501 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ۱۶۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  إﺫﺍ ﺍﺻﺒﺖ
ﺍﻟﺤﺪﻳث ﻓﺄﻋﺮﺏ
ﻋﻨﻪ ﺑﻤﺎ ﺷﺌﺖ  ﺍﮔﺮﺣﺪﻳث
ﻭ ﻣﻄلبی ﺮﺍ ﺑﺪﻗﺖ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻯ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺍﺳتی
ﺒﮕﻮ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
کن .ﺯﻳﺮﺍ ﻟُﺐّ
ﻣﻄﻠﺐ ﻭ ﻣﻌنی ﺒﺎﻃنی
ﻮﻣﻘﺼﺪ ﺍﺻلی
گوﻳﻨﺪﻩ ﻣﻬم اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ کسی ﻔﻬﻤﻴﺪ
ﺩل ﻧﻘل ﻤﻄﻠﺐ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ اﻟﻔﺎﻇ ﻮﺟﻤﻠﺎﺕ
ﻭﻣﻘﺪﻣﻪ ﻭﻣﺘﻥ
ﻮﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻭﺑﭽﻪ ﻧﺤﻮ ﺑﻴﺎﻥ
ﻨﻤﺎﻳﺪ.(ﺃﺻِﺒﺖ)
ﺑﺼﻮﺍﺏ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻮﻣﻮﺭﺩ ﺍﺻﺎﺑﺖ
ﺩﺭﻫﺪﻑ ﮔﻴﺮﻯ
گوﻳﻨﺪﻩ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺖ.(ﻓﺄﻋﺮِﺏ)
ﭘس ﺍﻋﺮﺍﺏ ﮐﻦ ﻭﺑﻴﺎﻥ
ﻮﺍﻇﻬﺎﺭ ﺑﺰﺑﺎﻥ
عربی ﺒﺪﺍﺭ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐسی
ﺒﺰﺑﺎﻥ غیر ﻋﺮبی
ﻤﻄﻠبی ﺮﺍ ﺍﺯ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺒﺸﻨﻮﺩ ﻭﺑﻔﻬﻤﺪ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺰﺑﺎﻥ
عربی ﺒﻴﺎﻥ
کند.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺟﺰ ﺭﻭح کلام ﻤﻨﺘﻘل
ﻨﺸﺪﻩ ﻭﺍﻟﻔﺎﻇ
ﻮﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭﻧﺤﻮﻩ
ﺑﻴﺎﻥ ﻮﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻣﻬم ﻨﻴﺴﺖ ﻭ ﺭﻭح
کلام اﻣﺎم ﻣﻬم
است ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻘل
ﻮﺍقعی ﻴک ﺤﺪﻳث
ﺍﻫﻤﻴت ﺪﺍﺭﺩﻭ
ﻧﻪ ﺍﻟﻔﺎﻅ. ﺍﻳﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺒﺮﺍﻯ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
کلماﺕ ﺣﺪﻳث ﻭ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﭼﻮﻥ کلماﺕ ﻗﺮﺍﻥ
ﻮﻧﻤﺎﺯ ﭼﻨﺎﻥ ﺘﻘﺪّس
ﻗﺎﺋل هستند ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺣتی
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﻗﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴم
ﺒﺰﺑﺎﻥ غیر ﻋﺮﺑﻰ
ﺑﻴﺎﻥ کنیم ﻫﺮﮔﺰ
ﻫﻤﺎﻥ کلماﺕ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍنیم ﺒﻴﺎﻥ
ﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﺭﻭح ﻤﻄﻠﺐ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﺎم
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻗﺮﺍﻥ ﺑﺎﻳﻥ ﺮﻭح
ﻤﻄﻠﺐ ﻭﻣﻘﺼﺪ ﺍﺻلی
ﻘﺮﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﻧﻘل کلام ﻮﻧﻮﺷﺘﻦ
ﻭﺣتی ﺘﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺍﺯﺍﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺩﺭک ﻤﻌنی ﺒﺎﻃنی
ﻮ ﺳﻠﻮکی أﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
همگانی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک عاﻣﻞ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻋﻠم اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺒﺼﺤّﺖ ﺍﻥ ﺪﺍﺭﺩ.
ﭘس ﺍﺯﺳﻠﻮک ﻮﻋﻤﻞ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﻮﻋﻘل
کلّی ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋم ﻮﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ ﻣﻌنی
ﺒﺎﻃنی و الهی
اﻳﻥ گفتاﺭﻫﺎ
چیست ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻋﻴﻥ اﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻧﺪﻳﺪﻩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﻭﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺒﻬﻤﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.

502 -  ﺪرحدﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﭽﻨﻴﻥ ﺘﻮﺿیح
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ163 ﺑﺤﺎﺭ):  لا ﺑﺄس
إﻥ ﻨﻘﺼﺖ ﺃﻭ ﺯِﺩﺕ
ﺃﻭ ﻗﺪّﻣﺖ ﺃﻭ ﺃﺧّﺮﺕ
ﺍﺫﺍ ﺍﺻﺒﺖ ﺍﻟﻤﻌنی
ﻣﺎنعی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﮐم ﻮ ﺯﻳﺎﺩ ﻭﻳﺎ
ﭘس ﻭﭘﻴﺶ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻭ ﻣﻌنی
ﻮﺍقعی ﺮﺍ ﺩﺭک
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﻰ ﻭ ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ ﻤﻄﻠﺐ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻰ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺪﻑ
ﺍﺯ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺨشی ﻮﺳﻠﻮکی
آﻥ اﺳﺖ.ﻭ ﺍﻣﺎم
ﻨﻴﺰ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﭘس
ﻭ ﭘﻴﺶ ﮐﺮﺩﻥ ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﺣﺪﻳث ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺖ:
ﺬﻟک ﺰُﺧﺮُﻑ
ﺍﻟﻘﻮل غرﻭﺭﺍ ﺍﺫﺍ
ﺍﺻﺒﺘم ﻟﻤﻌﻨﻰ
ﻓﻠﺎ ﺑﺄس  ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺤﺪﻳث
ﺭﺍ ﺍﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻋﻴﻨﺎ ﻣﻨﺘﻘل ﻤﻴﮑنند
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﻗﺴﻤتی ﺮﺍ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﻭ ﻳﺎﻋﻘﺐ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺑﻴﺎﻥ کنندﻩ ﺑﻴﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ. أﻣّﺎ
ﺍﻳﻥ کاﺭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻳﺒﺎ ﮐﺮﺩﻥ ﻮﺑﻴﺎﻥ
ﺒﻬﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴم
ﻮﺑﺮﺍﻯ ﻔﻬﻤﺎﻧﺪﻥ
ﺤﺪﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﻤﻌنی ﻮﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﺍﻳﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﺎﻧﻊ ﻭﻣﺸﮑل ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺪﻑ
ﻗﺎنع کرﺩﻥ ﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻭ ﻳﺎ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺑﺪﻝ ﺍﻭ ﺭﺍﻩ
ﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﺩل
ﺪﻭﺳﺖ ﺑﻬﺮﺣﻴﻠﻪ
ﺭهی ﺒﺎﻳﺪ جست .
ﻭﺍﻳﻥ هماﻥ غرﻭﺭ
ﻭ ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ ﻨﺎﻗل
ﺤﺪﻳث ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
کنندﻩ ﺍﻥ اﺳﺖ. ﻭﻗﺎنع
کرﺩﻥ ﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺟﻪ ﻋﻤﻴق
ﺒﻤﻄﻠﺐ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﻭﺍﺭﺩ ﻭﻣﻮﺍفق
ﻔﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮک
الهی گرﺩﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻫﻴچ ﺘﻌﻬﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ کسی ﺪﺭ ﻗﺎنع
کرﺩﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. (ﺯﺧﺮﻑ ﺍﻟﻘﻮﻝ)
ﺯﻳﺒﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﻮ ﺯﻳﻨﺖ
ﺩﺍﺩﻥ کلام ﻮﻣﻄﻠﺐ
ﺍﺳﺖ.ﻭلی ﻨﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻥ ﻤﻄلبی
ﺠﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
اﻟﻔﺎﻇ ﺘﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭﺵ ﺷﺪﻥ ﻤﻄﻠﺐ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ
کاﺭﻭﺟﻮﺩ ﻳﻚ (ﻧﻈﺮﻳّﻪ
کلّی ﻘﺒﻠﻰ) ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﺭ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
اﻳﻥ أﺣﺎﺩﻳث ﺑﻴﺎﻥ
ﻤﻘﺼﺪ ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ ﺧﻴﻠﻴﻬﺎ
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮّﺭﻣﻌﺎنی
ﺒﺎﻃنی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺧﻴﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻣﻌﺎنی
ﺒﺎﻃﻨﻰ ﺧﺎﺭج
اﺯﻣﻘﺼﻮﺩ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺤﺪﻳث اﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺑﻌﮑس ﻓﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻋﻤل آﻧﻬﺎ ﮐﺬﺏ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮﻣﺴﻠﻤﺎنی ﺒﺎﻃﻠﺸﺎﻥ
اﺳﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﻴﺎﻥ ﺤﺪﻳث
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑثوﺍﺏ
ﻭﮐﻤﺎل ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﺑﺮخی اﺯﻣﻔﺴﺮﻳﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺯﺧﺮﻑ ﻭﺯﻳﻨﺖ
ﮐﺎﺭﻯ أﺣﺎﺩﻳث
ﺭﺍ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﻘﺼﺪ ﻓﺮﻳﺐ ﺳُﻨّﻴﺎﻥ
ﻮﻓﻘﻴﻬﺎﻥ أﻫل
ﺴُﻨّﺖ ﮐﻪ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺧﻠﻔﺎﻯ أﻣﻮی ﻭﻋﺒﺎسی
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﻫﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﭙﻮﺷﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺨفی ﺒﺎﺷﺪ. ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﺷﻤﻥ ﻮ ﺟﺬﺏ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮﻙ. ﻭﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺒﺮﺳﺮ(حَقّ ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث )ﺑﺎﻫم
إﺧﺘﻠﺎﻑ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﺷﺨﺺ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺍﻳﺎ
ﺑﺰﺑﺎﻥ عربی ﺒﺨﻮبی
آﺷﻨﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻧﻪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ أﺣﺎﺩﻳث
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻋﻴﻥ اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺪﺭﺳﻠﻮک الهی ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻩ ﻭﻣﻌﻨﻰ ﺑﺎﻃنی
آﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﺭﻭح ﻮﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺭﺳتی ﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻋﺮبی ﺪﺍنی ﻨﻴﺰ
ﺷﺮﻃ اﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ ﻧﺤﻮﻯ
ﻮﺗﺼﺮﻳﻔﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ عرﺑﻰ
ﻣﻌﺎنی ﺤﺪﻳث ﺭﺍ
ﻣﺘﻐﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭلی هر کس ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻃﺮﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻫﺪﻑ ﻭﻧﻴّﺖ ﻓﮑﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺗﺼﺮﻳﻔﺎﺕ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
این نوﻳﺴﻨﺪﻩ ﺿﻤﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﻳﺶ ﻭﻋﺮبی ﺪﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﺼﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﮔﺮﻓﺘﻪﻭﻫﻤﻪ ﺭﺍﻳﮑﺠﺎ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩﻭلی ﺘﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮک ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻌﺎنی أﺻلی ﻮﺑﺎﻃنی
ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺤث
ﺣﺪﻳثها ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
عملا ﻋﻴﻥ
گفتارﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﻧمی
ﻨﻮﺷﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺩﺭک ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻔﺎﻇی
ﺒﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳس
ﺑﻠﻨﺪ. ﻭﺿﻤﻨﺎ ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﻔﺎﻇ گوﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﻧﻘل ﺤﺪﻳث ﺍﺭﺯﺵ
ﮐﺎفی ﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺸﺮﻃﻴﮑﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻃبیعی
ﻮﺗﺎﺭﻳخی اﻟﻔﺎﻇ
ﻮﻣﻔﺎﻫﻴم آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺍﺯ ﻃﺮﻓﻰ (ﺳﻄح
عقل ﺠمعی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ)
ﻭﺣتی ﺪﺭ یک ﻨﮋﺍﺩ
ﻭﻗﻮمی اﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺰﺑﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻫﺎﻯ
أﻟﻔﺎﻇ ﻮ ﻭﺳﻌﺖ
ﻣﻔﺎﻫﻴم ﻔﺮق
کرﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﭼﻮﻥ ﻔﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍﻭﻯ ﻤﺸﺨّﺺ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭﻧﻈﺮﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﺪﺭیجی ﻤﻌﺎنی
اﻟﻔﺎﻅ ﻭﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﻤﺮﺩﻡ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﭙﺬﻳﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤل
ﻤﻔﻴﺪ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻣﻌﺎنی
اﻟﻔﺎﻅ ﺩﺭ ﻃﻮل
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺄﺻل ﻮﻣﻔﻬﻮم
اﻭﻟﻴﻪ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻣﺸﮑل ﻮﺣتی ﻤﺤﺎل
اﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺎﺻل
ﻮﺗﺄﻭﻳل اﻟﻔﺎﻇ
ﺪﺭ ﺣﺪﻳثها ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ثاﺑﺖ ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
هستی ﺒﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻭﺳﻴﻊ ﺩﺭﻣﻌﺎنی
ﻮﺍﻟﻔﺎﻅ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭﺭﺍﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺄﻭل ﻮ ﺍﺻل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺁﻥ ﺘﺄﻭﻳﻞ ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺩﺭﺳتی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﮐﻤک لاﺯم ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺯﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﻧﺸﻮﺩ.
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯﻫﺪﻑ ﺍلهی ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍﻥ ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺩﺭ ﻭﻗتی ﻮ ذر ﺷﺮﺍﻳطی
گفته ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﻪﺍﻯ
ﻨﻴﺰ ﭘﻴﺶ ﺍﻣﺪﻩ
ﻭﺍﻧﺮﺍ (ﺷﺄﻥ ﻨﺰﻭﻝ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭلی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺸﺄﻥ ﻨﺰﻭل ﻮﻭﺍﻗﻌﻪ
ﭘﻴﺶ ﺍﻣﺪﻩ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک ﻤﻄﺮح
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻘﺎﺑل اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ
ﺳﻠﻮک الهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺣﺪﻳث
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺍﻳﺖ ﻗﺮﺍنی
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
همیشه ﻣﻔﻴﺪ ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
کاﺭﺑﺮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻳﻨﮑﻪ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﺻﻮلی ﺮﺍﺍﺯﻗﺮﺍﻥ
مییاﺑﻨﺪ ﺗﺎﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻭﻓﺮﻋﻴّﺎﺕ ﺭﺍ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺴﺎﺯﻧﺪ
ﺣﺮﻑ ﺑﺎﻃﻠﻰ ﺑﻴﺶﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﺮﻑ ﻧﻔس
و عقل ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.
ﻭﻗﺮﺍﻥ اﺻﻮل ﻤﺎﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻫﺮﮐس ﻫﺮﺍﻳﻪ
ﺍﻯﺮﺍ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺍﺻل ﺒﺨﻮﺍﻧﺪ ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧسخ ﺸﺪﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.

503 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻘل گرﺩﻳﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ160 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ:  ﻤَﻥ
کذّﺏ ﻋﻠﻴﻨﺎ ﺃﻫل
اﻟﺒﻴﺖ ﺣﺸﺮﻩ ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﺃﻋمی
ﻴﻬﻮﺩﻳﺎ ﻭ إﻥ
أﺩﺭﻙ ﺍﻟﺪَﺟّﺎﻝ
ﺁﻣﻥ ﺒﻪ فی ﻘﺒﺮﻩ
ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﺮ ﻣﺎ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﺩﺭﻭغی ﻨﺴﺒﺖ ﺑﺪﻫﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ (ﻳﻬﻮﺩﻯ
کوﺭﻯ) ﻣﺤﺸﻮﺭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺣتی اﮔﺮ
ﺩﺟّﺎل ﺮﺍ ﺩﺭ ﮔﻮﺭﺵ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﺑﻮﻯ اﻳﻤﺎﻥ
ﻤﻰ ﺍﻭﺭﺩ. ﻫﺮﮐس
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﮐﺎﺫﺏ
(ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺑﺎﻃﻞ)
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﺒﺎﻃلی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﻳﺎ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ ﮐﻨﺪ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺭﻭﻍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻭﻟﻰ (ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ)
ﻫﻤﺎﻥ شاهدان ﭙﻨج
ﺘﻥ آﻟﻌﺒﺎ ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی أهل ﺒﻴﺖ ﻭﻋﻀﻮ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ
های سلوکی ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻪ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻳﺎ ﺯﻧﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻤﺸﺮک
ﻘﺮﻳشی اﻭﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑآﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
هر ﻣﺬﻫﺐ قشری ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭلی
ﺪﺭﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻥ أﻫل ﺒﻴﺖ
ﺍﻭﺭﺩﻩ ﺩﻟﻴل ﺮﻭﺷﻥ
ﻮ ﻭﺍﺿﺤﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
که مراسم تشریفات
أهل بیتی در
حضور پیامبر
در شهود پنجم
خود داشته اند
.ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻳکی
اﺯ ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍلهی ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺣﺸﺮﮐسی ﺪﺭ ﻣﺤﺸﻮﺭ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻥ اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﻭح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. تا ﺩﺍﻭﺭﻯ
الهی ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ ﻭﺗﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﻌﺪﻯ آﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻟﺪﻯ ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺣﺸﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺤﺸﻮﺭ ﻭ
ﺩﺭ (ﺣَﺸﻮ ﺑﺰﻭﺭ
ﻭﺍﺭﺩ) ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ژنتیک ﺮﻭحی ﺪﺭﺟﺴم
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﻳک
ﺘﻮﻟﺪ ﻣسخ آﻣﻴﺰ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﻳﮕﺮ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ الهی
ﻤﺤﺸﻮﺭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. (ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﺸﻮﺭ
ﺷﺪﻥ) ﻓﺤﺶ ﻭ ﻧﺎﺳﺰﺍ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﺣﺸﺮ ﻭﻳﺎ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰﺩﻳﻨﻰﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻳﻬﻮﺩﻯهم
ﺒﺎﺷﺪ ﺍﻧﻬم کوﺭ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ(ﻏﻴﺮﻣﺤﻤﺪﻯ)
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻥ ﻭﺑﺎ
ﺩﻳﺎنتی ﻘﺒل اﺯﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺸﺪﻥ ساوکی ﺸﺨﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﺑﺪ ﺑﺨتی ﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘتی
ﺴﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﻭلی ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺑﺎ ﻧسخ ﺒﺸﺮﻯ
غیرﻣﺤﻤﺪﻯ آﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﻮﺩ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
أﻏﻠﺐ ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺮﺍ ﺑﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻤﻨﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎنی
کاﺫﺏ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺪﻳم ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭﮐﺴﺎنی
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ (ﺳَﺒﺖ)
ﻭ ﺭﻭﺯ ﻣﻘﺪّس ﺷﻨﺒﻪ
ﺭﺍ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻣسخ ﻤﻴﻤﻮنی ﺸﺪﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﻮﺭ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻭﻣﺤﺸﻮﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی ﭽﺸم
ﻨﺪﺍﺷﺘﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﻧﻮﺭ توسّل الهی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺍﺯ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻤﺤﺮﻭم ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻮﺭ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﻨﺎی ﻮﺍﻗﻌﻰ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﭼﺸم ﻮﻳﺎ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻋﻘل
ﻮ ﺑﻴﻨﺶ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻨﻮﺭﻯ اﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﻨﻮﺭﻯ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺮﻭح او کوﺭ ﻭﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺎﺳﺮاء
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ نوعی ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳکی ﺮَﺣِم
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻟﺪ ﻣسخ آﻣﻴﺰ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭﺍﻟّﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﺣﺸﺮ ﺭﻭح ﺪﻳﻥ
ﻮ ﻣﺬﻫبی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻟﺎﺯم هم ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺣتی ﭽﺸم ﻮﺯﺑﺎﻥ
لاﺯم ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩﻯ ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ
ﮐﻮﺭ ﻭ ﮔﻤﺮﺍﻩ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮﺑﺪﻭﻥ عقل ﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﻴﻮﺍﻥبی
عقل ﻤسخ ﺸﺪﻩ ﻭﺍﺩﺭﺍک
أﻣﺮﻯ (ﺩﻳﺪنی ﻮ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ) ﺍﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺩﻳﺪﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﮐﺎﺫﺏ ﺩﺟّﺎل
ﻮﺩﺭﻭﻏﻴﻥ
بازی نفس
امّاره اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﻴسی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻳﻬﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻥ ﻤﺴیح ﺮﺍﺳﺘﻴﻥ
ﺒﻮﺩم ﻮلی ﺒﺎﻭﺭم
ﻨﮑﺮﺩﻳﺪ ﭘس ﻫﺮﮐس
ﭘس ﺍﺯ ﻣﻥ ﺒﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺴیح هستم ﺍﻭ
ﺩﺟّﺎل ﻮ ﺩَﻗل
کاﺭ ﻭ ﮐﺎﺫﺏ ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ.
ﻭ محمد ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺳﻠﺎم
ﻨﻴﺰ ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ ﮐﺎﺫﺏ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻣﺘﻌﺒﺪﺍﻥ
غیر ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤق
ﺰﻣﺎﻥ خود ﺮﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭﻫﻤﺎﻥ
شهود عیسای ﺪﺟّﺎل
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤقّ اﻟﻬﻰ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺻﺎﺩﻕ راستین (ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ)
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
علاﻣﺖ ﻭﺁﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻤﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍلهی ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﻌﺪﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺎﻧس
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
(ﺁﻣﻥ ﺒﻪ) ﺑﻮﻯ اﻳﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺎﻭﺭﺩ ﻭ ﺑﺪﺟّﺎل
دروغین ﺒﺎﻭﺭﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻮﺭعقلی
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻴﻌنی ﺴﺎﻟک ﺨﻄﺎ
ﮐﺎﺭ ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ ﻋﻴسی
اﺳﺖ ﺑﻬﺮﮐس ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮﺵ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮکی
أﻧﺠﺎم میدﻫﺪ . (ﻗﺒﺮ)
ﺷﺨﺺﮔﻮﺭ ﺗﻥ ﻤﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﺯ ﺟﺴم
ﻮﺗﻥ اﻧﺴﺎﻥ
گور ﺭﻭح و
روان انسان ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﺩﺭﻭغ گفتن ﺒﺎ
ﺟﻬل ﻨﻴﺰ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺎحَقّ اﺳﺖ.ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﭼﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥصادق ﻋﺬﺍﺏ
ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺭ
ﺗﻮﻟﺪﻫﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﺩ. (ﻳﻬﻮﺩﻯ)
ﺑﻄﻮﺭ کلّی ﻴﻬﻮﻩ
ﻃﻠﺐ ﻭﺳﺎلک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺪﺭﻭغ ﻮﻣﺪعی
ﺒﺎﻃل در سلوک ﺒﺎﺷﺪ
ﻣﺤﺮﻭم اﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

504 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
مولا علیّ اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 160ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻨﻴﺪﻡ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﻮﺩ
ﻤَﻥ کذّب ﻋﻠﻯّ
ﻤﺘﻌﻤّﺪﺍ ﻓﻠﻴﺘﺒوّء
ﻤﻘﻌﺪﻩ ﻣِﻥ اﻟﻨﺎﺭ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮ
ﻣﻥ ﻮ ﻋﻤﺪﺍ ﺩﺭﻭغی
ﺒﺒﻨﺪﺩ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺍﻭ ﺍﺗﺶ ﺟﻬﻨم
اﺳﺖ.ﺩﺭﻭغ
گفتن ﺒﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺪﻳثی ﻮﮔﻔﺘﻪﺍﻯ
ﺒﻪ ﺍﻭ ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﮔﺮ ﻣﻄﺎﺑق
ﻔﻠﺴﻔﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻣﻄﺎﺑق ﻘﺮﺍﻥ
ﻮ ﺳﻠﻮک الهی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺯ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ که ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﮐسی ﺒﺪﺭﻭغ
ﻤﺪّعی ﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻣﺮﻭﺯﻣﺎ
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺤﻴﺎﺗﺶ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻗﻄﻌﺎ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺪّعی کاﺫﺏ ﻣﻘﺎم
اﻭ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبت ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﻭﺑﺎﻟﻌﮑﺶ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﻧﻴﺰ
شده ﺍﺳﺖ.(ﻓﻠﻴﺘﺒوّء)
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻧﺎﺭ ﻳﺎ ﺍﺗﺶ ﺑﻤﻌنی
ﺠﻬﻨّم ﻮﻫﻤﺎﻥ
ﺠﻬﻨم ﺴﻮم ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭﺣﺴﺮﺗﻬﺎﻯ
نداشتن ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻫﻤﻴﻥ
ﺪﺭﻭغ ﻮ ﺍﺩﻋﺎﻯ
کاﺫﺏ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﻫﺮﺳﺎﻟک
ﺒﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺟﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﻨﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺸﻴّﺖ
ﻧﺠﺎت ﺒﺪﻫﺪ.

505 -  ﺩﺭﺣﺪﻳثی
(ﺝ۲ﺹ160ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﻨَﻀّﺮ
ﺍﻟﻠﻪ إﻣﺮءا ﺳمع
ﻤﻨّﺎ ﺣﺪﻳثا ﻓﺄﺩّﺍﻩ
ﮐﻤﺎ ﺳﻤﻊ ﻓﺮُﺏّ
ﻣﺒلّغ ﺃﻭعی ﻤِﻦ
ﺳﺎمع  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮐسی ﺮﺍ ﺷﺎﺩ
ﻭ ﺑﺎ ﻧﻀﺎﺭﺕ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣﺪﻳثی اﺯﻣﺎ
ﺑﺸﻨﻮﺩ ﻭ ﺍﻧﺮﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﺍﺩﺍ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﻣﻄﻠبی ﺒﮑسی
که ﺍﺑﻠﺎغﺎﻧﺪﻩ
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻴﺪﺍﺭﺗﺮ
ﻭﺍﮔﺎﻩﺗﺮ ﺍﺯ ﮐسی
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﺮﺍ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﻭﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
اﻃﻠﺎع ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺣﺪﻳث أهل بیت ﻣﻄﻠبی
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺍلهی
اﺳﺖ. ﻭ(ﺍﺩﺍء) ﮐﺮﺩﻥ
(ﺗﺄﺩﻳﻪ) ﻭﻋﻤل ﻨﻤﻮﺩﻥ
ﺒﺪﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺩﺍئی
ﺪﺭ ﺍﻥ هست .ﺷﺨﺼﻴﮑﻪ
ﺍﺯﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﺸﻨﻮﺩ
ﻭﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭﻋﻤل
کند ﺳﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﻣﻄﻠبی
ﺮﺍ ﺍﺯﻣﻨبع ﺨﻮﺩ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻭﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻨﻴﺰ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ ﻭلی
ﺨﻮﺩ بئان أﺩﺍء
ﻭ ﻋﻤل ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﺪﺑﺨتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐس ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی
ﺒﻬﺸﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺠﻬﻨم ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺩﺍ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﻋﺎﻣل عاﻗل ﻮﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﻃﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻳک غیر
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ بی
علاقه ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

506 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺳﺖ
(ﺝ۲ﺹ۱۶۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  اﺗّﻘﻮﺍ
ﺍﻟﺤﺪﻳث ﻋﻨّﻰ
ﺍﻟّﺎ ﻣﺎ ﻋﻠﻤﺘﻢ
ﻓﻤﻥ کذّﺏ علیّ
ﻤﺘﻌﻤّﺪﺍ ﻓﻠﻴﺘﺒوّء
ﻣﻘﻌﺪﻩ ﻣﻥ اﻟﻨﺎﺭ  سعی
کنید ﺍﺯ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﺒﻨﻘل اﺯ ﻣﻥ اﺟﺘﻨﺎﺏ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ ﻣﮕﺮ ﺍﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮐس ﺑﻌﻤﺪ
ﺑﺮ ﻣﻥ ﺪﺭﻭغ ﺒﺒﻴﻨﺪﺩ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺑﻌﺪﻯ
اﻭ ﺟﻬﻨﻢ ﺍﺳﺖ. (ﺍﺗّﻘﻮﺍ)
ﺑﺘﺮﺳﻴﺪ ﻭﺩﻭﺭﻯ
و تقیّه ﻮﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﮐﻨﻴﺪ ﻭﺩﺭﻋﻤل
ﺘﻘﻮﺍ ﻳﺎ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ اﺯﻣﻥ ﭽﻴﺰﻯ
ﺪﺍﻧﺴﺘﻴﺪ ﻭﺍﮔﺎﻩ
ﺷﺪﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
عمل کنید ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺤﺮﻑ ﺍﻥ اﮐﺘﻔﺎ
ﻧﮑﻨﻴﺪ. ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﮐﺮﺩﻥ
کاذب ﻮسعی ﺪﺭﻋﻤل
ﻨﻤﻮﺩﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻃﻠﺎع ﻮﻋﻠم اﺯﺍﻣﻮﺭ
ﺍﮔﺎهی ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ
عین الیقینی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﮔﺎهی ﺴﻠﻮکی
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﻳﺎ
ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ ﺣﺎﺩثه
ﺍﻯ ﺮﻭحی ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻩ. ﻭ ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﻭغ
گفتن ﺒﻨﺎم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻐلط
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺑﺎﻃل ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺯﺍﻭ
ﺑﭙﻴﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

507 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ۱۶۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ:  ﺮَﺣَم
اﻟﻠﻪﺍﻣﺮءا ﺳمع
ﻤﻘﺎﻟتی ﻔَﻮَﻋﺎﻫﺎ
ﻓﺄﺩّﺍﻫﺎ ﮐﻤﺎ
ﺳﻤﻌﻬﺎ ﻓﺮُﺏّ
ﺣﺎﻣل ﻔﻘﻪ ﻟﻴس
ﺑﻔﻘﻴﻪ ﺍلی ﻤَﻥ
هو ﺃﻓﻘﻪ ﻣﻨﻪ  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐسی ﺮﺍ ﺭﺣﻤﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪمن رﺍ
ﺷﻨﻴﺪ ﻭﻓﻬﻤﻴﺪ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﺷﻨﻴﺪ ﺍﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ. ﭼﻪ
ﺑﺴﺎﺣﺎﻣل ﻔقه ﻮ
فهم ﺣﮑﻤﺘﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻓﻘﻴﻪ ﺑﺎ ﺍﺩﺭﺍک
آﻥ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﺎﻣل ﻔﻘﻬﻰ
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻔﻘﻴﻪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﻓﻬﻢ ﺧﺎﺹ
برداشت سلوکی
و ﻋﻤل کرﺩﻥ ﻮﺍﻧﺠﺎم
ﻮ ﺍﺩﺍﻯ ﺴﻠﻮکی
آﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻤل همیشه ﺑﺎ ﺩﺭﺟﻪ
ﻓﻬم اﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﻔﻘﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﻄﺮح ﺸﺪﻩ ﺑﻠﮑﻪ
فهم ﺳﻠﻮک الهی
ساﻟک اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﻤﺮّبی آﻧﻬﺎﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

508 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ  ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ثلاثة
ﮐﺎﻧﻮﺍ ﻳﮑﺬّﺑﻮﻥ
علی ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﺍﺑﻮ ﻫﺮﻳﺮﻩ ﻭأﻧَس
ﺑﻥ ﻤﺎﻟﻚ ﻭ إﻣﺮأة
ﺳﻪ
ﻧﻔﺮﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺩﺭﻭغ ﻤﻴﺒﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺍﻭ ﮐﺮﺩﻩ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻣﺠﻌﻮل
ﺮﺍ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.ﻳکی
أﺑﻮ ﻫُﺮﻳﺮﻩ ﻭﻳکی
ﺃﻧس ﺑﻥ ﻤﺎﻟﻚ ﺧﺎﺩم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻳک ﺰﻥ
که ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺎﺋﺸﻪ ﻫﻤﺴﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺩﺧﺘﺮ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩﻯ اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل کرﺩﻩ ﻭ ﺍﮐثرﺍ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﮑسی ﻮ ﺷﺨﺼﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮح ﻤﻴﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻠﺎﻓﺖ ﭘﺪﺭﺵ
ﺑﺴﺎﻃ ﺴﺨﻨﺮﺍنی
ﻮﻧﻘل ﺤﺪﻳث ﻭ ﻣﻔﺘﻴﮕﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻩ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ اﻭﺭﺍ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ
ﻭلی ﻔﺎﻳﺪﻩ ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﻭﺣتی ﺪﺭ ﺟﻨگ ﺠﻤل
ﺪﺭ ﺑﺼﺮﻩﻋﻠﻴﻪ
ﺧﻠﺎﻓﺖعلیّ ﺠﻨﮕﻴﺪ
ﮐﻪ ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩ
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﻣﻮﻟﺎ ﺷﺪ. ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺸﻴﻥ
گرﺩﻳﺪ. ﻋﺎﺋﺸﻪ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪﭘﺪﺭﺵ
أبوبکر ﺍﻭﺭﺍ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺩ. ﻭﺩﺭ ﻧُﻪ ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﺒﺴﺘﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺍﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩﻯ ﻨﺸﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻋﺎﺋﺸﻪ
ﻫﻴﺠﺪﻩ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮﺩ.
ﺯﻳﺒﺎ ﺭﻭﻯ ﻮﺟﻮﺍﻥ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻥ ﻤﻄﻠﻮﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
هم ﺒﺴﺘﺮﻯ ﺒﻮﺩ.ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺣُﻤﻴﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﮔﻮﻧﻪﺍﻯ
ﺴﺮخ ﺪﺍﺷﺖ. ﺍﺑﻮ
ﻫُﺮﻳﺮﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻌﺎﻭﻳﻪ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺍﻣﻮﻯ ﭼﻨﺪﻳﻥ
هزﺍﺭ ﺣﺪﻳث ﺍﺯﻗﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺗﺎﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
اﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭلی
ﺪﺭ ﻭﺍقع ﻤﺮﺩم
عرﺏ ﺍﻥ ﺰﻣﺎﻥ ﺟﺰ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻧﻔﺮ ﻫﻴﭽﮑس
ﻧﻪ ﻋﻠﺎﻗﻪﺍﻯ ﺒﺎﺳﻠﺎم
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺷتند
ﻭﻧﻪ ﺩﺭﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﺤﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯﺒﻮﺩند
. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ثرﻭﺗﻬﺎﻯ
اﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻳﻬﺎﻯ
اﻳﺮﺍﻥ ﻮ ﺭﻭم ﻮﻣﺼﺮ
ﺩﺭﻓﺘﻮﺣﺎﺕ
غارتگرانه ﻋﻤﺮ
ﻭ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ ﺩﺭﺑﺎﺭ
ﺧﻠﻔﺎ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﻗﺴﻤﺖ
ﺍﻋﻈم ثرﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺨﺎﺭﺟی ﺮﺍ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻯ
ﻤﺠﻠل ﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﺭﺑﺎﺭ
ﺭﻭم ﻮ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﺧﺖ.

509 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 217
بحار ) که ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
إﻧّﺎ
ﺃﻫل اﻟﺒﻴﺖ ﺻﺎﺩﻗﻮﻥ
ﻟﺎ ﻧﺨﻠﻮ ﻣﻥ
کذّﺍﺏ ﻳﮑﺬّﺏ ﻋﻠﻴﻨﺎ
ﻭﻳﺴﻘﻄ ﺼﺪﻗﻨﺎ
ﺑﮑﺬﺑﻪ ﻋﻠﻴﻨﺎ
ﻋﻨﺪ ﺍﻟﻨﺎس  ﻣﺎ
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺻﺎﺩق ﻮ
ﺭﺍﺳﺘﮕﻮ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭلی
همیشه ﻳک ﺪﺭﻭﻍ
ﮔﻮﻳﺎنی ﺪﺭ ﺑﻴﻥ
ﻤﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺩﺭﻭغ ﺒﻤﺎ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﺭﺍﺳﺘﮕﻮئی
ﻤﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﺭﻭﻏﮕﻮئی
آﻧﻬﺎ ﺍﺯﻧﻈﺮ ﻣﺮﺩم
ﻨﺎﭘﻴﺪﺍ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍﺳﺘﮕﻮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺩم ﺪﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻭلی ﻤُسیلَمه
ﮐﺬّﺍﺏ ﻧﺎمی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻭﻏﻴﻦ ﺑﻮﺩ. ﻭﺑﺎ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﮐﻮﭼک
کند. ﻭﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺮﺍﺳﺘﮕﻮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻓﺮﻳﺪﻩﻫﺎ ﻭﻓﺮّالهی
ﻳﺎﻓﺘﮔﺎﻥ ﺠﻬﺎﻥ
ﺒﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻄﻠﺐ
ﻣﻴﮕﻔﺖ( البته
در ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ولایت
برتر ششم محمد
ﻮ ﺑﻴﺎﻥ ﺤﻘﺎﻳق
ﺪﻳنی ﻮ ﺍﻟﻬﻰ) ﻭلی
کسی که ﺑﻮﻯ ﺪﺭﻭغ
ﻨﺴﺒﺖ ﻣﻴﺪﺍﺩ ﻭﺻﺪق
ﻤﻮﻟﺎ ﺭﺍﺧنثی ﻤﻴﻨﻤﻮﺩ
(ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻥ ﺴَﺒﺄ)
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻟﻌﻨﺖ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ
ﺒﻥعلیّ که ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺩﺭﻭﻏﮕﻮئی ﭽﻮﻥ
ﻤﺨﺘﺎﺭ ﺷﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩق آﻓﺰﻭﺩه ﮐﻪﺣﺎﺭث
ﺷﺎمی ﻮ ﺑﻨﺎﻥ ﺩﺭﻭﻏﮕﻮﻳﺎﻥ
اﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺯ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﻧﺎم
ﺒﺮﺩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍﻟﻌﻨﺖ
ﮐﻨﺪ. ﻭﮐﺴﺎنیر
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺪﺭﻭغ ﻤﻴﺒﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻋﺎﺟﺰ ﺍﺯ ﺩﺭک
و فهم ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎﺭﺍ ﻣﺤﻔﻮﻇ
اﺯ ﺍثرﻫﺮ ﺩﺭﻭﻏﮕﻮئی
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍغی اﺯآﻫﻥ
ﺒﭽﺸﺎﻧﺪ. ﺍﻳﻥ ﺪﺭﻭﻏﮕﻮﻳﺎﻥ
کسانی ﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ ﻭﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ سلوکی ﺩﺷﻤنی
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺪﺷﻤنی ﺴﻴﺎسی ﻮ
ﺑﺮﺍﻯ حکومت ﮐﺮﺩﻥ
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
همیشه ﻭﻟﺎﻳﺖ
سلوکی ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺪﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺒﺮخی ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﺍﺩﻋﺎﻯ
کاﺫبی اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺴﺎﻃی
ﻔﺮﺍﻫم کرﺩﻩ ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻋﺪﻩﺍﻯ ﺮﺍ ﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﺟمع ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻫﻤﺎﻥ کاﺭﻯ ﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻘﺸﺮﻯ
کرده و ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﻌﻨﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﻮﺩﺍغ ﺸﺪﻥ
ﺍﻧﺎﻥ ﺪﺭﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنیﺒﻌﺪﻯ
آﻧﻬﺎ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ گاﻭ ﻭﺧَﺮﻯ
ﺪﺍغ وعلامت
گذاری میشوند ﺗﺎ
ﻣﺎﻟک ﻮ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﺸﺨﺺ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﺑﺎﺭﮐﺸﻰﻳﺎ
ﺷﺨم زدن کنند.

510 -  ﺩﺭﺭﻭﺍﻳتی
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 225ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻔﺮ ﺣجة ﺍﻟﻮﺩﺍع
ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ :  ﻮ ﻗﺪ ﮐثرﺕ
علیّ اﻟﮑﺬّﺍبة
ﻭﺳﺘﮑثر ﻓﻤَﻥ
کذَﺏعلیّ ﻤﺘﻌﻤّﺪﺍ
ﻓﻠﻴﺘﺒوّء ﻣﻘﻌﺪﻩ
ﻣﻥ اﻟﻨﺎﺭ ﻓﺎﺫﺍ
ﺃﺗﺎﮐم اﻟﺤﺪﻳث
ﻓﺄﻋﺮﺿﻮﻩ علیّ
کتاﺏ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺳُﻨّﺘﻰ
ﻓﻤﺎ ﻭﺍﻓق
کتاب ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺳُﻨّتی
ﻔﺨﺬﻭﻩ ﻭﻣﺎ ﺧﺎﻟﻒ
ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺳُﻨّتی
ﻔﻠﺎ ﺗﺄﺧﺬﻭﺍ ﺑﻪ ﺩﺭﻭﻏﮕﻮﻳﺎﻥ
ﺒﺮﻣﻥ ﺰﻳﺎﺩ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻋﻤﺪﺍ
ﺑﺮ ﻣﻥ ﺪﺭﻭغ ﺒﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻭ ﺍﺗﺶ ﺟﻬﻨم
اﺳﺖ.ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﺮﺷﻤﺎ
ﺣﺪﻳثی اﺯ ﻣﻥ
عرﺿﻪ ﺷﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺮ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺳِﻨّﺖ ﻣﻥ عرﺿﻪ
ﮐﻨﻴﺪ. ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺍﻓق
آﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ اﻋﺘﻨﺎ ﻧﮑﻨﻴﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺪﻭقُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪ کتاب
قرآن و سلوک
است ﻭ نیز ﺳﻴﺴﺘم
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻘﺎﺑل
ﺘﻄﺒﻴق ﺒأﺣﺎﺩﻳث
ﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩ ﻭﻣﻄﺎبق ﻘﺮﺍﻥ
ﻮﺳُﻨﺖﺍﻭ
یعنی سلوک با
ولایت ششم
محمدی ﺑﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﺗﻮﺟﻪ
ﮐﺮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺍﺣﻮﺍل
غیر ﺳﻠﻮکی ﺨﺎﺭج
اﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﻭﺍﻋﺘﻨﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺟﺰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّل ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺟﺰ ﺍﻳﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﺴﻠﻮکی آﻧﻬﺎ ﺻﺎﺩق
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺪﺭﻭغ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
کاﺫﺏ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺪﺟّﺎل ﺸﻴﻄﺎﻧﻰ
ﻭﺣﺪﻳث ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺪﺭﻭغ اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺸﻮﺩﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍلهی
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

511 -  ﺩﺭﺣﺪﻳثی
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺠﻮﺍﺩ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 225 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﺎﻣﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯأﻫﻞ
ﺍﻫﻮﺍﺯ ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺴأﻟﻪ ﺟﺒﺮ ﻭ ﺗﻔﻮﻳﺾ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺠﺒﺮ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ:  اﺟﺘﻤﻌﺖ
ﺍﻟﺄمّة ﻗﺎﻃبة  ﻟﺎ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺑﻴﻨﻬم فی ﺬﻟﻚ
ﺍﻥّ اﻟﻘﺮﺍﻥ ﺤقّ
لا ﺭﻳﺐ ﻓﻴﻪ ﻋﻨﺪ
ﺟمیع ﻔِﺮَﻗﻬﺎ
ﻓﻬم فی ﺤﺎلة ﺍﻟﺄﺟﺘﻤﺎع
علیه ﻣﺼﻴﺒﻮﻥ ﻭعلیّ
ﺘﺼﺪﻳﻖ ﻣﺎ ﺃﻧﺰل
اﻟﻠﻪ ﻣﻬﺘﺪﻭﻥ
اُمّت
ﺍﺳﻠﺎمی علی ﺮﻏم
اﺧﺘﻠﺎﻑ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﻥ ﺑﺮ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻗﺮﺍﻥ
هم عقیده ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﻫم ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻗﺮﺍﻥ اﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ اُﻣّﺖ
ﺑﺮ ﺍﺻﻠﻰ ﻣﺘﺤﺪ
ﻭ ﻫﻤﻔﮑﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺻﻮﺍﺏ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺑﺮ ﺍﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ آﻣﺪﻩ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻫﺘﺪﺍ و
هدایت ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ:  لا ﺗﺠﺘمع
اُﻣّتی علی ﻀﻠﺎلة
ﺍﻥّ ﻤﺎ ﺍﺟﺘﻤﻌﺖ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺄمّة ﻭﻟم
ﻴﺨﺎﻟﻒ ﺑﻌﻀﻬﺎ
ﺑﻌﻀﺎ ﻫﻮ ﺍﻟﺤقّ
ﻫﺮﮔﺰ اُمّت
ﻣﻦ (ﻳﻌنی اﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺮﻭﺵ ﺳﻠﻮکی ﻤﻦ)
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮔﻤﺮﺍهی
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺑﺮ ﺍﻣﺮ ﺑﺎﻃلی
ﻤﺘﻔق ﻮﺟمع ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻳﻌنی ﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
الهی ﺒﺎﻃﻠﻰ ﺟم
ﻮ ﺟمع ﻮ ﻭﺣﺪﺕ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺮ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﻮ ﺍﺻﻮل ﺒﺎﻃلی
اﻭم ﻮﺳﻠﻮک ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﺒﺎﻃل
ﻮ ﺩﺭﻭﻍ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺖ ﻣﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﺑﺮ ﺍﻥ اﺟﺘﻤﺎﻉ
ﻭﻣﺘفق ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
(ﻭﻳﺎ ﺟم ﻮﺟمع ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ) ﮐﻪ ﺑﺤقّ
ﻮ ﺭﺍﺳﺘﻴﻥ
هستند (ﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺤق ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﭼﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺒﺤق ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎنی
الهی ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻮﻣﻮﺭﺩ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
(اُمّت) ﺑﻤﻌنی ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺒﻄﻮﺭﻋﺎم ﻨﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻣﺘﻔقذ
هم ﻨﺒﻮﺩﻩ ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﻭﺣتی ﺪﺭﺳﻄح
ﻤُﻠّﺎﻫﺎ ﻭﻋﻠﻤﺎﻯ
قشری ﻤﺪعی ﺮﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﺍﺟﺘﻤﺎع
ﻮ ﻳک ﻔﮑﺮﻯ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﺟﻤﺎع ﺮﺃﻯ ﻮﺍﺗﻔﺎق
ﻘﻮل ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﻴﻥ ﻔﻘﻬﺎﻯ ﻤﺬﻫبی
غیرﺳﻠﻮکی ﻮﻗﺸﺮﻯﺑﻨﺎم
إﺟﻤﺎع ﺁﻣﺪﻩ ﻳک
ﻮﻫم ﺒﺎﻃلی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺗﻔﺎق ﻮ ﺍﺟﻤﺎعی
ﺒﻴﻥ اﻳﻥ ﻤﻠّﺎﻫﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻧﻔﺎق
ﺒﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭﻃﻮل
ﺘﺎﺭیخ ﻮ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺟﺎﻫﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺍند.ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ
ﻭﻣﺤﻴﻄ ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﮐﻪ ﺯﻭﺭﻣﻨﺪ ﻭﻣﺴﻠّﻄ
ﺒﺮﻣﺮﺩم ﻤﺤل
هستند ﺣﺮﻓﺸﺎﻥ
ﺠﺎﺭﻯ اﺳﺖ.ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﺎﻃل ﻮﺣتی
کاﻓﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻌﻨﻰ
(اُمّت) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺮﻭﺵ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺩﺭﺯﻣﺎﻥ
ﺤﻴﺎﺗﺶ ﻭﻳﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی او ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺪﺭ ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ هماﻥ ﺪﻭ
قُرّه ﻣﺤﻤﺪ ﻳﺎ
ﻗﺮﺍﻥ اﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺣﻮﺍلی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺻﺎﺩق ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻳﮑﻨﻮﺍﺧﺖ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺨﺼﻮﺹ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻮﮊﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺍلهی که ﻫﻤگی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻪ ﺍﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻔق
ﻮﻫﻤﺤﺎل
هستند. ﻣﻮﺿﻮع ﺘﺠﺎﺭﺏ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺮﻃ ﻤﻬمی
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺎﻭﺭﻯ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺴأﻟﻪ ﻧﻈﺮ ﺍﮐثرﻳﺖ
ﻣﺮﺩم ﺪﺭﺣﺪﻳث
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻫم ﻨﻈﺮ ﺍﮐثرﻳﺖ
ﻋﻮﺍم ﻮﺟﺎﻫﻞ ﺍﺭﺯشی
ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﺍلهی
ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮐثرﻳﺖ
ﻭﺍﺟﻤﺎع علماﻯ
ﺪﻳﻨﻰ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥﻔﻘﻬﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟک ﻮﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺪﺭﺳﺖ ﻭﻗﺎﺑل
اﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍلهی ﻨﻴﺴﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻪ ﺍﺗﻔﺎق
ﻮﺍﺟﻤﺎعی ﺪﺭﻋﻤﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻧﻪ ﺑﻤﻌنی
ﻨﻈﺮ ﺍﮐثرﻳﺖ ﻣﺮﺩم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﻣﻌﻠﻮم
هم ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻓﻘﻬﺎ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﭼﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺟﻤﺎع
ﻨﻈﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺴأﻟﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍﺣﻮﺍل
آﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﺍﺗﻔﺎق
ﻨﻈﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
ﺒﺎﻫم ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺣتی
همه ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺑﺘﺪﺍﺋﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺩﻧﺒﺎل
یک کسانی أﺣﻮﺍل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭ همان ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ هفت ﮔﺎﻧﻪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻣﻨﻘﻮل
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل امام أﺣﺎﺩﻳث
ﺟﻌلی ﻮﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﻣﺰﺧﺮﻑ ﺩﺭ ﺳﺘﺎﻳﺸﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻃﻞ ﻭﭘﻴﺮﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻔﺮﺩﻯ ﻮﻣﻬﻠک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺍﻥ یعنی ﮐﺘﺎﺏ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻄﺎﺑﻘت
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺣتی
عکس ﺍﻧﻬﺎ ﻋﻤل ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎم
ﺠﻮﺍﺩ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺟﺘﻤﺎع اﻣّﺖ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺟَﻢ) ﺷﺪﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ:
ﻔﻬﺬﺍ ﻣﻌنی
اﻟﺤﺪﻳث ﻟﺎ ﻣﺎ
ﺗﺄﻭﻟّﻪ ﺍﻟﺠﺎﻫﻠﻮﻥ
ﻭ ﻟﺎ ﻣﺎ ﻗﺎﻟﻪ ﺍﻟﻤﻌﺎﻧﺪﻭﻥ
ﻣﻦ ﺍﺑﻄﺎل ﺤﮑم
اﻟﮑﺘﺎﺏ ﻭﺍﺗّﺒﺎع
ﺤﮑم اﻟﺄﺣﺎﺩﻳث
ﺍﻟﻤﺰﻭّﺭة ﻭﺍﻟﺮﻭﺍﻳﺎﺕ
ﺍﻟﻤﺰﺧﺮفة ﻭﺍﺗّﺒﺎع
اﻟﺄﻫﻮاء اﻟﻤﺮﺩیّة
ﺍﻟﻤﻬﻠکة ﺍﻟتی
ﺘﺨﺎﻟﻒ ﻧﺺ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ
ﻭﺗﺤﻘﻴق الآﻳﺎﺕ
ﺍﻟﻮﺍﺿﺤﺎﺕ ﺍﻟﻨﻴّﺮﺍﺕ
ﻭﻧﺤﻥﻨﺴﺄل اﻟﻠﻪ
ﺃﻥ ﻴﻮﻓّﻘﻨﺎ ﻟﻠثوﺍﺏ
ﻭ ﻳﻬﺪﻳﻨﺎ ﺍلی
اﻟﺮﺷﺎﺩ  ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﻟﺎ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺷﺪ.(ﻣُﺰﻭّﺭﻩ)
ﺩﺭﻭﻏﻴﻥ ﻮﺗﺰﻭﻳﺮ
ﺷﺪﻩ ﻭﺟﻌﻠﻰ
گردیده .(ﻓﺄﻭّﻟﻪ
ﺍﻟﺠﺎﻫﻠﻮﻥ) ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟک ﻮﻗﺸﺮﻯ
آﻧﺮﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. (ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﺍﻟﻤﺰﺧﺮفة ) ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺠﻌلی و ﺪﺳﺖﮐﺎﺭﻯ
ﺸﺪﻩ ﻭﭼﺮﻧﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺑﺎﻃل آﻥ ﺰﻳﻨﺖ
ﻭﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.(ﺍﺗّﺒﺎع
اﻟﺄﻫﻮاء ) ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯ ﻫﻮﺳﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
(ﻣﺮﺩّﻯ ﻤﻬﻠﻚ)ﮐﻪ
ﺭﺩّ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻧﺪﻩ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭح
ﺒﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻓﻘﺪﺍﻥ کرﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی اﺳﺖ.ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﻣﺮگ آﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪﻫﻤﻪ ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ.
ﻭلی هلاﮐﺖ ﻧﻮعی
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﻴﺎ ﺣﻠق آﻭﻳﺰﻯ
ﺪﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻤسخ ﺸﺪﻩ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺠﻬﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺠﻮﺍﺩ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ :  ﻔﺎﺫﺍ ﺷَﻬَﺪ
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﺑﺘﺼﺪﻳق
ﺨﺒﺮ ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻘﻪ
ﻓﺄﻧﮑﺮﺗﻪ ﻃﺎﺋفة
ﻣﻥ اﻟﺄمّة ﻭ ﻋﺎﺭﺿﺘﻪ
ﺑﺤﺪﻳث ﻣﻥ هذه ﺍﻟﺄﺣﺎﺩﻳث
ﺍﻟﻤﺰﻭّﺭﻩ ﺻﺎﺭﺕ
ﺑﺎﻧﮑﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﺩﻓﻌﻬﺎ
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﮐﻔّﺎﺭﺍ
ﺿﻠّﺎﻟﺎ  ﺣﺎل اﮔﺮ
ﮐﺘﺎﺏ (ﻗﺮﺍﻥ ﻮﻳﺎ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ) ﺧﺒﺮ
ﺭﺍ ﺗﺼﺪﻳق ﻮﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﺍﻣﺎ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﻭهی اﺯ اُمّت
ﺑﺎ ﺍﻥ ﻤﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻭﻣﻌﺎﺭﺿﻪ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺣﺪﻳثی ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﺍﻥ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩﻧﺪ
ﺍﻥ ﺤﺪﻳث ﺑﺎﻃل
اﺳﺖ. ﻭﺍﻧﮑﺎﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻣﻄﺎﺑق
کتاﺏ ﮐﺎﻓﺮ ﺷﺪﻩ
ﻭﮔﻤﺮﺍﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
کتاب ﻗﺮﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻄﺎلبی
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮ ﭘﺮﺍﺯ
ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ ﻗﺎﺑل
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﺑﻤﻌﺎنی
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
کتاب ﻫﻤﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﺩﺭﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﻭ قُرّه آﺧﺮ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻧﻴﺰ ﻫﻤﻪ
ﻫﻔﺖ ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ که ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ ﭘﻨج
ﺘﻥ آﻟﻌﺒﺎ ﻧﺎم
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺩﻭ قُرّه
اضافی و آﺧﺮﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺋم ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﻳﺎ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺮﺏّ ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮ ﻭﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺑﻞ (ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﻯ)
ﺩﺭﻧﻮع آﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﺳﻠﻮکی هستند .ﻭ
ﮐﺎﻓﺮ ﺑﺮﻭﺵ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﺍلهی ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﺠﻮﺍﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮ ﺃﺻحّ ﺨﺒﺮ ﻣﺎﻋُﺮﻑ
ﺗﺤﻘﻴﻘﻪ ﻣﻥ اﻟﮑﺘﺎﺏ
ﻣثلا اﻟﺨﺒﺮﺍﻟﻤﺠمع
علیه ﻣﻥ ﺮﺳﻮﻝ ﺍﻟﻠﻪ
ﺣﻴث ﻗﺎﻝ  ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﻳﻥ
ﺨﺒﺮ آﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﺤﻘق
آﻥ ﺒﺎ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺒﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺟﻤﺎع
همه ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌنی
ﺮﻭﺍﻳﺖ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺟﻤﺎع
ﺒﺪﻭﻥ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺧﺒﺮ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﺒﺮ
ﺑﺎ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﮔﺮ
ﻣﻄﺎﺑق کتاﺏ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺯﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻗﺮﺍﻥ
ﻘﺎﺑل ﺘﻄﺒﻴﻖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺒﺎ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻭﺳﻪ ﻣﺬﻫﺐﺍﺳﻠﺎم
بقول پیامبر
که ﺍﻳﻨﻚ ﺑﻬﻔﺖ
ﺻﺪﻭهفتاﺩ ﻭﻫﻔﺖﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻫﻤگی اﺯ ﻗﺮﺍﻥ
ﺒﻨفع ﺨﻮﺩ ﺩﻟﻴل
ﻤﻴﺎﻭﺭﻧﺪ و
تطبیق میدهند .ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺒﺮﻗﺮﺍﻥ ﺘﻄﺒﻴق
غیر ﻭﺍقعی ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺑﺪﺗﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻴچ ﻤﺬﻫﺐ
قشری ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﮐﻪﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
سلوکی ﻧﺒﺎﺷﻨﺪﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻮﺭﺩ ﻓﻠﺴفی ﻮ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻃﺮﺯﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎﻫم ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣثلا
ﻣﺬﻫﺒﻴﮑﻪ ﻗﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻗﺪﻳم ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
و ﻳﺎ ﺣﺎﺩث ﻭﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻳﺎ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺸﻮﺩ ﻳﺎ
آﻥ ﭽﻨﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪﻫﻴچ کدﺍم اﺯﺍﻳﻥ
أﻧﻮﺍع ﻔﻠﺴﻔﻪﻫﺎ
ﻭﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻏﻠﻄ آﻧﻬﺎ
ﻫﻤگی غلط ﻮﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎم ﺠﻮﺍﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ:
إﻧّﻯ ﻤﺴﺘﺨﻠﻒ
ﻓﻴﮑم ﺨﻠﻴﻔﺘﻴﻦ
ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﻋﺘﺮﺗﻰ
ﻣﺎ ﺍﻥ ﺘﻤﺴّﮑﺘﻢ
ﺑﻬﻤﺎ ﻟﻥ ﺘﻀﻠّﻮﺍ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭﺍﻧّﻬﻤﺎ
ﻟﻥ ﻴﻔﺘﺮﻗﺎ ﺣتّیﻴﺮﺩﺍ
علیّ اﻟﺤﻮﺽ   ﻣﻥ ﺒﻌﺪ ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﺩﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻡ
ﻳکی کتاب ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ عترﺕ ﻣﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻣﺎﺩﺍﻣﻴﮑﻪ
ﺷﻤﺎ ﺑآﻧﻬﺎ ﻣُﺘﻤﺴّک
ﺒﺎﺷﻴﺪﭘس ﺍﺯﻣﻥ
گمرﺍﻩ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺷﺪ.ﻭ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻫم ﺠﺪﺍ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
تا هنگاهی که ﺑﻨﺰﺩ
ﻣﻥ ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺣﻮﺽ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. (ﺧﻠﻴﻔﻪ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﻮﺧﻠﻒ ﺍﻭ ﮐﻪ ﻗﺮﺍﻥ
ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ
بوده ﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺳﻴﺎسی
ﻮﻧﻈﺎمی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯو
هدف اﻭﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﺳﺎﻟک
ﭙس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍلهی ﺪﺭ نور ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺯ ﻗﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺟﺎﻧﺸﻴنی
اﺯﻗﺮﺍﻥ ﻤﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﻴﺒﻴﻨﻴم که ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ قشری ﺍﺳﻠﺎمی
ﻨﻴﺰ ﻣﺘّکی ﺒﻘﺮﺍﻥ
عثمانی که چهل
سال پس از
وفات پیامبر
کتاب شد و ﻳﺎ
که مذاهب قشری
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺘّﮑﻰ
ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ این
استناد ها ﺍﺻﺎﻟتی
هم ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻳک ﺮﻭﻳﻪ ﻭ ﻳک
ﻤﻘﺼﺪ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﻘﺎﺻﺪﻯ هرﭼﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﻫﺪﻑ ﺍلهی
هستند. ﺣتی اﮔﺮ
ﻧﺎم الهی ﻨﻴﺰ ﺑﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
(ﺗﻤﺴّﻚ) ﭼﺴﺒﻴﺪﻥ
ﺒﺪﺍﻥ ﻭ ﺩﺭﻋﻤل
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی
ئر توسّل اﺳﺖ. (ﺿﻠﺎﻟﺖ)
ﮔﻤﺮﺍهی عقیدتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی
قشری ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺸﺮﻯ ﻮﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﮐﻮﺭدل ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ هرﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺿﻠﺎﻟﺖ
ﺑﻤﻌنی ﺪﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ ﻫﻤﺎﻥ
(ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪگی ﻮﻣﺤﺮﻭﻣّﻴﺖ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮعی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺠﺎﻣﺎﻧﺪگی
ﺒﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی
ﺒﻤﻔﻬﻮم ﻤﺎﺩﻯ
اﺳﺖ . ﺯﻳﺮﺍ
ژنتیک ﺭﻭحی اﻧﺴﺎﻥ
اﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣل ﻨﮑﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪو
نا خواسته ﻭﺍﺭﺩ
جهان ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﻋﻘﺐﺭﻭﻯ
چون گذشته های
حقیر و وحشی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﺍﻓﺘﺮﺍﻕ) ﮐﺘﺎﺏ
ﻭ ﻋﺘﺮﺕ ﺍﺯﻫﻢ ﺩﺭﻭﻗﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ اُمّت
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ واﺻل
ﺒﻪ ﺣﻮض کوثر ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻌنی ﻤﻨﻄقی ﻮﻣﺎﺩﻯ
ﻘﺎﺑل ﻔﻬم ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻓﻘﻂ ﺩﺭﺳﺎﻟک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﮐﺘﺎﺏ ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺑﻬﻤﺮﺍهی
أﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ باشد که
تنها ﻋﺘﺮﺕ ﻭ
آثاﺭ ﺑﺎقی ﻤﺎﻧﺪﻩ
ﻭﺯﻧﺪﻩ پس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺳﺎﻟک
هر دﻭ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل
میکند .ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم مصطفوی ﺨﻮﺩ
ﺑﺤﻮﺽ ﮐﻮثر ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
این ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎئی ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺧﺰﻳﻨﻪ ﺣﻤﺎمی
ﺮﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺍﺧل
اﻳﻥ ﺨﺰﻳﻨﻪ ﻭﺣﻮﺽ
و حوزه ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺎ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﻤﺸتی اﺯ ﺍﻥ آﺏ
ﺩﺭﺣﺎل ﻮﺭﻭﺩ ﺑﺨﺰﻳﻨﻪ
ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﺭﻭٴﻴﺎﻳم
ﺨﺎﺗﻤﻪ ﻳﺎﻓﺖ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺣﻮﺽ ﺑﻤﻌنی
ﺤﻮﺯﻩ ﻋﻠمی ﻮﻋﻘلی
ﺳﻄح کمال عقل
کلّی و الهی
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﭙس
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
اﺯ ﺣﻮﺯﻩ ﺗﺼﺮﻑ
ﻭ ﺗﺤﮑّم ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﻋﺘﺮﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ أثرو میراث ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک اﺳﺖﺟﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺣتی
ﻄﺮﻳﻘﺖﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
مُرَبّی
فرشتگان
شهودی ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﺘﺮﺑﻴتی ﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﺟﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﭙس ﺳﺎﻟک ﺪﺍﺧل
ﻮ ﻭﺍﺻل ﺒﺎﻳﻥ ﻤﻘﺎﻡ
برتر الهی ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻣﻄلق ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
إرادی ﺨﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم می ﺮﺳﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﻌثت ﺑﺨﻠق ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﻣﺒﻌﻮث
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺒﻌﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺑﺪﺍﻯ اﻟﻬﻰ ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
اﻭ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒلی ﻮﺑﻌﺪﻯ ﻭﺑﻴﻤﻪ
ﺷﺪنی الهی اﺯ ﺟﻬﻨم
ها ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺒﺨﻠﻖ ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ و
مقام پیامبری
ولایت محمد ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺒﺤﻮﺽ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ پنجم ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭ ﻭﺍقع اﺯﺣﻮﺯﻩ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﻭﺗﻌﻠﻴم
ﻮﺗﺮﺑﻴﺖ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﺎﺭج ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﺟﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮک ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺟﻮﺍﺩ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻥ ﺤﺪﻳث ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯﻨﻘل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ:  إﻧّﻯ
ﺘﺎﺭک ﻔﻴﮑم اﻟثقلین
ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﻋﺘﺮتی
ﺃﻫل ﺒﻴﺘﻰ ﻭ ﺍﻧّﻬﻤﺎ
ﻟﻦ ﻳﻔﺘﺮﻗﺎ ﺣتّی
ﻴﺮﺩﺍ علیّ اﻟﺤﻮﺽ
ﻣﺎ ﺗﻤﺴّﮑتم ﺒﻬﻤﺎ
ﻟم ﺘﻀﻠّﻮﺍ  ﻣﻥ ﭙس ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭ ﻭﺯﻧﻪ ﺳﻨﮕﻴﻥ
ﻮﻗﺎﺑل إﺗّﮑﺎ ﻭ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺍلهی ﻮ ﻋﺘﺮﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺠﺎ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻡ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ ﻫم
ﺠﺪﺍ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺑﻨﺰﺩ
ﻣﻦ ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ ﺣﻮﺽ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﭘس
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻣﺘﻤﺴّک
ﺒﺎﺷﻴﺪ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻭﻣﺤﺮﻭم اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﻨﻮعی ﻮﻋﻘلی ﻨﻤﻴﺸﻮﻳﺪ.
(ثقلین) ﺩﻭ ﭼﻴﺰ
ﺳﻨﮕﻴﻥ ﻴﺎ
ثقیل ﻮ ﭘُﺮ ﻭﺯﻥ
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻗﺎﺑل اﺗّﮑﺎ ﻭ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻭﺩﺍﻣﻥگیرﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ هر ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم ﻤﺤﻤﺪ
ﺟﻮﺍﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥﺤﺪﻳثق
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﺘنی ﺪﺭ
ﮐﺘﺎﺏ قرآن ﻣﻴﮕﺮﺩﻡ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻤثال
ﻤﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﮑﻨﻢ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
إﻧّﻤﺎ
ﻭلیکم اﻟﻠﻪ ﻭ ﺭﺳﻮﻟﻪ
ﻭ ﺍﻟﺬﻳﻥ ﺁﻣﻨﻮﺍ
ﺍﻟﺬﻳﻥ ﻴﻘﻴﻤﻮﻥ
اﻟﺼﻠﺎﺕ ﻭ ﻳُﻮٴﺘﻮﻥ
اﻟﺰﮐﺎﺕ ﻭﻫم ﺮﺍﮐﻌﻮﻥ
ﻭلی ﻮﺳﺮﻭﺭ
ﺳﻠﻮکی ﺸﻤﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺭﺳﻮل اﻭ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺴﺎنی هستند ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﻭﺭﺩﻧﺪ.
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﻨﻬﺎﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﻭم کرﺩﻩ
ﻭ ﺍﻣﺎم اوم
کننده ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ)
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺍﻗﺎﻣﻪ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ ﺍﺗﻴﺎﻥ
ﺰﮐﺎﺕ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺭﮐﻮع
هستند.ﺍﻳﻥ ﻤﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺍﻳﻪ ﻗﺮﺍﻧﻰ ﺑﺎﺣﺪﻳث
ﺍﻧﻄﺒﺎق اﻟﻨﻌل
ﺒﺎﻟﻨﻌل ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﮔﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯﺤﺪﻳث
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ آﻳﻪ ﻗﺮﺍنی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎ ﻭﺍقعی
ﻮ ﺍﺷﮑﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺯﮐﺎﺕ
ﻭﺭﮐﻮﻉ ﺭﺍﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻫﻤگی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭلی ﺒﺨﻮﻥ ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺗﺸﻨﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻣﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ ﻧﻘﺶ ﺳﺮﻭﺭﻯ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻮل ﻮﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﭽﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴتی ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﺪﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻫﺪﻑ ﻣﺤﺒﺖ ﻭﻋﺸق
ﺴﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ آﺧﺮﻳﻥ ﺘﺠلّی
خداوند ﻤﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﭼﻮﻥ ﻤﺒﺪﺃ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﻭﻥ
هرﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺣﻴﺎﺕ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻣﺒﺪﺃ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻣﺤﺒﺖ ﻭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
آﻭﺭﺩﻧﺪ ﺍﻳﻥ ﻨﻘﺶ
ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ حقّ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ که ﺭﻫﺒﺮ
و برتر دیگر ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮﻋﺼﺮﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻋمّ
اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻣﺎم
هرﺯﻣﺎﻥ آﺷﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ همه ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ ﻣﺴﺘﻮﺭ و
مغمور ﺑﺮﺍﻯ
همگاﻥ ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻮﻓق
ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭم ﻘﻮس ﺻﻌﻮﺩ
ﺑﺎﻭﻯ ﻤﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺭﻭٴﻴﺎئی ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺭﻗﻮس ﻧﺰﻭل ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﮐﺎﻣل الهی ﺒﺨﻠق
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻮآﺧﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻳﻦ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺸﺨﺺ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آﻳﻨﺪﻩ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. (ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﺁﻣﻨﻮﺍ) ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻟﻔﻌل اﻳﻤﺎﻥ
ﻨﻈﺮﻯ ﻮﻋﻤﻠﻰ ﺍﻭﺭﺩﻧﺪ.
ﻳﻌنی اﻭم ﻮ ﺳﻠﻮک
الهی آﻧﻬﺎ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻗﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭﺣﺎل
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺍﻭم ﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ (ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﻴﻮٴﻤﻨﻮﻥ) ﻣﻴﺨﻮﺍندﮐﻪ
ﺩﺭﺣﺎل اﻳﻤﺎﻥ
ﻮﺳﻠﻮﻙ ﻭﺍﻭم
دادن هستند . ﺑﺎﺯ
(ﺻﻠﺎﺕ) ﻳﻌنی ﻨﻤﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی سلوکی ﺼﻠﻪ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ ﺻﻮﺭﺕ
و وسیله ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﻜﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺎﻟک
ﺼﺎﺩق ﻤﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺎﺯ (ﻧﻤﺎﺯ)
لفظ ﻓﺎﺭسی
همان ﻨﺎﻣﻮس ﻳﻮﻧﺎنی
ﻮ ﻟﺎﺗﻴﻥ اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
الهی ﻮﻫﻤﺎﻥ (ﺍﺳﻤاء
الله) ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.(إﺗﻴﺎﻥ
ﺰﮐﺎﺕ) ﻧﻴﺰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﺍﻧﺪکی ﻤﺎل ﻤﺬﻫبی
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻓﺮﻭشی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺎﻟﻔﻌل ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
وپاکسازی
عُقده روان  ﺩﺭ ﻳک ﺴﻠﻮک
الهی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻥ ﺸﺮﻃ ﻘﺒﻮل
أﻋﻤﺎل عباﺩﻯ
اﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻭ ﻫُم ﺮﺍﮐﻌﻮﻥ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺣﺎل ﺮﮐﻮع
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺒﻤﻌنی ﺪﺭ ﺭﮐﻮع
ﺪﺍﺋم ﻨﻤﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷند
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺻﻠﺎﺕ ﻭﻧﻤﺎﺯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻤﻌنی
ﺮﮐﻮع ﻮﺗﻌﻈﻴم
ﻮﺗﺴﻠﻴم ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﺤﺾ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
الهی آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﺠﻮﺍﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ثُمّ اﺗّﻔﻘﺖ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﺍﻟﻌﻠﻤاء
فی ﺬﻟک لأﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﺍﻧّﻪ ﺗﺼﺪّﻕ ﺑﺨﺎﺗﻤﻪ
ﻭﻫﻮ ﺭﺍﮐﻊ ﻓﺸﮑﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﺫﻟک
کلّه ﻭ ﺃﻧﺰل اﻟﺂﻳﻪ
ﻓﻴﻪ   ﻭﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﻋﻠﻤﺎ (ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﮔﺎﻫﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﻧﺎﻗﻠﺎﻥ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ هرﭼﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻋﺎﻟم
الهی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ)ﻫﻤگی
ﻤﺘﻔق ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﺘﺮﺕ ﻭ
ﻭلی ﻮﻣﻮٴﻤﻥ ﺪﺭ
ﺣﺎل ﺮﮐﻮﻉ ﻫﻤﺎﻥأﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥعلیّ
می ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺼﺪﻳق
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎل ﺮﮐﻮع
ﺨﻮﺩ ﺍﻧﮕﺸﺘﺮﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺑﻔﻘﻴﺮﻯ
ﺪﺍﺩ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﻯ
ﻨﻤﻮﺩ ﻭ ﺍﻳﻥ آﻳﻪ
ﺭﺍﻧﺎﺯل ﻨﻤﻮﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻤﻪ ﻋﻠﻤﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻫﻤﻪ ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻣﻨﺎبع أهل ﺘﺴﻨّﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﺮﻭﺍﻳتی
ﺮﺍ ﻧﺪﻳﺪﻡ. ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﮐسی
هم ﻤﺪّعی ﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻥ
کرﺩﻩ.ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺮﮐﻮع ﻤﻮﻟﺎ
ﻭ ﺍﻧﮕﺸﺘﺮﻯ ﺪﺍﺩﻥ
اﻳﺸﺎﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ آﻳﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺴﺎﻟک اﻟﻬﻰﺩﺭﺣﺎل
ﺘﻌﻈﻴﻢ ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﺨﻮﺩ ﺑﭙﻴﺮﺍلهی
ﺨﻮﻳﺶ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺍﺷﺖ
ﺑﻮﻯ ﺪﺍﺩ. ﻭﺑﺎﺯ
ﺍنگشترﻯ ﺸﺨصی
ﻤﻮﻟﺎ ﺳﻤﺒﻮل ﺘﺴﻠﻴم
اﻭ ﺑﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭﻧﻤﺎﺯ ﭼﻴﺰﻯ
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﺭج
ﻨﻤﺎﺯ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﻤﻴﺸﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻔﻘﻴﺮﻯ
گوﺵ ﺑﺪﻫﺪ.ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻮﺍقعی آﮔﺎﻫﺎﻥ
ﻋﺎﻟم اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭیک
ﺴﻠﻮک ﻤﻘﺒﻮل الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻮﻓﻖ ﻫﻤگی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم ﺨﻮﺩ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺪﺭ ﺣﺠﺎﺏ
ﻧﻮﺭ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮل أﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﻭﻫﺮیک اﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻘﺶ ﻣﺴیح ﻤﺴح
کننده ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺯﺍﻫﺪﺍﻥ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭلی ﺒﺎﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺤقّ ﻤﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﺴﻨﻴﺎﻥ
ﻮﺣتی ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺸﻴﻌﻪﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ولایت فقیه
سفیه را دارند
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺟﺎل
ﻤﺴیح ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺎﮐﻴﺪ
ﺍﻥ ﺪﺍﺭﺩﻭ ﻋﻴسی
ﻤﺴیح ﺪﺭﻭﻗﺖ ﺑﺼﻠﻴﺐ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺮﺍ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻘﺎم
عیسی ﻭ ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﺴﻤﺒﻮل
الهی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻴﮑﺴﺎﻥ
در شهود چهارم
هستند ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
مرتضوی ایلی
یا ایلیا یا
اله ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﻨﻴﺰ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻋﻴسی ﻨﺒﻮﺩ.
ﻭﺭﻭح عیسی ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ حیدره و ﻧﺎم
ﺠﺪﻳﺪ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺘﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﻤﻴل ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻋﺎﻟم
ﻮﺍقعی ﺸﺎﻫﺪان
ﻘﺎﺋم هستند . ﺍﻣﺎم
ﺠﻮﺍﺩ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺨﺼﺎ
ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ ﺘﻮﺟﻴﻪ
ﺁﻳﻪ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ:  ﻤَﻥ
کُنت ﻣﻮﻟﺎﻩ ﻓﻌلیّ
ﻤﻮﻟﺎﻩ ﺍﻟﻠّﻬمّ
ﻮﺍل ﻤﻥ ﻮﺍﻟﺎﻩ
ﻭﻋﺎﺩ ﻣﻥ عاﺩﺍﻩ
ﻣﻥ هرﮐس
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻭلی ﻮ(ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ)ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻡ
از این ﭘس
علیّ ﻤﻮﻟﺎﻯ اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ علیّ رﺍ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﻤﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻨﻤﺎ. ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺷمنی
کرﺩ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺷﻤنی
کن .ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻮﻟﺎ ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻮﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍلهی
چنین مشمول
دعای پیامبر
در هر زمانی
است .ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﺘﻠﺰم ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍلهی ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ(ﻭلیّ
اﻟﻬﻰ) ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭼﻮﻥهر ﮐﺎﻣل
الهی ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺩﺷﻤنی ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ عدم ﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺷﻤنی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﺤﺮﻭم
کرﺩﻥ آﻧﺎﻥ اﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی اﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤسخ آﻣﻴﺰ ﻧﻮﻋﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ آﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ
گفته ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻌنی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺩﺭ ﻳک
اﻃﺎﻋﺖ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭﺑﺎ ﻋﻠﺎﻗﻪ
عاشقانه بئرجه
واله شدن ﻭ ﺑﺎﺻﺮﺍﺭ
ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎسی ﻮﺩﻧﻴﻮﻯ
ﮐﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﻘﻴﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻗﺎﺋﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺳپسﺍﻣﺎم
ﺠﻮﺍﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ:  علیّ ﻴﻘضی
ﺪﻳﻨﻰ ﻭ ﻳﻨﺠﺰ ﻣﻮﻋﺪﻯ
ﻭ ﻫﻮ ﺧﻠﻴﻔتی
علیکم ﺒﻌﺪﻯ  ﻟﺬﺍ ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﺎﻣﻮﺭ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﺑﺪﻫﻴﻬﺎﻯ ﻤﻦ ﻭ(ﻳﺎ
ﺍﻧﺠﺎم ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﮔﻴﺮ ﺗﻌﻬﺪﺍﺕ ﻣﻥ
ﺪﺭ ﺗﻌﻠﻴم ﺪﻳنی
ﻮﺳﻠﻮکی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
بویژه در شهود
چهارم سالکان
ولایت محمدی
که (ﻗﻀﺎ) ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
و ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺴﻠﻮکی اﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻥ
بخصوص که در
شهود چهارم
مرتضوی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ ﻤﺮﺍ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ أﻧﺠﺎﺯ
ﻭﺗﺤﻘق ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﻮﺭﻫﺒﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ و
سالکان الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ بوده ﻭﻫﻤگی
اﻳﻔﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﻘﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
أﻧﺠﺎم ﻮﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮکی اﻭ ﺩﺭ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺼﺎﺩق
ﻮﺷﺎﻳﺴﺘﻪ در
داوری سلوکی ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﻮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ علیّ ﺒﺎﺯ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻣﻥﺒﺮ ﺷﻤﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭلی
ﺨﻠﻴﻔﻪﺍﻯ ﺳﻴﺎسی
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻨﺒﻮﺩ
ﻭ ﻧﺸﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻭﺍقع
اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧمی ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﻧﻴﺰ ﻣطیع
علیّ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
گوﻧﻪ ﺷﺪ. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
کنگرﻩ ﺍﺳﻠﺎمی
عصر ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻏﺪﻳﺮ خُم أﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻔﺮ ﺷﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺑَخ ﺒَخ یا ﺑﻪ ﺑﻪ
ﻭ ﺗﺒﺮﻳک ﺒﻌلی
گفتند ﻭﺳﻪ ﺭﻭﺯ
ﮐﺎﻣل ﻄﻮل
کشید ﺗﺎﻫﻤگی
آﻧﻬﺎ ﻳﮑﺎﻳک ﺒﺪﺳﺘﻮﺭﻣؤﮐّﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮعلیّ
ﺪﺭ ﭼﺎﺩﺭﺧﺎﺹ ﺍﻭ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻮﻯ( ﺒﻴﻌَﺖ)
ﺟﺪّﻯ ﻮ ﺭﺳﻤﻰ ﻭ
ﺗﺒﺮﻳک ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺎﻳﺪ ﭼﻬل ﻨﻔﺮ
ﻗﺎﺑل اﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻣﻮﻟﺎ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺣتی ﺘﻨﻬﺎ ﺳﻪ
ﻧﻔﺮ ﺍﻳﻨﺎﻥ آﻣﺎﺩﻩ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺒﺎﺭﺯﻩ ﻧﻈﺎمی
ﺒﺎ ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺳﻴﺎسی
أﺑﻮﺑﮑﺮ ﺷﺪﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻳﻥ
عذّه ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺩﻋﻮﺕ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ این ﭽﻨﻴﻥ
پیرو ﺒﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭﻭﻳﺶ
ﻓﻘﻴﺮ ﮔﻮﺷﻪ ﮔﻴﺮ
ﮐﻪ ﻧﻪ ثرﻭﺕ ﮐﻠﺎﻥ
ﻮﻧﻪ ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ
ﺰﻳﺎﺩ ﻭﻧﻪ ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺤﮑﻮﻣﺖ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺖﺍﻳﻥ ﺮﺍﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﮐﻨﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺮﮔﺮم ﺘﻌﻠﻴم
هماﻥ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ
ﺳﺎﻟک عامل ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻋﺮﺏ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻭﻣﮑﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل الهی ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺼﺪﺍﺭﺗﻬﺎﻯ ﺴﻴﺎسی
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی اﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺣﺪّ
ﺍﻗل ﺨﻴﺎﻧﺖ ﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺴﻴﺎﺳﻰ ﻭﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﮐﺎﺭ ﻫﻤﻪ ﺳﻴﺎﺳت
ﻤﺪﺍﺭﺍﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ چون ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺷته ﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭلی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻗتی ﺨﻠﺎﻓﺖ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﻏﺪﻳﺮ
خُم ﺮﺍ ﻣﻄﺮح
کرﺩ ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
در پیمان ﺒﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻮﻟﺎ ﺧَﻠَﻒ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻧﻘﺶ ﺳﻠﻮکی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
تا زنده بود ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﻫﻤﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی نیز ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺣتی ﻤﻨﻈﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻗﺒل اﺯﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟکی
ﺒﺸﻬﻮﺩ بدون حجاب
صورت ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭽﻬﺎﺭم
ﻨﺮﺳﺪ ﺷﺎﻧس ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺷﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺪﻭﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺼﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻫم ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺟﺎلی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﺎﺯ (ﺩَﻳﻨﻰ)
ﻳﻌنی ﺒﺪهی که ﺑﺎ(
ﻓﺘح ﺪﺍل) ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﻮﺩ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺻلی
ﺤﺪﻳث ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﮑسی
ﺒﺪهی ﻨﺪﺍﺷﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻃﻠﺒﮑﺎﺭ
ﻭﻫﺮﭼﻪ می ﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺩ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯعلیّ ﻤﺴﺌﻮل
اﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺑﺪﻫﻴﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ ﻭﺣتی
علیّ ﻨﻴﺰ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﮑسی
ﺒﺪﻫﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
لفظ (ﺩَﻳﻨﻰ) به ﻤﻌﻨﻰ(
وعده های ﺩﻳنی
ﻮ ﻣﮑﺘﺐ ﻭ ﺭﻭﺵ) ﻭﺗﻌﻬﺪﺍﺕﻃﺮﻳﻘﺖ
من ﺑﻌﺎﻣﻠﺎﻥ آﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﻳﻥ ﻠﻔظی
ﻔﺎﺭسی ﺒﻤﻌنی ﺁﺋﻴﻥ
ﻮﺭﻭﺵ ﻋﻤﻠﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺗﺸﮑﻴﻠﺎتی
ﺴﻴﺎسی ﻮ ﺭﺳﻤﻰ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﻭﻧﺎﮐسی
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ آﻧﺮﺍ
ﺑﭽﻨگ ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﻨﻴﺰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
حکومت سیاسی ﺩﺭﭼﻨگ
ﻨﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
اﻳﻤﺎنی ﺒﻮﺩﻩ اﺳﺖ.
(ﻣﻮﻋﺪﻯ) ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻤﻦ ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺳﻠﻮک ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻨﺒﻮﺩﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
مرتضوی ﺑﺮﺍﻯ
هرﺳﺎﻟک عاﻣل
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻋﺪﻩ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺑﻬﺸتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺎﺯ(ﻣﻮﻋِﺪ)
ﻳﻌنی ﻤﺤل ﻤﻠﺎﻗﺎﺕ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمدی ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺗﺮﺑﻴتی
ﺮﺳﻴﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻔﺮﺟﻨگ
یرﻣﻮﻙ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺮﺍ ﺑﺮ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ کرﺩ ﺗﺎ
مسؤل أﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻮﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺯﻧﺎﻥ
اﻭ چون عایشه ﻧﺒﻮﺩﻧﺪﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﺑﻴﺴﺖ ﻭﺷﺶ ﺟﻨگی
که ﺑﻮﺩ ﻣﻮﻟﺎ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺯﻧﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻄﺮح ﻨﺒﻮﺩ
مگر اینکه ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ زن و
مرد الهی ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
یا ﭘﻴﺮ ﺍلهی ﺨﻮﻳﺶ
در توسّل
عبادی ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم ﺠﻮﺍﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺮﺍضی
ﺒﺨﻠﺎﻓﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮ ﺯﻧﺎﻥ اﻭ ﺑﺮﺍﻯ
أﻳﺎم ﺠﻨگ ﻴﺮﻣﻮﻙ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻭ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻋﺎﺩﺕ
ﻫﻤﻴﺸگی ﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﺩﺍﺷﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻃﻠﺐ ﺗﺎﮐﻴﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ
ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺘﺮﺩﻳﺪﻯ
ﺪﺭ ﻧﻘﺶ ﻋﻠﻰّ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭ ﻏﻴﺎﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﻧﺴاء ﻮ ﺻِﺒﻴﺎﻥ)
ﻳﺎ ﺯﻧﺎﻥ ﻮ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﻤﻮﻟﺎعلیّ
ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﻟﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ:  ﻴﺎﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﺃﺗﺨﻠّفنی
علی اﻟﻨﺴاء ﻮ ﺍﻟﺼﺒﻴﺎﻥ؟
ﺍﻳﺎ ﻣﺮﺍ
ﺑﺴﺮﭘﺮﺳتی ﺰﻧﺎﻥ
ﻮﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻯ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ:  ﺃﻣﺎ
ﺗﺮضی أﻥ ﺘﮑﻮﻥ
ﻤﻨّﻰ ﺑﻤﻨﺘﺰلة
ﻫﺎﺭﻭﻥ ﻤﻥ ﻤﻮﺳﻰ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻧّﻪ ﻟﺎ
ﻧﺒﻰّ ﺑﻌﺪﻯ  ﺍﻳﺎ ﺭﺍضی
ﺒﺎﻳﻥ ﻨﻴﺴﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻥ ﭽﻮﻥ
هاﺭﻭﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻮسی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻰ.ﮔﺮﭼﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﻴﺪﺍﻧﻴم
که ﺩﺭﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻴﻬﻮﺩ ﻫﺎﺭﻭﻥ ﺒﺮﺍﺩﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻣﻮسی
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻏﻴﺎﺏ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤأﻣﻮﺭ ﺳﺮﭘﺮﺳتی
ﻤﻴﺸﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺭﻓﺘﻥ
سی ﺮﻭﺯﻩ ﻣﻮسی ﺒﮑﻮﻩ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﭽﻬل ﺮﻭﺯ
ﮐﺸﻴﺪ. ﻭﻣﺮﺩم
غیبت ﺩﻩ ﺭﻭﺯﻩ ﺭﺍ
ﺑﻬﺎﻧﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﻭﮔﺎﻭ
ﭘﺮﺳﺖ ﺷﺪﻧﺪ ﻭﺑﺠﺎﻯ
هاﺭﻭﻥ ﺪﻧﺒﺎل ﺴﺎﻣﺮﻯآخوند
قشری ﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻨﻴﺰ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺣتی
ﺴﺮﭘﺮﺳتی ﺒﺮ ﺯﻧﺎﻥ
ﻮﺍﻃﻔﺎل ﻤﺮﺩم
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﮐﻪﺭﺳﻴﺪگی
ﺒﮑﺎﺭ ﺯﻧﺎﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺴﻴﺎسی
ﻴﺎ ﺍلهی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﻣﻮﺭ ﺷﺨصی ﻮﺧﺎﻧﻮﺍﺩگی
ﻤﻴباﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﭼﻮﻥ
هاﺭﻭﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﻫﺎﺭﻭﻥ ﺰﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻮسی ﻮﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖ ﻭﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﻘﺎم ﺮﻳﺎﺳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ هم ﻨﻴﺎﻓﺖ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺮﻳﺎﺳﺖ
ﺳﻴﺎسی ﻔﺮضی ﻤﻮﺳﻰ.ﻭ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺒﻴﺎﺑﺪ ﺑﺎﺯ ﻣﻘﺎم
ﻨﺒﻮّﺕ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺍﻗﺪﺍم
ﺒﺘﻨﺒّوء ﻮﺷﺮح
آﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺣتی ﺪﺭﻳک ﺰﻣﺎﻥ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺯﻳﺎﺩﻯ
همیشه ﺍﺯﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ ﻤﻄﺮح ﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﻫﺴﺖ ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍلهی ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺰﻣﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم ﻨﺒﻮّﺕ
ﻭﺣتی ﺮﺳﺎﻟﺖ و
بعثت ﺑﺨﻠق را ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻫﻤﮕﻰ ﺍﺭﺳﺎلی
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩم
هستند ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻴگ
کدﺍم ﻮﺣتی ﻤﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﻣﻘﺎم پیامبری
اُﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰمی
ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
مگر نوبت ظهور
مهدی موعود در
55 قرن دیگر
باشد. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺎﺷﻒ ﺩﻭ قُرّه
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺣﺪﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭼﻬﺎﺭم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭙﻨﺠم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟک ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
.ﻣﮕﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻧﻬﺎﺋﻰ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭﻫﻤﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻭ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺪکی ﺪﺭ ﻳک ﻤﺮگ
ﻘﺒﻞ ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻣﺮگ
ﻮﺍقعی اﺯﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸتی ﺒﺨﻠق
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺍﻣﺎم ﺠﻮﺍﺩ ﺑﺎﺯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻔﻌﻠﻤﻨﺎ
إﻥّ اﻟﮑﺘﺎﺏ ﺷﻬﺪ
ﺑﺘﺼﺪﻳق هذه ﺍﻟﺄﺧﺒﺎﺭ
ﻭﺍﻓﻘﺖ ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ
ﻮ ﻭﺍﻓﻖ ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ
هذه ﺍﻟﺎﺧﺒﺎﺭ ﻓﻠﻤﺎ
ﻭﺟﺪﻧﺎ ﺫﻟﻜم ﻮﺍﻓق
اﻟﮑﺘﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﻭﺟﺪﻧﺎ ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻮﺍفقا ﻟﻬﺬﻩ
اﻟﺎﺧﺒﺎﺭ ﻭﻋﻠﻴﻬﺎ
ﺩﻟﻴﻠﺎ ﮐﺎﻥ
الإﻗﺘﺪاء ﺒﻬﺬﻩ
ﺍﻟﺎﺧﺒﺎﺭ ﻓﺮﺿﺎ
ﻟﺎ ﻳﺘﻌﺪﺍﻩ ﺍﻟّﺎ
ﺃﻫل اﻟﻌﻨﺎﺩ ﻭ
ﺍﻟﻔﺴﺎﺩ   ﭘس ﺩﺍﻧﺴﺘﻴم
که ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﺑﺮ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺍﻳﺎﺕ ﮔﻮﺍهی
ﺪﺍﺩﻩﺍست (ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻳﻪ ﺍﻧﮕﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻮﻟﺎ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻤﻮٴﻤﻥ ﻮﺍﻗﻌﻰ)
ﭘس ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺍﻳﺎﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ ( ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﻄبیق ﺮﻭﺍﻳﺖ
ﺑﺮ ﻗﺮﺍﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮﮐس ﻫﺮﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺩل ﺒﺨﻮﺍﻩ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻳﻥ ﺘﻄﺒﻴﻘﺎﺕ
ﺑﺎ ﻗﺮﺁﻥ ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻣﻨﻄقی
ﻮﺍلهی ﻨمی ﺒﺎﺷﺪ)
ﻭ (اُمّت) ﻳﺎ ﺍﻭم
کننذﮔﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻥ ﺮﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ
(ﺍﻣﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﻟﺎ
ﻭﻫﺮ ﻣﻮٴﻤﻥ
اوم ﮑﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣل ﺮﺍ) ﻭ (ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﻭﺗﺼﺪﻳق یعنی قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ) ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
( ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﭙس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ اﺧﺒﺎﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّﻣﻮﺍﻓق
ﻘﺮﺍﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﻤﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻏﻴﺮ ﭘﺬﻳﺮﺍﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
سلوکی ﻋﻠﻰّﻫم
آﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍنی ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺗﺎﺭیخی ﻤﻮﻟﺎ ﺭﺍ.
ﭼﻮﻥ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
غدیر ﺧُﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻟﻐﺪﻳﺮ
ﻣﻔﺼﻠﺎ ﺍﺯ ﺗﻤﺎمی
یک هزﺍﺭ ﻭﺷﺸﺼﺪ
ﺭﺍﻭﻯ أﻫﻞ ﺗﺴﻨﻨّﻦ
ﺑﻨﻤﺎم ﻮ ﻧﺎم
کتاب ها ﻭﻋﻴﻥ ﻤﻄﻠﺐ
ﺍﻧﺎﻥ ﻨﻘل ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤگی ﻨﻘﻞ
ﺣﺪﻳث ﻏﺪﻳﺮخُم
ﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﻗﺒﻮل
ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺭﺍ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺩﻡ ﺍﻣﺮﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃ ﺒﻨﻈﺮ ﺍﮐثرﻳﺖ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺍﺻﻮل ﻄبیعی ﺪﻣﮑﺮﺍﺳﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺍﻣﺮ
ﺩﻳﻥ ﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ
اﮐﺮﺍﻩ ﻭﺟﺒﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻗﺒﻮﻝ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺧﻠﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺴﻴﺎسی اﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺴﻴﺎسی ﻮﺣﻘﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺤقّ آﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺳﺎﻟک اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺣﻘﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
بمعرفی
خداوند ﺑﺸﻮﻧﺪ.
ﭘس ﺍﻳﻥ اﮐثرّﻳﺖ
ﻋﻈﻴم ﻤﺮﺩﻡ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺣتی
ﺸﺮﻙ ﻭﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ (ﻣُﺘﻌﺒّﺪ)
ﺑﺎﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺑﺎ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﭼﻮﻥ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻣﺮﺩم ﺸﻴﻌﻪعلیّ
ﻤﺪعی ﻮﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺍﺭثاﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭعلیّ ﻮﺗﻤﺎمی
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
گذشته ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺩم
ﻤﻮٴﻤﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ حتی ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻳک ﺘﻘﻠﻴﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﺑﻌضی
ﺤﺮﮐﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺭﺯشی اﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭحی ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس ﻣﺪﺍم
ﺸﺮک ﻮ ﮔﻨﺎﻩﭘﺮﻭﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨم
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺍهی
ﻘﺮﺍﻥ ﺒﺮ ﺍﻳﻥ
أﺣﺎﺩﻳث ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﺑﺴﺨتی ﺼﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ ﻭلی اﻟﺰﺍم
ﻤﻨﻄقی ﻨﻴﺰ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
کشش ﻋﺎﻃفی ﻮ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﻄﺒﺎق أﺣﺎﺩﻳث
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﻟﺎ ﺑﺎ
آﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍنی ﻤﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی هرﮔﺰ
ﭼﻨﻴﻥ علم اﻟﻴﻘﻴﻨﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﺎﺭ
باوری ﻋﻴﻥ اﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻮ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﻌنی
عین اﻟﻴﻘﻴﻥ ﻮﺑﭽﺸم
ﺘﻥ ﻮ چشم ﺩل ﻮﺭﻭح
ﺪﻳﺪﻥ اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
در ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
وتولد  دوم پیامبرگونه
ﺑﺤقّ اﻟﻴﻘﻴﻥ ﻨﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺳﺘﺎنی
ﺪﻳﮕﺮ ﻭﺧﺎﺹ ﺩﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ الهی ﺒﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍلهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
(ﺍﻟﺰﺍﻡ الهی ) ﺑﺮﺍﻯ
اُمّت (ﺍﻟﺰﺍﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨصی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ (ﺍﻟﺰﺍم
ﻤﻨﻄﻘﻰ) ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﮐﺴﻰﻫم ﺒﺎ ﻣﻨﻄق
اﻟﺰﺍﻣﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﺘﺼﺪﻳق ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﺍﻗﺮﺍﺭ) ﻧﻴﺰ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﻭﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺍﺳﺖ ﻭلی ﺒﻤﻌﻨﻰ
(قُرّه ﮔﻴﺮﻯ) ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻭﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻫﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ محمدی
زنده ﻋﻀﻮ (ﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
( قُرّه ﮔﻴﺮی ﻭﺧﻮّﺭﻩ
ﻳﺎﺑﻰ) ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺍﻗﺮﺍﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥاﻗﺮﺍﺭ
ﻭقُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ (ﺩفع ﺸﺮک ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ)
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺠﻮﺍﺩ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ اﺧﺒﺎﺭ
ﭼﻮﻥ ﺨﺒﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﺮﺽ ﻭ ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩم اﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
(ﺍﻟﺰﺍم الهی ﻮ ﺟﺒﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰﻭ ﻓﻄﺮﻯ)
اﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﻣﻨﮑﺮ ﺍﻳﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻫل عناﺩ
ﻭ ﺍﻫل ﻔﺴﺎﺩ ﺩﺭ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﭙس اﺯﻣﺮگ آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺳﭙس ﺍﻣﺎﻡ
ﺟﻮﺍﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺮﺍﺩم
اﺯﺟﺒﺮ ﻭ ﺗﻔﻮﻳﺾ
ﻭﺷﺮح آﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻄﺎﺑﻘﺖ ﺧﺒﺮ ﺣﺪﻳث
ﺑﺎ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﺳﺖ (ﻣﻮﺿﻮع
أﺻلی ﻨﺎﻣﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺟﺒﺮ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺷﺮح ﺪﺭﺳﺖ(
ﺍﻣﺮ ﺑﻴﻥ اﻟﺄﻣﺮﻳﻥ)
ﺒﻮﺩ.ﻳﺎ ﺟﺒﺮﺍلهی
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺷﺨﺺ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺴﻠﻴم ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎﺯ
ﻣﻮﺿﻮع ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎسی ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻮﻟﺎ ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﻮﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﺮﺍ ﺭﻭﺷﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻭ ﺗﻤﺎم أﺣﺎﺩﻳث
ﺑﻮﺿﻮح ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻘﻴّﻪ
ﺍﺯﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ ﺴﻴﺎسی
ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﺍﺷﮑﺎل
ﺒﺎقی اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺪﻟﻴل گفته ﻣﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺟﺒﺮ ﻭ ﺗﻔﻮﻳﺾ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻣﻌنی ﻮ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺟﺒﺮ ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ ﻤﺘﻀﺎﺩ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﻤﺮﺩﻡ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ (ﺟﺒﺮ ﻭ ﻗَﺪَﺭ)
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺗﻔﻮﻳﺾ ﺑﻤﻌنی
ﻮﺍﮔﺬﺍﺭﻯ اﺧﺘﻴﺎﺭ
بدیگری ﺍﺳﺖﻭ ﺍﻳﻥ
کاﺭﻫﺮ ﺳﺎﻟکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﺰﻧﺪگی
عباﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﭙﻴﺮ ﻭﺍﻣﺎم
اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ
خود ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺗﺴﻠﻴم اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﺟﺒﺮ
ﺍلهی ﻮﺳﻠﻮکی ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﺎ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺟﺒﺮ ﻳﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﺯﺍﺩﻯ
ﺒﺪﻭ ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻥ اﺭﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯﻯ ﻨﻔس ﺍﻟﻮﺩﻩ
ﻭﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ ﻨﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯﺍﺩﻯ ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
همه ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻣﺒلّغ
آﻥ هستی ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺍﻧﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻧﺮﺍ
(ﺗﻌﺒّﺪ) ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﻣﻮﺑﺪ
ﺷﺪﻥ در ﺒﻨﺪﮔﻰ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮ ﺍﻣﺎم
ﺠﻮﺍﺩ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ ﺣﺪﻳثها
ﻭ ﻗﺮﺍﻥ ﺟﺰ ﺩﺭ ﻳک
ﻤﻔﻬﻮم ﻮﺑﺮﺩﺍﺷتی
ﺴﻠﻮﮐﻰو ﺍﺳﺎس
ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺴﺮ ﻗﺮﺍﻥ
ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺭﺑطی
ﺒﻤﺴأﻟﻪ ﺗﻔﻮﻳﺾ
ﻭ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻯ أﺧﺒﺎﺭ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻳک ﺘﻮﮐل
ﻮ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻯ ﻮ ﺗﻔﻮﻳﺾ
ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﺍﺯﺍﺩﻯ ﻮﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻣﺎم
ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﺤﻘق ﺠﺒﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل ﻨﻮعی
ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺯلی
ﻮﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺑطی ﺒﻴﻥ
ﻘﺮﺍﻥ ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻭﻳﺎ ﺑﻴﻥ ﺠﺒﺮ ﻭ
ﺗﻔﻮﻳﺾ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎ ﻣﺸﮑﻞ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭼند
صد ﻫﺰﺍﺭﮔﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻨﻮﺯ
ﺣل ﻨﺸﺪﻩ ﻭﺣل ﻨﻴﺰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻣﮕﺮﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻣﻔﻬﻮم
ﻮﺍقعی حقیقی
آﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍﻧﻰ ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻭﺍقعی الهی اﺣﺎﺩﻳث
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﺴﺎﻟﻪ (ﺟﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ)
ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ (ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ) ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻓﻄﺮﺕ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﻔﻮﻳﺾ ﻭ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎﻣﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﻧﺰﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻴﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺸﺮح ﻮﺗﻔﺼﻴل
ﻮﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻧﻴﺴﺖ

512 -  ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻳتی
اﺯ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 227 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ: إﻥّ علی کلّ ﺤقّ
ﺤﻘﻴقة  ﻭعلی
کلّ ﺼﻮﺍﺏ ﻧﻮﺭﺍ
ﻓﻤﺎ ﻭﺍﻓق کتاﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﻓﺨﺬﻭﻩ ﻭﻣﺎ
ﺧﺎﻟﻒ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﻓﺪﻋﻮﻩ   ﻫﺮحَقّی
ﻮﺣﻘﻴﻘتی ﭙﺸﺘﻮﺍﻧﻪﺍﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮ ﺩﺭﺳتی
ﺮﺍ ﻧﻮﺭﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺍﻓﻖ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩ. ﺍﻧﺮﺍ
ﻣﺤﮑم ﺒﮕﻴﺮﻳﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩ
ﺍﻧﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻧﻈﺮ ﻣﺠﻠسی
آخوند قشری ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺭﻩ ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘتی
ﺒﺮﺍﻯ هرحَقّی
ﺒﺎﺷﺪ ﻳﻚ ﺣﮑﻤتی
الهی برﺍﻯ أﺣﮑﺎم
ﺸﺮعی اﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴم هر آﺧﻮﻧﺪﻯ
سُنّی یا شیعی
و غیره ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺣﮑﺎم ﺸﺮعی ﻘﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻔﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻣﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ ﺍﻳﻥ ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﮐﺪﺍم
ﻴک اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
منطبق ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
حقّ تنها ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ
حقّ است ﭼﻮﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍلهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
که ﺤقّ ﻮﻫﺪﻑ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ (ﺷﺮﻋﻰ)
ﻫم ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻋﻘل ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺣﺪﻳث ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻫﺮ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻳﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
الهی ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎﺣﻘﻴقتی
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﭘﺸﺘﻴﺒﺎنی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺤﻘق
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻋﺪﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺒﻌﻴﺖ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻓﺮﻣﺎﻳش ﻣﻮلا ﭽﻨﻴﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﺮ
حقّ ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی
ﺒﺤﻖ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺪﻳنی ﻮﺳﻠﻮکی ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﭘﺸﺘﻮﺍﻧﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﻧﻮﺭ ﺻﺎﺋﺐ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻥ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﻭﻋﻀﻮ ﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ ﺍﻗﺪﺍﻣﻰ
(ﻋﻠﻴﻪ ﻫﺮ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ)
ﺑﺸﻮﺩ ﺩﺭ ﺑُﺮﺩ
ﺩﻭﺭﺗﺮﻯ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺳﺖ.

513- ﺍﺯ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ 160ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺷﺨصی اﺯ ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﭽﻴﺴﺖ؟ ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﭘﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻓﺮﺩﺍ
ﺑﻴﺎ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﻣﺮﺩم ﺒﺮﺍﻳﺖ ﺑﮕﻮﻳﻢ
ﻭﺑﻬﻤﺎﻥ ﺸﺨﺺ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﻔإﻥ ﻨﺴﻴﺖ
ﻣﻘﺎﻟﺘﻰﺣﻔﻈﻬﺎ
ﻋﻠﻴک غیرک ﻔإﻥ
ﺍﻟﮑﻠﺎم کاﻟﺸﺎﺭﺩة
ﻳثقّفها ﻫﺬﺍ ﻭﻳﺨﻄﺌﻬﺎ
ﻫﺬﺍ  ﻭﺍﮔﺮ ﭘﺎسخ
ﻤﺮﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﻨﻰ
ﻭﻧﺘﻮﺍنی ﺤﻔﻈ
ﻮﻓﻬم آﻥ ﻨﻤﺎﺋﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ آﻧﺮﺍ ﺣﻔﻆ
و فهم ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻠﺎم ﻮﺻﺤﺒﺖ
ﻓﺮّﺍﺭ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳکی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺮﺑﺎﻳﺪ
ﻭﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭﺑﮕﻴﺮﺩ
و درست بداند ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭﺑﺨﻄﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﮐﻨﺪ
و تخطئه کند. (ﺣﻔﻆ)
ﮐﻠﺎﻡ (ﻓﻬﻢ) ﺍﻥ ﻮﻧﮕﺪﺍﺭﻯ
ﺪﺭ ﺫﻫﻦ ﺑﻘﺼﺪ ﺑﻬﺮﻩﮔﻴﺮﻯ
ﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻣﺎم
همیشه ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﮐﻠﺎم
ﺴﻠﻮک الهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻓﻬم ﺨﻄﺎﻯ
آﻥ ﺑﺎﻋث ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی
ﻮﺭﺍﻩ ﺯﻧﺪگی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.(ﺷﺎﺭﺩﻩ)
ﻓﺮّﺍﺭ ﺑﻮﺩﻥ
اﺳﺖ.ﻭ (ﻳثقّفها)
آﻧﺮﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭﺩﺭ
ﻫﻮﺍ ﺑﭽﻨگ آﻭﺭﺩ
ﻭﻓﻬم ﻮ ﻓﻘﻪ
درست ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺍﺭﺍﻯ (ثقاﻓﻪ)
ﻭﻓﺮﻫﻨک ﻮﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻭﻋﻘل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ (ثقه ) ﻳﺎ
( ثقة ﺍﻟﺄﺳﻠﺎﻡ)
ﺑﮑسی گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﮐﻠﺎم الهی ﻮ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﺳﻠﻮکی
ﺮﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭﺣﻔﻈ
کند ﻭ عملا ﺑﺪﺍﻥ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻭ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ثقه ﻧﻴﺰ ﻓﻘﻴﻪ
ﻭﻋﺎﻟم ﻮﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ مطمئن ﻭﺍﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻗﺎﺑل اﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺪﻳﮕﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻓﻘﻴﻪ ﻫﻤﺎﻥ
( پگیه ﭘﮕﺎﻫﻰ) ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭﻳک ﭙﮕﺎﻩ
ﻭﺻﺒح گاه ﻭﺳﺤﺮگاهی
ﻫﻨﮕﺎم إﺷﺮﺍق ﻨﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩی ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
اﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﻴک
ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ زنده
محمدی ﺍﺳﺖ.

515- مولاعلی
میفرمایئ( ج2 ص 160
بحار) همّة
ﺍﻟﺴﻔﻬاء اﻟﺮﻭﺍیة  ﻭ ﻫمّة ﺍﻟﻌﻠﻤاء
اﻟﺪﺭﺍیة  ﻫﻤّﺖ ﻭ ﮐﻮﺷﺶ
(ﻭ هوم و ﺍﻭم ﻮﻋﻤﻞ)
ﺳﻔﻴﻬﺎﻥ (ﺍﺣﻤق
ﻮﺟﺎﻫل ﻮﮐم
عقل قشری ﻮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ) ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺍﻳﺖ
دیگران ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭلی
همّت ﻭ سعی علما
( ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ آﮔﺎﻩ
عالم و عاقل ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯبرای
توسّل ﻭ نیز ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﻋﻘلی
ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ) ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺪﺭﺍﻳﺖ ﻭﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻭﮐﺴﺐ ﺭﻭٴﻴﺎ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺳﻔﻬﺎﻯکم عقل ﮐﻪ
ﻓﻘﻄ ﺤﺮﻑ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍلهی ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ ﻭﺍﻇﻬﺎﺭ
ﺩﺍﻧﺎئی آﻧﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﺎﺭﻯ که ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭﺑﺮ
ﻣﻨﺒﺮ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻄلع
ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺍلهی
ﻨﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﻭلی
عاﻟﻤﺎﻥ ﺒﺎﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﮔﺎﻫﺎﻥ که ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮسمبوﻟﻬﺎﻯ
ﺮﻭٴﻴﺎئی اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﺳﻌﻰ
ﻭﻫﻤّﺖ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم ﻮﻋﻤل ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺍﺯ (اُمّت) ﻋﺎﻣل
الهی ﻮﺳﺎﻟک
محسوب گردند .ﻭ
به (دِرایت ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ) ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ ﻋﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴنی ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺭﻭٴﻴﺘﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ. دِرایت
ﺍﺯ (ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ) ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
(ﺗﺼﺪﻳﻖ) ﻭﻳﺎ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
الهی ﺑﺮﺍﻯ
عمل ﺒﺪﺍﻥ ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭﺍﮔﺮ ﻫم ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
(ﺍثباﺕ ﺻﺪق
ایمان ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺘﺎ ﺁﺧﺮ ﺩﺭ ﺗﻌﻬﺪ
ﻋﻤل ﺒﺪﺍﻥ ﻨﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻓﺮق ﺰﻳﺎﺩﻯ ﺒﻴﻦ
ﺍﻧﻬﺎﻫﺴﺖ. ﻭﻣﺪﺍﻡ
(ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ) ﺍﻧﺴﺎﻥ
آﮔﺎﻩ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﮑﻪ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ ﮐﻪﺍﻳﻥ
ﻤﻨﺤﺼﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
الهی با ولیّ ﻤﺤﻤﺪﻯ
زنده بمعرفی
خداوند در ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی زﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻋﻠﻤﺎ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
(ﻋﻠﻢ) ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭلی
ﻨﻪ صاحب (ﺩﺍﻧﺶ)
ﺍﻋمّ اﺯﻋﻠﻮم ﺘﮑﻨﻴکی
ﻮ ﻣﻴﮑﺎﻧﻴکی ﻮاﻃﻠﺎع
اﺯﺍﻣﻮﺭ ﻓﻠﺴفی
ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ (ﻋﺎﻟﻢ)
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎ ﭼﻬﺎﺭ ﻗﺮﻥ ﭙﻴﺶ
ﺩﺭﻏﺮﺏ ﻭﺷﺮﻕ دنیا
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺍﮔﺎﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﻭ (ﺑﺎﺍﻃﻠﺎع اﺯﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺩﺭ ﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭﻋﺎﻟم
ﺒﺎﻣﻮﺭ ﻋﻠمی ﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻳﺎ ﺣتی ﺪﺍﻧﺎﻯ
أﺧﺒﺎﺭ ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
تاریخی ﺩﻳنی
هم که ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
همه ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ
قشری غیر سالک
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﺯﺳﻔﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﻧﻪ ﻓﻘﻬﺎﻯ ﻮ ﻋﺎﻣل
ﺒﻌﻠم اﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻮ ﺍﮔﺎهی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍلهی ﻮﻋﻠم لَدُنّی.
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺍﮔﺎﻩ
ﻭﻋﺎﺭﻑ ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻄﺎﻟﺐ
الهی ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ( دِرایت ﺩﺍﺭای
ﺩﺍﻧﺎدی ) ﻓﻬم ﻤﻌﺎنی
ﺒﺎﻃﻨﻰ
سمبولیک
عرفانی ﻭﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍلهی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ ﻴﻘﻴﻥ
عین ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﺍﺷﺘﻥ
علم اﻟﻴﻘﻴﻥ
است. ﻮ ﻫﻤﺎﻥ ﻠﻔﻈ
ﻔﺎﺭﺳﻰ(ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ)
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی اﺳﺖ

516 - امام صادق
میفرماید (ج2 ص161
بحار) :
رُﻭﺍة ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ
ﮐثیر ﻭﺭُﻋﺎﺗﻪ
ﻗﻠﻴﻞ ﻓﮑم ﻤِﻥ
ﻤُﺴﺘﻨصح ﻠﻠﺤﺪﻳث
ﻣُﺴﺘﻐﺶّ ﻟﻠﮑﺘﺎﺏ
ﻭﺍﻟﻌﻠﻤاء ﺘﺤﺰﻧﻬم
اﻟﺪﺭﺍیة ﻭﺍﻟﺠﻬﺎل
ﺘﺤﺰﻧﻬم اﻟﺮﻭﺍیة
ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
ﺤﺪﻳث ﻭﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭلی
ﺮﻋﺎﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪه
ﻮﻋﺎمل ﺒﺎ ﻫﻤّﺖ
ﺑآﻥ ﺮﻭﺍﻳﺎﺕ ﺍﻧﺪک
هستند .ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺰﻳﺒﺎئی ﺤﺪﻳثی
ﺮﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭﻣﻴﺴﺮﺍﻳﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺼﻴﺤﺖ ﻭﻳﺎﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻮﺭﻭﺿﻪ ﺧﻮﺍنی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪﻭلی ﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺤﺪﻳث ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﺧﻮﺩ می ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰﻋﻠﻤﺎ ﺍﺯ
دِرایت ﻣﺤﺰﻭﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻣﺎﺩﺍم
که ﺑﻪ آﻥ ﻨﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺟﺎﻫﻠﺎﻥ اﺯ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺮﻭﺍﻳﺖ ﺭﻧﺞ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ ﻤﻘﺮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻧﺎﻥ
ﻨﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪﻭﻳﺎﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻌﻤل
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. (ﮐﺘﺎﺏ)
ﺍﻟﺒﺘﻪ ظاهرا
قرآن عثمانی اﺳﺖ
ﻭلی اﻳﻨﺠﺎ ﺑﻤﻌنی
ﻨﻮﺷﺘﻪ ﻭ ﻫﺮ ﻣﺘنی
ﺒﻨﺎم ﺤﺪﻳث ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯ (ﮐﺘﺎﺏ ﻳﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ)
ﻣﻘﺮﺭﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺮ ﻣﻘﺮﺭ ﻭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
همه ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
هستند ﻭﻧﺎﻗﻠﺎﻥ
آن ﻨﻴﺰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭﻣﺪﻋﻴﺎﻥ اﻃﻠﺎع
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی
ﺪﺭک کنندﻩ ﻣﻌنی
أﺻﻠﻰ ﻭ ﺁﮔﺎﻩ ﺑأﻫﻤﻴﺖ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﻋﻤل
به آﻧﻬﺎ ﻭ ﺍﺯ ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ ﻮﻋﻤل
ﻨﮑﺮﺩﻥ ﺩﺭ ﭘﻴﺸﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺪک هستند.(ﺭُﻋﺎﺗِﻪ)
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
آﻥ ﻭ ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﺮﻋﺎﻳﺖ ﭼﻮﭘﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﺩﻗﺖ ﻣﺎﺩﺭﻯ
اﺯﺣﺎل ﻄﻔل ﺨﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺤﺪﻳث ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻘﺴﻤﺖ
ﻋﻤلی ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺗﺎ ﺣﺼﻮل ﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
اﺳﺖ. ﺣتی عاﻣﻠﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﮐثرﺍ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﻮﺻﻠﺎﺕ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺍﻧﺪکی ﺒﻨﺠﺎﺕ
ﻧﻬﺎئی ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
آﺧﺮ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﻬم أﮐثرا
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﮑلّی ﻘﺎﻟﺐ تُهی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺍﮐثر
ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﮕﺎﻥ (ﺑﻬﻠﻮﻝ)
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍلهی ﻮﺍﻣﻮﺭ حَقّ
اﻟﻴﻘﻴنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﺍﮔﺎهی
عین اﻟﻴﻘﻴنی
هستند . (ﻣﺴﺘﻨﺼﺢ)
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺍﻥ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮبی ﻮﺯﻳﺒﺎئی
ﺒﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﻤﻴﺮﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺩﺍﻯ ﺰﺑﺎنی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻟﻰ (ﺍﺩﺍﻯ
ﻋﻤﻠﻰ) ﻭﺍﻧﺠﺎم
آﻥ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺗﻤﺎم اﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ ﻔﺮق
ﺒﻴﻦ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟک ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی گوﺷﻪ ﮔﻴﺮﺍﺳﺖ.
(ﻣﺴﺘﻐﺶ)ﻏﺶ و
تقلّب ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ ﻮ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﻫﺮ ﻧﻘل کننده ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ (ﻏَﺶ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰ)
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻮﺣﻘﺎﻳق
ﻘﺮﺍﻥ ﻭﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺑقُرّهﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﺍلهی أﻭﻟﻴﻥ
اﻳﻥ قُرّهﻫﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﺨﻴﺎﻧﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺍﻥ
ﻋﻤل ﻨﮑﻨﻨﺪ. ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺑﻤﺘﻥ کتاﺏ ﻗﺮﺍﻥ
ﻭﺑﻔﻠﺴﻔﻪ ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻥ ﻭﺧﻴﺎﻧﺖ ﺑﻪ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﺑﻴﺎﻥ
اﻳﻥ اﺩﻋﺎﻫﺎ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺨﻔﻰﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻇﺎﻫﺮﻯ
عالِم ﻮﺍلهی ﺒﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺪم عمل ﺒآﻧﻬﺎ
ﻭﻋﺪم ﺘﺴﻠﻴﻢ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺧﻴﺎﻧﺖ ﺑﺨﻮﺩ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﻤﺘﻮﻥ ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻭﺣتی ﺒﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ آﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺟﺰ
ﻓﺮﻳﺐﮐﺎﺭﻯ ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺣتی ﺨﻮﺩ ﻓﺮﻳبی
ﻮ ﺍثباﺕ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺳﻔﺎﻫﺖ ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﻮ ﺍﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﻮﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺭﻏم
اﻳﻥ هستند ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻭﻗﺖ دِرایت ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺪﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻭﺭﺩ ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
اﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺪﻭﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی ﺠﺎﻫﻠﺎﻥ
غیرﺳﺎﻟﻚ ﺍﻧﺪﻭﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺣﺪﻳثی
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻭﻓﺮﻳﺐﮐﺎﺭﻯ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟک ﻮﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺐ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺟﺎﻫل اﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﻏﻤﻨﺎک
هستند.

517 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ(ﺝ۲ﺹ۱۶۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ:  أﻋﻘِﻠﻮﺍ
ﺍﻟﺨﺒﺮ ﺍﺫﺍ ﺳﻤﻌﺘﻤﻮﻩ
ﻋﻘل ﺮﻋﺎیة ﻟﺎ
ﻋﻘل ﺮﻭﺍیة  ﻓﺄﻥ ﺮُﻭﺍة
ﺍﻟﻌﻠﻢ ﮐثیر ﻭﺭﻋﺎﺗﻪ
ﻗﻠﻴل  ﭼﻮﻥ ﺨﺒﺮ
ﻭ ﺣﺪﻳﺶ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻩ ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪﻳﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺎ(ﻋﻘل ﺮﻋﺎﻳﺖ)
ﺑچنگ ﺁﻭﺭﻳﺪ ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ (ﻋﻘل ﺮﻭﺍﻳﺖ).
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
علم و حدیث ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﻭ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
آﻥ ﺍﻧﺪک ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻤﻄﻠﺐ ﻭ ﺣﺪﻳثی
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍلهی ﺸﻨﻴﺪﻳﺪ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ(ﻋﻘل
ﺠﺰئی اﻳﺪﺁل و
کمال ﻄﻠﺒﻰ) ﻭﺧﺪﺍ
ﺟﻮﺋﻰ ﺍﻧﺮﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ ﻭﺩﺭ ﺧﻮﺩ
می أﻧﺪیشند ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺎ (ﻋﻘل ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ
گرا ) ﮐﻪ ﻋﻘل ﺮﻭﺍﻳﺖ
ﻇﺎﻫﺮ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻣﻴیابد
. ﻭﺑﺎﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺁل ﺠﻮﺋﻰ
وکمال ﺳﻠﻮک ﺒﺎﻃﻥ
أﻣﺮﻯ ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل
میکنند . (ﺧﺒﺮ) ﻫﻤﺎﻥ
گزﺍﺭﺵ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﺣﺪﻳث ﻭﺭﻭﺍﻳﺖ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﻣﻨﻘﻮل
اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺎهی ﻮﺍﻃﻠﺎﻉ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻣﺮﻯ
ﻨﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﺎ ﺍﺯﺷﻬﻮﺩﻯ
الهی ﺮﺍ ﺧﺒﺮ ﺑﺪﻫﺪ.(ﺭﻋﺎﻳﺖ)
ﻧﮕﻬﺒﺎنی ﻮﭼﻮﭘﺎﻧﻰ
ﻭﻣﺮﺍﻋﺎﺕ ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﺩﻗّﺖ ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺩﺭﻋﻤل ﻮﻧﺘﺎیج
عمل ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻋﻘل
ﺮﻋﺎﻳﺖ ﻋﻘل
عملی ﻮ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺤﮑﻤﺖ
ﻋﻤلی ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻘل
کلام ﻮﺩﺭک ﻈﺎﻫﺮﻯ
ﻤﻄﻠﺐ ﻭ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺘﺤﻘق عمل آن ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ ﻮ ﻧﺎﻗﻠﺎﻥ
کلام ﺒﺴﻴﺎﺭﻧﺪ
ﻭلی ﺮﻋﺎﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭﻣﺠﺮﻳﺎﻥ آﻥ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی ﺼﺒﻮﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺍﻧﺪک ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

518 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ 208ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﺨﺒﺮ ﺗﺪﺭﻳﻪ
ﺧﻴﺮ ﻣﻥ عشرة ﺗﺮﻭﻳﻪ
ﺍﻥّ ﻠﮑلّ ﺤﻘﻴﻘﻪ
ﺣﻘّﺎ ﻭﻟﮑلّ ﺼﻮﺍﺏ
ﻧﻮﺭﺍ  ﻳک ﺨﺒﺮ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ آﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻩ
ﺧﺒﺮ ﺭﺍ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻰ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺣﻘﻴﻘتی
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺤقّاﻧﻴّتی
اﺳﺖ ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺮ ﺩﺭﺳتی
ﻨﻮﺭ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. (دِرایت) ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
ﺒﻔﻬم ﺒﺎﻃنی ﻮﻋﻤلی
ﻮﺳﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻧﻘﻞ
ﮐﻠﺎم ﻮ ﻳﺎ ﻧﻘل
أﺣﻮﺍل أﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺳتی ﻨﻴﺰ ﻧﻘل
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺍﻭﻯ ﺁﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
أﺧﺒﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ ﻴک
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺩل ﻮ ﺭﻭح ﻨﻴﺴﺖ
ﻭ ﺍﺭﺯشی هم ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
(و ﻧﻤﻮﺩﻯ ﻮ ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﺍﺯﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ.
دِرایت ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ ﻭﻣﻄﻠبی
علمی ﻮﮔﻔﺘنی ﻮ
ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﻳﺪنی اﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻭ ﻧﻘل
کلام ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﮔﺮ
ثوﺍﺏ هم ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺤﺪّﻯ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍلهی ﺒﺸﻮﺩ. ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق إﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ:  إﻧّﺎ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﺎ ﻧﻌﺪ ﺍﻟﺮﺟل
ﻤﻥ ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ ﻓﻘﻴﻬﺎ
ﺣتّی ﻴﻠﺤﻥ ﻠﻪ
ﻓﻴﻌﺮﻑ اﻟّﻠﺤﻥ
ﻣﺎ (ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اوم
کرﺩﻩ ﻭﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ)
ﺑﺨﺪﺍ ﻗﺴﻢ ﮐسی
اﺯﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻓﻘﻴﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ ﺑﻠﺤﻥ
ﺴﺨﻥ ﺒﺮﺳﺪ. ﻭما
ﻟﺤﻥ آﻧﺮﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺑﻤﻌنی ﺒﺎﻃﻨﻰ
ﻭﺣﻘﻴﻘﻰ ﮔﻔﺘﻪﺍﻯ
ﺮﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻭﻧﻮﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺒﺮﺳﺪ
ﻭ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺍﻥ ﺒﮑﻨﺪ.
(ﻟﺤﻦ) ﺁﻫﻨگ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩﻯ ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
اﺯﺍﻳﻥ ﻠﻔﻈ ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺧﻄﺎئی ﺮﺍ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻭﺑﺸﻨﻮﺩ
ﻭ ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ
ﻭﺩﺭﺳﺖ ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺍﻥ کند. ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺮ
ﺯﺑﺎﻥ ﺒﺮﺍﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﭘﻴﺮ ﺍلهی ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻧﮕﺎﻩ (ﺷﻴﻌﻪ
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻌﺎﻉ)
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧقش مقام
الهی ﺣﺴﻴنی ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ اﻳﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺻﻒ
ﭘﻨج ﺘﻥ آل عبا ﺁﻣﺪﻩ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺼﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺍﻣﺎم هر ﺯﻣﺎﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم ﺤﺴنی
اﺳﺖ. دِرایت ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
عمیق ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺑﺎﻃنی
اﺳﺖ. ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺎﻥ ﻤﻄﻠﺐ
رؤیا و شهودی ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﮔﺎهی
ﺒﻤﻌنی ﺮﻭٴﻴﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮﺩﺭک
ﺴﻠﻮک ﺮﻭﺍﻳﺎﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

519
- ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ
ﻧﻘل ﺸﺪﻩ (ﺝ۲ﺹ162 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺑﻴکی اﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
سالک ﺨﻮﺩ ﻓﺮﻣﻮﺩ:
ﻴﺎﻫﺬﺍ ﺍﻳّﺎک
ﺃﻥ ﺘﺄتی ﺃﻫل اﻟﻌﺮﺍﻕ
ﻓﺘﺨﺒﺮﻫم ﺃﻧّﺎ
ﺍﺳﺘﻮﺩﻋﻨﺎک
علما ﻓﺄﻧّﺎ ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﻣﺎ ﻓﻌﻠﻨﺎ ﺫﻟﻚ
ﻭ ﺍﻳّﺎک ﺃﻥ ﺘﺘﺮﺍﺋس
ﺑﻨﺎ ﻓﻴﻀﻌک اﻟﻠﻪ
ﻭﺍﻳّﺎک أﻥ ﺘﺴﺘﺄﮐل
ﺒﻨﺎ، ﻓﻴﺰﻳﺪک
اﻟﻠﻪ ﻓﻘﺮﺍ ﻭﺍﻋﻠم
ﺃﻧک أﻥ ﺘﮑﻮﻥ ﺬَﻧﺒﺎ
فی اﻟﺨﻴﺮ ﺧﻴﺮ
ﻟک ﻤﻥ أﻥ ﺘﮑﻮﻥ
ﺭﺃﺳﺎ فی اﻟﺸﺮّ
ﻭ ﺍﻋﻠم ﺃﻧّﻪ ﻣَﻥ
ﻴﺤﺪّث ﻋﻨّﺎ ﺑﺤﺪﻳث
ﺳﺄﻟﻨﺎﻩ ﻳﻮﻣﺎ
ﻓﺎﻥ ﺣﺪّث ﺻﺪﻗﺎ
ﮐﺘﺒﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﺻﺪّﻳﻘﺎ
ﻭ إﻥ ﺤﺪّث ﮐﺬﺑﺎ
ﮐﺘﺒﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﮐﺬّﺍﺑﺎ
ﺍﻯ
ﻔﻠﺎﻥ ﻤﺒﺎﺩﺍ ﺑﻨﺰﺩ
ﺍﻫل عرﺍق که
رفتی  ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻳﺖ ﺍﺯ
ﻋﻠم ﻮﺩﻳﻌﻪ تو
ﮔﺬﺍﺭﺩﻳﻢ تا ﺑآﻧﻬﺎ
ﺍﻃﻠﺎع ﺒﺪﻫﻰ. ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍ سوگند
که ﻣﺎ ﺑﺎﻳﻥ ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﻋﻤل ﻨﻤﻴﮑﻨﻴﻢ
که ﻣﺒﺎﺩﺍ تو ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺎ ﺑﺨﻮﺍهی ﺒﺮﻳﺎﺳﺖ
ﻭﺑﺰﺭگی ﺒﺮﺳﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮ
ﺭﺍ ﮐﻮﭼک ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ. (ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﭼﻮﻥآﺧﻮﻧﺪﻫﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭیاﺳﺖ
ﮐﻨﻨﺪ) ﻭ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺎ ﺑﺨﻮﺍهی
ﻨﺎﻥ ﺒﺨﻮﺭﻯ ﻮ ﮐﺴﺐ
ﻣﺎل کنی ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﻓﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. (ﻓﻘﺮ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﻘﺎم ﻨﻮعی
ژنتیک ﺮﻭحی ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺪﺭ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﻳﺎ ﻓﺴﺦ
و گندیدگی ﮔﻴﺎهی
ﻮ ﻳﺎ ﺭسخ و
رسوخ ﺠﻤﺎﺩﻯ
زمانهای دراز )
ﻭﺑﺪﺍﻥ که ﺍﮔﺮ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺧﻴﺮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻰ ( ﺩﺭﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﺧﻴﺮ ﻭ ﻧﻴﻚ
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﺗﮑﺎﻣل
ﺪﺭﺁﺧﺮ ﺻﻒ ﻭﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺗﺮﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﺷﻰ) ﺑﺮﺍﻳﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﺃس ﺷﺮﺍﺭﺕ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻯ (ﺩﺭﻋﺪم
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺍﺧﻮﻧﺪ
ﺑﺎﺯﻯ ﻮﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﺮﻭح ﻮﻋﺪم ﺘﺰﮐﻴﻪ
و پاکسازی آﻥ) ﻭﺑﺪﺍﻥ
که ﻫﺮ ﮐس ﺍﺯ ﻣﺎ
ﺣﺪﻳثی ﺒﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ اﺯ ﻭﻯ
ﺒﺎﺯ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻫﺮﮔﺎﻩ
کسی ﺣﺪﻳثی ﺮﺍ ﺑﺼﺪﻕ
ﺑﻴﺎﻥ کرﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ
ﺻﺪّﻳﻘﺎﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ( ﺍﺯ ﮐسی
ﺒﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﮐﻪ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭٴﻴﺖ
ﺭﻭٴﻴﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﺣﻮﺍﺩث
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺪﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺭﺍﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﺼﺪّﻳق و
صادق ﻤﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ)
ﻭ ﺍﮔﺮ کسی ﺑﺪﺭﻭغ
ﺤﺪﻳث ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭﻭﻏﮕﻮ و
کذّاب ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ
(ﺩﺭﺳﺖ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻭلی
خود ﺒﺪﺍﻥ ﻋﻤل ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ کرده
است .ﻭﻳﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﺍﻣﺎم و
ولیّ الهی
بمعرفی
خداوند ﺒﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻋﻤل ﻨﮑﻨﺪ ﻭ ﺭﻭٴﻴت
هاﻯ کاﺫﺏ ﺷﻬﻮﺩﻯ
عرﺿﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﻣﺪّعی ﺸﻬﻮﺩ ﺷﻮﺩ).
(ﺍﻫل عرﺍﻕ) ﺩﺭﺍﻳﻥ
عصر ﺍﻣﺎم ﺴﺠّﺎﺩﻣﺮﺩم
ﺒﻴﻥ اﻟﻨﻬﺮﻳﻥ
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺸﮑنی ﻤﻌﺮﻭﻑ
ﺍﻫل کوﻓﻪ و
کفایت و ترک
سلوک ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﻭﺍﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤگی ﻤﺮﺩم
ﺒﻴﻥ اﻟﻨﻬﺮﻳﻥ
اﺑﺘﺪﺍ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّﻭ
ﺳﭙس طرف دار ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ ﻋﻠﻴﻪ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
در شام ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی
اﺯﺗﺮس ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﻭبی ﻮﻓﺎئی کرﺩﻧﺪ.
ﻭﺗﺮک ﺤﻤﺎﻳﺖ ﺍﺯﻣﻮﻟﺎ
ﻭ ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻮﺍﻗﻌﻪ
ﮐﺮﺑﻠﺎ ﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
(ﺍﻫل عرﺍﻕ) ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﻳﺎ ﺑﻤﻌنی أﻫﻞ
(ﻋﺮﺍک ﻮ ﻣﻌﺮﮐﻪ
ﮔﻴﺮﻯ در سلوک) ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
غیر ﺻﺎﺩق ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺟﻨﺠﺎل
کاﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﺎ ﻧﻔس
آلوده ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻨگ
ﻨمی ﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻫل
عراک ﻮﺍﻗﻌﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﻮﻓق ﺪﺭ ﮐﺸﺘﻥ
ﻨﻔس أمّاره ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ به (ﺍﺭج
ﻮ ﺍﺭگ ﻮﻋﺮﺵ) ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭ
(ﺍﻫل أﺭﺍک هماﻥ
أﺭﺝ ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ)
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎﻡ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﻧﺪکی
ﻤﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﻧﻈﺮﻯ
آﻣﻮﺧﺘﻰ ﺑﺮُخ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﮑﺸﻰﮐﻪﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻧﺎﻥ ﺒﻨﻤﺎﻳﺎﺋﻰ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ
ﮐﺎﻣل الهی ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺽ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﻓﻘﻴﺮ ﺣﻘﻴﺮﻯ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺩﺭ ﺭﻭح
ﻮآﺧﺮﺕ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺍﻫل عرﺍﻕ ﺍﺭﻳﮑﻪ
ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﻓﺮّ ﻭﺗﺎج
ﺴﻠﻄﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﺎﻳﻪ
ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻥ آﻧﺎﻥ ﻧﺰﺩ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺍلهی ﺪﺭﺑﻴﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮ ﭼﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﻴﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
سالک ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻋﺘﻨﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻔﺎﺳﺪ ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻓﮑﺮ
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ ﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی
که ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪﺗﮑﻴﻪ
ﺑﺮﺟﺎﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﻋﺎﻣل
ﻔﺴﺎﺩ ﻳک ﺪﻳﻥ ﻮ
ﻃﺮﻳﻘتی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻣﮕﺮﻣﻮٴﻤﻥ
عاقل با ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻭﺑﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻋﻠم ﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺑﺘﻮ ﺑﻮﺩﻳﻌﻪ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻳﻢ ﻭﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻣﺎم ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﻮﻯ ﺪﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﺮُخ دﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﮑشیﻮﻣﻨﻈﻮﺭﻋﻠم
ﻔﻘﻪ ﻭﺍﻣﻮﺭ ﻇﺎﻫﺮﻯ
أﺩﻳﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻥ آﻥ ﻀﺮﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﺑﻌﻠم
ﺴﻠﻮک ﺸﺪ ﺟﺰ آﺳﻴﺐ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﺎ (ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
کرﺩ ﻭلی اﮔﺮ ﺑﺠﺎﻯ
عمل ﻮ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ولاایت فقیه
سفیه و ﺪﺷﻤﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
سلوکی ﻭﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﺳنّی ﻴﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﺰﻣﺎﻥ ﻮﻳﺎ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﻰ ﮐﺎﺭﻯ
ﺠﺰ ﺟﺎﺳﻮسی ﻨﺸﺪﻩ.
ﻭﻧﺎﻥ همین ﻘﺪﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ ﺍﻣﺎم
ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﺭﻯ
که ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎی
ﺷﻴﻌﻪ ﻭﻣﺪعی
کاﺫﺏ ولایت
فقیه وولایت
غیر سلوکی ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی ﺨﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ ﻫﺮﺳفیهی
بگفته پیامبر ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
(إﺳﺘﻮﺩﻋﻨﺎﻙ) ﺩﺭ
ﺗﻮ ﻭﺩﻳﻌﻪ ﻭﺍﻣﺎﻧﺖ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻳﻢ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
اﻣﺎم ﺒﺎﻳﻥ ﺸﺨﺺ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺘﻌﻠﻴم علوم
عاﺩﻯ ﻮﺩﻳﻌﻪ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ (ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺑﺮﺍﻯ اوم کرﺩﻥ)
ﻭﺗﻌﻬﺪ ﻋﻬﺪ
إلست ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ أﻣﺎﻧﺖ ﺍلهی
اﺯﻃﺮﻑ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
گذاﺭﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
گزﺍﺭشی ﺒﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ ﺑﺎﻋث
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﭘﻴﺮ ﻭﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺍﻭ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎی
سنّی یا شیعی ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﮔﺮ ﺗﺤﻘﻴقی
اﺯﺍﻣﺎم ﻮ ﭘﻴﺮ
ﺑﺸﻮﺩ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺣﻔﻈ
ﺨﻮﻳﺸﺘﻦ ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﻮﭘﻴﺮ ﻣﻨﮑﺮ ﭼﻨﻴﻥ
اﺭﺗﺒﺎﻃی ﺒﺎ ﭼﻨﻴﻥ
ﺸﺨﺺ ﻓﺎﺵ ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻣﺎم ﻮ
ﭘﻴﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻋﻘلی
ﻮﺍلهی ﻮﻓﻄﺮﻯ
اﻳﻥ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺭﺍﺳﺖ ﮔﻮئی
اﻋﺘﺮﺍﻑ ﺑﺎﻳﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
سلوکی ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﺩ
ﻭﮔﺮﻭهی ﺴﺎﻟک
بی ﭙﺪﺭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯﺴﺮﮔﺮﺍﻥ
ﺸﻮﻧﺪ. ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭﻭغ ﻨﻤﻰ ﮔﻮﻳﺪ
ﻧﻪ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺑﮑﻤﺎل
الهی ﺨﻮﺩ و
معصومیّت ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﻣﺼﻮﻥ اﺯﺟﻬﻨم
ﻮﻣﻌﺼﻮم اﺯ هر ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟک
هم ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻭغ
ﺒﮕﻮﻳﺪ ﺗﺎﺧﻮﺩ
ﻭﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺣﻔﻈ
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﻘﻮل
أﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﺍﮔﺮ ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺷﺪﻳﺪ
ﺑﻤﻥ ﻔﺤﺶ ﻭﻧﺎﺳﺰﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻫﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ ﻧﺠﺎﺕ
است ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻤﻥ
ثوﺍﺏ ﺩﺭ ﺑﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻧﻔﺮﺕاز ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﺭﺍﺣﺘﻤﺎل ﺨﻴﺎﻧﺖ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
عاﻗﺒﺖ ﺍلهی ﺸﺨﺺ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ ﺪﺷﻤﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻥ اﺳﺖ که
شرط عشق
بولایت اساس
رضایت الهی
است. ﺗﺎﺭیخ اﺳﻠﺎم
قشری ﻮ ﺍﻳﺮﺍﻥ
سیاسی ﭘُﺮ ﺍﺯ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
تا کنون است .ﻭﮐﺎﻩ
ﺩﺭ ﭘﻮﺳﺖ ﺍﻧﺎﻥ
ﻨﻤﻮﺩﻥ بوده اﺳﺖ.
ﺍﻣﺎم ﺘﺄﮐﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟک ﺘﺎﺯﻩ ﮐﺎﺭ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯﺻﺪق ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻨﺪﺍﺩﻩ
ﺑﺎ ﺧﻴﺎﻧﺖ ﺧﻮﺩ
هَوَس ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻮﻣﺤﺒﻮﺑﻴتی ﺪﺭﻣﺠﻠس
ﺣﮑّﺎم ﻮ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺴﻴﺎﺳﻰ ﻭﻣﺤﺎﻓل
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺭﺍ ﻃﺎﻟﺐ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎ ﻟﻮﺩﺍﺩﻥ
ﻮﻓﺎﺵ ﻧﻤﻮﺩﻥ
اﺳﺮﺍﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ عصر ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺴﺨﺖ ﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﻭﺑﺎ ﺍﺣﺘﻴﺎﻃ ﻮﺗﻘﻴﻪ
ﮐﺎﻣلی ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺨﻄﻮﺭﺕ ﻭﺷﺮﺍﺭﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ولی
سالک تنها ﺑﻌﻤل
توسّل ﺨﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﻟﻮ
ﺩﺍﺩﻥ اﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﺎﻥ ﻤﻔﺖ ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﺎﺋﻥ ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮک ﺮﺍ ﻭضیع
ﻮﺣﻘﻴﺮ ﺩﺭﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی آﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﭼﻨﻴﻥ ﺴﺎﻟﮑﻰ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺒﮑﻤﺎل
ﻮﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ ﻨﻮعی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﻮﺍﺑﺪﻯ ﻮ ﺍلهی
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻋث (ﻭضیع ﻮ ﺣﻘﺎﺭﺕ)
ﻭﻓﺮﻭﺩ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﺮﻭحی ﺒﺸﺮﻯ
کنونی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻭ ﺑﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺪﺭ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
کراﻣﺎﺕ
بالفعل ﮐﻨﻮنی
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﺑﻤسخ یک ﺤﻴﻮﺍﻥ
ﺤﻘﻴﺮ ﻣﺒﺪل
متولد جهان ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺳﻠﻮک الهی ﻨﮑﺮﺩﻥ
ﻭ ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺴﺘﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺍﻣﺘﻨﺎع
ﻨﻤﻮﺩﻥ ﺧﻴلی ﺒﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐسی
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺒﺒﻨﺪﺩ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺸﮑﻨﺪ.
(ﺗﺴﺘﺄﮐﻞ) ﻧﺎﻥ ﺨﻮﺭﺩﻥ
ﻭﺍﻣﺮﺍر ﻣﻌﺎﺵ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺍﺯﺍﺭ ﺍﻣﺎم
ﻮﻋﺪم ﺴﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﻭ ﻧﺎﻥ ﺩﻳﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﭼﻮﻥ آﺧﻮﻧﺪﻯ ﺧﻮﺭﺩﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﻓﻘﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
مقام تکاملی ﺭﻭح
ﻮﻣﻘﺎم الهی ﻨﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻏﻨﺎﻯ ﻮﺍقعی
ﻴک ﻤﻮٴﻤﻦ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺒﺮﺗﺮﻭ ﻳﺎﻓﺘﻥ
عقلهاﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻘﺎم ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﮐﺴﺐ ﺍﺭﺍﻣﺸﻬﺎ
ﻭ ﺭفع ﻨﮕﺮﺍﻧﻴﻬﺎ
ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻥ کرﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﻓﻘﺮ) ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﻫﻤﻴﻥکرﺍﻣﺎﺕ
و امکانات ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ کنوﻧﻰ ﻭ
ﺭﻓﺘﻥ ﺒﻨﻮع ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﻳک ﻤسخ ﻮ ﻳﺎ
ﻳک ﻔسخ گیاهی ﺒﺪﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﮐسی ﺪﺭ
ﺍﻣﺮ ﺧﻴﺮ و
تکامل ﻧﻔﺮ آﺧﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﮐﻤﺘﺮﻳﻥ
ﺨﻴﺮ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺨﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣل
ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
. ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﺍﻣﺎم
و پیر ﺨﻮﺩ ﻭﮐﺴﺐ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭﻧﺎﻥ ﻣﻔﺖ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭح
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻋث ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
عمیق ﺘﺮ ﻣﻘﺎم ﺮﻭحی
ﺪﺭ ﻣسخ هاﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣتی ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎ (ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰﻭﺣﻴﻮﺍﻥ)ﻭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺎﻯ ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻘلی و
بالفعل ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻯ
لاﺯم ﺮﺍ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭ لا جرم ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ اﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯﻟﻰ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
همگاﻥ ﺪﺭ ﺗﻤﺎﻣم
أرﻭﺍح ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺭﻫﺴتی
اﺳﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﮐسی ﺪﺭ ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﺃس ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻭ ﺳﺮﮐﺮﺩگی ﻤﻈﺎﻟم
ﺒﺨﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ.ﻫﺮ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﺴﺎﺋل ﻮﻃﺎﻟﺐ ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺳّل همرﺍﻩ
ﺑﺎ ﺩفع ﺸﺮک ﺒﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺍﺯﺍﻣﺎﻣﺎﻥاوم
کنندﻩ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی که ﺍﻣﺎم
هر ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭼﻨﻴﻥ آﮔﺎهی اﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ آﻧﺎﻥ
کسب ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ آﻧﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻭﺩﻳﻌﻪ ﻭ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭم کرﺩﻥ ﻭﻋﻤل
ﻤﺪﺍﻭم ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺮﻭﺯﻯ اﺯ ﭼﻨﻴﻥ
ﺸﺨﺼﻰ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻥ ﭙﻴﻤﺎﻥ ﻮﻗﻮل
ﺨﻮﺩ ﺳؤﺍل ﺸﻮﺩ
ﺑﮑسی ﭙﺎسخ ﺼﺎﺩﻗﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺎم ﻮ ﭘﻴﺮ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﺭ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺳﻠﻮک اﻭ ﺳؤﺍل
کرد ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍقعی
ﺨﻮﺩ ﻭﺷﺮح أﺣﻮﺍل
ﻮﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺑﺪﻭﻥ
کم ﻮ ﺯﻳﺎﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎﻋث
ﻓﺮﻳﺐ ﺍﻣﺎم ﺨﻮﺩ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺍﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﺻﺪّﻳق
کاﻣﻞ ﻭﺍﺻل ﺒﻤﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﺭﺳﺎﻧﺪ.
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﻨﻘل
کلام ﻮﺍﺣﺎﺩیث
ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺳتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﮑﻨﺪ
ﺑلکه ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻣﺎم ﺨﻮﺩ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻋﻤل ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍثباﺕ
ﺻﺪق ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﻋﻤل ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﺣتی اﮔﺮ ﺍﺣﺎﺩﻳثی
ﺮﺍ ﺑﺪﺭﺳتی
گفته ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎﺫﺏ ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮ ﺍﻳّﺎک
ﺃﻥ ﺘﺸﺪ ﺭﺍﺣلة
ﺗﺮﺣﻠﻬﺎ ﺗﺄتی
ههنا ﺗﻄﻠﺐ ﺍﻟﻌﻠم
ﺤتی ﻴﻤضی ﻠﮑﻢ ﺑﻌﺪ
ﻣﻮتی ﺴبع ﺤُﺠَﺞ
ثُمّ ﻴﺒﻌث ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﮑم غلاما ﻣِﻥ
ﻮﻟﺪ ﻓﺎﻃمة ﺗﻨﺒﺖ
ﺍﻟﺤﮑمة فی ﺼﺪﺭﻩ
ﮐﻤﺎ ﻳﻨﻴﺐ ﺍﻟﻄلّ
اﻟﺰﺭع    ﻭﺑﺪﺍﻥ
که ﺭﻭﺯﻯﻋﺰم ﺴﻔﺮ
ﺑﺴﻮﻯ ﻤﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻄﻠﺐ ﻋﻠﻢ (ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﺣﻮﺍﻝ)
ﺑﻨﻤﺎﺋﻰ ﻫﻔﺖﺳﺎل
اﺯﻤﺮگ من ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. (ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
اﺯ ﺍﻣﺎم ﻮﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺮﻩ ﺳﻠﻮکی
ﻨﮕﻴﺮﺩ ﺭﻭﺯﻯ
که ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺑﺨﻮﺍﻫﺪ آﻧﮕﺎﻩ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﭘﻴﺮ ﺍﻭ
ﻫﻔﺖ ﮐﻔﻥ ﺮﺍ ﭘﻮﺳﺎﻧﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﺎﻣل الهی
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻧﺼﻴﺐ ﺍﻭ
ﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻌﺮفی
ﺴﺎﻟک ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﺳﭙس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
بنده و ﻏﻠﺎمی ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ ﮐﻪ ﺣﮑﻤﺖ
ﺩﺭﺳﻴﻨﻪ ﺍﻭ
بروز ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﺰﺭﺍﻋﺖ ﺭﺍ ﺭﺷﺪ
ﻭﻧﻤﻮ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک عاﻣل
ﺼﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯﻫﻔﺖ ﺣَج
ﻴﺎ ﭘس ﺍﺯﻫﻔﺖ ﺳال
ﻮﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤگی ﺤقّ ﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﻗﺎﺋم آﻥ حجّ
أﮐﺒﺮ ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ الهی ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﻳﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪ علیّ
و ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ (ﺳﻴّﺪﻫﺎﻯ
ﻨﻮﺭﻯ) ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﻮﺁﺭﻳﺎ
ﺷﺪﮔﺎﻥﻮﺟَم
گرﺩﻳﺪﮔﺎﻥ ﺠﻤﺸﻴﺪ
ﺷﺪﻩ ﻭﻓﺮﻳﺪﻭﻥ
یا ﻔﺮّ(ﺩﻳﻦ) ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﺳﻨﺖ
ﻭ ﻣﻘﺪّس گرﺩﻧﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺎم ﻮﻓﺎﺕ ﮐﻨﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻣﺎم ﺪﻳﮕﺮﻯ
اﺯﺑﻴﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﭙﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺮجع اﻳﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
آﻳﻨﺪﻩ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک
ﻜﺎﻣﻞ ﺍلهی ﺸﺪﻩ
ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ ﻓﺮّ
و بِرّ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪﻩ ﻣﺒﻌﻮث ﻭ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻠق
ﻮ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺣﺘﻰ (ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺭﺳﺎﻥ) ﺑﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
(ﺷﺪّ ﺭﺍﺣﻠﻪ) ﺍﻏﺎﺯ
ﺳﻔﺮ ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﻔﺮ
ﺍلهی طالب
سلوک ﺪﺭﻳک ﺴﻠﻮک
اﺳﺖ. ﮐﻪ (ﺭﺣﻠﺖ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ) ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻭﺗﻤﺎم
کرﺍﻣﺎﺕ ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪگی
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ همان
(اسفار أربعه )
به (ﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ) ﻭ (ﺳﻔﺮ
ﺩﺭﺧﺪﺍ) ﻭ (ﺳﻔﺮﺑﺎﺧﺪﺍ)
ﻭ (ﺳﻔﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻠق)
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ.
ﻭﺣﮑﻤﺖ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﭽﻨﻴﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻔﺮﺯﻧﺪ الهی ﻓﺎﻃﻤﻪ
شهود سوم ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺭﺣﻤﺘﻬﺎئی
هستند ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻮﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ ﺴﻴﺮﺍﺏ
ﻭ ﺍﺑﻴﺎﺭﻯ ﻮ ﺭﺷﺪﻋﻘلی
ﻮﺭﻭحی ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺎک ﻮ ﺑﺬﺭ ﮔﻴﺎهی
ﻤﻴﺪﻫﺪ.   ﺳﭙس
ﺭﺍﻭﻯ ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺤﺪﻳث ﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﺳﺎل ﺒﻌﺪ
ﮐﻪ ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺘﻢ ﺍﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ
ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ولایت الهی اﻭ
ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟک
کاﻣل ﺸﺪﻩ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭلی ﺒﺎﻳﺪ
ﺭﻫﺒﺮﻯ اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﻀﻮﻯ
اﺯﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎنیﺭﻫﺒﺮ
ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ ﺰﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
هستند .

520 -   ﺍﺯﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 165 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:   اﻟﻮﻗﻮﻑ
ﻋﻨﺪ ﺍﻟﺸُبهة ﺧﻴﺮ
ﻣِﻥ إﻟﺄﻗﺘﺤﺎم
فی اﻟﻬﻠکة ﻭﺗﺮکک
ﺤﺪﻳثا ﻟم ﺘﺮﻭﻩ
ﺧﻴﺮ ﻣِﻥ ﺮﻭﺍﻳﺘک
ﺤﺪﻳثا لم ﺘﺤﺼﻪ
ﺍﻥّ علی کلّ ﺤقّ
ﺤﻘﻴقة ﻭعلی
کلّ ﺼﻮﺍﺏ ﻧﻮﺭﺍ
ﻓﻤﺎ ﻭﺍﻓق کتاﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﻓﺨﺬﻭﺍ ﺑﻪ
ﻭ ﻣﺎ ﺧﺎﻟﻒ ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﻓﺪﻋﻮﻩ  ﻫﺮﺟﺎ
ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺷکّ
ﻮﺷُﺒﻬﻪ ﻭ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻥ ﺣﺪّ ﺗﻮﻗّﻒ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻤﻬﻠﮑﻪ ﻭﺧﻄﺮ
ﻧﻴﻨﺪﺍﺯﻳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺣﺪﻳثی ﺮﺍ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻭﺧﻴﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ
ﻭﺑﺮﺭسی ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺣﻔﻈ ﻨﮑﻨﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮحَقّی ﺮﺍ ﺣﻘﻴﻘتی
ﺒﺎ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺮ ﺩﺭﺳﺖ ﻭﺻﻮﺍﺏ
ﻧﻮﺭﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻣﻮﺍﻓق
کتاﺏ ﺧﺪﺍ بود ﭘﻴﺮﻭﻯ
کنیدﻭﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺑﻮﺩ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﺣﺪﻳث (ﺍﻣﺮﻯ ﻮ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ)
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻣﻔﻴﺪ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺑﻴﺎﻧﺎتی
ﻔﻠﺴفی ﻴﺎ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺍﻥ
ﻘﺎﺑل ﺘﺸﺨﻴﺺ ﻫم
ﻨﻴﺴﺖ. (ﻫﻠﺎﮐﺖ) ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭح گوﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ (ﺣﺪﻳثی ﻤﻐﺎﻳﺮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
هر ﺯﻣﺎﻥ ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺸُﺒﻬﻪ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻥ
ﺸﻨﻮﻧﺪﻩ ﺍﺯ ﻫﺪﻑ
ﺍلهی ﺪﺭﺳﻠﻮک
اﺳﺖ. (ﺧﻴﺮ) ﻧﻴﺰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭح ﺪﺭﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ ﻭﺍﻟّﺎ ﺧﻴﺮ
ﺑﻤﻌنی ﺨﻮبی ﻮﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﻌﻴﺎﺭﻯبرای
خوبی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
معیار سنجش ﺩﺍﺭﺩ.
(ﺗﺮک ﺤﺪﻳث ) ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
به ﭙﻴﺮ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨک ﻮﻗﺖ ﺑﻴﺎﻥ
آﻥﺤﺪﻳث ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺤﺪﻳثی ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻘل ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻮ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎل ﺪﺭ ﻣﻌﺮﺽ
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺣﺪﻳثیﺮﺍ
ﺑﺸُﺒﻬﻪ ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻮﻋﺎﻣل ﺒآﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻫﺮ ﺍﻣﺮ ﺣﻘّﻰ
و ﺻﻔﺎﺕ ﻭﻣﺸﺨﺼﺎتی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭﺣﻘﻴﻘتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ(حَقّ
و حقّانیّت ﺸﻬﻮﺩﻯ)
ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍلهی
ﺪﺭﺳﻠﻮک اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻭ ﺍﻟﻔﺎﻇﻴﮑﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻫﺮ ﻟﻔظی
ﺒﺎﻳﺪ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺟﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
بی ﺤﻘﻴﻘﺖ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻫﺮﺻﻮﺍﺏ ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮح اﺳﺖ ﮐﻪ (ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺻﻮﺍﺏ
ﻫﺮ ﻟﻔﻈ ﻮﻣﻔﻬﻮﻣﻰ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻬﺪﻑ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ادراکی ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
هر یک اﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍلهی آﻟﻔﺎﻇ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭﻯ
الهی از ادامه
تکامل أبدی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﺸﺎﻫﺪ ﺁﻥ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺰﺑﺎنی ﺨﺎﺹ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﺍﻧﭽﻪ ﻣﻮﺍﻓق
کتاﺏ ﻗﺮﺍﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﺭﺍﻩ ﺗﻌﻴﻴﻥ
ﺤﻘﻴﻘﺖ ﻳک
گفتاﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺮﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻭﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕﻋﻘلی
ﻮ ﻧﻴّﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺷتی
ﺪﺍﺭﺩ ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﺘﻀﺎﺩ
قشری چون
اسلام  ﺍﻧﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﻤﻠﺎ ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﻭﻣﻨﻄبق ﺒﺎ ﻗﺮﺍﻥ
کرﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﻭلی
اﻳﻥ کتاﺏ ﻗﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
مکتوب
ومقررالهی
برای ﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭ ﻣﻘﺮﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
همگاﻥ اﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺣتی ﺪﺭ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﭘس ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻤﻚ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﮑﻨﺪ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖﺣتی
اﮔﺮ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻭ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍﻫﺮ
ﺍﻣﺮﻯ حلال اﺳﺖ
ﻭﺣتی ﻮﺍﺟﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﮔﺮ ﮐﻤکی ﺒﺮﺍﻩ
ﺍلهی ﺴﺎﻟﻚﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺮﺍلهی ﻨﻴﺰ
ﺗﺎﻳﻴﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺤﺮﺍم
اﺳﺖ ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺤﻠﺎل
ﺒﺎﺷﺪ ﻣﺎﺩﺍم
که ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﺨﺼﻮصی ﺁﺳﻴﺐ
ﺭﺳﺎﻥ ﻮ ﺿﺪّ ﺳﻠﻮک
الهی اﻭ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻄ أﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺮﺍ ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺣﺮﺍم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺣﺮﺍم
ﻨﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮﻳک
اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺍﻧﻄﺒﺎق ﺤﮑمی ﻮﺣﺮفی
ﺒﺎ ﻗﺮﺍﻥ کتاﺏ
ﻭﻧﻴﺰ ﮐﺘﺎﺏ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭﻣﻘﺮﺭ
أزلی أبدی ﺳﻠﻮک
الهی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻨﺎﻥ
(ﺍﻫل الذکر)ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻓﻬم ﻘﺮﺍﻥ ﻮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭ ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺍلهی ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ (ﻗﺮﺍﻥ ﻨﺎﻃﻖ)ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺻﻠﺎح ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺑﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻣﻨﺘﻬﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺎﺷﻒ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ششم سلوک الهی
ﻭﻣﻮﻟﺎعلیّ أﻣﻴﺮ
ﻭﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺪﺭﻃﻮل ﺘﺎﺭیخ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻥ ﺒﻴﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩم
غیر ﺳﺎﻟک ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﻮﺯﻯ
گرﺩﺩ. ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻥ
ﻘﺪﺭﺕ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺍﻧﻄﺒﺎق
ﺒﺎ ﻗﺮﺍﻥ ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
قُرّهﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺳﻠﻮک الهی ﻮ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﺭﻭﺍﻳﺖ)
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﮐﻪ
ﺑﻤﻌنی ﺤﺪﻳث ﻭﻧﻘل
ﺤﺪﻳث ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺭﻭٴﻴﺖ)
رؤیای ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺎ ﻭﻗتی
ﺨﻮﺩ ﺭﻭٴﻴﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍمیم ﻤﻌﺎنی
ﺒﺎﻃنی ﻮﺳﻠﻮک
الهی هر ﺣﺪﻳثی
ﺮﺍ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﺎﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﺤﺪﻳث ﻭﺷﺮح
الهی آﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﺭﻭﻳﻪ ﻭ ﺭﻭﺵ) ﮐﻪ
ﻟﻔظی ﻔﺎﺭسی
قریش زردشتی
الأصل اﺳﺖﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺭﻭﺵ ﺩﻳنی
ﻮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺍلهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
شهودی ﺑﻬﺮﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻭﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻭ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﻨﺪﺩ. ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﺗﻌﻠﻴم ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺭﻭﺷﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﻓﻬم ﻮﻧﻘل ﺤﺪﻳث
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻴﺎﻥ ﻤﻴآﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺟﺰ (ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ) ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺩﺭﺳتی
ﺒﺮﺍﻯ ﭽﻨﻴﻥ ﺮﻭﺵ
ﻭﻣﮑﺘبی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺗﺎ ﮐسی ﺒﻤﻮﺟﺐ
ﺍﻥ ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﻧﻘل
ﺤﺪﻳث ﺑﮑﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
(ﺍﺭﺗﻮاء ) ﻭﺳﻴﺮﺍبی
ﻮ ﺍﺩﺭﺍک ﻮﺍﻗﻌﻰ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻋﻤﻴق
ﻮﺑﺎﻃنی الهی ﻨﻴﺎﺯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍلهی ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ ﻭﺍﻳﻥ کاﺭ
ﻫﺮﮐسی ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺭﺯﻳﺎبی
ﺤﺪﻳث ﻭ ﺍﻧﻄﺒﺎﻕ
ﺍﻥ ﺒﺎ ﻗﺮﺍﻥ ﻮﻳﺎ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﺯ ﺍﺻﻮل ﻘﺪﻳم
ﺪﺭ ﻧﻘل ﺤﺪﻳث ﺍﻳﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﮐسی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺘﺨﺼﺺ ﺣﺪﻳث
ﮐﻨﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﺍﺣﺎﻃﻪ ﺑﺮﻣﻌﺎنی
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﺍﻳﻥ کاﺭ ﻏﻠطی
اﺳﺖ. ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮﺍلهی
اﺳﺖﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺣﺪﻳث
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﺭﺳﺖ
ﺷﺮح ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺣﺪﻳثی ﺮﺍ ﺑﺴمع
ﺸیخی ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺭﺍﻭﻯ گوﺵ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺷیخ و
شاه الهی شده ﻤﻴﺪﺍﺩ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺭﺍﻭﻯ ﺤﺪﻳث
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﻋﺮﺿﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺷیخ
ﻤﺘنی ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺭﺍﻭﻯ ﺒﻨﻮﻳﺴﺪ
ﺍملاء و ﺩﻳﮑﺘﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺸیخ ﺒﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣلی الهی
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺣﺪﻳث ﻳﺎ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺼﺮﻑ ﺧﻮﺩ ﻭﻗﺮاءﺖ
ﻣﺪﺍﻭم ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ
اﺟﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
آﻥ ﺤﺪﻳث ﺭﺍ ﻋﻤل
کند.ﻭ ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍلهی اﺳﺖ ﮐﻪﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺪﻳﮕﺮ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺍﻧﻬﺎ ﻭﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﮐﺴﺐ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺩﺭﻧﻘل ﺤﺪﻳث
ﻣﺒﺎﺣثی ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ ﭼﻮﻥ(ﻃُﺮُق
ﻨﻘل ﺤﺪﻳث ) ﮐﻪ ﺍﻳﺎ
ﺑﺮﻭﺵ ﺩﻳﮑﺘﻪ ﺷیخ
ﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺩﺭﻋﺮﺿﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺸﻴﺦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ ﺩﺭﺳتی
ﻨﻘل ﺤﺪﻳث.ﺑﺤث
(ﺍﺟﺎﺯﻩ نقل
حدیث) ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﮔﺎهی اﺟﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻴک ﻨﻔﺮ ﺻﺎﺩﺭ ﮔﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ ﺮﻭﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺗﺼﺪﻳق
کرﺩﻩ ﻭ ﻳﺎ (ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻋﺎﻡ) ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻦ
ﮐﻪ ﺩﻳﮑﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺣﺪﻳثی ﺮﺍ ﺑﺮﺧﻮﺍﻧﺪ.
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﮑﻤﺎل ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﺟﺎﺯﻩ ﻧﻘل ﺤﺪﻳث
ﻭ ﺍﺯ ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭﻓﻬم ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﻋﺮﻓﺎنی اﺯ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺼِﺮﻑ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺤﺪﻳث ﺗﻤﺎم
ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ ﺍﻳﻥ ﻤﺘﺄﻣّل
اﺯﺣﺪﻳث ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮﺍﺟﺐ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﺷﺒﻴﻪ ﺣﻠﺎل
ﻮﺣﺮﺍم ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺎﻳﺪﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺭﻭٴﻴﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﻓﻬم
الهی ﻮ ﺑﺎﻃنی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯﻣﻄﺎﻟﺐ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺤث ﺩﺭ ﻧﻘل ﻤﺘﻥ
ﻤﻄﻠﺐ ﻳک ﺤﺪﻳث
ﺍﻫﻤﻴتی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ آﻥ اﺟﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺧﺎﺹ ﻳﺎ ﻋﺎم ﺪﺍﺩﻩ
ﺷﻮﻧﺪ ﻣﺎﺩﺍﻣﮑﻪ
ﺍﻣﺎم سالکان ﻤﻔﺎﻫﻴم
ﺤﺪﻳث ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭ ﻣﻬﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﻋﻴﻥ اﻟﻔﺎﻇ
ﻴک ﺤﺪﻳث ﺭﺍ. ﮐﺎﺭ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ غیر ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺩﺭک ﻮ ﻓﻬم ﺨﻮﺩ
ﻣﺘنی ﺮﺍ ﺩﺭ ﻳک
ﺤﺪﻳث ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ(ﻣﻨﺎﻭﻟﻪ
ﻭ ﺗﺪﺍﻭﻝ) ﻣﻄﻠﺐ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻳﻥ ﻤﻄﻠﺐ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻣﻥ اﺳﺖﻭ
ﺍﺯﻣﻥ ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻘل کنید ﻣﺎﺩﺍﻣﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻭﺭﻭٴﻴﺖ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺣﻮﺍﺩث
ﺳﻠﻮکی کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻧﻘل
ﺤﺪﻳث ﭼﻪ ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩﺵ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺑﺎﭼﻪ ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﻔﻬم ﻤﻄﻠﺐ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ ﺍﻟﻔﺎﻇ
آﻧﻘﺪﺭ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻃﺮﺯ ﻣﮑﺎﺗﺒﻪ
ﻭﻧﻘﻞ ﻭﻧﻮﺷﺘﻥ
ﺤﺪﻳث ﺑﺤثها ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺳﺎﺭﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻟﻔﺎﻇ ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﭼﻮﻥﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻔﺎﻇ
ﺪﻳﮕﺮﻯاﺿﺎﻓﻪ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺑﻔﻬﻤﺪ. ﻟﺬﺍ ﻣﺤﺎل
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﻤﻨﻈﻮﺭﺍﺻلی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺭﺑﺤث
(أﻋﻠﺎم ﺤﺪﻳث ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ)
ﺍﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎئی
اﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻳﺎ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻘﻴﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﮕﻮیندﻭ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻭﻳﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

521 -
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ168ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﺃبی
اﻟﻠﻪﺃﻥ ﻴﺠﺮﻯ
اﻟﺄﺷﻴاء اﻟّﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺳﺒﺎﺏ ﻓﺠﻌل
ﻠﮑلّ ﺴﺒﺐ ﺷﺮﺣﺎ
ﻭ ﺟﻌﻞ ﻟﮑلّ ﺸﺮح
ﻤﻔﺘﺎﺣﺎ ﻭﺟﻌل
ﻠﮑلّ ﻤﻔﺘﺎح علما
ﻭ ﺟﻌل ﻠﮑلّ علم
ﺒﺎﺑﺎ ﻧﺎﻃﻘﺎ ﻣَﻦ
ﻋﺮﻓﻪ ﻋَﺮَﻑ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﻣﻥ أﻧﮑﺮﻩ ﺃﻧﮑﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﺫﻟک ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻭ ﻧﺤﻥ  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺰ ﺍﻳﻥ ﻨﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺮﻳﺎﻥ
اﻣﻮﺭ ﻭ ﺍﺷﻴاء
ﺮﺍ مگر ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺳﺒﺎﺏ ﻭ ﻋﻠل ﺁﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺴﺒبی ﺪﺍﺭﺩ ﻭﻫﺮ
ﺳﺒبی ﺸﺮحی ﻮ ﺗﻮﺿﻴﺤی
ﺪﺍﺭﺩ ﻭﻫﺮ ﺷﺮحی
ﻨﻴﺰ ﮐﻠﻴﺪﻯ ﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻫﺮ ﮐﻠﻴﺪی ﻧﻴﺰ
ﻋﻠمی ﺪﺍﺭﺩ ﻭﻫﺮﻋﻠمی
ﺮﺍ ﺑﺎﺏ ﻭﻧﺎﻃق
ﻴﺎ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺏ
ﻧﺎﻃق ﺮﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻨﮑﺮ ﮔﺮﺩﺩ ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﻣﻨﮑﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺏ ﻧﺎﻃق ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻣﺎ (ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ) ﺩﻧﻴﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻮﺍﺩث ﻭﻋﻠل ﺒﺮﺍﻯ
ﻴﻜﺪﻳﮕﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻫﻴﭽﮑﺎﺭﻯ
اﺯﺻﻔﺮ ﻭ از ﻋﺪﻡ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﻤﻘﺪﻣﻪ
ﺍﻏﺎﺯ ﻧﺸﺪﻩ ﻭ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻫﺮﻋﻠتی ﻤﻌﻠﻮلی
ﻤﻴﺴﺎﺯﺩ ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻥ ﻤﻌﻠﻮل ﺨﻮﺩ
ﻋﻠتی ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻣﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻣﺎ (ﺣﻮﺍﺩث ﺫﻫﻨﻰ)
ﻭﻓﮑﺮﻯ ﻮﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﺍﺳﺒﺎﺏ ﻭﻋﻠلی
ﺬﻫﻨﻰ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺫﻫﻥ ﻮﺣﺎﻓﻈﻪ ﻫﺮﮐس
ﻫﺴﺖ. ﻭﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺮﺣﺮﮐﺖ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻓﮑﺮﻯ ﺒﺪﺳﺖ ﺍﻣﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺣتی اﮔﺮ
ﻓﮑﺮﻯ ﺪﺭﺳﺖ ﺑﺪﺳﺖ
آﻳﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
آلوده ﻭ مملو ﺍﺯﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭانی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻋﻠل ﺬﻫنی
ﺨﻮﺩﻧﻴﺰ ﺍﻣﻮﺭﻯ
عقلی ﺪﻳﮕﺮﻯ
هستند .ﻭﺍﻳﻥ اﻣﻮﺭ
ﺫﻫنی ﺤﺪّ ﻭﺳطی
ﺒﻴﻥ اﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮ(ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺤث ﺩﻳﮕﺮ ﻭﺧﺎﺹ
ﺩﺭﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺤﺪﻳث
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺎﺣﻮﺍل
ﻮﻳﮋﻩ ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺮﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺰﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻮﻓق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺸﻬﻮﺩ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻴک ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍنی ﭙﺎک ﺸﺪﻩﺍﻯ
ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺴﻄح اﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯسطح اﻣﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ.
گوئی ﮐﻪ ﻧﺼﻒ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﻧﺼﻒ ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
که ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺣﻘﻴﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﻴﺎﺣﺎﺩثه ﺍﻯ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩی ﺴﺒﺐ
ﻭﻋﻠتی ﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ اﺳﺒﺎﺏ
ﻭ ﻋﻠل ﻤﺎﺩﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺫﻫنی ﻤﻌﻠﻤﺎﻥ
آن ﻮ ﻧﻴﺰ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻋﻠﻤﻰ. ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
اﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺒﺎﺏ
ﺍﻥ کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺯﻧﺪگی
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﺣﻴﺎﺕ ﺫﻫنی
ﻮﺭﻭﺵ ﺭﻭحی ﻮ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮ ﺳﺒﺐ ﺷﺮحی ﺪﺍﺭﺩ
ﭼﻪ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﻗﺒلی
ﻮﻳﺎ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻫﺎﻯ
لاﺯﻡ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺍت
أﻭﻟﻴﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻤﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ ﺑﻌﺪﻯ
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩنی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯلی
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﻭﮐﺎﻓﻰ
ﻭﻃﻠﺐ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻭﻣﺼﺮّﺍﻧﻪ ﻭﻓﻬم
لاﺯم اﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺫﻫنی
ﻮ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎلی ﻮ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺪﺭ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﭙﻴﺮ ﺍلهی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻌﺮفی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﻮﺿیح ﻤﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻭﺷﺮﺡ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺎﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻮ
امور ﺫﻫﻨﻰ ﺷﺎﻳﺪ
ﻧﺰﺩ ﻫﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻣﻌﻠم ﺒﻴﺎﺑﻴﻢ
ﻭﻟﻰ ﺍﻣﻮﺭ ﺍلهی
ﻮﺳﻠﻮکی ﺘﻨﻬﺎ
ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اﺳﺖﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ هستند ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺷﺮح
اﻳﻥ ﻤﻘﺪﻣﺎﺕ ﻭﺗﻬﻴﻪ
ﻫﺮ ﺯﻣﻴﻨﻪﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺷﺮحی
کلیدﻯ ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺷﺮﺡ ﺍﮔﺮ ﺗﻔﻬﻴم
ﺤﻘﻴﻘﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﺻﻮل اﻭﻟﻴﻪ ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻟﺎﺯم ﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺷﺨﺺ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﺗﺼّﻮﺭ ﻭ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺪﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﺻﻮل کلّی ﺑﻔﻬم
ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ لاﺯم
ﺒﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻮﺣتی ﻘﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭ
ﺩﺭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻭﺗﻄﺒﻴق ﻮﺗﻨﻈﻴم
اﻳﻥ ﻤﻘﺪﻣﺎﺕ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻈﺮﻳﻪﺍﻯ ﺒﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻭﺷﺒﻴﻪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻮﻗﺒﻮل
ﻤﺴؤﻟﻴﺖ ﺍﻧﺠﺎک
آن ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺩﺭﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻴک عقیدﻩ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻠﻴﺪ
ﻫﺮ ﻗﻔﻞ ﺑﺎﺯ ﺍﺻلی
عقلی اﺳﺖ. ﺗﺎﺩﺭﻯ
ﺒﺴﺘﻪ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﺸﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﻨﺪ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﺒﺎﺯ ﮐﺮﺩﻥ
ﺪﺭﻫﺎ ﻭﻗﻔﻠﻬﺎﻯ
عقلی ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻯ
اﺯ ﮐﻠﻴﺪﻫﺎ ﻭ ﺍﺻﻮل
علمی ﻮﻣﻨﻄقی ﻮﻓﻠﺴفی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﮐﻪ ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
کلید ﺩﺍﺭﺍن آﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷند.ﻋﺎﻟم
ﺪﺭﻃﺐ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺑﻬﺎﻣﺎﺕ ﻋﻠﻮم
ﻔﻴﺰﻳکی ﻮ
تکنیکی ﻣﻬﻨﺪسی
ﺮﺍ ﺑﺎﺯ کند ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک الهی ﻮ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺤﻘﺎﻳق اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯ ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ ﻮﻣﺘﺨﺼﺼﺎﻥ
ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﻋﺎﻟﻤﺎﻥ آﻥ ﺍﮔﺎﻫﺎﻥ
ﺒﻬﻤﺎﻥ ﺤﻘﺎﻳق
الهی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
هست . ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺒﻮﺩﻩ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍنند ﺭﺍﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺤﻘﺎﻳق
الهی ﺮﺍ ﺑﮕﻮﻳند
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻥ
هدفی نیز ﻨﺪﺍﺭند
. ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی هستند  ﮐﻪ ﻋﻠم لَدُنّی
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻔﻴﺪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻥ کنند .ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻋﻠم ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﻃق ﻮ ﺑﺎﺏ آﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی زنده
هستند . ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ هر ﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺒﻰ ﭘﻴﺮﺍلهی
اﻭﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﻤﻌﺮفی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺩﺭ ﻭﺭﺩﻯ خانه
و خانقاه اﻳﻥ ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰﻭﻋﻠﻢ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻮﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭ ﺳﺎﻟکی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺒﺴﺘﻪ ﺑﺮﻭﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟم اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺷﺒﺎﻫﺖ (ﺍﻳن
هماﻧﻰ) آنرا ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ
همان ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ئر کمتال و
الوهیّت ﺑﺸﻮﺩ.
ﭘس ﻫﺮﺳﺎﻟم که ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍلهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐسی اﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﺮﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﮐﻨﺪ ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﻭﮐﺎﺫﺏ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻳﺎﺩﺳﺖ
ﮐم ﺒﮕﻴﺮﺪﻣﻌﻠﻮم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟک و
غیر ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﻗﺪﺭﺕ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﻤﻮٴﻤنی ﺮﺍ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﻭ ﺑﺎ ﻫﺮﻳک اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠلی اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻠﻮم ﻮﺩﻳﮕﺮﻋﻠﻤﺎ
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﺻﻮل ﻮﮐﻠﻴﺪﻫﺎ
ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎ ﻫﻴﭽﮑﺪﺍم
ﺮﺑطی ﺒﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺣﻘﺎﻳق
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎتی ﺬﻫنی
ﻮ ﺗﮑﻨﻴکی هستند
ﮐﻪﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪگی
ﺮﻓﺎهی ﺒﺸﺮ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺮﻓﺎﻩ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی ﺒﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻌﻘﺐ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
گناه ﭘﺮﻭﺭﻯ اﻭﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ (ﺗﻌﺮﻳﻒ
و حدّ و حدود ) ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻮﺍﺻﻮلی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ و
حدیث ها آﻣﺪﻩﺍﺳﺖ.ﻭ(ﺍﻣﺎﻡ)ﻋﺎﻟم
ﺒﻬﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻠﻮم
الهی ﻮ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻋﻠﻮم
ﻔﻴﺰﻳکی ﻮﺷﻴمی
ﺘﻨﻬﺎ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺭ(ﮐﺘﺎﺏ) ﻫﺴﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻣﺮﻳﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭﻣﻘﺮﺭ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک الهی اﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
عثمانی که
کتاب ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
باشد ﮐﻪ ﺟﺰ ﮐﻠّﻴﺎتی
اﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻤﺎﻥ ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻨﻈﺮﻯ ﻟﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻣﻄﻠبی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک الهی ﺒﺤﻘﺎﻳق
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺮﺳﻴﺪ ﻋﻘﻞ
ﺍﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻭﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل ﺒﺎﺯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖﻋﻠﻮم
ﻤﺎﺩﻯ ﻨﻴﺰ ﺗﻔﮑﺮ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ ﺗﺤﺼﻴل
کند .ﻭلی ﺪﺭ(ﮐﺘﺎﺏ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﻙ
الهی ) ﻭﮐﺴﺐ ﺣﻘﺎﻳق
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐسی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﻤﺎم ﺤﺪﻭﺩ ﻭﺗﻌﺎﺭﻳﻒ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻋﻘلی
ﻮﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍلهی ﻮ ﺍﺷﻴاء ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
(ﺳُﻨّﺖ) ﻧﻴﺰ ﻣﻨبع
ﺤﻘﺎﻳق آﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭلی ﻨﻪ ﺩﺭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺨﺘﻨﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭﺯﻥ گرﻓﺘﻦ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺳُﻨﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺳُﻨّﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﻘﺪﻳس ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻭ سِنت شدن و ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﭙﺎک
شدن روان از
گناهان و
انحرافات
روان مانع
رسیدن لتجلّیات
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍنی ﻭﺣشی ﻮﺷﻬﻮتران  که ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﭘﺎک ﺸﺪن آن ﻗﺪﺭﺕ
ﮐﺴﺐ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍلهی ﻮ ﻋﻠم لَدُنّی
می باشد . ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﻋﻠﻮم
متافیزکی ما
ورای ﻤﺎﺩﻯ ﺮﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺘﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کامل شیعیان ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺍﺷﮑﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ الهی ﻤﺴﺘﻮﺭ
ﻭ ﻣﻐﻤﻮﺭ
هستند ﻭﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻮﻫم أﮐﻨﻮﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﺎﻧﺘﺨﺎﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ کامل
الهی هر ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ اﻧﺘﺨﺎﺏ
الهی میگرﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺘﻠﻪ ﭘﺎﺗﻴک
ﻮ ﺭﻭحی و
شهودی ﺒﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍلهی ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ.
ﺍﻣﺎم هر ﺍﻭم
کرده ﻭﻫﺮ ﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺰ اﻣﺎم اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪﻗﺮﺍﻥ
گفته ما
فرّطنا فر
الکتاب من شیئ
بمعنی ذکذ ﺫﮐﺮ همه
ﻋﻠﻮم ﻤﺎﺩﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺫﮐﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻴﻜﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﻣﺸﻐﻮل ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺧﻠﺎقی
ﻮﺻﻔﺎتی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺟﺎﻣﻌﻴﺖ
ﻭ (ﮐﻠﻴّﺎﺕ) ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﻟﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم
ﺴﻠﻮک الهی آﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ)
ﺍﻥ ﻨﺰﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ هر ﺯﻣﺎﻥ
و هر سالکی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ هر ﺳﺎﻟکی
ﻴک اﻗﺘﻀﺎ ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﻭﻣﺼﻠﺤتی ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ. ﭘس ﻗﺒﻮﻝ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍلهی ﺪﺭ ﭘﻴﺮ
کامل ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﺸﺨﺺ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
میباشد. ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺗﻤﺮّﺩ ﺑﺮ ﻫﺪﻑﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی اﺳﺖ.

522 -  ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮﺳؤﺍل
از ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﻴﺮﺍث
ﻋﻠم که ﺗﺎ ﭼﻪ ﺣﺪ
ّﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﺁﻳﺎ
ﺟﻮﺍمع ﻮ ﮐﻠﻴﺎﺕ
ﻣﻄﺮح ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﻳک اﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﭼﻮﻥ ﻄﻠﺎق ﻮ ﻓﺮﺍﺋﺾ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻃ
گرﺩﺩ(ﺝ۲ﺹ 169 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ:  إنّ
علیّا ﮐﺘﺐ ﺍﻟﻌﻠم
کلّه ﻭ ﺍﻟﻔﺮﺍﺋﺾ
ﻓﻠﻮ ﻇﻬﺮ ﺍﻣﺮﻧﺎ
ﻟم ﻴﮑﻥ ﻤﻥ شیئ
ﺍﻟّﺎ ﻭ ﻓﻴﻪ ﺳُﻨّﻪ
ﻳﻤﻀﻴﻬﺎ  ﻣﻮﻟﺎعلیّ
تمامی علم ﻮﻓﺮﺍﺋﺾ
ﺭﺍ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻫﺮﮔﺎﻩ (ﺃﻣﺮ ﻣﺎ)
ﻇﺎﻫﺮ ﮔﺮﺩﺩ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﮑﻪ ﺳُﻨّﺖ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺭﺍﻭﻯ
ﻘﺸﺮﻯ که ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍلهی اﻃّﻠﺎع ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻠم ﻮ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺸﻴّیع ﺍﺳﻠﺎﻡ
است ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤﻴﺮﺍث ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺒﻌﺪﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. و ﻳﺎ
ﺑﻄﻮﺭ کلّی آﻣﺪﻩ
ﺗﺎ ﻫﺮ ﺩﺍﻭﺭ ﻭ ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺘﻨﺒﺎﻃ
کند .ﻭﻳﺎ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻫﺮﻣﺴﺄﻟﻪﺍﻯ ﺤﮑم
ﻮﻧﻈﺮ ﻗطعی ﺁﻥ
ﺪﺭ ﺳُﻨّﺖ ﻭ ﺩﻳﻥ
ورزی ﺬﮐﺮﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭘﺎسخ اﻣﺎم کاﻣﻠﺎ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻧﻈﺮﺳﺎﺋل
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻈﺮ
ﺍﻣﺎم کاﻣﻠﺎ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺒﺨﺎﻃﺮ ﺗﻘﻴّﻪ
ﻭ ﺣﻔﻈ ﺨﻮﺩ ﺍﺯﺧﻄﺮﻋﻤّﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺳﻴﺎﻥ ﻮﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
أﻫل ﺘﺴﻨّﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﭘﺎسخی کاﻣﻠﺎ ﺳﺮﺑﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﻠﻰّ
ﺗﻤﺎم علم ﻮﻓﺮﺍﺋﺾ
واجبات ﺭﺍ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻭﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺃﻣﺮ ﻣﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻇﺎﻫﺮ ﮔﺮﺩﺩ ﺑﺎﺯ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﻤﻴﺮﺍث ﻋﻠمی ﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﻈﻬﻮﺭ (ﺃﻣﺮﻧﺎ) ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻇﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺋم آﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
است ﻭﻳﺎ ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
به ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭحَقّ اﺯﺩﺳﺖ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﻧﻬﺎ بوسیله
خلفا ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻠم
ﺪﻳنی ﻤﻮﻟﺎعلیّ
حکومت مذهبی اﺩﺍﺭﻩ
گردد .ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
(ﺃﻣﺮﻧﺎ) ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻣﺮ
ووظیفه ولایت ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
بمعرفی
خداوند اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ششم ﻗﺎﺋم و
ظهور رؤیائی ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻥ در دل ﺴﺎﻟک
الهی ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﻭﻗﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ سالک ﮐﺎﻣل
الهی شده دﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق و
بیداری از
خواب مرگ قبل
از مرگ خود ﻫﻤﻪ
(ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﺍلهی ﺮﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﻣﺮﺍﺣل ﻮﻋﻠﺎﺋم
آﻧﺮﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﻳﺶ ﺑﻤﻮﺭﺩ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. (ﺃﻣﺮﻧﺎ)
ﻳﺎ ﺃﻣﺮ الهی و
مسؤلیّت دینی ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮک ﺒﺮﺍﻯ
داوطلبان ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍلهی آﻧﻬﺎ
است .ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﻣﺎﻣﺎﻥ
و کاملان الهی
اﻭم کرﺩﻩ ﻭ ﺍﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
که ﺗﻨﻬﺎ
یگانه ﺍﻣﺎم
هر ﺯﻣﺎﻥ ﻮ نیز ﻫﺮﮐﺎﻣل
الهی ﺪﻳﮕﺮﻯ
زنده ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺣﮑﺎم ﻔﻘﻬﻰ ﮐﻪ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺸﻴﻌﻪ
و سُنّی ﺗﺼﻮّﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﺨﻴﺎل
ﺨﻮﺩ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺍﺣﮑﺎم
ﺸﺮعی زمان ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺑﻐﻠﻄ ﻔﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺧﻮﺩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﻫﺒﺮﻯﺩﻳﻨﻰ
چه رسد بسیاسی
ﻭ ﺩﺍﺩﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺷﺮعی ﺒﻤﺮﺩم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
بعنوان ﻴک کاﻣل
الهی ﻮ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
و عرش رحمان ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ اﻳﻥ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﺍﺯ ﺳﻠﻮک
الهی ﺪﺭﺗﺴﻠﻴم
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
زنده ﺍلهی ﺰﻣﺎﻥ
ﻤنع ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
گناه ﺭﺍﮐﺮﺩﻩ ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺷﺮﻳک ﺨﺪﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺸﺮک ﻮﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.  (ﺳُﻨّﺖ) ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ (ﺳِﻨﺖ
ﺷﺪﻥ) ﻭﺗﻘﺪّس ﻭﭘﺎک
کرﺩﻥ ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﻔﺮﻫﻨگ اﺟﺪﺍﺩﻯ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣل
نوعی ﺮﻭﺡ و
پاکسازی روان ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﻔﺮّ ﺍلهی
اﺳﺖ. ﻭﺭﺑطی ﺒﻤﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺷﺮﻋﻰ
آخوندها و ئین
ورزی اجباری ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺪﻳنی ﺒﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﺗﻮﺍﻓق ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﻤﻌﻤﻮلی عوﺍﻡ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیر ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻴﭻ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ ﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلّیات ﺍلهی
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﻣﻮﻟﺎ ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺷﺮعی
ﺒﺎقی ﻨﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻮﻟﺎ ﮐﻪ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩش
ﺳﻴﻨﻪ ﺑﺴﻴﻨﻪ ﺻﺎﺩﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺍﻧﻬم ﺒﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺩﺭﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻤﻮﻟﺎ در حدیث
ها ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی ﺪﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
الهی غیر اجباری
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
بمعرفی ولیّ
مناسب هر سالک
ﻋﻤل کند ﭼﻮﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
احتمالی او ﺍﻏﺎﺯ
ﺭﺳﺎﻟﺖ وی  ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
اختیاری ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
و ﺩﺍﺭﺍﻯ اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪنّی ﻮﻋﻘل
کلّی الهی ﺪﺭﺳﻄح
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺟﺰئی
کاﻣﻠﺎﻥ ﻮﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻘﺒلی هر أﻣﺮﻯ
مناسب سالک ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳط ﺮﻭحی ﻮ
ﻓﮑﺮﻯ آﻧﻬﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺰئی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
الهی ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭﻗﺮﺍﻥ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻮﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﻘﺒلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺪﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺤﺪﻭﺩ
کلّی ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ ﻭﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﺭﺍﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ.

523 -ﺩﺭﺣﺪﻳث
دﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۲ص 169 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪﺷﺨصی اﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺬﻫﺐ (ﻣُﻐﻴﺮﻳّﻪ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺨﻮﺍﺳﺘﺎﺭ
ﺑﺮخی ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳُﻨّﺖﻫﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﭙﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ:  ﻤﺎ
مِن شیئ ﻴﺤﺘﺎج
اﻟﻴﻪ ﻭُﻟﺪ ﺁﺩﻡ
ﺍﻟّﺎ ﻭ ﻗﺪ ﺧﺮﺟﺖ
ﻓﻴﻪ ﺍﻟﺴُنّة ﻣﻥ
اﻟﻠﻪ ﻭ ﺭﺳﻮﻟﻪ
ﻭ ﻟﻮﻟﺎ ﺫﻟک ﻤﺎ
إﺣﺘّج علینا ﺑﻤﺎ
إﺣﺘج  ﭼﻴﺰﻯ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ آﺩم ﺒﺎﺷﺪ
ﻣﮕﺮ آﻧﮑﻪ ﺩﺭ(ﺳُﻨﺖ)
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭﺭﺳﻮﻟﺶ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺎ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻮﺍﺗﻤﺎم ﺣُﺠَّﺖ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ. ﺷﺨﺺ ﺳﺎﺋل
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﻭﺍﺗﻤﺎم
ﺤُﺠّﺖ ﺑﺸﻤﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻔﺮﻣﻮﺩ:
اﻟﻴﻮم ﺃﮐﻤﻠﺖ
ﻟﮑم ﺪﻳﻨﮑﻢ ﻭ ﺃﺗﻤﻤﺖ
ﻋﻠﻴﮑم ﻨﻌﻤتی   ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﻳﻥ ﺸﻤﺎ ﺭﺍ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻭﻧﻌﻤﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﺗﻤﺎم ﻨﻤﻮﺩﻡ.
ﺍﻣﺎم اﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ:
ﻔﻠﻮ ﻟم
ﻴﮑﻤّل ﺴُﻨّﺘﻪ
ﻭ ﻓﺮﺍﺋﻀﻪ ﻭ ﻣﺎ
ﻳﺤﺘﺎح اﻟﻴﻪ ﺍﻟﻨﺎس
ﻣﺎ إﺣﺘﺠﺒﻪ  ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳِﻨﺖ ﻭ ﻭﻇﺎﺋﻒ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ ﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﺗﻤﺎم ﻮ ﺗﮑﻤﻴل
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻄلبی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺗﻤﺎم ﻨﻌﻤﺖ ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺳؤﺍل
کننده ﻋﺎﻣل ﻨﻔﻮﺫﻯ
ﺨﻠﻔﺎ ﻭ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻣﺎم ﺮﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﺎﺑﺮﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺩﻳنی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻧﻈﺮ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﺪﺭﺑﺎﺭﻯ
عبّاﺳﻴﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻃﺒق ﻤﻌﻤﻮل
اﻣﺎم ﺸﺎﻧﻪ ﺧﺎلی
کرﺩﻩ ﻭ ﻣﻄﻠبی
کلّی غیر ﻗﺎﺑل
اﻧﮑﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻴﺎﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
(ﺳِﻨّﺖ ﻃﻠﺒﻰ) ﺳؤﺍل
کننده ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺣﻠﺎل ﻮﺣﺮﺍم ﻮ
ﺷﺮﻋﻴّﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﺗﺎ ﺳؤﺍل
کنندﻩ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﻤﺬﻫبی ﻮﺩﻳنی ﺨﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳُﻨّﺖ
ﺑﻤﻌنی أﺣﮑﺎﻡ ﺷﺮعی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺁﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺳُﻨّﺖ ﺑﻤﻌنی
ﺴِﻨﺖ ﻭ ﻣﻘﺪّس
ﺷﺪﻥ ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
اﺯ ﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎ
ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺤﻠﻴﻪ ﻭﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺘﺎﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﭘﺎسخ
اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ ﻣﺒنی
ﺒﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺍﺣﺎﺩﻳث ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺴﻠﻮک الهی ﺒﻘﺼﺪ
ﺗﻘﺪﻳس ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﺷﺮعی ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮ ﺍﺗﻤﺎﻡﻣﺴﺎﺋل
ﻤﻮﺭﺩ ﺧﻠﺎﻑ ﻭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺭ مذاهب ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﺭﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ ﻘﺮﺍﻥ
ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺳُﻨّﺖ
ﺳﻠﻮک الهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺗﻌﻠﻴم ﺪﺍﺩﻩ
ﻭﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﺑﮑﺎﻣل الهی ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺮﺳﻴﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﻄﻮﺭ کلّی
ﺪﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻫﺴﺖ ﺧﻮﺩ ﻫﺮ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺻﻠﺎﺡ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺰئی ﻮ ﺭﻳﺰ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﺣﺘﻴﺎج
ﺴﻠﻮکی اﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﺩم ﺘﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭﺗﺎ ﺍﺧﺮﻋﺼﺮ
برتری ﺩﻳﺎﻧﺖ
سلوکی ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ۵۵ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺯﻃﺮﻳق
ﺘﻌﻠﻴم کلّیاﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
گدشته ﻭﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰخاص
هر سالک
ﺍﺯ ﻃﺮﻳق اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﺪﺍﻭم ﻮﻫﻤﻴﺸگی
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ هر
ﮐﺎﻣﻞ ﺍلهی ﺘﺎﻣﻴﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﻭُﻟﺪ
ﺁﺩﻡ) ﻳﺎ ﺍﻭﻟﺎﺩ
سالک ﺍﺩﻡ
انسان کامل ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﻌنی آﺩم أﺑﻮ
ﺍﻟﺒﺸﺮ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒلی
ﭙﻴش ﺍﺯﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ . ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک هر(آﺩمی
یا ﻫﺮﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ)
آﺩم ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﺎﺩ
الهی ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻧﻴﺎﺯ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻗﺮﺍﻥ
ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻄﻮﺭ کلّی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﺳﻠﻮک
الهی هر حالی
در سالکی ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ
ﻳک ﺴﺎﻟک ﺼﺎﺩﺭ
ﺷﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ (ﺻﻠﺎﺕ)
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺑﺸﻤﺎ ﻣﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻴﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺻﻠﺎﺕ ﻳﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺼﻠﻪ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺸﻬﻮﺩﻯ
و توسّل ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍلهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻭ
(ﻧﺎﻣﻮس ) ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺗﻤﺎم ﻨﻌﻤﺖ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﺍلهی
اﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
خود ﻭﺗﻌﻴﻴﻦ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺪﺭﻏﺪﻳﺮ
خُم ﺒﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺗﻤﺎم
ﺤُﺠّﺖ ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﻮﺍﺟﺐ
ﺍﻟﺤﺼﻮﻝ نوع
بشر ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع ﻴﺎ
ﺟﺒﺮﻳل روح
القدس ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقل کلّی ﻘﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻟﺪﻧّﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
الهی ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﺍﻟﻬﻰ
برای آنها ﺑﺮﺍﻯ
ﺮفع ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﺍﻧﻬﺎ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍن
سالکشان ﻮﻳﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
کلّی ﻮﺟﺰئی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺍﺣﺘﻴﺎﺟﺎﺕ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺳﻴﺎسی
ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺒﻄﻮﺭ
ﻧﻬﺎئی ﺮفع ﺸﺪنی
ﻨﻴﺴﺖ.ﻭ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺭﻩ ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎﺋﻰ
ﺍﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻣﻄﺎلبی
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ
همین ﺤﻘﻴﻘﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﺳﻴﺎﺳﻰ. ﻭﻋﺼﻮﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻤﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪﺣتی ﺒﺸﺮ
ﻣﺘﻤﺪﻥ اﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭک ﻛﻨﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ که ﭘﻴﺶ
ﮔﻮئی ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺍﺑﻄ
ﺒﻴﻥ اﻟﻤلل ﻮﺳیعی
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻬﻴﻪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ اﺧﺘﺼﺎﺻی
ﺠﺰ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺘﺨﺼﺼﻴﻥ
هرﻓﻥّ ﻤﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺩﻣﮑﺮﺍسی ﻮﭘﺎﺭﻟﻤﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﻤﺘﺨﺼﺺ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺮﻭﺵ ﺑﺮﺍﻯﻮضع
ﻤﻘﺮﺭﺍتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ غیر
سالک ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺸﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻨﻴﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ ﺒﺎﭼﻨﺪ
ﮐﺘﺎﺏ فقهی ﺨﻮﺩ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺍ ﺣل کنند ﻭﺷﺶ
ﻣﺎﻫﻪ ﻃﺒﻴﺐ ﻭﻗﺎضی
ﺸﺮع ﻮﻣﺪﻳﺮ ﻟﺎﻳق
گرﺩﻧﺪ. ﻭلی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی اﻭم کرﺩﻩ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﺟﺰ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﻤﺎنی
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
هر ﻳک اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺍﻣﺮ ﻭ نهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ همه
أدیان ﺍﺯﺳﺮﺟﺎﻩ
ﻃﻠبی ﻮ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻃﻠبی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺩﻳنی
ﻮﺳﻠﻮکی ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺳﻴﺎسی
اﺟﺮﺍ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺣﺪّ ﺍﻗلّ ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺒﮑﻤﺎل الهی ﻨﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭ ﻣﺎﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺭﻫﺒﺮﻯﺑﺮﺍﻯ ﺘﺤﮑّم
ﺒﺮﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﻭ ﺑﻨﺎم
ﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

524 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
کاﻇم اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ169ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﺃﺗﺎﻫم
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﺑﻤﺎ
ﺍﮐﺘﻔﻮﺍ ﺑﻪ فی
عهدﻩ ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻨﻮﺍ
ﺑﻪ ﻣﻥ ﺒﻌﺪﻩ  ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ آﻧﺎﻥ
ﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﻭﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﻣﻘﺮﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﺑﺮﺍﻯ آﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﮐﺎفی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺿﻤﻴﺮ ﺷﺨﺺ ﺳﻮﻡ
ﺟمع ﺪﺭ (ﺍﮐﺘﻔﻮﺍ
ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻨﻮﺍ) ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎم
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻮ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﻨﻈﺮﻯ ﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﻨﻮﺍﺩﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﺍﺳﺖ ﻣﻄﻠﺐ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﻤﻴﮕﻔﺖ.
ﻭﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﺣﮑﺎم
اﺟﺘﻤﺎعی ﻮ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻇﺎﻫﺮﻯ اسمی
قشری ﺭﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﮐﺎفی
ﺒﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ ﻭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺮﻯ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺑﺎﻋث
ﺩﺭﺩﺳﺮ ﺷﻮﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ اﺯ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺷﺮعی ﻮﻓﺘﻮﺍ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﺎﺭﻯ که ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺪﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎمی ﻘطع ﻨﺸﺪﻩ
ﻭ ﺍﻧﺮﺍ (ﺑﺎﺯ ﺑﻮﺩﻥ
ﺒﺎﺏ ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ ) ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﺣﺎلی که ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﺩﺭ (ﺟﻬﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ (ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ)
و داوطلب شدن ﺍﻥ
همیشه ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻣﺎم
کاﻇم ﻮﻫﺮﺍﻣﺎم
کامل الهی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺭﻭﺯ ﻣﺮّﻩ
ﻭ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺘﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک خاص ﺒﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻭﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺨﺎﺹ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻓﮑﺮﻯ
هرﮐس ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻭﻓﺘﻮﺍﻫﺎﻯ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻨﺤﺼﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﻣﺮ
ﺳﻠﻮک الهی ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﻳﺎ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﮐﻮﭼک ﺮﻭﺣﺎنی ﻮﺍﻳﻤﺎنی
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ آﻧﻬﺎﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ همه
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﻳﺎ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ ﻭضع ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﺄﺟﺮﺍ
ﮐﻪ ﺍﻋﻠﺎم ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭼﻨﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺣتی ﺘﻮﺍﻥ ﺘﺨﺼصی
آﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﺍﺷﺘﻴﺎق
ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﺎﺯ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻣﺎم
کاﻇم اﺯﻟﺤﺎﻇ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻌنی ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮک الهی
ﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ ﻭ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖﻭ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮک ﮐﻪ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ ﺍﺣﻮﺍل
ﺸﺨصی ﺴﺎﻟﻚ ﻭﻭضع
ﺮﻭحی ﻮﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎق ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺭﺍ ﭘﻴﺮﺍلهی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭﺍﻣﺎم
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
مانند کار هر
طبیبی برای بی
مار بخصوصی
است .ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﺣتی ﺴﺎﻟک ﺪﻳﮕﺮﻯ
آن کامل ﺒﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻗﺎﺑل اﺟﺮﺍ
ﻳﺎ ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﺄﺟﺮﺍ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.

525 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
کاﻇم اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 170 ﺑﺤﺎﺭ)
ﻫﻤﻴﻥ حدیث( ج2
ص524 بحار) ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﮑﻤﻴل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ:  ﺃﺗﺎﻫم
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﺑﻤﺎ
ﻳَﺴﺘﻐﻨﻮﻥ ﺒﻪ
فی عهدﻩ ﻭﻣﺎ ﻳﮑﺘﻔﻮﻥ
ﺒﻪ ﻣﻥ ﺒﻌﺪﻩ ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺳُنّة ﻧﺒﻴّﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ (ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﻣﺮﺍﺟﻌﻪﺍﻯ
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ الهی ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی ﻮ ﺗﺴﻠﻴم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ) ﺩﺭﻋﻬﺪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ هرﭼﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺗﺄﻣﻴﻥ کرﺩﻩ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
طالب سلوک ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﺎفی آﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ. ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ
ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﻗﺮﺍﻥ ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺭ ﺳُﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻳﺎ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺳُﻨّﺖ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
الهی ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
خود أﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ
ﻭﺍﻣﻮﺯﺵ ﻋﻤلی
ﻤﻴﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﺑﻐﻴﺮ ﺍﺯ ﻣﻌنی
ﻘﺮﺍﻥ ﻫﻤﺎﻥ أﻣﺮﻳﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
همگان اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎنی ﺒُﺴﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻠﺤق
ﺸﺪﻩﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺭﻭﺵ
ﻳﺎ ﺩﻳﻥ عملی اﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک الهی
أﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎ ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ
یا ﻫﻤﺎﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
بمعرفی
خداوند بطالب
سلوک ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﻧﻪ ﺑﺎﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺴﻴﺎسی ﻮﻳﺎ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺮﻧﮕﺎﺭﻧگ ﺒﺎﻃﻞ.

526-  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ۱۷۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒ ﺮﺩﺭ
ﺧﻄﺒﻪ ﺣُجة ﺍﻟﻮﺩﺍع
ﺨﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ:  أﻳّﻬﺎ
ﺍﻟﻨﺎس ﺍﺗّﻘﻮا
ﺍﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎ ﻣِﻥ
شیئ ﻴﻘﺮّﺑﮑم ﻤِﻥ
اﻟﺠنّة ﻭ ﻳُﺒﺎﻋﺪﮐﻢ
ﻣﻥ اﻟﻨﺎﺭ ﺍﻟّﺎ
ﻭﻗﺪ ﻧﻬﻴﺘﮑم
عنه ﻭﺃﻣﺮﺗﮑم ﺒﻪ
ﺍﻯﻤﺮﺩﻡ
(ﻧﺎس ﻭﻧﺎﺳﻴان
عهد الست برای
سلوک اﻟﻬﻰ) ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺘﺮﺳﻴﺪ (ﻭﺗﻘﻮﺍ
ﻭﺳﻠﻮک الهی ﺒﮑﻨﻴﺪ)
ﺯﻳﺮﺍ غیر از
سلوک الهی ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺗﻘﺮّﺏ ﺷﻤﺎ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻢ. ﻭﺍﺯ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
که ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺍﺯﺟﻬﻨم
ﺪﻭﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ. ﻭﻫﻤﻪ
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ أﻣﺮ ﻭ نهی
ﻨﻤﻮﺩﻩﺍﻡ. ﭘس ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺣﺪﻳثها
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺍﻥ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻘﺮّﺏ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺨﺪﺍ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭﺩﻭﺭﻯ اﺯﺟﻬﻨﻢ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻤسخ
آﻣﻴﺰ ﺑﺠﻬﺎﻧﻮم
ﺠﻬﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﺍﺭﻯ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﻴﺴﺖ که
آخوندها
میگویند . ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ
ﺳﺎﻟک اﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺑﻘﺼﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺗﻤﺮﻳﻥ لاﺯﻡ
ﻭﺻﺤﻨﻪﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.

527 -  ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺪﺭﺻﺤﺒﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻳکی اﺯ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﺒﻨﺎم ﻮَﺭﻗِﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ۲ﺹ بحار)
ﺃﻧﺘم ﻘﻮم
ﺘﺤﻤّﻠﻮﻥ اﻟﺤﻠﺎل
علی اﻟﺴُنّة ﻭ
ﻧﺤﻥ ﻘﻮم ﻨﺘّبع
علی أﻟﺄثر  ﺷﻤﺎ
ﮐﺴﺎنی هستید (ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﻮ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﻮ ﺗﻤﺎم
مذاهب غیر ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﮐﻪ ﺍﺣﮑﺎﻡﺣﻠﺎل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺳُﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺤﻤﻴل
ﻤﻴﮑﻨﻴﺪ (ﺣﻠﺎل
هر ﺍﻣﺮ ﻣﺠﺎﺯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﻧﺒﺎل
آﻥ ﻨﻴﺴﺖ) ﻭلی ﻤﺎ
( امام صادق وﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﻧﻪ ﺣتی
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ قشری که
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﻗﻮمی هستیم (ﺍﻭم
کنندﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ)
ﻭ ﺷﻤﺎ ﻗﻮمی ﺒﺪﻭﻥ
ﺍﻭم کرﺩﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻴﺪ)
ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎل آثاﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ
(ﺑﺪﻧﺒﺎل ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺑأﺣﮑﺎم
ﺴﻠﻮک ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻭﺍﺭثاﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺰﻧﺪﻩ
ﺑﻌﺼﺮﻣﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ)
ﺍﺣﮑﺎم ﻔﻘﻬﺎ ﺑﺮﻗﻴﺎس
ﺑﺮ ﺳُﻨّﺖ ﻭﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﻤﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ (ﻣﺎ ﻳﻌنی
امام و أهل ﺒﻴﺖ)
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺳﻠﻮکی
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺳﻠﻮک الهی ﻤﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﺑﺮ أثر ﻭ آثاﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﻌنی ﺪﻧﺒﺎل ﻤﻴﺮﺍث
ﻋﻠم ﺴﻠﻮکی ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﻭ ﻳﻌنی اﻣﺎﻣﺎﻥ
و کاملان ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ
ﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎل ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰهستیم
ﮐﻪ ﺍثاﺭ ﻭﻋﻠﺎﺋم
ﻮ ﺍﻳﺎﺕ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺴﺐ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻗﺪﺍم
ﺒﻬﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. (ﺗﺒﻌﻴّﺖ)
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﺨﻴّل ﻮﺣﻀﻮﺭ
ذهنی ﺍﻭم ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﺍلهی
ﺪﺭ ﺫﻫﻥ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

528 -  ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ(ﺝ۲ﺹ 308ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺑﻮﻯ گفتند ﺍﮔﺮ
ﺑﮑسی که ﮐﺎﻫﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻴﺎﻓﺘﻥ
گمشده ﺧﻮﺩ ﺑﻮﻯ
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﻴﻢ
ﭼﻪ ﻭضعی ﺪﺍﺭﺩ؟
ﺍﻣﺎم اﺯﻗﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﻤَﻥ ﻤشی
الی ﺴﺎﺣﺮ ﺍﻭ ﮐﺎﻫﻥ
اﻭ ﮐﺬّﺍﺏ ﻳﺼﺪّﻗﻪ
ﺑﻤﺎ ﻳﻘﻮﻝ ﻓﻘﺪ
ﮐﻔﺮ ﺑﻤﺎ ﺃﻧﺰﻝ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣِﻥ تاﺏ
ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎل ﺴﺎﺣﺮ
ﻭﺟﺎﺩﻭﮔﺮ ﻭﻳﺎ
ﮐﺎﻫﻥ ﻮﻫﺮﺩﺭﻭﻏﮕﻮئی
ﺒﺮﻭﺩ ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﺪ ﭘس ﮐﺎﻓﺮ ﺑﺮﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻧﺎﺯل کرﺩﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺩﻳﻥ ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﻮﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺒﺮﻭﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﻫﺮﺳﺎﺣﺮ ﻭﮐﺎﻫﻥ
ﻔﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭ ﺩﺭﻭﻏﮕﻮ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖﺑﺮﺧﻰ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺑﻬﺮﻩﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻧﺠﺎم ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﻭﻣﺸﻐﻮل عوﺍم ﻔﺮﻳبی
ﻮ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻏﺮﻭﺭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﮐﺎﺫﺏ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﺗﺎﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﺳﺮﮐﻴﺴﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﮑﺎﻫﻨﺎﻥ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻘﺪﻳﻤﻪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻃﺒﻌﺎ ﺑﺎﻇﻬﻮﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
کسب ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻫﺎ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎم ﺪﺭﻧﻘﻞ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
أﻫل ﺴُﻨﺖ ﺩﺭﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ مانند
امروز
آخوندهای
شیعی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻭ ﺍﻧﺎﻥ ﻮﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﺎﻓﺮ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻣﺮﻭﺯﻩﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸیعی ﻮﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﻴﻥ
کاﺭ ﺗﻈﺎﻫﺮ ﮐﺎﺫﺏ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭ ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﺳﺮﮐﻴﺴﻪ
ﻭﻣﺸﻐﻮل ﺤﮑﻮﻣﺖ
ﻭﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ ﻭﻣنع
آﻧﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺣتی ﺒﺮخی ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﮑﺎﺭ ﻧﻤﺎﻳشی
ﻮ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﭼﻮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﮐﺎﻫﻨﺎﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻴﻬﻮﺩ ﺭﺍ ﮐُﻬَﻥ
ﻴﺎ ﮐﺎﻫﻥ ﻮﮐﻮﻫِﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺗﻤﺎم أﺩﻳﺎﻥ ﻮﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی اﺳﺖ).

529 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ170ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ  أنّ ﻠﻠﺪﻳﻥ
ﺤﺪّﺍ ﮐﺤﺪﻭﺩ ﺑﻴتی
هذا  ﺩﻳﻥ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺣﺪﻭﺩ ﻭ ﻣﺮﺯﻯ
اﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
اﻳﻥﺨﺎﻧﻪ ﻣﻦ. ﻭامام
ﺑﺎ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩ. (ﺩﻳﻦ) ﻳک ﺤﺰﺏ
ﻭﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﺳﻴﺎسی ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎﻯ
أﻫل ﺴُﻨّﺖ ﻭ ﺗشیع
ﻤﺪعی آن هستند
. ﺑﻠﮑﻪ دﻳﻥ
همان ﻠﻔﻈ ﻔﺎﺭﺳﻰ
ﻗﺪﻳم اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم ﻤﻠل ﻮ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﺑﮑﺎﺭ
ﺭﻓﺘﻪ ﻭﺑﻤﻌنی
ﺁﺋﻴﻥ ﻮ ﺭﻭﺵ ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک الهی
ﺪﺭ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
ﻭ ﺍﻧﺠﺎم حجّ أﮐﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ کسب ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
از ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
اﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺵ ﺑﺎﺯ ﺣﺪﻭﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ (ﻧﻬﺎﻳت
هائی ) ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺍﻧﺠﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
هر(ﻋﺰﻟﺖ ﮔﺎﻩ) ﺳﺎﻟک
اﻭﺭﺍ ﻣﺤﺒﻮس ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﻮﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی اﻭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻭ ﻣﻮﺍﻧﻊ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عاﻣل ﺒﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﺮﻭشی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﭘﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﺗﺮ ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﭼﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﺍﺯ (ﺣﺪﻭﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ)
کلّی ﻘﺮﺍﻥ ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺰئی ﭙﻴﺮ ﺍلهی
ﻮﺍﻣﺎم اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﮐﻪ نباﻳﺪ ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﺷﻮﺩ. ﻭﻧﻴﺰﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﺍﺻل ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺪﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎنی ﺠﻠﻮﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻣﮕﺮ ﻃﻔل
ﺪﺑﺴﺘﺎﻧﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺧل کلاﺳﻬﺎﻯ
ﺪﺍﻧﺸﮕﺎهی ﺒﺸﻮﺩ
ﻭﻳﺎ ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻔﻬﻤﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﺮﺯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﻤﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ ﻤﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﺩﺭ مقام (ﺩﻧﺎ ﻭ
ﺗﺪﻟّﻰ) ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﭙس ﻋﺮﺵ
ﻣﺎنع ﭽﻮﻥ ﺪﻳﻮﺍﺭﺧﺎﻧﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺪّ ﺭﺍﻩ
ﺳﺎﻟک ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ ﺩﺭ۵۵ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭﻗﺎﺋم
آﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭ آﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺪﻳﺎﻧﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﺍﻭل اﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻏﺎﺯ ﺑﺒﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻥ
اﺯﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
کنونی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎن
گرﺩﻧﺪ. ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
عامل ﺒﺮﻭﺵ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
و همان
سوشیانس سوم
زردشت ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﺘﻮﻗﻒ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﭘس ﺍﺯﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻤﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
و برتر ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ.ﻭ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﮐﺸﻒ ﻭﻓﺘح
ﻨﻤﺎﻳﺪ.

530 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﺩﺭ ﺒﺎﺭﻩ
حدیث 29 ﺍﻓﺰﻭﺩه
(ﺝ۲ﺹ
170 بحار)  ﻤﺎ ﻣِﻥ شیئ
اﻟﺎّ ﻭ ﻟﻪ ﺣﺪّ
ﮐﺤﺪﻭﺩ ﺩﺍﺭﻯ
هذا  ﻓﻤﺎ
ﮐﺎﻥ فی اﻟﻄﺮﻳق
ﻔﻬﻮ ﻣِﻦ ﺍﻟﻄﺮﻳﻖﻭﻣﺎ
ﮐﺎﻥ فی اﻟﺪﺍﺭ
ﻓﻬﻮ ﻣِﻥ اﻟﺪﺍﺭ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺤﺪّ ﻭﻣﺮﺯﻯ ﺪﺍﺭﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻴﻥ ﻤﺮﺯ
ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻦ.ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﮑﻮﭼﻪ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺪﻳﻮﺍﺭ ﻭ ﻣﺘﻌﻠق
به ﺒﻴﺮﻭﻥ اﺳﺖ.ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﺩﺍﺧل ﺨﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﻣﺘﻌﻠّﻖ ﺑﺨﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺣﺪﻭﺩ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺒﻴﺮﻭﻥﺒﺎﺷﺪﺭﺑطی
ﺒﺨﺎﻧﻪ ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺳﺎﻟک ﻮﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻮﺭﺩ
ﺍﻋﺘﻨﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺍﻣﺮ ﻭ نهی ﭙﻴﺮ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﻭﻧﻴﺰﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺴﺎﻟک
نشان میدﻫﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯﻋﻘل
ﻮﺍﺩﺭﺍک ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻭ ﺭﻭﺍنی ﻤﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻥ ﺑﺎﺯ ﺣﺪﻭﺩ ﻭ
ﻣﺮﺯﻫﺎ ﻭﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
ﻭﻣﻮﺍنع ﺘﻮﻗﻒ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺍﻧﮑﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻬﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻘﺮﺭ ﺍلهی ﺁﻥ
ﺒﺮﺳﺪ ﺗﺎ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
گرﺩﺩ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﮐﻨﺪ
ﻭﻟﺒﺎس نوعی ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺒﺮﺗﻥ ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﺑﮑﻨﺪ.

531 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﺍﻳﻥ ﻤﺴأﻟﻪ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ(ﺝ۲ﺹ170 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﻤﺎﺧﻠق
اﻟﻠﻪ ﺣﻠﺎﻟﺎ ﻭ
ﻟﺎ ﺣﺮﺍﻣﺎ ﺍﻟّﺎ
ﻭ ﻟﻪ ﺣﺪّ ﮐﺤﺪﻭﺩ
ﺩﺍﺭﻯ هذه ﻣﺎ ﮐﺎﻥ
ﻣﻨﻬﺎ ﻣﻥ اﻟﻄﺮﻳق
ﻔﻬﻮ ﻣﻥ اﻟﻄﺮﻳﻖ
ﻭﻣﺎ ﮐﺎﻥ ﻤﻥ اﻟﺪﺍﺭ
ﻓﻬﻮ ﻣﻥ اﻟﺪﺍﺭﺣتی
ﺃﺭﺵ ﺍﻟﺨﺪﺵ ﻓﻤﺎ
ﺳﻮﺍﻩ ﻭ ﺍﻟﺠَﻠﺪة
ﻭﻧﺼﻒ ﺍﻟﺠﻠﺪة
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮ ﺍﻣﺮﺣﻠﺎلی
یا ﺣﺮﺍمی ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﻳﺪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺤﺪﻭﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﻣﺮﺯ ﺍﻳﻥ ﺨﺎﻧﻪ
ﻣﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺮﺍﻩ ﻭﺟﺎﺩﻩ
ﻭﮐﻮﭼﻪ ﺍﺳﺖﻭﺍﻧﭽﻪ
ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺨﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ.ﺣتی
ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ ﺧﺎﺭﺵ
ﺗﻦ ﻭﻳﺎ ﺍﺟﺮﺍﻯ
یک ﺘﺎﺯﻳﺎﻧﻪ ﻭ
ﻳﺎ ﻧﺼﻒ ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﺩﺭ آﻥﻣﻘﺮﺭ ﻭ ﻣﻌﻠﻮم
اﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺯﻟﺤﺎﻇ
ﺸﺮعی ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺪﺭﻗﺮﺍﻥ ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺯ ﺗﻤﺎم
اﻳﻥ ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺎﺭﺵ ﻭ ﻳﺎ ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺣتی
ﺘﻤﺎمی آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎمی
که ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
عملا ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻭضع کرﺩﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻓﻘﻪ ﻭﺷﺮﻉ
ﭼﻴﺰﻯ ﻘﺎﺑل اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻨﺪ. ﺟﺰ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪﺍﻯ ﺒﺰﻧﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎﺩﺳت ﺒﺒﺮﻧﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﻣﺎم ﺪﺭﻣﻮﺭﺩ
ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺘﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﮐﻪﻣﺪام
ﺒﺮﺗﻥ بی ﺮﻣق ﻤﺮﺩم
بی أﻣﺎﻥ ﻤﻴﺰﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫند
ﻏﻴﺮﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕﻫﺎ
ﺣتی ﻨﻴم ﺘﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﮐﻪﻋﻤﻠﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
الهی ﻤﻘﺮﺭ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺍلهی اﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﻥ مجازات ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥ همان
أﺻل کاﺭﻣﺎ ﻳﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺎﻟﻤثل اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﺎﺭشی ﻴﺎ
ﺣﺪّ ﺍﻗل ﻠﺬتی ﺒﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻋﮑس ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﻭﻟﻮ آﻫﺴﺘﻪ ﺑﮑسی
ﺰﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﻟﻤثل
ﺒﺮﺳﺮ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
آﻣﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
همان ﻘﺎﻧﻮﻥ ﺍﻟﺴِﻥّ
ﺒﺎﻟﺴِﻥّ ﺤﻤﻮﺭﺍبی
ﻮﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﻗﺮﺍﻥ
اﺳﺖ.ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻥ
آﺋﻴﻥ ﺴﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ او ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺍﻥ
ﻤﺸﺨّﺺ ﻭمسؤل
آﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ ﻤﺮبّی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺮﺍلهی
هرﭼﻪ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺩﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺧﺎﺭﺵ ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ (ﺃﺭﺵ و
خارِش ) ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺍﻣﺪﻩ ﻭﻟﻔظی ﻔﺎﺭسی
ﻘﻮم ﻘﺮﻳﺶ
زرذشتی مهاجر
از ایران و
یمن بمکّه ﺑﻮﺩﻩ
ﺩﺭ ﺣحّ ﮐﻌﺒﻪ ﺑﺮﺍﻯ
حجّ ﺪﺭ ﺣج أﺻﻐﺮ
ﻣﻄﺮح اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺑﺎﻃل ﺸﺪﻥ حجّ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻣﮕﺮ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﻯ
ﻘﺮﺑﺎنی بجای
خارش بشوﺩ. ﻳﻌنی
در ﺣج أﮐﺒﺮ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﻟﺬتی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﺠﺎﺯ ﻧﻴﺴﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻟﺬﺕ ﺧﺎﺭﺵ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺳﺎﻟک ﺪﺭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺑﺒﺎﺯﻯ
ﻮﻟﺬﺕ ﺧﺎﺭﺵ ﻭﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺯﺍﺋﺪ ﺧﺎﺭج اﺯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
بنماﻳﺪ.ﺍﺯﮐﺎﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻳﺪﻩ
ﻭ ﺍﺯ (ﻭﺿﻮح ﻮ إﺳﺒﺎﻍ)
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
جدا گشته ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺮ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ
ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث ﺍﻣﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍلهی عملا ﺍﻳﻥ
ﺴﺨﺘﮕﻴﺮﻯ ها ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭلی اﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺍﻧﺮﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ ﺪﻗﺖ
ﺗﻮﺟﻪ ﺳﺎﻟک ﺒأﻣﺮ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ (ﺃﺭﺵ ﺍﻟﺨَﺪَﺵ)
ﻳﻌنی ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﭼﻨگ ﺰﺩﻥ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺑﺎﻟﻤثل
ﺪﺍﺭﺩ.

532 -  ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ170 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
کاﻥ
علیّ ﻴﻌﻠم اﻟﺨﻴﺮ
ﺍﻟﺤﻠﺎل ﻮ ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ
ﻭﻳﻌﻠم اﻟﻘﺮﺍﻥ
ﻭﻟﮑلّ ﻤﻨﻬﻤﺎ
ﺣﺪّ  ﻣﻮﻟﺎعلیّ
ﺨﻴﺮ(ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﺴﻠﻮکی ﺮﺍ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ) ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺣﻠﺎﻝ ﻭﺣﺮﺍم
آﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.(ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩ) ﻭ ﻗﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ (ﻭقُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
الهی ﺨﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ) ﻭﺑﺮﺍﻯ
هرﭼﻴﺰﻯ اﺯ آﻥ ﺪﻭ
ﻧﻴﺰ ﺣﺪّ ﻭ ﻣﺮﺯﻯ
هست .(ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ)
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻓﺸﺎﺭ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
آﻧﻬﺎ ﻭﻋﻠﻴﻪ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﻮﻟﺎ
علیّ ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻨﺼﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭﻣﺪتی
ﺨﻠﺎﻓﺖ ﺑﻮﺩ.ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻭﻟﻴﻥ
کامل ﭙﻴﺮﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺍﻣﻴﺮ ﻭﻣﻘﺪم
ﺒﺮﺗﻤﺎم ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
کاﻣل ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺯ (ﺧﻴﺮ) ﻳﺎ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺡ ﻭﻓﺎﻳﺪﻩ ﻭﺍقعی
اﺯ ﺯﻧﺪگی ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﺒﺮ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﻴﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌنی
ﻨﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ ﻭﺧﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻥ اﺯﺍﻣﻮﺭ
ﺧﻴﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻥ عاﺩﺕ ﺩﺍﺋم
ﺒﺎﻧﺠﺎم اﻣﻮﺭ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﻧﻴﻚ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﻭحی
ﻮﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴک
ﺸﺪﻥ اﻣﻮﺭ ﺧﻴﺮ
ﺩﺭ ﺭﻭح ﻴک
کامل الهی اﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﺨﻴﺮ ﻳﺎ ﺭﺍﻩ ﺧﻴﺮ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮگ الهی
اﺳﺖ ﺣﻠﺎل ﻮ ﺣﺮﺍﻡ
ﻳﺎ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟک ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﭘﻴﺮﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪی
ﻭﺳﻮﮊﻩ ﺣﻤﺪ ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭﻫم ﺨﻮﺩ علیّ
اﺳﺖ ﮐﻪﻋﺎلی ﻮﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨصی ﺤﻠﺎل
ﻮﺣﺮﺍم ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺰئی ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍنی ﻴﻚ ﺳﺎﻟک
ﺒﺨﺼﻮصی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺁﻥ ﺪﻭ) ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﺗأﮐﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪﻳکی
ﺨﻴﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ
ﻭﻳکی ﻘﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﺎﺯﺩﺍﻧﺴﺘﻥ ﻘﺮﺍﻥ
ﻮ ﺍﻣﻮﺭﻧﻴک
منظور ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
هم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺧﻴﺮ ﻭﻧﻴکی ﺪﺭﺟﺎئی
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﺷﻮﺩ ﻭلی ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﻣﺎم
ﻨﻴﺰﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﻗﺮﺍﻥ ﺒﺨﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﻌنی ﻈﺎﻫﺮﻯ
آن ﺒﺎﻳﺴﺘﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﻬم ﻤﻌﺎنی ﺒﺎﻃنی
ﻘﺮﺍﻥ ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺰﺩ ﺍﻫل
اﻟﺬﮐﺮ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺳﺖ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﻴﺰ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﻓق ﻮ ﺻﺎﺩق ﻨﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭﺍﻳﻥ ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺧﻴﺮ ﻭﺍلهی
ﻮ ﺍﺑﺪﻯ ﻮﺻﻠﺎح
ﻮﺍقعی اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. قُرّهﻫﺎ
ﻣﻌﺎنی ﺒﺎﻃﻨﻰ
ﻗﺮﺍﻥ هستند .ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﻭ قُرّه ﺍﮐﺘﺸﺎفی
ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
قُرّه ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎن ﺒﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒل
اﺯﻣﺤﻤﺪ ﻫﻴﭽﮑﺪﺍم
اﻳﻥ( ﺪﻭ قُرّه ﻳﺎ
ﻗﺮﺍﻥ) ﺮﺍﻧ ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ ﺍﻧﻬﺎ
ﻭعلیّ أوﻟﻴﻥ ﺘﺎبع
ﻮ ﭘﻴﺮﻭ ﺭﻭﺵ جدید
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻭﺍﺻل ﺒﻬﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍلهی
اﺳﺖ ﻭﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎئی ﭽﻮﻥ
ﻤﻮسی ﻮﻋﻴﺴﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
وخود نیز
محمدی زنده
زمان حیات خود
میباشند . ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﺎم ﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﭘﻨج
ﺘﻥ آل عبا  ﻧﺎم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
گرفت ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺣﺠﺎﺏ
ﻧﻮﺭ ﻏﻴﺮﻣﺸﺨّﺺ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﻌﺪﻯ ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺘﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭ ﺗﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ
عمر ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍلهی
ﻮﺳﻠﻮکی آﻥ ﺩﺭ
ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋم أﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺑﮑﺸﻒ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎن ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﻫﻤگی ﺪﺭ ﻣﺮﺯ ﺍﻳﻥ
ﺪﻭقُرّه ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﺘﻮﻗﻒ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﺑﺎﻳﺪ پس از
مرگ بشری ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
تولد جهان
نماید . ﻭﻟﺬﺍعلیّ
ﺮﺍ ﻋﺎﺭﻑ ﻗﺮﺍﻥ
و قرآن ناطق ﻮ
مقام الهی قُرّهﻫﺎ
را دارد ﻭﺩﺍﻧﺎﻯ
ﻤﻌﺎنی ﺒﺎﻃنی ﻮﺳﻠﻮکی
ﻘﺮﺍﻥ ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎﻃﻥ ﺴﻠﻮﻙ
ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺨﻴﺮ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭج ﺪﺭﺳﻠﻮک ﺸﺨصی
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم اﻣﺎﻣﺎﻥ
اوم و هوم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺣﻠﺎل ﻮ ﺣﺮﺍم ﺒﺮﺍﻯ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
هست ﻭﭘس ﺍﺯﮐﻤﺎل
ﺤﺮﺍم ﻮﮔﻨﺎهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ ﻘﺎﺋم
ﻨﻴﺴﺖ. ﺣﺪﻭﺩ ﺗﮑﺎﻣل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
کنونی ما ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎنی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﭙﻮﺷﺎﻧﺪ.
ﻭﺣﺪﻭﺩ ﻗﺮﺍﻥ ﮐﺘﺎﺏ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻌﺎنی ﺒﺎﻃنی
ﻮﺳﻠﻮکی اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﺮﺯﻫﺎﻯ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺣﺪﻭﺩ ﻭ
ﻣﺮﺯ ﺣلال ﻮﺣﺮﺍﻡ
ﺩﺭ ﺍﻣﺮ ﺧﻴﺮ ﻭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻮﻓﻴق
ﺒﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ قُرّهﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ
ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﺨﻮﻳﺶ ﻭﺗﻮﻓﻴق
ﺪﺭ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ
هرﮔﻮﻧﻪ ﺣﻠﺎﻝ
ﻭﺣﺮﺍم ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻨﻴﻥ ﻤﺮﺯﻯ
ﺪﺭ (ﺳِﺘﺮَة ﺍﻟﻤُﻨﺘﻬﺎ)
ﻳﺎ ﺳﺘﺎﺭ ﻭ ﭘﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺘﻬﺎئی ﻮ ﭘﺎﻳﺎنی
ﺴﻠﻮﻙ ﺩﺭﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎن ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺠلی ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
آﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻳﺎ (ﺳِﺪﺭَة ﺍﻟﻤُﻨﺘﻬﻰ)
ﻭﻳﺎ (ﺷﺠﺮﻩ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﺍلهی
که ﺍﺯ آﺩم ﺘﺎ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻗﺎﺋم
ﻨﻴﺰﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺭﺣﺪﻳثهاﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ (ﺧﻴﺮ) ﺣﻠﺎل
ﻮﺣﺮﺍﻡ ﺑﺼﻮﺭﺕ
(ﺧﺒﺮ) ﺍﺯﺣﻠﺎل ﻮﺣﺮﺍم
آﻣﺪﻩ ﮐﻪ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺧﺒﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣل
که ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥاﻃﻠﺎع
ﻤﻮﻟﺎ علیّ ﻮ ﺧﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻥ اﻭﺍﺯ ﻫﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ ﻭﺑﺎ
ﺧﺒﺮ ﺑﻮﺩﻥ اﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺟﺎمع ﻮﺟﺎﻣﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﻃﻮل
ﺘﺎﺭیخ ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮﺧﻮﺩ ﺑﺸﺮ ﻭﻋﻘل
ﻮﺍﺣﻮﺍل ﻮﺗﻤﺪّﻥ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻭ ﻭﺣتی
کرﺍﻣﺎﺕ ﺑﺸﺮی ﻔﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺗﺮ ﻭﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻭﻣﺪﺍم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻤﺪﻥ ﻮﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻓﻠﺴفی ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﻤﺪﻳﺮﻳﺖ
ﺭﺍ ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻫﻴﭻ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻮﺩﺭﻫﺮﻋﺼﺮﻯ ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺟﺎمع ﻮ أﺑﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺎم ﺒﺸﺮ ﺑﺴﺎﺯﺩ.
ﭼﻪﺭﺳﺪ ﺑآﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
أﺣﻤﻘﻴﮑﻪ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻨﻴﻥ کنند . ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺸیعی
ﻮﻳﺎ ﻣُﻔﺘﻴﺎﻥ
ﺴُنی ﻮﻳﺎ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺮﺍﺷﺪ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺭﺍﺷﺪ
ﺟﺰ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻥ ﻮﺷﻬﺮﺕ ﺧﻮﺍﻩ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﻓﻘﻪ ﻭﭘﮕﺎهی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺏ
ﻭ ﺑﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻋﺘﻨﺎﻯ
الهی ﻨﻴﺴﺖﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺧﻴﺮ ﻭﮐﻤﺎﻟﻰ
ﺟﺰ ﻋﻘﺪﻩ ﻭﻧﻘﺺ
ﻭ ﻧﻴﺎﺯ بی اﻧﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

533 - از
امام یاقر
است(ح2 ص 170 بحار )
که نقل شده
شخصی در ﻣﮑﻪ ﻧﺰﺩ
ﺍﻣﺎم ﺮﻓﺖ ﻭﮔﻔﺖ
آیا ﺗﻮﻫﺴتی که
ﮔﻔﺘﻪﺍﻯ هر ﭼﻴﺰﻯ
ﺤﺪّﻯﺪﺍﺭﺩ؟ ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ ﺁﺭﻯ:  ﻨﻌم ﺃﻧﺎ
ﺃﻗﻮﻝ إﻧّﻪ ﻟﻴس
شیئ ﻤﻤﺎ ﺧﻠق اﻟﻠﻪ
ﺻﻐﻴﺮﺍ ﻭ ﮐﺒﻴﺮﺍ
ﺍﻟّﺎ ﻭ ﻗﺪ ﺟﻌل
اﻟﻠﻪ ﻟﻪ ﺣﺪّﺍ
ﺍﺫﺍ ﺟﺎﻭﺯ ﺑﻪ ﺫﻟک
اﻟﺤﺪ ﻓﻘﺪ ﺗﻌﺪّﻯ
ﺤﺪّ ﺍﻟﻠﻪ ﻓﻴﻪ
آری
ﭼﻴﺰﻯﺪﺭﻫﺴتی ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺣﺪ ﻭﻣﺮﺯﻯ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻪ ﮐﻮﭼک
ﻮﭼﻪ ﺑﺰﺭگ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺣﺪّ ﻭ ﻣﺮﺯﻯﻘﺎﺋل
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺍﺯﺍﻳﻥ ﺤﺪّ ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﮐﻨﺪ ﺗﻌﺪّﻯ ﺒﺤﺪﻭﺩ
ﺍلهی کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺳﭙس ﺍﻥ ﺸﺨﺺ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺣﺪﻭﺩ ﺍﻳﻥ ﺴُﻔﺮه
ﺷﻤﺎ ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ؟
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭼﻮﻥ ﺒﺮ ﺍﻥ ﺒﻨﺸﻴنی
ﻨﺎم ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺒﺮﻯ
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺮﺧﻴﺰﻯ
ﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍ ﺑﮑﻨﻰ.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﺍﻥ هر ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑنی
أﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻰ (ﺳُﻔﺮﻩ
ﻭ ﻣﺎﺋﺪﻩ ﺍلهی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﮐﻪ ﺑﻬﺪﻑ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﻏﺎﺯ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ
ﻮﺳﭙﺎس ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ که ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻔﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﻠﻮک الهی اﺳﺖ.ﻭﺣﺪﻭﺩ
آﻥ ﺍﺣﮑﺎم ﻮﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺍﺣﮑﺎمی اﺟﺘﻤﺎعی
ﻮ ﺳﻴﺎﺳﻰ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻔﻘﻬﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ)
ﺳﭙس آﻥ ﺸﺨﺺ ﮔﻔﺖ
ﺣﺪﻭﺩ ﺍﻳﻥ کوﺯﻩ
ﺗﻮ ﭼﻴﺴﺖ (ﭼﻮﻥ
امام گُفته ﺑﻮﺩ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭ ﻫﺴﺘﻰ)
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ
ﺍﻧﮑﻪ ﺍﺯﮔﻮﺷﻪ
ﮐﻮﺯﻩ ﻧﺨﻮﺭﻯ ﻭﻳﺎ
ﺍﺯﻣﺤﻞ ﺷﮑﺴﺘﻪ
ﺍﻥ آﺏ ﻧﻴﺎﺷﺎمی
ﺰﻳﺮﺍ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻧﺸﺴﺘﻥ ﺸﻴﻄﺎﻥ
اﺳﺖ.(ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻭﺍﺟﺐ
ﺩﺭ ﻣﺴأﻟﻪ ﺳُﻔﺮﻩ
ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺨﻮبی ﺪﺭ ﻣﺴﺎﻟﻪ
ﮐﻮﺯﻩ ﮐﻪ ﻳکی ﺴﻤﺒﻮل
ﻮﺍﺟﺐ ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺴﻤﺒﻮل ﻤﺴﺘﺤﺐ
ﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻮ ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴم
اﺳﺖ) ﻭﭼﻮﻥﺒﺮ ﺩﻫﺎﻥ
ﺒُﺮﺩﻯ ﻨﺎم ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺮﻯ ﻭﭼﻮﻥ
اﺯ ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ ﺨﺎﺗﻤﻪ
ﻳﺎﻓتی ﺴﭙﺎس ﻭ
ﺣﻤﺪ ﺧﺪﺍ ﮐﻨﻰ. ﻭﺳﻪ
ﺑﺎﺭ ﻧﻔس ﻋﻤﻴق
ﺒﮑﺸﻰ ﻭﺑﺎ ﻳک ﻨﻔس
ﺍﺏ ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ اﮐﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.(ﻋﮑس ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
(ﻣُﺴﺘﺤﺐ) ﻭﺑﻬﺘﺮ
(ﻣﮑﺮﻭﻩ) ﺑﻮﺩﻥ ﻮ
ﺍﺣﺘﻤﺎل ﺒﺪﻯ ﺒﻌﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ (ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺑﻬﺪﺍﺷﺘﻰ) ﻭﺍﻣﺎم
ﺍﮔﺮ (ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ) ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﻮﺩﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟک
او اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
همگان ﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ) ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻣﺎم ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
اﻣﻮﺭ ﺯﻧﺪگی اﻭ
ﺩﺧﺎﻟﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ ﻤﻘﺮﺭﺍتی
ﻔﺮﺽ ﻭ ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺟﺮﺍﻯ آﻥ ﺒﺴﺘﻪ
ﺑﺘﻤﺎﻳﻞ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ اﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮﻫﻤﮕﺎنی
ﻮﻫﻤﻴﺸگی
گفته ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭح ﺴﺎﻟک
ﻮﻋﺎﺩﺕ ﺩﺍﺩﻥ
اﻭ ﺑﮑﺎﺭ ﻧﻴﻜﻮ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭﺍﺟﺐ ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﻣﺴﺘﺤﺐ
مورد سمپانی .ﻭﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻴﺎﺩ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭﻫﺮﺍﻏﺎﺯ
ﻭﺍﻧﺘﻬﺎئی ﻮﺣتی
ﺪﺭﺧﻠﺎل هرﻋﻤل
ﻮﻫﺮ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﺪﺍﻭم ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﻣﺎم
اﺯ (ﺣﺪﻭﺩ) ﺑﺪﻭ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻳکی ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻭﻗﻮﺍﻋﺪﻯ که ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﻭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻴﻥ أﻋﻤﺎل
هنگام ﻏﺬﺍ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﻮﻧﻮﺷﻴﺪﻥ ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻌنی ﻤﺮﺯ ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻴک أﻣﺮ. ﭼﻮﻥ ﺪﻳﻮﺍﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻮﺟﺎﻯ ﺘﻮﻗﻒ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻴک ﭙﻴﺸﺮﻭﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﻠﻮک ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻮ (ﺳِﺘﺮة ﺍﻟﻤُﻨﺘﻬﺎ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
کنوﻧﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
الهی ﺒﺮﺗﺮ ﻭﺑﻌﻘلی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻘل
کلّی ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻋﻘلی
ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالفعل و
بالقوّه ﺭﻭحی
ﻮﻋﻘلی ﻮﺟﺴمی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺒﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺒﻴﺸﺘﺮﻣﻘﺮﺭ
ﺩﺭﺣﺪﻭﺩ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ ﺭﺳﻴﺪ.

534 -  ﺩﺭﺣﺪﻳثی
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ(ﺝ۲ﺹ۱۷۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﺑﺪﻧﺒﺎل ﺴؤﺍل ﺸﺨصی
ﭙﻴﺮﻭ ﻣﺬﻫب ﻣُﻐﻴﺮﻳّﻪ)
ﮐﻪ ﻧﻈﺮﻳﺎتی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳُﻨّﺖ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﻤﺎ ﻣِﻥ
شیئ ﻴُﺤﺘﺎج اﻟﻴﻪ
ﻣﻥ ﻮُﻟﺪ آﺩﻡ ﺍﻟّﺎ
ﻭﻗﺪ ﺟﺮﺕ ﻓﻴﻪ ﻣﻥ
الله ﻭ ﻣِﻦ ﺭﺳﻮﻟﻪ
ﺳُنّة ﻋﺮﻓﻬﺎ ﻣﻥ
عرﻓﻬﺎ ﻭﺍﻧﮑﺮﻫﺎ
ﻣﻥأﻧﮑﺮﻫﺎ  ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺁﺩم ﻀﺮﻭﺭﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺭﺳﻮﻟﺶ
(ﺳُﻨّﺖ ﻭﺣﮑم ﻮ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ) ﺍﻧﺮﺍ
ﺻﺎﺩﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻫﺮﮐس
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪدﺍﻧﺴﺖ
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺍﻥ کرﺩ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ُﺴﻨّﺖﻫﺎ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺰئی ﺰﻧﺪگی
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺎﻣل
ﺬﮐﺮ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻭﻗﺎﺕ ﻭ آﻥ اﻋﻤﺎل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻣﺮ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﺯﻧﺪگی ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻧﺒﺎل
کرﺩﻥ اﻳﻥﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺎﺟﻴﺎﻥ ﭙﺎﻳﺎﻥ
گرﻓﺘﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺯﺍﺩﻯ
کاﻣل ﻮﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ أﺣﮑﺎم
ﻮﻣﻘﺮﺍﺕ ﺳﻠﻮک
الهی ﺮﺍ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ عمل ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺪﺍﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘلی ﻮﺍﻟﻬﺎمی
الهی ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﻧﮑﻪ ﻋﻤﻞ ﻧﮑﺮﺩ
ﻭﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺖ ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻭ ﻣﻨﮑﺮ
ﺷﺪ ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻨﻈﻮ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯﺳُﻨّﺖ
ﮐﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺴؤﺍل
ﺴﺎﺋل ﺒﻮﺩﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮک الهی اﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﮔﻮﻧﻪﺍﻯ ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ. ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺍﻳﻥ ﺴُﻨّﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
کلّی ﻘﺮﺍﻥ ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺰئی ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍلهی ﻮ ﭘﺎسخ
ﻮﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍلهی ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻫﺮﮐس ﻣﻨﮑﺮ ﺷﺪ
ﺟﺰ ﮐﺎﺭ ﺯﺷﺖ ﻭﻣﻨﮑﺮ
ﻭ ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﻳﺶ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺣتی اﮔﺮ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻤﺎم
عمر ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺭﻭﺯﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻘﻌﺮ ﺟﻬﻨم
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺍﻥ ﺸﺨﺺ
ﺳﭙس ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺧﻮل
ﺘﻮﺍﻟﺖ ﺭﺍ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩﻋﻘل
ﻮﻧﻴﺎﺯ ﺍﻭ
بوده ﺍﺳﺖ.ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺍﺯﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺒﺨﺪﺍ ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺒﺮ.
ﻭﭼﻮﻥﺨﺎﺭج ﺸﺪﻯ
ﺴﭙﺎس ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻠﺎﺻی اﺯ آﺯﺍﺭﻯ
که ﺩﺍﺷﺘﻰ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻣﺎم ﺪﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﺴؤﺍلی ﺒﺎﻳﺪ
ﭘﺎسخ ﺒﺪﻫﺪ. ﻭلی
کاﺭ ﺍﻣﺎم ﺘﻮﺟﻪ
ﺑﺎﻳﻥ اﻣﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻮﺿﻮع ﺮﺍﺑﻤﺴﺨﺮﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻣﻮﺿﻮع
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
کوﭼﮑﺘﺮﻳﻥ کاﺭ
ﻭﻳﺎ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻳﻥ
عمل ﺒﺨﺎﻃﺮ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑأثرﻣثبت ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ
ﻣﻮثّر ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
الهی ﺨﻮﺩ می ﭙﺮﺳﺪ.
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﻤﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ:
إﻧّﻪ ﻟﻴس
فی آﻟﺎﺭﺽ ﺁﺩﻣﻰ
ﺍﻟّﺎ ﻭﻣﻌﻪ ﻣﻠﮑﺎﻥ
ﻤﻮﮐّﻠﺎﻥ ﺒﻪ ﻓﺎﺫﺍ
ﮐﺎﻥعلی ﺗﻠک اﻟﺤﺎل
ثنّی ﺭُﻗﺒﺘﻪ
ثُمّ ﻘﺎﻟﺎ ﺍﻧﻈﺮ
ﺍلی ﻤﺎ ﮐﻨﺖ ﺗﮑﺪح
ﻠﻪ فی اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺍﻟﻰ ﻣﺎﻫﻮ ﺻﺎدﺮ   ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺪﻧﻴﺎ ﺍﻧﺴﺎنی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﻯ
ﺪﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺩﺭﺣﺎل
ﺪﻳﺪﻥ ﻣﺪﻓﻮع ﺨﻮﺩ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ ﮔﺮﺩﻥ
ﺸﺨﺺ ﺭﺍ ﮐج کرﺩﻩ
ﺗﺎﻧﮕﺎﻩ ﺑآﺯﺍﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ.
ﺁﻥ ﺩﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻮ ﺑﻴﺎنی عرﻓﺎنی
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻯ ﻔﺮﺯﻧﺪ آﺩم
ﺒﺒﻴﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﭼﻪ
ﭼﻴﺰﻫﺎئی ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ
ﺗﻠﺎﺵ ﻣﻴﮑﺮﺩﻯ
ﻮﺑﮑﺠﺎ ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺪﻭ ﻣﻮﮐّل که ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻳکی
ثبت ﺍﻋﻤﺎل ﻨﻴﻚ
ﻭﻳکی ثبت ﺍﻋﻤﺎل
ﺰﺷﺖ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ در ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﻧﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ ﻫﺮﮐس
ثبت ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻳک ﺘﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻋﺮﻓﺎنی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺪﻧﺒﺎل
آﻥ هستند ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺮﺍﻗﺐ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮ ﭘﻴﺶ آﻣﺪﻯ
ﺑﻨفع ﺘﻘﻮﻳﺖ ﺭﻭح
ﻮﺗﻔﻬﻴم ﺨﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺪﺍم أﺭﺯﻳﺎبی
کاﺭﻫﺎ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ. ﺗﺎﻣﺮگ
ﺴﺮﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
گفت ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﺘﻠﺎﺵ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻬﻴﻪ ﻏﺬﺍ
ﻭ ﺳﻴﺮﺷﺪﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺴﻴﺮ ﺷﺪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺑﻔﮑﺮ ﺗﻔﺮﻳﺤﺎﺕ
ﻭﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻴﻔﺘﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﻋﺰﻳﺰﺗﺮﻳﻥ
ﻮﺑﺮﺗﺮﻳﻥأﻣﺮ
ﻃبیعی ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺴﺐﻏﺬﺍﻯ ﺒﻬﺘﺮ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﻔﻈ ﻮ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﺭﻯ غیر
ﺍﺯﺟﺴﺘﻦ ﻏﺬﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ غذﺍﻯ
عزﻳﺰ ﻭﮔﺮﺍﻥ ﻮ
ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻤﺠﺮﺩ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻥ
ﺒﺪﻫﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﻭﭘﺎکی ﻤﻴﺎﻓﺘﺪ.
ﺣتی ﻠﻘﻤﻪﺍﻯ
که ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻥکمی
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺒﻴﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ ﻧﻴﺰ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺨﻮﺭﺩﻥ ﻮﺩﺍﺧل
کرﺩﻥ ﻤﺠﺪﺩآن ﺑﺪﻫﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.
درحالیکه ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﮑل ﻮﻗﻴﺎﻓﻪ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭﺯﻳﺒﺎﻯ غذا ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻠﻘﻤﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺨﻮﺭﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺍﺯﻣﻌﺪﻩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ آﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺑﻮ ﻭ ﺭﻧگ زﺷﺘﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﺣتی
ﺼﺎﺣﺐ ﺍﺳﺘﻔﺮﺍغ
اﺯ ﺗﻠخی ﻮ ﺗﻌﻔّﻥ
ﻮ ﺯﺷتی اﺳﺘﻔﺮﺍغ
ﺨﻮﺩ ﺭﻧﺞ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭلی همین غزﻳﺰ
ﻗﺒلی ﻮ ﻧﻨﮕﻴﻥ
ﺒﻌﺪﻯ عصاﺭﻩ آﻥ
ﺒﺎﻋث ﺣﻴﺎﺕ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻣﺪﻓﻮع ﻤﺎﺯﺍﺩ
آﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺗﻌﻔّﻥ
ﻮﮔﺎﺯ ﻭﺯﺣﻤﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻨﻴﻥ
کلاﻣﻴﮑﻪ ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﭽﻪ ﻣﺮﺍﺣلی
اﺯ ﺗﻔﮑﺮ ﺳﺎﻟم
ﻮﻣﻔﻴﺪ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺍﻳﻥﺴؤﺍل
ﻮﮔﻔﺘﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
اﺯﺧﻮﺩ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﺑﺮﺍﺳتی ﻤﺮﺯ ﺑﻴﻥ
اﻳﻥ هُلوی ﻨﺮم
ﻮﺯﻳﺒﺎ ﻭ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺑﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﻥ ﺪﺭ
ﻣﺪﻓﻮع کجا ﺍﺳﺖ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺮﺯ ﻭﺍقعی
آﻧﺮﺍ ﺗﻌﻴﻴﻥ
کرﺩ. ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ ﻫﺮ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻣﺎﺩﻯ ﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﺰﻳﺒﺎئی
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﻮﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
آﻥ ﺗﺒﺪﻳل ﺒﭽﻪ
ﺯﺷتی ﻮﺍﺟﺐ ﺍﻟﺪفع
ﻮ ﺩﻭﺭ ﻧﻤﻮﺩﻥ
آﻥ اﺯﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺗﻤﺎم
ﭙﺮﺳﺘﺸﻬﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
اﻧﺴﺎﻥﻫﻤﻴﻥ
گوﻧﻪﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎنی ﺒﮑﻤﺎل
عقلی ﺨﻮﺩﺑﺮﺳﺪ
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻘﻴﻪ ﻋﻤﺮ
ﺭﺍ ﺯﻧﺪگی ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺻِﺮﻑ ﻧﻈﺮ ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎل
ﺠﺴمی ﻮﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺑﺰﺭگی اﺯ ﺍﻋﻤﺎل
ﻮﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﺫﻫنی
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺭﺑطی ﺒﻤﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭلی ﺬﻫﻥ
ﺴﺮﻣﺎﻳﻪ ﮐﺎﺭﺵ
ﻫﻤﻴﻦ ﺣﻮﺍس ﺧﺎﺭﺟی
ﻮﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ (ﺯﻧﺪگی
ﺬﻫﻨﻰ) ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
(ﺯﻧﺪگی ﻤﺎﺩﻯ) ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ (ﺯﻧﺪگی
روانی و ﺮﻭﺣﻰ) ﻭﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی ﺪﺭ
ﺫﺍﺕ ﻧﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺨﺖ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪگی ﺬﻫنی
ﭽﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻬﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭلی ﺪﺭﺣﺪﻭﺩ
ﺗﺎﻣﻴﻦﻧﻴﺎﺯﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪگی ﺮﻭحی ﻴﺎ
ﻣﻘﺎم ﺬﺍتی ﻮﻧﻮعی
اﻧﺴﺎﻥ ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴگ ﻮﻣﻘﺎم
ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻯ گرﺩﺩ. ﻭﺭﺍﻩ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺎﻣﻴﻥ
اﻳﻥ ﺘﻮﺟّﻬﺎﺕ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻳک
کامل ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
سالک اﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺫﻫﻥ ﻮﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺟﺴﻢ ﺩﺭ ﺣﺪّ ﻭﻣﺮﺯﻯ
که ﻧﻴﺎﺯ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎنع ﺒﺰﺭگ
ﻮﺳﺨﺖ ﺑﺮﺍی ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺠﺎﺏ ﺟﺴم ﺒﺮﺍﻯ
ﺬﻫﻦ ﻭﺫﻫﻥ ﺨﻮﺩ
ﺣﺠﺎﺏ ﺍﻋﻈﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ غیر ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﻃﻮل ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﭼﻪ ﮐﺎﺭﻯ اﺯ ﺍﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭﭼﻪ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ ﺒﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ. ﺟﺰ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
أﻧﮕل ﻮ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺼﺮﻑ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﺪﻓﻮع
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ ﻤﺴﺎﺋل
عرﻓﺎنی ﺪﺭ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﻇﺎﻫﺮ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻳﺒﺎئی ﻈﺎﻫﺮ
ﻭﮐﻠﺎم هستند ﺑﺎﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻫتی که ﺩﺭ ﻣﻮﺿﻮع
هست ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ
ﻋﻘل ﻤﺘﺄﻣّﻞ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﺎﻣتی ﺠﺴﻢ ﻭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺬﻫﻦﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪو
پاکی ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺴم
ﺨﻮﺩ ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺬﻫﻥ
ﻮﺟﺴم ﺨﻮﺩتوجه
دارند ﻭﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلّیات ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ آﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻫم ﺠﺴم ﻮ ﺫﻫﻦ ﻭﻫم
ﺒﺎ ﮐﻨﺘﺮل ﻮﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺣﺪﻭﺩ ﻭﻣﺮﺯﻫﺎ
ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻭﺍﺟﺐ
ﻭﻣﺴﺘﺤﺐ آﻥ ﺭﻭح
ﻮﺭﻭﺍﻥﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺑﺎﺩ ﻭﭘﺎک
ﻮﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳند.
ﻭﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺍﻳﻥ
کمالات است ﮐﻪ
ﺗﻤﺪﻥ أﺧﻠﺎقی ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻤﺪّﻥ ﺘﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻭﻳﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﺗﻤﺪنی
ﻔﻠﺴفی ﻮ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻚ.
ﻋﺪم ﺮﻋﺎﻳﺖ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻭﻋﺪم عبرﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ
ﺗﻨﻬﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﻮﺣﻘﺎﺭﺕ ﻫم
أﮐﻨﻮنی ﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
اﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭﻳک
ﻜﺎﺭﻣﺎﻯ ﺪﺭﺩﻧﺎک
ﻮ ﺩﺭﺍﺯ مدّت ﺩﺭﺯﻣﺎﻥ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
کاﺭﻣﺎئی ﺨﻮﻳﺶ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣتی ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪ ﺑﻬﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی ﺘﺰﮐﻴﻪ
و پاکسازی و
تطهیر ﺭﻭﺡ ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﻥ اﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻮﺣّﺶ ﻭﺷﻬﻮﺕ
ﭘﺮﺳتی ﻮ ﻣﺎل أﻧﺪﻭﺯﻯ
ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ ﺮﺍ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍلهی ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨک ﺪﺭ ﺗﻤﺪﻥ
ﺨﻮﺩ ﺍﻧﭽﻨﺎﻥ ﻭﺣشی
هستیم ﮐﻪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺗﻮﺣﺶ ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭙُﺮﺗﮑﺒّﺮ ﻭﻏﺮﻭﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﻤثال ﻤﺪﻓﻮﻉ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﻔﻬﻤﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺣﺎﺻل ﻤﻬم ﻮﺟﻮﺩ
ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﺠﺰ ﻣﺪﻓﻮع ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ سعی
ﻨﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪگی ﺬﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺒﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺫﻫﻥ کسب ﻣﺨﻠﻮط
اﺯ ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻏﻠﻄ
ﻮﺳَﺮﻩ ﻭ ﻧﺎﺳَﺮﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣﺎﺻﻞ
ﺯﻧﺪگی ﺠﺴمی ﻮﺫﻫنی
اﻧﺴﺎﻥ ﺟﺰ ﻣﺪﻓﻮع
ﺸﮑم ﻮﻣﺪﻓﻮع باطل
های ذهنی  ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺫﺍﺕ
ﺍﺻلی ﻮﻳﺎ ﺭﻭح
الهی ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
بشری ﻨﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺍﻟﺎّ
ﺫﻫﻥ ﻨﻴﺰ ﻣﺪﻓﻮﻋﺶ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
عُقده ﻫﺎ ﻭﺗﻮﺣﺸﻬﺎ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﻓﻠﺴفی
ﻔﺎﺳﺪ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻭﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭼﻪ ﻏﺮبی ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻩﮔﺮﺍئی
کاﻣل اﺳﺖﻭﭼﻪﺷﺮقی
ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎ ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺣﺎﻧﻰ
کاذب  ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭﺍﺑﺎﻃﻴل ﻤﺬﻫﺒﻰﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺬﻫبی ﻮﺑﺮﺍﻯهر
ﺩﻳنی که ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
الهی خواسته
تمام
پیامبران ﺘﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺒﺎﺷﺪ.(
ﺗﺨﻠﻴﻪ) ﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ
ﻮﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک اﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﮐﻪ ﻫﻤگی ﻘﺎﺑل
ﺪفع هستند .ﻭﻧﻴﺰ(
ﺗﺤﻠﻴﻪ) ﺑﻌﺪﻯ
اﻳﻥ ﺬﺍﺕ ﺑﺎ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺍﻟﮕﻮئی
معرّفی شده الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﺍلهی آﻥ ﺪﺭ (ﺗﺠﻠﻴﻪ)
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﺘﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍلهی ﺮﺍ
ﺑﭽﺸم ﺪل ﻮﭼﺸم
عقل ﻮ حتی به ﭼﺸم
ﺘﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﺒﻴﻨﺪ

535 -  ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ۱۷۱ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﻤﺎ ﺭﺃﻳﺖ
ﻋﻠﻴّﺎ ﻗضی ﻘَﻀاءا
ﺍﻟّﺎ ﻭﺟﺪﺕ ﻟﻪ
ﺃﺻﻠﺎ فی اﻟﺴُنّةّ
ﻭ ﮐﺎﻥ علیّ ﻳﻘﻮﻝ
ﻟﻮ ﺍﺧﺘﺼم
الیّ ﺮﺟﻠﺎﻥ ﻔﻘﻀﻴﺖ
ﺑﻴﻨﻬﻤﺎ ثُمّ ﻤﮑثا
ﺍﺣﻮﺍﻟﺎ ﮐثیرﻩ
ثُمّ ﺃﺗﻴﺎنی
فی ﺬﻟک أﻟﺄﻣﺮ ﻟﻘﻀﻴﺖ
ﺑﻴﻨﻬﻤﺎ ﻗﻀاءا
ﻭﺍﺣﺪﺍ ﻟﺄﻥ اﻟﻘﻀاء
لا ﻳﺤﻮل ﻮ ﻟﺎ ﻳﺰﻭل
أﺑﺪﺍ  ﻫﺮﮔﺰ ﻣﻮﻟﺎعلیّ
ﺮﺍ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﻡ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺪﺍﻭﺭﻯ
کند ﺩﺭﮐﺎﺭ ﺍﻭ
ﺍﺻلی اﺯ ﺳُﻨّﺖ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻮﻟﺎعلیّ
همیشه ﻣﻴﮕﻔﺖ ﺍﮔﺮ
ﺑﻴﻥ ﺪﻭ ﻧﻔﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
کنم ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺍﻭﺭﻯ ﺒﻨﺰﺩ ﻣﻥ
ﺒﻴﺎﻳﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺍﻭﺭﻯ ﻘﺒلی ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺨﻮﺍﻫم
ﺪﺍﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺘﺤﻮّل ﻮﺯﻭﺍلی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭﺗﺎ ﺍﺑﺪ
ﻳکی اﺳﺖ. ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺣﻘﻮقی ﻮﻣﺎﺩﻯ
ﻮﻗﻀﺎئی ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻓﺮﺻﺖ ﻗﺎضی ﺸﺮع
ﺒﻮﺩﻥ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻮ ﺩﺭ حَقّ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩ. ﻭﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻬﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺻﻮل
ثاﺑﺖ ﻭﻗﻮﺍﻋﺪ
ﻭﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﻣﻌﻴّﻥ
الهی ﻮﺳﻠﻮکی ﺪﺍﺷﺖ.
ﻭﺳﻨّﺖ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺸﺮعی ﻴﺎ
ﻗﻀﺎئی ﺪﺍﺩﮔﺎﻫﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳُﻨّﺖ ﺍثرﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻞ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻗﺎضی
ﻴﺎ ﻣﺪّعی اﻟﻌﻤﻮﻡ
دادستان  ﻭﻳﺎ ﺣتی
ﻄﺮﻑ ﻧﺰﺍع هم
که ﺑﺎﺷﺪﺍﺻﻮﻝﺍلهی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
أﺑﺪﻯ ﻮ ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻐﻴﺮﺍﺕ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺴﻠﻮکی
اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﻭ ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
اﻳﻥ ﺮﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﻭﺑﺮﺭسی أﺣﻮﺍل
ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺭفع اﻳﻥ ﻤﻌﺎﻳﺐ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺪﺭﻣﺎنی لاﺯﻡ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭلی ﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺪﺍﺩﮔﺎهی ﺪﺭﮐﻞّ
ﺑﺮﺍﺻل عدﺍﻟﺖ ﻭﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻭ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻣﺼﺎﻟﺢ
تکاملی ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
اﺯﻟﺤﺎﻇ ﺠﺰﺋﻴﺎﺕ
ﻣﺪﺍم ﺒﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺸﺮ ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﻮ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻮﻗﻮﺍﻧﻴﻥ ﻤﻮﺿﻮﻋﻪ
ﻳک ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﺭﻭﺵ ﻫﻴﺄﺕ ﭼﻨﺪﻳﻥ
ﻨﻔﺮﻯ ﮋﻭﺭﻯ ﻮﺩﺍﻭﺭﻯ
اﺳﺖ.ﮔﺎهی ﺒﺎ ﺍﮐثرﻳﺖ
ﻭﮔﺎهی ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻭﺣﺪﺕ ﻧﻈﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ
ﺪﺍﻭﺭﻯ ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ ﻤﺘﺪﺍﻭل
ﺪﺭﺫﻫﻥ ﻘﻀﺎﺕﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮐثرﺍ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ ثبتی ﻮ
ﻣﻘﺮﺭ ﻗﺎﻧﻮنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺭﻭﺵﺟﺎﺭﻯ
ﻮ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨک ﻮ ﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮ ﺍﺳﺎس ﻣﺪﺍﺭک
إثباﺕ ﺟُﺮﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﺩﻋﺎ ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺧﻮﺭﺩﻥ کافی ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﺍﻭﺭﻯ درست ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﻫﺮﮐس
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﻣﺤﮑﻮﻣﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻭﮐﻠﺎﻯ
ﺪﺍﺩﮔﺴﺘﺮﻯ
همین سعی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺍﺯ ﺍﺻل
ﺠﺮم ﻤﻮﮐّل ﺨﻮﺩ
ﻣﻄﻠّع ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻓﺎﻋ ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻣﺤﮑﻮﻣﻴﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭلی ﺪﺭﻣﻮﺭﺩ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﻃﺎﻟﺐ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺷﺪّ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ ﻘﺎضی
ﻴﺎ ﺍﻣﺎم ﻮ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻄﺎﻯ ﻔﻌلی
اﻭﺑﻌﺪﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍتی
ﻨﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻋﺸق ﺴﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
تسلیم به ﺨﺪﺍوند
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺤقّ ﻮﭘﺎک
و ﻣﻨﺰﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

536 -  ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 172 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ:  أﻯ ﻔﻠﺎﻥ
ﺍﻧّﺎ ﻟﻮ ﮐﻨّﺎ
ﻧﺤﺪّثکم برﺃﻳﻨﺎ  ﻟﮑﻨّﺎ ﻣﻥ
اﻟﻬﺎﻟﮑﻴﻦ ﻭﻟﮑﻨّﺎ
ﻧﺤﺪّثکم ﺒﺄﺣﺎﺩﻳث
ﻧﮑﻨﺰﻫﺎ ﻋﻥ ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﮐﻤﺎ ﻳﮑﻨﺰ
ﻫؤلاء ﺬﻫﺒﻬم ﻮ
ﻓﻀّﺘﻬم  ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻴم
ﺒﺮﺃﻯ ﻮﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻴﻢ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺍﺯﻫﻠﺎک
ﺸﺪگان ﻤﻴﺒﻮﺩﻳﻢ.
ﻭلی ﻤﺎ ﺍﺯ ﻣﻨبع
أﺣﺎﺩﻳث ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺮﺍ ﭼﻮﻥ
کنج ﺤﻔﻈ می ﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻄﻠﺎ ﻭ ﻧقُرّه
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺪﺭﻋﺼﻮﺭ ﺍﺧﺘﻨﺎﻕ
ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ
ﻮﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﺪﺭﺑﺎﺭﻯ
ﺨﻠﻔﺎ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﺑﻬﺎﻧﻪ
ﺟﻮئی اﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺩﻳنی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﻭلی
ﺪﺭﻋﻤل گفته ﻫﺎﻯ
اﻣﺎم ﻤﺘﻥ ﻤﻨﻘﻮل
اﺯﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ و در
امور غیر سلوک
الهی ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ
أﻓﺰﻭﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﺩﺭﺳﻠﻮک ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻫﻤگی آﻧﻬﺎ
ﺍﺯﻣﻨبع ﺤﻮﺽ ﮐﻮثر
ﻭﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻳﺎﻋﻘل
کلّی ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﭽﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻘﺎم
عقلی الهی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻗﺎﺋم اﻟﻬﺎم
لدنّی ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎل اﻣﺎﻣﺎﻥﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ ﺭﺍﻭﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻨﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺣﻔﻈ أﻣﺎﻧﺖ ﺩﺭﻧﻘل
ﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﻫﻠﺎﮐﺖ)
ﺗﻨﻬﺎ ﻣُﺮﺩﻥ ﻮﻣﺮگ
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻣسخ ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
و (حلق آویز) ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺷﺪﻥ و ذبح ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﮐﺴبی ﻮکلّی هر
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍثاﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﻤﻌﺎنی
ﺒﺎﻃنی آﻧﻬﺎ ﺗﻮﺟﻪ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺣتی ﺘﺠﺎﺭﺏ
ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺩﻳنی
ﻮﻋﻤلی ﺴﻠﻮکی ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺍﺷﻐﺎل کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻳﻥ ﺘﺠﺎﺭﺏ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮﻣﮑﺘﺐ
ﻋﺮﻓﺎنی ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ولی نه
در هر ولایت
فقهای سفیه و
فاسد روان
شیعی یا سُنّی
.

537 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ(ﺝ۲ﺹ 172ﺑﺤﺎﺭ)
ﭼﻨﻴﻥ ﺘﮑﻤﻴل

ﺤﺪﻳث
536 آﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ: ﻠﻮ ﺍﻧّﺎ ﺣﺪثّنا
ﺑﺮﺃﻳﻨﺎ ﺿﻠّﻠﻨﺎ
ﮐﻤﺎ ﺿلّ ﻤﻥ کاﻥ
ﻘﺒﻠﻨﺎ ﻭﻟﮑﻨّﺎﺣﺪّثنا
ﺑﺒﻴّنة ﻣﻥ ﺮﺑّﻨﺎ
ﺑﻴّﻨﻬﺎ ﻟﻨﺒﻴّﻪ
فی ﺒﻴّنة ﻟﻨﺎ  ﺍﮔﺮ ﺍﺯﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺷﺨصی ﺨﻮﺩ ﺻﺤﺒت
ﺒﮑﻨﻴﻢ ﺧﻮﺩ ﻣﺎ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﻗﺒل اﺯﻣﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮﻫﻤﻴﻥ
اﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ ﺷﺨصی
گمرﺍﻩ ﺷﺪﻧﺪ. ﻭلی
ﻤﺎ ﺣﺪﻳثی اﺯ (ﺑﻴّﻨﻪ)
ﻭﺑﻴنش و
بینائی شهود
عقلی ﻤﺴﺘﺪل اﺯ
ﺧﺪﺍﻳﻤﺎﻥ ﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺵ ﺭﻭﺷﻥ
کرﺩﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﺑﻴﺎﻥ
و بینائی
شهودی ﺪﺍﺷﺖ. ﻣﻄﺎﻟﺐﻋﻘلی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺣﺪﻳث ها ﺑﺮﺍﻯ
کاملان و
امامان اوم
کرده ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻴﺮﺍث ﮔﺬﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ابلاغ و ﺗﺒلیغ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ سالک
گرﺩﺩ. ﻭلی اﻳﻦ (ﺑﻴّﻨﻪ)
ﺷﻬﻮﺩ و
بینائی بچشم
دل و عقل ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟک آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
مستقیما و
منبع قائم ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﻠم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﮐﻤک
کرﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔتم
عرﺵ ﺭﺏّ
نادیده ﺭﺣﻤﺎنی
نوع فوق بشری ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮ ﻳک اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﮐﻤک ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ به ﺻﻔﺎﺕ
ﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍلهی
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻫﺮ ﻳک
اﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴﻨﻰ
ﺩﺭ ﭘﻨج ﺘﻥ آل
عبا ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎنی
ﺪﺭ ﻫﺮﻋﺼﺮ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم ﺤَﺴَﻨﻰ
پنج تن ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺷﻬﻮﺩ سوم ﻓﺎﻃمی
تنها شهود
زنانه مادر
الهی نوع بشری
ﻮ شهود چهارم ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ پنجم ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺗﮑﻤﻴل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻨج ﺘﻥ آل عبا ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ششم ﻗﺎﺋم
ﻴﺎ همان جبرئیل
ﺟﺒﺮﺍﺋﻴل روح
القدس ﻮ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
و ابدآل کمال
الهی میسّر
نوع بشری ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺷﻬﻮﺩ
احتمالی هفتم ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎنی ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﺒﺎل ﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨج ﺘﻥ ﻤﻴﺴّﺮ
بازگشتگان
بخلق پس از
مرگ قبل از
مرگ پیامبر گونه
امامان و
اولیای الهی ﺍﺳﺖ.

538 -  ﺩﺭﺣﺪﻳثی
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕﻫﻤﻴﻥ
ﻨﮑﺘﻪ 536 ﺭﻭﺷﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ(ﺝ۲ﺹ 172 ﺑﺤﺎﺭ)
ﻴﺎﺟﺎﺑﺮ
ﻟﻮ ﮐﻨّﺎ ﻧﻔتی
اﻟﻨﺎس ﺑﺮﺃﻳﻨﺎ
ﻭ ﻫﻮﺍﻧﺎ ﻟﮑﻨّﺎ
ﻣﻥ اﻟﻬﺎﻟﮑﻴﻦﻭ
ﻟﮑﻨّﺎ ﻧﻔتیهم
ﺒﺂثاﺭ ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﻭﺍﺻﻮل علم
عندنا ﻧﺘﻮﺍﺭثها
ﮐﺎﺑﺮﺍ ﻋﻥ کاﺑﺮ
ﻧﮑﻨﺰﻫﺎ ﮐﻤﺎ ﻳﮑﻨﺰ
ﻫؤلاء ﺬﻫﺒﻬم ﻮ
ﻓﻀّﺘﻬم   أﻯ ﺠﺎﺑﺮ
ﺍﮔﺮﻣﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻴﻢ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ ﻓﺘﻮﺍ
ﺑﺪﻫﻴم ﻮﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﻴﺮﻭﻯ
کنیم ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻫﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﻮﺩﻳﻢ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻓﺘﻮﺍﻯ ﻤﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ آثاﺭ ﺑﺎقی
ﻤﺎﻧﺪﻩ ﺍﺯ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ (ﺍﺻﻮﻝ)
ﻭﻣﺪﺍﺭک ﺨﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﻬﺮﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ.
ﻭﻣﺎ ﮐﺎﻣلی اﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺒﺎﺭث
ﻣﻴﺮﻳﻢ. ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮔﻨﺠﻴﻨﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﻯ
ﻣﻴﮑنیم هماﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ آﻧﺎﻥ
ﺰﺭ ﻭ ﺳﻴم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﮔﻨجینه
نگهدﺍﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍثاﺭ ﺭﺳﻮل
فرستاده اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﺒﺮﻫﺎ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭﻯ ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎم ﺒﺨﺶ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ آثاﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﺒﺪﺍﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘلی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺑﺎﺯ آثاﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮشخص
کاملان الهی ﻮﺍﺻل
ﺒشهود پنجم
مصطفوی ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺑﺮ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮکی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. (ﮐﺎﺑﺮﺍ
ﻋﻥ کاﺑﺮ) ﺑﺰﺭگی
اﺯ ﺑﺰﺭگ ﺪﻳﮕﺮ
ﻳﻌنی کاﻣلی الهی
اﺯ ﮐﺎﻣلی الهی
ﻘﺒﻠﻰ ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳک
ﻤﻌﻠم ﻮ ﭘﻴﺮ
ربّانی ﺍلهی ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣل ﺸﺪﻩ ﺑﻌﺪﻯ
اﺳﺖ. (ﮐﻨﺰ) ﻫﻤﺎﻥ
گنج ﻔﺎﺭسی  اﺳﺖ ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍلهی هستند .ﮐﻪ
آثاﺭ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﮔﻨﺠﻴﻨﻪ
دل ﻮ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺨﻮﺩ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻧﻘﺪﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳند
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
همیشه ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﻮﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺑﺎﻗﻰ می ﻤﺎﻧﺪ.
ﺁﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ لَدُنّی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
هر ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻣﻨبع الهی ﻮ ﺍﺯﻋﻘل
کلّی ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
قائم ﻮ ﺭﺏّ
النوع ﺭﺣﻤﺎنی
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺰﺭگ
اﺯ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺮﻭﺣﺎنی
ﻮﺍلهی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ششم محمدی در ﻃﻮل
ﺰﻣﺎﻥ ها ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
(ﺍﺻﻮﻝ) ﺑﻤﻌنی
اﺻﻮل کلّی ﻮﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺪﺍﺭک ﻮ ﻣﺘﻮﻥ
اﺻلی ﻮ ﻣﺪﺍﺭﻙﺗﺎﺭیخی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻨبع ﻮ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎنی
ولایت ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی اﺯﻋﻘل
کلّی رﺏّ ﺍﻟنوع
ﺪﺍﺭﻧﺪ.

539 -  ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ173ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ:  ﻮ ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﻮﻟﺎ ﺍﻥّ اﻟﻠﻪ
ﻓﺮﺽ ﻭﻟﺎﻳﺘﻨﺎ
ﻭﻣﻮﺩﺗﻨﺎ ﻭﻗﺮﺍﺑﺘﻨﺎ
ﻣﺎ ﺃﺩﺧﻠﻨﺎﮐﻢ
ﺑﻴﻮﺗﻨﺎ ﻭﻟﺎ ﺃﻭﻗﻔﻨﺎﮐم
علی أﺑﻮﺍﺑﻨﺎ ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﻣﺎ ﻧﻘﻮل ﺒﺄﻫﻮﺍﺋﻨﺎ
ﻭﻟﺎ ﻧﻘﻮﻝ ﺑﺮﺃﻳﻨﺎ
ﻭﻟﺎ ﻧﻘﻮل اﻟّﺎ
ﻣﺎ ﻗﺎل ﺮﺑّﻨﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﺎﻥ
ﻨﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﺗﻘﺮّﺏ ﺑﻤﺎ ﺭﺍ
لازم ﻧﻤﻮﺩ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺿﻤﻥ أﻫل ﺒﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻳﻢ
ﻭﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻯﺨﻮﺩ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺷﺘﻴﻢ.
ﺑﺨﺪﺍﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻣﺤلّ هوﻯ
ﻮهَوَس ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭ ﻧﻈﺮ
ﺷﺨصی إﺑﺮﺍﺯ ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﻭﺟﺰ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﻤﺎﻥ
گفته ﺍﺳﺖ ﻧﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻓﺮﺽ ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﻫﻤﻪ واجب
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﻮﺍﺻل
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻬﺎئی ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ هستند. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻭﺳﺎﺩﺍﺕ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑآﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
أﻫل ﺒﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍلهی ﻴﻌنی
عشق ﻭﺗﺴﻠﻴم
عاشقانه ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﻭﺑﻤﻴل
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﻘﺼﺪ
ﻗﺮﺍﺑﺖ ﺟُﺴﺘﻥ
ﻮ ﺗﻘﺮُﺏ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻯ أهل ﺒﻴﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻮﺩّﺕ
ﻫﻤﺎﻥ(ﻭِﺩّ ﻭ ﻋﺸﻖ)
ﻭﺭﺯﻯ ﺒﭙﻴﺮ
وسیله ﺍﻟﻬﻰ
بمعرفی
خداوند
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﻧﻴﺰ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
عصر ﻫﺮ ﺳﺎﻟک ﺼﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم ﺤَﺴَﻨﻰ ﺩﺭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﭘﻨج ﺘﻥ آﻟﻌﺒﺎ
ﮐﻪ ﺍﺳﺎس ﺍﺳﻠﺎمی
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷند ﺗﺎ ﺷﺎﻫﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻮﻭﺍﺟﺐ الهی ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم نور عرﺵ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎن ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ آﻣﺪﻩ
ﻭﻳﺎ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﭙﻴﺸﻴﻦ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻭﻋﻠم لَدُنّی
کاﻣﻠﺎﻥ ﺍلهی ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ ﺗﻌﻠﻴم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺏ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻳﻢﻫﻤﺎﻥ
ﺘﻮﻗﻒ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮﺑﺖ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺴﺘﻥ ﺒﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ أﻫل
ﺒﻴﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺧﺎﻧﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺍﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺍﺯ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﻭﺑﺎﺏ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺪﻭﺭ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺘﻮﻗﻒ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﺍلهی ﻴﺎ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﻔﺎﻃمی گرﺩﺩ.
ﺗﻘﺮّﺏ ﺑﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺪﺭ ﻣﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ
ﺍلهی ﺠﺴﺘﻦ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍلهی ﻘﺎﺋم
ﻴﺎﻓﺘﻦ ﻭﺗﺸﺒّﻪ
ﺑأﺧﻠﺎق ﻮ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻋﻘل ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
آﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

540 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 173 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  إﻧّﺎ
علیّ ﺒﻴّنة ﻣﻥ
ﺮﺑّﻨﺎ ﺑﻴّﻨﻬﺎ
ﻟﻨﺒّﻴﻪ ﻓﺒﻴّﻨﻬﺎ
ﻧﺒﻴّﻪ ﻟﻨﺎ ﻓﻠﻮﻟﺎ
ﺫﻟﻚ ﻟﮑﻨّﺎ ﮐﻬؤلاء
اﻟﻨﺎس  ﻣﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺪﻟﻴل ﻮﻣﺪﺭک ﻮ
ﺑﻴﻨﺶ ﺍﺯﺧﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺵ
ﺍﻣﻮﺧﺖ ﻭ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﻭﺗﻮﺿیح ﺪﺍﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺒﻮﺩ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺩم ﺒﻮﺩﻳﻢ. ﻳﻌنی
ﺴﺎﻟک ﻮﻋﺎمی
أعمی ﻮﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘل اﻟﻬﻰ.بودیم
(ﺑﻴّﻨﻪ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺎﻥ ﻮﺑﻴﻨﺶ ﺑﭽﺸم
ﺘﻦ ﻭلی اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻴﺰ ﺍﺻﻮل
عقل کلّی اﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻣﺒﺪﺃ ﺗﻔﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻴّﻨﻪﻫﺎ و
دلائل ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﺫﻫنی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ.

541 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 174ﺑﺤﺎﺭ)ﺭﺍﻭﻯ
اﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﻋﻠم هر ﻳک اﺯ ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﭽﻮﻥ ﺸﻤﺎ ﺍﺯﭼﻪ
ﺟﻬﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﭼﻪ ﺩﻟﻴل ﻮﺍﺳﺘﻨﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺭﻳﺪ؟ ﺍﻣﺎم
ﭙﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻮﺭﺍثة ﻣﻥ ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻭعلیّ ﺒﻥ
أبی ﻄﺎﻟﺐ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻬﻤﺎ
اﺤﺘﺎﺝ ﺍﻟﻨﺎس
ﺍﻟﻴﻨﺎ ﻭﻟﺎ ﻧﺤﺘﺎج
اﻟﻴﻬم   ﺍﻳﻥ
علم ﺮﺍ ﺑﻤﻴﺮﺍث
ﺍﺯ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻭعلیّ
ﺒﻥ أبی ﻄﺎﻟﺐ ﮐﻪ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﻭ ﺩﺭﻭﺩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺮﺩم
ﺒﻤﺎ ﻣﺤﺘﺎج هستند
ﻭﻣﺎ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺤﺘﺎﺝ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻴﻢ
ﻣﻴﺮﺍث ﺗﺎﺭیخی
علوم ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎنی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
(ﻣﻴﺮﺍث ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺳﻠﻮکی
که ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭ ﻫﻤﺴﻔﺮﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ آﻧﻬﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭﻫﻤﺎﻥ
أﺣﻮﺍل عقلی ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﻨﻬﺎئی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﺍﻏﺎﺯ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺳﻄح ﺘﮑﺎﻣلی
ﺮﻭﺣﻰ ﻭﻫﺮ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻋﻘل
ﻮ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالفعل و
بالقوّه ﻓﮑﺮﻯ
ﻮ ﺫﻫنی ﻮﺭﻭحی ﻮﺍﺧﻠﺎقی
ﻮﺻﻔﺎﺕ الهی
تازه و ﭘﺎک ﻮﻳﮋﻩ
ﺍﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻣﻴﺮﺍث ﻋﻘل لَدُنّی
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﺻﺎﺣﺐ ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﭽﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﺴﻴﺴﺘم
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻤﻨﺤﺼﺮ
ﺑﻔﺮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺭﺍﻩ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ اماﻣﺎﻥ
عصر ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق گوﻳﻨﺪﻩ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍلهی ﻮﻋﻠم لَدُنّی
ﻮﺳﻠﻮکی ﻮﻳﮋﻩﺍﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﺮبّی آﻧﻬﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮐﻤک ﻔﮑﺮﻯ
ﻮﺍﻟﻬﺎمی ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻟﻬﺎمی
هرﮐﺎﻣﻠﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻮﺳّل ﻘﺒلی ﺴﺎﻟک
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻣﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ  در
شهودهای
مرتضوی و
مصطفوی ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻮﺩﺭﻫﺮﻳک
اﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
اﺳﺖ ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ
عقل کلّی ﻮ ﺍﻟﻬﺎمی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺗﺮقی ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺳﻄح ﻔﮑﺮ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﭘس ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩم
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﺤﺘﺎج هستند ﺗﺎ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺳﻄح عقلی
عمومی ﺒﺸﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺩﺭ ﺟﺮﮔﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮ ﭘﺎﻛﺮﻭﺍﻥ
ﺪﺭ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
الهی ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺧﻴلی ﺒﺮﺗﺮﻯ
عقلی ﻮﻓﮑﺮﻯ ﻮﻣﻘﺎم
ﺮﻭﺣﻰ ﻭﺣتی ﺪﺭ
ﻓﺼل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﺎلی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻣﺘﻮﺳّل
ﺴﻠﻮکی گرﺩﻧﺪ. ﺭﺍﻭﻯ
اﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
آﮔﺎهی ﺸﻤﺎ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻣﻮﻟﺎعلیّ
گرﻓﺘﻪﺍﻳﺪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
(ﻭﺍﺭﺩ) ﺑﻔﮑﺮ ﻭﻗﻠﺐ
ﺷﻤﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻣثل
اﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﮕﻮﺵ
ﺷﻤﺎ (ﻧﮑﺘﻪ ﻭ ﺧﻠﺎﺻﻪ)
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ (ﺃﻭ ﺫﻟﻚ).ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﻴﻥ ﻄﻮﺭﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
وﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻧﺤﻮﻩ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎمی اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺗﺼﻮﺭﺍتی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻯ ﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻳﺎ ﺻﺪﺍﻯ
کلامی ﺒﮕﻮﺵ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺣتی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺳؤﺍل ﻤﮑﺮﺭ ﻭﻣﺼﺮّﺍﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻧﺤﻮﻩ ﻭﺣﻰ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻣﻴﺸﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺻﺪﺍﺋﻰ
ﭼﻮﻥ ﺴﻠﺴﻠﻪ ﻭ ﺯﻧﺠﻴﺮ
ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ آﻥ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻓﮑﺮ ﻣﻌﻤﻮلی اﻧﺴﺎﻥ
عاﺩﻯ ﺑﺎﺯ ﺍﻟﻬﺎمی
اﻟﻬﻴی اﺳﺖ ﻭلی
ﺒﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﻧﺪک
ﻮﺿﻌﻴﻒ. ﻭلی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎم الهی ﺮﺍ
ﮐﺎﻣل ﺪﺭک ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺭﻭٴﻴﺎﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰﻧﻴﺰ ﭘُﺮ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺒﺮﺍﻯ ﺼﺎﺣﺐ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﺍﺳﺖ.

542 -  ﺩﺭﺣﺪﻳثی
ﺪﻳﮕﺮ(ﺝ۲ﺹ174ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻧﺤﻮﻩ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻣﻴﺮﺍث ﺍﮔﺎهی ﻮﻯ
ﺒﻤﻮﻟﺎ علیّ ﻮﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺒﻌﺪﻯ ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  إﻥّ ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﺩﻋﺎ ﻋﻠﻴّﺎ
فی اﻟﻤﺮﺽ ﺍﻟﺬﻯ
ﺘﻮﻓّﻯ ﻔﻴﻪ ﻓﻘﺎل
ﻴﺎعلیّ ﺩَﻥّ ﻣِﻨّﻰ
ﺣتی ﺃﺳﺮّ ﺍﻟﻴک
ﻤﺎ ﺃﺳﺮّ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻰّ ﻭ ﺃﺋﺘﻤﻨک
علی ﻤﺎ ﺍﺋﺘﻤنی
اﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪﻓﻔﻌل
ﺬﻟک ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﺑﻌﻠﻰّ ﻭﻓﻌﻠﻪ
علیّ ﺒﺎﻟﺤﺴﻦ ﻭ
ﻓﻌﻠﻪ ﺣﺴﻥ ﺒﺎﻟﺤﺴﻴﻦ
ﻭﻓﻌﻠﻪ ﺍﻟﺤﺴﻴﻥ
ﺒﺄﺑﻰ ﻭﻓﻌﻠﻪ ﺃبی
بیّ  ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
علیّ ﺮﺍ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﺍﺣﺘﻀﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭﮔﻔﺖ ﺑﻤﻥ ﻨﺰﺩﻳک
ﺸﻮ ﺗﺎ ﺳِﺮّﻯ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﻤﻥ ﺒﻮﺩﻳﻌﻪ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﺘﻮ
ﻣﻨﺘﻘل کنم .ﻭﻣﻥ
ﺘﻮ ﺭﺍ ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺩﺍﺭ
ﺁﻥ ﻧﻤﺎﻳم هماﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺩﺍﺭ آﻥ ﺪﺍﻧﺴﺖ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﺭﺍ علیّ
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﺤﺴﻦ ﻭ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺒﻪ ﺣﺴﻴﻦ ﻭﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺗﺎ ﺑﻤﻥ ﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﺩ ﺑﺮ ﻫﻤﻪﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺩ.ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻧﺘﻘﺎل
اﻳﻥ ﺮﺍﺯ ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
گفت ﻳﻜک ﺍﺯﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻳﺎ ﺁﮔﺎﻫﻰ
باشد ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺭﺍﺯ ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﺍﻧﻪ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﺮﻭح ﺸﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺍﮐﺘﻮﭘﻠﺎﺳم ﺮﻭحی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻥ
ﺨﺎﺭج ﻮ ﺑﺪﻫﺎﻥ
ﺠﺎﻧﺸﻴﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻨﺘﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﻧﻮعی آﻣﺎﺩگی ﻮ
ﻭﺭﻭﺩ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻮﻓﺎﺕ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻋﻠﺎم
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّﻗﺒﻠﺎ
ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻭﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺩﺭﻏﺪﻳﺮ ﺧُﻢ ﺍﻧﺠﺎم
گرﻓﺘﻪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻥ ﺮﺍﺯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﭘس ﺍﺯﺗﻌﻴﻴﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻋﻘلی ﻮﻋﻠمی ﻮﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺷﺨصی اﺯﻃﺮﻑ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺪﺍم ﺒﻤﻮﻟﺎ علیّ
ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﺪﻩ
است. ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﻄﻠﺐ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻧﺤﻮﻩ ﺍﻧﺘﻘﺎل
اﺳﺮﺍﺭ ﺳﺤﺮ ﺍﻣﻴﺰ
ﻭ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّﺑﺮﺍﻯ
هیچ کس ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
همیشه ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺟﺎﻧشینی
از ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣل ﻮ ﺍلهی
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻌﺮفی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺣتی
ﻴﻚ ﻫﻔﺘﻪ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺣﻀﻮﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺗﺎﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﻣﺎﺩگی ﺘﺴﻠﻴم
ﺒﻮﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.(ﺍﺋﺘﻤﻨّﻚ)
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻥ
کنم ﻮ ﺍﻣﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﻗﺎﺑل ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺑﻨﻤﺎﻳﻢ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﺍﻭم ﻨﻤﻮﺩﻥ) ﻭﺗﻌﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﺒل اﺯﻫﺮﮐسی ﻤﻮﻓﻖ
ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻮﻟﺎ علیّ ﺸﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﻃﺒق ﻤﻌﻤﻮل أﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺮﻭﻣﻮﻓق ﺮﺍ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﺨﻮﺩ
برای سالکان
خویش ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺗﺄﻳﺪﻯ ﻘﺒلی
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

543 -  ﺩﺭﺣﺪﻳثی
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ (ﺝ۲ﺹ 174 ﺑﺤﺎﺭ) ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ:  ﺃﺳﺮّ
ﺍﻟﻠﻪ الی ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭﺃﺳﺮّ ﺟﺒﺮﺋﻴل
الی ﻤﺤﻤﺪ ﻭﺃﺳﺮّ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍلی ﻤﻥ ﺸاء
ﺍﻟﻠﻪ  ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍﺯ ﻭ ﺳﺮّﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺠﺒﺮﺋﻴل ﻮﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ ﺍﻭ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺍﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ بیگری ﻋﻤل
ﻨﻤﻮﺩ. ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
و ایدآل کمال
الهی میسّر
برای نوع بشری
و همان ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ﺪﺭ ﺭﻭﺵ
ولایت ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻥ ﺮﺍﺯ
ﻳﺎ (ﻧﺎﻣﻮس ﻭ ﻧﺎﻡ)
ﺳﺮّﻯ الهی ﺮﺍ ﺑﺎ
ﺗﻠﺎﺵ ﺑﺮﺗﺮ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﮐﺸﻒ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻤﺎم اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺍﻓﺘﺨﺎﺭﺍﺕ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ ﺪﺭ ﺑﺸﺮ
ﺍﺯ ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺒﻤﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺪﺭ ﻭﺍقع ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ الهی ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺍلهی
ﻮ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎنی
آﻳﻨﺪﻩ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺎمی اﻟﻬﻰ ﻭﺍﺳﻤاء
ﻮ ﻧﺎﻣﻬﺎ ﻭﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق اﻟﻠﻪ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍح
کامل ﺸﺪﻩ ﺑﺘﺪﺭیج
ﻮﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ
بی اﻧﺘﻬﺎ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺭﺍﺯ ﻭﻧﺎﻣﻮس ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺟﺎﻳﮕﺎهی
ﻤﮑﺎنی ﺪﺭﻋﻮﺍلم
الهی ﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ (ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎی
نا محدود ) ﻣﻴگوئیم
که ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻧﺘﻘﺎل ﻤﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺟﺪﻳﺪ ﻭﻧﻮ
ﺑﻨﻮ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق اﺯﻃﺮﻳق
أﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻥ ﻨﻮع ﻮﻫﺮﻧﻮعی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻳﻨک
که ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻴﺎ ﻗﺎﺋم
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﺍﻳﻥ ﺮﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻭ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍلهی ﺮﺍ
ﺟﺒﺮﺋﻴل أﻭﻟﻴﻥ
ﺒﺎﺭ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
همیشه ﺑﻄﻮﺭ ﻣﺪﺍﻭم
ﺒﻤﺤﻤﺪ ﺭﺳﺎﻧﺪ
ﻭﺑﻄﻮﺭ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺠﺎﻧﺸﻴﻥ ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻣﺮ ﺍلهی ﻤﺘﺼل
کرﺩ. ﻳﻌﻨﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻤﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﺘﻤﺎمی
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ اوﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺫﻫنی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺒﺮﺗﺮ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻭﺭی
اﺯ ﻗﺒل اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﺍﻧﻪ ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﮐﺘﻮﭘﻠﺎﺳم
ﻮ ﺍﻧﺘﻘﺎل اﺯ ﺭﻭح
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﻭح ﻤﻮﻟﺎ علیّ
ﻤﻨﺘﻘل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺟﺎﻧﺸﻴنی
ولایت سلوکی ﻤﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻤﺎل ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻋﻘلی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻮﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
هر ﺰﻣﺎﻥ اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﻬﺘﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻳﺎ ﻣﺴﺎﺋل ﻤﺎﺩﻯ
ﺠﻬﺎﻥ ﻮﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

در
برداشت سلوکی این
مولا علیّ در
لحظه آمادگی
برای مرگ قبل
از مرگ بود که
بشهود قائم
برسد. این
مقام مصطفوی
محمد بمولا
بوده که در
رؤیا دستور
این مرگ قبل
از مرگ را بعلیّ
سالک داده است
و مراسم
انتقال
هیپنوتیزم
روح شناسان علمی
از و مقام
شهود پنجم
مصطفوی که بهر
یک از سالکان
طول زمانهای
بعدی برای رسیدن
سالکان بشهود
ششم خود با
شرط مرگ قبل
از مرگ ارادی
و عاشقانه
میباشد. و مرموز
نمودن این راز
برای این است
که سالکان دیگر
قبل از نجات
وبا ضعف اراده
از مرگ ارادی نترسند
و ترک سلوک
نمایند .

544 -  ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ175ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ:  لا ﻳﻘﺪﺭ
ﺍﻟﻌﺎﻟِﻢ ﺃﻥ ﻴﺨﺒﺮ
ﺑﻤﺎ ﻳﻌﻠﻢ ﻓﺎﻥّ
ﺴﺮّ ﺍﻟﻠﻪ ﺃﺳﺮّﻩ
ﺍلی ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ ﻭ
ﺍﺳﺮّﻩ ﺟﺒﺮﺋﻴل
الی ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺃﺳّﺮﻩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍلی مَن ﺸاء
اﻟﻠﻪ  ﺑﺮﺍﻯ ﻴک
عالم ﻮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ اﺭﺗﺒﺎﻃ
عقلی ﻮ ﺍﻟﻬﺎمی
ﺪﺭﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭح ﺒﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻥ
اﺟﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻥ ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭽﻴﺰﻯ ﺒﮕﻮﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﺍﺯﻯ اﺳﺖ ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺠﺒﺮﺋﻴﻞ ﻭ ﺍﻭ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻭ
ﺑﻬﺮﮐس ﺩﻳﮕﺮﻯ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
باشد.ﺍﻳﻥ علم
و آﮔﺎﻫﻰ
شهودی ﺍﺯﻧﻮع ﺪﺍﻧﺶ
ﻭﻋﻠﻢ ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﺍﻟﻔﺎﻇ ﻮﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭ ﻣﻔﺎﻫﻴم ﻤﺸﺨﺺ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻣﮕﺮ ﺭﺍﺯﻫﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮکی
و شهود ﺒﻬﺘﺮ
قائم ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻮﺗﺠﺎﺭب
ﺴﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ. مقام
مصطفوی پنجم
بسالکان موفق
و شایسته
ولایت محمدی
در رؤیا بسالک
الهام رؤیائی
فرمان میدهد،
که راز رسیدن
بنور قائم و نجات
از نوع بشری
قبول مرگ
داوطلبانه و
عاشقانه است. کاری
که مقام
مصطفوی بعلیّ
سالک گفت و
مقامات مصطفوی
و مرتضوی
بتمام سالکان
شایسته شهود قائم
گفته و
میگویند .

545 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ (ﺝ۲ﺹ175 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﺑﭽﻪ
ﺩﻟﻴل ﻮ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩﻯ
ﺍﻣﺎم اﻗﺪﺍم ﺒﻔﺘﻮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ ﺑﺎ ﮐﺘﺎﺏ.
باز ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ ﺤﮑمی
ﻨﺒﻮﺩ ﺍﻣﺎم
گفت ﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ ﺳُﻨّﺖ
ﻓﺘﻮﺍ ﻣﻴﺪﻫﻢ. ﺑﺎﺯ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﮐﺘﺎﺏ ﻭﺳُﻨّﺖ
ﺣﮑمی ﻨﺒﻮﺩ ﭼﻄﻮﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ ﺍﻳﻥ
ﺤﺎﻝ ﻣﺤﺎل اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻭﺳُﻨّﺖ
ﭼﻴﺰﻯ لاﺯم ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﭼﻮﻥ ﺴؤﺍل
کننده ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩ ﺍﻣﺎم
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﻮﺩ:  ﻴُﺴﺪﺩ
ﻭ ﻳﻮﻓّﻖ ﻓﺄﻣّﺎ
ﻣﺎ ﺗﻈﻥ ﻔﻠﺎ  ﺗﺴﺪﻳﺪ
ﻭﮐمک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﻓﻴق ﻤﻴﺪﻫﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﺪﺍﻥ
ﺘﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑنی ﻨﻴﺴﺖ.
(ﺗﺴﺪﻳﺪ) ﻳﺎ ﮐﻤک
ﺨﺪﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﻧﺸﺎﻧﻪﺭﻭﻯ ﺒﻴک
ﻨﻘﻄﻪ ﻭﻳﺎ ﺳﻮﮊﻩ
ﺍلهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺳﻠﻮک الهی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺍﺋم
ﺪﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ووسیله ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺣﻮﺍل
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﻤﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﺪ
که فتوا میدهد
.ﮐﻪﺍﻣﺎم آﻧﺮﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺑﻤﻌنی
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
که ﮐﻠّﻴﺎﺕ ﺳﻠﻮک
الهی هست و نه
امور دیگر
نبوده باشد ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺎﺯ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺎم اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﺎم
ﭙس ﺍﺯ ﻳک ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﺄﻣل ﻮﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﻮﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﻠﺎح
ﺒﺪﺍﻧﺪ ﻭﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻓﻊ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ سالک ﭘﻴﺮﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪو نه
برای اداره جامعه
فتوا و دستور
عام بدهد که
غیر سالک هم
اورا قبول ندارد
. ﺑﺎﺯ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎم ﻨﻴﺴﺖ
ﺍﻧﻘﺪﺭ ﮐﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮک الهی ﻴﺎ ﺍﻣﺮﻳﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭﻣﻘﺮﺭ
ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺳُﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎنی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺒﺎ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻮﻥ ﻤﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﻠﻮﻙﺍلهی
هماﻥ ﺴُﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻤﺎم
ﻤﻌنی ﺤﺪﻳث ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻋﻘلی
و ﺍﻟﻬﺎمی ﻮﻓﮑﺮﻯ
پس ﺍﺯ ﻳک ﺴﻠﻮک
الهی ﺒﺮﻭﺵ ﻭﺳﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯﻃﺮﻳق
ﻨﺸﺎﻧﻪ ﺭﻭﻯ ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻣﻌﺮفی ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻤﺸﻴﺖ
ﺍلهی ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ
ﺗﻮﻓﻴق ﺴﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﺣﺎﺻﻞ ﻭﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. پس ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪﺳؤﺍل
کننده ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی اﻣﺎﻡ ﺩﺭ
ﺫﻫﻥ ﺨﻮﺩ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﻭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﻤﻄﻠﺒﻰ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ ﻤﻔﺘﻴﺎﻥ
ﺪﺭﺑﺎﺭﻯ ﺨﻠﻔﺎﻯ
اﻣﻮﻯﻮﻋﺒﺎسی ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺑﺎﻋث ﺩﺭﺩ
ﺳﺮ ﻭﺧﻄﺮ ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﺎم ﺸﻮﺩﻭلی
اﻣﺎم ﺒﺰﺑﺎﻥ ﻨﻤﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻣﺎم ﻀﻤﻨﺎ
ﺍﻳﻥ ﻔﮑﺮ ﺳؤال
کنندﻩ ﺭﺍ ﻧفی ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺒﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﺘﻮﺍﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﮔﺮ ﺩﺭﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺍﻥ ﻮﺳُﻨّﺖ
ﻳﺎ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺪﺭکی ﻨﻴﺎﻓﺖ
ﺍﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻧﻈﺮ ﺷﺨﺼﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﻤﻄﻠﺐ
ﺭﺍ ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻔﺖ
ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺍﺯﺍﺭ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺍﺣﺎﺩیث
ﻭﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍلهی ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺍﺯﺍﺩﻯ
عمل و ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭﺗﻔﻮﻳﺾ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .ﻭ ﺍﮔﺮ(ﻣﺠﻠﺴﻰ
قشری راوی ) ﺫﻳل
ﺤﺪﻳث ﺍﻇﻬﺎﺭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎم اﺯ ﺗﺴﺪﻳﺪ
ﻭ ﺗﻮﻓﻴق اﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎم
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺑﺎ ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ ﺷﺨصی
ﻮﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭﺭﺃﻯ
هرﮐسی ﻨﻴﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻟﻬﺎم
الهی اﺯ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻴک کامل الهی ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻮﻣﺼﻄفی
ﻮﻣﺮﺗﻀﻰ ﻭﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﮑﺎﻣل
الهی ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺭﻭح اﻟﻘﺪس ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﺍﻳﺪﺍل
کماﻟﺎﺕ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭحی
اﻟﻬﻰ ﻭﺭﺍﺯﻯ ﻮﺍﺳمی
الهی اﺳﺖ.ﻭﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم ﺒﻴک
کاﻣل الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ(ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ)
ﻳﻌنی سعی ﻮﺟﻬﺪ
ﺩﺭ ﮐﺴﺐ ﻋﻠمی
اﺯﮐﺘﺎﺑﻰ ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺣﺮفی ﺒﺎﻃل اﺳﺖ.
ﻭﺍﺟﺘﻬﺎﺩ ﺑﻤﻌنی
ﺠﻬﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭلی
ﻤﺠﻠسی آﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ
درباری ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎمی
ﻨﻈﺮﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮ
ﻗﺎﺋم ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﺍﺯ ﮐﺴﺐ ﻋﻠمی
اﺳﺖ.ﻭ ﻧﻪﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﺳﻠﻮکی ﻮﻟﺬﺍ ﻣﺠﺘﻬﺪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋم
ﻮ ﺑﺎ ﺟﻬﺪ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺟﻬﺪ ﻭﻗﺮاءﺖ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﺑﻌﻠم
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻓﺘﻮﺍ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺒﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻮﺭﻯکه ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﮐﻮﺭ ﺩﮔﺮﻯ اﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﻗﻮل ﺒﺮﺃﻯ
ﻴﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺑﺎ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺭﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﺤتی اﮔﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻏﻠﻄ ﻮﻧﺎﺭﺳﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯﺳﻄﺢ ﻋﻘل
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻣﻨﻄق ﻤﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺍﻣﻮﺭ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﻟﺪنّی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻗﺎﺑل ﻘﻴﺎس
ﺑﺎ ﺭﺃﻯ ﻮﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺷﺨصی ﻮﻣﺎﺩﻯ ﻭﺣتی
ﺒﺎﻓﺘﻮﺍ ﻭ ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﻫﺮ ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

546 -  ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ176 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  کاﻥ
علیّ ﺍﺫﺍ ﻭﺭﺩ ﻋﻠﻴﻪ
ﺃﻣﺮ، ﻣﺎ ﻧﺰل ﺒﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭ ﻟﺎ ﺳُنّة
ﻗﺎل ﺒﺮَﺟم ﻔﺄﺻﺎﺏ
ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺒﺎ ﺍﻣﺮ
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﻰ (ﻳﺎ ﻣﻌﻀﻠﺎﺕ
ﺑﻘﻮل ﺨﻮﺩ ﺍﻣﺎﻡ)
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﺸﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻭﺳُﻨّﺖ
مطرح ﻧﺒﻮﺩ ﺍﺯﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺟم ﻮ ﭘﺮﺗﺎﺏ
ﺑﺪﻭﻥ ﻨﺸﺎﻧﻪ ﺭﻭﻯ
مطلبی ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻣﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
أﻣﺮ ﺧﺎﺹ ﺃﻣﺮﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮﺟﻨگ
ﻮﺳﻴﺎﺳﺖ. ﻣﻌﻀﻠﺎﺕ
ﮐﻪ ﻣﺸﮑل ﻮﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑل ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻭﺗﻌﻠﻴم
ﺒﺎﺷﺪ ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺎﺣﻮﺍل
ﺨﺎﺹﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
با هر کامل
الهی اﺳﺖ. ﺭَﺟﻢ
ﺳﻨگ و پرتاب ﺒﺪﻭﻥ
هدﻑ یا ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳکی
ﻮﻫﺮﻃﻮﺭﻯ که ﺷﺪ
ﻭﻫﻤﺎﻥﺴﻨگ أﻧﺪﺍﺯﻯ
و رجم ﺒﺸﻴﻄﺎﻥ
اﺳﺖ.(ﻣﺠﻠﺴﻰ)
راوی قشری ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺭﻩ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺭﺟم ﻴﺎ ﭘﺮﺗﺎﺏ
ﺳﻨﮓ ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺳﺎﻫﻢ)
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﻬم ﻮﺗﻴﺮ
ﻭ ﻗﺮﻋﻪ ﺍﻧﺪﺍﺧتن
است .ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﺍ ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺒﺎ
ﻗﺮﻋﻪ ﻳﺎ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺑﺎﻓﺎل ﻮﺍﺳﺘﺨﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﺍﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺮﻋﻪ ﮐشی
اﺯﺍﺻﻮل ﺸﺮع قشری
اﺳﻠﺎم اﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ آﻣﺪﻩ. ﻭﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﭼﻮﻥ ﻤﻮﻟﺎ
ﻗﺮﻋﻪ ﮐشی کرﺩﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
اﺷﺘﺒﺎهی ﺪﺳﺖ ﻧمی
داد. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﻗﺮﻋﻪ
ﮐشی اﮔﺮ ﺭﺍﻩ ﺣل
ﻀﺮﻭﺭﻯ ﻮﻧﻬﺎئی
ﺒﺎﺷﺪ ﻧﻴﺎﺯﻯ
هم ﺒﺎﻣﺎﻡ
برای کسی ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻗﺮﻋﻪ ﺑﮑﺸﺪ.ﻭﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻫﻤﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺒﺮﺍﻯ
هرﮐﺎﺭﻯ اﺳﺘﺨﺎﺭﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭلی ﻤﻮﺿﻮع
ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺍلهی
ﻨﺘﻮﺍﻧﺪ ﻧﻈﺮﻯ
ﺒﺪﻫﺪ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺷﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. یا پیر
طلب خیر از
خداوند
مینماید .زﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﺍﻣﻮﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺷﺨﺼﺎ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎل ﺠﺮﻳﺎﻥ
اور هستی ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟک
که ﻗﺎﺑل ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﻌﺒﻴﺮ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎل ﺘﮑﻠﻴﻒ ﭘﻴﺮﻭ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺭﻭﺷﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻨک
ﺒﺎﻫﺮ ﻣﻄﻠبی
که ﺍﻣﺎم گفته ﺍﺳﺖﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺭﺍم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭبکار سلوک
ادامه میدهد .

547 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ178ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  إﻧّﺎ
ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﻟم ﻴﺰل
اﻟﻠﻪ ﻳﺒﻌث ﻣﻨّﺎ
ﻣﻥ ﻴﻌﻠم کتاﺑﻪ
ﻣﻥ ﺃﻭّﻟﻪ ﺍﻟﻰ
ﺁﺧﺮﻩ ﻭﺍﻥّ
عندﻧﺎ ﻣِﻥ ﺤﻠﺎل
اﻟﻠﻪ ﻭﺣﺮﺍﻣﻪ
ﻣﺎ ﻳﺴﻌﻨﺎ ﮐﺘﻤﺎﻧﻪ
ﻣﺎﻧﺴﺘطیع أﻥﻧﺤﺪّث
ﺑﻪ ﺃﺣﺪﺍ   ﻣﺎ ﺍﻫل ﺒﻴﺖﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
خداوند ﻤﺒﻌﻮث
ﺷﺪﻥ اﻓﺮﺍﺩﻯ
اﺯ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺎﻩ
ﺍﺯﮐﺘﺎﺏ ﺍﻭ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻏﺎﺯ آن ﺗﺎ ﺍﻧﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣﻠﺎل
ﺨﺪ ﺍﻭﺣﺮﺍم اﻭ
ﺩﺭ ﻧﺰﺩﻣﺎ ﻫﺴﺖ
ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
کتماﻥ ﻮﻣﺨفی ﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ آﻥ ﺒﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺼﺤﺒﺖ
ﻧﮑﻨﻴﻢ. ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺨﻠق
ئر نهایت سلوک
و ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
بخلق ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ ﺑﺨﻮﻳﺸﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﮔﺎهی ﻮ ﺍﻃﻠﺎع
اﺯ ﻗﺮﺍﻥ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
قُرّهﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ
ﺍﻣﻴﺰ ﺳﻠﻮکی ﺒﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ. ﺣﻠﺎل
ﻮﺣﺮﺍم ﻨﻴﺰ ﺍﺣﮑﺎم
ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ونه وسیله دای
دست آخوندهای
همه مذاهب ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺿﺮﻭﺭﺗﻴﮑﻪ ﺍﺣﺴﺎس
برای سالک خود
ﺑﮑﻨﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻣﺮ ﻭ ﻧﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪمانند
کار طبیبی که برای
بیمار بخصوصی داروی
بخصوصی را تجویز
و حتی واجب میکند.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﭽﻮﻥ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭﺻﺪﺭ ﻣﺠﻠس ﻭﻣﺴﺠﺪ
ﻭﺣﺰبی ﻨمی ﻨﺸﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺒﻬﻤﮕﺎﻥ
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﻧﺎﺗﻮﺍتی
امام ﺒﺮﺍﻯ
کتماﻥ ﺤﻠﺎل ﻮ ﺣﺮﺍﻡ
ﻫﻤﺎﻥ أﺣﮑﺎم و
دستورات ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻨﻴﺎﺯﻣﻨﺪ راه
حلّی باشد . ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
بموجب پیمان
تسلیم سالک ﻄﺎﻟﺐ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺟﻮئی
تنها صوﺭﺕ مجسّم
ﺷﻬﻮﺩﻯ برای
سالکان هستند ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺴﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﻭﺗﻌﻠﻴم ﺪﺍﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻪ ﺳؤﺍل آﻧﺮﺍﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﻮﮐﺎﻣلی
الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﺗﺼﺪﻳق ﺁﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
عمل ﻨﻤﺎﻳند ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ اﺣﮑﺎم ﺴﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ غیر ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻮﻧﺎ ﺍﻫﻠﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﺻل گفته ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍن
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻥﺼﺤبت
نکرد که ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺴﺨﺮﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻨﻴﺴتند . ﻣﮕﺮﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕﺳﻠﻮکی
ﻮﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣثلا
ﺍﻟﻬﺎم اﺯﮐﺠﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
اﻟﻬﺎم ﻔﮑﺮﻯ ﻴﺎ
ﺭﻭٴﻴﺎﺋﻰ ﻭﺣتی
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﻭﻗﻮع ﻤﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﻳﻌنی ﺪﻭ ﻧﻔﺮ ﺑﺎﻫم
ﺼﺤﺒتی ﺒﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭلی کاﻣﻠﺎﻥ
الهی آﻥ ﺼﺤﺒﺖ ﺭﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺷتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍرﻧﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺧﺮﺍﻓﺎتی ﺒﻮﺩﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﻳک ﺘﻌﻘّل
أﻧﮕﻴﺰﻯ ﻮﺗﻔﮑﺮ
ﻭﺗﺎﻣل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻤﺎم ﺤﻮﺍﺩث ﺯﻧﺪگی
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺣتی
آﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ
با هم ارتباط دارند
و برای ﺧﻮﺩ
معتقد عارف ﺍﻟﻬﺎم
ﺒﺨﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺘﻔﮑﺮ
ﻭﮐﺎﻣل اﺳﺖ.

548 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ
178ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی فی
ﺼﺤﻒ ﻣُﻄﻬّﺮة
ﻓﻴﻬﺎ ﮐﺘﺐ
ﻗﻴّمة ﺩﺭﺻﺤﻔﻪﻫﺎ
ﻭﻧﻮﺷﺘﻪ ﻣﻄﻬّﺮﻯ
که ﺩﺭ آﻥ ﻨﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺒﺎ ﻗﻴﻤﺖﻫﺴﺖ. ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
أﻣﺮ ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﻳﺎ معنی
أصلی ﻗﺮﺍﻥ می ﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻥ اﻣﻮﺭ ﻭﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  هو ﺣﺪﻳثنا فی
ﺼﺤﻒ ﻣﻄﻬّﺮة ﻣِﻥ
اﻟﮑﺬﺏ  ﺍﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺎﻳﻪ ﻗﺮﺍنی
آﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﺭﺻﺤﻒ
ﻣﻄﻬّﺮﻭ ﻣﺤﺘﻮﻯ
ﻨﻮﺷﺘﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﻗﻴﻤﺖ
ﻫﺴﺖ ﻣﻨﻈﻮﺭآیه
ﻤﺎ ولایت
الهی هستیم . ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﺤﻒ ﭘﺎﻙ وﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﮐﺬﺏ ﺩﺭج ﺸﺪﻩاند.
(ﺣﺪﻳث) ﻣﺎ یعنی
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭآثاﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﻭلی باز ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻋﺮﻓﺎنی
و أحکام و
دستورات ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍلهی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻳک ﻤﻨﺒﻊ
ﺍﺻلی الهی إﺳﺘﺨﺮﺍج
ﺸﺪﻩ ﻭ ﻳﮑﺴﺎﻥ
هستند .(ﺻﺤﻒ) ﺻﻔﺤﻪﻫﺎ
ﺍﻋمّ اﺯ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭ ﻳﺎ ﺻﻔﺤﻪ ﺩﻝ ﻭﻳﺎ
ﻣﺪﺍﺭک ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺯﻋﺎﻟم ﻤﻠﮑﻮﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﺭﻭغ ﺒﻮﺩﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮفع ﻨﮕﺮﺍنی
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﺩﻋﺎﻯ اﻣﺎم
ﻴﺎ ﻫﺮﮐﺎﻣل الهی
ﻤﺮﺗفع ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺴﺮ ﻭ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﺎ ﺩﺭﻭغ
ﻮﺑﺎﻃل ﻮﻏﻴﺮﺍلهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.

549 -  ﺩﺭﺣﺪﻳثی
(ﺝ۲ﺹ
178 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  إﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺑَﺮَء ﻣﺤﻤﺪﺍ
ﻣﻥ ثلاث
ﺃﻥ ﻴﺘﻘﻮّل ﺘﻘﻮّﻟﺎ
ﺍﻭ ﻳﻨﻄق عن هوﺍﻩ
ﺍﻭ ﻳﺘﮑﻠّﻒ  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺳﻪ
ﭼﻴﺰ ﺗﺒﺮﺋﻪ ﻭ ﺩﻭﺭ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺍﺯ ﺍﻧﮑﻪ
ﭼﻴﺰﻯ اﺯ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻫﺪ ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺒﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
هَوَس ﻭﻣﻴل ﺸﺨصی
اﻭ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺘﮑﻠّﻒ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺭﻭﻯ ﺤﻴﺮﺕ ﻭﻧﺪﺍﻧم
کاﺭﻯ و
ناچاری هرﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﻮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ ﻣﻄﻠبی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺟﺰ ﺍﻣﻮﺭ
ﻠﻮکی ﻮﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻤﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﻣﺸﮑلی ﻔﮑﺮﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻓﻮﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻬﺎم ﻮ ﻭحی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﻴﺎﺯﻯ هم ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺮﻯ
ﺒﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺍﻣﻮﺭﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی
ﺒﮕﻮﻳند . ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻨﻈﺮﺷﺨصی من اﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺍﻣﺮﻯ اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻭحی ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻪﺍﻭ.

550 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 179 ﺑﺤﺎﺭ)ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ:  ﺤﺪّثنی
ﺤﺪﻳث ﺃﺑﻰﻭ ﺣﺪّث
ﺃبی ﺤﺪﻳث ﺟﺪّﻯ
ﻭﺣﺪﻳث ﺟﺪّﻯ ﺤﺪﻳث
ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻭ ﺣﺪﻳث
ﺍﻟﺤﺴﻴﻥ ﺤﺪﻳث
ﺍﻟﺤﺴﻦ ﻭﺣﺪﻳث
ﺍﻟﺤﺴﻥ ﺤﺪﻳث ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮﻣﻨﻴﻦ ﻭﺣﺪﻳث
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺤﺪﻳث ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﻭﺣﺪﻳث ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﻗﻮل اﻟﻠﻪﻋﺰّﻭﺟلّ  ﺣﺪﻳث
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﻣﻥ
گفتاﺭ ﭘﺪﺭم اﺳﺖ
ﻭﺍﻭ ﺍﺯ ﺟﺪّش ﻭ
ﺍﺯﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﻭ ﺍﻭ ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺣﺪﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺒﻴﺎﻥ ﻨﺎم
ﺠﺒﺮﺋﻴل ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻴﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄلق ﺮﺏّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
الله ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
هستند .ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺣﺪﻳث ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻴﺎﻥ ﻴک ﻤﺘﻥ
اﺯﺣﺪﻳث ﻭ ﺭﻭﺍﻳﺖ
بعربی ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻴﻥ
اﻳﻥ کلمات ﺩﺭ ﻳک
ﺤﺪﻳث ﺭﺍ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺣتی اﮔﺮ
ﺣﺪﻳث ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﻘُﺪسی مانند
آیات قرآنی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻳک
اﻳﺪﻩ کلّی ﻮﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﺎم
ﻮﻭﺣﻰ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺣتی هر اﻣﺎم ﻮ
ﮐﺎﻣل الهی ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ ﺍﻟﻬﺎم
اﻭﻟﻴا  ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻘﺒلی ﭽﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﺍﻳﻥ ﻔﮑﺮ
کلّی ﺘﻨﺰﻳل ﻤﻨﻄقی
و بیانی ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﺮﺩم عاﺩﻯ
ﻮ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻭﻣﺤﻴﻄ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮﺣتی
کاﻣﻠﺎﻥ ﺍلهی
هر ﻋﺼﺮ ﺍﺯ ﺍﻥ
اﻳﺪﻩ کلّی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺘﻥ ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺑﺎ
ﺍﻟﻔﺎﻇ ﻮﺗﻨﺰﻳل
منطقی و بیانی
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﻫﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﭘﻨج ﺘﻥ
آل عبا ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمد ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
أﺣﺎﺩﻳث ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺍﻟﻬﺎمی اﺳﺖ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮ ﺣﺎﺩثه
ﺗﺎﺯﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻗﺎیع ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺭﻭٴﻴﺎئی ﻨﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﺣﻮﺍﺩث با
حدیث ﻫﺴﺘﻨﺪ.

551- ﺩﺭﺣﺪﻳثی
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ ؟ ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺧﻄﺒﻪﺍﻯ
ﻔﺮﻣﻮﺩ:  أﻥّ ﺃﺣﺴﻥ
اﻟﺤﺪﻳث ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺧﻴﺮ ﺍﻟﻬُﺪﻯ
هُدﻯ ﻤﺤﻤﺪ ﻭﺷﺮّ
ﺍﻟﺄﻣﻮﺭ ﻣﺤﺪثاﺗﻬﺎ
ﻭ ﮐلّ ﻤﺤﺪثّة ﺑﺪعة
ﻭﮐلّ ﺒﺪعة ﺿﻠﺎلة
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﻭﮐﻠﺎم
کتاﺏ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ هُدﺍئی
هدای ﻤﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺪ ﺗﺮﻳﻥ اﻣﻮﺭﻣﺤﺪثاﺕ
ﻭﻫﺮ بّدعت ﻭ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻫﺮﺑﺪﻋتی
گمرﺍهی اﺳﺖ. (ﺃﺣﺴﻦ)
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ در
حُسن و کمال اﺳﺖ
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
ﺴﻠﻮکی (ﺗﺤﺴﻴﻥ
کنندﻩ) ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺨشی ﻮﺣَﺴَﻦ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺣﺪﻳث
) ﮐﻠﺎم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺣﺪﻳث ﻭﺟﺪﻳﺪ ﻭﻧﻴﺰ
ﺣﺎﺩثه ﺍﻯ ﻨﺎﺩﺭ
ﺯﻧﺪگی اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. (ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ) ﻗﺮﺍﻥ
ووظیفه سلوک اﺳﺖ
ﻭﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﻘﺮﺭ ﻣﮑﺘﻮﺏ
و عهد الست ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ همگاﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺧﻴﺮ ﺍﻟﻬِﺪﻯ) ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
هدﺍﻳﺖ ﻫﻤﺎﻥ
هدﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﻧﻴﺰ (ﻫُﺪﺍ
ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﺷﺨﺺ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ
او ﻭﺍﻳﻨک ﺒﺮﺍﻯ
عصرﻣﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺷﺮّ ﺍﻟﺄﻣﻮﺭ)
ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ ﻮﺷﺮﺍﺭﺕ
ﺑﺎﺭﺗﺮﻳﻥ اﻣﻮﺭ
ﻭﺑﺤﻘﺎﺭﺕ ﺑﺮﻧﺪﻩ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
کننده جهنّم
است . و بد ﺗﺮﻳﻥ
اﻣﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح
اﻧﺴﺎﻥ و
أبدیّت او (ﺑﺪﻋﺘﻬﺎ)
مخالف سلوک الهی
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺴﺎﺋل
ﺰﻧﺪگی اﺳﺖ ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺃﻣﺮ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ) ﺍلهی
ﻮﺩﻳنی ﺒﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍشی ﻮ ﺍﺧﻮﻧﺪ
ﺑﺎﺯﻯ. (ﻣُﺤﺪثه
) هر ﺍﻣﺮ ﺣﺪﻳث جدید
ﻭﺣﺎﺩثه ﺍﻯ ﺒﺪﻋﺖ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
دینی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ ﺑﺪﻋتی
ﻧﻴﺰ ﮔﻤﺮﺍهی اﺳﺖ.
ﻳﻌنی اﺯ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺍﺯ ﺷﺎﻧس
و بخت ﮐﺴﺐ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ و ﺩﻭﺭ
کننده ﻭﭘس ﻣﺎﻧﺪگی
از ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﻟﻬﻴﻮﻥ در
سفر بسوی دیدار
و لقای خداوند
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.  ﺭﺍﻭﻯ اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺧﻄﺒﻪ
و سخنرانی ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻴﮕﻔﺖ ﺍﻣّﺎ
ﺑﻌﺪ ﻳﻌﻨﻰ پس ﺍﺯ
ﻳک ﻤﻘﺪﻣﻪ ﮐﻠّﻰ
ﻣﻄﻠﺐﺍﺳﺎسی ﻮﻫﻤﻴﺸگی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭ ﺍﺯ(ﺳﺎﻋﺖ)
ﮐﻪ ﻧﺎﻣﺒﺮﺩﻩ ﻣﻴﺸﺪ
ﺻﺪﺍﻳﺶ ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ
ﻭﮔﻮﻧﻪﻫﺎﻯ ﻮﻯ
ﺴُﺮخ ﻤﻴﮕﺮﺩﻳﺪ
ﻭﺳﭙس ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻭ ﻣﻴﮕﻔﺖ:  ﺼﺒّﺤﺘﮑم
اﻟﺴﺎعة ﺃﻭ ﻣَﺴّﺘﮑﻢ
ﺑﻌثت ﺃﻧﺎ ﻭ ﺍﻟﺴﺎعة
ﮐﻬﺬﻩ ﻣﻥ هذه   باﻣﺪﺍﺩﺍﻥ
ﺸﻤﺎ ﻳﺎ ﻭﻗﺖ ﻭﻋﻤﺮ
ﻭﺷﺎﻣﮕﺎﻩ ﺷﻤﺎ
ﺑﺎ (ﺳﺎﻋﺖ) ﻧﺰﺩﻳک
هم هستند .ﻣﻥ با
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻋﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﻣﻥ ﺒﺎ هم ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻳﻦ
(ﺳﺎﻋﺖ) ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻤﻌنی
ﻨﺰﺩﻳکی ﻤﺮگ ﺮﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ششم
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﻭﺷﺐ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺪﺍم ﭙﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻨﻤﺎئید ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
از قهقراهای جهنّم
با ﺷﻬﻮﺩ پنحم ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
روح ﻤﺤﻤﺪ در
هر زمان ﺑﺎ
شهود قائم ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻫم هستند ﻭﭘس ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
که همراه مرگ
قبل از مرگ
سالک در رؤیا میباشد
.ﻭ ﻫﻴﭻ نَبیّ ﻮ
یا هر ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﭘس ﺍﺯﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ برای رسیدن
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻳﻦ (ﺑﻌثت
) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺑﺮﺍﻯ همگان
هم ﺒﺎﺷﺪ شهود مصطفوی
بعثتی از محمد
برای خود سالک
میباشد .ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍلهی ﻮﺻﻮﺭﺕ مجسّم
انسانی برای
شهود مصطفوی ﺴﺎﻟک
میباﺷﺪ. ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﻌثت روح
الهی شده ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻣﺮﻭﺯ اُمّت ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ ﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم قیامت
سالک و پایان
محاسبه الهی ﻘﺮﻳﺒﺎﺩﺭﻳک
ﺼﺒﺤﮕﺎهی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻳﺎ ﻳک ﺸﺎﻣﮕﺎﻫﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥﺪﻭﺭﻩ ﻏﺮﺑﺖ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮکی
می ﺒﺎﺷﺪ. پس از مرگ
قبل از مرگ
سالک و شهود
قائم احتمالا
بمشیّت الهی از
خواب مرگ
بیدار وتولد
دوم و الهی
سالک بعنوان کاملی
پیامبرگونه و
محمدی زنده برای
چند سالک
احتمالی
آینده او
میباشد. و با شهود
هفتم عرش
رحمان و
شهودهای قوس نزول
بعثت محمدی زنده
آغاز میگردد و
عضو أهل بیت و
فرزند الهی محمد
و علیّ و
فاطمه میباشد
که سیّدی
راستین
میباشد.

552 -  ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ 179
بحاﺭ)ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ:  ﺃﻣّﺎ
إﻧّﻪ ﻟﻴس ﻋﻨﺪ
ﺃﺣﺪ ﻣِﻥ اﻟﻨﺎس
حَقّ ﻮ ﻟﺎ ﺻَﻮﺍﺏ
اﻟّﺎ شیئا أخذﻭﻩ
ﻣِﻨّﺎ ﺃﻫل اﻟﺒﻴﺖ
ﻭﻟﺎ ﺃﺣﺪ ﻣﻥ اﻟﻨﺎس
ﻳﻘضی ﺒﺤقّ ﻮﻟﺎ
ﻋﺪﻝ ﺍﻟّﺎ ﻭ ﻣﻔﺘﺎح
ﺬﻟﻚ ﺍﻟﻘﻀاء ﻭﺑﺎﺑﻪ
ﻭ ﺃﻭﻟّﻪ ﻭﺳُﻨَﻨِﻪ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
علیّ ﺒﻥ أ بی ﻄﺎﻟﺐ
ﻓﺎﺫﺍ ﺍﺷﺘﺒﻬﺖ
ﻋﻠﻴﻬم اﻟﺄﻣﻮﺭ
ﮐﺎﻥ اﻟﺨﻄﺄ ﻣﻥ
ﻘِﺒﻠﻬم اﺫﺍ ﺃﺧﻄؤﺍ
ﻭﺍﻟﺼﻮﺍﺏ ﻣﻥ ﻘﺒﻞ
علیّ ﺒﻥ أ بی ﻄﺎﻟﺐ
ﺍﺫﺍ ﺃﺻﺎﺑﻮﺍ  ﺑﺪﺍﻥ
که هرﭼﻪ ﺍﺯﺍﻣﻮﺭ
حَقّ ( سلوکی ) ﻮﺩﺭﺳﺘﻴﮑﻪ
ﻧﺰﺩ ﻣﺮﺩم هست ﺣﺘﻤﺎ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺍﻫل بیت
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻴﭽﮑس ﺍﺯﻣﺮﺩم
ﺪﺍﻭﺭﻯ( سلوکی )
ﺒﺤقّ ﻮﻋﺪﺍﻟﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ
ﮐﻠﻴﺪ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻮﺩﺭﻫﺎﻯ
آﻥ ﻭﺍﻏﺎﺯﺵ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺳُﻨَﻥ ﻮﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺍﻥ ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
علیّ ﺒﻥ ابی ﻄﺎﻟﺐ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ ﺍﻳﻨﺎﻥ
اﺷﺘﺒﺎﻩ ﻭ ﺧﻄﺎئی
ﺒﮑﻨﻨﺪ ﺧﻄﺎ ﻭﺷُﺒﻬﻪ
ﺍﺯﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺪﺭﺳتی
عمل کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺍﺯ ﺟﺎﻧﺐ علیّ ﺑﻥ
أبی ﻄﺎﻟﺐ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻣﻮﺭحَقّ
تنها ﻤﺮﺑﻮﻃ ﺒﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
وظیفه حج أﮐﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒحجّ ﻮحَقّ أﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺣﻘﺎﻳق
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻋﻠﻮم
هیچگاه حَقّ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺗﺎ ﺣﺪّﻯ ﻮ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ ﺣﻘﺎﻳق
و ﺍﻣﻮﺭ ﺣﻘّﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻗﻄﻌﺎ
ﺩﺭ ﺍﺻل اﺯ ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی گذﺷﺘﻪ ﻭﺣﺎل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺧﻄﺎﺋﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻭﻳﺎﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻧﺠﺎم أﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﻧﺎﺭﺳﺎئی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪﻋﻴﺐ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺣﻘﺎﻳق
عقلی ﻮﺣﮑﻤﺖ ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ که ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﻮﺳﻠﻮک الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻫﻤﻴﻥﺤﺎل ﺮﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻋﻠﻮم ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﺳﻴﺎﺳﻰ ﻧﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺤق ﻮﺩﺭﺳﺖ ﻣﻄلق
هستند ﻭﻧﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭﺍﻳﻥ ﺒﺎﺭﻩ ﺻﺤﺒتی
کرﺩه اند.ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﻓﻠﺴفی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﻣﺤل ﺴﻄح
عقل الهی ﻮﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺮﺍﻯ
أﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
هر ﺯﻣﺎﻥ ﺘﺮﻗﻰ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺗﺪﺭیجی
ﺴﻄح عقل جمعی ﺒﺸﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺣتی ﺒﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻧﺪﻩ ﺳﻄح عقل
ﻔﺼل ﻨﻮعی ﺮﺍیج
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ
سالک غیر ﻮﺍﺻل
به ﻘﺎﺋﻢ ﺑﺘﺪﺭیج
ﺒﻴک ﻔﺼل نوع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺣتی همین علوم
ﻤﺪﺭسی ﻮﻣﺎﺩﻯ
ﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﻳک ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ
ﭼﻮﻥ عرﺑﺴﺘﺎﻥ
ﻤﻄﺮح کرﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﮐﺎﺭ
ﺭﺍ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ
ﻮ ﻳﺎ ﻣﺨﺘﺮﻋﺎﻥ
گرﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
همیشه ﺗﻤﺎم
عقل ﺒﺮﺗﺮ ﻧﺰﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
هر ﻘﻮمی ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ(ﻗﻀاء ) ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﺮ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟک ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻗﻀﺎئی ﺪﺍﺩﮔﺎهی
ﻨﻈﺮﻯ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻗﻀﺎﺕ
ﺩﺍﺩﮔﺎﻫﻰ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻧﻴﺖ ﺭﺃﻯ
ﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯﻣﺤلّ ﺤﺪّ ﺍﻗﻠّﻰ
ﺍﺯ ﺩﺍﺩﻩﻫﺎ ﻭﺣﻘﺎﻳق
ﺮﺃﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯﺣﻘﺎﻳق
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩم ﺪﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺳﻠﻮک آﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺍﺯولایت ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺩﺍﻭﺭﺍﻥ
ﻏﻴﺮﺍلهی ﺪﺭﺧﻄﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺣتی اﮔﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
همه ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎمی
ﻮﻏﻴﺮﺍﺳﻠﺎﻣﻰ.
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺻﻮﺍﺏ ﻭﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﺰﺩ ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﻟﺎ
ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻮﻫﺮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﺣتی اﮔﺮ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ
ﮐﻨﺪ ﻭیا ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﻣﻨﻄق ﻤﺎﺩﻯ ﻤﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻨﻈﺮ ﺑﺮﺳﺪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺟﺒﺮﺍﻥ
همه ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﻤﺪﺑّﺮ ﻭﻣﺠﺮﻯ
ﻮﺍقعی أﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
به (دو ﺪﺳﺖ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭﮔﻔﺘﻪ ﭘﻴﺮﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺪﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻯ الهی
اﺳﺖ. بقول
فردوسی عارف الهی
چو فرمان
یزدان چو
فرمان شاه
الهی .

553 - در حدیث
553 جلد 2 صفحه؟؟ ﺑﺤﺎﺭ)ﺍﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
گرﻭهی اﺯ ﺍﻫل
کوﻓﻪ ﻭﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺨﻠﻔﺎﻯ
عبّاسی ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﮔﻔﺖ:  عجبا ﻟﻠﻨﺎس
ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ ﺃﺧﺬﻭﺍ
ﻋﻠﻤﻬم کلّه ﻋﻥ
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﻓﻌﻤﻠﻮﺍ
ﺑﻪ ﻭ ﺍﻫﺘﺪﻭﺍ ﻭﻳﺮﻭﻥ
أﻧّﺎ ﺍﻫل اﻟﺒﻴﺖ
ﻟم ﻨﺄﺧﺬ ﻋﻠﻤﻪ
ﻭﻟم ﻨﻬﺘﺪ ﺑﻪ ﻭ
ﻧﺤﻥ أﻫﻠﻪ ﻭ ﺫُﺭﻳّﺘﻪ
فی ﻤﻨﺎﺯﻟﻨﺎ ﺍُﻧﺰل
اﻟﻮﺣﻰ ﻭﻣﻥ عندﻧﺎ
ﺧﺮج ﻠﻠﻨﺎس ﺍﻟﻌﻠﻢ
ﺃﻓﺘﺮﺍﻫﻢ ﻋﻠﻤﻮﺍ
ﻭ ﺍﻫﺘﺪﻭﺍ ﻭﺟﻬﻠﻨﺎ
ﻭﺿﻠﻠﻨﺎ؟ ﺍﻥ
هذﺍ ﻣﺤﺎل  ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺩم ﺠﺎﻯ ﺘﻌﺠﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺘﻤﺎم
علم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﺍﺟﺮﺍﻯ آﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﺍﻭ ﻋﻠم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻳم ﻮﻫﺪﺍﻳتی ﻨﺸﺪﻩ
ﺍﻳﻢ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺎ ﺍﻫل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﻭ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺎ ﻭحی
ﻨﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﺰﺩ ﻣﺎ ﻋﻠم ﻨﺎﺯل
گرﺩﻳﺪﻩ ﻭﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺣﺎل
ﺸﻤﺎ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺸﻮﻧﺪ
ﻭلی ﻤﺎﺟﺎﻫل ﻮﮔﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﻤﺎﻧﺪﻩﺍﻳﻢ.
(ﻋﻠﻢ) ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻨﻘﻮﻟﺎتی اﺯﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ أﻋمّ اﺯ
ﺳﻨّﻰ ﻭﺷﻴﻌﻰ ﺑﺪﺍﻥ
اﮐﺘﻔﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺳﻠﻮک
الهی ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻋﻠم
اﻣﺎﻣﺎﻥ اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
(ﻋﻠم ﺴﻠﻮک ﻮﺍﮔﺎهی
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺤﻘﺎﻳق اﻟﻬﺎمی
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺍﻫﺘﺪﻭﺍ)
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﺪﻧﺪ ﻳﻌﻨﻰ
(ﻫُﺪﺍ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ) ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﻭلی غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯ ﺍﻳﻥ ﻮﺍﮊﻩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﻋﻘلی
و تئوریک ﺮﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.(فی
ﻤﻨﺎﺯﻟﻨﺎ)ﺩﺭﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺎ ﮐﻪ ﻭحی ﻨﺎﺯل
ﺸﺪﻩ ﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻭﺣﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
اﻭﻟﺎﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﻭحی ﻮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍلهی
ﻮﻟﺪنّی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺑﺎﺯ (ﻣﻨﺎﺯﻝ) ﺑﻤﻌنی
ﻤﻨﺰﻟﺖ ﻭﻣﻘﺎم
اﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮعی ﻴک
ﺮﻭح اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻮ ﻫﺮﻳک
اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ
هماﻥ ﻤﻘﺎم الهی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯﻟﺤﺎﻇ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ ﻋﺮﺵ
رحمان ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ ﻭحی ﻮﺍﻟﻬﺎم
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﮑﺎﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﺒﺮﻧﺪ.
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺴﻨّﻰ
ﻭﺷﻴﻌﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺧﺒﺎﺭﻯ
ﺘﺎﺭیخی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺪﻭﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻟﺬﺍ
ﺍﺯ (ﺣﻘﺎﻳق ﺘﺎﺯﻩ)
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻣﻮﺭ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺘﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
ﻭﻋﻠم ﺴﻠﻮک الهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺳﺒﻴل عاﺩﺕ ﻭ
ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺩﻳﻮﺍﺭﺍﻳﻥ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﺒﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮ ﺧﺎﻧﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ
او ﻭﺍﺭﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻗﻄﻌﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ
ﻭﺑﺪﻧﺒﺎل ﻨﺨﻮﺩ
ﺳﻴﺎﻩ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ.
ﻭﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﻘﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﺪﻑ ﺍﺯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ.
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﭘﻨج ﺘﻥ
آل عبای زنده ﺩﺭ
ﭘﻨج ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎئم گرﺩﻧﺪ.

554 -  ﺍﺯﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺪﺭ ﻧﻬج اﻟﺒﻠﺎﻏﻪ
ﺍﻣﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ 180ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ:  إﻧﺘﻔﻌﻮﺍ
ﺑﺒﻴﺎﻥ اﻟﻠﻪ ﻭ
ﺍﺗّﻌﻈﻮﺍ ﺑﻤﻮﺍﻋﻈ
اﻟﻠﻪ ﻭ ﺃﻗﺒﻠﻮﺍ
ﻧﺼیحة ﺍﻟﻠﻪ ﻓﺎﻥّ
ﺍﻟﻠﻪ ﻗﺪ ﺃﻋﺬﺭ
ﺍﻟﻴﮑم ﺒﺎﻟﺠلیة
ﻭ ﺍﺧﺬ ﻋﻠﻴﮑم
اﻟحجّة ﻭ ﺑﻴّﻥ
ﻠﮑم ﻤﺤﺎبّة ﻣِﻦ
ﺍﻟﺄﻋﻤﺎﻝ ﻭﻣﮑﺎﺭﻫﻪ
ﻣﻨﻬﺎ ﻟﺘﺒﺘﻐﻮﺍ
ﻫﺬﻩ ﻭﺗﺠﺘنبوﺍ
ﻫﺬﻩ  ﺍﺯ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺍلهی ﺒﻬﺮﻩ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﻣﻮﻋﻈﻪ ﻭ ﭘﻨﺪ
ﺍلهی عبرﺕ ﺑﻴﺎﺑﻴﺪ
ﻭ ﻧﺼﻴﺤﺖ ﺍلهی
ﺮﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﺍﺷﮑﺎﺭﺍ ﺭفع
عذﺭ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭﺑﺮ
ﺷﻤﺎ ﺣُﺠّﺖ ﻭ ﺩﻟﻴل
گرﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﻣﻌﻴّﻥ کرﺩﻩ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺍﻋﻤﺎلی
ﺮﺍ ﺷﻤﺎ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﺭﻳﺪ
ﻭﭼﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎئی
ﺮﺍ ﺍﮐﺮﺍﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎﺩﻭﺭﻯ ﺒﺠﻮﺋﻴﺪ
ﻭ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﺪ ﺑﺒﺮخی
اﻋﻤﺎل ﺒﺮﺳﻴﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺑﺮخی ﺪﻭﺭ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺒﻴﺎﻥ کلّی ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﻳک ﺨﻄﺎﺑﻪﺍﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺍلهی ﺪﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﻮ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻭ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک الهی
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ اﻭم
کننده ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ
کلّی ﻤﻔﻴﺪ ﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭلی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﻮﺟﻬﻰ
ﺑﺒﺒﺎﻧﺎﺕ ﺍلهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻋمّ
اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺎﻣﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ ﺒﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ اﺯﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻭ ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ . ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻗﺪﺍم
ﺒﺎﻋﻤﺎل عباﺩﻯ
ﻮ ﻧﻴﻚ ﭼﻮﻥ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺑﻬﺒﻮﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻮﺍﺧﻠﺎق ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﻴﺎﻥ اﻟﻬﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻗﺮﺍﻥ ﻮ ﺒﻴﻨﺸﻬﺎﻯ
ﻋﻘلی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
همه ﮐس ﺑﻔﮑﺮﺵ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺑﺎﺯ (ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ) ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣﻮﺭ (ﺑﻴّﻥ ﻮ ﭘﻴﺪﺍ)
ﻭﺍﺷﮑﺎﺭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ اﺯ ﺍﻳﻥ ﺒﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﺴﺐ ﻫﻤﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰﺩﺭﺗﺴﻠﻴم
سلوکی ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﻈ
الهی ﻮ ﻧﺼﻴﺤﺖ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﻗﺮﺍﻥ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
کلّی ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﻣﻨﻄقی اﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل ﻮﻣﻮﻋﻈﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﻮﻋﻈﻪﺍﻯ
الهی اﺳﺖ.( ﻧﺼﻴﺤﺖ)
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻨﺪ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
(ﻧَﺼﻮح ﺸﺪﻥ) ﻭ ﺳﺎﻟم
ﻮﺳﺎﻟک ﻮﺍلهی ﺸﺪﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺻﺤﺖ ﻭﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺪﺭﺟﺴم
ﻮﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ( ﺃﻋﺬﺭ ﺍﻟﻴﮑﻢ)
ﺭفع عذﺭ ﺷﻤﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺍﻧﭽﻪ ﻟﺎﺯم
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭﻣﮑﺮﺭﺍ
ﻫﺸﻴﺎﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺘﻮﺟّﻪ
ﮐﺮﺩﻥ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺪﺍم آﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺨلق ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺗﻤﺎم
حُجت کرﺩﻩ ﻭ(ﺣُﺠّﺖ
ﻳﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﺞّ
سلوکی قائم ) ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
و توسّل ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺮﺍ ﺗﺎﻣﻴﻥ
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺟﺎﻯ
ﺒﻬﺎﻧﻪ ﻭ ﻋﺬﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ کسی اﻣﺮﻭﺯ
ﻭ ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ ﺍﺧﺮﺕ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺗﻤﺎم
ﺤُﺠّﺖﺗﮑﻤﻴل ﺸﺮﺍﻳﻄ
هشدﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل لاﺯم
ﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
(ﺣُﺠِﺖ ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩ) ﭘﻴﺮ ﺍلهی
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺤُﺠّﺖ ﺣﺮﻑ
ﺍﺧﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺰﻧﺪ ﺗﺎ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺳﺎﻟک ﺮﻭﺷﻥ گرﺩﺩ
ﻭ ﺗﺎ ﺣج أﮐﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﻤﺎﻥ (ﻇﻬﻮﺭ ﻣﺤَﺠّﺖ)
ﺍﺳﺖ. ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮﭘﺎﻳﺎﻥ حجّ ﺴﻠﻮکی
ﺪﺭ ﺣج أﮐﺒﺮ ﻗﺎﺋﻢ.
ﻇﻬﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺣج ﺴﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. (ﺑﺎﻟﺠﻠﻴّﻪ)
ﺑﻮﺿﻮح ﻮ ﺟﻠﺎﻯ
کافی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﺍﺑﻬﺎم
ﺒﺮﺍﻯ کسی ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ (ﺗﺠﻠّﻯ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ) ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
آﺷﮑﺎﺭﻯ ﻮ ﺑﻴﺎﻥ
ﺒﻴّﻥ اﺯ ﺩﻟﺎﺋل
ﻮ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ الهی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﺃﺧﺬ
ﻋﻠﻴﮑم اﻟﺤُﺠّﻪ)
ﻋﻠﻴﻪ ﺷﻤﺎ ﺣُﺠّﺖ
ﻭ ﻣﺪﺭک گرﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺍلهی
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
اﺳﺘﺪﻟﺎل ﻮﺣُﺠّﺖ
ﺭﺳﺎنی اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﺧﻄﺎﺭ ﻧﻬﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﻣﺤﺎﺑﻪ)
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻮﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺑﻮﺩﻥ او از ﺒﺮخی
أﻋﻤﺎل اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ کاﺭﻫﺎﻯ
ﺨﻴﺮ ﻭ ﻧﻴﻜﻮ ﮐﻤک
کنندﻩ ﺑﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح اﻧﺴﺎﻥ ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
(ﻣﮑﺎﺭﻫﻪ) ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﮑﺮﻭﻩ ﺍﻭ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک الهی ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺪﻭﺭﻯ
کرﺩ. ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪﻧﻔس
ﺑﺎﻟﻮﺩگی ﺮﻭﺍﻥ
ﻤﻨﺠﺮ ﮔﺮﺩﺩ. (ﻟﺘﺒﺘﻐﻮﺍ)
ﺗﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﻭ
ﻃﺎﻟﺐ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺁﻥ ﺑﺎﺷﻴﺪ. (ﺗﺠﺘﻨﺒﻮﺍ)
ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ ﻭ ﺑﺠﻨﺐ
ﻭ ﮐﻨﺎﺭﻯ اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﻭﻳﺪ.

555-  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ180ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﻯ أﮐثرﺍ
ﺍﻳﻥ ﺸﻌﺮ ﺭﺍ ﻗﺮاءﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩ:
ﻋﻠم اﻟﻤَحجّة
واضح ﻠﻤﺮﻳﺪﻩ ...
ﻭ ﺃﺭﻯ
اﻟﻘﻠﻮﺏ ﻋﻥ
اﻟﻤَحجّة فی
عمی  ﻭﻟﻘﺪ
ﻋﺠﺒﺖ ﻟﻬﺎﻟک
ﻮ ﻧﺠﺎﺗﻪ ...
ﻣﻮﺟﻮﺩة
ﻭﻟﻘﺪ ﻋﺠﺒﺖ
ﻟﻤﻥ ﻨﺠﺎ.   ﻋﻠم
ﻤﺤﺠّﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﻄﺎﻟﺐ
آﻥ ﻮﺍﺿح اﺳﺖ ﻭﻋﻠم
ﻤﺤﺠّﺖﻋﻠم حجّ
ﻴﺎ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﮔﺎهی اﺯ ﻭﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﻠﺎﺋم
ﻮﺳﻄ ﺮﺍﻩ ﺩﻟﻴل
ﺪﺭﺳتی ﺮﺍﻩ ﭘﻴﻤﺎﺋﻰ
ﻣﺴﺎﻓﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻤﺤﺠّﺖ ﻭﺣج کرﺩﻥ
ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺤﺞّ
ﻫﻤﺎﻥ أﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍلهی هستند. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺳﺎﻟک ﻤﺴﺎﻓﺮ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ ﺑحجّ
أﮐﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺣﺠّﺖ ﻋﻠمی
ﺒﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﭙﻴﺮ
ﺍلهی ﻮﺍﺿح اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺼﺎﺩﻕ ﺧﻮﺩ ﻳک حجّ
ﻮ ﻳک ﻘﺒﻠﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭﻳک هدﻑ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﺗﻘﺮّﺏ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻳک ﻤﻘﺎم الهی ﻮحَقّ
ﻮﺣﻘﻴقی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺟﺎﻯ ﺘﺮﺩﻳﺪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﻭﺻَﺮﻑ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﻳﺶ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﻣﺮﻳﺪﻩ) ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ ﺴﺨﺖ
ﻭ ﺷﺪﻳﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﻣﻥ ﻤﻴﺒﻴﻨم
که ﺩﻟﻬﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻥ ﻤﺤﺠّﺖ
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣج ﻮ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﮐﻮﺭ ﺍﺳﺖ.
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎم ﺤﺠّﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
حَقّ ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭلی
ﻤﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﮐسی ﺒﻮﻯ ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺍﻯ ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭﭼﺸم
ﺨﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯاﻣﺎم
ﻮ ﻣﺮﻳﺪ ﮐﺎﻣل
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺩل ﻮ ﺭﻭح ﻮ ﺫﻫﻥ
ﻮ ﺗﺨﻴّل آﻧﺎﻥ
ﻧﻘشی اﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻣﺎم ﻨﻴﺴﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﮐﻮﺭ ﻭ ﺩﺭﻋمی
هستند .ﻭﺑﻘﻮل ﻘﺮﺍﻥ
کسی که ﺍﻳﻨک کور
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﺍﺧﺮﺕ
ﻧﻴﺰ ﮐﻮﺭ ﺍﺳﺖ. ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
با ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی
اﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻨﻴﺰ ﻗﻄﻌﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍلهی ﻴﺎ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی ﻤﻠﮑﻮتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﮑﻤﻚ
ﺭﻭح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺒﺮﺳﺪ ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺭَﺣِم ﻴک
ﻤﺎﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺮﺍﻯ طی ﺪﻭﺭﻩﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
گرﺩﺩ. ﻭ ﺩﺭ ﺭﺣﻢ
ﺗﺎﺭﻳکی ﺤﮑم ﻔﺮﻣﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺒﺎ ﮐمی
عقل ﻮ ﮐﻮﺭﻯ ﺪل
ﺪﻭﭼﺎﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺗﻌﺠﺐ ﻣﻥ
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ هلاکت ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻧﺠﺎﺗﺶ ﻧﻴﺰ ﮐﻨﺎﺭﺵ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻓﺮﺍﻫم
اﺳﺖ.آﺏ ﺩﺭ ﮐﻮﺯﻩ
ﻭ ﺍﻧﻬﺎ ﺗﺸﻨﻪ ﻟﺒﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺪﺭﮐﻨﺎﺭ ﻭﻧﺰﺩﻳک
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﺒﻠّﻎ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮک
الهی هست . ﻭلی
آﻧﻬﺎ ﺗﻮﺟﻬی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻫﻤتی ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
(ﻫﻠﺎﮐﺖ) ﺍﻧﻬﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﻮ ﻣﻘﺎم ﺮﻭﺣﻰ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻄﻮﺭ ﺗﺪﺭﻳﺠی
ﻮ ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ عقل
ﺠﺰﺋﻰ ﺗﺎ ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ
ﺒﺨﺮﻓتی ﻮ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻴﻬﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﻧج ﺒﺪﻫﺪ
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎقی ﻤﺎﻧﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻥ ﺰﻧﺪگی
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﻴک ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺮﻭﻧﺪ
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘل ﭽﻨﺎﻥ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺮﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺗﻌﺠﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻥ ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻳﻌنی
ﭽﮕﻮﻧﻪ ﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﻠﻮک
الهی کرﺩﻧﺪﻭﻣﻮﻓق
ﻨﻴﺰ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻤﺘﺮ ﻗﺎﺻﺪﺍﻥ
ﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻣﻮﻓق
ﺒﻨﻬﺎﻳﺖ ﺭﺍﻩ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺍﮐثرﺍ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﻮﺻﻠﺎﺕ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻮ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺳﺨﺖﺗﺮ
ﺍﺯ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺣتی ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﺗﻌﺠﺐ
ﺍﻣﺎم اﺯ ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺳﻬﻮﻟﺖ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺣتی ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻮﭘﻴﺮ ﺍلهی آﻧﻬﺎ
ﺗﻮقع ﭽﻨﻴﻥ ﻨﺠﺎﺕ
ﺳﺮﻳﻌﻰ ﺭﺍﻧﺪﺍﺷﺘﻨﻪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺪﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻯ ﻨﺎﺩﺭ ﻭ ﮐﻤﺘﺮ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮ ﺍﻣﺮﻋﺠﻴﺐ ﻧﻴﺰ
ﻧﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖ ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺮ ﻧﺎﺩﺭﻋﺠﻴﺐ
ﻭﺟﻠﺐ ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺍﻳﻥ ﺸﺎﻧس ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺧﻮﺩ ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.

556 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﻣﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ180ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻪ
ﻗﺮﺍﻧﻰ (ﻗل
فلله ﺍﻟحجّة ﺍﻟﺒﺎلغة،
ﻳﻌنی ﺒﮕﻮ ﮐﻪ ﺣﺠﺖ
ﺑﺎﻟﻐﻪ ﻭ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺑﺤﺠّﺖ ﺍلهی ﻘﺎﺋﻢ)
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﺫﺍ ﮐﺎﻥ ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻗﺎل
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی ﻠﻠﻌﺒﺪ
ﺃﮐﻨﺖ ﻋﺎﻟﻤﺎ؟
ﻓﺎﻥ ﻘﺎل ﻨﻌﻢ ﻗﺎل
ﺃﻓﻠﺎ ﻋﻤﻠﺖ ﺑﻤﺎ
ﻋﻠﻤﺖ؟ ﻭﺍﻥ ﻘﺎل
کنت ﺟﺎﻫﻠﺎ ﻗﺎل
اﻟﻠﻪ ﺃﻓﻠﺎ ﺗﻌﻠّﻤﺖ؟
ﻓﺘﻠﻚ ﺍﻟحجّة ﺍﻟﺒﺎلغة
ﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی  ﭼﻮﻥ
ﺮﻭﺯﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺎﺷﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺒﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻳﺎﻋﺎﻟم ﻮﺍﮔﺎﻩ
ﺑﻮﺩﻯ ﻭﻣﻴﻔﻬﻤﻴﺪﻯ؟
ﺍﮔﺮﺑﻨﺪﻩ ﺑﮕﻮﻳﺪ
آﺭﻯ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖﭘس ﭼﺮﺍ ﺑﺪﺍﻥ
عمل ﻧﮑﺮﺩﻯ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺟﺎﻫل
ﻮبی اﻃﻠﺎع ﺒﻮﺩﻡ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮک
الهی ﻮﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﺍلهی ﺨﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ ﭘس
ﭼﺮﺍ ﻧﻴﺎﻣﻮﺧتی
ﻮﻣﻄﻠﻊ ﻧﺸﺪﻯ. ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ ﺤُﺠّﺖ ﺑﺎﻟﻐﻪ
ﻭ (ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل ﻤﺤﮑﻮم
کنند) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻤﻮﺿﻮع
ﺮﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻘﻴﻪ
ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺨﻠﺎﺻﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐس
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻠﻢ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ.
ﺯﻳﺮﺍﻋﻠم ﭽﻴﺰﺧﻮﺏ
ﻭﺿﺮﻭﺭﻯ ﺒﻨﻈﺮ
ﻫﻤﮕﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐسی ﻨﻴﺎﻣﻮﺧﺖ
ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻣﺤﮑﻮم الهی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭلی ﺒﺎﺯ(ﻋﻠم
ماﺩﻯ) ﮐﺴﺐ ﺍﻥ ﺨﺮﺝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﮐسی
ﭙﻮل اﻳﻥ کاﺭ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭک ﻮ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﻬم ﺘﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻴﭽﮑس ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺟﺎﻫل ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﺩﺭﺟﺎﻫل ﻤﻴل
ﺒﮑﺴﺐ ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺩﺭﺟﻬل ﺨﻮﺩﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺒﺮﺩ ﻭﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ (ﻋﻠم ﺴﻠﻮﻙ)
ﺍلهی ﻮﻓﻥّ ﻮﻫﻨﺮ
ﺍﻧﺠﺎم آﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﺸﺶ ﺑﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭﻳﺎﻓﺘﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﻭﻗﺒﻮل ﺘﺴﻠﻴم
ﻤﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﮐسی
همه ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍلهی
ﻮﭘﻴﺮ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰﻋﻤل ﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﺤﮑﻮﻡ ﮐﺮﺩﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺣُﺠّﺖ
ﺑﺎﻟﻐﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﻯ ﺪﺳﺖ
ﺧﺪﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺰﺩ.ﻭلی ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی ﺤُﺠّﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﻳک اﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
هفتﮔﺎﻧﻪ ﻧﻴﺰ ﺣﺠﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻐﻪ
ﻭ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
ﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
بمعرفی
خداوند
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﻭﺑﺎلغ کنندﻩ) ﺑحجّ
أﮐﺒﺮ قائم ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺣﺠﺖ ﻭﺩﻟﻴل
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻘﻠﻴﺪ ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﻮﭘﻴﺮﻭﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﺎﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﺤﺠتی ﻮ ﻣﺪﺭﮐﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم عرﺵ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
پیامبرگونه ﺑﺨﻠق
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻋﻘل
ﻮﮐﻤﺎا اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺑﺎلغ
گرﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺟﺴﻢ ﺩﺭ ﭘﺎﻧﺰﺩﻩ
ﺳﺎﻟگی ﺒﺎلغ ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺫﻫﻥ ﺪﺭ ﭼﻬل ﺴﺎﻟﮕﻰ
ﻭﺭﻭح ﺪﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺣتی
اﮔﺮ ﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ
هنوز ﺩﺭﮐﻮﺩکی
ﺒﺎقی ﻤﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﭘﻴﺮ ﺍلهی که (ﺣﺠّﺖ
ﺳﺎﻟﻚ) ﺍﺳﺖﺣﺮﻑ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺣﺮﻑ ﺍﺧﺮ
ﻭ ﻧﻬﺎئی اﺳﺖ.ﻭﺟﺎﻯ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺍلهی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺣتی اﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺧﻄﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ (ﺍﺗﻤﺎم
ﺤُﺠّﺖ) ﺍﺧﺮﻳﻦ
(ﺩﻟﺎﺋل ﻤﻮﺟﺒﻪ
ﻭﺑﺎﻟﻐﻪ) ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻬﺪﻓﻬﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﺑﻠﻮغ ﻮ ﻭﺻﻮل
ﻮﮐﻤﺎل ﺮﻭح ﺮﺍ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺎلغ
ﻮﻋﺎﻗل ﻮﺑﺎﻋﻘل
کلّی ﻮﺍلهی ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺑﻬﺪﻑ ﻭ ﺍﻣﺮﻳﻪ
ﺍﺯلی اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
فرمان (ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ)
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. (ﺣﺠّﺖ
ﺑﺎﻟﻐﻪ) ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
از علائم ﻤﻴﺎﻥ
ﺮﺍﻩ ﻭ ﻭﺳﻄ آﻥ ﺪﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺭﻩﺭﻭ ﺩﺭﺳﻔﺮ
ﺍلهی اﻳﻥ
علائم اﺯ ﻗﺒل ﻤﻌﻠﻮم
ﺪﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺮﺍﻩ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﺩﺭﺳتی ﺒﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺳﻔﺮ ﺧﻮﺩ ﻭﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﻳﺶ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭﻣﻄﻤﺌﻥﺘﺮ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﺗﻮﻗﻒ
ﻣﻴﺎﻥ ﺮﺍﻩﺧﻄﺮﻧﺎک
ﻮﻫﻠﺎﮐﺖ ﺑﺎﺭ ﺍﺳﺖ.
(ﻭﺳﻄ ﺮﺍﻩ) ﺑﺎﺯ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺭﺍﻩ ﺳﺎلک ﺒﺎﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺣﻴﺎﺗﺶ ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺭﻫﺮﻋﺼﺮدیگر
ﺍﻋمّ اﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
زمان آﺷﮑﺎﺭ ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺘﻮﺭ ﮐﻪ ﻏﺎﻳﺐ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم ﺤسینی ﺪﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻥ
عضو ﭘﻨج ﺘﻥ آل
عبا ﺩﺭﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻭﺣﺠّﺖ ﻭﻣﺤﺠّﻪ
ﻭﺣﺠّﺖ ﺑﺎﻟﻐﻪ
ﻭﺍﺧﺮﻳﻥ اﺗﻤﺎم
ﺤﺠّﺖ ﻭ ﺍﻭﻟﺘﻴﻤﺎﺗﻮم
الهی اﺳﺖ.

557- از
امام رضا است (ج2
ص181 بحار) که
میفرماید :   ما ﻣﻮﺍﻟﻴﺎﻥ
ﻮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺍﺳﺘﺎﺭ
ﺩﻟﻴل ﻮﻣﻌﺠﺰﻩ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻧﻴﺰ ﭘﻰ ﻧﻮﺷﺖ ﻓﺮﻣﻮﺩ:  إنّما
ﺧﺎﻃﺐ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻌﺎﻗﻞ
ﻭ ﻟﻴس أﺣﺪ ﻳﺄتی
ﺒﺂیة  ﻭﻳﻈﻬﺮ
ﺩﻟﻴﻠﺎ ﺍﮐثر ﻣﻤّﺎ
ﺟاء ﺒﻪ ﺧﺎﺗم اﻟﻨﺒﻴّﻴﻥ
ﻮ ﺳﻴّﺪ ﺍﻟﻤﺮﺳﻠﻴﻦ
ﻓﻘﺎﻟﻮﺍ ﮐﺎﻫﻥ
ﻮﺳﺎﺣﺮ ﻭﮐﺬّﺍﺏ
ﻭﻫُﺪﻯ ﻤﻥ إﻫﺘﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻮﺭﺩ
ﺧﻄﺎﺏ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻫﻴچ کس ﭼﻮﻥ ﺨﺎﺗم
ألأﻧﺒﻴﺎ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﺩﻟﻴل کافی ﻨﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﺑﺎﺯ ﺑﺮخی
گفتند ﮐﻪ ﻭﻯ ﺴﺎﺣﺮ
ﻭ ﮐﺎﻫﻥ ﻮﺩﺭﻭﻏﮕﻮ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻫُﺪﺍ ﺟﺴﺖ ﻭ
ﻣُﻬﺘﺪﻯ گردﻳﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻃﺎﻟﺐ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪ.
غیر ﺍﻥّ
اﻟﺄﺩلّة ﻳﺴﮑﻥ
اﻟﻴﻬﺎ ﮐثیر ﻣﻥ
اﻟﻨﺎس ﻭﺫﻟک إﻥّ
اﻟﻠﻪ ﻳﺄﺫﻥ ﻠﻨﺎ
ﻓﻨﺘﮑﻠّﻢ ﻭ ﻳﻤنع
ﻔﻨﺼﻤﺖ ﻭﻟﻮ ﺃﺣﺐّ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻥ لا ﻳﻈﻬﺮ
ﺣﻘّﻨﺎ ﻣﺎ ﻇﻬﺮ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﻟﺎﺋل ﻮﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺧﻴلی اﺯ ﻣﺮﺩم ﺒﺪﺍﻥ
آﺭﺍم ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اﺟﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻣﻄلبی
ﻮﺩﻟﻴلی ﺒﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎنع ﺸﺪ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﮐﺖ ﻣﻴﻤﺎﻧﻴﻢ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ ﻣﺸﻴّﺖ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪحَقّ ﻤﺎ
ﻇﺎﻫﺮ ﻧﮕﺮﺩﺩ حَقّ
ﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﻇﺎﻫﺮ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺖ ﻭﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
کامل الهی ﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ ﻤﺸﻴتی
اﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﺘﺎیج ﺸﻬﻮﺩﻯﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻨج ﺘﻥ
آﻟﻌﺒﺎ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺗﺎﺣﻘّﺎﻧﻴﺖ ﺍﻳﻥ
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺮﻭﺷﻥ
گرﺩﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﻭﺩﻟﻴل
الهی اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺤﻘّﺎﻧﻴّﺖﮐﻤﺎل
الهی آﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩم عاﺩﻯ ﺍﻣﺎمی
ﭽﻮﻥ ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﻯ
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻭﺗﻔﺮیح
کرده ﺗﺎ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ اﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ عدم ﻤﺸﻴﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻌﺪم ﺘﺤﻘق
گفتهﻫﺎﻯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﮕﺮﻓﺘﻥ ﻮﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ آﻧﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺮخی ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺒﻌث ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻨﺒﻴﻴّﻦ ﻣُﺒﺸّﺮﻳﻥ
ﻮ ﻣُﻨﺬﺭﻳﻦ ﻳﺼﺪﻋﻮﻥ
ﺒﺎﻟﺤﻖّ فی ﺤﺎل
اﻟﻀﻌﻒ ﻭ ﺍﻟﻘﻮّة  ﻭ ﻳﻨﻄﻘﻮﻥ
فی أﻭﻗﺎﺕ ﻟﻴﻘضی
اﻟﻠﻪ ﺃﻣﺮﻩ ﻭ ﻳﻨﻔﺬ
ﺣﮑﻤﻪ  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻤﺒﺸّﺮ
ﻭﻣﮋﺩﻩ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
( ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ) ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺧﻄﺎﺭ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯﺧﻄﺮﺍﺕ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﺍﺳﺖ
ﺗﺤﻘق گفتهﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﺿﻌﻒ ﻭﻗﻮّﻩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ ﺩﺭک
ﻮﺗﻮﺍﻥ ﺴﻠﻮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺣﻘﺎﻧﻴّﺖ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﻭﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯ
الهی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻭﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﻇﺎﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
گرﺩﺩ. ﻭﻣﻌﺠﺰﻩ
ﻭ ﺩﻟﻴل ﺤﻘﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺮﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﻧﻄق
ﻮﮐﻠﺎم إﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﻗتی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻣﺮ ﺍلهی ﺮﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺍﻣﺮ
ﺳﻠﻮک الهی ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻮ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺣﮑم الهی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯﺴﻠﻮک
آﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻮﺍﻟﻨﺎس
علیّ ﻄﺒﻘﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻔﻴﻥ
ﺸﺘّﻰ ﻓﺎﻟﻤُﺴﺘَﺒﺼﺮ
علیّ ﺴﺒﻴل ﻨﺠﺎة
ﻣﺘﻤﺴّﻚ ﺑﺎﻟﺤﻖّ  ﻓﻴﺘﻌﻠّق
ﺒﻔﺮع ﺃﺻﻴﻞ ﻏﻴﺮ
ﺷﺎکّ ﻮﻟﺎ ﻣُﺮﺗﺎﺏ
ﻭﻟﺎ ﻳﺠﺪ ﻋنی ﻤﻠﺠﺄ
ﻭلی ﻤﺮﺩم
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻃﺒﻘﺎﺕ
( ﺩﺭﻓﺼل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ) ﺑﺎﻫم ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻧﺎﻧﮑﻪ
ﻣُﺴﺘﺒﺼﺮ ﻭ ﺑﺎ
ﺑﺼﻴﺮﺕ ﻳﻌنی ﺴﺎﻟک
عاقل ﻮ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
و توسّل ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍلهی ﺨﻮﺩ
(ﺗﺒﺼّﺮ ﻭﭼﺸم قُرّه)
ﺩﺍﺭﺩ ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﻨﺠﺎﺕ ﻭﺭﺍﻩ ﻓﺮﺍﺭﻯ
اﺯﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﺯ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺨﺖ ﻣﺘﻤﺴّک ﻮ
ﺩﺍﻣﻥ گرﻓﺘﻪ ﺑﺤﻖّ  ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﺤقّ الهی
هستند . ﻭﻟﺬﺍ ﭼﻨﻴﻥ
ﺸﺨصی ﻮﺍﺑﺴﺘﻪ
ﻭﺩﺳﺖ ﺑﺪﺍﻣﺎﻥ
ﻴک ﺸﺎﺧﻪ ﻭﻓﺮعی
اﺯ أﺻﻠﻪ ﺍﻯ الهی
ﻮ ﺍﺻﻴل ﺪﺭ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﻣﺘﺸﺒّث
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ. ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍلهی ﻴﺎ ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﻣﺎم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﻤﻦ (ﺍﻣﺎﻡ
گوینده حدیث) ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺷکّ ﻮﺗﺮﺩﻳﺪﻯ
ﺪﺭ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭﺍﻟﻮﻫﻴﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻣﻥ
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ ﭙﻨﺎﻩ
ﮔﺎﻩ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺠﺎئی ﺪﻳﮕﺮ
ﭘﻨﺎﻩ ﻧﻤﻴﺒﺮﺩ.
ﻮﻃﺒقة
ﻟم ﻴﺄﺧﺬ ﺍﻟﺤقّ
ﻤِﻥ ﺃﻫﻠﻪ ﻓﻬم
کرﺍﮐﺐ ﺍﻟﺒﺤﺮ
ﻳﻤﻮج عنذ ﻣﻮجة  ﻭ ﻳﺴﮑﻦ ﻋﻨﺪ
ﺳﮑﻮﻧﻪ   ﻃﺒﻘﻪ
ﻭﮔﺮﻭﻩ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩم هستند ﮐﻪ
ﺣﻘﺎﻳق ﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻫل
ﺤقّ ﻨﮕﺮﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ
ﻭﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻧﺪ
ﻳﻌنی عباﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﻮﺣتی ﺴﻠﻮک
تعباﺩﻯ کرﺩﻧﺪ
ﻭلی ﻴﺎﺯ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻭﺑﺤقّ
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﻬﺮﻩ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭﺩﻧﺒﺎل
أﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻤﺮﺩﻩﺍﻯ
ﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﻏﻴﺮ ﺍلهی
ﺒﺮﮔﺰﻳﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﮐﺎﻣل الهی
ﻮﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
و عرش رحمان ﻮ ﻣأﻣﻮﺭ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﻟﮕﻮﻯ
عباﺩﻯ ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻮﻥ
ﻤﺴﺎﻓﺮﺍﻥ ﺪﺭﮐﺸتی
ﺒﺪﺭﻳﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﻮجی
آﻣﺪ ﺑﺎ آﻥ ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﻮﺟی ﻨﺒﻮﺩ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.  ﻮﻃﺒقة ﺍﺳﺘﺤﻮﺫ
ﻋﻠﻴﻬم اﻟﺸﻴﻄﺎﻥ
ﻭﺷأنهم اﻟﺮﺩّ
علیّ ﺃﻫل الحقّ
ﻭ ﺩفع الحقّ ﺑﺎﻟﺒﺎﻃﻞ
ﺣﺴﺪﺍ ﻣﻥ عند ﺃﻧﻔﺴﻬﻢ
ﻓﺪع ﻤﻥ ﺬﻫﺐ ﻳﻤﻴﻨﺎ
ﻭﺷﻤﺎﻟﺎ ﮐﺎﻟﺮﺍعی
اﺫﺍ ﺍﺭﺍﺩ ﺍﻥ ﻴﺠمع
غنمه ﺟﻤﻌﻬﺎ ﺑﺄﺩﻭَﻥ
سعی  ﻃﺒﻘﻪ
ﺳﻮم کسانی هستند
ﮐﻪ ﺍﺳﻴﺮ ﻭﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻥ گرﻭهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺭﺩ
ﺑﺮ ﺍﻫل ﺤقّ ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺯﺩﻧﺪ. ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺤﺮﻭم اﺯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺤقّ ﺮﺍ ﺑﺎ ﺑﺎﻃل
ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩﻧﺪ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
آﻧﻬﺎ ﺣﺴﺎﺩﺕ ﺑﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺪﺍﺭﺩ
ﭘس ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﻦ ﺗﺎ ﺑﻬﺮ ﻃﺮﻑ
ﺭﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﭼﭗ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻭلی ﺨﺪﺍ ﭼﻮﻥ ﭽﻮﭘﺎﻥ
هرﮔﺎﻩ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﺣﺪّ
ﺍﻗلّ کوﺷﺶ ﺟمع
آﻭﺭﻯ ﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻯ ربّ
النوع ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺍﻭﺭﻯ ﻮﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ. ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺩﺭ ﻧﺎﻣﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﻥ ﺮﺍﻭﻯ ﻤﻴﻨﻮﻳﺴﺪ:
ﺬﮐﺮﺕ ﻣﺎ
ﺍﺧﺘﻠﻒ ﻓﻴﻪ ﻣﻮﺍﻟﻰّ
ﻓﺎﺫﺍ ﮐﺎﻧﺖ ﺍﻟﻮﺻیّة
ﻭ ﺍﻟﮑِﺒﺮ ﻓﻠﺎ
ﺭﻳﺐ ﻭ ﻣﻦ ﺟﻠس ﻣﺠﺎﻟس
ﺍﻟﺤﮑﻢ ﻓﻬﻮ ﺍﻭلی
ﺒﺎﻟﺤﮑﻢ ﺃﺣﺴﻥ
ﺮﻋﺎیة ﻣﻥ اﺳﺘﺮعیت
ﻓﺎﻳّﺎﻙ ﻭﺍﻟﺄﺫﺍعة
ﻭﻃﻠﺐ ﺍﻟﺮﺋﺎسة
ﻓﺎﻧّﻬﻤﺎ ﺗﺪﻋﻮﺍﻥ
الی اﻟﻬﻠکة  ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻮ (ﻣﺪّﻋﻴﺎﻥ ﺘﺸﻴّﻊ)
ﮔﻔﺘﻴﺪ ﻣﻄلع ﺸﺪﻡ.
ﺍﮔﺮﺳﻔﺎﺭﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐسی می ﻨﻤﺎﺋﻰﺑﺪﻭﻥﺘﺮﺩﻳﺪ
ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
هرﮐس ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺠﻠﺴﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺤﮑم ﻮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺒﻨﺸﺎﻧﺪ ( ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭﻫﻤﺎﻥ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ) ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻮﺍلهی اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی هستند .ﭘس
ﺷﻤﺎ ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ
ﮐﻪ ﺗﺤﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻧﻴکی
ﻮﺩﻗﺖ ﮐﻨﻴﺪ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺪﻫﻴﺪ ﻭﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﻄﻠﺐ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﮐﻨﻴﺪ
ﻭ ﺳﺮ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ ﺑﻴﻔﺘﻴﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﺫﺍﻋﻪ ﻭ ﺍﺷﺎﻋﻪ
ﺗﺒلیغ ﺒﻨفع آﻧﻬﺎ
ﻭﻃﻠﺐ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺑﺮ ﻋﺪﻩﺍﻯ
اﺯﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺒﻨﻤﺎﺋﻴﺪ
ﻭﺳوء استفادﻩ
ﻧﮑﻨﻴﺪ. ﺩﺭ ﺍﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﺧﻮﺍهید ﺷﺪ.  ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
اﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻳﺎﺩ ﺍﻭﺭﻯ
اﺯﺳﻔﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﻔﺎﺭس
ﮐﺮﺩﻯ ﭘس ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺩﺍﺭﻯ ﺒﺮﻭﻯ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮ ﺧﻴﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﺍﻥ
ﺸاء اﻟﻠﻪ ﺑﻤﺼﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻯ ﻭﺩﺭﺣﺎل
ﺃﻣﻥ ﻮ ﺍﻭم ﺒﻮﺩﻯ
(ﭘس ﺍﺯ ﺳﻔﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍلهی ﺨﻮﺩ ﺑﻔﺎﺭس
ﻭﭘﺎﺭس ﻭ ﭘﺎﺭﺳﺎئی
ﻨﻤﻮﺩﻯ ﺑﻤﺼﺮ ﺁﺑﺎﺩ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻯ) ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﺑﻮﺩ ﺳﻠﺎم
ﻤﺮﺍ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﺎﻥ
( ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺍلهی ﻮ ﺑﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ) ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺪﻩ ﮐﻪ ﺗﻘﻮﺍ ﻭﺗﺮس
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﺍﺩﺍﻯ
ﺍﻣﺎﻧﺖ (ﺍﻭﻡ) ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﻧﻬﺎ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﻋﻠﻴﻪ
ﻣﺎ ﺟﻨﺠﺎل ﻮﺷﺎﻳﻌﻪ
ﻭ ﺍﻓﺸﺎﻯ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺑﮑﻨﺪ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﭘﻴﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺣﻔﺎﻇت
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺍﻣﺎم ﺮﺍ
ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ) ﺩﺭ ﺣﮑم
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﺠﻨگی
ﻤﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
عباﺭﺕ ﺍﻣﺎم اﺳﺖ
ﮐﻪ:  ﺬﮐﺮﺕ
ﺷﺨﻮﺻک الی ﻔﺎﺭس
ﻓﺎﺷﺨﺺﻋﺎﻓﺎک
اﻟﻠﻪ ﺧﺎﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﻟک ﻮﺗﺪﺧل ﻤﺼﺮ
ﺍﻥ ﺷاء اﻟﻠﻪ ﺁﻣﻨﺎ
ﻓﺎﻗﺮﺃ ﻣﻥ ﺘثق
ﺒﻪ ﻣﻥ ﻤﻮﺍلی
اﻟﺴﻠﺎﻡ ﻭﻣﺮﻫم
ﺒﺘﻘﻮﻯ اﻟﻠﻪ ﺍﻟﻌﻈﻴﻢ
ﻭﺃﺩائ اﻟﺄﻣﺎنة
ﻭﺃﻋﻠﻤﻬم ﺃﻥ
اﻟﻤﺬیع
علینا ﺣﺮﺏ ﻟﻨﺎ
ﭼﻮﻥﺒﮑﻤﺎل
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺮﺍ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺪﻩ
ﮐﻪ ﺗﻘﻮﺍ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﺩﺍﻯ
أﻣﺎﻧﺖ ﺍلهی ﺪﺭﺍﻭم
ﻮ سلوک و عهد
الست خود ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﺎﺵ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﭼﻮﻥﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻤﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻧﻪﻫم ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﻮ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ. (ﻣﺼﺮ)
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺳﻤﺒﻮل ﺴﺮﺯﻣﻴﻥ
آﺑﺎﺩ ﻭ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻨﺎﺳﻮﺕ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ پس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺑﺨﻮﺭﻧﺪ ﻭﻣﻌﺼﻮم
از ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻳﻥ
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﺎﻣﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﮐﺮﺩﻯ ﻭﭘﺎﺭﺳﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻯ
ﻭﺑﺎ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍلهی ﻤﻮﻓﻖ ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻯ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺴﻠﺎم ﺒﺮﺳﺎﻥ ﻭﻗﺮاءﺖ
ﺳﻠﺎم ﺒﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
قُرّه ﺭﺳﺎﻧﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ.ﺗﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺳﻠﻮک الهی ﺒﺪﻩ
ﮐﻪ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺘﺮﺳﻨﺪ ﻭﺗﻘﻴﻪ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﺗﻘﻮﺍ ﻭﺳﻠﻮک
الهی ﺮﺍﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﺍﺩﺍﻯ
(ﺍﻣﺎﻧﺖ و اوم
با ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﭘﻴﺮ ﺍلهی ﻮﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک أﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ ﻭﺍﻭم
کنند ﺗﺎ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳند . ﻭﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮک ﻮﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺨﻮﻳﺶ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍلهی
ﻮ ﺍﺯ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑسی ﭽﻴﺰﻯ
ﻨﮕﻮﻳﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻥ ﺰﻣﺎﻥ ﻮﺣتی
اﻣﺮﻭﺯﻩ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺳﺨﺖ ﺑﺎ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺷﺪﻳﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ.  ﺑﻌﺪ
ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻥ ﺒﻔﮑﺮ ﺳﻔﺮ
ﺑﻤﺼﺮ ﻧﺒﻮﺩﻡﻭلی
ﭙس ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺒﻐﺪﺍﺩ
ﺑﻤﺼﺮ ﺭﻓﺘﻢ. ﻭﺑﺎﺯ
ﺭﺍﻭﻯ ﻮﺷﺎﻳﺪ ﻣﺘﻌﻤﺪﺍ
ﻭﺍﻧﻤﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎم
ﺮﺍ ﺩﺭﻧﻴﺎﻓﺖ ﮐﻪﺳﺮ
ﺯﻣﻴﻥ ﻤﺼﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻴک ﺴﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺻل اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻨﻤﻮﻧﻪ ﻳک ﻤﻌﺠﺰﻩ
ﺍﻣﺎم ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﮐﺎﺭ
ﺍﻣﺎم ﻨﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻮﺿﻮع ﻨﺎﻣﻪ
ﻧﻴﺰﻫﻤﻴﻥ ﻤﻌﺠﺰﻩ
ﺧﻮﺍهی او ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺸﮑل ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﺎﻣﻪ ﺑﺮﺍﻯ اﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﻳﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
(ﺣﺠّﺖ ﻭﺩﻟﻴل ﻮﻣﻌﺠﺰﻩ)
ﺍﺯ ﺭﺍﻭﻯ ﻮﻣﺒلّغ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺮﺩم اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻤﻌﺠﺰﻩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک الهی اﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺎﻳﺪ (بطور ﻏﻴبی
ﻮ ﻧﺪﻳﺪﻩ) ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی اﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺑﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
سالک ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺪﺍﺷﺖ
ﺗﺎ ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
علم اﻟﻴﻘﻴﻦ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺑاﻮﺭﻯ ﻫﺎﻯ
عین اﻟﻴﻘﻴنی ﺮﺳﻴﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻭل
ﻤﻌﺠﺰﻩ ﺍﻣﺎم ﺮﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﺑﻌﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
حتی ﺒﺎﻭﺭﻫم ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎﻳک
ﺘﻮﺟﻴﻪ و
تفسیر ﻋﻠمی ﻮ ﻳﺎ
ﺟﺎﺩﻭئی ﻮﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻋﺒﺎﺭﺕ
ﺩﺭ ﺑﻮﺩﻥ ﻤﻦ ﻭﺻﻴّﺖ
ﻭ ﺍﺭﺷﺪ ﺑﻮﺩﻥ
اﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺎﻧﺸﻴﺒﻦ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺯ ﭘﺪﺭﺵ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ ﺟﺎﻯ
ﺘﺮﺩﻳﺪ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭلی
اﻳﻥ کاﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم کاﻇم ﺴﻮﻣﻴﻥ
ﻔﺮﺯﻧﺪ الهی
شده ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺒﻮﺩ ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ
الهی ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﺒﻨﺎﻡ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴل ﺒﺎﻋث
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
طریقت وولایت ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻴﻪ
ﺷﺪ ﻭﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
اﻣﺎﻣﻴﻬﺎ ﺷﺶ ﺍﻣﺎﻣﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ. ﻭﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣام ﺮﺿﺎ
ﺫﮐﺮ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ ﻭﺍﻫل ﺘﺴﻨﻥ
هستن ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
الهی ﻮﮐﺎﻣل ﻮﺑﺎلغ
عقلی ﻮ ﺍلهی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭلی ﻤﺪعی اﻣﺎﻣﺖ
ﻭ ﺭﻫﺒﺮﻯ ﻣﺬﻫبی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻨﮑﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺍﺯ
ﺁﻥ هستند ﻭﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺣﺪﻳث ﺑﺎ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻤﺎﺩﻯ ﺑﺎﺯ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴک اﺳﺖ.

558 -  ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ183ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ:  أﻥّ ﺤﺪﻳثنا
ﺻَﻌﺐ ﻣُﺴﺘﺼﻌﺐ
ﻟﺎ ﻳﺤﺘﻤﻠﻪ ﺍﻟّﺎ
ﻣﻠک مُقرّب ﺃﻭ
نَبیّ مُرسَل ﺃﻭ
ﻋﺒﺪ ﺍﻣﺘﺤﻥ اﻟﻠﻪ
ﻗﻠﺒﻪ ﻟﻠﺄﻳﻤﺎﻥ
مﺪﻳنة ﺣﺼﻴنة  ﺣﺪﻳث
ﻳﺎ ﻣأﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻤﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺳﺨﺖ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻭﺳﺨﺖ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻫﻴچ کس ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺗﺤﻤّل
کند ﻭ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﻣﻘﺮّﺏ ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎ ﺭﺳﺎﻟتی الهی
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻨﺪﻩ ﺍلهی ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﻠﺐ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻤﺎﻥ
اﻣﺘﺤﺎﻥ ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭼﻮﻥ ﺸﻬﺮ ﺑﺎ ﺣﺼﺎﺭﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺴﺎﺋل اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﮐﻪ (ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺣﺼﻴﻨﻪ)
ﻳﺎ ﺷﻬﺮ ﺑﺎﺣﺼﺎﺭ
ﻳﻌنی ﭽﻪ. ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺍﻟﻘﻠﺐ
ﺍﻟﻤﺠﺘمع ﻴﺎ ﺩلی
که ﺟمع ﻮ ﺟَم ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس ﺣﺪﻳث
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﭼﻪ ﮐﻠﺎم
الهی ﻮﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﺳﻠﻮکی آﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﻮﺿﻮع ﺃﻣﺮ
ﺍلهی آﻧﻬﺎ ﻭﻣأﻣﻮﺭﻳّﺘﺸﺎﻥ
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﺍﺻلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎﻡ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ هر ﺯﻣﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک الهی
ﻮ ﮔﺬﺭﺍﻧﺪﻥ ﺘﻤﺎم
ﻤﺮﺍﺣل آﻥ ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺩﺭﻋﻤﻞ
ﺗﺎ ﺣﺼﻮل ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻨﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺳﺎﻟک
اﻭم کنندﻩ ﻭﺳﺎﻟک
عاﻣل ﻮﺻﺎﺩق
عاﺷﻖ ﺍﮔﺮ ﺳﺨﺖ
ﻫم ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ (ﻣﺴﺘﺼﻌﺐ)
ﻭ ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﺨﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻮ
ﻧﺎ ﺑﺎﻭﺭﺍﻥ ﺳﺨﺖ
ﻭ ﻣﺤﺎل اﺳﺖ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
عاﺷﻘﺎﻥ آﻥ آﺳﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺗﺮس
ﺍﺯ ﺳﺨتی آن ﺍﻣﺮ
ﻭﻫمی ﻮ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺬﺍﺕ
ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ (ﻣﺴﺘﺼﻌﺐ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺎﺷﺎﻳﺴﺖ ﻭﻧﺎ
ﺍﻫﻞ ﻭﻳﺎ بی اﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻭﺩﺭ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭﻏﻴﺮ
ﺻﺎﺩق ﻮﻏﻴﺮ ﺻﺒﻮﺭ
ﺳﺨﺖ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
هم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺎﺭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺯ ﺩﻭﺵ
آﻧﻬﺎ ﮐم ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.(ﻣﻠک
مُقرّب) ﻳﺎ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﻘﺮّﺏ و
نزدیک شده ﺑﺨﺪﺍ
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺤﻤﻞ
ﭼﻨﻴﻥ أﻣﺮ ﺍلهی
ﻮﻓﻬم آﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﺧﻮﺩ ﺷﺮﻃ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﺎﻥ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻓﺮّ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی ﻮﻣﻠکی
ﭽﻮﻥ ﺸﺎﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻨﺰﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
همین کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋم
ﻮﺩﺍﺭﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍلهی اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺨﻮبی ﺪﺭک
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻘﺮّﺏ ﺍلهی
ﻮ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻣﻘﺮﺏ
ﺑﻮﺩﻥ آﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺎﺧﺮﻳﻥ ﺪﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎل ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﻳک کاﻣل ﻮﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرﺵ ﺭﺣﻤﺎنی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻤﻘﺎﻡ
(ﺩﻧﺎ ﻭ ﺗﺪﻟّﻰ) ﺑﺠﻮﺍﺭﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎنی ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
الهی مُقرّب ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺗﺤﻤل کنند. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺩ ﺑﮑلّی ﺠﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﻗﺎﻟﺐ
تُهی کرﺩﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق هم ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
(نَبیّ مُرسَل)
ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺭﺳﺎلی
اﻟﻬﻰ یا ﻫﻤﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺷﺪﻧﺪ ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻭ
با تولد دوم ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺒﻌﻮث
برسالت
پیامبر گونه ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﺻﻔﺎتی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻴﺎﻓﺘﻪ ﻭﻣﺎﻣﻮﺭﻳتی
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﻠﻴم
ﺴﻠﻮک الهی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. (ﻧﺒﻰّ) ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻋمّ
اﺯ ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم
ﺸﺸﮕﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﺗﺎﺭیخ
أﻧﺒﻴﺎ ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻴﺴﻰ و
زردشت  ﻭﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﻭﺍﺟﺎﺯﻩ
(ﺗﻨﺒّوء ) ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺭﻭﺷﻥ
ﺒﻴنی ﻮ ﭘﻴﺶﺑﻴنی
ﻮﭘﻴﺶ ﮔﻮئی اﺯﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﺴﺎﻟک
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺭﺯﻳﺎبی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﺩﺭک ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍلهی ﻮﮐﺎﻣل
ﻮﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ هرﺳﺎﻟک ﻤﺸﻤﻮل
ﻤﻘﺎم ﻨبیّ ﻮﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰم ﻮﮐﺎﺷﻒ
ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍلهی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺗﺎبع
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍﺧﺮﻳﻦ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﺮﺳل ﻨﻴﺰ ﺭﺳﻮل
ﻮﺍﺭﺳﺎل ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺳﻔﻴﺮ ﺍﻭ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭ ﺑﻴﻥ ﻤﺮﺩم ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋﻢ ﺍﮐثرﺍ ﻫﻨﮕﺎم
ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻗﺎﻟﺐ
ﺗﻬﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭلی
ﺮﺳﻮﻟﺎﻥ
کاملان هستندﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ پس از مرگ
ارادی قبل از
مرگ ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻣﺒﻌﻮث
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺑاز
(ﻋﺒﺪ) ﻭﺑﻨﺪﻩ ﻋﺎﺑﺪ
ﻭ ﻣﻮﺑﺪ ﻭﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰﻫﻤﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﻤطیع ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻧﻬم ﺒﺸﺮﻃ اﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺮﺍﺣل ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﺴﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺍلهی
ﺨﺎﺗﻤﻪ ﺩﺍﺩﻩ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﻠﺐ ﻭﺫﺍﺕ ﺭﻭحی
اﻭﺭﺍ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺻﺎﺩق
ﻮﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﻏﺎﺯ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﭼﻨﻴﻥ ﺒﻨﺪﻩ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩ
ﻭ ﻣطیع اﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﻭ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺑﺎﺣﺼﺎﺭ ﻭﻣﺼﻮﻥ
اﺯ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻮ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩق ﺪﺳﺖ ﺍﺯ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﻣﺪﻳﻨﻪ)
ﺷﻬﺮ ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﺑﺎ ﻓﻀﻴﻠﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﺎ ﺑﺮﺗﺮﻯ
عقلی که ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺭﺯﻭﻯ ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﺯ
ﻣﺪﻳﻨﻪ (ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺩﻳﻥﻮرزی ﺩﻳﻥﺪﺍﺭﻯ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭﻫﺮ ﺟﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻫﺴﺖ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻣﻨﺰل ﭙﻴﺮﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻭﻳﺎ ﻣﺴﺠﺪ ﻭﻧﻘﺎﻃ
ﺪﻭﺭ ﺩﺳﺖ ﻣﺤل
عزﻟﺖ ﺳﻠﻮکی اﻳﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﻭﺣَﺼﻴﻥ
ﺒﺎ (ﺣُﺼﻥ ﻮ ﻗﻠﻌﻪ)
ﻭﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎﻯ ﺒﻠﻨﺪ
ﻭﻣﺤﻔﻮﻇ غیر ﻗﺎﺑل
ﻨﻔﻮﺫ ﻫﺮﺩﺷﻤنی
اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ ﺨﺎﻧﻪ
ﻭ بیت ﻃﺮﻳﻘﺖ ﭘﻴﺮ
ﻗﻠﻌﻪ ﺣﻔﻈ
کنندﻩ ﺳﺎﻟک اﺯﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻮﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻨﻔس
ﻭ ﺍﻫﺮﻳﻤﻥ اﺳﺖ.ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﺎم ﺘﻮﺿیح
اضافی ﺪﺍﺩﻩ ﮐﻪ
(ﺍﻟﻤﺪﻳﻨﻪﺍﻟﺤﺼﻴﻨﻪ)
ﻫﻤﺎﻥ (ﻗﻠﺐ ﻣﺠﺘﻤﻌﻰ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻗﻠﺐ ﻭ جمع ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﺟﺘﻤﺎع
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻭﻳﺎ (ﺟَم ﺸﺪﻥ)
آﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ
ﻭﺟﻤﻊ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
آﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﻳک ﺪﺭک ﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﻘﺪﻳم اﻳﺮﺍﻥ ﻘﺒل
اﺯ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻘﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷتی ﻨﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻳﻥ ﻤﻮﻓﻘﻴﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ(ﺟَﻢ) ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﻭﻫﺮ(قُرّه) ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ (ﺧﻮﺭّﻩ ) ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﻭﺣﺎﻟﺖ ﺟمع و ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
و صمدیّت ﻭﻓﻨﺎﻯ
(ﻤﻥ ﺪﺭ ﺍﻭ) ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﻳﺎ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻴﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﮐﻪ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ (ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻥ
گرﻭﻫﻬﺎﻯ ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺤﻤّل أﻣﺮ
ﺳﺨﺖﻭﻣﺤﺎل ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻠﻮک الهی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﻤگی ﺴﺎﻟک ﺼﺎﺩق
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﭙﻴﺮ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﺮﺩﻩ.
ﻭ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺴﭙس ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺩﻭم ﺤَﺴَنیث
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم ﻔﺎﻃمی
ﻤﺎﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻧﻔس
ﮐلّ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺳﭙس
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﺩﻭﺭ ﻭﺳﭙس ﺍﺯ
ﻧﺰﺩﻳک عرﺵ ﺩﺭﺣﺎﻝ
(ﺩَﻧﺎ ﻭ ﺗﺪﻟّﻰ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻥ ﭘس (ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ) ﻭﺍﺻل الهی
آﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺭ ﺩﻭﻡ در (ﻧﺰلة
ﺍُﺧﺮﻯ) ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃمی گذﺷﺘﻪ ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ هفت
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل آﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﻣﺠﻠسی
آﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻮﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩﻗﻠﺐ
ﻣﺠﺘمع ﺮﺍ ﺩﻟﻰ
می ﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﺗﻔﺮﻗﻪ
ﻭ ﺩﻧﺒﺎل اﻭﻫﺎم
ﺒﺎﻃل ﻮﺷُﺒﻬﺎﺕ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک اﻳﻥ ﻤﻌﺎﻳﺐ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭلی
ﺘﻔﺮﻗﻪ ﻭﺍقعی ﺪﺭ
ﻋﺪﻡ ﺍﺗﺤﺎﺩ ﺳﻴﺎسی
ﻮﻣﺬﻫبی فرقه
ها ﺪﺭﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭﻋﺪم ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺭ ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﺎ (ﺟمع ﻮ ﺟَم ﻮ
ﻣﺠﺘﻤﻊ) ﮔﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺑ( ﺠﻤﻌﻪ) ﺁﺧﺮ ﻫﻔﺘﻪ
ﻫﻔﺖ ﺭﻭﺯ ﺍلهی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
غایر ﺳﺎﻟک که ﺗﺼﻮّﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻴﻥ ﻮﻳک
هم ﻮﻓﮑﺮﻯ ﻨﺎ ﺩﺭﺳتی
اﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻔﻄﺮﺗﺎ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﻣﺪﺍم ﺪﺭ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻭﺷکّ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺯﺑﺎﻥ ﻨﻴﺎﻭﺭﺩ
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﻭﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺪﺭﻫﺮﻣﺬﻫبی
که ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ
ﻧﻴﺮﻭﻯ اﻳﻦ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﻭﺍﺿﺤﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻮﻗتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭﻋﻤﻴﻘﺎ ﻭ ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﺘﺄثّر
ﻭﻣﻮٴﻤﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻋﻠم اﻟﻴﻘﻴﻥ
او ﻋﻴﻥ اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هر ﭼﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻣﻘﺎم
الهی ﻮﻳﻘﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺍﻳﻤﺎنی ﺼﺎﺩق
ﺘﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻥ
کسی ﺪﺭ (ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻴﺎ ﺍﻭﻡ) ﻭﺳﻠﻮک
عملی ﺨﻮﺩ ﺗﮑﻤﻴل
ﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﻘﺮّﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺧﻮﺩ نَبیّ
ﻮﺭﺳﻮل ﻮﺧﻮﺩ ﺑﻨﺪﻩ
ﻭﻣﻮﺑﺪ ﻭﻋﺒﺪ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺷﺪﻩ
ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺪﺭ ﻗﻠﺐ
ﺍﻭ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﺫﺍﺗﻰ)
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺩﻩ
ﻭﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﻟﻬﻰ) ﻳﺎ ﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻭنفس ﻣُﻠﻬﻤﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻳک ﻘﻠﻌﻪ ﺍﻯ ﻤﺤﮑﻢ
ﻭﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل ﻨﻔﻮﺫ
ﺟﻬل ﻮﮐﻔﺮ ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺧﻮﺩ ﻭﭘﻨﺎﻩﮔﺎهی
ﺒﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﻳﻥ کاﻣل الهی
تازه نفَس ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﺎﺯﺣﺪﻳث
(ﺻﻌﺐ ﻣﺴﺘﺼﻌﺐ) ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﻌﺎنی
ﺒﺎﻃنی ﻮﻧﺎﭘﻴﺪﺍی
عرفانی ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﺘﻮﺟﻪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘلی ﺒﺎﻟﺎ ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﺤﻘﺎﻳق الهی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭک
ﺒﻬﺘﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺗﺸﺮﻳح
کنندﻗﺪﺭﺕ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﺍﺩﺭﺍک
ﻮﺗﺼﺪﻳق آﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻌﺘﻘﺪ ﻭﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻘﺪﺭﺕ ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺭک کماﻟﺎﺕ ﻣﻨﻄقی
برتر ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺤﻘق
آﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ ﻤﻌﺎنی
ﺒﺎﻃﻨﻰ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ کسب ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺤقّ ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻔﻴﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ کسب ﺷﻬﺮﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺒﻮﺩﻥ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ کسب ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ
ﻭﮔﺬﺭﺍﻥ هرﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻨﻴﺮﻭﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻗﻮﻯ ﺘﺮﻯ
اﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻮﺍﺩﺭﺍک عقلی ﻭﻳﺎ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺑﺮﺩﺑﺎﺭﻯ
ﺪﺭ ﺟﺴم ﻮﺫﻫﻦ ﻭﻧﻔس
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭح ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.

559 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 184 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺑﺎﻳﺸﺎﻥ ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ:  ﻴﺎ ﺑُﻨﻰّ
ﺍﻋﺮﻑ ﻣﻨﺎﺯل
اﻟشیعة علیّ ﻘﺪﺭ
ﺭﻭﺍﻳﺘﻬم ﻮ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﻢ
ﻓﺎﻥّ اﻟﻤﻌﺮﻓﻪ
هی اﻟﺪﺭﺍیة ﻟﻠﺮﻭﺍیة
ﻭ ﺑﺎﻟﺪﺭﺍﻳﺎﺕ
ﻟﻠﺮﻭﺍﻳﺎﺕ ﻳﻌﻠﻮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻥ الی ﺃﻗﺼﻰ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺍﻟﺄﻳﻤﺎﻥ
ﺍﻧّﻯ ﻨﻈﺮﺕ فی
کتاب علیّ ﻓﻮﺟﺪﺕ
فی اﻟﮑﺘﺎﺏ ﺍﻥّ
ﻘﻴمة ﮐلّ إﻣﺮء
ﻮ ﻗﺪﺭﻩ ﻣﻌﺮﻓﺘﻪ
ﺍﻥّ اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻳﺤﺎﺳﺐ
ﺍﻟﻨﺎس علیّ ﻘﺪﺭ
ﻣﺎ ﺁﺗﺎﻫم ﻤِﻥ
اﻟﻌﻘﻮل فی ﺪﺍﺭ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ  ﺍﻯﻔﺮﺯﻧﺪ
ﻣﻨﺎﺯل ﻮ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
(کاملان و
سالکان) ﺮﺍ ﺍﺯ ﻣﺤلّ
اﻧﺪﺍﺯﻩ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
(رؤیت ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ شهودی
آﻧﻬﺎ ﺑﺸﻨﺎس . ﺯﻳﺮﺍ
(ﻣﻌﺮﻓﺖ و
شناخت شهودی ) ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺭﺍﻳﺖ
(دانستن) ﺑﺮﺍﻯ
یک ﺮﻭﺍﻳﺖ
(شهود و نه یک
حدیث از
پیامبر) ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎ
ﺩﺭﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
(داشتن شهود تجلّی
الهی بالاتر) ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ (
شهود) ﻳک ﻤﻮٴﻤﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻌﺎلی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺳﻠﻮک الهی ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻥ ﺪﺭ ﻳک
ﻨﻮﺑﺖ کتاب علیّ
ﻨﻈﺮ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ
ﻭ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﺮﺩﻡ
ﮐﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺍﺭﺯﺵ ﻫﺮکس ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭﻋﻘل ﻮﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺑﻔﺮﺯﻧﺪ الهی ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
امامت ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻫﺒﺮﻯ آﻳﻨﺪﻩ
(ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻴﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)ﺍلهی
ﺪﺍﺭﺍﻯ(ﺷﻌﺎع ﻨﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯالهی
ﺪﻳﮕﺮی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺒﻴﻥ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟم
ﻮﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
دارای شعاع تجلّیات
الهی ﻭﺣتی ﻤﺮﺩم
عاﺩﻯ ﺑﺮ ﺍﺳﺎس
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﺍﺳﺖ. (ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ)
ﺣﺪﻳثهاﻯ ﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭﮔﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍلهی ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ (ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ)
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
و تجلّیات آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
کسی ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻘﺎم
الهی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﻔﺖ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ و کامل
ولایت زردشت
پنج شهود و
کامل ولایت مسیح
شش شهود ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎﺯ
ﺑﻴﻥ کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸته ﺑﺨﻠﻖ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ها ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﻠم لَدُنّی
و درجه عقلی ﻤﻴﺒﺎﺷند.
ﮐﻪﻫﺮﭼﻪ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﻭﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﻣﺤﺒﻮﺏﺗﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺶﮔﻮئی ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ.(ﺷﻴﻌﻪ) ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﺎﻥﺑﺘﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺳﻴﺎسی آﺧﻮﻧﺪهی
قشری مذاهب
شیعه ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی ﺪﺍﺭﺍﻯ
هر یک از ﺸﻌﺎعهای
تجلّی ﻨﻮﺭ
الهی در ﺳﻠﻮک  ﺍﺯﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﭘﻨج ﺘﻥ آﻟﻌﺒﺎ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺍلهی ﻤﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﭘسﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺣﺴنی ﻮﻓﺎﻃمی ﻮﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
وتنها در
ولایت سلوکی
محمدی ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﻧﻬﺎئی میسّر
سالکی میشود . ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸتی ﺒﺨﻠق
ﻮ ﻣﺎﻣﻮﺭﻳّﺖ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻭ ﻧﺒﻮّﺕ ﺑﺮﺍﻯ
کاملان الهی ﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ.
(ﻣﻌﺮﻓﺖ) ﺑﺎﺯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻧﻈﺮﻯ ﻮﻳﺎ
ﺑﺎﻭﺭﻯ اﺯﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺫﻫنی ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
(ﻣﻌﺮﻓﺖ و
شناخت ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﻭ
(ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺭﻭٴﻴﺎﺋﻰ)
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ تجلّی
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻳﺎ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
اﺳﺖ. (دِرایت) ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺍﻧﺴﻨﻥ ﻮ ﻭﺳﻌﺖ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻧﻈﺮﻯ ﻮﻋﻘلی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻫﺮ( ﻓﺼل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ)
ﻭﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺍلهی
ﺴﺎﻟک ﻤﺘﺮﺍﺩﻑ
ﺑﺎ ﻳک ﺴﻄح ﺠﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ اﺯ ﻓﻬم
ﻮﺍﺩﺭﺍک ﻮﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
امکان ﺘﺼﻮّﺭ ﻭﺍﺑﺪﺍع
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ (ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﻳﺎ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ)
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ (ﺷﻌﺎع
الهی ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ)
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻌﺎلی
ﺪﺭﺣﻴﺎﺕ ﺍﻳﻤﺎنی
ﻴﺎ درجهﺍﻭم ﻮﺳﻠﻮک
الهی ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻌﻤﻮﻟﻰ ﺑﺎﺗﺰﮐﻴﻪ
و پاکسازی ﻧﻔس
بشری ﻭﺷﻬﻮﺩﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی ﺒﺴﺮﺣﺪّ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ میسّر
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻴﮑﻪ ﺑﺠﺰ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
نمکی ﺒﻴﻨﺪ. (ﮐﺘﺎﺏ)
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺨﺎﻧﻮﺍﺩگی اﺯﻳﺎﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
مولا علیّ که
احتمالا همان
قرآن حقیقی
محمد ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺍﻳﻥ ﺤﮑﻤﺖ
ﻭﺣﺪﻳث ﺩﺭ ﺍﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺭﺯﺵ ﺍلهی
هرﮐس ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلّی ﺍلهی اﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﺬﻫنی هرﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺎ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎنی
که ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷند
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ ﺍﻳﻥ ﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻯ ﻤﺤﺸﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺴﻠﻮک ﺴﺎﻟک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
در ( ﺣتی أﻋﻠﻢ ) ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩه
ﻭ ﺩﺍﻧﺴته که ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺳﺎﻟکی ﺼﺎﺩق
پیمان ﻮ ﭘﺎک ﺸﺪﻩ
آلودگیهای
روان بشری ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺴﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎم ﺸﺪﻩ
گه بقائم
رسیده ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻧﻮﺍﻗصی ﺪﺭ ﮐﺎﺭ
ﻭﺩل ﺴﺎﻟﻚﺑﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻳﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ مگر با
ادامه تزکیه
نفس تا حتی
أعلم الهی .

560 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق آﻣﺪﻩ (ﺝ۲ﺹ 184ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳد:   ﺤﺪﻳث ﺗﺪﺭﻳﻪ
ﺧﻴﺮ ﻣِﻥ ﺃﻟﻒ ﺗﺮﻭﻳﻪ
ﻭﻟﺎ ﻳﮑﻮﻥ اﻟﺮﺟل
ﻤﻨﮑم ﻔﻘﻴﻬﺎ ﺣتی
ﻴﻌﺮﻑ ﻣَﻌﺎﺭﻳﺾ
ﮐﻠﺎﻣﻨﺎ ﻭ ﺍﻥّ
اﻟﮑﻠمة ﻟﺘﻨﺼﺮﻑ
علیّ ﺴﺒﻌﻴﻥ ﻮﺟﻬﺎ
ﻟﻨﺎ ﻣﻥ ﺠﻤﻴﻌﻬﺎ
ﺍﻟﻤﺨﺮج   ﺍﮔﺮﺗﻮ ﻳک
ﺤﺪﻳثی ﺮﺍ (ﺑﺪﺍﻧﻰ)
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ
ﺭﻭﺍﻳتی اﺳﺖﮐﻪ
(ﺑﻨﻤﺎﺋﻰ) ﻫﻴﭽﮑﺪﺍﻡ
ﺍﺯﺷﻤﺎ ﻓﻘﻴﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺑﻮﺩ ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ
ﻋﺮﺿﻪﻫﺎﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻮﺑﺎﻃنی
کلام ﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﻫﺮﮐﻠﻤﻪ ﻣﺎ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺷﮑل ﻮﺻﻮﺭﺕ ﻗﺎﺑل
ﺘﻌﺮﻳﻒ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﻤﺎ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﺧﺮﻭج ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. (دِرایت)
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
ﺬﻫنی ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ ﻮ ﺍﮔﺎهی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭﺳﻠﻮک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺧﻴﺮ)
هرچه دﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻳﺎ (ﺗﺮﻭﻳﻪ)
ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺴﺮﺍئی کنی ﺰﻳﺮﺍ
(ﺭﻭﺍﻳﺖ) ﻳک
گفته ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ (دِرایت)
ﻋﻤل ﻮ (ﺭﻭٴﻴﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮﮐس
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻴﺎ ﻫﺮ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺳﻠﺎمی
ﻮﻗتی ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﺎم ﻔﻘﻴﻪ ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﻣﻌﺎنی ﺒﺎﻃﻨﻰ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﻣﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﺎ همان ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ.ﻭﺑﻔﻬﻤﻴﺪ
وﺗﺼﺪﻳق کنید ﻭﺑﺪﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﻋﻤل ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
(ﻣﻌﺎﺭﺽ) ﺟمع
عوﺍﺭﺽ ﻭ ﻋﺎﺭﺿﻪﻫﺎ
ﻭﻃﺮﺯ ﻋﺮﺿﻪشدن
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﻫﺮ ﺟﻮﺭﻯکه
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺒﺎﻃنی
ﺪﺍﺭﺩ ﻗﺎﺑل ﺪﺭک
ﺒﺎﺷﺪ. (ﺗﻨﺼَﺮﻑ)
ﻗﺎﺑل ﺘﺼﺮّﻑ ﻧﺤﻮﻯ
ﻮﻟﻐﻮﻯ ﻭﻧﻴﺰ ﻗﺎﺑل
ﻤﺼﺮﻑ ﻭ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﻠﺎم ﺒﺎﻃنی
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮﻫﺮ
ﮐﺎﻣل الهی
هستند ﻭﺷﮑل ﻮﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻭجهی ﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻧﻴﺰ ﻋﺪﺩ
ﮐثرﺕ ﮐﻪ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻋﺸﺮﺍﺕ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭلی اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺪﺭ
کلام ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎم ﺁﻥ
هفتاﺩ ﺷﮑل ﻮﻣﻌنی
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﻭﺑﺎﻃنی
ﺨﺮﻭج ﻮﺟﻮﺍﺑﮕﻮﺋﻰ
ﻭﺩﻟﺎﺋل اﻧﺮﺍ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫند.
ﺿﻤﻨﺎ ﮐﻠﺎم اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺳﻠﻮکی
ﺨﺎﺹ ﻳک ﺴﺎﻟک
عاﻣل ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻄﺎﻟبی
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ همه ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺪﻑ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻤﻌﺎﻳﺐ ﺍﺯ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ ﺗﺮﺑﻴتی
و تکامل آﻧﻬﺎ ﺻﺎﺩﺭمی
گرﺩﺩ. ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺷﺒﻴﻪ ﺍﺣﮑﺎم
ﻮﮐﻠﻤﺎﺕ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ ﻭﺍﺟﺐ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ اﺣﮑﺎم
ﻮﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﺗﻌﻠﻴم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻘﻮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
الهی ﻮﺗﻮﺑﻪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭٴﻴﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
آﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
(ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻳﺎ ﺗﻮﺭﺍه)
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﺑﺎﻳﺒﻞ
ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻘﺪّس ﻳﻬﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺗﻮﺭﻳﻪ
ﻳﺎ ﺭﻭٴﻴﺖ)
شهودی رؤیا ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻤﻌنی ﺮﻭﺍﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﺣج کعبه ﻣﺮﺣﻠﻪ
(ﺗﺮﻭﻳﻪ) ﺑﺎﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ ﺮﻭٴﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟک اﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ (ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺭﻭٴﻴﺖ
ﻗﺎﺋﻢ) ﺣج أﮐﺒﺮ
ﺗﻤﺎم ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

561 -  ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ (ﺝ۲ﺹ184 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺷﺨصی ﺒﺮﺍﻯ اﻣﺎم
ﻨﻮﺷﺖﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺎ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺍﺯ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺸﻤﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﮐﻪ
ﺣﺪﻳث ﺍﻧﻬﺎ (ﺻَﻌﺐ
ﻣُﺴﺘﺼﻌﺐ) ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺟﺰ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻘﺮّﺏ ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺳﻮل ﺪﺭک آﻥ ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻳﺎﻣﻮٴﻤنی که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﻠﺐ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﻳﻤﺎﻥ
اﺯﻣﺎﻳﺶ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩ ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﺒﻮﺩ ﻭﻟﻰ:  إﻧّﻤﺎ
ﻣﻌﻨﺎﻩ ﺍﻥّ اﻟﻤﻠک
لا ﻳﺤﺘﻤﻠﻪ فی ﺠﻮﻓﻪ
ﺣتی ﻴﺨﺮﺟﻪ ﺍلی
ﻤﻠک ﻤثله ﻭﻟﺎ ﻳﺤﺘﻤﻠﻪ
نَبیّ ﺤتی ﻴﺨﺮﺟﻪ
ﺍلی ﻨبیّ ﻤثله
ﻭﻟﺎ ﻳﺤﺘﻤﻠﻪ ﻣﻮٴﻤﻦ
ﺣتی ﻴﺨﺮﺟﻪ ﺍﻟﻰ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﻤثله ﺍﻧّﻤﺎ
ﻣﻌﻨﺎﻩ ﺃﻥ لا ﻳﺤﺘﻤﻠﻪ
فی ﻘﻠﺒﻪ ﻣﻥ ﺤﻠﺎﻭة
ﻣﺎ ﻫﻮ فی ﺼﺪﺭﻩ
ﺣتّی ﻴﺨﺮﺟﻪ ﺍلی
غیرﻩ  ﺑﺎﻳﻥ ﻤﻌنی
که ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺘﺤﻤل آﻧﺮﺍ
ﺩﺭﺩل ﻮ ﺟﻮﻑ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻔﺮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻤﻨﺘﻘل
کند.ﻭﺣتی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
آﻧﺮﺍ ﺗﺤﻤّﻞ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻴک
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺘﻘل
کند . (ﻭﺍﻳﻥ ﻨبی
هر ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬِ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
اﻭلی اﻟﻌﺰﻡ (ﻫم
ﺰﻣﺎﻧﻰ خود ) ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪ) ﻭﻫﻴچ ﻤﻮٴﻤنی
ﻘﺪﺭﺕ ﺗﺤﻤّل آﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﮕﺮ ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻘل ﺒﻤﻮٴﻤنی
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﻥ ﻤﻌﻨﻰ
ﮐﻪ ﻗﻠﺐ ﻭ ﺩﻝ ﺍﺯ
ﺷﺪّﺕ ﺷﻴﺮﻳنی ﻮﻟﺬﺗﻴﮑﻪ
ﺩﺭﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺤﻤّل
کندﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ ﻣﻨﺘﻘل
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻦ (ﻓﺮﺷﺘﻪ)
ﮐﺎﻣلی الهی ﺘﺎﺯﻩ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺍﻯ که ﺩﺭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﭼﻮﻥ ﺮﻭح ﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻥ ﺠﻮفی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻗﺒﻠﺎ ﻫﻤﺎﻥ
هاﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
هرﮐﺎﻣل الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻔﺮﺷﺘﻪ ﺍلهی
ﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻦ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺤﻤّل
اﻳﻥ ﻤﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﻣﺸﻬﻮﺩﺍﺕ
الهامی ﺧﻮﺩ ﻭ
یا ﺍﺣﻮﺍل ﻮﻟﺬﺗﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺤﻤّﻞ ﮐﻨﺪ
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
که ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺍلهی
اﺳﺖ ﻣﻨﺘﻘل ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺳﺎﻟک ﺼﺎﺩق ﻮ
ﻋﺎﻣلی ﺮﺍ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘل ﻮﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻳک ﻨبی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺑﺎﺯ ﻫﺮﮐﺎﻣل
الهی اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻳک ﺰﻣﺎﻥ ﺒﻴﺶ
ﺍﺯ ﻳک ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
اولی العزم ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺩل ﺪﺍﺭﺩ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻤﻨﺘﻘل
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻘﺒلی
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺪﺭﺑﻴﻥ ﻤﺮﺩﻡ
ﻣﺸﻐﻮل ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺍﻥ أﺣﻮﺍل ﻮ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﮐﻨﻨﺪ. (ﻣﻮٴﻤﻦ) ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟک اﻭم کرﺩﻩ
ﻭﺑﮑﻤﺎل الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻭم کنندﻩﻫﺎ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺣﺪﻳث ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻣﺮ ﻭﮐﻠﺎم
آﻧﻬﺎ ﻭﻳﺎ ﻣأﻣﻮﺭﻳﺖ
ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺍلهی
آﻧﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﻮﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺨﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ اﻓﺮﺍﺩ ﺗﻨﺒل
ﺴﺨﺖ ﺩﻳﺪﻩ می ﺸﻮﺩ
ﻭﺑﺮﺍﻯ عاﺷﻘﺎﻥ
ﺁﻥ ﺒﻨﺎ ﺩﺭﺳتی
ﺴﺨﺖ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

562-  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﺍﻳﻥ عباﺭﺕ ﻣﻮﻟﺎ
ﺭﺍ ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ(ﺝ۲ﺹ 185 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  إنّ ﺃﻣﺮﻧﺎ
ﺻﻌﺐ ﻣُﺴﺘﺼﻌﺐ
ﻟﺎ ﻳﻘﺮّﺑﻪ ﺍﻟّﺎ
ﻣﻠک مُقرّب ﺍﻭ
نَبیّ مُرسَل ﺍﻭ
ﻋﺒﺪﺍ ﻣﺘﺤﻥ اﻟﻠﻪ
ﻗﻠﺒﻪ ﻟﻠﺄﻳﻤﺎﻥ
ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق به ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻔﺮﻣﻮﺩه :  إنّ ﻤِﻥ
اﻟﻤﻠﺎﺋکة ﻣﻘﺮﺑﻴﻥ
ﻮ ﻏﻴﺮ ﻣﻘﺮّﺑﻴﻦ
ﻭﻣﻥ اﻟﺄﻧﺒﻴاء
ﻤﺮﺳﻠﻴﻥ ﻮ ﻏﻴﺮ
ﻣﺮﺳﻠﻴﻦ ﻭﻣِﻥ
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﻤﻤﺘﺤﻨﻴﻥ
ﻮﻏﻴﺮ ﻣﻤﺘﺤﻨﻴﻦ
ﻓﻌﺮﺽ ﺃﻣﺮکم
هذﺍ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة  ﻓﻠم ﻴﻘﺮّ
ﺑﻬﺎ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻤﻘﺮّﺑﻮﻥ
ﻭﻋﺮﺽ علیّ أﻟﺄﻧﺒﻴاء
ﻓﻠم ﻴﻘﺮّ ﺑﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻤﺮﺳﻠﻮﻥ ﻭﻋﺮﺽ
علیّ اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﻓﻠم ﻴﻘﺮّ ﺑﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻤﻤﺘﺤﻨﻮﻥ  ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻣﺮ
ﻣﺎ ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺟﺰ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﻘﺮّﺏ
ﻳﺎ نَبیّ ﻤﺮﺳل
ﻮ ﻳﺎ ﺑﻨﺪﻩ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺍﻧﺮﺍ
ﺗﺤﻤل و اقرار ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮخی اﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻘﺮّﺏﻫﺴﺘﻨﺪ
.ﻭﺑﺮخی غیر ﻣﻘﺮّﺏ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺑﺮخی
ﻤﺮﺳل هستند  ﻭﺑﺮخی
غیر ﻣﺮﺳﻞ. ﻭﺍﺯ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺒﺮخی
ﻤﻮﺭﺩ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍلهی اﺯﺩﻟﺸﺎﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭﺑﺮخی
اﺯﻣﺎﻳﺶ ﻧﺸﺪﻩ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻣﻮﻓق ﻨﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻦ
ﺃﻣﺮ ﺷﻤﺎ (
یعنی أمر
ودستور الهی
برای ﺳﻠﻮک ﻮﺗشیع
ﻮﭘﻴﻤﺎﻥ اﻳﻥ ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺒﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ و
ولایت ششم و
برتر محمدی ) ﺭﺍ
ﺑﺮ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
عرﺿﻪ ﻭﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺷﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
مُقرّبﺍﻧﺮﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪو
اقرار کردند .ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺮ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻋﺮﺿﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮخ ﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺮﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
عرﺿﻪ ﮔﺮﺩﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.ﻭﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺒﺮﺍﻭﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﻬﺮﻩ
ﻭﺳﻠﻮک ﻮﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻮﺗﻌﻬﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎل کن ﺗﺎ ﺍﺯ
ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ آﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻰ. ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ أﺭﺑﺎﺏ ﺍﻧﻮﺍع
ﻮ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮﻋﻰ ﻭ ﻣﺪﺑﺮﺍﻥ
ﻮ ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ ﺮﻭح
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺎﺋم
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﺍﻣﺮﺍلهی
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎم
ﺮﺍ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﻭلی
ﻨﻴﺎﺯﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﻮﺍﻧﺠﺎم آﻥﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﭙﺎﺋﻴﻥﺘﺮ ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭﺟﻤﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻓﻬم آﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯآﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻨﺰﺩ ﺧﺪا ﺗﮑﺎﻣلی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻌﻠم أﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮع
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﻤﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺩﺭ ﻳک
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮعی أﻧﺠﺎم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮفی
ﭽﮕﻮﻧﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻣطیع
اﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭘﺎسخ
ﺮﺩّ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﭘس
ﺍﻳﻥ ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
أﻓﺮﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﺒﺮﺍﻯآﻧﻬﺎ
ﻋﺮﺿﻪ ﻭ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺷﻮﺩ ﺑﺮخی ﻨﻤﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ
ﻭ ﺗﻤﺮّﺩ ﻭﻋﺼﻴﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻮ ﻣﺬﻫبی ﻮﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻃل آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل
اﻳﻥ اﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﺑﺎ ﻗﺒﻮل
ﺠﺒﺮ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺒﺠﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ گذﺷﺘﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣتی
ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺠﺮم ﺸﺪﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﮐﻪ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮک الهی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻣﺮﺯ ﺗﮑﺎﻣل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ أﺯلی
اﻟﻬﻰ (ﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ)
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺠﺎم ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ.(ﺍﻧﺒﻴﺎ) ﻧﻴﺰﻫﻤﻴﻥ
اﻟﻬﻴّﻮﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻠق
هستندﮐﻪ ﻫﻤگی
آﻧﻬﺎ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺒﺮخی اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭﺍﻧﺎﻧﮑﻪ ﺩﺭ ﺳﻄح
ﻔﺼﻞ ﻧﻮعی ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم أﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ
ﻭﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ
و اقرار قرّه
گیری میکنند .ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﻴﺎ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺪﻳﻢ
ﺍﮐثرﺍ ﻫﻤﻴﻥ ﺪﻋﻮﺕ
ﺍلهی ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻧﭽﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ کسب ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺣتی اﮔﺮ ﻗﺒﻮل ﺴﻠﻮک
کرﺩﻧﺪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﻘﺺ ﺩﺭ ﻓﻬم ﻤﻮﻫبت
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭﻋﺸق ﻮ ﺻﺒﺮ
ﺗﺎ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩ ﻋﺎﻣل ﻮﺻﺎﺩق
هستند ﻭلی ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻬﺎئی ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮ ﻭﺣشی
ﻮﺍﺑﺘﺪﺍئی که ﺟﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺣتی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ بنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻭﻳﺎ ﺣتی ﺸﻬﻮﺩﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
عیسوی ﭽﻮﻥ ﺨﻮﺩ
ﻋﻴسی ﻤﺴیح ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺪﺭک أﻫﻤﻴﺖﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺭﺩّ ﮐﻨﻨﺪﻭﭘس
اﺯ ﻣﺮگ ﺒﻘﻬﻘﺮﺍ
و حیوانیّت ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺗﺎ ﺍﺧﺮﻋﻤﺮ
ﺑﺴﻠﻮک ﺼﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻭﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺎ ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﻧﻴﺎﻯ ﭽﻮﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ ﻣﻴآﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻋﻘل ﻮ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺭﻭحی ﻮ ﺫﻫنی ﻮﺟﺴمی
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﻘﻴﻪ ﺳﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
أﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒل اﺯﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺪﺍﻧﺴﺖ ﻭلی
ﺒﺎ ﺳﻄح عقلی ﻨﺎ
ﭼﻴﺰ ﻭ ﺑﺎ (ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯﻟﻰ) ﻗﺒلی أﻧﺪک
ﻛﻪ ﮐﺎفی ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﺭک ﻮﺗﻌﻬﺪ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﻋﻘﻠﺎنی
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
(ﻓﻠم ﻴﻘﺮّ) ﺍﻣﺪﻩ
ﻳﻌنی اﻗﺮﺍﺭﻧﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻦ
(عمل قُرّهﮔﻴﺮﻯ
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎﻳﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺟﺰ ﮐﺴﺎنی
اﺯﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ اﻭم
کنندﻩ ﮐﻪ ﻣﻘﺮّﺏ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺘﻘﺮّﺏ ﻭ ﻧﺰﺩﻳکی
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺒﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﻌنی اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮﺍﺻﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺸﺸم ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﻌثت
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﻤﺠﺪﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺩﺭسطح أﻧﺒﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺮﺳل ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮخی
بازﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺑﺪﻭ ﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ) ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ و
عزمی هستند ﮐﻪ
ﮐﺸﻒ قُرّه ﺟﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺷﺸﻤﻴﻥ ﻮﺍﺧﺮﻳﻥ
آﻧﻬﺎ در نوع
بشری ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻋﻴسی ﻮ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻴﺎ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺑﻘﻴﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺧﻮﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺧﺎﺻّی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭﮐﺸﻒ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭﻳﻪ ﻋﻤلی
ﻮﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎل ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
ﺸﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪه
اﻧﺪ. ﻭﺑﻘﻴﻪ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺪﺭﺟﺎ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ
ﻭﻣﺸﻐﻮﻝ ﺳﻠﻮک
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﭘس ﺩﺍﺩﻥ
اﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ ﺍلهی
ﺪﺭ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ ﻭ ﺑﻠﺎﻫﺎﻯ
آﺯﻣﺎﻳﺸﻰ ﺗﺎ ﺻﺒﺮ
ﻭﺻﺪق ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﻭ(ﺣتی
أﻋﻠﻢ) الهی ﺮﺍ ﺗﺎﻣﻴﻥ
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ (
إﺍﻗﺮﺍﺭ) ﻣﻮٴﻤﻨﻴﻦﻳﻌنی
گوﺍهی ﻮ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺯﺑﺎنی أﻓﺮﺍﺩ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻌﻴﺎﺭﺷﻨﺎﺧﺖﻭﺩﺭک
ﻮﺍقعی ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ (قُرّه ﮔﻴﺮﻯ)
ﻭﺗﺴﻠﻴم
مسلمانی
راستین ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻮﻓﻘﻴﺘﻬﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﭘس ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﻭﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻭﺷﺮح ﺒﺪﻫﺪ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣل
ﭙﺎﺋﻴﻥﺘﺮ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭک ﻮ ﺍﻗﺮﺍﺭ ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ عملی ﻮﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﻃﻬﺎﺭﺕ ﺭﻭح
آﻧﻬﺎ ﺍﻗﺮﺍﺭ ﻭ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﻭﻋﻤل
ﺴﻠﻮک اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺯ ﭼﻨﺪﻳﻥ
هزﺍﺭ ﺳﺎﻟک ﻤﻮٴﻤﻥ
ﻮﺍﻗﻌﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﻳکی
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺣَﺴَنی
دوم ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﺯﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺍﻳﻥ ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ ﺤﺴﻨﻰ
ﻳکی ﺒﺸﻬﻮﺩ
سوم ﻓﺎﻃمی
مادر هستی نوع
بشری ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺍﺯﭼﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺷﺎﻫﺪ ﻓﺎﻃمی
ﻴکی ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
چهارم ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺍﺯﭼﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻴکی ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺍﺯ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﭽﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﻳﮑﻰ
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎ ﺷﺎﻧس
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻧﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﻘﺎﺋﻢﺩﺭﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﮑﻰ ﻣﺒﻌﻮث
ﻭﺯﻧﺪﻩ مجدد و ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺍﮐثرﺍ (ﺑﻬﻠﻮﻝ)
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻣﺎﻣﻮﺭﻳتی ﺘﻌﻠﻴمی
هستند .ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﺍﮐثرﺍ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻮﻓﻖ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺣتی ﺸﻌﺮﻫﺎ ﻭﻏﺰﻟﻬﺎ
ﻭﻧﺠﻮﺍﻫﺎﻯ ﺪﻟﺴﻮﺯ
ﻭﺟﮕﺮ ﺧﺮﺍﺵ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻤﺤﺮﻭم
اﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻬﺎئی هستند .ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
که ﺑﻬﻤﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍلهی ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﻥ ﺨﻮﺩ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬای
ﻋﻘﻠﻰﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺗﻌﻠﻴمی ﻮ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﺮ ﺷﻤﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ سعی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻠﺤﻈﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﭼﻨﻴﻥ أﻫﻤﻴﺖ
ﻭ ﻧﺪﺭتی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻧﺮﺍ
(ﺻﻌﺐ) ﻭﺳﺨﺖ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻮﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺮﺍﻩ ﻟﻨگ
ﻤﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.ﻭلی
اﻧﺴﺎﻥ عاقل ﻮﺩﻭﺭ
ﺍﻧﺪﻳﺶ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺍﻏﺎﺯ ﺑﺎ ﺴﻠﻮک
الهی ﺘﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨصی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﮐﺠﺎ ﺻﺒﺮ ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﻭﺷﺎﻧس و بخت ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.

563 -  ﺩﺭﺣﺪﻳثس
اﺯﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 189 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ:  إنّ ﺤﺪﻳث
ﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﺻﻌﺐ ﻣُﺴﺘﺼﻌﺐ
ﻟﺎ ﻳﻮٴﻤﻥ ﺒﻪ ﺍﻟّﺎ
ﻣﻠک مُقرّب ﺍﻭ
ﻧﺒﻰّ ﻣﺮﺳﻞ ﺍﻭ
ﻋﺒﺪ ﺍﻣﺘﺤﻥ اﻟﻠﻪ
ﻗﻠﺒﻪ ﻟﻠﺄﻳﻤﺎﻥ
ﻓﻤﺎ ﻭﺭﺩﻋﻠﻴکم
ﻤﻥ ﺤﺪﻳث ﺁل ﻤﺤﻤﺪ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻬﻢ
ﻓﻠﺎﻧﺖ ﻗﻠﻮﺑﮑم
ﻮﻋﺮﻓﺘﻤﻮﻩ ﻓﺎﻗﺒﻠﻮﻩ
ﻭﻣﺎ إﺷﻤَئِزّت
ﻗﻠﻮﺑﮑم ﻮﺃﻧﮑﺮﺗﻤﻮﻩ
ﻓﺮﺩّﻭﻩ ﺍلی اﻟﻠﻪ
ﻭﺍلی اﻟﺮﺳﻮﻝ ﻭ
ﺍلی اﻟﻌﺎﻟم ﻤِﻥ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻟﻜﺎﻥ ﻴﺤﺪّث
ﺑشیئ ﻤﻨﻪ ﻟﺎ ﻳﺤﺘﻤﻠﻪ
ﻓﻴﻘﻮل ﻮﺍﻟﻠﻪ
ﻣﺎﮐﺎﻥ ﻫﺬﺍ ﺷﻴﺌﺎ
ﻭ ﺍلإﻧﮑﺎﺭ ﻫﻮ
ﺍﻟﮑﻔﺮ
ﺣﺪﻳث (ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﻳﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ و کاملان
الهی أهل بیت
محمد ) ﺳﺨﺖ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻭﻳﺎ ﺳﺨﺖ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﻘﺮّﺏ
ﻭنَبیّ مُرسَل
ﻭﻳﺎ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﻠﺐ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺍﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺣﺪﻳث
ﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺸﻤﺎ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﺩﻳﺪﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩل ﺸﻤﺎ ﺑآﻧﻬﺎ
ﻧﺮﻣﺶ ﻭﮐﺸﺶ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺍﻧﺮﺍ ﺷﻨﺎﺧتید
ﭘس ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﺪ. ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺸﻤﺎ
ﺍﻧﺮﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭﮐﺮﺩ
ﻭﮐﺸﺶ ﻧﺪﺍﺷﺘﻴﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﻋﻴﻨﺎ ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺳﻮل ﻮﺑﻬﺮیک
اﺯ ﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﮐسی
هلاک ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﻮﻯ گفته ﺷﻮﺩ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺤﻤّل
آﻧﺮﺍ ﺑﮑﻨﺪ.ﭘس
ﮐسی ﻨﮕﻮﻳﺪ ﺑﺨﺪﺍ
ﺍﻳﻥ ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻴﺰ ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﻔﺮ
ﻭﺍﻧﮑﺎﺭ ﺍﻧﺎﻥ
اﺯﻫﻤﻴﻥ اﻧﮑﺎﺭ
ﺍﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.(ﺭﺩّﻭﻩ)
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪ
ﻭﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﺻل
آن ﺒﺪﺍﻧﻴﺪ ﻭ ﺑﻤﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﻴﺪ.
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺳﺎﻟک
ﻮﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮک
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭﻳک ﺮﻭٴﻴﺎئی
که ﺗﮑﻠﻴﻒ ﭼﻨﻴﻥ
ﺤﺪﻳث ﻭﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺭﻭﺷﻥ
کند .ﺗﺎ ﭘﻴﺮ ﺍلهی
اﻭﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮفی
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺭﺳﻮل
ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ آﺷﮑﺎﺭ
ﭼﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﻳﺎ ﭼﻮﻥ امام ﺰﻣﺎﻥ
ﺍﺷﮑﺎﺭﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺷﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﺑﭙﻴﺮ
ﻭمُرَبّی
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
هرﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻯ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎﺭﻭﺷﻥ
گرﺩﺩ. ﻭﻧﻴﺰ ﻫﺮیک
اﺯ (آل ﻤﺤﻤﺪ) ﺷﺎﻣل
اماﻣﺎﻥ زمان ﻮ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨلق ﻮ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴنی ﻮﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ
الهی ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ أهل ﺑﻴﺖ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺯﻧﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺸﻴﻌﻪ
ﻭﺳُﻨّﻰﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﻣﺪعی اﻃﻠﺎع ﺪﻳﻨﻰ.
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎل ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﻣﻨﻘﻮل اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺘﻨﻬﺎ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺍﻣﺮ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎم ﻮﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺗﺴلیم ﻤﺎﻧﺪﻩ
ﻭ ﻣﺘّکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺍﺷﻤأزّت ﻗﻠﻮﺑﮑﻢ)
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺸﻤﺎ ﻣﺸﻤﺌﺰّ
ﻭﺑﺎ ﻧﺎ ﺭﺿﺎﻳتی
بوﺩ وﻤﻮﺭﺩ ﻧﻔﺮﺕ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﻋﺎﻟﻢ) ﺍﮔﺎﻩ
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ علم ﻮ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺣتی ﻔﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻋﺮﻓﺎنی ﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺠﺎﻫل ﻮﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ
ﻭﻭﻗیحی ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

564 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝﺹ 190 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ:  إﻥّ ﺤﺪﻳثنا
ﺻﻌﺐ ﻣﺴﺘﺼﻌﺐ ﻟﺎ
ﻳﺤﺘﻤﻠﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺻﺪﻭﺭ ﻣﻨﻴﺮة ﺍﻭ
ﻗﻠﻮﺏ ﺳﻠﻴمة ﻭ
ﺍﺧﻠﺎق ﺤﺴنة ﺍﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺃﺧﺬ ﻣِﻥ
ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ ﺍﻟﻤﻴثاﻕ
ﮐﻤﺎ ﺃﺧﺬ علیّ ﺒنی
ﺁﺩﻡ ﺣﻴث ﻳﻘﻮل
عزّ ﻭ ﺟﻞّ ﻭ ﺃﺧﺬ
ﺭﺑّک ﻤِﻥ ﺒنی ﺁﺩم
ﻤِﻥ ﻈﻬﻮﺭﻫم ﺬﺭﻳّﺘﻬﻢ
ﻭﺃﺷﻬﺪﻫم علی ﺃﻧﻔﺴﻬﻢ
ﺃﻟﺴﺖ ﺑﺮﺑّﮑم؟
ﻘﺎﻟﻮﺍ ﺑﻠﻰ ﻓﻤﻥ
ﻮفی ﻠﻨﺎ ﻭفی اﻟﻠﻪ
ﻟﻪ ﺑﺎﻟﺠنّة ﻭ
ﻣَﻦ ﺃﺑﻐﻀﻨﺎ ﻭﻟم
ﻴﻮٴﺪّ ﺍﻟﻴﻨﺎ
ﺣﻘّﻨﺎ ﻓفی اﻟﻨﺎﺭ
ﺧﺎﻟﺪﺍ ﻣﺨﻠّﺪﺍ
ﺣﺪﻳث
ﻳﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭﺃﻣﺮﻣﺎ
برای سلوک ﺻﻌﺐ
ﻣﺴﺘﺼﻌبی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺳﻴﻨﻪﻫﺎﻯ ﺮﻭﺷﻦ
ﻭﺩﻟﻬﺎﻯ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭﺍﺧﻠﺎق ﻨﻴک ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭک ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﺗﺤﻤل
ﻨﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ گرﻓﺘﻪ
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﻨﻴﺎﺩ ﭙﻴﻤﺎﻥ
گرﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﺎلی
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻭ ﺑﺪﺭﺳﺘﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺖ ﺍﺯ ﺑنی
آﺩﻡ ﻭﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﻭﮐﻤﺮ
(ﻳﺎ ﻓﻄﺮﺕ) ﺍﻧﻬﺎ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ گرﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
گوﺍهی ﺪﺍﺩﻧﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﭘﺎسخ آﻳﺎ ﻣﻥ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺭﺏّ ﻭمُرَبّی
ﺸﻤﺎ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻢ؟
ﮐﻪ ﭘﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺁﺭﻯ. ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﭘس ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﻤﺎ
(ﻭﻟﺎﻳﺖ زنده ) ﻭﻓﺎ
ﻧﻤﻮﺩ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ ﻨﻤﻮﺩﻩﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺯآﻥ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس
ﻣﺎﺭﺍ ﺑُﻐﺾ ﻭﻧﻔﺮﺕ
ﺩﺍﺷﺖ ﺣريال ﻤﺎ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺩﺭﺍﺗﺶ ﺟﻬﻨم ﺠﺎﻭﺩﺍﻧگی
ﺪﺍﺭﺩ. ﺳﺨتی ﺤﺪﻳث
ﻣﺎ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ و
کاملان الهی
زنده  ﻟﺰﻭم
ﻄﻠﺐ ﻭﺗﺎﻳﻴﺪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﺎ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
هفت ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﺨﺖﺍﺳﺖ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
اﻳﻦ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﭼﻪ
ﺩﺭﻓﻬم ﺒﻮﺍﻃﻥ
ﻤﻌﻨﻮﻯ گفتاﺭ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﻭﭼﻪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺷﺮﺍﻳط
لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﻥ ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﺣﺼﻮل
ﺘﺠﻠﻴﻪ ﻳﺎ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻟﻬﻰ. (ﺻﺪﻭﺭ ﻣﻨﻴﺮة)
ﺳﻴﻨﻪﻫﺎﻯ ﺮﻭﺷﻦ
نورانی ﻫﻤﺎﻥ ﺬﻫﻥ
ﺮﻭﺷﻦ ﻭﻳﺎﻋﻘل
ﺠﺰئی اﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
و ایدآل و
کمال طلبی ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻨﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻠﻮّﺍﻣﻪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﻭﻣﻠﺎﻣﺖ ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟکی
که ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
شعاع ها و
انوار ﺍلهی ﻮﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪه ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺮﻭﺷنی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋم ﺒﻌﻘل کلّی
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ جبرئیل  ﻭﮐﺴﺐ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍلهیﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢﺑﺼﻮﺭﺕ ﺑﺪﺭ
ﻣُﻨﻴﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.(ﻗﻠﻮﺏ
ﺳﻠﻴمة) ﺍﻧﺎﻧﮑﻪ
ﺩﻟﻬﺎ ﻭﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻫﺸﺎﻥ ﺴﺎﻟم
ﺒﺪﻭﻥ عُقدﻩ ﻭﻋﻴﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟکانی
هستند ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
و پاکسازی ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩ
کفایت از نظر
خداوند ﺑﭙﺎکی
اﺯﻋﻴﺐ ﻭ ﺳﻠﺎمی
اﺯﺑﻴﻤﺎﺭﻯ هاﻯ
ﺮﻭﺍنی و روحی
بشری ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.(ﺍﺧﻠﺎق
ﺤﺴﻨﻪ) ﻧﻴﺰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎنی و
اخلاق نیکو ﺪﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻌﻘل ﺒﻬﺘﺮ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻧﻴک ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﺯﺍﺧﻠﺎق ﺤﺴﻨﻪ
(ﺧﻠﻘﺖ) ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺗﺤﺴﻴﻥ
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺟﺪﻳﺪ ﮐﻤﺎﻟﺎتی
ﻮﺻﻔﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻳﻥ
اﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. (ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ)
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
(ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺸﻴّﻊ) ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﻓﻘﻄ
ﻮﺍﺑﺴﺘگی ﺴﻴﺎسی
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻗﺎﺋل
هستند .ﺑﻠﮑﻪ
شیعیان و ﺷﻌﺎع
ﺪﺍﺭﺍﻥشهودی ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍلهی اﺑﺘﺪﺍ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﻣﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺘﺎ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺸﻌﺎع ﻮ
ﺍﻧﻮﺍﺭﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟک
ﺘﺎﺯﻩ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عاﻣل ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍلهی ﺪﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺩفع
ﺸﺮﻙ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.(ﻣﻴثاﻕ)
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻮ ﺗﻌﻬﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﻨﺪﺩ.
ﮐﻪ ﺗﻌﻬﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺯﻳﺮﺗﺮ ﺍﻣﺎﺩگی
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺸﺨصی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻗﺒل
اﺯﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺮ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻧﻰ ﻓﻄﺮﺗﺎ
ﻣﺘﻌﻬﺪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻥ علّت ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺪﺭ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ کنونی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻮک
الهی ﻮ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ
ﻭﮐﺴﺐ ﺍﺧﻠﺎق ﻮ
ﻋﻘل ﻮﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻮ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﻓﺼل ﻨﻮعی
کنونی ﺨﻮﺩ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺟﻌﺖ
در نوع ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﭘﺮﺳﺶ
ﺍلهی ﺒﺰﺑﺎﻥ ﺤﺎل
ﻮ ﻓﻄﺮﺕ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺮ ﺭﻭح اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
اﻭ ﻭ ﺷﺄﻥ ﻤﻘﺎم
الهی اﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﻣﻥ ﺮﺏّ
ﺷﻤﺎ ﻧمی ﺒﺎﺷﻢ؟
ﻳﻌنی ﻤﺮبّی ﺸﻤﺎ.
ﻭ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
آﺭﻯ. ﻳﻌنی ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
می ﻨﻤﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺑﺎﺯ ﺗﺤﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ ﺭﺑﻮﺑّﻴﺖ
ﺍلهی ﻮﻋﻮﺍﻣل
اﻭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﻫﻤگی
أﺭﻭﺍﺡ ﺗﺼﺪﻳق
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.یعنی
یک روح با
آخرین نور
شهود تجلّی
الهی خود
متعهّد شده و
الاّ در همان مقام
حقیر حیوانی
قبلی بجهان
متولد میشد .
هرگز ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺒﺠﻬﺎﻥ
ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
و فصل نوعی
بهتر بشری
کنونی تولّدی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺮﻭﺡ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍنی
ﺒﻨﺎم ﺠﻥّ جان
دار ولو حقیر ﺪﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ
که امکان
ندارد مگر
تولدی حقیر تر
حیوانی در نسخ
ومسخ بدتر ﻭلی
اﻓﺮﺍﺩ ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻄبیعی ﻮﻓﻄﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﻴﺎﺩ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ ﻭﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺘﺬﮐﺮ ﮔﺮﺩﺩ ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﻋﻘل
ﺠﺰئی اﻳﺪﺁﻟﻴﺴتی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﭘﻴﺮﺍلهی ﻤﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﻨﺪﻧﺪ.
ﺗﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﭘﻴﺮ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺗﺤﺖ ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻥ اﺯ ﺍﻳﻥ ﭙس
ﺍﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﻋﺸق ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻳﻥﺴﺨتی
کمترﻭﻫﺮﭼﻪ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﻭ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻮﺍﺳﻄﻪ
و وسیله ﺍلهی ﺴﺎﻟﻚ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎم أﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺴﺨﺖ ﺗﺮ ﻭ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.(ﺑنی
آﺩﻡ) ﻧﻪ ﻓﻘﻄ أﺭﻭﺍح
افراد ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻄ
آﺩم ﺒﻤﻔﻬﻮﻡآدم
ﻃﺮﺩ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﻪ ﭘﺪﺭ ﺗﻤﺎم اﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺸﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍلهی آﺩم ﺸﺪﻩ ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﺎل ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﻮﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺁﺩﻡ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
اﻭﻟﺎﺩﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻓﺎﻯ ﺒﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺴﻠﻴم ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺪﺭﺣﺎل
ﺴﻠﻮک الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭ آﺯﺍﺩ ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭ ﮔﺎهی ﺘﺎ ﺍﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺍﻳﻥ ﺘﺴﻠﻴم
ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍلهی ﻄﻮل ﻤﻴﮑﺸﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ ﻗطع ﺸﺪ
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨﮑﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺸﺮک گرﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍلهی ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
عمیق ﺘﺮ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻣﺎم اﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭﻋﻨﺎﺻﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﻮ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
عمیق ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ است .ﻭﻓﺎﻯ
ﺸﺨﺺ ﺑﭙﻴﻤﺎﻥ ﻔﻄﺮﻯ
ﻮ ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﻬﺸﺖ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍلهی ﭽﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻭ ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭ ﺷﮑﻞﺍﺳﺖ
ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖقبل اﺯﻣﺮگ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺑﺎ اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍلهی
ﻮﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﻭﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ
ﻣﻌﻨﻰ. ﻭﭘس ﺍﺯﻳک
ﻤﺮگ آﺭﺍم ﻮ ﺷﻴﺮﻳﻥ
ﻮ ﺩﻳﺪﻧﻰ ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻨﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭم
ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻘل
ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻘل اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﻧﻮع ﻤﻴﻤﻮن
اﺳﺖ. ﺍﻳﻥﭽﻬﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﭽﻬﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ بهشت ﻣﮑﺎنی
ﻮﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ ﻭﻧﻴﺰ
بهشت ﻋﻘلی ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭﻳﺎ بهشت ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
کرامات
بالفعل و
بالقوّه برای ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮعی و ﺘﺎ ﺍﺑﺪ.(ﺑﻐﺾ)
ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻋﺪم ﺮﺿﺎﻳﺖ ﺍﻣﺎﻡ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﺪم اﻃﺎﻋﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻐﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﮐﺎﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ (ﻧﺎﺭ ﻭ ﺍﺗﺶ) ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺨﺘﻴﻬﺎﻯ ﺠﻬﺎﻥ
اقیانوسهای
انرژی
وکوانتوم جهان
ماده اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﻣسخ
ﺒﻌﺪﻯ گرﻓﺘﺎﺭ
ﮔﺮﻣﺎ ﻭ ﺳﺮﻣﺎﻯﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﺗﺸﻨگی ﻮ ﮔﺮﺳﻨگی
ﺪﺍﺋﻢ ﻭﺗﺮس ﻭ ﻫﺮﺍس
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
دیگر است .ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃبیعی
ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک
الهی ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻃﻮل
ﻤﻴﮑﺸﺪ. حَقّ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺴلیم ﻮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻃﺒق ﭙﻴﻤﺎﻥ
اﻳﻥ ﺤق ّ
باولیای الهی
زنده دﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ

565 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 190ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ
اﻣﺎم ﺴﺠّﺎﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯﺗﻘﻴّﻪ ﻣﻄﺮح
ﺸﺪ. ﻭﻯ ﻔﺮﻣﻮﺩ:  ﻮ ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﻮﻋﻠم أﺑﻮﺫﺭ
ﻣﺎ فی ﻘﻠﺐ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻠﻘﺘﻠﻪ ﻭﻟﻘﺪ ﺁخا
ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﺑﻴﻨﻬﻤﺎ
ﻓﻤﺎ ﻇﻨّﮑم ﺒﺴﺎﺋﺮ
ﺍﻟﺨﻠﻖ ﺍﻥ علم
اﻟﻌﺎﻟم ﺼﻌﺐ ﻣﺴﺘﺼﻌﺐ
ﻟﺎ ﻳﺤﺘﻤﻠﻪ ﺍﻟّﺎ
نَبیّ مُرسَل ﺃﻭ
ﻣﻠک مُقرّبﺃﻭ
ﻋﺒﺪ ﻣﻮٴﻤﻥ اﻣﺘﺤﻥ
اﻟﻠﻪ ﻗﻠﺒﻪ ﻟﻠﺄﻳﻤﺎﻥ
ﻗﺎل ﻮ ﺍﻧّﻤﺎ ﺻﺎﺭ
ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻤﻥ اﻟﻌﻠﻤاءﻟﺄﻧّﻪ
ﺍﻣﺮؤ ﻤﻨّﺎ ﺃﻫل
اﻟﺒﻴﺖ ﻓﻠﺬﻟﻚ
ﻧﺴﺒﻪ ﺍﻟﻴﻨﺎ  ﺑﺨﺪﺍﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺑﻮﺫﺭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﻠﺐ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻔﺎﺭسی
ﭽﻪ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺸﺖ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
پیمان ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﺒﺴﺘﻪ ﺑﻴﻨﺸﺎﻥ
ﺒﻮﺩ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺑﻮﺫﺭ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﺘﺴﻠﻴم
ﻮﻯ ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ.
ﻭلی أﻓﮑﺎﺭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﺮﺍﻯ
کسی ﻤطیع ﭽﻮﻥ
أﺑﻮ ﺫﺭ ﭼﻨﺎﻥ ﻨﺎ
ﻣﻔﻬﻮم ﻮﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل
ﺘﺤﻤّل ﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭ ﻗﺘل اﻭ ﺑﺮﻣﻴﺎﻳﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﻠﻤﺎﻥ
اﺯ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ .ﻳﻌنی
اﺯ ﻣﺮﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
گذﺷﺘﻪ ﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖﺑﺨﻠق
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭلی أﺑﻮ
ﺫﺭ ﺑﺎ آﻥ همه ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻬﺎئی ﺨﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ. ﻟﺬﺍ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺍﺧﻠﺎق
کاﻣﻠﺘﺮﻯ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﭘس ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﺮﺩم
عاﺩﻯ ﭽﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺤﻤّل ﻮﺻﺒﺮ ﻭﻓﻬم
ﻮﺍﻃﺎﻋﺖﻭﻋﺸﻖ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻠم
اﻳﻥ عاﻟﻢ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
آﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻌﺐ ﻣﺴﺘﺼﻌﺐ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺟﺰنَبیّ
مُرسَل ﻳﺎ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
مُقرّبﻳﺎ ﺑﻨﺪﻩ
ﻣﻮٴﻤﻥ که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩل اﻭﺭﺍ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺑﺄﻳﻤﺎﻥ کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺤﻤّل آﻥ أﻣﺮﺍلهی
ﺼﻌﺐ ﺭﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺴﺠّﺎﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻔﺎﺭسی ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻗﺎﺋم
گرﺩﻳﺪﻩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐسی ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ
(ﻣﻨّﺎ ﺍﻫل اﻟﺒﻴﺖ)
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻤﺎ ﻣﻨﺴﻮﺏ
گردید .ﻭ (ﻣﺎ) ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﺠﺴﻤﺎنی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥﻗﺮﻳﺶ
ﻭﮐﺎﻓﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﻣﻨﺴﻮﺑﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
(ﻣﺎ) ﻫﻤﺎﻥ ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘس ﺍﺯﺗﺰﮐﻴﻪ
و پاکسازی ﻧﻔس
ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﻬﻤﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ
ﺍﺯ ﻣﻨﺴﻮﺑﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
و در رؤیا وحضور
پیامبر و
امامان همه
زمانها مراسم
منّا أهل
البیت داشته
است . (ﺗﻘﻴّﻪ) ﻳﻌنی
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻭﻧﻴﺰ
ﺗﺮس ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺍﮔﺮ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺩﻭﺭﻯ اﺯﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺭﻭح ﺸﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺤﻤّل ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﺮس ﺧﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺳﻠﻮک
ﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨند
ﻭﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ الهی
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ ﻭارتباط
و ﺳﻠﻮک ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﺮوحی ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.

566 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 191 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
إﻥّ ﺤﺪﻳث
ﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﺻﻌﺐ ﻣﺴﺘﺼﻌﺐ
ثقیل ﻤﻘنّع ﺃﺟﺮﺩ
ﺫﮐﻮﺍﻥ ﻟﺎ ﻳﺤﺘﻤﻠﻪ
ﺍﻟّﺎ ﻣﻠک مُقرّب
ﺃﻭ نَبیّ مُرسَل
ﺃﻭ ﻋﺒﺪ ﺍﻣﺘﺤﻥ
اﻟﻠﻪ ﻗﻠﺒﻪ ﻟﻠﺄﻳﻤﺎﻥ
ﺃﻭﻣﺪﻳنة ﺣﺼﻴنة
ﻓﺎﺫﺍ ﻗﺎم ﻘﺎﺋﻤﻨﺎ
ﻧﻄق ﻮ ﺻﺪّﻗﻪ ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ
ﺣﺪﻳث
ﻳﺎ ﻣﻘﺎم ﻮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی آل ﻤﺤﻤﺪ
یا ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﺻﻌﺐ ﻭ ﻣﺴﺘﺼﻌﺐ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺰ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﻘﺮّﺏ ﻳﺎ نَبیّ
مُرسَل ﻳﺎ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
که ﺧﺪﺍ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
دل اﻭﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ ﻳک ﺸﻬﺮ
ﺑﺎ ﻗﻠﻌﻪﻫﺎﻯ ﻤﺴﺘﺤﮑﻢ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺗﺤﻤّل ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻘﺎﺋم ﻤﺎ
ﻗﻴﺎم ﻨﻤﻮﺩ ﻧﺎﻃق
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭﻗﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺼﺪﻳق
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺗﺤﻤّل وﺻﺒﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﻮﺳﮑﻮﺕ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﭼﻮﻥ ﻘﻴﺎم ﻘﺎﺋم
ﻤﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
شهود ﻘﺎﺋم ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺩﺭ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک
ﻤطیع ﻈﻬﻮﺭ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک گرﺩﻳﺪ
ﺯﺑﺎﻧﺶ اﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪﻗﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺼﺪﻳق
ﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻗﺮﺍﻥ ﭽﻴﺰﻯﻧﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺨﻮﺩ (ﻗﺮﺍﻥ
ﻨﺎﻃﻖ گویا ) ﻭﺧﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺳﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪﻯ
ﮐﻪ ﺑﺮخی اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ الهی ﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻄح
عقل ﻮﻣﻌﻘﻮﻟﻴﺖ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺳﮑﻮﺕ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ ﺗﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻳﺶ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻠم لَدُنّی
ﻮﺭﻭحی اﻟﻬﻰ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻄﻠبی که ﺑﮕﻮﻳﺪﺑﻘﻮﻝ
پیامبر ﺣتی اﮔﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺑﺨﻄﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﮐﺎﺫﺏ
ﻭﺑﺎﻃﻞ قشری ﮐﻪ
ﻣﺪعی ﺠﺎﻧﺸﻴنی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
هستندﺣتی اﮔﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺪﺭ ﺧﻄﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
آﻧﺮﺍ ﺍﺻﻠﺎح ﻮﻳﺎ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

567 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 191 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ:  ﺤﺪﻳثنا
ﺻﻌﺐ ﻣﺴﺘﺼﻌﺐ ﻟﺎ
ﻳﻮٴﻤﻥ ﺒﻪ ﺍﻟّﺎ
ﻣﻠک مُقرّب ﺃﻭ
نَبیّ مُرسَل ﺃﻭ
ﻣﻮٴﻤﻥ اﻣﺘﺤﻥ
اﻟﻠﻪ ﻗﻠﺒﻪ ﻟﻠﺄﻳﻤﺎﻥ
ﻓﻤﺎ ﻋﺮﻓﺖ ﻗﻠﻮﺑﮑم
ﻔﺨﺬﻭﻩﻭﻣﺎ ﺍﻧﮑﺮﺕ
ﻓﺮﺩّﻭﻩ ﺍﻟﻴﻨﺎ
ﺣﺪﻳث ﻳﺎ
ﻣﻮﺿﻮع ﻮﻣأﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍلهی ﻤﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰﺳﺨﺖ
ﻭﺻﻌﺐ ﻣﺴﺘﺼﻌﺐ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺰ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﻘﺮّﺏ ﻳﺎ نَبیّ
مُرسَل ﻭﻳﺎ ﻣؤﻣﻥ
آﺯﻣﺎﻳﺶ ﺷﺪﻩ ﻗﻠﺐ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺤﻤّل کند .ﭘس ﺷﻤﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻤﺎ ﻧﺸﺴﺖ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ
ﻭﺍﻧﭽﻪ ﺩل ﺸﻤﺎ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ ﺑﻤﺎ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻩ
ﻭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﻴﺪ
ﻭﺗﮑﺬﻳﺐ ﺍﺯﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺩ ﻧﮑﻨﻴﺪ. (ﻋَﺮَﻓﺖ
ﻗﻠﻮﺑﮑﻢ) ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻤﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﭼﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺩﺭﺍک ﺬﻫنی
آن ﻭﭼﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
که ﺷﻤﺎ ﺩﺍﺭﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﺁل ﻤﺤﻤﺪ
ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻣﺸﻬﻮﺩﺍﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﻭٴﻴﺎئی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺣﻮﺍلی
ﻮﻳﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎقی ﺒﺎﻟﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﺑﻄﻮﺭﻯ
که ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭک ﻮﺗﺤﻤّل آﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺪ.ﻭ ﺍﺑﻮﺫﺭ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ ﭼﻮﻥ ﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻔﺎﺭﺳﻰ ﺩﻭﺳﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﺸﺪ. (ﺭﺩّﻭﻩ
ﺍﻟﻴﻨﺎ) ﺍﻧﺮﺍ ﺑﻤﺎ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪ
ﻭﺑﻤﺎ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺪﻫﻴﺪ ﻭﺍﺯ ﻣﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ
مسؤل هستیم .ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺎ ﺑﭙﺮﺳﻴﺪ ﺗﺎ
ﺍﺭﺯﺵ ﻫﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﻭﺣﺪﻳثی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﺗفسیر و
تعبیر کنیم ﻭﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻘﺎم کنونی ﻮ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺎ ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ.

568-  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 190ﺑﺎﺭ)ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق آﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﺷﺨصی ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺻﻌﺐ ﻣﺴﺘﺼﻌﺐ
ﭼﻴﺴﺖ؟ ﻭﺑﺮﺍﻳم
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﮐﻨﻴﺪﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ:  ﺬﮐﻮﺍﻥ
ﺬکی ﺃﺑﺪﺍ ﻃَﺮﻯ
ﺃﺑﺪﺍ ﻣﺴﺘﻮﺭ  (ﺫﮐﻮﺍﻥ)
ﮐسی اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘُﺮ
ﺫﮐﺎﻭﺕ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻨبع
عقل ﻮﺣﮑﻤﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ ﻫﺮﮐس
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻘل
کمتر ﻭﻳﺎ ﺫﮐﺎﻭﺕ
ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭼﻨﻴﻥ ﺸﺨصی لاﺯم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺻﻌﺐ ﻭﻣﺴﺘﺼﻌﺐ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺳﺌﻮﺍل کنندﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻳم ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﮐﻨﻴﺪ ﻭﺗﻮﺿیح
ﺒﺪﻫﻴﺪ. ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
(ﺃﺟﺮﺩ) ﻓﻌل أﻣﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﺻﻔﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻰ
ﻋﻴﺐ ﻭﻧﻘﺺ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻣﺠﺮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭﺍﺑﺪﻯ
ﻃﺮﻯّ ﻮﺗﺎﺯﻩ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺮ ﻮ ﺗﺎﺯگی ﻔﺎﺭسی
اﺳﺖ ﻳﻌنی کسی ﮐﻪ
ﻧﺮﻣﺶ ﻭﺗﺤﻤّل
ﻮﺻﺒﺮ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺘﺎﺯﻩ
ﻭ ﺑﺎ ﻃﺮﺍﻭﺕ ﺩﺍﺭﺩ.ﺳؤﺍل
کننده ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺍﻳﺎ ﺍﻳﻥ أﻣﺮ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻘﻨﺎع ﻮﭘﺸﺖ ﻣﺎﺳﻚ
ﺍﺳﺖ ﻭﭘﻮﺷﻴﺪﻩ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ؟ ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺘﻰ (ﻣﺴﺘﻮﺭ) ﻭﺩﺭ
ﭘﺸﺖ ﭘﺮﺩﻩ ﺩﻳﺪﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
غیرﺳﺎﻟک ﻤﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺮ (ﺻﻌﺐ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﺭﻯ ﺒﺎﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی ﻮﺍﻣﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻴﺎ ﺳﻠﻮک
الهی ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﻮﻋﺎﺷق ﺸﻴﺪﺍ
ﻫﻴچ ﺴﺨتی ﺪﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻳﻥ ﺘﺤﻤّل ﻮ ﺻﺒﺮ
ﺩﺭ ﺳﺨتی ﺴﻠﻮک
الهی هماﻥ ﺬﮐﺎﻭﺕ
ﻭﻫﻮﺵ ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺘﺠﺮﻳﺪ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﻭﺩﻭﺭﻯ
اﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮﺣﻴﻮﺍنی ﻮﺷﻬﻮﺍنی
ﻮﺗﻮﺣّﺶ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺗﺎﺯﮔﻰ ﻭﻧﺮﻣﺶ
ﻭﺍﻧﻌﻄﺎﻑ ﻭﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳق الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﺨفی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ (ﺫﮐاء)
ﻳﻌنی ﻘﺪﺭﺕ ﺳﻮﺯﻧﺪگی
ﻮﺷﻌﻠﻪ ﻭﺭ ﻧﻤﻮﺩﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍلهی ﺪل ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪ
ﻭﻣﻴﺸﻮﺭﺍﻨﺪ ﺗﺎ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰﺷﻌﻠﻪ ﻭﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﻭﺷﻥ
گرﺩﻧﺪ.

569-
درﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 192ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: إنّ ﺤﺪﻳثنا ﺻﻌﺐ
ﻣﺴﺘﺼﻌﺐ ﺃﺟﺮَﺩ
ﺫﮐﻮﺍﻥ ﻮﻋﺮ ﺷﺮﻳﻒ
ﮐﺮﻳﻢ ﻓﺎﺫﺍ ﺳﻤﻌته
ﻤﻨﻪ ﺷﻴﺌﺎ ﻭﻟﺎﻧﺖ
ﻟﻪ ﻗﻠﻮﺑﮑﻢ ﻓﺎﺣﺘﻤﻠﻮﻩ
ﻭ ﺍﺣﻤﺪﻭا ﺍﺍﻟﻠﻪﻋﻠﻴﻪ
ﻭ ﺍﻥ ﻠم ﺘﺤﺘﻤﻠﻮﻩ
ﻭ ﻟﻢ ﺗﻄﻴﻘﻮﻩ ﻓﺮﺩّﻭﻩ
ﺍلی اﻟﺄﻣﺎم اﻟﻌﺎﻟم
ﻤِﻥ ﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﻓﺎﻧّﻤﺎ
ﺍﻟﺸقی اﻟﻬﺎﻟک
اﻟﺬﻯ ﻳﻘﻮﻝ ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﻣﺎ ﮐﺎﻥ هذﺍ ﻭﺍﻥّ
اﻟﺄﻧﮑﺎﺭ ﻫﻮ ﺍﻟﮑﻔﺮ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﺍﻟﻌﻈﻴم
ﺣﺪﻳث
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻣﺎ ﺻﻌﺐ ﻣﺴﺘﺼﻌﺐ
ﻭﺩﺭ ﻣﺠﺮّﺩﺗﺮﻳﻥ
ﺤﺎﻟﺖ ﻭﭘُﺮ ﺫﮐﺎﻭﺕ
ﻳﺎﺷﻌﻠﻪ ﺭﻭﺷﻥ
کنندﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺳﺨﺖ ﻭ ﻧﺎﻫﻤﻮﺍﺭ
ﻭلی ﺸﺮﻳﻒ ﻭﻣﻘﺪّس
ﻭﺷﺮﺍﻓﺖ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺒﺨﺶ ﭘُﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﻳﺎ ﭘُﺮ
ﺑﺮﮐﺖ ﻭﺑﺎ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺷﻤﺎ
ﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺎ ﺷﻨﻴﺪﻳﺪ ﻭﺑﺪل
ﺸﻤﺎ ﻧﺸﺴﺖ ﻭ ﺑﻪ
ﺍﻥﻨﺮﻣﺶ ﻭﮐﺸﺶ
ﺩﺍﺷﺘﻴﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺗﺤﻤّل کنید .ﻭﺳﭙﺎس
ﺧﺪﺍﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻳﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻴﺪ ﺍﻧﺮ
ﺍﺗﺤﻤل کنید ﻭﻃﺎﻗﺖﺍﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻴﺪ ﺑﻔﻬﻤﻴﺪ
ﻭﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺍﻥ ﮐﺸﺶ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﻴک اﻣﺎم
عالم اﺯ ﺁل ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﻤﺎ
ﺑﺪﻫﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﭘُﺮﺷﻘﺎﻭﺕ
ﻭﻣﺘﻤﺮّﺩﺗﺮ ﮐسی
اﺳﺖکه ﻫﻠﺎک ﻨﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺨﺪﺍ ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻄﻠبی
ﺪﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻯ
ﻔﻠﺎﻥ ﺒﺪﺍﻥ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ اﻧﮑﺎﺭ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﻔﺮ ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺑﺰﺭگی ﻨﺴﺒﺖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺍﺯﻣﻄﺎلبی اﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻧﺎﻥ ﻭﻳﺎ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺳﻠﻮک
الهی ﻮﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻮﺩ
ﻭﺩﺭ ﻭﺍقع ﺒﺪﺗﺮﻳﻥ
ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ ﻳﻌنی
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﻴﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی هر ﻋﺼﺮ ﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯﺍﺭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عوﺍﻡ ﻭﻣﺮﺩم ﺴﺎﺩﻩ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺍﻧﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﮑﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﻣﻌﻨﻰ (ﺭﺩّﻭﺍ)
یا ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪ
ﺻﺮﻳﺤﺎ ﺑﻤﻌنی
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ
ﻭﮐﺴﺐ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍلهی
ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
أﻫل اﻟﺬﮐﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﺍلهی
ﺨﻮﺩ بمعرفی
خداوند ﭙﺮﺳﻴﺪﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻣﺎم اﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻈﺎﻫﺮ ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻮﺭ ﻭ ﻣﻐﻤﻮﺭ
ﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﭼﻮﻥ
عصرﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﻓﻖ ﺑﺎ ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺷﻨﺎئی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍلهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻋﺎﻟم ﺒﺎ ﻋﻠﻢﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
آﮔﺎهی ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ علم لَدُنّی
ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍلهی
ﻮﻋﻠم ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪﻋﻠﻮم
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﺗﮑﻨﻴکی
ﺪﻳﮕﺮ. (ﺁل ﻤﺤﻤﺪ)
ﻳﺎ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﻤﺎﻥ اﻭﻟﺎﺩ ﺳﻠﻮکی
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ هستند ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺭﻭﺣﺎنی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺳﻴّﺪ ﻭﺍقعی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک ﻴﺎ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ. (ﺷﻘﻰّ) ﺑﺎ
ﺷﻘﺎﻭﺕ ﻭﺳﺮﮐشی
ﻮ ﺗﻤﺮّﺩ ﺍﺯ ﺍﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ
ﻭﮐﺴﻴﮑﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺭﻧج ﻮﻋﺬﺍﺏ ﻫم
أﮐﻨﻮنی ﻴﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ. (ﻫﺎﻟِﻚ)
ﻫﻠﺎﻙ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺮگ ﻨﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺣتی أﻧﺒﻴﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮگ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺪﺭ ﻣﻘﺎم ﺮﻭحی
ﻮﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﭙس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻭﺣﻠق
آﻭﻳﺰﻯ ﺪﺭ ﻳک ﺘﻮﻟﺪ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺯ ﺭَﺣِم ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی که ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃبیعی
ﺪﺭﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
مجدد ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﺑﻬﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی ﺴﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ أﻣﺮ ﺍﺯلی
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ
ﺣتی اﮔﺮ ﺷﺪﻩ ﺻﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺭ ﺍﻳﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﻋﻘﺐﺭﻭﻯ هاﻯ
ﺪﺭﻣﻘﺎم ﻨﻮعی ﺮﻭح
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﺷﻮﺩ ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﮐﻪﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍلهی ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
بدﻫﻨﺪ و ﻳﺎ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﺗﺎﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮک الهی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﺎﺭﻯ
که ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎ ﺗﻮﺍﻧﺎئی
أﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﺍﻥ ﺗﻥ
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺎﺑﺠﺎﻯ
آﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺠﻬﻨﻤﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻨﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭﻋﻘل
ﻮﺻﻔﺎﺕ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻓﺮﺷﺘﻪﮔﻮﻧﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.

570-  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ192ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
آﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ:  إنّ ﺤﺪﻳثنا
ﺻﻌﺐ ﻣﺴﺘﺼﻌﺐ ﺷﺮﻳﻒ
ﮐﺮﻳم ﺬﮐﻮﺍﻥ ﺬکی
ﻮﻋﺮ ﻟﺎ ﻳﺤﺘﻤﻠﻪ
ﻣﻠﻚ ﻣﻘﺮّﺏ ﻭﻟﺎ
نَبیّ مُرسَل ﻭﻟﺎ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﻤﻤﺘﺤﻥ  ﺣﺪﻳث
ﻣﺎ ﮐﻪ ﺻﻌﺐ ﻭ ﻣﺴﺘﺼﻌﺐ
ﺍﺳﺖ ﺿﻤﻨﺎ ﺷﺮﻳﻒ
ﻭﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺍﺳﺖ
ﻭﺑﺎ ﻫﻮﺵ ﻭ ﺭﻭﺷﻥ
کننده ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺳﺨﺖ راه ﻧﺎﻫﻤﻮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣتی ﻔﺮﺷﺘﻪ
ﻭنَبیّ مُرسَل
ﻭﻳﺎ ﻣﻮٴﻤﻥ اﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺷﺪﻩ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺤﻤّل آﻥ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺳؤﺍل کننده ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﭘس ﭼﻪ ﮐسی آﻧﺮﺍ
ﺗﺤﻤّل ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ؟ ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩ (ﻣَﻥ ﺸِﺌﻨﺎ)
ﻳﻌنی هرﮐس ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ (ﺑﺨﻮﺍﻫﻴم
که ﺳﺎﻟکی ﺮﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ ﺗﺎ
ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻨجاﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ)
ﺳؤﺍل کننده ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﭘس ﭼﻨﻴﻥ
ﺪﺍﻧﺴﺘم که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻭﻣﺨﻠﻮﻗﺎتی
اﺳﺖ ﮐﻪﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺴﻪ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﺯﻣﻠک
مُقرّب ﻭنَبیّ
مُرسَل و ﻣﻮٴﻤﻥ
آﺯﻣﺎﻳﺶ ﺷﺪﻩ. ﻳﻌنی
همین اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻣﺎﻥ که ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻘﺎم ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻮﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻤﺮﺳل ﭙﻴﺶ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﻴﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻳکی اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺴﺘﻌﺪ ﻃﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮک الهی که
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺗﺎ ﭘﻴﺮﺍلهی
اﻭﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮّفی
ﻨﻤﺎﻳﺪ .ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻔﺴّﺮﺍﻥ
ﻤﺬﻫبی ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺸﻴﻌﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﻏﺮﻳﺒﻪ
ﻭﺟﺎﺩﻭئی ﺮﺍ ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻨﺴﺒﺖ ﻣﻴﺪﻫندﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺴﻪ ﻃﺒﻘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺎﻳﻥ
ﻤﻘﺎم الهی ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭلی
ﺪﺭ ﻭﺍقع آﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺍﺯﻋﻠﻮم غرﻳﺒﻪ
و معجزات ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻣﺎﻥ
هست ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺪﺭﺕ
ﺗﺼﺮّﻑ ﻓﮑﺮﻯ ﻮﺭﻭﺍﻧﻰﺩﺭﻋﻘل
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﭘﻴﺮﻭﺍﻥ است ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﻭﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻣﻬﺎ
ﻭﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮکی ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﻨﻨﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯﻧﺠﺎﺕ ﻭﮐﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍلهی ﻮﻋﻘلی اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺘﻠﻘﻴﻥ ﻮﺷﻔﺎ ﺑﺨﺸﻰ
ﻭﺗﺄثیرﺍﺕ ﻋﻤﻴﻖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻤﻌﺠﺰﻩﻫﺎﻯ اﻳﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﻭﻣﻌﺮﮐﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﻨﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭﺳﺮﮔﺮمی
آﻧﻬﺎﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫم
کنند.

571 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 192ﺑﺤﺎﺭ)ﺍﺯ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﻨﻘل
ﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ:  إنّ ﺤﺪﻳثنا
ﺻﻌﺐ ﻣﺴﺘﺼﻌﺐ ﺧﺸﻥ
ﻤﺨﺸﻮﺵ ﻓﺎﻧﺒﺬﻭﺍ
الی اﻟﻨﺎس ﻧﺒﺬﺍ
ﻓﻤﻦ ﻋﺮﻑ ﻓﺰﻳﺪﻭﻩ
ﻭ ﻣﻥ ﺃﻧﮑﺮ ﻓﺄﻣﺴﮑﻮﺍ
ﻟﺎﻳﺤﺘﻤﻠﻪ ﺍﻟّثلاث
ﻣﻠک مُقرّب ﺃﻭ
ﻧﺒﻰّ ﻣُﺮﺳل ﺃﻭ
ﻋﺒﺪ ﻣﻮٴﻤﻥ إﻣﺘﺤﻥ
اﻟﻠﻪ ﻗﻠﺒﻪ ﻟﻠﺄﻳﻤﺎﻥ
ﺃﻣﺮﺍلهی
ﻮﻳﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍلهی ﻤﺎ ﺻﻌﺐ ﻣﺴﺘﻌﺼﺐ
ﻭﺧَﺸِﻥ ﭙُﺮ ﺧﺸﻮﻧﺖ
ﻭﻧﺎ ﻫﻤﻮﺍﺭﻯ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺭﺩ ﭘس ﺍﻳﻥ
أﻣﺮ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻴﻥ
ﻤﺮﺩم ﺘﻮﺳﻌﻪ ﺑﺪﻫﻴﺪ
ﻫﺮﮐس ﭼﻴﺰﻯ ﻔﻬﻤﻴﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻫﺮﮐس ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺤﺪّ
ﻣﺘﻮﻗﻒ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺣﺮﻑ ﻧﺰﻧﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻪ ﮔﺮﻭﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺤﻤّل ﺸﻨﻴﺪﻥ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﻠک
مُقرّب ﻭنَبیّ
ﻤُﺮﺳل ﻮﻣﻮٴﻤﻥ
آﺯﻣﺎﻳﺶ ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻥﺴﻪ
ﮔﺮﻭﻩ اﺰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ کماﻟﺎﺕ
ﻋﻘلی ﻮﻇﺮﻓﻴﺖ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﺯ ﺗﺤﻤّل ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺍﺭﺍﻯ
عقل کلّی ﻘﺎﺋﻢ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺘﺼﺮﻑ
ﻋﻘلی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺑﺮخی ﺮﻭﺍﻳﺎﺕ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺧﺸﻥ ﻤﺨﺸﻮﺵ
ﺍﻣﺪﻩ ﻳﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺧﺸﻥ ﻮ ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ.

571 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 192ﺑﺤﺎﺭ)ﺍﺯ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﻨﻘل
ﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ:  إنّ ﺤﺪﻳثنا
ﺻﻌﺐ ﻣﺴﺘﺼﻌﺐ ﺧﺸﻥ
ﻤﺨﺸﻮﺵ ﻓﺎﻧﺒﺬﻭﺍ
الی اﻟﻨﺎس ﻧﺒﺬﺍ
ﻓﻤﻦ ﻋﺮﻑ ﻓﺰﻳﺪﻭﻩ
ﻭ ﻣﻥ ﺃﻧﮑﺮ ﻓﺄﻣﺴﮑﻮﺍ
ﻟﺎﻳﺤﺘﻤﻠﻪ ﺍﻟّثلاث
ﻣﻠک مُقرّب ﺃﻭ
ﻧﺒﻰّ ﻣُﺮﺳل ﺃﻭ
ﻋﺒﺪ ﻣﻮٴﻤﻥ إﻣﺘﺤﻥ
اﻟﻠﻪ ﻗﻠﺒﻪ ﻟﻠﺄﻳﻤﺎﻥ
ﺃﻣﺮﺍلهی
ﻮﻳﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍلهی ﻤﺎ ﺻﻌﺐ ﻣﺴﺘﻌﺼﺐ
ﻭﺧَﺸِﻥ ﭙُﺮ ﺧﺸﻮﻧﺖ
ﻭﻧﺎ ﻫﻤﻮﺍﺭﻯ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺭﺩ ﭘس ﺍﻳﻥ
أﻣﺮ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻴﻥ
ﻤﺮﺩم ﺘﻮﺳﻌﻪ ﺑﺪﻫﻴﺪ
ﻫﺮﮐس ﭼﻴﺰﻯ ﻔﻬﻤﻴﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻫﺮﮐس ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺤﺪّ
ﻣﺘﻮﻗﻒ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺣﺮﻑ ﻧﺰﻧﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻪ ﮔﺮﻭﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺤﻤّل ﺸﻨﻴﺪﻥ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﻠک
مُقرّب ﻭنَبیّ
ﻤُﺮﺳل ﻮﻣﻮٴﻤﻥ
آﺯﻣﺎﻳﺶ ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻥﺴﻪ
ﮔﺮﻭﻩ اﺰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ کماﻟﺎﺕ
ﻋﻘلی ﻮﻇﺮﻓﻴﺖ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﺯ ﺗﺤﻤّل ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺍﺭﺍﻯ
عقل کلّی ﻘﺎﺋﻢ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺘﺼﺮﻑ
ﻋﻘلی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺑﺮخی ﺮﻭﺍﻳﺎﺕ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺧﺸﻥ ﻤﺨﺸﻮﺵ
ﺍﻣﺪﻩ ﻳﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺧﺸﻥ ﻮ ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ.

572 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 193 )ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﺎسخ اﻳﻨﮑﻪ
پس ﭽﻪ ﮐسی
اﻳﻥ أﻣﺮ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺗﺤﻤّل ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ؟ ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩ ﻧﺤﻥ ﻨﺤﺘﻤﻠﻪ  ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺤﻤّل
آﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻳﻌنی
أﻫل ﺒﻴﺖ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻮﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍلهی ﺒﺨﻠﻖ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺤﻤّل ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟک
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎ
ﮐﻤک اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ
احتمالا به ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ثاﺑﺖ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺤﻤلّ
آﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺼﺒﺮ ﺟﺴمی
ﻮ ﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭحی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺼﺒﺮ ﻓﻬم
کافی ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺻﺒﺮ ﺩﺭﻋﻤﻞ
ﻫﺮﭼﻪ ﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ
ﻋﻤل کرﺩﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﮐﺴﺎنی
اﺯﺍﻳﻥ ﻄﺒﻘﻪ ﻣﺘﺤﻤﻠّﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
عصر ﻣﺎ ﻭﻫﺮﻳک
اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ۳۱۳ ﮐﺎﻣل الهی
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

573 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ أﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ (ﺝ۲ﺹ193ﺑﺤﺎﺭ)
:  إن
ّﺤﺪﻳثنا ﺗﺸﻤﺌﺰّ
ﻣﻨﻪ ﺍﻟﻘﻠﻮﺏ ﻓﻤﻥ
عرﻑ ﻓﺰﻳﺪﻭﻫﻢ
ﻭﻣَﻥ ﺃﻧﮑﺮ ﻓﺬﺭﻭﻫم  ﺍﻳﻥﺤﺪﻳث
ﻳﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭﻧﻘﺶ
ﺍلهی ﻤﺎ ﺩﻟﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺸﻤﺌﺰ ﻭﻣﺘﻨﻔﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘس ﻫﺮ ﮐس
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﻨﺎﺳﺎئی
ﻮﻣﻌﺮﻓﺖ ﺑﺪﻫﻴﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻣﻨﮑﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﺑﺤﺎل ﺨﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻮﻏﻴﺮﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥﻭﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎل
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﮑﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﭘس
ﺻﺤﺒﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺎﻋث
ﺩﻭﺭﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭﻇﻠﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﺷﺎﻧﺴﻬﺎﻯ
آﻳﻨﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯﺑﻴﻥ ﻤﻴﺒﺮﺩ.

573
مکرر -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺮﺳﻴﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ 193
بحار )ﮐﻪ ﺷﺨصی ﻨﺰﺩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺧﺪﻣﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻭﺍﻣﻮﺯﺵ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ.چوﻥ
ﺒﻨﺰﺩ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﺷﺎم ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪﻋﻠمی آﻣﻮﺧﺘﻰ
ﻭﺍﺑﺮﺍﺯ ﻧﺪﺍﻣﺖ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﻋﻠمی ﻨﻴﺎﻣﻮﺧﺘﻪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻨﺎﻣﻪ
ﻧﻮﺷﺖ ﻭﻃﺎﻟﺐ ﻋﻠم
ﻨﺎفع
ﺸﺪ.ﺍﻣﺎم ﺪﺭ ﭘﺎسخ
ﻨﻮﺷﺖ.  امّا
ﺑﻌﺪ ﻓﺎﻥّ ﺤﺪﻳثنا
ﺣﺪﻳث ﻫﻴﻮﺏ ﺫﻋﻮﺭ
ﻓﺎﻥ کنت ﺗﺮﻯ ﺃﻧّک
ﺘﺤﺘﻤﻠﻪ ﻓﺎﮐﺘﺐ
ﺍﻟﻴﻨﺎ ﻭﺍﻟﺴﻠﺎم
ﭘس ﺍﺯﻳک
ﻤﻘﺪﻣﻪ ﺑﺪﺍﻥ
که ﺣﺪﻳث ﻣﺎ(ﻫﻴﻮﺏ
ﭘُﺮ ﻫﻴﺒﺖ) ﻭ ﺗﺮﺳﺎﻥ
ﻮ ﺫﻋﻮﺭ ﭘُر (ﺫﻋﺮ
ﻭ ﺗﺮس ) ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑنی ﻤﻴﺘﻮﺍنی
آﻧﺮﺍ ﺗﺤﻤّل
کنی ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﺑﻨﻮﻳس
. ﻭﺍﻟﺴﻠﺎم ﻨﺎﻣﻪ
ﺗﻤﺎﻡ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
امور سلوک
الهی هدف
أنبیا واولیا ﮐﻪ
ﺗﺤﺖ ﺗأثیر ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ و
راحت طلب ﺧﻮﺩ ﻭپیرو
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎی
قشری تمامی
مذاهب همه
أدیان که ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﺍﻧﻪ
ﭘُﺮ ﻫﻴﺒﺖ ﻭﭘُﺮ
ﺗﺮس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺪﺭ ﻭﺍقع اﻳﻥ أﺣﻮﺍلی
الهی هستند ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻭﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻳﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍﻥ ﻮﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
آﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺣﻮﺍلی
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﻭﺧﻮﺍﺏ ﺑﺴﺎﻟک
میدﻫﺪ. ﻭلی هرﭼﻪ
ﻋﺸق ﺴﺎﻟک ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺨتی ﻮﻫﻴﺒﺖ ﻭﺗﺮس
ﺍﻥ کمتر ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی
ﺪﺭ ﺍﻭج ﺴﺨﺘﻴﻬﺎ
ﺳﺎﻟک ﻤﺸﺘﺎﻕ ﺧﻮﺩ
ﻃﺎﻟﺐ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﻳﻥآﺷﻔﺘگی و
بلایای سلوکی
اﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﻧﺰﺩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺧﺪﻣﺖ ﺩﺭﻋﻠﻮم
ﻤﻌﻤﻮﻟﻪ ﻣﺬﻫبی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭﺍﻟﺄ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﺧﺪﻣﺘﮕﺬﺍﺭ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﺰﺩ
ﻭﺣﻘﻮق ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﻤﺘﺮ ﺷﺎﮔﺮﺩﻯ
ﻨﺰﺩ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺍﻥ
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺍلهی
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺻﺪﻫﺎ
ﻧﻔﺮ ﻣﺪﺍﻡﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﺟﺰ
ﻣﻌﺪﻭﺩ ﻭﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺴﺎﻟک
الهی ﻮﺍقعی ﻨﺒﻮﻧﺪ.

574 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 193 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: إنّ ﺤﺪﻳثنا ﻫﺬﺍ
ﺗﺸﻤﺌﺰّ ﻣﻨﻪ ﻗﻠﻮﺏ
ﺍﻟﺮﺟﺎﻝ ﻓﻤﻥ ﺃﻗﺮّ
ﻓﺰﻳﺪﻭﻩ ﻭﻣَﻥ
ﺃﻧﮑﺮﻩ ﻓﺬﺭﻭﻩ
ﺍﻧّﻪ ﻟﺎﺑﺪ ﻣِﻥ
اﻥ ﺘﮑﻮﻥ ﻔﺘنة  ﻳﺴﻘﻄ ﻔﻴﻬﺎ
ﮐلّ ﺒﻄﺎنة ﻭ ﻭﻟﻴجة
ﺣتی ﻴﺴﻘﻂ ﻓﻴﻬﺎ
ﻣﻥ کان ﻴﺸقّ اﻟﺸَﻌﺮ
ﺑﺸَﻌﺮﺗﻴﻦ ﺣتّی
لا ﻳﺒقی اﻟّﺎ ﻧﺤﻦ
ﻧﺤﻥ ﻮ ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ  ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻣﺎ ﺩﻟﻬﺎﻯ ﻤﺮﺩﺍﻥ
ﺘﻮﺍﻧﺎئی ﺮﺍ ﻣﺸﻤﺌﺰّﻭ
ﺗﺮﺳﻨﺎک ﻮ ﻣﺘﻨﻔﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘس ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺍﻗﺮﺍﺭ ﻭﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
(ﻳﺎ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﻮﻗﺒﻮل ﻮﺗﺄﻳﻴﺪ
آﻥ ﺪﺭ ﻋﻤل کرﺩ
ﻭﺣﺎﺿﺮ ﺑقُرّهﮔﻴﺮﻯ
ﺒﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﮔﺎهی ﻮ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺑﺪﻫﻴﺪ.ﻭﻫﺮ ﮐس
ﮐﻪ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﮐﺮﺩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ
ﺑﺤﺎل ﺨﻮﺩ ﺑﻤﺎﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍلهی
ﻴﺎ ﻓﺘﻨﻪ ﻭﺑﻠﺎیاﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ ﺗﺎ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻔﺘﻨﻪ ﺍلهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺩﺍﺭﺍﻯ
(ﺑﻄﺎﻧﻪ ﻭ ﺑﻄﻦ) ﻭﺩﺭﻭﻥ
آﻟﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ (ﻭﻟﻴﺠﻪ
ﻳﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖﻫﺎﻯ
ﺤﻘﻴﺮ) ﻭﮐﺎﺫﺏ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻔﺘﻨﻪﻫﺎ
ﺳﻘﻮﻃ ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺑﻄﻮﺭﻯ اﻳﻥ ﺴﻘﻮﻃﻬﺎ
ﻭﺗﺮک ﺴﻠﻮﻛﻬﺎ
ﻭﺗﺼﻔﻴﻪ ﺍلهی
اﺯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
غیر ﺍلهی اﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ
ﻫﺮ ﻣوی را به ﺪﻭ
ﻣﻮﻯ ﺮﺍ تقسیم ﻣﻴﮑند
ﻭﭼﻴﺰﻯ اﺯ ﻣﻮﻫﺎ
باقی ﻧﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
مگر ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻣﺎ
ﻭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺎ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻣﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
وکاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺸﻌﺎع
أﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥالهی ﺰﻣﺎﻥ
ﻮ ﺍﻣﺎم ﺮﻫﺒﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻗﻰ
می ﻤﺎﻧﻨﺪ. ﺳﭙس
ﺭﺍﻭﻯ ﺒﻨﻘل اﺯ
ﻳک کاﻣل الهی ﺑﻨﺎم
عمیر ﮐﻮفی اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻌنی ﺤﺪﻳث (ﺣﺪیثنا
ﺻﻌﺐ ﻣﺴﺘﺼﻌﺐ) ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻯ
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺭﺳﻮل او ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺷﺪنی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻣﻮٴﻤﻥ ﻨﻴﺰ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺷﺪنی ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﮐس ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﻨﺪ ﻳﻌنی
ﻤﺤﺪﻭﺩ ﺑﺘﻌﺎﺭﻳﻒ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﮐﻨﺪ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐسﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻭﺻﻒ ﮐﻤﺎل ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪﻭ ﺍﮔﺎهی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺳﺎﻟﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺳﭙس ﺍﻓﺰﻭﺩ ﻟﺬﺍ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺣﺪﻳث ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ ﻋﻘلی
ﻤﻴﮕﻮﺋﻴم ﺘﻮﺿیح
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻤﻴﺪﻫﻢ.
ﻭﺑﺎﻳﻥ ﻘﺪﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم گفت ﺻﻌﺐ
ﻭﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯهرﮐسی
ﺴﺨﺖ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ(ﺻﻌﺐ)
ﻭﺳﺨﺖ ﻗﺎﺑل ﺴﻮﺍﺭ
ﺷﺪﻥﭼﻮﻥ أﺳﺐ ﺳﺮﮐش
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی هرﮐس
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺮ
ﺍﻳﻥ اﺳﺐ ﻳﺎ ﺷﺘﺮ
ﺳﺮﮐﺶ ﺳﻮﺍﺭ ﺷﻮﺩ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﺳﺨﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪﺍﺳﺐ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮل ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮید:  إنّ ﺤﺪﻳثنا
ﺻﻌﺐ ﻣﺴﺘﺼﻌﺐ ﺫﮐﻮﺍﻥ
ﺃﺟﺮَﺩ ﻟﺎ ﻳﺤﺘﻤﻠﻪ
ﻣﻠک مُقرّب ﻭﻟﺎ
نَبیّ مُرسَل ﻭﻟﺎ
ﻋﺒﺪ ﺍﻣﺘﺤﻥ اﻟﻠﻪ
ﻗﻠﺒﻪ ﻟﻠﺄﻳﻤﺎﻥ
ﺍﻣّﺎ ﺍﻟﺼﻌﺐ ﻓﻬﻮ
ﺍﻟﺬﻯ ﻠم ﻴﺮﮐﺐ
ﺑﻌﺪ.ﻭ ﺍﻣﺎ ﺍﻟﻤﺴﺘﺼﻌﺐ
ﻓﻬﻮ ﺍﻟﺬﻯ ﻴﻬﺮﺏ
ﻣﻨﻪ ﺍﺫﺍ ﺭﺃﻯ ﻭ
ﺍﻣﺎ ﺍﻟﺬِﮐﻮﺍﻥ
ﻔﻬﻮ ﺫﮐاء ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﻭ ﺍﻣﺎ ﺍﻟﺄﺟﺮَﺩ
ﻓﻬﻮ ﺍﻟﺬﻯ لا ﻳﺘﻌﻠق
ﻘﺒﻪ شیئ ﻣﻥ ﺒﻴﻥ
ﻴﺪﻳﻪ ﻭﻟﺎ ﻣِﻦ
ﺧﻠﻔﻪ ﻭﻫﻮ ﻗﻮل
اﻟﻠﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﻧﺰّل
ﺃﺣﺴﻥ اﻟﺤﺪﻳث
ﻓﺄﺣﺴﻥ اﻟﺤﺪﻳث
ﺣﺪﻳثنا ﻟﺎ ﻳﺤﺘﻤل
أﺣﺪ ﻣِﻥ اﻟﺨﻠﺎﺋق
ﺃﻣﺮﻩ ﺑﮑﻤﺎﻟﻪ
ﺣتی ﻴﺤﺪّﻩ ﻟﺄﻥّ
ﻤِﻥ ﺤﺪّ ﺷﻴﺌﺎ
ﻓﻬﻮ ﺃﮐﺒﺮﻣﻨﻪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮ
ﺣﺪﻳث ﻣﺎ ﺻﻌﺐ ﻣﺴﺘﻌﺼﺐ
ﺍﺳﺖ. ﺫﮐﺎوﺕ ﻭﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﻫﻴچ
کس ﺟﺰ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﻘﺮّﺏ
ﻳﺎ نَبیّ مُرسَل
ﻳﺎ ﺑﻨﺪﻩ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺷﺪﻩ ﺍلهی ﺘﺎﺏ
ﺗﺤﻤّل آﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺍﻣﺎ ﺻﻌﺐ ﻣﺮﮐﻮبی
اﺳﺖﮐﻪ ﻗﺎﺑل ﺘﺴﻠﻄ
برآن ﻮﺳﻮﺍﺭﺷﺪﻥ
و ﮐﻨﺘﺮل آن ﻤﻤﮑﻥ
ﻨﺒﺎﺷﺪ ﭼﻮﻥ ﺴﻮﺍﺭﺷﺪﻥ
اﺳﺐ ﺳﺮﮐﺶ ﺍﻣّﺎ
مستصعب ﺍﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ
أﻣﺮ ﺻﻌﺐ ﻭ ﺍﺳﺐ
ﺳﺮﮐﺶ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﺨﺖ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﺍﻣﺎ ﺫﮐﻮﺍﻥ
هماﻥ ﺫﮐﺎﻭﺕ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥبا
هوﺵ ﻭﻋﻘل
کلّی که ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋم
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
(ﺃﺟﺮَﺩ) ﺍﻥ
کسی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﻤﺠﺮّﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻪ ﺍﻧﭽﻪ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﺩﻟﺒﺴﺘگی
ﻮﻋﻠﺎﻗﻪ او ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻪ ﺍﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﮔﺬﺷته
ﻫﺎ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺩﻭﺭ ﺷﺪﻥ کاﻣل
از ﺗﻤﺎم ﺼﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﮐﻨﻮنی
ﻮﮔﺬﺷﺘﻪ ﭼﻪ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﭼﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍع ﻘﺒل ﺒﺸﺮﻯ
اﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺴﻤﺎنی
ﻮﺫﻫنی ﻮﺭﻭﺍﻥ
ﻮﺭﻭحی ﺒﻮﺩﻩ
باشد.ﻭﻫﻤﺎﻥ
گفقته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﻔﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﺰّل ﺃﺣﺴﻥ اﻟﺤﺪﻳث
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺭﺍ ﻧﺎﺯل کرﺩ. (ﺣﺪﻳث
) ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﻮ ﺗﺎﺯﻩﺗﺮﻳﻥ
ﺮﻭﺵ ﻭ ﺣﺪﻳث ﺘﺮﻳﻥیا
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮﻳﻥ ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺣﺎﺩثه
ﺍﻯ ﻤﻬم ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﺎﺯل ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺃﺣﺴﻦ ﺍﻟﺤﺪﻳث
ﻫﻤﺎﻥﺤﺪﻳث
تحسین کننده ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﮐسی
ﻨﻴﺰ ﺍﺯﺧﻠﺎﺋق
ﻘﺪﺭﺕ ﺗﺤﻤّل آﻥ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﺪﻭﺩ ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
آﻥ ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮکسی
ﺘﺎ ﺑﮑﻤﺎل ﻨﺮﺳﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻥ
ﮐﻤﺎل ﺮﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
الهی ﻤﺎﺩﻭن ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﺣتی أﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ششم ﻘﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﭘس ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﻣﺮﺍﺣل
اوم کرﺩﻥ ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﻤﺎم ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺮﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺵ ﻭﻣأﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﺗﺤﻤّل
کنند .ﻭﺣتی ﺪﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺗﺤﻤّل
عبوﺭ ﻣﺮﺍﺣل ﺘﺮﺑﻴتی
آﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻋﺮﺑﻬﺎﻯ ﺼﺤﺮﺍ
ﺷﺘﺮﻫﺎﻯ ﺴﺮﮐشی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺴﻮﺍﺭﻯ
ﺪﺍﺩﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺻﻌﺐ ﻭﺳﺨﺖ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺳﺐ ﺳﺮﮐﺶ ﻧﻴﺰ
ﺑﺠﺰﺑﺼﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
(ﺗﻘطّع اﻟﺤﺪﻳث
) ﻳﻌنی ﺤﺪﻳث ﺭﺍ
ﻗﻄﻌﻪ ﻗﻄﻌﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﮐﻪ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﭘﺬﻳﺮﺍﻯ
آﻥ ﺒﻮﺩ ﻗﺴﻤﺖﺑﻌﺪﻯ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻴم
گفت ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﻨﮑﺮﺍﻥ ﻗطع
ﺼﺤﺒﺖ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷ

575 -  ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 195ﺑﺤﺎﺭ)ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ:  ﻴﺎ أﺑﺎ
ﺍﻟﻔﻀﻞ ﻟﻘﺪ ﺃﻣﺴَﺖ
ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ ﻭ ﺍﺻﺒﺤﺖعلی
ﺃﻣﺮ ﻣﺎ ﺃﻗﺮّ ﺑﻪ
ﺍﻟّﺎ ﻣﻠﻚ ﻣﻘﺮّﺏ
ﺍﻭ نبیّ مُرسَل
ﺍﻭﻋﺒﺪ ﻣﻮٴﻤﻥ
اﻣﺘﺤﻥ اﻟﻠﻪ ﻗﻠﺒﻪ
ﻟﻠﺄﻳﻤﺎﻥ  ﺍﻯ أﺑﺎ
ﺍﻟﻔﻀﻞ ﺑﺪﺍﻥ
که ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺎ
ﺑﺮ ﺍﻣﺮﻯ
هستند .ﮐﻪﺟﺰ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﻘﺮّﺏ ﻭنَبیّ
مُرسَل ﻭ ﻣؤﻣﻥ
اﺯﻣﺎﻳﺶ ﺷﺪﻩ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
(ﻳﺎ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ)
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻳﻌنی
لاﺯﻣﻪ ﺷﻴﻌﻪ ﺑﻮﺩﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﭙﻴﺮﻭﻯ
ﻮﺍقعی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی زﻣﺎﻥ اﺳﺖ
. ﺍﻗﺮﺍﺭ ﻭقُرّه
ﮔﻴﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺮ ﺍلهی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺭﻭﺵ ﻭﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺎ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪ.(ﺃﻣﺴَﺖ) ﻣﺴﺎس
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻭﻟﺰﻭم (ﻤَسّ ﺭﻭحی)
ﻮﻧﻔﻮﺫ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﺷﺮﺍقی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺩل ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺷﺐ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻯ ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺖ
.

576 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ196ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺒﺸﺨصی
ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ:  إنّ أﻣﺮﮐم
هذا ﻟﺎ ﻳﻌﺮﻓﻪ
ﻭﻟﺎ ﻳﻘﺮّ ﺑﻪ ﺍلاّ
ثلاثة ﻣﻠک مُقرّب
ﺍﻭ ﻧﺒﻰّ ﻣﺮﺳل
اﻭ ﻋﺒﺪ ﻣﻮٴﻤﻥ
اﻣﺘﺤﻥ اﻟﻠﻪ ﻗﻠﺒﻪ
ﻟﻠﺄﻳﻤﺎﻥ  ﺍﻳﻦ (ﺍﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺷﻤﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﮐسی ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺪﺍﻥ اﻗﺮﺍﺭ
ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﮕﺮ ﺳﻪ ﮔﺮﻭﻩ
ﺍﺯ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳکی ﻔﺮﺷﺘﻪ ﻣﻘﺮّﺏ
ﻭﻳﺎ نَبیّ مُرسَل
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﻣﻮٴﻤﻨﻴﮑﻪ
ﻗﻠﺒﺶ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺷﺪﻩ ﺍلهی ﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺩﺭﻙ
ﻋﻘلی ﻮﮐﺴﺐ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭﻏﻴبی اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﻗﺮﺍﺭ ﻭقُرّهﮔﻴﺮﻯ
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮک
ﺪﺭ ﺍﻥﺩﺳﺖﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺻل ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی ﺮﻭﺵ
ولایت ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ششم ﻗﺎﺋم
ﻮ ﺭﺏّ ﺍﻟﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻫﻤﺎﻥ کسانی
هستند ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺳﺨﺖ ﻭ ﻣﺤﺎل
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺭﺍ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍک ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻣﺮﻭﺯﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻭﺣتی ﺮﺏّ
ﺍﻟﻔﺼﻠﻬﺎ ﺩﺭﻣﻘﺎم
گمتر ﺍﺯﻗﺎﺋﻢ ﻭﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺪﺭک ﻮ ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺪﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻣسخ هاﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
بالفعل و
بالقوّه ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﭘس ﺍﺯﻃیّ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻮﺍع ﺘﮑﺎﻣلی
ﺒﺪﺍﻥ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
رسید . ﺣتی ﻮﻳﺮﻭﺳﻬﺎ
ﻭﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺮﻭح ﻔﺮﺩﻯ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻮﺍع
ﺠﻤﺎﺩﻯ ﻮﻧﺒﺎﺗﻰ
ﻭﻳﺎ ﺣﻴﻮﺍنی ﻮﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺬﺷﺖ ﺗﺎ ﺑﻘﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩﻫم
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ رﺳﻴﺪ.
ﻭ (ﺍﻣﺮ ﺍﺯﻟﻰ
أبدی ) ﺍﻟﻬﻰ (ﮐﻥ
ﻔﻴﮑﻮﻥ) ﺭﺍ ﺗﺤﻘﻴق
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ غبوﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍع ﺒﻴﺸﻤﺎﺭ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ آﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺪﺭاﺯﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻘلی ﻴﺎ ﺑﭽﺸﻢ
.

حدیث 577
-  ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق آﻣﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ196
بحار)ﮐﻪ ﺟﺰ ﻣﻠک
مُقرّب ﻭنَبیّ
ﻤﺼﻄﻔﻰ ﻳﺎ ﻋﺒﺪ
ﻭ ﻣﻮٴﻤنی
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﻠﺒﺶ
ﺭﺍ ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑأﻳﻥ أﻣﺮ ﺻﻌﺐ
ﺍلهی ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻟﻔﻆ (ﻣﺼﻄﻔﻰ) ﻳﻌنی
أﻓﺮﺍﺩﻯ که ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺻﻄﻔﺎ ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍلهی از صافی
ترین روح ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻬﺎئی ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺗﺼﺪﻳق ﻮﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی
کردﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟکی
که ﻭﺍﺻل به (ﻣﻘام
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭙﻨﺠﻢ ولایت
سلوکی محمدی ) ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﺎﻧس ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺿﺮﻭﺭﻯ
هر ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎﺑﺨﺘم
قُرّهﻫﺎ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﻫﻴچ ﺘأثیرﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺸﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭﻫﺮ ﺳﺎﻟکی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻣﺮگ
اﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
کسانی که ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
پیامبر گونه دﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻌثت ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ آﺧﺮﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺨﺖ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺮﻭﺵ
ولایت الهی
ششم ﻣﺤﻤﺪﻯ در
نوع بشری اﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚﻣﺮﺩﺍﻧﻪ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺴﺨﺘﺮﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﺒل اﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﻤﺎم
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺍﺭﺍم
گرﻓﺘﻪ ﻭﻣﻄﻤﺌﻥ
ﺒﻨﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮگ ﺰﻭﺩ ﺭسی ﺒﻴﺸﺘﺮ
آﻣﺎﺩگی ﺪﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﺳﺎﻟکی که ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻣﮕﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻤﺮگ
ﻮﻳﺎ ﺩﺭ ﺟﻨگ ﻮ ﻓﺪﺍئی
ﺒﻮﺩﻥ ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ

578 -  ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮی
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
آﻣﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ196ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  أنّ ﺃﻣﺮﻧﺎ
ﺻﻌﺐ ﻣﺴﺘﺼﻌﺐ علیّ
اﻟﮑﺎﻓﺮ ﻟﺎ ﻳﻘﺮّ
ﺑﺄﻣﺮﻧﺎ ﺍﻟّﺎ
نَبیّ مُرسَل ﺃﻭ
ﻣﻠک مُقرّب ﺃﻭ
ﻋﺒﺪ ﻣﻮٴﻤﻥ إﻣﺘﺤﻥ
اﻟﻠﻪ ﻗﻠﺒﻪ ﻟﻠﺄﻳﻤﺎﻥ
ﺍﻣﺮ
ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ کاﻓﺮﺍﻥ
ﻤﻨﮑﺮ ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ .ﻭﻳﺎ ﻣﻨﮑﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮﻫم ﻤﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮی
محمد ﺑﺎﺷﻨﺪﻣﻨﮑﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ جانشین
الهی ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺣتی اﮔﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ
ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻳک عمل ﺴﻠﻮک
الهی ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ گوﻧﺎﮔﻮﻥ
که ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎی
فقیه و سفیه ﺩل
ﺴﭙﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.

579 -  ﻭ ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ196ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎعلیّ
اﺳﺖ:  إنّ أﻣﺮﻧﺎ
ﺃﻫل اﻟﺒﻴﺖ ﺻﻌﺐ
ﻣﺴﺘﺼﻌﺐ ﻟﺎ ﻳﻌﺮﻓﻪ
ﻭﻟﺎ ﻳﻘﺮّ ﺑﻪ ﺍﻟّﺎ
ﻣﻠﻚ ﻣﻘﺮّﺏ ﺍﻭ
نَبیّ مُرسَل ﺃﻭ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﻨﺠﻴﺐ ﺍﻣﺘﺤﻥ
اﻟﻠﻪ ﻗﻠﺒﻪ ﻟﻠﺄﻳﻤﺎﻥ  مأموریّت
ما أهل بیت
پیامبر ﺠﺰ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻭﻧﺒﻰّ ﮐسی ﺒﺪﺍﻥ
عمل ﻴﺎ ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﻭ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻣﻮٴﻤﻦ ﻧﺠﻴﺒب
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﻠﺐ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥ ﻨﺠﻴﺐ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻘﻴﺐ ﻳﺎ ﺍلهی
ﺸﺪه ﻴک مستعد
کامل ﺸﺪن ﺍلهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺍلهی ﻴﺎﻓﺘﻪ ﮐﻪ
تنقیب ﻭﺟﺴﺘﺠﻮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻧﻘﺐ ﻭ
ﻧﻔﻖ ﺳﺎﺯﻯ ﺪﺭ ﺭﻭح
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﻤﺪﺍﺭج
الهی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺎ ﻭﺭﺍﻯ ﺪﺭﻭﻥ
ﺮﻭح ﭙﻴﺶ ﺑﺒﺮﺩ.

580 -  ﻳکی اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی گذﺷﺘﻪ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺃﻣﺮﺍلهی
گفته ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ196ﺑﺤﺎﺭ)
أنّ ﺃﻣﺮ ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﺃﻣﺮ ﺟﺴﻴم
ﻤﻘﻨّﻊ ﻟﺎ ﻳُﺴﺘﻄﺎع
ﺬﮐﺮﻩ ﻭ ﻟﻮ ﻗﺪ ﻗﺎم
ﻘﺎﺋﻤﻨﺎ ﻋﺠّلّ
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی ﻔَﺮَﺟَﻪ
ﻟﺘﮑﻠّم ﺒﻪ ﻭ ﺻﺪّﻗﻪ
ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ  ﺣﺪﻳث
ﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﺍﻣﺮ ﻣﻬم
ﻮﺑﺰﺭگی اﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ (ﻗﻨﺎع ﻮﺳﺮﭘﻮﺵ)
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻣﺴﺘﻮﺭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐسی ﺘﻮﺍﻥ
ﺬﮐﺮ ﻭﺗﺬّﮐﺮآﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻳﻌنی
آﻧﺠﺎم ﺬﮐﺮ ﻭ ﺗﺬﮐﺮ
ﺳﻠﻮکی آن ﻭﺩفع
ﺸﺮک آﻥ ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﺭ ﻳک
ﺴﻴﺴﺘم ﻤﻘﺒﻮل
اﻟﻬﻯ ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﺗﻤﺎمی
اﻣﺎﻣﺎﻥ در هر ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮﻋﺼﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ آﻥ
ﺒﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ. ﺍﻣﺮ
ﺟﺴﻴﻢ ﻭﻣﻮﺿﻮع
ﻤﻬم ﻮﻋﻈﻴﻢ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻘﻨﺎع ﻮﺳﺮﭘﻮﺵ
ﻭﻧﻘﺎﺏ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﮐسی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺫﮐﺮ
آﻥ کند . ﻳﻌنی أﻧﺠﺎم
ﺬﮐﺮ ﻭﺗﺬﮐّﺮ ﻣﺪﺍﻭم
ﺪﺭ ﺧﺎﻃﺮ ﺍﺯ ﺳﻮﮊﻩ
ﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ ﻭ ﺩفع
ﺸﺮک ﻤﺪﺍﻭم آﻥ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺭ ﻳک ﺴﻴﺴﺘم ﺴﻠﻮﻙ
ﻣﻘﺒﻮل الهی ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ.
(ﻗﺎﺋﻤﻨﺎ) ﮐﻪ
همان ﺷﻬﻮﺩ
ششم ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻗﺎﺋم
آﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻤﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
۵۵ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺠﻴل ﻮﺗﺴﺮیع
ﻔَﺮَج اﻭﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻈﻬﻮﺭ ﺯﻭﺩ
ﺗﺮ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ عاﻣل ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭقُرّهﻫﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ﺘﻨﻬﺎ ﻓﺮﺝ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ آﺧﺮﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻣﻘﺮﺭ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻓﺘﻥ
ﺒﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻓَﺮَج
ﻴﺎ ﻓَﺮَﺡ ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﺠﺎﺕ ﻭ ﺭﺍﻩ ﻳﺎبی
ﻮ ﻓﺮّﻫﻪ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
و قریشیان ﺴﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺣﺐ ﻓﺮّ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﺒﺮ ﺩﻟﻬﺎی ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

581 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ196ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  إنّ أﻣﺮﻧﺎ
ﺻﻌﺐ ﻣﺴﺘﺼﻌﺐ ﻟﺎ
ﻳﺤﺘﻤﻠﻪ ﺍلاّ ثلاثة
ﻣﻠک مُقرّب ﺍﻭ
نَبیّ مُرسَل ﺍﻭ
ﻋﺒﺪ ﺍﻣﺘﺤﻥ اﻟﻠﻪ
ﻗﻠﺒﻪ ﻟﻠﺄﻳﻤﺎﻥ
ﺍﻟﺴﺖ ﺗﻌﻠم اﻥّ
فی اﻟﻤﻠﺎﺋکة ﻣﻘﺮّﺑﻴﻥ
ﻮ ﻏﻴﺮ ﻣﻘﺮّﺑﻴﻦ
ﻭفی اﻟﻨﺒﻴّﻴﻥ
ﻤﺮﺳﻠﻴﻥ ﻮ ﻏﻴﺮ
ﻣﺮﺳﻠﻴﻦ ﻭفی اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻤﻤﺘﺤﻨﻴﻥ ﻮﻏﻴﺮ
ﻣﻤﺘﺤﻨﻴﻦ ﺃﻟﺎ
ﺗﺮﻯ الی ﺼَﻔﻮَة
ﺃﻣﺮﻧﺎ ﺍﻥّ اﻟﻠﻪ
ﺍﺧﺘﺎﺭ ﻣﻥ اﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﻣﻘﺮّﺑﻴﻦ ﻭﻣﻥ
اﻟﻨﺒﻴّﻴﻥ ﻤﺮﺳﻠﻴﻦ
ﻭﻣﻥ اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻤﻤﺘﺤﻨﻴﻥ  ﻣﮕﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﮑﻪ
ﺩﺭﻣﻠﺎﺋﻚ ﺑﺮخی
مُقرّب ﻭﺑﺮخی
غیر ﻣﻘﺮّﺏ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﺮﺳل ﻮﺑﺮخی
غیر ﻣُﺮﺳﻞ ﻭ ﺍﺯ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺒﺮخی
ﻤﻮﺭﺩ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍلهی ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻭ ﺑﺮخی هنوﺯ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍلهی ﻘﺮﺍﺭ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﺎ ﻧﻤﻴﺪﺍنی
ﻮ ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﻰ ﮐﻪ
(ﺻﻔﻮﻩ) ﻭﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻨﺘﺨﺐ
برگزیده ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺫﺍﺕ
روان و روح
خود ﺑﺮﺍﻯ أﻣﺮ ﺳﻠﻮﻙﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﺮح
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭽﻨﻴﻥ أﻣﺮﻯ آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
مُقرّب ﻭﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻤﺮﺳل ﻮ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺷﺪﻩﮔﺎﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻋﺪّﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ(ﺻﻔﻮﻩ)
ﻳﺎ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم أﻣﺮ ﺍلهی
ﺴﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ إﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﻣﺎﻣﻮﺭ ﺧﻠق
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﻭﺣتی
ﺨﻠﺎﺻﻪ ﺗﻤﺎم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ (ﺍﺻﻄﻔﺎﻯالهی
شهود مصطفوی ) ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻮﻓق ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻮﺭﺩ (ﺍﺟﺘﺒﺎﻯ
اﻟﻬﻰ) ﻗﺮﺍﺭﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻭﺟﺬﺏ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍلهی ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻭﺍﺭث
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﻣﺮ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک گرﺩﻳﺪﻩ
ﻭﻋﻀﻮﻯ اﺯ ﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺯﺍﺩ ﺘﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

582 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ208ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﻴﺎ ﺟﺎﺑﺮ
ﺣﺪﻳثنا ﺻﻌﺐ ﻣﺴﺘﺼﻌﺐ
ﺃﻣﺮ ﺫﮐﻮﺍﻥ ﻮﻋﺮ
ﺃﺟﺮﺩ ﻟﺎ ﻳﺤﺘﻤﻠﻪ
ﻭﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟّﺎ نَبیّ
ﻤُﺮﺳل ﺃﻭ ﻣﻠک
مُقرّب ﺃﻭ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﻤﻤﺘﺤَﻥ ﻔﺎﺫﺍ
ﻭﺭﺩ ﻋﻠﻴک ﻴﺎ ﺟﺎﺑﺮ
شیئ ﻤِﻦ ﺃﻣﺮﻧﺎ
ﻓﻠﺎﻥ ﻘﻠﺒک ﻔﺎﺣﻤﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﻥ أﻧﮑﺮﺗﻪ
ﻓﺮﺩّﻩ ﺍﻟﻴﻨﺎ
ﺃﻫل اﻟﺒﻴﺖ ﻭﻟﺎ
ﺗﻘﻞ ﮐﻴﻒ ﺟاء
هذا ﻭﮐﻴﻒ ﮐﺎﻥ
ﻮﮐﻴﻒ ﻫﻮ ﻓﺎﻥّ
هذﺍ ﻭﺍﻟﻠﻪ ﺷﺮک
ﺒﺎﻟﻠﻪ ﺍﻟﻌﻈﻴم
ﺍﻯﺠﺎﺑﺮ
ﺑﺪﺍﻥ ﮐﻪ ﺣﺪﻳث
ﻭ ﺃﻣﺮ ﺍلهی ﻮﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ﻣﺎ ﺻﻌﺐ ﻣﺴﺘﺼﻌﺐ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺬﮐﺎﻭﺕ
ﻭﺗﺤﻤّل ﻨﺎﻫﻤﻮﺍﺭﻯ
ﻮ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺟﺰنبیّ ﻤﺮﺳل ﻮﻣﻠک
مُقرّب ﻭ ﻣﻮٴﻤﻥ
اﺯﻣﺎﻳﺶ ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺮﺍ ﺗﺤﻤّل ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ
(ﺣتی ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﮐﻤﺎل
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ هدﺍﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯ
اﺯﺍﻥ ﺒﺮ ﺗﻮ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪﺣﺪﻳثی اﺯﻣﺎ
ﺑﻮﺩ ﻭﺩﻟت ﺑﺪﺍﻥ
کشش ﻭﻧﺮﻣﺶ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ ﭘس ﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍ
ﮐﻦ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺮﺍ
ﻗﺎﺑل إﻧﮑﺎﺭ ﺩﻳﺪﻯ
ﺑﻤﺎ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻦ. ﻭﻣﮕﻮ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻴﺴﺖ ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻭ ﭼﻄﻮﺭ ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺍﻳﻥ
گفته ﻫﺎ ﺷﺮﻙ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﺒﺰﺭگ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ ﻤﻄﺎﻟﺒﻰ
ﻫﻤﺎﻥ گفته ﻫﺎﻯ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻤﻨﮑﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻧﺒﺎا
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم عباﺩﺍﺕ
ﺷﺮک ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺩﻳﺪﻥ أﺣﺎﺩﻳث
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﻭﻳﺎ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻤﻄﺎﻟﺒﻴﮑﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺎﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮک الهی ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﻤﻌنی آﻥ کرﺩ. ﻭﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺍلهی
بمعرفی
خداوند ﻮﻋﻀﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺳﻴﺪ. ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ أﻓﮑﺎﺭ ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭ ﻭﺍقع هماﻥ ﻨﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻥ ﻤﻌنی
ﺴﻠﻮکی آﻥ اﺳﺖ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻧﺮﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﻨﺪ. ﺣﺪﻳث ﺣﺎﺩثه
ﺍﻯﺠﺪﻳﺪ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ها ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.

583 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ210ﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  إﻥّ ﺃﻣﺮﻧﺎ
ﺻﻌﺐ ﻣﺴﺘﺼﻌﺐ ﻟﺎ
ﻳﺤﺘﻤﻠﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺻﺪﻭﺭ ﻣﺸﺮقة ﻭﻗﻠﻮﺏ
ﻣﻨﻴﺮة ﻭ ﺃﻓﺌﺪة
ﺳﻠﻴمة ﻭﺃﺧﻠﺎق
ﺤَﺴَنة ﻟﺄﻥ اﻟﻠﻪ
ﻗﺪ ﺃﺧﺬ علی ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ
ﺍﻟﻤﻴثاﻕ ﻓﻤﻥ
ﻮﻓﻰ ﻟﻨﺎ ﻭفی
اﻟﻠﻪ ﺑﺎﻟﺠنّة
ﻭ ﻣَﻥ ﺃﺑﻐﻀﻨﺎ
ﻭﻟم ﻴﻮٴﺪّ ﺍﻟﻴﻨﺎ
ﺣﻘّﻨﺎ ﻓﻬﻮ فی
اﻟﻨﺎﺭ  ﮐﻪ
ﺍﻣﺮ ﻭ ﻣأﻣﻮﺭﻳﺖ
ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﺎ ﺳﺨﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺰ ﺳﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
اﺷﺮﺍق ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻭ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﻨﻮﺭﺍنی گرﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﺭﻭﺍنی ﺴﺎﻟم
ﻮ ﺍﺧﻠﺎقی ﻨﻴﻚ
ﮐسی ﻘﺪﺭﺕ ﺗﺤﻤّل
آﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ گرﻓﺘﻪ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺑﻤﺎ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
کند  ﻭﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻭﻓﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﻣﺎ ﺭﺍ ﻧﻔﺮﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭحَقّ ﻤﺎ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍ ﻧﮑﻨﺪ ﺑﺠﻬﻨم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ .  ﻮ ﺍﻥّ
عندﻧﺎ ﺳِﺮّﺍ ﻣﻥ
اﻟﻠﻪ ﻣﺎ ﮐﻠّﻒ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻪ ﺃﺣﺪﺍ
ﻏﻴﺮﻧﺎ ثُمّ ﺃﻣﺮﻧﺎ
ﺑﺘﺒﻠﻴﻐﻪ ﻓﺒﻠّﻐﻨﺎﻩ
ﻓﻠم ﻨﺠﺪ ﻟﻪ ﺃﻫﻠﺎ
ﻭ ﻟﺎ ﻣﻮﺿﻌﺎ ﻭ ﻟﺎ
ﺣﻤلة ﻳﺤﻤﻠﻮﻧﻬﺎ
ﺣتی ﺨﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﺬﻟک ﻘﻮﻣﺎ ﺧَﻠﻘﻮﺍ
ﻣﻥ ﻄﻴنة ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺫﺭﻳّته ﺻلی
اﻟﻠﻪﻋﻠﻴﻬﻢ ﻭﻣﻥ
ﻨﻮﺭﻫﻢ ﺻﻨﻌﻬم
اﻟﻠﻪ ﺑﻔﻀل ﺼُنع
ﺮﺣﻤﺘﻪ ﻓﺒﻠّﻐﻨﺎﻫم
عن اﻟﻠﻪ ﻣﺎ ﺃﻣﺮﻧﺎ
ﻓﻘﺒﻠﻮﻩ ﻭ ﺍﺣﺘﻤﻠﻮﺍ
ﺫﻟﻚ ﻭﻟﻥ ﺘﻀﻄﺮﺏ
ﻗﻠﻮﺑﻬﻢ ﻭﻣﺎﻟﺖ
ﺃﺭﻭﺍﺣﻬم الی ﻤﻌﺮﻓﺘﻨﺎ
ﻭ ﺳِﺮّﻧﺎ ﻭ ﺍﻟﺒﺤث
ﻋﻥ ﺃﻣﺮﻧﺎ  ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎ
ﺭﺍﺯﻯ ﺮﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻐﻴﺮ ﺍﺯ ﻣﺎ (ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﻣأﻣﻮﺭﻳﺖ ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﺍﻧﺮﺍ ﺗﺒلیغ
ﻮ ﺍﺑﻠﺎغ ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﮑﻨﻴﻢ. ﻭﻟﻰ ﺍﺑﻠﺎغ
ﻮﺗﺒلیغ ﻨﻤﻮﺩﻳﻢ
ﮐسی ﺮﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭ ﺍﻫل آﻥ ﻨﻴﺎﻓﺘﻴﻢ.
ﻭ ﻣﺤل ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺍﻥ
ﻮ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﺠﺴﺘﻴﻢ
.ﺗﺎ ﺟﺎﺋﻴﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻗﻮم ﺪﻳﮕﺮﻯ
اﺯﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩالهی
ﺍﻭ آﻓﺮﻳﺪ ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ
ﺘﺤﻤّل ﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻓﻀل ﻮ ﺭﺣﻤﺖ
ﺑآﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩ ﻭﻣﺎ
أﻣﺮ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﻨﺎﻥ
اﺑﻠﺎغ کرﺩﻳم ﻮ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺗﺤﻤل
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﻟﻬﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﺑﺘﺮﺩﻳﺪ
ﻧﻴﻔﺘﺎﺩ ﻭ ﺭﻭح
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ آﻧﻬﺎ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ ﻣﺎ ﻭ ﺭﺍﺯ
ﻣﺎ ﺗﻤﺎﻳل ﻨﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎل
أﻣﺮ ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻮ ﺍﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺧﻠق ﺃﻗﻮﺍﻣﺎ
ﻟﻠﻨﺎﺭ ﻭﺃﻣﺮﻧﺎ
ﺍﻥ ﻨﺒلّغهم ﺬﻟک
ﻔﺒﻠّﻐﻨﺎﻩ ﻓإﺷماﺯّﺕ
ﻗﻠﻮﺑﻬم ﻤﻨﻪ ﻭﻧﻔﺮﻭﺍ
ﻋﻨﻪ ﻭ ﺭﺩّﻭﻩ ﻋﻠﻴﻨﺎ
ﻭﻟم ﻴﺤﺘﻤﻠﻮﻥ
ﻮ ﮐﺬّﺑﻮﺍ ﺑﻪ ﻭﻃبع
اﻟﻠﻪ علیّ ﻘﻠﻮﺑﻬﻢ
ثمّ ﺃﻃﻠق ﺃﻟﺴﻨﺘﻬم
ﺒﺒﻌﺾ ﺍﻟﺤﻖّ ﻓﻬم
ﻴﻨﻄﻘﻮﻥ ﺒﻪ ﻟﻔﻈﺎ
ﻭﻗﻠﻮﺑﻬم ﻤﻨﮑﺮة
ﻟﻪ  ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﻗﻮﺍم ﺪﻳﮕﺮﻯ
آﻓﺮﻳﺪ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺟﻬﻨم هستند. ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺷتیم که ﺑآﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﺑﻠﺎغ أﻣﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﻴﻢ. ﻭ ﭼﻮﻥ
اﺑﻠﺎغ کرﺩﻳم ﺪﻟﻬﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻧﻔﺮﺕ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﺑﻤﺎ ﭘس
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻧﺪ ﻭ ﺗﺤﻤّل
کرﺩﻧﺪ ﻭ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻟﺎک ﻮﻣُﻬﺮ ﮐﺮﺩ.
ﻭلی ﺰﺑﺎﻥ آﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺒﻌضی اﻣﻮﺭ حَقّ
ﺒﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﻣﻄﺎلبی ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ.
(ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ) و
قشریّون ﮐﻪ ﺩﻟﻬﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﻣﻨﮑﺮ آﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
أﺷﻚ ﺭﻳﺰﺍﻥ ﺪﻋﺎ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻋﺎ
ﮔﻔﺖ:  اﻟﻠّﻬﻢ
ﺍﻥّ هذﻩ ﺍﻟﺸَﺮﺫِمة
ﺍﻟﻤﻄﻴﻌﻴﻥ لأﻣﺮﻙ
ﻗﻠﻴﻠﻮﻥ ﺍﻟﻠّﻬم
ﻔأﺟﻌﻞ ﻣﺤﻴﺎﻫم
ﻤﺤﻴﺎﻧﺎ ﻭ ﻣﻤﺎﺗﻬم
ﻤﻤﺎﺗﻨﺎ ﻭﻟﺎ ﺗﺴﻠّﻄ
علیهم عدّﻭﺍ ﻓﺎﻧّک
إﻥ ﺴﻠّﻄﺖ ﻋﻠﻴﻬم
عدوﺍ ﻟﻥ ﺘُﻌﺒﺪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺍﻳﻥ ﺘﻌﺪﺍﺩ ﺍﻧﺪک
اﺯ ﻣﻄﻴﻌﺎﻥ أﻣﺮ
ﺗﻮ ﺧﻴلی کم هستند
.ﭘس ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺰﻧﺪگی
ﻤﺎ ﻣﺮﺗﺒﻄ ﺒﮕﺬﺍﺭ
ﻭﻣﺮگ آﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﻣﺮﮔﻤﺎ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺭﺍ ﻣﺴﻠّﻄ ﻤﮑﻥ
ﻮ ﺍﮔﺮ ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺷﻤنی ﻤﺴﻠﻄ گرﺩﺩ
ﻫﺮﮔﺰ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻯ. ﺍﻣﺮ ﻣﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺘﻮﺳﻌﻪ ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﻴﻥ ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
آﻥ اﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﺎ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﭘﻴﻤﺎﻥ
سلوکی و عهد
الست تولد
پیشین ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺨﻠﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﺧﻠﺎقی
ﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ  ﺗﺎ ﺑﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍلهی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣلی
الهی ﺸﺪﻩ ﺭﻭحی
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
الهی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. (ﺷﻴﻌﻴﺎﻥﻤﺎ)
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺸﻌﺎع
ﻨﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
آﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺑﻤﻔﻬﻮم
أﻓﺮﺍﺩ شیعه
قشری و ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﭘﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺧﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺣتی ﭙﻴﻤﺎﻥ(
عهد ﺍﻟﺴﺖ ﺑﺮﺑﮑم
) ﺒﺎ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻗﺒل
اﺯ ﺗﻮﻟﺪ
کنونی ﺮﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎﻭﻓﺎﻯآﻥ
ﺒﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻟﺰﻭم ﺘﺴﻠﻴم
و مسلمانی ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ اوﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻧﻔﺮﺕ
ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﭘﻴﺮﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﻫﺮﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ وﻗیحی
هستند. ﺭﺍﺯ ﻭ ﺳِﺮّ
ﻧﺰﺩ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
همان ﺮﺍﺯﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی اوم کرده
هر ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻠم ﺴﻠﻮک الهی
ﻮﻳﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﻤﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻭحی ﻮ ﺍﻟﻬﺎم لَدُنّی
ﻮﺍلهی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
هر ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻳﻥ ﻤﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ﻭ ﺭﺍﺯ ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍلهی ﺒﻮﺩﻥ ﺪﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﻗﻮﻡ) ﺳﺎﻟﮑﺎنی
هستند ﮐﻪ ﺧﻠﻘﺖ
ﻭ ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﻬﻤﺎﻥأﺣﻮﺍل
ﺸﻬﻮﺩﻯ آﻧﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﻃﻴﻨﺖ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍلهی ﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﻮﺭ
ﺍﻭ ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺮبّی
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺖ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭﻋﻘل ﻮﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍلهی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﻣّﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺴنّی ﻮ ﺷﻴﻌﻰ ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﻟبی ﻤﺬﻫبی
ﻮ ﺍلهی ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭلی ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺪﺍﻥ
اﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻋﻤل ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.(ﺷَﺮﺫِﻣﻪ)
ﺍﻧﺪک ﻤﻌﺪﻭﺩ ﻭﮔﺮﻭﻩ
ﺿﻌﻴﻒ ﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ عمل ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩ:  ﻔﺄﺑﺸﺮﻭﺍ
ثُمّ ﺃﺑﺸﺮﻭﺍ ﻓﺎﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی ﻘﺪ
ﺧﺼّﮑﻢ ﺑﻤﺎ ﻟم
ﻴﺨﺺّ ﺑﻪ ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﻭ ﺍﻟﻨﺒﻴّﻴﻥ ﻮ
ﺍﻟﻤﺮﺳﻠﻴﻦ ﻓﻴﻤﺎ
ﺍﺣﺘﻤﻠﺘم ﻤﻥ ﺃﻣﺮ
ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﻭﻋﻠﻤﻪ
ﻣﮕﺮ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﻬﺎﺭ
ﺍﺩﺭ ﻋﺼﻤﺖ ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺣﻔﻈ ﻮ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋم ﺨﻮﺩ
ﻣﻌﺼﻮم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ. پس ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺸﺎﺭﺕ ﺑﻴﺎﺑﻴﺪ
ﻭ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻴﺪ ﻭﮐﺎﺭﻯ
که ﺣتی ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
غیر ﻣﻘﺮّﺏ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯﻗﺎﺋم
هستند ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
أﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺤﻤﺪ بوده
اند ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺤﻤﻞ
ﻣﻄﻠﺐ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﮐﺘﺸﺎفی ﻤﺤﻤﺪ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺭﺳﻮل الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ عقل
ﻘﺒلی ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻗﺒﻮل ﻨﻈﺮﻳﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺳﻠﻮک
علیّ ﻮﺭﻭﺵ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ. ﺧﻠﻘﺖ
ﺁﺩم هماﻥ آﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺩﻣﻴﺖ ﻭﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻋﺎﻟم
ﻮﺍﮔﺎﻩ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍلهی ﻴﺎبی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ آﻓﺮﻳﻨﺶﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﻌﺪﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ آﻳﻨﺪﻩ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻪ ﺍﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺣﻤﺎنی
ﻮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
برسند

584 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ210ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺳﺖ دنبال
حدیث 583 ﮐﻪ ﺭﺍﻭﻯ
ﺒﻨﺰﺩ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﻤﻴﺮﻭﺩ
ﻭﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺣﺪﻳث
ﺻﻌﺐ ﻣﺴﺘﺼﻌﺐ ﺍﺳﺘﻔﺴﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻃﻠﺐ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻣﻮﻟﺎ
علیّ ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻯ ﻤﻴﺘﻢ آﻳﺎ ﻫﻤﻪ
ﻋﻠﻮم ﻘﺎﺑل ﺘﺤﻤّل
ﻤﻴﺒﺎﺷند ؟ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﺩﻡ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺘﻨﺪ
آﻳﺎ ﭼﻴﺰﻯ ﻤﻴﺎﻓﺮﻳنی
که ﺑﺎﺯ ﺧﻮﻥ ﺮﻳﺰﻯ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ ﮐﻪ ﺍﻧﭽﻪ
ﻣﻥ ﻤﻴﺪﺍنم ﺸﻤﺎ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﺪ. ﭘس
ﻣﻠﺎﺋک ﺘﺤﻤّﻞ
ﭼﻨﺎﻥ علم ﻮ ﺍﮔﺎهی
ﻮ ﺩﺍﻧﺎئی ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
. ﻣﻴﺘَم ﺘَﻤّﺎﺭ
ﺳﭙس ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺣﺪﻳث ﺭﺍﮐﻪ ﺷﻨﻴﺪﻩﺍم
ﻨﮕﺮﺍﻥ ﺸﺪم ﻤﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯﺍﻳﻥ ﻤثال اﺳﺖ.
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻮسی ﺒﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺘﻮﺭﺍﺕ ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩ
ﻋﺎﻟﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ
گفت ﺍنّ فی ﺨﻠقی
ﻤﻥ هو أعلم
ﻤﻨک ﻮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺵ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻋُﺤﺐ
ﻭﺧﻮﺩ ﺑﻴنی گرﺩﺩ
ﻟﺬﺍ ﻣﻮسی ﺪﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﺭﺷﺎﺩ ﻭﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻋﻠمی ﻨﻤﻮﺩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎ ﺧِﻀﺮ ﺟمع
کرﺩ. ﻭلی ﺒﺎﺯ ﻣﻮسی
ﺠﺮﻳﺎﻥ ﺳﻮﺭﺍخ
کرﺩﻥ کشتی ﻭﻳﺎ
ﻗﺘل کوﺩک ﻮﻳﺎ ﺭﻳﺨﺘﻥ
ﺪﻳﻮﺍﺭ ﺭﺍ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭﺗﺤﻤل
کند ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺎ ﺭﻭﺯ
ﻏﺪﻳﺮ ﺧُﻢ ﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺩﺳﺖ
علیّ ﺒﺎﻟﺎ ﺑﺮﺩ
ﻭ ﮔﻔﺖ ﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﻣﻥ ﻤﻮﻟﺎی او ﺑﻮﺩﻡ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﭘس علیّ
ﻤﻮﻟﺎﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی آﻳﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺗﺤﻤّل اﻳﻥ ﺮﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ؟. ﻣﮕﺮ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺤﻔﻮﻇ
ﻮﻣﺼﻮﻥ ﻮﻣﻌﺼﻮم
ﻨﻤﻮﺩ. ﭘس ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﻟﺸﺎﺩ ﻭﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﺎﺷﻴﺪ ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻣﺮﻯ ﻨﻤﻮﺩ ﮐﻪﻣﻠﺎﺋک
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺘﺤﻤّل
أﻣﺮ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍﺭﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ:  ﻔﺄﺑﺸﺮﻭﺍ
ثُمّ ﺃﺑﺸﺮﻭﺍ ﻓﺎﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی ﻘﺪ
ﺧﺼّﮑﻢ ﺑﻤﺎﻟم
ﻴﺨﺺّ ﺑﻪ ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﻭﺍﻟﻨﺒﻴﻴﻥ ﻮ ﺍﻟﻤﺮﺳﻠﻴﻦ
ﻓﻴﻤﺎ ﺍﺣﺘﻤﻠتم
ﻤﻥ ﺃﻣﺮ ﺭﺳﻮل
الله ﻭ ﻋﻠﻤﻪ  ﻣﮕﺮ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﺼﻤﺖ ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺣﻔﻈ ﻮ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋم ﺨﻮﺩ
ﻣﻌﺼﻮم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ. ﭘس ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺸﺎﺭﺕ ﺑﻴﺎﺑﻴﺪ
ﻭ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻴﺪ ﻭﮐﺎﺭﻯ
که ﺣتی ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
غیر ﻣﻘﺮّﺏﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋم
هستند ﻭﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
أﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺤﻤﻞ ﻣﻄﻠﺐ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﮐﺘﺸﺎفی
ﻤﺤﻤﺪ ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻗبلا رﺳﻮل
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
عقل ﻘﺒلی ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻗﺒﻮل ﻨﻈﺮﻳﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺳﻠﻮک
علمی ﻮﺭﻭﺵ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ. ﺧﻠﻘﺖ
ﺁﺩم هماﻥ آﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺩﻣﻴﺖ ﻭ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻋﺎﻟم
ﻮ ﺍﮔﺎﻩ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺍلهی ﻴﺎبی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ آﻓﺮﻳﻨﺶﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﻌﺪﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ آﻳﻨﺪﻩ
ﺳﻠﻮک ﻮﺍﻣﻮﺯﺵ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻪ ﺍﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺣﻤﺎنی
ﻮﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.

585 -  ﺩﺭﺣﺪﻳثی
(ﺝ۲ﺹ۲۱۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﻠﻮ ﺃﺟﺪ
ثلاثة ﺭﻫﻂ ﺃﺳﺘﻮﺩﻋﻬم
اﻟﻌﻠﻢ ﻭﻫم أﻫل
ﻠﺬﻟﻚ ﻟﺤﺪثّت ﺑﻤﺎ
ﻟﺎ ﻳﺤﺘﺎﺝ ﻓﻴﻪ
ﺍلی ﻨﻈﺮفی ﺤﻠﺎل
ﻮﺣﺮﺍﻡ ﻭﻣﺎ ﻳﮑﻮﻥ
الی ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻓﺎﻥّ ﺤﺪﻳثنا ﺻﻌﺐ
ﻣﺴﺘﺼﻌﺐ ﻟﺎ ﻳﻮٴﻤﻥ
ﺒﻪ ﺍﻟّﺎ ﻋﺒﺪ ﺍﻣﺘﺤﻥ
اﻟﻠﻪ ﻗﻠﺒﻪ ﻟﻠﺄﻳﻤﺎﻥ
ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ ﺴﻪ ﮔﺮﻭﻩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻢ ﻋﻠم ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻳﻌﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻡ (ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
اوم کرده ﺒﺎﻳﺪ
ﻣﻨﺘﻘل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل ﭙﻴﺮﻭ
ﺍﻭ ﺷﻮﺩ. ﺗﺎ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ ﻤﻨﺘﻘﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻗﺎﺑل ﻨﮕﻬﺪﺍﺭﻯ
ﺪﺭﺟﺎئی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺍلهی
ﻮ ﻭﺩﻳﻌﻪ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻩ) ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ ﺍﻣﺮ ﺣﻠﺎل
ﻮﺣﺮﺍﻡ ﻭآﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻳﺎ( ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋک
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚو
پایان داوری
الهی ) ﻣﻔﻴﺪ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ و ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﭽﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﺪﻳث ﻣﺎ
ﺻﻌﺐ ﻣﺴﺘﺼﻌﺐ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﻣﻮٴﻤﻥ ﻮ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﻗﻠﺐ ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻤﺎﻥ
(ﻭﺍﻭم ﻮﺳﻠﻮﻙ) ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﺍﻥ
اﻳﻤﺎﻥ ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻭﺗﺴﻠﻴم عملی ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻭﺭﺩ. ﺳﻪ ﮔﺮﻭﻩ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﻘﺮّﺏ
ﻭنَبیّ مُرسَل
ﻭﻣﻮٴﻤﻥ اﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺷﺪﻩ ﺍلهی ﺒﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﻓﺮّ ﺍلهی
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﻣﻘﺮّﺏ
ﺍلهی گرﺩﻳﺪﻩ ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻋﻠﺖ ﮐﺘﻤﺎﻥ
اﺳﺮﺍﺭ ﺍلهی اﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
عرﻓﺎﻧﻰﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭﻃﻮل
ﺘﺎﺭیخ ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ عدم ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺭﻋﻘل أﺩﺭﺍکی
ﻮ ﺩﺭ ﻓﻬم ﻮﺗﺼﺪﻳق
ﻮ ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﻭ ﻋﺪم ﺼﺒﺮ ﻭ ﺳﮑﻮﺕ
ﻭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ اﻳﻥ
أﻣﺮ ﺳﺨﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
است .ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻏﻠﻄ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻓﻘﻬﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﺣﻠﺎل ﻮﺣﺮﺍم
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺗﺎ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
اﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺍﻏﺎﺯ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺟﻬﻨﻢ
ﻭﻣسخ ﻘﻬﻘﺮﺍئی
اﺳﺖ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺩﻳنی ﺤﻠﺎل ﻮﺣﺮﺍم
ﻨﻴﺰ ﻣﺼﺮفی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺪﻧﺒﺎل آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﺩﻧﺒﺎل
ﺤﺮﺍم ﻮﺣﻠﺎل آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎﺯ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
ﻮﻳﮋﻩ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺑﺠﻬﻨم
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﺪﺭﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺘﺎ
ﻇﻬﻮﺭﻗﺎﺋم آﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥنوع
بشری ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻇﺎﻫﺮ ﻭﺗﺠلّیﻤﺎﺩﻯ
اﺯﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭأخرین
اﻧﺴﺎﻥ کامل
محمدی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺮﺍ ﮐﺸﻒ
ﻭﻣﻮفق گرﺩﺩ. ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﻭ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭو
تجلّی ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻭﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺎﺣﮑﺎم ﻨﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻏﻴﺮ ﻣﻮثّر ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻮ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮﻣﺬﻫبی
که ﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی ﺒﺎﺷﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺤﺮﺍم ﻮﺣﻠﺎل
آﻧﻬﺎ ﺒﺎﺷﺪ.

586 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ213ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﻠﻮﻟﺎ
ﺃﻥ ﻴقع عند ﻏﻴﺮﮐﻢ
ﮐﻤﺎ ﻗﺪ ﻭقع
غیرﻩ ﻟﺄﻋﻄﻴﺘﮑم
کتاﺑﺎ ﻟﺎ ﺗﺤﺘﺎﺟﻮﻥ
ﺍلی أﺣﺪ ﺣتی ﻴﻘﻮم
اﻟﻘﺎﺋم عجل اﻟﻠﻪ
ﻓَﺮَﺟﻪ  ﺍﮔﺮ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺒﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﺍﻧﭽﻪ
ﺑﺸﻤﺎ ﻣﻴﺪﻫم ﺒﺪﺳﺖ
ﻧﺎ ﺍﻫﻠﺎﻥ ﻨمی
اﻓﺘﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻨﺎ ﺍﻫﻠﺎﻥ ﺪﺍﺩﻧﺪ
ﭘس ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺑﺸﻤﺎ ﻣﻴﺪﺍﺩﻡ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﻗﻴﺎم ﻘﺎﺋم
ﺒﻐﻴﺮ ﺍﻥ ﻤﺤﺘﺎج
ﻨﺒﺎﺷﻴﺪ. ﭘس ﺭﺍﺯﻯ
هست ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﻮﺩ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﻬﻴچ
ﻴک اﺯ ﺍﺣﮑﺎم ﺪﻳنی
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﺣﺮﺍم ﻮ
ﺣﻠﺎل ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎﻓﺘﻥ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭﻇﺮﻓﻴﺖ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺎ ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ولایت سلوکی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻬﻴچ کاﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻮﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ ﺭﻭﺵ
ﻭ ﺍﺣﮑﺎم ﺪﻳﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻨﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺑﻬﻴچ اﻣﻮﺯشی
ﺪﻳنی ﻮﺳﻠﻮکی ﻮﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

587 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻧﻘل ﺸﺪﻩ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ185ﺑﺤﺎﺭ)
:  أنّ
فی اﺧﺒﺎﺭﻧﺎ ﻣﺘﺸﺎﺑﻬﺎ
ﮐﻤﺘﺸﺎﺑﻪ ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ
ﻭ ﻣﺤﮑﻤﺎ ﮐﻤﺤﮑم
اﻟﻘﺮﺍﻥ ﻓﺮﺩﻭﺍ
ﻣﺘﺸﺎﺑﻬﻬﺎ ﺩﻭﻥ
ﻤﺤﮑﻤﻬﺎ  ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ ﻤﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻗﺮﺍﻥ ﺪﺍﺭﺍﻯ
اﻣﻮﺭ ﻣﺤﮑم ﻮ ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﻣﺎﺭﺍ ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﺤﮑم آﻥ ﺒﺪﺍﻧﻴﺪ
ﻭﺭﺩ ﮐﻨﻴﺪ ﻭ ﻣﺤﮑم
آﻧﺮﺍ ﺭﺩ ﻧﮑﻨﻴﺪ.
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻗﺮﺍﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
کلّی ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻫﺪﻑ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎ ﻭﺩﺭ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻳﻬﺎﻯ
ﺠﺎﻣﻌﻪﻫﺎﻯ ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻔﻴﺪ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
(ﻣﺤﮑﻢ) ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻥ ﻮ ﻭﺍﺿح ﺒﻮﺩﻥﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭﺣﮑﻢ ﺑﺮﺍﻯ
عمل ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺮخی آﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺍﻯ
هماﻥ ﻴﻚ  ﻣﻌﻨﺎﻯ ﻈﺎﻫﺮﻯ
ﻮﻏﻴﺮ ﺑﺎﻃنی آﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ(ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ)
ﺑﻌﮑس ﻣﺤﮑﻢ ﺷُﺒﻬﻪ
آﻭﺭ ﻭ ﺷﺒﻴﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺤﮑﻢ ﻭ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺩﻭم أﻫﻤﻴﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺗﻤثیلی
ﻮ ﺗﺸﺒﻴﻬﻰ ﻳﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﻭ ﺍﺯ ﻣﺴﺎﺋل ﻔﻠﺴفی
ﻮﻋﻘلی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی آﻳﺎﺕ ﻣﺤﮑم
ﺪﺳﺘﻮﺭﻋﻤﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﺮخی
ﻔﻠﺴفی ﻮﻗﺒل اﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍلهی ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺒﺎﻭﺭﻯ ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩ ﻧﻮﺑﺖ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺤﮑﻢ ﻭﺍﺣﮑﺎم
عملی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ ﮐﻠﻴﺎﺕ
ﺁﻥ ﺪﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺰﺋﻴﺎﻥ ﻨﺰﺩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی اﺳﺖ.
ﻭلی اﻳﻥ آﻳﺎﺕ ﻣﺤﮑم
ﻮﻣﺘﺸﺎﺑﻪ ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺤﮑم ﺒﻮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
هستند.ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮔﺎﻫﻰ ﺑﻴک
شهوﺩﻯ ﺘﺎﺯﻩ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ آﻧﺮﺍ
ﻣﺤﮑم ﻨﺎﻣﻴﺪ. ﻭﮔﺎهی
هماﻥ ﺳﻄح ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻘﺒلی ﺴﺎﻟک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻭﺍﺿﺤﺘﺮﻯ
ﺮﻭٴﻴﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺷﺒﻴﻪ ﻗﺒلی
اﺳﺖ. ﻭﻣﻘﺎم ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
(ﺷﺒﺎﻫﺖ) ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ
ﻭلی ﺪﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ أﺑﻌﺎﺩ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻣﻌﻨﻰ (ﺷُﺒﻬﻪ
ﺍﻭﺭﻯ) ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ
آﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻪﺍﻯ ﺮﺍ ﻓسخ
ﻮﻧسخ ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ از ﺍﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﺁﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮسخ ﻮ
ثبات ﺑﺮﺍﻯ ﺬﻫﻥ
ﻮﺭﻭح ﺒﺴﺎﻟک ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﻤﺎﻥ
آﻳﻪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒلی
ﺮﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﻨسخ ﻮﻓسخ
آﻳﺎﺕ ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻗﺮﺍﻥ
ﻮ ﺑﺎﻃل ﺸﺪﻥ ﺍﺭﺯﺵ
ﻭﺣﮑم آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻗﺮﺍﻥ هیچ
کدام اﺯ ﺍﻳﺎﺕ ﻭﻋﺒﺎﺭﺍﺕ
ﺍﻥ ﻭﻳﺎ ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍم
اﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭﻣﻌﺎنی
ﺪﺳﺘﻮﺭﻯ آﻧﻬﺎ
ﻟﻐﻮ ﺷﺪنی ﻮ ﻓسخ
گرﺩﻳﺪنی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻭ ﻳﺎ ﺷﺒﻴﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺒلی ﺪﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﺭُﺩّﻭﺍ)
ﺭﺩ ﮐﻨﻴﺪ ﻭﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪ ﻭﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺩﻫﻴﺪ. ﻭﺑﺎﺯ ﻧﻪ
ﺍﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍﻥ ﺮﺩ
ﺷﺪنی هستند ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣتی ﻤﺘﺸﺎﺑﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ ﺷُﺒﻬﻪ
ﺍﻭﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻥ ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ که ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭﻣﻌﺎنی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺗﺎ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ (ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺤﮑﻢ)
ﺍﻧﻘﺪﺭ ﻭﺍﺿح
اﺳﺖﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺘﻌﺒﻴﺮ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ(ﺭﻭٴﻴﺎﻯ
ﺼﺎﺩﻗﻪ) ﻭﻭﺍﺿح
ﻤﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﻳک اﺯﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻋمّ
اﺯ ﺟﺪﻳﺪ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﻭﻳﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
اﺯﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﮐثرﺍ
ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺭک ﺴﺎﻟک
ﺸﺎﻫﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﺍلهی
اﻭ ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﮑﺮﺭﺍ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻭﺍﺿﺤﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺤﮑم ﻮﻭﺍﺿح ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺣﺪﻳث ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺍﻳﺎﺕ
ﻣﺤﮑم ﺒﺎﻳﺪ ﺗﻔسیر
ﮐﻨﻴﺪ ﻭﺩﻭﻥ آﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﻫﻴﺪ ﺍﺯﻃﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
غیر ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤقّ
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻨﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﮐﺎﺫﺏ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
(ﻣﺴیح ﺪﺟّﺎﻝ) ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩﺍﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺣتی
اﮔﺮ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
آﻧﻬﺎ ﺑﺸﻮﺩ ﭼﻮﻥ
اﺯﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺤقّ ﺰﻣﺎﻥ ﻨﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺩﺭﺣﮑم ﻮﺭﻭﺩ ﺑﺮبیت
و خانه ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯﭘﺸﺖ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﺍﻭ ﻭبی
اﺩﺑﺎﻧﻪ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺪﻧﺒﺎل ﻨﺨﻮﺩ
ﺳﻴﺎﻩ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻭﻭﺍقعی ﻮﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﻟﺎﺯﻣﻪ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﮐﺎﺫﺏ
ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ ﻭﺷُﺒﻬﻪآﻭﺭﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺸﺎﻫﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺨﻴﺎل ﺨﻮﺩ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺯﻯ ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﻭﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳبی
مهمی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺑﺪﻳﺖ
نوعی آینده ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍﺣﻘﻴﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺯ ﻟﺤﺎﻇ
عقلی ﻤﻄﺎﻟﺒﻴﮑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﺮخی
أﺻﻠﻰ ﻭﻣﻤﮑﻥ
هستند ﻭ ﺑﺮخی ﻤﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺒﺮخی از ﺍﺻﻮل
کلّی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ کاﺭ ﻗﻄﻌﺎ
ﻭﻣﺤﮑﻢ ﺍﺭﺯﺵ ﺩﺍﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل ﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﻧﺴبی
ﺪﻳﮕﺮ ﺷﺒﻴﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻣﺤﮑم هستند . ﻭﺍﺭﺯﺵ
ﻣﻮﻗﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
اﮔﺮ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺍﻥ
اﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻨﻈﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

588 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﻣﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ 185 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﻤَﻥ ﺮﺩّ
ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ
الی ﻤﺤﮑﻤﻪ ﻫﺪﻯ
الی ﺼﺮﺍﻃ ﻤﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺍﻥّ فی أﺧﺒﺎﺭﻧﺎ
ﻣﺘﺸﺎﺑﻬﺎ ﮐﻤﺘﺸﺎﺑﻪ
ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ ﻭﻣﺤﮑﻤﺎ
ﮐﻤﺤﮑم اﻟﻘﺮﺍﻥ
ﻓﺮﺩّﻭﺍ ﻣﺘﺸﺎﺑﻬﻬﺎ
ﺍلی ﻤﺤﮑﻤﻬﺎ ﻭﻟﺎ
ﺗﺘﺒﻌﻮﺍ ﻣﺘﺸﺎﺑﻬﻬﺎ
ﺩﻭﻥ ﻤﺤﮑﻤﻬﺎ ﻓﺘﻀﻠّﻮﺍ
ﺍﻧﮑس
ﮐﻪ ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ ﻗﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﻤﺤﮑم ﻘﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ ﺑﺎﻋث
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺼﺮﺍﻁ
ﻣﺴﺘﻘﻴم ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ ﭼﻮﻥ ﻤﺘﺸﺎﺑﻪ
ﻗﺮﺍﻥ هست ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﮑم ﭽﻮﻥ ﻤﺤﮑم
ﻘﺮﺍﻥ. ﭘس ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻤﺤﮑﻤﻬﺎﻯ آﻥ
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺪﻫﻴﺪ.
ﻭﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺍﺯ ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻥ
ﺒﻤﺤﮑم آﻧﻬﺎ ﻧﮑﻨﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﮔﻤﺮﺍهی
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻧﻪ ﺍﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ ﻣﻄﺎلبی
ﺒﺮﺍﻯ عاﻣّﻪ ﻣﺮﺩم
ﻮ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮکی
ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﻗﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺣﮑﺎم کلّی ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺍﺣﮑﺎﻣﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮﻏﻴﺮﻩ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻧﻴﺰ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺑﺎﺯ کلّی
هستند ﻭﻳﺎ ﻣﻄﺎﻟبی
ﺠﺰﺋﻰ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤلی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ.
ﻭ ﻫﻤﻪ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺮﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ کلّی
ﻘﺒﻠﻰﻭﻫﻤﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺎﻳﻴﺪ ﭘﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﭘﻴﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻄﺮح
کند. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮ ﻣﻄﺮح
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺳؤﺍل
ﻤﻬم اﻳﻥ اﺳﺖ ﭼﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻤﺸﺨﺺ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﮐﺪﺍم آﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺍﻥ ﻤﺘﺸﺎﺑﻪ
ﻭﻳﺎ ﻣﺤﮑم و یا
منسوخ هستند.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩم ﺘﮑﻠﻴﻒ
ﺭﻭﺷن ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭﮔﻤﺮﺍهی
ﻨﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻳﺎ ﺣتی
اﺣﺎﺩﻳث ﺭﺍ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﭼﺮﺍ ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﻭﻣﺤﮑم ﻨدانستند.
ﻭﻳﺎ ﻣﻨﺴﻮخ آﻳﺎﺕ
باطل شده ﻗﺮﺍنی
ﺮﺍ ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻧسخ ﻮﻓسخ ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺭﻭﺷﻥ ﻨﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭﻭﺷﻥ کرﺩﻥ اﻳﻥ
آﻳﺎﺕ ﻭﺍﺑﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺁﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
اﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻗﺮﺍﻥ
ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺤﮑم ﻴﺎﻣﺘﺸﺎﺑﻪ
ﻭﻳﺎ ﻧﺎسخ ﻮﻣﻨﺴﻮخ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
أﺣﻮﺍل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤلی ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
پیشرفت ﺍﺣﻮﺍل
أﻓﺮﺍﺩ سالک ﺩﺍﺭﺍﻯ
أثرﺍﺕ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

590 -  ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ(ﺝ۲ﺹ258ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ:  ﺃﻟﺄﻣﻮﺭ
ثلاثة ﺃﻣﺮ ﺗُﺒﻴّﻥ
ﻠک ﺮﺷﺪﻩ ﻓﺎﺗّﺒﻌﻪ
ﻭ ﺃﻣﺮ ﺗُﺒﻴّﻥ
ﻠک غیّه ﻓأﺟﺘﻨﺒﻪ
ﻭ ﺃﻣﺮ ﺍﺧﺘﻠﻒ ﻓﻴﻪ
ﻓﺮﺩّه ﺍلی اﻟﻠﻪ
ﻋﺰّ ﻭﺟلّ   ﺍﻣﻮﺭ ﻭ ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﺍلهی ﻮﺳﻠﻮکی
سه گونه ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺮﻯ که ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﺭﺷﺪ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻥ
آﺷﮑﺎﺭ ﺍﺳﺖ ﭘس
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل
کن ﻮﺍﻣﺮﻯ که غی
ﻮﻓﺴﺎﺩ ﻭﮔﻤﺮﺍهی
آﻥ ﺑﺮﺍﻳﺖ ﺭﻭﺷﻥ
ﻮﭘﻴﺪﺍ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ
ﺍﻥ ﺪﻭﺭﻯ کن ﻮ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺮﺳﻮمی که ﺑﺮﺗﻮ
ﻣﺒﻬم ﺒﻮﺩ ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺧﻠﺎﻑ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
آنرا ﺑﺨﺪﺍﻯ
عزّ ﻭﺟلّ ﻮﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﻦ. (ﺃﻣﺮ) ﻳﻌنی
هر ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻭﻣﻮﺿﻮعی
ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی ﻮﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺮو
دستور ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺤﻖّ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﻭﺵ ﺗﺴﻠﻴم ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ
أﻣﺮﻯ که ﺭﺷﺪ و
هدایت آﻥ آﺷﮑﺎﺭ
ﻭ ﭘﻴﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﺎﻥ
اﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻥ ﺒﺤﻖ ﻭﻳﺎ ﺍﺭﺷﺎﺩ
ﻭﺷﻬﺎﻣﺖ ﻭﮐﻤﺎا
الهی ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﭘس ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻫﻴﮑﻪ
ﺑﺨﺪﺍ می ﺮﺳﺎﻧﺪ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻮﺗﺒﻌﻴﺖ ﻭﻳﻌنی
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻌﻘﻴﺐ
آثاﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ آﻥ
ﻨﻤﻮﺩ. ﻭ ﺍﻣﺮﻯ ﺭﺷﻴﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺭﺷﺎﺩ
و هدایت ﺍلهی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺭﺷﺪ ﻭﻧﻤﻮ ﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭحی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﺪﻑ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. (ﺗﺒﻌﻴﺖ) ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻮ ﺗﺼﺪﻳق
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻋﻤلی ﻮﺳﻠﻮکی ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
و توسّل ﺩﺭﺍفکاﺭ
ﻭﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍلهی ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ (ﻏﻰّ)
ﻭﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍئی ﻨﻤﻮﺩﻥ
ﺮﻭح ﻮﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﮐﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻋث
(ﺟُﻨﺐ و دور ﺷﺪﻥ)ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﻤﺎم اﻣﻮﺭ ﺍﺣﻮﺍلی
ﺪﺭﺳﺎﻟﻚ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭﻋﻠﻮم
ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺍﻓﻌﺎل
هستند ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺮُﺷﺪ ﻭ ﺑﻠﻮغ
ﺬﻫﻥ ﻮ ﺭﻭح ﻮ ﺫﺍﺕ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺯﻧﺪگی که ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
هستند غی ﻮﻣﻨﺤﺮﻑ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ ﺑﺎﻋﻠم
ﻮ ﻧﻴّﺖ ﻭﻗﺼﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﮐﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﺒﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩ.
ﺗﺎ ﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﭼﻪ ﻇﺎﻫﺮﻯ ثوﺍﺏ
ﻭﺧﻴﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻇﺎﻫﺮ ﺧﻮﺏ ﺁﻥ ﺒﺎﻃﻦ
ﻮﺍبسته ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻨﻔس ﻭﻫﺮ ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﻭﻳﺎ ﻣﻄﺎمع
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺟﺰ ﻣﻨﺎفع ﻮﻟﺬﺕ
ﻓﻮﺭﻯ ﻮﺣﻘﻴﺮ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺭﻭﺡ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍلهی
اﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪ
ﻭﺗﻠﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻏﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣلی ﻮﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﻣﺮﻯ
که ﺩﺭ ﺍﻥ اﺧﺘﻠﺎﻑ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﻳﻌنی
ﺒﻴﻥ آﻧﮑﻪ ﺧﻴﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺷﺮّ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮک
الهی ﻮﻣﺒﻬم ﻮﻣﺨﻠﻮﻃ
ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﺮﺩ. ﻭلی ﭽﮕﻮﻧﻪ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴم
ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺯﻧﺪگی
ﺮﺍ ﻣﺒﻬم ﻤﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﻭلی ﻮﺍﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺒﺨﺪﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﻮﻣﻄﻴﻊ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﺭﻭﻥ ﺮﻭﺍﻥ
ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖﮐﻪ
به ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ آﺷﮑﺎﺭ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﺰﻧﺪﻩ
بمعرفی
خداوند ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖﮐﻪﭼﻪ ﻧﻈﺮ
ﺑﺪﻫﺪ که بقول
فردوسی عارف چو
فرمان یزدان
چو فرمان شاه
الهی .ﮐﺘﻤﺎﻥ أﻣﺮﻯ
ارﺷﺎﺩﻯ اﺳﺖ ﻳﺎ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺣﺮﻑ ﺍﻭﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

591 -  ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ258ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﺃﺭﻭع
اﻟﻨﺎس ﻣﻥ ﻮﻗﻒ
ﻋﻨﺪ ﺍﻟﺸُﺒهة   ﺗﺮﺳوﺘﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺩم اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﺎنی هستند ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎم ﺸُﺒﻬﻪ
ﺗﻮﻗﻒ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺗﺮس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺧﻮﺍﺳته
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ ﺍﻗﺪﺍم
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺯُﻫﺪ ﻭ ﺗﺮس ﻭﺗﻘﻮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
ﻮﻳﺎ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮک
الهی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ دﻭﭼﺎﺭﻋﻮﺍﻗﺐ
ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺗﻮﻗﻒ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻤﻮﺍﺭﺩ
ﺷُﺒﻬﻪ ﺍﻭﺭﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺷُﺒﻴﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺧﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭلی ﺒﺎﻋث
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭح ﻮﻓﺴﺎﺩ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﺷُﺒﻬﻪ)
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺷﺒﻴﻪ ﺣﺮﻑ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻄﺎﻟﺐ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻳﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺍﺯﻣﺴﺎﺋل عرﻓﺎنی
ﻮ ﺍﺧﻠﺎقی ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ آﻥ
گفته ﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﻨﻔس ﻭﻧﻴّﺖ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺍﻟﻮﺩﻩ ﻭﻓﺎﺳﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ اﺻﻠﺎح ﻔﺴﺎﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

592 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ(ﺝ۲ﺹ 258 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻭﻓﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻭﻟﺎﺩ خوﻳﺶ
ﭼﻨﻴﻥ ﻮﺻﻴﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ:  أﻭﺻﻴک
ﻴﺎ ﺑُﻨﻰ ﺑﺎﻟﺼﻠﺎة
ﻋﻨﺪ ﻭﻗﺘﻬﺎ ﻭ ﺍﻟﺰﮐﺎﻩ
فی أﻫﻠﻬﺎ ﻋﻨﺪ
ﻣﺤّﻠﻪ ﻭ ﺍﻟﺼَﻤﺖ
ﻋﻨﺪ ﺍﻟﺸُﺒﻬﻪ
ﺍﻯﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺑﺘﻮ ﺳﻔﺎﺭﺵ ﻭﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﭘﺎ ﺩﺍﺭﻯﻭ ﺯﮐﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑأﻫل آﻥ ﻮ ﺩﺭ
ﻣﺤلّ آﻥ أﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻰ. ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺎﻣﻮﺭ
ﺷُﺒﻬﻪ ﺁﻭﺭ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺷﺪﻯ ﺳﮑﻮﺕ ﻭﺗﻮﻗﻒ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻰ. ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻣﻮﻟﺎ ﺑﻔﺮﺯﻧﺪ
ﮐﻮﭼک ﻨﺎ ﺑﺎلغ
اﺳﺖ ﺗﺎ ﺻﻠﺎﺕ ﻭﻧﻤﺎﺯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﭘﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﻨﻤﺎﺯﻫﺎ ﺩﺭﺍﻭل
ﻮﻗﺖ ﺻﺒح ﻴﺎ ﻇﻬﺮ
ﻭ ﺷﺎم آﻥ ﺑﻠﮑﻪ
(ﺻﻠﺎﺕ) ﻫﻤﺎﻥ (ﺼﻠﻪﻫﺎ)
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
هنگام عباﺩﺕ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻮﺩفع
ﺸﺮک اﺳﺖ. ﻭﻭﻗﺖ
آﻥ ﻳﻌنی هرﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭﺩﺭ ﺟﻮﺍنی گرﭼﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺖ ﺩﻭﺭﻩ
ﻗﺒل اﺯ ﺑﻠﻮغ
کوﺩﮐﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﺎنعی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﺍﮔﺮ ﻃﻔلی که ﻧﺴﺒﺖ
ﺳﻠﻮک الهی
کشش ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ ﺳﺮیع
اﻟﺄﻧﺘﻘﺎل ﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺯﮐﺎﺕ ﺮﺩﺍﺧﺖ
ﺍﻧﺪکی ﭙﻮل ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻴک
أﻣﺮ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
و مفید ﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺰﺩ ﺍﻫل
آﻥ ﻴﻌنی کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻴک ﺴﺎﻟک ﺼﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﻭﻣﺤلّ آﻥ
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻭﮐﻨﺎﺭ ﭘﻴﺮ ﺍلهی
و عزلتگاه
سلوکی ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺯﮐﺎﺕ ﻣﺎل ﺒﻔﻘﺮﺍ
ﺗﻤﺎم کاﺭﺳﻠﻮک
الهی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺳﻮﻡ
(ﺻﻤﺖ ﻭ ﺳﮑﻮﺕ) ﺩﺭﺷُﺒﻬﻪ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮک الهی اﺳﺖ.
ﻭﺗﻮﻗﻒ ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻣﻔﻴﺪ
ﺳﻠﻮکی ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﺍلهی
ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎ ﻓﺮﺻﺖ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺮﺍﻯکسب
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻥ اﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍلهی ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺻَﻤﺖ
ﺳﻠﻮک ﻮﺻُﻤﻮﺩ
ﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻯ ﻮ ﺻﻮم
اﺳﺖ.

593 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ258ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﻤﻮﻟﺎ
علیّ ﺮﺍ ﺑﻴﺎﻥ
کرﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﮑﻤﻴل
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻴﺎ ﮐُﻤﻴﻞﺃﺧﻮک
ﺪﻳﻨﻚ ﻓﺎﺣﺘﻄ ﻠﺪﻳﻨک
ﺒﻤﺎ ﺷِﺌﺖ  ﺍﻯﮑﻤﻴﻞ
ﺩﻳﻥ ﺘﻮ ﭼﻮﻥ ﺒﺮﺍﺩﺭﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﺍﺣﺘﻴﺎﻃ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ که ﺑﺨﻮﺍهی
أﻧﺠﺎم ﺒﺪﻩ.(ﺍﺧﻮﻙ)
ﺑﺮﺍﺩﺭﺕ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
پیر الهی و هر
شهود الهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺳﺎﻟک ﻮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﻮﺑﺎلغ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺣﺘﻴﺎﻃ لاﺯم ﺮﺍ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺍﻋﻤﺎل ﻮ هَوَس
ها  ﺭﺍ ﺍﺯﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺣﻔﻈ ﻨﮑﻨﺪ. (ﺑﻤﺎﺷﺌﺖ)
ﺑﻬﺮﺷﮑل ﻮﻫﺮ ﻭﻗﺖ
ﻭﻫﺮ ﺗﺮتیبی ﺒﺮﺍﻯ
همکاﺭﻯ که ﺑﺨﻮﺍهی
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺃخّ ﺴﺎﻟک
نیز گفته شده
است .

594 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ 259 بحاﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  إنّ ﻠﮑلّ
ﻤُﻠک ﺤِﻤﻰ ﻭ ﺍﻥّ
ِﺤمی اﻟﻠﻪ ﺣﻠﺎﻟﻪ
ﻭ ﺣﺮﺍﻣﻪ ﻭ ﺍﻟﻤﺸﺘﺒﻬﺎﺕ
ﺑﻴﻥ ﺬﻟﻚ ﮐﻤﺎ ﻟﻮ
ﺃﻥّ ﺮﺍﻋﻴﺎ ﺭعی
الی ﺠﺎﻧﺐ ﺍﻟﺤِﻤﻰ
ﻟم ﺘﻠﺒث ﻏﻨﻤﻪ
ﺃﻥ ﺘقع فی ﻮﺳﻄﻪ
ﻓﺪﻋﻮﺍ اﻟﻤُﺸﺘﺒﻬﺎﺕ
ﻫﺮﻣُﻠک
ﻮ ﺳﺮ ﺯﻣﻴنی ﻤﺮﺯ
ﺣﻤﺎﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺩﻓﺎعی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺣﻤﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺍلهی ﺤﻠﺎل ﻮﺣﺮﺍم
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻤﻴﺎﻥ ﻤُﺸﺘﺒﻬﺎﺕ
ﻭ ﻣﺘﺸﺎﺑﻬﺎﺕ ﻣﺒﻬم
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
آﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﭘﺎنی
ﺒﺮﻋﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺭﻋﺎﻳﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺨﻄﺮ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷُﺮَﻑ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ ﺪﺭﻣﻴﺎﻥ
ﺨﻄﺮﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﭘس ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺗﺮک
ﻤﺸﺘﺒﻬﺎﺕ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
(ﺣﻤﻰ) ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺍﻋمّ
اﺯ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺳﺎسی
ﻮ ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻭﺭﻯ اﺯ ﺧﻄﺮ ﻭﻳﺎ
ﻣﺮﺯ ﻭ ﺩﻳﻮﺍﺭﻯ
که ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻫﺮ ﻣﻠک
ﻮ ﺳﺮ ﺯﻣﻴﻥ اﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺎﺯ ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺤﻤﺎﻳﺖ ﻭﺩﻳﻮﺍﺭ
ﮐﺸﻰ ﻭﻣﻘﺮﺭﺍتی
اﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺤﻔﻆ
(إﻗﺮﺍﺭ أﻣﺮ ﻣُﻘﺮّﺭ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻥ ﺤﻘﻮﻕ ﺩﺭ ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
اﻣﻮﺭ ﺍلهی ﺤﻠﺎل
ﻮ ﺣﺮﺍم اﺳﺖ.ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﺰ ﺳﻠﻮک
الهی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
هستند ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻤﻄﻠﺐ ﺑﻄﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺣﺮﺍم
ﻮﺣﻠﺎل ﻤﻴﺸﻮﺩ
که آخوند های
قشری مدام
تکرار
مینمایند .ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻫﻤﻪ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻴی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍلهی زنده هر ﺯﻣﺎﻥ
برای سالکان
خود ﺪﻧﺒﺎل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺣﺮﺍم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻋﻤﺎلی ﻤﺰﺍﺣﻢ
ﺗﻤﺮﻳﻥ ﻨﻔس ﺑﺮﺍﻯ
کنترل ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﻮﺭ ﺣﻠﺎل ﻴﻌنی
ﻤﺠﺎﺯ ﮐﻪ ﺣﺮﺍم
ﻨﻴﺴﺖ ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺿﺮﻭﺭتی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﻨﺪﻫﺪ ﻳﺎ
ﺑﺪﻫﺪ که مجاﺯ
و اجازه آنرا
دارد ﻣﻮﺿﻮﻉ (ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﺍﺟﺐ) ﺩﺭﻣﻘﺎﺑﻞ
(ﺍﻣﻮﺭ ﺣﺮﺍﻡ) ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ (ﺍﻣﻮﺭ ﻣﮑﺮﻭﻩ)
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل اﻣﻮﺭ
ﻣﺴﺘﺤﺐ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺳﺎﻟک
أﻧﺠﺎم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺳﺎﻟک ﺪﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺍﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺣﺮﺍم اﺳﺖ ﻭﻳﺎ
ﺣﺮﺍﻡ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺯ ﺣﻤﺎﻳتی اﻟﻬﻰ
ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
هرﺯﻣﺎﻥ تا
زنذه باشند ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻴﺮﻫﺮ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﺮَعی
گوﺳﻔﻨﺪ ﭼﺮﺍنی
ﻴﻚ ﭼﻮﭘﺎﻥ اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﺑﮕﻮﺳﻔﻨﺪﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺯﺧﻄﺮ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﻭﻳﺎ ﻓﺮﻳﺎﺩ
ﻧﻬﻴﺐ ﻣﻴﺰﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺳگ ﻤﺤﺎﻓﻈ ﺮﺍ ﻭﺍﺭﺩ
ﺩﺭﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﭘس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺮک اﻣﻮﺭ ﻣُﺸﺒّﻪ
ﻭ ﺷُﺒﻬِﻪ آﻭﺭ
ﮐﻪ ﻭضع ﺤﻠﺎل ﻮﻏﻴﺮ
ﺣﻠﺎل ﺪﺭ ﺍﻥ ﻣﺸﺨّﺺ
ﻧﻴﺴﺖ ﺩﻭﺭﻯ ﺒﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﮔﺮﭼﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎی
قشری غیر الهی
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺻﻴﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﻭﺭﻯ اﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣُﻔﺘﻴﺎﻥ أﻫل ﺴُﻨّﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭلی
ﺪﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺩﻭﺭﻯ
اﺯﺍﺣﮑﺎم ﻤﺸﺘﺒﻬﺎﺕ
شبیه ﻧﺰﺩ ﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺴﺖ ﻭﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.

595 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ259ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ:  اﻟﻮﻗﻮﻑ
ﻋﻨﺪ ﺍﻟﺸُبهة ﺧﻴﺮ
ﻣﻥ اﻟﺄﻗﺘﺤﺎم
فی اﻟﻬﻠکة ﻭﺗﺮکک
ﺤﺪﻳثا لم ﺘﺮﻭِﻩ
ﺧﻴﺮ ﻣﻥ ﺮﻭﺍﻳﺘک
ﺤﺪﻳثا ﻟم ﺘﺤﺼِﻪ  ﺗﻮﻗﻒ
ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎم أﺣﺎﺩﻳث
ﻭﺍﻋﻤﺎل ﺸُﺒﻬﻪ
آﻭﺭ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺍﺯ ﺩﺭﮔﻴﺮ ﻭ ﺍﻟﻮﺩﻩ
ﺷﺪﻥ ﺪﺭ ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﺷﻤﺎ ﺣﺪﻳثی
ﺮﺍ ﺗﺮک ﻛﻨﻴﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻳﺖ
مجدد ﺷﻤﺎ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺣﺼاء ﻮ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺍﻥ ﻨﺪﺍﺭﻳﺪ.
ﻭ(ﺍﻗﺘﺤﺎﻡ) ﺩﺭﮔﻴﺮﺷﺪﻥ
ﺪﺭ ﺍﻥ اﺳﺖ ﻭﻫﻠﺎﮐﺖ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻳﺎ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺣﻠق
آﻭﻳﺰﻯ ﻤسخ آﻣﻴﺰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺣﻴﻮﺍنی
ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ اﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻬﻨم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﻬﺎﻧﻮم و
گوهنّم ﺠﻬﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺎﻧﻮع
ﻋﻘﺐ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺪﻳثی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟکی آﻧﺮﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﻭﻣﺪعی
آﻥ ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺷﻤﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭٴﻴﺖ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺧﺒﺮﻯ
که ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻬﺘﺮ از ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺭﻭٴﻴﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
می ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣﺪﻳث
ﺣﺎﺩثه ﺍﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﻭ ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
(ﻟم ﺘﺤﺼﻪ) آﻧﺮﺍ
ﺍﺣﺼاء ﻮ ﺳﺮﺷماﺭﻯ
ﻭﻳﺎ ﺑﻤﻌنی ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺭﺯﻳﺎبی أﺻل ﻮ
ﻣﻨبع ﻮ ﻣﻌنی آﻥ
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎشید
. ﺣﺪﻳثی که ﻋﻤل
ﻨﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﭼﺮﺍ
ﺑﺰﺑﺎﻥ آﻭﺭﺩﻩ
ﺷﻮﺩ.

596 - از
پیامر نقل شده
که فرموده است
(ج2 ص295 بحار)   ﺪَع ﻤﺎ ﻳَﺮﻳﺒﻚ
ﺍلی ﻤﺎ ﻟﺎ ﻳُﺮﻳﺒک
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺭﻳﺐ ﻭ ﺷک
ﻮ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺷﻤﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﺘﺮﺩﻳﺪ
ﻧﮑﺮﺩﻳﺪ ﻣﺘﻮﺳّل
ﺒﺎﺷﻴﺪ.ﭼﻪ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳثی که ﻣﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﻣﻄﺎﻟﺐ
کلّی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺭﺑطی ﺒﮑﺎﺭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍلهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺴﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺩ ﺟﻠﺐ ﮐﻨﺪ
ﺭﻫﺎ ﮔﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﭘﻴﺮ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺷﺨﺺﮐﻤﺘﺮ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺨﺶ ﺍﺳﺖ ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺎﻟک
ﻄﺎﻟﺐ ﻭﻋﺎﺷق ﭙُﺮ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻣﻌﺮفی
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍلهی ﻮﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺍلهی ﻨﺰﺩ ﺍﻭ ﮐﻴﺴﺖ
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻳﻘﻴﻥ
کافی ﺒﻪ ﺍﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥﺑﻴﺎﻭﺭﻳﺪ
ﻭ ﺍﻭم کنید .

597 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ259ﺑﺤﺎﺭ)
از ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﻤَﻥ
إﺗّقی اﻟﺸُﺒﻬﺎﺕ
ﻓﻘﺪ ﺍﺳﺘﺒﺮﺃ ﻟﺪﻳﻨﻪ  ﻫﺮﮐس
ﺗﻘﻴﻪ ﻭ ﺍﺣﺘﻴﺎﻃ
کاﺭﻯ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺷُﺒﻬﻪ آﻭﺭ ﻭ ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﺑﺮاءﺖ
ﻭﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﺑﻨفع
ﺪﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﮐﻪ ﺑِﺮّ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻭثوﺍﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺑﺮاءﺖ
ﻧﻔﺮﺕ ﻭ ﺑﻴﺰﺍﺭﻯ
اﺯﻏﻴﺮ ﺍﻣﻮﺭﺍلهی
ﻮ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻴﺰ
ﻗﺼﺪ ﺑِﺮّ ﺟﺴﺘﻥ
ﻮ ﻓَﺮّﻳﺎبی ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌنی ﻤﺘﺸﺎﺑﻪ
ﺷُﺒﻬﻪﻫﺎ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻏﻴﺮ ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮﺍﻯ
اﺟﺘﻨﺎﺏ ﻫﺴﺖ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻗﺮﺍﻥ ﻤﻄﺎلبی ﻤﺤﮑم
ﻴﺎ ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻤﺎم
کاﺭﻫﺎﺋﻴﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک راه لقای
الهی ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺎﻳﺪ
ﻭﻣﻄﻤﺌﻥ ﻨﻴﺴﺖ
آﻳﺎ ﺟﺎﻳﺰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ اﺯﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺳﺪ ﻟﺬﺍ
ﻓﻌﻠﺎ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﻭﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﭘﺮﺳﺶ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ الهی ﺧﻮﺩ ﻭضع
ﺤﺮﺍم ﻮﺣﻠﺎل آﻥ
ﺭﻭﺷﻥ گرﺩﺩ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺣﻠﺎل ﻮﺣﺮﺍﻡ
ﻓﺘﻮﺍﻫﺎﻯ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺘﻤﺎمی ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻋﻤﺎل ﺠﺎﻳﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﻭ ﺍﻋﻤﺎل
غیر ﻣﺠﺎﺯ ﻭ ﻣﻀﺮّ
ﺑﺤﺎل ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺣﺮﺍﻣﻬﺎ
ﻋﺎم ﺨﻮﺭﺩنی ﻮﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩنی ﺪﺭﻗﺮﺍﻥ
ﻭﺣتی ﺪﺭﻋُﺮﻑ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﻠﺎمی ﺮﻭﺷﻥ
اﺳﺖ.

ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 259ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﻠک ﺃﻥ ﺘﻨﻈﺮ
ﺍﻟﺤَﺰﻡ ﻭ ﺗﺄﺧﺬ
ﺍﻟﺤﺎﺋطة ﻟﺪﻳنک
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﺣﺰم ﻮﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎل
اﺣﺘﻴﺎﻃ کاﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻳﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺴﻠﻮک الهی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺘﺎﺑﻌﻴﺖ ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﭼﻮﻥ أﺣﺰﺍﺏ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.(ﺣَﺰﻡ)
ﺟﺪﻳّﺖ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺣَﺴم ﻮ ﻗﺎﻃﻌﻴّﺖ
ﺩﺭ ﺗﺼﻤﻴم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺣﺎﺋﻄﻪ) ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺍﻣﻨﻴتی ﻮﺍﺣﺘﻴﺎﻃﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺸﮑﻮﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻋﻤﺎل ﺒﺪ
ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﺪﻑ
الهی اﮔﺮ ﻣﺸﺨّﺺ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺸﮑلی ﺒﺮﺍﻯ
اﺣﺘﻴﺎﻃ کاﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺳﺎﻟک ﺪﺭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺒﻄﻮﺭﮐﻠّﻰﻭ
ﺩﺭﺟﻮﺍﺭ ﭘﻴﺮ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺧﻄﺮﻧﺎک
ﺸُﺒﻬﻪ آﻭﺭ ﺑﺪﻭﺭ
ﻭﻧﻴﺎﺯ ﺑﺮﻭﺷﻥ
ﺸﺪﻥ ﺤﻘﻴﻘﺖ
أثرﺍﺕ آﻥﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺮﺍﺯ ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.

598 -  ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 259ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﺍﮔﺮ
ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﺍﺣﺮﺍمی ﻴک ﻤﺎهی
ﺼﻴﺪ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺍﻳﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍلهی
آﻧﻬﺎ ﺑﻴﻨﺸﺎﻥ
ﺗﻘﺴﻴم ﻤﻴﺸﻮﺩ؟
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﮐﺪﺍم ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﺎﻣل ﺪﺍﺭﺩ.ﻳﻌنی
ﺸﺮﻳک ﺠﺮم ﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺑﺎﻋث ﺗﺨﻔﻴﻒ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ؟.
ﺍﻣﺎم ﺪﺭﭘﺎسخ ﻔﺮﻣﻮﺩ:  لا ﺑل
علیهما ﺟﻤﻴﻌﺎ
ﻭ ﻳﺠﺰﻯ کلّ ﻮﺍﺣﺪ
ﻣﻨﻬﻤﺎ ﺍﻟﺼﻴﺪ
ﻭ ﺍﺫﺍ ﺃﺻﺒﺘم ﻤثل
هذا ﻓﻠم ﺘﺪﺭﻭﺍ
ﻓﻌﻠﻴﮑم ﺒﺎﻟﺄﺣﺘﻴﺎﻁ
ﺣتی ﺘﺴﺄﻟﻮﺍ ﻋﻨﻪ
ﻭ ﺗﻌﻠﻤﻮﺍ  که
نه؛ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
أﻣﺮﻯ ﭙﻴﺶﺍﻣﺪ
ﺑﺎ ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﺗﺎ ﺑﭙﺮﺳﻴﺪ ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﻴﺪ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻳﺪ. ﺍﺻﻮﻟﺎ(إﺣﺮﺍﻡ)
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺣﺞّ ﻣﮑّﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺻﻴﺪ ﻣﺎهی
ﺪﺭﺁﻥ ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭﺣج
کعبه ﻫﺮ ﺻﻴﺪ ﻭﮐﺸﺘﺎﺭﻯ
ﺤﺮﺍم اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺬﺑح ﺤﻴﻮﺍﻥ
ﻮﺻﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺣجاج آﻧﺮﺍ ﻣﻴﺨﺮﻧﺪ.
ﮐﻪﺗﻔﺎﻭﺕ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﺍﻣﺮ ﺗﺤﺮﻳم
ﺼﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺤﺠﺎج
ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ(ﺩﻭﺭﻩ ﺍﺣﺮﺍم
ﻮ ﺗﺤﺮﻳﻢ) ﻳﻌنی
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮکی ﺪﺭﻋﺰﻟﺖ
ﻭ ﺗﺤﺮﻳﻤﻬﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﺯﻧﺪگی ﺒﺮﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم و قیامت
مرگ قبل از
مرگ ﺒﺮﺳﻨﺪ.(ﺟﺰاء
) ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
(ﺟِﺰ) ﺷﺪﻥ ﻮﺳﻮﺧﺘﻥ
ﺪﺭ ﺟﻬنم ﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺭیک ﺘﻮﻟﺪ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻳﻥ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﺗﮑﺎملات
ﻄبیعی ﺒﺎﺯ و (
مَعاد) ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﺗﺎ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻇﻬﺎﺭ بی اﻃﻠﺎعی
اﺯﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺩﺭﭼﻨﻴﻥ
ﭙﻴﺶ ﺍﻣﺪﻫﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻴﺪ
ﺗﺮک هرﮐﺎﺭ ﺷُﺒﻬﻪ
ﺍﻣﻴﺰ ﮐﻨﻴﺪ ﺗﺎ
ﺑﭙﺮﺳﻴﺪ ﻭﺍﮔﺎﻩ
ﺷﻮﻳﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻘﺸﺮﻯ
سؤال اﺯﻫﺮ ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭼﺎﻟﻪﺍﻯ ﺒﭽﺎﻩ
ﺑﻴﻔﺘﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯﭘﻴﺮﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﺑﭙﺮﺳﻨﺪ
اگر بخواهند
مسلمان باشند .ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﺍﺣﺘﻴﺎﻃ کاﺭﻯ
ﻨﻤﻮﺩ ﺗﺎ ﻧﺰﺩ
او ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭﺳؤﺍل
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

599 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ259ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐسی ﺒﺮﺍﻯ اﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻗُﺮﺹ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻓﺮﻭ ﻣﻴﻨﺸﻴﻨﺪ
ﻭﺷﺐ ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺎﻳﺪ
ﻭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻏﺎﻳﺐ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺍﻣﺎ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺎﻟﺎﻯ کوه ﺳﺮخی
ﻨﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭ أﺫﺍﻥ
گوﻳﺎﻥ ﻨﺰﺩ ﻣﺎ
ﺍﺫﺍﻥ ﺮﺍ ﺍﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺯﻩ ﺑﺎﺷﻴم
اﻓﻄﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺻﺒﺮﮐﻨﻴم
ﺘﺎ ﺳﺮخی ﻨﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻧﻴﺰ ﺯﺍﺋل گرﺩﺩ؟
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ ﮐﻪ ﺻﺒﺮﮐنی
ﺘﺎ ﺳﺮخی ﻨﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺑﺮﻭﺩ.ﻭ ﺍﺣﺘﻴﺎﻃ
کاﺭﻯ ﺪﻳنی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻰ. ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭ ﺳﺎﻟک
الهی اﺳﺖﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ.ﻭﺗﺎ
ﻧﭙﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻫﻴچ أﻣﺮﻯ ﺤﺮﺍم
ﻮﻣنع ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ.
ﺍﻳﻨک که ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺟﻮﺍﺏ
ﺍﻣﺎم ﺪﺭ ﻗﻴﺪ ﺟﺪﻳﺪﻯ
در ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺍﮔﺮﺳﺎﻟک
اﺟﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺻﺮﻑ ﻧﻈﺮ ﺍﺯ ﺣﺮﺍم
ﺒﻮﺩﻥ ﻴﺎ ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﻭﻗﺖ ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺳﺮخی
ﻨﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻣﻬم
ﻨﻴﺴﺖ ﺍﻧﻘﺪﺭ ﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ که
فرمان او
فرمان خداوند
میبباشد. ﺍﮔﺮﻏﻴﺮﻣﻨﻄقی
ﻨﻴﺰ ﮔﺸﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻣﺎم ﻤﻬم اﺳﺖ.
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭽﻪ ﺳنی
ﻮﻳﺎ شیعی غیر ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
اﺯﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻭﻗﺸﺮﻯﻧمی ﺒﺮﻧﺪ
ﺣتی اﮔﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻣﺎم ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮ ﺍﻳﻥ ﺮﺍﻩ
ﺣل لاﺯم اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎل ﻨﻤﺎﺋﻰ.
و دستور
امامان تنها
برتای سالک بخصوصی
میباشد و نه
بخشنامه همگانی
و برای همه
زمانها. ﺯﻳﺮﺍ
سالک در احرام
و تحریم است .ﺳﺮخی
ﻨﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻣﻄﺮح
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻔﺖ (ﺣﺮﺍﻡ)
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
همه ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺮﺍﻡ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻣﺎم
ﺪﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک گذﺍﺭﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺣﺮﺍمی
ﺪﺭﮐﺎﺭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ
ﻣطیع اﻣﺎم
خود ﺒﺎﺷﺪ حتی
اگر امام
دلیلی هم ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
غیر ﺳﺎﻟک اﻳﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻓﺘﻮﺍﻫﺎ ﺍثرﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﻈﺮ ﺍﮐثرﻳﺖ
ﻭﺍﺟﻤﺎع ﻤﺮﺩم
ﺒﺮ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺵ ﺑﺎﻳﺪ
(ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ) ﺍﻧﻬﺎ
ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺷﻮﺩ.ﻭلی
ﺴﺎﻟک ﻤطیع ﭙﻴﺮ
امام خود
میباشد ﻭﻧﻪ ﺗﺎبعه
اﺟﻤﺎع آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ئر
کلّیه ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ.
ﺍﺣﺘﻴﺎﻃ کاﺭﻯ
ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺷﺒﻬﻪ
آﻭﺭ ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﮐﺸﺶ ﺷﻴﻄﺎنی ﻮﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ ﻭﺍﻗﻌﻴّتی
ﺒﺮﺍﻯ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺘﺪﺭیج اﻳﻤﺎﻥ
او ﺿﻌﻴﻒ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﭘﻴﺮ ﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.

600 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ260ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق آﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺩﺍﺏ
ﻋﻠﻢ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﻔﺎﺳﺄل
اﻟﻌﻠﻤاء ﻤﺎ جهلت
ﻭ ﺍﻳّﺎک أﻥ
ﺘﺴﺄﻟﻬم
ﺘﻌﻨّﺘﺎ ﻭ
ﺗﺠﺮبة ﻭﺍﻳّﺎک
ﺃﻥ ﺗﻌﻤل
ﺒﺮﺃﻳک ﺸﻴﺌﺎ
ﻭﺧﺬ
ﺑﺎﻟﺄﺣﺘﻴﺎﻃ فی
ﺠمیع ﻤﺎ ﺗﺠﺪ
ﺍﻟﻴﻪ ﺳﺒﻴﻠﺎ
ﻭ ﺍﻫﺮﺏ ﻣﻦ
ﺍﻟﻔﺘﻴﺎ ﻫﺮبک
ﻤﻥ اﻟﺄﺳﺪ ﻭﻟﺎ
ﺗﺠﻌل ﺮﻗﺒﺘک
ﻠﻠﻨﺎس ﺟﺴﺮﺍ  ﺍﺯ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺍﻃﻠﺎع
ﻨﺪﺍﺷتی
اﺯﻋﻠﻤﺎ ﺑﭙﺮس
.ﻭلی ﻤﺒﺎﺩﺍ
ﺑﺎ ﺗﮑﺒّﺮ
ﻭﺑﺮﺳﺒﻴﻞ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺁﻥ
عاﻟم ﺒﭙﺮﺳﻰ.
ﻭﻣﺒﺎﺩﺍ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍهی
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﺭﺃﻯ
ﺨﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ ﺮا
ﺧﻮﺩ ﻋﻤلی
ﺒﻨﻤﺎﺋﻰ (ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﭽﻮﻥ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻰ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺮ
ﺍلهی ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﺒﻨﻤﺎﺋﻰ)
ﻭﺣتی اﺣﺘﻴﺎﻃ
لاﺯم ﺮﺍ ﺑﻬﺮ ﺭﺍﻩ
ﺣلّی که ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺸﮑل ﺨﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑنی
ﺒﻨﻤﺎﺋﻰ. ﻭﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻓﺘﻮﺍ ﻃﻠبی ﻮ
ﻓﺘﻮﺍ ﺩﺍﺩﻥ ﭽﻮﻥ
ﺘﺮس ﺍﺯ ﺷﻴﺮ
ﻓﺮﺍﺭ ﮐﻦ
ﻭﮔﺮﺩﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﭘلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﮑﻦ.
ﻋﻠﻤﺎ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻓﻘﻴﻬﺎﻥ ﻮﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻋﻠم
آﻧﻬﺎ ﻣﺸﺨّﺺ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻫم
ﺪﺭﺗﻀﺎﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣل الهی
ﻮﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﺮﺍﻯ ﻴﻚ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻬم اﺯﻧﻈﺮ
ﺳﻠﻮک الهی ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺳؤﺍل کند. ﻭنه ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ هرﮐﺎﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﻋﺎﺩﻯ ﻮﺯﻧﺪگی
ﺨﺼﻮی ﻤﺪﺍم
ﺴؤﺍل کرﺩ ﻭﭘﺎ
ﭘﻴﭻ ﮐﺎﻣل
الهی ﺸﺪ. ﻭﺣتی
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﭘﺮﺳﻴﺪ.
ﻭﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻣﺸﮑﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟم
هست . ﻭﺳؤﺍل
ﺒﺰﻭﺭ ﻭ ﺗﺸﺮ
ﻭﺗﺤﻤﻴل
ﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﺣﺴﺎس ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻣﻨّتی ﺒﺮ ﭘﻴﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﻳﺎ
ﭘﻴﺮﺟﻮﺍبی
ﺪﺍﺭﺩ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﭘﻴﺮ ﺍلهی
ﭙﺎسخ ﺒﺪﻫﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﺍﮔﺮ
ﺟﻮﺍﺏ ﻫم
ﻨﺪﺍﺩ ﻭﻳﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻫﻴچ
اﻗﺪﺍمی ﺪﺭ ﺍﻥ
ﻤﻬم ﺒﺮﺍﻯ أﻣﺮ
ﺳﻠﻮک
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﭘﻴﺮ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﭘﺎسخی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻳک اﻟﻬﺎم
ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻋﻤل ﺒﺮﺃﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺣﺮﺍم اﺳﺖ. ﻭﺣتی
ﺨﻄﺮﻧﺎک
ﻮﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭﻋﺎﺩﻯ
ﺯﻧﺪگی ﻤﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﺮ ﺭﺍﻩ
ﺣلّی که ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﺎ ﺑﺮﺳﺪ
ﻓﺘﻮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﻣﺎ ﺑﺠﺎﻯ ﭙﻴﺮ
ﺍلهی
اﺳﺖ.ﻭﺣتی
ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻔﺘﻮﺍ ﻭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﭼﻨﺎﻥ
کرﺩ ﻳﺎ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭمسؤل
گناﻩ ﺍﻋﻤﺎل
آﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﻔﺘﻮﺍ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ گرﺩﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯﻘطع
ﺸﺪﻥ ﮐﻪ ﭘلی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﺪﺍم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺑﮕﺮﺩﻥ
ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺪﺭ
ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻄﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺷﺮﻳک
هستند .ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺷﺮک ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.

601 -  ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺣﺪﻳثی اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ260ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺿﻤﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﻮ ﺍﻟﻮﻗﻮﻑ
ﻋﻨﺪ ﺍﻟﺸُبهة ﻭﺍﻟﺮﺩّ
ﺍلی اﻟﺄﻣﺎﻡ ﻓأﻧّﻪ
ﻟﺎ ﺷُبهة ﻋﻨﺪﻩ
ﺗﻮﻗﻒ
ﺍﺯ ﺍﺟﺮﺍﻯ هر ﻓﮑﺮ
ﻭﻋﻤﻠﻰ ﮐﻪ ﺳﺎﻟکی
اﺣﺴﺎس ﺍﺑﻬﺎم ﻮ
ﺧﻄﺮ ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮک اﻭ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮفع آﻥ ﺒﻨﺰﺩ ﺍﻣﺎم
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ
ﻧﺰﺩ ﺍﻭ ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺑﻬﺎمی ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎم ﺘﻨﻬﺎ
ﺍﺧﻮﻧﺪ ﻭﭘﻴﺶ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﺴﺠﺪ ﻧﻴﺴﺖﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﻫﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
آﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻣﺎم اﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺍلهی اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﻓﻘﻄ کاﻣلی الهی
ﺨﺎﺹ ﻳﻚ ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺰﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﺒﻬﻪﺍﻯ ﺪﺭ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮک الهی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﻗﺒلی اﺳﺖ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﻣﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻄ ﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
هرﮐس ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺸﺪﻣﻄﺮح ﻤﻴﮑﺮﺩﻩ
ﻭلی ﺪﺭ ﻭﺍقع ﺒﺮﺍﻯ
هرﮐس ﮐﻪ ﺩﺭﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﭙﻴﺮ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩ ﻣﻄﺮح ﻤﻴﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

602 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(ﺝ۲ﺹ 260ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻤﻮﻟﺎعلیّ ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﮐﺎﻣلی
الهی ﺰﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺎﻣﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﻮ علیّ
ﺃﻥ ﺘﺤﻠّﻠﻮﺍ ﺣﻠﺎل
اﻟﻘﺮﺍﻥ ﻭ ﺗﺤﺮّﻣﻮﺍ
ﺣﺮﺍﻣﻪ ﻭ ﺗﻌﻤﻠﻮﺍ
ﺑﺎﻟﺄﺣﮑﺎﻡ ﻭ ﺗﺮﺩّﻭﺍ
ﺍﻟﻤُﺘﺸﺎﺑﻪ
الی أﻫﻠﻪ ﻓﻤﻥ
عَمی علیه ﻣﻥ
عمله شیئ ﻟم ﻴﮑﻥ
علمه ﻣنی ﻮ ﻟﺎ ﺳﻤﻌﻪ
ﻓﻌﻠﻴﻪ ﺑﻌلی ﺒﻥ
ابی ﻄﺎﻟﺐ ﻓﺎﻧّﻪ
ﻗﺪﻋﻠم کما ﻗﺪ ﻋﻠﻤﺘﻪ
ﻇﺎﻫﺮﻩ ﻭ ﺑﺎﻃﻨُﻪ
ﻭ ﻣﺤﮑﻤﻪ ﻭ ﻣﺘﺸﺎﺑﻬﻪ
ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﮐﻪ ﺣﻠﺎل
ﻘﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﺣﻠﺎل ﺒﺪﺍﻧﻴﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺧﻮﺩ ﺗﺤﺮﻳم
کنید ﺗﺎ ﺍﺣﮑﺎﻡ
(ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ
ﺭﺍ ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻮﺍﻫل آﻥ ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺩﻫﻴﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺶ ﺑﻬﺮ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺑﺮ ﻭﻯ ﻣﺸﺨﺺ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻯ آﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨبع علم ﻮﺍﮔﺎهی
او ﺍﺯ ﻣﻦ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ ﻣﻥ ﺴﻤﺎعی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﺰﺩ علیّ
ﺒﻥ أ بی ﻄﺎﻟﺐ ﺑﺮﻭﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭ ﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ
ﺑﻮﻯ آﻣﻮﺧﺘﻪ ﺍم
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻇﺎﻫﺮ
ﻭ ﺑﺎﻃﻦ (ﻗﺮﺍﻥ ﻮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻥ ﻮﺳﻠﻮک الهی
ﻮ ﻳﺎ ﻣﺤﮑم ﻮﻣﺘﺸﺎﺑﻪ
ﻋﻠﻮم ﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻠﻮم ﺪﻳﻨﻰ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ ﻭﻧﻪﻋﻠﻮم
اﺟﺘﻤﺎعی ﻮﻣﺎﺩﻯ)
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺃﻣﺮ ﺍلهی
اﺳﺖﻭﻧﻪ ﻣﻘﺮﺭﺍتی
که ﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺮﺍﻯﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻨﻴﺰ ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻮ ﮔﺮﻭهی کم و ﻤﻌﺪﻭﺩ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺮﺍلهی
ﺪﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺷﺪ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺘﺎبع
ﻤﻮﻟﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎنی ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭلی
ﻘﺒﻠﺎ ﺍﺷﮑﺎﺭ ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﻣﺴﺘﻮﺭ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺗﺎ ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﺑﺮﻭﺩ
ﺑﻄﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﺭﺍ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.(ﻋَﻤﻰ)
عما وﮐﻮﺭﻯ اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﻣﺨفی
ﻤﺎﻧﺪﻥ ﻨﻈﺮﻯ ﻮ
ﻓﮑﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ (ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺮﻫﺒﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی که ﻋﻤل
عباﺩﻯ ﺸﺨﺺ ﺭﺍ
ﺑﺎﻃل ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﮔﺮﭼﻨﻴﻥ کرﺩ
ﻧﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪﻋﻠم
ﺴﻠﻮک الهی ﻮﺩﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺨصی
اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﻭﺳﻤﺎعی ﺪﻳنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻋﻠم
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮﻋﻠم
ﺴﻠﻮک اﻟﻬب اﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﻣﺴﺎﺋل ﻔﻠﺴفی
ﻮﻣﺎﺩﻯ ﻭﻳﺎ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎﻯ
ﺴﻴﺎسی ﻮ ﺭﻫﺒﺮﻯ
هاﻯ ﻨﻈﺎمی ﻮﻏﻴﺮ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ فقهی ﻤﻥ
ﺪﺭآﻭﺭﺩﻯ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ. ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺩﺭ ﺭﻭﺵ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﭘﻴﺮﺍلهی
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ هفت ﮔﺎﻧﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﺍﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎنی
ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺳﺎﻟک
ﻮﭘﻴﺮ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺍﺣﮑﺎﻡ) ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻌﺎنی ﻈﺎﻫﺮﻯ
ﻮﺑﺎﻃنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮ ﺑﻬﺪﺍﺷتی ﻮﻣﻨﻄقی
ﺮﺍ ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﺮﻳح گفته ﺷﻮﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻣﺒﻬم ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮﭼﻨﺪ ﭘﻬﻠﻮ. ﻭﻣﺤﮑم
ﻮ ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭼﻮﻥ ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﻗﺮﺍﻥ که ﮔﺎهی ﻮﺍﺿح
هستند .ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﭙﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺮ ﺍﻭ ﻭ ﺷﺒﻴﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺤقّ ﺒﻨﻈﺮﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯﭘﻴﺮﺧﻮﺩ
ﭘﺮﺳﻴﺪ. ﻳﻌنی
اﻣﻮﺭ ﻣﺤﮑم ﻈﺎﻫﺮﻯ
اﺳﺖ ﻭﻣﺘﺸﺎﺑﻪ
امور ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮﺩﺍﺭﺍﻯ أﺑﻌﺎﺩ
ﺑﺎﻃنی هستند.

603 -  از مولا
علیّ نقل شده
که فرموده (ج2 ص260
بحار)  إنّ
اﻟﻠﻪ ﺍﻓﺘﺮﺽﻋﻠﻴﮑم
ﻔﺮﺍﺋﺾ ﻓﻠﺎ ﺗﻀﻴّﻌﻮﻫﺎ
ﻭﺣﺪّ ﻟﮑم ﺤﺪﻭﺩﺍ
ﻓﻠﺎ ﺗﻌﺘﺪﻭﺍ ﻭ
ﻧﻬﺎﮐم عن أﺷﻴاء
ﻓﻠﺎ ﺗﻨﺘﻬﮑﻮﺍ
ﻭ ﺳﮑﺖ ﻟﮑم عن
أﺷﻴاء ﻭﻟم ﻴﺪﻋﻬﺎ
ﻧﺴﻴﺎﻧﺎ ﻓﻠﺎ ﺗﺘﮑﻠّﻔﻮﻫﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﻭﻇﺎﻳفی
ﻔﺮﺽ ﮐﺮﺩﻩ ﭘس ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯﺩﺳﺖ ﻧﺪﻫﻴﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ
محدﻭﺩﻳت هائی
ﻘﺎﺋل ﺸﺪﻩ ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺗﺠﺎﻭﺯ ﻧﮑﻨﻴﺪ.
ﻭ ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺮﺍ ﺑﺮ
ﺷﻤﺎ نهی کرﺩﻩ ﭘس
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ آﻟﻮﺩﻩ
ﻧﮕﺮﺩﻳﺪ. ﻭﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺮ ﺷﻤﺎ
ﺳﺎﮐﺖ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﻭﻧﮕﻔﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﺮﺳﺒﻴل
ﻔﺮﺍﻣﻮشی ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﭘس ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭﮔﻴﺮ ﻧﮑﻨﻴﺪ.
(ﻓﺮﺽ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﺟﺐ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ اﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮﻋﺼﺮ ﺗﺎﺣﺼﻮل
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎق اﺳﺖ. ﻭﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﺋﻰ
(ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ)
قرص ماه ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭘس
ﻓﺮﺻﺖ ﻋﻤﺮ ﻭ ﺷﺎﻧس
ﺩﺳت ﺮسی ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﻫﻴﺪ. ﻭﻳﺎ ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﺘﻮﺍﻧﻬﺎﻯ ﺟﺴمی
ﻮﺫﻫنی ﺮﻭحی ﺮﺍ
ﺿﺎیع ﻨﮑﻨﻴﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ (ﺣﺪﻭﺩﻯ اﺯ
ﺍﺣﮑﺎﻡ) ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻣﻌﻴﻥ کردﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺠﺎﺯ ﻭﺣﻠﺎل
اﺳﺖ.ﭘس ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﻭﻗﺪم ﻔﺮﺍﺗﺮ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﻧﺸﻮﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺮﺍ ﺣﺮﺍم ﻮﻣنع
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﭼﻮﻥ ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﻫﺪﻑ ﺍلهی ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ (ﺍﻧﺘﻬﺎک
ﻮ ﺗﺠﺎﻭﺯ) ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺖ. ﺍﻣﺎ ﺧﻴلی
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣنع ﻮﻳﺎ ﻭﺍﺟﺐ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
الهی روح ﺳﺎلک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ الهی
گذﺍﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﺗﻤﺮﻳﻥ کنترل ﻨﻔس
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﭘس ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
کرﺩﻥ ﺬﺍﺕ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺧﺒﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭﻳﺎ ﺍﻣﮑﺎﻥﺴؤﺍل
اﺯ ﭘﻴﺮ ﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺎ بیم ﺘﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ.

604 -  ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﺒﻴﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺪﺭ ﻧﻬج
اﻟﺒﻠﺎﻏﻪ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ260ﺑﺤﺎﺭ)
:  لا ﻭَﺭَﻉ
ﮐﺎﻟﻮﻗﻮﻑ ﻋﻨﺪ
ﺍﻟﺸُبهة  ﻫﻴچ
اﺑﺮﺍﺯ (ﻭﺭﻉ) ﻭﺗﺮس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﭼﻮﻥ ﺘﻮﻗﻒ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺒﻬم
ﻮﺷُﺒﻬﻪ آﻭﺭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺗﻤﺎم اﻳﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی هستندﻭﻧﻪ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
که ﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺸُﺒﻬﻪﻫﺎ ﻭﺍﺣﺘﻴﺎﻃﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

605 -  ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 260 بحار )ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﺪَع ﻤﺎ
ﻳﺮﻳﺒک الی ﻤﺎ ﻟﺎ
ﻳﺮﻳﺒﻚ ﻓﺎنّ کلّ
ﻠﻥﺘﺠﺪ ﻓﻘﺪ شیئ
ﺘﺮﮐﺘﻪ ﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭﺟلّ  ﺍﻧﭽﻪرا
ﺑﺎﻋث ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭ
ﺷکّ ﺸﻤﺎ ﺍﺳﺖ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﻴﺪ ﻭﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
کرﺩﻳﺪ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎشید
ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
او از ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﺷﺪ
چیزی از دست ﻧﺪﺍﺩﻩﺍﻳﺪ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
آﻥ ثواﺏ ﻭﮐﻤﺎل
ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮعی
ﻮﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻫﺮ ﻳک ﺪﺭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻓﻮﺭی ﻭﻫم أﮐﻨﻮﻥ
ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﻳﺎ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎ
ﻭﺧﺎﻃﺮ ﺟمعی اﺳﺖ.
ﻭﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﭙُﺮ ﮔﺮﺩﺵ ﻋﻘلی
ﻮﻓﻀﺎئی اﺯﻋﻮﺍﻟم
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ ﮐﻪ ﻓﻘﻄ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺷﺎﻫﺪ
آﻥ اﻳﻥ ﺮﻭٴﻴﺎ
ها ﺩﻳﺪنی
هستند ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
گفتنی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﺒﺎﻭﺭﮐﺮﺩنی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻟﺎﺯم ﺪﺍﺩﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﭘس ﺍﺯ
ﻳک ﻤﺮگ ﺮﺍﺣﺖ ﻭ
ﺩﻳﺪنی ﻮﺣتی ﻠﺬﻳﺬ
ﺑﺪﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﭘس
اﺯ ﻣﺮگ می ﺮﻭﻧﺪ
ﻳکی اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﻭﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻳک ﺪﻧﻴﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﻋﻘل ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی ﻮ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ.
ﮐﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫم ﺒﻴﺶ ﺍﺯ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻋﻘلی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﺑﺎ
ﻧﻮع ﻤﻴﻤﻮﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﺯﻳﺒﺎئی ﺼﻮﺭﺕ
ﻭﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻦ ﻭﺩﺭ
ﺍﺧﻠﺎق ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ ﻧﮕﻮ ﻭ
ﻣﭙﺮس ﮐﻪ ﻗﺎﺑل
ﺘﺼﻮﺭﻫم ﻨﻴﺴﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻗﺎﺑل
ﺘﺼﺪﻳق ﺒﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻭﺑﭙﺬﻳﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻔﻀﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﺍﺧﻠﺎق
ﻮﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ ﭼﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻯ ها ﮐﻪ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺤﺪّ ﺍﻳﺪﺁل
ﺨﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪه .ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
فرشته گونه ﺮﺍ
ﺩﺭک ﻮ ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﺪ.

606 - ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ 260ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
:  أﻳّﻬﺎ
ﺍﻟﻨﺎس ﺣﻠﺎلی ﺤﻠﺎل
الی ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻭﺣﺮﺍمی ﺤﺮﺍم الی
ﻴﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎمة
ﺍﻟﺎ ﻭﻗﺪ ﺑﻴّﻨﻬﻤﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭﺟلّ
فی اﻟﮑﺘﺎﺏ ﻭﺑﻴّﻨﺘﻬﻤﺎ
فی ﺴﻴﺮﺗﻰ ﻭﺳُﻨّﺘﻰ
ﻭ ﺑﻴﻨﻬﻤﺎ ﺷُﺒﻬﺎﺕ
ﻣﻥ اﻟﺸﻴﻄﺎﻥ ﻭﺑﺪع
ﺒﻌﺪﻯ ﻣﻥ ﺘﺮﮐﻬﺎ
ﺻﻠح ﻠﻪ ﺃﻣﺮ ﺩﻳﻨﻪ
ﻭﺻﻠﺤﺖ ﻟﻪ ﻣﺮﻭّﺗﻪ
ﻭ ﻋَﺮﺿﻪﻭﻣﻥ ﺘﻠﺒّس
ﺑﻬﺎ ﻭ ﻭقع ﻔﻴﻬﺎ
ﻭ ﺍﺗّﺒﻌﻬﺎ ﮐﺎﻥ
ﮐﻤﻥ ﺮَعی
غنمه ﻗﺮﺏ ﺍﻟﺤِﻤﻰ
ﻭﻣﻥ ﺮَعی ﻤﺎﺷﻴﺘﻪ
ﻗُﺮﺏ ﺍﻟﺤﻤﻰ ﻧﺎﺯﻋﺘﻪ
ﻧﻔﺴﻪ الی أﻥ ﻳﺮﻋﺎﻫﺎ
فی اﻟﺤﻤﻰ ﺃﻟﺎ
ﻭ ﺍﻥّ ﻠﮑل ﻤُﻠک
ﺤﻤﻰ ﺍﻟﺎ ﻭ ﺍﻥّ
ﺤمی اﻟﻠﻪ ﻋﺰّﻭﺟﻞ
ﻣﺤﺎﺭﻣﻪ ﻓﺘﻮﻗّﻮﺍ
ﺣمی اﻟﻠﻪ ﻭ ﻣﺤﺎﺭﻣﻪ
ﺍﻯ
ﻤﺮﺩم ﺤﻠﺎل ﻤﻥ
ﺘﺎ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺣﻠﺎل ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﻳﺎﺣﺮﺍمی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍم ﺘﺎ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺎقی
اﺳﺖ. ﺣﻠﺎل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺠﺎﺯ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﻭﺍﺟﺐ
ﻭفریضه و ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻮﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺷﺨص اﺳﺖ. ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺗﻌﻬﺪﻯ اﺯﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ اﻣﻮﺭ ﺣﻠﺎﻝ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﻳﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
هست ﮐﻪ ﭼﻪ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺮﺍ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﮑﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﺍﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮑﻨﺪ.ﻭلی ﺘﺎ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﻘﻴﺎﻡ ﻭﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﺍﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺪﻳﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ۵۵ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎﻇﻬﻮﺭ
ﺍﻭ ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﺍﻏﺎﺯ ﻇﻬﻮﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ(ﻭﺳﻮﭘﺮﻣَﻥ
ها ﻭﻧﻴﻮﻣَﻥ
ها) ﺩﺭﻣﻘﺎﺑل
آن ﻫﻤﻪ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﻳﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺘﺎﺯﻩ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭﻣﻬﺪﻯ
ﻘﺎﺋم آل ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺏ ﺭﺣﻤﺎنی ﺮﺳﻴﺪﻩﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎنی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺤتی
ﺒﺮﺍﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻣﻮﻟﺎ علیّ وﻫﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺗﺎ 55 قرن ﺪﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﻭﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺣﺪﻳث ﺍﺯ روز ﻗﻴﺎﻣﺖﻫﻤﺎﻥ
شب قدر سالک
در ﺸﻬﻮﺩ نور ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﻨﺠﺎﺕ ﻭﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎ
و لقای ﺨﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
پیامبرگونه ﺑﺨﻠق
ﻨﻤﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺣﻠﺎل
ﻮ ﺣﺮﺍمی ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺣتی ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻨﺘفی اﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ
ﺤﻠﺎل ﻮ ﺣﺮﺍﻣﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻭ ﻣﻥ
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ(ﺳﻴﺮﺕ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭ ﺳُﻨّﺖ)ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻡ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ
ﻮ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ( ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﻨﻮﺏ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ) و ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒقُرّه
های ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺒﻴﺎﻥ کلّی کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻣﻔﻴﺪ
عملی ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺳُﻨّﺖ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ولایت خود ﻭﺍﺧﻠﺎق
ﻮﺍﻋﻤﺎل ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭلی اﻣﺮﻭﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺍﻳﻥ
ﺠﺰﺋﻴﺎﺕ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
که ﭘﻴﺮ ﺑﺪﻫﺪ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯکاﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
(ﻗﺮﺍﻥ ﻨﺎﻃﻖ) و
امام وپیامبر
الهی ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻧﻘﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﺩارﻧﺪ.بقول
فردوسی چو
فرمان یزدان
چو فرمان شاه
الهی ﻭﺣتی ﺨﻠﻴﻔﻪ
ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻧﺰﺩ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺳﻴﺮﺕ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺧﻠﺎق
ﻮسیر وﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺭوﺵ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖﻭ(ﺳُﻨّﺖ)
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻃﺮﻳﻘﺖ
سلوک ﻭﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻠﻴم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻮﺩ. ﻭﺑﺮﺍﻯ اﻭ
ﺿﺮﻭﺭتی ﻨﺪﺍﺷﺖ
ﺯﻳﺮا ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺭﻃﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻣنع
ﺮُﻃﺐ ﺑﮑﻨﺪ . ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ(ﺑﻴﻨﻬﻤﺎ
ﺷُﺒﻬﺎﺕ) ﮐﻪ ﺑﻴﻥﺤﻠﺎل
ﻮﺣﺮﺍﻡ ﺍﻣﻮﺭ ﺷُﺒﻬﻪ
آﻭﺭﻳﺎ ﺷﺒﻴﻪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﻴﻄﺎﻥ
أﻫﺮﻳﻤﻦ ﻭﻳﺎﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻨﻔس ﻭ ﺍﺑﻠﻴس
آﺧﻮﻧﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ ﺑﺪﻋﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺨﻄﺮﻧﺎک
ﺒﺪﻧﺒﺎل ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺮک گفت ﺍﺻﻠﺎح
أﻣﺮ ﺩﻳﻥ ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺿﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺮﻭّﺕ ﻳﺎ
ﻓﺘﻮﺕ ﻭﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﻮمروءَت ﻣﺮﺩﺍﻧگی
اﺧﻠﺎقی ﻮ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺴﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﺻﻠﺎﺣﻴﺖ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ ﻭﻋﺮﺽ ﻭ ﺷﺮﻑ
ﻭ آﺑﺮﻭﻯ ﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻋﺮﺽ ﻭجتی
ﻋُﻤق ﺰﻧﺪگی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭﻃﻮل ﺰﻧﺪگی
ﺘأﻣﻴﻦ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪﺍﻳﻥ
ﻤﺘﺸﺎﺑﻬﺎﺕ ﺑﺮ
ﻭﻯ (ﺗﻠﺒﻴس ﻭ ﻣﺒﻬﻢ)
ﻭﮔﻴج در پوشش ﺷﺪ
ﻭﺩﺭ ﺍﻥ اﻓﺘﺎﺩ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺗﺒﻌﻴﺖ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ آﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﻮﭘﺎنی گوﺳﻔﻨﺪﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺨﻄﺮ ﻭ ﭘَﺮﺗﮕﺎﻩ
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺧﻄﺮ ﮔﺮک ﻮﻣﺮگ
ﺒﺮﺍﻯ گوﺳﻔﻨﺪﺍﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﺍﻥ
ﺨﻮﺩ را ﺩﺭ ﻧﺰﺩﻳک
ﻤﺮﺯﻫﺎﻯ ﺨﻄﺮ ﻗﺮﺍﺭبدﻫﺪ
ﻧﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻭ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﺍﻥ ﺪﺭ
ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ ﺨﻄﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﻣُﻠکی
ﻤﺮﺯ ﻭ ﺣﺪﻭﺩ ﺍﻣنیتی
ﺪﺍﺭﺩ ﻭﻣُﻠک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﺎﺭم اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺯ ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺧﻄﺮ ﻭﺣﺪﻭﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨفع ﺨﻮﺩ ﺩﻭﺭﻯ
ﻮﺗﻘﻴّﻪ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﮐﻪ ثوﺍﺏ ﺳﻠﻮک
الهی همین ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺣﺮﺍﻣﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻭﺍﺟﺐ
انجام دادنی ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮﺩﻭﻯ
ﺒﻴﺶ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ (ﺣﻠﺎل
ﻮ ﻣﺴﺘﺤﺐ ﻭ ﻣﮑﺮﻭﻩ)
ﺩﺍﺭﺍﻯ أﻫﻤﻴﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (بّدعت)
ﻫﺮ ﺭﻭﺵ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻫﻮﺵ
ﺷﺨﺺ ﻳﺎ ﺍﺧﻮﻧ ﺪﻗﺸﺮﻯ
ﻤﻄﺮح گرﺩﺩ. ﺩﺭ(ﺍﺻﻠﺎﺡ)
و ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎی
روح و ﻋﻘﺪﻩﻫﺎی
روان  ﻭﮐﺴﺐ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻋﻘلی ﻮ
ﺗﺠﺮبی اﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻋﻘلی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. (ﺗﻮﻗّﻮﺍ)
(ﻭﻗﺎﻳﻪ ﻭ ﺗﻘّﻴﻪ)
ﻭﺩﻭﺭﻯ اﺯﺑﺪﻯ
ﺪﺭ ﺧﻄﺮﻭﭘﻴﺸﮕﻴﺮﻯ
ﺠﻠﻮﺗﺮﺧﻮﺩ ﻭﺟﺰئی
اﺯﺗﻘﻮﺍ ﻭﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ.(ﺳﻴﺮﺕ)
ﻣﺴﻴﺮ ﻭ ﺭﻭﺵ و
صفات ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﺳُﻨّﺖ)
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻭضع ﺸﺪﻩ
ﺳﻠﻮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

607 -   از
امام ﺼﺎﺩق آﻣﺪﻩ
(ﺝ۲ﺹ
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ:   لا ﺗﮑﺬّﺑﻮﺍ
ﺑﺤﺪﻳث أﺗﺎﮐم ﺃﺣﺪ
ﻓﺎﻧّﮑم لا ﺗﺪﺭﻭﻥ
ﻟﻌﻠّﻪ ﻣﻥ الحقّ
ﻓﺘﮑﺬّﺑﻮﺍ ﺍﻟﻠﻪ
ﻓﻮق عرﺷﻪ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﮐسی ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﺣﺪﻳثی آﻭﺭﺩ
ﻓﻮﺭﺍ ﺍﻭﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻧﮑﻨﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﺪ
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺭﺍﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭآﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﻯ عرﺵ
ﺧﻮﺩ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻳﺪ. ﺍﻣﺎ ﻣن ﻤﻴﮕﻮﻳم
ﭼﻪ ﺣﺪﻳثی ﻮ ﺍﺯﭼﻪ
ﮐﺴﻰ باشد .ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺩﺭ ﺍﻥ
ﻤﻮﺍﺭﺩﻯ ﻨﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭلی ﺘﮑﺬﻳﺐ
ﻳﺎ ﺗﺼﺪﻳق أﺣﺎﺩﻳث
ﺗأثیرﻯ ﺪﺭﮐسی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻣﺎﺩﺍم
که ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻴک ﺴﺎﻟک
بخصوص ﺒﺎﺷﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ ﻤﺘﻥ
أﺣﺎﺩﻳث ﺍﻧﻬم ﺒﻤﻌﻨﺎﻯ
ﺍﻣﻮﺭﻯ اﺟﺘﻤﺎعی
ﻮ ﺳﻴﺎسی ﻮﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی
هنوﺯﻫم ﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺧﺎﺹ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﺒﺴﺎک
ﺒﮕﻮﻳﺪ. ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻄﺎلبی ﺪﺭﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻧﺪ ﺗﺎﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻯ ﺴﻠﻮکی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻣﻨﻘﻮل
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻳک ﺴﺎﻟک الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪﭼﻮﻥ ﻤﺪعی
ﺸﺪ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
الهی ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺮﮐس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍلهی ﺼﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ
ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺨﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﺭﻭغ گفته ﺑﺎﺷﺪ
ﻗﻄﻌﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻧﺘﺎیج ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﺮﻭم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﺻﺎﺩق
ﺒﺎﺷﺪ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﺴﺎﻟکی
شاهد ﺑﺎﻋث ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻟک الهی ﻨﺒﺎﺷﻴﻢ
ﻣﺤﺮﻭم اﺯﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
احتمالی
آینده ﺨﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻴم ﺸﺪ. (ﻟﻌﻠّﻪ
ﻣِﻥ الحقّ) ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ حَقّ ﻮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ حجّ
أکبر ﺒﺎﺷﺪ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﻳﻌنی
ﺸﻬﻮﺩﻯ کاﺫﺏ ﻭ
ﻣﺴیح ﺪﺟّﺎل ﻴﺎ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ ﻨﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺷﺨصی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﻤﺪﻋﻴﺎﻥ
کمال ﻮﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﻥ أﻭﻟﻴﺎی
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
(ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﺎ ﺳﻠﻮک الهی ﻮ
ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖاو
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺄﻳﻴﺪﻯ
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﺩّﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ کاﺫﺏ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐسی ﺨﻮﺩ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮﻃﺎﻟﺐ
ﻳک ﭙﻴﺮ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺷﺨصی اﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﮐﺎﻣا اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻭﺍقع اﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﻔس
ﻭهَوَس ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺎ ﻭﻯ ﺮﺍ (ﻓتح ﺒﺎﺑﻰ)
ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺭﺍ
ﻣﻌﺮفی ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﮐﻨﻴﻢ
ﺍﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﺍلهی
ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻪ( ﺣﺪﻳث ﻭ ﺷﻬﻮﺩ)
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﺎف ی اﺳﺖ
ﭘﻴﺮ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻭﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮ ﺍلهی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﻣﺪّعی ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﮐﺎﺫﺏ ﺑﺎﺷﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ. ﻭلی
ﺼﻔﺎﺕ ﻋﻘلی ﻮ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻮﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﺸﺨﺺ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍلهی
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺪّﻋﻴﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺣﺪﻳث ﻳﻌنی ﺘﮑﺬﻳﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.

608 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ  بحار ) ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﻮﻟﺎ ﺗﻘﻠل
ﻤﺎ ﺑﻠﻐک عنّا ﺃﻭ
ﻧُﺴﺐ ﺍﻟﻴﻨﺎ ﻫﺬﺍ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭ ﺍﻥ
کنت ﺗﻌﺮﻑ ﺧﻠﺎﻓﻪ
ﻓﺎنّک لا ﺗﺪﺭﻯ
ﻟِم ﻘُﻠﻨﺎ ﻭعلیّ
ﺃﻯ ﻮﺟﻪ ﻭ ﺻفة  ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺎ
ﺑﺘﻮ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﻤﺎ ﻣﻨﺴﻮﺏ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﮕﻮ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﺎﻃﻞ
ﻭﻣﺮﺩﻭﺩ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺣتی ﺒﺮﺧﻠﺎﻑ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻰ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮ
ﻧﻤﻴﺪانی که ﻣﺎ
ﭼﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭﻯ ﺪﺍﺭﻳﻢ
ﻭﺑﭽﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺑﺎ
ﭼﻪ ﻭﺻفی گفته ﺍﻳﻢ.ﻳﻌنی
ﺒﻤﻌنی ﺒﺎﻃنی گفتار  ﮐﻪ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺻلی اﺯ ﻫﺮﺣﺪﻳث
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭼﻴﺴﺖ.
ﻭﻣﺼﻠﺤﺖ ﻭ ﺻﻠﺎح
ﻮ ﻳﺎ ﺍﺻﻠﺎح ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺭﻭحی اﺯ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺧﺎﺹ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭح
ﺒﺎﺷﺪ ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺣﺪﻳث ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﻭﺣﺪﻳثهاﻯ ﻤﻨﻘﻮل
اﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﺍﺣﻮﺍل کاﻣﻠﺎﻥ
الهی که ﺍﻫل
بیت ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻣﻘﺎم تکاﻣلی
ﻮﻋﻘلی ﺒﺎﺷﺪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﮐﺮﺩ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
غیر ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ ﺒﺎﺻﺎﻟﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ اﻳﻥ
عیب ﺍﺳﺎسی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺯﻯ
هم ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺳﻠﻮک
الهی بپرﺩﺍﺯﻧﺪ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺍﻳﻥ أﺣﺎﺩﻳث
ﻭﻣﺴﺎﺋل ﺮﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺸﻨﺎسی
ﻮﻳﺎ ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯعلم
المعرفه ﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻣﺮﻯ ﻤﺘﻨﻔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ شانس و
بخت ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ آﻧﺮﺍ
ﺗأﻳﻴﺪ ﻭ ﺗﺼﺪﻳق
کند . ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﮐﺪﺍﻡ (ﻭَﺟﻪ) ﻳﻌنی
ﺒﭽﻪ ﻣﻘﺼﻮﺩﻯ
گفته ﺷﺪﻩ ﻭﭼﻪ ﻣﻌنی
ﺒﺎﻃنی ﻮ ﺳﻠﻮکی
ﻮﻳﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺗکاﻣلی
ﺪﺭﺍﻳﻥ گفتار ﻭ
ﺣﺪﻳث ﻫﺴﺖ. ﺣﺪﻳث
ﺷﺎﻣل ﻤﻄﺎﻟﺐ ﻣﻨﻘﻮل
از ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﻭﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌنی
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
که ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﺭﻭٴﻴﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﮐﺎﻣل الهی
گرﺩﻳﺪﻧﺪ. ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺎ ﮐﻤک ﻮ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮکی ﺒﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﻬﻤﺎﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺣﺪﻳث ﻳﺎ
ﺣﺎﺩثه ﻣﻬم ﺰﻧﺪﮔﻰﻭ
ﺍﻣﺮﻯ ﺤﺪﻳث ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﻭ ﻧﻮ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝمربوطه
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
اﺳﺖ.

609 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 186ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﺃﻣﺎ ﻭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻥّ ﺃﺣﺐّ
ﺃﺻﺤﺎبی اﻟﻰ ﺃﻭﺭﻋﻬم
ﻮ ﺃﻓﻘﻬم ﻮ ﺃﮐﺘﻤﻬم
ﻠﺤﺪﻳثنا ﻭ ﺍﻥّ
ﺃﺳﻮءهم عندﻯ ﺤﺎﻟﺎ
ﻭ ﺃﻣﻘﺘﻬم اﻟﻰّ
ﺍﻟﺬﻯ اﺫﺍ ﺳمع
اﻟﺤﺪﻳث ﻳُﻨﺴﺐ
ﺍﻟﻴﻨﺎ ﻭ ﻳُﺮﻭﻯ
عنّا  ﻓﻠم
ﻴﻌﻘﻠﻪ ﻭ ﻟﻥ ﻴﻘﺒﻠﻪ
ﻗﻠﺒﻪ إﺷﻤﺄﺯ ﻣﻨﻪ
ﻭ ﺟَﺤَﺪﻩ ﻭﮐﻔﺮ
ﺑﻤﻥ ﺪﺍﻥ ﺒﻪ ﻭﻫﻮ
ﻟﺎ ﻳﺪﺭﻯ ﻠﻌلّ
اﻟﺤﺪﻳث ﻣﻥ
عندﻧﺎ ﺧﺮﺝ ﻭ ﺍﻟﻴﻨﺎ
ﺍُﺳﻨﺪ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺒﺬﻟک ﺨﺎﺭﺟﺎ ﻣِﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺘﻨﺎ  ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺗﺮﻳﻥ أﺻﺤﺎﺏ ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﻦ ﮐﺴﺎنی
هستند ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭَﺭَع
ﻮ ﺯُﻫﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﺎ ﻓﻘﻪ ﻭ ﻓﻬم
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺣﺎﻓﻈ
اﺳﺮﺍﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ آﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﻥ اﺯ ﻟﺤﺎﻇ
اﺣﻮﺍﻝ ﻭﻣﻨﻔﻮﺭﺗﺮﻳﻥ
آﻧﻬﺎ ﻧﺰﺩ ﻣﻦ
آﻥ اﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﺣﺪﻳثی
ﺮﺍ ﺷﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﻤﺎ
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﻣﺎ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺮﺍ ﺭﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺍﺯ ﺍﻥ اﺑﺮﺍﺯ
ﻧﻔﺮﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس که ﭘُﺸﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﺤﺪﻳث ﺩﺭﺣﺎل
ﺪﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺣﺪﻳث ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﺯﻣﺎ ﺻﺎﺩﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﺑﻤﺎ
ﻣﺴﺘﻨﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﭼﻨﻴﻥ ﺸﺨصی ﺨﺎﺭج
اﺯﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺎﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻥﺤﺪﻳث
ﺣتی اﮔﺮ ﻳک ﻤﻄﻠﺐ
ﻋﺎﺩﻯ ﻴﺎ ﻣﻨﻄق
ﺴﺎﺩﻩﺍﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﮔﺮ ﺷﺨصی ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻥ ﻤﺘﻨﻔﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﺻﺎﺩﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻭﻯ ﺪﺭ
ﺍﺻل ﻤﺤﺒّﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
هم ﺒﺎﺷﺪ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟکی ﺒﺪﻭﻥ ﻤﺤﺒﺖ
ﺍﺯﻟﺤﺎﻇ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺠﺎئی ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ
ﻭﺳﺎﻟک ﻤﻮٴﻤﻥ
ﺒﺎﻫل ﺒﻴﺖﻭﻋﺎﺷق
آﻧﻬﺎﺣتی اﮔﺮﻣﻄلبی
ﺼﺮﻳﺤﺎ ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭلی ﻤﻨﺴﻮﺏ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺗأﻳﻴﺪ ﮐﻨﺪ ﺣتی
اﮔﺮ ﻧﻔﻬﻤﺪ ﻭﻣﻄﻤﺌﻥهم
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﻄﻠﺐ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖﻭ ﺧﻠﺎﻑ
ﻭﻋﮑس ﺍﻥ ﺪﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺧﻠﺎﻑ
ﺍﻥ ﻨﻴﺰﻣﻄلع ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺣتی
ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﭼﻨﻴﻥ ﺤﺪﻳثیﺟﺎئی
ﺼﺤﺒﺖ ﻧﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻫم ﻨﻨﻤﺎﻳﺪ.(
ﻭَﺭَع ﻮ ﺯُﻫﺪ)
ﺗﺮک اﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮ ﻧﻴﺰ
ﻓﻬم ﻮﻓﻘﻪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺣﻔﻈ أﺳﺮﺍﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺷﺮﻃﻬﺎﻯ
ﻣﻬمی اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﺪﻭﻥ هرﻳک
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎل ﺴﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺎ ﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺘﻠﺎﺵ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﻫﺮﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
که ﺩﺍﺷﺖ ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﺩﺭ ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻣﺪ ﺗﺎ ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋم ﺪﻧﺒﺎل ﻨﻤﺎﻳﺪ.(ﺩﺍﻥ
ﺒﻪ) ﺑﺪﺍﻥ ﺪﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺭﺯﻳﺪ ﻭ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻳﻌنی ﺴﻠﻮک
الهی ﺒﺎ ﭼﻨﻴﻦ (ﺣﺪﻳث
ﻭ ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﮐسی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺣﺪﻳث ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭ ﺑﺎﻃل
ﺒﺪﺍﻧﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﮐﻪ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﮐﻠﻴﻪ أﺣﺎﺩﻳث
ﺳﻠﻮﻛی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻋﻤلی
ﺪﺍﺭﻧﺪ که ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺍﻋﺘﻨﺎ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻋﻤﻠﺎ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻧﻔﺮﺕ ﻭﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭﺗﮑﻔﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﭼﻪﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﺻل
ﺴﻠﻮک الهی ﺮﺍ ﻗﺒﻮل
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺧﺎﺭج
اﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻮﺩﻥ
کسی ﻳﻌنی اﺩّﻋﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺐ ﺗشیع که ﺳﻬل
اﺳﺖ ﻗﻄﻌﺎ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺩّﻋﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻏﻴﺮ ﺻﺎﺩق
ﻮ ﺑﺪﻭﻥ ﻤﺤﺒﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣتی اﮔﺮ ﺿﻤﻥ
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
عامّی ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭلی ﻨﻪ ﺍﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺒﺎ ﺷﻌﺎع ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺑﺎ ﻋﺸق ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺳﺎﻟک ﻮلی غیر ﻋﺎﺷق
و واله بودن ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺑﺤﻔﻈ
اﺳﺮﺍﺭ ﺍﻧﻬﺎ ﻭﻳﺎ
ﺍﺣﺘﺮﺍم ﺒآﻧﻬﺎ
ﺧﻴلی ﺰﻭﺩ ﻧﻴﺰ
ﺗﺮک ﺴﻠﻮک ﻮ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮتمرﮐﺰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

حدیث 610-  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ (ﺝ۲ﺹ 186 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
آﻣﺪﻩ ﮐﻪ:  إنّ اﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺣﺼّﻥ عباﺩﻩ ﺑﺂﻳﺘﻴﻥ
ﻤﻥ کتابه ﺃﻥ
لا ﻳﻘﻮﻟﻮﺍ ﺣتی
ﻴﻌﻠﻤﻮﺍ ﻭﻟﺎ ﻳﺮﺩّﻭﺍ
ﻣﺎﻟم ﻴﻌﻠﻤﻮﺍ
ﺍﻥّ اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ ﻳﻘﻮﻝ
ﺃﻟم ﻴُﻮٴﺨﺬ ﻋﻠﻴﻬم
ﻤﻴثاق اﻟﮑﺘﺎﺏ
ﺃﻥ لا ﻳﻘﻮﻟﻮﺍ
علیّ اﻟﻠﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﺤﻖ ﺑل کذّﺑﻮﺍ
ﺑﻤﺎ ﻟم ﻴﺤﻴﻄﻮﺍ
ﺑﻌﻠﻤﻪ ﻭﻟﻤّﺎ
ﻟم ﻴﺄﺗﻬم ﺘﺄﻭﻳﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ
(ﻭﻋﺎﻣل با ﺍﻃﺎﻋﺖ)
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺩﻭ ﺍﺻل
ﻤﺤﺪﻭﺩ ﻭﻣﺤﻔﻮﻅ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻳکی
آﻳﻪﺍﻯ که ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻟﺎ ﻳﻘﻮﻟﻮﺍ ﺣتی
ﻴﻌﻠﻤﻮﺍ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻪ ﻟﺎﻳﺮﺩﻭﺍ
ﻣﺎﻟم ﻴﻌﻠﻤﻮﺍ
ﭘﺎﺳخی ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻣﮕﺮ آﻧﮑﻪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺃﻟم
ﻴﻮٴﺨﺬ ﻋﻠﻴﻬم
ﻤﻴثاق ﺍﻟﮑﺘﺎﺏﺃﻥ
لا ﻳﻘﻮﻟﻮﺍ علیّ
اﻟﻠﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﺤق
ّ ﻮلی ﺒﺎﺯ ﺧﻮﺩ
فرﻣﻮﺩه :ﺑل
کذ ّبوﺍ
ﺑﻤﺎلم یحیطوﺍ
ﺑﻌﻠﻤﻪ
ﻭﻟﻤّﺎ ﻳﺄﺗﻬم
ﺘﺄﻭﻳﻠﻪ ﺍﻳﺎ ﻣﮕﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻧﺸﺪﻩ بود ﮐﻪ ﺑﺮﺧﺪﺍ
ﺟﺰ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺣﺮفی
ﻨﺰﻧﻨﺪ. ﻳﻌنی ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺮﺭ ﻭ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰ در
ژنتیک روحی و ﺩﺭﻋﻬﺪ
إﻟَﺴﺖ ﻭنیز ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﺒﺎ ﭘﻴﺮ ﺍلهی ﻤﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﻬّﺪ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺰ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﮕﻮﻳند
ﻳﻌنی ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﻣﺘﻌﻬﺪ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻩﻫﺎئی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺮﺍلهی
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍنی ﻮﻓﮑﺮﻯ
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ ﻋﺒﺎﺩﻯ
مناسب ﺒﺮﺍﻯ اﺻﻠﺎح
ﺮﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻫﺮﮐس ﺑﺪﺭﻭغ ﻤﺪّﻋﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﺣﻮﺍلی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﻭﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﺑﺪﻫﺪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺭﻭغ
ﺪﺍﺩﻩ ﻭﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻧﺮﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﻋﻠم ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﮔﺎهی
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻣﺪّعی آﻥ ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﮐﺴﻰﺍﺯ ﻭﻯ ﺳؤﺍل
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺣﻮﺍل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻭﻥ آﮔﺎهی ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍقعی ﺤﺮفی ﻨﻤﻴﺰﻧﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﮐﺴﺎنی
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﻭغ
گفته ﺍﻧﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻥ
ﻋﻠم ﻮﺍﮔﺎهی و
شهود ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﻣﺪّعی
گرﺩﻳﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻭﻗﺖ ﺗﺤﻘق ﻮﺗﺄﻭﻳل
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻨﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩاند
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﻮﺭﻭٴﻴﺎی اﻟﻬﻰ
ﻣﺪّعی ﺸﺪﻧﺪ ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺭﻭغ ﺪﺍﺩﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍدﻧﺪ.
(ﺣَﺼّﻦ) ﺗﺤﺼﻴﻥ
ﻮﻗﻠﻌﻪ ﺳﺎﺯﻯ ﻭﻣﺤﻔﻮﻇ
ﻨﻤﻮﺩﻥ ﺪﺍﺧل ﻘﻠﻌﻪﻫﺎ
ﻭ ﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎﻯ ﺒﻠﻨﺪ
ﻭﻣﺤﻔﻮﻅ ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺷﻬﺮﻫﺎ
می ﺴﺎﺧﺘﻨﺪ.

611 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ (ﺝ۲ﺹ187ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﺷﺨصی ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﮔﺎهی ﻤﻄﻠﺐ
ﻭﺧﺒﺮﻯ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭﻣﻬم
ﻮﺧﻄﺮﻧﺎک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﮔﺎهی ﺪل ﻤﺎ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴم
ﻤﻄﻠﺐ ﺧﻴﺮﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺪﺭﭘﺎسخ ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﺃﻟﻴس
ﻋنی ﻴﺤﺪّثکم ﻓﻴﻘﻮل
ﻠﻠﻴل إﻧّﻪ ﻧﻬﺎﺭ
ﻭ ﻟﻠﻨﻬﺎﺭ ﺍﻧّﻪ
ﻟﻴﻞ ﺭﺩﻭﻩ ﺍﻟﻴﻨﺎ
ﻓإنک اﻥ کذّﺑﺖ
ﻓﺎﻧّﻤﺎ ﺗﮑﺬّﺑﻨﺎ
ﻣﮕﺮﺍﻳﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﺯﻣﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﻣثلا ﺑﮕﻮﻳم
که ﺍﻳﻥ ﺸﺐ ﺭﻭﺯ
ﺍﺳﺖ ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ
ﺷﺐ ﺍﺳﺖ؟.ﭘس ﺷﻤﺎ
ﺑﻤﺎ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪ
ﻭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺍﻥ گفته ﮐﻨﻴﺪ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﺪ؟.ﻳﻌنی
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﻣﻄﺮح ﺸﻮﺩ ﻭﺗﺤﻘﻴق
گرﺩﺩ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺤﺮفی غیر ﻣﻨﻄقی
ﻮﻧﺎ حَقّ ﭽﻴﺰﻯ
ﻨﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻣثلا
ﺷﺐ ﺭﺍ ﺭﻭﺯ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺍﻣﺎم ﻮ
ﭘﻴﺮالهی ﺭﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﺗﻴﺮﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺣتی ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ
ﺍلهی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﺮﺷﻨﻴﺪنی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﺪﺭﻣﻴﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﮐﻪﻫﻤﻴﻥ
ﻤﻌنی ﺒﺮﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻥ
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺍﻣﺎم
اﺳﺖ.ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺗﻤﺎم
أﺧﺒﺎﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺣﺘﻰﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻌنی
ﺒﺎﻃنی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺣتی ﻤﻄﻠﺒﻰ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺯ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﻭﺑﻨفع ﺤقّ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی که ﻣﺪﺭکی
ﺒﺮﺍﻯ ﺤﮑﻮﻣﺖ ﺳﺎﻟﺎﺭﻯﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﺗﺼﻮّﺭ ﻟﺰﻭم
ﺤﮑﻮﻣﺖ ﺳﻴﺎسی
ﺒﺮﺍﻯ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﻳﺎ ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻯ ﻮﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﻭﺷﻮﺭﺵ ﺩﻳنی ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.

612 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ187 ﺑﺤﺎﺭ)ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:   إنّ اﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎلی ﺁل علی ﻨﻔﺴﻪ
ﺍﻥ لا ﻳﺴﮑﻥ ﺠﻨﺘﻪ
ﺍﺻﻨﺎﻓﺎ
ثلاثة ﺭﺍﺩّ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّﻭﺟل
اﻭ ﺭﺍﺩّ علی
امام هُدیّ ﺍﻭ
ﻣَﻥ ﺤﺒس حَقّ
إﻣﺮء ﻤﺴﻠم  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺘﻌﻬﺪ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ ﻳﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺳﻪ ﮔﺮﻭﻩ
ﺭﺍ ﺳﺎﮐﻥ ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﮑﻨﺪ. ﻳکی
که ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﺭﺩّ ﻭ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ کسی ﮐﻪ
(ﺍﻣﺎم هُدا) ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺭﺩّ ﮐﻨﺪ ﻭﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﭙﻴﺮ ﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻧﮑﻨﺪ
ﻭﺳﻮم کسی که حَقّ
اﻧﺴﺎﻥ ﻤﺴﻠمانی
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﺮﺍ ﺣﺒس
ﮐﻨﺪ ﻭﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
حَقّ اﻭ ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی آﻧﻬﺎ ﮔﺮﺩﺩ.
(ﺁل ) ﻗﺴم ﺨﻮﺭﺩ ﻭﻣﺘﻌﻬﺪ
ﺷﺪ ﻭﺑﻌﻬﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﺳﺖ.
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻣﺎنع
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک الهی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

613 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺭ(ﺝ۲ﺹ187ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  لا ﺗﮑﺬّﺑﻮﺍ
ﺑﺤﺪﻳث ﺍﺗﺎﮐم
ﻤَﺮﺟئی ﻮﻟﺎ ﻗَﺪَﺭﻯ
ﻮﻟﺎ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻧﺴﺒﻪ
ﺍﻟﻴﻨﺎ ﻓﺎﻧّﮑم
لا ﺗﺪﺭﻭﻥ ﻟﻌﻠّﻪ
شیئ ﻤِﻥ الحقّ
ﻓﺘﮑﺬّﺑﻮ ﺍﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺰّ ﻭ ﺟلّ ﻔﻮق
عرﺷﻪ  ﻫﺮﮔﺰ ﺣﺪﻳثی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺣتی ﻴﻚ (ﻣﺮﺟئی
ﻴﺎ ﻗﺪﺭﻯ ﻮﻳﺎ ﺧﺎﺭﺟﻰ)
ﻧﻘل کند ﺁﻧﺮﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻧﮑﻨﻴﺪ. ﺍﺣﺎﺩﻳثی
که ﺑﻤﺎ ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺷﻤﺎ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﺪ
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﻨﺴﺒتی
ﻮﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ ﺤقّ
ﻮﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﻋﺮﺵ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ(ﺣﺪﻳث ) ﻣﻄﻠﺐ
کلّی ﻮﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﻬم
اﻣﻮﺭ کلّی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻧﻘﺶ
ﻓﺮﺍﻭﺍنی ﺪﺭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
الهی ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﺍﻣﺎ
ﺍﺣﺎﺩﻳثی که ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺴﻠﻮک الهی ﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﺳﺎﻟک ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل که ﻗﺮﺍﻥ
ﻨﺎﻃق اﻭ ﻫﺴﺖ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺸﮑﻮک
ﻮ ﮐﺎﻓﺮ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪﺑﻨﺰﺩ
ﭘﻴﺮ ﺍلهی ﻄﺮح
کرﺩ. ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﺎنی ﺒﺎ (ﻇﺎﻫﺮﻯ)
روحانی نمای ﻣﺮﺟﺌﻰ
ﻭﻗﺪﺭﻯ ﻮﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭﻳﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﻤﺬﺍﻫﺐﻣﺪعی
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﺸﺪﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻧﮑﻨﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻴلی
أﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺒﺪﻧﺎم
ﻨﻴﺰ ﺭﺍﻩ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ در
سلوک ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭلی اﻋﻠﺎم ﺘﻐﻴﺮ
ﻓﮑﺮ ﻭﻣﮑﺘﺐ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
مقدماتی ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺒﻨﺰﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﻳﮕﺮ ﺗﻮﻓﻴق
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻄﺮح ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﮐﺮﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍﻩ ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
ﺒﺎ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻭﺭ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺖ.(ﻣﺮﺟﺌﻰ)ﻫﺎ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺬﻫبی
اﺳﻠﺎمی اﺳﺖ ﻭ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻌﺼﻴﺖ ﺿﺮﺭﻯ
ﭙﺎﻳﺎنی ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻌﺼﻴﺘﻬﺎ
ﺭﺑطی ﺒﺎﻳﻤﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻤﻌنی عقیدﻩ ﻧﻈﺮﻯ
ﺒﺨﺪﺍ ﺩﺍﺷﺖ ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻤﺎنی ﺴﻠﻮکی
ﻨﺒﺎﺷﺪ ﻭلی اﻳﻤﺎﻥ
ﻋﻤلی که ﺳﻠﻮک
الهی است ﺑﺎ ﻣﻌﺼﻴﺖ
(ﻭﻳﺎ ﻋﺼﻴﺎﻥ
عمدﻯ) ﺩﺭ ﻭﺍقعه
ﺘﺮک ﺴﻠﻮک کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﮐﺮﺩ ﺗﻮﺑﻪ
ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺮﻭﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﮐسی کاﻓﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﭼﻪ ﺳﻮﺩ ﺍﮔﺮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐُﻔﺮ
ﻳﻌنی عدم ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺷﺮﻃ
اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﮐﺎﻓﺮ
ﺑﻮﺩﻥ ﺒﻤﻌنی ﻤﻨﮑﺮ
ﺧﺪﺍ ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻳﺎ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻗﺸﺮﻯﻮ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺣﺪّ ﺍﻗلّ
أﺭﺯﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺪم أﻧﺠﺎم ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻭﺗﻌﻬﺪ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺗﺮک
ﺘﻌﻬﺪ ﺍﺳﺖ.ﻣﺮﺟﺌﻪ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺬﺍﺏ ﺭﺍ ﺗأﺧﻴﺮو
بعقب ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺎﭘﺎﻳﺎﻥ
عمرﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺬﺍﺏ
ﺑﻤﻨﮑﺮﺍﻥ ﺭﺍﺑﺘﺄﺧﻴﺮ
می أﻧﺪﺍﺯﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻭﺟﻬنم ﻘﺒل
از ﻣﺮگ هم ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﮐم عقلی
ﻮ ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭﮐﺎﺑﻮس
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ ﺮﻭﺍنی
هست . ﮐﺴﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ
گفته ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﺟﺌﻪ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ(ﻗﻮل
ﺒﺪﻭﻥ عمل ) ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻳﻌنی ﻘﻮل ﺴﻠﻮک
الهی ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺮﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﭘﻴﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺧﻴﺎل ﺪﺍﺭﺩ (ﺑﻌﺪﻫﺎ)
ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ
ﺑﺪﺍﻥ عمل ﺴﻠﻮکی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰﻋﺒﺎﺩتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﭘﺎﮐﻴﺰگی ﺠﻨﺎﺑَﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﮐﻌﺒﻪ
ﺭﺍ ﺧﺮﺍﺏ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺑﺎ ﻣﺎﺩﺭ ﺍﺯﺩﻭﺍج
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺒﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ قائم ﻭﻣﻴﮑﺎﺋﻴل
رحمان ﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻳﻌنی
ﻤﻌﺘﻘﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭلی هیچ عمل ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻗﺼﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺮخی
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم اﻓﻌﺎل
ﺒﺸﺮ ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺷﻌﺮﻯ ها ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺟﺌﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍﻯ
گناه ﻭ ثوﺍﺏ ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﺷﺨﺼﻰ
ﭼﻪ ﺭﺍﻫﻰ ﺭﺍﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻨﺪ. ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺟﺮﺍئی الهی
اﺳﺖ ﻭلی ﺒﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
غیر ﻣﻮٴﻤﻥ اﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
غیرﺳﺎﻟﻚ ﺗﺎﺑﻊ
(ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﻓﺮﺩﻯ)
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮنی ﺨﻮﺩﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ علّت أﻋﻤﺎل
ﺒﺪ با ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺴﺎﻟک
ﭙس ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮکی
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ که ﺳﺎﻟک
ﺒﮑﻨﺪ. ﻭﻣﻄﻴﻌﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﺩﺭﻏﻴﺮﻋﻤﺪ
ﺳﺎﻟک گناه ﻭﺧﻄﺎ
ﻭ ﻣﻌﺼﻴﺖ ﮐﺮﺩ ﺗﻮﺑﻪ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﭘﻴﺮ ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﻌﻤﺪ ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻭﻋﺼﻴﺎﻥ ﻮﺗﻤﺮّﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭﺁﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺗﺮک ﺼﻠﺎﺕ
ﻭﺳﻠﻮک کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ (ﻣﺮﺟﺌﻪ) ﮐﺴﺎنی
هستند ﮐﻪ ﺳﻠﻮک
الهی ﺮﺍ ﺑﺎﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻮﮐﻮل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ(ﺍﺭﺟاء ) ﺑآﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺒﺎﻃل ﻔﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.(ﺭﺟاء
) ﻭﺍﻣﻴﺪ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻌﻔﻮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺍﻋﻤﺎﻟﺸﺎﻥ
اﺯﺧﻮﺩﺷﺎﻥ اﺳﺖ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺘﻰ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﻮﻗﻀﺎ ﻭ ﻗَﺪَﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻗﺪﺭﻯ ها ﺩﺭﺗﺎﺭیخ
اﺳﻠﺎﻡ ﮔﺎهی ﺒﻤﻌنی
ﻤﻌﺘﻘﺪﺍﻥ ﺒﻘَﺪَﺭ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﮔﺎهی آﻧﺎن ﺮﺍ ﺑﻤﻌنی
کساﻧﻴﮑﻪ ﻣﺪّﻋﻰ
(ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ)
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺧﻄﺎ ﺩﺭ ثوﺍﺏ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻧﻴّﺖ
ﺍﻥ ﺒﺎ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ.ﻭلی
ﻘﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍﻯ
آﻥ ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی اﺯﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی ﺒﺎﻟﻔﻌل
ﺨﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﮔﺎهی
اﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﻨﺎﺩﺭﺳتی
ﺘﻠﻒ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻗﺪﺭﻯ
هاﻯ ﻘﺸﺮﻯ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
آﺯﺍﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
که ﭼﮕﻮﻧﻪﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺍﮔﺮ ﻗﺪﺭﻯ
ﭙﻴﺮ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺧﺪﺍ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺸﺖ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻮﻧﺠﺎﺕ ﻭﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻘﻮل اﻣﺎم ﺼﺎﺩق
أﻣﺮ ﺑﻴﻥ أﻣﺮﻳﻥ
هست ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﻧﻪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺩﺭ ﺍﺯﺍﺩﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﻭﻧﻪ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﮑﺮ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﻥ
ﺒﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ
آﻥ اﺯ ﺗﻮﺍﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣلی ﻮﺍﻳﺠﺎبی
ﺪﺍﺭﺩ ﺣتی ﻤﺎنع
اﺯﺗﻔﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎنعه اﺟﺮﺍﻯ
عملی آﻥ ﺒﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭ ﺑﻨﺪﻫﺎﻯ ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺟﺴم اﻧﺴﺎﻥ ﻮﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺣﻴﺎتی ﻮﻏﻴﺮﺣﻴﺎتی
ﻭﻧﻴﺰ ﺯﺑﺎﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭﻓﮑﺮ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺗﻔﮑﺮ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺧﻮﺩ ﺣﺮﻑ
ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺭﻭﺍنی
ﻮﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻳﺎ ﺭﻭح
الهی ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ. ﺣتی
گفته ﺍﻧﺪ ﮐﻪ (ﻣﺎﺷاء
اﻟﻠﻪ) ﻳﻌنی اﮔﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ (ﻣﺎ
ﺷاء اﺑﻠﻴس) ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﻄﻠبی
ﻀﺪ ﻭﻧﻘﻴﺾ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﺩﺍم که ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻄﺮح ﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍ
ﭼﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺑﻠﻴس ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺑﻠﻴس ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺧﻮﻧﺪ ﺭﻫﺒﺮ ﺍﻳﻥ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ مشرک
که ﺍﺑﻠﻴس ﻣﻠﺒّس
ﺑﻠﺒﺎس ﮐﺎﺫﺏ ﺭﻭﺣﺎنی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﺎﮐم ﺒﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤطیع ﺨﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭﺗﺎبع
ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧمی ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺗﺎبع ﻨﻔس ﺷﻴﻄﺎﻥ
اﺑﻠﻴس ﺍﺧﻮﻧﺪ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺧﻮﻧﺪ
ﻳک الهی ﻘﺒلی ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨک ﺒﺮﺟﺴم
ﻮﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻔﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﮐﻨﺪ. ﺑﺎﺯ(ﻗﺪﺭﻯ
ﺮﺍ ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ) ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ (ﻣﺮﺟئی
ﺮﺍ ﺍﺷﻌﺮﻯ) ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﻫﻞ ﺗﺴﻨّﻥ
ﺒﺎﻳﻥ عناﻭﻳﻦ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫم ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﻏﻠﻄ اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺎم ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺗﺴﻨّﻥﺸﺎﻣل ﻤﻌﺘﺰﻟﻪ
ﻭﺍﺷﻌﺮﻯ هاﺑﻠﮑﻪ
ﺣتی ﺘﻤﺎم ﻤﺬﺍﻫﺐتشیّع
ﻧﻴﺰ ﻣﺸﻤﻮﻝ ﺍﻳﻥ
عقاﻳﺪ ﺑﺎﻃل
غیر ﺍلهی
هستند .زﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟک
الهی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭﻫﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻋﻘﻴﺪﻩﺍﻯ
ﺪﻳنی ﻴﺎ ﻓﻠﺴفی
ﻮﻣﺬﻫبی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﻃل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺳﺖ تنها ﺭﺍه
ﻫﺎو
طریقتهای ﺴﻠﻮک
الهی اﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﻫﺒﺮﻯ ﻴک کاﻣل
الهی ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﺮفی کنندﻩ ﺭﻫﺒﺮ
ﻭمُرَبّی ﺴﺎﻟک
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻋمّ
اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺗﺴﻨﻥ ﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺘﺸﻴّﻊ ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﻧﻈﺮﻯ ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺘﻤﺎم اﻳﻦ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺩﻳﻨﻰ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﻨﺒﺎﺷﺪ ﻫﻤﻪ ﺟﻬﻨمی
هستند ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺄﮐﻴﺪ ﮐﺮﺩه .ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻣﺎﻥ
تنها ﺒﻬﺸتی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮﺳﺎﻟک
ﻘﺒلی ﻮﻳﺎ ﮔﺮﻭﻩ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺒﺎﻃﻞ
را ﺩﺭﻇﺎﻫﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎنی
ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
مقذماتی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷند. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮک الهی کرﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﭘﻴﻮﺳﺘگی ﻈﺎﻫﺮﻯ
ﺒﻤﺬﺍﻫﺐ ﻣﺮﺩﻭﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻬﺎﻧﻪ
ﮐﻨﻨﺪ و ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺒﺎﻣﺎﻣﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺤﺪﻳث ﻧﻘل ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺣتی أﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ اﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮکی أﺭﺯﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﺣﺪﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻭﺣتی ﺘﮑﺬﻳﺐ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ (ﺧﻮﺍﺭﺝ) ﮔﺮﭼﻪ
ﻳﻚ (ﻣﺬﻫﺐ ﺧﺎﺭﺟﻰ)
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺪﺭﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺍﻭ ﺟﻨگ ﻤﻴﮑﺮﺩ
ﻭﮐﺸﺘﻪ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺩﻩ ﻭلی
ﺒﻤﻌنی ﺪﺭﺳﺖ ﺗﺮﺧﻮﺍﺭج
کسانی هستندﮐﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﭘﻴﺮﺍلهی
ﺨﻮﻳﺶ ﺧﺎﺭج گرﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﻮ ﺗﺮک ﺼﻠﺎﺕ ﻭ ﺻﻠﻪ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻳﺎ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ ﺩﺭﻭﺍقع
اﺯﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
هستند . ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺟﻬﻨم ﺪﺍﻏﺘﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻧﺎﻧﮑﻪ ﻣﻮﻟﺎ
علیّ ﺠﻨگ کرﺩﻧﺪ
ﺧﺮﻭج آﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺗﻌﻬﺪ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺳﻮم ﻤﻮﻟﺎ علیّ
ﺒﻮﺩﻩ ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﻴﻌﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻠﺎﻓﺖ
ﺍﻭ ﺗﻌﻬﺪ اجتماعی
و سیاسی ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻣﺮﺟﺌﻪ ﺑﺎﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﻭﻗﺪﺭﻯ
ﺒﻘﺸﺮﻯ گرﻯ ﺁﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﻭﺧﺎﺭﺟی ﻤﻄﺮﻭﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻫﺮ ﺳﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
میباشند .

614 -  ار
امام صادق است
(ج2ص188 بحار ) که
شخصی میپرسد
آیا کفری هست
که بدرجه شرک
برسد؟ فرض بر
این است که
کفر گناه کمتر
از شرک است و
خداوند کفر را
در توبه می
بخشد ولی شرک
هرگز پذیرفته
خداوند نیست .
امام ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ
ﮐﻪ ﮐﻔﺮ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﺮک
اﺳﺖ.ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺪﺭ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﻮﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺴؤﺍل
ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ:  ﻨﻌﻢ ﺍﻟﺮﺟل
ﻴﺤﻤل اﻟﺤﺪﻳث ﺍلی
ﺼﺎﺣﺒﻪ ﻓﻠﺎ ﻳﻌﺮﻓﻪ
فی ﺮﺩّﻩ ﻋﻠﻴﻪ
فهی ﻨﻌمة ﮐﻔّﺮﻫﺎ
ﻭ ﻟم ﻴﺒلغ اﻟﺸﺮک
آﺭﻯ
گاهی ﺪرﺳتی ﺤﺪﻳثی
ﺮﺍ ﺑإﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﻣﻌنی
ﺤﺪﻳث ﭼﻴﺴﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺮﺍ ﺭﺩ ﻭ
تکذﻳﺐ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﻧﻌﻤتی ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﻭلی ﻮﻯ
ﺍﻧﺮﺍ ﺗﮑﻔﻴﺮ
و انکار ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻤﺮﺯ
ﺷﺮک ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﮐﻔﺮ) ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺷﺮک عباﺩﺕ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥﺮﻭﺵ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻓﺮ ﺭﻭﺵ ﺩﺭﺳﺖ
ﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺮﻭﺵ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻧﺎﻣﻘﺒﻮل الهی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
عین ﺸﺮک ﻮﺍقعی
اﺳﺖ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هدﺍﻳﺖ ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎمی
که ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
کسب ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍلهی
ﻘﺒلی ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺑﺪﻭﻥ علم ﻟﺪنّی
ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺪﻳنی ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﺣُﺴﻥ ﻨﻴّﺖ
ﻫم ﺒﺎﺷﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍلهی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ثوﺍبی
هم ﺒﺎﺷﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﻮﺭﺍ ﻭﻫم أﮐﻨﻮﻥ
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﻣﺎﺩﻯ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻧﺎﻥ ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺭﺍضی ﺘﺮﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭلی ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎل عباﺩﻯ
ﺨُﻨثی ﺸﺪﻩ ﻭ إﺣﺒﺎﻁ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻫﻴچ ﺒﻬﺮﻩﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺟﻬﻨم ﺤﻔﻈ
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺯ ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
کرﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺍﻣام
ﺼﺎﺩق ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺣﺪﻳثی که ﻣﻄﻠبی
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﻨﮑﺮﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺣﺪﻳث
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
تکذیب ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﮐﻔﺮ ﺍﻭ ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺸﺮک ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺮﺍﻩ ﺧﻠﺎﻑ
ﻋﻤل کرﺩﻩ و ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻄﻠبی کرﺩ ﻭلی
ﺒﺪﺍﻥ عمل ﻨﻨﻤﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ آﻧﺮﺍ
ﮐﻔﺮ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺷﺮک ﺪﺍﻧﺴﺖ. ﺑﻤﻌنی
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟکی
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺮﻙ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﻮﺳﺎﺋﻄ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺑﻮﺳﺎﺋﻄ
غیرالهی ﺘﻮﺳّل
کند ﻗﻄﻌﺎ ﺷﺮک کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺍﺻل
ﻨﻪ ﻓﻘﻄ ﺴﺎﻟک ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺣتی ﻘﺸﺮﻯ
هم ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺣﺪﻳثی
ﻴﺎ ﻧﻌﻤتی ﻮﻫﺪﺍﻳتی
ﻮﻳﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻔﺮ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺸﺮک
کرﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ که ﺑﺎ
ﺍﮔﺎهی ازﺳﻠﻮک
الهی ﻮﻧﻘﺶ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪﻯ
عباﺩﺕ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺸﺮک ﻛﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺧﻮﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑُﺖ ﺷﺮﻳک ﺨﺪﺍ
ﻭﻣﻌﺎﺩل اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

615 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ 188ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ:  أﻟﺎ ﻫل
عسی ﺮﺟل ﻴﮑﺬّﺑُﻨﻰ
ﻭﻫﻮعلیّ ﺤﺸﺎﻳﺎﻩ
ﻣﺘّﮑﻰ ﺍﻟﺬﻯ ﻴﺒﻠﻐﻪ
ﺍﻟﺤﺪﻳث ﻓﻴﻘﻮﻝ
ﻣﺎﻗﺎل هذا ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻗﻂّ ﻓﻤﺎ
جاءکم عنّی ﻤِﻥ
ﺤﺪﻳث ﻣﻮﺍﻓق ﻠﻠﺤقّ
ﻔﺄﻧﺎ ﻗﻠﺘﻪ ﻭﻣﺎ
ﺃﺗﺎﮐم عنّی ﻤِﻥ
ﺤﺪﻳث ﻟﺎ ﻳﻮﺍفق
اﻟﺤقّ ﻔﻠم ﺃﻗﻠﻪ
ﻭ ﻟﻥ ﺃﻗﻮل اﻟّﺎ
ﺍﻟﺤقّ  ﮐﺴﻴﮑﻪ ﻣﺮﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺍﻳﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺣﺸﻮ ﻭﺍﻧﺒﺎﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺗﮑﻴﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﭼﻪ ﮐسی ﺸﻤﺎ ﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺣﺪﻳثی
اﺯ ﻣﻥ ﺒﻮﻯ ﻨﻘل
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭلی ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻳﻥ ﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
حتما ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻣﻥ ﻨﻘل گرﺩﺩ
ﻭﺍﮔﺮ ﻣﻮﺍﻓق ﺤقّ
ﺒﺎﺷﺪ ﻣﻥ آﻧﺮﺍ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺣﺪﻳثی ﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺍﻓق ﺤق ﻨﺒﻮﺩ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺍم
گرﭼﻪ ﻣﻥ ﺠﺰ حَقّ
نگوﻳﻢ ﺍﺗﮑﺎﻯ
به (ﺣﺸﻮ ﺫﺍﺕ) ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻨﮑﺮ ﻫﻤﺎﻥ
عقده ﻫﺎ ﻭ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی اﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻧﺎﻗﺺ ﻭ ﻏﻠطی
که ﺩﺭ ﺫﻫﻥ خود ﺤﺸﻮ
و مملو ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﻤﻌﻨﻰ (حقّ)
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺍﻯ
کسی ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺣتی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
غیر ﻭﺍﺻل ﻤﺸﺨّﺺ
ﻧﻴﺴﺖ ﺗﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻄﻠبی ﺮﺍ ﺑﺎ
آﻥ ﻤﻘﺎﻳﺴﻪ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻫﺮﮐس ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻓﺮﺽ ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮ ﺷﺨصی
ﻮﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺯﻳﺎبی ﺪﺍﺭﺩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ حَقّ
ﺒﺎﺷﺪ حَقّ
هماﻥ ﺤﺞّ
أکبر سلوکی ﻳﺎ
ﺳﻔﺮ ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺒﺤﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻔﺮﻯ ﺮﻭحی ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﻓﺘﻥ ﺒﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ
ﺩﺭ ﻳک ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺣﺪﻳثهاﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻣﻥ ﺒﺎ ﻗﺮﺍﻥ
ﻤﻨﻄﺒق ﺒﺎﺷﺪ ﻣﻥ
گفته ﺍﻡ ﺣتی اﮔﺮ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻫم ﻨﮕﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻢ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻗﺮﺍﻥ ﻨﺒﺎﺷﺪ ﻣﻥ
ﻨﮕﻔﺘﻪﺍﻡ ﺣتی
اﮔﺮ ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻣﻥ گفته ﺑﺎﺷﻢ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ ﺍﺯ
ﻗﺮﺍﻥ ﻤﺸﺨﺺ ﻧﻴﺴﺖ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﻥ ﺒﻌﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺮﮐس ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻌﺎنی
ﻤﺨﺘلفی اﺳﺖ. ﺍﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥﭽﻴﺰﻯﺮﺍﺩﺭﻗﺮﺍﻥﻤﺸﺨﺺﻳﺎﻓﺖﮐﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺣﻘﺎﻧﻴﺖ
ﻳک کلام ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﻗﺮﺍﻥ
کلامی ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
اﺳﺖ.ﻭ ﺣﺪﻳث ﻧﻴﺰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ (ﻗﺮﺍﻥ)
ﮐﻪ ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺑﺤق
ﺒﺮﺍﻯ کلام ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﺎﻥ (ﺩﻭ
قُرّه) ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
هر ﻣﻄﻠبی که ﻣﻄﺎﺑق
ﺴﻠﻮک الهی ﺒﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻘﺼﺪ ﮐﺴﺐ قُرّهﻫﺎ
و خورّه هاﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺣتی اﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﻳﻚ ﮐﺎﻣا
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﭼﻮﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻯ ﻤﺨﺎﻟﻒ قُرّه
ﻫﺎﻯ ﺴﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﺣتی اﮔﺮ
ﺑﺮﺳﺒﻴل هر ﻣﺼﻠﺤﺘﻰ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﻴﺎﻥ
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﻮﺭﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
گفته ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺨﺎﺹ ﺭﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺪﻳﮕﺮ
ﻗﺎﺑل ﻄﺮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫم
گفته ﺑﺎﺷﺪ. ﺧﻴلی
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺑﻬﺪﺍﺷتی
ﻮﻋﺮﻑ ﻭﻋﺎﺩﺕ ﺭﻭﺯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﺣتی اﻣﻮﺭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﻧﻈﺎمی
که ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻘﺎﺑل اﺟﺮﺍ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻗﺎﺑل ﺘﺮک اﺳﺖ.
ﺣتی اﮔﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴم
ﻮﺍﻗﻌﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻄﺎﺑق ﻘﺮﺍﻥ ﻳﺎ
قُرّهﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮکی ﻨﻴﺴﺖ
ﻭﻣﻄﺎبق ﺤق ﻮ ﺣج
ﻴﺎﺳﻠﻮک الهی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

616-  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ج۲ﺹ189ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﻨﻘل
ﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ:  اﺫﺍ ﺳﻤﻌﺘم
ﻤِﻥ ﺤﺪﻳثنا ﻣﺎ
ﻟﺎ ﺗﻌﺮﻓﻮﻥ ﻓﺮﺩّﻭﻩ
ﺍﻟﻴﻨﺎ ﻭ ﻗﻔﻮﺍ
ﻋﻨﺪﻩ ﻭ ﺳﻠّﻤﻮﺍ
ﺣتی ﻴﺘﺒﻴّﻥ ﻠﮑم
الحقّ ﻭﻟﺎ ﺗﮑﻮﻧﻮﺍ
ﻣﺬﺍﻳیع عجلی  ﺍﮔﺮ ﺣﺪﻳثی
ﻤﻨﺴﻮﺏ ﺑﻤﺎ ﺭﺍ
ﺷﻨﻴﺪﻳﺪ ﻭ ﭼﻴﺰﻯ
اﺯ ﺍﻥ ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻴﺪ
ﻭﻳﺎ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺎﻓته ﮐﻪ ﭼﺮﺍ
بما ﻧﺴﺒﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺑﻤﺎ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪ
ﻭ ﺭﺟﻮع ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻥ
هدﻑ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﺎﻣﺖ
ﺑﺎﺷﻴﺪ ﺗﺎ حَقّ
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ ﻣﻌﻠﻮم
گرﺩﺩ.ﻭ ﺍﺯ ﺭﻭﻯ
عجله ﺑﺠﻨﺠﺎل ﻮﺍﻧﺘﺸﺎﺭ
ﻣﻄﻠﺐ نپرﺩﺍﺯﻳﺪ.
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻥ
ﺒﻤﺎ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
زنده ﺩﺭﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
آشکار اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍلهی هیچ ﺤﺪﻳثی
ﺭﺍ ﻣﺨفی ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳثها
اﮔﺮ ﺳﻠﻮکی ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺍﺭﺯﺵ ﭼﻨﺪﺍنی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮکی ﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﻳﺎ (ﻗﺮﺍﻥ ﻨﺎﻃﻖ)
ﻭﺍﻣﺎم ﺮﻭﺯﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ.
ﺗﺴﻠﻴم ﺒﻮﺩﻥ ﺪﺭﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮک ﻮﺗﺴلیم ﭙﻴﺮ
ﺍلهی ﺒﻮﺩﻥ ﻳﻌنی
اﺩﺍﻣﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻴﺪ
ﻭﺗﺮک ﺴﻠﻮک ﻨﮑﻨﻴﺪ.
ﺗﺎ حَقّ ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﻣﺸﺨﺺ ﻭ ﺗﺒﻴﻴﻥ
گرﺩﺩ ﻳﻌنی ﻮﻗﺘﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍلهی ﺮﺳﻴﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﻭحَقّ ﻴﺎ ﺣج ﺪﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
(ﻣﺒﻴﻦ) ﻭﻗﺎﺑل ﺒﻴﻨﺎئی
ﺒﭽﺸم ﺪﻝ ﻭﺑﻴﻨﺶ
ﺑﭽﺸم عقل ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ (ﻣﺬﺍﻳﻴﻊ) ﻭﺳﻴﻠﻪ
(ﺍﺫﺍﻋﻪ ﻭ ﺍﺷﺎﻋﻪ)
ﻭﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﻧﺒﺎﺷﻴﺪ
ﻳﻌنی ﺒﺎ ﺟﻨﺠﺎل
ﻮﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺑﺎﺷﻴﺪ.

617 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ (ﺝ۲ﺹ۱۹۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﻤﺎ ﺍﺣﺪ
ﺃﮐﺬﺏ علیّ اﻟﻠﻪ
ﻭﻟﺎ علیّ ﺮﺳﻮﻟﻪ
ﻣﻤّﻥ کذّﺑﻨﺎ ﺃﻫل
اﻟﺒﻴﺖ ﺍﻭ ﮐﺬّﺏ
ﻋﻠﻴﻨﺎ ﻟﺄﻧّﺎ
ﺍﻧّﻤﺎ ﻧﺘﺤﺪث
ﻋﻥ ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪﻭﻋﻥ
اﻟﻠﻪ ﻓﺎﺫﺍ ﮐﺬَﺑﻨﺎ
ﻓﻘﺪ ﮐﺬَﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﺭﺳﻮﻟﻪ  ﮐسی ﺘﮑﺬﻳﺐ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺪﺗﺮﻯ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺭﺳﻮﻟﺶ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻥ کسی
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﻧﺎ ﺩﺭﺳتی
ﺮﺍ ﺑﻤﺎ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﭼﻴﺰﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻢ ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺍﮔﺮﻣﺎ
ﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﮐﻨﻨﺪ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻮل ﺮﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
(ﺍﻫل ﺒﻴﺖ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻘﺒﻴﻠﻪ ﻗﺮﻳﺶ ﺍﻣﻮﻯ
ﻮﻋﺒﺎﺳﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی زنده ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭیک ﺴﻠﻮک
ﻮﻳﮋﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺰ( ﺍﻫل ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ)
ﺑﻴﺖ ﻭﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻳﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
سلوک ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺍﻧﻬﺎ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺭﺩ ﮐﻨﻴم ﻮﻳﺎ
ﺍﮐﺎﺫﻳبی ﺮﺍ ﺟﻌل
ﻮﺑﺎﻧﻬﺎ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﻭلی أﺣﺎﺩﻳث
ﺍﻧﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻳﺎﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻮﺣتی ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮکی
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭﺍﻇﻬﺎﺭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
کسی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺘ
ﺎﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
(ﻫم ﻤﻘﺎم اﻟﻬﻰ)
ﻭﻋﻘلی ﻮ ﺩﺭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ ﺍلهی
ﭽﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻧﻘﺶ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘﻴﺮ ﺍلهی
ﺼﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴﻨﻰ
ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﭘﻨج
ﺘﻦآﻟﻌﺒﺎ ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﮐﺴﺎ ﮐﻪ
ﺍﺳﺎمی اﺳﻠﺎمی
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.برﺍﻯ
ﺴﺎﻟک أﻭﻟﻴﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻮﻣﻘﺪّسی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻘﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺤﻴﺎﺗﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک اﻳﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

618 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 205ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  إنّ اﻟﻠﻪ
ﻓﻀّل أﻭلی اﻟﻌﺰم
ﻤﻥ اﻟﺮﺳﻞ ﺑﺎﻟﻌﻠم
علی اﻟﺄﻧﺒﻴﺎٴ
ﻭ ﻭﺭثنا ﻋﻠﻤﻬﻢ
ﻭﻓﻀّﻠﻨﺎ ﻋﻠﻴﻬم
فی ﻔﻀﻠﻬﻢ ﻭﻋﻠّم
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﻣﺎ
ﻟﺎ ﻳﻌﻠﻤﻮﻥ ﻭﻋﻠّﻤﻨﺎ
ﻋﻠﻢ ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﻓﺮﻭﻳﻨﺎ ﻟﺸﻴﻌﺘﻨﺎ
ﻓﻤﻥ ﻘﺒل ﻤﻨﻬم
ﻔﻬﻮ ﺃﻓﻀﻠﻬﻢ ﻭﺃﻳﻨﻤﺎ
ﻧﮑﻮﻥ ﻔﺸﻴﻌﺘﻨﺎ
ﻣﻌﻨﺎ  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ اُﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺮﺍ ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺍﺩ ﮐﻪ ﻋﻠم ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺩ. ﻭﻣﺎ ﻭﺍﺭث
ﻋﻠم آنها ﺸﺪﻳﻢ
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻴﺎﻓﺘﻴﻢ.
ﻭﻋﻠم ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﻤﺎ ﻋﻠم ﺮﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ آﻣﻮﺧﺘﻴﻢ.
ﭘس ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﮐﺮﺩﻳﻢ.
ﻫﺮﮐس ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
آﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺎ ﺑﺎ
ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺒﺎﻫﻢ
ﻣﻨﺠﺮﺑﻪ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌزم گرﺩﻳﺪﻥ
ﺒﺮخی ﺸﺪ. ﭼﻮﻥ ﺒقُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﮔﺎهی
ﻮﻋﻠم اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻋﻠم
ﻮﻋﻘل ﻮﺍﺧﻠﺎق
ﻮﺻﻔﺎﺕ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ (ﻋِﻠﻢ) ﮐﻪ ﺩﻟﻴل
ﺒﺮﺗﺮﻯ أﻧﺒﻴﺎ
ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖﺩﺍﺷﺘﻥ
آﮔﺎﻫﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎم الهی ﺒﺮﺗﺮﻯ
اﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﺩﺍﺭﺍﻯ
عزم و اﺭﺍﺩﻩ ﻭﻳﮋﻩ
ﻭﺍﺳﺘثنائی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
هر ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﻣﺸﻴﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﺷﺶ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﺍﺧﺮﻳﻥ آﻧﻬﺎ
ﻋﻴﺴﻰ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم
کاﺷﻒ یک قرّﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺘﺎﺯﻩ و برتری ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺩﻭ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺮﺍ ﮐﺸﻒ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ(ﻣﺎﺍ
ﻫل ﺒﻴﺖ) ﺷﺎﻣل
اﻣﺎﻣﺎﻥ هر ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
هستندﺍﻋﻢّ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺟﺴﻤﺎنی ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺭﻭﺣﺎنی ﻮﻯ ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻋﻠﻢ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍﺭﺍ ﺍﻣﻮﺧﺘﻨﺪ
ﻳﻌنی ﺒﺎ ﮐﺴﺐﻋﻠمی
ﺪﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
هم ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻨﺎﻥ کنند . ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﺍﻣﻮﺧﺘﻦ (ﻓﻥّ
ﻮﻫﻨﺮ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ)
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ و
توسّل برای ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﺪﺭﺳﺎﻟک
ﻮ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﺍﻭ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺣﺎل ﻤﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﻭﺍﺭثاﻥ
ﻋﻠم ﻤﺤﻤﺪ ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺭﻭﺵ ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﺭﻭﺍﻳﺎتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻳﻌنی ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺍﻳﺖ ﺗﻨﻬﺎ ﻃﺮﺡ
ﺑﻌضی گفته ﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯﻯ
آﻣﻮﺯشی ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
به (ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩ)ﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺭﻭٴﻴﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻭ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﺁﻥ ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻤﻄﺮح
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩ
ﻭﻋﻤل ﻨﻤﻮﺩ ﻭ ﻣﺮﺍﺣل
ﺘﮑﺎﻣل ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ ﻓﻀل
ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺎ ﺑﺎ
ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻳﻌﻨﻰ
(ﻫم ﻤﻘﺎﻡ) ﺍلهی
ﻤﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ این
همانی ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺮﻭحی ﻮﻋﻘلی ﻮﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺣتی
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻨﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﺒﺎ هم ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ سوم در
عرش رحمان ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ هم ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﺘﻌﺼﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺸﻌﺎع
ﻨﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
أﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺭﻭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺴﻠﻮﻙ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﺧﺮﻳﻥ
آﻥ ﺸﻬﻮ ﺩﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺸﺮﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرﺵ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻜﺎﻣل
ﺸﺪﻩ ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻓﻀل ﺒﻮﺩﻥ ﺪﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﻧﻔس ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺍلهی
ﻮﻳﺎﻓﺘﻥ عقل
کلّی ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻟﻬﻰ
و لدنّی ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﻘﺎم ﺮﻫﺒﺮﻯ ﻮﺗﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﻴﺎ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ سلوک
اﺳﺖ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﭙس
ﺍﺯﻣﺮگ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

619 -   ( ﺍﺑﻥ ﺃبی
ﺤﻔﺼﻪ ﺯﻳﺪﻯ) ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﺪّعی اﺳﺖﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻬﻔﺘﺎﺩ ﺷﮑل ﺪﺭﮐﻠﺎم
ﺨﻮﺩ ﻣﻌنی ﺒﺪﻫﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ هرﮐﺪﺍم
ﻨﻴﺰ ﺩﻟﺎﺋﻞ ﺍﻧﺮﺍ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ اورا ﺪﺍﺩه
:  ﺃﻳﺮﻳﺪ
ﺃﻥ ﺃﺟیئ ﺒﺎﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﻓﻮ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎ ﺟاء
ﺒﻬم اﻟﻨﺒﻴّﻮﻥ
ﻭﻟﻘﺪ ﻗﺎﻝ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
اﻧّﻯ ﺴﻘﻴﻢ ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﻣﺎ ﮐﺎﻥ ﺴﻘﻴﻤﺎ
ﻭﻣﺎ ﮐﺬَﺏ ﻭ ﻟﻘﺪ
ﻗﺎل اﺑﺮﺍﻫﻴم ﺒﻞ
ﻓﻌﻠﻪ ﮐﺒﻴﺮﻫﻢ
ﻭﻣﺎ ﻓﻌﻠﻪ ﮐﺒﻴﺮﻫم
ﻮﻣﺎ ﮐﺬَﺏ ﻭﻟﻘﺪ
ﻗﺎل ﻴﻮﺳﻒ ﺍﻳّﻬﺎ
ﺍﻟﻌﻴﺮ ﺍﻧّﮑﻢ
ﻟﺴﺎﺭﻗﻮﻥ ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﻣﺎ ﮐﺎﻧﻮﺍ ﺳﺮﻗﻮﺍ
ﻭﻣﺎ ﮐﺬَﺏ  ﺍﻳﺎ ﺍﻭ
ﺍﺯ ﻣﻥ ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﻭﺭﻡ
ﺗﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳم
آﻧﻬﺎ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭتا ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺮﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺨﺪﺍ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﭽﻨﻴﻦ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎنی ﻨﻴﺎﻭﺭﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﻟﻴل آﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم گفت ﻣﻥ
ﺴﻘﻴﻢ ﻭﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻢﺑﺨﺪﺍ ﮐﻪ
ﺍﻭﺑﻴﻤﺎﺭ ﻧﺒﻮﺩ
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺩﺭﻭغ
ﻨﮕﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
گفت ﮐﻪ ﺑﺰﺭگ ﺒُﺘﻬﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺘﻬﺎ ﺭﺍ
ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺯ
ﺭﺍﺳﺖ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺖ ﺑﺰﺭگ
ﭽﻨﻴﻥ کاﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭلی ﺒﺎﺯﻫم
اﺑﺮﺍﻫﻴم ﺪﺭﻭغی
ﻨﮕﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﻳﻮﺳﻒ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺍﻯ کارﻭﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺸﻤﺎ ﺩﺯﺩ ﻫﺴﺘﻴﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﻭ ﺍﻧﻬﺎ ﺳﺮﻗتی
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻳﻮﺳﻒ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻭﻏﮕﻮ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﻠﺎم ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
اﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺒﻄﻮﻥ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻭﻣﻌﺎنی
ﺒﺎﻃنی ﻘﺎﺑل اﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﺗﺎ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺑﻄﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ ﺒﻤﻌنی
ﺭﻭﻏﮕﻮئی اﻭ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق که
ﺑﻄﻮﻥ ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎم ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻨﺠﺎﻧﻴﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﻄﻮﻥ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺍﺯ ﻳک ﻤﻄﻠﺐ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺳﺘﺨﺮﺍج ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻭغ ﻨﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﻤﺎﺩﻯواقعیّت
ﻨﻴﺰ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ
. ﺍﻳﻥ اﺧﺘﻴﺎﺭ ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﻣﺎم ﻤﺮبّی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻃﻮﺭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟک ﻮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

620 -  ﺣﺪﻳثی
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۲ﺹ209ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ :  أﻣّﺎ ﺑﻌﺪ
ﻓﺄﻧّک اﻣﺮؤ ﻨﺰﻟک
اﻟﻠﻪ ﻣﻥ ﺁل ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﻤﻨﺰلة ﺧﺎصةَ
ﺑﻤﺎ ﺃﻟﻬمک ﻤِﻦ
ﺭُﺷﺪﻙ ﻭﺑﺼّﺮک
ﻤِﻥ ﺃﻣﺮ ﺩﻳﻨک
ﺒﺘﻔﻀﻴﻠﻬﻢ ﻭ ﺭﺩّ
ﺍﻟﺄﻣﻮﺭ ﺍﻟﻴﻬﻢ
ﻭ ﺍﻟﺮﺿﺎ ﺑﻤﺎ ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﻭ ﺍﺩع الی ﺼﺮﺍﻃ
ﺮﺑّک ﻔﻴﻨﺎ ﻣِﻥ
ﺮﺟﻮﺕ ﺍﺟﺎﺑﺘﻪ
ﻭ ﻭﺍل اّل ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻟﺎ ﺗﻘل ﻠﻤﺎ ﺑﻠﻐک
عنّا ﺍﻭ ﻧُﺴﺐ ﺍﻟﻴﻨﺎ
ﻫﺬﺍ ﺑﺎﻃﻞ ﻭﺍﻥ
کنت ﺗﻌﺮﻑ ﺧﻠﺎﻓﻪ
ﻓﺎﻧّک لا ﺗﺪﺭﻯ
ﻟمَ ﻘﻠﻨﺎ ﻭ علیّ
أﻯّ وجه ﻮﺻﻔﻨﺎﻩ
ﺁﻣﻥ ﺒﻤﺎ ﺍﺧﺒﺮﺗک
ﻮﻟﺎ ﺗﻔﺶ ﻣﺎ ﺍﺳﺘﮑﺘﻤﺘﻚ
ﺍﺧﺒﺮﻙ ﺍﻥّ ﻤﻥ
ﺃﻭﺟﺐ حَقّ ﺃﺧﻴﻚ
ﺃﻥ لا ﺗﮑﺘﻤﻪ ﺷﻴﺌﺎ
ﻳﻨﻔﻌﻪ ﻟﺎ ﻣِﻥ
ﺪﻧﻴﺎﻩ ﻭﻟﺎ ﻣﻥ
ﺁﺧﺮﺗﻪ  ﺑﺪﺍﻥ
که ﺗﻮ ﺍﻧﺴﺎنی
هستی ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ آل ﻤﺤﻤﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﻣﻨﺰﻝ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻘﺎم ﺨﺎﺻی ﻤﻴﺒﺎﺷﻰ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺘﻮ ﺍﻟﻬﺎم
ﻮ ﺭﺷﺪ ﻭﺑﺼﻴﺮﺕ
ﺩﺭ ﺍﻣﺮ ﺩﻳﻥ ﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺭﺍضی ﺒﺪﺍﻭﺭﻯ
آﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻰ.ﭘس
ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺩﻋﻮﺕ ﺑﺼﺮﺍﻃ
ﻤﺴﺘﻘﻴم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳق ﻤﺎ ﺑﮑﻦ.ﺍﮔﺮﮐس
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺪ ﺑﭙﺎسخ
ﻮﻯ هستی ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺑﺘﻮ ﺭﺳﻴﺪ
ﻳﺎ ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺑﻤﺎ
ﺑﻮﺩ ﻣﮕﻮ ﺍﻳﻥ ﺒﺎﻃل
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺣتی
ﺤﻘﻴﻘﺖ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍنی
ﺘﻮ چه ﺩﺍنی که ﭼﺮﺍ
ﺍﻧﺮﺍ ﮔﻔﺘﻪﺍﻳﻢ
ﻭﺑﭽﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﻟﺰﻭم
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮ ﭼﻪ
ﺑﺘﻮ ﮔﻔتیم ﺒﺎﻭﺭ
ﮐﻥ ﻮ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺵ ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺗﻮ
ﺭﺍ ﺭﺍﺯ ﮔﻔتیم
ﻔﺎﺵ ﻣﮑﻦ. ﻭ ﺑﺪﺍﻥ
ﻮﺍﺟﺐ ﺗﺮﻳﻥ ﺤقّ
ﺒﺮﺍﺩﺭﺕ ﺑﺘﻮ ﺁﻧﮑﻪ
ﭼﻴﺰﻯ اﺯﺍﻭ ﭘﻨﻬﺎﻥ
ﻨﮑﻨﻰ ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺍﺧﺮﺕ ﻣﻔﻴﺪ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻨﺰﻟﺖ ﻭﻣﻘﺎم
الهی ﻤﻌﺎﺩل
آل ﻤﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﺑﺼّﺮﻙ)
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺼﻴﺮﺕ ﺩﺍﺩ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎ ﺑﺼﺮ
ﻭﭼﺸم ﺪل ﻨﻤﻮﺩ.
(ﺃﻣﺮ ﺩﻳﻦ) ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺩﻳﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﻃﺮﺯ ﺩﻳﻦ ﺩﺍﺭﻯ
ﻤﻘﺒﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻥ ﺒﺮﺍﺩﺭﻯ
اﻳﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﺷﺨﺺ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺗﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻣﻄﺎﻟبی اﺯ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺳﻠﻮک ﺒﻮﻯ
گفته ﺷﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﻋﺼﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺷﺪﻳﺪ
ﺗﺮﻳﻥ ﺒﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺴﻴﺎسی ﻀﺪّ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺯﻃﺮﻑ ﺧﻠﻔﺎﻯ
عبّاسی ﻮﻓﻘﻬﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺰﻣﺎﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻧﻴﺰ ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ ﺸﻴﻌﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻤﺰﻳﺪ ﺑﺮﻋﻠّﺖ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺎﻋث ﺯﺣﻤﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

621 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 211 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺴﺠّﺎﺩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﻔإن ﻮﺿح
ﻠک ﺃﻣﺮ ﻓﺎﻗﺒﻠﻪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﻓﺎﺳﮑﺖ
ﺗﺴﻠﻢ ﻭ ﺭﺩ ﻋﻠﻤﻪ
ﺍلی اﻟﻠﻪ ﻓﺎﻧّک
ﻔﻰ ﺍﻭسع ﻤﻤّﺎ
ﺑﻴﻥ اﻟﺴﻤاء ﻮ
ﺍﻟﺄﺭﺽ  ﺍﮔﺮ ﺣﺪﻳثی
ﺮﺍ ﻓﻬﻤﻴﺪﻯ ﮐﻪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺧﻮﺍهی ﭙﺬﻳﺮﻓﺖ
ﻭﺍﮔﺮ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻯ
ﺤﺘﻤﺎ ﺳﺎﮐﺖ ﺑﻤﺎﻥ
ﺘﺎ ﺳﺎﻟم ﺒﻤﺎنی
ﻮﺍﮔﺎهی آﻧﺮﺍ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﮐﻦ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻥ ﻭﺭﻭٴﻴﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﻴﺎبی ﺪﺭﺍﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻔﺮﺻﺖ ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
علمی ﻮﺳﻴﻊ ﺗﺮ ﺍﺯﺍﺳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺯﻣﻴﻥ ﺨﻮﺍهی
بود ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﻣﺎﻧﺪﻥ
ﺪﺭﺳﮑﻮﺕ ﻭ ﻋﺪم
اﻧﮑﺎﺭ ﻭﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻬم اﺳﺖ ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﺨﻮﺩ ﻭﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻨﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖ.

622 -  ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ۲۱۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ:  ﻤَﻥ ﺮﺩّ
ﺣﺪﻳثنا ﺑﻠﻐﻪ ﻋﻨّﻰ
ﻓﺄﻧﺎ ﻣﺨﺎﺻﻤﻪ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻓﺎﺫﺍ
ﺑﻠﻐﮑم عنّی ﺣﺪﻳث
ﻟم ﺘﻌﺮﻓﻮﺍ ﻓﻘﻮﻟﻮﺍ
ﺍﻟﻠﻪﺃﻋﻠم  ﻫﺮﮐس
ﺣﺪﻳثی اﺯﻣﻥ ﺒﻮﻯ
ﺮﺳﻴﺪ ﻭلی آﻧﺮﺍ
ﺭﺩ ﮐﺮﺩ ﻭﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ
ﻣﻥ ﺨﺼم اﻭ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻴﺎﻣﺖ ﻫﺴﺘﻢ. ﭘس
ﺍﮔﺮ ﺣﺪﻳثی اﺯﻣﻥ
ﻨﻔﻬﻤﻴﺪﻳﺪ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺍﮔﺎﻩ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺍﮔﺎهی
ﺒﻴﺎﺑﻴﻢﻭﻳﺎ ﺍﮔﺎهی
ﺒﺒﻴﻨﻴﻢ ﺍﮔﺮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﮐسی ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺎ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺪﺍﻥ ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎشیم ﺘﮑﺬﻳﺐ ﻧﮑﻨﻴﻢ
ﻭﺑﺪﺍﻧﻴم که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻣﺮﺍﺣل
علمی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ هست .ﻭﻫﻴچ
ﻴک اﺯ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺭﺩ
ﻧﮑﻨﻴم ﻴﺎ ﻣﻌنی
ﺒﺎﻃنی و
سلوکی آﻧﺮﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﻴﻢ.
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
أﻫل ﺒﻴﺖ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺍﻣﺎ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﺮﺣﺪﻳثی ﺮﺍ ﮐﻪ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻧﺪﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ

623 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(ﺝ۲ﺹ۲۱۲ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﻤَﻥ
کذّﺏ علیّ ﻤﺘﻌﻤّﺪﺍ
ﺃﻭ ﺭﺩّ ﺷﻴﺌﺎ ﺃﻣﺮﺕ
ﺑﻪ ﻓﻠﻴﺘﺒﻮء ﺑﻴﺘﺎ
فی ﺠﻬﻨّم  ﻭﻫﺮﮐس
ﻋﻤﺪﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﻥ
ﻨﻤﺎﻳﺪ (ﻳﺎعلیّ
ﺮﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﺩ)ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﺮ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺮﺍ
ﮐﻪ ﻣﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩﺍم
ﺮﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﭘﻨﺎﻩﮔﺎﻩ ﻭﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻨﺪﻩﺍﻭﺧﺎﻧﻪ
ﺍﻯ ﺪﺭﺟﻬنم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
غدﻳﺮخُم ﻮﺟﺎﻧﺸﻴنی
ﺴﻠﻮکی ﻤﻮﻟﺎ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺭﻭغ ﺒﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺣتی ﭽﻴﺰﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺮ ﻃﺮﻳقت
ﻮﺍﺭﺩ ﮐﺮﺩ ﻭ بّدعت
ﻧﻤﻮﺩ ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ
ﮐﺮﺩ ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ ﺪﺭﺟﻬﻨم
البته ﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭﻳک
ﺘﻮﻟﺪ ﻣسخ آﻣﻴﺰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ.

624 -  ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ۲۱۲ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﻤَﻥﺒﻠﻐﻪ
ﻋنّی ﺤﺪﻳث ﻓﮑﺬّﺏ
ﺑﻪ ﻓﻘﺪ ﮐﺬّﺏ
ثلاثة ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺭﺳﻮﻟﻪ
ﻭﺍﻟﺬﻯ ﺣﺪّث ﺑﻪ  ﻫﺮﮐس
ﺍﺯ ﻣﻥ ﺤﺪﻳثی ﺒﻮﻯ
ﺮﺳﻴﺪ ﻭلی اﻭ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﺮﺩ ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺴﻪ
ﮐس ﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻮﻟﺶ
ﻭﮐسی ﺤﺪﻳث ﺭﺍ
ﻣﻄﺮح ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﮔﺎهی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎئی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻧﺎ ﺭﺍضی
اﺳﺖ ﻭﺍﻳﻥ ﻴک
گوﻧﻪ ﺗﺬﮐﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺒﺮﻭﺵﺍﻭﻋﻤل
ﻨمی ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
بی اﻋﺘﻨﺎئی ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺗﮑﺬﻳبی اﺯﺧﺪﺍ
ﻭ ﺭﺳﻮل ﻮﺭﻭح ﻤﺪﺑّﺮ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﺑﺸﺨﺺ ﻣﻴﺪﻫﺪ.

625 - ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﻨﻘل
ﺸﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ 188 بحار ) ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﺪﺍم ﻴک اﺯﺍﻋﻤﺎﻝ(ﻋﺒﺎﺩﻯ)
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﺎلی
عظیم ﺘﺮ ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺳﺖ؟ ﻣﻮﻟﺎ ﭘﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺍﻟﺘﺴﻠﻴم
ﻮ ﺍﻟﻮَﺭَع ﺘﺴﻠﻴم
و مسلمانی ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭ ﻭﺭع ﻴﺎ ﺯُﻫﺪ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﻳﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺗﺮس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی ﺒﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﺴﻠﻴم هرﮐس ﻭﻧﺎ
ﮐﺴﻰﺍﮔﺮ ﺩﺷﻤﻥ
ولایت الهی ﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﻣﺪّعی
ﺤﮑﻮﻣﺖ دینی ﻭ ﺧﻠﺎﻓﺖ
مذهبی ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺍﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯ ﭼﻪ ﺷﻴﻌﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺳﻨّﻰ.
ﻭَﺭَع ﻮ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻋﻤﻠﺎ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟﻪ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭﺗﺮک
ﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺯﻫﺪ ﺍﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻠﺎﻗﻪﺍﻯ ﺒﺮﻳﺪﻩ
ﻭﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺑﻌﻠﺎﻗﻪ
ﺷﻬﻮﺩ و توسّل ﻣﺮﺍﺗﺐﺍلهی
ﻤﺘﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍثرﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍلهی اﻭ ﻣﻬم
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻮﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
فقیه ﻭﻧﻴﺰ ﺳﻠﻮک
الهی هماﻥ اﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺗﺴﻠﻴم کاﻣل ﺒﭙﻴﺮ
ﺍلهی ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺴﺨﺖ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﮑﺬﻳﺐ ﻭ ﻳﺎ ﺗﻤﺮّﺩ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﭙﻴﺮﺍلهی
ﺴﺨﺖ ﺗﺮﻳﻥ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍلهی ﺮﺍ ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﻮﺣتی ﻘﺒل اﺯ ﺍﻥ
ﺒﺪﻧﺒﺎل ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺗﺴﻠﻴم ﻮﺗﻮﮐل
ﻮﺗﺮس ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺭﺍﻩ
ﺗﻌﺎلی ﺮﻭح اﺳﺖ.

626 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 199 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻳﻪ ﻗﺮﺍﻧﻰ:  ﻔﻠﺎ ﻭ
ﺭﺑّﻚ ﻟﺎ ﻳﻮٴﻤﻨﻮﻥ
ﺤتی ﻴﺤﮑّﻤﻮک ﻔﻴﻤﺎ
ﺷﺠﺮ ﺑﻴﻨﻬﻢ
ثُمّ لا ﻳﺠﺪﻭﺍ
ﻓﻰ ﺍﻧﻔﺴﻬم ﺤَﺮَﺟﺎ
ﻣﻤﺎ ﻗﻀﻴﺖ ﻭﻳﺴﻠّﻤﻮﺍ
ﺗﺴﻠﻴﻤﺎ  ﺑﺨﺪﺍﻳﺖ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻥ
اﻳﻤﺎﻥ ﻨﻴﺎﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺗﻮﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯآﻧﭽﻪﺑﺎﻫم
اﺧﺘﻠﺎﻑ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺘﻮﺭﺍ ﻭﺑﺪﻭﻥ
اﻋﺘﺮﺍﺽ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ
ﻭکاملا ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ ﺪﺍﻭﺭﻯ ﺴﻠﻮکی
اﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮﺑ
ﺪﺍﻭﺭﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﻣﻘﺒﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﻣﺎم ﭽﻨﻴﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﮐﺮﺩه :  ﻠﻮ ﺍﻥّ ﻘﻮﻣﺎ
ﻋﺒﺪﻭﺍ اﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﻭﺣّﺪﻭﻩ
ثُمّ ﻘﺎﻟﻮ ﺍﻟشیئ
ٴﺼﻨﻌﻪ ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﻟﻮ ﺻنع کذا ﻭﮐﺬﺍ
ﺍﻭ ﻭﺟﺪﻭﺍ ﺫﻟک
فی أﻧﻔﺴﻬﻢ ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﺑﺬﻟک ﻤﺸﺮﮐﻴﻥ
ﺍﮔﺮﻗﻮﻣﻰ (ﻭﺍﻭم
کنندﮔﺎﻧﻰ) ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻧﺪ
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺍﻭﺭﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺪﺍ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻭ ﭼﻨﻴﻥ ﻨﻤﻴﮑﺮﺩ
ﻭﭼﻨﺎﻥ ﻤﻴﻨﻤﻮﺩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮﺩ.ﻳﻌنی
آﻧﺎﻥ ﺪﺭﺩل ﺨﻮﺩ
ﻧﺎﺭﺿﺎﻳتی ﻮﻋﺪم
ﺘﺴﻠﻴم ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺩﺭﺣﮑم ﻤﺸﺮﮐﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ ﻭﺳﻮگند
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
آﻳﻪ ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ
اﺳﺖ (ﮐﻪ ﺷﺮﻃ ﻘﺒﻮل
الهی اﺯﺳﻠﻮک ﻮ
عمل ﺗﻮﺣﻴﺪ
عبادی ) ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
با ﭘﻴﺮﺍلهی ﺘﺴﻠﻴم
ﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻭ ﻓﮑﺮ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺍﻳﻥ ﺘﺴﻠﻴم ﻘﻠبی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮک ﻮ ﺯﻧﺪگی
ﺠﻬﺎنی ﺴﺎﻟﻚ ﻭﻫﺮ
ﺍﻧﭽﻪ ﭘﻴﺮ ﺍلهی
ﺒﺴﺎﻟک ﺒﮕﻮﻳﺪ.
والبته که
قشریّون با ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺯﻣﺎﻥ او ﻭبا
ﻫﺮﮐﺎﻣل الهی ﻮﺍﻣﺎم
اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺪﺭﻋﺼﻮﺭﺑﻌﺪﻯ
داوری سلوکی نمی
خواهند که در
هر حال بدون
توبه سلوکی با
یک ولیّ الهی
مشرک ونا
بخشودنی خداوند
میباشند . ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻔﻘﻄ ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﻤﻄﻠق اﺯﻫﺮﻧﻈﺮ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻳﺎ ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺻﺎﺩﺭﻩ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ ﻋﻤل
ﻨﮑﻨﺪ.ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺸﺮﺍﻳﻄ
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﻳﮋﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻠﺎیای
سلوکی ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﺍﺣﻮﺍل ﺴﺨﺖ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺻﺒﺮ و صدق ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺴﺎﻟک ﻤﺸﺨﺺ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
(ﺣتی أﻋﻠﻢ) ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ ﺗﺎ ﻣﺸﻴﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺎﻳﺴﺘگی
ﻴک ﺴﺎﻟک ﺒﮑﻨﺪ.ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ أﺟﻠﻰ ﻭﻣﻬﻠتی
ﺰﻣﺎﻧﻰ ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﺣﻮﺍل ﻮﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺳﺎلک ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻬﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﺍﺟﻠﻬﺎﻯ
تکاملی روح ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ. ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭ آﻳﻪ ﻗﺮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ ﺳﺎک
در پیمان اﺳﺖ.ﻭﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻭ (ﺩﻋﻮﺍﻯ آﻧﻬﺎ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﮐﺪﺍم
ﺪﻳﻥ ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻳﺎ ﮐﺪﺍم ﺸﻬﻮﺩ
ﺍلهی ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ
که ﺑﺎﻫم ﺠﻨگ ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
أﻫل کتاﺏ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺩﺭ ﺍﻣﺮ ﻗﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺮ
ﺍلهی ﻮﻫﺮﮐﺎﻣل
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﻣﺮﻭﺯ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻪ ﺣﻠﺎل ﻮﺣﺮﺍم
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﻳﺎ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻫﺮﺩﻳﻦ.
ﻭﻳﺎ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺍﻳﺎﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍلهی ﺒﺎﻫم
ﺪﻋﻮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﻨﺎم
ﺨﺪﺍ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ. (ﺍﻣﻮﺭ)
ﺟمع أﻣﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺍﺯلی ﻮﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺩﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻣل اﻣﻮﺭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺣتی اﻣﻮﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺗﺎﻗﺒل اﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی اﺳﺖ. معتقدان
بولایتهای
قبل از محمد
که وانمود کنند
در ولایت
محمدی هستند
ولی عبادات
قشری خود را
ادامه بدهند
مشرک هستند و
اگر ولیّ الهی
ولایت خود را
بمعرفی
خداوند داشته
باشند أهل کتاب
بوده و بهمان
شهودهای
پیامبر اولی
العزم خود
میرسند ولی
بقائم
نمیرسند.

627 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 200 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﻄﻠﺐ
ﻗﺮﺍﻥ ﻮﻣﻥ ﻴﻘﺘﺮﻑ
ﺣَﺴَنة ﻧﺰﺩ ﻟﻪ
ﻓﻴﻬﺎ ﺣَﺴَﻨﺎ
ﻫﺮ ﮐﺴﻯ ﺪﺳﺖ ﺑﺘﺤﺴﻴﻥ
ﻮ کار ﻧﻴکی ﺑﺰﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺣُﺴﻥ ﻮﮐﻤﺎلی
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ.
ﻭﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻟﻔﻂ
(ﻳﻘﺘﺮﻑ ﻭﺍﻗﺘﺮﺍﻑ)
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻳﻌﻨﻰ:
اﻟﺄﻗﺘﺮﺍﻑ
ﺍﻟﺘﺴلیم ﻠﻨﺎ ﻭ
ﺍﻟﺼﺪق علینا ﻭ
ﺃﻥ لا ﻳﮑﺬﺏ ﻋﻠﻴﻨﺎ    (ﺍﻗﺘﺮﺍﻑ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺴﻠﻴم ﺒﻤﺎ
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﻭﺗﺼﺪﻳق
ﻤﺎ ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻣﺮﻯ ﺮﺍ ﺑﺮﻣﺎ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻧﮑﻨﺪ ﻭ
ﺩﺭﻭغ ﻨﮕﻮﻳﺪ. ﻳﻌنی
ﺴﺎﻟک ﺒﭙﻴﺮﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
او ﭼﻮﻥ ﺰﻣﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﺳﺮﺳﭙﺮﺩگی ﻤﻄﻠق
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪﺑ ﮕﻮﺋﻴم ﻮ ﺍﺯﭘﻴﺮ
ﺍلهی ﻤﻴﺸﻨﻮﺩ ﺗﺼﺪﻳق
ﻮﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﺪ ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻭﺩﺭﻫﻴچ ﻤﻮﺭﺩﻯ
ﺘﮑﺬﻳﺐ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺩﺭﮔﻔﺘﻪﻫﺎ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﺣﻮﺍل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﺎﺩﺭﺳﺖ ﻭﻧﺎﻗﺺ
ﻭﺩﺳﺖ ﮐﺎﺭﻯ ﺸﺪﻩ
ﺑﻴﺎﻥ ﻨﻨﻤﺎﻳﺪ.
(ﺣَﺴَﻨﻪ) ﻳﺎ
ثوﺍﺏﻫﻤﺎﻥ ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻧﺒﺎل
هر ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﺤﺴﻴﻥ
ﻮﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

628 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ (ﺝ۲ﺹ 200ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﻮ ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﻮ ﺁﻣﻨﻮﺍ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﻭﺣﺪﻩ ﻭﺍﻗﺎﻣﻮﺍ
ﺍﻟﺼﻠﺎة ﻭﺁﺗﻮﺍ
ﺍﻟﺰﮐﺎة ثُمّ ﻠﻢ
ﻳﺴﻠّﻤﻮﺍ ﻟﮑﺎﻧﻮﺍ
ﺑﺬﻟک ﻤﺸﺮﮐﻴﻥ
ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺍﮔﺮآﻧﺎﻥ اﻳﻤﺎﻥ
ﺒﺨﺪﺍﻯ ﻮﺍﺣﺪ
آﻭﺭﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺍﻗﺎﻣﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺯﮐﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭلی
ﺘﺴﻠﻴم ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻤﺸﺮک
هستند .ﻭﺳﭙس ﺍﻣﺎم
آﻳﻪ ﻓﻠﺎ ﻭ ﺭﺑّک
لا ﻳﻮٴﻤﻨﻮﻥ ﺮﺍ
ﻗﺮاءﺖ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍلهی ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﻮﻋﻘﻴﺪتی ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺩﻳﺎﻥ
سلوکی ﺪﻳﮕﺮ و
أهل کتاب ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﻘﻄ ﺒﺨﺪﺍ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ ﺒﻴﺎﻭﺭﻧﺪ
ﻭلی ﺒﻤﺤﻤﺪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺎﻭﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻤﺎﻥ آﻧﻬﺎ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﺎﻗﺺ ﻭﺑﺎﻃل ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺯﮐﺎﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺗﺴﻠﻴم ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻧﺸﻮﻧﺪ
ﺗﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی ﻨﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻤﺸﺮک
هستند .(ﮐﺎﻓﺮ) ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭﻟﻰ
(ﻣﺸﺮﻙ) ﻣﺪعی ﺪﺍﻧﺎئی
اﺯ ﺩﻳﻥ ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺑﺪﻭﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﮐﺎﻓﺮ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩ ﻭﻣﺸﺮک
ﻮﺍقعی اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
(ﺻﻠﺎﺕ) ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺻﻠﻰ ﺩﺍﺷﺘﻦ (ﺻﻠﻪ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ)
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻟﻬﻰ
بمعرفی
خداوند ﻭﺩﺭﺗﺨﻴّل
ﺒﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻣﺎم
اوم دهنده خود
ﺤﻔﻈ ﺪﺍﺋم اﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻮ ﺻِﻠِﻪ ﻭ ﺍﺗﺼﺎﻝ
ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی
ﺪﺭﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﮐﻪ ﺍﻭلیاﻯ
الهی ﺘﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺮگ
اﺯﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺎﻣﺮگ ﺨﻮﺩ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺷﺪﻥ ﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺣتی
اﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
اﻭلی اﻟﻌﺰم ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﮕﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺁﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
یا ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺴﺎﻟک هستند .ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺭﺳﺎلی ﻮﺭﺳﻮﻝ
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩم هر
ﺯﻣﺎﻥ هستند . ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ و
توسّل ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻭﺍﺭث
ﻣﻴﺮﺍث ﺩﺭ ﻧﻘﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍلهی گرﺩﻳﺪﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﻳﺴﻠّﻤﻮﺍ)
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی ﺪﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻘﺼﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
اﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺣﺎل
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﺍﻳﻥ ﺠﻬﺎنی
ﺨﻮﺩ. ﻣﺸﺮک کسی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭﻳک
ﻮﺍﺳﻄﻪ ﻏﻴﺮﺍلهی
ﭙﺮﺳﺘﺶ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺭﻭﺯﻯ
عیسی ﻮﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭلی اﻣﺮﻭﺯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺑﺮ ﻣّﻴﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺗﺴﻠﻴم ﺮﺍ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﺍﺯ ﺍﻳﻪ ﻗﺮﺍن
ﻤﻴﺎﻭﺭﺩﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
آﻧﻬﺎ ﻭﻗتی ﺪﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ الهی
ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﺭﻭﻯ آﻭﺭﻧﺪ. ﺗﺎﺑﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻧﻴﺰ ﻗﻠﺒﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﺮﺍضی ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭘس
ﺗﻤﺎم ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺣتی
ﻤﺪعی اﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ که شیعیان
قشری دارند ﻣﺸﺮک
هستند . ﺯﻳﺮﺍ (ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﺑﻪ علیّ
ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖعلیّ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺟﺎﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍلهی ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻣﺬﻫبی
ﻮﺩﻳنی ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
(ﺁﺗﻮﺍ ﺍﻟﺰﮐﺎﺕ)
ﻳﻌﻨﻰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﭘﻮل ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ ﺰﮐﺎﺕ
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺣﺪﻳث
ﻭ ﺍﻳﻪ ﺍﻧﺠﺎم ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﻥ
ﺒﺮﻭﺷﻬﺎﻯ غیر ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ. ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺴﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻗﻄﻌﺎ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ کمتر ﺍﺯ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
خواهد بود .ﻭﺍﻳﻥ
کافی نجات از
نوع بشری ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻧﺠﺎﺕ نوع
بشری ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺳﻠﻮک
ﻮﺍﻳﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎ ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
وکارمائی ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺟﻬﺎﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺗﺎﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺭﻭح آﻧﻬﺎ ﺍﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﻨﺪ.

629-   امام
صادق در حدیث (ج2
ص200 بحار
)میفرماید :  ﻴﺎ ﮐﺎﻣﻞ
ﻗﺪ ﺃﻓﻠح اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻮﻥ
اﻟﻤﺴﻠّﻤﻮﻥ ﻳﺎﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻥّ ﻟﻤﺴﻠّﻤﻴﻦ
(ﺑﺎ ﺗﺸﺪﻳﺪ ﻟﺎﻡ)
ﻫم اﻟﻨﺠﺒاء ﻳﺎﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻨﺎس ﺃﺷﺒﺎﻩ
ﺍﻟﻐﻨﻢ ﺍﻟّﺎ ﻗﻠﻴﻠﺎ
ﻣِﻦ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦﻭﺍﻟﻤﻮٴﻤﻥ
ﻘﻠﻴل  ﻣﻮٴﻤﻨﻮﻥ
(ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ) ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
(ﺳﻠﻮکی ﺒﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ)
ﻓﻠﺎح ﻮﻣﻮﻓﻘﻴﺖ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺯﻯ الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺴﻠّﻤﺎﻥ
(ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ) ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﺠﻴﺒﺎﻥ
مسلّم در
تسلیم ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻣﺮﺩم ﺸﺒﻪ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﺍﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﺪکی اﺯ
ﻣﻮٴﻤﻨﻴﻦ(ﺍﻭم
کنندﻩ) ﻭﻣﻴﺪﺍنیم
که ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﻮﺍقعی
اﻧﺪک هستند ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اوم کننده ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺒﺮﺗﺮﻳﻥمردم
هستند .

630 -  ﻳﺎﺟﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
امام صادق (ﺝ۲ﺹ 200 ﺑﺤﺎﺭ)
در باره
مؤمنون در
حدیث 629 می ﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﻘﺪ ﺍﻓﻠح
اﻟﻤﺴﻠّﻤﻮﻥ ﺍﻥ
اﻟﻤﺴﻠّﻤﻮﻥ
هم اﻟﻨﺠﺒاء ﻴﺎ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻨﺎس ﮐﻠّﻬﻢ
ﺑﻬﺎﺋﻢ ﺍﻟّﺎ ﻗﻠﻴل
ﻤِﻥ اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﻭﺍﻟﻤﻮٴﻤﻥ غرﻳﺐ
ﻭ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻥ غرﻳﺐ
ﻣﺴﻠّﻤﺎﻥ
ﺪﺭﺗﺴﻠم ﻔﻠﺎح
ﻮﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﺠﻴﺒﺎﻥ
هستند ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺮﺩم
ﺠﺰ ﺑﻬﺎﺋم ﺤﻴﻮﺍﻥ
ﺼﻔﺖ هستند ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺪکی ﻤﻮٴﻤﻥ
هستند . ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻮٴﻤﻦ ﻏﺮﻳﺐ ﺍﺳﺖ
ﻭﺧﻴلی غرﻳﺐ. ﻪﺍﻧﺪکی
ﺒﻴﻥ أﮐثرﻳﺖ ﮔم
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺣتی
عجیب ﻭﻏﺮﻳﺐ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﻭﺩﺭ
یک غرﺑﺖ ﻭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺩﺭ ﺷﺎم
غرﻳﺒﺎﻥ اﺣﻮﺍل
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺮک ﺪﻧﻴﺎ ﻭﺯﻧﺪگی
ﺒﺎ ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
غرﺑﺖ ﻭﺩﻭﺭﻯ
گرﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥﻫﻤﻴﺸﻪﻋﺠﻴﺐ
ﻭﻏﺮﻳﺐ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ
ﻏﺮﺑﺖ ﺷﺎم
غریبان ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻧﺰﻭﺍﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﻭشنائی
الهی ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺻﺒح
ﻮ ﺳﺤﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﻏﺎﺯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺨﻠق
ﻮﺯﻧﺪگی عاﺩﻯ ﺒﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ.
در طول تاریخ دیانت
اسلامی
پیروان این
دین را
مسلمانان میگفته
و میگویند که علامت
و مدرک جرم و جهنّم
آنان است چون سلوک
الهی نمیکنند.
و درست کلمه
مسلمانان همان
مسلّمان مورد
تأیید امام و
در عصر صدر
اسلام میباشد.

531 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 201
بحاﺭ) ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ این ﺳؤﺍﻝ
که ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻌﻠﻮم
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ (ﺭﺳﻮلی
رﺳﺎﻟﺖ) ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﺳﺖ
؟ ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳح ﻤﻴﺪﻫﺪ:  ﻘﺪ ﮐُﺸﻒ
ﻟﻬﺎ ﻋﻥ اﻟﻐﻄاء ﺍﺯﻃﺮﻳق
کشف ﺣﺠﺎﺏ ﻭﭘﺮﺩﻩ
ﻭﻏﻄاء ﮐﻪ ﺑﺮ
چشم دل و ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭح
آﻧﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺑآﻧﻬﺎ ﻓﻬﻤﺎﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮک الهی آﻧﻬﺎ
ﺗﻤﺎم ﺸﺪﻩ ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺨﻠق آﻏﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻳﺪه است .ﺳﭙس
ﺳؤﺍل کننده ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻮٴﻤﻥ ﭽﮕﻮﻧﻪ
میشناسد که
مؤمن است ؟ (ﺳﺎﻟکی
که ﺍﻭم کرﺩﻩ ﻭﺑﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک هر
مرحله خود ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ چون بشهود
تجلّی برتر
الهی خود
رسیده بخصوص در
شهود های ششم قائم
و هفتم عرش رحمان
و هفت شهود
قوس نزول ) ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ:  ﺒﺎﻟﺘﺴلیم
ﻠﻠﻪ فی کلّما ﻭﺭﺩ
ﻋﻠﻴﻪ  ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ هر( شهود ﺣﺎل
ﻮ ﺍﻭﻗﺎتی) که ﺑﺮﻭﻯ
ﻮﺍﺭﺩ میشود ﭼﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم
مسلّم ﻮ ﺗﻮﮐﻞ ﮐﻪ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ ﺗﺎ ﻫﺮ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍلهی
أﻧﺠﺎم ﺒﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﺑﻨفع اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﻭﻫﺮﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.و
ابلاغ مقام الوهیت
روح سالک شاهد
را بنماید . ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ برای
سالک ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﻳﺮ
ﺷﺪ ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
قائم ﺪﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩ
که در تولد
نسخ بهتر فصل
نوع بشری بجهان
با کرامات
بالفعل و
بالقوّه
بیشتری معاد و
بازگشت مجدد
مییابد. تا
دنباله سلوک و
شهود تا قائم
را موفق گردد. ﮔﺮﭼﻪ
تنها ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫند ﺳﺎﻟک
هرﮔﺰ ﻧﺎﺭﺍضی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭﺣتی غیض ﻭﻏﻀﺐ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ (ﮐﻈم
غیض) ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻮل
ﻮﺍﺭﺳﺎلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻟﻬﺎم ﻮﭘﻴﺶ
آﻣﺪ ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻧﺪگی ﺮﻭﺯﻣﺮّﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺍلهی
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﺮﺍ
ﺗﺼﺮﻳﺢ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻣﻴﻥ
ﺒﺎﺮ ﻗﺎﺋم ﺪﺭ( ﻧﺰلت
ﺍُﺧﺮﻯ) ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍلهی اﺑﻠﺎغ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
مانند آنچه
برای محمد دست
داد . که جبرئیل
همان شهود نور
قائم که محمد
کشف کرده بود؛
ولی مسیح تنها
عرش جبرئبل را
از پائین دیده
بود. که بمحمد
گفت (اقرأ
بأسم ربّک )
بنام ربّ خودت
قائم روح
القدس دیده
شده مشهود ، و
ربّ نادیده
رحمان ابلاغ طریقت
جدید رسیدن
سالکان پیرو اولیای
محمدی بشهود
های ششم و
هفتم احتمالی
است. و الاّ تا
خداوند الله
ربّ الأرباب بین
نهایت ربّ
النوع عظیم تر
از یکئیگر و
از رحمان عظیم
تر تا الله
برای تمامی ارواح
بشری آماده تربیت
و شهود
میباشد. و
بقول پیامبر بی
نهایت بهشتهای
برتر از دیگری
هستند تا به
الله رسید. و
همان( أهوی )
اهورمزدای
زردشتی قوم
قریش وهر دو
نیز یعنی این
مقام نوری که
شهود کردی
(اله ووسیله
تألّه )هست
ولی خداوند
الله نیست . که
خداوند (هو )
بیرون ازهستی نمیباشد.
که خداوند (هو)
خود صادر
کننده الله درهستی
میباشد. نظریه
شهودها وتجلّیات
الهی و جبروتها
تا خداوند هو
در( عمّاء
هاهوت) غیر از
طبقه بندی های
علمای مادی از
امور فضا میباشد.
اینان از
انواع پیشین
با خبر هستند
ولی از انواع
آینده تا
أبدیّت بی
انتها با خبر
نمیباشند. و
تنها برای ارواح
انسانهای
سالک طبقات
بهشتی ونوعی و
جبروتها مطرح
میباشد. وتنها
با سلوک الهی میتوان
بچنان
أبدیّتی رسید.
و الاّ بدون
سلوک سلسله
دراز
(کارماها) و
قهقراها و
لغزیدن روح بسطوح
انواع حقیر
پیشین نسخ و
مسخ و فسخ و
رسخ و وسخ أزلیّت
گذشته ها را ارواح
غیر سالک تکرار
میکنند. تا
باز بنوع بشری
و سلوک الهی تا
قائم و رحمان
و الله در
مطلق أبدیّت
رسید زیرا
بازگشت همه را
بسوی الله
گفته اند.

632 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 201 ﺑﺤﺎﺭ)ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ  ﺃﺭﺃﻳﺖ ﺍﻥ
ﻠم ﻴﮑﻥ اﻟﺼﻮﺕ
ﺍﻟﺬﻯ ﻘﻠﻨﺎﻟﮑﻢ
ﺍﻧّﻪ ﻳﮑﻮﻥ ﻤﺎ
ﺃﻧﺖ ﺻﺎﻧﻊ؟  ﺍﮔﺮ
ﺻﺪﺍئی ﺮﺍ ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻥ ﺒﺎ ﺷﻤﺎ ﺻﺤﺒﺖﮐﺮﺩﻩﺍم
ﺒﺘﻮ ﺑﺮﺳﺪ ﻭﺑﺸﻨﻮﻯ
ﭽﻪ ﺧﻮﺍهی کرﺩ؟.ﻣﻮﺿﻮع
ﺼﺪﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﻭﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍل ﺨﻠﺴﻪ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
صمدیّت ﺪﺭ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﺴﺎﻟک
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺣﻮﺍل
اﻭ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺳﺎﻟک
اﺯﻧﻈﺮ داوری ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ ﺼﺪﺍئی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷتی ﭽﻪ
ﺧﻮﺍهی کرﺩ؟ﭘﻴﺮﻭ
ﭘﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻤﺎ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭﮐﺴﺐ
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﻧﻤﺎﻳم
اﻣﺎﻡ ﺳﭙس ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ:
هو ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺘﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﺬﺑح  ﺑﺨﺪﺍ ﺍﻳﻥ
همان ﻤﻌنی ﺘﺴﻠﻴم
اﺳﺖ ﻭﺍﻟّﺎ ﺟﺰﻫﻠﺎﮐﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﺩﺳﺖ ﺑﺮ ﮔﻠﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻤﺎﻟﺪ. ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﭙﻴﺮ ﻭ ﺎم
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺭسی أﺣﻮﺍل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻳﺎ ﻋﻠﺖ ﺗأﺧﻴﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﻭﮐﺴﺐ ﭼﺎﺭﻩﺍﻯ
اﺯﭘﻴﺮﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﻬﺮﭼﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻳﻌنی هرﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍلهی گفت ﻭﺍﻟّ
ﺎﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﻤﻴﺮﺩ
ﻭﻳﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﻭ
ﻣﺮگ ﺒﺎﻫﻠﺎﮐﺖ
ﻭﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ
در کارماهای
حیوانی اﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
اﻧﺴﺎﻥ اﺯ ﺳﺮ ﺑﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﺨﻮﺩﺵ ﺳﺨﺖ
ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ ﻭﻳﺎ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰﻭﺩﺭﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﻣﺪﺍﻭم ﺪﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
بود ﻭ ﺍﮔﺮﭼﻨﻴﻥ
غیر ﻣﻮﻓقی ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ
در مرگ قبل از
مرگ بفرمان شهود
پنجم مصطفوی ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﺑﻨفع اﻭ ﺍﺳﺖ
که زودتر
بقائم میرسد. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺨﺖ ﻣطیع
اﻣﺎم ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ هر
غیر سالکی در
هر دین و
مذهبی ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍلهی مناسب
مشکلات روانی
او ﺒﻮﻯ ﻤﻌﺮفی ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺭصورت
پیر کامل آﻏﺎﺯﻳﻥ
الهیر ﺒﺮﺍﻯﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﺑﺎﺯ (ﻫﻠﺎکت
) ﺑﻤﻌنی ﺤﻠق آﻭﻳﺰﻯ
ﺩﺭ ﻳک ﺨﺮﻭج اﺯ
ﺭَﺣِم ﻤﺎﺩﺭﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭﻳک ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
تکامل ﺭﻭحی ﺒﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﮐﺴﺐ
ﺑﺮﺗﺮﻯ اﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺠﻬﻨﻤﻰ
ﻭ فسق ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻧﻮعی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ژنتیک ﺭﻭحی
هرﮔﺰ ﻣﺮگ ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ ﺍﺑﺪ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭح با
ماهیّت الهی
مدام ﺪﺭ ﺗﻠﺎﺵ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع تحت ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﻮ انواع جمادی
أتمی و
مولکولی بوده ﺗﺎ
پس ﺍﺯ ﻭﺻﻮل ﺒﻔﺼﻮﻝ
انواع گیاهی و
حیوانی و هزار
و أندی فصول
نوع بشری و
نژادهائی که
میشناسیم به ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
الهی ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻯ
مورد بحث
پیامبران و
اولیای الهی
زنده آﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﻫﺮﺑﺎﺭﺩﺭﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰنیرومند
بالفعل و
بالقوّه ﺩﺭﺟﺴم
ﻮﺫﻫﻥ ﻮﺭﻭﺍﻥ ﺪﺭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕو
تربیت سلوکی ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع روح
القدس ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﭘس ﺍﺯﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ سال ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺑﻬﺸت
سوم در سایه
عرش رحمان ﺑﺮﺍﻯ
تولد فرشته
گونه ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺟﻌتی ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
به (ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ)ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺘﺎ ﺍﺑﺪ ﻭﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ اﺟﺮﺍﻯ ﻔﺮﻣﺎﻥ
أﺯﻟﻰ (ﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ)
و شدن بتدریج ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺩﺭﻫﺮ
ﻧﻮعی که ﻫﺴتی
کامل ﺒﺸﻮ ﻭﺑﺘﺪﺭیج
ﻮهر روحی ﺩﺭ ﻫﺮﻧﻮع
چنان ﺨﻮﺍﻫﺪ (ﺷﺪ).

(ﻣﺠﻠﺴﻰ)
قشری ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻥﺤﺪﻳث
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋم آﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻳﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ
ﺻﺪﺍئی آﺳﻤﺎنی
روبرو ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻧﺪﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﻋﻠﺎم ﻈﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ بجهانیان
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ مجلسی
تفسیر میکند و
ﻣﺎ دعای (ﻋﺠّل اﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎلی ﻔﺮﺟﻪ) ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭ معنی اینکه
اگر ﺍﻳﻥ ﺼﺪﺍ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺑﺸﻤﺎ ﺭﺳﻴﺪ ﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ (ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺑﺪﺳﺖ) ﺑﺮﺍﻯ ﺤﻤﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋم آﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﮑﺠﺎ ﺧﻮﺍهی ﺮﻓﺖ؟.
ﻭلی ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻘﺒل اﺯ ﺍﻳﻥ ﺤﺎﻝ
بمعنی ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻤﺎ ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺒﺮﻯ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻰ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ همان ﺘﺴﻠﻴم
اﺳﺖ.ﻭلی ﻤﺠﻠﺴﻰ
ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
(ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩ) ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ زنده ﺰﻣﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
امام ﺁﺷﮑﺎﺭﻯ ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﭘس ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩم ﻤﺸﺨﺺ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع اﻳﻥ
ﺼﺪﺍ ﺩﺭدل ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﺒﻘﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪ
و ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ جبرئیل ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻘﺎﺋﻢ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم ﻮﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﻘﺮﺍﻥ ﺩﺭ(ﻧﺰلت
ﺍﺧﺮﻯ) ﻳﺎ ﺩﺭ ﻧﺰﻭل
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺎﺭ ﺩﻭﻡ
ﺍﻳﻥ علامت ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ کاﻣل
الهی اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ اﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎل اﻳﻤﺎنی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻘﺒﻞ ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم اﻣﺎم
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﺷﻤﺸﻴﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
کشتن ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺒﺮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺭ ۵۵ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﭼﻮﻥهرﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻤﮑﺘﺐ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎن
أﻋﻠﺎم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ.ﻫﺮﮐس ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ
ﻣﻮفق ﺒﺘﮑﺎﻣل ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻏﻴﺮ
ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﻭحی ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻯ
ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎﻧﻮﺍع
ﺒﺪﺗﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﺯ ﻧﻮ ﺷﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ ﺪﺭک
ﭙﻴﺎﻣﻬﺎﻯ الهی
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻗﺎﺋم
اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺧﻮﺩ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺘﺮﺗﻴب ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯﮔﻮﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
غیر ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
فرشته گونه آﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭﺣﮑم ﻤﻴﻤﻮﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭼﻪ ﺩﺭﻋﻘل
ﻮﺯﻳﺒﺎئی ﺼﻮﺭﺕ
و سیرت اخلاقی
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺟﺴمی
ﻮﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭﺣﻰ
خواهد بود .

633 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 201ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺨصی
اﺯ ﺑﺪ ﮔﻮﻳﺎﻥﻣﻮﻟﺎ
علیّ ﺒﻮﺩ.ﻭﻳکی
اﺯﭘﻴﺮﻭﺍﻥ اﻣﺎم
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭلی ﺒﺪﮔﻮﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻳﻤﺎنی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺰﺑﺎنی
ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﺎفی
اﺳﺖ؟ ﺍﻣﺎم ﭙﺎسع
ﻤﻴﺪﻫﺪ: أﻣﺎ
ﺗﺴمع ﻘﻮل اﻟﻠﻪ
ﻓﻠﺎ ﻭ ﺭﺑّک لا
ﻳﻮٴﻤﻨﻮﻥﺣتی ﻴﺤﮑّﻤﻮک
ﻔﻴﻤﺎ ﺷﺠﺮ ﺑﻴﻨﻬﻢ
ﻫﻴﻬﺎﺕ ﻫﻴﻬﺎﺕ
ﻭﻟﺎ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﺣتّی
ﻴﮑﻮﻥ اﻟﺸکّ فی
اﻟﻘﻠﺐ ﻭ ﺍﻥ ﺼﺎم
ﻮصلّی  ﻣﮕﺮ
ﮐﻠﺎم ﺨﺪﺍ ﺭﺍﻧﺸﻴﺪﻯ
ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻥ اﻳﻤﺎنی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻣﮕﺮ ﺗﻮﺭﺍ
ﺩﺍﻭﺭ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﻤﻄﻠق
ﺒﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
اﻳﻤﺎنی ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭﻫﻴﻬﺎﺕ
ﻭﻣﺤﺎل اﺳﺖ.ﻭﺑﺨﺪﺍ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻣﺎﺩﺍﻣﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺪکی ﺘﺮﺩﻳﺪ
ﺩﺭﺩل ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺍﻳﻤﺎنی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺭﻭﺯﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻮﺍﻗﻌﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ (ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ)
ﻭ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻤﻮﻟﺎعلیّ
ﻨﻴﺰ ﻧﺎﺳﺰﺍ ﻧﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻧﻤﺎﺯ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻗﺒﻮل ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ ﻮﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎ ﺗﻤﺎم ﻘﻠﺐ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭیک ﺸﻬﻮﺩ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﻣﺪﺍم ﻨﻴﺰ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮک اﺣﺘﻤﺎلی ﺒﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ(ﺻﻮﻡ)
ﺍﻭ ﺑﻤﻌنی ﺮﻭﺯﻩ
ﺷﮑﻢ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﺍﻭﻡ) ﻭﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
أﺳﺎمی اﻧﻮﺍع
عباﺩﺕ ﺑﺎﺯ ﻫﻤگی
ﺒﻤﻌنی اوم ﻮ ﺗﻮﺳّل
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍلهی اﺳﺖ. ﻭﺍﺯ
ﻏﺬﺍ ﻭﺣتی هوﺳﻬﺎ
ﻭﺩﻧﻴﺎﻯ ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﮕﺬﺭﺩ. (ﺻﻠّﻰ)
ﻧﻤﺎﺯ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻨﻤﺎﺯﻫﺎ ﺑﺪﻭﻥ
(ﺻﻠﺎﺕ) ﻭ ﺻﻠﻪ
ها ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯ الهی
ﻨﻴﺴﺖ.ﭼﻪ (ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺤﻀﻮﺭﻯ) ﺩﺍﺋم
کناﺭ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻳﺎ (ﺣﻀﻮﺭﺫﻫﻨﻰ)
ﻭﺗﺨﻴّل اﺯﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮل الهی
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥﺴﻠﻮک
الهی اﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

634 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ۲۰۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻳﻚ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﮐﻪ ﮔﻔﺖ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺭﺳﻴﺪم
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺸﻤﺎﺭﺍ
ﭼﻨﻴﻥ ﻴﺎﻓﺘﻢ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺑﺮﺍﺯ ﺗﻨﻔﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺑﺎﻫم اﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩ:  ﻤﺎ ﺍﻧﺖ
ﻭ ﺫﺍﻙ ﺍﻧّﻤﺎ ﮐﻠّﻒ
ﺍﻟﻨﺎس ثلاثة ﻣﻌﺮﻓﻪ
ﺍﻟﺄﻣﺎم ﻮ ﺍﻟﺘﺴﻠﻴﻢ
ﻟﻬم ﻔﻴﻤﺎ ﻳﺮﺩ
ﻋﻠﻴﻬﻢ ﻭﺍﻟﺮﺩّ
ﺍلیهم ﻔﻴﻤﺎ ﺍﺧﺘﻠﻔﻮﺍ
ﻓﻴﻪ  ﺍﻳﻥﻤﻮﺿﻮع
اﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﭼﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃی ﺒﺸﻤﺎ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﺮﺩم ﻤﮑﻠّﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺴﻪ
ﮐﺎﺭ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻳکی ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺍﻣﺎم
ﺨﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ ﺘﺴﻠﻴم
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭﺍﻧﭽﻪ
ﺑﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺳﻮم
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺎﻣﺎﻡ
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮفی اﻣﺎم ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭﻧﻪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻣﺎم ﺒﺨﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻪ ﺍﻭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی هرﻋﺼﺮ ﺩﺭﮔﻤﻨﺎمی
ﻮﻋﺰﻟﺖ ﻭ ﮔﻮﺷﻪ
ﮔﻴﺮﻯ هستند .ﻭﺣتی
ﺒﺪﻭﻥ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻗﺒلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺎﻟکی
ﺮﺍ ﻧمی ﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎمل ﻮﻋﻘﺪ
ﭘﻴﻤﺎنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺴﻠﻴﻢ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺪﻫﺪ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺒﺤث ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ.
ﭼﻪﺭﺳﺪ ﺑﺸکّ ﻮﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
أﻣﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ أﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻳﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
نهی ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻭﺭﻯ
ﻮ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﺍﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ.
ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻋﻤل
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﻣﺪﺍم
آﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﻧﺰﺩ ﺧﻮﺩ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﺣﻮل ﻮ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﺑﺮ آﻧﻬﺎ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪ ﺑﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﮕﻮﻳﺪ.

635 -  ﺩﺭﺣﺪﻳثی
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ۲۰۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﻴﺎ ﺳﺎﻟﻢ
ﺍﻥّ اﻟﺄﻣﺎم
هاﺩ ﻣﻬﺪﻯّ ﻟﺎ
ﻳﺪﺧﻠﻪ ﺍﻟﻠﻪ فی
عماء ﻭﻟﺎ ﻳﺤﻤﻠﻪ
ﻋﻠﻰ ﻫیئة  ﻟﻴس
للناس ﺍﻟﻨﻈﺮ فی
ﺃﻣﺮﻩﻭﻟﺎ ﺍﻟﺘﺨﻴّﺮ
ﻋﻠﻴﻪ ﻭﺍﻧّﻤﺎ
ﺍُﻣﺮﻭﺍ ﺑﺎﻟﺘﺴﻠﻴم
ﺍﻯﺴﺎﻟم
ﺒﺪﺍﻥ که ﻫﺮ ﺍﻣﺎم
هادﻯ ﻮ ﻣﻬﺪﻯ اﺳﺖ
(ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ) ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳکی
ﻮ ﺑﻴﺨﻴﺮﻯ ﻘﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺤﺎلی ﺪﺭ ﻧﻤﻰ
ﺍﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺨﻄﺎ
ﻭ ﺑﺪﻯ ﺒﺮﻭﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩم ﻨﻴﺰ ﻫﻴچ
ﺮﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻣﺎم
ﺪﺭﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﻴچ ﻤﻘﺎمی ﺮﺍ
ﺑﺮ ﺍﻭ ﺗﺮﺟیح ﻨﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺠﺰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻣﺎم
ﺨﻮﺩ ﺗﺮﺟیح ﻨﺪﻫﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺎﻥ ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺍﻣﺎم
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﺗﺴﻠﻴم
اﻣﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮحَقّ
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﻬیچ
کسی ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺟﺎئی ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺍﻣﺎم
اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ خود
ﻫﺎﺩﻯ هداﻳﺖ ﺷﺪﻩﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍلهی اﺳﺖ.

636 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ۲۰۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻪ ﻗﺮﺍﻧﻰ:  إنّ اﻟﺬﻳﻥ
ﻘﺎﻟﻮﺍ ﺭﺑّﻨﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ثُمّ اﺳﺘﻘﺎﻣﻮﺍ
ﺗﺘﻨﺰّل
علیهم اﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﺃﻥ لا ﺗﺨﺎﻓﻮﺍ
ﻭﻟﺎ ﺗﺤﺰﻧﻮﺍ  ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺧﺪﺍﻳﻤﺎﻥ
(ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮکی اﺯﺧﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ)
و هدف سلوک
الهی برای دیدار
ربّ خود گفتند
ﻭ ﺳﭙس ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ
( ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺘﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻘﺎﺋﻢ) ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺮآﻧﻬﺎ ﻧﺎﺯل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ (ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯﺎلهی ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ
تا بدیدار
قائم برسند ) ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﺪﺍم ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﺘﺮﺳﻴﺪ ﻭﺍﻧﺪﻭﻩ
ﮔﻴﻥ ﻨﺒﺎﺷﻴﺪ (ﻭﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
مقدماتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﻳک ﺒﺮﺍﺕ
ﻭﻣﮋﺩﻩ ﺍلهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻨﺒﺎﺷﻴﺪ
ﻭ ﺑﺴﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻴﺪ
ﻭﻧﺘﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﻃل ﻮﻳﺎ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺘﻌﺒّﺪﺍﻥﻭﺣتی
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ برتر و ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﺴﻠﻴم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻄﻤﺌﻥ ﻨﻴﺰ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻭ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﺎ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻧﻬﺎ
الهی اﺳﺖ ﻭﻳﺎ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻋُﻤﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺒﺎﻃل ﻤﻴﮕﺬﺭﺩ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺪﻧﺒﺎل
آﻳﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ:  هُم
اﻟﺄﺋمة ﻭﻳﺠﺮﻯ
ﻔﻴﻤﻥ اﺳﺘﻘﺎم
ﻤﻥ ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ ﻭﺳﻠّم
لأﻣﺮﻧﺎ ﻭﮐﺘم ﺤﺪﻳثنا
ﻋﻨﺪ ﻋﺪﻭﻧﺎ ﻭﻟم
ﻴﺸﮑّﻮﺍ ﮐﻤﺎ ﺷﮑّﮑﺘﻢ
ﻓﺎﺳﺘﻘﺒﻠﻬﻤﺎ
اﻟﻤﻠﺎﺋکة ﺑﺎﻟﺒُﺸﺮﻯ
ﻤﻥ اﻟﻠﻪ ﺑﺎﻟﺠنّة
ﺍﻳﻨﺎﻥ
که (ﺧﺪﺍ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﻭﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋم ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ)
ﻫﻤﺎﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
هستند (ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی اﻭم
کننده ﻭ ﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ)
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭼﻨﻴﻦ
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺸﻌﺎع ﻮ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺪﺍﺭﻧﺪﻩ
ﺷﻌﺎع ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎ ﺻﻮﺭتی ﻨﻮﺭﺍنی
ﻮﻗﺎﺑل ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
دیگران ) ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
أﻣﺮ ﻣﺎ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ
ﺿﻤﻨﺎ

ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻤﺎﺭ ﺍﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻤﺎ ﭘﻨﻬﺎﻥ کرﺩﻧﺪ
.پس ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ (ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ آﻧﺎﻥ) ﻭﻳﺎ
نیز ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻔﺮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﺩﺭ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺍﺣﻮﺍل
آﻧﻬﺎ ﻣﮋﺩﻩ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺩﺭﺳتی ﺮﺍﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ) ﻭﻣﮋﺩﻩ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻫﺮ ﻳک اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﻬﺸت هاﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎتی
هستند ﮐﻪ ﻧﺼﻴﺐ
آﻧﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮ ﻗﺪ ﻣضی
ﺃﻗﻮﺍﻡ ﮐﺎﻧﻮﺍعلیّ
ﻤثل ﻤﺎ ﺃﻧﺘم علیه
ﻣِﻥ اﻟﺪﻳﻦ ﻓﺎﺳﺘﻘﺎﻣﻮﺍ
ﻭ ﺳﻠّﻤﻮﺍ ﻟﺄﻣﺮﻧﺎ
ﻭ ﮐﺘﻤﻮﺍ ﺣﺪﻳثنا
ﻭﻟم ﻴﺬﻳﻌﻮﻩ ﻋﻨﺪ
ﻋﺪﻭّﻧﺎ ﻭﻟم ﻴﺸﮑّﻮﺍ
ﮐﻤﺎ ﺷﮑﮑّﺘﻢ  ﻓﺎﺳﺘﻘﺒﻠﻬم
اﻟﻤﻠﺎﺋکة ﺑﺎﻟﺒُﺸﺮﻯ
ﻤِﻥ اﻟﻠﻪ ﺍﻟﺠنّة
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
اوم کنندﻩ ﭼﻮﻥ
ﺸﻤﺎ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻴﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺩﻳﻦ (ﻳﻌنی
آئین و ﺮﻭﺵ
عبادی ﻮﺳﻠﻮک
الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ
اند  ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻣﺬﻫبی
غیر ﺳﻠﻮکی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ)
ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﻭﺻﺒﺮ(
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮقیام ﻗﻴﺎﻣﺖ
گونه ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم أﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ
(ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ)
ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ. ﻭﺣﺪﻳث
ﻣﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﮐﺘﻤﺎﻥ
کرﺩﻧﺪ (ﺳﺎﻟک ﺘﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻮﺗﺴﻠﻴم
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﻴچ کس ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺗﺎ ﻋﺪم ﻤﻮﻓﻘﻴﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﺑﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﭘﻴﺮ ﺑﺤﺴﺎﺏ ﻧﻴﺎﻳﺪ)
ﻭﻧﺰﺩ ﺩﺷﻤﻥ ﻤﺎ
(ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
قشری ﻮآﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻫﺮﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﭼﻮﻥ ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺩﺷﻤﻥ
ﭙﺮﺳﺘﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﺪﺍ)
ﻭﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭﺷﻚ
نمودید ﺍﻧﻬﺎ ﺍﻳﻥ
ﺘﺮﺩﻳﺪﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﻨﻤﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﮋﺩﻩ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﻧﺠﺎﺕﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺩﻧﺪ ( که ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند) ﮐﻪ ﺑ ﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﻤﻴﻥ
ﺮﺑّﻨﺎ الله ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻳک
ﺘﻌﻬّﺪ ﺳﻠﻮک ﻤﻴﺸﻮﻧﺪﻭ
ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﻭﺻﺒﺮ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭامامان ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺪﻭﺍﺯﺩﻩ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ آﺷﮑﺎﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ(ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ)
ﻳﻌنی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺸﻌﺎع ﻨﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﭘﻴﺮﮐﺎﻣل الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﺷﻌﺎع ﻨﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍلهی اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺸﺎﺭتی اﻟﻬﻰ
ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم ﻨﻴﺰ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ ﻤﻠﮑﻮتی
هستند ﮐﻪ ﻣﮋﺩﻩ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ دلیل ﻧﺠﺎﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﻟﻴل ﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻮ
ﺍﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺒﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺸتی
ﻮﻣﻘﺎمی
الوهیّت الهی
میباشند .

ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ۲۰۲ﺑﺤﺎﺭ)ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﻤﻥ ﺴمع ﻤِﻥ
ﺮﺟل ﺃﻣﺮﺍ ﻟم ﻴﺤُﻄ
ﺒﻪ ﻋﻠﻤﺎ ﻓﮑﺬّﺏ
ﺑﻪ ﻭ ﻣِﻥ ﺃﻣﺮﻩ
ﺍﻟﺮﺿﺎ ﺑﻨﺎ ﻭﺍﻟﺘﺴلیم
ﻠﻨﺎ ﻓﺎﻥّ ﺬﻟک
لا ﻳﮑﻔﺮّﻩ  ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺍﻣﺮﻯ
ﺮﺍ ﺷﻨﻴﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻥ
اﻃﻠﺎع ﻮﺍﻃﻤﻴﻨﺎنی
ﻨﺪﺍﺷﺖ ﻭ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺍﻥ ﻨﻤﻮﺩ ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐسی گفت ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
گرﺩﺩ ﺍﻭﺭﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭ ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل اﺑﻠﺎغ
الهی ﺒﺎﺻل ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭ ﻟﺰﻭم ﺘﺴﻠﻴم
ﺒﺎﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
است .ﻭلی ﺒﻘﻮل ﻤﺠﻠسی
قشری ﺒﺎﻳﻥ ﺪﻟﻴﻞ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻧﮑﻨﻴﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻭﮔﻔﺘﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﺭ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻭ ﺑﺮ حقّ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻭﺭﻯ اﺯ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﮐﺮﺩ ﻭﻣﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ ﭼﺮﺍ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﻓﺮﺍﻭﺍنی اﺯ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺭﺍ بی اﺳﺎس ﻭﺑﺎ
ﺻﻄﻠﺎح (ﺨﺒﺮ ﻭﺍﺣﺪ)
می ﺨﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺮﺍ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﮐﺸﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ (ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮﮐﻰ)
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺗﺼﺪﻳق
از ﺪﻭﺭ ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﺩﻧﻴﺎ ﻫﺮﮔﺰ ﺧﺎلی
اﺯﻣﻌﺼﻮم ﻨﻴﺴﺖ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺍلهی
ﺰﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﻤﺴﺘﻮﺭ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍرﺩﻫﻤگی
ﻤﻌﺼﻮم هستند .ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺒﺎﺻل ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭﺳﻠﻮک
الهی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﭼﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩل ﺨﻮﺩ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻌﺼﻮم ﺒﮑﻨﻨﺪ
ﻳﺎ ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺁﻳﺎ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻭﻯ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻤﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﮐﺴﺎنی
هست ؟

637-  ﺪﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ
203ﺑﺤﺎﺭ) ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻗﺪﺍﻓﻠح ﺍﻟﻤﺴﻠﻤﻮﻥ
ﺮ ﺍﮐﻪ ﺳﻪﺑﺎﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﻓﺰﻭﺩ:  إنّ اﻟﻤﺴﻠﻤﻴﻥ
هم اﻟﻤُﻨﺘﺠﺒﻮﻥ
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻫم
أﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﺤﺪﻳث
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
همان (ﻣﻨﺘﺠﺒﻮﻥ
ﻨﺠﻴﺐ) ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺣﺪیث
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻣﻨﺘﺠﻮﻥ
ﻴﻌنی ﻨﺠﻴﺐ ﺷﺪﻩﮔﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم گرﺩﻳﺪﻩ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸته ﺑﺨﻠق
هستند . ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﻫﻤم
أکنوﻥ ﺒﺎﺷﻬﻮﺩ
ششم ﻗﺎﺋم اﺳﺖ.ﻭﺍﻧﺎﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺪﺭ ﺗﺴلیم
ﺒﺎ ﺳﺎلک ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺍلهی ﺰﻣﺎﻥ
هستند  ﮐﻪﭼﻮﻥ
ﺒﺨﻠق ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭ ﺫﮐﺮ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮکی ﻭﺗﻌﻠﻴم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک الهی اﺳﺖ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺑﺎﻃنی ﻮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی هستند .ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﻌﻠم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. (ﻧﺠﻴﺐ) ﻭﺷﺮﻳﻒ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﻥ ﻨﻘﻴﺐ
ﻭﺳﺮﮐﺮﺩﻩ ﻭﺭﻫﺒﺮ
ﻗﻮمی ﺸﺪﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ
ﺩﺭ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﺭﻋﻮﺍﻟم
ﻤﻠﮑﻮﺕ اﻟﻬﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
(ﻧَﻘﺐ)ﺑﺰﻧﺪ ﻭ ﺗﺤﻘﻴق
کند ﻭ (ﻧَﻔَﻖ) ﺑﺴﺎﺯﺩ
ﻭ ﺭﻭﺯﻧﻪﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻮﺭﻭﺩ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ
ﺑﻌﻮﺍلم ﻤﻠﮑﻮتی
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ کسب ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻧﺠﻴﺒﺎﻥ
ﺪﺭﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺳﺮﺷﻨﺎس إلیت ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻨﺠﻴﺐ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 638 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ203ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
آﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ:  ﺃﺗﺪﺭﻭﻥ
ﻤﺎ ﺍﻟﺘﺴﻠﻴﻢ
؟ﻫﻮ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﺄﺧﺒﺎﺕ
ﻗﻮل اﻟﻠﻪ ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﺁﻣﻨﻮﺍ ﻭﻋﻤﻠﻮﺍ
ﺍﻟﺼﺎﻟﺤﺎﺕ ﻭﺃﺧﺒﺘﻮﺍ
ﺍلی ﺮﺑّﻬم  ﺍﻳﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﺗﺴﻠﻴم ﭽﻴﺴﺖ؟
ﻭﺳﭙس ﺍﻓﺰﻭﺩ ﺑﺨﺪﺍ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ (إﺧﺒﺎﺕ)
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
آﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭﻋﻤل
ﺼﺎﻟح کرﺩﻧﺪ ﻭ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ
( إﺧﺒﺎﺏ ﻭ ﻋﺰﻟﺖ)
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک الهی ﺨﻮﺩ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﺍﺯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺠﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﻭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎل کرﺩﻧﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم اﻣﺎﻡ
ﻭﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل ﻮﺍﻓﮑﺎﺭﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍلهی ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
گوﻳﺶ ﻓﺎﺭﺳﻰ (ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻥ)
زبان دری قوم
قریش زردشتی
باشد ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺍﺋﻢ
ﺳﺎﮐﺖ ﻭ ﺑﻴﺤﺮﮐﺖ
ﭼﻮﻥ ﺒﺨﻮﺍﺏ
افسانه أهل
کهف مسیحی ﺭﻓﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی ﺨﻮﺩ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

639 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 204ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ:  إنّ ﻘﺮّة
ﺍﻟﻌﻴﻥ اﻟﺘﺴﻠﻴم
اﻟﻴﻨﺎ ﺃﻥ ﺘﻘﻮﻟﻮﺍ
ﻟﮑلّ ﻤﺎ ﺍﺧﺘﻠﻒ
ﻋﻨّﺎ ﺃﻥ ﺗﺮﺩّﻭﺍ
ﺍﻟﻴﻨﺎ  ﺗﺴﻠﻴم
اﺯ (قُرّه ﭼﺸﻢ) ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﺴﻠﻴم ﺑﻤﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺎ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻳﺎﻓﺘﻴﺪ
ﺑﻤﺎ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.
(ﻗُﺮة ﻋﻴﻦ)ﭼﺸم
ﺮﻭﺷنی ﻮقُرّه
ﮔﻴﺮﻯ و تمرکز ﺒﭽﺸم
ﺪﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻟﻬﻰﻫﻨﮕﺎﻣﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ و
توسّل به ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
هفتگانه الهی ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ
ﺨﻮﺩﺩﺭﻫﻨﮕﺎم
عباﺩﺕ ﺣﺎﺿﺮ و
حضور ذهنی ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﻮﺍقعی ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
ﻘﺴﻤﺖ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻫﻤﻴﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺪﺭ ﻫﻨﮕﺎم عباﺩﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی ﻨﻈﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺪﻭﻥ هر ﻣﻄﻠبی
ﺨﻮﺩ عین ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻧﻈﺮ ﺑﮑﻌﺒﻪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ثوﺍﺏ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﺴﻠﻴم
سالکان درهر ﺯﻣﺎﻥﺗﺎ
ﻭﻗتی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻘﺎﺋم
ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﺮﺳﻴﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮفع هرﮔﻮﻧﻪ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻭﻧﮕﺮﺍنی ﻮ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺍﺯﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺩﻳنی ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍلهی ﻮ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل هرﭼﻪ
ﮐﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
سالک ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﺑﺪﺍﻥ
نیز عمل ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﺍﻳﻥ همان ﺘﺴﻠﻴم
اﺳﺖ. ﭼﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ. قرّه
همان خورّه زردشتی
سالکان قریش
زردشتی
میباشد که
بدنبال کیان خورّه
خود میرفته و
میروند. و محمد
زردشتی چون
بشهود چهارم
ایلی یا علیّ
و ایلیای رسید
دستور توسّل
عبادی با نور
مرتضوی چهارم اکتشافی
عیسی مسیح شد
و جون زمینه
قبلی از
کرامات
بالفعل از
تولدات پیشین
داشت بشهود پنجم
نور مصطفوی
اکتشافی مسیح
رسید. و بقول
محمد که با
کمک مسیح بود
که بنجات رسید
چون بشهود مصطفوی
رسید . و محمد
سوشیانت دوم
زردشت با
ادامه خورّه
گیری با
نورمصطفوی
مسیح بنور شهودی
ششم قائم روح
القدس رسید که
سوشیانت سوم
زردشت است. و محمد
خود کاشف نور
قائم و خود
نیز تجسّم انسانی
مقام الهی ربّ
الفصل مصطفوی شد
. اصطلاحاتی
چون غُرّه و
چشم قرّه رفتن
و قرین در مقام
الهی و غیره
همگی از ریشه لفظ
خورّه سلوکی
است .   ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 204 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﺃﺗﺪﺭﻯ ﺒﻤﺎ
ﺍُﻣﺮﻭﺍ؟ ﺍُﻣﺮﻭﺍ
ﺑﻤﻌﺮﻓﺘﻨﺎ ﻭ ﺍﻟﺮﺩّ
ﺍﻟﻴﻨﺎ ﻭ ﺍﻟﺘﺴلیم
ﻠﻨﺎ  آﻳﺎ ﻣﻴﺪﺍنی
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩم ﻮ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﭽﻴﺴﺖ؟ ﺗﺎ (ﻣﻌﺮﻓﺖ)
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭﺑﻤﺎ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻭﺗﺴﻠﻴم
گرﺩﻧﺪنخست ﻤﺎ
ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺮﺍلهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭﺳپس
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻮﺭﺩﻯ
شهودی ﺒﻤﺎ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﺑﭙﺮﺳﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ (ﺍﺣﺎﺩﻳث ) ﻭ
ﻳﺎ ﺣﻮﺍﺩث ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻓﮑﺮﻯ ﻮﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻃنی و الهی ﻮ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺳﻠﻮکی ﺁﻥ
را ﺒﺮﺍﻯ کشف ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍن ﺴﺎﻟک ﻤﻌﻠﻮم
ﺸﻮﺩ. ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎﺣﮑﺎم
ﻮﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﭘﻴﺮ ﺍلهی
اﺳﺖ.

640 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 204 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﻘﺪ ﺃﻓﻠح
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻮﻥ، ﺃﺗﺪﺭﻯ
ﻤَﻥ هم ﻗﺪ ﺃﻓﻠح
اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻮﻥ اﻟﻤﺴﻠّﻤﻮﻥ
إنّ ﺍﻟﻤﺴﻠّﻤﻮﻥ
هم اﻟﻨﺠﺒاء ﻮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻥ
غرﻳﺐ ﻃﻮﺑﺎ ﻟﻠﻐُﺮﺑاء
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮٴﻤﻨﻮﻥ
ﺒﻔﻠﺎح ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﺁﻧﺎﻥ
ﭽﻪ ﮐﺴﺎنی
هستند؟ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻨﺠﻴﺒﺎﻥ
ﻮ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻏﺮﻳﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺤﺎل غرﻳﺒﺎﻥ ﻣﻮٴﻤﻦ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﻏﺮﻳﺐ
ﺩﺭﻏﺮﺑﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺧﻮﺷﺎ ﺑﺤﺎل
غرﻳﺒﺎﻥ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺣﻘﻮق
ﻮﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺻَﺮﻑ
ﻧﻈﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳکی ﻨﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﺎﺋم
غمگین هستند ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻳک ﻮﺍﺳﻄﻪ
ووسیله عبادی ﺍلهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﺷﺮﺍق
ﻮ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم میرﺳﻨﺪ

641 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ204 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  إنّ اﻟﻤﺴﻠﻤﻴﻥ
هم اﻟﻤﻨﺘﺠﺒﻮﻥ
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻫم
أﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﻨﺠﺎﺋﺐ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم اﻳﻤﺎﻧﻰ
(ﻣﻨﺘﺠﺒﻮﻥ) ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺻﺤﺎﺏ
(ﻧﺠﺎﺋﺐ) ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ.
ﮐﻪ (ﻧﺠﻴﺐ ﻭ ﺍﺟﺘﺒﺎﻯ
جذب ) ﺍلهی ﻮ ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
اﻭﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻨﺠﺎﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﺠﻴﺒﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻘﻴﺐ ﻭ ﻣﺤﺘﺮم
اﻟﻬﻰﺩﺭ ﻳک ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺳﻴﺎﺩﺕ ﻭﻧﺒﻮﺕ
ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.(ﻣﻨﺘﺠﺐ)
ﺍﺟﺘﺒﺎﻯ الهی ﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺍﺟﺘﻨﺎﺏﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺍﻣﻮﺭ ﺣﺮﺍم ﻮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺸﺮﻯ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻧﺠﻴﺐ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺷﺮﻳﻒ ﻭ آﻗﺎ ﻭﺳﻴّﺪ
ﻭ ﺁﺭﻳﺎ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﻴّﺪ
ﻧﻮﺭﻯ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﺑﺴﺘﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺎﻫل ﺒﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻡ (أﻫﻞ
بیتی ) ﻭ ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﺣﺎﺿﺮﺍﻥ ﻭﺍﻣﺎﺩﮔﺎﻥ
ﺪﺭﮐﻨﺎﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺯﻳﺮﻋﺮﺵ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭﻧﺠﺎﺑﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ حَقّ اﻇﻬﺎﺭ
ﻧﻈﺮﻫﺎﻯ الهی ﻮ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺩﻳنی هستند.
کاملان الهی
بقول پیامبر
سوار بر
شترهای نجیب و
رام هستند و دیگران
پیاده در
گرمای قیامت و
همان دوره
سلوک بشری خود
و اولیای الهی
سوار بر اسب و
شتر پیش میروند
.

642 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 204ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ  کلّ مَن
ﺘﻤﺴّک ﺒﺎﻟﻌُﺮﻭة
ﺍﻟﻮُثقی ﻓﻬﻮ ﻧﺎﺝ
ﻭﻫو ﺍﻟﺘﺴﻠﻴم  ﻫﺮﮐس
ﺑﺒﻨﺪ ﻣﺤﮑم ﻮﻣﻄﻤﺌﻥ
ﻮ ﻣﺘﻮﺳّل ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻨﺠﺎﺕ
یافته ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﻨﺪ ﻣﻄﻤﺌﻥ
ﻮ ﻣﺤﮑم کدام اﺳﺖ؟
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺴﻠﻴم اﺳﺖ.
ﺑﻨﺪ ﻣﺤﮑﻢ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍلهی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺗﺴﻠﻴﻢ سلوکی ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻃﺒق ﻨﻈﺮ ﭘﻴﺮ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

643 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 204 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻗﻮل اﻟﻬﻰ که ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
إﻥّ اﻟﻠﻪ ﻭ ﻣﻠﺎﺋﮑﺘﻪ
ﻳﺼﻠّﻮﻥ علی اﻟﻨبیّ
ﻴﺎ ﺍﻳّﻬﺎ ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﺁﻣﻨﻮﺍ صلّوا
علیه ﻭ ﺳﻠّﻤﻮﺍ
ﺗﺴﻠﻴﻤﺎ   ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ اﻭ
ﺻﻠﻮﺍﺕ (ﻭ ﺍﺗﺼﺎﻝ)
ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس ﺍﻯ کساﻧﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ آﻭﺭﺩﻳﺪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم کاﻣل
ﺒﻮﻯ گرﺩﻳﺪ. ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  اﻟﺼﻠﺎة
ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﺍﻟﺘﺴﻠم
ﻠﻪ فی کلّ شیئ ﺠاء
ﺒﻪ  ﺻﻠﺎﺕ
ﻭﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮ
نبیّ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﺪﺭﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺑﻪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩ ﻭﮔﻔﺖ.
(ﻧﺒﻰّ) ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺤقّ
و توان ﺘﻨﺒّوء
ﻮ ﭘﻴﺶ ﮔﻮئی ﻴﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﺣﻮﺍل
کنونی و آینده
ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﺴﻠﻴم
کاﻣل می ﻴﺎﺑند.
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎم
گفته ﻫﺎﻯ
کلّی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث  ﻭﺗﻤﺎم ﺠﺰﺋﻴﺎﺕ
دستورﺳﻠﻮکی که
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍلهی ﻴﺎ
ﻗﺮﺍﻥ ﻨﺎﻃق ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.

644 -  ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳثی (ﺝ۲ﺹ204 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻪ ﻗﺮﺍﻧﻰ:  ﻔﻠﺎ ﻭ
ﺭﺑّک لاﻳﻮٴﻤﻨﻮﻥ
ﺣتّی ﻴﺤﮑّﻤﻮک
ﻔﻴﻤﺎ ﺷﺠﺮ ﺑﻴﻨﻬﻢ
ثُمّ لا ﻳﺠﺪﻭﺍ
ﻓﻰ ﺍﻧﻔﺴﻬم ﺤَﺮَﺟﺎ
ﻣﻤﺎ ﻗﻀﻴﺖ ﻭ ﻳﺴﻠّﻤﻮﺍ
ﺗﺴﻠﻴﻤﺎ  ﺑﺨﺪﺍﻳﺖ
سوگند که آﻧﺎﻥ
ﻤﻮٴﻤﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻣﮕﺮ ﻫﻨﮕﺎمی
که ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺧﺘﻠﺎفات
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻨﺎﺭﺍﺣﺘﻰ
ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺪﺍﻭﺭﻯ
(سلوکی )ﺘﻮ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎم ﻔﺮﻣﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺘﺴﻠﻴم
هماﻥ:  اﻟﺘﺴﻠﻴﻢ
ﺍﻟﺮﺿﺎ ﻭ ﺍﻟﻘﻨﻮع
ﺒﻘﻀﺎﺋﻪ  ﺍﻳﻥ ﺘﺴﻠﻴﻢ
ﻳﻌنی ﺮﺿﺎیت ﻭﻗﻨﻮﻉ
قناعت و تسلیم
ﻭﺭﺿﺎی ﻘﻀﺎﻯ
الهی اﺳﺖ. ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﭙﻴﺮ ﺍلهی ﻮ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻳک
ﺘﻮﮐّﻞ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻓﺘﻨﻪ ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺘﻨﻈﻴﻢ ﻭﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺳﺎﻟک ﺒﺪﺍﻥ
ﺮﺿﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺣتی
آﻧﺮﺍ ﻭﺍﺟﺐ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﻋﺬﺍﺏ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.
(ﻗﻨﻮﻉ) ﻗﺎنع ﺸﺪﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺿﺎ
ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺮﺿﺎﻳﺖ
ﺑﻨفع اﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ (ﻗﻀﺎﻯ) ﺍلهی ﺪﺍﻭﺭﻯ
اﻭ ﺩﺭﻳک ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
برای سالک ﭘﻴﺶ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ.ﻭﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑُﺖ
ﻭﺑﺘﻬﺎئی ﻘﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺼﺒﺮ ﻭ ﺗﺤﻤّل ﻮﺗﻌﻘّل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭقُرّه
ﺁﻥ از بشریّت ﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

645 -  ﺩﺭﺣﺪﻳثی
اﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ205ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ :  ﻠﻮ أﻥّ
ﻘﻮﻣﺎ ﻋﺒﺪﻭﺍ
اﺍﻟﻠﻪ ﻭﺣﺪﻩ ﻟﺎ
ﺷﺮﻳک ﻠﻪ ﻭ ﺃﻗﺎﻣﻮﺍ
ﺍﻟﺼﻠﺎة ﻭ ﺁﺗﻮﺍ
ﺍﻟﺰﮐﺎةو ﺣَﺠّﻮﺍ
ﺍﻟﺒﻴﺖ ﻭﺻﺎﻣﻮﺍ
ﺷﻬﺮ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ثمّ ﻘﺎﻟﻮﺍ ﻟشیئ
ﺼﻨﻌﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻭ
ﺻﻨﻌﻪ ﺍﻟﻨﺒﻰّ
ﺃﻟﺎّ ﺻنع ﺨﻠﺎﻑ
ﺍﻟﺬﻯ ﺼﻨﻊ ثمّ
ﻮﺟﺪﻭﺍ ﺫﻟک فی
ﻘﻠﻮﺑﻬم ﻠﮑﺎﻧﻮﺍ
ﺑﺬﻟک ﻤﺸﺮﮐﻴﻥ
ﺍﮔﺮﻗﻮمی
ﻴﺎ (ﮔﺮﻭهی اﻭم
کننده ﺳﺎﻟﻚ) ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺸﺮﻳﮑﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺍﻗﺎﻣﻪ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ ﺍﺗﻴﺎﻥ
ﺰﮐﺎﺕ ﻭﺣج ﺨﺎﻧﻪ
ﺧﺪﺍ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺮﺍ ﺭﻭﺯﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭلی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ ﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮﺩ ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻤﻴﮑﺮﺩ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺩل ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻥ ﻔﮑﺮ ﺭﺍ ﺧﻄﻮﺭ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭﺗﺮﺩﻳﺪﻯ
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺣتّی ﻴﺤﮑّﻤﻮک
ﻮ ﻳﺴﻠّﻤﻮﺍ
ﺗﺴﻠﻴﻤﺎ ﺭﺍﺑﺮﺧﻮﺍﻧﺪ.ﻭﺍﻣﺎم
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺴﻔﺎﺭﺵ
ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﺷﻴﺪ. ﻳﻌنی ﺗﺴﻠﻴم
ﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﺗﻮﮐﻞ ﻭﻗﺒﻮل
ﭙﻴﺶ ﺍﻣﺪﻫﺎ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍلهی
که ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﺼﺒﺮ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎ ﺗﺴﻠﻴم
ﺪﺭﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻴﺎ (ﺳﻠﻮک عملی ﻮ
ﺍﻭم ﻨﻤﻮﺩﻥ) ﻣﻘﺒﻮل
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮک ﻮﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ بی ﭽﻮﻥ
ﻮ ﭼﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﻮﺗﻮﮐﻞ
ﺑﺨﺪﺍ ﻫﺮ ﻃﻮﺭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﭙﻴﺶ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ ﻭ
ﺍﻭ ﺻﺒﺮ ﮐﻨﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ. ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﻮﺍﺳﻄﻪ ﺧﺪﺍ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳق ﺘﺴﻠﻴﻢ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﺴﺎﻟک
ﺪﺭﻇﺎﻫﺮ ﻭ ﺑﺎﻃﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

646 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ (ﺝ۲ﺹ 205 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻥ
آﻳﻪ ﻗﺮﺍﻧﻰ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ ﺗﺴﻠﻴم
کاﻣل ﺒﻮﻯ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﺃثنوا
ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﺳﻠّﻤﻮﺍ
ﻟﻪ  ﻳﻌﻨﻴﺒﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭ ثنا ﻭﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻭﺣﻤﺪ ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ
(ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم اﻭ
ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺣﻴﺎﺗﺶ ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﻮﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ثنا ﻭﺳﺘﺎﻳﺶ ﻭ
ﺗﻌﻈﻴم ﻮ ﻓﺮﻭﺗنی
ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﺳﭙس
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ؟
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﮐﺸﻒ
ﻏِﻄﺎء ﻭ ﺭفع ﭙﻮﺷﺶ
ﺍﺯ ﭼﺸم ﺪا آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﭙس ﺳﺎﺋل
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻣﻮٴﻤﻦﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻣﻮٴﻤﻥ شده اﺳﺖ؟
(ﮐﻪ ﻓﺮﻳﺐ ﻧﺨﻮﺭﺩﻩ)
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ:
ﺒﺎﻟﺘﺴﻠﻴم
ﻠﻠﻪ ﻭ ﺍﻟﺮﺿﺎ ﺑﻤﺎ
ﻭَﺭَﺩ ﻋﻠﻴﻪ ﻣﻥ
ﺴﺮﻭﺭ ﻭ ﺳﺨﻄ  ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺨﺪﺍ ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻳش ﭘﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ.
ﭼﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﺧوﺮﺳﻨﺪﻯ
ﻮ بسط و اﻧﺒﺴﺎﻃ
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ ﺳﺨﻄ
ﻮ ﻧﺎﺭﺍﺣتی ﻮﻏﻀﺐ
ﻭ ﮔﺮﻓﺘگی ﻮﻗﺒﺾ
ﺩل ﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ ﺘﺴﻠﻴم
ﻮﺻﺒﺮ ﻭ ﺭﺿﺎ ﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻮٴﻤﻥ ﻮﺍﻗﻌﻰ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﭙﻴﺮ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎﺯ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﻮﺍقعی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺻﺪق ﻮ ﺻﺒﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺍﻳﻥ
آﺯﻣﺎﻳﺸﻬﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.

647 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻘﻞ(ﺝ۲ﺹ206ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻪ ﻗﺮﺍﻧﻰ
ﻭﻟﺎﺗﻤﻮﺗﻥ اﻟّﺎ
ﻭ ﺍﻧﺘم ﻤﺴﻠﻤﻮﻥ
ﻨﻤﻴﺮﻳﺪ ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺷﻤﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
(ﻭ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ) ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﻭﺗﺎ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ ﺤﺘﻤﺎ ﺳﺎﻟک
الهی شده ﺒﺎﺷﻴﺪ.
ﺳؤﺍل کنندﻩ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺍﻳﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﺒﻮﺩﻥ
ﭽﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ:  ﺴﺒﺤﺎﻥ اﻟﻠﻪ
ﻳﻮقع علیهم اﻟﺎﻳﻤﺎﻥ
ﻓﺴﻤّﺎﻫم ﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ثمّ ﻴﺴﺄﻟﻬم أﻟﺄﺳﻠﺎﻡ
ﻭ ﺍﻟﺎﻳﻤﺎﻥ ﻔﻮق
اﻟﺎﺳﻠﺎم   ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﻭﺍﺟﺐ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻮٴﻤﻨﻮﻥ
ﻨﺎم ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﺮﻓﺖ.
ﻭﺳﭙس ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺳﻠﺎم ﻮ ﺗﺴﻠﻴم
ﭽﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﺳﻠﺎم اﺳﺖ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮک آﻭﺭﺩﻩ ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺴﺘﻪ ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ ﺍﺯ
ﻧﺎم ﻤﺴﻠﻤﺎنی ﻨﺎم
ﻤﻮٴﻤﻥ ﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺍﺳﻠﺎم ﺪﺭ ﻣﻔﻬﻮم
عوﺍﻡ ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺒﻮل
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﺪﻳﻥ اﺳﻠﺎم
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟک
ﻮﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ (ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ)
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﻮﻣﻌنی
ﺒﺎﻃﻨﻰﺗﺴﻠﻴم
مسلّم ﺒﭙﻴﺮ ﺍلهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻮٴﻤﻥ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺴﻠم
اﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﻠﻮک الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺨﺪﺍ
ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺳﭙس ﺳﺎﺋل ﺒﺎﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
آﻳﻪ ﻗﺮﺍنی ﺮﺍ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﮐﺪﺍم
یک اﺯﻗﺮاءﺘﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ؛ﺍﻳﺎ ﻗﺮاءﺖ
ﺯﻳﺪ ﺍﺳﺖ؟ ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻘﺮاءﺖ علیّ ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﺗﻨﺰﻳل آﻳﻪ ﺍﺯ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﺍﻳﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ ﺒﻮﺩﻩ
أﻟّﺎ ﻭ ﺃﻧﺘم ﻤﺴﻠّﻤﻮﻥ
ﻠﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ثمّ اﻟﺄﻣﺎم ﻣﻥ
ﺒﻌﺪﻩ ﮐﻪﺷﻤﺎ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ (ﻭﻧﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ)
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮﺍﻣﺎم
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﻴﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ.ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺟﺎﻟﺐ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺮﺍ ﺭﻭﺷﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺍﻳﻪ ﻗﺮﺍنی ﺒﻤﺮﺩم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺎ ﻧﻤﺮﺩﻩﺍﻳﺪ
ﺗﺴﻠﻴم ﺸﻮﻳﺪ ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻤﻴﺮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ ﻳﻌنی
کاﺭ ﻭﻳﺎ ﺑأﺩﻳﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﺪ.
ﻭلی آﻳﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮک الهی ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺎﺷﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻳﺪ
ﺍﻳﻥ هماﻥ اﻳﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻋﺎﺩﻯ و
معمولی اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﺳﻠﺎم
ﻮﺗﺴﻠﻴم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻏﻴﺮﻭﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﺩﺭﺣﺎل ﺘﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکیﺒﻮﺩ ﻭﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮک ﻨﺸﺪﻩ ﻭﺑﺎﻋث
ﻧﺎﺭﺿﺎﻳتی اﻣﺎم
ﻮ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺭ(ﺍﺳﻠﺎم ﻈﺎﻫﺮﻯ)ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺍﺳﻠﺎم
عملی ﻮ ﺑﺎﻃنیرﻮﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻴﺎ ﺍﻭم ﻮﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺻل ﺒﻨﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﭙس ﻣﻮٴﻤﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺣتی ﻤﻮٴﻤﻥ ﻨﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍلهی
هستند .ﻗﺮﺍﻥ
به (ﺍﻋﺮﺍﺏ) ﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪﻣﮕﻮﺋﻴﺪ
ﻣﻮٴﻤﻥ هستیم ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺪﺭ
ﺩﻝ ﺷﻤﺎ ﻧﻘﺶ ﻧﺒﺴﺘﻪ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻳﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
عملی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﻳﺪ.
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
هستیم ﮐﻪ ﻣﻘﺎم
آﻥ کمتر ﺍﺯ ﻣﻮٴﻤﻥ
اﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ اﻋﺮﺍﺏ ﻭ ﻧﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳک ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﻈﺎﻫﺮﻯ
هستند .ﻭﻫﻨﻮﺯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺒﺎﻃنی سلوکی ﻮﻋﻤﻠﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻮﻟﺎعلیّ
ﺪﺭﻧﺴﺨﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ
و ﻣﺴﻠم ﺮﺍ (ﻣﺴﻠّﻢ)
ﺑﺎ ﺗﺸﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌنی ﺪﺭﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﻮﻣﻮﮐّﺪ
ﺑﺎﺷﻴﺪﻭﻧﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻇﺎﻫﺮﻯ إسمی ﻮ
تنها ﺩﺭ ﺍﺳﻢ. ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺍﻣﺎم
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻭﻓﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺗﻤﺎم
اﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ ﻧﺒﻮّﺕ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻣﺎم ﺠﺎﻧﺸﻴﻥ
ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻋﻠﻰّ
ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻮ ﺑﺎ ﺗﻌﻴﻴﻥ الهی
ﺘﺤﻮﻳل ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻗﺮاءﺖ ﻋﻠﻰّﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻮع ﺨﻮﺍﻧﺪﻥ
اﻳﻦ ﭼﻨﻴﻥ آﻳﻪﺍﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ (ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ)
ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺻلی
ﻮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺣﺎﺷﻴﻪ ﺁﻳﺎﺕ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﻣﻴﻨﻮﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺗﺴﻠﻴم ﺪﺭ(قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ وهمان ﻘﺮاءﺖ)
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﺍﻳﻪ
ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎﮐﻴﺪ ﺍﻣﺎﻡﻣﺒنی
ﺒﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭﻧﺴﺨﻪ
ﻭﻗﺮاءﺖ ﻣﻮﻟﺎ
علیّ اﺯﺍﻳﻪ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺒﺮﻣﺤﻤﺪ ﻧﺎﺯل
ﺸﺪ.ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﻧﺰﻭل
آﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍﻧﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺣﺮﻭﻑ ﻫﻤﻴﻥ
کلماﺕ ﻭ ﺣﺮﻭﻓﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ آﻣﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﺪﻩ ﻭ ﻓﮑﺮ ﺍﻟﻬﺎمی
و ﻭحی ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺯﻳﺪ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﻭﻣﻮﻟﺎ علیّ اﻳﻥ
ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ (ﻧﺴﺨﻪ ﻗﺮﺍﻥ)
ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﮐﻪ ﻣأﻣﻮﺭﻳﺖ ﺧﺎﺹ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﺯﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺸﺨﺼﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﮐﺎﻏﺬﻫﺎﻯ ﺰﺭﺩرنگی
ﻨﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ أﺑﻮ ﺑﮑﺮ
ﻭ ﻋﻤﺮ ﺑﺮﺩﻩ ﺷﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺎﻥ اﺑﺮﺍﺯ
بی ﻨﻴﺎﺯﻯ کرﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺯﻳﺪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩند. ﻭلی
هرﮔﺰ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﺴﺨﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﻣﻌﻠﻮم
ﻨﺸﺪ.ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﻌﺪﻯ ﺪﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻗﺮﺍﻥ ﻤﻮﻟﺎ
ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻧﺴﺨﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻳﺎﺕ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ ﺗﻮﺿیحی
ﻮﺗﻔﺴﻴﺮﻯ اﺯﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻗﺮﺍﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﺍﻣﺎم
آﺷﮑﺎﺭ معروف ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎن ﺨﻮﺩ راد ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻫﺮﮐﺪﺍم ﺪﺭﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻤﺎﻥ
اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻧﺒﻮّﺕ
ﻭﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭﻫﺪﻓﻬﺎی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺒﺎشند
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﻮ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک الهی ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﻮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
هستند.ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﻳکی
اﺯ ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺮﻫﺒﺮﻯ
ﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻨﺼﻮﺏ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻐﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
هر ﻋﺼﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺴﺘﻮﺭ ﻭ ﺩﺭ ﻏﻴﺒﺖ
ﻭ ﺩﻳﺪﻥ ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻳﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻳکی
اﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺸﻴﻌﻪ
ﻣﺪعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
فقیه ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺣتی
کشته یا آﻭﺍﺭﻩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. (ﺗﻨﺰﻳﻞ)
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻌنی ﭙﺎﺋﻴﻥ
آﻭﺭﺩﻥ ﻔﮑﺮ ﻳﺎ
ﺭﻭحی اﺯ ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﻋﻤل
ﺘﻨﺰﻳل ﻤﻨﻄﻘﻰ
ﻭﺗﺒﺪﻳل ﻴک اﻳﺪﻩ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻟﻔﺎﻇ
ﺒﻬﺮ ﺯﺑﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻟﺎﺯم ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ هرﻓﮑﺮﻯ
ﭽﻨﺪ ﺷﮑل ﺘﻨﺰﻳل
عباﺭتی کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﭙس ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻴﻥ ﺘﻨﺰﻳﻠﻬﺎ
ﻭ ﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

648 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ206ﺑﺤﺎﺭ)ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻪ ﻳﺤﮑّﻤﻮک
ﻔﻴﻤﺎ ﺷَﺠَﺮ
ﺑﻴﻨﻬم ﺴﻪ ﺑﺎﺭ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻳﺎﺩﮐﺮﺩﻩ
لا ﻳﮑﻮﻥ
ﺬﻟﻚﺣتی ﻴﮑﻮﻥ
ﺘِﻠک اﻟﻨُﮑتة
ﺍﻟﺴﻮﺩاء فی اﻟﻘﻠﺐ
ﻭ إﻥ ﺼﺎم ﻮ صلّی
ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺪﺍﻭﺭﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺗﺸﺎﻥ
ﻳﺎ ﺍﺣﻮﺍل ﺴﻠﻮﮐﻰ
آﻧﻬﺎ ﻭﻗتی ﺘﻤﺎم
اﺳﺖﺣتی ﻴک ﺨﺎل
ﺴﻴﺎﻩ ﺑﺮ ﺩل ﺁﻧﻬﺎ
باقی ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺘﺴﻠﻴﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻳﺎﺑﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ ﺑﻮﺩﻥﺤتی ﻴک
ﻨﻘﻄﻪ ﺳﻴﺎﻩ ﺍﺯﻋﻴﺐ
ﻭ ﻧﻘﺺ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺮﭼﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﺭﻭﺯﻩ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﮕﻴﺮﺩ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
الهی ﻮﻗﺒﻮل اﻭﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﭼﻨﻴﻥ
عباﺩﺗﻰ ﺧﻮﺩ ﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
بیشتری است . ﻳﻌنی
ﺪﺍﻭﺭﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﻢ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ ﺩﻳنی
و مذهبی دﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭼﻮﻥ ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺣتی
ﻨﻈﺮ ﻫﺮ ﺍﻣﺎم ﻮﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍلهی کاﻣلی
ﺮﺍ ﺑﺠﻮﻳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
و پاکسازی ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﺤﻘﺎﻳق
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻫﺮ
ﻟﮑّﻪ ﺳﻴﺎﻩ ﺍﺯ
ﺩل ﻮﺭﻭح و
روان ﺨﻮﺩﺭﺍ ﭘﺎک
ﻛﻨﻨﺪ. ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺘﺰﮐﻴﻪ
نفس کنند ﻭﺍﻟﻮﺩگی
ﺪﺭ ﺭﻭﺍﻥ و فکر
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻭﺷﮑکّ واﺑﻬﺎﻡ
ﻭﻳﺎ ﻧﺎﺭﺿﺎﻳتی
اﺯ ﭘﻴﺮ و راه ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻥ
عدم ﺒﺎﻭﺭﻯ ﺪﺭ
ﺩل ﻮﻓﮑﺮ ﻭﺫﻫﻥ
و ذات ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺭﻭﺯﻩ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺒﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﭙﻴﺮﺍلهی ﻮ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ اﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ اﺯ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻭﻳﺎ ﺣتی ﺒﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺤﺪّ أﻗلّ
ﻴک ﻠﮑّﻪ ﺳﻴﺎﻩ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺩﺭ ﺩل ﺨﻮﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺭﻭﺯﻩ
ﻫم ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﻬﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟهی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﻧﻤﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﭘﺎک ﻛﺮﺩﻥ
ﺮﻭﺡ ﮐﻪ ﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺎﮐﻤک ﺨﺪﺍ ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭعمل ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟکی ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ کاﻣل
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.(ﺻﻠﺎﺕ)
ﻧﻤﺎﺯ ﺍﺳﺖ ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﺻِﻠﻪ)
ها ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺪﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻳﺎ
توسّل ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
هنگام ﻨﻤﺎﺯ ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
اﺫﮐﺎﺭ ﺩفع ﺸﺮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ(ﺻﻮﻡ)
ﻳﺎ ﺭﻭﺯﻩ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﺍﻭﻡ) ﻴﺎﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺭﻭﺯﻩ ﺷﮑم
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻩ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎم ﺤﻮﺍس
ﻭ ﺗﻤﺎم أﻋﻤﺎل
ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟک ﺮﻭﺯﻩ
ﺍﺯﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﻣﺪﺍم ﺰﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

649 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ۲۱۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  إنّ اﻟﻌﺒﺎﺩة
علیّ ﺴَﺒﻌﻴﻥ ﻮَﺟﻬﺎ
ﻓﺘسعة ﻭ ﺳﺘﻮﻥ
ﻤﻨﻬﺎ فی اﻟﺮﺿﺎ
ﻭ ﺍﻟﺘﺴﻠﻴﻢ ﻟﻠﻪ
ﻋﺰّ ﻭﺟﻞّ  ﻭﻟﺮﺳﻮﻟﻪ
ﻭﻟﺄﻭلی أﻟﺄﻣﺮ
صلّی اﻟﻠﻪﻋﻠﻴﻬم
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺒﻬﻔﺘﺎﺩ ﻣﺮﺗﺒﻪ
و صورت ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ (ﻭﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺷﺮﻃ ﺪﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﻣﻘﺒﻮﻝ
خداوند ﺑﺎﺷﺪ) ﮐﻪ
ﺷﺼﺖ ﻭ ﻧﻪ ﺷﺮﻃ
آﻥ ﺪﺭ ﺭﺿﺎ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﺭﺳﻮﻟﺶ ﺩﺭ ﭘﻴﺎﻣﻴﺮ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻣﺎم ﻮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﮐﻪ ﻫﻤگی
ﺮﺳﻮﻟﺎﻥ اﺭﺳﺎلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻠق ﻮﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺍﻭلی اﻟﺄﻣﺮ)
ﻳﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺤقّ أﻣﺮ ﻭ نهی ﺒﺴﺎﻟک
که ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﺮ ﻭ
ﻣﺮ بی آﻧﺎﻥ
است ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ ﻮ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
حقّ أﻣﺮ ﻭنهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ خود ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﻧﻈﺎمی و ﺴﻴﺎسی
ﻮﺣﺰﺑﻰ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺤﺰﺏ ﺍﻟﻠﻪ ﺳﺎﺯﻯ
ﻮﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍشی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻗﺴﻤﺖ ﺍﻋﻈم
ﭙﺬﻳﺮﺵ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﺎﻟک اﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﮐﻴﻔﻴﺖ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﻋﺸق
به ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی
ﻮﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮ ﺍﻣﺎﻡ
او ﺍﺳﺖ. ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺮﺍﺳم
عباﺩﺍﺕ ﺍﻧﺪکی
ﺒﻴﺸﺘﺮ و کافی برای
حتی أعلم الهی
شرط آخر ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

650 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 247 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻴکی
اﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﮐﻪ
ﺷﻬﺮﺕ علاﻗﻪ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
الهی ﻳﺎﻓﺘﻪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺩﻭﺭﻯ ﻤﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
اﻭﺍﺯ ﺧﻄﺮﻯ ﺍﺯ
ﺣﮑﺎّم ﻮﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  إﻗﺮﺃ
ﻣنی علی ﻮﺍﻟﺪک
اﻟﺴﻠﺎم ﻮﻗُل ﻠﻪ
ﺍﻧّﻯ ﺃﻋﻴﺒک ﺪﻓﺎﻋﺎ
ﻣنی عنک ﻓﺎﻥّ ﺍﻟﻨﺎس
ﻭﺍﻟﻌﺪﻭ ﻳﺴﺎﺭﻋﻮﻥ
الی کلّ مَن ﻘُﺮّﺑﻨﺎﻩ
ﻭﺣﻤﺪﻧﺎ ﻣﮑﺎﻧﻪ
ﻟﺄﺩﺧﺎﻝ ﺍﻟﺄﺫﻯ
ﻔﻴﻤﻥ ﻨﺤﺒّﻪ ﻭﻧﻘﺮّﺑﻪ
ﻭﻳﺬﻣّﻮﻧﻪ ﻟﻤﺤﺒﺘﻨﺎ
ﻟﻪ ﻭ ﻗُﺮﺑﻪ ﻭ ﺩﻧﻮّﻩ
ﻣﻨّﺎ ﻭﻳﺮﻭﻥ
إﺩﺧﺎل اﻟﺄﺫﻯ
علیه ﻭ ﻗﺘﻠﻪ ﻭﻳﺤﻤﺪﻭﻥ
کُلّ ﻤَﻥ
عیّبناﻩ ﻧﺤﻦ ﻭ
ﺃﻥ ﻴﺤﻤﺪ ﺃﻣﺮﻩ
ﺑﭙﺪﺭﺕ
ﺳﻠﺎم ﺒﺮﺳﺎﻥ ﻮ
ﺑﮕﻮ ﮐﻪ ﻣﻥ ﺘﻮﺭﺍ
ﻋﻴﺐ ﻣﻴﮕﻴﺮم ﻮﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨم که ﺍﻳﻥ
ﺪﻓﺎعی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳم.
ﻤﺮﺩم ﻮﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
سعی ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻨﺰﺩﻳک ﻤﻴﮑﻨﻴم
ﻮﺳﺘﺎﻳﺶ ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴم
آﺯﺍﺭ بدﻫﻨﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴم ﻮﺑﺨﻮﺩ
ﻧﺰﺩﻳک کنیم (ﻭ ﺑﺨﺪﺍ
ﺗﻘﺮّﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺪﻫﻴﻢ) ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯﺍﺭ
ﻭ ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﮑﻮﻫﺶ
ﮐﻨﻴﻢ ﺍﻧﻬﺎ ﻭﻯ
ﺮﺍ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺍینکه ﻣﻥ
ﺘﻮﺭﺍ ﻋﻴﺐ ﻭﺍﻳﺮﺍﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻡ ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺘﻤﺎﻳل ﺒﻤﺎ ﻣﺸﻬﻮﺭ
ﺷﺪﻩﺍﻯﻭ ﻟﺬﺍ ﻧﺰﺩ
ﻣﺮﺩم ﻤﺬﻣﻮم گرﺩﻳﺪﻩﺍﻯ
ﭙس ﻣﻥﺒﻬﺘﺮ ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ
ﮐﻪ ﻋﻴﺐ ﺗﻮﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳم
ﻮ ﺑﺪﮔﻮئی ﺘﻮ ﮐﻨﻢ
ﺗﺎ ﺗﻮﺭﺍ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺩﻳﻥ
ﺪﺍﺭ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺷﺮّ
آﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺩﻭﺭ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻗتی ﺪﺭﻗﺮﺍﻥ
اﺯ ﻣﻌﻴﻮﺏ ﮐﺮﺩﻥ
ﮐﺸﺘﻰ ﺩﺭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻤﻮسی ﻮﻋﺒﺪ ﺻﺎﻟح
که ﻣﺘﻌلّق ﺒبی
چاﺭﮔﺎنی ﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﮐﺸتی آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﺼﺎﺩﺭﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻌﻴﻮﺏ
ﮐﺮﺩﻥ ﺒﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺍﺻﻠﺎح اُﻣﻮﺭﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺤﻔﻈ اﺯ ﺧﻄﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩ. ﭘس ﺑﺪﺍﻥ
که ﺗﻮ ﻣﺤﺒﻮﺑﺘﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺩم ﻮ ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ
ﭙﺪﺭم هستی ﻮ ﺗﻮ
ﻧﻴﺰ:  ﺃﻓﻀل
ﺴﻔﻥ ﺬﻟک اﻟﺒﺤﺮ
ﺍﻟﻘﻤﻘﺎم اﻟﺰﺍﺧر
ﻭﺗﻮ ﻳکی
اﺯ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﻮ ﻓﺎﺿل
ﺘﺮﻳﻥ اﻳﻥ
کشتی ها( ﮐﺸﺘﻴﻬﺎﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ) ﺩﺭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﭙُﺮﺟﻮﺵ
ﻭ ﺧﺮﻭﺵ ﻭ ﭘُﺮ ﺍﺯﻣﻮج
ﻮ ﺧﻄﺮ ( ﺩﺭﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯأﺣﻮﺍل
ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎشی ﻮﺩﺭ ﻭﺭﺍﻯ
ﺘﻮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻏﺎﺻﺐ
ﻭﻇﺎﻟمی هست ﮐﻪ:
ﻴﺮﻗﺐ ﻋﺒﻮﺭ
کل ّ ﺴﻔﻴنة ﺻﺎﻟحة
ﺗﺮﺩ ﻣﻥ ﺒﺤﺮ ﺍﻟﻬُﺪﻯ
ﻟﻴﺄﺧﺬﻫﺎ ثمّ ﻴﻐﺼﺒﻬﺎ
ﻭ ﺃﻫﻠﻬﺎ  ﻭﺳﺨﺖ ﻣﺮﺍﻗﺐ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﻫﺮﮐﺸتی
که ﺻﺎﻟح و
سالم ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ هدﺍﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺬﺭ کند
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺍﻫل
آﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻏﺼﺐ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺑﭙﺪﺭﺧﻮﺩ
ﺑﮕﻮ ﮐﻪ ﻣﻥ ﭙﻴﺎﻡ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻧﺖ ﺣﺴﻥ
ﻮﺣﺴﻴﻥ ﺮﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﺮﺩﻡ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺮﺍ ﺣﻔﻈ کرﺩﻩ ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﭘﺪﺭﺷﺎﻥ
ﺮﺯقی ﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ ﺩﻟﮕﻴﺮﻣﺒﺎﺵ.
ﻣﺎ ﺩﺭ ﻭﺳﻊ ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ
ﻭﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻭسع
ﻮﺗﻮﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯ (ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪّ ﺍﮐثر ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺒﺮﺣﺴﺐ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍلهی اﺳﺖ) ﺍﻣﺎم
اﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ:
ﻮ ﻟﮑلّ
ﺬﻟک عندﻧﺎ ﺗﺼﺎﺭﻳﻒ
ﻭ ﻣﻌﺎﻥ ﺘﻮﺍفق
الحقّﻭ ﻟﻮ ﺍﺫﻥ
ﻠﻨﺎ ﻟﻌﻠّمتم إﻥّ
ﺍﻟﺤق فی اﻟﺬﻯ ﺃﻣﺮﻧﺎ
ﻓﺮﺩّﻭﺍ ﺍﻟﻴﻨﺎ
ﺍﻟﺄﻣﺮ ﻭ ﺳﻠّﻤﻮﺍ
ﻟﻨﺎ ﻭ ﺍﺻﺒﺮﻭﺍ
ﻟﺄﺣﮑﺎﻣﻨﺎ ﻭﺍﺭﺿﻮﺍ
ﺑﻬﺎ  ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
هرﻳک اﺯﻣﺎ( ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻤﺮبی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ) ﻧﻮعی
اﺯﺍﺩﻯ ﺘﺼﺮّﻑ
ﺩﺭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺩﺍﺭﻳم
که ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻌﺎنی
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭ ﻣﻮﺍﻓق
ﺤﻖّ (ﻳﺎ ﺣج ﻮﺳﻠﻮک
الهی ﻮ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻠﻘﺎﻯ
اﻟﻬﻰ) ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺷﺘﻴم
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻴم
ﺒﺸﻤﺎ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺤﻖّ ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﺸﻤﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﭘس ﺩﺭﺗﺴﻠﻴم ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺎ ﺑﺎﺷﻴﺪ ﻭﺻﺒﺮ
ﺩﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ اﺣﮑﺎم
ﻤﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﻭﺑﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﺭﺍضی
ﺒﺎﺷﻴﺪﻭ ﺑﻤﺎ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﻧﮑﻪ
ﺑﻴﻥ ﺸﻤﺎ ﺟﺪﺍئی
أﻧﺪﺍﺧﺘﻪ (ﻭ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﻧﺪﺍﺧﺖ) ﺻﻠﺎح
ﺪﻳﺪ ﭼﻮﭘﺎﻥ ﺸﻤﺎ
ﮐﻪ (ﺭﻋﺎﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﻤﺎﺍ ﺳﺖ.(ﺍﻣﺎم
ﻮﭘﻴﺮ دﺳﺘﻮﺭ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻥ ﺠﺪﺍئی اﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ) ﻭ ﺍﻳﻥ
ﭽﻮﭘﺎﻥ ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺻﻠﺎح ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻤﺸﻴّﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺪﺍئی اﺯ سلاﻣﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺩﺭ
(ﺗﺴﻠﻴم ﺨﻮﺩ ﺑﺴﻠﺎﻡ)
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫم ﺠمع ﻤﻴﮑﻨﺪ
( ﻭ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍلهی ﺠمع ﻮ ﺟَم
ﻮﺗﻮﺣﻴﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﺠمع ﻮﺟم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪ) ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﻣﻨﻴﺖ
(ﺍﻭم کرﺩﻥ ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ) ﻭ ﻣﺼﻮﻧﻴﺖ
ﺑﺎﺷﻴﺪ ( ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﺟﻬﻨﻤﻬﺎ ﻭﻣﺴﺨﻬﺎ
ﻭﻏﻀﺐ ﺍﻟﻬﻰ) ﻭﺗﺎ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﻓﺴﺎﺩ ﻭﺗﺮس
ﺍﺯﺩﺷﻤﻦ (ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻧﻬﺎﻯ
أﻫﺮﻳﻤنی ﻮﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ) ﻣﺤﻔﻮﻇ
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ:  فی ﺁثاﺭﻣﺎ
ﻳﺄﺫﻥ اﻟﻠﻪ ﻭ ﻳﺄﺗﻴﻬﺎ
ﺑﺎﻟﺄﻣﻥ ﻤﻥ ﻤﺄﻣﻨﻪ
ﻭ ﺍﻟﻔَﺮَج ﻤِﻥ
عندﻩ  ﺗﺎ
ﺍﺯ آثاﺭ ﺍﻧﭽﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ آﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﻨﻴﺖ ﺩﺭ ﻣﺄﻣﻥ
ﺘﺎ ﺩﺭ ﺍﻭم ﻮﮐﺴﺐ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﻭﺍﻣﻨﻴﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ) ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻓَﺮَﺝ
(ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻔَﺮَح ﻮﻓَﺮّﻫﻪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻳﺎبی ﻮﺗﺎج
ﺒﺨشی الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻل ﻮﮐﺎﻣل
ﺸﺪﻩ) ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺴﻠﻴم ﺒﻤﺎ ﻭﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻭ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻥ
اﻣﻮﺭ ﺑﻤﺎ ( ﺑﻤﺮﺑﻴﺎﻥ
الهی ﻮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮ ﻧﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ)
ﻭﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺃﻣﺮ
ﻣﺎ ﻭﺍﻣﺮ ﺷﻤﺎ ﻭﻓَﺮَج
ﻤﺎ ﻭ ﻓﺮج ﺸﻤﺎ ﺑﺎﺷﻴﺪ
( ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺸﻴﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﺴﺎﻟک ﻮﺗﻌﻬﺪ
ﺍﻭ ﻭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﺮﺍﺣل
ﺒﻌﺪﻯ اﺯ ﻣﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮ ﻣﺮّﺑﻴﺎﻥ
ﺳﻠﻮکی ﺸﻤﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻴﺰ ﻓَﺮَج
ﺸﻤﺎ ﻳﻌنی ﻨﺠﺎﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
در ولایت برتر
محمدی ﻮﻓَﺮ ﻳﺎبی
ﻮ ﻓﺮح ﻮﺧوﺮﺳﻨﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻔﺮّﻩﻫﺎ
ﻳﺎ ﻓﺮﻭﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭمرحله ﻓَﺮﻭﺩﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﺎج ﻴﺎﺑﻰ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق پیامبر
گونه ﺒﺎﺷﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﻓﺮج ﻤﺎ ﻧﻴﺰﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ هدﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟک ﺘﺎ ﻗﺎﺋم
ﻤﻮﻓق ﺸﺪﻩ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑثوﺍﺏ ﺍلهی
ﺨﻮﻳش ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺍﻳﻨﺪﻩ
تولد در نوع ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﭙس ﺍﺯﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
بهشت سوم ﻤﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ) ﺯﻳﺮﺍ:  ﻔﻠﻮ ﻗﺪ ﻗﺎم
ﻘﺎﺋﻤﻨﺎ ﻋﺠّل
اﻟﻠﻪ ﻓَﺮَﺟﻪ ﻳﺘﮑﻠّم
ﺒﺘﮑﻠّﻤﻨﺎ
ثمّ إﺳﺘﺄﻧﻒ ﺑﮑﻢ
ﺗﻌﻠﻴم اﻟﻘﺮﺍﻥ
ﻮ ﺷﺮﺍیع اﻟﺪﻳﻥ
ﻮ ﺍﻟﺄﺣﮑﺎم ﻮﺍﻟﻔﺮﺍﺋﺾ
ﮐﻤﺎ ﺃﻧﺰل علی ﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻘﺎﺋم
ﻤﺎ ﻗﻴﺎم کرﺩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻓَﺮَج ﻮ
(ﺧﺮﻭج ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﻓﺮّ ﺍﻭﺭﺍ ﺗﻌﺠﻴل
ﻮ ﺗﺴﺮیع ﻨﻤﺎﻳﺪ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺤﺮﻑ ﻣﺎﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺯﺩ ﻭﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺸﻤﺎ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻗﺮﺍﻥ ﻮ
ﺷﺮﺍیع ﺪﻳﻥ ﻮ ﺍﺣﮑﺎم
ﻮﻓﺮﺍﺋﺾ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺎﺯل
کرﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
(ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍﻣﺮ ﻣﺎ
ﻭﺷﻤﺎ ﻭﻓﺮج ﻤﺎ
ﻭﺷﻤﺎ ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﻓﺮّﻫِﻪ ﻭ ﻓﺮﻳﺎﺑﻰ
ﺩﻳﻥ ﺒﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﺭﺏّ اﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﻣﺮﻭﺯ ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺠﺴّم
انسانی ﺪﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻇﺎﻫﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﻓق ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
و جدید ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎنی ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
او ﻨﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺷﻬﻮﺩﻯ
که ﻣﺼﻄفی ﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﻣﺮﺗضی علیّ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺘﻮﻓﻴق ﻨﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﻯ
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﻭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺼﺮﻳﺤﺎ
ﺑﻴﺎﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻗﺎﺋم ﻤﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺣﺴﺎﺏ
ﺩﻭﺭﻩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸت سوم عر
شی کاﻣﻠﺎﻥ الهی
که ﺍﺯ ﺷﺨﺺ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺎﺷﻒ قُرّه ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم هفت ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎله ﺒﮕﺬﺭﺩ ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻭﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ ﺩﺭ
۵۵
ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎ ﮐﻢ ﻭﺯﻳﺎﺩ ﺟﺰئی
آ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻨﻮﻳﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ فرشته
گونه ﻮ آﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣل
الهی ﺒﺮﻭﺵ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮ ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﭙس ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺍﮔﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ اﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻨﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭﻧﻘﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
را ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﻭﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺗﻥ آﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻘﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫند ﺩﺍﺷﺖ.
ﻳﻌنی همین کاﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ ﺸﺨﺺ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّﻭ
ﺗﻤﺎم اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎی ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭﻳک ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﺵ ﻗﺎﺋم
آﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮﺍﻭﻝ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺴﻠﻮک الهی ﻮﺗﻮﺳّل
ﺒﻘﺎﺋم ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻨﺘﺎﻳﺞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﻭﺍﻳﺘﻰ ﺟﺰ ۳۱۳ ﻧﻔﺮﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨلق
ﻮﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻳک ﺰﻣﺎﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﻘﺎﺋم ﺘﺴﻠﻴم
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑنم که ﺟﺰ 13 ﻧﻔﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻮﻓق ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺪﺭ ﭘﻴﺎﻡ
ﺑﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺳﭙس ﺑﺎ
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﺳﺘﻴﻨﺎﻑ ﻭﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮکی ﺪﺭ
ﺗﻌﻠﻴم ﻘﺮﺍﻥ ﻤﻴﺁﻣﻮﺯﺩ
(ﻭقُرّهﻫﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﺳﻠﻮک ﺁﻥ ﻮ ﺗﻌﻠﻴم
ﻄﺮﺯ قُرّهﮔﻴﺮﻯ
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.) ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺍﺩﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤﻠﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﺍﻣﻮﺧﺖ ﺗﺎ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻴﺎﻣﻮﺯﺩ . (ﺍﺳﺘﻴﻨﺎﻑ)
ﻭ ﺘﺠﺪﻳﺪ ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺴﻠﻮک ﺒﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩمحمئ
و سوشیانت سوم
زردشت و
فارقلیط دوم
مسیح  ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺰ ﻓﺮﺻتی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ همگی ﺒﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﭽﻨﺪﻳﻥ صد هزﺍﺭﺳﺎﻟﻪ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻭﻗتی ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
مجدد ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ پس از
روشهای پنج
ولایت الهی
آدم تا مسیح  ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.(ﻓﺮﺝ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻔﺮح ﻮ ﻓﺮّﻫﻪ
ﻭﻓﺮﻭﺩﻳﻥ ﻴﺎ ﻓَﺮﻭهی
ﺪﺭ ﺩﻳﻥ ﻮﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪﻫﻔﺖ
ﺍﻣﺸﺎﺳﭙﻨﺪﺍﻥ
زردشت و ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭﺣتی
ﺨﻮﺩ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺭﻭﺣﺎنی
اﻭ ﺑﺒﻴﺶ ﺍﺯ ﺳﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻮﻓق ﻨﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﻤﺎم
أﻧﺒﻴﺎ ﻫﻤﻴﻥ ﺤﺎل
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ.
ﺑﺠﺰﻋﻴسی که ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ ﺍﻟﻔﺼل
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺘﻤﺎم هفت ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺴﺮ قوس
صعود ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻﻞ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﮕﺮ آﻧﮑﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
ﻴﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴل
روح القُدس ﻈﺎﻫﺮو
تول د انسانی  ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻮفق
ﻮ ﻓَﺮَج ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺩﻳﻥ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﮐﺘﺎﺏ
آﺳﻤﺎنی ﺘﺎﺯﻩ ﻭ
قُرّهﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺿﺎﻓﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎنی ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻋﻘل ﻮﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﻭﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی اوﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺷﺒﺎﻫتی ﺒﺎ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﻫﻨﮕﺎم
ﺘﻮﻟﺪ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ خدا ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺳﻪ ﺭﻭﺯﻩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺷﺶﺳﺎﻟﻪ
ﭘﺰﺷک ﻮﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ(ﮐﻮﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ) ﻫﺴﺘﻰ ﭼﻪ
ﺍﻋﺠﺎﺯﻫﺎ ﻭﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻴﻬﺎ
ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
تجسّم انسانی
وﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ
مهدوی ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻭﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪﻯ هست ﻭ ﺍﺳﺘﻴﻨﺎﻑ
ﻭﺗﺠﺪﻳﺪﻯ ﺪﺭﺳﻠﻮک
الهی ﺒﺮﺍﻯ
همه ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﭽﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
آﻥ ﻤﮑﺘﺐ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺑﻘﻮل آن ﺪﺭﻭﻳﺶ
ﻫم اینک ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ
(ﺻﻒ ﻧﻌﺎﻝ) ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﻨﺸﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﻮﺍﻳﺪﺍﻟﻬﺎ ﻭﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﻭﺣتی اﺯ ﻗﺎﺋم ﻴﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﻮ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
هستند ﮐﻪ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ
أهورمزدا ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺻﻔﻮﻑ
ﺍﻥ ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻄﻠق
ﺒﺎﻳﺪ ﺗﮑﺎﻣل
کرﺩ ﺗﺎ ﺑﺪﺍﻥ ﻣﺪﺍﺭج
ﺘﮑﺎﻣلی ﺮﺳﻴﺪ.
ﻭلی ﺒﺸﺮﻃ اﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻳک ﺮﻭح
ﺪﺭﺣﺎل ﺘﻌﺎلی
اﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺍلهی ﺮﺏّ اﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
که ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺳﻠﻮک الهی ﺒﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭﺑﺎ یک کاﻣﻞ ﺍلهی
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻌﺮفی
هر سالک ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺪﺍﻥﺮﺳﻴﺪ.

اﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
لأﻧﮑﺮ ﺃﻫل
اﻟﺘﺼﺎﺑﺮ ﻓﻴﮑم
ﺬﻟک اﻟﻴﻮم أﻧﮑﺎﺭﺍ
ﺷﺪﻳﺪﺍ ثمّ ﻠم ﻴﺴﺘﻘﻴﻤﻮﺍ
ﻋﻠﻰ ﺩﻳﻥ اﻟﻠﻪ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻪ ﺍﻟّﺎ
ﻣﻥ ﺘﺤﺖ ﺣﺪّ ﺍﻟﺴﻴﻒ
ﻓﻮق ﺮﻗﺎﺑﮑم    ﺩﺭﻫﻨﮕﺎم
ﻘﻴﺎم ﻘﺎﺋم همین
کسانی اﺯ ﺷﻤﺎ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻫل ﺼﺒﺮ
ﻭ ﺑﺮﺩﺑﺎﺭﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻴﺪ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺗﺼﺪﻳق کرد. ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻭﺭﺍ ﻧمی
ﭙﺬﻳﺮﻳﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﻭ ﻣﺮﮒﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺪﻧﺒﺎل ﺸﻤﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻗﺎﺋم ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺗﻤﺎم
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﮑُﺸﺪ ﻭﮐﺎﺭ
ﻃﻮﻓﺎﻥ ﻨﻮح ﺮﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩﻭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻟﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
گفت ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍنی ﻘﺒلی ﭽﻮﻥ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺪﺭّج ﺘﮑﺎﻣل
أﺭﻭﺍح ﺒﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻮ
ﺑﺸﮑل ﻴک أﻗﻠﻴتی
ﺪﺭﮔﻮﺷﻪﺍﻯ اﺯﺟﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭلی اﻧﺴﺎﻥ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺳﻔﺮﻫﺎﻯ
ﻔﻀﺎئی ﻮﮐﻬﮑﺸﺎنی
ﺨﻮﺩ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﺎ ﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ
ﻮﻳﮋﻩﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺳﺎﺧﺖ.
ﻭﺣتی کاﻣﻠﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ ﻘﺪﺭﺕ
ﺩﺭک گفتهﻫﺎ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺎﺋﻢ ﻭﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﻭﻗﺖ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍلهی ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎ ﻋﻴﺴﻰ ﻃﺎﻗﺖ
ﺗﺼﺪﻳق ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻣﺬﻫبی ﻮﺩﻳنی ﻮﺻَﻠﻴبی
ﺸﺪﻧﺪ. ﻭﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﺑﺮﻭﺵ
ﻋﻴسی کهخ آﻧﺮﻭﺯ
ﺻﻮﺭتی ﻨﻮﺭﺍنی
ﻮﺍلهی ﻘﺎﺑل ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮﺗﻮﺳّل
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭﺍلهی
آﻧﺮﻭﺯ ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻓﺘﺎﺩ. ﻭﭼﻮﻥ ﺸﻴﻄﺎﻥ
ﻔﺮﺷﺘﻪ ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺪ ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯﺳﺎﻟﻴﺎﻥ
ﺪﺭﺍﺯ ﺍﺯﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺨﺎﻃﺮﻋﺪم ﭙﺬﻳﺮﺵ
ﮐﺎﻣلی الهی ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﭼﻮﻥ آﺩﻡ ﻭﻫﺮ
آﺩم ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭﺟﻬﻨم
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
عیسوﻯ ﺰﻣﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺪﺭﻋﻴﺴﻰ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
(ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ ﺍﻟﻔﺼل
الهی ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ) ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺩﺭک ﻮﻓﻬم
ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺭﻓﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮔﺬﺷته
ﻫﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃبیعی ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻮفق ﺒﺪﺭک أﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﺑﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭ ﺷﻤﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻗﺎﺋﻢ
(ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﺑﺎ ﻗﺎﺋﻢ)
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭼﻮﻥکه ﻗﺎﺋم
ﺪﺭﺟﺴم
انسانی ﻈﻬﻮﺭ ﮐﻨﺪ.
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﻭ ﻣﺮگ ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭ(ﺫﺑﺤﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ)
در مسخها ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ
و یا یکدیگر
را کشتار
میکنید. ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
إنّ اﻟﻨﺎس
ﺑﻌﺪ نَبیّ اﻟﻠﻪ
ﺭﮐﺐ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻪ ﺳُنّة
ﻣَﻥ کاﻥ ﻘﺒﻠﮑم
ﻔﻐﻴّﺮﻭﺍ ﻭ ﺑﺪّﻟﻮﺍ
ﻭﺣﺮّﻓﻮﺍ ﻭ ﺯﺍﺩﻭﺍ
فی ﺪﻳﻥ اﻟﻠﻪ ﻭﻧﻘﺼﻮﺍ
ﻣﻨﻪ ﻓﻤﺎ ﻣﻥ شیئ
علیه ﺍﻟﻨﺎس ﺍﻟﻴﻮﻡ
ﺍﻟّﺎ ﻫﻮ ﻣﺤﺮّﻑ
ﻋﻤّﺎ ﻧﺰل ﺒﻪ ﺍﻟﻮحی
ﻤِﻥ عند ﺍﻟﻠﻪ
ﻭلی اﻳﻥ
ﻤﺮﺩم ﭙس ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﺪﺍ ﭼﻨﺎﻥ
کرﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺵ ﻭ ﺳﻨّﺖ
ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﻮﺩ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺎﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ ﺗﺒﺪیل
ﻮ ﺗﺤﺮﻳﻒ ﻭ ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﺩﺭ ﺩﻳﻥ ﺨﺪﺍ ﻳﻌنی
ﺮﻭﺵ ﺳﻠﻮک الهی
ﺮﺍ) ﺗﺒﺪﻳل ﺒﺎﻋﻤﺎلی
ﻘﺸﺮﻯ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺵ
ﺍلهی ﻘﺴﻤتی ﺒﺮﻳﺪﻧﺪ
ﻭ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﻣﺮﺩم
اﺯ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻮﻣﻨﺤﺮﻑ ﻭﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﻭحی کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻤﺎمی ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺍﻋمّ
از ﺴنی ﻮ شیعی ﻮ
ﻧﻴﺰﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻦ ﻭ آﻥ ﻫﻤگی
ﻣﺎﺩﺍم که ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺍلهی ﺰﻣﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺷِﺮﻙ ﻭ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺸﺪﻳﺪﺗر
اﺯﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
اﺯ ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺎم ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ:  ﻔﺄﺟﺐ
ﻳﺮﺣﻤک اﻟﻠﻪ ﻣِﻥ
ﺤﻴث ﺗﺪﻋﻮﺍ ﺍلی
ﺤﻴث ﺗﺮﻋﻰﺣتی ﻴأتی
ﻤَﻥ ﻴﺴﺘﺄﻧﻒ ﺑﮑم
ﺪﻳﻥ اﻟﻠﻪ ﺍﺳﺘﻴﻨﺎﻓﺎ
ﻭﻋﻠﻴک ﺒﺎﻟﺼﻠﺎة
ﺍﻟﺴتة ﻭ ﺍﻟﺄﺭﺑﻌﻴﻥ  ﺗﻮ ﻧﻴﺰ
ﭘﺎسخ ﻤثبت ﺑﺪﻋﻮﺕ
ﺧﺪﺍئی ﺨﻮﺩ ﺑﺪﻩ
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﮐسی ﺒﻴﺎﻳﺪ
ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
(ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺎم و
پیر شخص ﻮﻓﺎﺕ ﮐﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﮐﻤﺎل
ﺒﺸﺮﻯ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺷﻮﺩ) ﻭﻧﻤﺎﺯ
ﭼﻬل ﻮﺷﺶ ﺭﮐﻌﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻥ
(ﺯﻣﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎ ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺩﻭ ﺭﮐﻌﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﻮﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
بهر سالک خود
هرﻣﻘﺪﺍﺭ ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺪﻫﺪﻫﻤﺎﻥ ﺪﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺣﺪّ
ﺍﻗلّ هِفدَه ﺭﮐﻌﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎمی
ﻨﻤﺎﺯﻫﺎﻯ ﻨﺎﻓﻠﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ
و ﻗﺎﺑل ﺘﻘﻠﻴﺪ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭلی
آﻧﭽﻪ ﭘﻴﺮﺍلهی
هر سالکی ﺒﮕﻮﻳﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﭙﻴﺮ ﺍلهی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍنند ﺍﺯ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻘﺒلی که
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻩ با تأیید
پیر ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
(ﻗﺒل اﺯ ﻓﺘﺢ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﭘﻴﺮﻯ
اﺯﺧﺪﺍ ﻧشناخته
ﺍﺳﺖ ﻭلی ﻤﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﻮﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ آﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮﻋﻠﻴک ﺒﺎﻟﺤﺞّ
ﺃﻥ ﺘﻬلّ ﺒﺎلأﻓﺮﺍﺩ
ﻭﺗﻨﻮﻯ اﻟﻔﺴﺦ
ﺍﺫﺍ ﻗﺪﻣﺖ ﻣﮑّﻪ
ﻭ ﻃِﻔﺖ ﻭ ﺳﻌﻴﺖ
ﻓﺴﺨﺖ ﻣﺎ ﺃﻫلّت
ﺑﻪ ﻭﻗﻠّﺒﺖ ﺍﻟحجّ
عمرة ﺃﺣﻠﻠﺖ ﺍلی
ﻴﻮم اﻟﺘﺮﻭیة ثمّ
ﺍﺳﺘﺄﻧﻒ ﺍﻟﺄﻫﻠﺎل
ﺒﺎﻟحجّ ﻤﻔﺮﺩﺍ
ﺍلی ﻤَﻨﻰ ﻭﺗﺸﻬﺪ
ﺍﻟﻤﻨﺎفع ﺒﻌﺮﻓﺎﺕ
ﻭ ﺍﻟﻤُﺰﺩﻟفة  ﻭﮐﺬﻟک حجّ
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﻭ ﻫﮑﺬﺍ
ﺍﻣﺮ ﺍﺻﺤﺎﺑﻪ ﺍﻥ
ﻴﻔﻌﻠﻮﺍ ﺍﻥ ﻴﻔﺴﺨﻮﺍ
ﻣﺎ ﺃﻫﻠّﻮﺍ ﺑﻪ
ﻭﻳﻘﻠّﺒﻮﺍ ﺍﻟحجّ
عمرة ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ ﺃﻗﺎم
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ علیّ
إﺣﺮﺍﻣﻪ ﻟﻴﺴﻮق
اﻟﺬﻯ ﺴﺎﻕ ﻣﻌﻪ
ﻮﺑﺎﻳﺪ
ﺑحجّ ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻯ
ﮐﻪ (ﺗﻬﻠﻴﻞ) ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﺍﮐﺒﺮ ﮔﻮﻳﺎﻥ ﻭﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﮔﻮﻳﺎﻥ ﺒﺎﺷﻰ. ﻭ
(ﺗﻔﺮﻳﺪ) ﺑﻨﻤﺎئی
ﻮ ﺑﺘﻨﻬﺎئی ﺪﺭﻋﺰﻟﺖ
ﺑﺎﺷﻰ (ﺯﻳﺮﺍ ﺣج
کعبه ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﺎﺩﻯ
حجّ أﮐﺒﺮ ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﻭﺗﻄﺒﻴق
اﺻﻄﻠﺎحاﺕ ﻭﺍﻋﻤﺎل
حجّ کعبه ﺑﺎ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮکی برای
خواننده ما ﻀﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ). (إﻓﺮﺍﺩ) ﺗﻨﻬﺎئی
ﺴﺎﻟک ﻮﺗﻔﺮﻳﺪ
نیز ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍﺫﮐﺎﺭﻯ
او ﺩﺭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍﻧﺤﺼﺎﺭﻯ
ﻭﻯ ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
الهی اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴّﺖ ﻓَﺴﺦ ﺑﺎﺯﺗﺮک
هرﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺴﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎﺯﻩ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺸﻬﺮ ﻣﮑّﻪ
(ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﺮﻣُﻐﻬﺎ
ﻭﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﻭﺧﺎﻧﻪ
ﺍلهی ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺮﺳﻴﺪﻯ) ﻭﻃﻮﺍﻑ
ﮐﻌﺒﻪ ( ﻭﮐﻨﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﺑﻮﺩﻥ) ﻭ (ﺳَﻌﻰ) ﺩﺭﻫﻔﺖ
ﺑﺎﺭ ﺩﻭﻳﺪﻥ ﺑﻴﻥ
ﺼﻔﺎ ﻭ ﻣَﺮﻭﻩ (ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥسعی ﻮﮐﻮﺷﺶ
ﻭﺩﻭﻧﺪگی ﺴﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ اﺟﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮو گزارش شهود
جدید ﻭ ﺍﻧﺠﺎم
عباﺩﺍﺕ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ که
پیر میگوید . ﻭﭼﻮﻥ
ﻤﺎﺭ ﺳﻴﻨﻪﺧﻴﺰ
ﺣﺮﮐﺖ ﺳﺨﺖ ﻭﻃﻮﻟﺎنی
ﻤﺮﺍﺣﻞ ﺳﻠﻮکی
ﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﺣج
ﻮﺍﺟﺐ ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳل
ﺒحجّ عُمرﻩ ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﺟﺐ با شهود
قبلی می ﻨﻤﺎئی
که ﺩﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎنی
که ﻣﻮﻗتا  ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ
را توسّل
داشتند . ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﺰﺩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﺗﺎﺷﺮح
أﺣﻮﺍل آﻧﻬﺎ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ (ﺗﺮﻭﻳﻪ) ﺑﻴﺎﻥ
ﻮ ﺷﺮﺡ و روایت
و گزارش سالک
بپیر خود تا (ﺭﻭٴﻴﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ) ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮ ﻭ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﺍﺳم ﺪﻳﮕﺮ
ﺣج ﺪﺭ (ﻣنی ﻮﻋﺮﻓﺎﺕ
ﻭ ﻣﺰﺩﻟﻔﻪ) ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﺮﺍﺣل ﺴﻠﻮک
کاﻣﻠﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ برای ﻋﺮﻓﺎﺕ
ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎ ﻭ ﺗﻘﺮّﺑﻬﺎ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺳﺘﻮﺭﺣج
ﺪﺍﺩ ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺮﺍﺳم حجّ که ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﻇﺎﻫﺮ ﺳﻠﻮک
الهی ﻨﻴﺴﺖ ﻭﺍﺯ
ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺳﺎﻟم ﻮﮐﺎﻣل
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﭼﻨﻴﻦ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ﻮﺍﺟﺐ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺳﻔﺮ ﺗﻔﺮﻳﺤی ﻤﮑّﻪ
ﺑﻠﮑﻪ (ﺣﺞّ) ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻣﺎم ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺤق تا
قائم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺣﺞّ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﮑّﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻭﻋﻠﻴﮑم
الآن ﺒﺎﻟحجّ
اﻟﺄﮐﺒﺮ ﻭ ﺍﻳﻨک
ﻨﻮﺑﺖ ﺍﻧﺠﺎم حجّ
ﺑﺰﺭگ ﻮ ﻭﺍقعی ﺸﻤﺎ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻳﺪ ﺣج ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺤقّ
أﮐﺒﺮ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﻓسخ
ﻨﻬﺎئی پیمان ﺴﻠﻮک
ﺪﺭﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
سالک کامل شده
ﻭ ﺗﺮک ﺘﻌﻬﺪﺍﺕ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺒلی
اﺳﺖ. (ﺗﻬﻠﻴﻞ) ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﮔﻔﺘﻦ ﺷﻌﺎﺭ ﺩفع
ﺸﺮک ﺴﺎﻟﻚﻫﻨﮕﺎم
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
نیز کامل الهی
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪیعنی
ﺍلهی هستی ﻮلی
اﻟﻠﻪ ﻧﻴﺴﺘﻰ
بلکه اله و
الهی هستی . ﻭ ﻧﻴﺰ
(ﻓسخ ﺘﻬﻠﻴﻞ) ﻳﺎ
ﺗﺮﻙ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﻭ(ﺍﻧﺤﻠﺎل
إﺣﺮﺍﻡ) ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻨﺤل
ﺸﺪﻥ ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ ﺗﺤﺮﻳم
اﻣﻮﺭ دوره ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک کامل شده
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ(ﺣج
عُمرﻩ) ﻫﻤﺎﻥ
هر ﺪﻳﺪﺍﺭ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟک با شهود جدید
خود ﺒﺎ ﭘﻴﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺳﺘﻴﻨﺎﻑ (ﺩﻧﺒﺎل
کرﺩﻥ ﻴﺎ ﺗﺠﺪﻳﺪ)
ﻭﺗﺠﺪﻳﺪ ﺗﻬﻠﻴل
ﺪﺭﺣج هماﻥ ﺍﻧﻔﺮﺍﺩ
ﻭﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﺷﺎﻫﺪ ﻭﻣﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﺗﻔﺮﻳﺪ ﺩﺭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﻴﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮﻣﻌﺒﻮﺩ
ﺍﻭﺩﺭﻫﺮ ﻣﻘﺎﻣﻴﮑﻪ
ﺑاشد ﺗﺎﭘس ﺍﺯ ﺣﺎﻟﺖ
(ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
صمدیت ) ﻭﻳﺎ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩﺑﺮﺗﺮ
قائم با مرگ
قبل از مرگ ﺒﺮﺳﺪ.(ﻣُﻨﻰ)
ﻣﺤلی اﺳﺖ ﺩﺭ ﻣﮑﻪ
ﻭﻫﻤﺎﻥ (ﺍﺭﺯﻭ ﻭ
ﺗﻤﻨّﺎﻯ) ﺳﺎﻟک
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم که
ﺑﺮﺍﻯ آﻥ ﺤﺎﺿﺮ
ﺑﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی ﭙس
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻣﺸﻴﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ (ﻋﺮﻓﺎﺕ)
ﻭﺳﺮﺯﻣﻴﻥ
ملکوت و ﻤﻌﺮﻓﺘﻬﺎ
ﻭﻋﻠم لَدُنّی
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ (ﻣُﺰﺩَﻟَﻪ)
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﮑﺎنی اﺳﺖ
ﺩﺭ ﻣﮑّﻪ ﻭلی
هماﻥ ﺘﻘﺮّﺏ ﻭﻧﺰﺩﻳک
ﺸﺪﻥ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ
احتمالی ﺧﻮﺩ ﻭﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻘﺎم ﻮﺭﻭح
الهی روح
القدس ﻮ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
میسّر نوع
بشری را ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺯﺣﻤﺖ ﻭﺗﻠﺎﺷﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭﻓﮑﺮ ﮐﻨﻨﺪ ﭘﺎسخ
آﻥ آﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺭس ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺗﻤﺎم ﻤﻌﺮﻓﺘﻬﺎ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﺰﺩﻳک
کاﻣل الهی
میباشد . ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ:  ﻔﺄﻥّ اﻟﺴﺎﺋق
ﻘﺎﺭﻥ ﻭﺍﻟﻘﺎﺭﻥ
لا ﻳﺤلّ ﺤتی ﻴﺒلغ
هَدﻳﻪ ﻣﺤﻠّﻪ ﻭ
ﻣﺤﻠّﻪ ﺍﻟﻤﻨﺤﺮ
ﺑﻤﻨﻰ ﻓﺎﺫﺍ ﺑلغ
ﺃﺣﻞّ ﻓﻬﺬﺍ ﺍﻟﺬﻯ
أﻣﺮﻧﺎک ﺒﻪ ﺣج
اﻟﺘﻤﺘُﻊ ﻓﻠﺰم
ﺬﻟک ﻮﻟﺎ ﻳﻀﻴﻘﻥّ
ﺼَﺪﺭک  ﺳﺎﺋق ﻮ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻗﺮﻳﻥ ﻮﻣﻌﺎﺩل
ﻮ ﻫﻤﺰﺍﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺴﺮﺣﺪّ
ﻗُﺮﺑﺎنی ﺸﺪﻥ ﻤﻴﺒﺮﺩ
ﻭﻣﻴﮑُﺸﺪ ﻭﻗﺮﺑﺎنی
بشریّت خود ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
لاﺯﻣﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ربّ النوع و
حتی أعلم
خداوند ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ پنجم ﺳﺎﻟک
اﻳﻥ اﺣﻮﺍل ﺮﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
که مراسم أهل
بیتی پیامبر
را میبیابد و
قرین پیامبر
خود میشود . (ﻗﺮﻳﻦ)
ﺳﺎﻟک هماﻥ ﺸﻬﻮﺩ
آﺧﺮ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﻮق ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭ ﺭﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﺮﻭح
ﺴﺎﻟک مراتب
الهی است که اﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﺣتی ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺒﺮﺍﻯ عروج ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭﻫُﺪﺍ
ﻳﺎ ﻗﺮﺑﺎنی ﻨﻔﺶﺑﺸﺮﻯ
آلوده ﭽﻮﻥ
ذبح ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﺩﺭﻭﺍقع
هماﻥ هداﻳﺖ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺒﺠﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﺳﺎﻟک ﭽﻮﻥ ﻘﺮﻳﻥ
ﺨﻮﺩ مقام
مصطفوی ﺷﺪه ﺍﻧﮕﺎﻩ
(ﺍﺣﻠﺎﻝ) ﺍﺣﺮﺍم
ﻮﺍﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﺤﺮیم
بخود ﺪﺳﺖ بر
میدارد .ﻭ (ﺣج ﺘﻤﺘّﻊ)
ﺣج اﺿﺎفی ﻮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ ﻮﻟﺬﺕ
بعد بازگشت
بخلق اﺳﺖ ﮐﻪﺧﺎﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
( مَتعه ) (ﺍﺯﺩﻭﺍج
موقّت ﻮ ﺻﻴﻐﻪ) ﺭﺍ
ﻣﻄﺮح ﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﻤﻌنی
اﺯﺍﺩﻯ عمل کاﻣل
ﻮﺍﺻﻞ ﻭﺣﺎﺟﻰ ﺑﺤقّ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
هرﮔﻮﻧﻪ ﺍﺯﺩﻭﺍج
ﻮﺯﻧﺪگی ﻄبیعی
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ (ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
موقّت ) نیز هم ﻧﺸﻴنس
اﻭ ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ (ﺣج ﻨﺴاء ) ﮐﻪ
ﻋﻤﺮ ﺗﺤﺮﻳم کرﺩ
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺣتی ﻤﻌنی
آﻥ ﺮﻭﺷﻥ آنها ﻨﻴﺴﺖ
ﺣج کامل الهی ﻮحَقّ
اﻭﺑﺮﺍﻯ اﺯﺩﻭﺍج
ﻮ ﺍﺯﺍﺩﻯ عمل ﺪﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﺑﺎﺯ
به هم ﻨﺸﻴنی ﺒﺎ
پیر خود و یا
پیروان ﺴﺎﻟک
خود ﻮﻣطیع ﺨﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﺰﻧﺎﻥ
هستند.ﺍﻋمّ اﺯﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﻤﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺯﻥ. ﻣﺎﺩﺍم
که ﺑﮑﻤﺎل الهی
ﺨﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﻣﺮﺩﻯ ﻣﺮﺩﺍﻧگی
ﻮﻣﺮّﻭﺕ
ومروءت ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺍقعی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
بخداوند ﻧﺸﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
که ﺍﻳﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﺒﺎﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺨﺘﻠﻒ حَقّ ﺘﺼﺮّﻑ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻋﻤل
ﻤﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴم ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺍﻣﺎم ﻤﻬم
اﺳﺖ و بقول
فردوسی عارف
الهی چو فرمان
یزدان چو فرمان
شاه الهی . ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭼﻪ
بوده ﺒﺎﺷﺪ ﻭﭼﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻳﺎ ﭼﻪ أثر ﻣﺸﺨﺺ
ﺩﺭﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮ
ﺭﻭح ﺪﺍﺭﺩ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺻﻠﺎح کنندﻩ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﺗﻌﺎلی
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺭﻭح ﻮﻋﻘل
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
در خاتمه این
نویسنده
پیشنهاد
مینماید اگربمعنی
سلوکی حج کعبه
تردید دارید
شخصا از
خداوند
درخواست پیر
الهی و ربّ
مربّی کنید
آنگاه وی هرچه
بشما تفسیر و
دستور داد
باور و عمل
نمائید .

651 - ﺩﺭﺣﺪﻳثی
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(ﺝ۲ﺹ 277 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  اﻟﻤﺴﻠﻤﻮﻥ
عند ﺷﺮﻭﻃﻬم   ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
که ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺸﺮﻭﻃ
ﻮ ﺷﺮﺍﻳﻄ آﻧﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰﺑﻤﻌنی
اینکه عوﺍم
قشری ﻤﺴﻠﻤﺎن
چه رسد که
مؤمن باشند . ﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻮﺷﺮﻭﻃ
ﻮﻳﺎ ﺗﻌﻬﺪﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﻮ جبران
وظیفه الهی ﺳﻠﻮک
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻭﺍقعی ﻘﺎﺋل ﻨدارد
ﻭﺗﻌﻬﺪﺍﺕ ﺍﻧﺎﻥ
ﺒﺎ آﺧﻮﻧدهاﺳﻠﻮک
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ که
شرک و دشمنی
با خداوند است
. ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ودرست تر
مسلّمان یعنی ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
خداوند
ووسیله الهی  بودن
است و تنها ﺳﺎﻟک
الهی مسلمان
مسلّم و حتی
مؤمن میباشد . ﺷﺮﻭﻃ
ﻮﺷﺮﺍﻳﻂ با ﺗﻌﻬﺪ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻙ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍلهی
اﺳﺖ. وﻫﺮﮔﺎﻩ ﺍﻥ
ﺘﻌﻬﺪﺍﺕ ﺭﺍﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻧﺪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺪﺭﺗﺴﻠﻴم
هستند . ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﻧﺎم ﻮﺍﺩّﻋﺎ
ﺍﺯﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
بی أﺭﺯﺵ برای آثاﺭ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺪﺭ ﺭﻭح
کسی میباشد.

652 -  ﺩﺭ ﺣﺪﻳثی
اﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 315ﺑﺤﺎﺭ) ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  لا ﺭﺃﻯ
فی اﻟﺪﻳﻥ  ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﻥﺪﺍﺭﻯ ﺭﺃﻯ
ﺸﺨصی ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺗﺎ ﻗﻴﺎس
ﺍﺯﺧﻮﺩ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﻮﺩ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﻭ ﻣﻄلع
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﭘﻴﺮﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺤثی ﻨﻤﻴﮑﻨند
ﻭﺍﻇﻬﺎﺭ ﻋﻠم ﻨﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪﻭﺣتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤلی ﻨﺎ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﭘﻴﺮ ﺩﻟﻴل ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺩل ﺘﺮﺩﻳﺪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
عدم اﺑﺮﺍﺯ ﺭﺃﻯ
ﺸﺨﺼﻰ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ به ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺗﺴﻠﻴم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﻳﻥ ﺒﻤﻌﻨﻰ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﻮ ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺘﺪﻳّﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﺒﻮﺩ ﻭﻣطیع ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
هرﻣﺬﻫبی که ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺷﺖ
ﻭﺗﻌﺼّﺐ ﻭﺭﺯﻳﺪ.

653  -( حدیث ﻭﻗﺖ ﺟﻤﻌﻪ)  ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ؟
بحاﺭ)ﮐﻪ ﺷﺨصی ﺴؤﺍلی
ﻤﻄﺮح کرﺩ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ. ﺳﭙس
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻄﺮح گرﺩﻳﺪ ﻭﭘﺎسخ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
همان ﻤﺴأﻟﻪ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﺮﺩ ﻭﭼﻮﻥ ﺒﭽﻨﺪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺷﺮﺍﻳﻄ ﭽﻬﺎﺭ
ﭘﺎسخ گرﻓﺖ ﺳﺎﺋل
ﺒﺪﻭﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺣﺎل ﻤﻮﺿﻮع
ﺮﺍ ﻓﻬﻤﻴﺪم ﻮآﻧﺮﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ. ﻭ ﭼﻮﻥ
اﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﭽﻨﻴﻦ
ﺷﻨﻴﺪ ﮔﻔﺖ ﺍﻯ ﻔﻠﺎﻥ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺎﻥ ﺰﺍﻫﺪ
ﻭﻣﻮٴﻤنی
هستی ﭘس ﭼﻨﻴﻥ ﻤﮕﻮ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﻗﻴقی
هست ﮐﻪ ﺑﺮیک ﻮﺟﻪ
ﺟﺎﺭﻯ ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺑﺮﺍﻯ
ﻤثاﻝ:  ﻮﻗﺖ ﺍﻟﺠﻤﻌﻪ
ﻟﻴس ﻟﻮﻗﺘﻬﺎ ﺍﻟّﺎ
ﻭﺍﺣﺪ ﺣﻴﻥ ﺘﺰﻭل
اﻟﺸﻤس ﻭﻣﻥ اﻟﺄﺷﻴاء
ﺍﺷﻴاء ﻤﻮسّعة
ﺗﺠﺮﻯ علی ﻮﺟﻮه
ﮐثیرة ﻭﻫﺬﺍ ﻣﻨﻬﺎ
ﻭﺍﻟﻠﻪ ﺍﻥّ ﻠﻪ
ﻋﻨﺪﻯ ﺴﺒﻌﻴﻦ ﻭﺟﻬﺎ  ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﻭﻗﺖ ﻭﺯﻣﺎﻥ (ﺟﻤﻌﻪ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻳک ﻮﻗﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭآﻥ ﻮﻗﺖ ﺯﻭﺍل
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ ﺍﺳﺖ (ﻭ
ﺭﻭﺯ ﺟمع ﺸﺪﻥ ﻮﺟم
گرﺩﻳﺪﻥ ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻌنی
ﺪﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ) ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ هستند ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻭﺟﻮﻩ)
ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﻤﻮﺿﻮع
ﻤﻄﺮح ﺸﺪﻩ ﻳکی
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﮔﻮﻧﻪ ﻧﻈﺮ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻫﺮﮐﺪﺍم ﺪﺍﺭﻡ.
ﻭﻗﺖ ﺟﻤﻌﻪ ﻧﺎم
ﺮﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺑﺰﻭﺍل
ﻮﻧﻴم ﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻌﻨﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻣّﺎ ﺟﻤﻌﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻣﻌنی ﺮﻭﺯآﺧﺮﻫﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی ﺮﻭﺯﺟمع
ﺸﺪﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی ﺨﻮﺩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﻯ ﺠَم ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺟمعه ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ(آﺩﻳﻨﻪ)
ﻳﺎ (ﻋﺪم ﺪﻳﻨﺪﺍﺭﻯ)
ﻭﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻦ ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﺩﺭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﻛﻪﺧﺎﺗﻤﻪ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺯﻭﺍل ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻈﻬﺮ ﻧﻴﻤﺮﻭﺯ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺰﻭﺍل ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭘس
ﻫﻤﻴﻥ ﺠﻤﻌﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣثال اﻣﺎم که ﻳک
ﻤﻌﻨﻰ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭﺍﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
عقلی ﺒﺮﺗﺮﭼﻮﻥاﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩق ﻮﻫﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻌﺎنی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ اﺳﺖ. ﺍﻣﻮﺭ
(ﺿﻴّﻖ) ﺑﻴک ﻤﻌنی
که ﺗﻨﮓ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻣﻮﺭ (ﻣﻮﺳّﻊ)
ﻭکلّی ﻮ ﻭسیع ﺪﺭ
ﺫﻫﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺼﺎﺣﺐ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻌﻤﻖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘﺎسخ ﻮﺟﻮﺍﺏ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺑﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺪﻧﻴﺎ ﭼﻮﻥ
همین ﺮﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﻭﻧﻴم ﺮﻭﺯ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻳک ﻤﻌنی ﺪﺍﺭﺩ
ﻭلی ﭽﻮﻥ اﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮک الهی ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ ﺰﻣﺎﻥ
ﻮﻣﮑﺎﻥ ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﺩﺍﺭﺍﻯ أﺣﮑﺎم
ﻮﺍﻟﺰﺍﻣﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠفی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻓﻘﻄ اﻣﺎم
ﻤﺮ بی ﻮﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﮐﻤک اﻟﻬﻰ ﺍﺯﻋﻘل
کلّی اﻟﻬﻰ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺗﺎ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ هفتاﺩ ﻧﻴﺰﻋﺪﺩ
ﮐثرﺕ ﺭﺍﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﻳک ﺼﺪ ﺭﺍ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻣﻴتوان
گفت . ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﻔﺖ
ﻋﺪﺩ ﻗِﻠّﺖ ﻭ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻋﺪﺩ ﻓﺮﺍﻭﺍنی
ﻭﻫﻔﺖ ﺻﺪ ﻭﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺎﺑل ﺸﻤﺎﺭﺵ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
مورد توسّل ﺨﻮﺩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﺑﺤﺪّﻯ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺒﺎ آﻥ ﺠمع
ﺸﺪ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺴبتا
کافی ﻮ ﻣﺸﻴّﺖ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺁﻥ (ﺍﺟﻞ) ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺟﻤﻊ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﺟم گرﺩﺩ ﻭﺟﻤﻌﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺑﻮﺣﺪﺕ
وجود و صمدیّت
و بی خودی ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻧﻬﺎئی ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ
ﺟم و جمع گرﺩﻳﺪﻩ
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻭ ﺭﮐﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﺑﺎ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻤﺎﺯ ﺑﺎﻣﺪﺍﺩﻯﺒﺎﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﻤﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍلهی اﻭ ﺗﻤﺎم ﺸﺪﻩ
ﮐﻪ ﺣتی ﻨﻤﺎﺯ ﻇﻬﺮ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ واجب ﺧﺎﺹﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯﺗﺒﺪﻳل
ﺒﻌﺪم ﺪﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺪﺭ مفهوم (ﺁﺩﻳﻨﻪ
و أدینه ) می ﺸﻮﺩ.ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک ﻮ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی اﺳﺖ.
ﻭﺳﺎﻟک اﺯ ﺍﻳﻥ
ﭙس ﻣﻌﻠم ﻨﻤﺎﺯ
ﻭ ﻗﺒﻠﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﺿﻮعی
که ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﺑﺮﺍﻯ هفتاﺩ ﺭﺍﻩ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺣلّ ﻮﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ أﻣﺮ ﺻﻌﺐ
ﻣﺴﺘﺼﻌﺐ ﻭ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻓﺮﻣﺎﻥ (ﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ)
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺣﻠﻪ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻴک ﺮﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭﻫﻤگی
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﺑﺸﺮﻯ ﻮﺍﻳﻥ
ﺠﻬﺎﻧﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐﻋﻘل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺟﺰ ﻳک اﺣﺘﻤﺎل
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﮐﺘﺎبی ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
کسب ﻋﻠﻮم آﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻮﺩ.ﺍﻣﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺸﻨﺎسی ﻮﺭﻭﺍﻥ
ﺪﺭﻣﺎنی کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺨﺎﺹ ﺷﺨﺺ
ﺣﮑم ﻮﺭﺍﻩ ﺣلّ
ﻮﺩﺳﺘﻮﺭ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ چون هر
طبیبی با
بیمار بخصوصی ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﺨﺺ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﮑﺎنی ﻮﺯﻣﺎنی
ﻮﻣﻘﺎﻣﻰ ﻭﻳﺎ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺮﻭحی ﻮ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﺍﺣﮑﺎم
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺍﻣﺎم ﻮﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ اﺯﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﭙﺎسخ
گوئی ﻮﺭﺍﻩ ﺣلّ
ﻴﺎﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺣﺎﻟﺖ ﺧﺎﺹ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍلهی ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻬﺎم
ﺒﮕﻴﺮﺩ ﻭﻣﺮ
بی ﻤﻨﺎﺳبی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﺩ.

654 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 198 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻧﺰﺩ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺒﻮﺩﻳﻢ ﻣﻄﻠبی
ﺠﺎﻟﺐ ﮔﻔﺖ ﻭﻣﻥ
ﺪﺭ ﺫﻫﻥ ﺨﻮﺩ ﮔﻔﺘﻢ
ﺍﻳﻥ ﻤﻄﻠﺐ ﻣﻬم
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﻨﺘﻘل ﻤﻴﮑﻨﻢ
ﻭﻗﺎﺑل اﻧﺘﺸﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭلی اﻣﺎم
ﺒﻤﻦ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩ
ﻭﮔﻔﺖ:  اﻧّﻯ
لأﺗﮑﻠّم ﺒﺎﻟﺤﺮﻑ
ﺍﻟﻮﺍﺣﺪ لی ﻔﻴﻪ
ﺳﺒﻌﻮﻥ ﻮﺟﻬﺎ ﺍﻥ
ﺸﺌﺖ ﺍﺧﺬﺕ ﮐﺬﺍ
ﻭ ﺍﻥ ﺸﺌﺖ ﺃﺧﺬﺕ
ﮐﺬﺍ  ﻭﻗتی ﻤﻥ
ﺼﺤﺒتی ﻤﻴﮑﻨﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻴک ﺤﺮﻑ ﻭﮐﻠﺎم
ﺨﻮﺩ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭﺟﻪ
ﻭ ﻣﻌنی ﺒﺎﻃنی ﻮﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺍﺭﻡ. ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﭼﻨﻴﻥﺸﺮﺍﻳطی
ﺒﺎﺷﺪ ﭼﻨﻴﻥﻤﻌنی
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﻣﻌنی ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺑﺎﻃنی ﻮﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ هفتاﺩ
ﻣﻌنی ﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺨﺘﺎﻑ
او ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﺣتی
اﮔﺮ ﻓﻠﺴفی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ ﻳک ﻤﻌنی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺒﻄﻮﻥ ﻤﺘﺪﺍﺧﻞ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﻣﺘﻨﻮع
ﺘﻮ ﺩﺭ ﺗﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻣﺎم ﺪﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ (ﺧﻄﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ)
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﺋل ﻘﺎﺑل
ﺘﻮﺟﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻠﻪﭘﺎتی ﺒﻴﻥ
اﻣﺎم ﻮﭘﻴﺮﻭ
او ﻫﺴﺖ ﻭﻗﻴﺎفه
ﺷﻨﺎسی کمک ﻤﻴﮑﻨﺪ
که همه آنها نتیجه
الهام و علم و
آگاهی لدنّی
میباشند .

655 -  ﻭﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 198 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺒﺮﻫﻤﻴﻥ گفته (
حدیث 654) ﭼﻨﻴﻥ آﻓﺰﻭﺩ
ﮐﻪ :  إﻧّﺎ ﻟﻨﺘﮑﻠّم
ﺒﺎﻟﮑﻠمة ﻟﻬﺎ
ﺳﺒﻌﻮﻥ ﻮﺟﻬﺎ ﻟﻨﺎ
ﻣﻥ کلّها ﺍﻟﻤﺨﺮج
ﭼﻮﻥ
ﻤﺎ ﮐﻠﺎمی ﺒﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻧﻴﻢ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻭﺟﻪ ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎل
ﻮﻣﻌنی ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﻬﺎ ﻫﺮﻳک
اﺯ ﺁﻥ ﻤﻌﺎﻧﻰ (ﻣﺨﺮﺟﻰ)
ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻭﺷﺎﺧﻪ ﻓﮑﺮﻯ ﻮﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﺒﻴک
ﻤﻌنی ﻮ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
هرﻣﻌنی ﻴﻚ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻮﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﻮ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍثباﺕ
آن ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.

656 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ (ﺝ۲ﺹ199 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻥ
ﻤﺒﺤث (655 و 656 ) ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﺃﻧﺘم
ﺃﻓﻘﻪ ﺍﻟﻨﺎس ﻣﺎ
ﻋﺮﻓﺘم ﻤﻌﺎنی
کلاﻣﻨﺎ ﺍﻥّ کلاﻣﻨﺎ
ﻟﻴﻨﺼﺮﻑ ﻋﻠﻰ ﺳﺒﻌﻴﻥ
ﻮﺟﻬﺎ  ﺷﻤﺎ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺗﺮﻳﻥ ﻮﺑﺎ ﻫﻮﺷﺘﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺩم هستید ﺍﮔﺮﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﺪ ﺑﻤﻌﺎنی
هرﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
اﺯﮐﻠﺎم ﻤﺎ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻠﺎم ﻤﺎ ﺑﻬﻔﺘﺎﺩ
ﻭﺟﻪ ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻗﺎﺑل
ﺘﻌﺒﻴﺮ ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺷﻤﺎﻣﺮﺩم ﺴﺎﻟک
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺷﻥ ﻔﮑﺮ ﻏﻴﺮ
ﺟﺰﻣﻰ ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻋﺮﻓﺎنی ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻳﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﺑﻬﻔﺘﺎﺩ ﺑﻄﻥ ﻮﻣﻌنی
ﻨﺎﭘﻴﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﺣتی
اﻣﻮﺭﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻴک ﻤﻌنی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻋﻠم
ﻤﻨﻄق سعی ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺭﺍتی ﺒﻴﺎﻭﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻳک ﻤﻌنی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﻫﻤﻪﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺒﻴک نحو ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﮐﺎﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺍﮐثرﻗﺪﺭﺕ
ﺫﻫنی ﺸﺨﺺ ﺭﺍﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ. ﺗﺎ
ﻫﺮﮐس ﺗﺎﻫﺮ ﺣﺪّﻯ
که ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ ﻭﺑﺒﻄﻮﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ(ﺑﻄنی) ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﻳک ﺴﻄح اﺯﺗﮑﺎﻣل
ﻔﺼل ﻨﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻋﻘل ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﮑﻪ ﺑﺒﻄﻮﻥ
ﻨﻬﺎئی ﺒﺮﺳﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻬﺎئی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﮐﺴﺐ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺎﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻯ
ﺪﺭ ﺗﻘﺮّﺏﺍلهی
و حقیقی ﺪﺍﺭﺩ.

657 -  ﺩﺭﺣﺪﻳثی
(ﺝ۲ﺹ
199 ﺑﺤﺎﺭ)ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﻣﻌنی گفته ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺍﻥ ﻘﺪ
ﺃﻓلح اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻮﻥ ﭽﻴﺴﺖ؟. ﭘﻴﺮﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﻓﻮﺯ
ﻭﻓﻠﺎح ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
که ﺩﺍﺧل ﺒﻬﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﺍﻣﺎ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ:  ﻘﺪ ﺍﻓﻠح
اﻟﻤﺴﻠّﻤﻮﻥ ﺍﻥّ
اﻟﻤﺴﻠّﻤﻴﻥ
هم اﻟﻨﺠﺒاء  ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﻔﻠﺎح
و پیروزی ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
هماﻥ ﻨﺠﺒا ﻮ ﻧﺠﻴﺒﺎﻥ
ﻴﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ آﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
مسلّم ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍلهی ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻳک
ﻤﻠﻴﺎﺭﺩ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭﺍﮐثرا ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ
اﻓﺮﺍﺩ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﻨﻴﺰ وجود ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻣﺤﺮﻭم اﺯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
الهی ولایت
محمدی می باﺷﻨﺪ.
ﻧﺠﻴﺒﺎﻥ ﻴﺎ ﻧﻘﻴﺒﺎﻥ
ﭘﺎک ﺸﺪﻩ ﻭ(ﻧَﻘﺐ
ﻭﻧَﻔَﻖ) ﺯﺩﻩ ﺩﺭﻋﻮﺍلم
اﻟﻬﻰ و آینده ﻭدر
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻧﺠﻴﺒﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺴﺎنی هستند ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ (إﻧﺠﺎﺏ ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ) ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺯﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ(ﻣُﺠﺘﻨﺐ)
ﻭ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﺍﺳﺖ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ هستند ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلّیات ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻧﺠﻴﺐ ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻮﺍﻗﻌﻰ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﻮﻓﻠﺎح و نجات ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﻭﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
(ﻣﮑﺎنی ﻮﻋﻘﻠﻰ)
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
(ﻣﻘﺎمی ﻮ ﻧﻮﻋﻰ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ئو
بهشت أکنون که
در دنیا هستند
و دو بهشت
بعدی پس از
مرگ.

658 -  ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ207 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  إﻧّﻤﺎ
ﻣثل علیّ ﻮ ﻣثلنا
ﻣِﻥ ﺒﻌﺪﻩ ﻣﻥ
هذﻩﺍﻟﺄمّة ﮐﻤثل
ﻤﻮسی اﻟﻨﺒﻰّ ﻭ
ﺍﻟﻌﺎﻟﻢ ﺣﻴﻥ ﻠﻘﻴﻪ
ﻭ ﺍﺳﺘﻨﻄﻘﻪ ﻭ ﺳﺄﻟﻪ
ﺍﻟﺼﺤبة ﻓﮑﺎﻥ
ﻤﻥ أﻣﺮﻫﻤﺎ ﻣﺎ
ﺍﻗﺘﺼّﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﻨﺒﻴﻪ فی کتاﺑﻪ
ﻣثال ﻤﻮﻟﺎ
علیّ ﻮﻣﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اُمّت ﭙس ﺍﺯﺍﻭ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻳﻥ اﻣّﺖ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣثال ﻤﻮﺳﻰ
ﺑﺎ ﺍﻥ عالم ﻮﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺍﻭ (ﺧﻀﺮ ﻳﺎ ﺷُﻌﻴﺐ
نبیّ ) ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
(ﻣﺠﻤﻊ ﺍﻟﺒﺤﺮﻳﻦ)
ﺑﺎ ﺍﻭ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺴﻪ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﺍﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.(اُمّت)
ﻳﻌنی اﻭم کنندﮔﺎﻥ
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻪ ﺑﻤﻌنی ﻤﻠّﺖ
ﻋﺮﺏ ﻭﻳﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
اﻃﺮﺍﻑ ﭘﻴﺎﻣبرﻳﺎ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺤتی اﻳﻥ
اﻓﺮﺍﺩ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭ ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﺍﻗﺘﺼّﻪ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺼﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ آﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻳﺎ (ﻗﺺّ
أثَر) ﻭﺗﻌﻘﻴﺐ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
اﻭﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﻤﻮسی
گفت ﻣﺎ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺩم إﺻﻄﻔﺎ ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﻤﻮﺩﻳﻢ ﺗﺎ ﺭﺳﺎﻟﺘﻬﺎ
ﻭﮐﻠﺎم ﺮﺍ ﻣﺤﮑم
اﺟﺮﺍ ﮐﻨﻰ. ﻭﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺷﻰ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ آﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻟﻮﺍح ﻤﻮسی
ﺪﺭج کرﺩﻳﻢﻭ ﺗﻔﺼﻴل
همه ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﻭلی اﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
مع ﺬﻟک ﺒﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﺭ ﺍﻟﻮﺍﺡ
ﺑﺎﺯ ﻣﻮسی ﺒﮕﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺰﺩ ﺍﻥ
عالم ﻮﻣﻌﻠم ﺮﻓﺖ.
ﻭﺧﻀﺮیا ﺷُﻌﻴﺐ
ﻋﻠﻮمی ﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻟﻮﺍح ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻨﺎ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﺪﻋﻴﺎﻥ ﻔﻘﻪ ﻭﻋﻠم
ﺪﺭﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻣﻮسی
ﺨﻴﺎل ﻤﻴﮑﺮﺩ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭ ﺍﻟﻮﺍح هست.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻴﺎل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﻟﺎﺯم
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻥ ﺒﺎﺷﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭلی اﻳﻨﺎﻥ ﻨﻪ
ﻫﻤﻪ ﻋﻠﻮم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭﻣﻄلّع
گرﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﺣتی همین ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺷﺪﻩﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭک
ﻤﻌنی نکرﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻧﭽﻪ ﺍﻳﻥ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﺯ ﺣﻠﺎل ﻮﺣﺮﺍﻡ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻣﺴﺎﺋلی که ﺍﺯﻃﺮﻑ
ﻣﺮﺩم ﺒﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ
ﻣﻄﺮح ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯﺁثاﺭ
ﻭ ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
اﺳﺘﻨﺎﺩ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭلی ﺨﺠﺎﻟﺖ ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ
ﮐﻪﺑﻤﺮﺩم ﺒﮕﻮﻳند
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﻭﺟﺎﻫل
هستیم .ﻭﻧﻴﺰ ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ
ﭼﻮﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻤﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺪﺍﺷﺘﻥ علم ﺒﭙﺮﺳﻨﺪ.و
در
زمانهایبعدی
از اولیای
زنده الهی .  ﻮ ﮐﺎﻥ ﻤﻮسی
ﻴﻈﻥّ انّ ﺠمیع
اﻟﺎﺷﻴاء اﻟتی
ﻴُﺤﺘﺎج اﻟﻴﻬﺎ
ﻭ ﺟمیع اﻟﻌﻠم ﻘﺪ
ﮐﺘﺐ ﻟﻪ فی اﻟﺎﻟﻮﺍح
کما ﻳﻈﻥّ
هؤلاء ﺍﻟﺬﻳﻥ ﻴﺪّﻋﻮﻥﺃﻧّﻬم
ﻔﻘﻬاء ﻮ ﻋﻠﻤاء
ﻭ ﺃﻧّﻬﻢ ﻗﺪ ﺍثبتوﺍ
ﺟمیع اﻟﻌﻠم ﻮﺍﻟﻔﻘﻪ
فی اﻟﺪﻳﻦ ﻣﻤﺎ
ﻳﺤﺘﺎج اﻟﻴﻪ ﻫﺬﻩ
ﺍﻟﺎمّة ﺍﻟﻴﻪ ﻭﺻح
ّ ﻠﻬم عن ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻭﻋﻠﻤﻮﻩ
ﻭ ﻟﻔﻈﻮﻩ ﻭﻟﻴس
ﮐلّ علم ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻋﻠﻤﻮﻩ ﻭﻟﺎ
ﺻﺎﺭ ﺍﻟﻴﻬم عن
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﻭﻟﺎ
ﻋﺮﻓﻮﻩ ﻭﺫﻟک
إﻥّ اﻟشیئ ﻤﻥ
اﻟﺤﻠﺎل ﻮ ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ
ﻭ اﻟﺎﺣﮑﺎم ﻴﺮﺩ
ﻋﻠﻴﻬم فیسأﻟﻮﻥ
عنه ﻭﻟﺎ ﻳﮑﻮﻥ
عند ﻫم ﻔﻴﻪ ﺍثرﻋﻥ
ﺮﺳﻮﻝ ﺍﻟﻠﻪ ﻭﻳﺴﺘﺤﻴﻮﻥ
أﻥ ﻴﻨﺴﺒﻬم اﻟﻨﺎس
ﺍلی اﻟﺠﻬﻞ ﻭﻳﮑﺮﻫﻮﻥ
اﻥ ﻴُﺴأﻟﻮﺍ ﻓﻠﺎ
ﻳَﺠﻴﺒﻮﺍ ﻓﻴﻄﻠﺐ
ﺍﻟﻨﺎس ﺍﻟﻌﻠم
ﻤﻥ ﻤﻌﺪﻧﻪ ﻓﻠﺬﻟک
اﺳﺘﻌﻤﻠﻮﺍ ﺍﻟﺮأﻯ
ﻮﺍﻟﻘﻴﺎس فی ﺪﻳﻥ
اﻟﻠﻪ ﻭ ﺗﺮﮐﻮﺍ
ﺍلآثاﺭ ﻭﺩﺍﻧﻮﺍ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﻟﺒِﺪﻉﻭﻗﺪ
ﻗﺎل ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﮐُﻞّ ﺑﺪعة ﺿﻠﺎلة
ﺍﻳﻥ ﻤﻔﺘﻴﺎﻥ
که ﻋﻠم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺣتی
هرﭼﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ نشناﺧﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﺑﻤﻌﺪﻥ ﻮﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﻥ ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﺮﻓﺘﻥ ﺮأی
ﺨﻮﺩ ﻭﻗﻴﺎس ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺎﻫم ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﻳﻥ ﺨﺪﺍ (ﺩﺭﺍﺻل
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ) ﺷﺪﻧﺪﻭ
ﺑﺪﻋﺘﻬﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮﺑﺪﻋتی کمرﺍهی
ﻮﺿﻠﺎﻟﺖ (ﻳﺎ ﺟﺎ
و عقب ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
از کاروان
تکامل ) ﺍﺯ ﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
عباﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ که ﺍﮔﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ آﻧﺮﺍﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻮﻝ ﻭﺍﻭلی
الأﻣﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
علم ﻮﻗﺪﺭﺕ ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻃ
هستند . ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
آل ﻤﺤﻤﺪ بوده ﮐﻪﺍﻭلی
الأﻣﺮﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺧﻠﻔﺎ ﻭﺣاکمان
ﭽﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻓﻘﻬﺎ.  ﻔﻠﻮ ﺍﻧّﻬم
اﺫﺍ ﺳألوﺍﻋﻥ شیئ
ٴﻤﻥ ﺪﻳﻥ اﻟﻠﻪ
ﻓﻠم ﻴﮑﻥ عندﻫم
ﻤﻨﻪ أثر ﻋﻥ ﺮﺳﻮﻝ
ﺍﻟﻠﻪ (ﺣتی کوﭼﮑﺘﺮﻳﻥ
ﻤﺪﺭک ﻮ أثارﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ)
ﺭﺩّﻭﻩ ﺍلی اﻟﻠﻪ
ﻭ ﺍلی اﻟﺮﺳﻮل ﻮ
ﺍولی اﻟﺎﻣﺮ ﻣﻨﻬﻢ
ﻟﻌﻠﻤﻪ ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﻴﺴﺘﻨﺒﻄﻮﻧﻪ ﻣﻨﻬﻢ
ﻣﻥ آﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﻤﻨﻌﻬم ﻤﻥ ﻄﻠﺐ
ﺍﻟﻌﻠم ﻤﻨّﺎ ﻟﺎ
ﻟﻌﺪﺍﻭة ﻭ ﺍﻟﺤﺴﺪ
ﻟﻨﺎ ﻭﻟﺎ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﺎﺣﺴﺪ ﻣﻮسی اﻟﻌﺎﻟﻢ
ﻭ ﻣﻮسی ﻨبی اﻟﻠﻪ
ﺑﻮحی اﻟﻴﻪ ﺣﻴﻥ
ﻠﻘﻴﻪ ﻭ ﺍﺳﺘﻨﻄﻘﻪ
ﻭﻋﺮﻓﻪ ﺑﺎﻟﻌﻠم
ﻭﻋﻠﺖ ﻋﺪم
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ آﻧﺎﻥ
ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ ﻋﻠم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﻭ ﺩﺷﻤنی آﻧﺎﻥ
اﺳﺖ ﺩﺭ ﺣﺎلی
که ﻣﻮﺳﻰ ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺒﺎ ﻭحی
الهی ﺒﻮﺩ ﺑﺮ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻭﻋﺎﻟم ﺨﻮﺩ ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﻧﮑﺮﺩ. ﻭﻫﻨﮕﺎﻣﻴﮑﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻭﺗﻠﻘﻴﻥ ﺸﺪ
ﻭ ﺍﺳﺘﻨﻄﺎق ﻮ
مورد ﭘﺮﺳﺶ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻌﻠم
آﺷﻨﺎ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﻳﺶ ﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﺪﺍﺩ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻮسی ﻘﺒل اﺯ ﮐﻤﺎل
ﻮﻧﺒﻮﺕ ﺧﻮﺩ ﭼﻨﻴﻥ
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﻯ ﺒﺎﭘﻴﺮ
ﻭ ﺧﻀﺮ ﺧﻮﺩ ﺷُﻌﻴﺐ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺣﺴﺎﺩﺕ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﺭث ﻋﻠم ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺗﺠﺎﺭﺏ ﻋﻠم ﺴﻠﻮک
ﺒﻮﺩﻳﻢ. ﻭﺍﺭث ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻭ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﻭﺩﺭک
ﻛﻨﻨﺪﻩ ﻣﻌﺎنی
ﺒﺎﻃنی آﻧﻬﺎ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻭﺍﺭث ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﺎم ﻮ ﻭحی اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺩﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻨﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺍﺯﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
آﻣﻮﺯﺵ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﻤﻮسی ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻘﺪﺭﺕ
ﻣﺼﺎﺣﺒﺖ ﺑﺎ ﻣﺎ(
ولایت الهی
برتر ) ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺻﺒﺮﺳﻠﻮکی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻳﻌنی
ﺪﺭک ﻤﻌﺎنی ﺒﺎﻃی
ﻮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ
ﺮﺍ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺩﻳﻥ
ﻮ ﻳﺎ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﻘﻮل ﭙﻴﺮ ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺍﻥ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍهی اﺯﭼﻴﺰﻯ
که ﺧﺒﺮ ﺁﻥ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻯ
ﻮﺍﮔﺎهی آﻧﺮﺍ نیافته
ای ﺻﺤﺒﺖ کنی ؟
وﺗﻮﺍﻥ ﺼﺒﺮ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎئی. ﻮلی ﻤﻮسی
گفته ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻥ
ﺸاء اﻟﻠﻪ ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭﮐﻤک ﺨﺪﺍ
ﺻﺒﺮ ﻣﻴﮑﻨﻢ ﻭﻋﺼﻴﺎﻥ
أﻣﺮ ﺗﻮﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻡ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻌﻠم
ﻤﻮﺳﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﻮسی ﺼﺒﺮ ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.  ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺒﺮﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺍﻳﻥ ﻘﺎﺿﻴﺎﻥ
ﺸﺮع ﻮﻓﻘﻬﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺸﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺗﺤﻤّل
علم ﻤﺎﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻃﺎﻗﺖ ﻋﻤل ﺒﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﺻﺒﺮ ﺩﺭﻋﻤل
آﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻮسی
که ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺑﻮﺩ ﺻﺒﺮ ﺍﻧﺮﺍ
ندﺍﺷﺖ ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻣﻌﻠم ﻤﻴﮕﻔﺖ
ﻣﻮسی ﺮﺍ ﺧﻮﺵ ﻧﻤﻴآﻣﺪ
ﻭﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻃﻠﺐ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭﮐﻤک ﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻳﻨﺎﻥ
علم ﻤﺎﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻣﺎﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﻭﻧﻔﺮﺕ ﻭﺩﺷﻤنی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺤقّ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ.ﻋﻠم
اﻣﺎﻡﻋﻠم ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻔس ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ اﻣﮑﺎﻥ
کسب ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی اﺳﺖ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺻﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺗﺤﻤّل
ﺼﺒﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﻮﻋﻘل
کلّی اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻤﺮﺩم
ﺘﻌﻠﻴم ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﻴﻌنی
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ و
ئین ورزی است .

659 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ  ﺑﺤﺎﺭ) ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﻤَﻥ
أﻓتی اﻟﻨﺎس ﺑﺮأﻳﻪ
ﻓﻘﺪ ﺩﺍﻥ ﺒﻤﺎ ﻟﺎ
ﻳﻌﻠﻢ ﻭﻣَﻥ ﺪﺍﻥ
ﺒﻤﺎﻟﺎ ﻳﻌﻠﻢ ﻓﻘﺪ
ﺿﺎﺩّ ﺍﻟﻠﻪ ﺣﻴث
ﺍﺣلّ ﻮﺣﺮّﻡ ﻓﻴﻤﺎ
ﻟﺎ ﻳﻌﻠم  ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺩم ﭙﻴﺶ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻋﻠم
ﻮﺍﮔﺎهی آﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻔﺘﻮﺍ
ﻭ ﻧﻈﺮ ﺑﺪﻫﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺪﻭﻥ
علم ﻮﺍﮔﺎﻫﻰ ﺩین
ﻭﺭﺯﻯ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺣﮑم ﻀﺪّﻳّﺖ ﻭ
ﺩﺷﻤنی ﺒﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭآﻣﺪﻥ اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﻭﻥ علم ﻭﺍﮔﺎهی
ﺤﺮﺍم ﻮﺣﻠﺎل کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺣﻠﺎل ﻮﺣﺮﺍم
ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨفع ﻮ ﻳﺎ ﺑﻀﺮﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﺴﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ . (ﻓﺘﻮﺍ) ﻧﻈﺮ
ﺷﺨصی ﻮﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘل ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﺑﺸﺮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﭽﻮﻥ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎم ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮکی ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺪﻳنی ﺒﻤﺮﺩم
غاﻓﻞ ﻗﺸﺮﻯ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. (ﻧﺎس
) ﻳﺎ ﻣﺮﺩم (ﻨﺎﺳﻴﺎﻥ)
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ(عهد
ﺍﻟﺴﺖ) ﻓﻄﺮﻯ
زندگی گذشته
خود ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻯ
شهود آخر ﻗﺒل
اﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌلی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺷﻴﻌﻪ
ﻭ ﻣﺪﻋﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
علیّ ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍلهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ خود ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﻮﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﻳﻥ ﺪﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﺩﺍﻥ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
کرﺩﻩ ﻭﻳﺎ ﺩﻳﻥ
آﻣﻮﺯﻯ ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌنی(
دنوّ و ﻨﺰﺩﻳک ﺒﮑﺎﺭﺩﻳﻥ
ﺸﺪﻥ) ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻭﻥ علم
الهی ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ
ﻋﻠم ﺪﻳﻥ ﻮﺍقعی
اﺳﺖ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک
الهی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻋﺎلم ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺪ . ﻋﺎﻟِم ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺑﺎ ﻋﻠم ﻮﺩﺍﻧﺶ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ
می ﻔﻬﻤﻴﻢ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﮔﺎهی ﻮﻣﻄلّع
ﺒﻮﺩﻥ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻠم لَدُنّی
ﻭﻋﻠم ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍلهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﺿﺎﺩّ)ﺿﺪّﻳﺖ
ﻭ ﺩﺷﻤنی کردن
است . ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺣﻠﺎل
ﻴﺎ ﻣﺠﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
اﺳﺘﻌﻤﺎل دﺮ
تحریم ﺨﻮﺍﻧﺪﻥ
ﺍﻧﻘﺪﺭﻫﺎ ﺿﺮﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺣﺮﺍم
الهی ﺮﺍ ﺣﻠﺎل
کنند .ﻭ ﺍﻳﻥ کاﺭﻫﻤﻴﺸگی
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻓﻘﻄ ﺤﺮﺍﻣﻬﺎﻯ
ﻤﻌﺮﻭﻑ ﺭﺍ ﺑﺘﺪﺭیج
ﺤﻠﺎل کرﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻣﺮﺩم
ﻮﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ
ﻧفع ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ
مانند هر
طبیبی برای
بیمار خاصّی ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍل اوﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ
ﺮﺍ ﻣﺠﺎﺯ ﻳﺎ ﺣﻠﺎﻝ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻭﻳﺎ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﻮﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍ ﺣﺮﺍم
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﺎنع
اﺯ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺗﻤﺎم ﻮﻗﺖ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﺸﻮﺩ.

660 -  ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ 213 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  إنّ عندﻧﺎ
ﻣِﻥ ﺤﻠﺎل اﻟﻠﻪ
ﻭ ﺣﺮﺍﻣﻪ ﻣﺎ ﻳﺴﻌﻨﺎ
ﮐﺘﻤﺎﻧﻪ ﻣﺎ ﻧﺴﺘطیع
ﻣﺎ
آﻧﻘﺪﺭ ﺍﺣﮑﺎم
ﺤﻠﺎل ﻮﺣﺮﺍم ﺨﺪﺍﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ ﻧﻤﻴﻮﺍنیم
ﺒﺎ ﺗﻤﺎم سعی ﺨﻮﺩ
ﮐﺘﻤﺎﻥ آﻥ
کنیم . ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴم
آﻧﺮﺍﮐﺘﻤﺎﻥ ﻨﻤﺎﺋﻴﻢ
ﻭﮐسی ﺮﺍ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﺘﻤﺎﻥ
علوم عاﺩﻯ ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﮔﻨﺎﻩ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺑﻰ ﻫم ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭلی کتماﻥ اﺳﺮﺍﺭ
ﺳﻠﻮکی تنها
وظیفه اولیای
الهی ﻤﻄﺮح اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻮ ﺻﺎﺩﻗﺎﻥ
ﻮﻋﺎﻣﻠﺎﻥ ﺪﺍﺩ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻨﺘﺎیج
ﺸﻬﻮﺩﻯ گرﺩﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﮔﻔﺘﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺳوء اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺷﻮﺩ. ﺣﺮﺍم ﻮﺣﻠﺎل
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ ﺯﻧﺪگی
ﻤﺮﺩﻡ ﺑﻤﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﺟﺐ ﺩﻳنی ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻭﺍﺟﺐ
ﺑﻬﺪﺍﺷتی ﻮﻗﺎﻧﻮنی
ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﻭﻋﺎﻣل ﺒﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤلی اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍلهی
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟک
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﻋﻘل ﻮﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻮﻯ ﺭﺣﻤﺖ ﮐﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﮐﺘﻤﺎﻥ آﻥ
ﻘﺒﻠﺎ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﻤﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﻓﻘﻬﺎﻯ
ﺴﻨﻰ ﺧﻠﻔﺎﻯ أﻣﻮﻯ
ﻮﻋﺒﺎسی ﺒﻮﺩ ﻭلی
اﻣﺮﻭﺯ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎی
ﺷﻴﻌﻪ ﻣﺪّعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
فقیه ﺑﺪﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﻄﻮﺭ ﺑﺨﺸﻨﺎﻣﻪﻫﺎ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻋﻠﺎم ﺤﻠﺎل
ﻮﺣﺮﺍم ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﮐﺘﻤﺎﻥ آﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻣﮕﺮ ﺑﺴﺎﻟک
ﭙﻴﺮﻭ ﻭ ﻃﺎﻟﺐ ﺍﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﻳﻥ
کتماﻥ ﺒﻌﺪﺍ ﺷﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﭼﻴﺰﻯ اﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺍﺣﮑﺎم ﺪﻳنی
اﺿﺎفی ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﮕﺮ ﺑﻮﻯ گفته ﺷﻮﺩ
و ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺎﺯﮔﻮ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ که ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮﺻﺎﺩق
ﻮﻋﺎﻗل ﻮﻃﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎﺷﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ ﻗﺎﻧﻮنی
ﺪﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ
ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺭ ﻋُﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺧﻠﺎقی
ﻮلی غیر ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ
همه ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺑﻬﺪﺍﺷتی ﻨفع ﺴﻠﺎﻣتی
ﺸﺨصی آﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻣﺎ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ
ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ ﺗأثیرﻣث
بتی ﺪﺭتکامل ﺭﻭح
ﻮﻓﮑﺮ ﻭﺟﺴم اﻓﺮﺍﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ (ﻭﺟﻮﺏ)
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮﺑﻬﺪﺍﺷتی
ﻮ ﺍلهی ﺪﺭ ﺁﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮفع ﺨﻄﺮ ﺍﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﺤﺎﮐم ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻌﺪا ﮐﺴﺐ ﺍﺧﻠﺎق
ﻨﻴک اﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ ﺭﺍﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﺍلهی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺎﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻭﺟﻬﻨﻤﻬﺎ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎی
کارمائی ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮنی ﺒﻴﺎﺑﺪ.

661 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 213 ﺑﺤﺎﺭ)ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﻤﺎ ﺍﺟﺪ
ﻣَﻥ اﺣﺪّثه  ﻭﻟﻮ ﺍﻧّﻯ
أﺣﺪّث ﺭﺟﻠﺎ ﻣﻨﮑم
ﺒﺎﻟﺤﺪﻳث ﻓﻤﺎ
ﻳﺨﺮج ﻤِﻦ ﺍﻟﻤﺪﻳنة
ﺣتی اﻭتی ﺒﻌﻴﻨﻪ
ﻓﺎﻗﻮل ﻠم أﻗﻠﻪ  ﻣﻥ
کسی ﺮﺍ ﻧﻤﻴﻴﺎﺑﻢ
ﺍﻭﺭﺍ ﺣﺪﻳث ﻭﮐﻠﺎمی
ﺒﮕﻮﻳم ﻮﺍﮔﺮکه
ﻴﻴﺎﺑم ﻣﻄﻠبی ﻤﻴﮕﻮﻳﻢ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺧﺎﺭج ﻨﺸﺪﻩﻫﻤﺎﻥ
کلام عینا ﺑﺨﻮﺩم
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﻣﻥ
ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫم
گفت ﮐﻪ ﻣﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﭽﻴﺰﻯ ﺮ ﺍﻧﮕﻔﺘﻪﺍﻡ.
(ﻣﺪﻳﻨﻪ) ﻳﺎ ﺷﻬﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻣﺮﮐﺰ
ﺍﻗﺎﻣﺖ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺒﻮﺩ ﻭلی ﺒﺎﺯ (ﻣﺪﻳﻨﻪ
یعنی شهرﺩﻳﻦ ﻭﺩ
ﻳﻨﺪﺍﺭﻯ) ﻮﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﻭﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐسی ﺮﺍ ﻧمی
یابم ﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎﺑﻮﻯ ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺩﻳنی ﻮﺳﻠﻮکی ﺮﺍ
ﭼﻮﻥ ﺤﻠﺎلﻮﺣﺮﺍم
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﺑﮕﻮﻳﻢ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﺒﺪﻫﻢ.
ﻭﺍﮔﺮﻫم ﺤﺮفی ﺰﺩﻩﺍﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻭلی اﮔﺮ ﺍﺯﺍﻣﺮﺳﻠﻮک
ﻛﻪ ﺧﺎﺭج ﺸﻮﺩ ﻭﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ غیر ﺳﻠﻮکی
ﻮﻣﺎﺩﻯ اﺯﺣﺮفم
ﺒﺸﻮﺩ ﻭﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ(ﺷﻬﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ)
ﻭ (ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ)
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﻥ
ﺤتی ﻤﻨﮑﺮ ﺍﻥ
گفته ﻣﻴﺸﻮم .ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎم ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺗﺎﻳﻴﺪ ﮐﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺷﻬﺮ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺧﺎﺭج ﺸﺪ
ﻭﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺗﻌﻬﺪ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺧﺎﺭج
گرﺩﻳﺪ ﻭﺍﻧﺮﺍ
ﺷﺎیع کرﺩ ﻭﻓﺎﺵ
ﻧﻤﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﺘﻌﻬﺪ
ﮐﺘﻤﺎﻥ آﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﺍﻣﺎم ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸﻢ ﺍﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺘﻤﺎﻥ ﺤﺪﻳث
ﺳﻠﻮکی ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﻪ ﺍﺳﺮﺍﺭﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺭﺑطی ﺒﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺘﻤﺎﻥ آﻥ گناﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎم ﺘﮑﺬﻳﺐ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺣتی
اﻳﻥ ﻴک ﺪﺭﻭغ ﻤﺼﻠﺤﺖ
آﻣﻴﺰ ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﻌنی
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﻭﻣﻄﻠبی
غیر ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺳﻠﻮک عملی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺍﮔﺮ ﻣﺼﻠﺤتی
ﺪﺭ ﺩﺭﻭغ ﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺤﻔﻈ ﺠﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺮ ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺤﺎﻓﻆ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺪﺭﻭغ ﻴک
ﻮﺍﺟﺐ ﺍﺧﻠﺎقی
ﻮﻓﻄﺮﻯ ﻮﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ. ﺣﺪﻳث
ﺍﻣﺎم ﻮﻫﺮﮐﺎﻣل
الهی ﺒﺮﺍﻯ اﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺣﻠﺎل
ﻮﺣﺮﺍﻡ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺩﺭ ﻳک رﮊﻳم غذﺍئی
ﻮﻳﺎ ﺳﻴﺴﺘم ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻭﻧﺤﻮﻩﺍﻯ اﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
آﻟﻮﺩﻩ ﻭﺣﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻮ ﮐﺴﺐ ﺍﺧﻠﺎقی
اﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕﺍلهی ﺪﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻭﺟﻬﻨﻤﻬﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﻴﺎﺑﺪ.

662 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ213 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  أﻣﺎ ﻭ
ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻮ ﮐﺎﻧﺖعلیّ
أﻓﻮﺍﻫﮑم أﻭکیة
ﻟﺤﺪّثت ﮐلّ اﻣرء
ﻤﻨﮑم ﺒﻤﺎ ﻟﻪ ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﻟﻮ ﻭﺟﺪﺕ ﺍﺗﻘﻴاء
ﻠﺘﮑﻠﻤّﺖ ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻤﺴﺘﻌﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺩﻫﻨﻬﺎﻯ
ﺸﻤﺎ ﺩﻫﺎﻥ ﺒﻨﺪ
ﻭﮐﻨﺘﺮلی ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ ﺑﻬﺮ ﻳک
اﺯ ﺷﻤﺎ ﺣﺪﻳثها
ﻭﺻﺤﺒﺘﻬﺎئی ﻤﻴﮑﺮﺩم
که ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭﻟﺎﺯم
آﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﻴﻥ ﺸﻤﺎ ﻣﺘّﻘﻴﺎنی
ﺘﺮﺳﺎﻥ اﺯﺧﺪﺍ
ﻭﺳﺎﻟک الهی ﺪﺭﺗﻘﻴّﻪ
ﻭ ﺍﺯ هر ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻓﺎﺵ ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ ﻭﺑﺤﺮﻑ
ﺩﺭ می ﺁﻣﺪﻡ. ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺴﺘﻌﺎﻥ
ﻮﮐﻤک هست ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﻴﺪ ﻭﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک ﻮﺣﻔﻈ
ﺮﺍﺑﻄﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻴﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﻟﺎﺯم ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺗﻌﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﺸﻤﺎ ﺑﺎﺷﺪ
ﺧﻮﺍﻫم گفت ﻭلی
عوﻥ ﻮ ﺍﺳﺘﻌﺎﻧﺖ
ﻭﮐﻤک ﺮسی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫم
ﺑﮕﻮﻳﻢ ﻭﺧﺪﺍ ﮐﻤک
ﻭﺍﻟﻬﺎم ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﮐﻠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﺪﺍﻭﻃﻠﺐ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﻣﻨﺘﻈﺮم ﺘﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻤک کند ﺗﺎﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﻢ. ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﺮﺍ ﺑﺮﺍیم
ﺒﻔﺮﺳﺘﺪ. ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻣﻥ ﺒﺨﻮﺍﻫند.
ﺿﻤﻨﺎ ﺍﻣﺎم ﺒﺎ
ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺍﻗﻮﺍل
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭ ﻣﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻓﺎﺵ ﮐﺮﺩﻥ اﺳﺮﺍﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺣﻠﺎل ﻮﺣﺮﺍم ﺨﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺎ ﭼﻪ
ﺣﺪّ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻄﻠﺐ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
آﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﻭﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﺒﻴّﻦ
ﻧﻴﺎﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
هرﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺃﻭﮐﻴﻪ) ﺟمع (ﻮﮐاء
ﻴﺎ ﻭﻋاء )ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﻫﺎﻥ ﺑﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﻇﺮﻓﻴﺖ ﻋﻘلی ﻮﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻳﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ اﺭﺍﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﺒﻮل ﻤﻄﻠبی
ﻮ ﺣﻔﻈ آﻥ ﺑﺎﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻭﺗﺼﺪﻳق ﻮﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ آﻥ أﺣﮑﺎم
ﺴﻠﻮکی ﻮﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻋﺮﻓﺎنی لاﺯم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺍﺯﻣﺤل عقل
کلّی ﻘﺎﺋم ﻮ ﺍﻟﻬﺎمی
ﺼﺤﺒﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ

663 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ (ﺝ۲ﺹ 213 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ:  ﻴﺎ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻠﻮ ﻋﺮﺽﻋﻠﻤک
علی ﻤﻘﺪﺍﺩ ﻟﮑﻔّﺮ
ﻳﺎﻣﻘﺪﺍﺩ ﻟﻮ ﻋﺮﺽ
ﻋﻠﻤک علی ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻠﮑﻔّﺮ  ﺍﻯ ﺴﻠماﻥ
ﺒﺪﺍﻥ ﮐﻪ ﺍﮔﺮﻋﻠم
ﻮﺍﮔﺎهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻤﻘﺪﺍﺩ ﺑﮕﻮﺋﻰ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﮐﺎﻓﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺗﻮ
ﻧﻴﺰ ﺍﻯ ﻤﻘﺪﺍﺩ
ﺍﮔﺮﻋﻠم ﻮﺍﮔﺎهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺒﮕﻮﺋﻰ ﺗﻮﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﮐﺎﻓﺮ
آن می گرﺩﺩ ﻭ ﺗﻮﺭﺍ
ﮐﺎﻓﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻇﺮﻓﻴﺖ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺍﻯ هر
ﻋﻠم ﻮﻣﻮﺿﻮعی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻌﺎﺩل
هم ﺪﺭ ﮐﻤﺎل ﻮﻣﻘﺎم
تکاملی ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎم
کمتری ﺤﺪﻳث ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
گفت و ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
گفت ﺍﮔﺮ ﮐسی ﻤﻄﻠبی
ﺒﻤﻘﺎم ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭحی
ﻮﻋﻘلی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک ﺘﻨﻬﺎ
ﺑﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺎ آﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
رؤیائی ﻮ ﻋﻘلی
ﻮ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺼﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺒﮕﻮﻳﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﮐﻪ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﻣؤﻣﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻓﻬﻤﻴﺪ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻔﮑﺮ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭ ﻧﺎ ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺑﻮﺩﻥ
ﻤﻄﻠﺐ ﺑﺮﺍﻯ اﻭﺑﺎﻋث
ﮐﻔﺮﺧﻮﺩﺵ ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭﮐﺎﻓﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ گوﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ آﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺳﻠﻤﺎﻥ ﺒﻪ ﺍﺑﻮﺫﺭ
ﻧﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﻘﺎمی
ﺴﻠﻮکی ﭙﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻤﻘﺪﺍﺩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻨﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪﻣﻘﺎمی
کمتر ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل هیچ
کس ﺟﺰ ﭘﻴﺮ ﺍلهی
ﺴﺎﻟک ﻨﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻘﺎمی
عقلی ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺭﺍﻩ ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ
بیشتر اﻭﺭﺍ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﻳﻥ ﻤثال پیاﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﭘﻴﺮﺍﻣﻮﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
که ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
همه ﺍﻣﻮﺭ ﺍلهی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻇﺮﻓﻴﺖ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳق کنند .ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻭﺭ ﻗلبی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﺑﺪﺍﻥ
ﻨﻴﺰﻋﻤل و دین
ورزی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

664 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ۲۵۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ ﮐﻪ کسی ﺑﺎﻳﺸﺎﻥ
گفت ﺑﺮﺧﻰ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻢ ﻧﻤﺎﺯ
ﻇﻬﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺑﺮخی ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻤﺎﺯ
ﻋﺼﺮ ﻭﻣﺘفق ﺪﺭﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ .ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﺃﻧﺎ ﺍﻣﺮﺗﻬم
ﺒﻬﺬﺍ ﻟﻮ ﺻﻠّﻮﺍ
علیّ ﻮﻗﺖ ﻭﺍﺣﺪ
ﻟﻌُﺮﻓﻮﺍ ﻓأﺧﺬ
ﺑﺮﻗﺎﺑﻬم  ﻣﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺪﺍﺩﻩﺍﻡ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻴک ﻮﻗﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻨﻨﺪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﮔﺮﺩﻧﻬﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﺯﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﮐﺸﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﻇﻬﺮ ﻭﻋﺼﺮ ﺭﺍ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯﻫم ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻧﺪ ﻭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
که ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺭ ﺍﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺪﻧﺒﺎل هم
ﺒﺨﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک ﺒﻴﻥ هرﺩﻭ
ﻧﻤﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﻳک ﻨﻤﺎﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ ﺑﺮﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ (ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﺗﺼﺎل ﺪﺍﺋﻢ)
ﻭﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﮔﺮ ﮐسی ﺪﻭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻇﻬﺮ ﻭﻋﺼﺮ
را ﺑﺪﻧﺒﺎل هم ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻌﻠﻮم
است که ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻣﺎم
هستند ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟک
هم ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺟﺎﺳﻮﺳﺎﻥ
ﺨﻠﻔﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺸﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
همیشه ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻮ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﻃﻮﺭﻯ
که ﺑﺴﺎﻟک ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺪﻫﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻬم اﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺮ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ
ﮔﺎﻩ ﺧﺎﻧﻪ ﻳﺎ ﻣﻌﺒﺪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳکی
ﻮ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ ﭼﻮ
غاﺭ ﻭ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﺪﺍم
ﻨﻤﺎﺯ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ ﻇﻬﺮ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ ﻨﺎﻓﻠﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﻇﻬﺮ ﺑﻄﻮﺭ ﺩﺭﺳتی
ﺒﻮﻗﺖ ﻋﺼﺮ ﻣﺘﺼل
گرﺩﺩ ﻭﻳﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻐﺮﺏ ﺑﻨﻤﺎﺯ ﺷﺐ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇی
ﻨﻤﺎﺯ(ﻇﻬﺮ ﻭﻋﺼﺮ
ﺑﺎﻫﻢ) ﺳﻤﺒﻮل ﻨﻤﺎﺯ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺒﻄﻮﺭﻋﺎم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭﺳﻠﻮک
الهی ﺒﺎ ﺍﻣﺎم ﻮﭘﻴﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
(ﻣﻐﺮﺏ ﻭ ﻋﺸﺎ) ﻫﺮﺩﻭ
ﺑﺎ ﻫﻢ ﺳﻤﺒﻮل ﻨﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳکی
ﻮﻧﺪﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻤﺎﺯ (ﺻﺒح ﺒﺘﻨﻬﺎﺋﻰ)
ﺩﺭﺩﻭ ﺭﮐﻌﺖﺳﻤﺒﻮﻝ
آﺧﺮﻳﻥ ﻨﻤﺎﺯ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺍﺟﺐ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭﺷﻬﻮﺩﺍلهی
ﻮﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋﻢ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﻬﺪﻑ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺍﺟﺐ و فریضه ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ
ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﻯ
خدا ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪﻋﺒﺪ
ﺷﮑﻮﺭﻯ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﭘﻴﺶﻧﻤﺎﺯﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺟﻤﺎﻋﺖ
سالکان خود ﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺗﺎﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍلهی
ﺨﻮﻳﺶ ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻄﻠﺐ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻧﻴﻤﻪﻫﺎﻯ ﺸﺐ
ﻧﻤﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺪﻭﺭ ﺩﺳﺖ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
همان اﺭﺗﺒﺎﻃ
غیر ﻣﺴﺘﻘﻴم ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

665 - ﺍ ﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 214 ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ:  إنّ ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﺃﻧﺎل فی
اﻟﻨﺎس ﺃﻧﺎل ﻮ
ﺃﻧﺎﻝ ﻭ ﺍﻧّﺎ ﺃﻫل
اﻟﺒﻴﺖ ﻣﻌﺎﻗﻞ
ﺍﻟﻌﻠﻢ ﻭ ﺃﺑﻮﺍﺏ
ﺍﻟﺤﮑﻢ ﻭﺿﻴاء
اﻟﺄﻣﺮ  ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺍﻧﻘﺪﺭﻋﻠم
ﺒﻤﺮﺩم ﺪﺍﺩ ﮐﻪ
ﺣﺪّﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﻣﺎ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ ﻣﻨبع
ﻮﺳﺮﭼﺸﻤﻪﻫﺎ
و ﺩﺭﻳﭽﻪﻫﺎ ﻭﻗﻠﻌﻪﻫﺎﻯ
علم ﻤﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﻭﺍﺑﻮﺍﺏ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭﺍﺣﮑﺎم ﻮﻧﻮﺭ
ﺍﻣﺮ ﺍلهی هستیم
.ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺳُﻨّﺖ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﺟﺎ ﻧﮕﺬﺍﺭﺩﻩ
ﻭﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎم ﻨﻴﺰ
ﺗﺎﮐﻴﺪ ﺍﻳﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﺩﺭﺣﺎﻟﻰ
ﮐﻪﻋﻠم ﻤﺤﺪﻭﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﻣﮕﺮ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ ﻋﻠم ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰﻭﻳﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮک ﺪﻳﻨﻰ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﺍﻧﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
هرﮐس ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﺪﺍﻥ ﻨﻴﺎﺯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺮﻭﺯ و
زنده ﮐﻪ ﻗﺮﺍﻥ ﻨﺎﻃق
هستند ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺷﻮﺩ. ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺸﺎﻣﻞ ﺣﻠﺎل
ﻮﺣﺮﺍم ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺍﻫل
ﺴُﻨّﺖ ﺑﺨﻴلی
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮ فقهی غیرﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻴﺰﻯ ﻨﮕﻔﺖ
ﻭﻧﺎﭼﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻓﺘﻮﺍ
ﻭ ﺍﻇﻬﺎﺭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﺎ
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﻌنی اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍلهی
ﻮﺍﺻل ﻘﺎﺋم ﺪﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰﻣﺘﺨﺼﺺ ﻓﻨﻮﻥ
ﺴﻠﻮک الهی
هستیم ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ﻭ(
ﻣُﻨﺎﺭ) ﺳﻠﻮک ﻤﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.
ﻭﺍﻳﻥﻤﻄﺎﻟﺐ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﻳﻌنی
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺯﻧﺎﻥ ﻴﺎ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻮﻣﻨﺴﻮﺑﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺘﺨﺪﻣﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮکه
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺿﻤﻥ أﻫل
ﺒﻴﺖ آﻭﺭﺩﻧﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮ ﮐﻤﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍﺧﻠﺎق
ﻮﺻﻔﺎﺕ ﺍلهی ﺮﺍ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
(ﻣﻌﺎﻗﻞ) ﺟﻤﻊ (ﻣﻌﻘﻞ)
ﻭﺟﺎﻳﮕﺎﻩ (ﻋﻘﺎل
ﻮ ﺑﺴﺘﻥ عقل ) ﻭﺍﻣﺎﮐﻨﻰ
ﮐﻪ در (ﻗﻠﻌﻪﻫﺎ)ﻋﻠم
ﻮﺩﺍﻧﺶ ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ
ﺮﺍ ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺍﺯ ﺩﺳت
ﺒﺮﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻋﻠم ﺒﺎﺯ ﺩﺍﻧﺶ
ﻭﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
علمی ﻮﺗﺠﺮﺑﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺤﺼﺎﺭ
ﮐﺴﺎنی ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣﻔﻈ ﻮﮐﺘﻤﺎﻥ
آﻥ أﻣﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺍﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﻋﻠم
ﻴﻌنی آﮔﺎهی ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
کاﻣﻞ ﺍلهی ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺣﻔﻈ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻏﻴﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺪﺳﺘﺮسی
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻋﻠم آﻧﻬﺎ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﻋﻠم ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻠﻢ ﻟﺪنی ﻮﻋﻠم
اﻣﻮﺭ ﺣﻠﺎل ﻮﺣﺮﺍﻡ
ﮐﻪ تنها ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻭﺿﺮﻭﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﮐﻪ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻋﻠم
الهی هستند ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ (ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﺑﺮﺍﻯ ورود ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ عرﻭج ﺮﻭحی
ﻮﻓﮑﺮﻯ آﻧﻬﺎ ﺑﺎﻣﻮﺭﻋﻮﺍلم
الهی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻟﺎﺯم
ﺒﺮﺍﻯ اﻥ ﺩﺭﺣﮑم
ﺪﺳﺘﻮﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
عاﻣﻠﺎﻥ ﺒﺎ ﺍﻳﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﺮﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻮﻗﻀﺎﻭﺗﻰ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬب
تنها ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﻧﺰﺩ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﻗﺒلی ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺮﺍﻩ ﺍلهی ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ (ﺿﻴاء
ﻮ ﻧﻮﺭ أﻣﺮ) و
هدف ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ (ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
هر ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﻭﺍﺭثاﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺼﻮﺭﺕ
مصطفوی روح ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺻﺎﺣﺐ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻋﺎﻣل
ﻀﺮﻭﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺮﺭ ﻗﺎﺋم ﻮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻳﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﻭﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻫﺮ ﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺤقّ ﺰﻣﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻧﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍلهی ﺒﺮﺗﺮ.
ﻭﺣتی ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ ﺑﻴک
کاﻣل الهی می ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﻔﻘﻴﺮ ﻭ
بی ﭽﻴﺰ ﻭﮔﻮﺷﻪ
ﮔﻴﺮ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎﻋﻠﻮم
کسبی ﻮﺷﻬﺮﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﺍﻳﻥ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺮ
ﺍلهی ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺳﻠﻮک ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻣﺮ ﺍلهی
( کُن فیکون ) ﺪﺭ
أﺯل عبور ﮐﻠّﻴﻪ
ﺍﺭﻭﺍح ﻔﺮﺩﻯ ﺍﺯ
ﮐﻠﻴّﻪ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
ما ﺪﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗائم ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﺍﻳﺪﺍل
آﻥ ﺒﮕﺬﺭیم . (ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ و
عقل ) ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺏّ ﻣﺮ
بی ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ ﻮﺻﺎﺣﺐ
(ﻣﻘام اول ﺤُسینی
) ﺩﺭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﭘﻨج
ﺘﻥ آل ﻋﺒﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭم
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ کنوﻧﻰ ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ (ﻣﻘﺎم ﺤَﺴَﻨﻰ)
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ های ﺩﻳﮕﺮﻓﺎﻃمی
ﻮ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آﻳﻨﺪﻩ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯنور
رحمان و
بالاتر ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
(ﺃﻧﺎﻝ) ﻳﻌنی ﻨﺎﺋل
ﻨﻤﻮﺩ ﻭ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺭﺳﺎﻧﺪ ﻭ ﻣﺎل ﻮ
ﻣَﻨﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺮﺩ.
(ﺍﻫل ﺒﻴﺖ) ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺤقّ الهی هر ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﻧﺎحَقّ
غیر ﺍلهی هستند.
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﻠﺎم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮﻓﻘﻬﻰ
ﮐﻪ ﺳﻴﺎسی ﻮﻣﺬﻫﺐ
ﺳﺎﺯﻯ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻗتی اﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻴلی
علم الهی ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻳﻌنی ﻤﺤﺪّثاﻥ
ﻮ ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ أﻫل
ﺘﺴﻨّﻦﻭﻳﺎ ﺍﻫل
ﺘشیع که ﺍﺯ ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﺍلهی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺎﻥ ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺭﺍ
ﮐﺴبی ﻮﺳﻴﺎسی
کرﺩﻩ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﺑﺎﺻﻄﻠﺎح ﻔﻘﻬی
ﻮ ﻣﺬﻫﺐﺳﺎﺯﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺤﺎل
ﺴﻠﻮک الهی ﻮﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍلهی ﻴﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
هر ﻗﺪﺭ ﻋﻠم ﺪﻳﻨﻰ
ﻧﺰﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ أﻧﺪک
علمی  ﺍﺯﺍﺣﮑﺎم
ﻮﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤﻠﻰﮐﻪ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﮐﻨﺪ ﻭﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻋﻤل ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺳﺎﻟک
ﭽﻮﻥ ﻤﺤﺼّل ﺪﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﺩﺭﺻﺪﺩ ﮐﺴﺐ ﻭﺗﺮﺍﮐم
علوم ﻮ ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺬﻫنی ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺤﻘﻴق ﺪﺭ ﺟﺴﺘﻥ
ﺤﻘﺎﻳق ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ.

666-  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 215 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  إنّ ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﺍﻧﺎل فی اﻟﻨﺎس
ﻭ ﺍﻧﺎﻝ ﻭ ﻋﻨﺪﻧﺎ
ﻋُﺮﻯ اﻟﺄﻣﺮ ﻭ
ﺍﺑﻮﺍﺏ ﺍﻟﺤﮑمة
ﻭ ﻣﻌﺎﻗل اﻟﻌﻠﻢ
ﻭﺿﻴاء أﻟﺎﻣﺮ ﻭ
ﺃﻭﺍﺧﻴﻪ ﻓﻤﻥ عرﻓﻨﺎ
ﻧﻔﻌﺘﻪ ﻣﻌﺮﻓﺘﻪ
ﻭ ﻗُﺒﻞ ﻣﻨﻪ ﻋﻤﻠﻪ
ﻭﻣَﻥ ﻠم ﻴﻌﺮﻓﻨﺎ
ﻟم ﺘﻨﻔﻌﻪ ﻣﻌﺮﻓﺘﻪ
ﻭﻟم ﻴُﻘﺒل ﻤﻨﻪ
ﻋﻤﻠﻪ  ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺑﻤﺮﺩم ﻔﺮﺍﻭﺍنی
علم ﺪﺍﺩﻩ ﻭلی ﻤﺎ
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﺑﻨﺪ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻟﻨﮕﺮﮔﺎﻩ
ﻳﺎ ﻣﺤل ﺒﺴﺘﻥ ﺒﻨﺪﻫﺎ
ﺒﺰﻣﺒﻥ الهی هستیم
ﻭﻧﻮﺭ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.
ﻣﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍلهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻴم
که ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی طﺮﻳﻘﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﻭ(ﻋُﺮﺍ) ﻭﺑﻨﺪﻫﺎﻯ
اﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﻭﻣﺘﺼل
کنندﻩ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍﺑﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ ﮐﻪ
(ﺍﻣﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﻠﻮﻙ)
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺭﺍﻩ ﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍلهی ﺮﺍ
ﺗأﻣﻴﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺑﻴﻤثال
ﻮ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻤﺮﺩم
ﻴﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺒﺮﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﻭﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺗﻌلیم ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭ ﻧﻮﺭ
ﺭﺍﻩ ﻭﺳﻠﺎﻣﺖ ﺭﺍﻩ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. (ﻋُﺮﻯ
أﻟﺄﻣﺮ) ﺑﻨﺪﻫﺎﻯ
أﻣﺮﺍلهی ﻮﺳﻠﻮک
اﺳﺖ. (ﺃﻭﺍﺧﻴﻪ) ﻣﻴﺨﻬﺎﻯ
ﮐﻮﺑﻨﺪﻩ ﺑﺰﻣﻴﻥ
ﺒﺮﺍﻯ اﺳﺘﺤﮑﺎﻡ
ﻭﻳﺎ ﺣﻠﻘﻪﻫﺎﻯ
ﺒﺴﺘﻥ ﺒﻨﺪﻫﺎ ﺑﺠﺎﻯ
ﻤﺤﮑﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺳﺒﺎﻥ
کاﺭﻭﺍﻧﻴﺎﻥ
که ﻣﺎنع اﺯﺣﺮﮐﺖ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﺩﻭﺍﺏ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ. (ﺿﻴائه
) ﻧﻮﺭ ﺍﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭﭼﻪ
ﻋﻘل ﻮﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﻓﻬﻤﺎﻧﺪﻥ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ (ﻭﻯ ﺴﻮ) ﻳﺎ
( ﻭﺿﻮ برای
نماز ﮐﻪ ﺿﻴاء ) ﻭ
ﻭﺿﻮﻯﻘﺒل اﺯ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺪﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﻗﺒﻠﻪ ﺑﺤقّ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻧﭽﻪ
ﻧﺰﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
غیر ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻨبع ﻮ ﺍﺻل
علم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻔﻘﻬی ﻮﻓﻠﺴفی ﻮﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻣﻬم
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮک
عملی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺰﺩ
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﺎﻓﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

667 - از امام
صادق است (ج2 ص 215
بحار ) که
میفرماید :  إﻧّﺎ ﺃﻫل
اﻟﺒﻴﺖﻋﻨﺪﻧﺎ
ﻣﻌﺎﻗل اﻟﻌﻠﻢ
ﻭ آثاﺭﺍﻟﻨﺒﻮة
ﻭ ﻋﻠم اﻟﮑﺘﺎﺏ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻣﺎ ﺑﻴﻥ ﺬﻟک
ﻧﺰﺩ ﻣﺎ
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
(ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
هرﭼﻪ ﻋﻘل ﻀﺮﻭﺭﻯ
ﻮ ﻋﻤﻠﻰ ﻭﺳﻠﻮکی
ﺒﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ (ﻣﻌﻘل ﻮ ﻣﺤلّ
ﺮَﺑﻂ) ﻭ ﺿﺒﻄ
علم اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻧﺒﺎﺭ ﻭ ﻗﻠﻌﻪ
ﻣﺤﻔﻮظ آﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍثاﺭ ﻧﺒﻮّﺕ
ﻭ ﻣﻴﺮﺍث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻋﻠم ﻮﻋﻘل الهی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺰﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻴل ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻋﻠم کتاﺏ ﻣﻨﻈﻮﺭﻋﻠم
ﻘﺮﺍﻥ ﺪﺭ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﺣتی ﻤﻌﺎنی آﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻌﺎنی ﺒﺎﻃنی
ﻮﺳﻠﻮکی ﻮﻋﻤلی
اﺳﺖ. ﻭ (ﮐﺘﺎﺏ) ﺑﻤﻌنی
أﻣﺮ ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭﻣﻘﺮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻓﺼل
ﺒﻴﻥ آﻧﻬﺎ ﺟﺪﺍ
ﺳﺎﺯﻯ اﺑﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ ﻭﺗﻌﻴﻴﻥ
ﺤﺪﻭﺩ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻤﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﭙﻨج
ﺘﻥ آل ﻋﺒﺎ ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﮐﺴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻤﻘﺎم ﺤﺴﻴنی ﻮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ هر ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﺎ ﻣﻘﺎم ﺤﺴنی
اﺯﺍﻥ ﭙﻨج ﺘﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم ﻮﻫﻔﺘم
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪ.

668 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 215ﺑﺤﺎﺭ)ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  أنّ ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﺍﻧﺎل فی
اﻟﻨﺎس ﻭ ﺍﻧﺎﻝ
ﻭﻋﻨﺪﻧﺎ ﻋُﺮﻯ
أﻟﺎﻣﺮ ﻭ ﺍﺑﻮﺍﺏ
ﺍﻟﺤﮑمَ ﻭ ﻣﻌﺎﻗل
اﻟﻌﻠﻢ ﻭﺿﻴاء
أﻟﺎﻣﺮ ﻭ ﺍﻭﺍﺧﻴﻪ
ﻓﻤﻥ عرﻓﻨﺎ ﻧﻔﻌﺘﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﻗﺒُﻞ
ﻣﻨﻪ ﻋﻤﻠﻪ ﻭﻣﻥ
ﻠم ﻴﻌﺮﻓﻨﺎ ﻟﻥ
ﺘﻨﻔﻌﻪ ﻣﻌﺮﻓﺘﻪ
ﻭﻟم ﻴﻘﺒل ﻤﻨﻪ
ﻋﻤﻠﻪ  ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤﺮﺩم علم (
سلوک الهی ) ﻔﺮﺍﻭﺍنی
ﺪﺍﺩ ﻭ ﻧﺰﺩ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﺪﻫﺎﻯ أﻣﺮ ﺍلهی
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻫﺎﻯ ﺤﮑﻤﺖ ﻭﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻫﺎﻯعلم عملی ﻭﻧﻮﺭ
ﺍﻣﺮ ﺍلهی ﻴﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﻨﻘﻄﻪ ثاﺑﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻴم
ﭙس ﻫﺮﮐس ﻣﺎﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻳﻥ ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﻣﺎ ﺑﻨﻔﻊ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻋﻤل عباﺩﻯ
اﻭ ﻣﻘﺒﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺸﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨفع آﻧﻬﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻘﺒﻮل الهی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. (ﻋﺮﻓﻨﺎ) ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی
ﺒﺤﻖّ ﺷﻨﺎﺧﺘﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎ ﺑﻴﺴﺖ ﺳﺎل ﻤﺠﺎﻭﺭ
ﻭﺩﻭﺳﺖو آشنا ﻭﻫﻤﺴﻔﺮ
ﻭﻫﻤﺤﻀﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭلی هرﮔﺰ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ ﻨﺒﺮﺩﻧﺪ.
اﻳﻥ ﺒﻬﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭﻳک ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺸﺨﺺ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﻮ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻴنی ﻴﺎﺣﺴنی
آﻧﺎﻥ. ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮک ﺒﺎ ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻴﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
تجلّی ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺒﺮﺗﺮ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. (ﻋﻤﻞ) ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ
ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ أﺭﺯشی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻗﺒﻮل الهی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻋﻤﺎل
آﻧﻬﺎ ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ.

669 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ اﺳﺖ
(ﺝ۲ﺹ
215 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  إنّ اﻟﻠﻪ
ﺍﺻﻄفی ﻤﺤﻤﺪﺍ
ﺑﺎﻟﺮﺳﺎلة ﻭﺃﻧﺒاءه
ﺑﺎﻟﻮﺻﻰّ ﻭﺍﻧﺎل
فی اﻟﻨﺎس ﻭ ﺍﻧﺎﻝ
ﻭﻓﻴﻨﺎ ﺍﻫل اﻟﺒﻴﺖ
ﻣﻌﺎﻗل اﻟﻌﻠﻢ
ﻭﺍﺑﻮﺍﺏ ﺍﻟﺤﮑمة
ﻭﺿﻴاءه ﻭﺿﻴاء
اﻟﺎﻣﺮ ﻓﻤﻦ ﻳﺤﺒّﻨﺎ
ﻣﻨﮑم ﻨﻔﻌﻪ ﺍﻳﻤﺎﻧﻪ
ﻭﻳُﻘﺒل
عمله  ﻭ ﻣَﻥ
ﻠم ﻴﺤﺒّﻨﺎ ﻣﻨﮑﻢ
ﻟم ﻴﻨﻔﻌﻪ ﺍﻳﻤﺎﻧﻪ
ﻭﻟﺎ ﻳﺘﻘبّل
عمله  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺑﺮﺳﺎﻟﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺁﮔﺎﻩ ﻭ
ﻣأﻣﻮﺭ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺻیّ ﻮ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺨﻮﺩ وصیّت ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﻤﺮﺩم
آﻣﻮﺧﺖ. ﻭی ﺪﺭ ﻣﺎ
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪﻫﺎ
ﻭﺣﻘﺎیق ﺁﮔﺎهی
ﻮﺩﺭﻫﺎﻯ ﺤﮑﻤﺖ
ﻫﺴﺖ.ﻭﻧﻮﺭ ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﻧﻮﺭﻯ الهی
اﺳﺖ. ﭘس ﻫﺮﮐس ﺍﺯ
ﺷﻤﺎ ﻣﺎﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﺩ ﺍﻳﻤﺎﻥ
اﻭ ﺑﻨفع اﻭ ﺍﺳﺖ.(ﺍﻭم
ﻮ ﺳﻠﻮک ﺒﺎ ﻋﺸق
اﻭ) ﻭﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ اﻭ ﻣﻘﺒﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس
ﻣﺎﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﺣﺘﻤﺎلی
اﻭ ﻧﻴﺰ ﻧفعی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻋﻤﺎﻟﺶ ﻣﻘﺒﻮل
الهی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻳﻤﺎﻥ
عقیدﻩ ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺒﺪﻳﻥ
اﺳﻠﺎﻡ ﻭﺣتی اﻳﻤﺎﻥ
عملی ﻮ ﺩﻳﻨﻰ ﮐﻪﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤقّ ﺰﻣﺎﻥ
همرﺍﻩ ﻭﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ و
توسّل ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ ﺣتی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺤقّ ﺪﺭﺍﻫل
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﺎﺩﺍم
که ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﻭﺳﺖ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺠﺎئی
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
(ﺣُﺐّ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ)
ﻋﺸق ﺴﻠﻮکی ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
الهی ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﻮﻭﺍﺳﻄﻪ ﺑﺤﻖّ
ﺑﻮﺩﻥ آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
(ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ اﻟﻬﻰ)
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻫﺮﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯﮐﻪ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺼﻄفی
اﺳﺖ. (ﻣﻌﺎﻗﻞ) ﺟمع
ﻤﻌﻘﻞ ﺟﺎﻯ
عقال ﻮ ﭘﺎﺑﻨﺪ ﺷﺘﺮ
ﻭﻧﻴﺰ ﭘﺎﻯ ﺒﻨﺪﻯ
عقل ﺪﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻨﮕﺎﻣﻴﮑﻪ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺴﻠﻮﻙﺍلهی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

670-  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 215
بحاﺭ) ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ ﮐﻪ ﺿﻤﻥ
ﺤﺪﻳث 69 ﻤﻰ
أفزاﻳﺪ:  ﻠﻌلّک
لا ﺗﺮﻯ ﺍﻥ ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﺍﻧﺎل ﻮ ﺍﻧﺎﻝ(
ثُمّ ﺃﻭﻣﺄ ﺑﻴﺪﻩ
ﻋﻥ ﻴﻤﻴﻨﻪ ﻭ ﻋﻦ
ﺷﻤﺎﻟﻪ ﻭﻣﻥ ﺒﻴﻥ
ﻴﺪﻳﻪ ﻭ ﻣﻥ ﺨﻠﻔﻪ)
ﻭﺍﻧّﺎ ﺍﻫل اﻟﺒﻴﺖ
ﻋﻨﺪﻧﺎ ﻣﻌﺎﻗل
اﻟﻌﻠم ﻮ ﺿﻴاء
أﻟﺎﻣﺮﻭﻓﺼل ﻤﺎﺑﻴﻥ
اﻟﻨﺎس  ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﭼﭗ ﻭ ﺭﺍﺳﺖ ﺑﺨﺸﻴﺪ
ﻭﺍﻣﻮﺧﺖ ﻭﻣﺎ ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﺻﺎﺣﺐ ﺫﺧﺎﻳﺮ
ﻭ ﺍﻧﺒﺎﺭ ﺍﻳﻥ
علم ﻭﻧﻮﺭ ﺍﻣﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ( ﺳﻠﻮک الهی
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ) ﻭﻣﺎ ﻫﺴﺘﻴم
که ﺟﺪﺍ ﺳﺎﺯﻯ ﺒﻴﻥ
ﻤﺮﺩم ﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻥ ﺒﻴﻥ
اﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍلهی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
اﻳﺠﺎﺩ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺑﻴﻥ اﻳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻮﺍﻗﻌﻰ ﺑﺎ ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
اﻳﻤﺎنی ﺒﺪﻭﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ
آثاﺭﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭﻓﺼل ﻨﻮعی
اﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی
ﻮﻋﻘلی آﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﮐﺴﺐ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﻓﻀل
ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻮ ﺟﺪﺍ
ﺳﺎﺯﻯ اﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﺮﻭحی ﻮﻋﻘلی
اﺳﺖ. ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
آنان که ﺷﻬﻮﺩﻯ
الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻮﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻧﺎﻧﮑﻪ ﻣﻮفق
ﺒﺴﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﮐﺎﺭﻣﺎئی ﺒﺠﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﻮﻟﺎ
علیّ ﻤﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺣتی هر ﻳک اﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻫﺮ ﻳک
اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ (ﻗﺴﻴم
اﻟﻨﺎﺭ ﻭ ﺍﻟﺠﻨّﻪ
) می ﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻘﺪﺭﺕ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍلهی
اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﻫﺮﮐس ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺠﻬﻨمی اﺳﺖ ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺸﺘﻰ. ﻭﻳﺎ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﺑﻬﺸتی
ﻮﺿﺪّ ﺍﻭ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺣتی اﮔﺮ ﺩﺷﻤنی
هم ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ ﺍﺭﺯﻳﺎبی
ﺴﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺍﺣﻮﺍل ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﺑﮑﺪﺍم ﻄﺮﻑ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ. ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻭﻋﺪﻩ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺒﺨﺶ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ حَقّ
آﻥ ﺸﺨﺺ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﺎﺯ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﻧﺎﻥ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗبی اﺯ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣلی اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﮐﺪﺍم
یک اﺯ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻣﻘﺒﻮل
الهی اﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی أﻫل ﺒﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺘﺸﺨﻴﺺ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺟﺪﺍ
ﺳﺎﺯﻯ ﻮﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
اﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺘﻤﺎم آﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ
ﺍﻧﺪ ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

671 -  از
امام صادق است
(ج2 ص671 بحار )که
شخصی بامام
میگوید ﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻔﻴﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭﻣﻄﺎلبی
ﻤﻴﺸﻨﻮﻳﻢ ﮐﻪ ﺩﻟﻴل
ﺒﺮﻋﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ:  لا ﺗﺄﺗﻬم
ﻮﻟﺎ ﺗﺴمع ﻤﻨﻬﻢ
ﻟﻌﻨﻬم اﻟﻠﻪ ﻭﻟﻌﻥ
ﻤﻠﻠﻬم اﻟﻤﺸﺮکة
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪﺍﻯ
ﻨﮑﻨﻴﺪ ﻭﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﻨﺸﻨﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻟﻌﻨﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻣﻠل
ﻮﭘﻴﺮﻭﺍﻥ آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻟﻌﻨﺖ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺎﻥ ﻘﺪﺭﺕ
ﺑﺤث ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﻄلبی
ﺪﺭﺳﺖ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ.
ﻟﻌﻨﺖ ﺧﺪﺍ ﻓﺤﺶ
ﻭ ﻧﺎﺳﺰﺍ ﮔﻔﺘﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﻬﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰﻋﻘل
ﺠﺰئی ﻮﻣﺎﺩﻯ ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭیج
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯﺳﺘﺎﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻫﺪﻑ ﺍلهی
ﻮﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻮٴﻤﻦ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺤث ﺍثباﺕ
ﻭﻣﺤﮑﻮم ﻨﻤﻮﺩﻥ
ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻧﺎﻥ اﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﮑﻨﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍلهی ﺒﭙﻴﻮﻧﺪﻧﺪ.

672-  ﺩﺭﺣﺪﻳثی
(ﺝ۲ﺹ
218ﺑﺤﺎﺭ) ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق آﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  همّکم
ﻤﻌﺎﻟم ﺪﻳﻨﮑﻢ
ﻭﻫمّ عدوّﮐم
بکم ﻭ ﺍُﺷﺮﺏ ﻗﻠﻮﺑﻬم
ﻠﮑم ﺒُﻐﻀﺎ ﻳﺤﺮّﻓﻮﻥ
ﻤﺎ ﻳﺴﻤﻌﻮﻥ ﻤﻨﮑم
کلّه  ﻭﻳﺠﻌﻠﻮﻥ
ﻠﮑم ﺃﻧﺪﺍﺩﺍ
ثُم ﻴﺮﻣﻮﻧﮑم ﺒﻪ
ﺑُﻬﺘﺎﻧﺎ ﻓﺤﺴﺒﻬﻢ
ﺑﺬﻟک عند ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻌصیة  سعی ﻮﻫﻤّﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺩﺭ (ﻣﻌﺎﻟم
ﺪﻳﻦ) ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﻴﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺷﻤﻨﺎنی هستند
ﮐﻪ ﺩﻟﻬﺎﻳﺸﺎﻥ
ﻠﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ ﻧﻔﺮﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺎﻥ
هرآﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪ ﺗﺤﺮﻳﻒ
ﻭﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻋﻠﻴﻪ ﺷﻤﺎ ﺩﻟﻴل
ﺪﺷﻤنی ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ
ﻭبُهتاﻥ ﻮ ﺍﺗﻬﺎم
ﺒﺸﻤﺎ ﻣﻴزنند .
ﻭﻫﻤﻴﻥ کافی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. (ﻫﻤّﮑﻢ)
ﻫﻤّﺖ ﻭﮐﻮﺷﺶ ﺷﻤﺎ
ﻭﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥاوم
ﻮﺳﻠﻮﻙﺍلهی ) ﺸﻤﺎ
ﻭﻗﺘﻰ سعی ﻮﻫﻤّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﻘﺒﻮل
الهی اﺳﺖ. ﻭﻗتی
اوم ﺒﺎ (ﻣﻌﺎﻟم
ﻮﻋﻠﺎﺋﻢ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ او ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.(ﻣﻌﺎﻟم
ﺪﻳﻨﮑﻢ)ﻋﻠﺎﺋم
ﺪﻳنی ﺸﻤﺎ ﭼﻮﻥ
عَلَمها ﻭﺑﻴﺮﻗﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
هستند ﻭﻫﻤﺎﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻔﺮ ﺳﻠﻮک
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺪﻳﻥ
علاﺋم ﺮﻭﺷﻥ ﺪﺭ
ﻧﻴﻤﻪﻫﺎﻯ ﺮﺍﻩ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﺍﻥ
هستند .ﮐﻪ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺩﺭﺳتی ﻤﮑﺘﺐ ﻭﺭﻭﺵ
ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﻭﻧﻴﺰ ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺩﺭﺳتی ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻗﺒﻮل الهی اﺯﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮک اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﭙﻴﺶ ﺍﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﺗﺤﺮﻳﻒ) ﺩﺳﺖ
ﺑﺮﺩﻥ ﺪﺭ ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻭﺑﺎﺯﺣﺮﻓﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻃل ﻮﺩﺭﻭغ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﻴﻥ ﺤﺮﻓﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺳﺖ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﺮح ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻣﻌﺎﻟم
ﺪﻳﻥ به (ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ) ﻣﻮﺭﺩ ﻟﺰﻭم
ﺴﺎﺧﺘﻪ ﻭﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺍﺳﺖ
(ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﺎﺋم ﻨﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﻭﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎئی
اﺯ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ ﺪﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ هست ﮐﻪﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺩﻳﺪﻥ آﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺧﻠﺎل ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺒﮑﺎﺭ ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭ ﺟﺪّﻯﺘﺮ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.

673 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ218ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﻠم ﻨﺰل
أﻫل اﻟﺒﻴﺖ ﻣﻨﺬ
ﻗُﺒﺾ ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﻧُﺬلّ ﻮ ﻧُﻘصی
ﻮ ﻧُﺤﺮم ﻮ ﻧُﻘﺘل
ﻮ ﻧُﻄﺮﺩ ﻭ ﻭﺟﺪ
ﺍﻟﮑﺬّﺍﺑﻮﻥ ﻠﮑﺬﺑﻬم
ﻤﻮﺿﻌﺎ ﻳﺘﻘﺮّﺑﻮﻥ
الی أﻭﻟﻴﺎﺋﻬم
ﻮ ﻗﻀﺎﺗﻬم ﻮﻋُﻤّﺎﻟﻬﻢ
فی کلّ ﺒﻠﺪة ﻳﺤﺪّثوﻥ
عدوّﻧﺎ ﻭ ﻭُﻟﺎﺗﻬم
اﻟﻤﺎﺿﻴﻦ ﺑﺎﻟﺎﺣﺎﺩﻳث
ﺍﻟﮑﺎﺫبة ﺍﻟﺒﺎﻃلة
ﻭﻳﺤﺪّثوﻥ ﻮ ﻳﺮﻭﻭﻥ
عَنّا ﻣﺎ ﻟم ﻨﻘﻞ
ﺗﻬﺠﻴﻨﺎ ﻣﻨﻬم
ﻠﻨﺎ ﻭ ﮐﺬﺑﺎ ﻣﻨﻬم
علینا ﻭﺗﻘﺮﺑﺎ
ﺍلی ﻮﻟﺎﺗﻬم ﻮﻗﻀﺎﺗﻬم
ﺒﺎﻟﺰﻭﺭ ﻭ ﺍﻟﮑﺬﺏ
ﻭﮐﺎﻥ عظم ﺬﻟک ﻮ
ﮐثرﺗﻪ ﻓﻰ ﺯﻣﻥ
ﻤﻌﺎﻭیة ﺑﻌﺪ ﻣﻮﺕ
ﺍﻟﺤﺴﻥ  ﻣﺎ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﭙس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺫِﻟّﺖ ﻭﺗﺒﻌﻴﺪ
ﻭﻗﺘل ﻮﻃﺮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻳﻢ. ﻭﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺪﺭﻭﻏﮕﻮ ﻓﺮﺻﺖ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻘﺮّﺏ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻮ ﻗﻀﺎﺕ ﻭﻣأﻣﻮﺭﺍﻥ
هر ﺷﻬﺮ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻤﺎ ﻫﻤﺼﺤﺒﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻈﺎﻟم
ﺒﺤﺪﻳثهاﻯ ﺒﺎﻃل
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﻭ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﮕﻔﺘﻪﺍﻳم
اﺯ ﻣﺎ ﻧﻘل ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺍﺑﺮﻭﻯ ﻤﺎ ﺭﺍ
ﺑﺒﺮﻧﺪ. ﻭﻣﺘّﻬم
ﺒﺪﺭﻭغ ﻮ ﺑﺎﻃل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﻗﻀﺎﺕ
ﮐﺎﺫﺏ ﻭﺯﻭﺭﮔﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ
ﺷﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎئی ﺪﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻌﺎﻭﻳﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻦ ﺑأﻭج ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ
علیّ ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺯﺷﺖ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯﺣﺴﻥ ﻮﺣﺴﻴﻦ
ﺭﻭﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﺒﺎﻃل
ﻮﺩﺭﻭغ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺳﭙس ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺑﺮخی اﺯ ﺍﻳﻥ اﺗﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﺮﻭﺍﻳﺘﻬﻢ
ﻫما ﺳﻴّﺪﺍ ﮐﻬﻮل
ﺃﻫل اﻟﺠنّة ﻭﺍﻥ
عمر ﻣﺤﺪَّث ﻭﺍﻥّ
اﻟﻤﻠک ﻴﻠﻘّﻨﻪ
ﻭﺍﻥّ اﻟﺴﮑﻴنة
ﺗﻨﻄق علی ﻠﺴﺎﻧﻪ
ﻭﺍﻥّ عثماﻥ ﺍﻟﻤﻠﺎﺋﮑﻪ
ﺗﺴﺘﺤی ﻤﻨﻪ ﻭ ﺍثبت
ﺣﺮﻯ ﻓﻤﺎﻋﻠﻴک
اﻟّﺎ نَبیّ ﻮﺻﺪﻳق
ﻮ ﺷﻬﻴﺪ (ﭘس ﺍﺯ ﺫﮐﺮ
ﺩﻭﻳﺴﺖ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﮐﺎﺫﺏ ﺍﻥ ﭽﻨﺎنی
اﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ)
هی ﻮﺍﻟﻠﻪ ﮐﻠّﻬﺎ
ﮐﺬﺏ ﻭ ﺯﻭﺭ ﻣﻨﻬﺎ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭﻣﻨﻬﺎ
ﻣﺤﺮّﻑ ﻓﺎﻧّﻤﺎ
ﻋنی اﻥّ علیک ﻨبی
ﻮﺻﺪّﻳق ﻮﺷﻬﻴﺪ
ﻳﻌنی علیّا ﻭ ﻣثله
ﻭﮐﻴﻒ ﻟﺎ ﻳﺒﺎﺭک
ﻠک ﻮﻗﺪ ﻋﻠﺎک ﻨبی
ﻮﺻﺪﻳق ﻮﺷﻬﻴﺪ
ﻳﻌنی علیّا ﻭﻋﺎﻣّﻬﺎ
ﮐﺬﺏ ﻭ ﺯﻭﺭ ﻭ ﺑﺎﻃل
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻭﺍﻳﺖ آﻧﺎﻥ
که ﺍﻥ ﺪﻭ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺳﺮﻭﺭﺍﻥ ﭙﻴﺮ
أﻫل ﺒﻬﺸﺖ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﺳﺮﻭﺭ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺒﻬﺸﺘﻰ (ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﺠﻮﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ) ﻭﻳﺎ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺳﺮﻭﺭ ﺯﻧﺎﻥ
ﺒﻬﺸﺘﻰ (ﻳﺎ در
واقع ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺰﻥ)
ﻭﻳﺎ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﻤﺮ ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺘﻠﻘﻴﻥ ﻮﺍﻟﻬﺎم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭﻳﺎ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
اﺯﻋثماﻥ ﺨﺠﺎﻟﺖ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪوﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭﻭغ
هستند . ﻭعلیّ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻘﺎم ﻨﺒﻮّﺕ
ﻭﻧﺎﻇﺮ ﺑﺮﺳﺎﻟﻜان
رﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
اﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ.

674 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ(ﺝ۲ﺹ 220 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻧﻘل اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ:  ﻤﺎ ﻭﺟﺪﺗم
فی کتاﺏ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّﻭ
ﺟﻞّ ﻓﺎﻟﻌﻤل ﺒﻪ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭﻟﺎ ﻋُﺬﺭ
ﻟﮑم فی ﺘﺮﮐﻪ ﻭﻣﺎ
ﻟم ﻴﮑﻥ فی کتاﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭ ﺟﻞّ
ﻭﮐﺎﻥ فی ﺴُنّة
ﻣﻨّﻰ ﻓﻠﺎ ﻋﺬﺭ
ﻟﮑم فی ﺘﺮﻙ ﺳُﻨّﺘﻰ
ﻭﻣﺎﻟم ﻴﮑﻥ ﻔﻴﻪ
ﺳُنّة ﻣﻨّﻰ ﻓﻤﺎ
ﻗﺎل أﺻﺤﺎبی ﻔﻘﻮﻟﻮﺍ
ﺑﻪ ﻓﺎﻧّﻤﺎ ﺍﺻﺤﺎﺑﻰ
ﻓﻴﮑﻢ ﮐﻤثل اﻟﻨﺠﻮﻡ
ﺑﺎﻳّﻬﺎ ﺍُﺧﺬ
ﺍﻫﺘﺪﻯ ﻮﺑﺄی ﺃﻗﺎﻭﻳل
اﺻﺤﺎبی أﺧﺬﺗم
اﻫﺘﺪﻳتم ﻭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺍﺻﺤﺎبی ﻠﮑُم ﺮﺣمة
ﻭ ﺍﺻﺤﺎبی أهل ﺒﻴتی
ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻴﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﭙﻴﺮﻭﻯ
کنید .ﻭﻋُﺬﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎ ﺗﺮک
آﻥ کنید (ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
کلّی ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ)
ﻭﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺷﺘﻴﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﻧﺒﻮﺩ
ﻭﺩﺭ ﺳُﻨّﺖ ﻣﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ آﻥ ﭙﻴﺮﻭﻯ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ
(ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
کلّی ﺒﺮﺍﻯ
همیشه ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺰئی أعمال
عبادی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺷﺨﺺ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ)
ﮐﻪ ﻋﺬﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴُﻨﺖ ﻣﻥ ﻨﺪﺍﺭﻳﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭﺳُﻨّﺖ
ﻣﻥ ﻨﺒﻮﺩ ﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ
ﺍﺻﺤﺎﺏ ﻭﺻﺤﺎﺑﻪ
ﻣﻥ گفتند (ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﻭﻧﻪ
ﻫﺮﮐسی که ﻇﺎﻫﺮ
آﺷﻨﺎﺋﻰ ﻭﺩﻭﺳتی
ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﮔﺮﻭﻩ ﺯﻳﺎﺩﻯ
اﺯﺍﻧﻬﺎ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻨﺎفقﺒﻮﺩﻧﺪ)
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﭘﻴﺮﻭﻯ
کنید .ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﻣﻥ ﺪﺭ ﺑﻴﻥ ﺸﻤﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻧﻰ
ﺍﺳﻤﺎنی
هستند ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭﺭﺍﻩ ﻳﺎبی
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺟُﺴﺖ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺑﻬﺮ ﻳک اﺯﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
أﺻﺤﺎﺏ ﻣﻦ ﭘﻴﺮﻭﻯ
کنید .( ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺎ ﭼﻨﻴﻥ
کاملانی ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ)
ﻭﺣتی اﺧﺘﻠﺎﻑ ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﻣﻦ ( ﺍﮔﺮ ﺍﺣﺴﺎس
ﮐﺮﺩﻳﺪ) ﺧﻮﺩ ﺭﺣمتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ ﺍﺳﺖ
( ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺑﻤﻌنی
ﺘﻔﺎﻭﺕ ﻋﻘلی ﻮ
ﻣﻘﺎمی آﻧﺎﻥ ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺑﻤﻌنی
ﺮﻓﺖ ﻭ ﺍﻣﺪ ﻭﺑﺤث
ﻭ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﻋﻘلی
اﺳﺖ.)  ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﭘﺎسخ اﻳﻥ ﺴؤﺍﻝ
ﮐﻪ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺗﻮﭼﻪ
ﮐﺴﺎنی هستند ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﻣﻥ
هستند (ﺍﻫل ﺸﺪﻩﮔﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﺘﺸﺮﻳﻔﺎﺕ
و مراسم أﻫل
بیتی ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻔﺎﺭﺳﻰ
ﮐﻪ (ﻣﻨّﺎ ﺍﻫل
اﻟﺒﻴﺖ) ﮔﺮﺩﻳﺪ
. ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﻗﺮﺍﻥ
اﺳﺖﻭلی ﺑﺎﺯ ﺗﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﻗﺮﺍﻥ ﺠمع
آﻭﺭﻯ ﻭ ﮐﺘﺎﺏ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻟﻔﻆ (ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ)
بصورت معرفه ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺮﻓﺖ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﮑﺮﻩ (ﮐﺘﺎﺏ)
ﺍﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﺯ ﻃﺮفی ﻘﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﺸک و ﺘﺮ ﺭﺍ ﻧﺰﺩ
ﻣﻥ ﻤﻴﻴﺎﺑﻴﺪ ﭘس
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭ
ﺍﻥ ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭﻫﻴچ
کتاﺑﻰ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﮐﺘﺎﺏ) ﻣﻨﻈﻮﺭپیامبر
(ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ)
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻣﻘﺮﺭ ﻭ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻣﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺒﺮﺍﻯ همگان اﺳﺖ.
ﺭﻓﻊ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺳﻠﻮک
الهی هدﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ آﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﻭ ﺍﺭﺳﺎل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭﺍﻳﻥ
همه ﺑﺤث ﻭﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺑﺮ ﺳﺮ ﺩﻳﻥ ﻮﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺤقِ اﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﺎم
أﻫل بیت ﻭ ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﻭ (ﻫﻤﻨﺸﻴنی ﺠﺒﺮﻭتی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
دز شهود
مصطفوی ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺯﻧﺪگی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﻣﻄﺎﺑق کتاﺏ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ولایت
الهی او ﺑﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻧﺒﺎل گرﺩﺩ. ﺩﺭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
اﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭﻳﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﺯﻧﺪگی
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﻭﺑﻨفع
ﺴﻠﻮک الهی ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح اﻧﺴﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﻳﻥ
هدﻑ ﺍلهی ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﻮﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﺒﻮﺩ
ﺣﺮﺍم اﺳﺖ.ﻭ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﮐﻤک ﺒﮑﻨﺪ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺟﺎﻯ ﺸﺎﻧﻪ
ﺧﺎلی کرﺩﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺎﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﺎﻥ ﻨﻴﺎﺯﻫﺎئی
ﺘﺮﺑﻴﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻭﻳﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﺧﻠﺎقی
ﻔﺮﺩﻯ ﻮﻳﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی ﺒﺸﺮﻯ
لاﺯم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﺳﻠﻮک ﻮﮐﺴﺐ
قُرّهﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺍﺯ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺩﻭﺭ
ﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺳُﻨّﺖ ﻭ ﺭﻭﺵ
ﺯﻧﺪگی ﺨﻮﺩ ﭼﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ ﺳُﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺍﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ هدﻑ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﺑﻌﺪﺍ ﭼﻨﻴﻥ
کامل اﻟﻬﻰ ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻭﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻨفع
ﺴﻠﻮک ﺴﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﭼﻮﻥ
ﺴﺘﺎﺭﻩ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﺴﺎﻓﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺐ
ﺗﺎﺭﻳک ﻨﻮﺭ
شاهدان قرّه ﻗﺎﺋم
اﺯ ﻧﻮﺭ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻭﺭﻩﻳﺎبی ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭلی
اﻣﺮﻭﺯﻩ ﺍﻫل ﺘﺴﻨّﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﻴﺶﺭﻭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺣﺪﻳث
ﻫﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺣﺬﻑ
ﻭﺍﺿﺎﻓﺎﺕ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺘﻮﺍﻥ ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﻓﺮﺽ ﻣﺤﺎلی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﺻﻮﺭﺕﮔﺮﻓتنی ﻨﻴﺴﺖ
ﻭلی ﺴُﻨّﺖ ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻘﺮﺍﻥ ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
ﮐﻪ ﻟﻔﻈ ﻔﺮﻧگی
ﻮﻣﺴﻴﺤﻰ (ﺳِﻨﺖ
ﻭ ﻣﻘﺪّس ﺷﺪﻥ)
اﺳﺖ ﺳﻠﻮﻙ ﺍلهی
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﭘﺎکی
ﺮﻭﺍﻥ ﻮ ﺭﻭﺡ ﺑﻘﺼﺪ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻫﺪﻑ ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭ ﻣﻘﺮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ قُرّهﮔﻴﺮﻯ
عباﺩﻯ ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﻮﺗﻮﺳّل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺳِﻨﺖ (ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﺸﺪﻳﺪ) ﻭﻣﻘﺪّس
ﺪﻥ ﻳک عمل ﻮﺣﺎﻟتی
عملی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﻨﺪ ﻭﻫﺮﻋﻤﻠﻰ
ﺗﺤﻘق ﻮﺗﻮﻓﻴق
ﺪﺭﻫﺪﻑ ﺍﺻلی آﻥ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺭﻭﺵ
ﺻﺤﻴﺢ ﻭﻣﻌﻠم ﻤﺠﺮّﺏ
ﻭﻋﻠﺎﺋم ﺘﻮﻓﻴق
ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﺪﺭﻋﻤل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺩﺭﻋﻤل
لازم هستند ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺨﺺ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍلهی ﺼﺎﺩﻗﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﭘس ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
تنها ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﻭﻣأﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺗﺎ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺗﻌﻠﻴم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻫُﺪﺍﻯ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻧﻮﺭ ﻗﺎﺑل
ﺘﻘﻠﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﻧﻴﺰ
ﺳُﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺤﻘﻴقی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﻫل کتاب ﻭ ﻣﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎل
هدﻓﻬﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻭﺍﺭثاﻥ اﻭ ﺩﺭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍلهی اﻭ
ﺑﺮ ﺩﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺻﺎﺣﺐ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩ ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﺍﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﻬﻤﺎﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﻤﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻴﺮﺍث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺣﻘﻮق
ﻮﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻋﻤﺎل ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ آﻧﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻘﺶ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻮﺣﻀﻮﺭﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤلی ﻮﺳﻠﻮکی
آﻧﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪﻫﺎﻯ
زنده ﺰﻣﺎﻥ
هستند که ﻣﻮﺭﺩ
ﺣﻤﺪ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ ﻋﻴﻥ
هماﻥ ﻮﺿﻊ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ (ﺻﺤﺎﺑﻪ) ﺭﺍ
ﺑﻤﻌنی ﻤﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻮﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ ﺪﺭﺍﺯﻯ
ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭلی ﺒﻤﻘﺼﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻫﻤﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ کرﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻘلی ﻮﺍﻟﻬﺎمی
که ﺩﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻧﺎﻥﻧﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺼﺎﺣﺒﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
مصطفوی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﺨﻮﺩﺵ
ﺷﻤﺎ ﻣﺮﺍ ﺩﻳﺪﻳﺪ
ﻭﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻴﺪ ﻭلی
آﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﻤﺮﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻧﺪ ﻭلی ﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﭘﻨﺠم
آنها ﺑﺎ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺮﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻤﺎﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ ﻭ ﻣﻘﻠّﺪ
آﻧﻬﺎ ﺭﺍﺑﺤﻘﺎیق
اﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺘﻘﻠﻴﺪ ﻋﻴﻨﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﺯﻣﺎﻥ
اﻭﻭﻳﺎ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل الهی
گذﺷﺘﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻋث (ﺍﻫﺘﺪﺍ)
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی
ﺠﺴﺘﻦ ﻭﮐﺸﺶ ﻭﻣﺤﺒﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻭ ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺑﺮﺍﻩ ﺍلهی ﺨﻮﺍﺳﺘﻦ
ﻭﻧﻴﺰ ﻫُﺪﺍﻯ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯآﻧﻬﺎ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّل
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺩفع
ﺸﺮک ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ کسب ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤگی
آﻧﻬﺎ (ﻫُﺪﻯ ﻴﺎ
ﺧﺪﺍ و ربّ
مربّی ) ﻫﺴﺘﻨﺪﻭلی
ﺮﺏّﻋﻈﻴم ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﺎﺋﻢ ﻭ ﺭﺏّ ﺍﻋﻠﺎﻯبرتر
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺳﻤﺖ و سوی ﺭﺍﻩ
ﻭﻋﻠﺎﺋم
نورانی ﻨﻴﻤﻪ ﻫﺎﻯ
ﺮﺍﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭﻋﻮﺍلم الهی
ﻮﻣﻠﮑﻮتی اﻭ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎ ﻭ ﻣﺸﺎﻫﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻥ علائم ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎﻯ ﺪﺭﺳتی
ﺴﻤﺖ ﻭﺟﻬﺖ ﻣﺴﺎﻓﺮﺕ
الهی ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻧﺠﺎم گرﻓﺘﻥ
أﻋﻤﺎل ﺴﺎﻟک ﻮ
ثمرﺑﺨشی آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﺩﻟﻴل
اﺻﺎﻟﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍلهی اﻭ ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﺭﺳتی ﻤﻘﺎم
اﻫل بیتی ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم ﺤُﺴﻴنی ﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﭘﻨج ﺘﻦ آل عباﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻥ ﻤﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
الهی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺳﻤﺒﻮل
أﻫل ﺒﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
هستند .ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
(ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺍﺻﺤﺎﺏ)
ﺭﺣﻤتی الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺒﺎﻫم ﺪﺭﻫﺪﻑ ﻭﺭﻭﺵ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤلی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻤﻌنی
ﻤﺘﻌﺪﺩ ﺑﻮﺩﻥ
مقامات کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰﻭﺗﻨﻮّع ﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
عملی ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨصی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﺑطی
ﺒﺎﺧﺘﻠﺎﻑ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﺻﻮل کلّی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻫم ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎی
شخصی ﺩﺭﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻭﻓﻬم ﻮﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻫﺮ ﺳﺎﻟکی
ﺮﺍ ﻳک کاﻣﻞ ﺍلهی
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺮﮐس
ﭘﻴﺮ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻌﺮفی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ (ﺭﻓﺖ
ﻭ آﻣﺪ) ﺍﻧﻬﺎ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪﻣﺮﺍﺟﻌﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﻋث ﺭﺣﻤﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺣج عمرﻩ ﻭﺍﻣﻮﺯشی
ﺘﺎﺯﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺑﻤﻌنی
ﺼﺎﺣﺐ ﺧﻠﺎﻓﺖ ﻭ
(ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ) ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻭ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﺴﻠﺴل
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻮ ﻭﺟﻮﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺭﺣﻤﺖ
ﻣﺪﺍﻭم اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ ﻤﺘﻮﺍلی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﺎلی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺍلهی ﺪﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻧﺒﻮﺩﻥ
کسی ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻗطع
کاﻣل اﺭﺗﺒﺎﻃ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
اﺳﺖ. ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺰﻣﺎنی
ﻤﻴﺸﻮﺩ آﺩم أﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺪﻭﻥ
ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺰﺣﻤﺖ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺎﻭﻟﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺍلهی نوع
بشری ﺒﺮﺳﺪ. ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭﺩﺍﻧﺸﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺪﻭﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯکسی ﻤﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﺎﻟﻴﻪ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺠلسی
آﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ ﻮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻘﻴّﻪ
ﻭﺗﺮس ﻭﺍﺣﺘﻴﺎﻃ
کاﺭﻯ) آﻧﺎﻥ اﺯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥﺎﻣﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺤﻔﻈ اﺳﺮﺍﺭ
ﭘﻴﺮﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﻀﻤﻴﻦ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﺪﻩ
ﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺒﻬﺮﮐس
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﻭضع ﻮ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻘﻴﻪ ﻭ ﺭﺣﻤتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮکی ﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭﻣﺴﺎﺋل
ﻔﻘﻬﻰ ﻭﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻤﻄﺮح ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺍﺟﺒﺎﺭﻯ هم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﮐثرﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻈﺮﻳﺎت ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻃﺮح ﻤﺴﺎﺋلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺗﺪﺭﻳﺠی
ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ آﻳﻨﺪﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﻣﺴﺎﺋل أﺧﻠﺎقی
عامّه ﭘﺴﻨﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳنی
ﻮﻋﺎﺩﺍﺕ ﺟﺎﺭﻯ
ﻣﺮﺩم ﻮﻣﺘﻌﺼﺒﺎﻥ
ﺠﺎﻫﻞ ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﻏﻀﺐ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻳﺎ ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺮﺳﻤﻰ
ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎنی
ﺒﻨﺎم ﺨﺪﺍ ﺑﻮﺩن
ﮔﺮﺩﺩ.ﺗﻘﻴّﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺸﻴﻌﻪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺷﻌﺎع
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻘﻴﻪ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩﻭ ﺍﻧﺠﺎم
ﺘﻘﻮﺍﻯ اﻟﻬﻰ ﻭﺗﺮس
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ ﺭﻭحی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
ﻨﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻓﻠﺴفی
ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻄﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮﭼﻨﺪ ﭘﻬﻠﻮ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﺩﻭﺭﻯ اﺯ ﺑﺪ ﺍﻧﺪﻳﺸﺎﻥ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ.

675-  ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 220 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ   ﻤَﻥ عرﻑ ﻣِﻥ
ﺃﻣﺮﻧﺎ أﻥ لا ﻧﻘﻮل
الاّ ﺣﻘّﺎ ﻓﻠﻴﮑﺘﻒ
ﺑﻤﺎ ﻳﻌﻠم ﻤﻨّﺎ
ﻓﺎﻥ ﺳمع ﻤﻨّﺎ
ﺧﻠﺎﻑ ﻣﺎ ﻳﻌﻠﻢ
ﻓﻠﻴﻌلم إﻥّ ﺬﻟک
ﻤﻨّﺎ ﺩﻓﺎع ﻮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
(ﺍﺧﺘﺒﺎﺭ) ﻟﻪ  ﻫﺮﮐس
ﺍﺯ أﻣﺮ (ﻭ ﺣﺪﻳث
ﻭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ) ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﺎ ﭼﻴﺰﻯ ﺸﻨﻴﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﺤﻖ
می گوﺋﻴﻢ. ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﻮﻯ ﺒﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺎﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ( ﻳﻌنی ﺴﻠﻮﻙ)
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
عمل کنند ﻭﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭ( ﺧﻠﺎﻑ
ﻭ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭﻣﺘﻀﺎﺩ
و مخالف) ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺗﺎﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻋﺎم ﻤﻨﺎﺳﺐ ﻣﺮﺩم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ اﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺴﻠﻮک
الهی ﻨﺒﻮﺩﻩ. ﮐﻪ
ﺷﺨص ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺑﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺷﺨﺺ
ﺧﻮﺩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻧﻔس
ﺍﻟﻮﺩﻩ ﺷﻴﻄﺎنی
ﻮ ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﺧﺘﺒﺎﺭ ﻭ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ و
خبرگیری از ﮐﺸﺶ
ﺭﻭﺍنی ﺸﺨﺺ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮ ﺍلهی اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺟﺎﺭﻯ
ﻮﻋﺎﺩﻯ ﺰﻧﺪگی
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺑطی ﺒﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭﺣﺎل
ﺤﺎﺿﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺣل ﺒﻌﺪﻯ
ﺒﺪﺍﻧﻬﺎ ﺗﻮﺟﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.

676 ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳت (ﺝ۲ﺹ220ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﻣﺎ (ﻳﻌنی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﻮﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺸﻌﺎع ﻨﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ) ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﻴﻥ
آﻧﻬﺎ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺍﻓﺘﺎﺩ ﺗﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺒﭙﺎﺩﺷﺎﻩ ﻭﻗﻀﺎﺕ
ﺷﺮﻉ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﺍﻳﺎ
ﮐﺎﺭ ﺩﺭﺳتی
اﺳﺖ؟ ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩ ﻫﺮﮐس ﺑﻬﺮ
ﻣﻄﻠبی ﺒﺪﺍﻭﺭﻯ
آﻧﻬﺎ ﺑﺮﻭﺩ ﭼﻪ
ﺑﺤقّ ﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻧﺎحقّ ﮐﺎﺭ ﺑﺎﻃلی
کرﺩﻩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ
ﻄﺎغوﺕ ﻭﺟِﺒت ﺷﻴﻄﺎﻥ)
ﺍﺳﺖ. (ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
هر ﺩﻭ ﺳﺎﻟک هستند
ﻭﺑﺎﻳﺪ به ﭘﻴﺮ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪ) ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍئی اﺯ ﻗﺎضی ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ
(ﺳﺤﺖ ﻳﺎ ﺣﺮﺍم ﻮ
ﮐثیف) ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
حَقّ ﺒﺎ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
حَقّ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
ﻄﺎﻏﻮﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ.
(ﻃﺎﻏﻮﺕ) ﻳﻌنی ﺒﺸﺪّﺕ
ﻃُﻐﻴﺎﻥ ﻮﻋُﺼﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺃﻣﺮ ﺍلهی ﺴﻠﻮک
ﻮﺟﺎﻯ گیرﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺤﮑّم
ﺪﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﻤﺎنی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﭘﺎسخ
اﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﻧﻔﺮ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺎﻫم
ﭽﻪ ﮐﻨﻨﺪ؟ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
اﺣﺎﺩﻳث ﻭﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﻣﺎ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨند
ﻭﺑﺪﺍﻥ ﺤﮑم ﻨﻴﺰ
ﺭﺍﺿﻰ ﺑﺎﺷند (ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ)
ﻗﺼﻪ ﮔﻮﻳﺎﻥ ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ(ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ) ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
رؤیاها و ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺘﺎ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
هستند ﮐﻪﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ آﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻭ ﻫﻤﻴﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺰﻧﺪﻩ
هر ﺯﻣﺎﻥ که ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺠﺴّم ﻮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺯ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
پیامبر ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ( ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﻭﺭﻭٴﻴﺖ) ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
مراتب تجلّیات
ﺍلهی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
(ﺣُﮑﻢ) ﺍﻧﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺤﮑم أﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺩﻭ ﻧﻔﺮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻪ ﻓﺮقی
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﻘﻀﺎﺕ
ﺷﺮّ و ﺷﺮع ﻮﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﺣتی اﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. (ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ)
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﺮﮐس ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﻘﻮق کسی ﺮﺍ ﻣﺸﺨّﺺ
ﮐﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺩﻳنی
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭﻣﻄﺎﻟﺒﻴﮑﻪ
کمک ﺒﺎﺩﺍﻣﻪ ﺭﺍﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﺷﻴﻄﺎنی ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺪﺟّﺎل ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﮔﻤﺮﺍهی
ﺒﻌﺪﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
گرﺩﺩ. ﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:  ﻮﻋَﺮَﻑ
ﺍﺣﮑﺎﻣﻨﺎ ﻓﻠﻴﺮﺽ
ﺑﻪ ﺣُﮑﻤﺎ ﻓﺎنی
ﻘﺪ ﺟﻌﻠﺘﻪ ﻋﻠﻴﮑم
ﺤﺎﮐﻤﺎ ﻓﺎﺫﺍ ﺣَﮑَﻢ
ﺑﺤُﮑم ﻮﻟم ﻴﻘﺒﻠﻪ
ﻣﻨﻪ ﻓﺎﻧّﻤﺎ ﺑﺤﮑم
اﻟﻠﻪ ﺍﺳﺘﺨﻒّ
ﻭﻋﻠﻴﻨﺎ ﺭﺩّﻭﺍ
ﺭﺍﺩّ ﻋﻠﻴﻨﺎ ﺭﺍﺩّ
علیّ اﻟﻠﻪ ﻭﻫﻮعلیّ
ﺤﺪّ ﻣﻥ اﻟﺸﺮک
ﺒﺎﻟﻠﻪ  ﭘس ﺑﻨﻈﺮ
ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ اﮐﺘﻔﺎ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺭﺍضی ﺒﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻥ ﺨﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺷﻤﺎ ﻗﺎﺋم ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ. ﻳﻌنی
ﺒﮑﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻮ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥﺴﻠﻮکی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺘﻌﻴﻴﻥ کرﺩﻩ ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻫﺪﺍﻳتی
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﭘﻴﺮ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻭ ﻣﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ آﺷﮑﺎﺭ ﺣﻀﻮﺭﺍ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺸﺨّﺺ
ﺑﺴﺎﻟکی ﺪﺍﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻓﻠﺎﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣا الهی
عمل کند. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
پس هرﻳک که ﺣﮑم
اﻭ ﺭﺍ ﺭﺩّ ﮐﺮﺩ.
ﺩﺭ ﻭﺍقع حکم ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﺳﺒﻚ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻭﺗﺤﻘﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺭﺩّ ﮐﻨﺪ
ﺭﺩ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﻣﺮﺯ ﻳک ﺸﺮک
ﺒﺎ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﭙس ﺭﺍﻭﻯ اﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩق ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﻳک
اﺯﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﻧﻔﺮ
ﭼﻨﺪ ﺩﺍﻭﺭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺩﺍﻭﺭﺍﻥ
ﺑﺎﻫم اﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ؟ ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩ ﻫﺮﭼﻪ ﻧﻈﺮﻋﺎﺩﻟﺘﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﻘﻴّﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺻﺎﺩﻗﺘﺮ ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﻭ ﺯﺍﻫﺪﺗﺮ ﻭﺑﺎ
ﺗﺮس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻨک ﻤﺎ ﺑﺎ ﻣﺸﮑل
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺮﻭﺑﺮﻭ
ﺷﺪﻩﺍﻳﻢ. ﮐﻪ ﺑﻴﻥ
ﺪﻭ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺑﮕﺮﺩﻳم که ﮐﺪﺍم
عاﻗﻠﺘﺮ ﻭﺻﺎﺩق
ﺘﺮ ﻭﻋﺎﺩﻟﺘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮﻫﺎ
حَقّ ﻨﻈﺮ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم
اﺯ ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺒﺎﻫﻢ ﺑﺮﺳﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻭﻳﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍلهی ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث
ﺑﺮﺍﻯ اﺻﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﺠﻬﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
برﺍﻯ ﺤلّ اﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺭﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﺪﻭﺩﺍﻭﺭ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺪﺭﻣﻘﺎم
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ؟ ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻳﺪ ﻫﺮﮐﺪﺍم ﭽﻪ
ﺭﻭﺍﻳتی اﺯ ﻣﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻈﺮ ﺍﮐثرﻳﺖ
ﻭﺟﻤﻊ ﺍﺯ ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﻣﺎ ﺑﺮﮐﺪﺍم ﺮﻭﺍﻳﺖ
ﺍﺗﻔﺎق ﻨﻈﺮﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ (ﺣﮑم ﺠﻤﻊ) ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﻭ(ﺣﮑم ﺸﺎﺫ)
ﻭﺍﺳﺘثناﺋﻰ ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺪﺍﻥ ﺘﺎﻳﻴﺪﻯ
هست ﺭﻫﺎ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻥ ﺤﺎﻟﺖ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻣﺎﺩﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻴﻥ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺩﺭﻫﺮﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎنی ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﻭﻳﺎ ﺗﺎﮐﻴﺪ ﺍﮐثرﻳﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﻮﺻﺤﺎﺑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭفع اﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺷﻮﺩ ﺗﺎ ﺑﮑﺎﺭ ﺳﻠﻮک
الهی ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩ
ﻭیا ﻣﻨﺘﻈﺮﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
الهی گرﺩﻳﺪ. ﻭﻧﻈﺮﺟمع
ﻮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮐثرﻳﺖ
ﺑﺎﺯ ﺍﮐثرﻳﺖ ﺩﻣﮑﺮﺍﺗﻴک
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﮐم
عقلی ﻮ ﭘُﺮﻋﻘﻞ
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﻮﻋﺎﺩﻯ ﻴﮑﺴﺎﻥ
ﺤقّ ﺮﺃﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ (ﺍﺻﺤﺎﺏ)
ﺑﻤﻌنی ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
هستند ﻭﭼﻨﻴﻥ
اﺟﺘﻤﺎعی اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی هیچ ﮔﺎﻩ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﮐثرﻳﺖ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺣﺎل ﺠﺪﻳﺪ
ﻳک ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺳﻪﮔﻮﻧﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺮﻭﺍﺿح که ﺭُﺷﺪ
ﻭﺩﺭﺳتی آﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺩﻧﺒﺎل
گرﺩﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﺩﻭم أﻣﺮﻯ که دﺭ
ﺧﻄﺎ ﻭﻋﻴﺐ ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻭﺍﺿح اﺳﺖ ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯﺍﻥ ﺪﻭﺭﻯ ﻨﻤﻮﺩ.
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻤﻮﺭﺩ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻮﻧﻈﺮ ﺍﮐثرﻳﺖ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
(ﺍﻣﺮ ﻣﺸﮑل که ﺍﺷﮑﺎﻟﻰ
ﻭﺷُﺒﻬﻪ ﻭﺍﺑﻬﺎم)
ﺪﺭ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺣﮑم ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﮐﺮﺩ. ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺨﺪﺍ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻮﺭﺩﻯ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪﻣﺮﺩم ﻤﻨﺘﻈﺮ
ﺭﺍﻩ ﺣلّ اﻟﻬﻰ
ﻭﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﻮ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺤﺎل ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺮﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﭽﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﺑﺴﺎﻟک
گفته ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻮﺭﻭٴﻴﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ ﺘﮑﻠﻴﻒ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺸﺨصی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺣﺎل
ﺨﻮﺩ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﻣﺮ بی ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﻫﺎ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎﻣﺼﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ:  ﺤﻠﺎل
ﺒﻴّﻥ ﻮ ﺣﺮﺍم ﺒﻴّﻦ
ﻭﺷُﺒﻬﺎﺕ ﺗﺘﺮﺩّﺩ
ﺑﻴﻥ ﺬﻟک ﻔﻤﻥ ﺘﺮک
اﻟﺸﺒﻬﺎﺕ ﻧﺠﺎ
ﻣﻥ اﻟﻤﺤﺮﻣﺎﺕ
ﻭﻣَﻥ أﺧﺬ ﺑﺎﻟﺸﺒﻬﺎﺕ
ﺍﺭﺗﮑﺐ ﺍﻟﻤﺤﺮّﻣﺎﺕﻭﻫﻠک
ﻤِﻥ ﺤﻴث ﻟﺎﻳﻌﻠم
ﻫﺮﮐﺪﺍم
اﺯﺣﻠﺎل ﻮﺣﺮﺍم
ﻮﺍﺿح ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﻴﻥ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﺷُﺒﻬﻪ
آﻭﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐس ﺗﺮک ﺸﺒﻬﺎﺕ
ﮐﺮﺩ ﺍﺯﻣﺤﺮّﻣﺎﺕ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﻳﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﺮﮐس ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﻣﻮﺭ ﺷﺒﻬﻪ ﺍﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻣﺮﺗﮑﺐ
ﺣﺮﺍم ﻨﻴﺰ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯهَوَس ﻧﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ و ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﻠﺎک
ﺸﺪﻩ . ﻳﻌنی ﺴﺎﻟک
ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑﺠﺎﻯ ﭙﻴﺮﻭﻯ
اﺯ ﭘﻴﺮ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍ ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯهَوَس ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﻭ ﺭﻭﺍﻳتی اﺯﺷﻤﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻭ ﻧﻈﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺒﻮﺩ ﭼﻪﮐﻨﻨﺪ؟
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ:
ﻴﻨﻈﺮ ﻣﺎ
ﻭﺍﻓق ﺤُﮑﻤﻪﺣُﮑم
اﻟﮑﺘﺎﺏ ﻭ ﺍﻟﺴُنّة
ﻭﺧﺎﻟﻒ ﺍﻟﻌﺎمة
فیؤﺨﺬ ﺑﻪ ﻭ ﻳﺘﺮک
ﻤﺎ ﺧﺎﻟﻒ ﺣﮑم
اﻟﮑﺘﺎﺏ ﻭ ﺍﻟﺴُنّة
ﻭ ﻭﺍﻓق اﻟﻌﺎمة
ﺣُﮑم
کتاﺏ ﻭ ﺳُﻨّﺖ ﺭﺍ
ﭘﻴﺮﻭﻯ کنید .ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﻭ ﺳُﻨّﺖ
ﺭﺍ ﻣﻮﺍفق ﺒﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ عمل ﺸﻮﺩ.
ﺍﻧﭽﻪ ﺑﻨﻈﺮ(ﻋﺎﻣّﻪ)
ﺑﺎﺷﺪ ﺭﻫﺎ ﮔﺮﺩﺩ.ﻳﻌنی
ﺪﺭﻭﻗﺖ ﺣﻴﺎﺕ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﮔﺮ ﺩﻭ مُرَبّی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻨﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ. ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﺑﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭﻗﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺯﻳﺮ ﻭ ﺭﻭ ﮐﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﻴﺮ
ﻭﺣتی اﻣﺎﻣﺎﻥ ﭽﻪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭﭼﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﺗﺎ ﺍﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻘﺮﺍﺭﮔﻴﺮﺩ که
قیاس است .ﺗﻤﺎمی
نیز ﺣﺪﻳثها ﻳﮑﻨﻮﺍﺧﺖ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭﺩﺳﺖ
ﺑﺮﺩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭﻓﺮﺍﻣﻮشی
ﻮﻏﺮﺽ ﻭﺭﺯﻯ ﺮﺍﻭﻳﺎﻥ
ﻭﮐم ﻔﻬمی ﻮ ﺑﺪ
ﻓﻬمی آﻧﺎﻥ
همیشه ﻣﻄﺮح ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﻋﺎﻣﻪ
ﻳﻌنی عوﺍم ﻤﺮﺩﻡ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ (ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
أﻫل ﺴُﻨّﺖ) ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ ﺩﺭﺑﺴﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯﻋﻮﺍم ﺠﺪﺍ
ﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺹ ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺭﺍﻩ
ﺣلّی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ سلوکی
داشته ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﻮﺍﻡ ﻣﺮﺩم ﺴﺎﺩﻩ
ﻭﺑﻴﺴﻮﺍﺩ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﻧﻴﺴﺖ ﺗﺎ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﻌﮑس آﻧﻬﺎ ﻋﻤل
ﺸﻮﺩ. ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﺍﻧﺎﻥ
ﺪﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ (ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عوﺍﻡ)ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺣتی
اﮔﺮﺷﻴﻌﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﮐثرﻳﺖ
ﻭﺍﺟﻤﺎع آﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﺭﺯشی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻓﻘﻴﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺍﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻣﻮﺍفق
کتاﺏ ﻭ ﺳُﻨّﺖ ﺑﻮﺩﻥ
ﻭﻳﺎ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻧﻈﺮ
ﻋﻮﺍم ﺒﻮﺩﻥ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﭼﻪﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ ؟ ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ:  ﻴﻨﻈﺮﺍلی
ﻤﺎ ﻫُم اﻟﻴﻪ ﻳﻤﻴﻠﻮﻥ
ﻓﺎﻥ ﺨﺎﻟﻒ ﺍﻟﻌﺎمة
ﻓﻔﻴﻪ ﺍﻟﺮﺷﺎﺩ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﺩﺍﻭﺭﺑﮑﺪﺍم
ﺠﻬﺖ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺷﺨﺺ
ﺗﻤﺎﻳل ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی آﻧﭽﻪ ﺑﺎ ﻧﻈﺮ
ﻋﻮﺍم ﻮﺍﮐثرﻳﺖ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ ﺩﺍﺷﺖ
ﺗﺮک آﻥ هدﺍﻳﺖ ﻭ
ﺭِﺷﺎﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺑﺎ ﻧﻈﺮ ﻋﻮﺍﻡ (ﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ) ﺩﺍﺭﺍﻯ
هدﺍﻳﺖ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮐثرﻳﺖ ﻧﻔس ﺍﻟﻮﺩﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻳﻦ (ﺍﺳﺘﻔﺘاء
) ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺪﻗﻴﻘﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻳک أﻣﺮ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻮﻣﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺪّعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
پیامبر و علیّ
ﻭلی غیر ﻋﺎﻣل ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻃﺮح می ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺮ
زنده ﺧﻮﺩ ﻋﻤل
کنند ﻭ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﻮﺍفق
ﺪﻭ ﭘﻴﺮ ﺩﺍﻭﺭ ﻗﻄﻌﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ اﺳﺖ.ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﺎم ﺘﻮﺿیح ﺒﻴﺸﺘﺮﻣﻴﺪﻫﺪ:
اﻧﻈﺮﻭﺍ
ﺍلی ﻤﺎ ﻳﻤﻴل اﻟﻴﻪ
ﺣﮑﻤﺎﻣﻬم ﻮ ﻗﻀﺎﺗﻬﻢ
ﻓﺎﺗﺮﮐﻮﺍ ﺟﺎﻧﺒﺎ
ﻭ ﺧُﺬﻭﺍ ﺑﻐﻴﺮﻩ
ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ
ﺣﮑﺎم ﻮﻗﻀﺎﺕ
آﻧﺎﻥ (ﻳﻌنی
أهل ﺴُﻨّﺖ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﮔﺮﻭﻩ ﻣﺬﻫبی
غیر ﺳﺎﻟک ﻮﻣﺨﺎﻟﻒﻟﺎﻳﺖ)
ﺗﻤﺎﻳل ﺒﭽﻪ ﻧﻈﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻤﺎن
ﺮﺍ ﺗﺮک ﻛﻨﻴﺪ ﻭﺑﻌﮑس
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﻤل ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﺮ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮﺩﻳﻥ
ﺪﺍﺭﻯ ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﺳﻴﺎسی ﻮﺩﻧﻴﻮﻯ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
گرﺩﺩ. ﺑﺎﺯﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻳکسانی ﺪﺭ ﻧﻈﺮ
ﻗﻀﺎﺕ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ
ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ؟
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ:
اﺫﺍ ﮐﺎﻥ
کذﻟﻚ ﻓأﺭﺟﻪ ﻭ
ﻗﻒ ﻋﻨﺪﻩ ﺣتی ﺘﻠقی
اﻣﺎﻣﻚ ﻓﺎﻥ اﻟﻮﻗﻮﻑ
ﻋﻨﺪ ﺍﻟﺸُﺒﻬﺎﺕ
ﺧﻴﺮ ﻣﻥ اﻟﺎﻗﺘﺤﺎم
فی اﻟﻬﻠﮑﺎﺕ ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻤﺮﺷﺪ  اﮔﺮ ﺍﻳﻥﭽﻨﻴﻥ
ﺒﻮﺩ ﺗﻮﻗﻒ ﺗﺎﺭفع
ﻤﺸﮑل ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﻴﺪ
(ﺗﺎ ﺑﺎﻣﺎم ﻮ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻴﺪ) ﮐﻪ
ﺗﻮﻗﻒ ﺩﺭ ﺷﺒﻬﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻟﻮﺩﻩ
ﺷﺪﻥ ﺪﺭﻣُﻬﻠﮑﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺭﺷﺎﺩ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
که ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﺨﻔﻴﮕﺎﻩ
ﻭﻓﻘﺮ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
هیچ ﻧﻘﺶ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺪﺭﺟﺎﻣﻌﻪ ﺳﻴﺎسی
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺴﻴﺎسی
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺗﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻨﺎﭼﺎﺭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺍﻣﺎم ﺒﺸﻮﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺍﺳﺘﺘﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺣتی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
غیر ﻭﺍﺻل ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺭﺍﻭﻯ ﺤﺪﻳث ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺴﺖ ﻭﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺘشیع ﻮﻣﺬﻫﺐ ﺷﻴﻌﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭﺍلهی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻨﺤﺼﺮﺍ ﺑﭙﻴﺮﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺗﺮک ﺮﺃﻯ ﺸﺨصی
ﺒﺮﺍﻯ ﺮفع اﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺍﺭﺟاء ) ﺑﺎﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻮﮐﻮل کرﺩﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ ﻮﺭﺟﺎئی
بعبث دارند .
در ضعف امویان
و نیرو نگرفتن
عباسیان امام
باقر بخصوص امام
صادق فرصت
مناسب طرح
نظریّات
عرفانی و
سلوکی خود و
پیامبر ومولا
علیّ را پیدا
کرد. و لذا بقول
مؤّرخان امام (جعفر
صادق) را مؤسس مذهب
جعفری
میخوانند. و
آنچه شیعیان
اکنون میگویند
باستناد کلام
امام صادق است
ولی هرگز
منظور سلوکی خدا
و پیامبر و
علیّ و امام صادق
را ندانسته و
باور ندارند.
پس بقول پیامبر
مشرک و گناه
کارتر از
کافران بی خبر
غیر شیعه مجازات
جهنمی خواهند
داشت. که مسخ
میمون و خوک
بهترین بخت
آنان خواهند؛
تا مجددا بنوع
بشری پس از
صدها هزار سال
برسند و همین سلوک
الهی که تنها فلسفه
خداوند و
تمامی پیامبران
نوع بشری را
انجام بدهند
که انجام خواهند
داد تا تا
بشهود قائم برسند
و بسوی خداوند
الله در
أبدیّت برسند.
که بازگشت همگان
وحتی ارواح حیوانات
و گیاهان نیر
خواهند رسید.
که نوع بشری استثناءا
در سلوک الهی
با ولایت های
الهی ششگانه و
نه ولایتهای
هر فقیه فاسدی
ره صد ساله رفتن
خواهند داشت.

677-از امام
رضا است (ج2 ص224
بحار) که راوی می
پرسد ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺷﻤﺎ
ﺑﺎﻫم ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﭼﻪ ﺑ ﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ:  ﻤﺎﺟاءک
عنّا ﻓﻘِﺴﻪ علیّ
کتاﺏ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭ ﺟلّ ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳثنا
ﻓأﻥ کاﻥ ﻳﺸﺒﻬﻬﻤﺎ
ﻓﻬﻮ ﻣﻨّﺎ ﻭ ﺍﻥ
ﻠم ﻴﺸﺒﻬﻬما ﻓﻠﻴس
ﻣﻨّﺎ آﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺑﺸﻤﺎ
ﺭﺳﻴﺪ ﺑﺎﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﮐﻨﻴﺪ
ﻭﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺷﺒﺎﻫتی
ﺒﺎ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺷﺖ
ﺍﺯﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﻧﺒﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﺎﺯ ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﮔﺮ ﺩﻭ ﺣﺪﻳث ﺷﻤﺎ
ﺑﺎﻫم ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺑﻮﺩﻧﺪﻭلی
ﻤﻮﺭﺩ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ؟
ﭘﺎسخ اﻣﺎم اﺳﺖ:
اﺫﺍ ﻟم
ﺘﻌﻠﻢ ﻓﻤﻮسّع
علیکم ﺒﺄﻳّﻬﻤﺎ
ﺃﺧﺬﺕ  ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺍﺯﺍﺩﻯ
عمل ﺪﺭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻯ.
( ﺩﺭ ﻣﺴﺎﺋل
سلوکی اﻳﻦ ﺑﺤث
ﻣﻄﺮح اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺣﻘﻮقی ﻮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻗﻴﺎس ﺑﺎ ﻗﺮﺍﻥ
کتاﺏ ﻋﻤﻠﺎ ﻣﻤﮑﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ (ﻗﻴﺎس
ﺑﺎ ﮐﺘﺎﺏ) ﻳﻌنی
ﺒﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک
الهی ﻴﺎ ﺍﻣﺮ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی ﺒﺮﺍﻯ
همگاﻥ اﺳﺖ. ﻣﻬم
اﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺪﺍم
ﺮﺍﻩ ﺣلّ ﺮﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﺑﻨفع
ﺴﻠﻮک الهی ﻮ ﻣﻄﺎﺑق
آﻥ ﺒﺎﺷﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻔﺮقی
ﺒﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺿﻤﻨﺎ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻣﺴأﻟﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺭﺍ ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺣﺪّ اکثر فقهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰﺳﺎﻟک
ﺠﺰ ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺮ ﻧﻈﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺭس ﺳﺎﻟک
ﻨﺒﻮﺩ ﺍﻳﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﻤﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﻣﻄﺮح اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺮﺍ ﺑﻨفع ﺴﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ هَوَس
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ
ﺍﻧﺮﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﮔﺮﺧﻄﺎ ﺑﻮﺩﺑﻌﺪﺍ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭﺗﺮک آﻥ
ﻮ ﻧﻴﺰ ﻋُﺬﺭ ﺧﻮﺍهی
آن اﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ.

678 - ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻤﻮﺭﺩ حدیث 677ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 224 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  اﺫﺍ ﺳﻤﻌﺖ
ﻣﻥ اﺻﺤﺎبک اﻟﺤﺪﻳث
ﻭ ﮐلّه ﻤﺸقّة  ﻓﻤﻮسع
علیک ﺤتی ﺘﺮﻯ
اﻟﻘﺎﺋﻢ ﻋﺠلّ
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی ﻔﺮﺟﻪ
ﻓﺘﺮﺩّﻩ ﺍﻟﻴﻪ  ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺍﺻﺤﺎﺏ ﻣﺎ ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﺤﺪﻳثی ﺮﺍ
ﺷﻨﻴﺪﻯ ﺍﺯﺍﺩﻯ
عمل ﺪﺍﺭﻯ ﺘﺎ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓَﺮَج ﻮ ﺧﺮﻭج
اﻭﺭﺍ ﺗﻌﺠﻴل ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺑﻪﺍ ﻭ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻧﻤﺎﺋﻰ ﻭ ﺑﻮﻯ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﻰ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﻴﺎ
ﻗﺎﺋم آل محمد ﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺴﺎل ﻄﻮل ﺒﮑﺸﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺮﺳﺪ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺣلّ اﻳﻥ ﻤﺸﮑﻞ
ﻭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﮐﺴﺐ (ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ) ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم سالک با ﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ و ﻭﻟﺎﻳﺖ
او ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﺩﻧﻴﻮﻯ ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
ﻨﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻗﻄ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺪﻑ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﭼﻮﻥ
اﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺭﺏّ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺩﺍﻭﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
(ﻣﺠﻠﺴﻰ) ﻗﺸﺮﻯ ﻮﻣﺬﻫبی
ﺸﻴﻌﻪﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺮﺑﻪﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮک الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻈﺮ ﺩﺭﺳتی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
(ﻗﺎﺋم ﻮﺍﻧﺘﻈﺎﺭ)
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﺮﺳﺶ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﺪﻫﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺎﻣلی الهی
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻥ أﺣﺎﺩﻳث ﻣﻨﻘﻮل
ﺪﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﺩﺭﺳتی
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺤلّ
اﺧﺘﻠﺎﻑ ﻣﺎﺩﻯ
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ ﺪﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺗشیع ﻤﻴآﻭﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺳُﻨّﻴﺎﻥ
ﻮﺣﺎﮐﻤﺎﻥ غیر ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﮐﻪ ﺯﻣﺎم اﻣﻮﺭ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻮ(ﻋﮑس ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻧﻬﺎ عمل ﮐﺮﺩﻥ)
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺍﺻﻞ
(ﺗقیه ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭﺩ ﺳﺮﻫﺎﻯ ﻤﺰﺍﺣم
ﺴﻠﻮک ﻔﺮﺍﻫم ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﻤﺎنی
کوﭼﻚ طریقت  ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻳک ﺨﺎﻧﻘﺎﻩ
ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﺪﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺻﺤیح ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﻋمّ
اﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻭﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻧﻈﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺒﺨﺸﻨﺪ
ﻭﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧند ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺘﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮﺍلهی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻨک
ﺪﺭﻋﺼﺮﻣﺎﮐﻪ ﻣُﻔﺘﻴﺎﻥ
ﺸﻴﻌﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺤﺎﮐم ﺴﻴﺎسی ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺠﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻧﻈﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﺮ ﻣﺠﺘﻬﺪ
ﺭﺍ ﺭﺩّ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﻧﺪ
ﭼﻪﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﻀﺎﺕ
ﺷﺮع ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭأﻯ ﺼﺎﺩﺭ ﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﺎ ﻗﺎﺋم
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻭﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل که ﻘﺎﺋم
اﻣﺮﻭﺯ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.

679 -  ﺩﺭﺣﺪﻳثی
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 227 ﺑﺤﺎﺭ) ﺍﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﺷﺨصی ﭙﺮﺳﻴﺪ
ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺍﻫل ﺪﻳﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﺑﺎﻫم اﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺣﺪﻳثی
ﺒﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ ( ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ گفته ﺍﻯ اﺯﺍﻣﺎﻡ
ﺑﻠﮑﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺩﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻈﺮ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺭﺯﺵ ﻭﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺪﻫﻨﺪ)ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﭘﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ:  ﻴﺮﺟﺌﻪﺣتی
ﻴﻠقی ﻤَﻥ ﻴﺨﺒﺮﻩ
ﻓﻬﻮ فی سعة ﺣتی
ﻴﻠﻘﺎﻩ ( ﺑﺄﻳّﻬﻤﺎ
ﺃﺧﺬﺕ ﻣﻦ ﺑﺎﺏ ﺍﻟﺘﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺳﻌﻚ)  ﺗﺼﻤﻴم ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺘأﺧﻴﺮ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯ
ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ ﮐسی ﺒﺎﺵ
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ اﻇﻬﺎﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
(ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣلی
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ)
ﻭ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم
ﺮﺍ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ (ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﻭ (ﺗﻮﺍﻥ
ﺘﻮ ﺍﺳﺖ) ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻦ (ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺭفع
اﺷﮑﺎل اﺯ ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ).

680 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺒﻴکی اﺯﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﺍﻣﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ227ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﺍﮔﺮﺣﺪﻳثی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻣﺠﻠس
امسال ﻤﻄﺮح
کرﺩﻡ ﻭﺳﭙس
سال بعدا  ﺣﺪﻳثی ﻤﻐﺎﻳﺮ
ﺍﻥ کرﺩﻡ ﮐﺪﺍم
ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل ﺨﻮﺍهی
کرﺩ؟ . ﭘﻴﺮو ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺧﻴﺮ
ﺷﻤﺎ ﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎل ﻤﻴﮑﻨﻢ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎم گفت ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺭﺣﻤﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ
(ﺗﺎﺭﺣﻤﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺑﻴﺎﺑﻰ).

681 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ (ﺝ۲ﺹ227ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺨصی ﭙﺮﺳﻴﺪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻄﻠﺐ ﻭﺣﺪﻳثی
اﺯﺍﻏﺎﺯﻳﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻤﺎ ﺭﺳﻴﺪه
بود  ﻭﺳﭙس
ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
زمان دیگری از
ﺸﻤﺎ ﺑﻤﺎ ﺭﺳﻴﺪ
ﺑﮑﺪﺍم ﺒﺎﻳﺪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻨﻤﺎﺋﻴم
اﻣﺎم ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ:  ﺨﺬﻭﺍ
ﺑﻪ ﺣتی ﻴﺒﻠﻐﮑم
عن اﻟﺤﻰّ ﻓﺎﻥّ
ﺒﻠﻐﮑم عن اﻟﺤیّ
ﻔﺨﺬﻭﺍ ﺑﻘﻮﻟﻪ
ﺍﻧّﺎ ﻭﺍﻟﻠﻪ ﻟﺎ
ﻧﺪﺧﻠﮑم اﻟّﺎ ﻓﻴﻤﺎ
ﻳﺴﻌﮑﻢ (ﺧﺬﻭﺍ ﺑﺎﻟﺄﺣﺪث
)  آﻧﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎل ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ
ﮐﻪﺯﻧﺪﻩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﺟﺰ
ﺗﺎ ﺣﺪّﻯ که ﺗﻮﺍﻥ
ﻮ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺸﻤﺎ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﮑﻠﻴﻒ تعیین ﻧﻤﻴﮑﻨﻢ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
امام صادق ﻔﺮﻣﻮﺩه
ﮐﻪ ﺍﻧﭽﻪ ﺗﺎﺯﻩﺗﺮ
ﻭﺟﺪﻳﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻭ
ﻣﻨبع اﺳﺖ ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎل ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ (ﺣﺪﻳث) ﻣﻄﻠﺐ
ﻭﺭﻭﺍﻳﺖ فقهی ﻮﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﻳﺎ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺳﻴﺎسی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻤﻨبع ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭﺳﺖﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺪﻳث
ﻭ (ﺭﻭﺍﻳﺖ) ﻫﻤﺎﻥ
گفتار ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﻮﻫﺮﮐﺎﻣل
الهی ﺪﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ (ﺗﺸﺮﻳح ﺮﻭٴﻴﺎ)
ﻭﺍﻣﻮﺭ (ﺣﺎﺩث ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺟﺪﻳﺪ) ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭﺗﻌﺒﻴﺮ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻧﮑﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﺪ
ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩق ﻮﻗتی ﺪﺭﺣﻴﺎﺕ
ﺑﻮﺩ ﻭﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ سالک ﺍﺯ
ﻫﺮﮐﺎﻣل و
پیرالهی ﺰﻧﺪﻩ
بمعرفی
خداوند ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﻧﻤﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻳک ﻤﺤل
عقلی ﻭﻋﻠم الهی
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
احوال ﺳﺎﻟک خویش
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭﭼﻮﻥﺸﺨﺺ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ
ﻭﻫﺮ ﺳؤﺍلی ﺪﺍﺷﺖ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ.ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎبی
اﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺳﺎﻟک اظهار ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی اﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻋﻤﺎﻝﻭﻳﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍل ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟک ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻟﺎﺯم ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺳﺘﺮسی ﺒﮕﻮﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻘﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺍﻳﻔﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.(ﻟﺎﻧﺪﺧﻠﮑﻢ)
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﺭﮔﻴﺮ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯسعی ﻮﻃﺎﻗﺖ
ﺳﺎﻟک ﻨﻤﻴﮑﻨﻴﻢ.ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻣﺤﺎﻝ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴم
ﺪﺍﺷﺖ.ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﺰﻫﻤگی
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ ﻗﺪﺭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺒﺰﺭﮒ
ﻭﻣﺎنع اﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﺪﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭحی ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﭙس ﺍﺯ مرگ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. پیامبر
کلّیات طریقت
خود را گفته و
رعایت میشود
مانند اصل
لزوم پیر الهی
بمعرفی
خداوند بهر
طالب لقای
الهی قائم .

682 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ آﻣﺪﻩ (ﺝ۲ﺹ228ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﮔﺎهی ﺮﺍﻭﻳﺎﻥ
أﺧﺒﺎﺭﻯ اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻥ
ﻤﻌﺮﻭﻑ ﺑﺪﺭﻭﻏﮕﻮئی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺷﻤﺎ ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﺪ
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ:  إنّ اﻟﺤﺪﻳث
ﻳُﻨسخ کما ﻳُﻨسخ
اﻟﻘﺮﺍﻥ  (ﺣﺪﻳث) ﻭﮐﻠﺎم
ﻨﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﻠﺎم
ﻘﺮﺍﻥ ﻧسخ ﻮﻓسخ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﻣﻄلبی
ﻴﺎ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺩﻳﮕﺮﻯﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
آﻧﺮﺍ ﻧسخ ﻮﺑﺎﻃل
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻧسخ آﻳﻪ
ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ ﺪﺭ ﺍﺻل
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺤﮑم ﻮﻏﻴﺮ
ﻣﻨﺴﻮخ از
کلّیات ﻮﺻﺎﺩق
هستند ﻭﺧﻠﺎف
هم نیست . ﺯﻳﺮﺍ
حدیث و آیه
شهودی ﻣﻨﻄقی ﻮﻣﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪﻋﻤﺮ
نا ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﮐﻠﻴﺎتی
ﺪﺭﺍﻣﻮﺭﺳﻠﻮک
الهی هستند .ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
زنده خاص هر
سالکی ﻨﻴﺰ ﺰﺋﻴﺎﺕ
ﺳﻠﻮکیس ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮکی آﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ پیر
ﺗﻔﺴﻴﺮ جدید و
حادث حدیث ﺍﺣﻮﺍل
آﻧﻬﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺧﺎﺹ ﺷﻔﺎﺑﺨﺶ ﺭﻭﺍنی
هرﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺣﺪﻳث ﺑﺮﺍﻯ ﻴک
ﺴﺎﻟک همیشگی ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻣﻄﻠﺐ
ﻣﻨﺎﺳﺐﺍﻭ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺒﻌﺪﻯ ﺍﻳﻥ ﺤﮑم
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺭﻭٴﻴﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻣﮕﺮﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎئم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺳﺪ.

683 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ228ﺑﺤﺎﺭ)ﺳؤال
کنندﻩﺍﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﭼﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﺴﺎأﻪﺍﻯ
ﻤﻴﭙﺮﺳﻢ ﻭﺟﻮﺍبی
ﻤﻴﺪﻫﻴﺪﺳﭙس ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴآﻳﺪ ﺑﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺴؤﺍﻝ ﭘﺎسخ ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺪﻫﻴﺪ؟ ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ:  إنّا ﻧﺠﻴﺐ
ﺍﻟﻨﺎس علیّ اﻟﺰﻳﺎﺩﻩ
ﻭ ﺍﻟﻨﻘﺼﺎﻥ  ﻣﺎﭘﺎسخ
ﻤﺮﺩم ﺮﺍ ﺑﺎ ﮐم
ﻮ ﺯﻳﺎﺩ ﮐﺮﺩﻥ ﺪﺭﺍﻥ
ﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﭙس
ﺭﺍﻭﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﻭﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
آﻳﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺼﺪﻳق
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ؟
اﻣﺎم گفت ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺳؤﺍل کننده ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﭘس ﭼﺮﺍ ﺑﺎﻫم
اﺧﺘﻠﺎﻑ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ؟ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ:
أﻣﺎ ﺗﻌﻠﻢ
ﺍﻥّ اﻟﺮﺟل
کان ﻴأتی ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻓﻴﺴﺄﻟﻪ
ﻋﻥ اﻟﻤﺴﺄلة ﻓﻴﺠﻴﺒﻪ
ﻓﻴﻬﺎ ﺑﺎﻟﺠﻮﺍﺏ
ثمّ ﻴﺠﻴﺒﻪ ﺑﻌﺪ
ﺫﻟﻚ ﺑﻤﺎ ﻳﻨسخ
ﺬﻟک اﻟﺠﻮﺍﺏ ﻓﻨﺴﺨﺖ
ﺍلأﺣﺎﺩﻳث ﺑﻌﻀﻬﺎ
ﺑﻌﻀﺎ ﻣﮕﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﮑﻪ
ﺷﺨﺺ ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺮﻓﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺳؤﺍلی ﻤﻴﮑﺮﺩ ﻭﺟﻮﺍﺑﻰ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ. ﺳﭙس ﺟﻮﺍﺏ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﻬﻤﺎﻥ
ﺸﺨﺺ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧسخ
ﺠﻮﺍﺏ ﻗﺒلی ﻤﻴﺪﺍﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍﻧسخ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻣﻮﺭﺩ
ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺨﺺ ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﻮﻣﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻓﻠﺴفی
ﻮﻣﻨﻄقی ﻴﺎ فقهی
ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻤﻴﺒﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
گفته ﺑﺎﺷﺪ. ﻧسخ
أﺣﺎﺩﻳث ﻗﺒلی ﺒﺮﺍﻯ
ﻴک ﺴالک ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺩﺭ ﺩﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ که ﺩﺍﺭﻭئی
ﻤﺼﺮﻑ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﭼﻨﺪﻯ
ﺑﻌﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
و ﺗﺮک ﻨﺴﺨﻪ ﻗﺒلی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻠﺎم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎم
ﻮﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﻨﺴﺨﻪ ﺩﺍﺭﻭﻯ
ﺸﻔﺎﻯ ﺮﻭﺍنی ﻮﻓﮑﺮﻯ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﺭﺽ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮ ﺣﻴﻮﺍنی ﻮﺷَﻬَﻮﺍنی
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭیج
ﺪﺍﺭﻭﻫﺎﻯ ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ ﺷﺎﻣﻞ
ﺍﺣﮑﺎم ﻮﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮ ﺩﻋﺎ
و أذکارﻭﻳﺎ ﺍﻋﻤﺎل
ﻮﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺣﺪﻳثها ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻧسخ
ﻮﻓﺴﺦ ﺗﺮک ﻨﺴﺨﻪ
ﻋﻠﺎﺟی ﻮﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻗﺒلی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﻧسخ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺒلی ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻋﻠﺖ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺻﺤﺎﺑﻪ ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻣﺬﻫبی ﻮ ﺳﻴﺎسی
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺒﻮﺩﻩ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻴﭽﮑﺪﺍم
ﺴﺎﻟک ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺮک ﺴﻠﻮک ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻭﻯ
ﻤﺨﺎﻟﻔﺖ ﻭ ﺩﺷمنی
ﻘﺒلی ﻮ ﻳﺎ ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺻﺤﺎﺑﻪ
ﺑﻤﻌنی کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﭙﻴﺮﺍﻣﻮﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻤﮕﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻮﺩﻩ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮﻗﺎﺋم
ﻴﮑﺴﺎﻥ ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﻰ ﺑﺎﻫم
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪاند . ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺍﺳﺖ ﭘﺎسخی ﺒﺎ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭﺩﻭ ﭘﻬﻠﻮ
ﻭﻣُﺒﻬم ﻮلی ﺴﻠﻮکی
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺎ ﭘﺎسخ
ﻤﺴأﻟﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﻮﻣﺬﻫبی
ﺴﺎﺋﻞ ﺑﺎﺷﺪ. ﻧسخ
آﻳﺎﺕ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥﻫﻤﺎﻥ
ﻨسخ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﺮﺍﻳﻄ
أﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎﻫم ﻔﺮق
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺯ ﻗﺮﺍﻥ
ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺷﺨﺺ ﻭﺍﺣﺪ ﻧﻴﺰ
ﺍﺣﻮﺍل ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻟﺬﺍ ﻧﺴﺦ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻗﺒلی
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺣﺪﻳث
ﺍﻣﺎﻡ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
اﻭ ﺍﺯ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ.

684 - از امام
باقر است که
از پیرو خوذ
میپرسد (ج2 ص228
بحار ) :  ﻤﺎﺗﻘﻮﻝ
ﻟﻮ ﺍﻓﺘﻴﻨﺎ ﺭﺟﻠﺎ
ﻣﻤﻥ ﻴﺘﻮﻟّﺎﻧﺎ
ﺑشیئ ﻤﻥ اﻟﺘقیة
ﺍﻥ أﺧﺬ ﺑﻪ ﻓﻬﻮ
ﺧﻴﺮ ﻟﻪ ﻭ ﺍﻋﻈم
أﺟﺮﺍ  ﭼﻪﻣﻴﮕﻮﺋﻰ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﻴکی
ﺪﺭ ﺗﺤﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ ﻣﻄلبی
ﺒﺎ ﺗﻘﻴّﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ؟ ﺍﻥ ﺸﺨﺺ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻣﺎم اﻟﺒﺘﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺻﻠﺎح ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﻭﻗﺒﻮل
ﻮ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﺑﻬﻤﺎﻥ
کلام ﺪﺭ ﺗﻘﻴﻪ ﻭﺍﺑﻬﺎﻡ
ﺍﺣﺘﻴﺎﻃی آﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨفع اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻮﺟﺐ ﺍﺟﺮ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻭثوﺍﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻓﺘﻮﺍﻯ اﻣﺎم
ﭽﻮﻥ ﻔﺘﻮﺍﻯ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ فقهی ﻮﺳﻴﺎسی
ﻮﻣﺎﺩﻯ ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺎم ﻤﻨﺤﺼﺮﺍ
ﻓﺘﻮﺍﻯ ﺒﺎ ﻧﻈﺮ
ﺗﺮﺑﻴتی ﺒﺴﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮک
اﻭ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺳﺎﻟک
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺣَﺪّ
ﺍﻗل کلماﺕ ﻭ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻣﻄﻠﺐ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﮐثرﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺍﺭﻯ ﻮ ﻧﻪ
ﻭﭼﻨﻴﻥ ﻮﭼﻨﺎﻥکن
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺘﻘﻴﻪ ﺍﻣﺎم ﻮﭘﻴﺮ
ﺗﺮس ﺍﺯﺳﺎﻟک ﻨﻴﺴﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻄﺮ
ﺍﻓﺸﺎﮔﺮﻯ ﺴﺎﻟک
ﻨﺰﺩ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
اﻣﺎم ﻮﭘﻴﺮ ﻣﻄﺮح
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ
ﺍلهی ﺘﻮﺿیح ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﻭسیع ﺒﺪﻫﺪ ﺩﻟﻴل
ﻀﻌﻒ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﻭﻋﺪم اﻋﺘﻤﺎﺩ
ﭘﻴﺮ ﺑﻔﻬم ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻘﻴّﻪ ﻳﻌنی ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰﻭﻫﻤﺎﻥ ﺘﻘﻮﺍﻯ
اﻟﻬﻰﻭﻫﻤﺎﻥ ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﭼﻨﺪ ﭘﻬﻠﻮ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﻓﺮﺻﺖ ﺗﻔﮑﺮ
ﻭﺗﺎﻣّل ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﺧﻴﺮ)ﺧﻮﺏ
ﻭ ﻧﻴک اﺳﺖ ﻭلی
ﺪﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﺪﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﺃﺟﺮ) ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻭﻣُﺰﺩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﭙﻨﺎﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﻮﺣﻤﺎﻳﺖ ﻃﻠبی
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍلهی
اﺳﺖ. ﭘﻴﺮﺍلهی
اﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﻣﻄﻠبی
ﺒﺨﻄﺎ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺣﺴﺎس ﺧﻄﺎ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﮑﺬﻳﺐ نکند ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺼﺤﻴﺢ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ ﮔﺮﺩﺩ
ﻣﻬم اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺳﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
پیر ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.

685 ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻤﻨﻘﻮل
اﺯ ﺳﻠﻴم ﺒﻥ ﻘﻴس
ﻫﻠﺎﻟ ﻰ(ﺝ۲ﺹ 229 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﺍﺯ ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻮﻣِﻘﺪﺍﺩ
ﻭ ﺍﺑﻮﺫَﺭ.ﻣﻄﺎﻟبی
ﺪﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻗﺮﺍﻥ
ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻡ ﮐﻪ
با ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﻣﺮﺩم هست ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺿﻤﻨﺎ ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺗﺼﺪﻳق آﻧﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻰ ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﻧﭽﻪ ﻧﺰﺩ ﻣﺮﺩم
اﺳﺖ.ﺁﻳﺎ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﺪ
ﮐﻪﻫﻤﻪ ﺍﻥ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺑﺎﻃل هستند ﺍﻳﺎ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺩم
عمدا ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻭغ ﻤﻴﮕﻮﻳند.ﺳﻠﻴم
ﺒﻦ ﻗﻴس ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭلی
عملا ﺴﺎﻟک الهی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﭘﺮﺳﺶ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﻯ ﺴپس
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺒﻤﻥ
ﻨﺰﺩﻳک ﺸﺪ ﻭﮔﻔﺖ:  ﻘﺪ ﺳأﻟﺖ
ﻭ ﺍﻓﻬﻢ ﺍﻥّ فی
اﻳﺪﻯ اﻟﻨﺎس ﺣﻘّﺎ
ﻭ ﺑﺎﻃﻠﺎ ﻭﺻﺪﻗﺎ
ﻭ ﮐﺬﺑﺎ ﻭ ﻧﺎﺳﺨﺎ
ﻭ ﻣﻨﺴﻮﺧﺎ ﻭﻋﺎﻣّﺎ
ﻭ ﺧﺎﺻّﺎ ﻭﻣُﺤﮑﻤﺎ
ﻭﻣﺘﺸﺎﺑﻬﺎ ﻭﺣِﻔﻈﺎ
ﻭ ﻭَﻫﻤﺎ   ﺳؤﺍلی کرﺩﻯ
ﭙس ﭘﺎسخ آﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺍﻥ و بفهم ﮐﻪ
ﺩﺭﺩﺳﺖ ﻣﺮﺩم ﻤﺨﻠﻮﻃی
اﺯ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻫﺴﺖ
حَقّ ﻮﺑﺎﻃل ﻮﺻﺎﺩق
ﻮ ﮐﺎﺫﺏ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﺎسخ ﻮ ﻣﻨﺴﻮخ
ﻮ ﻋﺎم ﻮ ﺧﺎﺹ ﻭﻳﺎ
ﻣﺤﮑﻢ ﻭ ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ
ﮐﻪ ﻳﺎﺣﻔﻈ اﺳﺖ
ﻭﻳﺎ ﻭَﻫﻢ.(حَقّ
ﻮ ﺑﺎﻃﻞ) ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﻣﻨﻘﻮل
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺮخی گفته ﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺳﻠﻮکی
ﻮحَقّ ﻮﺣج
هستند  ﻭﺑﺤق
ﺮﺳﺎﻥ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ.
ﻭﺑﺎﺯ ﻣﻄﺎلبی ﺪﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﺑﻬﺪﺍﺷتی ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻧﻘشی
ﺒﺮﺍﻯ ﺗﺤﻘﻘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭند
به ﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
کاﺫﺏ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺑﺎﻃلی
ﺒﻨفع اﻳﻥ و ﺍﻥ
ﺟﻌل کرﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻧﺰﺩ ﻣﺮﺩم ﻨﻴﺰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
که حَقّ هستند
ﻭحَقّ ﺮﺳﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی ﻤﻠﺎّﻫﺎ ﻭ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻤﺪعی
اﻟﻮﻫﻴﺖ ﻭ ﺗﻘﺪّس
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﻮ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﺠﺎﻩ ﻃﻠﺐ
ﻭﺷﻬﻮﺕﺭﺍﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺎﻃل هستند . (ﺻﺪق
ﻮ ﮐﺬﺏ) ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻭ
ﺍﺩّﻋﺎﻫﺎﻯ ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﺤق ﻮ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﺍﺳﺖ (ﻧﺎسخ ﻮﻣﻨﺴﻮﺥ)
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺍنی ﻮﺍﺣﮑﺎﻡ
فقهی ﻮﺷﺮعی اﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻴچ
آﻳﻪ ﻗﺮﺍنی ﻨسخ
ﻨﺸﺪﻩ ﻭ ﺍﺣﮑﺎم
الهی ﻨﻴﺰ ﻧسخ ﺸدنی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻮﺳﻠﻮک
الهی ﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻳک ﻨﺴﺨﻪ
ﺩﺍﺭﻭﻯ ﺸﻔﺎ ﺑﺨﺶ
ﻟﺎﺯم ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺸﻔﺎ ﻳﺎﺑﻨﺪ
ﺗﺮک اﻳﻥ ﻨﺴﺨﻪ
ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻨﺴﺨﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ اﺳﺖ. ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎﺯﻩ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻋﺎﻡ ﻭﺧﺎﺹ ﻧﻴﺰ
ﻭﺍﺿح اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻄﺎلبی
عمومی ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﺍﺧﻠﺎقی ﻮﻓﻠﺴفی
اﺳﺖ ﻭ (ﺧﺎﺹ) ﺍﻧﭽﻪ
ﻭﻳﮋﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺰئی ﺴﻠﻮکی
هستند . (ﻣﺤﮑﻢ ﻭﻣﺘﺸﺎﺑﻪ)
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺍنی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍﻥ
ﻤﺤﮑم هستند ﻭلی
آﻳات ﺍلهی
هماﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷند ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
حکم ﻮ ﭘُﺮ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺤﮑّم
ﻮﻓﺮﻣﺎﻥ ﺪﺍﺩﻥ
ﺒﺮﺍﻯ اﻣﻮﺭ ﺗﺮﺑﻴتی
ﻮﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎئی
هم هستند ﮐﻪ ﻣﺪّعی
اﻟﻮﻫﻴﺖ ﻭﺩﻳﻥ
ﺸﻨﺎسی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻗﻄﻌﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻥ
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﻮ ﻓﮑﺮ ﻫﻴﭻ
ﺷﺒﺎﻫتی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻤﺘﺸﺒّﻪ
ﺑﺎﺧﻠﺎق الهی ﺸﺪﻩﻭ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ کاﺭ
ﺭﻧج ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. (ﺣﻔﻈ
ﻮ ﻭَﻫﻢ) ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺫﻫنی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺣﻔﻈ
گرﺩﻧﺪ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ عبادی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍقعی اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺑﺎﺯ ﮐﺴﺎنی
هستند ﮐﻪ ﻣﺪّعی
ﺒﺎﻃل ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻨﻰ ﭼﻮﻥ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
همه ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎمی
ﻮﻏﻴﺮ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﻣﺪعی ﻄﺮﻓﺪﺍﺭﻯ
اﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭﻋﻤل
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻭﺗﺸﺒّﻪ
ﺍﺧﻠﺎقی ﻮﺻﻔﺎتی
ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﺪ ﭼﻮﻥهرﻣﺴیح
ﺪﺟّﺎل ﻴﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻃل اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻭﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺳﭙس
ﻣﻮﻟﺎعلیّ اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮ ﻭﻯ
ﺪﺭﻭغ ﺰﻳﺎﺩﻯ ﺑﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻄﻮﺭﻯ که ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺷﺪ ﺧﻄﺒﻪ
ﮐﻨﺎﻥ ﺒﺮ ﻣﻨﺒﺮ
ﺑﮕﻮﻳﺪ:  أﻳّﻬﺎ ﺍﻟﻨﺎس
ﻗﺪ ﮐثرﺕ علیّ
اﻟﮑﺬّﺍبة ﻓﻤﻥ
کذب علیّ ﻤُﺘﻌﻤﺪﺍ
ﻓﻠﻴﺘبوّء ﻤﻘﻌﺪﻩ
ﻣﻥ اﻟﻨﺎﺭ ثمّ علیه
ﻣﻥ ﺒﻌﺪﻩ  ﺍﻯ ﻤﺮﺩم
ﺪﺭﻭﻏﮕﻮﻳﺎﻥ ﺒﺮ
ﻣﻥ ﺰﻳﺎﺩ ﺷﺪﻧﺪ
ﻫﺮﮐس ﻣﺮﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻭﻳﺎ ﻣﺪّعی کاﺫﺏ
ﺑﺮ ﻣﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺗﻌﻤّﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺍﻭ
ﺍﺗﺶ ﺟﻬﻨم اﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎل آﻥ کاﺫﺏ
ﺩﺭﻭغ ﺮﺍ ﺗﺮﻭیج
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺩﺭﻭﻏﮕﻮﻳﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﺑﺎﻃل ﺴﺎﺧﺘﻦ ﮐﻪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺮﺍﺳﺖ ﺍﻭ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺑﺎﻳﺪ (ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
رؤیائی ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺳﺎﻟک
کاﺫﺏ ﻣﺪعی ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺸﻮﺩ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﻮﻯ ﭽﻨﻴﻦ ﺍﺣﻮﺍلی
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪﻣﻴﺪﻫﺪ:
إﻧّﻤﺎ ﺍﺗﺎﮐم
اﻟﺤﺪﻳث ﻣﻥ أﺭبعة
ﻟﻴس ﻟﻬم ﺨﺎﻣس
ﺭﺟل ﻤﻨﺎﻓق ﻴﻈﻬﺮ
ﺍﻟﺎﻳﻤﺎﻥ ﻣﺘﺼنّع
ﺒﺎﻟﺄﺳﻠﺎم لا ﻳﺘﺄثّم
ﻮﻟﺎ ﻳﺘﺤﺮج أﻥ
ﻴﮑﺬﺏ علیّ ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻣﺘﻌﻤﺪﺍ
ﻓﻠﻮ ﻋﻠِم اﻟﻨﺎس
ﺍﻧّﻪ ﻣﻨﺎفق
کذّﺍﺏ ﻟم ﻴﻘﺒﻠﻮﺍ
ﻣﻨﻪ ﻭﻟم ﻴﺼﺪّﻗﻮﻩ
ﻭﻟﮑﻨﻬم ﻘﺎﻟﻮﺍ
ﻫﺬﺍ ﻗﺪ ﺻﺤﺐ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻭﺭآﻩ ﻭ ﺳمع
ﻤﻨﻪ ﻓﺎﺧﺬﻭﺍ ﻣﻨﻪ
ﻭﻫم لا ﻳﻌﺮﻓﻮﻥ
ﺤﺎﻟﻪ ﻭﻗﺪ ﺍﺧﺒﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭﺟلّ
عن اﻟﻤﻨﺎﻓﻘﻴﻦ
ﺑﻤﺎ ﺍﺧﺒﺮﻫم ﻮﻭﺻﻔﻬم
ﺒﻤﺎ ﻭﺻﻔﻬﻢ ﻓﻘﺎل
عزّ ﻭ ﺟﻞّ ﻭ ﺍﺫﺍ
ﺭﺍﻳﺘﻬم ﺘﻌﺠﺒک
اﺟﺴﺎﻣﻬم ﻮﺍﻥ
ﻴﻘﻮﻟﻮﺍ ﺗﺴمع
ﻠﻘﻮﻟﻬﻢ ثمُ ﺒﻘﻮﺍ
ﺑﻌﺪﻩ ﻓﺘﻘﺮﺑّﻮﺍ
ﺍلی أﺋمّة ﺍﻟﻀﻠﺎﻝ
ﻭ ﺍﻟﺪﻋﺎة ﺍلی
اﻟﻨﺎﺭ ﺑﺎﻟﺰﻭﺭ
ﻭ ﺍﻟﮑﺬﺏ ﻭ ﺍﻟﺒﻬﺘﺎﻥ
ﻓﻮﻟّﻮﻫم اﻟﺎﻋﻤﺎﻝ
ﻭﺣﻤﻠﻮﻫم علی ﺮﻗﺎﺏ
ﺍﻟﻨﺎس  ﻭ
ﺍﮐﻠﻮﺍ ﻣﻨﻬم
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭﺍﻧّﻤﺎ
ﺍﻟﻨﺎس ﻣع
الملوک ﻮﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺍﻟّﺎ ﻣﻥ عصمه
اﻟﻠﻪ ﻓﻬﺬﺍ ﺍﺣﺪ
ﺍﻟﺎﺭبعة   ﭼﻬﺎﺭ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻘل
ﺤﺪﻳث ﻭ ﮐﻠﺎک ﻤﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻨﺠﻤﻴﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻧﺨﺴﺖ ﺷﺨﺺ (ﻣﻨﺎﻓﻘﻰ)
ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺎﻳﻤﺎﻥ ﻮﺳﻠﻮک
الهی کاﺫﺏ ﺑﺎﺳﻠﺎم
ﻮﺗﺴﻠﻴﻢ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﻄﻮﺭﻯ که ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺣتی کناهی ﺒﮑﻨﺪ.ﻭلی
ﻨﻤﻴﺘﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻭغی ﺒﻤﺤﻤﺪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺩم ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﻣﻨﺎفق
ﺪﺭﻭﻏﮕﻮئی اﺳﺖ
ﻣﻄلبی اﺯ ﻭﻯ ﻨمی
ﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭلی اﻳﻨﮑﻪ ﻭﻯ
هم ﻨﺸﻴﻥ ﺮﺳﻮل
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻟﺬﺍ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﻨﺎفق ﺒﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ ﻭ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺣﺎل ﻮﻣﻘﺎم
ﺮﻭحی اﻭﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﻨﺎﻓﻘﻴﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﺟﺴﺎمی ﻇﺎﻫﺮ
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺴﻨﺪ ﺷﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﺑﺎﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ. ﺍﻣﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﺍﻳﻥ ﻤﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﺒﺮﻫﺒﺮﺍﻥ ﻀﻠﺎﻟﺖ
ﻭﮔﻤﺮﺍهی ﺘﻘﺮّﺏ
ﺟﺴﺘﻨﺪ. ﺑﮑﺴﺎنی
که ﺩﻋﻮﺕ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺠﻬﻨم
ﻮ ﺯﻭﺭ ﻭ ﮐﺬﺏ ﻭ ﺑﻬﺘﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﭘس ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﮔُﺮﺩﻩ
ﻭ ﮔﺮﺩﻥ ﻤﺮﺩم ﺘﺤﻤﻴل
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﺪﻳﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺯ ﻭﺭﺍﻯ آﻧﻬﺎ
ﻧﺎﻥ ﺨﻮﺭﺩﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺧﻮﺭﺩ. ﻣﺮﺩم ﻤﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺎ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻮﺩﻧﻴﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﮕﺮ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺣﻔﻈ ﻮﻣﻌﺼﻮم
ﻮ ﻣﺼﻮﻥ ﻨﻤﻮﺩ. ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﮐسی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎم اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﻭ ﮐﺎﻣلی الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﺎﻳﻤﺎﻥ
ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ ﻮﺑﺎ ﺍﻋﻤﺎل
ﺪﻳنی ﻘﺸﺮﻯ ﻮ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺻلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﮔﻨﺎهی
هم ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺑﺎﻃلی ﺮﺍ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭبه
ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﻨﻨﺪ. (ﻣﺘﺼﻨّﻊ)
ﮐﺎﺫﺏ ﻭﻣﺼﻨﻮعی
ﻮ سعی ﺪﺭ ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ( ﻟﺎ ﻳﻌﺮﻓﻮﻥ
ﺤﺎﻟﻪ) ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺣﺎل
ﺪﺭﻭنی اﻭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ (ﺣﺎﻝ) ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻭضع ﻤﺎﺩﻯ ﺠﺴﻢ
ﻭ ﺣتی غیرﺍﺯ ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺫﻫﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺎل ﻤﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺮﻭﺍﻥ ﺮﻭح اﺳﺖ
که ملکوتی ﻭﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺷﺨﺺ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻭضع ﻨﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﭘﺎک کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﭼﻮﻥ
ﺤﺎل هرﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. (ﺃﺋمّة
ﺍﻟﻀﻠﺎﻝ) ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﮐﻪ ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺠﻮﺭ
ﻭ ﺳﺘم هستند . ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺴﺘﻤﮕﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎنع اﺯﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺪﻋﻮﺕ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻨﺎم ﺨﺪﺍ
ﺩﻋﻮﺕ ﺑﺠﻬنم ﻮ
ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭح ﻮﭘﻴﺮﻭﻯ
ﭽﻮﻥ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍلهی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺳنّی ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﻭﻳﺎ ﺣتی
ﻤﺪعی ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. (ﻓﻮﻟّﻮﻫﻢ)
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. (ﺍﻟّﺎ ﻣﻦ
ﻋﺼﻤﻪ ﺍﻟﻠﻪ) ﻣﮕﺮ
آﻧﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻌﺼﻮم ﻮ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﻭﺑﺨﻮﺩ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﻧﻤﻮﺩ.
(ﻋﺼﻤﺖ) ﻣﻮﺭﺩ ﺣﻔﻈ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
گناﻩ ﻧﮑﺮﺩﻥ ﺪﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ عاﻣﻞ
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ ﻭﺍﺻل
ﻤﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﻭ ﻣﻌﺎﻓﻴﺖ
ﺍﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﭙس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺭﺍﻭﻯ
اﺯ ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻭﻡ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ که:  ﻮ ﺭﺟل ﺴمع
ﻤﻥ ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﺷﻴﺌﺎ ﻟم ﻴﺤﻔﻈﻪ
علی ﻮﺟﻬﻪ ﻭ ﻭﻫم
ﻔﻴﻪ ﻭﻟم ﻴﺘﻌﻤّﺪ
ﮐﺬﺑﺎ ﻓﻬﻮ فی ﻴﺪﻩ
ﻳﻘﻮل ﺒﻪ ﻭ ﻳﻌﻤل
ﺒﻪ ﻭ ﻳﺮﻭﻳﻪ ﻭﻳﻘﻮل
أﻧﺎ ﺳﻤﻌﺘﻪ ﻣﻥ
ﺮﺳﻮﻝ ﺍﻟﻠﻪ ﻓﻠﻮ
ﻋﻠم اﻟﻤﺴﻠﻤﻮﻥ
انّه ﻭَﻫﻢ ﻟم ﻴﻘﺒﻠﻮﻩ
ﻭﻟﻮ ﻋﻠم هو ﺍﻧّﻪ
ﻭَﻫﻢ ﻟﺮﻓﻀﻪ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺍﺯ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﭼﻴﺰﻯ
ﺸﻨﻴﺪﻩ ﻭلی
هماﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺗﻮَﻫّﻤﺎﺕ
ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺘﻌﻤﺪﺍ ﮐﺎﺫﺏ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﻳﺎ ﭼﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﭼﻪ ﺭﻭﺍﻳتی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻥ ﺍﺯ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻡ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭ ﭼﻪ ﺗﻮَﻫّمی
ﺪﺍﺭﺩ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧمی
ﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭَﻫم
ﻮﺧﻴﺎلی ﺒﺎﻃل
اﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺮﺍ
ﺭﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭﺭﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ.(ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ)
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍلهی اﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﺎم ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﺣتی ﻤُﺘﻌﺒّﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی أﺻل
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮐﺮﻡ
ﺷﺨﺺ ﺳﻮم را که ﻧﺎﻗل
ﺮﻭﺍﻳﺎﺕ ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ: ﻮ ﺭﺟل
ثالث ﺳمع ﻤﻥ ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﺷﻴﺌﺎ ﻭ ﺍﻣﺮﺑﻪ
ثمّ نَهی عنه ﻭﻫﻮ
ﻟﺎ ﻳﻌﻠﻢ ﺍﻭ ﺳﻤﻌﻪ
ﻳنَهی عن شیئ
ثمّ اﻣﺮ ﺑﻪ ﻭ ﻫﻮ
ﻟﺎ ﻳﻌﻠﻢ ﻓﺤﻔﻈ
ﻨﺴﺧﻪ ﻭﻟم ﻴﺤﻔﻈ
اﻟﻨﺎﺳﺦ ﻓﻠﻮ ﻋﻠِم
اﻧّﻪ ﻣﻨﺴﻮخ ﻠﺮﻓﻀﻪ
ﻭ ﻟﻮ ﻋﻠم اﻟﻤﺴﻠﻤﻮﻥ
اﻧّﻪ ﻣﻨﺴﻮخ ﻠﺮﻓﻀﻮﻩ
ﮔﻮﻧﻪ ﺳﻮم اﺯ ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
أﺧﺒﺎﺭ ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﮐﺴﺎنی هستند ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭلی
ﺒﻌﺪﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭ
نهی آﻧﺮﺍ ﻧﺸﻨﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ ﻧسخ
آﻥ ﻨﻴﺎﻓﺘﻨﺪ ﻭ
ﺣﻔﻈ ﻤﻨﺴﻮخ کرﺩﻧﺪ
ﻭلی ﻨﺎسخ ﺮﺍ ﻧﺸﻨﻴﺪﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻥ ﻤﻨﺴﻮخ
ﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
أﻣﺮﻯ ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻭلی ﻤﻨﺴﻮﺥ ﺭﺍ
ﺭﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﺎسخ ﻮﻣﻨﺴﻮخ ﻘﺮﺍﻥ
هم که ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎ
ﺧﺒﺮ ﻭ  بی ﺨﺒﺮ ﺒﻮﺩﻥ
ﺍﻥ ﻤﻄﺮخ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﻣﻨﺴﻮخ ﻮ ﻧﺎسخ
آﻥ ﺑﺎﺯ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ عاﻣل
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺍﻟّ
ﺎﻣﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻋﺎم ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﺍﺧﻠﺎقی ﺒﺪﻫﺪ
ﺑﻌﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﮐﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻃﻞ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ
(ﻣﻄﺎﻟﺐﻋﺎﻡ) ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ هستند ﻭﺩﺍﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
(ﻣﻄﻠﺐﺧﺎﺹ) ﺳﻠﻮﮐﻰمانند
دستورات طبّی ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺭﻭٴﻴﺎئی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ عاﻣﻞ
ﺻﺎﺩﻕ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍلهی ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻣطیع ﻮﻣﺘﻮﺟﻪ
ﺑﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ ﻧﻴﺎﺯﻯ
هم ﺒدانستن ﻨﺎسخ
ﻮ ﻣﻨﺴﻮخ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﻗﺮﺍﻥ ﻨﺎﻃﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
همه ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻋمّ اﺯ شیعه ﻭ
ﺳُﻨّﻴی و ﻴﺎ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
سلوکی ﻋﻠﻰّ ﮐﺴﺎنی
هستند ﮐﻪ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪ
ﻭ ﻣﻔتی ﻮﺧﻠﻴﻔﻪﺍﻯ
ﻤﻌﺘﻘﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤق
ّ الهی ﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻧﺎﻥ ﺪﺭ ﻭﺍقع
ﻮﻋﻤﻠﺎ ﭘﻴﺮﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻳک ﻤﻮٴﺴس ﻣﺬﻫﺐ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﭘﻴﺮﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﻣﻨﺴﻮخ الهی ﻮ ﺑﺎﻃل
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭼﻨﺪ ﺻﺒﺎحی ﺒﺮﺍﻯ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﻮﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺳﻠﻮک الهی گرﺩﻧﺪﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺒﻨﺪﻧﺪ ﻣﺪتی
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺩﻳنی اﺯ
ﺍﻳﻥ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻏﺎﻓل
اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻭ ثوﺍﺏ کلام آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺭﺍ ﺍﻳﻥ ﺠﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺪﺭﻗﺒل اﺯﺳﻠﻮﻙ
ﺍلهی ﺒﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭلی ﺨﻮﺩ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺣتی ﺒﺎ ﺫﮐﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳنی ﻮ ﺍﻧﺠﺎم
عباﺩﺍﺕ ﻣﺘﻌﺒﺪﺍﻧﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻮﺭﻳﺎﮐﺎﺭﺍﻧﻪ
ﺟﺰ ﺟﻬﻨّم ﺮﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ ﺪﺭﺩﺍغی
ﻮ ﺗﺎﺭﻳکی ﻮﮔﻮﺩﻯ
گور ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻧﺎسخ ﻮﺍقعی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک اﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍلهی اﺳﺖ.
ﻭﺳﻮﮊﻩ ﺗﺎﺯﻩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮﺍلهی ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺠﺎﻯ ﭙﻴﺮ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺳﺎﻟک ﻤﻌﺮفی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﺯ
ﻳﺘﻴم ﺒﻮﺩﻥ ﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﭼﻮﻥ وارثی ﺒﻴﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺘﻘﺴﻴم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﺮﻭﻩ
ﭼﻬﺎﺭم اﺯ ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
ﺮﺍ ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ:  ﻮﺍﺧﺮ ﺭﺍﺑﻊ
ﻟم ﻴﮑﺬّﺏعلیّ
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﻣﺒﻐﺾ
ﻟﻠﮑﺬﺏ ﺧﻮﻓﺎ ﻣﻥ
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭﺟﻞّ  ﻭﺗﻌﻈﻴﻤﺎ
ﻟﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﻟم
ﻴﻨﺴﻪ ﺑل ﺤﻔﻈ ﻤﺎ
ﺳمع علی ﻮﺟﻬﻪ ﻓﺠاء
ﺒﻪ ﮐﻤﺎ ﺳﻤﻊ ﻟم
ﻴﺰﺩ ﻓﻴﻪ ﻭﻟم ﻴﻨﻘﺺ
ﻣﻨﻪ ﻭﻋﻠم اﻟﻨﺎسخ
ﻤﻥ اﻟﻤﻨﺴﻮﺥ ﻓﻌﻤل
ﺒﺎﻟﻨﺎسخ ﻮ ﺭﻓﺾ
ﺍﻟﻤﻨﺴﻮخ  ﻭﭼﻬﺎﺭم
گرﻭﻩ ﺭﺍﻭﻳﺎنی
هستند ﮐﻪ ﺑﺮﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺩﺭﻭغ ﻨﺴﺒﺖ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﻭ ﺳﺨﺖ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ کذب
ﻭﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ.
ﻭﺳﺨﺖ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺗﻌﻈﻴم
ﻮ ﺗﮑﺮﻳﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﻭﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﻭﺩﻗﻴقا ﺤﻔﻈ ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻧﺎسخ
ﻮﻣﻨﺴﻮخ ﺮﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻣﻨﺴﻮخ ﺮﺍ ﺭﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﺎسخ
ﺮﺍ ﺩﻧﺒال ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺴﭙس ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ:  ﻮ ﺍﻥ أﻣﺮ
ﺍﻟﻨبیّ ﻤثلا
اﻟﻘﺮﺍﻥ ﻧﺎسخ ﻮ
ﻣﻨﺴﻮﺥ ﻭﺧﺎﺹ ﻭ
ﻋﺎم ﻮ ﻣﺤﮑم ﻮ ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ
ﻭ ﻗﺪ ﻳﮑﻮﻥ ﻤﻥ ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﺍﻟﮑﻠﺎم
ﻠﻪ ﻭﺟﻬﺎﻥ ﻭﮐﻠﺎم
عام ﻮﮐﻠﺎم ﺨﺎﺹ
ﻣثل ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ ﻭﻗﺎل
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّﻭ ﺟلّ
فی کتاﺑﻪ ما ﺍﺗﺎﮐم
اﻟﺮﺳﻮل ﻔﺨﺬﻭﻩ
ﻭ ﻣﺎ ﻧﻬﺎﮐم
عنه ﻓﺎﻧﺘﻬﻮﺍ ﻓﻴﺸﺘﺒﻪ
علیّ ﻤﻥ ﻠم ﻴﻌﺮﻑ
ﻭﻟم ﻴﺪﺭ ﻣﺎ ﻋنی
اﻟﻠﻪ ﺑﻪ ﻭ ﺭﺳﻮﻟﻪ
ﻭ ﻟﻴس ﮐلّ أﺻﺤﺎﺏ
ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﻳﺴأﻟﻪ
شیئ ﻔﻴﻔﻬﻢ ﮐﺎﻥ
ﻤﻨﻬم ﻤﻥ ﻴﺴﺃﻟﻪ
ﻭﻟﺎ ﻳﺴﺘﻔﻬﻤﻪ
ﺣتی اﻥ کاﻧﻮﺍ ﻟﻴﺤﺒّﻮﻥ
أﻥ ﻴﺠیئ اﻋﺮﺍبی
ﻮﺍﻟﻄﺎﺭﻯٴ ﻓﻴﺴأل
ﺮﺳﻮﻝ ﺍﻟﻠﻪ ﺣتی
ﻴﺴﻤﻌﻮﺍ  هر ﺍﻣﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻮﻥ ﻘﺮﺍﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻨﺎسخ ﻮﻣﻨﺴﻮخ ﻮﺧﺎﺹ
ﻭﻋﺎﻡ ﻭﻧﻴﺰ ﻣﺤﮑم
ﻮ ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻠﺎم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﻭ ﻭﺟﻪ ﺍﺳﺖ ﻳکی
کلام عاﻡ (ﺑﺮﺍﻯ
همگاﻥ) ﻭ ﻳﮑﻰ ﮐﻠﺎم
ﺨﺎﺹ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ) ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﻗﺮﺍﻥ
ﭽﻨﻴﻥ اﺳﺖ ( ﺍﺣﮑﺎم
کلّی) ﺒﺮﺍﻯ
همه ﻭ ﺍﺣﮑﺎمی ﺴﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ خاص ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻭ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ
ﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ (ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ
ﺍﻭلی اﻟﺄﻣﺮ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺭﺳﻮل ﻮ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺑﺨﻠق ﻮ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﻫﺴﺘﻨﺪ)
ﺑﺸﻤﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﺪ
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ آﻥ نَهی ﻨﻤﻮﺩ
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ ﺑﮑﺸﻴﺪ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ هیچ
کس ﺮﻭﺷﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍلهی ﻮﺭﺳﻮﻟﺶ
ﭼﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﭘﻴﺮﺍﻣﻮﻧﻴﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻤگی
ﻴﮑﺴﺎﻥ ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮخی ﻤﻴﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭلی ﭙﺎسخ ﺮﺍ ﻧمی
ﻔﻬﻤﻴﺪند ﻭ ﺑﺮخی
أﻧﺪک ﻤﻴﻔﻬﻤﻴﺪﻧﺪ.
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﺍﻳﻥ
کساﻧﻴﮑﻪ ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﺪﻧﺪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﻳک أﻋﺮﺍبی ﻮﺭﻩ
ﮔﺬﺭﻯ ﺑﺮﺳﺪ ﻭﺳؤﺍلی
ﺒﮑﻨﺪ ﻭﺍﻧﻬﺎ ﭘﺎسخ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.
ﭘس ﮐﺴﺎنی ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻄﻠﺐ ﻣﻴﺸﻨﻴﺪﻧﺪ
ﻭلی ﻨمی ﻔﻬﻤﻴﺪﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﺻل ﻨﻴﺰ
ﺳﺎﻟک الهی ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺴﺎنی ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک الهی ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﻔﻬم
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮک
الهی ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ ﻣﻬم
ﺒﻮﺩﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤلی ﺒﮕﻳﺮﻧﺪ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻘﺒﻮل کرﺩﻩ ﺑﻌﻤل
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.

ﻣﻮﻟﺎ
علیّ ﺴﭙس ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ:   ﻮﮐﻨﺖُ
ﺍﺩﺧل علی ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﮐلّ ﻴﻮم ﺪﺧلة
ﻭﮐلّ ﻠﻴلة ﺩﺧلة
ﻓﻴﺨﻠّﻴنی ﻔﻴﻬﺎ
ﺍﺩﻭﺭ ﻣﻌﻪ ﺣﻴثما
ﺩﺍﺭ ﻭﻗﺪ ﻋﻠم
أﺻﺤﺎﺏ ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪﺍنّه
ﻟم ﻴﺼنع ﺬﻟک ﺒأﺣﺪ
ﻣِﻦ ﺍﻟﻨﺎس ﻏﻴﺮﻯ
ﻭ ﺭُﺑّﻤﺎ ﮐﺎﻥ
ﺬﻟک فی ﺒﻴﺘﻰ ﻳﺄتنی
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﺍﮐثر
ﺫﻟک فی ﺒﻴﺘﻰ ﻭ
ﮐﻨﺖ ﺍﺫﺍ ﺩﺧﻠﺖ
ﻋﻠﻴﻪ ﺑﻌﺾ ﻣﻨﺎﺯﻟﻪ
ﺍﺧﻠﺎنی ﻮ ﺍﻗﺎم
عنّی ﻨﺴﺎءه لا
ﻳﺒﻘﻰ ﻋﻨﺪﻩ ﻏﻴﺮﻯ
ﻭ ﺍﺫﺍﺍﺗﺎنی ﻠﻠﺨﻠﻮة
معی فی ﺒﻴﺘﻰ ﻟم
ﺘﻘم عنه ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﻟﺎ ﺍﺣﺪ ﻣﻦ ﺑُﻨﻰّ
ﻭﮐﻨﺖ ﺍﺫﺍ ﺳﺄﻟﺘﻪ
ﺃﺟﺎﺑﻨﻰ ﻭﺍﺫﺍ
ﺳﮑﺖ ﻋﻨﻪ ﻭ ﻓﻨﻴﺖ
ﻣﺴﺎﺋﻠﻰ ﺍﺑﺘﺪﺃنی
ﻭﻣﻥ هر ﺭﻭﺯ
ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺸﺪﻡ ﻳﻜﺒﺎﺭ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻭﻳک ﺒﺎﺭ
ﺷﺒﻬﺎ ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﺑﺘﻨﻬﺎئی
آﻣﻮﺯﺵ ﻭﺗﻌﻠﻴم
ﻤﻴﺪﺍﺩ. ﻫﺮ ﺟﻮﺭ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﻣﻥ
ﻨﻴﺰ همان
گونه ﻣﻴﮕﺸﺘم ﻮ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺍﻃﺎﻏﺖ
ﺑﻮﺩم ﻮﻫﻤﻪ ﺻﺤﺎﺑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﺟﺰ ﺑﺎ ﻣﻥ ﻨﺪﺍﺷﺖ
ﻭﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﻨﻤﻴﮑﺮﺩ.ﻭﮔﺎهی
ﻨﻴﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺨﺎﻧﻪ
ﻣﻦ ﻣﻴﺎﻣﺪ. ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻪ ﺑﻤﻨﺰل ﻤﻥ ﻤﻴآﻣﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﺮ
ﻭﻯ ﻮﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﺪﻡ
ﻭ ﺩﺭ ﻳکی اﺯﻣﻨﺎﺯل
او ﻣﻴﺮﻓﺘم ﻤﺮﺍ
ﺑﺘﻨﻬﺎئی ﻤﻴﭙﺬﻳﺮﻓﺖ
ﻭ ﺯﻧﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻭﺟﺰ ﻣﻥ ﻨﻤﻴﻤﺎﻧﺪ
ﻭﺣتی اﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﻮﺩﻥ ﺒﻤﻨﺰل
ﻤﻥ ﻤﻴآﻣﺪ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﻫﺮ ﻳک اﺯ ﭘﺴﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺩﻭﺭ ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺴؤﺍل ﻤﻴﮑﺮﺩم
ﺠﻮﺍﺏ ﻣﻴﺪﺍﺩ ﻭ
ﭼﻮﻥ پرسشم پاﻳﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺮﻓﺖ ﺧﻮﺩ ﺍﻏﺎﺯ
ﺑﺴؤﺍل ﻤﻴﮑﺮﺩ.
(ﻓﻴﺨﻠّﻴﻨﻰ) ﻣﺮﺍ
ﺑﺘﻨﻬﺎئی ﻮﺧﺎلی
اﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭ
ﺧﻠﻮﺕ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﺍﺩ.
(ﺍﺩﻭﺭ ﻣﻌﻪ) ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺑﮕﺮﺩﺵ ﺍﺣﻮﺍل
می ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻴﻢﻭﺗﺴﻠﻴم
او بودم . ﺣﻀﻮﺭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﺣﺴﻨﻴﻥ ﭙﺴﺮﺍﻧﺶ
ﺩﻟﻴل اﻋﺘﻤﺎﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻄﺮح
ﻤﺴﺎﺋل ﺨﺎﺹ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ آﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺳﺎﻟک
الهی در پیمان
ﺒﻮﺩﻧﺪ. (ﻓُﻨﻴﺖ
ﻣﺴﺎﺋﻠﻰ) ﺳﺌﻮﺍﻟﺎﺕ
ﻣﻥ ﺘﻤﺎم ﻤﻴﺸﺪ.
ﺳﭙس ﻣﻮﻟﺎ علیّ
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻔﻤﺎ ﻧﺰَﻟَﺖ
علیّ ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﺍیة من اﻟﻘﺮﺍﻥ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻗﺮﺃﻧﻴﻬﺎ
ﻭ ﺃﻣﻠﺎﻫﺎ ﻋﻠﻰ
ﻓﮑﺘﺒﺘﻬﺎ ﺑﺨﻄّﻰ
ﻭﻋﻠّﻤنی ﺘأﻭﻳﻠﻬﺎ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮﻫﺎ ﻭ ﻧﺎﺳﺨﻬﺎ
ﻭﻣﻨﺴﻮﺧﻬﺎ ﻭ ﻣﺤﮑﻤﻬﺎ
ﻭ ﻣﺘﺸﺎﺑﻬﻬﺎ ﻭ
ﺧﺎﺻّﻬﺎ ﻭ ﻋﺎﻣّﻬﺎ
ﻭﺩﻋﺎ ﺍﻟﻠﻪ
لی أﻥ ﻴﻌﻄﻴنی ﻔﻬﻤﻬﺎ
ﻭﺣﻔﻈﻬﺎ. ﻓﻧﺴﻴﺖ
آیة ﻣﻥ کتاﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﻟﺎ ﻋﻠﻤﺎ ﺃﻣﻠﺎﻩ
ﻋﻠﻰّ ﻭﮐﺘﺒﺘﻪ
ﻣُنذ ﺩﻋﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﻰ ﺑﻤﺎ ﺩﻋﺎﻩ ﻭﻣﺎ
ﺗﺮک ﺸﻴﺌﺎ ﻋﻠّﻤﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻥ ﺤﻠﺎل
ﻮﻟﺎﺣﺮﺍم أﻣﺮ
ﻭ ﻧﻬﻰﮐﺎﻥ اﻭ ﻳﮑﻮﻥ
ﻭﻟﺎ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻨﺰل
علی أﺣﺪ ﻗﺒﻠﻪ
فی أﻣﺮ ﺑﻄﺎعة ﺍﻭ
نهی عن ﻤﻌﺼﻴﻪ ﺍﻟّﺎ
ﻋﻠّﻤﻨﻴﻪ ﻭ ﺣﻔّﻈﻨﻴﻪ
ﻓﻠم أنس ﺣﺮﻓﺎ ﻭﺍﺣﺪﺍ
ثمّ وﺿع ﻴﺪﻩ علیّ
ﺼﺪﺭﻯ ﻮ ﺩﻋﺎ ﺍﻟﻠﻪ
لی أﻥ ﻴﻤﻠﺄ ﻗلبی
علما ﻭ ﻓﻬﻤﺎ ﻭﺣﮑﻤﺎ
ﻭ ﻧﻮﺭﺍ   ﻭﻫﺮﺍﻧﭽﻪﺍﺯﺍﻳﺎﺕﻗﺮﺍﻥﺒﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﺎﺯل
ﻤﻴﺸﺪﺍﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻳم
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﻭﻗﺮاءﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭﻣﺮﺍ ﺩﻳﮑﺘﻪ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﮐﻪ ﺑﺨﻄ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﻮﺷت ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺗﺎﻭﻳل
ﻮﺗﻔﺴﻴﺮﺍﻥ ﻤﻴﮑﺮﺩ
ﻭﻧﺎسخ ﻮﻣﻨﺴﻮخ
آﻧﺮﺍ ﻣﻴﮕﻔﺖ. ﻭﻳﺎ
ﻣﺤﮑم ﻮﻣﺘﺸﺎﺑﻪ
ﻭﺧﺎﺹوﻋﺎﻡ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻳم ﻤﺸﺨﺺ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻭ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺩﻋﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻓﻬم ﻮﺣﻔﻆ
آﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻳم ﻤﻴﺴﺮ
ﮐﻨﺪ ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻥ
هیچ کدﺍم ﻴک اﺯ
ﺍﻳﺎﺕ ﺍلهی ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﮑﺮﺩﻡﻭﻫﻴچ
أﻣﺮﻯﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﺮ
ﻣﻥ إﻣﻠﺎء ﻭ ﺩﻳﮑﺘﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﻨﻤﻮﺩﻡ. ﻭﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩ ﺍﺯﻫﻨﮕﺎﻣﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻳم اﺯ ﺧﺪﺍ
ﺩﻋﺎ ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭ ﻣﻴﻨﻮﺷﺘﻢ
ﻭﻫﻴچ أﻣﺮﻯﻧﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻤﻥ ﻨﻴﺎﻣﻮﺧﺖﭼﻪﺣﻠﺎل
ﻮﺣﺮﺍم ﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺍﻣﺮ ﻭ ﻧﻬﻰ ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﮐﺘﺎﺑﻴﮑﻪ ﺑﺮﭘﻴﺸﻴﻨﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﺮ
ﺑﻄﺎﻋﺖ ﻭﻳﺎ نهی
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﺑﺎﺷﺪﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺑﻤﻦ ﺍﻣﻮﺧﺖ
ﻭﺣﺮﻑ ﺣﺮﻑ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺤﻔﻈ ﻮﻓﻬم ﻤﻥ
ﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻣﻮﻟﺎﺍﺩﺍﻣﻪﻣﻴﺪﻫﺪ:   ثمّ ﻮضع ﻴﺪﻩ
علیّ ﺼﺪﺭی ﻭ ﺩﻋﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻰ ﺍﻥ ﻴﻤﻠﺄ
ﻗﻠبی علما ﻭﻓﻬﻤﺎ
ﻭﺣﮑﻤﺎ ﻭﻧﻮﺭﺍ
ﻓﻘﻠﺖ ﻳﺎ نبیّ
اﻟﻠﻪ ﺑﺄبی أﻧﺖ
ﻭ ﺍﻣّﻰ ﺍﻧّﻯ ﻤﻨﺬ
ﺩﻋﻮﺕﺍﻟﻠﻪﻋﺰﻭﺟﻞ
علیّ ﺒﻤﺎ ﺩﻋﻮﺕ
ﻟﻥ ﺃﻧس ﺷﻴﺌﺎ ﻭﻟن
ﻴﻔﺘنی شیئ ﻠم
أﮐﺘﺒﻪ ﺃﻓﺘﺘﺨﻮّﻑﻋﻠﻰّ
ﺍﻟﻨﺴﻴﺎﻥ ﻔﻴﻤﺎ
ﺑﻌﺪ ﻓﻘﺎل لا ﻟﺴﺖ
ﺃﺧﺎﻑﻋﻠﻴک اﻟﻨﺴﻴﺎﻥ
ﻮﻟﺎ ﺍﻟﺠﻬل ﻭﺳﭙس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺳﻴﻨﻪ ﻣﻥ
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭﺩﻋﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﻠﺐ ﻣﺮﺍ ﭘُﺮ ﺍﺯﻋﻠم
ﻮﻓﻬم ﻮﺣﮑﻤﺖ ﻭﻧﻮﺭ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﻫﺮآﻳﻪ
ﻗﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭﺗﻮﺿیح
آﻧﺮﺍ ﺑﻤﻮﻟﺎ
بتدریج ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮقُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ به
ﻤﻮﻟﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺗﻮﺿیح
ﻮﺗﻌﺒﻴﺮ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺘﺎﺯﻩ ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻋﻤلی ﺴﻠﻮک ﻮﻫﺮ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫر ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﻣﻴﺪﺍﺩ
(ﺗﺎﻭﻳﻞ) ﺑﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﻋﻠﺖ ﺍﺻﻠﻰ ﻭﻣﻨﻈﻮﺭﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍلهی ﺮﺍ ﺍﺯ ﻫﺮﻣﻄلبی
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻧﺎسخ
ﻮﻣﻨﺴﻮخ آﻳﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ ﺗﻮﺿیح
ﻤﻴﺪﺍﺩ ﮐﻪ ﺩﺭﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺍﻥ ﺍﻣﺮ ﻣﻨﺴﻮخی
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﺤﮑم
ﻮﻣﺘﺸﺎﺑﻪ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻄﺮح اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍقعی ﻤﺤﮑم ﻮﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺠﺪﻳﺪ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻳﺎﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺘﮑﺮﺍﺭﻯ ﺸﺒﻴﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺒﻴﻪ ﻭلی ﺒﺎﻃﻞ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺴیح ﺪﺟّﺎل ﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺸﺮﻳح ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺧﺎﺹ ﻭﻋﺎم
ﻤﻄﻠﺒﻴﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎن ﻮکلّی
اﺳﺖ ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺧﻮﺍﺹ.
ﺩﺭ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻓﻬم ﻤﻄﻠﺐ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺼﺪﻳق ﺸﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﺣﻔﻈ آﻥ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗثبیت ﺍﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺩﺭﺫﻫﻦ ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺣﻔﻈ ﺪﺭ
ﺩل ﻓوآﺩ ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺣتی ﺪﺭ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺮک ﻨﻴﺰ ﻓﺮﺍﻣﻮشی
اﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺎﻓﻈ آﻧﻬﺎ ﺩﺭﺩل
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ آﻳﻨﺪﻩﺍ
ﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ أﺑﺪﻳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﮐﺎﻥ اﻭ ﻳﮑﻮﻥ)
ﺍﻧﭽﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺠﻬﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐسی ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭلی
ﺪﺭﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﺳﭙس ﺩﺭﻣﺮﺍﺣل
ﺒﻌﺪﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺗﻌﻠﻴم ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺗﺎ ﻣﻮﻟﺎ ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﺣﻮﺍل
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﮐﺘﺎﺏ ﻧﺎﺯﻝﺑﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻘﺒﻠﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺗﻌﻠﻴم
ﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭﺍﻧﺠﻴل
ﻨﻴﺴﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﭼﻨﻴﻥهم
ﻤﻴﺸﺪﻩ.ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻢ ﻭﮐﻴﻔﻴﺖ
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺳﻴﻨﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﻭﺩﻋﺎ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻘﺪﺭﺕ ﻓﻬم
ﺴﺎﻟک ﻨﻴﺴﺖ ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻥ ﻘﺪﺭﺕ ﺗﻌﻠﻴم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺨﺶ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻴلی
اﻓﺮﺍﺩ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺏ ﻧمی
آﻣﻮﺧﺘﻨﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻃﺎﻟﺐ ﺍﻥ ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺗﻤﺎم اﻣﻮﺭﻫﺴتی
است ﻭﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻳک اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ.
ﺟﺴم اﻭ ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻭ ﺫﻫﻥ اﻭ ﺩﺭﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭﻧﻴﺰ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ اﻭ
ﺩﺭﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻜﻬﺎ
ﻭﺍﻋﻤﺎل ﺒﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯﺷﺪﻩ ﻭﺧﻮﺩﮐﺎﺭ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﻭﻳﺎ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﻭﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ ﺭﻭحی
ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺸﺨﺺ ﮐﻪ ﻣﺎ ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﭼﻴﺰﻯ اﺯﺫﺍﺗﻴﺎﺕ
ﺭﻭح ﻮﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
آﻥ ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ. ﺑﻄﻮﺭﻯ
که ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻓﻄﺮﺕ ﺳﺎﻟک ﻤﻮﻓق
ﻮﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ آﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺭﻭح ﻮﺭﻭﺍﻥ ﻴک
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﺪﺭ ﺟﻨﮕل
ﻮﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
غیر ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻨمی
ﺪﺍﻨﺴﺘﻪ ﻭﺑﺘﺪﺭیج
آﻣﺎﺩﻩ ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺎمی أﺭﻭﺍﺡ
ﺣتی هر ﻭﻳﺮﻭس ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺍز آﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺍﻣﺮﻳّﻪ ﺍﺯلی
الهی ﺩﺭ
فرمان (ﮐﻥ
فیکون ) ﺍﺯ ﮐﻠﻴﻪ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﻧﻮعی
ﺘﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻮﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮعی
گیاهی ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻔﺼﻮل ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﻭﻫﻤﻪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍع
ﻮﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ عبوﺭ
ﺗﮑﺎﻣلی کند . ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍح ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
که ﻧﺎﺋﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺘﻬﺎ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺘﻘﺮّﺏ ﺑﺨﺪﺍ ﻣﻴیاﺑﻨﺪ.
ﺳﭙس ﻣﻮﻟﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻢ ﺍﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺪﺍ ﮐﻪ ﺗﻮ ﭘﺪﺭ
ﻭﻣﺎﺩﺭ ﻭﺍقعی ﻤﺎ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺯ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻳم از ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺰّﻭﺟلّ ﺪﻋﺎ ﻣﻴﮑﺮﺩﻯ
ﻫﻴچ ﭽﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻡ ﻭ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﺸﺪ ﮐﻪ ﺑﺮ ﻣﻥﺒﮕﺬﺭﺩ
ﭼﻮﻥ ﻤﻥ آﻧﺮﺍ ﻣﻴﻨﻮﺷﺘﻢ.
ﺍﻳﺎ ﻣﻴﺘﺮسی که
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻓﺮﺍﻣﻮشی
ﺸﻮﻡ . ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻧﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺮ ﺗﻮ ﻧﮕﺮﺍﻥ
اﺯﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﻭ
ﻳﺎ اﺯﺟﻬل ﻮ  بی ﺨﺒﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻳﺖ ﻧﺪﺍﺭﻡ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍﻟﻬﺎمی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪنی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺩﺭک
ﻨﺎﻗﺺ ﺑﺮﺍﻯ ﻴک
کامل اﻟﻬﻰ ﻣﻤﮑﻥ
ﻨﻴﺴﺖ.ﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﺍﻣﻮﻧﻴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﺮﺍﻭﻯ اﻳﻥ ﺨﺒﺮ
ﺍﻣﻮﺯشی ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺣﺪﻳث
ﻧﻘل ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮخی کاﺫﺏ
ﻳﺎ ﻣﻨﺎﻓﻖ ﻭﻳﺎ
ﮐم ﻔﻬم ﻮﺣتی
غیر ﻣﺪﺍﻭم ﺪﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ می ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﻟﺎ
ﮐﻪ ﻣﺪﺍم ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟﻪ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺣﻘﺎﻳق
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﺍﻳﻥ ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺴﺎﮐﻥ ﻮﻣﻘﻴم ﭙﻴﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

686 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 233
بحار ) ﺷﺨصی ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﻣﻮﺭﻯ ﭙﻴﺶ
ﻣﻴآﻳﺪ ﮐﻪ ﻟﺎﺯم
ﻤﻴﺪﺍﻧﻴم که ﺑﺎﻳﺪ
آﻧﺮﺍ ﺑﺪﺍﻧﻴم
ﻮﮐسی ﺮﺍ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺸﻬﺮ ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻮﺍﻟﻴﺎﻥ
ﻮﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺸﻤﺎ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎم ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:   ﺃﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ ﺍﻟﺒﻠﺪ
ﻓﺎﺳﺘﻔﺘﻪ فی أﻣﺮﻙ
ﻓﺎﺫﺍ ﺃﻓﺘﺎک ﺒشیئ
ﻓﺨﺬ ﺑﺨﻠﺎﻓﻪ ﻓﺎﻥّ
ﺍﻟﺤقّ ﻔﻴﻪ  ﻧﺰﺩ ﻓﻘﻴﻪ
ﺷﻬﺮﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭ ﻭﺍﺯ
ﺍﻭ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺘﺎ ﻭﻃﻠﺐ
ﻧﻈﺮ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﮐﻦ.
ﻭلی هرﭼﻪ ﮔﻔﺖ ﺗﻮ
آﻧﺮﺍ ﺑﻌﮑس ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻩ. ﺯﻳﺮﺍ حَقّ
ﺪﺭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ
ﺍﻭ ﻭﮔﻔﺘﻪ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻦ ﻓﻘﻴﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎی ﺷﻬﺮﺍﺳﺖ
ﭼﻪ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻣﻔتی ُﺴّنی
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻠﻔﺎﻯ
عباسی ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻓﻘﻴﻪ شیعی ﻮﺣتی
ﻤﺪّعی ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک الهی ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍلهی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻤﻬم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﮐسی ﭽﻪ ﻧﻈﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮک
الهی اﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺧﺒﺮﻯ
اﺯ ﺍﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨد
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺣتی اﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﭘس ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﻓﻘﻴهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﻓﻌﻠﺎ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی عدم ﺘﻮﺟﻪ
ﺑﻬﺮ ﮐسی ﺠﺰ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎم اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
او ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺍمور
ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
و نه امور
ولایت سلوک
الهی .

687 -  ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ233ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺑﻌﻀﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺩﻭ ﺣﺪﻳث ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻫﻢ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﻓﺮﻣﻮﺩ
:  إنّ اﻟﻠﻪﻋﺰّ
ﻭ ﺟلّ ﺤﺮّم ﺤﺮﺍﻣﺎ
ﻭ ﺍﺣلّ ﺤﻠﺎﻟﺎ
ﻭﻓﺮﺽ ﻓﺮﺍﺋﺾ ﻓﻤﺎ
ﺟاء فی ﺘﺤﻠﻴﻞ ﻣﺎ
ﺣﺮّم اﻟﻠﻪ ﺍﻭﺗﺤﺮﻳم
ﻤﺎ ﺍﺣلّ اﻟﻠﻪ
ﺍﻭ ﺩفع ﻔﺮﻳضة فی
کتاﺏ ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺳﻤﻬﺎ
ﺑﻴﻦ ﻗﺎﺋم ﺒﻠﺎ
ﻧﺎسخ ﻨسخ ﺬﻟﻚ ﻓﺬلک
ﻤﺎ ﻟﺎ ﻳسع
ألأخذ ﺑﻪ ﻟﺎﻥّ
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ لم ﻴﮑﻦ
ﻟﻴﺤﺮّم ﻣﻤﺎ ﺍﺣلّ
اﻟﻠﻪ ﻭﻟﺎ ﻟﻴﺤﻠل
ﻤﺎ ﺣﺮّم اﻟﻠﻪ
ﻋﺰّ ﻭ ﺟلّ   ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺮﺍمی ﺮﺍ ﺗﺤﺮﻳم
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﻭﺣﻠﺎلی
ﺮﺍ ﺍﺯﺍﺩ ﮔﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﺋﺾ ﻭ
ﻭﻇﺎﻳﻔﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﺮﺍم
کرﺩﻩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺤﻠﺎل کرﺩﻧﺪ ﻭﺣﻠﺎلی
ﺮﺍ ﺣﺮﺍم ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ
ﻭ ﻓﺮﻳﻀﻪ ﻭﺍﺟبی
ﺮﺍ (ﻭضع ﻘﺎﺋﻢ
بلا ناسخ ) ﺩﺭﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﻧسخ ﻨﺸﺪﻩ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﮐﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻧﭽﻪ ﺭﺍ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﻠﺎل
کرﺩﻩ ﺣﺮﺍم ﻨﻨﻤﻮﺩ.
ﻭﺣﺮﺍمی ﺮﺍ ﻫﺮﮔﺰ
ﺣﻠﺎل ﻨﮑﺮﺩ. ﻭ ﻓﺮﺍﺋﺾ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍلهی ﺮﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﺎبع
ﻮ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﺮﺍﻩ
ﺍلهی ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻋﻴﻦ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻘﺴﻤﺖ ﺭﺍ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ:  ﻮﻟﺎ ﻳﻐﻴّﺮ
ﻓﺮﺍﺋﺾ ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺍﺣﮑﺎﻣﻪ
ﮐﺎﻥفی ﺬﻟک
کلّه ﻣﺘّﺒﻌﺎ ﻣﺴﻠﻤّﺎ
ﻣﻮٴﺪّﻳﺎ ﻋﻦ ﺍﻟﻠﻪﻋﺰّ
ﻭ ﺟلّ  ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ عباﺭﺕ ﻣﺸﺨﺺ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺮﺍﻣﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺭﺩﻧﻰ ﻭﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩنی ﻘﺮﺍﻥ ﻤﺸﺨﺺ
ﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻧﺪ. ﻭﺟﻨﺒﻪ
ﺑﻬﺪﺍﺷتی ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺭند.ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺬﮐﺮ ﺣﻠﺎل
هستند ﻳﻌنی ﺪﺭ
ﻗﺮﺍﻥ ﻤﻄلبی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺣﻠﺎﻟﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻭﻓﺮﺍﺋﺾ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺫﮐﺮ ﺣﻠﺎﻟﻬﺎ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺣﻠﺎﻟﻬﺎﻯ ﻤﺠﺎﺯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯکسب دو قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺣﮑﺎم ﺠﺰئی ﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﻗﺮﺍﻥ
ﻨﺎﻃﻖ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻬم هستند . ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ هر ﺳﺎﻟکی
ﺑﺨﺼﻮﺹاو ﺍﻣﻮﺭی
را ﺣﻠﺎلی ﻴﺎ ﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺭﺑطی
ﺒﺤﺮﺍﻣﻬﺎﻯ ﻘﺮﺍﻥ
جتی تحریمات
پیامبر
واولیای الهی
بسالکان خود ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺮﮔﺰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻃﺮﺩ ﻓﺮﻳﻀﻪ ﻳﺎ
ﺣﺮﺍمی ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺎبع ﺴﻠﻮکی
ﻮﻣﺴﻠّم ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻣﻮٴّﺪﻯ
ﺪﺭ ﺭﺍﻩ ﺍلهی ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی اﺳﺖ.ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:  ﻔﮑﺎﻥ ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻣﺘﺒّﻌﺎ
ﻟﻠﻪ ﻣﻮٴﺪّﻳﺎ
ﻋﻥ اﻟﻠﻪ ﻣﺎ ﺍﻣﺮﻩ
ﺑﻪ ﻣﻥ ﺘﺒﻠﻴﻎ ﺍﻟﺮﺳﺎلة
ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﺵ
ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻳﻌنی
هرﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ
الهی ﺒﺎﻧﺠﺎم ﻮﻳﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺑﺎﻣﺘﻨﺎع
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮک الهی اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻣﺮ
ﺧﺪﺍ ﻳﻌنی
تنها ﺴﻠﻮک الهی
ﻮ ﺗﺒلیغ آﻥ ﻳﻌنی
ﺮﺳﺎﻧﺪﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﮕﻮﺵ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺒﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﺑﺒﻠﻮغ ﻮﮐﻤﺎﻝ
ﻋﻘلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻘﺎﺋﻢ ﻭﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺒﺎﺣﻮﺍل ﻨﺎﺏ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺭﺍﻭﻯ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﮔﺎهی ﻤﻄﻠبی ﻨﻘل
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳُﻨّﺖ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺒﺮﺧﻠﺎﻑ آن ﻤﻄﻠﺐ
ﻧﻴﺰﺭﻭﺍﻳتی ﺪﻳﮕﺮﻯ
هست ﻗﺒل اﺯ ﺫﮐﺮ
ﭘﺎسخ اﻣﺎﻡ ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ (ﮐﺘﺎﺏ)
ﻗﺮﺍﻥ عثمانی ﻨﻴﺴﺖ
ﻣﮕﺮ ﻣﺴﺎﺋل ﻘﺸﺮﻯ
غیر ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭﻣﻴﮑﻨند
ﻫﻤﻪ ﺍﺣﮑﺎم اﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﻣﺎﺩﻯ ﺑﻄﻮﺭ ﺻﺮﻳح
ﺪﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻫﺴﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
(ﮐﺘﺎﺏ ﻳﻌنی ﻄﺮﻳﻘﺖمکتوب
سرنوشتی ) ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻌﻨﻰ (ﺳُﻨّﺖ)
ﺑﺎﺯ ﮔﺎهی ﺒﻤﻌنی
أﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻭﺍﺿح ﻨﺒﺎﺷﺪ ﻭﺣتی
اﻳﻥ ﺤﺪﻳثهاﺗﻤﺎم
اﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺒﺸﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ (ﺳُﻨّﺖ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ) ﻭﺭﻭﺵ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺭﻭح
ﺨﻮﺩ می ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪﺭﻭح
رﺍ ﺳِﻨﺖ ﻳﺎ ﻣﻘﺪّس
و الهی ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮکی ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس  ﺩﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﻣﻮﺭ
کلّی ﺒﺮﺍﻯ
همگاﻥ ﻭﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺨﺎﺹ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﭘﻴﺮ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﻴﺮ ﺍلهی
ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﻥ ﻨﺎﻃق ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺭﺳﻮل الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺭﺳﻴﺪﻥ
أﺣﺎﺩﻳث ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭ ﻣﺘﻀﺎﺩ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻮﺿیح
ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺳﺎﻟک ﺠﺰ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺰئی ﻮﺧﺼﻮﺻی ﭙﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺍﻳﻨک ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
سؤﺍل ﺮﺍﻭﻯ
امام ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
که ﻟﺬ ﺍﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ نهیی
که ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻣﻮﺍفق
ﻤﻨﻬﻴّﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺍﻣﺮ
ﺑﺎﻧﺠﺎﻡ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺒﺪﻫﺪ ﺑﺎﺯ ﭼﻮﻥ
أﻣﺮﺍلهی ﻮﺍﺟﺐ
ﻭ ﻣﻌﺎﺩل ﻔﺮﺍﺋﺾ
ﺍلهی اﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
(ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮﺍﻯ أﻧﺠﺎﻡ)
ﻭﻳﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
(نهی ﺒﺮﺍﻯ اﻣﺘﻨﺎﻉ)
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺩﻩ.
ﭘس ﺑﺎﺯ ﻭﺍﺟﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻳﻌنی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﻥ ﻨﺎﻃق
ﻮ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻫﺮﭼﻪ
ﮔﻔﺖ ﻗﺮﺍﻥ ﻮ ﺧﺪﺍ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻴﻥ
ﻄﻮﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻮهر یک از ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻠﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
برای سالکان
خود ﻗﺮﺍﻥ ﻨﺎﻃق
آنان هستند . ﻭ ﺍﻭ
ﺍﻣﺮﻯ که ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﻮ ﻳﺎ ﺣتی ﺪﺭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺻﺎﺩﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ ﻓﺮﻳﻀﻪﺍﻯ
الهی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻈﺮ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻗﺒل اﺯ ﺫﮐﺮ
ﺍﻳﻥ ﻘﺴﻤﺖ ﺍﻣﺎﻣم
آﻭﺭﺩﻡ. ﺍﻣﺎم ﺒﺎﺯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻨﻬﻴّﺎﺕ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎقی اﺳﺖ ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺪﺳﺖ ﺯﺩ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺍﻟﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻔﺮﺽ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻤﺤﺮّﻣﺎﺕ
پیامبر ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﺯ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ:  لإﻧّﺎ ﻟﺎ
ﻧﺮﺧّﺺ ﻓﻴﻤﺎ ﻟم
ﻴﺮﺧّﺺ ﻓﻴﻪ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻭﻟﺎ ﻧﺄﻣﺮ
ﺑﺨﻠﺎﻑ ﺃﻣﺮ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﺍﻟّﺎ ﻟﻌﻠّﻪ
ﺧﻮﻑ ﺿﺮﻭﺭة  ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎ
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺑﮑﺎﺭﻯ
که ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﻴﻢ.
ﻭﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻭﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻧﻤﻴﺪﻫﻴﻢ.
ﻣﮕﺮ ﺍﺯﺑﻴم أﻣﺮﻯ
ﻴﺎ ﭘﻴﺶ آﻣﺪﻯ ﻀﺮﻭﺭﻯ
باشد .ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺣﺮﺍمی ﺮﺍ ﺣﻠﺎﻝ
ﻳﺎ ﺣﺮﺍمها ﺭﺍ
ﺣﻠﺎل کنیم ﻫﺮﮔﺰ
ﭼﻨﻴﻥ ﻨﻤﻴﮑﻨﻢ.
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺘﺸﻴّﻊ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
فقهی ﻮﺳﻴﺎسی ﻮ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺒﺮﺍﻯ
گرﻭهی که ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
عاﻣل ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮک ﻤﻴﺪاده
و ﺍﻳﻦ معنی ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻭ ﻧﮕﺮﺍنی اﺳﺘﻔﺘﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺩﺭ ﺍﺣﮑﺎم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ عواﻡ و عامّه
مردم .ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻧﻴﺰ
ﺩﻧﺒﺎل ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﮔﺮﻭهی أﻧﺪکی
که ﺍﺭﺯشی هم ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک الهی
ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎم اﻳﻥﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺸﻴﻌﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
علیّ و ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﮐﻪ ﻣﺪعی ﺘشیع ﻮلی
ﺒﺪﻭﻥ ﺸﻌﺎع ﻨﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
که ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﮐﺎمل ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷند.
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺍلاّ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺣﺎﮐم
ﺒﺮﺟﻮﺍمع ﺘﺸﻴّﻊ
ﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻧﻪ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍلهی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻃﺒﻌﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻪ ﺍﺯ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟک ﻮﻧﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﺮﺿﺎﻳتی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺴﻠﻴم ﻮﻟﺎﻳﺖ
زنده ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
بمعرفی
خداوند بطالب
سلوک الهی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺩﻧﺒﺎل
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﻓﺎﺳﺪﻯ ﺪﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻮ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺑﺮخی اﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻧﺎچاﺭ ﻤﻄﺎﻟبی
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮ ﭼﻨﺪ
ﭘﻬﻠﻮ ﻭﻏﻴﺮ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺪﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻤﻴﺪﻳﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩم ﺒﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ اﺻﺎﻟﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﺣﮑﺎم
ﺪﻳنی ﺴُﻨّﻴﻬﺎ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻠﻔﺎ
ﻣﺨﻠﻮﻃ گرﺩﻳﺪﻩ
ﻭ امام ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
رﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻟﺬﺍ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﺎم
غیر ﺳﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﻭﺭ
ﺗﺮ ﮐﺮﺩﻥآﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﺴُنی
ﺒﻮﺩﻩ که ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺸﻴﻌﻪ قشری و
مذهبی ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭ ﻃﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮک الهی ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭیخ عرﻓﺎﻥ ﺪﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺧﻴلی
اﺯ ﺳُﻨّﻴﻬﺎ ﻭﺣتی
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻤﻔتی
ﺴﺮﺳﺨﺖ ﺍﻫل ﺴُﻨّﺖﭼﻮﻥ
ﻤﻮﻟﺎ ﺟﻠﺎل اﻟﺪﻳﻥ
ﺮﻭﻣﻰ ﺣﺎﮐم ﺒﺮ
ﻣﺬﻫﺐ ﺳﺨﺖﮔﻴﺮ
ﻭﻓﺮﺍﮔﻴﺮ ﺣﻨﻔﻴﺎﻥ
آﻧﻬم ﺪﺭ آﺳﻴﺎﻯ
ﺼﻐﻴﺮ ﭘﺮ ﺗﻌﺼﺐ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﻳﺶ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻤس ﺗﺒﺮﻳﺰﻯ ﺮﺳﻴﺪ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥآﻭﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﻭم ﻮﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﺸﺪﻩ ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭﺣتی أﮐثریّت
ﺗﺎﺭیخ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻘﻴم اﻳﺮﺍﻥﺮﺍ
ﺗﺸﮑﻴل ﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻣﺎﻥ گرﺩﻳﺪﻧﺪ
ﻭﻋﻀﻮ ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ و
أهل بیت محمد
و علیّ ﺸﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺴُنی ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﻭﺷﻴﻌﻪ ﻫم ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭﻣﻌﻨﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻫم ﺸﻴﻌﻪ
ﺑﺎ ﺷﻌﺎﻉ
انوار ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻴﺰ ﺳُنی اﺟﺮﺍ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳُﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ زﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اﺻﻮﻟﺎ ﻓﺮﺻتی
هم ﺒﺮﺍﻯ ﺷﻐﻞ ﻗﺎضی
ﺸﺮع ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺗﺎ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎناﻥ
غیر ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺣتی کسی هم ﻨﻈﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻭﻧمی ﭙﺬﻳﺮﻓﺖ.
ﻭ ﻋﻤﻞ ﺑﻔﻘﻪ ﻭﺍﺣﮑﺎم
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﺪﻳنی آﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻣﮕﺮﺳﺎﻟک
ﻮ ﻳﺎ شیعی ﻘﺸﺮﻯ
که ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ:  ﻮ ﺍﻥّ ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ نهی عن أﺷﻴاء  ﻟﻴس نهی
ﺤﺮﺍﻡ ﺑل اﻋﺎفة
ﻭﮐﺮﺍة ﻭ ﺍﻣﺮ ﺑﺎﺷﻴاء
ﻠﻴس ﺑﺎﻣﺮ ﻓﺮﺽ
ﻭﻟﺎ ﻭﺍﺟﺐ ﺑل
أﻣﺮ ﻓﻀل ﻮ ﺭُﺟﺤﺎﻥ
فی اﻟﺪﻳﻦ ثمّ ﺮﺧّﺺ
فی ﺬﻟک ﻠﻠﻤﻌﻠﻮل
ﻮﻏﻴﺮ ﺍﻟﻤﻌﻠﻮل
ﻭلی ﺮﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺮﺍ
نهی کرﺩ ﮐﻪ نهی
ﺒﻤﻌنی ﺤﺮﺍم ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﮐﺮﺍﻫﺖ
ﻭﺗﺮک آﻥ است. ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻣﻮﺭﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺑﻤﻌنی
ﻔﺮﺽ ﻭﺍﺟﺐ
نبوده ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻣﺮﻯ
ﺒﻬﺘﺮ ﻭ ﺍﻓﻀل ﺪﺭﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ. ﻭﺍﻧﺮﺍ
ﻣﺠﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﺼﺎﺣﺐ
ﻋﻠﺖ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
علّت و ﺩﻟﻴل ﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﻳﺎﺩ آﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺳﻔﺎﺭﺷﺎﺕ ﻭﺍﺟﺐ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺴﺘﺤﺐ ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﺣﺮﺍم ﻮﻳﺎ
ﻣﮑﺮﻭﻩ ﺍﻣﻮﺭﻯ
هستند ﮐﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺪﻳﻥ ﻴﺎ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮک
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ (ﺩﻳﻦ)
ﻳﻌنی ﺘﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺳﻴﺎسی ﻮﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﮐسی
هم ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﺍﻥ عمل
کند . ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻣﺎم
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺯﻭﺩﺗﺮﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺍﻣﻮﺭ ﺣﺮﺍم که
ﻣﻤﻨﻮع اﺳﺖ ﻭلی
اﻣﻮﺭ ﺣﻠﺎل ﭽﻴﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻭﺍﺟﺐ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺼﺮﻑ
ﻭﮐﺎﺭ ﺑُﺮﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺗﻤﺎﻡ (ﻣﺤﺮّﻣﺎﺕ
ﻭ ﻭﺍﺟﺐ) ﺭﺍ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﺯ ﺍﻣﺮ
ﻣﮑﺮﻭﻩ ﻭﺣتی ﺤﻠﺎل
ﺒﮑﻠّﻰﺩﻭﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﺪﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎﺍﻧﭽﻪ
ﻣﺴﺘﺤﺐ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
(ﻣﻌﻠﻮل ﺴﺎﻟک ﻭﻳﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ علّت ﻭ ﺍﺿﻄﺮﺍﺭ
ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻨﻈﺮ ﭘﻴﺮ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻋﻠﺖ ﻭﺿﺮﻭﺭﺕ ﻭﺍﻟﺰﺍﻡ
ﺑﺮﻃﺮﻑ ﺷﺪ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﭘﻴﺮ ﻧﻴﺰﻣﻨﺘفی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻣﺘفق
اﺟﺮﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻓﻀﻠﻴﺖ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮﺩﻥ ﻭ
ﻣﺴﺘﺤﺐ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
سعی ﺸﺨﺺ ﮐﻪ ﮐﺪﺍم
ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯﭘﻴﺮ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﮕﻴﺮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺎﻫل
ﺒﻴﺖ ﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ
ﺗﺎ ﺍﺑﻬﺎم ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺗفع
گرﺩﺩ. ﻭﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ:
ﻮﮐﺎﻥ ﺘﺎﺭک
ﺬﻟﻚ ﻣﻥ ﺒﺎﺏ ﺍﻟﻌﻨﺎﺩ
ﻭ ﺍﻟﺎﻧﮑﺎﺭ ﻭﺗﺮک
اﻟﺘﺴﻠﻴم ﻠﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﻣﺸﺮﮐﺎ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻌﻈﻴﻢ ﻓﻤﺎ ﻭﺭﺩ
ﻋﻠﻴﮑم ﻤﻥ ﺨﺒﺮﻳﻥ
ﻤﺨﺘﻠﻔﻴﻦ ﻓﺎﻋﺮﺿﻮﻫﻤﺎ
ﻋﻠﻰ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﻓﻤﺎ ﮐﺎﻥ فی
کتاﺏ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍ
ﺣﻠﺎل اﻭ ﺣﺮﺍﻣﺎ
ﻓﺎﺗﺒﻌﻮﺍ ﻣﺎ ﻭﺍﻓﻖ
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﻭﻣﺎلم
ﻴﮑﻥ فی اﻟﮑﺘﺎﺏ
ﻓﺎﻋﺮﺿﻮﻩ علیّ
ﺴُﻨﻥ ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﮐسی ﺒﺮ ﺳﺒﻴل
عناﺩ ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻟﺠﺒﺎﺯﻯ کرﺩﻩ
ﺗﺴﻠﻴم ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺸﻮﺩ
ﻣﺸﺮک ﺒﺨﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻳﻌنی ﻤﺸﺮک
ﺒﻮﺩﻥ ﺪﺭﺑﺖ ﭘﺮﺳتی
اﺯ ﺳﻨگ ﻮ ﭼﻮﺏ ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺮک
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﻭﺷﺎﻳﺪ ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎئی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺪﻭﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘگی
ﻮﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﻮ ﺟﺎﻫل ﻮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﻮﺧﺮﺍﻓﺎتی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﺸﺮک ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺻﻔﺖ ﺍﺑﻠﻴس ﻭ ﺑُﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺩﻳنی آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺬﻫبی
که ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﻮﺷﺎﻫﺪ
ﺍلهی ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺟﺰ ﺷﺮک ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺷﺮﻙ ﺑُﺖ
ﺳﻨگی ﭙﺮﺳﺖ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی
اﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
غیر ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺘﻮﺟﻬی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺟﻬﻨم
ﻴﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤسخ
آﻣﻴﺰ ﺭﻭحی ﺒﺪﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﭘس ﺷﻤﺎ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭ ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺪهید  ﻭﺍﮔﺮ ﺣﮑمی
ﻨﻴﺎﻓﺘﻴﺪ ﺑﺴﻨﺘﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻴﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﮐﺮﺍﻫﺖ ﺑﻮﺩ ﻭﺣﺮﺍم
ﻨﺒﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﻭﺭ ﺷﻮﻳﺪ.
ﺍﻳﻥﺴُﻨﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
اﻭ ﻭﻳﺎ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
او ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
(ﺳُﻨّﺖ) ﻫﺎﻯ
او ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻤﺎم
ﺤﺮﺍﻣﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭘﻴﺮ ﺍلهی
ﻴﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺮﭼﻪ ﮔﻔﺖ ﻗﺮﺍﻥ
ﻨﺎﻃق ﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
أﺣﺎﺩﻳث ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺣﻠﺎل ﻮﺣﺮﺍم ﻔﻘﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺑﺮﺍﻯ أﻮﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟک ﻮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺎ ﻭﻗتی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ.

689 -  راوی
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﮔﺎهی ﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﻤﺎ ﻣﺴﺎﺋلی ﺮﺍ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻥ
اﻃﻠﺎع ﻨﺪﺍﺭﻡ.
(ج2 ص بحار ) ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ:  ﻔﻤﺎ ﻳﻤﻨﻌک
ﻤﻥ ﻤﺤﻤﺪ ﺑﻥ ﻤﺴﻠم
اﻟثَقَفی ؟ ﻓﺎﻧّﻪ
ﻗﺪ ﺳمع ﻤﻥ ﺃﺑﻰ
ﻭ ﮐﺎﻥ عندﻩ ﻭﺟﻴﻬﺎ
ﭼﻪ
ﻣﺎنعی ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻥ ﻤﺴﻠم ثقفی ﻤﻴﭙﺮﺳﻴﺪﻳﺪ.
ﻭﻯ از ﭘﺪﺭﻡ (ﺳﻤﺎع
و شنود ﺪﺍﺷﺘﻪ) ﻭ
ﻧﺰﺩ ﺍﻭ (ﻭَﺟﻴﻪ)
ﺑﻮﺩ. ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺤﺘﺮم
و کامل ﺒﻮﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﻟﺎﺯم ﺒﻮﺩﻩ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺍﺯﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳنی
ﻴﺎ ﺳﻠﻮک الهی ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺣﺪﻳث ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ثقفی ﻨﺰﺩ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻴﮑﺮﺩﻩ ﻭﺳﻤﺎع
و سمع اﻭﺍﻣﺮ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺗﻠﻘﻴﻨﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﮕﺮﻓﺘﻪ
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ ﮐﻪ ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻩ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
می ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ کسی ﻨﺰﺩ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻔﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻧﻬﺎئی ﺪﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻮﻓﻘﻪ ﻭﺩﻳﻥ ﻨﻤﻴﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺎﻣلی
الهی ﻤﻴﺸﺪﻩ ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭﻋﻘل
کلّی ﺪﺍﺭﺩ ﻭﭘﺎﺳﺨﮕﻮﻯ
هر ﻧﻴﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩُﮐّﺎنی ﺒﺮﺍﻯ
آﺧﻮﻧﺪ ﺑﺎﺯﻯ ﻮﻓﻘﺎﻫﺖ
و ولایت فقیه
سفیهی ﺑﺎﺯﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ثقفی ﻨﺰﺩ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ (ﺻﺎﺣﺐ ﻭﺟﻪ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺍﺣﺘﺮﺍﻡ)ﻭﻭﺟﺎﻫﺖ
الهی ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖﺯﻳﺮﺍ
ثقفی ﭙس ﺍﺯ ﮐﻤﺎل
الهی ﺨﻮﺩ (ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬﻰ
برای توسّل سلوکی
دیگران ) ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺳﻮﮊﻩ
الهی ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
احتمالی ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
آﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
و ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﻭﺟﺎﻫﺖ
ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍم ﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺩﻋﺎﻯ اﻭ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻮﺳّل عبادی ﺒﻮﻯ
ﺒﻨفع ﺸﻬﻮﺩ
یابی ﺳﺎﻟکان ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ.

690 - ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 249 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺣﺘﻴﺎج ﺪﺍﺷﺘﻴم
ﺒﭽﻪ ﮐسی ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻴﻢ؟ ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩ:  ﻋﻠﻴک
ﺒﺎﻟﺄﺳﺪﻯ ﻴﻌنی
ﻨﺰﺩ ﺍﺑﻮ ﺑﺼﻴﺮ
ﺍﺳﺪﻯ ﺒﺮﻭﻳﺪ. ﻭﻯ
یک کاملی الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻔﻴﺪ
بوده ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ ﺍﻣﺎمی
شیعی ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺩﻳنی
ﻮ ﺷﺮعی ﺒﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟک الهی ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪ ﺗﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی آﻧﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

691 - درﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 249 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  لا ﺗﻘﺒﻠﻮﺍ
ﻋﻠﻴﻨﺎ ﺣﺪﻳثا
ﺍﻟﺎّ ﻣﺎ ﻭﺍﻓق
اﻟﻘﺮﺍﻥ ﻮ ﺍﻟﺴُنَة
ﺍﻭ ﺗﺠﺪﻭﻥ ﻤﻌﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍ ﻣﻥ أﺣﺎﺩﻳثنا
ﺍﻟﻤﺘﻘﺪمة   ﻫﺮﺣﺪﻳثی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﻮﺍﻓق ﻘﺮﺍﻥ
ﻮ ﺳُﻨّﺖ ﻧﺒﻮﺩ
ﺍﺯ ﻗﻮل ﻤﺎ ﻧﭙﺬﻳﺮﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺣﺪّ ﺍﻗﻞ ﺑﺮﺍی
ﺁﻥ گوﺍهی اﺯ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺸﻴﻥ ﻤﺎ ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺸﺎﻫﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﺣﺪﻳث ﻣﻮٴﻴﺪ
ﺣﺪﻳث ﻣﺴﻤﻮع آﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ (ﺷﺎﻫﺪﻯ
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
تجلّیات )ﺍلهی
که ﻧﺰﺩ ﻣﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﭼﻮﻥ گفته ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻳﺎ ﻗﺮﺍﻥ
ﻨﺎﻃق ﻮ ﮔﻮﻳﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻣﺤلّ عقل
کلّی ﻘﺎﺋم ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻣُﻐﻴﺮة ﺑﻥ ﺴﻌﻴﺪ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻟﻌﻨﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﭘﺪﺭم اﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺣﺎﺩﻳثی ﺠﻌل
کرﺩﻩ ﻭ ﺩﺭﻭﻥ
آﻥ اﺿﺎﻓﺎتی ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﭘﺪﺭﻡ ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
أﺻﺤﺎﺏ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
کتابها ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤلی
آﻧﻬﺎ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
اﺟﺮﺍﻯ أﻣﺮﻳﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍلهی اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺣﺪّ ﺍﻗل اﺿﺎﻓﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﻤﺴﺘﻠﺰم
اﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺒﻮل
ﺠﻌل أﺣﺎﺩﻳث ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﻭﻗﺒﻮل
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻮل
اوﺑﺎﺷﺪ. ﭘس ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻣلی الهی ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤلی ﻮﺩﻳنی آﻧﻬﺎ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻫﺮﮐﺎﻣل الهی
ﺪﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻔﺎﻧّﺎ
ﺍﺫﺍ ﺣﺪثّنا ﻗﻠﻨﺎ
ﻗﺎل اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭﺟلّ ﻮ ﻗﺎل ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ  ﻣﺎ
ﺍﮔﺮﺣﺪﻳثی ﻮﮔﻔﺘﻪﺍﻯ
ﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩﻳم
گفتیم که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺭﺳﻮل او ﭼﻨﻴﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻳﻌنی
کلام اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﻠﻮکی آﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻮل ﺒﻮﺩﻩ.
ﻭﭼﻮﻥ هر وحیی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ هرﮔﻔﺘﻪ
(ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ) ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻘﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﺩﺭﺯﻣﺎﻥ
خود ﻮﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ یا ﺸﻬﻮﺩﺪﻭم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺳﻠﻮک عملی ﻭﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻣﻄﺎﻟﺒﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻤﺘﻌﺪﺩﻯ ﻫﻤﺎﻥ
گفته ﻫﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﻣﺎﻥ
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﭘﻴﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺗﺄیید ﮐﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺮﺍﻥ (ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
کلّی )ﻋﺮﻓﺎنی ﻮ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ (ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺰﺋﻰ) ﺳﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ
اﻓﺮﺍﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ کلّیاتی
ﺒﺮﺍﻯ عوﺍﻡ ﻭﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻮﻋﻤلی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﮐﻠﺎم ﺮﺳﻮل ﺨﺪﺍ
ﮐﻠﺎم ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ
ﻭﮐﻠﺎم اﻣﺎﻣﺎﻥ
کلام ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺎﺯ (ﺍﺫﺍ ﺣﺪّثنا)
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺣﺪﻳثی
ﮔﻔﺘﻴﻢ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﺍﻣﺎﻡ
شیعه ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
هرﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻧﻴﺰ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﻤﺴﺘﻮﺭ
ﻭﻏﺎﻳﺐ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ ﮐﻠﺎمی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺎﻧﻮنی
همیشگی باشد .ﺑﺮﺍﻯ
ﻤثال ﻮﻗتی اﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ (ﭘﻮﺩﺭ
ﺳِﺪﺭ) ثوﺍﺏ ﺩﺍﺭﺩ
ﻳﻌﻨﻰ (ﺑﺎﻳﺪ) ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺷﻮﺩ ﻭﺑﮑﺎﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﻮﺩ. ﭼﻮﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺷﺴﺘﺸﻮﻯ ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﺪﺭ ﺻﺤﺮﺍﻯ عرﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
اﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﺩﺭ ﻧﻘﺎﻃ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﭽﻮﻥ اﻳﺮﺍﻥ ﻮﻳﻮﻧﺎﻥ
ﺪﺭﻫﻤﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺻﺎﺑﻮﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯﭘﻮﺩﺭ
ﺑﺮگ درخت ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ
عصرﻣﺎ اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯﺳِﺪﺭ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺷﺮعی ﻮ ﺩﻳﻨﻰ ﺑﻨﻘل
از ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻣﮕﺮ ﺑﺎﺯ ﭘﻴﺮﻯ
الهی ﻮﻳﺎ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ همین
عصر ﺑﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺳِﺪﺭ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﭽﻨﻴﻥ
ﺴﺎﻟکی ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
عوﺍم ﺸﻴﻌﻪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
عموم ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻮﻧﻮع ﺒﺸﺮ
آینده .   ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩﻯ
اﺯﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﻭ ﺻﺎﺩق ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺒﻌﺮﺽ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺭﺳﺎﻧﺪﻡ ﺍﮐثر
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﺮﺩﻭ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﻯ
ﻔﻠﺎﻥ ﺑﺮ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺨﻴلی أﺣﺎﺩﻳث
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﻭﺟﻌل
کرﺩﻧﺪ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ
اﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ
ﺍﻳﻦ(ﺩَسّ ) ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺣﺪﻳث ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻗﺮﺍﻥ ﻮﺳُﻨّﺖ
ﺍﻧﻄﺒﺎق ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻠﺎم
ﻤﺎ ﮐﻠﺎم ﺨﺪﺍ ﻭ
ﺭﺳﻮل اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﻠﺎم
أﻭﻟﻴﻥ ﻤﺎ ﻣﻄﺎﺑق
کلام آﺧﺮﻳﻥ ﻤﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
اﻣﺎﻣﺎﻥ آﻳﻨﺪﻩ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ آﺷﮑﺎﺭﻯ
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
هرﺯﻣﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻣﺴﺘﻮﺭ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩﻕ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭم ﻘﻮس ﺻﻌﻮﺩﻭﺍﺳﺮاء
و معراج ﻭﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺧﺮﻗﻮس ﻧﺰﻭل
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮیش ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺑﻬﺮ ﮐس
ﮐﻪ ﺣﺪﻳث ﺧﻠﺎفی
آﻭﺭﺩ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ
ﺧﻮﺩﺕ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺪﺍنی
که ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﭼﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﮐﻠﺎمی
اﺯ ﻣﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﻧﻮﺭﻯ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺎ ﺍﻥ ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻮﺭﻯ ﺒﺮ ﺁﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪﮐﻠﺎﻣﻰ
ﺷﻴﻄﺎنی اﺳﺖ. ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﮐﻠﺎﻡ ﻫﻤﺎﻥ
نور ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻣﺎﻡ ﻭﭘﻴﺮ
ﺍلهی ﻮﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﻧﻮﺭﻯ ﺒﺮ
آﻥ) ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻨﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﻮﺍﺟﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﻗﻮل
ﺸﻴﻄﺎﻥ ﻴﻌنی
کلام ﺸﻴﻄﺎﻧﻰﻫﺮ
ﺍﺧﻮﻧﺪ ﻳﺎ ﺍﺑﻠﻴس
ﻣﻠّبس ﺑﻠﺒﺎس ﺭﻭﺣﺎنی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮک
الهی ﻨﮑﺮﺩﻩ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺩﻳنی ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺠﺎﻫل ﻔﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺑﺎﻋث
ﻣنع ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ آﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺟﻬﻨم ﺪﺍﻏﺘﺮ ﻭ
ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺸﺪﻳﺪﺗﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ثوﺍﺏ(ﺳِﺪﺭ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺳِﺪﺭة
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬی ﺪﺭﻋﺮﺵ
ﺍﺳﺖ.

692 -
دﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 251ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺑﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ  ﻴﺎﺟﻤﻴﻞ
ﻟﺎﺗﺤﺪّث ﺍﺻﺤﺎﺑﻨﺎ
ﺑﻤﺎ ﻟم ﻴﺠﻤﻌﻮﺍ
ﻋﻠﻴﻪ ﻓﻴﮑﺬّﺑﻮک
ﺍﻯ ﻔﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻮﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺸﻴﻌﻪ ﻣﺎ ﺻﺤﺒتی
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﺮﻯ
ﻤﮑﻦ ﻣﮕﺮ آﻧﮑﻪ
ﻫﻤگی آﻧﻬﺎ ﺑﺮ
آﻥﻤﺘﻔق ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺩﺭﻭﻏﮕﻮ
ﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﺳمی و سیاسی ﺒﻨﺎم
ﻤﺬﻫﺐ ﺷﻴﻌﻪ
هستند و نه
شیعیان دارای
شعاع أنوار
شهودی ئر سلوک
. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﻄﺎﻟبی
اﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺒﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻨﻘل ﺸﻮﺩ ﭼﻮﻥ
همگی ﺒﺮ آﻥ ﻤﺘفق
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ ﻧﻪﻓﻘﻂ
ﺭﺍﻭﻯ ﺮﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺣتی ﺒﺎﻋث ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﺬﺍﻫبی تازه ﺪﺍﺧل
ﻴک ﻤﺬﻫﺐ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ ﺸﻴﻌﻪ
ﺍﻳﻥ ﺘﻌﺪﺩ
مذاهب شیعه
گوناگون و
مخالف یکدیگر ﺭﺍﻣﻴﻴﺎﺑﻴم
ﻮﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﺬﻫﺐﺳﺎﺯﻯ ﺪﺭﻋﻘﺎﻳﺪ
دینی ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
.ﺯﻳﺮﺍ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
قشری و متعصّب
ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
الهی ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﺮﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺳﺮﮐشی ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺳﺮﭘﻴﭽی اﺯ ﺍﻳﻥ
همه ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪکه
ﺗﻔﺎﻭتی ﺒﺎ ﻣﺨﺎﻟفان
دﻳﮕﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
و راه الهی ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
را ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﭘﻴﻮﺳﺘگی
ﺒﺘﺸﻴّﻊ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
آﻥ ﺮﻭﺯ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻘﻴﻪ
ﺷﺪﻳﺪ ﺍﺯ ﺧﻠﻔﺎ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻘﻴﻪ ﺍﺯ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺒﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺣتی اﻟﺎﻣﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻣﻄﺎﻟبی ﺮﻭﺑﺮﻭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯ ﺁﻥ اﻄﻠﺎعی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺍﻥ ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﮐﺎﻣل
الهی اﺯﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺳﺎﻟﻚ خود ﻭﺗﻔﻬﻴم
أﻫﻤﻴّﺖ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺩل ﺨﻮﺩ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﭙﻴﺮ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺪ
ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﺪﻭﺑﺪ
ﺩلی ﻨﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺍﻧﮑﺎﺭﻫﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﻮ بی اﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
های آﻳﻨﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﻧﮕﺮﺩﺩ.

693 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ2 ﺹ251
بحاﺭ) ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻭﻯ ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﺩﺭﻏﻴﺎﺏ
ﺷﻤﺎ ﺍﺯ ﭼﻪ ﮐﺴﻰ
(ﻣﻌﺎﻟِم ﺪﻳﻨﻰ)ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ. ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ:   ﺨﺬ ﻋﻥ ﻴﻮنس ﺑﻥ
عبد ﺍﻟﺮﺣﻤﺎﻥ  ﺍﺯ ﻳﻮﻧس
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻋﺒ ﺪﺍﻟﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻌﺎلم ﺪﻳنی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮ. (ﻣﻌﺎﻟم
ﺪﻳﻨﻰ) ﻋﻠﺎﺋم ﺪﻳﻥ
ورزی ﻮ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻭﻟﻴﻥ
علاﻣﺖ ﺩﻳنی ﺒﻮﺩﻩ
ﺗﺎ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻮﺻﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟک ﺒﺪﻳﮕﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯتوسّل
ﺸﻬﻮﺩﻯ گرﺩﺩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺑﺴﺎﻟک ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻥ
علائم ﺪﻳنی ﺪﺭ
ﻧﻮﺭ ﺑَﺪﺭ ﻣُﻨﻴﺮ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺎﺯ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻋﻠمی ﻮ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎلی ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻟم
ﻮﻋﻠﻮم ﺪﻳنی
هستند . ﮐﻪ ﺩﺍﻧﺎﻯ
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻠﻮک الهی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻣﻄﺎﻟبی
اﺯﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
دارند که ﺣتی
اﮔﺮ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺁﻧﻬﺎ
را دﺭ ﭼﻨﺪ ﮐﺘﺎبی
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ (ﻣﻌﺎﻟﻢ ﻭﺍﻋﻠﺎم
ﻮ ﭘﺮﭼﻤﻬﺎﻯ) ﻗﺎﺑل
ﺘﻌﻘﻴﺐ ﻭ ﺭﻩﺭﻭﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫم ﺨﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻫم ﻤﻄﺎﻟﺐ ﻋﻠمی
ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﻌﻠﻢ ﺳﻠﻮک الهی
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍنند ﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ آﻧﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﻭ ﺣتی ﻀﺮﻭﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻮﻥ کسی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک الهی ﻮ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺻﻠﺎح ﺪﻳﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺣﻀﻮﺭ
ﺍﻧﺎﻥ ﺪﺭﻫﺮ ﻣﻨﻄﻘﻪ
ﺑﻪ ﺍﻥ ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻥ
ﻤﻌﺮفی ﻤﻴﻨﻤﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎم هر
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻧﻘﺎﻁ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺟﻬﺎﻥ ﻤﺴﺘﻘﺮ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴل ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﺪﺭﺵ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺪﺭ ﻣﮑّﻪ ﺗﺎ ﺗﺒﻠیغ
ﻤﺴﺘﻘﻴم
ﻮﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﻣﺴﻴﺘﻘﻴم
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻴﻮﻧس ﺩﺭﺷﻬﺮ ﻗﻢ
ﻭﮐﻴل اﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺑﻮﺩﻩ. ﮐﻪ ﺑﻤﻌنی
ﻮﮐﻴل ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﭘﻮﻝ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺮ ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ
ﭽﻨﺪﻳﻥ ﻮﮐﻴل ﺪﺍﺭﺩ
ﻧﻴﺴﺖ ﺗﺎ ﺩﺭﺻﺪ
ﺍﻣﻮﺍل ﺠمع ﺸﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﻤس ﻭ ﺯﮐﺎﺕ
ﺑﺎﻳﻦ ﻭﮐﻴل ﺒﺮﺳﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻭﮐﻴل اﻭﺧﻠﺎﻓﺖ
ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴنی اﻭ
ﺑﺮﺍﻯ اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
حَسَنی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻳﻥ ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻥ
ﺪﺭ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ.

694 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﭙﻴﺮﻭ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﻣﻌﺎﻟم ﺪﻳنی ﺨﻮﻳﺶ
ﺑﻪ ﺯﮐﺮﻳﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪ
أئم ﻘُمی ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺷﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎم
اﻭﺭﺍ:  اﻟﻤأﻣﻮﻥ
علی اﻟﺪﻳﻥ ﻮ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ  ﺍﻭﺭﺍﮐﺴﻰ
خوانده ﮐﻪ ﻗﺎﺑل
اﻃﻤﻴﻨﺎﻥ (ﻭﻳﺎ
ﺍﻭم ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﻳﻨﻰ
در عبادات ) ﺑﺮﺍﻯ
کاﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺩﻳﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺤتی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪگی عاﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻮﺳّل
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﻮﺭ ﺯﻧﺪگی
بی اﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﻨﺘﺎیج
اﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰﻳﻌنی
ﺴﻠﻮک الهی ﻨﻴﺴﺖ.ﻣأﻣﻮﻥ
ﺷﺨﺺ ﺍﻣﻴﻥ ﻮ ﺍﻭم
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻄ بی ﺨﻄﺮ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭ ﺩﺭﻭﻏﮕﻮﺋﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻳﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺭﺳتی ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍمی( ﻮ ﺍﻭم کرﺩﻩ
ﻭﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻭﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

695 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ262ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻪ
ﻗﺮﺍﻧﻰ أﺗﻮﺍ ﺍﻟﺒﻴﻮﺕ
ﻣﻥ أﺑﻮﺍﺑﻬﺎ (ﺧﺎﻧﻪﻫﺎ
را ﺍﺯﺩﺭ آﻥ ﻮﺍﺭﺩ
ﺷﻮﻳﺪ) ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﻴﻌنی
أﻥ ﻴأتی أﻟﺎﻣﺮ
ﻣﻥ ﻮﺟﻬﻪ ﺍﻯّ
اﻟﺄﻣﻮﺭ ﮐﺎﻥ  ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍلهی اﺯ ﺩﺧﻮل
أﺯ ﺍﺑﻮﺍﺏ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻮﺭﻭﺩ ﺑﺨﺎﻧﻪﻫﺎ
(ﻫﻤﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ) ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺩﺭﻫﺎﻯ آﻥ ﻤﻮٴّﺪﺑﺎﻧﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪ ﻭﻧﻪ ﺍﺯ
ﭘﺸﺖ ﺩﻳﻮﺍﺭ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
و بایسته هست ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪ.ﻭﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ(ﻭَﺟﻪ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
شهودی ﺍﺑﻮﺍﺏ) ﺩﻳنی
ﺪﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺍﺭﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﻮﺍﺭث ﻭﺍقعی ﺒﺎﺏ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ( ﻳﻌنی
أن ﻴﺄﺗﻰ) ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ ﻮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ در ﺳﻠﻮک
الهی ﻮ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ کسب ﺭﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺍﺯ ﻭﺟﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﺻﺤیح آﻥ ﻮﺍﺭﺩ
ﺷﺪ. ﻭﺑﺎﺯ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯﻃﺮﻳق و
وسیله ﺼﻮﺭﺕ ﺍلهی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ انواع
و بهشتهای ﺒﻌﺪﻯ
گرﺩﻳﺪ. ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﭽﻨﻴﻥ اﺳﺖ. ﭘس ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎم ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺗﺴﻠﻴم ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﻗﺮﺍﻥ ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ عباﺩﺍﺕ ﻫﻤﻴﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ (ﻭﺟﻪ
ﻭ ﻗﺒﻠﻪ) ﻭ ﺳﻤﺖ
و سوی ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺤقّ الهی ﺒﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺖ. ﮐﻪ ﺳﻠﻮک
الهی ﻴﺎﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺧﺎﻟﺺ ﺩﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی ﺒﻮﺩ
ﻭﻣﺪﺍم ﺒﺎ ﺩفع
ﺸﺮک ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻓﮑﺮ
ﻭﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
نوع بشری ﺍﺯﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺮ ﺍلهی ﻮ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﺩﻧﻴﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﻭ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻟﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻳﺎ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻟﻬﻰ ﻓﺮﺍﻫم
گرﺩﺩ. (ﺃﻣﺮ) ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻤﻌنی
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻮﺿﻮع ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺒﺤﻖّ
ﺍلهی زنده ﺰﻣﺎﻥ
اﺳﺖ.

696 -  ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺴﺠّﺎﺩ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 263 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺭﻭﺯﻯ
ﻤﻮﺳﺎﻯ ﻨبی ﺪﺭ
ﮔﺬﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻋﺎﺑﺪﻯ
ﻤﻮﺍﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺳﺖ
ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ ﺪﺭ ﺣﺎل
ﺪﻋﺎ ﺑﻮﺩ ﻭﭼﻮﻥ
هفت ﺭﻭﺯ ﻣﻮسی ﺒﺎﺯ
ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎ ﮔﺬﺷﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺤﺎل ﺪﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻮسی ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﮔﻔﺖ ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺍﻳﻥ
عاﺑﺪ ﻳﻜﻬﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻋﺎ
میباشد ﻭلی ﺘﻮ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺟﺎﺑﺖ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻯ.
ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﻮسی
ﻮحی کرﺩ:  ﻴﺎ ﻣﻮسی
ﻠﻮ ﺩﻋﺎنی ﺤتی ﺘﺴﻘﻄ
ﻴﺪﺍﻩ ﺍﻭ ﺗﻨﻘطع
ﻴﺪﺍﻩ ﺍﻭ ﺗﻨﻘطع
ﻠﺴﺎﻧﻪ ﻣﺎ ﺍﺳﺘﺠﺒﺖ
ﻟﻪ ﺣتی ﻴﺎﺗﻴنی
ﻤﻥ اﻟﺒﺎﺏ ﺍﻟﺬﻯ
أﻣﺮﺗﻪ  ﺍﺟﺎﺑﺖ ﺩﻋﺎﻯ
اﻭﺭﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﻢ
ﺣتی اگر ﺪﺳﺘﺎﻥ
اﻭ ﺑﻴﻔﺘﻨﺪ ﻭ ﺯﺑﺎﻧﺶ
ﻗطع گرﺩﺩ ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺭﻯ ﻮﺍﺭﺩ
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩﺍم.
ﺪﻋﺎ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺯ
ﺩﺭب ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺗﻮﺳّل
دﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺍﺭﺩﺍﻥ
ﺒﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
سلوکی ﻣﻘﺒﻮل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
خود ﻤﻴﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺗﺎبع آﺧﺮﻳﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم کاشف تجلّی
شهودی برتر ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻮﺭﻭﺩ
ﺑﻪ ﺍﻥ ﻤﻘﺎم
برتر ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﭼﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺎ ﻭﺭﻭﺩ
ﺍﺯ ﺑﺎﺏ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﻫﺮ
ﺯﻣﺎنی ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﻮﮐﺎﻣﻠﺎنی
ﺰﻧﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﮐﺎﺭ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻥ ﺪﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺪﻭﻥ اﺳﺘﺠﺎﺑﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﻧﻤﺎﺯﮔﺬﺍﺭﻯ
که ﭘُﺸﺖ ﺑﻘﺒﻠﻪ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻘﺒﻠﻪﺍﻯ
الهی ﻨﻤﺎﺯ ﮐﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺒﺤﻖّ ﻳﻜﺸﺒﻪ ﺭﻩ
ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﺣتی ﺰﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻮﺗﻮقعشاﻥ اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺣتی ﻨﻤﺎﺯ ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘل ﺒﻬﺘﺮ
ﻭﻋﺸق کاﻓﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻘل ﺒﺪﻭﻥ
عشق ﺒﻴﺸﺘﺮﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺳوء اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻭﺳﺘﻤﮕﺮﻯﻮﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ﺨﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﻫﺮآﺧﻮﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﻏﻴﺮ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﻮ ﻫﺮ ﺑﺪﻭﻥ
عشق ﺒﺨﺪﺍ ﺍﺯﻃﺮﻳق
عشق ﺒﻮﺳﺎﺋﻄ ﻮ
ﺍﻣﻮﺭﻏﻴﺮ ﺍلهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

697 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ263ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﻤﻮﻟﺎعلیّ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  لا ﺧﻴﺮ
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ ﺍﻟﺎّ
ﻟﺄﺣﺪ ﺭﺟﻠﻴﻦ ﺭﺟل
ﻴﺰﺩﺍﺩ ﮐلّ ﻴﻮم
اﺣﺴﺎﻧﺎ ﻭ ﺭﺟﻞ
ﻳﺘﺪﺍﺭک ﻤﻨﻴّته
ﺑﺎﻟﺘﻮبة ﻭ ﺃﻧّﻯ
ﻠﻪ ﺑﺎﻟﺘﻮبة ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻥ ﻠﻮﺳﺠﺪ ﺣتی
ﻴﻨﻘﻄﻊ ﻋُﻨﻘﻪ
ﻣﺎﻗﺒل اﻟﻠﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺑﻤﻌﺮفة ﺍﻟﺤقّ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺨﻴﺮ ﻭﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻭ کس .ﻳکی که ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﺍﺣﺴﺎﻥ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
که ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ آﻳﻨﺪﻩ
ﺗﻮﺑﻪ و سلوک
الهی ﮐﻨﺪ ﻭﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭلی
ﭽﻪ ﺳﻮﺩ ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﻮﺑﻪﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ.ﺑﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ ﺸﺨصی
گرﺩﻧﺶ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗطع گرﺪﺩ ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ. ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ حَقّ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤق
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
جیات ﺸﺨﺺ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺍﻧﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤق
هستند . ﺗﺎ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮکی ﺼﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺣج ﻴﺎحَقّ ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ ﺣج
أﮐﺒﺮ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ.
و دیگر ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﺗﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎﻯ
بی ﭙﺎﻳﺎﻥ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ
ﻫم کرﺩ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﻳﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖحَقّ ﺒﺎﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺭﻭٴﻴﺘﻬﺎﻯ ﺮﻭٴﻴﺎئی
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﺁﻧﮑس
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺍﺣﺴﺎنی
ﺪﺍﺭﺩ ﺗﺤﺴﻴﻥ ﻮ
ﺗﮑﺎﻣل ﺪﺭ ﺭﻭح
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻘﺼﺪ ﺍلهی ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭلی ﺰﻭﺩﺗﺮ
ﺩﺳﺖ ﺑﮑﺎﺭ ﺷﺪﻩ
ﺗﺎ ﺑﻬﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ که ﺑﺮﺳﺪ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺑﺰﺭگی
اﺳﺖ.ﺑﺸﺮﻃی که ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺣﻔﻈ ﺘﺴﻠﻴم
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ
ﻧسخ و فصل ﺒﻬﺘﺮنوع
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺪﻭﺭﺗﺮ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺍﻣﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی ﻘﺒلی ﺨﻮﺩ
ﻋﻘل ﻮﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﺎفی ﺁﻧﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺑﺮﺳﺪ. (حقّ)
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
هستند ﻭﺣتی اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺒﺤقّ ﺪﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺟﺎﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ ﻭ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﭽﻨﻴﻥ اﻋﺘﺒﺎﺭ
ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺳّل ﺒﻮﺩهﺍﻧﺪ.

698 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ (ﺝ۲ﺹ308 ﺑﺤﺎﺭ)ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺍﻣﺎمی
ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ:  ﻤَﻥ ﻄﻠﺐ
ﺍﻟﺮﺋﺎسة ﻟﻨﻔﺴﻪ
ﻫﻠﻚ ﻓﺎﻥّ اﻟﺮﺋﺎسة
ﻟﺎﺗﺼﻠح اﻟّﺎ ﻟﺄﻫﻠﻬﺎ
ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ ﺭﻳﺎﺳتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻠﺎﮐﺖ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺟﺰ
ﺑﺮﺍﻯ أﻫل آﻥ ﺼﺎﻟح
ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻃﻠﺐ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺠﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰﻣﻨﺎﺳﺐﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
هستن ﺑﺨﺼﻮﺹﺍﮔﺮ
ﺗﺨﺼﺺ ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ
ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺼﺪّﻯ
هر ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭﺷﻐلی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻫﺮ ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ
همه ﮐﺎﺭﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
عملا ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﺪﻳث
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
هستند  ﮐﻪ
ﺳﺮﮔﺮﻡ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﻧﻪ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﮕﺮ
ﺭﻳﺎﺳﺘﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻄﺎﻟﺐ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﭘﻴﺮ ﺑﺮ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺭﻳﺎﺳﺖ ﺑﺮﺟﺎﻣﻌﻪ
ﮐﻮﭼﻚﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻳک ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻫل
ﺁﻥ ﻳﻌنی ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﻫﻠﻴّﺖ
ﻭﺗﺨﺼﺺ و
تربیت لازم ﺑﺮﺍﻯ
هر ﮐﺎﺭﻯ. ﻮﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻃﺎﻟﺐ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺭﻳﺎﺳﺖﺍلهی
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻫﺮﺍﺧﻮﻧﺪﻯ
غیر ﺳﺎﻟک ﻮﻓﺎﺳﺪ
ﻭﺣتی ﺒﺪﻭﻥ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺨﺼﺺ ﻓنّی ﻮ ﺍﺩﺍﺭﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍلهی
أﻫل ﺒﻴﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ می ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺳﻠﻮک ﺘﻨﻬﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺼﺎﺣﺐ ﺻﻠﺎﺣﻴﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺒﻠﺎ أﻫﻞ ﮔﺸﺘﻪ
ﻭﺭﺍم الهی ﺸﺪﻩ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.

699 -  ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ315ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  إنّ ﻠﻠﻪ
ﻋﻨﺪ ﮐلّ ﺒﺪعة ﺗﮑﻮﻥ
ﺒﻌﺪﻯ ﻴﮑﺎﺩ ﺑﻬﺎ
ﺍﻟﺄﻳﻤﺎﻥ ﻭﻟﻴّﺎ
ﻣﻥ ﺃﻫل ﺒﻴﺘﻰ ﻣﻮﮐّﻠﺎ
ﺑﻪ ﻳﺬﺏّ ﻋﻨﻪ ﻳﻨﻄق
ﺒﺄﻟﻬﺎم ﻤﻥ اﻟﻠﻪ
ﻭﻳﻌﻠﻥ اﻟﺤق ّﻮ
ﻳﻨﻮّﺭﻩ ﻭﻳﺮﺩّ
ﮐﻴﺪ ﺍﻟﮑﺎﺋﺪﻳﻦ
ﻭﻳﻌﺒّﺮ ﻋﻥ ﻀﻌﻔاءﻓﺎﻋﺘﺒﺮﻭﺍ
ﻳﺎ ﺃﻭلی اﻟﺄﺑﺼﺎﺭ
ﻭ ﺗﻮﮐّﻠﻮﺍ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﻠﻪ  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﺯﺍﻯ هر ﺑﺪﻋتی
که ﭘس ﺍﺯ ﻣﻥ که
ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ
ﻳک ﻮلی اﺯ ﺍﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻣﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﮐﻪ ﻣﻮﮐّل
اﻳﻤﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺁﻥ ﺒﺪﻋﺖ ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ
ﺮﺍ ﭼﻮﻥﻤﮕس ﺩﻭﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﻭ ﺑﺎﺍﻟﻬﺎم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺨﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ ﻭ ﺍﻋﻠﺎم ﺤقّ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ. ( ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺑﺤقّ
ﻮﺣج ﺴﻠﻮکی ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ)
ﻭحَقّ ﺮﺍ ﻣﻨﻮّﺭﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
(ﺳﺎﻟک ﺒﺤق ﺮﺍ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺍلهی ﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻭﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ) ﻭ (ﮐﻴﺪ)
ﻭﺗﻮﻃﺌﻪ ﻭﻧﻴﺮﻧک
کنندﮔﺎﻥ ﺮﺍ ﺭﺩ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺑﺎﻃل
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺑﻴﺎﻥ
کنندﻩ ﺍﺣﻮﺍل ﻤﺴﺘﻀﻌﻔﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﭘس ﺍﻯ ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
عقل ﻮﻣﻐﺰ ﻋﺒﺮﺕ
ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ ﻭﺗﻮﮐل
ﺒﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ
(ﮐﻪ ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﻤﻘﺒﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﻏﻴﺮﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳّل ﻮﺗﻌﻠﻴم
ﺒﺎﻃل هستند . ﻭﻫﺮ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ ﺒﺎﻃل
اﺳﺖ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
(ﺗﻮﮐّﻞ) ﺑﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺣﻮﺍلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ
ﻭﻳﺎ ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﻭﭼﻪ
ﻣﻘﺎمی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺴﺎﻟک ﻤﻴﺪﻫﺪ.
بّدعت ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﮐﺎﺭ ﺗﻤﺎمی
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﺳﺎﺯﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤگی ﺒﺪﺗﺮﻳﻥ
ﺒﺪﻋﺖ ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ
ﻮ ﮔﻤﺮﺍﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﺮﺩم ﻤﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﺍﻳﻤﺎﻥ)ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻨﻈﺮﻯاﺳﺖ
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﻭم
ﻮﺳﻠﻮک عملی ﺍﺯﭼﻨﺎﻥ
عقیدﻩﺍﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻭﻟﻰّ) ﺍلهی ﺪﺭﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﻫﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻣﺎم
هر ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
هر ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻋﻠﻮﻯ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺨﻮﻳﺸﺎﻥ
أﻣﻮﻯ ﻮﻋﺒﺎﺳﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﺻﺎﺣﺐ ﺳﻴﺎﺩﺕ
ﻭﺍﻫل ﺒﻴت ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ(ﺳﻴّﺪ ﻧﻮﺭﻯ) ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﻭﺍقعی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﮐﺎﺋﺪﻳﻦ) ﮐﻴﺪ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻮﺗﻮﻃﺌﻪﮔﺮﺍﻥ
ﻭﻫﻤﺎﻥآﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺷﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
هستند.ﺣنی اﮔﺮ
ﻣﺪعی ﻘﺒﻮل ﻮﻟﺎﻳﺖ
علیّ ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی
ﺘﺴﻠﻴم ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﺩﺭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ أﻫل ﺒﻴﺖ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ حسنی ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
حسینی ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻧﻨﺪ ﺍﻟﻬﺎمی
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺯﺑﺎﻥ ﻮﺩﺳﺖ ﻭﺻﻮﺭﺕ
و سیرت آﻧﺎﻥ ﺨﺪﺍئی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺍﻋﻠﺎم
ﺤﻖّ)ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻳﻌنی ﺴﻠﻮک الهی
ﻮﺍقعی ﺮﺍ ﺗﺒﻠﻴﻎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟکی ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺮﺳﻴﺪ
ﺣﻘﺎﻧﻴّﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻣﻨﻮّﺭ) ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﻧﻮﺭ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
اﻭ ﺑﺎﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. (ﺿُﻌﻔﺎ)
ﻭﻣﺴﺘﻀﻌﻔﺎﻥ
هماﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻀﻌﻒ ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﻧﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.(ﺍﻋﺘﺒﺮﻭﺍ)
ﻳﻌﻨﻰ ﻋﺒﺮﺕ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ
ﻭﻋﻘل ﺮﺍﺑﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻳﺪ. ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
(ﻋﺒﻮﺭﺗﮑﺎﻣلی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺒﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻓﺼل
ﻨﻮعی آﻳﻨﺪﻩ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺗﺎ 55 قرن ﺪﻳﮕﺮ
ﻃﻮل ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺸﻴﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻤﻮﻓق
اﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ ﺑﺂﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﮐﻤﺎل ﻮﺍﻳﺪﺁل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
(ﺃﻭلی ﺃﻟﺄﺑﺼﺎﺭ)
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺒﺼﻴﺮﺕ
ﻭﺑﺼﺮ ﺑﭽﺸم ﺘﻥ
ﻮ ﺑﭽﺸم عقل ﻮ ﺑﭽﺸم
ﺪل ﺪﺭ ﺭﻭﺡ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺼﻴﺮﺕ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
(ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﺒﺼّﺮ)ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭ عقل ﻮ صورﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺗﺒﺼّﺮ ﺩﺭ
ﻭﺟﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﻳک
عباﺩﺕ ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭﺗﻮﮐّل
ﺒﺨﺪﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک الهی ﺪﺳﺖﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻫﻤﺎﻥﺪﺍﺩﻥ
ﻮﮐﺎﻟﺖ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﻤﺎم اﻣﻮﺭ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟک ﺒﺪﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟک ﺒﻬﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺩﺭﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﻬﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗأﺧﻴﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻋﺘﺮﺍضی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺭﺍضی
ﺒﺮﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻨفع
اﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺗﻮﮐل کرﺩﻥ
ﻴﻌنی ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی
ﻨﻤﻮﺩﻥ اﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ
ﻟﻔﻈ ﻮ ﻣﻔﻬﻮمی
ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﮔﺮﻓﺘﻥ
ﻮﺑﺼﻴﺮﺕ ﻤﻮﺩﻥﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺎمی ﺠﺰئی اﺯ
ﺍﻋﻤﺎل عباﺩﻯ ﺩﻳﮕﺮ.
ﭼﻮﻥ ﻨﻤﺎﺯ ﻭ ﺭﻭﺯﻩ
ﻭﺣج ﻮﺍﻣﺮ ﺑﻤﻌﺮﻭﻑ
ﻭﻏﻴﺮﻩ.

700 -  ﺩﺭ ﺣﺪﻳثی
(ﺝ۲ﺹ
235 بحار ) اﺯ ﺍﻣﺎم
علیّ النقیّ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺸﺎﻥ ﻨﻮﺷﺘﻨﺪ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺤﺪﻳث ﻭﺧﺒﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﮐﻪ ﺩﻭ ﺭﮐﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﺻﺒح ﺮﺍ ﮔﺎهی ﺪﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺤﻤﻞ ﻫﻨﮕﺎم
ﺴﻔﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻭ ﺑﺮخی گفته ﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻔﺮﻣﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﻧﻤﺎﺯ
ﺭﺍ ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
اﺩﺍ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﻨقی ﭙﺮﺳﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻧﻈﺮ ﺷﻤﺎ ﭼﻴﺴﺖ؟
ﺗﺎ ﺍﺯﺁﻥ ﺘﻘﻠﻴﺪ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ. ﺍﻣﺎم
ﻨقی ﭙﻴﻨﻮﺷﺖ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺷﻤﺎ ﺁﺯﺍﺩﻳﺪ ﻫﺮﺭﻭشی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﺪ
ﻭ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻴﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻴﺪ. ﻋﻤﻠﺎﺭﻭﻯ
ﻤﺤﻤل ﭽﻮﻥﺸﺘﺮ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﻗﻄﺎﺭ ﻭﻫﻮﺍﭘﻴﻤﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﺋل ﻴک ﻤﺘﻌﺒّﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻓﺮقی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭﺩﺭﻫﺮ ﺩﻭ
ﺣﺎل ﻨﻤﺎﺯﺵ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
خداوند ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﺷﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻭ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ بقول
فردوسی عارف الهی
چو فرمان
یزدان چو
فرمان شاه .ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﺤقّ گذﺷﺘﻪ ﭼﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
(ﻧﻤﺎﺯ ﻓﺠﺮ) ﮐﻪ ﺩﻭ
ﺭﮐﻌﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌنی ﻨﻤﺎﺯﺻﺒح
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﺷﮑﺎل
ﺪﺭﻣﺤﻤل ﻴﺎ ﺭﻭﻯﺰﻣﻴﻥ
ﺒﻮﺩﻥ ﻤﻄﺮح ﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﻇﻬﺮ ﻭﻋﺼﺮ ﻭﻣﻐﺮﺏ
ﻭﻋﺸﺎ ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺑل
ﺘﺎﻣّل ﺴﺎﺋل ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻌﻨﻰ (ﻓﺠﺮ) ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﻗﺖ ﻇﻬﻮﺭ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ اﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﺩﺭ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﻭﺍﺟﺐ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺷﺮﺍق
ﻘﺎﺋﻢ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
اﻧﻔﺠﺎﺭ ﻭ ﺣﺎﺩثه
ﺍﻯ غیر ﻣﺘﺮﻗﺒﻪ
ﻭ ﺣﻴﺎتی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻔﺮ ﺍلهی
ﻴﻌنی ﺴﻠﻮﻙ
الهی  ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
(ﻣَﺤﻤِل ﻄﺮﻳﻘﺖ)ﺧﻮﺩ
ﺳﻔﺮﻯ ﺒﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻠﻘﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﻭﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻭ ﺭﮐﻌﺖ ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺟﺪﻳﺪ ﻗﺎﺋﻢ
روج القدس جبرئیل
ﭘﺎﻳﺎﻥ عباﺩﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
(ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺟﻤﻌﻪ
و جم شدن ) ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ (ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻈﺎﻫﺮ) ﻭﺍﺷﮑﺎﺭ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ولایت محمدی ﺼﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﺣﺎل اﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻭ ﺭﮐﻌﺖ
ﺍﻥ ﺪﺭ ﻫﺮﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺴﺖ. ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻭ
ﺭﮐﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯﺳﺎلک
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻤﺎﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺑﺠﺎﻯ
ﻨﻤﺎﺯ ﻇﻬﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻧﻤﺎﺯ ﻇﻬﺮ
ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮل عباﺩﺕ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﻗﺒل اﺯ ﺳﻠﻮک
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﺍﻧﺮﺍ ﺳﻠﺎحی
سیاسی ﻨﻤﻮﺩﻩ ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻣﺎم ﺁﻥ ﺰﻣﺎﻥ
هم ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﭼﻨﻴﻥ
ﺪﻭ ﺭﮐﻌﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻل ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻳک ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺪفع ﺸﺮک ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻮﺍقعی ﻴﮑﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﮐﺠﺎ
ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻭﺣتی
ﺪﺭﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﮕﻴﺮﺩ.

701 -  ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ ص 235
بحار) اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  اﺫﺍ ﻭﺭﺩ
ﻋﻠﻴﮑم ﺤﺪﻳثاﻥ
ﻤﺨﺘﻠﻔﺎﻥ ﻓﺨﺬﻭﺍ
ﺑﻤﺎ ﺧﺎﻟﻒ ﺍﻟﻘﻮم
ﺍﮔﺮ
ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﺩﻭ ﺣﺪﻳث
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭ ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﺭﺳﻴﺪ ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﻗﻮم ﻮﺟﻤﺎﻋﺖ
ﻣﺮﺩﻡ( ﻳﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ) ﭼﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺷﻤﺎ ﻋﮑس ﺍﻧﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻴﺪ.
ﻳﻌنی ﻔﻘﻴﻬﺎﻥ
ﺳُنی هرﭼﻪ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻭﺣتی اﮔﺮ
ﺍﻥ ﻨﻈﺮ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﻧﻬﺎ ﺧﻮﺩ ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ آنرا دنبال
کنید . ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ ﻭﺣتی ﻤﺪّﻋﻴﺎﻥ
ﺴﺮﺳﺨﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻮﻟﺎعلیّ ﻨﻴﺰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﮑس ﺍﻧﻬﺎ
ﻋﻤل کرﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
آﻧﺎﻥ هیچ
کدام ﺴﺎﻟک الهی
نبوﺩﻩ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎﻃل ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺣتی اﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻣﺬﻫبی
ﻤثلا ﺑﻴﻥ ﺸﻴﻌﻪ
ﻭ ﺳُﻨّﻴی دﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔتی
ﺒﺎ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺮﺩ . ﺯﻳﺮﺍ ﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺳﻮمی ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ آﻧﺎﻥ ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻭم عمل
کنند ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺳﺎﻟک
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺴﺎﺋﻞﻗﺸﺮﻯ
ﻮﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻫﺪﻑ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
هر ﺯﻣﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻥ
اﻣﻴﺪ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﻘﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﺸﻴﻌﻪ ﻣﺪعی اﺻﺎﻟﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
آﻳﻨﺪﻩﻫﺎی ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻧﺴل ﺠﺪﻳﺪﻯ اﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﻫل ﺘﺴﻨّﻥ ﻨﻴﺰ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﻮﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺒﺤقّ ﺰﻣﺎﻥ
هدﺍﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨﮑﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺷﻴﻌﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. قوم
عکس اوم
کنندگان
میباشندو
بصورت تحقیر غیر
سالکان آنان
را قوم میخوانند
.

702 - از
امامی ﭘﺮسیدند  (ج2 ص235 بحار
) آیا ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺟﺰ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺸﻤﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ ﻭﺑﺎﻳﺪﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻴﻢ؟ ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ: لا
ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﻟﺎ ﻳﺴﻌﮑم
اﻟّﺎ ﺍﻟﺘﺴﻠﻴم
ﻠﻨﺎ  ﺑﺨﺪﺍ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﻪ ﺟﺰ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﻤﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻴﺪ. ﺍﻳﻥ ﺘﺴﻠﻴﻢ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺟﻌﺎﺕ
ﻣﺬﻫبی ﻮ ﻗﺸﺮﻯ
ﻮ ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﺳﻴﺎسی ﻮﻣﺬﻫﺐ
ﺳﺎﺯﻯ. ﺯﻳﺮﺍ (ﺗﺴﻠﻴﻢ)
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌنی
مسلمانی در ﺴﻠﻮک
الهی و مسلّم
بودن اﺳﺖ. ﺭﺍﻭﻯ
ﻀﻤﻨﺎ ﻳﺎﺩ ﺍﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ ﻘﻮمی
یا ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ
ﻋﮑس آﻧﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩ. ﻭﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﻣﻌﻴﺎﺭ
کلّی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭلی
ﺪﺭ ﻏﻴﺎﺏ ﭘﻴﺮ ﺍﮔﺮ
ﺩﻭ ﺣﺪﻳث غیر ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻳﺎ ﺩﻭ ﻣﻄﻠﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻫم ﺘﻔﺎﻭﺕ ﻭ
ﺗﻀﺎﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﭙﻴﺮ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
کسب ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺑﺎﻋﮑس
ﻧﻈﺮ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
موقّتا عمل ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ ﺑﺴنی
ﺒﻮﺩﻥ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻪ
ﺑﻮﺩﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻘﻮل ﻤﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ
ﺑﻴﻥ ﺪﻭ ﻣﻄﻠﺐ ﺍﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻧﻔس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻮهَوَس ﺍﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ.

703 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ 235 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  اﺫﺍ ﻭَﺭَﺩ
ﻋﻠﻴﮑم ﺤﺪﻳثاﻥ
ﻤﺨﺘﻠﻔﺎﻥ ﻓﺎﻋﺮﺿﻮﻫﻤﺎ
علیّ کتاﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﻓﻤﺎ ﻭﺍﻓﻖ ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﻓﺨﺬﻭﻩ ﻭﻣﺎ
ﺧﺎﻟﻒ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﻓﺬﺭﻭﻩ ﻓﺎﻥ ﻠم
ﺘﺠﺪﻭﻫﻤﺎ فی
کتاﺏ ﺍﻟﻠﻪ ﻓﺎﻋﺮﺿﻮﻫﻤﺎ
علیّ أﺧﺒﺎﺭ ﺍﻟﻌﺎمة
ﻓﻤﺎ ﻭﺍﻓق اﺧﺒﺎﺭﻫم
ﻔﺬﺭﻭﻩ ﻭﻣﺎ ﺧﺎﻟﻒ
ﺍﺧﺒﺎﺭﻫم ﻔﺨﺬﻭﻩ  ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﮑﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﺗﻄﺒﻴق ﺒﺪﻫﻴﺪ.
ﻭﺍﻧﭽﻪ ﻣﻄﺎﺑق
ﺒﻮﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎ اﺧﺒﺎﺭﻋﺎﻣّﻪ
( ﺍﻫل ﺘﺴﻨّﻥ آﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻮ ﻳﺎ ﻫﺮ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﻘﺸﺮﻯ) ﺗﻄﺒﻴق
ﺒﺪﻫﻴﺪ ﻭ ﺍﻧﭽﻪ
ﻣﻮﺍﻓق ﻨﻈﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩ ﺑﻌﮑس ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ. ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﻋﺎﻣّﻪ ﻳﺎ ﻋﻮﺍﻡو
ﻫﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک أعمی
و کور انوار الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﺒﻨﺎﺩﺭﺳتی ﻮﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺪﻋﻰ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺴﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ ﺑﻨﺎﺩﺭﺳتی
ﻤﺪعی ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭلی ﺘﺴﻠﻴم
أﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻴﺎ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎل أﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺳُﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍلهی ﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﻘﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺳﻠﻮک
الهی ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻣﺮ
ﻣﻘﺮﺭ ﻭﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی اﻭ ﺑﺮﺍﻯ
همگاﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

704- ﺩﺭﺤﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 236 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻰ ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ  ﻠﻴﻌُﻥ ﻘﻮﻳّﮑم
ﻀﻌﻴﻔﮑﻢ ﻭ ﻟﻴﻌﻄﻒ
ﻏﻨﻴّﮑم علی ﻔﻘﻴﺮﮐﻢ
ﻭ ﻟﻴﻨصح اﻟﺮﺟل
أﺧﺎﻩ ﮐﻨﺼﺤﻪ ﻟﻨﻔﺴﻪ
ﻭﺍﮐﺘﻤﻮﺍ ﺍﺳﺮﺍﺭﻧﺎ
ﻭﻟﺎ ﺗﺤﻤّﻠﻮﺍ
ﺍﻟﻨﺎس علیّ أﻋﻨﺎﻗﻨﺎ
ﻭ ﺍﻧﻈﺮﻭﺍ ﺍﻣﺮﻧﺎ
ﻭﻣﺎ ﺟاءکم
عنّا ﻓﺎﻥ ﻮﺟﺪﺗﻤﻮﻩ
ﻟﻠﻘﺮﺍﻥ ﻤﻮﺍﻓﻘﺎ
ﻓﺨﺬﻭﺍ ﺑﻪ ﻭ ﺍﻥ
ﻠم ﺘﺠﺪﻭﻩ ﻣﻮﺍﻓﻘﺎ
ﻓﺮﺩّﻭﻩ ﻭ ﺍﻥ
أﺷﺘﺒﻪ ﺍﻟﺄﻣﺮ
ﻋﻠﻴﮑﻢ ﻓﻘﻔﻮﺍ
ﻋﻨﺪﻩ ﻭﺭﺩﻭﻩ ﺍﻟﻴﻨﺎ
ﺣﺘﻰ ﻧﺸﺮح ﻠﮑم
ﻤﻥ ﺬﻟک ﻤﺎ ﺷﺮﺣﻨﺎ
سعی
کنید ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥﻤﻨﺪﺍﻥ
شما ﺒﻀﻌﻔﺎن
خود ﮐﻤک کنید ﻭﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﺷﻤﺎ ﻓﻘﻴﺮ ﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻮﺍﺯﺵ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﻫﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ ﭼﻮﻥ ﻨﺼﻴﺤﺖ
ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻥ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰﮐﺘﻤﺎﻥ
کنید ﻭﻣﺮﺩم ﺮﺍ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﻘﺒول
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﺎ ﻧﮑﻨﻴﺪ.
ﻭ ﺳﺮ ﺑﺎﺭ ﮔﺮﺩﻥ
ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﻣﺎ
ننماﺋﻴﺪ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺎﻣﺮﻣﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ ﻭﺑﻬﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﻣﺎ ﺑﺸﻤﺎ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺍفق
ﻘﺮﺍﻥ ﺒﻮﺩ ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﻧﭙﺬﻳﺮﻳﺪ
ﻭ ﺑﻤﺎ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻣﺮ ﺷُﺒﻬﻪ
ﻭ ﻣﺸﮑﻮکی ﺮﻭﺑﺮﻭ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﻮﻗﻒ ﮐﻨﻴﺪ
ﻭﺑﺪﺍﻥ ﻨﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻤﺎ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺷﻮﺩ. ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﺷﺮح لاﺯم ﺮﺍ ﺑﺪﻫﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺑﻤﺎ ﺗﺸﺮﻳح
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺍﻥﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎلی ﻮﻳﺎ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ
ﻭﺍﺻل ﻮﻗﻮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک ﻀﻌﻴﻒ ﻭ
ﺩﺭ ﺣﺎل ﺘﻀﻌﻴﻒ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺧﻠﺎقی ﻮﺍﺭﺍﻣﺶ
ﺩﺍﺩﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﺍﻧﻘﺪﺭ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک الهی
هماﻥ (نُصح ) وﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻭﺍقعی ﻮ(ﻧﺼﻮح)
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ(ﻧُصح
بنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ) ﻫﻤﺎﻥ
أنذرز برای ﺴﻠﻮک
إﺳﺮاء کنندﮔﺎﻥ
ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ ﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﺘﻤﺎﻥ
اﺳﺮﺍﺭ ﺩﺭ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﮕﻮﻳﺪ
ﭘﻴﺮﻭ ﮐﺪﺍﻡ ﭘﻴﺮو
امام ﻭﺗﺎبع
کدﺍم ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺩﻳنی ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺎﻋث ﺩﺷﻤنی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﻬﺮ ﻣﺬﻫﺒﻴﮑﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﭙس ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻬﻤﮕﺎﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﭘﻴﺮ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ. ﺑﺎﺯ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺑﮕﺮﺩﻥ
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﮕﺬﺍﺭﺩﻥ ﺯﻳﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻥ ﺪﺷﻤنی آﻧﻬﺎ
ﻭﺳؤﺍل ﭙﻴچ ﻮ ﺑﺎﺯﺟﻮئی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. (ﺃﻣﺮﻧﺎ)
ﺍﻣﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﻮ ﺍﻣﺮ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﻭﺍﻣﺮﻯ که ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻣﺘﻌﺼﺒﺎﻥ
ﻤﺬﻫبی ﺪﻳﮕﺮ ﻣﺨفی
گذﺍﺭﺩ. ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺑﺎﻗﺮﺍﻥ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﺎ وظیفه ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﻄﺒﻴق
ﺒﺎ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻘﺮﺍﻥﻤﺤﺎل اﺳﺖ.
ﻭﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗأﻳﻴﺪﻯ
اﺯﻗﺮﺍﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺍﻣﺮ(ﺷُﺒﻬﻪ)
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻏﻴﺎﺏﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺮﻭﺷﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ آﻳﺎ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح اﻭ
ﺍﺳﺖ ﻭﻳﺎ ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﺍﻥ. ﻮﻟﺬﺍ (ﺗﻮﻗﻒ)
ﺍﮔﺮ ﻣﺎنع ﺴﻮﺩ
ﺍﺣﺘﻤﺎلی ﺒﺸﻮﺩ
ﻗﻄﻌﺎ ﻣﺎنع هرﮔﻮﻧﻪ
ﺿﺮﺭﻯ ﺪﺭ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺷﺮح اﻣﺎم
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺷﺮﺣﻴﮑﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ گفتن ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﻋﻤﻮمی ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﺮح اﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﻭﻣﻌﺎنی
ﻤﻔﻴﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ اﺣﻮﺍل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ:  ﻔﺎﺫﺍ ﮐﻨﺘم
کما ﺃﻭﺻﻴﻨﺎﮐﻢ
ﻟم ﺘﻌﺪّﻭﺍ ﺍلی
غیره ﻓﻤﺎﺕ ﻣﻨﮑم
ﻤﻴّﺖ ﻗﺒل أﻥ ﻳﺨﺮج
ﻘﺎﺋﻤﻨﺎ ﻋﺠّل
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی ﻔﺮﺟﻪ
ﮐﺎﻥ ﺸﻬﻴﺪﺍ ﻭﻣﻥ
أﺩﺭک ﻘﺎﺋﻤﻨﺎ
ﻓﻘﺘل ﻤﻌﻪ ﮐﺎﻥ
ﻠﻪ ﺍﺟﺮ ﺷﻬﻴﺪﻳﻦ
ﻭﻣﻥ ﻘﺘل ﺒﻴﻥ ﻴﺪﻳﻪ
ﻋﺪﻭّﺍ ﻟﻨﺎ ﮐﺎﻥ
ﻠﻪ ﻋﺸﺮﻳﻥ ﺸﻬﻴﺪﺍ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭ ﺗﻮﺿیحی اﺯ ﻣﺎ
ﺷﻨﻴﺪﻳﺪ ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻥ ﺘﺠﺎﻭﺯ
ﻧﮑﻨﻴﺪ. ﻭﻫﺮ ﻳک
اﺯ ﺷﻤﺎ ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﭘﻴﺶ ﺍﺯﺧﺮﻭج
ﻘﺎﺋم ﻤﺎ ﺑﺎﺷﺪ
ﺷﻬﻴﺪ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓَﺮَج
ﻮ ﺧﺮﻭج ﻘﺎﺋم ﺮﺍ
ﺗﺴﺮیع ﻨﻤﺎﻳﺪ.
(ﻳﻌنی ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺩ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﺩﺭﺧﻠﺎل
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
هر ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻤﻴﺮﺩ
ﻭﺷﺎﻧس ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ با
مرگ قبل از
مرگ ﻧﻴﺎﺑﺪ ﺑﺎﺯ
ﺷﻬﻴﺪ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺮﺍﺗبی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺩﺭ ﻧسخ و فصل ﺒﻬﺘﺮ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ)
ﻭﺍﮔﺮ ﺩﺭک ﻘﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ کسی ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩ ﻭﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮﺍﻭ
و برای امکان
شهود او ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﺍلهی ﻤﻌﺎﺩل ﺪﻭ
ﺷﻬﻴﺪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ ﺒﺎﺩﺍﺷﺘﻥ
آﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ
ﺩﻭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺟﺮ ﺩﻭ
ﺷﻬﻴﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
نیز ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ) ﻭﺍﮔﺮ ﮐسی
ﺪﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
( پس از بازگشت
بخلق  ﺩﺷﻤنی
ﺮﺍ ﺑﮑﺸﺪﺑﻴﺴﺖ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺷﻬﻴﺪﺍﻥﺮﺍﺩﺍﺭﺩ
(ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻈﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺩﻭﺭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺸﺘﻥ
ﻨﻔس امّاره ﺩﺭﻫﺮﺳﺎﻟک
ﺠﺪﻳﺪ ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﻧﺎﻥ شاید
بیست نفر ﺮﺍ ﻳﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
کاﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﭘﺮ ثوﺍﺏ ﺍﺳﺖ. ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻓﻮق ﺴﻔﺎﺭﺵ ﭘﻴﺮﺍلهی
ﻮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
با ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﺨﻮﺩ ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﮐﺘﻤﺎﻥ اﺳﺮﺍﺭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ وﺍﻭﻟﻴﺎ
ﮐﺘﻤﺎﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ. ﮐﻪﺧﻴلی
ﺒﺎ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺭﺍیج
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻭﺣتی ﺘﻀﺎﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺍﻫل ﺴُﻨّﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ ﻭﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
گمرﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
عملا ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎو
خداوند ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺗﻮﺟﻪ ﺳﻠﻮکی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
(ﺍﻧﻈﺮﻭﺍ ﺃﻣﺮﻧﺎ)
ﻣﻮﺍﻇﺐ ﺩﺍﺋم
اﺯﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺎ ﺑﺎﺷﻴﺪ ﻭ ﺩﺭﺳﻠﻮک
الهی ﺨﻮﺩ ﭘﻴﮕﻴﺮﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﺪ ﻭﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﻣﺮﺩم ﺮﺍ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ ﺣتی
ﺘﻄمیع ﻮﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻴﺪ. ﮐﻪ ﺳﻠﻮک
الهی أﻣﺮﻯ ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭﺑﺎ ﻓﻬم ﻮﻋﺸق
ﻮ ﺑﺮﺩﺑﺎﺭﻯ آﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺒﻤﺮﺩم
ﺒﺮﺳﺪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﺪﻳثهاﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ عام ﻮﻣﺎﺩﻯ
ﻮﻳﺎ فقهی ﻮﻣﺬﻫبی
غیرﺳﻠﻮکی که ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻨﺒﻮّﺕ ﺧﻮﺩ ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻤﻴﮑﺮﺩ. (ﺍﺳﻠﺎم
عمومی ) ﻣﺮﺩم ﺘﻌﻬﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻌﺪم ﺪﺷﻤﻨﻰ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺪکی ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﻗﺮﺍﻥ
اﺳﺖ ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻣﺮ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ همه اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮک الهی ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ(ﻗﺮﺍﻥ) یعنی(
دو قُرّه) ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﮐﺘﺸﺎفی
محمد ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭقُرّه
یا همان کیان
خورّه ﺷﺸم ﻤﻘﺎﺋم
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎن اﺳﺖ.ﻟﺬﺍ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﻗﺮﺍﻥ
ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻳﺎﻓﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
قُرّهﻫﺎ ﻭﺗﺤﻘق
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ
ﮐﻪ ﻓَﺮج ﻴﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﻓﺮﻫﻪ
زردشتی قریش
زردشتی الآصل ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﺘﺎﻣﻴﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﮐﺸﺘﻥ ﺪﺭ ﻣﺤﻀﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
آﻣﺎﺩﻩ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋﻢ ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻥ
آﻣﺎﺩگی ﺒﺮﺍﻯ ﻴک
ﻤﺮگ ﻘﺒل از ﻣﺮگ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻄﺮح
ﻨﺒﻮﺩ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم با
شهادت جنگی ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﺑﺠﻨگ
ﺒﻘﺼﺪ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﻤﻴﺮﻓﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﻤﻴﺮﺩ ﻭﻳﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺯﺍﺭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺷﻬﻴﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺗﺤﻤّﻞ ﺷﮑﻨﺠﻪ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎﻋث
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴق ﺘﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮخی ﺒﺎ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﮐﻤﺘﺮﻯ اﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻳﺎ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍتی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﻣسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻌﺎﻳبی ﺪﺭﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺠﺴم ﻮ ﺫﻫن ﻮ
روان که روحی
الهی است ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘس ﺍﺯﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭحی
آﻥ ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩﻋﻘل
کمترﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻓﻬم ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺍلهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
عقل ﻮﻗﺪﺭﺕ ﺍﺭﺍﺩﻯ
کمترﻯ هستند  ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک
الهی کنونی ﻮ ﻓﻬم
أﻫﻤّﻴﺖ ﺍﻥ ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺣتی
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﺸﺘﻥ ﻨﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی کشتن ﻨﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک
احتمالی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻳﺎﺭﻯ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮ ثوﺍﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻔﺮﺍﻫم ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﮐﺸﺘﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻨﺎﺗﻮﺍﻥ ﺪﺭ ﻓﻬم
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭﺣتی کساﻧﻴﮑﻪ
ﺍﺯ ﻣﺤلّ ﻔﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺷﻤنی اﻭﻟﻴﺎی
ﺍلهی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ کاﻣل ﺸﺪﻩ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
آﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺩﺭ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺮ ﭘﻴﺮﻯ ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺰﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮﻋﺼﺮ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺋم
همان ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ۵۵ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آﻏﺎﺯ ﻭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻭ ﺭﺍﻳﺞ
ﻭﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
برتری ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ ﺗﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
همه ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭجعت ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ (ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩو
سوشیانت سوم
زردشت) ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎنی ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
همیشه ﺩﻋﺎﻯ (ﻇﻬﻮﺭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻗﺎﺋﻢ) ﺭﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک آﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺣتی اﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ (ﻗﺎﺋﻢ) ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺳؤﺍل ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋم آﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻨﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻮﺷﻬﻮﺩ
ششم ﻗﺎﺋم ﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺒﻠﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺷﮑﺎﺭ ﭘس ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺫﮐﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤگی آﻧﺎﻥ
ﻴﺎعلیّ ﻮﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻳﺎ ﺣﺴﻥ ﻮﺣﺴﻴﻥ
ﻮﻳﺎ ﻣﻮسی ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪﻫﻤگی ﺒﻤﻌنی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷند .

705 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 236
بحار ) ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐسی
ﺒﺎﻳﺸﺎﻥ گفت إنّه
لیس شیئ أشدّ
علیّ من
اختلاف
أصحابنا ﺭﻧﺞ
آﻭﺭﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺑﺎﻫم ﻤﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.
ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ:
ﺫﻟک ﻤﻥ ﻘﺒلی  اﻳﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﺠﻠسی قشری دﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻘّﻴﻪ ﻭﻋﺪم ﺮﺳﻮﺍئی
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ اﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺑﻴﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺿﺮﻭﺭﻯ
و نعمتی الهی ﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑﺍﻣﺮﻯ
عقیدتی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﻤﻘﺎم
ﺮﻭحی ﻮﺗﮑﺎﻣل ﺬﺍتی
ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﺮﻭﺣﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯلی
ﻮ ﻗﺒل اﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻨﻮنی آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺑﻮﻃ ﺒﻤﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺮﺍلهی
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠمع آﻧﻬﺎ ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ هر یک اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺗﻮﺿیح ﺒﺪﻫﺪ ﻭ
ﺭفع اﺧﺘﻠﺎﻑ ﺩﺭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺎم ﺪﺭﻏﺮﺑﺖ
ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺎﻧﺘﻘﺎل
ﺰﻳﺎﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺭ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺳؤﺍلی ﺮﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﻫﺮﭼﻨﺪﻯ ﺒﺸﻬﺮﻫﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﺳﺮﮐشی
کرﺩﻩ ﻭﺍﻳﻥ اﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺴﺐ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﭘﻴﺮﻋﻠﺖ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.

706 -  ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 236
بحاﺭ) ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ:   اﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺍﺻﺤﺎبی ﻠﮑم ﺮﺣمة
ﺍﺫﺍ ﮐﺎﻥ ﺬﻟﻚ ﺟمعتکم
علی أﻣﺮ ﻭﺍﺣﺪ   ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻮﺩﻭﺳﺘﺎنم
ﺨﻮﺩ ﺭﺣﻤتی اﺳﺖ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﺪ
ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ اُمّت
ﻣﻥ ﺮﺣﻤﺖ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺭﺣﻤﺖﻫﺎﻯ
الهی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭﻣﻘﺎم
ﺮﻭحی و عقلی ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﻳﻜﻨﻮﺍﺧتی
اﻣﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی ﻮیا
آﻣﻮﺯﺵ ﻫﻴچ ﻤﺤﺮّکی
ﺪﺭ ﺑﻴﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭﺍﺻﻮﻟﺎﺳﻠﻮک
نیز لاﺯم ﻨﻤﻰ ﺑﻮﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ ﻳﮑﻨﻮﺍﺧتی
عقاﻳﺪ ﻭﺍﻗﻮﺍل
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
باشد ﺑﺎﻋث ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺸﺪ. ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺟمع ﺸﻤﺎ
ﺑﺮ ﻳﻚ ﺍﻣﺮ ﻭﺍﺣﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺑﺪﻭﻥ
اﺧﺘﻠﺎﻑ ﺩﺭﻣﻘﺎم
ﻮﻋﻘلی و ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﻤﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ
ﻳﮑﻨﻮﺍﺧﺖ ﺟمع
ﻤﻴﮑﺮﺩﻡ ﻭﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺠمع ﻮ ﺟم
می ﻨﻤﻮﺩﻡ ﺩﺭﮔﻴﺮ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻟﺎﺯم
ﻨﺒﻮﺩ. ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
أﻧﺎ ﻓﻌﻠﺖ
ﺫﻟک ﺒﮑﻢ ﻟﻮ ﺍﺟﺘمعتم
علی أﻣﺮ ﻭﺍﺣﺪ
لاُﺧﺬ ﺑﺮﻗﺎﺑﮑم
ﻣﻥ ﻤﺨﺼﻮﺻﺎ
ﭼﻨﻴﻥ اﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺭﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ تفسیر ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺷﻤﺎ ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﺪﻩﺍﻡ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻳﮑﻨﻮﺍﺧﺖ ﺷﻮﻳﺪ
ﻭ ﺩﺭﻳک ﺮأﻯ ﻮﺍﺣﺪ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﺋﻴﺪ ﮔﺮﺩﻧﻬﺎﻯ
ﺸﻤﺎ ﺯﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻳک ﻨﻮﺍﺧتی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﻮﻗﺸﺮﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻋث ﺗﻌﺼّﺐ
ﺟﻨﮕﻰ ﻭﻟﻮ ﺑﻨﺎم
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﺎﻋث
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺳﺘﻪ
ﺟﻤﻌﻰ ﻗﺎﺋﻢ ﻳﻌنی
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ اﺭﺍﺩﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﻳﮑﻨﻮﺍﺧﺖ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﺩ. ﻭلی
ﺪﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮیﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ عقل
برای ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﻣﻄﺮح
اﺳﺖ. ﻫﺮ ﭼﻪ ﻓﻬم
ﻮﻋﺸق ﻮﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺷﺎﻧس
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﮑﺎﻣلی
هم لاﺯم ﻨﺒﻮﺩ. ﻭﺧﻠﻘﺖ
آﻓﺮﻳﻨﺶ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﻣﺮﻯ ﺰﺍﺋﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﻧﻮع اﻧﺴﺎﻥ
هم ﭽﻮﻥ هر ﺣﻴﻮﺍنی
بی عقل و کم
عقل ﻤﻴﺒﻮﺩ.ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻮﻓق
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺸﻮﻧﺪ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻳﮑﻨﻮﺍﺧﺖ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻣﺘّﺤﺪ
ﺩﺭﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺑﺨﺼﻮﺹﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﻴﻌﻪ ﻣﺪّﻋﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
علیّ ﻭلی ﻋﻤﻠﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
همیشه ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺣتی
ﺒﻴﻥ ﺪﻭ ﺍﺧﻮﻧﺪ
ﻭﻣﺪﻋﻰ ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﺍﺗﻔﺎق ﻨﻈﺮﻯﻨﻴﺴﺖ.

707 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ23ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺨصی ﺴؤﺍلی
اﺯ ﺍﻣﺎم کرد ﻭﺟﻮﺍبی
گرﻓﺖ. ﺷﺨﺺ ﺩﻭّمی
که ﻫﻤﺎﻥ ﺴؤال ﮐﺮﺩ
ﻭﺟﻮﺍﺏ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮔﺮﻓﺖ. ﺍﻣﺎم ﺪﺭ
ﭘﺎسخ علّت ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻓﺮﻣﻮﺩ:  هذﺍ ﺧﻴﺮ
ﻟﻨﺎ ﻭﺃﺑقی ﻠﻨﺎ
ﻭ ﻟﮑﻢ ﻭﻟﻮ ﺍﺟﺘﻤﻌتم
علی أﻣﺮ ﻭﺍﺣﺪ ﻟﻘﺼﺪﮐﻢ
ﺍﻟﻨﺎس ﻭﮐﺎﻥ
أﻗلّ ﻠﺒﻘﺎﺋﻨﺎ
ﻭ ﺑﻘﺎﺋﮑم  ﺍﻳﻥ ﺮﻭﻳّﻪ
ﻫم ﺨﻴﺮ ﻭ ﺻﻠﺎح
ﻤﺎ ﺍﺳﺖ ﻭﻫم ﺒﺎﻋث
ﺑﻘﺎ ﻭ ﺳﻠﺎﻣتی
ﻤﺎ ﻭ ﺷﻤﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻳک ﻨﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ ﻣﺮﺩم ﺪﻭﺭ
ﺷﻤﺎ ﺟمع ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺑﺎﻋث
ﺧﻄﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻘﺎﻯ
اﻣﺎﻡ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﺳﺖ. ﻣﻮﺿﻮع اﺳﺘﺪﻟﺎلی
ﻈﺎﻫﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﺳﻴﺎﺳتی
ﺨﻮﺏ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺧﻠﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺮﺳمی ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﺗﻮﺟﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻋﺘﺮﺍضی
ﺒﺎﻣﺎم ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭلی
غیر ﺳﺎﻟﻚ
قشری ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻥ
اﻣﻴﺪ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﺎم ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
آﺳﺎﻥﺘﺮ ﺍﺯ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
غیر ﺷﻴﻌﻪﺳﻠﻮک
الهی ﺮﺍ ﺩﺭﻙ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺳﭙس ﺭﺍﻭﻯ ﺒﺎﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ
ﮐﻪ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺸﻤﺎ
ﺭﺍ ﺍﮔﺮ ﺭﻭﻯ ﺴﺮﻧﻴﺰﻩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺁﺯﻣﺎﻳش آﺗﺶ
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺮﻭﻧﺪ ﺑﺎﺯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭلی
اﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺒﺎﺯ
ﭘﺎسخی ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ
ﻧﻪ ﺳﺎﻟک ﻤطیع ﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﻧﻪ ﺷﻴﻌﻪ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
قشری .ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻳﻥ
ﻄﺮﺯ ﭘﺮﺳﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺠﺎﺳﻮﺳﺎﻥ ﺨﻠﻔﺎ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻣﺬﻫبی
ﺪﻳﮕﺮ ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺭﺍﻭﻯ سعی ﺪﺍﺭﺩ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺘﺎﻳﻴﺪ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﻔﻈ ﺠﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
اﺳﺖ.ﮐﻪﺍﮔﺮ ﻫﻤگی
ﻴﻚ ﻣﻄﻠﺐ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﭘﻴﻮﺳﺘگی آﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎم ثاﺑﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭلی ﺪﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣتی ﺒﺮﺍﻯ ﻴک ﺴﺎﻟکی
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯﻭﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
تکامل ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳک
ﻨﻮع ﭙﺎسخ ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺪﻑ
ﺩﺍﺩﻥ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺍﺩﻥ ﻨﺴﺨﻪ
ﺷﻔﺎﺑﺨشی ﻭﺭﻭﻳّﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯﺸﻔﺎﻯ ﺭﻭحی
ﺴﺎﻟک ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺳﺎﻟک ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺼﺒﺮ ﻭ ﺩﺭک
ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ ﺗﺎ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.

708 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ237ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﺃﺗﺪﺭﻯ
ﻠم أﻣﺮﺗم ﺒﺎﻟﺄﺧﺬ
ﺑﺨﻠﺎﻑ ﻣﺎ ﺗﻘﻮل
اﻟﻌﺎمّة ﺍﻥّ
علیّ ﻟم ﻴﮑﻦ ﻳﺪﻳﻥ
اﻟﻠﻪ ﺑﺪﻳﻦ ﺍﻟّﺎ
ﺧﺎﻟﻒ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺄمّة
ﺍلی غیرﻩ ﺍﺭﺍﺩة
ﻟﺄﺑﻄﺎل ﺃﻣﺮﻩ
ﻭ ﮐﺎﻧﻮﺍ ﻳﺴﺄﻟﻮﻥ
أﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
عن اﻟشیئ لا ﻳﻌﻠﻤﻮﻧﻪ
ﻓﺎﺫﺍ ﺃﻓﺘﺎﻫم
ﺠﻌﻠﻮﺍ ﻟﻪ ﺿﺪّﺍ
ﻣﻥ عندﻫم ﻠﻴﻠﺒﺴﻮﺍ
علیّ اﻟﻨﺎس   ﺍﻳﺎ ﻣﻴﺪﺍنی
ﭽﺮﺍ ﺷﻤﺎ ﻣأﻣﻮﺭ
ﮔﺸﺘﻪﺍﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﮐﺎﺭ ﻋﻮﺍم
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
علیّ ﺒﻬﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺖ
ﺍﻳﻥ عوﺍم ﺒﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﺍﻥ عمل ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺑﻄﺎل
أﻣﺮ ﻭﻫﺪﻑ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
اﺯ ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﭼﻴﺰﻯ که ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭ
ﭼﻮﻥ اﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮﻯ
ﻤﻴﮑﺮﺩ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻋﮑس آﻥ ﻔﺘﻮﺍ ﻭﻧﻈﺮ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﺗﺎﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺩم
ﺮﺍﮔﻤﺮﺍﻩ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﻓﺮﻳﺐ ﺑﺪﻫﻨﺪ.(ﻋﺎﻣّﻪ)
ﺩﺭﺯﻣﺎﻥ ﻤﻮﻟﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﮐﺴﺎنی
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
و کور نور
تاهی برای
عبادات بودند .ﻭﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺮﺍﺷﺪﻳﻦ
ﻭﻓﻘﻴﻬﺎﻥ ﺪﻳنی
ﻄﺮﻓﺪﺍﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﻨﺎم
ﺘﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ بی ﻨﻴﺎﺯﻯ
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﻟﺎ
ﻭﻳﺎ ﺑﺤﻘﺎﻳق
دﻳنی ﺪﺭﺳﻠﻮک
الهی ﻨﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻋﺎﻣﻪ ﻳﺎ ﻋﻮﺍﻡ
ﺑﻤﻌنی ﺪﻳﮕﺮﻯ
کلیّه ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤﻖ
الهی ﻣﻴﺒﺎﺷند
.ﺣتی اﮔﺮ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
سیاسی و ظاهری
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﻟﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی ﺒﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻋﻤلی ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﻧمی ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
ﻤﻮﻟﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺘﻌﺼّﺐ
ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ ﺷﺪﻳﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﺗﻤﺎم
ﻔﺸﺎﺭﻫﺎﻯ ﺮﻭﺍنی
اﻋﺮﺍﺏ ﻭﻗﺮﻳﺶ
ﺩﺭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻧﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋُﻘﺪﻩ
ﺣﺒس ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻔﺮﺕ ﻭﺩﺷﻤنی
غیر ﻣﻨﻄقی
علیه ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻈﻬﻮﺭ ﮐﺮﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻳک ﻴﺎ
ﭼﻨﺪ ﮐﺸﺘﻪﺍﻯ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺪﻭﺭﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻃﺒﻌﺎ ﺩﺭﺻﺪﺩ
ﺧﻮﻥ ﺨﻮﺍهی ﺒﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺭﺃس ﺍﻧﻬﺎ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
بنی اُﻣﻴّﻪ ﺑﺮﻫﺒﺮﻯ
ﻤﻌﺎﻭﻳﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
أبو سفیان ﺒﻮﺩ.
ﭘﺪﺭ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺭﻫﺒﺮ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ ﻭﭘﺴﺮﺵﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺭﻫﺒﺮ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
علی ﻮ ﻫﺮﺩﻭ ﺗﺸﻨﻪ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭثرﻭﺕ
و طرفئار
فرهنگ رومیان
ومخالف فرهنگ
ایرانیان ﺑﻮﺩﻧﺪ.
(ﺍُﻣّﻪ) ﻳﺎ اُمّت
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻭم کننده ﻭﻳﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ (اُمّت) ﺩﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻗﺮﺍﻥ ﺒﻤﻌنی
اوم کنندﮔﺎﻥ ﻭ
(ﻗﻮﻡ) ﺑﻤﻌنی ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
غیر ﺳﺎﻟک یا
قشری بوده ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮﺩﻭ ﻟﻐﺖ ﺍﺯ
یک ﺮﻳﺸﻪ (ﺍﻭﻡ
و هوم ) هندی و
زردشتی ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﻟﻴﻠﺒﺴﻮﺍ) ﺗﺎ ﻟﺒﺎسی
ﺒﭙﻮﺷانند ﻳﻌنی
ﺘﻈﺎﻫﺮ ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﺍﻧﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﺍﺧﻮﻧﺪ ﺑﺎﺯﻯ ﺒﺎﻃل
غیر ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
أﺩﻳﺎﻥ گذﺷﺘﻪ ﻭﺣتی
ﻤﻔﺘﻴﺎﻥ ﺪﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺒﺎﻃل ﻨﻈﺮ
ﺩﺍﺩﻩ ﻳﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩﺍﺑﻠﻴس ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺭﻳﺎ ﮐﺎﺭﺍﻧﻪ
ﻭﻟﺒﺎس ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺘﻘﺪّس وﻋﻠﻢ ﻭﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻭﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
بنی امیّه
أکثریّت مردم
مکّه که بی
دینان یا زردشتیان
قشری بودنذ که
چون اوم
نمیکنند( بنی اُمیّه
یا أمیّه)
غیرسالک
زردشتی الأصل
قریش و قرّه
گیران سلوکی
خوانده
میشدند . ولی
سالکان زردشتی
مکّه با
موبدانی چون
أبو طالب یا
عبد المطّلب(
بنی هاشم هَشم
و کُشنده نفس
آلوده )
خوانده
میشدند و در
اقلیّت بودند.
و آنان را
طرفدار فرهنگ
ایران
میدانستند و
خود طرفار
رومیان و
مسیحیان شرق
مدیترانه
بودند. که
قرآن از شرقی
و غربی منظور
فرهنگهای
زردشتی شرقی و
غربیان شامل
مسیحیان و
یهودیان سالک
گفته است .

709 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 237ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺸﺎﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﺶ ﭼﻮﻥ
ﺪﺭ ﻣﺠﻠسی ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺣﻀّﺎﺭ
ﺍﺯ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎن ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻣﻨﻘﻮل اﺯﻏﻴﺮ
ﺍﻣﺎم ﺮﺍ ﺍﻇﻬﺎﺭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﺎﺩﻳﺪﻳم که ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﮐﻠﺎم ﺸﻤﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﻭضع ﻨﺎ ﻣﺸﺨصی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻤﺎ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﺎﻫﻢ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺪﺍم ﺮﺍ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺭﺣﻤﺖ ﮐﻨﺪ
ﻫﻤﻴﻥ گوﻧﻪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻴﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ اﻣﺎم
ﻮﻭﻟﺎﻳﺖﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻠﻔﺎﻯ ﺮﺍﺷﺪﻳﻦ
ﻭﻳﺎ ﺧﻠﻔﺎﻯ أﻣﻮﻳﺎﻥ
ﻮﻋﺒﺎﺳﻴﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﺻّﻴﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
در غدیر خُم
عمل ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﻌﺪﻫﺎ ﺍﮐثرﻳﺖ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺷﻴﻌﻪ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
سیاسی ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺩﻭﭼﺎﺭﻫﻤﺎﻥ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟک ﺸﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮکی
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﮕﻮﺵ
ﺍﻧﺎﻥ کفرآﻣﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺮﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﻫﺮﻓﻘﻴﻪ
بگفته پیامبر ﺳﻔﻴﻪ
ﻭ ﻭﻗﻴﺤی ﺸﺪﻧﺪ.
ﺍﻫل ﺘﺴﻨّﻦﻫﻤﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻠﻔﺎﻯ
غیر ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺎم ﺴُﻨّﺖ
ﺳﻠﻮکی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭلی
عملا ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺑﺴُﻨﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻌﺮﻭﻑ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻋﻤﺎل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﭼﻮﻥ
ﺳُﻨﻴّﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﮐﺎﺭﻯ ﺒأﻣﺮ ﺳﻠﻮک
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﻨﺎم ﺘشیع
کرﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮﮐس (ﺷﻌﺎع ﻮ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﭘﻴﺮ
زنده ﺍلهی ﻮﻟﺎﻳﺖ
بمعرفی
خداوند بهر
طالب لقای
الهی ﻭﻳﺎ ﺍﺯﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
علّی برﺳند ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻘﻮل اﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺷﻴﻌﻪ ﻭﺍقعی
میباشند . ﻭﻟﺬﺍ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺻﻮﻓﻴﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﻔس ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤقّ
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ دین
ورزان واقعی
هستند که
پیامبر سلمان
فارسی صوفی را
از أهل بیت
خود خواند. ﮐﻪ ﻫم
ﺴُنی ﻮ شیعی ﺒﻤﻌنی
ﻘﺸﺮﻯ ﻮﻇﺎﻫﺮﻯ
آﻥ ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
و ﻫم ﺴُﻨّﻰ ﻭﺍقعی
که ﺑﺎ ﺳُﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﻌنی ﺴﻠﻮک الهی
بوﺩﻩ ﻭﻫم ﺸﻴﻌﻪ
ﻭﺍقعی ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺸﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍلهی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﮔﺮﻭهی ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻗﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
أﺩﻳﺎﻥ گذﺷﺘﻪ ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
در پنج تن آل
عبای ولایت
محمد ﺗﺼﺪﻳق ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
و توسّل ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﮐﺴﺐ
ﻫﻤﺎﻥ کرﺍﻣﺎﺕ
ﻭ قُرّهﻫﺎﻯ ﺍﻥ
أﺩﻳﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﮐﺴﺐ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺴﻤﻴﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭙﻨج تن ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﮐﺴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮﮔﺰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺒﺎﻧﺒﻴﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﮐﺘﺐ ﺍﺳﻤﺎنی
آﻧﻬﺎ ﻋﻤﻠﺎ ﺗﻮﺟﻪ
ﻭﺍﺣﺘﺮﺍمی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺣتی آﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﮐﺎﻓﺮ ﻭ ﻣﺸﺮک ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺘﺸﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍﻣﻴﮑﺸﻨﺪ
ﻭﺟﻨﮕﻬﺎﻯ ﺼﻠﻴبی
ﺒﺮﭘﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
که هم اکنون
بین خود
مسلمانان و
بین خود سنّیبان
یا شیعیان
قشری ادامه
دارد.و اکنون جهان
بنام تروریست
با همه آنها سر
جنگ دارند.

710 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 237ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  اﺫﺍ ﮐﻨﺘم
فی ﺃﺋمّة ﺍﻟﺠﻮﺭ
ﻓﺎﻣﻀﻮﺍ فی أﺣﮑﺎﻣﻬﻢ
ﻭﻟﺎ ﺗﺸﻬﺮﻭﺍ ﺃﻧﻔﺴﮑﻢ
ﻓﺘﻘﺘﻠﻮﺍ ﻭ ﺍﻥ
ﺘﻌﺎﻣﻠﺘم ﺒﺎﺣﮑﺎﻣﻬم
کاﻥ ﺨﻴﺮﺍ ﻟﮑم
ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ ﻮﻣﺤﻴﻄ
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺠﻮﺭ ﻭ
ﺳﺘم ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻴﺪ
ﺑﺮﻭﺵ ﻭ ﺍﺣﮑﺎم
آﻧﺎﻥ ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﻌﻤل
ﺒﮑﻨﻴﺪ ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺷُﻬﺮﻩ ﺑﻤﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ آﻧﺎﻥ ﻮ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﻧﻤﺎ ﻧﮑﻨﻴﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺸﺘﻪ ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺷﺪ. ﻭﺭﻭﺵ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﮔﺮ ﻋﻤل
کنید ﺑﻨفع ﺸﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻧﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍلهی ﺪﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺯﻧﺪگی ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ
نشینی ﺧﻮﺩ ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﻳﺶ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی عمل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﺣﮑﺎم آﻧﻬﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻃﺮﺯﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭلی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﺣﮑﺎم
اﺟﺘﻤﺎعی اﻳﺸﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺴﺎﺋل ﺤﻘﻮقی ﻮﻣﺎﻟﻴﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻴچ ﺮﺑطی
ﺒﻤﺴﺎﺋل ﺴﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک ﺼﺎﺩق
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﻘﻴﻪ ﻭ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺣﻔﺎﻇﺖ ﻭ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﻣﻨﻴﺖ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻀﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ. ﻭﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺸﺪّﺕ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺩﺍﺭﺩ . ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺴُنی ﻮﺷﻴﻌﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﺎﻳﻥ ﻨﻤﻴﮑﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮک
الهی ﻳﺎ وﻇﻴﻔﻪ
ﻭﺍﻣﺮﻳّﻪ ﺍﺯلی
الهی ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺴﻠﻮک الهی ﻨﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.

711 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 237ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ:  ﻮ ﺣﺪّث
ﻋﻥ بنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻭ ﺑﻠﺎ ﺣﺮج  ﺍﻯﻔﻠﺎﻥ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻟﺖ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺑﮕﻮ ﻭﻧﮕﺮﺍﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺒﺎﺵ. ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻥ
عباﺭﺕ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ) ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﻭﻫﺮﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰﻫﺮﭼﻪ
ﺩﻟﺶ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﺪﮔﻮئی
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻧﺴﺒﺘﻬﺎﻯ
غیر ﻭﺍقعی ﻮﻣﻨفی
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
که ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻋﻠّﺖ
ﻧﻔﺮﺕ ﻭ ﺩﺷﻤنی
ﺼﻠح ﻨﺎﭘﺬﻳﺮ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺒﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺩﺭ ﻃﻮل
ﺘﺎﺭیخ اﺳﻠﺎم
اﺯ ﺍﻳﻥ ﺨﻄﺎﻯ ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻥ ﺤﺪﻳثی
ﻨﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻳﻌنی
ﻨﻮ ﺍﻣﻮﺯﺍﻥ إﺳﺮاء
ﻭ ﻋﺮﻭج ﺴﻠﻮکی
ﺒﺴﻮﻯ ایل ﻮ ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﻭ اله و ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﻦﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﺷﺎﻣل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺩﺭ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻭﺗﺒلیغ
ﻮﺗﺮﻭیج هدﻑ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ الهی ﻮ
ﺗﺸﻮﻳق ﻮ ﺗﺤﺒﻴﺐ
ﺍﻧﻬﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﮔﺮﻯ اﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ ﺴﻠﻮﻙ
ﺍلهی ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﺭﺍﺭﻩ
ﺭﺍﻭﻯ اﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻥ ﺒﺎﻣﺎم
گفتم ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﺠﻴبی اﺯ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
هست .ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻭﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ ﺒﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﭘﺮ ﺍﺯ
ﻋﺠﺎﻳﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺭﻭٴﻴﺘﻬﺎﻯ ﻤﻠﮑﻮتی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺸﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
عجاﻳﺐ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻯ اﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل ﻮ أﻫﻮﺍل
ﻮﻋﺠﺎﻳﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
همیشه ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺟﺎ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺒلیغ ﻮ
ﺗﺸﻮﻳق ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
اﺯ ﺍﻧﺎﻥ ﺒﺸﻮﺩ.
ﻭﺣتی ﻤﺴأﻟﻪ ﺑﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ ﺗﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻰ
ﺑﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺯ ﺯﺭﺍﺭﻩ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺍﻣﻮﺭی ﻧﺰﺩ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ عجیب ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ؟ ﻭلی ﺰﺭﺍﺭﻩ
ﭘﺎسخ ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﺠﺎﻳﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥیا
سالکان
وکاملان
دارای شعاع
انوار شهودی ﭽﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ هستند .ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻠﻌﻠّک
ﺘﺮﻳﺪ ﺍﻟﺘقیة ﺻﺪّق
ﺒﻬﺎ ﻓﺎﻧّﻬﺎ حَقّ
ﺷﺎﻳﺪﻣﻨﻈﻮﺭﺕ
ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﻘﻴﻪ
ﺍﺯ ﻧﺎ ﺑﺎﻭﺭﻯ
اﺯﺍﺣﺎﺩﻳث ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺪﺍﻥ که ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﻭحَقّ
ﻨﻴﺰ ﻫﻤﻴﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﻮبی ﺮﻭﺷﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺖ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
گفتن ﻧﺎﺳﺰﺍ ﺑﻴﻬﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﻯ
غیر ﻣﻨﻄقی ﻮﺑﻌﮑس
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﺑﺎﺣﺘﺮﺍم
ﻮﺣتی اﻳﻤﺎﻥ ﺒﺎﺩﻳﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﻭﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻋﺠﺎﻳﺐ ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻘﺎم
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭﻋﻤل
ﺴﻠﻮک الهی اﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻌنی
ﺒﺎﻃنی ﺤﺪﻳث ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺣﻮﺍﺩث
ﺍﺣﻮﺍل آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ (ﺣﺎﺩثه ﻫﺎﻯ
ﺤﺪﻳث ﻭ ﺟﺪﻳﺪ) ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻳﮋﻩ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻭﺗﺤﻘق
کرﺩ.ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺼﺤﺒﺖ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﺒلیغ غیر ﻣﺴﺘﻘﻴم
ﺒﺮﺍﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤق
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺯﺭﺍﺭﻩ ﭘﺎسخی ﻨﺪﺍﺷﺖ
ﻭﻳﺎ ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺟﻮﺍبی ﺒﺪﻫﺪﭼﻮﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻥ
کاﺭﻩ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﺪﺭ ﺩﻫﺎﻥ اﻭ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺗﻮ ﺗﻘﻴّﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﺗﻘﻴّﻪ) ﻳکی
اﺯﺧﻴلی اﻣﻮﺭﺩﻳﮕﺮ
تقوا و سلوک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻳﻌنی اﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ)
ﻣﻴﺨﻮﺍهی اﺯﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮکی ﻮﻋﺠﺎﻳﺐ
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﻭﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﮕﻮﺋﻰ
ﻭلی ﺤﻀﻮﺭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﻋث ﺳﮑﻮﺕ ﺗﻮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺗﻘﻴّﻪ ﺑﻤﻌنی
اﺣﺘﻴﺎﻃ کاﺭﻯ ﻭﻳﺎ
ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
اﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥاﺳﺖ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥعمل ﻳﻌنی
هماﻥ ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻘﻮﻳﺖ ﻣﻘﺎم
ﻨﻮﻋﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌنی ﺘﺮس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﺴﻠﻮکی اﻟﻬﻰ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﻮﻣسخ
آﻣﻴﺰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗطعی اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﻋﺠﺎﻳﺐ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻳﺎ ﺑﻤﻌنی
ﺪﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﺩﺭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺸﻌﺎع
أﻧﻮﺍﺭ ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺩﺭﺳتی
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﮐﻨﻰ ﭼﻮﻥ
ﺴﺨﺖ ﻧﺎﺑﺎﻭﺭ ﻫﺴﺘﻰ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﻴﮑﻪ
حَقّ هستند ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺑﺤقّ ﻴﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ تجلّیات
ﺍلهی ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
حجّ ﻮﺍقعی ﺒﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒحجّ أﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
روح القدس و
سوشیانت سوم
زردشت و
فارقلیط دوم
مسیح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

712 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ238ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺭﺍﻭﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻤﻦ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ
ﭘﺮﺳشی ﻤﻴﮑﻨم ﺸﻤﺎ
ﭘﺎﺳخی ﻤﻴﺪﻫﻴﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ
همان ﺴؤﺍل ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﺷﻤﺎ ﭘﺎسخ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴﺪﻫﻴﺪ. ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ:  إنّ اﻟﺮﺟل
ﻴﺴﺄلنی عن اﻟﻤﺴألة
ﻳﺰﻳﺪ ﻓﻴﻬﺎ ﺍﻟﺤﺮﻑ
ﻓﺎﻋﻄﻴﻪ علیّ ﻘﺪﺭ
ﻣﺎ ﺯﺍﺩ ﻭﻳﻨﻘﺺ
ﺍﻟﺤﺮﻑ ﻓﺎﻋﻄﻴﻪ
علیّ ﻘﺪﺭ ﻣﺎ ﻳﻨﻘﺺ
ﺷﺨصی
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺍﺯ ﻣﻥ
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﺴأﻟﻪﺍﻯ
ﺒﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ
ﻤﻄﺎلبی ﻤﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻘﺪﺭ ﺯﻳﺎﺩﺕ
ﺍﻭ ﻣﻄﻠﺐ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻤﺘﺮ ﮐﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻨﺘﻘل ﻨﮑﻨﺪ. ﻣﻥ
ﻨﻴﺰ ﮐﻤﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫم
گفت. ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳؤﺍل
ﻮﺳﻴﻌﺘﺮ ﻭﻋﻤﻴقی
ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﺎسخ اﻣﺎم ﻮﺳﻴﻌﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﺋل ﺪﺭﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﭙﺮﺳﺪ
ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ ﻓﻬم
اﻭ ﺩﺭ ﭘﺎسخ ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺋل ﻨﻴﺰ ﻃﺎﻟﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﭘﺎسخ
ﺒﺎﻋث ﺩﺭﺩﺳﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻣﺎم ﻮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﻭ ﺑﺸﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺷﺨﺺ ﻣﺸﮑلی
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺩ ﺍﺯ
ﮔﻔﺘﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳؤﺍل
کنندﻩ ﻭ ﺭﺍﻭﻯ ﺤﺪﻳث
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک الهی
ﻨﻴﺴﺖ ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩﻯ ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮکی
ﻨﻤﻮﺩ.ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻋﻮﺍم ﻮﺍقعی
هستند ﻭﻳک ﻤﺸﮑل
أﺻلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﺴﻠﻮک
الهی گوﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻤﻄﻠﺐ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎﺣُﺴﻥ ﻨﻴّﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺭﺍﻭﻯ
ﻮ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻭﺍقعی
اﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺒﺎﻳﺪ ﻋﻀﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﻭﺯ ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺑﻘﺼﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺒﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻤﻌنی اﻧﻄﺒﺎق ﺤﺪﻳثی
ﺒﺎ ﻗﺮﺍﻥ ﻳﺎقُرّهﻫﺎﻯ
شهودی ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻤﻌنی
(کتاب ﺍﻟﻠﻪ) ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ أﻣﺮﻳّﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭ ﻣﻘﺮﺭ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻌنی اﻧﻄﺒﺎق
ﺒﺎ ﺳُﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﻫم (ﻘﺮﺍﻥﻨﺎﻃق)
هستند ﻭﻫم ﻤﺴؤﻟﺎﻥ
ﺴُﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺳﻠﻮک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺒﺸﮑل ﺼﺮﻳﺢ ﻭﻭسیع
گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﺑﺮﺍﻯ
غیر ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻮﻳﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻏﻴﺮ ﻣﻄﻤﺌﻥ
ﻮﻣﻨﺎفق گفته ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭلی هرﮔﺰ ﺩﺭﻭغ
ﻮ ﺑﺎﻃل ﻮ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺷﺮح أﺣﻮﺍل
ﻮ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺘﻨﺎﺳﺐ ﻭﺳﻌﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.

713 - از
امام کاظم است
(ج2 ص238 بحار) که راوی
میگوید بطور
مشخّص آموزش ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺑﺪﻫﻴﺪﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺒﺎﻥ گفتهﻫﺎ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺒﺮﻳﻢ. ﺍﻣﺎم ﻘﻠم
ﻮﺩﻭﺍﺕ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭﭼﻨﻴﻥ ﻨﮕﺎﺷﺖ:  ﺒﺴم
اﻟﻠﻪ ﺍﻟﺮﺣﻤﺎﻥ
اﻟﺮﺣﻴﻢ ﺟمیع
اﻣﻮﺭ ﺍﻟﺎﺩﻳﺎﻥ
أﺭبعة ﺍﻣﺮ ﻟﺎ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻓﻴﻪ ﻭﻫﻮ إﺟﻤﺎع
الأمة علیّ اﻟﻀﺮﻭﺭة
ﺍﻟتی ﻴﻀﻄﺮﻭﻥ
اﻟﻴﻬﺎ ﺍﻟﺎﺧﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻤﺠمّع
علیها ﻭ هی اﻟﻐﺎیة
ﺍﻟﻤﻌﺮﻭﺽ ﻋﻠﻴﻬﺎ
ﮐلّ ﺸُﺒهة ﻭ ﺍﻟﻤﺴﺘﻨﺒﻄ
ﻤﻨﻬﺎ ﮐلّ ﺤﺎﺩثة
ﺑﻨﺎم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ
ﻭﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﮐﻠﻴّﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﭽﻬﺎﺭ
ﭼﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻧﺨﺴﺖ
ﺍﻣﺮﻯ ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻠﺎفی
ﺪﺭ ﺍﻥ ﻨﺒﺎﺷﺪ ﻭﺍﺟﻤﺎع
اُﻣّﺖ ﺑﺮ آﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻫﻤگی
ﺒﺎﻳﺪ آﻥ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ (ﻏﺎﻳﺖ ﻭ ﻫﺪﻑ)
ﺩﺭ ﺭفع اﺯﻫﺮ ﺍﻣﺮ
ﺷُﺒﻬﻪ ﺍﻭﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻃ
ﺒﺮﺍﻯ هر ﺣﺎﺩثه
ﺍﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ) ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻤﻮﺭﺩ ﺍﺷﮑﺎل ﺪﺭ
ﺍﻣﺮ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ دﻳﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﻳک أﻣﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
أﻣﺮ ﺑﭽﻬﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ
ﻗﺎﺑل ﺘﻔﮑﻴک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻳکی آﻧﮑﻪ ﻫﻴﭽﮑس
ﺑﺮ ﺍﻥ اﺧﺘﻠﺎفی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺻل ﻨﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﻮﻳﺎ ﺍﺻل اﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ. ﻭﺍﻳﻥ
گوﻧﻪ ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳثی ﻧﻘل کنندﻩ
ﺍﻳﻥ ﻤﻄﺎﻟﺐ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺟﻤﺎع همه ﻭﻗﺎﺑل
اﺳﺘﻨﺘﺒﺎﻃ ﻮ ﺍﺳﺘﺨﺮﺍج
ﻤﻌﺎﻧﻰ ﻭﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩﻫﺎﻯ
ﻴﮕﺎﻧﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭﺟﺎﻯ ﺸُﺒﻬﻪ
ﻭﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻭﻧﮕﺮﺍنی
ﺒﺮﺍﻯ کسی ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻏﺎﻳﺖ ﻳﺎ
ﻫﺪﻑ ﻭ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺻلی
اﺯﺍﺧﺒﺎﺭ ﻭﺣﺪﻳثها
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳنی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﻣﺎم هماﻥ
اموﺭ ﺳﻠﻮکی و
تربیت نوعی
روح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻗﺸﺮﻯ ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺩﻳنی ﺒﻠﮑﻪ ﺍﻣﺮ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ اُمّت ﺍﻭم
کننده ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
الهی ﻴﮑﺴﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻃ ﻤﻌﺎنی
ﻮ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎ ﻳﮑﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ (ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻭﺣﻮﺍﺩث
روانی ) ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺨﺒﺮ
ﺩﺍﺩﻥ ﻮﮔﺰﺍﺭﺵ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺯ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺑﻴﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮ ﺍﻣﺮ ﻳﺤﺘﻤل
اﻟﺸکّ ﻮ ﺍﻟﺎﻧﮑﺎﺭ
ﻓﺴﺒﻴﻠﻪ ﺍﺳﺘﻨﺼﺎح
أﻫﻠﻪ ﻟﻤﻨﺘﺤﻠﻴﻪ
ﺑحجّة ﻣﻦ ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺠمع
علی ﺘأﻭﻳﻠﻪ  ﺩﻭم اﻣﺮﻯ
ﻴﺎ ﺍﻣﻮﺭﻯ که ﺍﺣﺘﻤﺎل
ﺘﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﺷکّ ﻮﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺩﺭ ﺍﻥ هست . ﻭﺭﺍﻩ
ﺣﻞّ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﺼﻴﺤﺖ ﮔﻴﺮﻯ
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ ﺟﻮئی
اﺯ (ﺍﻫل ﻮ ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ)
ﺍﻥ ﺒﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺤُﺠّﺖ ﻭ ﺩﻟﻴلی
اﺯﮐﺘﺎﺏ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺗﺎﻭﻳل
ﻤﻌنی آﻥ ﺩﻟﻴل ﻮﺍﻳﻪﺍﻯ
ﻘﺮﺍنی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻥ ﺪﻟﺎﺋل ﻨﻴﺰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺗﻔﺎق
همه ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
اﺳﺘﻨﺎﺩ ﺑﺎﺻﻮﻝ
(ﺟﺎمع ﻮﻣﻮﺭﺩ ﺍﺟﻤﺎﻉ)
ﺑﺮﺍﻯ اﻣﻮﺭ ﻗﺎﺑل
ﺸُﺒﻬﻪ.ﻭ ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﻤﺘﻔﺮﻗﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﺤﮑم
ﻮﻗطعی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺷﺒﻴﻪ ﻭﺍﻗﻊ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺍلهی اﻳﻥ
ﺮﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﺼﺎﺩﻗﻪ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻏﻴﺮ ﺻﺎﺩق
ﺠﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ (ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻭ ﻧُﺼﺢ) ﻳﻌنی ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻘﺼﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
و کسب هُدا ﻭ ﺍﺻﻠﺎح
ﻨﻔس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺍﺳﺘﻨﺼﺎﺡ)
ﻧﺼﻴﺤﺖﮔﻴﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻨﺪ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖﮔﻴﺮﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﺤق الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻮﺑﻪ (ﻧﺼﻮح ﻮﻧُصح
بنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ) ﻫﻤﻴﻥ
ﻨُصح ﺴﻠﻮکی
گرﻓﺘﻦ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم
ﺒﻬﺘﺮ ﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﻟﻤﻨﺘﺤﻠﻴﻪ)
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻨﺘﺤﻠﺎﻥ
ﺍﻥ ﮐﻪ (ﻧَﺤﻠﻪ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﻭ ﺭﻭﻳﻪ)ﺍﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻫﻤﺎﻥ ﻨﺤﻠﻪﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻋﻤل
ﺴﻠﻮک ﻤﺨﻨﻠﻒ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺑﻴک ﭙﻴﺮ و
ولیّ ﺍلهی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻧﺤﻠﻪﻫﺎ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰﻫﻤگی
ﺒﺪ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍلهی
هستند . ﺯﻳﺮﺍ
نحله و طریقت ﺳﻠﻮکی
ﻮﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤقّ
الهی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.(ﺣُﺠّﻪ)
ﻳﺎ ﺣُﺠّﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﻟﻴل ﻘﺎﺑل اﺳﺘﻨﺎﺩ
ﮐﻪ ﺍﺯﻗﺮﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺍﺯﮐﺴﻴﮑﻪ
مطمئن و ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎﺯ ﺣُﺠّﺖ
ﺑﻤﻌنی ﺤُﺠَّﺖ
ﻋﻘلی ﻮﮐﻠﺎمی ﺪﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺮﺩﺍﺷتی نیز
اﺯﻗﺮﺍﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
و انطباق ﺒﺎ ﻗﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ.ﻟﺬﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ ﻧﻤﻮﺩ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺩﻟﻴلی
ﻨﻴﺰ ﺍﺯ ﻗﺮﺍﻥ
اﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻈﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺨﻮﺩ
ﮐﺎفی اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺎﻥ ﻘﺮﺍﻥ
ﻨﺎﻃﻖ ﺯﻣﺎﻥ
خود هستند . ﭘس ﺍﻣﺮ
ﻗﺎﺑل ﺸکّ ﻮﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻄﺮﺡ ﻧﻤﻮﺩ
ﺗﺎ ﺗأﻳﻴﺪﻯ ﻘﺮﺍنی
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭﺣﺠﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺣﺮﻑﺁﺧﺮ ﻭﺍلهی
میباشند . ﺍﻣﺎم
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺍﻣﺮ ﺳﻮم
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻮ ﺳُنّة
ﻣﺠمع علیها ﻟﺎ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻓﻴﻬﺎ
ﻭﺳﻮم
أﻣﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ
ﺳُﻨّﺖ عام ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺑﺮ ﺍﻥ اﺧﺘﻠﺎفی
ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
اﺯ ﺳُﻨّﺖ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺵ ﺳﻠﻮک
عملی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
باﺷﺪ ﮐﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
همگاﻥ ﺒﺮ ﺍﻥ ﻤﺘﻔﻖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. (ﺳُﻨّﺖ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤثال ﺪﺭ
ﻃﺮﺯ ﻭﺿﻮ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﻭﻳﺎ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻧمی ﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻳﻥگوﻧﻪ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻋﻤل
عباﺩﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﺎﺑل اﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺧﺒﺮ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻥ ﺴُﻨﺖ
ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ(
ﺳُﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ)ﻋﻤﻠﺎ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﻭبوده
ﻗﺎﺑل ﺘﻘﻠﻴﺪ
آن زمان ﺑﻮﺩ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺎﻣﻮﺯﺩ.
ﻭﻧﻪ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺮﻭﺍﻳﺎﺕ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
که آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
همه ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎمی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﮔﺮ ﺧﺒﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻴﻢ ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﻌﻤل ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻠﺎفی
هم ﺪﺭ آﻥ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺮﻯ ﺮﻭﺷﻥ
اﺳﺖ ﻭﺟﺎﻯ ﺘﺮﺩﻳﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
(ﺍﺟﻤﺎﻉ) ﻭﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ ﻭﻳﺎ ﺍﺟﻤﺎع
همه ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎمی
ﺒﺮﻳک أﻣﺮﻭ ﻳﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﺤﻠﻪﻫﺎﻯ
گوﻧﺎﮔﻮﻥ ﻤﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺍﺟﻤﺎع
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﺭﺍﻩ ﺟم ﺸﺪﻥ ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﻤلی ﺪﺭﺳﻠﻮک ﻮﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺍﺳﻠﺎم ﺴﻠﻮکی
ﺼﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﮐثرﻳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺍﺟﻤﺎع
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺪ ﻳﮑﺴﺎنی
ﺮأﻯ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺫﺍﺗﺎ ﺑﺎﻃل
هستند ﺣتی اﮔﺮ
ﻣﺘلفق ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩ
ﮐﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺮ
ﺍﻣﺮﻯ ﻤﺘفق ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﻣﻨﺎفع
ﺴﻴﺎسی ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
آﻧﻬﺎ ﺩﺭﺍﻳﻥ
اﺗﻔﺎق ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺮﭼﻬﺎﺭﻡ:  اﻭ ﻗﻴﺎس
ﺗﻌﺮﻑ ﺍﻟﻌﻘﻮل
عدلة ﻭﻟﺎ ﻳسع ﺨﺎصّة
ﺍﻟﺄمّة ﻭ ﻋﺎﻣّﺘﻬﺎ
ﺍﻟﺸﻚّ ﻓﻴﻪ ﻭ ﺍﻟﺎﻧﮑﺎﺭ
ﻟﻪ ﻭﻫﺬﺍﻥ اﻟﺎﻣﺮﺍﻥ
ﻤﻥ أﻣﺮ ﺍﻟﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻓﻤﺎ ﺩﻭﻧﻪ ﻭ ﺍﺭﺵ
ﺍﻟﺨﺪﺵ ﻓﻤﺎ ﻓﻮﻗﻪ
ﻓﻬﺬﺍ ﺍﻟﻤﻌﺮﻭﺽ
ﺍﻟﺬﻯ ﻴﻌﺮﺽ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻣﺮ ﺍﻟﺪﻳﻥ  ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
أﻣﺮﻯ که ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺎ ﻗﻴﺎس ﻣﻨﻄﻘﻰﮐﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ عدل ﻮﻋﺎﺩل
ﻮﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺍلهی
ﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ عوﺍم
ﻤﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺪﻭ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﻮ ﻳﺎ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺧﺎﺹ ﺍﻣﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻳﺎ ﺳﻠﻮک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮک اﺯ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﺒﭙﺎﺋﻴﻥ ﺮﺍ ﺷﺎﻣل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ ﺟﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺎﺭﺵ ﻭ ﺧَﺪﺷﻪ
ﺯخُم ﻨﻴﺰ ﻣﻘﺮﺭﺍتی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺧﺎﺹ ﺍﻣﺮ ﺩﻳﻥ ﻴﺎ
ﺳﻠﻮک الهی اﺳﺖ
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺧﻴﺮ
ﺩﺭﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺩﻭ ﺍﻣﺮ(ﺳَﻨّﺖ
ﻭ ﻗﻴﺎس ) ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ
ﺍﻫل عدل ﺩﺭ ﺍﻣﺮ
ﺳﻠﻮک الهی ﻤﻄﺮح
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺣﮑﻤﻰ ﺍﻋمّ اﺯﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭ ﻳﺎ ﻃﺮﺯ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺍﺯﺣﺪّ ﺍﻗلّی ﭽﻮﻥ
ﺨﺎﺭﺵ ﻭﺧﺪﺷﻪ
زخم ﺑﺒﺎﻟﺎ ﺗﺎ
ﺑﺮﺳﻴم ﺑﻴﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺣﮑﺎم ﺴﻠﻮکی
ﻮﺩﻳنی هستند. ﻭﻧﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺎﺟﺘﻤﺎﻉ ﻭ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﮐﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ ﻗﻴﺎس
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭﺍﻋﻤﺎل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺎ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﺍﻣﺮ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻈﻴﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻗﻴﺎس
ﺩﺭﺍﻧﻬﺎ ﮐﺎﺭ ﻣﺘﺨﺼﺼﺎﻥ
ﺤﺮﻓﻪﺍﻯ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ ﺗﺨﺼصی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.(ﻋﻘﻮل
عدلة )ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻋﺪل
ﻮﺩﺭﺳﺖ ﻭﻋﺎﺩل
ﻮﺳﺎﻟﻢ ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮﻭ ﻗﻴﺎس
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻨﻄقی ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻧﻪ ﻣﻨﻄقی اﺭﺳﻄﻮئی
که ﻣﺎﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻧﻴﮑﻪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک الهی ﺨﻮﺩ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﻌﺪﺍﻟﺖ
ﺧﺎﻟق ﺨﻮﺩ ﻭﺑﺪﺍﻭﺭﻯ
عاﺩﻟﺎﻧﻪ ﺍلهی
ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﻧﻈﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻧﻈﺮﻯالهی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎﺳَﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﺘفق ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﭼﻨﻴﻥ ﺴُﻨّتی
ﻨﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺳُﻨّﻴﺎﻥ اﺯﺳُﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭﻯ
غیر ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺨﺘﻨﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﻮﺍﺯﺩﻭﺍج ﻮﻏﻴﺮﻩ.
ﻭﻳﺎ ﻧﻈﺮ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
که ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﻨﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭﺑطی ﺒﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻭ ﺳﻠﻮک الهی ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﭼﻮﻥ
أﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺪﻭﻥ
أﺧﺒﺎﺭ ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻮﺿﻮع
اﺧﺘﺼﺎﺹ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺳُﻨّﺖ ﺍﻧﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰﻭﺳِﻨﺖ
ﺷﺪﻥ ﻴﺎ ﭘﺎک ﻮ ﻣﻘﺪّس
گرﺩﻳﺪﻥ ﮐﻪ ﻓﺎﺭﺳﻴﺎﻥ
ﻔﺮﻫﻨگ ﺸﺪﻥ ﻴﺎ
ﻓَﺮﻳﺎبی ﻮ ﺗﺎج
الهی ﺠﺴﺘﻦ ﭘس ﺍﺯﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی ﺪﺭ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭ ﺍﺣﮑﺎم
ﺴﻠﻮک الهی ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺣتی ﺒﺮﺍﻯ
جبران ﺨﺎﺭﺵ ﺗﻦ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺗﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﺎﺭﺵ
ﺳﺮﮔﺮﻡ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺎﻃل
کنندﻩ ﺣج ﺪﺭ ﻣﮑﻪ
ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺎﻃل
کنندﻩ ﺣج أﮐﺒﺮ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ.ﻭ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩﺗﻮﺟﻬی ﺒﺨﺎﺭﺵ
ﺗﻥ ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺯﻯ ﻨﻔس
ﻭﻋُﻘﺪﻩﻫﺎﻯ ﻨﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺪﻭﺭﮐﺮﺩﻥ
ﻨﻈﺮ ﺳﺎﻟک اﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ
ﻭﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﺗﻌﻤّﺪ ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺵ
ﻭﻫﺮ کار ﺑﺎﻃل
کنندﻩ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺩﺭﻧﺘﻴﺠﻪ بی
ﻨﺘﻴجه ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
همان ﺧﻄﺎ ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺵ
ﺩﺭ ﺣ}ّ کعبه ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻳک ﻘﺮﺑﺎنی
ﺠﺮﻳﻤﻪ ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﻴﻚ ﻗﺮﺑﺎنی
ﻮ ﺟﺎﻥ بشری ﺪﺍﺩﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺒﺮﺍﻥ
آﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳنی
ﻘﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺎﺭﺵ
ﺗﻥ ﻤﺠﺎﺯﺍتی ﻨﻴﺴﺖ.(ﻣﻌﺮﻭﺽ)
ﻋﺮﺿﻪ ﺷﺪﻩ ﻭﺍﻳﻨک
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﭽﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﺭﺩﻳنی ﺒﻮﺩﻥ
ﻮﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺗﻮﺟﻪ
ﻮﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﺘﻘﺴﻴم ﻤﻴﺴّﺮ
ﺍﺯ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻳکی
اﺟﻤﺎع اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺒﺎﺷﺪ ﻫﻤﺎﻥ أﻣﺮﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ
ﺟﻤﻌﻰﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺼﺮفی
ﺪﺭ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک
الهی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﺴﺎﻟک ﻤطیع
ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺖ ﺗﺎﺿﺮﺭﻯ
ﺒﻬﺪﻑ ﺳﻠﻮکی اﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﻭم اﻣﻮﺭﻯ
که ﺍﺯﺣُﺠّﺖ ﺍﻫل
ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺎﺩق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﻗﺸﺮﻯ
گرﻯ هاﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
اﺯ ﺍﻳﻥ ﻨﺼﻴﺤﺖ
ﻳﺎبی گرﻓﺘﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺳُﻨّﺖ ﻭﻗﻴﺎس ﻧﻴﺰ
ﺩﻭ ﺭﺍﻩ ﺣل ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻤﺎﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﻯ ﻔقهی
ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﻳک ﺠﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ:  ﻔﻤﺎ ثبت
ﻟک ﺒﺮﻫﺎﻧﻪ ﺍﺻﻄﻔﻴﺘﻪ
ﻭﻣﺎ ﻏﻤﺾﻋﻠﻴک
ﺼﻮﺍﺑﻪ ﻧﻔﻴﺘﻪ
ﻓﻤﻥ أﻭﺭﺩ ﻭﺍﺣﺪة
ﻣﻥ هذﻩ ﺍﻟثلاث
فی اﻟحجّة ﺍﻟﺒﺎلغة
ﺍﻟتی ﻴُﺒﻴّﻨﻬﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻓﻴﻘﻮﻟﻪ
ﻟﻨﺒﻴّﻪ ﻗُل ﻔﻠﻠﻪ
ﺍﻟحجّة ﺍﻟﺒﺎلغة
ﻓﻠﻮ ﺷاء ﻠﻬﺪﻳﮑم
أﺟﻤﻌﻴﻦ ﻳﺒلغ
اﻟحجّة ﺍﻟﺒﺎلغة
ﺍﻟﺠﺎﻫﻞ ﻓﻴﻌﻠﻤﻬﺎ
ﺑﺠﻬﻠﻪ ﮐﻤﺎ ﻳﻌﻠﻤﻪ
ﺍﻟﻌﺎﻟِم ﺒﻌﻠﻤﻪ
ﻟﺄﻥ اﻟﻠﻪ ﻋﺪل
لا ﻳﺠﻮﺭ ﻳﺤﺘج
علی ﺨﻠﻘﻪ ﺑﻤﺎ
ﻳﻌﻠﻤﻮﻥ ﻴﺪﻋﻮﻫم
الی ﻤﺎ ﻳﻌﺮﻓﻮﻥ
ﻟﺎ ﺍلی ﻤﺎ ﻳﺠﻬﻠﻮﻥ
ﻮ ﻳﻨﮑﺮﻭﻥ ﻓﺎﺟﺎﺯﻩ
اﻟﺮﺷﻴﺪ ﻭ ﺭﺩّﻩ
ﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
آﻥ ﺒﺮﺍﻳﺖ ثاﺑﺖﺷﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﮐﺮﺩ (ﻳﻌنی
ﺮفع ﺸکّ ﺒﺎ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
أﻫل اﻟﺬﮐﺮ ﻭ ﺍﺯ
ﻗﺮﺍﻥ ﻮ ﻗﻴﺎس ﻋﻘﻮل
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺳﻠﻮک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ) ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﺑﺮﺗﻮ ﻏﺎﻣﺾ ﻭ
مبهم ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻭﺩﺭﺳﺖ ﺍﻥ ﺒﺮﺍﻳﺖ
ﻣﺸﺨﺺ ﻧﺸﺪ ﺍﺯ ﺍﻥ
ﺪﻭﺭﻯ ﺨﻮﺍهی ﻨﻤﻮﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻴک ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻤلی کلّی ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس ﻫﺮﮐس
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺳﻪ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭ ﺣُﺠّﺖ ﺑﺎﻟﻐﻪ
ﺍلهی وهدایت
کننده الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺍﻭ ﺑحجّ أکبر
الهی ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
(ﺣُﺠّﺖ ﺑﺎﻟﻐﻪﺍﻯ)
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﮕﻮ ﺣُﺠّﺖ ﺑﺎﻟﻐﻪ
ﺍﺯ آﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻫﻤﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ. ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮخی ﺮﺍ ﺩﺭﺳﻠﻮک
الهی آﻧﻬﺎ ﺑحجّ
أﮐﺒﺮ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ(ﺣُﺠّﺖ
ﺑﺎﻟﻐﻪ) ﺩﻟﻴل ﻮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻗﺎطع ﻮ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺤﻘﻴﻘﺖ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺩﺭﻋﻘل ﻮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ ﺪﺭﻣﻨﻄق
ﻮﺣتی ﻘﺮﺍﻥ ﺨﻮﺍﻧﺪﻥ
ﺪﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺣَﺠّﺖ ﺑﺎﻟﻎ ﻭ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ ﻭﺑﻠﻮغ
ﻮﮐﻤﺎل ﻴﺎ ﻫﻤﺎﻥ
مکقام اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺒﻠﻮغ
ﻮﮐﻤﺎل عقلی ﻮﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍلهی ﻘﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﭼﻪ ﺍﻳﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﻟﻮ ﺑﺪﻭﻥ
ﺪﻟﻴل ﻮﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﮐﻪ ﺑﺴﺎﻟکی ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻤطیع ﻮﻋﺎﻣل
ﺮﺍ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺤُﺠّﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
الهی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﺎﻧﺪ
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰﻋﺎﺩل
ﻮﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘل اﻟﻬﻰ
ﻭﺣﺠتی ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
گرﺩﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻏﻴﺒﺖ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻭﻥ اﻣﺎﻡ ﻭﺣُﺠّﺖ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺮفع ﺘﺮﺩﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻧﻤﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺣُﺠّﺖ ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق هستند ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ششم ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺴُنی یا ﺷﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺣُﺠّﺖﺍﻟﺄﺳﻠﺎم
و المسلمین ﺒﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ (ﺣُﺠّﺖ
إﻣﺴﺎﻟﻰ) ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺘﺪ. ﮐﻪ ﻳﻜﺸﺒﻪ
ﺑﺎ ﻟﺒﺎس
تقدّسﻭ ﺟﻨﺠﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻣﺪعی
(ﺤُﺠّﺖ الله )
شوﻧﺪ ﻭ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺩﻧﺒﺎل ﻟﻘﺐ( آﻳﺖ
الله ) ﺒﺮﻭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ (ﺍﻣﺎم
ﻨﺎم ) ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰزنذه
ﺍﻳﺎﺕ ﺍلهی ﻴﺎ
ﻋﻠﺎﺋم اﻭ ﻭ ﺣُﺠّﺖ
ﺍﻟﺎﺳﻠﺎم ﻮﻭﺳﻴﻠﻪ
سفر ﺣج أکبر ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎل اﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻮٴﻤﻥ
ﻮﺍﻗﻌﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣتی اﻳﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺤﻖّ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣج ﻮ ﻗﺒﻠﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰو
توسّل ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم کاﻇم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺣُﺠّﺖ ﺑﺎﻟﻐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺎﻫل
علی رغم ﺠﻬﺎﻟﺖﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ علم ﺧﻮﺍﻫﺪ
آﻣﻮﺧﺖ ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﺒﺎﻋﻠم ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ علم ﻴﺎ ﺟﻬل
اﺯﺍﻳﻥ علم ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻋﻠﻮم ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻓقی
ﻮﻓﻠﺴفی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪﻋﻠم ﻮ آﮔﺎهی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺎﺩل اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺘم
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺑﺎﻫﺮﮐس
ﺑﻘﺪﺭ ﻋﻠم ﻮﺍﮔﺎهی
او ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﻘﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﻧﻬﺎ
ﭘﺎﺩﺍﺵﻋﻘلی ﻮﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍلهی ﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺑﻐﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﻘﺪﺭ ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
آنها ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﻋﻘﺐﺭﻭﻯ
هاﻯ ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺍﮔﺎهی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺳﺘﻢ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ.
ﻭﮐﺸﺶ ﻓﻄﺮﻯ ﻔﺮﺻتی
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺮﺍﻯ اﺻﻠﺎح
ﺬﺍﺕ و ژنتیک
روحی خود ﺍﺯ ﻃﺮﻳق
ﺘﺤﻤّل ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﻬﺎ همین ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
میباشد .

714 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 241ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻴک ﻤﺴﺄﻟﻪ ﺳﻪ ﺟﻮﺍﺏ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﺷﺨﺺ ﺣﺎﺿﺮﻯ ﻨﮕﺮﺍﻥ
گرﺩﻳﺪ ﻭﺍﻣﺎم ﺘﻮﺿیح
ﺪﺍﺩ:  إنّ اﻟﻠﻪ
ﻓﻮّﺽ ﺍلی ﺴﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺒﻥ ﺪﺍﻭﺩ ﺍﻣﺮ ﻣُﻠﮑﻪ
ﻓﻘﺎل هذﺍ ﻋﻄﺎﻭٴﻨﺎ
ﻓأﻣﻨﻦ ﺍﻭ ﺍﻣﺴک
ﺒﻐﻴﺮ ﺣﺴﺎﺏ ﻭ ﻓﻮّﺽ
ﺍلی ﻤﺤﻤﺪ أﻣﺮﺩﻳﻨﻪ
ﻓﻘﺎل ﻤﺎ ﺁﺗﺎﮐم
اﻟﺮﺳﻮﻝ ﻓﺨﺬﻭﻩ
ﻭﻣﺎ ﻧﻬﺎﮐم
عنه ﻓﺎﻧﺘﻬﻮﺍ ﺍﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎلی ﻔﻮّﺽ ﺃﻣﺮﻩ
ﺍﻟﻰ ﺍﻟﺄﺋمّة ﻣﻨّﺎ
ﻭﺍﻟﻴﻨﺎ ﻣﺎ ﻓﻮّﺽﺍلی
ﻤﺤﻤﺪ صلّی اﻟﻠﻪ
ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﺁﻟﻪ ﻓﻠﺎ
ﺗﺠﺰع ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺒﻥ ﺪﺍﻭﺩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻣﺮ ﻣُﻠک اﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺑﻮﻯ ﻮَحی
ﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﻄﺎﻯ
ﻤﺎ ﺑﺘﻮ ﺍﺳﺖ ﺗﻮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻨّﺖﮔﺬﺍﺭ
باش و ﺑﺪﻩ ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﻧﺨﻮﺍﺳتی
إﻣﺴﺎک آن کن ﮐﻪ
همیشه ﺑﺪﻭﻥ ﻤﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻭﺣﺴﺎﺏ ﺭسی
هستی . ﻭ ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﺍﻣﺮ ﺩﻳﻥ
اﻭﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭﮔﻔﺖ ﻫﺮ
ﺍﻧﭽﻪ ﺭﺳﻮل اﺯ
ﺧﺪﺍﻳﺶ ﺑﺸﻤﺎ ﺩﺍﺩ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﺪ ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
آﻥ نَهی کرﺩ ﺩﺳﺖ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻳﺪ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﻣﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ
ﭽﻮﻥ ﻤﺎ ﺗﻔﻮﻳﺾ
و واگذار ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺁل او ﻧﻴﺰ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﭘس ﺟﺎﻯ
ﻨﮕﺮﺍنی ﺘﻮ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
(ﺗﻔﻮﻳﺾ) ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻯ
اﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ ﻭ
آﺯﺍﺩﻯ عمل اوﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺩﻫﺶ ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺗﺮﺑﻴتی
سالکان خود ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺍﻣﺮﺩﻳﻨﻪ) ﻣﺴأﻟﻪ
ﺩﻳﻥ او ﻴﺎ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻭﺍﻣﺮ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮﻳک
اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
آﻧﻬﺎ تا زنذه ﻣﻴﺒﺎﺷند
. (ﺑﻐﻴﺮ ﺣﺴﺎﺏ) ﺑﺪﻭﻥ
أﻧﺪﺍﺯﻩ ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺘﻰ ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻌنی ﺒﺪﻭﻥ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻭﺣﺴﺎﺏ
ﺭسی ﻮمسؤلیتی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﭼﻨﻴﻥ ﻴﺎ
ﭼﻨﺎﻥ کرﺩﻩﺍﻯ.
ﺍﻳﻥ اﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭحَقّ
همه ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
همه اولیای
همه ادیان
سلوکی ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻤﺎم اﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﻌﺪﻯ ﻮﺍﮔﺬﺍﺭ
ﺷﺪﻩ ﻭﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﭽﻮﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺍﻣﺎم ﺰﻧﺪﻩﺍﻯ
نیز هست .ﮐﻪ ﻳکی
اﺯ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻭﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم گرﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی بانتخاب
خداوند ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻭ
ﭼﻨﻴﻥ اﺧﺘﻴﺎﺭﺍتی
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻥ
اﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ ﺷﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
اﺯﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟکان
ﻭ ﺻﺪﻭﺭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ عبادی  ﻭ ﺩﺍﺩﻥ
أﺣﮑﺎمی ﺪﻳنی ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺨﻮﺩ( ﻗﺮﺍﻥ
ﻨﺎﻃﻖ) ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺗﺼﺮّﻑ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.(ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ) ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺍﻭ ﻭﻳﺎ ﺯﻧﺎﻥ ﻮﺩﻳﮕﺮ
ﻗﺮﻳﺸﻴﺎﻥ ﻭﺣتی
ﺴﺎﺩﺍﺕ ﻋﻠﻮﻯ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ اﮔﺮ
ﺳﻠﻮک الهی ﻨﮑﻨﻨﺪ)
ﻭﻣﻮﻓﻖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﺸﻮﻧﺪ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
احتمالی ﻨﺒﻮّﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻫﺮﺳﺎﻟک
عاﻣﻞ ﻭﻋﺎﻗل ﻮﻋﺎﺷق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﮐﻤﺎا
الهی برﺳﺪ. ﻭ (ﺳﻴّﺪ
ﻧﻮﺭﻯ) حقیقی ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
گرﺩﺩ. ﻭﺑﻌﻀﻮﻳﺖ
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﻭآل ﻤﺤﻤﺪ
ﺩﺭﺍﻳﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺒﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻫﺒﺮﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﻫﺎﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻭﻋﺪﻩ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺘﻌﻬﺪ
ﺍﺟﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻈﺮ (ﻣﺠﻠﺴﻰ)
ﺍﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯﺍﻳﻦ
ﺗﻔﻮﻳﺾ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺩﻳﺪ
ﺣﮑم ﺸﺮعی و
الهی ﺒﺪﻫﺪ ﻭ ﻓﺘﻮﺍﺋﻰ
ﺻﺎﺩﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺗﻘﻴّﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺳﮑﻮﺕ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺑﻴﺎﻥ ﻤﻄﻠﺐ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥگوﻧﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺳﻴﺎسی ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
نیست . ﭼﻮﻥ هر ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﺼﻮﻧﻴﺖ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺪﺭﺣﺪﻭﺩ ﺍﺣﮑﺎم
ﺴﻠﻮکی ﻮﺧﺎﺹ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﮔﻔﺘﻥ
ﻮ ﻧﮕﻔﺘﻦ ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ ﺳﻴﺎﺳتی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻓﻘﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
غوﺍم ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﻭ ﻣﺘﻌﻬﺪ آﻧﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی هستند ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍم أﺣﻮﺍل
ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﻭﺷﻔﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی آﻧﻬﺎ ﻭﮐﻤک
ﺪﺭ ﺧﺮﻭج اﺯ ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﻳﺶ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻭ ﻧﺴﺨﻪ ﭘﻴﭽی ﺮﻭﺍنی
ﺪﺭ ﻧﻮع أﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﺣﮑﺎم
ﺸﺮعی اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻭﻥ أﺭﺯﺵ ﻭ
أثرﻯ ﺴﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

715-  ﺩﺭﺣﺪﻳثی
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۲ﺹ۲۴۲ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  إنّا ﻣﻌﺎﺷﺮ
ﺍﻟﺄﻧﺒﻴاء ﻧﮑﻠّم
اﻟﻨﺎس علیّ ﻘﺪﺭ
ﻋﻘﻮﻟﻬم  ﻣﺎ ﮔﺮﻭﻩ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻋﻘل ﻤﺮﺩﻡ
ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻫﻤﺎﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی هر ﺯﻣﺎﻥ
هستند .ﮐﻪ ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍلهی ﺰﻣﺎﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﻣأﻣﻮﺭ ﺧﻠق ﺸﺪﻩ
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ اﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺗﻌﻠﻴمی ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﻭﻟﺰﻭم ﺘﺼﺮّﻑ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻮﻓﮑﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﺎﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻣﻮفق
ﺒﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
خود ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﭽﻮﻥ اﻣﺮﻭﺯﻩ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق بمعرفی
خداوند بهر
طالب لقای
الهی هستند ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ (ﻧﺒﻮّﺕ ﻭ
قدرت ﺗﻨﺒّوء ) ﻭﺧﺒﺮ
ﻳﺎبی اﺯﺍﺣﻮﺍل
آﻳﻨﺪﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘل
و فهم آﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﺎنع ﺸﺪﻥ ﻮﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
احتمالی ﺍﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﻫم
ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ هرﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮﻋﻘﺪﻩﻫﺎ ﻭﻧﻮع
عقاید ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻋﻘل آﻧﻬﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﺣﻮﺍل
آﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﻫﺮﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩپس ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻫﺮﺴؤﺍل ﻮﺍﺣﺪﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﭙﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍل و عقل آﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺩ.

716 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ245ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﻭ ﺣﺪﻳث ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ:  ﻴﺎ ﺯﺭﺍﺭﻩ
ﺧﺬ ﺑﻤﺎ ﺍﺷﺘﻬﺮ
ﺑﻴﻥ اﺻﺤﺎﺑﻚ ﻭﺩع
اﻟﺸﺎﺫّ ﺍﻟﻨﺎﺩﺭ
ﺍﻯﺰﺭﺍﺭﻩ
ﺍﻥﻴکی از
حدیثها ﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﻴﻥ
ﺪﻭﺳﺘﺎﻧﺖ ﺷﻬﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﺩﻧﺒﺎل
کن .ﻭ ﺍﺧﺒﺎﺭ ﺷﺎﺫّ
ﻭ ﺍﺳﺘثنائی ﻮﻧﺎﺩﺭ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻦ. ﺍﻳﻥﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﻮﭘﻴﺮ
مُرَبّی ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺳﻠﻮک
الهی ﺘﻮﻗﻒ ﺗﺎ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﭙﻴﺮ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ ﻭلی
اﻳﻥ ﭙﺎسخ اﺯﻳک
أﻣﺮ ﻣﻨﻄقی ﻮﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﻤﺮﺩﻡ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﻈﺮ ﺍﮐثرّیت
ﻣﺤﺘﺮم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻋﻤﻠﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﻤﺰﺍﺣﻤﺖ
ئیگران ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟک
اﻟﻬﻰ ﻫﺮﮔﺰ ﺗﺎبع
ﻨﻈﺮ ﺍﮐثرﻳّﺖ ﻭﻳﺎ
ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩﺵ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺳﭙس ﺯﺭﺍﺭﻩ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﺍﮔﺮ ﻫﺮﺩﻭ
ﺣﺪﻳث ﻧﺰﺩ ﺍﮐثرﻳﺖ
ﺭﺍﻳﺞ ﻭﺷﻬﺮﺕ ﺩﺍﺷﺖ
ﭼﻪﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ؟
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
ﺨﺬ ﺑﻘﻮل أﻋﺪﻟﻬﻤﺎ
ﻋﻨﺪﻙ ﻭ ﺍﻭثقهما
فی ﻨﻔﺴک  ﺍﻥ ﻴکی ﺮﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻦ ﮐﻪ
ﻧﺰﺩ ﺗﻮﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ
ﺗﺮ ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺘﺮ
ﻭﻣﻮثّق ﺘﺮ ﺍﺯﻧﻈﺮ
ﺗﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ونز د خود
نگهدار. ﺑﺎﺯﭘﺎسخ
کلّی ﻮﺑﺎ ﺗﻘﻴّﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻴک ﭙﻴﺮﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍلاّ اگر ﺳﺎﻟک
ﻤطیع ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺍﻣﺮ ﻣﺸﮑﻮﮐﻰ
باشد  ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ تا ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﺭﺳﺖﺗﺮرا از ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ
ﺭﺍ بیابد . ﻭﺑﻘﻮل
ﻤﻮﻟﺎعلیّ هر ﺍﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻧﻔس ﺍﻭ ﺗﻤﺎﻳل
ﺪﺍﺷﺖ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺍﻧﺮﺍ دنبال ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
(ﺍﻋﺪﻝ) ﻳﺎﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ
ﺗﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
ﺘﺮ ﺑﻮﺩﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﺪل ﻮﺍﻋﺘﺪال ﺠﺴم
ﻮ ﺫﻫﻥ ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﻬﺘﺮﺗﺎﻣﻴﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.(ﺍﻭثق
) ﻣﺤﮑﻤﺘﺮ ﻭﺑﺴﺘگی
ﺒﻴﺸﺘﺮﺑﺎ ﺩل ﻮﻓﮑﺮ
ﻭﮐﺸﺶ سلوکی ﺷﺨﺺ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻌکس ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﮐﺸﺶ ﺩل عمل ﻨﻤﻮﺩ.
ﻭ ﺍﺯﻃﺮفی هنوﺯ
ﺣﮑم ﺘﻄبیق ﺒﺎ ﻗﺮﺍﻥ
ﻮ ﺳُﻨّﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻌﻘﻮل ﻮﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ ﺸﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻗﺮﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﻭ ﺭﺍﻩ
ﺗﻮﻓﻴق کسب قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻮﺳُﻨّﺖ ﻧﻴﺰ اﺯ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻋﻤﻮمی
ﺨﺎﺹ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻘﺒلی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍلهی ﻘﺒﻠﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ أﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﻠﮑﻪ
ﺣتی ﻘﺮﺍﻥ ﻮﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺷﺨﺺ ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺳﻠﻮک الهی اﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺭسی
ﺸﻮﺩﮐﻪ ﮐﺪﺍم
کمک ﺒﭙﻴﺸﺮﻓﺖ ﺳﻠﻮکی
کمک ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻳﻌنی آﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ
ﺣتی اﮔﺮ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﻧﺮﺍ ﺣﺮﺍم کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺳﭙس ﺯﺭﺍﺭﻩ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﺍﮔﺮ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻧﻈﺮ ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ
ﻭ ﻣﻌﻘﻮل ﺒﻮﺩﭼﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ؟ ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ:  اﻧﻈﺮ ﻣﺎ
ﻭﺍفق ﻤﻨﻬﻤﺎ ﻣﺬﻫﺐ
ﺍﻟﻌﺎمة ﻓأﺗﺮﮐﻪ
ﻭﺧﺬ ﺑﻤﺎ ﺧﺎﻟﻔﻬم
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﻥ که ﮐﺪﺍم اﺯ
آﻥ ﺪﻭ ﺣﺪﻳث ﻣﻄﺎﺑق
ﻨﻈﺮﻋﺎﻣﻪ (ﻳﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ سلوکی ) ﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﻧﺮﺍ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﻦ ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل
ﺒﻨﻤﺎ. ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﻋﺎﻣﻪ ﻭﻋﻮﺍم ﻮﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺳُﻨّﻴﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻠﻔﺎ ﻭ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺪﺭﻭﺍقع
ﺒﻤﻌنی ﺘﻤﺎمی
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺷﻴﻌﻪ
ﻭ ﻣﺪﻋﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻮک
الهی ﻮ ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻨﻤﻰ
ﺭﺳﻨﺪ. ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک الهی ﻨﮑﺮﺩ
ﭼﻪ ﺳُنی ﺒﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻪ ﻭﻳﺎ ﺣتی
ﭙﻴﺮﻫﺮ ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫبی
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻫﺪﻑ
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ ﺗﻔﮑﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺍﻥ ﻤﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺤﻔﻈ ﺨﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻈﺮﻋﻮﺍم
ﺮﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎم ﺒﻬﺮ
ﭘﻴﺮﻭ ﻳﻚﭘﺎسخ
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺯﺭﺍﺭﻩ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﮐﻪ اﮔﺮﻋﺎﻣّﻪ
ﻣﺮﺩمی ﺳُﻨّﻴﺎﻥ
ﻧﻈﺮ ﻣﻮﺍﻓق ﺒﺎ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺣﺪﻳث ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﺑﺎ ﻫم ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ. ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ:  إﺫﻥ ﻔﺨﺬ
ﺑﻤﺎ ﻓﻴﻪ ﺍﻟﺤﺎﺋطة
ﻟﺪﻳﻨک ﻮﺍﺗﺮک
ﻤﺎ ﺧﺎﻟﻒ ﺍﻟﺎﺣﺘﻴﺎﻃ
ﭘس ﺗﻮ ﻧﻴﺰسعی
کن آﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﺤﺪﻳثها
ﺍﺣﺘﻴﺎﻃﺎ ﺑﻨفع
ﺪﻳﻥ ﺘﻮ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﮐﻥ ﻮ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻫﺮ ﺍﻣﺮ ﻗﺎﺑل
اﺣﺘﻴﺎﻃی کن .(ﺣﺎﺋﻄﻪ)ﺣﺎﺋﻄ
ﻮ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻭﺳﭙﺮ
ﻣﺪﺍفع ﻮﺍﺣﺘﻴﺎﻃ
کاﺭﻯ ﻭﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻭﭘﻴﺸﮕﻴﺮﻯ اﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺧﻄﺮ ﺍﺣﺘﻤﺎلی
اﺳﺖ. ﻭﺗﺮک أﻣﺮ
ﻣﺤﺘﺎﻃ ﺘﺎ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺑﺎﭘﻴﺮ ﺍلهی ﻮمُرَبّی
ﺴﺎﻟک
بانتخاب
خداوند اﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻓﺮﺩ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻧفعی ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﻥ
ﻤﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻫﺮﮐس
ﺗﻌﺼبی ﻴﺪﺍﺭﺩ
ﻭآن ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻥ هماﻥ ﺮﻭﺵ
ﺳﻠﻮک عملی ﻮ ﺍلهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍلهی ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺍﺣﺘﻴﺎﻃ ﻮ ﺩﺭﭘﺸﺖ
ﺣﺎﺋﻄ ﻮﺩﻳﻮﺍﺭ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﺯﺍﺋﺪ ﻭ ﺑﺎﻃل ﻮ
ﻳﺎ ﻣﺸﮑﻮﻙ ﺗﺎﺣﺼﻮل
ﻤﻠﺎﻗﺎﺕ ﺑﺎﭘﻴﺮ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻟﻌمل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺎﺯ ﺯﺭﺍﺭﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﮔﺮ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺣﺪﻳث ﻣﻮﺍﻓق
اﺣﺘﻴﺎﻃ کاﺭﻯ ﺒﻮﺩ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ ﺯﻳﺮﺍ
بیکاﺭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻨﺸﺴﺘﻥ ﻮﮐﺎﺭﻯ
اﻧﺠﺎم ﻨﺪﺍﺩﻥ.ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ:  إﺫﻥ ﻔﺘﺨﻴّﺮ
ﺍﺣﺪﻫﻤﺎ ﻓﺘﺎﺧﺬ
ﺑﻪ ﻭ ﺗﺪعی اﻟﺎﺧﺮ
ﭘس ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳتی
اﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻦ ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﺑﻨﻤﺎ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻯ ﻮﺑﺪﺍﻥ
کشش ﺩﺍﺭﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍﺭﻫﺎ ﮐﻦ. ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻳتی
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
همین ﺤﺪﻳث ﺍﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩ:  ﻔإﺭﺟﻪ
ﺣتّی ﺘﻠقی اﻣﺎﻣک
ﻔﺘﺴأﻟﻪ  ﭘس ﺍﻗﺪﺍم
مکن ﻮ ﺑﺎﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﮐﻦ ﺗﺎ
ﺑإﻣﺎم ﺨﻮﺩ ﺑﺮسی
ﻮﮐﺴﺐ ﺗﮑﻠﻴﻒ ﮐﻨﻰ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻨﻴﻥ کنند .ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺍﻣﺮ ﻣﺸﮑﻮک
ﺘﻮﻗﻒ ﻭ ﺗﻘﻴّﻪ
ﻭ ﺍﺣﺘﻴﺎﻃ کاﺭﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هرﮐﺎﺭﻯ
ﺒﮑﻨﻨﺪ ﻭﺣتی اﮔﺮ
ﺩﺭﺳﺘﺮﻳﻥ ﺮﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯﺧﻄﺎ
ﮐﺎﺭ ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﻣﺘﻤﺮّﺩ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍلهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺣتی اﮔﺮ ﺻﺪﻗﺎﺕ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭﺧﺪﻣﺎتی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
که ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻣﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﺗﺮک
أﺧﻠﺎق ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺒﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺠﻬﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ
ﻭ ﺟﺰ ﺳﻠﻮک الهی
ﻮ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﭙﻴﺮ ﺍلهی
ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎم ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻳﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﻨﻔس
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﻭح و نفس ﻤﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻭﺍلهی ﻮﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻔس أﻣّﺎﺭﻩ ﻭﻧﻔس
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﻨﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ ﻭﻧﻔس
وروح الهی شده
با روح القدس قائم
ﻣﻠﻬﻤﻪ و ﺍﻟﻬﺎم
ﺒﺨﺶ ﺍلهی ﻤﻮﻓق
گردد

717 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 246ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺷﺨصی اﺯ ﻋﻠّﺖ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻧﻈﺮ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺮﺍ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﻭ ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﮐﻪ ﺟﻠﺴﺎﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭﮐﻮﻓﻪ ﺷﺮﮐﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﻭﺩﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﻧﻬﺎ ﮔﺎهی ﺘﺮﺩﻳﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻨﺰﺩ ﻣﻔﻀّل اﺑﻥ
عمر ﻣﻴﺮﻭﻡ ﺍﻭ
ﻣﺮﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺗﻮﻗّﻒ
ﻣﻴﺪﻫﺪ .ﮐﻪ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺭﺍم ﻤﻴﮕﻴﺮﻡ.
ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ:  أجل هو
ﮐﻤﺎ ﺫﮐﺮﺕ ﻳﺎ ﻓﻴﺾ
ﺍﻥّ اﻟﻨﺎس ﺍﻭﻟﻌﻮﺍ
ﺑﺎﻟﮑﺬﺏ ﻋﻠﻴﻨﺎ
ﺍﻥّ اﻟﻠﻪ ﺍﻓﺘﺮﺽ
ﻋﻠﻴﻬﻢ ﻟﺎﻳﺮﻳﺪ
ﻣﻨﻬم غیره ﻭﺍﻧّﻯ
أﺣﺪّث ﺍﺣﺪﻫم ﺒﺎﻟﺤﺪﻳث
ﻓﻠﺎ ﻳﺨﺮﺝ ﻣﻥ
عندﻯ ﺣتی ﻴﺘأﻭّﻟﻪ
علیّ غیر ﺗأﻭﻳﻠﻪ
ﻭ ﺫﻟک أﻧّﻬم
لا ﻳﻄﻠﺒﻮﻥ ﺒﺤﺪﻳثنا
ﻭ ﺑﺤُبّنا ﻣﺎ ﻋﻨﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺍﻧّﻤﺎ
ﻳﻄﻠﺒﻮﻥ اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭﮐلّ ﻴﺤﺐّ ﺍﻥ
ﻴﺪعی ﺮأﺳﺎ ﺍﻧّﻪ
ﻟﻴس ﻣﻥ عبد ﻳﺮفع
ﻨﻔﺴﻪﺍ ﻟّﺎ ﻭﺿﻌﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﻣﺎ ﻣﻥ
عبد ﻭضع ﻨﻔﺴﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺭﻓﻌﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺷﺮّﻓﻪ
ﻓﺎﺫﺍ ﺍﺭﺩﺕ ﺣﺪﻳثناﻓﻌﻠﻴک
ﺒﻬﺬﺍ ﺍﻟﺠﺎﻟس
(ﺯﺭﺍﺭة ﺑﻥ ﺃﻋﻴﻥ)    ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﻣﺮﺩم
ﺴﺨﺖ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻤﺎ
ﻧﺴﺒﺘﻬﺎﻯ ﺪﺭﻭغ
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮ آﻧﻬﺎ (ﻓﺮﺿﻰ)
واجب مقرر ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭ ﻣﻥ ﭽﻮﻥ ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﺣﺪﻳثی ﻭﻳﺎ ﻣﻄﻠبی
ﻤﻴﮕﻮﻳﻢ ﭼﻮﻥﺨﺎﺭج
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﺗأﻭﻳل
ﻮﺗﻔﺴﻴﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯآﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
(ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻄﻮﺭ ﺳﻤﺒﻠﻮلیک
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی آﻧﻬﺎ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی
ﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩﻫﺎ ﺍﻧﺮﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻗﺸﺮﻯ ﻮﻣﺎﺩﻯ
ﻮﺩﻧﻴﻮﻯ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻭﺑﺮﺍﻯ
اﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻤﻴﻨﺎﻣﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﻋﻠّﺖ
ﺩﺭﻭغ ﺒﺴﺘﺘﻥ ﺒﺎﻣﺎم
اﺳﺖ. ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻘﻴﻪ
ﻭ ﺍﺣﺘﻴﺎﻃ کاﺭﻯ
آﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﻤﻔﺘﻴﺎﻥ ﻮﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯﻘﺸﺮﻯ
ﺍﻧﻬﺎ ﻫﻤﻴﻥ
کاﺭ ﺭﺍ ﻣﺪﺍم أﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺍﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺍنی ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﻔﻬﻴم أﻫﻤﻴﺖ
ﺳﻠﻮک الهی اﺳﺖﺍﻧﺮﺍ
ﻣﺠﻮّﺯ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻮﺳﻴﺎسی
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮﺗﻌﺼﺐ
ﻭﺧﻮﻥ ﺮﻳﺰﻯ
هاﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.)
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻃﻠﺐ ﺣﺪﻳث ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻣﺤﺒّﺖﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﺮﻭﺭ ورﺋﻴس ﺩﺭ
ﺑﻴﻥ ﻤﺮﺩﻡ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪگی اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮﺑﻨﺪﻩﺍﻯ که
ﺳﺎﻟک هم ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺮفّع ﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺠﻮﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺰﻣﻴﻥ ﻤﻴﺰﻧﺪ.
ﻭﺣﻘﻴﺮ ﻭ ﻭﺿﻴﻊ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺮﻭﺩ)
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﻨﺪﻩ ﻣﺘﻮﺍضع
ﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻓﻌﺖ
ﻭﺷﺮﺍﻓﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
(ﻋﻘل ﻮ ﺗﻌﺎلی ﺮﻭﺡ
ﻭﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ ﺒﻬﺸتی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ). ﺳؤﺍﻝ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﻣﺎم
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ (ﻧﺎس ) ﻳﺎ
ﻣﺮﺩﻡ (ﻧﺎسیان
عهد الست ) ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍلهی ﺴﻠﻮک ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺤﺰبی ﻮ ﺳﺎﺯﻣﺎنی
ﻮﺗﺸﮑﻴﻠﺎتی اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺪﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺷﻌﺎع ﻨﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮﺍلهی
ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺳﭙس
ﺑﻨﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﺗ
ﺎﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳند.ﻣﻔﻀّل
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﻋﻤﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺗﻮﻗﻒ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻋﻤل ﻨﮑﺮﺩﻥ ﺒﻬﺮ
ﺩﻭ ﺧﺒﺮ ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
الهی ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺒﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺍﻧﺠﺎم
میدﻫﻨﺪ. ﺗﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﺗﺮﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭلی ﻤﺠﻠسی ﻘﺸﺮﻯ
ﺍﻳﻥ ﻠﻔﻆ (ﻳﻮﻗّﻔﻨﻰ)
ﺭﺍ (ﻳﻮﻓّﻘﻨﻰ) ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺑﻤﻌنی ﻤﻮﻓق ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺕ ﺍﻳﻥ
ﻤﻔﻀّل ﺴﺎﺋل آﺭﺍم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﺋل ﺴﺎﻟﻚ
ﺍلهی ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻣﻔﻀّل
ﭙﻴﺮ ﺍلهی اﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﺎﺭﺵ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭﺗﻮﻓﻴق ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﻣﻔﻀّل
ﭙﻴﺮ ﺍلهی ﺴﺎﺋل
ﻨﺒﺎﺷﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺗﻮﻗﻒ ﻣﻔﻀّل ﺒﺎﺯ
ﮐﺎﺭ ﮐﺎﻣﻞ ﺍلهی
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
همه ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺗﻮﻗفی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﺍلهی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻟﻌﻤلی
ﻔﻘﻬﻰ ﻭﻧﻈﺮﻋﺎم
ﻮﺷﺨصی ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎﻝ ﮔﻨﺎﻩﮐﺎﺭﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﺮﻳک
کاﺭﺧﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺟﺎﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺮﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺍﺯ ﻇﺎﻫﺮ ﺧﺒﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﮐﺎﺭﺳﺎﺋل
ﺪﺭﺳؤﺍل اﺯ ﻣﻔﻀل
ﻔﺮﺯﻧﺪﻋﻤﺮ ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﺍﺳﺖ. (ﻭَﻟَﻊ) ﻣﺮﺩم
ﺒﺘﮑﺬﻳﺐ ﻭﻧﺴﺒﺖﺩﺍﺩﻥ
ﺪﺭﻭغ ﺒﺎﻣﺎﻣﺎﻥ
کاﺭ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ (ﺴﺎبق)
که ﻫﻤگی ﺴُنی ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮک الهی ﻮﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟک( لاحَقّ)
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.ﻭﺑﻨفع
هدﻓﻬﺎﻯ ﺪﻧﻴﻮﻯ
ﻮﻓﺎﺳﺪ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻃﻠبی آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎم
ﺪﺭﺣﺪﻳث اﺳﺖ. ﻳﺎ
ﻳﻚ ﺣﺪﻳث ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻨﺎفع ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺣتی
ﺠﻌل ﺤﺪﻳثذ ﺑﻨﺎم
اﺳﺘﻨﺒﺎﻃ اﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ کاﺭ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ ﺍﺯﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
گرﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺴُنی
اﺯﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻨﻴﻥ اﺳﺘﻨﺒﺎﻃﺎتی
ﻨمی ﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﮐﺎﺭﻯ
هم ﺒﮕﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺮﻳﺤﺎ ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ (ﻓﺮﺽ ﻭﺍﺟﺐ ﺍلهی)
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮐﺪﺍم اﺳﺖﮐﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎﻣﺎم ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی اﻳﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
أﺩﻳﺎﻥ ﻮﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺍﻳﻥ کاﺭﺑﻴک کاﻣﻞ
ﺍلهی ﺰﻧﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ (ﺍﻣﺎم
اﻭم کرﺩﻩ) ﻭ ﺍﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺮﻫﺒﺮ ﺳﻴﺎسی ﻮﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭلی آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻫﻤﺎﻥ
ﺤﮑﻮﻣﺘﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﺑﺎﺯﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍلهی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮﻗﺒﻠﺎ
ﮐﺎﺭ فرض ﺳﻠﻮک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ اﻳﻨﺎﻥ
ﺤﺪﻳثی ﺮﺍ ﺗأﻭﻳل
ﻮﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ غیر ﺍﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎم ﺒﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺠﺰ
کلّی گودی ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﭼﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺻﺮﻳح
ﻮ ﻭﺍﺿح ﺪﻗﻴﻘﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻋﮑس
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﻭﻟﺬﺍ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻀﺮﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭح
آﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻓﺘﻥ
ﺒﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﻌﺪﻯ اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هرﮔﺰ
ﺗﺎﻭﻳل ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻣﺎم ﻮ ﭘﻴﺮ ﺍﻧﻬﺎ
کلّی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﻗﻴﻘﺎ ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩه
أﻋﻤﺎل عباﺩﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻃﻠﺐ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺩﻋﺎﻯ رأس ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻭﺳﺮﮐﺮﺩگی ﺒﻴﻦﻣﺮﺩم
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻨﺪﻩ ﻭ ﻋَﺒﺪ ﻣطیع
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻃﺎﻋتی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﺎم
عبد ﻭ ﺑﻨﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻃﺒﻌﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺠﻮﺋﻴﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻪ
ﻭﻳﺎ ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم اﺟﺘﻤﺎعی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭﺍﻣﺎم
اﺯ ﺑﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟک
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘﻴﺮﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺠﻮئی
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻔﻀل ﻮﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﻭح اﻭﺭﺍ ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ ﺮﻭﻯ ﻭﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻤﻴﺒﺮﺩ.

718 - از
امیر
المؤمنین نقل
شده که عمّا ﻳﺮﻭﻯ
اﻟﻨﺎس ﻋﻥ أﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ ﻋﻥ
أﺷﻴاء ﻤﻥ اﻟﻔﺮﻭﺝ
ﻟم ﻴﮑﻥ ﻴﺄﻣﺮ ﺑﻬﺎ
ﻭﻟﺎ ﻳنَهی
عنها ﺍﻟّﺎ ﻧﻔﺴﻪ
ﻭ ﻭﻟﺪﻩ  ﻣﺮﺩم ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
گاهی ﺒﻤﺮﺩم ﺮﻭﺍﻳﺖ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﺪﻳﻨﻰ
در باره فرج
ها ﻣﻴﺪﺍﺩ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﮔﺸﺎ
میشد ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
آﻥ أﻣﺮ ﻭنهی ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ ﻣﮕﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺵ ﻭﺍﻭﻟﺎﺩﺵ
.(ﻓﺮﻭﺝ) ﺟمع ﻔَﺮﺝ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻤﻌنی ﻤﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻋﻮﺭﺕ زنان ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮخی ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺤﻔﻈ عوﺭﺕ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭلی
ﻤﻮﻟﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩمقرر
میکرد . ﻓﺮج ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻤﻌﻨﺎﻯ
ﻤﻌﺎﻳﺐ ﺍﺧﻠﺎقی
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ وﺍﻭﻟﺎﺩﺵ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻟﺎﺯم نمی ﺪﺍﻧﺴت
.ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩم
که ﻧﺎﺭﺳﺎئی
عقلی ﻭﻣﻴل ﺒﺂﺯﺍﺩﻯ
ﻮﺗﻮﺣﺶ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ جایز ﻧمی
ﺍﻧﺴﺖ.ﺑﺎﺯ(ﻓﺮﺝ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻔﺮﺡ ﻭﻓﺮوﻫر
ﻮ ﻓﺮﻫﻪ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
در فرهنگ قریش
زردشتی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺨﺎﺹ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩﺵ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﻠﻮکی و
کاملان اولاد
الهی مولا ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻟﺎﺯم ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
غیر ﺳﺎﻟک
اصراری ﻨﺪﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭﮐﺎﺭ ﺩﻳﻥ
ﻮﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﻴﺎ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﻭﺯﻭﺭ ﻭ ﺟﺒﺮ ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﻋﻘل
ﻮﻋﺸق ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻟﺎﺯﻣﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺒﻮﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ؟ ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩ:  ﺃﺣﻠّﺘﻬﺎ
ﺁیة  ﻭﺣﺮﻣّﺘﻬﺎ
ﺍﺧﺮﻯ  ﻋﻠﺖ
ﺍﻥ اﻳﻥ ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻪﺍﻯ اﺯﻗﺮﺍﻥ
أﻣﺮﻯ ﺮﺍ ﺣﻠﺎل
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﻭﺍﻳﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﻧﺮﺍ ﺗﺤﺮﻳم
ﻤﻴﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ آﻳﻪﺍﻯ
ﻤﻨﺴﻮخ ﻮﺑﺎﻃل
ﺸﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭﺷﺄﻥ ﻘﺮﺍﻥ
هم ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻫم آﻳﻪﺍﻯ ﻤﻨﺴﻮخ
ﺒﺎﺷﺪ ﭼﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ
ﺒﺎی ﺒﺎﺷﺪ ﻭﺣﺬﻑ
ﻧﮕﺸﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﺮﺍ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﺸﺨﺺ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﺍﻳﻥ
آﻳﺎﺕ ﻣﻨﺴﻮخ ﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ و أﻫل
ﺴﻨﺖ ﺑﺒﺎﻃﻠل
آﻳﺎﺗﻰ ﺭﺍ ﻣﻨﺴﻮخ
ﻮ ﺑﺎﻃل ﺸﺪﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﭼﺮﺍ ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺍﻳﻥ
آﻳﺎﺕ ﻣﻨﺴﻮخ ﻨﺸﺪﻩ
ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ همه ﺍﺑﻬﺎم
ﺒﻌﺪﻯ ﭙﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ.در
واقع و حقیقت ﺍﻳﺎﺕ
ﻣﻨﺴﻮخ همان آﻳﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺎ ﻧﺠﺎﺕ
شهودی ﺧﻮﺩ ﻫﻔﺖ
ﺁﻳﺖ ﻭﻋﻠﺎمتی
الهی دﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻴﻤﻪﻫﺎﻯ ﺮﺍﻩ
ﺳﻠﻮک الهی ﺨﻮﺩ
ﻫﺮﮐﺪﺍم اﺯﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﺳﻤﺒﻮلی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮآﻳﺖ ﻭ
ﻋﻠﺎﻣتی اﻟﻬﻰ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻌﺠﺰﻩ ﺍلهی ﭙﻴﺮ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ او ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺖ.
ﺗﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮل ﻘﺒلی
ﺮﺍ در توسّل و
هدف گیری تمرکز
سالک رﻫﺎ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺗﻤﺎم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺍلهی
کاﻣﻠﺎﻥ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻏﺎﺯ ﺑﺴﻠﻮک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺗﺮﻙ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮﺍلهی
وسیله ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻟﺬﺍ
ﻗﺮﺍﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧسخ ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ سالک راه
خدا ﺑﻬﺘﺮ از آﻧﺮﺍ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.ﺍﻳﻦ
ﺍﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻃﺮح
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﻣﺘﻨﺎﻗﺾ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﺎﺑل ﻘﺒﻮل ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫم ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺼﻠﺤتی آﻳﻪ ﻗﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻪ ﻗﺒلی
ﺮﺍ ﻣﺸﺨﺺ ﻭﺣتی
اﺯﮐﺘﺎﺏ ﻭﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺣﺬﻑ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺨﺎص ﺒﺮﺍﻯ
خود و ﺍﻭﻟﺎﺩﺵ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﭽﻮﻥ اﻭﻟﺎﺩ ﻭ ﻣطیع
اﻭﺑﻮﺩﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺮﺍﻯ (ﻓﺮﻭج ﻴﺎ
ﻓَﺮَﺝ های
مرحله ای ) ﺑﺎ ﻓتح
ﺤراء ﺑﻤﻌنی ﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻠﻔﻈ ﻔﺎﺭسی ﻘﺪﻳﻢ
ﺳﻠﻮکی ﻔﺮﻫﻪ ﻭﻓﺮح
ﻮﻓﺮﻭﻫﺮ ﻭﺩﺭ ﻟﻔﻈ
ﻔﺮِﻭَﺭﺩﻳﻥ
که ﻓﺮﻭﺩﻳﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﺯﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﺯ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ آﻳﻪ ﻧسخ
ﺸﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
عمل ﻤﻴﮑﺮﺩ؟ ﻳﻌنی
ﺒﺮﺍﻯ اﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
و اولادش ﻨﻴﺰ ﺍﻳﻪ
ﻣﻨﺴﻮخ ﺘﻌﻄﻴل
گرﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﭘﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ:
ﻘﺪ ﺑﻴّﻥ
ﻠﻬم اﺫ نهی ﻨﻔﺴﻪ
ﻋﻨﻬﺎ ﻭ ﻭﻟﺪﻩ   ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﺎﻧﺮﺍ
ﺑﻴﺎﻥ ﻤﻴﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﻭﺍﻭﻟﺎﺩﺵ
نهی ﻤﻴﮑﺮﺩ. ﺩﺭ
ﻣﻌﻨﻰ ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺣﺪﻳث
ﻣﻄﻠﺐ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺗﺮ ﺷﺪ. ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﻣﻨﺴﻮخ
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﺸﺨﺺ ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻋﻤل ﻤﻴﮑﺮﺩ. ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ أﻣﺮ
ﺳﻠﻮکی الهی ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩم
بطور کلّی ﻤﻴﮕﻔﺖ
ﻭﺑﺎ ﺍﻣﻮﺭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻮﻇﺎﻫﺮﻯ که ﻣﻨﺴﻮخ
ﺧﻮد ﺑﺎﻃل ﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺬﮐﺮ ﻣﻴﺪﺍﺩ ﻭﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭ ﻗﺸﺮﻯ ﻨﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻌﺘﺮﺿﺎﻧﻪ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﭘس ﭼﺮﺍ ﺑﻴﺎﻥ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩم ﻨﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﻳﻌنی اﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮک
الهی ﺮﺍ ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﻧﻤﻴﮕﻔﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﭽﻴﺰﻯ ﺒﺮ ﻣﺮﺩم
ﻤﺨفی ﻨﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻳﺪ ﺗﻮﺿیح
ﺒﺪﻫﺪ ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺨفی کند . ﭘﺎسخ
اﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮﺍﻳﻥ
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻨﮕﺮﺍﻥ ﺒﻮﺩ ﺗﺎ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮضیح ﻤﻴﺪﺍﺩ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﮕﻴﺮﺩ. ﺑﻴﺎﻥ ﻤﺴأﻟﻪ
ﺳﻠﻮک الهی اﻃﺎﻋﺖ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﮔﺮ
ﮐسی ﺪﺳﺘﻮﺭﺳﻠﻮک
الهی ﺨﻮﺍﺳﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺁﻥ اﻃﺎﻋﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺪﻭﻥ
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺣﻘﺎﻳق
الهی ﻮ ﺳﻠﻮک ﺮﺍ
ﺑﺮ ﻣﻴﺸﻤﺮﺩ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻥ
کاﺭﺭﺍ ﻣﻄﺮح ﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﻭﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﻟﻔﺎﻓﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮﻏﻴﺮ ﺻﺮﻳح ﺸﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻮﺩ ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮک
ﻤﺠﺪﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩ ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺩﻳنی
هماﻥ یک بار حج
الهی در ﺴﻠﻮک
الهی اﺳﺖ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺍﻭ ﻧمی ﻤﺎﻧﺪﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﮕﺮﺍنی ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻳک ﻤﻠﻴﺎﺭﺩ
ﺍﺯ شش ﻣﻠﻴﺎﺭﺩ
ﺟﻬﺎﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
هستند.ﻭلی أﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺘﻮﺿﻴﺤﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺍﺳﺮﺍﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻳﺎ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻤﻴق ﺮﺍ ﻧﻤﻴﮕﻔﺖ
ﮐﻪ ﻋﻮﺍم لاﺯﻡ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻳﻌنی
ﺒﺪﺍﻥ عمل ﻨﻤﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺧﺎﺹ
خدا ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ
ﻭﺍﮔﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
غیر ﺳﺎﻟک اﻃﺎﻋﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻫم
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺧﺎﺹ ﻣﺘﻌﻬﺪان
ﺩﺭﭘﻴﻤﺎﻥ اﺳﺖ
ﻭﺍﻧﮑﺎﺭ ﻳﺎ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺧﺎﺹ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﺨشی أﻥ
لا ﻳﻄﺎﻉ ﻭﻟﻮ ﺍﻥ
أﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ثبتت ﻗﺪﻣﺎﻩ ﺍﻗﺎم
کتاﺏ ﺍﻟﻠﻪ ﮐﻠّﻪ
ﻭﺍﻟﺤقّ
کُلّه  ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﮔﺮ ﺯﻳﺮﭘﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺤﮑم ﻤﻴﺪﺍﺷﺖ
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎتی ﻤﺎنع
ﺰﻧﺪگی ﺪﻳنی ﻮ ﺭﻫﺒﺮﻯ
اﻭ ﻧﺒﻮﺩ ﺗﻤﺎم
کتاب ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺍﻗﺎﻣﻪ
و اجرا ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭﻫﻤﻪ
حَقّ ﺮﺍ ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﻮﺿیح ﻤﻴﺪﺍﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ کاﺭ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﮐﺮﺩ. ﻭﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻭ ﻋﻤﺮ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ (ﮐﺘﺎﺏﺍﻟﻠﻪ
)ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰﺍﻣﺮﻳّﻪ
ﺍﺯلی ﻤﻘﺮﺭ ﻭ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺠﺎﻳﮕﺎﻩ ﺗﻮﻗﻒ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭ
ﺑﻴﻥ ﻤﺮﺩم ﺠﺎﻫل
ﻮﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺠﺎﻩ
ﻃﻠﺐ ﺳﻠﻮک الهی
ﭽﻮﻥ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﺤﮑم ﻨﺒﻮﺩ ﺗﻤﺎم
اﺳﺮﺍﺭ ﺳﻠﻮک ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﻥ ﻤﻴﮑﺮﺩ. ﺗﺎ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﮐﻨﺪ.ﺑﺎﺯﺑﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻭﺍﮔﺎﻩ ﻭﺩﺍﻧ ﺎﮔﺮﺩﺩ.ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺗﺮس ﺟﻬل ﻮﺗﻨﺒلی
اﺳﺮﺍﺭ ﻭﺣﻘﺎﻳق
ﺮﺍ ﻣﺨفی کند .ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺰﺷکی که ﺍﺯ ﺗﺮس
ﻋﺪم اﻃﺎﻋﺖ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺩﺭ ﻣﺼﺮﻑ ﺩﺍﺭﻭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺭﻭئی
ﺮﺍ ﺗﺠﻮﻳﺰ ﮐﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺸﺎﻳﺪ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻭ ﺭﺍ ﻣﺼﺮﻑ
ﻧﮑﻨﺪ ﻳﺎ ﺩﻭﺭ ﺑﺮﻳﺰﺩ.(
حقّ ) ﺑﺎﺯ ﺣﻘﺎﻳق
اﻟﻬﻰ ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ حجّ
ﻮﺳﻠﻮک الهی اﺳﺖ.
(ﺍﻗﺎﻣﻪ) آﻥ ﺒﺮﭘﺎئی
أﻋﻤﺎل ﻮﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺴﻠﻮک الهی اﺳﺖ
ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺰﻭﺭ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺮ
ﻣﺮﺩم ﺘﺤﻤﻴل
کند . ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺰﻭﺭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل ﻮﻋﺸق
ﻮ ﺭِفق و نرمش ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺒﻬﺮ ﺣﻴﻠﻪ ﺩﺭ ﺩل
ﺪﻭﺳﺖ ﺭﺍهی ﻴﺎﻓﺖ
ﻭﻗﺎنع کرﺩ. ﺍﻗﺎﻣﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻡ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮔﻮﻧﻪ ﻗﺎﺋﻢ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺍﻳﻥﺤﺪﻳث
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﺻﺪﻫﺎ
ﭘﺮﺩﻩ ﺍﺑﻬﺎم ﻮﺗﻘﻴﻪ
ﻭﻧﮕﺮﺍنی اﻣﺎم
ﻤﻄﺮح گرﺩﻳﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻭﺍﻭﻟﺎﺩﺵ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
عمل ﻤﻴﮑﺮﺩ ﻭﺍﻧﺮ
(ﻓﺮﻭﺝ) یا همان
خروج قائم در
دل سالک کامل
شده ﻣﻴﻨﺎﻣﺪ.ﮐﻪ
ﻫم ﻤﻌنی عیب ﻭﻋﻮﺭﺕ
ﻭﻟﺎﺯم اﻟﺴﺘﺮ
ﻭﺍﺧﻔﺎء ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻫم ﻤﻌنی ﻔَﺮَﺝ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻭﻓﺮّﻫﻪ
ﻓﺎﺭسی ﻘﺪﻳم اﺳﺖ
ﮐﻪﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﻘﺒﻴﻠﻪ
ﻗﺮﻳﺶ ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺩﻳنی ﻘﺪﻳﻢ ﺯﺭﺩﺷتی
ﻮﺍﺑﺮﺍﻫﻴم که
محمد آنرا دین
ﺤﻨﻴﻒ ﻫﺪﻑ ﺩﻳنی
همه پیامبران
از آدم تا
محمد ﺑﻮﺩ. ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ ﺑﺼﺮﺍﺣﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪو
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮتنها ﺳﻠﻮک
االهی خاص
بهشتهای الهی
اﺳﺖ.ﻭ ﻧﻪ ﺑﺎﺯﻯ
ﺪﻳﻥ ﻮﻧﻤﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻥ ﮐﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﻧﺮﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﺎﺯﻯ و مذهب
سازی ﺨﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﻭلی اﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﻤﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
ﺴﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﭼﺮﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘلی ﺒﻴﺎﻥ آن
هست ﻧﮕﻔﺖ. ﻫﺮﮐس
ﺗﺼﺪﻳق ﻨﮑﺮﺩ ﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﮔﻨﺎهی ﺒﺮﺍﻯ
آﻣﻮﺯﺵ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻭﺍﻋﻠﺎﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺣﻘﺎﻳق اﻟﻬﻰ.

719 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ج2 ﺹ۲۵۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺍﻣﺎم
کاﻇم که ﺑﻨﺎم
علی ﺒﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻭﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺪﺍﻭﺭﻯ أﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ فروج ﺷﻬﺮﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﺮخی
ﺮﺍ ﮔﻔﺖ ﻭ ﺑﺮخی
ﺮﺍ ﻧﮕﻔﺖ. ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩﺵ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ. ﺍﻳﻥ
ﺪﺍﻭﺭﻯ أﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻘﻀﺎﻭﺕ ﺩﺍﺩﮔﺴﺘﺮﻯ
ﻨﺒﻮﺩ. ﮐﻪﺍﺻﻮل
ﻮ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺒﺴﺎﺯﺩ.ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﺣﻘﺎیق ﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺨفی
کند .ﻭلی اﻳﻥ ﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
علیّ ﺒﻥ ﺠﻌﻔﺮ ﻣﻘﺼوﺪ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ ﮐﺎﻇم
ﻨﻴﺰ ﺍﻃﻠﺎع ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم ﻮﻫﺮ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ اﺣﻮﺍل ﻮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻣﻌﺎنی
ﻮ ﺩﺭک ﻤﻌﺎﻳﺐ ﻭﻣﺤﺎﺳﻥ
ﺮﻭحی ﺴﺎﻟک ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﻋﻮﺍم ﻠﺰﻭمی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺸﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺗﺼﺪﻳق ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺴﺎﺋل ﺴﻠﻮکی ﺨﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻤﺪّ ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﺍلهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻳﺎ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺪﻳنی
عوﺍم ﺪﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ.

720 -  ﺩﺭﺣﺪﻳثی
(ﺝ۲ﺹ۲۷۲ﺑﺤﺎﺭ)ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق پرﺳﻴﺪﻩﮐﻪ
ﺷﺨصی ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻏﻤاء ﻮ ﺑﻴﻬﻮشی
ﺒﺮﻭﺩ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻗﻀﺎﻯ
ﻨﻤﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ:  ألا ﺍﺧﺒﺮک
ﺒﻤﺎ ﻳﻨﺘﻈم هذﺍ
ﻭ ﺍﺷﺒﺎﻫﻪ ﮐﻠّﻤﺎ
ﻏﻠﺐ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ
ﻣﻥ أﻣﺮ ﻓﺎﻟﻠﻪ
ﺍﻋﺬﺭ ﻟﻌﺒﺪﻩ ﻭﻫﺬﺍ
ﻣﻥ اﻟﺎﺑﻮﺍﺏ ﺍﻟتی
ﻴﻔتح کلّ ﺒﺎﺏ ﻣﻨﻬﺎ
ﺍﻟﻒ ﺑﺎﺏ  ﺑﺘﻮ ﻗﺎﻋﺪﻩﺍﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻢ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﻤﺴأﻟﻪ ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ
آﻥ ﺒﮑﺎﺭ ﺑﺒﺮﻯ.
ﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺑﺮ
ﺑﻨﺪﻩ ﻏﺎﻟﺐ آﻭﺭﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻋﺬﺭ ﺑﻨﺪﻩ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ. ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎ لب هوشی ﺒﺮﺣﺎل
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
غاﻟﺐ ﮔﺮﺩﺩ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻨﺪﻩ
ﻋﺬﺭﻯ پذیری ﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻗﻀﺎﻯ
ﻨﻤﺎﺯ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺻل
ﺴؤﺍل ﺒﻮﺩ ﻭﺍﻳﻥ
ﻤﺴأﻟﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﮐﻪ ﺣتی اﮔﺮ ﻧﻤﺎﺯﻫم
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮل الهی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ همه ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻮﺍﺟﺐ سراسر ﻋﻤﺮ
ﻋﺬﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻣﺪﺍﻭم
ﻮﺭﻭﺯﻩ ﺩﺍﺋم ﻮ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺿﻌﻒ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺧﻠﺴﻪ ﻭﻏﻴﺒﻮﺑﺖ
ﻭ إﻏﻤاء ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ اﺣﻮﺍلی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺻﺒﺮ ﻭﺍﻓﺮ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻭﺭﺍ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
(ﺍﻏﻤاء )ﮐﻪ (ﻧﻤﺎﺯ)
ﻳﻌنی ﺘﻤﺎم أﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮکی ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻯ
کمیّتی ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻯ
کیفیّتی اﺳﺖ. ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺍﻳﻥ ﻴکی
اﺯﺍﺑﻮﺍﺏ ﻭ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
علمی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﺮﺑﺎبی هزﺍﺭ ﺑﺎﺏ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
.ﺍﻳﻥ ﺤﮑم کلّی
اﺯ ﺍﺑﻮﺍﺏ ﻋﻠمی
ﻮﻓﮑﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻣﻮﻟﺎ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ کماﻟﺎﺕ ﺍلهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺪﺍﺭﺍﻯ
علم لَدُنّی اﺯ
ﺭﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
علومی هستند ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺏ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻮ ﺩﺭﺗﻮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮﺑﺎﺏ ﻫﺰﺍﺭ
ﺗﺸﻌّﺒﺎﺕ ﺍﻥ.ﻣﻮﺿﻮع
هر ﻋﻠم ﻔﻴﺰﻳکی
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﻋﻠم ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ اﺣﻮﺍﻝ
ﺭﻭﺍنی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻮﺿﻮع
ﺮﻭﺍﻥ ﺸﻨﺎسی ﻮﻋﻠم
أﭘﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻮﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﺰﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﭼﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻈﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺣتی
اﮔﺮ ﭘﻴﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺑﺨﻄﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺒﺪﻫﺪ ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﻣﻨﻄق ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻴﻥ
ﺤﮑم اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻋﺪم ﺘﻮﺍﻧﺎئی
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍلهی
ﻮﭘﻴﺮ ﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺍﻏﻤاء ﻭﻗﻀﺎﻯ
ﻨﻤﺎﺯﻫﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻏﻤاء ﺨﻮﺩ
ﻣﺪﺍم ﺪﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﺎﺯﻩ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺣﻮﺍل
اﻏﻤاءﺧﻮﺩ ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺪﺗﻬﺎ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺩﺭﺣﺎل إﻏﻤاء
ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺠﺴﺪ ﺍﻭﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﻤُﺮﺩﻩ ﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺑﻥ ﻔﺎﺭﺽ
ﻋﺎﺭﻑﻭﺷﺎﻋﺮ ﺗﻮﺍﻧﺎﻯ
ﻣﺼﺮﻯ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺑإﻏﻤاء
ﻮﺧﻠﺴﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻓﺖ
ﻭﻫَﻠﻮَﺳﻪ ﻭﻫﻠﻮﺳﻴﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩ ﺩﻩ
ﺗﺎ ﺑﻴﺴﺖ ﺭﻭﺯ ﻏﺎﻳﺐ
ﺑﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ ﺒﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﺪ ﭼﻨﺪ ﺑﻴﺖ
ﺍﺯ ﻗﺼﻴﺪﻩ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ ﻤﻴﮑﺮﺩ
ﻭﺑﺎﺯ ﺑﺨﻠﺴﻪ ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﻴﺮﻓﺖ ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣأﻣﻮﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﮐﻪ ﻣﺎنع
اﺯ ﺩﺭﻳﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﺘﻨﺶ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺳﮕﺎﻥ
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻠﺴﻪ
ﺍﻭ ﭼﻴﺰﻯ ﺸﺒﻴﻪ
ﻣﺮگ اﺭﺍﺩﻯ ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺍﻗل ﺘﻮﻗﻒ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﺣﻴﺎتی
ﭽﻮﻥ ﺘﻨﻔّس ﻭ ﮔﺮﻣﻰ
ﺑﺪﻥ ﺒﻮﺩ.

721 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ۲۷۲ﺑﺤﺎﺭ)ﺍﺯ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﻤﻥ
کاﻥ علی ﻴﻘﻴﻦ ﻓﺎﺻﺎﺑﻪ
ﺷﻚّ ﻓﻠﻴﻤﺾعلیّ
ﻴﻘﻴﻨﻪ ﻓﺎﻥ اﻟﻴﻘﻴﻥ
لا ﻳﺪﻓﻊ ﺑﺎﻟﺸکّ  ﺍﮔﺮ ﮐسی
ﻴﻘﻴنی ﺪﺭ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺖ ﺳﭙس ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺷکی گرﺩﻳﺪ ﭘس ﺑﻴﻘﻴﻥ
ﻘﺒلی ﺨﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻳﻘﻴﻥ
ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺎ
ﺷکّ ﻮ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺩفع
کرﺩ.ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻳﻘﻴﻥ ﻮ ﺷﻜﺮ ﺑﻄﻮر
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻯ ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی
عاﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻄﺮﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻳک ﻤﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻴﻘﻴنی
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﺗأﻳﻴﺪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺳﭙس ﺍﺣﻮﺍل ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻳﺎ ﺣتی ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭﺩﺭﺳتی آﻥ اﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺍﺿح
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﻭﻳﺎ ﻫﻨﻮﺯ
ﻓﺮﺻﺖ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺍﻳﻥﺴﺎﻟک ﭽﻮﻥ
ﻤﻄﻤﺌﻥ اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ ﺗﺎ ﮐﺴﺐ ﺗﻨبّوء
اﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺘﻤﺮﮐﺰ
و توسّل ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻄﻤﺌﻥ ﻘﺒﻠﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗأﻭﻳل ﻮ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﻣﺎم ﺨﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﺶ ﻗﺮﺍﺭﮔﻴﺮﺩ.

722 -  از
پیامبر نقل
شده (ج2 ص272 بحار)
که فرموده
است:  ما
ﺍﺟﺘمع اﻟﺤﺮﺍم
ﻮ ﺍﻟﺤﻠﺎﻝ ﺍﻟّﺎ
ﻏﻠﺐ ﺍﻟﺤﺮﺍم
اﻟﺤﻠﺎل ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﺣﻠﺎل ﻮ ﺣﺮﺍمی
ﺒﺎﻫم ﻴﮑﺠﺎ ﺟمع
گرﺩﻧﺪ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺘﻤﺎ ﻏﻠﺒﻪ ﺑﺎ
ﺣﺮﺍﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻀﻌﻴﻒ
ﺍﻟﻨﻔس ﻭﻃﺎﻟﺐ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻄبیعی اﺳﺖ ﻭ ﺣﻠﺎل
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻭﺍﺟﺐ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺴﺨﺖ ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ آﻫﻨﻴﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺪﻭﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺤﻠﺎل ﻮ
ثوﺍﺏ ﺩﺭ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮکی ﺮﺍ ﻓﺎﺳﺪ
کند . ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫم
ﻨﻔس ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ ﺍﻧﻬﺎ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫم گناهی ﺒﮑﻨﻨﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻔﻮ ﺍلهی
هستند. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
عفو ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ اﺯﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺍﻳﻨﺪﻩ بشری ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻩ است ﺣﻠﺎل
ﻴﻌنی ﻤﺠﺎﺯ ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺮﻙ.

723 -  از
امام صادق است
(ج2 ص 272 بحار ) که میفرماید
:  ﻠﻴس شیئ
ﻤﻤّﺎ ﺣﺮّم اﻟﻠﻪ
ﺍﻟّ ﺎﻭ ﻗﺪ ﺃﺣﻠّﻪ
ﻟﻤﻥ اﺿﻄّﺮ ﺍﻟﻴﻪ
ﭼﻴﺰﻯﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﺮﺍم
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻀﻄﺮ
ﻭ ﻧﺎﭼﺎﺭﺣﻠﺎل
ﻮﻣﺠﺎﺯ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی هر
ﺣﺮﺍمی ﺪﺭﻫﻨﮕﺎم
اضطﺮﺍﺭ ﺣﻠﺎل
اﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔﺮﺳﻨگی
ﻮ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻮ ﻧﺴﻴﺎﻥ
ﻮﻓﺸﺎﺭﻫﺎﻯ غرﻳﺰﻯ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻬﺎﻧﻪ ﺧﻮبی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻋﺬﺭ ﮔﻨﺎﻩ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺍﻥ ﺤﺮﺍﻣﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﺑﺎﺯ ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیر ﺍلهی ﻣﺸﺮک
هستند .ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺒﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺮﺍم
شخصی گرﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﺳﺨﺖ ﻃﺎﻟﺐ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻭﻗتی ﻮﺍﻗﻌﺎ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻣﻴل
ﺨﻮﺩﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮﺍلهی
ﻮﻏﻴﺮﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

724 -  ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 273 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ:  کلّما
ﻏﻠﺐ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ
ﻓﺎﻟﻠﻪ ﺍُﻭلی ﺒﺎﻟﻌُﺬﺭ
ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ ﺳﺎﻟک
غاﻟﺐ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻬﺘﺮ ﻋﺬﺭ
ﺳﺎﻟکی ﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک
الهی ﻤطیع ﻮﻋﺎﺷق
اﺟﺮﺍﻯ اﺣﮑﺎم ﺪﻳنی
ﻮﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﻨﻤﺎﺯ ﻭ ﺻﻠﺎﺕ ﻳﺎﺻﻠﻪ
ها ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ و
توسّل ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺷﺪﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
گرﺩﻳﺪ ﻳﺎ ﺑﻴﻬﻮﺵ
ﺷﺪ ﻭ ﺑﻔﺮﺍﻣﻮشی
گرﻓﺘﺎﺭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻋﺬﺭ ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ کلیّه ﺍﺣﻮﺍل
ﺠﺴم ﻮﺫﻫﻥ ﻮﻗﻠﺐ
و ﺭﻭح ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
در کنترل ﺩﺍﺭﺩ.

725 -  ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ273 ﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  کلّ شیئ
هو ﻟک ﺤﻠﺎﻝ ﺣتی
ﺘﻌﻠم أنّه ﺤﺮﺍم
ﺒﻌﻴﻨﻪ ﻓﺘﺪﻋﻪ
ﻣﻥ ﻘﺒل ﻨﻔﺴﻚ ﻭ
ﺫﻟک ﻤثل اﻟثوﺏ
ﻳﮑﻮﻥ ﻘﺪ ﺍﺷﺘﺮﻳﺘﻪ
ﻭﻫﻮ ﺳﺮقة ﺍﻭ ﺍﻟﻤﻤﻠﻮک
عندک ﻮ ﻟﻌﻠﻪ ﺣُﺮّ
ﻗﺪ ﺑﺎع ﻨﻔﺴﻪ ﺍﻭ
ﺧﺪع بیع اﻭ ﻗﻬﺮ
ﺍﻭ ﺍﻣﺮﺍة ﺗﺤتک
ﻮهی اﺧﺘک اﻭ ﺭﺿﻴﻌﺘﻚ
ﻭ ﺍﻟﺎﺷﻴاء ﮐﻠّﻬﺎ
علیّ هذا ﺣتی ﻴﺴﺘﺒﻴﻥ
ﻠک غیر ﺫﻟﻚ ﺍﻭ
ﺗﻘﻮم ﺒﻪ ﺍﻟﺒﻴّنة
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺮﺍﻳﺖ
ﺣﻠﺎل اﺳﺖ ﻣﮕﺮ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺪﺍنی که
دقیقا ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻴﻥ
ﭽﻴﺰ ﺣﺮﺍﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﻤﻴل ﻮﺭﻏﺒﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺮﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﻰ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺮﺍﻫنی
که ﺧﺮﻳﺪﻯ ﻮ ﺑﻌﺪﺍ
ﻣﻌﻠﻮم ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﺴﺮﻭﻗﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺩﻩﺍﻯ ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻓﺮﻭﺧﺘﻪ ﻭ ﻳﺎ ﺧﺪﻋﻪﺍﻯ
ﺪﺭ ﮐﺎﺭﺵ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺯﻧﻴﮑﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻯ
ﻮﺑﻌﺪﺍ ﻣﻌﻠﻮم
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺮﺕ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺸﻴﺮ
ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
هستند ﮐﻪ ﺣﻠﺎل
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﻣﻌﻠﻮم
گرﺩﺩ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻥ
ﻮضعی ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺑﻌﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺭﻭﺷﻥ ﺸدﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻳﺎ ﺩﻟﺎﺋل آﺷﮑﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻮضع ﺠﺪﻳﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﮑﺎم
ﺪﻳﻨﻰ تحت
عنوان حلال و
حرام ﺑﺮﺍﻯ عوﺍم
ﻴک ﺤﮑم کلّی اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ تنها ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﮐﻨﺎﺭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺍﻣﺮ ﺣﻠﺎل ﻮﺣﺮﺍم
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻭ ﺭﻭﺷﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺮﺩﻳﺪﻫﺎئی ﻤﻄﺮح
گرﺩﺩ ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮﮐﺴﺐ
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺍﻳﻥ اﺯ
ﺣﮑم اﻣﺎم
سالک ﺼﺎﺩﺭ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺩﺭﻗﺮﺍﻥ ﭽﻨﺪ ﺧﻮﺭﺩنی
ﻮﭼﻨﺪ ﻋﻤل اﺟﺘﻤﺎعی
ﺤﺮﺍم اﺳﺖﺑﻘﻴﻪ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺗﺤﺮﻳم
ﺠﺰئی ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
از پیر مربّی
آنان میباشد . ﻭﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
که ﻣﺰﺍﺣم ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ
ﺣﺮﺍم اﺳﺖ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺤﻠﺎل ﺒﺎﺷﺪ ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
. ﻭﻟﺬﺍ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﺣﻠﺎل ﻮﺣﺮﺍﻡ ﺧﺎﺹ
ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺮ ﺍلهی
ﻮﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
اﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

726 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ(ﺝ۲ﺹ 273ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐسی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻧﺠس ﺑﻮﺩﻥ ﺪﺭ ﺣﺎل
ﺠﻨﺎﺑﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﺏ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺍﻟﻮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺏﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻭﺭ ﺭﻳﺨﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﮐﻪ :  ﻣﺎ ﺟﻌل
علیکم فی اﻟﺪﻳﻥ
ﻤﻥ ﺤَﺮَج  که
ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺍﻣﺮ
ﺩﻳﻥ ﺤﺮج ﻮﺳﺨﺖ
ﮔﻴﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
(ﺩﻳﻦ) هماﻥ ﺴﻠﻮک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻭﺳﻮﺍس
ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻓﻘﻬﺎ
ﻭﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﻭضع ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺣﺮﺍﻣﻬﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻃﺒﻘﺎتی اﺳﺖ ﭼﻮﻥﺘﺤﺮﻳم
ﺒﻬﺪﺍﺷتی ﻮﻳﺎ
ﺗﺤﺮﻳم ﻘﺎﻧﻮنی
ﻮ ﻳﺎ ﺗﺤﺮﻳم اﺧﻠﺎقی
ﻮﻳﺎ ﺗﺤﺮﻳم
عُرفی ﻮﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺗﺤﺮﻳم ﺴﻠﻮکی که
ﻓﻘﻄ اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺍﻥ ﻤﻬم اﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻣﺎﻫﻴﺖ ﻋﻤل
ﻤﻬم ﺒﺎﺷﺪ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻴکی ﺍﺯ ﺗﺤﺮﻳﻤﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺑﺎﻃل ﺘﺮﻳﻥ
ﺘﺤﺮﻳﻤﻬﺎ ﺍﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﻘﻬﺎ ﻭ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩﻡ ﻭضع ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.

727 -  ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 274ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻭﺿﻮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﺘﺎﺑﻌین
اﻟﻮﺿوءﮐﻤﺎ ﻗﺎل
اﻟﻠﻪﻋﺰّ ﻭ ﺟﻞّ
ﺍﺑﺪأ ﺑﺎﻟﻮﺟﻪ
ثمّ ﺒﺎﻟﻴﺪﻳﻥ
ثمّ ﺍﻣﺴح اﻟﺮأس
ﻭﺍﻟﺮﺟﻠﻴﻦ ﻭﻟﺎ
ﺗﻘﺪﻣّﻥ ﺸﻴﺌﺎ
ﺑﻴﻥ ﻴﺪﻯ شیئ ﻤﺎ
ﺍﻣﺮﺕ ﺑﻪ ﺍﺑﺪﺃ
ﺑﻤﺎ ﺑﺪﺃ ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺰّ ﻭ ﺟلّ ﺒﻪ  ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻭﺿﻮ ﺭﺍ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﻌﺪ ﺩﻭ ﺩﺳﺖ
ﻭﺳﭙس ﻣﺴح ﺴﺮ ﻭ
ﭘﺎﻫﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺮﺍﻧﻬﺎ ﻣﻘﺪّم
ﻘﺮﺍﺭ ﻧﺪﻩ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
آﻏﺎﺯ ﮐﺮﺩ ﺗﻮ ﻧﻴﺰ
ﺍﻏﺎﺯ ﮐﻦ. (ﺗﺎﺑﻊ)
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ (ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟﻚ) ﺩﺭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻝ
(ﻭﺿﻮ) ﮔﺮﻓﺘﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺭﺍ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩ.ﻭﻧﻮﺭ
ﻭ ﺿوء اﻟﻬﻰﻭ ﻧﻴﺰ
(ﻭﻯ ﺴﻮ) ﻯ الهی ﺪﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی ﺮﺍ
ﻓﺮﺍﻫم کرﺩ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺒﺪﺭﺟﻪ ( ﻭﺿﻮح
ﻮ ﺍﺳﺒﺎغ ﻮ ﺍﺳﺒﺎﻕ)
ﺭﺳﻴﺪ ﺍﻏﺎﺯ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﺴّﺮﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
کاﺭﺳﺎلک ﻮ ﺷﺮﻃ
ﻘﺒﻮﻝ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻴچ ﭽﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺮ ﺍﻥ ﻤﻘﺪّم ﻨﻤﻮﺩ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ (ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ) ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻳﺎ
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﺭﺍ ﺍﻏﺎﺯ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭﺩﺳﺘﻬﺎ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻋﻤﺎل
اﻧﺴﺎﻥ ﻭﺳﺮ ﻣﺮﮐﺰ
ﺗﻔﮑّﺮﻭ ﭘﺎﻫﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺤﺮّک
اﻧﺴﺎﻥ ﻮﺟﻤﻌﺎ
تمام ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺶ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺸﺴﺘﻥ ﺠﺴمی ﺘﻄﻬﻴﺮ
و طهارت پاکی ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ
باطنی ﻏﺮﻳﺰﻯ ﺪﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﺍﻓﻌﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺎ
ﺩﺳﺘﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﻐﺰ ﺳﺮ ﮐﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﺯﺍﺩ ﺭﺍﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭﭘﺎﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﻌﺎﻟﻴﺖ
ﻭ ﺗﺤﻘقذ آﻥ أﻓﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻭﺿﻮ) ﻟﻔظی
عر بی و زبان
محلّی قریش ﻨﻴﺴﺖ
بلکه ﺭﻳﺸﻪ ﺍﻥ
اﺯ (ﻭﻯ ﺴﻮ) ﻳﺎ (ﺳﻮﻯ
نور و سمت) الهی
ﻮﻗﺒﻠﻪ ﺍﻭ ﻭﻫﻤﺎﻥ
(ﺿوء) ﻭﻧﻮﺭ ﺍلهی
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻤﺖ
ﻭﺟﻬﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻭﺟﻪ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
و وسیله ﺍلهی
عبادت ﻮﺩﺭ ﻗﺒﻠﻪ
و قباله ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﻳک ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺎﻟک ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﻭﻫﺮ
ﻳک اﺯﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّل ﻮﺗﻮﺳّﻄ
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ ﺗﺎ
ﺧﻄﺎﺏ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺍﻭ ﮐﻪ ﻣﻘﺎمی
الهی در شأن
کنونی سالک اﺳﺖ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺼﻮﺭتی
اﺯ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ
الله  ﺑﺮﺍﻯ
هیچ ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﻫﺮ درجه ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻋﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺑﺸﻮﺩ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺿﻮﻯﻘﺒل
اﺯ ﻧﻤﺎﺯ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﺴﺎﻟک اﺯ
ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻳﻥ ﻨﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰﻭﺍﻳﻥ
ﺴﻮ ﻭﺟﻬﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﻦ(إﺳﺒﺎﻕ
ﻭﻳﺎ ﻗﺒﻠﺎ) ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ (إﺳﺒﺎغ ﻮﺿﻮ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﻭﺿﻮﺡ) ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﻃﻮل
کشیدن آﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﻤﻴل ﺘﺬﮐّﺮ
ﻭﺗﺨﻴّل اﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺮﺍﺳم ﻮﺿﻮ ﺭﺍ
ﺧﻮﺩ ﻋﺒﺎﺩتی ﻤﺴﺘﻘل
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺗﻤﺎم ﻮﻗﺖ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻭﺿﻮ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻤﻌنی ﺒﻮﺩﻥ ﺒﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ آﺧﺮﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺻلی اﺳﺖ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺠﺰ
عبارات ﺩفع ﺸﺮک
ﻮهمان ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻳﺎ
ﺫﮐﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺳﺎﻟک
ﻤﺪﺍم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪﺍﻯ ﻤﻘﺎم اﻟﻬﻰ
من ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻫﺴتی
ﻮلی ﺨﺪﺍی
الله ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺪفع ﺸﺮک ﺮﺍ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭﺣتی
ﺪﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎنی ﺒﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﻋﺮﺵ ﻭ ﻫﺴﺘﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﺠﺰ ﮐﺮﺳﻰ ﻳﺎ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ (ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ هستی ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠق
ﺪﺭ (ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ
از هستی ها) ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺠﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
أهو برتر از
الله ﺩﺭﻫﺴتی ﻮ
ﺩﺭ ﻣﺎ ﻭﺭﺍﻯ
هستی ﭽﻴﺰﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﻭﺿﻮ
ﺍﺯ ﺭﻳﺸﻪ ﺿوء ﻨﻴﺴﺖ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻌنی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﺭﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻫﻔﺖ ﻣﺮﺗﺒﻪ
تجلّی ومظهری
از خداوند
مطلق نادیده ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮﺍلهی
ﻮﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴنی
ﺸﺮﻭع ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴنی ﺨﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﻨﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻣﺎﺩﺭ ﻫﺴتی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻭﺳﭙس
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ(
ﻧﻮﺭ ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ)
ﻮﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ( ﺼﻮﺭﺕ
انسانی ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ)
ﺩﺭﻳک ﺴﻠﻮﻙ
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘﻨج ﺘﻥ
آﻟﻌﺒﺎ ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺎم الهی آﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﺑﻮﺩﻥ
ﻤﺸﻴتی ﺨﺎﺹ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺣﺼﻮل (ﺒﺪﺍﻯ
الهی ) ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺮﻧﻮﺷت
آخر الهی ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم (ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم)
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﻭ ﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﺷﺨﺼﺎ ﺻﺎﺣﺐ
(ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ) ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ (ﺁﻥ هماﻧﻰ
الهی تر ) ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﭼﻮﻥ
ﺮﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم عرﺵﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻞ ﻣﺒﻌﻮث
پیامبری
ولایت محمدی ﻭﺣﻴﺎﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺑﺎ ﻣﻘﺎم
ﻨﺒﻮّﺕ ﻭﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻭﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖﻭﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
و امامت ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﺗﻌﻠﻴم
مستعدّان
سلوک ﻮﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
و خلافت ﺧﺪﺍ ﻭ ﺭﺳﻮﻟﺶ
ﺩﺭ ولایت ششم ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﺒﺎ
ﺍﻳﻥ أﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﻠﻴم ﻮ
ﺗﻮﺳﻞ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋم ﻮ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﺎﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ربّ
النوع ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭح ﺘﮑﺎﻣل ﺠﺴﺘﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ بشری ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ
و باید برسد ﻭﺗﺎﺍﺑﺪ
بی اﻧﺘﻬﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻳک ﺮﻭح ﺒﺮﺍﻯ
آﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
تمام موجودات جمادی
و گیاهی و
حیوانی و
فراوان فصول
نوع بشری ﺪﺭ ﭘﻴﺶ
هست . ﺍﻳﻥ
عبادات ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
اﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﺰﻣﻴﻨﻪ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﺗﻌﺎلی
ﻮﺗﮑﺎﻣل اﻳﻥ( ﮋﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی صادره در
أصل از روح
الأرواح الله)
رﺍ ﺑﺪﻫﺪ و
صفات الهی برتر
بیابد و ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎ ﻭﺟﻬالتها
ﻭ ﺗﻮﺣﺸﻬﺎ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻴﻬﺎﻯ آﻥ ﺑﺘﺪﺭیج
ﻤﺮﺗفع گرﺩﺩ. ﻭﺟﺎﻯ
آﻧﺮﺍ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالفعل و
بالقوّه ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ 55 قرن
آینده بجهان ﻘﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﺗﺎ ﺻﻠﺎﺣﻴﺖ
ﻋﺮﻭج ﻮ ﺩﺧﻮل ﺮﻭح
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺯُﻣﺮﻩ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
نوعی و الهی
گردد

728 - ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
دﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ
۴۷۲ ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:   ﺭُﻓﻊ
ﻋﻦ ﻫﺬﻩ ﺍﻟﺄمُة
ﺳِﺖ : ﺍﻟﺨﻄﺄ ﻭﺍﻟﻨﺴﻴﺎﻥ
ﻭﻣﺎ ﺍﺳﺘﮑﺮﻫﻮﺍ
ﻋﻠﻴﻪﻭ ﻣﺎ ﻟﺎ ﻳﻌﻠﻤﻮﻥ
ﻭﻣﺎ ﻟﺎ ﻳﻄﻴﻘﻮﻥ
ﻭﻣﺎ ﺍﺿﻄﺮ ﻭﺍ ﺍﻟﻴﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ اُمّت ﺷﺶ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ .ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ
ﺍﺯ ﺧﻄﺎ ﻭﻧﺴﻴﺎﻥﻭ
آﻧﭽﻪ ﺑﺰﻭﺭ ﻭ ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩﻭ ﺍﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﻧﺪﺍﻧﺪﻭﺍﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻃﺎﻗﺖ ﻭﺗﻮﺍﻥ ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﻭﻯ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻯ ﻮ ﺍﺿﻄﺮﺍﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺪﺍﻥ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﮔﺮﺩند.
ﺍﻳﻦ ( اُمّت ) ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ (ﺍﻭﻡ) ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ .ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
اُمّت ﻋﺎمّه ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺴﺖ
.ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﺎﺭﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﻭ ﺻﺒﺮ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺧﻄﺎﻯ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺎﻳﺪ ﭼﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭﻓﮑﺮﻭﭼﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻟﻰ ﭘﺲ ﺍﺯ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺍﺯ ﺧﻄﺎﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻋﺪﻡ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﻥ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ .ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻄﺎ ﻭ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺎﻋث
ثوﺍﺏ ﻭ ﺻﻮﺍﺏ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﺣﺪﻳث ﻗﺪﺳﻰﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻧﮑﻨﻴﺪ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﻣﻰ آﻓﺮﻳﻨﻢ ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻣﻦ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺒﺨﺸﻢ.
ﻳﻌﻨﻰ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻏﻴﺮﻋﻤﺪﻯ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﺭﻭﻯ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ ﻭ ﺍﺿﻄﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﻭ ﻣﻨﻔﻌﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﺎﻫﻤﺘﻰ ﺍﺿﺎﻓﻰ
ﺍﻧﺮﺍ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﮑﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﺭﻭﻯ
ﻓﻄﺮﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ بشریﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
پیدا میکند . ﻭﮔﻬﮕﺎﻩ
خرطوم ﻓﻴﻠﺶ ﻳﺎﺩ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺑﻘﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﻮﺣﺸﻬﺎ
ﻭﺑﻰ ﺻﻔﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺗﺮﻙ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭﺗﻮﺟﻪ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺗﺬﮐّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺫﮐﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺑﻴﺎﺩ آﻭﺭﺩ ﻭﻣﺘﺬﮐﺮ
ﮔﺮﺩﺩ ﺑﺬﮐﺮ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻧﺪﺍﻣﺖ ﺣﺲّ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﺬﮐﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻭ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺗﺮ ﻭ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺸﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺪﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻔﻮ ﺍﻭﻭ ﺩﺍﺩﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭ ﺍﻧﭽﻪ ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﻭﺯﻭﺭ ﻭﺗﻬﺪﻳﺪ
ﻭﺍﺿﻄﺮﺍﺭ  ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺨﻄﺎ ﻭ ﻳﺎ ﺗﺮﻙ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﺬﮐﺮ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﮐﻨﺪﺑﺎﺯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻮﺃﺧﺬﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ .ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺭﻓﻊ ﻓﺸﺎﺭ ﻭﺍﮐﺮﺍﻩﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺤﺎﻝ ﻋﺎﺩﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﺗﺮﺗﻴﺐ ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺖ ﭼﻮﻥ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ
ﺑﺮﺍﻭ ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻭﺍﮔﺎﻫﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻃﺎﻗﺖ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
.ﺍﺯ ﻋﻬﺪﻩ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺳﺎﻋﻰ ﻭﺑﺎﻫمّت
ﺗﺎ ﺍﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﮐﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺨﺴﺘﮕﻰ ﻭﻧﻔﺲ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ ﺑﺎﺷﺪﺧﻮﺩ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺍﺳﺖ .ﻭﺍلاّ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ آﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﻇﺮﻓﻴﺖ ﻭﻃﺎﻗﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪﻭﺩﺭ
ﺣﺪّ ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺟﺎ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﻋث
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺷﺘﺎﺏ ﺑﺴﻮﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﺷﺘﺎﺏ ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻧﻰ
ﺍﺳﺖ .ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﮐﻨﺪﻓﺮﺩﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻭﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮ ﺷﻮﺩ ﻓﺮﺩﺍ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﻣﻴﺴّﺮﺗﺮ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
عظیم ﺗﺮ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ . ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻳﻦ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺑﻰ
ﻗﻴﺎﺱ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ  ﮐﻪ
ﺗﺼﺤﻴﺢ ﺧﻄﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺗﺬﮐﺮ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻭﻗﺎﻧﻊ
ﮐﺮﺩﻥ ﺩﺍﺋﻢ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻋﻠﻢ ﻭﺍﮔﺎﻫﻰ
ﻓﻨﻮﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻣﻰ ﺍﻣﻮﺯﺩ.
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺍﻇﺐ
ﻃﺎﻗﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺑﺎ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺗﻰ
ﺑﺸﮑﻞ ﻋﺒﺎﺩﺕ  ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻃﺎﻗﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

729 -  ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۲ﺹ
274 بحار) ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺣﺮﺍﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
:   ﺍﻟﺄﺷﻴاء
ﻣﻄﻠقة
ﻣﺎﻟﻢ ﻳﺮﺩ ﻋﻠﻴﻚ
ﺍﻣﺮ ﻭ ﻧﻬﻰﻭﮐﻞّ
شیئ ﻳﮑﻮﻥ ﻓﻴﻪ
ﺣﻠﺎﻝ ﻭ ﺣﺮﺍﻡ ﻓﻬﻮ
ﻟﻚ ﺣﻠﺎﻝ ﺍﺑﺪﺍ
ﻣﺎﻟﻢ ﺗﻌﺮﻑ ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ
ﻣﻨﻪ ﻓﺘﻋﻪ  ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺍﺯﺍﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺼﺮﻑ ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺍﺳﺖ .ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺟﻮﺏ ﻭ ﻳﺎ  ﺗﺤﺮﻳﻢ ﺍﻥ
ﺑﺘﻮ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ ﺣﻠﺎﻝ
ﻭﺣﺮﺍﻣﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮ
ﺣﻠﺎﻝ ﺍﺳﺖ  ﻣﮕﺮ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺣﺮﺍﻣﻬﺎﻯ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻰ ﺗﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﻰ. ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻭﺣﻠﺎﻝ ﻭﺣﺮﺍﻣﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺎﺑﻊ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﮔﺎﻫﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻭﺭ
ﺑﺎﺷﺪﻭﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻤﻨﻮﻋﻴﺖ ﮐﺎﺭ
ﻭ ﺍﻣﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯ  ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺗﻮﻗﻒ ﺩﺭﺍﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪﺗﺎ
ﺑﺎﻣﺎﻡ ﻭﭘﻴﺮ ﺍﻭﻡ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﮐﺴﺐ
ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍ ﭘﻴﺮ ﺣﻠﺎﻝ ﮐﺮﺩ
ﺣﻠﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺣﺮﺍﻡ  ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺣﺮﺍﻡ
ﮐﺮﺩﺑﺮﺍﻭ ﺣﺮﺍﻡ
ﻭ ﭘُﺮ  ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺣﻠﺎﻝ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻭ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺩﻳﮕﺮﻯ  ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﻝ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻫﻴﭻ ﺍﺭﺯﺷﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺣﻠﺎﻝ ﻭﺣﺮﺍﻡ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ .ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﻴﻊ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳُﻨّﻰ ﻭﺷﻴﻌﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺪﻋﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺴﺐ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺣﻠﺎﻝ
ﻭ ﺣﺮﺍﻡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚﻋﻤﻠﺎ ﺍﺯﺍﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺛﺎﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻭﺿﺮﺭ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.  ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ  ﺿﺮﺭ ﺩﺍﺭﺩﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ آﺏ ﻭ ﻏﺬﺍ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻋﻠﻤﻰ ﻭﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺍﻳﻦ
ﺧﻄﺮﺍﺕ ﻭ ﻣﻀﺮّﺍﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻭﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ ﻣﻤﻨﻮﻋﺎﺕ
ﺍﻭ ﺑﻨﺎﻡ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺑﻬﺪﺍﺷﺘﻰ
ﻭﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﻭ ﻳﺎﻋﺮﻓﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ  ﺣﺮﺍﻡ ﻭﻣﺠﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﻭﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺮﻫﻴﺰ ﻭﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﭼﻴﺰﻯ ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺳﺎﻟﻢ
ﻣﻤﻨﻮﻉ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﺍﮔﺮ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ  ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻫﺮ
ﺍﮔﺎﻩ ﻭﻋﺎﻟﻤﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺗﻮﺣﺶ ﻭﻣﺠﻬﻮﻝ
ﻭﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭﺑﻰ
ﺗﻤﺪﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺣﻠﺎﻝ ﻭﺣﺮﺍﻡﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺷﺪﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ .ﻭ(ﺗﻤﺪّﻥ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ)
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺍلاّ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻮﺣﺶ ﻭ  ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺟﻨﮕﻠﻰ
ﺍﺳﺖ . ﺍﻣﺎ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ  ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﺭﺍ ﻧﺨﺒﮕﺎﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﺿﻊ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺍﻧﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭﻋﺮﻓﻰ
ﺧﺎﺹ ﻫﺮﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ .ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ .ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ  ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻯ
ﻋﺮﻓﻰﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻯ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﺗﺎ
ﺑﻤﻘﺮﺭﺍﺕ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻫﻢ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻧﺮﻭﺩﻭﻫﻢ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻘﺎﻣﻰ  ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺷﺮﻁ ﺭﻓﺘﻦ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺪﻧﻴﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ
.ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻥ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺣﻠﺎﻝ ﻭﺣﺮﺍﻡ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ  ﺑﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥﻫﺮ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﭘﺮﻫﻴﺰﮐﺎﺭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﮐﻪ ﭘﺰﺷﻚ ﺍﻭ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺎﺧﻮﻧﺪﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺨﺸﻨﺎﻣﻪ ﺣﻠﺎﻝ
ﻭﺣﺮﺍﻡ  ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺭﻭﺯﻯ ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺣﺮﺍﻡ ﺑﻮﺩ ﺣﻠﺎﻝ
ﮐﻨﺪﻭﺑﺪﻋﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﻧﺎﺍﮔﺎﻩ
ﻭ ﺑﻴﭽﺎﺭﻩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
. ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻏﺎﺯ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺣﺮﺍﻡ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺣﺮﺍﻡ ﺗﻮﺟﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺳﭙﺲ ﺑﻔﮑﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺴﺘﺤﺐ ﻭﻣﮑﺮﻭﻩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭﺍلاّ
ﺍﻣﺮ ﺣﻠﺎﻝ ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺣﺮﺍﻡ ﻭ ﻧﻪ ﻭﺍﺣﺐ
ﻭﻧﻪ ﻣﺴﺘﺤﺐ ﻭﻧﻪ
ﻣﮑﺮﻭﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺟﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺍﻣﻮﺭ ﺣﻠﺎﻝ ﻳﺎ
ﻣﺠﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ  ﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻭ ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﺑﻮﺩﻥﻭﻳﺎ ﻟﺎﺯﻣﻪﺍﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﻋﺮﻓﻰ  ﺑﻮﺩﻥ ﺑﮑﺎﺭﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺣﺮﺍﻣﻬﺎﻯ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺟﺮﻳﻤﻪﻫﺎﻯ ﻧﻘﺪﻯ
ﻭﺯﻧﺪﺍﻥ ﺗﻦ  ﻭﺍﺯﺍﺩﻯ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﺣﺮﺍﻣﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺪﺍﺷﺘﻰ ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺩﺭﺩ
ﻭ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺍﺯ
ﻟﺬﺕ  ﺳﻠﺎﻣﺘﻰﻭ
ﻳﺎ ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﻋﻤﺮ
ﻭﺧﻄﺮ ﻣﺮﮒ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻣﺎ ﺣﺮﺍﻣﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭﻋﺮﻓﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻧﻔﺮﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺗﻤﺴﺨﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ  ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻧﺸﻮﻧﺪﺍﻳﻦ
ﻣﺠﺎﺯﺗﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ  ﺣﺮﺍﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﻭ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ  ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺼﻮﺭﺕ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻭﻓﺎﺕ
ﺍﺯ  ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺴﺨﻬﺎﻯ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺭﺳﺨﻬﺎﻯ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﺍﻭ ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭﮐﻢ ﺑﻮﺩﻥ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
نوع ﺑﺸﺮﻯ ﻨﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻧﻮﺍﻗﺺ  ﻋﻀﻮﻯ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺧﻰﺍﺯﺍﻳﻦ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺍﻳﻨﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ .ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺍﺯ ﺣﺮﺍﻡ ﻗﻄﻌﻰ
ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﻣﺮﺗﮑﺐ
ﺷﺪﻩﻭﺣﺮﺍﻣﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ  ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﺛﻮﺍﺏ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺍﺳﺖ .ﻭﻟﻰ  ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺭﻭﻯ
ﻧﺎچاﺭﻯ ﻭﺍﺿﻄﺮﺍﺭ
ﻭ ﺍﮐﺮﺍﻩ ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﻮﺗﺎﻫﻰﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﺛﻮﺍﺏ ﻭ  ﭘﺒﺸﺮﻓﺖ
ﺑﺸﻮﺩﻭﺣﺘﻰ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﺑﺤﺮﺍﻡ ﻭﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺸﻮﺩﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺪﻑ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡﺍﮔﺎﻫﻰ
ﺟﺴﺘﻦ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ  ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺑﺪﻯ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ . ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭﺻﺎﺩﻕ
ﻭﻋﺎﻗﻞ ﻭﻋﺎﺷﻖ
که ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺣﺮﺍﻣﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺗﺮﻙ
ﺣﻠﺎﻝ ﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺟﺴﺘﻦ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺵﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﺍﺟﺐ ﻭﻣﺴﺘﺤﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ  ﺑﺪﻫﺪﺍﻧﺮﺍ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﻭﻧﺎﻗﺺ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺗﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻏﺮﻭﺭ ﺯُﻫﺪ ﻧﺸﻮﺩﻭﻫمّت
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ مرﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯﺑﻴﺎﺑﺪ.

730 -
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۲ ﺹ 274 بحار ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺎﻩ  ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
:  ﻣﻦ ﺷﻬﺪ
ﻣﻨﮑﻢ ﺍﻟﺸﻬﺮ ﻓﻠﻴﺼﻤﻪ
ﻭﻣﻦ ﺳﺎﻓﺮ ﻓﻠﺎ ﻳﺼﻤﻪ  ﻫﺮﮐس
ﺍﺯ ﺷﻤﺎﻫﻠﺎﻝ ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﻳﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺭﻭﺯﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭﻫﺮ
ﮐس ﺑﺴﻔﺮ ﺭﻓﺖ ﺭﻭﺯﻩ
ﻧﮕﻴﺮﺩ.ﻭﺍﻳﻦ ﺣﮑﻤﻰ
ﻋﺎﻡ ﻭ ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ
. ﻭﻟﻰ (ﺻﻮﻡ) ﻳﺎ ﺭﻭﺯﻩ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ (ﺍﻭﻡ)
ﻭﻳﺎ  ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ .ﻭﻫﺮ
ﮐس ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺮﺍﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﻚ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺖ
ﺣﺘﻤﺎ ﺍﻧﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﺪﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺳﻔﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ ﺗﺮﻙ
ﻭ ﺗﻮﻗﻒ ﺍﻳﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻡﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ .ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﺻﻮﻡ ﻭﺣﺞّ ﻭ أﻣﺮ
ﺑﻤﻌﺮﻭﻑ ﻳﺎ ﻧﻬﻰ
ﺍﺯ ﻣﻨﮑﺮ ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﭼﻮﻥ ﺩﻋﺎ
ﻭ ﻧﺠﻮﺍ  ﻭﻧﺬﺭ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﻤﮕﻰ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻳﺎ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰﮐﻪ
ﺑﺎ ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ که ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﻣﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﻧﻤﺎﺯ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻡ ﻭأﺫﺍﻥ ﻭ
ﺭﮐﻮﻉ ﻭ ﺳﺠﻮﺩ ﻭ
ﺗشهّد ﻭﻏﻴﺮﻩ. ﺻﻮﻡ
ﻳﺎ  ﺗﻮﻗﻒ
ﺍﺯ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ ﻣﻴﺸﺪﻩﻭﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭﺗﻮﺟﻪ ﻭﺳﻔﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺟﻮﻫﺮ
ذاتی ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺳﭙس ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﻣﻌﺼﻮم
ﻤﻴﺮﺳﺪ.

731 - ﺩﺭ ﺣﺪﻳﺚ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ(ﺝ۲ﺹ 275 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺷﺨﺼﻰ ﭘﺮﺳﻴﺪ:   ﺍنّا
ﻧﺮﻳﺪ ﺍﻥ ﻧﺘﻌجل
ﺍﻟﺴﻴﺮ ﻭﮐﺎﻧﺖ
ﻟﻴلة ﺍﻟﻨﻔﺮ ﻓﺎﻯ
ﺳﺎعة ﻧﻨﻔﺮ؟    ﻣﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺭ(ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺣﺞّ ﺧﻮﺩ) ﺗﺴﺮﻳﻊ ﺑﺮﺍﻯ
(ﺗﻨﻔﻴﺮ) ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ
ﮐﺪﺍﻡ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ؟ (ﻧَﻔَﺮ) ﮐﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺣﺞ ﻣﮑﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻤﺎﻥ (ﻣﻨﻔﺮﺩ
ﺑﻮﺩﻥ) ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﺩﺭ
ﻳﻚ ﺣﺞ ّﺍﮐﺒﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺴﺮﻳﻊ
و تعجیل ﺩﺭ ﺍﻏﺎﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭﮔﺮﻓﺘﻦ
ﻋﺰﻟﺖ ﻭﺍﻧﺰﻭﺍﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﺎ ﺣﺼﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ . ﻭﺍلاّ
ﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺣﺞّ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺭﻓﺘﻨﻰ
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ . ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﭘﺎﻳﺎﻥ ﺣﺞّ
ﻭ ﺗﺴﺮﻳﻊ ﻭ ﻋﺠﻠﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻏﺎﺯ ﺳﻔﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻳﻚ ﺣﺞّ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻧﻪ ﺩﺭﮐﺴﺐ ﺑﻬﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯﺪﺭ
ﻳﻚ ﺣﺞّ ﺳﻠﻮﮐﻰ.
ﺑﺎﺯ(ﻧﻔﻮﺭ ﻭﻧﻔﺮﺕ
)ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﻟﺎﺯﻣﻪ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ بشرﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﭘﺎﺳﺦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﺍﻣﺮ ﺣﺞّ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﺪﻫﺪ : ﺍمّا
ﺍﻟﻴﻮم اﻟﺜﺎﻧﻰ
ﻓﻠﺎ ﺗﻨﻔﺮﺣﺘﻰ
ﺗﺰﻭﻝ ﺍﻟﺸﻤﺲﻓﺎمّا
ﺍﻟﻴﻮﻡ ﺍﻟﺜﺎﻟﺚ
ﻓﺎﺫﺍ ﺍﺑﻴضت ﺍﻟﺸﻤﺲ
ﻓﺎﻧﻔﺮ ﻋﻠﻰ ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﻓﺎﻥّ ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺰّ ﻭﺟﻞّ ﻳﻘﻮﻝ
: ﻓﻤﻦ ﺗﻌجل ﻓﻰ ﻳﻮﻣﻴﻦ
ﻓﻠﺎ ﺍﺛﻢ ﻋﻠﻴﻪﻭﻣﻦ
ﺗأخّر ﻓﻠﺎ ﺍﺛﻢ
ﻋﻠﻴﻪ ﻓﻠﻮ ﺳﮑﺖ
ﻟﻢ ﻳﺒﻖ ﺍﺣﺪ ﺍلاّ
ﺗﻌجل ﻭﻟﮑنّه ﻗﺎﻝ
ﻭﻣﻦ ﺗأخّر ﻓﻠﺎ
ﺍﺛﻢ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺩﻭﻡ ﺣﺮﮐﺖ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻰﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺯﺍﺋﻞ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭﻳﺎ ﺯﻭﺍﻝ
ﻇﻬﺮ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
(ﻭﺭﻭﺯ ﺩﻭﻡ) ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﺩﻭّﻡ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺣﺴﻨﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﺁﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺭﻭﺯ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
.ﻭ ﺭﻭﺯ ﺳﻮﻡ ﻳﺎ ﺍﻭﻡ
ﺳﻮﻡﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺳﺎﻟﻚ  ﺍﺳﺖ .ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮ ﺻﻠﺎﺡ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﺍﻭ ﺭﺍ (ﺍﺯﺍﺩ ﻭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺎ ﻃﻠﺎﻕ) ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﺗﺎ
ﻃﺒﻖ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺗﺎ ﺍﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻭﺭﻭٴﻴﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻯ ﺑﻨﺰﺩ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺣﺞّ ﻋﻤﺮﻩ ﺍﻯ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﭘﻴﺮﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﺭﺍ ﻧﺰﺩ ﺧﻮﺩ
ﻧﮕﺎﻩ  ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻭﺍﻝ ﺷﻤﺲ ﻭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭﻧﻮﺭ ﺍﻥﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ .ﻭﻧﻴﺰ  ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺗﺮﻙ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺟﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻭﺭﻭﺯﮔﺎﺭﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ .ﮐﻪ ﻫﻤﻪ آنها
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻳﻚ(ﺷﺐ ﻭﻣﻐﺮﺏ
ﻳﺎ ﻏﺮﺑﺖ ) ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻣﮕﺮ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﻓَﺮﺟﻮﺋﻰ ﻳﺎ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎ ﺭﻭﺯ ﺳﻮﻡ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺳﻔﻴﺪ
ﺷﺪ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﺧﺮﻭﺝ
ﻭ ﻓﺮﺟﻮﺋﻰ ﻣﻴﮑﻨﻰ
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻫﺮﮐﺲ
ﺩﻭ ﺭﻭﺯ ﺗﻌﺠﻴﻞ
ﺩﺭ ﺗﻨﻔﻴﺮ ﻧﻤﻮﺩ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ .ﻭﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﺗأﺧﻴﺮﻯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧمی
باشد ﮐﻪ ﺳﻔﺮ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺣﺞّ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺠﺎﺝ
ﭼﻪ ﺗﻌﺠﻴل ﻮﻳﺎ
ﺗأﺧﻴﺮﺍﻥ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ
(ﺗﻨﻔﻴﺮ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔﻴﺮ
ﻭ ﺑﺴﻴﺞ ﻋﻤﻮﻣﻰ)
ﺑﺎ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺻﺪﺍﻯ
ﻧﻔﻴﺮ ﻭ ﺷﻴﭙﻮﺭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
ﺩﺭ ﻣﻴﺪﺍﻥ ﺟﻨﮓ
ﺍﺳﺖ .ﮐﻪ  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺴﻴﺞ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.(
ﺳﻔﺮ ﺍﻧﻔﺮﺍﺩﻯ
ﻭ  ﻧﻔﻴﺮ)
ﻭ ﺑﺴﻴﺞ ﺍﻭ ﺍﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺗﺴﺮﻳﻊ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎ  ﻣﻮﮐﻮﻝ ﻧﮑﺮﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻭ ﺭﻭﺯﻯﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺍﻗﻞ ﺍﻳﺎﻣﻰ
ﻣﺎﻧﻌﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺩﺍﺷﺖ
ﺗﺎ ﺳﺎﻟﻚ  ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﺎﺑﻖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺳﻔﺮ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺣﺞ ﺍﮐﺒﺮ  ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﻔﺮ ﺣﺞ ﮐﻌﺒﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ  ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻏﺎﺯ
ﺣﺞ ﺍﮐﺒﺮﺍﺳﺖ .ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻭ ﻋﻠﻴﮑﻢ
ﺍﻟﻴﻮﻡ ﺑﺎﻟﺤﺞ
ﺍﻟﺎﮐﺒﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻳﻪﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺗﺴﺮﻳﻊ
ﻭﻳﺎ ﺗﺎﺧﻴﺮ ﺩﻭ
ﺭﻭﺯﻩ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﮔﻔﺖ  ﻫﻴﭻ ﮐﺲ ﺗﻌﺠﻴﻠﻰ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ. ﭼرا ﭘﺲ
ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺣﺞّ
ﮐﻌﺒﻪ ﮐﺴﻰ ﺗﻌﺠﻴﻞ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺑﻌﮑﺲ
ﻫﻤﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺣﺎﺝ
ﺑﺸﻬﺮ ﻭ ﺩﻳﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯﮔشته ﻭﺗﺎﺧﻴﺮﻯ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﺍﻣﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺴﺮﻳﻊ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺍﮔﺮ ﺣﺪّ
ﺍﻗﻞ ﺩﻭ ﺭﻭﺯ ﺗﺎﺧﻴﺮ
ﺭﺍ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻧﻤﻴﺪﺍﺩﻫﻴﭻ
ﮐﺲ ﺗﻌﺠﻴﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﻭﺑﺠﺎﻯ ﺩﻭ ﺭﻭﺯﻫﻤﻪ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﻋﻤﺮ ﺭﺍ
ﺗﺎﺧﻴﺮ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻔﺮ ﭘﺲ ﺍﺯ
ﺣﺞّ ﮐﻌﺒﻪ ﺗﺎﺧﻴﺮ
ﺩﻭ ﺭﻭﺯ ﺑﻰ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺳﺖ . ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﭘﺲ ﺍﺯ ﺣﺞ
ﮐﻌﺒﻪ ﺩﺭ ﻣﮑﻪ ﺑﻤﺎﻧﺪ
ﭼﻪ ﮔﻨﺎﻫﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ .ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺪّ
ﺍﻗﻞ ﺩﻭﺭﻭﺯ ﺗﺎﺧﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﻧﻌﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﮐﻨﺎﺭ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺟﺪﺍ ﮔﺮﺩﺩ ﺗﺎ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﭼﻪ ﻋﺎﻗﺒﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﻳﺪ(ﭘﻨﺞ ﺭﻭﺯ)
ﺍﻟﻬﻰ  یا
(ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻠﻪﻭ ﭘﻨﺞ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ)
معروف ﺑﺎﺳﻢ ﭘﻨﺞ
ﺗﻥ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺣﺪﻳﺚ
ﮐﺴﺎ ﺭﺍﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
یا ﺣﺞّ ﺍﮐﺒﺮ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﺘﻢ
ﻭﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺮﻙ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ  ﭘﺲ
ﺍﺯ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺍﺳﺖ
. ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺳﻪ ﮔﺎﻧﻪ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺯﻭﺩ تر ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
و ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﻳﺮ
ﺣﺎﺻﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻃﻮﻝ
ﻣﻴﮑﺸﺪﺗﺎ سالک
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺴﺮﻳﻊ
ﻗﺒﻠﻰ ﺗﺸﻮﻳق ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺑﺮﺍﻯﺪﻟﮕﺮمی
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﻳﺮ
ﮐﺮﺩ ﺩﻭﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻮﭘﻨﺠﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﻠﺰﻭم
ﺘﺤﻘﻖ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔﺲ
ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺳﺖ . ﮐﻪ
ﺍﺧﺮﻳﻦ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺳﺨﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ
.ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻬﺎﺩ ﺑﻘﺼﺪ
ﺷﻬﺎﺩﺕ ﻭﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ  ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺣﺪﻳﺚ ﺍﺯ ﺳﻪ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻨﻔﻴﺮ ﻭﺣﺮﮐﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺲ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﺲ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﺍﺯ ﮐﻨﺎﺭ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﻭ
ﺑﺮﺍﻯ  ﺣﺠﺎﺝ
ﻣﮑﻪ ﻭﮐﻌﺒﻪ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ که
ﻫﺮ ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﭼﻴﺰﻯﺑﺮﺍﻯ ﺣﺠﺎﺝ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ  ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎﻝ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺞ ﺍﮐﺒﺮ ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻧﺪ

. 732 -  ﺩﺭ
ﺣﺪﻳﺚ ﺩﻳﮕﺮﻯ (ﺝ۲ﺹ 275 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩﻯ ﺯﻧﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻥ ﺯﻥ ﺩﺭ ﻣﺪﺕ
ﻋﺪﻩ ﻣﺎﻫﻴﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻭﻟﻰ ﻣﺮﺩ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﺍﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﺯﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺍﻭ ﺣﺮﺍﻡ ﺍﺳﺖ
. ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ
: ﺍﻣﺎ ﺍﺫﺍ ﮐﺎﻥ
ﺑﺠﻬﺎلة ﻓﻠﻴﺘﺰﻭﺟﻬﺎ
ﺑﻌﺪ ﻣﺎ ﺗﻨﻘﻀﻰ
ﻋﺪّﺗﻬﺎﻭﻗﺪ ﻳﻌﺬﺭ
ﺍﻟﻨﺎﺱ ﻓﻰ ﺍﻟﺠﻬﺎلة
ﺑﻤﺎ ﻫﻮ ﺍﻋﻈﻢ ﻣﻦ
ﺫﻟﻚ  ﺍﺣﺪﻯ
ﺍﻟﺠﻬﺎﻟﺘﻴﻦ ﺍﻫﻮﻥ
ﻣﻦ ﺍﻟﺎﺧﺮﻯ  ﺍﻟﺠﻬﺎلة
ﺑأﻥّ ﺍﻟﻠﻪ ﺣﺮّﻡ
ﺫﻟﻚ ﻋﻠﻴﻪﻭ ﺫﻟﻚ
ﺑأنّه ﻟﺎ ﻳﻘﺪﺭ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺎﺣﺘﻴﺎﻁ
ﻣﻌﻬﺎ.  ﻭﺍﺫﺍ
ﺍﻧﻘﻀﺖ ﻋﺪّ ﺗﻬﺎ
ﻓﻬﻮ ﻣﻌﺬﻭﺭ ﻓﻰ
ﺍﻥ ﻳﺘﺰﻭﺟﻬﺎ
ﻭﺍﻟﺬﻯ ﺗﻌمّد ﻟﺎ
ﻳﺤﻞّ ﻟﻪ ﺍﻥ ﻳﺮﺟﻊ
ﺍﻟﻰ ﺻﺎﺣﺒﻪ ﺍﺑﺪﺍ
ﻭ ﺻﺤﺒﺖ
ﺑﺮﺳﺮ ﻣﺮﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺯﻧﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﮐﻪ
در ﻗﺎﻋﺪگی ﻣﺎﻫﻴﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ .ﻭﺑﺎﻳﺪ ﭘﺲ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﮐﺮﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻋﻠﻨﻰ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺎﻳﻦ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ ﮔﺮ
ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺳﺨﺖ ﮔﻴﺮﻯ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻧﻴﺴﺖ .ﮐﻪ
ﺯﻥ ﺑﺮﻣﺮﺩ ﺣﺮﺍﻡ
ﺷﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ (ﺯﻥ
هر ﺳﺎﻟکی است )
که ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﻃﺮﺩ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ(ﺳﻪ ﻗُﺮﻭﻩ
ﻭ ﻳﺎ سه ﻗُﺮّه ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ .ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻏﻴﺮ ﻋﺎﻣﻞ ﻭﻏﻴﺮ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﻮﺩ. ﺣﺎﻝ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻭﺟﻔﺖ
ﻭﺷﻔﻊ ﺷﺪﻥﭼﻨﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻄﺮﻭﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﺠﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖ .  ﻣﮕﺮ
ﭘﺲ ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺩﻭﻡ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻤﻚ ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺷﺪﻩ  ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻰ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺩﻭ ﺟﻨﺲ  ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ
. ﺍﻣﺎﻡ ﺟﻮﺍﺏ ﺳﺌﻮﺍﻝ
ﺳﺎﺋﻞ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺣﺮﺍﻡ ﺷﺪﻥ ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺯﻥ ﺑﺮﺍﻯ  ﻣﺮﺩ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ ﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻣﺎﻧﻌﻰ  ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﻣﻄﻠﻊ ﺷﺪ ﺗﺎ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻋﺪّﻩ ﻣﺎﻫﻴﺎﻧﻪ
ﺯﻥ ﺗﺎﻣﻞ ﻧﻤﺎﻳﺪ.(ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ  ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻳﻚ ﺣﺞ سلوکی ) ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺟﺎﻯ ﻋﺬﺭ ﻭﻋﻔﻮ
ﻫﺴﺖ (ﻭﺣتی ﺠﺎﻯ
ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ) ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻯ ﻫﺴﺖ .ﻭﺍﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﺎ ﺍﻭ
ﺟﺎﻫﻞ ﺍﺯ ﺣﺮﺍﻡ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪﻭ
ﻳﺎ ﺟﺎﻫﻞ
ﺍﺯ ﺧﻮﻥ ﺭﻳﺰﻯ ﺯﻥ.
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻧﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺣﺎﻟﻰ
ﺩﺭ ﺯﻥ ﻫﺴﺖ  ﻭﺣﺘﻰ ﻧﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺣﺎﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻭﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ
ﺣﺮﺍﻡ ﺍﺳﺖ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎ  ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻫﺎ ﺑﺎﻫﻢ ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻳﮑﻰ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ (ﺩﺭﺍﻫﻤﻴﺖ
ﻭﮔﻨﺎﻩ)   ﺍﺳﺖ
. ﻳﮑﻰ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭﺑﻰ
ﺍﻃﻠﺎﻋﻰﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﺮﺍﻡ
ﮐﺮﺩﻩﻭﻟﻰ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺑﮑﻨﺪ.(ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺯﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺍﺳﺖ
)  ﻭﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻌﺬﻭﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺲﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻋﺪﻩ
ﺯﻥ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.  ( ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ) ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻄﺮﻭﻩ ﭘﻴﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ ﺩﻭﻣﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﮔﺮﺩﺩ ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﺗﻌﻤّﺪﻯ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﭘﺲ
ﺍﺯ ﺍﻃﻠﺎﻉ  ﻧﻤﻮﺩﻗﺎﺑﻞ
ﺭﺟﻮﻉ ﺑﺼﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ . ﺍﻣﺎﻡ (ﺻﺎﺣﺒﻪ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭ ﻧﻪ (ﺻﺎﺣﺒﻬﺎ)
ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻄﺮﻭﺩ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻣﺮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺯﻥ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﮐﻪ
ﺍﻥ ﺯﻥ ﺩﺭ ﻋﺪّﻩ
ﻣﺎﻫﻴﺎﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﺗﺎ ﻭﻗﺖ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ . ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻃﻠﺎﻕ
ﻳﻚ ﺯﻥ ﺗﺎ ﺳﻪ ﻗﺮﻭﻩﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻪ  ﻋﺪﻩ
ﻭﺧﻮﻥ ﺭﻳﺰﻯ ﻣﺎﻫﻴﺎﻧﻪ
ﺯﻥﻧﺒﺎﻳﺪ ﺷﻮﻫﺮ
ﮐﻨﺪﻭﻫﻤﺒﺴﺘﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮔﺮﺩﺩ ﺗﺎ
ﺟﻨﻴﻦ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺩﺭ ﺷﮑﻢ ﺍﻭﻣﺸﺨﺺ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺗﺎ ﺑﭙﺪﺭﺵ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﺷﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻭ ﻫﻤﺒﺴﺘﺮ ﺷﻮﻫﺮ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺳﻪ ﻣﺎﻩ ﻭﺩﻩ ﺭﻭﺯﻳﺎ
ﺳﻪ ﻗﺮﻭﻩ ﻭ ﻋﺪّﻩ
(ﻳﻌﻨﻰ ﺷﻤﺎﺭﺵ
و تعداد ) ﺑﻬﻢ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﻭ
ﻃﻠﺎﻕ ﻣﻨﺘﻔﻰ ﺍﺳﺖ
.ﻣﮕﺮ ﺳﻪ ﺑﺎﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﺯﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻄﺮﻭﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻧﻴﺴﺖ . ﺍﻣﺎ  ﺗﻌﻤّﺪ ﭘﻴﺮ
ﺩﻭﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻠﺐ
ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﺮ
ﺍﻭ ﻣﻤﻨﻮﻉ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺣﺮﺍﻡ ﻣﺴﺘﻠﺰﻡ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. تمام
احکام پیامبر
برای سالکان
است ونه غیر
سالکان قشری
که آخوندهای مشرک
با آنها هر
طور که عُقده ای
نفسانی آنها
است رفتار
میکنند .

733 -
ﺩﺭ ﺣﺪﻳﺚ ﺩﻳﮕﺮﻯ
(ﺝ۲
ﺹ 277 ﺑﺤﺎﺭ)ﺍﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥ
ﻏﻴﺒﺘﺶ ﻧﺎﻣﻪ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ.ﻭ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻧﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭﻯ ﭘﺲ
ﺍﺯ ﺗشهّد ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺩﻭ  ﺭﮐﻌﺖ
ﺍﻭﻝﺑﺮﺍﻯ ﺭﮐﻌﺖ
ﺳﻮﻡ ﺑﺮﭘﺎ ﺷﺪﺍﻳﺎ ﺑﺎﺯ(ﺗﮑﺒﻴﺮ)ﻳﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﮐﺒﺮ ﺑﮕﻮﻳﺪ.
ﻳﺎ  ﮐﻪ ﻟﺰﻭﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺑﺤﻮﻝ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﻗﻮ ﺗﻪ ﺍﻗﻮﻡ ﻭﺍﻗﻌﺪ
ﮔﻔﺘﻦ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ
ﭘﺎﺳﺦ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﻏﺎﻳﺐ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ :( ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻣﺎﻡ
ﻏﺎﻳﺒﻰ ﮐﻪ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﺪﺩﺭ  ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥﺍﻣﺎﻡ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﭼﻬﺎﺭ
ﻭﮐﻴﻞ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﺎﺳﺦ  ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
.ﻭلی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ  ﺍﻥ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺤﺪﻭﺩﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ
. ﻭﭼﻮﻥ  ﻭﻓﺎﺕ
ﻳﺎﺑﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮﻳﻦ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻨﺼﻮﺏ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻴﭻ ﮐﺲ ﻣﺸﺨﺺ
ﻧﻴﺴﺖ .ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳﺚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻧﻈﺮ
ﻳﻚ ﻣﺠﺘﻬﺪ  ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺠﺘﻬﺪﺍﻥ
ﺷﻴﻌﻪ ﻣﺨﻔﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪﭼﻨﻴﻦ ﻣﮑﺎﺗﺒﺎﺗﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ) ﺩﺭ  ﺍﻳﻦ ﭘﺎﺳﺦ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ
: ﺍﻥ ﻓﻴﻪ ﺣﺪﻳﺜﻴﻦ
ﺍمّا
ﺍﺣﺪﻫﻤﺎﻓأنّه
ﺍﺫﺍ ﺍﻧﺘﻘﻞ ﻣﻦ
ﺣﺎلة ﺍﻟﻰ ﺣﺎلة
ﺍﺧﺮﻯ  ﻓﻌﻠﻴﻪ
ﺗﮑﺒﻴﺮﻭ ﺍمّا ﺍﻟﺂﺧﺮﻓﺎنّه
ﺭﻭﻯ ﺍنّه ﺍﺫﺍ
ﺭﻓﻊ ﺭأﺳﻪ ﻣﻦ ﺍﻟﺴﺠﺪة  ﺍﻟﺜﺎنیة
ﻓﮑب ّر ﺛﻢ ﺟﻠﺲ
ﺛﻢ ﻗﺎﻡ ﻓﻠﻴﺲ ﻋﻠﻴﻪ
ﻟﻠﻘﻴﺎﻡ ﺑﻌﺪ ﺍﻟﻘﻌﻮﺩ
ﺗﮑﺒﻴﺮ ﻭ  ﮐﺬﻟﻚ ﺍﻟﺘﺸﻬﺪ
ﺍﻟﺄﻭﻝﻳﺠﺮﻯ ﻫﺬﺍ
ﺍﻟﻤﺠﺮﻯﻭ ﺑأیّهما
ﺍﺧﺬﺕ ﻣﻦ ﺑﺎﺏ ﺍﻟﺘﺴﻠﻴﻢ
ﮐﺎﻥ  ﺻﻮﺍﺑﺎ
ﺩﻭ ﮔﻮﻧﻪ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺭﻩ ﻫﺴﺖ ﻳﮑﻰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺣﺎﻟﺘﻰ
ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺍﻣﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﮑﺒﻴﺮ ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﺍﮐﺒﺮ ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻮﻥ ﺳﺮ
ﺍﺯ  ﺳﺠﺪﻩ
ﺩﻭﻡ ﻭﺗﮑﺒﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻴﺎﻡ ﻭﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺘﮑﺒﻴﺮ
ﻧﻴﺴﺖ .ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻳﻦ ﺳؤﺍﻝ
ﻭﻗﻴﺎﻡ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺗﺸﻬﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻏﺎﺯ ﺭﮐﻮﻉ
ﺳﻮﻡ  ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﮑﺒﻴﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻟﻰ ﺷﻤﺎ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺑﺎﺏ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺎﺷﺪﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﻫﻢ ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﺭﺍ ﺷﻤﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺪﺍﻨﻴﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎﻝ ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳﺚ
ﻧﻘﻞ ﺍﺯ ﻳﻚ ﻣﺠتهد
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﭘﻴﺮﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ .ﻭﺍلاّ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺮ
ﻋﺼﺮﻭ ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﮔﻔﺘﻪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻓﺘﻮﺍ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﮐﺎﺭ  آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯﺍﻋﻢّ ﺍﺯ
ﺳﻨّﻰ ﻭ ﺷﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ
. ﺑﺎﺯ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺑﺎﺏ  ﺗﺴﻠﻴﻢ یعنی
سلوک ﺑﺎﺷﺪﻫﺮ ﺩﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﺎﺷﻰ ﻫﺮ ﭼﻪ  ﺍﻭ ﺑﮕﻮﻳﺪﻭ
ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻨﻰ ﺗﺎ ﺑﭙﺮﺳﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺗﮑﺒﻴﺮ ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﺍﮐﺒﺮ ﮔﻔﺘﻦ
ﻧﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭﭼﻮﻥ
ﺑﺎ ﻫﺮﺣﺮﮐﺖ ﭼﻮﻥ
ﺭﮐﻮﻉ ﻭﺳﺠﻮﺩ ﻭﻧﺸﺴﺘﻦ
ﻭﻗﻴﺎﻡ ﻭﻏﻴﺮه
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭﺍﺯ
ﺗﺬﮐّﺮ ﻭ ﺗﺼﻮّﺭﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻭ ﺧﺎﺭﺝ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻟﺬﺍ  ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮﻭ ﻳﺎ
ﺑﺒﺮﺗﺮﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺖ ﺑﺘﺬﮐﺮ
ﺍﻭ ﺩﺭﺍﻳﺪ.ﻭ ﻓﻮﺭﺍ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﮐﺒﺮﮐﻪ
ﺫﮐﺮ  ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺍﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﺫﮐﺮ ﺗﮑﺒﻴﺮ
ﭘﺲﺍﺯ ﻫﺮ
ﺣﺮﮐﺖ ﻧﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭ
ﻭﺗﺠﺪﻳﺪ (ﻭﻯ ﺳﻮﻯ)
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺗﮑﺒﻴﺮ
ﻧﮕﻮﻳﺪﻭﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭﻋﻤﻞ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺗﻌﻤﺪ ﺷﺮﻙ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺮ  ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻭ ﮔﻔﺖ ﺩﺭﺳﺖ . ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺍﺳﺒﺎﻍ  ﻭﺿﻮ ﻭ ﺍﺳﺒﺎﻕ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺗﺼﻮﺭ)ﻭﺗﺨﻴﻞ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﻳﻚ ﻭﺿﻮ ﻳﺎ ﻭﻯ ﺳﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍلاّ ﺗﮑﺒﻴﺮ  ﻫﺎ ﻧﻪ ﻭﺍﺟﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ ﻧﺴﻴﺎﻥ
آن ﺑﺎﻃﻞ ﮐﻨﻨﺪﻩﻧﻤﺎﺯﻋﺎﺩﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪﺧﻮﺩ ﺩﺭﺍﺻل
ﺒﺎطل ﺑﻮﺩﻩ.

ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۲
ﺹ 278 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﺑﺮﺩﻩﺍﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ . ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﺪﺍﻳﻦ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩﻭﻳﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺟﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﺑﺎﺯ ﺳﺎﺋﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺪﮐﻪ ﺍﺻﻞ ﻧﮑﺎﺡ
ﺍﻧﻬﺎ ﻓﺎﺳﺪ ﻭﺣﻠﺎﻝ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﭼﻮﻥ  ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩﺍﻣﺎﻡ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ   ﺍنّه
ﻟﻢ ﻳﻌﺺ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻥ ﻣﺎ ﻋﺼﻰ سیدﻩ
ﻓﺎﺫﺍ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻓﻬﻮ
ﻟﻪ ﺟﺎﺋﺰ ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺗﻤﺮّﺩ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺗﺎ ﮐﺎﺭﺵ
ﺣﺮﺍﻡ ﺑﺎﺷﺪﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻤﺮّﺩ ﺑﺮ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ  ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ .ﻭﺍﮔﺮ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭﻣﻮﺍﻓﻘﺖ
ﮐﺮﺩﺑﺮﺍﻳﺶ ﺟﺎﻳﺰ
ﻭﺣﻠﺎﻝ ﺍﺳﺖ .  ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺻﻞ
ﺑﺮﺩﻩ ﺩﺍﺭﻯ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻢ ﻧﺒﻮﺩ
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺯﺍﺩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﺮﺩﻩ ﺛﻮﺍﺏ  ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ (ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩﮔﻰ) ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﭼﻨﻴﻦ ﺍﺯﺩﻭﺍﺟﻰ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﻈﺮ ﭘﻴﺮ
ﺍﺳﺖ .ﻭﻟﻰ ﻋﺪﻡ ﮐﺴﺐ
ﺍﺟﺎﺯﻩﺧﻮﺩ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺗﺰﻟﺰﻝ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮکی
اﻭ ﺍﺳﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﺣتی
اﺯ ﺯﻥ ﺩﺍﺭﻯ ﻗﺒلی
ﺨﻮﺩ ﺩﻭﺭﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﺗﺎ
(ﺯﻧﺎ ﻭ ﺯﻧﺎﮐﺎﺭﻯ)
ﻳﻌﻨﻰ (ﺯﻥ ﺑﺎﺯﻯ
ﻭﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ)ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﮕﺮ ﭘﻴﺮﺵ
ﭼﻪ ﺗﺮﺗﻴﺒﻰ  ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﻟﻰ ﭘﺲ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻢ
ﺯﻥ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭﻫﻢ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺳﺎﻝ ﮐﺎﻥ ﺯﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺷﻮﻫﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

734 - ﺩﺭ ﺣﺪﻳﺜﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۲ﺹ
278 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻯ
ﺯﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﺳﻨﻰ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻟﺎ ﺗﻨﮑﺤﻮﺍ
ﺍﻟﻤﺸﺮﮐﺎﺕ ﺣﺘﻰ
ﻳﻮٴﻤﻦ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ ﺯﻥ ﺭﺍ
ﻧﮑﺎﺡ ﻧﮑﻨﻴﺪﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﻧﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﺪﻫﻴﺪﻣﮕﺮ
ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﭙﻴﺮ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪﻭﺍﻭﻡ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ)
ﺍﻣﺎﻡ ﺩﺭ
ﭘﺎﺳﺦ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ ﭘﺲ ﭼﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
: ﻭ ﺍﻟﻤﺤﺼﻨﺎﺕ ﻣﻦ
ﺍﻟﺬﻳﻦ ﺍﻭﺗﻮﺍ
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﻣﻦ ﻗﺒﻠﮑﻢ
ﮐﻪ ﻣﺤﺼﻨﺎﺕ ﺍﺯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮐﺘﺎﺏ ﺷﺪﻧﺪ.( ﻣﺤﺼﻦ)
ﺗﻨﻬﺎ ﺯﻥ ﺷﻮﻫﺮ
ﺩﺍﺭ ﻧﻴﺴﺖ .و ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺣﺼﻦ ﻭﻗﻠﻌﻪ
ﺍﻧﺰﻭﺍﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﻋﺰﻟﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭﺍﻧﺠﻴﻞ
ﻭﻏﻴﺮﻩﺑﻠﮑﻪ  ﮐﺘﺎﺏ ﻭﺍﻣﺮﻳﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﺣﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪﺑﺎ
ﺭﻭﺵ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺡ ﺯﻥ ﻭﺷﻮﻫﺮ
ﻧﻴﺴﺖ . ﮐﻪ  ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻌﺼﺐ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﻗﺒﺎﺋﻞ ﻭﻧﮋﺍﺩﻫﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺑﺴﺘﻪ
ﺑﮕﺬﺷﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﻭ ﺩﻳﻦ
ﻭﻧﮋﺍﺩ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻴﻚ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ . ﻭ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ  ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻳﻬﻮﺩ ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻧﻔﻮﺫ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ  ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭﺍلاّ
ﺍﻳﻦ ﺍﺯﺩﻭﺍﺟﻬﺎ
ﺟﻨﺎﻳﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ
.ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﻠﻮﻙ  ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪﭼﻪ ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺯﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﺷﻮﻫﺮﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﻳﻨﻰ  ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺣﺪﻳﺚ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﻄﻮﺭ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ ﻓﺘﻮﺍﻯ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﻭﺳﻨﻴﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻪ ﺍﻯ ﺍﺯ ﻗﺮﺍﻥ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﮑﺸﺪ ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻳﻪ  ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﺳﻨﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ . ﺳﭙﺲ ﺭﺍﻭﻯ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻣﺎﻡ ﮔﻔﺘﻢﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻪ
ﻣﺤﺼﻨﺎﺕ ﺍﻳﻪ ﻣﺸﺮﮐﺎﺕ
ﺭﺍ ﻧﺴﺦ ﻭﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ؟ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺭﺍﻭﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻨﻬﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪﻯ
ﺯﺩ ﻭ ﺳﺎﮐﺖ ﻣﺎﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺍﻭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺒﻮﺩﻩﻭﺍﻣﺎﻡ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪﻭﻧﻪ
ﺍﻣﻮﺭ  ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻓﺘﻮﺍﻫﺎﻯ ﺷﺮﻋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺑﺎﻋﺚ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺩﺭﺳﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺟﺴﺎﺭﺗﺎ ﻭﺑﺒﺎﻃﻞ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ  ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳﺚ ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺳﺦ ﻭﻣﻨﺴﻮﺥ
ﻗﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﺭﺩّ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺎﺳﺦ ﻭﻣﻨﺴﻮﺥ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ(ﻗﺮﺍﻥ)ﺑﺎﺷﺪﺩﺭ
ﺩﻭقُرّه ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ  ﻓﻘﻬﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎعی اﺯ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻧﺎﺳﺦ ﻭﻣﻨﺴﻮﺥ
ﺳوء اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻭﺗﻀﺎﺩ
ﺑﺎﻫم ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻴﭻ ﺍﻳﻪ ﺍﻯ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ ﻧﺴﺦ
ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ . ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﻫﻞ ﺗﺴﻨﻦ  ﻭﻣﻔﺘﻴﺎﻥﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ 223 ﺍﻳﻪ ﻗﺮﺍﻥ
ﻣﻨﺴﻮﺥ ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﮐﺜﺮیت
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺑﺎ
(ﺍﻳﻪ ﺳﻴﻒ ) ﻧﺴﺦ ﻭﺑﺎﻃﻞ
ﺷﺪﻩ. ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺠﺎﻯ
ﻋﻔﻮ ﻭﮔﺬﺷﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﺸﻴﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ  ﺩﻭﻯ ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻳﺎﺕ قرﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻣﻐﺎﻳﺮ
ﺑﺎﺯﻯ
ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺷﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻪ ﺍﻳﻪ ﻧﺴﺦ
ﻗﺎﺋﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺪﻳﺚ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﺍﺧﻮﻧﺪ ﺷﻴﻌﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻧﺴﺦ ﺍﺯ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎﻝ
ﻫﻴﭻ ﺍﻳﻪ ﺍﻯ ﻗﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻨﺴﻮﺥ ﻧﻴﺴﺖ .ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﺎﺕ  ﻗﺮﺍﻧﻰ
نیز ﻓﻘﻬﻰ ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﻭﺭﻋﺎﻳﺘﻰ
ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ .ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ  ﺍﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍﻧﻰﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﻭﻣﺴﺎﻟﻪ
ﻧﺴﺨﻬﺎ  ﺍﺯ ﺍﻳﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻌﻨﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ  ﭼﻮﻥ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺟﺪﻳﺪﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﺋﻰ ﺑﺮﺳﺪﺗﺮﻙ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.(ﻟﺎ
ﺗﻨﮑﺤﻮﺍ) ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﮑﺎﺡ ﻧﮑﻨﻴﺪ ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺟﻨﺴﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ.ﻭﻣﻌﻨﻰ ﺑﺎﻃنی
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺍﺻﻠﻰ
ﺍﻥ ﻫﻤﺎﻥ(ﻧﮕﺎﻩ)
ﻓﺎﺭﺳﻰﻭ  ﺩﺍﺩﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ(ﻣﺸﺮﮐﺎﺕ
) ﻳﺎ ﺯﻧﺎﻥ ﻣﺸﺮﻙ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮﻭﻟﻰ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺑﻤﻌﻨﻰ چه ﺯﻥ ﻳﺎ
ﻣﺮﺩﻭﭼﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥﮐﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﺪﻋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ  ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻪ ﻗﺮﺍﻧﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﻤﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﺸﻴّﻊ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻧﮕﺎﻩ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﻧﺪﻫﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻋﻤﻠﺎ  ﻣﺸﺮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﮑﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ سلوﮐﻰ
ﻭ ﻣﺎﻳﻞ ﺑﻌﻤﻞ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺮﮐﺰﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ  ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
(ﺣﺘﻰ ﻳﻮٴﻤﻦّ ) ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪﭼﻪ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻧﻈﺮﻯ ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯﻭﺍﻟﻮﻫﻴﺖ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ  ﺍﻧﻬﺎﻭﭼﻪ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻤﻌنی
اﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﻋﺸﻖ  ﻭﺭﺯﻯ
ﺍﺳﺖ .( ﻣﺤﺼﻨﺎﺕ ) ﺯﻧﺎﻥ
ﺷﻮﻫﺮ ﺩﺍﺭ ﻭﺧﺎﻧﻪ
ﻧﺸﻴﻦﮐﻪ ﺩﺭﻣﺎﻟﮑﻴﺖ
ﺷﻮﻫﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ.  ﺑﺎﺯ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ .ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺣﺼﻦ ﻭﻗﻠﻌﻪﻭﻳﺎﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﮔﺎﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ  ﻣﺴﺘﻘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺩﺭﺣﺼﻥ
الهی اﺳﺖ .ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺎ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ  ﭼﻮﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭﻏﻴﺮﻩﻣﻤﻨﻮﻉ
ﺑﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ
ﺭﻭﺵ ﺟﺪﻳﺪﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺩﻭﮔﺎﻧﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻭﻡ ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ(ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ)ﺗﻨﻬﺎ ﺃﻣﺮﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻰ ﻋﻤﻠﻰ ﻭﺭﻭﺷﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻐﻴﻴﺮ  ﻣﺎﻫﻴﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺭﻭﺡ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ .ﻭﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺍﺩﻥ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺍﻭ ﮐﻪ ﻫﺮ  ﺳﺎﻋﺖ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﺠﺪﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.

735 -  ﺩﺭ
ﺣﺪﻳﺚ ﺟﺎﻟﺐ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ 279 ﺑﺤﺎﺭ) ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ: ﻟﺎ ﻳﻨﺒﻐﻰ ﻧﮑﺎﺡ
ﺍﻫﻞ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ  ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻧﮑﺎﺡ
ﺍﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺮﺍﺣﺖ
ﺍﺯ ﻣﻌﻨﻰ ﻧﮑﺎﺡ
ﻭ ﺍﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﺳﺖ
.ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﺋﻠﺎﻥ
ﻫﻢ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻫﻢ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﻠﮑﻪ  ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺟﺎﺳﻮﺳﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻠﻔﺎ ﻭﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺑﻨﻔﻊ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺷﻴﻌﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ  ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻣﻴﮑﺸﻨﺪ
ﻭ ﺗﺒﻌﻴﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪﻭﻳﺎ
ﺗﮑﻔﻴﺮ  ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺳﭙﺲ ﺭﺍﻭﻯ ﺍﺯﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﺑﻤﻮﺟﺐ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﻳﻪ ﻗﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺤﺮﻳﻢ ﻭ ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﺋﻴﺪ؟ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ  ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﻭ ﻟﺎ ﺗﻤﺴﮑﻮﺍ ﺑﻌﺼﻢ
ﺍﻟﮑﻮﺍﻓﺮ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻮﻯ ﺳﺮ ﻭﮐﺎﮐﻞ
ﻧﮕﻴﺮﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺰﻭﺭ ﻭﺍﮐﺮﺍﻩ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﮑﻨﻴﺪﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺑﻂ  ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ
ﺑﺎﺯﺩﻭﺍﺝ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻘﻴﻪﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻩﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ .ﻭﺍلاّ
ﻧﮑﺎﺡ ﺑﻐﻴﺮ ﺍﺯ
ﻣﻌنی اﺯﺩﻭﺍﺝ ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﻧﮕﺎﻩ و ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ)ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ .ﻭ  ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺍﻣﺎﻡ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺑﺰﻭﺭ ﮐﺎﮐﻞ
ﻧﮕﻴﺮﻧﺪﻭﺩﺳﺖ
ﺑﻨﺪ ﻧﺰﻧﻴﺪ ﭼﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥﻭﭼﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﻬﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ  ﮐﻪﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺪﻋﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻧﻪ
ﻭﻓﺮﻳﺐ  ﮐﺎﺭﺍﻧﻪ
ﺩﺭﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﻬﻴﭻ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩﮐﻪ ﻟﺎ
ﺍﮐﺮﺍﻩ ﻓﻰ ﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻳﺎﺩﺭ ﺍﻣﺮ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
و دین ورزی ﺟﺒﺮ
ﻭﺯﻭﺭﻯ ﻭﺍﺯ ﮐﺎﮐﻞ
ﮔﻴﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ . ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ
ﺳﻨﻰ ﻭﺷﻴﻌﻰ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺭﺗﺪﺍﺩ
ﺍﺯ ﺍﺳﻠﺎﻡﻭﻳﺎ
ﺯﻥ ﻏﻴﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻦﺍﮔﺮ ﺟﺮﻣﻰ
ﻋﺮﻓﻰ ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻳﺎ  ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ ﺣﮑﻤﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﭼﻨﻴﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﻌﺼﺐ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪﻭﻟﻰ ﺑﻀﺮﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ .

736 -  ﺩﺭ ﺣﺪﻳﺚ
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 279ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻓﺘﻮﺍﻯ ﺣﺪﻳﺚ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻳﻪ ﻣﺤﺼﻨﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻳﻪ ﻟﺎ
ﺗﻤﺴﮑﻮﺍ ﺑﻌﺼﻢ
ﺍﻟﮑﻮﺍﻓﺮ ﻣﻨﺴﻮﺥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪﺍﻳﻦ
ﺣﺪﻳﺚ ﺑﻌﮑﺲ ﻓﺘﻮﺍﻯ
ﻗﺒلی اﺯ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺎﮐﻴﺪ ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺘﻰ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻧﺴﺦ ﺍﻳﻪ ﺍﻯ ﺍﺯ
ﻗﺮﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ .ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮐﺎﺭ ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﻗﻀﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﺷﺮﻋﻰ
ﻣﻔﺘﻴﺎﻥﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﻗﻀﺎﺕ
ﺷﺮﻋﻰ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺪﻋﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ .ﻭﻟﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺭﻭﺵ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﻠﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ  ﺑﺎﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺍﻥ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺗﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺍ ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ  ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺣتی
اﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻏﻴﺮﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
که ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯﺴﻠﻮﻙ
ﻭﺩﺍﺩﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭﻧﮕﺎﻩ ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﺪ
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ ﻣﻮٴﻤﻦ
ﺩﺭﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪﺑﺮﺷﻤﺎ
ﻣﻤﻨﻮﻉ ﺍﺳﺖ .ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﮐﻞ ﮔﻴﺮﻯ ﻭﺟﺒﺮ
ﻭﺯﻭﺭ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﮔﺮ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻭﻋﺎﻣﻞ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﻭ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻭﻓﺪﺍﮐﺎﺭﺍﻧﻪ
ﻃﺎﻟﺐ  ﺍﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ  ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﺴﺦ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯﻨﺴﺦ ﺍﺯ قُرّه
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺴﺎﻟﮑﻰ
ﺑﺪﻫﺪﻭﻯ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻝ  ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺎﻃﻞ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻠﮑﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺎﺯﻯ  ﺑﻪ ﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺴﺖ .ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﺴﺨﻪ ﺩﺍﺭﻭﺋﻰ
ﺍﺯ ﭘﺰﺷﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺣﺎﻝ  ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪﻧﺴﺨﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻋﻤﻞ ﺑﻨﺴﺨﻪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ  ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ  ﻭﺣتی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻔﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻓﮑﺮ
ﺩﺭﺭﻭﺡ ﻭﺫﺍﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ ﺳﺎﻟﻚ  ﺍﺳﺖ .ﺗﺎ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﻮﺩ. ﺭﻭﺍﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ  ﻭﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻳﺎﻋﺎﺩﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻟﻬﺎ ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﺎﻟﻢ  ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﺍﻧﻌﻰ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ  ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺬﺍﺭﺩﺗﺎﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺑﺎ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺍﺳﻤﺎنی که ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ  ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺷﺪﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍلاّ
ﻫﺮﮐﺲ ﺟﻠﻮ ﻧﺮﻭﺩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭ ﺳﻮﺧﺘﻪ  ﻭﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻣﺤﺪﻭﺩﺍﻭ ﺗﻠﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻟﺬﺍ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺣﺘﻰ ﻭﻳﺮﻭﺳﻬﺎﻯ
ﻧﺎﭼﻴﺰﭘﺲﺍﺯ ﻋﺒﻮﺭﺍﺯﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺗﻤﺎمی اﻧﻮﺍﻉ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻠﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ .

737 - ﺩﺭ ﺣﺪیث
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ 280 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻭﻯ ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:    ﺍﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺤﺘﺞ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﻌﺒﺎﺩﺑﻤﺎ ﺁﺗﺎﻫﻢ
ﻭ ﻋﺮّ ﻓﻬﻢﺛﻢ ﺍﺭﺳﻞ
ﺍﻟﻴﻬﻢ ﺭﺳﻮﻟﺎ
ﻭﺍﻧﺰﻝ ﻋﻠﻴﻬﻢ
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﻓأﻣﺮ
ﻓﻴﻪ
ﻭﻧﻬﻰأﻣﺮ ﻓﻴﻪ
ﺑﺎﻟﺼﻠﺎة ﻭﺍﻟﺼﻴﺎﻡ   ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺧﻮﺩﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻧﭽﻪ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﺑﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﺸﻨﺎﺳﺎﻧﺪﻩ ﻭﺑﺮ
آﻧﻬﺎ ﮐﺘﺎﺏ (ﺃﻣﺮ)
ﻧﺎﺯﻝ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺩﺭﺁﻥ ﺍﻣﺮﻭﻧﻬﻰ
ﺍﻭ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭﻳﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﻨﻤﺎﺯ
ﻭﺭﻭﺯﻩ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ
و بموجب ﺍﺣﺘﺠﺎﺝ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.( ﻳﺤﺘﺞّ)
ﺍﺣﺘﺠﺎﺝ ﻭ ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ.
ﺑﺤﺚ ﻭﺟﺪﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺑﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺍﻣﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻭ
ﻫﻢ ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﺭ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮکی
ﺼﻮﺭﺕ می گیرﺩ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺩﺭ ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ
ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺁﻳﺪ.
ﺍلاّ ﭘﺲ ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
خارج شده که ﭘﺲ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺩﻭﺭﻩ ﺟﻬﻨﻢ
ﺳﻮﻡ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺘﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﺪﺍﻡ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻣﺴﺦ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺠﺪﺩﺍ  ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
مجدد ﺑﺮﺳﺎﻧﺪﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﺍ  ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
. ﺑﺎﺯ(ﺍﺣﺘﺠﺎﺝ) ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ(ﺣﺞّ ﺍﮐﺒﺮ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺎﺹﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺣﺞّ و ﺍﺣﺘﺠﺎﺝ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺍلاّ
ﻋﻤﻠﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻫﻴﭻ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺒﺤﺚ ﻭ
ﻣﺠﺎﺩﻟﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.(ﻋِﺒﺎﺩ)
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻣﻄﻴﻊﻭﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﻣﺮ ﻋﺒﺎﺩﻯ(
ﻣﻮﺑﺪ) گرﺩﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺎﺑﺪﺍﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺍلاّ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺗﻌبّد ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭ  ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﺍﻧﻪ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
پس ﻋﺒﺪ ﻭ ﺑﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ همچنان ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺧﺪﺍ ﻭﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.اکنون
ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻄﻴﻊ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
( ﺑﻤﺎ آﺗﺎﻫﻢ) ﺑﺮﺣﺴﺐ
آﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
بالفعل ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ کنونی
آنها ﺍﺳﺖ . ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯﻟﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ بشری
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ
کنونی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪ
؛ ﻭ ﺑﻬﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍلهی که ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺭﺍ ﭘﺲ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺎﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﺯ ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻳﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
. ﻭﺣﺘﻰ ﻭﻗﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﮐﻪ  ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞﻭﭼﻮﻥ
ﻳﻚ ﺭﺳﻮﻝ الهی ﺑﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻨﺒّوء ﻭ
ﻧﺒﻮّﺕ ﻭ
دارای ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﻫﺮ نَبیّ ﻭ
حتی ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ
ﺁﻧﻬﺎ  ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎی ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺑﻴﻦ
ﻫﻤﻴﻦ  ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﻭﻟﺪﻧّﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
نیز ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﻧﺎﻥ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﻧﺎﻥ را
دارند .  ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖﺩﺭ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺧﺪﻣﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺛﻮﺍﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺍﺧﺮﺕ ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻭﺭﺟﻌﺖ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﺛﻮﺍﺏ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻫﺎ
ﻭ ﭘﺎﮐﻰ ﻫﺎﻯ ﻧﻔﺲ
ﻭﻓﮑﺮ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ  ﻭ ﻧﻴکو ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎ
ﻭ ﻋُﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ  ﺭﻭﺍﻧﻰﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭘﺲ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
و نوعی ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺮاﺭﺍ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺭﺳﺨﻬﺎﻯ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ  ﺑﺎﻟﺎ آﻣﺪﻩ
ﻭ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ و
شهود ﺍﺯ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ  ﮔﺬﺷﺖ . ﺗﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ  ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺗﺮ ﺭﺍ ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭح
کنند.( ﻋﺮّﻓﻬﻢ)
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﭼﻪ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.(ﺭﺳﻮﻟﺎ)
ﻫﺮ ﺭﺳﻮﻟﻰ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻫﺮ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩﺍﻯﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺨﻠق
ﺪﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﻭﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ
خود ﺭﺳﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍلهی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند . ﺑﺎﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﻋﻄﻴﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﺮﻭٴﻴﺎئی ﺒﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﮐﺘﺎﺏ ) ﻗﺮﺍﻥ ﻭﻫﺮ
ﮐﺘﺎﺏ ﺍﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ  ﺑﺎﺯ
بمعنی ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻘﺮﺭ ﻭ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺍﺯﻟﻰ و
سرنوشتی ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ  ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﻭﺑﻄﻮﺭﺟﺰئیات
اﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ (ﻗﺮﺍﻥ ﻧﺎﻃﻖ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. (ﺍﻣﺮ)
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ  ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻭﻳﺎ ﺩﻭﺭﻯ نمودن
ﺍﺯﺍﻣﻮﺭ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺻﻠﺎﺕ ) ﻧﻤﺎﺯ  ﺍﺳﺖ ﻭﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ( ﺻﻠﻪﻫﺎ)
ﻭﺍﺗﺼﺎﻝ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی
ﻮ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺟﻤﻊ( ﺻﻠﺎﺕ
) ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ .ﻭﺍلاّ
ﺻﻠﺎﺕ ﺩﻋﺎ  ﻭﻧﻤﺎﺯ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ . ﻭ(ﺻﻮﻡ) ﻳﺎ
ﺭﻭﺯﻩ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻭﻡ ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ . ﻭ  ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﻬﺮ ﺍﺳﻢ
ﻭ ﺷﮑﻠﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻭﻡ و هوم ﻳﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺸﮑﻞ ( ﺣﻨﻴﻒ
) تنها ئین و
آئین همیشکی
خداوند ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

738 -  ﺩﺭ
ﺣﺪﻳﺚ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ(ﺝ۲ﺹ 280 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ :  ﺭﻓﻊ ﻋﻦ ﺍمّتی
ﺗسعة : ﺍﻟﺨﻄﺄ ﻭﺍﻟﻨﺴﻴﺎﻥﻭﻣﺎ
ﺍﮐﺮﻫﻮﺍ ﻋﻠﻴﻪﻭﻣﺎ
ﻟﺎ ﻳﻄﻴﻘﻮﻥ ﻭﻣﺎ
ﻟﺎ ﻳﻌﻠﻤﻮﻥ ﻭﻣﺎ
ﺍﺿﻄﺮﻭﺍ ﺍﻟﻴﻪﻭ ﺍﻟﺤﺴﺪ
ﻭﺍﻟﻄﻴﺮةﻭ ﺍﻟﺘﻔکّر
ﻓﻰ ﺍﻟﻮﺳﻮسة ﻓﻰ
ﺍﻟﺨﻠﻖ ﻣﺎﻟﻢ ﻳﻨﻄﻖ
ﺑﺸﻔﻪ  ﺍﺯ اُمّت
(ﻳﺎ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ولایت
سلوکی ﻣﻦ)ﺭﻓﻊ ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻧﻪ ﮔﺎﻧﻪ
ﻭ آﺛﺎﺭ ﻣﻨﻔﻰ  آﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
.ﺧﻄﺎ ﻭ ﻧﺴﻴﺎﻥﻭﻳﺎﺍﻧﭽﻪ
ﺑﺮ آﻥ ﺍﮐﺮﺍﻩ ﻭ
ﺟﺒﺮی ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﻧﭽﻪ ﺭﺍ  ﻪ ﻃﺎﻗﺖ ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭ ﻳﺎ ﺍﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻳﺎ ﺍﮔﺎﻩ ﺍﻥ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ  ﺍﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﺑﺎﺿﻄﺮﺍﺭ ﻭﻧﺎﭼﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ ﺩﺳﺖ
ﺑﺰﻧﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﺣﺴﺪ
ﻭ ﻃﻴﺮﻩ (ﻳﺎ ﺗﻔﺎﻭٴﻞ)
ﻭﻧﻴﺰ ﺗﻔﮑﺮﺑﺸﮑل
ﻮﺳﻮﺍﺱ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻣﺎﺩﺍﻣﻴﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺮﺯﺑﺎﻥ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.
(اُمّت )ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻧﻪ ﻫﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻋﺎﺩﻯ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺭﺍ ﺑﻨﺎحقّ ﻭﻧﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺩﺭ  ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴتند
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻝ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺸﻮﻧﺪ. ﭼﻮﻥ ﺧﻄﺎ
ﻭﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰﻭ  ﺍﻧﭽﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎ ﺍﮐﺮﺍﻩ بر
آنان وارد ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﺎﭼﺎﺭﻯ
ﺑﺪﺍﻥ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﻥ  ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺍﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﺍﻥ ﺍﮔﺎﻫﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺣﺴﺪ ﺩﺭﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﻫﺴﺖ  ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺳﺎﻟکان ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﺑﺮ آنان ﮐﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍلاّ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺣﺴﺎﺩﺕ  ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ که ﭼﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ .(ﻃیرﻩ)
ﺗطیر ﻭ ﺗﻔﺎﻭٴﻞ
ﺑﺎ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺗﻮﮐﻞ ﺑﻐﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ داشته ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﺎ ﺑﺪ ﺩلی ﻮ ﻭﺳﻮﺍﺱ
داشته باشد .که
ﻧﻔﺲ ﺍﻟﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﻠﻘﺖ ﻭ ﻳﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﺮﺑﻮﻁ ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩ ﻭ به
ﻋﻠّﺖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
و ﻳﺎ ﺍﺯ ﺿﻌﻒ ﻭﻋﻴﺐ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
بداند ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﮐﺎﺭ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭﻳﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻋﻤﻞ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ .ﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻭﺳﻮﺍﺱ ﻧﻔﺲ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ  ﺍﺳﺖ
.که ﺍﮔﺮ ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﻧﺮﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﮕﻮﻳﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺑﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺗﻬﺎﻣﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ
کند  ﻣﻌﺎﻑ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﭼﻨﻴﻦ
ﻓﮑﺮﻯ ﺍﺳﺖ .ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺗﻌمّدﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷند .ﻳﻌنی
ﻘﺒﻠﺎ ﻓﮑﺮ ﻭﻃﺮﺡ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺟﺮﺍ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩ  اﺳﺖ .ﻭﻟﺬﺍ(ﮔﻨﺎﻩ
ﺗﻔﮑّﺮ) ﮐﻤﺘﺮﺍﺯ
(ﮔﻨﺎﻩ ﻋﻤﻞ بد ) ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺗﻔﮑﺮ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺪ ﺑﻮﺩﻩ
است . ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ آن
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺑﺪ  ﺩﻟﻰﻭ ﺑﺪ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﻭﺳﻮﺳﻪﻭﺧﻴﺎﻝ
ﺑﺪ ﻧﮑﻨﻨﺪﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻘﺪ ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ  ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺭﺍ ﺳﺮﺑﺎﺭ ﺍﺯﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺍﻟﻮﺩﮔﻰ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﻭﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺭﺍ ﻋﻠﺖ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﺪ.

739 -  ﺩﺭ
ﺣﺪﻳﺚ ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 280 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
: ﻣﺎ ﺣَﺠَﺐ ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﻠﻤﻪ ﻋﻦ ﺍﻟﻌﺒﺎﺩ
ﻓﻬﻮ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻋﻨﻬﻢ
وﺍﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﮔﺎﻫﻰ ﺍﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﺠﻮﺏ ﻭﻣﺨﻔﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺴﺎﺏ ﺭﺳﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻭﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ ﻣﺮﺗﻔﻊ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﻮﺭﻯﮐﻪ
ﺑﻨﺪﻩ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻥ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺍﮔﺎﻫﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
(ﻋﺒﺪ) ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﻴﻊ ﻭ ﺑﻨﺪﻩ ﮔﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺗﺎﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﻧﺪﺍﻧﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳﺚ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﻭﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﺸﺨّﺺ ﮔﻔﺘﻪ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖ .ﻭﺩﺭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎل ﺘﺰﮐﻴﻪﻣﻮٴﺜّﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺳؤﺍﻟﻰ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.  ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﭘﻴﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ حقّ  ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ
ﺍﻳﻔﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺽ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﺗﻮﺍﻥ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺗﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻃﻠﺐ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻴﺴﺖ
.

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳﺚ ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 281
بحار) ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
:    ﻣﻦ
ﻋﻤﻞ ﺑﻤﺎ ﻋَﻠَﻢ
ﮐﻔﻰ ﻣﺎ ﻟﻢ ﻳﻌﻠﻢ
ﻫﺮﮐﺲ ﺍﺯ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺍﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻋﻤﻞ
( عبادی ) ﮐﻨﺪ
گناه است و ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ آنچه
که میداند عمل
عبادی نماید ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺎﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺮﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻳﺎ ﺑﺎ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﻴم ﺪﻗﻴﻘﺎ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻴﻢ ﺑﻬﻤﺎﻥ
نیز به ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ
و اگر ﺧﻴﻠﻰ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻭﺑﺪﺍﻥ ﻫﻢ ﻋﻤﻞ
نکنیم ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻭ ﺍﻳﻦ
چنین ﺩﺍﻧﺴتنی
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺑﺎﻝ ﺟﺎﻥ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺪﻫﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻴﻠﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻭﻯ  ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺻل اﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﻣﻌﻠﻢ ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺍﻧﭽﻪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻣﻮﺯﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺷﺘﻦ مطالب
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ .ﺑﻠﮑﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ  ﺛﻮﺍﺏ ﺑﺎ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﻳﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔﺲﻭ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺮ ﻧﺎﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺭﺍﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﺪﻭ ﻳﺎ
ﺑﺪﺍﻥ  ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺟﻮﺍﺑﻰ ﺩﺍﺩ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩﻭ ﺑﮑﺘﺎﺑﻬﺎ
ﻭﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻭﺣﺘﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭﺍﻫﻞ
ﻣﻨﻄﻖ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪﺍﻯ
ﻧﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ  ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﻭﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﮐﺮﺩﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺑﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻴﻮﻥ ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ چون
هر ولایت فقیه
سفیهی ﮐﻪ ﺷﺮﻙ ﺍﺳﺖ
.

740 -  ﺩﺭ
ﺣﺪﻳﺚ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
(ج 2 ﺹ  بحاﺭ) ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺣﺮﺍﻡ ﺑﻮﺩﻥ  ﺧﻮﺭﺩﻥ ﮔﻮﺷﺖ
ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﻭ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭﺣﺸﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺧﺎﺭﭘﺸﺖ
ﻭ ﺧﻔﺎﺵ ﻭ ﺍﻟﺎﻍ
ﻭ ﻗﺎﻃﺮﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ : ﻟﻴﺲ
ﺍﻟﺤﺮﺍﻡﺍلاّ ﻣﺎ
ﺣﺮّﻣﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﻓﻰ
ﮐﺘﺎﺑﻪ   ﺟﺰ
ﺍﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﺣﺮﺍﻡ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﺷﺪﻩ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺣﺮﺍﻡ ﻧﻴﺴﺖ .ﺣﺮﺍﻡ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﺍﺯ(ﻣﺄﮐﻮﻟﺎﺕ
) ﺗﻨﻬﺎ ﮔﻮﺷﺖ ﻣﺮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ ﺍﺳﺖ
ﻭﭼﻨﺪ (ﻋﻤﻞ) ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ  ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺣﺮﺍﻡ
ﺧﻮﺭﺩﻧﻰ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺑﺎﺯ
ﻣﻌﻨﻰ (ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ)
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ  ﮐﻪ
ﭼﻨﺪ ﺣﺮﺍﻡ کلّی
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ .ﻭﻟﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (ﻗﺮﺍﻥ
ﻧﺎﻃﻖ) ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ  ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﺣﺮﺍﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﺤﺮﻳﻤﻬﺎﻯﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﺳﺖ  ﻭﺍﻳﻥ ﺘﺤﺮﻳﻢ
وﺍقعی ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺍﺣﺮﺍم سلوکی
است .ﻭﺗﺤﺮﻳم آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ غیر
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻏﻴﺮ
الهی ولو بنقل
از پیامبر  ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﻧﻈﺮ ﺑﺪﻫﻨﺪ ﺑﺎﻃل
اﺳﺖ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍلاّ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺣﺮﺍﻣﻰ ﻧﺨﻮﺭﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ  ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻣﺘﻌﺒّﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ سراسر
عمر ﺍﻳﻦ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺗﻮسّل ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ و بمعرفی
خداوند
ﺟﺰ ﺷﺮﻙ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.

741 -  ﺩﺭ
ﺣﺪﻳﺜﻰ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ 281 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺷﺨﺼﻰ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﺩﺭ  ﻧﻤﺎﺯ ﻧﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﮐﻌﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﻧﻪﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻄﻤئن ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ  ﺭﮐﻌﺖ ﺩﻭﻡ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﭼﻪ ﮐﻨﺪ ؟ ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻳﺮﮐﻊ
ﺭﮐﻌﺘﻴﻦ ﻭﺍﺭﺑﻊ
ﺳﺠﺪﺍﺕ ﻭﻫﻮ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻔﺎﺗحة ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ
ﻭ ﻳﺘشهّد ﻭﻟﺎ شیئ
ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﺍﺫﺍ ﻟﻢ
ﻳﺪﺭ ﻓﻰ ﺛﻠﺎﺙ ﻫﻮ
ﺍﻭ ﻓﻰ ﺍﺭﺑﻊ ﻭ ﻗﺪ
ﺍﺣﺮﺯ ﺍﻟﺜﻠﺎﺙ
ﻗﺎﻡ ﻓﺎﺿﺎﻑ
ﺍﻟﻴﻬﺎ ﺍﺧﺮﻯ ﻭﻟﺎ
شیئ ﻋﻠﻴﻪ   ﺑﺎ
ﺩﻭ ﺭﮐﻌﺖ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺳﺠﺪﻩ ﺑﺮﭘﺎ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﺳﻮﺭﻩ ﻓﺎﺗﺤﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗشهّد ﮐﻨﺪ ﻭﺍﺯ
ﻧﻤﺎﺯ ﺧﺎﺭﺝ ﮔﺮﺩﺩ.ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﺩﺭ ﺭﮐﻌﺖ ﺳﻮﻡ  ﻳﺎ ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﮔﺮ ﻣﻄﻤئن
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺭﮐﻌﺖ ﺳﻮﻡ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺭﮐﻌﺖ ﺟﻬﺎﺭﻡ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺍﻥ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ ﺯﻳﺮﺍ
:    ﻭﻟﺎ ﻳﻨﻘُﺾ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺑﺎﻟﺸﻚ
ﻭ ﻟﺎ ﻳﺪﺧﻞ ﺍﻟﺸﻚ
ﻓﻰ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﻭﻟﺎ
ﻳﺨﻠﻂ ﺍﺣﺪﻫﻤﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮ ﻭﻟﮑنّه
ﻳﻨﻘﺾ ﺍﻟﺸﻚ ﺑﺎﻟﻴﻘﻴﻦﻭ
ﻳﺘﻢّ ﻋﻠﻰ ﻳﻘﻴﻦ
ﻓﻴﺒﻨﻰ ﻋﻠﻴﻪ ﻭ
ﻟﺎ ﻳَﻌﺘﺪ ﺑﺎﻟﺸﻚ
ﻓﻰ ﺣﺎﻝ ﻣﻦ ﺍﻟﺤﺎﻟﺎﺕ

ﭼﻮﻥ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻳﻘﻴﻨﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ
ﺑﺎ ﺷﮑﻰ ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﮐﻨﺪ ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺩﺍﺩ ﺷﻚ ﺩﺍﺧﻞ ﻳﻘﻴﻦ
ﮔﺮﺩﺩﻭ ﻳﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﺨﻠﻮﻁ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻚ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻳﻘﻴﻦ ﻣﻐﻠﻮﺏ
ﻧﻤﻮﺩﻭ ﻳﻘﻴﻦ ﺭﺍ
ﮐﺎﻣﻞ ﮐﺮﺩﺗﺎ ﺍﺳﺎﺱ
ﮐﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ.ﻭﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻚ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﻭ
ﺗﮑﻴﻪ ﻧﻤﻮﺩﻭ ﺍﻧﺮﺍ
ﺍﺳﺎﺱ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ.  ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻧﻴﺰ ﺑﺤﺚ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺷﻚ ﺩﺭ
ﺭﮐﻌﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ ﺩﺍﺷﺘﻪﻭﻟﻰ
ﺍﻣﺎﻡ  ﻳﻚ
ﻣﻄﻠﺐ ﮐﻠّﻰ ﻭ ﻗﺎﻋﺪﻩ
ﺍﻯ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻋﺎﻡ ﺍﺳﺖ .ﻭﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ  ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭﺑﭙﺮﺳﺪ.ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺮﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺑﺸﻤﺎ ﻣﻰ  ﺍﻣﻮﺯﻧﺪ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭﻧﻤﺎﺯ ﮐﻨﻴﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺍﺭﺩ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺣﻴﺎﺗﺶ
ﺑﻮﺩﻩ ﺩﺮ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻦ
کیفیّت ﻧﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺭﺍﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻌﻠﻢ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﻧﻤﻮﺩﻩ.
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻘلّد  ﻭلیّ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪﻭﻧﻪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻡﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﻓﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ اﺣﺎﺩﻳﺚ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﮐﻴﻔﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎمی ﺼﺎﺩﻕ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ  ﮔﻔﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ . ﺣتی اﮔﺮﻣﻐﺎﻳﺮ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺟﻮﺍﺏ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕﻣﺴﺘﻨﺪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ
.ﺑﻠﮑﻪ ﻓﺘﻮﺍ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩﺍﻯ
ﺍﺯﺍﻣﺎﻡ ﺑﺮﺍی
ﭘﻴﺮﻭ وی ﺍﺳﺖ . ﺩﺭ
ﺑﺤﺚ  ﮐﻠّﻰ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ  ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺳﺎﺱ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻋﺎﺩﻯﻭﺣﺘﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮ ﭘﺎﻳﻪ
ﻳﻘﻴﻦ ﻭ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﮔﺎﻫﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻚ ﻭﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭ
ﻭﺳﻮﺍﺱﮐﻪ  ﻧﺎﺷﻰ ﺍﺯ
ﺍﻟﻮﺩﮔﻰ ﻧﻔﺲ ﺍﻣّﺎﺭﻩ
نا پاک ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﮔﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﻮﺟﻪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺣﺎﻟﺖ
ﺷﻚ ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﺳﺎﺱ
ﺍﺧﺮﻳﻦ
ﻳﻘﻴﻨﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ باید ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ ﻭالاّ
ﺑﺪﺍﻧﺠﺎ ﺧﺘﻢ ﮐﺮﺩ.ﻭﺍﺯ
ﻧﻮ ﻧﻤﺎﺯ ﻭﻋﻤﻞ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻯ ﺭﺍ ﺍﺻﻮﻟﻰ
ﺍﻏﺎﺯ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﺳﻌﻰ
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺭﺍ  ﺑﻨﻔﻊ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﻭ
ﺑﻨﻔﻊ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻳﻘﻴﻦ ﺣﻞ ﮐﺮﺩ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ  ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺭﺍ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ  ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ
ﭘﺲ ﺍﺯ ﻳﻘﻴﻦ ﺍﺯ
ﺩﺭﺳﺘﻰ  ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ  ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻝ  ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻭﻗﺎﺕ ﺧﻮﺩ  ﺩﺭﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺎﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺳﺖ
.ﻭﻫﺮﺩﻭﻧﻤﺎﺯ ﻭﺍﺟﺐ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ ﻧﺎﻓﻠﻪ
سلوکی ﺑﻬﻢ  ﻣﺘﺼﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻧﻤﺎﺯ
ﺻﺒﺢ ﻭﻇﻬﺮ ﻭ ﺷﺎﻡ
ﺭﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﺩﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ  ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﺼﻞ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻤﻴﺖ ﻧﻤﺎﺯ ﻫﻢ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﻴفیت ﻧﻤﺎﺯ  ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺑﺤﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ  ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻋﺎﻟﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ
ﺩﺭ ﮐمیت ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﻥ ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔﺲ ﻭﮐﺴﺐ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺩﺭ ﺭﮐﻌﺎﺕ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺒﺪﻭ ﺭﮐﻌﺖ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺑﺎ  ﺗشّهد
(یعنی با ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺧﺮ
ﺧﻮﺩ) ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﺑﺪﻫﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻴّﺖ
ﭼﻬﺎﺭ ﺭﮐﻌﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺍﻳﻦ ﭘﻴﺶ ﺍﻣﺪﻥ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺑﺮﺧﺘﻢ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭ
ﺭﮐﻌﺖ ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ نیت
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻝ
ﻧﻤﺎﺯ ﺍﺳﺖ . ﺍﻣﺎ
ﭘﻨﺞ ﺭﮐﻌﺖ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺑﺎﺯ
ﺍﻫﻤﻴﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩﻭﻟﻰ
ﺑﻘﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻯ  ﺍﺳﺖ
ﮐﻪﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺗﻔﻊ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
(ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﺍﺩ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻋﻘﻞ ﻣﻄﻴﻊ) ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﻴﻦ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻳﻘﻴﻦ
ﻭ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺧﻮﺩ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ آﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭ آﻥ ﻣﻬﻢ  ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(
ﻧﻘﺾ) ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ ﮐﺮﺩﻥﻭﻭﻳﺮﺍﻥ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻭ ﺷﮑﺴﺘﻦ
ﺷﻚ ﻭﺗﺮﺩﻳﺪ ﺍﺳﺖ
.(ﻳﻘﻴﻦ ) ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
اﺳﺖ . ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﺩﻭ
ﺍﻣﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺤﻖّ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺑﻄﻠﺎﻥ ﻓﮑﺮ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ .ﺩﻭ
حقّ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﻘﻴﻦ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺍﻗﻞ ﻳﻘﻴﻨﻰ  ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻳﻘﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ.( ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺳﺎﻟﻚ) ﻫﻤﻴﻦ ﺭسیدن
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﻫﺴﺘﻰﻭﺣﺘﻰ  ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺍﺻﻞ ﻭﺍﺣﺪ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺑﻴﻘﻴﻦ
ﻋﻴﻨﻰﻭ ﺑﺎ ﭼﺸﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﻝ ﻭﺫﺍﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ (ﻋﻠﻢ  ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ)
ﺍﺳﺖ .ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ (حقّ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ)
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ حقّ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺩﻮﺭﻩ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭ(ﺗﻮﺣﻴﺪ)ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﮐﺴﺐ ﻳﻘﻴﻦ
ﺍﺳﺖ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺗﻌﺎﻟﻴﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺭﻳﺸﻪ ﻭﺍﺻﻞ ﻟﻐﺖ
(ﻳﻘﻴﻦ ﻫﻤﻴﻦ ﻳﮕﺎﻧﻪ)
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻗﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶ ﭘﻴﺮﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩﻧﺪ،
ﻭﻳﮕﺎﻧﻪ و ( ﻳﮑﺎﻥ
) ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭﻭﺍﺣﺪ
ﺩﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.

724 - ﺩﺭ ﺣﺪﻳﺚ
ﺩﻳﮕﺮﻯ از
امام باقر ﺍﺳﺖ
(ﺝ۲ﺹ281
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﻟﺒﺎﺱ ﭘﻮﺳﺘﻰ ﺑﺨﺮﺩﭼﻮﻥ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﺫﺑﺢ
حیوان ﺍﻥ ﺣﻠﺎﻝ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻳﺎ ﮔﻮﺷﺖ
ﺍﻥ ﺣﻠﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﻭﻳﺎ
ﻧﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮآﻥ ﺑﺮﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﻳﺎ ﻧﻪ ﭼﻪﺑﺎﻳﺪﺑﮑﻨﺪ؟
ﺍﻳﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺍﻥ ﻧﻤﺎﺯ ﮐﺮﺩ؟
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ  ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
از آن ﮐﺮﺩ ﻭ:    ﺍﻥّ ﺍﻟﺨﻮﺍﺭﺝ
ضیقوﺍ ﻋﻠﻰ ﺍﻧﻔﺴﻬﻢ
ﺑﺠﻬﺎﻟﺘﻬﻢ  ﺍﻦّ ﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺍﻭﺳﻊ ﻣﻦ ﺫﻟﻚ   (ﺧﻮﺍﺭﺝ)
ﺑﺮ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺟﻬﺎﻟﺘﺸﺎﻥ ﺗﻀﻴﻴﻘﺎﺗﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺩﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﻳﻦ
ﻭﺳﻴﻊ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﺳﺖ .(ﺧﻮﺍﺭﺝ) ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺣﻀﺮﺕ
ﻋﻠﻰّ ﺑﻴﻌﺖ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﭘﺲ ﺍﺯ ﻋﺜﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﻧﻘﺾ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ  ﺧﺎﺭﺟﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪﻧﺪ.ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺟﻨﮓ ﺩﺍﺧﻠﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺷﺪﻳﺪ
ﺑﻮﺩﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻭﻓﺎﺕ
ﻣﻮﻟﺎﮐﻪ ﺑﺪﺳﺖ
ﻳﻚ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺯﺧﻤﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻣﻮﻟﺎ
ﻭﺻﻴﺖ ﻧﻤﻮﺩﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺍﻯ ﻧﺸﻮﺩ.ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
(ﺍﺑﺎﺿﻰ) های ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
(ﻋُﻤﺎﻥ ﻭﻣﺴﻘﻂ)
ﺍﺯﺁﻥ ﮔﺮﻭﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺠﻨﮕﻴﺪﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﺯﺧﻮﺍﺭﺝ
ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺣﺪﻳﺚ ﺗﻤﺎﻣﻰ(ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺑﻴﻌﺖ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ )ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺩﻳﻨﻰ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.  ﺍﻋﻢّ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﻫﺮ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﮕﻰ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ(ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻠﺎﻡ)ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
(ﺭﻭﺵﻋﻤﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺡ ﻭﺭﻭﺍﻥ)ﻣﻴﺒﺎﺷند.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻗﺘﻞ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﮐﺸﺘﻦ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﻭﺭ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ .ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﻭﺵ
ﻋﻤﻠﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔﺲ
ﻭﺍﺯﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺯﻳﻚ ﺍﻣﺎﻡﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺣﺮﻓﻬﺎ
ﻭﺑﺪﻋﺘﻬﺎ ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ﻓﺘﻮﺍﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺭﺃﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ  ﺫﺑﺢ
ﻳﺎ ( ﺗﺬﮐﻴﻪ و
نام خدا بردن ) ﺑﺮﺍﻳﻦ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﻧﻪ.ﭘﺲ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺣﺮﺍﻡ  ﺩﺍﻧﺴﺖ .ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ (ﺩﻳﻦ
مقبصود الهی ﻭﺳﻴﻊ)
ﺍﺳﺖ .ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ(ﻭﺳﻌﺖ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ ﻭ ﮔﺸﺎﻳﺶ
و تسهیل ) ﺩﺭ  ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍلهی هستند ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻬﺎﻯ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍلاّ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ به
( ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺩﺍﺩﻥ
مقررات ﺩﻳﻦ) ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺘﺤﺪﻳﺪﺍﺕ
ﻭﺗﺤﺮﻳﻤﺎﺕ )ﺳﻠﻮکی
ﻨﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺑﻘﻴﻪ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺎﻃﻞ (ﻭﺧﻮﺩ
ﺁﺯﺍﺭﻯ) روان  ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ
.ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻭﺳﻮﺍﺱ
ﻭ ﻓﺸﺎﺭ ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﺍﻧﻪ
ﻧﻔﺲ ﺍﻣﺎﺭﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ .ﻳﺎ  ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﻨﺪ
ﻣﻮٴﻤﻦ ﺭﺍﺳﺘﻴﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﻋﺎﻗﻞ ﻭﻋﺎﺷﻖ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ دامن ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻣﺴأﻟﻪﺍﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﻧﺪ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺣﻠﺎﻝ ﻭ ﻣﺠﺎﺯ ﺍﺳﺖ
ﻣﮕﺮ  ﮐﻪ ﭘﺲﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﻗﻌﻰﮐﺎﺭﻯ ﺑﺎﻣﻮﺭ(ﻣﺠﺎﺯ
ﻭﺣﻠﺎﻝ) ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ  ﺗﻮﺟﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ (ﻭﺍﺟﺐ
ﻭﺣﺮﺍﻣﻬﺎﻯ) ﻣﻤﻨﻮﻋﻪ
ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ .ﺟﻬﺎﻟﺖ ﺩﺭ
آﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﮐﺘﺎﺏ ﻫﺎﺭﺍ
ﻧﺪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﻮﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﺍﺯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ  ﭘﻴﺮ ﺍﺳﺖ
. ﻭ ﻟﻔﻆ ( ﺩﻳﻦ) ﻳﻌﻨﻰ
(ﺭﻭﺵ ﻋﻤﻠﻰ و
آئین ) ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺍﻳﻦ (ﺗﺬﮐﻴﻪ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ  ﻫﻤﺎﻥ (ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔﺲ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ)
ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ ﺑﺎ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﻧﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ کسب ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﻧﺎﻣﻬﺎ ﻭ(ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ)ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ .ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻮﺍﺭ ﺿﺒﻂ
ﺻﺪﺍﺋﻰ ﺩﺭ ﮐﺸﺘﺎﺭﮔﺎﻩ
ﻧﻴﻮﺯﻳﻠﻨﺪ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﻭﻣﺎﺷﻴﻦ ﺑﺬﺑﺢ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﺍﻥ  ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪﻭ
ﺑﺎﺣﺮﮐﺖ ﺗﺴﻤﻪ
ﺣﺎﻣﻞ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﺍﻥﭼﻨﮕﮑﻬﺎﻯ
ﺍﻥﺳﺮ ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻗﻄﻊ  ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻧﻮﺍﺭ ﺻﺪﺍﻯ ﺑﺴم
اﻟﻠﻪ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ
ﺗﻤﺴﺨﺮ ﺁﻣﻴﺰ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﺳﺖ .ﻭﺗﻤﺎم
اﻳﻦ ﺑِﺪﻋﺘﻬﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺩﻳﻦ سلوکی ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ ﻭﮐﻠﺎﻩ
ﺷﺮﻋﻰﻭ ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔﺲ
ﺍﻣﺎﺭﻩ  ﻭ ﺍﻟﻮﺩﻩ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭﻏﻴﺮ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.(ﺍﻭﺳﻊ)
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻓﺮﺻﺖ ﺩﻫﻨﺪﻩ  ﺑﻴﺸﺘﺮﻭﺩﺍﺩﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻮ ﺍﺭﻓﺎﻕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍلاّ
ﺩﻳﻦ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻔﻬﻢ
ﻭ(ﻋُﻤﻖ ﺫﻫﻨﻰ) ﺩﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﻇﺎﻫﺮﻯ (ﻭﺳﻴﻊ
ﺳﻄﺤﻰ).

743
-  ﺩﺭ ﺣﺪﻳﺚ
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 281 بحاﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺨﺼﻰ ﺷﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻳﺎ ﺩﺭ ﻟﺒﺎﺳﺶ
ﻧﺠﺎﺳﺘﻰ ﭼﻮﻥ ﺧﻮﻥ
ﻫﺴﺖ .ﻭﻟﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﮔﺸﺖ ﺍﻧﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻭ ﻟﺬﺍ ﻧﻤﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﭘﺎﺩﺍﺷﺖ ﺍﻣﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ ﻧﺠﺎﺳﺖ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ .ﻟﺬﺍ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ  ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺳﺖ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻮﺋﻰ
ﻭﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻰﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻠﺖ ﺍﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ     ﻟﺎنک ﮐﻨﺖ
ﻋﻠﻰ ﻳﻘﻴﻦ ﻣﻦ ﻃﻬﺎﺭﺗﻚ
ﺛﻢ ﺷﮑﮑﺖ ﻓﻠﻴﺲ
ﻳﻨﺒﻐﻰ ﻟﻚ ﺍﻥ ﺗﻨﻘﺾ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺑﺎﻟﺸﻚ
ﺃﺑﺪﺍ ﺗﻮ ﻗﺒﻠﺎ
ﻳﻘﻴﻨﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻯ
ﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭﺩﻯﮐﻪ
ﺩﺭ ﻟﺒﺎﺱ ﻧﺠﺎﺳﺘﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﮐﻪ ﺷﻚ
ﻧﻤﻮﺩﻯﺍﻳﻦ ﺷﻚ
ﺭﺍ ﺑﺮﻳﻘﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺗﻌﻤﻴﻢ ﺩﺍﺩﻯ ﻭﻏﺎﻟﺐ
ﻧﻤﻮﺩﻯ. ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻳﻘﻴﻨﻰ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺷﻚ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
(ﺷﻚ) ﻳﻚ ﺣﺎﻟﺖ ﻭﺳﻮﺍﺱ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻈﺎﻫﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺨﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩ  ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﺮﻙ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ آﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﺳﻮﺍﺱ
ﻭﺗﺮﺩﻳﺪ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺎﻟﺘﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ ﻭﺟﻨﻮﻧﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ  ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭﻋﺎﻗل ﻨﻴﺰ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻣﺰﺍﺣم
اﻧﺴﺎﻥ عاﻗﻞ  ﻭﻣﺘﺪﻳّﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻔﮑﺮ
ﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻋﻘﺐ ﺑﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﺍلاّ ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﻭﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺣﺮﻓﻪ ﺍﻯ ﻭﻣﻌﺘﺎﺩ
ﺑﮕﻨﺎﻩ ﻫﺮﮔﺰ ﺷﮑﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻳﻘﻴﻦ ﺍﺯ ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭ ﺩﻟﺒﺨﻮﺍﻩ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻤﺎﺯﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺘﺤﻘﻴﻖ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﻊ  ﻧﺠﺎﺳﺖ
ﻟﺒﺎﺱ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﻴﺎﻓﺖ  ﻳﻘﻴﻦ ﺍﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻳﻘﻴﻦ ﺍﻭ  ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻟﻮﺩﮔﻰ ﺍﺳﺖ .ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺎﻝ ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﺪﻭ ﺑﺘﺮﺩﻳﺪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺧﻠﺎﻓﮑﺎﺭﺍﻥ ﺩﺭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ  ﺑﺎ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺗﺎ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ (ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ) ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.  ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎ(ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ)
ﺑﭙﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﻓﻊ
ﺷﻚ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺪﻳﺚ
دیگر ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻳﺎﻓﺖ .

744 - ﺩﺭ ﺣﺪﻳﺚ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ
۲۸۲ ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﻣﻦ ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﻚ (ﺫمّی
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ) ﺑﻌﺎﺭﻳﺖ
ﺩﺍﺩﻡ ﺗﺎ ﺑﭙﻮﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻭ ﺷﺮﺍﺏ ﺧﻮﺍﺭ
ﻭﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﮔﻮﺷﺖ
ﺧﻮﻙ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻳﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﺲ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻟﺒﺎﺱ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ ﺍﻧﺮﺍ
ﺗﻦ ﮐﻨﻢ ﻭﻧﻤﺎﺯ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻡ؟ ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ : ﺗﻮ ﺑﻴﻘﻴﻦ
ﭘﺎﻙ ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﺩﺍﺩﻯﻭﻟﻰ
ﺑﻴﻘﻴﻦ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺷﺮﺍﺏ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﻭ ﻳﺎ  ﮔﻮﺷﺖ
ﺧﻮﻙ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺑﺎﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﻰ ﻭﻟﺰﻭﻣﻰ
ﺑﺸﺴﺘﻦ ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ
ﻧﻴﺴﺖ .ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺷﺴﺘﻦ ﭘﻴﺮﺍﻫﻦﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﮐﺎﺭ ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺑﻰ
ﻧﻴﺴﺖ .ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ
ﺷﻚ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ  ﺑﺎﻗﻰ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩﺷﺴﺘﻦ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯﺍﻭ
ﺭﺍ ﻋﺎﺩﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺳﻮﺍﺱ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﺎﻧﺪ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻣﻮﺍﻧﻊ ﮐﺎﺭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔﺲ ﺍﻧﻬﺎﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ .ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﻥ (ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﺪ) یا
حتی أعلم
الهی، ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﻳﻘﻴﻦ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ  ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﺍﻓﮑﺎﺭﺵ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻳﻦ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻬﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻧﻴﺰﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻭﺳﻮﺳﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺳﻌﻰ  ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺜﺒﻴﺖ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻫﺮﭼﻪ ﺗﻌﺼﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﻧﺸﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ ﺷﻚ ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ .

745 -  ﻭ ﺩﺭ ﺣﺪﻳﺚ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ
۲۸۲ ﺑﺤﺎﺭ) ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻮﺍﺩ  ﻏﺬﺍﺋﻰ
ﺩﺭﮐﺸﻮﺭﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺍﻥ ﻣﻮﺍﺩ ﻏﺬﺍﺋﻰ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﻧﺠﺲ ﻭ
ﺣﺮﺍﻡ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻴﻘﻴﻦ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﻳﻦ ﻏﺬﺍﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﺠﺲ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ
ﻳﺎ ﻧﻪ ﻭ  ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺑﻴﻘﻴﻥ
ﻨﻤﻰ ﺩﺍﻧﺪپس ﺣﻠﺎﻝ
ﻭﭘﺎﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺑﺮﺍﻯ  ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺷﺎﻳﺪ
ﺭﺍﻩ ﻭﭼﺎﺭﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
( که بقول
آخوند ﺍﻥ ﺷاء
اﻟﻠﻪ ﮐﻪ ﮔﺮﺑﻪ
ﺍﺳﺖ ) ﺗﺎ  ﺳﻚ ﺧﻴﺲﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺠﺲ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺣﺘﻰ
ﺍﻟﺄﻣﮑﺎﻥ ﻣﮑﺮﻭﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﻣﮕﺮ
ﮐﻪ ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺷﻮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﻮﺷﺘﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﺫﺑﺢ ﺩﺭ ﻳﻚ ﮐﺸﻮﺭ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥﻣﻨﻄﻘﺎ
(ﺗﺬﮐﻴﻪ) ﻭﻧﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺩﻩ
ﻧﺸﺪﻩ ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻥﻔﺮﺽ
ﻳﻘﻴﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻫﻤﻪ
ﻏﺬﺍﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﮔﻮﺷﺖ ﺗﻬﻴﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻫﺪﻑ
ﺳﺎﻟﻚﺍﺟﺮﺍﻯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺍﻣﻮﺭ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭﻗﺸﺮﻯ.ﻭ  ﺍﻳﻦ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻭﻧﺎﭼﺎﺭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻘﻴﻢ ﮐﺸﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﺠﺎﺯ  ﺑﺨﻮﺭﺩﻥ
ﮔﻮﺷﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﻘﻴﻦ ﻣﻄﻠﻖ ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﮔﻮﺷﺘﻰ ﺑﺪﻭﻥ ﺫﮐﺮ
ﻧﺎﻡ ﺧﺪﺍ  ﺩﺭﻭﻗﺖ ﺫﺑﺢ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥﮔﻮﺷﺖ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺑﻨﺎﻡ ﮔﻮﺷﺖ
(ﺫﺑﺢ ﺣﻠﺎﻝ)ﺑﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻣﻴﻔﺮﻭﺷﻨﺪ ﻭﮔﺮﺍﻥ
ﺗﺮ ﻧﻴﺰ  ﻣﻴﻔﺮﻭﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ (ﮔﻮﺷﺖ
ﮐﺎﺷﺮ) ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺤﺖ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺧﺎﺹ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ  (ﺭبّاﻧﻴﻮﻥ
ﻴﺎ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻬﺎ) ﺫﺑﺢ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﻴﻥ ﻤﺸﮑﻞ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. (ﻭﺳﻮﺍﺱ)ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻞ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺑﺰﺭﮒ ﻭﺭﻳﺸﻪ ﺩﺍﺭ
ﺩﺭ ﻣﺘﻌﺒّﺪﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﻳﻦ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺭﻭﺵﻋﻤل
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍن
در سلوک ﺍﺳﺖ .

746 -  ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ
۲۸۲ ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺟﻨﺎﺯﻩ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺯ
ﻗﺮﻳﺶ ( یعنی
قرّه گیران
سالک ) ﮐﺴﻰ ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﻮﺩ ﻭﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩﻩ ﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ  ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
. ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻌﺘﺮﺿﺎﻧﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ :   ﺍﻣﺾ ﺑﻨﺎ ﻓﻠﻮ
ﺍنّا ﺍﺫﺍ ﺭﺍﻳﻨﺎ
ﺷﻴﺌﺎ ﻣﻦ ﺍﻟﺒﺎﻃﻞ
ﺗﺮﮐﻨﺎ ﺍﻟﺤﻖّ
ﻟﻢ ﻧﻘﺾ حقّ   ﺍﻟﻤﺴﻠﻢ
ﺑسیر
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻩ
ﺯﻳﺮﺍﺍﮔﺮ ﺍﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺍﻣﺮ ﺑﺎﻃﻠﻰ ﮐﺮﺩﻩﻣﺎ
ﭼﺮﺍ ﮐﺎﺭحَقّ ﺮﺍ
ﺭﻫﺎ  ﮐﻨﻴﻢ
. ﺯﻳﺮﺍ حقّ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍ نکرده ﺍﻳﻢ.
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﺮﺑﻮﻁ
به (ﺟﻨﺎﺯﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ سلوکی
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻝ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ (ﻗﺮﻳﺶ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ) ﮐﻪ (قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻭﺭﻭﺵ ﺗﻤﺮﮐﺰ)ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﺳﺖ
.ﻭﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺰقُرّه
ﮔﻴﺮﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ  ﺑﺮﻭﺵ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻗﺮﻳﺸﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﻧﺪ.
ﻭﺻﺪ ﻭﭘﻨﺠﺎﻩ ﺳﺎﻝ
ﭘﺲ ﺍﺯ  ﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﺷﺪﻥ ﻭﺣﺪﺕ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﻗﺮﻳﺶ) ﺟﺎﻯ ﺫﮐﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﻗﺮﻳﺸﻰ ﮔﻔﺘﻦ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻦ
ﻣﻴّﺖ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ
.ﻭﻟﻰ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻋﻴﺐ ﮐﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻟﺬﺍ
ﻭﺍﻭ ﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺸﻴﻴﻊ ﭼﻨﺎﺯﻩ
ﻭﺷﻔﺎﻋﺖ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻨﺎﺯﻩ
ﺣﻘﻮﻗﻰ ﺩﺍﺭﺩﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺍﮔﺮ ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ  ﺍﻭ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺸﻮﺩﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻭﺟﻨﺒﻪ ﺷﻚ ﻭﻳﻘﻴﻦ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺍﺭﺩ .ﻭﻟﻰ
ﻳﻘﻴﻨﺎ ﻭ ﻗﻄﻌﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ .ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﺎ ﺑﺎﺗﺮﻙ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭحقّ ﻭ
ﻳﻘﻴﻦ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. (حقّ ﻣﺴﻠﻢ
و مسلّم ) حَقّ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻭﮐﻪ ﺩﺭ(ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ)ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
.ﻭ ﺍلاّ  ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ ﺣﻘﻰ ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺩﻓﻦ
ﺍﻧﻬﺎ ﺷﺮﮐﺖ
ﺷﻮﺩ.ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺮﺟﻨﺎﺯﻩ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ
.  ﺍﮐﺜﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍﺳﺘﻴﻦ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ  ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺴﺮیع
کرﺩﻩﺍﻧﺪ ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺧﻠﺎﻑ ﮐﺎﺭﻯ  ﻭﺍﺭﺗﺪﺍﺩ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﺯ ﻣﻘﺼﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﻮﺩ ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﮑﻦ ﻧﮕﺮﺩﺩ.

747 -  ﺩﺭ ﺣﺪﻳﺚ
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ
۲۸۲ ﺑﺤﺎﺭ) ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻮﺳﺎﻯ ﮐﺎﻇﻢ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺍﻳﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭﺭﻭﺍﻳﺘﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﻣﺜﻠﺎ
ﺩﺭ ﻀﺎﻭﺕ ﻭ ﻃﻠﺎﻕ
ﻭﺍﺯﺍﺩ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺮﺩﻩ
ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ ﺍﻥﻭ
ﺍﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺳﻚ
ﺍﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ  ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺨﻮﺩﻣﺎﻥ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻪ( ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻋﻠﻢ)
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺎﺭﺗﻰ
ﺭﺍ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺯﻳﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ؟ ﺍﻣﺎﻡ
ﮐﺎﻇﻢ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻟﺎ ﻳﺴﻌﮑﻢﺣﺘﻰ
ﺗﺴﺘﻴﻘﻨﻮﺍ      نه ﭼﺎﺭﻩ
ﺍﻯ ﻧﺪﺍﺭﻳﺪﻣﮕﺮ
ﺍﻧﮑﻪ ﻳﻘﻴﻦ ﺣﺎﺻﻞ
ﮐﻨﻴﺪ ﻭﺑﻤﻄﻠﺐ
ﺑﺮﺳﻴﺪ. ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻡ  ﮐﺎﻇﻢ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩ
را ﺍﺯ (ﺍﻝ ﻣﺤﻤﺪ)
ﺑﺪﺍﻧﺪﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ و أهل
بیت محمد ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ .ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺮ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﻳﺎﺩ ﺍﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻣﺪﺍﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻫﺮ  ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺍﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺤﻘﻴﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻳﻘﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻮﺷﻨﺪ.ﻭﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪﻭﻳﺎ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ  ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ اولاد ﻫﺮﺍﻣﺎﻡ
ﻭﮐﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﻳﺎﺳﺎﺩﺍﺕ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ ﺍﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ(ﺍﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻭ ﺍﻝ ﻣﺤﻤﺪ)ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﭘﺎﺳﺨﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻥ  ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ ﺷﻚ
ﻭﺗﺮﺩﻳﺪ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﺴﺐ ﻳﻘﻴﻦﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﻴﺴﺖ ﺍﻧﻘﺪﺭ ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔﺲ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻦ ﺩﺍﺩﻥ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦﺑﺮﺍﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖﻭ
ﺣﺎﻟﺖ ﻳﻘﻴﻦ ﻭﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻳﻘﻴﻦ  ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻓﻮﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ ﺑﻨﺎﻡ
ﻋﻠﻰّ ﺑﻦ ﺟﻌﻔﺮ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
قبل از محمد ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ .ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﺬﮐﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺭﺍﻫﻰ  ﺩﻳﮕﺮﺟﺰ
ﮐﺴﺐ ﻳﻘﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ
(ﻟﺎﻳﺴﻌﮑﻢ) حقّ
ﻧﺪﺍﺭﻳﺪﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ  ﻧﺪﺍﺭﻳﺪﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﮑﻨﻴﺪ.ﺟﺰ
ﮐﺴﺐ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﻳﻘﻴﻦ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ .ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰﻯ ﻫﺴﺘﻰﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺭﺍ ﻣﺸﮑﻮﻙ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻠﺖ ﺑﺎﻃﻠﻰ ﺑﻮﺩﻥﻭ
ﻳﺎﺩﺭﺟﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ( ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻋﻠﻢ) ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺟﻮﺍﺏ ﺑﺎﻳﻘﻴﻦ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫﻤﻪ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺭﺍﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﻭﺣتی
اﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﺪﺍﺩﻩ
ﻭﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻇﺮﻓﻴﺖ ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺼﺪﻳﻖﻭ ﻋﺪﻡ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺍﻧﻬﺎﺍﺯ ﺣﺪّ بشرﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ . ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻗﺪﺭﺕ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦﺍﺯ
ﻟﺤﺎظ ﺩﻓﻊ ﺷﻚ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﻳﻘﻴﻦﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻣﻴﺪ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺭﺟﻪ ﻳﻘﻴﻦ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

748 -  ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ (ﺝ۲ ﺹ 299 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺷﺨﺼﻰ ﭘﺮﺳﻴﺪﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺧﻮﻥ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ.ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﺪﭼﻨﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ. ﺍﻥ
ﺷﺨﺺ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻨﻴﻦ ﻃﺮﺡ ﻣﺴﺎﻟﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ  ﺍﻟﮕﻮﻯ ﻣﺎ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻣﺎ ﭼﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻴﻢ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﻴﻢ
؟  ﺳﺎﺋﻞ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﻈﺮ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﺭﻭﺵ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﺷﺪ
.  ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﻮﻯ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ
: ﺍمّا ﻣﺎ ﺻﻨﻊ ﺍﻟﻨﺒﻰ
ﻓﻘﺪ ﺍﺧﺒﺮﺗﻚ ﻭ
ﺍمّا ﻣﺎ ﻟﻢ ﻳﺼﻨﻊ
ﻓﻠﺎ ﻋﻠﻢ ﻟﻰ ﺑﻪ    ﺍﻧﭽﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺮﺩ ﺑﺘﻮ ﮔﻔﺘﻢﻭﺍﻣﺎ
ﺍﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﮑﺮﺩ ( ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻧﻴﺰ  ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ ) ﻣﻦ ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﻡ.
ﺍﻣﺎﻡ  ﻓﻘﻂ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺍلاّ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮐﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻤﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ
ﻭ ﭼﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﺍﻥ ﻣﻮﺍﺟﻪ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ
. ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﭘُﺮ ﺍﺯ  ﺍﻣﻮﺭﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻩ. ﻭﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻥ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻈﺎﻡ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺑﻨﺎﻡ ﺩﻳﻦ  ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﺎﺭ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻭبّدعت
ﻭﺷﺮﻙ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﻮﺩ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻧﺪﺍﺩ
ﮐﻪ ﻧﻈﺮ ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺩﺭﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹﮐﻪ
ﺳﺎﺋﻞ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺒﻮﺩﻩﻭﺍﮔﺮ
ﺟﺎﺳﻮﺱ ﺧﻠﻔﺎ ﻭﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻳﻚ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﺳﺖ . ﮐﻪ
ﺟﺎﺋﻰ ﺩﻳﻨﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍ  ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻧﭽﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺮﺩ ﻣﻦ ﺑﺎﺧﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻢﻭﺍﻧﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻢﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺎﺹ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ ﺍﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻈﺮ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪﻭﻟﻰ
ﺳﺎﺋﻞ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎ ﺯﻳﺮﮐﻰ ﺗﺎﻳﻴﺪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﺎﺭﻩ ﺍﻧﺪﻳﺸﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩ  ﻣﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﻨﻈﺮ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻴﭻ ﮐﺲ
ﺑﺎ ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ  ﺑﻌﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻪ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻬﻰﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺛﺎﻧﻴﺎ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻳﺎ ﻓﻘﻬﻰﮐﻪ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ حکومت
کردن است ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺍﻳﻨﺮﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﻤﻠﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻧﺒﻮﺩﻩﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﻪ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﭼﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻰ ﻭ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺭﺍ  ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺩﺭ ﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ .ﮐﻪ  ﺧﻮﻥ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺿﻤﻦ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ
.ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺭ
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻘﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭﻋُﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ .ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺭﺍ
ﻋُﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
و قانونی ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺍﺯ ﮐﻠﺎﻡ ﻭﺣﮑﻤﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﻰ  ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
تنهنا ﻣﻨﻈﻮﺭﻯ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﺳﺖ . ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻈﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ  ﺧﻮﻥ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺠﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ  ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﮑﻠﻒ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ (ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﮐﻮﭼﻚ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ)
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻋﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺣﻞ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ رﻓﺘﺎﺭﻯ
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ  ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺻﻠﺎﺡ ﻧﺪﺍﻧﺴﺖ  ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﺪﻳﺪ ﭼﺎﺭﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
بیندﻳﺸﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺩﻳﮕﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻓﺮﺩﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ  ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.

749 -  ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
(ﺝ۲ﺹ
۲۴۲ ﺑﺤﺎﺭ):     من ﻟﻢ ﻳﻌﺮﻑ
الحقّ ﻣﻦ ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ
ﻟﻢ ﻳﺘﻨکّب ﺍﻟﻔﺘﻦ        ﻫﺮﮐﺲ حقّ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻗﺮﺍﻥ ﻧﺸﻨﺎﺳﺪﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎ
ﻭﻧﮑﺒﺖ ﺑﺎﺭﻯ ﻫﺎ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ ﮐﻪ ﻳﻚ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ ﻭﭼﻨﺪ ﺑُﻌﺪﻯ
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺑﻄﻮﻥ
ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﻄﻮﺭ ﻣﺸﺨﺺ
ﻭﻗﻄﻌﻰ ﻧﻴﺴﺖ .ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺭﻗﻴﻘﻪ ﺍﻯ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻗﺮﺍﻥﺧﻮﺩ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺮﺗﺮﻭﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ  ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ﻗﺮﺍﻥ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺑﻄﻥ ﻴﺎ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺗﻮ
ﺩﺭ ﺗﻮ ﻭ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻣﺎ(ﻗﺮﺍﻥ)ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺣﺪﻳﺚ ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﺩﻭ
قُرّه)  ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ
ﻣﺤﻤﺪﺩﺭ ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺤﻤﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺳﺖ . ﻭ  ﺷﻨﺎﺧﺖ
حقّﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺤﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ .ﭼﻮﻥ
قُرّهﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻟﻬﻰ. ﮐﻪﻣﺒﺎﺩﺍ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺑﺎﻃﻞﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩجال
ﺻﻔﺖ ﻭ ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔﺲ
ﺷﺪﻩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﺑﻈﺎﻫﺮ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺻﺪﻕ
ﻭﮐﺬﺏ  ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﻌﻴﻴﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺍﻭﻳﻚ
حقّ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ .ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺷﮑﺎﺭ ﭼﻮﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻦ  ﻣﻄﻠﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪﻭ
ﺑقُرّهﻫﺎﻯ  ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺗﮑﺎﻣلی
روح ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﮔﺮﺩﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ ﺑﺤﻖﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺎﺭ  ﻭﻣﺒﺪﺍ ﺣﺮﮐﺖ
ﻋﺮﻭﺟﻰ ﻭﺟﻮﻫﺮﻯ
ﺩﺍﺷته باشد ﺗﺎ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪ  ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺤﻖ
ﻭﺩﺭﺳﺘﻰ ﺭﺍ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻃﺒﻌﺎ ﻧﺠﺎتی
اﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﭘﺲﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ  ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ  ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰﺧﻮﺩ  ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡ ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺮﺳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺗﺎ  ﺍﺯ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩﺩﺭ
(ﺗﺸبّه ﺑﺼﻔﺎﺕ
)ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ  ﺍﻥ ﻧﮕﺮﺩﺩ
ﺍﺯ ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑالاتر ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺑﻤﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮ  ﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ(ﻓﺘﻨﻪ
ﻭﻧﮑﺒﺖ )ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ  ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺩﻭ ﺟﻬﻨﻢ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ ﺑﺪ ﺑﻴﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰﻭ ﺑﺪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻫﺎ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ  ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ ﻭ ﺗﺮﺳﻨﺎﻙﮐﻪ
ﺟﺰﺋﻰ  ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ که ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘﺲ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭ ﺟﻬﻨﻢ  ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺪ
ﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ
ﺳﻮﻡ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺭﻭﺡ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﺍﺯ ﺍﺷﻌﻪ
ﻭﺍﻧﻮﺍﺭ ﭘﻴﺪﺍ
ﻭﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺍﺗﺶ ﻭ
ﺷﻌﻠﻪ ﺍﻯ ﺍﺯ ﭼﺮﺍﻍ
ﻭ ﺷﻤﻊ ﺑﺎﻋﺚ  ﺳﻮﺯﺵ ﺷﺪﻳﺪ
ﺭﻭﺡ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺠﺎﻭﺭ ﺯﻣﻴﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺭﻧﺞ  ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﻭﻳﺎﺩﺭ
ﺟﻬﻨﻢ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺑﺪﺗﺮﺩﺭ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﺯ  ﺭﺣﻢ ﻳﻚ ﻣﺎﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺮﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.ﮐﻪﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭﺩﺳﺮﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ  ﺩﺭ ﺳﺮﻣﺎ
ﻭﮔﺮﻣﺎﻭﮔﺮﺳﻨﮕﻰ
ﻭﺗﺸﻨﮕﻰﻭ ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺪﻩ ﺷﺪﻥ
دارند ﮐﻪ ﻣﺎ  ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻓﻴﻠﻤﻬﺎ
ﻭﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸﻢ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺑﻰ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.(
ﻳﺘﻨکّب )  ﻫﻤﺎﻥ (ﻧﮑﺒﺖ
ﻳﺎﺑﻰ) ﻭ( ﮐﺐّ ) ﻳﺎ
ﺩﻣﺮ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ ﻭ
یا ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺳﻘﻮﻁ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ  ﻣﻌﻨﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭﻣﺴﺨﻬﺎ
ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ .ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻧﺠﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺷﺖ .ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﺲﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﭼﻬﺎﺭﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﭼﻬﺎﺭ ﻭﺣﺘﻰ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪﻭﻭﻋﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

750 -  ﺩﺭ ﺣﺪﻳﺚ
ﺩﻳﮕﺮﻯ (ﺝ ۲ﺹ
۲۴۲ ﺑﺤﺎﺭ) ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
:     ﮐُﻞّ شیئ ﻣﺮﺩﻭﺩ ﺍﻟﻰ
ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﻟﺴُنّة
ﻭﮐﻞّ ﺣﺪﻳﺚ ﻟﺎ
ﻳﻮﺍﻓﻖ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﻓﻬﻮ ﺯُﺧﺮﻑ    ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻳﺎ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﮑﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﻭﺳﻨّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻫﺮ ﺣﺪﻳﺜﻰ
ﮐﻪ ﻣﻮﺍﻓﻖ  ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﻧﺒﺎﺷﺪﻣﺰﺧﺮﻑ
ﻭ ﺑﺎﻃﻞ ﺍﺳﺖ .ﮔﺮﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺯﻳﺒﺎ ﻭﺗﺰﻳﻴﻦ
ﺷﺪﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ  ﺑﺎﺷﺪ. (ﻣﺮﺩﻭﺩ)
ﻗﺎﺑﻞ ﺭﺩّ ﻭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻭ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺍﺳﺖ .(ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ)
ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻣﺮﻯ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭﻣﻘﺮﺭ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ  ﺳُنّت
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
.ﭘﺲ ﻫﺮ ﺣﺪﻳﺜﻰ ﻣﻨﻘﻮﻝ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ  ﺍﻣﺎﻣﺎﻥﻭﺍﺯ
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﻰ
وﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ .ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯﺍﺻﻮﻝ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰﻭ ﻳﺎ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥﺍﮔﺮﺩﺍﺭﺍﻯ
أﺛﺮﻯ ﻣﺜﺒﺖ  ﻭﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﻭﻣﻮﺍﺯﺍﺕ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺣﺪﻳﺜﻰ ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ
. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻋﻴﻨﺎ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﻥﻭﻳﺎﺩﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳﺚ ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.(ﺣﺪﻳﺚ
) ﻧﻴﺰ ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮ
ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻫﺮ ﺍﻣﺮ
(ﺣﺎﺩﺙ ﻭﺣﺪﻳﺚ ) ﻭﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ احوال
و ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﺣﺎﺻﻞ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭﺟﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺯُﺧﺮﻑ
)  ﺯﻳﻨﺖ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻨﻄﻖ ﻭﻧﻈﺎﻡ ﻓﮑﺮﻯ
ﺯﻳﺒﺎﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ  ﺑﺎﻃﻞ ﻭﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻋﻘلی ﻮﻣﻨﻄﻘﻰﻭﺣﺘﻰ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﺪﻭﻫﺮ ﮐﻠﺎﻡ
ﭼﺮﻧﺪ  ﻭﻣﺰﺧﺮﻓﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ  ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.