨﻮبی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺮح
ﺪﺍﻭﺭﻯ الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻨﻌﻤﺘﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻋﻤل
ﻤﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﺍﻋﻤﺎل
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﺮﻙ و تعبّد
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻋﻤل
ﻤﻨﺤﺼﺮﺍ سلوک
الهی ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺨﻴلی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻋﻤﺎل عباﺩﻯ ﻭﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺳﻠﻮکیﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ) ﺳﭙس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻳﻨﻜک
ﺒﻴﻥ ﺨﻴﺮ ﺍﻭ
ﺑﺎ
ﺷﺮﺍﺭﺗﻬﺎﻯ
اﻭ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. (ﺧﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣل اﺳﺖ ﻭ
ﺷﺮﺳﺎﻟک
کوﺗﺎﻫﻴﻬﺎ
ﻭﻳﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻨﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﻋﻤﺪﻯ ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺸﮑنی ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ.ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
عهد ﺠﺪﻳﺪﻯ
ﻤﺘﻌﻬﺪ ﺷﻮﺩ)
ﺍﮔﺮﻫﺮ ﺩﻭ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﺑﺎﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺷﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺧﻴﺮ ﺍﻭ
ﻭﻯ ﺮﺍ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺒﺮﻳﺪ (ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ)
ﻭﺍﮔﺮﻣﺎﺯﺍﺩﻯ
اﺯﺧﻴﺮﻭﻋﻤل
ﺒﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺍﺯﻓﻀل الهی
ﻮﻯﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺩﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.(ﺩﺭﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﻭ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺒﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻋﻘل ﻮﺻﺒﺮ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﺍﺭﺍﻣﺶ
ﻭ ﺍﻣﻴﺪ)ﻭﭼﻮﻥ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺍﺯﺃﻫل ﻔﻀل
ﺒﺎﺷﺪ(ﻳﻌنی
ﺴﺎﻟک
ﺪﺍﺭﻧﺪﻩ ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯها)
ﺍﺯ ﺍﻫل ﺘﻘﻮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺷﺮک ﺨﺪﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ( ﻗﺸﺮﻯ
ﻤﺸﺮک ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺍﻫل
ﺘﻘﻮﻯ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻣﺸﺮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺍﻫل
ﻔﻀل هستند (ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻫل غفرﺍﻥ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﮐﻨﺪ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺑﺎﻋﻔﻮالهی
ﻔﻀل ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﻳﻥ
ﺪﺍﻭﺭﻯ ﻨﻬﺎئی
ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺣﻘﻮق ﺴﺎﻟک
ﻀﺎﻣﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺳﺖ. ولی
ﻀﺎﻣﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
اﻭﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍم ﺪﺳﺘﻮﺭالهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺍﻋﻤﺎل اﻭ ﺑﺎ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﺭﺣﻤﺖ)ﺩﺍﺩﻥ
کششهای
ﻤﺤﺒّﺖ ﻭ
ﺩﺍﺩﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻓﻀل
ﺨﺪﺍ ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺍﺭﺍﻣﺶ ﻭﻋﻘﻞ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﻭحی
اﺳﺖ. ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮﺷﺮﺍﺭﺗﻬﺎﻯ
اﺣﺘﻤﺎلی
ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮک
اﺯ ﺍﻫل ﻔﻀل
ﺒﻮﺩ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺸﻴّﺖ و
بِدای ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ عفو
ﺩﺍﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻤﺸﻴّﺖ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺭﺿﻮﺍﻥ) الهی
ﻮﺣﺼﻮﻝ (بِدای)
ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻋﻔﻮ ﻭ(ﻏﻔﺮﺍﻥ)
ﺍﻭﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺸﻮﺩ.

حدیث
966 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ۳ﺑﺤﺎﺭ؟؟)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁنی
اﻥ ﺃﺣﺴﻨﺘم،
ﺃﺣﺴﻨتم
لأﻧﻔﺴﮑﻢ ﻭ
ﺍﻥ ﺃﺳﺄﺗم
ﻔﻠﻬﺎ ﻓﺮﻣﻮﺩ:
ﺍﮔﺮ ﺍﺣﺴﺎﻥ
ﻮﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ ﮐﺮﺩﻳﺪ
(ﺳﻠﻮک
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ)
ﺑﻨفع ﺨﻮﺩﺗﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻯ
کرﺩﻳﺪ (ﻭﺭﻭح
ﺨﻮﺩ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺗﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻳﺪ ﺧﺪﺍئی
ﺪﺍﺭید ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺒﺨﺸﺪ.(ﻟﻬﺎ)
ﺑﻨفع اﻭ ﺍﺳﺖ
ﻭ (ﻋﻠﻴﻬﺎ)
ﺑﻀﺮﺭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭلی
اﮔﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠنی هر
ﺑﺪﻯ ﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺒﺨﺸﺪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﭼﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻋﺪﺍﻟﺖالهی
کجا ﺍﺳﺖ؟ ﻭلی
غفرﺍﻥ الهی
ﭙس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﺴﻠﻮک ﻮ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ الهی
ﺮﺍ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﻳﺎﭘﺶ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺪﻭﭼﺎﺭ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻃﺒیعی ﺒﺸﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺩﺭ بشریّت
ﻣﺠﺪﺩ ﺍﻳﻥ
غفرﺍﻥ ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﻫﻤﻪ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭلی ﺒﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ.(
ﺃﺳاءه ) ﺑﺪﻯ
ﻮﺳﻴنی کرﺩﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﻟﻮﺩگی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭحی
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻣﺘﻦ ﻋﺮﺑﻰ ﻓﺮﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ : ﺍﻥ
ﺃﺣﺴﻨﺘﮑﻢ ٬
ﺃﺣﺴﻨﺘﻢ ﻟﺄﻧﻔﺴﮑﻢ
٬ ﻭﺍﻥ ﺃﺳﺄﺗﻢ ﻓﻠﻬﺎ
ربّ ﻳﻐﻔﺮ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﻯ ﮐﺮﺩﻳﺪ ﺭﺑّﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﻰ ﺑﺨﺸﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﻋﻔﻮ ﺍﻭ ﻋﻔﻮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻮ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺗﺎ ﺣﺼﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻣﻌﺎﻓﻴّﺖ ﺩﺍﺋﻢ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
.

حدیث 967 -
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۶ﺹ۳ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﺍﻥّ
اﻟﻌﺒﺪ ﺍﺫﺍ
ﺃﺫﻧﺐ ﺫﻧﺒﺎ
ثُمّ علم إﻥ
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭﺟل
ﻠﻴﻄّلع علیه ﻏﻔﺮ
ﻟﻪ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
گناهی کرﺩ ﺳﭙس
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺰِ
ﻭجلّ ﺍﺯﺁﻥ
ﻤﻄﻠّﻊ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﺸﻴﺪ (ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻨﺎﺑﺎلغ
ﺪﺭﻋﻘل ﻘﺎﺑﻞ ﻋﻔﻮﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭلی گناﻫﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عاﻗﻞ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﺍﻳﻦ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﺨﺸﻮﺩنی
ﻨﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ
ﺩﺭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻌﺎﺩل عذﺍﺏ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ اﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻏﻔﻠﺖ
ﻭﻧﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻓﻮﺭﺍ
ﺑﺎﺍﻃﻠﺎع اﺯﮔﻨﺎﻩ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻳﻌنی ﻄﻠﺐ
ﻋﻔﻮ سلوکی
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭلی ﭽﻮﻥ ﺴﺎﻟک
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
ﻓﺮﺻﺖ ﺑﻮﻯ
ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ (ﻭﻣﻮﻗﺘﺎ
ﻣﻌﺎﻑ) ﺍﺯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻫﻤﺎﻥگناﻩ
ﻧﺸﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ (ﻋﻔﻮ
ﺩﺍﺋﻢ) ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم گناﻫﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻌﺼﻮم
اﺯ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻭﺍﺯﻫﺮﮔﻨﺎهی
اﺳﺖ ﮐﻪ
پیامبر ﺑﻪ
ﺍﺑﻮ ﺫﺭ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﻋلی ﺮﻏم ﺃﻧﻒ
ﺍﺑﻮﺫﺭ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺯﻧﺎ
ﻭﺩﺯﺩﻯ بکند
ﺍﻣﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﮔﻨﺎهی
ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺑﻴﻤﻪ الهی هستند
(ﮔﻨﺎﻩ)ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭﺡ ﻭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻣﺎنع
اﺯﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺩﻭﺭ ﻧﻤﻮﺩﻥ
اﺯ ﺗﻘربّ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺮﺍﻯ (ﻋﺒﺪ)
ﻳﻌنی ﺒﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣطیع
ﺪﺭﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ ﮐﻪﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ازﻫﺮگناهی
عفو ﺷﻮﺩ ﺭﺍﻭﻯ
اﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﺂﻳﻪ ﻗﺮﺁنی
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻭﻣﺎ
کنتم ﺘﺴﺘﺮﻭﻥ اﻥ
ﻴﺸﻬﺪﻋﻠﻴﮑم
ﺴﻤﻌﮑم ﻮ ﺃﺑﺼﺎﺭﮐم
ﻮﻟﺎﺟﻠﻮﺩﮐﻢ ﻭﻟﮑﻥ
ﻈﻨﻨﺘﻢ ﺃﻥّ
اﻟﻠﻪ ﻟﺎﻳﻌﻠم
کثیرﺍ ﻣﻤّﺎ ﺗﻌﻤﻠﻮﻥ
ﻭﺫﻟﮑم ﻈﻨّﮑم
اﻟﺬﻯ ﻈﻨﻨﺘم
ﺒﺮﺑّﮑم هرﭼﻪ
ﺷﻤﺎﺩﺭﺩﺭﻭﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﺨفی
کرﺩﻩ ﺑﻮﺩﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﮔﺎﻩ ﻭ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺘﻥ
ﺷﻤﺎ ﭼﻮﻥگوﺵ
ﻭ ﭼﺸم ﻮﭘﻮﺳﺖ
ﺗﻦ ﺷﻤﺎ ﺑﮕﻮﺍﻫﻰ
ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. (ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
گوﺍهی
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ) ﻭلی
ﺸﻤﺎ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﺪ ﮐﻪ
خداوند ﭼﻴﺰ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
اﺯﺍﺣﻮﺍل ﺸﻤﺎ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ (ﺑﺮخی
گناﻫﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ)
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﻄﺮﺯ
ﻓﮑﺮ ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮﺑﺸﻮﻳﺪ.
ﻭﺑﭙﺴتی
ﺪﻭﭼﺎﺭ ﺷﻮﻳﺪ (ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ عمیق
ﺘﺮ ﺑﺸﻮﻳﺪ) ﻭ
ﺭﺍﻭﻯ اﺯﺁﻳﻪ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ (ﺭدئ و
ردّی )ﻋﮑس ﺁﻥ
ﻣﻨجی اﺳﺖ ﭘس
ﺍﮔﺮ ﻇﻥ ﺒﺪ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ ﺑﺎﺯﻫم
ﻨﺠﺎﺕ ﺩﺍﺭﻳﺪ.
ﮐﻪﻃﺮﺯ
ﻓﮑﺮﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺼﺎﺩق
اﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﺗﺮک
گناﻩ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺎفی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﭽﻪ
ﺩﻟﻴل
ﺪﺭﻣﻘﺎﺑل
ﺒﺪﻯ کرﺩﻥ
ﻨﺠﺎتی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث 968 -
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ۴ﺑﺤﺎﺭ)ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺷﺨصی گفت : انّ ﺮﺟﻠﺎ
ﻗﺎل ﻴﻮﻣﺎ ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﻟﺎ
ﻳﻐﻔﺮﻟﻔﻠﺎﻥ ﻗﺎل
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭجلّ
ﻣﻥ ﺬﺍ ﺍﻟﺬﻯ
ﺗﺄﻟّﻰ ﻋلی ﺃﻥ
لا ﺃﻏﻔﺮ
ﻟﻔﻠﺎﻥ؟ ﻓﺎﻧنی
ﻘﺪﻏﻔﺮﺕ
ﻟﻔﻠﺎﻥ ﻭﺃﺣﺒﻄ
عمل
اﻟﻤﺘﺄﻟّﻰ ﺑﻘﻮﻟﻪ
ﻟﺎ ﻳﻐﻔﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻔﻠﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍ
ﮐﻪ ﻓﻠﺎنی ﺮﺍ
ﺧﺪﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﺸﻴﺪ (ﻗﺴم
ﻤﻴﺨﻮﺭﺩ ﭼﻮﻥ
گناه ﺍﻭﺭﺍ
ﺳﺨﺖ ﺑﺰﺭﮒ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ)
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﭼﻪﮐسی
ﺒﺮﻣﻥ ﺪﺭﻭغ
ﺒﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻦ ﻓﻠﺎﻥ ﺮﺍ ﻧمی
ﺒﺨﺸﻢ؟
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻥاﻳﻥﺸﺨﺺ
ﺭﺍ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻩﺍﻡ ﻭﺑﺪﻳﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ ﻋﻤﻞ
ﺁﻥ ﺪﺭﻭغ ﺮﺍ
ﺍﺣﺒﺎﻃ ﻮخُنثی
کردﻡ.ﭼﻮﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﻠﺎنی ﺮﺍ ﻧمی
ﺒﺨﺸﺪ.(ﺗﺄﻟّﻰ)
ﺩﺭﻭغ ﻨﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩﻥ اﺳﺖ.ﻭﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺶﮔﻮئی
ﻮﻧﻈﺮ ﺩﺍﺩﻥ
اﺳﺖ.ﻭﺗﺄﻟّﻪ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﺮﺳﺘﺶﻏﻴﺮ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺘﺄﻟنی اﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ (ﺗﻮﻟّﺎ)
ﻭﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ (ﺗﻮﻟّﻰ)
ﻭﻓﺮﺍﺭﻯ ﺸﺪﻥ
اﺳﺖ.ﺍﻳﻥ گناﻩ
ﮐﺎﺭ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻗﺒﻠﺎ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻨﻈﺮﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﺒﺎﻃﻞ
ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟکی
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺭﻭﻯغفلت
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﻭلی
ﺪﻳﮕﺮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺒﺨﺸﻮﺩﻩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ سلوک
الهی ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﻳﺎ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺒﺎ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﮐسی
اﺳﺖ ﻧمی ﺒﺨﺸﺪ.
ﻭالاّ ﺳﺘم
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﻮﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
کرﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺒﺨﺸﺪ ﻳﻌنی
ﺒﺎﻳﺪ ثوﺍﺏ
ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ ﻫﻢ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﭼﻪﺳﻮﺩ ﮐسی ﺒﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺷﻮﺩ ﻭلی ثوﺍﺏ
ﻧﺒﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺟﻬﻨم
ﻮ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻋﻘﺐ ﻧﺮﻭﺩ ﻭ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭلی
ﺪﺭﻋﻮﺽ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺭﻭح
ﻮ ثوﺍﺏ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫم ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﻣﻌنی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﻗﻒ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻮﺳﻄ ﺒﺪﻭﻥ
گناﻩ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ثوﺍﺏ ﭼﻪ
ﺍﺭﺯشی ﺪﺍﺭﺩ ﻭﺣتی
ﻤﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺗﻮﻗﻒ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺑﻬﺘﺮ
ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻟﻐﺖ
ﺩﺍﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
اﻟﻔﺎﻇی که
ﻣﻌنی ﺒﺎﻃﻨﻰ
ﻭالهی ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺍﺳﺘﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ اﻟﻔﺎﻇ
ﻤﻴﺴﺎﺯﻧﺪ ﻭﺍﺷﺘﻘﺎﻗﻬﺎﻯ
ﻨﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﮐﻪ (ﺗﺄﻟّﻰ)ﺭﺍ
ﺍﺯ(ﺃﻟﻴّﻪ ﻭ ﺍیلاء
)ﻭﺁﻥ ﺮﺍ ﺑﻤﻌنی
ﺒﺎﻃل ﻮ ﺑﺎ ﻗﺴم
ﺒﺮ ﺃﻣﺮﻯ که
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺭﺩ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻦ (ﺗﺄﻟﻴﻪ)
ﻋﮑس (ﺗﺄﻟّﻪ) ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺷﺎﻥ
عباﺩﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

حدیث
969 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ؟ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﺫﺍ
ﺩﺧل ﺃﻫل
اﻟﺠنّة
ﺍﻟﺠنّة
ﺑﺄﻋﻤﺎﻟﻬﻢ ﻓﺄﻳﻥ
عُتقاء اﻟﻠﻪ
ﻣﻥ اﻟﻨﺎﺭ ﺍﮔﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﻮﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻋﻤﺎل ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﭘس
ﮐﺠﺎ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯﺟﻬنم ﻤﻌﺎﻑ
ﮐﺮﺩ(ﻭﻳﺎ
ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﮐﺴﺎنی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯﺟﻬنم ﻤﻌﺎﻑ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.)ﺳﺌﻮﺍل
اﻣﺎم ﺮﻭﺷﻥ
اﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ که
ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻋﻤﺎل ثوﺍﺏ
ﻭﺳﻠﻮک
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺒﻬﺸﺖ
ﺩﺭﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺸﺮﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺍﻳﻥ ﻨﺘﻴﺠﻪﻣﻌنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺣتی
عدﺍﻟﺖ الهی
ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ.ﻭﻋﻠّﺖ
ﺑﺨﺸﻮﺩگی
گناﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
ﻤﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﭼﻴﺴﺖ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
سلوک الهی ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻟﻴل
ﺒﺨﺸﻮﺩگی
اﺯﺟﻬﻨم اﺳﺖ.
ﻭﺟﻬﻨم ﻨﻴﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻳﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﺪﺭ ﺁﻥ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪ ﻣﻤﮑﻥ
به ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺳﺪ
ﻭﻣﻌﺎﻑ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭلی
ﺒﺎ ﺍﻋﻤﺎل
ﻨﻴک گرﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺧﻴلی
اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ گناﻫﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ ﺭﺍﺣﺖﺗﺮ
ﻭ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺎﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﻮﻧﺪ.
ﺍﺻﻮﻟﺎ سلوک
الهی ﺪفع
گناﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ثوﺍﺏ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
اﻧﺠﺎم ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟک ﻤﺎل
ﻮثرﻭﺕی ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭﻣﺒﺮّﺍﺕ
ﻭﺧﺪﻣﺎﺕﻋﺎم
اﻟﻤﻨﻔﻌﻪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﮐﺠﺎﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍنی
که ﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺪﻧﺒل ﺮﺍﻩ
ﺣلی ﺒﺮﺍﻯ
گناﻫﺎﻥﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷند ﻭﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺒﺨﺸﻮﺩگی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﺰﺩ
ﻣﻥ اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ زنده ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﻮﻯ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺑﺪﻫﻢ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
(ﺗﺄﻟﻪ) والهی
شدن ﺑﻮﻯ ﺒﺪﻫﻢ

حدیث
969 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ۵ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﺫﺍ
ﺩﺧل ﺃﻫل
اﻟﺠنّة
ﺍﻟﺠنّة
ﺑﺄﻋﻤﺎﻟﻬﻢ ﻓﺄﻳﻥ
عتقاء اﻟﻠﻪ
ﻣﻥ اﻟﻨﺎﺭ ﺍﮔﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﻮﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻋﻤﺎل ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﭘس
ﮐﺠﺎ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯﺟﻬنم ﻤﻌﺎﻑ
ﮐﺮﺩ(ﻭﻳﺎ
ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﮐﺴﺎنی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯﺟﻬنم ﻤﻌﺎﻑ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.)ﺳﺌﻮﺍل
اﻣﺎم ﺮﻭﺷﻥ
اﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ که
ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻋﻤﺎل ثوﺍﺏ ﻭ
ﺳﻠﻮک
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺒﻬﺸﺖ
ﺩﺭﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺸﺮﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺍﻳﻥ ﻨﺘﻴﺠﻪﻣﻌنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺣتی
عدﺍﻟﺖ الهی
ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ.ﻭﻋﻠّﺖ
ﺑﺨﺸﻮﺩگی
گناﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
ﻤﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﭼﻴﺴﺖ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
سلوک الهی ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻟﻴل
ﺒﺨﺸﻮﺩگی
اﺯﺟﻬﻨم اﺳﺖ.
ﻭﺟﻬﻨم ﻨﻴﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻳﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﺪﺭ ﺁﻥ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪ ﻣﻤﮑﻥ
به ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺳﺪ
ﻭﻣﻌﺎﻑ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭلی
ﺒﺎ ﺍﻋﻤﺎل
ﻨﻴک گرﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺧﻴلی
اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ گناﻫﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ ﺭﺍﺣﺖﺗﺮ
ﻭ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺎﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﻮﻧﺪ.
ﺍﺻﻮﻟﺎ سلوک
الهی ﺪفع
گناﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ثوﺍﺏ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
اﻧﺠﺎم ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟک ﻤﺎل
ﻮثرﻭﺕی ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭﻣﺒﺮّﺍﺕ
ﻭﺧﺪﻣﺎﺕﻋﺎم
اﻟﻤﻨﻔﻌﻪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﮐﺠﺎﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻧﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺪﻧﺒل ﺮﺍﻩ
ﺣلی ﺒﺮﺍﻯ
گناﻫﺎﻥﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷند ﻭﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺒﺨﺸﻮﺩگی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﺰﺩ
ﻣﻥ اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ زنده ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﻮﻯ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺑﺪﻫﻢ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
(ﺗﺄﻟﻪ) والهی
شدن ﺑﻮﻯ ﺒﺪﻫﻢ

حدیث 971 -
ﺍﺯﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ۵؟؟ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ
ﻔﺮﻣﻮﺩ:
لأحدثنّکم ﺒﺤﺪﻳث
ﻳحقّ علی کلّ ﻤﻮٴﻤﻥ
ﺃﻥ ﻴﻌﻴﻪ ﺍﻧّﻪ
ﻣﺎ ﻣﻥ ﻤﺴﻠم
ﻴﺬﻧﺐ ﺫﻧﺒﺎ ﻓﻴﻌﻔﻮ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻨﻪفی
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﻥﺃجلّ ﻭﺃﮐﺮﻡ
ﻣﻥ ﺃﻥ ﻴﻌﻮﺩ
ﻋﻠﻴﻪ ﺑﻌﻘﻮبَ
فی اﻟﺂﺧﺮﻩ ﻭﻗﺪ
ﺃﺟﻠّﻪ فی
اﻟﺪﻧﻴﺎ ( ﻭﻣﺎ
ﺃﺻﺎﺑکم ﻤﻥ
ﻤﺼﻴبة ﻓﺒﻤﺎ
ﮐﺴﺒﺖ
ﺃﻳﺪﻳﮑﻢ ﻭﻳﻌﻔﻮ
ﻋﻥ کثیر ) ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ حدیث
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻢ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ هرﻣﻮٴﻤﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺪﻗّﺖ
ﺑﻔﻬﻤﻴﺪ
ﻭﺩﺭﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ (سالک
الهی ﻤﻮٴﻤﻥ
اﺳﺖ) ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺮﺍ
ﮔﻔﺖ ﻭﻣﺎ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻳﻢ (ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ)
ﻧﺰﺩ
ﺍﻳﺸﺎﻥﺒﺎﺯﮔﺸتم
ﻮﮔﻔﺘﻢ ﺩﺍﺳﺘﺎنی
ﺮﺍ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻳﺪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻳﻢ. ﻣﻮﻟﺎ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻫﻴچ
ﻤﺴﻠﻤﺎنی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﮔﻨﺎهی
کند . (ﺳﺎک ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻧﻪ ﻫﺮﮐس ﮐﻪﺩﺭ
ﺍﺳم ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ ﻣﻮٴﻤﻥ
اوم کننده
ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻮٴﻤﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻣﺴﻠﻤﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﻃﻠﺎق ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺩﺭﻭﻥ
ﺠﻤﺎﻋﺖ
ﺍﺳﻠﺎمی
ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم هستند.
ﮐﻪ ﻗﺮﺍﻥ
اﺑﺮﺍﻫﻴم ﻮﻣﻮسی
ﻮﻋﻴسی ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ)
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺨﺸﻴﺪ ﻭﻋﻔﻮ
ﮐﺮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (أجل)
ﻭﺑﺎ ﮐﺮاُمّت
دهی
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﻜﺒﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﺕ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮐﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪﺃﺟل اﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ (ﻭ ﺃجلّ
ﻓﺮﺻﺖ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮک ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ تجلّی ﻗﺎئم
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ)
ﻭﺍﻟّﺎ صِرﻑ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﭽﻪ
ﺩﻟﻴلی ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ
ﺷﻮﺩ ﺟﺰ سلوک
الهی.(ﺁﺧﺮﺕ) ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ
کاﺭﻣﺎ ﻭﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی است. ﻮ ﺃﺟل
ﻔﺮﺻﺖ ﻭﻣﻬﻠﺖ
ﻣﺠﺪﺩﻯ اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﺨﻮﺩ را
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﺳﭙس
ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻳﻥﺁﻳﻪ
ﺭﺍﻗﺮاءت ﮐﺮﺩ ﺍﮔﺮ
ﻫﺮ ﻣﺼﻴﺒﺘﻰ
ﺩﻳﺪﻧﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻋﻤﺎل
ﻮﮐﺎﺭﺧﻮﺩشا
اﺳﺖ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻋﻔﻮ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺁﻳﻪ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻗﺴﻤﺖ ﺍﻋﻈم
گناﻫﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﺯﺍﻯ هرﻗﺪم
ﺴﺎﻟﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻩ ﻗﺪم
ﺘﺎﻫﻔﺖ ﺻﺪ
ﻗﺪم ﺠﻠﻮﺗﺮ ﻣﻴﺁﻳﺪ.ﻭﻟﺬﺍﻋﻔﻮ
ﺍﮐثر ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
اﺯﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺑﮕﻨﺎﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

حدیث
972 - ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ۶ﺑﺤﺎﺭ؟؟)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻤﻥ
ﻤﺎﺕ ﻭﻫﻮ
ﻟﺎﻳﺸﺮک
ﺒﺎﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭ
ﺟل ﺸﻴﺌﺎ ﻓﻘﺪ
ﺣﻠّﺖ ﻟﻪ
ﻣﻐﻔﺮﺗﻪ ﺍﻥ
ﺸاء ﺃﻥ ﻳﻐﻔﺮ
ﻟﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﻤﻴﺮﺩ ﻭ ﺷﺮک
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺰ ﻭجلّ ﻣﻐﻔﺮﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﺎﻣل
اﻭﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐسی ﺮﺍ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﺒﺪﻫﺪ (ﻋﺪم
ﺸﺮک ﺘﻨﻬﺎ ﺑﺖ
ﭘﺮﺳتی نیست ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳتی
هم ﺸﺮک اﺳﺖ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
اﻳﻤﺎﻥ و سلوک
ﻭﻋﺪﻡ ﺷﺮﻙ است.
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺤتی
اﮔﺮﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﺮﺳﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻳﻜﻬﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭﺑﻬﺸت
سوم ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﻫﻴچ کدﺍم
ﻤﺬﻫﺐ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ ﻗﺒﻮل
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮل ﻨﺪﺍﺭﺩ ﭼ
ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ ﻣﺸﻴّﺖ
الهی ﺨﺎﺹ
ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻣﺸﻴّﺖ بویژه
ﻣﺸﻴّﺖ ﻧﻬﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ (ﺑِﺪﺍ
ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ ﻭ
ﺭﺿﺎﻯ) ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ربّ
النوعﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺍﮔﺮﺳاﻠک
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺟﻪ
ﺑﻮﺳﺎﺋل الهی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪگی ﻮﺣتی
گاهی ﻤﺤﮑﻮم
ﺒﻄﺮﺩ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻧﻔﺎق ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺑﺨﺸﻮﺩ گی
ﻮﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﺪﻟﻴل ﻮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻄﻠﺎن
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺣﮑﺎم
ﺪﻳنی
ﻭوﻋﻴﺪﻫﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

حدیث
973 - ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ۶ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ(حدیث
ﻗﺪﺳﻰ) ﻘﺎل اﻟﻠﻪ
ﺟلّ ﺠﻠﺎﻟﻪ ﻣﻥ
ﺃﺫﻧﺐ ﺫﻧﺒﺎ ﻓﻌﻠم
ﺃﻥ ﻠﻥ
اﻋﺬﺑّﻪ ﻭ ﺃﻥ
ﻠن ﺃﻋﻔﻮﻋﻨﻪ ﻋﻔﻮﺕ
ﻋﻨﻪ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﮔﻨﺎهی کرﺩ ﻭﺩﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ حقّ
ﺪﺍﺭﻡ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻤﺎﻳﻢ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻥ هستم ) ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫم
ﺒﺨﺸﻴﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻴﺰﻋﻤﻠﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﺑﺨﺸﻴﺪ ( ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺪﺍﻧﺪ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺭﺍهی
ﺠﺰ
ﻃﻠﺐﻋﻔﻮﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺪﻳﮕﺮ
ﮔﻨﺎهی هم
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﻭﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺍﺳﺘﻬﺰﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ سلوک
الهی ﺭﺍﻩ ﮐﺴﺐ
ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﺴﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﺳﺖ ﻳﻌنی
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
کرﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﺸﻴﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﺼﻮﺭﻋﻔﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺩﺭﺣﮑم
اﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣتی ﺪﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭﻧﻴّﺖ ﺧﻮﺩ ﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺭﺍحقّ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ عفو
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﻗﺎﺋل
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

حدیث
974 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ۶ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﺎ ﻣِﻥ
عبد ﻳﻌﻤل
عملا ﻟﺎ
ﻳﺮﺿﺎﻩ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺳﺘﺮﻩ ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﻠﻴﻪ ﺃﻭﻟﺎ ﻓﺎﺫﺍ
ثنّی ﺳﺘﺮﺍﻟﻠﻪﻋﻠﻴﻪ
ﻓﺎﺫﺍ ثلّث ﺃﻫﺒﻄ
اﻟﻠﻪ ﻣﻠﮑﺎ فی
ﺼﻮﺭة ﺁﺩﻣﻰ ﻳﻘﻮﻝ
ﻟﻠﻨﺎس ﻓﻌل
کذﺍ ﻭ ﮐﺬﺍ ﻫﻴچ عملی اﺯ
ﺑﻨﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰﺍﺯﺁﻥ
ﺮﺍضی ﻨﺒﺎﺷﺪ ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺴﺘﻮﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺭ ﺩﻭم
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﺨفی ﻮ
ﻣﺴﺘﻮﺭ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺎﺭ
ﺳﻮم ﭽﻨﻴﻥ کرﺩ
خداوند
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ ﺮﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺩم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﺑﻨﺪﻩ
ﭼﻨﻴﻦ ﻭﭼﻨﺎﻥ
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ.(ﻋﺒﺪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﻨﺪﻩ ﻣطیع ﻮ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﻨﺪ.ﻣﮕﺮﺑﺮ ﺳﺒﻴل
عاﺩﺕ ﻭﻏﻔﻠﺖ
ﻭ ﻧﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﮔﻨﺎهی ﺒﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻤﺘﻮﺟّﻪ ﺷﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﮐﻨﺪ
ﻭ ﺗﺮک ﺁﻥ
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﺪ ﻳﻌنی
اﻋﺘﻨﺎئی
ﻴﭙﻴﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳک
اﻧﺴﺎﻥ کاﻣلی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﻪ الهی
ﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻦ ﻭﻣﺠﺴم
ﺪﺭ ﺟﺴم ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺭﺳﻮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻟﻬﺎم ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﺸﺨﺺ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﻗﻌﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﮕﻮﻳﺪ.ﻭلی
ﺒﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺗﺎ
ﻓﺮﻳﺐ ﺍﻭ
ﺭﺍﻧﺨﻮﺭﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﺣﮑم
ﻤﻨﺎفق اﺳﺖ.

حدیث
975 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ۶ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ آیه
ﻗﺮﺍنی ﻮ
ﺁﺗﻴﮑم ﻤﻥ ﮐﻠّﻤﺎ
ﺳﺄﻟﺘموﻩ ﻭﺑﺸﻤﺎﺍﺯﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﺧﻮﺍﻫم ﺪﺍﺩ (ﺩﺭﻭﺍقع
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮ ﺳﭙس
ﺻﺒﺮ ﻭﻋﻘل
ﻮﻋﺸق ﻮﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭽﺮﺍ
ﺑﻄﻠﺒﻨﺪ
ﻭﭼﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺁﻧﻬﺎﺭﺍﺑﺪﻫﺪ؟
ﺍﻣﺎم
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ: اﻟثوﺍﺏ ﻭﺍﻟشیئ
ﻠم ﺘﺴﺄﻟﻪ
ﺍﻳّﺎﻩ ﺃﻋﻄﺎک
ﮐﻪ
ثوﺍﺏ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻳﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺸﻤﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ (ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ثوﺍﺏ ﻳﺎ ثوﺏ ﻭ
ﭘﻴﺮﺍﻫﻥ
ﻮﺻﻮﺭﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯﺘﺎﺯﻩ
ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻳک ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺣتی ﺴﺎﻟک اﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﭼﻨﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﺣﻮﺍل ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﻃﻠﺎعی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻨﺎﻩ
ﺭﺍ ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ
ﺑﻠﮑﻪ ثواب ﻳﺎ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻣثلا
ﻋﻘل ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻋﺸق ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻤﺤﮑﻤﺘﺮ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺘﻌﺪﺩ ﭘﻴﺶ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ اﺳﺖ.

حدیث
976 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ۶ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ
اﻟﻠﻪ ﻟﻴﻌﻔﻮ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎﻣﻪ
ﻋﻔﻮﺍ ﻳﺤﻴﻄ
علی اﻟﻌﺒﺎﺩ حتّی
ﻴﻘﻮل ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺸﺮﻙ ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺑّﻨﺎ ﻣﺎ
ﮐﻨّﺎ
ﻣﺸﺮﮐﻴﻦ ﻓﺬﮐﺮﺕ
فی ﻨﻔسی
ﺤﺪﻳثا حَدَثنیه
ﺭجلّ ﻣﻥ
ﺃﺻﺤﺎﺑﻨﺎ ﻣﻥ
ﺃﻫل ﻤﮑّﻪ ﺃﻥ
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﻗﺮﺃ ﺍﻥّ
اﻟﻠﻪ ﻳﻐﻔﺮ
ﺍﻟﺬﻧﻮﺏ ﻓﻘﺎﻝ
ﺍﻟﺮﺟل ﻮﻣﻥ
ﺃﺷﺮﻙ ﻓﺄﻧﮑﺮﺕ
ﺫﻟک ﻮ
ﺗﻨﻤّﺮﺕ ﻟﻠﺮجلّ
ﻓﺄﻧﺎ ﺃﻗﻮل فی
ﻨﻔﺴﻰ ﺍﺫ
ﺃﻗﺒﻞ ﻋﻠﻰّ ﻓﻘﺎل
اﻥ اﻟﻠﻪ ﻟﺎ
ﻳﻐﻔﺮ ﺃﻥ
ﻴﺸﺮک ﺒﻪ ﻭ
ﻳﻐﻔﺮ ﻣﺎ ﺩﻭﻥ
ﺬﻟک ﻠﻤﻥ
ﻴﺸﺎٴ ﺑﺌﺴﻤﺎ
ﻗﺎل هذﺍ
ﻭﺑﺌﺴﻤﺎ ﺭﻭﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻋﻔﻮ ﺑﺰﺭگی
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺷﺎﻣﻞ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﻄﻮﺭﻯ که ﺃﻫل
ﺸﺮﻙ (ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺬﻫبی ﻮ
ﻗﺸﺮﻯ)
ﺧﻮﺍﻫند ﮔﻔﺖ
ﺑﺨﺪﺍ ﺃﻯﺨﺪﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭربّ ﻣﺎ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺎ ﻣﺸﺮک
ﻨﺒﻮﺩﻳﻢ (ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
همیشه ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺸﺮک
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ولی
ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﺸﺮک هستند)
ﻭﻣﻥ ﻤﺸﻐﻮل
ﺘﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﻳکی
اﺯ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ
ﻤﺎ ﺍﺯ ﺃﻫل
ﻤﮑﻪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺨﺸﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺩ ﮔﻔﺖ ﻭ
ﺣتی اﮔﺮ ﺷﺮﻙ
ﮐﺮﺩ؟ ﻣﻥ
اﺯﺍﻳﻥ
ﭙﺮﺳﺘﺶ ﺧﻮﺷم
ﻨﻴﺎﻣﺪ ﻭﺑﺮ
ﺍﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻡ ﻭ
ﺩﺭﺩلم
ﻤﻴﮕﻔﺘﻢ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻭ
ﺑﻨﺰﺩ ﻣﻥ
ﻤﻴﺂمد ﻭ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺮک ﺮﺍ ﻧمی
ﭙﺬﻳﺮﺩ ﻭلی
ﻤﺎ ﺩﻭﻥ ﺁﻧﺮﺍ
می ﺒﺨﺸﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﺑﺪ ﺣﺮﻑ
ﻭﺑﺪ ﺭﻭﺍﻳتی
ﺒﻮﺩ. ﺍﻣﺎم ﺤتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥﺴﻨّتی
ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻣﻮﺍﻓﻖ ﺷﺮﻙ ﻧﺒﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ سلوک الهی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺨﺸﺶ الهی
ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻣﺸﺮک اﮔﺮ
ﺑﻤﻌنی ﻘﺸﺮﻯ
ﭙﻴﺮﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻤﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍشی
ﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ سلوک
الهی کند ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻤﺸﻴﺖ الهی
ﺒﺸﻮﺩ ﻳﺎ نا
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک ﻛﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺸﺮک
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﻭﺷﺮﻙ
ﻗﺒلی اﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﺶ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﻭﺳﭙس ﺑﻄﻮﺭ
ﺩﺍﺋم
ﺒﺨﺸﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﺎ
ﺩﺍﻣﮑﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮک
ﻮﺑﺪﻭﻥ
ﺴﺮﭘﻴچی ﻴﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ.(ﺍﻫل
ﻤﮑﻪ)
ﺷﻬﺮﻣﮑّﻪ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﺷﻬﺮ(ﻣُﻐﻬﺎﻯ
ﻘﺮﻳﺸﻰ) ﺍﺯ ﺃﺻل
ﺰﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴمی
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ولی
ﺒﺎﺯ(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻫل ﻤﮑﻪ)
ﻭﺗﻤﺎﻡ (ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﻫل
ﻤﺪﻳﻨﻪ)
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ (ﺩﻳﻦ) ﺗﻤﺪﻥ
ﻮﻣﺪﻧﻴّﺖ ﻳﺎ
ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭﻋﻘل ﻮﻋﻠﻢ الهی
ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺟﺎﻯ
عفوﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺁﻧﻬم
ﺁﻧﻘﺪﺭﻋﻔﻮ
ﻭﺳﻴﻊ ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺷﺨﺺ
ﺑﺎﻭﺭﮐﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﭙﻮﺷﺎﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻭﺍﺟﺐ سلوک
الهی ﺒﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻔﻮﻋﻤﻮمی
ﻮﺩﺍﺋم
گناﻫﺎﻥ ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺠﺪﻳﺪ ﭼﻮﻥ
ﺰﻧﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻪ
ﺍﺑﻮﺫﺭ ﮔﻔﺖ
ﻋﻠﻰ ﺭﻏم گفته
ﺗﻮ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺩﺯﺩﻯ
ﻭﺯﻧﺎ ﺑﮑﻨﺪ.

حدیث
977 - ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ۷ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻔﻴﻘﻮﻟﻪ
ﺍﻥّ ﺮﺑنی علی
ﺼﺮﺍﻃ
ﻤﺴﺘﻘﻴﻢ ﻳﻌنی
ﺃﻧّﻪ ﻋلی حقّ ﻳﺠﺰﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺣﺴﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎﻧﺎ ﻭﺑﺎﻟﺴﻴنی
ٴﺴﻴّﺌﺎ ﻭﻳﻌﻔﻮ
ﻋﻤّﻥ ﻴﺸاء ﻭ
ﻳﻐﻔﺮ
ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ ﻭ
ﺗﻌﺎلی ﻗﻮل
الهی ﻤﺒنی ﺒﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ربّ
ﻭﺧﺪﺍﻯ ﻤﻦ ﺑﺮﺻﺮﺍﻃ
ﻤﺴﺘﻘم اﺳﺖ.
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻳﻌنی
ﺒﺮﻣﻦ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎنی ﺮﺍ
ﺑﺎﺣﺴﺎﻥ ﭙﺎسخ
ﺒﺪﻫﻢ ﻭﺑﺪﻯ
ﺮﺍ ﺑﺎ ﺑﺪﻯ ﻭ
ﺍﺯﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻋﻔﻮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎلی ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ(ربّ
ﻣﻦ) ﻳﻌنی ربّ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻦ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک هر ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. (
ﺻﺮﺍﻁ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ) یا
ﺭﺍﻩ ﻣﺴﺘﻘﻴم
ﻮ ﻟﻔﻈ
ﻴﻮﻧﺎنی
اﺳﺘﺮﻳﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﺮآیَت
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﻳﺎ ﺳﻪ ﺭﺍﻩ
ﻓﺎﺭسی ﻨﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺭﻭﺵ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی سلوک
الهی ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ (ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﺎﻥ) ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺸﺮﻁ سلوک
الهی ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺗﺎ
ﻣﺎﺩﺍم اﺣﺴﺎﻥ
ﻮ ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻭﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻮ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺍﻥ اﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺣﺴﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺪﻯ کرﺩ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍئی ﺸﺪ
ﻭﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰﺑﺪﻯ
ﻣﺠﺎﺯﺍتی کند .
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﻫﺮﮔﻨﺎﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺒﺨﺸﺪ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﭘس
ﺍﺯﺗﺤﻤل
ﺘﮑﺮﺍﺭﻋﺬﺍﺏ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﺸﻴﺪ.
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺭﺿﺎﻯ اﻭ ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ (بِدای)
ﻭﺍقعی ﻨﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺣتی
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻨﻴﺰ
ﺩﻟﻴل غفرﺍﻥ الهی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﭼﻨﻴﻥ ﺸﺎﻫﺪ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺘﺎ
ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﺣﮑﺎم
ﺴﻠﻮکی ﻮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭﺝ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻗﻴﺎم
ﻘﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻭ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻋﻔﻮ
ﻋﻤﻮمی ﻮﺩﺍﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ حتی
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. (ﺳﻴّئی
) ﺑﺪﻯ ﻮ ﭘﺴتی
ﻮﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﺍﺣﺴﺎﻥ)
ﺗﺤﺴﻴﻥ ﻮ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎل
ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺷﺮک ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.

حدیث
978 - ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ۷ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻘﺎل
اﻟﻠﻪ ﺍﻧنی
لأﺳﺘﺤی ﻤﻥ
عبدﻯ ﻮ ﺃﻣﺘﻰ ﻳﺸﻴﺒﺎﻥ
فی اﻟﺎﺳﻠﺎﻡ ثُمّ
ﺍﻋﺬّب ﺑﻬﻤﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻣﻥ
ﺸﺮﻣﻨﺪﻩ
ﺍﺯﻋﺒﺪ ﻭ
ﺑﻨﺪﻩ (ﺳﺎﻟک
ﻤﻄﻴﻊ) ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻢ ﻭﺍﺯ (ﺃﻣِﻪ
ﻳﺎ ﮐﻨﻴﺰ) (ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﺰﻥ و ذِن ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺳﻠﺎم
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﺑﺸﻮﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻋﺬﺍﺏ ﺑﺪﻫﻢ (ﻋﺒﺪ
ﻭﮐﻨﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟک الهی هستند
ﮐﻪ ﻣﻮﺑﺪ
ﻭﺁﺑﺎﺩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﻫﺮ ﻗﺸﺮﻯ
غیرﺳﺎﻟﻚ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ
ﭘﻴﺮ ﺷﻮﻧﺪ ﻭﻋﻤﺮﻯ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮکی
ﺒﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ ولی
ﺒﺎﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮخی اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸت سوم
ﭙﺎﺩﺍﺵ ﺑﺎ ﻧسخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺗﺎ
ﻋﻘل ﻮﻗﺪﺭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺮﺟﻌﺖ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
کماﻟﺎﺕ ﻭﺍﺟﺐ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﻗﺒل
اﺯﻣﺮﮒ ﺗﺮک
ﺴﻠﻮک ﻮﻳﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻨﻨﺪ ﻫﻴچ
گوﻧﻪ تعهّدﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. (ﺍﺳﻠﺎﻡ)
ﺗﺴعلیم
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ ﻭﻧﻪﻋﻀﻮﻳﺖ
ﺭﺳمی ﺪﺭﻳک ﺪﻳﻥ
ﺮﺳﻤﻰ.ﺍﺳﻠﺎم
که ﺧﻠﻔﺎ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻮﺑﺎﺭﮔﺎﻩ
ﮐﻠﻴﺴﺎئی
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯالهی
ﺮﺍ ﻫﻴچ کدﺍم ﻮ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺍﻋﺘﻨﺎئی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.

حدیث
979 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۵ﺹ۷ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ (ﺩﺭﺁﻳﻪﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺴﻤﻌﺖ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻘﻮﻝ ﻭ
ﺃﻗﺴﻤﻮﺍ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﺟﻬﺪﺍ
ﺃﻳﻤﺎﻧﻬﻢ ﻟﺎ
ﻳﺒﻌث ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻦ ﻳﻤﻮﺕ ﺃﻓﺘﺮﺍک
ﻴﺠمع ﺒﻴﻥ ﺃﻫل
اﻟﻘﺴﻤﻴﻥ فی
ﺪﺍﺭ ﻭﺍحدّﻩ ﻭهی
اﻟﻨﺎﺭ ﮐﻪ ﺳﺨﺖ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﺑﻌث )
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. (ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺣﻴﺎﺕ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻘﻴﺎﻣﺖ ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ کاﺭﻣﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺭﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻌث
ﻳﻌﻨﻰ (ﺯﻧﺪ
ﻩﺷﺪﻥ) ﻭ (ﺍﻋﺰﺍم
گرﺩﻳﺪﻥ)ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋم اﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻣسخ
ﺁﻣﻴﺰ ﻭ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺩﺭ ﻧسخ
ﺒﺪ ﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﺒﺮخی
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﻮﭼﻨﺪﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﺎ ﻧسخی
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ ﺒﻘﻴﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ بشریّت
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﻨﺪ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﺩﻭ
ﮔﺮﻭﻩ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭﻳﺎ
ﺩﻭ ﺃﻫل
ﺴﻮﮔﻨﺪ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻳک ﺨﺎﻧﻪ ﻳﺎ
ﺟﻬﻨم
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ؟ (ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﻪ ﻗَﺴَﻢ ﺧﻮﺭﺩﮔﺎﻥ
ﺳﺎﻟک ﺠﻬﻨﻤﻰ ﺷﻮﻧﺪ
ﻭﺑﺎ ﻗﺴم
ﺨﻮﺭﺩﮔﺎﻥ ﻀﺪ
ﺳﻠﻮک ﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺮﻭﻧﺪ أﻫل ﻴﻌنی
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﻮ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺍﻫﻤﻴّﺖ.
(ﺩﺍﺭ) ﺧﺎﻧﻪ ﻭ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺍﻗﺎﻣﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻧﻰ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭ ﺩﺭﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺡ ﺗﺎ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ. (ﺟﻬﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ) حدّ اکثرﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻭحدّ ﺍﮐثر
ﺍﻭﻡ ﻭ ﻫﻤّﺖ ﻭ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺩﺭ سلوک الهی ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.
حدیث 980 - ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ۷ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻴﻨﺎﺩﻯ
ﻤﻨﺎﺩ یوم
اﻟﻘﻴﺎمة ﺗﺤﺖ
ﺍﻟﻌﺮﺵ ﻳﺎ
ﺍُمّة ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺎ
ﮐﺎﻥ
ﻠﻴﻘﺒﻠﮑﻢ
ﻓﻘﺪ ﻭﻫﺒﺘﻪ
ﻟﮑﻢ ﻭﻗﺪ
ﺑﻘﻴﺖ
ﺍﻟﺘَﺒِﻌﺎﺕ
ﺑﻴﻨﮑﻢ ﻓﺘﻮﺍﻫﺒﻮﺍ
ﻭﺍﺩﺧﻠﻮﺍ
ﺍﻟﺠنّة
ﺑﺮﺣﻤتی ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺟﺎﺭﭼی ﻨﺪﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺃﻯ اُﻣّﺖ
ﻣﺤﻤﺪ (ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ)
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ زنده
ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯﻣﺤﻤﺪ)
ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻗﺒل اﺯ ﻣﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﺸﻤﺎ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻡ (ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒلی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ)
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺗﺒﻌﺎﺕ
ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪﻫﺎ
ﻭﺁثاﺭ
ﻭﺳﻮﺍبق ﻮ
ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻯ ها
ئی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻴﻥ ﺨﻮﺩ ﺷﻤﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس
ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰﺑﺎﻫم
ﻤﻮﻫﺒﺖ
ﻭﺑﺨﺸﺶ ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮﮐﻨﻴﺪ
ﻭﺑﺎ ﺭﺣﻤﺖ ﻣﻥ
ﻮﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﺷﻮﻳﺪ (ﻣﻨﺎﺩﻯ
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻘﺎﻣﻰ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻮﻫﺒﺖ کرﺩﻩ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﺭﺣﻤﺖ)
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻥﻮﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ولایت ﺷﻮﻧﺪ.
(ﺗﺤﺖﻋﺮﺵ) حدّﺍ
ﮐثرﻣﻘﺎم
ﺘﺮقی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﻭﺯ
ﻣﺤﺸﺮ ﺧﺮﺍﻥ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﺍﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋﻢ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻧﺠﺎم
گرﻓﺘﻪ ﻭﺍﻳﻥ
ﭙﻴﺎم اﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﻨﻴﺪ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻘﺒلی
گذﺷﺘﮕﺎﻥ ﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. (ﺗﺒﻌﺎﺕ)
ﻣﻮﺍنع ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯﻨﻔس
ﺍﻣﺎﺭﻩﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁثاﺭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺎ حدّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺑﻨﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺗﻔﻊ
ﮔﺮﺩﺩ.(ﻣﻮﻫﺒﺖ)
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺰﻣﺎﻥ
ﻀﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻮﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮک ﻘﺒلی ﺒﺎ
ﺗﻤﺎم اﺻﺎﻟﺖ الهی
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥوﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋم ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﻘﺒﻠﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺮﻁ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻟﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ غیر
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ ﺟﺰ
(ﻣسیح ﺪﺟّﺎﻝ)
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻭﺍﺯ
ﭘﺸﺖ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﺍﻭ ﭼﻮﻥ
بی اﺩﺑﺎﻥ
ﻮﺍﺭﺩ ﺷﻮﻧﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻭﺑﺪﻭﻥ
مَعصومیّت
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍم ﺨﻮﺩ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺑﺰﺭگی اﺯ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ
ﺍﻟﻬﺎم الهی
ﻮﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭﺭﻭٴﻴﺎﺋﻰ ﻭﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮم
اﻧﺘﻈﺎﺭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭم ﺮﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﭼﻨﺎﻥ علم
ﻮﻋﻘل ﻮ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯﺠﺴمی
ﻮﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ(
ﻓﻮق ﺒﻌﺪﻯ
ﻔﻮق ﻗﺒﺸﺮﻯ) ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ
ﻓﺎﺻﻠﻪﻋﻘلی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﺑﺎ
ﻧﻮع ﻤﻴﻤﻮﻥ ﺍﺳﺖ.
(اُمّت) ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ هستند
ﻭﻧﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟک
ﻮﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺟﺰ (ﺑﺪﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ)
ﺍﻋﻤﺎلی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻭﺑﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ ﻭ ﻭﻗیح
ﻮﻣﺸﺮکی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨلق ﻮ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﭽﻮﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﭼﻪﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻭﺁﺯﺍﺭ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ ﻫﻢ ﺑﮑﻨﺪ.

حدیث 981 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ18 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﺎ
ﺯﺍﻟﺖ ﺍﻟﺄﺭﺽ
ﺍﻟّﺎ ﻭﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎلی ﺬﮐﺮﻩ ﻓﻴﻬﺎ
حَجّة ﻳﻌﺮﻑ
ﺍﻟﺤﻠﺎل ﻮ
ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ ﻭ
ﻳﺪﻋﻮ ﺍلی
ﺴﺒﻴل اﻟﻠﻪ
ﻋﺰّ ﻭجلّ ﻭﻟﺎ
ﺗﻨﻘطع
اﻟﺤُﺠّﻪ ﻣﻥ
اﻟﺄﺭﺽ ﺍلی
ﺃﺭﺑﻌﻴﻥ
ﻴﻮﻣﺎ ﻗﺒل
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻓﺎﺫﺍ
ﺭﻓﻌﺖ ﺍﻟحجّة
ﺍﻏﻠﻘﺖ ﺃﺑﻮﺍﺏ
ﺍﻟﺘﻮبة ﻭﻟم
ﻴﻨفع ﻨﻔﺴﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻟم
ﺘﮑﻥ ﺁﻣﻨﺖ ﻣﻥ
ﻘﺒﻞ ﺃﻥ ﺘﺮفع
اﻟحجّة ﺍﻭﻟﺌک
ﺸﺮﺍﺭ ﻣﻥ ﺨﻠق
اﻟﻠﻪ ﻭ ﻫم
اﻟﺬﻳﻥ ﺘﻘﻮم
علیهم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻣﺎﺩﺍﻣﻴﮑﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺮ
ﻗﺮﺍﺭﺍﺳﺖ ﺫﮐﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺠﺎﺭﻯ اﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ(ﺣُﺠّﺘﻰ)
ﻋﺎﺭﻑ ﺑﺤﻠﺎل
ﻮﺣﺮﺍم ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﻋﻮﺕ ﺑﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻫﺮﮔﺰ حُجَّت
ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻗطع ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻣﮕﺮ
ﭼﻬل ﺮﻭﺯ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﻘﻴﺎﻣﺖ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺤﺠّﺖ
ﺑﺮﻃﺮﻑ ﺷﻮﺩ ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﺭﻫﺎﻯ ﺘﻮﺑﻪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
شد.ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻫﻴچ
گوﻧﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﭽﺎﺭﻩ ﺳﺎﺯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻗﺒل اﺯﺁﻥ
اﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
حُجَّت
ﻣﺮﺗفع ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺷﺮﺍﺭ ﺧﻠق
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑوﺩ. ﻭﺁﻧﺎﻥ هستند
ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻋﻠﻴﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮ ﭘﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﺍﺭﺽ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻫﺴﺘﻰ ﺧﺎﺹﺗﮑﺎﻣل
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺎﺩﺍﻣﻴﮑﻪ
ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ
ﺳﻠﻮک ﻮﺗﮑﺎمل
اﺭﺍﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻮﺟﻤﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ. (ﺫﮐﺮ
ﺧﺪﺍ)
ﻧﺎﻣﺒﺮﺩﻩﺷﺪﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ الهی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﮐﻪ
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ.
ﻭﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍ ﻳﻌنی
سلوک الهی ﻭ
ﻳﻌنی ﺘﺬﮐّﺮ
ﻣﻘﺎم الهی
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻌنی ﺬﮐﺮ
ﻭﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺮفع اﺯ
ﺷﺮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﺘﻤﺮﮐﺰ. ﺍﻣﺎ (حُجَّت)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺣﻘّﻪ) ﻭ (حَجّ
ﺒﺎ ﺳﻠﻮﻙ) الهی
ﻮ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒحقّ
ﺪﺭ ( حَجّ أﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺍﻳﻥﺤﺠﺘﻬﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ الهی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
هرﺳﺎﻟلک
ﻄﺎﻟﺐ ﻭ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻌﺮفی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﻭﻫﺮﻳک
اﺯﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴنی اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻮ
ﻓﺎﻃمی
ﻤﺎﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭙﺪﺭﻫﺴﺘﻰ ﻭﻧﻮع
بشرﻯ ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻗﺎﺋم
ﺠﺒﺮﺋﻴل ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻫﻤگی
ﺠﻤﻌﺎ الهی هستند
ﮐﻪ ﻗﺎﺋم ﺤﺞّ
ﺍﮐﺒﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﻨﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺣﺠّﺎج
ﻘﺸﺮﻯ
اﺯﮐﻌﺒﻪ ﻣﮑّﻪ
ﮐﻪﻫﻤﺮﺍﻩ سلوک
الهی ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯحُجَّت
ﺧﺪﺍ ﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐسی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣﻠﺎل ﻮﺣﺮﺍم
ﺮﺍ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟک
ﭙﻴﺮﻭ ﺗﻌﻴﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻓﺘﻮﺍﻯ
ﺒﺨﺸﻨﺎﻣﻪاﻯﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩم ﺒﺪﻫﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻤﻌﺼﻴﺖ
کرﺩﻥ ﻭﺩﺭﻋﺼﻴﺎﻥ
ﻮ ﺗﻤﺮﺩ ﺍﺯ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ سلوک
الهی ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥاﺳﺖ. ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ حقّ
اﻋﻠﺎم ﺤﻠﺎل ﻮ
ﺣﺮﺍم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺣﻠﺎل
ﻮﺣﺮﺍمی ﺮﺍ
ﺍﺯﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﮔﺮﻣﺨﻠﻮﻗﺎتی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ ﺣﺘﻤﺎ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ الهی
لاﺯم ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟک ﺒﺪﻭﻥ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﻠﻮک اﻭ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی
ﭽﻬﻞ ﺭﻭﺯ ﻗﺒل
اﺯﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻳﻌنی ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﺎﺭﺳﺎﻟک
ﭘﻴﺮ ﺗﻤﺎم
ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺳم عضوﻳﺖ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک اﺯ(ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ ) ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭﻳﮋﻩ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﺳﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ ﻭ
ﺑﻤﻴﺮﺩ ﻭﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ ﻭﺑﺎﺯ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺗﻮﺑﻪ ﻗطع
ﺮﺍﺑﻄﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺨﻮﺩ ﻭ ﺑﺎ
ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺴﺎﺑﻖ ﻭﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺟﺮﺍﻯﺨﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
اﺳﺖ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥﺘﻮﺑﻪ
ﺁﻏﺎﺯ
ﮐﺎﺭﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﮐسی
ﺒسلوک الهی
ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ ﻭﻣﺮﮒ
ﺍﻭ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺷﻮﺩ
ﺭﺍﻩ ﺗﻮﺑﻪ
ﺑﺴﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻭ ﺟﻬﻨم
گوﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ ﻭﺗﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻓﺘﻥﺒﺠﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ اﺳﺖ. (ﺍﻳﻤﺎﻥ)
ﮐﺴﻰ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺩﻳنی ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
(ﺍﻭم ﻮ عمل
ﺳﻠﻮﻙ) الهی
اﺳﺖ. ﮔﺮچه
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ ﺣتی
اﮔﺮ ﻣﺘﻌﺒّﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﺒﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﻳﺎ
ﺣتی ﻤﺪعی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋلّی
ﺒﺎﺷﺪ ﺍ
ﺯﺍﺷﺮﺍﺭالهی
ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. (حُجَّت)ﺧﺪﺍ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﺣﺮﻓﺶ
ﮐﻪ ﺣﺮﻑ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺣﺮﻑ ﺍﻭل ﻮ
ﺁﺧﺮ ﻭﻣﺪﺭک
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻭﺍﺭث ﺍﻭ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ و ﺭﺳﻮﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
982 – از امامی روایت
میشود ج؟ص؟؟)
اﻥ ﺁﺩم ﻘﺎل
ﻴﺎ ربّ ﺳﻠّﻄﺖ
علیّ
اﻟﺸﻴﻄﺎﻥ ﻭ
ﺃﺟﺮﻳﺘﻪ ﻣنّی
ﻤﺠﺮﻯ ﺍﻟﺪﻡ ﻓﺎﺟﻌﻞ
ﻟﻰ ﺷﻴﺌﺎ ﻓﻘﺎل
ﻴﺎ ﺁﺩﻡ ﺟﻌﻠﺖ
ﻟﻚ ﺃﻥ ﻣﻥ هم ﻣﻥ
ﺬﺭﻳّﺘک ﺒسی ئة
ﻟﻢ ﺗﮑﺘﺐ
ﻋﻠﻴﻪ ﻓﺎﻥ
عملها ﮐﺘﺒﺖ
ﻋﻠﻴﻪ ﺳیئة ﻭﻣﻥ
همّ ﻣﻨﻬم
ﺒﺤﺴنة ﻓﺎﻥ
ﻠﻢ ﻳﻌﻤﻠﻬﺎ
ﮐﺘﺒﺖ ﻟﻪ
ﺣﺴﻨﻪ ﻭﺍﻥ هو
ﻋﻤﻠﻬﺎ ﮐﺘﺒﺖ
ﻟﻪﻋﺸﺮﺍ ﻗﺎل
ﻴﺎربّ ﺯﺩﻧﻰ ﻗﺎﻝ
ﺟﻌﻠﺖ ﻟﻜﺃﻥ ﻣﻥ
عمل ﻤﻨﻬم سی ئة
ثُمّ اﺳﺘﻐﻔﺮﻏﻔﺮﺕ
ﻟﻪ ﻗﺎل ﻴﺎ ربّ
ﺯﺩﻧﻰ ﻗﺎﻝ ﺟﻌﻠﺖ
ﻟﻬﻤﺎ ﻟﺘﻮبة ﻭﺑﺴﻄﺖ
ﻟﻬم اﻟﺘﻮبة ﺣتی
ﺘﺒلغ اﻟﻨﻔس
ﻫﺬﻩ ﻗﺎل ﻴﺎ ربّ
ﺣﺴبک ﺁﺩم
گفته ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺮﻣﻥ
ﻤﺴﻠّﻄ کرﺩﻯ ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺧﻮﻥ
ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩم
ﺒﺠﺮﻳﺎﻥ
اﻧﺪﺍﺧﺘﻰ .ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻥ
کاﺭﻯ کن . (ﺁﺩم
ﺘﺎﺭﻳخی
ﺃﺑﻮﺍﻟﺒﺸﺮ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺣﻮﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺮﺍ
ﺧﻮﺭﺩﻧﺪ ﻭﺍﺯﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻤﺮﺩم ﺒﺎﺑل ﻮ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺍﺧﺮﺍج
ﺸﺪ. ﻭﻧﻴﺰ(ﺁﺩﻡ)
ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﮐﺎﺷﻒ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺤﺴﻴنی ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ
ﻣﺒﺪﺃﺣﺮﮐﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺸﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺸﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﺎﻧﻮﺑﺖ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم
اﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺳﻴﺪ ﭼﻮﻥ
ﻨﻮﺡ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭم
ﺮﺳﻴﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم
ﺤﺴﻨﻰ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﭘﻨﺠﺘﻥ
ﺁﻟﻌﺒﺎ ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻭﻟﻰﺍﻟﻌﺰم
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﺒﻮﺩﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ ﺷﻴﻮﺍ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
محمدﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﻔﺎﻃﻤﻰ ﻣﺎﺩﺭﻫﺴتی
ﻮﻧﻔس ﮐلّ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ . ﮐﻪ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﻮﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻤﺒﻮل
ﺰﻧﺎﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻳﺎ پدر
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﮐﺎﺷﻒ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻨﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺗﺎﻧﻮﺑﺖ
ﺑﻌﻴسی ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺎﺷﻒ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
گرﺩﻳﺪ ﻭﺗﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻴﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺵ ﺍﻭﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
ﻨﻮﺭ ربّ رحمان
برسد. ﺍﻳﻥ ﺁﺩﻡ
(ﮔِﻠﻪ) ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﺴﻠّﻄ
ﺒﺮﺍﻭﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺨﻮﻥ
ﺪﺭ ﺭﮔﻬﺎﻯ اﻭﺟﺎﺭﻯ
اﺳﺖ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ (ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ) ﻭ(ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﺩﺭﻭﻥ ﺫﺍﺗﻰ)
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺠﺰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻏﺮﺍﻳﺰ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻭتولّد
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯاﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭحقّ اﻭ
ﻟﺬﺕ ﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی اﮔﺮ ﺷﺨﺺ
ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺧﺮج
کسب ﻨﻮع
ﺒﺮﺗﺮﺑﻌﺪﻯ
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻨﻨﻤﺎﻳﺪ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﺩ.)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﭘﺎسخ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺁﺩﻡ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﮐﻤک ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ: ﺍﻯ ﺁﺩم
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮ ﺍﻳﻥ
ﺮﺣﻤﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﻳک اﺯ
ﺫﺭﻳّﻪ
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ ﺗﻮ (ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮﭘﻴﺮ
ﻭﺳﻠﻮکی ﺘﻮ
ﺁﺩم اﻧﺴﺎﻥ
ﺸﺪﻩ ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﭼﻮﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﺎﺭﻳخ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ) ﺍﮔﺮ
ﺑﻔﮑﺮ ﮔﻨﺎهی
اﻓﺘﺎﺩ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺪﻯ ﺑﮑﻨﺪ (ﻫﺮﮐﺎﺭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻫﺮﻋﻤل
ﻤﻐﺎﻳﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺁﻟﻮﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟﻚ)
ﺑﺮﺍﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﻨﻮﻳﺴﻢ ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺑﺪﺍﻥ
گناﻩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺑﻔﮑﺮ
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
اﻓﺘﺎﺩ ﻭﻟﻮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﺪﺍﺩ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨفلع اﻭ
ﺣﺴﻨﻪ ﻭثوبی
ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺁﻥ ﻔﮑﺮ نیک
ﺮﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩ ﺩﻩ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺳﭙس
ﺁﺩم گفت ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻢ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﻋﻤل گناه
ﻭﺑﺪﻯ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ ﻭﻟﻰ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. (
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭﮔﻨﺎﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﺯﻣﺤل عاﺩﺕ
ﻭﻏﻔﻠﺖ
ﻭﺍﺿﻄﺮﺍﺭ
ﺑﻮﺩ ﻭﺑﺸﺮط
عدم ﺘﮑﺮﺍﺭ ﻭ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ)
ﺑﺎﺯ ﺁﺩم گفت ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ. ﺧدﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﻟﺎﺩﺕ ﺗﻮﺑﻪ
ﺭﺍﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻡ
ﻭﺗﻮﺑﻪ ﺭﺍ
ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨَﻔَس ﺁﺧﺮ
ﺑﻮﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺳﭙس ﺁﺩم گف ت ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﻣﺮﺍ ﺑس اﺳﺖ. (ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ سلوک
الهی ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ
اﻭﺍﻣﺮﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﻴﺮﮐﺎمل
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺮﮐس
ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﻨﻴکو اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ
ﻓﮑﺮﮐﺮﺩﻩ ﻭلی
ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﻤل
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.(ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ)ﺗﻮﺑﻪ
ﻣﺪﺍﻭم
ﺮﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺒﺮﺍﻯ هر
ﮔﻨﺎﻩ ﻭﻏﻔﻠﺖ
ﻭﺧﻄﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭلی
ﺘﻮﺑﻪ ﻳﻜﺒﺎﺭ ﺑﺪﺳﺖ
ﭘﻴﺮکامل
الهی ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. (ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺗﻮﺑﻪ ﺗﺎ
ﺭﻭﺍﻥ که دَم و
ﻧَﻔَس ﺩﺭﻣﺮﮒ ﺑﮕﻠﻮ
ﺑﺮﺳﻴﺪ.
ﺗﻤﺎﻣم اﻳﻦ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ
ﻭﺗﻮﻗﻒ ﻃﻠﺐ
ﮐﻤک ﺒﻴﺸﺘﺮ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯﺍﻳﻥ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭ ﺗﺨﻔﻴﻒ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟﮑﺎﻥﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺪﺭﻣﺸﻴﺖ
ﻭﻣﺼﻠﺤﺖ ﺍﻧﺪﻳشی
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯالهی
ﺪﺧﺎﻟتی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺭﺍﻩ ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ.

حدیث
983 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ 19 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮐﻠﺎم الهی ﻮ
ﻟﻴﺴﺖ
ﺍﻟﺘﻮﺑﻪ ﻠﻠﺬﻳﻥ
ﻴﻌﻤﻠﻮﻥ
اﻟﺴﻴّﺌﺎﺕ ﺣتی
اﺫﺍ ﺣﻀﺮ ﺃحدّﻫم
اﻟﻤﻮﺕ ﻗﺎل إﻧنی
ﺘﺒﺖ ﺍﻟﺂﻥ ﺗﻮﺑﻪ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﮐﺴﺎنی
ﺼﺎﺩق ﻮﻣﺠﺮﻯ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
کند ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ اﻭ
ﻓﺮﺍ ﺭﺳﻴﺪ ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻟﺎﻥ ﺘﻮﺑﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻢ.(ﻣﻨﻈﻮﺭﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥاﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﮕﻨﺎﻩ
ﻭﺣتی ﺸﺮک
ﻘﺸﺮﻯگرﻯ
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ ﻮﻗﺖ
ﻣﺮگ ﻮﻧﺎ
ﺗﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻟﺒﺮﻳﺰﻯ
اﺯﮔﻨﺎﻩ ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻘﺪﺭﺕ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ گذشته
ﺩﺭﺍﺯ ﭘُﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺻﺎﺩق
ﺪﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺬﻟک
اﺫﺍ ﻋﺎﻳﻥ
ﺃﻣﺮ ﺍﻟﺂﺧﺮة ﻭ
ﺁﻥ ﻭﻗتی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺃﻣﺮ ﺁﺧﺮﺕ
ﺭ ﺍﺩﺭﭘﻴﺶ
ﺭﻭﻯﺨﻮﺩ ﺩﻳﺪ (ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺣﺘﻤﺎل
ﺪﺭﺳﺖ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
ﺘﻬﺪﻳﺪﺍﺕ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ اﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺁﺧﺮﺕ ﺍﻳﻨﺎﻥ
پس ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻭﻧﻴﺰ
ﭘس ﺍﺯ ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی اﺳﺖ.
ﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
هر ﮔﻮﻧﻪ
ﻓﺮﺻتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺨﻠﺎﻑﮐﺎﺭﻯ ها
ﺍﺳﺖ. ولی
ﺠﻮﺍنی ﻮ
ﻧﻴﺮﻭ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺍﺳﺘﺤﮑﺎﻡ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ ﭘﺎکی
ﺮﻭﺍﻥ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻔﺮﺻﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻙ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻤﺪﺕ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻭﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ
ﺻﻮﺭﺕﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.

حدیث
-984 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ19ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻘﺎل
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﻣﻥ
ﺘﺎﺏ ﻗﺒل
ﻤﻮﺗﻪ ﺑﺴنة ﻗﺒل
اﻟﻠﻪ ﺗﻮﺑﺘﻪ ثُمّ
ﻗﺎل اﻥ ﺍﻟﺴنة
ﻟﮑثیرة ﻣﻥ
ﺘﺎﺏ ﻗﺒل
ﻤﻮﺗﻪ ﺑﺸﻬﺮ ﻗﺒل
اﻟﻠﻪ ﺗﻮﺑﺘﻪ ثُمّ
ﻘﺎل اﻥ اﻟﺸﻬﺮ
ﻟﮑثیر ﻣﻥ ﺘﺎﺏ
ﻗﺒل ﻤﻮﺗﻪ
ﺑﺠمعة ﻗﺒل
اﻟﻠﻪ ﺗﻮﺑﺘﻪ ثُمّ
ﻘﺎﻝ ﺍﻥ
اﻟﺠمعة
ﻟﮑثیرﻩ ﻣﻥ
ﺘﺎﺏ ﻗﺒل
ﻤﻮﺗﻪ ﺑﻴﻮم
قبل اﻟﻠﻪ
ﺗﻮﺑﺘﻪ ثُمّ
ﻘﺎل اﻥّ
اﻟﻴﻮم ﻠﮑثیر ﻣﻥ
ﺘﺎﺏ ﻗﺒل ﺃﻥ ﻴﻌﺎﻳﻦ
ﻗﺒل اﻟﻠﻪ
ﺗﻮﺑﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﻫﺮﮐس
ﻗﺒل اﺯﻣﺮگ
ﺒﻴک ﺴﺎل
ﺘﻮﺑﻪ ﮐﻨﺪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻝ ﻫﻢ ﺯﻳﺎﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﮑﻤﺎﻩ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﻤﺮﮒ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﺪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ ﻳﻜﻤﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻳک هفته
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻤﺮﮒ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ
ﻗﺒﻮل اﺳﺖ.ﻭ
ﻳﻜﻬﻔﺘﻪ ﻧﻴﺰ
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻳﮑﺮﻭﺯ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﻤﺮﮔش ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻳک ﺮﻭﺯنیز
ﺰﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﺭﺍﻗﺒل
اﺯﺩﻳﺪﻥ ﻤﺮگ
ﺒﮑﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒﻮل ﺘﻮﺑﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ( ﻗﺒﻮل
ﺘﻮﺑﻪ ﺑﻤﻌنی
ﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮ
ﭼﻪ ﺗﻮﻗﻒ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭﺩﺧﻮل
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﻨﻬﺎئی
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﭙس
ﺍﺯﻣﺮﮒ. ﻭلی
ﺒﺸﺮﻃ اﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺳﻠﻮک ﻤﻌﺮفی ﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻣﻨﻈﻮﺭ
حدیث ﺍﻧﺠﺎم
ﺘﻮﺑﻪ ﺍﺳﺖ ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ کمتر ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ اﺳﺖ. (ﺟﻤﻌﻪ)
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻫﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﺠمع
ﺸﺪﻥ ﺒﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻴ
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮﻳک
اﺯﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍم
اﺯﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗب
هفت ﮔﺎﻧﻪ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﮐﺴﺐ حدّ
ﺍﻗل ﻴک ﻨسخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐسی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﻴّﻥ کند ﮐﻪ
ﻣﺮگ اﻭﭼﻪ
ﻭﻗﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ هم ﻤﺤﺘﻀﺮ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﺪ ﺍﻳﻥ
ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ ﻨﻴﺰ
ﻣﺮﺗفع ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ که
ﻧﭙﺬﻳﺮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﺪ حدّ ﺍﻗل
اﻳﻥ ﻔﺮﺽ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﺮگ
ﻨﺎﮔﻬﺎنی
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﻳﻌنی
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.ﭘس
ﺗﺴﺮیع
ﺪﺭﺗﻮﺑﻪ ﻭﺑﻔﮑﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﺴﺐ
ﭘﻴﺮ الهی اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻮﺣتی
غیرﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﺳﻠﺎم
ﺮﺳﻤﻰ ﺍﻳﻥگوﻧﻪ
حدیثهاﺭﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳبی ﺨﻮﻳﺶ
ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

حدیث 985 –(ج؟ص؟)
اﻥّ اﻟﻠﻪ
ﻳﻘﺒل ﺘﻮبة
ﻋﺒﺪﻩ ﻣﺎلم
ﻴﻐﺮﻏﺮ ﺗﻮﺑﻮﺍ
ﺍلی ﺮﺑّﮑم
ﻘﺒل ﺃﻥ
ﺘﻤﻮﺗﻮﺍ ﻭ
ﺑﺎﺩﺭﻭﺍ ﺑﺎلأعمال
اﻟﺰﺍکیة ﻗﺒل
ﺃﻥ ﺘﺸﺘﻐﻠﻮﺍ ﻭﺻﻠّﻮﺍ
الذﻯ ﺒﻴﻨﮑم ﻮ
ﺑﻴﻨﻪ ﺑﮑثرة
ﺫﮐﺮﮐم اﻳّﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺑﻪ ﺑﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ ﻣﺎﺩﺍﻣﻴﮑﻪ
ﺑﻐﺮﻏﺮﻩ ﻣﺮگ
ﻨﻴﻔﺘﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس ﺷﻤﺎ
ﻫﻢ به ﺨﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﻴﺪ ﻗﺒل
اﺯﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻤﻴﺮﻳﺪ.
ﻭﺁﻏﺎﺯ
ﺑﺎﻋﻤﺎﻝ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ ﻗﺒل
اﺯﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺴﺮﮔﺮم ﻮ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺷﻮﻳﺪ. ﻭ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻭ
ﺍﺗﺼﺎل
ﺒﺮﻗﺮﺍﺭ
ﮐﻨﻴﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺫﮐﺮ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
اﺯ ﺧﺪﺍ (ﺷﺮﻁ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ ﺍﺭﺯﺵ
ﺗﻮﺑﻪ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕﻋﻘلی
ﻔﻌﻠﻰ ﻭ شدّت ﻋﺸق
ﻮﺗﻮﺳّل ﻮ
ﺗﻮﮐّل
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ الهی
اﺳﺖ. (ﺗﺰﮐﻴﻪ)
ﻧﻔس ﻳﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍئی ﺘﺎ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺧﻄﺮ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺍ
ﮐﻤﺘﺮﻣﻴﮑﻨﺪ. (ﺍﻋﻤﺎل
ﺰﺍﮐﻴﻪ) ﺗﻤﺎم کاﺭﻫﺎﻯ
نیکو ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﻔس ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻮﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺧﻮﺩ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ ﺒﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﻳ
ﺎﺑﺨﺸﺸﻬﺎﻯ
ﻤﺎل ﻮﮐﺴﺐ
ﻋﻔﻮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺭﻭﺷﻬﺎ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺷﺘﻐﺎل
ﺒﺎﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﭼﻮﻥ
ﻣﺴﺎﺋل گرﺩﺵ ﻭ
ﺗﻔﺮﻳح ﻮ ﮐﺴﺐ
ﻭ ﮐﺎﺭ ﻭ
ﺍﺯﺩﻭﺍج ﻮ ﻣﺴﺎﻓﺮﺕ
ﻭﺗحقّق
هوﺳﻬﺎ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎنع اﺯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺎﺷﺪ ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﮑﺮﻭﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺮﺍم ﻤﻨﻄقی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ ﻫﺮﮐﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻤﺠﺎﺯ
ﻭﺣﻠﺎل
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﺣتی
همرﺍﻩ ﺑﺎ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺍﺯﻫﺮﮔﻨﺎﻩ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺻﻠّﻮﺍ)
ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻨﻴﺪ ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
حفظ (ﺻﻠﻪ) ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ (ﻭﺍﺳﻄﻪ)
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺻﺮﻳﺤﺎ ﺻﻠﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﻤﻌنی
ﺼﻠﻪ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
سلوکی ﺒﺎ ﺭﺣﻢ
ﻃﺮﻳﻘﺖ الهی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﺳﻨّﺘﻰ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻤﺎﺯﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی اﺗﺼﺎل
ﺴﺎلک ﺒﺎ رَحِم
ﻄﺮﻳﻘﺖ و
ولایت ﻧﻮع
بشرﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺫﮐﺮ)
ﻳﺎﺩ ﺁﻭﺭﻯ ﻮ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻭ حضور
ﺫﻫﻥ ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩفع
ﺸﺮک اﺣﺘﻤﺎلی
ﺒﺎﺷﺪ. ﺷﺮﻭﻃ
ﻨﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺑﺎ ﺁﻏﺎﺯ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﺎ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭﺻﻠﺎﺕ
ﻳﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﺎﻟﻬﻰ ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ

حدیث 986 -
ﺍﺯﻣﻮﻟﺎ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ19ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: لا ﺷﻔیع
ﺃﻧجح ﻤﻥ
اﻟﺘﻮﺑﻪ ﻫﻴچ
ﺸﻔیعی ﻤﻔﻴﺪ
ﺗﺮ ﻭ ﻣﻮﻓﻘﺘﺮ
ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. (ﮐﻪ
ﺗﻮﺑﻪ ﺗﻮﻗﻒ
ﺍﺯﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻭ
ﺍﻋﻤﺎل ﻮ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺩﺍﺩﻥ ﺪﺳﺖ تعهّد
ﻭﺗﻮﺳّل
ﻮﺗﻮﮐّل ﺒﺎ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮفی کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻯ که
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺘﺄﻳﻴﺪﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﺮ ﻳﺎ
ﺑﺎ
ﭘﻴﺮﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮک آغاز
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﻧﺎجح
ﭙﻴﺮﻭﺯ ﻭ
ﻣﻮﻓق ﺒﺎ (
ﻧﺠﺎح ﻴﺎ ﻧﮕﺎﻩ)
ﻓﺎﺭسی
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﻣﺎﻧﻨﺪ ﺟﻨﺎﺡ
ﻳﺎ ﮔﻨﺎﻩ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺍﺳﺖ .ﮐﻪ (ﻧﺎجع
و ﻴﺎ ﻧﺎﺟﺢ)
ﺍﺳﺖ.

حدیث
987 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ 20 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﺮّ ﻋﻴسی
ﺒﻥ ﻤﺮﻳم علی
ﻘﻮم ﻴﺒﮑﻮﻥ ﻓﻘﺎل
ﻟﻌلّ ﻤﺎ ﻳﺒکی
هؤلاء ﻓﻘﻴل
ﻴﺒﮑﻮﻥ ﻋلی
ﺬﻧﻮﺑﻬﻢ ﻗﺎل
ﻔﻠﻴﺪﻋﻮﻫﺎ
ﻳﻐﻔﺮ ﻟﻬم ﻋﻴسی ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﻣﺮﻳم ﺒﺮﮔﺮﻭهی
ﻮ ﻗﻮﻣﻰ(ﺍﻭم
کنندگان) ﮔﺬﺭ
ﮐﺮﺩ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﺎل أﺷک
ﺮﻳﺰﻯ ﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﻧﺪﺑﻪ ﺍﺷک
ﻤﻴﺮﻳﺨﺘﻨﺪ)
ﻭﭘﺮﺳﻴﺪ ﭼﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ گرﻳﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺑﻮﻯ
گفتند ﮐﻪ
ﺍﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﮔﺮﻳﺎﻥ هستند.
ﻋﻴﺴﻰ ﮔﻔﺖ ﭘس (ﺩﻋﺎ)
ﮐﻨﻨﺪ (ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک الهی
حتی عبادات
قشری شرک آمیز
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻣﺎﺩﺍﻣﮑﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
زنده ﺪﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺷﺎﻥهست
.ﻭلی
ﺒﻘﺸﺮﻯگرﻯ و
آخوند پرستی
ﻤﺸﻐﻮل هستند)
ﺗﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻮﻋﻔﻮ الهی
ﻘﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ (ﻣﺎﺩﺍﻣﮑﻪ
ﺭﺍﻩ ﺑﺨﺸﻮﺩگی
اﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﺎ سلوک الهی ﻮ
ﺗﻮﺑﻪ ﻫﺴﺖ ﺟﺎﻯ
ﻨﮕﺮﺍنی ﻨﻴﺴﺖ.ﺭﻭﺵﻋﺎﺩﻯ
ﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻴﻬﻮﻩ ﻃﻠﺐ ﺍﺷک
ﺮﻳﺰﻯ
ﺪﺭﮐﻨﺎﺭ
ﺩﻳﻮﺍﺭﻧﺪﺑﻪ
ﺩﺭ ﺍﻭﺭﺷعلیم
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﺳﺎﻟکی ﺪﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﮔﺎﻩﺧﻮﺩ
ﻭﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﺧﻮﺩ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﻭﺍﺣﺘﻤﺎل
عدم ﺘﻮﻓﻴق اﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭ
ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺗﺎ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﻮﺿﻮعی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺍﺷک
ﻤﻴﺮﻳﺰﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺪﻋﺎ
ﻭﻧﺠﻮﺍ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭﺍﺑﺮﺍﺯ
ﭘﺸﻴﻤﺎنی
اﺯﻏﻔﻠﺘﻬﺎ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎ ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻳﻥ ﺤﺎل
اﺩﺍﻣﻪ ﻳﺎﺑﺪ ﺭﻭﺍﻥ
ﭙﺎﻛﺘﺮ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩﺍﻯ
اﻣﻴﺪﻭﺍﺭﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺗﺮﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺮﻳﻌﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﻴﺰ
ﻧﺮﺳﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺣﻮﺍل
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻋﻠﺎﺋم ﭙﺬﻳﺮش
ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺭﺍﻩ
ﻭﺳﻠﻮک
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﺎﻟک اﺯﻧﻈﺮ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻟﻴﺪﻋﻮﺍ)
ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪ ﻭﻫﻤﺎﻥ
سلوک الهی
کنند.ﺩﺭسلوک
الهی ﻧﺎﻡ ﻫﺮ ﻳک
اﺯﺍﻋﻤﺎﻝ ﻗﺎﺑل
اﻃﻠﺎﻕ ﺑﺮ ﮐلّ
ﺴﻠﻮﻙ الهی
اﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻳﺎ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ ﺻﻮم
ﻴﺎ ﺭﻭﺯﻩ ﻭحَجّ
کعبه ﻭﻳﺎﺍﻣﺮ
ﺑﻤﻌﺮﻭﻑ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ.
ﻭﺣتی ﺴﺠﻮﺩ ﻭ
ﺭﮐﻮع ﻮﻗﻴﺎم
ﻮﺗﺸﻬّﺪ ﻭﻫﺮ
ﻳک اﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﻤﻌنی
ﺘﻤﺎم سلوک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻋﻴﺴﻰ ﺩﻟﻴل
ﺘﺄﻳﻴﺪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺭﻭﺵﻋﻴسی ﺪﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻭ ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﻤﺘﻮﺟﻪ
ﻭﻣﺮﺍﻗﺐ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭالهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ برتر
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘس
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃمی مریم ﻮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ هدآیَت
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪﺷﺪ که
بشهود برتر نور
قائم برسند .)

حدیث
988 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ21ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: کفی ﺒﺎﻟﻨﺪم
ﻣﺘﻮبة ﺑﺮﺍﻯ
اﺑﺮﺍﺯ ﻧﺪاُمّت
ﮐﺎفی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻮﺑﻪ ﺷﻮﺩ.(ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
که ﺍﮔﺮ ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﭘﺸﻴﻤﺎﻥ اﺯ ﻭضع
کنونی ﻮ
ﺍﻋﻤﺎل گذشته
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﺎفی
اﺳﺖ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﺪ. (ﺗﻮﺑﻪ) ﻳﺎ
ﺗﺐّ ﻭ ﺗﺎﺑﻮ ﻭﻗطع
اﺯ ﻫﺮﺭﻭﺵ
ﻭﺍﻋﻤﺎل ﻘﺒعلی
اﺳﺖ.ﺍﻋمّ اﺯ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﺑﺎ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
اﺯ ﺍﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭﻳﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺍﻋﻤﺎلی
که دﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﮑﻪ
ﭘﻴﺮﻣﺮﺑنی
ﺒﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ گناﻩ
ﻭﻣﺎنع ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻯگرﻯ ﺪﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﺮک عباﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﮔﻮئی
ﻮﻧﻔﺮﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻭ ﺩﻭ
ﺭﻭﺋﻰ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﺎ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﮐﻪ
ﺣتی عقل ﻤﺎﺩﻯ ﻭﺟﺰﺋﻰ
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺑﺪﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺍﺯﻗﺮﺍﻥ ﻮﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁثاﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
گدﺷﺘﻪ ﺁﺷﻨﺎ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪﭼﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎئی
ﻤﺎنع اﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
989 اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ص20 بحاﺭ)
ﮐﻪﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺍنی ﻴﺎﺍ
ﻳّﺎ ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﺁﻣﻨﻮﺍ ﺗﻮﺑﻮﺍ
ﺍلی اﻟﻠﻪ
ﺗﻮبة ﻧَﺼﻮﺣﺎ
ﺍﻯ کساﻧﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥﺁﻭﺭﺩﻳﺪ
ﺑﺨﺪﺍی الله ﺗﻮﺑﻪ
ﻧﺼﻮح
ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.(ﻧﺎﺻﺤﺎﻧﻪ
ﻳﺎ ﭘﺎکﺸﺪنی
که (ﻧُﺼﺢ)
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.)ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺪﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻴﺘﻮﺏ
ﺍﻟﻌﺒﺪ ثُمّ
لا ﻳﺮجع ﻔﻴﻪ ﻭ
ﺃﺣﺐّ ﻋﺒﺎﺩ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍلیه
ﻟﻠﻪ ﺍﻟﻤﺘّﻘﻰ
ﺍﻟﺘﺎﺋﺐ ﻳﻌنی که
ﺑﻨﺪﻩ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﺪ ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺪﺍﻥ کاﺭﻫﺎ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺗﺮﻳﻥ ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐسی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﻣﺘّﻘﻰ (ﻳﺎ
ﺗﺮﺳﺎﻥ
اﺯﺧﺪﺍ ﻭ
ﺩﺭﺣﺎل
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺎﺷﺪ. (ﻋﺒﺪ)
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺑﻨﺪگی
ﻮﻋﺒﻮﺩﻳﺖ ﻭ
ﻣﻮﺑﺪ ﺑﻮﺩﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻮٴﻤﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺑﻮﺩﻥکسی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﻓﻘﻄ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﻗﺸﺮﻯ ﻤﺬﻫﺒﻰ
ﻭ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺳﺎﺑﻖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭالهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖﺩﺍﺩﻩ ﻭﻳﺎ
حدّ ﺍﻗل
ﺒﻘﺎﺋم ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺶ ﺍﺯ ﻧﻮع
بشر
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻣﺘّقی
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻘﻮﺍ ﻳﺎ سلوک
الهی ﻭﺑﺎ ﺗﺮس
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﻭﺑﺎ
ﺗﻘربّ ﺭﻭح
ﻮﺭﻭانی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺗﻮﺑﻪ ﺩﻭﺭﻯ
ﻮ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺒﺎﺯ
ﮔﺸﺖ
ﺑﮕﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮ ﺗﺮﻙ
ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺷﺮﻃ
ﻘﺒﻮل ﻮ ﺃثر
ﺗﻮﺑﻪ ﺍﺳﺖ.

حدیث
990 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﻣﺼﺎﺩ اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ20؟ﺤﺎﺭ
)ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﻴﻠﺰم
اﻟحقّ لا فی
ﺃﺭﺑﻊ ﻳﺤﺒّﻮﻥ
اﻟﺘﺎﺋﺐ ﻭ
ﻳﺮﺣﻤﻥّ
اﻟﻀﻌﻴﻒ ﻭﻳﻌﻴﻨﻮﻥ
ﺍﻟﻤﺤﺴﻦ ﻭ
ﻳﺴﺘﻐﻔﺮﻭﻥ
ﻠﻠﻤﺬﻧﺐ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺑحقّ اﻣّﺖ ﻣﻦ (
ﺍﻭم کنندگان
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ سلوکی
اﻭ) ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﭽﻬﺎﺭ
ﺧﺼﻠﺖ ﺭﺍ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺁﻧﮑﻪ
ﺗﺎﺋﺒﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺿﻌﻴﻔﺎﻥ ﺮﺍ
ﺭﺣﻤﺖ ﮐﻨﻨﺪ ﻭﻣﺤﺴﻨﺎﻥ
ﺮﺍﮐﻤک
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﺨﺸﺪ ( ﺍﻳﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺎﺋﺒﺎﻥ
ﻮﺗﺎﺯﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺮﺍ
ﻣﺤﺒﺖ ﮐﻨﻨﺪ ﻭﻧﻔﺮﺗﻬﺎﻯ
ﮔﺬﺷته و ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺧﺼﻮﻣﺖﺁﻣﻴﺰ
ﻭﭘﺮ ﺯﺣﻤﺖ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺿﻌﻴﻔﺎﻥ
اﻋمّ اﺯ
ﺍﻃﻔﺎل ﻮ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻮﻓﻘﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺯﺑﻤﻌنی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ( ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﻧﻔس خود)
ﻭﺭﻭﺍﻥﺨﻮیش
ﺩﺭ (ﺧﻮﺩ ﻓﻘﺮﻯ)
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﻳﺶ
ﺭﺣﻤﺖ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﻳﺎﺭﻯ ﺩﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺧﺴﺘﻪ ﻭ ﺍﺯ ﭘﺎ
ﻧﻴﻨﺪﺍﺯﺩ. ﻭ(ﻣﺤﺴﻨﺎﻥ)
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﺣﺎﻝ (ﺗﺤﺴﻴﻦ)
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﺮﺍ
ﮐﻤک ﻜﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﮐﺎﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ.ﻭ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
ﻮ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺳﺎلک ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺯﺣﻤﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﺑﺒﺨﺸﻨﺪ
ﻭﻋﻔﻮ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ ﺪﺭ
ﺑﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺒﺨﺸﻨﺪﻩ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻭﮐﻤک
ﺒﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ الهی
ﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﻳﺸﺘﻦ ﺍﺳﺖ.

حدیث
991 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ 20ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻥّ
اﻟﻤﻮٴﻤﻦ ﻟﺎ
ﺗﮑﻮﻥ
ﺴﺠﻴّﺘﻪ
ﺍﻟﮑﺬﺏ ﻭ ﻟﺎ
ﺍﻟﺒُﺨل ﻮﻟﺎ
ﺍﻟﻔُﺠﻮﺭ ﻭﻟﮑﻥ
ﺮﺑّﻤﺎ ﺃﻟم ﺒشیئ
ﻤﻥ هذا ﻟﺎ
ﻳﺪﻭم علیه ﻓﻘﻴل
ﻠﻪ ﺃفی ﺰﻧﻰ؟
ﻗﺎل ﻨﻌﻢ ﻫﻮ
ﻣﻔﺘّﻦ ﺗﻮّﺍﺏ
ﻭﻟﮑﻥ لا
ﻳﻮﻟﺪ ﻟﻪ
ﻣﻥﺘﻠک
اﻟﻨﻄفة ﻣﻮٴﻤﻦ
(ﺍﻭم کنندﻩ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ)ﺭﺍ
ﻫﺮﮔﺰ ﺧﺼﻠﺖ
ﻭﺻﻔﺖ
ﺩﺭﻭﻏﮕﻮﺋس
ﻨﻴﺴﺖ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺨﻞ ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮔﺎهی ﺒﺪﺍﻥ
ﺪﻭﭼﺎﺭ ﺑﻮﺩ ﺩﻭﺍمی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ (ﮐﻪ
ﺍﻧﺪکی ﺁﻥ
ﺍﺯﻣﺤلّ بی
اﺭﺍﺩگی
ﻮﻋﺎﺩﺍﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﺁﻳﺎ
ﻣثلا ﺯﻧﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎم
گفت ﺁﺭﻯ
ﻮﺷﺎﻳﺪ
ﻓﺘﻨﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ولی
اﺯﺍﻳﻦ
ﺯﻧﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻨﻄﻔﻪﺍﻯ
ﭙﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.(
ﺷﮑﺴﺖ ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶالهی
اﺯ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﻓﺘﻨﻪ الهی
ﺒﺮﺍﻯ او
ﻓﺮﺍﻫم
گرﺩﻳﺪﻩ. ﻭ
ﻧﻴﺰ (ﺯﻧﺎ)
ﺑﻤﻌنی
اﺯﺩﻭﺍج با
کسی که ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘس
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺳﻠﻮک
اﺯﺩﻭﺍج کند.ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺟﻰ ﮐﺮﺩ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺑﭽﻪ
ﺩﺍﺭﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪﺷﺪ.

حدیث
992 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ21 بحار
) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤﻥ اُﻋطی
ﺃﺭﺑبع ﻟم
ﻴﺤﺮم ﺃﺭﺑﻌﺎ ﻣﻥ
اﻋطی اﻟﺪﻋاء
ﻠم ﻴﺤﺮم
اﻟﺄﺟﺎبة ﻭﻣﻥﺎﻋﻄﻰ
ﺍﻟﺎﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻟم ﻴﺤﺮم
اﻟﺘﻮﺑﻪ ﻭﻣﻥ
اﻋطی
اﻟﺸﮑﺮلم
ﻴﺤﺮم ﺰﻳﺎﺩة ﻭ
ﻣﻥ اُﻋﻄﻰ
ﺍﻟﺼﺒﺮ ﻟم
ﻴﺤﺮّم اﻟﺄﺟﺮ ﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﭼﻬﺎﺭ ﺧﺼﻠﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻬﺮﻩ
ﻣﺤﺮﻭم ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺩﻋﺎ ﮐﻨﺪ ﻣﺤﺮﻭم
اﺯﺟﻮﺍﺏ ﻣثبت الهی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. (ﻳﻌنی
اﮔﺮسلوک
الهی ﻨﮑﻨﺪ
ﻣﺤﺮﻭم
اﺯﭘﺬﻳﺮﺵ الهی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ)
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩ ﻣﺤﺮﻭم
اﺯ ﺗﻮﺑﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. (ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻮﺑﻪ ﺍﻭ ﺑقوّه
ﺧﻮﺩ ﺑﺎقی اﺳﺖ
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﻨﺎﻩ ﺗﻮﺑﻪﺍﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺳﭙﺎس ﮐﺮﺩ ﻣﺤﺮﻭم
اﺯ ﻓﺰﻭنی
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ (ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﮐﻪ ﺷﮑﺮ
ﺁﻥ ﺒﺎﻋث
ﻓﺰﻭﻧﻰ نعمت
ﺍﺳﺖ ﻭﭼﻪ (ﺷﮑﺮ)
ﺑﻤﻌﻨﻰ (سلوک
الهی) ﮐﻪ
ﺑﻤﻌنی ﺬﮐﺮ
ﻭﻓﺰﻭنی ﻤﻘﺎم
ﺮﻭحی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺸﻮﺩ)
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺻﺒﺮ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩ ﻣﺤﺮﻭم
اﺯ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. (ﺻﺒﺮ ﺧﻮﺩﻋﺼﺎﺭﻩ
ﺗﻤﺎم اﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ.
ﻭﺃﺟﺮ ﺁﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
اﺯ بشریّت
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺻﺒﺮ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻓﺮﺻﺖ
ﮐﺎفی ﻮﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺪﻋﺎ ﮐﺮﺩﻥ
ﻮﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻭﺷﮑﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﻮﺻﺒﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥکمک ﻮ
ﺑﺎ
ﻗﺪﺭﺕﺍﺟﺮﺍئی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل ﻴﺎ
ﺑﺎﻟقوّه ﺧﻮﺩ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
سلوک الهی ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺃﺟﺮ ﺟﺴﻤﺎنی
ﻮ ﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻳﺎ
ﺃﺟﺮ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﻭﻳﺎ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
عقلی
ﻭﺍﺣﻮﺍلی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺃﺟﺮ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺮﺩﻥ
ﺴﺎﻟک
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
993 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ21ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﺃﺭﺑﻌﻤﻥ
کنّ ﻔﻴﻪ ﮐﺎﻥ
فی ﻨﻮﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺄﻋﻈﻢ ﻣﻥ
کاﻧﺖ ﻋﺼمة
ﺃﻣﺮﻩ ﺷﻬﺎﺩﻩ
ﺃﻥ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺃﻧنی ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻭﻣﻥ
اﺫﺍﺃﺻﺎﺑﺘﻪ
ﻣﺼﻴبة ﻗﺎﻝ ﺍﻧّﺎ
ﻟﻠﻪ ﻭﺍﻧّﺎ
ﺍﻟﻴﻪ
ﺭﺍﺟﻌﻮﻥ ﻭﻣﻥ
اﺫﺍ ﺃﺻﺎﺏ
ﺧﻴﺮﺍ ﻗﺎل
اﻟﺤﻤﺪ ﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ ﻭﻣﻥ
اﺫﺍ ﺃﺻﺎﺏ ﺧطیئة
ﻗﺎل ﺃﺳﺘﻐﻔﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺃﺗﻮﺏ
ﺍﻟﻴﻪ ﭼﻬﺎﺭ
ﺧﺼﻠﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺪﺭ ﺷﺨصی
ﺒﻮﺩ ﺩﺭ(
ﻧﻮﺭﺃﻋﻈﻢ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
(ﻧﻮﺭ ﺃﻋﻈﻢ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨلق اﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرﺵ
ﺭﺣﻤﺎنی هست .ﮐﻪ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺍﺭﺩ)ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻋﺼﻤﺖ ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ ﺍﻭ ﺍز
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺃﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺬﮐﺮ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ (ﻳﻌنی
ﺪﺭﺣﺎل ﺬﮐﺮ
ﺑﻮﺩﻥ ﻮﺩفع
ﺸﺮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎلی
اﺳﺖ) ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻥ ﺮﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻢ(ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺤﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩﺵ ﻭﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺮﺳﻮل ﻮ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩﺍﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک اﻣﺮﻭﺯ.
ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺩفع
ﺸﺮﻙ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻫﻤﻴﻥ
اﺳﺘﻘﺒﺎل
عباﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﻳﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻨﺎﻫﻴﮑﻪ ﻣﻴﺴﺮﺍﺳﺖ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ)ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭼﻮﻥ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺼﻴﺒتی ﺸﺪﻩ ﮔﻔﺖ
ﺃﻧّﺎ ﻟﻠﻪ ﻭ
ﺍﻧّﺎ ﺍﻟﻴﻪ
ﺭﺍﺟﻌﻮﻥ ﻣﺎﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺑأﻭ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ. ﻭ(ﻳﻌنی
اﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ سلوک
الهی ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺻﺒﺮ
ﮐﻨﻴﻢ.
ﻭﺗﻤﺮﻳﻥ ﻤﺎ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻣﺘﻮﺳل
ﺸﻮﻳﻢ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﻋﻤﺎل الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﭼﻮﻥ
اﻳﻥ ﻤﺼﻴﺒﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭ ﻳﺎ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺑﺨﻴﺮ
ﻭ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍﻯ ربّ
ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ ﺮﺍ (ﻭﺧﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﻫﺮ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺴﭙﺎس
ﮔﺬﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭمُربّی
الهی ﺨﻮﺩ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺧﻄﺎ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﺷﺪ ﻭﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ
ﺗﻮﺑﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ (ﻭ
ﺑﻮﻯ ﺮﻭ ﻤﻰ
ﺁﻭﺭﻡ ﮐﻪ
ﻣﻴﺒﺨﺸﺪ.
ﻭﺳﻠﻮک
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪﺟران
گرﺩﺩ.(ﻣﺼﻴﺒﺖ)
ﺑﻠﺎﺋﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻮﻥ
هر
ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻯ ﺑﺴﻮﻯ
ﻮ (ﺻﻮﺏ) ﺍﻭ
ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺭﻭﻯکرﺩﻩ و
ﺑﻬﺪﻑ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺣﺎﺻل اتفاق
ﻴﺎ ﺗﻴﺮ
ﺑﺘﺎﺭﻳکی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﺃﻣﺮﻩ)
ﺃﻣﺮ ﺍﻭ ﻳﻌنی
ﺃﻣﺮالهی ﻮ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻭ ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺗﺬﮐﺮ الهی ﺪﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ(ﺫﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺪفع ﺸﺮک
اﺣﺘﻤﺎلی اﺳﺖ. (ﺧﻴﺮ)
ﺗﮑﺎﻣل اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﻮ ﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﻴﺮ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺷﺮ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺷﺮّ
ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﻄﻴﺌﻪ ﻳﺎ
ﺧﻄﺎ ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻭﻫﺮﻏﻴﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻏﺎﻓﻠﺎﻧﻪ
ﺍﺯﺍﺟﺮﺍﻯ ﻴک
ﺃﻣﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ.

حدیث
994 – از پیامبر
است که
میفرماید
(ج؟ص؟؟) ﺘﻮﺑﻮﺍ
ﺍلی اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭ ﺟل ﻮ ﺍﺩﺧﻠﻮﺍ
فی ﻤﺤﺒّﺘﻪ
ﻓﺎﻥّاﻟﻠﻪ
ﻳﺤﺐ ﺍﻟﺘﻮّﺍﺑﻴﻦ
ﻭ ﻳﺤﺐ
ﺍﻟﻤﺘﻄﻬّﺮﻳﻥ
ﻮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻥ
ﺘﻮّﺍﺏ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺰّ ﻭ جلّ ﺗﻮﺑﻪ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ ﻭ
ﺩﺍﺧل ﻤﺤﺒّﺖ
ﺍﻭ ﺷﻮﻳد (ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺍﻳﺮﻩ
ﻣﺤﺒﺖ ﺍﻭ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﻴﺪ.
ﭼﻮﻥ سلوک
الهی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ الهی ﺰﻣﺎﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎ
ﻣﺤﺒﺖ
ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﻣﺤﺒﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺟﻠﺐ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ توﺍﺑﺎﻥ
ﻮ ﻣﻄﻬّﺮﻭﻥ(
ﻧﻔس ) ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﺘﻮّﺍﺏ
ﺍﺳﺖ.(ﺗﻮّﺍﺏ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣل الهی
ﺸﻮﺩ ﺗﺎ
ﻣﻌﻠﻮم گرﺩﺩ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﻣﺎﺩﺍم که
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩ. ﻭ
ﺑﺎﺟﺮﺍﻯ
اﺣﮑﺎم الهی
ﻮﻣﺤﺒّﺖ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻣﻄﻬّﺮﻳﻥ کساﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ (ﻳُﻄﻬّﺮ)
ﻳﺎ ﮐسی که ﻧﻔس
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﭘﺎک و طاهر
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭﺣﺎال
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس و
روان ﻭ ﻧﺠﻮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻣﻮٴﻤﻥ
اﻭم کنندﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥالهی ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺘﻤﺎم کرﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺎﺩﺍم
ﺪﺭﺗﻮﺑﻪ ﻭتعهّد
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﻮٴﻤﻥ
اﻭم کننده
ﻩﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻫﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
در واقع مشزک . ﻭﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻮٴﻤﻦ ﺍﻭم
کنندﻩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭﺗﻤﺎم
ﻮﻗﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺤﺒﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘس
ﺍﺯﻣﺤﺒﺖ
ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺍﺳﻄﻪ الهی
اﺳﺖ. ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺒﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺭﺿﺎﻯ اﻭ ﺩﺍﺩﻥ
ﺍﺣﻮﺍل
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﻭﺍﻧﺒﺴﺎﻃ
ﺨﺎﻃﺮﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻳک ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻓﻌﻠﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث
995 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ؟؟۱۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﻤثل
اﻟﻤﻮٴﻤﻥ عند
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭجلّ
ﮐﻤثل ﻤﻠک ﻤﻘربّ
ﻭ ﺍﻥ المؤﻤﻥ
عند ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰ
ﻭ ﺟل ﺃﻋﻈم ﻤﻥ
ﺬﻟﻚ ﻭﻟﻴس شیئ
ﺃﺣﺐ ﺍلی اﻟﻠﻪ
ﻣﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ
ﺘﺎﺋﺐ ﺃﻭ ﻣﻮٴﻤنة
ﺗﺎﺋبة ﻣثال
ﻤﻘﺎم
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻳک ﻔﺮﺷﺘﻪ ﻣﻘربّ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی
ﻤﻮٴﻤﻦ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻘﺎمی
ﺃﻋﻈم
اﺯﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﻘربّ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﺒﻮﺑﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﻮٴﻤﻨﻰ ﺗﺎﺋﺐ
ﺩﺭ ﺗﻮﺑﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﻣﻮٴﻤﻨﻪﺍﻯ
ﺰﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺗﻮﺑﻪ ﺍﺳﺖ (ﺗﻮﺑﻪ
ﺗﺮک گذﺷﺘﻪ ﻭتعهّد
ﺳﻠﻮکی
ﭙﻴﻮﺳﺘﻪ
ﺑﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺍﻭم کنندﻩ ﻭ ﺩﺭﺣﺎل
همّت ﻭ سعی
ﺒﺮﺍﻯ اﻭم ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻭﺍﺳﻄﻪالهی
که ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺩفع ﺸﺮک
ﻮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻔﺮّ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺷﺘﻪ الهی
ﻴﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ هستند.حتی
اﺯﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻔﺮﺿﻰ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ (ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ)
ﺁﻥﻤﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭحقّ ﺍﻧﺎ
ﺍﻟحقّ گفتن
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﭽﻮﻥ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺻﺪﺩ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
اﺳﺖ ﭘس
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩﺍﻯ
کم ﻴﺎ ﺯﻳﺎﺩ ﻣﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﻣﻘﺎم الهی
آﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﻌﺮﺍج ﺨﻮﺩ
ﺭﻓﺖ.ﻭ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻗﺎم ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎ ﺍﻭ ﻧﺒﻮﺩ ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﻣﻴﺮﻓﺖ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻳﺶ ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﻋﻘﻠﺶ
ﻣﻴﺴﻮﺧﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨمی ﻔﻬﻤﻴﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮ
ﺷﺎﻫﺪﻯ ﺒﺎﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ که
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻣﻘﺎم الهی
ﻮﻋﻘلی ﻮﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘگی
کافی ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﻣﻘربّ)
ﻧﺰﺩﻳک ﺒﺨﺪﺍ ﻧﻪ
ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥ ﮐﻪﺧﺪﺍ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل
ﻨﻴﺰ ﻫﻴچ ﺠﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﻣﻘﺎم
اﻟﻮﻫﻴﺖ ﻭ
ﺭﺑﻮﺑﻴﺖ ﻳﺎ
ﻧﻮعی اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ در

حدیث
996 - ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ21
بحار) اﻟﺘﺎﺋﺐ ﻣﻥ
اﻟﺬﻧﺐ ﮐﻤﻥ لا
ﺫﻧﺐ ﻟﻪ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎهی
ﺘﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﮔﻨﺎهی هم
ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺸﺮﻃ
ﺘﻮﻗّﻒ ﺍﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺁﻥ
گناﻩ ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﭙﺸﻴﻤﺎنی
ﻮﺣﺴﺮﺕﺁﻥ ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺒﺎ ﺍﻟﺘﻤﺎس
ﺑﺎ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺗﻮﺳّل ﻮ ﺩﻋﺎ
ﻭ ﺍﺷک ﺮﻳﺰﻯ
ﺒﺪﺭﮔﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭﺳﺎﻟک
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺟﺎﻯ ﻨﮕﺮﺍنی
اﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻫﻤﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺎﻟک ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺮﺍ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺑﺪﻫﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ذﺍﻭﻟﻴﺎﻯالهی
ﻴﻬﺮ ﺑﺎﺭ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ فرﺷﺘﮕﺎﻥ
اﺭﺑﺎﺑﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺑﺎﻥ
ﻔﺼﻮل ﻨﻮعی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
(ﮐﺮﻭﺑﻴﺎﻥ)
ﻫﻤﺎﻥ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻓﺮّ
ﻭﻣﻘربّ ﺑﺨﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺮﺟﺴﺘﻪ الهی
ﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻦ ﻭ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭحی ﻮﻋﻘلی
ﻮﻣﻘﺎمی
ﻮﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.

حدیث
996 - ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ( 21 ﺑﺤﺎر) اﻟﺘﺎﺋﺐ ﻣﻥ
اﻟﺬﻧﺐ ﮐﻤﻥ لا
ﺫﻧﺐ ﻟﻪ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎهی
ﺘﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﮔﻨﺎهی هم
ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺸﺮﻃ
ﺘﻮﻗّﻒ ﺍﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺁﻥ
گناﻩ ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﭙﺸﻴﻤﺎنی
ﻮﺣﺴﺮﺕﺁﻥ ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺒﺎ ﺍﻟﺘﻤﺎس
ﺑﺎ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺗﻮﺳّل ﻮ ﺩﻋﺎ
ﻭ ﺍﺷک ﺮﻳﺰﻯ
ﺒﺪﺭﮔﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭﺳﺎﻟک
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺟﺎﻯ ﻨﮕﺮﺍنی
اﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻫﻤﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

حدیث
997 - اﺯﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ۲۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻟﻌﺠﺐ
ﻣﻤّﻥ ﻴﻘﻨﻂ ﻭ
ﻣﻌﻪ
ﺍﻟﻤﻤﺤﺎﻩ ﻓﻘﻴل
ﻠﻪ ﻭﻣﺎ
ﺍﻟﻤﻤﺤﺎﻩ؟
ﻗﺎل
اﻟﺎﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﺟﺎﻯ
ﺘﻌﺠﺐ ﺍﺯ ﮐسی اﺳﺖ
ﮐﻪﻣﺄﻳﻮس
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺭفع
ﻴﺄس ﺍﻭ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﭘﺎسخ
ﺒﺎﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﭙﺎک ﻛﻨﻨﺪﻩ
ﻳﺄس ﻭ ﻗﻨﻮﻃ
ﭽﻴﺴﺖ؟ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﺍﺳﺖ.(ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺒﺎﻋث ﻳﺄس
ﺍﺳﺖ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺗﺮس
ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﭘﺸﻴﻤنی
اﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﮔﺮﻫﺮﺑﻴﮕﻨﺎﻫﻰ
ﺑﺎﺗﺼﻮﺭ
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺴﻨّتی ﺮﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺷﺎﻳﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻳﺎ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮐﻪ ﮔﻨﺎهی
ﺒﮑﻨﺪ ﺑﺎﻋث
ﻏﺮﻭﺭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺤﺎﻝ ﮔﻨﺎﻫﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ثوﺍﺏ
ﺷﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﺸﺨﺺ
ﮔﻨﺎﻩﮐﺎﺭ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﻔﮑﺮ
ﭼﺎﺭﻩ
ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭﻃﻠﺐ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
اﺗﻔﺎقیﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺳﺨﺖ
ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩﻋﻤل کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﺑﺎ
ﺗﻮﻗﻒ ﺍﺯﺁﻥ
گناﻩ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮک ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺪﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍﺁثاﺭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺪﺭﺩﻝ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻤﻬم اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺗفع
گردد ﻭﻋﺎﺩﺕ
ﺑﮕﻨﺎﻩ ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﻌﺪم گناﻩ ﻭﻳﺎ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻠﺬﺕ
ﺩﺍﺋم اﻧﺠﺎم
ﺁﻥ گناﻩ ﺷﺨﺺ
ﺭﺍ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺳﻠﻮک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﻣﻤﺤﺎة
) ﻣﺤﻮ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﭘﺎک ﻛﻨﻨﺪﻩ
ﻭ(ﻗُﻨﻮﻁ) ﻳﺄس
ﺍﺳﺖ ﻭ(ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ)
ﺗﻮﺑﻪ ﻣﮑﺮﺭ
ﺳﺎلک ﺪﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
تعهّد ﺳﺎﻟک
ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺄﺣﻮﺍﻝ
ﺭﻭﺯ ﻧﺨﺴﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻭﺍﺳﺖ.

حدیث 998 -
ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ ﻋلیّ
اﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ۲۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺘﻌﻄّﺮﻭﺍ
ﺑﺎﻟﺎﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻟﺎ ﺗﻔﻀﺤﮑم
ﺮﻭﺍﺋح
اﻟﺬﻧﻮﺏ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻋﻄﺮ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺁﻏﺸﺘﻪ ﮐﻨﻴﺪ ﺗﺎ
ﺑﻮﻯگناﻫﺎﻥ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺭﺳﻮﺍ
ﻧﮑﻨﻨﺪ (ﺍﻳﻦ
ﮔﺮﻣﺎﻯ
عرﺑﺴﺘﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻮﻯ ﺒﺪ ﺗﻥ ﺮﺍ ﺟﺰ
ﺑﺎﻋﻄﺮ
ﻧﻤﻴﭙﻮﺷﺎﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺴﺘﺸﻮ
ﮐﻤﻴﺎﺏ ﻭﺗﻌﺮّق
ﺘﻥ ﺸﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺑﻮ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻋﻄﺮ ﺁﻥ
اﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭﺗﻮﺑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ.ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺪﺭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻔﺮﺍﻥ
ﻮﭘﺮﺩﻩ ﭘﻮشی
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮐﻔﺮﺍﻥ ﺨﺎﺹ
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻮﺷﻴﻄﺎﻧﻴﺎﻥ ﻭﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻏﻔﺮﺍﻥ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.(ﮐﺎﻭﺭ)
ﻓﺮﻧگی ﻮﮐﻔﺮ ﻫﻤﺎﻥ(ﮐﭙﺮﻯ)
ﻓﺎﺭسی اﺳﺖ.ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
همگاﻥ ﮐﻔﺮﺍﻥ
گناﻩ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﺮﺩﻩ
ﭘﻮﺷی اﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺍﺳﺖ.(ﺗﻔﻀﺤﮑﻢ)
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺭﺳﻮﺍ
ﮐﻨﺪ ﻭﻣﻔضح
ﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
(ﻭﺍﺿﺢ) ﻭ
ﺍﺷﮑﺎﺭ ﻗﺎﺑل
ﺪﻳﺪﻥ اﺣﻮﺍل
ﺒﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥکند .ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺯﺷﺮﻣﻨﺪگی
ﻮﺗﺮس ﻭ ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﻣﺎﻳل ﺒﭙﺮﺩﻩ
ﭘﻮﺷﻰ ﻭﻣﺨفی
کرﺩﻥ اﺳﺖ.

حدیث
999 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺎﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ۲۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪ ثُمّ ﺗﺎﺏﻋلیهم
ﻮ ﺳﭙس ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺨﺸﻴﺪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻳﻌﻨﻰ (ﺍﻗﺎﻟﻪ)
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﺑﺨﺸﺶ
ﻭﺍﺳﺘﻘﺎﻟﻪ
ﻭﺍﻧﺼﺮﺍﻑ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻥ ﺳﺎﻟک
ﻮﻳﺎﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺎﺋﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺑﺒﺨﺸﺪ.  حدیث
1000 ﺍﻣﺎم
ﺠﻮﺍﺩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۶ﺹ۲۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻌﻨﻰ (ﺗﻮﺑﻪ
ﻧﺼﻮﺡ) ﭼﻴﺴﺖ؟ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:ﺃﻥ
ﻴﮑﻮﻥ اﻟﺒﺎﻃﻥ
کاﻟﻈﺎﻫﺮ ﻭﺃﻓﻀل
ﻤﻥ ﺬﻟک ﮐﻪ ﺑﺎﻃﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﭽﻮﻥ
ﻈﺎﻫﺮ ﺍﻭ ﻭﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻬﺘﺮﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﻃﻥﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺮﻭح ﻮﺭﻭﺍﻥ ﻮ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻭ ﺗﻥ
ﻮﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐسی
ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ.ﺩﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺭفع ﺁثاﺭ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻣﻨفی اﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻮ ﺭﻭح
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺟﺰ ﺑﺎ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺍﻧﺠﺎم
کاﻣل سلوک
الهی ﻣﺮﺗفع
ﺸﺪنی ﺘﺎ ﺳﺮحدّ
ﺭﺿﺎﻯ اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺘﻌﻠﻴمی غیر
ﺮﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﺎ حدودﻯ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺮخی
ﺼﻔﺎﺕ ﺁﻧﻬم
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﻣﻮﻗﺖ ﺗﺄثیرﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
کاﻭﺍﻥ ﺪﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺪﺭﻣﺎنی
ﺨﻮﺩ ﺗﺎ حدودﻯ
ﺠﺰﺋﻰ ﺑﺮخی
اﺯﺻﻔﺎﺕ ﺯﺷﺖ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻓﺴﺎﺩ
ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﺳﺖ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﻣﺮﺗفع
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ .ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﺪﺗﺮﻯ هم
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.(ﻧﺼﻮﺡ)
ﺑﺎﻧﺼﻴﺤﺖ ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥﺴﻠﻮک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺻﻄﻠﺎح
ﻴﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ (ﻧُﺼح
بنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ)
ﻳﻌنی ﺴﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺮاء
کنندﻩﺑ ﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭﺳﺎﻟک
همه ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺸﺎﻣل ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻴﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟک الهی
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻓﻀﻞ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﻓﻀل اﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
عقل ﻮﺻﺒﺮ
ﻭﻋﺸﻖ ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺣﺴﺎس
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﻬﺸت ﻮ ﺭﻭحی
که ﻣﺤﺴﻮس
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
اﻳﻦ ﻓﻀﻠﻬﺎ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ هاﻯ
ﻔﺮﺩﻯ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻳﺎ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟک ﻨﺎ
ﻭﺍﺻل
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﺮﺳﺪ.