حدیث
251 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻧﻘل ﺸﺪﻩ
(ﺝ۱ﺹ
222 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: إﺫﺍ
ﺟﻠﺴﺖﺍلی اﻟﻌﺎﻟﻢ،ﻓﮑﻥ
ان ﺘﺴﻤﻊ، ﺍﺣﺮﺹ
ﻣﻨک علی أن ﺘﻘﻮﻝ،ﻭ
ﺗﻌﻠم ّﺤُﺴﻥ ﺍﻟﺄﺳﺘﻤﺎﻉ،ﮐﻤﺎ
ﺗﺘﻌﻠم ﺤُﺴﻥ
اﻟﻘﻮﻝ،ﻭ ﻟﺎ
ﺗﻘطع علی
ﺣﺪﻳثه ﺍﮔﺮ
ﻧﺰﺩ ﻋﺎﻟمی ﻧﺸﺴﺘﻰ،سَعی
کن ﺒﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ
ﻣﺎﻳلی ﺼﺤﺒﺖ ﮐﻨﻰ،ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﻥﺒﺎشی که ﮔﻮﺵ
ﺑﺪﻫﻰ. ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺤُﺴﻥ
ﺒﻴﺎﻥ ﻮﮔﻮﻳﻨﺪگی
ﺨﻮﺩ ﺗﻌﻠﻴم ﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻯ،سَعی
کن ﺒﺮﺍﻯ ﺷﻨﻴﺪﻥ
هنر ﺍﻧﺮﺍ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻯ.
ﮐﻪ ﻫﻨﺮﺷﻨﻴﺪﻥ
اﺯﻫﻨﺮﮔﻔﺘﻥ ﻤﺸﮑﻠﺘﺮ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﻣﻴﺎﻥ
ﺤﺮﻑ ﻭﺻﺤﺒﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﺍﺭﺩ ﻣﺸﻮ،ﻭ ﺑﮕﺬﺍﺭﺻﺤﺒﺖ
ﻃﺮﻑ ﺗﻤﺎم ﺸﻮﺩ.
ﻋﺎﻟم کاﻣل الهی
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻳﺶ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺎﺯ،ﻭﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺍﻭﺭ ﻭﻣﻬم اﺳﺖ
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﺗﺎﻣﻴﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍلاّ ﻏﻴﺮکاملان
ﺍﻟﻬﻰ،ﺷﻨﻴﺪﻥ
آﻧﻬﺎ هیچ أﻫﻤﻴتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ،ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻨﺎفع ﻤﺎ،ﺩﺭﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻨﻈﺮ ﭘﺰﺷکی ﻴﺎ
ﻣأﻣﻮﺭ ﺩﻭﻟﺘﻰ،ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭﮐﺎﺭ ﺍﻭ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻤﺎ ﻭ ﻣﻨﺎ فع ﻤﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻋﺎﻟم الهی
ﻮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم ﻮﻗﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻨﻤﻮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳؤﺍل کرﺩ،ﭘﺎسخ
کوﺗﺎﻩ ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﻭ ﺻﺮیح ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺍﺩ.
ﺣﺮﺹ ﻭعلاﻗﻪ ﺷﺪﻳﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻨﻴﺪﻥ اﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ،ﺩﻟﻴل ﺘﺴﻠﻴم
گوﺵ ﻭﺩل ﻮ ﻓﮑﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣﺎﺩگی
ﻮﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺩﺭک
مطاﻟﺐ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ الاّ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﮔﺮﺣﺮفی ﻤﻴﺰﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺩﺍﺭﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺣﺮﻑ
ﺯﺩﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺰﻣﺎﻥ هیچ
ﻗﺴﻤﺖ ﺍﺯ کلام
گوﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺸﻨﻮﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺸﻨﻮﺩ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﺪ،ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻮﺑﺮﺭﺳﻰﺫﻫنی
آﻧﺮﺍ ﻧمی ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﺣﺮﻑ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﺩﺭﻃﺮح
ﺨﻮﺩ ﺳﺮﮔﺮﻡ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺒﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻄﺎﻟﺐ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﺎﻳﺎﻥگفته
ﺍﺳﺘﺎﺩ، ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺩ ﺳؤﺍل
کرﺩ،ﻭ ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺧﻴلی اﺯﺟﻮﺍﺑﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺼﺤﺒﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﻴﺎﻓﺖ ﻭﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻫم ﺒﺴؤﺍل ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻨﺮﺷﻨﻴﺪﻥ ﺒﺎﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺎﻫﻤﻴﺖﻣﻘﺎم
ﻮﺍﺣﺘﺮﺍم گوﻳﻨﺪﻩ
ﮐﺎﻣﻞ،ﻭ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ
ﻭﺍﻳﻥ ﺘﻌﻠﻴم ﻔﻥّ
گوﺵ ﺩﺍﺩﻥ اﺳﺖ
که بقول
فردوسی هنر
نزد ایرانیان
آریائی است و
بس میباشد. ﻗطع
ﻤﻄﻠﺐ ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﺑﻬم ﺰﺩﻥ ﺴﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﺮک ﺸﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺍﺯ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻗﺒلی
أﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻣﻌﻠم
ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. (ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺖ)ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ثبت ﻣشکلاﺕ
ﺫﻫنی ﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
کلام اﺳﺘﺎﺩ ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭙﺎﺳﺨﮕﻮﻯ آﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺟﻠﺴﺎﺕ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻄﺮح
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﻗطع
کلام ﺪﻳﮕﺮﻯ اﺯ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭ ﺟﺎﻫل
ﻮ ﻣﺰﺍﺣم عیبی ﻨﺪﺍﺭﺩ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﺒﺎﺷﺪ،ﺩﺭﺩ ﺳﺮﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

حدیث 252 - ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ (ﺝ۱ﺹ 222 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: لا ﺳَﻬﺮ
الاّ فی ثلاث ،
ﻣﺘﻬﺠّﺪ ﺑﺎﻟقُرآن،ﺍﻭ
ﻣﻥ ﻄﻠﺐ ﺍﻟﻌﻠﻢ،
ﺍﻭ ﻋﺮﻭس ﺗﻬﺪﻯ
الی ﺰﻭﺟﻬﺎ ﺷﺐ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺍﺭﻯ،ﺟﺰ
ﺩﺭﺳﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﮐﺎﺭﺩﺭﺳتی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻳکی که ﺷﺐ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ(تهجّد
ﻭ ﺗﺠﻮﻳﺪ قُرآن)
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩ،ﻭﻳکی
اﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻄﻠﺐ
ﻋﻠﻢ ﺻﺮﻑ ﺷﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭﺷﺐ ﺯﻓﺎﻑﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻋﺮﻭسی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺸﺐ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺍﺭﻯ
ﺒﺎ ﻋﺮﻭس ، ﻳک
أﻣﺮﻃﺒیعی ﻮﺟﺎﺭﻯ
ﻤﺮﺩم اﺳﺖ ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﮑﻮﻫﺶ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭﺍﻳﻥ
کاﺭ،ﻧﻪ ثوﺍبی
ست ﻭﻧﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ.
ﺍﻣﺎ ﺩﻭﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
تهجّد قُرآن ﻮ
ﻃﻠﺐﻋﻠم اﺳﺖ. تهجّد
قُرآن ﺮﺍ تلاﻭﺕ
ﻭﺗﺠﻮﻳﺪ ﺑﺎ ﺻﻮﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ (ﺗﻬﺠّﻰ) ﺍﺻﻮﺍﺕ
قُرآن را ﺒﺨﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ قُرآن
ﺮﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. قُرآنﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺪﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﺮاءﺖ
ﮐﺮﺩ، ﺍﻣﺎ ﻣﻌنی
ﺴﻠﻮﮐﻰ (تهجّد قُرآن)
ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ ﻭ تلاﺵ
ﺳﺎﻟﻚ الهی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻗُﺮّﻩﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺷﺐ ﺭﺍﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ و
توسّل ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺩﻋﺎ ﻭﺫﮐﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
وتوسّل ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭﺩﺭ
کلّ ﺪﺍﺭﺩ، ﺳﻠﻮک
الهی و اوم ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ رحمان ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎ ﺪﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ (تهجّد)
ﺭﺍ ﺗﺮک ﺮﺧﺘﺨﻮﺍﺏ
ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
هماﻥعباﺩﺕ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺸﺒﺎﻧﻪ ﻭ ﺩﺍﻭ ﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
آﻧﺮﺍ (ﺗﻬﺠّﺮ ﻭﻫﺠﺮﺕ)
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﺗﺮک ﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ. (تهجّد)
ﻟﻐتی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﺸﺪﻩ،ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻭﺗﻬجی ﻮﺗﻌﻠﻴم
ﻘﺮاءﺖ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻃﻠﺐ ﻋﻠﻢ ﻣﻔﻴﺪ
ﺷﺐ ﺯﻧﺪﻩﺩﺍﺭﻯ،ﺑﺮﺍﻯعلوم
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ
حتّی علوم ﻔﻘﻬی
ﻮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ که ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ علوم ﺪﺭ ﺍﺻل
الهی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻫم ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ. ﻭ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺷﺐ
ﺍﻧﺠﺎم گیرﺩ، ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﺎﻟک الهی ﺎﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﺎﻓﻠﻪﻫﺎ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺍﺫﮐﺎﺭﻯ
که ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺘﻌﻠﻴم
ﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺠﻨﺠﺎل
ﺮﻭﺯ ﻭﻏﻮﻏﺎﻯ ﺁﻥ
ﻮ شدّت ﻧﻮﺭ ﻭ ﺭﻭﺷﻨﺎئی
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ،ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭﺧﻠﻮﺕﺧﻮﻳﺶ
ﻭﺧﻠﻮﺕ ﮐﺮﺩﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﻳﺶ،ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﺘﻤﺮﮐﺰوتوسّل
، ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺩﻗﻴﻘﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﭘس
ﺍﺯ ﺍﺟﻠﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی هرﺳﺎک ﻤﻌﻴّﻥ
کرﺩﻩ،ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺷﺐ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺍﺭﻯ
اﻭ ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﺮﻭسی ﻮﻳﺎ ﺷﻮﻫﺮﻧﻤﺎﻳﺪ،ﻭﺗﻤﺎم
ﺸﺒﻬﺎ ﺭﺍ، ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻭ ﺩﺭ ﻟﺬﺕ ﺑﺎﺷﺪ
در حالیکه عرﻓﺎ
ﻭﺻﻒ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺪﻳﺪﺍﺭ ﻋﺮﻭﺳﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ کامل ﺮﺍ،ﭼﻮﻥﺪﺍﻣﺎﺩ
ﺑزﻓﺎﻑ ﻭﺟﺸﻥ ﻮﭘﺎﻯ
کوﺑی ﺒﻬﺸﺖ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﻭ ﺷﺐ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺍﺭﻯ
اﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ،ﻭ ﻧﻴﺰ کاملان
اﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺍﺣﻮﺍل
ﻤﻠﮑﻮتی ﺨﻮﺩ،ﭼﻮﻥ
ﺸﺐ ﺯﻓﺎﻑ ﺗﺎ ﺻﺒح
ﺒﻴﺪﺍﺭﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث253 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ (ﺝ۱ﺹ221ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: لا ﻳسع اﻟﻨﺎس
حتّی ﻴﺴﺄﻟﻮﺍ ﻭ
ﻳﺘﻔقّهوﺍ ﻭ ﻳﻌﺮﻓﻮﺍ
ﺍﻣﺎمهم ﻮ ﻳسع
هم أﻥ ﻳﺄﺧﺬﻭﺍ
ﺑﻤﺎ ﻳﻘﻮﻝ،ﻭ
إﻥ کاﻥ ﺘﻘﻴّﻪ ﭼﺎﺭﻩﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ،ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﭙﺮﺳﺪ
ﻭﻣﺘﻔﻘّﻪ ﺷﻮﺩ.
ﻭﺍﻣﺎم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ ﺍﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺣﺎل ﺘﻘﻴّﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺑﺎﺯ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﻨﺎﻣﻄﻠﻮﺏ
ﮐﺎﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮکاملان
الهی ﺪﺭ ﺍﻥ
عصوﺭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﺗﺮس ﺟﺎﺳﻮﺳﺎﻥ
ﻮﺑﻬﺎﻧﻪﮔﻴﺮﻯ
ﺨﻠﻔﺎ، ﻭﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
وﻤﻔﺘﻴﺎن
آنها ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮکاملان
ﺮﺍ تکفیر ﺑﮑﺸﻨﺪ،ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻨﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻨﺪ،ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭﺗﻘﻴﻪ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮﻏﻴﺮﻣﺴﺘﻘﻴم
ﺘﻔﺎﻫم ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ اﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺘﻘﻴّﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭک کرﺩﻩ،ﻭﺑﺤث
ﺩﺭﺍﺯ ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺟﺎهلاﻧﻪ ﻧﮑﻨﻨﺪ،ﻭﻓﻘﻄ
ﺒﺴﻠﻮک الهی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
(ﻟﺎ ﻳَسَع اﻟﻨﺎس
) ﻳﻌنی ﺤﻖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
، ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭﺍﺯﺍﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ هرﮐﺎﺭﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺳوء استفاده
کرﺩﻥ ﻔﻘﻂ ﭘﺮﺳﺶ
ﺍﺯ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻭ ﺍطلاﻋﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﺤﻘﻴﻘﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﺎﻣﻞ ﺑﺮﺭسی
هاﻯ اﻭﻟﻴﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺍﺯ
ﺩﻳﻥ ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ،ﻭﻳﺎﻓﺘﻥ
ﻤﻌﻠﻢ ﻭﺍﻣﺎم
اوم دهنده ﻮﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺸﺪﻩ،ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺗﻔﻘّﻪ
ﺩﺭک و فهم ﺼﺤﻴح
اﻣﻮﺭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﮔﺎهی
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
، ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻌﻘل
کلّی ﻮﻋﻠم لَدُنّی
ﺪﺭ کاملان
ولایت و کلاس
ششم ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﻣﺎﻡ
، ﻳکی ﺠﺴﺘﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﻭمُرَبّی ﻔﻘﻪ
ﻭﻓﻬم ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ،ﻭﻳکی
ﺪﺭﺳﻠﻮک ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻭﻣﺒﺮﻭر
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮک ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق کامل ﻮﺍﺻﻞ،ﺑﺎ
ﭘنج ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻘﻮس ﻧﺰﻭﻝ ﮐﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺁﺧﺮ ﺁﻥ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ اﻳﻥ
اﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻞ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻟﺪ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭالاّ
ﻣثل اﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺭﻭح ﻮﻗتی ﺪﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭﺟﺒﺮﻭﺕ
کاملان اﺳﺖ،ﺍﮔﺮ
ﺭﻭح اﻣﺎم ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭﻳﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺍﻥ ﺘﻌﻬﺪ ﺩﺭﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺪﻫﺪ،ﺗﺎ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺘﻮﻟﺪ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
اﻣﺎﻡ ﻋﻤل ﺴﻠﻮک
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨم ﺴﺨﺖ ﺳﻮم
ﻤﻠﮑﻮتی ﺒﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ ،
ﻭ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖﺳﻮم
عرشی ﻨﺎﺟﻴﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﺟﻌﺖ ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎملاّﺕ ﺍﺑﺪﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺭﻭح ﻘﺒل
از ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺪﻧﻴﺎ،ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻭ ﺳﻠﻮﻙ
الهی کند،ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
کرﺩ،ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪ،ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺪﺭ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ
عرشی ، ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺪﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﺣﺎل اﻳﻥ ﺮﻭح اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ،ﭼﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺭﻭح ﺸﺨﺺ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺎمی ﻤﻠﮑﻮتی
ﻮالهی ﺒﺎﺷﺪ،ﺩﺭ
ﺣﮑم ﻘﺮﻳﻥ ﻮ ﺭﻭح
ﻤﺪﺑّﺮ ﻭﻳﺎ ربّ
ﺍﻟﻔﺼل ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
اﻣﺎمی اﻧﺴﺎﻥ ﻤﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﻌﺮﻓﻰ ﺍﻣﺎمی
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺑﻤﻴﺮﺩ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺸﻨﺎﺳﺪ،ﻣﺮگ
ﺠﺎﻫﻠﻴﺖ ﻭﮐﻔﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﻟﺪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم
ﺒﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭﻣثل
اﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻨﺒﻮﺩﻩ،ﻭ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﺟﺎﻫﻠﻴﺖ
ﻗﺒل اﺯ ﺍسلام ﻮﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﻔﺮﺯﻧﺪگی کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺪﺭﺟﻬل ﻮﺑﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.

حدیث 254
- ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ (ﺝ۱ﺹ220ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ:
لا ﺧﻴﺮ ﻓﻴﻤﻥ
لا ﻳﺘﻔﻘّﻪ ﻣﻥ
أﺻﺤﺎﺑﻨﺎ،ﻳﺎ ﺑﺸﻴﺮ،ﺍﻥّ
اﻟﺮﺟل ﻤﻨﮑم اﺫﺍ
ﻟﻢ ﻳﺴﺘﻐﻥ ﺒﻔﻘّﻬﻪ،ﺍﺣﺘﺎج
اﻟﻴﻬﻢ،ﻓﺄﺫﺍ ﺍﺣﺘﺎج
اﻟﻴﻬﻢ،ﺍﺩﺧﻠﻮﻩ
فی ﺒﺎﺏ ضلاﻟﺘﻬم
ﻭﻫﻮ
لا ﻳﻌﻠم هیچ
اﻣﻴﺪﻯ ﺒﻨﺠﺎﺕ
ﻭ ﺗﻮﻓﻴق کی اﺯﺩﻭﺳﺘﺎﻥ
ﻮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻤﺎ ﻧﻴﺴﺖ،
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻔﻘّﻪ ﺷﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻯ ﺒﺸﻴﺮ،شخص ﻣﻮﺭﺩ
ﺧﻄﺎﺏ،ﻫﺮ ﻳک اﺯ
ﺷﻤﺎ ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﻓﻘﻪ،ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﮑﺘفی ﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
(ﺍﻧﻬﺎ) ﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮﻣﺤﺘﺎج
آﻧﻬﺎ ﺷﺪ،ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺣﻮﺯﻩ ﮔﻤﺮﺍهی
ﻮضلاﻟﺖ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳطیّ که
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ، ﺍﻳﻥﺤﺪﻳث
ﺭﺍﻣﻄﺮح کرﺩﻩ،ﺷﺮﺍﻳﻄ
اﺧﺘﻨﺎق ﭙﻴﺮﻭﺍﻥﺴﻠﻮک
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺧﻠﻔﺎﻯ أﻣﻮﻯ ﻮ
ﻋﺒﺎسی ﻮ ملاّﻫﺎﻯ
ﻤَﻔﺘﻴﺎﻥ ﺴﺨﺖ
ﺷﺪﻳﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻣﺪﺍم ﺒﺎ ﺍﻣﺎم
ﻮ کاملان اﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭ،ﺑﺮﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺧﻄﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺍﻣﺎم ﺘﻮﺻﻴﻪﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻔﻘّﻪ ﻭﻓﻬم
کاﺭﺩﻳﻥ ﺒﺎﺷﻨﺪ،ﺗﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺑﻪ ﺁﻥ ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻣﺤﺘﺎج
ﻤﺠﺎﻟس ﻭﻋﻈ ﻮﺗﻌﻠم
ﻮﺗﺪﺭﻳس ﻣﻔﺘﻴﺎﻥﺪﻭﻟتی
ﻮ ﺩﺭﺑﺎﺭﻳﺎﻥ ﻨﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭالاّ ﺑﻤﺮﻭﺭ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻩ،ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﮐﺸﺶ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ﺗﺮک ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻓﻘﻪ ﻋﻘل اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺴﺎﻟﻚ،ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﮑﻤّل
اﺳﺖ. ﻭﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺩﻭم ﺘﻌﻠﻴم ﭙﻴﺮﮐﺎﻣﻞ،ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻋﻘل الهی ﻮ
ﺗﺴﻠﻴم عقل اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻮم ﻮ پس
ﺍﺯ ﻃﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﻘل
کلّی الهی اﺳﺖ.
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﺗﻔﻘﻪ ﻭ
ﺍﺳﺘﻐﻨﺎﻯ اﺯ ﺗﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻓﻘﻄ
ﻮﻗتی ﺤﺎﺻل ﻤﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﺑﻨﺰﺩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣلی ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﻋﻤل ﺴﻠﻮک
الهی ﺮﺍ آغاز ﻭﺳﺮیع
ﻮ ﺟﺪّﻯ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ضلاﻟﺖ
ﮔﻤﺮﺍهی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ حتّی ﻤﺘﺪَﻳّﻨﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺬﺍﻫﺐﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭﺣتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﻓق ﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﻤﮑﺎﺭ
ﻭبی ﺒﺎﻭﺭﻯ ﻴﺎ
ﺟﺪﻳّﺖ ﮐﺎفی ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻫﻤﮕی گمﺮﺍﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺸﻬﻮﺩﻯ
الهی اﺳﺖ،ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﺠﻤﻮﻋﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ضلاﻟﺖ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
عقب ﻣﺎﻧﺪگی ﻮﺟﺎ
ﻣﺎﻧﺪﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﺭﻭح ﺸﺨﺺ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺘﺪﺭﻳﺠﻰ،ﻭﻋﻘل
اﻭ ﮐﻮﺩنی ﻤﺪﺍﻭم
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺑﻤسخ
حیوانی ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭح ﻮﻓﮑﺮ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍخلاﻗﺶ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻳﮑﻰ ﺍﺯﻫﻤﺎﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻯ اﻭ،ﻣسخ
ﺪﺭﺗﻮﻟﺪ ﺣﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ،ﻭﺑﻨﻄﻔﻪ ﻳک
ﺤﻴﻮﺍﻥ ﻤﻴﺮﻭﺩ
ﺗﺎ ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌی ﺤﻴﻮﺍنی
ﺮﺍ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ،ﻭﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑنوع ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺭ ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻭﺑﺴﻠﻮﻙ
الهی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﺍلاّ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
هزﺍﺭﺍﻥ ﺒﺎﺭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﻣﺪﺍﻡ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺮﻭﺩ،ﻭ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﺷﻮﺩ،ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘل کنونی خوﺩ،ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﺍ ﺑﺮﺭسی ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺗﺼﻤﻴم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ،ﻭﮐﺸﺶ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺧﺮﻳﻥ
عقل ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﮔﻤﺮﺍهی ﺒﺎﻳﻥ
ﺪﻟﻴل ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
، ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮاز ﻋﻘل
ﺨﻮﺩﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻫﺴﺖ،ﻭﻟﺬﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻫﻴﭽﮑس ﺗﺼﻤﻴﻤﻰ
ﺭﺍ ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻓﻬم
ﻮﺍﺣﺴﺎس ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ باعث
ﺧﻮﺩ ﻓﺮیبی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺻل
آﺯﺍﺩﻯ ﻮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﻓﻬم ﺸﺨﺺ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ،ﻭﻗتی
ﺪﺭﻋﻤل ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻋﻘل ﺠﺰئی اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﻣﺠﺎﻭﺭﺕ ﻳک
عقل کلّی الهی
ﺒﺎﺷﺪ،ﻭﮐﻤک ﺒﮕﻴﺮﺩ.
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻘل الهی ﺒﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺍلاّ ﻫﻤﻴﻥ ﻤﺸﮑل
ﻨﺎﺧﻮﺩ آﮔﺎهی ﻮﻋﺪم
اﺣﺴﺎس ﻭ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳبی
ﻮﺗﻌﺼﺐ ﻭﻟﺠﺎج
ﺪﺍﻣﻥ گیر ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

حدیث 255 - ﺍﺯ ﺍﺑﻥ
عباس ﻧﻘل ﺸﺪﻩ (ﺝ۱ﺹ220 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻌنی آﻳﻪ (ﻳؤتی ﺍﻟﺤﮑمة
ﻣﻥ ﻴﺸاء) ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺣﮑﻤﺖﻫﻤﺎﻥ
قُرآن) ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺟﻮﺍﺏ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻭﭼﻨﺪ ﭘﻬﻠﻮﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﺮﺍﻯ
اﺑﻥعباس ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻩ. ﮔﺮﭼﻪ ﭘﺴﺮ
ﻋﻤﻮﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
نیز ﺒﻮﺩﻩ. ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻣﻔتی ﺪﻭﺭﻩ ﺧﻠﻔﺎ
ﺷﺪ،ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩ. ﻭثرﻭﺕ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﺎل اسلامی
ﺒﺼﺮﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ،ﻭ
ﺑﺮخلاﻑ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺣﻀﺮﺕعلیّ ﺨﻠﻴﻔﻪ
ﭼﻬﺎﺭم که ﻣﻘﻴم
کوﻓﻪ ﺑﻮﺩ،ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ
ﺭﻓﺖ ﻭﺩﺭ ﺻﻒ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺩﺭﺍﻣﺪ. ﺍﻣا ﻣﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻳﻥ گفته ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﻳﻥ ﺸﺮح اﺳﺖ:
ﺩﺭ آﻳﻪ ﺍﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺮﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺑﺨﻮاﻫﺪ ﺣﮑﻤﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
همانﻤﺸﻴﺖ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت محمدی ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
صلاح ﺪﺍﻧﺴﺖ،ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ ﺗﻤﺎم
کرﺩﻩ،آﻧﮕﺎﻩ ﺑﻮﻯ
شهود ﻗﺎﺋم ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﺍﻥ ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﻋﻘل
کلّی ﻮﻋﻠم لدنّی
ﻮﻋﻠم ﺴﻠﻮک الهی
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺗﻌﻠﻴم
ﺒﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺍﻳﻥ
ﺤﮑﻤﺖ قُرآن اﺳﺖ،
ﻳﻌنی ﻔﻬﻢ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭ ﻣﻌﺎنی ﺒﺎﻃن
ی ﻮﻋﺮﻓﺎنی ﻮﺳﻠﻮکی
قُرآن اﺳﺖ. ﮐﻪﻣﻌﻤﻮلا
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺘﻮﺟﻪ
ﺑﺪﺍﻥﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭﭼﻮﻥ
ملاّﻫﺎﻯ اسلاﻣﻰ،ﺍﺻﺮﺍﺭﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﻣﻌﺎنی
ﻈﺎﻫﺮﻯ قُرآن ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
کتاب قُرآن ﻤﻴﮕﻮﻳﺪﻋﻠم
قُرآن ﻮﺩﺭک آﻥ
ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻫﻞ
ﺍﻟﺬﮐﺮ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ کاملان الهی
أهل الذﮐﺮ ﻭﺳﻠﻮک
کرﺩﻩ ﮐﻪ ﻣﺸﻮق
ﺘﺬﮐﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺿﻤﻨﺎ
قُرآن ﺒﻤﻌنی ﺪﻭ
ﻗﺮّﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ،ﻳکی ﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم نور ﻘﺎﺋﻢ
بدر منیر ﻭﻳکی
ﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم عرﺵ
رحمان،ﺑﺮﺍﻯکسانی
که ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻫﺮﮐس ﺍﻳﻥ
ﺪﻭ ﻗﺮّﻩ ﺍﮐﺘﺸﺎفی
ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
باﺷﺪ،ﮐﺎﻣل الهی
ﻮ ﺻﺎﺣﺐ ﺣﮑﻤﺖ ﻭ
ﻋﻘب کلّی ﻮﻋﻠم
الهی اﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﺩﺭک
ﻤﻌنی ﺒﺎﻃنی قُرآن
که ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭﻗتی
ﺒﺮﺍﻯ کسی ﺤﺎﺻل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،ﮐﻪ ﻋﻤل
ﺴﻠﻮک الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﻭﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭطیّ ﻤﺮﺍﺣل
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس،ﻭﻣﺮﺍﺣل
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺍلاّ اﺯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭک ﻤﻌنی ﺒﺎﻃنی
ﻮ ﺳﻠﻮکی قُرآن
کافی ﻨﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮔﺮ ﻏﻴﺮﻋﺎﻣلی
اﺩﻋﺎﻯ ﺪﺭک ﺒﺎﻃنی
قُرآن ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﺎﺫﺏ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺎﻣل ﺒﺪﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ،ﻭﺩﺭک
ﻮﺍقعی ﻨﮑﺮﺩﻩ ﻭ
ﻓﻘﻄ ﻤﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺯﻣﻔﺎﻫﻴم عرﻓﺎنی
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩ،ﮐﻪ
هیچ ﺘثبیت ﺣﺎل
ﻮ ﻣﻘﺎم ﻮﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺭﺍسخ ﺪﺭ ﺩل ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺩﺍﻳﺮﻩ
ﻋﻠم اﻟﻴﻘﻴﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﻋﻴﻥ اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ. ﻓﻬم ﻮﺍقعی
قُرآن ﻮﺩﺭﻙ ﻣﻌﺎنی
ﺒﺎﻃنی آﻥ،ﮐﺴبی
نیز ﻨﻴﺴﺖ. ﻭهیچ
کلاس ﻭ ﮐﺘﺎبی ﺒﺮﺍﻯ
آﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﻧﺰﺩ
کاملان اﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺘﻌﻠﻴم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
همّت ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻳﺎت قُرآن ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻤﻔﻬﻮم
ﺒﺎﻃنی ﺁﻥ ﺘﺸﺮیح
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﺭﻓﺖ،ﻟﺬﺍ
ﺍﮔﺮ ﮐسی ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭک ﺒﺎﻃنی قُرآن
ﺭﺍﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋل ﻮﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی اﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ ﻭﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﻭ ﺩﺭ ﻳک ﻠﺤﻈﻪ،ﺩﺭک
ﺒﺎﻃنی قُرآن ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻫﻤﻴﻥ
ﺪﺭک أﻭﻟﻴﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻭ ﺗثبیت ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭحقّ
اﻟﻴﻘﻴﻥ ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻥ کاﻣﻞ،ﺩﺍﻧﺎﻯﻤﻌنی
ﺒﺎﻃنی قُرآن ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ خلاﺻﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭک ﺤﮑﻤﺖ الهی
ﻮﺩﺭک ﻮﺍقعی قُرآن،ﭘس
ﺍﺯﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﺩﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺯ
ﻃﺮﻳق ﭙﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭهیچ
ﺴﺎﻟک ﺒﻐﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
مناسب ﭼﻪ ﺭﺳﺪ،ﺑﻐﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻣﺤﻘﻘﺎﻥ ﻣﮑﺘﺒﻰ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ ﺤﮑﻤﺖ ﻭ ﻓﻬم
قُرآن ﻮﻗﺮّﻩﻫﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﻧﺪ.

حدیث 257- ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۱ﺹ224ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ:اﻟﺘﻮﺩّﺩ
ﺍلی اﻟﻨﺎس، ﻧﺼﻒ
ﺍﻟﻌﻘﻞ،ﻭﺣُﺴﻥ
اﻟﺴؤال ﻨﺼﻒ ﺍﻟﻌﻠﻢ،ﻭ
ﺍﻟﺘﻘﺪﻳﺮ فی
ﺍﻟﻨﻔقة ﻧﺼﻒ
ﺍﻟﻌﻴش ﻣﺤﺒﺖ ﺑﻤﺮﺩم
ﻨﺼﻒ ﻋﻘل اﺳﺖ،ﻭﺳؤال
ﺪﺭﺳﺖ ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻧﺼﻒ
ﻋﻠم اﺳﺖ،ﻭﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺩﺭﻫﺰﻳﻨﻪ ﻭﻣﻌﺎﺵ
ﻧﺼﻒ ﺯﻧﺪگی اﺳﺖ.
( ودّ و ﻭﺩﺍﺩ) ﻭﻣﺤﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺩم ﻨﺼﻒﻋﻘل
اﺳﺖ. ﻳﻌنی علاﻣﺖ
ﻋﻘل اﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻧﺼﻒ ﮐﺎﺭﺳﻠﻮک
الهی ﻨﻴﺰ،ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ اﺯﻣﺮﺩم
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ.
ﻣﺤﺒّﺖ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻬم ﻨﺼﻴﺤتی اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ،
ﺣﺎل ﭽﻘﺪﺭ ﺑﻤﻮﺭﺩ
ﺍﺟﺮﺍ ﺩﺭآﻳﺪ،ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﺟﺮﺍ ﺷﺪ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﭼﻪ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎئی
اﻳﻥ ﻤﺤﺒﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻣﺤﺒﺖ ﺑﻤﺮﺩﻡ،ﺑﺎﺯ
ﻧﺼﻒ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک
ﺮﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ حتّی ﻤﺤﺒﺖ ﺍﻧﺎﻥ
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻭ ﺍﮐثرﺍ ﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺭﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﻮ ﻳﺎ ﺑﻘﺼﺪ
ﺑﻬﺮﻩﮔﻴﺮﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺴﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﻤﺤﺒﺖ ﺑﺸﻮﺩ.
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻣﺤﺒﺖ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺎﻫم ﻔﺮق ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻤﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍهی
اﺳﺖ. ﻭﻣﺤﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻣﻨﺎفعی
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺯ
ﻇﻠم اﺳﺖ ﺑﺨﻮﺩ
ﻭ ﺍﻧﻬﺎ. ﻭﻣﺤﺒﺖ
ﺗﻌﺼﺐ آﻣﻴﺰ ﺑﮕﺮﻭﻫﻰ،ﻳﻌنی
ﺒﺎﺯ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺗﻌﺼﺐ
ﻭﻓﺴﺎﺩ ﻧﻔس
بیشتر ﺍﺳﺖ. ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺤﺒﺖ ﻭ
ﻫﺮ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻧﺎشی
اﺯﮐﺸﺶ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻟﺬتی ﺪﺭ
آﻥ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎل ﺤتی
عباﺩﺕ ﻭﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺧﻴﺮ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺯﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻤﻨفی ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﺳﺖ،حتّی اﮔﺮ
ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺩ ﺗﻌﻤّﺪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ هم ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺤﺒﺖ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﻣﺤﺒﺖ ﺧﺎﻟﻪ
ﺧﺮﺳﻪ ﺍﺳﺖ، ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ عاﺩﺕ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺍﻥ ﺘﻮﺟﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻓﺮﻫﻨگ
ﻤلّی ﺮﺍ ﻏنی ﺘﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺣﺘﻤﺎلی ﻤﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﻣﺤﺒﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺖ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ
آﻧﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک سعی ﺪﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﺑﻮﺩ،ﻭﻟﺎﺟﺮم ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺪﻟﻴل
ﺘﻌﻬﺪﺍﺕ ﻳﺎ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﻳﻥ
ﻮﺗثبیت ﺻﻔﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎﻣﺮﺩم
ﺒﺎﺷﺪ،ﻣﺤﺒﺖ ﺍﻭ
ﺩﺭﺣﺪﻭﺩﻋﻔﻮ ﺧﻄﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭحقّذ
ﺪﺍﺩﻥ ﺒآﻧﻬﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺟﻬل آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻗتی ﺪﺭﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺑﺪﮔﻮئی ﻮ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ،ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺻﺤﻨﻪ
ﺭﺍ ﺗﺮک کند. ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺑﺎﻧﺘﻘﺎم
ﺠﻮﺋﻰ ﻭ ﺟﻨﻮﻥ ﻨﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺷﻮﺩ. ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺤق ﻤﻴﺪﻫﺪ،ﻭﺣتی
ﺨﺴﺎﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﻰ ﺑﺨﺸﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻃﻔﺎل ﻮﻣﻈﻠﻮﻣﺎﻥ
ﻮﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺪﺭ
ﺑﻴﻥ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺧﻄﺮ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﺤﺒﺖ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﮐﻤک ﻤﻴﺴّﺮ
ﺑﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺗﻤﺮﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﻧﻴﻜﻮی ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﭼﻮﻥ
عفو ﻮ ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﻣﺤﺒﺖ
ﻭ ﻳﺎﺭﻯ ﻮﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻮﻧﻈﺎﻳﺮ آﻥ،ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻮﺗثبیت
ﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮﺏ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻤﻮﺭﺩ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﺗﺎﻋﺎﺩﺕ
ﺳﺎﻟک ﺸﻮﺩ ﻭﺣتی
ﺴطح ﻮﻋُﻤق ﻨﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﻮ ﻣﺤﺒﺖ ﺭﺍﺑﺘﺪﺭﻳﺞ،ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﻮﺍﻥ ﻤﺎلی
ﻮﻋﻘﻠﻰ ﻭﺟﺴمی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺒﺮﺩ،ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﮐمّی
ﻮﮐﻴفی ﺪﺭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﺨﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻥ
کمیّت ﮐﻤﻚ،ﻭﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
کمک ﻣﻌﻨﻮﻯ،ﻭﻫﺮآﻧﭽﻪ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
آﻧﺮﺍ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺎﺯ ﻧﺴﺒی
ﺒﺪﺍﻥ ﺪﺍﺭﺩ،ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﺍﮔﺬﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﺻل ﺴﺎﻟک
ﺘﻮﺍﻥ ﻮﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
کمک ﻜﻨﺪ. ﻭﭼﻪ ﺑﺴﺎﺭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﮐﻤک
اﻭ ﺑﻀﺮﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﺸﻮﺭﺕ ﺩﺍﺋم
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺭﻩ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻀﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﻣﺤﺒﺖ
ﻭﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ ﻮﺍقعی
ﺮﺍ کاملان الهی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻫﻢ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺩل ﻮﻋﻘل ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻌﻨﻮﻯ کمک ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻐﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺧﻴلی اﺯﻣشکلاﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺒﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻋﻘلی ﻮ ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻥ
ﺮﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻋﻤلی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻣﺮﺗفع
ﺸﻮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
، ﻣﺤﺒﺖ ﺭﺍ ﻧﺼﻒﻋﻘل
آﻭﺭﺩﻩ،ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺤﺒﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺣﻴﻥ ﺴﻠﻮک ﺒﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﻭﻳﺎ ﺑﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺪﺭ ﺑﻴﻥ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند. ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻋﻘلی
ﻮ ﮐﺸﺶ ﻓﻄﺮﻯ ﺨﻮﺩ،ﺑﻨﻴکی
ﺨﺪﻣﺎﺕ ﻭﻣﺤﺒﺖ
ﻭﮐﻤﮑﻬﺎئی ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﺬا
ﻧﺼﻒ ﻋﻘل ﺠﺰئی
ﻤﺎﺩﻯ،ﻭعلاﻣﺖ
ﻋﻘل ﺠﺰئی اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺪﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺸﻤﻮل ﺤﺪﻳث ﺳﺖ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭﻋﻤل
ﻨﻴﮑﻴﻮ ﻣﺤﺒﺖ ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ،ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻤل ﻮﺗﻤﺮﻳﻥ
ﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﻥ ﻨﺼﻒ
ﮐﻞّ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻭﻧﺼﻒﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻥ ﻨﻈﺮﻯ اﺳﺖ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻫم ﻤﺤﺒﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﺑﺪﻭ
ﻃﺮﻑ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﻣﺤﺒﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺑﺎ ﻫم
ﻤﺴﺎﺑﻘﻪ ﺩﺭﻣﺤﺒﺖ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻣﺤﺒﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻐﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻣﮕﺮ
ﺑﺎﻃﻔﺎﻝ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭآﻳﻨﺪﻩ
ﺩﻭﺭﺗﺮﻯ ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﺤﺒﺖ ﻭﮐﻤک
ﺒﺘﮑﺎﻣل آﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺑﻮﻃ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍلاّ ﺍﮐثرﺍﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻴﮑﻮﮐﺎﺭ ﺭﺍ،ﮔﺎهی
ﭙﺸﻴﻤﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﮑﻪ ﻣﻌﺘﺎﺩ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻳﺎ ﻗﻤﺎﺭ
ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﻫﺪفی
ﺪﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺎﮐﻤک ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ اﻭ ﺯﻳﺎﺩ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻮﻇﻠم اﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮐﻤک ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﺤﺒﺖ کاملان ﺘﻤﺎﻣﺎ
ﻋﻘلی اﺳﺖ،ﻭعلاﻣﺖ
ﮐﻤﺎل ﻮﻋﻘل الهی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺤﺒﺖآنان ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮﺳﭙس ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺪﺭ ﻫﺪﺍﻳﺖﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﻧﻈﺮﻯ ﻮﻣﺤﺒﺖ
ﺑﺎﻃﻔﺎل که ﻧﺴﻞﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻣﺤﺒﺖ کاملان ﺒﻐﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﺎﺷﺎﻳﺴﺖ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺗﻤﺎم ﺤُﺠّﺖ الهی
ﺒﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺍﻣﺎ ﺑﻨﻴکی
پریش کرﺩﻥ ﺒﺎﺯ
ﻧﺼﻒﻋﻠم اﺳﺖ. ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻧﻴﮑﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣل ﺬﻫنی
ﻮ ﺑﺎﺳﻠﻮک الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻃﺎﻟﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺑﺎﺳؤال
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖﮐﻨﻨﺪ.
ﺗﺎﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﻭﺭﻯ
هاﻯﺬﻫنی ﻮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﻮ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
از حیوانیّت ﻭﺑﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
الهی ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺳﺌﻮﺍل
ﺪﺭﻋﻠم ﻤﺎﺩﻯ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﺮح ﻤﺒﻬﻤﺎﺕ ﺑﺮﺭسی
کنندﻩ،ﻭﻃﺎﻟﺐﻋﻠم
اﺳﺖ. ﻭلی اﮔﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻋﻠم ﺴﻠﻮک
الهی ﺒﺎﺷﺪ،ﺳؤﺍﻟﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎنی ﻮ ﻃﻠﺐﺩﻟﺎﺋل
عقلی کاﻓﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺭک أﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺪﺭک آﻥ ﺸﺪ،ﻭﺗﺼﻤﻴم
ﺒﺮﺳﻠﻮک الهی
گرﻓﺘﻪ ﺷﺪ، ﺳؤﺍل
اﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺪﺭ
ﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻄﺮح ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﺪﻳث
ﺑﻴﺸﺘﺮﻫﻤﻴﻥ
اﺳﺖ،ﭼﻪ ﺳؤﺍﻝ ﻋﻠمی
ﻮﭼﻪ ﺳؤﺍل ﺒﻤﻌنی
ﺪﻋﺎ،ﻭ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭ ﺧﻴﺮ ﭘﻴﺮﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک همیشه ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﻥ اﺯ ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻮﻥ اﻳﻥ ﺴؤﺍﻟﺎﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻮﻋﻠم ﺴﻠﻮک
الهی ﺨﻮﺏ ﻃﺮح ﺸﻮﻧﺪ،ﺩﻟﻴل
عقل ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺴﺎﻟﻚ،ﻭﺩﻟﻴل ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻠم ﺴﻠﻮک الهی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻧﺤﻮﻩ ﺳؤﺍل
ﻘﺎﺑﻞ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺩﻗﻴق
ﻨﻴﺴﺖ،ﻭلی ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
گفت ﺣُﺴﻥ ﻨﻴّﺖ
ﻭ ﻗﺼﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺟﻮئی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻃﻮﺭﻯ ﺴؤﺍل
کند ، ﮐﻪ ﺟﻮﺍﺏ
ﻣﻌﻴنی اﺯﻗﺒل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻳﻌنی ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺑﻬﺎم
اﺯﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻘﺼﺪ
ﺳﺎﻟک اﺯ ﺳؤﺍل ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ.
حتّی ﺴﺎﻟک ﻔﺪﺍﮐﺎﺭ
ﻣﺎﻳل اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺟﻮﺍﺏﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک ﻮ ﺭﻓﺘﺎﺭﺧﻮﺩﺵ
ﺳﺨﺖﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﺎﻟک
گناﻩ ﮐﺎﺭﻯ که ﺍﺯ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ،ﻃﻠﺐ
ﺑﺨﺸﺶ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻣﻮﻟﺎ ﭼﻨﺪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺣﺪّ ﺷﺮعی ﺒﺮﺍﻯ
اﻭﺑﻴﺎﻥ کرﺩ،ﻭلی
او ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺍﺷﺪّ
ﺍﻧﻬﺎ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺳﺖ،که
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ
آﺗﺶ ﺗﻨﻮﺭ ﺭﺍ ﻣﻄﺮح
کرد. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﻗﺼﺪ ﺍﺟﺮﺍﻯ آﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺖ ﻭلی اﺳﺘﻘﺒﺎل
ﺴﺎﻟک ﺪﻟﻴل ﺨﻮﺑﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ حتّی ﺨﻮﺩﺵ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﺎﻇﺮ
ﻭﻣﻄلع ﺒﻮﺩ. ﮐﻪﺣﺎﺿﺮﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل عفو ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯﺧﻄﺎﻯ ﻠﻮﺍﻃ
ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﻫﺪ. ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺴؤﺍل
اﺯ ﭘﻴﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻭﻣﺨﻠﺼﺎﻧﻪ ﻭﺑﺪﻭﻥ
إﺑﻬﺎم ﻤﻘﺎﺻﺪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﻠﮑﻪ حتّی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍعلام
کند ، ﮐﻪ ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻳﻥ
ﺠﻮﺍﺏ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍنم
اﺟﺮﺍ ﮐﻨم گفته
ﺷﻮﺩ. ﺗﺎﺳﻠﻮک ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎ شدّت ﻭﻋﻤق ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
أﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻢ. ﺳﺨتی
ﻮ ﺭنج آﻥﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﻣﻴﺪ ﺳﺎﻟک
اﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺤﺒﺖ
ﻭ ﺗﺎﻳﻴﺪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﺩﺩ،ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺭﺍﺿﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻤﺸّﻴﺖ ﻭبِدای
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک اﻳﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻟﺬﺍ ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﺤﻮﻩ ﺳؤﺍل اﺯ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل ﻨﺼﻒﻋﻠم
ﺴﻠﻮک الهی اﺳﺖ،ﻭﺩﻟﻴل
ﻮ ﻧﺼﻒ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕی ﺴﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﻴﺎﻓﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﺍﻳﻤﺎﻥﻮ
ﮐﺸﺶ ﻭﻃﻠﺐ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﺨﺖﺗﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺍﻣﺎ
(ﺗﻘﺪﻳﺮ) ﻳﺎ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺩﺭﺧﺮج کرﺩﻥ ﻤﻨﻮﻃ
ﺒﺎﻳﻥ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﺪ ﻭﺩﺍﺭﺍئی
ﺸﺨﺺ ﻭﻫﺰﻳﻨﻪﻫﺎﻯ
ﻀﺮﻭﺭﻯ ﻮﻟﺎﺯم
اﻭ ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻴﻤﺎﺭ ﻭﺍﻃﻔﺎل
گرﺳﻨﻪ،ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺮﻓﻪ
ﺟﻮئی ﻮﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻣﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪّ ﺷﻔﺎﻯ ﺒﻴﻤﺎﺭ
ﻭﺳﻴﺮﻯ آﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﺮج کند. ﭘس ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻭﺳطح ﺰﻧﺪگی أﻓﺮﺍﺩ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻔﺮق
ﺪﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ
ﺣﺪﻳث ﺿﻤﻥ ﻨﺼﻴﺤﺖ
ﺑﺮﺍﻯ عموم عوﺍﻡ،ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﻭﺗﻌﻘل ﺪﺭﻫﺰﻳﻨﻪ
ﻭﮐﻨﺘﺮل ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ
که ﺧﻮﺩ ﺍﻣﻮﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،ﺍﺯﺳﺎﻟک ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﻗَﺪَﺭ
الهی ﺨﻮﺩ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﺷﺪ،ﻭﻧﻔﻘﻪ
ﻭﺍﻧﻔﺎق ﻔﻘﻄ
هزﻳﻨﻪ ﭘﻮلی ﻨﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺰﻳﻨﻪ ﮐﺮﺩﻥ
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻮﺭﻭﺣﻰ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻌﻘل ﻮﺗﻔﮑﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ ﻮ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﻨﺠﺎتی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻨﺮﺳﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ هر ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺍﺟل ﻮﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﺎﺹﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺷﺮﺍﻳﻄ لاﺯم
ﻮﮐﺎفی ﺒﺮﺍﻯ
هرﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﮕﻴﺮﺩ،ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﻤﻨﻄﻘﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺳﺖ ﺩﻫﺪ. ﻟﺬﺍ ﻳکی
اﺯﺷﺮﺍﻳﻄ ﺘﺴﻠﻴم
ﺴﺎﻟﻚ،ﺗﺴﻠﻴم ﺒﻪ
ﺍﺟﻠﻬﺎ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
هرﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮکی
او ﺍﺳﺖ. ﻋﺠﻠﻪ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟک ﺸﻴﻄﺎﻧﻰ،ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻥ
ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭﺧﺴﺘﮕی
ﺴﺎﻟک اﺯ ﺍﺻل ﺴﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﻭلی ﺴﺎﻟک
عاﺷﻘاﻨﻪ ﻓﻘﻂ ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﺴﺘﮕی ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺭﺍضی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺤﺒﻮﺏ الهی
هر ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
حتّی اﮔﺮ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺗﻮﮐّل نیز ﺩﺭﺍﻳﻥ
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺣﺮﺹ
ﺯﻳﺎﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﺍﻳﻥ ﺤﺮﺹ
ﺫﻫنی ﻮ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺭﺑطیّ ﺒﺰﻳﺎﺩﻯ
ﻮشدّت ﺳﻠﻮک ﻨﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﭙﺮﮐﺎﺭ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺣﺮﻳﺺ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻳﻥ ﺤﺎل ﺴﺎﻟک
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻟﺬﺍ
(ﻗﻀﺎ ﻭ ﻗَﺪَﺭ) ﺩﺭ
قُرآن همیشه ﺑﺎﻫم
هستند. ﻧﺼﻒ ﺯﻧﺪگی
ﺴﺎﻟﻚ، علاﻣﺖ ﻫﻤﻴﻥ
ﺘﺴﻠﻴﻢ ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤؤﻣﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
آﻧﺮﺍ ﺩﺭک ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫم ﺪﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﻚ،ﮐﻪ ﺍﻳﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
نهائی ﻗﺎﺋم
هست ﻳﺎ ﻧﻪ،ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﻧﺎﻇﺮ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮐثرﺍ ﻇﺎﻫﺮﺣﺪﻳث
ﺍﻣﻮﺯﺵ کلّی ﻮﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺍﺳﺖ،ﺍﻣﺎ ﺑﺎﻃﻥ
ﻮ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺻﻠﻰ،ﺗﻌﻠﻴم
ﻮﺑﻴﺎﻥ ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮک الهی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻮﻳﺎ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺮﺍﻯ آﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.

حدیث
258 - ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﺸﺪﻩ(ﺝ۱ﺹ226 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧِﻀﺮ ﺭﺍ ملاّﻗﺎﺕ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﺯﺧﻀﺮ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﮐﻨﺪ. ﺩﺭ قُرآن
آﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﻣﻮسی
از ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎﻣﻮﺭ ﺷﺪ،ﺑﻨﺪﻩ
ﻭﺍقعی ﺨﺪﺍ ﻭ ﺍﻋﻠم
ﺮﺍ ملاّﻗﺎﺕ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺍﻣﻮﺰﺵ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺎﺭﻳخی ﻘﻮم
ﻴﻬﻮﺩ،ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣلی
الهی ﺒﻮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺒل اﺯ
ﮐﻤﺎل اﻭ ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی ﻤﻮسی
ﺪﺭﺍﺻطلاح عرﻓﺎﻧﻰ
قُرآن هر (ﻣﺎﺷﻰ)
ﻭﺳﺎﻟک ره ﺮﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺣتی ﻤﻮسی ﺒﺎﻣﻘﺎم
ﻨﺒﻮّﺕ ﺍﻭ که
در ولایت
ابراهیمی
شاخه ای از
ولایت چهارم
الهی زردشت، ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﺭ کاملان ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩ،ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮﻋﺒﺪ ﺻﺎﻟح
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺧﻀﺮ ﻣﻌﺎنی
ﺰﻳﺎﺩ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎم هرﺯﻣﺎﻥ
زنده ولایتها ﺨﻀﺮ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﺷﻬﻮد
ﻗﺎﺋم نیز ﺨﻀﺮ
اﺳﺖ،ﻭﺣتی ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل که ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﺴﺘﻌﺪﻯ ﺒﺮﺳﺪ
ﺧﻀﺮ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
اﺳﮑﻨﺪﺭ ﺫﻭ ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ
قرآن ، ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻀﺮ
ﺑﻮﺩه ﮐﻪ ﺍﺏ ﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺭﺩه است . ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ ﺑﺎﺷﺠﺎﻋﺘﻬﺎ
ﻭﺟﻬﺎﻥ گیرﻯ
هاﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻮﻓق
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ آﺏ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕی ﻮنداشتن
کاﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
جهنّمی افراد ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺸﺪ. ﻫﺮمُرَبّی
ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻧﻘﺶ
ﺧﻀﺮ ﺭﺍ ﺑﺎﺯﻯﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﻨﺎم ﺪﺭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻢ،ﺑﺮ ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﺠﺎﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ روح
انسان ﻭﻋﺎﻟم
الهی اطلاق ﻤﻴﺸﺪﻩ
و لذا خضر ر ا
پیامبر نبیّ
گفته اند.ﺧﻀﺮ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺒﻤﻮﺳﺎﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ: ﻴﺎ ﻃﺎﻟﺐ ﺍﻟﻌﻠﻢ،ﺍﻥّ
اﻟﻘﺎﺋل أﻗل ملاّلة
ﻣﻥ اﻟﻤﺴﺘﻤﻊ،فلا
ﺗﻤل ﺠﻠﺴاءک ﺍﺫﺍ
ﺣﺪّثتهم
أﻯ ﻄﺎﻟﺐ ﻋﻠم الهی
ﻮ ﺳﻠﻮﻙ،ﻭ أﻯ ﺴﺎﻟﻚ،ﺑﺪﺍﻥ
که ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺧﺴﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺗﺎﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﭘس
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ کلام ﺨﻮﺩ
ﺧﺴﺘﻪ ﻣﮑﻦ. ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻔﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﻭﺧﺴﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻨﻴﺰ
ﺑﻮﻯکمک ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺣسّ ﺑﺮﺗﺮﻯ
عقلی هنگام ﺼﺤﺒﺖ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺗﺤﮑّﻢ ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
عقلی ﺪﺍﺩﻥ ﻮ ﻟﺬﺕ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﺮﺕ ﺟﻮﺋﻰ،ﻭﺧﻮﺩﻯ
ﻨﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻥﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ کاملان الهی
ﺤق ّ ﺤﺮﻑ ﺯﺩﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺍﻧﻬم ﺪﺭﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻨﻴﺎﺯ ﺳﺎﻟک ﻮ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻔﻬم اﻭ. ﺗﺤﺮﻳﺮﺍﺕ
ﻋﺮﻓﺎ ﻧﻴﺰ ﺭﻭﻯکاﻏﺬ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺳﺎﮐﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻫﺮﮔﺎﻩﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭﻣﻠﻮل
ﺸﻮﺩ،ﮐﺘﺎﺏ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻨﺪﺩ. ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﻓﮑﺮ
ﮐﻨﺪﻭﺑﻔﻬﻤﺪ،ﮐﻪ
ﭼﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﮔﺮ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪ ﻓﻮﺭﺍ
ﺧﺴﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻓﻬﻤﻴﺪ ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
کلام گوﻳﻨﺪﻩ ﮐﺮﺩ،ﻃﺎﻗﺖ
ﺍﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭﺧﺴﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺍﻓق
ﻨﺒﻮﺩ،ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﺯ حقّ ﺨﻮﺩ ﺩﻓﺎع
کند. ﻭ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﻮﺩ. حتّی ﺒﺎ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﻋﺬﺍﺏ
ﺷﺨﺺ ﺍﻭ ﻣﺎنع ﺍﺯ
ﻓﻬم ﻤﻴﺸﻮﺩ،ﻭﺧﺴﺘﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﺩﺷﻤﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﺤﺒﻴﺐ ﺷﻮﺩ ﻭﮐﺸﺶ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ ﺪﺭﻭﻯ
اﻳﺠﺎﺩ ﺷﻮﺩ. ﻣﻄﻠﺐ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ
ﻃﺮﻑﺑﺎﺷﺪ،ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ کلام ﻣﺨﺼﻮعلی
ﺪﺭ ﻣﺠﻠس . ﭘﺎسخ
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴؤﺍﻝ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺟمع
همه ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻴک ﺴؤﺍل
هم إﺣﺴﺎس ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺟﻮﺍﺏ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺨﺘﺼﺮ
ﻭﮐﻮﺗﺎﻩ ﻭلی ﻤﺤﺮک
ﺴؤﺍل کنندﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪﺑﻌﺪﺍ
ﺟﻮﺍﺏﻫﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺮﻋﺎﻳﺖ ﺣﺎل ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺍﻭﺭﺩ،ﻭﺧﻴلی
ﺤﺮﻑ ﻧﺰﺩ. ﭘﺮﺣﺮف
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻮﭘﺮﺳﺶ ﺯﻳﺎﺩ
ﻣﺴﺎﺋﻞ،ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﻨﺒل ﺘﺪﺭﻳجی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻋﺎﺩﺕ ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻟﺎﻟﺎئی ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﺏ ﺑﺮﻭﺩ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
کلاﻡ ﻣﻔﻴﺪ ﺍﻥ
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺨﻮﺍب ﺮﺍﻧﻴﺰ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮐﻨﺪ. ﻭبی ﺘﻮجهی
ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺩ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻋﻠم إﻥّ
ﻘﻠﺒک ﻮﻋاءا ،ﻓﺄﻧﻈﺮ
ﻣﺎﺫﺍ ﺗﺤﺸﻮ
ﺑﻪ ﻭﻋﺎﺋک ﺒﺪﺍﻥ
که ﻗﻠﺐ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭﻣﻐﺰ
ﺗﻮ ﻇﺮفی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎل ﻤﻤﻠﻮ ﺷﺪﻥ
اﺳﺖ. ملاّﺣﻈﻪ ﮐﻥ
ﭽﻪ ﭼﻴﺰﻫﺎئی ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﺤﺸﻮ ﻭﭘُﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻰ. ﻇﺮﻓﻴّت
محدﻭﺩ ﻣﻐﺰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻣﻄﺎﻟبی
ﻤﻬم ﻮﺣﻘﻴقی ﻮ
الهی ﻮﻋﺎﻗﺒﺖ ﺳﺎﺯ
ﺣﻴﺎتی پُر ﮐﺮﺩ،ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﺴﻤﺖ ﺍﻋﻈم
گفتنی های ﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﻋﻠﻮم ﻮﺭﻭﺿﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻴﻬﺎ ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
فلاﺳﻔﻪ ﻭﺧﻮﺵ ﻣﺰّﻩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺍﺭﺯﺵ
ﺍﺷﻐﺎل ﻈﺮﻓﻴّﺖ
ﻣﻐﺰ ﺍﺯ ﺁﺷﻐﺎل
ها ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺳﺎﻟک
الهی نیز ﺍﻭﻟﻴﻥ
کاﺭﺵ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻣﻐﺰ
ﺧﻮﺩ،ﺍﺯ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﺭﺍﺳﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﭼﻪ ﻏﻠﻂ.
ﺗﺎ ﺑأﻧﺪکی ﺘﺤﻠﻴﻪ
ﭘﻴﺮ ﺑﺎ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭﻣﻌﺎنی
ﺴﺮﺷﺎﺭ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﻌﺪﺍﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
مغزﺵ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ،ﻭ ﺍﻥ
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺮﺍ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﮐﻨﺪ،ﻭﮐمی ﺠﺪّﻯ
ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﺍﺻﻮل ﻔﮑﺮﻯ
ﻮﻋﺎﺩﺍﺕ ﻧﻔﺴﺎنی
ﻮ ﺍخلاقی اﺟﺘﻤﺎعی
اﻭ ﺑﺸﻮﺩ،ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻥ ﺘﺤﻠﻴﻪﻫﺎ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺗﺠﻠﻴﻪ
الهی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
و الهامات ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫم
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻮ ﺍﻋﺮﻑ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﻧﺒﺬﻫﺎ
ﻭﺭاءﻚ،ﻓﺄﻧّﻬﺎ
ﻟﻴﺴﺖ ﻟک ﺒﺪﺍﺭ،ﻭﻟﺎ
ﻟک ﻔﻴﻬﺎ ﻣﺤلّ
ﻗﺮﺍﺭ،ﻭﺍﻧّﻬﺎ
ﺟﻌﻠﺖ ﺑلغة
ﻟﻠﻌﺒﺎﺩ،ﻟﻴﺘﺰﻭّﺩ
ﻓﻴﻬﺎ
ﻟﻠﻤﻌﺎد ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺳﺎئی ﮐﻦ،ﻭ
ﺳﭙس ﺍﻧﺮﺍ ﭘﺸﺖ
ﺳﺮ ﺑﮕﺬﺍﺭ. ﻭ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺗﻮﺟﻪ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
بدﻩ،ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻧﻴﺎ
ﺟﺎﻯ ﺍﻗﺎﻣﺖ ﺩﺍﺋم
ﺘﻮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮ ﻣﺤل ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻥ ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻣﺪﻩ،ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑﻠﻮغ عاﺑﺪﺍﻥ ﺒﺨﺪﺍ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻌﺎﺩ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺷﻪ ﺭﺍﻩ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ.
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﻧﻴﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺠﺮﺑﻪ ﮐﻮﺩکی
ﻮﺟﻮﺍنی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻟﺎﺯﻣﻪ ﺭُﺷﺪ ﺟﺴم
اﺳﺖ. ﺳﭙس ﺑﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻋﻘل ﺠﺰئی عبرﺕ
ﮔﻴﺮﻯ اﺯ آﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻥ که ﻣﺎل
ﺨﻮﺩ ﮔﺬﺍﺭﺩﻧﺪ
ﻭ ﺭﻓﺘﻨﺪ،ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺮخی اﺯ آﻧﻬﺎ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻤﺮﺩﻩﺍﻧﺪ،ﻫﺴتی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻮﺯﻭﺭﮔﻮﻳﺎﻥ ﻮ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻫﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﺷﮑﺴﺖ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺩﻧﺪ. ﮔﻨﺎه
کاﺭﺍﻥ ﻮﻇﺎﻟﻤﺎﻥ
ﺒﺠﺎﻣﻌﻪﻫﺎ،ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻯﭙﺸﻴﻤﺎنی
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺳﺨﺖ ﺭنج
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻧﻴﮑﺎﻥ
ﻮﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺨﻮﺏ
ﺍﺭﺍم ﺰﻧﺪگی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺧﻮﺵ ﻧﺎم ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﺤﺒﺖ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍهی ﻮﻧﻔﺮﺕ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
گوﻧﻪ ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
عبرﺕ ﮔﻴﺮﻯ اﺯﺩﻧﻴﺎ،ﺩﺭس
ﺍﻣﻮﺯﻧﺪﻩﺍﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﮐسی همیشه ﻭ
ﺑﻤﻴل ﺨﻮﺩ ﻭﻫﻮﺵ
ﺧﻮﺩ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻤﺎﻧﺪ. ﺩﻧﻴ ﺎﺭﺍ
ﻓﻘﻂ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﻔﺮﺻﺖ ﻣُﻐﺘﻨم
ﺸﻤﺮﺩﻧﺪ،ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺗﺼﻔﻴﻪ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﺑﮑﻨﻨﺪ،ﻭﺑا ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺟﺒﺮﺍﻥ گذﺷﺘﻪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ،ﻭ ﺑﺎ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺗﻌﻠﻴم ﻮ ﻫﺪﺍﻳﺖ
کاملان الهی أﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﻭﺷﺨﺼﻴﺖ
ﺑﺮﺗﺮ،ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻮ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭحی
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺑﻠﻮغ عقلی
ﻮ ﺑﻠﻮﻍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻭﺑﻠﻮغ ﺒﻬﺪﻑ
ﺧﺪﺍ ﻭﺑﻠﻮغ و
رسیدن ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﺯﺍﺩ ﻭ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻭ ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ ﻣﻘﺎم
ﻮﻋﻘل کسب ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻌﺎﺩ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﭼﻪ ﻣﻌﺎﺩ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ،ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺎﺳﺒﻪ ، ﻭﭼﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،ﺯﻳﺮﺍ
(ﻋﻮﺩ ﻭ ﻣﻌﺎﺩ) ﻫﻤﺎﻥ
کاﺭﻣﺎ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﻭﺣﻴﻮﺍنی
ﺘﺮ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺟﻌﺖ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
غیر ﻭﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋم
ﻨسخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻨسخ ﺒﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﺑﻤسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﺣتی
ﻘﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ ﻈﻠم
ﻮﻓﺴﺎﺩ ﺍﺯ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺪﺗﺮ
ﺩﺭ فسخ و
گندیدگی ﮔﻴﺎهی
ﻮحتّی ﺮسخ و
رسوخ ﺠﻤﺎﺩﻯ ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ،ﻭﺳﺎﻟﻴﺎنی
ﺒس ﺩﺭﺍﺯ ﻭﻫﺰﺭﺍﻥ
ﺒﺎﺭ ﻣﺮگ ﻮ ﻣﻴﺮﻫﺎ
ﻭﺭﻧﺠﻬﺎ ﻭﺍﺳﻴﺐﻫﺎ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﺗﺎ ﺍﺯ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﺯ ﺑﺒﺸﺮﻳﺖ ﺑﺮﺳﻨﺪ
، ﻭ ﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻧﺎﭼﺎﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﮑﻨﻨﺪ. حتّی
اﮔﺮ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺒﺎﺭ
ﺍﻳﻥﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
و کارماها ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖﺍﺯلی
همه ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎم ﺴﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺒﺒﺸﺮﻳﺖﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻮﺭﻭﺩ ﺑﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮعی ﺒﺮﺗﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎملاّﺕ ﻋﺎلی
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
الهی ﻤﺮﺯ ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻋﻘل
ﻤﻄﻠق الهی ﻮﻟﻄﻒ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻭ ﭘﺎﻳﺎنی
ﻮ (ﺣﺪّ ﻳﻘﻔﻰ) ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻴﺎ ﻣﻮﺳﻰ، ﻭﻃّﻥ
ﻨﻔﺴک علی اﻟﺼﺒﺮ
ﺗﻠقی اﻟﺤﻠم ﻮ ﺍﺷﻌﺮ
ﻗﻠﺒک ﺒﺎﻟﺘﻘﻮﻯ
ﺘﻨل ﺍﻟﻌﻠﻢ ، ﻭﺭّیض
ﻧﻔﺴک علی
اﻟﺼﺒﺮ ﺗﺨﻠﺺ
ﻣﻥ اﻟﺄثم ﺨﻀﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل به ﻤﻮﺳﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻧﻔس
وروان و ذات
خوﺩ ﺭﺍ ﺑﺼﺒﺮ ﻋﺎﺩﺕ
ﺑﺪﻩ ﻭ آﺷﻨﺎ ﮐﻥ
ﻮ ﻣﻮﻃﻥ دائم ﺒﺪﻩ
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻰ ﺣﻠم
ﻮﺣﻮﺻﻠﻪ ﻭﺗﺎﻣل
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎشی ﻮﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺒﺎشی
ﺒﺎ ﺻﺒﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺭؤﻴﺎﻫﺎ ﻭﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯﺼﺎﺩق
ﻤﻴﺮﺳﻰ. ﮐﻪﺣﻠم
هم ﺼﺒﺮ ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻢ
ﺭؤﻴﺎ ﻭﺍﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭﺍﻳﺪﺍﻟﻬﺎﻯ
عاﻟﻴﻪ. ﻭسعی کن
ﻘﻠﺒﺖ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﻘﻮﻯ
اﺣﺴﺎس ﻭﺑﺎ ﺷﻌﻮﺭ
ﮐنی ﺘﺎ ﺑﺘﻮﺍنی
ﺒﻌﻠم و آگاهی
های شهودی ﺒﺮﺳﻰ.
ﻗﻠﺐ ﮔﻮﺷتی ﺪﺭ
ﺍﺣﺴﺎس ، ﻭﻗﻠﺐ
ﺫﻫنی ﺪﺭ ﻓﮑﺮ،ﻭﻗﻠﺐ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭحی ﻮ ﺍﻳﻥ أﻣﺮﻯ
ﻤﻬم اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻘﻮﻯ ﻮ ﺗﺮس ﺧﺪﺍ
ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ ﺭﻭح ﻮ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﺑﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﻧﻤﺎئی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻗﻠﺐ ﺑﺒﻴﻨﻰ،ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺒﻌﻠم الهی
ﻮﻋﻘل کلّی کاملان
ﺒﺮسی ﻮ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺒﻌﻠم ﻮ ﺍﮔﺎهی
اﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭﺁﻳﻰ. ﻭ
ﻧﻴﺰ سعی کن ﻨﻔس
ﻭﺭﻭح ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻫﻮﺳﺒﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺭﻳﺎﺿﺖ ﻭ ﻭﺭﺯﺵ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻥ ﺒﺪﻫﻰ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮل ﺘﻮ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﺍﺳﺐ ﻭﺣشی
ﺮﺍم ﺘﻮ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮﺑﺎ ﭼﻨﻴﻥ ﺮﻳﺎﺿﺖ
ﻧﻔس ﺩﺍﺷﺘﻥ اﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﻴﺎﺑﻰ،ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ ﺗﺮک
گناﻩ ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
گناﻫﺎﻥ ﻘﺒﻠﻰ،ﺑﺎ
ﺣﺬﻑ آثاﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭح ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺍخلاق ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ بنمائی . ﻳﺎﻣﻮﺳﻰ،ﺗﻔﺮّغ
ﻠﻠﻌﻠم اﻥ کنت
ﺗﺮﻳﺪﻩ،ﻓﺄﻧّﻤﺎ
ﺍﻟﻌلم ﻠﻤﻥ
ﺘﻔﺮّغ ﻠﻪ ﺍﻯ ﻣﻮسی
ﺴﻌی کن ﺘﻤﺎم ﻮﻗﺖ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﻋﻠم ﺒﮑﻮﺷﻰ.
ﻋﻠﻮم ﻤﺎﺩﻯ ﺤﺠﺎﺏالهی
هستند، ﻭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻋﻠم ﺴﻠﻮک الهی
اﺯ ﭘﻴﺮﻭ ﻋﻠم
عرﻓﺎﻥ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺒﺮﺍﻯ ﻄﻠﺐ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﻭﻋﻠم ﻮﺍﮔﺎهی
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻮﻋﻠم ﻠﺪﻧّﻯ ﻮﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
کاملان الاهی .
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻠمی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻮﻭﺍصلاﻥ
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻤﺎم ﻮﻗﺖ ﻭﺑﺎ
ﺗﻤﺎم ﺠﻬﺪ ﻭﺑﺎ
ﺗﻤﺎم عشق و ﻃﻠﺐ،ﻭﺑﺎ
ﺗﻤﺎم ﺘﺴﻠﻴم ﻮﺳﺮﺳﭙﺮﺩگی
ﺒﺨﺪﺍ ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﻮﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل أﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺴﺐ
ﻋﻠم لدنّی و ﻋﻘل
کلّی کاملان،ﻓﻘﻄ
ﭙس ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺘﻤﺎم
ﻮﻗﺖ ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ.

ﻮلا ﺗﮑﻮﻧﻥّ
ﻤَﮑثاﺭﺍ،ﺑﺎﻟﻤﻨﻄق
ﻤَﻬﺬﺍﺭﺍ،ﺍﻥ
کثرة ﺍﻟﻤﻨﻄق ﺘﺸﻴﻥ
اﻟﻌﻠﻤاء،ﻭ ﺗُﺒﺪﻯ
ﻤﺴﺎﻭئ اﻟﺴُﺨﻔاء
، ﻭﻟﮑﻥ علیک ﺒﺬﻯ
اﻗﺘﺼﺎﺩ،ﻓﺄﻥّ
ﺬﻟک ﻤﻥ اﻟﺘﻮﻓﻴق
ﻮ ﺍﻟﺴِﺪﺍﺩ ﭼﻨﺎﻥﻤﺒﺎﺵ
ﮐﻪ ﭘﺮﮔﻮ ﺩﺭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺑﺎﺷﻰ،ﻳﺎ ﻫﺬﻳﺎﻥ
ﻮﭼﺮﻧﺪﮔﻮئی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻰ. ﺯﻳﺮﺍ ﭘُﺮﮔﻮئی
ﺒﺎﻋث ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻭ
ﺭﺳﻮﺍئی عاﻟﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
بی ﻤﺎﻳﻪ ﺭﺍ ﺍﺯﺍﺭ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺑﺎﻋث
ﺭﺳﻮﺍئی بی ﻤﺎﻳﮕی
آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﻭﺍﻋﺘﺪﺍل ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻰ،ﻭﺻﺮﻓﻪ
ﺟﻮئی ﺪﺭکلام
کنی که ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﻮﻓﻴقی ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻮﻓق ﻮﻋﺎﻗل
ﻮ ﻣﺮﺗبّی
هستی . ﻣﻨﻄق ﻨﻄق
ﻮکلام اﺳﺖ،ﻭﻫَﺬﺭﮔﻮئی
ﭽﻮﻥ هذﻳﺎﻥ گوئی
اﺳﺖ،ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ ﻧﺎ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﮔﻔﺘﻦ.
ﺍﻫﺎﻧﺖﻋﻠﻤﺎ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺩﺍﻧﺶ ﺍﺳﺖ،ﺍﮔﺮ
ﭘﺮﮔﻮئی ﺒﺎﺷﺪ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﺿﻌﻒ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺿﺪ ﻭﻧﻘﻴﺾ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ. ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﮔﻔﺘﮕﻮﻯ
ﺰﻳﺎﺩﺑﺎﻣﺮﺩم
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻋﻠﻤﺎﻯ
الهی ﻮکاملان
ﺠﺰ ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺨﻮﺩ
ﺣﺮفی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﻫﻤﺎﻥ عباﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﻮﮐﻠﻤﺎﺕ ﻗﺼﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ کاملان
که ﺗأثیر ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ
اگرﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ. ﻮ ﺍﻋﺮﺽﻋﻥ
اﻟﺠﻬّﺎﻝ،ﻭﺍﺣﻠم
عن اﻟﺴُﻔﻬاء ﻔﺄﻥّ
ﺬﻟک ﻔﻀل اﻟﺤُﻠﻤاء
ﻮ ﺯﻳﻥ ﺍﻟﻌﻠﻤاء
اﺯﺟﺎهلاﻥ ﻮﮐم
عقلاﻥ،ﻭ ﺍﺯﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﻋﻘل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺻﺮﻑ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺁﻳﻨﺪﻩﺍﻯأﺑﺪﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ،ﺩﻭﺭﻯ
کن ﻮ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﺳﻔﻴﻬﺎﻥ
ﻮ ﺍﺣﻤﻘﺎﻥ ﺼﺒﻮﺭ
ﻭ آﺭﺍم ﺒﺎﺵ. ﺯﻳﺮﺍﺍﻳﻥ
علاﻣﺖ ﻓﻀل ﻮﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻮ ﺩﺍﻧﺶ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺤﻠﻴم ﻮﺻﺒﻮﺭ ﻭﺯﻳﻨﺖ
ﻭعلاﻣﺖﻋﻠﻤﺎﻯ
الهی اﺳﺖ. ﻓﻀل ﺒﺮﺗﺮﻯ
اﺳﺖ ﻭﺯﻳﻥ و ﺰﻳﻨﺖ
ﻭﺑﻬﺘﺮی ﺍﺳﺖ. ﻮ
ﺍﺫﺍ ﺷﺘﻤک اﻟﺠﺎﻫﻞ،ﻓﺄﺳﮑﺖ
ﻋﻨﻪ ﺳﻠﻤﺎ ﻭ ﺟﺎﻧﺒﻪ
ﺣﺰﻣﺎ،ﻓﺄﻥ ﻤﺎﺑقی
ﻤﻥ ﺠﻬﻠﻪ ﻋﻠﻴک
ﻮ ﺷﺘﻤﻪ ﺍﻳﺎک
أﮐثر ﺍﮔﺮﺟﺎﻫل
ﻮ ﺍﺣﻤقی ﻔﺤﺶ ﻭﺑﺪ
ﮔﻮئی کرﺩ،ﻣﺴﺎﻟﻤﺖ
ﺍﻣﻴﺰﺑﺎﺵ ﻭ ﺳﺎﮐﺖ
ﺷﻮﺩ. ﻭﭘﺎسخ ﻤﺪﻩ
ﻭﺑﺎ ﺣﺰم اﺯﺍﻭ
ﺩﻭﺭﻯ کن ﺰﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻴلی ﺒﺪﮔﻮئی
ﻮ ناسزا ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺘﻮ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻴﺎ ﺍﺑﻥ
عمرﺍﻥ،ﻟﺎﺗﻔﺘﺤﻥّ
ﺒﺎﺑﺎ ﻟﺎ ﺗﺪﺭﻯ
ﻤﺎ ﻏﻠﻘﻪ، ﻭلا
ﺗﻐﻠﻘﻥّ ﺒﺎﺑﺎ
لا ﺗﺪﺭﻯ ﻤﺎ
ﻓﺘﺤﻪ ﺍﻯﻤﻮسی
ﭙﺴﺮﻋﻤﺮﺍﻥ،ﻭ
أﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﺎشی ﺮﻩ
ﺭﻭ،ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣل ﻮﻣﻌﻤﻮﺭ
ﻭ ﺍﺑﺎﺩ ﺩﺭ ﺭﻭح
هستی سَعی کن ﺪﺭﻯ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍنی
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﻣﮑﻥ ﻮﺩﺭﻯ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍنی
ﭽﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺑﺮﻭﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﺒﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺷﻮﺩ. ﻭﺍﺑﻮﺍﺏ
ﮐﺎﺫﺏ ﻭﺍﻧﺤﺮﺍفی
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
غیرالهی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺯ ﺷﻮﻧﺪ.
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺨﻄﺎ ﻣﺸﮑل
اﺳﺖ،ﻭ ﺑﺎﺏ ﻋﻠم
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﻭﺍﺭثاﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺑﺴﺘﻪ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻴﺎ ﺍﺑﻥ
عمرﺍﻥ،ﻣَﻥ لاﻳﻨﺘﻬی
ﻤِﻥ اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻧﻬﻤﺘﻪ،ﻭﻟﺎ
ﺗﻨﻘﻀی ﻔﻴﻬﺎ ﺭﻏﺒﺘﻪ،ﮐﻴﻒ
ﻳﮑﻮﻥ عاﺑﺪﺍ ﺍﻯﭙﺴﺮﻋﻤﺮﺍﻥ،ﻫﺮﮐس
ﺗﺮک ﺪﻧﻴﺎ ﻧﮑﻨﺪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺒﻠﻌﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐسی ﺪﺳﺖ
ﺍﺯﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﮑﺸﺪ،ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻋﺎﺑﺪ
و بنده الهی ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻥ
ﻴﺤﻘﺮﺣﺎﻟﻪ ﻭﻳﺘّﻬم
اﻟﻠﻪ ﺑﻤﺎ ﻗﻀی
ﻠﻪ،ﮐﻴﻒ ﻳﮑﻮﻥ
ﺰﺍﻫﺪﺍ ﻫﺮﮐس ﮐﻪﻭضع
کنونی ﺨﻮﺩ ﺭﺍﺣﻘﻴﺮ
ﻭ ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺷﻤﺎﺭﺩ
ﻭﺧﺪﺍ ﺭﺍﻣﺘﻬم
کند، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﭼﻨﻴﻦ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻮﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺎﺯﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺯﺍﻫﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻴﺎ ﻣﻮﺳﻰ،ﺗﻌﻠم
ﻤﻤﺎ ﺗﻌﻠّم ﻠﺘﻌﻤل
ﺒﻪ، ﻭلا ﺗﻌﻠم ﻠﺘﺤﺪث
، ﻓﻴﮑﻮﻥ علیک ﺑؤﺭﻩ
ﻭﻳﮑﻮﻥ علی
غیرک ﻨﻮﺭﻩ ﺍﻯ
ﻤﻮسی اﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯ
آﻣﻮﺧتی ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪﺑﺪﺍﻥ
عمل کنی ، ﻭ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺑﺮﺍﻯ اﺩﻋﺎ ﮐﺮﺩﻥ
ﻮﺧﻮﺩﻧﻤﺎئی ﭽﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻯ
که ﺩﺭﺍﻥ اﮔﺮﺧﻴﺮﻯﺒﺎﺷﺪ،ﻧﻮﺭﺵ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ، ﻭﺩﻭﺩ ﻭ ﻣﻀﺮّﺍﺕ
ﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺤﺮﻭم اﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﮔﻔﺘﻪﺍﺕ ﻫﺴﺘﻰ.
ﻭلی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺪﺍﻥ
عمل ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ،ﻭﻧﻮﺭ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،ﻭﺗﻮ
ﺩﺭ ﮐﻮﺭﻯ ﻮبی ﺤﺎﺻلی
ﻤﺎﻧﺪﻩﺍﻯ. فلاﺳﻔﻪ
ﺑﺎ ﺗﻌﻠﻴم ﺨﻮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺮﺍﻯ
عمل ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻣﺘﺨﺼﺼﺎﻥ
عرﻓﺎﻥ ﻮﺗﺼﻮّﻑ
ﻭﺗﺎﺭﻳخ أﺩﻳﺎﻥ
ﻮ ﺑﺮﺭﺳﻴﻬﺎﻯ
عملی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺩﻳﺎﻥ،ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ ﻭلی
ﭽﻮﻥ بدان عمل
نمیکنند ، ﻭ ﻓﻘﻂ
ﺣﺮﻑ ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ،ﻋﻠﻤﺸﺎﻥ
ﻮﺑﺎل ﺠﺎﻥ آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺪﺭکی
علیه ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ. ﻭﺑﺎ
ﻫﺮ ﻭﺟﺪﺍﻧﻴﮑﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ملاّﻫﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻋﺮﻓﺎﻥ
هستند،ﺍﻳﻨﺎﻥﺤتی
ﺠﺰﺋﻴﺎﺕ ﺩﻳنی
ﺮﺍ ﻣﺪﺍم ﺒﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ عمل ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ أﻋﻤﺎل
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺮﺩم عاﺩﻯ ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﭼﻪ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻋﻠم ﻔﻠﺴﻔﻪ ﻭﻣﻨﻄق
ﻮﺍﺻﻮل ﻮ ﺗﺎﺭﻳخ
ﺒﺮﺍﻯ عبرﺕ ﮔﻴﺮﻯ
اﺳﺖ،ﻭﻋﻠم قُرآن
ﻮﺣﺪﻳث ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻘﻠﻴﺪ
ﺳﻠﻮکی اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ. ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﻌﻠم
ﻮ ﻣﺪﺭک ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻮ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﻮﻣﻘﺎﻟﻪ
ﻧﻮﻳسی ﺪﺭﻣجلّاﺕ
ﻭﺟﺮﺍﻳﺪ ﺑﺎﻋﮑس
ﻭﺗﻔعلیلاﺕ ﺩﺭﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ،ﺟﺰ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍهی ﻮﻏﺮﻭﺭ
ﻭﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺸﺪﻳﺪ ﺣﻴﻮﺍنی
ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﻋﺎﻗﺒتی
ﺒﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻧﻪ ملاّ ﺑﻮﺩﻥ ﺪﺭﻟﺒﺎس
ﺭﻭﺣﺎنی ﻮﻧﻪ ﺳﻴّﺪ
ﺑﻮﺩﻥ ﻮ ﺩﺭﺷﻬﺮ
ﻣﺬﻫبی ﺰﻧﺪگی کرﺩﻥ،ﻫﻴﭽﮑﺪﺍم
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﺭﻭح
انساﻥ اﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﮐﺎفی ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ،ﺍﺯﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﻭح
و نفس ﻤﻄﻤئنّه
ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺘﺠﻠﻴﻪ
الهی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ. ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺣﺮﻓﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭﻣﺘمم آﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﺻل ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.

جدیث 259- اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻘل
ﺸﺪﻩ(ﺝ۱ﺹ224 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴکی اﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﻴﻥ ﻮحی
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﻘل
ﻠﻠّﺬﻳﻥ ﻴﺘﻔﻘّﻬﻮﻥ
ﻠﻐﻴﺮ ﺍﻟﺪﻳﻦ،ﻭﻳﺘﻌﻠّﻤﻮﻥ
ﻠﻐﻴﺮ ﺍﻟﻌﻤﻞ،ﻭﻳﻄﻠﺒﻮﻥ
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻟﻐﻴﺮﺍﻟﺂﺧﺮة ﺑﮕﻮ ﺑﮑﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻓﻘﻪ ﻭﻋﻠﻮم الهی
ﻮﺳﻠﻮکی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺍﺯ ﺩﻳﻥ
ورزی ﻮﻋﻤل ﻮﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﻣﻴآﻣﻮﺯﻧﺪ.
ﻭﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﮑﺎﺭ
ﻧﺒﺮﺩﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺍﺧﺮﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ، و
نیز ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﻓﻘﻪ
ﺩﺭﻋﻠﻮم الهی ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،ﻭلی
ﻨﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤل ﺨﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﻥ ﻮ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ. ﻭﻗﺼﺪ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ ﻋﻠم الهی
ﻮﻋﺮﻓﺎﻥ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﮐﺴﺐ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ
ﻗﺼﺪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺍﺧﺮﺕ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. بدانند
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی ﻮ ﺗﻤﺎم اﻣﮑﺎﻧﺎﺗﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﻮﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻧﻤﻴﺒﺮﻧﺪ،ﻭ ﻗﺼﺪ
ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩﻥ ﻮﺍﺳﺘثماﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﻋﻤل ﻔﻘﻄ ﺴﻠﻮک
الهی ﺪﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﻳﻦ ﻓﻘﻄ
ﺴﻠﻮک الهی ﻮﺭﻭﺵ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻳﺎﺑی است. ﻭﺗﻔﻘﻪ
ﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃ
ﺒﻌﻠﻢ ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺗﮑﺎﻣل ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﺗﻌﻠﻴم ﭽﻪ
ﺍﺯﻣﻌﻠﻤﺎﻥ ﻤﺎﺩﻯ،ﻭﭼﻪ
ﺍﺯﻣﻌﻠﻤﺎﻥ الهی
که ﻗﺼﺪ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﻨﻈﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭلی ﻤﻨﺎﻓق ﺒﻮﺩﻩ
ﺻﺎﺩ ق ﺒﺮﺍﻯ
عمل ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻴﻠﺒﺴﻮﻥ ﻠﻠﻨﺎس
ﻣﺴﻮک اﻟﮑﺒّﺎﺵ،ﻭﻗﻠﻮﺑﻬم
کقلوﺏ ﺍﻟﺬﺋﺎﺏ،ﺍﻟﺴﻨﺘﻬم
أﺣلی ﻣﻥ
اﻟﻌﺴﻞ،ﻭﺍﻋﻤﺎﻟﻬم
أﻣﺮّ ﻣﻥ
اﻟﺼﺒﺮ ﺍﻳﻨﺎﻥ
که ﻋﻠم ﺴﻠﻮک الهی
ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﻣﻨﺎﻓق
ﺒﻮﺩﻩ ﻋﻤل ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳﻌﻪ
ﻭﺭﻓﺎﻩ ﺯﻧﺪگی
ﻤﺎﺩﻯ بشری ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،ﮐﺴﺎنی
هستند،ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩم ﻠﺒﺎس ﺯُﻫﺪ
ﻭﺗﻘﻮﻯ ﻮﺗﻘﺪّس
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ ﺑﺮ ﺗﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﻫﺪﻑ
ﺍﻧﻬﺎ ﭼﻮﻥ گرﻓﺘﻥ
ﺒﺎ ﺍﻧﺒُﺮﻯ،ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍﺑﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭ ﺍﺳﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺳوء
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻭ
ﺑﭽﻨگ ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﭽﻮﻥ ﮔﺮگ ﺪﺍﺭﻧﺪ،ﺩﺭﻧﺪﻩ
ﺧﻮ ﻭبی ﺮﺣم ﻮﺧﻮﻥ
ﺨﻮﺍﺭ،ﺯﺑﺎﻧﺸﺎﻥ
ﺸﻴﺮﻳﻥ ﺘﺮ ﺍﺯﻋﺴل
اﺳﺖ،ﺩﺭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﺍﻋﻤﺎل آﻧﻬﺎ
ﺗﻠخ ﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﻮﺗﻪ
ﺗﻠخﺼﺒﺮ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻣﺪعی ﻮ
ﺩﺭ ﻋﻤل ﻤﺨﺎﻟﻒ،ﻭﺑﺎ
ﻣﺮﺩم ﺒﺎﺗﻠخی ﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. إﻳّﺎﻯ
ﻴﺨﺎﺩﻋﻮﻥ؟ ﻭبیّ
ﻴﺴﺘﻬﺰؤﻮﻥ؟ ﻟﺄﺗﻴﺤﻥّ
ﻠﻬم ﻔﺘنة ، ﺗﺬﺭ
ﺍﻟﺤﮑﻴم ﺤﻴﺮﺍﻧﺎ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺨﻴﺎل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺮﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﻣﺮﺍ ﻣﺴﺨﺮﻩ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺩﺳﺖ ﮐم ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ؟
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻓﺮﺻتی
هستم ، ﮐﻪ بلا ﻭﻓﺘﻨﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ﻔﺮﺍﻫم
کنم ﮐﻪ هیچ ﺤﮑﻴم
ﻮﻋﺎﻗلی ﻨﺘﻮﺍﻧﺪ،ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﺩﺭ ﺣﻴﺮﺕ حلال
ﻤﺸﮑﻞ ﺍﻧﻬﺎ ﮔﺮﺩﺩ.
(ﻓﺮﻳﺐ ﺧﺪﺍ) ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺭﺍﺻل ﺒﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺧﺪﺍ ﻭﺗﺸﮑیلاﺕ
الهی ﺮﺍ ﻣﻤﮑﻥ ﻔﺮﺽ
ﮐﻨﻨﺪ،ﺩﺳﺖ ﮐم
ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﺑﻤﺴﺨﺮﻩ
ﺑﺎﺧﺪﺍ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﺎهی ﻤﻄﺎﻟبی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺻﺪﺩ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻋﺪم ﺒﺎﻭﺭﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
(ﺗﺤﻴّﻦ) ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺟﺴﺘﻦ،ﻭ ﻫﻨﮕﺎم
ﻤﻨﺎﺳبی ﻴﺎﻓﺘﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﺿﺮﺑﺖ
ﺯﻧﻨﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻥ ﺪﺭﺩ
ﻭآﺳﻴﺐ ﺭﺍﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺍﻥ اﺳﺖ،ﻭ ﻗﺒل
اﺯ ﺍﻥ ﺻﺒﺮ ﻭﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤل ﻨﺸﺎﻥ ﻨﺪﺍﺩﻥ
ﺮﺍ،ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺿﻌﻒ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺿﺮﺑﻪ ﻣﻬﻠک ﻮ ﺩﺭﺩﻧﺎﻛﺘﺮ
ﺑﺰﻧﺪ. ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺮ
بلاﻯ ﻨﺎﮔﻬﺎنی
ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺼﻴﺒتی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
هنگام ﻤﺮگ ﻮﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣسخ آﻣﻴﺰ ﻣﺠﺪﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
بلاﺋﻴﮑﻪ ﺭﺍﻩ ﺣل
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﻫﺮﻋﺎﻗلی
که ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻣﺸﮑل
گشا ﺍﺳﺖ،ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﺎﺭﻩ ﺟﻮئی
کند . ﻭ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﺧﺪﺍﻋﺎﻗلی
هم ﻋﺮﺽ ﺍﻧﺪﺍم
ﻨﺪﺍﺭﺩ،ﻭﻋﺎﻗلاﻥ
الهی ﻤﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏ
ﻭﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ عاﻟﻤﺎﻥ
ﻤﺎﺩﻯ ﻨﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺍﻧﺮﮊﻯ
ها ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﺬﺕ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﺳﺘثماﺭ
آﻥ ﻭﮐﺴﺐﻣﻨﺎفع
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺒﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
عاﻟﻤﺎﻥ ﺒﻌﻠﻮم
ﺪﻳنی ﻮﻓﻘﻬﺎ ﻭ
ملاّﻫﺎ ﻭ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎئی
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻮ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﻤﻄﺎﻟﺐ الهی ﺮ ﺍﻭﺭﺩ
ﺯﺑﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﻤﻮﺟﺐ
ﺍﻥ ﻔﺮﻣﺎﻥ ﻤﻴﺮﺍﻧﻨﺪ،ﻭلی
ﺨﻮﺩ ﻋﺎﻣل ﺒﻬﻤﺎﻥﺤﺮﻓﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﻔﮑﺮ ﺩﻳﻥ ﻮ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮکی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻫم
عمل ﺒﺮﺍﻯ آﺧﺮﺕ
ﻳﺎ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺭﻭح
ﺨﻮﺩ ﻭﮐﺴﺐ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ
ﻮﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ گرﮔﻬﺎ ﺧﻮﻥ
ﺮﻳﺰ ﻭﻇﺎﻟمند،ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣسخ ﺒﻨﻄﻔﻪ
ﮔﺮﮔﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣسخ آﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
غیرﺳﺎﻟﻚ،ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻧﺘﻘﺎم ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﻣسخ اﺳﺖ
ﺩﺭﺟﻬﻨم ﭽﻬﺎﺭم
آﻧﻬﺎ،ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺴﺎل ﺪﺭ ﺻﺪﻫﺎ ﻧﻮع
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺎﻳﺪ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻣﺮگ ﻮﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻭ ﺩﺭﺩ
ﻭ ﺭنج ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ ﺑﮑﺸﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ملاّﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ، ﻭ ﻓﻴﻠﻤﻬﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﻤﺎﺷﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﺩﺭ
ﺳﺮﻣﺎ ﻭﮔﺮﻣﺎ ﻭﺗﺮس
ﻭﮔﺮﺳﻨﮕی ﻮﺩﺭﺩ
ﻭ آﻭﺍﺭگی ﻮﺑﻴﺨﻮﺍبی
ﻮ ﺍﺧﺮ ﺍﻟﺄﻣﺮ ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﻮﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺑﻨفع آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍنی ﺮﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌی ﻮﺗﮑﺎﻣل
غیر ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺪﻧﺒﺎل
کنند،ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺭﻭحی
ﻮ ﺷﺮﺍﻳﻄ لاﺯم
ﺑﺮﺍﻯ ﺼﻌﻮﺩ ﻧﻮعی
ﻨﻔس ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ ﺴﺎﻝ
ﻭﺭﻧﺠﻬﺎ،ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﻭﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
آﻥ ﺒﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ
ﺗﺎﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻮﺳﻠﻮک الهی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ،ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﭽﻨﻴﻥ ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺒﺎﺭ ﺍﻳﻥ ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﻧﻴﺰ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺴﺨﺖﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻧﻴﺰﭼﻨﻴﻦ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ،ﻭﺑﺴﻠﻮک الهی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ،ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺯلی
الهی ﺒﺮﺍﻯ
همگاﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺸﺮ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
و کمالات ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻄ عقلی ﻮﺻﻔﺎتی
ﻮﭘﺎکی لاﺯم ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ.
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ
، ﻭﺍﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺭﻭﺩ
ﺑﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
گرﺩﻧﺪ. ﻭﺗﻤﺎم
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺣﺘﻰ ﻭﻳﺮﻭﺳﻬﺎ
ﻭ ﻣﻴﮑﺮﺏﻫﺎ ﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻠﺴﻠﻪ ﺩﺭﺍﺯ،ﺍﺯﺗﻤﺎمی
أﻧﻮﺍع ﺤﻴﻮﺍنی
ﺮﺍ طیّ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ که ما نیز
آنها را طیّ
کرده،ﺗﺎ ﺑﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻗﺴﻤﺖ ﺍعظم اﻳﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎتی ﺮﺍ
ﮐﻪ ملاّﺣﻈﻪ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،برخی
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎئی ﺒﻮﺩه
اﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﮔﻨﺎﻩ
ﺯﻳﺎﺩ ﻭﺩﺳﺖ
کم گرﻓﺘﻥ ﺨﺪﺍ به
ﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺪﺭﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸم
ﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﻮﺩﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮخی
هم ﺍﺯﻫﺮ ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍنی
أﻓﺮﺍﺩ آﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ أﻭﻟﻴﻥ ﺒﺎﺭ
پلّه ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍع
ﺮﺍ ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﺑﻘﻴﻤﺖ ﻗﺮﻧﻬﺎ
ﻭﺭﻧﺠﻬﺎ ﻭﺗﺤﻤل
ﻤشکلاﺕ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺪﺳﺖ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ إﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
الهی ﻮﺍﻳﻥ کرﺍﻣﺎﺕ
بالفعل ﺑﺸﺮﻯ ﻮ
ﺍﻳﻥ غناﻯ ﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺍﻳﻥ همه ﺭﺯق ﻮﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺮﺍ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ،ﺑﺎﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﻜﻮﺗﺮ
و ترﺑﻴﺖ الهی ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﭙﻴﺪﺍ ﻧﮑﻨﻴﻢ،ﺧﻴلی
ﺒﺎﻳﺪ ﺣﻤﺎﻗﺖ ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ
، ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺘﻥ ﭙﺮﻭﺭﻯ
ها ﺑﻘﻴﻤﺖ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺍﺕ
ﺭﻭح ﺤﻴﻮﺍنی ﻮﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻘل ﺸﺪﻩ
(ﺝ۱ﺹ227ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﮐسی ﺒﺎﻣﺎم گفت،
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﺍﺧتلاﻑ
ﺍﻣّتی ﺮﺣمة ﮐﻪ
ﺍﺧتلاﻑ اُمّت
ﻭﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ
ﻤﻥ ﺭﺣﻤﺖ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ
ﺧﺒﺮ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺳﺎﺋل ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﮔﺮ اﺧتلاﻑ اُمّت
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﺳﺖ، ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺟﺘﻤﺎع
ﻮﻳک ﺮﻧﮕی آﻧﻬﺎ
ﻋﺬﺍﺏ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ،ﻫم
ﺘﻮ ﻭﻫم آﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻳﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺍیه
ﻗﺮﺍنی ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩ،ﮐﻪ ﮔﺮﻭهی
اﺯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﻔﻘﻪ ﻭﺗﻔﻘّﻪ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،ﺗﺎ
ﻗﻮم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺗﻌﻠﻴم
ﺒﺪﻫﻨﺪ،ﻭ ﺍﺧﻄﺎﺭآﻧﻬﺎ
ﮐﻨﻨﺪ. ﭘس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻣﺮ ﮐﺮﺩ: ﻔﺄﻣﺮهم أﻥ
ﻴﻨﻔﺮﻭﺍ ﺍلی ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ،ﻭﻳﺨﺘﻠﻔﻮﺍ
ﺍﻟﻴﻪ ﻓﻴﺘﻌﻠّﻤﻮﺍ
ثُمّ ﻴﺮﺟﻌﻮﺍ ﺍلی
ﻘﻮﻣﻬم ﻔﻴﻌﻠّﻤﻮﻫﻢ،ﺍﻧّﻤﺎ
ﺍﺭﺍﺩ ﺍﺧتلاﻓﻬم
فی اﻟﺒﻠﺪﺍﻥ اﺧتلاﻓﺎ
فی ﺪﻳﻥ ﺍﻟﻠﻪ،ﺍﻧّﻤﺎ
ﺍﻟﺪﻳﻥ ﻮﺍﺣﺪ
ﭘس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﻳﻥ
گرﻭﻩ ﺍﺯ ﺷﻬﺮﻫﺎ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺨﺼﺺ
ﺩﺭ ﻓﻘﻪ ﻣﻌﻴﻥ ﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺑﻮﻯ ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺩﺍﺋم کنند، ﻭ ﺭﻓﺖ
ﻭ آﻣﺪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺗﺎﻋﻠم ﺒﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ،ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻘﻮم ﺨﻮﺩ ﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﺍﻣﻮﺯﺵ ﺩﻫﻨﺪ.
ﺍﺧتلاﻑ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ،ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﻭ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﺮﻫﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﻳﻥ
ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،ﻭﺍلاّ
ﺩﻳﻥ ﺪﺭ ﺍﺻل ﻴکی
اﺳﺖ،ﻭﺍﺧتلاﻑ
ﺩﺭ آﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻳﻪ ﻗﺮﺍنی ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺼﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻠﻴم ﻔﻘﻪ
ﻭﺍﺻﻮل ﺪﻳﻥ ﺼﺤﺒﺖ
ﺷﺪﻩ ، ﺗﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺸﻬﺮﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﺮﺩم ﺨﻮﻳﺶ ﺭﺍ
ﺗﻌﻠﻴم ﺪﻳﻥ ﺒﺪﻫﻨﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق هم ﭽﻨﺎﻥ
همان ﺗﻘﻴﻪ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﺻﺮیح
ﻨﮕﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻈﺮ الهی ﺪﺭ قُرآن
ﺘﻤﺎم ﻮﻗﺖ ﮐﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﺳﻠﻮکی
گرﻭهی ﻤؤﻣﻥ ﺪﺍﻭﻃﻠﺐ
ﻭ ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺩﺭ ﺍﻣﺮﺳﻠﻮگ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻮﻗﻮم ﺨﻮﺩ ﻳﺎ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺠﺎﻣﻌﻪﺧﻮﻳﺶ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍﻋﻠم ﺴﻠﻮک
الهی و تفسیر
احوال سلوکی ﺒﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ ﻟﻔﻈ
علوم ﻤﺎﺩﻯ ﻮحتّی
عرﻓﺎﻥ ﻮﻓﻘﻪ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪﻋﻠم ﺴﻠﻮﻙ
الهی ﻮﺍﮔﺎهی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻠم لدنّی کاملان
اﺳﺖ. (ﻳﻨﻔﺮﻭﺍ) ﻧﻪﻓﻘﻄ
ﺒﻤﻌنی ﺒﺴﻴﺞ ﺷﺪﻥ
ﻮﺗﻤﺎم ﻮﻗﺖ ﮐﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻥ اﺳﺖ،ﮐﻪﺍﻳﻥ
ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﺮﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻨﻔﺮﺩ ﺷﺪﻥ
ﻮ ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﮑﺎﻳک
ﻨﺰﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﻓﺘﻦ،ﺑﺮﺍﻯ
آﻣﻮﺯﺵ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ کاملان
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻮﻳﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭالهی
ﺒﮑﺎملاّﻥ ﺪﺭﺷﻬﺮﻫﺎ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﻴﻥ ﻨﻴﺰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺧتلاﻑ ﺩﺭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺍﻫﻞ ﺍسلام ﻤﻌنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ،ﻭﺣتی ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻔﺼل ﻨﻮعی ﺪﺭﺳﻠﻮک
الهی ﻤﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺟﻬﺪ ﻭ ﮐﻮﺷﺶ ﮐﺮﺩ،ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺖ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺗﻤﺎم
ﻔﺼﻮل ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ طیّ کرﺩﻩ،ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻫم
عقل ﻮ ﻫم ﻤﻘﺎﻡ
ﻭﻫم ﺼﻔﺎﺕ ﻧﻴﻜﻮی
ﭙﺎک ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
(ﺍﺧتلاﻑ) ﺩﺭﺯﺑﺎﻥ
عرﺏ ﻗﺪﻳﻢ ﺭﻓﺖ
ﻭﺍﻣﺪ ﺩﺍﺋم
کسی اﺳﺖ،ﺑﺎ ﮐسی
ﺪﻳﮕﺮ،ﻧﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﻋﻘل ﻮﺍﻇﻬﺎﺭﺍﺕ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﺧتلاﻑ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍسلامی
که ﺑﺮخی اﻳﻥ ﺮﺍﻫم
ﺮﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺭﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍ
تنها ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ونعمتهای
الهی را همگان
دارند. ﻭﻋﻘل
کلّی ﻮﻋﻠم لدنّی
ﺨﺎﺹ کاملان ﻮﻳﮋﻩ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ.
ﺩﻳﻥ اسلام ﻨﻪ ﻓﻘﻄ
ﻮﺍﺣﺪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ و
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮﺍﺯﻃﺮﻳق
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﭘس اﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﻣﺤﻤﺪ. ﺣﺎل ﺠﻮﺍنی
رﺍ ﺍﺯ دﻫﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﻘم ﻮﻳﺎ ﻗﺎﻫﺮﻩ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ،ﻭﭘس
ﺍﺯﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﺘﻌﻠﻴم
ﻔﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﺍﺻﻮل
ﻮﻣﻨﻄﻖ ﻭ ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ
ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ ﻏﻴﺮﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﻏﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣلی
اﺯملاّﻫﺎﻯ ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ،ﺑﺮﻭﺳﺘﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻌﻠﻴم هماﻥ
ﻤﺮﺩم ﺮﺍ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮک الهی
کرﺩﻧﺪ. ﻭﻧﻪ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ هم ﺴﻠﻮک
الهی کنند. ﺑﺎ ﻭﺭﻭﺩ
ﺍﻳﻥ ملاّﻫﺎ ﺍﺯﺩﻫﺎﺕ
ﻧﺎﻥ ﻣﻔﺖ ﻭﭘﻮل
ﺰﻳﺎﺩ ﻭ ﺯﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺘﻌﺪﺩ ﻭﺭﻓﺎﻩ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭﻯ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻣﺮﺩم
ﺴﺎﺩﻩ ﺭﺍ ﺍﺣﻤق
کرﺩﻩ،ﺩﺭﭼﻨگ ﺨﻮﺩ
ﻧﮕاه ﻤﻴﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻋث
ﻓﺴﺎﺩ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ ﺴﻴﺎسی
ﺪﺭﮐﺸﻮﺭﻫﺎ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺑﺎﺭﺯ
آﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺪﻳﺪﻩﺍﻳﻢ.
ﻭﺩﺭﺗﻤﺎم کشوﺭﻫﺎﻯ
اسلاﻣﻰ، ملاّﻫﺎﻯﺴنّی
ﻮﺷﻴﻌی ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﻫﻤﻴﻥ بلا ﺭﺍ ﺑﺮﺳﺮ
ﻣﺮﺩم ﺨﻮﺩ ﺍﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ،ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﮑﺸﺘﺎﺭ ﻭﺭﻓﺘﻥﺮﻭﻯ
ﻤﻴﻦ ﻭﻣﺮگ ﺰﻭﺩﺭس
ﻭبی فهم ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻥ ﺘﺸﻮﻳق
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ ﭼﻰ؟

حدیث 260 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
عسکرﻯ ﻨﻘل ﺸﺪﻩ
(ﺝ۲ﺹ۲ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﺍﺷﺪّ ﻣِﻥ ﻴَﺘم
اﻟﻴﺘﻴم اﻟﺬﻯ
اﻧﻘطع عن أﺑﻴﻪ،ﻳﺘم
الیتیم ، ﺍﻧﻘطع
عن اﻣﺎﻣﻪ،ﻭ ﻟﺎ
ﻳﻘﺪﺭ علیّ اﻟﻮﺻﻮل
اﻟﻴﻪ،ﻭﻟﺎ ﻳﺪﺭﻯ
کیف ﺣﮑﻤﻪ،ﻓﻴﻤﺎ
ﻳﺒﺘلی ﺒﻪ ﺷﺮﺍیع
ﺪﻳﻨﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮﺍﺯﻳﺘم
ﺸﺪﻥ ﻄﻔﻠﻰ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭘﺪﺭﺵ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ،ﻳﺘﻴم
ﺒﻮﺩﻥ اﻧﺴﺎنی
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺨﻮﺩ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭼﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﮔﺮ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﺣﮑﺎم
ﺪﻳنی ﺨﻮﺩ،ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺸﮑل ﻮ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
الهی ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯﺟﺪﺍئی
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮک اﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺶ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻥ
اﺯﺍﻣﺎﻡ ، ﻓﻘﻄ
ﻤﻌنی ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ،ﻫﻢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫم
إﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥﺨﻮﺩ،ﻭﻫم
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺸﺨﺺ ﺑﻮﺩ. ﻳﻌنی
ﻤﺮﺑّﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﻮﺩ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ،ﺑﺪﺍﻥ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭘس ﺍﺯ ﻓﻮﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻴﺎﺯﺩﻩ ﮔﺎﻧﻪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﻈﺎﻫﺮ
ﻭﻋﻠﻨﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍعلام اﻣﺎﻣﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﺯ ﺍﻥ ﭙس ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻏﺎﻳﺐ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻣﺮﺩم
غیرﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ (ﺍﻣﺎﻡ)
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ)
ﻭ ﺗﻌﻠﻴم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﻋﻠم و فنّ و
هنر ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻴی
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ کاملان
هر ﺯﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺷﺎﻣﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﻨﺎﺳﺪ
ﻭﺑﻤﻴﺮﺩ،ﭼﻮﻥﺪﻭﺭﻩ
ﺟﺎﻫﻠﻴﺖ و
مشرک بودن مُرده
ﺍﺳﺖ ﻳﻌنی ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻭﺭﻩ ﮐﻔﺮ ﻗﺒل
اﺯ ﺍسلاﻡ،ﻭﺩﺭﺟﻬل
ﻮﺑی عقلی ﻴﺤﻴﻮﺍنی
ﺴﺎﺑق ﻤﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺪﻑ ﺍﺯ ﺳﻠﻮک
الهی ﻮ ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﻣﺎﻡ،ﺟﺴﺘﻥ
عقل کلّی ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﻋﻠم ﺴﻠﻮک الهی
ﻮﻋﻠم ﻠﺪﻧّﻰ،ﻭﺍﮔﺎهی
اﺯ ﺗﻤﺎم ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻣﺎم
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮﻣﺤﻀﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﺟﺴﺘﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
کاملان ﺰﻣﺎﻥ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺎ ﺍﻣﺎم اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ،ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪ. ﻭأﻣﺎم
ﻤﻘﺎﺑل ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﮐﻪ ﺳﻤَﺖ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﻮ ﭘﻴﺶ ﻧﻤﺎﺯﻯ،ﻭ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺑﺮﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم
إﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ،ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟک
ﭙس ﺍﺯ طیّ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ،ﺗﺎ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻋﺮﺵ رحمان،ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭل ﺨﻮﺩ (ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ)
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﻭﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ،ﺑﺎ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮ کاملان
هم ﻤﻘﺎم ﺨﻮﺩ،ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎملاّﺕ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍطیّ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺩﺭ ﺍﺻطلاح
عرﻓﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮﻋﺮﻓﺎﻥﻘﺪﻳم
آریائی کسی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺘﻴم ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﺑﺎﻟﺎ،ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﻴتیم ﺒﺪﻭﻥ
اﻣﺎم ﻤﺮﺑّﻰ،ﻭﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺮﺍ ، ﺑﺪﺗﺮ
ﻭ ﻳﺘﻴم ﺘﺮ ﺍﺯﻃﻔلی
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ ﭘﺪﺭ
ﺭﺍ ﺍﺯﺩست ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﭙﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻃﻔل ﺘﺎ
ﺑﻠﻮغ ﻤﻬم اﺳﺖ.
ﻭلی ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ ﺮﻭﺣﺎﻧﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺟﻮﺍﻥ ﺘﺎ
ﮐﻤﺎل الهی اﻭ،ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ. (ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ)
ﻳﺎ ﺩﻭ ﻭﺍﻟﺪ،ﻳﺎﺩﻭ
ﭘﺪﺭ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﻭعلیّ هستند. ﻭلی
اﻳﻥ ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻭﺍﻟﺪ ﺮﻭﺣﺎنی
ﺒﻮﺩﻧﺪ،ﻭﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻭﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺩﻭ ﻭﺍلد ﺳﺎﻟﻚ،ﺍﻭل
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ،ﻭﺩﻭم
إﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﻤﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺸﺨﺺ حسنی ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﭘﻴﺮملاّﻗﺎﺕ
ﺣﻀﻮﺭﻯ،ﻭ ﺑﺎ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ملاّﻗﺎﺕ
و شناخت ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭعلیّ ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎم
کاملان ﻋﺼﻮﺭ ﺑﻌﺪﻯ،ﺣﮑم
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘس ﺍﺯ ﺩﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭل ﻮ ﺩﻭﻡ،ﮐﻪ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻴک ﺴﺎﻟک هستند،
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم ﻔﺎﻃمی
ﺤﮑم ﻤﺎﺩﺭ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣل ﻮﺻﺎﺣﺐ
ﺭَﺣِم ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺭﺣم ﺨﻮﺩ،ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻮﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﻔﺎﻃمی
حوّا و شیوا ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩ،ﻭﻇﻴﻔﻪ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﺴﺎﻟک ﺘﻤﺎﻡ
ﺷﺪﻩ،ﻭﺳﺎﻟک ﺮﺍ
(طلاق ﻴﺎ ﻣﻄﻠق ﻮ
ﺍﺯﺍﺩ) ﺍﺯﺗﻌﻬﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﻚ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ، ﻓﻘﻄ
ﺴﺎی ﻮﻳﺎ ﺑﺎﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ،ﻳک
ملاّﻗﺎﺕ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ حجّ
عمرﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺳﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭحجّ أﮐﺒﺮ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎم ﺸﻮﺩ.
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻋﻠﻮﻯ
مرتضوی ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﭘﺪﺭ ﺭﻭﺣﺎنی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭﭘس
ﺍﺯ طیّ اﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ،ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ پنجم ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﺍﻳﻥ
ﻮﺍﻟﺪ ﺩﻭم ﺮﻭحانی
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺴﺎﻟک
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻤﻘﺎم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ،ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﺪﺭ ﺍﺳﻤﺎنی ﻮ
ﺭﺑّﺎنی عیسی ﻨﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩﺍﺵ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻪ. ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﺪﺭ ﻋﻴسی ﺨﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق الله ﺒﺎﺷﺪ.
ﻋﻴﺴﻰ ﭘﺴﺮﺧﺪﺍئی
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﻘﺎم ﺮﺑّﺎنی
ﻤﺤﻤﺪ،ﭘﺪﺭ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ. ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒلی
علوی مرتضوی ﻮﻯ،
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻴﺴﻮﻯ
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻠﻮﻯ،ﻧﻴﺰ ﻣسیح
ﺮﻭﺣﺎنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟک ﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺩﻳﻥ ﻤﺤﻤﺪ،ﺻﻮﺭﺕ
علیّ ﺪﺭﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﺭﻓﺘﻪ،ﻭﺩﺭ ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ،ﻋﻴسی
ﺪﺭﺣﺠﺎﺏ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
ﻮﻋﻠﻮﻯ ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ هستند،
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﺎﺯ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﺒﺸﺮﻯﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺮﻭﺣﺎنی ﺒﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﺮﻭﺣﺎنی
اﻳﻥ ﺰﻣﺎنی ﺴﺎﻟک
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺭ ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻝ ﻭدوّم وﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺠﺴﻤﺎنی ﺴﺎﻟﻚ،ﭘﺪﺭ
ﻭ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺩﻩ،ﻭﻃﻔﻮﻟﻴﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻥ ﭙﺪﺭﺍﻥ،ﺷﺨﺺﻳﺘﻴم
اﺳﺖ. ﻳﺘﻴﻢ ﺟﺴﻤﺎنی
ﻮﻳﺘﻴم ﺮﻭﺣﺎی
ﻮﻳﺘﻴم ﺸﻬﻮﺩﻯ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﻴﺘﻴمی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻣﺎم ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ،ﺗﺎ
ﺣﮑمی ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺩﻳﻦو شهود
رؤیائی ،ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻮﺍلد ﺭﻭﺣﺎنی
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺣﮑم ﺴﻠﻮﮐﻰ،ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﮐﺴﻰ،ﺑﺪﻭﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﭙﻴﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻴلی ﺒﻨﺪﺭﺕ
بصلاح دید
خداوند ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺧﺎعلی
ﺪﺭﭼﻨﻴﻥ ﺴﺎﻟک
بی ﭙﻴﺮ،ﻟﺎﺯم
اﺳﺖ. (ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻣﺎﻡ)
ﺑﻤﻌنی ﻴﺎﻓﺘﻥ
اﻭ، ﺑﺮﺍﻯ آﻏﺎﺯ
ﺳﻠﻮک الهی اﺳﺖ.
ﻭ ﺑﻤﻌنی ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺭؤیا
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺮﻭﺣﺎنی عصرﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟﻚ،ﻭﭼﻪ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺮﻭﺣﺎﻧﻰ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
این ﺴﺎﻟﻚ. (بلا)ﻫﻤﺎﻥ
آﺯﻣﺎﻳﺶﻫﺎﻯ الهی
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ ﭘﻴﺮﻋﻬﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﮔﻨﺎهی ﻨﮑﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﭼﻨﻴﻥ ﻮﭼﻨﺎﻥ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻘبلا ﺑﻄﻮﺭکلّی
ﺤﺮﺍم سلوکی کرﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﻨﺪﻫﺪ. ﻭلی
ﻔﻮﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺻﺤﻨﻪﻫﺎئی
ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی ﺴﺎﻟک
ﭙﻴﺶ ﻣﻴﮑﺸﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺷﺨﺺ ﺑﺮﺍﻯ
آﻥ ﻘﺴﻢ ﻭﻋﻬﺪ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻌﻤﻮلا
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺸﮑﺴﺖ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ،ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮﺩﺭک ﻘﻮﻯ
ﺪﺭﮐﺎﺭﺧﻮﺩﺵ،ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺵ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻣﻌﻤﻮلا
ﭼﻨﺪﻳﻥ ﺒﺎﺭ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ،ﺑﺮﺍﻯ
هرﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﻣﻔﻬﻮمی
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺳﺨﺖﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺗﻮﺿﻴح ﻮ ﺗﻔﻬﻴم
اﻣﻮﺭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
الهی ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻳﺎﺩ ﺍﻭﺭﻯ
ها ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ ﭼﻪ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
الهی ﺸﮑﺴﺖ ﻧﺨﻮﺭﺩ.
ألا ، ﻓﻤﻥ کاﻥ
ﻤِﻥ ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ ﻋﺎﻟﻤﺎ
ﺑﻌﻠﻮﻣﻨﺎ،ﻭﻫﺬﺍ
ﺍﻟﺠﺎﻫل ﺒﺸﺮﻳﻌﺘﻨﺎ
ﺍﻟﻤﻨﻘطع ﻋﻥ ﻤﺸﺎﻫﺪ
ﺗﻨﺎ ﻳتم فی
ﺤﺠﺮﻩ ﭼﻨﻴﻥ
کسی که ﺳﺎﻟک الهی
ﺒﻮﺩﻩ،ﻭلی ﭙﻴﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪباﺷﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ ﻭﻋﺎﻟم
ﺒﻌﻠم ﻤﺎ ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ ﭙﻴﺮ،ﮐﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﻮﺍﺩ ﻋﻤﻮﻣﻰ،ﻭﺍطلاﻋﺎﺕ
کلّی ﻮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺷﺨﺺ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻤک ﺴﺎﻟک ﺒﺮﺳﺪ.
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﻠﻮک
الهی ﭽﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭﭼﻪ ﻟﻮﺍﺯم
ﺴﻠﻮکی ﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺮﺍ ﺗﺮک
کندﺪ، ﻭﭼﻪ ﺻﻔﺎتی
ﺮﺍ ﻃﺎﻟﺐ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﻥ
عالم ﺒﻴﺴﻮﺍﺩ،ﺍﮐثرﺍ
ﻧﺎ ﻣﻮﻓق ﺒﻮﺩﻩ،ﻭﻳﺎ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮک
ﻮﺍﻣﺎﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻋﺎﻟم ﺒﻮﺩﻥ،ﺑﺴﻪ
ﻣﻌنی اﺳﺖ. ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﺳﻠﻮک ﺪﻳﻨﻰ ﺭﺍ
ﺍﻣﻮﺧﺘﻪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣلی هم ﻨﻴﺎﻓﺖ،ﺗﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﭘﻴﺮ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺩﻭم
عالمی ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﮔﺎهی اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. (ﺍﻭﻳﺴﻴﺎﻥ)
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮک
اﻭﻳس ﻗﺮﻥ و
قرّه دار ﭽﻨﻴﻥ
هستنند ﭘﻴﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭلی پیر ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻥ ﺴﻠﻮﻙ الهی
کنند ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﻔﺮﺽ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ،ﺣﺘﻤﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺒﻴﺎﺑﺪ.
ﻭلی اﮔﺮ ﭘﻴﺮﻯ
کامل ﻴﺎﻓﺖ،ﻫم
ﺨﻮﺩ ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮ،ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺤﺴﻴنی اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫم کسب ﺷﻬﻮﺩ ﺤﺴنی
ﻮﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻓﺮﺍﻫم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﻋﻠم
لدنّی ﺪﺍﺷﺘﻥ
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ
ﺍﻳنک ﻨﺎم ﻮﺍقعی
عالم ﺪﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ که ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ (ﻋﺎﻟﻢ) ﻣﻴﺨﻮﺍﻧدﻨﺪ.
ﻭﺍلاّ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ،ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﮔﺎهی
اﺯ ﺍﻧﺎﻥ،ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﻠمی هستند،ﻭلی
هنوﺯﻋﺎﻟم ﻮ ﮐﺎﻣل
ﻮالهی ﻨﺸﺪﻩ ﺍﻧﺪ.
(ﻳکی اﺯﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎ) ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺍﻳﻥ ﻠﻔﻈ ﺮﺍ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺮ ﺣﺪﻳث
ﺍﻓﺰﻭﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﻳﻌنی
ﻤﺬﻫﺐ ﺷﻴﻌﻪ ﻭﺗﻌﺼّﺐ
ﮔﺮﻭهی ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﻌنی ﺴﻴﺎسی
ﺘشیّع ﻮ ﺷﻴﻌﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﻣﻌنی ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺸﻴﻌﻪ،ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻌﺎع ﻨﻮﺭﺍنی ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ ﭼﻪ ﺳﺎﻟک ﻮﭼﻪ
ﮐﺎﻣل ﻮﻫﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ،ﻭﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﻭﺍﺻل ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻬﺎﺋ
ی ﺸﻴﻌﻪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
حتّی اﮔﺮ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩﺷﻴﻌﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺳﻨّﻴﺎﻥ
اﮔﺮ ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی
ﺨﻮﺩ،ﻭ ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻥ
اﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﺎﻧﺪﺍﻥ
علی ّ ﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪ،ﺑﺎﺯ( ﺷﻴﻌﻪ
با شعاعهای
شهوﺩﻯ هستند . ﮔﺮﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺳنی ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ملاّﻯ ﺮﻭﻣی ﻮﺗﻤﺎم
عاﺭﻓﺎﻥ ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ،ﮐﻪ ﻫﻤﮕی
ﺴنی ﺒﻮﺩﻧﺪ،ﻭلی
ﺪﺭ ﺩل ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
علیّ ﺮﺍ ﻗﺎﺋﻞ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﮐﺎﺭﻯ ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎسی علیّ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
، ﮐﻪ ﺧﻠﻴﻔﻪﻫﺎ
ﻣﺘﺼﺪﻯ آﻥ ﺸﺪﻧﺪ.
(ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ) ﺍﻧقلاﺏ
ﺍسلامی اﻳﺮﺍﻥ
اﺻﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
علیّ ﺒﺎﻳﺪ ﺣﺎﮐم
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻧﺸﺪ،ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎسی ﻤﻴﺪﺍﺷﺖ.
ﻭﺍﻳﻨک ﻤﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
اﻭ،ﺑﺎ ﺯﻭﺭ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭﻓﺮﻕ
ﺑﺰﺭگی ﺒﻴﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖﺳﻴﺎسی
ﺨﺎﻧﺪﺍﻥ کاملاّن
سلوکی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺧﺎﺹ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ،ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﺮﮐس ﺍﻳﻥ
آﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ،ﻭ
ﺍﻳﻥ علم ﺴﻠﻮکی
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣﻞ،ﻭﻋﻠم
لدنّی کاملان ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺑﺠﺎﻯ
عالم (ﺟﺎﻫﻞ) ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺟﺎﻫل
کسی اﺳﺖ،ﮐﻪ ﻧﻪ
ﮐﺸﺶ ﻋﺮﻓﺎنی ﺪﺍﺭﺩ،ﻭﻧﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎئی
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺷﻴﻌﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﭼﻪ ﺳﻨّﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﮕﻔﺘﻪﺣﺪﻳث هرکس
ﺍﺯ (ﻣﺸﺎﻫﺪﻩٴ) ﻣﺎ
ﻣﺤﺮﻭم ﺒﺎﺷﺪ،ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺨﺎﻧﻪﺍﺵ ﻭﺳﻮﺭﺍخ
ﻮﻣﺤﺒﺴﺶ،ﻭﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻴﺘﻴم اﺳﺖ،ﻭﺑﺪﺗﺮﺍﺯ
ﻳﺘﻴﻢ. ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،ملاّﻗﺎﺕ
ﺣﻀﻮﺭﻯ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻘﺒل اﺯﻏﻴﺒﺖ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭلی اﻣﺮﻭﺯ (ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ،ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺮﻭﺣﺎنی عصرﺷﺨﺺ
مهم اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴنی ﻮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺤﺴﻨﻰ،ﺩﺭ
ﭘنج ﺘﻥ آل عبا ﺍﺳﺖ.
ﻭﭘس ﺍﺯﻏﻴﺒﺖ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻓﻘﻄ ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻣﻠﮑﻮتی
ﺪﻭم اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﻭﺩﺭﻣﺮﺍﺣل
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻓﺎﻃمی
ﻮﻋﻠﻮﻯ ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﺮﻭﺣﺎنی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺸﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ألا ، ﻓﻤﻥ
هداﻩ ﻭ أﺭﺷﺪﻩ،
ﻭﻋﻠّﻤﻪ ﺷﺮﻳﻌﺘﻨﺎ
ﮐﺎﻥ ﻤﻌﻨﺎ فی
اﻟﺮﻓﻴق اﻟﺄعلیّ
ﻣﮕﺮ ﮐﺴﺎنی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﺮﺩ، ﻭ
ﺍﺭﺷﺎﺩﻧﻤﻮﺩ ﻭﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺩﺍﺩ،ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻣﺎ
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ ﺭﻓﻴق
أﻋﻠﻰ،ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﺑﺮﺗﺮ
از ﻗﺎﺋﻢ أعظم ،ﻭ
ﻗﺮﻳﻥ ﺮﻭحی کامل
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌنی
ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻘﻖ،ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭﻋﺮﻓﺎنی ﻮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳنی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣلی ﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺩ،ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻪ ﺍﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺩ،ﺍﻳﻥ
هدﻯ ﻮ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭﺍﻗﻌﻰ،ﻭ
ﻫﻤﻴﻥ إﺭﺷﺎﺩ ﻭ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ،ﻭﻫﻤﻴﻥ
علم ﻮ ﺍﮔﺎهی اﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﺷﺨﺺ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ،ﻭﺑﺎ
ﺍﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭﺳﻠﻮک
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﺩﻟﻴل
ﺘﻮﻓﻴق اﻭ ﺩﺭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
الهی ﺒﻮﺩﻩ،ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﭙﻴﺮ ﻭﺑﺎ ﺣﺎل ﻴﺘﻴﻤﻰ،
ﻣﻮﻓق ﺒﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺭﻭﺣﺎنی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ کاملان
که ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
هستند ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺪﺭﮐﻨﺎﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ربّ
عظیم ،ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵ
رحمان ربّ
أعلی ، ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮم اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ زنده
هستند. ﻭﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭم اﻧﻬﺎ،ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،ﺑﺎ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺍﺷﺘﻥ ﭙﻴﺮ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻬم اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺳﻬﻮﻟﺖ ﺯﻳﺎﺩ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖﻋﻘلی
کاﻓﻰ، ﺳﻠﻮک الهی
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭلی ﺸﺮﻁ ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻋﻘلی
ﺪﺭ ﺳﺎﻟﻚ،ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺘﺴﻠﻴم ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﺎﻓﻰ،ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺠﺪﻳّﺖ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﺑﺎﺯ ﺍﺯﺷﺮﻭط
لاﺯم هستند. ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺮ ﺩﺍﺷﺘﻥ
کافی ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻋﻘلی
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﻤﻬم اﺳﺖ
که ذخیره آخرت
کافی او در
تولد بشری
قبلی د اشته
است . ﻭﻟﺬﺍ ﭘﺘﻴﻤﺎﻥ
عالم ﻮﺷﻌﺎﻋﺪﺍﺭ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ،علیّ
ﺮﻏم ﺴﺨﺘﻰ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ،ﺷﺎﻧس
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺳﺎﻟکی
ﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
کافی ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ
ﻓﻌﺎل ﻮ ﺻﺎﺩق ﻮ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﺮﻯهم
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
علاﻣﺖ ﻣﻮﻓق ﺒﻮﺩﻥ
هرﺩﻭﻯ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﮔﺮﻭﻩ،ﻳﺘﻴم
بی ﭙﻴﺮ،ﻭﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﭘﻴﺮ، ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﻤﻰ ﻳﺎﺑﺪ. ﻭﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺮﻭﺣﺎنی ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ،ﺗﺎﻣﺸﻴﺖ
الهی ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻭﺩﻧﻴﺎ،ﻭﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻳﺎﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥ ها ، خلاﺻﻰ
ﻳﺎﺑﺪ. ﺍﻳﻥ ﺘﻌلیم
علم ﺴﻠﻮﻙ،ﻭحتّی
حلال ﻮﺣﺮﺍم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ،ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻮﻏﻴﺮﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﺪعی آﻥ
هستند. ﺍﮔﺮ ﺗﻌﻠﻴم
عموﻣﻰ ﻋﺮﻓﺎنی
، ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳنی
هم ﺪﺭﻧﻈﺮ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ کاملان
الهی ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
زنده ﺨﺪﺍ،و ﺩﺭﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻭﻣﺠﺎﻟس ﻭﻋﻈ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. (ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻪ) ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ ﺍﻣﺮ
الهی ﻤﻌﺮفی
کند. ﻭ آﻥ همی ن گفته
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﮕﻮﺋﻴﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻠﻮک الهی
کنند،ﻭ ﺍﺯ کاملان
الهی کمک ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ (ﻫﺪﺍﻳﺖﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ) ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪﭘﻴﺮﻯ ﺒﺸﺨﺺ
ﻣﻌﺮفی کند. ﻭ ﻳﺎ
ﺷﺨﺼﻴﮑﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮﻯ ﺮﺍ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺤﺒﺖ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺵ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍﻥ ﭙﻴﺮ،ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﮐﺎﻣﻞ،ﻭﺳﺎﻟک
ﻮﺍﻗﻌﺎ ﻋﺎﻣل ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻤﺪﺭک ﻮعلاﻣﺖ ﻗﺒﻮل
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ (ﻫﺪﻯ
ﺪﺍﺩﻥ)الهی ﭽﻬﺎﺭﻣﻴﻦ
ﻧﻮع هدﺍﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯﻫﺪﺍﻳﺖﻫﺎﻯ
کلّی ، ﻭشخصی ﭙﻴﺮﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻥ،ﻭﻳﺎ ﺧﺪاوند
ﭘﻴﺮﻯ ﺮﺍﻣﻌﺮفی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﺷﺮﻳﻌﺖ)
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻭﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪﻋﻠم
ﺴﻠﻮک الهی اﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺴﺮﭼﺸﻤﻪﻫﺎ،ﺩﺭ
ﺍﻏﺎﺯ ﺗﻤﺎم کاملان
الهی ﺑﺮﺍﻯﻄﺎﻟﺒﺎﻥﺴﻠﻮﻙ
هستند . ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺩﻭﻡ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺍﻭﻟﻴﻪ
، ﻟﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮ
ﺩﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢ،ﺧﻮﺩ
ﺍﺯﺳﺮﭼﺸﻤﻪﻫﺎﻯ
علم ، ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﮔﺎهی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺳﻮم
ﻘﺎﺋم ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ،ﮐﻪ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺗﻤﺎم عقلهای ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
هدایت ﭼﻬﺎﺭﻡ،ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺮﺏّ ﺭﺣﻤﺎنی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺑﮑﺎملاّﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪ. (ﺭﻓق
أعلا) ﺭﻓق ﻮﺧﻮﺵ
ﺭأیی ﻮﻣﺤﺒﺖ ﻣﻌنی
ﻤﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ کاملان
اﺳﺖ. ﻭ ﺍعلا،ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻴﺰﺭﻓﻴق
ﻮﻗﺮﻳﻥ ﻮﻣﻌﺎﺩل
ﺮﻭحی ﺒﻮﺩﻥ ﻴک
کاﻣل اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﺒﺎ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺭﺣﻤﻥ
ﺮﺏّ ﺍعلیّ ﻮﻗﺎﺋم
ﺮﻓﻴق عظیم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
261- ﺍﻣﺎم
عسکرﻯ اﺯ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ ﻨﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ(ﺝ۲ﺹ۲ ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﻤﻥ کاﻥ ﻤﻥ ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ،
ﻋﺎﻟﻤﺎ ﺑﺸﺮﻳﻌﺘﻨﺎ،ﻓﺄﺧﺮج
ﻀﻌﻔاء ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ،ﻣﻥ
ﻈﻠمة ﺟﻬﻠﻬم ﺍلی
ﻨﻮﺭ ﺍﻟﻌﻠﻢ،ﺍﻟﺬﻯ
ﺤﺒّﻮﻧﺎﻩ ﺑﻪ،ﺟاء
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎﻣﻪ.
ﻫﺮﮐس
ﺍﺯﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ،ﮐﻪ
ﻋﺎﻟم ﺒﺸﺮﻳﻌﺖ
ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﮐﻤک
ﻜﻨﺪ ﮐﻪ ﺿﻌﻴﻔﺎﻥ
ﺸﻴﻌﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ،ﺍﺯ
ﺗﺎﺭﻳکی ﺠﻬﻞ ﺑﻨﻮﺭﻋﻠم
ﻤﺎ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺭﻭﺯﻗﻴﺎﻣﺖ(ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺸﻌﺎع ﻮ ﻧﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﻭﺳﺎﻟک
کاﻣل ﺸﺪﻩ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪﻫﺎﻯ ﺪﻳﻥ
و سلوک گرﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ،ﮔﺮﭼﻪ
حتّی ﻘﺸﺮﻯ ﻮ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻭﻟﺎﻳﺖ
سیاسی علیّ ﺒﺎﺷﺪ،ﻭلی
ﺨﻮﺩ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ، ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻣﺸﻤﻮل
اﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻪ ﻋﺎﻟم
ﻮﺍﮔﺎﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
عملی ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ،ﺑﻨﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
(ﻋﺎﻟﻢ) ﮐسی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﮐﺎﻣل الهی ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﺑﺎ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس، ﻣﻮﻓق ﺒﺮﺳﻴﺪﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻣﺨﺘﻠﻒﻋﻠمی
ﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﻋﻠم ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﻭﭼﻪ ﻋﻠم
ﻮ ﺍﮔﺎهی ﻴﺎﻓﺘﻥ
اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ،ﻭﭼﻪ
ﻋﺎﻟم ﺒﻌﻠﻢ ﻟﺪﻧّﻰ،
ﻫﻨﮕﺎم ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺷﻨﺪ. (ﺷﺮﻳﻌﺖ)
ﺩﺭﻟﻐﺖ ﺭﻭﺧﺎﻧﻪ
ﻭﺳﺎﺣل ﻤﺤل آﺏ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻦ،ﻭ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﺏ ﺍﺳﺖ. ﻣﺠﺎﺯﺍ
ﺑﺮ ﺩﻳﻥ ﻤﺤﻤﺪ ﺍطلاق
ﺸﺪﻩ،ﻭ(ﺷﺮﻉ) ﻳﺎ
ﺩﻳﻥ اسلام اﺯ ﺍﻥ
گرﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺪﻳﻦ،ﻭ ﺭﻭﺵ ﻋﻤلی
ﻤﺤﻤﺪ،ﺗﻨﻬﺎ کاملان
اﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ آﻏﺎﺯ
ﺳﻠﻮک الهی ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ ﮐﺴﺐ ﻋﻠم
ﺴﻠﻮکی ﻮﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺗﺤﻘق ﻴﺎﺑﺪ ﻭ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺴﺮﭼﺸﻤﻪ ﻭ ﻣﻨبع
آﮔﺎهی ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﺸﺎﻧس ﮐﺴﺐ
ﻋﻠم لدنّی ، ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی ﻮ ﺍﻟﻬﺎمی
ﺨﺎﺹ کاملان الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻓﻘﻬﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ،ﻣﻠﺒّس ﺑﻠﺒﺎس
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺸﻐﻮل ﺘﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
هستند،ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻮﺩ
ﺳﻠﻮک الهی ﻨﮑﺮﺩﻩ،ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﻮکاملان
ﺰﻣﺎﻥ ﻨﮑﺮﺩﻩ،ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺑﻮﻳﮋﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی
ﻨﻨﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ،ﻣﺸﻤﻮل
اﻳﻦ ﺣﺪﻳث ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻧﻪﻋﺎﻟﻤند، ﻭﻧﻪ
حتّی ﺸﻴﻌﻪ،ﻭﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﺷﻌﺎﻋﻬﺎ ﻭﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
إﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﻣﻔﻬﻮم
ﺸﻴﻌﻪ ﺭﺍﺻﺮﻳﺤﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.

علم ﻓﻘﻬی
که ملاّﻳﺎﻥ ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﺗﺪﺭﻳس ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺍﻣثال ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻣﻌﺎنی ﻈﺎﻫﺮﻯ
أﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻋﺎﻟم ﺨﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ (ﻋﺎﻟﻢ) ﻓﻘﻄ
اﻣﺎم هر ﺯﻣﺎﻥ،ﻭکاملان
الهی هماﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭽﻮﻥ ﻤﻌنی
ﻈﺎﻫﺮﻯ قُرآن ﻮﺍﺣﺎﺩﻳ
ث ، ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺍﺻﻮل
ﻮﺯﺑﺎﻥ عرﺑی ﻮﻏﻴﺮﻩ،هیچ
ﺮﺑطی ﺒﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺣتی کشش ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺒﺴﻠﻮک
الهی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺮﻋﺎﺑﺪ
ﻗﺸﺮﻯ،ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﻃﻮل ﺤﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ،ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺮﻭﺣﺎنی
ﻨﻤﺎﻳﺎﻥ ﻮملاّﻳﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻣﻮﻓق
ﺒﺸﻨﺎﺧﺖ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﻳﻥ اسلاﻡ،ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻴﻘﻴﻦ،ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻋﻤﺮﻯ ﺮﺍ ﺗﻠﻒ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ،ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺷﺮک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﻮ ﺣﻘﺎنی ﻨﺪﺍﺷﻨﻪ،ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
عباﺩﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻨﻔس ، ﻭﻳﺎ ﺍﺑﻠﻴس
ﺭﻭﺣﺎنی ﻨﻤﺎ ﺭﺍ
ﺗﻮﺟﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﻳﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩ ﮐﻪ
ﮐسی اﺯﻋﺎﺑﺪﺍﻥ،ﻭ
حتّی ﺰﺍﻫﺪﺍﻥ ﻘﺸﺮﻯ،
ﺧﺎﺭج اﺯ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ
ﻭ ملاّﻳﺎﻥ ﻮﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻄﺎنیهستند.
ﺍﮔﺮﻳک ملاّﻯ ﺮﻭﺣﺎنی
ﺼﺎﺩق ﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ الهی ﺮﺳﻴﺪﻩ،ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﻪ ﺍﻳﻥ ﺤﺮﻓﻪ ﭘُﺮ
ﺩﺭآﻣﺪ،ﻭﻧﺎﻥ ﻤُﻔﺖ
ﺧﻮﺭﺩﻥ،ﻭﺗﺤﮑﻢ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی ﺒﺮ
ﻣﺮﺩم ﻨمی ﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭحتّی ﻠﺒﺎس ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻥ ﺨﻮﺩ ﺧلع
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻪ ﻋﻠﻰّ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻀﻌﻔﺎﻥ کاملان
هستند، ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﺤﺮﻭم
کرﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ثرﻭنی ﺠمع ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
(ﺧﻮﺩ ﻓﻘﺮﻯ) ﺭﺍ ﭘﻴﺸﻪ
ﮐﺮﺩﻩ،ﻣﺎل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺻﺪﻗﻪ،ﺑﺮﺍﻯ
إثباﺕ ﺻﺪق ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ،ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺿﻌﻴﻔﺎﻥ ﭽﺮﺍ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻋﺎﻣّﻪ ﻣﺮﺩم ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻢ
(ﻓﻘﻪ ملاّﻳﺎﻥ)
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻗﻮﻯگرﺩﻧﺪ.
ﺍﺧﺮﺍج اﻳﻦ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ، ﺍﺯ ﭼﻨگ
ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﻧﻬﺎ،ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﭼﻨﮕﺎل
گرﮔﺎﻥ اﺑﻠﻴس ،
ﻳﺎ ملاّﻳﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﺮﺍج
آﻧﻬﺎ،ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖﺍﻧﻬﺎ،ﺑﺎ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. (ﻇﻠﻤﺖ) ﺟﻬل
ﺒﻴﺴﻮﺍﺩﻯ ﻮ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮﻯ اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ،ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺟﻬﻞ) ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻥ
عقل ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺳﻠﻮک الهی
ﻴﺎ ﺍﻣﺮﻳّﻪ ﺍﺯﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﻠﺬﺕ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺗﻥ ﭙﺮﻭﺭﻯ،ﻭﻟﺬﺕ
ﺟﻮئی ﻮﺟمع آﻭﺭﻯ
ﻤﺎل ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻪٴ ﮐﺎﺭ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﭼﻪ
ﺷﻴﻌﻪ ﻭﭼﻪ ﺳُﻨّﻯ
ﻮﭼﻪ ﺑی ﺪﻳﻦ،ﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ. حتّی
اﮔﺮ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﻨﺪ ، ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺟﺰ ﺷﺮک ﻛﺎﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
(ﻧﻮﺭﻋﻠﻢ) ، ﻓﻘﻪﻭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ ﺘﺎﺭﻳخی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺰ
ﺍﺯ علوم ﻤﺎﺩﻯ ﻮﺗﺎﺭﻳخی
اﺳﺖ. ﻭحتّی أﺣﮑﺎم
ﻣﺤال ﻮ ﺣﺮﺍنم
آﻧﻬﺎ،ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻓﻘﻬﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟک
ﻮﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻧﻮﺭﻋﻠم ﺒﻤﻌنی
علم عرﻓﺎﻥ ﻮ ﻋﻠﻮم
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺮﺍ ، ﺑﺴﻠﻮک
الهی ﻮ ﺩﺭک أﻫﻤﻴﺖ
ﺍﻥ،ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍلاّ ﻋﻠم ﺤﺠﺎﺏ
ﺍﻋﻈم آﻧﻬﺎ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
و علم سلوک و
شهود ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﻭ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ،ﺟﺰ
ﻗﺎل ﻮﻗﻴﻞ،ﭼﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ. ﻳﻌنی
ﻔﻘﻄ ﺘﮑﺮﺍﺭ ﻣﻄﺎﻟﺐ
گذشتگان ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭽﻨﻴﻥ
گفته ﺍﻧﺪ. ﻭﻣﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ
صلاﺣﻴّﺘﺸﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
گفتن ﭽﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﺎ ﺍﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰﺷﻴﻌﻪ
ﻗﺸﺮﻯ،ﻭﻳﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥغیرﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻞ الهی ﻮﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳق ﺴﻠﻮک
الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﻭﺍﮔﺎهی
ﺸﻬﻮﺩﭘنج ﺘﻥ
آل ﻤﺤﻤﺪ،ﺑﺪﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. (ﻋﻠم
اﻟﻬﻰ) ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺎهی
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﺍﺯﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
و أنوار ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻋﻠم ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ،
ﻋﻠم لدنّی ﻮ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﺎمی کاملان
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯ ﻣﺤل
ﺪﺍﺷﺘﻥ عقل
کلّی ، ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎم
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻠﻴم ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﻭﻣﺴتضعف
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻋﻠمی که ﻣﻮﻟﺎ
اﺯ،(ﺣُﺒّﻮﻧﺎ ﺑﻪ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘم ﻮﺩﺍﺷﺘﻴﻢ،ﻭﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﻳﻥ علم ﺮﺍ ﺍﻣﻮﺧﺘﻴﻢ.
ﻭﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﺍﻥ
اﺯﻋﻠم ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ،ﻫﻤﺎﻥ
کاملان الهی ﻮﺳﺎﻟک
ﻘﺒلی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ، ﻣﺸﻤﻮﻝ
ملاّﻳﺎنی ﺒﻨﺎم
عاﻟﻢ،ﻭﻋﻠم آﻧﻬﺎ
ﺑﻨﺎم ﻔﻘﻪ،ﻭﻧﻴﺰﺩﻳﻥ
آﻧﻬﺎ ﺑﻨﺎم ﺸﺮﻳﻌﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،ﻳﺎﻋﻠم
الهی ﻮﻋﻘل
کلّی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﻗﺸﺮﻳﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺷﻴﻌﻪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ آﻳﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟک اﺣﺘﻤﺎلی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
(ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ عاﻣﻞ)
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ
، ﻭﮐﺎﻣل ﺸﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ،ﺷﻴﻌﻪ
ﺑﺎ ﺷﻌﺎع وعلی ﻣﺤﻤﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ،ﮐﺎﻣل
الهی ﻮ ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻠﻢ
الهی هستند. ﺠاء
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ،
ﻭعلی ﺮﺃﺳﻪ
تاج ﻤﻥ ﻨﻮﺭ، ﻳﻀیئ
ﻠﺄﻫل ﺠمیع اﻟﻌﺮﺻﺎﺕ،ﻭ
ﻋﻠﻴﻪ ﺣِلّة
ﻟﺎ ﻳﻘﻮم لأﻗل
ﺴﻠک ﻤﻨﻬﺎ،ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺤﺬﺍﻓﻴﺮﻫﺎ ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻦ (ﻋﺎﻟم ﺷﻴﻌﻪ)
ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﺮﺍ،ﺍﺯﻇﻠﻤﺖ
ﺟﻬل ﻮﺑی ﺸﻬﻮﺩﻯ،ﺑﻨﻮﺭﻋﻠم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺳﻠﻮک
ﻨﺠﺎﺕ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺗﺎﺟی
ﻴﺒﺮﺳﺮﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ﺍﻥ ﺘﻤﺎم
ﺴﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﭙﻮﺷﺎﻧﺪ. ﻭﺑﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﻟﺒﺎس ﻭ ﺧﻠﻌتی
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮﻳﻥ
ﺮﻳﺴﻤﺎﻥ آﻥ،ﺑﺎ
ﺍﺭﺯﺵ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺯﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻣﻌنی ﻤﺤﺎﮐﻤﻪ
ﺷﻮﻧﺪ،ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻋﻤﺎل اﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥﺴﻠﻮک
الهی ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ،ﭘس
ﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩ ﺟﻬﻨم
ﺴﻮﻡ ﻣﻠﮑﻮتی ﺨﻮﺩ،ﻭﺟمع
آﻭﺭﻯ ﻨﻔس ﻟﺎﺯﻡ،ﺑﺮﺍﻯ
کاﺭﻣﺎﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ،ﻭﻣﺠﺮم
ﺠﻬﻨﻢ ﺟﻬﺎﻥ،ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
آﻧﺎﻥ،ﻧسخ ﺒﺪﺗﺮﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﺣتی
ﻔسخ گیاهی ﻮ ﺭسخ
ﺠﻤﺎﺩﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺳﻠﺴﻠﻪ ﺗﮑﺎملاّﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﺍﺯﺗﻤﺎم
ﺴﻠﺴﻠﻪﻫﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ،ﺑﺎ ﻣﺮﮔﻬﺎ
ﻭﺗﻮﻟﺪﻫﺎ،ﻭﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎی ﻭﮐﻨﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﭙﻮﺳﺖ ﺑﺪﻥ،ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮ ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ، ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻇﻠﻤﺖ ﺟﻬل ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ،ﻭﺑﻴﻌﻘلی
ﻮحتّی عقل ﺠﺰئی
ﻤﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﻨﺪ. ﺍﻳﻥ ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﻴﺎﻡ ﻣﺠﺪﺩ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
اﺳﺖ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ،ﻭﺩﺭ
ﺍﻳﻥ خلال ﻤﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺍﮐثرﺍ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺣُﺴﻥ ﻨﻴّﺖ،ﻭلی
ﺒﺨﺎﻃﺮ ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺩﺭ ﺍﻧﻬﺎ،ﻭﻳﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ ﺘﮑﺎملاّﺕ
ﺍﺯلی ﻮﻗﺒلی کافی
ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺨﻮﺩ،ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻓﺼﻮل ﺒﺸﺮﻯ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ،ﮐﻪ
ﻋﻘل ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺳﻠﻮک
الهی ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﻘﺎﺋم ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸت
سوم ﺪﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻭ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺎ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺘﺮ ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ،ﺑﻘﻴﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﺎﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍطیّ کنند. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ،ﻫم أﮐﻨﻮﻥ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ،ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻧﻔﺎق ﻮ ﺩﺭﻭﻏﮕﻮئی
ﺪﺭ ﻧﻴّﺖ ﺳﻠﻮکی
گرﺩﺩ،ﻭ ﻳﺎ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ،ﺩﻟﺒﺴﺘﮕی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺻﺒﺮ ﺳﻠﻮکی ﻮﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
، ﺗﻤﺎم ثوﺍﺑﻬﺎ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ،ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺴﺨﺖ ﺗﺮ ﺍﺯﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻨﻴﺰ،ﻫﻤﺎﻥﺰﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﻤﺠﺪﺩ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﻴﺎم ﻤﺠﺪﺩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ
حتّی اﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
غیر ﻭﺍﺻﻞ،ﺑﺎﺣُﺴﻥ
ﻨﻴّﺖ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ،
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺪت ی ﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ،ﺑﺎﻧسخ
بشری ﺒﻬﺘﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ،ﺑﺎﺯ
اگر ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﮑﻨﻨﺪ،ﻭ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﻤﺎم کرﺍﻣﺎﺕ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺸﺪﻩ،ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺮگ ﻮ ﻣﻴﺮ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺗﺎﭘس ﺍﺯﮐﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ،ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺍﺕ
ﻣﻨﺎﺳﺐ،ﺑﺎﺯ ﺑﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ،ﻭﺳﻠﻮک
الهی کنند. ﺍﻣﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ کاملان
اﻟﻬﻰ،ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﺎ ﻣﺮگ
آﻧﻬﺎ،ﮐﻪ ﺩﺭ خلال
ﺴﻠﻮک ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻤﺮﮒ ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
، ﺗﻤﺎم ﺤﺴﺎﺏ ﻭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻧﻬﺎ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
أﻭل ﻮﺩﻭم ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭﻣﻌﺼﻮم
ﻮﻋﺎﻗل ﻮﻋﺎﻟم
ﺒﻌﻠﻮﻡ الهی
هستند،ﻭﭼﻮﻥ ﭙﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺪﺭ ﺑﻴﻥ ﺨﻠق ﺤﮑم
تعلیم ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﭼﻪ ﺍﻳﻦ کاملان
ﭙ س ﺍﺯﻣﺮﮒ،ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺳﻮ اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ،ﻭ
ﺩﺭﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺟﺒﺮﻭﺕ،ﮐﻪ ﺑﻬﺸتی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻠﮑﻮﺕ،ﻭﻣﺘﻌﻠق
ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ غیر ﺷﺎﻫﺪ
ﺍﺳﺖ،ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭم
ﺨﻮﺩ،ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺒﻌﺪ،ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻘﻴﻪ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﺑﺮﻭﺵ
ﻗﺎﺋم آﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ،ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﮐﻪ ﻭﻳﮋﻩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻔﻮقد ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ربّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﻤﻮﻓق گرﺩﻧﺪ. (ﺗﺎج
ﻨﻮﺭﺍﻧﻰ) ﺍﻳﻥ کاملان
الهی ﺪﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ،ﻧﺨﺴﺖ
ﻫﻨﮕﺎم ﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
رحمان ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
آﺳﻤﺎﻥ ﺒﺎ ﺍﻧﻮﺍﺭﻋﺮﺷﻰ،ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻔﺮﺵ ﺗﻤﺎم
آﺳﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻥ
ﺘﺎ ﮐﺮﺍﻥ ﭙﻮﺷﺎﻧﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﺎج کاملان ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ . ﻭ ﺳﭙس ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ،ﻭﮐﺎﻣل
الهی ﻮﻋﺎﻟم ﺮﺑّﺎنی
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﻮﻧﺪ.
ﻭﭼﻪ ﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،ﺗﺎﺣﻮﺯﻩ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺳﺮ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ،ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺑﺮ
ﺩﻝ ﺍﻧﻬﺎ ، ﻭﺗﻌﻠﻴم
ﺴﻠﻮک الهی آﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
اﻳﻥ کاملان ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺪﺍﻣﺎﺩﺍﻥ
ﺸﺐ ﺯﻓﺎﻑ،ﺑﺎﻧﻮﺭ
ﻗَﺮﻳﻥ و قرّه ﺨﻮﺩ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺭﻭحی ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﺠﺒﺮﻭﺕ،
ﺑﻬﺸﺖﺳﻮم ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺻﻮﺭﺕ
کاملان ﺨﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ،ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭک ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪگی ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎ ﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ کاملان
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻤﻮﻓق
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭم اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ حسنی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻧﻮﺭ
ﺗﺎج ﺴﺮکاملان،
ﻋﻘل کلّی ﻮﻋﻠﻢ
ﻟﺪنّی آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭼﺮﺍغ هاﺩﻯ
ﺴﺎﻟﻚ،ﺩﺭﻇﻠﻤﺎﺕ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﻮبی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋم
اﺳﺖ.(ﺣﻠّﻪ) ﻭﺧﻠﻌﺖ،ﻭﻟﺒﺎس
ﺭﻭﺣﺎنی کاملان
ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ،ﻟﺒﺎس
ﻧﻮﺭ ﻋﺎﻟم ﺠﺒﺮﻭﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻴﺰﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﺎلی ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی اﻭ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻳﺖ،ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ
ﻮﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎﺑﻘﻴﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﺍﺯ
ﺍﺯل ﺘﺎ ﺍﺑﺪ ﺭﺍ،ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻫﺮﺑﻨﺪ
ﻭنخ اﻳﻥ ﻠﺒﺎس ،
ﺑﺮ ﺭﻭح اﻳﻥ
کامل ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﺍﺭﺯﺵ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺑﺸﺮﻳﺖ،ﻭ
ﺗﻤﺎم کرﺍﻣﺎﺕ ﺍﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻓﺮق
کرﺍﻣﺎﺕ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ،ﺑﺎ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮ،ﺧﻴلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻓﺮق
کرﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ،ﺍﺯ
ﻧﻮع ﻤﻴﻤﻮنی اﺳﺖ.
حتّی ﻠﺒﺎس ﺍﻳﻥ
کاملان الهی ﺪﺭ
ﻣﺠﻠس ﺧﻮﺩ،ﺑﻴﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻧﺸﺎﻥ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﻗﺒل اﺯ
ﻣﺮگ آﻧﺎﻥ حتّی
همین ﻨخ ﭙﻨﺒﻪ ﺳﺎﺩﻩﺍﻯ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻟﺒﺎس
ﺩﺍﺭﺩ،ﺍﺭﺯﺵ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻔﻌلی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟک ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺒﺮّﻙ،نخی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺤﻔﻈ کرﺩ. ﻭﻳﺎ ﻣﻮئی
اﺯ ﺗﻦ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ
ﻨﻤﻮﺩ،ﺗﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻋﺎﺷق ﻮﻓﻌّﺎل
ﻨﮕﻬﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺧﺴﺘﻪ
ﺍﺯﺳﻠﻮک الهی ﻨﺸﻮﺩ،ﺗﺎ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﻧﻮﺭﻋﻠم
اﻳﻥ کاملان الهی
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،ﺑﺮﺍﻯ
همگاﻥ،ﻋﺮﻓﺎﻥ
کلّی ﻮﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
أﻭﻟﻴﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺣﮑﺎم
ﺪﻳنی ﻮ ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﻭﺳﻠﻮک الهی ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ثمّ ﻴﻨﺎﺩﻯ
ﻤﻨﺎﺩ ﻳﺎﻋﺒﺎﺩ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻫﺬﺍﻋﺎﻟم
ﻤﻥ تلاﻣﺬة ﺑﻌﺾﻋﻠﻤاء
ﺁل ﻤﺤﻤﺪ،ﺍﻟﺎ،ﻓﻤﻥ
أﺧﺮﺟﻪ فی اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻥ ﺤﻴﺮة ﺟﻬﻠﻪ،ﻓلیتثبّت
ﺑﻨﻮﺭﻩ،ﻟﻴﺨﺮﺟﻪ
ﻣﻥ ﺤﻴﺮة ﻇﻠﻤﻪ
ﻫﺬﻩ
ﺍﻟﻌﺮﺻﺎﺕ،ﺍلی
ﻨﺰلة ﺠﻨﺎﻥ ﺴﭙس
ﺍﻳﻥ عالم ﺸﻴﻌﻰ،ﮐﻪ
ﻧﺎﺟی ﺪﻳﮕﺮ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ،ﺍﺯﺟﻬل
ﺒﻨﻮﺭﻋﻠم ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ
ﺑﻮﺩ،ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻧﺪﺍئی آﺳﻤﺎنی
ﻤﻴﺸﻨﻮﺩ،ﮐﻪ ﺍﻯ
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﺪﺍ،ﺍﻳﻥ
عاﻟﻢ،ﻳکی اﺯﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
علماﻯ آل ﻤﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺣﻴﺮﺕ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
هم أﮐﻨﻮﻥ،ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻭﻣﺘﺸﺒث ﺷﻮﺩ.
ﻭﺍﺯ ﺣﻴﺮﺕ ﺍﻳﻥ
عرﺻﺎﺕ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻨﺰﻫﺖ ﻭﮔﺮﺩﺵ
ﺑﻬﺸتی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺍﻳﻥ ﻨﺪﺍ ﺩﺭﻗﻴﺎﻣﺖ،ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ ﺒﻨﺪﮔﺎﻥﺨﺪﺍ
، ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻔﺮﺽ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ،ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻫم
ﺪﺭ ﻳک ﺮﻭﺯ،ﺩﺭﺻﺤﺮﺍﻯﻤﺤﺸﺮ
ﺟمع ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭلی ﭽﻮﻥ ﺘﻮﻟﺪ
ﻭﻣﺮگ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﻓﻘﻄ
ﻴک ﺒﺎﺭ ﻧﺒﻮﺩﻩ،ﻭﻗبلا
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﻳﮕﺮ،ﻭﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻨﻴﺰ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺍﻣﺪﻩﺍﻧﺪ،ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ
. ﺑﺮخی غیر ﺳﺎﻟﻚ،ﻭ
ﺑﺮخی ﺴﺎﻟک ﻮلی
غیر ﻭﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋﻢ،ﻭﺑﺮخی
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋم
ﻮ ﮐﺎﻣل ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﻥ اﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ،ﻭﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق کاﻣﻞ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﺎﻥ،ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻧﻮﺭﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻳﻥ کاﻣل ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ،ﮐﻪ
ﻣﻘﺎم أﻭل ﺤﺴﻴنی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺍﺭﺩ،ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺨﺪﺍ،ﺑﺎ
ﻫﻤﺮﺍهی ﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺎﻥ،ﻭﺷﻨﻴﺪﻥ
کلام آﻧﻬﺎ ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺘﻌﻠﻴﻤﺎﺕﻋﻘلی
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
الهی ﺪﺭ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﮐﺎﻣل
ﺸﻮﻧﺪ. ﻧﺪﺍﭼﻨﻴﻥﺎﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ عاﻟﻢ ، ﻗبلا
ﻫم انسانی عاﺩﻯ
ﺒﻮﺩﻩ،ﻭﻟﻰ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﻗﺒلی ﻤﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪﮐﺎﻣلی
اﺯ آل ﻤﺤﻤﺪ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ،ﻭﭼﻪ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﻫﺮ
ﻋﺼﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﻳﻦ ﮐﺎﻣل
هستند، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮﺗﺒلیغ ﻮﺗﻌﻠﻴم
اﻭ ، ﺍﺯﺟﻬل بی
علمی ﻮﺑی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺑﻰ ﻋﻠم ﺴﻠﻮک
ا ﻟﻬﻰ،ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺳﺎﻟک ﺸﺪﻧﺪ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
آﻣﺎﺩﻩ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
گرﺩﻳﺪﻧﺪ. ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺣﻴﺮﺕ ﺟﻬﻞ،ﻭﺣﻴﺮﺕ
ﻇﻠﻤﺎﺕ ﻋﺮﺻﺎﺕ
و ص حنه های ﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ ﻘﻴﺎﻣﺖ،ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. (ﺍﺧﺮﺍﺝ)
ﺍﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻭﻫﺠﺮﺕ
ﺳﻠﻮک ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﺤﻤﺪ،ﻭﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺍﻭ ﺍﺯﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ،
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯﭼﻨﮕﺎل
إﺑﻠﻴﺴﺎﻥ ﻮملاّﻳﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻇﻠﻤﺖ
ﻋﺮﺻﺎﺕ ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﭙﺮ ﻧﻮﺭ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻐﺰ ﮐﻠّﻪ ﺩﺍغ
ﻤﻴﺸﻮﺩ،ﺗﺎﺭﻳکی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭلی ﺘﺎﺭﻳکی ﺮﻭح
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮک الهی
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻧﻮﺭﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺩﺭ ﺗﻤﺎم ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ،ﺑﺎﻧﻮﺭ
ﭼﺮﺍغ هدﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ،ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩل ﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻﻞ،ﺑﺮﺍﻯ
همیشه ﭼﻮﻥ ﺮﻭﺯ
روشن ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻥ
ﺪﺭﺍﺯﺍ ﺩﺍﺭﺩ. (ﻋﺮﺻﺎﺕ)
ﻳﺎ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ
ﻭﺍﻧﻮﺍع ﺰﻣﻴﻨﻬﺎ
، ﺩﺭﻭﺍقع عوﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ و
یونیورس های الهی
هستند،ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﻫﺮ ﻳک از ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ،ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺩﺭﻳکی اﺯ
ﺍﻳﻥعواﻟم اﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم ﻨﻴﺰ
ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ ﻭ ﻋﻘل
ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺧﺎﺹﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
کسبﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺎﺭﻳک
اﺳﺖ. ﺑﺎﻧﻮﺭعقل
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،ﻭ ﻧﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ،ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟک طیّ ﻄﺮﻳق
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﺨﻄﺮ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ،ﻭﻳﺎ
ﺍﻏﺎﺯ ﻧﻔﺎق ﻮﺗﻨﺒلی
که ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﮐﻤﻴﻥ
ﺴﺎﻟﻚ،ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﻧﻔس ﺷﻴﻄﺎنی ﻮ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ ﺮﻭﺣﺎنی
ﻨﻤﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ ﺟﺬﺏ
ﮐﻨﻨﺪ،ﻭﺗﺮک ﺴﻠﻮﻙ
الهی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺤﻴﺮﺕ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺸﻮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺩﻧﺒﺎل
ﭽﻪ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺣﻠﻮﺍﻯ ﻨﺴﻴﻪ ﻧمی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،ﻭﺑﺪﻧﺒﺎل
ملاّﻳﺎﻥ ﻮ ﻧﻔس
الوده ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺳﻴﻠﻰ ﻧﻘﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺣﻴﺮﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻓﻘﻄ
ﺒﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﺪﺍﻭم
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺮفع
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ، ﻗﻄﻌﺎ ﺗﻤﺎم
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ،ﻭﻣﺼﻮﻧﻴﺖ
الهی ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻔﻴﺨﺮج کلّ ﻤﻥ
کاﻥ علّمه فی
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﺧﻴﺮﺍ،ﺍﻭ
ﻓﺘح عن ﻘﻠﺒﻪ ﻣﻥ
اﻟﺠﻬل ﻘفلا،ﺍﻭ،ﺍﻭﺿح
ﻠﻪ ﻋﻥ ﺸُبهة ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻨﺪﺍﻯ ﺠﺎﺭچی
ﺁﺳﻤﺎﻥ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﮔﺮﻭهی ﺪﺭﻗﻴﺎﻣﺖ،ﺑﺮﻣﻴﺨﻴﺰﻧﺪ
ﻭ ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻳﻥ اﻳﻥ
عالم ﺸﻴﻌﻪ ﻭﻧﺎﺟﻰ،ﻣﺘﺸﺒّث
ﻭﻣﺘﻮﺳل ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺁﻧﮑﻪ ﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣل
اﺯ ﺍﻭ ﺩﻳﺪﻩ،ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻳﮑ ی اﺯ
ﻗﻔﻠﻬﺎ ﻭﺑﻨﺪﻫﺎﻯﺟﻬل
ﺮﺍ،ﺍﺯﻗﻠﺐ ﺍﻭ
ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻩ ﻭﭼﻪ
ﺍﻧﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻳک
ﺸبهه ﺍﻯ ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺫﻫﻥ اﻭ ﺑﺮ ﻃﺮﻑ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺘﺸﺒّث ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮک الهی ﻴﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
اﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ،ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺭفع ﺸﺒﻬﻪ ﻭﺷﮑّﻰ،ﻭﺑﺎ
ﻫﺮﺑﺎﺯ ﺷﺪﻥ ﻘﻔلی
و عقده ای ﺒﺎ ﮐﺴﺐ
ﻫﺮﻳک اﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻧﺠﺎم ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﺧﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺴﻠﻮکی اﺯ ﺍﻳﻥ
عالم ﻤﺘﺸﺒث ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺗﺸﺒّث ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻮﺳل آﻧﻬﺎ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺷﺪﻥ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ،ﺍﻳﻥ
کامل الهی اﺳﺖ.
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻳﻥ کاملان،ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﭽﺮﺍغ ﺮﺍﻩ ﻗﺪم
ﺴﻠﻮک الهی اﺳﺖ،ﻭﺑﺎ
ﻧﻮﺭﻋﻘل الهی ﻮﻋﻠم
ﺴﻠﻮک آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،ﺑﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
عباﺩﺕ ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ
ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﮕﻮﻳﺪﻋﻤل
کنند. ﻭﻧﻪ ملاّﻫﺎﻯ
ﺠﺎﻫﻞ،ﻭ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ و وقیح ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺧﺒﺮﻯ ﻨﻴﺰ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮک الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺻﺒﺮ ﻭ ﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻯ
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ،ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻣﺪﺍﻭم اﻳﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ،ﻭ ﺩﺭﻭﻳﺶ
ﻭﺍقعی اﺳﺖ،ﮐﻪﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻮﻳﺎ ﺣﻴﺮﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺩﻭام
ﺼﺒﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻋﺎﻟم ﻮﻣؤﻣﻥ ﻮﻧﺎﺟی
ﻮﺧﻠﻴﻔﻪ الهی ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ،ﺷﺎﻣل
ﺤﺎل اﻳﻥ کاملان
الهی ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﮑﻤﺘﺮ ﺍﺯ ۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺭﻫﺒﺮ
کاملان هر ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺎم
همان ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﻤﻮﺩﻩ،ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺍﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.

حدیث 262 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
عسکرﻯ ﻨﻘل ﺸﺪﻩ
(ﺝ۲ﺹ۳ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ ﺰنی ﻨﺰﺩ
ﺣﻀﺮﺕ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺭﻓﺖ،ﻭﮔﻔﺖ
ﻣﺎﺩﺭم ﻤشکلاتی
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ صلاﺕ ﻭﻧﻤﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﺯﻣﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺗﺎﺭﻓﻊ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯﺷﻤﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ. ﭘس ﺍﺯﭘﺎسخ
گفتن ﻔﺎﻃﻤﻪ،ﺑﺎﺯ
ﺳؤﺍل ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩ،ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ. ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻪ ﺩﻩﺳؤال ﺮﺳﻴﺪ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺯﻥﺸﺮﻣﻨﺪ
ﻩﮔﻔﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻫم
ﺴؤﺍل ﺪﺍﺭﻡ،ﻭلی
ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫم ﺒﺎﻋث
ﺯﺣﻤﺖ ﺷﻤﺎ ﺷﻮﻡ.
ﺣﻀﺮﺕ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ،ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻫم
بپرس ﻭ ﺍﻓﺰﻭﺩ.
. . . ﺯﻥ ﺒﻤﻌنی ﺴﺎﻟک
الهی اﺳﺖ،ﻭ ﺍﻣﺮ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ صلاﺕ ﻧﻴﺰ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭﺻﻠﻪ
ﺑﺎ ﺭﺣم ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻔﺎﻃﻤﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. فاطمه
أفزود ﺃﺭﺃﻳﺖ
ﻣﻥ إﮐﺘﺮﻯ ﻴﻮﻣﺎ،ﻳﺼﻌﺪ
الی اﻟﺴطح ﺒﺤﻤل
ثقیل ،ﻭ ﮐﺮﺍﻩ ﻣﺎﺋﻪ
ﺍﻟﻒ ﺩﻳﻨﺎﺭ،ﻳثقل
علیه ؟ ﺍﻳﺎﭼﻨﻴﻥ
ﺪﻳﺪﻩﺍﻯ،ﮐﻪ شخصی
ﺒﺎ ﮐﻴﺴﻪ ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺰﺍﺭ ﺩﻳﻨﺎﺭ،ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﭙﺸﺖﺑﺎم ﺒﺮﻭﺩ،ﻭ
ﺑﺮﺍﻳﺶﺳﻨﮕﻴﻥ
ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻥ
گفت ﻧﻪ. ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ: إﮐﺘﺮﻳﺖ
ﺍﻧﺎ ﻟﮑلّ ﻤﺴﺎﻟﻪ،ﺑﺄﮐثرﻣﻥ
ﻤثلما ﺑﻴﻥ اﻟثرﻯ
الی اﻟﻌﺮﺵ ﻟﻮٴﻠؤا
،ﻓﺄﺣﺮﻯ اﻥ لا ﻳثقل
علی ﺒﺪﺍﻥ که ﻣﻥ
باﻫﺮ ﺳؤال ﺘﻮ،ﺑﺎ
أﻧﺒﺎنی اﺯ ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺠم آﻥ أنبان ،
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺯﻣﻴﻥ ﺘﺎﻋﺮﺵ
ﺑﺎﺷﺪ ، ﺑﺪﺳﺖﺍﻭﺭﺩﻡ.
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﺳﻨﮕﻴنی
ﺒﺮﺍﻳم ﻨﺪﺍﺷﺖ.
ﺍﻳﻥ ﺘﻤثیل ﺠﺎﻟبی
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ
کیفیّت ﻫﺎ،ﺑﺰﺑﺎﻥ
ارﻗﺎﻡ و
کمیّت مادی اﺳﺖ.
ﺴﻤﻌﺖ ﺍبی ﻴﻘﻮﻝ،ﺍﻥّ
علماء ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ
ﻳﺤﺸﺮﻭﻥ،ﻓﻴﺨلع
علیهم ﻤﻥ ﺨﻠﻊ ﺍﻟﮑﺮﺍﻣﺎﺕ،
علی ﻘﺪﺭ ﮐثرة ﻋﻠﻮمهم
ﻮﺟﺪﻫم ﻤﻥ إﺭﺷﺎﺩ
ﻋﺒﺎﺩ ﺍﻟﻠﻪ، ﺣتی
ﻴﺨلع علی ﺍﻟﻮﺍﺣﺪ
ﻣﻨﻬم أﻟﻒ
ﺍﻟﻒ ﺣلّة ﻣﻥ
ﻨﻮﺭ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ ﭘﺪﺭم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻡ،ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖ،ﻋﻠﻤﺎﻯﺸﻴﻌﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭﻭﻗﺖ ﺣﺸﺮ،ﺧﻠﻌﺘﻬﺎﻯ
کراُمّت ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ
ﻋﻠﻮم آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ،ﻭﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ ﺟﺪﻳّﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﺭﺷﺎﺩ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻄﻮﺭﻯ که ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ،ﻳک
ﻤﻴﻠﻴﻮﻥ ﭙﻮﺷﺶ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
(ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺸﻴﻌﻪ) کاملان
ﺍﻟﻬه هستند، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
مرتضوی
ومصطفوی ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺣﺸﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ،ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ،ﻭﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭم ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﻋﻘلی ﻮ
ﺫﻫنب بالفعل
و بالقوّه ﻮ
کرامات ﺟﺴمی ﻔﻮق
اﻟﻌﺎﺩﻩ،ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻌﺪﻯ،ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﭙﺶ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﺍﻳﻥ
کاملاّن ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. (ﺧﻠﻌﺖ)ﻫﺎ ﭼﻪ
ﻟﺒﺎس ﻧﻮﺭﺍنی ﺪﺭﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻪ
ﻟﺒﺎس ﻫﺎﻯ ثوب
و (ثوﺍﺏ) ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ،ﺩﺭﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﺸﺨﺺ بش
گکل ذخیره
آخرت اضافی ،ﻭﭼﻪ
ﺩﺭﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﻧﺴﺎﻥ کاﻣل اﺳﺖ.
ﮐثرﺕ ﺍﻳﻥ اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭ ثوﺍﺑﻬﺎ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ،ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻌﻠم آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
ﺒﻴﺸﺘﺮ،ﻭﭼﻪ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻠﺪﻧّﻰ، ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﮐﺴﺐ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﭼﻪ ﻋﻠم ﺴﻠﻮک
الهی که ﺑﺎ ﺍﻥ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻌﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ ﺟﺪّﻳﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ، ﺩﺭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ اﺳﺖ.
کاملان الهی ﭙس
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
پس از مرگ قبل
از مرگ ،ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
هرﺧﺪﻣﺘﻴﮑﻪ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺴﻠﻮﻛی
کنند ، ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺍﻧﺎﻥ
ﺤﻔﻈ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺘﻬﻴﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮا
ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺒل از ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭحی اﻭ ﺑﺎ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭﭘس ﺍﺯﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ،
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻳﻥ
کاﻣل الهی ﺸﺪﻩ،ﺑﺎ
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺣﻤﺎنی
اﺳﺖ. ﭘس ﺗﻌﻠﻴم
آﻧﻬﺎ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
، ثوﺍﺏ ﺩﺍﺭﺩ ﻭلی
ﻮﻇﻴﻔﻪ آنها ﻧﻴﺴﺖ.
(ﺍﺭﺷﺎﺩ) ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻋﺎم ﻤﺮﺩم
اﺳﺖ. ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻤلی
ﻮﺳﻠﻮکی ﺮﻭحی ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻤﻌﻠﻢ ﺗﺠﺎربّ ﺧﻮ
ﺩﺭﺍ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﺭﺷﺎﺩ
ﺑﻤﻌنی ﺮُﺷﺪ ﻭ
ﮐﻤﺎل ﺪﺍﺩﻥ
کسی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ، ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺎﻋﻘﻞ،ﻭﺗﺠﻠﻴﻪ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی گرﺩﺩ. (ﻋﺒﺎﺩ)
ﺧﺪﺍ،ﻣﻄﻠق ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻮﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ تنها ﻋﺎﺑﺪﺍﻥ
موبد ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایتها
هستند. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻫﺮ
ﺍﻧﭽﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ،ﺷﺎﻳﺪ
ﺭﻭﺯﻯ ﺒﮑﺎﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﺧﻠﻌﺖ ﻟﺒﺎس
ﻭﭘﻴﺮﺍﻫﻦ، ﻭﭘﻮﺷﺶﻫﺎﻯ
ﻨﻮﺭﺍنی و
کرامات عقلی اﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ (ﺧﻠﻌﺖ) ﮐﻨﺪﻥ
ﻠﺒﺎس ،ﻭ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪﻥ
ﻟﺒﺎس ﺩﻳﮕﺮ ﻭﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺭﻣﺰ ﻭﺳﻤﺒﻮل ﻨﺠﺎﺕ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻧﻬﺎ،ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﮐﺴﺐ
ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺧلع کرﺩﻥ ﻮﺳﭙس
ﺧﻠﻌﺖ ﮔﺮﻓﺘﻥ ﻮضع
ﺠﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ. (ﻧﻮﺭ)
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺨﻠﻌﺖ
ﻭﺩﺭﺟﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
شدّت ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﺑﻤﻌنی ﺪﺍﺭﻧﺪﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺭﺍﻣﻮﺭﻋﻘل
اﺳﺖ. ﻧﻮﺭ ﻧﻴﺰ ﻭﺿﻮح
ﻮﺧﻨکی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻋﮑس ﻧﺎﺭ ﻭﺟﻬنم
ﻮﺍﺗﺶ ﺍﺳﺖ. .ثمّ
ﻴﻨﺎﺩﻯ ﻤﻨﺎﺩﻯ
ﺮﺑّﻨﺎ ﻋﺰّ ﻭ ﺟﻞّ،ﺍﻳﻬﺎ
ﺍﻟﮑﺎﻓﻠﻮﻥ ﻠﺄﻳﺘﺎم
آل ﻤﺤﻤﺪ،ﺍﻟﻨﺎعثوﻥ
ﻠﻬم عند ﺍﻧﻘﻄﺎﻋﻬم
عن آﺑﺎﺋﻬﻢ،ﺍﻟﺬﻳﻥ
هم أﺋﻤّﺘﻬﻢ،ﻫؤلاء
تلاﻣﺬﺗﮑﻢ،ﻭﺍﻟﺄﻳﺘﺎم
اﻟﺬﻳﻥ
کفلّتموهم ﻮ ﻧﻌشتموﻫﻢ،ﻓﺄﺧﻠﻌﻮﺍ
ﻋﻠﻴﻬم ﺨلع اﻟﻌﻠﻮم
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ ، ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﭘﺪﺭم ﻔﺮﻣﻮﺩ،ﺳﭙس
ﻣﻨﺎﺩﻯ آﺳﻤﺎنی
ﻨﺪﺍ ﺳﺮﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻯ ﻤﺘﮑفلاﻥ ﻴﺘﻴﻤﺎﻥ
آل ﻤﺤﻤﺪ،ﮐﻪ ﺣﻤل
ﻨﻌﺶ ﻭﺟﺴم آﻧﻬﺎﺭﺍ،ﺩﺭﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺟﺪﺍئی آﻧﺎﻥ اﺯﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺮﻭﺣﺎنی آنها ،
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ آﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﻳﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥﺸﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺸﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻳﺘﻴﻤﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍﺗﺤﺖ ﺗﮑﻔل
ﺨﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻳﺪ،ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻋﻠﻮم ﺪﺍﺩﻳﺪ،ﺑﻬﺮﻳک
اﺯﺍﻧﻬﺎ ﺧﻠﻌﺖ
ﺑﺪﻫﻴﺪ. ﻭﻫﺮ ﻳﺘﻴمی
أﻧﺪﺍﺯﻩﺍﻯ که
علم ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﺮﺩﻩ،ﺧﻠﻌﺖ
ﺍﺯ ﻣﻌﻠم ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﺍﻳﻥﻴﺘﻴﻤﺎﻥ
ﺘﺎﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺧﻠﻌﺖ
ﻣﻤﮑﻥﺎﺳﺖ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻧﺪﺍﻯ آﺳﻤﺎنی ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭﺣﺸﺮ،ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ ﻭﻫﻨﮕﺎم
ﻤﺤﺸﻮﺭ شدﻥ ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺒﺸﺮﻯ،ﻭﻣﺤﺸﻮﺭ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ ﺭﺣﻤﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖﻭﻟﺎﻳﺖ،ﻭ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﻤﺎنی
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻧﺎﻥ
اطلاع ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﭼﻨﻴﻥ
ﺴﺎﻟکی کامل ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺑﺸﻤﺎ
ﮐﻤک ﺪﺭﺳﻠﻮک ﻛﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺳﺎﻟک ﺘﺎ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺧﻠﻌﺖ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭﺍﻧّﻴﺖ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ،ﻭﺻﻔﺎﺕﻧﻴﻜﻮ
ﺍﻧﻮﺍﺭﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ،ﻭﻋﻘل
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
(ﺣَﺸﺮ) ﺗﺠﺴم ﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﺴمی اﺳﺖ، ﭼﻪ
ﺣﺸﺮﺭﻭح کاملان
ﻮﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺟﺴم و
عقل ﻮﻧﻮﺭ و
کرامات
بالفعل فوق
بشری ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺪﺕ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ،ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺗﺎ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،ﻭﻧﻴﺰ
ﺣﺸﺮ ﺭﻭح اﻳﻥ ﺮﺟﻌﺖ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ،ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮع فوق ﺒﺸﺮﻯ،ﻭﻳﺎ
ﺣﺸﺮ ﺭﻭح اﻳﻦ کاملانﺒﺪﻧﻴﺎ،ﺑﺎ
ﻫﻤﻴﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ،ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺨﻮﺩ،ﭘس ﺍﺯﮐﻤﺎل
اﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﻴﻥ ﻤﺮﺩم
ﻮﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻔﻌﺎﻟﻴﺖ
ﺗﻌﻠﻴم ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺧﻄﺎﺏ ﻧﺪﺍﻯ
الهی ﭽﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪﺍﻯ
کاملان اﻟﻬﻰ،ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻴﺘﻴﻤﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ،ﻭﻳﺘﻴم
بی ﭙﻴﺮ ﻭ ﭘﺪﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻄﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
، ﻭﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺍﺯ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻠﻮﻯ
مرتضوی چهارم ﻮ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ پنجم ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﭘﻴﺮ کاﻣلی ﺒﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﻧﺪ. (ﻧﺎﻋﺸﻮﻥ)
ﺍﺯﺍﻳﻥ ﻴﺘﻴﻤﺎﻥ،ﮐﻪ
ﭼﻮﻥﻨﻌﺶﺟﺴم آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺣﻤل کرﺩﻩﺍﻳﺪ،ﺗﺎﺑﻌﺮﻭج
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭﺩﺭ ﺳﻠﻮک
آناﻥ ﺮﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﺩﻩ،ﻭﺭﻭﻯ ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻳﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺪﻧﺒﺎل ﭙﺪﺭﺍﻥ،ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ ﺗﺤﺖ
ﺗﮑﻔل ﺴﻠﻮکی ﻴک
کاﻣﻞ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
، ﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﻮ ﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ،ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ،ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻘﺎﺋم ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻔﻴﺨﻠﻌﻮﻥ
علی کلّ ﻮﺍﺣﺪ ﻣﻥ
اﻭﻟﺌک اﻟﺄﻳﺘﺎﻡ،
علی ﻘﺪﺭﻣﺎ ﺍﺧﺬﻭﺍ
ﻋﻨﻬم ﻤﻥ ﺍﻟﻌﻠﻮﻡ،حتّی
کاﻥ ﻔﻴﻬﻢ ، ﻳﻌنی
اﻟﺄﻳﺘﺎﻡ،ﻟﻤﻥ
ﻴﺨلع علیه
ﻣﺎئة ﺍﻟﻒ
ﺧلعة ﺳﭙس ﺑﻬﺮ
ﻳﺘﻴﻢ،ﺗﺎ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺧﻠﻌﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻠﻌﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭ
ﺭﺣﻤﺖ الهی را ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﻤﻴﺪﻫﺪ،ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻴﺘﻴﻢ ، ﺑﺮﺣﺴﺐﻋﻠمی
که ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،ﺧﻠﻌﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﭼﻪ ﻋﻠﻢ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی عرﻓﺎﻧﻰ،ﻭﭼﻪ
ﻋﻠم ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭ
ﭼﻪ ﻋﻠم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺍﮔﺎهی ﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ،ﻭﭼﻪ ﻋﻠم
الهی که ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﺒﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﮐﺬلک ﻴﺨلع
هؤلاء
اﻟﺄﻳﺘﺎﻡ، علی
ﻤﻥ ﺘﻌﻠم
ﻤﻨﻬم ﻮ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻥ
ﻴﺘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎﺯ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ،ﺧﻠﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺒﭙﻴﺮ
ﻭﻣﻌﻠﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻳﻌنی
ﺒﺎ ﺳﻠﻮک آﻧﺎﻥ
ﻭﮐﻤﺎل ﻴﺎﻓﺘﻥ
ﺸﺎﮔﺮﺩﺍﻥ،ﭘﻴﺮﻣﻌﻠم
ﻨﻴﺰ ﺻﺎﺣﺐ ﮐﺮاُمّت
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺧﻠﻌﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻳﺎ
ﺣتی ﻮﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ثوﺍﺏ ﺭﺣﻤﺖ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺠﺪﻳﺪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ،
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻴﺘﻴﻤﺎﻥ
عالم ﻮﺍﺻل ﺸﺪﻩ،ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺳﻠﻮﻙ الهی ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ثُمّ إﻥّ اﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎلی ﻴﻘﻮﻝ،ﺍﻋﻴﺪﻭﺍ
علی هؤلاء اﻟﻌﻠﻤاء
اﻟﮑﺎﻓﻠﻴﻦ ﻟﻠﺄﻳﺘﺎﻡ،حتّی
ﺘﺘﻤﻮﺍ ﻟﻬم ﺨﻠﻌﻬﻢ،ﻭ
ﺗﻀﻌّﻔﻮﺍ ﻟﻬﻢ،فی
ﺘﻤﻠﻬم ﻤﺎ ﮐﺎﻥ
ﻠﻬﻢ،ﻗﺒﻞ ﺍﻥ ﻴﺨﻠﻌﻮﺍ
ﻋﻠﻴﻬﻢ،ﻭﻳﻀﺎﻋﻒ
ﻟﻬﻢ،ﻭﮐﺬﻟک ﻤﻥ
ﻴﻠﻴﻬم ﻤّﻤﻥ ﺨلع
علی ﻤﻥ ﻴﻠﻴﻬم ﺳﭙس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫم ﺒﺎﻳﻥ
علماﻯ ﻤﺘﮑﻔل ﻴﺘﻴﻤﺎﻥ
ﺨﻠﻌﺖ ﺑﺪﻫﻴﺪ،ﺗﺎ
ﺧﻠﻌﺘﻬﺎﻯ ﺪﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺸﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺠﺒﺮﺍﻥ ﺸﻮﺩ. ﻭ ﺣتی
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﻭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﻨﻴﺪ. ﻭﭼﻨﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﺑﻌﻠﻤﺎﻯ ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ، ﺧﻠﻌﺖﻫﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
آﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﺒﻌﺪﻯ
هاﻯ ﺨﻮﺩ،ﺍﺯﺧﻠﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺸﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺨﻮیش ﭘاﺩﺍﺵ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﻯ
اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺍﺯﺻﻔﺖ ﻋﻘل ﻮﻋﻠم
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ
ﻣﺼﺮﻑ ﺷﻮﻧﺪ ﻭﻫﺰﻳﻨﻪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ،ﭼﻨﺪ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﭼﻴﺰﻯ
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﮐﻢ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﭘﻴﺮﺍﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ،ﺍﺯﻋﻠم
ﻮ ﻧﻮﺭ ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺨﻮﺩ،ﺑﺸﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﺒﻌﺪﻫﺎ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣل ﺸﺪﻧﺪ،ﺍﺯﻫﻤﺎﻥ
ﺨﻠﻌﺘﻬﺎﻯ ﭙﻴﺮ
ﻭ ﺧﻠﻌﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺧﻮﺩ،ﺑﻴﻥ
ﺸﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﺭ ﺍﺗﻘﺒل ﻨﻤﻮﺩﻩ،
ﭼﻨﺪ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺳﭙس ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
أﻳﺎ أُمَة ﺍﻟﻠﻪ،ﺍﻥّ
ﺴﻠکة ﻣﻥ ﺘﻠک اﻟﺨﻠﻊ،ﻟﺄﻓﻀل
ﻤﻤﺎ ﻃﻠﻌﺖﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﺸﻤس ﺍﻟﻒ
ﺍﻟﻒﻣﺮّة،ﻭﻣﺎ
ﻓﻀل ﻔﺄﻧّﻪ
ﻣثوﺏ
ﺑﺎﻟﺘﻨﻐﻴﺾ
ﻭﺍﻟﮑﺪﺭ أﻯ ﺒﻨﺪﻩ
ﻭ ﮐﻨﻴﺰ ﺧﺪﺍ،ﻭﻳﺎ
ﺃﻯ اوم کننده ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ،ﺑﺪﺍﻥ که
هر ﺑَﻨﺪ نخ آﻥ ﺨﻠﻌﺘﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻌﺎﻟﻤﺎﻥ
ﻮﻳﺘﻴﻤﺎﻥ الم ﺸﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﺑﺎ
ﺍﺭﺯﺵﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻫﺴﺖ،ﻭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻮﺭﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ.
ﺑﻴک ﻤﻴﻠﻴﻮﻥ ﺒﺎﺭ
ﺍﺭﺯﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺨﻠﻌﺘﻬﺎ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻤﻬﺎ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺯﺍﺋﺪ ﻭثوﺏ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺡ ﻭﻣﮑﺪّﺭﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﺎﻃﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯﻋﻠم ﺴﻠﻮک
الهی ، ﻭﻏﻴﺮ ﺍﺯﺍﮔﺎهی
اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی الهی ﺒﮑﺎملاّﻥ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﻠﻮم ﺤﺠﺎﺏ ﺍﻋﻈم
هستند. ﻭ ﺩﻟﺒﻨﺪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺘﻤثیل هاﻯ عرﻓﺎنی
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎﺭﻗﺎم
ﻮ أﺷﮑﺎل کمّی
اﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ، ﻭﺩﺭ ﺍﺭﺯﻳﺎبی
کیفی ﻮ الهی ﺒﻴﺎﻥ
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺗﺎ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘل ﻤﺮﺩﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ،ﻭﺷﺨﺺ
ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍﻋﻠﻮم عرﻓﺎنی
ﺒﻴﺎﻧﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
هستند،ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳطح عقل ﺠمعی ﺰﻣﺎﻥ،
ﻭﺳطح علم ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ
هاﻯﻤﺎﺩﻯ ﺩﻧﻴﺎ،ﺩﺭﻫﺮ
ﻋﺼﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻄﺎﻟﺐﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﻣﺘﻐﻴﺮ
و تکمیل ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
یکی اﺳﺖ. ﻭﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺮﻭﺯ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﻴﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻓﺎﻃﻤﻪﻧﻘﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻥکاﻣل ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ الهی
ﻤﺮﺩ ﺳﻠﻮک ﻛﻨﻨﺪ،
ﻭلی هرﺳﺎﻟک ﺪﺭﺣﮑم
ﺰﻥ ﻤﻄﻴﻊ، ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ،ﻭﻣﺮﺩ
ﺑﺎﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻮﺟﻮﺩ الهی
اگر خداوند
بطالب لقای
الهی در رؤیا معرفی
کرده باشد.

حدیث 263- ﺍﺯﺍﻣﺎم
عسکرﻯ ﻨﻘل ﺸﺪﻩ
(ﺝ۲ﺹ۴ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ
ﺸﻬﻴﺪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﻤﻥ
کفّل ﻠﻨﺎ ﻳﺘﻴﻤﺎ،ﻗﻄﻌﺘﻪ
ﻋﻨّﺎ ﻣﺤﺒّتة (ﻣﺤبّتنا
) ﻟﺄﺳﺘﺘﺎﺭﻧﺎ،ﻓﻮﺍﺳﺎﻩ
ﻣﻥ ﻋﻠﻮﻣﻨﺎ
ﺍﻟتی ﺴﻘﻄﺖ
ﺍﻟﻴﻪ،حتّی
أﺭﺷﺪﻩ
ﻭﻫﺪﺍﻩ ﻗﺎل
اﻟﻠﻪ. . ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻳﺘﻴم ﻤﺎ،ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﺭﺍ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺎ ﻭﻣﺤﺒﺖ ﻣﺎ،
ﻭ یا بخاﻃﺮ ﻣﺨفی
ﺒﻮﺩﻥ ﻤﺎ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺍﻭﺭﺍ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ
کند ﻭﺗﻌﻠﻴم علوم
ﻤﺎﺭﺍ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ،ﮐﻪ
ﻭﻯ اﺯﺧﺪﺍ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﺭﺷﺎﺩﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻭ ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﺯﺍﻯ اﻳﻥ ﺨﺪﻣﺖ
ﺍﻭ،ﭼﻨﻴﻥﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ ﻭﮔﻔﺖ. . . (ﺗﮑﻔّﻞ)ﮔﺮﻓﺘﻥ
ﺘﺤﺖﺗﮑﻔﻞ،ﻭ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﻭﺩﺭ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺭ ﺍﻭﺭﺩﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯاﺳﺖ.
(ﻳﺘﻴﻢ) ﮐسی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﻳﺎ ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ،ﻭﺍﺯ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم ﻮﭼﻬﺎﺭﻡ،ﻭﺍﺯ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﻮ ﭘﻨﺠم
ﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻤﺤﺮﻭﻡ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﻴﺘﻴم ﺴﺎﻟک
الهی ﻨﺒﻮﺩﻩ،ﻭﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﺗﻤﺎﻳل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
(ﻋﻴﻥ اﻟﻴﻘﻴﻨﻰ)
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﺤﺮﻭم
اﺳﺖ. ﻳﺘﻴم ﺴﻠﻮکی
کی است ، ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻳﻞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯﭘنج ﺘﻥ آل
عبا ، ﻳﺎ ﻫمان ﭙنج
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎن
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ،ﮐﺴﺐ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
اﺯﻧﻈﺮﺍﻧﻬﺎ ﻣﺨفی
ﺒﻮﺩﻩ،ﻭ ﻳﺎ ﺣﻀﻮﺭﺍ
ﺑﺎ آنها ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﭼﻪ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻈﺎﻫﺮ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﮔﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ،ﻭﭼﻪ
ﺩﺭﻏﻴﺒﺖ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ کنونی ﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎﻟ ﺴﺎﻟﻚ
(ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ) ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم ﺨﻮﻳﺶ،ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻭﻋﺼﺮﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ.
ﻣﻤﮑﻥ است ﺑﺠﺎﻯ
(ﻣﺤﺒﺖ) ﺩﺭﺣﺪﻳث
(ﻣِﺤﻨَﺖ) ﻭ ﻣﺼﻴﺒﺖ
ﻭﺍﺭﺩﻩ ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻃﻮل ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ ﺁﻣﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اﺯﺩﺳﺖ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﻭﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻣﺤﺮﻭم
اﺯ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻮآﻭﺍﺭگی
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. (ﺍﺳﺘﺘﺎﺭ)
ﻣﺨفی ﻤﺎﻧﺪﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ،ﺍﺯ ﺷﺨﺺ
ﻳتیم ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ.
حتّی ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻈﺎﻫﺮ
ﻧﻴﺰ،ﺳﺎﻟک ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻄ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭملاّﺣﻈﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭحتّی ﻤﻥﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ،ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺋل
ﻤﺮﺍﺣل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ،ﻫﺮ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﺍﻣﺎم ﺮﺍ،ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻮﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ،ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ کرﺩﻡ. ﻣﺨفی
ماﻧﺪﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺎ ﻭﻗتی اﺳﺖ،ﮐﻪﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﺸﻐﻮل ﺘﺨﻠﻴﻪ
ﻧﻔس ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺪﻭﺭﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭﺑثوﺍﺏ
ﻫﺎ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
(ﻣﻮﺍﺳﺎﺕ) ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﻭﺧﺪﻣﺖ ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺵ،ﻭﺩﻟﺪﺍﺭﻯ
ﻮﺩﻟﺴﻮﺯﻯ،ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﻴﺘﻴﻤﺎﻥ ﺪﺭﺳﻠﻮک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
کاملان اﻟﻬﻰ،ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺸﻮﻳق ﻮ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭﺷﺎﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
کاملان اﻟﻬﻰ ،
ﺗﻌﻠﻴم علومی ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮ آﺍﻧﻬﺎ ﻧﺎﺯل
کرﺩﻩ،ﻭﭘﺎﺋﻴﻥ
ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ علوم ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،ﻭﻋﻠﻮم
لدنّی کاملان ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﻭﻋﻠﻮم ﻮﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺴﻠﻮک الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠه ﺘﺠﺮﺑﻴﺎﺕ
ﻗﺒلی ﻜﺎﻣل الهی
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک گذﺷﺘﻪ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻭﻳﺎ ﺗﺠﺎﺭﺑی
ﺒﺮ آﻥ أﻓﺰﻭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ ﺗﻌﻠﻴم
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
گرﺩﺩ. (إﺭﺷﺎﺩ) ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻧﻈﺮﻯ،ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻋﻤلی ﭙﻴﺮﮐﺎﻣﻞ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ،ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
عاﻣل اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی است . ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﺍﻭل کاﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺭﺷﺎﺩ،ﺭُﺷﺪ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻭﺑﻠﻮﻍ،ﻭﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺴﺎﻟک ﺠﻮﺍﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﺍﺳﺖ. (ﻫُﺪﺍﻩ) ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺄﻭ ﺩﺍﺩﻥ،ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻥ،ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺟُﺴﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﮐﺪﺍم ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ(ﻫُﺪﻯ
ﻮ ﺧﺪﺍ و ربّ ) ﻭﻣﻘﺎم
الهی هستند. ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺑﻪ ﻫُﺪﺍﻯ
ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. ﺩﺭ
ﺍﺧﺮ (حجّ کعبه ) ﻗﺮﺑﺎنی
گوﺳﻔﻨﺪ،ﻫُﺪﻯ
ﺪﺍﺩﻥ اﺳﺖ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺍﻭﺍﺧﺮﺳﻠﻮک
الهی ﺨﻮﺩ،ﮐﻪ(حجّ
أﮐﺒﺮ) ﺍﺳﺖ،ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎنی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﻔﺪﺍ ﮐﺎﺭﻯ،ﻭﻣﺮگ
ﻘﺒل ازمرﮒ،ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﺯ ﺍﻥ ﭘس
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭ ﻣﺸﻴّ ﺖ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭﺳﺎﺋﻂ، و ﻧﻪ ﺣﺘﻰ
تلاﺷﻬﺎﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﺳﺎﻟﻚ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،ﺗﺪﺑﻴﺮ
ربّ رحمان،ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮ،ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺒﻌﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
این ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋم
ﺼﻮﺭﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﺮﺑﻮﻃ ﺒﻤﺼﻠﺤﺖ
دانی ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻل اﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ کاملان ﻮﺍﺻل
ﺒﻘﺎﺋﻢ،ﺍﮔﺮ
بکلّی ﻧﻤﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ،ﺗﺪﺑﻴﺮﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮنی ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ربّ ﺭﺣﻤﺎنی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎملاّﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺴﺎﻟﻚ،ﺑﺎ
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﺎﺋم اﺳﺖ. ﻘﺎل
اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ّﻭ ﺟﻞّ،
ﻳﺎ ﺍﻳﻬﺎ ﺍﻟﻌﺒﺪ
ﺍﻟﮑﺮﻳم اﻟﻤﻮﺍﺳﻰ،ﺍﻧﺎ
أﻭلی ﺒﺎﻟﮑﺮم ﻤﻨﻚ،ﺍﺟﻌﻠﻮﺍ
ﻟﻪ ﻳﺎ ملاّﺋﮑﺘﻰ،فی
اﻟﺠﻨﺎﻥ ﺒﻌﺪ
کلّ ﺤﺮﻑ ﻋﻠّﻤﻪ،ﺍﻟﻒﺍﻟﻒ
ﻗﺼﺮ،ﻭ ﺿﻤّﻮﺍ
ﺍﻟﻴﻬﺎ،ﻣﺎﻳﻠﻴق
ﻤﻥ ﺴﺎﺋﺮ
ﺍﻟﻨﻌم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺘﻌﺎل ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺍﻯ
ﺒﻨﺪﻩٴ ﻤﻥ ﻭ ﺃﻯ
اﻧﺴﺎﻥ کریم ﻮﺑﺨﺸﻨﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﮐﺮاُمّت ﻭﮐﻤﺎل
عقلی هستنی ﻮ ﺍﺯ
ﻳﺘﻴم آل ﻤﺤﻤﺪ،ﻣﻮﺍﺳﺎﺕ
ﻭﺩﻟﺪﺍﺭﻯ ﺪﺍﺩﻯ،ﻭ(ﺃسی
ﻮ ﺃﻟﻢ) ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺴﮑﻴﻥ
ﺪﺍﺩﻯ،ﻣﻥ أﻭلی
ﺒﺮ ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻢ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﺨﺸﺶ ﻭﮐﺮاُمّت
ﺗﻮ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺪﻫﻢ. ﻟﺬﺍ ﺍﻯ ملاّﺋک
ﻤﻦ،ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻌﻠم
کاﻣل ﺪﺭﺑﻬﺸﺘﻬﺎ،ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻫﺮﺣﺮفی که ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺩﺍﺩﻩ،ﻳﻚ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
کاخ ﺒﺴﺎﺯﻳﺪ. ﻭﺗﻤﺎم
ﺘﺠﻬﻴﺰﺍﺕ ﻭﻟﻮﺍﺯم
لاﻳق اﻭﺭﺍ
ﻧﻴﺰ،ﺩﺭ
ﺍﻧﻬﺎ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﻴﺪ.
(ﻋﺒﺪ ﮐﺮﻳﻢ) ﻫﺮ ﺑﻨﺪﻩ
ﮐﺮاُمّت
ﻳﺎﻓﺘﻪ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻮﺍﺻل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
ﺑﺨﻠق ﻮ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ،ﺗﺎ
ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮک
الهی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
(ﮐﺮامت) ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی هستند،ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮔﺎﻥ ﺒﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺍﺳﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭ کاملان ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ،ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺸﻔﺎ ﺑﺨﺸﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ،ﺑﺎﺩﺳﺖ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ ﻮﺗﺒﺮک
ﺪﺍﺩﻥ. ﻭﭼﻮﻥ اﺭﺗﺒﺎﻁ
(ﺗﻠﻪ ﭘﺎﺗﻴﻚ) ﺑﺎﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﻧﻴﺰ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﺮّﻑﻋﻘلی
ﻮﻣﻌﻨﻮﻯ ﺪﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺳﺎﻟک
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ. ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﺭﺣﻤﺖ ﻭ ﮐﺮاُمّت
ﺩﻳﮕﺮ. ﻭ ﺍﻳﻥ
کرﺍﻣﺘﻬﺎ ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ، ﺑﺮﺍﻯ ﻮﺍصلاﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ، ﻓﻘﻄ
ﺒﺮﺍﻯ همین ﺪﻭﺭﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍلاّ
ﺩﺭ (ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ)
ﺍﻧﺎﻥ،ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺳﺮﺷﺎﺭﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﻭﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ،ﺟﺴمی
ﻮﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭﺣﻰ،ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ،ﻧﺴﺒﺖﺑﻨﻮع
ﻤﻴﻤﻮﻥ اﺳﺖ. ﭼﻪ
ﻋﻘل ﻮﻓﻬﻢ،ﻭﭼﻪ
ﺯﻳﺒﺎئی ﺼﻮﺭﺕ
ﻭ ﺑﺪﻥ،ﻭﭼﻪ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴم ﻮﺫﻫﻦ. (ﺟﻨﺎﻥ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ
(ﻣﮑﺎنی ﻮ ﻣﺎﺩﻯ)
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﻨﺎﻥ عقلی ، ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ،ﻭ ﺍﺩﺭﺍک
ﻮ ﺍﺭﺍﻣﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻘﺪﻳﻤﻪ
ﻫﻨﺪﻯ، ﺟﻨﺎﻥ ﻤﻌنی
عقلها ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺩﺭ قُرآن ﻧﻴﺰ
ﻣﻔﻬﻮم ﺠﻨّﺖ،ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
عقلی هستند. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻞ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺯﺍﻯ هر ﺣﺮفی
که ﺗﻌﻠﻴم ﻤﻴﺪﻫﺪ،ﺍﻳﻥ
ﻤﻘﺪﺍﺭ ﺳﺮﺷﺎﺭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ،ﻭﻗﺼﻮﺭ
ﻭﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ ﺴﮑﻮﻧﺖ
ﺑﻬﺸﺘﻰ،ﻭﮐﺎﺧﻬﺎﻯ
ﻔﮑﺮﻯ ﻮ ﺗﺪﺍﻋﻰ
معانی ، ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘلی ﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻏﻴﺮ ﻣﮑﺎنی
گفتن ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ،ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم کاملان
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ،ﺑﺮﺍﻯ
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎنی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ،ﻭ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﻗﺎﺋم
ﻮ ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎنی
ﭽﮕﻮﻧﻪ ﻣﺴﺘﻘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭلی کسی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺍﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﮐﺮﺩ
ﺗﻨﻬﺎ کاملان ﺸﻬﻮﺩﻯﺁﻥ
عوﺍﻟم ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
که ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺸﮑل
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻨﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮﺗﻤثیلات
است. ﺗﺎ ﻋﻘل ﻮﺣﻮﺍس
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ،ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭک ﻛﻨﺪ. ﻭﻫم
ﺨﻮﺩ کاملان
الهی ﺒﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ،ﻭ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺯﺑﻬﺸﺖ، ﺟﺰ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻘﺎﺑل ﺘﺼﻮﺭ ﻓﮑﺮ
ﺑﺸﺮ،ﺍﻧﻬم ﺒﺮﺍﻯ
غیر ساﻟﮑﺎﻥ،ﻭﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻥ ﺪﺭﻓﺼل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻨﮕﻔﺘﻪ
ﺗﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺗﺼﺪﻳق
ﻮﮐﺸﺶ ﭘﻴﺪﺍﮐﻨﻨﺪ.
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﻤﺎم
اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ الهی
عقلی ﻮ ﺗﮑﺎﻣلی
اﺳﺖ. ﭼﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﮐﺎﻣل
ﺒﺨﻠﻖ،ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﻳﻥ ﺮﻭح کاﻣل ﺸﺪﻩ،ﺩﺭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل آﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺿﻤﻴﻤﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﻮﺳﺎﺋل اﻳﻥ کاﺧﻬﺎ،ﺗﺎ
ﻟﺎﻳق اﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﺒﺎﺷﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ،ﺟﺴﻤﺎن
ی ﻮﺫﻫنی ﻮﻧﻔﺴﺎﻧﻰ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻞ ﺩﺭﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ،ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﺗﻘﺪّس
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭﺩﻋﺎ،ﻭﺗﺼﺮﻑ
ﻋﻘلی ﻮﺭﻭحی اﻭ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ کاملان الهی
ﺪﻳﮕﺮ ﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﻧﻘﺪﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﺍﮐثرﺍ
ﺍﺯ ﺍﻥ هم ﺒﺎ ﺧﺒﺮﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ کاملان ﺒﺪﺍﻥ
ﻨﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻫﺮﻧﻈﺮﻳﻪﻋﻘﻠﻰ،
ﻭﻫﺮﻃﺮح ﻔﮑﺮﻯ،ﻭﻫﺮﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻤﻨﻄﻘﻰ،ﺩﺭ کاملان
الهی ﻮ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻭ،ﻭﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
عقلهای کلّی ﻮﻋﻠم
لدنّی اﻟﻬﻰ،ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺨﻮﺩ ﮐﺎﺧﻰ ﺑﺎﻋﻈﻤﺖ
ﻭﺳﺮﺑﻔﻠک
کشیدﻩ،ﺍﺯﺗﻌﺎلی
ﻮﻧﻮ ﺑﻮﺩﻥ ﻮﺟﺎﺫﺑﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻦ،ﻭﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩﻥ ﻮ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺻﻌﻮﺩ ﻋﻘلی
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ،ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ
ﺮﻭح ﻮﻋﻘل ﻔﺮﺍﻫم
می ﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﻣﻮﺍﺳﺎﺕ)
ﺩﻟﺪﺍﺭﻯ ﻮﻫﻤﺪﺭﺩﻯ،ﻭﺍﺭﺍم
کرﺩﻥ ﺨﺎﻃﺮ ﻭ(ﺃﺳﺎ)
ﻳﺎ ﻏﻢ،ﺍﺯﻳک ﻴﺘﻴﻢ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ اﺳﺖ.
ﭼﻪﻳﺘﻴم اﺯ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ،ﻭﭼﻪ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯﺎ اﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺪﻳث ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻥ اﺳﺖﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﭙﻠﻪ ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺩﺭﺳﻠﺴﻠﻪ ﭘنج
ﺘﻥ آل عبا ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﮐﺴﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﻤﺎم کاملان
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ،ﻫﻤﮕی
ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺤﺴﻴﻨﻰ.
ﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻫﺮﻋﺼﺮ،ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴنی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭﺷﺎﻥ
ﻤﻨﺤﺼﺮﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭم ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺳﻴﻨﻪ ﺯنی
ﺒﺮﺍﻯ اﻣﺎم ﺤﺴﻴﻦ،ﺳﻴﻨﻪﺯنی
ﻤﺮﺩﻡ ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮک
الهی ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻟﻘﺎﻯ الهی اﺳﺖ،ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻥ ﺸﻬﻴﺪ، ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴنی
(ﺸﻬﻴﺪ ﻭ ﺷﺎﻫﺪ) ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﮕی اﻳﻥ ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ،ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
اﻣﺎم ﺤﺴﻴﻦ ﻭﻧﻮﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺒﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ، ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻳﺘﻴم
ﺴﻠﻮکی هستند. ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭﮐﻠﻴﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ،ﻭﮐﻠﻴﻪ
کاملان الهی هر
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻈﺎﻫﺮ،ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
غاﻳﺐ،ﻭکاملان
ﺸﺎﻫﺪ ﺍﻧﻬﺎ،ﻫﻤﮕﻰ
(آل ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻫﻞ
ﺑﻴﺖ) ﺍﻭﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ همان
کرﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻭﺍﺣﺘﺮﺍﻣﺎﺕ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ،ﮐﻪﺳﻠﻮک
الهی ﻨﮑﺮﺩﻩ،ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭ
ﺑﺎﻟﻔﻌل ﺒﺪﻭﻥ
ﺴﻌﺎﺩﺕ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭم اﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺪﻭﻥ (ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻳﺘﻴم هستند.

حدیث 264 -اﺯﺍﻣﺎم
عسکرﻯ ﻨﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ۵ ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: علماء
ٴﺸﻴﻌﺘﻨﺎ،ﻣﺮﺍﺑﻄﻮﻥ
ﺒﺎﻟثغر،ﺍﻟﺬﻯﻴلی
اﺑﻠﻴس ﻭﻋﻔﺎﺭﻳﺘﻪ،ﻳﻤﻨﻌﻮﻧﻬم
عن ﺍﻟﺨﺮﻭﺝ،علی
ﻀﻌﻔاء ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ،ﻭﻋﻥ
أﻥ ﻴﺘﺴﻠّﻄ
علیهم اﺑﻠﻴس ﻭ
ﺷﻴﻌﺘﻪ اﻟﻨﻮﺍﺻﺐ ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺸﻴﻌﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺪﺭ
ﻣﺮﺯ ﻭ ﭘﺸﺖ ﺟﺒﻬﻪ
ﺍﺑﻠﻴسﻭﺩﻳﻮﻫﺎﻯ
آﻥ ﺳﻨﮕﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ ﻨﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ به (ﺧﺮﻭﺝ)
ﻭﺳﻠﻮک ﻀﻌﻔﺎﻯ
ﻤﺎ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺨﻠﻔﺎﻯ
اسلاﻣﻰ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
سیاسی ﺪﻭﻟﺖﺍسلامی
ﺴﻨﮕﺮ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ ﻏﺎﺭتی ﺒﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ثوﺍبی ﺒﺒﺮﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺩﺭﻋﻮﺽ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺷﻴﻌﻪ ﻣﺎ،ﺩﺭﭘﺸﺖ
ﺟﺒﻬﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
اﺑﻠﻴس ، ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻨﺎﺻبی ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺣﻤﻠﻪ ﺍﺑﻠﻴس
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻓﺎع
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﻨﺎﺻﺒبی
ﺨﻠﻔﺎ،ﻣﺎنع اﺯﺍﻳﻥ
هستند ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
علماﻯ ﺸﻴﻌﻪ،ﺑﮑﻤک
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺧﺎﺭج ﻮ ﺳﺎﻟک
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. (ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ) ﻓﻘﻄ کاملان
الهی شاهد قاﺋم
هستند. ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻬﺎﻯﺸﻴﻌﻪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻣﺎم
ﻨﻴﺰ،ﭼﻨﻴﻥﻔﻘﻴﻬﺎنی
ﺸﻴﻌﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺗﻨﻬﺎکاملان
عاﻣل ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﻭ
ﺩﺭک اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ ﺍﻳﻥ ﻔﻘﻬﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ. (ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ)
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻈﺎﻫﺮﻯ
و سیاس ﻭﻟﺎﻳﺖعلی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﻌﺎع ﺪﺍﺭﺍﻥ ﻮ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﻨﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
سلوکی محمد و
علیّ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮکاملان
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻣﺮﺯ ﺧﻠﻔﺎ
، ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
اﻳﺮﺍﻥ ﻮ ﺭﻭم ﻮﻣﺼﺮ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭلی ﻤﺮﺯﻋﻠﻤﺎﻯ
کامل اﻟﻬﻰ، ﺩﺭﭘﺸﺖ
ﺟﺒﻬﻪ ﺍﺑﻠﻴس ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺣﺎل تلاﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻠﻴم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
خود هستند. ﺻﺮﻑ
ﻧﻈﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ،ﺍﻳﻥ
علماﻯ ﺸﻴﻌﻪ ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
سلوکی ﺸﻴﻌﻪ،ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪ ﻫﺎﻯ ﺠﻨﮓ
ﻧﻴﺰﺷﺮﮐﺖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ،ﻣﺸﻐﻮل
ﺴﻠﻮک الهی ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﺍﺑﻠﻴس
) ﺍﻳﻨﺠﺎ علاﻭﻩ
ﺑﺮﺷﻴﻄﺎﻥ ﻨﻔس
، ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣُﻠﺒّﺴﺎﻥﺒﻠﺒﺎ
س ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺴنی ﺒﻮﺩﻧﺪ،ﻭلی
ﻔﻘﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ ﺸﻴﻌﻪ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﺴنیگرﺩﻳﺪﻧﺪ. ﻳﻌنی
ﺴﻠﻮک اﻟﻬ ی ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ،ﻭلی ﻤﺪّعی
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺗﺸیّع
هستند. ﺯﻳﺮﺍ(ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﻔﻘﻴﻪ) ﺳنی ﻮﺷﻴﻌﻪ،ﻣﺎنع
اﺯﺧﺮﻭج ﺴﻠﻮکی
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ،ﻧﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ
ﺒﺠﺒﻬﻪ ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ،ﻭﻧﻪ
ﻣﺎﻳل ﺒﺨﺮﻭﺝ ﺍﺯﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻠﻔﺎ ﺩﺭﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻃﻠبی ﺠﻨﮕی ﺨﻮﺩ،
ﻗﺼﺪ ﻏﺎﺭﺕ ﺍﻣﻮﺍل
آﻥ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ،
ﻭﺗﻮﺳﻌﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ گرﻓﺘﻥ
ﻤﺪﺍﻭم ﺨﺮﺍج ﻮ
ﻣﺎﻟﻴﺎﺕ ﻭﺟﺰﻳﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺍﻣﺎ ﺧﺮﻭج
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ، ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺧﺮﻭج اﺯ ﻧﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ
ﺍﻧﻬﺎ،ﺑﻌﺪ ﺍﺯﺑﺴﺘﻦ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ،ﺑﺎﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮکاملان ﺰﻣﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮکی الهی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﺍﺯﺑﻴﻥ
علاقمندان ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥعلیّ
، ﺑﺠﺎﻯ ﺨﺎﻧﺪﺍﻥ
هاﻯ اﻣﻮﻯﻭﻋﺒﺎﺳﻰ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،ﺑﺎکاملان
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺘﻤﺎس ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﻳﺎ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍﺑﺸﺪّﺕ
ﺗﺤﺖ ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
سیاسی وﻟﺎﻳﺖﻋﻠﻰّ،
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﺴﻴﺎسی
ﺪﺭﺟﺎﻣﻌﻪ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻘﺪﺭﺕ ﻭﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻭﮐثرﺕ ﺷﻮﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺗﺤﺎﺩﻯ
ﺴﻴﺎﺳﻰ، ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﻄﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
سلوک ﻭ ﻧﺎﺭﺍﺿﻴﺎﻥ،ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﻥ ﺴﻴﺎسی
ﻤﻠﻞ،بی ﻤﻴل ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﻮﺭﺷﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﻡ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻧﻮﺍﺻﺐ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﻨّﻴﻬﺎﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯﻓﻮﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯعلیّ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺳﻠﻮکی اﻭﺭﺍ
در غدیر خُم ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ،ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭﭼﻮﻥ
اﺑﻮﺑﮑﺮ ﻭﻋﻤﺮ
ﺍﺯ ﻗﺒﻴﻠﻪ ﻗﺮﻳﺶ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ حقّ ﺘﻘﺪّم
ﻮ ﺗﻘﺪّس ﻗﺎﺋل
ﺸﺪﻧﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ(ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﺪﺍ) ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯﻋﻠﻰّ ، ﺗﺒﺪﻳل(
ﺒﺎﻧﺘﺼﺎﺏ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ)
ﻭﺳﭙس ﻋﻤﺮ ﻭﻋثماﻥ
ﺸﺪ. ﺍﻣﺎ ﺧﻠﻔﺎﻯ
أﻣﻮﻯ ﻮﻋﺒﺎﺳﻰ،ﺑﺰﻭﺭ
ﺟﻨگ ﻮ ﺍﻧقلاﺑﺎﺕ،ﻭ
ﻓﺘﻮﺣﺎﺕ ﻧﻈﺎمی
ﺨﻮﺩ، ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺩﻭﻟﺖ ﺍﻣﻮﻯ
ﻮ ﻋﺒﺎسی ﻮﻋثمانی
ﺒﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺭا ﻭﺍﺭثان
ﻘﺒﻴﻠﻪ ﻗﺮﻳﺶ
و محمد ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ.

(ﻋﻔﺮﻳﺖ)ﻫﺎ
ﻳﺎ ﺩﻳﻮﻫﺎ،ﺧﻠﻔﺎ
ﻭﻓﻘﻬﺎی سنّی
و شیعه ( بدون
فَرّ)در هر
زمان ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺣﮑﺎﻡ،ﻭﺭﻫﺒﺮﻯ
إﺑﻠﻴﺴﺎﻥ ﻭ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻧﻴﺰ ﺗﺼﺮیح ﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،ﺍﺯ
ﺍﺑﻠﻴس ﻣﻨﻈﻮﺭﻣﻔﺘﻴﺎﻥأﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺪﻳﻤﻪ،ﻭﻳﺎ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﻧﺤﺮﺍفی إسلام
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺍﺯﺳﻠﻮک الهی ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻨﺼﺮﻑ ﺷﺪﻧﺪ،ﺑﺴﻴﺎﺳﺖ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻔس ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍﻥ
ﻨﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،ﻭحتّی
ﻤﺎنع اﺯﺳﻠﻮک ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ،ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﺬﻫﺐﻫﺎﻯ
ﻤﺘﻨﻮّع ﺘشیع ﺒﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﺎﺯ ﻣﺸﻤﻮﻝ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
هستند. ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
إبلیساﻥ ﻤُﻠﺒس
ﺑﻠﺒﺎس ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ،
ﻭ ﺩﻳﻮﻫﺎﻯ ﭙﻴﻮﺳﺘﻪ
ﺑﻪ ﺍﻧﺎﻥ
هستند. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻮﺍﻗﻌﻰ،ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ،ﻓﻘﻂ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﻘﺎﺋﻢ،ﻭﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﺷﻌﺎع ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘنج ﺘﻥ آل عبا ،
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺯﻃﺮﻳق ﻮﻟﺎﻳﺖ
زنده هر زمان ﻫﺴﺘﻨﺪ.
(ﺧﺮﻭﺝ) ﺑﻤﻌنی هجرﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺯﺩﻧﻴﺎ،ﻭﺍﺯ
ﻧﻔس آلوده
حیوانی ﺧﻮﺩ،ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻨﺎفع ﻤﺎﺩﻯ اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺗﻮﺑﻪ ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ، ﺑﺴﻠﻮک ﻤﺪﺍﻭم
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ، ﻭﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻳﺎﻓﺘﻥ کاﻣل اﺯنَفس
ﺧﻮﻳﺶ،ﻭﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺨﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
وولایت آﻧﺎﻥ
اﺳﺖ.ﺍﻟﺎ،ﻓﻤﻥ
إﻧﺘﺼﺐ ﻟﺬﻟک ﻤﻥﺸﻴﻌﺘﻨﺎ،ﮐﺎﻥ
أﻓﻀل ﻤﻤّﻥ ﺠﺎﻫﺪ
ﺍﻟﺮﻭم ﻮ ﺍﻟﺘﺮک
ﻮ ﺍﻟﺨﺰﺭ، ﺍﻟﻒ
ﺍﻟﻒ ﻣﺮّة،ﻟﺄﻧّﻪ
ﻳﺪفع عن أﺩﻳﺎﻥ
ﻤُﺤﺒّﻴﻨﺎ،ﻭﺫﻟک
ﺪفع عن ﺍﺑﺪﺍﻧﻬم
ﻮلی همگاﻥ ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ،ﻫﺮﮐس
ﺍﺯﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﺎ،ﺑﺠﺎﻯ ﻄﺮﻓﺪﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﻧﺼﺐ دﺧﻠﻴﻔﻪ،ﻭﺟﺒﻬﻪ
ﺟﻨگ ﺮﻓﺘﻦ،ﺑﻨﺼﺐ
ﻭ(ﺍﻧﺘﺼﺎﺏ) ﺩﺭﺳﻠﻮکی
ﺑﺮﭘﺎ ﺑﻮﺩﻥﺪﺭﺳﻠﻮک
ﻮﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻯ ﺪﺭ
ﺁﻥ، ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺑﺎ ﺍﺑﻠﻴس ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
علماﻯﺸﻴﻌﻪ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍ،ﻳﻜﻤﻴﻠﻴﻮﻥﺒﺎﺭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺠﺎﻫﺪﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪ ﺭﻭم
ﻮﺗﺮک ﻮ ﺧﺰﺭ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
علماﻯ ﺸﻴﻌﻪ،ﺩﻓﺎع
اﺯ ﺩﻳﻥ ورزی
علاقمندانﻤﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ ﺍﻧﺎﻥ
ﺪﻓﺎع اﺯ تن ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
(ﻧﺼﺐ) ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ الهی
ازﺧﻠﻔﺎﻯ ﺮﺍﺷﺪﻳﻥ
ﻮ ﺍﻣﻮﻯ ﻮﻋﺒﺎسی
ﻮﻓﺎﻃمی
مصریان ﻮﻋثماﻧﻰ
ﺑﻮﺩ. ﻭلی ﻨﺼﺐ ﻭﺍﻧﺘﺼﺎﺏ
ﻋﻠﻤﺎﻯﺸﻴﻌﻪ
از طرف ﺧﺪﺍ ﻭﺑﺎ
ﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻯ ﻮﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺎﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﺒﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
کامل ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻄﺎﻥ ﻨﻔس
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻋﻠﻤﺎﻯ
(ﺷﻌﺎﻉ ﺩﺍﺭ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ) ﻭکاملان
ﺰﻣﺎﻥ هستند، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺤﻤﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺩﺭﺟﺒﻬﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻨﻔس ﺷﮑﺴﺖ ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ.
ﺳﻠﻮک الهی ﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ،ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﻋﺸق ﻮ ﻣﺤﺒﺖ ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﺍﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ، ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺮﺳﺪ ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺣﺪّ
ﺍﮐثرﺧﺪﻣﺖ ﺟﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ
ﺪﺭﺟﺒﻬﻪ،ﺣﻔﻈ
جسم ﻮﺑﺪﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺴﻨﻰ ﻭﺷﻴﻌﻪ،ﺍﺯ
ﺍﻧﺘﻘﺎم ﺠﻮﺋﻴﻬﺎﻯ
ﺪﻭﻟﺘﻬﺎﻯ ﺸﮑﺴﺖ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺭﻭم ﻮ ﺍﻳﺮﺍﻥﻮ
ﻣﺼﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﺗﺮﻙ) مردم ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻤﺎ ﻭﺭاء اﻟﻨﻬﺮﺍﺳﺖ،
ﻭ ﺧﺰﺭ ﻗﻮم اﻳﺮﺍنی
گیلاﻥ ﻮﺳﺎﺣل ﺒﺤﺮ
ﺧزر ﻭﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ
ﻮ ﺗﺮﮐﻤﻨﺴﺘﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی
گفته ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ ﻣﻘﺼﻮﺩ
(ﺭﻳﺰﭼﺸﻤﻬﺎ)ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺘﻮﺣﺎﺕ
ﺍسلامی ﻤﺎﻭﺭاء
اﻟﻨﻬﺮ ﻭ ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ
کشیدﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﺩﻓﺎﻋﻌﻠﻤﺎﻯﺸﻴﻌﻪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
از ﻓﺮﺍﻣﻮشی ﻣﺘﺮﻭﻛﺸﺪﻥ
آﻥ اﺳﺖ. ﻭﺩﻓﺎع
ﺪﺭ ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ ﺠﻨﮕﻰ،ﺩﻓﺎﻉ
ﺍﺯﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
اﺳﺖ،ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺪﻑﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻤﺪّ ﻧﻈﺮ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﻧﻪ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍسلام ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.
ﻋﻔﺮﻳﺖ ﻳﺎ ﺩﻳﻮ
ﻭﺷﻴﻄﺎﻥ،ﻫﻤﺎﻥ(ﺍﻓﺮﻭﺩﻳﺖ)
ﻳﻮﻧﺎنی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻠفظ ﺒﻴﻥ ﻤﺮﺩم
عرﺏ ﺑﮑﺎﺭ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﻠﮑﻪ (ﺍﻓﺮﻮﺩﻳﺖ)ﺑﺎﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﻓﺮّﺩﺍﺭﺍﻥ
ﺪﺭﺳﻠﻮک ﻘﺪﻳم
ﻴﻮﻧﺎﻥ و بی
فرّان زمان
بعد ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

حدیث 265 - ﺯﺍﻣﺎم
عسکرﻯﻨﻘل ﺸﺪﻩ
(ﺝ۲ﺹ۵
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﻴﻘﺎل
ﻠﻠﻌﺎﺑﺪ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة، ﻧﻌم
اﻟﺮﺟل کنت
ﻫﻤّﺘک ﺬﺍﺕ
ﻧﻔﺴﻚ،ﻭﮐﻔﻴﺖ
ﺍﻟﻨﺎس
ﻣؤﻮﻧﺘﻚ،ﻓﺄﺩﺧل
اﻟﺠنّة ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
عاﺑﺪ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺨﻮنی ﺒﻮﺩﻯ،ﻫﻤّﺖ
ﺗﻮ ﺫﺍﺕ ﻭ ﺭﻭح ﺨﻮﺩﺕ
ﺑﻮﺩ،ﻭﻣﺮﺩم ﺮﺍ
ﺍﺯﺍﺭ ﻧﺪﺍﺩﻩ ﻭﮐﻤک
ﻜﺮﺩﻯ،ﻟﺬﺍ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻮ. ﻋﺎﺑﺪ
ﺳﺎﻟک موبد
است ، ﮐﻪ ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ، ﻣﺸﻐﻮل
عباﺩﺕ،ﻭﺍصلاح
ﺬﺍﺕ،ﻭﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
یا ﻧﺎ ﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ نفس ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤّﺖ ﺍﻭﻫﻤﺎﻥ
اﻭم کرﺩﻥ ﻮﺳﻠﻮک
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗبی
اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،ﮐﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﺑﮕﻔﺘﻪ
قُرآن،ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺭﻭﺯ الهی ﻴﺎ
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻳﻜﻬﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﺭ عرش
رحمان ﺑﻬﺸﺖ
چهارم ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺻﺎﺣﺐﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﻌﺪﺍ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺷﺪﻩ ﺗﺎ ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ طیّ ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻳﻥ عاﺑﺪ،ﺯﺍﻫﺪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک الهی
ﻨﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ثوﺍﺏ ﻋﺪم آﺯﺍﺭ
ﺑﻤﺮﺩم ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭلی ﺒﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺨﻮﺩ،ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻫﻴج ﺒﻬﺸتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
کاﺭﻣﺎﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. (ﺫﺍﺕ) ﻫﻤﺎﻥﻨﻔس
ﻭﺭﻭح ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی ﺸﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. (مؤوﻧﻪ) ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﻭﻣﺎﻣﻮﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ
اﺯ ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ،ﻭﺍﺯﺍﺭ
شخصی ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ.

ألا،ﺍﻥّ
اﻟﻔﻘﻴﻪ،ﻣﻥ أﻓﺎﺽ
ﺍﻟﻨﺎس ﺧﻴﺮﻩ،ﻭﺍﻧﻘﺬﻫم
ﻤﻥ أﻋﺪﺍﺋﻬﻢ،ﻭ
ﻭﻓرّ ﻋﻠﻴﻬم ﻧﻌم
ﺠﻨﺎﻥ اﻟﻠﻪ،ﻭﺣﺼل
هم ﺮﺿﻮﺍﻥ
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی ﻮلی ﻔﻘﻴﻪ
ﻭﺍقعی کسی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻓﻴﺾ و فضیلت ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ،ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺳﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻧﻬﺎﺭﺍ ﺍﺯﺩﺷﻤﻨﺎﻧﺸﺎﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩﻩ،ﻭﺑﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی ﻮالهی ﺘﺎﻣﻴﻥ
کرﺩﻩ،ﻭﺑﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ، ﻣﻴﺴﺮﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﻓﻘﻴﻪ) ﻓﻘﻄ
علم کاﻣل اﻟﻬﻰ
پگیه پگاهی ، ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥﺘﻌﻠﻴم
ﺴﻠﻮک الهی ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻭ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﺑﺎﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ،ﻭﻋﻠم
ﺴﻠﻮکی ﻮﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻈﺮﻯ ﻮ ﻋﻤلی ﺨﻮﺩ
ﺑﺴﺎﻟک ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺗﺎ ﺳﺎﻟک ﻤﻮﻓق
ﺸﻮﺩ،ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻴﻄﺎﻥ
ﻨﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ ﺍﻧﻬﺎ،ﻭ
ﺍﺯﭼﻨﮕﺎل ملاّﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﺳﺖ.
ﻓﻘﻄ اﻳﻦ کاملان
الهی هستند، ﮐﻪﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﺒﻬﺸتی
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
سالک ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻳﻥ کاملان ، ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻧﺎﻥ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﻪ ﺍﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﺑﻬﺸتی
ﻨﻴﺰ، ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﻬﺸتی
ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ،ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍم ﻴﻜﻬﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻴﺰ ﺍﻳﻥ
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
عقلی هستند،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺘﺪﺭﻳﺞ،ﻭ
کاملان ﺒﺎﻋﻘل
کلّی ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ،ﻭﻋﻠم لدنّی
رﺣﻤﺎﻧﻰ،ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺭﺑّﺎنی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮐﻤک ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺑﻌﺪﺍ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻞ،ﮐﺴﺐ ﺍﺯ
ﭼﺸﻤﻪ ﺍﺻلی
معرفت ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
(ﺍﻓﺎﺿﻪ) ﻟﺒﺮﻳﺰﻯ
ﻮﻓﻴﻀﺎﻥ ﺰﻳﺎﺩ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی اﻳﻥ کاملان
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺩﻡ
ﻭ(ﻧﺎس )ﻳﺎ ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻔﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻩ
ﺳﻠﻮک الهی و
عهد الهست
پیشین ﺘﺬﮐﺮﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
(ﻭﻓّﺮ) ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺑﻮﻓﻮﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻮ(ﻓﺮّ)ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
الهی اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ کاملان
الهی میباشند،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺑﺎﻋث ﮐﺴﺐ ﺭﺿﻮﺍﻥ
ﻮ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ اﻟﻬﻴﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻓﻘﻄ ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ
الهی با ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻮﺭﺿﺎﻯ اﻟﻬﻰ،ﻭبِدایاﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻭﺟﻬﻨﻤﻬﺎ،ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ الهی
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻨﺘﻴﺠﻪ ﮐﻤﻚ
کاملان الهی ﺒﺎ
ﺳﻠﻮک الهی اﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻪ ﻓﻘﻴﻬﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس نکردﻩ،ﻭﻟﻮ
ﺑﻔﺮﺽ ﺍﺯ ﺑﺮخی
حلال ﻮﺣﺮﺍﻣﻬﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣل الهی ﻮﺭﺑّﺎنی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ،ﺭﺑّﺎنی
ﻮ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﭼﻪ ﻓﻘﻴﻪ ﺳنی ﺒﺎﺷﺪ
ﻭﭼﻪ ﻓﻘﻴﻪ ﺷﻴﻌﻰ
قشری ، ﻭﭼﻪ ﺗﻤﺎم
کشیشاﻥ ﻮملاّﻳﺎﻥ
أﺩﻳﺎﻥ ﻮ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺸﺮ. (ﺗشیع
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﺩﺭداشتن
ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ ﻨﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺠﺴﺘﻦ
بمعرفی
خداوند ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ اﺳﺖ.
ﻮﻳﻘﺎل ﻠﻠﻔﻘﻴﻪ،ﻳﺎﺍ
ﻳّﻬﺎ ﺍﻟﮑﺎﻓل
ﻠﺄﻳﺘﺎم آل ﻤﺤﻤﺪ،ﺍﻟﻬﺎﺩﻯ
ﻠﻀﻌﻔاء ﻣﺤﺒﺘﻬم
ﻮﻣﻮﺍﻟﻴﻬﻢ ، ﻗﻒ
حتّی ﺘﺸفع
ﻠﻤﻥ أﺧﺬ ﻣﻨﻚ،ﺍﻭﺗﻌﻠّم
ﻤﻨک ﺴﭙس ﺑﻔﻘﻴﻪ
ﻭ ﻋﺎﻟم ﺮﺑّﺎﻧﻰ،ﻭﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ،ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺃﻯ ﻤﺘﮑﻔﻞ
ﻳﺘﻴﻤﺎﻥ آل ﻤﺤﻤﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺿﻌﻴﻔﺎﻥ عاﺷق
آل ﻤﺤﻤﺪ،ﻭﻣﻮﺍلی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻯ.
ﺑﺄﻳﺴﺖ،ﺗﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮﺍﻧﮑس ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺍﺯﺗﻮ ﺗﻌﻠﻴم
گرﻓﺖ، ﻳﺎ ﺍﺯﺗﻮ
ﺍﻣﻮﺧﺘنی ﺪﺍﺷﺖ،ﺑﻨﻤﺎﺋﻰ
(ﮐﺎﻓﻞ) ﺗﺤﺖﺗﮑﻔل
گرﻓﺘﻥ ﺴﻠﻮکی ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺰﻳﺮﻧﻈﺮشخصی ﻮﺗﻌﻠﻴﻢ،ﻭﺣتی
ﺘﺄﻣﻴﻥ ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻳﺘﻴﻤﺎﻥ آل ﻤﺤﻤﺪ،
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥﺴﻠﻮک
الهی هستند. ﮐﻪ(
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ)
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭل ﻮ
ﺩﻭﻡ،(ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﻳﺎﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﻮﭼﻬﺎﺭﻡ،ﻭ(ﻭﺍﻟﺪﻳﻥﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ) ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻮﭘﻨﺠم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ،ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮ ﺳﻠﻮکی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭﭼﻪ
ﺍﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﺁﻏﺎﺯﺳﻠﻮکی ﻨﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
(آل ﻤﺤﻤﺪ) ﺗﻤﺎم
کاملان اﻟﻬﻰ،ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﻭﻋﺼﻮﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺗﺎ ﺍﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﺎملاّﻧﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺩ،ﺭﺳﻤﺎ ﭼﻮﻥﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻔﺎﺭﺳﻰ، ﺍﺯ ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ محمد ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺳﻴّﺪ ﻭﺍﻗﺎﻯ
ﻮﺍقعی ﻮﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻫﺎﺩﻯ
هدﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻴﺰ ﺻﻮﺭﺕ
کاملان،ﻫُﺪﻯ
ﻮﺷﻬﻮﺩ الهی ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ کاملان
اﻟﻬﻰ،ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴﻨﻰ،ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺭﺑّﺎنی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥﻤﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﺪﺭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ،ﻣﻮﻓق
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﮕﺮﺩﺩ،ﺧﻮﺩ
ﻳﻜﻬﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸت
عرشی ﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺷﻮﺩ. کاملان ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﺎﺩﻯﻀﻌﻴﻔﺎن
ﻳﺎ ﻣﺴﺘﻀﻌﻔﺎﻥ
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند. ﮐﻪ (ﺧﻮﺩ
ﻓﻘﺮﻯ) ﺩﺭ ﺿﻌﻒ ﺟﺴم
ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮﻧﻔس ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﺩﺭﺳﻠﻮک أﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺮک کلّی ﺪﻧﻴﺎ،ﻭﺗﺠﺮﻳﺪ
ﮐلی ﻨﻔس ، ﺩﺭﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ ﺴﺎﻟک
ﺪﺳﺖ ﺩﻫﺪ،ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﺮﺳﺪ.
ﺿﻌﻴﻔﺎﻥ ﻣﺤﺐ ﻭﻣﻮﺍلی
ﻮﻟﺎﻳﺖ،ﺍﻳﻥﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺸق
ﺪﺭﺗﻤﺮﮐﺰﺳﻠﻮکی
ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺑﻨﺪﮔﻰ،ﻭﺳﺮﺳﭙﺮﺩگی
ﺒﭙﻴﺮﮐﺎﻣل ﻮ ﺗﺴﻠﻴم
ﺘﺎم ﺒﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺳﺘﻮﺭ(ﻗﻒ) ﺗﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﮐﻨﺪ،ﻫﻤﺎﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﻳﻦ کاملان
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺗﻴﮑﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺗﻌﻠﻴم ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺳﻠﻮکی آﻧﻬﺎ ﺭﺍﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﻗﺴﻤﺘﻰ،ﻭﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺩﺭ ﺩﻋﺎﻯ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،ﻗﺴﻤﺖﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﻟﻮﺍﺯم ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺗﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. (ﺷﻔﺎﻋﺖ)
ﻫم ﺪﻋﺎﮐﺮﺩﻥ،ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺷﺪﻥ کاملان ﺒﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﻫم ﺠﻔﺖ ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺳﺎﻟکی ﺒﻮﺩﻥ،ﺩﺭ(ﺳﻔﺮ
اول ﺍﻟﻰ ﺍﻟﻠﻪ)
ﻭ ﺳﻔﺮﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻧﻴﺰ ﻣﺪﺍم
ﺒﺎ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ، ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ،ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ
ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻟﺎﺯم ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺧﺴﺘﮕی ﺮﺍﻩ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﻭﺗﺴﻠﻄ ﻨﻔس
ﺍﻣﺎﺭﻩ ﺑﺮ ﺻﺎﺣﺒش
ﺭﺍ خُنثی ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻋﻘلی هر ﻗﺪﻣی
ﺠﻠﻮ ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،ﻭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺷﺪﻥ ﺴﺎﻟک
اﺯﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
گرﺩﺩ. ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﻋﻠم اﺯ ﮐﺎﻣل الهی
آﻣﻮﺧﺖ،ﺗﺎﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻋﻤل ﺴﻠﻮک الهی
کند،ﻭﻳﺎ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﭽﻴﺰﻯ گرﻓﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل اﺳﺖ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﻮﻗﻒ
کاملان ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻔﺎﻋﺖ ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
همین اﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ،ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻫم
أﮐﻨﻮﻥ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
آﻧﻬﺎ،ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺼﻮﺭﺕ،ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺗﮑﺎملاّﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻔﻴﻘﻒ
فیدﺧل اﻟﺠنّة
ﻣﻌﻪ،ﻓﺌﺎﻣﺎ ﻭ
ﻓﺌﺎﻣﺎ ﻭﻓﺌﺎﻣﺎ،حتّی
ﻘﺎل عشرﺍ،ﻭﻫﻢ
ﺍﻟﺬﻳﻥ أﺧﺬﻭﺍ
ﻋﻨﻪ ﻋﻠﻮﻣﻪ،ﻭﺍﺧﺬﻭﺍ
ﻋﻤّﻥ اﺧذ ﻋﻨﻪ،ﻭﻋﻤّﻥ
أﺧﺬ ﻋﻤّﻥ ﺃﺧﺬ
ﻋﻨﻪ،ﺍلی ﻴﻮم ﺍﻟﻘﻴﺎمة
، ﻓﺄﻧﻈﺮﻭﺍ
ﮐم ﻔﺮق ﺒﻴﻥ
اﻟﻤﻨﺰﻟﺘﻴﻥ ﭙس
ﺍﻳﻥ ﻔﻘﻴﻪ ﻭ ﻋﺎﻟم
اﻟﻬﻰ،ﻭمُرَبّیﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺎﻳﺴﺘﺪ،ﻭﺑﺎ
ﺍﻭﮔﺮﻭﻩ ﮔﺮﻭﻩ
ﻭﺍﺭﺩﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺍﻣﺎم ﺘﺎ ﺩﻩ ﺑﺎﺭ
ﺍﻳﻥ کلمه ﮔﺮﻭﻩ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩ.
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻋﻠم آﻣﻮﺧﺘﻨﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺍﺯ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ آﻧﺎﻥ
ﺴﻠﻮک علم آﻣﻮﺧﺘﻨﺪ.
ﻭﻳﺎﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
اﻳﻥ ﺸﺎﮔﺮﺩﺍﻥ،ﺗﺎ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ،ﮐﻪ
ﮐﺴﺐ ﻋﻠم کرﺩﻧﺪ.
ﭘس ملاّﺣﻈﻪ ﮐﻦ،
ﮐﻪ ﻓﺮق ﺒﻴﻥﺪﻭ
ﻣﻘﺎم ﭽﻘﺪﺭ ﺍﺳﺖ.
(ﻓﺌﺎﻡ) ﺑﻤﻌنی
گرﻭﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭﺑﻤﻌنی
گرﻭﻩ ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﻮﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﻳﻥ کاﻣل
ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪﻫﺮ
ﮐﺪﺍم ﺪﺭﻳک ﻨﺴل
هستند. ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻮﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ اﻳﻥ
ﺸﺎﮔﺮﺩﺍﻥ. ﻭﭼﻮﻥ
اﻳﻨﺎﻥ کامل الهی
ﺸﻮﻧﺪ،ثواﺏ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻮﮐﺎﺭ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻧﺸﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﻠم اﻭﻟﻴﻪ ﺍﻥ
ﻤﺤﻔﻮﻇ اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺸﺎﮔﺮﺩﺍﻥ این ﺸﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺘﺎ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ.
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ،ﺍﺧﺮ
ﻋﺼﺮولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﻭﺍﻏﺎﺯ
ﻋﺼﺮنوع ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،ﻭﻇﻬﻮﺭ
ﻗﺎئم ﻤﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ و سوشیانس
سوم زردشت ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪﻣﻬﺪﻯ،ﺗﺠﺴم
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻣﻌﺎﺩل
اﻧﺴﺎنی ﻘﺎﺋم ﺮﺏّﺍﻟﻨﻮع
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﻫم
ﻴﮑﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻣﻬﺪﻯ
آﺧﺮﻳﻥ اﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻥ ﻘﺎﺋم
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬ ی ﺪﺭﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﻴﮑﺴﺎﻥ
ﺪﺭﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. کاملان
ﺸﺎﻫﺪ ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺎﺋﻢ می ﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺎ ﺍﻟﺤق ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺿﻤﻨﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻧﻬﺎئی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻗتی
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
اﻭ ﭘس ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺗﺮﺑﻴت
ﭙﻴﺮ،ﻭﺗﻌﻬﺪ ﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟک ﺘﻤﺎم ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﮐﺎﻣل الهی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺸﻔﺎﻋﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻭﺟﻔﺖ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ،ﺗﺎﺑﻘﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻗﻴﺎم ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ،
ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺗﻤﺎم کارﺣﺴﺎﺏ
ﻭﮐﺘﺎﺏ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﭘسﺍﺯﻣﺮگ
ﺒﺒﻬﺸﺖ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭلی غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺟﻬﻨم ﺴﻮم ﻤﻠﮑﻮﺗ
ی ﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ ﺑﻌﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺟﻬﻨم
ﭽﻬﺎﺭم ﺪﺭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺷﺪﻥ ﺒﺎ ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ
ﺸﻮﻧﺪ،ﻭﻳﺎ ﻧسخ
ﺒﺪﺗﺮﺑﺸﺮﻯ ﻮﻣسخ
ﺁﻣﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﻔﺮﻕ ﺩﻭ
مقام عابد ﻭ ﺯﺍﻫﺪ،ﻳﺎ
ﺳﺎﻟک غیر ﺮﻭﺍﺻﻞ،ﺑﺎﺍﻧﺴﺎﻥ
کامل مُربّی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 266 - ﺍﺯﺍﻣﺎمئ
عسکرﻯ ﻨﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ۴ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺴﺠّﺎﺩ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻮﺳﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﭼﻨﻴﻥ
ﻮحی کرﺩﻩﺍﺳﺖ: ﺤﺒّﺒنی الی ﺨﻠﻘﻰ،ﻭﺣﺒّﺐ
ﺧﻠقی اﻟﻰّ ، ﻗﺎل
ﻴﺎ ﺭبّ ، ﮐﻴﻒ ﺍﻓﻌﻞ،ﻗﺎﻝ
ﺫﮐّﺮﻫم ﺁﻟﺎئی
ﻮﻧﻌﻤﺎئی ﻠﻴﺤﺒّﻮﻧﻰ،ﻓﻠﺄﻥﺘﺮﺩ
ﺁﺑﻘﺎ ﻋﻥ ﺒﺎﺑﻰ،ﺍﻭ
ﺿﺎلاّ ﻋﻥ ﻓﻨﺎﺋﻰ،ﺍﻓﻀل
ﻠک ﻤﻥ عبادة ﻣﺎئةﺳنة
، ﺑﺼﻴﺎم نهاﺭﻫﺎ
ﻭﻗﻴﺎم ﻠﻴﻠﻬﺎ سَعی
کن ﻣﺮﺩم ﻤﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭ ﻣﺮﺍ
ﻧﺰﺩ آﻧﻬﺎ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷتنی کنی . ﻣﻮسی
ﭙﺮﺳﻴﺪ ﭼﮕﻮنه
ﭼﻨﻴﻥکنم ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭحی کرﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﻤﻥ
ﻴﺎﺩ ﺍﻭﺭﻯ کن ،
ﺗﺎ ﻣﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻳک ﺒﺪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﺍﺯ(ﺑﺎﺏ) ﻣﻥ ﺪﻭﺭ
ﮐﻨﻰ،ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﮔﻤﺮﺍهی ﺮﺍﺑﻤﺤﻮﻃﻪ
ﻭﺳﺮ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻥ هدﺍﻳﺖ ﮐﻨﻰ،
ﺑﺮﺍﻳﺖ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻳﮑﺼﺪ ﺳﺎل عباﺩﺕ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺭﻭﺯﻩ ﻭﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺎﺷﻰ. ﻘﺎل ﻤﻮسی
ﻮﻣﻥ هذا ﺍﻟﻌﺒﺪ
ﺍﻟﺂﺑﻖ،ﻗﺎل اﻟﻌﺎعلی
اﻟﻤﺘﻤﺮّﺩ،ﻗﺎل
ﻔﻤﻥ اﻟﻀﺎﻝّ ﻋﻥ
ﻔﻨﺎﺋﻚ،ﻗﺎل اﻟﺠﺎﻫل
ﺒﺎﻣﺎم ﺰﻣﺎﻧﻪ
ﺗﻌﺮﻓﻪ،ﻭ ﺍﻟﻐﺎﺋﺐ
ﻋﻨﻪ ﺑﻌﺪ ﻣﺎ ﻋﺮﻓﻪ،
ﺍﻟﺠﺎﻫل
ﺒﺸﺮیعة ﺩﻳﻨﻪ،ﻭﻣﺎ
ﻳﻌﺒﺪ ﺑﻪ
ﺭﺑّﻪ،ﻭ
ﻳﺘﻮﺳل ﺒﻪ ﺍلی
ﺮﺿﺎﺋﻪ ﻣﻮسی
گفت ﺑﻨﺪﻩ ﺁﺑق ﺘﻮ
ﮐﻴﺴﺖ؟ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ،ﺁﻥﺒﻨﺪﻩﻋﺎعلی
ﻮﻣﺘﻤﺮّﺩ ﺍﺳﺖ،ﺑﺎﺯ
موسی ﭘﺮﺳﻴﺪ،ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺯ ﻣﺤﻮﻃﻪ ﻭﺑﺎﺏ
ﺗﻮ ﮐﻴﺴﺖ،خداوند
ﮔﻔﺖ ﺟﺎﻫل ﺒﺎﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩﺵ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻣﻌﺮفی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻌﺮﻓﻰ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
غائب ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺟﺎﻫﻞ ﺑﺸﺮﻳﻌﺖ
ﻭﻣﻨبع ﻮﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺩﻳﻨﺶ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺩﻳﻨﺶ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺎد
ﻭﺑﺎ ﺍﻥ ﺨﺪﺍﻳﺶ
ﺭﺍ ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﺪ. ﻭ
ﺑﺎ او ﺗﻮﺳّل ، ﺑﺮای
کسب رﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍﻳﺶ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺗﺤﺒﻴﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺰﺩ ﻣﺮﺩﻡ،ﺗﺒﻠیغ
ﻤﺴﺄﻟﻪ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺤﺒﻴﺐ ﻣﺮﺩم
اﺯ ﺧﺪﺍ،ﺭﺳﺎﻧﺪﻥآﻧﻬﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺭﺣﻤﺘﻬﺎئی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک الهی ﻮﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺁﻥ ﻤﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ. (ﺁﺑﻖ)
ﻣﺘﻤﺮﺩ سرکش و ﻋﺎﺻﻰ،ﺍﺯﺳﻠﻮک
ا لهی ﻮ ﺍﻣﺮﻳﻪ
ﺍﺯلی الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
، ﻣﻮﻓق ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺸﻮﺩ. ﮔﻤﺮﺍﻩ
کسی اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠﻮک ﺪﺍﺭﺩ. و ﻳﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی ﻨﺪﺍﺭﺩ،ﺗﺎﺳﻠﻮک
الهی کند. ﻭﻳﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ملاّﻫﺎ ﻭﻗﺸﺮﻳﺎﻥ
گمرﺍﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﺤﻮﻃﻪ ﻭ(ﻓﻨاء)
ﻳﺎ صحن ﺣﻴﺎﺕ ﺧﺎﻧﻪ،ﻭﺳﺮﺩﺭ
ﻭﺭﻭﺩﻯ ﺧﺎﻧﻪ،ﻫﻤﺎﻥﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮک ولایت
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
حجّ آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺣﺞ ﺍﺻﻐﺮ ﮐﻌﺒﻪ،ﻭﭼﻪ
ﺣج ّأﮐﺒﺮﺳﻠﻮک
الهی ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،ﺑﺎ
ﮐﻤک ﻮﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺒﺎﺷﺪ. ﺻﺪ ﺳﺎل
عباﺩﺕ ﻫﻤﺎﻥﻴک
عمرﺗﻤﺎم اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﮐﻤک
کرﺩﻥ ﺒﺴﻠﻮک الهی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﻮﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ،ثوﺍﺏ
ﺁﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﺸﺨﺺ ﮐﺎﻣل
ثبت ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﻭ ﺗﺤﺒﻴﺐ ﻭﺗﺒلیغ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺎ ﻧﺸﺮ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮک الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎﮐﻤک عقل
کلّی اﻟﻬﻰ، ﻭﻋﻠم
لدنّی کاملان،ﭼﻨﻴﻥ
عرﻓﺎﻥ ﻮﺗﺒلیغ
ﻤﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺎﻋﻠﻮم ﻤﺎﺩﻯ،ﻭﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺬﻫبی ﻗﺸﺮﻯ،ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﺑﻬﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻗبلا ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺤﺒﻴﺐ
ﻣﺮﺩم ﺒﺨﺪﺍ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﺒﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. (ﻋﺎﺻﻰ)
ﻣﺘﻤﺮّﺩ ﺍﺯ ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﻭ ﺁﺑق
ﻮﻓﺎﺳﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻓﻘﻴﻬﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻤﺮﺩ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯﺴﻠﻮک
ﻮﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ، ﻭﻫم
ﻤﺎﻧﻊ ﺍﺯﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭﮔﻤﺮﺍﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ،ﺑﺄﺑﺎﻃﻴل
ﻔﻠﺴفی ﻮﻧﻔﺴﺎنی
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ عاعلی
هماﻥ ﺠﺎﻫل ﺒﺪﻭﻥ
عقل کلّی ﻮﻋﻠم
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺷﻨﺎئی ﻮﺍﮔﺎﻫﻰ،ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬ
ی ﺘﺎ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ.
(ﺍﻣﺎم او ) ﻳکی
اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟک ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
پیر اﺳﺖ ﻭ
امام ﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺍﻭ ﻳک ﭙﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
الهی ﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ) و عصر ﺴﺎﻟک
ﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭم اﻭﺍﺳﺖ،ﻭﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
غاﺋﺐ ﺍﺯﻧﻈﺮ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ ﺠﺎﻫل
ﻮﻏﺎﻓﻞ،ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺩﻳﻨﺶ ﺭﺍﭼﮕﻮﻧﻪﻋﻤل
کند، ﻭﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺩﻳﻥ اﻭﮐﺪﺍم اﺳﺖ،
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﻭﮐﺪﺍﻣﻨﺪ. ﻭلی
کاملان ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻠﻴم آﻧﻬﺎ ﺑﺴﺎﻟک
هستند. ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻬﺎی
قشری همه
مذاهب همه
أدیان ﻭﻳﺎ فلاﺳﻔﻪ
عرﻓﺎﻥ ﻮﻣﻨﻄﻖ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﻤﻮسی
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ به (ﺷﺮﻳﻌﺖ) ﻭﺑمعنی
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺍﺣﮑﺎم
ﺪﻳﻦ،ﻭ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺍقعی ﻤﻥ ﺁﺷﻨﺎ
ﮐﻦ. ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
عباﺩﺕ ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪ،ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّل ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﻭﺑﺎ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
، ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺗﺎ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭﺗﺎ ﺩﺭﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،ﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝ،ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ،ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
الله ﺑﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﻨﻬﺎﻳﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﺴﺠّﺎﺩ،ﺫﻳل
اﻳﻥ ﻮحی الهی ﺒﻤﻮﺳﻰ،ﮐﻪ
ﺑﻬﺮ ﻳک اﺯکاملان
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ ﻗﺎﺑل
ﺸﻤﻮل اﺳﺖ،ﺗﺎ ﺑﺘﺤﺒﻴﺐﻣﺮﺩم
اﺯﺧﺪﺍ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻓﺄﺑﺸﺮﻭﺍ
ﻋﻠﻤاء ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ
ﺑﺎﻟثوﺍﺏ
ﺍﻟﺄﻋﻈم
ﻮﺍﻟﺠﺰاء الأوفر
ﭘس ﺑﺸﺎﺭﺕ ﻭﻣﮋﺩﻩ
ﺩﻫﻴﺪ ﺑﻌﻠﻤﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ ﻣﺎ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥثوﺍﺏ أﻋﻈم
ﻮﭘﺎﺩﺍﺵ ﺳﺮﺷﺎﺭﺗﺮ
ﺍﻣﻭﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪ. (ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ) ﻫﻤﺎﻥ کاملان
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺸﻌﺎع ﻮﺷﻬﻮﺩ
هفتگانه ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺗﺎ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺟﺴﺘﻥ ثوﺍﺏ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ،ﻭ ﺩﺭﻣﻌنی
ﻮﺍﻗﻌﻴﺘﺮ،ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻓﻌلی
ﻮﺑﻌﺪﻯ هدﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ. ﺗﺎﺧﺪﺍ
ﺟﻮئی ﺮﺍ ﺩﺭﺩل
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺑﮑﺎﺭﻧﺪ،ﻭﮐﻤک
کنند ﺗﺎ ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ،ﻭﻃﻠﺐ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﻫﺮ ﺳﺎﻟک
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ،ﻣﻔﻬﻮم
هماﻥ ﺁﻳﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻫﺮﮐس ، ﮐسی
ﺮﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﺪ،ﻣثل
اﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،ﺯﻳﺮﺍ
ﻳک کاﻣل اﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺗﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﻮﺯﻧﺪﻩ ﺗﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺠﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﺮﺍﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
اﻳﻥ ﺸﺨﺺ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺎ ﻓﺼﻞ ﻧﻮعی
ﺒﺮﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻧﻪ ﮐﻪ ﻓﻘﻄ ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺪﻋﺎﮔﻮﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ،ﺣتی ﻤﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺩﺭﻳﺎ ﻭﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺼﺤﺮﺍ،ﻧﻴﺰ ﺩﻋﺎﮔﻮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺰﮐﻠاس ﻭﻗﺎﻟبی
ﺠﺪﻳﺪ ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻔﺮﺍﻫم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ،ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺁﻥ اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.

حدیث 267-
از
امام عسکری
نقل شده( ج 2 ص3
بحار) که امام
حسن مجتبی
فرموده است :
فضل کافل یتیم
آل محمد المنقطع
عن موالیه الناشب
فی رتبة الجهل
یخرجه من جهله،
یوضّح له ما
اشتبه علیه
علی فضل کافی
یتیم یطعمه و
سقیه، کفضل الشمس
علی السُهی برتری
مقام الهی متکفّل
یتیم آل محمد که
از موالی خود
جدا گردیده و
در محیط جهل
پرورش یافته، برتری
او بر متکفّل
یتیمی که تنها
غذا و آب بوی میدهد
، مانند برتری
نور خورشید بر
نور ستاره (
سُهی) و برتری
مقام اجتماعی
و برتری مقام
تکاملی نزد او
خداوند و
برتری و ارزش خدمت
و تفاوت در فضل
و فهم و عقل
بین متکفّل (
یتیم سالک بی
پیر و پدر
الهی) که از آل محمد
و موالی
وولایت و
سرپرستی
سلوکی و طریقت
جدا میباشد. و
بدون والدین
روحانی و
سلوکی است . نسبت
بکسی که کودک (
یتیم بدون
والدین
جسمانی)
میباشد. که
فقط غذا و
ادامه زندگی اورا
تأمین میکند ،
چون تفوت نور
خورشید با نور
ستاره سُها
است. یا ستاره
نا پید ا در مجموعه
هفت خواهران دُبّ
أکبر است. یتیم
آل محمد هر
مسلمان متولد
در ولایت که
شهود اول و
دوّم در پیر
کامل و امام
زمان مربوطه
را ندارد. و در
رَحِم طریقت
وولایت محمدی
بشهود والدین
شهودی نوع بشری
خود میرسد. و
طفل بدون پدر
ومادر یتیم
جسمانی است و
منقطع از موالی
و سرپرست سلوکی
ولایت جدائی
یافته از کاملاّن
الهی زمان آن
شخص است . تا
اورا حتی اگر
که طفل هم
نیست و
بزرگسال است در
رحم طریقت چون
جنینی تربیت
میکند. تا
بشهود قائم و
بلوغ برسد. (
ناشِب) همان شباب
و جوان و ناشئ
و نشو و نما
گرفته در محیط
جهل از لحاظ شناخت
ولایت و سلوک
الهی و أمریّه
الهی در شهود
قائم میباشد. (خارج
) کردن از جهل
همان هجرت
سلوکی دادن
سالک است. وکمک
در ترک دنیا و
کششهای آن ودر
تجرید نفس سالک
از وجود
حیوانی بشری
خودش و تمام
علائق نفسانی
و هوسها و یا
کم بودها و
عُقده های
ناخود آگاه و
جهالت یا
محرومیّت از
داشتن عقاب
برتر الهی در
ژنتیک روحی است
( جهل) همان ( عقل
جزئی) مادی
است که باید
بعقل کلّی
ایدآلیستی و
کمال طلبی و
داشتن نفس
لوّامه بگذرد .
توضیح امور
شُبهه آور و
مشبّه و
اشتباهی همان
واضح کردن و
تفسیر یا بیان
حقایق مسائل
مورد شُبهه
است. و ( شُبهه)
نیز فقط حلال
و حرام ملاّها
نیست. که آنها
از هم تشخیص
نداده باشند. بلکه
بجای وسائل
الهی حقّه
بوسائط غیر
حقِ چون هر
مدّعی تعلیم و
فقه بدون
ولایت و یا
حتی فقهای
تشیّع نیستند .
زیرا مدّعی ولایت
برای خود بوده
ولی خود سلوک
الهی نکرده و
شهودی ندلشته
و از عقل کلّی شاهدان
قائم محروم
هستند. اینان نه
ایتکه تنها
علم سلوک و
آگاهی از شهود
ها و علم
لدنّی را
ندارند بلکه
بالعکس نفس
آلوده دارند و
غافل از حقیقت
مأموریّت
پیامبر
وامامان

حدیث 268- ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
عسکرﻯ ﻨﻘل ﺸﺪﻩ
(ﺝ۲ﺹ۶ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪﺍﻣﺎم علیّ ﻨقی
ﻔﺮﻣﻮﺩﻩﺍﺳﺖ: ﻟﻮﻟﺎ ﻳﺒقی ﺒﻌﺪﻏﻴبة
ﻗﺎﺋﻤﻨﺎ،ﻣﻥ اﻟﻌﻠﻤاء
اﻟﺪﺍﻋﻴﻥ اﻟﻴﻪ،ﻭﺍﻟﺪﺍﻟّﻴﻥ
علیه ﻭﺍﻟﺬﺍﺑّﻴﻥ
عن ﺪﻳﻨﻪ ﺑﺤُجج
اﻟﻠﻪ،ﻭﺍﻟﻤﻨﻘﺬﻳﻥ
ﻠﻀﻌﻔاء ٴعباﺩﺍ
ﻟﻠﻪ،ﻣﻥ ﺸِﺒﺎک
ﺍﺑﻠﻴس ﻭﻣَﺮَﺩَﺗﻪ،ﻭﻣﻥ
ﻔَﺧﺎخ النوﺍﺻﺐ. . . ﺍﮔﺮﺑﻌﺪ ﺍﺯﻏﻴﺒﺖ
ﻗﺎﺋم ﻤﺎ،ﺑﺮخی
ﺍﺯﻋﻠﻤﺎﻯ ﺪﻋﻮﺕ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺨﺪﺍ،ﺑﺎقی
ﻨمی ﻤﺎﻧﺪﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻟﺎﻟﺖ ﺑﺨﺪﺍ ،
ﻭﺩﻓﺎع اﺯ ﺩﻳﻥ
ﺒﺎ ﺣﺠّﺘﻬﺎﻯ الهی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺿﻌﻴﻔﺎﻥ
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﺮﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﺗﻮﺭ
ﺷﮑﺎﺭ ﺍﺑﻠﻴس ﻭﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻔﺎﺳﺪ ﻭ ﺯﻭﺭﮔﻮﻯ
اﻭ،ﻭﺍﺯ ﺗﻠﻪﻫﺎﻯ
ﻨﻮﺍﺻﺐ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
. . (ﺑقیة ﺍﻟﻠﻪ) ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ،ﻭکاملان
الهی هستند. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﺒﺸﺮ ﺑﺎﻗﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ،ﺑﺪﻭﻥ
آﻧﻬﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﺑقیت ﺍﻟﻠﻪ،ﺍﻣﺎﻡﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺭﻭﺣﺎنی کاملان
الهی ﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻗﺎﺋم ﻤﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥعصر ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻇﻬﻮﺭﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ
که ﺍﻭ ﺑقیة الهی
اﺳﺖ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﻘﺎم ﺒقیة
الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﻏﻴﺒﺖ
ﻗﺎﺋﻢ) ﻋﺪم ﺤﻀﻮﺭ
ﺟﺴﻤﺎنی اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻳﺎﺯﺩﻩ ﺍﻣﺎم
آشکارﭽﻨﻴﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻣﻴﺸﺪ آﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﻭلی
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻬم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭم ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻳﻨک ﻤﺎ ﺩﺭﻋﺼﺮﻯ
هستیم ، ﮐﻪﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﺎ،ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﻤﺮﺩم ﻮ کاملان
الهی ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭحتّی ﺮؤﻴﺖ ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
اﻭ، ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ کافیﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺩﻭم الهی اﻭ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻗﺎﺋم ﻤﺎ،ﻳﻌنی
ﺮﻫﺒﺮ ﻭﺍﺳﺎس ،
ﻭ ﺑﺮﭘﺎد ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﻭﺟﻮﺩ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮﺩﻳﺎﻧﺖ ﺳﻠﻮکی
اسلام اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎم اﻭﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﺘﻌﻠق ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ،
ﻭﻗﺎﺋم ﻤﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
(ﻗﺎﺋﻢ) ﻣﻌﺎنی ﻤﺘﻌﺪﺩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻭل ﻘﺎﺋم ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ،ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻣی
الهی ﻮﻧﻮﺭﺍنی
اﺳﺖ که محمد
کاشف او وی را
بدر منیر شب
چهار ده میخواند.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻤﺤﻤﺪﻯ،ﺑﻪ
ﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﺭ ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﺍﺳﺖ، ﻭﺑﺮﺗﺮﻳﻦﻭﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻥ
اﻟﮕﻮﻯ کمال
الهی برای نوع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﭘس ﺍﺯﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺒﻪ ﺁﻥ ﺤﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
یا همان (ربّ ﻣﺤﻤﺪ)
ﻭﻳﺎ (ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ)ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮک
ﻮﮐﻤﺎل روح ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺩﻭم ﻘﺎﺋم غاﻳﺐ
ﺷﺪﻩ،ﻳﺎ ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻤﻴﻥ
اﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ،ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ
عسکرﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
و خلاﻓﺖ ﻏﺎﻳﺐ ﺷﺪ.
ﭼﻪﻏﻴبتی ﺠﺎﺩﻭئی
ﺘﺼﻮﺭ ﺷﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ اﺯﺩﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﺎﭘﻴﺪﺍ
ﮔﺮﺩﺩ،ﻭﭼﻪ ﺍﻧﮑﻪ
ﺑﻨﻘﻄﻪﺍﻯ ﺪﻭﺭ
ﺩﺳﺖ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻩ، ﻭﺑﺰﺭگ ﺸﺪﻩ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯﭘس
ﺍﺯ ﺍﻭ، ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
هرﺯﻣﺎﻥ
هستند، ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭﺯﻧﺪگی
ﻤﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻭﻓﺎﺕ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻌﺮفی ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻳکی اﺯﻫﻤﺎﻥ
کاملاّن الهی ﺰﻣﺎﻥ
خود هستند که
مفهوم سوم
قائم زمان است
ﻭﺷﺮﻃ ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺑﻮﺩﻥ
هم ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
این قائم ﺳﻮﻡ،
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
هرﻋﺼﺮ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻗﺎﺋم ﺒﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺖ،ﻭﺗﻌﻠﻴم
الهی دیگر کاملان
ﺰﻣﺎﻥ ﻮ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
همان ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻈﺎﻫﺮ،ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﻘﺎﺋم عصرﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩه
اند. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث
ﻧﻴﺰ،ﺍﻣﺎم ﻨقی
ﻮ ﺍﻣﺎم عسکری ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
(ﻳﺒقی ﺒﻌﺪ ﻏﻴبة
) ﻳﻌنی ﺪﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ،ﮐﻪ
ﻏﻴﺒﺖ او ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ،ﺍﻳﻥ علم ﻤﺎ
ﺑﺎقی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭلی ﺨﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﻗﺎﺋم
می ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﭼﻬﺎﺭم
ﻘﺎﺋم آﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ،ﻭﻧﻬﺎﻳﺖ
حدّ کمال ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺍﻏﺎﺯ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﻭ ﺍﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،ﺩﺭﺍﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺍﻳﻥﻘﺎﺋم
ﺒﻨﺎﻡ (ﻣﺤﻤﺪ) ﺧﻮﺩ،ﺍﺧﺮﻳﻥ
کاﻣل ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺭﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی برﺍﻯ أﻭﻟﻴﻥ
ﺒﺎﺭ، ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ هفتم ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎنی ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
که ﺷﺨﺺ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ،ﻭﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ
کاملان ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺪﺍﻥ ﺗﻮﻓﻴق ﻨﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﺳﭙس ﻗﺎﺋم ﻴﺎ ﺍﻳﻥ
کاﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ،ﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻮﺭ ربّ رحمان،ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺟﺪﻳﺪ،ﻭﺧﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﻳﮕﺮ و
برترﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ (ﻧﻘﺶ
ﻣﺠﺴّم ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ)
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺍﻳﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻗﺎﺋﻢ،ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺧﺮ ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ،ﺻﻮﺭﺗﺶ
ﺻﻮﺭﺕ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺳﻤﺎنی ﻤﺼﻄﻔﻮﻯگرﺩﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻋﻴسی ﻤﺴﻴﺢﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭﺍﻭ ﺑﻮﺩ. و
بالأخره همان
سوشیانت سوم
زردشت کاشف
نور مرتضوی
وعرش مصطفوی
است. ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻘﺎﺋم آﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﺑﻪ ﺍﻥ اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭلی ﻔﺮق ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮ،ﺑﺎ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻓﺮق ﻮﺣﺸﻴﺎﻥ
اﻓﺮﻳﻘﺎ،ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎن
ﻫﺎﻯ ﻤﺘﻤﺪﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺑﻴﺶ ﺍﺯﻓﺮق ﻨﻮع
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﺒﺎﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ملاّﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭﺍلاّ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺸﺮ ﻓﻌلی
ﻨﻴﺰ،ﺑﺘﺪﺭﻳج ﺼﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ،ﻭﺑﻴﻥ
ﺪﻭ ﻧﻮع ﻤﺮﺯﻣشخصی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻓﻮق ﺒﺸﺮی
ﺑﺎﻋﻘل ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﻋﻈﻴم ﻮﻗﺪﺭﺗﻬﺎ
ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺟﺴمی
ﻮﺫﻫنی ﻮﻋﻘلی ﺒﺰﺭگی
هستند ﻭﺣتی ﻤﻤﮑﻥ
اﺳﺖ، ﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﺭﺍ ﺍﺯﺻﺤﻨﻪ ﺩﻧﻴﺎ
ﺣﺬﻑ ﻳﺎﻃﺮﺩ ﮐﻨﻨﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ،
ﻧﻮع ﻤﻴﻤﻮﻥ ﺮﺍ
ﺍﺯﺩﻧﻴﺎ ﺣﺬﻑ
نسبی ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﺑﻨﻘﺎطیّ
ﺪﺭﺟﻨﮕل ﻤﻨﺤﺼﺮ
ﮐﺮﺩ. ﻣﻌنی ﭙﻨﺠﻢ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟﻚ، ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭ ﺨﻮﺩ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
(ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
عصرﺧﻮﻳﺶ) ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻘﺎﺋم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک ا ﺳﺖ.
ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ ﻇﻬﻮﺭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺒﺎﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺩﻭم ﺴﻠﻮک ﻀﺮﻭﺭﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
که ﻣﺤﻀﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ،ﺑﺮﺍﻯ اﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
اﻭ ﮐﺎفی ﻨﺒﻮﺩ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺩﻭم ﺨﻮﺩ ﺍﺯﻣﺤﻤﺪ،ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ آﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮگ
ﻮﺟﻨگ ﻤﻴﺮﻓﺘﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﺮخی
اﺯ آﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻤﻮﻟﺎعلی ﻮﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻤﺤﻤﺪﻯ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
رحمان ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ. ﭘس ﻏﻴﺒﺖ
ﻗﺎﺋم اﻣﺮﻭﺯ،ﻫﻤﺎﻥ
عدم ﻈﻬﻮﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ،ﻭﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭم اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺠﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﺎﻥ غاﻳﺐ ﺑﻮﺩﻥ
امام ﺪﻭﺍﺯﺩﻫﻢ،ﻭﻫﻤﺎﻥغاﻳﺐ
ﺑﻮﺩﻥ اﻣﺎم آﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻤﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ هم ﻫﺴﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ (ﻋﻠﻤﺎ)
ﺑﺎقی ﺒﻌﺪ ﺍﺯﻏﻴﺒﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺎﺯﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﻮﺧﻠﻴﻔﻪﻫﺎ،ﻭحتّی
ملاّﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺸﻴﻌﻪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ هنوﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﮑﺮﺩﻩ،ﻭﻧﻔس
ﺍﻟﻮﺩﻩ ﻭﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ
ﻭﻓﺎﺳﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﺧﻠﻴﻔﻪﻫﺎﻯ
أﻣﻮﻯ ﻮﻏﻴﺮﻩ ﻓﺮق
ﭽﻨﺪﺍﻧﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ،کاملانﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻘﺎﺋم
هستند، ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ،ﻭﻳﺎﻓﺘﻥ
عقل ﻮﻋﻠم ﻠﺪﻧﻰّ،
ﻭﺗﺠﺎربّ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﺭﺷﺪ ﺍﻧﺎﻥ
إﻣﺎم هر ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺮﻭﺍﻳتی اﺯ۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﺗﺠﺎﻭﺯ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻋﻠﻤﺎﺋﻴﮑﻪ ﺩﺍعی
ﻮﺩﻋﻮﺕ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺴﻠﻮک الهی هستند. ﻭ ﺍلأ ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ
ﺪﻋﻮتی ﺒﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﻭﻳﺎ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭم ﻮﺷﺸم ﻨمی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ علما، (ﺩﺍﻝّ)
ﻭ ﺩﻟﻴل ﻮ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺒﻘﺎﺋم هستند. ﻳﻌنی
ﻔﻘﻄ ﺒﺎ ﺍﻳﻥ کاملان
اﻟﻬﻰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﺮﺩ ﻭﺑﻪ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ عصرﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ،ﻭﻗﺎﺋم ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﺮﺳﻴﺪ. ﭘس ﺍﻳﻥ کاملان
اﻟﻬﻰ، ﺩﻟﺎﻟﺖ
ﻭ ﺩﻋﻮﺕ ﺑﻘﺎﺋم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
ها ﺩفع ﻤﮕس ﻭﺍﻟﻮﺩﮔﻰ،ﺍﺯ
ﺩﻳﻥ ﺨﺪﺍ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
حقّه ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻳﻌنی ﻄﺮﺩ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
کاذب ﺪﻳﻦ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺩفع ﺸﻴﻄﺎﻥ ﻨﻔس
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻭﻋﺎﻣل
ﭙﺎکی ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
نَفس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺩﻓﺎع ﻮ(ﺫَﺏّ) ﺍﻳﻥ
علما ﺍﺯ ﺩﻳﻥ ﺨﺪﺍ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺣُجج الهی اﺳﺖ.
ﭼﻪ احتجاج و اﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺗﻴﮑﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﻭﭼﻪﻋﺮﻓﺎنی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﻄﺮح ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﭼﻪ ﺑطلانی
که ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺮملاّ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﭼﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم ﺤُﺠّﺖ ﺍﻟﺄسلام
و تسلیم هستند.
ﻭ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻳﻥ کاملان الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭک اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ،ﻭﻣﺮﺍﺗﺐﺑﻌﺪﻯ
اﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺗﺎﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﮐﺴﺐ ﻧﻤﻮﺩ،ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖ. حجّ کرﺩﻥ
کعبه ، حجّ أﺻﻐﺮﺍﺳﺖ،ﻭحجّ
کرﺩﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﻗﺎﺋﻢ (ﺣجب
أﮐﺒﺮ) ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
کاملان الهی
هستند، ﮐﻪ ﺍﻧﻘﺎﺫ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺿﻌﻴﻔﺎﻥ
اﺯﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﺪﺍ
، ﻳﺎ ﻣﺴﺘﻀﻌﻔﺎﻥ
ﻮﻧﻔس ﺧﻮﺩﺭﺍﺿﻌﻴﻒ
ﮐﺮﺩﻩ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺎ ﺳﺮﮐﻮب
ﻨﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ، ﻭﺗﺮک
ﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﻣﺎل ﻮﺧﻮﻳﺸﺎﻥ،ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺫﻫنی
ﻮﺟﺴﻤﻰ،ﭼﻨﺎﻥ
ﻀﻌﻴﻒ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺣﺎﺻل ﺸﺪﻩ،ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﻤﺸﻴﺖ الهی
ﻤﻴﺴّﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻀﻌﻴﻒ،ﮐﻪ ﺍﺳﻴﺮ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭﺟﺎهلاﻥ،ﻭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻧﻔس ﻭ ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
آﺧﻮﻧﺪ ﻭملاّ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
(ﺷَﺒَﻚ)ﻳﺎ ﺗﻮﺭﻫﺎﻯ
ﻤﺎﻫﻴﮕﻴﺮﻯ ﻮ ﺷﮑﺎﺭ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺍﺑﻠﻴ
س ، ﻭﻣﺮﺩﮐﻬﺎﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ،ﻭﻫﻤﺎﻥﭽﻨﮕﺎل
ﻔﻘﻬﺎ ﻭملاّﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺠﺎﻩ ﻃﻠﺐ
ﻭ ﻓﺎﺳﺪ ﻭﺳﻔﻴﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﻠﺒّس
ﺑﻠﺒﺎس ﺭﻭﺣﺎنی
ﻮ ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﺮﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﺩل
ﭙﺮ ﺍﺯﭼﺮک ﻮﮔﻨﺎﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. (مُرده)
ﻳﺎ ﻣﺮﺩﮐﻬﺎ ﻭ(أﻣﺮﺩﺍﻥ)
ﭼﻤﺎق ﺪﺍﺭ ﻭ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺷﻴﻄﺎﻥ هستند. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻠﻔﻈ ﻔﺎﺭسی
ﻤﺮﺩﺍﻥ آﻧﻬﺎ ،
ﻳﺎ ﺯﻭﺭﮔﻮﻳﺎﻥ
ﻮﭘﺎﺳﺪﺍﺭﺍﻥ ﺍﻥ
ﻔﻘﻴﻬﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ ﻓﺘﻮﺍﻯ
ملاّ، ﻫﺮﮐس ﺭﺍﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪﻣﻴﺰﻧﻨﺪ
ﻭﻣﻴﮑﺸﻨﺪ. ﻭﺣتی
أﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ ﻭﺗﺮﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺩﺭ ﭘﻮﺳﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﮐﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﭘﻴﻤﺒﺮﺍﻥﺨﺪﺍ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ همین ملاّﻫﺎ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
(ﻓﺦ) ﻭ ﺗَﻠِﻪ و
نصب شده ﻧﻮﺍﺻﺐ،ﻳﺎ
ﺧﻠﻴﻔﻪﻫﺎﻯ ﺤﮑﻮﻣتی
هستند. ﮐﻪ ﺑﺎﺩﺍﺩﻥ
ﻤﺎل ﻮ ﻣﻘﺎم اﺩﺍﺭﻯ،ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮک
ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺨﻮﺩ
ﺟﺬﺏ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻴﻬﺎ ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻗﺮﻳﺐ ﺑﺎﺗﻔﺎق
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺁﻟﺖ
ﺩﺳﺖ ﺧﻠﻔﺎ ﻭ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮخی ﺪﺍﺭﺍﻯعزّتی
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﭼﻮﻥ اﺑﻥ
عباس ﭘﺴﺮﻋﻤﻮﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻋﻠﻰّ،ﻭﻳﺎ
ﺍﺑﻮ ﻫﺮﻳﺮﻩ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻬ ﺎﮐﺎﺗﺐ ﻭحی
ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩ. (ﻧﺎﺻﺒﻰ) ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺳﻠﻮک
است ، ﻭﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﺪﺍفع
ﻮﻟﺎﻳﺖ،ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺩﺷﻤﻥ ﺴﻠﻮک الهی
هستند ﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻧﻪ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬ ی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﺯﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻨﺼﻮﺏ
ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻠﻤﺎ
ﺑقی أﺣﺪ،ﺍلاّ
ﺍﺭﺗﺪ ﻋﻥ ﺪﻳﻥ
اﻟﻠﻪ، ﻭ ﻟﮑﻨﻬم
اﻟﺬﻳﻥ ﻴﻤﺴﮑﻮﻥ
أﺯمة ﻗﻠﻮﺏ ﺿﻌﻔاء
اﻟشیعة ، ﮐﻤﺎ ﻳﻤﺴک
ﺼﺎﺣﺐ ﺍﻟﺴﻔﻴنة
ﺳُﮑّﺎﻧﻬﺎ، ﺃﻭﻟﺌک
هم اﻟﺄﻓﻀﻠﻮﻥ
عند ﺍﻟﻠﻪﻋﺰّ
ﻭﺟلّ اﮔﺮﺍﻳﻥ
عدّﺪﻩ کاملان
اﻟﻬﻰ،ﻭﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺮﺑّﺎنی ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ،
ﻫﻴﭽﮑس ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺠﻬﺎﻥ ﻨﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﻣﺮﺗﺪّ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﺯﺩﻳﻥ ﺨﺪﺍ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻳﻌنی همین ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻈﺎﻫﺮﻯ،ﺑﺎﻗ ی
ﻤﺎﻧﺪﻩ ﺍﺯ ﺩﻳﻥ
ﺨﺪﺍ،نیز ﺠﺪﺍ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﺍﺭﺗﺪﺍﺩ ﻭﻣﺮﺗﺪّ
ﻭ ﺭﺩّ ﺷﺪﻥ، وﻋﻘﺐ
ﺭﻓﺘﻥ ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻭﺍﻧﺼﺮﺍﻑ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﻣﺴﻠﻤﺎنی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﭼﻪ
ﺳﺎﻟک ی که ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮک الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﻭﭼﻪ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻧﻰ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی ﺨﻮﺩ،ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﻋﻘﺐ ﺑﺮﻭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﺧﻄﺎ،ﺑﻮﻳﮋﻩﻋﺪم
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎﻋث
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
کنونی ﺪﺭﻋﻘل ﻮﺭﻭح
ﺸﺨﺺ ﺷﺪﻩ،ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻤﻌﺎﺩل
هر ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺎقی ﻤﺎﻧﺪﻩ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺩﺍﺷﺖ،ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺘﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﺗﺎ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﭘس
ﺍﺯﻫﺰﺍﺭﺍﻥﺴﺎلﻄﻮل
کشیدﻥ ﺒﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍ
ﺑﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻫم أﻨﻮﻥ
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
اداﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪﺍﻳﻥ علماﻯ الهی
هستند، ﮐﻪ ﺯﻣﺎم
ﻘﻠﺐ ﻭﻋﺸﻖ، ﻭ ﻓﮑﺮﻭ
ﺭﻭح ﻀﻌﻴﻔﺎﻥ ﺮﺍﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺿﻌﻴﻒ
ﺩﺭ ﭼﻨﮕﺎﻝ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ،ﻭﺍﺳﻴﺮ
ﭼﻨﮕﺎل ﻔﻘﻬﺎﻯ
ﻤﺘﻘﻠﺐ،ﻭﺍﺳﻴﺮ
ﭼﻨﮕﺎل ﺨﻠﻴﻔﻪﮔﺎﻥ
ﻮﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ ﺟﻮﺭ
و ستم ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻴﺎﺳﻰ،ﻭﺿﻌﻴﻔﺎﻥ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ، ﮐﻪ ﺑﺴﺮﮐﻮب
ی ﻨﻔس ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺑﻤﺮگ ﻘﺒﻞ ﺍﺯﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. (ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ)
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭﻯ اﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
أﺭﺯﺵ ﺑﺰﺭگی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺸﻌﺎع ﻮﺷﻬﻮﺩ،ﻭﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﻭﭘنج
ﺘﻥ آل عبا ﻭﺩﺭ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭل اﺳﺖ،ﻭﺳﭙس
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ،ﻭﻧﻮﺭﻋﺮﺵ
ربّ ﺭﺣﻤﺎنی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺷﻴﻌﻪ ﻭﺷﻌﺎع
ﺪﺍﺭﻫﺴﺘﻨﺪ. کاملان
که ﭼﻮﻥ ﻨﺎﺧﺪﺍﻯ
کشتی ، ﺳُﮑّﺎﻥ
ﺮﺍﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﺮ ﺍﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺍﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺑﺎﺩ ﻭﺣﻮﺍﺩث
، ﻭﺍﺗﻔﺎﻗﺎﺕﻭ
ﺷﻴﺎﻃﻴﻥ ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. (ﺳﻔﻴﻨﻪ)
ﮐﺸﺘ ی ﺴﻔﺮ ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﻤتلاﻃم اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ ﺩﺳﺘﺸﺎﻥ
ﺒﻬیچ ﭽﻴﺰ ﻭهیچ
ﺠﺎ ﺑﻨﺪ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺟﺴم
ﻮﺍﺭﺍﺩﻩ و فکر ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺪﺳﺖ ﻧﺎﺧﺪﺍﻯ
کشتی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﭼﭗ ﻭﺭﺍﺳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ کشتی ﻮﻟﺎﻳﺖ،ﻭﺳﻔﻴﻨﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘنج ﺘﻥ آﻥ،ﻭﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
کاملان اﻟﻬ ی ﻮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﺒﺨﻠﻖ،ﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻟﻬﻰ،ﻭﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
عقل کلّی ﻘﺎﺋم
ﺮﺏّ اﻟﻨﻮع ﻮﻋﻠم
الهی ﻮ ﺍﻟﻬﺎمی
ﺮﺏّ ﺭﺣﻤﺎنی هستند.
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺩﺭﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭ ﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ،ﺍﻓﻀل
ﻮﺑﺮﺗﺮ،ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﻭﻣﻘﺪّس ﺗﺮﺑﻮﺩﻩ،ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺣﺎنی
ﻮ ﻧﻮﺭﺍنی ﻮﻋقلانی
هستند. ﻫﺮﺍﻧﮑس
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺮﺍ ﻧﻴﺎﺑﺪ
، ﻣﺤﺮﻭم اﺯﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﻫم ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻄﺮﺩ ﺍﻓﮑﺎﺭﻭ
ﺍﻭﺍﻣﺮ ﻋﻤﻠﻰ ﺍﻧﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ ﻈﻠم
ﺒﺨﻮﺩ، ﻭﺷﺮک ﺒﺨﺪﺍ،ﻭﺟﻨﻮﻥ
ﻮﺣﻤﺎﻗﺖﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 269- ﺍﺯﺍﻣﺎم
عسکرﻯ ﻨﻘل ﺸﺪﻩ
(ﺝ۲ﺹ۶ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺠﻮﺍﺩ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ:ﻤﻥ ﺘﮑﻔل
ﺒﺄﻳﺘﺎم ﺁل ﻤﺤﻤﺪ،ﺍﻟﻤﻨﻘﻄﻌﻴﻥ
عن اﻣﺎﻣﻬﻢ،ﺍﻟﻤﺘﺤﺪﻳﻥ
فی ﺠﻬﻠﻬﻢ،ﺍﻟﺄﺳﺮاء
فی أﻳﺪﻯ ﺸﻴﺎﻃﻴﻨﻬﻢ،ﻭفی
أﻳﺪﻯ اﻟﻨﻮﺍﺻﺐ
ﻣﻥ أﻋﺪﺍﺋﻨﺎ،ﻓﺄﺳﺘﻨﻘﺬﻫﻢ
ﻣﻨﻬﻢ،ﺍﺧﺮﺟﻬم
ﻤﻥ ﺤﻴﺮﺗﻬﻢ،ﻭﻗﻬﺮ
ﺍﻟﺸﻴﺎﻃﻴﻥ ﺒﺮﺩّ
ﻭﺳﺎﻭﺳﻬﻢ، ﻭﻗﻬﺮ
ﺍﻟﻨﺎﺻﺒﻴﻥ ﻟﺤجج
ﺮﺑّﻬم ﻮ ﺩﻟﻴل
ﺃﺋﻤّﺘﻬﻢ. . . ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﻳﺘﻴﻤﺎﻥآل ﻤﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ، ﺗﺤﺖ ﺗﮑﻔل
ﺨﻮﺩﮔﺮﻓﺖ. ﺍﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺨﻮﺩ ﻣﻨﻘطع
ﻮﺟﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﺩﺭﺟﻬل
ﺨﻮﺩ ﻣﺘﺤﻴّﺮ ﻣﺎﻧﺪﻩ،ﻭﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺍﺳﻴﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺩﺭﺩﺳﺖ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥﻨﺎﺻبی
ﻤﺎ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﺘﮑﻔل ﺨﻮﺩ،ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩﻩ
، ﻭ ﺍﺯ ﺣﻴﺮﺕ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ،ﻭﻓﺸﺎﺭ
ﺷﻴﺎﻃﻴﻦ ﺭﻫﺎئی
ﺒﺨﺸﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻭﺳﻮﺳﻪﻫﺎﻯ ﺸﻴﺎﻃﻴﻥ
ﺮﺍ ﺭﺩ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﻧﺎﺻﺒﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺎ ﺩﻟﺎﺋﻞالهی
ﻮﺍﺻﺎﻟﺖ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻤﺤﮑﻮم کنند. . . ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺑﺨﻮبی ﻤﺴﺎﻟﻪ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻴی رﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﮑﻔل
یتیماﻥ،ﺣﻔﻈ ﻮﺣﻤﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻬﺎ،ﺍﺯﺷﻴﻄﺎﻥ
نَفس ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻤﻘﺪّس ﻧﻤﺎﻯ ﺒﺎﻃل
اﺳﺖ. ﭼﻪ ملاّﻳﺎﻥ،ﻭﭼﻪ
ﺧﻠﻴﻔﻪﻫﺎﻯ ﺴﻴﺎﺳﻰ،ﻭﭼﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ.
ﻭ(ﻳﺘﻴﻢ) ﺟﻮﺍﻥ ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮک الهی اﺳﺖ،ﮐﻪ
(ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ)ﻳﺎﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭل ﻮﺩﻭﻡ،ﻭ(ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﻮﭼﻬﺎﺭﻡ،ﻭﻳﺎ
(ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ)
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﻮﭘﻨﺠم
ﺮﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺯﻳﺮﺍ
بی ﭙﻴﺮ ﺭﻭﺣﺎنی
هستند. ﻭﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﺘﻴم اﺯﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ،ﭘﺪﺭ
ﻭﻣﺎﺩﺭﻯ که آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺯﺍﺋﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
(آل ﻤﺤﻤﺪ) ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﻭﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻮﺍﻗﻌﻰ،ﻭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺒﺎﻟﻘﻮّﻩ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘنج ﺘﻥ آل ﻤﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﻣﻨﻘﻄﻊ)
ﺟﺪﺍﺷﺪﻩ ﻭﺭﻩ ﺯﺩﻩ،ﻭﺟﺪﺍ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻧﻘﻄﺎع
ﻮﺟﺪﺍئی اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ،ﮐﻪﻫﺮ
ﮐس ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی ﻤﻮﻇﻒ
ﺍﺳﺖ، ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﻭﺍلاّ ﺩﺭﮐﻔﺮ ﻭﺟﺎﻫﻠﻴﺖ
ﻭ ﺗﻮﺣّﺶ ﻣﺎﻧﺪﻩ،ﻭﻫﺪﻑالهی
ﺮﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻮ ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﻮﻧﺪ،حتّی
اﮔﺮﺣﻀﻮﺭﺍ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﻴﺎﺗﺸﺎﻥ
ﺑﺎﺍﻧﻬﺎ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﺮﻭهی ﺒﻴﺴﺖ ﻭﭼﻨﺪﺳﺎﻝ،ﺑﺎ
ﻭﻯ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﺍﺩﻋﺎﻯ
اﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﻮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،ﻭﺑﺎ
ﺍﻭ ﺑﺠﻨﮕﻬﺎ ﻭ ﺯﺣﻤﺘﻬﺎ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ،ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟک ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ،ﻭﻗﻠﺒﺎ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺒﺎﻟﻮﻫﻴﺖ
ﻣﻘﺎم ﻤﺤﻤﺪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،ﻟﺬﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ، ﻳﻌنی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯﻓﻮﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ، ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﭙ س ﺍﺯ ﺍﻭ،ﺍﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﻮ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ،ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ
علیّ ﺒﺎﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ،ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ،ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﻭﺵ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻧﻴﺰ،ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ، ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی ﺤتی ﺤﻀﻮﺭ ﺩﺭﻣﺤﻀﺮ
ﺟﺴمی آﻧﻬﺎ،ﺑﺎﺯ
ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ملاّﻗﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺳﺖ ﺩﻫﺪ.
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﭘﺪﺭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ،ﻭﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
الهی ﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
حتّی ﺒﺎﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ،ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ ﺭﻭﺵ
ﺗﺼﻮّﻑ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ،ﺑﺸﻬﻮﺩﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. (ﻣﺘﺤﻴّﺮ)
ﺩﺭﺟﻬل هماﻥ ﻫﺎئی
هستند، ﮐﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭلی غافل ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻴلی
اﺯﺍﻣﻮﺭﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻣﻮﺧﺖ
ﻭ ﻳﺎﻓﺖ ﻭ ﺩﻳﺪ. ﭼﻪ
ﺣﻴﺮﺕ فلاﺳﻔﻪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺮﺭﺳﻴﻬﺎﻯ
ﻔﮑﺮﻯ ﺨﻮﺩ،ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻥ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﭼﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺄﺩﻳﺎﻥ ﺮﺳﻤﻰ،ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺷﺮک ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ،ﺑﺎﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺒﺠﻬﻨﻢ،ﻭﻣﺠﺮﻡ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
(ﺟﻬﻞ) ﺑﻴﺴﻮﺍﺩﻯ
ﻴﺎ ﺟﻨﻮﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻥ
عقل ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ،ﻗﺎﺩﺭ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺑﺘﻌﺎلی
عقلی ﻴﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺩﻧﻴﻮﻯ
عقل ﺠﺰﺋﻰ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺠﻤﻊ ﺍﻭﺭﻯ ﻤﺎﻝ،ﻭﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺭﻓﺎهی ﻮﺷﺮﺍﻳط
ﻤﺎﺩﻯ ﺰﻧﺪﮔﻰ،ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﻮﻗﻌﻴﺘﻬﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﻭ ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ اﺯﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺪﻧﻴﻮﻯ،ﻣﻮﻓق ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭلی ﺪﺭﻭﺍقع ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻋﻘل ﺠﺰئی ﻮ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ،
ﻋﻘلی ﻮﺫﻫنی ﻮﺭﻭحی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻃل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﺗﻠﻒ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ که ﮐﻮﺩﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،ﻭﭼﻪ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ که ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﻋﻠم ﺴﻠﻮک
ﻮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺩﻳﮕﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮ،
ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ عقل
کلّی ﻮﻋﻠم لدنّی
کاملان،ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﻋﻘلی
ﻮ ﺫﻫﻨﻰ،ﮐﻪ کاملان
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨلی
ﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﺤﺮﻭﻣﻴﺘﻬﺎ ﺟﻬل
اﺳﺖ. ﻭﺑﻰ ﻋﻠمی
ﻮﺑﻴﻌﻘﻠﻰ،ﻭﻋﺪم
آﮔﺎهی ﻮﺑﻴﺨﺒﺮﻯ
اﺯﺣﻘﺎﻳق اﻟﻬﻰ.
ﺍﺳﻴﺮﺍﻥ ﺪﺭ ﺩﺳﺖ
ﺷﻴﺎﻃﻴﻦ، ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭﻯ اﺯﻧﻔس
ﺍﻧﺴﺎنی ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﻴﺘﻴﻤﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻴﻬﺎ،ﻭﻗﻀﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺨﺎم ﻮﺑﺎﻃﻞ،ﻧﻔس
ﻭﺫﻫﻥ ﻮ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﺳﻴﺮ(ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺑﻮﺩﻥ) ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﺳﻴﺮ ﺩﺷﻤﻥ ﺒﻮﺩﻥاﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺳﺎﺭﺕ ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﺩﺷﻤﻦ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺿﻌﻒ ﺟﺴﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺪﺭﺍﺳﺎﺭﺕ ﺍﺯ ﻧﻔس
، ﺿﻌﻒ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻋﻘﻞ،ﻭﻣﻘام
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻤکی
اﺯﺧﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﺭﻯ هم ﺒﺨﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑُت
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻤﺸﺮک
ﻮﺍقعی هستند ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻫﺮﮔﻨﺎهی
ﺮﺍ ﻣﻰ ﺑﺨﺸﺪ ﻣﮕﺮ
گناه ﺷﺮک ﺒﺎ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻧمی ﺒﺨﺸﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﺳﻴﺮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﻧﻮﺍﺻﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
اﺳﺎﺭﺕ ﺩﻭم ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻤﻌﺘﻘﺪﺍﻥ ﺴﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﻧﻮﺍﺻﺐ
ﺩﻭ ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻳﮑ
ی ﺴﻴﺎسی ﻮﻳکی ﺪﻳﻨﻰ.
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﻮﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎ،ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺸﻤﻮل
ﻨﻮﺍﺻﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭلی
ﺒﺎﺯﮐﺎﺭﻯ ﺒﺴﻠﻮک
الهی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﺮخی اﺯﺍﻳﻥ
ﭙﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻦ ﻭﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎ،ﭼﻮﻥ
ﺨﻠﻔﺎﻯ اسلاﻣﻰ،ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
قشری ﻔﻘﻬﺎ ﻭﻣﺬﻫﺒﻴّﻮﻥ
که ﻫﻤﻪ ﺭﺍﺩﺭﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻫم ﻤﺎنع
علنی کاﺭﺳﻠﻮک
الهی ﻮﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺑﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺸﺎﻥ
هستند. ﺩﺭﺣﺪﻳث
، ﻧﻮﺍﺻﺐ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺮﺍﺷﺪﻳﻥ ﻮﺍﻣﻮﻯ
ﻭﻋﺒﺎسی ﻮفاطمی
و ﻏﻴﺮﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪﺑﺠﺎﻯ(ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺍﺯﻭلی ﺰﻣﺎﻥ
ﻮﺍﻣﺎم ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻨﺼﻮﺏﮐﺮﺩ،ﻭﺍﺯ
ﺯﻭﺭ ﻭﺗﻮﻃﺌﻪ ﻭﻇﻠم
ﺨﻮﻳﺶﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺎﻧﻮﺍﺻﺐ
ﺑﻤﻌنی ﺪﻭﻡ،ملاّﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻮﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﺘﻤﺎم ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺳنی
یا ﺷﻴﻌﻪﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﮕی ایناﻥ،ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻨﺼﻮﺏ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺯﻭﺭﮔﻮئی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
، ﻫﺮﮔﺰ ﺳﺎﻟﻚ الهی
ﻨﺒﻮﺩﻩ، ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻧﮑﺮﺩﻩ،ﻭ
ﺍﺯﻋﻘل اﻟﻬﻰ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺭﺑّﺎنی ﺨﺒﺮﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی باز ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﺨﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﮐﻤﻴﻥ
ﻨﺸﺴﺘﻪﺍﻧﺪ،ﻭﺗﻠﻪ
ﻧﺼﺐﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
، ﺗﺎعلاﻗﻤﻨﺪﺍﻥ
دیدار ﺨﺪﺍﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﺟﺬﺏ ﮐﻨﻨﺪ. ﻟﺬا
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﻤﺬﻫبی
ﺒﺪﻋﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻣﺪﺍم
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺟﺪﻳﺪ ﺗﻮ
ﺩﺭ ﺗﻮ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.
ﻭﻣﺮﺩم ﺠﺎﻫل ﻮﺑﻴﺨﺒﺮ،
ﺑﺎ ﺣُﺴﻥ ﻨﻴّﺖﺧﻮﺩ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،ﺑﺰﻳﭽﻪ
ملاّﻳﺎﻥﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺴﻠﻮک ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴﻤﺎنی ﻮﺫﻫنی
ﻮﺭﻭحی ﻮﻣﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ،ﺑﭙﺎﻯ
اﻳﻥملاّﻫﺎ ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ.

ﭘس
ﻫﺮﮐس ﻳﺘﻴم آل ﻤﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ،ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺬﻫبی ﻮ ﺗﺤﮑم
ملاّﻳﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ،ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ(ﺍﻧﻘﺎﺫ) ﺑﺪﻫﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯﺣﻴﺮﺕ
ﻮﺩﺷﺎﻥ،ﻭﺑﻴﺨﺒﺮﻯﻮﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰﺧﻮﺩﺷﺎن
ﻧﺠﺎﺕﺩﻫﺪ،ﺍﺯ
ﺍﻭﺍﺭگی ﻮﺣﻴﺮﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک ﻨﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺍﺧﺮﺍﺝ)
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺧﺮﻭج ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺧﺮﻭج اﺯﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ،ﺑﻘﺼﺪ ﺳﻔﺮ
ﺑﺨﺎﻧﻪ ﺧﺪﺍ،ﻭﻫﺠﺮﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺍﺯﺑﺪﻥ
ﻮﻧﻔس ﺷﻴﻄﺎنی ﺨﻮﺩ،ﻭﺧﺮﻭج
اﺯﺗﻤﺎمی اﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ، ﻭ ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﺤﻘﻴﻘﺖﻫﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﺧﺮﻭج اﺯﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﺧﻮﺩ،ﻭﺧﺮﻭج
اﺯﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ و ﺧﺮﻭج اﺯﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺠﺎﻫﻠﻴﺖ،ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﻋﻘﺐﻣﺎﻧﺪﻩ ﺧﻮﻳﺶ،ﺑﻘﺼﺪ
ﺳﻔﺮ الهی ﺪﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﺑﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻴﺎﻓﺘﻥ
ﺤﻘﺎﻳق ﻮﻋﻘل ﻮﭘﺎکی
ﻨﻔس ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭﮐﺴﺐ
ﺭﺿﻮﺍﻥ اﻟﻬﻰ،ﻭبِدای
اﻭ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﺍﻳﻥ
ﻴﺘﻴﻤﺎﻥ ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﻋﺎﻟم الهی ﻮﺭﻭﺣﺎنی
اﺳﺖ. ﮐﻤک ﺒﺎﻗﺪﺍﻣﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﺷﻴﺎﻃﻴﻥ
ﻨﻔﺴﺎنی آﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻘﻬﻮﺭ ﮐﻨﺪ،ﻭ
ﺷﮑﺴﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﺑﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺘﺼﺮﻑ ﺭﻭحی
ﺨﻮﺩ،ﺑﮑﻤک ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺘﻔﻬﻴم ﻮﺭﻭﺷﻥ
کرﺩﻥ،ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟک
ﻮ ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ اوﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﻔﻬﻤﺪ، ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻥ ﺨﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻴﺎل ﻤﻴﮑﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﺍﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖﻭ ﻳﺎﺗﻌﻘل
ﻮﺗﺼﻤﻴم ﻤﻴﮕﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ عُقدﻩﻫﺎ ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ،ﻭﻋﻨﺎﺻﺮ
ﻣﻨفی ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ،ﻭﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺬﻫﻨﻰ،ﻭﺷﻴﺎﻃﻴﻥ
ﻨﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺷﺨﺺ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻣﻴﺮﺍﻧﺪﻧﺪ.
ﻣﻘﻬﻮﺭﮐﺮﺩﻥاﻳﻥﺸﻴﺎﻃﻴﻦ،ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮﺗﻮﺳل
ﺒﻌﻘل ﻮ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻔس ﺿﻌﻴﻒ
ﺷﻮﺩ ﻭﻟﻮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﭙﺎﻯ ﻤﺮگ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. حتّی ﻤﺮﺍﺳم
ﻤﮑﺮﺭ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ ﺴﺎﻟﻚ،ﺩﺭﻣﺤﻀﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
شهود پنجم
مصطفوی ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻩ،ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
صرت الهی ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎ ﻣﺸﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺳﺖ ﺩﻫﺪ. ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ،ﻭ ﺍﺯ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺪﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺭﺍﻩ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭﺑﻬﺸﺘﻬﺎ،ﻭﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل
کند. ﭘس ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺳﻮﺳﻪﻫﺎﻯ
ﻨﻔس ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﻣﻘﻬﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ ﻣﺮﺩﻭﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭﺑﺎﺯ
ﭘس ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺎﺯ ﻣﻘﻬﻮﺭﮐﺮﺩﻥ،ﻭﺷﮑﺴﺖ
ﻧﺎﺻﺒﻴﺎﻥ ﺪﺭ ﺩﻳﻦ،
ﭼﻪﺧﻠﻴﻔﻪﻫﺎ،ﻭﭼﻪ
ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﺴﻨﻰ،ﻭﭼﻪ
ملاّﻫﺎﻯﺸﻴﻌی
اﻳﻨﺎﻥ،ﺑﺎﭘﻴﺮ
کاﻣل اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﮑﻤک ﻴﺘﻴم
ﻤﺤﻤﺪ، ﻭﺳﺎﻟک
الهی میرﻭﻧﺪ. ﺗﮑﻨﻴک
ﺸﮑﺴﺖ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺍﺻﺐ،که
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
اﻣﺎم ﻮﺣﻘﻴﻘﺖ،ﻣﻨﺼﻮﺏ
ﺑﺮ ﻋﺮﺵ ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
(ﺣُﺠﺞ) ﻭ کاملان
الهی اﺳﺖ. ﭼﻪ ﺩﻟﺎﺋل
عقلی ﻮ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
کلاﻣﻰ،ﻭﭼﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺣُﺠّﺖ ﺍسلاﻣﻰ
ﻭﺳﻠﻮکی ﺪﺭﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﭙس ﺍﺯﻣﺪتی
ﺴﻠﻮﻙ،ﺑﺴﺎﻟک ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﻥﻤﺬﺍﻫﺐ،ﭼﻪ
ملاّ ها ﻭﭼﻪ ﻣﻔﺘﻴﻬﺎ،ﻭﭼﻪ
ﺧﻠﻴﻔﻪﻫﺎ،ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻬﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺴﺎﻟک
ﻨﺪﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﺎﺗﮑﻨﻴک
ﻮ ﺗﻮﺟﻴﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،
علاﻭﻩ ﺑﺮحجّ
عُمره ﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻝ، ﺣﻘﺎﻳق آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم
ﺒﺎثباﺕ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻮﻓﻴق ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭم اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﻟﻴل ﺼﺪق
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻥ کاملان اﻟﻬﻰ،
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﻬﺎﻭﻋﻠم
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻧﻬﺎ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ،ﻣﻨﺠﺮﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺩﻭم اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﺎﺭﻯ
که ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻥﺤﺠّﺖ ﺭﺑّﺎﻧﻰ،ﻭﺩﻟﻴل
اﻣﺎﻣﺖﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،ﻭﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ،ﮐﻪﺻﺪق ﺮﺍﻩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻳﻔﻀّﻠﻮﻥ
عند ﺍﻟﻠﻪ علی
اﻟﻌﺒﺎﺩ،ﺑﺎﻓﻀل
اﻟﻤﻮﺍﻗﻊ،ﺑﺎﮐثرﻣﻥ
ﻔﻀل اﻟﺴﻤاء
علی ﺍلأرﺽ،ﻭﺍﻟﻌﺮﺵ
ﻭ ﺍﻟﮑﺮسی ﻮﺍﻟﺤُﺠَﺐ،
علی اﻟﺴﻤاء ﻭﻓﻀﻠﻬم
علی هذا ﺍﻟﻌﺎﺑﺪ،ﮐﻔﻀل
ﻠﻴلة ﺍﻟﺒﺪﺭ، علی
أﺧفی کوﮐﺐ فی
اﻟﺴﻤاء اﻳﻥ کاملان
اﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﮐﻔیلاﻥ
ﻳﺘﻴﻤﺎﻥ آل ﻤﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯﺟﺪﺍئی اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺨﻮﺩ،ﻭ ﺍﺯ
ﺣﻴﺮﺗﺸﺎﻥ،ﻭ ﺍﺯ
ﺟﻬﻞ،ﻭ ﺍﺳﺎﺭﺕ
ﺷﻴﻄﺎﻥﻨﻔس ، ﻭﺍﺳﺎﺭﺕ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻨﺎﺻبی
ﻨﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﭼﻨﺎﻥ ﻤﻘﺎم
ﻮﺍﺣﺘﺮﺍمی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﺍﻧﻬﺎ،ﺑﺮﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥﺨﺪﺍ،ﻭﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺸﺮﺍﻳﻂ،ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻓﻀل آﺳﻤﺎﻥ
ﺒﺮ ﺯﻣﻴﻦ،ﻭﻳﺎ
ﻋﺮﺵ ﻭﮐﺮسی الهی
ﺒﺮﺣﺠﺎﺏﻫﺎﻯ ﻧﻮﺭﺍنی
آﺳﻤﺎنی اﺳﺖ. ﻭﻓﻀﻴﻠﺖ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﺮﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ،ﭼﻮﻥ
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﻘﺮﺹ ﻣﺎﻩ
ﺷﺐ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ، ﺑﺮﻣﺨفی
ﺘﺮﻳﻥ ﻮپُر
نورین ﻨﻮﺭ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ ﻔﻀﻴﻠﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﻘﺎم
اﺟﺘﻤﺎعی اﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﺮﻭح اﻓﺮﺍﺩ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻬﻢ،ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﻴﺎرونده
و ﻧﺎﻣﻪ ﺍﻋﻤﺎل
ﻮسوابق ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ. (ﻓﻀﻴﻠﺖ)
ﺩﺭﺩﺍﺷﺘﻦ ﻓﻀل
ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ، ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴک اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺪﺭﻋﻘل
ﻮﻋﻠﻢ،ﻭﻓﻬم ﻮ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﺎﻥ
ﭽﻮﻥ ﻔﻮق ﺒﺸﺮ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭملاّﺋک
گوﻧﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻴﺮﻯ
اﺯﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
(ﻋﺒﺎﺩ) ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
عابد موبد ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ بی ﺪﻳﻨﺎﻥ،ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﺎﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ،ﺑﻠﮑﻪ
حتّی عاملاّﻥ
ﻘﺸﺮﻯ،ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ، ﻭﺟﺎﻫل
غیر ﻋﺎﻟم ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺣﻘﺎﻳق
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺣﺘﻰ (ﺯﺍﻫﺪ) ﺍﻧﻬﺎ،ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ،ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺭﻭﺯﻩ ﻭﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﺣﺎل ﻨﻤﺎﺯ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭهیچ گناﻩ ﻭﻣﺰﺍﺣﻤتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺣﺎل گناﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺒﺠﺎﻥ ﺨﻮﺩ،ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﺩﻥ ﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﺮﻭح ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻤﮑﺎنی
آﺳﻤﺎﻥ ﺒﺮﺯﻣﻴﻥ
ﻮﻳﺎ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻤﻠﮑﻮتی
ﺮﻭح ﺒﺮﺟﺴم ﻤﺎﺩﻯ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻤﻌﻨﻮﻯ
عقلی ﻣﺎﺩی ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻴﺰﺑﺮﺗﺮﻯ
عرﺵ ﻭﮐﺮسی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﻔﺘﻢ،ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﺣﺠﺎﺑﻬﺎﻯ
ﻨﻮﺭﻯ ﻴﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺑﺮ ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺍﺭﻭﺍح ﺪﻳﮕﺮﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻓﺮق ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻭل
ﺒﺮ ﺩﻭﻡ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺪﺭ ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ،ﺑﺎﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﻫﺮﮐﺪﺍم اﺯ
ﺍﻧﻬﺎ،ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺑﺨﺪﺍس مطلق
الله ﻭﻧﻬﺎﻳﺖﻫﺎِ
کمال ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺮﺗﺮ،ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرﺵ ﻭﮐﺮسی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷُﺮُﻑ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق است برﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻴﺎ ﺣﺠﺎﺏﻫﺎﻯ
ﻨﻮﺭﺍﻧﻰ،ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭﻋﻘل
ﻮ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،ﻭﺗﮑﺎملاّﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﻭﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺁﻥ أﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯعظیم ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﻧﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎن اﺳﺖ.
ﻭﺗﺎ ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
(ﺍﻟﻠﻪ)
أهورمزدا ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮعه
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﮑﺎملاّﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﮕی ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ،ﻭ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ. ﻭ آﻣﺎﺩﻩ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ
و یونیورس ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. (ﻋﺮﺵ) ﺳﺮﺍﺳﺮﺍﺳﻤﺎﻥ،ﺑﺎﻓﺮﺵ
ﻧﻮﺭﺍنی ﭙﻮﺷﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﻯ
آﻥ،ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﺪﻯ،ﺍﺯ ربّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺘﺎ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻥ ﺘﻤثیلات ﻮاﻗﻌﻴﺖ
ﻋﺮﺵ،ﺑﺮﺍﻯ ﭽﺸم
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭ ﺍلاّ
ﺍﻧﻮﺍﺭ الهی ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻴفی هستند، ﻭﻧﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﻳﺎ ﻣﮑﺎﻧﻰ.
ﻋﺮﺵ ﺩﺭ ﺗﻤثیل
ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﻡ،ﭼﻮﻥ(ﺍﺳﻘﺎﻃﺎﺕ
ﻫﻨﺪﺳﻰ) ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻮﺩ ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻫﻤﮕی آﻧﻬﺎ ﺭﻭﻯ
آخرین ﺼﻔﺤﺎﺕ ﺍﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﺩﺭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. (ﮐﺮﺳﻰ)
ﺗﻤﺎم هستی ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ،ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﻭﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺯﻳﺮﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ می ﻨﺸﻴﻨﻨﺪ.
ﻭلی ﺰﻳﺮ ﻭﺑﺎﻟﺎﻯ
(ﻣﮑﺎﻧﻰ) ﻓﻘﻄ اﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﻭﺍﻣﺎﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻮﺟﻮﺩ ﻭﺍقعی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥﺮﻭح که ﺩﺭﺟﺴم
ﻨﺸﺴﺘﻪ،ﻳﺎ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﻓﮑﺮ ﮐﻪ
ﺑﺮ ﻣﻐﺰ ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺯﻳﺮﺗﺮ ﺭﺍ (ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻮﺗﺪﺑﻴﺮﻯ)
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻤﻪﺍﻳﻥﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ ﻧﻮﻋﻰ،
ﻭ ﻳﺎﻋﻘلی ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
هستند. ﮐﻪ ﻣﺎ ﻓﻘﻄ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ملاّﺣﻈﻪ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺭﻭﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺑﺮﺗﻤﺎم ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﺁﻥ ﺘﺴﻠّﻄ
ﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭﻫﻤﻪﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ( ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻘﺎﺑﻞ)
ﺑﮑﺎﺭﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ.
ﻭﺍﺑﺮ ﻭﺑﺎﺩ ﻭﻣﻪ
ﻭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭﻓﻠک
ﺪﺭﮐﺎﺭﻧﺪ،ﺗﺎ
ﻣﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻴﻢ.
ﻭﺗﺎﮐﺎﺭﻯ أﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻴﻢ، ﮐﻪﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی و فطری ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥﺴﻠﻮﻙالهی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭﺗﮑﺎملاّﺕ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺘﺎ ﻣﺮﺯ
ﻣﻴﺴّﺮﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻴﻢ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺍﺳﺖ که ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﻬﺮﻩ ﻣﺠﺎﺯ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻳﻢ. ﻭﺍلاّ
ﻏﺎﺭﺕ ﮔﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺘﻴﻢ،ﻭﺑﺎﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻓﺮقی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺪﺗﺮ ﻫم ﻤﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.
ﺯﻳﺮﺍﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺭﻳﺸﻪ ﻣﻴﮑﻨﻴم
ﻮﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﻴﻢ،
ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻃﺒﻴﻌی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﻤﻴﺪﻫﻴﻢ. ﺣُﺠُﺐ
ﻳﺎ ﺣﺠﺎﺏﻫﺎ،ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ آینده ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ،ﻭﺩﻧﻴﺎﻫﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮای
هستند. ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍم
اﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،ﺩﺭﻳک
ﻨﻮع ﺪﻳﮕﺮﻯ اﺯﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻩ ﺁﻥ
عواﻟﻢ،ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
آﻥ ﺪﻧﻴﺎﻫﺎ، ﺑﺎﻫم
ﻔﺮﻕ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻟﺬﺕ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺍﻳﻥ
عوالم ﻮﺟﻮی ، ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭﺟﺒﺮﻭﺕ ﻭﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻭﻫﺎﻫﻮﺕ ﻭﺟﻮﺩ،ﺩﺭﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻬﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﺒﺎﺩﻧﻴﺎﻯ ﻔﻌﻠﻰ
ناسوت ﻣﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺷﻬﺮ
ﻭﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻮﺩﺭﺧﺖ
ﻭﮐﻮﻩ ﻭﻏﻴﺮﻩ ﻫﺴﺖ.
ﺗﺎ ﺳﺎﻟک ﺪﺭﺍﺷﻨﺎئی
ﺒﺎﻧﻬﺎ،ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺣﻴﺮﺕ ﻧﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ،ﻭﺩﺭﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﺷﺒﺎﻫﺘﻬﺎﻯ ﺰﻣﻴنی
آﻧﻬﺎ ﮐم ﺸﺪﻩ،ﺗﺎ
ﺑﮑلّی ﺘﻤﺎم ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﻳﻥ عواﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﺭﻧﮕﻬﺎﻯ
ﻨﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭهیچ
ﺸﮑﻞ ﺻﻮﺭتی ﺪﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ ﻧﻈﻴﺮﻯ
ﻮﺣتی ﺸﺒﻴهی دﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻤﺎﺩﻯ ﻤﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ

حدیث
270 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
عسکری ﻨﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ۴ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: اﻟﻌﺎﻟِم
کمَن ﻤﻌﻪ ﺷمعة
، ﺗﻀیئ ﻠﻠﻨﺎس ،
ﻓﮑلّ ﻤﻥ أﺑﺼﺮ
ﺷﻤﻌﺘﻪ،ﺩﻋﺎ ﻟﻪ
ﺑﺨﻴﺮ،ﮐﺬﻟک
اﻟﻌﺎﻟم ﻤﻌﻪ
ﺷﻤﻌﺘﻪ،ﺗﺰﻳل
ﻈﻠمة ﺍﻟﺠﻬل ﻮ
ﺍﻟﺤﻴﺮة ﻋﺎﻟم
ﻤﺎﻧﻨﺪ کسی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺷمع ﻮ ﭼﺮﺍغی ﺪﺭﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺭﺍﻩ ﺗﺎﺭﻳک
ﻤﺮﺩم ﺮﻭﺷﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻧﻈﺮ
ﺑﻨﻮﺭ ﺷمع اﻭ ﮐﻨﺪ،ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺩﻋﺎﻯ ﺨﻴﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻫﻤﻴﻥ ﻄﻮﺭ ﻧﻴﺰﻋﺎﻟم
ﺒﺎ ﺷمع ﻮﻯ، ﺑﺎﻋث
ﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﺮﻓﺘﻥ ﻈﻠﻤﺖ
ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭﺣﻴﺮﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻳﻥ عالم اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻋﻘل کلّی
اﻟﻬﻰ،ﻭﻋﻠم لدنّی
ﺮﺑّﺎﻧﻰ،ﻭﻋﻠم
ﺴﻠﻮک ﺪﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻳﻥ
عالم ﺮﺑّﺎنی ﻨﻮﺭﺍﺳﺖ.
ﻭﺗﻤﺎم ﻮﺟﻮﺩ ﺟﺴم
ﻮﺫﻫﻥ ﻮﺭﻭح اﻭ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ عاﻟﻢ
ﻧﻮﺭ ﺍﺳﺖ. ﻧﻮﺭ ﺍﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﻮﺭ ﺷمع
اﺳﺖ،ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺍﻩ
ﺭﻓﺘﻥ ﻤﺮﺩﻡ،ﻭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳکی عوﺍﻟم
ﺴﻠﻮﮐﻰ،ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺎ ﺁﺷﻨﺎئی ﺒﻪ
ﺍﻧﻬﺎ. ﺍﮔﺮﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﭙﻴﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ کاملان
اﻟﻬﻰ،ﺑﺎﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﻋﻘل ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
هستند،ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻟﻬ ی ﻤﺮﺩم
ﺮﺍ ﺗﺎﻣﻴﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻔﻘﻄ ﺒﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻳﻥ کاملان اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ،ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﺟﻬﻨم ﻮﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺍﻧﺎﻥ
که ﺍﺯ ﺍﻳﻥﻨﻮﺭﻋﻘﻠﻰ،ﻭﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ کاملان
اﺳﺘﻔﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺩﻋﺎﻯ ﺨﻴﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻫم ﺨﻮﺩ ﺑﺨﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ،ﻭﻫم
اﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ،ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
عاﻟﻤﺎﻥ،ﺣﻴﺮﺕ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ الهی
ﺮﺍ،ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺳﻠﻮک الهی
کنند، ﻭ ﭼﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳل ﻮﺗﻮﺳﻄ
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ ﺑﺮﻃرﻒ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺟﻬل
آﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭﻋﻠم
ﺴﻠﻮﻙ،ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺎﻫل ﻮﻟﻮﻋﺎﻗﻞ،ﺑﺎﻋﻘل
ﺠﺰﺋﻰ ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪﺍﺣﻤقی
که ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺳﻠﻮک
الهی ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻔﮑلّ
ﻤﻥ أﺿاءﺖ ﻟﻪ،ﻓﺨﺮج
ﺒﻬﺎ ﻣﻥ ﺤﻴﺮة،
ﺍﻭ ﻧﺠﺎ ﺑﻬﺎ ﻣﻥ
ﺠﻬﻞ،ﻓﻬﻮ ﻣﻥ
عتقاﺋﻪ ﻣﻥ اﻟﻨﺎﺭ،ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﻳﻌﻮّﺿﻪ ﻋﻥ ﺬﻟک
ﺒﮑلّ ﺸﻌﺮة،ﻟﻤﻥ
أعتقه ﻣﺎﻫﻮ ﺍﻓﻀﻞ.
. . ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺍﻳﻥ
عالم هدﺪﺍﻳﺖ ﮔﺮﻓﺖ،ﻭ
ﺍﺯﺣﻴﺮﺕ ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭج
ﺸﺪ،ﻭﻳﺎﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯﺟﻬل ﺨﻮﺩ ﻳﺎﻓﺖ،ﺍﺯ
ﺍﺯﺍﺩ ﺷﺪﮔﺎﻥ
او ﺍﺯﺟﻬﻨم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻣﻘﺎﺑل
هرﻣﻮﻯ آﻥ آﺯﺍﺩﺷﺪﮔﺎﻥ
، ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻮﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺍﺯﻫﺮﮐﺪﺍم
اﺯ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥﺴﻠﻮک
الهی ﻮﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
آﻥ،ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﺭﻋﻘل
کلّی، ﻭ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ،ﻭ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﺣﻴﺮﺕ ﻭبلا
ﺗﮑلیفی ﺨﻮﺩ ﺧﺎﺭج
گرﺩﻧﺪ،ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
هجرت ﺳﻠﻮکی اﺯ
ﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﺩﻧﻴﺎ،ﻭﺟﺴم
ﻮﻧﻔس ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺳﺎﻟک الهی ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﺷﻮﻧﺪ،ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،حتّی
ﺒﺪﺭﺟﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻧﻮﺭ ﺍﻳﻥ عالم ﺒﺮﺳﻨﺪ،
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯﺍﺩ
ﺷﺪﮔﺎﻥ اﺯﺟﻬﻨﻢ،
ﭼﻮﻥﺑﺮﺩﻩﺍﻯ
که ﻳک ﻨﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ،ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺨﺮﺩ ﻭﺍﺯﺍﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻣﺘﻌﻠق
ﺒﻮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﺯﺍﻯ هرﻣﻮﻯ
اﻳﻥ اﺯﺍﺩﺷﺪﮔﺎﻥ
ﭙﺎﺩﺍﺵ،ﻣﺨصوﺹ
ﺑﺎﻳﻥ ﻨﺎﺟﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
. . أﻓﻀل ﻠﻪ ﻣﻥ اﻟﺼﺪقة
ﺑﻤﺎئة ﺍﻟﻒ ﻗﻨﻄﺎﺭ،علی
غیر ﺍﻟﻮﺟﻪ ﺍﻟﺬﻯ
أﻣﺮﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭ ﺟلّ ﺒﻪ،ﺑل ﺘﻠک
اﻟﺼﺪقة ﻭ ﺑﺎل
علی ﺼﺎﺣﺒﻬﺎ،ﻟﮑﻥ
ﻴﻌﻄﻴﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎ
ﻫﻮ ﺍﻓﻀل ﻤﻥ
ﻣﺎئة ﺍﻟﻒ
ﺭکعة ، ﺑﻴﻥﻴﺪﻯ
اﻟﮑﻌبة ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﺯﺍﻯ هر ﻣﻮﻯ
آﻧﻬﺎ،ثوﺍﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﻭﺯﻧﻪﺍﻯ
اﺯطلا،ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ الهی
ﺼﺪقه ﺷﻮﺩ،ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺻﺪﻗﺎﺕ ﻭ ﺧﻴﺮﺍﺕ،ﻭﺑﺎل
ﺠﺎﻥ ﻮ ﺭﻭح آﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
، ﺩﺭ ﺍﺯﺍﻯ هرﻣﻮﻯ
آﻧﻬﺎ،ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ثوﺍﺏ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺭﮐﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﮐﻌﺒﻪ ﺑﻮﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻫﺮﭼﻪ
ﻗﺪﺭ ﺯﻳﺎﺩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﭼﻪ ﺻﺪﻫﺰﺍﺭ ﮐﻴﺴﻪ
ﺯﺭ، ﻭﭼﻪ ﺻﺪﻫﺰﺍﺭ
ﺭﮐﻌﺖ ﺩﺭﮐﻨﺎﺭﮐﻌﺒﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
الهی ﻮ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﻳﺎ
ﻣﺎلی ﺤﺮﺍم ﺒﺪﺳﺖ
ﺍﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎﺯ
ﻭﺑﺎل ﺠﺎﻥ ﺸﺨﺺ
متعبّد ﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺪﻭﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ،ﺷﺮک
ﺒﺎ نَفس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ،ﻭﺷﻴﻄﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﺕ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺧﻮﺩ
ﮔﻨﺎﻩ ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ،ﻭﺷﺮک
ﺒﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻥ
عباﺩﺗﻬﺎ ﻭﻧﻤﺎﺯ،ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺤﻘّﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮ ﺍﺍﻳﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﻫﺰﻳﻨﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﻤﺎﻝ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ،ﻭﻋﻘل
ﻮ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪﺣتی ﻨﻤﺎﺯ
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭﮐﻌﺒﻪ.
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻫﻤﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻧﻪ
ﻫﺪﻑ. ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘس ﺍﺯ ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ الهی اﺯﺧﻠﻘﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺸﺮ، ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ،ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻧﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ
ﻭﻳﺎﻓﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺻﺪﻗﻪ
ﻣﺎﻝ، ﺣتی آﻧﻘﺪﺭ
ثوﺍﺏ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺟﻮﺍﺏ ﮔﻮﻯ ﺴﺮﻗﺖ
ﻭﻳﺎ ﮐﺴﺐ ﻣﺎﻝ ﺑﺎﻇﻠم
ﻮﮔﻨﺎﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖﺩﺍﺩﻥ ﻤﺎل
ﺤﺮﺍم ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺻﺪﻗﻪ،
ﻫﻨﻮﺯ آثاﺭﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻇﻠم ﻮﺳﺮﻗﺖ ﺍﻥ
ﻤﺎﻝ،ﻭﺑﺎل ﺠﺎﻥ
ﻮﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی ﺸﺨﺺﻫﺴﺖ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯﺁثاﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎ ﻭﻇﻠﻤﻬﺎ،ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺗﺎم ﺁﻥ
اﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
آثاﺭ ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ ﻗﺒلی
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
حتّی ﻤﺎل ﺼﺪﻗﻪ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،ﺍﮔﺮﺳﻠﻮک
الهی ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ، ﺑﻬﻤﻪ
ﺧﻴﺮﺍﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک ﺪﺍﺷﺘﻥ
هرﮔﻮﻧﻪ ﻣﺎﻝ،ﺟﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻴﺎﺯ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ،ﻣﺴﺎﻟﻪﺍﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻧﺮﺍ ﺑﺎﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﻫﺰﻳﻨﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺩ ﻓﻘﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

حدیث 271 - ﺍﺯﺍﻣﺎم عسکرﻯ
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ۵ ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم کاﻇم ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﻔﻘﻴﻪ
ﻭﺍﺣﺪ ﻳﻨﻘﺬ ﻳﺘﻴﻤﺎ
ﻣن ﺍﻳﺘﺎﻣﻨﺎ،ﺍﻟﻤﻨﻘﻄﻌﻴﻥ
عنّا ﻭﻋﻥ ﻤﺸﺎﻫﺪﺗﻨﺎ،ﺑﺘﻌﻠﻴم
ﻤﺎ ﻫﻮ ﻣﺤﺘﺎج اﻟﻴﻪ،ﺍﺷﺪّ
علی إﺑﻠﻴس ﻣﻥ
أﻟﻒ ﻋﺎﺑﺪ،ﻟﺄﻥ
اﻟﻌﺎﺑﺪ ﻫﻤّﻪ
ﺫﺍﺕ ﻧﻔﺴﻪ ﻓﻘﻂ،ﻭﻫﺬﺍ
ﻫﻤّﻪ مع ﺬﺍﺕ ﻧﻔﺴﻪ،ﺫﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﻣﺎﺋﻪ،ﻟﻴﻨﻘﺬﻫم
ﻤﻥ ﻴﺪ ﺍﺑﻠﻴس ﻭﻣﺮﺩﺗﻪ،ﻓﺬﻟک
هو ﺍﻓﻀل عند ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻥ أﻟﻒﺍﻟﻒ ﻋﺎﺑﺪ،ﻭﺍﻟﻒ
ﺍﻟﻒ ﻋﺎﺑﺪﻩ ﻳک ﻔﻘﻴﻪ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ،ﻳﻜی
ﻴﺘﻴم ﻤﺎ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻣﺎ
ﻣﺤﺮﻭم ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ،ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﺍﺣﺘﻴﺎج ﺪﺍﺭﺩ،ﺗﻌﻠﻴم
اﻭ ﺑﺪﻫﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
اﺑﻠﻴس ﺷﻴﻄﺎﻥ،ﺳﺨﺖﺗﺮ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﻫﺰﺍﺭ ﻋﺎﺑﺪ
ﺯﺍﻫﺪ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﺍﻫﺪ ﻫﻤّﺖﻭ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺬﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﺍﻳﻥ
عالم ﻮﻟﺎﻳﺖ،ﺑﺎﺣﻔﻈ
ﺬﺍﺕ ﺧﻮﺩ ، ﺑﺬﺍﺕ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﺟﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯﺩﺳﺖ
ﺍﺑﻠﻴس ، ﻭ ﭼﻤﺎﻗﺪﺍﺭﺍﻥ
آﻥ ﻨﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ کاﺭﻋﻠﻤﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
، ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻳک ﻤﻴﻠﻴﻮﻥ ﺰﺍﻫﺪ،ﻭﻳک
ﻤﻴﻠﻴﻮﻥ ﺯﺍﻫﺪ
ﺯﻥ اﺳﺖ. (ﻓﻘﻴﻪ) ﻋﺎﻟم
الهی ﺮﺑّﺎﻧﻰ،ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم ﻮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
کاملان ﺴﻠﻮک الهی
ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻴﻬﺎﻥﺒﺎﻃﻞ،ﻭملاّﻳﺎﻥ
ﺘﻤﺎمی ﻤﺬﺍﻫﺐ،ﻭحتّی
ملاّﻫﺎﻯ
مدعی ولایت ﺸﻴﻌﻪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ،ﻭ
ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻋﻠم
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭﻋﻠم
لدنّی الهی ﻤﺤﺮﻭم
هستند. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮﺗﻌﻠﻴم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﺮﻭﺭﺵ ﺗﻌﺼﺐ ﻭﺭﺯﻯ،ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺘﺸﻴّع ﻈﺎﻫﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨفع ﺤﮑﻮﻣﺖ ﻭﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻴج
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. (ﺍﻧﻘﺎﺫ)
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻨﻔس،ﻭ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ ﻣﻠﺒّس
ﺑﻠﺒﺎس ﺭﻭﺣﺎنی
اﺳﺖ. (ﻳﺘﻴﻢ) ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮک الهی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ،ﻭﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ،ﻭﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻣﻨﻘطع
ﻮﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ،ﻭﻣﺤﺮﻭم
اﺯﺷﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ،ﻭﺳﻠﻮک ﺒﺎکاملان
ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮﺳﺎﻟکی
که ﺩﺭﺳﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻨﺞ ﺗﻥ آل عبا ﺭﺳﻴﺪ،ﺍﺯﻳﺘﻴم
ﺒﻮﺩﻥ ﻮﻣﻨﻘطع
ﻤﺎﻧﺪﻥ ﻮﺟﺪﺍ ﺷﺪﻥ
ﺪﺭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﻣﺪ.
ﻭ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﻣﻨﻘطع
اﺯﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
همان ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ،ﻫﺮ ﮐﺪﺍم
ﺪﺭﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم ﻮکاملان
ﺤﺴﻴنی همه ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻝ،ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﺳﻮم
ﻮﭼﻬﺎﺭم ﻮﭘﻨﺠم
هستند. ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،ﻭﻋﺮﺵ
رحمان ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ،
ﻭﻓﻘﻴﻪ ﻭﻋﺎﻟم
ﺒﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭﻋﻘل
کلّی ﻮﻋﻠﻢ ﻟﺪﻧّﻰ،
ﻭﻓﻥّ ﺘﻌﻠﻴم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
گرﺩﻧﺪ. ﺍﺣﺘﻴﺎج
اﻳﻥ ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ،ﻭﺗﻌﻠﻴم
آﻧﻬﺎ،ﻓﻘﻪ ﺣﺮﺍم
ﻮحلال ملاّﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻠﻮﺍﺯم ﻮﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺴﻠﻮک الهی اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ کاملان
اﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ،ﺣﺮﺍم ﻮحلال
هم ﻘﺎﺋلﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻭﻳﮋﻩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ، ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
الهی ﺪﺭبلاﻳﺎ،ﻭ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﻴﺎﻓﺘﻥ
کاملان ﺍﺯ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ ﺳﻠﻮکی
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ اﺑﻠﻴس ،
ﻳﺎ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﻮملاّﻫﺎﻯ
ﺴنی ﻮﺷﺒﻌﻪ،ﺳﻠﻮک
الهی ﻮﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻋﻘل کلّی ، ﻳﻌنی
إثبات ﺑطلاﻥ
اﺻﺎﻟﺖ ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﻳﻥ ﻔﻘﻴﻬﺎﻥ ﺳنی
ﻮﺷﻴﻌﻪ ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺍﻧﺎﻥ همیشه ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺷﻤنی
کرﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺑﺠُﺮم
عشق ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ
،ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺴﺌﻮل
همه ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ ﺴﻴﺎسی
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﮑﺸﺘﻨﺪ.
ﻳک ﻤﻴﻠﻴﻮﻥ ﻋﺎﺑﺪ
ﻭﺯﺍﻫﺪ، ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻋﺎﺑﺪﺍﻥ
متعبّد غیر ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺣتی اﮔﺮﭼﻨﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ هم ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺪﻑ الهی
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻧﻤﺎﺯﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﺒﻮﺩﻩ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﺸق ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ،ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﺗﺠﺮﻳﺪ
آﻥ اﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،ﻭصلاﺣﻴﺖ
ﺭﻓﺘﻥ ﺒﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻤؤﻣﻥ
اﺳﺖ.

حدیث 271 - ﺍﺯﺍﻣﺎم عسکرﻯ
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ۵ ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم کاﻇم ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﻔﻘﻴﻪ
ﻭﺍﺣﺪ ﻳﻨﻘﺬ ﻳﺘﻴﻤﺎ
ﻣن ﺍﻳﺘﺎﻣﻨﺎ،ﺍﻟﻤﻨﻘﻄﻌﻴﻥ
عنّبا ﻭﻋﻥ ﻤﺸﺎﻫﺪﺗﻨﺎ،ﺑﺘﻌﻠﻴم
ﻤﺎ ﻫﻮ ﻣﺤﺘﺎج اﻟﻴﻪ،ﺍﺷﺪّ
علی إﺑﻠﻴس ﻣﻥ
أﻟﻒ ﻋﺎﺑﺪ،ﻟﺄﻥ
اﻟﻌﺎﺑﺪ ﻫﻤّﻪ
ﺫﺍﺕ ﻧﻔﺴﻪ ﻓﻘﻂ،ﻭﻫﺬﺍ
ﻫﻤّﻪ مع ﺬﺍﺕ ﻧﻔﺴﻪ،ﺫﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﻣﺎﺋﻪ،ﻟﻴﻨﻘﺬﻫم
ﻤﻥ ﻴﺪ ﺍﺑﻠﻴس ﻭﻣﺮﺩﺗﻪ،ﻓﺬﻟک
هو ﺍﻓﻀل عند ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻥ أﻟﻒﺍﻟﻒ ﻋﺎﺑﺪ،ﻭﺍﻟﻒ
ﺍﻟﻒ ﻋﺎﺑﺪﻩ ﻳک ﻔﻘﻴﻪ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ،ﻳﻜی
ﻴﺘﻴم ﻤﺎ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻣﺎ
ﻣﺤﺮﻭم ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ،ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﺍﺣﺘﻴﺎج ﺪﺍﺭﺩ،ﺗﻌﻠﻴم
اﻭ ﺑﺪﻫﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
اﺑﻠﻴس ﺷﻴﻄﺎﻥ،ﺳﺨﺖﺗﺮ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﻫﺰﺍﺭ ﻋﺎﺑﺪ
ﺯﺍﻫﺪ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﺍﻫﺪ ﻫﻤّﺖﻭ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺬﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﺍﻳﻥ
عالم ﻮﻟﺎﻳﺖ،ﺑﺎﺣﻔﻈ
ﺬﺍﺕ ﺧﻮﺩ ، ﺑﺬﺍﺕ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﺟﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯﺩﺳﺖ
ﺍﺑﻠﻴس ، ﻭ ﭼﻤﺎﻗﺪﺍﺭﺍﻥ
آﻥ ﻨﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ کاﺭﻋﻠﻤﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
، ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻳک ﻤﻴﻠﻴﻮﻥ ﺰﺍﻫﺪ،ﻭﻳک
ﻤﻴﻠﻴﻮﻥ ﺯﺍﻫﺪ
ﺯﻥ اﺳﺖ. (ﻓﻘﻴﻪ) ﻋﺎﻟم
الهی ﺮﺑّﺎﻧﻰ،ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم ﻮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
کاملان ﺴﻠﻮک الهی
ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻴﻬﺎﻥﺒﺎﻃﻞ،ﻭملاّﻳﺎﻥ
ﺘﻤﺎمی ﻤﺬﺍﻫﺐ،ﻭحتّی
ملاّﻫﺎﻯ
مدعی ولایت ﺸﻴﻌﻪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ،ﻭ
ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻋﻠم
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭﻋﻠم
لدنّی الهی ﻤﺤﺮﻭم
هستند. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮﺗﻌﻠﻴم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﺮﻭﺭﺵ ﺗﻌﺼﺐ ﻭﺭﺯﻯ،ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺘﺸﻴّع ﻈﺎﻫﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨفع ﺤﮑﻮﻣﺖ ﻭﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻴج
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. (ﺍﻧﻘﺎﺫ)
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺷﻴﻄﺎﻥ
نَفس،ﻭ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ ﻣﻠﺒّس
ﺑﻠﺒﺎس ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ،ﻭﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻣﻨﻘطع
ﻮﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ،ﻭﻣﺤﺮﻭم
اﺯﺷﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ،ﻭﺳﻠﻮک ﺒﺎکاملان
ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮﺳﺎﻟکی
که ﺩﺭﺳﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻨﺞ ﺗﻥ آل عبا ﺭﺳﻴﺪ،ﺍﺯﻳﺘﻴم
ﺒﻮﺩﻥ ﻮﻣﻨﻘطع
ﻤﺎﻧﺪﻥ ﻮﺟﺪﺍ ﺷﺪﻥ
ﺪﺭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﻣﺪ.
ﻭ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﻣﻨﻘطع
اﺯﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
همان ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ،ﻫﺮ ﮐﺪﺍم
ﺪﺭﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭم ﻮکاملان ﺤﺴﻴنی
همه ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ،ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃمی ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺳﻮم
ﻮﭼﻬﺎﺭم ﻮﭘﻨﺠم
هستند. ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،ﻭﻋﺮﺵ
رحمان ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ،
ﻭﻓﻘﻴﻪ ﻭﻋﺎﻟم
ﺒﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭﻋﻘل
کلّی ﻮﻋﻠﻢ ﻟﺪﻧّﻰ،
ﻭﻓﻥّ ﺘﻌﻠﻴم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
گرﺩﻧﺪ. ﺍﺣﺘﻴﺎج
اﻳﻥ ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ،ﻭﺗﻌﻠﻴم
آﻧﻬﺎ،ﻓﻘﻪ ﺣﺮﺍم
ﻮحلال ملاّﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻠﻮﺍﺯم ﻮﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺴﻠﻮک الهی اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ کاملان
اﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ،ﺣﺮﺍم ﻮحلال
هم ﻘﺎﺋل ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻭﻳﮋﻩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ، ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
الهی ﺪﺭبلاﻳﺎ،ﻭﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻴﺎﻓﺘﻥ کاملان،ﺍﺯ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﻠﻮکی ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
اﺑﻠﻴس ، ﻳﺎ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﻮملاّﻫﺎﻯ ﺴنی
ﻮﺷﺒﻌﻪ،ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻋﻘل
کلّی ، ﻳﻌنی إثبات
ﺑطلاﻥ اﺻﺎﻟﺖ ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻳﻥ ﻔﻘﻴﻬﺎﻥ
ﺳنی ﻮﺷﻴﻌﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﻧﺎﻥ
همیشه ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺷﻤنی کرﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﺠُﺮم عشق ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ،ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﺴﺌﻮل همه ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
ﺴﻴﺎسی ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﮑﺸﺘﻨﺪ. ﻳک ﻤﻴﻠﻴﻮﻥ
ﻋﺎﺑﺪ ﻭﺯﺍﻫﺪ،ﻣﻨﻈﻮﺭﻋﺎﺑﺪﺍﻥ
متعبّد غیر ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺣتی اﮔﺮﭼﻨﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ هم ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺪﻑ الهی
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻧﻤﺎﺯﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﺒﻮﺩﻩ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﺸق ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ،ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﺗﺠﺮﻳﺪ
آﻥ اﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،ﻭصلاﺣﻴﺖ
ﺭﻓﺘﻥ ﺒﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻤؤﻣﻥ
اﺳﺖ.

حدیث 272- ﺍﺯﺍﻣﺎم
عسکرﻯ ﻨﻘل ﺸﺪﻩ
(ﺝ۲ﺹ۶ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﺘﺄتی علماء
شیعتنا ،ﺍﻟﻘﻮّﺍﻣﻮﻥ
ﺒﻀﻌﻔاء ﻤﺤﺒّﻴﻨﺎ
ﻭ ﺍﻫل ﻮﻟﺎﻳﺘﻨﺎ،ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ، ﻭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺴطع ﻤﻥ
ﺘﻴﺠﺎﻧﻬﻢ،
علی ﺮﺃس ﮐلّ
ﻮﺍﺣﺪ ﻣﻨﻬﻢ،ﺗﺎج
ﺒﻬاء ﺮﻭﺯﻗﻴﺎﻣﺖ،ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ ﻣﺎ،ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺿﻌﻴﻔﺎﻥ ﻄﺎﻟﺐ
ﻣﺎ ﻭﺍﻫل ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﭼﻨﺎﻥﺤﻀﻮﺭﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺗﺎج ﺴﺮﻫﺮﻳﻚ،ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻫﺮ ﻳک
ﺘﺎﺝ (ﺑَﻬﻰّ) ﺑﺮﺳﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. (ﻋﻠﻤاء
ﺸﻴﻌﻪ) کاملان الهی
بوده ، ﮐﻪ ﺑﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﮐﺸﺎﻥ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺣﺎﺻل ﺸﺪﻩ،ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴّتی
ﭽﻮﻥ ﻘﺎﺋم ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ربّ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎنی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎنی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺴﺮ ﺍﻧﻬﺎﻧﻮﺭﺍﻓﺸﺎنی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﺗﺎج
ﻮﺍصلاﻥ ﻨﻴﺰ ﺣﮑﺎﻳﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﻣﺸﻤﻮل
ﻔﻘﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک الی ﻨﮑﺮﺩﻩ،ﻭﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻘﻴﺎﻣﺖ ﻭﺳﺮﮐﻮﺏ
ﮐﺮﺩﻩ،(ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ)
ﻣﺴﺘﻀﻌﻔﺎﻥ ﻮﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺴﻠﻮک الهی
هستند، ﮐﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﮐﺮﺩﻩ ﺩل اﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﺯﻭﺭﻣﻨﺪﺍﻥ
آﻥ کندﻩ، ﺑﻌﺸق
ﻮﺭﺯﻯ ﻮﻃﻠﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
(ﺍﻫل ﻮﻟﺎﻳﺖ) ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻮﺍﻫلی ﻣﺴﺘﻌﺪﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﻭﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺷﺪﻥ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
هستند. ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ کاملان،ﻭﻗﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،ﻭﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ اﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟﮑﺎﻥغیر
ﻭﺍﺻﻞ،ﭘس ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺒﺮﺍﻯ هر ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ،ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺎ ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻘﻴﺎﻣﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺭﺍ طیّ
کنند. ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻳکی
آﻏﺎﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻓﻮﺭﻯ ﻤسخ آﻣﻴﺰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳکی ﺒﻤﻌﻨﻰ (ﺑﺮﭘﺎ
ﺷﺪﻥ) ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮﺑﺸﺮﻯ،ﻭﭼﻪ
ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻮﻳﺎ
ﻓسخ گیاهی ﻮ ﺭسخ
ﺠﻤﺎﺩﻯ اﺳﺖ. کاملان
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﺘﺎجی
ﺒﺮﺳﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻧﺸﺴﺘﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺩﺭﺣﮑم
عرﺵ ﭘﺎﺩﺷﺎهی ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻮﻗﺪ إﻧﺒثّت ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
فی عرﺻﺎﺕ ﺍﻟﻘﻴﺎمة
ﻭﺩﻭﺭﻫﺎ، ﻣﺴﻴﺮة
ثلاث ﻤﺎئة ﺍﻟﻒ
ﺳنة ، ﻓﺸﻌﺎع
ﺘﻴﺠﺎﻧﻬم
ﻴﻨﺒثّ ﻓﻴﻬﺎ
ﮐﻠّﻬﺎ ﻭ ﻧﻮﺭ ﺗﺎج
کاملان ﺪﺭﺗﻤﺎم
ﺼﺤﻨﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﻘﻴﺎﻣﺖ ﻣﻨﺘﺸﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺭﻭﺷﻥﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﺴﺎﻓﺘﻴﮑﻪ
ﻧﻮﺭ ﺍﻧﻬﺎ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﺳﻴﺼﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل اﺳﺖ.
ﻭﻧﻮﺭ ﺗﺎج آﻧﻬﺎ،ﺗﻤﺎم
اﻳﻥ ﺴﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ
ﺭﺍﺭﻭﺷﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
کاملان، ﻭﺗﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻧﻘﺶ
ﺍﻳﻥ اﻧﻮﺍﺭ ﻭ ﺭﻭﺷﻨﺎﺋﻴﻬﺎ
ﻣﺘﺠلی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﺼﺤﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ،ﻭﺗﻤﺎم
عرﺻﺎﺕ ﻭﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ،ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺭﺍ،ﺑﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭﻫﻤﺮﺍهی ﻤﺪﺍﻭم
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،ﺟﻠﻮ
ﭘﺎﻯ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺭﻭﺷﻥ
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. حتّی
أثر ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻭ،ﺗﺎﺳﻴﺼﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺠﻠﻮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
همانﺪﻭﺭﻩ ﺣﻴﺎﺕ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ،ﮐﻪ کاملان
الهی ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺨﻮﺩ،ﭼﻮﻥ
وﻈﻴﻔﻪﺍﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،ﺍﻣﺎ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
، ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آﻧﻬﺎ ﻣﺤﻔﻮﻇ
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻳک اﺯ ﺍﺭﻭﺍح ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،ﺑﺎ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ ﺧﻮﺩ،ﺳﻴﺼﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل ﻨﺠﺎﺕ،ﺍﺯﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ (ﻓﻮق ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ) ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﮕﻔﺘﻪ قُرآن،ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﻣﻠﮑﻮﺕ و
خداوند قائم ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﻧﺴﺎنی اﺳﺖ.
ﻭ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ،ﻭﺑﺎ ﺷﺶ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ،ﺳﻴﺼﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺟﻬﺎﻧﻰ،ﻭﻟﻮ ﺑﺎ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﻨﻬﺎ کاملان
الهی اﻣﺮﻭﺯ ، ﺷﺎﻧس
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻔﺮﺍﻫم ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
فلا ﻳﺒقی
هناک ﻴﺘﻴم
الاّ ﻗﺪ ﮐﻔّﻠﻮﻩ،ﻭﻣﻥ
ﻈﻠمة ﺍﻟﺠﻬل أﻧﻘﺬﻭﻩ،ﻭ
ﻣﻥ ﺤﻴﺮة ﺍﻟﺘﻴﻪ
ﺍﺧﺮﺟﻮﻩ ﻭﮐسی
اﺯ ﻳﺘﻴﻤﺎﻥ آل
ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺎقی ﻨﻤﻴﻤﺎﻧﺪ،ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﺤﺖ ﺗﮑﻔّل
ﺍﻳﻥ علماﻯ الهی
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺍﻣﻮﺯﺵ ﺳﻠﻮک
الهی ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﻇﻠﻤﺖ ﺗﺎﺭﻳکی
ﻨﺠﺎﺕ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،ﻭ
ﺍﺯﺣﻴﺮﺕ ﻭﺳﺮﮔﺮﺩﺍنی
و ﮔﻤﺸﺪگی ﻨﺠﺎﺕ
ﺣﺎﺻل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ (ﻳﺘﻴﻤﺎﻥ)
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ،ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭم اﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ،ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
الهی ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻳﺎﺑﻨﺪ. ﻫﺮبی ﭙﻴﺮ
ﻳﺘﻴم اﺳﺖ ﻭﻫﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ ﭘﻴﺮﭘﺪﺭ
ﺭﻭﺣﺎنی ﺪﺍﺭﺩ.
اﻟّﺎ ﺗﻌﻠق ﺒﺸﻌبة
ﻣﻥ أﻧﻮﺍﺭﻫﻢ،ﻓﺮﻓﻌﺘّﻬم
الی اﻟﻌﻠﻮّ، حتّی
ﻴﺤﺎﺫﻯ ﺒﻬم ﻔﻮﻕ
ﺍﻟﺠﻨﺎﻥ،ثُمّ
ﻴﻨﺰﻟﻬم علی ﻤﻨﺎﺯﻟﻬﻢ،ﺍﻟﻤﻌﺪّة
فی ﺠﻮﺍﺭ ﺍﺳﺎتیدهم
ﻮﻣﻌﻠﻤﻴﻬﻢ،ﻭﺑﺤﻀﺮة
ﺃﺋﻤّﺘﻬﻢ،ﺍﻟﺬﻳﻥ
کاﻧﻮﺍ ﻳﺪﻋﻮﻥ
اﻟﻴﻬم ﻮ ﻫﺮﻳک
اﺯ ﺍﻳﻥ ﻴﺘﻴﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﻴکی ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻳﻥ عاﻟﻤﺎﻥالهی
ﻤﺘﺸﺒّث ﻭ ﻣﺘﻌﻠق
ﺸﻮﻧﺪ،ﺍﻧﭽﻨﺎﻥ
ﻤﻘﺎم ﺒﻠﻨﺪ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻪ ﮐﻨﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺳﭙس
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻥ
ﻤﻘﺎم ﺒﺎﻟﺎ،ﭘﺎﺋﻴﻥآﻭﺭﺩﻩ
ﺑﺨﺎﻧﻪﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ،ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﻘﺒﻠﻰ،ﻭ ﻣﻌﻠﻤﻴﻦ
ﺧﻮﺩ می ﻨﺸﻴﻨﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ ﺍﻣﺎم
ﺨﻮﺩ،ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﻋﻮﺕ ﺑﺴﻠﻮک
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺍﻳﻥﺤﺪﻳث
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮﺍصلاﻥﻘﺎﺋم
بعد از مرگ
قبل از مرگ ﺮﺍ ﻳﺎﺩ
ﺍﻭﺭﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﮐﻤک ﻬﺪﺍﻳﺘﻬﺎ،ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ،ﭘس ﺍﺯ طیّ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺗﮑﺎملاّﺕ ﭘﺸﺖ
ﺳﺮﻫﻢ،ﺑﻌﺮﺵ ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﻳﺶ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺩ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻮﻟﺎ ﻳﺒثی
ﻨﺎﺻﺐ ﻣﻥاﻟﻨﻮﺍﺻﺐ،ﻳﺼﻴﺒﻪ
ﻣﻥ ﺸﻌﺎع ﺘﻠک
اﻟﺘﻴﺠﺎﻥ
الاّ ﻋﻤﻴﺖ ﻋﻴﻨﻪ،ﻭﺻﻤﺖ
ﺍُﺫﻧﻪ،ﻭ ﺍﺧﺮس
ﻟﺴﺎﻧﻪ،ﻭﺗﺤﻮﻃ
علیه ﺍﺷﺪّ ﻣﻥ ﻠﻬﺐ
ﺍﻟﻨﻴﺮﺍﻥ، ﻓﻴﺘﺤﻤّﻠﻬﻢ،حتّی
ﻴﺪﻓﻌﻬم الی
اﻟﺰﺑﺎنیة ، ﻓﺘﺪﻋﻮﻫم
الی ﺴﻮاء اﻟﺠﺤﻴم
از ﺍﻥ ﭙس ﻫﺮ ﻳک
اﺯ ﻧﺎﺻﺒﺎﻥ،ﺍﮔﺮ
ﭼﺸﻤﺶ ﺑﻨﻮﺭ ﺗﺎج
آﻧﻬﺎ ﺑﺨﻮﺭﺩ ﮐﻮﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭﮔﻮﺷﺶ
ﮐﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﻭﺯﺑﺎﻧﺶ
ﺑﻨ ﺪﻣﻴﺎید. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻥ بلاﻫﺎ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺳﺨﺖﺗﺮ ﺍﺯﺷﻌﻠﻪ
ﺁﺗﺶﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎ ﺗﺤﻤﻞ
ﺍﻧﻬﺎ ، ﺗﺤﻮﻳل
ﻤﺘﺼﺪﻳﺎﻥ ﺪﻧﻴﻮﻯ
ﺠﻬﻨم ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺭﺍﻧﺪﻩ ﺑﻤﻴﺎﻥ
ﺠﻬﻨم ﻤﻴﺎﻧﺪﺍﺯﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ (ﻧﺎﺻﺒﺎﻥ) ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ ﺴﻠﻮک
ﻮﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ، ﺍﻳﻦ
ﻗﺪﺭ ﻣﺰﺍﺣم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
غیرﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻄ
إﻧﺘﻘﺎﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﭽﻮﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،ﻭﺗﺎج
ﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ،ﺍﺯﺣﺴﺪ
ﺧﻮﺩ ﮐﻮﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﮔﻮﺵ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺣﻘﺎﻳق
ﺮﺍ ﺩﺭک ﻛﻨﺪ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮخی ﻨﻴﺰﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ ﺯﺑﺎﻧﺸﺎﻥﺒﺮﺍﻯاﻨﺘﻘﺎﺩ
ﭼﻮﻥ گذﺷﺘﻪ ﺑﻨﺪ
ﻣﻴﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
همان ﺼﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﺧﺎلی
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،ﺷﺎﺩﺍﺏ
ﻭﻣﻄﻤئن ﺒﺤﺎل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺠﻠﻮ ﺭﺍﻧﺪﻥ
آﻧﻬﺎ،ﺑﻪ ﺍﺗﺶ
ﺑﻴﺎﺭﺍﻥ ﺠﻬﻨﻢ،ﻭﺯﺑﺎﻧﻴﻪ
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم که ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺰﺑﺎﻧﻪﻫﺎ ﻭﺷﻌﻠﻪﻫﺎ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧسخ ﺒﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭﻳﺎ ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﻤﻴﺎﻥ ﺠﻬﻨﻢ،ﺩﺭﻳک
ﺘﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺪﺳﺖ
ﻗﺎﺑﻠﻪﻫﺎ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺯﺑﺎﻧﻴﻪ
ﺭﺍ ﻣﺎﻣﻮﺭﺍﻥ ﺒﺎ
شلّاﻕ ﻭﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺰﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺳﻄ ﺠﻬﻨم ﺪﺍﻏﺘﺮﻳﻥ
ﻘﺴﻤﺖ ﺍﻥ اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺎﻥ ﺭﺣم ﻨﻮع
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤسخ ﺸﺪﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺪﺗﻬﺎﻯ
ﻤﺪﻳﺪﻯ ﻄﻮل ﻤﻴﮑﺸﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ ﺒﺎﺭ
ﺳﻠﻮک الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻣﺮﻳﻪ
ﺍﺯلی اﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
همه ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮ،ﻭ
ﺗﻤﺎمی ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻮﺭﻯ
ﺤﺴﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﮐﻮﺭﻯ ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ،ﻭ ﻫﻤﻴﻥ ﻔﻬم
کنونی ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺷﻨﻴﺪﻥ
کلام ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﺒﻨﺪ
ﺍﻣﺪﻩ آﻧﻬﺎ،ﭼﻮﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﺧﺎﻣﻮﺵ
ﺑﻮﺩﻥآﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
(ﺗﻌﻠق ﺒﻨﻮﺭ)ﺗﺎج
علماﻯ اﻟﻬﻰ،ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم عسکرﻯ اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: إﻥّ ﻤﻥ
ﻤﺤﺒّﻯﺁل ﻤﺤﻤﺪ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻬﻢ،
ﻣﺴﺎﮐﻴﻥ ﻤﻮﺍﺳﺎﺗﻬم
أﻓﻀل ﻤﻦ ﻣﺴﺎﻭﺍﺕ
ﻣﺴﺎﮐﻴﻥاﻟﻔﻘﺮاء
، ﻭﻫم اﻟﺬﻳﻥ ﺴﮑﻨﺖ
ﺟﻮﺍﺭﺣﻬﻢ،ﻭﺿﻌﻔﺖ
ﻗﻮﺍﻫم عنﻣﻘﺎﺑلة
ﺍﻋﺪاء اﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﻴﻌﻴّﺮﻭﻧﻬم
ﺒﺪﻳﻨﻬﻢ،ﻭﻳﺴﻔﻬﻮﻥأحلاﻣﻬم
آﻧﮕﺎﻩ ﮐﺴﺎنی
ﺍﺯﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭآل ﻤﺤﻤﺪ،ﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺑﻤﺴﮑﻨﺖ
ﻭﺍﺭﺍﻣﺶﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺒﺪﻥ ﺮﻓﺘﻪ ، ﻭﻗﻮﺍﻯآﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﺘﻀﻌﻴﻒ
ﺷﺪﻩ، ﻭﻗﺎﺩﺭ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ، ﺑﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﭘﺎسخ ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺍﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ ﺑﺎ
ﺩﻳﻥ ﺪﺍﺭﻯ،ﻭﺭﻭﺵ
ﺩﻳنی ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﻤﺴﺨﺮﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ، ﺣﻤﺎﻗﺖ
ﻭﺟﻨﻮﻥ ﻤﻴﻨﺎﻣﻨﺪ.
ﻣﺤﺐّ ﻣﺤﻤﺪ ﻭآل
ﻤﺤﻤﺪ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
الهی هستند. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙنج ﺘﻥ
آل عبا تا ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺠﻠﻮ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
آﻧﻬﺎ ﻓﺮﺍﻫم
گرﺩﺩ. (ﻣﺴﮑﻴﻦ) ﺗﻨﻬﺎ
ﻓﻘﻴﺮ ﻭﺿﻌﻴﻒ ﺑﺎ
ﻣﺴﮑﻨﺖ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺨﻮﺩ، ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﺳﮑﻮﻧﺖ ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﻳﺶ،ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺠﺴم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯﻫﺮ
تلاﺵ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻧﻴﺎ
، ﻭﮐﺴﺐ ﻣﺎل ﻮ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠبی ﻮﮔﻨﺎﻩ ﭘﺮﻭﺭﻯ
آﺭﺍم کرﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺟﺰ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﺎﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺣﺎﻝ (ﻣﻮﺍﺳﺎﺕ)
ﻭﻫﻤﺪﺭﺩﻯ،ﻭ(ﻣﺴﺎﻭﺍﺕ)
ﻭﻋﺪﺍﻟﺖ ﺩﺭ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺪﻳﺪﻥ آﻧﻬﺎ ﺑﺎﺧﻮﺩ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ کاملان
الهی ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻣﺴﮑﻨﺖ ﺍﻳﻥ ﻀﻌﻴﻔﺎﻥ
ﺪﺭﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮﻧﻔس
یا روان ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻋملا ﺑﺘﻀﻌﻴﻒ ﺍﻧﻬﺎ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ،ﻭﺟﺰ
کلام ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ،ﻭﺗﻮﺟﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ آﻧﻬﺎ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ،ﮐﺎﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻳﻨﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺣﻤق ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ،ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ غیرﻭﻟﺎﻳﺖالهی
، ﻭحتّی ﻘﺸﺮﻯ
هاﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭﺗﺸﻴّﻊ،ﭼﻮﻥ
ﻔﻘﻬﺎ ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
آﻧﻬﺎ،ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺳﻠﻮک ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭلی ﻤﺴﺨﺮﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻭﮐﺎﻓﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﻭ(ﺍحلاﻡ)
ﺍﻧﻬﺎ ﮐﻪ (ﺍﺭﺯﻭﻯ)
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ،ﻭﻧﻴﺰ
(ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ) ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺻﺎﺩﻗﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺻﺤﻨﻪ ﻧﻤﺎﻳﺶﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮﺍﺣﻮﺍل ﺠﺪﻳﺪ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ،ﻭ ﺍﻳﻦ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﭼﻨﻴﻥ
أحلام ﻮ ﺍﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. أﻟﺎ
ﻓﻤﻥ ﻘﻮّﺍﻫم ﺒﻔﻘﻬﻪ
ﻭﻋﻠﻤﻪ،حتّی
أﺯﺍل ﻤﺴﮑﻨﺘﻬﻢ،ثُمّ
ﺴﻠّﻄﻬم علی ﺍﻟﺄﻋﺪاء
اﻟﻈﺎﻫﺮﻳﻥ اﻟﻨﻮﺍﺻﺐ،ﻭ
علی أﻟﺄﻋﺪاء
الباﻃﻨﻴﻦ،ﺍﺑﻠﻴس
ﻭﻣﺮﺩﺗﻪ، حتّی
ﻳﻬﺰّﻣﻮﻫم عن
ﺪﻳﻥ اﻟﻠﻪ،ﻭﻳﺬﻭﺩﻭﻫم
عن أﻭﻟﻴاء آل
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﺯ
ﺑﻴﻥ اﻳﻥ ﻣﺴﮑﻴﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺘﻀﻌﻴﻒ ﺧﻮﺩ ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﺫﻫﻦﻭﺟﺴم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﮐﻤک
اﻳﻥ علماﻯ اﻟﻬﻰ،ﺑﺘﺤﻠﻴﻪ
ﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭح ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ،ﺑﺎﺯ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭﻧﻴﺮﻭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﻘﻮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺩﺍﺩﻩ،ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺍﻳﻥﻤﺮﺣﻠﻪ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺭﻭﺷﻥ کرﺩﻥ ﺬﻫﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
کاملان اﻟﻬﻰ،ﺑﺎ
ﮐﻤک ﻔﻘﻪ ﻭﻋﻠم
ﺴﻠﻮﮐﻰ،ﻭﻋﻘل
کلّی ﻮﻋﻠم لدنّی
آﻧﻬﺎ ﺍﻧﺠﺎم ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻣﺴﮑﻨﺖ ﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﺮﺗفع ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻳﻌﻨ ی ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ،ﻭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ
می ﻳﺎﺑﺪ. ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﺘﻀﻌﻴﻒ
ﻧﻔس ﻭﮐﺸﺘﻥ آﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺣﺘﻰ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﻬﺪﻑ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﻘﻮﻳﺖ ﺷﺪﻩ ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻩ،ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺑﺮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﺴﻠﻂ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭼﻪ ﺑﺮ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻗﺒلی ﺨﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺍﻳن ﻨﻔس ﺍﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺸﺪﻩ،ﻭﻣﻄﻤئنه
گرﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻪ
ﺑﺮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
آﻧﻬﺎ،ﮐﻪ ﺳﻠﻮک
ﺪﻳنی آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻤﺴﺨﺮﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﺧﺒﺮ ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﮔﺰﺍﺭﺵ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻭ ﺍﺯ
عقل کلّی ﻮﻋﻠم
لدنّی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ،ﻣشکلاﺕ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺣل کنند. ﺍﻳﻥ ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﭽﻪ (ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻨﻮﺍﺻﺐ)
ﻳﻌنی ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیر ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
هستند . ﻭلی ﺪﺭ ﻗﻠﺐ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺑﻨﺎم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﮑﺎﺭﻫﺎﻯگناﻩ
ﺍﻣﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﭼﻪ (ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺒﺎﻃﻨﻰ ﻭﺧﻮﺩﻯ)
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ أهل ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭلی ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮک الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍﻣﻨﺤﺮﻑ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺪﺷﻤﻥ ﺒﺎﻃنی
ﻮﺍﻫل ﻈﺎﻫﺮ،ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻫﻤﺎﻥ ملاّﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ هستند،ﮐﻪ
(ﺍﺑﻠﻴس ) ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻣﻠﺒّس
ﺑﻠﺒﺎس ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻢ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺒﻮﺩﻩ ﻭﺳﻠﻮکی
ﻨﻴﺴﺖ،ﻭﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻮﻧﺰﺩﻳﮑﺎﻥ
ﻮ ﺧﻮﺩﻯ ﺒﺎﻃﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻴﻥ أﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ،ﺑﮑﻔﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﻓﺘﻮﻯ ﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﺍﻳﻨک ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﺸﺪﻩ ، ﺳﺎﮐﺖ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻮﺍصلاﻥ ﺠﺪﻳﺪ
ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﺗﺼﺮّﻑ
ﺑﺎ ﻋﻘل ﻮﻋﻠم ﻮﻗﺪﺭﺕ
ﺑﻴﺎﻥ،ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ اﺻﻮلی
که ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻤﺪﻋﻰ
ﺑﺎﻭﺭﻯ آﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺤﮑﻮم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
اﻟﻬس ﺸﺪﻩ، ﻣﺴﻠﻄ
ﺒﺮﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
(مَرَده ﺍﺑﻠﻴس
) ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮﺩﮐﻬﺎ
ﻭ ﺍﻣﺮﺩﺍﻥ ﻔﺎﺳﺪ
ﺍﻟأخلاق ﭙﻴﺮﻭ
ﺍﻧﻬﺎ،ﻭﭼﻤﺎﻗﺪﺍﺭان
آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ ﺍﻣﻴﺰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ أﻫل ﻮﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺑﺎ ﮐﻤک
عاﻟﻤﺎﻥ الهی
اﻳﻦ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺮﺍﺍﺯ
ﺩﻳﻥ ﺨﺪﺍ،ﭼﻮﻥ
ﻤﮕس ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﻭ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﺍﻣﻮﻥ
أﻭﻟﻴﺎﻯ آل ﻤﺤﻤﺪ،ﭼﻪ
ﮐﺎﻣل ﻮﺍﺻﻞ،ﻭﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺸﺘﺎق
ﺪﺭﺣﺎل ﺴﻠﻮﻙ،ﻭﭼﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻄﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺮﺍ ﺗﻌﻠﻴم ﻮ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺤﻮّل
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی ﺘﻠک
اﻟﻤﺴﮑنة ﺍلی ﺸﻴﺎﻃﻴﻨﻬﻢ،ﻓﺄﻋﺠﺰﻫم
عن ضلاﻟﻬﻢ،ﻗﻀﻯ
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
ﺒﺬﻟک ﻘﻀاء الحقّ،
علی ﻠﺴﺎﻥ
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﻭﺑﺪﻳﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻣﺴﮑﻨﺖ
ﻭﺿﻌﻒ ﻗﺒلی اﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ،ﻣﺤﻮل
ﺒﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮﺷﻴﺎﻃﻴﻥ آﻧﻬﺎ
ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻋﺎﺟﺰ ﺩﺭ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﮐﺮﺩﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺪﺍﻭﺭﻯ ﻮ ﺣﮑﻢ الهی
اﺳﺖ،ﺗﺎ ﭼﻨﻴﻥ
ﺤﺎلی ﻴﭙﻴﺶﺑﻴﺎﻳﺪ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺯﺑﺎﻥ ﺮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻧﺎﺗﻮﺍنی
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ،ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺒﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻﻞ،
ﻫﺮﮔﺰ ﺗأثیر ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﮐﻤﻚ
ﺍﻳﻥ ﻮﺍصلاﻥ ﺠﺪﻳﺪ،ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖﻣﺤﻔﻮﻇ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
(ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ) ﺧﺎﺹﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻳﺪ،ﮐﻪ
شخصی ﺪﺭﺳﻠﻮک ﺼﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻋﺎﻣل ﺒﺪﺳﺘﻮﺭکاملان
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻣﺸﻴّﺖ ﺑﺮﻏﻔﺮﺍﻥ
کلّی اﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﻭﻣﺸﻴﺖ
ﺑﺮ (بِدای اﻟﻬﻰ)
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﺎﻳﺎﻥ
گرﻓﺘﻦ،ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ، ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻔﺮﺩﻯ ﺪﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌلی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
کلّی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺎﻥ،ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭﺑﻴﻤﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ هستند. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ،ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻣﺤﺒﺖ أﻫل ﺒﻴﺖ
ﻭﻋﺸق ﻮﻟﺎﻳﺖ،
ﺍﻣﺮﻯ ﺯﺑﺎنی ﻮ
ﺍﺩﻋﺎئی ﻨﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ،ﻭﺗﺤﻤل
ﻮﺻﺒﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ،ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﺻﺪﻭﺭ
(بِدای الهی) ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 273 - اﺯﺍﻣﺎم عسکرﻯ
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ (ﺝ۲ﺹ۸ ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ شخصی ﺒﺮﺍﻯ
اﻣﺎم ﺤﺴﻥ ﻤﺠﺘﺒی
هدﻳﻪ ﺍﻯ ﺁﻭﺭﺩ.
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ گفت
: أیّما أحبّ
إلیک؟ أن أرد
علیک بدلها
عشرین ضعفا
عشرین آلف
درهم أو أفتح لک
بابا من العلم
تقهر فلان الناصبی
فی قریتک تنقذ
به ضعفاء أهل
قریتک ؟ إن
أحسنت الإختیار
جمعت لک
الأمرین و إن
أسأت
الإختیار
خیّرتک لتأخذ أیّهما
شئت. ﮐﺪﺍم
ﺮﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﻴﮑنیم
ﺁﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل
هدﻳﻪ ﺗﻮ ﺑﻴﺴﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺩﺭﻫم ﺒﺪﻫﻢ،ﺗﺎ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ آﻥ ﻨﺎﺻبی
ﻘﺮﻳﻪ ﺧﻮﺩﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻰ. ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺘﻮ ﺑﺎﺏ ﻋﻠمی
ﺮﺍ ﺑﮕﺸﺎﻳﻢ،ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍنی آﻥ ﻨﺎﺻبی
ﺮﺍ ﻣﺤﮑﻮم کنی ،
ﻭ ﺿﻌﻔﺎﻯ أﻫل ﻘﺮﻳﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﻰ؟
ﺍﮔﺮﺩﺭﺳﺖ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﻨﻰ،ﻫﺮﺩﻭ ﺭﺍ
ﺑﺘﻮ ﻣﻴﺪﻫﻢ. آﻥ
ﻤﺮﺩ ﮔﻔﺖ،ثوﺍﺏ
ﻣﺤﮑﻮم کرﺩﻥ آﻥ
ﻨﺎﺻبی ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﺮﺩﻡ ،ﺑﻴﺴﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﺎﺭ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﭙﻮل أﺭﺯﺵ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻥ اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﮑﻨﻢ،ﻭﮐﻠﻤﻪﺍﻯ
ﻧﻴﺎﻣﻮﺯم که ﺩﺷﻤﻥ
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻥ ﻤﺤﮑﻮم
کنم . ﻭﺩﺷﻤﻥ ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺩﻭﺭ ﻧﻤﺎﻳﻢ. ﭘس
ﺍﻣﺎم ﻤﺠﺘﺒی اﻭﺭﺍ
ﺳﺘﻮﺩ،ﻭﺑﻮﻯ
کلمه ﺍﻯ آﻣﻮﺧﺖ،ﻭﺑﻴﺴﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺩﺭﻫم ﻨﻴﺰ
ﺩﺍﺩ. ﻭﺍﻥ ﻤﺮﺩ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﻥ ﻨﺎﺻبی ﺮﺍ ﻣﺤﮑﻮم
کند. ﻭﭼﻮﻥ ﺒﻌﺪﻫﺎ
ﻧﺰﺩ ﺍﻣﺎم آﻣﺪ،و
ﺍﻣﺎم ﺒﻮﻯ گفت : ﻴﺎ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ،ﻣﺎ
ﺭبح أﺣﺪ ﻣثل ﺮﺑﺤﻚ،ﻭﻟﺎ
ﺍﮐﺘﺴﺐ ﺍﺣﺪ ﻣﻥ
أﻟﺄﻭﺩﺍء ﻣﺎ ﺍﮐﺘﺴﺒﺘﻪ،ﺍﮐﺘﺴﺒﺖ
ﻣﻮﺩّة ﺍﻟﻠﻪ ﻭﻣﻮﺩّة
ﻣﺤﻤﺪ ﻭعلی ثاﻧﻴﺎ،ﻭﻣﻮﺩّة
ﻃﻴّﺒﻴﻥ ﻤﻥﺁﻟﻬﻤﺎ،ﻭ
ﻣﻮﺩّة ملاّﺋکة
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍﺑﻌﺎ،ﻭﻣﻮﺩّة
إﺧﻮﺍﻧک ﺨﺎﻣﺴﺎ،ﻓﺄﮐﺘﺴﺒﺖ
ﺑﻌﺪد ﮐلّ ﻤؤﻣﻥ
ﻭﮐﺎﻓﺮ،ﻣﺎ
ﻫﻮ ﺍﻓﻀل قی
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﺍﻟﻒ
ﻣﺮّة ، ﻓﻬﻨﻴﺌﺎ
ﻟک هنیءا ﺍﻯ ﺒﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻴﭽﮑس ﭼﻮﻥ
ﺘﻮ ﺳﻮﺩ ﻧﺒﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ،حتّی اﺯ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
أﻭﻟﻴﺎﻯ ﻤﺎ،ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺧﺪﺍ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻋﻠﻰّ ، ﻭﻧﻴﮑﺎﻥ
ﺁل آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩﻯ،ﻭﻣﻮﺩّﺕ
ملاّﺋک ﺨﺪﺍ ﻭﻣﻮﺩّﺕ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻤؤﻣﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩﻯ.
ﻭﺑﺘﻌﺪﺍﺩ ﻫﺮ ﻣؤﻣﻥ
ﻮﮐﺎﻓﺮ،ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﺎﺭ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
ﺪﻧﻴﺎ،ﻓﻀل ﻮﮐﺮاُمّت
ﺑﺮﺩﻯ. ﺧﻮﺷﺎ ﺑﺤﺎل
ﺘﻮ ﻭﻧﻮﺵ ﺟﺎﻧﺖ
ﺑﺎﺩ ﺍﻳﻦ (ﮐﻠﻤﻪﺍﻯ)
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم آﻣﻮﺧﺘﻪ،ﺻﺮﻓﺎ
ﻳک کلمه ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
کلامی و ﺭﺍﺯﻯ
اﺳﺖ،ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎم
اﻣﻮﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ.
ﻭﺍﻳﻥ کلمه ، ﻫﻤﺎﻥ
کلام الهی أﺯﻟﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
کلمه الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻥ ﻨﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
الهی ﺠﺎﺭﻯ ﺸﺪﻩ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍﺯﻯ
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺎﻣﻮﺯﺩ،ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻳﻥ ﻮلیّ الهی
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﺪﺭک
کاﻓﻰ، ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻥ
ﻨﺎﺻبی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻥ
ﻨﺎﺻبی ﻤﻴﮕﻔﺘﻪ،ﮐﻪ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﺣﺮﻑ
ﺑﺎﻃلی ﻤﻴﺰﻧﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺎنع اﺯﺳﻠﻮک
ﺒﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
آﻥ ﻤﻴﺸﺪﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻﻞ،ﺑﺎﮐﻠﻤﻪ
الهی ﻴﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﺑﻤﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ،ﻭحتّی
ﺒﻤﻨﮑﺮﺍﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
اﻭ ﺑﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻧﭽﻪ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻡ،ﺑﺪﺍﻥﺮﺳﻴﺪﻡ.
ﻭﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻﻞ، علاﻭﻩ ﺑﺮﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ،ﻭﻋﻘل
کلّی ، ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺯﺑﺎﻥ
گوﻳﺎ ﻭ ﺍطلاﻋﺎتی
ﺒﺪﻭﻥ کسب ﻗﺒلی
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
حتّی فلاﺳﻔﻪ ﻤﻨﻄق
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﭘﺎﺳﺨﮕﻮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺯﻯ ﻤﻨﻄقی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍﺻﻞ،ﻋﻠﻴﻪ
آﻥ ﻨﺎﺻﺒﻰ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﮐﻤک ﺒﺰﺭگی
ﺒﻨﺠﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﻮ ﺑﺎﻭﺭﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎل إﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﻧﻬﺎ،ﺍﺯ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﻮ ملاّﻳﺎﻥ ﻘﻮم
ﺰﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻨﺪﻳﺪﻧﺪ ﻭﺯﺣﻤﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،ﻭﺩل
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺑﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺁﻣﺎﺩگی ﺒﺮﺍﻯ
إﻧﮑﺎﺭ ﻭﺗﻨﺒلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣلی ﻮﺍﺻﻞ،ﺑﻴﻥ
آﻧﻬﺎ ﺑﺮﻭﺩ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑآﻧﻬﺎ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﻣﻨﻄق ﺪﻓﺎعی
ﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻔﻬﻤﺎﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻧﻔس ،
ﻭﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ اسلام ﺘﺎ
ﮐﻨﻮﻥ،ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﻣﻨﮑﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
وو عشق ورزی
الهی ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
علیّ ﻨﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﻬﺎ،ﺿﻤﻥ ﺘﺼﺪﻳق
ﻨﻈﺮﻯ ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ،ﻫﺮﮔﺰﻋﺎﻣل
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﮕﺮﺻﻮﻓﻴﻪ ﺍﻫل
ﺘﺴﻨّﻥ ﻮﺗﺸﻴّﻊ،ﮐﻪ
ﺩﺭﻧﺘﻨﻴﺠﻪ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻋﻘلی
ﺨﻮﺩ،ﺑﺪﺍﻥ ﺴﻠﻮﻙ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ،ﻭ ﺣﺪّ
ﺍﻗل اﺯﻣﺎﻳﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
بحقّ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻋملاّﺧﻮﺩ ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺼﺎﺩق ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﻮﻟﺎﻳﺖ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ،ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﻭﺭﻯ
ﺁﻥ ﺴﺎﻟک ﺼﻮفی
کافی اﺳﺖ. ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻴﺰ ﺑﺴﺘﻪ ﺑتلاﺵ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐسی ﭽﻮﻥ
ﺘﻮ ﭼﻨﻴﻥ ﺴﻮﺩﻯ
ﻨﺒﺮﺩﻩ. ﮐﻪ ﻫم ﻤﺎل
اﺯ ﺍﻣﺎم
گرفته ، ﻭﻫﻢ ﺗﻮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻓﺎع اﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ،ﻭﻫم ﺮﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻴﺎﻓﺘﻪ،ﻭﻫم ﺮﺿﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺻﺎﺣﺐ
ﺭﻭﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﮐﻪ
ﺩﺭشهود ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍضی
ﻮﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻨﺪﻳﺪﻩ
ﺳﺎﻟک ﺒﻪ ﺍﻭ،ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺸﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻯعلیّ
، ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﻮﺭﻫﺒﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
سلوکی محمدی ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﺴﺎﻟک ﺒﻮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
، ﻭﺭﺍﻩ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻣﻴﺴّﺮﮐﺮﺩ.
ﻣﻮﺩّﺕ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﻭ ﺷُﮑﺮ ﺍﺯ ﻧﻴﮑﺎﻥ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪﻭﻋﻠﻰّ،
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺴﭙﺎس
ﺍﺯ کاملان الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ (ﻃﻴّﺐ) ﻭﺷﻔﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﻭﻳﺎ ﺑﻪ
طوبی و (ﺍﺗﻮﭘﻰ
و یوتیبای ) ﻭ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻫﻤﻴﻥ ﺘﻮﻓﻴق ﺸﺨﺺ،ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﻭ ﺷﺪﻩ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺗﺠﺎربّ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻤﻮﺭﺩ ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﺤﺒﺖ ملاّﺋک
اﻟﻬﻰ،ﭼﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
، ﻭﭼﻪﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺠﺪﻳﺪ ﺍﻳﻥ کاﻣﻞ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﮑم ﻔﺮﺷﺘﻪ
، ﻭ ﺩﺭﺣﺎل ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﭘﺎکی آﻥ
هستند. ﻭﻧﻴﺰ ﺑﺎﻋث
ﺳﭙﺎس ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﻤؤﻣﻥ ﻮﺳﺎﻟک ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺍﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﺗﺮ،ﻭﺑﺎ
ﺷﻮق ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﮑﺎﺭ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﮐﺎﻣل ﻨﻴﺰ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﻮﮐﺎﻓﺮﺍﻥ،ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﭼﻪﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪ،ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪ،ﻭﻳﺎ
ﻓﻌﻠ ﺎﺩﺭﺣﺎل ﺴﻠﻮک
هستند. ﻭﭼﻪ ﮐﺎملاّﻧﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭ،ﭘس ﺍﺯﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻤﮑﺮﺭ ﺑﺪﻧﻴﺎ ،
ﻧﺎﭼﺎﺭﻧﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﭙلّه الهی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ.
ﻭﺍلاّ ﺳﻘﻮﻃ آﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺟﻬﻨم ﻮ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺣﺘمی اﺳﺖ.

ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺴﺠّﺎﺩ(ﺝ۲ﺹ۹ﺑﺤﺎﺭ)
ﺁﻣﺪﻩ ﺷﺨﺺ ﻣﻮﺭﺩ
ﺧﻄﺎﺏ،ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻳکی اﺯ
ﺩﻭ ﮐﺎﺭﭘﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ،ﻣﻥﻤﺴﮑﻴﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯﺩﺳﺖ ﻧﺎﺻﺒی
ﻨﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم ﺮﺍ
ﺑﺎﻋث ﻣﻴﮕﺮﺩﻡ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﮐمک
ﺁﻥ ﺸﺨﺺ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻧﺎﺻﺒﻰ،ﻓﻘﻄ ﺮﻭﺣﺶ
ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺍﻫم
ﺪﺍﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻳک
ﻈﻠم ﺮﺍ
ﺩفع کرﺩﻩﺍﻡ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻭﻯ ﻨﻴﺰ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﺩ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﻈﻠﻮﻣﻴﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯﻫﺮ ﻇﺎﻟﻢ
ﺍﻧﺘﻘﺎم ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺍﻣﺎم
ﺴﺠّﺎﺩ ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ،ﮐﻪ
ﻣﻮﻓق ﺸﺪﻯ ﺰﻳﺮﺍ:
أﺧﺬﺗﻪ ﻣﻥ
ﺠﻮﻑ ﺻﺪﺭﻯ،ﻟم
ﺘﺨﺮم ﻤﺎ
ﻗﺎﻟﻪ ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﺣﺮﻓﺎ
ﻭﺍﺣﺪﺍ ﻫﻤﻴﻥ ﻓﮑﺮ
ﻭﭘﺎسخ ﺮﺍ ﺍﺯﺳﻴﻨﻪ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﻣﻥ گرﻓﺘﻰ.
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ کم ﻮﮐﺎﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ۹ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﻣﺪﻩ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺳؤال کنندﻩ ﺍﻯ،ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺳﻴﺮﻯ
اﺯﺩﺳﺖ ﺭﻭﻣﻴﺎﻥ،ﻭﻳﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣؤﻣﻥ
علاقمند ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ، ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﮔﻤﺮﺍهی
ﻨﺎﺻﺒﻰ،ﮐﺪﺍم ﺮﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺑﮑﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﭙﺮﺳﻴﺪﻩ: أﺧﺒﺮنی أﻧﺖ،ﻤﻥ
ﺮﺃﻯ ﺮﺟلا ﻣﻥ ﺨﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ ﻴﻐﺮقذ
ﻮ ﻋﺼﻔﻮﺭة ﺗﻐﺮﻕ،ﺍلاّ
ﻳﻘﺪﺭعلی ﺘﺨﻠﻴﺼﻬﻤﺎ،ﺑﺄﻳّﻬﻤﺎ
ﺍﺷﺘﻐل ﻔﺎﺗﻪ ﺍﻟﺂﺧﺮ،ﺍﻳّﻬﻤﺎ
ﺍﻓﻀل أﻥ ﻴﺨﻠّﺼﻪﺗﻮﺑﮕﻮ،ﺍﮔﺮﻣؤﻨ
ی ﺪﺭﺣﺎل غرق ﺸﺪﻥ
ﺒﻮﺩ،ﻭﮔنجشکی
ﻨﻴﺰ ﺩﺭﺣﺎل
غرق ﺸﺪﻥ،ﺑﮑﺪﺍﻡ
ﮐﻤک ﺒﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻴکی ﺒﺮﺳﺪ،ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻨﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﻤک
کند. ﺳﺎﺋل گفت ،
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺁﻥ ﻤؤﻣﻥ
ﺮﺍ. ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩ:

ﻔﺒﻌﺪ ﻣﺎﺳﺄﻟﺖ،ﻣﻥ
اﻟﻔﻀل أﮐثرﻣﻥ
ﺒﻌﺪ ﻣﺎ ﺑﻴﻥ
هذین ، ﺍﻥ ﺬﺍک ﻴﻮﻓّﺮﻋﻠﻴﻪ
ﺩﻳﻨﻪ،ﻭﺟﻨﺎﻥ
ﺮﺑّﻪ،ﻭﻳﻨﻘﺬﻩ
ﻣﻥ ﻨﻴﺮﺍﻧﻪ،ﻭﻫﺬﺍ
ﺍﻟﻤﻈﻠﻮم الی
اﻟﺠﻨﺎﻥ
ﻴﺼﻴﺮ ﻓﺎﺻﻠﻪﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﺳؤﺍل ﺘﻮ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻥ ﻤؤﻣﻥ ﺒﺪﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﻭﺍﺯ ﺍﺗﺶ
ﺟﻬﻨم خلاعلی ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺍﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ
که ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﺩ،
ﭼﻮﻥﻤﻈﻠﻮﻡﺍﺳﺖ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪﺭﻓﺖ.
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﻫﺎ،ﻣﻘﺼﻮﺩ(ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﺴﺘﻌﺪ) ﻭﻃﺎﻟﺐﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﺍﺯﻃﺮﻳق
ﻮﻟﺎﻳﺖ سلوکی ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻳک ﻨﺎﺻبی ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﺍﻳﻥ ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﺭﺍ ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺗﺮک ﺴﻠﻮﻙ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺩﻧﺒﺎل آﻥ ﻨﺮﻭﺩ.
ﺑﻪ ﺍﻳﻥ ﻔﺮﻳﺐ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﺪﻑ الهی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺪﻑ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺻِﺮﻑ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ،ﻭﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﻮﻇﺎﻫﺮﻯ. ﺍﻧﻬم
ﺰﻳﺮ ﻧﻈﺮملاّﻳﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ،ﮐﻪ ﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻮ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ،ﻭﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
اﻟﻨﻮﻉ،ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺸﺨﺺ،ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺑﺎﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻋﻤلی اﺯ ﺳﻠﻮک الهی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨلق ﻮﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺴّﺮﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑلی که ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭصلاح ﺒﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺷﻬﻮﺩﺩ ﻭإﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ،ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺧﺮ ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع اﺳﺖ. ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﺋل ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺑﻴک ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﻮﻣﻈﻠﻮم
کمک ﻨﻤﺎﻳﺪ.

حدیث274- از امام
عسکری نقل شده
( ج2 ص7 بحار) که أمیر
المؤمنین
فرموده است : ﻤﻥ
ﻘﻮّﻯ ﻤﺴﮑﻴﻨﺎ
فی ﺪﻳﻨﻪ،ﺿﻌﻴﻔﺎ
ﻣﻥ ﻤﻌﺮﻓﺘﻪ،
علی ﻨﺎﺻﺐ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻓﺄﻓﺤﻤﻪ،ﻟﻘّﻨﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻮم ﻴﺪلیفی
ﻘﺒﺮﻩ ﺍﻥ
ﻴﻘﻮﻝ. . . ﻫﺮﺍﻧﮑس
ﮐﻪ ﻣﺴکینی ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺩﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ، ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺿﻌﻴﻒ ﺍﻭﺭﺍ ﺟﺒﺮﺍﻥ
کند،ﻭﻳﺎ ﻫﺮﮐس
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ،ﺑﺮﻳک
ﻨﺎﺻبی ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺬﻏﺎل ﻮ(ﺳﻴﻪ
ﺭﻭﻯ) ﮐﻨﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎ ﻣﻨﻄﻘﻰ(ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ)
ﻭﻣﺤﮑﻮم
نماید ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﭼﻨﻴﻥ
کاﺭﻳﺎﺭﻯ ﺪﻫﻨﺪﻩ،ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭ ﺗﻠﻘﻴﻥ
ﻮﺗﺬﮐﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭﻫﻨﮕﺎم ﻤﺮگ
ﻮﺳﺮﺍﺯﻳﺮ ﺷﺪﻥ
ﺪﺭ ﻗﺒﺮ،ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ. . . ﺍﻳﻥ ﻮﻗﺖ ﻣﺮگ
کاملان اﺳﺖ،ﮐﻪﺣتی
ﻀﻌﻒ ﻗﻮﺍﻯ ﺠﺴم
ﻮ ﻓﮑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ،ﻣﺎنع اﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﻭح اﻭ ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﻠﻘﻴﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﮔﺮﭼﻪ ﺯﺑﺎﻧﺶ
ﺑﺮﺍﻯ اﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
اﻭ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﺍﺳﺖ.
ﺿﻤﻨﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻗبلا
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻭﺗﻤﺎم
ﻤﺮﺍﺣل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻘﺒلی ﺮﺍ،ﺑﺎ ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺰﻭﻣﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺳﺎﻟک ﻨﺎم آﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺑﺨﺪﺍ ﻣﻌﺮفی
ﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭﻳﺎﺩ
ﺍﻭﺭﺷﻮﺩ. ﻭ ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﻠﻘﻴﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻴّﺖ ﺍﺳﺖ. اﻟﻠﻪ
ﺭﺑّﻯ ﻮﻣﺤﻤﺪ ﻧﺒﻴّی
ﻮعلی ﻮﻟیی ﻮ ﺍﻟﮑﻌﺒﻪ
ﻗﺒﻠﺘﻰ،ﻭﺍﻟقُرآن
ﺒﻬﺠﺘﻰ، ﻭﻋﺪّتی
ﻮﺍﻟﻤؤﻤﻨﻮﻥ
آﺧﻮﺍنی اﻳﻥ ﺘﻠﻘﻴﻥ
ﻮﺗﺬﮐﺮﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﺤﺎل ﺴﺎﻟک
ﻭﺍﺻﻞ،ﻫﻨﮕﺎم ﻤﺮگ
ﻮﺳﺮﺍﺯﻳﺮ ﺷﺪﻥ
ﺪﺭﻗﺒﺮ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ (ﺍﻟﻠﻪ)
ﺧﺪﺍﻯﻤﻥ اﺳﺖ. ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻦ، ﻭعلی
ولیّ  ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎنی ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺘﺄﮐﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﻢ
(ﺍﻟﻠﻪ)ربّ أﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
همچنان اﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ(ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﮐﺒﺮ) بزرگتر ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻥ اﺳﺖ. ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﻥ ﺒﺎ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﺗﻨﺒّوء
ﻮﺑﺸﺎﺭﺕ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﺩﻳﺪﺍﺭﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭعلی
ﻮلی ﻤﻥ اﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ و
عشق ورزی علی ﺒﺠﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪ،ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺩﻡ. ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭم
اﺯﻭﻟﺎﻳﺖ،ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﭘنج ﺘﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ،ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺤﺴﻴنی
ﻮﺣﺴنی ﻮ ﻓﺎﻃمی
ﻮﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻡ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺣل
ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
هستند، ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ غیرﻭﻟﺎﻳﺖﻋﻠﻰّ،
ﺣتی أﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ،ﻭ
ﺍﺯ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﭘﺸﺖ
ﺑﺎم ﺒﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﺭﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ،ﻫﺮﮔﺰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺪﻧﺒﺎل
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻨﺠﺎﺕ ﻭﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻥ
ﺒﺨﻠق ﭙس ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯﻏﻴﺮ
ﻣﻌﺼﻮم هستند. ﻭﮐﻌﺒﻪ
ﻗﺒﻠﻪ ﻣﻥ اﺳﺖ،ﻭﻗﺒﺎﻟﻪ
ﻣﻦ. ﻭﺍﻳﻥ همان
ﺪل ﭙﻴﺮ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭﺵ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺩﻭﺭﻩﺳﻠﻮﻙ،ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﻧﻤﺎﺯﻫﺎ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ،ﺧﻄﺎﺏ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺠﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺒﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ،ﺑﺪﻭﻥﺮؤﻴﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،حتّی
ﺤﺎﺿﺮ ﻧﻴﺴتم ﻨﻤﺎﺯﻯ
ﺒﮑﻨﻢ. ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺷﺮک اﺳﺖ.
ﻭلی ﻤﺸﺎﺭﮐﺖ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﺪﺭﻧﻤﺎﺯ،ﺷﺮﻙ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻧﻤﺎﺯ، ﺧﻮﺩ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺩفع ﺸﺮک اﺣﺘﻤﺎلی
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺪﺍم
ﺪﺭ ﻧﻤﺎﺯ،ﺍﻟﻠﻪﺍﮐﺒﺮ،ﻭﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ،
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪﺧﻄﺎﺏ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ (ﺍﻟﻪ ﻭ
ﺁﻟﻪ) ﺑﻮﺩﻥ آﻧﻬﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻧﻴﺴﺖ،ﻭلی
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ (ﺍﻟﻠﻪ)
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ قُرآن
ﻴﺎﻗﺮّﻩﻫﺎ ، ﻧﻴﺰ
ﺗﻤﺎم ﺴﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻣﻥ ﺒﺎ ﺧﻮﺩم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
اﻳﻤﺎنی ﻤﻥ
هستند. ﺗﻤﺎم ﺴﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل ﺪﺭﻣﺮگ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ .ﻔﻴﻘﻮل
اﻟﻠﻪ،ﺍﺩﻟﻴﺖ ﺑﺎﻟﺤُجّة
، ﻓﻮﺟﺒﺖ ﻟک أﻋﺎلی
ﺪﺭﺟﺎﺕ ﺍﻟﺠنّة
، ﻓﻌﻨﺪ ﺫﻟک ﻳﺘﺤﻮل
علیه ﻗﺒﺮﻩ،أﻧﺰﻩ
ﺭﻳﺎﺽ ﺍﻟﺠنّة
ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﻧﺒﺎل
اﻳﻥ ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺗﺄﮐﻴﺪﻯ
ﺴﺎﻟﻚ،ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻧﺒﻮّت ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ،ﺗﻮ(ﺣُﺠّﺖ)
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻤﺎم
کرﺩﻯ،ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺮ
ﺗﻮ ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻋﺎﻟﻴﺘﺮﻳﻥ ﺪﺭﺟﺎﺕ
ﺑﻬﺸﺖ،ﺍﺯ ﺍﻥ ﺘﻮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻗﺒﺮ ﺍﻭ ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺮﻭﺿﻪﺍﻯ ﺒﻬﺸتی
ﻮﺩﻟﺸﺎﺩﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
(ﺍﺩلاء ﺤُﺠّﺖ)
تنها ﺒﻴﺎﻥ ﺰﺑﺎنی
ﻨﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺟﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺁﻥ ﺪﺭﻋﻤل
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻧﺒﻮﺕ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ،ﻭﻗﺒﻠﻪ
ﻭقُرآن ﻮﻣؤﻣﻨﺎﻥﺒﺮﺍﺩﺭ
ﺍﻳﻤﺎنی ﺸﺎﻣل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺿﻤﻨﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﻥ ﻤﻌنی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﻮ (ﺣﺞّ) ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻯ،ﻭ
(ﺩﻟﺎﻟﺖ) ﺷﺪﻯ ﻮ ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ.
ﻳﻌنی ﺤجّ أﮐﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،ﺩﺭ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع ﺎﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻯ. ﺗﻮ(حقّ
ّ ﻮ ﺣﺞّ) ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻰ
ﻭﺧﻮﺩ حقّ ّ گرﺩﻳﺪﻯ.
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﻣﻥ ﻮﺍﺟﺐ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﺖ ﺗﺄﻣﻴﻥ
ﻮﺑﻴﻤﻪ ﮐﻨﻢ. ﺍﻧﻬم
ﺘﻮ ﺭﺍ ﺑﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﻬﺸﺘﻰ،ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺳﺎﻧﻢ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﻬﺸتی
ﺒﻴﺸﺘﺮ أکنون ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. آﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ
ﻗﺒﺮ ﺍﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻳﻌنی ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰﺍﻧﺠﺎم
گرﻓﺘﻪ،ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ، ﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ،ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ،ﻭ
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،ﻭ
ﺯﻳﺮ ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎنی اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺸﻴﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺍ ﺑﮑسی
ﻤﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ششم قائم را ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻗﺎﺋم
ﻤﻘﺎم ﺮﺏّ ﺑﺸﺮﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺼﻮل
اﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺭﺑّﺎﻧﻰ،ﻓﻘﻂ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺸﺮﻃ لاﺯم آﻥ ﺎﺳﺖ.
ﻭﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
اﺳﺖ ﻭﺭﺍﻩ ﻳﺎﻓﺘﻥ
اﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ،ﺩﺍﺷﺘﻦ(ﮐﻌﺒﻪ
ﻭ ﻗﺒﻠﻪ) ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮﮐﺎمل
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺮّﻩﻫﺎ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺗﻤﺎم
ﺴﺮﻣﺎﻳﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻨﺎﻡ (قُرآن
ﻴﺎ ﺩﻭ ﻗﺮّﻩ) ﺍﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ ﻘﺮّﻩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎنی
اﺳﺖ. ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ،ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
آثاﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮﺩﻧﻴﻮﻯ ﺑﺎقی
ﻤﺎﻧﺪنی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻣﺮگ همه ﭼﻴﺰ
ﺍﺯﻋﻠم ﻮﺧﺎﻃﺮﻩ
ﻭﻏﻴﺮﻩ،ﻫﻤﮕی ﻤتلاﺷﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺣتی
ﻤﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
هم ﺪﺭ ﻣﺮگ ﻤتلاشی
اﺳﺖ. ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭﻋﻘل
ﻮهیچ ﭽﻴﺰﻯ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﻧمی ﻤﺎﻧﺪ ﺍﻧﭽﻪ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ تنها ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻋﺮﺵ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﻳﭙﻠوم ﻮ ﻣﺪﺭﻙ
ﻭﺑﺮﺍﺕ کاملان
إﻧﺴﺎنی اﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ،ﺧﻮﺩ ﺣﺎﻓﻈ
اﻳﻥ ﺪﻭ ﻗﺮّﻩ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭحی ﻮ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺍﻋﻤﺎل
ﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ،ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺘﻠﻘﻴﻥ الهی ﻤﻴﺖ
ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭﺍﻳﻥﺤﺪﻳث
، ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ اﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ (ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻋﺘﺮﺍفی
کاﺫﺏ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻣؤثّر ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻥ
کس ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﮐﻮﺭ ﺑﻮﺩ،ﺩﺭ ﺍﻧﺠﺎ
و آخرت ﻧﻴﺰﮐﻮﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ،ﺑﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺟﻬﻨم
ﻤﻠﮑﻮتی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ،ﺑﺮﺍﻯ
آﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻥ ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ،ﻭﺭنج
آﻧﺮﺍ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺍﻣﺎ
(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﻭﺍﺻﻞ)
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ،ﻫﺮﻳک هزﺍﺭﺳﺎل
إﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸت
سوم ﺪﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎ ﻧسخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ،ﻭﺑﻘﻴﻪﺭﺍﻩ
ﺭﺍ ﺗﻤﺎم کنند. ﻭ(ﺟﻬﻨﻢ)
ﺍﻧﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ (ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ)
ﺟﻬﺎﻥ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻟﻔﻈی ﻴﻮﻧﺎنی ﻮﻓﺎﺭسی
ﺠﻬﺎﻥ اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
( ﻭﺍصلاﻥ ﻗﺎﺋﻢ)
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺳم ﻤﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭﺣﺪﻳث ، ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺍﻧﺠﺎم گرﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻟﺤﻈﻪ ﻗﺒل اﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺳم ﻤﺮگ ﻮﺗﺪﻓﻴﻥ
ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﻳﻚ ﺭﻭٴﻴﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺍﻥ،ﺍﺯﻗﺒﺮ ﺧﺎﺭج
ﺸﺪﻩ،ﻭﺩﻧﻴﺎﻯ
عجیب ﻭ ﺯﻳﺒﺎئی
ﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﻣﻥﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،ﭼﻨﻴﻥ
ﺤﺎلی ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻢ.
ﮐﻪ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯﻤُﺮﺩﻥ ﺒﺠﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ
أﻧﺒﻮهی اﺯﻣﺮﺩم
ﻨﺎﻇﺮ ﺁﺭﺍم ﺠﻠﻮ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻢ. ﻳکی
اﺯﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻧم ﺮﺍ
ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪ ﮔﺮﻳﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻢ،ﭼﻮﻥ
ﻤﻥ ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺍﺭﺷﺪ
ﭘﺪﺭم هستم ، ﻣﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺠﺎﻯ اﻭﺑﻤﻴﺮﻡ.
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﻮﺩ ﮐﻪﺧﻮﺩم
ﻨﻴﺰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ،ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﭙﺪﺭم ﻤﻴﺨﻮﺍﻫم
ﺒﻤﻴﺮﻡ. ﻭ ﭘﺪﺭم
ﻨﻴﺰ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ،ﻭﭼﻨﺪﻯ
ﺒﻌﺪ ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻣﻥ که ﺩﺭ ﻳک ﻤَﻌﺒﺮ
ﺑﺎ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﭘﺮ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﺑﻮﺩﻡ،ﻭﺍﺭﺩ
ﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴنی ﺸﺪم
ﻮ ﺩﺭ ﻭﺳﻄ آﻥ
گوﺩﺍل ﺨﻮﺍﺑﻴﺪم
ﻮﻫﻴﭻ ﺗﺮس ﻭﻫﺮﺍﺳس
هم ﻨﺪﺍﺷﺘﻢ. ﻣﺤﻮﻃﻪ
ﻗﺒﺮ ﻧﻴﺰ،ﭼﻨﺪ
ﺻﺪ ﻣﺘﺮ ﻣﺮبع ﻮﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺍﻳﺮﻩﺍﻯ ﺒﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺴﺮم
گنبدﻯ ﺒﺒﻠﻨﺪﻯ
ﻴﮑﺼﺪ ﻣﺘﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺳﻮﺭﺍخی
ﺪﺭ ﺍﻥ ﺑﺎﻟﺎ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﭼﺸم ی اﺯﺳﻮﺭﺍخ
ﻨﺎﻇﺮﻣﻥ ﺒﻮﺩ. ﻭ
ﻭﻗتی ﺪﺭﻗﺒﺮﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻡ،ﺩﻳﺪم
ﺰﻳﺮ ﭘﺎﻳﻢ آﺗشی
ﺸﺒﻴﻪﺷﻌﻠﻪ ﮔﺎﺯ
ﺑﻮﺗﺎﻥ ﻤﻴﺴﻮﺯﺩ،ﻭلی
ﭙﺎﻳم ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪ.
ﺧﻮﺩم ﺒﺨﻮﺩﻡ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ،ﮐﻪ ﻣﻥ
ﻨﻴﺰ ﭼﻮﻥ آﺗﺶﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺮﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻢ،ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪ. ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺒﻌﺪ،ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯﻫﻤﺎﻥ ﻤﺤﻮﻃﻪ
ﮔﻮﺭﺩﻳﺪﻡ،ﮐﻪ
ﻃﻔلی کوﭼک ﺮﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﻣﻥﺒﻮﺩ. ﻣﻥﺮﺍﻩ
ﻣﻴﺮﻓﺘم ﻮلی اﻭﭼﻮﻥ
ﺸﻨﺎﮔﺮ ﺩﺭ ﺍﺏ،ﺍﻓقی
ﺤﺮﮐﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭ
ﺩﺳﺖ ﻣﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن
هاﻯ ﺴﻨﮕی
عظیم ، ﭼﻮﻥ ﺒﻨﺎﻫﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳخی ﺮُﻡ ﻭ
آﺗﻥ ﺪﻳﺪﻡ،ﻭﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﺮﺣﻬﺎ ﮐﻪ
ﺳﻮﺭﺍخی ﺪﺭﮔﻮﺷﻪ
ﺩﺍﺷﺖ،ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮلا
ﮔﻨﺠﺸﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻥ
لاﻧﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴتم
که ﺍﺯ ﺍﻥ ﺴﻮﺭﺍخ
اﺯﻗﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭﺝ
ﺷﺪﻩﺍﻡ. ﻭﺍﻳﻥ ﻨﻤﺎﻯﺨﺎﺭﺟی
ﻘﺒﺮﻋﻈﻴم ﻤﻥ ﺒﻮﺩ.
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل ﺪﺭ ﻣﻌﻴّﺖ
ﺭﻭح ﻘﺮﻳﻦ ﺧﻮﺩﻡ،ﺑﮕﺮﺩﺵ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻢ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺟﺎ ﻧﻮﺭﺍنی ﻮ ﺭﻭﺷﻥ
ﺒﻮﺩ. ﻭهیچ ﻨﻮع
ﺘﺮس ﻭﻫﺮﺍﺳﻰ ﻫم
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺮؤﻴﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ.
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻥ ﺒﭽﻨﺪﻯ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻡ.
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ (ﺗﻠﻘﻴﻦ)
ﺭق ﺒﺮﺑﺮﻴّﺖ،ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺩﺭﺧﻮﺩ
ﺳﻠﻮک اﻧﺠﺎم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺗﻤﺎم ﺸﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﻴﺎم ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﮔﻮﻧﻪ ﻗﺎﺋم ﻤﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ،ﻭ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ،ﻋملاّ
ﺩﺭﺣﺎل گفتن
همین ﺘﻠﻘﻴﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﻠﻘﻴﻥ ﺒﺮ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﻤﻴّﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻧﻘﺪﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻩ،ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ
ﺤﺎل اﻭ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭼﻪ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭﭼﻪ
ﻣﺮگ ﻨﻬﺎئی ﺴﺎﻟﻚ
ﻏﻴﺮ ﻭﺍﺻل ﺪﺭﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌلی اﻭ،ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث 275 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
عسکرﻯﻨﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ۹ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ ﺸﻬﻴﺪ،ﺑﺸﺨصی
ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ: ﺃﻳّﻬﻤﺎ
أﺣﺐّ ﺍﻟﻴﻚ، ﺭﺟل
ﻴﺮﻭم ﻘﺘل ﻤﺴﮑﻴﻥ
ﻘﺪ ﺿﻌﻒ،ﺍﺗﻨﻘﺬﻩ
ﻣﻥ ﻴﺪﻩ،ﺍﻭ ﻧﺎﺻﺐ
ﻳﺮﻳﺪ إضلال ﻤﺴﮑﻴﻥ
ﻤﻥﻀﻌﻔاء ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ،ﺗﻔتح
علیه ﻣﺎ ﻳﻤﺘنع
ﺒﻪ،ﻭ ﻳﻔﺤﻤﻪ ﻭ
ﻳﮑﺴﺮﻩ ﺑﺤجج
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی کدام ﺮﺍ
ﺗﺮﺟﻴح ﻤﻴﺪﻫﻰ،
ﺍﻳﺎ ﻣﺴﮑﻴنی ﻀﻌﻴﻒ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﮐسی ﺪﺭﺻﺪﺩ
ﻗﺘل اﻭ ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ
ﻧﺠﺎﺗﺶ ﺑﺪﻫﻰ. ﻭﻳﺎ
(ﻧﺎﺻﺒﻰ) ﮐﻪ ﻗﺼﺪ
ﮔﻤﺮﺍهی ﻀﻌﻴفی
اﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﺑﮑﻤک
اﻭ ﻣﻴﺮﺳﻰ،ﺗﺎ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ،ﺩﺭﻓﺘح ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺸﮑلی ﭙﻴﺶ ﺍﻣﺪﻩ،ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻔﺘﻮحی ﺒﺮﺳﺎﻧﻰ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻥ
ﻨﺎﺻبی ﺮﺍ ﻣﺤﮑﻮم
کند. ﻭﺣﺠﺘﻬﺎﻯ
الهی را ﺒﺮ ﻭﻯ ﺒﮕﻮﻳﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ
اﻧﺴﺎﻥ غیر ﺳﺎﻟﻚ،  اثرﻣﻬمی
ﺪﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﻫﺪﻑ الهی
ﻨﺪﺍﺭﺩ،ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﮔﺮﭼﻪ ﺣﺪﻳث ﺗﺎﻳﻴﺪ
ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻥﻘﺘل
کسی ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،ﻭلی
ﻴک ﻨﺎﺻبی که ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ سلوکی ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻳﺎ حتّی
ﺸﻴﻌﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک الهی ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ،ﻧﺎﺻبی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟک ﻀﻌﻴﻒ
ﺷﺪﻩ ٴﺪﺭﺳﻠﻮﻙ،ﻭ
ﻣﺮﺍﺣل ﺘﺨﻠﻴﻪ
ﻧﻔس، ﮐﻪ ﻣﻮﺍنعی
ﺮﻭحی ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﺘﻮﺣﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺳﺪ،ﻭﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻗﺮﻳﺒﺎ ﺗﺮک
ﺴﻠﻮک ﻛﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥﻨﺎﺻﺒی ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﻭﻳﺎ ﺍﺻل
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﺩﺭﮔﻮﺵ
ﻭﻯ ﻤﺪﺍم ﺒﺨﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﺮک ﺴﻠﻮﻙ ﻭﻟﺎﻳﺖ
علی ﻮﺧﺎﻧﺪﺍﻧﺶ
ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭﺳﻠﻮک ﻛﺴﺐ ﺷﺪنی
ﻨﻴﺴﺖ،ﻭﺩﺭ ﻭﺍقع
ﻤﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻭغ
گفته ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺎﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏ
ﺍﻣﺎﻡ،ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻳکی ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﮐسی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻳﻥ ﻤﺴﺘﻀﻌﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭﮐﺸﻨﺪﻩ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﮐﻤک ﻜﻨﺪ، ﺗﺎ ﻓﺘﻮح
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻴﺎﺑﺪ.
وﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭﻣﻘﺎﺑل
ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ ﺒﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺳﻠﻮک ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ، ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﻮکاملان،ﭼﻮﻥ
ﺸﺨﺺ ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻦ،ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻣﺤﮑﻮم
ﺸﺪﻥ ﻨﺎﺻﺒﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺸﺎﻫﺪ ﺷﺪﻩ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯﺧﻮﺩ ﺩﻓﺎع
کند. ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍﺗﺎﻳﻴﺪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻭﻫﺪﻑ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻣﻥ أﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩم ﻮﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻡ،ﻭحتّی
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍﻫم ﻨﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺩﻡ. ﮐﻤک ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل ﻮ ﺍﺣﺘﺠﺎج
ﻤﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺰﻫﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک اﺯ ﻣﺮﺍﺣلی
اﺯ ﻋﻠم لدنّی ﻮﻋﻘل
کلّی ﻘﺎﺋم اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻳﻦ ﻋﻘل
ﻮﻓﻬم ﺮﺍ،هیچ
غیرﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﺪ
ﻭلی ﺒﺎ (ﺣُﺠَﺞ)
الهی که ﻫﻤﻴﻥ کاملان
اﻟﻬﻰ،ﻭﺣﺠّﺖ ﺍﻟﺄسلاﻣﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺴﻠﻴم
هستند، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﺑﺎﺗﻌﻠﻴم
ﺨﻮﺩ،ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭم
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺮﺍ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩ. ﻭﺍلاّ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺸﻴﻌﻪ
ﺑﺎ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ ﻏﻴﺮﻋﻤلی
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ،حتّی
ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺩﺭ ﺩل
ﺨﻮﺩ،ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ ﺍﻥ، ﻭ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭﻫﺪﻑ
الهی اﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﺸﮑﻮﻙ،
ﻭحتّی عملاّ ﻣﻨﮑﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻠﻮک
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ،ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭﻟﻮ
ﺑﻄﻮﺭ ﻣﻨﻄقی ﻘﺎنع
ﺒﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﻧﺒﻮّﺕ
ﻣﺤﻤﺪ،ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
إﺑﺘﮑﺎﺭﻯ اﻭ،ﻭ
ﺑﺮﺍﻯﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺤﺪّ ﺍﮐثر، ﺑﺎﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﻭﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﺍﺯحلال
ﻮﺣﺮﺍمی که ملاّ
ها،ﭼﻨﻴﻥ ﺪﻟﺨﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ملاّ ﻣﻄﻠبی
ﻨﺎحقّ ﺒﮕﻮﻳﺪ،ﮔﻨﺎﻫﺶ
ﮔﺮﺩﻥاﻭ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺸﺎﻥ گرﺩﻥ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ اﺳﺖ،ﮔﺮﭼﻪ
ملاّ ﻧﻴﺰ ﺍﺯﻫﻤﺎﻥ
گناﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪﺩﺍﺷﺖ.
ﺍﻳﻥﺸﺨﺺﭘﺎسخ ﺪﺍﺩﻩ،ﺍﻳﻥکمک
ﺒﻤﺴﮑﻴﻦ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﻭﺍﻧﺰﻭﺍﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ،ﻭﻣؤﻣﻥ
ﺪﺭ ﺣﺎل اوم کرﺩﻥ،ﻭﺳﻠﻮک
الهی ﺮﺍ ﺗﺮﺟﻴح
ﻤﻴﺪﻫﻢ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ قُرآن
گفته ﺍﺳﺖ، ﻫﺮ
آﻧﮑس ﮐﻪ ﻧﻔس ﻣؤﻣنی
ﺮﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﺪ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭﺍﺭﺷﺎﺩ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻣثل
ﺰﻧﺪﻩ ﮐﺮﺩﻥ
همه ﻣﺮﺩم اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻤﺸﻴﺮﻯ
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﮑﺸﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﮐﺮﺩﻩ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺯﻧﺪﻩﺗﺮ ﻭ ﻭﺍقعی
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻋﻠﺖ
ﻧﺠﺎﺕ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻡ،ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﻴک ﻤؤﻣﻦ،
ﮐﻤﺎل ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﻳﻥ ﻤؤﻣﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﻧﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ،ﺑﺪﻭﻥ
کاملان الهی ﻮ
ﻭﺍصلاﻥ ﻘﺎﺋﻢ،هیچ
کس ﻗﺎﺩﺭ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻬیچ ﺤﻴﻠﻪ ﻭتلاﺷﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ هم ﺒﺮﺳﻨﺪ،
ﻭلی ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،علاﻣﺖ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭبِدای الهی
ﻮﻏﻔﺮﺍﻥ ﺍﻭ،ﻭ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﻌﺪﻯ،ﻭﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺠﻬﻨم
ﻮﮐﺎﺭﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﺷﺮﻃ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ، ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ پنجم اﺳﺖ.
ﻭﺷﺮﻃ اﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﮐﻪ ﻗﺎﺑل
ﺮﺳﺎﻧﺪﻥ ﺑﻘﺎﺋم
ﺒﺎﺷﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻠﻮﻯ
مرتضوی اﺳﺖ. ﻭﻗبلا
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘنج ﺘﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺒﺪﺃ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻤگی
آﻧﻬﺎ،ﺍﺯکاملان
ﻤﺤﻤﺪﻯزنده ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ،ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ،ﻭﻧﻴﺰﺍﻣﺎم
هرﺯﻣﺎﻥ ﺼﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم ﺤﺴنی اﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﻴﻥﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴنی ﺪﻭﻡ،ﻣﻨﻮﻃ
ﺒﺪﺍﺷﺘﻥ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭل ﺤﺴﻴنی
اﻭ ﺍﺳﺖ.

حدیث 276 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
عسکرﻯ ﻨﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ10 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم کاظم ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﻤﻥ
أﻋﺎﻥ ﻤﺤﺒّﺎ ﻟﻨﺎ
عدوّ ﻟﻨﺎ،ﻓﻘﻮّﺍﻩ
ﻭﺷﺠّﻌﻪ، حتّی
ﻴﺨﺮج اﻟﺤق اﻟﺪﺍلّ
علی ﻓﻀﻠﻨﺎ،ﺑﺄﺣﺴﻥ
ﺼﻮﺭﺗﻪ،ﻭﻳﺨﺮج
اﻟﺒﺎﻃل أﻟﺬﻯ ﻴﺮﻭم
ﺒﻪ ﺍﻋﺪﺍﺋﻨﺎ،ﻭﺩفع
ﺤﻘّﻨﺎ ﻓﻰ ﺍﻗﺒح
ﺼﻮﺭة، حتّی ﻴﻨﺒّﻪ
ﺍﻟﻐﺎﻓﻠﻴﻥ ﻮﻳﺴﺘﺒﺼﺮ
ﺍﻟﻤﺘﻌﻠّﻤﻮﻥ،ﻭ
ﻳﺰﺩﺍﺩ فی ﺒﺼﺎﺋﺮﻫم
ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻮﻥ هر کس که علاﻗﻤﻨﺪﺍﻥ
عاﺷق ﻤﺎ ﺭﺍ ﮐﻤک
ﻜﻨﺪ،ﮐﻪ ﺑﺮ ﺩﺷﻤﻥ
ﻤﺎ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺷﻮﺩ.
ﻭﺗﺸﻮﻳق ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺩﻟﻴل ﻔﻀﻞ،ﺑﺒﻬﺘﺮﻳﻥﺸﮑل
ﻮﺻﻮﺭﺗﻰ ﻇﺎﻫﺮﮔﺮﺩﺩ،ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻨﮑﻪ ،
ﺑﺎﻃل ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺩﺷﻤﻥ ﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﺯﺷتی ﻄﺮﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﺗﺎ
ﺍﺯ حقّ ﻤﺎ ﺩﻓﺎع
کردﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﭼﻨﻴﻥ
ﺑﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ،ﻏﺎفلاﻥ
ﻮ ﺑﺼﻴﺮﺕ ﻣﺘﻌﻠﻤﺎﻥ،ﻭﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﺑﺼﻴﺮﺕ ﻋﺎﻟﻤﺎﻥﺸﻮﺩ.
. . ﮐﻤک ﻮﺍﻋﺎﻧﺖ ﺑﻤُﺤﺐّ
ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﻭﺳﺎﻟک
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻗﺼﺪ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ،ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺮﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺎﭘﻴﺮﻭﺯ ﺷﻮﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺮ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻨﻔس ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ،ﻭﺑﺮﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻀﺪ ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒﺳﻠﻮک
الهی ﭙﻴﺮﻭﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺍﻭ ﻭﺗﺸﻮﻳق
اﻭ ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﻭﺩ،ﻭﻧﺎﺍﻣﻴﺪ
ﺍﺯﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﺳﻄﻪٴ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻭﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
(حقّ ﺨﺎﺭج ﻈﺎﻫﺮ)
ﮔﺮﺩﺩ ﻭﻓﻀل إﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ.
(ﺧﺮﻭﺝ) ﻇﻬﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺤﻖّ ﻭﻗﺎﺋم اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮﭼﻨﻴﻥ ﺘﻮﻓﻴقی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩ،ﺩﻟﻴلی ﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻮ کاملان اﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ٴﺘﺮﺑﻴتی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺑﺮﻭﺵ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ هستند،ﻓﻀل
ﻮ ﺍﺻﺎﻟﺖ،ﻭﺩﺭﺳتی
ﻮﺍﺳﻄﻪگی ﻮﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑﻮﺩﻥ ﻤﻨﺤﺼﺮ ﺑﻔﺮﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ ﻭ ﺑثبوﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻭﺍﺻل الهی ﻤﻴﻔﻬﻤﺪ،ﮐﻪﻫم
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﺍﻭالهی
ﻮﺍقعی ﺒﻮﺩﻩ،ﻭﻫم
ﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭم إﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ اﻭ ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﻫﻢ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﮐﻪ ﮐلّ
ﻮﻟﺎﻳﺖ علی ﭙس ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭحتّی
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﺭﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻨﺒﻮّﺕ،ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ سلوکی ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺩق ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺘﺼﺪﻳق
ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻﻞﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ،ﻣﺪﺭک
ﻮ ﺟﻮﺍﺑﮕﻮ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖعلی ﺤﻖّ
ﺍﺳﺖ. ﻭکاملان الهی
آل ﺒﻴﺖ حقّ
هستند. ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﻥ ﺰﻣﺎﻥ ها ﻧﻴﺰحقّ
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺮﻭج ﺤقّ
ﺪﺭﺳﺎﻟکی (ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺸﮑﻞ) ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋﻢ ﺩﺭﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ حقّ ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭلی کمال اﻳﻥﺤﻘﺎﻧﻴّﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭکاملان،ﻫﻤﺎﻥ
ﻴﺎﻓﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﮐلّ ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭﻧﺒﻮّﺕ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺑثبوﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک ﻮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
که ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻﻞ ﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ،ﺑﺎﻃل
ﺒﻮﺩﻥ إﺩّﻋﺎﻯ
خلاﻓﺖ،ﻭﺑﺎﻃﻞ
ﺑﻮﺩﻥ ﻤﻔﺘﻴﺎﻥ
ﻤﻨﮑﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻭحتّی ﺒﺎﻃل ﺒﻮﺩﻥ
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻨﮑﺮﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
زنده بمعرفی
خداوند ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺭﻭﺷﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺪﻧﻴﻮﻯ ﻮ ﺍﮐﺎﺫﻳﺐ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺠﺎﻩ
ﻃﻠبی ﺨﻮﺩ،ﻭ ﺍﺳﺘثماﺭﻣﺮﺩم
ﺒﻮﺩﻩ ﺭﻭﺷﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ به (ﺷﮑل ﺰﺷﺘﻰ)
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺤﮑﻮم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩﻗﺎﺋم
هستند . ﻭﺳﻠﻮک ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺍﻧﻬﺎ،ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ ﺘﻮﻓﻴق
ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋﻢ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻣﺎﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ کاملان
الهی ﺒﺎﺷﺪ، ﻧﻴﺰ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ،ﺗﺎ
ﻫﺮﻏﺎﻓل ﻮﺑی ﺨﺒﺮ،ﺍﺯ
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴم
ﺴﻠﻮک آﻧﻬﺎ ﺑﻴﺪﺍﺭﺷﻮﻧﺪ،ﻭ
ﻧﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻴﻢ.
کاملان اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ،ﻭﺍﺻل
ﻮﻟﺎﻳﺖ،ﺑﺮﺍﻯ
اﺩﻋﺎﻯ ﺴﻴﺎسی ﻮﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻤک ﺒﺴﻠﻮک الهی
ﻤﺎ ﺍﺳﺖ،ﻭﺑﺪﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﺴﺎنی
هم ﺒﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ ﺑﻴﺨﺒﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ،ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺒﻮﺩﻥ آﻧﻬﺎ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﺎﻧﺪﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ،ﻭلی ﺒﺪﺍﻥ
عمل ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺗﻮﺟﻪ
ﺩﺍﺩﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺼﻴﺮﺕ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ،ﻭ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭ ﺍﺳﺘﺒﺼﺎﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺘﺒﺼّﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻤﺘﻌﻠم
هستند، ﻭلی
عالم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﭼﻴﺴﺖ،ﻭلی
ﺒﺪﺍﻥ عمل ﻨﮑﺮﺩﻩ،ﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻫﺪﻑ
ﭼﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺼﻴﺮﺕ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﻭﺍﻗﻌﻰ،ﺍﺯ
ﺍﻧﭽﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻟﺎﻳتی ﺮﺍ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻫﺴﺖ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻮﺩﻥ ﻨﻴﺴﺖ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﺒﺼّﺮ ﺩﺭ ﺭﻭﺵﻋﻤلی
آﻧﻬﺎ،ﻭﺑﺮﺍﻯ
گرﻓﺘﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺷﻔﺎﻋﺖ،ﻭﻗﺒﻮل
ﻮﺍﺳﻄﻪگی آﻧﻬﺎ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ کاملان ﻮ حتّی
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺩﻳﻥ اﻭ،ﺑﺮﺍﻯﺎﻳﻥ
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ،ﮐﻪ ﻓﻘﻄ
ﺒﺎﺷﺪ،ﻭﻳﺎﺭﺍﺳﺖﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯعمل
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ اﺳﺖ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻘﻠﻴﺪ ﺳﻠﻮک
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ ، ﻭ ﮐﺴﺐ
ﻋﻠم ﺴﻠﻮک اﺯ ﺍﻧﺎﻥ،ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺴﻠﻴم ﻮﺳﺮﺳﭙﺮﺩگی
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻫم اﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﻭﻫم اﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻳﺖ،ﻭﻫم اﺯﻋﺪم
اﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ها . ﺍﮔﺮﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻥ ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،ﺣﺎل
عین اﻟﻴﻘﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍقعی
ﺒﻮﺩﻩ، ﻭعلی ﻮﻟﺎﻳﺖ
حقّ ﺪﺍﺷﺘﻪ،ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭکاملان ﺰﻣﺎﻥ
ﻴﻘﻴنا ﻭﺳﻴﻠﻪ
حقّ ّ اﻮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍلاّ ﻫم أﮐﻨﻮﻥ
هیچ کس ﺍﺯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ،هیچ
ﺪﻟﻴلی ﻨﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯﻤﺤﻤﺪ
حقّ ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻘل ﻘﻮل
ﭙﺪﺭﺍﻥ،ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻌﺼﺒﺎﺕ ﺩﻳنی
ﻮﻣﺬﻫﺒﻰ، هیچ ﺪﻟﻴلی
ﺒﺮﺍﻯ آﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺗﺎ ﻗﻠﺒﺎ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ حقّ ﺒﻮﺩﻩ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻮﺍقعی هستند. ﻭﻳﺎ
ﻣﻮﻟﺎعلی ﺤﻖّ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻮﺍقعی اوﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻓﻘﻄ ﻨﻘل ﻘﻮﻝ،
ﻭﺗﺼﺪﻳق علم اﻟﻴﻘﻴنی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻭلی
هیچ کدﺍم ﻘﻠﺒﺎ،ﻭﺑﺎ
ﭼﺸم ﺪﻝ،ﺍﻧﭽﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻳﻌنی ﻨﺪﻳﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﭼﻨﺎﻥ
ﻮﺍﻗﻌﻴتی ﺨﺪﺍئی
ﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﺣﻘﺎﻧﻴتی ﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭﺧﺪﻣﺖ
ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ،ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻧﻴﺖ
ﻭ ﻓﻀل ﻮﺍﺻﺎﻟﺖ
علی ﺨﺒﺮ ﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻣﻄﺎلبی
اﺯﭘﺪﺭﺍﻥ ﺸﻨﻴﺪﻩﺍﻧﺪ،ﻭﺑﺪﺍﻥ
ﺘﻌﺼﺐ ﮐﻮﺭ ﻣﻴﻮﺭﺯﻧﺪ.
ﻭﻃﻔلی هم ﻤﻤﮑﻥ
اﺳﺖ،ﺩﺭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺗﺴﻨّﻥ ﺒﺰﺭگ ﺸﻮﺩ،ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺍﺯعلی هم ﺑﺪﮔﻮ
ﺋﻴﺰ ﻳﺎﺩ ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺣﺎل ﻨﻪ
ﻓﻘﻄ کشش ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ
ﻭﺣﻘﺎﻧﻴﺖعلی ﺪﺍﺭﺩ،حتّی
ﻤﺘﻨﻔﺮ ﻭﺩﺷﻤﻥ
هم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ عباﺩتی
هم ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺣتی ﺴﻠﻮﻙ الهی
ﺒﻮﺍﺳﻄﮕی أﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﭼﻨﻴﻥ
إﺩّﻋﺎئی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﺯﻳﺮﺍعلی
هم ﻤﻴﮕﻔﺖ ﻭﻣﺪعی
ﺒﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﺷﺎﻳﺪﻫم
أﺑﻮﺑﮑﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺩﻋﺎئی هم ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،شدّت
ﺗﻌﺼّﺐ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
أﺑﻮﺑﮑﺮ،ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ولایت سلوکی ﻋﻠﻰّ،ﺑﺎﺯ
ﺗﻌﺼﺐ ﮐﻮﺭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺰﻳﺎﺩﻯﺤتی ﺪﺭﻣﺘﺼﻮﻓﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
الهی ﺪﻗﻴﻖ،ﻭﻟل
ﺒﺘﻘﻠﻴﺪ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳم ﻘﺒل اﺯﻣﺤﻤﺪ،ﻭحتّی
ﺪﺭﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯﺭﻭﺵﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ ،
ﻧﻴﺰ ﻫم ﺮﻧﮕﻴﻬﺎئی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی اﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻄ ﺴﻠﻮﮐﻰ،ﻭﺣُﺴﻥ
ﻨﻴّﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
آﻧﻬﺎ،ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﮕﺬﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻧﻴﺰ ﺷﻬﻮﺩ
چهارم (
مرتضوی ﻋﻠﻮﻯ) ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺴﻴح کذّاب ﻭ ﺩﺟّﺎل
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻳﻌنی ﻨﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﭼﻨﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻨﺎم ﻤﺴﻴﺢ،ﻭﻳﺎ
ﺑﻨﺎم علیّ ، ﻭ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ أﺣﻮﺍل ﻮ
ﻣﺸﺨﺼﺎﺗﻰ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺳﺎﻟک ﺴﻨّﻯ
ﺒﺎﻭﺭﺵ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ حقّ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭحتّی ﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺯ ﭘﺸﺖ
ﺑﺎﻡ،ﻭ ﺍﺯﺳﻮﺭﺍخ
ﭙﻨﺠﺮﻩ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻥ
ﺒﺨﻠق ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺑﻨﻈﺮﻣﻦ ﺍﺑﻥ
عربی ﻮ ﻏﺰﺍﻟﻰ،ﺍﺯﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎنی
هستند، ﮐﻪ حتّی
ﺘﻤﺎم کاﺭﺷﺎﻥ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻓﻘﻄ
ﻮﻟﺎﻳﺖ،ﻭکاملان
ﻮﻟﺎﻳﺖعلی ﺮﺍ،
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻘﺮﺍﺭ ﻧﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺣتی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ،ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ابن
عربی ﻮﻏﺰّﺍلی
ﺮﺍ ﺩﺭﺯﻣﺎﻥ ﺤﻴﺎﺗﺸﺎﻥ
ﺪﻧﺒﺎل کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ،ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
آﻧﻬﺎ ، ﻳﻌنی
غزّﺍلی ﻮﺍﺑﻥ
عرﺑﻰ،ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺧﻮﺩ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﺒﺼّﺮ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ،ﻭﺣﻘﺎﻧﻴﺖ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯآﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ (ﻣﺘﻌﻠّﻤﺎﻥ)ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺍﻣﺪﻩ.
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
که ﺳﻠﻮک الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ
هست ، ﻭلی ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺁﻥ ﭽﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ،ﮐﻪﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﮐﺪﺍم اﺳﺖ. ﺍﮔﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﺍﻳﻥﺤﺪﻳث
، ﻋﻤل کنند ﻭﺑﻘﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺳنی هم ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻣﺎﻧﻨﺪﻣﻮﻟﺎی
رومی و ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
عاﺭﻑ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ،ﺍﻳﺮﺍنی
ﻮﻏﻴﺮﺍﻳﺮﺍﻧﻰ،ﮐﻪ
ﻭﻗتی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﻔﺖ،ﮐﻪ ئﻣﻮﻟﺎﻧﺎ
ﺳﺮﺑﺴﺘﻪ،ﻭﺑﻌﺪﻫﺎﻋﻠنی
ﺒﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﺮﺍﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ،ﻓﻘﻴﻪ
ﺩﺭﺟﻪﺍﻭل ﺤﻨﻔﻰ،ﺩﺭﻗﻮﻡ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺘﺮک
آﺳﻴﺎﻯ ﺼﻐﻴﺮ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺩﺭﺷﺮﺍﻳﻄ ﻤﺘﻌﺼﺐ
ﺗﺮﻳﻥ ﻤﻠﺘﻬﺎﻯ
ﻀﺪ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ،ﻭﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
که ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺍﺻﻞ
ﺳﻠﻮک الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭحتّی
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭلی ﺰﻳﺎﺩ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
، ﺑﺎﺯ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﻮﺍصلاﻥ کاﻣل
عامل ﺘﺸﻮﻳق آﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ تلاﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
عالم ﺍﺯ ﺍﺻل ﺴﻠﻮک
ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ،ﻭﺣتی
ﺸﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗبی
اﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻋﺎﻟم ﻮﺍﮔﺎﻩ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭلی ﻮﻗتی ﺪﻳﺪﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺄﻳﻥ
ﺮﻭﺵ ﺧﻮﺩ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،ﺍﻧﮕﺎﻩﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻥ آﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪﻩ،ﺑﺮﺍﻯ
عین اﻟﻴﻘﻴﻥ ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺑﭽﺸم ﺪل ﻘﺎﺋم
ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻥ اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،ﺩﺭ
ﻳک ﺴﺎﻟک ﻤُﺤﺐّ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ،ﮐﻪ
ﺑﺎﮐﻤﻚ ﮐﺎﻣﻞ،ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﻭﺭمند
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺑﺘﻌﻠﻴم
ﻮﺗﺸﻮﻳق ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﺗﺎ
ﺍﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺠلی ﺤقّ
الهی ﻘﺎﺋﻢ،ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﻇﺎﻫﺮ
ﻭﺧﺎﺭج ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺪﻟﻴل ﻔﻀل ﻮﺑﺮﺗﺮﻯ،ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭﺻﺪﺍﻗﺖ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ،ﻭکاملان
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﺗﺎﮐﻴﺪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻤل اﺳﺖ. ﻭﺑطلاﻥ
هرﻃﺮﻳﻘﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
که ﺑﺎﺷﺪ،ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﺎل اﺳﺖ،ﺍﻧﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎئم ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﻏﺎﻓل ﺮﺍ ﺑﻴﺪﺍﺭ،ﻭﻫﺮ
ﻣﺘﻌﻠم ﺒﺎﺧﺒﺮ
ﺭﺍ ﺑﺼﻴﺮﺕ،ﻭﻧﻴﺰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻋﺎﻟﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺒﺸﻬﻮﺩﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ،ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺍﻗل ﭙﻴﺮﻯ
ﺮﺍ ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭلی ﺪل
ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻭ ﺗﺸﻮﻳق ﺒﺴﻠﻮک
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ
گفته ﻫﺎﻯ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ (حقّ خلاﻓﺖ)
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎهی ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻨﺒﻮﺩﻩ. ﺑﻠﮑﻪ ﺣﻘﺎﻧﻴﺖ
ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻧﺎﻥ اﺳﺖ ﻣﺪّ
ﻧﻈﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﺸﮑل ﺰﻣﺎﻥ إﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﻴﻥ
ﺒﻮﺩﻩ،ﮐﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺸﺎﻥ،حتّی
اﮔﺮ ﺷﻴﻌﻪ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ،ﭼﻮﻥ
ﭘﺪﺭﺍﻥ عمل ﺴﻠﻮکی
ﻨﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺪﻟﻴلی هم ﺒﺮﺍﻯ
اﺻﺎﻟﺖ ﺗشیع ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖعلی
ﻮ ﺣتی ﻨﺒﻮّﺕ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﺪﺭ ﺩﻭ ﻣﺸﮑﻞ،ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﺗﻤﺎم ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ،
ﺣﺘﻰ ﺩﺭﺗﻤﺎم ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ،ﻭحتّی
ﻔﻘﻴﻬﺎﻥ ﻮ ﻣﺘﻌﺒﺪﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺸﻴﻌﻪ ﻫﺴﺖ.
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ،ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﻭﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺤﺰﺏﺍﻟﻠﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺑﺎﺯﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ،ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﺮﺩم ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ،ﻭحتّی
ﺮﻭﻯ ﻤﻴﻥ ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻥ
أﻃﻔﺎﻝ ﺧﺎم ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.

ﻳﺒﻌثه
اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ،
فی أعلی
ﻤﻨﺎﺯل
اﻟﺠﻨﺎﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ
ﻴﺎﺭﻯ ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﺤﺐّ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ،ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ ﺑﻬﺸتی
ﻘﺮﺍﺭﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﮐﻤک کنندﻩ،ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ،ﻭﺷﺎﻫﺪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ گونه ﻗﺎﺋم
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﭘس
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮم اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
اﺳﺖ. ﻭلی ﺒﺎﺯﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣل ﻮﺍﺻل
ﺮﺟﻌﺖ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﻔﺼل
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻬﺮﻩ ﺧﺪﻣﺎﺕ کاملان
اﻟﻬﻰ،ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،ﻭﺩﺭ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺒﻬﺘﺮ،ﺍﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻋﻘلی
ﻮﺟﺴمی ﻮ ﺫﻫﻨﻰ،ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺍلاّ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
ﻮﺍصلاﻥ ﻘﺎﺋﻢ،ﻫﻤﮕی
ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ،ﻭ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،ﻭﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ رحمان،ﺩﻭﺭﻩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺑﻬﺸتی
سوم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﺎﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺟﺴﻤﺎنی ﻮﺫﻫنی
ﺪﺭ ﺍﻧﺠﺎ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻮﻳﻘﻮل ﻴﺎ ﻋﺒﺪﻯ،ﺍﻟﮑﺎﺳﺮ
ﻟﺄﻋﺪﺍﺋﻰ،ﺍﻟﻨﺎﺻﺮ
ﻟﺄﻭﻟﻴﺎﺋﻰ،ﺍﻟﻤﺼﺮّح
ﺒﺘﻔﻀﻴل ﻤﺤﻤﺪ
ﺧﻴﺮ أﻧﺒﻴﺎﺋﻰ،ﻭﺑﺘﺸﺮﻳﻒعلی
أﻓﻀل أﻭﻟﻴﺎﺋﻰ،ﻭ
ﻳﻨﺎﻭﻯ ﻤﻥ ﻨﺎﻭﺍﻫﻤﺎ،ﻭ
ﻳﺴمی ﺑﺄﺳﻤﺎﺋﻬﻤﺎ،ﻭﺍﺳﻤاء
ﺨﻠﻔﺎﺋﻬﻤﺎ،ﻭﻳﻠﻘّﺐ
ﺑﺎﻟﻘﺎب هم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ،ﺃﻯ
کسی که ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
الهی ﺮﺍ ﺷﮑﺴﺖ ﺩﺍﺩﻯ،ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻦ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﮐﺮﺩﻯ،ﻭﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻯ که ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ أﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻯ
که علی ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﻤﻦ،ﭼﻪ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻭﻣﻘﺎمی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻯ
کسی که ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺍﻧﺎﻥ ﺪﺷمنی
کرﺩﻯ،ﻭﺑﻨﺎم
آن ﺪﻭ،ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻯ،ﻭ ﺍﺳﺎمی ﺨﻠﻴﻔﻪﻫﺎ،ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺍﻣﺪﻯ،ﻭﺑﺎﻟﻘﺎﺏ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻠﻘّﺐ ﮔﺮﺩﻳﺪﻯ.
. . ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺬﮐﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
کاﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎﮐﻤک
ﻮﻯ ﺒﺴﺎﻟک که ﺩﺭﺧﻄﺮ
ﺗﺴﻠﻄ ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﺒﻮﺩ
ﮐﻤک ﻜﺮﺩ،ﺗﺎ ﺳﺎﻟک
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺣﺮﻑ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺮﺍ،ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ،ﻭَﻫم
ﻮ ﺧﻴﺎل اﺳﺖ ﻭﺑﺎﻃل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻃل گرﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻭﭼﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﻭ
ﺑﺨﻠق ﻮ ﺍبلاغ ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ.
ﺍﻳﻥ کاﻣل ﻨﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩ،ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﺷﻒ ﻗﺮّﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﻮﺩ. ﻭهیچ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﭽﻨﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺭ ﺍﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی ﺁﻥ
أﻧﺒﻴﺎ،ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴ ﺎﺑﻴﺎﻳﻨﺪ،ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺳﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ
طیّ کنند. ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻯ،ﮐﻪعلی
ﺒﺮﺗﺮﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺍﺳﺖ،ﻫم ﺴﺎﻟک ﺸﻬﻮﺩ
مرتضوی علی ﺮﺍ
ﺩﻳﺪﻩ،ﻭ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠّﻰ،حقّ
ﻮﺿﺮﻭﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ،ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﺍﻭﻟﻴﻥ
کاﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﻮﺩ،ﻭ
ﺍﻣﻴﺮ ﻭ ﺭﻫﺒﺮ ﺗﻤﺎم
کاملان ﻤﺤﻤﺪﻯ
هر زمان ﺒﻌﺪﻯ
است . ﻭﻟﺬﺍ ﻧﺎﻡ
ﺍﻭ،ﺑﺮ ﻣﻘﺎم الهی
ﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
گذﺍﺭﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﮐﺎﻣل
ﺒﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭعلی ﺪﺷﻤنی
کرﺩﻩ،ﻳﻌنی ﺘﻮﺟﻪ
ﺑﺤﺮﻓﻬﺎﻯ آﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ،ﻭﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺳﻠﻮک
غیر ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﮑﺮﺩﻩ،ﻭﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮک روش ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ علی ﺒﺮﻧﺪﺍﺷﺘﻪ،ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﮐﻤﺎل ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻪ ﺍﻥ ﻤﻘﺎم ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺳﺎﻣی ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ
، ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ،ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک آﻧﻬﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﻮﺳل ﺒﺎﻧﻬﺎ ﻣی
ﺠﺴﺖ،ﻭﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ،ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﮐﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺑﻨﺎم
آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ،ﻭﺍﻓﺘﺨﺎﺭﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺍﻟﻘﺎﺏ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﻧﻴﺰ ﻣﻴﻴﺎﻓﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ أﻟﻘﺎﺏ
ﺷﺎﻣل همه کاملان
الهی اﺳﺖ.ﻔﻴﻘﻮل
ﺬﻟک ﻮ ﻳﺒلّغ اﻟﻠﻪ
ﺟمیع أﻫل اﻟﻌﺮﺻﺎﺕ،فلا
ﻳﺒقی کاﻓﺮ ﻭﻟﺎ
ﺟﺒّﺎﺭ ﻭﻟﺎ ﺷﻴﻄﺎﻥ،ﺍلاّ
ﺻلی علی هذﺍ،ﺍﻟﮑﺎﺳﺮ
ﻟﺄﻋﺪاء ﻤﺤﻤﺪ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴلاﻡ،ﻭ
ﻟﻌﻦﺍﻟﺬﻳﻥ کاﻧﻮﺍ
ﻳﻨﺎﺻﺒﻮﻧﻪ فی
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻣﻥ اﻟﻨﻮﺍﺻﺐ،ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻭعلی ﺼﻠﻮﺍﺕ ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﻠﻴﻬﻤﺎ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﮔﻔﺘﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﺗﺎ ﻫﻤﻪ
ﺍﻫل ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ
ﻭ ﻋﻮﺍﻟم الهی
آﻧﺮﺍ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭحتّی کاﻓﺮﻯ ﻮﺟﺒّﺎﺭ
ﻇﺎﻟمی ﻮﺷﻴﻄﺎنی
ﻨﻤﻴﻤﺎﻧﺪ ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮ ﺍﻭ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺷﮑﺴﺖ ﺩﺍﺩ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﭙس ﺗﻤﺎم
ﻨﺎﺻﺒﻴﺎﻥ ﻀﺪّ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ،ﻭﻧﺎﺻباﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭعلی ﺮﺍ
ﻟﻌﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻳﻦ (ﻋَﺮَﺻﺎﺕ)
ﻭﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻮﻣﻠﮑﻮتی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،ﻭﺍبلاغ
اﻟﻬﻰﺑﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﻭﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
الهی ﺪﺭ ﺍﻥ عوﺍﻟم
ﻨﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ ﺍبلاغ
آﻥ ﺒﺘﻤﺎﻡ کاملان
الهی ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ،
ﻭﺗﻤﺎم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺ کاﻣل ﺸﺪﻩ،ﻭﺑﺮﺧﻴﮑﻪ
(ﮐﺎﻓﺮ) ﻭﺑﻴﺨﺒﺮ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮک الهی ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ،ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﺷﻮﺩ،ﻭﻫﺮ (ﺟﺒّﺎﺭ)
ﻭﻣﺘﮑﺒﺮ ﻭ ﻇﺎﻟم
ﺒﺨﻮﻳﺸﺘﻦ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺳﻠﻮک
لهی ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ، علیبّ
هست ، ﻭلی ﺒﺪﺍﻥ
عمل ﻨﻤﻴﮑﺮﺩ. ﻭﻫﺮ
(ﺷﻴﻄﺎﻥ) ﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻧﻔس ﻭﺗﻥ
اﺳﺖ،ﻭﺍﺑﻠﻴس ﺭﻭﺣﺎنی
ﻨﻤﺎ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک الهی ﻨﻤﻴﮑﺮﺩ،ﻭﻗﺸﺮﻯ
ﻤﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ،ﻫﻤﮕی
اﻳﻨﺎﻥ ﺒﺎ ﺧﺒﺮ
ﺷﺪﻩ،ﻭﺑﺎ ﺍﻭ صلاﺕ
ﻭﺻﻠﻪ ها، ﻭﺍﺗﺼﺎل
ﺴﻠﻮﮐﻰ،ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،ﻭﭘﻴﺮﻭ
ﺍﻭ ﺷﺪﻩ ﻭﺳﻠﻮک
الهی ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻭ ﮐﺎﻣل الهی ﻮﺍقعی
اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ،ﺳﺎﻟکی
ﺮﺍ ﺑﻘﺎﺋم ﻮﺗﻘﺪّس
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻪ ﺍﻳﻥ
کاﻣل الهی ﻤﻴﭙﻴﻮﺳﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ کاﻣل
ﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ثاﺑﺖ
ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی اﻭ،ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ،ﺑﺎﻃل ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﮐﺴﺎنی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،که
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴنی
آﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
کاﺫﺏ،ﺧﻠﻴﻔﻪﻫﺎ
ﻭ ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ، ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮﻋﻤلی کاملان
ﻤﺤﻤﺪﻯ،ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﻠق ﭙﻴﻮﺳﺘﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ،ﻭﺳﭙس
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ. (ﻟﻌﻥ
اﻟﻬﻰ) ﺑﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﻚ،ﭼﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻏﻴﺮ علیّ ﺭﺍﻣﺪعی
هستند ﻭﺑﺪﺍﻥ
عباﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ أﻫل ﺘﺴﻨّﻦ،ﻣﻨﮑﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
علی ﻮﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
اﻭ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﺑﺪﺗﺮ
ملاّﻳﺎﻥﻘﺸﺮﻯ
أﻫل ﺘﺸﻴّﻊ،ﮐﻪ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭلی
ﺒﺪﺍﻥ ﺴﻠﻮک و
عبادت نمی
کنند. ﻭﺑﻌﻠم اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭلی
آثرﻯ ﺍﺯﺍﻥ ﺪﺭ
ﺩﻝ،ﻭ ﺍﺯﻋﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ،ﻭﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭﻋﻘل ﺨﻮﺩ،ﺍطلاعی
اﺯ حقّ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ،ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﺤﻤﺪ،ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ،ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻇﺎﻫﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﻣﻨﮑﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
هرﻋﺼﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺎم ﺪﻭﺍﺯﺩﻫﻢ
ﻏﺎﻳﺐ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭﭼﻨﺪ ﺻﺪﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺯﻥ ﻮﺑﭽﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﺒﺎﺯﮐسی اﻭﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﺪ ﻭﻣﻨﮑﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺮﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺰﻧﺪﻩ،ﺍﺯ
ﺑﻴﻥ کاملان الهی
ﺰﻣﺎﻥ که ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ
اﺯﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﭘس ﻣﺮگ ﺠﺎﻫﻠﻴﺖ
و شرک ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺯﻳﺮﺍ
حتّی ﺒﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮﮐس ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﻨﺎﺳﺪ
ﮐﺎﻓﺮ ومشرک ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻫم ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﮐسی ﺒﺎﻳﺪ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻔﻌلی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺷﻬﻮﺩ ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
أﺻل ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
اﺻﺎﻟﺖ مثام
الهی ﻣﺤﻤﺪ،ﻭﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖﻋﻠﻰّ،ﻭﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ.
ﻭﻫﻤﮕی ﻤﻮﺭﺩ ﻟﻌﻥ
ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻠﻌﻨﺖ،ﻫﻤﺎﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭح آﻧﻬﺎ،ﻭﻣﺮگ
ﺒﺎ ﻣﻘﺎم ﺮﻭﺣﻰ
ﻋﻘﺐ ﺭﻓﺘﻪ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺳﺎﺑﻖ،ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻥ
ﻤﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﻌﺪﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭﻣسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺩﺍﻏﺘﺮﻳﻥ ﺠﻬﻨم
ﺨﺪﺍ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ،
ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ أﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺣﻘﻴﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍلاّ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﻴﺎ ﺑﻴﺨﺒﺮﺍﻥ
اﺯﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﻤﺴﺨﻬﺎئی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎﺧﺒﺮﺍﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﺎﺯ
ﻭضع ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺯملاّﻳﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ملاّﻳﺎﻥ اﺯﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﺩﺷﻤﻨﻰ،ﺳﺨﺖﺗﺮﻳﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻔﻴﻥ ﺴﻠﻮک
ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند. ﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﮐﺎﻓﺮ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺗﮑﻔﻴﺮﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺣتی کاملان الهی
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺮﺍ،ﭼﻮﻥ ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ. ﻭﻓﺘﻮﺍﻯ
ﻤﺮگ آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
. ﻭﺩﺭﻋﺼﺮﻣﺎ ﻧﻴﺰﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺘﺮﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ کاملان الهی
ﺮﺍ ﺍﻭﺍﺭﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺑﻬﺎﻧﻪﻫﺎئی ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺴﺘﻥﺨﺎﻧﻘﺎﻫﻬﺎﻯآﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺘﺮﺍﺷﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺴﺎﺟﺪ ﺭﺍ،
ﺍﺳﻠﺤﻪﺧﺎﻧﻪ ﻭ
ﺯﻧﺪﺍﻥ، ﻭﺑﺎﺷﮕﺎﻩ
(مَرَدِه) ﻭ( ﺍﻣﺮﺩﺍﻥ)
ﻭ ﺭﺟّﺎﻟﻪﻫﺎﻯ
ﺪﻳﻮﺍﻧﻪ،ﻭﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﺍﻣﺎم
ﺪﺭﭘﺎﻳﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺍﻟﻠﻪﻋﻠﻴﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﻤﻌنی
ﻴک ﺪﻋﺎ ﻭﺗﺬﮐﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺻﻠﻪ
ﻭ ﺍﺗﺼﺎﻝ، ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
، ﻓﻘﻄ ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﻘﺎﺋم و نجات ﺮﺳﻴﺪ.
ﻭ ﻓﻘﻄ ﺒﺎعلی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻤﺤﻤﺪ ﺑﺪﻭﻥ
علیّ ﺮﺳﻴﺪ ﺑﺎﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﺮﻃ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ،ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ،ﻭﻗﺒل
اﺯ ﺍﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺣﺴنی
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ،ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻴنی ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
ﻮﺗﻤﺎم کاملان
الهی اﺳﺖ. ﺩﺭﺑﻴﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ ﻮﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ،ﭼﻨﻴﻥ
ﺠﻤﻠﻪﺍﻯ
هنگام ﺬﮐﺮ ﻧﺎم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ اسلامی
آﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺭﺍ ﺑﺮﻣﺤﻤﺪ ﻭآل
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
(ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ)
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯﻤﻮﻟﺎعلی
و ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﻥ
هست . ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﺎﻣﺎﻥ،ﺍﻏﻠﺐ
(ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴلاﻡ)
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌنی ﺴلام
ﻮﺩﺭﻭﺩ ﺑﺮﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ سلام ﻮﺻﻠﺢ،ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺍﺭﺍﻣﺶ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭﻗتی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺄﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺗﻤﺎم اﻣﺎﻣﺎﻥ،ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭم ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺨﻮﻳﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻳن
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ، ﻏﺎﻳﺐ
ﺍﺯﺩﻳﺪ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺧﻮﺩ ﺩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ،ﺑﺎ
ﺑﺮخی اﺯ کاملان
ﺰﻣﺎﻥ اﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺮﻗﺮﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺗﻌﻠﻴم عملی ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻴی ﺮﺍ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻫل ﺘﺴﻨّﻦ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻫﺒﺮﺍﻥ ﻣﺬﻫبی
ﺨﻮﺩ،ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
علی هستند، ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
(ﺭضی اﻟﻠﻪ ﻋﻨﻪ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﻤﻌنی
اﻳﻥ اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺍﺯ ﺍﻭﺭﺍضی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻤﻌنی ﺘﺮﺩﻳﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫم أﮐﻨﻮﻥ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ ﻭﻫﻨﮕﺎﻣﻴﮑﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﻘﻄ ﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋﻢ،ﺍﺯﻃﺮﻳق
ﻮﻟﺎﻳﺖ علیّ
است ، ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺭﺿﺎﻳﺖ الهی و
ارتضای او ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺳﺨﺖ ﻣﻌﺘﻘﺪ
، ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻭﺩﻳﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ ، ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺭﺿﺎﻯ الهی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺧﺪﺍ ﺩﺍﻧﺪ
ﮐﻪﭼﻪ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭلی هر ﻣﻨﮑﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
هیچ ﻨﺼﻴبی ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ،ﺍﺯﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺍﺯﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭ
ﺣتی غیرﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰ، ﻭضع ﺒﺪﺗﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻣﺎ ﺍﻫﻞ ﺗﺴﻨﻦ،ﺑﺮﺍﻯ
علیّ (ﮐﺮّم اﻟﻠﻪ
ﻭﺟﻬﻪ) ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻴک اﺳﺘثنا،ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺧﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
علی ﺤقّ ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ ﺒﻪ
ﺍﻳﻥ ﺸﻌﺎﺭ،ﺑﺎﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺯﻳﺎﺩ،ﺳﺎﻟک ﻮﻟﺎﻳﺖﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻄ
ﻀﺪّ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪگی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﺍعلاﻡ
ﺗشیع ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺰ ﺍﻫﻤﻴتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﮐسی
ﺤﺘﻤﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﻴﻌﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻬم اﻳﻥ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺷﻌﺎع علیّ ﻮﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
مرتضوی اﻭﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺳنی
هم ﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﻭﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺻﺪﻫﺎ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻮﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ گذﺷﺘﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻥ،ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺳنی ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺣتی
ﺪﺭﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎ ﻭﺍﺷﻌﺎﺭ
ﺧﻮﺩ،ﺟﻬﺖ ﺍﺭﺍم
کرﺩﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﺼﻠﺤﺘﺎ ﻳﺎﺩﻯ
اﺯﺳﻪ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺭﺍﺷﺪﻳﻥ
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭلی
ﺪﺭ ﺑﺎﻃﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖعلی ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﻫل ﺘﺴﻨّﻦ،ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮک ﺒﺎﺷﻨﺪ،ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ. ﻣﻌﻨﻰ
(ﮐﺮّم اﻟﻠﻪ ﻭﺟﻬﻪ)ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﮐﺮاُمّت
ﺑﺪﻫﺪ،ﮐﻪعلی ﻨﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ،ﻭلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩﻣﺎﻥ
ﮐﺮاُمّت ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺒﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ،ﭼﻮﻥ
هرﺷﻬﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭﺍﺧﺘﺼﺎﺻﺎتی ﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪﺟﻤﻌﺎ ﮐﺮاُمّت
ﻭﻟﻄﻒ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﻳﮋﻩ ﺍﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. (ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺍﻟﻠﻪ) ﺑﻤﻌنی ﻨﻤﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭﻳﺎﺩﻋﺎﻯ
اﻭﺑﺮﺍﻯ کسی ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺩﻋﺎ ، ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻤﻌنیﻄﻠﺐ ﮐﻤک
اﺯﺧﺪﺍ،ﺩﺭﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﻴﻥ ﺸﺨﺺﺳﺎﻟﻚ،ﺑﺎ
آﻥ ﻤﻘﺎم ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮﻋﻠﻮﻯ ﻮﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﺍﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻠﻪ ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ایجاﺩ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﺒﺪﻫﺪ . ﻭلی
أﮔﺮﻫﻨﻮﺯﺳﺎﻟک
ﻨﺒﺎﺷﺪ،ﺍﺗﺼﺎلی
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﻭل ﺒﺎ کاملان
ﺤﺴﻴنی ﺰﻣﺎﻥوزنده
سالک ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻥ کاملان ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،حتّی ﺸﻬﻮﺩ
ﺩﻭم إﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺﻫم ﻤﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃمی ﻮﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﻣﺼﻄﻔﻮﻯ. ﺳﻴﻨﻪ
ﺯﺩﻥ ﺒﺮﺍﻯ اﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻦ،ﮐﻪ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺸﺪﻩ،ﺳﺒﻨﻪ
ﺯﺩﻥ ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﻴک ﻤﻘﺎم
ﺤﺴﻴﻨﻰ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭل
ﺴﺎﻟک ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺮﺍﺯ
ﺳﺘﺎﻳﺸﻬﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺍﺯﭘنج ﺘﻥآل
عبا ﺎ، ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﮐﺴﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺳﺎمی
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ هستند. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗبی الهی ﻮﺍﺭﻭﺍح
الهی ﻤﺪﺑّﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ﻭﭼﻮﻥ ﺮﺏّ
ﺍﻟﻔﺼل ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
سلوکی ﺍسلامی
ﻤﺤﻤﺪ،ﻧﺎم ﭙنج
ﺘﻥ ﺤﺴﻴﻦ ﻭﺣﺴﻥ
ﻮﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭعلی ﻮﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﺎم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ،ﻳﺎ (ﻗﺎﺋم
ﻮ ﺳﺘﻮﻥ) ﻮ ﺍﺻل ﻮﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ.

277- ﺍﺯﺍﻣﺎم
عسکری ﻨﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ 10 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﻤﻥ کاﻥ
هَمّه فی کسر ﺍﻟﻨﻮﺍﺻﺐ،ﻋﻥ
اﻟﻤﺴﺎﮐﻴﻥ ﻤﻥ
ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ ﺍﻟﻤﻮﺍﻟﻴﻥ
ﻠﻨﺎ ﺍﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺖ،
ﻳﮑﺴﺮه عنهم ، ﻭ
ﻳﮑﺸﻒﻋﻥ ﻤﺨﺎﺯیهم
ﻮ ﻳﺒﻴّﻥ عوﺭﺍﺗﻬﻢ،ﻭﻳﻔﺨّم
أﻣﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺁﻟﻪ،ﺻﻠﻮﺍﺕﺍﻟﻠﻪ
ﻋﻠﻴﻬﻢ،ﺟﻌل اﻟﻠﻪ
ﻫﻤّﻪ،ﺍملاّک
اﻟﺠﻨﺎﻥ فی ﺒﻨاء
ﻗﺼﻮﺭﻩ ﻭﺩﻭﺭﻩ،ﻳﺴﺘﻌﻤل
ﺒﮑلّ ﺤﺮﻑ ﻣﻥ ﺤﺮﻭﻑ
ﺣُﺠَﺠﻪ علی أﻋﺪاء
اﻟﻠﻪ،ﺍﮐثرﻋﺪﺩ
ﺍﻫل اﻟﺪﻧﻴﺎ ﺍملاّﮐﺎ،ﻗﻮّﻩ
ﮐلّ ﻮﺍﺣﺪ،ﺗﻔﻀل
عن ﺤﻤل اﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻟﺎﺭﺽ،ﻓﮑم
ﺑﻨاء ، ﻭﮐم ﻤﻥ
ﻨﻌمة ، ﻭﮐم ﻤﻥ
ﻘﺼﻮﺭ،ﻟﺎ
ﻳﻌﺮﻑ ﺍلاّ ربّ
ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻥ هر
آنکس ﮐﻪ سَعی ﻮﻫﻤّﺖ،ﻭﻳﺎ
ﺍﻭم ﻮ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺷﮑﺴﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﻨﺎﺻﺒﺎﻥ،ﻭ ﺩﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻥ آﻧﻬﺎ ﺍﺯﻣﺴﺎﮐﻴﻥ
ﺸﻴﻌﻪ ﻣﺎ ﮐﻪ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺎ ﺍﻫل
ﺒﻴﺖﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
، ﺑﻄﻮﺭی که ﻧﻨﮕﻬﺎ
ﻭﻋﻴﺐﻫﺎﻯ کاﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﺳﻮﺍ
ﮐﻨﺪ،ﻭ ﺯﺷﺘﻴﻬﺎ
ﻭﮐﻮﺭﻯ هاﻯ آﻧﻬﺎ
ﺑﺮملاّ ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﮐﺎﺭ ﺍﻣﺮ ﻭﻳﺎ ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭآلذ اﻭﺭﺍ،ﺑﺰﺭگ
ﺠﻠﻮﻩ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﻫﻤّﺖ
ﺍﻭﺭﺍ،ﺗﺒﺪﻳل ﺒﻪ
ﻫﻤّﺖ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺒﻬﺸﺘﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﺧﺘﻥ کاﺧﻬﺎ
ﻭﻣﻨﺎﺯل ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ إﺯﺍﻯ
هر ﺣﺮﻑ ﻭ کلام
آﻧﺎﻥ،ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻮﻣﺤﺎﺟّﻪ ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺨﺪﺍ،ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻫل
ﺪﻧﻴﺎ ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻴﺮﻭﻯ هر ﮐﺪﺍﻡ،ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻧﻴﺮﻭﻯ لاﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﺤﻤل آﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺯﻣﻴﻥ اﺳﺖ. ﭘس
ﭼﻘﺪﺭﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ،ﻭﭼﻘﺪﺭﻧﻌﻤﺖ،ﻭﭼﻘﺪﺭﮐﺎخ
ﺒﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺧﺪﺍ ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.

ﻫﺮﮐﻠﻤﻪ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ، ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ لاﺯم ﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺍﺭﺯﺵ کلام ﻮﻣﻌنی
آﻥ ﺮﻭﺷﻦ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻫم ﻮ ﻫﻤّﺖ،ﺿﻤﻥ
اﻳﻨﮑﻪ سَعی ﻮﻫﺪﻑ
ﺩﺍﺷﺘﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ( ﺍﻭم
کرﺩﻥ ﻮﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ)
ﺍﺳﺖ. ﺍﻭم ﻠﻔﻈ
هندﻯ ﻘﺪﻳﻢ ، ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭ همّت ﻣﻌﺮّﺏ
شده اﺳﺖ. ﺍﺯﺍﻳﻥﻠﺤﺎﻅ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺮﮐﻮبی ﻤﻨﻄﻘﻰ،ﻭ
تلاﺷﻬﺎﻯ ﺨﺼﻤﺎﻧﻪ
ﻧﺎﺻﺒﻴﺎﻥ،ﺑﺎ
ﻫﻤّﺖ ﺷﺨﺺﺑﺴﺘﮕی
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺍﻭم کرﺩﻥ ﺨﻮﺩ،ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻋﻘل کلّی ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی اﻟﻬﻰ،ﻭﻋﻠم
لدنّی ﻮﺍﻟﻬﺎمی
اﻭ،ﻭﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺘﺠﺎربّ،ﻋﻠم ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﺑﻴﻥ ﻤﺮﺩﻡ،ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻔﻬﻤﺎﻧﺪ. ﮐﻪ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﻫم
و خیال ﻤﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻥ عمل کرﺩم ﻮ ﻣﻮﻓق
ﺸﺪﻡ. ﺿﻤﻨﺎ ﺩﻟﺎﺋل
عقلی کاﻓﻰ ﻭ ﻣﻨﻄقی
ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﻡ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧم ﺒﺎ ﺷﻤﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻓﺮﺽ ﻭﺍﺣﺘﻤﺎل
ﺒطلاﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ،ﻳﺎ
ﺑطلاﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖﻋﻠﻰّ
، ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﺑﺤث ﻭﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻢ. ﻭﺍﺯ ﺍﻗﻮﺍل
قُرآن ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
، ﻭﺣتی أﻗﻮﺍل ﻤﺬﻫبی
ﻮﻋﻠمی ﻮ ﻓﻠﺴفی
ﺨﻮﺩﺗﺎﻥ،ﺑﺎ ﺷﻤﺎ
ﻣﺤﺎﺟﻪ ﻭ ﻣﺠﺎﺩﻟﻪ
کلامی ﺒﮑﻨﻢ. ﺗﺎ
ﻣﺤﮑﻮم ﺸﻮﻳﺪ. ﻭﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖعلی
ﺮﺍ ، ﺑﺸﻤﺎ ثاﺑﺖ
ﮐﻨﻢ. ﭘس ﺍﻳﻥ
همّت ﺩﺭﺳﻠﻮک
اﺳﺖ. ﻭسَعی ﻮ ﻗﺼﺪ
ﺩﺭﻣﺤﮑﻮم کرﺩﻥ
کلامی ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭﻧﻪ ﺟﻨگ
ﻮ ﺧﻮﻥ ﺭﻳﺰﻯ ﺒﺎ
ﺍﻧﻬﺎ،ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻫﻨﻮﺯ
ظاهرا ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
هس تند، ﻭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
آﻳﻨﺪﻩ ﻗﺎﺑل
هدﺍﻳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﺮ ﺩﻳﻥ ﻮﺳﻠﻮک
آﺯﺍﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﻗبلا ﺩﺭک
أﻫﻤﻴﺖ ﺍﻧﺮﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
(ﮐﺴﺮ ﻧﻮﺍﺻﺐ) ﺷﮑﺴﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﻤﻨﻄقی آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﺭﺳﻮﺍﮐﺮﺩﻥ
ﻮﺗﻀﻌﻴﻒ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭ ﻭﺗﺸﮑیلاﺕ ﺑﺎﻃل
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ
اسلام ﺮﺍ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪﻩ ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺩم ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻥ،ﻭﺣتی
غیرﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺮﺍ،ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺍﺑﺎﻃﻴل
ﺨﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﻫﺪﻑ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﺭﺳﺎل ﻤﺤﻤﺪ،ﻭﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﻣﮑﺘﺐ ﺳﻠﻮکی
اﻭ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﻧﺎﺻﺒﺎﻥ) ﻫﻤﺎﻥ
کسانی هستند، ﮐﻪ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
علیّ ﺒﺮﺍﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ،ﻭﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺼﻮﺏ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺬﺍﻫبی
هستند، ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻤﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍقعی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺭﺍﻩ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺮﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺍﮔﺮ
ﺯﻳﺎﺩﺗﺮ ﺷﻮﻧﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺗﺠﺎربّ ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ،ﺑﺎ ﻣﺮﺩم
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﺪﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ،ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﻋﻈﻤﺖ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺳﻴﺎسی
آﻧﻬﺎ ، ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
أﮐثرﻳﺖ ﻣﺮﺩم
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ،ﺩﻭﺭﺷﺪﻩ،ﻭﮐﻤکی
ﺒأﺭﺯﺵ ﻭﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﻭﺍقعی ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.
ﻳﻌنی ﻤﺮﺩﻡ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻓﻬﻤﻴﺪ،ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،ﺗﺸﮑیلاﺕ
ﺭﺳﻤﻰ،ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺩﻧﻴﻮﻯ اینﺨﻠﻔﺎ
ﻭ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ، ﻭﺣتی
ملاّﻳﺎﻥ ﺸﻴﻌﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ، ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺍﻣﺎﺩگی
عقلی ﻮﮐﻤﺎﻝ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺼﻌﻮﺩ ﺑﻨﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ،ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ آﻏﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﺴﺮﻧﺎﺻبی اﺯ ﻣﺴﮑﻴﻨﺎﻥ،ﻳﻌنی
کنترل آﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺍﻫل ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ،ﻭ
ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث، ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯﮐﺴﺎنی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻗﺪﺭﺕ ﻭﺗﺴﻠﻄ
آﻧﺎﻥ ﺮﺍ،ﺑﺮ ﺍﻫل
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭﺳﻠﻮک
ﺴﺮﮐﻮﺏ ﻭ ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. (ﻣﺴﮑﻴﻦ)
ﻧﻴﺰﻓﻘﻴﺮ ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﻮﺑﻴﭽﺎﺭﻩ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
اﺳﺖ،ﻭﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ، ﺳﮑﻮﻧﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭﺳﺎﮐﻥ
ﻮﺍﺭﺍم ﺸﺪﻩ. ﺟﺰ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﮐﺎﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﺴﮑﻴﻥ ﺸﻴﻌﻪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮﻟﺎﻳﺖ،ﻭﻃﺎﻟﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهیاﺳﺖ.
(ﺷﻴﻌﻪ) ﺑﻤﻌنی
گرﻭﻩ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮﺳﻴﺎسی
علیّ ﻨﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ (ﺷﻌﺎع
ﺸﻬﻮﺩﻯ) اﻭﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺑﺨﻮبی ﺮﻭﺷﻥ
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ
ﺁﻥ ﺧﻮﺍﻫﻴم ﺮﺳﻴﺪ.
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ (ﻣﻮﺍﻟﻰ)
ﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ،ﻭﻋﺎﺷق
ﻮﻟﺎﻳﺖ،ﻭﻋﺎﻣل
ﺒﺴﻠﻮک الهی ﺒﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ کاملان ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻧﻴﺰ ﺳﺮﺳﭙﺮﺩگی
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ،ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ،ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺭﺑطیّ هم ﺒﻐﻴﺮﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
(أﻫل ﺒﻴﺖ) ﻓﻘﻄ
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻳﺎ
ﻓﻘﻄ ﺴﺎﺩﺍﺕ ﻋﻠﻮﻯ
ﻨمی باشند، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ اﮔﺮ ﺳﻠﻮک
الهی أﺟﺪﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﮑﻨﻨﺪ،ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻨﺒﻮّﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
(ﺳﺎﺩﺍﺕ) ﻓﻘﻄ کاملان
اﻟﻬﻰ،ﻭﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺮﻭﺣﺎنی ﭙنج ﺘﻥ
ﺤﺴﻴنی ﻮﺣﺴنی ﻮﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻋﻠﻮﻯ ﻮﻣﺤﻤﺪﻯ
هستند . ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﺗﻤﺎمی کاملان
ﻮﺗﻤﺎﻣی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪکاملان
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
پنجم ،ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍﺳم
أﻫل ﺒﻴﺖ ﺷﺪﻥ،ﭼﻮﻥ
ﺴﻠﻤﺎﻥ ﻓﺎﺭسی
ﺮﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﺍﻧﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ،ﺍﮔﺮ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻮﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ،
ﻭ ﺗﺤﻤل ﻤﺮﺍﺣﻞ
ﺗﺰﮐﻴﻪ،ﻭﺍﺟﻠﻬﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ هرﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ،ﺑﺎ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﺭﺗﻀﺎﻯ
الهی ﺒﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ،ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ،ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﻭﺳﻴﺪ
ﻭآﻗﺎ و هخا ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩگی کاملان
الهی أهل ﺒﻴﺖ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻋﻤل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺷﻌﺎع ﺪﺍﺭ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻤﺤﻤﺪ،ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴنی ﺘﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ،ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺴﮑﻴﻥ ﺪﺭﺳﮑﻮﻧﺖ
و عزلت ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﻧﻔس ﻭﺫﻫﻥ
ﻮﺟﺴم ﺨﻮﻳﺶ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
دل اﺯﺩﻧﻴﺎ،ﻭعلاﺋﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺒﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺪﺭﻣﻌﺮﺽ ﺧﻄﺮ ﻧﻮﺍﺻﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭﺍﺻل ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﻣﺪﺍم ﺒآﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﻧﺒل اﻭﻫﺎم ﻮﺧﻴﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺎﻃل ﻨﺮﻭﻳﺪ. ﺩﻳﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ،ﻭﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻔﻌلی ﺤتی ﺒﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
که ﺑﺪﻧﺒﺎل اﻳﻥﺤﺮﻓﻬﺎ
ﺭﻓﺘﻪﺍﻧﺪ،ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺮﻫﺒﺮﻯ ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻧﺮﻭﻳﺪ. ﻭﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥأﮐثرﺍ
ﺗﺎﺯﻩ ﮐﺎﺭ،ﻭﺑﺎ
ﻣشکلاﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻓﮑﺮﻯ،ﻭﺍثرﺍﺕ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ گذﺷﺘﻪ،ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻮﻓق ﺒﮑﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺸﺪﻩﺍﻧﺪ،ﻭﺧﺴﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﻭﻳﺎ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ،ﻭﻳﺎ
ﻧﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ ﺍﻧﻬﺎ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻗﻮﻯ اﺳﺖ،ﻭعلاﺋق
ﺪﻧﻴﻮﻯ ﺪﺭ ﺍﻧﺎﻥ
ﺸﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ،ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺣﺘﻤﺎل ﺰﻳﺎﺩ،ﺗﺮک
ﺴﻠﻮﻙ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭحتّی
ﺘﻀﻌﻴﻒ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﻀﻌﻒ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻤﺸﮑل ﺮﻭﺍﻧﻰ ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ،ﺑﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﻮکاملان،ﻭﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
آثار اﻳﻥ عوﺍﻣل
ﻀﺪّ ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟک
ﺮﺍ خُنثی
کنند، ﭼﻨﻴﻥ ﺨﺪﻣتی
أﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﻣﻄﺮح
اﺳﺖ. ﻣثلا ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍﺭﻳﻢ،ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻳﺎ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺩﻭم اﺳﺖ،ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﭘﺎکی
ﺨﻮﺩ ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻥ
شاﻳﺴﺘﮕی ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ،ﮐﻪ ملاّﻳﺎﻥ
ﻮﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﻭﺧﻠﻔﺎﻯ
آسلاﻣﻰ،ﻫﻤﮕی
کاﺫﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺪﻟﺎﺋل ﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍنم ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﺑﮕﻮﻳﻢ. ﻭﺑﺪﻳﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ ﺳﺎﻟک ﻨﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ،ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻴﺎﻓﺘﻪ،ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺍﺻلﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺍ،ﺑﭽﺸم ﻨﺪﻳﺪﻩ
ﻭﺑﻌﻘل ﻨﮕﻨﺠﺎﻧﻴﺪﻩ،ﺩﻟﺨﻮﺵ
ﺑﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ،ﻭ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﺮﺍﻩ ﺧﻮﺩ،ﻭﺩل
ﺪﺭﮔﺮﻭ ﻳﺎﺭ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺴﺘﻪ،ﺑﮑﺎﺭ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﻳﺶ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
آثاﺭ ﺍﻭﻟﻴﻪ ، ﻭﺳﭙس
ﺑﻨﺘﺎﻳج ﻨﻬﺎئی
ﺴﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺍلاّ ﺗﻤﺎم
ﻤﺮﺩم ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺴنی ﻮﺷﻴﻌﻰ،ﻓﻄﺮﺗﺎ
ﻣﻴل ﺒﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺗﻨﺒﻠﻰ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻨﻔس ، ﻭﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩگی
اﺯ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ کاﺫﺏ
ﻣﺬﻫبی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ ﺗﺮک
ﺴﻠﻮک ﻛﻨﻨﺪ،ﺩﻳﮕﺮ
کاملان الهی ﺪﺭ
ﻳک ﺰﻣﺎﻥ ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﻫﻤﻪ
ﺑﺴﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی
ﺒﺎﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺮﺍﻩ
ﺩﻝ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ أﺭﺷﺪ
ﻭﺭﺋﻴس ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻴﺎ کاملان
الهی ﻨﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﺩﻭﺭﺍﺯ
ﺍﻭ،ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.

ﺣﺪﻳث
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﺴﺮ
ﺗﺴﻠﻄ ﻨﻮﺍﺻﺐ،ﻭﮐﻤﻴﻥ
ﻨﺸﻴﻨﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺭﺳﻮﺍ
ﮐﺮﺩﻥآﻧﻬﺎ،ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﻣﺪعّی بی
گناهی ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ، ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ ،
ﻭ ﺩﺭﺧﻠﻮﺕ خود
آﻥ کاﺭﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﭘس ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ،ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
آﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ.
ﻭ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺯﺍﻳل
کرﺩ. ﮐﻪ ﮐﻤکی ﺒﻬﺪﺍﻳﺖ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻣﻨﺰﻭﻯ
هستند. ﺍﻳﻥﺤﺪﻳث
، ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺟﺎﺳﻮسی
علیه ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭلی ﺪﺭﺟﻨگ ﺒﻬﺮ
ﺣﻴﻠﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺳﺖ
ﺯﺩ. ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻮﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺘﺮﺻﺪ ﺍﻋﻤﺎل
ﻤﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺑﻮﺩﻥ
، ﺗﺠﺴسی الهی اﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺗﺠﺴسی ﺴﻴﺎﺳﻰ.
ﻭﻫﺮ ﺗﺠﺴسی ﻨﻴﺰ
ﺩﻟﺎﻳلی ﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻣﺠﺎﺯ ﻭ ﻳﺎ
ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺠﺴس ﺗﺤﺮﻳم ﺸﺪﻩ
قُرآن ، ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی اﺳﺖﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺮﺳﻮﺍئی
ﺒﮑﺸﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮﺳﺎﻟکی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﺧﻄﺎ
ﮐﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﺑﺸﺮﻯ
ﺠﺎﻳﺰ ﺍﻟﺨﻄﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺭﺳﻮﺍ ﮐﺮﺩﻥ ﻨﻨﮕﻬﺎ
ﻭﻋﻴﺒﻬﺎ،ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪﺷﺨﺺ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮملاّ ﺷﻮﺩ. (ﻋﻮﺭﺗﻬﺎﻯ)
ﺍﻧﻬﺎ ، ﻭ(ﺍﻋﻮﺭﻯ)
ﻭﮐﻮﺭﻯ یک چشم آﻧﻬﺎ
، ﻳﻌنی ﻨﺪﺍﻧم
کاﺭﻯ ﻫﺎﻯ آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ،ﺑﺮملاّ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻣﺮﺩم ﺮﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺘﺠﺴس ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻴﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ،ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ تلاﺵ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺗﻰ،ﻭﺍبلاغی
ﻴﺎ ﻣﺎلی کاملان
ﺑﻤﺮﺩﻡ،ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻥ
أﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺍﺭﺯﺵ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
کاملان اﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭﻟﺎﻳت ﺪﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺪﻑ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﻮﺩﻩ،ﻭﻧﻪ
ﺗﺎﺳﻴس ﺩﻭﻟتی ﺴﻴﺎسی
ﻮﻧﻈﺎﻣﻰ،ﻭﻳﺎ
ﻏﺎﺭﺕ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻮﺩﺭ ﺑﻨﺪ ﺑﺮﺩگی
کشیدﻥ ﻤﻠﺘﻬﺎ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
أﺳﻴﺮ. ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻩ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻮﻗﺎﺋم
ﻮﻋﻘل کلّی ، ﮐﻪ
ﺑﮑﺎﺭﻓﻮق ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺑﻴﺎﻳﺪ. حتّی ﻨﻪ
ﻓﻘﻄ عباﺩﺍﺕ ﺭﺍ
ﺑﺮﻣﺮﺩم ﺠﺒﺮﻯ
ﺒﺮﻗﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺩم ﻘﻠﺒﺎ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻓﻬﻤﺎﻧﺪﻥ
ﺍﺭﺯﺵ ﻋﺒﺎﺩﺕ،ﻭ
ﺃثر آﻥ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس،ﻭ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺍﺩﺭﺍﻙ شخصی اﺯ
ﮐﺎﺭ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ،ﻭ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺑﻮﺩﻥ،ﻭﮐﺸﺶ ﻭﻋﺸق
ﺪﺭ ﺍﻣﺮ ﺧﺪﺍ ﺟﻮﺋﻰ،ﻭﮐﺴﺐ
ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺩم
ﺒﻔﻬﻤﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕﻫﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻧﻪ ﻫﺪﻑ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺧﻮﺩ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻧﻪ ﻫﺪﻑ. ﺣﺪّ ﺍﮐثر
تلاﺵ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﻬﺪﻑ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮبّ
اﻟﻨﻮﻉ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻬﺪﻑ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺳﺎﻧﻴﺪن
دﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ(ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ) ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻞ،ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻧﮑﺮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺍﺳتی اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی اﮔﺮ
ﮐﺮﺩ، ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻤﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﻭﻏﻴﺮﻩ ،
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﺴﺘﻀﻌﻔﺎﻥ
ﺸﻴﻌﻪ،ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻧﺎﺻبیاﻥ، ﻫﻤﮕی
ثوﺍﺏ ﺑﺮﺍﻯ ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺍﻧﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﮐﺎﺧﻬﺎ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ،ﻫﻤﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺣﺘﻰ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﻣﮑﺎنی ﻮﻣﺎﺩﻯ.
ﺍﮔﺮﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ،ﭼﻨﻴﻥ
ﺨﺪﻣﺎتی ﺒﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺿﻌﻒ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻏﻔال ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻙ،ﻭﻧﺎﺻﺒیاﻥﺴﻨّﻰ،ﻭﻳﺎ
ملاّﻳﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﺷﻴﻌﻰ،ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺗﻮﺟﻴﻪ
ﮐﻨﺪ،ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎئم ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ،ﻭﻳﺎﺭﻏﺎﺭ
ﺍﻳﻥ کاملان ﺒﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺷﮑﺴﺖ
ﺳﻠﻄﻪ ﺍﻳﻥ غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
علیه ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﻮ
ملاّﻳﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻣی
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺭﺍ،ﺑﺎﻃل
ﻮخُنثی ﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭﻧﻨﮕﻬﺎ
ﻭﺭﺳﻮﺍﺋﻴﻬﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺮ ملاّ
ﮐﻨﺪ،ﺍﻧﻘﺪﺭ
ثوﺍﺏ ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍد ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻌﺒﻴﺮ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺑﻬﺸﺘﻰ،ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن
ها ﻭﮐﺎﺧﻬﺎ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻫﺮکلام ﻮﻫﺮﺣﺮﻑ
ﻣﺒﺎﺭﺯﺍتی اﻳﻥ
کاملان ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ملاّﺋک اﺯ ﺗﻤﺎم
خلاﻳق ﺪﻧﻴﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻧﻴﺮﻭﻯ
هرﮐﺪﺍم اﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
، ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ
ﻟﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ ﺤﻤل
هستی اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ ﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،ﺍﺯﮐثرﺕ
ﻭ ﮐﻤّﻴﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺎﻥ أﺭﺯﺷﻬﺎ
ﻭﮐﻴﻔﻴّﺖ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻤﺎمی ﺪﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ کاﻣل ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﻓﺮق
اﻧﺴﺎﻥ ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ،ﺧﻴلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻓﺮق
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ،ﺑﺎﻧﻮع
ﻤﻴﻤﻮنی اﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺩﺭﻋﻘﻞ ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ،ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺟﺴمی
ﻮﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭﺣﻰ،ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺪﻳﮕﺮ. ﮐﺎخ ﻮ ﻗﺼﻮﺭ،ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﮑﺎنی ﻤﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻘﺪﺭ
ﮐﺎخ هم ﻤﺼﺮﻑ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح ﺪﺭﺑﻬﺸﺖ
ملکوتی ، ﮐﻪﺍﺣﺘﻴﺎﺟﺎت
هم ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺎﺧﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻥ، ﻭﻣﻔﺎﻫﻴم
عقلی ﻮ ﺗﺪﺍﻋﻴﻬﺎﻯ
ﻔﮑﺮﻯ،ﻭ ﺗﺴﻠﺴﻠﻬﺎﻯ
اﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺷﻤﻥ
ﺮﺍﺷﮑﺴﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
. ﻭﻳﺎﺭ ﻭﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﻠﺸﮑﺮﻳﺎﻥ
اﺯﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ،ﻭﺍﻳﻥأﻧﺒﻮﻩ
ﺍﺯﮐﺎﺧﻬﺎ،ﻫﻤﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻮﺍمل
عقلی ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﻰ،ﻭﺍﺻﻮل
عرﻓﺎنی کاملان
اﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق بعد از
مرگ قبل از مرگ
و شهود قائم
هستند. ﮐﻪ ﺍﺯ ﮐثرﺕ،هیچ
ﺮﻗمی ﺪﺭ ﺫﻫﻥ ﺒﺸﺮ،ﺑﺮﺍﻯ
آﻥ ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻧﻘﺪﺭ ﺣﻤﻠﻪ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
کاملان ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻓﻘﻄ هفتاد ﻫﺰﺍﺭ
ﺍﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
همیشه ﻧﺰﺩ ﺍﻳﻥ
کاملان ﻤﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﮐﺎﻏﺬ ﻭ ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎ،ﺑﺮﺍﻯ
همیشه ﺑﺮﺟﺎ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺧﻴلی ﺒﻴﺶ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ،ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﮑﺮ،ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻧﺎﺏ ﻣﺼﺮﻑ ﻧﺸﺪﻩ،
ﻭ ﺑﻘﻠم ﻮﮐﺎﻏﺬ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،ﻭ ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺭﻭﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﭼﻨﺎﻥ
أﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻭﻗﺎتی
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ اﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﺒﺴﺎﺯﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺣﺮﻑ ﺍﻳﻥ کاملان،ﺣﺘﻤﺎ
ﺟﺰئی اﺯﻳﻚ ﻃﺮح
ﻔﮑﺮﻯ،ﻭﻗﺴﻤتی
لاﺯم ﺒﺮﺍﻯ ﻴک ﻤﺸﮑل
ﻤﻨﻄﻘﻰ،ﻭﻳک ﺨﺸﺖ
طلائی ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻴک ﻮﺳﻴﻠﻪ،ﺑﺮﺍﻯﺘﺤﺒﻴﺐ
ﻭﮐﺸﺶ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮ الهی ﻮﻣﺴﺎﺋل
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ،هیچ
کدﺍم ﻤﺎﺩﻯ ﻮﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻮﺑﺸﺮﻯ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍلاّ ﻫﻤﻪ ﭘﺎﺩﺍش
هاﻯ الهی ﺘﮑﺎﻣلی
در ژنتیک روحی
اﺳﺖ،ﮐﻪ آثاﺭﺵ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ
ﻋﻘل ﻮﮐﻤﺎﻝ،ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﻚ ﺍخلاق ﻨﻴﮑﻮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺁﻣﺪه ،ﺑﺎ ﻫﺮﺣﺮﻓﻰ
ﺩﺭ ﺍثباﺕ،ﺣُﺠّﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ اﺣﺘﺠﺎج
ﻮﺟﺪﺍل ﻔﻠﺴفی ﻨﻴﺴﺖ،ﺗﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺳﺎﮐﺖ ﮐﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺣُﺠّﺖ ﻫﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
آﻧﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ ﺤجّ
أﮐﺒﺮﮐﺮﺩﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ (ﺣُجة
ﺍﻟﺄسلاﻡ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺴﻠﻴم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﻮﺳﻴﻠ ﻪﺣﺠﻬﺎﻯ
کوﭼﮑﺘﺮعمره ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
آﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﺣُﺠﺘﻬﺎ ﻭ ﺣَﺠﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ،ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﮐﻪ (ﺣج ّ
أﮐﺒﺮ) ﻫﻤﺎﻥﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ،ﻭﺑﺮﺍﻯ
ثوﺍﺑﻬﺎ ﺍﺭﻗﺎم
ﻤﻴﻠﻴﻮﻥ ﻮ ﺑﻴﻠﻴﻮﻥ
ﻮﻏﻴﺮﻩ ، ﺑﮑﺎﺭﻧﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺸﺮ، ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎم
أﻓﺮﺍﺩ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،ﻭﺗﻤﺎمی
أﺭﻭﺍح گیاﻫﻰ،حتّی
أﺭﻭﺍح ﺠﻤﺎﺩﻯ،ﺩﺭﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﮕی
زمانی آینده ﺒنوع
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﻭﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺍﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺳل ﺒﻮﺳﺎﺋﻄ
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﻗﺪم أﻭﻝ،ﻭﺷﺮﻃ
ﻀﺮﻭﺭﻯ غیر ﻗﺎﺑل
ﺘﻌﻮﻳﺾ،ﻫﻤﺎﻥ
(ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ) کاملان
اﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﭘﻴﺮﺍﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ،ﻭ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺒﺮﺍﻯ هر ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺗﻤﺎم اﻳﻥ
ﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑتلاﺵ ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮکاملان ﻨﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻣﺎهی
ﺪﺭﻳﺎ ﻭﭘﺮﻧﺪﻩ
ﺍﺳﻤﺎﻥ ﻭﺩﺭﻧﺪﻩ
ﺻﺤﺮﺍ ﺩﻋﺎﮔﻮﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﮐﺎملاّ
هستند. ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣل آﻧﻬﺎ ﺭﺍ،ﺑﺮﺍﻯ
آﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ گرﭼﻪ
ﺧﻴلی ﺪﻭﺭ ﺍﺳﺖ،ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻥ ﺠﺎﻧﻮﺭﺍﻥ،
ﻭ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﺍﺯ
ﺍﻥ ﺮﺍﻩﻫﺎ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺸﻒ ﻗﺎﺭﻩ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎ تلاﺷﮕﺮﻯ
کاﺷﻒ ﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺭﺍﻩ ﺳﻔﺮ
ﺑﺎﻣﺮﻳﮑﺎ،ﻭﺯﻧﺪگی
ﺪﺭ ﺍﻥ ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩ. ﻭﻳﺎ ﺍﻣثال
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
اﻭﻟﻮﺍﺍﻟﻌﺰﻡ
دیگر ، ﮐﻪ ﮐﺸﻒ ﻗّﺮّﻩ
ﻫﺎﻯ ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک الهی
کرده ، ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﻘﻠﻪ
ﺍﻭﺭﺳﺖ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ،ﺟﺎﻯ
ﭙﺎﻯ ﻤﺤﻤﺪ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﺯعلاﻣﺖ ﮔﺬﺍﺭﻯ
شهودی اﻭ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ،ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺴلاﻣﺖ
ﺑﻘﻠﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻘﺪﺭﺕ ﻫﺮﻓﺮﺷﺘﻪ،ﮐﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺣﻤل
کنند، ﺗﻌﺒﻴﺮﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،
ﺑﺮﺍﻯﺒﻴﺎﻥ أﺭﺯﺵ
ﻗﺪﺭﺕ،ﻭ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﻣﺴﺎﺋل ﺮﻭحی ﻮﺗﮑﺎﻣلی
اﺳﺖ. ﻧﻴﺮﻭﻯ
عقلی ﺪﺭﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻨﻄقی ﻮ
ﺳﻠﻮکی ﻮﻋﻠﻤﻰ،
ﻭﮐﺸﻒئ ﻗﺎﺭﻩﻫﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ،ﻭﻗﻠﻪﻫﺎﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻥ ﺤﻘﺎﻳﻖ ﺑﺮﺍﻯ
أﻭﻟﻴﻥ ﺒﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻫﻤگی
اﻳﻨﻬﺎ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎئی
هستند، ﮐﻪ ﻓﻘﻂ
ﻭﺍصلاﻥ ﺒﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﻣﻌنی
ﭽﻨﻴﻥ ﻨﻴﺮﻭﻯ
هدﺍﻳتی ﻮﻋﻘلی
ﭽﻘﺪﺭﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﻤل
آﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺯﻣﻴﻨﻬﺎ
، ﻧﻴﺰ ﭼﻴﺰ ﻣﻬمی
ﺪﺭﺑﺮﺍﺑﺮ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺤﻘﻴﻘﺖ،ﻭﮐﺎﻣﻴﺎﺑﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﻭﺗﻌﺎلی
ﺮﻭح ﻮﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺸﺪﻥ ﻨﻴﺴﺖ.

خلاﺻﻪ ﺣﺪﻳث
ﻭﺍﻣثال آﻥ
کمک ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻓﻴق آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ کاﺭ کاملان
الهی اﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ملاّﻳﺎﻥ ﻮ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﻮﺳوء اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ اﺯﺩﻳﻦ
ﻭ ﻣﺬﻫﺐ،ﻭﮐﺎﺫﺑﺎﻥ
ﺒﺮﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﻧﺒﻮّﺕ. ﮐﻤک ﺰﺑﺎنی
ﺪﺭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ،ﮐﻤک
عملی سلوﻙ،ﻭ ﮐﻤک
ﻤﺎﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪگی
آﻧﻬﺎ ، ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺤﺎﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی اﺳﺖ. ﻭهیچ
ﺨﺪﻣتی ﺤتی ﻨﺠﺎﺕ
ﮔﺮﻭهی أﺳﻴﺮ ﺍﺯ
ﭼﻨﮕﺎل ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ،
ﺍﺭﺯﺵ ﻧﺠﺎﺕ ﻭﻳﺎﺭﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ الهی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺣتی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﺗﻨبلاﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﺍﮔﺮﺧﻮﺩ
ﺳﻠﻮک ﻨﮑﻨﻨﺪ،
ﻭ ﺑﺴﻠﻮک الهی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
کمک ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻥ که ، ﺧﻮﺩ ﺑﺤج
ّ ﻨﺮﻓﺘﻪ ﻭﭘﻮلی
ﺒﺪﻫﻨﺪ، ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺤجّ ﺨﻮﺩ،ﻳﺎ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﻮ ﺍﻣﻮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺤجّ
کعبه ﺑﻔﺮﺳﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺧﺮﻳﺪ
ﺣﺞّ،ﻫﻤﻴﻥ
کمک ﺭﺳﺎنی ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ حجّ أﮐﺒﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﻟﺎﺯم ﻮ ﻓﻘﻂ
ثواﺑﻬﺎئی کرﺩﻩﺍﻧﺪ.

278 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
عسکرﻯ ﻨﻘل ﺸﺪﻩ
(ﺝ۲ﺹ۵
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ
ﺪﻭ ﺯﻥ ﻨﺰﺩ ﺣﻀﺮﺕ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺭﻓﺘﻪ،ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﺮ ﺩﻳﻥ ﺒﺎﻫم
ﺠﺪﺍل ﻮ ﺑﺤث ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻳکی ﻤﻨﮑﺮ ﻭﻳکی
ﻤؤﻣﻥ ﻮﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻟﺬﺍ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺑﺮﺍﻯ آﻥﺰﻥ (ﻓﺘح
و پیروزی) ﺩﺍﺩ،ﻭﺯﻥ
ﻤؤﻣﻥ ﺮﺍ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺎﺗﻤﺎﻡ ﺣُﺠّﺖ،ﻭ
ﻣﺤﮑﻮم کرﺩﻥ ﺁﻥ
ﺰﻥ ﻤﻨﮑﺮ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮک
الهی ﻨﻤﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺰﻥﺴﺨﺖ ﺧﺮﺳﻨﺪ
ﺷﺪ. ( ﺍﻣﺮ ﺩﻳﻦ) ،ﻫﻤﺎﻥ
أﻣﺮالهی ﻮ ﺍﺯلی
اﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. ﺯﻥ
أﻭﻝ، ﻣﻨﮑﺮ ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺒﻮﺩ. ﻭ ﺯﻥﺪﻳﮕﺮ
ﻣؤﻣﻥ ﻮ ﺑﺎﻭﺭ ﺁﻥ
ﺭﺍﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ عمل
ﻤﻴﻨﻤﻮﺩ،ﻭﺍﻭم
ﻤﻴﮑﺮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﻌلیم
ﺴﻠﻮک ﻘﺒل ازﺍﻳﻥ
ﺤﻀﻮﺭ ﺯﻥ ﻤؤﻣﻦ،ﻧﺰﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌنی اﻳﻥ ﺪﻭ ﺯﻥ
ﺪﻋﻮﺕ ﺑﺴﻠﻮک ﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﻳکی
ﻤﻴﭙﺬﻳﺮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﺩ. ﺍﻧﮑﻪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ،ﺑﺎﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻋﻤل ﻤﻴﮑﺮﺩ. ﻭ ﺑﻔتح
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﻮم ﻔﺎﻃمی
ﺭﺳﻴﺪ،ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻭﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
عقل ﻮ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﺎﻥ،ﺑﺰﻥ
ﻤؤﻣﻦ ﺩﺍﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻟﻴلی ﭙﻴﺮﻭﺯﻯ،ﻭﻓﺘح
اﻳﻥ ﺰﻥ ﻤؤﻣﻦ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻴﺎﻓﺘﻥ ﻔﺘﻮﺣﺎﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﻭ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺰﻥ
ﻤﻨﮑﺮ ﺑﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻥ ﻤﻮﻓق ﺸﺪﻡ،
ﻭ ﺭﺍﻫم ﺒﺎﻃل ﻨﺒﻮﺩ.
ﻭﺗﻮ ﺍﮔﺮ ﻣﻨﮑﺮﻯ،سَعی
کن ﺒﺎﻭﺭ ﮐنی ﻮﻋﻤل
ﺒﻨﻤﺎﺋﻰ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک غیرﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺷﻰ،ﺑﺪﻭﻥ ﻨﺘﻴﺠﻪ
الهی ﺧﻮﺍهی ﻤﺎﻧﺪ.
ﭘس ﺗﻮﻫم ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻤل کن ، ﺗﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻥ ﺒﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﻰ.
ﺍﻳﻥ ﻤﺤﮑﻮﻡ ﺷﺪﻥ
ﺪﺭ ﺍﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﻓﻘﻄ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺤثی ﻔﻠﺴفی
ﻮﺟﺪﺍلی در ﺟﺪﻝ
کلاﻣﻰ. ﺑﻌﺪ ﺍﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭ
ﺍﻧﺰﺩ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻃﺒق
اﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﻣﻄﺮح
کرﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﺯﻥ
ﻣؤﻣﻥ ﺴﺨﺖ ﺧﻮﺷﺤﺎل
ﺒﻮﺩ ﻭﻓﺎﻃقﻤﻪ
ﺑﺰﻥ ﻤؤﻣﻥ اوم
کننده ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ:إنّ ﻔﺮح
اﻟملاّﺋکة ،ﺑﺎﺳﺘﻈﻬﺎﺭک
علیها،ﺍﺷﺪّ ﻣﻥ
ﻔﺮﺣﻚ. ﺍﻥّ حزﻥ
اﻟﺸﻴﻄﺎﻥ ﻮ ﻣَﺮَﺩَﺗﻪ
ﺑﺤﺰﻧﻬﺎ،ﺍﺷﺪّ
ﻣﻥ ﺤﺰﻧﻬﺎ بدﺍﻥ
که ﺧوﺮﺳﻨﺪﻯ ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺨﺪﺍ،ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻮﻏﻠﺒﻪ ﺗﻮ ﺑﺮﺁﻥ
ﺰﻥ،ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺧﻮﺷﺤﺎلی
ﺘﻮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺰﻥ ﻮﺍﻧﺪﻭﻩ
ﺷﻴﻄﺎﻥ،ﻭﻣﺮﺩﮐﻬﺎ
ﻭ ﻳﺎﺭﺍﻥ اﻭ،ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﺍﻥ ﺰﻥ
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺗﻮ ﻣﺤﮑﻮم ﺸﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻓﺘﻮﺣﺎﺕ
وﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭﺑﺎﺯﺷﺪﻥ
عوﺍﻟم ﺠﺪﻳﺪ ﻣﻠﮑﻮتی
ﺒﺮﺍﻯﺎﻭ، ﺧﺮﺳﻨﺪﻯﺒﺴﻴﺎﺭﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺒلی
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺠﺒﺮﻭتی ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺪلیل ﺪﻧﺪﺍﻥ
ﺸﮑﻨﻰ،ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺤﺎﺻل کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
عسکرﻯ اﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ:
انّ اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
ﻘﺎل ﻠﻠملاّﺋکة
،ﺍﻭﺟﺒﻮﺍ ﻟﻔﺎﻃﻤﻪ
ﺑﻤﺎ ﻓﺘﺤﺖعلی
هذﻩ ﺍﻟﻤﺴﮑﻴﻨﻪ
ﺍﻟﺄﺳﻴﺮة ، فی
اﻟﺠﻨﺎﻥ أﻟﻒ
إﻟﻒ ﺿﻌﻒ،ﻣﻤﺎ
ﮐﻨﺖ ﺍﻋﺪﺩﺕ
ﻟﻬﺎ ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ
، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻔﺎﻃﻤﻪ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻓﺘحی و فتوحی که
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﺰﻥ ﻣﺴﮑﻴﻥ
ﻮﺍﺳﻴﺮ ﻓﺮﺍﻫم
کرﺩ،ﻳﻜﻤﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺒﺮﺍﺑﺮ،ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻗبلا ﻓﺮﺍﻫﻢﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻡ،ﻭﺍﺟﺐ ﮐﻨﻴﺪ
ﻭﻓﺮﺍﻫم ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﺯﻳﺮﺍﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻓﺎﻃﻤﻪ، ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻣﺮﺑّی ﻴک ﺴﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ اﻳﻥ ﺴﺎﻟﻚ،ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﺍﻭ، ﻳﻚ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺒﺮﺍﺑﺮ ﺍﺯﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﻬﺸتی
ﻮﻋﻘﻠﻰ ، ﻭثوﺍﺏ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﺎﻃﻤﻪ ﻣﺮﺑﻴﺁﻥ
ﺰﻥ برﻘﺮﺍﺭ ﮐﻨﻴﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﻰ،ﻫﻤﻴﻥ
أﻧﺪﺍﺯﻩﻫﺎ ﺩﺭﻋﻈﻤﺖ
ﻭﮐثرﺕ ثوﺍﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل او ﺩﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺰﻥ ﻤﺴﮑﻴﻥ ﻮﺍﺳﻴﺮ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖ ﻭﻏﺎﻟﺐ ﺷﺪ.
(ﻣﺴﮑﻴﻦ)ﺩﺭﻣﺴﮑﻨﺖ
ﻭﻋﺰﻟﺖﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭ ﺍﺭام گرﻓﺘﻪ ﻭﺳﺎﮐﻥ
ﺸﺪﻩ،ﺑﺎ ﺗﺮک ﺪﻧﻴﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ،ﻭ ﺿﻌﻒ
ﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ ﻮﻧﻔس
ﺑﻮﺩ. ﻭﺩﺭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
، ﻣﺴﺘﻀﻌﻒ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻨک
که ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻩ، ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻰ
ﭘُﺮ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺗﺎ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﻮﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﻣﺤﮑﻮم
کند . ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻳﺪ
ﺑﺎﻧﭽﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘم
ﺮﺳﻴﺪﻡ. ﺯﻥ
أسیر ﻧﻔس ﻭﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺴﻠﻮک اﺯﭘﻴﺮﺍﻣﻮﻧﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻨک
ﺴﺮﺑﻠﻨﺪ ﻭﺩﺳﺖﭘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. (ﺟﻨﺎﻥ) ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎ،
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭثوﺍﺑﻬﺎ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺗﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ آﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﺎﻃﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﻮمُرَبّی
ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
. ﻓﺘح ﻮﻓﺘﻮﺣﺎﺕ،و
باز شدن عوالم
الهی برای ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
که ﻫﺮ ﮐﺪﺍم اﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
هستند. ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ اﻟﻨﻮﻉ (ﻓﺘح
اﻟﻔﺘﻮﺡ ﻭﻓﺘﺢ
أﻋﻈم) ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﺍﻣﺎم عسکری اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻓﺰﻭﺩ: إﺟﻌﻠﻮﺍ
ﻫﺬﻩ ﺳنّة فی
کلّ ﻤﻥ ﻴﻔتح علی
أﺳﻴﺮ ﻣﺴﮑﻴﻦ،ﻓﻴﻐﻠﺐ
ﻣﻌﺎﻧﺪﺍ ﻣثل
ﺍﻟﻒ ﺍﻟﻒ ﻣﺎﮐﺎﻥ
ﻤﻌﺪﺍ ﻟﻪ ﻣﻥ
اﻟﺠﻨﺎﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻔﺮﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺒﺨﺸﺶ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﭘﺎﺩﺍشی
ﺒﺮﺍﻯ ﻔﺎﻃﻤﻪ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩﻥ اﻭ
ﺍﺯﻳک أﺳﻴﺮ ﻧﻔس
أمّاره ، ﻭﺩﺷﻤﻨﺎﻥﺴﻠﻮک
ﺮﺍ،ﭼﻮﻥ ﺴُﻨّﺖ
ﻭﻗﺎﻋﺪﻩﺍﻯ ﺠﺎﺭﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺎم کسانی ﻘﺎﺋﻞ
ﺷﻮﻳﺪ،ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻳک أﺳﻴﺮ ﻣﺴﮑﻴﻥ
ﺮﺍ،ﻓﺘح ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﻣﻌﺎﻧﺪ ﻭﺩﺷﻤﻥ
ﻮﻯ ﭙﻴﺮﻭﺯ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻳﻌنی ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺑﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺩﻩ،ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﻭﺷﻬﺎﻯ ﻘﺪﻳﻢ
، ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
غیرﻭﻟﺎﻳﺖ،ﻭﺣتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﻣﺤﮑﻮم
ﻮﺳﺎﮐﺖ ﮐﺮﺩ. ﻭﭼﻨﻴﻥ
ﻘﺎﻋﺪﻩﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
هر ﮐﺎﻣل الهی
هست . ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳک
اﺯﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﺮﺍ،ﻣﻮﻓق
ﺒﻨﺠﺎﺕ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم کند ﺑﺪﺍﻥ
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ . ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻤﺎم ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
أﻃﺮﺍﻑ ﺍﻳﻥ کاﻣل
ﻮ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﻚ،ﻣﺪﺍم
اﻭﺭﺍ ﮐﺎﻓﺮ ﻭﺟﺎﻫل
ﻮ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﻭﺵ ﻗﺸﺮﻯ
ﻮبی ﺤﺎﺻﻞ ﺍﻧﻬﺎ،ﻋﻤل
عباﺩﻯ ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ ﺪﺭﺭأس
ﺍﻳﻥ ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ هستند،
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮﻙ
الهی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎم ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﮐسی ﺒﺪﺍﻥ ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻃﺎﻟﺐ ﺍﻥ
هستتند، ﮐﻪ ﻣﺮﺩم
ﭙﻴﺮﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﺒﻮﺩﻥ
ﻮﺟﻬل آﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺪﻭﺷﻨﺪ
ﻭﺑﺨﺪﻣﺖ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ،ﻭﺧﻮﺩ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻥ
ﻔﻘﻴﻬﺎﻥ،ﭼﻪ ﺷﻴﻌﻪ
ﻭﭼﻪ ﺳنّی ﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻭﻳﺎﻏﻴﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ، ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻮ ﻓﻠﺴفی
ﺨﻮﺩ، ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺎﺯﻯ ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﻓﺘح
ﻴﺎ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.

ﻧﺎﻡ
(ﻓﺎﻃﻤﻪ) ﻧﻴﺰ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺮﺍ ، ﺍﺻل ﻔﺎﺭﺳﻰ(ﻓﺎﺧﺘﻪ)
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ،ﻭلی
ﺪﺭﻋﺮﻓﺎﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ
(ﻓﻄم کنندﻩ ﻭﻓﻄم
ﺪﻫﻨﺪﻩ) ﺍﺳﺖ. و ﺍﺯﻫﻤﺎﻥ
ﻠﻔﻈ ﻔﺎﻃﺮ ﻭﻓﻄﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯﺭﻭﺯﻩ
ﺍﻓﻄﺎﺭ ﻳﺎﺷﮑﺴﺘﻥ
ﺮﻭﺯﻩ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻧﺎم ﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ، ﻭ ﺳﻤﺒل ﻤﺎﺩﺭﻫﺴتی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺮﮐس ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭلی به ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﻳﻥﻤﻘﺎم
الهی ﻔﺎﻃمی
که ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺰﺍﻳﺎﻧﺪ ﻭ ﻣﻰ
ﻣﻴﺮﺍﻧﺪ،ﻭﻧﻘش
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮگ ﻮﺗﻮﻟﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ سلوکی ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻥ ﺴﻤﺒﻮﻝ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺮﺍ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
(ﻓﻄم کنندﻩ) ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻭﻗتی ﺒﻨﺠﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪ،ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻫﻤﻴﻥ ﻤﻘم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻔﺎﻃمی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻘﻮس ﻧﺰﻭﻝ،ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻓﻄم ﻮ ﻓﻄﺮ و
افطار ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍعلام
ﭙﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک الهی
اﻭﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻦ،ﺧﻮﺍﺳﺘﺎﺭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪﻡ،ﭘس
ﺍﺯﺳﻨﺠﺶ ﺣﺮﺍﺭﺕ
ﺻﻮﺭﺗم که ﺍﺯﮔﻮﻧﻪﺍم
آﺯﻣﺎﻳﺶ ﮐﺮﺩ،ﮔﻔﺖ
ﺧﺴﺘﻪﻫﺴتی اﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﮐﻦ. ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﺭ
ﺍﻭﻝ ﻓﺎﻃمی ﺨﻮﺩﻡ،ﻓﻘﻄ
اﺯ ﺍﻭﺻﻮﺭﺕ ﺩﻳﺪﻡ،ﻭﺗﻥ
ﻮﮔﺮﺩﻥ ﻨﺪﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻴﺰ ﭘﻮﺳﺖ
ﻭ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍنی ﻨﺪﺍﺷﺖ.
ﺷﺒﻴﻪ ﻧﻘﺎشی ﺪﺭﺻﻔﺤﻪ
ﻓﻀﺎ ﺑﻮﺩ. ﻭلی ﻔﻮق
اﻟﻌﺎﺩﻩ ﺯﻳﺒﺎ
ﻭﺟﻮﺍﻥ ﺒﻴﺴﺖ ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﺭﺩﻭم ﻤﻥ ازﻓﺎﻃﻤﻪ،ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭل ﻤﻥ ﺒﻮﺩ،
ﭘﻴﺮ ﺯﻥﻮلی ﺰﻳﺒﺎ
ﻭﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻥ ﺪﺭ ﮐﻒ ﺣﻴﺎﻃ ﻮ
ﺍﻭ ﺩﺭﻃﺒﻘﻪ ﺩﻭم
ﺴﺎﺧﺘﻤﺎﻥ،ﻭ ﺩﺧتَرس
ﺯﻳﻨﺐ کبرا ﺩﺭ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﺘّکی
ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ ﻭ ﻧﺎﻇﺮﺑﻮﺩ.
ﺯﻳﻨﺐ ﻣﺎﺩﺭﻫﺴتی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،ﺩﺭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل آﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭﺑﻴﺴﺖ ﺳﺎﻟﻪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻔﺎﻃﻤﻪ
ﻭﺯﻳﻨﺐ ﺟﺴﻤﺎنی
ﻴﺪﻭﺭﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ، ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی هستند. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ها ، ﻭﺩﺭﺗﻤﺎم
عصوﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
آﻧﻬﺎ،ﺑﻨﻈﺮﺳﺎﻟک
ﺸﺎﻫﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﻗﺎﺑل ﻔﻬم ﻮﺩﺭک
ﻮ ﺣﻔﻆ ﺩﺭﺫﻫﻥ
آﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﻓﺎﻃﻤﻪ
هم ﺴﺎﻟک ﺮﺍ،ﺍﺯﺧﻮﺩﺵ
ﻭﺩﻧﻴﺎ،ﺑﻔﺮﺍﻣﻮشی
ﻮﻓﻄم ﻤﻴﺒﺮﺩ ﻭﻫم
ﺪﺭﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﻮﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻥ،ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻓﻄﺮ ﻭﺷﮑﺴﺘﻥ ﺮﻭﺯﻩﻫﺎ
ﻭ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻫﻤﻴﻥ(
دستور ﺘﻘﺼﻴﺮ
آﺧﺮ حجّ أﮐﺒﺮ) ﺍﺳﺖ.
نام مقام
فاطمی نزد
بودا شیوا و
نزد زردشت دغدو
و نزد مسیح
مریم است و
بسیاری اسامی محلّی
طریقتها سلوکی
ولایتهای
ششگانه و با
تفاوت در درجه
مقام الهی
آنان برای
شاهدان آنها .

حدیث
279 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
عسکرﻯ ﻨﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ۱۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: أﻓﻀل
ﻤﺎ ﻳﻘﺪّﻣﻪ ﺍﻟﻌﺎﻟﻢ،ﻣﻥ
ﻤﺤﺒّﻴﻨﺎ ﻭ ﻣﻮﺍﻟﻴﻨﺎ
ﻟﻴﻮم ﻔﻘﺮﻩ ﻭﻓﺎﻗﺘﻪ
ﻭﺫﻟّﻪ ﻭﻣﺴﮑﻨﺘﻪ،
ﺍﻥ ﻴﻐﻴث فی اﻟﺪﻧﻴﺎ،ﻣﺴﮑﻴﻨﺎ
ﻣﻥ ﻤﺤﺒّﻴﻨﺎ،ﻣﻥ
ﻴﺪ ﻧﺎﺻﺐ ﻋﺪﻭّ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺭﺳﻮﻟﻪ،ﻳﻘﻮم
ﻤﻥ ﻘﺒﺮﻩ،ﻭ ﺍﻟملاّﺋکة
ﺻﻔﻮﻑ،ﻣﻥ ﺸﻔﻴﺮ
ﻗﺒﺮﻩ ﺍلی ﻤﻮضع
ﻤﺤﻠّﻪ ﻣﻥ
ﺟﻨﺎﻥ اﻟﻠﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ کاﺭﻯ
که ﻳک عاﻟم اﻟﻬﻰ،ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭﺯ ﻓﻘﺮ ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﻭ ﻣﺬﻟّﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ،
اﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ، ﻳﻚ ﻣﺴﮑﻴﻥﺎ
اﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻤﺎ ﺭﺍ،ﺍﺯﺩﺳﺖ
ﻧﺎﺻبی ﺪﺷﻤﻥ ﺨﺪﺍ
، ﻭ ﺭﺳﻮل اﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺯ ﻗﺒﺮ ﺧﻮﺩ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ئﺻﻔﻮفی اﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ،ﺣﻤل
ﺸﺪﻩ ﺑﺒﻬﺸﺖ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ. (ﻋﺎﻟﻢ)
ﻭﺍﺻل کاملی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻩ
، ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ الهی
ﻮ بِدای ﺍﻭ،ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ،ﻣﻌﺼﻮم
ﻮ ﻣﺼﻮﻥ اﺯ ﻫﺮﺟﻬﻨم
ﻮ ﻓﻘﺮ ﻭﻣﺬﻟّﺖ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻥ
کاملان اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ ، ﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﺒﻌﺪ ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ،ﻭ پس ﺍﺯ
ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،ﺍﻏﺎﺯ
ﺭﺟﻌﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ الهی
کسی ، ﮐﻤک ﻜﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﺪﻣﺎﺕ
الهی ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺟﻌﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﻧﻴﺎﺯ ﻭ ﻓﻘﺮﺭﻭحی
ﻜﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ،ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﻭ،ﻭ ﺩﺭﻋﻬﺪ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺳﻠﻮک ﺒﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ،
ﺩﺭﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﺗﻨﻬﺎ ﮐﻤک
ﺒﻄﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ ﺤﺰبی
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺸﻴﻌﻪ
ﺩﺭ ﺍﺳم ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ،ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ ﺍﻭ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،ﻭ
ﺑﻌﺪم ﺴﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﻮﺍلی با ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
کاملان اﻟﻬﻰ،ﺑﮑﻤک
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯﭼﻨﮕﺎل
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺷﻤﻦ ﺳﻴﺎسی
ﻮﻣﺴلح ﺒﺎﺷﺪ ﻭﭼﻪ
ﺩﺷﻤﻥ ﻨﺎﺻﺒی ﻮﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﭼﻪ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ملاّﻳﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺸﻴﻌﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻀﻤﻥ ﺸﻨﺎﺧﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺑﻌﻤل ﺴﻠﻮک الهی
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم اﻗﺪﺍم
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺴﺎﺩﻩ ﻟﻮح ﻮﻣؤﻣﻥ
ﺮﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩﻩ،ﺑﺎﺗﺮّﻫﺎﺗﻴﮑﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﻥ ﻮﻣﺬﻫﺐ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ، ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺟﺬﺏ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯﺳﻠﻮک
الهی آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻳﺎﺭﻯﻨﻤﻮﺩﻥ
اﻳﻥ أﻓﺮﺍﺩ ﺳﺎﺩﻩ
ﻟﻮحئ ﻔﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ،ﻭ
ﻳﺎﮐﻪ ﺩﺭﺷﺮﻑ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻥهستندﻭﮐﻤکی
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
آﻥ ﺷﺨﺺ ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻳﺖ،ﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
کافی ﭙﺎﺩﺍﺵ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻓﻘﺮ ﻭﻓﺎﻗﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
فقر ﺗﮑﺎﻣلی ﻮﻣﻌﻨﻮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻔﻘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ،ﺍﺯ
ﺍﻥ هنوﺯ ﻣﺤﺮﻭم
هستند. ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻧﺠﺎﺕ از
بشریّت ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺍﻧﻬﺎ
، ﻧﺴخی ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻴﺎﻓﺘﻪ ، ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭﻣﺠﺮم
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻣﺎﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ که ﺟﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺮگ آﻧﻘﺪﺭ ﻓﻘﺮ
ﻭ ﮐم ﺒﻮﺩ
شرایط حیاتی ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻯ هاﻯ
ﺮﻭﺣﻰ،ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﮑﺸﺎﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ،ﭼﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻌﺪﻯ آﻣﺎﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﻣﺮگ ﻮ ﻣﻴﺮﻫﺎ،ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﻮﺩ.
ﺫلّت ﻮﻣﺴﮑﻨﺖ ﺭﻭح
آﻧﺎﻥ ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﻫﻤﺎﻥ
بی ﺴﺮﻣﺎﻳﻪ گی ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ، ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺍﻗل ﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
اﺯﺷﻬﻮﺩﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ، ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﺘﮑﺎﻣلی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ (ﻧﺎﺻﺒﻰ) ﮐﻪ
ﻧﺼﺐ ﮐﻤﻴﻥ کرﺩﻩ،ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻨﺼﻮﺏ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ،ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺟﺎﻫل ﻮﺑی ﺨﺒﺮ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖﻋﻠﻰّ،
ﭘس ﺍﺯﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﺭﺍ
ﻣﻨﺼﻮﺏ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ ﺪﻳﮕﺮﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﭼﻮﻥ
کموﻧﻴﺴﺘﻬﺎ ﻭ
ماﺩﻳﻮﻥ
هستند. ﻭﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺪﻭﮔﺮﻭﻩ ﺑﺪﺗﺮ
ﻧﻴﺰ،ملاّﻳﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺸﻴﻌﻪ
بوده . ﮐﻪ ﺑﺎ ﺭﻭﺿﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻴﻬﺎ ﻭﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﻣﺬﻫبی ﺒﺎﻃل ﺨﻮﺩ،ﻧﻈﺮ
ﻣﺮﺩم ﺴﺎﺩﻩﻟﻮح
ﻮﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮک
الهی ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺩ ﺟﻠﺐﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺎﭘﻴﺮﻭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺷﺪﻩ، ﺧﻤس ﻭ ﺯﮐﺎتی
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻣﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺠﻨﮓ ﻭﺣﻔﻈ
ﺤﮑﻮﻣﺖ ﺍﻧﻬﺎ ﻭ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻃﻠبی ﻮ
ﺍﻧﺘﻘﺎم ﺠﻮﺋﻴﻬﺎﻯ
ﺴﻴﺎسی ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
(ﻏﻴث ) ﻳﺎ ﻧﺠﺎﺕ،ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻌنی ﺒﺎﺭﺍﻥ
ﺪﺍﺩﻥ ﻮﺍﺑﻴﺎﺭﻯ
ﺮﻭحی ﻮ ﻣﻌﻨﻮﻯ،ﺍﻳﻥ
عالم الهی اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺍﺯﺧﺸکی
ﺮﻭح ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻣﺴﮑﻴﻥ
ﻨﻪ ﻓﻘﻂ ﺿﻌﻴﻒ ﻭ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﺪﺭ ﺟﺴم
ﻮﻋﻘل اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺳﻴﺮ
ملاّﻳﺎﻥ ﻮ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟک الهی ﻨﻴﺰ
ﻣﻌنی ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﻌﻠﺖ
ﻣشکلاﺕ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ،ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺷﺪﻳﺪ ﻧﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﺍﻭ،ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻭ ﺑﺴﺨتی ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
آثار ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ،ﻭ
ﺑﺸﺎﺭﺍﺕ ﻗﺒﻮل
عباﺩﺍﺕ ﺍﻭ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﻌﻠﺖ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﺍﺯﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺳﻠﻮک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭَﻫم
ﻮﺧﻴﺎلی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭلی اﮔﺮﻋﺎﻟﻤﻰ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ،ﻭﻳﺎ
حتّی هرﮐس ﺑﻴﺎﺭﻯ
ﻔﮑﺮﻯ ﻮ ﻣﺎﺩﻯ
اﻳﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﺸﺘﺎﺑﺪ،ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭ،ﺑﺎﻋث ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺴﻠﻮک آﻥﺴﺎﻟک ﺸﻮﺩ.
ﻭﮐﺎﺭﺵ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ حسنی ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺩﻟﻴلی ﺨﻮﺏ ﺑﺮﺍﻯ
اﺻﺎﻟﺖ ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺭﺍﻫﺶ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻗﻴﺎم ﻮﺧﺮﻭج اﻳﻦ
ﻋﺎﻟم اﺯﻗﺒﺮﺵ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ملاّﺋﮑﻪ،ﺑﺮﺍﻯ
عالم الهی ﻮﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﺤقّ اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻣﺮگ ﭽﻨﻴﻥ
کاﻣﻠﻰ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺧﺪﻣﺎﺕ الهی اﻭ،ﻭﺷﺎﻥ
ﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺿﺎﻓﻰ،ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻗﺮﻳﻥ ﺮﻭحی
ﺒﺮﺗﺮ،ﻭﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
عاﻣل ﻤﺮگ ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻣﺤلّ
اﻳﻥ عالم کاﻣﻞ،ﭘس
ﺍﺯﺧﺮﻭج اﺯ ﻗﺒﺮ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺨﺮﻭج ﺮﻭح
اﻭ ﺍﺯ ﺟﺴم اﺳﺖ،ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺠﻨﺎﻥ ﻮﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻮم عرشی اﻟﻬﻰ،ﺩﺭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻮﻯ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﺗﺎﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ،ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻤﺎﻳﺪ.
(ﺣﻤل ﻤّﻴﺖ) ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻯ ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺪﺭﻣﺮگ آﺭﺍمی
اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک اﺯ ﺁﻥ
اﺳﺖ. ﻭلی کاملان
ﻫﻨﻮﺯ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺑﺎ ﺑﺎﻟﻬﺎﻯ
عقلی اﻳﻥ ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻫﻤﻴﻥ ﺨﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻮﮐﻤک
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺗﻌﺎﻟﻴﻬﺎﻯ
ﻔﮑﺮﻯ ﻮ ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻤثبت ﻭ ﻧﻮﺁﻭﺭﻳﻬﺎﻯ
عرﻓﺎﻧﻰ،ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻧﺎﺏ
الهی ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺪﺭ
ﺻﻔﻮﻑ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻮﻳﻘﻮﻟﻮﻥ
ﻄﻮﺑﺎک ﻄﻮﺑﺎﻙ،ﻳﺎ
ﺩﺍفع الکلاﺏﻋﻥ
أﻟﺄﺑﺮﺍﺭ، ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻬﺎ ﺍﻟﻤﺘﻌﺼّﺐ
ﻟﻠﺄﺋمّة
ﺍﻟﺄﺧﻴﺎﺭ ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﺣﻤل ﺮﻭح
عاﻟم اﺯ ﻗﺒﺮﺵ،ﺑﻮﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺤﺎل ﺘﻮ، ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴتی
ﺴﮕﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﺎﮐﺎﻥ
ﻮﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺣﺎل ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﭘﺎﮐﻰ،ﺩﻭﺭﻧﻤﺎئی
ﺘﺎ آﻮﺩﻩ ﻧﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻨﻴﻜﻮ و ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ،
ﺗﻌﺼﺐ ﻭﺭﺯﻳﺪﻯ.
ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺭﺍﺣﺎﺩﻳث
إﻣﺎﻣﺎﻥ ﻘﺒﻠﻰ
، ﺗﺸﻮﻳق ﺒﻪ ﺗﻌﺼﺐ
ﮔﺮﻭهی ﻮﻣﺬﻫﺒی
ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ
عسکرﻯ،ﺩﺭﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺒﺪﺗﺮﻯ اﺯﻟﺤﺎﻇ
ﻔﺸﺎﺭ ﺧﻠﻔﺎﻯ
عباسی ﺒﻮﺩﻩ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻧﻴﺎﺯ ﻫم
ﺒﻮﺩﻩ،ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
أﻗﻠﻴتی أﻧﺪﻙ،ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺗﺸﻴّع ﻮﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﭼﻨﻴﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺸﻮﻳ ﺘﻌﺼﺐ
ﻣﺬﻫبی ﺪﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ،ﺗﺎ
ﺍﻳﻥ أﻗﻠﻴﺖ ﺗﺤﻠﻴل
ﻨﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳخ
ﺒﺸﺮ ﺧﻴلی اﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻮﻣﺬﺍﻫﺐ، ﻭحتّی
ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺻﻮﻓﻴﻪ، ﻧﻴﺰ ﺧﻴلی
اﺯکاملان الهی
ﺰﻣﺎﻥ،ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺒﻨفع ﺸﻬﺮﺕ ﻭﭘﺎﻯ
گیر ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻩ،ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﺮخی ﭽﻨﺎﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﺒﻨفع ﻤﮑﺘﺐ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﻴﺮ ﻧﻴﺰ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل ﺘﺪﺑﻴﺮﺧﺪﺍ
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﺍﺳﺖ،ﻭﻫﺪﻑ
الهی ﺪﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭحی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻮ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻨک ﻜﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺘﺸﻴﻊ،ﻣﺬﻫﺐ
ﺭﺳمی ﻮﺭﻳﺸﻪ ﺩﺍﺭ
ﺷﺪﻩ،ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻌﺼﺒﺎتی
هرﮔﺰﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﺒﺪﻳل
ﻤﺬﻫﺐ،ﺩﺭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻐﻴﺮ ﺷﻴﻌﻪ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺰﺍﺩ
ﻭ ﻭﻟﺪ ﺯﻳﺎﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻋملاّ ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻮﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﺨﺘﻠﻒ،ﻫﻤﻴﻥ
ﺮﻭﻳﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﺸﻮﻳق
ﺪﺭ ﮐثرﺕ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭلی ﻤﺘﻌﺼﺐﻣﺬﻫﺒﻰ،ﺣﺪّ
ﺍﻗل أﮔﺮ ﻣﻌﻘﻮل
ﻮﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﮐﺎﺭ
ﺑﺠﺪﺍﻟﻬﺎﻯ ﺨﻮﻧﻴﻥ
ﺒﻴﻥ اﻟﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺍسلام ﻨﺸﻮﺩ،ﻣﻔﻴﺪ
ﺗشیع است . ﺗﺎ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ او ، ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻗﻮﺍﻡ ﻣلی ﻮ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ،ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎملاّﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺑﺎ ﻣﺬﺍﻫﺐ
حقّه ﺳﻠﻮکی ﺒﺎﺷﻨﺪ،ﺑﻘﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳخی آﻥ أﻗﻮﺍم
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﺪﻟﻴل ﺒﻘﺎﻯ ﻘﻮم
اﻳﺮﺍﻧﻰ،ﺍﺯ
پنج ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ اﺳﺖ. ﻭعلی
ﺮﻏم ﻈﻬﻮﺭﻣشکلاﺕ
ﺳﻴﺎسی ﻮﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﻭﻓﺘﻨﻪ
ﻭبلاﻳﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ،ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﺯﻳﺮﺳﺮملاّﻳﺎﻥ
ﻤﺬﻫبیﺒﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ،مع
ذلک هم ﭽﻨﺎﻥ اﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺩﺭﻣﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣل
الهی هستند . ﺯﻳﺮﺍ
فعلا ﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋم
بجسم ﺪﺭ ۵۵ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ،ﻭﻟﺎﻳﺖ
علی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﻋملاّ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺬﻫبی کنونی
اﻳﺮﺍﻥ،ﻟﻄﻤﻪ ﻫﺎﻯ
ﻤلی ﻮﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﺩﺭ
ﺳﺒک ﺰﻧﺪگی وﺍﺭﺩ
ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﻫﻤﻴت ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻧﺘﺎﻳج ﺴﻠﻮکی
اﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﺮﻓﺖ.
ﺯﻳﺮﺍﻋﻘﻴﺪﻩ
ثاﺑﺖ،ﻭﺗﻌﺼﺐ ﺫﺍتی
ﺒﺮﺍﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ،ﻭ
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﻤﺮﺩم
ملاّﻳﺎﻥ ﺮﺍ ﻋﻤﻠ
ﺎﺑﭽﺸم ﺪﻳﺪﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺧﻮﺍﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺍﻩ،ﺗﻮﺟﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺘﺼﻮّﻑ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ،ﻭﺳﻠﻮک
الهی ﻮﻟﺎﻳﺖ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥ ﻤﻔﻬﻮم آﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﺑﺠﺎﻥ هم ﻨﻴﻨﺪﺍﺯﺩ،ﺩﻧﻴﺎ
ﻓﺎﺳﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺪﺍم
ﻤﺮﺩم ﺮﺍ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻧﺎﻧﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
اﺣﺘﻤﺎلی آﻧﻬﺎ،ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ،ﺗﺪﺭﻳﺠﺎ
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺮﺍﻳج
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﻴﺖ،ﻭﻳﺎ
ﺫﻭﺏ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺍﻧﺎﻧﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻧﺴﻞ ﻫﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
آﻧﻬﺎ،ﺷﺎﻧس ﺗﮑﺎﻣلﻮﺳﻠﻮک
الهی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ اﺣﺘﻤﺎلی
ﻮ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻴﻬﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﻭ ﻣﺤﻴﻄ
ﻔﮑﺮﻯ ﺘﻐﻴﻴﺮ ﭘﻴﺪﺍﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺍﮐثرﻳﺖ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻮﺟﻪ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭﺳﻠﻮک الهی ﺒﺸﻮﺩ.
ﻭﺗﺒلیغ ﻮﮐﻤک ﺘﺮﺑﻴتی
کاملان اﻟﻬﻰ،ﻭآثار
ﻓﺮﻫﻨﮕی ﻮﺍﺩبی
ﻮ ﻓﻠﺴفی اﻳﻨﺎﻥ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﺮﻧﻬﺎ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺠﺪﻳﺪﻯ
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺩﺭهرﺣال
اﺯﻫﺮﻃﺮﻑ ﮐﻪ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﻧﺪ،ﺑﺴﻮﺩ ﺍسلام
ﻮﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮﻙﺍﻟﺎهی
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺍسلام
ﺮﺳمی ﻮﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺭﺳﻤﻰ،ﻭﻧﻪ حتّی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺗشیع ﺮﺳﻤﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺟﻤﻬﻮﺭﻯ اسلاﻣی
گرﺩﻳﺪﻧﺪ. ﻭلی ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺴﻴﺎسی
ﻮﺣﻔﻈ ﻤﻨﺎفع ﺨﻮﺩ
ﮐﻤک ﺒﺴﻮﻯ ﻭﺣﺪﺕ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍسلامی
ﺮﻓﺘﻪ، ﻭلی ﺪﺭﻫﺮﺣﺎل
اﺯ ﺳﻠﻮک الهی ﺪﻭﺭﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺑﻀﺮﺭ ﺗشیع اﺳﺖ،ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻭﺣﺪﺕ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺒﺪ ﺍﺳﺖ،ﻭلی
کناﺭ ﺍﻣﺪﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻣﺮﺳﻴﺎسی اﺳﺖ.
ﻭﺧﺪﺍ ﺗﻌﻬﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻥ گوﻧﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺗﺸﻴّﻊ ﻭ ﺍسلام
ﻨﺪﺍﺭﺩ.

حدیث 280- ﺍﺯﺍﻣﺎم
عسکرﻯ ﻨﻘل ﺸﺪﻩ
(ﺝ۲ﺹ۱۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺠﻮﺍﺩ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: أﻥّ ﺤُجج اﻟﻠﻪ
علی ﺪﻳﻨﻪ،ﺍﻋﻈم
ﺴﻠﻄﺎﻧﺎ،ﻳﺴﻠّﻄ
اﻟﻠﻪ ﺑﻬﺎ علی
عباﺩﻩ، ﻓﻤﻦ ﻭﻓّﺮّ
ﻣﻨﻬﺎ ﺣﻈّﻪ فلا
ﻳﺮﻳﻦ،ﺍﻥ ﻤﻥ ﻤﻨﻌﻪ
ﺫﺍﻙ،ﻓﻘﺪ ﻓﻀﻠّﻪ
ﻋﻠﻴﻪ،ﻭﻟﻮ ﺟﻌﻠﻪ
ﻓﻰﺍﻟﺬَﺭﻭَة ﺍﻟﻌﻠﻴﺎ
ﻣﻥ اﻟﺮﻑ ﻭﺍﻟﻤﺎل
ﻮ ﺍﻟﺠﻤﺎﻝ،ﻓﺄﻧّﻪ
ﺍﻥ ﺮﺃﻯ ﺬﻟﻚ،ﻓﻘﺪ
ﺣﻘّﺮ ﻋﻈﻴم
ﻨﻌم اﻟﻠﻪ ﻟﺪﻳﻪ ﺣُﺠﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺒﺮ ﺩﻳﻥ ﺨﺪﺍ،ﻋﻈﻴم
ﺘﺮﻳﻥ ﺴﻠﻄﺎﻥ ﻮ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
هستند،ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯﺘﺪﺑﻴﺮﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﺴﻠﻄ کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﮐس ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻧﺼﻴﺐ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﮐﻮﺗﺎهی
ﻨﮑﻨﺪ،ﺗﺎ ﭘﻴﺮﻭﺯ
گرﺩﺩ. ﺍﮔﺮﭼﻴﺰﻯ
ﻣﺎنع اﺯ ﺍﻳﻥ ﺸﺪ،ﮐﻪ
ﻧﺼﻴﺐ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ،ﺩﺭ
ﻭﺍقع آﻥ ﭽﻴﺰ ﺭﺍ،ﺑﺮﺍﻥ
ﺤﺠﺖﻫﺎ،ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻮﺗﺮﺟﻴح ﺪﺍﺩﻩ،ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﺤﻘﻴﺮﻯ ﺒﺰﺭﮒ،ﺍﺯﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
ﻨﻌﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ،ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻪ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺣُﺠّﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ،ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﺣﺘﺠﺎج
ﻮ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل ﺪﻳنی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺠﺘﻬﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ کاملان
اﻟﻬﻴی بوده ، ﮐﻪ
ﺣﺠﺖ ﺍﻟﺄسلام ﻮﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺴﻠﻴﻢ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ،ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل ﺒﻮﺩﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ ﺤﺠﺘﻬﺎﻯ
ﺨﺪﺍ،ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﻦ
ﻭﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻣﻮﺭﺩ حجّ ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻧﻬﺎ،ﺩﻳﺪﺍﺭالهی
اﺳﺖ. ﻭﻋﻤل ﺴﻠﻮک
ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ،ﺣج ّﻮﺍقعی
اﺳﺖ،ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺤجّ أﮐﺒﺮ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. حجّ
هماﻥ ﺤﻖ،ﻭﺣﺠﺖ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻗﺒﻠﻪ ﻭ
ﻣﻘﺼﺪ،ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻓﻘﻄ کاملان
الهی ﺒﺮﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﺣﺠﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺭﺋﻴس
ﻭﺍﺭﺷﺪ ﺍﻳﻥ کاملان
همیشه ﺍﻣﺎم
هر ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ آﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭعلاﻣﺖالهی ﺪﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ،ﺳﺎﻟک
ﺒﻪ ﺍﻭﻟﻴﻦ علاﻣﺖ
الهی ﻴﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ حسنی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻳﻥ کاملان
الهی ﺴﻠﻄﺎﻥ،ﻭﻣﺴﻠﻄ
ﻮ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
، ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺩل
ﻮ ﺣﺎﮐم ﺪﺭﺻﺪﻭﺭ
ﺍﻭﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺣﺪﻳث ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺳﻠﻄﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ هم ئﺒﺎ
ﺷﻨﺪ، ﻭلی ﻤﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺧﺪﺍ،ﻫﻤﻴﻥﺴﻠﻄﻨﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ، ﺑﺮﺩل
ﻮﺯﻧﺪگی ﻮﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺑﻮﻳﮋﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺳﻴﺪ. ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺴﻠﻮک ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﻭﺍﻏﺎﺯ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ کاملان،ﻫﺮﮔﺰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩنی ﻨﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺴﺎﻝ،ﻣﺪﺍم
عباﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ ﺼﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﺳﻠﻄﻪ کاملان
ﺒﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭﺳﻠﻮک
الهی ﻮﺣﮑﻮﻣﺖ ﺑﻨﺎم
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ
ﺑﺮ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﮐﺎﺭﻯ ﺒﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﻣﺮﺩم
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﭙﺎﺩﺷﺎهی
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺳﺎﻳﻪ
ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﺭﻓﺘﻦ،ﺑﺰﻳﺮﭘﺮﭼﻢ
ﺍﻳﻥ حاﮐﻤﺎﻥ الهی
ﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻫﺮﮔﺰ
ﺯﻭﺭ ﻭ ﺍﮐﺮﺍﻩ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮ ﺩﻳﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﺮﮐس ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ ﺑﻮﺩ،
ﻭﻣﻄسع اﻭﺍﻣﺮﻋﻤلی
ﺴﻠﻮک الهی ﺒﻮﺩ،ﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺼﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻤﻰ
ﺑﻨﺪﺩ ﻭﻣﺘﻌﻬﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ،ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻥ
اﻃﺎﻋﺖ ﻋﻤلی اﺳﺖ
ﻭ ﻧﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻴﺎﻏﻴﺮﻩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐسی اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی ﺒﺮﺍﻯ
ﺼﻌﻮﺩ ﺑﻘﻠﻪ ﮐﻮﻩ
ﺑﻠﻨﺪﻯ ﺒﺠﻮﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻋﺒﻮﺭﻯ
اﺯ ﺒﺪﻭﻥ ﺮﺍﻩ ﻭﺟﺎﺩﻩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻳﺎ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ ﻤتلاﻃم
ﺒﮑﻨﺪ. ﭘس ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻗﺒلی اﺯ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ
، ﺑﺮﺍﻯ اﻭﺿﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﺟﻨﺒﻪ ﺍﻫﺎﻧﺖ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻧﺎ ﺧﺪﺍ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﺒﮑﻨﺪ
ﺟﺎﻯإﻋﺘﺮﺍﺽﮐﺴﻯ
ﺪﺭ ﮐﺸت ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. حتّی اﮔﺮ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻴﮑﻪ ﻣﺴﺎﻓﺮ
ﺍﻳﻥ کشتی ﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺷﻤنی ﺒﺎ ﻧﺎ ﺧﺪﺍ،ﺩﺷﻤنی
ﺒﺎ ﺗﻤﺎم ﻣﻮﺟﻮﺩیّت
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﺳﭙس ﺣﺪﻳث
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺳﻬم
ﻮﺗﻮﻓﻴﺮﻯ ﺪﺍﺷﺖ،ﮐﻮﺗﺎهی
ﻨﮑﻨﺪ. ﻭ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. (ﺳﻬﻤﻰ)
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺤﺠﺘﻬﺎ ﮔﺮﻓﺖ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺴﻠﻴم آﻧﻬﺎ
ﺷﺪﻥ ﺒﺮﺍﻯ کسب
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ
ﻋﻘلی ﻴﻜی ﭙﻴﺮﮐﺎﻣﻞ؛
ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻋﺮﻓﺎنی ﻮالهی
اﺳﺖ. که ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ،ﻫﻴﭽﮑس ﮐﻪ
ﺳﻬم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﺮﺩ،ﻭﺑﺪﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ
ﺷﮑﺴﺖ ﻧﻤﻴﺨﻮﺭﺩ.
ﻧﻪ ﺍﺯ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻨﻔس
ﺧﻮﺩ،ﻭﻧﻪ ﺍﺯﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
ﺴﻠﻮﻙﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻧﻪ
ﺩﺭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻨﻮعی ﭙﺶ ﺍﺯﻣﺮﮒ.
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺳﺴتی ﻮﻧﺮﻣی
ﻨﺸﺎﻥﺪﺍﺩ،ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﮐﺴﺐ ﺳﻬم ﺨﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺤﺠﺘﻬﺎ،ﺣﺪّﺍﮐثرﺟﺪﻳّﺖ
ﺭﺍ ﺑﻌﻤل آﻭﺭﺩ.
ﻳﺎﻓﺘﻦ به (ﻭﻓﻮﺭ)
ﺍﺯﺍﻳﻥ ﻨﺼﻴﺐ،
باﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﻓﺮّﺟﻮﺋﻰ)
ﻭﺷﻬﻮﺩ اﺳﺖ. ﮐﻪﻫﺮﮐس
ﻓﺮّ ﻭﮐﻤﺎل ﻮﭘﺎﮐﻰ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻴ ﻴﺎﻓﺖ ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻥ ﻧﺮﻣﺶ
ﻭﺗﻨﺒلی ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
کاﺭﻣﻬم ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐسی ﺒﻌﻠﺘﻰ،
ﻭﺑﺨﺎﻃﺮﭼﻴﺰﻯ
ﻴﺎ ﮐﺴﻰ،ﻭﻳﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
، ﻣﻨﺎفع ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ،ﭼﻨﻴﻥﻨﺼﻴبی
ﺮﺍ ﺍﺯﺣﺠﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ،ﻭکاملان
ﺰﻣﺎﻥ ﻨﺒﺮﺩ،ﺩﺭ
ﻭﺍقع آﻥ ﺸﺨﺺ، ﻣﺮﺍم
ﻮﻫﺪﻓﻬﺎئی ﺮﺍ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺤﺠﺘﻬﺎﻯ
الهی ﻘﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣثلا ﺑﺮﺍﻯﻤﻘﺎم
اﺩﺍﺭﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﺑﺎﻋث
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﺒﺎ کاملان الهی
ﻨﮑﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺧﺠﺎﻟﺖ
ﺑﮑﺸﺪ ﻭﻳﺎ ﻧﻨگ
ﺒﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺺ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﺳﺮﺷﻨﺎس ، ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣطیّع ﻴک ﺪﺭﻭﻳﺶ
ﻭﻋﺎﻟم الهی ﻔﻘﻴﺮ
ﺩﺭﻇﺎﻫﺮ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺗﺮس ﻟﻄﻤﻪ
ﺳﻴﺎسی ﻮﻣﺎلی ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﭼﻨﻴﻥ ﻨﮑﻨﺪ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻥ علل ﺪﺭ ﻭﺍﻗﻊ،ﺑﺮ
ﺣﺠﺘﻬﺎﻯ الهی ﺘﺮﺟﻴح
ﺪﺍﺩﻥ اﺳﺖ. حتّی
اﮔﺮ ﺍﻳﻥ عواﻣل
ﻤﺎنع اﺯﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻴی باﺷﻨﺪ،
ﻭ ﻧﻈﺮ ﺍﺷﺨﺎﺹ ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺪﻧﻴﻮﻯ،ﺧﻄﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺮﻑ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﻭﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﻣﺤﺘﺮم ﺪﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻳﺎ ﺑﻤﺎ
ﺰﻳﺎﺩ ﻭ ﺯﻧﺪگی
أﻋﻴﺎنی ﺪﺭ ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﻭ ثرﻭﺕ ﺗﻮﺟﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻮﺟﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺸﺨﺼﻰ ﺑﻤﺎل ﻮﻣﻘﺎم
ﺪﻧﻴﻮﻯ کرﺩ،ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮک اﻟﻬ ﺒﻮﺩ،ﻭﻳﺎ
حتّی ﺸﺨﺼﺎ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭﻟﻰ ﺍﻣﺘﻨﺎع
اﺯﺳﻠﻮک الهی
کرد، ﻧﺎ ﺳﭙﺎس ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺒﻮﺩﻩ. ﺩﺭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ همه ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی که ﺩﺍﺭﺩ،ﺍﻳﻥ
ﻨﻌﻤﺖ (ﺣُﺠﺘﻬﺎﻯ)
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻋﻈﻴم ﺮﺍ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﺎ ﺷﮑﺮﻯ الهی
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺎلی ﻮﻣﺎﺩﻯ،ﻭﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی و ﺫﻫنی ﻮ ﺟﺴﻤﻰ،ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻧﺴﺎنی
ﺪﺍﺩﻩ،ﮐﻪ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ،ﺍﻳﻥ ﺤﺠﺘﻬﺎ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥآﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ،ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﭘﺎکی
نفس ، ﻭﺗﻌﺎلی ﺮﻭح
ﻮﻋﻘل اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﻫﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﻨﻄﺮ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ،ﺑﺎﺯﺩﺭﻣﻘﺎﺑل
ﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی ﻮﻋﻘﻠﻰ،
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺳﻠﻮک الهی اﺳﺖ.
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻌﻘل الهی ﺒﺮﺳﺪ،ﻭﺑﭙﺎکی
ﺮﻭح ﻮ ﻧﻔس ، ﻭ
از ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍخلاق
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﺮگ ﺮﺍﺣﺖ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،ﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭﺗﺮ،ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ،ﺟﺴمی
ﻮﺫﻫنی ﻮﻧﻔﺴﺎنی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ،ﺑﺎﺯ
ﺗﮑﺎملاّﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻓﺮﺽ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮ ﮐس ﻳک ﺒﺎﺭ،ﻭﻳﺎ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺍﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ اﻟﻬ ﻮﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﺻﻮل ﺘﮑﺎﻣل ﻄﺒﻴﻌی
ﺪﺭ ﻫﺴتی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﻘﺎم ﻮ ﻣﺎلی
که ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺴﻠﻮﻙ،ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺴﻠﻮک الهی ﺨﻮﺩ
ﻧﺮﺳﺪ،ﺣﻘﻴﺮ ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘل ﻮﺣﺎﻝ ﺑﺸﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮ،ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
آﻳﻨﺪﻩﻫﺎ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻨﻴﺰ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻋﻘل
ﻮﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﺎ ﻧﺰﺩﻳک
ﺸﺪﻥ ﭙﻴﺮﻯ،ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﺰﺩﻳﮑﻰ ﻣﺮﮒ،ﭼﻨﺎﻥ
ﭙﺮﻳﺸﺎنی ﻮﺣﺴﺮﺕ
ﻭﻧﺪاُمّت ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻓﻘﻄ ﺨﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ
ﺭنج ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍلاّ
ﻭﺍﺭثاﻥ، ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻣﺮگ اﻭﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻨﺪ. ﺣﺠﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ،ﻭ کاملان
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ،ﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
ﻨﻌﻤتی هستند،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳخ ﺤﻴﺎﺕ
شخصی ﻮﺣﻴﺎﺕ ﻧﻮعی
ﺨﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫم اﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺟﻬﻨﻤﻬﺎ ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﻭﻫم ﺘﮑﺎملاّﺕﻋﻘلی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺭﻭحی
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺪﺭﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻮ ﺍﻥّ عدﻭّﺍ ﻣﻥ
أﻋﺪﺍﺋﻨﺎ ﺍﻟﻨﻮﺍﺻﺐ،ﻳﺪﻓﻌﻪ
ﺑﻤﺎﺗﻌﻠّﻤﻪ ﻣﻥ
علومنا أﻫل البیت،ﻟﺄﻓﻀل
ﻠﻪ ﻣﻥ کماﻝ،ﻟﻤﻥ
ﻔﻀّل علیه ، ﻭﻟﻮ
ﺗﺼﺪّق ﺒﺎﻟﻒ
ﺿﻌﻔﻪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐسی
که ﺍﺯﻋﻠﻮم أﻫل
ﺒﻴﺖ ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺩ،ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩفع ﻮﻣنع ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺳﻠﻮک ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺧﻴلی ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ثرﻭتی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺑﻮﻯ
ﺪﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ. حتّی
اﮔﺮ ﺗﻤﺎم ﻤﺎل
ﺮﺍ ﺑﻌﺪﺍ ﺻﺪﻗﻪ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ حتّی اﮔﺮ ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻧﺮﺍ ﻫم
ﺼﺪﻗﻪ ﮐﻨﺪ،ﺍﻥ
ثوﺍﺏ ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ
گناﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥﺨﺪﺍ،ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ غیرﻭﻟﺎﻳﺖ،ﻭ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ آﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﺍﺯﻫﻤﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺪﺗﺮ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ
نمایان ﻮملاّﻳﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ علی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺧﺪﺍ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭلی ﻨﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮک
الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ،ﻭﻧﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻮﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻓﻘﻄﺒ آﺍﻧﺪکی
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺩﻳﻨﻰ،ﺑﺮﻣﺮﺩم
ﺤﮑﻮﻣﺖ ﻭﺳﻠﻄﻨﺖ
ﻇﺎﻟﻤﺎﻧﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﮐﺎﺭ ﺍﻳﻥ ملاّﻳﺎﻥ
مذهب ﺸﻴﻌﻪ ﻗﺸﺮﻯ،ﻓﺮقی
ﺒﺎ ﮐﺎﺭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺻﺪﺭ
ﺍسلاﻡ،ﮐﻪ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻭﻋﻤﺮ ﻋﻠﻴﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
علی کرﺩﻧﺪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺩﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﻭﺟﻤﻬﻮﺭﻳﺖ
ﺑﺪﻋﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺎﻧﺘﺨﺎﺏ الهی
اﺯ ﺑﻴﻥ ﺮﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺪﻳنی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ کاملان
اﻟﻬﻰ،ﺑﺎ ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺑﻴﻥ کاملان
اﻟﻬﻰ،ﺑﺎﺯ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
هر ﺯﻣﺎﻥ ﺘﻌﻴﻴﻥ
الهی ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
کاﺭﻯ ﺒﻨﻈﺮﺟﻤﻬﻮﺭ
ﻭ ﻣﺮﺩم ﻮ ﺍﮐثرﻳﺖّ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺟﺎﻫﻠﺘﺮ
ﻭﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﮐﺴﺎنی
بوده ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻗﻠﻴﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻋﺎﻗل ﻮﻋﺎﻟم
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭحتّی
اﮔﺮ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﺷﻮﻧﺪ،ﻭ
ﺍﻥ أﻣﻮﺍل ﺮﺍ ﺻﺪﻗﻪ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺑﺪﻫﻨﺪ،حتّی
اﮔﺮﻫﺰﺍﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻥ ﻤﺎﻝ ﺣﺮﺍم ﺮﺍ
ﺻﺪﻗﻪ ﻭﺧﻴﺮﺍﺕ
ﮐﻨﻨﺪ،ﺟﺒﺮﺍﻥ
عدم آموﺯﺵ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﺍﺯ ﻋﻠﻮم
إﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
أﻫل ﺒﻴﺖ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
کاملان أﻫل ﺒﻴﺖ
ﻭﺍﻣﺎم هر ﺯﻣﺎﻥ
هستند،ﮐﻪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐالهی
ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻋﻠﻮم أﻫل ﺒﻴﺖ،ﻓﻘﻄ
ﺒﻴﺎﻥ حلاﻝ ﻭﺣﺮﺍم
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺣﮑﺎم
ﻀﺮﻭﺭﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
کاﺭﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭﻋﻠﻮمی
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ حتّی
همین علوم ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺫﻫﻥ ﺴﺎﻟک ﻄﺮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﻭ
ﺗﺎﻣﻴﻦ ﮔﺮﺩﺩ. ﻋﻠﻮم
أﻫل ﺒﻴﺖ، ﻋﻠم ﺴﻠﻮک
الهی ﻮﻋﺮﻓﺎﻥ،ﻭﺍﺣﮑﺎم
ﺒﮑﻥ ﻮﻣﮑﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ در
پیمان ، ﻭﺑﺨﺼﻮﺹﺍﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ آﻧﺎﻥ،ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﻋﻘل
کلّی ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧﻰ ﺍﻧﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻓﻘﻄ کسانی
که ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭﻋﻘل
ﺠﺰئی اﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺘﻰ،ﻭﺍﻳﺪﺍل
ﻄﻠﺒﻰ ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺠﻮئی ﺘﮑﺎﻣلی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺍﺭﺯﺵ
ﺁﻥ أﺣﮑﺎم ﺮﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﺑﻔﻬم
آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭﭼﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭﺻﻒ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺟﺎﻫل ﻮبی ﺨﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻫﻨﻮﺯﻏﺎﻓل
ﻮﻣﺴﺖ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﻓﻬم ﻮﻋﻘﻞ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻭﻗﺎﺑل
إﻓﺘﺨﺎﺭ ﺑﻪ ﺍﻥ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﺘﮑﺎملاّﺕ
ﻃﺒﻴﻌی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻳّﻪ الهی ﻮﺍﺯلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ، ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻭﭘس ﺍﺯ ﺭﻧﺠﻬﺎ
ﻭ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﻨﺎﭼﺎﺭ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻋﺎﻗلاﻥ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻭﭼﺎﺭﻩ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﺪ.

حدیث 281- از اﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻘل ﺸﺪﻩ
ج 1 ص 14 بحار فرﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: اﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﻴوم اﻟﻘﻴﺎﻣﻪ،ﺟمع
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭ ﺟلّ
اﻟﻨﺎس فی ﺼﻌﻴﺪ
ﻭﺍﺣﺪ،ﻭ ﻭﺿﻌﺖ
ﺍﻟﻤﻮﺍﺯﻳﻦ،ﻓﺘﻮﺯﻥ
ﺪﻣاء اﻟﺸﻬﺪاء
مع ﻤﺪﺍﺩ ﺍﻟﻌﻠﻤاء
، فیرجّح ﻤﺪﺍﺩ
ﺍﻟﻌﻠﻤاء علی
ﺩﻣاء اﻟﺸﻬﺪاء ﭽﻮﻥ ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷوﺪ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﺩﺭ ﻳک
ﺼﺤﺮﺍ ﺟمع ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﺗﺮﺍﺯﻭﻫﺎ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺩﻳﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺧﻮﻥ ﺸﻬﻴﺪﺍﻥ
راه خدا ﺑﺮﻣﺮﮐّﺐﻋﻠﻤﺎ،ﻣﺮﮐﺐ
ﻋﻠﻤﺎ ﺍﺭﺟﺤﻴّﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ،ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎع همه ﻣﺮﺩم
ﺪﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳﺦ،ﺩﺭ
ﻳک ﺼﺤﻨﻪ،ﻭﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻥ ﺘﺮﺍﺯﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻨﺠﺶ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮثوﺍﺑﻬﺎ،ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﻠل آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺭﻭﺵ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭکاملان
اﻟﻬﻰ،ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺭﺳم
ﺒﺮ ﺍﻳﻥ ﺒﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
هیچ أﻓﺴﺎﻧﻪ ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﻠل ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻣﺤﮑﻮم
ﻮﻧفی ﻨﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺩل ﺰﺩﻩ
ﺷﺪﻩ،ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﻭﺭ ﺷﻮﻧﺪ،ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻤﺎﻥ أﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎ
ﺭﺍ، ﺑﺎﺯ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩ ﻭﺳﭙس ﺑﻤﻘﺎﺻﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ ﻣﻬم ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ،ﺩﺭ ﭘﻮﺷﺶ ﻫﻤﺎﻥ
أﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎ،ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻳﻥﻴک
ﺮﻭﺵ ﺩﺭﺍﺩﺑﻴﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴم اﺳﺖ.
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ
کاملان ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ، ﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﻭ ﺗﻤﺎم
ﻤﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ ﺍﺫﺍ
ﻣﺎﺕ ﺍﻟﻤؤﻣﻦ،ﻗﺎﻣﺖ
ﻗﻴﺎﻣﺘﻪ. ﺍﮔﺮﻣؤﻣنی
ﺒﻤﻴﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭ ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺴﺎﻟک ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ،ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎم ﺸﺪﻩ،ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ،ﻭﻣﺤﺎﮐﻤﻪ
ﻣﺠﺪﺩ،ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﻪﺍﻯ
ﻨﻮﻳﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺸﺮ
ﻣﺪﺍم ﺪﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻘﺒلی ﻮ
ﺍﻳﻨک ﺪﺭﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
نوع ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﻤﺎم ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣل اﺯ
ﺍﺯل تا أﺑﺪ ﺭﺍ
طیّ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺭﻭﺯ ﻭﺍﺣﺪ ﻗﻴﺎﻣﺖ،ﻭﺣﻀﻮﺭ
ﻗﺪﻳﻤﻴﻬﺎ ﻭﺟﺪﻳﺪﻳﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮ،ﺩﺭﻳک ﺼﺤﻨﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﺻﻞ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﻣﻨﻄق اﺳﺖ. ﻭلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ که ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،ﺑﺎ
ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ،ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل إﻧﺘﻈﺎﺭﺑﻬﺸتی
سوم خود را ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ
که ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ،ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻤﺠﺮﺩ ﻣﺮگ ﻮ ﮔﺬﺭﺍﻥ
ﺪﻭﺭﻩ ﺟﻬﻨم ﺴﻮم
ﻤﻠﮑﻮتی ﺨﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯﺘﺎﻣﻴﻥ
ﻮﺗﻬﻴﻪ نَفسﺟﺪﻳﺪ،ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍنی که ﻣﻮﺭﺩ
ﻣسخ ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺗﮑﺎملاّﺕ ﻃﺒﻴﻌی
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯﺒﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ،ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ. ﻳﻌنی
عقلی ﻮﺍخلاﻕ،ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
لاﺯم ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ،که
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
و کسب این
همانی ﻗﺎﺋم
گرﺩﻧﺪ. ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،ﻣﺪﺭک
ﻮ ﺩﻳﭙﻠم ﻨﺠﺎﺕ،ﻭ
ﺑﺮﺍﺕ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘس ﺍﺯﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺯﻥ کرﺩﻥ ﺒﺎ ﺗﺮﺍﺯﻭ،ﻭﺧﻮﻥ
ﻮﻣﺪﺍﺩ ﻳﺎ ﻣﺮﮐّﺐ،
ﻳک ﺘﻌﺒﻴﺮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻋﺎﻗل ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺑﺎﻃنی ﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻈﺎﻫﺮ
ﻣﻄﻠﺐ ﺗﻮﺟﻪ ﺷﻮﺩ.
ﺷﻬﻴﺪ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻩ،
ﺧﻮﻥ ﻤﻌﻴنی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭلی عالم ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﺩﺭﻳﺎئی
اﺯﻣﺮﮐﺐ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺒﺮﺩ ﺷﻬﻴﺪ ﺩﺭ
ﺟﻨگ ﻤﻮﺭﺩ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻴﺪ ﻭﺍقعی
ﺸﺎﻫﺪ تجلّی الهی
ﺪﺭﺳﻠﻮک اﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻤﻴﻥ ﺨﻮﺩ ﺷﺨﺺ
ﻋﺎﻟم اﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﺪﺍﺩ
ﻭﺟﻮﻫﺮ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭﺩﻭ ﺷﺨﺺ ﺟﺪﺍ ﺍﺯﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺑﻴﺎﻥ
أﺭﺯﺵ ﺧﺪﻣﺎﺕ،
ﺗﺮﺑﻴتی ﻮﻋﻠمی
ﻮﻋﻘلی کاملان
الهی اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻠﻤﺎﻯﻔﻘﻪ
ﻭکلام ﻮﻓﻠﺴﻔﻪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺻﻮلا ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﻮﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻭﺑﺪﻭﻥ
عقل ﻘﺎﺋﻢ،ﻭﺑﺪﻭﻥ
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ الهی
ﻮﻋﻠﻮم ﺪﻳﮕﺮﺳﻠﻮکی
هستند. ﻭﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﻨﻮﻳﺴﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. کاملان
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ(ﻫﻴﺒﺖ
ﺗﻘﺪّس ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺟﻪ ﻣﺮﺩم اﺳﺖ،ﻭﺑﺮﺧﻰ
(ﺗﻌﻠﻴم ﺴﻠﻮﮐﻰ)
ﺑﺎ ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ ﺴﺎﻟک
عمل ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻭﺑﺮخی
ﻨﻴﺰ به (ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻮﺣﻘﺎﻳﻖ) ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
گرﻭﻩ ﺁﺧﺮ ﻣﺮﮐﺐ
ﻭﻣﺪﺍﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍلاّ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
کتاب ﻧﻮﻳس ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ،ﻭهیچ
اﻣﺎﻣی هم
کتاب ﻨﻨﻮﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻳﺎﺩ ﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
شخصی ﻤﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ،
ﮐﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪ،ﺑﺸﮑل ﺘأﻟﻴﻒ
ﮐﺘﺎﺏ ﻧﺒﻮﺩﻩ،ﻭلی
عارﻓﺎﻥ الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ ﻓﻠﺴفی
ﻮﻣﻨﻄﻘﻰ،ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎلی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻓﻘﻄ
اﻳﻨﺎﻥ ﻣﺮﮐّﺐ
ﻧﻮﻳسی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺁﻥ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
عامل ﺒﺎ ﺳﺎﻟﻚ،ﺷﺎﻳﺪ
هیچ ﭽﻴﺰﻯ هم ﻨﻨﻮﻳﺴﺪ.
(ﺷﻬﻴﺪ) ﻣﻨﻈﻮﺭﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی اﺳﺖ،ﻭﺧﻮﻧﺶ
ﺩﺭ ﺩﻟﺶ ﺭﻳﺨﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥﺨﻮﻥ ﺪﻝ،ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺎ ﺍﺭﺯﺵ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻌﺎﺩل
ﻤﺪﺍم علما ﻧﻴﺰﻫﺴﺖ.
ﺍﻣﺎﺷﻬﻴﺪ ﺩﺭ ﺟﻨگ
ﺒﺎ ﺧﻠﻔﺎ،ﻭﺩﺭﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻃﻠﺒﻴﻬﺎ، ﺣتی
اﮔﺮ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﻓﺪﺍﮐﺎﺭﺍﻧﻪ
ﻭﻓﺪﺍئی ﻤﺂﺑﺎﻧﻪ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﺍﺭﺯﺵ ﻣﺪﺍﺩﻋﻠﻤﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻥ ﺸﻬﻴﺪ
ﻓﻘﻄ ﺨﻮﺩﺵ ﺭﺍﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺩﻩ، ﻭ ﺍﮔﺮﺧﺪﺍ
ﻗﺒﻮل کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟم
اﻟﻬﻰ،ﻧﺴﻠﻬﺎئی
ﺮﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻗبلا ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ثوﺍﺏ ﺍﻣﺮﻭﺯﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ آﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ

. حدیث
282- ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻘل ﺸﺪﻩ
(ﺝ۲ﺹ15ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻤﻮﻟﺎعلی
ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﻳﺎﻋﻠﻰّ،ثلاث
ﻣﻥ ﺤﻘﺎﻳق
اﻟﺄﻳﻤﺎﻥ ﺴﻪ ﭼﻴﺰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺯ علاﺋم
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻳﻌنی غیرﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ،ﻧﻴﺰعلاﺋمی
هستند. ﻭلی
علائم ﻤﺬﮐﻮﺭ ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻬﻤﺘﺮ
میباشند. (ﺍﻳﻤﺎﻥ)
ﺗﻨﻬﺎ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺩﺭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺒﻮﺩﻥ
ﺮﺳمی أﻓﺮﺍﺩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺷﺮﻃ أﺻلی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﺒﻮﺩﻥ،ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻥ عمل ﺒﺎﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻤﻌﻨﻰ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی علم
الیقینی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک الهی ﺪﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ ﺑﺎﻭﺭﻯ
هاﻯ ﺪﻳﮕﺮ، ﻏﻴﺮﻋﻤلی
ﻮﻏﻴﺮ ﻣﻮثّر ﺩﺭ
ﺍصلاح ﺮﻭح اﻧﺴﺎﻥ.
ﻭ(ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻨﺪﻳﺪﻩ)
ﺍﺯ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺩﻳﻥ
ﻤﺤﻤﺪ،ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮکی اﻭ،ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻨﺪﻳﺪﻩ ﻭﻏﻴﺒﻰ،ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺟﻤﻌﺎ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻨﺪﻳﺪﻩ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺪّﻋﻴﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺩﺭﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻂ،ﻓﻘﻄ
علم اﻟﻴﻘﻴﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪﭼﻨﻴﻥ إﻋﺘﺮﺍفی
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻥ ﺨﻮﺩ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠلی اﻟﻬﻰ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺗﺠلی الهی
ﺪﺭ ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
پایان کار
سالک ، ﻭﺑﺎﻋﻘﻞ
ﮐلّ ﻘﺎﺋم ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
الهی ﺨﻮﻳﺶ،ﺑﺎ
حقّ ّ اﻟﻴﻘﻴﻥ ﺒﺎﻣﻮﺭ
الهی ﺒﺎﻭﺭﻯ ﻮﺍقعی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ(ﺍﻳﻤﺎﻥ)
ﻤﻌﻨﻰ(ﺑﺎﻭﺭﻯ) ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺳﻠﻮک
الهی کارﺑﺮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭلی اﻳﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻋﻤل ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭﺍﺯ
ﺭﻳﺸﻪ ﮐﻠﻤﻪ(ﺍﻭم
ﻴﺎ ﻫﻤّﺖ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮک الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺎم أﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ،ﻧﻴﺰﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮﺍﻗﻌﻰ،ﻓﻘﻄ
ﺪﺭﻣﻮﺭﺩ کاملان
الهی ﺒﺎﻟﻔﻌل و
حقیقتا ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﻭﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﻣؤﻣﻥ
ﺒﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
هستند ﻭلی ﺪﺭﺣﺎل
اوم ﻭاﻳﻤﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ عین اﻟﻴﻘﻴنی
حقّ اﻟﻴﻘﻴنی ﻨﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﺍﻟﺄﻧﻔﺎق
فی اﻟﺄﻗﺘﺎﺭ ﻫﺰﻳﻨﻪﮐﺮﺩﻥ،ﺍﺯﻣﺤل
ﻔﻘﺮ ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
اﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎل
ﺯﻳﺎﺩ ﻫﺰﻳﻨﻪﺍﺵ
ﺩﺭﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ،
ﺍﻥ ﭽﻨﺎﻥﺘأثیرﻯ
ﺪﺭﺍصلاح ﻨﻔس
و ذات ﺷﺨﺺ ﻧمی
گذﺍﺭﺩ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﺑثوﺍﺏ ﮐﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺯ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻧﻔس
ﺍﻣﺎﺭﻩ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍﻥ. ﺍﻳﻥ
علاﻣﺖ ﻫﺰﻳﻨﻪ ﺩﺭ
ﻓﻘﺮ، ﻧﺸﺎﻧﻪ
اﻳﻤﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ،ﻭ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭکاملان
اﻟﻬﻰ،ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﻤﻌﺼﻮم ﻮﻣﻌﺎﻑ،ﺍﺯ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻧﺤﻮﻩ
ﻭﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻫﺰﻳﻨﻪ
ﮐﺮﺩﻥ هستند. ﻫﺮﺟﻮﺭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻫﺰﻳﻨﻪ
ﮐﻨﻨﺪ،ﺩﺭﺳﺖ ﻋﻤل
کرﺩﻩﺍﻧﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻐﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
گاهی گلّه ﺍﻯ
از ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﻣﻴﺪﺍﺩ،ﻭلی
ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﻫﻴﭻ ﻧﻤﻴﺪﺍﺩ.
ﻭﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭﻓﻘﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﺼﻠﺤﺖ
ﭼﻨﻴﻥ ﺪﻳﺪﻩ،ﮐﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺮﺍ
ﺗﺤﺒﻴﺐ،ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻓﻘﺮﺧﻮﺩ
ﺑﺎقی ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺳﻠﻮﻙ الهی ﺠﺪﻯﺘﺮ،ﻭﺗأثیر
ﺁﻥعمیق ﺘﺮ،ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
الهی ﺴﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﻧﺠﺎم
گیرﺩ. (ﺍﻧﻔﺎﻕ) ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺰﻳﻨﻪ ﮐﺮﺩﻥﻤﺎل
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ (ﻧﻔﻖ)
ﺳﺎﺧﺘﻥ ﻮﺗﻮﻧل
ﺰﺩﻥ ﻮ ﺭﻭﺯﻧﻪ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺪﺭ ﺭﻭح ﻮﻧﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﺮﻭﺯﻧﻪﺍﻯ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩ.
ﻭﺑﭙﺮﻭﺍﺯ ﺭﻭح
ﺒﻤﻠﮑﻮﺕ ﻭﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻮﻓق ﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﻧﻔﺎﻕ ﻣﺎل ﻮ ﺍﻧﻔﺎق
ﺠﺎﻥ. ﺳﺎﻟک ﺘﻤﺎم
ﺪﻧﻴﺎ ، ﻭﻟﺬﺗﻬﺎ
ﻭعلاﺋق ﻮ ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺨﺸﺪ، ﻭﻳﺎﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺍﻣﺎﺍﻧﻔﺎق
عقل ﺠﺰئی ﺨﻮﺩ،ﺩﺭﻣﻘﺎﺑل
عقل کلّی ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،
ﻭﺍﻧﻔﺎق إﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ،ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻧﻔﺎق ﺘﻤﺎم
هوﺳﻬﺎﻯ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﻳﺶ،ﮐﺸﺘﻥ ﻮﺳﺮﮐﻮبی
آنها،ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺍﻧﻔق کرﺍﻣﺎﺕ
الهی ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻮﻥ
ﺟﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺑﺪﻫﺪ،ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ
ﺮﺍ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ. (ﺍﻗﺘﺎﺭ)
ﻓﻘﺮ ﻭﮐﻤﻴﺖ ﺍﻧﺪک
اﺳﺖ، ﭼﻮﻥ (ﻗﻄﺮﻩ)
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﻘَﺪَﺭ
ﻭإﻗﺪﺍﺭ،ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌنی ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﻭﺑﻤﻮﺟﺐ ﺍﻥ
هزﻳﻨﻪ ﮐﻨﺪ،ﻭﻫﺮ
ﻗﺪﺭ ﻫم أﻧﺪک ﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺪﻫﺪ،ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺪﺭﻋﺮﻓﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴم
أﺩﺑﻰ،ﻭﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻳﺸﺎﻥ،ﺑﺎﺯﻯ
ﺑﺎﺍﻟﻔﺎﻅ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻬﺎﺩﻥ ﭽﻨﺪﻳﻥ
ﻤﻌﻨﻰ،ﻭ ﺩﺭﭼﻨﺪﻳﻥ
ﺴطح عقلی ، ﺩﺭﻳک
کلمه ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻫﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﻧﻴﺰﻋﺮﻓﺎ ﻭکاملان
الهی ﭽﻨﻴﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺴﻠﻴﻘﻪﻣﺮﺩم
ﺰﻣﺎﻥ،ﻭﺳطح
عقل جمعی آﻧﻬﺎ،ﻭﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻭﺳﺒک اﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻞ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮﭼﻨﺪ
ﭘﻬﻠﻮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻧﺼﺎﻑ
ﺍﻟﻨﺎس ﻣﻥ ﻨﻔﺴک
إﻧﺼﺎﻑ ﻭﺗﺮﺟﻴح
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺮﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
است . (ﺍﻧﺼﺎﻑ) ﺩﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺒﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ.
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ هم ﻘﺎضی
ﻮﻫم ﻄﺮﻑ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺤﺎﮐمه اﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
حقّ ﺪﺍﺩ،ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺗﺮﺟﻴح ﺪﺍﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺮﺍﻩ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺻﻔﺖ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ،ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟم
عقلی ﻮ ﺭﻭحی اﺳﺖ.
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺒﻴﻥ ﺪﻭ ﻃﺮﻑ،ﮐﺎﺭ
ﻗﺎضی اﺳﺖ،ﻭهیچ
کسی ﻨﻴﺰ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﺪﺍﻭﺭﻯ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﻭ
ﻃﺮﻑ ﻧﺰﺍﻉ ﻳک ﺪﺍﻭﺭ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮل ﺪﺍﺷﺘﻪ،ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍﻯ ﺪﺍﺩ،
ﺩﺭﺳﺖ ﻳﺎ ﻏﻠﻂ،ﺩﻭ
ﻃﺮﻑ ﻧﺰﺍع ﺒﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﻭﻣﺴﺎﻟﻪ ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺿﻰ،ﺧﻮﺩﺑﺤ
ث ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ. ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻮﺩﻭﻟﺖﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺿﻰ ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻳﺎ ﻃﺮﻓﻴﻥ
ﻨﺰﺍع ﻴک ﺪﺍﻭﺭ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮل ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ
ﺍﺧﺘﺼﺎعلی ﺒﺎﺷﺪ،
ﻓﺮﺽ ﺑﺮ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺭ ﺑﻴﻄﺮﻑ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﻤﻬم اﺟﺮﺍﻯ
ﻘﺎﻧﻮﻥ ﻭﺿﻌﻰ،ﻭ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺑﻤﻌنی
عدﺍﻟﺖ ﺑﺸﮑﻞ ﻣﻄﻠﻖ.
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
اﺯ ﺍﻋﻤﺎل ﺴﺎﻟک
ﻔﻘﻂ،ﺍﺭﺯﻳﺎبی
ﻴﻜﻄﺮﻓﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻃﺮﻑ
ﺩﻭم ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ أﺻلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺩﺍﺭﺩ،ﭼﻪ
ﺣﮑم اﺯ ﺩﻫﺎﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺼﺎﺩﺭﮔﺮﺩﺩ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻗﻮﺍﻋﺪ
ﮐلبی ﺪﻳﻥ ﺴﻠﻮکی
آﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
(ﻗﻀﺎ ﻭ ﻗﺪﺭ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﺪﺭﺕ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗﺪﺭﻫﺎ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺍﻭﺭﻯ الهی ﻨﻴﺰ
ﺗﻤﺎم ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺷﺨﺺ ﮐﺎﻣل ﺸﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺷﺮﻋﻰ،ﺍﺯ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ ﻨﻮع ﺪﺍﻭﺭﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ
ﺠﺎﺭﻯ ﻮﻋُﺮﻑ ﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻧﻪ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﻭﻣﺤﺮﻣﺎﺕ
الهی ﺮﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ
ﻣﺤﺮﻣﺎﺕ ﺷﺮعی
که ﻗﺎﺑل ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺍﺩﮔﺎهی ﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪقُرآن
گفته ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟک
ﺨﺎطیّ ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ،ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﻗﺒﻮل ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﺒک
کند،ﻭﺗﻤﺮﻳﻥ ﻮﮐﻨﺘﺮل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻗﻀﺎﺕ
ﺷﺮﻉ،ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﺬﻫﺐ
ﺑﺎﻃل ﺨﻮﺩ ﺭأﻯ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺤﺮﻣﺎﺕ ﻫﻤﺎﻥ
ملاّ ﻭ ﻣﻔﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﻪ،ﮐﻪ
ﻣﺬﻫبی ﺮﺍ ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﺍﺟﺮﺍﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﻭﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻳﻥ اﮔﺮ ﻧﻈﺮ ﻭﻓﺘﻮﺍﻯ
اﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ،ﺍﮔﺮﻋﺎﻣل
الهی ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍم ﻨﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،صلاﺣﻴﺖ
ﺻﺪﻭﺭ ﺭأﻯ ﺒﻨﺎم
ﺨﺪﺍ ﻭﺷﺮع ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺷﺮﻉ،ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺠﺰ ﺧﺸﻮﻧﺖ
ﻭﻋﺪم گذﺷﺖ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺪﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺸﺮﺍﻳﻄ ﻤﺨﻔﻔّﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﻃﻠﺐ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻬم ﻮﺳﺎﻟک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺷﺪّ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺧﻮﺩ
ﻃﺎﻟﺐ ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺣﮑﺎم ﺤﻘﻮقی ﻮﺟﺰﺍﺋﻰ،ﻃﺒق
ﻘﻮﺍﻧﻴﻦ ﺟﺎﺭﻯ
هرﮐﺸﻮﺭ،ﺑﺎﺯﻋﻠل
ﻤﺨﻔﻔﻪ،ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻮﺍﺩﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ ﻩﺷﺨﺺ
ﺑﺠﺮﻡ،ﻣﺪّ ﻧﻈﺮ
ﻗﺎﺿﻰ ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﻣﻮﺿﻮع ﺴﻴﺎﺳﻰ،ﻭﺍﻧﺘﻘمی
ﻴک گرﻭﻩ ﺍﺯﮔﺮﻭﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻳک ﻄﺮﻑ ﻧﻴﺰ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻭ
ﺭﻭﻯﻘﻀﺎﺕ ﺗأثیرﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
(ﺍﻧﺼﺎﻑ) ﺗﻨﻬﺎ ﻓﺮﻣﻮلی
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻧﺰﺍﻉ،ﻭحتّی
ﻘﺎضی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻣشکلاﺕ
ﺣﻘﻮقی ﭙﻴﺶ ﻧﻤﻴﺎﻳﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺑﺴﺮﻋﺖﺣل ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻳکی اﺯﻣﻌﺎﻳﺐ ﮐﺎﺭ
ﻗﺎﺿﻴﺎﻥ ﺷﺮﻉ،ﻣﺴﺎﻟﻪ
ﻧسخ آﻳﺎﺕ قُرآن
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋملاّ هیچ
آﻳﻪﺍﻯ ﺪﺭقُرآن
ﻨسخ ﻨﺸﺪﻩ،ﻭﻓﻘﻄ
کاﺭ ﺑﺮﺩ ﺳﻠﻮکی
آﻧﻬﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟک ﻔﺮق
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﻧسخ ﺁﻳﺎﺕ،ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺁﻳﻪ ﻭﺷﻬﻮﺩ الهی
ﺠﺪﻳﺪ ﻭﺑﺮﺗﺮﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﺮک
ﺘﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﺁﻳﻪ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒلی ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮔﻨﺎﻫﺎنی
ﺪﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻮﺍﺣﺎﺩﻳﺶ
آﻣﺪﻩ،ﻭلی هزﺍﺭﺍﻥ
هزارﺟﺮم ﺪﻳﮕﺮ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻴﭻ ﻣﺬﻫبی
ﻳک ﺪﻳﻥ ﻤﻄﺮح ﻨﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ ملاّﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ،ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﻓﺘﻮﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ آﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩ،ﻧﻴﺰﺳﺎﺑﻘﻪ
ﻗﻀﺎئی ﺪﺭﺳﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮑﺪﺍم ﻤﻨبع
اﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻋﺮﻓﺎ ﻭکاملان
اﻟﻬﻰ،ﺩﻳﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻓﺘﻮﺍئی ﺒﺮﺍﻯ
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ،ﻭﻳﺎ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﻤﺎنی
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
(ﺯﻣﺎﻥ) ﺗﻐﻴﻴﺮﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺠﺮم ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺣﮑﺎم ﺠﺰﺍئی
آﻧﻬﺎ ، ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮق
کند .

ﺩﺭﻗﻀﺎﻭﺕ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ. أثر ﺍصلاحی
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﺩﺭ ﺷﺨﺺ
ﻣﺘﻬﻢ،ﻭ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
که ﻧﺎﻇﺮ ﻭﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﻳک ﺠﺮم ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺪّ ﻧﻈﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻠﻞ ﺟﻨﺎﻳﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻭﻣﺮﺗفع
گرﺩﺩ. ﻭﺍلاّ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺗﺤﺖ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺮﻭحی ﺨﺎﺻﻰ،ﻭ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮﻣﮑﺎﻥ ﻤﻌﻴنی
ﺠﺮمی ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس حتّی ﺨﻮﺩ
ﻗﺎضی ﻨﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻘﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺠﺮم ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
خلاﻑ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻥ
ﺠﺎﺭﻯ اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
خلاﻑ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻤﻬم اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻪ خلاﻑ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺮﻭﺣﻰ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﭼﻘﺪﺭ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
همان کارﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻠل
ﺠﺮﻡ،ﻭﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ ﺮفع علل
ﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩ. ﺍﮔﺮ ﻓﻘﺮ
ﺑﺎﻋثذ ﺳﺮﻗﺖ ﺍﺳﺖ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺳﺖ ﺑﺮﻳﺪﻥ
گرﻭهی عظیم
نیز ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﺒﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ ﻓﻘﺮ
ﻭﺍﺳﺘﻴﺼﺎل أﻓﺮﺍﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺮﻗﺖ ﻫﺴﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎﻯ إصلاحی
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮ ﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ
ﻮﻣﺘﺨﺼﺼﺎﻥ ﺍﻧﻬﺎ،ﻭﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺍﺯ کاملان
الهی ﻨﻴﺰ ﮐﻤک
گرﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ،ﻭﺑﺎ
ﺍﺟﺮﺍﻯ آﻥ، ﺭفع
علل خلاﻑ ﻭﺟﻨﺎﻳﺖ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺸﺪﻳﺪ، علاج ﺒﺨﺶ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﺘﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭلی
ﺪﺭﺣﺎﻟﺖ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺨﺎﺻﻰ، ﻋﻘلی اﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻥ ﭽﻨﺎﻥ ﮐﺎﺭ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺨﺎﺭج
اﺯ ﺍﻥ ﺸﺮﺍﻳﻂ،ﺗﻮقّع
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ ﻴک ﺠﻨﻮﻥ
آنی اﺳﺖ،ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺎﻥ ﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻴک ﻔﺮﺩ،ﺧﻄﺎ ﮐﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. ﺭﺍﻩ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺮفع خلاﻑ ﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
أﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﺩﻥ ﺴطح ﻔﺮﻫﻨﮓ
(ﺳﻨّﺘﻰ ﻳﺎ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ
ﺑﺨﺪﺍ،ﻭﺍﺻل ﺘﮑﺎﻣﻞ،ﻭﺍﻫﻤﻴﺖ
آﻳﻨﺪﻩ ﻭ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺮﺑﻮﻃ
اﺳﺖ،ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻔﻬﻴم
همگاﻥ،ﺩﺭﻣﺪﺍﺭس
ﻭ ﺍﺯﮐﻮﺩکی ﺼﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻭﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺴﺎﮐﻦ،ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻥ،ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻳک ﻨﻮع ﺠﺮمی ﺮﺍ
ﻫم ﺪﺭﺟﺎﻣﻌﻪ ﺣﺬﻑ
ﮐﻨﺪ،ﺩﻫﻬﺎ ﻧﻮع
ﺪﻳﮕﺮ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ،ﺑﺠﺎﻯ
أﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻳﻥ أﻣﺮ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
غیر الهی هم ﺒﺪﺍﻥ
ﺒﭙﺮ ﺩﺍﺯﻧﺪ،ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﻨﺎفع شخصی ﺨﻮﺩ
ﺷﺎﻥ،ﻭﻳﺎ ﻣﻨﺎفع
إﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺩﺭﻧﻈﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﻭﺭ ﺍﻧﺪﻳﺶ ﺑﻮﺩ،ﻭﺧﺪﺍ
ﻭﺍﺑﺪﻳّﺖ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻔﺮﺩﻯ ﻮﺗﻌﺎلی
ﻔﺼل ﻨﻮﻋﻰ ﺭﺍﻳج
ﻴک ﻘﻮم ﺮﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺑﺠﺎﻯ
هزﻳﻨﻪ ﺑﻮﺩﺟﻪﻫﺎ،ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺯﻳﺒﺎئی
ﻮ ﺗﻔﺮﻳﺤﻰ،ﻭﺗﻥ
ﭙﺮﻭﺭﻯ هاﻯ ﺪﻳﮕﺮ،ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺧﺮج ﻔﺮﻫﻨگ
ﺴﻨتی کرﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺳﻮﺍﺩ ﺍﻣﻮﺧﺖ ﻭﺩﺭﮐﻨﺎﺭﺵ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻰ،ﻭﻣﺎﺩﻩﮔﺮﺍئی
ﺒﻨﺎم علم ، ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﭼﻮﻥ
آﺯﺍﺩﻯ ﺴﮑس ، ﻭﻳﺎ
ﺗﺸﻮﻳق ﻤﺼﺮﻑ ﻣﻮﺍﺩ
مخدّﺭﻩ ﻭﺍﻟﮑلی
ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺮﺍﻩ ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻪ ﻣﻨﺎفع
شخصی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻪ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﻣﻴﻨﮕﺮﻧﺪ.
ﻓﻬﻤﺎﻧﺪﻥ ﻤﺮﺩم
ﻮﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﺩﻥ ﺴطح
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﻣﺮﺩم ﻀﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ. ﻓﺎﺳﺪﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍصلاح کرﺩ،
ﻭﻣﻔﺴﺪﺍﻥ ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﺎﺑﻮﺩ ﮐﺮﺩ. ﻣﺼﺮﻑ
ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪﺭ ﺟﺮم
ﺴﺎﺩﻩﺍﻯ اﺳﺖ،ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺼﺮﻑ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﺍﮐﻤک
ﻜﺮﺩ. ﺍﻣﺎ ﺗﺠﺎﺭﺕ
ﻭﺗﻮﺯیع کنندﻩ
ﺭﺍ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﻟﺘﻴﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺷﺮﻳک ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻗﻴﺒﺎﻥ ﺮﺍ
ﺍﻋﺪﺍﻡﻭﺧﻮﺩﻯ
هاﺭﺍ ﺍﺯﺍﺩ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ ﭘﺎﺭﻟﻤﺎنی
ﻤﺮﺩﻡ،ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯ
اصلاحی ﻮﺍخلاقی
ﻮﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﻔﻮﺫ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﻣﺎلی
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﺁﻧﻬﺎ.

حدیث 283 - از امام
صادق نقل شده (
ج1 ص 15 بحار در
باره این آیه
قرآنی: ﻗل
ﻠﻠﺬﻳﻥ
آﻣﻨﻮﺍ،ﻳﻐﻔﺮﻭا
ﻟﻠﺬﻳﻥ لا
ﻳﺮﺟﻮﻥ أﻳﺎم
اﻟﻠﻪ ﺍﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﮕﻮ ﺑﮑﺴﺎنی ﮐﻪﺍﻳﻤﺎﻥأﻭﺭﺩﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﮐﻪ
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﺒﻪ ﺍﻳﺎم
ﻮ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺨﺪﺍئی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻣﻐﻔﺮﺕ
ﺑﻔﺮﺳﺘﻨﺪ. ﻳﻌنی
ﺒﺮﺍﻯ غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ ﺑﺒﺨﺸﺪ.
ﭼﻨﻴﻥ ﺒﺨﺸشی اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻈﻠم
ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم که ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﺪﺭ ﺭﻭﺣﺎنی ﺨﻮﺩ،ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ،ﻣﻮﺭﺩ ملاّﻣﺖ
الهی ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻭﻯ اﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﻓﺎع کرﺩ ، ﮐﻪ
ﻭﻋﺪﻩﺍﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﻭﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ، ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻟﻬﻰ،ﭘﻴﺮﻭ
آﻧﺎﻥ اﺳﺖ. ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
کامل ﺸﺪﻩ،ﻓﻘﻄ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ (ﺁﻣﻨﻮﺍ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭقُرآن آﻣﺪﻩ،ﺩﺭﺳﺮﺍﺳﺮ
قُرآن،ﺑﻤﻌنی
کاملان ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋم
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
(ﻳؤﻤﻨﻮﻥ) ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ قُرآن
آﻣﺪﻩ، ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎل
اﻳﻤﺎﻥ ﻮ ﺍﻭﻡ ﻭﺳﻠﻮک
ﻮﻫﻤﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺍﻣﻴﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ،ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺤﺮﻑ ﺭﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ملاّﻳﺎﻥ،ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﺯﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮخی ﺘﻮﺍﻥ
ﺴﻠﻮک ﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺍﻳﻥ
کاﺭﻫﻤﻪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﮔﺮ ملاّ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤّﺖ و اوم ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮﻫم ﺴﻠﻮک
ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺑﺮخی علوم ﻓﻘﻬی
ﻮﻓﻠﺴفی ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ الهی ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺣتی هیچ کاملی
هم ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭﺷﻔﺎﻋﺖ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭحتّی اﮔﺮﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻴﺰ ﮐﺮﺩﻧﺪ،ﻣﻘﺒﻮل
الهی ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﻄقی ﻨﻴﺴﺖ،ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﺻل ﺘﮑﺎﻣل ﻮ ﻋﺪﺍﻟﺖ
الهی اﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻔﺮﺯﻧﺪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻭﺭﻫﺒﺮﻯ،ﺑﺨﺎﻃﺮﻣﻘﺎﻣﺶ
ﺩﻳﭙﻠم ﭙﺰﺷکی ﺒﻮﻯ
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﭘﺰﺷﮑﻰﺗﺤﺼﻴل
علمی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،ﻭﺷﺎﻩ
ﻭﮔﺪﺍ ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺪ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﻴﺰ، ﺳﻌﻰ ﻭﮐﻮﺷﺶ،ﻭﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺮﻭحی ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻟﺎﺯم
ﺪﺍﺭﺩ،ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎم
ﺒﻮﺩﻥ،هیچ ﻨﻘشی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮک الهی
کند. ﻭﺍلاّ حتّی
ﺨﺎﻧﺪﺍﻥ ﻨﺒﻮﺕ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ (ﻟﺎﻳﺮﺟﻮﻥ
أﻳﺎﻡ ﺍﻟﻠﻪ) ﺧﺎﺹﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺴﻠﻮک الهی اﺳﺖ
ﻭحتّی ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ،ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳم ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺭﻭﺵ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺤﻤﺪ،ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻥﺮﺍﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﻭحتّی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
غیر ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍسلاﻣﻰ،ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ(ﺭﺟﺎء) أمید ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺒﮑﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﺳﻠﻮک
الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﮔﺮﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻧﻮع ﻄﺮﻳﻘتی
ﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻭحتّی
اﮔﺮﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﻨﺪ،ﭼﻮﻥ ﺘﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﺑﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﮑﻨﻨﺪ،ﺍﻳﺎم
اﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﻭﻣﻬﺎ،ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺪﺑﺨﺖ ﺗﺮ
ﺍﺯﻫﻤﻪ ملاّﻳﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺘﺸﻴّﻊ،
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻘﺸﺮﻯآﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫم ﻤﺪّﻋﻰ
ﺍسلام ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
علیّ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﺎﻳﺎم اﻟﻠﻪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻣﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
اﻳﻥ ﺮﺍﻩ ﺭﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﺍﮔﺮ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﮐﺮﺩﻳم
ﻮﻧﺸﺪ،ﻳﻌنی ﻨﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﻛﺮﺩﻩﺍﻧﺪ،ﻭﻣﺸﺮک
ﻮﺍقعی هستند. ﭘس
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ،ﻭﻣﻌﻠﻮم
هم ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﺑﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺗﺴﻠﻴم کاملان
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﻮﻓث
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ،ﻭﺍﻳﺎم
اﻟﻠﻪ الهی ﺮﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ.
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﭽﻨﺎﻥ
کاﻣل ﻮﻋﺎﻟم ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺻل ﻤﻬم ﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻫﺪﻑ ﺍﻭل
ﻮ ﺍﺧﺮ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺩﻋﺎﻯ کاﺫﺏ ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻭم ﺪﺍﺩﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ آﻣﺪﻩ
ﺍﻧﺪ ﻭﺍﻳﻥ ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺸﻴﻌﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖعلیّ
، ﻭلی ﻏﻴﺮﻋﺎﻣل
ﺒﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻧﺎ
ﺑﺎﻭﺭ ﺑﺎﻳﺎم
اﻟﻬﻰ،ﺩل ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺭﻳﺎﺳﺖ،ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﻭﺷﻬﺮﺕ ﻭﺯﻭﺭﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺗﺮ
ﺍﺯﺗﻤﺎم غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﻧﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ،ﺁﻥ
عوﺍم ﺴﺎﺩﻩ ﻭﺑی
ﺨﺒﺮ،ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
آﻟﻮﺩﻩ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﺍﺯﺷﻤﺎ ﭼﻪ ﭘﻨﻬﺎﻥ
ﺍﮔﺮﺳﻠﻮک الهی
ﻨﻴﺰﺑﺎکاملان
الهی ﺒﮑﻨﻨﺪ،ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﻧﻬﺎ
، ﺳﺨﺖ ﻭ ﻃﻮﻟﺎنی
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻣﻈﺎﻟم
گذﺷﺘﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻨﺪ،ﻭکاملانﺮﺍ
ﻓﺘﻮﺍﻯ ﻤﺮگ ﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ ﻤﺪﺍم
ﺒﺎﻣﺠﺎﻟس ﺑﺎﻃل
ﺨﻮﺩ،ﻣﺎنع اﺯﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ ﺩﺭ ﭼﻨﮕﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﺗﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﺷﻨﺪ،ﻭﺍﺳﺘﺤﻤﺎﺭ
ﻭﺗﺤﻤﻴق کنند. ﻭﻳﺎ
ﺑﻨفع ﺤﮑﻮﻣﺖﻭﺳﻴﺎﺳﺖ،ﻭﺍﺭﺑﺎﺑﺎﻥ
ﺨﺎﺭﺟی آﻧﻬﺎ،ﺭﻭﻯ
ﻤﻴﻥ ﺒﺮﻭﻧﺪ. ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺑﺎ ﺩﻭﻟتی ﻈﺎﻟﻢ
ﺑﺪﺗﺮ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻤﻴﺠﻨﮕﻨﺪ،ﺑﻌﺪ
ﻳﻜﺸﺒﻪ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺧﺎﺭﺟﻰ،ﻭﭘﻨﺎﻩ
ﮔﺎﻩ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺍﻧﻬﺎ،ﺑﺎﺍﻳﻥ
ﺪﺷﻤﻥ ﺪﻭﺳﺖﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺭﺑﺎﺏ،ﺩﺷﻤﻥ
ﺨﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﮑﻨﻨﺪ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﻨﻤﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺷﻚ ﺣﺴﺮﺕ
ﻭ ﭘﺸﻴﻤﺎنی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺒﺮﻳﺰﻧﺪ. ﻭﻟﺒﺎس
ﺷﻴﻄﺎنی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻭﺭ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺘﻤﺎمی ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭﻭغ
ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺭﺍﺳﺖ ﻫﻢ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ،ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ، حجّ دل أﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭﺭﻭﺵ
ﺁﻥ ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
، ﻭﮔﺬﺷﺖ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ علاﺋم ﺮﺍﻩ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ ﻣﺪﺭک آﻥ ﻨﻴﺰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻴﺎﻓﺘﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻴﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﺍخلاقی
ﻮﺻﻔﺎتی ﺠﺴﺘﻦ.
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺘﻮﺿﻴح ﺠﺎﻟبی ﻤﻴﺪﻫﺪ:

ﻘل ﻠﻠﺬﻳﻥ
ﻤﻨّﻨﺎﻋﻠﻴﻬم ﺒﻤﻌﺮﻓﺘﻨﺎ،ﺍﻥ
ﻴﻌﺮﻓﻮﺍ ﺍﻟﺬﻳﻥ
لا ﻳﻌﻠﻤﻮﻥ،ﻓﺎﺫﺍ
ﻋﺮﻓﻮﻫﻢ،ﻓﻘﺪ
ﻏﻔﺮﻭﺍ ﻟﻬم ﻤﻌنی آﻳﻪ
ﺍﻳﻥ که ، ﺍﻯﻤﺤﻤﺪ،ﺑﺎﻳﻥ
کساﻧﻴﮑﻪ ﻣﻨّﺖ
ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻭﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻤﻌﺮفی
کرﺩﻳﻢ،ﺑﮕﻮ ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻫﺪﻑﺧﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﺑﺸﻨﺎﺳﺎﻧﻴﺪ.
ﭼﻪ ﻧﻈﺮﻯ ﻮﭼﻪ ﺗﺒﻠﻴﻐﻰ،
ﻭﭼﻪﺳﻠﻮکی ﺪﺭﺍﻣﻮﺯﺵﺳﻠﻮکی
آﻧﻬﺎ. ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ،ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮک الهی ﺮﺍ،
ﺑﺎﻳﻥ بی ﺨﺒﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﻭ ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﻨﺪ،ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﺪﻋﻮﺕ ﮐﻨﻨﺪ،ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﻳﻌنی
کاملان هستند ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ از
خدا ﮐﻨﻨﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﭘﺪﺭ ﺭﻭﺣﺎنی
ﺎﺑﺮﺍﻫﻴم ﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﻣلی
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ
گذشته ، ﻭﺍﺷﻨﺎﻳﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﺯﺧﺪﺍ،ﻭﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮک
الهی کنند،ﺗﺎ
ﻣﺸﻤﻮل اﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﻮکاملان
ﻘﺮﺍﺭﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
کاملان ﭙس ﺍﺯ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻳک ﺴﺎﻟﻚ، علاﻭﻩ
ﺑﺮﺗﻮﺟﻴﻪ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻣﺪﺍم ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻮﺍﻟﺘﻤﺎس اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﺒﺨﺸﺪ،ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻋﻤﺎل
ﻮﻋﺒﺎﺩﺍﺗﺶ ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ،ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺰﮐﺒﻪ ﻓﻘﻂ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺩﻋﺎﻯ ﭙﻴﺮ،ﻭﻧﻪ
تلاﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮﺳﺎﻟﻚ.
ﭘس ﺍﻳﻪ ﻗﺮﺍﻧﻰ،ﮐﺴﺎنی
ﺮﺍ ﮐﻪﻗبلا ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﺄﻳﺎم الهی ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ،ﻭلی
ﺒﻌﺪ ﺑﺎﺧﺒﺮ ﺷﺪﻧﺪ،ﻭﻋﺎﻣل
ﺪﺭﺳﻠﻮک گرﺩﻳﺪﻧﺪ،ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ کاملان،ﻭﺑﺨﺸﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. (ﺍﻳّﺎم
اﻟﻠﻪ) ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭﺯﻫﺎﻯ
هرﺷﻬﻮﺩ،ﻭحتّی
ﺨﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ (ﻳﻮﻡ) ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺍﻭﻡ)
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺭﻭﺯ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﺍﻭم ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﻳک ﺮﻭﺯ،ﻳﺎﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺭﻭﺯﻯ أﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺪﺭ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺸﺮﻭﻉ،ﻭ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
ﺨﺎﺗﻤﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﺗﺎ
انسان کامل ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺮﺩﺩ. ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
ﺮﻭﺯﻫﺎﻯ ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺎﺩﻯ اﻧﺴﺎﻥ،ﻫﺮﮔﺰ
ﭼﻮﻥ ﺮﻭﺯﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ،ﺍﻫﻤﻴﺖ
در ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺷﺨﺺ،
ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺍلاّ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
۲۲
ﺑﻬﻤﻥ ﻮﻓﺘح ﺨﺮم
ﺸﻬﺮ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻳﺎم اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺭﻭﺯ ﺗﻮﻟﺪ
فلاﻥ ﻮ ﺑﻬﻤﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﺭﮔﺎﻩ ﺧﺪﺍ،ﻣﺤلی
اﺯإﻋﺮﺍﺏ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

حدیث
284 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎ ﺼﺎﺩق
ﻘل ﺸﺪﻩ (ﺝ۲ﺹ15 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ:
ثلاثة ﻳﺸﻔﻌﻮﻥ
الی اﻟﻠﻪ ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﻓﻴﺸﻔﻌﻬﻢ،ﺍﻟﺄﻧﺒﻴاء
ثُمّ اﻟﻌﻠﻤاء
ثُمّ ﺍﻟﺸﻬﺪاء
ٴﺴﻪ ﮔﺮﻭﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﭘﺬﺭﻳﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻭل أﻧﺒﻴﺎ،ﺳﭙس
ﻋﻠﻤﺎ ﻭﺳﻮم ﺸﻬﻴﺪﺍﻥ.
(ﺍﻧﺒﻴﺎ) ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﻘﺮّﻩ ﺟﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﭼﻮﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﺍﻭﻟﻮﺍ
ﺍﻟﻌﺰم ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺷﺎﻣل إﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻨﻴﺰﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ،ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ،ﻭ ﺗﺎ
أﺑﺪ،ﻗطع ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﻘﺎم ﻨﺒﻮّﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﺒوء ﺑﺎﺧﺒﺮﺑﻮﺩﻥ
آﻧﻬﺎ،ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺩﻭم علماء ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
کاملان آگاه
هر ﺯﻣﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﻋﺎﻟب
ﺒﻌﻠم ﺴﻠﻮک الهی
ﺪﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ،ﻭ ﺍﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻠم ﻠﺪﻧّﻰ
ﻭﻋﻘل کلّی اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻭﺑﺨﻠق
پس از مرگ قبل
از مرگ مجددا ﺒﺎﺯ
ﮔﺸﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،ﺭﻫﺒﺮ
ﻭ ﺍﺭﺷﺪ ﻭﻣﻨﺘﺨﺐ
الهی آﻧﺎﻥ،ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ زنده ﺑﺮﺍﻯ
هماﻥ ﺰﻣﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻳﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ،ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭم ﺴﺎﻟک اﺳﺖ
ﻭلی کاملان ﻤﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ،علاﻭﻩ ﺑﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭؤﻴﺎﺋﻰ،ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﻨﻴﺰ ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ (ﺷﻬﻴﺪﺍﻥ) ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻩﻫﺎﻯ ﺒﺨﺼﻮﺻﻰ،ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻳﺎ ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻪ.
ﻭﺍﻳﻥﺤﺪﻳث ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺯﻣﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻴﺎﻥ گرﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﭘس
ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﻭﻯ،ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﺸﺪ،ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﻌﻠﺖ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ کاﻓﻰ،ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﮐسی اﺯﺍﻧﻬﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﻴﺪ
ﻭﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﻓﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﻄﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﺠﺪﺩ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ همه
آﻧﻬﺎ ﺑﺎقی ﺒﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺗﻤﺎم
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ،ﺭﺍ
ﻓﻮﺭﺍ ﺑﺠﻨﮓ
فدائی ﻭ ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺨﻄﺮﻧﺎﻙ،ﺑﺎﺫﮐﺮ
ﻭ ﺗﻔﻬﻴم آﻧﺎﻥ
ﻤﻴﻔﺮﺳﺘﺎﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﺮﺑﺎنی
ﺸﺪﻥ ﻮﻓﺪﺍﺋﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺒﺠﻨگ ﺒﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻤﺠﺮﺩ ﻣﺮﮒ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﻨﺪ. ﺣﺎل
اﻳﻥ ﺠﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯآﻧﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺖ،ﻣﺎنع
از ﻣﺮگ آﻧﻬﺎ ﺩﺭﺟﻨگ
ﻤﻴﺸﺪ. ﻭحتّی اﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻃﺮحی
ﺪﺭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ
ﺍسلاﻡ،ﺑﺮﺍﻯ
کسی ﺪﺍﺷﺖ،ﮐﻪ حتّی
ﺸﺎﻫﺪ ﻣﺼﻄﻔﻰ ﻫم
ﻨﺒﻮﺩ،ﺩﺭ ﺟﻨگ
ﻤﺤﻔﻮﻇ ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
اسلامی ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺟﻨﮕﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ. ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻥ ﻤﺼﻠﺤﺖالهی
کشته ﻧﻤﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﺮخی که ﺷﺎﻫﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﻮﺩﻧﺪ،ﮐﺸﺘﻪ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﺣﻤﺰﻩ
ﻋﻤﻮﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ.
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺧﻴﻠﻴﻬﺎ،ﻧﻴﺰﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺸﺘﻪ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺮخی اﺯﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﻔﺖ،ﮐﻪ
ﻭﻯ ﺸﻬﻴﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﮔﺶ ﺷﻬﻮﺩﻗﺎﺋم
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ،ﮐﻪﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﺍﺻﻮﻟﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ،ﻭﺍﮔﺮ
ﻫم ﺪﺍﺷﺘﻪ،ﻋﺎﻣل
ﺒﺴﻠﻮک الهی ﻨﺒﻮﺩﻩ،ﻭﺍﮔﺮﻫم
ﺒﻮﺩﻩ،ﺩﺍﺭﺍﻯآثارﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻮ ﺑﺸﺎﺭﺍﺕ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻧﺒﻮﺩﻩ،ﮐﻪ ﺑﺎطلاع
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻭ،ﻣﺮﺍﺣل
ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ ﺳﻠﻮک
اﻭﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﻭحتّی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺮﺧﻰ ﻣﻴﮕﻔﺖ،ﮐﻪ
فلانی ﺸﻬﻴﺪ ﺭﺍﻩ
فلاﻥ ﺰﻥ ﺸﺪﻩ،ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺷﻮﻫﺮ
ﺍﻥ ﺰﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ ﺟﻨگ
ﺒﮑﺸﺪ،ﺗﺎ ﺯﻧﺶ
ﺭﺍ ﺗﺼﺎﺣﺐ ﮐﻨﺪ.
ﻭلی اﺯﺑﺨﺖ ﺑﺪﺵ
ﺧﻮﺩ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻩ.
ﻳﻌنی ﻔﻘﻂ ﺷﻬﻴﺪﺍﻥ
ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﻘﺎم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ،ﺩﺭﺭؤﻴﺎﻯ
ﺼﺎﺩﻗﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﺷﻬﻴﺪ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ اﻣﺎم ﺤﺴﻴﻦ،ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺴﺎﻟﻚ،ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺭﺍ ﺩﺭﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ،ﻭحتّی
ﻄﻔل ﺸﻴﺮﺧﻮﺍﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ. ﻭﺗﻤﺎم
بلاﻳﺎﻯ ﻤﻌﺮﻭﻑ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮبلا،ﻭﻳﺎ (ﮐﺮﺏ
ﻭ بلا) ﮐﻪﻏﺼﻪ ﻭﻣﺼﻴﺒﺖﺣﺴﻴنی
اﺳﺖ،ﺑﺮﺍﻯ هر ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺭﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺗﻤﺎم کاملان
الهی هرﺯﻣﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم ﻣﺤﺴﻴنی
هستند تا زنده
باشند . ﺍﻣﺎ ﺷﻬﻴﺪﺍﻧﻰ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﮐﺸﺘﻪ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ،ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ حقّ ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،حتّی
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،ﻭﺑﺠﻬﻨم
ﻮﮐﺎﺭﻣﺎ ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻏﻠﺐ،ﺑﺮﺍﻯ
غارﺕ ﻭﺍﺑﺮﺍﺯ ﺷﺠﺎﻋﺖ،ﻭﺍﻧﺘﻘﺎم
ﻮﺭﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﺑﺠﻨگ ﻤﻴﺮﻓﺘﻨﺪ.

ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ،ﮐﻪ
ﺟﻨک ﺒﺎ ﺍﻭ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺎﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻥ ﻔﺘﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺪﺍﺧﻠﻰ ﮔﺬﺷﺖ،ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﻭﻯ،ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،ﺑﺠﻨگ
ﺒﺮﺍﻯ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﻤﻴﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺷﻬﻴﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭلی ﺸﻔﺎﻋﺖﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻘﻴﻪ ﻫﻤﮕی ﺠﻨﮕﺠﻮﻯ
ﻤﺰﺩﻭﺭ، ﻭﻳﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻨفع ﻮﺗﻌﺼﺒﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺑﺠﻨگ ﺪﺭﺻﻒّﻋﻠﻰّ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﻌﺪ،ﻭﺣتی ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ،ﻭﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل هر ﺳﺎﻟﻚ،ﻓﻘﻄ
ﺪﺭﺣﺎﻟﺖ ﺩﻓﺎع
اﺯﺧﻮﺩ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ،ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﺠﻨگ ﺪﻓﺎعی
ﻤﻴﻔﺮﺳﺘﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﺩ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺍﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ،ﺑﺎﻣﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺠﻨﮓ
ﺩﻓﺎعی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺍﮔﺮﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،ﻭلی
ﺒﻤﺮﺍﺗبی اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻓﻘﻄ
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺩﺭ ﻣﺮگ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﻨﻴﺰ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
، ﺑﻬﺸﺖ سوم ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
عرشی ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺟﻌﺖ
ﺑﺎ ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ (ﻋﻠﻤﺎ)
ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ،ﺍﺯﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺍﮔﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
آﻧﻬﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﺯ ﺍﻭ،ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻀﻤﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺍﻣﺪﻩ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﻭﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ ﻭﻣﺸﻴﺖ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ،ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟکی
ﺘﻘﻠﻴﺪ ﺳﻠﻮکی
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﺑﺎﺯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻟ الهی
اﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ کاملان ﺰﻣﺎﻥ،ﺿﻤﻨﺎ
ﺗﺤﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻣﺎم هماﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ،ﺑﺎﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ ﻣﺸﻴﺖ
ﻧﺠﺎﺕﺳﺎﻟکی ﺮﺍ
ﺑﺪﻫﺪ. ﭘس ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻋملاّ ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ،ﺑﺮﺍﻯ
هیچ کس ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ،ﻫﺮ
ﮐس ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻥ ﺠﺎ،ﻭﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ،ﺳﻠﻮک
الهی کرﺩ،ﻣﺸﻔﻮع
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﮐﻮﺭ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﻤﻴﺮﺩ،ﺩﺭﺁﻧﺠﺎ
ﻧﻴﺰ ﮐﻮﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥآﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻥ أﻧﺒﻴﺎ
ﻭکاملان،ﻭﺷﻬﻴﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ،ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﭽﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻧﺎﻣﻌﻠﻮم
ﻣﺎﺳﺖ. ﻭ ﺗﺎ ﮐسی
ﺴﻠﻮک الهی ﻨﮑﻨﺪ،ﺑﺤث
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.

حدیث
285- ﺍﺯﺍﻣﺎم
هاﺩﻯ ﻨﻘل ﺸﺪﻩ
(ج2 ص 15 بحاﺭ)ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﻠﻤّﺎ
ﮐﻠّم اﻟﻠﻪ ﻣﻮسی
ﺒﻥ عمرﺍﻥ
علیه ﺍﻟﺴلام ﻘﺎل
ﻤﻮﺳﻰ، الهی ﻤﺎ
ﺟﺰاء ﻤﻦ ﺩﻋﺎ ﻧﻔﺴﺎ
ﮐﺎﻓﺮة ﺍلی اﻟﺄسلاﻡ،ﻗﺎل
ﻴﺎ ﻣﻮسی ﺁﺫﻥ ﻠﻪ
فی اﻟﺸﻔﺎعة ﻳﻮم
ﺍﻟﻘﻴﺎمة ﻟﻤﻥ
ﻴﺮﻳﺪ ﻭﻗتی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﻣﻮسی
ﺒﻥ عمرﺍﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﺩﺍﺷﺖ،ﻣﻮسی ﭙﺮﺳﻴﺪ،ﺧﺪﺍﻳﺎ
ثوﺍﺏ ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻧﮑﻪ ﮐﺴﻰ،ﮐﺎﻓﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﻪ ﺍسلام
هدﺍﻳﺖ ﮐﻨﺪ ﭼﻴﺴﺖ؟
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭحی
کرﺩ،ﺑﻮﻯ إﺟﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺪﻫم ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ،ﺑﺮﺍﻯ
هرﮐس ﮐﻪ ﺍﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﮐﻨﺪ. ﺩﻋﻮﺕ
ﮐﺎﻓﺮ ﺑﻪ ﺍسلاﻡ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻮسی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﻬﻮﺩ، ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎعلی اﺳﺖ.
ﻳﻌنی ﺪﻳﺎﻧﺖ ﺗﻤﺎم
أﻧﺒﻴﺎ،ﻫﻤﮕی ﺪﻋﻮﺕ
ﺑﺴﻠﻮک الهی ﺒﻮﺩﻩ،ﻭ
آﻧﺮﺍ ﺑﺎ ﺗﺴﻤﻴﻪ
(ﺍسلاﻡ) ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ،ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﻚ،ﺑﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐسی ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ،ﮐﺎﻓﺮﻯ
ﭽﻪ ﺑﻴﺨﺒﺮ ﺍﺯﻣﺎ
ﺟﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭﭼﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭلی ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮک الهی اﺳﺖ،ﺩﻋﻮﺕ(ﺑﺎسلام
ﻮﺗﺴﻠﻴم ﻮﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ) ﻧﻤﺎﻳﺪ ،
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺳﺪ،ﻭﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.
ثوﺍﺏﻋﻈﻴمی ﺒﺮﺍﻯ
آﻥ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،ﻭﻫﺮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻯ اﻳﻥ
ﭽﻨﻴن ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﻮل ﻘﺒﻮل
ﺸﻔﺎﻋﺖ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺸﻔﺎﻋﺖ ﺩﺭﺻﺤﻨﻪ
ﻭﺻﺤﺮﺍﻯ ﻤﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ،ﺗﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎنی
کاﻣﻞ،ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻮﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،ﺑﺮﺍﻯئ
ﻨﺠﺎﺕ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﮐﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻪ ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ،
ﭼﻨﻴﻥبی ﻨﻈمی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک
الهی ﺮﺍ،ﺍﺯ ﮔﺮﻭهی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭ ﻧﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ملاّﻗﺎﺗﻰ،ﺍﺯ
کاملان اﻟﻬﻴی
ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
هست. ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻥ ﭙس
ﺍﺯﻣﺮﮒ،ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺸﺮ، ﻣﺠمع همه
خلاﻳق اﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
(ﻗﻴﺎﻣﺖ کاملان)
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،ﻭ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻥ ﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﺩﺭﺳﻠﻮک آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻴﺰ(ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ غیر ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ) پس ﺍﺯ ﻣﺪتی
اﺳﺘﺮﺍﺣﺖ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﻮﺳﺘﻥ ﺒﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ،ﺑﻔﺼل ﻨﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺎﻧسخ ﺒﻬﺘﺮﺑﺪﻧﻴﺎ
، ﻭﺑﺮﺍﻯ اﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻣﺎ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯﻣﺪتی ﺠﻬﻨم
ﻤﻠﮑﻮتی ﺨﻮﺩ،ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺒﺎ ﻧسخ ﺒﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭ ﻳﺎ ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮﻳﺎ حتّی ﺒﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻥ،ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻥ ﭽﻨﺎﻧﻰ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﻄﺒﻴﻌی
ﺨﻮﺩ،ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ،ﺗﺎ ﺳﻠﻮﻙ
الهی ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
کنند. ﺍﻳﻥ ﺸﻔﺎﻋﺖ
الهی ﺒﺮﺍﻯ کاﻣل
ﻤﺮﺑّﻰ،ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﮐﺎﻓﺮ،ﭼﻨﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻥ کاﻓﺮ
ﺳﺎﻟک ﺸﺪﻩ ﻭﭘﻴﺮﻭ
ﺍﻭ ﮔﺸﺘﻪ،ﭘس ﺍﺯﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎ
ﺗﻌﻠﻴم ﺴﻠﻮﻙ،ﻭﺗﻤﺎم
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﭼﻨﻴﻥ ﺴﺎﻟکی
طیّ کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺳﻴﺪ،ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﭙس ، ﺑﺮﺍﻯ هر ﻭﺍصلاﻥ،ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻤﺸﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
غفراﻥ ﻮ ﺣﺼﻮل ﺒﺪﺍﻯ
الهی اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﺪ. ﺩﺭﮐﻞّ،
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺑﻴنی اﻟﻬﻰ،ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﻤﺸﻴﺖ ﺩﺧﻴل اﺳﺖ.
ﻭﺑﺴﺘﮕی ﺒﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
اﻳﻥ ﺸﺨﺺ، ﻭ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭽﻨﻴﻥ کاملاّنی
ﻘﻮل ﻤﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟکی ﺮﺍ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﻣﺸﻴﺖ
الهی ﺮﺳﺎﻧﺪﻧﺪ،ﻭلی
ﺸﻔﺎﻋﺖ ﺑﻤﻌنی
اﻟﺘﻤﺎس ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﻮﺩﻥ اﻭ ﺑﺎ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮگ اﺳﺖ ﺍﻳﻥ
ﺸﻔﺎﻋﺖ ﺭﺍ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ،ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟک اﻭﺭﺍ ﺗﻀﻤﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ ﺯﺣﻤﺎﺕ
ﺍﻳﻥ کاﻣل ﭙﻴﺮ
ﻭ ﻣﺮﺑّﻴی
هَدَر ﻧﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﮐﺎﻓﺮ ﻗﺒلی ﻨﻴﺰ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻧﺮﻭﺩ. ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﮐﺴﺎنی ﺮﺍ،ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
هدﺍﻳﺖﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻧﺠﺎتی ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
کاملان ﺘﻌﻬﺪﻯ
ﺒﺘﻌﻠﻴم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ، ﻭﺍﻳﻥ
ﺒﺴﺘﮕﻰ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻣﺸﻐﻮﻟﻴّﺎﺕ ﺍﻳﻥ
کاﻣﻞ،ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ ﻧﻔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺤﺖ ﺗﮑﻔل
اﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻤم کمتر ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺷﺪ،ﻭ ﺍﺯ ﻳکی
ﺘﺠﺎﻭﺯ ﻧﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
(ﻋﺪﺍﻟﺖ) ﻳﺎﻗﺪﺭﺕ
(ﺗﻌﺪﻳﻞ)،ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎل
کاملان،ﺑﻘﺪﺭ
ﺗﻮﺍﻥ ﻮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭ ﺗﻮﻓﻴق ﺨﻮﺩ،ﺩﺭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻧﺼﻴﺐ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ اﺯ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺮﺍﻯ نوع ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﺪﺭ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ﺘأﻣﻴﻦ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ثوﺍﺑﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ،ﺑﺎﻣﺎم
اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻫﻤﻴﻥ
ﻤﻌﻠم کاﻣل ﺪﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ثوﺍﺏ ﺧﺪﻣﺎﺕ کاملان
اﻟﻬﻰ،ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺳﻠﺴﻠﻪ
، ﺑﺮﺍﻯﻤﻌﻠﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ. (ﺩﻋﺎ
ﻧﻔﺴﺎ) ﻳﺎ ﺩﻋﻮﺕ
ﮐﺮﺩﻥﻴک ﺸﺨﺺﺍﺳﺖ،ﺑﺮﺍﻯﺘﺰﮐﻴﻪﺩﺍﺩﻥ
ﻮﭘﺎک ﺸﺪﻥ ﻨﻔس
ﺍﻟﻮﺩﻩ ﻳک غیرﺳﺎﻟک
اﺳﺖ،ﺗﺎ ﺑﻤﺮﺍﺣل
ﺸﻬﻮﺩ ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.

حدیث
286 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
عسکرﻯﻨﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ12 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﻧﺰﺩ ﺍﻣﺎم
ﺴﺠﺎﺩ ﺍﻣﺪﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻳکی اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﭘﺪﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ
ﮐﺸﺘﻪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎم
ﭙﺮﺳﻴﺪ،ﺍﻳﺎ ﺍﻳﻥ
ﻘﺎﺗل ﺤقی هم ﺑﮕﺮﺩﻥ
ﺘﻮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻣﻘﺘﻮل ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ،ﮐﻪ
ﻭﻯ اﻭﺭﺍ ﺗﻠﻘﻴﻥ
ﺒﺘﻮﺣﻴﺪ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻧﺒﻮّﺕ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ،ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺖ
علی ﻮﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﻤﻥ ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌنی ﻨﻘش ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻭﺭﺍ ﺍﻳﻔﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ ﮔﻔﺖ: ﻔﻬﺬﺍ ﻟﺎﻳفی
ﺒﺪم أﺑﻴﻚ؟ﺑلی
ﻮﺍﻟﻠﻪ،ﻫﺬﺍﻳفی
ﺒﺪﻣاء أﻫﻠل أﻟﺄﺭﺽ
ﮐﻠّﻬﻢ ﻣﻥ اﻟﺄﻭﻟﻴﻥ
ﻮ ﺍﻟﺄﺧﺮﻳﻦ،ﺳﻮﻯ
أﻟﺄﻧﺒﻴاء ﻮ ﺍﻟﺄﺋمة
ﺍﻥ ﻘﺘﻠﻮﺍ،ﻓﺄﻧّﻪ
ﻟﺎﻳفی
ﺑﺪﻣﺎﺋﻬم ﺸیئا
ﺍﻥ ﻴﻘنع ﻤﻨﻪ
ﺑﺎﻟﺪیّة ﺍﻳﺎ ﺍﻳﻥ ﺘﻠﻘﻴﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺳﻠﻮک
الهی اﻭ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮ ﮐﺎفی ﻨﻴﺴﺖ،ﮐﻪﺧﻮﻥ
ﺒﻬﺎﻯ ﭙﺪﺭﺕ ﺑﺎﺷﺪ؟
آﺭﻯ ﺒﺨﺪﺍ،ﻫﻤﻴﻥ
کلفی اﺳﺖ ﺗﺎ ﺧﻮﻥ
ﺒﻬﺎﻯ ﺘﻤﺎم أﻫل
ﺪﻧﻴﺎ،ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻘﺪﻳم ﺘﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ
کنونی ﻮﺍﻳﻨﺪﻩ
ها ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻗﺘل آﻧﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺖ،ﻫﺮﮔﺰ ﺧﻮﻥ
ﺒﻬﺎئی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ ﻗﺎﺋل
ﺸﺪ. ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ ﻘﺘل
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ حتّی ﻮﺍﺭثاﻥ
آﻧﻬﺎ ﻗﺎنع ﺸﻮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺩﻳّﻪ ﻭﺧﻮﻥ ﺒﻬﺎ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک الهی
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ ﮐﺎﻣل
ﺸﻮﻧﺪ،ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
أﺭﺯﺵ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻭ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ الهی ﻮﺍﻫل
عرﻓﺎﻥ،هیچ أﺭﺯشی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. حتّی
أﮔﺮ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
کاملان اﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ أﻧﺒﻴﺎ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
أﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
أﮔﺮ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ،هیچ
ﻤﺒﻠﻐی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺧﻮﻥ ﺒﻬﺎﻯ آﻧﻬﺎ
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥکنندﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻈﺮالهی
ﻮﻫﺪﻑ ﺍﻭ ﺩﺭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻰ،ﻓﻘﻄ ﺒﮑﻤﺎل
ﺮﺳﺎﻧﺪﻥ روحی
و نوعی اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺧﻠق کرﺩﻩ،ﻭ
ﺍﻳﻥ همه ﺗﺸﮑیلاﺕ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ،ﺑﺮﺍﻯآﻥ
ﺒﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
هم أﮐﻨﻮﻥ، هیچ
أﺭﺯشی ﻮﻣﻘﺎمی
ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐسی ﻨﻴﺰ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﮑﺸﺪ،ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﺒﻠﻐی ﭙﻮل ﺠﺒﺮﺍﻥ
ﻘﺘل آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺪﻑ ﻭ ﺗﻮﺟﻪ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮﻫﺴﺘﻰ،ﻫﻤﻴﻥ
کاملان ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
آﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋﻢ،ﻭکاملان
ﺮﺍ ربّ رﺣﻤﺎﻧﻰ،ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺧﺪﻣﺘﻴﮑﻪ ﺍﻳﻥﻘﺎﺗل
ﭙﺪﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ،ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﺍﺭﺯﺵ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺩم
ﺪﻧﻴﺎﺭﺍ ﮐﺸﺘﻪ
ﺑﻮﺩ،ثوﺍﺏ ﻭﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﻥ، ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﺍﺯﮔﻨﺎﻩ
ﺍﻳﻥ همه ﻗﺘل ﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻣﻌﺼﻮم الهی
هستند، ﻭﺑﺎﺯﺧﻮﺍﺳتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ کاملان
الهی گرﻭهی ﺮﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪ،ﻭﻗﺘلی
هم ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ قُرآن،ﻭﻗتی
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﻧﮑﻮﻫﺶ
ﻗﺘل ﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
، ﻓﻘﻄ اﺯﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﻤﻘﺘﻮل ﺤﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﺪ،ﻭ
ﺍﺯﻏﻴﺮ ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
غیرﮐﺎﻣل ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ ﻘﺘﻞ،ﻭﻣﺴﺎﺋل
ﻤﺮﺑﻮﻃ ﺒﻪ ﺍﻥ،ﺩﺭ
قُرآن ﺧﺒﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ.

حدیث 287 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ16 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ : إﺫﺍ ﮐﺎﻥﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ، ﺑﻌث
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭ ﺟلّ
اﻟﻌﺎﻟم ﻮ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪ،ﻓإﺫﺍ
ﻭﻗﻔﺎ ﺑﻴﻥ
ﻴﺪﻯ اﻟﻠﻪ
ﻋﺰّ ﻭ ﺟﻞّ ، ﻗﻴل
ﻠﻠﻌﺎﺑﺪ،ﺍﻧﻄﻠق
الی أﻟﺠنّة ﭼﻮﻥ ﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖﺷﻮﺩ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺎﻟم ﻮﻋﺎﺑﺪ ﺭﺍ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﭼﻮﻥ
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ،ﺑﻌﺎﺑﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﻭ.
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ،روز
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟکی ﭽﻮﻥ ﺒﺪﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ،ﮐﺎﻣل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ(ﻋﺎﻟم ﻮ ﺍﮔﺎﻩ)
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟکی
ﺒﻮﺩ،ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
(ﻋﺎﺑﺪ)ﻭﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﺍلاّ ﺯﺍﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻐﻴﺮﺳﺎﻟک
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ،ﺑﻬﺮ
ﺣﺎل عباﺩﺗﺶ ﻣﻘﺒﻮ
لﺨﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ،ﻭﺑﻬﺸتی
ﻨﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ (ﻋﺎﺑﺪ) ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک غیر ﻭﺍﺻل
اﺳﺖ،ﺑﺮﺍﻯ اﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣلیﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺮﺳﺪ. ﭘس ﺍﺯﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻥ
ﻴﻚ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ،ﺑﺮﺍﻯ
هرﺷﻬﻮﺩﻯ که ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ،ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸت سوم
عرشی ﺪﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ،ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﻠﻴم ﺴﻠﻮک
الهی ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻔﻴﺪ ﻧﺒﻮﺩ،ﻫﻤﺎﻥ
هنگام ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،در
مرگ قبل از
مرگ ﺧﻮﺩ ﻗﺎﻟﺐ
ﺗﻬی ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺭﻭﺣﺶ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﺎ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺵ ﺭﺍﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺍﻣﺎ (ﻋﺎﻟﻢ) ﺑﻌﻠم
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﺑﺠﺎﻯ
ﻤﺮگ ﭙس ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺨﻠق ﻤﺒﻌﻮث ﻭﺍﺭﺳﺎل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺗﻌﻠﻴم
ووسیله ﺴﻠﻮکی
ﺒﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋﻢ،ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﺪﻣتی ﺪﺭ ﺍﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺗﻌﻠﻴم
ﻮﺳﻠﻮک الهی ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ،ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
آﻧﻬﺎ،ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮگ
ﻘﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮگ اﻭ
ﺍﺳﺖ. (ﺑﻌث ) ﺑﻤﻌنی
ﺰﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﻤﺠﺪﺩ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﻤﻌﻨﻰ ﺍﺭﺳﺎل
ﻮﺍﻋﺰﺍم کاملان
ﺒﺨﻠق ﺪﺍﺭﺩ. ﺣﻀﻮﺭ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
هنگام ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ربّ ﺍﻟﻨوع
هنگام ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻل اﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻟﻠﻪ،ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
هیچ ﮔﺎﻩ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
هیچ ﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮﻧﻮعی ﻤﻴﺴّﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی
اﺳﺖ،ﮐﻪ علاﻣﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﻳﻥ کامل اﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺤﻴﺎﺕ
ﻓﻌﻠﻰ، ﺗﻤﺎم ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﺍﻧﻄﻠق
الی اﻟﺠنّة ) ﺑﻤﻌنی
ﺒﺮﻭ ﺑﺒﻬﺸﺖ . ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺍﻧطلاق
ﻮﺍﺯﺍﺩ ﺷﺪﻥ) ﺍﺳﺖ.
ﺍﺯﺍﺩ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮک الهی اﺳﺖ.
ﺟﻨّﺖ ﻭﺑﻬﺸﺖ،ﺩﺭﺣﮑم
ﺠﺎﻳﮕﺎﻩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ،ﺑﺮﺍﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎملاّﺕ
ﺩﺭﻧﻮغ ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺍﻧطلاق ﺒﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﺟﻬﺶ ﻭ ﺻﻌﻮﺩ)
ﺍﺳﺖ ﻭﺩﺭﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟک اﺯ ﺟﺴم
ﺨﺎﺭﺝ،ﻭﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ بهتر
شدن وﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻗﻴل
ﻠﻠﻌﺎﻟﻢ،ﻗﻒ
ﺗﺸفع ﻠﻠﻨﺎس
ﺑﺤُﺴﻥﺘﺄﺩﻳﺒک
ﻠﻬم ﻮلی ﺒﻌﺎﻟم
گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﻤﺎﻥ ﻮ ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﺑﺎﺵ ﻭ ﺑﺄﻳﺴﺖ،ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩم ﺸﻔﺎﻋﺖ ﮐﻦ،ﻭ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ (ﺗﺤﺴﻴﻦ)
ﻭﺗﮑﺎﻣل آﻧﻬﺎ،ﺑﺎﺗﺄﺩﻳﺐ
ﻭﺍﻣﻮﺯﺵ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩﺕ ﺑﺎ آﻧﻬﺎ
ﻋﻤل کن . (ﻋﺎﻟﻢ) ﺍﮔﺎﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ،ﻭﺩﺍﻧﺎ
ﺑﺤﻘﺎﻳق الهی . ﻭلی
ﻨﻪ ﺍﻥ علوﻣﻰ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﺯ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ،ﻭﻳﺎ
حتی اﺯﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﺍﻣﻮﺧﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ ﻋﻠم لدنّی
ﻮﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﺎمی
ﻮالهی اﻭ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺪﺍﻧﺎئی ﻮﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ،ﻣﻔﻴﺪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ. (ﻗﻒ)
ﻓﻌل أﻣﺮ ایست
و ﺗﻮﻗﻒ ﺍﺳﺖ،ﻭﺑﻤﻌﻨﻰ،ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﻔﻌلی
ﺨﻮﺩ ﺑﻤﺎﻥ،ﻭﻣﺮگ
ﭙس ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،ﻧﺨﻮﺍهی
ﺪﺍﺷﺖ. ﻭﺑﺎ ﻋﻘل
ﻮ ﺭﻭح ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺵ. ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
کاملان اﻟﻬﻰ،ملاّﺋﻚ
ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ که ﻫﻨﻮﺯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﭘس ﺍﺯ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻏﺎﺯ ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺎﺋم ﻤﻬﺪﻯ،ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﮐﺎﺷﻒ
ﻗﺮّﻩ ﻧﻮﺭ ربّ رحمان،ﮐﻪ
ﺍﺧﺮﻳﻥ کامل
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ،ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی
ﺨﻮﺩ،ﻓﺘح ﺮﺍﻩ
ﻋﺮﺵ رحمان،ﺑﺮﺍﻯ
ﻮﻯ ﻤﻴﺴّﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻭﻟﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍسلاﻡ،ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ، ﺗﺎ ﺭﻭح ﻤﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎملاّﺕ ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎنی ﺒﺮﺳﺪ.
(ﺷﻔﺎﻋﺖ) ﺑﻤﻌنی
هم ﺮﺍﻩ ﺑﻮﺩﻥ،ﻭﺟﻔﺖ
ﻭﻣﺮﺍفق ﺒﻮﺩﻥ،کاملان
ﺒﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ،ﭘﻴﺮﺵ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺟﺴم ﺪﺭﺗﻌﻠﻴم
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻭ،ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭح ﺪﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. (ﺷﻔﺎﻋﺖ) ﻧﻴﺰ
ﺩﻋﺎ ﻭﺩﺭ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﺍﺯﺳﺎﻟﻚ،ﻫﻤﺎﻥ
إﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ،ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪﮐﻤکی ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﻋﻔﻮ
ﺳﺎﻟک اﺯﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﺗﺎ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﺩﺳﺖ ﺩﻫﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ غفرﺍﻥ،ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ،ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ،ﻭﺣﺼﻮﻝ
(بِدای اﻟﻬﻰ) ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻘﺮﺭ ﺍﺯﻗﺒل ﺒﺮﺍﻯﺴﺎﻟﻚ،ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺍﺳﺖ. (ﻧﺎس )ﻫﻤﺎﻥﻤﺮﺩم
ﻨﺎسی ﻴﺎ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﮑﺎﺭ
عهد الست با
خداوند برای ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ ﻭ کاملان
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ،ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﺒلیغ أﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻔﻬﻴم
آﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟک ﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ،ﻧﺎم
عبد ﻭ ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،ﻭﻋملاّﻋﺎﺑﺪ
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
(ﺗﺄﺩﻳﺐ) ﺩﺍﺩﻥ
أﺩﺏالهی ﺒﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ آﻣﻮﺯﺵ
ﺍخلاق ﻮ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴک
اﻟﻬﻰ،ﺑﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻠﻴم
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻟﻔﻈ
ﺘﺄﺩﻳﺐ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺳﺎﻟک اﺯﺍخلاقر
ﻮﺍﺩﺏ ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻤﺎﻥ
(ﺗﻘﻠﻴﺪ) ﻭﻯ ﺪﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭکاملان ﻤؤﺪﺏ
ﺑﻪ ﺍﺩﺏ الهی
هستند. ﻭﭼﻮﻥﺴﺎﻟک
ﭽﻨﻴﻥ أﺩﺏ ﻭﺗﺮﺑﻴت
، ﻭﺍخلاق ﻮﻣﻘﺎم
ﺮﻭحی ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﻧﻴک ﺠﺴﺖ،ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
اﻭ، ﻳﻌنی ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﻴﺎﻓﺘﻥ کسب ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺼﻔﺎﺕ ﺭﻭحی ﻮﻓﮑﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ،ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺮﺟﻌﺖ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻣﺠﺪد
ﺭﻭح ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ ﻘﺎﺋم
ﺪﺭﺗﻮﻟﺪﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺍﺩﺏ ﻭ ﺍخلاﻕ،ﻭﻋﻠم
ﻮﻋﻘﻞ،ﻭﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.

حدیث
290ﺑﺎﺯﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ ۳۹ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﻴﺤﻤل هذا ﺍﻟﺪﻳﻥ
فی کلّ ﻘﺮﻥ،ﻋﺪﻭل
ﻴﻨﻔﻮﻥ عنه ﺗﺄﻭﻳل
اﻟﻤﺒﻄﻠﻴﻦ،ﻭﺗﺤﺮﻳﻒ
ﺍﻟﻐﺎﻟﻴﻦ،ﻭ ﺍﻧﺘﺤﺎل
اﻟﺠﺎﻫﻠﻴﻦ،ﮐﻤﺎ
ﻳﻨفی اﻟﮑﻴﺮ ﺧﺒث
ﺍﻟﺤﺪﻳﺪ ﺣﻤل ﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺍﻳﻥ ﺪﻳﻥ
سلوکی ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍﺩﺭﻫﺮ
ﻗﺮﻥ ﻮ ﻋﺼﺮﻯ،ﮐﺴﺎنی
عاﺩل ﻮﮐﺎﻣﻞ
شده ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺪﺍم ﻨفی هرﺑﺪﻋتی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺪﻳﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺒطلاﻥ ﻮ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
اﻳﻥ ﺪﻳﻥ أﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺗﺤﺮﻳﻒ
ﻏُلاﺕ ﺭﺍخُنثی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﺍﻧﺘﺤﺎل
ﻮﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯﻯ ﭙﻴﻮﺳﺘﮕی
کاﺫﺏ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﻳﻦ،ﮐﻪ
ﺟﺎهلاﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺭﺳﻮﺍ ﻣﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
کوﺭﻩﻫﺎﻯ آﺗﺸﻴﻥ
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺯﻧگ آﻫﻥ
ﻮ ﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﭽﺴﺒﻴﺪﻩ ﺑﻪ آﻫﻥ
ﺮﺍ،ﺍﺯﺍﻥ ﺠﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻫﺮﻗﺮﻥ
ﻴﺎ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﻮﻋﺼﺮ،ﻫﺮﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻭﺍﺭثﻣﺤﻤﺪ، ﻭﺻﺎﺣﺐﺍﻣﺎﻣﺖ،ﻭ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﻭکاملانﺎﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻋﺪﻭل ﻮﻋﺎﺩل ﻮﮐﺎﻣل
الهی ﺸﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮک الهی
کرﺩﻩ،ﻭﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﺒﻮﺩﻩ،ﻭطیّ
طریق کرﺩﻩ،ﻭﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺤﻔﻈ
اﻳﻥ ﺪﻳﻥ اﺳﺖ. ﻭﺩﻳﻥ
ﺘﺸﮑیلاﺕ ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﮐﻠﻴﺴﺎﻫﺎ ﻭﻣﺴﺎﺟﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪﺭﻭﺵﺳﻠﻮکی
ﻮآﺋﻴﻥ ﭙﻴﺮﻭﻯ
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺳل
ﺪﺭ کاملان ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ الهی
ﺒﺮﺍﻯﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻨفی ﻮ ﺍﺯﺍﻟﻪ ﻫﺮ
ﺑﺪﻋﺖ ﺑﺎﻃل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻏلاﺕ
ﺍﻓﺮﺍﻃﮕﺮﻯ ﺰﻳﺎﺩ،ﻭﺯﻳﺎﺩﺗﻬﺎئی
ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻣﺒطلاﻥ ﺴﻠﻮک
ﻮﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺘﺄﻭﻳلاﺕ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺟﺎهلاﻧﻪ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘل ﺠﺰئی ﻮ ﻣﺎﺩﻯﻮ
ﻧﺎﻗﺺ ﺧﻮﺩ،ﻭﺑﺪﻧﺒﺎل
ﻤﻨﺎفع ﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻤﻯ ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺟﺎهلاﻥ ﻨﻴﺰ ﮐﻪ
(ﻧﺤﻠﻪ) و مذهب ﮐﺎﺫﺏ
ﺍﺯﺳﻠﻮک الهی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻳﻌنی ﻤﺪعی ﺘﺼﺮّﻑ
ﻭﺳﻠﻮک هستند. ﻭلی
هرﮔﺰ ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﻳﺎ
ﻗﺸﺮﻯ ﻈﺎﻫﺮﻯ
هستند، ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
همه ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍسلاﻣﻰ،ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺣﺎﻧﻴﺖ ﻭﻋﻠم
ﻮ ﺗﻘﺪّس ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی هرﮔﺰﺳﻠﻮﻙ
الهی ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻧﺤﻠﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺐ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻠل ﻮ ﻧِﺤَﻞ، ﻳﻌنی
ﻤﻠﺘﻬﺎ ﻭﻣﺬﻫﺒﻬﺎ
ﻭﻳﺎﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﺗﻤﺎﻳلاﺕﻋﻘﻴﺪﺗﻰ،ﻭﺭﻭﺷﻬﺎﻯﻤﻥ
ﺪﺭﺍﻭﺭﺩﻯ اﻓﺮﺍﺩ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎﻝ هیچ
کدام ﺒﺎﺻل اﻟﻬﻰ،
ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ
ولایت ﻣﺤﻤﺪ،ﻭﻣﻨﻈﻮﺭالهی
ﺪﺭﺳﻠﻮک ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
(ﮐَﻴﺮ) ﺑﻔﺘح
یاء، ﺟمع کوﺭﻩ
ﻓﺎﺭسی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻫﻥ ﺮﺍ ﺳﺮخ ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﺗﺎ
ﻗﺎﺑل ﺘﻐﻴﻴﺮﺷﮑﻞ
ﺷﻮﺩ،ﻭﺯﻧگ ﻮﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﺍﻥ ﺰﺍﻳل گرﺩﺩ.
(ﺧُﺒث ) ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﻭﮐثاﻓﺎﺕ ﻭﺯﻭﺍﺋﺪ
آﻫﻦ،ﻭﻳﺎ ﺫﺍﺕ
ﻭﻧﻔس ﺍﻟﻮﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺳﻠﻮک الهی
ﺨِﺒﺎثت ﻭ ﺑﺪ ﺟﻨﺴﻴﻬﺎﻯ
ﺩﺭﻭنی ﺮﺍ ﻣﺮﺗفع
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

حدیث
292- ﺑﺎﺯﺩﺭﺣﺪﻳ
ث ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗر آﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ93 ﺑﺤﺎﺭ) ﻤﻥ ﺪﺍﻥ
اﻟﻠﻪ،ﺑﻐﻴﺮﺳﻤﺎع
عن ﺼﺎﺩﻕ،ﺃﻟﺰﻣﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﺘﻴﻪ،ﺍلی
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ ﺑﺮﻭﺩ ﻭ ﺗﻘﺮﺏ
ﺑﺠﻮﻳﺪ ﻭ ﺩﻳﻥ ﺪﺍﺭﻯ
ﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩقی ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی ﻨﺸﻨﻮﺩ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻠﺰم ﺒﺘﻴﻪ ﻭﮔﻤﮕﺸﺘﮕی
ﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻃﻮل
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺸﻴﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻘﺮّﺏ ﻭ(ﺩﻧﻮّ)
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻥ،ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺩﻳﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ ﻭﺑﺮﺍﻯ
کسب ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺍﻧﺠﺎم
ﺘﺨﻠﻴﻪﻫﺎ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪﻫﺎ
ﻭﺗﺠﻠﻴﻪﻫﺎ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻳک ﺴﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻳک ﺮﻩﺭﻓﺘﻪ ﺻﺎﺩق
ﻮﺷﺎﻫﺪ ﺭﺍﺳﺘﻴﻦ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻭﻯهرﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺸﻨﻮﺩ
ﻭﺑﭙﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦﺻﺎﺩق
ﻮﺍﻗﻌﺎ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺍﻣﺎم
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍلاّ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ،ﺑﺪﻭﻥ ﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮔﻤﮕﺸﺘﮕی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ،یعنی
ﺒﺮﺍﻯ همیشه ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺸﻴﺪ. ﻳﻌنیﺘﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺳﻠﻮک
الهی اﻭ،ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻗﻴﺎم
ﻘﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ
کن فیکون ﺍﻭ ﻧﺮﺳﺪ،
ﺍﻳﻥ گمﮕﺸﺘﮕﻴﻬﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ،ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﮑﺎملاّﺕ ﻃﺒﻴﻌی
ﺒﻴﻦ ﺍﻧﻮﺍع ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮ فصول نوع ﺑﺸﺮﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ،ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩق که ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ،ﺍﺯﻣﻌﺮفی
ﺸﺪﻩه اﻯ الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ،ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﭙﻴﺮ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ هیچ
کس ﺑﭽﻨﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺴﺮﮔﺸﺘﻪ ﻭﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
هستند. ﮐﻪ ﻣﺤﺮﻭم
ﻠﻘﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
لازم نوع بشری
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ
ﺻﺎﺩﻕ،ﺩﺭ ﺍﺭﺯﻭﻯ
ﻠﻘﺎﻯ الهی ﺪﺭ ﺭؤﻴﺎ،ﻣﻌﺮفی
ﭙﻴﺮ الهی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ حتّی ﻤﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﭘﻴﺮ الهی ﺮﺍ، ﭼﻮﻥ
اﻭﻳس ﻗﺮﻥ اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﻨﺪ،ﻭلی
ﺒﻌﺪﺍ ﺑﻨﺰﺩ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺑﻮﻯ
ﭙﻴﻮﺳﺖ. (ﺃﻟﺰﻣﻪ
ﺍﻟﻠﻪ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯا ﻟﺎﺯم ﻨﻤﻮﺩ،ﻭ
ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ
. ﮐﻪ ﺳﺮﮔﺸﺘﻪ ﺷﻮﺩ.
(ﺗﻴﻪ) ﮔﻤﮕﺸﺘﮕی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﭙﻴﺮ،ﻭ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ غیرﺻﺎﺩﻕ،ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﭙﻴﺮ،ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ الهی ﻨﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺳﺮﮔﺸﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم آﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﺍﻧﺎﻥ،ﺑﺎ
ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺟﻬﻨم ﺴﻮم ﻤﻠﮑﻮﺕ،ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺍﻭﺭﻯ الهی ﻮﺗﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﺭﻭﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥ ﻣﺠﺪﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎم ﻮ ﺳﺮﭘﺎ
ﺷﺪﻥ آﻧﻬﺎ ﭘس ﺍﺯﺗﻮﻟﺪ
ﺍﺳﺖ.

293- ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ،
(ﺝ۲ﺹ
93 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻪ ﻗﺮﺍﻧﻰ (ﻓﻤﻥ
إﺗّبع هدﺍﻯ،فلا
ﻳﻀل ﻮ ﻟﺎ ﻳﺸﻘﻰ)
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﻤﻥ ﻘﺎل ﺒﺎﻟﺄﺋمة
، ﻭﺍﺗبع ﺃﻣﺮﻫﻢ،ﻭﻟم
ﻴﺠﺰ ﻃﺎﻋﺘﻬم ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺗﺒﻌﻴﺖ
ﺍﺯ (ﻫﺪﺍﻯ) ﺧﺪﺍئی
ﺪﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻮ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ،ﻭ
ﺍﻭﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮکی
آﻧﻬﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭ
ﺍﺯ ﻃﺎﻋﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺧﺎﺭﺝ ﻧﮕﺮﺩﺩ. ﻫﺪﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻣﻌﺮفی
ﭙﻴﺮالهی ﻮ ﮐﺎﻣلی
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻣﻌﺮفی
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳک
اﺯ کاملان الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
هستند. ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺭﻫﺒﺮﻯ
اﻳﻥ کاملان الهی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺷﺨﺼﺎ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﻤﺎسی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﺃﺋﻤّﻪ)
ﺟمع إﻣﺎﻣﺎﻥ ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺪﻭﺍﺯﺩﻩ
ﮔﺎﻧﻪ ﺑﺘﻨﻬﺎئی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻤﺎمی
اﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩﻫﺎ،ﻳﺎ
کاملان اﻟﻬﻰ،ﻭﺗﻤﺎمی
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﮔﺎﻥ،ﻳﺎ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ الهی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
که کاملان الهی
ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. (ﺍﺗّبع
ﺃﻣﺮﻫﻢ) ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻨﻤﻮﺩ،ﻭ ﺗﺒﻌﻴﺖ
ﻭﭘﻴﺮﻭﻯ ﻤﮑتی
ﻮﻋﻘﻴﺪتی آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭلی ﺒﻤﻌنی
ﺪﻗﻴﻘﺘﺮ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ کاملان
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﺃﻣﺮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭﻣﻮﺿﻮع
ﺴﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻭﻟﻘﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺭﺣﻤﺎنی
اﺳﺖ. (ﻟم ﻴﺠﺰ) ﺳﻌﻰ
ﻧﮑﺮﺩ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺧﺎﺭج اﺯﺣﻮﺯﻩ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻣﺎم ﻮ
ﭘﻴﺮالهی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻭﺭﺩ. ﻭ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﺟﺰَع ﻮ ﺑﻴﺘﺎﺑﻰ،ﻭﺗﺠﺎﻭﺯ
ﻭﺧﺮﻭج اﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻣﺎم ﺨﻮﺩ ﻧﻨﻤﻮﺩ.
(ﻃﺎﻋﺖ) ﺍﻧﻬﺎ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻧﻬﺎ،ﻭﻗﺒﻮﻝ
(ﻃﻮع ﻮﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ)
ﻭﮔﺮﺩﻥ ﺪﺍﺩﻥ،ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم کاﻣﻞ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. (ﻫُﺪﺍﻯ)الهی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ هرﺯﻣﺎﻥ،ﺩﻭﻣﻘﺎم
ﺰﻣﻴنی ﻮﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﺍﺯ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ،ﻭلی
ﺸﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
هستند. ﮐﻪ ﺩﺭﻣﮑﺘﺐ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪ،ﻧﺎم
ﺤﺴﻴنی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺣﺴﻴﻥ ﻤﻘﺎم هر
ﭘﻴﺮ الهی کاﻣلی
اﺳﺖ،ﻭﺣَﺴَﻥ ﻨﺎم
ﻤﻘﺎم هر ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻮ ﮐﺎﻣل مکمّل
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻥ
ﺪﻭ ﻣﻘﺎم الهی ﺰﻧﺪﻩ،ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّل ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺳﻄ ﺒﺪﺭﮔﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻘﻴﻪ ﭼﻬﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﺪﺭ ﺭؤﻴﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃمی ﻮ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﻭﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮ،
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ ربّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﻠﻖ. (ﻟﺎﻳﻀلّ
ﻮﻟﺎ ﻳﺸﻘﻰ) ﺩﺭﺍﻳﻪ
ﻗﺮﺍﻧﻰ، ﻳﻌنی
هرﮔﺰ ﮔم ﺮﺍهی ﻮ
ﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی ﻮ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩﺳﻠﻮک
ﻨﻴﺰ ﺳﺨﺘﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺸﻴﺪ ﻭ ﺭنج ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺮ
الهی ﺒﺴﻴﺎﺭﮐﻤک
ﻤؤثّرﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﻴﻚ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 295 - ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺮﺳﻴﺪﻩ،ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 93 ﺑﺤﺎﺭ)
اﻃﻠﺒﻮﺍ
ﺍﻟﻌﻠم ﻤﻥ ﻤﻌﺪﻥ
اﻟﻌﻠﻢ،ﻭﺍﻳّﺎﮐم
ﻮﺍﻟﻮﻟﺎﺋﺞ،ﻓﻴﻬم
اﻟﺼﺪّﺍﺩﻭﻥ
عن ﺍﻟﻠﻪ ﻃﻠﺐﻋﻠم الهی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﻣﻌﺪﻥ ﻮ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﻥ علم ﺒﺠﻮﺋﻴﺪ،ﻭ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺣﻘﻴﺮ
ﻭﮐﻮﭼک ﺘﻮﺟّﻪ
ﮐﻨﻴﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻤﺎﻧﻌﺎﻥ ﻤﺮﺩم
اﺯ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﻋﻠﻢ) ﺍﮔﺎهی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﮐﺴﺐ ﺍﻥ ﺪﺭﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻮ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ، ﻭ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺳﻤﭙﺎتی ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺍطلاع اﺯﺍﻧﻬﺎ،ﺷﺨﺺ
علاﻗﻤﻨﺪ ﺳﻠﻮﻙ
الهی ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻣﻌﺪﻥ
علم ﺴﺮﭼﺸﻤﻪ ﺍﻥ،ﺩﺭ
کاملانﺎلهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ،ﻭﺍﻣﺎم
هر ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻠﻮم الهی ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳق اﻳﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. (ﻭﻟﺎﺋﺞ)
ﺟمع ﻮﻟﻴﺠﻪ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ (ﻭﻟیچه ) ﻓﺎﺭسی
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻃل ﻮﮐﺎﺫﺏ ﻫﺮ
ﻓﻘﻴﻪ ﻭﺳفیهی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻧﺪﻙ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺩﻳﻨﻰ،ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ الهی ﻮﮐﺎﻣل
ﻮﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﻤﺮﺩم ﺒﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ (ﺻﺪ) ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺳﺪّ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﺍﻩﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻤﺮﺩم ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﺻﺪّﺍﺩﻭﻥ)ﺻﺪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺳﺪّ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻮﺿﺪّ ﻭ ﺍﺿﺪﺍﺩ
ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ الهی
هستند. ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻓﺄﻥ فی
ﺒﺎﻃﻨﻬﺎ ﺍﻟﻬلاﻙ،ﻭﻋﻠﻴﮑم
ﺒﻈﺎﻫﺮﻫﺎ،ﻓﺄﻥ
فی ﻈﺎﻫﺮﻫﺎ ﺍﻟﻨﺠﺎﺕ
ﻋﻠم أﺻلی اﺯ ﺑﻴﻥ
ﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ،ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﺪ ﻏُﺒﺎﺭ
ﻭﮔﺮﺩﻯ اﺯﻋﻠﻮم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻗﻴﻤﺎﻧﺪﻩ،ﺩﺭ
ﻇﺮﻓﻬﺎﻯ ﺴوء ﻮ
ﻓﺎﺳﺪ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﻓﺮﻳﺐ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺭﻳﺪ،ﻭ
ﺍﺯ ﺑﺎﻃﻥ آﻧﺎﻥ
ﺒﺮﺣﺬﺭ ﺑﺎﺷﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث هلاﮐﺖ
ﺷﻤﺎ ﻣﻰ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﮐﻨﻴﺪ،ﺗﺎﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺍﻣﻨﻴﺖ ﺷﻤﺎ ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺍطلاﻋﺎﺕ ﺩﻳنی
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩم
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ،ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻨبع علم الهی
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻈﺮﻓﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ،ﺑﺎ ﺑﺎﻃنی
آﻟﻮﺩﻩ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ،ﻭﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﻭﻣﺴﻤﻮم
هستند، ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
هلاﮐﺖ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭحی ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی ﺸﻤﺎ ﺑﺎﺯ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﺗﺎ ﺍﺯهلاﮐﺖ
ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻧﺎﻥ ﻤﺤﻔﻮﻇ
ﺒﻤﺎﻧﻴﺪ. ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺴنّی ﻮ ﺣتی آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ ﺑﻌﺪﻯ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺎنع ﻮﻣﺰﺍﺣم
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ،ﻭکاملان
هر ﻋﺼﺮ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎنع اﺯ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﺮﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل هرﻃﺎﻟﺐ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭلی
اﮔﺮ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ،ﻭﺩﺭﻋﺼﻮﺭ
ﺑﺎ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻟﺎﺯم ﺮﺍ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺗﺎ ﻣﺤﻔﻮﻇ
ﻤﺎﻧﺪﻩ،ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﺸﺪ. ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩ.
(ﻏَﺒَﺮﺍﺕ) ﺟمع
غُباﺭ ﻭ ﺍﻧﺪکی
آﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ(ﺃﻭﻋﻴﻪ
ﺳوء) ﻳﺎﻇﺮﻭﻑ ﻧﺎحقّ
ّ ﻮﻓﺎﺳﺪ ﺩﺭ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻔﺎﺳﺪ،ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺑﺎﻃنی ﻔﺎﺳﺪ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮک الهی ﻔﺮﻳﺐ
ﻧﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻣﻌﺪﻥعلم
الهی ﺪﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎﻣﻮﻓق
ﺒﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﮐﺴﺐ
ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ،ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺸﺪ. (هلاﻙ) هلاﮐﺖ
ﻭﺣﻠق آﻭﻳﺰﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻤﻌنی ﻤﺮگ
ﻨﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻧﻴﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻤﻌنی ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﺪﺭ ﺭﻭح ﻮﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی آﻳﻨﺪﻩ،ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺣﻴﻮﺍنیر
ﺒﺪﻧﻴﺎ،ﺍﺯ ﺭﺣم
ﻴک ﻤﺎﺩﺭﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻌﻠق گرﺩﻳﺪﻩ،ﻭﺑﺮﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ ﻮﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﺎﻓﺘﻨﺪ. ﺗﻘﻴﻪ
ﻭﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺒﺎﻃﻞ،ﺩﺭﻋﺼﻮﺭ
ﻭ ﺍﻣﺎکنی که ﺗﺤﺖ
ﺗﺴﻠﻄ آﻧﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮ ﺳﺒﻴﻞ
ﺍﺣتیاﻃﮑﺎﺭﻯ
اﺳﺖ. (ﺍﻭﻋﻴﻪ ﺳوء)
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥعالماﻥ
ﺒی عمل ﺨﻮﺍﻧﺪ،ﻭلی
عالم عامل ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣل الهی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻗبلا ﻋﻤل ﺴﻠﻮک
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
حتّی اﻃالاعی
ﺎﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﻳنی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﻄلع گرﺩﻧﺪ،
ﺧﻮﺩﺑﺪﺍﻥ ﻨﻪ ﻗبلا
ﻭﻧﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﻧﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯﻣﺮﺩم
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪ،ﻭلی
ﺘأثیرﻯ اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﻗﺒﻮل أﻋﻤﺎل
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 296-
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﻧﻘل ﺸﺪﻩ،ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ94 ﺑﺤﺎﺭ)
أﻣّﺎ
إﻧّﻪ ﻟﻴس ﻋﻨﺪ
ﺃﺣﺪ ﻣﻥ اﻟﻨﺎس
حقّ ﻮ ﻟﺎ ﺻﻮﺍﺏ،ﺍلاّ
ﺷیئ أﺧﺬﻭﻩ ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫل اﻟﺒﻴﺖ،ﻭﻟﺎ
ﺍﺣﺪ ﻣﻥ اﻟﻨﺎس
، ﻳﻘﻀی ﺒﺤقّ ﻮﻋﺪل
ﻮ ﺻﻮﺍﺏ،ﺍلاّ ﻣﻔﺘﺎح
ﺬﻟﻚ ﺍﻟﻘﻀاء ﻮﺑﺎﺑﻪ
ﻭ ﺍﻭﻟّﻪ ﻭﺳﺒﺒﻪ
علی ﺒﻥ ﺃﺑی ﻄﺎﻟﺐ
ﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻧﺰﺩک ﮐسی اﺯﻣﺮﺩم
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪحقّ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺃﻫل
ﺒﻴﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ ﮐﻪ ﻣﺮﺩم
ﺪﺍﻭﺭﻯ ﺒﺤقّ ﻮ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﺑﮑﻨﻨﺪ،ﻗﻄﻌﺎ
ﮐﻠﻴﺪ ﻭ ﺑﺎﺏ ﺍﻥ،ﻭﺍﻭل
ﻮﻋﻠﺖ ﺍﻥ، علیبن
أﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ،
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ
بازگشته بخلق ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩﻩ. ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻭ
ﺑﮑﻤﺎﻝ الهی ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﺪ،ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
رحمان ﻭ ﮐﺴﺐ ﻋﻘل
کلّی ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕالهی
ﻮﻋﻠم ﻠﺪﻧّﻰ، ﻭﻋﻠم
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﺪ. (ﺷیئ)
ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻋﻠم ﻮ
ﻫﻨﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی هرﭼﻪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﻣﺒﺪﺃ ﺍﻥ اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺍﻫل
بیت ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﮕی ﺨﻮﻳﺸﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻴﺰ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ. ﺗﺎﻋﻘﻠﻬﺎﻯالهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ کاملان
الهی ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺟﻤﻌﺎ ﻭﺩﺭ ﺗﻤﺎم
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯﺍﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ،ﻭﺭﻭﺵﺳﻠﻮکی
اﻭﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮐسی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭﺣﮑﻤتی
الهی ﺒﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک الهی ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﺗﻨﻬﺎ کاملان
اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪﺳﺎﻟکی
ﺮﺍﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺍﻣﺮحقّ ﻭﺻﻮﺍﺏ،ﻫﻤﺎﻥﺴﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻣﺮ الهی ﻮﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻭ،ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻔﻌلی ﺒﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ. (ﻳﻘﻀی ﺒﺤﻖّ)
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺒﺤقّ ﻮﺩﺭﺳﺖ ﻭﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ
ﺑﮑﻨﺪ،ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺭﺳتی أﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺪﺍﺩﮔﺎهی
ﻨﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ،ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭘﻴﺮالهی اﺯﺳﺎﻟک
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ،ﻭﺍﺣﻮﺍل
اﻭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺯ کلام ﻮﻳﺎ ﺭؤﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻳک ﺪﺍﻭﺭﻯ
عقلی ﻮﻣﻨﻄقی ﺪﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک الهی ﺒﻮﺩ،ﻭﺍﺻﻮﻟﻰ
ﻋﻘلی ﻮﻋﺮﻓﺎنی
اﺯﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﻳﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺒﺤقّ
ﻮحجّ ﻮﺷﻬﻮﺩی ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻘﻀﺎئی
ﻮ ﺣﻘﻮقی ﻮﺟﺰﺍﺋﻰ،ﻳﺎ
ﺩﺍﺩﮔﺎهی ﻨﻴﺰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻔﺎﺫﺍ ﺍﺷﺘﺒﻬﺖﻋﻠﻴﻬم
اﻟﺄﻣﻮﺭ،ﮐﺎﻥ
اﻟﺨﻄﺄ ﻣﻥ ﻘِﺒﻠﻬم
ﻮﺍﺫﺍ ﺃﺧﻄﺄﻭﺍ،ﻭﺍﻟﺼﻮﺍﺏ
ﻣﻥ ﻘﺒل علیّ ﺒﻥ
آﺑﻴﻄﺎﻟﺐ ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺩم ﺪﺭﺩﺍﻭﺭﻯ
هاﻯ ﺨﻮﺩ ﺧﻄﺎئی
کرﺩﻧﺪ،ﺧﻄ اﺍﺯﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ ﺳﺒﺐ
ﻭﻋﻠﺖﺧﻄﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺳﺖ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ،ﺩﺭﺳتی
آﻥ اﺯ ﻣﻮﻟﺎ علی
صاحب مقام
الهی و أبدی مرتضوی
برای کاملاّن ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﺯ
ﻣﻮﻟﺎعلی ﻨﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﮕی ﭽﻨﻴﻥ
علیّ هستند. ﻫﻤﻪﺣﻘﺎﻳق
ﻮ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ،ﻣﺘﻌﻠق ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﮐس ﺩﺭﺳﺖ
ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩ ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﺮﻓﺖ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻗﺒلی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺪﻯ
ها ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﻴﻥ
گفته قُرآن اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻴﺪ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻫﺮﭼﻪ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻴﺪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺩﺭﺳﺖد ﺑﻮﺩ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﻤک الهی ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﻓﮑﺮﻯ
ﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ثوﺍﺑﻬﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
اﺯ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ.
ﻭﺷﺄﻥ ﻤﻘﺎم
عقلی ﻮﺗﮑﺎﻣلی
ﺮﻭح اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﻄﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ،ﻭﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭﺫﻫﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﭘﻴﺮالهی ﻨﻴﺰﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
گفت ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﻬﺮ
ﺧﻴﺮ ﻭﺑﺮﮐﺖ ﻭ ﺩﺭﺳتی
ﻮ ثوﺍﺏ ﻭﺻﻮﺍﺏ
ﻭﺗﮑﺎﻣلی ﺒﺮﺳﺪ،ﺍﺯﭘﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩ و
خداوند ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺧﻄﺎ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﻮﺩ،ﺑﻌﻠﺖ ﺭﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﻋﺎﻗل ﻨﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺳﺘﻴﻬﺎ ﻭﺻﻮﺍﺏ
ﻭﻋﺪﺍﻟﺖ،ﺩﺭ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺣﻘﻮقی ﻴﺎ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ الهی
ﻮﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳق ﻮﺳﺎﺋل
الهی ﺪﺭ کاملان
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺰﻣﺎﻥ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺎﺏ ﻭ ﺩربّ
ﺍﻳﻦ ﺣﻘﺎﻳق اﻟﻬﻰ،ﻭﻣﺮﺍﺣل
ﺘﮑﺎﻣل عثلی ﻮﺭﻭحی
الهی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
هستند. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ (ﺑﺎﺏﻭﻟﺎﻳﺖ)،
ﻭﻣﻘﺪﻣﻪ ﻟﺎﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻌﺪﻯ الهی اﺳﺖ.
ﺻﻮﺍﺏ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
ﻨﺸﺎﻧﻪ ﺭﻭﻯ ﻮﺍﺻﺎﺑﺖ
ﺑﻬﺪﻑ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺭﻭ ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.

حدیث 297 - ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ94 ﺑﺤﺎﺭ) کلّما
ﻟم ﻴﺨﺮج
ﻤﻥ هذا ﺍﻟﺒﻴﺖ،ﻓﻬﻮ
ﺑﺎﻃل ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ که ﺍﺯ
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺻﺎﺩﺭ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﻃل اﺳﺖ. ﺣتی
اﮔﺮﻇﺎﻫﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺏ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
الهی اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ ﻮﺗﮑﻨﻴکیر
که ﺣﻘﺎﻳق ﻤﺎﺩﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺧﺮﻭج ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
غیر ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺳﺖ
ﺩﻫﺪ،ﮐﺎﺫﺏ ﻭﺩﺟّﺎل
اﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎ ﻏﻴﺮ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﺒﺤقّ اﻟﻬﻰ،ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ،ﻳﻌنی
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ کاملان
الهی ﺰﻣﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺍﺯﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
مرتضوی علیّ ﻮﻣﺤﻤﺪ،ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
الهی ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺪعی ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺍﻳﻥ
أﻣﺮ الهی ﻤﻮﺭﺩ
ﺍﺩﻋﺎﻯ آﻧﻬﺎ،ﺑﺎﻃل
اﺳﺖ. ﻳﻌنی ﻨﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ ﺍﺑﻠﻴس
ﺍﺧﻮﻧﺪ،ﻭﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯ(ﻣﺴﻴح ﺪﺟّﺎﻝ)
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
غیر ﺭﺍﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
بحقّ ، ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻠﻘﻴﻥ
ﺒﺨﻮﻳﺸﺘﻦ،ﺍﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻴﺰ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
ﺩﺟّﺎﻝ ﻭﮐﺎﺫﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮔﺮ ﺍﺯﻣﻨﺎبع
غیر ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺟﺎﻯ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺣﻘﺎق ﻮﺣﮑم
الهی ﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺨﻮبی ﻤﻘﺼﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ،ﻭکلام
اﻭﺭﺍ ﺍﺯﻧﻮ،ﻭﺣتی
ﺒﻬﺘﺮ ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻋﻘل ﻤﺮﺩم
ﻤﺤﻴﻄ ﺨﻮﺩ ﺗﻮﺿﻴح
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. (ﺑﻴﺖ) ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻘﻴم
ﺨﺎﻧﻪ ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭکاملان
الهی هر ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺎﻣل
إﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ آﺷﮑﺎﺭ
ﺍﻥ عصر، ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻣﺴﺘﻮﺭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 299 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ (ﺝ۲ﺹ94 ﺑﺤﺎﺭ)ﺍﻣﺪﻩ
ﮐﻪ شخصی اﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ،ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ که
(ﺳﻠﻮنی عمّا
ﺷﺌﺘﻢ،ﻭﻟﺎ
ﺗﺴﺄﻟﻮنی عن
ﺸﻴﻴٴﺎ الاّ
ﺃﻧﺒﺄﺗﮑﻢ) ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﻣﻮﻟﺎعلی که ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ،ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﺪ
ﺍﺯ ﻣﻥ ﺒﭙﺮﺳﻴﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﺯﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻤﺎ ﭘﺎسخ ﻮ ﺍطلاع
ﻨﻤﻴﺪﻫﻢ،ﺳؤﺍل
ﻮ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻧﮑﻨﻴﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺮ الهی
هر ﺳﺎﻟﻚ،ﺧﻮﺩ ﻫﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﺴؤﺍلی ﺪﺍﺷﺖ،ﺑﺸﺮﻃ
اﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
الهی ﺠﻮﺍب ی ﺒﺪﻫﺪ،ﻭﻣﻮﺍفق
ﭽﻨﺎﻥ ﺴؤﺍلی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍلاّ ﺍﻥ ﺠﻮﺍﺏ
ﻣﻔﻴﺪ ﺳﺎﻟک ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﺎﻧﻌﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﻮ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺪﺍم ﺴؤﺍل کند،ﻓﺮﺻﺖ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﻮﻋﻤل
کرﺩﻥ ﺒﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﭘﻴﺮﻣﻮﺍﻓق
آﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺳﺎﻟک ﻤطیّع ﻮﺍقعی
آﻧﻘﺪﺭ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ،ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ
ﭙﻴﺮ، ﺧﻮﺩ ﻣﻄﻠبی
ﻮﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﺒﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺭفع ﻨﻴﺎﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺩﺭ آﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
. ﭘس ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﭼﻨﻴﻥ کلام ﻤﻮﻟﺎ
علی ﺮﺍ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ: إﻧّﻪ
ﻟﻴس ﺃﺣﺪ ﻋﻨﺪﻩ
علی ﺸیئ ، ﺍلاّ
ﺧﺮج ﻤﻥ عند ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ،ﻓﻠﻴﺬﻫﺐ
ﺍﻟﻨﺎس ﺣﻴث ﺷاءﻮﺍ،ﻓﻮﺍﻟﻠﻪ
ﻟﻴﺄﺗﻴﻥ أﻟﺄﻣﺮ
ﻫﻬﻨﺎ هیچ ﻮﺣﮑﻤتی ﻨﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺑﺘﺪﺍﻯ آﻥ اﺯﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ ﻤﻮﻟﺎعلی
ﺨﺎﺭﺝ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭘس ﻣﺮﺩم هر ﺮﺟﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﻭتلاﺵ ﮐﻨﻨﺪ، ﻭلی
ﺒﺨﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ (ﺍﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺟﺰ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺳﻴﻨﻪ ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﻣﺎم ﺪﺳﺖ ﺑﺮﺳﻴﻨﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﺯﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺳﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ،
ﺍﺧتلاﻑ ﺑﻴﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻈﺎﻫﺮ ﺑﻮﺩ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﻤﺒﻮل ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ) ﺑﺎﺯ
ﻧﺎم هر ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﻌﺪﻯ ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺮ ﻭ ﺭﻫﺒﺮﻣؤﻤﻨﺎﻥ
ﻴﺎ کاملان الهی
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هر ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ، ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻣﻨبع علم
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﻭﺧﻮﺩ
ﻣﺒﺪأ ﺣﺮﮐﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺍﻭ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ الهی ﻮﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
الهی ﺒﻌﺪﻯ ﺘﺎ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻫﻤﻪ کاملان
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ ﭼﻮﻥ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ، ﻭﺍﺻل ﺒﻌﻘل
کلّی ﻘﺎﺋم ﺮﺏّ
اﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭﻋﻠم ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭحتّی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ،ﭼﻮﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﺼﻮﺭﺕ ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ،ﻭ
ﻣﻮﺭﺩ(ﻣﺴح ﻮ ﺍصلاﺡ)
ﻭﺑﺮﮐﺖ ﻣﻮﻟﺎ،ﺩﺭﻋﺎﻟم
ﺮؤﻴﺎ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘلی
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﻋﻠم الهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻥ ﭙس کلام ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺍ ﺩﺭقُرآن ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺴﺎﻟک ﺪﺍﺭﺍﻯ
عقل عرﻓﺎنی ﻮﻋﻠم
ﺮﻭﺣﺎنی ﺸﺪ،ﻗﺪﺭﺕ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻰ ﻳﺎﺑﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
رحمان،ﺑﺎﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘلی ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻل
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺮﺩم
هرﺟﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ،ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻢ ﺩﺭﮐﺘﺐ
ﻭ ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ﻭﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ ﺑﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮐﻪ ﻣﺪﻋﻰ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
هرﻓﻘﻴﻪ ﺍﺣﻤقی
ﺒﺎﺷﺪ ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﺟمع
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﻣﺎنع
اﺯ ﺳﻠﻮک الهی
آﻧﻬﺎ،ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
(ﺃﻣﺮ) ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
الهی ﻮﻣﺴﺎﺋل
کسب ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯﻃﺮﻳق
اﻳﻦ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺤقّ
أﻣﺮ ﻭ ﻧﻬﻰ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﭼﻨﻴﻥ
ﺤقی ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺯ ﺧﻄﺎ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.

حدیث 300 -ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 95 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: إﻧّﻪ
ﻟﻴس ﻋﻨﺪ ﺃﺣﺪ ﻣﻥ
ﺤقّ ﻮﻟﺎ ﺻﻮﺍﺏ،ﻭﻟﻴس
ﺃﺣﺪ ﻣﻥ اﻟﻨﺎس
ﻳﻘﻀﻰ ﺑﻘﻀاء ﻴﺼﻴﺐ
ﻓﻴﻪ ﺍﻟﺤﻖّ، ﺍلاّ
ﻣﻔﺘﺎﺣﻪ ﻋﻠﻰّ،
ﻓﺎﺫﺍ ﺗﺸﻌﺒّﺖ
ﺑﻬم اﻟﺄﻣﻮﺭ،ﮐﺎﻥ
اﻟﺨﻄأ ﻣﻥ ﻘﺒﻠﻬﻢ،ﻭ
ﺍﻟﺼﻮﺍﺏ ﻣﻥ ﻘﺒﻠﻪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ حقّ
ﻮﺩﺭﺳﺘﻰ، ﺩﺭﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩ،ﮐﻠﻴﺪ
ﻭﻣﺒﺪأ آﻥ اﺯ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻯ ﺒﺮ
آﻧﺎﻥ ﺸﻠﻮغ ﻮ ﭼﻨﺪ
ﺷﻌﺒﻪ ﺷﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺸﺒﻬﻪ ﻭﺍﺑﻬﺎم
گرﺩﻳﺪ، ﺧﻄﺎ ﺍﺯﺧﻮﺩﺷﺎﻥ،
ﻭﺻﻮﺍﺏ ﺍﺯﻣﻮﻟﺎعلی
اﺳﺖ. ﻣﻮﻟﺎعلی ﻮ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻤﻌﻠم ﺴﻠﻮک إﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﭘﻴﺮﻭ ﻣﺤﻤﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻴﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﻮﺩ. ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﭽﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﺼﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺸﻮﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
غیرﻭﻟﺎﻳﺖﻋﻠﻰّ،ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺣُﺴﻥﻨﻴّﺖﺳﻠﻮﮐس
ﺨﻮﺩ،ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻭ ﺑﻨﺪﺭﺕ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﺎﺻطلاﺡ
ﺍﺯﭘﺸﺖ ﺩﻳﻮﺍﺭﺧﺎﻧﻪ،ﻭ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﭘﻨﺠﺮﻩ،ﭼﻮﻥ
ﺪﺯﺩﺍﻥ ﻮبی أﺩﺑﺎﻥ
ﺒﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﻓﻮﺭﺍ
ﺑﺎ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳتی
ﺒﺠﻬﺎﻥ ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻣﺤﺮﻭم از ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ ﻮﺍصلاﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
اﺯﻏﻴﺮ ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻗبلا ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺴﻴح ﺪﺟﺎل
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻳﻌنی
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺎﻃل ﻮﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﺯﻣﻮﻟﺎ علی ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻭﺍقع ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻮﻟﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻳک ﺒﺎﺯﻯ ﻮﻧﻤﺎﻳﺶ
ﻧﻔس ﺷﻴﻄﺎنی ﺸﺨﺺ،ﻭﺳﺎﻟک
غیر ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺠﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩ علی
غیرﻭﺍﻗﻌﻰ،ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺴﻴح ﺪﺟّﺎﻝ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺴﻴح ﻮ ﻣﻮﻟﺎﻋﻠﻰ،ﺩﺭﻳک
ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ ﭽﻬﺎﺭﻡ
مرتضوی ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﺷﺨﺼﺎ
ﺑﺘﻤﺎم کرﺍﻣﺎﺕ
الهی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ،ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ ﻧﺎم
علیّ ﺮﺍ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎﮐﻠﻤﻪ ﺩﺟّﺎل
ﺒﮑﺎﺭ ﺑﺒﺮﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺴﻴح ﺨﻮﺩ ﻫﻨﮕﺎم
ﺒﺼﻠﻴﺐﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻥ گفتهد ﺑﻮﺩ،ﻣﻥ
ﻤﺴﻴح ﻮﺍقعی
هستم که ﻣﺮﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻳﺪ. ﻭلی
اﮔﺮ ﭘس ﺍﺯ ﻣﻥ هر
ﻣﺴﻴح ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻤﺪعی
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪ،ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺩﺟّﺎل ﻮ
ﮐﺎﺫﺏ ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ،ﺑﺪﻭﻥ
عبورﺗﮑﺎﻣلی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺣﺴﻴنی
ﻮ ﺣﺴنی ﻮ ﻓﺎﻃﻤﻰ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ
ﺴﻠﺴﻠﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﻣﻨﺤﺼﺮﺑﻔﺮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
هستند.ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩیگرﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ95ﺑﺤﺎﺭ): أﻣّﺎ إﻧّﻪ،ﻟﻴس
ﻋﻨﺪ ﺍﺣﺪ ﻋﻠم ﻮﻟﺎ
حقّ ﻮﻟﺎ ﻓﺘﻴﺎ
ﺍلاّ ﺷیئا اﺧﺬ
ﻋﻥ علیّ ﺑﻥ أﺑﻴﻄﺎﻟﺐ،ﻭﻋﻨّﺎ
ﺍﻫل اﻟﺒﻴﺖ،ﻭﻣﺎ
ﻣﻥ ﻘﻀاء ﻴﻘﻀی
ﺒﺤقّ ﻮ ﺻﻮﺍﺏ ﺍلاّ
ﺑٴﺫﻟک ﻮﻣﻔﺘﺎﺣﻪ
ﻭﺳﺒﺒﻪ ﻭﻋﻠﻤﻪ
ﻣﻥ علیّ ﻮ ﻣﻨّﺎ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺷﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻧﺰﺩ ﻫﺮﮐسی
علمی ﻴﺎﻓت ﻮﺤﻘّﻰ،ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﺯعلی ﺒﻥ
أﺑﻴﻄﺎﻟﺐ،ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺎ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻗﻀﺎﻭتی ﺒﺤق ﻮ
ﺩﺭﺳﺖ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ،ﺍﻏﺎﺯ
ﺍﻥ ﻮﮐﻠﻴﺪ ﻭﻋﻠﺖ
ﺍﻥ،ﻭﻋﻠﻢ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻥ از علی ﻮ ﺍﺯﻣﺎ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ اﺳﺖ.
(ﻋﻠﻢ) ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺎهی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﮐﺴﺐﻋﻠم ﺴﻠﻮﮐﻰ،ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻌﻠﻴم ﺴﻠﻮکی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
گرﺩﺩ. ﻭﻧﻴﺰﻋﻠم
لدنّی ﻮ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
عرﻓﺎنی اﻟﻬﻰ،ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻل
طریقت وولایت
ششم ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻧﺰﺩ ﺗﻤﺎمی إﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻮﻫﻤﮕی کاملان
اﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
، ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ،
ﻭحتّی ﻤﺎﻧﻨﺪ ﻣﺼﻄفی
ﻮ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻮﻟﺎ علی
کلید ﻭﺍﻏﺎﺯﻳﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (حقّ) ﻣﻨﻈﻮﺭﺣﻘﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ،ﺩﺭﻣﺴﺎﺋل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮکلام ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ حقّ هماﻥ ﺤﺞّ
، ﻭ ﻗﺒﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،ﺧﻮﺩ
حقّ ﻮحجّ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﮐﻠﻴﺪ ﻭﻋﻠم
ﻮ ﺍﻏﺎﺯ ﺍﻥ،ﻧﺰﺩ
ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ،ﻳﻌنی
کاملان الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ،ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
هر ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﮐسی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻮﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﻓﺘﻴﺎ)
ﻫﺮ ﻓﺘﻮﺍﺋﻰ،ﻳﺎﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﻧﻈﺮﻯ،ﻭﻫﺮ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ که ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﻗﻌﻴﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺍلاّ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻣﻔﺘﻴﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩﻡ ﻧﻈﺮ
ﺩﻳنی ﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
حقّ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﭼﻨﻴﻥ
کنند. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﺧﺒﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﻮﺭ
الهی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮک
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺯﻋﻘل کلّی ﻘﺎﺋم
ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻔﺎﺫﺍﺍﺧﺘﻠﻒﻋﻠﻴﻬم
ﺃﻣﺮﻫﻢ،ﻗﺎﺳﻮﺍ
ﻭﻋﻤﻠﻮﺍ ﺑﺎﻟﺮﺃﻯ،ﻭﮐﺎﻥ
اﻟﺨﻄﺄ ﻣﻥ ﻘِﺒﻠﻬﻢ
ﺍﺫﺍ ﻗﺎﺳﻮﺍ،ﻭﮐﺎﻥ
اﻟﺼﻮﺍﺏ ﺍﺫﺍ ﺍﺗّﺒﻌﻮﺍ
ﺍلآثاﺭ، ﻣﻥ ﻘﺒل
علیّ علیه ﺍﻟﺴلام
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
هرﮔﺎﻩ ﮐﻪ ﺍﺧتلاﻑ
ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ،ﻭﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺷﺒﻬﺎتی ﺪﺭﻗﻀﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
علیّ ﻮﺩﺍﺩﮔﺎهی
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺨﻮﺩ
ﺷﺪﻧﺪ، ﻋﻤل ﺒﻘﻴﺎس
ﺑﻌلی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺭﺃﻯ ﺨﻮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ،ﺍﮔﺮ
ﺧﻄﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺧﻄﺎ
ﺍﺯﺧﻮﺩﺷﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﭘﻴﺮﻭﻯآثاﺭ ﻗﺒلی
ﻮ ﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ علی ﺪﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
علما ﻭ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ،ﻭﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺪﻳنی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩنیوی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلیر ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ (آثاﺭﻋﻠﻰّ)
ﺩﺭکاملان ﻤﻮﻟﺎعلی
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﻭﺍصلاﻥ
الهی ﺰﻣﺎﻥ
هستند. ﻭﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﻭﻗﺒﻮل ﺪﺍﻭﺭﻯ
آﻧﺎﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﺩﺭﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﮔﺮﻭهی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻣﻔتی ﻮﻣﻄلع
اﺯﺍﺣﮑﺎم ﻮﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭ ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺍﺻلیذ اﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻋملاّ ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮک
الهی ﻨﮑﺮﺩﻩ،ﻭﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺳﻴﺮ
عقاید ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺪ
ﺍﺷﺪﻧﺪ،ﻭﻫﻤﻴﻥ
کاﺭ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺮﺩم
ﺸﻴﻌﻪ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻣﺎنع اﺯ ﺳﻠﻮک
الهی آﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮﺍقعی ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﺍﻣﺎم
ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺻﺪﻭﺭ
ﻓﺘﻮﺍﻯآﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیرﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﺗﮑﺬﻳب ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻧﻈﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ،ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی ﻤﻘﺼﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺻﺪﻭﺭ ﻓﺘﻮﺍﻫﺎﻯ
ﺪﺭﺳﺖ ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺻﺪﻭﺭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟک ﺼﺎﺩﻕ،
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺸﻮﺩ.
(ﺍﺗّﺒﻌﻮﺍ ﺍلآثاﺭ)
ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ آثاﺭ
ﻭﺑﻘﺎﻳﺎﻯ ﺒﺠﺎ
ﻣﺎﻧﺪﻩ،ﺍﺯﺍﺧﺒﺎﺭعلی
ﻮ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻣﻮﻟﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
کاملان الهی ﺰﻣﺎﻥ،
آثاﺭ ﺑﺎﻗﻴﻪ ﻣﻮلا
علی ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭﺣتی ﻮﺍﺭثاﻥ ﻮﺧﻠﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻘﺒلی ﻮ کاملان
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺸﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ،ﻗﺎﺑل ﺘﺒﻌﻴﺖ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ، ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ آﻧﻬﺎ ﺩﺭﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
(آثاﺭﺑﺎﻗﻴﻪ) ﻣﻮﻟﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺗﺒﻌﻴﺖ ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺳﻠﻮکی ﺒﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺎﺑﻌﻠﻮم الهی
ﻤﺎﻧﻨﺪ،ﻣﻮﻟﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. (حقّ) ﻫﺮ
ﺍﻣﺮالهی ﺤقّ
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺑﺨﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﻫﺮحجّ ﻮ ﻗﺒﻠﻪ
ﻭﻣﻌﺒﻮﺩ ﻭﻣﻘﺼﻮﺩﻯ
اﺳﺖ،ﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻥ ﻮ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻪ
ﺍﻥ، ﺳﺎﻟک ﻴک ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﮐﺎﻣل
الهی ﻮﻣﺎﻣﻮﺭ الهی
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ،حقّ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﺒﺎﻣﺮﺩم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﺑﺪﻳﺖ
ﻭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ،ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ کاملان
اﻟﻬﻰ،ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺎ
ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﮐﺴﺐﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ،ﺍﺑﺪﻳﺖﺧﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﺟﻌﺖ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

حد یث 301- (ﺣﺪﻳث ﺟﻠﺠﻠﻪ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ،ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ 94 ﺑﺤﺎر): إﻥّ اﻟﺤﮑمة
ﻟﺘﮑﻮﻥ ﻔﻴﻘﻠﺐ
ﺍﻟﻤﻨﺎﻓﻖ،ﻓﺘﺠﻠﺠل
فی ﺼﺪﺭﻩ حتّی ﻴﺨﺮﺟﻬﺎ،ﻓﻴﻮﻋﻴﻬﺎ
ﺍﻟﻤؤﻤﻥ ﻮﺗﮑﻮﻥ
کلمة ﺍﻟﻤﻨﺎﻓق
فی ﺼﺪﺭ ﺍﻟﻤؤﻤﻦ،ﻓﺘﺠﻠﺠل
فی ﺼﺪﺭﻩ حتّی ﻴﺨﺮﺟﻬﺎ
ﻓﻴﻌﻴﻬﺎ ﺍﻟﻤﻨﺎﻓق
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﮐﻠﻤﻪ ﺣﮑﻤﺖ ﺑﺎﺭﻯ
که ﺩﺭ ﺩل ﻤﻨﺎﻓق
ﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭﺩﻟﺶ
ﻗﻠﻘﻠک ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
، ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺸﻮﺭﺍﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻤؤﻤﻥ آﻧﺮﺍ
ﺑﺸﻨﻮﺩ،ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺭک ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﻬﺮﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﮐﻠﻤﻪﺍﻯ،ﮐﻪ ﺩﺭﻓﮑﺮ
ﻣؤﻤﻥ ﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﻴﻨﻪﺍﺵ ﺑﺸﻮﺭﺩ،ﻭﺟلا
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺒﻴﺮﻭﻥ اﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺩ ، ﻣﻨﺎفق
ﻨﻴﺰ ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ.
در هر ﺣﺎل ﺼﻔﺖ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭکلام ﺤقّ ﻮﺻﺎﺩق
ﻮ ﻣؤثرالهی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺭﺍﻯ آﻥ ﺘﺪﺑﻴﺮالهی
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻣﺮﻯ الهی ﻮﺑﺤﻖ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻴﮑﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺒﺮﺩ. حتّی اﮔﺮ
ﻓﮑﺮ ﻭﺳﻴﻨﻪ ﻣﻨﺎﻓق
ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻭﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻮﺭﺍﻧﺪ ﻭﻣﺘﺠلی
ﻮﻭﺍﺿح ﺪﺭ ﺩل
اﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﻭﺗأثیر
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻴک ﻤﻮٴﻤﻥ
ﻮ ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﮕﻮﻳﺪ،ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻭ ﺑﻬﺮﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
کلام ﺰﺷﺖ ﻭﺿﺪ ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﺯ ﻣﻨﺎﻓق ﺒﻤؤﻤﻥ
ﺮﺳﻴﺪ،ﭼﻨﺎﻥ ﺪﺭ
ﺩﻝ ﻣؤﻤﻥ أثر ﻣﻨفی
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺒﻴﺮﻭﻥ آﻳﺪ
آثارش ﻣﻌﻠﻮم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺎﻓق ﻨﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺗآثیرﻣﻨفی
کلام اﻭﺩﺭ ﺩل ﻤؤﻤﻥ
ﭽﮕﻮﻧﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﻗﺪمی
اﻭﻟﻴﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻨﺤﺮﻑ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻤؤﻤﻦ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻨﺎﻓﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻳﻮﻋﻴﻬﺎ) ﻭﻋﻯ ﻮﻓﻬم
ﻮﺍﮔﺎهی ﻮﺟﺎ ﮔﺮﻓﺘﻥ
ﺪﺭﻇﺮﻑ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺩﺭ ﻭعی ﻮﺑﻴﺪﺍﺭﻯ،ﻭﺩﺭ
ﻭﻋاء ﻮﻇﺮﻑ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ ﻇﺮﻓﻴﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ.
(ﻗﻠﺐ) ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩل
ﻮﺳﻴﻨﻪ ﻭ ﻣﻐﺰ ﻭ
ﻓﮑﺮ، ﻭﺣتی ﮋﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺮﮐﺰ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ ﻭﺍقعی
اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻓﺘﺠﻠﺠﻞ) ﭘس ﺑﻪ
ﺗﺠﻠﺠل ﻤﻴﺎﻓﺘﺪ،
ﻭ ﺗﺠلی ﻮﻗﻠﻘک
ﻮ ﻭﺿﻮح ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻣﻴﺸﻮﺭﺩ ﻭ(ﺟﻨﺠﺎﻝ)
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﺭﺍم
ﻨﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.

حدیث 302 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺴﺠﺎﺩ ﺍﻣﺪﻩ،ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 97 ﺑﺤﺎﺭ)
لا ﺗﺤﻘّﺮ
ﺍﻟﻠؤﻠؤة ﺍﻟﻨﻔﻴسة،
ﺍﻥ ﺘﺠﺘﻠﺒﻬﺎ ﻣﻥ
اﻟﮑﺒﺎ ﺍﻟﺨﺴﻴسة،
ﻓﺎﻥ ﺃﺑﻰ ﺣﺪّثنی
، ﻗﺎل ﺴﻤﻌﺖ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ ﻴﻘﻮﻝ،ﺍﻥّ
اﻟﮑﻠمة ﻣﻥ اﻟﺤﮑﻤﻪ
، ﻟﺘﺘﻠﺠلجل ﻔﻰﺻﺪﺭ
ﺍﻟﻤﻨﺎفق ﻨﺰﺍﻋﺎ
ﺍلی ﻤﻈﺎﻧﻬﺎ،حتّی
ﻴﻠﻔﻈ ﺒﻬﺎ،ﻓﻴﺴﻤﻌﻬﺎ
ﺍﻟﻤؤﻤﻦ، ﻓﻴﮑﻮﻥ
أحقّ ﺒﻬﺎ ﻭ ﺃﻫﻠﻬﺎ
ﻓﻴﻠﻘﻔﻬﺎ ﻣﺮﻭﺍﺭید
ﮔﺮﺍﻥ بها ﺮﺍ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﺁﺷﻐﺎﻟﻬﺎ
ﻭﻳﺎ ﺻﺪﻑ ﺯﺷﺖ ﺑﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺩﻩﺍﻯ ﺗﺤﻘﻴﺮﻣﮑﻦ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯﭘﺪﺭم
ﺸﻨﻴﺪﻡ،ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
گفته ﺍﺳﺖ،کلاﻡ
(ﺣﮑﻤﺖ) ﺩﺭﺳﻴﻨﻪ
ﻭﻓﮑﺮ ﻣﻨﺎﻓﻖ،ﺍﻥ
ﻘﺪﺭ ﺟﻨﺐ ﻭﺟﻮﺵ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺟلا
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺳﻴﻨﻪ ﺍﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺮﻭﺩ. ﺍﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ
ﻣؤﻤﻥ آﻧﺮﺍﺷﻨﻴﺪ،ﺑﻪ
ﺍﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘ ﻪﺗﺮ
ﻭﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺎ ﺭﻏﺒﺖ
ﺯﻳﺎﺩ ﺑﺮﺑﺎﻳﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻤثا اﻟﺴﻌﺪﻯ
ﺸﻴﺮﺍﺯﻯ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﮔﻮﻫﺮﻯ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺩﻫﺎﻥﺴگ ﺤﻘﻴﺮ
ﺍﻓﺘﺎﺩ، ﺣﻘﻴﺮ
ﻭ ﻧﺠس ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺎ
ﺷﺴﺘﺸﻮﻯ ﺴﺎﺩﻩﺍﻯ
ﻘﺎﺑﻞ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ کلام ﺤﮑﻤﺖ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﻤﻨﺎﻓﻘﺎﻥ،ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺩﻗﺎﻥ ﺪﺭکلام
الهی ﺨﻮﺩ،ﺩﺭﺳﻠﻮک
الهی ﺪﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺎ ﺻﺎﺩﻗﺎﻥ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤؤﻤﻥ ﺴﺎﻟک
اوم کنندﻩ ﻭﺍقعی
ﺴﺨﺖ ﻣﻔﻴﺪ،ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ
ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﻠﻮکی ﻮﻓﮑﺮﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
علاﻗﻤﻨﺪﻯ ﻣؤﻤﻥ
ﺒﮕﻔﺘﻪ ﻣﻨﺎﻓﻖ،
ﺩﻟﻴل ﭙﻴﺮﻭﻯ ﺪﺍﺋم
اﻭ ﺍﺯ ﭼﻨﺎﻥ شخصی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﺎﻟک هرﺣﮑﻤتی
ﺮﺍ ﮐﻪﺑ ﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻔﻬﻤﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻄ لاﺯم آﻧﺮﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ
ﮐﺴﺐ ﺗﺤﻘﻴق
کند. ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻤﻮﻟﺎ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺼﺎیح عمومی ﻮ
هستند،ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﺒﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
عقل ﺠﺰئی اﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ،ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﻤﺠﺎﻟس ﻫﺮ ﻣﻨﺎﻓ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻣﻄﻠﺐ ﮐﻠّﻰ
ﺑﻨﺎم ﺤﮑﻤﺖ ﻧﻈﺮﻯ،ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺰئی
ﻮﺳﻠﻮک عملی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﺤﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ،ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﺒﺎ ﭘﻴﻤﺎنی
ﺒﺎ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣلی
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

جدیث 303 - ﺍﺯﻣﻮﻟﺎ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻥ ﺨﺒﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ۹۹ﺑﺤﺎﺭ)
:ﺨﺬ ﺍﻟﺤﮑمة
ﺍﻧّﻯ کاﻧﺖ،ﻓﺄﻥّ
اﻟﺤﮑمة ﺗﮑﻮﻥ فی
ﺼﺪﺭ ﺍﻟﻤﻨﺎﻓﻖ،ﻓﺘﺘﺨﻠج
ﻔﻰ ﺻﺪﺭﻩ، حتّی
ﺘﺨﺮج ﻔﺘﺴﮑﻥ
الی ﺼﻮﺍﺣﺒﻬﺎ،ﻓﻴﺼﺪﺭ
ﺍﻟﻤؤﻤﻥ ﺣﮑﻤﺖ الهی
ﺮﺍ ﺯﻫﺮ ﮐﺠﺎ ﮐﻪ
ﺷﺪ ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﮑﻤﺖ ﺩﺭﺳﻴﻨ ﻪﻣﻨﺎفق
ﭽﻨﺎﻥ ﺑﺠﻨﺐ ﻭﺟﻮﺵ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺍﻓﺘﺎﺩﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺴﻴﻨﻪ ﺧﺎﺭج
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺑﺴﻴﻨﻪ
ﻣؤﻤﻦ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻥ ﻤﻴﻨﺸﻴﻨﺪ. ﺗﺘﺨﻠج
اﺯﺧلیج ﻮﺧﻠج ﻮﺳﻴﻨﻮس
ﻭﺑﻥ ﺒﺴﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﻭﻓﮑﺮ ﻣﻴﻨﺸﻴﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻟﻔﻈ ﻘﺒلی
ﺘﺘﺠﻠﺠل اﺳﺖ،ﮐﻪﺟلا
ﻭﺟﻨﺐ ﻭﺟﻮﺵ ﻭﻗﻠﻘﻠک
ﻮﺟﻨﺠﺎل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻔﻈ ﺘﺘﺨﻠّج
ﺼﺤﻴح ﺘﺮ ﺍﺳت .

حدیث 304
-ﺣﺪیث ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﺍﻟﺮﺣمة) ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻘل ﺸﺪﻩ
ﮐﻪ شخصی ﺒﺎﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﮔﻔﺖ (ﺝ۲ﺹ94 ﺑﺤﺎﺭ
) إنّکم ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﺭﺣمة
ﺍﺧﺘﺼّﮑم اﻟﻠﻪ
ﺑﺬﻟک ﺷﻤﺎ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﺭﺣﻤﺖ ﻫﺴﺘﻴﺪ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ آﻧﺮﺍ
ﻣﺨﺘﺺّ ﺷﻤﺎ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ) ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻮ ﻓﺎﻣﻴل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﻫﻤﮕی
آﻧﻬﺎ ﺍﻫل ﺮﺣﻤﺖ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ کاملان الهی
زنده هر ﺯﻣﺎﻥ،ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻣل إﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ زنده هرﻋﺼﺮ
آشکار یا
مستور ﻭﮐﻠﻴّﻪ
کاملان الهی
زنده هر ﺯﻣﺎﻥ هستند.
حتّی اﮔﺮ
اینان اﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺟﺴﻤﺎنی و
بیولوژیک ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﺭﺣﻤﺖ) الهی
ﻴﻌنی ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺭﺣﻤﺖ
ﺑﻮﺩﻥ اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
کاملان اﻟﻬﻰ،ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺣﻤتی ﺒﺮﺍﻯ
کسی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
مگر در پیمان
سلوکی و عامل
بدان بوده
باشند ﺗﺎ وسیله
ﺗﺮﺣِّم الهی
باشند ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
آﻣﻮﺯﺵ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﮑﻮﺷﻨﺪ،ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺣﻤﺖﻫﺎﻯ
شهودی ﺨﻮﺩ را ﺍﺯ
ﻃﺮﻳق اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻣﺎﻥ و
امام زمان
آنها ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
رحمتها ﺷﺎﻣل
اُﻣﻮﺭ ﻋﻘلی ﻮﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻚ،ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
تجلّی ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘل کلّی ،ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﻳﻥ ﻮﺍصلاﻥ ﺑﺨلق
اﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ أﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
و کانال منحصر
آنها در ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺴﺎﻟک عامل ﻮ ﻋﺎﺷﻖ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ،ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ الهی
اﺳﺖ،ﻟﺬﺍ ﻣﻨﻈﻮﺭ
از ﺭﺣﻤﺖ ﺧﺎﺹ
خداوند ﺪﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،بشری
ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ رحمان
، ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
سالکان ولایت
محمدی آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺍﺧﺘﺼّﮑﻢ)
یا ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻣﺨﺘﺺّ
ﻭﺧﺎﺹ ﺷﻤﺎ ﻧﻤﻮﺩﻩ،ﻭﺷﺎﻣل
ﺘﻤﺎم اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻣﺎﻥ،ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ،ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ الهی
که ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭﭘﺎسخ اﻳﻥ ﺴﺘﺎﻳﺶ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﮔﻔﺖ:ﻨﺤﻥ
کذلک ﻮ ﺍﻟﺤﻤﺪ ﻟﻠﻪ،ﻟمن
ﺪﺧل أﺣﺪﺍ فی ﻀلاﻟﻪ،ﻭ
ﻟﻤن ﺨﺮج أﺣﺪﺍ
ﻣﻥ ﺒﺎﺏ ﻫﺪﻯ،ﻧﻌﻮﺫ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﺃﻥ ﻨﻀلّ
أﺣﺪﺍ ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻰ،ﻭ
ﺧﺪﺍﺭﺍ ﺳﭙﺎس ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎ أﻫل ﺒﻴﺖ
ﻣﺤﻤﺪ،ﻫﺮﮔﺰ ﮐسی
ﺮﺍ ﻭﺍﺭﺩ ﮔﻤﺮﺍهی
ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻳم ﻮ ﮐسی
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺩربّ
و راه ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺮﺧﺪﺍ،ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴم
کسی ﺮﺍ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
(اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ،ﻭ
کاملان الهی ﻮﺍﺻل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
، ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ هفتم
ﻋﺮﺵ ربّ ﺭﺣﻤﺎن
هستند . ﻭﻫﺮﮔﺰ ﮐسی
ﺮﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﻧﺪﺍﺩﻩ
ﻭﮔﻤﺮﺍﻩ ﻧﮑﺮﺩﻩ،ﻭ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺩﻭﺭ
ﻧﻨﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ (ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﺷﺪ،ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﺧﻮﺍﺳﺖ،ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻮ ﺭﺩ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺟﻮﺩ کاملان الهی
ﻮﺍخلاق ﻮ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﻃﻮﺭﻯ اﺳﺖ،ﮐﻪ
حتّی هر ﻧﺎﻇﺮ ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻨﺎﺧﺖ مقام
الهی ﺍﻧﻬﺎ،ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﺑﺤقّ ﻮ الهی
اﺳﺖ. (ﺑﺎﺏ ﻫُﺪﺍ)
ﺩربّ ﻫﺪﺍﻳﺖ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
سلوکی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ،ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴﻨﻰ ﺩﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﭘنج ﺘﻥ
(آﻝ ﻋﺒﺎ،ﺩربّ
و مدخل ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﻳﻥ
ﺮﺍﻩ الهی
هستند. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭﺧﻮﺩ
ﻫﺪﺍﻳتی اﻟﻬﻰ ﻭﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍوند ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ ﻭ ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ
و متوسّل ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷند. (ضلاﻟﻪ)
ضلاﻟﺖ ﻭ ﮔﻤﺮﺍهی
اﺳﺖ،ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺭﻭﺵ،ﻭﺟﺎﻣﺎﻧﺪگی
اﺯ ﻗﺎﻓﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩﻯ ﺮﻭح ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪگی ﺒﻴﺸﺘﺮ،
ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
الهی ﻮﻫﺪﺍﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ،ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ.
(ﻧﻌﻮﺫ ﺑﺎﻟﻠﻪ) ﭘﻨﺎﻩ
ﻣﺎ ﺑﺨﺪﺍ،ﻳﻌنی
هرﮔﺰ ﻭﻣﻄﻤئنا
ﭼﻨﻴﻥ ﻀلاﻟﺖ ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ کسی ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﻣﺸﮑل هر ﻣﺤﻘق ﻮﺟﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ ﻫﺮ ﺭﺍﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻳﻥ است
، ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭﻣﻌﻠم
ﻮﺭﺍﻫﻨﻤﺎی ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺍﻯ
ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
گرفتار ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺑﺎﻃلی ﻨﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺎفع وی ﺍﻳﺠﺎﺏ
ﮐﻨﺪ،ﺗﺎ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻃل ﺒﺪﻫﺪ. ﻭ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻀﻌﻒ ﻫﺮ ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻫﺮ
ﻓﺮﻳﺐﮐﺎﺭﻯ ﺪﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
اﺳﺖ. ﻭلی اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺬﺍﺗﺎ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ ﻋﺎﺷق
هدﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ و
منافع شخعلی
ندارند. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺤﺎل
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﮐسی ﺮﺍ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻣﻨﺎفعی
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﻔﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﻔﻈ ﺠﺎﻥ ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
که ﺑﺎﺷﺪ،ﭼﻨﻴﻥ
ﺴوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩﺍﻯ
ﻨمی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

حدیث 306-
ﺍﺯ
إمام ﺼﺎﺩق ﻨﻘل
ﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ج2 ص 95 ﺑﺤﺎﺭ):
إنّ اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ، ﺍﺩّﺏ
ﻧﺒﻴّﻪ علی ﻤﺤﺒّﺘﻪ،
ﻓﻘﺎل إﻧّک علی
ﺨُﻠﻖ ﻋﻈﻴﻢ،ﻭﻗﺎل
ﻤﺎ ﺍﺗﺎﮐم اﻟﺮﺳﻮل
ﻔﺨﺬﻭﻩ،ﻭﻣﺎ ﻧﻬﺎﮐم
عنه ﻓﺄﻧﺘﻬﻮﺍ،ﻭﻗﺎل
ﻮﻣﻥ ﻴﻄﻊ ﺍﻟﺮﺳﻮل
ﻔﻘﺪ ﺍﻃﺎع اﻟﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﻣﺤﺒﺖ ﺧﻮﻳﺶ
ﺗﺄﺩﻳﺐ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﺳﭙس
ﮔﻔﺖ،ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﺮ
ﺍخلاق ﺒﺮﺟﺴﺘﻪﺍﻯ
هستی . ﻭ ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ،ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﻣﻥ ﺒﺸﻤﺎ
ﺩﺍﺩ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ،ﻭ
آﻧﭽﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
آﻥ ﻨﻬی کرﺩ،ﺍﺯ
آﻥ ﺪﻭﺭﻯ ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ ﻫﺮﮐس ﺭﺳﻮل
ﺮﺍ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﺪ،
ﺧﺪﺍ ﺭﺍﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺗﺄﺩﻳﺐ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ یعنی ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺎﻟک اﻟﻬﻰ،ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ،ﺗﺎ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ أﺩﺏ ﻭ
ﺍخلاق ﻮﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍلی ﻤﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﭙﺴﻨﺪﺩ.
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ ﺍخلاق
ﻨﻴک عظیم میﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﺳﺎس ﻣﺤﺒّﺖ
ﺧﻮﻳﺶ،ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻤﺎل ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ،ﭘﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻤﻨﺎﺳک ﻮ ﺍﻋﻤﺎل
ﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﺎم ﺪﺍﺭﺩ،ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل أخلاق
ﻮ ﺻﻔﺎﺕ ﺳﺎﻟک از
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻫﻤﻴﺖّ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺤﺒﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ،ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس آﻥ ﺪﺭﺟﻪ
ﻣﺤﺒتی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع بشری ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ حتّی ﺸﻬﻮﺩ
ربّ ﺭﺣﻤﺎنی ﺨﺪﺍﻯ
ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﺸﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﺤﺒﺖ ﻭﻯ، ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک ﻘﺎﺑل
إﺩﺭﺍک بشر ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻧﻴﺎﺯ ﺑﻔﻬم و
عقل ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺍخلاق ﻮﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﺳﺎﺧﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺳﻠﻮک الهی ﻨﻴﺰ
ﺑﺮ ﺍﺳﺎس ﻋﺸق ﻮ
ﻣﺤﺒﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺻﻔﺎﺕ،ﻭﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺤﺒﺖ آﻣﻴﺰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺳﺎلک ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ الهی ﺨﻮﺩ،ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ،ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ
ثاﺑﺖ ﻧﻤﻮﺩﻥ
عشق ﺨﻮﺩ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ،ﻭ ﺩﻟﺒﺴﺘگی
ﺮﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩ
الهی ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﻫﻤﺎﻥ
عشق ﻮﺩﻟﺒﺴﺘﮕی
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺭﺍ،ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﻘﺎم
ﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﺮﺯ ﻣﻴﺴّﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺸﺮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻐﻴﻴﺮﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮ ﺗﺒﺪﻳل أخلاق
ﻮﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍخلاق ﺨﻮﺏ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻧﭽﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻌنی
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک اﺯ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺑﺎ ﻣﺮﺩم ﺒﺮﺗﺮ،
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺍﻭ ﺑﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺍخلاق ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺧﻠﻘﺖ ﻭﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺮﻭحی اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭآﻓﺮﻳﻨﺶ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﻤﺮﺍﺣل
ﻘﺒلی ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﻫﺮ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻳک ﺘﻮﻟﺪ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺗﺮک ﻮ ﻣﺮﮒ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻗﺒلی ﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻨﻔﺮ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭحتّی اﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ(ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ) ﺳﺎﺑق ﻮﻗﺒلی
او أﻣﺮﻯ ﺘﺎﺭﻳخی
ﻮ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻭﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺗﺎﺯﻩ،ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﺸﺮﻯ،ﺑﺎﻭج ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺎخلاق
ﻮﺻﻔﺎﺕ الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺯ ﻭﺍﺟﺐ ﻭﻗﺎﺑل
ﻤﺤﺎﺳﺒﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﺗﺤﻮّﻟﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ که ﺩﺭﮐﺎﻣل
الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ثوﺍﺏ
ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯ ﻣﻘﺎﺑل
ﺪﺍﺭﺩ،ﻭلی ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻭﻭﺍﺟﺐ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺍخلاق ﺒﺮﺗﺮ،ﻭﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ الهی ﺒﺮﺗﺮﻯ،ﭼﻮﻥ
ﺘﺸﺒّﻪ ﺑﺮﺏّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺪﺭ ﻧﻮع ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺑﺎﺯ
ﺍخلاق ﻮﻋﻘل ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮﻯ اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺤﺒﺖ ﻭﺍﺩﺏ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺗﺎ (ﻓﺮﺿﺎ
) روح ﺳﺎﻟک ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠق
الله ﺘﺸﺒّﻪ ﺍخلاقی
ﻮﺻﻔﺎﺗﻰ،ﻭﻳﺎ
ﻋﻘلی ﻮ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. (أﺩﺏ)
ﺩﺭ ﺍﺻطلاح ﻤﺘﻔﮑﺮﺍﻥ
ﻘﺪﻳﻢ،و عرفا ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻴی ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺭﻭﺍﺑﻄ
ﺒﺎﻣﺮﺩﻡ،ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻌنی أﺩﺏ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،ﺍﮔﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﻫﺪﻑ إﺭﺿﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﺮﺍﺣلی ﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺸﺒﺎﻫﺖ
ﺩﺭ ﺍخلاﻕ الهی
ﺒﻴﺎﺑﺪ،ﺑﺎﺯ ﺍﺩﺏ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی أﺩﺏ ﺩﺭ
ﺍﺻطلاح قُرآن
ﻮﺣﺪﻳثها ﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﺣﻮﺍل
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
الهی إﻗﺘﺒﺎس ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﺭﺳﻮﻝ) ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ،ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
هر ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ،ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
کاﻣل الهی ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ،ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻠﻖ،ﻭﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺍﻯ ﺮﻭٴﻴﺎﺋﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺳﺎﻟکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤگی
اﻳﻥ کاملان الهی
اﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺗﻌﻠﻴم
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭﺗﻮسّل
ﺒآﻧﻬﺎ،ﻭﻧﻘﺶ ﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺪﺍﺷﺘﻥ ﻴﮑﺴﺎﻥ
هستند. ﻟﺬﺍ ﺣﺪﻳث
ﺗأﮐﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﻣﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻣﻌنی
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
اﻭ ﺩﺭ قُرآن ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺪﺭک ﻤﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃنی ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ چه ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
هستند،ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ ﻤﻌﺎنی ﺒﺎﻃنی
ﻮﺍﺻلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭ قُرآن،ﻭ
ﺩﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،ﻭﺗﻤﺎم
أﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺘﻌﻠﻴم
ﺒﺪﻫﺪ. ﺗﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺄﺩﻳﺐ ﻭ ﺍثباﺕ
ﻣﺤﺒّﺖ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﭽﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ
ﺍﻣﺮﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺼﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ،ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ،ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭﺍﻣﺎم هر ﺯﻣﺎﻥ،ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺗﻤﺎس ﻣﺴﺘﻘﻴم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻭ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯﻃﺮﻳق
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،ﻭﺍﺯ
ﻃﺮﻳق هر ﻳک اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ هفت ﮔﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﺮﺩ،ﻭﻫﺮﭼﻪ ﻧﻴﺰ
ﻧﻬی کند ﻭ ﻣنع ﻨﻤﺎﻳﺪ،ﺍﺯ
ﺍﻥ ﺪﻭﺭﻯ ﻮﺗﻘﻴﻪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭقُرآن ﻮ ﻳﺎ ﺩﺭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻧﻤﻮﺩﻥ،ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻋﺒﺎﺩتی
ﻘﺸﺮﻯ و شرک ﺼﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﻭ ﺳﺎﻟک
عاﺑﺪ،ﻧﻴﺎﺯ ﺑقُرآن
ﻨﺎﻃﻖ،ﻭﺭﺳﻮلی
ﺰﻧﺪﻩ الهی ﭽﻮﻥ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ
بمعرفی
خداوند ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﺎﻟک ﻄﺎﻟﺐ،ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﺻﺎﺩق ﻤﻌﺮفی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ،ﺑﺎﻧﻘل ﺴﻪ
ﻣﻄﻠﺐ ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ،ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺳﻮم ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭﻧﻮﺍهی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ،ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ،
ﺑﻨﻘل اﺯﮐﺘﺐ ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
که ﺑﻮﻯ ﻨﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ، ﻋملاّ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺧﺪﺍ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ،ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺍخلاق ﻮﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺍﻣﺎم
هر ﺰﻣﺎﻥ ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺤﻘق ﻨﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ إﻃﺎﻋﺘﻬﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ اﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ:ﻮ إﻥّ ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪ،ﻓﻮّﺽﺍلی
علیّ ﻮﺃﺋﻤﺘﻪ،ﻓﺴﻠّم
ﻮﺟَﺤَﺪ ﺍﻟﻨﺎس،ﻓﻮ
ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻨﺤﺒّﮑم
أﻥ ﺘﻘﻮﻟﻮﺍ ﺍﺫﺍ
ﻗﻠﻨﺎ،ﻭﺗﺼﻤﺘﻮﺍ
ﺍﺫﺍ ﺻﻤﺘﻨﺎ،ﻭﻧﺤﻥ
ﻔﻴﻤﺎ ﺑﻴﻨﮑم ﻮ
ﺑﻴﻥ اﻟﻠﻪ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺪﺍ ﺍﻳﻥ إﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻌلیّ
ﻮﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﺮﺩ،ﻭ ﺷﻤﺎ ﺗﺴﻠﻴم
ﺸﺪﻳﺪ ﻭلی ﻤﺮﺩم
ﻨﭙﺬﻳﺮﻓﺘﺪ ﻭﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﺑﺨﺪﺍ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻣﺎ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﻴم
ﺪﺍﺷﺖ،ﺍﮔﺮ ﻫﺮﭼﻪ
ﮔﻔتیم ﺸﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ،ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﮑﻮﺕ ﻧﻤﻮﺩﻳﻢﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﮐﺖ ﺑﺎﺷﻴﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺑﻴﻥ ﺸﻤﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻤﺎم
ﺤﻘﻮق ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ،ﻭحقّ
أﻣﺮ ﻭ ﻧﻬی ﻮ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻥ،ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﻮﺩﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ،ﮐﻪ
ﺟﻤﻌﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﻣﺤﺒﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ،ﺑﻤﻮﻟﺎ علی
ﺠﺎﻧﺸﻴﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
سلوکی ﺧﻮﺩ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻭﻓﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺗﻤﺎم
اﻳﻦ ﺣﻘﻮق إﻣﺎﻣﺖ
ﻭ (ﺍﻭم ﺪﺍﺩﻥ) ﻴﺎ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺪﺭﺻﺪﻭﺭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
عبادی ﺍﻣﺮ ﻭﻧهی
ﺮﺍ،ﺑﺎﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺒﻌﺪﻯ ﻮﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ،ﭼﻮﻥ
ﻤﻮﻟﺎعلی ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻨﻬﺎ،ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﻣﺤﺒﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ،ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺍخلاقی ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ،ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺻﺪﻭﺭ
ﺍﻭﺍﻣﺮ
ﻋﻤﻠﻰ،ﻭﺗﺮﺗﻴﺒﺎﺕ
ﺯندگی
ﺘﺎﺯﻩ ﺳﻠﻮک ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ هر ﺳﺎﻟک
إﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮﺩ،ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺎم ﻮمُرَبّی
ﺨﻮﻳﺶ،ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺎم اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
دیگران ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭحقّ اﻣﺎﻣﺖ ﻭﺻﺪﻭﺭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟکان
خود،ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ ﺘﺸﺒّﻪ
ﺍخلاقی ﻮﺻﻔﺎﺗﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ کاملان
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،ﺑﺎ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ آﻥ
عصر، ﮐﻪ ﺭﻫﺒﺮ ﺗﻤﺎمی
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ،ﻭکاملان
الهی ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ
ﻫﻤﮕی ﺼﺎﺣﺐ ﻫﻤﻴﻥ
اﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺄﺩﻳﺐ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯﺳﺎﻟﻚ،ﻭﻣﺤﺒﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺒﺎﻧﻬﺎ،ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺒﭙﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ،ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّل عباﺩﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﺒﺎﻧﻬﺎ،ﻭ
ﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﺍﺩﺏ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ،ﻭﻳﺎ
ﻣﻮﻟﺎ علی ﻮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ،ﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺩ. ﻃﺮح ﻤﺴأﻟﻪ
ﺗﻌﻠﻴم ﻮﺗﺄﺩﻳﺐ
ﺍخلاﻕ،ﻭﻧﻴﺰ ﺻﺪﻭﺭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻣﺮ
ﻭ ﻧﻬﻰ،ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﻗﺒﻮل ﺴﺎﻟﻚ،ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻣﺴﺎﻟﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪالهی
ﺪﺍﺷﺘﻦ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮﺍﻋﻤﺎل
ﺠﺴﻤﺎنی ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺪﻳنی
ﺪﺭ ﺗﻤﺎم ﻤﺬﺍﻫﺐ،ﺑﺪﺍﻥ
ﭽﺴﺒﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﺬﺍﺕ ﻭ ﺭﻭح ﻮﺍﺩﺏ
ﻭ ﺍخلاق اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
مثبت ﺩﺭ ﺍﻭﺍﻣﺮ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺑﺮﺍﻯ
إﻣﺘﻨﺎع اﺯ ﻧﻮﺍﻫﻰ
ﻭﻣﻨﮑﺮﺍﺕ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺡ، ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺷﻤﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ،ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺸﻌﺎع ﻮ
ﺗﺸﻴّﻊ،ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻨﻮﺭ ﺷﻌﺎع ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ، ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺎم
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣلی اﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﻣﻌﺮفی ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ،ﺍﻳﻦ ﺗﻔﻮﻳﺾ
الهی ﺮﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ،ﻭﺳﺎﻟک
الهی ﺸﺪﻳﺪ. ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﻮﮔﺮﺩﻥ
ﻨﻬﺎﺩﻥ ﺑﺘﻤﺎم
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
ﺍﻣﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
که ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ، ﺣتی اﮔﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻮﺷﻴﻌﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭلی ﺒﺴﻠﻮک
الهی ﻨﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺘﻌﺒّﺪ ﻭﺯﺍﻫﺪ
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺘﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭﺍﻣﺎم
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺸﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺣﺮﻑ ﻭﺍﺩّﻋﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭلی ﺪﺭﻋﻤل
ﻤطیّع أﻭﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮکی
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺎﺳﺘﺨﺮﺍج أﻭﺍﻣﺮ
ﻭﻧﻮﺍهی ﺪﻳﻨﻰ،
ﺍﺯ ﮐﺘﺐ ﻣﻨﻘﻮل
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ کاﺭ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺴنی ﻮﺷﻴﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺨﺶ ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻓﻬم
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻠم ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻟﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯﺘﻘﻠﻴﺪﻋﻤلی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ،ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﺭﻭﺯ ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮﻯ،ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻧﻮﺍهی ﺼﺎﺩﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی ﻮﻗﺒﻮل
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤلی
ﺴﻠﻮکی إﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ ﺷﺪﻳﺪ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺷﻤﺎﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍثباﺕ ﺩﻭﺳتی ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺍﻳﺪ ﻭﺑﺪﻭﻥ اﻳﻥ
ﻤﺤﺒﺖ یعنی ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻋﺸق ﻮ ﮐﺸﺶ ﻭﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
إﻣﮑﺎﻥ ﺘﻘﻠﻴﺪ
ﺻﻔﺎتی اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺴّﺮﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺗﻘﺮّبی
ﺒﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩﻩ
که بشهوئی
برسد. ﻣﺤﺒﺖ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،ﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍضی گرﺩﻧﺪ
ﻭﻣﺤﺒﺖ ﮐﻨﻨﺪ،ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻟﻄﻒ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻭﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺤﺒﺖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
، ﻭﮐﺸﺶ ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ
الهی همرﺍﻩ ﺩفع
ﺸﺮک لاﺯم ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺍﻣﺎم ﻨﻴﺰ ﺭﺍضی
گرﺩﺩ. ﻭلی ﺸﺮﻁ
ﺭﺿﺎﻳﺖﻭﻣﺤﺒﺖ
ﺍﻣﺎم ﺒﮕﻔﺘﻪ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ،ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﮔﻔﺘﻴم
ﺒﮕﻮﺋﻴﺪ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﻔﮑﺮ ﻭﻫم
عقیده ﻣﺎ ﺑﺎﺷﻴﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮔﻔﺘﻴم
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﺑﺎ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺣﻔﺎﻇﺖ
ﻭﺍﺣﺘﻴﺎﻃ ﺒﮕﻮﺋﻴﺪ
ﻭﺍﮔﺮ ﺳﮑﻮﺕ ﮐﺮﺩﻳﻢ،ﻭﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﺮﻯإﻣﺎﻡ ﻭﭘﻴﺮ
الهی ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺘﻮﺭﺧﺎﺹ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺩ،ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﮐﺖ ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﻭ ﺍﺻﺮﺍﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺼﺪﻭﺭ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﻨفع اﻭ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
از ﺍﻣﺎم و پیر ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺻﺮﺍﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
کسب ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﻮﭘﻴﺮ
ﻧﻴﺰ ﺻﺪﻭﺭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،
ﻣﻮﮐﻮل ﺒﺎﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺭﻩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺧﺎﺹ
آﻥﺴﺎﻟک ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ ﺗﺎﮐﻴﺪ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﻋﻠﺖ
ﺍﻳﻥ ﺘﺴﻠﻴم ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ،ﻭﺳﻠﻮک
ﻮ ﺑﻴﺸﺘﺎبی ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻥ اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
اﻣﺎم و ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﮐسی ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﺨﺪﺍ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک گرﺩﺩ.
ﻭﺍﻣﺎم ﻮﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ،ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
الهی ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
کسب ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﭘس ﺍﺯﻣﺪتی
ﺘﻮﺳّل ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮالهی
اﺳﺖ. (ﻓﻮّﺽ)
یعنی واﮔﺬﺍﺭ ﮐﺮﺩ،ﻭ
(ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻣﻮﻟﺎعلی وﻫﺮﮐﺎﻣا
اﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭحتّی
ﺒﺎﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
الهی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻳﮑﺴﺎنی و این
همانی ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋﻢ،ﭼﻮﻥ
اﻣﺎم ﺨﻮﺩ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﻳﺶ،ﮐﻪ ﻗبلا
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ الهی
ﻘﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ،
ﻳﮑﺴﺎنی ﺪﺭﻣﻘﺎم
الهی ﻮ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺷﺪﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی
أخلاقی ﻮﺗأﺩﻳﺐ
الهی ﻴﺎﻓﺘﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻌﺮفی
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﻳﻥ
همانی ﻮ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺑﺎﻣﻘﺎم اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ،ﻭﻣﻘﺎم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺪﺭﻋﺼﺮﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯ ﻧﻈﺮالهی ﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺑﺎ ﺻﺮﺍﺣﺖ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺗشیع ﻮﺍﻣﺎﻣﺖ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ،ﺩﺭﺣﺰﺏ
ﻭ ﺗﺸﮑیلاﺕ ﻣﺬﻫبی
ﻮﺳﻴﺎسی ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍخلاقی
ﻮﺻﻔﺎتی ﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺍﺳﺎس ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺍﺧﺬ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺧﺎﺹالهی ﺨﻮﺩ،ﺍﺯ
(قُرآن ﺰﻧﺪﻩ و
ناطق الهی ) ﺧﻮﺩ،ﻭﭼﻮﻥ
اﻣﺎم ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺃﻥﺘﻘﻮﻟﻮﺍ
ﺍﺫﺍ ﻗﻠﻨﺎ) ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻳﻥ ﻤﻌنی ﻨﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ إﻣﺎم
ﻮ ﭘﻴﺮ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭﻋﻴﻨﺎ
ﻣﻨﺘﻘل کرﺩ. ﮐﻪ
ﮔﺎهی اﻳﻥ کاﺭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺧﻄﺮﻧﺎک ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺮﻃ
ﺪﺍﺷﺘﻥ أﻫﻠﻴّﺖ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕی ﺸﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻣﻬم اﺳﺖ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ هرﭼﻪ ﮔﻔﺘﻴم
اﺳﺖ،ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻯ
ﺮﺍ ﻧﮕﻔﺘﻴم اﺻﺮﺍﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ کسب ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻧﮑﻨﻴﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻃﺮح
ﺴؤﺍل ﻮﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﻧﻴﺎﺯ ﻧﻴﺰ ﻣﻄﺮح
ﺒﺎﺷﺪ. (ﺗَﺼﻤﺘﻮﺍ)
ﺻﺎﻣﺖ ﻭﺳﺎﮐﺖ ﺑﺎﺷﻴﺪ،ﻭﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺻﺎمد ﻭﭘﺎﻳﺪﺍﺭ)
ﻭﺑﺮﺩ ﺑﺎﺭ ﺩﺭﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﻭﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺧﺴﺘﮕی ﻮﻏﻀﺐ ﻭﻧﺎﺭﺿﺎﻳتی
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﺪ.
ﻭﺍﻣﺎم ﻮ ﭘﻴﺮ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻨبع اﻟﻬﻴی ﺒﻮﺩﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤﻠﻰ،ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺸﻔﺎﻋتی
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ ، ﻭﻧﻪ
ﻭﻋﺪﻩ ﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
همرﺍﻩ ﺑﻮﺩﻥ ﺪﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ،ﻭﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﺭﻭح ﭙﻴﺮﺑﻮﺩﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ،ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻮﻓق هم ﺴﻔﺮ
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ،ﻭﺷفع
ﻮ ﺷﻔﻴﻊ ﻭﻣﺮﺍﻓق
ﻮﺭﻓﻴق ﺮﺍﻩ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ نوع ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﻫم ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺘﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ ﺭﺍﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﺪ.

حدیث 307
- امام
صادق در باره
آیه ﻗﺮﺍﻧﻰ، ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﻐﺬﺍﻯ ﺨﻮﺩ
که میخورد ﺑﻴﻨﺪﻳﺸﺪ،ﭼﻨﻴﻥ
ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 96 ﺑﺤﺎﺭ)
علّمه
ﺍﻟﺬﻯ ﻴﺄﺧﺬﻩ،ﻣﻤﻥ
ﻴﺄﺧﺬﻩ مقصود ﻋﻠم
اﻭ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻃﻌﺎم
ورزق اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﺪ آﻧﺮﺍ
ﺍﺯﭼﻪ ﮐسی گرﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻧﻘل
کلام الهی یا ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﻫﺮ
آﺧﻮﻧﺪﻯ ﻮﻣﻄلّعی
اﺯ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﺮﺍﻯ
کسی ﺒﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻋﻠم ﻔﻘﻪ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﻋﻠم
اﻭ،ﻳﻌﻨﻰ آﮔﺎهی
اﺯ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک عملی و
عبادی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﻴﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮالهی ﻤﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻄﻌﺎﻣﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﻧﮕﺎﻩ ﻧﻤﻮﺩ،ﻫﻤﺎﻥ
غذﺍﻯ ﺮﻭح ﻮ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺮﻭحی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻏﺬﺍﻯ ﺮﻭح ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ آﺏ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻋﻘﻞ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ ﺍﺏ ﻳکی
از ﺧﻮﺭﺩﻧﻴﻬﺎ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻋﻠﻮم ﺮﺳﻴﺪﻩ،ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮالهی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭﻧﻪ
مستقیما ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ. ﻭﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟک
ﺒﮑﻤﺎل ﻨﻬﺎئی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪ،ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻟﻬﺎم الهی ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
سالکان
احتمالی عامل ﺒﺎ
ﻭﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻋﻠﻮم الهی ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
هستند ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭼﻪﻣﻄﺎﻟبی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ،ﻭﻳﺎ قُرآن
ﺒﻴﺎﻥ ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﮐﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ
قُرآن ﺮﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻨﺘﻘل کند ﺍﻫﻤﻴتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﻣُﻬﻢ
ﻓَﻬم ﺒﺎﻃنی آﻥ
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺗأثیر
ﺳﻠﻮکی آﻥ ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﺩﺭ قُرآن ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث
، ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ثمرﺍﺕ ﻭ
ﺑﻬﺮﻩﻫﺎ ﻭﻣﻴﻮﻩﻫﺎ
ﺩﺭ قُرآن، ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟک ﭙس ﺍﺯ ﺍﺏ
ﻋﻘلی ﻮﻏﺬﺍﻯ ﺮﻭﺣﻰ،ﻫﻤﺎﻥﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلّی ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍم همرﺍﻩ
ﺧﻮﺩ،ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑآﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺴنی
یا ﺷﻴﻌﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺨﻄﺮﻧﺎک
هستند. ﻭﺟﺰﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺭ کاملان
الهی ﻮ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،ﺑﺮﺍﻯ
کسی ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪﻧﻤﺎﻳﻨﺪگی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻘﺪﻳم
کنندﻩ ﻏﺬﺍ ﻮ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻘلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ،ﺍﮔﺮ
ﻣُﻐﺮﺽ ﻭ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻏﺬﺍی ﻣﺴﻤﻮﻣﻰ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﻏﺬﺍﻫﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﮔﺎهی
کُشندﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ،
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺳﻠﻮک
اﻧﺴﺎﻥ ﺸﻴﻌﻪ ﻭﭘﻴﺮﻭ
ﺍﻣﺎﻡ،ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﻮﭘﻴﺮ، ﻏﺬﺍ
ﻭﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
الهی ﻮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ.

حدیث 308
- ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ،ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۲ ﺹ96 ﺑﺤﺎﺭ) ﻘﺎل اﻟﻤﺴﻴﺢ،ﺧﺬﻭﺍ
ﺍﻟﺤقّ ﻤﻥ ﺃﻫل
اﻟﺒﺎﻃﻞ،ﻭﻟﺎ ﺗﺄﺧﺬﻭﺍ
ﺍﻟﺒﺎﻃل ﻤﻥ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺤﻖّ،ﮐﻮﻧﻮﺍ
ﻧﻘّﺎﺩ ﺍﻟﮑلاﻡ،ﻓﮑم
ﻤﻥ ﻀلالة ﺯُﺧﺮﻓﺖ
ﺑﺂیة ﻣﻥ کتاﺏ ﺍﻟﻠﻪ،ﮐﻤﺎ
ﺯﺧﺮﻑ ﺍﻟﺪﺭﻫم
ﻤﻥ ﻨﺤﺎس ﺑﺎﻟﻔﻀّﻪ
ﺍﻟﻤﻤﻮّهة ، ﺍﻟﻨﻈﺮ
ﺍلی ﺬﻟک ﺴﻮاء،ﻭ
ﺍﻟﺒُﺼﺮاء ﺑﻪ ﺧُﺒﺮاء
ﻋﻴسی
ﻤﺴﻴح گفته ﺍﺳﺖ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺤﺮﻑ حقّ ﺮﺍ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩم ﺒﺎﻃل ﺸﻨﻴﺪ،ﻭلی
هرﮔﺰ ﻧﺎحقّ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻫل ﺤق ﻨﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺷﻨﻴﺪ . کلام ﺸﻨﺎس
ﺑﺎﺷﻴﺪ ﻭ ﺩﻗّﺖ
ﮐﻨﻴﺪ. ﭼﻘﺪﺭ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻯ
هست ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍنی
اﺳﺖ،ﻭ ﺯﻳﻮَﺭ ﻓﺮﺍﻭﺍنی
ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺳﮑﻪﺍﻯ ﻤﺴﻴﻥ ﺮﺍ،ﮐﻪ
آﺏ ﻧﻘﺮﻩ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺎ ﺳﮑّﻪ
ﻧﻘﺮﻩ ﺗﻔﺎﻭتی
ﺪﺭﻇﺎﻫﺮ ﻧﺪﺍﺭﺪ.
ﻭلی کساﻧﻴﮑﻪ ﺑﻴن
اﻭ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻴﺘﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ آﻥ ﺮﺍ ﺩﺭﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻣﺴﻴح ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻫل ﺤقّ
ﻴﺎ ﺍﻫل ﺨﺪﺍ ﻭکاملان
الهی ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﺎﺷﻴﺪ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ حقّ اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﺷﻨﻴﺪ.
ﻭ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ أﻣﺮ
ﺑﺎﻃلی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭلی
اﮔﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻃل ﺒﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺣﮑﻤتی ﺒﮕﻴﺮﻳﺪ،ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﺎهی نیز ﺤﮑﻤتی
الهی ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭلی
همیشه ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻃل اﺳﺖ ﻭ ﺯﻳﻨﺖ
ﺑﺎکلام الهی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺳﮑّﻪ ﻣﺴﻴن ﻤطلا
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ طلا ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ.
ﭘس ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻫل ﻨﻘﺪ
کلام ﻮکلام ﺸﻨﺎس
ﺑﻮﺩ. ﺩﻗﺖ ﻭ ﺑﺮﺭسی
اﺯ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻭﻣﻔﺎﻫﻴم
ﻮﻣﻘﺎﺻﺪ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ.
حتّی اﮔﺮ کلاﻡ
الهی ﺮﺍ ﻣﻄﺮح ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ کاﺭ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻔﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﺐ الهی
ﺒﻴﺎﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻋﻘﺪه ﻫﺎﻯ ﺮﻭﺍنی
ﻮﺳوء ﻨﻴّﺖ،ﻭﻣﻄﺎمع
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻧگ الهی
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺣﻘﺎﻳق
اﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ قُرآن،
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث ﻧﻴﺴتند.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ ﻧﻮع ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻭﻧﻮع کاﺭ ﺑﺮﺩ،ﻫﺮﮐس
ﺩﺭﮔﻔﺘﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. (ﺑُﺼﺮاء)
ﺍﻫل ﺒﺼﻴﺮﺕ ﻭ ﺑﻴﻨﺎئی
ﻮ ﺍﺷﻨﺎئی
هستند. ﺣﻘﺎﻳق عقلی
الهی ﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ قُرآن
ﻨﺎﻃق ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺣﻘﺎﻳق ﺸﻬﻮﺩﻯ
الهی ﺒﺎﺯ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳق
عقلی ، ﻭﻣﻄﺎﻟﺐﻋﺮﻓﺎنی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺒﺤقّ
اﻟﻬﻰ،ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰو
توسّل ﻋﺒﺎﺩﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
گفتاﺭﻯ ﺒﺤقّ ﻮحقّ
ﺮﺳﺎﻥ ﻮﺑﺤجّ أﮐﺒﺮ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
حقّ آﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ الهی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﺨﺪﺍ، ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺑﺪﻭﻥ ﻤﻌﺎنی أﺻلی
ﻮ ﺑﺎﻃنی ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺍﺯ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ الهی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
عقلی ، ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عرﻓﺎنی اﻭﻟﻴﻪ،
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺒﻌﺪﻯ
ﻴﺴّﺮﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﻓﺘﻥ
اﺯ حقّ،ﺗﻨﻬﺎ ﮔﺮﻓﺘﻥ
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﻭ کلاﻡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
الهی ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ،
ﻭﻋﻤل ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ،ﻭﭼﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺘﺠلّی الهی ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ بشری ﺮﺳﻴﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮔﺮﻓﺘﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺒﻌﻴّﺖ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﻫﻨﮕﺎم عباﺩﺍﺕ
الهی ﺒﻮﺩﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎﺩفع ﺸﺮﻙ ﻟﺎﺯم
ﻨﻴﺰ،ﺑﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﻭﺗﺴﺒﻴﺤﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
(ﺍﻟﻤﻤﻮّهة ) ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﺒﺎﻃل
ﻮﻓﺮﻳﺐ ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣطلائی که ﺑﺠﺎﻯ
طلا ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﺣﻘﺎﻳق الهی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
غیر ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺸﻨﻴﺪ. ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻄﻤئن ﺑﻮﺩ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ،ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎﺋﻴﮑﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮑﺸﺎﻧﺪ. ﻭﭼﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻘﻠﻴﺪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺍﺭﺩ. (ﺑُﺼﺮاء)
ﺗﻨﻬﺎ بعلیرت
عقلی ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮ کلام ﺨﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ،ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺒﺼﻴﺮﺕ
ﻋﻘﻠﻰ، ﻣﻮﺍﺯﻯ
آﻥ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،ﺧﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیرﺳﺎﻟﻚ،ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلّیات ﺍﻟﻬﻰ،
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑسی ﺸﻬﻮﺩ الهی
ﺒﺪﻫﻨﺪ.

حدیثپ0309
-ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻨﻴﺰ ﻧﻘل ﺸﺪﻩ (ﺝ۲ﺹ97 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﺴﻴح ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﻴﺎ
ﻣﻌﺸﺮ ﺍﻟﺤﻮﺍﺭﻳﻴﻦ،ﻟم
ﻴﻀﺮّﮐم ﻤﻥ ﻨﺘﻥ
اﻟﻘﻄﺮﺍﻥ،ﺍﺫﺍ
ﺍﺻﺎﺑﺘﮑم ﺴﺮﺍﺟﻪ،ﺧﺬﻭﺍ
ﺍﻟﻌﻠم ﻤﻤّﻥ
عندﻩ،ﻭﻟﺎ ﺗﻨﻈﺮﻭﺍ
ﺍلی عمله ﺍﻯ ﺤﻮﺍﺭﻳﻮﻥ،ﻭﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ الهی ﭙﻴﺮﻭ
سلوکی ﻣﻦ،ﺷﻤﺎ
ﺍﺯ ﻗﻄﺮﺍﻥ ﻮ ﻧﻔﺖ،ﺍﮔﺮ
ﻧﻮﺭﻯ ﺪﺭ ﭼﺮﺍغ
ﻤﻴﻴﺎﺑﻴﺪ،ﺍﺯﺑﻮﻯ
ﺒﺪ آﻥگرﻳﺰﺍﻥ ﻨﺒﺎﺷﻴﺪ،ﮐﻪ
ﺿﺮﺭﻯ ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﺷﻤﺎ ﻋﻠم ﺮﺍ ﺍﺯﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ،
ﻭﺑﻌﻤل اﻭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﮑﻨﻴﺪ، حتّی اﮔﺮﮐسی
ﺮﺍﻇﺎﻫﺮﺍ ﻏﻴﺮ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﻤﻴﺒﻴﻨﻴﺪ
ﻭﻳﺎ ﻣﺸﺮک ﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻴﺪ.
ﻭلی ﭽﻮﻥ ﺤﺮﻑ حقّ
ﻮﺣﮑﻤﺖ ﺑﺎﺭﻯ ﺮﺍ
ﺯﺩ،ﺍﻧﺮﺍ ﺗﻮﺟﻪ
ﮐﻨﻴﺪ ﻭﻋﻤل ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﺐ ﻣﻬم اﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ آﻥ،ﺍﮔﺮﻫﻢ
ﺑﺪﺍﻥ عمل ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎم
ﭙﻴﺮالهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﺨﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ،ﻭﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ ﻭﻣﻌﺼﻮﻣّﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﮐﻤﺎل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک
که ﺑﺎﻳﺪ ﭘُﺮﮐﺎﺭ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺎﺷﺪ،ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﻮقع ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭﭘﻴﺮ ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺨﻮﺩ، ﻫﻤﺎﻥ أﻋﻤﺎﻝ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. حتّی اﮔﺮ
ﮐﺎﺭ خلاﻑ ﺑﻨﻈﺮ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻭ ﻣﻌﺼﻮم است .
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﮔﻨﺎﻩ ﭘﻴﺸﻪ،ﺑﺎ
ﺑﻴﺎﻥ ﺤﮑﻤتی اﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ،
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺍﻭ ﺗﻮﺟﻪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ
الهی ﺪﺍﺷﺖ،ﺍﻥ
ﺤﮑﻤﺖ ﺭﺍ ﻗبلا
ﺑﭙﻴﺮﺧﻮﺩ ﺑﮕﻮﻳﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺗﺎﻳﻴﺪ ﻭ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺍﺿﺎفی ﭙﻴﺮ الهی
ﺒﺪﺍﻥ ﺤﮑﻤﺖ ﻋﻤل
کند، ﻭﻳﺎ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯﻋﻠم
ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺍﻧﺶ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯآﻥ هستند ﻭﺧﻮﺩ
ﮐﺘﺎﺏﻋﻤلی ﻨﺪﺍﺭﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻬم ﺴﻠﻮک
الهی ﻨﻤﻮﺩﻥ،ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎم اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﮑس ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟک ﻤﻌﺮفی
کند،ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ

حدیث 310
- ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ،ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ96 ﺑﺤﺎﺭ)- غرﻳﺒﺘﺎﻥ،ﮐﻠمة
ﺣﮑمة ﻣﻥ ﺴﻔﻴﻪ،ﻓﺄﻗﺒﻠﻮﻫﺎ،ﻭ
ﮐﻠمة ﺳﻔﻪ ﻣﻥ ﺤﮑﻴﻢ
ﻓﺄﻏﻔﺮﻭﻫﺎ گاهی
ﺩﻭ ﭼﻴﺰ
ﻋﺠﻴبی ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻳکی آﻧﮑﻪ ﺣﮑﻤتی
ﺒﺮ ﺯﺑﺎﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﺴﻔﻴﻬﻰ ﺟﺎﺭﻯ
گرﺩﺩ،ﭘس آﻧﺮﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﺪ. ﻭﻳکی
آﻧﮑﻪ کلام أﺣﻤﻘﺎﻧﻪﺍﻯ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﮑﻴمی
ﺸﻨﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﭘس ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺒﺨﺸﻴﺪ،ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺣﻤﻠﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺪﻫﻴﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﻔﻴﻪ ﻭ
ﺍﺣﻤﻘﻰ وﻳﺎ ﮐﻮﺩک
ﻮﺩﻳﻮﺍﻧﻪﺍﻯ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑآﺧﻮﻧﺪﻯ
که ﻣﻄﺎﻟﺐالهی
ﺒﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﺒﺮﺍﻧﺪ،ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻗﺎﺑل ﺘﻮﺟﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ،ﻭلی
ﺤﻘﻴﻘﺖ ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ.
ﻭﻧﻪ ﻣﻘﺎم اﻧﺴﺎﻥ
ﺴﻔﻴﻪ ﺭﺍ،ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪگی ﺨﻮﺩ ملاّک
ﺘﻮﺟﻪ ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺧﻮﻳﺶ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ است. ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﻬﮕﺎهی ﺤﮑﻤتی
ﺒﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﺮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،ﺍﻣّﺎ ﺣﮑﻴﻢ
الهی ﻮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻠﻰ،ﮐﻪ ﺑﺮﺳﺒﻴل
غفلت ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ،ﻭﻳﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺨﺎﺹ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻣﻄﻠﺐ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻭﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ﻭﻏﻴﺮﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩ،ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
همیشه ﺍﺯﻧﻈﺮ ﺩﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻏﻔﻠﺖ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺖ.
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ،ﮐﻪ
ﺑﺮﻣﺎ ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎﻏﻔﻠتی
ﺪﺍﺷﺘﻪ،ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻤﺘﻮﺟﻪ ﺷﻮﺩ ﭘﻮﺯﺵ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻮﺑﺨﺸﺶ ﻭﻋﻔﻮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﺍﺯﭼﻨﻴﻥ
ﺤﮑﻴﻤﻰ،ﮐﻪ ﻣﻄﻠﺐ
ﻧﺎﺩﺭﺳتی
گفته ، ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺟﻨﺠﺎل ﺒﺮﺍﻩ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﺎیع ﺒﻴﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﮑﻨﻨﺪ،ﻭﻧﻘل
کلام ﺒﺎﻃل اوﺭﺍ
ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻭحتّی
اﻭ ﺭﺍ ملاّﻣﺖ ﻧﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺍصلاح ﻮﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺣﮑﻴمی که ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﮔﺎهی
ﭽﻴﺰﻯ ﺒﺮخلاﻑ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻣﺪّ
ﻧﻈﺮ ﺣﺪﻳث ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺟﺎﻳﺰ ﺍﻟﺨﻄﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮ الهی
ﻮمُرَبّی ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﺣﮑﻴم
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﻐﻔﻠﺖ ﻭ ﺧﻄﺎ ﭼﻴﺰﻯ
گفت ، ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺴﺎﻟک
ﺒﻌﺪﺍ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ،ﻭﻳﺎ
ﺗﻮﺿﻴح ﭙﻴﺮ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﻨﻴﺪ. ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺎﻟک ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ ﻭﺍﺭﺯﻳﺎبی
ﭙﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻌﺮفی کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤﻠﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻧﻔس
ﻭﺍخلاق ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ(ﻏَﻔَﺮَ)ﺩﺭﻏﻔﺮﺍﻥ،
ﻫﻤﺎﻥ ﭙﺮﺩﻩ ﭘﻮشی
اﺳﺖ،ﮐﻪ (ﮐﻔﺮ) ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺎنع ﺠﺎهلاﻧﻪﺍﻯ
ﺒﺮﻋﻘل ﻮﭼﺸم ﺠﺎﻫل
اﺳﺖ. ﻭﻏﻔﺮان ﭘﺮﺩﻩﺍﻯ
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗل ﺒﺮ ﻭﻯ ﺰﺷتی
ﻮﺧﻄﺎ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.

حدیث 311-
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ،ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ96 ﺑﺤﺎﺭ)-غرﻳﺒﺘﺎﻥ،ﮐﻠمة
ﺣﮑمة ﻣﻥ ﺴﻔﻴﻪ،ﻓﺄﻗﺒﻠﻮﻫﺎ،ﻭ
ﮐﻠمة ﺳﻔﻪ ﻣﻥ ﺤﮑﻴﻢ
ﻓﺄﻏﻔﺮﻭﻫﺎ گاهی
ﺩﻭ ﭼﻴﺰ
ﻋﺠﻴبی ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻳکی آﻧﮑﻪ ﺣﮑﻤتی
ﺒﺮ ﺯﺑﺎﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﺴﻔﻴﻬﻰ ﺟﺎﺭﻯ
گرﺩﺩ،ﭘس آﻧﺮﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﺪ. ﻭﻳکی
آﻧﮑﻪ کلام أﺣﻤﻘﺎﻧﻪﺍﻯ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﮑﻴمی
ﺸﻨﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﭘس ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺒﺨﺸﻴﺪ،ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺣﻤﻠﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺪﻫﻴﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﻔﻴﻪ ﻭ
ﺍﺣﻤﻘﻰ وﻳﺎ ﮐﻮﺩک
ﻮﺩﻳﻮﺍﻧﻪﺍﻯ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑآﺧﻮﻧﺪﻯ
که ﻣﻄﺎﻟﺐالهی
ﺒﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﺒﺮﺍﻧﺪ،ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻗﺎﺑل ﺘﻮﺟﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ،ﻭلی
ﺤﻘﻴﻘﺖ ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ.
ﻭﻧﻪ ﻣﻘﺎم اﻧﺴﺎﻥ
ﺴﻔﻴﻪ ﺭﺍ،ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪگی ﺨﻮﺩ ملاّک
ﺘﻮﺟﻪ ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺧﻮﻳﺶ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ است. ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﻬﮕﺎهی ﺤﮑﻤتی
ﺒﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﺮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،ﺍﻣّﺎ ﺣﮑﻴﻢ
الهی ﻮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻠﻰ،ﮐﻪ ﺑﺮﺳﺒﻴل
غفلت ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ،ﻭﻳﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺨﺎﺹ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻣﻄﻠﺐ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻭﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ﻭﻏﻴﺮﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩ،ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
همیشه ﺍﺯﻧﻈﺮ ﺩﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻏﻔﻠﺖ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺖ.
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ،ﮐﻪ
ﺑﺮﻣﺎ ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎﻏﻔﻠتی
ﺪﺍﺷﺘﻪ،ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻤﺘﻮﺟﻪ ﺷﻮﺩ ﭘﻮﺯﺵ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻮﺑﺨﺸﺶ ﻭﻋﻔﻮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﺍﺯﭼﻨﻴﻥ
ﺤﮑﻴﻤﻰ،ﮐﻪ ﻣﻄﻠﺐ
ﻧﺎﺩﺭﺳتی
گفته ، ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺟﻨﺠﺎل ﺒﺮﺍﻩ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﺎیع ﺒﻴﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﮑﻨﻨﺪ،ﻭﻧﻘل
کلام ﺒﺎﻃل اوﺭﺍ
ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻭحتّی
اﻭ ﺭﺍ ملاّﻣﺖ ﻧﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺍصلاح ﻮﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺣﮑﻴمی که ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﮔﺎهی
ﭽﻴﺰﻯ ﺒﺮخلاﻑ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻣﺪّ
ﻧﻈﺮ ﺣﺪﻳث ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺟﺎﻳﺰ ﺍﻟﺨﻄﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮ الهی
ﻮمُرَبّی ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﺣﮑﻴم
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﻐﻔﻠﺖ ﻭ ﺧﻄﺎ ﭼﻴﺰﻯ
گفت ، ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺴﺎﻟک
ﺒﻌﺪﺍ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ،ﻭﻳﺎ
ﺗﻮﺿﻴح ﭙﻴﺮ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﻨﻴﺪ. ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺎﻟک ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ ﻭﺍﺭﺯﻳﺎبی
ﭙﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻌﺮفی کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤﻠﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻧﻔس
ﻭﺍخلاق ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ(ﻏَﻔَﺮَ)ﺩﺭﻏﻔﺮﺍﻥ،
ﻫﻤﺎﻥ ﭙﺮﺩﻩ ﭘﻮشی
اﺳﺖ،ﮐﻪ (ﮐﻔﺮ) ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺎنع ﺠﺎهلاﻧﻪﺍﻯ
ﺒﺮﻋﻘل ﻮﭼﺸم ﺠﺎﻫل
اﺳﺖ. ﻭﻏﻔﺮان ﭘﺮﺩﻩﺍﻯ
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗل ﺒﺮ ﻭﻯ ﺰﺷتی
ﻮﺧﻄﺎ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.

حدیث 312-
اﺯﻣﻮﻟﺎ علی ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻋﺎﻟم ﺘﺮﻳﻥ ﻤﺮﺩم
ﭽﻪ ﮐسی اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ97 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ:ﻤَﻥ ﺠمع
علم اﻟﻨﺎس ﺍلی
علمه هر ﮐس ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻋﻠﻮم ﺘﻤﺎم ﻤﺮﺩم
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺟمع
کند. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻋﻠم
ﻮ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
علمی ،ﻭﺗﮑﻨﻴکی
ﻮﻋﻘلی ﺪﺭک ﺴﻴﺎﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﺠﺎربّ ﻣﺨﺘﻠﻒﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﭼﺸﻤﻪﻫﺎﻯ ﻋﻠمی
ﻮﻋﻘلی گوﻧﺎﮔﻮﻥ
کسب ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﻴک ﻤﮑﺘﺐ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻓﮑﺮﻯ،ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻧﮑﻨﺪ. ﻭلی اﻳﻥ
علوم اﺯﻟﺤﺎﻇ
اﻣﺎﻡ،ﻭﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻮﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﻭﺳﺎﻟک
ﺼﺎﺣﺐ ﻧﻈﺮ ﻭ ﻧﺎﻗﺪ
کلاﻡ،ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺩﻗّﺖ ﺩﺭ ﻣﻌﺎنی
ﻮﺍﻗﻌﻰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺟمع
کند. ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﺭﺯﻳﺎبی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺤﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ. ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
اﻣﻮﺭ خلاﻑ ﻭﺑﺎﻃﻞ،ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍنستنی
هستند. ﻭلی
علم اﺯ ﻧﻈﺮ قُرآن
ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﻋﻠم ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭﺍﮔﺎهی
اﺯﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ
تجلّیات الهی
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺮﺩم
عاﺩﻯ ﭽﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ آﮔﺎﻫﻴﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
آﮔﺎﻫﺎﻥ اﻟﻬﻰ،ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺒﺮخی ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
الهی هستند. ﻭﺳﺎﻟک
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻳک ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩ
الهی ﻤﺘﻮﻗﻒ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺮﻭ ﮐﺴﺎنی
ﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺑﺮخی
اﺯﺷﻬﻮﺩ الهی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ الهی
کشف ﺷﺪﻩ،ﺑﺮﺍﻯﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺭﺍ ﺑﺠﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ششم ﻗﺎﺋﻢ ربّ ﺍﻟﻨوع
ﺒﺸﺮﻯ،ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﺷﺸم
ﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖعلی
ﻮ کاملان الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ ﺪﺭ
ﺑﻴﻥ ﻤﮑﺎﺗﺐ ﻓﻠﺴفی
ﻮﻋﻘلی ﻮﻣﻨﻄﻘﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻴﻬﺎﻯ
ﻤﻔﻴﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺴﻠﻮک عملی ، ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺤقّ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﮐﻤک ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ(ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰﺩﺍنی) ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﺤﻘق ﻮعلاﻗﻤﻨﺪ
ﻧﻴﺰ،ﺑﻮﻯ کمک ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﺗﺎ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺳﻔﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ کاملان الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﻴﺎﺑﺪ.

حدیث 313
- (ﺣﺪﻳث أﺣﺒﺎﺭ ﻭ
ﺭﻫﺒﺎﻥ) ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻳﻪ ﻗﺮﺍﻧﻰ (ﺍﺗّﺨﺬﻭﺍ
ﺍﺣﺒﺎﺭﻫم ﻮﺭﻫﺒﺎﻧﻬم
أﺭﺑﺎﺑﺎ،ﻣﻥ ﺪﻭﻥ
اﻟﻠﻪ) ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ97 ﺑﺤﺎﺭ) ﻮ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎﺻﻠّﻮﺍ
ﻭﻟﺎ ﺻﺎﻣﻮﺍ،ﻭ
ﻟﮑﻥ أﻃﺎﻋﻮﻫم
فی مَعصیة ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺨﺪﺍ
ﺳﻮﮔﻨﺪ،ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺭﻭﺯﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺭ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻣﻌﺼﻴﺖ الهی ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻣﺮﺩم هرﮔﺰ أﺣﺒﺎﺭ
ﻭآﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻴﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻣﺴﻴﺤی ﺮﺍ، ﻋملاّ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺨﺪﺍ ﻭ
ﺑُﺖ ﭘﺮﺳﺘﺶﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺑﺴﻮﻯ آﻧﻬﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﻧﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺭﻭﺯﻩ ﻧﮕﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻓﻘﻄ ﻘﺒﻮل
ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ ﻣﻌﺼﻴﺖ
آﻣﻴﺰ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻭﺗﻤﺮّﺩ ﺑﺮ ﺍﻣﺮ
الهی ﺪﺭﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﺃﺣﺒﺎﺭ) ﺟﻤﻊ (ﺣِﺒﺮ)
ﻭملاّ ﻭ ﻣﺠﺘﻬﺪ
ﻭ ﺭﻭﺣﺎنی ﻴﻬﻮﺩیان
ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ،ﺩﺭﺯﺑﺎﻥ
عربی اﺳﺖ. (ﺭُﻫﺒﺎﻥ)
ﻧﻴﺰ ﺭﺍﻫﺐﻫﺎ،ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﭼﻮﻥ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ،ﺗﻤﺎم
ﻮﻗﺖ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﮐﻠﻴﺴﺎ،ﻳﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﺪّﻋﻴﺎﻥ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮک ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺳﻠﻮک
الهی ﻮ ﻋﺒﺎﺩتی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺍﻧﻬﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺰﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﻧﻈﺮﻯ ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ آﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻋملاّ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند . ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ملاّﻫﺎﻯ غیر ﺳﺎﻟﻚ،ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮک ﻛﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺨﻮﺩ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺰﺭگ ﻮﺷﺮﻙ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﻘﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﺭﻭﺯﻩ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻥ ﺒﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ، ﻋملاّ ﺭﻭﺯﻩ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻥ ﺒﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺩﻳﻨﻰ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
(ﺻﺎﻣﻮﺍ) ﻳﺎﺭﻭﺯﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. (ﺻﻮﻡ)
نیز ﻫﻤﺎﻥ (ﺍﻭﻡ)
ﻭﺳﻠﻮک کرﺩﻥ اﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﻴﺎم ﺒﻨﻤﺎﺯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
ﺪﻳﮕﺮﻯ (ﺍﻭم ﻮصلاﺕ
ﻭﺻﻠﻪ) ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻋﺒﺎﺩﻯ،ﺩﺭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
اﺳﺖ. ﺭﻫﺒﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﺮﺍﻩﺑﺎﻥ
ﻮ ﺭﻫﻨﻤﺎ،ﻭ ﭘﻴﺮ
الهی ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﺳﻠﻮک
الهی ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻫﻨﻮﺯﻧﺠﺎتی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ،ﭘس
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭﻫُﺪﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ،ﺩﺭﺍسلام
نیز ﭙﻴﺮﻭﻯ اﺯ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﻤﻴﻥﺸﺮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث 314 - در
ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ 98 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ: ﻮ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﺎ ﺻﻠّﻮﺍ ﻭﻟﺎ
ﺻﺎﻣﻮﺍ ﻟﻬﻢ،ﻭﻟﮑﻨّﻬم
ﺃﺣﻠّﻮﺍ ﻟﻬم ﺤﺮﺍﻣﺎ،ﻭﺣﺮّﻣوﺍ
ﻋﻠﻴﻬم حلاﻟﺎ،ﻓﺄﺗّﺒﻌﻮﻫم
ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺴﻮﻯ آﻧﻬﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﺭﻭﺯﻩﺍﻯ ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ،ﮐﻪﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩ ملاّﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ،ﺣﺮﺍمی
ﺮﺍحلال ﻮحلالی
رﺍ ﺣﺮﺍم کرﺩﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺗﺒﻌﻴﺖ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ کرﺩﻧﺪ.
حلال کرﺩﻥ ﺤﺮﺍﻡ،ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯﺍﺩﻯ عمل ﺒﺮﺍﻯ
أﻧﺠﺎم گناﻩ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ که ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺍﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ. ﻭلی
ﺤﺮﺍﻡ ﮐﺮﺩﻥ ﻴک
أﻣﺮ حلاﻝ،ﻋملاّ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ غیرﺳﺎﻟک
آﺧﻮﻧﺪها ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎم اﻳﻥ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻋﺪم ﺴﻠﻮک الهی
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ
حلاﻝ،ﻭﻣﺠﺎﺯ ﺍعلام
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﻮﻓﻴق الهی
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ
ﺣﺮﺍم ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ
(ﺗﺒﻌﻴّﺖ) ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻮﺗﻘﻠﻴﺪ ﺩﺭ ﺍخلاق
ﻮﻋﻘﺎﻳﺪ ملاّﻫﺎﻯﻘﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺒﺨﺪﺍ،ﻭﺳﻠﻮک الهی
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ،
ﺩﻧﺒﺎل ﺤﺮﺍم ﻮحلال
ﻨﻴﺰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻤﺪعی
ﺮﻭﺣﺎﻧﻴﺖ ﻭﺍﻟﻮﻫﻴﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﻣﺎ ﺻﻠّﻮﺍ)
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺮﻭﻯ آﻧﻬﺎ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻘﺒﻠﻪ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭلی ﻤﻌﻨﻰ (صلاﺕ)
ﻫﻤﺎﻥﺼﻠﻪ ﻭ ﺍﺗﺼﺎل
ﻮﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺴﺎﻟﻚ،ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
اﺯ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺮﺳﻤﻰ،ﻧﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰﻫﺮﮔﺰ
ﺳﻠﻮک الهی ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
(ﺻﺎﻣﻮﺍ) ﺭﻭﺯﻩ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ،ﺑﺎﺯ(
ﺻﻮم همان اﻭم )
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺳﻠﻮک
الهی ﻮ(ﺍﻭم و
هوم) ﻮ ﻫﻤّﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ،ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻥ ﻮ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺎخلاق الهی ﺠﺴﺘﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺳﺎﻟک
اﺯ ﭘﻴﺮالهی ﺨﻮﺩ
ﺗﺒﻌﻴﺖ، ﻭصلاﺕ
ﺩﺭ ﺻﻠﻪ،ﻭ ﺍﺗﺼﺎل
ﻮﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺪﺍﺭﺩ. ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯغیرﺳﺎﻟک
ﻤﻘﺎﻡ ﺭﺑﻮﺑﻴﺖ
ﻭحقّ ﺘﺮﺑﻴﺖ الهی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺭﻭﺯﻩ
ﻳﺎﺻﻮم ﻮ ﺍﻭﻡ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺗﺒﻌﻴﺖ
ﺍﺯﻫﺮﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ،ﺑﻤﻌنی
ﺤﺮﮐﺖ ﻃﺒﻴﻌی ﺪﺭ
ﺩﻭﺭ ﺷﺪﻥ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﺬﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭﺗﻘﻠﻴل
ﻮﺗﻀﻌﻴﻒﻋﻘل ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﭘس اﺯﻣﺮگ ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭح ﻮﻣسخ
ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
حلال کرﺩﻥ ﺤﺮﺍﻡ،ﻳﻌﻨﻰ
ﮔﻤﺮﺍﻫﻴﻬﺎﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺯﻧﺪگی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻋﺪم ﺴﻠﻮک الهی
ﺤﺎﺻل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺣﺮﺍﻡ ﮐﺮﺩﻥ حلاﻝ،ﺍﺯﺑﻴﻥ
ﺒﺮﺩﻥ ﺤقّ ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺭﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻫﺮﺣﺮﺍم کرﺩنی
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث315 -ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق همین آﻳﻪ
إتّخذوا
أحبارهم و
رهبانهم
أربابا من دون
الله ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 98 ﺑﺤﺎﺭ) أﻣﺎ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ،ﻣﺎ
ﺩﻋﻮﻫم الی
عباﺩة ﺃﻧﻔﺴﻬﻢ،ﻭﻟﻮ
ﺩﻋﻮﻫم الی
عباﺩة ﺃﻧﻔﺴﻬﻢ،ﻣﺎ
ﺃﺟﺎﺑﻮﻫم ﻮ ﻟﮑﻥ
ﺃﺣﻠّﻮﺍ ﻟﻬم ﺤﺮﺍﻣﺎ،ﻭﺣﺮﻣﻮﺍ
ﻋﻠﻴﻬم حلاﻟﺎ،ﻓﻌﺒﺪﻭﻫم
ﻤﻥ ﺤﻴث ﻟﺎ ﻳﺸﻌﺮﻭﻥ ﺑﺨﺪﺍ
سوگند ﻫﺮﮔﺰﺍﻳﻥ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺍﺯ ﻣﺮﺩم
ﻨﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻋﺒﺎﺩﺕ
و پرستش ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮﭼﻨﻴﻥ ﺪﺭﺧﻮﺍﺳتی
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﺎﻥ ﭙﺮﺳﺘﻨﺪﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭلی هر حلالی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺣﺮﺍم کرﺩﻧﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺣﺮﺍمی ﺮﺍ حلال
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ،آنان
نیز ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯﺁﻧﻬﺎ
کرده ﻭ ﺑﺪﻭﻥ اﻳنکه
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﻘﻮل
اﻣﺎﻡ،ﻫﺮﮐس کلام
کسی ﺮﺍ ﺑﭙﺴﻨﺪﺩ،ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻗﻄﻌﺎ ﺑﻬﺮﮐس
ﺩل ﺒﺴﺘﻦ،ﻭﺯﻳﺒﺎ
ﻭﻣﻄﻠﻮﺏ ﻳﺎﻓﺘﻦ،ﻧﻮعی
ﭙﺮﺳﺘﺶ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭ ﻧﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻣﺤﺒﺖ ﺧﻮﺩ،
ﺑﭙﻴﺮالهی ﺨﻮﻳﺶ
ﻋملاّ ﺩﺭﺍﺣﻮﺍل
سلوکی ﻨﻴﺰ،ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
مانند لا اله
الاّ الله ﻤﺪﺍم
ﺪفع ﺸﺮک ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﭘﺮﺳﺘﺶ،ﺩﺭصلاﺕ
ﻭﺻﻠﻪ ﻭﺍﺗﺼﺎل
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩ الهی
ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
کلام او ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻣﺮﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺪﺍم ﺒﺎ
ﺗﻮﺟﻪ ﺑصورت و
حضور ذهنی ﭙﻴﺮ
ﻭیا ﻫﺮﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ،ﺩﺭﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺪفع ﺸﺮک
می ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

حدیث 316
- ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﻣﻮﻟﺎعلی
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮ
ﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ 97 ﺑﺤﺎﺭ)
اﻟﻬﻴبة
ﺧﻴبة ، ﻭ ﺍﻟﻔﺮصة
ﺧﻠسة ،ﻭ ﺍﻟﺤﮑمة
ﺿﺎلّةّ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻦ،ﻓﺎﻃﻠﺒﻮﻫﺎ
ﻭﻟﻮ ﻋﻨﺪ ﺍﻟﻤﺸﺮﻙ،ﺗﮑﻮﻧﻮﺍ
ﺃحقّ ﺒﻬﺎ ﻭ ﺃﻫﻠﻬﺎ
ﻫﻴﺒﺖ
ﺗﻮ ﺧﺎﻟﻰ،ﺟﺰ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﺒﺒﺎﺭ ﻧﻤﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﻭﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ ﻨﻴﮑﻮ
ﻓﺮﺍﺭی ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﺣﮑﻤﺖ الهی ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﮔﻤﺸﺪﻩ ﻫﺮ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺍﻳﻦ
ﺣﮑﻤﺖ ﺭﺍ ﺍﮔﺮ ﻧﺰﺩ
ﻣﺸﺮک ﺒﻮﺩ،ﺑﻄﻠﺒﻴﺪ
ﻭ ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﺪ،ﺗﺎ
ﺷﻤﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻥ اﻳﻥﺤﮑﻤﺖ
ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻗﻠﻤﺒﻪﮔﻮ ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻣﺪﺍم ﻨﻘل کلاﻡ
ﺍﺯﺣﮑﻤﺖ الهی ﻤﻴﺰﻧﻨﺪ،ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟک ﻮ ﻓﺎﺳﺪ
ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﭙﺬﻳﺮﻓﺖ،ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻄﺒل ﺘﻮ ﺧﺎﻟﻰ،ﻭﻫﻴﺒﺖ
ﺑﺪﻭﻥ ﻤﺤﺘﻮﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
فریب خورده ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﻭﻣﺄﻳﻮس ، ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻮﻓﻴق اﻟﻬﻰ
می ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺤﻖّ،ﻭﺑﺎ ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺟﺴﺘﺠﻮ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪﮔﻰ،ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﺘﻮﻓﻴق
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﺷﻨﺪ
کم هستند ﻭﻟﺤﻈﻪ
ﺍﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﺗﻮﺟﻪ
ﻧﺸﻮﺩ ﻭﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻧﺸﻮﻧﺪ،ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺎﻧﺪنی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺨﺖ
ﺩﺭب ﺧﺎﻧﻪ ﮐسی
ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺰﻧﺪ. اﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺣﮑﻤﺖ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﮔُﻤﺸﺪﻩ ﻫﺮ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﻮﻣﻄﻠﻮﺏ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫم ﻨﺰﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭙُﺮ ﻫﻴﺒﺖ ﻭ ﺗﻮﺧﺎلی
ﻨﻴﺴﺖ،ﻭﻫم ﺪﺭ
ﻟﺤظﺎﺕ ﺣﻴﺎتی ﺰﻧﺪگی
ﺒﻨﺪﺭﺕ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻭﺷﻨﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ
سعی کنید ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺻﺘﻬﺎ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﻳﺪ،ﻭﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻭﺭﻳﺪ ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺍﻣﺪﻥ آﻧﻬﺎ ﻧﺒﺎﺷﻴﺪ
ﺣتی اﮔﺮ ﻧﺰﺩ ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
غیر ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑوجود
ﺨﺪﺍ،ﻭﻳﺎ حتّی
ﻤﻌﺘﻘﺪﺍﻥ ﺒﺨﺪﺍ
ﻭلی غیر ﺳﺎﻟک ﻮﻏﻴﺮ
ﻋﺎﻣل ﺒﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺨﻮﺩ،ﭼﻮﻥ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻗﺸﺮﻯ در دین
ومذهب ﺒﺎﺷﻨﺪ
تا ﺍﻳﻥ ﺤﮑﻤﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺠﻮﺋﻴﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻮﻋﺎﺷﻘﺎنه ﺑﺎﺷﻴﺪ.
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻘﺪ کلام
ﻮﺗأﻣل ﻮﺗﻔﮑّﺮ
ﮐﺮﺩ،ﻭ ﺍﺯ ﻣﺸﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧﻤﻮﺩ،ﻭﭘﻴﺮالهی
ﻮﻫﺮﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ،ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣتی گهگاﻩ ﻧﻴﺰ
ﺧﻄﺎئی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
که ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻥ ﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩ،ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ شخصی ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﺍﮔﺭ ﺷﻤﺎ
ﺣﮑﻤﺖ ﻧﻈﺮﻯ ﻤﺸﺮﮐﺎﻥ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﺤقّ ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﺩﺭﻋﻤل شما ﺒﺪﺍﻥ
ﻤﻮﻓﻖ ﮔﺮﺩﻳﺪﻳﺪ،ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮ ﺑﺎﻳﻥ ﺤﮑﻤﺘﻬﺎ
ﺍﺯﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﺤﮑﻤتی
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ،
ﻭﺑﺪﺍ عمل ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺷﻤﺎ ﺑﺪﺍﻥ
عمل ﻤﻴﮑﻨﻴﺪ. ﻭﺑﻬﺮﻩ
ﻋﻤلی آﻧﺮﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﺪ.
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﻬﺮﻩﻫﺎ
ﻭﻧﺘﺎﻳج آﻥ ﺤﮑﻤﺘﻬﺎ
ﺷﺪﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍﺣﮑﻤﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻄﺎﻟبی
ﺪﺭﮐﻠﻤﺎﺕ ﺯﻳﺒﺎ
ﻭﻣﻌﻘﻮل ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺭﻭﺵﻋﻤلی
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ ﻳک اﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺤﻘق ﻮحقّ ﺒﻴﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻨﺘﺎﻳج آﻥ ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.

حدیثی318
- ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺰ ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﻗﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺩﺭ ﻤﻮﺭﺩ
پرستش
آخوندها ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
(ﺝ 2 ص 99 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ:إﻥّ ﻠﮑم ﻤﻌﺎﻟم
ﻔﺄﺗّﺒﻌﻮﻫﺎ، ﻭ
ﻧﻬﺎیة ﻓﺎﻧﺘﻬﻮﺍ
ﺍﻟﻴﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﭘﺮﭼﻤﻬﺎ ﻭعلاﺋم
ﺮﺍﻩ،ﻭﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎ
ﻭﻣﻌﺎﻟمی ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻤﺎ
ﺗﻌﻴﻴﻥ کرﺩﻩ،ﭘس
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
کنید،ﻭ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﻴﺪ. ﺩﺭ
ﺳﻔﺮ ﺻﺤﺮﺍئی ﻮﻳﺎ
ﺩﺭﻳﺎﺋﻰ،ﮐﻪ ﻣﻴﻠﻪﻫﺎ
ﻭعلاﺋم ﺮﺍﻩ ﻭ ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﻧمی ﺸﻮﻧﺪ،ﻫﺮ
ﺣﺮﮐتی اﺯ ﮔﻤﺸﺪﻩ،ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﮔﻤﺮﺍهی ﺒﻮﺩﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯﺳﻔﺮ،ﺑﺎﻳﺪ
علاﻣﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
را ﻳﺎﻓﺖ ﺗﺎ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺮﺍﻩ ﺭﺍ
ﺑﺪﺭﺳتی آﻣﺪﻩ،ﻭﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺪﺭﺳتی ﻤﺮﺍﺣل
ﺒﻌﺪﻯ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ تجلّی ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺖ علاﻣﺖ ﺭﺍﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺑﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
او ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮالهی أﻭﻟﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ،ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ(
ﺑَﺪﺭ ﻣُﻨﻴر) ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺷﺸﻤﻴﻥ ﺷﻬﻮﺩ
و نیز ﻋﺮﺵ رحمان
ﺧﺪﺍﻯ ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ،ﻭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آﻳﻨﺪﻩ ﻫﻔﺘﻤﻴﻥ
ﻨﺸﺎﻧﻪ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺧﺎﺹ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
کامل ﺒﺨﻠق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺒﻌﻴﺖ ﻭﭘﻴﺮﻭﻯ
کرﺩ،ﻭ ﺑﺠﺴﺘﺠﻮﻯ
آﻧﻬﺎ ﮐﻮﺷﺶ ﻧﻤﻮﺩ،ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
(ﺗﺒﻌﻴﺖ) ﺑﻤﻌنی
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺟّﻪ
و توسّل ﻋﺒﺎﺩﻯ،
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺩفع
ﺸﺮک ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺘﺸﮑیلاتی
ﻮﺣﺰﺑﻰ،ﻭﻳﺎ ﺗﻌﺼّﺐ
ﺳﻴﺎﺳﻰ،ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
أﻣﺮﻯ ﻈﺎﻫﺮﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻣﺎم اﻳﻥ ﻨﮑﺘﻪ
ﻣﻬم ﺮﺍ ﺗﺬﮐﺮ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﻧﻬﺎﻳتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻔﺮالهی هست ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی
اﺳﺖ،ﻭﺩﺭﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ،ﺳﻔﺮ
ﺳﻠﻮکی ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺴﺎﻟک ﺨﺎﺗﻤﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﭘس ﺍﻧﻘﺪﺭ ﺑﺴﻠﻮک
الهی ﺨﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻴﺪ،ﻭﺧﺴﺘﻪ
ﻧﺸﻮﻳﺪ ﺗﺎ ﺑﺨﺎﺗﻤﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺮﺳﻴﺪ.
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم که
ﻭﺍﺟﺐ،ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
هر ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
اﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺰﻧﺪگی
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯبرای
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺧﻠق ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻏﺎﺯ
ﺭﺍﻩ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻤﻌﺎﻟم
ﻮ علاﺋم ﻮ ﭘﺮﭼﻤﻬﺎﻯ
ﺮﺍﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻥ ﺮﺍﻩ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺤجّ أﮐﺒﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺠﻠسی قشری ﻔﻘﻴﻬﺎﻧﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ ﻧﻬﺎﻳﺎﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮاست ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪ همان (ﺣﺪﻭﺩ
ﺷﺮﻉ) ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺪﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﺣﮑﺎم ﺸﺮعی ﻨﻴﺰ
ﺍﮔﺮ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺎﺯ
ﻧﺰﺩ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ آنان
(ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺷﺮّ) ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻧﻪﺷﺮﻉ. ﻭلی همیشه
ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺪﻭﺩ
ﺷﺮعی ﻮ ﺳﻠﻮکی ﻮالهی
را ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟک ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﺣﮑﺎم
عملی برای
سالکان
احتمالی خود ﺼﺎﺩﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﺣﮑﺎم ﺸﺮعی ﻮﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺒﺪأ ﺣﺮﮐﺖ ﻭﺍﻭل
ﺮﺍﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻥ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ،ﭘﺎﻳﺎﻥ
عباﺩﺍﺕ ﺳﺎﻟک ﻮﺗﻌﻬﺪﺍﺕ
ﺑﺎﺣﮑﺎم اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻥ که ﻣﺠﻠسی
آخوند ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،ﭘﺎﻳﺎﻧﻪﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﺪﺭ ﻭﺷﺄﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ،ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﺵ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺭﺳتی ﺒﻴﺎﻥ
ﻨﺸﺪﻩ،ﺯﻳﺮﺍ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ،برای
ﺗﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی آﻧﻬﺎ ﻣﺸﺨﺺ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺷﺪﻥ ﻭﻣسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﻳﺎ
ﻓسخ گیاهی ﺸﺪﻥ
ﺒﺪﻧﻴﺎ،که ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻳک ﺮﻭح اﺳﺖ. ﻭلی
ﭙﺎﻳﺎﻧﻪ ﺍﻯ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﻣﺒﺪأ
ﻭﺍﻏﺎﺯ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ،ﺑﺮﺍﻯآﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻤﺠﺪﺩ،ﺗﺎ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﻟﻬﻰ، ﻫﻤﻴﻥ
إﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ،
ﻭﺩﺭﺻﻮﺭﺕ نوع ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ،ﺩﺭﺳﻠﻮک
الهی ﺨﻮﺩ ﻣُﻄلّع
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،ﮐﻪ ﺑﮑﺪﺍم
علاﻣﺖ ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻭﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗبی ﺮﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻬﻤﺎﻥ علاﻣﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻭ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﻤﺎﻥﺪﺭﺟﻪﺍﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻥ
گرﺩﺩ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
گفت ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭﻳک ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
خاصی اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ سَعی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮک
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﻬﺮ ﻣﻘﺎمی
ﺸﻬﻮﺩﻯ که ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ،ﺗﺎ
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮنوع ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺩﻧﺒﺎل
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻮﻓﻴقی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤنع ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮﺟﻬﻨﻤﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﺒﺎ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ.

حدیث 319 -ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺫﻭ ﺍﻟﻘَﺮﻧﻴﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ 99 ﺑﺤﺎﺭ) لا ﺗﺘﻌﻠّم
اﻟﻌﻠﻢ،ﻣﻤّﻥ ﻠم
ﻴﻨﺘفع ﺒﻪ ﻓﺄﻥّ
ﻤﻥ ﻠم ﻴﻨﻔﻌﻪ ﻋﻠﻤﻪ،ﻟﺎ
ﻳﻨﻔﻌک ﻋﻠم ﺮﺍ ﺍﺯ
ﮐسی ﻨﻴﺎﻣﻮﺯ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ آﻥ علم
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ و
بکار ﻨﺒﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮﺑﺨﻮﺩ ﺍﻭﭼﻨﻴﻥ
علمی ﻨفعی ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮ
ﻧﻴﺰ ﻧفعی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻋﻠﻮم
ﻤﺎﺩﻯ ﺘﺠﺮبی هستند
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻨﺎفع
ﻮﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺸﺨﺼﻰ،ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﻣﻌﺮفی ﻴک ﺪﺍﺭﻭﻯ
ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ علم اﺳﺖ
ﻭﻟﺎﺯم ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﭘﺰﺷک ﻤﻌﺮﻓﻰ ﮐﻨﻨﺪﻩ،ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﺪﻭﺍ ﺷﻔﺎ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯﻋﻠم
ﺪﺭقُرآن ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻨﻬﺎﻋﻠم
ﺴﻠﻮک الهی ﻮﻋﻠم
ﻠﺪﻧّﻰ،ﻭﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﮔﺎهی اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺨﺎﺹ کاملان
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ کاملان الهی
علم ﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺍﻣﻮﺧﺖ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﻗبلا
ﺑﺪﺍﻥ عمل کرﺩﻩ،ﻭﺑﺪﺍﻥ
ﻔﺎﻳﺪﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻧﺠﺎﺕ،ﻭﻳﺎﻋﻘل
ﻮﻋﻠم الهی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷند. ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯﻋﻠﻮم الهی
ﺨﺒﺮﻯ ﻤﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،ﺧﻮﺩ
ﺑﻪ ﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻧﻬﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺍﻳﻥ علوم الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺫﻭ ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻥ
ﺪﺭ قُرآن،ﻫﻤﺎﻥ
کوﺭﺵ ﮐﺒﻴﺮ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺘﺎج ﺪﻭ
ﺷﺎخ ﺒﻮﺩﻩ،ﻭلی
ﺮﻭﻣﻴﺎﻥ ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ،ﺍﺯ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ ﻣﻘﺪﻭنی
ﺘﺒلیغ ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭقُرآنﻨﻴﺰﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک اﺯ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺬﻭﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ،ﻣﺨﻠﻮطیّ
اﺯ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
کوﺭﺵ ﻭ ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺗﺠﻠﻴلی اﺯﮐﻮﺭﺵﺍﻳﺮﺍنی
اﺳﺖ، ﻭلی إﻧﺠﻴل
اﺯ ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ ﺩﺍﺋم
اﻟﺨﻤﺮ،ﻭ ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﺟﻬﺎﻥ
گشا،ﺫﮐﺮﻯ ﻨﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯﻫﺮ ﭘﻴﺮ
الهی ﻮﮐﺎﻣﻞ ولایت
محمدی زنده ﺫﻭ
ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ و
دارنده دو
قرّه نهائی
نوع بشر وتاج
شاهی با سالکان
خود و پادشاهی
الهی در تولد
نوع فوق بشری
آینده ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ هرﻋﺼﺮ،ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺪﻭﺗﺎج
ﭙﺎﺩﺷﺎهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭحتی
ﭘﺎﺩﺷﺎهی ﺒﺮکاملان
زنده ﺰﻣﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺍﺧﺮﺕ فوق
بشری آینده ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺪﻭ ﮔﻮﻧﻪ ﺑﻬﺮﻩ
ﻭﻯ اﺯﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﺼﻴﺐ ﻫﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺪﺭﻋﺼﻮﺭ ﺍﺧﺘﻨﺎق
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺧﻮﺩ
را ﺑﺴﺮﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
أﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮑﺮﺩه و
میکنند

319 مکرر - (ﺣﺪﻳث ﺗَﻬﻮّﻙ)
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮐﺮم
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ،ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ
عمر به ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ (ﺝ۲ﺹ99 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮔﺎهی ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺟﺎﻟبی
اﺯﻳﻬﻮﺩ ﻣﻴﺸﻨﻮﻳﻢ،ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﺘﻌﺠّﺐ ﻣﺎ
ﻣﻰ ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻳﺎﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺒﺮخی اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻨﻮﻳﺴﻴم ﻮﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ
کنیم . ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺍﻣﻴﺰ
ﺩﺍﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ: ﺃﻓﺘﻬﻮّﮐﻮﻥ
ﺃﻧﺘﻢ،ﮐﻤﺎ ﺗﻬﻮّﮐﺖ
ﺍﻟﻴﻬﻮﺩ ﻭﺍﻟﻨﺼﺎﺭﻯ،ﻟﻘﺪﺟﺌﺘﮑم
ﺒﻬﺎ ﺑﻴﻀاء ﻧقیة
،ﻭﻟﻮ ﮐﺎﻥ ﻤﻮسی
ﺤﻴّﺎ،ﻣﺎ ﻭﺳﻌﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﺗّﺒﺎعی
ﺍﻳﺎ ﺷﻤﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ،ماننذ
ﻳﻬﻮﺩ ﺑﺎﺯﻯ ﻮهلاﮐﺖ
ﺭﻭحی ﺒﻴﺎﺑﻴﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﻳﻬﻮﺩ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﺒﺪﺍﻥ
ﺪﻭﭼﺎﺭ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﻣﻥ که ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻥ
ﻮﭘﺎﻙ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ.
ﺍﮔﺮﻣﻮسی ﻨﻴﺰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ،ﭼﺎﺭﻩﺍﻯ
ﺠﺰ ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ ﻣﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮسی
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻨﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
زردشت ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ،
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻮسی ﻮ
ﻗﺒل اﺯ ﺍﻭ،ﻭﺣتی
عیسی ﻤﺴﻴﺢ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ولایت
سلوکی ﻣﺤﻤﺪ ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
و او در عصر
محمئ زنده
بودند ، ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ضروری ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻮسی ﺒﺎﺯ
ﺭﺟﻌتی ﺪﺭ ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﺗﺎ
ﺩﺭﻋﺼﺮ ﺩﻳﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
نیز ﺒﺴﻠﻮک الهی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ کاملان
اﻟﻬﻰ ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺍ،ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴل ﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻧن
هستند. ﮐﻪ ﻣﻘﺎمی
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
زردشت وﻣﻮسی ﻮﻋﻴسی
ﻮﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺍﺳﺖ.
(ﺗﻬﻮّﻙ) ﻣﺎﻧﻨﺪ
(ﺗﻬﻮّﺩ) ﻳﺎ ﻳﻬﻮﺩ
ﺑﺎﺯﻯ اﺳﺖ،ﻭﻣﺨﻠﻮطیّ
ﺒﺎ ﮐﻠﻤﻪ(هلاﮐﺖ)
ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
با مرگ ﺮﻭحی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﻧﻮﺷﺘﻥ
أﺣﺎﺩﻳث ﻭﻋﻤل ﻨﮑﺮﺩﻥ
ﺒﺎﻧﻬﺎ، هلاﮐﺖ
ﺑﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﺩﺍم
که ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
کلام ﺪﺭﻋﻘل ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺍ،که ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺪﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻭﺿﻮح
ﻮﺗﺠلّی ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
إﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﮐسی ﺴﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩق ﺒﺎﺷﺪ،ﻧﻴﺎﺯﻯ
هم ﺒﮕﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻤﻮسی ﻮﻏﻴﺮﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻮسی ﺒﺎﺯ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻠﻮک الهی در
یک کلاس و
مرحله پائین
تر ﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
گفتاﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ئر کلاس نهائی
برتر نوع بشری
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻭﺍﺿﺢ ﺗﺮ
ﻭ ﻋقلانی ﺘﺮﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. (ﺍﺗّﺒﺎﻉ) ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺮﻭﻯ از ﺘﺸﮑیلاتی
و ﮔﺮﻭهی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺟﻪ
ﺳﻠﻮکی ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ،ﺩﺭ
توسّل ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
عمرﺧﻠﻴﻔﻪ
دوم سیاسی و
غیر سلوکی ﭙس ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﺳﺎﻟک الهی
ﻨﺒﻮﺩ،ﻭﻫﺮﮐس ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک الهی
ﻨﺒﺎﺷﺪ،ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻳﻬﻮﺩ ﺭﺍ ﺟﺎﻟﺐ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻏﺎﻓل
اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪمطاﻟﺐ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍسلاﻡ
محمد ، ﻫﻤﺎﻥ اﻣﻮﺭ
الهی ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ
أﻧﺒﻴﺎی ﻗﺒلی
اﺳﺖ. ﻭلی ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺟﺎﻟﺐﺗﺮ،ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘل ﺰﻣﺎﻥ جدید
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث320
- ﺍﺯ
ﻣﻮﻟﺎ علی ﺪﺭ
ﻧﻬج اﻟبلاغة
ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ (ﺝ۲ﺹ۹۹ﺑﺤﺎﺭ)إﻥّ کلام
اﻟﺤﮑﻤاء، ﺍﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﺼﻮﺍﺑﺎ
ﮐﺎﻥ ﺪﻭاءا ﻭ ﺍﺫﺍ
ﮐﺎﻥ ﺨﻄاءا
ﮐﺎﻥ ﺪاءا کلام
ﺤﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﺸﻔﺎ ﺑﺨشی اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻄﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻏﻔﺮﺍﻥ الهی
ﺒﺮﺍﻯ گفته
ﺧﻄﺎﻯ ﺻﺎﺣﺐ
ﺣﮑﻤﺖ، و لو ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﺸﺪﻩ باشد ولی
ئر أصل ﺻﺎﺣﺐ
ﺣﮑﻤﺖ الهی
ﻤﻌﺼﻮم اﺳﺖ. ﻭ حتّی
ﺨﻄﺎﻯ آﻧﻬﺎ،
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺘﺼح ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺤﮑﻤﺖ ﮐﻨﻨﺪ،
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺮﺍ تکرار
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﺗأثیرﻯ
ﺪﺭ ﮐسی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺸﻨﻮﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک الهی
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﻭمُرَبّی
ﻮ ﭘﻴﺮ الهی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ پس
ﺍﺯ یک ﺣﮑﻤﺖ
دینی سلوکی ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻨﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﻭﺍنی
ﻤﻰ ﻣﺎﻧند
ﻭﺷﻔﺎ ﺑﺨشی
ﺤﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻫﺮ ﻓﮑﺮﻯ
اﺯﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺪﺭﺣﮑﻤﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻯ
ﺮﻭﺍﻥ ﻮﺟﻬل
اﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﮐم عقلی
ﻮﺟﻨﻮﻥ ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮگ در
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ.

حدیث 321
-ﺍﺯ
ﻣﻮﻟﺎ
علی ﺪﺭﻳک
ﺨﻄﺒﻪ ﭼﻨﻴﻥ آﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ۹۹ﺑﺤﺎﺭ)أﻟﺤﻤﺪ ﻟﻠﻪ،
ﻭ ﺍﻟصلاة علی ﻨﺒﻴّﻪ،
ﺍﻣّﺎ ﺑﻌﺪ، ﻓﺬﻣّتی
ﺒﻤﺎ ﺃﻗﻮل ﺮﻫﻴﻨﻪ،
ﻭ ﺃﻧﺎ ﺑﻪ ﺯﻋﻴم
ﺳﭙﺎس
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺻﻠﻮﺍﺕ
ﻭصلاﺕ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺵ
ﺑﺎﺩ ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
الهی آﻨﻬﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺎس ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻧﺒیّ ﻮ ﺭﺳﻮل
ﻮﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ، ﻭﻫﺮﻣﺤﻤﺪﻯ
کامل ﺪﺭﻋﺼﻮﺭ ﺑﻌﺪﻯ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ و
توسّل ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣّﺎﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺪﻋﺎ ﻭﺷﻌﺎﺭ
ﺩﺍﺋﻤﻰ،ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳم ﺒﻤﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ،
ﻭﻣﺘﻌﻬﺪ ﺻﺤﺖ ﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷم ﻮ ﺍﺯﻣﺤلّ
ﻤﻘﺎﻡ الهی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕالهی
ﺨﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻢ.
(ﺫﻣّﻪ) ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻯ
ﻮﺗﻌﻬّﺪ ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ،
ﻭ ﮔﺮﺩﻥ گرﻓﺘﻥ
ﻮ ﺍﺯ ﻣﺤل ﻤﻘﺎم
الهی ﻮﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﭼﻨﻴﻥ ﺒﺰﻋم ﻤﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﻭﻣﺪعی
آﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻢ. إﻧّﻪ
ﻟﺎﻳﻬیج علی اﻟﺘﻘﻮﻯ
ﺰﺭع ﻘﻮﻡ، ﻭﻟﺎ
ﻳَﻈﻤﺄ ﻋﻨﻪ ﺳَنخ
ﺃﺻل ﮐﺸﺖ ﻭﺗﻘﻮﺍ
ﻭﺗﮑﺎﻣل هرﻗﻮم
ﻮ ﺍﻭم کنندﻩ ﺍﻯ
ﻨﻴﺴﺖ و نابود ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭ( هیج یا هیچ ) ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺧﺸک ﻮﻧﺎﺑﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺗﺸﻨﮕی ﻮﺧﺴﺘﮕﻰ،ﺩﺭﺍﺻل
ﻮﺳَنَخ ﺬﺍتی
کسی ﭙﻴﺪﺍ ﻧمی ﺸﻮﺩ.
ﺁثاﺭﻣثبت ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﺑﺎﺗﻘﻮﺍ
ﻭﺍﻭم کرﺩﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺤﻔﻮﻇ
الهی اﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ،
ﻭﺳَنخ أﺻلی ﺮﻭح
کسی ﭙﺎک ﻮ ﺯﺍﺋل
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺭﻭح
هر ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﻴک ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺗﻘﻮﺍ
ﻭﺗﮑﺎﻣل إﺭﺍﺩﻯ
اﻧﺴﺎﻥ،ﺭﻭﺣﺎ ﻭ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ،
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪ،
شایستگی
بیشتر برای ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آیندذه را ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﺍﻟّﺎﻋﺪم
ﺴﻠﻮک ﺪﺭ ﻭﺍﻗﻊ،
ﻫﻤﺰﻣﺎﻥ ﺒﺎ ﺍﻧﺠﺎم
گناﻫﺎﻥ و
انحرافات
روحی و اخلاقی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. حتّی
اﮔﺮ ﺍﺯ هر ﮔﻨﺎﻩ
سنّتی ﻧﻴﺰ ﺗﻘﻴﻪ
ﺷﻮﺩ، ﮐﺎفی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻳﺎ ﺳﻠﻮک ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﺪﺍﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻋﻰ و یا فصل
نوع بشری ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﭘس ﺍﺯﻣﺪتی ﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮل ﻨﻮﻋﻰ،
ﺑﺸﺮﻯ کاﺭ ﺑﺰﻭﺍل
ﻨﻮع ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺳنخ
ﺨﻮ یا ﺫﺍﺕ ﻭ ﺍﺻل
ﻮﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﻣﻘﺎم
یک انسان غیر
سالک اﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺧﺸک ﻮﺯﺍﺋل ﻮﺣﻘﻴﺮ
ﻭﻧﺎﭼﻴﺰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
إنّ اﻟﺨﻴﺮ ﮐﻠّﻪ،
ﻓﻴﻤﻥ عرﻑ ﻗﺪﺭﻩ،
ﻭ ﮐفی ﺒﺎﻟﻤرء ﺠﻬلا،
أﻥ لا ﻳﻌﺮﻑ ﻗﺪﺭﻩ
ﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ،
ﻭﻣﻨﺎفع أﺑﺪﻯ ﺪﺭ
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ ﻮﻗتی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻘﺪﺭ ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﺗﻘﻮﺍ
ﻭﻣﻘﺎم ﻮﺳﻨخ کنونی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ،
ﻭﺍﻫﻤﻴﺖ حفظ
آن بدهد. ﻭﺩﻟﻴلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺠﻬﺎﻟﺖ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻗﺪﺭ ﺗﻘﻮﺍ
و سلوک الهی ﺭﺍ
ﻧﺸﻨﺎﺧﺖ. ﻭﻳﺎ ﻗﺪﺭ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ، ﻭ ﺷﺎﻧﺴﻬﺎﻯ
ﺘﻌﺎﻟﻰ، ﺍﺯ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﻮﻧﻮعی
ﺮﺍ، ﺑﺎ ﺗﻘﻮﺍ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
فعلا ﺟﻬل او ﺑﺎﺯﻭﺍل
ﻮ ﺍﺯﺩﺳﺖ ﺭﻓﺘﻥ
عقل اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺑﺎ ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮعی
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭح ﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻨﻮع ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣسخ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻮ
إﻥّ ﺃﺑﻐﺾ ﺍﻟﺨﻠق
عند ﺍﻟﻠﻪ، ﺭﺟل
ﻮﮐﻠّﻪ ﺍلی ﻨﻔﺴﻪﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺩم ﻮﻣﺒﻐﻮﺽ
ﻭﻣﻨﻔﻮﺭﺗﺮﻳﻥ
آﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻧﻈﺮالهی
کسانی هستند، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺤﺎل ﺨﻮﺩ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭﻫﺪﺍﻳتی
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ
عقلی ﻮ ﺭﻭﺍنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک الهی ﻮ ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻮﻯ ﻨﺪﻫﺪ. ﻭﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
را أﻧﺠﺎم ﺒﮕﻴﺮﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺗﺤﺖ ﮐﻨﺘﺮﻝ
و هدایت الهی
هستند. ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﭘﻴﺮ
الهی اﻭ ﺑفرماید
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻫﺮﮐس ﺗﮑﺎﻣل
إﺭﺍﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮک
الهی ﻮﺗﻘﻮﺍ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ
و تقیّه از انحرام
مقام روحی
نکند ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ گوئی
خداوند اورا
فراموشکرده . ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺪﺍم ﺒﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﺯﻭﺍل ﻨﻮعی ﻮﻋﻘلی
ﻮﻣﻘﺎم ﺮﻭحی ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭﻳﺎ
ﻓﺴﺨﻬﺎﻯ گیاهی
ﻮ ﺭﺳﺨﻬﺎﻯ ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
تا تکرار مکرر
مرگ وتولد
نوعی بنماید. ﺠﺎﺋﺮ
ﻋﻥ ﻘﺼﺪ ﺍﻟﺴﺒﻴﻞ،
ﻣﺸﻐﻮﻑ ﺑﮑلام ﺒﺪعة
ﭼﻮﻥ ﺸﺨﺺ ﻣﻨﺤﺮﻑ
روحی ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ
و هدف الهی ﺒﺎﺷﺪ،ﻭﺳﺮﮔﺮم
ﻮﺩﻟﺨﻮﺵ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﺪﻋﺖ ﻣﺪّﻋﻴﺎﻥ
غیرالهی ﺒﻤﺎﻧﺪ،
ﺩﻧﺒﺎل آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
هر ذین غیر
سلوکی می ﺮﻭﺩ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺍﻋﻤﺎل
عبادی آﻧﻬﺎ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮکی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ، و ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺍﺯ ﻫﺪﻑ أزلی ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ولایت ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. (ﻣﺸﻐﻮﻑ)
ﮐﻪ ﭘﺮﺩﻩ ﺩِل
آﻧﺎن ﻟﺮﺯﺍﻥ ﻮﺳﺮﻣﺴﺖ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺑﺎﻃلی
اﺳﺖ (ﺑﻌﺪﻋَﺖ) ﻫﺮﺍﻣﺮﻯ
که ﻣﻨﻈﻮﺭ الهی
ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻥ
ﻨﮑﻨﺪ، ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﺴﻠﻮک الهی
قشری گری اﺗﺨﺎﺫ
ﮔﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﻤﺮ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺑﻬﺮ ﻧﺎم
ﻤﺬﻫﺐ ﻭﻭﻟﺎﻳتی
هر آخوند
سفیهی ﻤﺸﻐﻮل
گرﺩﺩ. ﻘﺪ ﻟَﻬَج
ﻔﻴﻬﺎ ﺑﺎﻟﺼﻮم
ﻮﺍﻟصلاة، ﻓﻬﻮ
ﻓﺘنة ﻟﻤﻥ إﻓﺘﺘﻥ
ﺒﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ أﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﻮ ﺑﺪﻋﺘﻬﺎﻯ
غیر الهی ﺒﺎ ﺣﺮﺹ
ﻭ ﻭلع ﻮعلاﻗﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﺭﻭﺯﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﺪﺭ
ﻭﺍقع گرﻓﺘﺎﺭ ﻓﺘﻨﻪ
و آزمایش الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﺎﻋث
ﺣﻴﺮﺕ ﻭ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍنی
اﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺪﻭﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺑﺤقّ و
معرفی اﻟﻬﻰ، ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ هر
بدعتی الهی ﻨﻴﺴﺖ،
ﻭ ﺩﺭﺣﮑم ﺒﺪﻋﺖ
ﺑﺎﻃل ﺒﺮ ﺍﺻﻞ الهی
ﺪﻳﻥ ﺪﺍﺭﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻘﺸﺮﻯ ﺒﺎ
همه ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻳﮑﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﻀﺎلّ
عن هدﻯ ﻤﻥ کاﻥ ﻘﺒﻠﻪ،
ﻣﻀﻠل ﻤﻥ إﻗﺘﺪﻯ
ﺒﻪ، ﺣﻤّﺎل ﺨﻄﺎﻳﺎ
ﻏﻴﺮﻩﭼﻨﻴﻥ شخصی
گرﻓﺘﺎﺭ ﺑﺪﻋﺖ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻴﻮﻥ
گمرﺍﻩ، ﻭﻣﺤﺮﻭم
ﻮﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلّیات الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ به
حقّ ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺩﻭﺭ
ﺍﺯﺑﺪﻋﺖ ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ
ﻘﺒﻠﻰ، ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺸﺎﻥ
ﻨﻴﺰﻣﺤﺮﻭم اﺯﻫُﺪﺍ
ﻭﺷﻬﻮﺩ الهی ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﺪﮔﺎﻥ آﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻭ ﺑﺎﺭﺑﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭﺑآﺗﺶ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﺴﻮﺯﻧﺪ.ﺮﻫﻴﻥ
ﺒﺨﻄﻴﺌﺘﻪ، ﻗﺪ
ﻗَﻤِﺶ ﺟﻬلا فی
ﺠﻬّﺎل غشوة ،ﻏﺎﺭّ
ﺑﺄﻏﺒﺎﺵ ﺍﻟﻔﺘنةﭼﻨﻴﻥ
ﭙﻴﺮﻭﻯ گرﻓﺘﺎﺭ
ﻭﻣﺴﺌﻮل ﺨﻄﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻭَﺑﺎل روح
و ﺠﺎﻧﺶ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﭼﻴﺰﻯ ﺠﺰﺟﻬل
ﻮﮔﻨﺎﻩ ﻭﺧﻄﺎ ﺟمع
آﻭﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩ،
ﭼﻮﻥ ﭙﺮﺩﻩﺍﻯ
اﺯ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺣﺎﻃﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺟﺰ ﺟﺎهلاﻥ
کسی اﻃﺮﺍﻑ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻏﺮﻗﻪ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻴﻬﺎﻯ
ﻓﺘﻨﻪ الهی اﺳﺖ.
(ﻗَﻤَﺶ) یعنی ﺑﺠﺎﻯ
ﺨﻴﺮ ﻭثوﺍﺏ، ﻏﺮق
ﺠﻬﺎﻟﺖ ﻭﺟمع آﻭﺭﻯ
گناﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻏﺸﻮَﻩ)
گرفتارﻏﺸاء ﻮ
ﭘﺮﺩﻩﺍﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﺟﻬل ﻮ(ﻏَﺶ)
ﻭﻓﺮﻳﺐ ﻭﺑﻰ ﺣﻮﺍسی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻏﺎﺭ) ﺩﺭ
ﻏﻮﺭ ﻭﻏﻮﻃﻪ ﻭﺭﻯﺠﻬل
ﻮﺗﺎﺭﻳکی اﺳﺖ.
(ﺃﻏﺒﺎﺵ ﺍﻟﻔﺘﻨﻪ)
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻴﻬﺎﻯ
ﻔﺘﻨﻪ ﻭﻣشکلاﺕ
ﺩﻧﻴﺎ، ﮐﻪ ﺩﻭﺟﻬﻨم
ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎ ﻣﻴﺰﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ (ﻓﺘﻨﻪ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﺍﺯﻣﺎﻳﺶالهی
اﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺍﮔﺮﺧﻮﺵﺑﺨﺖ
ﺑﺎﺷند، ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺼﻔﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺟﺰئی اﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭﺳﺒک ﺸﺪﻥ ﻤﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
دو جهنّم دیگر
س ﺍﺯﻣﺮگ ﺪﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺫﮐﺮ ﻣﻌﺎﻳﺐﺻﺎﺣﺐ
ﺑﺪﻋﺖ، ﻭﺍﺧﻮﻧﺪ
ﺟﺎﻫل غیر ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺭﻭحانی
ﻤﺮﺩم میشوند . عَمیّ
عن اﻟﻬُﺪﻯ ﻘﺪ ﺳﻤّﺎﻩ
ﺃﺷﺒﺎﻩ ﺍﻟﻨﺎس
ﻋﺎﻟﻤﺎ، ﻭﻟم ﻴﻐﻥ
ﻔﻴﻪ ﻳﻮﻣﺎ ﺳﺎﻟﻤﺎ
ﭼﻨﻴﻥ آﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺒﺪﻋﺖ ﺳﺎﺯ، ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ،
ﻭ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺒﺎﺷﺪ،
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻣﺮﺩم ﺠﺎﻫﻞ،
ﮐﻪ ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﺖ،
ﻳک عاﻟﻢ
بنظرشان می
رسد ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﻋﻠمی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
اﺯ ﺍﻳﻥ علم نظری
خود ﻨﻤﻴﺒﺮﺩ. ﻭ
ﻧﺠﺎتی اﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
لهی ﺪﺍﺭﺩ. ﺒﮑّﺮ
ﻓإﺳﺘﮑثر، ﻣﻤّﺎ
ﻗلّ ﻤﻨﻪ،ﺧﻴﺮ ﻣﻤّﺎ
ﮐثّر ﻫﺮﺭﻭﺯ ﺟمع
آﻭﺭﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
اﺯ ﺍﻳﻥ
گناهان ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮﺩ ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﺼﻴﺒﺖ
ﺑﺎﺭﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. (ﺑﮑّﺮ) ﺑِﮑﺮ
ﮔﻮئی ﻮ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﻭﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ ﺑﺎﻃﻞ،
ﻭﻫﺮ ﺑﺎﻣﺪﺍﺩ ﻭ
ﺭﻭﺯﻯ ﺒﻴﺶ ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺶ ﻣﺎل أﻧﺪﻭﺯﻯ
ﻮﮔﻨﺎﻩ ﺩﺍﺭﺩ. (ﺧﻴﺮ)
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ نیز ﻫﺮ
أﻣﺮ ﺗﮑﺎﻣلی
در سلوک اﺳﺖ. ﺤﺘّﻯ
إﺫﺍ إﺭﺗﻮﻯ ﻤﻥ
ﺁﺟِﻦ، ﻭ ﺍﺳﺘﮑثرﻣﻥ
غیر ﻃﺎﺋﻞ، ﺟﻠس
ﻟﻠﻨﺎس ﻗﺎﺿﻴﺎ
ﺿﺎﻣﻨﺎ، ﻟﺘﺨﻠﻴﺺ
ﻣﺎ ﺍﻟﺘﺒس علی
غیرﻩ ﻭﭼﻮﻥ ﭽﻨﻴﻥ
عالم ﻨﻤﺎﺋﻰ، ﺳﻴﺮﺍﺏ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ گند ﺁﺏ
ﻭ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﺑﺎﻃل
گرﺩﻳﺪ، ﻭﺑﺪﻭﻥ
علّت ﻭﻓﺎﻳﺪﻩ،ﺟمع
آﻭﺭﻯ اﻳﻥ گناﻫﺎﻥ
ﻮﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ با
مفاهیم قشری و
ظاهری ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ،
ﺑﺮﻣﺠﻠس ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻨﺸﺴته
ﺗﺎ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﻟﺘﺒﺎس
ﻭﻣﺒﻬم ﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩ، ﺭﻭﺷﻦ ﻧﻤﺎﻳﺪ،
ﻭ ﺗﻔﮑﻴک اموﺭ ﻣﺨﻠﻮﻃ
بهم را ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺒﻤﻌنی
ﻘﻀﺎﻭﺕ ﻭﺭفع اﺧتلاﻑ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻨﺎﻡ (ﻗﺎضی
ﺸﺮﻉ) ﺍﺳﺖ، ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺮﺍ، ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺳﺖ، ﺗﻮضیح
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺒﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ. إن
ﺨﺎﻟﻒ ﻣﻥ ﺴﺒﻘﻪ،
ﻟم ﻴﺄﻣﻥ ﻤﻥ ﻨَﻘَﺾ
ﺣﮑﻤﻪ، ﻣﻥﻴﺄتی
ﺒﻌﺪﻩ، ﮐﻔﻌﻠﻪ
ﺑﻤﻥ کاﻥ ﻗﺒﻠﻪ
ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ ﺭﺃﻯ ﻮﻧﻈﺮﻯ
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﭘﻴﺸﻴﻨﻴﺎﻥﺨﻮﺩ
ﺑﺪﻫﺪ،ﻣﺼﻮﻥ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﻧﻈﺮﻭﻯ ﺮﺍ ﺑﺎﻃل
ﺒﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﺴﺒﺖ
به ﭘﻴﺸﻴﻨﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ،
چون ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
إﺑﺮﺍﺯ ﻧﻤﻮﺩ. ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻮ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺒﺎﺯ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ از
پیر و پیامبرﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺨﺎﺹ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟکان ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭلی ﺪﺭ ﻗﻀﺎﻭﺕ
های ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻨﻈﺮ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺪﻟﻴل
تاریخی آﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻮ إﻥ ﻨﺰﻟﺖ
ﺑﻪ ﺍﺣﺪﻯ اﻟﻤُﻬﻤّﺎﺕ،ﻫﻴّﺃ
ﻟﻬﺎ ﺣﺸﻮﺍ ﻣﻥ ﺮﺃﻳﻪ،
ثُمّ ﻘطع علیه
ﻓﻬﻮ ﻣﻥ ﻠﺒس ﺍﻟﺸُﺒﻬﺎﺕ،
فی ﻤثل غزل اﻟﻌﻨﮑﺒﻮﺕ،
ﻟﺎﻳﺪﺭﻯ ﺃﺻﺎﺏ
ﺃم ﺃﺧﻄﺄ ﻫﺮﮔﺎﻩﺍﻣﺮ
ﻣﻬمی ﺒﺮﺍﻯ اﻭ
ﻣﻄﺮح گرﺩﻳﺪ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ إﺭﺍﺋﻪ ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ
ﻨﻈﺮﻳّﺎﺕ شخصی
ﻮﺑﺎﻃل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻧﺮﺍ ﻗﺎﻃﻌﺎﻧﻪ
ﻭﺭﺍﻯ ﺤقّ ﻮﻧﻬﺎئی
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻥ ﺍﻣﺮ ﻣﻬم ﭙﻮﺷﻴﺪﻩ،
ﺍﺯﺷﺒﻬﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺠﺰئی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺘﺎﺭﻋﻨﮑﺒﻮﺕ
ﺑﺮ ﺍﻭ ﺗﺎﺑﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭﺑﺮﺍﻳﺶ
أﻣﺮ ﺭﺍ ﻣﻬم ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺎﻧﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻧﻈﺮشخصی اﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ،و
ﻳﺎ ﺨﻄﺎ ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﻮﻟﺎ ﻳَﺮﻯ،ﺃﻥّ
ﻤﻥ ﻮﺭاء ﻤﺎ ﺑﻠﻎ،
ﻣﺬﻫﺒﺎ، إﻥ ﻘﺎس
ﺷﻴﺌﺎ ﺑﺸیئ ، ﻟم
ﻴﮑﺬّﺏ ﺭﺃﻳﻪ،
ﻭ إﻥ ﺃﻇﻠم
علیه ﺃﻣﺮ إﮐﺘﺘم
ﺒﻪ ﻭﻯﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭک کند، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻨﻈﺮ شخصی اﻭ،ﻣﺬﻫﺐ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭیا
ﻣﺬﻫﺐ ﺩﻳﮕﺮی ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎل ﺠﺪﺍ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻗﻴﺎس
ﺍﻣﺮﻯ ﺒﺎ أﻣﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺮﺩﻩ، ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻭﻣﻌﻴﺎﺭﺣﻘﻴقی
ﻮالهی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﻧﻈﺮ
شخصی اﻭﮐﺎﺫﺏ ﺑﻨﻈﺮﺵ
ﺑﺮﺳﺪ ،ﻭﻣﻨﻄقی
ﻮﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ ﻭﻣﻌﻘﻮل
ﺒﻨﻈﺮ ﻧﻴﺎﻣﺪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺁﻥ أﻣﺮﻣﻬم
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮﻧﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺑﺨﻄﺎ
ﻧدارد،ﻭ ﺍﻧﺮﺍ
ﻣﮑﺘﻮﻡ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭحقّ کشی ﻮ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻥ ﺤﻘﺎﻳق
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺪﺍﻭﺭﻯﻧﮑﺮﺩﻩ،
حتّی ﺤقّ کشی ﻨﻴﺰ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻠﻤﺎ
ﻳﻌﻠم ﻤﻥ ﻨﻔﺴﻪ،
ﻣﻥ اﻟﺠﻬل ﻮ ﺍﻟﻨﻘﺺ
ﻭ ﺍﻟﻀﺮﻭﺭة، ﮐیلا
ﻳﻘﺎﻝ، ﺍﻧّﻪ ﻟﺎ
ﻳﻌﻠم ﺑﻄﻮﺭﻯ
که ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺷﺨﺼﺎ ﺟﺎﻫل
ﻮﻧﺎﻗﺺ، ﻭﺩﺭﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻭﺑُﻥ ﺒﺴﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺍﻭ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ گفته ﺑﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺟﺎﻫل ﻮﺑﺪﻭﻥ
علم ﻮﺍﮔﺎهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻋﻠم ﻮﺍﮔﺎهی اﺯ
ﺍﻣﻮﺭ، ﻭﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺍطلاﻋﺎتی اﺯ ﻣﺴﺎﺋل
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺳﺮﺣﺪّ
ﻣﻄﻠق ﺒﻮﺩ. ﻭ
اگر ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﮐﻤﺎل ﺪﺭ ﺣﺪّ ﻣﻄﻠق
ﺒﻮﺩ. ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻧﻈﺮ ﺩﺭﺳتی ﺒﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻋﻠم ﻮﺍﮔﺎهی
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
کمک اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﻋﻠم ﻠﺪﻧّﻰ،ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﻣﺮّﺑﻴﺎﻥ عاﻗﻠﺘﺮ
و ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ بوده یا
خواهند رسید . ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ آﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
عقلی ﻭﺳطح ﻨﻈﺮ
ﻋﻤقی ﻮ أﺑﺪﻯ ﻮﮐلّی
ﺮﺍ، ﺟﺰ کاملان
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
هرﺍﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻨﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ثُمّ ﺃﻗﺪَم ﺒﻐﻴﺮ
ﻋﻠﻢ، ﻓﻬﻮ ﺧﺎﺋِﺾ
ﻋَﺸَﻮﺍﺕ،ﺭُﮐّﺎﺏ
ﺷُﺒﻬﺎﺕ، ﺧﺒّﺎﻃ
ﺠﻬﺎﻟﺎﺕ ﻭﻟﺬﺍﮐﺎﺭ
ﻭﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯا
ﻭ، ﺟﺰ ﺍﻗﺪﺍم ﺒﺪﻭﻥ
آﮔﺎهی ﺪﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻴﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺟﺰ
ﺷُﺒﻪﻫﺎ ﻭﺍﺑﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺭﺍ ﺳﺮﻫم کرﺩﻥ
کاﺭﻯ ﻨﻨﻤﻮﺩﻩ،
ﻭﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎ ﻭﻣشکلاﺕ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻬم
ﺰﺩﻥ ﻮﻣﺒﻬم ﺘﺮﮐﺮﺩﻥ
کاﺭﻯ ﻨﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. لا ﻳﻌﺘﺬِﺭ
ﻣﻤّﺎ ﻟﺎ ﻳﻌﻠم
فیسلم ، ﻭﻟﺎ ﻳﻌﺾّ
فی اﻟﻌلم ﺒﻀِﺮس
ﻗﺎطع فیغنم ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮﺩ، ﻣﻌﺬﺭﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻨﻤﻴﮑﺮﺩ، ﻭﻣﻴﮕﻔﺖ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
گفته ﺧﻮﻳﺶ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺪﺍﺩ. ﻭ ﺍﺯﻋﻠم
ﻮﺍﮔﺎهی أﻧﺪکی
که ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﻋﺒﺮﺕ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ، ﻭﺑﺎﺿِﺮس
ﻗﺎطع ﻮ ﻧﻈﺮﻗطعی
ﺤﺮﻑ ﻧﻤﻴﺰﺩ. ﻭﻳﺎ
در ﺍﺻل ﺣﺮفی ﻨﻤﻴﺰﺩ،
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻋﻈ ﻮﻋﺒﺮﺕ
ﻧﻤﻴﮕیرد. (ﻳﻌﺾّ)
ﺑﺎ ﺩﻧﺪﺍﻥ گاﺯ
ﮔﺮﻓﺘﻦ و وعظی
یا کسب ﺣﻘﺎﻳق ﻮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟک الهی
ﭽﻨﻴﻦ، ﺑﺎ ﭼﻨگ
ﻮﺩﻧﺪﺍﻥ اﺯﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺤﻘﺎﻳق
ﺒﺮﺗﺮ الهی ﻮﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
انسان کامل ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻗﺎﻃﻌﺎﻧﻪ ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻈﺮ ﺑﺪﻫﺪ. (ﻋَﺸَﻮﺍﺕ)
ﺗﺎﺭﻳﮑﻴﻬﺎ، ﻭ(ﻋﺸاء)
ﺗﺎﺭﻳکی ﺸﺐ ﻭ (ﻏﺸاء)
ﭘﺮﺩﻩﻫﺎﻯ ﺭﻭﻯ
هم اﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭﺗﺎﺭﻳک
کنندﻩ ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺍﺑﻬﺎم ﺒﻴﺸﺘﺮﺣﻘﺎﻳق
گرﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺷُﺒﻬﺎﺕ)
ﻫﺮ ﺍﻣﺮ ﺷﺒﻬﻪ ﺩﺍﺭ
ﻭﺧﻄﺎ ﻭ(ﺷﺒﻴﻪ
به حقّ) ﻭلی ﻨﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. (ﺧﺒّﺎﻁ) ﺧَﺒﻂ
ﻭ ﻣﺨﻠﻮﻃ کرﺩﻥ،
ﻭﺧﻠﻄ ﻮﺑﻬم آﺷﻔﺘﻪ
ﺗﺮ ﮐﺮﺩﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺧﺒﻄ ﻮﺧﻄﺎ،
ﺧﺎﺹ ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﻮ ﮐم عقلاﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ غیرﻋﺎﻟﻢ،
ﺻﺎﺣﺐ ﺑﺪﻋﺖ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﺟﺪﻳﺪ، ﺑﺎ ﺳﺮِ
ﻫم کرﺩﻥ اﻣﻮﺭ ﺟﺎهلاﻧﻪ
ﻭﺑی ﺨﺒﺮﻯ، ﺑﺠﺎﻯ
ﺒﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﻮ ﺭﻭﺷﻥ
کرﺩﻥ، ﺑإبهام
ﻮ ﺗﺎﺭﻳکی ﺒﻴﺸﺘﺮﻣﻴﺮﻭﺩ.
(ﻟﺎ ﻳﻌﺾ) ﻋﺒﺮﺕ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﻭﺑﺎ ﭼﻨگ ﻮﺩﻧﺪﺍﻥ
کسب ﻭعظ و ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ
ﺤﻘﺎﻳق الهی
نمی کند . ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﻮﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ،
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋَﻤَلی
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻳﺎ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
عملی ﻮالهی قُرآن
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻓﻴﻐﻨﻢ)
ﻏﻨﻴﻤﺖ و ﻧﺠﺎﺕ،ﺍﺯﻣشکلاﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻤﻴﻴﺎﻓﺖ.
ﻭﮐﺴﺐ ﻋﻠﻮم ﻮﺍﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻭﺣﻘﺎﻳق
الهی ﺪﺭ کاملان
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻮ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ ﻣﺴﺨﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ. ﻴَﺬﺭﻯ
اﻟﺮﻭﺍﻳﺎﺕ ﺫَﺭﻭ
ﺍﻟﺮیح اﻟﻬﺸﻴﻢ،
ﺗﺒکی ﻤﻨﻪ ﺍﻟﻤﻮﺍﺭﻳث،
ﻭﺗﺼﺮخ ﻤﻨﻪ ﺍﻟﺪِﻣاء
ﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
و لدنّی ﻮ ﻳﺎﺭی
الهی رأی ﻤﻮﺭﺩ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺍﻭ، ﺍﺷﻔﺘﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﻮﮔﺮﺩ ﻭﺧﺎک
ﻨﻤﻮﺩﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺩ ﻭ ﺗﻮﻓﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
عقل ،ﻫﺮﺧﺸک ﻮ مُردهﺍﻯ
ﺮﺍ ﻣتلاشی ﻮ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻯ
که ﻣﻴﺮﺍثها ﻭ ﻭﺍﺭثاﻥ
ﺒﮕﺮﻳﻪ ﻭ أﺷک ﻤﻴﺎﻓﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻈﻠﻮم گرﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺧﻮﻥ هاﻯ ﺭﻳﺨﺘﻪ
ﺷﺪﻩ، ﺑﻔﺮﻳﺎﺩ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﻤﺎل ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
(ﻳَﺬﺭﻯ) ﭼﻮﻥ ﺬﺭّﺍﺕ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﻮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. (ﺭیح اﻟﻬﺸﻴﻢ)
ﺑﺎﺩ ﻭﺗﻮﻓﺎﻥ
کوﺑﻨﺪﻩ ﻭﺷﮑﻨﻨﺪﻩ
ﻭﻣتلاﺷﻰ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻴﺮﺍثهاﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭ ﺍﻧﭽﻪ
ﺣﻘﺎﻳق اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭقُرآن ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺑﺠﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺣﻘﺎﻳقی ﻘﺎﺑل ﺒﺮﺭسی
ﻮﺗﺎﻣّل
هستند ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻳﻥ ﺒﺪﻋﺖ ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ
ﻭ ﻣﻔﺴﺮﺍﻥ ﺒﻨﻈﺮ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺍثباﺕ ﻋﻠم ﻨﺎ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩ، ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻟﻪ
ﻣﻴأﻧﺪﺍﺯﺩ. ﻭﺭﻭح
ﻮﺗﺎﺭﻳﺦ، ﻭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﺍ ﺑﻔﺮﻳﺎﺩ ﺩﺭﻣﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﻮ ﻳﺴﺘﺤلّ ﺒﻘﻀﺎﺋﻪ
ﺍﻟﻔﺮج اﻟﺤﺮﺍﻡ،
ﻭﻳﺤﺮم ﺒﻪ ﺍﻟحلاﻝ،
ﻟﺎ ﻳﺴﻠم ﺒﺎﺻﺪﺍﺭ
ﻣﺎ ﻋﻠﻴﻪ ﻭَﺭَﺩ،
ﻭﻟﺎ ﻳﻨﺪم علی ﻤﺎ
ﻣﻨﻪ ﻓﺮّﻃ ﻭﺑﺪﻳﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ، ﺑﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺒﺎﻃل ﺨﻮﺩ،
ﻓرج ﺤﺮﺍم
ﺰﻥ ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
کسی حلال ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻓﺘﻮﺍﻯ اﺯﺩﻭﺍج
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ حلال
ﺮﺍ ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺤﺮﺍم ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻗﺐ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﻣﺤﻔﻮﻇ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﻭ ﻧﻪ ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭﺳﺮ ﺯﺩﻩ ﺍﺳﺖ،
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ﻭﻧﺪاُمّت
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﮔﺮ ﺣﺮﺍمی ﺮﺍ
حلال اعلام
کنند، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺯ
ﮔﺎﻫﻰ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻣثلا ﺍﺯﺩﻭﺍج
ﻨﺎ ﻣﻨﺎﺳبی ﺮﺍ
ﺟﺎﻳﺰ ﻣﻴﺸﻤﺮﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
را ﺮﺍﺿﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی هرﮔﺰ
ﺍﻳﻨﺎﻥ حلال ﺮﺍ
ﺣﺮﺍم ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
همیشه حلال کرﺩﻥ،
ﻭﻣﺠﺎﺯ ﻧﻤﻮﺩﻥ
اﻣﻮﺭ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻧﻈﺮ
الهی ﻮﺗﮑﺎﻣل ﻮﺭﻭح
ﻮﺗﻘﻮﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ گفته ﮐلّی
، ﺍﺯ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
کرﺩﻥ ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻣﺤﺮﻭم
کرﺩﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
تجلّیات ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ حلاﻝ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﻨﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﺗﺎﺧﻴﺮ ﻭﺷک ﺪﺭ
ﺍﻥ گناﻩ ﻭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺮﻭح ﺒﺪﻧﺒﺎل
ﺪﺍﺭﺩ. (ﺍﺻﺪﺍﺭ) ﺻﺎﺩﺭﮐﺮﺩﻥ
ﺒﺮﺃﻯ ﻮ ﻧﻈﺮدادن
ﺍﺳﺖ. (ﻭَﺭَﺩ) ﺍﻧﭽﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪ، ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺳﺮﺯﺩ. ﻭ ﻧﺪاُمّت
ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﻃ ﻭ ﺍتلاﻑ
ﻧﻤﻮﺩﻥ کرﺍﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳطیّ که ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺗﺎ ﺑإصلاح
ﺨﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﺭﺃﻯ ﺒﺎﻃل
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ، ﻫﻤﮕی
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ آﻧﻬﺎ
ﺩﻭﺭ، ﺍﺯﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ شدید ﺗﺮ
ﺩﺭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. (ﻫَﺸﻴﻢ)
ﺧﻮرﺩ ﮐﻨﻨﺪﻩ،
ﻭﻫﺎﺷم ﻮﻣتلاشی
کنندﻩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک اﻟﻬﻰ، ﺗﻨﻬﺎ(ﻫﺎﺷِﻢ)
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ می أﻧﺪﺍﺯﺩ.
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺭﻭحی ﻮﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﻨﺪ،
ﻭﻣﺼﺮﻑ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭﻟﺬﺕ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻫﺎﺷم ﻨﻔس ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺩﺭﻧﺪﻩ ﺗﺮ ﻧﻤﻮﺩﻥ
آﻧﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﻌﺪﻯ
ﻤﻰ ﺭﻭﻧﺪ. أﻳّﻬﺎ
ﺍﻟﻨﺎس ،ﻋﻠﻴﮑم
ﺒﺎﻟﻄﺎعة ﻭ ﺍﻟﻤﻌﺮفة
ﺑﻤﻥ لا ﺗﻌﺬﺭﻭﻥ
ﺠﻬﺎﻟﺘﻪﭘس ﺍﻯ
ﻤﺮﺩم ﺒﺮﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ،
ﻭﮐﺴﺐ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻴﻬﺎ
از ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
الهی ﻮﺍﮔﺎﻫﻴﻬﺎ،
ﺍﺯﮐﺴﺎنی ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ،
ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫند ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ،ﺩﻟﻴلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕی آﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻳﺪ. ﺍﻳﻥ
کاملان الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﮐلّی
الهی ﺤﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ
،ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻔإﻥّ
اﻟﻌﻠم اﻟﺬﻯ
هَبَط ﺒﻪ ﺁﺩﻡ،
ﻭﺟمیع ﻤﺎ ﻓُﻀّﻠﺖ
ﺑﻪ ﺍﻟﻨﺒﻴﻮﻥ،ﺍلی
ﻤﺤﻤﺪ ﺧﺎﺗم اﻟﻨﺒﻴﻴّﻥ
فی عترة ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﻋﻠم ﻮﺍﮔﺎهی
که آﺩم اﺯﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ بزمین
فرود آﻭﺭﺩ، ﻭﻫﺮ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺷﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺘﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﺘﺮﺕ
ﺍﻭ، ﺑﺪﺍﻥ آﮔﺎﻫﻴﻬﺎ
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ أﻓﻀﻠﻴّﺖ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘلی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻣﻘﺎم الهی ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ،
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﻧﺰﺩ ﻋِﺘﺮَﺕ
ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
و وارثان ﻭکاملان
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎقی
ﻮﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. (ﺁﺩﻡ)
کیومرث ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺍﻳﻥ أﻭﻟﻴﻥ
گفته ﺩﺭﺳﺖ ﻭﺻﺮﻳﺢ،
ﺩﺭﺻﺪﺭ ﺍسلام اﺯ
ﺍﺻل آﺩم ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ قُرآن
ﺑﺎﺯ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺩم ﺒﺎﺑل ﻮ ﺗﻮﺭﺍﺕ
آﻭﺭﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ آﺩم با
سرکشی و عدم
اطاعت اﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﺩ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭلی
آﺩم ﻄﺮﺩ ﺷﺪﻩ،ﻋﻠم
ﻮﺍﮔﺎهی ﺒﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻩ، ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﻏﻀﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ.
ﻭلی آﺩم نخستین
اﻧﺴﺎنی ﺒﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﻮﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴنی
ﺪﺭﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
بذون پیر کامل
و امام زمانی ﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﭘنج
ﺘﻥ آل عبا ،ﻫﻤﺎﻥ
ﭙنج ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ،
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
سالک به ﺩﻭﻗﺮّﻩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
یا قرآن میرسد
،ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﻓﺰﻭﺩ، ﻭﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﮑﺎملاّﻥ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ، ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
آﻧﻬﺎ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺩفع ﺸﺮک ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
توحیدی ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﭙنج ﺘﻦ،
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺣﺴنی ﻮﻓﺎﻃمی
ﻮﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻴﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴل
گردد، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق و مرگ
قبل از مرگ
شهوئ نور قائم
ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ ربّ ﺭﺣﻤﺎن
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
علم ﻮﺍﮔﺎهی ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻌﻤﻮﻟﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
که ﺑﺘﻤﺎم ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ، ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺍﻓﻀل اﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴل ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ کاملان ﻤﺤﻤﺪﻯ
هرﺯﻣﺎﻥ ﭘس ﺍﺯﻣﺤﻤﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺰﻳﺮ ﻧﻈﺮﺍﻣﺎم
هماﻥ ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
(ﻋﺘﺮﺕ) ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﻮﺁل
ﻮﺍقعی اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ(آثاﺭ ﺑﺎﻗﻴﻪ)
ﻭﺩﻟﺎﺋل ﺰﻧﺪﻩ
ﺑﺠﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ، ﺍﺯ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺧﺎﺗﻢ، ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﻬﺪ ﻣﻮﻟﺎعلی
که ﺍﻳﻥ ﻨﻄق و
خطبه ﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ،
ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ که ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻳﻢ،
و ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم ﻮﮐﺎﺷﻒ
ﻗﺮﻩﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺒﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺩﺭ ﺍﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
عصرﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻗﺮّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﺗﻤﺎمی
کاملان ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ 55 قرن
دیگر از امروز
، ﺩﺭ تجسّم و
بازگشت بخلق انسانی
ﻗﺎﺋم آﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻤﮕی
ﺒﺎﺯ ﺭﺳﻮل ﻮ ﻧبیّ
هستند ﻭﺍﺭﺳﺎلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻠﻖ،
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻘﺪﺭﺕ
ﺗﻨﺒّوء ﻮ ﺑﺮﺭسی
أﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﭘﻴﺶﮔﻮئی
اﻣﻮﺭ ﺭﻭحی ﻮالهی
هستند. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻪ
ﭘﻴﺮﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ولایت ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻭلی ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
مگر مهدی . ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ نوع
بشری ،ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺶ
ﻧﻔﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم
ﻮﮐﺎﺷﻒ ﻗﺮّﻩ
تازه ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺍﺯﺍﺧﺮ، ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻴسی ﻮ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
یعنی ﺯﺭﺩﺷﺖ
برهمن ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﺪﻗّﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻥ کاﺷﻔﺎن
ﻗﺒلی ﺮﻭﺷﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﻮﺩﺍ،
ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ ﻗﺮّﻩ
ﺳﻮم فاطمی
شیوا ﻮمیترا
و آﺩم کاشف ﻗﺮّﻩ
و خورّه ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
بوده است. ﻭﻧﻮح
یا میترا که ﭼﻨﻴﻥ
ﻮﺿﻊ ﻧﺎ ﻣشخصی ﺪﺭ
ﺑﻴﻥ أﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺷﻒ
ﻗﺮّه ﺩﻭم ﺤﺴنی
ﻮﺍﻭﻟﻴﻥ أﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻴﺰ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
پنج تن آل عبا ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. فأین
یُتاه بکُم بل
أین تذهبون؟ ک
من نجا . کذلک
ینجو فی هذه
من دخلها. ﭘس ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻋﺘﺮﺕ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫند
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﺑﮑﻨﺪ، ﻭﺩﺭ ﺗﻴﻪ
ﻭبی ﺮﺍﻫﻪ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﭘس ﭼﺮﺍ ﺷﻤﺎ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ،
ﻭﮐﺠﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺑﺮﻭﻳﺪ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﻴﺪ
. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻭﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ، ﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎملاّﺕ ﻃﺒیعی
ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﻓﺼول
ﻨﻮعی غیر ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ ﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﺯلی ﻮ
ﺍﺑﺪﻯ اﻟﻬﻰ، ﺭﺍ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨوع ﺮﺍ
با تکامل روح
خود ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ أﻣﺮﻳﻪ
(ﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ) ﺍﺯلی
الهی اﺳﺖ تا ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺗﺤﻘق ﺒﻴﺎﺑند ﻭ
ﺑﺸﻮند. ﻭﻫﻤﺎﻥ
عبوﺭ ﺗﮑﺎﻣلی ﺘﻤﺎم
أﺭﻭﺍح ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ، ﺍﺯ ﺗﻤﺎمی
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍع
ﺠﻤﺎﺩﻯ ﻮﮔﻴﺎهی
ﻮﺣﻴﻮﺍنی ﻮ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ ﺪﺭ
ﺍﺑﺪﻳﺖ بی إﻧﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺍﺭ ﻭ ﺗﻨﺒﻠﻰ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﺨتی ﻮﺭنج
ﺰﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺎﻳﺪ ﺟﺒﺮﺍﻥ
غفلت آﻥ ﺸﻮﺩ،ﻫم
أﮐﻨﻮﻥ ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ(ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯﻯ
ﻮ ﭼﻨﺪ ﺍﻭﻡ) ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭﺍﻳﺎم اﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻭﻳﺎ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﮐﻮﺷﺶ ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ، ﺑﻠﺬﺗﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
الهی ﻮﺑﻬﺸتهای
نوعیفوق بشری ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻴﺎ ﻣﻥ
ﻨسخ ﻤﻥ ﺃصلاﺏ ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﺴﻔﻴنة ،ﻓﻬﺬﻩ
ﻣثلها ﻓﻴﮑم ﻔﺎﺭﮐﺒﻮﻫﺎ،
ﻓﮑﻤﺎ ﻧﺠﺎ فی
هاﺗﻴک ﻤﻥ ﻨﺠﺎ،
ﮐﺬﻟک ﻴﻨﺠﻮ ﻣﻥ
هذﻩ ﻣﻥ ﺪﺧﻠﻬﺎ
ﺍﻯ کسانی که ﻧﺴﺨﻪ
ﻭﺷﺒﻴﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭشی
که ﺍﺟﺪﺍﺩ ﭘﺎﻙ،
ﻭﻣﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
کشتی ﻨﻮح
هستند. ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﺸﻤﺎ
ﻫﺴﺖ. ﭘس ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ کشتی ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻮﺍﺭ
ﺷﻮﻳﺪ. ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺩﺭ آﻥ ﺪﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻗﺒﻠﻰ، ﻳﻬﻮﺩ ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺖ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
و کلاس ومرحله
برتر ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﻧﻴﺰ ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺩﺭ آﻥ ﻮﺍﺭﺩ ﺷﺪ،
ﻗﻄﻌﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﺸتی ﻨﻮح
که ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﺪﺭﺧﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺍﺯ آﺩم ﺘﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
کاملان ﻮﺍﻧﺒﻴﺎﺋﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ إﻣﺮﻭﺯ
علی ﻮکاملان الهی
ﺮاه ﻭعلی ﻮﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ، ﻭﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟکی ﺮﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ، ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ
ﺒﺪﻫﺪ ﻭﺣتی اﺯ
ﻧسخ ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﻧﻴﺰ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺮﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
اﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻭﻣﻘﺎمی ﻮ
ﻣﮑﺎنی ﻮﻧﻮعی ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ. ﺫﮐﺮ
ﺩﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻮسی
ﻮﻋﻴﺴﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
آﻧﻬﺎ، ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﻣﻮﻟﺎ ﻭﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻭﺻﺪﺭﺍسلام ﺒﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﻳﺎ
علی ﻤﻨﺘﻘل گرﺩﻧﺪ
ﻭﻋﻤل ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺒﺤق ﺰﻣﺎﻥ، ﺧﻮﺩ
ﮐﺸتی ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ کاملان الهی
ﺘﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﺳﮑّﺎﻥ ﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺘﺎﺯﻩ ﻭ ﻣﺠﺮّﺏ،ﻭﻧﺎﺧﺪﺍﻯ
همین کشتی
ولایت هستند. ﻭﮐﺸﺘﻴﺒﺎﻥ
ﻮﺍقعی ﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ ﻫﺎﻯ ﭙﺮتلاﻃم
ﻮﺧﻄﺮﻧﺎک ﻮﺗﺎﺭﻳک
آﻳﻨﺪﻩﻫﺎ، ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﻋﻘﻞ ﻭﻓﻬم
ﺒﺸﺮﻯ همین کاملان
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ أﻧﺎ
ﺭﻫﻴﻥ ﺒﺬﻟﻚ، ﻗﺴﻤﺎ
ﺣﻘّﺎ، ﻭﻣﺎ ﺃﻧﺎ
ﻣﻥ اﻟﻤﺘﮑﻠّﻔﻴﻥ
ﻭ ﻣﻥ ﻀﺎﻣﻥ ﻮﻣﺘﻌﻬّﺪ
آن ﻫﺴﺘﻢ، ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺩﺭﺍﻳﻥ کشتی ﺴﻮﺍﺭ
ﺷﻮﺩ، ﻭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺑﭽﻨﻴﻥ ﺤقّ ﻮ ﻧﺠﺎتی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
گفته ﻣﻥ ﻘطعی اﺳﺖ،
ﻭﻣﻥ ﻀﺎﻣﻥ ﺘﺤﻘّﻖ
ﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻢ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﻟﻴﻞ، ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﻭﺗﮑﻠّﻒ ﻭﺩﺭﻭغ
ﻨﺪﺍﺭﻡ. ﻭﭼﺮﺍ ﻣﺴؤﻟﻴﺖ
ﺍﻣﺮﻏﻴﺮ ﻗطعی ﻮ
ﻳﺎ ﻧﺎﺩﺭﺳتی ﺮﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﻡ.
ﻭلی ﺒﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ
ﻣﻦ ﻣﻄﻤئن
هستم . ﺯﻳﺮﺍعلی
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ،
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
رهبری ﺴﻠﻮکی
و صاحب ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ،
ﻭ ﺭﻫﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﻴﺮ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﻮکاملان
الهی اﻭم کرﺩﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻮﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
حسنی ﻮﺭﻫﺒﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻣﺎﻥ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺘﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻳﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
اﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺴﻠﺴﻠﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ، ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍم ﺪﺭﻫﺮﻋﺼﺮ
ﮔﺮﻭهی کم ﻳﺎ ﺯﻳﺎﺩ،
کاملان الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻳﻥ کاملان الهی
ﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ الهی ﺘﺎ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯﺴﻠﻮک ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺳﻚ ﻋﺒﺎﺩﻯ،
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻌﺼﻮم ﻮﻣﺼﻮﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. اﻟﻮﻳل
ﻠﻤﻥ ﺘﺨﻠّﻒ،
ثُمّ اﻟﻮﻳل ﻠﻤﻥ
ﺘﺨﻠّﻒ، ﺃﻣﺎ ﺑﻠﻐﮑم
ﻤﺎﻗﺎل ﻔﻴﻬم ﻨﺒﻴّﮑم
ﭘس ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻏﻴﺮﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ
اﻳﻥ کشتی ﻮﻟﺎﻳﺖ،
ﺟﺰ ﻭﻳل ﻮﺑﺪﺑﺨتی
ﻮ ﭼﺎﻩ ﻭﻳل ﺠﻬﻨم
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ، ﻭﺭﺣﻤﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﺭﺍﻥ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. (ﺗﺨﻠّﻒ) ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪ، ﻭ ﺍﺯ ﭘﻴﺸﺮﻭﺍﻥ
ﺒﺨﻠﻒ ﻭﻋﻘﺐ ﺭﻓﺖ
ﻭ ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭحی
ﻮﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻭخلافکاﺭﻯ
ﻮﮔﻨﺎﻩ ﭘﺮﻭﺭﻯ
کرﺩ ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺎﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻮ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭﺻﺪﻗﺎﺕ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﻤﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﺎ ﺍﮔﺎﻩ ﺍﺯﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺪﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﭽﻪ
ﮔﻔﺖ. ﻏﻴﺮﺍﺯﺍعلام
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﻟﺎعلی
ﺪﺭﻏﺪﻳﺮﺧُﻢ، ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺑﺎﺭﻫﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻳﻥ
ﻤﻄﻠﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ(ﺣُﺠّﺖ ﺍﻟﻮﺩﺍﻉ)
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯﻳﮕﺎﻧﻪ حجّ
اﻭ ﺩﺭﻏﺪﻳﺮ ﺧم
گفت : إﻧّﻯ ﺘﺎﺭک
ﻔﻴﮑم اﻟثقلین
،ﻣﺎ ﺃﻥ ﺘﻤﺴّﮑﺘم
ﺒﻬﻤﺎ، ﻟﻥ ﺘﻀﻠّﻮﺍ
ﺑﻌﺪﻯ، ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﻋﺘﺮتی ﺃﻫل
بیتیﻣﻥ ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﺸﻤﺎ،
ﺩﻭ ﻭﺯﻧﻪ ﺳﻨﮕﻴﻥ
ﻮﻣﻬمی ﺮﺍ ﺑﺠﺎﻯ
گذﺍﺭﺩﻡ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﻣﺘﻤﺴّک
ﺒﺎﺷﻴﺪ،ﭘس ﺍﺯﻣﻥ
که ﺑﺪﻭﻥ ﻤﻥ ﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺑﻮﺩ، ﻫﺮﮔﺰ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻭﺟﺎﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭﻣﺤﺮﻭم
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
تجلّیات الهی ﻨﻤﻴﺸﻮﻳﺪ.
ﮐﺘﺎﺏﺧﺪﺍ ﻭﻋﺘﺮﺕ
ﻣﻦ. کتاب ﻗﺮآﻥ ﻣﺤﺘﻮﻯ
ﻨﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،
ﻭﻧﺼﺎیح ﻮﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
کلّی ﻮﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻠﺰﻭم ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ ﻋﺘﺮﺕ
ﻳﺎ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﻭ کاملان
الهی ﺰﻣﺎﻥ، ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺠﺰ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮﻯ،
ﭼﻮﻥ علیّ ﻮ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﺣﺴﻨﻴﻥ اﺯﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﮐﻪ الهی
ﺸﺪﻩ و نام ای
تازه الهی
یافتند. ﻭﺩﻳﮕﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻭﺍصلاﻥ اﻟﻬﻰ،
ﭼﻮﻥ ﺴﻠﻤﺎﻥ ﻔﺎﺭﺳﻰ
(ﻣﻨّﺎ ﺃﻫل اﻟﺒﻴﺖ)
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ ﻭﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل الهی
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺩﺭﺣﻀﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺮﺍﺳم
أﻫل ﺒﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪﻥﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫم
أکنوﻥ این ﻤﺎﺟﺮﺍ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ،ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻘﺒل
اﺯﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﺎﺯ( ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ)
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺮﻳﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﻟﻬﻰ،
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﻳﻌنی ﺪﻭ ﭼﻴﺰﻯ
که ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ ﺑﺎقی
ﻤﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻨﺒﻮﺩﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭙﻴﺮالهی
زنده ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ
بمعرفی
خداوند ﺪﺭﺍﻳﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ الهی هستند.
(ثقلین) ﺩﻭ ﭼﻴﺰ
ثقیل ﻮ ﺳﻨﮕﻴﻦ،
ﻭﻣﻬم ﻮﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺠﺎ ﻭ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺎﺑل اﺗّﮑﺎ
ﻮ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﺑﻪ ﺁﻥ
ﮐﻪ ﺑﺎﺭﺯﺵ ﻭ ﻧﻘﺶالهی
ﺒﺨﺎﻃﺮﺗﻨﻬﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ، ﮐﻪ ﻣﻔﻬﻮم
کاملان الهی ﺰﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟﺄ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﺑﺪﻭﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺑﺤقّ اﻟﻬﻰ،
ﮐسی ﺮﺍ ﺑﺠﺎئی ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
(ﻋﺘﺮﺕ) ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻳﻌنی
کاملان الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ هستند. ﻭآثاﺭ
ﺑﺎﻗﻴﻪ ﻭ ﺑﺠﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ،
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻘﺒﻠﻰ،ﺟﺰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺒﻌﺪﻯ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻮﺍﻧّﻬﻤﺎ
ﻟﻥ ﻴﻔﺘﺮﻗﺎ،ﺣتی
ﻴﺮﺩﺍعلی اﻟﺤﻮﺽ،
ﻓﺄﻧﻈﺮﻭﺍ ﮐﻴﻒ
ﺗﺨﻠﻔﻮنی ﻔﻴﻬﻤﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﮐسی ﺒﻨﺰﺩ ﻣﻥ ﺪﺭﺣﻮﺽ
کوثر ﻧﺮﺳﺪ، ﺍﻳﻥ
ﺪﻭ ﺳﻨﮕﻴﻥ اﺯ ﻫم
ﺠﺪﺍ ﺷﺪنی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺳﺎﻟک همیشه ﺑﺎﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی
الهی اﺳﺖ، ﻭﻫﻨﮕﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﮐﺴﺐ ﻣﻘﺎم عقلی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ، ﺑﻨﺎﻡ(ﺣﻮﺽ
ﮐﻮثر) ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟک ﺪﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺭﻭح
ﻤﺤﻤﺪ، ﻭﻧﻘﺶ ﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﺩﺭ ﻫُﺪﻯ
ﺮﺳﺎنی ﺴﺎﻟک ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺗأثیرﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ . ﻭﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺩﺭ ﻣﺸﻴّﺖ الهی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺪ ﻳﺎ ﻧﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻋﻬﺪﻩ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ربّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎنی ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﭙس ﺑﺎ ﺍﻣﺎﺩگی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ و
فئائی شدن ﺑنور
ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺸﻴﺖ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺴﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﺯﻧﺪﻩ شده ﺑﺨﻠق
ﺒاز ﮔﺮﺩﺩ،ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔتم
عرﺵ ربّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮل
ﺘﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﺷﺨﺺ، ﺑﺮﺏّ
ﺭﺣﻤﺎنی ﻤﻨﺘﻘل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ حتّی ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻥ ﻘﺪمی ﺠﻠﻮﺗﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻡ ﺑﺎﻟﻬﺎﻳم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺳﻮﺧﺖ. ﻭ
جبرئیل قائم ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻫﺮﺷﺎﻫﺪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺍ، ﺩﺭﺍﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎن
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻋﺮﺷﻰ، ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﺮﺍﺍ ﺷﻐﺎﻝ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻭﺗﺎ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
أﺑﺪﻯ ﺮﺍ ﻳﮑﺠﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ،ﺟﻤﻠگی
در ﻴک کرسی
ربّ رحمان ﻮسراسر
ﻋﺮﺵ ﻧﺸﻴﻤﻦ الهی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻄﻠق ربّ
الأرباب اﺳﺖ. ﻭﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ،ﻭﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ آﻳﻨﺪﻩ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪﻳﺖ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭح ﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻﻞ، ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﺪ. ﭘس ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ، ﺍﻳﻥ
ﺪﻭ( ﮐﺘﺎﺏ قُرآن)
ﻭﻳﺎ (ﻗﺮآﻧﻬﺎﻯ
ﻨﺎﻃﻖ) ﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی اﺯﻫم ﺠﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﻗﺮّﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻫم ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺟﺪﺍ
ﺑﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺗﺮک ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺸﻮﺩ ﻭﺳﺎﻟک
اﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﺟﺪﺍ ﻧمی
گرﺩﺩ. ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮ ﻗﺎﺋم
که ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ ﺳﺎﻟک
اﺯ ﺍﺩﺍمه ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺗﻌﻬﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ
الهی ﻮﻣﺼﻮﻥ اﺯﺟﻬﻨﻤﻬﺎ،
ﻭﻣﻌﺼﻮم اﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ،
ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﺑﺒﻴﻨﻢ، ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯﻣﻦ، ﭼﻪﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺧَﻠَﻒ ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﺪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺴَﻠَﻒ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ الهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻳﺪ، ﻭﻳﺎ
ﻧﺎﺧﻠﻒ ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺑﻮﺩ، ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺸﮑﻥ ﻮﺑﮕﻨﺎﻩ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻤﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻳﺪ. ﻭﭼﻪ
(ﺧﻠﻒ) ﻭخلاﻑ ﻭﻋﻘﺐ
ﻭﻋﻘﺎﺏ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
گوﻧﺎﮔﻮﻥ ﻣﻴﺮﻭﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯﺒﺮﺳﻴﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻥﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺴﻠﻮک ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻴﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
که ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﻭآﺳﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺭﺍﻩ ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
آﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺰﺩﻯ ﻨﻴﺰ ﺍﺯ
ﮐسی ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﺃﻟﺎ ﻫﺬﺍ ﻋﺬﺏ ﻓُﺮﺍﺕ،
ﻓﺎﺷﺮﺑﻮﺍ، ﻭﻫﺬﺍ
ﻣﻠج ﺃﺟﺎﺝ، ﻓﺎﺟﺘﻨﺒﻮﺍ
ﭘس ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﻭ
ﺍﻣﺮﻯ ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻳکی ﺮﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ ﺭﺍﻩ ﻋﺬﺏ
ﻭﮔﻮﺍﺭﺍ ﻭﺷﻴﺮﻳﻥ
ﻮ ﻓﺮﺍﺕ، ﮐﻪ ﻓَﺮ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺨﺶ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
اﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺭﺍﻩ خلاﻑ
ﻭﻏﻴﺮالهی ﺮﻓﺘﻦ،ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ آﺏ ﺷﻮﺭ
ﻭ ﺗﻠخ ﻮ ﺑﺪ ﻣﺰﻩﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩنیا ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ، ﻭلذّات
ﻭﻋﻠﻮم ﻮﻣﮑﺎﺳﺐ
ﻣﺎﺩﻯ آﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻥ اﺟﺘﻨﺎﺏ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ. ﺍﻳﻥ ﻨﻄق
غرّاء ﻤﻮﻟﺎ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻣﻮﻟﺎ،
ﺩﺭﺍﻣﺎﻣﺖ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖﺍﻭ،
ﻭ ﻫﺪﻑ ﻭﻯ اﺯﺍﻳﻥ
گفتاﺭ ﻭﺣﺪﻳث ﻭﻧﻘل
کلام ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺩﻳﻥ ﺒﺎﺯﻯ، ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﺎﺯﻯ، ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺷﻰ، ﻭﺍﺧﻮﻧﺪ
فقیه سفیه ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ هیچ کذام اﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻨﻴﺰ،
ﺑﭽﻨﻴﻥ ﺤﮑﻮﻣﺘﻬﺎئی
ﻨﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﻨﺎم اﻣﺎم
ﭽﻨﻴﻥ ﺤﮑﻮﻣتی
ﻴﺎﻓﺖ، ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺒﺰﺭگی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻧﺮﻓﺘﻪ ﻭﺧﺒﺮﻯ
اﺯ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺗﻤﺎم آﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍنی
ﻮﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ أﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
که ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
،ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﻳﻥﺤﺮﻑ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک الهی
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺳﻴﺪ.

حدیث322 - ﺍﺯ
ﺍﻣام ﺒﺎﻗﺮ ﻧﻘل
ﺸﺪﻩ، ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻪ ﻗﺮﺍﻧﻰ (ﻟﻴس
ﺍﻟﺒﺮّ ﺑﺄﻥ
ﺗﺄﺗﻮﺍ
ﺍﻟﺒﻴﻮﺕ ﻣﻥ
ﻈﻬﻮﺭﻫﺎ،
ﻭﻟﮑﻥ
اﻟﺒﺮﻣﻥ
إﺗّﻘﻰ،ﻭﺁﺗﻮﺍ
ﺍﻟﺒﻴﻮﺕ ﻣﻦ
ﺍﺑﻮﺍﺑﻬﺎ) ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ104 ﺑﺤﺎﺭ) ﺁل ﻤﺤﻤﺪ،
ﺍﺑﻮﺍﺏ ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺳﺒﻴﻠﻪ،
ﻭ ﺍﻟﺪﻋﺎة ﺍلی
اﻟﺠنّة، ﻭﺍﻟﻘﺎﺩة
ﺍﻟﻴﻬﺎ، ﻭ ﺍﻟﺄﺩلّاء
علیها ﺍلی ﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمةﺁﻥ ﺪﺭﻫﺎﺋﻰ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻮﺍﺭﺩ ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪ،
ﺗﺎ (ﺑِﺮّ)ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺪﺍﺷت ،ﻫﻤﺎﻥ (ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺍﻫل ﺒﻴﺖ)
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﺒﺴﻮﻯ اﻭ،ﻭ ﺩﺍﻋﻴﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺴﻮﻯ
ﺒﻬﺸﺖ ﻭ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻮﺭﻫﺮﻭﺍﻥ ﻴﺎ ﺑﻠﺪﻫﺎﻯ
ﺮﺍﻫﻨﻤﺎﻯ آﻥ
هستند. ﻭﺗﺎ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ، ﺍﻳﻥ
اﻧﺤﺼﺎﺭ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻤﺤﻤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﺯﻧﺎﻥ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻮﻟﺎعلی ﻮﻓﺎﻃﻤﻪ،
ﻭﺩﻭ ﻧﻮﺍﺩﻩ ﮐﻮﺩک
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺨﺎﻧﺪﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ. ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺪﺷﻤﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻳﺎ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺣﺴﻨﻴﻥ ﺘﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ،
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺪﻭﻥ
صلاﺣﻴﺖ ﻳﺎﻓﺘﻦ،
ﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﻣﻨﻄقی
هم ﺒﻨﻈﺮ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﺩﺍﺕ، ﺧﻮﺩ ﺍﮐثرﺍ
ﻏﻴﺮ ﻣﻮٴﻤﻥ ﻮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک الهی
هستند . ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی ﻨﻤﻮﺩﻥ
کسی ﺒﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ، ﻫﻤﺎﻥ ﺃﻫل
بیت ﻤﺤﻤﺪ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﻮﺩﺍﺭﺍﻯ
اﻫﻠﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺟﺴﻤﺎنی و
بیولوجیک ﻤﺤﻤﺪ
ﻭعلی ﻨﻴﺰ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی اﻭﻟﺎﺩ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﺍﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
کاملان اﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ، ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﻠﻖ، ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﭼﻪﺭﺳﺪ،
ﺑﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎ،
ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ ﻣﺪّعی ﺪﻳﮕﺮ.
ﮐﻪ ﺳﻴﺎﺩﺕ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﺩﺍﺕ، ﻧﻴﺰ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺍﺻﺎﻟت ﻨﺒﺎﺷﺪ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻔﺎﺳﺪ ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
هم ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﮐثرﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺯﺩﻭﺍج ﺪﺭﻭﻧﻰبین
خود، ﺑﺮﺍﻯ ﺤﻔﻈ
ﺴﻴﺎﺩﺕ ﻭﻃﺒﺎﻃﺒﺎئی
ﺒﻮﺩﻥ، ﻳﻌنی ﺴﻴﺪ
ﺑﻮﺩﻥ اﺯﭘﺪﺭ ﻭ
ﻣﺎﺩﺭ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣشکلاﺕ ﮊﻧﺘﻴکی
هم ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ، ﻭ
ﺩِﮊِﻧِﺮﻩ ﻭﻣﻌﻴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﮐثرﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺟﻨﻮﻥ ﻮ
ﻓﺴﺎﺩ ﺍخلاﻕ، ﻭﺑﺪ
ﺍخلاقی ﻮﻋﺼﺒﺎﻧﻴّﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻨﻴﺰﻋملاّ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ، ﺳﺎﺩﺍتی
هم ﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
الهی ﭽﻮﻥ هرﻏﻴﺮ
ﺳﻴّﺪﻯ ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﺳﻴّﺪ ﻧﻮﺭﻯ ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻴﺰ ﮔﺮﺩﻧﺪ
چون مراسم از أهل
بیتی در محضر
پیامبر دارند.
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎم
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻭﺍﺯﺩﻩ
ﺍﻣﺎم مشهور
شیعیان ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻏﻴﺒﺖ
ﺍﻣﺎم ﺪﻭﺍﺯﺩﻫﻢ،
ﺍﻳﻥ آل ﻤﺤﻤﺪ ﻭﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﺍﻭ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺮﻣﻮﺯﻯ ﻤﺨفی
ﻮﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍ، ﻭﻏﻴﺮ
ﻣﺸﺨﺺ ﺩﺭﺍﻳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ ﻏﻴﺒﺖﺍﻣﺎم
ﺪﻭﺍﺯﺩﻫﻢ
تولد نیافته ،ﻫﻨﻮﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ وفات
یافته ﺘﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ الهی
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢ، ﻧﻴﺰ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﻗﺮﻥ
اﺯﻋﻤﺮﺍﻭ ﺑﮕﺬﺭﺩ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻧﮕﺮﺩﺩ، ﺗﺎ ﺑﺎﺏ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺨﺎﻧﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﺮﺩﺪ.
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯﺴﻔﺮحجّ
أﮐﺒﺮ ﻭالهی ﺸﻮﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻏﻴﺒﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ،
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
اﺯﺍﻣﺎم ﺰﻧﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﻣﺪﺍم
ﻤﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻭﺳﺎﻟک ﻮﺳﭙش ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﺪﻳﮕﺮ
کاملان الهی ﻨﻴﺰ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
الهی ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
اﻣﺎﻣﺎﻥ اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
سلوکی ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ، ﻳﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ أﻫﻠﻴﺖ
داشتن ﺑﻴﺖ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ،
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺤﻤﺪ، ﺍﺯ
ﺩربّ ﺍﻥ ﺒﺸﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ کاملان
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
گرﺩﺩ، ﻭﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
عصرﺧﻮﺩ، ﻭﺍﺭﺩ
ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﮔﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﺷﺎﻧس ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﺪﻧﺒﺎل ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻭﺭﻭﺩ ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻮﻥ ﺪﺯﺩﺍﻥ،
ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺑﺎم ﻴﺎ
ﺍﺯ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﭘﺸﺖ،
ﻭﻳﺎ ﺍﺯﭘﻨﺠﺮﻩ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ اﺟﺎﺯﻩ،
ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻥ ﺮﺍﻫﻨﻤﺎ
ﻭﮔﺮﻓﺘﻥ ﻮﻗﺖ ﻭﺍﺟﺎﺯﻩ
ﮐﺎﺭ، خلاﻑ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺼﻄفی اﻳﻨﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ اﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﺤﺘﻤﺎ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ، ﻭﻋﻀﻮﻯ اﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﺗﻮﺳّل ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ حتّی
اﮔﺮﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺩفع ﺸﺮﻙ، ﻭﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
هم ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺑﻥ عرﺑﻰ، ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪﻩ ﺑﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻧﻮﺷﺘﻥ
کتاب ﻓﺼﻮﺹﺍﻟﺤﮑم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﮑﻤﺖ ﺑﺎﺭ ﺍﺳﺖ
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ اﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ، ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻯ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﮔﺮﭼﻪ ﻭﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺧﺎﺗم
اﻟﺄﻭﻟﻴﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.
ﻣﻨﻈﻮﺭﮐﻢ ﮐﺮﺩﻥ،ﺍﺭﺯﺵ
ﺳﻠﻮکی اﺑﻥ
عربی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﭽﻮﻥ ﻮﻯ اﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭﺍﺧتلاﻑ
علی ﻮﻣﻌﺎﻭﻳﻪ،
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭعلی ﺮﺍﻣﺴؤل
کشتاﺭﻫﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭘُﺮ ﻭﺍﺿح اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺳﻠﻮک الهی ﻭﺍﺯ
ﻃﺮﻳق ﻮﻟﺎﻳﺖ علی
ﻨﺒﻮﺩﻩ، ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ، ﭼﻮﻥ
هر ﺍﺧﻮﻧﺪ ﺷﻴﻌی
ﻴﺎ ﺳنی ﺒﺎﺷﺪ،
ﺩﺭﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺸﺮﺍﻳﻂ،
ﻭﻓﺮﺽ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﻭ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯﭘﺸﺖ ﺩﻳﻮﺍﺭ،ﻭﻏﻴﺮﻣﺠﺎﺯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺍﺑﻮﺍﺏ
ﺍﻟﻠﻪ) ﺩﺭﻫﺎﻯ ﺨﺪﺍ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ کاملان
اﻟﻬﻰ، ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺘﻮﺍﻟﻴﺎ، ﻭﻧﻪ
ﺩﺭﻳک ﺰﻣﺎﻥ، ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺪﻭﻡ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺧﺎﻧﻪ
ﻭ بیت ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺿﻤﻨﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺪربّ ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ،ﻭحتّی ﺨﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﺎفی ﺒﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺑِﺮّ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ، ﻭﻓَﺮ
ﺟﺴﺘﻥ الهی ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺧﻴلی ها ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯﻯ ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻭﺟﻬﻨمی
ﺘﺮﺷﺪﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﺮﻃ آﻳﻪ ﻗﺮﺍنی
اﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑِﺮّو
فَر ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻭﭘﺎﮐﻰ،
ﻭﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺭﺿﺎﻯ
الهی ﺪﺭﮐسی اﺳﺖ،
ﮐﻪ (ﻋملاّ ﺗﻘﻮﺍ)
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ،ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺫﺍت ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺭﻭحی
ﺨﻮﻳﺶ ﺑﮑﻮﺷﺪ. ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻭﺭﻭﺩ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺩﺭﻫﺎﻯ
الهی ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﻔﻴﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. (ﺳﺒﻴل
اﻟﻠﻪ) ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ، ﻭﺧﺎﻧﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﺍﻭ ﻭ ﺩﻳﻦ ﻭﺩﻳﻥ
ﺪﺍﺭﻯ ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ. (ﺩﻋﺎة
الی اﻟﺠنّة ) ﺩﺍﻋﻴﺎﻥ
ﻮﺩﻋﻮﺕ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺴﻮﻯ
ﺒﻬﺸﺖ) ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺘﻨﻬﺎ ﭼﻨﻴﻥ
اﻓﺮﺍﺩﻯ
هستند. (ﺍﻟﻘﺎﺩة
ﺍﻟﻴﻬﺎ) ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻮﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎﻥ،
ﻭﺩﻟیلاﻥ اﻳﻥﺮﺍﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
(ﺃﺩلّاء ﻋﻠﻴﻬﺎ)
ﺑَﻠَﺪﻫﺎ ﻭ ﺩﺍﻧﺎﻳﺎﻥ
ﺮﺍﻩ، ﻭﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯعلاﺋم ﻮﻟﻮﺍﺯم
ﻮﻣشکلاﺕ ﺭﺍﻩ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍﺧﻮﺩ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺗﺎ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ عاﻣﻞ،
ﺗﺎﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭﻗﻴﺎم ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﭙس ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮکاملان
ﻮﺍﺻل ﺒﺎ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﭽﻪ ﺭﺳﺪ،
ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻴﺎ
ﭘﻴﺮالهی هر ﺳﺎﻟک
هیچ گوﻧﻪ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﻟﺰﺍمی ﺒﺎﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻭ ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮالهی
ﺮﺣﻤﺎنی اﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺎﺯ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯﮐﻔﺮﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺳﺎﻟک
الهی ﺒﺸﻮﻧﺪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪ، ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﻫﺎ ﻭﺩﺭﺑﺎﻧﺎﻥ
ﻮﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻳﺎﻥ
ﺨﺎﻧﻪ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻗﺎﺋم هستند. ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺠﺴّم
انسانی قائم آﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪ،
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ عمر ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺤﻤﺪ، ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺸﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،ﺍﻳﻥ
ﺸﺮﺍﻓﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮﻃﺮﻳﻘﺖ برتر ﺍﻭ
ﺩﺭ کاملان الهی
هر ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺤﻔﻮﻇ
اﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ ﻘﻴﺎم
ﻘﻴﺎﻣﺖ، ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻤﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ،
ﺩﻳﻥ ﺠﺪﻳﺪﻯ ﻮﺭﻭﺵ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﻮﺩﻳﻥ ﺪﺍﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺑﺎﺍﺣﮑﺎﻣی
ﺘﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯﺴﻠﻮک
الهی ﺪﺭﭘﻴﺶ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،ﺑﻬﺮﻧﺎمی
که ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺣﻤﺪ ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭﺗﻮﺳّل
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
کاملان آﻧﻬﺎ،
ﭘس ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ربّ رحمان،ﻭﻋﺮﺵ
ربّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ، ﻭﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ، آﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻤﮕی آﻧﻬﺎ ﺍﺑﻮﺍﺏ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺣتی ﺘﻤﺎم
کاملان ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺰﻧﺪﻩ، ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻈﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺮﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺮ ﻭﻗﺎﺋم
آﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
گرﺩﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ،ﻭﺳﻴّﺪﻯ
ﺪﺭﺟﺴم ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻧﻴﺴﺖ، ﻭلی
ﭽﻮﻥ آﺧﺮﻳﻥ کاﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ، ﻟﺬﺍ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻧﻮﺭﻯ ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻏﺎﺯﮔﺮﻋﺼﺮﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺤﻤﺪ
و علیّ ﻨﻴﺰ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻳﻥ ﻤﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ،
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم ﺠﺪﻳﺪ، ﻭﮐﺎﺷﻒ
ﻗﺮّﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎنی ﻮﻋﺮﺵ
ربّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﺍﺭﺯﻭﻯ آﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺍﺷک ﻤﻴﺮﻳﺨﺘﻨﺪ.
ﻭکاملان الهی
ﻤﺤﻤﺪﻯ هرﺯﻣﺎﻥ،
ﻧﻴﺰ ﺑﺸﺪّﺕ ﺍﺭﺯﻭﻯ
ﺪﻳﺪﺍﺭﻫم أﮐﻨﻮنی
ﻈﻬﻮﺭ مجسّم
انسانی ﻗﺎﺋم
أﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺮﻭﺵ ﺍﻭ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﻭﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭﺍﺣﮑﺎم
عملی ﺮﻭﺵ ﺩﻳنی
ﻮﺳﻠﻮکی اﻭ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ ربّ رحمان
چون خود مهدی ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ، ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عامل اﺯ ﻭﻯ ﺠﻮﻳﺎﻯ
علّت ﺗﺎﺧﻴﺮ ﻇﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﭘس ﭼﻪ ﺷﺪ؟ ﺍﻳﻥ
ﺘﺎﺧﻴﺮ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ آن
عصرﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
ﺨﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭلی اگر کاملان
الهی ﺒﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻗﺎﺋم ﭙس ﺍﺯ ﻇﻬﻮﺭ
و ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭلی
ﭽﻪ ﺑﺴﺎ ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ،
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ کاملان
ﻤﺤﻤﺪﻯ زنذه اﻣﺮﻭﺯ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
الهی ﺠﻬﺎﻥ، ﻣﻨﮑﺮ
ﺁﻥ ﺮﻭﺯ ﻗﺎﺋم
گرﺩﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺷﺎﻳﺪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ ۳۱۳ ﻧﻔﺮ
باشند ، ﮐﻪ ﻭﻯ ﺮﺍ
ﺗﺼﺪﻳق ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
عدّﻩ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻴﺰﺩﻩ
ﻧﻔﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎن ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻇﻬﻮﺭﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻣﻨﻄق
عرﻓﺎﻧﻰ، ﻭﻗتی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺍﻗﻞ۳۱۳ﻣﻮٴﻤﻥ ﻮﺍﻗﻌﻰ،
ﮐﻪ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺍﻧﺮﻭﺯ ﻫم ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺘﻮﺍنند اوﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ، ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺴﻠﻮک الهی ﺒﻮﻯ
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺿﻤﻨﺎ
ﺩﺭ ﻣﻨﻄق علمی ،ﭘﺎﻳﺎﻥ
(ﻓﺼﻮل ﻨﻮﻋﻰ) ﻧﻮع
ﺒﺸﺮ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭکاملان اﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺳﺒﻘﺖ
ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥگرﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﺠﻠﻮ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺷﺨﺺ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ،
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺤﻖّ (ﺑﻬﺸﺖ
سوم ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ) ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮﻇﻬﻮﺭﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺸﻴﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺪﻭﺭﻩ
ﺑﺎقی ﻤﺎﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﻥ ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩقﺸﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
اﺯﻇﻬﻮﺭ ﺍﺩﻡ،
ﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮕﺬﺭﺩ ﺗﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻇﻬﻮﺭﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺤﻤﺪ اُمّت و
ولایت ششم خود
را ﻭﺳﻄ ﺪﺭ نوع ﺑﺸﺮ
میخواند. ﻭ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺗﺎ ﻗﺎﺋم آﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻴﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ، ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﻔﺎﺻﻠﻪ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻇﻬﻮﺭ
ﺍﻳﻥ ﻤﻬﺪﻯ ﻮﺗﺠلی
ﻤﺠﺴّم ﻤﻘﺎم ﻨﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋﻢ،
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴن ﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻮﺭ ربّ ﺭﺣﻤﺎنی
اﺳﺖ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﺍﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
کاملان ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﺳﻤﺒﻮلی اﺯ آﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺮﺍ، ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎن
ﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
معنی (ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ)
ﺩﺭقُرآن ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث،
ﺑﻤﻌنی ﺴﻠﻮکی ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ.
ﻭﺑﻤﻌنی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺘﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﻭﺍﻏﺎﺯ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍقع همه ﺍﺭﻭﺍﺡ،
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮک ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﻨﮑﻨﻨﺪ، ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ئر ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ مسخ ،ﻭﺣتی
ﺒﺸﺮﻯ در نسخ
بشری ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﻨﺠﻪ
ﺧﻮﺭﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ، ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎ، ﻭﺣنی
ﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
أﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺑﻬﺸت
سوم ﭽﻨﺪﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻟﻪ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﺑﻨﺎﺑﺮ ﺍﻳﻥ ﺘﻤﺎم
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺍسلاﻣﻰ،ﻫﻤﮕی
أﻋمّ اﺯﺷﻴﻌی ﻮﺳنی
یا ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺒﻴﺖ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ، ﺑﺸﻬﻮﺩﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ.

حدیث 323 - ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ، آﻳﻪ ﻗﺮﺍنی(
لیس البرّ بأن
تأتوا البیوت)
ﺭﺍ،ﺑﻄﻮﺭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺘﻔﺴﻴﺮﮐﺮﺩﻩﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ:
(ﺝ۲ﺹ104
ﺑﺤﺎﺭ)
ﻴﻌنی
أن ﻴﺄتی أﻟﺄﻣﺮ
ﻣﻥ ﻮﺟﻬﻬﺎ، من
اﻟﺄﻣﻮﺭ ﮐﺎﻥ ﻳﻌنی
هر ﮐﺎﺭﻯ که ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻥ
آﻏﺎﺯ ﮐﺮﺩ ﻭﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪ. ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭﺍﺣﺘﻴﺎﻃ
کاﺭﻯ اﻣﺎم ﻨﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ، ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ، ﺩﺭﺳﻠﻮک
الهی ﺒﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻤﺎﺩﻯ قُرآن ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
که ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻏﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩ ﻭﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻥ عمل ﻨﺸﻮﺩ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺨﺶ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻴک
ﺤﮑم ﻤﻨﻄقی ﻮﺍخلاقی
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮﺣتی
اﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻮﻟﺎعلی ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
خلاﻓﺖ ﺧﻮﺩ ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﻭلی ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺩﺭﺗﻘﻴّﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.

حدیث 324 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ أﺑﻮﺍﺏ
ﺑﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ،ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ زمان ﺭﺍ
ﺑﻴﺖ ﻭ ﺧﺎﻧﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ105 ﺑﺤﺎﺭ) ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻟﺒﻴﻮﺕ،أﻟﺄﺋمّة
،ﻭ ﺍلأﺑﻮﺍﺏ أﺑﻮﺍﺑﻬﺎ ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻪﻫﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
هستند ،ﻭﺩﺭﻫﺎﻯﺨﺎﻧﻪﻫﺎ،
ﺩﺭﻫﺎﻯ آﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
. ﻳﻌنی ﺘﻨﻬﺎ ﺑﻴﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻄﺮج ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﻓﺎﺕ ﺍﻭ
ﺑﻴﺖ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻧﻴﺰﺗﻌﻄﻴل
ﺸﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻴﺖ
باز همان ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥهستند
که ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﺶ ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺩﺭﻫﺎﻯ ﺨﺎﻧﻪ
ﺁﻥ کاملان الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻫﺮﮐﺎﻣل الهی
ﺰﻧﺪﻩ در هر ﺯﻣﺎﻥ،
ﺧﺎﻧﻪﺍﺵ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻭﺑﻴﺖ الهی ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭﻫﺎﻯ ﻮﺭﻭﺩ
ﺑﺎﻳﻥ ﺨﺎﻧﻪﻫﺎ،
ﺑﺎﺏ ﺍﻥ ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ورود ﮔﺮﻓﺖ، ﻭﺍﺯﭘﺸﺖ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﻭﺍﺭﺩ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ، ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
کاملان الهی ﺰﻣﺎﻥ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم حسنی
ﺘﻤﺎم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
عصر او و ﺑﺎﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ علنی ﻮﺍﺷﮑﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ برخی ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻭاز ﺍﻭﻟﺎﺩ بیولوژیک
پیامبر و علیّ
و فاطمه ﺑﻮﺩﻧﺪ،
و ﺩﻟﻴل ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﻥ ﻮﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ولی ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﻟﻴﻌﻬﺪ ﻳک ﭙﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻥ ﺠﺎﻧﺸﻴﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ
ﺸﺪ، ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺎم
کاﻇم ﺴﻮﻣﻴﻥ ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭلی ﭙس ﺍﺯﻏﻴﺒﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ،و
امام عسکری ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻮﺭ ﻭ ﻣﻐﻤﻮﺭ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻫﻤﮕﺎﻥ،
حتّی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
همه کاملاّن همان
زمان ﻘﺮﺍﺭﮔﺮﻓﺘﻨﺪ،ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
حسنی ،ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺪﺍﻥ ﺪﻳﺪﺍﺭ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻣﺎم ﻘﺒلی
اﻣﺎم زمان ﺒﻌﺪﻯ
ﺮﺍ ﺗﻌﻴﻴﻥ و
اعلام ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻭﺍﺭث ﺗﻤﺎم
کرﺍﻣﺎﺕ ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ،
ﻳکی اﺯ میان کاملان
ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋﻢ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻭ ﺑﺠﺎﻧﺸﻴنی
کاﻣﻞ ﻗﺒلی اﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ کاﻣلی
اﻟﻬﻰ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﮐﺎﻣلی ﻮﺍﺻل
ﺒﻘﺎﺋﻢ،ﻭبا
شهود عرش
رحمان ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﺧﺎﻧﻪ
ﻭﺑﻴﺖ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭ، ﺍﻋﺘﺒﺎﺭالهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻗبلا
ﺑﻴﺘﻰ الهی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﭼﻨﻴﻥ ﻄﺮﻳﻘتی
اﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ،
ﺩﺭﺣﮑﻢ ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ کاملان
ﻤﻴﺮﺍث ﻣﺎلی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ میراث ﺍﻧﻬﺎ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت محمدی اﻳﻥ
کامل اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ کاملان
الهی آﻥﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺗﻘﺴﻴم ﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺗﻘﺴﻴم اﺭث ﺩﺭ
قُرآن، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭ ﺗﻘﺴﻴم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ بیان ﺷﺪﻩ
است. ﮐﻪ ﻳﺘﻴم اﺯﭘﺪﺭ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺤثی اﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
اﺯﻗﺪﻳم ﺪﺭ ﻗﺒﺎﺋل
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻳﺎﻣﻴﺮﺍث ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻴک ﻔﺮﺯﻧﺪ
وفات یافته
باید ﺑﺮﺳﺪ ﻭﺍﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺮﺍ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺗﻘﺴﻴﻢﺍﺭث
ﺷﻮﺩ، ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﺍﻳﻥ ﻤﻴﺮﺍث ﺑﻴﻥ
أﻓﺮﺍﺩ ﺗﻘﺴﻴم
گرﺩﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ،
ﮐﻪ ﮐﺸﻮﺭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴک ﻮﻟﻴﻌﻬﺪ ﻣﻨﺘﻘل
کند، ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﺸﻮﺭ ﺭﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ
ﻣﻘﺪﻭﻧﻰ، ﮐﻪ ﺑﻴﻥﺨﻮﺩ
ﺗﻘﺴﻴم ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ
بسه ﺴﺮﺯﻣﻴﻥ ﺘﻘﺴﻴم
کردند. لفظ (إﻣﺎﻡ)
ﺩﺭﻟﻐﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻤﻌنی ﺮﻫﺒﺮ ﻭﺟﻠﻮﺩﺍﺭ
ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭلی
ﺪﺭ ﺍﺻل ﺒﻤﻌﻨﻰ
(ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ) ﻭ( ﺍﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ) ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎم
هر ﺯﻣﺎﻥ، ﻭﺗﻤﺎم
کاملان اﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ،ﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﻭﺍﻣﺎم رهبر
الهی سالکان
میباشند. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣثال غزّﺍلی
ﺭﺍ ﺍﻣﺎم ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ. ﻭلی
هر ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ که ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻣﺎم ﺒﺨﻮﺍﻧﺪ،
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﻠﻮک
الهی نکرده ﻮﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
اﻟﻬﻴی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺧﻮﺩ ﺷﺮک
ﻨﻤﻮﺩﻩ، ﻭ ﺗﻬﻤﺖ
ﻭ ﺍﺗّﻬﺎم ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﺩﻩ ﻭﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﺭﻭغ
ﺒﺨﺪﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ قُرآن
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﺯﻧﺴﺒﺖ ﺩﺭﻭغ
ﺪﺍﺩﻥ ﺒﺨﺪﺍ ﻫﻤﻴﻥ
کاﺭ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎی
مدّعی آیت
الله و نظایر
آن ﺍﺳﺖ ﮐﻪ الهی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺭﻭﺣﺎنی ﻮﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﭼﻪ ﺩﺭﻭغی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺨﺪﺍ
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ،
ﻣﻥ ﺒﺎ ﺧﺪﺍ ﺳﺮ ﻭﺳﺮّﻯ
ﺪﺍﺭﻡ،ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪگی
اﻭ ﺑﻤﻥ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣطیّع دینی ﻤﻥ
گرﺩﻳﻨﺪ. ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
اﺩﻋﺎئی ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭحقّ آﺯﺍﺩﻯ ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﺯﺍﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ دین
ورزی و ﺴﻠﻮک الهی
ﻘﺎﺋل ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ (ﻟﺎ ﺍﮐﺮﺍﻩ ﻓﻰ
ﺍﻟﺪﻳﻦ) ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﺑﻮﺍﺏ
فرعی ﺍﻳﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥزمان
،ﺁﻥﺪﺭﻫﺎئی
برای سالکان خود
ﻤﻴﺒﺎﺷند. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
کاملان اﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ امام با
مقام الهی حسینی
سالکان خود
هستند . و ﻫﺮﻳک ﺮﺍﻩ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ و
مقام الهی
حسینی ﻮﺩربّ ﺍﻭﻟﻴﻪﺍﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
حسنی زنده خود
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺑﻄﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺪﺍﻥ
بدیدار ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺣﻀﻮﺭﻯ
در ﺠﺴم ﻮﻣﺎﺩﻯ.
ﺯﻳﺮﺍ کاملان الهی
ﺰﻣﺎﻥ، ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ بمعرفی
خداوند بهر
طلب لقای الهی
ئر قائم ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﻳک اﺯ کاملان
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎﺯﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺖ ﻭﻃﺮﻳﻘتی
ﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭ
ﺑﺎﺏ ﺍﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺏ ﻣﻨﺰل ﻮﺧﺎﻧﻪ
ﺍﻧﻬﺎﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺷﺨﺺ ﺩﻳﮕﺮﻯ
که ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻳک کاﻣل الهی ﻤﻘﺪﻣﻪﺍﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث 325-
ازﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻫﻤﻴﻦ، آﻳﻪ ﻗﺮﺍﻧﻰ
(ﺍﺑﻮﺍﺏ و ﺑﻴﻮﺕ)
ﻣﻰ ﮔﻮﻳﺪ (ﺝ۲ﺹ501
ﺑﺤﺎر)ﺃﺋﺘﻮﺍ ﺍﻟﺄﻣﻮﺭ،
ﻣﻥ ﻮﺟﻬﻬﺎ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
که ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ، ﺩﺭﻫﺮ
ﺍﻣﺮﻯ که ﺑﺎﺷﺪ
باید ﭼﻨﺎﻥ ﺍﻏﺎﺯ
کنید، ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ
بوده ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺍﻥ اﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺼﻮﺭﺕ بوده ﺑﺎﺷﻴﺪ.
ﻭﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﺩﺭﮔﻴﺮ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﺍﻥ
أﻣﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ.
ﻭ ﺑﻄﻮﺭ ﺟﻨبی ﻮﮔﻬﮕﺎﻩ،
ﻭﻫﺮﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﭘﻴﺶ
ﺍﻣﺪ ﺑﺪﺍﻥ ﻨﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮک الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪﺍﻣﺮﻯ و
ئستوری الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺯ
(ﺍﻣﻮﺭ) ﺑﻄﻮﺭ ﮐلّی
ﻨﺎم ﺒﺮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺎﻣﻮﺭ
ﺟﻬﺎنی ﻮ ﺍﻧﺴﺎنی
ﻮ ﺩﻳﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
(ﺃﻣﺮ) ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﻔﺮﺩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮک الهی
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﺒﺤقّ الهی که
یگانه
ومهمترین دستور
أبدی خداوند اﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮالهی ﺨﻮﺩ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺷﻮﺩ، ﻭﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺟﻪ ﺑﻮﺟﻪ ﺍﻭ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﺗﻮﺳّﻞ،ﻭﺣتی
حضور ذهنی وﺘﺨﻴّل
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻏﻴﺒﺖ
ﺍﻣﺎم ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺨﻴّل
ﻮﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫنی ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ که ﺑﻌﺪﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺎﻟکی
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺕ و
توسّل ﺳﻠﻮکی ﺮﺍ
ﻣﻘﺒﻮل الهی ﺪﺍﻧﺴﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭﻭﻗﺖ
ﻧﻤﺎﺯ، ﻭﺧﻄﺎﺏ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ الهی ﺪﺭﻧﻤﺎﺯ،
ﺩﺭ ﻭﺍقع اﻧﺴﺎﻥ
ﺨﻄﺎﺏ ﺑﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻧﻔس ﺷﻴﻄﺎنی ﻮﻳﺎ
ﻧﻔس ﺍﻟﻮﺩﻩ ﺗﺮ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ غیر الهی
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮکاملان اﻟﻬﻰهر
شش ولایت سلو
کی نوع بشری ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻮﺟﻪ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ( ﻭﺟﻴﻪ
ﻋﻨﺪﺍﻟﻠﻪ) ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻮﺟﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ،
ﻣﺨﺎﻃﺒﻪ ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋل
ﺒﺤقّ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺭفع وﺩفع ﺸﺮک
اﺣﺘﻤﺎلی ﺮﺍ ﻧﻤﻮد.

حدیث
325 ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﺸﺪﻩ، ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ105 ﺑﺤﺎﺭ) ﺨﺬﻭﺍ ﺍﻟﻌلم
ﻤﻥ أﻓﻮﺍﻩ ﺍﻟﺮﺟﺎل ﻋﻠم ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺩﻫﺎﻥ ﻤﺮﺩﺍﻥ ﺒﮕﻴﺮﻳﺪ
ﻭ ﺑﺸﻨﻮﻳﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭﻋﻠم
الهی ﻮﺳﻠﻮک اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻥ
کاملان الهی ﻮﺍقعی
گرﻓﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺮﺟﺎل ﻮﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺒﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ، ﻭﺭﺟﺎل
ﺮﻩﺭﻓﺘﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻋﻠم ﻤﺎﺩﻯ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﻣﻌﻠم ﺰﻥ
ﻨﻴﺰ ﻭﻳﺎحتّی
هرﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻥ
کوﺩک ﻮ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪﺍﻯ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ گرﻓﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﻣﺪﻩ، ﮐﻪ ﺍﺯﺩﻫﺎﻥ
ﻤﺸﺮک ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻴﺎﻓﺖ. ﺩﻫﺎﻥ ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺴﺘﻘﻴم اﺳﺖ، ﮐﻪﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ، ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻨﻮﻧﺪﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻧﻘل ﻘﻮل ﺮﺟﺎﻝ،
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺩﺳﺖ
ﮐﺎﺭﻯ ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺭﺟﺎل ﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺧﺪﺍ، ﻫﺮ
آﺧﻮﻧﺪﻯ ﻮﻋﺎﺑﺪ
ﻭﺯﺍﻫﺪﻯ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﺼﻮّﺭﮐﻨﻨﺪ
ﺍﺯﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
میباشند. ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺳﺎﻟک الهی ﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻩ،
ﻭﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ ﺑﺨﻠق
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﻋﻠم لدنّی
ﻮﻋﻠم ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺗﺠﺎربّ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ حجّ
أﮐﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺭﺟﺎل
ﺠﻤﻊ (ﺭَﺟُﻞ) ﺑﻔﺘح
ﺮاء ﻮ ﺿمّ ﺠﻴﻢ،
ﻳﻌنی ﻤﺮﺩ ﺍﺳﺖ
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﺮﺩ ﺑﺎ
ﺭﻳﺶ ﻭﺳﺒﻴل ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮐثر ﻧﺎﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺮﻳﺶ ﻭﺳﺒﻴل ﻨﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺯﻧﺎﻥ
ﻤﺮﺩ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
هستند. (ﺭﺟﻞ) ﺑﻤﻌنی
ﺮِﺟل ﺒﮑﺴﺮ ﺭاء
ﻮﺳﮑﻮﻥﺠﻴﻢ، ﺑﻤﻌنی(
ﭙﺎ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﻩ ﺭﻭ ﻭ
ﺯﻣﻴﻥ کوﺏ ﻭﻗﺪم
ﺰﻥ ﺮﺍ (ﺭﺍﺟل) ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪﭘﻴﺎﺩﻩ ﺭﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺳﻮﺍﺭﻩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ هماﻥ ﺴﺎﻟک
الهی ﻮ ﺭﻩﺭﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ ﺣﺮﮐﺖ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺯﻳﺎﺩﻯ،
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ الهی ﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭلی ﺤﺮﮐﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﻮﺭﻭحی آﻧﻬﺎ،
(ﺗﺮﺟّل) ﻮﺭﻩ ﮐﻮﺑﻰ
ﻭﺍقعی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی کاملان
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺮﺩﺍﻥ
ﺨﺪﺍ، ﻭﺑﺎ (ﺍﺭﺍﺩﻩ)
دﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺸﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ(ﺭﺍﺟﻞ)
ﺭﻩﺭﻓﺘﻪ ﻭﺯﻣﻴﻥ
کوﺏ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺭﻫﻨﻤﺎئی ﻮﻫﻤﺴﻔﺮﻯ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻄﻤئن اﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺭﺍﻩ الهی ﺮﺍ ﻧﺮﻓﺘﻪ،
ﻭﺧﺒﺮ ﺍﺯﺳﻤﺖ ﻭﺟﻬﺖ
ﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
و هزاران
واژگان فارس دَری
عرفانی در قوم
قریش زردشتی
الأصل وجود
داشته و
تاکنون چنین
هست

حدیث 328ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺮﻭﺍﻳتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ(ﺝ۲ﺹ105 ﺑﺤﺎﺭ): ﻤﻥ ﺪﺧل هذا ﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺒﺎﻟﺮﺟﺎﻝ، ﺃﺧﺮﺟﻪ
ﻣﻨﻪ ﺍﻟﺮﺟﺎل کما
ﺃﺩﺧﻠﻮﻩ ﻓﻴﻪ،
ﻭ ﻣَﻥ ﻔﻴﻪ ﺑﺎﻟﮑﺘﺎﺏ
ﻭ ﺍﻟﺴنّة، ﺯﺍﻟﺖ
ﺍﻟﺠﺒﺎل ﻘﺒل
أن ﻳﺰﻭل ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﻳﻥ ﺪﻳﻥ
ﻴﺎ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮک الهی
ﺸﺪ، ﻭﺑﺎ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻮﺍﺭﺩ ﮔﺮﺩه
باشد،ﻫﻤﺎﻥﻣﺮﺩﺍﻥ
اﻭﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟم
ﻮﺍﺭﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ،
ﻣﻮﻓق ﺨﺎﺭج ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺪﻳﻦ، ﺑﺎ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﺳُﻨّﺖ ﻋﻤل
کرﺩ، ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮﮔﺶ
ﮐﻮﻫﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮﺵ
ﺯﺍﺋل ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻗﺒل اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺯﺍﺋل ﺸﻮﺩ
ﻭﺑﻤﻴﺮﺩ. ﺍﻳﻥ ﺪﻳﻦ،
ﻳﻌﻨﻰ، ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺵ
ﺳﻠﻮکی الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ. ﻭ(ﺩﻳﻦ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻠﻔﻈ ﻔﺎﺭسی
ﺁﺋﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺑﻤﻌنی ﺴﺎﺯﻣﺎنی
اﺟﺘﻤﺎعی ﻮﻣﺬﻫﺒﻰ،
ﮐﻪ ﮐسی ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﻀﻮ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﻥ گرﺩﺩ. ﻭﻣﺮﺩﺍنی
ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﻮﺭﻭﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﻟﺎﺯم ﺒﺎﺷﺪ
ﻣﮕﺮ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺪﻳﻥ
ﺮﺳﻤﻰ ﺍسلاﻡ، ﻭﺍﺭﺩ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻯ ﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ آﺧﻮﻧﺪ
ﻏﻴﺮالهی ﻔﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺍﮔﺮ ﺗﺎﺯﻩ ﻣﺴﻠﻤﺎنی
ﺒﺪﺳﺖ ﺍﻭ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺷﻬﺎﺩﺕ ﺑﺪﻫﺪ،
ﺧﻮﺩﺵ ﻣﺮﺩﻯ الهی
ﻮﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺍسلام ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻨﻴﺰ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻣﮕﺮ ﻋﻀﻮﻳﺖ ﺩﺭ
ﺍسلام ﺮﺳمی ﺒﺪﻭﻥ
ﺤﻀﻮﺭ ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻮ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺍﻭ ﻣﻤﮑﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻳﻥ ﺪﻳﻥ
ﺮﻭﺵ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻳﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ و
توسّل ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺪﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ،ﭼﻮﻥﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻭﺍﻣﺎم
ﻮ هر ﮐﺎﻣلی الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺭﺟﺎل ﺁﻧﻬﺎ کاملان
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
هستند، ﮐﻪ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺗﻮﺳّل ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ،
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﺨﻮﻳﺶ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ
. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺮﻙ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺖ. ﻭعلیب
ﺼﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕﻋﻠﻰّ،
ﻭﻫﺮﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎن
ﻭﻋﺼﺮﻯ که ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
اﻭ، ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺑﻴﺖ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﮔﺮ ﮐسی ﺒﺎ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻮﺭﺟﺎلی ﭽﻮﻥ کاملان
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮﺍﺭﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ الهی
کرﺩﻧﺪ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺰ ﻋﺎﻣل ﻮﻋﺎﻗل
ﻮﻋﺎﺷق ﺒﺎﺷﺪ،
ﺧﺮﻭج اﺯﺳﻠﻮک ﻮﻃﺮﻳﻘﺖ
ﭘس ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﭙﺎﻳﺎﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺳﺎﻟم ﻮ ﺩﺭ سلاﻡ
ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ،
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻭﺳﻴﻠﻪ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭﺧﻮﺩ ﻋﻀﻮﻯ اﺯ
ﺭﺟﺎل ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ عضوﻳﺖ ﺩﺭ
ﺩﻳﻥ ﺴﻠﻮکی ﻮﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻮﻳﺎﻓﺘﻥ ﺮﺟﺎل
ﻮﻣﺮﺩﺍﻥ ﺨﺪﺍ،
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺭﺟل ﻤﻨﺎﺳﺐ
تربیت الهی ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﻮﻯ ﻤﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﺷﺪﻳﺪ،
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ کاﻣل ﻮﻋﺸق
ﺴﺮﺷﺎﺭ ﺳﺎﻟک ﺪﺭﺍﻣﺮ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭ ﺳُﻨّﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯﮐﺘﺎﺏ
قُرآن عمر
وعثمان ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺍﮐثرﻳﺖ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، حتّی
ﺰﺑﺎﻥ عربی
نمی ﺪﺍﻧﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺎﮐﺘﺎﺏ
قرآن ﻭﺍﺭﺩ ﺍسلام
ﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺣتی أﻋﺮﺍﺏ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺠﻤﻠﮕی
اﺯ ﻣﻔﺎﻫﻴم ﺴﻠﻮکی
ﻮﺑﺎﻃنی قُرآن
عثیمان نیز ﺨﺒﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﮐﺘﺎﺏ)
ﻳﻌنی ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک
الهی ﻮ ﺍﻣﺮ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭ ﻣﻘﺮﺭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺣﺘﻤﻰ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﺩﺭﺳﻠﻮک
الهی اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭ هیچ
کاﺭﻯ ﺪﻳﮕﺮ ﺟﺒﺮﺍﻥ
آﻥ ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯ آﻥ ﺒﻬﺮ ﮐﺎﺭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﻴﺰ ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭﺑﺎﺯﺧﻮﺍﺳﺖ الهی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ.
ﻭ(ﺳُﻨّﺖ) ﺑﺎﺯ ﭼﻨﺪ
ﺣﺮﮐﺖ ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻮﺟﺴمی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﺍﮐثرﻏﺎفلاﻥ،
ﺯﻥﺒﺎﺯﻯ ﻮﺧﺘﻨﻪﮐﺮﺩﻥ
ﻮ ﻋﻄﺮ ﺯﺩﻥ ﻭﺳﺒﺰﻩ
ﺯﺍﺭ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺮﺍ ﺳﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺳﻨّﺖ
شخصی ﻮعلاﻗﻤﻨﺪﻯ
اﻭﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﻭلی ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
قُرآن ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻮﻫﺮﮐﺎﻣل الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﻨّﺖ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ
ﺳِﻨﺖ (ﺑﺪﻭﻥﺘﺸﺪﻳﺪ)
ﻳﺎﻣﻘﺪّس ﺷﺪﻥ
ﻮﺭﻭﺣﺎنیت ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺭﺍﻩ ﺳُﻨّﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺩﺭ کاملان الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ کاملان
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم هستند،ﻫﻤﻪ
ﺷﻴﻌﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻌﺎع
أﻧﻮﺍﺭ
تجلّیات الهی
محمد ﻭ علی ﻮﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻧﻮﺍﺭ الهی
ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﺘﻤﺎﻡ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺪّعی ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺳﻴﺎسی
علیّ ،ﻫﺮﮔﺰ ﺳﻠﻮک
الهی ﻨﮑﺮﺩﻩ، ﻭ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﺷﻌﺎعی
اﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﺘأﮐﻴﺪﻯ
که ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺑﻤﺪّﻋﻴﺎﻥ
ﺘشیع و شیعه ﺍﻥ
اﻣﺎﻡ، ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی اﻳﻥ کامل
اﻟﻬﻰ،حتّی اﮔﺮ
ﺳنی وغیر ﻣﺴﻠﻤﺎﻥﺮﺳمی
ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﺎ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺑﺎﻧﻮﺍﺭ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮﻋﻠﻮﻯ، ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﻮﺍﺭ الهی ﻮ ﻣﻠﮑﻮتی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺷﻴﻌﻪ
ﻭﺍقعی هستند . ﺳﻨّﻴﺎﻥ
هم ﺤتی ﺴُنی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺳُﻨّﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺧﺘﻨﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﻮﻋﻄﺮ ﻭ ﺯﻥ ﺮﺍ،
ﻫﺮﻏﻴﺮﺳنی
نیز ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ کاملان الهی
هستند، ﮐﻪ ﻫم ﺴنی
ﻮﻫم ﺸﻴﻌﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی ﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺗﺴﻨّﻥ
أﻫﻞ ﻇﺎﻫﺮ
قشری ﻭﻧﻴﺰ ﺗشیع
أﻫل ﺒﺎﻃل ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻮﻫﻬﺎﺋﻴﮑﻪ ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﺴﻴﺎﺭ، ﻭﻣشکلاﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻮﺳﻮﺍﺑق
ﻨﺎ ﻣﻄﻠﻮﺏ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ با
سلوک الهی ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﻭﻗﺒﻞ
ﺍﺯﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﻤﻴﺮﺩ که ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻨﺎﻓق
ﻮﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
غیرﻣﻮﻓق ﻮ ﻣﻘﺘﺼﺪ
کم کار ،ﺑﺎﺯﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﭘس
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻴﺎﻥ ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ أﻣﺮ ﺍﺯلی
الهی ﺒﺮﺍﻯ
همه ﺍﺳﺖ که
بازگشت همه
بسوی خدا گفته
شده.

حدیث 329
-ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل ﺸﺪﻩ،
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ105ﺑﺤﺎﺭ)
: ﻮ ﺍﻳّﺎﮐم
ﻮ ﺃﻫل اﻟﺪﻓﺎﺗﺮ،
ﻭ ﻟﺎ یعزّﻧﮑم اﻟﺼﺤﻔﻴﻮﻥﻫﺸﻴﺎﺭﺑﺎﺷﻴﺪ،
ﮐﻪ ﻓﺮﻳﺐ ﺍﻫل ﻘﻠم
ﻮ ﺩﻓﺘﺮ، ﻭﻳﺎ ﺑﺎﺳﻮﺍﺩﺍﻥ
کتاﺏ ﻧﻮﻳس ﻭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﻮﺍﻥ ﺮﺍ ﻧﺨﻮﺭﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ کتاﺏ ﻧﻮﻳﺴﺎﻥ
ﺸﻤﺎ را ﻏﺮﻭﺭ ﻭﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺣﮑﻤﺖ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎﻗﻠم ﻮﺩﻓﺘﺮﻫﺴﺖ.
ﻭلی همیشه ﻗﻠم
ﻮﺩﻓﺘﺮ ﻭﮐﺘﺎﺏ،ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎﺣﮑﻤﺖ ﻭﮐﻤﺎل
الهی ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻥ ﻮﻗﻠﻢ ﻓنّی
اﺳﺖ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻯ
ﺒﺸﺮ، ﻭﻗﺎﺑل آﻣﻮﺧﺘﻥ
ﻮﺗﻤﺮﻳﻥ ﻨﻤﻮﺩﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐﺧﺎﻧﻪ
ها ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺪﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﻣﻮﺧﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﮔﻰ، ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﺣﮑﻤﺖ
الهی ﺒﮑﺎﺭﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﺎﻣﻮﺭالهی ﺘﻮﺟّﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﻨﺎﺩﺭﺳﺘﻰ،ﻭحتّی
ﺒﺎ ﻓﺮﻳﺐﮐﺎﺭﻯ
اﻣﻮﺭ الهی ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻭﺍﺭﺩ ﮐﺘﺎﺏ ﻭ ﺩﻓﺘﺮ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭلی ﭽﻮﻥ
أﮐثرﻳﺖ ﻣﺮﺩم ﺒﻴﺴﻮﺍﺩ
ﻭﻳﺎ ﮐم ﺴﻮﺍﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺩﺭ ﺑﻴﻥ آﻧﻬﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮک الهی ﻔﺮﻭﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻟﺬﺍﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻔﺮﻳﺐ
ﺍﻟﻔﺎﻇ ﻘﻠﻤﺒﻪ،
ﻭﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ ﭙُﺮ
ﻃﻤﻄﺮﺍق گوﻳﻨﺪﮔﺎﻥ،
ﻭﺧﻄﻴﺒﺎﻥ ﻮ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ،
ﭼﻮﻥ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﺍﻫل ﻔﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻓﻠﺴفی
ﻮ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ،
ﻭﺗﺤﺖ ﺗﺄثیر
غیرﺍﻟﻬﻴﻮﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ اﺯ ﻣﻌﺮﻓت
هاﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍﻟﻬﺎمی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
چیزی ﻨﻮﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﺳﻮﮊﻩﺍﻯ ﺮﺍ ﺩﺭﺳﺖ
ﻳﺎ ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ، ﺳﺮﻫم
کرﺩﻩ ﻭﻧﺘﺎﻳجی
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘل غیرﻋﺎﺭﻑ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭﻋﺮﻓﺎنی
گرﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ. (ﺍﻫل
اﻟﺪﻓﺎﺗﺮ)، ﻳﺎ
ﺩﻓﺘﺮﺩﺍﺭﺍﻥ ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ ﻮﻗﻠم
ﺰﻧﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﺧﻄﻴﺒﺎﻥ
ﻭﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭملاّﻳﺎﻥ
ﻤﺬﻫبی غیرﺍﻟﻬﻰ،
ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ أﻫل
ﻘﻠﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻄﺎﻟبی ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ، ﻭﻳﺎ
ﻣﺪّعی ﺨﻮﺍﻧﺪﻥ
آﻥ هستند. ﻭ ﺩﺭﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺑﺎﺳﺒﮑﻬﺎﻯ ﻔﺮﻳﺒﻨﺪﻩ،
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ ﺮﺍ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﭙﺬﻳﺮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺗﺼﺪﻳق
آﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻣﺤلّ
ﻔﻬم آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺟﻬل
ﻮﺗﺴﻠﻴم ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻭ یا ﺧﺴﺘﮕی
ذهن و ﻴﺎ ﻣﺴﺤﻮﺭﺷﺪﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺪﻳﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩﻫﺎ،ﻋﺎﺩﺕ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺵ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺭﻭﺿﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻬﺎ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ را ﻋﺎﺩﺕ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
که ﺑﻤﻄﺎﻟﺐ ﺍﻧﻬﺎ
ﮔﻮﺵ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
گوﻧﻪ ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ، ﻭﺗﺼﺪﻳق
ﺒﺪﻭﻥ ﻔﻬﻢ، ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
و ﭽﺸم ﺒﺴﺘﻪ ﺍﺯﮐﺴﻰ،
که ﺧﻮﺩ ﻳک ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ
عقلی ﻮﺗﻮﻗﻒ ﺗﮑﺎﻣل
ﺬﻫنی اﺳﺖ. (ﻟﺎﻳﻌﺰﻧّﮑﻢ)
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻋﺰﺕ ﻭ ﺗﮑﺒﺮ
ﻭﺗﻌﺼﺐ، ﺑﺨﺎﻃﺮﺍﻳﻥ
اﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻭﻳﺎ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﻧﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﺩﺳﺖ
ﺑﺴﺘﻪ، ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺘأﻣّل ﻮﺗﻔﮑﺮ،ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﻭﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺑﺎﻭﺭﻯ هاﻯ ﺒﺎﻃل
ﻘﺒلی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ،
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﺘﻌﺼﺒﺎﺕ
ﺗثبیت ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﭙﻴﺮالهی
ﺒﺎﻳﺪ ﺗﺴﻠﻴم ﺸﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻄﺎﻟﺐﻋﻘلی
اﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺘﺎ ﻗﺒل اﺯ ﺍﻏﺎﺯ
ﺳﻠﻮﻙ، ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﺤثهاﻯ
عقبلی ﺒﺎ ﭘﻴﺮ الهی
آﻳﻨﺪﻩ و
احتمالی ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺴﺖ،ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻋﻘلی
ﺴﺎﻟک ﻮ ﭘﻴﺮ ﺍﻭ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭﻋﻤلی
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻋﻘﻠﻰ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺘﻔﺎﻭﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍن
ﺒﻴﻥ ﺘﺴﻠﻴم ﺒﺎﻣﻮﺭﻋﻘلی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
عملی ﺒﺎ ﭘﻴﺮ الهی
ﺸﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹﺍﮔﺮﭘﻴﺮالهی
ﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
رﻭٴﻴﺎ ﺑﺴﺎﻟکی
ﻤﻌﺮفی کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﻠﻔﻆ (ﻳﻌﺰﻧّﮑﻢ)ﻫﻤﺎﻥ
(ﻳﻐﺮﻧّﮑﻢ) ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﻨﺴﺎخ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ
اﺷﺘﺒﺎﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺍﺯ ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻭ
ﺧﻄﺒﻪﻫﺎ، ﺩﻭﭼﺎﺭﻏﺮﻭﺭ
ﻭﻓﺮﻳﺐﺧﻮﺭﺩگی
ﻘﺮﺍﺭﮔﻴﺮﻳﺪ. (ﺻﺤﻔﻴﻮﻥ)
ﮐﺘﺎﺏ ﻧﻮﻳﺴﺎﻥ،ﻭ
ﺻﻔﺤﻪ ﮐﺎﻏﺬ ﺳﻴﺎﻩ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺒﺎﻗﻠم
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺑﺎﻃل ﻮﻏﻴﺮالهی
ﺒﺮﻭﻯ ﮐﺎﻏﺬ ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ،
ﻭﺩل ﺨﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺳﻴﺎﻩﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨد
.

جدیث 330
-ﺣﺪﻳث (ﻋﻠﻤاء ﺴوء)
ﺍﺯﻣﻮﻟﺎ ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ، ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ106بحار):
إﻳّﺎﮐم ﻮ ﺍﻟﺠﻬّﺎل
ﻤﻥ اﻟﻤُﺘﻌﺒّﺪﻳﻥ
ﻮ ﺍﻟﻔُﺠﺎﺭ ﻣﻥ
اﻟﻌﻠﻤاء ،ﻓﺄﻧّﻬم
ﻔﺘنة ﮐﻞّ ﻣﻔﺘﻮﻥ ﺑﺸﻤﺎ ﺍﺧﻄﺎﺭﻣﻴﮑﻨﻢ،
ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺑﺠﺎهلاﻥ
ﻤﺘﻌﺒّﺪ ﻭﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻔﺎﺟﺮ ﻓﺎﺳﺪ ﻧﺰﺩﻳک
ﺸﻮﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺎﻥ
ﻔﺘﻨﻪ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﮐﺮﺩﻥ،
ﻭﺷﮑﺴﺖ ﻫﺮ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻩﺍﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺟﺎهلاﻥ ﻤﺘﻌﺒّﺪ،
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ اﻓﺮﺍﺩ
ﮐم عقل ﻮ ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ
ﻭ ﺍﺣﻤقی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﺘﻌﺒّﺪ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﻮﻧﺎ ﻣﻘﺒﻮل الهی
کرﺩﻩ ﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎل
هر آﺧﻮﻧﺪ ﺟﺎﻫﻠﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
هستند. ﺑﻠﮑﻪ حتّی
اﮔﺮ ﺑﺎ ﺳﻮﺍﺩ ﻭﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ،ﻭﻓﺎﺭغ
اﻟﺘﺤﺼﻴل ﻤﻌﻘﻮﻝ
ﻭﻣﻨﻘﻮل ﻨﻴﺰ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﺩﮐﺘﺮﺍﻯ عرﻓﺎﻥ
ﻮﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭلی
ﺴﻠﻮﻙ الهی ﻨﮑﻨﻨﺪ،
ﺧﺒﺮﻯ اﺯ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺳﻠﻮک الهی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻋﺎﻟم ﺪﺍﻧﺎﻯ
ﭽﻨﺪ ﻣﻄﻠﺐ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺘﺎﺏﺧﻮﺍنی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﺎﻟم ﻮﺍﮔﺎﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻋﻠم لدنّی
ﻮﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘل کلّی الهی
اﺳﺖ. (ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻔﺎﺟﺮ)
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻳﻥ ﻤﻌﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﻓﺴﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺭند، ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻮﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﻨﻤﻴﮑنند
،ﻣﺪﺍم ﺪﺭﺣﺎل
گناﻩ ﻭﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭ
ﺭﻭح ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
الهی ﻧﻮعی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺭﻭﺯﻩ ﺑﺪﺍﺭﺩ.
ﻋﻠﻤﺎ ﺩﺭ ﻧﺎﻡ،
ﺑﺮﮐﺴﺎنی
گفته ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ ﺷﺎیع
اﺳﺖ ﮐﻪﻋﺎﻟم
هستند،ﻭ ﻳﺎ ﺧﻮﺩ
ﻣﺪّعی علوم ﺘﺎﺭﻳخی
ﻮ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳنی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی ﻨﻪ ﻋﺎﻟم ﻮﺍﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﺍﺣﮑﺎم ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﺮﺍ ﮐﻪ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻔﺎﺳﺪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ، ﻭﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ ﺳفیهی
ﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻓﺘﻨﻪ
ﻭﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺩﻟﻴل ﺒﺤقّ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ شخصی ﺮﺍ
ﺑﻬﻤﻴﻥ ﺪﻟﻴﻞ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺮﺍﭘﺸﺖ ﺳﺮ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻩ، ﺳﻠﻮﻙ
الهی ﻨمی ﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﺑﺪﻧﺒﺎل
علماﻯ ﻔﺎﺳﺪ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
جوانی ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ،
ﻋﻀﻮ ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺠﺎﺳﻮسی اﺳﺘﻌﻤﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،
ﺍﻳﻥ ﺴﻤﭙﺎتی ﻮﻋﻀﻮﻳﺖ
ﻭﺟﺎﺳﻮسی ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﻴﮕﺎﻧﮕﺎﻥ ﺮﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﻘﻮل ﺨﻮﺩ
آخوندها (ﺍﻫل ﺤﻔﻴس
) ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ (ﺍﻭﻓﻴس
) ﻭﺍﺩﺍﺭﻩ و
ئولتی ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﻟﻘﻮّﻩ،
ﻗﺎﺑل ﺘﮑﺎﻣل ﻮﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺮﺍ، ﺑﺠﻬﻨم
ها ﻭﺟﺒﻬﻪ ﻫﺎﻯ
ﻤﺮﮒ، ﻭ ﺩﺭ ﺻﻒ ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎ
ﻭﻓﺴﺎﺩ ﺑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
(ﮐلّ ﻤﻔﺘﻮﻥ) ﻫﺮ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ
فتنه ﻭﺷﮑﺴﺖ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺩﺭﻳک آﺯﻣﺎﻳﺶ
الهی اﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺯ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﻭﻳﮋﻩ الهی ﺮﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮلا
اﻧﺴﺎﻥ عاﺩﻯ ﺪﺭ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻫﺮﮐﺪﺍم آﻧﻬﺎ
ﺷﮑﺴﺖ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟک عاﻗل
ﻮ ﺻﺒﻮﺭ ﻭﻋﺎﺷق
ﺪﻟﺒﺴﺘﻪ ﺑﻠﻘﺎﻯ
الهی ﻮﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ حتّی ﺨﺒﺮﻯ
هم اﺯ ﺟﺮﻳﺎﻥ آﺯﻣﺎﻳﺶ
الهی ﻮﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﭘﻴﺶ ﺍﻣﺪﻫﺎﻯ ﺪﺭ
ﺯﻧﺪگی ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺩﺭهیچ آﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻧﻴﺰ ﺳﻘﻮﻃ ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺯﻣﻴﻥ گیر ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭحتّی ﺘﻌﺼﺐ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺗﺎ ﻣﺮﺯ ﺍﺧﺮ ﺩﺭﺳﻠﻮکالهی
ﺨﻮﺩ، ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻮﻋﺮﺵ ربّ ﺭﺣﻤﺎن
ﻨﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪﻫﻨﻮﺯ
ﻃﺎﻟﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
شهوئی ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺳﺖ،ﻭلی
ﺪﺳﺘﻮﺭالهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺪتی
اﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﮐﻨﺪ.

حدیث331
- ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ106ﺑﺤاﺮ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ: ﻘطع
ﻈﻬﺮﻯ ﺮﺟلاﻥ ﻤﻥ
اﻟﺪﻧﻴﺎ، ﺭﺟل
علیم اﻟﻠّﺴﺎﻥ
ﻔﺎﺳﻖ، ﻭﺭﺟل ﺠﺎﻫل
اﻟﻘﻠﺐ ﻧﺎﺳک ﺩﻭﮐس ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ
ﮐﻤﺮ ﻣﺮﺍ ﺷﮑﺴﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﻳکی ﺁﻥ ﻤﺮﺩﻯ
که ﺯﺑﺎﻥ گوﻳﺎ ﻭﻋﺎﻟﻤﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭلی ﻔﺎﺳق
ﻮﻓﺎﺳﺪ می ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳکی ﻤﺮﺩﻯ که ﺟﺎﻫل
،ﻭلی ﻗﻠبی
عابد ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ عاﻟﻤﻰ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺎهی هاﻯ
عموﻣی ﻮﻋﻘلی ﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻋﻘل ﺠﺰئی اﻭﻏنی
ﻮ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭلی ﻔﺴﺎﺩ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺳﻠﻮک
الهی ﻨﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻋﻘل ﻤﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻠﺬﺕ ﺟﻮئی
ﻮﮔﻨﺎﻩ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻮﻓﺴﺎﺩ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭلی ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎﻡ، ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
همه ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭالهی
ﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻋﻤﻮمی
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﻭلی
هرﮔﺰ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺳﻠﻮک الهی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﺟﺎﻫلی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﺪ،ﻭلی ﻘﻠبی
ﻮ ﺫﺍتی علاﻗﻤﻨﺪﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺍﻧﺠﺎم
لقا و ﺸﻬﻮﺩ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺳوء
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺗﻌﺼﺐ
ﻭﺷﻮﺭﺵ ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. (ﻋﻠﻴﻢ
ﺍﻟﻠّﺴﺎﻥ) ﺯﺑﺎﻥ
گوﻳﺎ ﻭﻋﺎﻟﻤﺎﻧﻪ،
ﻭﺑﺎ ﺳﺒک گوﻳﻨﺪگی
ﺨﻮﺏ، ﻭﺳﺮﻫم
کردﻥ ﺪﻟﺎﺋﻞ ﻋﻘلی
ﻮﻣﻨﻄقی ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮخی
عام هستند،ﻭلی
ﭽﻮﻥ گوﻳﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﺍﺯﺍرﻯ ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥﺒﺪﻫﻨﺪ
ﻭلی ﺒﻔﺴقﻮﻓﺴﺎﺩ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
عاﻟم آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ عملاّ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﺎﻥ
هم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﭼﻴﺰﻯ اﺯ ﺍﺳﺮﺍﺭ
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﻗَطَع
ﻈَﻬﺮﻯ) ﮐﻤﺮ ﻣﺮﺍ
ﺷﮑﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺸﺪّﺕ ﺭنج
ﻤﻮﻟﺎ ﺍﺯﻣﺮﺩم
ﺠﺎﻫل عاﺑﺪ، ﻭﻳﺎ
ﻋﺎﻟم ﻔﺎﺳﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮﺩﻭ ﻣﺰﺍﺣم
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺪﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
هستند. ﻭﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
(ﻧﺎﺳِﻚ)ﻣﺘﻌﺒّﺪ
ﻭعلاﻗﻤﻨﺪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﻣﻨﺎﺳﻚ ﻋﺒﺎﺩﻯﻮﺯﻫﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. هذا ﻳﺼﺪّ
ﺑﻠﺴﺎﻧﻪ ﻋﻥ ﻔﺴﻘﻪ،
ﻭﻫﺬﺍ ﺑﻨﺴﮑﻪ ﻋﻥ
ﺠﻬﻠﻪ، ﻓﺄﺗّﻘﻮﺍ
ﺍﻟﻔﺎﺳق ﻤِﻦ ﺍﻟﻌﻠﻤاء
، ﻭﺍﻟﺠﺎﻫل ﻤﻥ
اﻟﻤﺘﻌﺒّﺪﻳﻦ،
ﺃﻭﻟﺌک ﻔﺘنة ﮐلّ
ﻤﻔﺘﻮﻥﺍﻳﻥﻴکی
ﺒﺎ ﺯﺑﺎﻧﺶ ﻓﺴﺎﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﭙﻮﺷﺎﻧﺪ ﻭﺍﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ که ﺑﺎ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ ﻭﺟﻬل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
الهی ﺒﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺎﻇﺮ او ﻣﺨفی ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
عاﻟم گوﻳﻨﺪﻩ ﺍﻣﻮﺭ
الهی ﭽﻘﺪﺭ ﻓﺎﺳﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻮﻯ
گوﺵ ﻓﺮﺍ ﺩﺍﺩ. ﻭﺍﺯ
ﻭﻯ ﺘﺒﻌﻴﺖ ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺩﻳنی ﻨﻤﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
که ﺯﻳﺎﺩ ﺯﻫﺪ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻫﺮﮐسی ﺮﺍ
ﻓﺮﻳﺐ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻟﺎﺑﺪ ﻋﻠم ﻮﺍﮔﺎﻫﻰ
ﺯﻳﺎﺩﻯ اﺯﺍﻣﻮﺭالهی
ﺪﺍﺭﺩ. ﺍﺻﻮﻟﺎﻣﻨﻈﻮﺭﻳﺎﻓﺘﻥ
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل ﻮﻣﻌﻠم
ﻮمُرَبّی ﺮﺍﻩ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻌﺮفی
کند ،ﺷﺎﻧس ﭼﻨﻴﻥ
ﺴﺎﻟکی ﺒﻬﺘﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯﺑﻴﻥ کاملان
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﺒﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﮐﻤﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻧﺠﺎﺕاز
بشریّت ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺑﺎ ﺧﻄﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﺒﺎﺯﻯ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﻫﺮ
ﻣﻄلّعی که ﺫﺍتی
ﻔﺎﺳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭﺑﺎ ﺧﻄﺮ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ ﺰﺍﻫﺪﺍﻥ
ﺒﺘﻌﺒّﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺩﻧﺒال
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ کاملان الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺪﻭﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻔﺄﺗّﻘﻮﺍ ﺍﻟﻔﺎﺳق
ﻤﻥ اﻟﻌﻠﻤاء ﺍﻟﺠﺎﻫل
ﻤﻥ اﻟﻤﺘﻌﺒﺪﻳﻥ
اﻭﻟﺌک ﻔﺘنة ﮐلّ
ﻤﻔﺘﻮﻥ ﭘس ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺟﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ، ﺗﺎ ﺍﺯ
ﻫﺮﻋﺎﻟم ﻔﺎﺳﺪ
ﻭ ﻓﺎﺳقی ﺪﻭﺭﺷﻮﻳﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺟﺎﻫل ﺰﺍﻫﺪ
ﻭ ﭘُﺮﻋﺒﺎﺩتی ﺪﻭﺭﻯ
ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺎﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ ﻓﺘﻨﻪ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺴﺴﺖ ﻋﻨﺼﺮ
ﻭﻏﻴﺮﻣﺴﺘﻌﺪ ﺭﺍ،ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺨﻮﺩ
ﺟﺬﺏ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻭﺍقع اﻳﻥ ﺘﺼﻔﻴﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺯ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺴﻠﻮک الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺻﺎﺩق ﺪﺭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ با خدا ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی اﺯ ﺳﺎﻟﻚ، ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﻳﺎ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻋﺎﻟم غیر ﻓﺎﺳﺪ
ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻗﻄﻌﺎ ﺍﺯﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻔﺎﺳﺪ ﻭ ﻣﺘﻌﺼﺒﺎﻥ
ﻤﺬﻫبی ﻨﻴﺰ ﺩﻭﺭ
ﺷﺪﻩ، ﻭﻣﺼﻮﻥ
اﺯﻓﺘﻨﻪ ﻭ ﻣشکلاﺕ
ﺳﻠﻮک آﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﻣﺘﻌﺒّﺪ) ﮐسی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﻭلی ﺴﺎﻟک
الهی ﻮﻋﺎﺑﺪ ﻭ ﺑﻨﺪﻩ
ﻣطیّع اﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﻧﺒﺎل
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ آﺯﺍﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻳﺠﺎﺩ ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﭙس ﻣﻮﻟﺎ علی
اﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﻴﺪﻩﺍم که ﻣﻴﮕﻔﺖ:
ﻴﺎﻋﻠﻰّ،هلاک
اﻣّﺘﻰ،علی ﻴﺪﻯ
کلّ ﻤﻨﺎﻓق علیم
اﻟﻠّﺴﺎﻥ هلاﮐﺖ
اُمّت ﻣﻥ ﺪﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ،
ﺑﺪﺳﺖ ﻫﺮ ﻣﻨﺎﻓق
ﺰﺑﺎﻥ ﺒﺎﺯﻋﺎﻟم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺯﺟﺎﻫل ﻤﺘﻌﺒّﺪ
ﺫﮐﺮﻯ ﻨﺸﺪﻩ، ﻭلی
عاﻟم ﻤﻨﺎﻓق ﻮﻓﺎﺳﺪ
و ﻣﺘﻈﺎﻫﺮ ر یا
کار ﺑﺪﻳﻦ
داری ،ﺧﻄﺮ ﺑﺰﺭگی
ﺒﺮﺍﻯ اﻣّﺖ ﻣﺤﻤﺪ،
ﻳﺎ همان اﻭم کنندﮔﺎﻥ
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
همه زمانها ﺪﺍﺭﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺑﺎ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻓﻘﻬﻰ،
ﻭﺑﺎ ﺍطلاﻋﺎﺕ ﻋﻤﻮمی
ﻮ ﺩﻳنی که دﺍﺭﻧﺪ،
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺎﻭﺭﮐﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ اﻓﺮﺍﺩﻯ
ﻔﺎﺳﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﺳﻠﻮک
الهی ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﭼﻪ ﺑﺴﺎﻋملاّ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻔﺴﺎﺩﻯ
هم ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭلی
هم ﭽﻨﺎﻥ ﺬﺍﺕ ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎهی
آﻟﻮﺩﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻏﺮق ﻠﺬّﺗﻬﺎﻯﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻃﻠبی ﻮﻏﻴﺮﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ،
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻋﻮﺍم
این ﻠﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﺟﻨسی ﺮﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﺴﺎﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺎﻩﻃلبی
ﻮﻣﺎل ﺪﻭﺳﺘﻰ،
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﻮﻧﻔس آﻟﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﭽﺸم ﻮﻋﻘل
آﻧﻬﺎ، ﻓﺴﺎﺩﻯ
ﻨﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﺍﺳﺖ. (ﻣﻨﺎﻓﻖ)
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻧﺶ
ﺑﺎ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺩﻟﺶ ﻳکی
ﻨﻴﺴﺖ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﻨﺪﺩ،ﻭلی
عملاّ ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﺧﻮﻧﺪ
ﻭﻣﺬﻫبی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭﻟﺒﺎس
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ ﺑﺮﺗﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺪﻳنی ﻮﻣﺬﻫبی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
الهی ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﮑﺮﺩﻩ، ﻭحتّی
ﺒﻬﻤﺎﻥ ﺤﺮﻓﻬﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﭘﺎﻯ ﺑﻨﺪ ﻧﻴﺴﺖ.

حدیث 332 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻭﺩ نبیّ ،ﭼﻨﻴﻥ
ﻮحی ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ107 ﺑﺤﺎﺭ) لا ﺗﺠﻌل
بینی ﻮ ﺑﻴﻨک عاﻟﻤﺎ
ﻣﻔﺘﻮﻧﺎ ﺑﺎﻟﺪﻧﻴﺎ،
ﻓﻴﺼﺪّک عن ﻄﺮﻳق
ﻤﺤﺒّﺘﻰ، ﻓﺄﻥ
ﺃﻭﻟﺌک ﻘﻄّﺎع ﻄﺮﻳق
عباﺩﻯ اﻟﻤﺮﻳﺪﻳﻥ سَعی ﻤﮑﻥ
ﺑﻴﻥ ﻤﻥ ﻮ ﺧﻮﺩﺕ،ﻋﺎﻟم
عاﺷق دﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺍﺯﻣﺤﺒﺖ
ﻣﻥ ﻤﺤﺮﻭم ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻣﺎنع ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍﻩ ﺯﻧﺎنی
هستند،ﮐﻪ ﺳﺮ ﺭﺍﻩ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﻤﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻋﺎﻟک
ﻤﻔﺘﻮﻥ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
عاﺷق ﺪﻧﻴﺎ،ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﺪّعی
ﺮﻭﺣﺎﻧﻴﺖ ﻭﻋﻠم
ﺪﻳﻥ ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ گوﻳﺎﻯ
ﻓﺮﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ،
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ الهی ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﺟﻠﺐ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﺤﺒﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺒﻮل أﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﺩﺍﺩﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﻭ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺒﺪﻧﺒﺎل آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺮﻳﺎﺳﺖ ﻃﻠﺐ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﭘﺬﻳﺮﺵﺍﻋﻤﺎﻝﻋﺒﺎﺩﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍﺍﻳﻥآﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺭﺍﻩ ﺯﻧﺎنی میباشند
،ﮐﻪ ﺟﻠﻮ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﺮﺍ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﻋﺒﺎﺩﻯ
اﻟﻤﺮﻳﺪﻳﻦ) ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
مُرید ﻄﺎﻟﺐ ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺭﺍﺩﻩ ﻟﻘﺎﻯ الهی
هستند. ﻭﻣﺮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻥ
آﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻋﺒﺎﺩ
ﺑﻨﺪﮔﺎنی
هستند، ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺒﺮﺩﻩﺍﻯ ﻤطیّع
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﻣﺮﻳﺪ) ﻃﺎﻟﺐ ﺻﺎﺩق
ﻮعلاﻗﻤﻨﺪﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻓﺮﻳﺐ ﺑﺨﻮﺭﺩ،
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻭ ﺑﺴﻮﮊﻩ
ﺑﺎﻃل ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻤﺘﻮﺟﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺩﺭﺍﻥ
ﺴﻮﮊﻩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻠﻘﺎﻯ
الهی ﻮﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. إﻥّ ﺃﺩنی
ﻤﺎ ﺃﻧﺎ ﺻﺎنع ﺒﻬﻢ،
ﺃﻥ ﺃﻧﺰع حلاﻭة
ﻣﻨﺎﺟﺎتی ﻤﻥ ﻘﻠﻮﺑﻬمﮐﻤﺘﺮﻳﻥ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺗﻴﮑﻪ ﻣﻥ
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﻌﺎﻟﻤﺎﻥ
ﻤﻔﺘﻮﻥ ﻮﻋﺎﺷق
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫم ﻨﻤﻮﺩ،
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺷﺮﻳنی ﻤﻨﺎﺟﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ، ﺍﺯ ﺩﻟﻬﺎﻳﺸﺎﻥ
ﻤﻴﮕﻴﺮﻡ. ﭘس ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ ﺪﻳنی
ﻮﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﮔﻬﮕﺎﻩ ﻋﺒﺎﺩﺍتی
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭلی ﻘﻠﺐ
ﺍﻧﻬﺎ ﺳﻨﮓ ﻭﺳﺨﺖ
ﺷﺪﻩ، ﻟﺬﺕ ﻭﻧﺮﻣﺶ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﻨﺎﺟﺎﺕ
ﺑﺎﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﺮﻙ ﺍﻥﻤﻨﺎﺟﺎﺗﻬﺎ
ﻧﻴﺰﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ آﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭحتّی ﺒﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺒﺮخی اﺯ ﻣﺮﺍﺗ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺍﮔﺮ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺪﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭﻃﺎﻟﺐ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺍﻋﻤﺎل عباﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮکی
آﻧﻬﺎ ﻧﺎﭼﻴﺰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭﺍﺣﺒﺎﻃ ﻮخُنثی
ﻤﻴشود . ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ
ﻣﻨﺎﺟﺎﺕ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻟﺬتی ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻤﻨﺎﺟﺎﺕ،
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻃﻌم ﺸﻴﺮﻳﻥ
ﻮأثر ﻟﺬﺕ ﺍﻥ ﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺒﺎﻭﺭﻯ ﻮﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟﻚ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺨﺎﻃﺒﻪ ﻭ ﻧﺠﻮﺍﻯ
ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﭘﻴﺮالهی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﻗﻠﺐ
ﺍﻧﻬﺎ بی إﺣﺴﺎس
،ﻭﻓﮑﺮ ﻭﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی آﻧﻬﺎ ﺳﺨﺖ
ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺩﺍﻭﺩ نبیّ ﻫﻨﻮﺯﺳﺎﻟک
الهی ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﺑﺨﺪﺍ
ﺩﺭﻟﻘﺎﻯ ﻨﻬﺎئی
شایسته ﺨﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ،
ﺗﺎ ﮐﺎﻣل الهی
ولایت چهارم
زردشت
وابراهیم ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﺎﺯ(ﺩﺍﻭﺩ)
ﺑﻤﻌنی ﺴﺎﻟک ﺪﻭﺍم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺳﻠﻮﻙ الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺩﻭﺍم ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ،
ﺍﮔﺮ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﻋﺎﺷق
ﺪﻧﻴﺎ و نوع
بشری خود ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
عقلی ﻮﺭﻭحی الهی
ﻨﻤﻰ ﺭﺳﺪ، ﺩﺍﻭﺩ
ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﻮﺷﻔﺎ ﺑﺨﺶ ﻭﻣﺪﺍﻭﺍ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥ ﺒﻴﻤﺎﺭﺴﺎﻟک
اﺳﺖست .

حدیث 334
- ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻨﻴﺰﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 109 ﺑﺤﺎﺭ) :ﻘﺎل عیسی
ﺒﻥ ﻤﺮﻳم لأﺻﺤﺎﺑﻪ،
ﺗﻌﻤﻠﻮﻥ ﻠﻠﺪﻧﻴﺎ،
ﻭﺃﻧﺘم ﺘُﺮﺯﻗﻮﻥ
ﻔﻴﻬﺎ ﺑﻐﻴﺮ ﻋﻤﻞ،
ﻭﻟﺎ ﺗﻌﻤﻠﻮﻥ ﻠﻠﺂﺧﺮة،
ﻭﻟﺎ ﺗُﺮﺯﻗﻮﻥ
ﻔﻴﻬﺎ، ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﻟﻌﻤل ﻋﻴسی ﻤﺴﻴح
ﺒﺎﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ ﻮ
ﺣﻮﺍﺭﻳﻮﻥ ﺨﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﺷﻤﺎﻋملاّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻧﻴﺎ تلاﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ، ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺪﻭﻥ کاﺭ ﻭ تلاشی
ﺮﺯق ﺸﻤﺎ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺧﺮﺕ ﺧﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ تلاﺵ
ﺭﺯقی ﺪﺍﺩﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،
تلاشی ﻨمی
کنید. ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻬﺮ ﺣﺎل
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﺎﻧﺪ. ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻌﻤﺖ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺯُﻫﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﮐﻤک ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ کاﺭ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﻧﻴﺰ ﺭﺯق ﻤﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩ.
ﻭلی اﻧﺴﺎﻥ ﻮﻗﺖ
ﻭﻋﻤﺮ ﻭتلاﺵ ﺟﺴمی
ﻮﺫﻫﻥ ﻮﺭﻭح ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺯق ﻤﺎﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻭﺭﻓﺎﻩ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻟﺰﻭم ﺒﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪگی ﺪﻧﻴﺎ ﻓﺮﺍﻫم
ﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭ ﻧﺎم
آﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺭﺯق
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﻭحلاﻝ، ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺯﺣﻤﺖ ﻣﻴﻨﺎﻣﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
آﺧﺮﺕ ﮐﺎﺭﻯ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﺧﺮﺕ ﺑﻤﻌنی ﭙس
ﺍﺯﻣﺮگ ﻮﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺪﻧﻴﺎ، ﺩﺭﺭﺟﻌت
ﺒﻬﺘﺮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
فرشته گونه ،و
ﻳﺎ أقلّا بر
ای ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ لاﺯم اﺳﺖ،
ﮐﻪﻫم أﮐﻨﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭح ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ،
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺻﻔﺎتی
ﻮﻋﺎﺩﺍﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
تلاﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ،
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
آﻥ ﺒﺎخلاق ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ، ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﺎلی
ﺮﻭحی أﻧﺠﺎم ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻭ ﻣﺸﻐﻮل ﻮﺳﺮﮔﺮم
ﺪﻧﻴﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻟﻬﻰ،
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
آﺧﺮﺕ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋﻢ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻮﻧﺪﺍﺷﺘﻥ ﺠﻬﻨﻤﻬﺎ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺮﺟﻌﺖ
در نوع ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﭽﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺒﻌﺪ تلاﺵ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺍﺯتلاﺵ
ﻭﮐﺎﺭ ﻭﻋﻤﻞ، ﺟﺰ
ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺣتی کسب ﻣﺎل ﻮﻋﻠم
ﻤﻮﻓﻘﻴﺘﻬﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮ ﺭﻓﺎه ﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﭘس ﺍﺯﮐﻤﺎل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ، ﻭﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺭﺯق غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻮل ﻮﻏﺬﺍ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﻬّﺪ
آﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﺣﺪّ ﺍﻗلّ
تلاﺵ ﻣﺎﺩﻯ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺣﺪّ
ﺍﻗلّ ﻤﻌﺎﺵ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺭﻓﺎﻩ ﻭثرﻭﺗﻤﻨﺪﻯ،
حتّی ﺒﺎ ثرﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺰﻳﺎﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﻤﺮﺯ
ﺍﺷﺒﺎع ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺗﺎ ﺍﺧﺮﻋﻤﺮ ﺩﺭ
ﺯﻳﺎﺩﻩ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﻤﺎل ﻮﺣﺮﺹ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻥ ﺘﻮﻗف ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻋﻴسی مسیح اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻮﻳﻠﮑم
علماء اﻟﺴوء ،
ﺍﻟﺄﺟﺮة ﺗﺄﺧﺬﻭﻥ،
ﻭﺍﻟﻌﻤل لا ﺗﺼﻨﻌﻮﻥ،
ﻳﻮﺷک ﺮﺏّ ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺃﻥ ﻴﻄﻠﺐ ﻋﻤﻠﻪ،
ﻭﺗﻮﺷﮑﻮﺍ ﺃﻥ ﺘﺨﺮﺟﻮﺍ
ﻣﻥ اﻟﺪﻧﻴﺎ ﺍلی
ﻈﻠمة ﺍﻟﻘﺒﺮ ﻭﺍﻯ
ﺒﺮ ﺷﻤﺎ ﺍﻯ
علماﻯ سوء ،ﮐﻪ
ﻣﺰﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﺪ،
ﻭلی ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻭﻋﻤل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﻤﻴﺪﻫﻴﺪ. ﻗﺮﻳﺒﺎ
ﮐﺎﺭﻓﺮﻣﺎ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮﺵ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪ، ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺘﺎﺭﻳکی
ﻘﺒﺮ ﻣﻴﺮﻭﻳﺪ. ﻋﻠﻤﺎﻯ
علوم ﻤﺎﺩﻯ ﻨﻴﺰ
ﺣﺪّ ﺍﻗلّ ﭽﻨﺎﻥ
ﺒﻬﺮﻩﺍﻯ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﺗﺎ ﻣﺸﺘﺮﻳﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭلی
ﻔﻘﻴﻬﺎﻥ قشری ﻮﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
علوﻡ ﺩﻳﻨﻰ، ﮐﻪ
ﻣﺎل ﻤﺮﺩم ﺮﺍ ﺑﻨﺎم
ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ،
ﻭهیچ ﺨﺪﻣتی ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻋﻠﻤﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑل ﺮﺯﻗﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ(ربّ ﺍﻟﻌﻤﻞ) ﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻓﺮﻣﺎ ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﻋﻤل الهی ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﻤﺎ ﭼﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ همه ﺭﺯق ﻮﻋﻤﺮ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻴﺪ . ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﺒﺎ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلّی ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ از ﺮﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ، هم أﮐﻨﻮﻥ
ﺮﺯق ﺘﺎﺯﻩ و
برتری از ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ إﺯﺍﻯ آﻥ، ﺑﺎﺯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮحتّی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
غیرﻋﺎﻣل ﺒﻮﻇﻴﻔﻪﺧﻮﺩ،
ﭘس اﺯ ﻣﺮگ ﺗﺎﺭﻳکی
هاﻯ ﻘﺒﺮ ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭبی عقلی
های ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ژنتیک ﺮﻭﺡ، ﭼﻪ
ﺟﻮﺍﺑﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ (ﺗﻮﺷﮑﻮﺍ)
ﻗﺮﻳﺒﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺮگ ﻮ ﭘﺎﻳﺎﻥ
عمرﻣﻴﺸﻮﻳﺪ، ﻇﻠﻤﺖ
ﻗﺒﺮ ﺑﻤﻌنی ﺰﻧﺪگی
ﺪﺭﻗﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺭﻭح ﻤﺮگی
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﻭﺟﺎ ﻭ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﺪﺭ
ﮔﻮﺭ ﻧﻴﺎﺯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ ﺠﺴم
ﻮﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺒﺮ
ﻣتلاشی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭهیچ ﻔﺮﺻتی ﺒﺮﺍﻯ
تلاﺵ ﻭﮐﺎﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﻨﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺭﻭح ﺪﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻴﻬﺎﻯ
ﺤﻘﺎﺭﺕ نوعی ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
آﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮ ﭘُﺮ ﻋﺬﺍﺏ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺯﮔﻨﺎﻩ ﻧﮑﺮﺩﻩ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑس
آﻧﺮﺍ ﭘُﺮ ﺑﺎﺭ
تر ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ و
فساد ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺗﺎﺭﻳکی
در عقل اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺮﻭح ﺒﺎ ﺣﺪّ ﺍﻗلّ
کرﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮعی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻫﺮﮐس ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍتلاﻑ ﻭ ﺍﺳﺮﺍﻑ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ
ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺸﺪﻳﺪﺗﺮﻯ
ﻤﻴﺮﻭﺩ، ﻭﺟﻬﻨم
ﺴﻮﻡ ﻣﻠﮑﻮتی آﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺭ ﻭ ﻗﺒﺮﻣﻨﻈﻮﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺘﺎﺯﻩ ﻭﺟﺴم
ﻮﺗﻥ ﺪﺭ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی اﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺯ ﻗﻮل
عیسی مسیح اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: کیف ﻳﮑﻮﻥ
ﻤِﻥ ﺃﻫل اﻟﻌﻠﻢ،
ﻣﻥ ﻤﺼﻴﺮﻩ ﺍلی
ﺁﺧﺮﺗﻪ، ﻭﻫﻮ ﻣﻘﺒل
علی ﺪﻧﻴﺎﻩ، ﻭ ﻣﺎ
ﻳﻀﺮّﻩ ﺃﺷﻬی إﻟﻴﻪ،
ﻣﻤّﺎ ﻳﻨﻔﻌﻪ ﺍﻳﻥﻤﺪﻋﻴﺎﻥ
أﻫل علم ،ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی ﺪﺭ ﺍﺧﺮﺕ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻣﺎﺩﺍﻣﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺗﻮﺟﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﻀﺮﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻄﻠﻮﺏ
آنان ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻫل
علوم ﻤﺎﺩﻯ، ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﻣﺪّ ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎم
ﻮﻋﻴسی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺪّﻋﻴﺎﻥ
علوﻡ ﺍﻟﻬﻰ، ﻳﺎ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
همه ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﺪّ
ﻧﻈﺮﺣﺪﻳث می ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ عباﺩﺕ
ﻭﻋﻤﻞ الهی ﺨﻮﺩ،
ﻭﺍﮔﺎهی ﻮﻋﻠمی
که ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳق الهی
ﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎنی که ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ، ﻭﺑﺮخی
اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ الهی ﺮﺍ
ﺟﺴﺘﻪ، ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﻧمی ﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﺑﻤﺮﺩم ﻤﻄﺎﻟبی
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ
عمل ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺁﺧﺮﺕ ﻭﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﺍﺯﻋﺬﺍﺏ
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺪﻯ ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﮔﺸﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﺍﺧﺮﺕ
ﺑﻬﺘﺮ، ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺪﺭ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
ﻮﻋﻘﻠﻰ، ﮐﻪ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻣل ﺪﺍﺩﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻧﭽﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺪﻧﺒﺎل
آﻥ هستند. ﭘﻮل ﻮﺷﻬﺮﺕ
ﻭﻟﺬﺕ ﻭﻣﻘﺎم ﻮﺷﻬﺮﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح ﻤﻀﺮّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﻨﺎﻩ ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻮﺍﻟﻮﺩﻩ
ﺗﺮ ﻧﻤﻮﺩﻥ، ﻭﭘُﺮﻋﻘﺪﻩ
ﺗﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﻨﺎ ﺧﻮﺩ
آﮔﺎﻩ ﻭﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﻴﺎﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻠﻮک الهی
کنند، ﻭﺑﺘﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻧفع اﻧﺴﺎﻥ ﺘﺮک
ﺼﻔﺎﺕ نوع ﺑﺸﺮﻯ
اﺳﺖ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮ ﺗﻮﺣّﺶ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. بی
إﻋﺘﻨﺎئی ﺒﻤﺎل
ﻮﻣﻘﺎم ﻮﺷﻬﺮﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺕ، ﺣﺪّ ﺍﻗلّی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﮕﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺮک
گرﺩﺩ. حتّی عاﺩﺍﺕ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ ﺍﺭﺯﻭﻫﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫم ﺘﺤﻘق
ﻨﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.

حدیث 335
- ﺩﺭﺣﺪﻳثی اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 109 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﺴﻴﺄتی علی ﺃﻣّتی
ﺰﻣﺎﻥ، ﻟﺎ ﻳﺒقی
ﻤﻥ اﻟقُرآن
الاّ ﺭﺳﻤﻪ، ﻭﻟﺎ
ﻣﻥ اﻟﺄسلاﻡ ﺍﻟّﺎ
ﺍﺳﻤﻪ، ﻳﺴﻤّﻮﻥ
ﺒﻪ، ﻭﻫم ﺃﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻨﺎس ﻣﻨﻪ، ﻣﺴﺎﺟﺪﻫم
عاﻣﺮة، ﻭهی ﺨﺮﺍﺏ
ﻣﻦ ﺍﻟﻬُﺪﻯﺯﻣﺎنی ﺒﺮ
ﺃﻣﺖ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻤﻥ
ﻔﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ
،ﮐﻪ ﺍﺯ قُرآن ﺠﺰ
ﺭﺳم اﻟﺨﻄ ﻮﻧﻮﺷﺘﻪ
ها ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺎقی ﻨﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯﺍسلاﻡ، ﺟﺰﻧﺎم
آﻥ ﺒﺎقی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﺍسلام ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺯ
ﺍسلام ﺪﻭﺭﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﺴﺎﺟﺪ ﺍﻧﻬﺎ
آﺑﺎﺩ، ﻭلی ﺨﺮﺍﺏ
ﺍﺯ بی هُدﺍئی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺸﮕﻮئی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒلی
ﻨﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﻭﺭﻫﺪﻑ
(ﺩﻳﻥ ﺴﻠﻮﻙ) الهی
ﺪﺭﻫﺮ ﺩﻳﻦ
أنبیا، ﺗﺒﺪﻳﻞ
به (ﺩﻳﻥ اﺳمی ﻮ
ﻗﺸﺮﻯ) ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
(ﺃﻣّﺘﻰ)ﺃﻣّﺖ ﻣﻦ،
ﻳﺎ ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﻦ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﭙﻴﻮﺳﺘﮕی ﺒﻴک
ﺪﻳﻦ، ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
الهی ﻨﺒﺎﺷند ﻭ
ﺣتی اﮔﺮ ﻗﺸﺮﻯ
ﻤﺘﻌﺒّﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻣﻘﺒﻮل اﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﻨﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺭﻋﻤل ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺭ ﻋﻤل ﻮ ﺭﻭﺵ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺒﻬﺮﻩﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺳﻠﻮک
الهی ﺨﻮﺩ ﺩل ﺴﺮﺩ
ﻭﺩﻭﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﺯ قُرآن کتاﺏ،
ﺍﺳمی ﺠﺰ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻧﻤﻴﻤﺎﻧﺪ ﻭﮐسی
آﻧﺮﺍ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ،
ﻭﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎنی ﺒﺎﻃنی ﻮ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺍﺻلی ﻮالهی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ بی ﺨﺒﺮ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻣﺬﻫبی ﻮﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺑﺎﺯﻯ هاﻯ ﺤﺰﺑﻰ،
ﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. (قُرآن)
ﺑﻤﻌنی (ﺪﻭ ﻗﺮّﻩ
وخورّه ) ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺷﻒ ﺍﻥ
ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ ربّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺫﮐﺮﻯ اﺯ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﺣﺮﻑ
آﻥ ﺒﺎقی نخوﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻋملاّ ﺫﮐﺮ
یعنی ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ، ﻭﮐسی
ﺒﻪ آﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺭﺍضی ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺑﭙﺎکی
ﺮﻭح ﻮﺗﺼﻔﻴﻪ ﺍخلاق
ﻮﺻﻔﺎت اﻧﺴﺎنی
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺍسلام
ﻨﻴﺰ ﺩﻳﻥ ﺮﺳمی
اسلام ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻳک ﻤﻠﻴﺎﺭﺩ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ، ﻭلی
هیچ کدﺍﻡ ﺳﺎﻟک
الهی ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﭙﺮﮔﻨﺎﻩ
ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ،ﭼﻪ ﺳﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اسلام ﻮﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
الهی ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﻗﺸﺮﻯ ﻮﺳﺮﮔﺮم
اﻣﻮﺭ ﺑﺎﻃﻞ، ﻭ
ﺗﻌﺼﺒﺎﺕ ﺧﺼﻤﺎﻧﻪ
ﺑﻴﻥ ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣّﺎ ﺍسلام ﺮﺍﺳﺘﻴﻥ
ﻮﻭﺍﻗﻌﻰ، ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﺴﺎﻟک اﻟﻬﻰ،
ﺑﻤﻘﺮﺭﺍﺕ الهی
ﺪﺭ ﻧﻈﺎم ﻮﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮکی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻨﺎﻣﻴﺪﻥ،
ﻭﭘﻴﻮﺳﺘﮕی ﺮﺳﻤﻰ
ﻭﺍﺳمی ﻮﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺒﺠﺎﻣﻌﻪﺍﻯ ﺒﻨﺎم
اسلاﻡ، هیچ أﺭﺯﺵ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺭفع ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﻧﺎﻥ ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ أﻣﺮ ﺍﺯلی
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
أﻣﺮ (ﮐﻥ ﻔﻴﮑﻮﻥ)
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍح ﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻫﻤﻪ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍع عبوﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
کنند . ﻭﭼﻮﻥ ﺒنوع
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﺍﺯ ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﺎﺋم ﻨﻴﺰ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻭﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍخلاق
ﻮﺻﻔﺎﺕ الهی اﻭ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺼﻔﺎﺕ ﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮ الهی ﻮﺑﻘﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺳﺎﻟک ﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ.
ﻣﺴﺎﺟﺪ ﺍﻳﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺨﻴلی ﺨﻮﺏ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
، ﻭلی ﻤﺴﺠﺪ ﻭﺍقعی
اﻧﺴﺎﻥ، ﺩل ﻮ ﻓﮑﺮﺧﻮﺩ،
ﻭ ﺩﻝ ﭘﻴﺮ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
الهی هستند. ﺍﮔﺮﺑﺪﻭﻥ
هُدﻯ ﻴﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ، ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ، ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺮالهی
أﻭﻟﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ،
ﻭﻗﺎﺋم روح
القُدُس ﺸﺸﻤﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﻭﺍﺧﺮﻳﻥ هُدﺍﻯ
ﻤﻠﮑﻮتی ﻮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم ﺨﺎﺹ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
پیامبر گونه ﺒﺨﻠق
ﺪﺭ کاملان الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻠﻴم
ﺴﻠﻮک الهی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
قبلی ، ﻭلی ﺮﻭح
ﻮﻋﻘﻠﻰ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺩﻟﻬﺎ ﮐﻪ ﺧﺮﺍﺏ
ﺒﺎﺷﺪ، ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﺎﻃل ﻮﺑﺪﻭﻥ
عرﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﺷﻨﺎﺧتی
اﺯ ﺣﻘﺎﻳق اﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ کشش ﻭﻋﺸقی
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. هاء ﺬﻟک اﻟﺰﻣﺎﻥ،
ﺷﺮّ ﻓﻘﻬاء ﺘﺤﺖ
ﻇلّ اﻟﺴﻤاء ﻣﻨﻬم
ﺨﺮﺟﺖ ﺍﻟﻔﺘنة
،ﻭ ﺍﻟﻴﻬﻢ ﺗﻌﻮﺩ
ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ ﻮﻣﺪّﻋﻴﺎﻥ
علوم ﺪﻳﻨﻰ، ﺩﺭ
ﺍﻥ ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
آﻳﻨﺪﻩ، ﺟﺰ ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﻭﺍﻳﺠﺎﺩ ﻓﺴﺎﺩ،
ﮐﺎﺭﻯ ﺪﺭ ﺯﻳﺮ ﺍﻳﻥ
آﺳﻤﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺿﺮﺭ ﺍﻳﻥ ﻤﻔﺎﺳﺪ
ﺍﻧﻬﺎ، ﻭﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
ﺍﺯﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻓﻘﻬﺎ
ﺧﻴﺮﻯ ﻮﺗﮑﺎﻣلی
ﻮ ﻧفعی ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺣتی ﺪﺭ ﺍﻭﺍﺋل
اسلام ﻮﺯﻣﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻧﻘﺶ ﻣﻨفی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ کاملان
اﻟﻬﻰ،ﭘس ﺍﺯﺳﻠﻮک
الهی ﻮﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ربّ ﺭﺣﻤﺎن ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ علم ﻮﺍﮔﺎهی
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ الهی ﻮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻋﻘل
کلّی ،ﻗﺎﺋم ﻮﻋﻠم
لدنّی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻋﻠﻮم ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺣﺘﻰ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺩﻳﻨﻰ،
ﺩﺭﻫﺮﮐﺘﺎبی
هست ﻭﺳﻠﻮک الهی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎ
ﺍﻟﻮﺩگی ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺑﺎقی ﻤﻴﻤﺎﻧﻨﺪ،ﺍﻧﭽﻪ
ﻣﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻋث ﮔﻨﺎﻩ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻮﻇﻠم ﻮ ﺳﺘَﻢ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮ ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﺪﻧﻴﺎ، ﻳﻌنی ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ
ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺗﻔﺎﻕ
ﺑﻴﻔﺘﺪ،ﺟﺰئی
اﺯﻓﺘﻨﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫبی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
حتّی اﮔﺮ ﻣﺮﺩم
ﺮﺍ آﺳﻴﺐ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ،
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺳﻴﺐ
ﺭﺳﺎﻧﺪه ﻭﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺮﺩم ﺤﺘﻰ ﺍﮔﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺩﺭﻣشکلاﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻮﺭﺷﻬﺎ ﻭﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎی
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس و تکامل
طبیعی ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ ﺻﺒﺮ
ﻭﺳﻠﻮک الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ یک شبه
ره صد ساله
میروند،ﮐﻪ بلاﻫﺎﻯ
ﺪﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ
میداﻧﻨﺪ.

حدیث 336 - ﺍﺯ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻨﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ111
بحار) : ﻘَﺼَم
ﻈَﻬﺮﻯ عالم ﻤﺘﻬﺘّﻚ،
ﻭﺟﺎﻫل ﻤُﺘﻨﺴّﻚ،
ﻓﺎﻟﺠﺎﻫل ﻴﻐﺶّ
ﺍﻟﻨﺎس ﺑﺘﻨﺴّﮑﻪ،
ﻭ ﺍﻟﻌﺎﻟم ﻴﻐﺮّﻫم
ﺒﺘﻬﺘّﮑﻪ ﮐﻤﺮ ﻣﺮﺍ
ﺩﻭﮐس ﺷﮑﺴﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﻋﺎﻟﻤﻴﮑﻪ ﺑﻬﺘک
أﻋﻤﺎل ﻮ ﻓﺴﺎﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ، ﻭ
ﻣﺘﻌﺒّﺪﻯ ﺯﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺟﺎﻫل ﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺟﺎﻫل ﻤﺮﺩم ﺮﺍ،
ﺑﺎ ﻣﻨﺎﺳک عباﺩﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺟﻬل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺨفی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻋﺎﻟﻤﻴﮑﻪ ﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﻓﺮﻳﺐ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻳﻌنی عاﻟم ﺒﺎﻣﻮﺭ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺪﻳﻥ ﻮﺩﺍﻧﺶ،
ﺑﺮخی ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺫﻫنی
ﻮﺯﺑﺎﻥ گوﻳﺎ ﻭﺧﺮﺩﻣﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﻨﺪ ﺍﻭ ﺍﺯ ﻋﻠم
ﻮﺍقعی اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ ،ﺑﺎ
ﺧﺒﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺟﺎﻫل که ﺯﻳﺎﺩ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻫﻤﻪ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺎﻟم
بوده ﻭﻣﻘﺎﻣی الهی
دﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯﺟﻬل
اﻭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﻟم ﻮﺍﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭالهی ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ،
ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ، ﻭﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ
الهی اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺸﻐﻮل ﭙﺮﺳﺘﺶ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ الهی ﺪﺭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻤﺎﻳﺸﺎﺕ ﺩﻳنی
ﻮﻋﻠمی ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
کاﻣﻞالهی ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم گرﺩﻳﺪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻏﻴبی ﻋﻠم لدنّی
ﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﺘﻌﻠﻴم
اﺯﮐﺘﺎﺏ ﻫﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎﻋﻤﺎل
ﻔﺴﺎﺩ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍو ﺍز ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ، ﺑﺎﺯﻣﻌﺼﻮم
اﺯﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻭ ﺑﻬﺪﺍﻳﺘﻬﺎ
ﻭ ﺑﺎﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی اﻭ ﺗﻮﺟﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎﻋﻤﺎل پیر ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.

حدیث 337 (ﺣﺪﻳث
ﺗﺎﺭک علم ) ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ(ﺝ۲ﺹ106ﺑﺤﺎﺭ)
: اﻟﻌﻠﻤاء
ﺮﺟلاﻥ، ﺭﺟل عالم،ﺁﺧﺬ
ﺑﻌﻠﻤﻪ، ﻓﻬﺬﺍ
ﻧﺎﺝ، ﻭﻋﺎﻟم ﺘﺎﺭک
ﻠﻌﻠﻤﻪ، ﻓﻬﺬﺍ
ﻫﺎﻟک ﻋﻠﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ، ﻳکی ﻤﺮﺩﻯ
که عاﻟم اﺳﺖ، ﻭﺑﻌﻠم
ﺨﻮﺩ ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺍﻳﻥ کس ﻨﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﺎﻟﻤﻴﮑﻪﻋﻠم
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﻭﺍﻳﻥ
هلاﮐﺖ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻋﺎﻟم اﮔﺮ ﺍﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻌﺼﻮم اﺯﻫﺮ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ اﺳﺖ. حتّی
اﮔﺮ ﺗﺮک اﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭلی ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث اﺳﺖ،
کسی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
آﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ،
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی اﮔﺮ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﻮﺳﺎﺋل ﻮ ﺍﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
الهی ﺨﻮﺩ، ﻋﻤل
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
توسّل ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﺯﻳﺮﺍﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺭ قُرآن
ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
جهنّم ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ الهی
ﻮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺪﺍﻥ
آﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﻋﻤل ﺴﻠﻮکی
ﻨﮑﻨﺪ، و (ﺗﺮک صلاﺕ)
ﻭ ﺻﻠﻪ ﻭ قطع ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ، ﺍﺯ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﺒﮕﻴﺮﺩ،هلاﮐﺖ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺒﻌﻀی
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
الهی ﻨﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭهلاﮐﺖ
ﺩﺭ قُرآن ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
،ﻋﮑس ﻧﺠﺎﺕ ﺑﻤﻌنی
ﻤﺮگ ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﺮگ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭح اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤسخ ﺠﻬﺎﻥ،
ﻭﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﭙُﺮﻋﺬﺍﺏ ﺟﻬﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻥ ﻮﺳﺎﺋﻂ،
ﻭﺣتی ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﺗﻮﻗﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯ کرﺩﻩ ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺷﺮﻙ ﺑﺰﺭگی
اﺳﺖ. ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ، ﮐﻪ علاﻣﺖ
ﻧﺠﺎﺕ ﺣتی اﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﺮک ﻮﺗﻮﻗﻒ
ﺳﻠﻮﻙ، ﻭﻋﺪم اﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
الهی ﻨﻤﻮﺩﻩ، ﻭهلاﮐﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭﺡ،
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺤﻠق
آﻭﻳﺰﻯ ﺪﺭ یک ﺘﻮﻟﺪ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻮﺩﻥ ﺒﻌﻠﻮم
ﻤﺎﺩﻯ، ﭼﻮﻥ
علم ﻄﺐ ﻭﻓﻨﻮﻥ
ﻮﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ،
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﻣﺴؤﻟﻴت
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
چون ﺍﻣﺮﻯ ﺤﺮﻓﻪﺍﻯ
ﺒﻮﺩﻩ،و ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﻧفع ﻤﺎﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
عالم ﺪﺍﺷﺖ. ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻭﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺴﺎﺭتی
ﻤﺎﺩﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻭهلاﮐﺖ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺎﻳﻥگوﻧﻪ ﻋﻠﻮم
اﺭﺗﺒﺎطیّ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
ﭽﻬﺎﺭﻡ،ﻋﺎﻟم ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﮐسی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺟﺎﻫلی
عالم ﻨﻤﺎ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻌﺎﻟﻢ
بوده ،ﻭ ﺩﺭ ﺍﺻل
علمی ﻮﺍﮔﺎهی
أﻋمّ اﺯ ﻣﺎﺩﻯ ﻴﺎ
ﺍﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ،
ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ اطلاﻋﺎﺕ
ﻭﺻﺤﺒﺘﻬﺎﻯ ﺪﻳنی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﺎﻟﻢﺩﻳﻥ
ﻮﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎسی ﺒﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺎﻳﻥ
ﺪﺍﻧﺎﺋﻴﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻋﻤل کنند ،ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
که ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺪﻫﻨﺪ،
ﻭلی ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺮﺍ
ﻋﻤل ﻨﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺎﺯﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
اﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻧﺠﺎتی ﺒﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ هر ﺩﺭﻭﻏﮕﻮ
ﻭﺭﻩ ﺯنی اﻟﻬﻰ،
ﻗﻄﻌﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺷﺪﻳﺪ ﺭﻭحی ﻮﻧﻮﻋﻰ،ﻭهلاﮐﺖ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺣﺪﻳث ﻣﻮﻟﺎ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی اﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎم ﻤﻄﺎﻟﺐ قُرآن،
ﻭﺍﮐثر ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ،
ﮐﻪ ﻗﺼﺪ ﺍﻧﻬﺎ ﺗﻌﻠﻴم
ﻮﺗﺬﮐّﺮ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺟﻪ ﺑﺴﻠﻮک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﮔﺮ ﺍطلاﻋﺎﺕ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻮﮐﺸﺶ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
هاﻯ أﻭﻟﻴﻪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺍﻩ الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ،
ﻭﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻳﻥ
گوﻧﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻌﺮفی
شخصی ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﺎﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮک ﻮﻋﻤل ﺒﺎﻳﻥ
ﺪﺍﺩﻩﻫﺎ ﻭﺍﮔﺎﻫﻴﻬﺎ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻋﻘلی
ﻮ ﺳﻤﭙﺎﺗﻴک ﺨﻮﺩ
ﺗﻮﺟﻪ ﻧﮑﻨﻨﺪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﻨﺠﺎتی از
نوع بشری ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ إﺣﺴﺎسی ﻨﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻩ ﻭﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣلی ﺒﻮﻯ
ﻤﻌﺮفی ﻨﻤﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
هلاﮐﺖ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭحی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻣﻨﮑﺮﺍﻥﺨﺪﺍ
ﻭ ﺭﺳﻮل ﻮﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک الهی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﻏﻀﺐ ﺷﺪﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﻣسخ عمیق ﺗﺮ ﻧﻮع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭحتّی
ﻔسخ وگندیدگی
گیاهی ﻮ ﻳﺎ ﺭسخ
ﺠﻤﺎﺩﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻣﺎ ﮐﺴﺎنی
اﺯ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ،
ﮐﻪ ﻋﺎﻣل ﺒﻌﻠﻮم
ﻮﺍﮔﺎهی ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎسی ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﺟﺎﻯ اﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ
ﺰﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻮ بإتمام ﺴﻠﻮک
الهی ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻮ
ﺍﻥّ ﺃﻫل اﻟﻨﺎﺭ،
ﻟﻴﺘﺄﺫّﻭﻥ ﺒﺮیح
اﻟﻌﺎﻟم اﻟﺘﺎﺭک
ﻠﻌﻠﻤﻪ

ﻭﺍﻫل
ﺠﻬﻨم ﻮﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ،
ﺍﺯ ﺑﻮﻯ ﺒﺪ ﺗﺎﺭﮐﺎﻥ
علم ﺪﺭ أﺫﻳّﺖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻫل ﺠﻬﻨّﻢ
ﺑﺎ آﻥ ﺮنج هاﻯ ﺴﻮﺧﺘﻥ
ﺪﺭﮔﻮﺩﺍل آﺗﺶ،
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑﻮ ﭼﻨﺪﺍﻥ
ﺮنج اﺿﺎفی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﺠﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻨسخ ﺒﺸﺮﻯ
گروﻫﻰ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﺭنج اﺯﺑﻮﻯ
ﺒﺪ ﺗﻥ ﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ که ﺗﺮک
علم ﻮﺍﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
الهی کرﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮک
الهی ﻮ ﺩﻳنی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﺑﻌﻤﻞ ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ،
ﭼﻮﻥ ﺒﻤﻴﺮﻧﺪ ﻭهلاﮐﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﺒﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺠﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺤﻴﻄ ﺨﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﻣﺘﻌﻔّﻥ ﻮ ﮐثیف
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻧﻤﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﺭنج ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮمیشوند
،ﮐﻪ ﻧسخ ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﻧﻴﺎ ﻭﺯﻧﺪگی
ﭽﻮﻥ هم أﮐﻨﻮﻥ
ﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺷﺪ. ﻭلی
اﻳﻥ عالم ﺘﺎﺭک
علم ، ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻل ﺒﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭحتّی ﺒﺒﻌﻀی
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
الهی ﻤﻴﺮﺳﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺑﺪﺍﻥعمل ﻨﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
وتوسّل عبادی ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻧﮕﻴﺰﻩﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﺸﺎﻥ ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ، ﻣﻌﺼﻮم
ﻮ ﺍﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺒﻌﺪﻯ
ﻮ ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺎﻑ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ ﺟﻬﻨم ﺠﺰﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺑﺮﺍﻯﻤسخ ﺸﺪﻩﻫﺎ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
کساﻧﻴﮑﻪ ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﺑﺎ ﺗﮑﺎملاّﺕ
ﺍﺯلی ﺨﻮﺩ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﭙس ﺑﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ نوع ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻮ إﻥّ،
ﺍﺷﺪّ ﺍﻫل اﻟﻨﺎﺭ
ﻧِﺪﺍمة ﻭ ﺣَﺴﺮة،ﺭﺟل
ﺪﻋﺎ ﻋﺒﺪﺍ ﺍلی
الله ﻋﺰّ ﻭ ﺟلّ
ﻔﺄﺳﺘﺠﺎﺏ ﻟﻪ ﻭ
ﻗﺒل ﻤﻨﻪ، ﻭﺍﻃﺎع
اﻟﻠﻪ ﻓﺄﺩﺧﻠﻪ
ﺍﻟﺠنّة ،ﻭﺃﺩﺧل
اﻟﺪﺍﻋﻰ ﺍﻟﻨﺎﺭ،
ﺑﺘﺮﮐﻪ ﻋﻠﻤﻪ ﻭ
ﺍﺗّﺒﺎﻋﻪ ﺍﻟﻬﻮﻯﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
کساﻧﻴﮑﻪ ﺩﺭﺟﻬﻨم
ﺤﺴﺮﺕ ﻭﻧﺪاُمّت
ﺩﺍﺭﻧﺪ ،ﮐﺴﺎنی
هستند،ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ الهی
ﻮ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺩﻋﻮﺕ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﻭﺍﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻭﺑﺪﺍﻥ عمل ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ،
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺎﻥﺮﺍ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺩﻩ،ﻭلی اﻳﻥ
ﺪﻋﻮﺕ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺗﺮک
علم ﻮﻋﻤل ﺒﻌﻠم
ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩﻩ، ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯﻫﻮﺍﻯ
ﻨﻔس ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩ،
ﺑﺠﻬﻨﻢ میرود . ﻭﺍﻳﻥ
ﺤﺴﺮﺗﻬﺎﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺳﺨﺖﺗﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ. ﺗﺎﺭک علم
ﺘﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟک ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭحتّی آگاهی
ببرخی اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ الهی ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﻭلی
ﺒﺪﺍﻥ ها ﺗﻮﺟﻪ
ﺩﺍﺋم ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﻗﺮّﻩﮔﻴﺮﻯ ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭﻟﺬﺕﺟﻮئی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟک الهی ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ، ﺗﺮک هوﺍﻯ
ﻧﻔس ﻭﻟﺬﺕ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﻋﺎﺩﺍﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺟﻬﻨم گوﺩﺍل آﺗﺸﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺑﻮﻯ
ﺘﻌﻔّﻥ ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻘشی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻓﺮﺻتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺤﺴﺮﺕ ﻭ ﻧﺪاُمّت
ﺑﺪﻫﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﺠﻬﻨم هماﻥ ﺠﻬﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ روح ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭحی
و نوعی ﺨﻮﺩ ﺑﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺮﻭﺩ،
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﺗﺼﻔﻴﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ اﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﺧﺎﻃﺮﻩﻫﺎﻯ
اﻭ ﺑﺎﻗﻰ،ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻭ ﻳﺎﺭﻯ ﺒﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺭﻭﺯﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﭼﻪ ﺭﻓﺎﻩ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻮﺫﻫنی ﻮﻋﻘلی
ﺴﺮﺷﺎﺭﻯ ﭽﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎئی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﻣی ﺒﻴﻨﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﻭلی اﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﻗﺪﺭﺕ ﺟﺴمی
ﻮﺫﻫنی ﻮﻋﻘلی
آﻥ ﭽﻨﺎنی ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﺣلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﻧﺠﻬﺎﻯ ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﺣﺴﺮﺗﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺩﻧﺎک ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
إﻋﺎﺩﻩ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻭﻧﻘﺶ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻮﺣﻴﻮﺍﻥ، ﺩﺳﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﻫﺮ ﻣﻮﺭﺩﻯ که ﻟﺎﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
اﻧﺴﺎﻥ ﻤسخ ﺸﺪﻩ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺒﺎﺷﺪ،
ﺍﻳﻥ ﺨﺎﻃﺮﻩﻫﺎ
ﺑﻴﺎﺩ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺪﻋﻮﺕ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺪﻳﻥ ﻮﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮﺧﺒﺮﻯ
اﺯﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﻬﻤﻴﻥ ﺨﺎﻃﺮ
ﺟﻬﻨمی هستند . ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻋﻮﺕ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺴﻠﻮک
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺳﻠﻮک الهی ﻨﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﻭﭼﻬﺎﺭ
ﮔﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ، ﻭﺟﻬﻨم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺷﺎﻣل
ﺠﻬﻨم ﭽﻬﺎﺭم ﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍنی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ آﻥﺒﻘﻮل
قُرآن، ﻣسخ ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﻮﺧﻮک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﭙس ﻣﻮﻟﺎ علی
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﺃﻟﺎ، إﻥّ ﺃﺧﻮﻑ
ﻣﺎ ﺃﺧﺎﻑ ﻋﻠﻴﮑم
ﺨﺼﻠﺘﺎﻥ، ﺍﺗّﺒاع
اﻟﻬﻮﻯ ﻮﻃﻮل اﻟﺄﻣﻞ،
ﺃﻣّﺎ ﺍﺗّﺒﺎع
اﻟﻬﻮﻯ، ﻓﻴﺼﺪّ
ﻋﻥ الحقّ، ﻭﻃﻮل
اﻟﺄﻣل ﻴﻨسی اﻟﺄﺧﺮة
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺮﺍ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺩﻭ ﺧﺼﻠﺖ ﻭﺻﻔتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻳکی ﭙﻴﺮﻭﻯ
اﺯ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﻨﻔس
،ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ اﻣﻴﺪ
ﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ ﻫﻮﺍﻯ
ﻨﻔس ﻣﺎنع ﺤقّ ﻮ
ﻟﻘﺎﻯ الهی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻃﻮل
ﺃﻣل ﻴﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﺑﻔﺮﺩﺍ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ آﺧﺮﺕ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮشی ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ ﻫﻮس
ﻧﻔس ،ﻫﻤﺎﻥ ﻠﺬّﺕ
ﺟﻮئیﺠﺴﻤﺎنی ﻮ
ﺫﻫنی ﻮﻧﻔﺴﺎنی
اﺳﺖ، ﻭﺷﻬﺮﺕ ﻭﺷﻬﻮﺕ
ﻭﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ، ﻭﻣﻴل
ﺒﺸﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﻮ ﺳﺮﺯﺑﺎﻥ ﺑﻮﺩﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺍﻧﻬﺎ، ﻭﻧﻴﺰ ﺻﺪﻫﺎ
ﺻﻔﺖ ﺑﺸﺮﻯ ﻮﺣﻴﻮﺍنی
ﻮﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺎنع اﺯﻟﻘﺎﻯ
ﺤﻖّ، ﻭﺍﻧﺠﺎم ﺤجّ
أﮐﺒﺮ، ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺎ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ثرﻭﺕ ﻭﻟﺬﺕ ﻭ
ﺷﻬﺮﺕ ﭼﻨﺎﻥ ﻤﺴﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺳﻴلی ﻨﻘﺪﻯ
هستند، ﮐﻪ حتّی
ﺤﻠﻮﺍﻯ ﻨﺴﻴﻪ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﺭﺯﺵ ﻭ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ.
ﻭﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎ ﻣﻮﮐﻮل
کرﺩﻥ اﻋﻤﺎل الهی
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
کسانی است ،ﮐﻪ
ﺍﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮک الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﻨﺪﻩ
ﻭﻓﺮﺩﺍﻫﺎﻯ بی
ﭙﺎﻳﺎﻥ ﻮﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺳﻠﻮﻙ
الهی ﺮﺍ ﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎ
ﻣﻮﮐﻮل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺍﻳﻨک ﻤﺸﻐﻮل
ﻠﺬﺕ ﺧﻮﺩ، ﻭﭘُﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﺗﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﻮﻏﻴﺮ الهی ﺘﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﻨﻔس ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭽﻨﺎﻥ ﺨﻴﺎلی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻓﺮﺩﺍ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺗﻮﺑﻪﺍﻯ
ﺒﮑﻨﻨﺪ،ﻭﺳﻠﻮک
الهی ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻫﻢ ﺗﺮسی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﺍﺗّﺒﺎﻉ)
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯ ﻧﻔس ﻭﻫﻮﺳﻬﺎ،
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی ﺘﺒﻌﻴّﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺒﻌﻴﺖ
ﺩﺭکلام ﭙﻴﺮ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭ، ﻭ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ. (ﺃﻣَﻞ) ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﻔﺮﺩﺍ ﻭ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻭلی هرﭼﻪ
ﺩﻳﺮ ﺗﺮ ﺗﻮﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ، ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻧﺠﺎم
ﺴﻠﻮک الهی
کمترﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

338 - (ﺣﺪﻳث ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ)
ﺍﺯﻣﻮلا علی ﻨﻘل
ﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ107 ﺑﺤﺎﺭ)
:اﻟﻔﺘﻥ
ثلاثة ،ﺣُﺐّ ﺍﻟﻨﺴاء،
ﻭﻫﻮ ﺳﻴﻒ ﺍﻟﺸﻴﻄﺎﻥ،
ﻭ ﺷﺮﺏ ﺍﻟﺨَﻤﺮ،
ﻭﻫﻮ ﻓَﺦّ ﺍﻟﺸﻴﻄﺎﻥ،
ﻭﺣﺐّ اﻟﺪﻳﻨﺎﺭ
ﻭ ﺍﻟﺪﺭﻫﻢ، ﻭﻫﻮ
ﺳﻬم اﻟﺸﻴﻄﺎﻥ ﻓﺘﻨﻪ ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻳﺎبلاﻳﺎﻯ
الهی بخصوص ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺴﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻳکی
عشق ﺑﺰﻧﺎﻥ ﻮﺯﻥ
ﺒﺎﺯﻯ ﻮﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍنی
ﺠﻨسی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺸﻤﺸﻴﺮ ﺑﺮّﺍﻥ
ﺸﻴﻄﺎﻥ نفس ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳکی ﻤﻴﮕﺴﺎﺭﻯ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺘﻠﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﺳﻮم ﭙﻮل
ﭙﺮﺳتی ﻮ ﺩﻳﻨﺎﺭ
طلا ﻭ ﺩﺭﻫم
نقره ﺠﻮﺋﻰ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻴﺮ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻣﻮﺭﻯ
هستند،ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ نیمه راه ﺍﺯ
سلوک ﺑﺎﺯ می ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻳﺎ ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮک
الهی ﺮﺍ، ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﻭﺭﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻣﺘﻌﺒّﺪﺍﻥ ﻘﺸﺮﻯ،
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
کاﺫﺏ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺕ ﺟﻨسی ﻮثرﻭﺕ
ﺍﻧﺪﻭﺯﻯ ﻮﻣﻴﮕﺴﺎﺭﻯ
ﺒﮑﻨﻨﺪ ﻳﺎ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﻧﺠﺎتی اﺯﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺷﻴﻄﺎﻥ، ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺸﻴﻄﺎﻥ
تنها آﺧﻮﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻫﺮﻳﻤﻥ
ﻄﺒﻴﻌﺖ ﺫﺍتی اﻧﺴﺎﻥاست
ﮐﻪ ﻣﻴل طبیعی ﺒﻘﻬﻘﺮﺍی
نوعی ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘُﺮﺑﺎﺭ ﺍﺯﺧﻄﺎﻫﺎ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻭﻓﺴﺎﺩ
پیشین ﺍﺳﺖ. ﻣﻴﮕﺴﺎﺭﻯ،ﻋﻘل
ﺮﺍ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ می
اﻧﺪﺍﺯﺩ، ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﺮﺍﻯ
گناﻩ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭﺟﺮﺃﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻳﻥ ﺘَﻠِﻪ
ﺷﻴﻄﺎﻥ أﻫﺮﻳﻤنی
اﺳﺖ ﻭﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
پُر عقده و
فساد ﻫﺮ ﺩﻭ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺴتی ﻤﺎنع
عقل بالاتر و ﺒﺰﺭﮔتری
ﺒﻨﺎم عقل لوّامه
ملاّمت کننده
صاحب خود با
عقل منطق مادی
و خود خواهی ﺭﺍ
ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻴﺰﻧﺪ ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﺮﻓﺮﺍﺯ
ﻭ ﻗﻮﻯﺘﺮ ﺩﺭ
برابر ﻓﺴﺎﺩ ﻭﻫﻮﺳﺒﺎﺯﻯ
ها، ﻭﺗﺤﺮﻳک عقده
ﻫﺎﻯ ﺮﻭﺍنی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﺳﻴﺮ
ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ ﺑﻪ ﺍﻟﮑل
ﻮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭ ﺗﻔﮑﺮﻏﻠﻄ ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭثرﻭﺕ ﺍﻧﺪﻭﺯﻯ
ﻨﻴﺰ ﻃمع اﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻓﺮﺻتی
ﺒﺮﺍﻯ عباﺩﺕ الهی
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
آلوده ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﺧﻄﺮ
ﺍﻧﻔﺎق ﻮ ﺗﺮک ﻤﺎل
ﻮﺑﺨﺸﻴﺪﻥ آﻥ ﺒﻔﻘﺮﺍ
و ﺻﺎﺣبان آﻧﺮﺍ
ﺍﺯﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ ﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎئی
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﭼﻨﻴﻥ ﻔﺮﺩﺍئی
ﻨﻴﺰ ﺩﺳﺖﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻔﻤَﻥ ﺃﺣﺐّ ﺍﻟﻨﺴاء،
ﻟم ﻴﻨﺘفع ﺒﻌﻴﺸﻪ،
ﻭﻣَﻥ ﺃﺣﺐّ ﺍﻟﺄﺷﺮبة
،ﺣُﺮّﻣﺖ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﺠنّة ﻭ ﻣَﻥ ﺃﺣﺐّ
ﺍﻟﺪﻳﻨﺎﺭ و اﻟﺪﺭﻫﻢ،
ﻓﻬﻮ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﭘس ﻫﺮعلاﻗﻤﻨﺪ
ﺯﻥ ﭙﺮﺳتی ﻮﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍنی ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی
ﺨﻮﺩ ﺑﻬﺮﻩ ﻭﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﻤﻴﮕﺴﺎﺭﻯ
ﻤﻌﺘﺎﺩ ﮔﺮﺩﺩ،
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮ ﺍﻭ ﺣﺮﺍم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺩﺭﻫم ﻮﺩﻳﻨﺎﺭ
ﺑﭙﺮﺳﺘﺪ، ﺑﻨﺪﻩ
ﺩﻧﻴﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺯﻥ ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺕﺭﺍنی ﺒﻬﺮ
ﺷﮑل آﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺯﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
را ﺩﺭقُرآن ﺰﻥ
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﺎبع ﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻯ ﺮﺍ ﺯﻥ ﺧﻄﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﻤﺮﺩﺍﻧﮕی ﻮﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻨﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
زنان کامل شده
مرد و رجل
میباشند زیرا
بنجات ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻣﻌﻠﻮم ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻣﺮﺩانگی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮک و شهود
قائم ﺤﻔﻈ ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺗﺮک
ﺴﻠﻮﻙ ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍنی ﺘﺸﻨﮕی ﻨﻔس
ﺍﻣﺎﺭﻩ ﺭﺍﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺷﺒاع و
سیری ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺎﻣﻴﻥ
گرﺩﺩ، ﻧﻔس ﺗﺸﻨﻪﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻤﺎم ﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺠﺴمی ﻮ ﻋﻘلی اﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﺴﺘﻬﻠک ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻨﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﻭ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﻓﺴﺎﺩ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺘأﻣﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺕ، ﺑﻬﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ ﺩﺳﺖ ﺯﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺗﻤﺎم
ثرﻭﺕ ﺍﻧﺪﻭﺯﻯ
ﻮﺟﺎﻩ ﻃﻠبی ﻮﻣﻘﺎم
ﺨﻮﺍﻫﻰ،ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺻَﺮﻑ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍنی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﻧفع
واقعی ﺪﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺪﺭﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍنی
اﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻔﺎﻳﺪﻩ ﺍﺑﺪﻯ ﻮﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی ﻮﻧﻮعی ﺨﻮﺩ
ﻣﺤﺮﻭم ﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﮐﺴﻴﮑﻪ ﻣﺸﺮﻭﺑﺎﺕ
ﺍﻟﮑُلی ﻮﻣﻴﮕﺴﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل کند ،ﻣﺤﺮﻭم
اﺯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎی
الهی ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
آدم ﻣﺴﺖ ﻋﻘلی ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻋﻘل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻣﻮﻗﺘﺎ، ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ همیشه کنار
گذاشته و ﺍﺯﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﺬﺍ حتّی
ﺸﻬﻮﺕ ﺭﺍنی ﻮثرﻭﺕ
ﺩﻭﺳتی ﻨﻴﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺩﻧﺒﺎل
علم الهی ﻮﺗﺮﺑﻴﺖ
روح ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺑﺎﺯﺑﻬﺸﺖ ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
قُرآن ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث
،ﺑﻤﻌنی عقل
برتر اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻠﻔﻈ هندﻯ گناﻥ
ﻮ ﺟﻨﺎﻥ عربی
شده ،ﺑﻤﻌنی
عقل می ﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎل ﻤﻴﮕﺴﺎﺭﺍﻥ
ﺤتی
نمیتوانند گاهی
ﻨﻴﺰ ﺑﻴﺎﺩ ﺧﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺎﻓﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎل ﺘﻮﺑﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﭘﻮل ﭙﺮﺳﺖ،ﺑﻨﺪﻩ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺑﻨﺪﻩ ﭘﻮﻟﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻫﺮ ﻃﺮﺡ ﻭﻧﻘﺸﻪﺍﻯ
ﺸﺎﻣل ﺴﺮﻗﺖ ﻭﻇﻠم
ﻮﮐم ﻔﺮﻭشی ﻮ ﺩﺭﻭﻏﮕﻮئی
ﻮﻧﻈﺎﻳﺮ ﺍﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ ﺗﺎﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻤﺎلی بیشتر ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺷﺒﺎع ﺸﺪﻩ
ﺍﺯ ﻣﺎل ﻨﻤﻰ ﻳﺎﺑﺪ.
تاﻟﺬتی اﺯﻣﺎل
ﺨﻮﺩ ﺑﺒﺮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﭙﻴﺮﻯ
ﻮﻣﺮگ ﻔﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﻭ ثرﻭﺗﻤﻨﺪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺣﺴﺮﺕ ﻣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺠﺎ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻣُﺮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﻭﺍﺭثاﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺮگ
ﺰﻭﺩ ﺗﺮ ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯﺳﻪ ﺧﻄﺮ ﺷﻬﻮﺕ
ﻭ ﻣﻴﮕﺴﺎﺭﻯ ﻮ ﻣﺎل
ﺪﻭﺳتی هشدار ﻣﻴﺪﻫﺪ.

339 - ﺍﺯ ﻋﻴسی
ﻤسیح ﻨﻘل ﺸﺪﻩ،
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ107ﺑﺤﺎﺭ)
: اﻟﺪﻳﻨﺎﺭ
ﺩاء اﻟﺪﻳﻦ، ﻭﺍﻟﻌﺎلم
ﻄﺒﻴﺐ ﺍﻟﺪﻳﻥ ﺩﻳﻨﺎﺭ ﻭ ﭘﻮل
ﺪﺷﻤﻥ ﺪﻳﻥ اﺳﺖ،
ﻭﻋﺎﻟم الهی ﻄﺒﻴﺐ
ﺩﻳﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻳﺪ
ﻃﺒﻴبی ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﺳﺮﮐﻴﺴﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺗﻬﺎم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭﺍﻭ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻧﺎﺻح
ﻮﺧﻴﺮﺧﻮﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﭘﻮل ﻮثرﻭﺕ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺼﻔﺎتی
ﺮﺍ ﺑﺪﻧﺒﺎل ﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮک الهی ﺪﻭﺭﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭﺩ ﺩﻳﻦ،
ﻳﺎ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺪﻭﺭﻯ
اﺯﺩﻳﻥ ﻮﺳﻠﻮک
الهی ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺍلاّ
ﺩﻳﻥ ﺒﺪﻭﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻭﺣتی اﮔﺮ
ﺑﺪﻧﺒﺎل ثرﻭﺕ ﻫم
ﻨﺒﻮﺩ، ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﺭﺿﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ نوع ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻭفرصت ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی ﻄﺒﻴﺐ
ﮐﻪ علاﺝ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﻋﺎﻟم
الهی ﻨﻴﺰ ﻣﻌﺎﻟج
الهی ﺮﻭحی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻤﺰﺩ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ،ﻭ ﻣﻨّتی
ﻨﻴﺰ ﺑﺮﮐسی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
عاﻟﻢ ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﻣﺰﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﻭﺧﻤس
ﻭﺯﮐﺎﺕ ﻭﻣﺎﻟﻴﺎﺕ
ﺭﻧﮕﺎﺭﻧگ ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﭘس ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻴﺮﺧﻮﺍﻩ ﻣﺮﺩم
ﺪﺭ ﺩﻳﻥ ﺪﺍﺭﻯ ﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺴﻮئی
ﻤﻴﺒﺮﺩ، ﮐﻪ ﺑﻤﻨﺎﺑﻊ
ﻣﺎﺩﻯ اﻭ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ عاﻟم الهی
،ﻃﺒﻴﺐ ثرﻭﺕﺩوﺳت
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﻃﺒﻴﺐ ﭘﻮل ﺪﻭﺳﺖ
ﺩﻳﮕﺮ، ﻧﺎﺻح ﻮ
ﺧﻴﺮﺧﻮﺍﻩ ﻣﺮﺩم
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ اﺳﺘثماﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩ، ﻭﻧﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺸﻔﺎﻯ آﻧﻬﺎ. (ﻧﺎﺻﺢ)
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﺧﻳﺮﺧﻮﺍﻩ
ﻭﺩﺭعرﻓﺎﻥ
کسی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﻠﻮک
الهی ﻮﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی می ﺒﺮﺩ . ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﻧﺼﻮح کرﺩ
ﺻﺎﺩق اﺳﺖ.

240 - ﺩﺭﺣﺪﻳثی
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
آﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ107 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﺫﺍ ﺭﺃﻳﺘم اﻟﻌﺎﻟﻢ،
ﻣُﺤﺒّﺎ ﻟﻠﺪﻧﻴﺎ،
ﻓﺎﺗّﻬﻤﻮﻩ علی
ﺪﻳﻨﮑﻢ، ﻓﺎﻥ
کلّ ﻤُﺤﺐّ ﻳﺤﻮﻃ
ﻤﺎ ﺃﺣﺐاﮔﺮ
ﺩﻳﺪﻳﺪ ﮐﻪ ﻋﺎﻟمی
ﺪﻭﺳﺘﺪﺍﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ، ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﻨﮑﻨﻴﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮐس ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﻭﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ
ﺩﻧﺒﺎل آﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺩﺍﻣﻥ
گیر او ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻔﮑﺮ
ﻫﻤﺎﻥﻤﻴماند. ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﻥ ﻴﺎ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻣﻌﺎﻟﺠﻰ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣل الهی ﺒﺎﺷﺪ،
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭﮐند. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺮﻳﺎﺳﺖ
ﻃﻠبی ﻮ ﺟﺎﻩ ﻃﻠبی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﺪﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﻳﺎﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎﻋﺎﻟم
اﻟﻬﻰ، ﻳﺎﺍﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﭼﻨﻴﻥ
ﺮﻳﺎﺳﺖ ﺩﻭﺳتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻮﺩ ﻗﺎﺑل اﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺳﺎلک اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﻣﻌﺮفی ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻋﺎﻟم
که ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﻏﻴﺮ
ﻓﺎﺳﺪ ﻭ ﻣﺘﻮﺍضع
ﻮﻓﻘﻴﺮﻫم ﺒﺎﺷﺪ،
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ
ﻮﮐﻤﺒﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻴک
أﻣﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪل
ﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺘﻘﺎم ﺠﻮﻳﺎﻥ
ﻮ ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺍﻥ اﺯ
ﺭنج ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭﻳﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺍخلاقی از ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺑﮑﻨﻨﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺳﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺒﻮﺳﻨﺪ، ﻭﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻓﺴﺎﺩ
ﺍخلاق ﻮﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍنی
ﻮ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻃﻠبی
ﻨﺒﺎﺷﺪ. (ﻣُﺤﺐُ
ﺩﻧﻴﺎ) ﺩﻧﻴﺎ ﺩﻭﺳﺘﻰ،
ﺷﺎﻣل ﺮﻳﺎﺳﺖ ﻃﻠبی
ﻮ ثرﻭﺕ ﺍﻧﺪﻭﺯﻯ،
ﻭ ﺑﻔﮑﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﺧﺮﺕ
ﻭ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻧﺒﻮﺩﻥ
اﺳﺖ. (ﺍﺗّﻬﻤﻮﻩ)
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺘﻬم
کنید، ﻭﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺩﺭﻭنی اﻭﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﻨﻴﺪ. ﻭﺍﺣﺘﻴﺎﻃ
ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ، ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻬﻤﺖ ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ.
(ﻳﺤﻮﻃ ﻤﺎ ﺃﺣﺐّ)
ﺍﺣﺎﻃﻪ ﺑﻪ ﺍﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ،ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭﺟﻬﻨﻢ،
ﻫﺮ ﮐس ﺑﺴﻮﻯ ﺴﻮﮊﻩ
ﻣﻮﺭﺩ علاﻗﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻭﺍﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻥ ﺒﺎﺷﺪ،ﺑﺴﻮﻯ
رَحِم ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﭘُﺮﺷﻬﻮﺕ ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﺎل ﺪﻭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺣﻴﻮﺍنی ﭽﻮﻥ ﻤﻮﺵ
ﻭﻣﻮﺭ ﻣسخ ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻣﺪﺍم ﺬﺧﻴﺮﻩ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻣﻬم ﺘأثیرﻣﻨفی
هر ﺻﻔﺖ ﺩﺭ
ژنتیک ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺑﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
ﺼﻔﺎﺕ ﺍﻧﻮﺍع ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻥ عبور ﺗﮑﺎﻣلی
ﻨﺎﻗﺺ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﺎﻟﻚ، ﻃﺮﺩ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺻﻔﺎﺕﺣﻴﻮﺍنی
اﺯﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ آﻳﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮعی ﺪﺭﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺎﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺪﺭﻋﻘﻞ، ﻭﻳﺎ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﺰ ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﻤﻮﺩ .

حدیث 341
-  ﺍﺯﻣﻮﻟﺎعلی
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ107 ﺑﺤﺎر) : إنّ فی
ﺠﻬﻨّم ﺮَحی
ﺘﻄﺤﻦ، ﺃفلا
ﺗﺴﺄﻟﻮﺍ
ﻣﺎﻃﺤﻨﻬﺎ؟ ﺩﺭﺟﻬﻨم
آﺳﻴﺎبی هست ،ﮐﻪ
ﭼﻴﺰ ﺑﺨﺼﻮعلی
ﺮﺍ آﺭﺩ
ﻭﺧﻮﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻳﺎ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺑﭙﺮﺳﻴﺪ ﭼﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﺁﺭﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺣﻀﺎﺭ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﺩﺭ
ﺍﻳﻥآﺳﻴﺎﺏ
ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ آﺭﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻣﻮﻟﺎ ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ:اﻟﻌﻠﻤاء
اﻟﻔَﺠَﺮة،
ﻭﺍﻟﻘُﺮّاء
اﻟﻔَسَقة ،ﻭﺍﻟﺠﺒﺎﺑﺮة
ﺍﻟﻈﻠمة ،و
ﺍﻟﻮﺯﺭاء
اﻟﺨﻮنة ،ﻭﺍﻟﻌﺮﻓاء
اﻟﮑﺬبة ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻔﺎﺟﺮ
ﻭﻗﺮّﺍﻯ
ﻔﺎﺳﺪ،
ﻭﺟﺒّﺎﺭﺍﻥ
ﺴﺘﻤﮕﺮ ﻭ
ﻭﺯﺭﺍﻯ ﺨﺎﺋﻥ
ﻮﻋﺎﺭﻓﺎﻥ دروغین
کاﺫﺏ.ﻋﺎﻟم
ﻔﺎﺟﺮ ﻭ ﻓﺎﺳﺪ،
ﻣﻨﻈﻮﺭ کاملان
الهی که
ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﻮﺍقعی الهی ﻮ
ﺍﮔﺎﻫﺎﻥ اﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ کاملان
ﻤﻌﺼﻮم
گرﺩﻳﺪﻩ ،حتّی
اﮔﺮ ﻓﺴﺎﺩﻯ هم
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺪعی علم اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻓﺎﺳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ
نیز ﻔﺴﺎﺩﻯ
ﺮﺍﻧﺸﺎﻥ
ﻨﺪﻫﺪ،
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺧﻮﺍهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻬﺮ ﻓﺴﺎﺩ شخصی
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺎﻳﻥ ﺮﻳﺎﺳﺖ
ﻃﻠبی ﺨﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭلی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻮﻟﺎ،
ﺳﺎﻟﮑﺎنی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺒﺮخی
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ،
ﻭلی ﺪل اﺯ
ﻓﺴﺎﺩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍنی ﻮﺟﺎﻩ
ﺩﻭﺳﺘﻰ،
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻟﺬﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﺒل
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺩﺳﺖ ﺑﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺘﺎﺭﮐﺎﻥ صلاﺕ،
ﻭﻳﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﻀﻤﻥ آﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﮐﺴﺎنی
هستند،ﮐﻪ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻳﻥ
ﺠﻬﻨﻤﻬﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺮﺍ
ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
(ﻗُﺮّﺍﻯ)
ﻓﺎﺳق ﺒﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ قُرآن
ﺧﻮﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ کسی ﻔﺎﺳﺪ
ﺑﻮﺩ، قُرآن
ﺨﻮﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻮﻟﺎ(ﻗﺮّﻩ
ﮔﻴﺮﺍﻥ) ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭلی
ﺒﺪﺍﻥﻋﻤل
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺻﻠﻪ
ﻭصلاﺕ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻮﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻓﺎﺳق ﭙُﺮ
ﮔﻨﺎﻩﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷند. ﻭ(ﻋﺎﻟِم
قُرآن) ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻌنی ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﺷﺎﻫﺪ ﺩﻭ
ﻗﺮّﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮ ربّ
ﺭﺣﻤﺎنی اﺳﺖ. ﻭ(ﺟَﺒﺎﺑﺮﻩ)
ﻳﺎﺟﺒﺎﺭﺍﻥ ﻮ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻫﺎ
ﻭ ﺯﻭﺭﮔﻮﻳﺎﻥ
ﺪﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ،
ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﭼﻮﻥ ﭙﻠﻴس
ﻭﺣﺎﮐﻢ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺘﻮﻟﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺮﺩم
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺮﺩم اﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴم ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻇﻠم
ﻮﺳﺘم آﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭﻇﻠﻤﺖ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳکی ﺪﺭ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ،ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﻭﺯﻳﺮﺍﻥ که
ﻣﺸﺎﻭﺭﺍﻥ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻮﺣﺎﮐﻤﺎﻥ، ﻭحتّی
ﺪﺭﻫﺮ
ﻣﻮٴﺴﺴﻪﺍﻯ که
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷند
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺻلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﺳتی
ﻮﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺭﺋﻴس ﺍﻭ ﺑﺎﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ
ﻓﺎﺳﺪﻯ ﺒﺎﺷﺪ،
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻭﻏﮕﻮئی
کند،ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻭﻯ
ﺪﻭﺭ ﺷﻮﺩ. ﻭلی
اﮔﺮ ﺑﻮﻯ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻧﻤﻮﺩ،
ﻭ ﺩﻭﺭﻭئی
ﻨﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩ،
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺍﻗل
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﮕﻨﺎﻩ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﺗﺎﺭﻳکی
ﻤﻴﮑﺸﺎﻧﺪ. ﻭﻋﺮﻓﺎﻯ
کاﺫﺏ، ﮐﺴﺎنی
هستند ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻋﺎﺭﻑ
ﺑﺎﻣﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺒﺎﻃلی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ
که ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ الهی
ﺤﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻮ ﻣﻄلّع اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ الهی
ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪنی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ
ﮐﺴﺎنی اﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺑﺪﺭﻭغ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ فلاﻥ
ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﻮ ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﻫﺮﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﻗﺒﻴﻠﻪ
ﻭﺍﺩﺍﺭﻩﺍﻯ،
ﺑﺮخی عاﺭﻑ
ﻭﺩﺍﻧﺎ،
ﻭﮐﺎﺭﺷﻨﺎس
ﻣﺘﺨﺼﺺ
ﺍﺳﺘﺨﺪﺍﻡ
ﺷﺪﻩ ﻭﺳﻤتی
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺍﻧﺎئی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺗﺤﻘﻴقیث
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺒﮑﻨﻨﺪ، ﻭلی
گزﺍﺭﺵ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭلی
ﭽﻮﻥ عرﻓﺎﻥ ﻮ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭﻋﻠم
آﻧﻬﺎ ﺟﺰ
ﺍﺳﻴﺐ ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﺰﺷکی
که ﻋﻠم ﻄﺐ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﻧﺪﺍﻧﺪ، ﻭﻳﺎ
ﻣﺘﺨﺼعلی که
ﺗﺨﺼﺺ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ. ﻣﻮﻟﺎعلی
أﻫﻢ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ، ﮐﻪ
ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻳﺎﺑﻨﻔس ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺳﭙس
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨم
ﺸﻬﺮﻯ هست ،ﺑﻨﺎﻡ
(ﺣَﺼﻴﻨﻪ) ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ
ﺑﭙﺮﺳﻴﺪ، ﺩﺭ
آﻥ ﺸﻬﺮﭼﻴﺴﺖ. ﺳﭙس
ﻣﻮﻟﺎ ﺗﻮﺿﻴح
ﻤﻴﺪﻫﺪ:ﻔﻴﻬﺎ
ﺃﻳﺪﻯ
اﻟﻨﺎﮐثین ﺩﺳﺘﻬﺎﻯﺒﺮﻳﺪﻩ
ﻧﺎﮐثاﻥ ﺪﺭ
آﻥﺠﻬﻨم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻧﺎﮐثاﻥ)
ﻋﻬﺪ ﺷﮑناﻥ
ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭبا ﭘﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻓﺎﺭسی اﻳﻥ
ﻠﻔﻈ ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﻧﺎﮐﺴﺎﻥ گفته
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻗﻮﻝ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﺍﻧﺠﺎم
ﺘﻌﻬﺪﺍﺕ ﺍسلاﻣﻰ،
ﻭﺳﻔﺎﺭﺷﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ، ﻭ
ﺩﺳﺖ ﺑﻴﻌﺖ طیّ
ﻤﺮﺍﺳمی ﺠﺪّﻯ
ﻤﻴﺴﭙﺮﺩﻩ، ﻭلی
ﺒﻌﺪﺍ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻋملاّ
ﺳﺎﻟک الهی
ﻨﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. (ﻗﺎﺻﺪﻳﻦ)
ﻳﺎ (ﻣﻘﺘﺼﺪﺍﻥ)
ﻧﻴﺰ ﮔﺮﻭه
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻌﻬﺪ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺍﺩﻩ،ﻭلی کم
کاﺭ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ(ﻣﻨﺎﻓﻘﻴﻦ)
ﻧﻴﺰ ﺳﻮﻣﻴﻥ
گروهی در بین ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺟﺎﺳﻮسی
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ الهی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭﺍﺻل ﺤتی
ﻤﻌﺘﻘﺪ
ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﮐﺎﻣلی الهی
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﺮﺟﻬﻨﻤﻰ ﺑﻨﺎم
ﺤﺼﻴﻨﻪ ﻳﺎ
(ﻗﻠﻌﻪ ﻭ
ﺣﺼﻴﻦ)ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑل گرﻳﺰ ﻭﻧﻔﻮﺫ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺳﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻴﻌﺖ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻭ ﻏﻴﺮﻋﺎﻣل
ﺪﺭ آﻥ ﺠمع آﻭﺭﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺳﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﻋث
آﺯﺍﺭ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻣﻘﺘﺼﺪ
ﺿﺮﺭﺵ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺨﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺩﻳﺮﺗﺮﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﮑلّی ﻤﺤﺮﻭم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ. ﻭلی
ﺪﺷﻤنی ﺒﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻨﺎﻓق
ﭽﻮﻥ ﺪﺭ ﻧﻔﺎق
ﺨﻮﺩ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ
ﺷﻮﺩ، ﻣﺤﮑﻮم
ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎنی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺒﻨﺪﻧﺪ،
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺎ ﭘﻴﺮالهی
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺿﺮﺭﻯ
هم ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭلی
ﭽﻮﻥ ﺪﺳﺖ
ﺑﻴﻌﺖ
ﻭﻣﺼﺎﻓﺤﻪ
ﺩﺭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻮﺳﻮﮔﻨﺪ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺨﻮﺭﺩﻩﺍﻧﺪ ،ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﻳﺪه الهی
در کارما می
گرﺩﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺒﻴﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎل
ﺪﺳﺖ ﺑﺮﻳﺪﻩ،
ﻧﺎﺭﺍﺣﺖﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺪﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی
اﻳﻥ ﺪﺭﺟﻬﻨم
ﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﺳﺖ چون
مار ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ ﺭنج
ﺤﺮﮐﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻧﻮعی
ﺪﺭﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ
ﻮ ﺭﻭح آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.

حدیث 342 -ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ108)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ: إﻥّ
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭ ﺟﻞّ،
ﻳُﻌﺬّﺏ ﺳِتة ﺑﺴِﺖ،
ﺍﻟﻌﺮﺏ ﺑﺎﻟﻌﺼﺒﻴیّة
،ﻭ ﺍﻟﺪَﻫﺎﻗِنة
ﺑﺎﻟﮑِﺒﺮ، ﻭﺍﻟاُﻣﺮاء
ﺒﺎﻟﺠﻮﺭ، ﻭﺍﻟﻔﻘﻬاء
ﺒﺎﻟﺤﺴﺪ، ﻭ ﺍﻟﺘﺠّﺎﺭ
ﺑﺎﻟﺨﻴﺎنة ،ﻭﺃﻫل
اﻟﺮﺳﺘﺎﻕ ﺑﺎﻟﺠﻬل ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺶ ﮔﺮﻭﻩ ﺭﺍ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺷﺶ ﺻﻔتی که ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻋﺬﺍﺏ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻌﺼّﺐ ﺧﻮﺩ، ﻭﺩﻫﻘﺎﻧﺎﻥ
ﻔﺌﻮﺩﺍل ﺮﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮﺗﮑﺒُﺮ،
ﻭﺍﻣﻴﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺳﺘﻢ ﮐﺎﺭﻯ آﻧﻬﺎ
ﺑﻤﺮﺩﻡ، ﻭﻓﻘﻴﻬﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﺑﺮ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ، ﻭﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺩﺭﻣﻌﺎملاّﺕ،ﻭﺍﻫل
ﺮﺳﺘﺎق و
روستا ﺮﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮﺟﻬل
آﻧﻬﺎ. ﻫﻤﻪ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺗﻌﺼﺐ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﻣﻠل ﻨﻴﺰ
ﺗﻌﺼﺒﺎتی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﺘﻌﺼﺐ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻗﺒﺎﻳل
ﻮﻣﺮﺩم ﺴﺎﺩﻩ ﺑﺪﻭﻥ
سواد و ﺘﻤﺪﻥ، ﺍﺯ
ﻃﺮﻳق ﺘﻌﺼﺐ ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﺧﻮﺩ، ﺯﻧﺪگی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭلی ﺪﺭﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ (ﺍﻋﺮﺍﺏ)
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮکی
ﺘﻤﺎﻣﻰ (ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻮﻋﺮﺏﻫم ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭﺍخلاق
ﻮﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺑﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟک الهی ﻨﺨﺴﺘﻴﻦ
ﮐﺎﺭﺵ، ﺩﮔﺮﮔﻮنی
ﺪﺭ ﺫﺍﺕ ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
اﺳﺖ. (ﻋَﺠَﻢ) ﻳﺎ
(ﻏﻴﺮﺟم ) ﺪﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻮقُرآن(ﺟم ﻨﺸﺪﻩ
ﮔﺎﻥ ) ﻮکاملان الهی
هستند ،ﻭ(ﺃﻋﺠﻢ)
ﻳﻌنی کساﻧﻴﮑﻪ
ﺍﻟﮑﻥ در زبان ﺒﻮﺩﻩ
ﻭیا ﺟم وکامل
الهی نشده اند.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﭼﻴﺰ
نا ﻔﻬم ﻮ ﻳﺎ ﺯﺑﺎﻥ
ﻨﻔﻬم هستند . ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﮐﻠﻤﻪ (ﻋﺠﻢ)
ﺣﺮﻑ(ﻋﻴﻥﻤﻌاﺪل
أﻟﻒ) ﻓﺎﺭﺳﻰ، ﻭﺑﻤﻌنی
(ﺒﺪﻭﻥ ﺠم) ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﻫﻤﻪ ﺍﻗﻮﺍم
ﻮﻣﻠﻞ، ﺍﮔﺮ
تعصّب ﻣﻘﺎمی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﻳک ﺘﻮﻗّﻒ
ﻣﻘﺎمی ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻮﺍع ﺘﻌﺼﺒﺎﺕ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
گفت ،ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﺎ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭلی ﺪﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ،
ﺍﻧﭽﻪ ﺍﺯﺗﻌﺼﺒﺎﺕ
ﻭﺍﺻﺮﺍﺭ ﻭﺭﺯﻯ
ها که ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺒﺎﺷﺪ، ﻣﺮﺩﻭﺩ
ﻋﻘلی ﻮ ﻓﻄﺮﻯ ﻮﺣﮑمی
الهی اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻌﺼﺐ ﻣﻨﻄقی ﻮﻣﻌﻘﻮل
ﻮلی ﻤﻮﻗّﺖ، ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻣﺼﻠﺤتی که ﺗﻌﺼﺐ
ﺑﺮﺍﻯ آﻥﺸﺪﻩ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺍﺳﺖ. ﺩﻫﻘﺎﻧﺎﻥ
اﻳﺮﺍﻧﻰ،ﺭﻭٴﺴﺎﻯ
ﺪﻩ ﻭﮐﺪ ﺧﺪﺍ، ﻭﻧﻘﺶ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻣﺤلّی
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﻧﺰﺩ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺩﻭﻟتی ﻮﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻣﺎﻣﻮﺭﺟمع
آﻭﺭﻯﻣﺎﻟﻴﺎﺕ
ﻭﺳﺮﺑﺎﺯﮔﻴﺮﻯ،
ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻣﺮﮐﺰﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی
ﭽﻮﻥ ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﻭﻣﺎﻟک ﺒﻮﺩﻧﺪ،
ﺑﻤﻌنی ﻔﺌﻮﺩﺍل
ﻮﺯﻣﻴﻥ ﺪﺍﺭ، ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺯﻣﻴﻥ ﺒﺎ ﺯﺍﺭﻋﺎﻥآﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺗﮑﺒﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺰﺭگی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک الهی ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﺎ ﺍﺻل
غاﺭﺗﮕﺮﻯ ﻮ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻣﻨشی آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎئی
ﺪﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺒﮑﻨﻨﺪ.
(ﺍﻣﺮﺍ) ﻧﻴﺰﺍﻣﻴﺮﺍﻥ
ﻠﺸﮑﺮﻯ ﻮﮐﺸﻮﺭﻯ
وﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﺪﻭﻟﺖ
ﻣﺮﮐﺰﻯ هستند،ﮐﻪﻧﻘﺶ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ اﻳﺎﻟتی
ﻮﻳﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭﻳﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺟﻮﺭ
ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﻮﺯﻭﺭﮔﻮئی
ﺒﻤﺮﺩم ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ خویش
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺩﻭﻟتی
ﺨﻮﺩ، ﺳوء اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻫﺮﮐس
ﺩﺭﻫﺮﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﻭحتّی
ﺪﺭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ،
ﻭﺩﺭﻫﺮﻣﺤﻴﻄ ﻮ
ﺯﻣﻴﻨﻪﺍﻯ، ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﻴﺮ ﻭﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩ، ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺘم
ﻨﮑﻨﺪ ﻭ ﺧﺪﻣﺘﮕﺬﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺭﺍ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺒﻨﮕﺎﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺠﺎﻯ ﺴﺘم ﻮ ﺍﺳﺘثماﺭ
ﺍﻧﻬﺎ، ﺑﺎﻧﺎﻥ
ﺨﺪﻣﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
کند. (ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ) ﻧﻴﺰ
ﮐﺴﺎنی هستند،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﺎﻟم ﺪﻳﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﻭلی
عالم ﻮﺍﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮکی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ الهی ﺨﻮﻳﺶ،
ﻣﺪعی ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻣﺮﺩم
ﻮ ﺑﻨﺎم ﺨﺪﺍﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﺟﺎﻩﻃﻠبی اﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﺭﻳﺎﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﻰ،
ﺑﺮ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻭﺭﻗﻴﺒﺎﻥ
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ، ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻳﺎ ﺩﺭﺍﻣﺪ
ﺩﻳنی ﺒﻴﺸﺘﺮ، ﻭ
ﻳﺎ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺴﻴﺎسی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ که ﺑﻬم
ﻤﻴﺰﻧﻨﺪ. ﻭﺍلا
ﺣﺴﺎﺩﺕ ﺩﺭ ﻋﻠم
ﻮﻳﺎ ﺣﺴﺎﺩﺕ ﺩﺭ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﺨﻮﺩ،
ﻭﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻦ، ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺴﺘﻦ، ﻋﻴبی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺩﺭﺍﺻل ﻔﻘﻴﻪ
ﺑﻤﻌنی ﺒﺎ ﻓﻬم
ﻮ ﺩﺍﻧﺎ و
(پگیه) الهی
شاهد قائم
دریک پگاهی
بامدادی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕﻋﻘلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی اﻳﻨﺎﻥ
عقل ﺠﺰﺋﻰ ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﻮ ﺍﻳﺪﺍل ﻄﻠﺒﻰ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺷﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻘل
کلّی ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋﻢ، ﮐﻪ ﺩﺭ کاملان
الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق هست . ﻭ ﺍلاّ
ﺑﺠﺎﻯ آﺧﻮﻧﺪ ﻭ
ﺭﻭﺣﺎنی ﻨﻤﺎ ﺷﺪﻥ،ﺑ
ﺪﻧﺒﺎل ﺴﻠﻮک الهی
ﻮ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ ﻭﺍقعی
گرﺩﻳﺪﻥ ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻋﻘل ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻥ
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺘﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺍﺳﻴﺐ
ﻭﺿﺮﺭ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
آﻳﻨﺪﻩ، ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺠﻬﻨمی ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ
ﻔﺮﺍﻫم ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻓﻘﻴﻪ ﻭﺍقعی
کاﻣل الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻳک ﭙﮕﺎهی
ﻮﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ، ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ، ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
همه ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺮﻭﺍنی
ﻮﻋﻘﻠﻰ ﻭالهی ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻓﻘﻴﻪ
ﻭ ﺑﺎﻓﻬم ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺣﺴﺎﺩﺕ ﺻﻔتی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﺑﺮﺗﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮنج ﺒﺮﺩﻩ ﺷﻮﺩ،
ﻭﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤل ﻤﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺍﻣﻴﺰ ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺭﺍﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﻓﻴق ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺯﺣﻤتی ﺒﺨﻮﺩ ﺑﺪﻫﻨﺪ،
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺪﺭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﺫﺍﺕ ﻭﻣﻘﺎم الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ(ﺗﻮﻓﻴق
اﻟﻬﻰ) ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک الهی ﺒﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺎﻳﺪ. ﻭﺩﺭﻏﻴﺮﭼﻨﻴﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﻮﻋﺒﺎﺩتی
ﻮﻫﺮ ﺭﻭﺵ ﺗﺮﺑﻴتی
ﻤﻮﻓﻘﻴّﺘﻰ ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯﻋﻮﺍﻗﺐ
ﺷﺪﻳﺪ ﺟﻬﻨﻤﻰ
جهان ﻭﻋﺬﺍﺏ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻧﺎﻥ
ﻮثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ ﺼﺎﺣﺐ
ﺷﻐل ﻮﮐﺎﺭﻯ
هستند،ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ثرﻭﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ،
ﻭ ﺑﺰﻭﺭ ﺍﺯﻣﺮﺩم
ﻨﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭلی
عملاّ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺗﺠﺎﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﺮﺩم ﺨﻴﺎﻧﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺩﺭﻭغ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭﮐم
ﻔﺮﻭشی ﻮ ﺍﺣﺘﮑﺎﺭ
ﻣﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ . ﺑﺪﻓﺮﻭشی
ﻮ ﮔﺮﺍﻥ ﻔﺮﻭﺷﻰ،
ﻣﻌﺎﻳﺐﺩﻳﮕﺮﻯ
که ﺩﺭ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺑﻤﺮﺩم ﻮ ﺑﭙﻴﻤﺎﻥ
ﻔﻄﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ (ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ)ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
بیشتر ﺭﻭحی
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻫﻞ
(ﺭﺳﺘﺎﻕ) ﻳﺎ ﻣﺮﺩﻡ
(ﺩﻫﺎﺕ) ﮐﻪ ﺟﺎﻫل
ﻮﺑﻴﺴﻮﺍﺩ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
اﻳﻦ ﺣﺪﻳث ﺑﺮخی
اﺯﻣﻌﺎﻳﺐ ﻋﻤﻮمی
اﻧﺴﺎﻥ ها ﺭﺍ ﻳﺎﺩ
ﺍﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻋﺪﻡ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻫﻤﮕی آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﭽﻨﺎﻥ ﺼﻔﺎﺗﻰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 342
-ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ108)ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ:
إﻥّ اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭ
ﺟﻞّ، ﻳُﻌﺬّﺏ ﺳِتة
ﺑﺴِﺖ، ﺍﻟﻌﺮﺏ
ﺑﺎﻟﻌﺼﺒﻴیّة ،ﻭ
ﺍﻟﺪَﻫﺎﻗِنة ﺑﺎﻟﮑِﺒﺮ،
ﻭﺍﻟاُﻣﺮاء ﺒﺎﻟﺠﻮﺭ،
ﻭﺍﻟﻔﻘﻬاء ﺒﺎﻟﺤﺴﺪ،
ﻭ ﺍﻟﺘﺠّﺎﺭ ﺑﺎﻟﺨﻴﺎنة
،ﻭﺃﻫل اﻟﺮﺳﺘﺎﻕ
ﺑﺎﻟﺠﻬل ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺶ
ﮔﺮﻭﻩ ﺭﺍ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺷﺶ ﺻﻔتی که ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻋﺬﺍﺏ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻌﺼّﺐ ﺧﻮﺩ، ﻭﺩﻫﻘﺎﻧﺎﻥ
ﻔﺌﻮﺩﺍل ﺮﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮﺗﮑﺒُﺮ،
ﻭﺍﻣﻴﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺳﺘﻢ ﮐﺎﺭﻯ آﻧﻬﺎ
ﺑﻤﺮﺩﻡ، ﻭﻓﻘﻴﻬﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﺑﺮ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ، ﻭﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺩﺭﻣﻌﺎملاّﺕ،ﻭﺍﻫل
ﺮﺳﺘﺎق و
روستا ﺮﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮﺟﻬل
آﻧﻬﺎ. ﻫﻤﻪ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺗﻌﺼﺐ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﻣﻠل ﻨﻴﺰ
ﺗﻌﺼﺒﺎتی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﺘﻌﺼﺐ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻗﺒﺎﻳل
ﻮﻣﺮﺩم ﺴﺎﺩﻩ ﺑﺪﻭﻥ
سواد و ﺘﻤﺪﻥ، ﺍﺯ
ﻃﺮﻳق ﺘﻌﺼﺐ ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﺧﻮﺩ، ﺯﻧﺪگی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭلی ﺪﺭﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ (ﺍﻋﺮﺍﺏ)
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮکی
ﺘﻤﺎﻣﻰ (ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻮﻋﺮﺏﻫم ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭﺍخلاق
ﻮﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺑﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟک الهی ﻨﺨﺴﺘﻴﻦ
ﮐﺎﺭﺵ، ﺩﮔﺮﮔﻮنی
ﺪﺭ ﺫﺍﺕ ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
اﺳﺖ. (ﻋَﺠَﻢ) ﻳﺎ
(ﻏﻴﺮﺟم ) ﺪﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻮقُرآن(ﺟم ﻨﺸﺪﻩ
ﮔﺎﻥ ) ﻮکاملان الهی
هستند ،ﻭ(ﺃﻋﺠﻢ)
ﻳﻌنی کساﻧﻴﮑﻪ
ﺍﻟﮑﻥ در زبان ﺒﻮﺩﻩ
ﻭیا ﺟم وکامل
الهی نشده اند.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﭼﻴﺰ
نا ﻔﻬم ﻮ ﻳﺎ ﺯﺑﺎﻥ
ﻨﻔﻬم هستند . ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﮐﻠﻤﻪ (ﻋﺠﻢ)
ﺣﺮﻑ(ﻋﻴﻥﻤﻌاﺪل
أﻟﻒ) ﻓﺎﺭﺳﻰ، ﻭﺑﻤﻌنی
(ﺒﺪﻭﻥ ﺠم) ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﻫﻤﻪ ﺍﻗﻮﺍم
ﻮﻣﻠﻞ، ﺍﮔﺮ
تعصّب ﻣﻘﺎمی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﻳک ﺘﻮﻗّﻒ
ﻣﻘﺎمی ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻮﺍع ﺘﻌﺼﺒﺎﺕ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
گفت ،ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﺎ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭلی ﺪﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ،
ﺍﻧﭽﻪ ﺍﺯﺗﻌﺼﺒﺎﺕ
ﻭﺍﺻﺮﺍﺭ ﻭﺭﺯﻯ
ها که ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺒﺎﺷﺪ، ﻣﺮﺩﻭﺩ
ﻋﻘلی ﻮ ﻓﻄﺮﻯ ﻮﺣﮑمی
الهی اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻌﺼﺐ ﻣﻨﻄقی ﻮﻣﻌﻘﻮل
ﻮلی ﻤﻮﻗّﺖ، ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻣﺼﻠﺤتی که ﺗﻌﺼﺐ
ﺑﺮﺍﻯ آﻥﺸﺪﻩ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺍﺳﺖ. ﺩﻫﻘﺎﻧﺎﻥ
اﻳﺮﺍﻧﻰ،ﺭﻭٴﺴﺎﻯ
ﺪﻩ ﻭﮐﺪ ﺧﺪﺍ، ﻭﻧﻘﺶ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻣﺤلّی
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﻧﺰﺩ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺩﻭﻟتی ﻮﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻣﺎﻣﻮﺭﺟمع
آﻭﺭﻯﻣﺎﻟﻴﺎﺕ
ﻭﺳﺮﺑﺎﺯﮔﻴﺮﻯ،
ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻣﺮﮐﺰﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی
ﭽﻮﻥ ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﻭﻣﺎﻟک ﺒﻮﺩﻧﺪ،
ﺑﻤﻌنی ﻔﺌﻮﺩﺍل
ﻮﺯﻣﻴﻥ ﺪﺍﺭ، ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺯﻣﻴﻥ ﺒﺎ ﺯﺍﺭﻋﺎﻥآﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺗﮑﺒﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺰﺭگی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک الهی ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﺎ ﺍﺻل
غاﺭﺗﮕﺮﻯ ﻮ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻣﻨشی آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎئی
ﺪﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺒﮑﻨﻨﺪ.
(ﺍﻣﺮﺍ) ﻧﻴﺰﺍﻣﻴﺮﺍﻥ
ﻠﺸﮑﺮﻯ ﻮﮐﺸﻮﺭﻯ
وﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﺪﻭﻟﺖ
ﻣﺮﮐﺰﻯ هستند،ﮐﻪﻧﻘﺶ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ اﻳﺎﻟتی
ﻮﻳﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭﻳﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺟﻮﺭ
ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﻮﺯﻭﺭﮔﻮئی
ﺒﻤﺮﺩم ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﺧﻮﻳﺶ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺩﻭﻟتی
ﺨﻮﺩ، ﺳوء اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻫﺮﮐس
ﺩﺭﻫﺮﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﻭحتّی
ﺪﺭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ،
ﻭﺩﺭﻫﺮﻣﺤﻴﻄ ﻮ
ﺯﻣﻴﻨﻪﺍﻯ، ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﻴﺮ ﻭﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩ، ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺘم
ﻨﮑﻨﺪ ﻭﺧﺪﻣﺘﮕﺬﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺭﺍ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺒﻨﮕﺎﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺠﺎﻯ ﺴﺘم ﻮ ﺍﺳﺘثماﺭ
ﺍﻧﻬﺎ، ﺑﺎﻧﺎﻥ
ﺨﺪﻣﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
کند. (ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ) ﻧﻴﺰ
ﮐﺴﺎنی هستند،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﺎﻟم ﺪﻳﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﻭلی
عالم ﻮﺍﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮکی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ الهی ﺨﻮﻳﺶ،
ﻣﺪعی ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻣﺮﺩم
ﻮ ﺑﻨﺎم ﺨﺪﺍﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﺟﺎﻩﻃﻠبی اﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﺭﻳﺎﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﻰ،
ﺑﺮ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻭﺭﻗﻴﺒﺎﻥ
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ، ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻳﺎ ﺩﺭﺍﻣﺪ
ﺩﻳنی ﺒﻴﺸﺘﺮ، ﻭ
ﻳﺎ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺴﻴﺎسی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ که ﺑﻬم
ﻤﻴﺰﻧﻨﺪ. ﻭﺍلا
ﺣﺴﺎﺩﺕ ﺩﺭ ﻋﻠم
ﻮﻳﺎ ﺣﺴﺎﺩﺕ ﺩﺭ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﺨﻮﺩ،
ﻭﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻦ، ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﺟﺴﺘﻦ ﻋﻴبی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺩﺭﺍﺻل ﻔﻘﻴﻪ
ﺑﻤﻌنی ﺒﺎ ﻓﻬم
ﻮ ﺩﺍﻧﺎ و
(پگیه) الهی
شاهد قائم
دریک پگاهی
بامدادی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕﻋﻘلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی اﻳﻨﺎﻥ
عقل ﺠﺰﺋﻰ ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﻮ ﺍﻳﺪﺍل ﻄﻠﺒﻰ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺷﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻘل
کلّی ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋﻢ، ﮐﻪ ﺩﺭ کاملان
الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق هست . ﻭ ﺍلاّ
ﺑﺠﺎﻯ آﺧﻮﻧﺪ ﻭ
ﺭﻭﺣﺎنی ﻨﻤﺎ ﺷﺪﻥ،ﺑ
ﺪﻧﺒﺎل ﺴﻠﻮک الهی
ﻮ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ ﻭﺍقعی
گرﺩﻳﺪﻥ ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻋﻘل ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻥ
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺘﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺍﺳﻴﺐ
ﻭﺿﺮﺭ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
آﻳﻨﺪﻩ، ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺠﻬﻨمی ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ
ﻔﺮﺍﻫم ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻓﻘﻴﻪ ﻭﺍقعی
کاﻣل الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻳک ﭙﮕﺎهی
ﻮﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ، ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ، ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
همه ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺮﻭﺍنی
ﻮﻋﻘﻠﻰ ﻭالهی ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻓﻘﻴﻪ
ﻭ ﺑﺎﻓﻬم ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺣﺴﺎﺩﺕ ﺻﻔتی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﺑﺮﺗﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮنج ﺒﺮﺩﻩ ﺷﻮﺩ،
ﻭﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤل ﻤﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺍﻣﻴﺰ ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺭﺍﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﻓﻴق ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺯﺣﻤتی ﺒﺨﻮﺩ ﺑﺪﻫﻨﺪ،
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺪﺭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﺫﺍﺕ ﻭﻣﻘﺎم الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ(ﺗﻮﻓﻴق
اﻟﻬﻰ) ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک الهی ﺒﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺎﻳﺪ. ﻭﺩﺭﻏﻴﺮﭼﻨﻴﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﻮﻋﺒﺎﺩتی
ﻮﻫﺮ ﺭﻭﺵ ﺗﺮﺑﻴتی
ﻤﻮﻓﻘﻴّﺘﻰ ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺳﺮﺷﺎﺭ
ﺍﺯﻋﻮﺍﻗﺐ ﺷﺪﻳﺪ
ﺟﻬﻨﻤﻰ جهان ﻭﻋﺬﺍﺏ
ﺑﺪﻧﺒﺎل ﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻧﺎﻥ ﻮثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﺷﻐل ﻮﮐﺎﺭﻯ
هستند،ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ثرﻭﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ،
ﻭ ﺑﺰﻭﺭ ﺍﺯﻣﺮﺩم
ﻨﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭلی
عملاّ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺗﺠﺎﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﺮﺩم ﺨﻴﺎﻧﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭﻭغ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭﮐم
ﻔﺮﻭشی ﻮ ﺍﺣﺘﮑﺎﺭ
ﻣﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ . ﺑﺪﻓﺮﻭشی
ﻮ ﮔﺮﺍﻥ ﻔﺮﻭﺷﻰ،
ﻣﻌﺎﻳﺐﺩﻳﮕﺮﻯ
که ﺩﺭ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺑﻤﺮﺩم ﻮ ﺑﭙﻴﻤﺎﻥ
ﻔﻄﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ (ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ)ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
بیشتر ﺭﻭحی
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻫﻞ
(ﺭﺳﺘﺎﻕ) ﻳﺎ ﻣﺮﺩﻡ
(ﺩﻫﺎﺕ) ﮐﻪ ﺟﺎﻫل
ﻮﺑﻴﺴﻮﺍﺩ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
اﻳﻦ ﺣﺪﻳث ﺑﺮخی
اﺯﻣﻌﺎﻳﺐ ﻋﻤﻮمی
اﻧﺴﺎﻥ ها ﺭﺍ ﻳﺎﺩ
ﺍﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻋﺪﻡ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻫﻤﮕی آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﭽﻨﺎﻥ ﺼﻔﺎﺗﻰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 344
- از ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮐﺮم
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ، ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ109 ﺑﺤﺎﺭ) اﺫﺍ ﻇﻬﺮ ﺍﻟﻌﻠﻢ،
ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺯ ﺍﻟﻌﻤﻞ،
ﻭﺍﺋﺘﻠﻔﺖ ﺍﻟﺄﻟﺴُﻦ،
ﻭﺍﺧﺘﻠﻔﺖ ﺍﻟﻘﻠﻮﺏ،
ﻭﺗﻘﺎﻃﻌﺖ ﺍﻟﺄﺭﺣﺎﻡ،
ﻫﻨﺎﻟک ﻠﻌﻨﻬم
اﻟﻠﻪ، ﻓﺄﺻﻤّﻬم
ﻮ ﺃﻋمی ﺃﺑﺼﺎﺭﻫم
ﭼﻮﻥ
علم ﻮﺍﮔﺎهی ﻈﺎﻫﺮ
ﺷﺪ ﻭﺑﺪﺳﺖ ﺍﻣﺪ
ﻭلی اﺯﻋﻤل ﺒﺪﺍﻥ
اﺟﺘﻨﺎﺏ ﺷﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺻﺪﺍﻫﺎ ﺑﻐﻠﻄ ﺒﺎﻫم
ﻤﺘﺤﺪ ﻭ ﻭﺍﺣﺪ ﺷﺪﻧﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﻟﻬﺎ
ﻭﻓﮑﺮﻫﺎ ﺑﺎﻫم
ﺪﺭ ﺍﺧتلاﻑ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﻧﻴﺰ ﻗطع ﺮﺣِم
ﺼﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ،
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻟﻌﻨﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭآﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﮐﺮ ﻭﮐﻮﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ، ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﺪﺍﻧﺪ ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﺪ ﻣﺠﺎﺯﺍتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﺟﺰ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻠﻒ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﭽﻮﻥ علم ﺍﻣﻮﺧﺖ،
ﻭﺍﺗﻤﺎم ﺤُﺠّﺖ
ﺷﺪ، ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ عمل ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺍﺟﺮﺍﻯ آﻧﭽﻪ
ﺍﻣﻮﺧﺘﻪ ﺷﺪ، ﻭﺍﮔﺎهی
ﺒﺪﺳﺖ ﺍﻣﺪ،ﺩﻭﺭﻯﻨﮑﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭﻋﻠﻮم ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺍﻣﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
اﻭﻟﻴﻪ ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ الهی
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺳﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻪ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥعمل
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﻭﺳﻠﻮک
الهی کنند. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺟﺎﻯ غضب ﺑﻌﺪﻯ
الهی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺍﮔﺮ ﺯﺑﺎن ها ﻣﺘّﺤﺪ
ﻭلی ﺪﻟﻬﺎ ﻣﺘﻔﺮّق
ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
درﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻫم ﻮﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻫﻤﻔﮑﺮﻯ
ﻮﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی ﺪﻟﻬﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﻫﺮﮐس ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﻴﻚ آﺭﺯﻭ ﻭﻣﺤﺒﻮبی
ﺨﺎﺹ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭﺟم
ﺸﺪﻥ، ﻳﺎﺟمع
گرﺩﻳﺪﻥ ﺒﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﻭﺩﺭ
ﺗﻔﺮﻗﻪ ﺣﻮﺍس ﻭﻓﮑﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺳﺖ ﻋﮑس
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟک اﻟﻬﻰ،
ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮﺍﻭم
کننده ﺻﺎﺩق اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺪﺍم ﺪﺭ ﺫﻫﻥ
ﻮ ﺧﻴﺎل ﺨﻮﺩ، ﺣﻀﻮﺭ
ﺍﻣﺎم ﻮﻳﺎ ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ الهی
که ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﺴﺖ. ﻭﺍﺯ ﺗﻔﺮﻗﻪ
ﻓﮑﺮ ﻭﺣﻮﺍس ،ﺩﺭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﻧﻴﺎ، ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. (ﻗطع ﺮَﺣِﻢ)
ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺪ،ﻗطع ﺮﺍﺑﻄﻪ
ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭلی در ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺳﻠﻮکی و ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻗطع ﺮﺣم ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ الهی ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟک هنوز ،ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﻭﻋَﻠَﻘﻪ
ﻧﻮعی ،ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﻌﺪﻯ،
ﺩﺭ ﺭﺣِﻢ ﻃﺮﻳﻘﺖ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم ﻮﮐﻤﺎل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﻟﺪ ﺩﻭم ﻤﻬم
اﺳﺖ. ﻭﻗﺎﺑل ﺠﺸﻥ
گرﻓﺘﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺿﻤﻨﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭﺣّم ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩ،ﻋملاّ ﺭﻭح
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﺣم ﻤﺎﺩﺭ
الهی ﻫﺴتی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
اﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻔﺎﻃمی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ ﭘﺪﺭالهی
ﺨﻮﺩ،ﺩﺭﻣﻘﺎم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻧﺠﺎﺕالهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
روح القدس ﺪﺭﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻧﮕﺎﻩ(ﻟﻌﻨﺖ
ﺧﺪﺍ) ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ، ﺩﺭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺪﻧﺒﺎل
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﮐﻮﺭﻯ ﻮ ﮐﺮﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﭽﺸم ﻮﮔﻮﺵ ﺑﺎﺯ
ﺍﺩﺭﺍکی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺗﺎ ﺍﺧﺮﻋﻤﺮ، ﺑﺘﺪﺭﻳج
کم عقل ﺘﺮ ﻭﺧِﺮﻓﺖ
و خرافاتی ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻫﺮ ﻣﻘﺎم
عقلی که ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ،
به ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻥ ﻤﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
(ﻇﻬﺮ ﺍﻟﻌﻠﻢ)ﻋﻠم
ﻈﺎﻫﺮ ﺷﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴم ﺸﺎﮔﺮﺍﻥ
ﺒﺪﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺍﻳﻥ علم آﮔﺎهی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯﻣﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮ الهی اﺳﺖ
ﻭﻳﺎ ﺣﺪّ ﺍﻗلّ
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ، ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻈﻬﻮﺭ ﺭﻭٴﻴﺎئی
ﺪﺭﻣﻌﺮفی اﻟﻬﻰ،
ﻭﻳﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ،
ﺩﺭﻫﺮﮐﺎﻣلی الهی
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ عمل ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ،
ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ، ﻫﺮﭼﻪ
که ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺮک
الهی اﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ اﻧﺴﺎﻥ،
ﭘس ﺍﺯﺗﺴﻠﻴم ﺒﭙﻴﺮ
ﺍﺳﺖ. حتّی اﮔﺮ هیچ
ﺪﺳﺘﻮﺭﻯ ﻨﻴﺰ ﻧﺪﻫﺪ.
ﻭلی ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﭙﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍوند ﺭﺳﻴﺪ،
ﺑﺪﺍﻥ ﺘﻮﺟّﻪ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺍﺋم ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﻘﺎﺋم ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻨﺎﺋل گرﺩﺩ. (ﺍﺣﺘﺮﺯ)
ﺍﺣﺘﺮﺍﺯ ﻭﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﻭﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻋﻤلی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﻗﺸﺮﻳﻮن ﻤﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺎ ﺣﺪّ ﺍﻗلّ
عباﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ، حتّی
اﮔﺮ ﻣﺪﺍم اﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﻭ ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. (ﺃﺻﻤّﻬﻢ)
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﮐﺮ ﻭﻟﺎل
کرﺩ. (ﺃﻋمی ﺃﺑﺼﺎﺭﻫﻢ)
ﭼﺸم ﻮﺩﻝ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﻮﺭ ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭحتّی ﺒﺪﻭﻥ
ﺪﺭک عقلی ﺤﻘﺎﻳﻖ
الهی ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺒﮑﻮﺭﻯ ﻮ ﮐﺮﻯ
ﻮﻧﺎﻓﻬمی ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.

حدیث 345 - ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
گرﺩﻳﺪﻩ، ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ110ﺑﺤﺎﺭ) اﻟﻔﻘﻬاء
ٴﺃﻣﻨاء اﻟﺮﺳﻞ،
ﻣﺎﻟم ﻴﺪﺧﻠﻮﺍ
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ
أﻣﺎﻧﺖ ﺩﺍﺭﺍﻥ،ورﺳﻮﻟﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻣﺎﺩﺍﻣﻴﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺍﻟﻮﺩﻩ
ﺁﻥ ﻨﺸﺪﻩﺍﻧﺪ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎﻥ
وکاملاّن ﺨﺪﺍﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪ ﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻓﻘﻬﺎ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎﻋﻘل
کلّی اﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﺭﺳﺎل ﻮ ﻣﺎﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﻣﻌنی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺟﺎﻨﺸﻴﻥ ﻮﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻓﻘﻴﻪ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﮐس ﻧﺎم
ﻔﻘﻴﻪ ﺑﺮﺧﻮﺩ ﮔﺬﺍﺭﺩ،
و ﺳﻔﻴﺮالهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩم ﺒﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ.
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻓﻘﺎﻫﺖ
ﺑﺎ ﺭﺳﺎﻟﺖ الهی
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
الهی کاملان
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
هستند،ﻣﺎﺩﺍم
که ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺎل ﺨﻮﺩ
ئر شهوذ قائم
و عرش رحمان ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺪﻧﻴﺎ و تولد
دوم و مقدّس ،ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻋﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭ از ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺪﻳنی
برای ﺗﺮﺑﻴت ﻤﺮﺩم
مستعد ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی
ﭽﻮﻥ گرﻓﺘﺎﺭ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺸﻮﻧﺪ،
ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺎﺑل ﺘﻘﻠﻴﺪ
ﺳﻠﻮکی ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﺠﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻨﻘشی
ﺒﺮﺍﻯ کسب ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖ، ﺳﺎﻟک
ﭙﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺑﻤﻴل ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺮﻯ
اﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺩﻧﺒﺎل ﻤﻨﺎفع
ﻮﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ ﺍﻭ ﺑﺪﻧﺒل
ﺪﻧﻴﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﻥ ﺴﺎﻟک
ﺘﻮجّهی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
حتّی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺍطلاع ﻘﺒی
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ،
هیچ کاﻣل
الهی ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ ﻧﻤﻰ
ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ. ﺍﮔﺮﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﻴل ﺒﺪﻧﻴﺎ
و ریاست ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﺎ
ﺣﺪّﻯ که ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﺎﻧﺪ، ﻭﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
کاملان الهی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻨﺸﻮﺩ ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
(اُمناء ) ﺍﻣﻴﻨﺎﻥ
ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻣﻴﻥ
ﻮﻗﺎﺑل اﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭلی ﺒﺎﺯ
أمین ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﺍﻭم
کرﺩﻩ)ﻫﺎ ﻭﺍﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﻌﻠﻴم اﻭم ﻨﻤﻮﺩﻥ،
یعنی ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﺩﺧﻮل اﻳﻥ آﮔﺎﻫﺎﻥ
ﺒامور ﺪﻧﻴﺎ ﺑﭽﻪ
ﻣﻌنی اﺳﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻓﺰﻭﺩ: إﺗّﺒﺎع
اﻟﺴﻠﻄﺎﻥ، ﻓﺎﺫﺍ
ﻓﻌﻠﻮﺍ ﺫﻟﻚ، ﻓﺎﺣﺬﺭﻭﻫم
علی ﺪﻳﻨﮑمﭘﻴﺮﻭﻯ
آﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻮﺣﮑﺎم اﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻓﻘﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺎبع
ﺤﮑﺎم ﺪﻳﺪﻳﺪ،
ﺩﻳﻦ ﺧﻮﺩ را ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﻭﺭﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﺩﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻳﻌﻨﻰ،در
عبائت و ﺳﻠﻮک الهی
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻧﻨﻤﺎﺋﻴﺪ. ﻭﺩﻧﺒﺎل
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺪﺭﺑﺎﺭﻯ
ﻨﺸﻮﻳﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﺭﺗﻤﺎم
اﺩﻳﺎﻥ ﻮ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻯ
هستند. ﻭحتّی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﺪﺭﺑﺎﺭﻯ
ﺴﺎﺧﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺴلاﻃﻴﻥ
ﻮﺣﮑﺎم ﻨﺰﺩﻳک
ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ، ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﺪﺍﻥ ﺸﺪﻧﺪ،
ﺑﻨفع ﻤﺮﺩم ﻮ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺣﻔﻈ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻋملاّ
ﺗﺒﻌﻴﺖ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯ سلاﻃﻴﻥ ﻮﺻﺎﺣﺒﺎﻥﺴﻠﻄﻪ
ﻭ ﺯﻭﺭ ﻭ ﺯﺭ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﻘﺴﻤﺖﺣﺪﻳث
،ﺍﮔﺮ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺎﮐﺴﺐ ﻣﻄﺎﻟبی
اﺯﮐﺘﺎﺑﻬﺎ، ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﺎم ﻔﻘﻴﻪ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ، ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺯﻣﺤل ﺮﺍﺑﻄﻪ
ﺍﻭ ﺑﺎﺣﮑﺎم ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪﻓﻘﻴﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻳﺎﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﭼﻨﻴﻥ
شخصی هرﮔﺰ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧ
ﺪﺑﺎﺷند. ﺑﺮﺣﺬﺭ
ﺑﻮﺩﻥ ﺒﺨﺎﻃﺮﺩﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﻳﻌﻨﻰ، ﺩﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﻮﺩﻭﺭﻯ ﺠﺴﺘﻦ،
ﺍﺯﭘﻴﺮﻭﻯ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺩﻳﻨﻰ آنان ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ،
ﺍﺯ ﺑﺪﻋﺘﻬﺎﻯ ﺒﺎﻃل
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺎ ﻓﻘﺮ، ﺯﻧﺪگی
ﺮﻗّﺖ ﺑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻄﻠﻮﺏ سلاﻃﻴﻥ
ﻨﻴﺰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺮﺍﺯ(ﺧﻮﺩ ﻓﻘﺮﻯ)
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺮﺍﻯ غنی ﮐﺮﺩﻥ
خود ناتوانب ندارند
. ﻭلی آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣشکلاﺕ ﺩﻧﻴﺎ ﻭﻣﺎﻓﻴﺎﻫﺎ
ﻭ سلاﻃﻴﻥ می ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺗﺎﺑﻊ ﻭﺳﭙس
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ ﺯﻭﺭ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﺎﺯﻯ
فقیه ﻮﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍشی
تازه ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻓﻘﻴﻪ
ﺩﺭﻟﻐﺖ، ﻳﻌنی
پگیه ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻔﻬم
ﻮﻋﻘل اﺳﺖ. ﻭ ﺑﻤﻌنی
ﺤﺮﻓﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﺻل ﻔﻘﻪ ﺍﺯﻟﻔﻈ
فاﺭﺳﻰ ( پگیه و ﭘﮕﺎﻫﻰ)
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک کاﻣل ﺸﺪﻩﺍﻯ،
ﺩﺭ ﻳک ﺒﺎﻣﺪﺍﺩ
ﻭﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ، ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﮑﻤﺎل الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻭﺑﺎﻋﻘل
کلّی ﻘﺎﺋم ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
الهی ﻮﻋﻠم ﻠﺪﻧّﻰ،ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ربّ
نادیده رحمان،
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻓﻘﻴﻪ ﻭﺍﻗﻌﻰ،
ﮐﺎﻣل الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق پس از
مرگ قبل از
مرگ اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﻫﺮ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ که ﭼﻨﺪ
ﮐﺘﺎﺑﻰ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ،
ﻭﻋﺮبی ﻮ یا ﻟﺎﺗﻴﻥ
ﺒﻴﺎﻣﻮﺯﺩ، ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻋﺎﻟم الهی گرﺩﺩ.
حتّی اﮔﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻭﻣﻨﻄق
ﻤﺎﺩﻯ اﻭﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﺩﻳنی ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
،ﺍﮔﺮ ملاّک ﻮﻣﻌﻴﺎﺭﻋﻠم
ﻔﻘﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻧﻬﺎ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺭﺍ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪه
اﻧﺪ، ﺑﻤﻌنی ﺒﺎﻃنی
ﻮ ﻭﺍقعی ﻮﺳﻠﻮکی
ﮐﻪ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﻨﺪ.

حدیث 346
- ا ز پیامبر
نقل شده که
فرموده است (ج2
ص بحار 110 ) ﻤَﻥ ﺘﻌﻠّم
علما ﻟﻴﻤﺎﺭﻯ ﺒﻪ
ﺍﻟﺴﻔﻬاء ،ﺃﻭ ﻟﻴﺒﺎهی
ﺒﻪ ﺍﻟﻌﻠﻤاء ،ﺃﻭ
ﻳﺼﺮﻑ ﺑﻪ ﺍﻟﻨﺎس
ﺍلی ﻨﻔﺴﻪ، ﻳﻘﻮل
ﺃﻧﺎ ﺭﺋﻴﺴﮑﻢ،
ﻓﻠﻴﺘﺒوّء ﻤﻘﻌﺪﻩ
ﻣﻥ اﻟﻨﺎﺭ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻳﻥ ﻘﺼﺪﻋﻠمی
ﺮﺍ ﺍﻣﻮﺧﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻔﻴﻬﺎﻥ
ﺠﺎﻫل ﺪﻳﮕﺮ، ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﻌﻠم
کند ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
علماﻯ ﻮﺍقعی ﺪﻳﮕﺮ،
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺭﻗﺎﺑﺖ
ﻭ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﮐﻨﺪ، ﻭ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﻥ
هستم ،ﮐﻪ ﺭﺋﻴس
ﻭ ﺑﺰﺭﮒ ﻭﻋﺎﻟم
ﺸﻤﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ،ﮐﻪﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
آﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
آﺗﺶ ﺟﻬﻨم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. (ﻳﻤﺎﺭﻯ) ﺍﺯ
(ﻣﺮاء ﻮ ﺍﺭﺍﺋﻪ)
ﻭ ﺑﺮُخ کشیدﻥ ﻮ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺍﺳﺖ. (ﻳﺒﺎﻫﻰ)
ﻣﺒﺎﻫﺎﺕ ﻭ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻭﺳﺮﺑﻠﻨﺪﻯ ﻨﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻥ
علوم ﻤﺎﺩﻯ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ آﻧﻬﺎ
ﻣﻀﺮّافراد و ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺎﺷﺪ اگر
چنین شخعلی با
تکبّر باشد که
عامل قهقرای روح
برای مسخ
جهنّم میگردد.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭﻋﻠﻮم
ﺪﻳنی ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺘﻮﺟﻪﮐﺮﺩﻥ ﻣﺮﺩﻡ،
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﻋﻠﻤﺎﻯ ﻮﺍﻗﻌﻰ،کاملان
الهی ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
هستند، ﮐﻪ حقّ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﺩﺍﺩﻥ
دینی چه رسد
برای کسب شهود
باشد .إﻥّ اﻟﺮﺋﺎسة
ﻟﺎﺗﺼلح اﻟّﺎ ﻟﺄﻫﻠﻬﺎ،
ﻓﻤﻥ ﺪعی اﻟﻨﺎس
ﺍلی ﻨﻔﺴﻪ ﻭ ﻓﻴﻬم
ﻤَﻦ ﻫﻮ ﺃﻋﻠم ﻤﻨﻪ،
ﻟﻴﻨﻈﺮ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻴﻪ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺟﺰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ آﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﭘس ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻋﻮﺕ ﮐﺮﺩ،
ﻭ ﺍﺩّﻋﺎﻯ علم ﻮ
ﺍطلاع مراتب
شهودی ﻨﻤﻮﺩ، ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺯ ﻭﻯ عالمترﻯ
و شهود برتری ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ،
ﺑﺮ ﻭﻯ اﻭﻧﻈﺮ ﻧﻤﻴﮑﻨد.
ﻫﺮﮐس ﻣﺪّعی ﭽﻨﻴﻥ
علومی ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻋﻠمی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻗﺎﺋل ﺸﻮﺩ،
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺘﻘﻠﻴﺪ دینی ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺪﺍﻧﺪ نظر
خداوند در
دیدار شهود
قائم که روز
قیامت او باشد
محروم و
کارمای جهنّم
جهان در تولّد
حیوانی مجدد
میشود . ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻋﻠمی ﻮﺩﻳﻨﻰ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻫل ﻮ ﺍﺷخاصی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍند. ﻭ ﺍﮔﺮﮐسی
ﻤﺮﺩم ﺮﺍ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺩ ﺟمع کند ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﺳﺎﺯﻯ ﻨﻤﻮﺩ، ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ أﻋﻠم ﻮ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺩﺍﻧﺶ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻔﺮﺕ الهی
ﻘﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩ،
ﻭﺑﺒﺮخی اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ، ﻭﺑﺪﺍﻥ
آﮔﺎﻫﻴﻬﺎ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩ، ﻭﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﺮﺍ ﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﺟمع کند، ﻭ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺒﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ، ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺍﮔﺎﻩﺗﺮ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﻋﻘلی
ﻮﻋﻠمی ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻮﻯ ﻨﻈﺮﻯ
در قیامت ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت محمدی ﺮﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﺎﺧﻴﺮ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
تولّد ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﻣسخ آﻣﻴﺰ،
ﻭﻳﺎ در
بهترین شرایط ﻧسخ
آﻣﻴﺰ فصل نوع ﺑﺸﺮﻯ
ﺠﺪﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣتی ﺪﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ برسد ،ﻭﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
تربیت روحی و
سلوکی به ﺩﻳﺪﺍﺭ
الهی قائم ﻮ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺗﺠلّی
ﻘﺎﺋم ﺒﻮﻯ، ﺍﻧﻬم
ﭙس ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯ ﺍﻳﻨﺪﻩ،
ﻭﻣشکلاﺕ ﺍﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. (ﺃﻫﻠﻬﺎ) ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﺑﺎ ﺍﻫﻠﻴّﺖ
داشتن ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭکاملان الهی
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.

حدیث 347
- از أمیراﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﻨﻘل
ﺸﺪﻩ، ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ110 ﺑﺤﺎﺭ) ﺮُﺏّ ﻋﺎﻟم
ﻘﺪ ﻗﺘﻠﻪ ﺟﻬﻠﻪ،
ﻭﻋﻠﻤﻪ ﻣﻌﻪ ﻟﺎ
ﻳﻨﻔﻌﻪ ﭼﻪ ﺑﺴﺎﻋﺎﻟم
ﻮﺩﺍﻧﺎئی آﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﺟﻬل اﻭ ﻭﻯ ﺮﺍ
ﺑﮑُﺸﺪ ﻭﻋﻠم اﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﺩ ﺍﻭ ﻧﺮﺳﺪ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻧﻴﺎﺑﺪ.
ﻋﻠﻮم ﺮﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﻄﻠق ﻮﮐﺎﻣﻞ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
آﻣﻮﺧﺖ. ﻋﻠﻮم ﻤﺎﺩﻯ
ﻤﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺘﻮﺍلی ﺒﻌﺪﻯ،
ﺗﮑﻤﻴل ﻮ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﻣﺒﺎﺣث
ﺟﺪﻳﺪی ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻳک اﻧﺴﺎﻥ اﺯﺟﻬل
ﻘﺴﻤتی اﺯﻋﻠﻮم
ﻔﺎﺭغ ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺭفع ﻨﻴﺎﺯ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺘﺨﺼﺼﺎﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﻯ ﺪﺭ
ﻓﻴﺰﻳک که ﺑﺮﺍﻯ
سلاﻣنی ﺠﺴم ﺨﻮﺩ
ﺑﭙﺰﺷکی ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﮑﺎﺭﮔﺮﻯ ﺴﺎﺩﻩ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
تا مشکل ﻔﻨّﻯ
اﻭﺭﺍ ﺣل ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺍﻣﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﻣﺎﻡ،
ﻣﺘﻌﻠّﻤﺎﻥ ﺒﺮخی
اﺯﻋﻠﻮم ﺒﻰﻓﺎﻳﺪﻩ،
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭽﻮﻥ ﺠﺎﺩﻭﮔﺮﻯ،
ﻭﻋﻠﻮم ﭽﺸم ﺒﻨﺪﻯ
ﻮﺗﺮﺩﺳتی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﺒﺪﺭﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺨﻮﺭﺩ.
ﺍﻣﺎ ﻋﻠﻮم ﺪﻳﻨﻰ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ،
مطرح است ﺑﺎﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺨﺶ ﺍﻧﺎﻥ ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ
اﺯﺟﻬﻨم ها ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮعی ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻪ ﺟﺎﻫل را
بخاطر اﻳﻥ
علوم ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺑﺪﺍﻧﺎﻯ ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﺩﺭ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﭘﺎﺩﺍﺵ
شهودی ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﻨﺪ ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلّیات الهی ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﻋﻠم
ﻮﺍﮔﺎهی ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ پیامبر وﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺧﺮﺕ ﻭﻧﻮع
ﺒﻌﺪﻯ ﻮﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻋﻠﻮم
بی ﻨفع روحی ﭽﻮﻥ
ﻔﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳخی اﺳﺖ. ﻭﻋﻠﻮم
ﺒﺎ ﻧفع ﺪﻧﻴﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﻠﻮم ﻔنّی ﻮﻫﻨﺮﻫﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺍﺧﺮﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪﻫم ﺪﻧﻴﺎﻯ
کنونی ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﻏنی ﺪﺭﻋﻘل
برتر ﻮ ﺍﺭﺍﻣﺶ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍخلاقی
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﻫم ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

حدیث 348
-ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﻨﻘل
گرﺩﻳﺪﻩ، ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ110 ﺑﺤﺎﺭ) ﺃﺷﺪّ ﺍﻟﻨﺎس
بلاءا ،ﻭﺃﻋﻈﻤﻬم
عناءا ، ﻣَﻥ ﺒَلی
ﺒﻠﺴﺎﻥ ﻤﻄﻠﻖ،
ﻭﻗﻠﺐ ﻣﻄﺒﻖ، ﻓﻬﻮ
ﻟﺎ ﻳُﺤﻤﺪ إﻥ ﺴﮑﺖ،
ﻭﻟﺎ ﻳُﺤﺴﻥ إﻥ
ﻨﻄق ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺩم ﺪﺭ ﺍﺳﻴﺐﻫﺎﻯ
ﺪﻧﻴﺎ ،ﻭﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ آﻥ ﺸﺪﻥ،
ﮐسی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻧﺶ
ﺍﺯﺍﺩ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
کنترل ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ، ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻔﮑﺮ ﻭﺑﺮﺭسی
آثاﺭ کلام ﺨﻮﺩ
ﺻﺤﺒﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻗﻠبی
ﺴﻨگ ﻮﻓﺸﺮﺩﻩ ﻭﺳﺨﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺍﮔﺮ ﺳکوت
کند،ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ بود ﻭبی
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺻﺤﺒت هم
کند نمی ﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺭﺳتی ﺒﮕﻮﻳﺪ،
ﺗﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻮﺗﺤﺴﻴﻥ ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ گرﺩﺩ.
(بلاء ) ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻳﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ﻣشکلاﺕ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﺍﺑﺮﺍﺯﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﺤﺎﺩّﻯ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺮ ﻣﻴﺰﻧﺪ.
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﻨﻴﺰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻤﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
(بلا) ﻭﺳﻴﻠﻪ آﺯﻣﺎﻳﺶ
الهی ﻮﺗﻤﺮﻳﻦ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﺑﺮﺩ ﺑﺎﺭﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﻫﺮﮐس ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻔﮑﺮ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻮﺟّﻪ
ﺑآثاﺭ ﺑﻌﺪﻯ
کلاﻡ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺩﻭﭼﺎﺭ بلا ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
کاﺭﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻗﻠﺐ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﻭﻣﻐﺰ ﺑﺪﻭﻥ
ﻔﮑﺮ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ آﻮﺩﻩ
ﻭﭘُﺮﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﺍﻥ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﮔﺮ نرمش ﻮ ﺑﺎﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍخلاق الهی ﻮ
ﺍﺩﻣﻴﺖ ﮔﺮﺩﻳﺪ،
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﮔﻔﺘنی
ﻮﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻋﻤﺎل
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ بلا، ﻭ
ﭘُﺮ ﺑﺎﺭ ﺩﺭﺣﮑﻤﺖ
ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی ﻮﮐﻤﻚ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. (ﻟﺴﺎﻥ ﻤﻄﻠﻖ)
ﺑﺪﻭﻥ ﻘﻴﺪ ﻭ ﺑﻨﺪ
ﻭﺗﻔﮑﺮ ﻭﮐﻨﺘﺮل
ﻮﺑﺮﺭﺳﻰ ﻗﺒل
اﺯ کلام اﺳﺖ. (ﻗﻠﺐ
ﻣﻄﺒّﻖ) ﺩل ﻮﻓﮑﺮ
ﺳﻨﮕی ﻮﻓﺸﺮﺩﻩ
ﻭﺳﺨﺖ ﺑﺪﻭﻥ
نرمش ﻭﻣﺤﺒﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث
349 - ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ110 ﺑﺤﺎﺭ):
إﻧّﻯ لا ﺃﺗﺨﻮﻑ
علی اُﻣّﺘﻰ، ﻣﻮٴﻤﻨﺎ
ﻭﻟﺎ ﻣﺸﺮﮐﺎ، ﻓﺄﻣّﺎ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻥ ﻔﻴﺤﺠﺒﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻪ، ﻭﺃﻣّﺎ
ﺍﻟﻤﺸﺮک فی ﻘﻤﻌﻪ
ﮐُﻔﺮﻩ، ﻭﻟﮑﻥ
ﺃﺗﺨﻮﻑ ﻋﻠﻴﮑﻢ،
ﻣﻨﺎﻓﻘﺎ ﻋﻠﻴﻢ
ﺍﻟﻠﺴﺎﻥ،ﻳﻘﻮل
ﻤﺎﺗﻌﺮﻓﻮﻥ، ﻭﻳﻌﻤل
ﻤﺎ ﺗﻨﮑﺮﻭﻥ ﻣﻥ ﺒﺮ
اُﻣﺖ ﺧﻮﺩ ﭼﻪ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﭼﻪ ﻣﺸﺮﻙ،
ﻧﮕﺮﺍنی ﻨﺪﺍﺭﻡ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﻳﻤﺎﻧﺸﺎﻥ
آﻧﻬﺎ ﺭﺍﮐﻨﺘﺮل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭﮔﻮﺷﻪﮔﻴﺮﻯﻤﻴﮑند.
ﻭﻣﺸﺮک ﺮﺍ
ﮐﻔرﺵﺍﻭﺭﺍ ﺳﺮﮐﻮﺏ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻥ ﺒﺮ ﺷﻤﺎ
ﺍﺯ ﻣﻨﺎﻓق ﻤﻴﺘﺮﺳﻢ،
ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﮔﻮﻳﺎ
ﻭﻇﺎﻫﺮﻯ عالم ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻧﭽﻪ را ﮐﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﺗأثیرﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻥ ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. (اُمّت)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻧﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺪﺭﻳک ﻮﺍﺑﺴﺘﮕی
ﺪﻳنی و مذهبی
غیرﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
عامل بسلوک ﻮ ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﻮﻣﺘﻌﺒّﺪ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎی
غیر کامل سلوکی
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪﻋملاّ
ﺩﺭﮐﻔﺮ ﻭﺷﺮک ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺳﺮﮐﻮﺏ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﻮ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺤﻘﻴﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺽ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩگی ﻮ اﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭ ﮔﻤﺮﺍهی ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﻧﺮﺳﻨﺪ، ﺟﺎﻯ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
اﻳﻥ ﻤﻠﺖ، ﺩﺭﺣﺎل
اﻭم کرﺩﻥ ﻮ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭﺍﻧﺰﻭﺍﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮﺍﻭم عملی ﻮﺳﻠﻮک
الهی ﺨﻮﻳﺶ ﮐﻨﺘﺮل
ﻮﺣﻔﻈ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺸﺮک
ﻮﮐﺎﻓﺮ ﻭﻣﻨﮑﺮ
ﺧﺪﺍ، ﺳﻠﻮک الهی
کفر ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭﺷﺎﻥ
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﺳﻮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﺯﺩﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻄﺮﻧﺎﻙ ﻧﻴﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭلی اﻳﻥ ﻤﺘﻈﺎﻫﺮ
ﻣﺬﻫبی ﻮ ﻗﺸﺮﻯ
آﺧﻮﻧﺪ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺴﻨﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻄﺮح
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﻯﺪل ﻤﻴﺒﻨﺪﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺍﮔﺎﻩ
الهی ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭلی ﺮﻓﺘﺎﺭ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﺒﻌﮑس ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
آﻧﻬﺎ، ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎن ﺴﺎک ﺒﺎﺷﺪ
کاملان الهی ﺨﻮﺩ
ﺑﻬﺮﻩ الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺟﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺸﻮﻳق ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺴﻠﻮک الهی ﭽﻴﺰﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ هم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺳﻠﻮک
آﻧﻬﺎ ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭکاملان
اﻟﻬﻰ ﺣتی کناﻫﺎﻥ
آﻧﻬﺎ، ﭘُﺮﺑﺎﺭ
ﺍﺯ ﻣﺼﻠﺤﺖ ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻌﺼﻮم
الهی ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻫﺪﻑ ﺑﻴﺎﻥ ﺨﻄﺮ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیرﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻤﻮٴﻤﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗأثیرﮔﻤﺮﺍﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺪﺍﺭ

ﻧﺪ. حدیث
350 - ﺩﺭﺣﺪﻳثی اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮐﺮﻡ
(ﺝ۲ﺹ
110 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﻤَﻥ
ﻘﺎل ﺃﻧﺎ ﻋﺎﻟﻢ،
ﻓﻬﻮ ﺟﺎﻫل ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻣﻥ
عالم هستم ،ﺩﺭ
ﻭﺍقع اﻭ ﺟﺎﻫل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺩﻋﺎﻯ علم ﺪﻟﻴﻞ
ﺟﻬل اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠﻮم ﻤﺎﺩﻯ ﻤﺮﺯ
ﻭﭘﺎﻳﺎنی ﺪﺭﮐﻤﺎل
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻓﺮﺽ
ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﺎﻟﻢ، ﺗﻤﺎم
علوم ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻨﻮﺯ ﺟﺎﻫل
ﺒﺮخی علوم اﺳﺖ.
ﻭلی ﺪﺭﻋﻠم ﺪﻳﻥ
ﻮ ﺩﺍﻧﺶ، ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﺩﻋﺎﻯ عالم
الهی ﺒﻮﺩﻥ
ئارند و ﺍﮔﺮﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ الهی ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﻋﻠم لدنّی الهی
ﺒﺎﺷﺪ، ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻥ هیچ
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻋﻠﻮﻡ
ﺩﻳنی ﭽﻴﺰﻯ ﺠﺰ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻔﺎﻯ
ﺮﻭح اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ،
ﻭﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍﻋﻠﻮم ﺪﻳنی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻋﻠﻮم ﺮﻭﺍﻥ
ﺪﺭﻣﺎنی عملی
و الهی اﺳﺖ ﺗﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺸﻨﺎﺳﻰ ﻧﻈﺮﻯ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺪﺍﻧﺶ ﺑﺮخی
اﺯﺍﻣﻮﺭ حلال ﻮ
ﺣﺮﺍم آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ،
ﻭ ﻳﺎ ﻣﻄﺎلبی ﺪﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺟﺎﻣﻌﻪ،
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺩﻳﻥ ﻮﻣﺬﻫﺐ،
ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺠﺰ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠبی آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ . ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺎلمِ
حقیقی ﺪﺭ ﻫﺴﺘﻰ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻠﻮم
ﻮ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ
کاملان الهی ﺰﻣﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯﺷﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣی ﺒآﻧﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﻓﻥ ﺴﻠﻮک
ﻮﺭﻭﺍﻥ ﺪﺭﻣﺎنی
ﺒﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﺮ ﺳﺎﻟک
ﭙﻴﺮ الهی اﻭﺭﺍ
ﻋﻠم لدنّی ﻮ ﺍﮔﺎهی
لاﺯم ﻮﺍﻟﻬﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻤﻄلّع
ﺪﺭﻋﻠﻮﻡ، ﺭﻓﺘﺎﺭﺷﺎﻥ
ﻮﮐﻤک ﺮﺳﺎنی آﻧﻬﺎ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎم ﺨﺪﻣﺎﺗﺸﺎﻥ
ﻨﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﻋﺎﻟم
هستند ﻭ ﺩﺭ ﭼﻪ ﺭﺷﺘﻪﺍﻯ
عاﻟم ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ کاملان اﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺭﻭح ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺘﺨﺼﺺ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻬﺮﻩ ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
آﻧﻬﺎ، ﺩﻟﻴل
عالم ﺒﻮﺩﻥ آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺪّ
ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺣﺪﻳثها ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺍﮔﺮﻣﺸﮑل اﺟﺘﻤﺎعی
ﻴﺎ ﺩﻳنی ﻤﺮﺩم
ﺮﺍ ﺣل کنند، ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ،
ﮐﻪ ﻣشکلاﺕ ﺭﻭﺍنی
ﻤﺮﺩم ﺮﺍ ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﮐﻨﺪ، ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
عاقبت ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ.

حدیث 351
-ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ110 ﺑﺤﺎﺭ):ﺃﻟﺎ، إﻥّ
ﺸﺮّ ﺍﻟﺸﺮ، ﺷﺮﺍﺭ
ﺍﻟﻌﻠﻤاء، ﻭإﻥّ
ﺨﻴﺮ ﺍﻟﺨﻴﺮ، ﺧﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻌﻠﻤاءﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺩم ﻮﺷﺮﻭﺭﺗﺮﻳﻥ
آﻧﻬﺎ،ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺸﺮﻭﺭ
ﻭ ﺳوء هستند. ﻭﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺨﻮﺑﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺨﻴّﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﻨفی ﻮﺟﻨﺒﻪ ﻣثبت
ﺑﺮﻭﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ آﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺷﺮﻭﺭﺗﺮﻳﻥ
ﺸﺮ ﺭﺳﺎﻧﺎﻥ
هستند،ﻋﻠﻤﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺷﺮﺍﺭﺕ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺷﺮّ ﻭ ﺿﺮﺭﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻳﻌنی آﻫل ﺨﻴﺮ ﻭ
ﻧﻴﮑﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﺳﺎنی ﺮﻭح ﻮﺫﻫﻥ
ﻮﺟﺴم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻋﻠم ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ آﺯﺍﺭ ﻭﺍﺳﺘثماﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﻭﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺨﻮﺑﺎﻥ
ﻮ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﺍﻥ،ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺨﻴﺮ ﻭﺧﻴّﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ کاملان
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﻮ ﻣﺘﺨﺼﺼﺎﻥ
ﺨﻴّﺮ ﻭﺳﻠﻮک الهی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺷﺮ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﻣﺎﺩﻯ آﺳﻴﺐ ﻭﺿﺮﺭ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ اﺳﺖ. ﻭلی
ﺪﺭﺟﻨﺒﻪ ﺭﻭحی
ﻮ أﺑﺪﻯ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،
ﻫﺮﮐس ﻟﻄﻤﻪﻫﺎﻯ
ﺮﻭحی ﺒﺰﻧﺪ ،ﻭﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺑﺪ ﻭﮔﻤﺮﺍﻫﻰ ﺑﺪﻫﺪ،
ﻭﻣﺎنع آﻣﻮﺯﺵ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﺳﻴﺒﻬﺎﻯ
همیشگی ﺒﺮ ﺭﻭح
ﻤﺮﺩﻡ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﻨﻴﺰ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺯﺣﻤﺖ
می أﻧﺪﺍﺯﺩ. (ﺧﻴﺮ)
عکس شرّ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺳﻠﻮﻙ الهی ﻮﻧﻴکی
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﻤﺎﺩﻯ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺠﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﻀﺮﺭ ﻭآﺳﻴﺐ ﻭﺷﺮّ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻨﺪﺍﻧﺪﻥ
ﻤﺮﺩﻡ، ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
آﻥ اتلاﻑ ﻭﻗﺖ ﻭ
ﺗﺤﺮﻳک ﻨﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ،
ﺑﺪﻭﻥآثاﺭ ﺟﻨبی
ﺒﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﻣﺎﺩﻯ آﻥ ﺒﺎﻋث
ﺯﺣﻤﺖ ﺑﺎﺷﺪ،ﻫﺮ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ، ﻭﻗﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﻓﮑﺮ ﻭﺟﺴم آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺧﺴﺘﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭلی ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭح
ﻮﺫﻫﻥ آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ. (ﺧﻴﺎﺭ)
یا ﺍﺧﻴﺎﺭ ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺧﻴّﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺧﻴﺮ ﻭﮐﻤک
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ کاﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ(ﺷﺮﺍﺭ)
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺷﺮﻭﺭ ﻭﺷﺮ
ﺭﺳﺎﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪﺟﺰ ﺯﺣﻤﺖ ﻭﺿﺮﺭ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
کاﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻗﺼﺪ ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻭﻳﺎﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
. ﺷﺮّ ﻭﻫﺮﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭح اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ، ﻧفع
ﻤﺎﺩﻯ بهمراه ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪﺭ ﻭﻣﻴﮕﺴﺎﺭﻯ.

حدیث 352 - پیامبر
نیز فرموده
است (ج2 ص111 بحار) ﻴﻈﻬﺮ
ﺍﻟﺪﻳﻥ ﺤتی ﻴﺠﺎﻭﺯ
ﺍﻟﺒﺤﺎﺭ، ﻭ ﻳﺨﺎﺽ
ﺍﻟﺒﺤﺎﺭ فی ﺴﺒﻴل
اﻟﻠﻪ ﺩﻳﻥ ﭽﻨﺎﻥ
ﻈﻬﻮﺭ ﻭ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ،
ﻭﻧﻴﺰ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺩﻳﻥ
ﻴﺎ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻇﺎﻫﺮ ﻭﺍﺷﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺯ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﮕﺬﺭﺩ. ﻭﮐﺴﺎنی
هستند ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺍﻭ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﺭﻭﻥ
ﺪﺭﻳﺎﻫﺎ می أﻧﺪﺍﺯﻧﺪ.
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﺪﻳﻦ،
ﺑﺠﻨﮕﻬﺎ ﻭﺟﻬﺎﻥ
گشائی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﻭﻥ ﺪﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
أﺣﻮﺍلی می اﻧﺪﺍﺯﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ الهی
اﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺒﺮﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ خلال ﺴﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺟﺎﻥ ﺒﺪﻫﻨﺪ،
ﻭ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﻣﻮﺭﺩ
ﺭﺣﻤﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ثُمّ ﻴﺄتی
ﻤﻥ ﺒﻌﺪﮐﻢ، ﺃﻗﻮﺍم
ﻴﻘرؤﻥ اﻟقُرآن،
ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ ﻘﺮﺃﻧﺎ
ﺍﻟقُرآن، ﻣﻥ ﺃﻗﺮﺃ
ﻣﻨّﺎ ،ﻭﻣَﻥ ﺃﻓﻘﻪ
ﻣﻨّﺎ ﻭﻣَﻥ ﺃﻋﻠم
ﻤﻨّﺎ؟ ﻭلی ﭙس
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﮐﺴﺎنی
اﺯ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﮐﻪ قُرآن
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺳﭙس
ﻣﻰ ﮔﻮﻳﻨﺪ، ﭼﻪﮐسی
اﺯﻣﺎ ﺑﻬﺘﺮ قُرآن
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻭﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻭ ﺍﮔﺎﻩﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ کتاﺏ قُرآن
ﺟﺰ ﺍﺯ کاملان
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﺭﺳتی اﺯ ﻣﻌﺎنی
ﺒﺎﻃنی آﻥ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺍﺯ
قُرآن ﺘﻨﻬﺎ ﺑأﻟﻔﺎﻇ
ﻮﻣﻌﺎنی ﻈﺎﻫﺮﻯ
رایج عوام ﺪﻝ ﺑﺴﺘﻪ،
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺟﻮﻫﺮ
کلمات قرآن و ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
الهی ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭح
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
قُرآن ﺒﻤﻌﻨﻰ (ﺩﻭ
ﻗﺮّﻩ) ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﮐﺘﺎﺏ قُرآن ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺒﺮﻯ اﺯﻗﺮّﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﻭﻯ ﻗﺮّﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﮐﻤﺎﻝ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺩ، ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻌنیی لفظ قُرآن
ﺮﺍ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﺬﺍ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﮐﺘﺎﺏقُرآن ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻧند ﮐﺎﺭﻯ
ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻗﺮّﻩﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ،
ﮐﺘﺎﺏ ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﮐﺴﺐ ﻗﺮّﻩﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ، ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺏ قُرآن ﻔﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺳﭙس ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺒﭙﺮﺳﺪ، ﺍﻳﺎ ﺧﻴﺮﻯ
ﻮﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ اﺯﺍﻳﻥ
ﻤﺪﻋﻴﺎﻥ ﺪﺍﻧﺎئی
قُرآن هست ،ﮐﻪ
ﮐﺘﺎﺏ قُرآن ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ،ﻭﻣﺪّعی
عالم تر ﺑﻮﺩﻥ
گردد . ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﻤﻨﮑﺮ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﭼﻨﻴﻥ
اﺷخاصی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
در حیات
پیامبر آیات
وحی شده کتاب
نشده بود که
عمر چند سال
بعد بسلیقه
عثمان تنظیم
گردید که مولا
علیّ کتابش
بتوعلیه
پیامبر
پذیرفته نشد و
خلفای اموی و
عبّاسی بزور
شمشیر وکشتار
مخالفان قرآن
در بین مسلمانان
تثبیت گردید . ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﺃﻭﻟﺌک
ﻤﻨﮑﻢ، ﻣِﻥ هذﻩ
ﺍﻟﺂیة ، ﻭﺃﻭﻟﺌک
هم ﻮﻗﻮﺩ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﺍﻧﺎﻥ اﺯﺧﻮﺩ ﺷﻤﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻣﺸﻤﻮل
این آیه ﻗﺮﺍنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻧﺎﻥ
ﺴﻮﺧﺖ ﺟﻬﻨﻢ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﮐﺘﺎﺏ قُرآن ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ، ﻭلی
ﺒﻘﺮّﻩﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﻧﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺮﻩﻫﺎﻯ ﻘﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵرحمان ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ قُرآن
ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻋث ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
و خود نیز
قرآن ناطق
میگردند . ﺑﺎﺯ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯﺍﻥ،
ﻣَﺪّ ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻗﺮّه
ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺩﻧﺒﺎل
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﺒﺎ ﺣﻔﻈ ﻮ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﺘﺎﺏ
قُرآن، ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﮐﺎﺭﺩﺍﻥ ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻥ ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺨﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺗﻌﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭ ﺑﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
کاملان اﻟﻬﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﻗﺮّﻩ ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
هستند،ﮐﻪ ﺗﻌﻠﻴم
ﺨﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣل ﻮﺗﻌﺎلی
ﺮﻭح ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

حدیث 353 - (حدﻳث
ﻓﺘﻮﺍﻯ ﺒﺪﻭﻥ
علم ) ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ ﻨﻘل
ﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
(ﺝ۲ﺹ113
ﺑﺤﺎﺭ)

ﻴﺎ ﺍﻳّﻬﺎ
ﺍﻟﻨﺎس ،ﺍﺗّﻘﻮ
ﺍﺍﻟﻠﻪ ،ﻭﻟﺎ ﺗﻔﺘﻮﺍ
ﺍﻟﻨﺎس ﺑﻤﺎ ﻟﺎ
ﺗﻌﻠﻤﻮﻥ، ﺍﻥّ
ﺭﺳﻮل اﻟﻠﻪ ﻗﺎل
ﻘﻮﻟﺎ، ﺁل ﻤﻨﻪ
ﺍلی غیرﻩ، ﻭﻗﺎل
ﻘﻮﻟﺎ ﻭضع علی
غیر ﻣﻮﺿﻌﻪ ﻭﮐُﺬّﺏ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻯﻤﺮﺩم اﺯﺧﺪﺍ
ﺑﺘﺮﺳﻴﺪ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩﻣﺎﻥ و ﺒﺪﻭﻥ
آﮔﺎﻫﻰ، ﻓﺘﻮﺍ
ﻭ ﻧﻈﺮﻯ ﺒﻴﺎﻥ ﻨﮑﻨﻴﺪ.
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻣﻄﻠبی
گفته ،ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﻣﻮضع
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﻭ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻭﺑﺎﻋث
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺍﻭ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﻣﺸﮑل ﺒﺰﺭگ ﺒﻴﺎنات
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ، ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﮐلّی
ﻮ ﺍﺻلی گوﻳﻨﺪﻩ
ﻳک ﻤﻄﻠﺐ ﺗﻤثیلی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻇﺎﻫﺮﻋﺒﺎﺭﺍﺕ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻓﺘﻮﺍ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ کلام
ﻮﺣﻘﺎﻳقی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻌنی ﻈﺎﻫﺮﻯ ﺼﺎﺩق
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺭﻭﺯﻯ
ﻈﻬﻮﺭ ﻧﺎ ﺩﺭﺳتی
ﻮ ﻧﺎ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﻮﺩﻥ
کلام ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺮﻭشن ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻣﻄلبی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﻤﻌنی غیر ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﺍﺳﺖ،ﺫﮐﺮ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﻘﻄﻌﺎ
کلامی ﻤﺮﺑﻮﻃ ﺒﺴﻠﻮک
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﻃﺮح ﺒﻴﺎنی اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻌنی ﻈﺎﻫﺮﻯ آﻥ،
ﮔﺎهی ﺼﺎﺩق ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ ﻣﺴﺎﺋل
ﻤﺮﺑﻮﻃ ﺒﺴﻠﻮک
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺟﺰ
کاملان الهی ﺪﺭ
ﺍﻥ ﺨﺒﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﻴﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﻣﻌنی ﻈﺎﻫﺮﻯ
ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺴﺖ ﻭﺗﻨﻬﺎ
کاملان الهی ﺍﺯﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺎﻃنی ﻴﺎ الهی
ﻮﺩﻳنی ﻮﺳﻠﻮکی
ﺨﺒﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺳﭙس
ﻳکی اﺯﺣﻀﺎﺭ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﻭﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎ،
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺻﺤﺎﺏﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻪ ﮐﻨﻴﻢ؟ ﺍﻟﺒﺘﻪ
کاملان الهی أﺻﺤﺎﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭﻧﻪ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ ﻮﻳﺎ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
بی ﺨﺒﺮ ﺍﺯ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮک الهی
هستند. ﺗﻨﻬﺎ کاملان
الهی ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻧﻈﺮﻯ ﺒﺪﻫﻨﺪ. مولا
ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﺴلا
ﻋﻥ ﺬﻟﻚ،ﻋﻠﻤاء
ﺁل ﻤﺤﻤﺪﺷﻤﺎ ﺩﻭ
ﻧﻔﺮسائل ، ﺩﺭﭼﻨﻴﻥ
اﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺍﺯ ﻋﻠﻤﺎﻯ آل ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﭙﺮﺳﻴﺪ ﻭﺳﭙس
ﺭﺍﻭﻯ اﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻣثل اﻳﻥ ﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
مولا ﭘﺮﺳﻴﺪ، ﮐﻪ
ﻋﺎﻟم آل ﻤﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻋﺎﻟم آل ﻤﺤﻤﺪ،
ﺗﻨﻬﺎ کاملان الهی
زنده ﺰﻣﺎﻥ
هستند ،ﮐﻪ ﺍﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
عرش رحمان می ﺒﺎﺷند.
ﻭﻣﻄلّع اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺳﻠﻮک الهی
میباشند. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻮﻟﺎ ﺧﻮﺩ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ، ﺍﺯﻋﻠﻤﺎﻯ
آلﻤﺤﻤﺪ و أهل
بیت الهی محمد
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻋﺎﻟم
کسی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﻳک ﺴﻠﻮک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺑﻌﺪﻯ
اﻟﻬﻰ،ﻭ ﻋﻠم ﻠﺪﻧّﻰ،
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﭘﻨﺪ ﺣﺪﻳث
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﮐسی
ﺒﺪﻭﻥ اطلاع ﻨﻈﺮیه
ندﻫﺪ، ﻭﺍطلاع
ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺷﺨﺼﻰ، ﻭ ﻣﻴﺰﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻴﻬﺎﻯ
کمّی ﺸﺨﺺ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺍﻧﺎی
کیفی ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ الهی
ﺘﻨﻬﺎ کاملان
اﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ رحمان،
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻓﺘﻮﺍ ﺩﺭ ﺍﺻل
ﻨﻈﺮ شخصی اﺳﺖ،
ﻭلی عملاّ ﺩﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺩﻥ
کاﺭ کاملان اﻟﻬﻰ
ره رفته می ﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ ﺳؤال
اﺯ ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ،ﭘﺮﺳشی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ،
ﮐﻪ ﮐﺎﻣلی اﺯ آﻝ
ﻣﺤﻤﺪ، ﻭﺍﻫل
شده ﻮ ﺑﺎصلاﺣﻴﺖ
ﺍﺳﺖ ﺑﭙﺮﺳﺪ. ﻭﺩﺭﻏﻴﺒﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
کاملان الهی ﻘﺎﺩﺭ
ﺑﻨﻈﺮ ﺩﺍﺩﻥ
هستند. ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،
ﻧﻈﺮﺟمعی ﻮ ﺍﮐثرﻳﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺻﺎﺩق
اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ حتّی ﻨﻈﺮ
ﻳک ﺪﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﻭﻣﺘﺨﺼﺺ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻗﻠﻴﺖ ﻫم
ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺘﺼﻮﻳﺐ ﺷﺪﻩ ﺍﮐثرّﻳﺖ،ﻭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
أﮐثرﻳﺖ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ، ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ اﻥ ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻧﻈﺮﺩﺍﺩﻥ هرﺷﺨﺼﻰ،
ﺍﺯﻣﺤل علم ﻤﺎﺩﻯ،
ﻭﺍطلاع هرﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺤﺮﻑ ﺩﺭﺳتی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮﺍﮐثرﻳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﻋﺮﻑﻫﺎﻯ ﺠﺎﺭﻯ
ﺤقّ همگاﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣﺪّ ﺍﻗل ﺪﺭﺳطح
اﮐثرﻳﺖ ﺻﺎﺩق
اﺳﺖ. ﺻﺎﺩق ﻮحقّ
اﺳﺖ، و ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺤﻘﻮق اﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﻗﺎﻧﻮﻧﻰ، ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭلی ﻨﻪ ﺣﻘﻴﻘتی
اﺯﻟﺤﺎﻇ ﻨﺴﺒﺖ
ﺩﺭﺳتی ﺒﻴﺸﺘﺮ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﻄلق
ﺪﺭﺳتی گفتن . ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻥ، ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺣﺮﻑ ﺯﺩﻥ اﺯﻣﺤلّ
علم ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯﻣﻨبع ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭﻋﻠم
ﻠﺪﻧّﻰ، ﺩﺭ ﻭﺍقع
اﺯ ﻟﺤﺎﻅ (ﺣﻘﻴﻘﺖ)
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺰﻭمی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﺍﮐثرﻳﺖ ﻣﺮﺩﻡ،بی
ﺨﺒﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭالهی
ﻤﻠﺘﺰم ﺘﺼﺪﻳق
ﻮﺍﺟﺮﺍﻯ آﻥ ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺳﺎﻟکی که ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮیش
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ کاملان
اﻟﻬﻰ، ﺣﺮﻑ ﺯﺩﻥ
آﻧﻬﺎ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎصلاﺣﻴﺖ
ﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺨﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭحتّی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ کاملان ﺪﻳﮕﺮﻯ،
ﺗﻌﻬﺪّﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺼﺪﻳق ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﺩم
غیر ﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﮔﻮﺵ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
الهی ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮔﻮﺵ ﻓﺮﺍ
ﺩﺍﺩﻧﺪ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﮐثرﻳﺖ ﻣﺮﺩم ﻨﻈﺮ
ﻧﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺣﺎل
اﮔﺮ ﮐسی ﻨﻪ ﻋﻠم
اﺯ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ،ﻭﻧﻪ
ﻋﻠم اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯﻣﺤلّ ﺠﻬل ﻮﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎﻯ
ﻨﺎ ﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ ،ﻭﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭﻫﻮﺳﺒﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺮ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻮﻗﻌﻴﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
عالی ﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺮﺩم
ﻨﺎﭼﺎﺭ ﺑﻘﺒﻮل
ﻮﺍﺟﺮﺍﻯ آﻥ
هستند. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ ﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺣﺮفی
ﺒﺰﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻥ ﻤﻄﻠﺐ
ﺍﻣﻮﺧﺘﻪ ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﻫﺮﮐﺘﺎبی
ﻤﻄﻠﺐ ﻭﺍقعی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻮﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨک ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
الهی می ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻤﺎم اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،
حتّی آﻧﻬﺎ که ﺳﺎﻟک
ﻮﻣﻮٴﻤﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ
،ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘل ﻮﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻓﻬم ﺨﻮﺩ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻘل
کلاﻣﻰ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺩﺭ
ﻭﺍقع اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎم روحی
ﺸﺨﺺ . ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺎم
ﺤﺮﮐﺎﺕ ﺟﺴمی ﻮﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺘﻦ،ﻭ ﺗﻤﺎم ﺤﺮﮐﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻮﺑﺎﺯﻯ
هاﻯ ﺬﻫﻦ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺣﻮﺍل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺭﻭﺣﻰ، ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻈﺮ ﺩﺭﺳﺘﻰ،
ﻭﻳﺎ نظر ﻣﻄﻠقی
از درستی ﺪﺭﺫﻫﻥ
کسی ﻨﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻥﺸﺨﺺ ﺧﻮﺩ
ﺫﻫنی ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ فهم و
دریافت کلام الهی
ﻮچه رسد به ﻣﻄﻠق
درستی ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﺎﺯﻩ
کلاﻡ الهی ﻤﻄﻠق
هست ﻭﺍﻟﻬﺎم ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻭ ﮔﻴﺮﻧﺪﻩﺍﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳطح ﻨﻈﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻔﻬﻤﺪ. ﻭﻟﺬﺍ کاملاناﻟﻬﻰ،
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻈﺮﻓﻴّﺘﻬﺎﻯ
الهی اﺯ ﺣﻘﺎﻳق
نسبی اﻟﻬﻰ، ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﻣﻰ ﮔﻮﻳﻨﺪ ﻭ ﺍﻧﻄﻮﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪآﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮ ﻋﻘلی ﻮﺭﻭحی
آﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻴﻥ ﺨﻮﺩ
کاملان اﻟﻬﻰ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،متفاﻭﺕ
ﺩﺭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻫﺴﺖ. ﻭ حتّی ﺨﻮﺩ
ﺷﺨﺺ ﮐﺎﻣﻞ، ﺩﺭ
ﺩﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳط
ﻤﺨﺘﻠﻒ، ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﺩﻭ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺩﻭ ﮔﻮﻧﻪ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺮﻭحی ﻮﺍﻟﻬﺎم ﭙﺬﻳﺮﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس ﻋﻠﻮم ﺪﺭ ﻣﻌﻨﻰ،
ﻳﺎ ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻳﺎ
ﻫﻴﭽﮑﺪﺍﻡ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭﻧﻈﺮ
ﺷﺨﺼﻰ است ،ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻋﻠمی ﻮﻳﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫم ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻋﺎﻟم ﻨﻴﺰ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭﻳﺎ
ﮐﺎﻣلی الهی اﺯ
آل ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﺍﻭ ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎم
الهی ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ
ﻣﺪّعی ﻨﺎم عاﻟﻢ،
ﮐﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ ﺒﺪﻭﻥ
ﺘﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠمی اﺯﻋﻠﻮم
ﻤﺎﺩﻯ ﻮحتّی ﺒﺪﻭﻥ
آﮔﺎهی ﻮ ﺍﻟﻬﺎمی
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ.
ﻭﺍﻧﭽﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻴﺴﻮﺍﺩﺍﻥ
ﻮبی ﺨﺒﺮﺍﻥ، ﺍﺯﻣﺤلّ
هوس ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﺍﻟﻮﺩﻩ، ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺠﺎﻩ ﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﻭﺑﺰﺭگ
که ﺗﮑﺒّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. (ﺻُﺤُﻒ)
ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺑﻤﻌنی
ﻨﻮﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻨﻮﺷﺘﻪﺍﻧﺪ

حدیث 354
- ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻧﻘل
ﺸﺪﻩ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻳﻥ
سؤاﻝ، ﮐﻪ حقّ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
اوﭼﻴﺴﺖ؟ که امام
ﭼﻨﻴﻥ ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 113
ﺑﺤﺎﺭ)(ﺣﺪﻳث
ﻟﺰﻭم ﺘﻔﻘّﻪ) :ﺃﻥ
ﻴﻘﻮﻟﻮﺍ ﻣﺎ
ﻳﻌﻠﻤﻮﻥ
ﻮﻳﻘﻔﻮﺍ ﻋﻨﺪ
ﻣﺎﻟﺎ ﻳﻌﻠﻤﻮﻥﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ
ﺍﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻧﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﺗﻮﻗﻒ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
آﻣﻮﺧﺘﻥ آﻥ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﻭ
ﺑﺮ ﺍﻥ ﻮﺍﻗﻒ ﮔﺮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
حقّ الهی ﺒﺮ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ، ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﭽﻨﻴﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻣﻮﺧﺘﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞّ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، حقّ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻭﺍﻧﺠﺎم
گرﻓﺖ، ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺍﺯ
ﻟﻮﺍﺯم ﻘﺒلی
ﻮﻳﺎ ﺍﺯ
ﻧﺘﺎﻳچ
ﻮﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺠﺎم هم
ین ﺘﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﻮ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﺍﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪگی
ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ بعدی
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺴؤﺍل
ﺴﺎﺋل اﻣﺎم ﺮﺍ
ﻣﻠﺰم کرﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻳکی
ﻴﺎ ﺍﻫمّ ﺤﻘﻮق
اﻟﻬﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﭘﺎسخ
اﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮔﻔﺘﻥ
ﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻪ،
ﻭﻳﺎ ﺁﮔﺎﻩ
ﺷﺪﻥ اﺯ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪﻫﺎ،
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
هماﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ذاتی ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﻔﺘﻥ
ﺒﻌﻠم ﻮ
ﺍﮔﺎﻫﻰ، ﺑﺎﺯ
ﺟﺎﻯ ﺘﻔﮑﻴک
اﺳﺖ. ﮔﻔﺘﻨﻴﻬﺎﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺮخی
ﺒﻴﺎﻥ ﺤﺎل
ﺨﻮﻳﺶ و ﺑﺮخی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﺍﺩﻥ
ﺨﺒﺮﻯ که
ﻣﻔﻴﺪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ که
ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،
ﺩﺭ ﺍﻣﺮ ﻭﻧﻬی
ﻮﻳﺎ ﭘﻨﺪ ﻭ
ﺍﻧﺪﺭﺯ
ﻭﺣﮑﻤﺖ، ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺳﺮﮔﺮﻣﻴﻬﺎﻯ
ﺠﺎﺭﻯﻓﮑﺮی
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻥ
گفتنی ها
ﺩﺍﻧﺴﺘنی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻧﻰ
ﻫم ﻨﻤﻴﺸﺪﻧﺪ. دﺭﺍﻳﻥ
ﮕﻔتن ها ،ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻭﺣُﺴﻥ ﻨﻴّﺖ،
ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح أصل
وجود ﺨﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ کافی
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻣﻄﻠﺐ ﻋﻠﻤﻰ،
ﭼﻮﻥ
ﻨﻈﺮﻳﻪﺍﻯ
ﻄبّی ﺪﺍﺩﻥ،
ﻭﻳﺎ ﻣﺸﻮﺭﺕ ﻓنی
ﻨﻤﻮﺩﻥ،
ﻣﻨﻮﻃ ﺒﺎﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﮐﺎﺭﺷﻨﺎس
ﻭﻣﻄلّع ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی اﮔﺮ ﻧﺒﻮﺩ،
ﻭﺑﻄﻮﺭ
ﺑﺍﻟﻔﻀﻮلی
ﻤﻄﻠبی گف ته
ﺷﺪ، ﺍﻳﻥ ﺤقّ
ﻮﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ
ﻳﺎ ﻧﭙﺬﻳﺮﺩ. ﺗﺎﺯﻩ
ﮔﻔﺘﻪ
ﮔﻮﻳﻨﺪﮔﺎﻥ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺻﺎﺩق ﻨﻴﺴﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺘﺎﺯﻩ، ﺍﺭﺯﺵ
ﻳک ﻤﻄﻠﺐ ﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺍﺭﻭئی
که ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﺷﻔﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺍﺭﻭ ﺑﺮﺍﻯ
هماﻥ ﺒﻴﻤﺎﺭ،
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﻗﺎﺑل ﺸﻔﺎ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺣﺪﻳث ،ﮔﻔﺘﻥ
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ الهی
ﻮﺳﻠﻮکی اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻮﻣﺴﺎﺋل
ﺘﺎﺭﻳخی ﻮ ﺩﻳنی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻋﻘﺎﻳﺪ شخصی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ
ﻳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ اﻣﻮﺭ الهی
ﻮﺳﻠﻮکی اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻈﺮ ﺩﻫﻨﺪﻩ،
ﮐﺎﻣل الهی
ﻮﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻣﻄلع اﺯ ﺗﺠﺎربّ
ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺒﺎﺷﺪ،
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺘﻨﻬﺎ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺎﺩق اﺳﺖ. ﻭلی
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺭ الهی
ﺨﺒﺮﻯ
ﭙﺮﺳﻴﺪﻩ ﺷﺪ،
ﺍﮔﺮ ﮐسی ﺨﻮﺩ
ﺷﺨﺼﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺣﺮﻓﻰ ﺑﺰﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺳﺎﺋﻞ،
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﻮﺩ،
ﭼﻨﺎﻥ ﺘﺸﻨﻪ
ﻭﻣﻨﻔﻌل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﻧﻈﺮ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ،
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﻤﺎم
عمر ﺑﺘﺒﺎهی
ﻮﮔﻤﺮﺍهی
ﺒﺒﺮﺩ. ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک الهی
ﻮﻋﺎﻟم الهی
گرﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺟﻮﺍب گوئی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ آﮔﺎهی الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺒﻮﺩ، ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﻗﻒ
ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ،
ﻭﻭﻗﻮﻑ ﺑﺮ ﺍﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ،
ﺗﻔﻘّﻪ ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﺒﺮﻭﺩ. (ﻓﻘﻪ ﻭ
ﺗﻔﻘّﻪ)
ﻣﻌﺮّﺏ ﻟﻔﻈ
ﻔﺎﺭسی ﭙﮕﺎﻫﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺩﺭ ﻳک ﺼﺒح
ﺪﻣی ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ، ﻭﺟﻤﻊ
ﺷﺪﻥ ﺒﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺤﺮﮔﺎهی ﺧﻮﺩ،
ﻭﺟم گرﺩﻳﺪﻥ
ﻮﻓﺮّ الهی
ﻴﺎﻓﺘﻦ،ﻭ صلاﺣﻴﺖ
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺷﺪﻥ، ﻭخلاﻓﺖ
الهیر
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺠﺴﺘﻦ، ﻣﺪﺍم
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﻋﻠم لدنّی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ، ﺍﺯ
ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ ﻭمُرَبّی
ﻘﺎﺋﻢ، ﻭلی
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺵ، ﺍﺯ
ﻣﻘﺎم الهی
ﺮﺏّ ﻭ مُرَبّی
ﺮﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﭘس
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﮕﺎهی
ﻘﺎﺋﻢ،
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻟﻘﺐ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻮﻋﺎﻟم ﺸﺪﻥ،
ﻭﻋﺎلم ﻮﻓﻘﻴﻪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺤقّ اﻟﻬﻴی بر
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻤطیّع
ﻮﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻃﺎﻋتی ﻨﺸﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺩﻩ،
ﻭﺑﻨﺪﻩ ﻭﻋﺒﺪ
ﻭﺳﺮﺳﭙﺮﺩﻩ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﭼﻮﻥﺪﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ بی
ﺨﺒﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭحقّ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،حجّ الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﺩﻳﺪﻥ
ﻮﻟﻘﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮی، ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻯ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﺍﺳﺖ. ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎنی عالم
ﻮﻓﻘﻴﻪ
ﻭﻓﻬﻴﻢ،
ﻭﺍﮔﺎﻩ
ﺍﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی ﻮ
ﻗﺪﺭﺕ ﻟﻘﺎ ﻭ ﺩﻳﺪﻥ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴنی ﻴک
ﻤﻘﺎم الهی ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺍﺯﻟﺤﺎﻇ ﻨﻘﺶ
ﺗﺮﺑﻴتی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺑﺸﺮ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋم
ﺸﻬﻮﺩ ﻭﺗﻌﺎلی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮﭘس اﺯ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح ﻴک
اﻧﺴﺎﻥ ﻨﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺘﺠلّی ﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎن ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ،
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋم ﻮ ربّ رحمان،
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺗﺠلی
ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﻌﺎلی ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ششم
ﻗﺎﺋﻢ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ حجّ ﻮحقّ
أﮐﺒﺮ، ﻭﻳﺎ
ﺣﺮﮐتی ﺠﻮﻫﺮﻯ
ﻮﺫﺍتی ﻮﺭﻭحی
ﺴﺎﻟک ﺒﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ، ﻭﺗﻘﺮّﺏ
ﻭﺗﺸﺒّﻪ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍخلاق
ﻮﻋﻘل
ﻮﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
بالفعل ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
آﻧﺮﺍ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻭﺍﺟﺐ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭﻣﻘﺮﺭ،
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ (کتاﺏ
ﺍلهی) ﺪﺍﻧﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭقُرآن ﻮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث پیامبر
ﺑﮑﺎﺭﻣﻴﺮﻭﺩ.

حدیث 355
-ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻫﻤﻴﻥ
ﻤﻮﺿﻮع حقّ
خداوند اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ(ﺝ۲ﺹ113 ﺑﺤﺎﺭ)
ﻧﻘل ﻠﺸﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺩﻭﺟﻤﻠﻪ
ﻗﺮﺍﻧﻰ (ﺃﻥ لاﻳﻘﻮﻟﻮﺍ
ﺣتی ﻴﻌﻠﻤﻮﺍ) ﻭ
(ﺍﻟّﺎ ﻳﺮﺩّﻭﺍ
ﻣﺎﻟم ﻴﻌﻠﻤﻮﺍ)
هیچ ﻨﮕﻮﻳﻨﺪ ﻣﮕﺮ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ، ﻭهیچ
أﻣﺮﻯ ﺮﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﮑﻨﻨﺪ، ﭼﻮﻥ ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
آﻥ ﺒﮑﻮﺷﻨﺪ،
امام ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻔسیر
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﻘﺎل اﻟﻠﻪ ﺃﻟم
ﻴﻮٴﺨﺬ ﻋﻠﻴﻬم
ﻤﻴثاق اﻟﮑﺘﺎﺏ،
ﺃﻥ لا ﻳﻘﻮﻟﻮﺍ
علی اﻟﻠﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﺤﻖ، ﺑل کذّﺑﻮﺍ
ﺑﻤﺎ ﻟم ﻴﺤﻴﻄﻮﺍ
ﺑﻌﻠﻤﻪ، ﻭ ﻟﻤّﺎ
ﻳﺄﺗﻬم ﺘﺄﻭﻳﻠﻪﻣﻘﺼﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻳﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ کتاﺏ ﻭﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺍﺯﺍﻧﻬﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺟﺰحقّ ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍ ﻧﮕﻮﻳﻨﺪ؟
ﻭلی ﺪﺭﻭغ
گفتند، ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺄﻭﻳل
و تحقّق آﻥ ﺒﺮﺍﻧﻬﺎ
ﺟﺎﺭﻯ ﻨﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ.
ﺗﻤﺎم اﻳﻥ ﻤﻄﻠﺐ
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ،
ﺑﺤثی ﺴﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ(ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ) ﺧﻮﺩ
ﻗﺒل اﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
کنوﻧﻰ، ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻔﻄﺮﺕ، ﭘﻴﻤﺎنی
ﺒﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﮐﻪ ﺩﺭﻭﻗﺖ ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،
ﻳکی اﺯ ﻣﻮﺍﺭﺩ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻮﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺍﻳﻥ
بوده است ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺣﺮﻑ ﻧﺎ حقّ ﺪﺭ
ﺯﻧﺪگی ﺨﻮﺩ ﻧﺰﻧﺪ.
ﻭهیچ ﺪﺭﻭغی ﺒﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﮕﻮﻳﺪ. ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﻳﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل ﻔﮑﺮﻯ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺣﺮﻑ ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ،
ﻭﻳﺎ ﻧﺎﻗعلی ﺒﭙﻴﺮالهی
ﺨﻮﺩ ﻧﺰﺩ. ﺗﺎﭘﻴﺮ
الهی ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺑﺮﺭسی ﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺣﻮﺍل
ﺘﺎﺯﻩ ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭلی
ﺒﺮخی ﺒﭙﻴﺮﺧﻮﺩ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ،
ﺍﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﺍﻧﺮﺍ ﻣﺪّﻋﻰ ﺷﺪﻧﺪ
. ﻭﺩﺭﻭﺍقع اﺣﻮﺍل
ﻨﺎ ﺩﻳﺪﻩﺍﻯ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺟﻌل
کرﺩﻧﺪ، ﻭﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭ ﺧﺪﺍ ﻧﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺎﻭﻳل ﻮﻭﻗﺖ
ﺗﺤﻘق آﻥ اﺣﻮﺍل
ﺒﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺳﺎﻟک هنوﺯ ﺧﻴلی
ﻤﺎﻧﺪﻩ، ﮐﻪ ﺑﺎﺣﻮﺍل
ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﺑﺮﺳﺪ،
ﺗﺎ ﺑﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻭﭘﻴﺮ ﻭﻯ ﻨﻴﺰﺩﺭﺑﺮﺭسی
ﺨﻮﺩ، ﻧﻈﺮ ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎ
ﺷﻨﻴﺪﻥ اﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
،ﻭﺍﻟﻬﺎمی ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺰﻣﺎﻥ، ﺑﺪﺍﺩﻥ
اﺣﻮﺍلی ﺘﺎﺯﻩ ﺑﺴﺎﻟﻚ،
ﭘﻴﺮ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﻭﺑﻬﺮﺷﮑل
ﺪﻳﮕﺮﻯ آﮔﺎﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟکی هرﺣﺎل
ﻮ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺳتی
ﻮﺑﺪﻭﻥ اﺿﺎﻓﺎﺕ
ﻭﻳﺎ ﮐم ﻨﻤﻮﺩﻥ
ها، ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺩ ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ ﺒﺮ
آﻥ ﻨﻴﻔﺰﺍﻳﺪ،
ﻭﻃﻮﺭﻯ ﻤﻄﺮح ﻨﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﺪﺭﻙ
ﻧﺎ ﺩﺭﺳتی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﮐﺎﺭ ﺩﺭستی ﻨﻤﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﻗبلا ﻧﻴﺰ ﺗﻌﻬّﺪ
ﭼﻨﻴﻥ ﺮﻭشی ﺮﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﺗﺄﻭﻳﻞ) ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ،ﻭﻳﺎ
ﺑﻤﻌنی ﺪﺭﺳﺖﺗﺮ،
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺎﺻل
ﺍﻭﻝ،ﻭ ﺑﺄﺻﺎﻟﺖ
ﻭ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﺪﺭ ﺁﻥ
ﻨﺸﺪه، ﻭﺍﺿﺎﻓﺎتی
ﺒﺮ آﻥ ﻮﺍﺭﺩ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﺯ ﺍﺭﺯﻳﺎبی
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍل ﻨﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ،
ﺩﻟﻴل ﻮﺟﻮﺩ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻌﺎﻳبی ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺗﺎﺯﻩ،
ﻭ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻌﺎﻳﺐ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭﺑﺪﺍﻥ
عمل کند . ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮ ﺑﻴﺎﻥکند
،ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭﻳﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ، ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻳﺎ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ،ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﻭﺣﺎل ﺘﺎﺯﻩ ﺍﺭﺯﻳﺎبی
ﻨﻤﻮﺩﻩ، ﻭ ﺩﺭخلال
ﺒﻴﺎﻥ ﻤﻄﺎﻟﺐ،
ﺭﻭٴﻴﺎ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻋث
ﻓﺮﻳﺐ ﭘﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﺍﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺣﻮﺍل
ﺒﻌﺪﻯ ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
آﻳﻨﺪﻩ، ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﺪﺧﺎﻟﺘﻬﺎ ﻭﺍﮐﺎﺫﻳﺐ
ﻭﺗﺄﻭﻳلاﺕ شخصی
ﺴﺎﻟﻚ،ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ. ﺑﺎﺯ
حقّ گوئی ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﻴﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ
ﻤﻄﻠﺐ ﻧﺎحقّ . و
نادرستی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی اﮔﺮ ﮔﻔﺖ، ﺑﺎ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩل
ﻮﻓﮑﺮ ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﺎﺯﺑﺎﻧﺶ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. حقّ ﺮﺍﺳتی
ﻮ ﺩﺭﺳﺘﻰ، ﻭﻫﺮﺍﻣﺮ
الهی اﺳﺖ. ﻭﺑﺎﺯ
حجّ ﻮ ﻣﻘﺼﺪ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺎﺣﻮﺍل
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟک
ﺠﺰ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ، ﻭﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺤقّ ﻮ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺩﺭحجّ
أﮐﺒﺮ، ﺩﺭ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع هدفی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻭﮐﺬﺏ ﮔﻔﺘﻥ
غیر ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻭﻳﺎ
ﮔﻔﺘﻦ ﺍﻣﺮﻯ ﺼﺎﺩﻕ،
ولی ﺪﺳﺖ ﮐﺎﺭﻯ
ﺸﺪﻩ،ﻭﻣﻌﺠﻮنی
اﺯﻭﻗﺎیع ﺠﻌﻠﻰ،
ﻭ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻭ ﺍﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺺ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﭘس ﺍﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍنی
که ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺗﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴته اید ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ
ﺗﺎ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻴﺰﻯ ﻨﮕﻮﻳﺪ.
ﭼﻪﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻄﻠبی ﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺑﺨﻮﺩ
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ.
ﻭﺩﺭ ﻭﺍقع ﺒﺨﺪﺍ
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺑﻴﺎﻥ ﺪﺭﻭغ
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﻟﺎﺯﻡ ﻧﻴﺴﺖ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﮐﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪﺍﮔﺮ
ﺗﺼﺪﻳق هم ﻨﮑﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮک
الهی ﻮ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هرﭼﻪ ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ،
ﻳﺎ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻄﺮح ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻭ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ. ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ،
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺩﻳﺪﻥ
هماﻥ اﺣﻮﺍل ﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻟﻴل ﺪﺭﺳتی
آﻥ گفته ﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﻨﺪﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ ﺩﻟﻴلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻣﮕﺮ
ﭘﻴﺮ الهی ﻮﻫﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ،
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺳﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﻣﻄﺮح ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﺴﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻈﺮﻯ ﺒﺪﻫﺪ ﻭﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ اﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
اﺯﻋﺪﻡ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺩﺭﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ،
ﺑﺠﺰ ﭘﻴﺮالهی ﺨﻮﺩ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺴﻤﺎع
و شنیدنی ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺟﺰ ﻣﻄلبی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺍﺯﮐسی
ﻨﻤﻴﭙﺬﻳﺮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ ﻳﺎ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺮ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺮﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﻤﻮﺩ.

حدیث 356
-ﺍﺯﻣﻮلا أﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﻨﻘل
ﺸﺪﻩ، ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ114ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﭙنج ﺘﻮﺻﻴﻪ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻥ ﺒﭙﺬﻳﺮﻳﺪ:لا ﻳﺮﺟﻮﻥ
ﺃﺣﺪﮐم اﻟّﺎ ﺭﺑّﻪ،
ﻭﻟﺎ ﻳﺨﺎﻑ ﺍﻟّﺎ
ﺫﻧﺒﻪ، ﻭﻟﺎ ﻳﺴﺘﺤی
ﺃﻥ ﻴﺘﻌﻠّﻢ ﻣﺎﻟم
ﻴﻌﻠﻢ، ﻭﻟﺎ ﻳﺴﺘﺤی
اﺫﺍ ﺳﺄل عمّا ﻟﺎ
ﻳﻌﻠﻢ، ﺃﻥ ﻴﻘﻮل
لا ﺃﻋﻠﻢ، ﻭﺃﻋﻠﻤﻮﺍ
إﻥّ اﻟﺼﺒﺮ ﻣﻥ
اﺄﻳﻤﺎﻥ، ﺑﻤﻨﺰلة
ﺍﻟﺮﺃس ﻣﻥ اﻟﺠﺴﺪ هیچ ﻴک
اﺯ ﺷﻤﺎ ﺟﺰ ﺑﺨﺪﺍ
ﺍﻣﻴﺪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺟﺰ ﺍﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﺘﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭼﻴﺰﻯ که ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴتید
ﺑﺮﺍﻯ آﻣﻮﺧﺘﻥ
آﻥ ﺨﺠﺎﻟﺖ ﻧﮑشید.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐسی اﺯ ﺍﻭ
ﭼﻴﺰﻯ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺨﺠﺎﻟﺖ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ. ﻭ
ﻧﻴﺰﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ
ﺻﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻤﺎﻥ
یا سلوک ﻤﺎﻧﻨﺪ،
ﺳﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻥ اﺳﺖ.
ﺍﻳﻥﺘﻮﺻﻴﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻮلا ﺒﺮﺍﻯ ﻴکی
اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭسی
عاﻡ، ﺑﺮﺍﻯ
همه ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺭﺟاء
) ﺩﺭ (ﻳﺮﺟﻮﻥ) ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺠﺰ ﺧﺪﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ،
ﺩﺭﺗﻮﮐل ﻮﺗﺴﻠﻴم
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﻭبلاﻳﺎ
و فتنه های الهی
ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی ﺮﺍ،
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﺍﻣﻴﺪﻯ
حتّی ﺒﺸﺨﺼﻴّﺖ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﺎﺩﺍﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻭﻗﺒﻮل
أﻋﻤﺎل ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻭ،ﺟﺰ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻋﻤﺎل ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﺴﺎﻟﻚ، ﺍﻫﻤﻴﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﻯ ﺳﺎﻟک ﻀﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ، ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺘﺎ ﺣﺪّﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﻣﻴﺪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﺪم اﻣﻴﺪ
ﻧﺎ ﺷﮑﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻫﺮﮐس ﺍﮔﺮ
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺗﺮس ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ.
ﮐﻪﻋﻠتی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺠﻬﻨمی
ﺮﻭﺡ، ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩ ﺗﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﻨﺪ، ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﭘﺎکی ﺮﻭح اﺳﺖ،
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺣﻴﺎ ﻭﺧﺠﺎﻟﺖ ﺍﺯ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻥ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺳﺪ، ﻭﻳﺎ ﺍﺯکاملان
الهی ﻤﻮﺭﺩ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﭘﻴﺮﺧﻮﺩبپرسد،
ﻭﭘس ﺍﺯ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﭘﻴﺮ الهی اﺯ ﻫﺮ
ﻧﻈﺮﻯ که ﻫﺮ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺍﮔﺎﻩ ﺑﺸﻨﻮﺩ ﺗﺤﻘﻴق
ﺒﮑﻨﺪ، ﻭﺍﮔﺮ ﻫم
اﺯ ﻭﻯ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭﺍﻭ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ،ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺨﺼﻮعلی
ﻨﺪﺍﺷﺖ، ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪﭼﻨﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻮﺍﺣﻮﺍل ﻮﺭﻭٴﻴﺎئی
ﺮﺍﻧﺪﺍﺭﻡ. ﺯﻳرﺍ
ﻭﺍصلاﻥ ﺒﻬﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺭﻩ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍﺗﺤﮑﻴم
ﺒﺨﺸﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ، ﻣﻮﻗﻌﻴﺖالهی
ﻮﺗﻘدّس ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎل ﭙﻴﺮ
الهی هرﭼﻪ ﮔﻔﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
اﻳﻥ ﻨﺼﺎیح ﻤﻮلا
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺳﻠﻮک الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺻﺒﺮ ﻭﺑﺮﺩ ﺑﺎﺭﻯ
ﺪﺭبلاﻳﺎ ﻭﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺗﺤﻤّﻞ
ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ، ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻃﻮﻟﺎنی ﻨﺠﺎﺕ،
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺧﺴﺘﻪ ﮐﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺻﺒﺮ ﺍﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﺻل ﺴﻠﻮک الهی
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺻﺎﺑﺮﺍﻥ ﺼﺎﺩق
ﺪﺭ ﻗﻮﻝ ﻭﺗﻌﻬّﺪ
الهی ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 357
-ﺑﺎﺯ ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ ﺰﻣﻴنه
ندانسته گفتن ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﭽﻨﻴﻥ
ﺮﺳﻴﺪه اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ114 ﺑﺤﺎﺭ)
: ﺃﻧﻬﺎک
عن ﺨﺼﻠﺘﻴﻦ، ﻓﻴﻬﻤﺎ
ﻫﻠک اﻟﺮﺟﺎﻝ،
أﻥ ﺘﺪﻳﻥ اﻟﻠﻪ
ﺑﺎﻟﺒﺎﻃﻞ، ﻭﺗﻔﺘﻰ
ﺍﻟﻨﺎس ﺑﻤﺎ ﻟﺎ
ﺗﻌﻠمﺗﻮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﻭ
ﺻﻔﺖ ﻭﺧﺼﻠﺖ ﻫﺸﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻢ، ﮐﻪ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﺰﻣﻴﻥ ﺰﺩﻩ
ﻭهلاﻙ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻳکی آﻧﮑﻪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺒﺎﻃﻞ، ﺩﻳﻥورزی
ﻮﭘﺮﺳﺘﺶ ﻧﮑنی
ﻮﻧﺰﺩﻳک ﻨﺸﻮﻯ،ﻭ
ﻳکی اﻳﻨﮑﻪ ﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﺑآﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻰ،
ﻓﺘﻮﺍ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻧﮑﻨﻰ. (ﺃﻥ
ﺘﺪﻳﻦ) ﮐﻪﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺑﻮﺭﺯﻯ ﻮﺩﻳﻥﺪﺍﺭﻯ
کنی . ﻭﻳﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ
(ﺩﻧﻮّ) ﻭ ﺗﻘﺮّﺏ
ﻭﻧﺰﺩﻳک ﺸﺪﻥ ﺑﺨﺪﺍ
ﺭﺍ، ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﺒﺎﻃل ﻮﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻨﺎﺩﺭﺳتی أﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻰ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺩﺭﺳﺖ،
کاملان الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ هستند ،ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻮالهی ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﻭﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺎﻃل ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﺎﻃﻞ، ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺠﺎﻯ ﺘﻘﺮّﺏ ﻭ
ﺩﻧﻮّ ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ،ﺳﺒﺐ
ﺩﻭﺭﻯبیشتر اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﻭﺭﻯ ﻨﻮعی ﻮﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﺮﻭح اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪﺍﻯ
مکانی ﺒﺎﺧﺪﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻥ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻬﻰ، ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ الهی کاملان
ﺯﻣﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭﻯ ﺸﻮﺩ،
ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی ﻮمُرَبّی
ﺸﺨﺺ ﺷﻮﺩ. ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﺮﻭﺵ
ولایت ششم ﻣﺤﻤﺪ
در نوع بشر ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺰﻣﺎﻥ، ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ آﻧﺎﻥ،
ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺑﺤﻖ، ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻭﺵ ﺩﻳﻥﺪﺍﺭﻯ
ﻮﺩﻳﻥﻮﺭﺯﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻮﺻﻴﻪ
ﺩﻭﻡ، ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺩم
ﻔﺘﻮﺍ ﻭ ﻧﻈﺮﺩﺍﺩﻥ
ﺒﺪﻭﻥ علم ﻮ ﺍﮔﺎهی
ﺸﺨﺼﻰ، ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﻃل اﺳﺖ حتّی
اﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎ ﻋﻠم ﺒﺎﻣﻮﺭ
الهی ﻮ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻭﮐﺴﺐ ﺍﺣﻮﺍﻝ،
ﻭﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ الهی
اﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
الهی ﻮﻋﻠم ﻠﺪﻧّﻰ،
ﭘس ﺍﺯ مرگ قبل
از مرگ وﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﭼﻮﻥ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
و گزارش بدهند
،ﭘﻴﺮ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺘﻌلام ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﻗﺪﺍم
ﺒﻌﺪﻯ اﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک کسب ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻓﺘﻮﺍ ﻭﺑﺮﺭسی
ﻮﻋﻘﻴﺪﻩ ﭘﻴﺮ ﻧﻈﺮﻯاﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. (ﺗﻔﺘﻰ)
ﻓﺘﻮﺍ ﺑﺪﻫﻰ، ﻭﻧﻈﺮ
شخصی ﺒﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮕﻮﺋﻰ
ﻭﻳﺎ ﮐسی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ،ﺣﮑمی
ﺒﺮ ﺍﺭﺯﺵ ﺭﻭٴﻴﺎئی
آنان ﺒﺪﻫﺪ. (ﺧﺼﻠﺖ)
ﺻﻔﺖ ﺍﺳﺖ، ﻭﺑﺎﺯ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ اﺯﺻﻔﺎﺕ،
ﮐﻪ ﺒﺎﻫم ﭽﻮﻥ
گیسوﺍﻥ ﺒﺴﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ
،ﺻﻔﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ.
(ﺑﺎﻃﻞ)ﻫﺮﺍﻣﺮ ﻏﻴﺮ
الهی ﻮﻧﺎحقّ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ که ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل
رﻮح ﺒﻌﻘﺐ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎﻋث ﻋﺪم
ﺮﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﻳﻥ ﺒﻤﻌنی
ﺮﻭﺵ ﺳﻠﻮکی ﻮﻋﻤﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮ الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﻤﻌنی ﺴﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻮ ﺗﺸﮑیلاﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮکی آﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟکی ﺒﺮﻭﺵ ﺑﺮﺗﺮﻯ،
ﻭﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮔﺮﺩﺩ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻭﺵ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭﺵ ﺩﻳنی
ﻮﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻪ
ﻭﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻋﻤل
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻮﻟﻮ
ﺍﻧﺪک ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺩﻟﻴل ﺪﺭﺳتی
ﻮﻗﺒﻮل اﻋﻤﺎل
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺎ ﺭﻭﺵ
سلوکی ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺍﺯکاملان
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﺗّﺒﺎع
گرﺩﺩ. ﮐﻪ ﺗﺎ ﺍﺧﺮﻋﻤﺮﻧﻮﻉ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ،
ﻭﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯﺒﻌﺪﻯبجهان
،ﻭﺩﻳﻥ ﺘﺎﺯﻩ ﻭ
ﺭﻭﺵ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺑالاﺗﺮ ﻧﻮﺭ ربّ
رحمان، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺩﺭ ﻗﺎﺋم آﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺗﺎ ﺍﻥ ﻮﻗﺖ ﮐﻪ
۵۵
ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ،بعنوان
کلاس ششم
همیشه دایر
سلوکی ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺮﻭﺵ ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ.
ﮐﻪ حتّی ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک أﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺒﭙﻴﻮﻧﺪﻧﺪ. ﻭﺍﻧﺮﺍ
ﺗﺠﺮﺑﻪ و عبور
تکامل روح ﮐﻨﻨﺪ،
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨﮑﻪ ﺟﻨﺠﺎل
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺩﻳﻦ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻭﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺭﺳﺖ، ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻬﺎئی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺤُﺠّﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺤجّ کرﺩﻥ،ﻭ ﺑﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ ﺳﻔﺮﻯ ﻤﻌﻨﻮﻯ
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻤﻮﺩﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺤﺮﻑ
ﺍﺧﺮ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮالهی ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
آﻥ ﺤﺮﻑ ﺍﺧﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.

حدیث 358
-ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ،
ﮔﻔﺘﻥ ﭙس ﺍﺯﺍطلاﻉ
و دانائی ،ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ۲ﺹ114 ﺑﺤﺎﺭ)
: إﻥّ ﻤﻥ
ﺤﻘﻴقة ﺍﻟﺄﻳﻤﺎﻥ،
ﺃﻥ ﺘﻮثّر ﺍﻟﺤقّ
ﻮ إﻥ ﻀَﺮّﻙ، علی
اﻟﺒﺎﻃل ﻮ إﻥ ﻨﻔﻌﻚ،
ﻭ إﻥ لا ﻳﺠﻮﺯ ﻣﻨﻄﻘک
علمک
علاﻣﺖ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
حقّ ﺮﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﻤﺎئی ﻮﻟﻮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻥ کاﺭ ﺑﻀﺮﺭ
ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎﻃل ﺮﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐنی گرﭼﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﻣﻔﻴﺪ ﻭﻧﺎفع ﺒﻮﺩ.
ﻭهیچ گاﻩ ﮔﻔﺘﺎﺭﺕ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ ﻣﻴﺪﺍنی
ﺘﺠﺎﻭﺯ ﻧﮑﻨﺪ. ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺯﻧﺪگی اﻧﺴﺎﻥ
أﻧﻮﺍع ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺍﺯ ﺑﺎﻭﺭﻳﻬﺎ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩن ﺪﺍﺭﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻴﻤﺎﺭ. ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺪﺭﺣﺪﻳث ،ﻫﻤﺎﻥ
اﻭم عملی ﻴﺎ ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻤﻌنی ﺒﺎﻭﺭﻯ
ﻮﺑﺎ ﻗﺼﺪ ﻭﺳﻠﻮک
عملی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﻤل ﺒﺪﻭﻥ ﺒﺎﻭﺭﻯ
ﻨﻴﺰ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺪﻭ ﻗﺴﻤﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﻮﻋﻤلی ﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﻗﺴﻤﺖ ﻧﻈﺮﻯ ﻮﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ،
ﺷﺨﺺ ﻋﺎﻗل ﺒﺎﻋﻘل
ﺠﺰئی ﻮ ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺘﻰ،ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭﮊﻧﺘﻴﮑﻰ،
ﻭﻧﻴﺮﻭﻯ ﺪﺭک
عقلی ﻮﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮّﺭ
ﮐﺎفی ﺪﺭﻣﻴﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮﻙ
الهی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨک ﻨﻮﺑﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻥ عملی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
. ﻭ ﺍﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ)، ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
(ﺣﮑﻤﺖ ﻧﻈﺮﻯ) ﻨﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ (ﺣﮑﻤﺖ)
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻋﻘلی اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺭﺍﻩ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﺳﺎﻟم ﺨﻮﺩ
ﻣﻄﺮح اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﻄﺎﻟﺐﻋﻠمی ﻮﺩﺍﺩﻩﻫﺎی
اطلاﻋﺎﺗﻰ،ﭼﻴﺰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻥ آﻧﻬﺎ،
ﻭحتّی خلاﻑ ﺍﻧﻬﺎ
ﻋﻤل کرﺩﻥ، ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ ﺿﺮﺭﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺿﺮﺭ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﭙﺬﻳﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭﻋﻤل ﺘﺮﻙ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﻭ
حتی ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ،
ﺑﻘﺼﺪ ﺟﺴﺘﻥ آﻳﻨﺪﻩ
بهتر ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﺮک
ﻤﻨﺎفع ﻮﻣﻄﺎمع
ﻤﺎﺩﻯ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺑﻘﺼﺪ ﺟﺴﺘﻥ
ﻤﻨﺎفع أﺑﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک ﺤقّ
ﺠﻮ، ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
حقّ ﺭﺍ ﺗﺮﺟﻴح ﺒﺪﻫﺪ،
ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻭ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻮ
ﻓﻮﺭﻯ، ﺑﻀﺮﺭ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺤﺼﻴل علم ﻤﺤﺼّﻞ،
ﮐﻪ ﺩﺍﻧﺶ ﺍﻭ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺍتلاﻑ ﭼﻨﺪ ﺳﺎل
اﺯﻋﻤﺮ ﮐﺴﺐ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭلی اﻳﻥ ﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩ
ﻳک ﻨﻮع ﺴﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮔﺬﺍﺭﻯ اﺳﺖ. ﻭﺿﺮﺭ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺣتی ﺒﺎﻃل همیشه
،ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﻣﻌﻨﻮﻯ ﺮﺍﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺘﻀﻤﻴﻥ
ﻨﻤﻰ ﮐﻨﺪ. (ﺗؤثّر)
ﺗﺮﺟﻴج ﺒﺪﻫﻰ،
ﻭﺍﻳثاﺭ ﻭﮐﺴﺐ
أثر ﻭﺍقعی ﻨﻤﺎﺋﻰ.
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻳکی اﺯ
ﭼﻨﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻴﺎﻥ ﺤقّ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻄﺮح اﺳﺖ،
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺑﻴﺎﻥ ﺤقّ ﻨﻴﺰ
ﮐﺎﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح آﻧﻬﺎ ﺭﺍ،
ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ ﺷﻬﻮﺩ
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺘأﻣﻴﻦ
ﮐﻨﺪ. (ﻣﻨﻄﻘﻚ) ﺯﺑﺎﻥ
ﻮﻧﻄق ﻮﮔﻮﻳﺎئی
ﻮکلام ﺘﻮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳطح
عقل ﻮ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻮﻣﻨﻄق ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺳﻄﻮح
عقلی ،حتّی اﮔﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻭﻧﺎﺭﺳﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺳﻄﻮح ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﻨﻄق ﻮﻋﻘل ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ، ﻫﺮﺳطح
ﻘﺒلی ﻨﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻋﻘل کلّی اﻟﻬﻰ،
ﻭﻣﻨﻄق اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﻮ ﺭﻭﺣﺎنی ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﺳطح ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﻨﻄق ﻤﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﮕﻮﻳﺪ،
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﻣﻨﻄﻘﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮﻕبشری ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث 359
- ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﻣﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ114 ﺑﺤﺎﺭ)
ﻭﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ،
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺻﺒﺮ ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
که ﭼﻮﻥ ﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻥ اﺳﺖ ﺍﻣﺪﻩ: ﻮ ﻟﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻠﻤﻥ
لا ﺻﺒﺮ ﻟﻪ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺻﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺖ، ﺍﻳﻤﺎﻥ
هم ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻤﻌنی ﺒﺎﻭﺭﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺼﺒﺮ
ﺩﺭآﻥ ﻨﻘشی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻳﻤﺎﻧﺸﺎﻥ،
ﺑﺼﺒﺮ ﺑﺴﺘﮕﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺻﺒﺮ
ﻭﺑﺮﺩﺑﺎﺭﻯ ﺪﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
عملی ﻴﺎ ﺍﻭم ﻮ ﺳﻠﻮﻙ
الهی ﻤﻄﺮح اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ. ﻫﺮ ﭼﻘﺪﺭ
بلاﻳﺎ ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﭘﻴﺶ ﭘﺎﻯ ﺴﺎلک
ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻳﻥ اﺣﻮﺍل ﺮﺍ
ﺟﺎﺭﻯ ﺒﮑﻨﺪ، ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﻌﻤﺖ
ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
الهی ﺒﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﻫﺪﻑ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺭﺯﻭﻯ
اﻭﺭﺍ ﺗﺤﻘق ﺒﺪﻫﺪ.
ﻭﺩﻳﺮ ﮐﺮﺩ ﺁﻥ
گله اﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺑﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷ

جدیث  360 - ﺩﺭﺣﺪﻳثی
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ118) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:ﻤَﻥ ﺃﻓتی
اﻟﻨﺎس ﺑﻐﻴﺮﻋﻠم
ﻮﻟﺎ ﻫُﺪﻯ ﻤِﻥ
اﻟﻠﻪ، ﻟﻌﻨﺘﻪ
ملاّﺋکة ﺍﻟﺮﺣمة
ﻭ ملاّﺋکة ﺍﻟﻌﺬﺍﺏ،
ﻭﻟﺤﻘﻪ ﻭﺯﺭ ﻣَﻥ
عمل ﺒﻔﺘﻴﺎﻩ ﻫﺮﮐس ﺑﺪﻭﻥ
ﻔﻬم ﻮ ﺩﺍﻧﺎئی
ﻮ صلاﺣﻴﺖ ﻓﺘﻮﺍئی
ﺒﺪﻫﺪ، ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨﮑﻪ ﻫُﺪﺍئی
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺮﺣﻤﺖ ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
عذﺍﺏ، ﺍﻭﺭﺍ ﻟﻌﻨﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﻋﺎملاّﻥ
ﺒﭽﻨﺎﻥ ﻔﺘﻮﺍئی
ﺪﺍﻣﻥ گیر ﻓﺘﻮﺍ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻫﺮﮐس
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻋﺎﻟم ﻮﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺎﺷﺪ، ﻭ ﺍﮔﺎﻩ
ﺍﺯﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮک
الهی ﻮﺩﻳﻥ
عملی ﻨﺒﺎﺷﺪ، ﻭلی
ﻔﺘﻮﺍ ﻭ ﻧﻈﺮﻳﻪﺍﻯ
ﺒﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﻫﺮ ﺍﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯ، ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍسلاﻣی
اﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻫﻨﻮﺯ
ﻫُﺪﺍ ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭﻫﺪﺍﻳتی
اﻟﻬﺎمی ﻮﻋﻘل ﻮﻋﻠم
ﻠﺪﻧّﻰ، ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭ ﻣأﻣﻮﺭﻳتی الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻠﻴم
ﻮ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻓﺘﻮﺍی
دینی ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻋﻘﻴﺪﻩﺍﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭﺣُﮑمی
ﺒﮑﻨﺪ. ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی اﻭﺭﺍ ﻟﻌﻨﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻫﻤﻪ ﻋﺎملاّﻥ،
ﺑﭽﻨﻴﻥ ﻨﻈﺮﻳﺎتی
ﺒﺮﻋُﻬﺪﻩ ﻭ ﻭﺑﺎل
ﺮﻭح ﻮﺟﺎﻥ اﻳﻥ
ﻤﻔتی ﺠﺎﻫل ﺒﺎﻣﻮﺭالهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺃﻓﺘﺎ)
ﻓﺘﻮﺍ ﺩﺍﺩ ﻭ ﻧﻈﺮ
ﺩﻳنی ﻮﻋﻘﻴﺪﻩﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﻇﻬﺎﺭ ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺒﺪ ﺃﻳک ﺒِﺪﻋﺖ،
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭﻣﺬﻫﺐﺗﺮﺍشی
اﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ کاملان
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻧﻬم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ عامل ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻓﺘﻮﺍ ﻭﻧﻈﺮ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻗبلا ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺘﻌلام کرﺩﻩ،
ﻭﺍﻟﻬﺎمی گرﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﻟﻌﻨﺖ ﺧﺪﺍ
ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ، ﻣﺘﻤﺮّﺩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ ﻭﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺮﺣﻤﺖ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐالهی
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺗﮑﺎﻣلی
اﺯ ﻳک ﺮﻭﺡ، ﻟﻌﻨﺖ
آﻧﺎﻥ ﺪﻭﺭﻯ
بیشتر اﺯ ﺍﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
عذﺍﺏ، ﻧﺰﺩﻳک
آﻧﻬﺎ ﺑﺮﻭح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﻭحی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
که ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
الهی ﺪﺭ ﻧﻮع ﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻳﺎﻥ
ﺮﻭح آﻧﻬﺎ ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥﺮﺣﻤﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
کاملان الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ، ﮐﻪ ﺗﻌﻠﻴم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺮﺣﻤﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ،
ﻭﺗﻌﻠﻴم ﻮﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﻧﭙﺬﻳﺮﻧﺪ
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻮﺑﺪﻭﻥ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺒﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
عذﺍﺏ ﻳﺎ (ﻧﻘﻤﺖ
و انتقام و
لعنت ) ربّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی
هستند،ﮐﻪ ﺭﻭح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﻮ ﺳﻮﺯﺍﻥ
ﺪﺭ ﺟﻬﻨم ﺴﻮﻡ ﻣﻠﮑﻮﺕ،
ﺭﺍ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺍﺯ ﻧﻮ ﺑﺎﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌی ﺒﺒﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ. (ﻭِﺯﺭ)
ﺑﺎﺭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﻋﺎملاّﻥ ﺒﻔﺘﻮﺍﻯ
ﺒﺎﻃﻞ، ﻭﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
هرﮐس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﻔﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﮔﺎﻥ گناﻩ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺪﺭ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
عاملاّﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺒِﺪﻋﺖ ﮔﺬﺍﺭ ﺑﺤﺴﺎﺏ
ﻣﻴﺎﻳﺪ. (ﺑﻔِﺘﻴﺎﻩ
) ﻳﻌنی ﺒﻪ ﻓﺘﻮﺍﻫﺎﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. (ﻟﺤﻘﻪ) ﺑﻪ
ﺍﻭ ﻣﻠﺤق ﻮﭼﺴﺒﻴﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎل کرﺩﻩ، ﻭﺑﺎل
ﺠﺎﻥ اﻭ ﻭ
ژنتیک ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻃﺒﻖ
ﻗﺎﻧﻮﻥ کاﺭﻣﺎ،
ﺑﺎﻟﻤثل ﺘﺼﻔﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪﺍﻯ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮﻧﻮعی
که ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺗﻔﺴﻴﺮﻣﺠﻠسی
قشری ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ (ﻭﻟﺎ
ﻫُﺪﻯ ﻤﻥ اﻟﻠﻪ)
ﺍﻣﺪﻩ، ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
(ﻇﻨﻮﻥ ﻤﻔﻴﺪ ﺷﺮﻋﻰ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ،
ﻣﻌنی هُدﺍﻫﺎ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺠﻠسی
ﻘﺸﺮﻯ ﻨﺒﻮﺩﻩ،
ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ، ﻭ ظنّ و ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﺘﺪﻳﻥ
که ﺍﻳﻥ ﺘﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺩﻳﻥ ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺮ شخصی ﻮﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺪﻭﻥ صلاﺣﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ (ﻫُﺪﺍ)
ﻫﺪﺍﻳتی عقلی ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ کشش ﺑﺴﻮﻯ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻫﺪﺍﻯ ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫُﺪﺍ ﻳﺎ ﺧﺪﺍ
ﻭﺗﺠلّی اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﻤﻴﺴّﺮآﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭘس ﺍﺯﮐﻤﺎل
ﺴﺎﻟک ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﻭ ﺑﺨﻠق ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻮﻝ ﻭﻧبیّ ﻮ
ﻣﺎﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻣﺪﺍم حدیث ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﺍﻭ ﻭصلاح
ﺪﻳﺪ الهی ﺴﻴل
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻋﻘلی
و ﻤﻨﻄق ﺒﺮﺗﺮ ﻭﻋﻠم
ﻠﺪﻧّﻰ، ﺑﺪﻭﻥ
آﻣﻮﺯﺵ ﻗﺒلی ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻥ کاملان الهی
ﻤﻰ ﺭﺳﺪ. ﻭﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﻟﻬﺎمی عقلی ﻮﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﺗﻌﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 361
-ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ(ﺝ۲ﺹ115ﺑﺤﺎﺭ)(ﺣﺪﻳث
ﻃﺮﻳﻘﺖﺍﻣﺎﻣﺎﻥ): ﻴﺎ ﺍﺑﻥ أﺑی
ﻤﺤﻤﻮﺩ، ﺍﺫﺍ ﺃﺧﺬ
ﺍﻟﻨﺎس ﻳﻤﻴﻨﺎ
ﻭ ﺷﻤﺎﻟﺎ، ﻓﺄﻟﺰم
ﻄﺮﻳﻘﺘﻨﺎ ﻓﺄﻧّﻪ
ﻣَﻥ ﻠﺰﻣﻨﺎ ﻟﺰﻣﻨﺎﻩ،
ﻭﻣَﻥ ﻔﺎﺭﻗﻨﺎ
ﻓﺎﺭﻗﻨﺎﻩﺍﻯﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺍﺑﺎ ﻣﺤﻤﻮﺩ، ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺩم ﺒﺮﺍﺳﺖ ﮐﺸﺎﻧﺪﻩ
ﺷﻮند ﻭ ﻳﺎ ﺑﭽﭗ،
ﺗﻮ سَعی کن ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺎﺭﺍ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
کنی ولازم
بدانی ،ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﻣﺎﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ و با
او هستیم . ﻭﻫﺮﮐس
ﺍﺯﻣﺎ ﺟﺪﺍ ﺷﺪ،
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺤﺰﺏ ﻭﻣﺬﻫﺐ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﮐسی ﺪﻧﺒﺎل
آﻧﻬﺎ ﻭ ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻧﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻧﻬﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺣﻤﺎﻳتی اﺯ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺸﻴﻌﻪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺧﻴﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
هدﻑ ﺣﮑﻮﻣتی ﺒﻨﺎم
ﺨﺪﺍ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮑﺪﺍﻡ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯﺍﻣﺎﻣﺎﻥ، ﭼﻨﻴﻥﺤﮑﻮﻣتی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﻧﻬﺎ، ﺑﺮﺩﻟﻬﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺮﻭﺵ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺍﻧﻬﺎ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﮔﺮ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺘﻌﺪﺩ، ﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﺑﺪﻫﻨﺪ،
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﺗﻮ
ﺳﺎﻟک الهی
هستی ،ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺭﻭﺵ ﺩﻳنی
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺑﺤقّ اﻟﻬﻰ، ﻭﺣﻨﻴﻒ
ﺷﺪﻥ ﺮﺍ ﺩﻧﺒل
کن . ﻭﻧﻪ ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺷﺎﻥ
ﻮﺍﺣﺰﺍﺏ ﺳﻴﺎسی
ﺮﺍ ﺟﺴﺘﺠﻮ ﮐﻨﻰ.
ﺭﻭﺵ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻧﺎﻥ، ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﺴﻠﻴم
کاملان الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﻭﺍصلاﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
محمئ ، ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺒﺴﺎﻁﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ، ﺑﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﻧﺸﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺣﮑﻮﻣتی ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻨک ﻨﻴﺰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﮔﺮﻭهی کاﻣل
اﻟﻬﻰ، ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. (ﺍﻟﺰﻡ)
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﺍﻣﺎﻥ ﺒﺎﺵ،
ﻭﺑﮕﻴﺮ ﻭ ﺭﻫﺎ ﻣﮑﻦ.
ﻭﺑﺮﺍﻯﺨﻮﺩ ﺍﻧﺮﺍ
ﻟﺎﺯم ﻮ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺒﺪﺍﻥ ﻮ ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺸﻤﺎﺭ،
ﮐﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
لاﺯﻣﻪ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﻓﻴﻖ ﺟﺴﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﻭﺣﺼﻮل
ﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﺬﺍﺏ آﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥﻴﻌنی
اﻭم کرﺩﻩﻫﺎ، ﻭﺍﻭم
ﺪﻫﻨﺪﮔﺎﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺷﺎﻣل اﻣﺎم هر ﺯﻣﺎﻥ
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮسّل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺗﺴﻠﻴم
اﺭﺍﺩﻩ الهی آﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ربّ ﺭﺣﻤﺎنی اﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﻣﺎﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ،
ﻣﺎﻫم شما ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮکاملان اﻟﻬﻰ،
ﻧﻴﺰ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭﺩﻋﺎ
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﻌﻠﻴم
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﻳﺶ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻗﺒﻮل
أﻋﻤﺎل ﻮﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻣﮑﻦ،
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﺪﻩ،ﻳﻌنی
ﻮﺳﻴﻠﻪ الهی ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس ﺍﮔﺮ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻏﻴﺮ الهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ حتّی ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺪﺟّﺎل
کاذب ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﺴﻮﻯآﻧﻬﺎ
ﺭﻓﺘﻪ ﻭﻏﺮق
گناﻫﺎﻥ ﻮﺟﻬﻨم
ﺴﺎﺯﻯ ها آﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
عمیق ﺘﺮ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺮﻭﻧﺪ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:إنّ
ﺃﺩنی ﻤﺎ ﻳﺨﺮج
اﻟﺮﺟل ﻤِﻥ اﻟﺄﻳﻤﺎﻥ،
ﺃﻥ ﻴﻘﻮل ﻠﻠﺤﺼﺎة
ﻫﺬﻩ ﻧﻮﺍة ،ثُمّ
ﻴﺪﻳﻦ ﺑﺬﻟﻚ، ﻭ
ﻳﺒﺮﺃ ﻣﻤّﻥ ﺨﺎﻟﻔﻪ،
ﻳﺎ ﺍﺑﻥ ﺃﺑی ﻤﺤﻤﻮﺩ،
ﺃﺣﻔﻈ ﻤﺎ ﺣﺪّثتک
ﺒﻪ، ﻓﻘﺪ ﺟﻤﻌﺖ
ﻟک ﻔﻴﻪ ﺧﻴﺮ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﺍﻟﺄﺧﺮة ﮐﻤﺘﺮﻳﻥ
ﭽﻴﺰﻯ که ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ، ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺍﺯﺍﻳﻤﺎﻥ الهی
اﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ آﻭﺭﺩ،
ﻭﻣﻄﺮﻭﺩ ﮐﻨﺪ،
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﻳﻥ ﺮﻳگ هماﻥ
هسته ﺧﺮﻣﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺪﺍﻥ گفته ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐسی ﻨﻴﺰ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﺤﺮﻑ ﺍﻭ،ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﮐﺮﺩ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻣﺘﻨﻔﺮ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺩﺭﻭغ
گفتن ﻴﺎ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺒﺒﺎﻃل ﺪﺍﺷﺘﻦ،
ﮐﻪ ﻣثلا ﺭﻳﺰﻩ
ﺳﻨﮕﻰ، ﻫﺴﺘﻪ ﺧﺮﻣﺎ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺑﺪﺍﻥ
هم ﭙﺎﻯ بند ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺯﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﻧﻔﺮﺕ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻥﺤﺪﻳث
ﻧﻘﺶ(ﻋﻘﻴﺪﻩ) ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺒﺎﺻﻮل ﻮﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺍﻟّ
ﺎﺍﻣﻮﺭ ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺘﻦ،
ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺧﻄﺎﻯ
ﺤﻮﺍس ﻭﻏﻴبت ﻮ
ﻳﺎ ﻋﻴب ی ﺪﺭ ﺟﺴم
ﻮﺫﻫﻥ ﺒﺎﺷﺪ، ﺧﻴلی
هم ﺠﺎﻯ أﻫﻤﻴﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﻬﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﻭﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ اﺣﺴﺎس
ﻭﻟﻤس ﻭ ﺩﻳﺪﻥ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﺮﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭﺩﺭﺳتی
ﻮﺍﺻﺎﻟﺖ ﻳک ﻤﺴأﻟﻪ
ﻣﻬم اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ، ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ الهی ﻤﻌﺎﺻﺮ
ﻭﻣﺠﺎﻭﺭﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺗﻘﻴّﻪ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻭﻋﻠﻨﺎ ﻣﻄﺮح ﻨﻨﻤﻮﺩﻩ.
ﻭﻣثال ﺴﻨگ و ﻫﺴﺘﻪ
ﺧﺮﻣﺎ ﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻳﻌنی اﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﻔﺎﺳﺪ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ، حتّی
اﮔﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ، ﻭﻣﺪعی ﻮﻟﺎﻳﺖعلی
ﺒﺎﺷﺪ ،ﻭﻫﺮﻓﻘﻴهی
ﮐﻪ ﻏﻴﺮالهی ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ،
ﻭﻏﻴﺮ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻥ
ﺒﺨﻠﻖ ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
اﺟﺎﺯﻩ ﻭﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
الهی ﺒﺎﺷﺪ، ﺟﺰ
ﻃﺮﺩ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻣﻄﺮﻭﺩ
ﺩﺭﮔﺎﻩ الهی اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﭙﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﺸﮑﻮک
اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺑﻬﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﺎ ﺑﺎﻭﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺣتی
ﺒﻬﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩ، ﻭﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯالهی ﭙﺎی
ﺒﻨﺪﻯ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. (ثُمّ ﻴﺪﻳﻥ
ﺒﺬﻟﻚ) سپس ﺑﺪﺍﻥ
نیز ﺪﻳﻥﻮﺭﺯﻯ
کند،ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺑﺪﺍﻥاﻳﻤﺎﻥ
عملی ﺴﻠﻮکی ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺪﺭ ﺻﺤﺖ
ﻭ ﺩﺭﺳتی آﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻬﺮ
ﺍﻣﺮ ﺑﺎﻃﻠﻰ، ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻌنی ﺪﺭﺳتی ﺒﺪﻫﺪ،
ﻭﺑﺪﺍﻥهم ﺴﻠﻮک
الهی کند. ﻳﻌنی
ﺘﺮﻙ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤقّ
اﻟﻬﻰ، ﻭﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
کاﺫﺏ ﺧﻠﻔﺎ ﻭ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﻮﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺴﻨّﻰ
ﻭ شیعی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻯ ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺍﺑﺎ
ﻣﺤﻤﻮﺩ، ﺍﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﺑﺘﻮﮔﻔﺘم
همیشه ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺵ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺤﺎل ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮ ﺧﻴﺮ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺍﺧﺮﺕ ﺭﺍ
ﺟمع آﻭﺭﻯ ﻨﻤﻮﺩﻡ.
ﻳﻌنی ﺒﺎ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺤقّ ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
گوﻧﺎﮔﻮﻥ الهی
ﺪﺭ ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺒﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺍﺧﺮﺕ ﺑﺠﺎﻯ ﺠﻬﻨﻤﻬﺎ
ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎ ﻭﻋﺬﺍﺏ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎ، ﺩﺭ
ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم ﻮ
ﭼﻬﺎﺭم تولد
در نوع برتر ﻧﺰﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ، ﻭﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﭙس ﺍﺯﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ،ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﻨﻤﺎﺋﻰ.
ﺗﺎ ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣل
أﺑﺪﻯ ﺮﻭح ﺮﺍ ﺩﻧﺒل
کنی . (ﺧﻴﺮ) ﺗﮑﺎﻣل
ﻮ ﻧﻴکی ﻮﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺨﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣل
و عاقبت خیر ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺑﺎ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺍﻧﮑﺎﺭ،
ﺑﻪ ﺷﺮّ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﺩ.

حدیث 362-
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ
که ،ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ115ﺑﺤﺎﺭ) ﻤَﻥ ﺃﻓتی
اﻟﻨﺎس ﺑﻐﻴﺮﻋﻠﻢ،
ﻟﻌﻨﺘﻪ ملاّﺋکة
ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻭﺍﻟﺄﺭﺽﻫﺮﮐس ﺑﺪﻭﻥ
علم ﻮﺍﮔﺎهی ﻔﺘﻮﺍئی
ﺒﻤﺮﺩم ﺒﺪﻫﺪ،
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ آﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺯﻣﻴﻥ اﻭﺭﺍ ﻟﻌﻨﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻓﺘﻮﺍ
ﻭﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ الهی ﻮﺩﻳﻨﻰ،
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻫﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ الهی
ﺒﻌﺪﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻥ اﺯﻣﻄﺎﻟﺐ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ،ﻭحتّی
گفتهﻫﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ قُرآن ﻮﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻋﻠم ﻤﺤﺴﻮﺏ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻋﻠﻤﺎ آﮔﺎهی ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻦ، ﻭﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﻭﺡ، ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻘﺪﺭﺕ ﻋﻘلی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ الهی
آﻥ اﺳﺖ. ﻟﻌﻨﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﺩﻥ ﺮﻭح
ﺒﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ. ﻭلی ﻠﻌﻨﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺩﻳﮕﺮ،
ﻧﻔﺮﻳﻦ ﺍﻧﻬﺎ ﻭ
ﺑﺪﮔﻮﺋﻰ، ﻭﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺷﺪﻥ آﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻳک
ﺮﻭح اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ آﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
الهی ﻮﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺰﻣﻴﻦ، کاملان
الهی هستند،ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻓﺮّ ﺷﺎهی ﻮ ﻣﻠک
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪگی ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 336 -ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺴﺠﺎّﺩ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﻴکی اﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ، ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ
(ﺝ۲ﺹ116ﺑﺤﺎﺭ):ﻠﻴس ﻟﻜﺃﻥ
ﺘﻘﻌﺪ مع ﻤَﻥ ﺸﺌﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺗﻮ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﺎﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺷﺪ ﻧﺸﺴﺖ ﻭ ﺑﺮﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻨﻰ. ﻭﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﻤﻄﺎﻟﺒﻰ ﺍﺯقُرآن
ﻴﺎﺩ آﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﻳﺪﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﺎﺕ
ﻣﺎ، ﺧﻮﺽ ﻭﺑﺤث
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﻭﺭ ﺷﻮ. ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ
ﺩﺭ ﺑﺤث ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻮﺍﺭﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ (ﻭ
ﺃﻣّﺎ
ﻳﻨﺴﻴﻨّک
اﻟﺸﻴﻄﺎﻥ، فلا
ﺗﻘﻌﺪ ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﺬﮐﺮﻯ ﻤﻊ
ﺍﻟﻘﻮم
اﻟﻈﺎﻟﻤﻴﻦ) ﭘس
ﺍﺯﻳﺎﻓﺘﻥ ﺬﮐﺮ
ﻭ ﺗﺬﮐّﺮ، ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺨﻮﺩ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻯ،
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﭙس ﺑﺎ ﻗﻮم
ﻈﺎﻟم غیرﺳﺎﻟک
هم ﻧﺸﻴنی ﻤﮑﻦ،
ﻭﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ،
ﺍﻳﻪ ﺳﻮﻣی اﺯقُرآن
ﻤﻴﺎﻭﺭﺩ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻧﭽﻪ ﺍﺯ
آﻥ اطلاع ﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺼﺤﺒﺖ ﻣﮑﻦ. ﻭﻣﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ
ﭘس حقّ ﻨﺪﺍﺭﻯ،ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍهی ﺒﮕﻮﺋﻰ
ﻭ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻰ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﺮﺣم اﻟﻠﻪ
ﻋﺒﺪﺍ، ﻗﺎل ﺨﻴﺮﺍ
ﻓﻐﻨﻢ، ﺍﻭ ﺻَﻤَﺖ
ﻓﺴﻠَم ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ ﺮﺍ ﺭﺣﻤﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﻳﺎ
کلام ﺨﻴﺮﻯ ﺒﮕﻮﻳﺪ
ﻭﻏﻨﻴﻤتی ﺒﻴﺎﺑﺪ،ﻭ
ﻳ ﺎﺳﮑﻮﺕ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﻧﺠﺎتی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﺧﻴﺮ) ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻮ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻴی اﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﻧﻴﮑﻴﻮنی
کند ،ﮐﻪﻫﻤﮕی ﺴﻠﻮک
الهی اﺳﺖ، ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﺪ، ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺻﺖ
ﺭﺍ ﻏﻨﻴﻤﺖ ﺷﻤﺮﺩﻩ،
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻧﮑﻪ ﺳﺎﮐﺖ
ﺑﻤﺎﻧﺪ، ﻭ ﺍﺯ ﺍﺳﻴﺐ
ﻫﺮکلام ﺪﺭ ﺍﻣﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
کلاﻣﻰ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴتی
ﺪﺍﺭﺩ، ﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
که ﺑﮕﻨﺎﻩ ﻭﺧﻄﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﻤﻴﺮﻭﺩ، ﻭﭼﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﺩﺭﺩ ﺳﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺎﺯ
ﺍﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ: ﻠﻴس ﻟک أﻥ ﺘﺴمع
ﻤﺎ ﺷِﺌﺖ، ﻟﺄﻥّ
اﻟﻠﻪ ﻋﺰ ﻭ ﺟلّ
ﻴﻘﻮﻝ، ﺍﻥّ اﻟﺴمع
ﻮ ﺍﻟﺒﺼﺮ ﻭ ﺍﻟﻔﻮﺃﺩ،
ﮐلّ ﺃﻭﻟﺌک کاﻥ
عنه ﻣﺴﺌﻮﻟﺎ ﺗﻮ
ﻧﻴﺰ حقّ ّﻨﺪﺍﺭﻯ
هرﭼﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺷﺪ
ﮔﻮﺵ ﺑﺪﻫﻰ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ قُرآن
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﮔﻮﺵ ﻭﭼﺸم ﻮ ﺩﻝ،
ﻫﺮﮐﺪﺍم ﻤﺴﺌﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺳؤﺍل
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺷﻨﻴﺪﻥ
اﻣﻮﺭﻯ، ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺒﺨﺪﺍ
ﻭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
مربوطه ﺪﻭﺭ ﮐﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ حتّی اﻭﺭﺍ
ﺳﺮﮔﺮم ﻮﻣﺸﻐﻮل
ﺒﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟکی ﺒﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﺮﺳﺪ. خلاﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﻭکلام
ﺪﺭﺍﻣﻮﺭ ﺑﺎﻃﻞ،
ﻭﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺗﺪﺭﻳﺠﺎ ﺑﺪﻭﺭﻯ
اﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﺧﻴﺮ ﻭﺧﻴﺮﺧﻮﺍﻫﻰ،
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﺷﺪ ﮔﻮﺵ
ﻧﺪﻫﺪ، ﻭﻳﺎ ﺗﻤﺎﺷﺎ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺍﻭﻗﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺑﺎﻃل
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ، ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﮑﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺘﺠلّی
اﻟﻬﻰ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻧﮕﺎﻩ ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎم ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺩﻳﺪﻥ ﻮ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻮ ﮔﻔﺘﻦ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ ﺮﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ.

حدیث 364
- ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ،(ﺝ۲ص 116ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﺠﺎﻟﺴﺖ
ﺑﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﻧﻈﺮ
ﻭ ﺭﺃﻯ شخصی
هستند ﻭ ﻓﺘﻮﺍﻯ
ﺒﺎﻃل ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺠﺎﻟﺴﻬﻢ، ﻭﺍﻳّاک
ﻮ ﺧﺼﻠﺘﻴﻦ، ﻫﻠک
ﻔﻴﻬﻤﺎ ﺍﻟﺮﺟﺎﻝ،
أﻥ ﺘُﺪﻳﻥ ﺒﺸیئ
ﻤِﻥ ﺮﺃﻳﻚ، ﺃﻭ
ﺗﻔتی اﻟﻨﺎس ﺑﻐﻴﺮﻋﻠم
ﺑﺎ
آﻧﺎﻥ هم ﻨﺸﻴنی
ﺒﮑﻦ، ﻭلی
هشیاﺭ ﺑﺎﺵ، ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﺧﺼﻠﺖ ﻭﺻﻔﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎشی
که ﺑﺎ ﺍﻣﺮﻯ اﺯﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﻥ ورزی
کنی ، ﻭﻳﺎ ﺗﻮ ﻧﻴﺰ
ﻧﻈﺮ ﻭ ﻓﺘﻮﺍئی
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺪﻫﻰ.
ﮐﻪﻋﻠم ﻮﺍﮔﺎهی
آﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻯ. ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺪﻭﻥ ﻨﻈﺮ
ﭘﻴﺮ الهی عمل
کنی . ﻭﺑﺪﻭﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
و توسّل ﺑﺎﺷﻰ،
ﻭﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍهی
ﺒﺎﺷﻰ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﻓﺘﻮﺍﻯ ﺒﺪﻭﻥ
علم ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺪهی . ﮐﻪﻋﻠﻮم
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﺣتی ﺪﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳخی آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ،
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺣﺪﻳث
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻋﻠم ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﮐﻪﺑﺪﻭﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
الهی ﺪﺭﭘﻴﺮﮐﺎﻣلی
ﻘﺎﺑﻞ ﮐﺴﺐ ﻧﻴﺴﺖ.

365 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق آﻣﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ117 ﺑﺤﺎﺭ)
ﻤَﻥ
إﺳﺘﺄﮐل ﺒﻌﻠﻤﻪ
ﺍﻓﺘﻘﺮﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻭﺭﺍﻯ علم ﺨﻮﺩ
ﻧﺎﻥ ﺒﺨﻮﺭﺩ ﻭ ﺯﻧﺪگی
کند،ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻓﻘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻓﻘﺮ ﻣﺎلی ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی
ﻨﺒﺎﺷﺪ، ﺣﺘﻤﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻓﻘﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﺮﻭﺣﻰ، ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺎﻧﻮﺍعد
ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺭ ﻣﻘﺎم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻳﻥ ﻤﺴﺨﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﺴﻰ ﺑﺎﻣﺎم
گفت ،ﮐﻪ ﮐﺴﺎنی
را ﺪﺭ ﺑﻴﻥ ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻮﻣﻮﺍﻟﻴﺎﻥ ﺸﻤﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﺣﺎﻣل
علوم ﺸﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻭﺗثبیت ﺍﻧﻬﺎ،
ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺸﻤﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭘس ﺍﺯ آﻥ ﺍﺯ ﺻﻠﻪﻫﺎ
ﻭﺍﮐﺮﺍم آﻧﺎﻥ
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ:
ﻠﻴس ﺍﻭﻟﺌک ﺒﻤﺴﺘﺄﮐﻠﻴﻦ،
ﺍﻧّﻤﺎ ﺍﻟﻤﺴﺘﺄﮐل
ﺒﻌﻠﻤﻪ، ﺍﻟﺬﻯ
ﻴﻔتی ﺒﻐﻴﺮ ﻋﻠﻢ،
ﻭﻟﺎ ﻫﺪﻯ ﻤﻥ اﻟﻠﻪ
ﻋﺰّ ﻭﺟﻞّ، ﻟﻴﺒﻄﻠﺒﻪ
ﺍﻟﺤﻘﻮﻕ، ﻃﻤﻌﺎ
فی ﺤﻄﺎم اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺍﻧﺎﻥ که ﻣﻴﮕﻮﺋﻰ،
ﺍﺯ ﺍﻥ کسانی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻧﺎﻥ ﺪﻳﻥ ﻤﻴﺨﻮﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺴﺎنی ﭽﻨﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ علم ﻮﺍﮔﺎهی
ﻔﺘﻮﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﻫﺪﺍئی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺣﻘﻮقیﺮﺍ
ﭘﺎﻳﻤﺎل کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﺎل ﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﮐﻨﺪ.
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺣﺪﻳث ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﻧﺎﻥ
ﺪﻳﻥ ﻤﻴﺨﻮﺭﻧﺪ،
ﻭحقّ کُشی
کنند. ﻭﻓﺘﻮﺍ ﻭﻧﻈﺮ
ﺷﺨﺼﻰ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳنی ﻮﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺷﺮعی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻋﻠم ﻮﺍﮔﺎهی ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻋﻘلی
الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ ﻧﺎم ﺨﻮﺩ
ﺭﺍﻋﺎلِم ﻮ ﻧﺎﻥ
علمی ﻤﻴﺨﻮﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻨﮑﻪ ﻫُﺪﻯ ﻴﻌﻨﻰ
ﻫﺪﺍﻳتی عقلی
اﻟﻬﻰ، ﻭﻫﺪﺍئی
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻮﺑﺪﻭﻥ اﻟﻬﺎم
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘلی اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻨﺤﺼﺮﺍ ﺩﺭ کاملان
الهی ﺼﺎﺩق اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻩ، ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺯ ﻧﺎﻥ ﺨﻮﺭﻫﺎی
علم ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﻣﺎﻣم
گفتند، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
اﻓﺮﺍﺩﻯ که ﺣﺎﻣل
علم ﺸﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﺎﻓﻆ ﻣﻄﺎﻟبی
ﺬﻫﻨﻰاست که ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻘﺒل
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ،ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﺼﻮﻥ ﻮ ﻣﻌﺼﻮم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ(ﺑﺮّ
ﻭ ﺻﻠﻪ ﻭ ﺍﮐﺮﺍم
و انعامی) ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪ، ﭘس ﺍﺯ ﺗﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﺎل
ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﭘﺎکی ﺮﻭح ﻮ ﺻِﻠِﻪ
ﻭ ﺍﺗﺼﺎل ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺍﻧﻬﺎ، ﻭﺍﮐﺮﺍم
ﻴﺎ ﮐﺴﺐ ﮐﺮاُمّت
الهیﻮﻋﻘلی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﭘس ﺍﺯﺳﻠﻮک الهی
آﻧﻬﺎ، ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﻮﺳﺎﺋﻄ الهی ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﻘﻮل
اﻣﺎﻡ، ﻧﺎﻥ ﺪﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻴﺨﻮﺭﻧﺪ
،ﮐﻪ ﻣﺰﺩﻯ هم اﺯﮐسیﻨﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺍﻣﻮﺯﺷﻰ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭلی آﺧﻮﻧﺪ ﺑﺪﻭﻥ
علم اﻟﻬﻰ، ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﮑﺮﺩﻩ، ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ الهی ﺮﺍﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻘل
کلّی ﻘﺎﺋﻢ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﮐﺎﻣل ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق هست . (ﻣﺴﺘﺄﮐﻞ)
ﻧﺎﻥ ﭽﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﺧﻮﺭﺩﻥ،
ﻭﺍﻣﺮﻯ ﺮﺍ ﺑﻬﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺘثماﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻤﻮﺩﻥ اﺳﺖ. ﻭﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ، کاملان
الهی ﺮﺍ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺍﻧﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﺴﺘثنی
کرئه ﺑﺎﺷﺪ، ﺯﻳﺮﺍﻋﻠم
ﻮﻫُﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﺮ شهوﺩ ﺍﻟﻬﻰ
(ﻫُﺪﺍﺋﻰ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
(ﻫُﺪﺍ ﻭ ﺧﺪﺍ) ﻭ ربّ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺪﺍﻥ
ﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ربّ رحمان، ﺻﺎﺣﺐﻋﺮﺵ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﻔﺘم
ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.

حدیث 366
-(ﺣﺪﻳث ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺍﻟﻠﻪ)
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﺸﺪﻩ، ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ117 بجار ) ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭﻭﻏﮕﻮ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ
ﺑﺘﺮﺳﻴﺪ، ﻭﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﮐﻨﻴﺪ ﭘس ﮐسی ﭙﺮﺳﻴﺪ،
ﮐﻪ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ، ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ: ﻴﻘﻮل
ﺃﺣﺪﮐم ﻘﺎل اﻟﻠﻪ،
ﻓﻴﻘﻮل اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭﺟﻞّ، ﮐﺬﺑﺖ ﻟکم
ﺃﻗﻠﻪ، ﻭﻳﻘﻮﻝ،
ﻟم ﻴﻘﻞ ﺍﻟﻠﻪ،
ﻓﻴﻘﻮل عزّ ﻭﺟﻞّ
،ﮐﺬﺑﺖ ﻗﺪ ﻗﻠﺘﻪ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻥ ﻮﭼﻨﺎﻥ
گفته ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭﻭغ
ﻤﻴﮕﻮﺋﻰ، ﻣﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﭽﻴﺰﻯ ﻨﮕﻔﺘﻪﺍﻡ
. ﻭﻳﺎ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻨﻴﻥ
ﭽﻴﺰﻯ ﻨﮕﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ،ﻭلیﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻮ ﺩﺭﻭغ ﻤﻴﮕﻮﺋﻰ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻥ آﻧﺮﺍ
ﮔﻔﺘﻪﺍم ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﻤﻄﻠبی
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎﺳﻠﺐ ﻧﺴﺒﺖ
ﺍﻣﺮﻯ ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪبی اطلاعی
ﺸﺨﺺ ﺍﺯ قُرآن ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮک الهی اﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ قُرآن
ﻮﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺘﺎﺏ،
منسوب ﺍﺳﻤﺎنی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ، ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﻟبی ﻤﻨﺴﻮﺏ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ. ﻭﮔﻔﺘﻨﻴﻬﺎ
ﻭ ﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎئی
آﻧﻬﺎ کلامی الهی
ﻮ ﻗﺎﺑﻞ ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻤﺎمی
کلام الهی ﺪﺭ ﮐﺘﺐ
مقئّس ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺳﻠﻮک
الهی ﻮ ﺩﻳﻥ ﺪﺍﺭﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺩﻳﻦ ﺳﺎﺯﻯ
ﻮﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺷﻰ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺣﮑﻮﻣﺖﻫﺎﻯ
ﺪﻳنی ﻮالهی ﺪﺭ
ﺑﻴﻥ ﻤﺮﺩﻡ، ﮐﻪ
ﺍﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎﻯ
همه ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﻧﺒﺎل
آﻥ هستند. حتّی
ﺘﺮک ﻤﻄﻠبی اﺯ قُرآن
ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث دﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷتی
غیر ﻭﺍﻗﻌﻰ، ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﻭﺑﺮﺍﻯ
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ،ﻭﺍثباﺕﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺑﺎﻃﻠﻰ، ﺑﺎﮐﻤک
ﺒﻴﺎﻧﺎﺕ ﺍﻧﺒﻴﺎ
،ﻭﻳﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ قُرآن آﻣﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ معنی قُرآن
ﺮﺍ ﻧمی ﺪﺍﻧﻴﺪ،
ﺍﺯﺍﻫل اﻟﺬﮐﺮ
ﺑﭙﻴﺮﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
کاملان الهی ﺰﻣﺎﻥ
هستند . ﻭﺍﻫل اﻟﺬﮐﺮ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺪﺍم ﺪﺭﻳﺎﺩ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑقُرآن
ﺨﻮﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﺮ
ﻗﺒﺮﻫﺎ، ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
اﺯﻣﻔﺎﻫﻴم الهی
ﺪﺭقُرآن ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭﺣﺎنیر ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ قُرآن
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺣﮑﻮﻣﺖ
مدﺍﺭﻯ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ،
ﺑﻨﺎم ﺨﺪﺍ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
هم ﭽﻨﻴﻦ ﺣﮑﻮﻣتی
ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ، ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻣلی الهی ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮ ﺍﮐثرﻳﺖ، ﭼﻮﻥ
ﻤﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ﺑﺮﻳﺎﺳﺖ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ ﺒﺮﺳﺪ
،ﺟﺰ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺩﺭﺳﻤﺖ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح آﻧﻬﺎ، ﻋﻤل
ﻨﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﻔﻈ ﺤﻘﻮق ﻮﺍﺯﺍﺩﻯ
آﻧﻬﺎ،تلاشی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﻮﺭﻫﺒﺮﻯ
اﻟﻬﻰﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺗﻌﻠﻴم ﺴﻠﻮک الهی
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﻫم ﺨﻮﺩ ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﻥ ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺠﺎﻣﻌﻪ، ﺗﺄﻣﻴﻥ
أﻣﻨﻴﺖ ﻭ ﺍﺯﺍﺩﻯ،
ﻭﺣﺪّ ﺍﻗﻠﻬﺎﻯ
ﺤﻘﻮق ﻤﺎﺩﻯ آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ،
ﭼﻨﻴﻥ ﻔﺮﺻتی
هم ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻫﺒﺮﻯ
ﺴﻴﺎﺳﻰ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ،
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺟﺰ ﺑﺮﮔﺮﻭهی ﭙﻴﺮﻭ
سلوکی ﺧﻮﺩ، ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ. ﻭﺑﻘﻮل
قُرآن ﺑﺮﻣﺮﺩم
ﻤﺪﻳﻨﻪ ﻭﺍﻃﺮﺍﻑ
ﻣﮑﻪ ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺪﻳنیﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﻤﻌنی أﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺑﻴﺎﻥ ﺒﺎﻃل ﻮﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺧﺪﺍ ﮐﺮﺩﻥ اﺳﺖ،
ﻭﺍﺩﻋﺎﻯﺒﺎﻃل
اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﺍﺣﮑﺎم
ﺪﻳﻨﻰ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﻥ اطلاع ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﻰﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻘل کلام ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺸﺮﻃ اﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺑﻤﻘﺎﺻﺪ ﻭﺍقعی
کلام آﻧﻬﺎ پی ﺒﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 367
- از امام صادق
نقل شده (ج2 ص117
بحار) که
فرموده است : اﻟﮑﺬﺏ
علی اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭﺟﻞّ،
ﻭعلی ﺮﺳﻮﻟﻪ ﻭعلی
اﻟﺄﻭﺻﻴاء
علیهم اﻟصلاﻩ
ﻭ ﺍﻟﺴلاﻡ، ﻣﻥ
اﻟﮑﺒﺎﺋﺮ، ﻭﻗﺎل
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ، ﻣﻥ
ﻘﺎل علی ﻤﺎ ﻟم ﺃﻗﻞ،
ﻓﻠﻴﺘﺒوّء ﻤﻘﻌﺪﻩ
فی اﻟﻨﺎﺭ حدیث
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﺪﺭﻭغ
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭﺑﺮ
ﺭﺳﻮل او، ﻭ ﺑﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺠﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺮﺳﻮﻝ، ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺑﺰﺭگ اﺳﺖ. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﭼﻴﺰﻯ
اﺯﻃﺮﻑ ﻣﻥ ﺒﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ،
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺍﺗﺶ
ﺟﻬﻨم اﺳﺖ. ﺩﺭﻭغ
ﻨﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﺼﺮﻳﺢ،
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﮐسی ﻤﺪّعی
ﺸﻬﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﻳﺎ ﻧﻘل
کلامی اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎم ﻮ هر ﮐﺎﻣلی
اﻟﻬﻰ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮک الهی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻭغ
ﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ ﻨﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩﻥ هر ﺍﻣﺮﻯ
ﺒﻬﺮﮐسی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﭽﻮﻥ ﺨﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺗﻮﺟﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻣﻄﻠبی
گفته ﺍﻧﺪ، ﻧﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺒﺎﻧﻬﺎ،
ﺍﻣﺮﻯ ﺴﻠﻮکی ﻮﺑﺪﻋﺘﻰ
ﺑﺎﻃل ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺰﺭﮔﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺒﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ اﺯ ﻣﻥ ﺸﻨﻴﺪﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺑقُرآن ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺍﺯ ﻣﻥ ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳ . ﺣتی اﮔﺮ ﻣﻥ
ﺪﺭ ﺍﺻل ﻨﮕﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻢ. ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﺑق قُرآن ﻨﺒﻮﺩ،
ﻣﻄﻠﺐ ﺑﺎﻃلی اﺳﺖ،ﺣتی
اﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻣﻥ
گفته ﺑﺎﺷﻢ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ قُرآن ﻮﺍﺻﻮل
ﻮﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﻥ ﺪﺭﮐﺘﺎﺏ
قُرآن ﻨﻴﺴﺖ، ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﻘﺮّﻩﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻫم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭلی ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﻤﺴﻴﺮ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ ﺘﻮﺟﻪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻨﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺮﺣﺪﻳثی اﺯ
ﻣﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺮﺍ،
ﺑﻬﺮیک اﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﺪ، ﻳﮑﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﻳک هدﻑالهی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﻣﻐﺮﺿﺎﻧﻪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی ﻮﻣﺎﺩﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﻔﺴّﺮ
ﻣﻐﺮﺽ ﻭﺍﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺠﺎﻫل ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻧﻮعی ﺘﮑﺬﻳﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣتیﺒﺪﺗﺮﻳﻥ ﻨﻮع
ﺘﮑﺬﻳﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﮐﻪ کلامیذ اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی هدﻑ
ﻣﻌنی ﻮﻣﻨﻈﻮﺭﻯ،ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺑﻘﻮل ﻤﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ،
ﻣﻄﻠبی که ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﺻﺤﻴح اﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﻏﺮﺽ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
کاﺭ ﺑﺮﺩ ﺍﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻣﺴأﻟﻪ (ﺍﻟﺤُﮑم
ﻠﻠﻪ) ﺩﺭ ﺍﺧتلاﻑ
ﺑﺎ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻥ
أﺣﺎﺩﻳث ﺑﺎﻃل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ، ﺳﺨﺖ
ﺷﺎیع اﺳﺖ. ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﺍﺑﻮﻫُﺮﻳﺮﻩ ﺭﺍﻭﻯ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ،ﭼﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺣﺪﻳث ﺑﻨفع
ﻮﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺨﻮﺩ ﺍﻭ ﺳﻴﺰﺩﻩ
ﺳﺎل ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻣﻄﺎلبیﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯﺍﻭ
ﺷﻨﻴﺪ . ﻭﺍﮔﺮ ﻧﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯﺍﻭ ﺧﻮﺍﺳﺖ،
ﮐﻪﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎک ﻤﺤﻘق
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺑﺎ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺣﺪﻳث ﺤتی ﻤﺸﮑﻮﻙ،ﺑﻤﺤﺘﻮﺍﻯ
ﺤﺪﻳث ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﺪ،
ﺍﻧﭽﻪ ﺑقُرآن ﻮﻗﺮّﻩﻫﺎﻯ
الهی و شاهدان
آنها ﺪﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﻭ ﻣﻮﺍﺯﺍﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻗﻄﻌﺎ ﺭﺍﻭﻯ
اﺷﺘﺒﺎﻫﺎ ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻄﻠﺐ ﺩﺭﺳتی ﺮﺍ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ، ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻳک ﻤﻨﺒﻊ،
ﺑﺮﺍﻯﺤﺪﻳث ﻭکلام
الهی ﻮﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺯﻣﺮّﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﮔﻨﺎهی اﺯ
ﻧﻮع کباﺋﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺎﺯ ﻋﻔﻮ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻫﻤﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺍﮔﺮﻣﺪّعی
کاﺫﺏ ﻭﻣﻐﺮﺽ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﺸﻮﺩ ﻭ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک ﺮﺍﺳﺖ
ﮔﻮ ﺍﺯ ﺍﺣﺎﺩﻳث
،ﻭﺩﺍﻧﺎ ﺑﻤﻌﺎﻧﻰ
ﻭﺍقعی آﻧﻬﺎ، ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻨﺪ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﻭﺩﻟﻴل
اﺻﺎﻟﺖ ﮐﺎﺭ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ. (ﻳﺘﺒﻮّء)ﻫﺪﻑ
ﻭﺍﻳﻨﺪﻩ ﻭﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
ﺍﻭ،ﺩﺭﺍﺗﺶ ﺣﺴﺮﺕ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ، ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
ﻨﺒﻮﺩﻩ، ﻭﺩﺷﻤﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻨﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺴنی و ﺷﻴﻌﻰ، ﻭﺩﺭ
ﺭأس ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 368-
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﻧﻘل
ﺸﺪﻩ (ﺝ۲ﺹ117 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﻮ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎ ﺃﺣﺪ
ﻳﮑﺬّﺏﻋﻠﻴﻨﺎ
ﺍﻟّﺎ ﻭ ﻳﺬﻳﻘﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺣﺮّ ﺍﻟﺤﺪﻳﺪ ﺑﺨﺪﺍﺳﻮﮔﻨﺪ،ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﻣﺎ ﻧﺴﺒﺖ ﮐﺎﺫﺏ
ﺑﺪﻫﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﮔﺮﻣﺎﻯ ﺬﻭﺏ
آﻫﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﺎ ﻭ ﻧﺴﺒﺖﺩﺍﺩﻥ
ﺪﺭﻭغ ﺒﺎﻣﺎﻣﺎﻥ،
ﻣﻨﻈﻮﺭ أﻫل ﺒﻴﺖ
زنده ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ کاملان
الهی ﺰﻣﺎﻥ، ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﻭﻧﻪﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺷﻴﻌﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺿﻤﻥ ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ (ﻣﺎ)
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎﺫﺑﺎﻥ ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﺪ. ﺩﺭﺍﻣﺮﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻭ ﺍﺩّﻋﺎﻯ
ﺒﺎﻃل اﻣﺎﻣﺖ، ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺨﺎﺹ
کاملان اﻟﻬﻰ،
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺎﺩﺍﻣﻴﮑﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻧﺴﺒﺖﺩﺍﺩﻥ أﺣﺎﺩﻳث
ﻭﻣﻄﺎﻟﺒﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻬﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﻧﻴﻮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻗﺎنع
ﻨﻤﻮﺩﻥ ﻤﺮﺩم ﻮ
ﻓﺮﻳﺐ ﺍﻧﻬﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻨﺎفع ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮔﻮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ کاﺫﺏ
ﻣﺪﻋﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺭﺍ،
ﻃﺎﻏﻮتی ﻮﺩﺭﺑﺎﺭﻯ،
ﻭﺑﻨﺤﻮﻯ غیر ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻨﺪﻯ ﻮﻟو بزﻭﺭ
ﻭ ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻭﻟﻴﻌﻬﺪ
ﻣﺎﻣﻮﻥ گرﺩﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻭ ﺧﻮﺩ ﻭﻯ ﺮﺍ
ﻣﺴﻤﻮم ﻨﻤﻮﺩ. ﺍﺗﺶ
ﺫﻭﺏ ﺍﻫﻥ ﻴﺎ ﺣﺮّ
ﻭ ﺣﺮﺍﺭﺕ ﺣﺪﻳﺪ،
ﻫﻤﺎﻥﺠﻬﺎﻥ ﺴﻮﺯﺍﻥ
ﺪﺭﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ ﻮﺭﻭح
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﻭﺫﻭﺏ ﺍﻫﻥ ﻨﻴﺰﺩﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﻋملاّ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﻭﻧﻪ
ﺩﺭﻋﻮﺍلم ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ،ﮐﻪ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺗمی
ﻮﻋﻨﺎﺻﺮ ﻓﻠﺰﻯ
ﺪﺭ ﺍﻥ ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﭼﻪﺭﺳﺪ ﺑﺎﻫﻥ ﻮﻓﻠﺰﺍﺕ
ﺩﺭﺣﺎل ﺬﻭﺏ ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ.

حدیث 369
- ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎعلی
نقل ﺸﺪﻩ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﻄﺒﻪﺍﻯ ﺪﺭﮐﻮﻓﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ117 ﺑﺤﺎﺭ)
:أﻳّﻬﺎ
ﺍﻟﻨﺎس ، ثلاث ﻟﺎ
ﺩﻳﻥ ﻠﻬم ﺍﻯﻤﺮﺩم ﺴﻪ
ﮔﺮﻭﻩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪﻫﺮﮔﺰ
ﺩﻳنی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
حتّی اﮔﺮ ﻭﺍﺑﺴﺘگی
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻮ ﺗﺸﺮﻳﻔﺎتی
ﺒﺪﻳنی ﻮﻫﺮ ﻣﺬﻫبی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ هیچ ﺴﺎﻟک اﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ اﻳﻥ
گوﻧﻪ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻋملاّ ﺩﻳنی ﻮ ﺳﻠﻮکی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺑﺎﺭﻭﺵ ﺩﻳﻥ
ورزی ﻮ ﺳﻠﻮک آﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻃل اﺳﺖ ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﻀﻮﻳّﺖ ﺍﺳمی ﻮ
ﺭﺳﻤﻰ، ﺩﺭ ﻳک ﺪﻳﻥ
ﻮﻣﺬﻫﺐ ﻋﻤلی ﺪﺭﺑﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺑﺎﻃل
ﻮﻳﺎ ﺻﺎﺩق ﺒﺎﺷﺪ،ﻣﮕﺮﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻭﻋﻤل ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ،ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺩﻳﻥ ﻮ ﺩﻳﻥ ﺪﺍﺭﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. لا ﺩﻳﻥ
ﻠﻤَﻥ ﺪﺍﻥ، ﺑﺠﺤﻮﺩ
آیة ﻣﻥ کتاﺏ ﺍﻟﻠﻪ
هیچ ﺪﻳﻥ ﻮﻳﺎ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺒﺮﺍﻯ کسی ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺍﮔﺮ حتّی
ﻴک آﻳﻪ ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻫﻤﻪ ﺍﻳﺎﺕ
قُرآن ﻤﻨﻈﻮﺭﻫﻤﻪ
ﺍﺣﮑﺎم ﻮﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
و شهودهای الهی
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺍﻳﻪ ﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺩﻟﻴل ﻀﻌﻒ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺸﺨﺺ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺖ. ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺍﻳﻪای
از ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ،
ﻫﻤﺎﻥ هر ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰاست ،ﮐﻪ ﺍﻳﺖ
الهی ﻮعلاﻣﺘﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ، ﻭﻫﺮﮐﺎﻣلی
الهی ﻮﻫﺮگفته
ﺍﻯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ
ﺍﻭ ﻭحتّی هر ﮐﺎﻣل
الهی ﺪﻳﮕﺮ، ﺧﻮﺩﺍﻳتی
ﻮعلاﻣتی ﻮ ﻧﺸﺎﻧﻪﺍﻯ
اﺯﺧﺪﺍ، ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک الهی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻭ ﺗﻮﺳّل ﻮﺗﻘﺮّﺏ،
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
جتی ﺒﻴکی اﺯ کاملان
الهی ﺘﮑﺬﻳﺐ ﺍﻭ
ﺩﺳﺖ ﺩﻫﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺮﻳک اﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
الهی ﭙﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﻣﺸﮑﻮک ﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺑﻬﺮ ﻳک اﺯ
تجلّیات وﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ هفت ﮔﺎﻧﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻭﻧﺎ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻫم ﺪﻳﻥﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻫم ﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯ ﺩﻳﻥ
ﻮ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. (ﺩﺍﻥَ)ﻋﻤل
ﺪﻳﻥ ﺪﺍﺭﻯ ﻨﻤﻮﺩ،
ﻭﺳﻠﻮک الهی
کرﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﻤﺎم
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ، ﭼﻪ ﺩﻳﻥ
ﺪﺍﺭﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
(ﺩُﻧﻮّ)ﻭﻧﺰﺩﻳک
ﺸﺪﻥ ﺒﺨﺪﺍ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻘﺮّﺏ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺭﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﭘﺎکی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴک الهی
ﺠﺴﺘﻥ اﺳﺖ. (ﺟﺤﻮﺩ)ﺠحد
ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭﻭ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻭ ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻥ،
ﮐﻪ ﮐسی ﺒﻘﺴﻤتی
اﺯ ﺍﺣﮑﺎم قُرآن
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺑﻘﺴﻤﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺎﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺒﻮﺩﻥ
ﻮﺑﺎ ﻋﺪم ﻘﺒﻮل
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ . ﻮﻟﺎ ﺩﻳﻥ
ﻠﻤَﻥ ﺪﺍﻥ، ﺑﻔﺮﻳﻪ
ﺑﺎﻃل علی اﻟﻠﻪﻋﮑس
ﺗﮑﺬﻳﺐ آﻳﻪﺍﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺴﺒﺖ
کاذب ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻣﺮﻯ
ﺮﺍ الهی ﺒﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻏﻴﺮ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻘﺎﺋم
ﺮﺍ،ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻧﻬﺎ ﻗﺎﺋل
ﺸﻮﺩ. ﭼﻮﻥ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﺧﻠﻔﺎ ﻭ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ،
ﻭﻫﺮﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﻮﻏﻴﺮ ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻘﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻴﮑﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭﻣﺪعی
آﻥ ﺒﺎﺷﻨﺪ ،ﺑﺎﺯ
ﻧﺴﺒﺖ ﮐﺎﺫﺏ ﺑﺨﺪﺍ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺯﺍﻥ ﭙس ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍقعی الهی
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ حتّی ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺒلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
و نا دیده عبادی
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﺭﻭح
آﻧﻬﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
حتّی ﺒﺎﻋث ﻋﺬﺍﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻮﻟﺎ ﺩﻳﻥ ﻠﻤَﻥ
ﺪﺍﻥ ﺒﻄﺎعة ،ﻣَﻥ
ععلی اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮﺗﻌﺎلی ﻭﻫﺮﮐس
ﺍﺯﻃﺮﻳق اﻃﺎﻋﺖ
ﺩﻳنی ﻮ ﺗﻮﺳل ﺒﮑﺴﺎﻧﻰ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻤﺮّﺩ
و سرکش ﺑﺮ أﻣﺮ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭘﻴﺮﻭﻯﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﺳﺎﻟک
الهی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ غیرکاملان
الهی ﺰﻣﺎﻥ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
همه ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍسلاﻣﻰ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
الهی ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
،ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﻭلی ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
آﺷﻨﺎ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﻳﻥ
ﺪﺍﺭﻯ ﻮﺳﻠﻮک الهی
ﺮﺍ ﺍﻣﻮﺯﺵ نا
ئرست ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻬیچ ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﺳﭙس ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻴﺎ ﺍﻳّﻬﺎ ﺍﻟﻨﺎس
،ﻟﺎ ﺧﻴﺮ فی ﺪﻳﻥ
لا ﺗﻔﻘّﻪ ﻓﻴﻪ،
ﻭﻟﺎ ﺧﻴﺮ فی ﺪﻧﻴﺎ،
ﻟﺎ ﺗﺪﺑّﺮ ﻓﻴﻬﺎ،
ﻭﻟﺎ ﺧﻴﺮ فی ﻨُﺴﻚ،
ﻟﺎﻭﺭع ﻔﻴﻪﺍﻯﻤﺮﺩم
ناس و ناسیان
عهد الِست
پیشین خود ﺒﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﺧﻴﺮ ﻭ ﺑﻬﺮﻩ
ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣلی
اﺯ ﺩﻳﻥ ﺪﺍﺭﻯ
کسی ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺪﻳﻥ
(ﺗﻔﻘّﻪ ﻭ ﻓﻬﻢ) ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
و ئین ﻧﻴﺰ ﺧﻴﺮﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
(ﺗﺪﺑّﺮ ﻭ ﺗﻔﮑِﺮ)
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭهیچ
ﺨﻴﺮ ﻭ ﻓﺎﻳﺪﻩ
اﻯ ﺪﺭ ﻧُﺴک ﻮ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ آﻥ (ﻭﺭع
ﻮ ﺗﺮس ) ﺍﺯﺧﺪﺍ ﻭ
ﺩﻟﺸﮑﺴتگی ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﺧﻴﺮ) ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح اﺳﺖ، ﻣﻘﺎﺑل
ﺸﺮّ ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﻮﻧﺰﻭلی
در مقامی ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ.
ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﺍﻣﺮ ﻧﻴﻜﻮ
ﺧﻮﺏ ﺭﺍ ﺧﻴﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﺑﺸﺮﻃ اﻳﻨﮑﻪ ﻋملاّ
ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺸﺨﺺ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻫﺮﮐﺎﺭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺗﮑﺎﻣﻞ ﺷﺮّ ﺍﺳﺖ
حتّی اﮔﺮ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺨﻴﺮ ﻭﻧﻴکی ﺒﺎﺷﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﻴکی ﺒﮕُﺮگ
ﺰﺧمی باشئ، ﮐﻪ
ﻇﻠم ﻮ ﺳﺘﻢ ﺑﺮ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. (ﺩﻳﻦ)
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻭﻧﻪ ﻋﻀﻮﻳﺖ
ﺩﺭ ﻳک ﺠﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﺩﻳﻨﻰ، ﺑﻨﺎم ﻮﺍﺳم
ﻮ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ. ﻭﺗﻔﻘّﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻴک
ﻔﻘﻴﻪ ﻭﺍﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺮﭘﺮﺳتی
ﺪﻳنی ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺺ ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺨﺼﺎ
ﻓﻘﻴﻪ و پگیه ﭘﮕﺎﻫﻰ)
ﺑﺸﻮﺩ، ﺗﺎﺍﻋﻤﺎﻟﺶ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎل هیچ
آﺧﻮﻧﺪﻯ ﻔﻘﻴﻪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﻠﻮم ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻓﻘﻴﻪ ﻭﻋﺎﻟم
ﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮک الهی ﻨﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﮑﺮﺩﻩ، ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
(ﺗﻔﻘّﻪ) ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﮐﺴﺐ
ﺍطلاﻋﺎﺕ ﺍﻭﻟﻴﻪ،
ﻭﮐﺴﺐ ﺍﻳﻤﺎﻥ
لاﺯم ﺪﺭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ، ﻭﻟﺰﻭم
ﺴﻠﻮک الهی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻭﺍﻟﻬﻰ
است. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ، ﻭکاملان
الهی ﺪﺭ ﺑﻴﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺴﺎﺑﻖ، ﻭﺍﺻل ﺴﻠﻮک
الهی ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻫﺮﮐس ﻓﻬم ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ،
ﻭﻳﺎ ﻳک ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﭘﻴﺮ الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺍﻭ ﻓﻘﻴﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ، ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺎﻟک
ﻄﺎﻟﺐ ﻣﻌﺮفی
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺧﻴﺮ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮐﺴﺐ ﻣﺎل ﺒﻴﺸﺘﺮ،
ﻳﺎ ﻟﺬﺕ ﻭ ﺭﻓﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭﻳﺎ سلاﻣتی
ﻮﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺷّﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎنع
اﺯﺳﻠﻮک الهی ﻮ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ اﺯ
ﻓﺮﺻﺖ ﺯﻧﺪگی
عمر ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺗﺪﺑﻴﺮﻋﻘﻠﻰ،
ﻳﺎ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺴﻠﻮک الهی ﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﻯ
عقل ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺮﻳﺎﺳﺖ ﺭﺳﻴﺪ،ﻭﻣﺎل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻳﺎﻓﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
الهی که ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﺑﺎﺯﺧﻮﺍﺳﺖ
الهی ﻮ ﺩﺍﻭﺭﻯاﻭ،
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
او ، ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی اﻭ، ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺣﻴﺎﺗﻬﺎﻯ ﺤﻘﻴﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺗﺎ ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺎﺯ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻳﺎ ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ، ﻭﺗﺪﺑّﺮ
ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ، ﻭﺩُﺑُﺮ
ﻭﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺍﻣﺮﻯ
ﺮﺍ ﮔﺮﻓﺘﻦ، ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ، ﺩﺭﻳک
از ﺴﻤﺒﻮل هاﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم اﺳﺖ. ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،
ﺍﻧﻘﺪﺭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻤﺪﺍﻭم ﻮﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻭﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﺑﺎ ﺍﻭ ﺑﺎ ﺫﮐﺎﺭﺗﻮﺣﻴﺪﻯدفع
شرک، ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
الهی ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺰﺩ،
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭم ﺒﺮﺗﺮ،
ﺩﺭ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
عصرﺣﺎﺿﺮ، ﻭﺳﭙس
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮم ﻔﺎﻃمی
ﻤﺎﺩﺭ الهی ﻫﺴتی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭽﻬﺎﺭﻡ، ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﺼﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺑﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﺸﻴّتی ﻨﻴﺰ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻫﺮﮐﺎﺭﻋﻘلی
ﺘﺪﺑّﺮ ﺍﺳﺖ ﺑﺨﺼﻮﺹ
عقل ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
عقل ﺠﺰئی ﺴﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﮑﺴﺐ
ﻋﻘل کلّی ﻮالهی
ﻘﺎﺋم ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭکاملان
الهی ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋم
هست ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻋﻠم ﻠﺪﻧّﻰ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﻫﺮ(ﻧُﺴک
ﻮﻋﺒﺎﺩﺗﻰ) ﻭﻫﺮﻣﺮﺍﺳم
ﺠﺴمی ﻮ ﺫﻫﻨﻰ،ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭﺳﻠﻮک
الهی ﻨﺘﻴﺠﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻣﮕﺮﺍﻧﮑﻪ
ﮐﺎﺭﻋﺒﺎﺩﺕﻫﻤﺮﺍﻩ
(ﻭﺭع ﻮ ﺗﺮس )ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻭﮐﻮﭼکی ﺨﻮﺩ،ﻭﺣﻘﺎﺭﺕﺍﻋﻤﺎل
ﺨﻮﻳﺶ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺮس
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭﻟﻮ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻣﺎﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﺩ. ﻭﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎﻯ
ﻨﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ میان ﻨﻘﺶ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻯﭽﻨﻴﻦ
ﻧﻘشی ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث
370 -(ﺣﺪﻳث
ﻣﻘﺎﺋﻴس )ﻧﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ118ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺍﺑﻥ ﺸﺒﺮﻣﻪ (
که شب روی
سلوکی داشته ) ﻗﺎﺿﻰ
ﻣﻌﺎﺻﺮ ﺍﻣام ﺼﺎﺩﻕ،
ﮐﻪ ﺍﺯﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﻮﻗﻀﺎﺕ ﺍﻫل ﺴُﻨّﺖ
ﺩﺭ ﮐﻮﻓﻪ ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺑﻴﺎﺩ ﻧﺪﺍﺭﻡ،
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﮐﻪ ﺟﻌﻔﺮ
ﺑﻥ ﻤﺤﻤﺪ ﺣﺪﻳثی
ﺒﺸﻨﻮﻡ، ﮐﻪ ﻗﻠﺒم
ﻨﻠﺮﺯﺩ. ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﭘﺪﺭم اﺯ ﺟﺪّم اﺯ
ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﭼﻨﻴﻥ
ﻮﭼﻨﺎﻥ ﺸﻨﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻗﺴم ﻴﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻢ، ﮐﻪ ﻧﻪ
ﭘﺪﺭﺵ ﻭﻧﻪ ﺟﺪّﺵ
ﺑﺮ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﺩﺭﻭغی
ﻨﺒﺴﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﺭﺳﻮل
ﺨﺪﺍ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﭼﻨﻴﻥ
ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﮐﻪ ﮔﻔﺖ:
ﻤَﻥ عمل ﺒﺎﻟﻤﻘﺎﺋﻴس
ﻓﻘﺪ ﻫﻠک ﻮ ﺃﻫﻠﻚ،
ﻭﻣﻥ ﺃﻓتی اﻟﻨﺎس
ﻭﻫﻮ ﻟﺎ ﻳﻌﻠﻢ ﺍﻟﻨﺎسخ
ﻤِﻥ اﻟﻤﻨﺴﻮﺥ،
ﻭﺍﻟﻤﺤﮑم ﻤﻥ
اﻟﻤﺘﺸﺎﺑﻪ، ﻓﻘﺪ
ﻫﻠک ﻮﺃﻫﻠک ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺩﻳﻥ
ﻮﻓﺘﻮﺍ ﺩﺍﺩﻥ،
ﻗﻴﺎس ﻫﺎ ﺭﺍﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﺩ،ﺧﻮﺩ هلاک
گرﺩﻳﺪﻩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻬلاﮐﺖ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺩم ﻔﺘﻮﺍﻯ
أﻣﺮﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﮔﺎهی
ﻮﻋﻠم ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺍﺯ ﻧﺎسخ ﻮﻣﻨﺴﻮخ
قُرآن، ﻭ ﺍﺯ ﻣﺤﮑم
ﻮ ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ قُرآن
ﺒﻰ ﺍطلاع ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺧﻮﺩهلاک
گرﺩﻳﺪﻩ، ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ هلاک ﻨﻤﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﺍﺑﻥ ﺸﺒﺮﻣﻪ ﺩﺭ
(ﺗﺎﺭﻳخ ﺤﺪﻳث ) ﺍﻣﺪﻩ،
ﮐﻪ ﻗﺎضی کوﻓﻪ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭ ﺍﺯﻃﺮﻑ ﻣﻨﺼﻮﺭ
ﺩﻭﺍﻧﻘﻰ، ﺩﻭﻣﻴﻦ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻋﺒﺎسی
ﻤﺄﻣﻮﺭ ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﻯ
عمل ﺒﻘﻴﺎس ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ.
ﻋﻤﻞ ﺑﻘﻴﺎس ﻳﻌنی
ﻤﻘﺎﻳﺴﻪ ﺩﻭ ﻣﻮﺿﻮﻉ،
ﻣثلاﺣﮑمی که ﺑﺮﺍﻯ
فلاﻥ کاﺭﺻﺎﺩﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﺣﻮﺍل ﻤﺎﻧﻨﺪ
آﻥ، ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﻳﻥ ﺪﺭ
ﺍﻣﺮ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻭﺩﺍﺩ
ﮔﺴﺘﺮﻯ ﻤﻄﺮح ﺒﻮﺩﻩ،
ﻫم ﭽﻨﺎﻥ ﺪﺭﻋﺼﺮ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺟﺎﺭﻯ
اﺳﺖ. ﭼﻮﻥ ﻘبلا
ﺑﺮﺍﻯ ﭽﻨﻴﻦ ﮔﻨﺎﻫﻰ،
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﺠﺎﺯﺍتی
ﺒﻮﺩﻩ، ﭘس ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ گناهی
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﺷﻮﺩ، ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺪﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺪﺍﺩﮔﺴﺘﺮﻯ
کنونی اﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻣﺸﻬﻮﺭﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻧﺮﺍ ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ
غیرﻣﺪﻭّﻥ ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻭلی عملاّ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺨﺎﺹ ﻳﻚ ﻭﺍﻗﻌﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﻗﻴﺎس ﺑﺎﻟﻤثل
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺩﺍﺩﮔﺴﺘﺮﻯ
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ،
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﺎﻣل ﺮﻋﺎﻳﺖ
ﺣﻘﻮق أﻓﺮﺍﺩ، ﻭﺍﺣﺘﻤﺎلا
ﻠﻄﻤﻪﺧﻮﺭﺩﻥ ﺒﺤﻘﻮق
ﻮﺍﺯﺍﺩﻯ ﻤﻈﻠﻮﻣﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ، ﺍﻣﺮﻯ ﻤﻬم
اﺳﺖ. ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺣﺪﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺭ ﺍﻣﺮ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺩﮔﺴﺘﺮﻯ اﺳﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﺯ ﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
کاملان الهی ﭙﻴﺮﻭﻯ
اﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻘﻴﺎس
ﺑﻴک ﻤﻌﻴﺎﺭﮐلّی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻌﻮﺍﻣل
ﻮ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺹ ﻳک
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﺣﮑﺎمی ﺘﺮﺑﻴتی
ﻮﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻭ
ﺗﻌﺬﻳﺐ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ (ﻗﻴﺎس
ﻋﺎﻡ) ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
(ﻗﻴﺎس ﺑﺎ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺧﺎﺹ) ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻗﻴﺎس ﺑﺎﺯﻋﻤﻞ
(ﻣﻨﻄﻖ) ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﻓﮑﺮ ﻭکلام ﻨﺰﺩ
فلاﺳﻔﻪ ﻣﻄﺮح
اﺳﺖ. ﻭﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺻﻮل اﻋﺘﻘﺎﺩﻯ،
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ ﺪﺭﺳﺖ
ﻭﻳﺎ ﻏﻠﻂ، ﺍﺯﺍﺻل
ﻘﻴﺎس ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎ، ﻗﻄﻌﺎ
ﻫﺮﮐﺎﺭ ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴنی
ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺁﻥ ﭽﻨﺎن کارﻯ ﻨﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻗﻴﺎس ﻣﻨﻄقی ﺪﺭﻋﺎﻟم
اﺻﻮﻝ ﻓﮑﺮﻯ، ﻭﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﺼﺎﺩق
ﺒﺎﺷﺪ، ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭحی ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎنی ﻮالهی
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﺎﺯ
(ﺍﻫل ﻘﻴﺎس ) ﮐﺴﺎنی
هستند ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺑﺎ ﻧﻈﺮﺩﻳﮕﺮ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ،
ﻭﺗﻤﺎﻳل أﮐثرﻳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ (ﺍﺟﻤﺎع
ﻔﻘﻬﺎ) ﻧﺎم ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﻤﻨﺤﺼﺮﺍ،
ﭘﻴﺮﻭ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. حتّی
اﮔﺮ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭘﻴﺮ
ﻗﻴﺎس ﺑﺎ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﻠﻮکی گذﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی اﻟﻬﺎﻡ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﺻلی
کار ﭘﻴﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عاﻣﻞ، ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺖ)
ﮔﺎﻧﻪ، ﻣﻘﻴﺎس
الهی ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻣﺮﻯ
ﻨﺴﺒﺘﺎ ﺷﺎﺑسته
دﺭ ﺍﺣﻮﺍل همه ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻫﻤﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺖ
ﮔﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐلّ ،ﻭ ﺩﺭ ﺍﺟﺰاء
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎئی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
(هلاﮐﺖ) ﻣﺮگ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻤﻌنی ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎم ﺮﻭحی ﻮﻧﻮعی
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
(ﺣﻠق آﻭﻳﺰﻯ) ﺩﺭﻳک
ﺘﻮﻟﺪﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺳﻘﻮﻃ ﺒﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻦ،
ﺍﺯﺩﻫﺎﻧﻪ ﺭَﺣِم
ﻤﺎﺩﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ. ﻧﺎﺳﺦ ﻭ ﻣﻨﺴﻮﺥ،ﺭﺍ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻈﺎﻫﺮ ﺩﺭ
قُرآن، ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺣﮑمی ﺪﺭآﻳﻪﺍﻯ
ﻗﺮﺍنی ﺒﺮﺍﻯ ﺠﺮمی
آﻣﺪ، ﻭﺳﭙس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﮑم ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻪ ﺑﻌﺪﻯ ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻣﻘﺮﺭ ﻧﻤﻮﺩ، ﺍﻳﻪ
ﻗﺒلی ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻤﺪﺭک ﻘﻀﺎﻭﺕ ﻭﺻﺪﻭﺭ
ﺣﮑﻢ، ﻣﻨﺴﻮخ ﻮﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺁﻳﻪ ﺩﻭم ﺮﺍ ﻧﺎسخ
آﻳﻪ ﻗﺒلی ﻤﻨﺴﻮخ
ﺸﺪﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﺻﻮﻟﺎ
قُرآن ﺸﺎﻣل أﺣﮑﺎم
ﺠﺰﺍئی ﻮﻗﻀﺎئی
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻫم أﺣﮑﺎمی
ﺪﺭ ﺍﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ،
ﮐلّی ﻮﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ در
همه ﻣﺬﺍﻫﺐﺍسلامی
هستند ،ﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
،ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻤﺮﺩم ﺮﺍ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﺍﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ قُرآن ﻤﻰﺧﻮﺍﻫﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ قُرآن ﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ،ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺍﻭﺭﻯ ﻘﻀﺎئی
ﺒﻴﻦ ﻣﺮﺩم ﭙﻴﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺣتی ﺪﺭ
ﻳک ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺩق
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. حتّی
اﮔﺮ ﭼﻨﺪ ﺿﺮﺑﻪ
ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﺎﺕ ﻣﻨﺴﻮخ ﻮﻧﺎﺳﺦ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣﺪﻳثها
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ (ﮐﺴﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ) ﺍﻳﻥ آﻳﻪ ﻣﻨﺴﻮخ
اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺍﻥ آﻳﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺎسخ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭﺍﻳﻥ
أﻣﺮ ﺑﺎﺯ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺟﺎﻟﺐﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻫل ﺴُﻨّﺖ، ﺑﻪ213
ﺍﻳﻪ
ﻗﺮﺍﻧﻰ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻤﻨﺴﻮخ ﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﻭ(ﺍﻳﻪ ﺳﻴﻒ) ﺭﺍﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﺭﺍﻳﺎﻓﺘﻴﺪ، ﺑﻰ
ﺩﺭﻧگ آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﮑﺸﻴﺪ، ﺍﻳﻥ
آﻳﻪ ﺭﺍ ﻧﺎسخ ﺘﻤﺎم
آﻳﺎﺕ ﻣﺤﺘﻮﻯ ﺘﺮﺣم
ﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﺑﻪ ﺳﻪ ﺍﻳﻪ
عنوﺍﻥ ﻤﻨﺴﻮخ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺴأﻟﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﻤﻬم ﻮﮐلّی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻧسخ آﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺷﻦ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺭﻩ ﻣﻨﻄﻘﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﺎطع ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
(ﺍﻳﻪ ﮐﺘﺎﺏ) ﻭﺧﺪﺍ
ﺗﻨﻬﺎ قُرآن ﻨﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮ(ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ کاملان)الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،ﺍﻳﺖ
ﺍﻟلهی هستند ﮐﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻭعلاﻣﺖ ﻭﻣﻌﺠﺰﻩ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﻳک اﺯ(ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ)
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ،
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﺎﺕ ﻭعلاﺋم
الهی میباشند .
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺴﺎﻟک ﺼﺎﺩق ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻳﻌنی ﺒﺎ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ، ﺍﻳﺖ الهی
أﻭل ﺴﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﻧﺴﺦ،
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺁﻳﻪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺮﻫﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﻔﺎﻃمی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﻧسخ ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
أﻭل ﭙﻴﺮ ﻭ ﺩﻭﻡ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍﻭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ، ﻧسخ ﺸﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ ﻘﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﮐﻤک ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻭﻧﻘﺶ ﺍﻳﻨﺪﻩ
آﻥ ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﮔﺮﺳﺎﻟک عمدﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ ﻳک
ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺋم ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺒﺪﻫﺪ،
ﺑﺎﻋث ﺷِﺮک ﻮﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ،
ﻭ اصطلاحا (علی
اﻟﻠﻬﻰ) ﺷﺪﻥ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
گرﺩﺩ. ﻭ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﻧﺎسخ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﺗﻤﺎم آﻳﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺒلی اﺳﺖ
ﻣﺤﺮﻭم ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢ،
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻭ ﺭﮐﻌﺖ
ﻧﻤﺎﺯ
بامدادی ،ﺩﺭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺏّ
ﻗﺎﺋﻢ، ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﻭﺍﻏﺎﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺰﻧﺪگی عاﺩﻯ،
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻭ ﺭﮐﻌﺖ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﺒﺎﻣﺪﺍﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎن ﺮﺳﻴﺪ،
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻮ ﺍﻏﺎﺯ ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ،
ﻭﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ الهی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﺭ ﺩﻭم
ﻘﺎﺋﻢ، ﺩﺳﺘﻮﺭ
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی کاملان
الهی ﻨﻴﺰ، ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺍﻳﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﻣﻄﺎﺑق اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻮﻋﻘلی ﻮﺳﺮﻧﻮﺷتی
اﻳﻥ کاﻣل الهی
اﺳﺖ، ﺍﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭘس ﻧسخ آﻳﻪ، ﺩﺭ
قُرآن ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻴک ﺴﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﻮﻗﻀﺎت شرعی
که ﻧﻈﺮ ﻭﻓﺘﻮﺍﻯ
ﺒﺎﻃل شخصی ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل ﺒﺎﻃل
هستند. حتّی اﮔﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﻧﻈﺮ ﺩﺭﺳتی
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻧﮑﺮﺩﻩ،
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻌنی ﻨﺎسخ ﻮﻣﻨﺴﻮخ
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﻣﻌﺎنی
ﺒﺎﻃنی قُرآن ﺮﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ، ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺩﮔﺎهی ﺒﻬﺘﺮ
ﺍﻧﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﭼﻮﻥ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻗﻀﺎﺕ ﺷﺮﻉ، ﺑﺨﻮﺍﻫند
ﻫﻢ ﻗﺎضی ﺸﺮعی ﺒﺎﺷند،
ﻭﻫم ﺪﺍﻭﺭﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻮﺍﺣﮑﺎم ﺪﻳنی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭحقّ
ﭘﻴﺮ الهی کاﻣﻞ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک عاﻣل
با ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.

ﺍﻣﺎ
ﻣﺴأﻟﻪ(ﻣﺤﮑم ﻮ
ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ) ﮐﻪ ﺍﻳﺎﺕ
قُرآن ﺒﺮخی ﻤﺤﮑم
ﻮﻣﻬم باشند، ﻭﺑﺮخی
ﻤﺘﺸﺎﺑﻪ ﻭﺷُﺒﻬﻪ
ﺍﻭﺭ ﻭ ﻏﻴﺮ ﻣﺤﮑﻢ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣشکلاﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﺎﺕ ﻣﺤﮑم
ﻮ ﻏﻴﺮﻣﺤﮑم ﺮﺍ
ﺷﺨﺼﺎ ﻣﻌﻴﻥ ﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﻭﺣتی ﺮﻭﺍﻳﺎﺕ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺴﺎﻟﻪ
ﻧﺎسخ ﻮﻣﻨﺴﻮﺥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺪﺍم
آﻳﻪ ﻣﺤﮑم اﺳﺖ
ﻳﺎ ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ، ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ است . ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎم ﻘﺮﺍن
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺎﺯ ﺍﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺍﻧﻰ،ﻫﻤﮕی
اﺯﻳک اﺳﺘﺤﮑﺎﻡ
الهی ﺒﺮﺧﻮﺭ ﺩﺍﺭﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻓﺮﺽﺑﺮخی ﻤﺤﮑم
ﻮﺑﺮخی ﻀﻌﻴﻒ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
قُرآن ﻮﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺍﻯ الهی ﻤﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻌنی
ﻤﺤﮑم ﻮﻣﺘﺸﺎﺑﻪ
ﺩﺭقُرآن ﺮﻭﺷﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭهیچ ﻤﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ آﻥﻨﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
که ﻗﺮﺍﻧﻬﺎﻯ ﻨﺎﻃق
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ کاملاّن
زنده نیز ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻌﻠﻮم ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﮐﺪﺍم آﻳﺎﺕ
ﻣﺤﮑم هستند ﻳﺎ
ﻣﺤﮑم ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
(علاﺋم ﻘﺮاءﺖ قُرآن)
ﺯﻳﺮ ﻭ ﺯُﺑﺮ ﺍﻧﺮﺍ
ﺩرﻗﺮآﻥ ﺑﻌﺪ ﺍﺯﻫﺠﺮﺕ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺍﻧﺎ ﺑﻘﺮاءﺖ
قُرآن ﺪﺭﺻَﺮﻑ
ﻭﻧﺤﻮ ﺗﻌﻴﻴﻥ ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮم ﻨﻴﺴﺖ،
ﺍﻳﻥهمه ﺗﺤﺪﻳﺪ
علاﺋﻢ در
قرآن ،ﭼﻘﺪﺭ ﻧﺎﺩﺭﺳتی
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
علائم ﺼﻮﺗﻰ، ﺩﺭ
ﻣﻌنی اﻟﻔﺎﻇ قُرآن،
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﺰﺑﺎﻥ
عرﺑی ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
عمدﻩﻭ ﺿﺪّ ﻭ ﻧﻘﻴﺾ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺍﻧﺪکی
اﺯﻗﺮاءت هاﻯ ﺪﺭﺳﺖ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﻨﻈﺮ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
آﻣﺪﻩ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﻭ ﺷِﺒﻪ ﺍﻋﺘﺮﺍضی
کرﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭلی
هنوﺯ ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
قرآن ﺮﻭﺵ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ علاﺋم قُرآن
ﻨﻈﺮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺪﻗﻴﻘﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺯﻣﻌﺎﻧﻰ ﻣﺤﮑم
ﻮﻣﺘﺸﺎﺑﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ،ﮐﻪ ﻣﺤﮑم
أﻣﺮﻯ و حُکمی ﺤﺘمی
اﺳﺖ، ﻭﻣﺘﺸﺎﺑﻪ
ﺍﻣﺮﻯ ﺸﺒﻬﻪ آﻭﺭ،
ﻭﻳﺎ ﺷﺒﻴﻪ ﻣﺤﮑﻢ،
ﻭلی غیر ﻣﺤﮑم
و حکمی ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﺎﺕ قُرآن ﻨﺎﺳﺦ
ﻭ ﻣﻨﺴﻮﺥ، ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻳﺎﺕ الهی ﺒﻤﻌنی
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺬﮐﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ،
ﭘس ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻧﺎﺳﺦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒلی ﻤﻨﺴﻮﺥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰو
توسّل ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻭﻣﺤﮑم ﻮ ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯﺍﻣﺮﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻁ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
همگی ﻤﺤﮑم هستند،ﻭلی
گاﻫﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
غیر ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ،ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺤُﺴﻥ ﻨﻴّﺖ، ﻭﻋﺸق
ﺒﺪﻳﺪﺍﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺸﻬﻮﺩﻯﻤﻰ
ﺭﺳﻨﺪ، ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﻘﺒﻮل
الهی ﻨﺒﻮﺩﻩ ﻭ
آیاتی ﺷﻴﻄﺎنی
هستند ﻭﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ(ﺍﻳﺎﺕ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ نفس
أمّاره ) ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺷﺒﻴﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺤقّ اﺯ(ﺍﻳﺎﺕ
ﻣﺤﮑﻢ) ﺻﺎﺩﻕﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺷﺒﻬﻪ ﺍﻭﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺎﻫﺪ ﺍﻧﻬﺎ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭلی
ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭﺷﺄﻥ ﻤﻘﺎﻡ ﺍﻭ،
ﻭﻣﻘﺪﺍﺭ ﺍﻟﻮﺩگی
ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ، ﺩﺭﺍﻳﻦ
(ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ
و شُبهه آور) ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮ ﺍﻳﻦ (ﺷﻬﻮﺩهای
ناحقّ) ﻧﺎﻡ (ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺴﻴج ﺪﺟّﺎﻝ)
بخصوص برای
شهود مرتضوی
مهم ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻴسی ﻤﺴﻴح
گفته ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﻥ کسانی ﭙﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺴﻴح ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺟّﺎل ﻮﮐﺎﺫﺏ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ،ﺩﺭﺳﻴﺴﺘم
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻌﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
آﻥ ﺒﻌﺪﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﻧس
ﻭﮐﺎﻧﺎلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﻬﺎئی اﺳﺖ. ﻭلی
ﺒﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺒﺮخی ﻨﻴﺰ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﻭﺑﺎ ﺗﻮﺳّل ﺒﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
کاﺫﺏ ﻭﻏﻴﺮ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل قُرآن
اﺯ ﭘﺸﺖ ﺩﻳﻮﺍﺭ،
ﻭ ﺍﺯ ﭘﺸﺖﺑﺎم ﻮ
ﻧﻪ ﺍﺯ ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺩربّ ﺧﺎﻧﻪ، ﻭﺑﺎﮐﺴﺐ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﺩﺏ ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﻓﻮﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺑﻥ
عرﺑﻰ، ﺑﻤﺎﻣﻮﺭﻳتی
ﺒﺨﻠق ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺤﺘﻤﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﻘﺎﺋم ﺮﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﻭ(ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺪﺭﺣﺠﺎﺏ
ﻧﻮﺭ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ همین ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺳﺨﺖ ﻣﺘﻮﺳّل ﺒﻤﻮﻟﺎ
علی ّﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺒﺤﻖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﮐﺎﺫﺏ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺟّﺎﻝ، ﻳﺎ ﺑﻌﺒﺎﺭﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ایلی
و ایلیای کاﺫبی
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎل
ﺮﻓﺘﻦ ﭘﻴﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ،
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم هدﻑ ﺍﺻلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﻭ ﺍﺯﺟﻬﻨﻤﻬﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
ﻫﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻳﺎ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺍﻥ اﺯﻫم ﺠﺪﺍ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ،
ﻭﻫﺮﻗﺴمتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺣﺪﻳثی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﮐﻪ ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﻳک ﺤﺪﻳث ﺗﻔﮑﻴک
ﺸﺪﻩ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺴﻄﻮح ﺒﺮﺗﺮ،
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﻋﻤل ﺒﻘﻴﺎس
،ﺑﺎ ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ ﻨﺎسخ
ﻮﻣﻨﺴﻮﺥ، ﻭ ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
ﻤﺤﮑم ﻮ ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ،
ﺍﻳﻥ ﺮﺍﺑﻄﻪ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻘﻀﺎﻭﺕ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺭﺍﻭﻯاﺑﻥ
ﺸﺒﺮﻣﻪ، ﮐﻪ
مطمئن اﺳﺖ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻮ ﭘﺪﺭ ﻭﺟﺪّﺵ
ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻋﻤل
ﺒﻘﻴﺎس ﺭﺍ ﺑﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﻭﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻗﻠﺒﺶ
ﻣﻴﻠﺮﺯﺩ، ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﮐﻪ ﺭﺃئی ﺼﺎﺩﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﻨﺶ ﻣﻴﻠﺮﺯﺩ،
ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﻋﻤﻞ
ﺑﻘﻴﺎس و قیاس
مع الفارق ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﺣﮑمی ﺸﺮعی
ﺼﺎﺩﺭ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل عمل
همه ﻗﻀﺎﻭﺕﻫﺎ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻣﮕﺮ
طبق ﻗﺎﻧﻮﻥ
قراردهای
اجتماعی . ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﺠﺎﺯﺍتی ﺮﺍ ﻣﺸﺨﺺ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺷﺎکی ﻮﻣﺸﺘﮑﻰ،
ﺷﺨﺺ ﺳﻮمی ﺮﺍ ﻫﺮﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺣتی اﮔﺮ
ﻣﺘﺨﺼﺺ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﻧﺰﺍﻉ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ ﮐﻪ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﮐﻨﺪ. ﻭﮐﺎفی اﺳﺖ
ﻗﺎضی ﻤﻨﺼﻒ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭسَعی ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍلاّ هیچ کس ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
جز کاملاّن
الهی برای
سالکان خود ﺮﺃﻯ
عاﺩﻟﺎﻧﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻨﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺩﺍﻭﺭﻯ،
ﮐﻪ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﻧﺰﺍع
ﻘﺒﻮل ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭحتّی أﺣﮑﺎﻡ ﺍﻭﺭﺍ،
ﺣتی اﮔﺮ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ، ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻣﻠﺰم ﺒﺎﺟﺮﺍﻯ
آﻥ ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻫﻔﺖﺻﺪ
ﻣﺮﺩ ﻗﺒﻴﻠﻪ ﺑنی
ﻘُﺮﻳﻀﻪ ﻳﻬﻮﺩ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻣﺪﻳﻨﻪ،
ﻭ ﻣﺼﺎﺩﺭﻩ ﺗﻤﺎم
ﺰﻧﺎﻥ ﻮﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﻮﺍﻣﻮﺍل آﻧﻬﺎ،
ﮐﻪ ﻗﺎضی ﺪﺍﻭﺭ،
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﺑق ﺒﻮﺩ.
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ ﻳﻬﻮﺩ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻭ آﻥ ﺮﺃﻯ ﺨﺸﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺩ. ﻭﻣﻮﻟﺎعلی
ﻨﻴﺰﻗبلا
قاضی ﺭﺍ ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻪ، ﻭﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
مُربّی ﺴﻠﻮکی
اﻭ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻨﺼﻒ ﻭﻧﺮم ﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﻣﻄﻠﺐ
ﻧﺎسخ ﻮﻣﻨﺴﻮخ ﻮ
ﻣﺤﮑم ﻮﻣﺘﺸﺎﺑﻪ،
ﺩﺭ ﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮک الهی
ﺘﻨﻬﺎ کاملان
اﻟﻬﻰ ﺍﺯ آﻥ ﺨﺒﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺩﺍﻭﺭﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻫﻴﭽﮑس ﺣﻘﺎﻳﻥ
کاﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺳﻠﻮکی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﮐسی
هم ﺪﺭ ﺍﻥ ﺪﺧﺎﻟﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺍﺻل ﺒﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﻭﺍﺻل
ﻮﺟﻮﺩ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﻭﻧﻴﺰ
ﻧﺎسخ ﻮﻣﻨﺴﻮخ
آﻳﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﻳﺎ ﻣﺤﮑم ﻮﻏﻴﺮ
ﺍﺻﻴل ﺒﻮﺩﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺘﺸﺎﺑﻪ ﺭﺍ ﻗﺒﻮل
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ ﻣﺘﻤﺮّﺩ
ﺑﺮ ﺍﻣﺮ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺣتی اﮔﺮﺷﻴﻌﻪ ﻭﻣﺪعی
ﻮﻟﺎﻳﺖعلی هم ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻣﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖالهی
هست . ﻭﻣﻌنی ﺴﻠﻮک
ﻮ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ آﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ کاملان ﺰﻧﺪﻩ
الهی ﺰﻣﺎﻥ، ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺍﻫل ﺒﻴﺖ
زنده ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻧﻪ ﺳﻴّﺪﻫﺎ
ﻭﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ،
ﻭ ﻳﺎ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍاز ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻋﺒﺎس ﻋﻤﻮی ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﮐﻪ ﺭﮊﻳم عباﺳﻴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺩﻧﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺑنی
اُﻣّﻴﻪ، ﮐﻪ ﺭﮊﻳم
أﻣﻮﻳﺎﻥ ﺮﺍﺗﺸﮑﻴل
ﺪﺍﺩﻧﺪ. ﻭﻳﺎ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺭﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﺩﺭﻭغ
ﻔﺎﻃﻤﻪ، ﮐﻪ ﺭﮊﻳم
ﺨﻮﻧﻴﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺒﻨﺎم ﻔﺎﻃﻤﻴﻮﻥ
ﻤﺼﺮ ﻭﺍﻳﺮﺍﻥ ﺮﺍﺑﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻥ أﺟﺪﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﺑﻮﺩﻥ، خلاﻓﺖ ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﺑﺮﻭﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﺍﺳﻠم اوﺮﺍ ﻧﻴﺰ
دﺭﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳخ ﺒﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺣﺎﻝ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺍﻧﻬﺎ، ﺍﻳﻥ ﻔﺴﺎﺩ
ﻭﺗﺮک ﺴﻠﻮک الهی
ﻮﺣﮑﻮﻣﺖ ﺳﺎﺯﻯﻤﺬﻫبی
ﺮﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ
ﻔﺎﺳﺪﻯ جاه
طلب ﺪﻧﺒﺎل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻘﻄﺮﺍﺕ
ﺁﺑﺮﻭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اسلاﻡ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﮐﻪﺍﻣﺮﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻮﺗﮑﺎﻣل روح ،ﻭ
ﻭﺟﻮﺩﻯ الهی ﻮﻋﻘلی
ﻮﭘﺎکی ﻮ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺨﺎک ﻮﺧﻮﻥ
ﻮﮐثاﻓﺘﻬﺎﻯ ﺴﻴﺎسی
ﻮﻏﺎﺭﺗﮕﺮﻯ
استعماری
کشیده ﺍﻧﺪ.

حدیث
371 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻧﻘل ﺸﺪﻩ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
(ﺝ۲ﺹ119
ﺑﺤﺎﺭ) ﻤﺎ ﻋَﻠﻤتم ﻔﻘﻮﻟﻮﺍ،
ﻭﻣﺎ ﻟم ﺘﻌﻠﻤﻮﺍ،
ﻓﻘﻮﻟﻮا ﺍﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻋﻠﻢ، إﻥّ اﻟﺮﺟل
ﻠﻴﻨﺘﺰﻉ ﺑﺎﻟﺂﻳﻪ
ﻣِﻥ اﻟقُرآن،
ﻳﺨﺮّ ﻓﻴﻬﺎ ﺃﺑﻌﺪ
ﻣِﻥ اﻟﺴﻤاء ﺍﮔﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﺪ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻴﺪ،
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﻧﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
آﻳﻪﺍﻯ اﺯ قُرآن
ﺒَﺮ ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺑﻠﻨﺪﻯ
آﺳﻤﺎﻥ
ﺒﺴﻘﻮﻁ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ.
ﺍﻧﭽﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﺪ،
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻴﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺍﺻل ﺪﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭﻳﺎ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﻧﻘﻞ
کلام ﺼﺎﺩﻗﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﺨﺼﺺ
ﺷﺨﺺ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﺭﻋﻠﻮم
ﻤﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﻄﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻥ ﭽﻨﺎنی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺍﮔﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
الهی ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﭽﻨﻴﻥ ﺨﻄﺎﻫﺎئی
هستند،ﺑﺎﺯ ﺳﻘﻮﻃﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﺮﻭﺡ،
ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎﻡ، ﺍﮔﺎهی ﻮﻋﻠم
اﺯﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. و ﺗﻨﻬﺎ
کاملانﺍﻟﻬﻰ،
حقّ گفتن ﻮ ﺍﻣﺮ
ﻭﻧﻬی ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﺸﻤﻮل
اﻳﻥ اﺧﻄﺎﺭ ﺣﺪﻳث
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﺒﺎﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﮔﻔﺘﮕﻮئی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺑﺤثی
ﻨﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺣﺪﻳث ﺍﮔﺎهی
ﺴﺎﻟک اﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ،
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﻳﺎ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻮﻯ ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﭙﻴﺮالهی ﺨﻮﺩ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﺗﺎ ﺍﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻮ ﺍﺭﺯﻳﺎبی
کند ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺗﺎ ﺭفع
ﻤشکلاﺕ، ﻭﺗﺴﺮیع
ﻨﺘﺎﻳج ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
پرسش اﻓﺮﺍﺩ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺴؤﺍل کنند، ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺴﺨﺮﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭ ﺍﺯﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﻭﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﻧﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭﻭغی ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﻧﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌنی ﺨﻮﺩﺵ ﻫم
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺍﻧﺎﺗﺮ
جقایق ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻤﻮﺭﺩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺍﻧﺎ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺍﻧﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻗﺮﺍ
گاهی ﺤﺮفی ﺒﺰﻧﻴﺪ،
ﻭ ﺍﻳﻪ ﺍﻯ ﺮﺍ ﻣﺸﮑﻮک
ﺒﺪﺍﻧﻴﺪ، ﻭﻳﺎ
ﻧﻈﺮﻯ ﻈﺎﻫﺮﻯ ﻮ
ﺑﺎﻃل ﻮﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺪﻫﻴﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﮑم ﺒﺮ ﮐﻨﺪﻥ
آﻳﻪﺍﻯ اﺯ ﺭﻳﺸﻪ
ﺍﻥ ﺪﺭ ﺯﻣﻴﻥ قُرآن
ﺒﺎﺷﺪ، ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻥ گناﻩ ﺧﻮﺩ
ﺳﻘﻮﻃ ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ،
ﺑﺎﺑﻌﺎﺩ ﺍﺳﻤﺎنی
ﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺪﺭ ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
اﻳﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺴﺦ ﺗﺎﺯﻩ
ﺟﻬﻨمی ﻤﻌﻠﻮم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐسی ﺠﺮﺃﺕ
ﺍﻳﻥ ﺮﺍ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻨﮑﺮﺩﻩ، ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
فلاﻥ آﻳﻪ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺤثهائی
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺳت ﺒﺮﺩ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﻭﻋﻤﺮﻭﻋثماﻥ
ﺪﺭقُرآن را
گفته ﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ، ﺗﻨﻬﺎ ﮐسی
اﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺒﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﻌﻠﻮم کرﺩ،ﻭﮔﻔﺖ
ﻫﻤﻴﻥ قُرآن
عثمانی ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻬﻤﻴﻥ قُرآن ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭلی
هنوﺯ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻨﺴﺨﻪ
قُرآن ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ، ﮐﻪحتّی
ﺒﺴﻪ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﺯ
ﺣﺠم قُرآن ﻔﻌلی
گفتهﺍﻧﺪ،ﺣلّ
ﻨﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺑﺤث ﺣﺪﻳث ﺑﺎﻟﺎ،
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍعلام
ﺒطلاﻥ آﻳﻪﺍﻯ
اﺯقُرآن ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺧﻴلی اﺯﮐﻠﻤﺎﺕ
قُرآن ﺮﺍﻗﺮاءﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ کرﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺟﺎﻯﺍﻳﺎﺕ
ﺭﺍ ﺟﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺭقُرآن ﺨﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﻭﺣﮑﻤتی که ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭقُرآن ﻨﺎﻃق
هستند ،ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻭﺍقعی
اﺯ ﺑﺮﮐﻨﺪﻥ ﺍﻳﻪ
ﻗﺮﺍﻧﻰ، ﻫﺮ ﺍﻳﺖ
الهی ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻﻞ
ﺑﻬﺮ ﮐﺪﺍﻡ، ﻭﻳﺎ
کاملان ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮﺍﺻل ﺒﻬﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﺮﻳک
اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ هفت ﮔﺎﻧﻪ
ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺍﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﮔﺮ ﻫﺮﻳک اﺯ کاملان
الهی ﺮﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﻣﻬم ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻭ ﺑﺎﻳﺪ
(ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ)
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﻣﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ بوی ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﮐﻪ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ، ﺍﮔﺮ ﻫﺮﻳک
ﻤﻮﺭﺩ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻭﻋﺪﻡ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﻗﺮّﻩ ﮔﻴﺮﻯ، ﻭﻋﺪم
ﺘﺼﺪﻳق ﺴﺎﻟک ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺍﺯ ﺍﻥ ﭙس ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﻭﺳﻘﻮﻃ
اﺯﺍﺳﻤﺎﻥ هاﻯ ﺒﻠﻨﺪ
ﺭﻭحی ﻮﻧﻮﻋﻰ، ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺣﻘﻴﺮ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮﻧﻮعی ﻤﻴﺎﻓﺘﻨﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﺎﻟکی
که ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﻮﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻤﻠﻌﻮﻥ
ﺨﺪﺍ، ﻭﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻮ ﺩﺭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺣﻘﻴﺮ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺪﻭﺭ، ﺑﺎ ﻋﺬﺍﺏ
ﺳﺨﺖ، ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ أﻧﺠﺎم
همین ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ همین ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﻮﺭﺩ ﺍﻧﮑﺎﺭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯﻋملاّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﮐﻪ ﺑﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎﺯﻩ ﺭﺍ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﻧﻴﺰ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ، ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻘﺎم الهی آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﭼﻨﻴﻥ
ﺴﺎﻟکی آﻧﺮﺍ ﺭﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻣﻨﺘﻈﺮﻫﻤﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﺍﺳﺖ. ﺣﺪﻳث
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیر ﺷﻴﻌﻰ، ﻭﺑﻤﻌنی
غیرﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻌﺎع ﻨﻮﺭ کاملان
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻧﻪ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺣﺰﺏ ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ،
ﻫﺮ ﻓﺮﻗﻪ ﺍﻣﺎﻣﻰ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺍﻣﺎﻣﻰ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﻃل هستند،ﺍﮔﺮﮐﻪ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭﭘﻴﺮﻭ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻘﺸﺮﻯ
و فقیه سفیهی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺣتی ﺠﻬﻨم
ﺪﺍﻏﺘﺮﻯ ﺪﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭﻫﺮﻃﺮﻳﻘتی
که ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺪﺭﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﺗشیع ﺴﻠﻮﮐﻰ،ﻋﻤل
ﺒﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ و
کاملاّن الهی ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺩﻟﻴل
آﻧﻬﺎ، ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ، ﺑﺎ
ﺍﻣثال اﻳﻥ ﺤﺪﻳث
،ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ،
ﺑﺎﺻطلاح ﺒﺴﻨّﻴﺎﻥ
ﻮﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺤﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
أﻣَﻮﻯ ﻮﻋﺒﺎﺳﻰ،
ﺍﺧﻄﺎﺭ ﻭﻫﺸﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘنج ﺘﻥ آل عبا،
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
هرﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ الهی
هستند . ﻭﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻫﺮﻳﻚ، ﭼﻪ ﻗﺒل
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ،
ﭼﻨﻴﻥﺴﻘﻮﻃ ﺠﻬﻨﻤﻰ،
ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻣﻘﺎم ﺮﻭحی ﻮﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﻴلی اﺯ ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺮﺭسی ﻨﻤﻮﺩﻩﺍﻡ،
ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﭙنج
ﺘﻥ آل ﻤﺤﻤﺪ، ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﻮﺍﻗﻌﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﺨﺎﻃﺮ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺸﻴﻌﻪ، ﻭﺍﻓﺮﺍﻃﮕﺮﻯهاﻯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ،
ﻣﺎنع اﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی اﻳﻥ ﺴﻨّﻴﺎﻥ
ﺒﭙنج ﺘﻥ آل
عبا ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﭘنج ﺗﻥ آل ﻤﺤﻤﺪ،
ﺩﺭﺣﺴﻨﻴﻥ ﻮﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭعلی ﻮ خود ﻣﺤﻤﺪ،
ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺒﻮﺩﻩ،
ﻭﺍﻳﻨک کاملان
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺠﺎﻧﺸﻴنی ﻤﻘﺎم
ﺤﺴﻴﻨﻰ، ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺣﺪﻳث
ﮐﺴﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺰﻧﺪﻩ،
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم ﺤﺴنی
اﻳﻥ ﭙنج ﺘﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺭﻭٴﻴﺎئی
ﻤﻠﮑﻮتی ﻔﺎﻃمی
ﻮﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
هستند ﮐﻪ ربّ ﺍﻟﻔﺼل
ﻮ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ الهی
ﻮﻣﺮﺑّﻴﺎنی ﻤﻠﮑﻮتی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی
ﻨﺎم ﻔﺎﻃمی ﻴﺎ
ﺯﻫﺮﺍ ﻭ ﺯﻫﺮﻭﻯ،
ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ گوﻫﺮﻯ
ﻮ ﭘﺎکی ﺮﻭح ﺴﺎلک
اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﻧﺎم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐالهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻨﺎم آﻥ ﭙنج
ﺘﻦ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
(ﻳَﺨُﺮّ) ﺳﻘﻮﻃ
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﻭﺑﭙﺮﺗﮕﺎﻩ
ﻋﻤﻴقی ﻤﻴﺎﻓﺘﺪ،ﻭ
ﺑﺨﺮﻳّﺖ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
بی عقل ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
نوعی ﻣسخ ﺸﺪﻩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.

حدیث
372 - ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺮﺳﻴﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ119 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ، ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺳؤال
کسی ﭽﻴﺰﻯ ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻴﺪ،
ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ ﮐﻪﺧﺪﺍ
ﺍﮔﺎﻩ ﺗﺮﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﻃﺮﻑ، ﺍﻳﻥ
ﺘﺮﺩﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺸﺨﺺ ﻧﻴﺰﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﭘﺎسخ
ﻨﺪﻫﺪ ﻳﺎ ﺑﮕﻮئید
که ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ، ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺩل ﻄﺮﻑ ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ
هم ﭙﻴﺪﺍ
ﻧﺸﻮﺩ

حدیث
373 - ﺩﺭ ﺣﺪﻳثی (ﺝ۲ﺹ119 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ شخصی
آﮔﺎﻩ ﺑﻮﺩ، ﻭﻧﺨﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺒﮕﻮﻳﺪ،
ﭘﺎسخ ﺒﺪﻫﺪ ﮐﻪ
(ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻋﻠﻢ) ﻭﺟﺰﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥﺠﻤﻠﻪ
ﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﺎﻟِم ﺒﻤﻌنی
آﮔﺎﻩ ﻭﻣﻄلّع اﺯ
ﺍﻣﺮﻯ ﺴﺎﺩﻩ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻋﺎﻟم
ﻮﺍقعی
کامل الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺎهی اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
الهی ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻄﺎﻟبی
که ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻟﻬﺎم
الهی اﺳﺖ، ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺤلّ علم لدنّی
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ،ﺩﺍﺭﺍﻯﺍﺭﺯﺵ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ ﺑﮑسی
ﭽﻴﺰﻯ اﺯ آﻥ ﺒﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ
ﻭﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ، ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺎﻩ
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

حدیث
374 - ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ120 ﺑﺤﺎﺭ)ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺑﻴﻚ
ﻧﺤﻮ ﺍﮔﺎهی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﺳؤﺍل
کسی ،ﻳکی اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﻧﭽﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺭﺳتی ﺒﮕﻮﻳﺪ،
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮔﻔﺖ ﻧﻴﺰﺻﺎﺩق
ﺒﺎﺷﺪ، ﻭلی ﺪﻳﮕﺮﻯ
که ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﮕﻮﻳﺪ، ﻭﺍﮐﺘﻔﺎ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺁﻥ
عالِم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﺩﻭﻡ ﻓﺎﺿﻠﺘﺮ
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻮﺭع ﻮﺗﺮس
ﻭﺗﻮﺍضع ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﺁﻥ ﺪﻭ ﻧﻔﺮ( ﺁﮔﺎﻩ
ﮐﺎﻣﻞ) الهی ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻧﭽﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
،ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘل ﻮﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻮﺿﻮعی
که ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟک ﺪﻳﮕﺮ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻧﭽﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﻣﻄﺮج ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻣثلا ﺩﺭ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ
ﺷﺎﻫﺪﻯ ﺒﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻳﺎ ﺍﺯﻋﻠﻤﺎﻯ
الهی ﺒﭙﺮﺳﻨﺪ. ﻋﻠﻤﺎﻯ
الهی ﻮﻣﻨﻈﻮﺭ کاملان
الهی اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیرﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﭼﻴﺰﻯ اﺯﻭﺍﻗﻌﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ،ﻳﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤث ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻗبلا ﻳﺎ
ﺑﻌﺪﺍ،ﭼﻴﺰﻯ
الهامی لدنّی ﺒﺪﻫﺪ.
کاملان الهی ﺨﺒﺮ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﻳﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻫﻤﮕی ﺨﺎﺹ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎطلاﻉ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ
.

حدیث 375- ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ120ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺧﻄﺒﻪﺍﻯ اﺯﭙﺪﺭﺵ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻗﺮاءﺖ ﻣﻴﺸﺪ،ﭼﻮﻥ
ﺒﺎﻳﻥ عباﺭﺕ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ (ﻟﺄﻧّﻪ ﻟﺎ ﻳﺴﻌﮑم
ﻔﻴﻤﺎ ﻳﻨﺰل ﺒﮑم
ﻤﻤﺎ ﻟﺎ ﺗﻌﻠﻤﻮﻥ،
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﮑﻒّ ﻋﻨﻪ،
ﻭﺍﻟﺘثبیت ﻓﻴﻪ،
ﻭ ﺍﻟﺮﺩّ ﺍﻟﻰ ﺃﺋمّة
ﺍﻟﻤﺴﻠﻤﻴﻦ، ﺣﺘّﻯ
ﻴﻌﺮﻓﻮﮐم ﻔﻴﻪ
ﺍﻟﺤﻖّ، ﻭﻳﺤﻤﻠﻮﮐم
ﻔﻴﻪ علی اﻟﻘﺼﺪ
اﻣﺎم ﺼﺎﺩق گفت
ﺻﺒﺮ ﮐﻨﻴﺪ، ﭼﻨﻴﻥ
ﺒﻨﻮﻳﺴﻴﺪ. ﮐﻪ (ﻟﺎ
ﻳﻨﻔﻌﮑم ﻔﻴﻤﺎ
ﻳﻨﺰل ﺒﮑم ﻤﻤّﺎ
ﻟﺎ ﺗﻌﻠﻤﻮﻥ اﻟّﺎ
ﺍﻟﮑﻒّﻋﻨﻪ، ﻭﺍﻟﺘثبیت
ﻓﻴﻪ، ﻭﺭﺩّﻩ
الی ﺃﺋمّة ﺍﻟﻬُﺪﻯ
حتّی ﻴﺤﻤﻠﻮﮐم
ﻔﻴﻪعلی اﻟﻘﺼﺪﺑﻨفع
ﺸﻤﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
(ﺑﺠﺎﻯ ﺴﻌی ﻮﭼﺎﺭﻩﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻳﺪ) ﻧﻈﺮﻯ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﻴﺪﻫﻴﺪ،
ﭼﻪ ﻋﻮﺍقبی ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻯ
که ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﮑﻮﺕ
ﮐﻨﻴﺪ، ﻭﺍﻗﺪﺍم
ﺒﺘﺤﻘﻴق ﻮﺍثباﺕ
ﻭﺭﻭﺷﻥ ﺸﺪﻥ أﻣﺮ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪ ﺑﺮﺁﺋﻴﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺎﻣﺎمان
هُدﻯ (ﺑﺠﺎﻯ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻤﺴﻠﻤﻴﻦ) ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪ
ﺗﺎ ﻣﻌنی ﻮ ﻗﺼﺪ
ﺍﺻلی آﻧﺮﺍ ﺑﺸﻤﺎ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻣﺎﺩﻯ ﻮﻓﻘﻬی
قشری ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺪﺍم ﺒﺎﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﻌﺒﻴﺮ ﺍﺣﻮﺍل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻄﺎﻟبی
اﺯﺷﺮح أﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﭘُﺮﺑﺎﺭ ﺍﺯﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭح اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ (ﺍﻣﺎم
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ) ﻭﭘﻴﺮالهی
ﺴﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
اﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ
را ﺩﺍﺭد، که ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ اﺯ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭٴﻴﺎ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﻨفع ﺴﺎﻟﻚ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ علاج ﺮﻭﺍنی
اﻭ ﻧﻈﺮ ﺑﺪﻫﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﭘﻴﺮ الهی ﺒﺎﺷﺪ،
ﻳﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ أﺭﺯشی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ
آﻧﻬﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻓﺮﺍﺩﻯ
غیر ﻣﻄلّع اﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺭﻭﺍنی
ﻮﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻈﺮﻯ ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ
(ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ) ﻭﻳﺎ
(ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ) ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻫﻤﻴﻥ اﺣﻮﺍﻝ ﺍﺳﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﮑﺎﻣلی
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ شخصی ﻨﻴﺰ
ﺍﻟﻬﺎمی ﺒﺪﻫﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﮑﻮﺕ
ﮐﻨﺪ، ﻭ ﺑﺪﻗﺖ ﻣﻄﻠﺐ
ﺭﻭٴﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺸﺨّﺺ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ ﻫُﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ، ﻳﺎﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗثبیت ﻭﺗﺤﻘﻴقی
ﻮﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺍﻟﻬﺎمی
ﻨﻤﻮﺩ، ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ غیبت ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ، ﮐسی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻄﻠبی ﺒﺎ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﺒﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺮ الهی ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﻣل ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻔﺴّﺮ ﻭ ﺭﻭﺍنکاﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻳﺤﻤﻠﻮﮐم علی
اﻟﻘﺼﺪ) ﮐﻪﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺒﺠﺎﻯ (ﻳﻌﺮﻓﻮﮐم
ﻔﻴﻪ ﺍﻟﺤﻖّ) ﺍﻭﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ، ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻤﻌنی ﺒﺎﻃنی ﻮ ﺍﺭﺯﺵ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺭﻭحی ﻮﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻭﺍقعی اﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎ، ﻳﺎ ﻫﺮﻣﻄﻠﺐ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺳﻠﻮکی
ﭽﻮﻥ قُرآن ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺩﺭقُرآن
ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﺪ، ﺍﺯﺍﻫل
اﻟﺬﮐﺮ ﺑﭙﺮﺳﻴﺪ.
ﻳﻌنی اﺯ کاملان
اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻫل ﺬﮐﺮ ﻭﺳﻠﻮک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻳﻌنی کاملان الهی
ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋﻢ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ آﮔﺎهی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ قُرآن ﻨﺎﻃق
هستند. ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺍﻭم ﺪﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺷﺎﻥ
هست .

حدیث
376 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ117ﺑﺤﺎﺭ) :
إﻥّ ﻤﻥ ﺃﺟﺎﺏ فی
کلّما ﻳُﺴأل
عنه ، ﻟﻤﺠﻨﻮﻥﻫﺮﮐس ﺑﻬﺮﺳؤﺍلی
که ﺍﺯ ﺍﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺸﻮﺩ ﭘﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻗﻄﻌﺎ ﺁﺩم ﻤﺠﻨﻮﻥ
ﻮﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
هیچ کس ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﻭﻫﻤﻪ ﺩﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ
حتّی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺍﺯﻋﻠﻮم ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﻳﺎ ﻋﻠﻮم ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎنها
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻧﺮﺳﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎبی ﺒﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺸﻨﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﻧﻮﺍع آﮔﺎهی اﺯﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﺴتی ﻮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﻭﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﺟﻮﺍمع ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﺴﻮﻯ آﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮﭼﻪ صلاح ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﺍﻟﻬﺎم ﻮﻋﻠم
لدنّی ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻴﺰﻯ که ﺑﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﻟﺎﺯم ﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﺑﻴﺨﺒﺮ
ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺎ ﺍﮔﺎﻩ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎﻝ ﺑﻨفع
آﻧﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭلی ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، کاملان
الهی ﺤﺘﻤﺎ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺟﺎﺭﻯ ﺸﺪﻩ
ﺑﺎ ﺧﺒﺮﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻮﻟﺎ علی
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ (ﺍﺳأﻠﻮنی
ﻘﺒل أن ﺗﻔﻘﺪﻭﻧﻰ)
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺍﺯﻣﻥ ﺒﭙﺮﺳﻴﺪ،
ﺗﺎﻣﺒﺎﺩﺍ ﺑﻌﺪﺍ
ﻣﺮﺍ ﺍﺯﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﻴﺪ.
ﻭلی ﻤﻮﻟﺎعلی
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺵ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
آﺳﻤﺎنی ﻤﻴﻨﺎﻣﺪ،
ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﺭﻭح هستند ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻣﺠﻨﻮﻥ)
ﺟﻥ ﺰﺩﻩ ﻭ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﺤﻘﻴﺮ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺸﺪﻩ بوده ، ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮﻓﺴﺨﻬﺎﻯ
گیاﻫﻰ، ﻭﻳﺎ حتّی
ﺮﺳﺨﻬﺎﻯ ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ. ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺟﻮﺍﺏ ﮔﻮﻯ همه
ﭼﻴﺰ ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭﺍﮔﺮ ﻧﺪﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ.
ﻭﺑﺴﺎﻟک ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﺎﺵ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍ ﭼﻪﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻭﭼﻪﻧﻈﺮﻯ ﺒﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ،
ﭘﻴﺮالهی ﺒﺨﻄﺎ
ﻭﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﭼﻴﺰﻯ
گفت، ﺑﺎﺯ از
نظر خداوند ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻓﻮﺭﺍ
ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺍصلاح
ﻮﺟﺒﺮﺍﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻭﺭﺍ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

حدیث 377 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻨﻘل
ﺸﺪﻩ (ﺝ۲ﺹ120 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ(ﺣﺪﻳث
ﺍﺳﺘﻔﺘﺎء) : لا ﺗﺤلّ
اﻟﻔِتی ﻟﻤﻥ
لا ﻳﺴﺘﻔتی ﻤﻥ
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭ ﺟﻞّ،
ﺑﺼﻔاء ﺴﺮّﻩ ﻭ
ﺍخلاﺹ ﻋﻤﻠﻪ ﻭ
علاﻧﻴّﺘﻪ ﻭﺑﺮﻫﺎﻥ
ﻤﻥ ﺮﺑّﻪ فی
کلّ ﺤﺎﻝ، ﻟﺄﻥ ﻤﻥ
ﺃﻓتی ﻔﻘﺪ ﺣﮑﻢ،
ﻭ ﺍﻟﺤﮑم لا ﻳﺼحّ
اﻟّﺎ ﺑﺄﺫﻥ ﻤﻥ
اﻟﻠﻪ ﻭ ﺑﺮﻫﺎﻧﻪ،
ﻭﻣﻥ ﺤﮑم ﺒﺎﻟﺨﺒﺮ
بلا ﻣﻌﺎﻳنة ،ﻓﻬﻮ
ﺟﺎﻫل ﻤﺄﺧﻮﺫ ﺑﺠﻬﻠﻪ،
ﻣﺄثوم ﺒﺤﮑﻤﻪ ﺟﺎﻳﺰﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﮐسی ﺒﺪﻭﻥ
اﺳﺘﻔﺘاء اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
،ﻭﺍﺯ ﻣﺤلّ ﺼﻔﺎﻯ
ﺒﺎﻃﻥ دل ﻮ ﺍخلاﺹ
ﻋﻤل ﻈﺎﻫﺮﻯ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﻫﺎﻥ ﻮﺩﻟﻴلی
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺘﻮﺍ
ﻭ ﻧﻈﺮ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﮐس ﺑﺪﻭﻥ
کسب ﻧﻈﺮ الهی ﭽﻴﺰﻯ
ﺒﮕﻮﻳﺪ، ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺤﮑمی ﺼﺎﺩﺭ ﮐﺮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺒﺪﻭﻥ ﺍﺟﺎﺯﻩ
الهی ﺒﻮﺩﻩ، ﮐﺎﺭ
ﺻﺤﻴحی ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﻨﻴﺪنی
ﺨﻮﺩ، ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺒﭽﺸم
ﺪﻳﺪﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﻳﺶ،
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺠﺎﻫلی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻥ ﺠﻬل
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺣﮑم
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻣﺎﺩﻯ ﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﻧﻈﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻳﺎ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﺮﺳﺪ، ﮐﻪ ﻧﻈﺮ
الهی ﭽﻴﺴﺖ. ﻭﻣﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﭘﺎسخ اﻳﻦ
ﻫﻤﻪ ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺍهی
ﺮﺍ ﺑﺘﻤﺎم أﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮐﺴﺐ ﻧﻈﺮالهی ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﺯﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳنی ﻮﺍﺣﮑﺎم ﻤﺬﻫبی
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﭙﺮﺳﻨﺪ
ﭘﺎسخی اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﺮﻓﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ( ﻓﺘﻮﺍ
ﻭ ﺣﮑﻢ) ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺭﺯﺵ ﺳﻠﻮکی
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺎﻟک
ﭙس ﺍﺯ ﻃﺮح ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺭﺍﺳﺖ ﻧﮕﻮﻳﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺪﻗﺖ ﺑﻴﺎﻥ
ﻨﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﺗﺤﺖ ﺗﺄثیر ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺮﻭٴﻴﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻧﺠﻮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻧﻈﺮالهی ﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﺬﻫﻥ
ﭙﻴﺮ الهی ﺒﺮﺳﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺭﻭٴﻴﺎئی اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﺎﻓﺖ،
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻈﺮ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺑﺎ ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺮالهی کاﻣﻞ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺳﺎﻟک ﻤﻌﻴن
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﻬﺎم
ﻮﻋﻠم لدنّی ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ گفته ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺻﻔﺎﻯ ﺴِﺮّ
ﻭ ﺩل اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩل ﺼﺎﻑ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍخلاﺹ
ﻋﻤل ﻮ ﺍخلاﺹ ﺩﺭ
(علاﻧﻴﻪ) ﭘﻴﺮ الهی
ﻮ ﻇﺎﻫﺮ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌنی اﮔﺮ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻧﻈﺮ
الهی ﺮﺍ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﺍﮔﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺍخلاﺹ ﺩﺭﻋﻤﻞ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺭﻭٴﻴﺎئی ﻮ ﺗﺸﺮﻳﺤی
ﻴﺸﺘﺮﻯ اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ (ﻣِﻥ
ﺮﺑّﻪ) ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ
مُربّی اﻟﻬﻰ،
ﺍﻳﻥ کاﻣل الهی
ﻮ ﺍﺯﺳطح ﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻤﺒﻮل اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻃﺒﻌﺎ
کاملان ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﺍﺯ ﻣﺤلّ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ رحمان
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻓﺘﻮﺍ
ﻭ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ الهی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻳﻥ ﻨﻈﺮ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠﻖ، ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻮﻗﺎﺋم ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﻤﻘﺎمی ﻮﻧﻮعی ﻮﻋﻘلی
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم
اﻭﺭﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ربّ ﺭﺣﻤﺎنی ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻭ ﭼﻮﻥ
کاملان الهی اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. (ﺣُﮑﻢ)
ﻧﻈﺮ ﻗﻄﻌی ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ اﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭلی ﻔﺘﻮﺍ ﭘس ﺍﺯﮐﺴﺐ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻤﻌنی
ﺤﮑم ﻘﻄﻌی اﺯ ﺷﺨﺺ
ﻧﻴﺴﺖ (ﺧﺒﺮ ﻭ ﻣﻌﺎﻳﻨﻪ)
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻭﺩﻳﺪﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻥ کی ﺒﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﺪﻥ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺳﺎﻟک
اﮐﺘﻔﺎ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ،ﭼﻮﻥ
ﺸﻬﻮﺩ الهی ﻴﺎﻓﺖ،
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮﻧﻈﺮﻯ
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻄﺎﻫﺎ
ﻧﺸﻮﺩ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻧﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ کاملان
الهی ﻤﻌﺼﻮم
هستند. ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﮐﺴﺐ
ثوﺍﺏ ﻭﺧﺪﻣﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﻫﺪﺍﻳﺖﻫﺎﻯ
عقلی الهی اﺳﺖ.
ﻭﺷﺨﺺ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺮﻯ ﺒﺪﻫﺪ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﺃﺟﺮؤکم ﺒﺎﻟﻔﺘﻴﺎ،
ﺃجرؤﮐم علی اﻟﻠﻪ
ﻋﺰّ ﻭﺟﻞّ، ﺍﻭﻟﺎ
ﻳﻌﻠم اﻟﻤﻔﺘﻰ،
ﺃﻧّﻪ ﻫﻮ ﺍﻟﺬﻯ
ﻴﺪﺧل ﺒﻴﻥ اﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎلی ﻮﺑﻴﻥ
عباﺩﻩ، ﻭ ﻫﻮ ﺍﻟﺤﺎﺟﺰ
ﺑﻴﻥ اﻟﺠنّة ﻭ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻭﻓﺘﻮﺍ
ﻭﺻﺪﻭﺭ ﺣﮑم ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ُﭘﺮ ﺟﺮﺃﺕ ﺗﺮﻳﻥ
کاﺭ ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺃﻣﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
قرار گرفته ﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻌنی
بی ترﺑﻴتی ﻮ ﮔﺴﺘﺎخی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﮐﺴﺐ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻳﺎ
ﺍﻳﻥ ﻤﻔتی ﻮﻓﺘﻮﺍ
ﺩﻫﻨﺪﻩ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺣﻮﺍل ﺪﻳﻨﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺩﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻳﻮﺍﺭﻯ
ﺒﻴﻥ ﺒﻬﺸﺖ ﻭﺩﻭﺯخ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻥﺤﺪﻳث ﻣﻬﻢ،
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﺮ ﻓﺘﻮﺍ،
ﺑﺨﻮبی ﺮﻭﺷﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻓﺘﻮﺍئی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻋﻠﻮم ﻤﺎﺩﻯ ﻤﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻓﺘﻮﺍﻯ
ﺸﺮﻋﻰ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ،
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻥ ﻈﺎﻫﺮﻯ، ﻧﻴﺰﻣﻄﺮح
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺻﺪﻭﺭ ﻧﻈﺮﻯ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﻮال ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻋﺎﻣل ﺒﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
کامل اﻟﻬﻰ، ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺮﺍﺑﻄﻪ ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﮐس حتّی
کاﻣلی الهی که
ﻓﻮﺭﺍ ﺑﺎﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻤﻄﻠﺒﻰ ﺍﺯﺳﺎﻟک
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ، ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﮐس ﺩﻳﮕﺮﻯ
که ﺍﺯﺍﺣﻮﺍل ﺨﻮﺩ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻧﻈﺮ ﻭ ﺣﮑم ﻘﻄﻌی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ،
ﺩﺧﺎﻟتی ﺪﺭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﺴﺘﻘﻴم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺭﻭح ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟک ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻋملاّ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭح
اﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺎﻣﻮﺯﺩ،
ﭘس اﺯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻭﻫﺪﺍﻳتی اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﮐﺴﻴﮑﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﺠﺮﺃتی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﮔﺴﺘﺎﺧﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻩ، ﻳﻌنی ﺮﻳﺴک
ﺒﺰﺭگ کرﺩﻩ، ﮐﻪﺣتی
اﮔﺮ ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺟﺴﺎﺭﺕ
ﻧﻤﻮﺩﻩ، ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺘﻌﻬﺪ ﺍﺟﺮﺍﻯ
گفته ﻭ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
هرﮐس حتّی ﭙﻴﺮ،
ﺑﺪﻭﻥ کسب ﺍﺟﺎﺯﻩﺍﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﮔﺎهی ﺸﺮح
أﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮ الهی
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ، ﻣﺪﺗﻬﺎ
ﺑﻄﻮل ﺒﮑﺸﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﻨﻮﻃ ﺒصلاح
ﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺍﻣﺮ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ،ﺣتی
اﮔﺮ ﺟﻮﺍبی آﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺍﮔﺎﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﺒﺎﺷﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮم که ﺗﺎ
ﻧﻈﺮ الهی ﺮﺍ ﺑﺪﺍﻧم
ﻮﺍﻟّﺎ کاملان
الهی ﭽﻨﻴﻦ ﮔﺴﺘﺎﺧﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﻃﺮح ﻤﺴﺎﺋل
ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻋﺎﻟﻢ، ﻭﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺍﻋﻠَم ﻮ ﻋﺎﻟﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. (ﻣﻔﺘﻰ)
ﮐسی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻓﺘﻮﺍ
ﻭﻧﻈﺮ ﺷﺨﺼﻰ، ﻭﺣﮑمی
ﺪﺭ ﺍﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺩﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺯﻯ هرﻟﺤﻈﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﻭﺑﺮﺍﻯ
کاملان اﻟﻬﻰ،
ﺳؤﺍل ﻮﮐﺴﺐ ﻧﻈﺮ
ﺧﺎعلی هرﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
(ﺍﻟﻔُﺘاﻴﺎ) ﺑﻀمّ
ﻔاء ،ﺟﻤﻊ ﻓﺘﻮﺍﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺳﻔﻴﺎﻥ ﺒﻥ
عیینة ﺭﺍﻭﻯ ﺤﺪﻳث
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﻠم ﺨﻮﺩ
ﻧفعی ﻨﺒﺮﺩﻩﺍﻡ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺤﺮﻭم
اﺯﻋﻠم ﻮﺍقعی ﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺍﻡ. ﻭﺟﺎﻳﺰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﮐسی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
حلال ﻮﺣﺮﺍﻡ، ﺑﻴﻥﻤﺮﺩم
ﺒﺼﺤﺒﺖ ﺑﺎﻳﺴﺘﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻗبلا ﺑﻮﺳﻴﻠﻪأهل
ﺰﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ، ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮیش ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺒﻌﻴﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
ﺴﻔﻴﺎﻥ که ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺩﮔﺎهی ﻤﻴﮑﺮﺩﻩ،
ﻭﻓﺘﻮﺍﻯ ﺸﺮعی
ﻮ ﺩﻳنی ﻤﻴﺪﺍﺩﻩ،
ﻣﻌﺘﺮﻑ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
حتّی اﮔﺮ ﺑﻌﻠم
ﻮﺍﮔﺎهی ﺨﻮﺩ ﻓﺘﻮﺍ
ﺑﺪﻫﺪ، ﻭ ﺍﮔﺮ ﺿﺮﺭﻯ
ﻨﺮﺳﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯ ﻧفعی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﺒﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻔﻌی
که ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﺑﺎ ﺳﻠﻮک الهی ﺒﺎ
کاملان ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﺤﻴﻂ ﺧﻮﺩ، ﺑﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
او ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﺗﺎ
ﺑﮑﻤﺎل ﻮﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﺒﺮﺳﺪ،ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴﺐ
ﻧﻈﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻔﺘﻮﺍﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ حلال ﻮﺣﺮﺍﻡ،
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮﺣﮑمی
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻨﻰ، ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺍﻣﻮﺭﻯ
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﻭﺩﻳﻥ
ﺮﺳمی ﻮﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻮﻗﺸﺮﻯ ﺸﺨﺺ ﻓﺘﻮﺍ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻗبلا ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮﻭ
ﻭﺗﺒﻌﻴّﺖ،ﻭﺳﺮﺳﭙﺮﺩگی
اﺯﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻮ ﺩﺭ
ﺷﻬﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ، ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
روح ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﻧﻬﺎیت ﺍﻳﻥ
ﺮﺍﻩ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﮐﻤﺎل الهی
ﻴﺎﻓﺘﻦ،ﻭﮐﺎﻣﻞ
الهی ﺸﺪﻥ ﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﻬم
ﺒﺎ ﮐﻤک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﮐﺴﺐ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻓﺘﻮﺍئی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ. ﺳﻔﻴﺎﻥ
اﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ، ﺍﺯﻳک
ﻘﺎضی ﭙﺮﺳﻴﺪ آﻳﺎ
ﻧﺎسخ ﻮﻣﻨﺴﻮخ قُرآن
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻰ،
آﻥ ﻘﺎﺿﻰ ﮔﻔﺖ ﻧﻪ،
ﻭﻣﻮﻟﺎ ﺑﺎﺯ ﭘﺮﺳﻴﺪ،
ﺍﻳﺎﺍﮔﺎهی اﺯ ﻣﻘﺼﻮﺩ
الهی ﺪﺭﻣثاﻟﻬﺎﻯ
قُرآن،ﭼﻴﺰﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﻰ؟
آﻥ ﻘﺎضی گفت ﻧﻪ.
ﭘس أﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
أﻓﺰﻭﺩ، ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﻳﻥ
هم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ هلاک
ﻨﻤﻮﺩﻩ ،ﻭﻫم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍهلاک ﻛﺮﺩﻩﺍﻯ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ کاملان
الهی هستند،ﮐﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ الهی ﺮﺍ
ﺩﺭ قُرآن ﻮﻣثاﻟﻬﺎ
ﻭﺗﻤثیلها، ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮﭼﻨﺪ
ﺟﻨﺒﻪﺍﻯ ﺪﺭ ﻣﻌﺎنی
أﻟﻔﺎﻇ قُرآن
را ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. آﻧﻬم
ﺨﺎﺹ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﺍﺣﻮﺍل ﻔﮑﺮﻯ
ﻮﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺎﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ.
ﻧﺎسخ ﻮﻣﻨﺴﻮﺥ
قُرآن ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺣﮑﺎم ﺸﺮﻋﻰ،
ﺑﺮخی اﺯﺍﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎل ﺘﻌﺪﺍﺩﻯ ﺍﺯ
ﺍﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍنی ﻨسخ
ﺸﺪﻩ ﺷﺎیعه
هستند ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﺎﺕ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ، ﺍﻳﻪ ﻳﺎ
علاﻣﺖ ﻭﻧﺸﺎﻧﻪﺍﻯ
الهی ﺒﺮﺗﺮﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻰ ﺭﺳﺪ. ﭘﻴﺮ الهی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺳﺎﻟکی ﺒﻤﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﻬم ﭙس ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴﺐ
ﻧﻈﺮ ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﮑمی ﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭﻭغ
گفته ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺳﺖ ﮐﺎﺭﻯ ﻮﺣﺬﻑ
ﻭﺍﺿﺎﻓﻪ ﺍﻯ ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﻗﺴﻤتی
ﺮﺍ ﺑﮑلّی ﻔﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. (ﺃﺷﺮَﻓﺖعلی
ﻤﺮﺍﺩ ﺍﻟﻠﻪ)، ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﻭﺗﺴﻠّطیّ ﺒﺮ ﻣﻘﺼﻮﺩ
الهی ﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻯ،
ﮐﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺪﻫﻰ.
(ﺃﻣثاﻝ ﺍﻟقُرآن)
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎ ﻭﺗﻤثیلاﺕ
ﻭﻣثالهاﻯ قُرآن
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
قُرآن، ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻌﺎنی ﻤﺨفی ﺒﺎﻃنی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺨﺎﺹ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻭﻣﺤﮑم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻣﻮﺭﺷُﺒﻬﻪ
آﻭﺭ، ﻭﻳﺎ ﺷﺒﻴﻪ
ﻣﺤﮑﻢ، ﮐﻪ ﻓﺮﻳﺒﻨﺪگی
ﺪﺍﺭﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺭﺍﻭﻯ
ﺒﺎ ﺩﺍنستن ﻨﻈﺮ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ،ﺍﺩﺍﻣﻪﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮ ﺍﻟﻤﻔتی ﻴﺤﺘﺎج
الی ﻤﻌﺮفة ﻣﻌﺎنی
اﻟقُرآن، ﻭﺣﻘﺎﺋق
اﻟﺴُﻨَﻦ، ﻭ ﺑﻮﺍﻃﻦ
ﺍﻟﺄشاﺭﺍﺕ ﻭﺍﻟﺂﺩﺍﺏ،
ﻭ الإختلاف و ﺍﻟﺄﺟﻤﺎع
ﻮﺍﻟﺄﺧتلاﻑ،ﻭﺍﻟﺄطلاع
علی اﺻﻮل ﻤﺎ ﺃﺟﻤﻌﻮﺍ
ﻋﻠﻴﻪ، ﻭﻣﺎ ﺍﺧﺘﻠﻔﻮﺍﻓﻴﻪ،
ثُمّ ﺤُﺴﻥ اﻟﺄﺧﺘﻴﺎﺭ،
ثُمّ اﻟﻌﻤل اﻟﺼﺎﻟﺢ،
ثُمّ ﺍﻟﺤﮑمة ،ثُمّ
اﻟﺘﻘﻮﻯ،
ثُمّ ﺤﻴﻨﺌﺬ إﻥ
ﻘَﺪَﺭ ﻣﻔتی ﻮﻓﺘﻮﺍ
ﺩﻫﻨﺪﻩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﮐﺎفی اﺯ
ﻣﻌﺎنی قُرآن ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺍﻳﺎﺕ
قُرآن ﭽﻪ ﻣﻌﺎنی
ﺒﺎﻃنی ﻮﻳﺎ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻃﺒﻌﺎ
ﻣﻌﺎنی ﺒﺎﻃنی
آﻧﻬﺎ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی اﻳﺎ قُرآن
همان علاﺋم ﻮﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎ،
ﻭﻗﺮّﻩﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﻭ ﻗﺮّﻩ
ﺍﺧﺮ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺎ ﻣﻄﻤئن ﺸﺪﻥ
اﺯ ﺻﺪق گفته ﺳﺎﻟﻚ،
ﻧﺠﺎﺕ ﻭﮐﻤﺎل
اوﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻌﻴﻴﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻳﻌنی ﻤﻔتی
ﺒﺎﻳﺪ ﺣﻘﺎﻳق ﺮﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺤﻘﺎﻳق ﺴُﻨّﺖ ﻫﺎ،
ﻣﻨﺤﺼﺮا ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻗبلا ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ،
ﻫﻔﺖ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﺗﺠلّی
اﻟهی ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻨﻴﺰ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺟﻨﺒﻰ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﻮﺗﻮﺿﻴﺤی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﺪﻳثهاﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺳُﻨّﺖ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ،ﮐﻪ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺧﺎﺹ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﺗﺮﺑﻴتی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﻣﻔتی ﺒﻮﺍﻃﻥ اﺷﺎﺭﺍﺕ
ﻭآﺩﺍﺏ ﺭﺍﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺷﺎﺭﺍﺕ
الهی هماﻥ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺷﺎﺭﺍﺕ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ،
ﻭ ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ ﻘﺒلی
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﺸﺎﺭﺍﺕ
ﺟﻨبی ﻮ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﺘﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﺗﺎ ﺍﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮی
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ ﻣثل
هماﻥ ﺮﺍ ﺑﺎﺯ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮخی
اﺯ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ الهی ﻮﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯﺗﻔﻬﻴم
ﺴﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺩﺍﺏ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻋﺎﻳﺖ ﺍﺩﺏ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک اﺣﻮﺍل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﺑﻴﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﺩﺍﺏ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
آﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﺍﻧﭽﻪ ﺳﺎﻟک
اﺯﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﺯ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻌﺎنی
ﻮ ﺍﺭﺯش هاﻯ ﺘﺮﺑﻴتی
ﺒﺮﺍﻯ هدﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
. ﻣﻔتی ﻨﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺟﻤﺎعه ﻮﺍﺗﻔﺎق
ﻨﻈﺮ ﻭﻳﺎ ﺍﺧتلاﻑ
ﻧﻈﺮﻫﺎ ﺩﺭﻫﺮ ﻣﺴأﻟﻪ
ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻘﺴﻤﺖ ﻧﻈﺮ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ ﺮﺍﻭﻯ
ﭙﻴﺪﺍ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺗﻔﺎق ﻨﻈﺮ
ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺪﺍﻧﺪ . ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮑﺪﺍم
ﻨﻴﺰالهی ﻨﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻌنی
عباﺭﺕ ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﻔتی ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﺮﺩم ﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﻫﻴﭽﮑﺪﺍم
کامل الهی ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴﺐ
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل هرﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺣﻮﺍل
اﻭ ﺑﺎ ﻭﻯ ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻓﺘﻮﺍﻯ اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
و دمکراتیک ﺑﺮﺍﻯ
اﺩﺍﺭﻩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎ ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮکاملان الهی
ﻨﻈﺮﻯ ﺒﺪﻫﻨﺪ
تنها ﺩﺭﺳﻄﺢ ﺳﻠﻮک
الهی ﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﻧﻪ ﻣﻨﺎفعه ﻤﺎﺩﻯ
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ أﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﻇﺎﻫﺮ ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی اﺳﺖ.
ﻭلی ﺒﺎﻃﻥ آﻥﺤﮑمی
ﺴﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺤﻘق ﺼﺎﺩق
ﻮ ﻣﻮٴﻤﻥ ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﻧﺠﺎﺕ الهی ﻤﻬم
است ﻭﻧﻴﺰ ﺍطلاع
ﺒﺮ ﺍﺻﻮلی ﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺒﺮ ﺍﻥ
اﺗﻔﺎق ﺪﺭﺍﺟﻤﺎع
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻳﺎﺑﺮ
ﺍﻣﻮﺭﻯ که ﺑﺎﻫم
اﺧتلاﻑ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻄﻠﺐ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﻚ، ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺍﺻﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ طریقت
ولایت ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺣﺎﺩﻳثی
که ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻄﺮح
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ، که ﺑﺎﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
الهی می ﺒﺎﺷﺪ . ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﮐلّ
ﺸﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ، ﻭﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻳﮑﺴﺎنی
کلّی ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭلی
ﺪﺭ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﺑﺎﻫم
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺳﭙس ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ ﻘﺪﺭﺕ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﺭﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﺒﻴﺎنی ﻘﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻴک ﻤﻔتی ﻮﺍﺧﻮﻧﺪﻯ
غیر الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻭ
ﺍﺯ ﺍﺧﺮﻳﻥ عباﺭﺕ
ﺣﮑﻢ، ﮐﺎﺭﻯ
غیر ﺳﻠﻮکی ﻮﻏﻴﺮ
الهی اﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻥ
عباﺭﺕ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ اﺭﺯﺵ ﮐﺎﻣلی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
اﺑﺘﺪﺍ ﺑﺎ ﺟﺬﺑﻪﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ،ﻭﺍﺟﺘﺒﺎئی
که ﺍﺯ ﺍﻭ ﺷﺪﻩ،
ﺗﺼﻤﻴم ﻨﻬﺎئی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭﺍﺯ
ﺭﻭٴﻴﺎﻯ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻌﺮفی
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻓﻮﺭﻯ ﻮ ﺑﺪﻭﻥ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻨﻴﻥ
ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺳﻮﮊﻩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﮑﻰ
ﻣﻌﺮفی ﻨﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﭘﻴﺮالهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻧمی
ﻨﻤﺎﻳﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﻤﺎنی هم ﻨﺒﻨﺪﺩ،
ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮالهی
اﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻗﺒﻮل ﺴﻠﻮکی
اﻳﻦ ﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮک
ﺮﺍ ﻧﮕﻴﺮﺩ، ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻪ ﻧﻈﺮﻯ ﺒﻌﺪﺍ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻋﻤل ﺼﺎﻟﺢ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ،
ﻭﺳﭙس ﺑﺤﮑﻤﺖ ﺭﺳﻴﺪﻥ،
و ﺑﺘﻘﻮﺍ ﺭﺳﻴﺪﻥ،
ﻭﺗﺎ ﺍﻧﺠﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪسَعی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﮐﺎملاّ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
نظم ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﮔﺮ
ﻳک ﻘﺎضی ﻮﻳﺎ ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻓﺘﻮﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ،
ﻧﻪ ﺗﻘﻮﺍﻯ ﻤﺮﺩم
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻧﻪ
ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺮﺃﻯ ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﻭﻣﻔتی ﺘأثیرﻯ
ﺩﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺤﮑم
ﻔﺘﻮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی
اﻳﻥ ﻤﻮﺿﻮع ﺪﺭ
ﺳﺎﻟم الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
الهی خود ﮐﺴﺐ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺑﺎﺍطلاع اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﺗﺠﺎربّ
شخصی ﺨﻮﺩ، ﻭﮐﺴﺐ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻣﺴﺎﺋلی
که ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﮐﻠّﻯ ﺒﻴﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺍﺧتلاﻓﺎﺕ
ﺟﺰئی ﻮشخصی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﺴﺖ.
ﻫﺮﭼﻪ صلاح ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
،ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
که ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻌﻤل ﺼﺎﻟﺢ، ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﻥ ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﭼﻘﺪﺭ ﺍﺣﮑﺎم
ﺴﻠﻮکی ﺮﺍ ﺩﻗّﺖ
ﻭﻣﺮﺍﻗبت ﮐﻨﺪ.
ﻭﭼﻘﺪﺭ ﺗﻘﻮﺍ ﻭ
ترس ﺍﺯﺧﺪﺍ ﻭ ﺗﻘﻴﻪ
ﺍﺯﮔﻨﺎﻩ، ﻭکلّا
ﺳﻠﻮک الهی ﺨﻮﺑی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺗﺎ ﺍﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﻣﻘﺪﻭﺭ ﻭ سَعی
ﻮﺗﻮﺍﻥ ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟﻚ، ﻭ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺷﺨﺺ، ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮی
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎ ﺣﺪّ
ﺍﻗﻠﻬﺎﻯ عباﺩﻯ
ﻮ ﻗﺸﺮﻯ، ﺣﺪّ ﺍﮐثرﻫﺎﻯ
ﭙﺎﺩﺍﺵ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺍﺯ ﻫﺮ ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻔﺮ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻳک ﻨﻔﺮ ﺑﻤﻘﺎم
ﻨﻬﺎئی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
(ﺍﻥ ﻘﺪﺭ) ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﻗﺪﺭ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻭﭼﻪ ﺍﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻳﺎ ﺩﺭﻫﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯﺴﻠﻮک
الهی ﺴﺎﻟﻚ، ﭼﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ، ﺧﻮﺩ
ﻗﺪﺭﻯ ﻮﺷﺐ ﻗﺪﺭﻯ
ﺘﺎﺯﻩ، ﻭﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺘﺎﺯﻩ ﻭﺗﻮﺍﻧﻰﻋﻘلی
ﻮﺭﻭحی ﻮﻣﻘﺎمی
ﺘﺎﺯﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺳﺎﻟک ﺘﺎﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ، ﻗﺪﺭ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﻮ ﺗﻮﺍﻥ ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ الهی
کسب ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﭘس
(ﻓﺘﻮﺍ) ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳث ،ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺷﺮح اﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﮐﻤکﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ ﭘﻴﺮ الهی
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﺧﻮﻧﺪ ﺑﺎﺯﻯ ﻮﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ فلاﻥ ﭽﻴﺰ
ﺣﺮﺍم اﺳﺖ، ﻭﺭﻭﺯ
ﺩﻳﮕﺮ حلال گرﺩﺩ.
ﻭﻳﺎ ﻓﺮﺩﺍ حلالی
ﺮﺍ ﺣﺮﺍم کنند،
ﻭﺑﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﺮﺩم
ﺒﺎﺯﻯ ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻭﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﺒﺎﺯﻯ ها ﻧﺪﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث 378 - ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
گرﺩﻳﺪﻩ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ121 ﺑﺤﺎﺭ) : ﻤَﻥ ﺃﻓتی اﻟﻨﺎس
ﺑﻐﻴﺮ ﻋﻠﻢ، ﮐﺎﻥ
ﻤﺎ ﻳﻔﺴﺪﻩ ﻣﻥ
اﻟﺪﻳﻦ، ﺃﮐثر ﻣﻤّﺎ
ﻳﺼﻠﺤﻪ ﻫﺮﮐس ﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﻓﺘﻮﺍ ﻭﻧﻈﺮ
ﺑﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺍطلاع
ﻮﻋﻠم آﻥ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﻥ ﻔﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ، ﺍصلاحی کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺿﺮﺭ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﻓﺘﻮﺍﻯ
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩم ﺪﺭ ﺩﻳﻥ ﺮﺳمی
و قشری ﻤﻄﺮج ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻔﺘﻮﺍ ﺷﺎﻳﺪ
ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺍﮔﺎﻫﻰ،
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺗﺨﺼعلی
ﻴک ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻈﺮ ﺟمعی ﻤﺘﺨﺼﺼﻴﻥ
ﻮ ﺗﺼﻮﻳﺐ ﺍﮐثرﻳﺖ
،ﭘﺎﺳﺨﮕﻮﻯ آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﻧﻈﺮ ﻳک
آﺧﻮﻧﺪ ﮐﻪ هیچ
اطلاعی اﺯ هیچ
ﻴک اﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی ﺪﺭ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﺍﺣﻮﺍل ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺮﻭٴﻴﺎ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺩﻥ
ﺤتی اﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺿﺮﺭﻯ ﺒآﻳﻨﺪﻩ
ﺳﻠﻮکی آﻥ ﺸﺨﺺ
ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟک
الهی ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣلی الهی
ﻨﻈﺮ ﺑﺪﻫﺪ، ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﻠم ﻮﺍطلاع ﺸﺨﺼﻰ،
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻗبلا ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﮐﺴﺐ ﻓﺘﻮﺍﻯ
اﻟﻬﻰ،ﭘس ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻥ
اﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺩﻳﮕﺮ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻤل ﺒﻘﻴﺎس ﻭﻣﻨﻄﻖ،
ﻭﺑﺪﻭﻥ اطلاع اﺯ
ﻧﺎﺳﺦ ﻭﻣﻨﺴﻮخ
قُرآن ﻮﻳﺎ ﻗﺮّﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻥ
آﻳﺖ ﻣﺤﮑم ازﻣﺘﺸﺎﺑﻪ
قُرآن، ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺤﻘﻴقی از ﮐﺎﺫﺏ،
ﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺍﻥ ﺠﻤﻠﮕی
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ ﻮﺗﺸﺮیح
اﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﺑﺎ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪﻋﻠمی ﻮﺗﻤﺪّنی
ﻮ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻴﭽﮑﺪﺍم
ﻘبلا ﺣﮑم آﻥ ﺪﺭ
قُرآن ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
، ﻭﻧﺰﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺑﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﭼﻪﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯفاسد
روان و غیر ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻭﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻴی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﻗﻀﺎئی ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻴﺎسی
ﻮﺑﻴﻥ اﻟﻤﻠلی ﻮﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ جهانی ﻧﻈﺮ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻟﺬﺍ ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﻮ ﺿﺮﺭ ﺭﺳﺎنی
آﻧﻬﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺬﻫبی ﺒﺨﻮبی ﻈﻠم
ﻮ ﻓﺴﺎﺩ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻔﺮاﻭﺍﻥ ﺘﺮ ﺍﺳﺖ.

حدیث
379 - ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺯ ﻳکی اﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺍم که ﺩﺭ
ﻣﺴﺠﺪ ﻣﻴﻨﺸﻴﻨﻰ،
ﻭﺑﻤﺮﺩم ﻔﺘﻮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻰ؟ ﻭﻯ ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩ آﺭﻯ. ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘم
آﻧﺮﺍ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﻨﻢ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺩم
ﻤﻴﺂﻳﻨﺪ ﻭﺳؤﺍل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﺍﺣﺴﺎس
ﮐﺮﺩﻡ، ﮐﻪ ﺳؤﺍل
کنندﻩ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺷﻤﺎ
ﺍﺳﺖ، ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ، ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﻳﺪم که ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺸﻤﺎ ﻣﺤﺒﺖ ﻭ علاﻗﻪ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻢ،
ﮐﻪ ﺍﻭ ﻣﻮﺍﻓق ﺸﻤﺎ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎﻣﺨﺎﻟﻒ،
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ . ﻭﻧﻈﺮ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺑﻴﻥ
آﻧﻬﺎ ﻣﻄﺮح ﻤﻴﮑﻨﻢ،
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﺒﻮﻯ
ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ: إﺻنع
کذا، ﻭ ﺍﻧّﻯ أﺻنع
کذا ﭼﻨﻴﻥﺮﻭشی
ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل کن ،
ﮐﻪ ﻣﻥ ﻨﻴﺰ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻢ. ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ ﻨﻮﺍﺩﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭﻣﻮٴﻤﻥ
ﻤﻨﺰﻭﻯ ﺪﺭ ﻣﺴﺠﺪ
مدینه ، ﻭﻣﺸﻐﻮل
عباﺩﺕ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﻧﻘﺶ ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ،
ﭼﻪﺭﺳﺪ ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ
ﻭﺗﺸﮑیلاﺕ
اجتماعی ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻠﻔﺎﻯ
أﻣﻮﻯ ﻤﺮﺍﻗﺐ ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ ﻤﺬﻫﺒﻰ،
ﺑﺮﻋﻠﻴﻪ خلاﻓﺖ
ﺭﺍ ﺳﺮﮐﻮﺏ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
که ﺍﺯﺍﺩﺗﺮ ﻭﮔﻮﻳﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
قبلی ﺒﻮﺩ، ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﻘﻴّﻪ ﻭﻧﮕﺮﺍنی
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﻣﻔتی ﺪﺭﻣﺴﺠﺪ،
ﺩﺭ ﻭﺍقع غیرﻣﺴﺘﻘﻴم
ﺘﺒﻠﻴﻎ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺮﻭﺯ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻨﺎم ﺸﻴﻌﻪ ﺣﺰﺏ
ﻭﻣﺬﻫبی ﺒﺮﺍﻩ
أﻨﺪﺍﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ ﻤﺬﻫبی
هم ﺸﮑﻞ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ،
ﺳﺨﺖ ﺳﺮﮐﻮﺏ ﺧﻠﻔﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﮐسی ﻤﺴﺘﻌﺪ ﻭﻃﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮک الهی ﺒﻮﺩ،
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺸﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﮐﻤک
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺳﺎﻟک
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﺑﭙﻴﺮکامل
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺍﻣﺎم
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭم ﻮ ﺳﻠﻮک ﻤﻴﺸﻨﺎﺧﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻣﺎمی ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﻫﺒﺮﻯ ﻤﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﺣﺰﺑﻰ سیاسی. ﻟﺬﺍ
ﻓﺘﻮﺍﻯ اﻳﻥ ﺸﺨﺺ
ﺻﺪﻭﺭ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ، ﻭﻣﺬﻫبی
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﻧﻴﺰ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ ﻔﺘﻮﺍﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫبی ﻨﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻠﻔﺎﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ ﻴﻌنی
مردم غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺻل ﻤﻌﺘﻘﺪ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺨﺒﺮ ﺍﺯ ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧمی ﻔﻬﻤﻴﺪﻧﺪ.
ﺑﺎ ﺟﻮﺍﺑﻬﺎﻯ ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﺍﻧﻬﺎ،
ﺭفع ﺨﻄﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻣﺤﺒﺖ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ، ﻳﻌنی
ﻮﻟﺎﻳﺖ و عشق ﺳﻠﻮکی
آﻧﻬﺎ، ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ ﺑآﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮکی
اﺑﺮﺍﺯ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ،
ﻭ ﺍﻣﺎم ﻨﻴﺰ ﻫﻤﻴﻥ
ﺮﻭﺵ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺤﮑﻮﻣﺖ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺖ، ﮐﻪ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻥ
ﺘﻮﺍنی هم ﺒﺮﺍﻯ
آنﻨﺪﺍﺷﺖ.

حدیث
380 - (ﺣﺪﻳث
ﮐﺘﻤﺎﻥ و ﺤﻔﺎﻇﺖ)
ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﻨﻘل
ﺸﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ122 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ لا ﺗﻘُل ﻤﺎ
ﻟﺎ ﺗﻌﻠﻢ، ﺑل
لا ﺗﻘُل کلِما
ﺗﻌﻠﻢ، ﻓإﻥّ اﻟﻠ
ﻪﺳﺒﺤﺎﻧﻪ، ﻗﺪ
ﻓﺮﺽ علی ﺠﻮﺍﺭﺣک
کلّها ﻓﺮﺍﺋﺾ،
ﻳﺤﺘّج ﺒﻬﺎ ﻋﻠﻴک
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎﻣﻪ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍنی ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
آﻥ ﻨﻴﺰ ﺻﺤﺒتی
ﻤﮑﻦ، ﻭ ﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺪﺍنی ﻨﻴﺰ
ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺮﺍﻥ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮ ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺘﻥ ﺘﻮ،
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻯ ﻘﺎﺋل
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻋﻠﻴﻪ ﺗﻮ ﺷﮑﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﻌنی
أﻋﻀﺎﻯ ﺘﻥ ﺘﻮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣشکلاﺕ،
ﻧﺎشی اﺯ ﭘﺮﮔﻮئی
ﻮﻫﻤﻪ ﭼﻴز گوﺋﻰ،
ﻭﺑﺪﻭﻥ علم
گفتن ﺮﻭ ﺑﺮﻭ ﻣﮑﻥ
که حقّ ﺤﻴﺎﺕ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺘﻥ ﺮﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﺸﮑل
ﻤﻴﮑﻨﻰ. ﺍﻳﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺣﻔﺎﻇتی ﻮﺗأﻣﻴﻦ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺳﮑﻮﺕ ﻣﻄلی
اﺳﺖ. ﻭکاملان الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
ﻮﻣﻌﺼﻮﻡ، ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ الهی
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻭﺍﻗﺘﻀﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ، ﺩﺭﻋﺼﺮ
ﻣﺎ ﭼﻮﻥ
سرزمین ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﮐﺸﻮﺭﻫﺎئی ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯﺍﺩﻯ
کاﻣل ﺒﻴﺎﻥ و
عقیده ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﻣشکلاﺕ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺘﻤﺎم
م ذاهب همه أﺩﻳﺎﻥ،
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺍﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎنی
کنند. ﻭلی ﻨﻮﺷﺘﻥ
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﻭﻃﺮح
آﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ آﻳﻨﺪﻩ
ها ، ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﻧﺎم
ﻤﺴﺘﻌﺎﺭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺻتی ﺒﺮﺍﻯ
گفتن أﺳﺮﺍﺭﺳﻠﻮکی
ﻮﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎنی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻄﺮﻯ ﭽﻮﻥ ﺪﺭ ﺑﻴﺎﻥ
علنی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ
الهی ﻮ ﺳﻠﻮکی ﻤﺪّ
ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺩﻳﻥ
ﺮﺳﻤﻰ ﺑﺎﺻطلاح
ﻔﻘﻬﻰ، ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﻫل ﻈﺎﻫﺮ ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ،
ﺣتی ﺪﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻥ
ﻮ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ، ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺨﺶ ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮک ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘل ﺸﻨﻮﻧﺪﻩ،
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻮعی ﻮﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻭ، ﻭﻃﻠﺐ ﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻟﺎﺯم
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺗﺎﺯﻩ ﻮ
ﺑﺮﺗﺮﻯ، ﺩﺭﺳﻤﺖ
ﺗﻮﺟیه ﺍﻭ ﺑﺴﻠﻮک
الهی ﻨﻤﻮﺩ. ﺑﻴﺎﻥ
ﺼﺮیح اﻳﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﻐﺎﻳﺮ
ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺑﺎﻟﺎ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﭙس
ﺍز ﻣﺮﮒ، ﻭﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
کمناﻣی ﺪﻧﺒﺎل
ﺒﺎﻳﺪ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﺍﺯﺍﺩﻯ ﺑﻴﺎﻥ،
ﺍﻳﻥ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺩﺭﺣﺎﻟﻳﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺣﺎﻓﻈ أﻣﺮ
سلوکی ﺧﻮﺩ می ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻫﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،
ﻭیا ﻫﺮﮐس ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺮ ﻃﻮﺭﻯﺒﺨﻮﺍﻫﺪﺍﻧﺮﺍ
اجرﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

حدیث
381 -ﺩﺭﺳﻔﺎﺭﺷﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﻣﻮﻟﺎ،
ﺑﺎﻣﺎم ﺤﺴﻥﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ122ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ:
لا ﺗﻘُل ﻤﺎ ﻟﺎ
ﺗﻌﻠﻢ، ﻭ إﻥ ﻘلّ
ﻤﺎ ﺗﻌﻠم ﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯ
را
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻰ،
ﺍﺯ آﺍﻥ ﺼﺤﺒتی
ﻨﻤﻴﮑﻨﻰ، حتّی
اﮔﺮ ﺍﻧﺪکی هم ﺒﺪﺍﻧﻰ،
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻃﺮح
کنی. ﺍﮔﺎهی ﻨﺴﺒی
ﻮ ﺍﻧﺪﻙ، ﺧﻮﺩ ﻣﺸﮑل
ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
آﮔﺎهی ﺒﻄﻮﺭ ﮐلی
اﺳﺖ. ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻬﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
، ﻭلی ﺪﺭﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺟﺰئی ﻮ
ﺍﻧﺪﮐﻰ ﺩﺭ ﺳطح
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ، ﻭﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی
ژنتیک ﺮﻭح ﺨﻮﺩ،
ﭼﻴﺰﻯ ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻧﺪک ﺪﺍﻧﻰ
ﻭﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
أﻧﺪﻙ، ﺟﺰ ﻣشکلاﺕ
ﺭﻭحی ﻮ ﻣﺎﺩﻯ ﻮﺫﻫنی
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﭙُﺮ
ﮔﻮ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ
ﺍﻣﺎﻡ، ﺑﺠﺎﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ،
ﺑآﻟﻮﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮔﻔﺘﻥ اﺯ ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺨﺒﺮﻯ، ﻭﺷﻨﻴﺪنی
ﻮ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻮﻋﻠﻤﻰ،
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎﻡ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ مهم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺧﻄﺮﻯ
هم ﺒﺪﻧﺒﺎل ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی اﮔﺮ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ، ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ کاﺫﺏ
ﻭﺑﺎﻃل ﺨﻠﻔﺎ ﻭﻣﻔﺘﻴﺎﻥ،
ﻭﺣتی آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ ﻣﺪّعی ﻮﻟﺎﻳﺖ
فقیه بقول
پیامبر سفیه ،
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺼﺤﺒﺖ
ﻧﺸﻮﺩ، ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ ﺻﺤﺒتی
ﻨﮑﺮﺩ، ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺑﭙﺮﺳﺪ،
ﺟﻮﺍﺏ ﺩﻗﻴق ﺒﺪﻫﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺨفی ﻨﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭلی ﺒﺎ ﻣﺮﺩم ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺴﮑﻮﺕ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻟﺎﺯم ﺸﺪ،
ﺑﻤﻴل آﻧﻬﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻥ، ﺭفع ﺨﻄﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭﻭﻏﮕﻮئی
ﻤﺤﺴﻮﺏ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻴّﺖ ﺩﺭﻭﻏﮕﻮئی
ﺪﺭﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﻫﺮ
ﻣﻄﻠﺐ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

حدیث
382 -ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ اﺳﺖ،
(ﺝ۲ﺹ122ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:ﻠﻮ ﺳﮑﺖ ﻣَﻥ
لا ﻳﻌﻠﻢ، ﺳﻘﻄ
اﻟﺄﺧتلاﻑﺍﮔﺮﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺍطلاعی ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻥ ﺨﺎﻣﻮﺵ
ﺑﻤﺎﻧﺪ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺧتلافی ﻨﻴﺰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻄﻠّﻌﻴﻥ آﮔﺎﻩ،
ﺍﺧتلاﻑ ﻧﻈﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳنی
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎم
اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،
ﮐﻪ ﺩﺍﻧﺎئی ﺪﺭ
آﻥ ﻧﻘﺶ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﺯﺍﺩﻯ
ﺮﺃﻯ ﻨﻴﺰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻠمی ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﺭﺑﻴﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
عقاﻳﺪ ﻣﺨﺘﻠﻒ،
ﻭﻣﻄﺎلبی اﺯ ﻣﺤلّ
ﻨﺎﺩﺍنی ﻴﺎ ﮐم
ﺪﺍﻧﻰ، ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘل ﻮﮐﻤﺎل ﻮﻣﻘﺎم
ﺮﻭحی ﺼﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﺒﺎﻋث ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺍﺧتلاﻑ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭکاملان
الهی ﻴﮑﺴﺎﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺍﺭﻧﺪ

حدیث
383 -( ﺣﺪﻳث علاﻣﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻥ) ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳد (ﺝ۲ﺹ 122ﺑﺤﺎﺭ)علامة ﺍﻟﺄﻳﻤﺎﻥ،
ﺃﻥ ﺘﻮٴثر ﺍﻟﺼﺪق
ﺤﻴث ﻳﻀﺮّﻙ، علی
اﻟﮑﺬﺏ ﺣﻴث ﻳﻨﻔﻌﻚ،
ﻭ ﺃﻥ ﻟﺎ ﻳﮑﻮﻥ
فی ﺤﺪﻳثک ﻔﻀل
عن علمک، ﺃﻥ ﺘﺘّقی
اﻟﻠﻪ فی ﺤﺪﻳث ﻏﻴﺮکعلاﻣﺖ ﻭﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮﮐﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی اﻧﺴﺎﻥ
اﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺭﺍﺳتی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺭﺍﺳتی
ﺮﺍ ﺗﺮﺟﻴح ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﻀﺮﺭ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻍ
ﮔﻔﺘﻥ ﺪﻭﺭﻯ
می ﻨﻤﺎﻳﺪ، حتّی
اﮔﺮ ﺩﺭﻭغ ﺒﻨفع
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﮔﻔﺘﺎﺭﺕ
ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺪﺭ ﺑﮕﻮﺋﻰ،
ﮐﻪ ﻣﻴﺪﺍنی ﻮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻨﮕﻮئی ﻮﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ گفتاﺭﺕ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﮔﺎهی ﻨﻴﺰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺘﺮسی
ﻮﻣﻨﻈﻮﺭ ﮔﻔﺘﻥ
گوﺍهی ﺪﺭ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﺨﻄﺎ ﺑﻐﻴﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺨﻮﺩ. ﺯﻳﺮا
ﺩﺭ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﻘﺎﻧﻮنی ﻮ
قرارداد های ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،
ﺍﺻل ﺤﻔﻈ ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ
اﺯﻣﻬﻠﮑﻪ، ﻭ حقّ
ﺪﻓﺎع ﻮﺩﻭﺭﻯ
اﺯ ﻣشکلاﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻦ ﻭﻣﻌﻨﻮﻳﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺿﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻄﻠبی ﺒﮕﻮﻳﺪ،
ﺩﺭﺣﺪﻭﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺍﻧﺴﺘﻨﻴﻬﺎﻯ،
ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭٴﻴﺎئی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﻧﻤﻮﺩﻩ، ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻔﮑﺮﺵ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺸﺮح أﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟک
ﺒﭙﻴﺮ الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻮﺍﺭﺩﻯ ﺑﻀﺮﺭ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻜﺪﺭﺍﻥ
هست، ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﺷﺮﻣﻨﺪگی
ﻮ ﺭﺳﻮﺍئی اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎل ﭙﻴﺮ
الهی ﺮﺍﻩ علاج
آﻧﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺼﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻥ، ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ
ﻤﻄﺎﻟﺐ، ﺧﺒﺮﻯ
ﺘﺎ ﺍﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﻳﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﻭﻳﺎ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﻀﺮﺭﻯ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻗﺼﺪ ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭآﻥ ﺒﺪﺍﻧﺪ،
ﺭﺍﺳﺘﮕﻮﺋﻰ، ﻳکی
اﺯﭼﻨ ﺪﺷﺮﻃ لاﺯم
ﺰﻧﺪگی ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻬﺮﮐس ﭙﺎسخ ﻨﺪﻫﺪ،
ﻭلی اﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯ
گفت ، ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺎﺩق
ﺒﺎﺷﺪ. حتّی ﺒﻴﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک ﺪﻭ ﭘﻬﻠﻮ
ﻧﻴﺰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﭽﻮﻥ ﺪﺭﻭئی اﺳﺖ.
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎل ﺘﻘﻴﻪ
ﺍﺯ ﺻﺤﺒﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺪّ
ﻧﻈﺮ ﺣﺪﻳث ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﻔﻈ ﺨﻮﻳﺸﺘﻦ،
ﺍﺯﺧﻄﺮﺍﺕ ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻓﮑﺮﻯ کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺮس ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻭﺗﻘﻴّﻪ، ﺑﻤﻌنی
ﺘﻘﻮﺍﻯ اﻟﻬﻰ،
هم ﺘﺮس ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﺩ، ﻭ
تلاﺷﻬﺎﻯ ﺴﺎﻟﻚﺭﺍ
بی ﺒﻬﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ ﺼﺪق گفتاﺭ
ﺍﮔﺎﻫﺎﻧﻪ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﺗﺮس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﺮس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﺭﻫﻨﮕﺎم
گناﻩ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ،
ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ تلاﺵ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺣﻔﻈ ﺘﻦ، ﺗﺎ ﻣﮕﺮ
ﺍﺯ ﺟﻮﺍﻧﺐ ﻣﻨفی
ﻮﺧﻄﺎﻫﺎﻯ هرﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﻤﺼﻮﻥ اﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
الهی ﻤﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث
384 - ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮐﺮم ﻨﻘل ﺸﺪﻩ،
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ123ﺑﺤﺎﺭ)
اﻟﻤﺘﺸﺒّع
ﺒﻤﺎ ﻟم ﻴملک
کلاﺑس ثوﺏ ﺯﻭﺭ ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺴﻴﺮﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐسی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻟﺒﺎس ﺩﺭﻭﻏﻴﻥ
ﺒﺮﺗﻥ کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮔﺮﺳﻨﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ، ﺍعلام
گرﺳﻨﮕی کند ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮعی گذائی
ﻮ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻤک
اﺳﺖ. ﻭلی اﮔﺮ ﮔﺮﺳﻨﻪ
ﺑﻮﺩ، ﻭ ﻭﺍﻧﻤﻮﺩ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺳﻴﺮ ﺍﺳﺖ،
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺪﺭﺣﺎل
ﺪﺭﻭﻍ ﮔﻔﺘﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐسی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻟﺒﺎس
ﺩﺭﻭغ ﻮ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺮﺗﻥ
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻇﺎﻫﺮﻯ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ ﺑﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺩﻩ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﻔﻘﻴﺮ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﻓﻘﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺮﺣّم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻧﮕﻴﺰﺩ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﻴﺎﻥ ﺪﺭﻭﻍ
ﮔﻮئی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺴﺨﺖ ﺑﺎﻳﺪ
آنرا ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺍلاّ ﻣﺮﺩم آﺯﺍﺩﻧﺪ،
ﻭ ﺩﺭ ﺟﺸﻨﻬﺎ ﻟﺒﺎس
ﺧﻮﺏ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺍﻗﺘﻀﺎ،
ﻭﺍﺑﺮﺍﺯ ﮔﺮﺳﻨﮕی
ﻴﺎ ﺳﻴﺮﻯ کنند.
ﻭﻣﺎﺩﺍم که ﺳﻠﻮک
الهی کنند، ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﻭغ ﻨﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﺩﺭﻭغ ﻨﺸﺎﻥ ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻭ ﺩﺭﻭغ ﻨﻤﻴﭙﻮﺷﺪ
ﻭ ﺩﺭﻭغ عمل ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ ﺩﺭﻭﻏﻰ،
ﮐﻪ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺒﺎﺷﺪ
ﺧﻄﺮ ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭﻭغ ﻤﺪﺍﻭم
ﻮﻃﻮﻟﺎﻧﻰ، ﺍثر
ﻣﻨفی ﺪﺭﺍﺯﺗﺮﻯ
ﺒﺮ ﺭﻭح ﻮﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
سالک ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻭﺍقعی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺑﺮﺍﺯﻯ ﺒﮑﻨﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺿﺮﻭﺭﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺠﻤّل
ﻮ ﺩﮐﻮﺭ ﺳﺎﺯﻯ ﻮﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺷﺨﺼﻴﺘﻬﺎﻯ
غیر ﻭﺍقعی اﺯ ﺧﻮﺩ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﺎﻟم اﺳﺖ، ﻭﻳﺎ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻮﻗﻌﻴﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻤﻨﺎﺳﺒﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺗﻘﺪّس
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻴﭽﮑﺪﺍم
ﻨﺒﺎﺷﺪ، ﺩﺭﻭﻍ
ﮔﻮئی اﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺭﺍﺳﺖ ﻫم ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻮﺗﻈﺎﻫﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ، ﺍﺯ
ﺧﻴلی اﺯ ﺍﻳﻥ ﻤشکلاﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺪﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻨفی ﻤﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻨﺠﺎﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ ﺭفع آﻥ
ﻨﻴﺰ آﺳﺎﻥ ﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﮐﻤﺘﺮ ﺩﻭﭼﺎﺭ
بلاﻳﺎ ﻭﻓﺘﻨﻪﻫﺎ،
ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﻬﺎﻯ
الهی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻥ
ﺼﻔﺎﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
(ﺯﻭﺭ) ﺩﺭﻭﻏﮕﻮئی
ﻮ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ اﺳﺖ.
ﻭﺑﻴﺎﻥ غیر ﻭﺍقعی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، صوفیه
ملاّﻣﺘﻴﻪ ﺭﻭشی
ﺪﺭﺳﻠﻮک الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻤﺪﺍ ﺑﺎ ﮔﻨﺎهی
غیر ﺣﻘﻴﻘﻰ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
کاﻓﺮ ﻭﮐم ﺪﻳﻥ
ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺘﻘﺪّس ﻭ ﺯﻫﺪ ﻭ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺸﻮﻧﺪ.

حدیث
385 -ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮐﺮم
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
(ﺝ۲ﺹ123
ﺑﺤﺎﺭ) : ﺃﺷﺪّ
ﺍﻟﻨﺎس ﻋﺬﺍﺑﺎ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ،
ﺭﺟل ﻘﺘل ﻨﺒﻴّﺎ،
ﺃﻭ ﻗﺘﻠﻪ ﻧﺒﻰّ،
ﺃﻭ ﺭﺟﻞ ﻳﻀلّ
اﻟﻨﺎس ﺑﻐﻴﺮ ﻋﻠﻢ،
ﺃﻭﻣﺼﻮّﺭ ﻳﺼﻮّﺭ
ﺍﻟﺘﻤﺎثیل ﺳﺨﺖﺗﺮﻳﻥ
عذﺍﺏ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ،
ﺍﺯ ﺁﻥ کسی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﮑﺸﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
اﻭﺭﺍ ﺑﮑﺸﺪ، ﻭﻳﺎ
ﻋﺬﺍﺏ آﻥ کسی ﺴﺨﺖﺗﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﮔﺎهی
ﻮﻋﻠم گمراﻩ ﮐﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﻧﺤّﺎتی که
ﻣﺠﺴﻤﻪﺍﻯ ﺮﺍ ﺑﺘﺮﺍﺷﺪ.
ﻋﺬﺍﺏ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭﺡ، ﻭﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺭﻭﺯ ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ
همین ﻨﻮع ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ. ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣسخ ﺸﺪﻩ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺟﻬﻨﻢ ﺟﻬﺎﻥ،
ﻣﺤلّ عذﺍﺏ ﻭﺍﻗﻌﻰ،
ﻳﺎ جهنّم ﭽﻬﺎﺭم
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﻭﺡ سرگرﺩﺍﻥ ﺪﺭ
ﺟﻬﻨم ﺴﻮم ﺨﻮﺩ،
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺘﺎ ﺣﺼﻮل
ﺘﻮﻟﺪ ﻭ ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﻳﺶ ﺭﻧﺞ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
اﺯﺍﺷﻌﻪ ﺳﻮﺯﺍﻥ
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ، ﻭﻫﺮآﺗشی
ﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺭﻭﺍح ﺪﺭ
ﺳطح ﻨﺎﻣﺮئی ﻮ ﻣﻠﮑﻮتی
ﺰﻣﻴﻥ هستند . ﮐﻪ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺭﻭﻳﻪ ﺩﻭم
ﻨﺎﺳﻮﺕ ﻣﺎﺩﻯ ﺠﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺎ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺑﮑﺸﺪ، ﺷﺎﻣل
کسی اﺳﺖ ﮐﻪﻫﺮﮐﺎﻣل
الهی ﺮﺍﺑﮑﺸﺪ،
ﮐﻪ ﻗﺎﺗل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮ ﺧﺪﺍﺟﻮﻯ
ﺘﻨﻬﺎ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺒﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻗﺎتلاﻥ أﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. (ﻧﺒﻰّ)
ﮐسی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
الهی ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻭ
ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻮ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻨبّوء
وﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ، ﻭ
ﺷﺮح ﻮﺑﻴﺎﻥ اﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ الهی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ کاملان
الهی ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
در ولایت
محمدی ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭک
آﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ، ﮐﻪ ﺗﺤﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖ
الهی هستند، ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻘﺎﺗل أﻧﺒﻴﺎ
ﻭکاملان اﻟﻬﻰ،
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک
اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺷﻤﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﻭ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺑﻤﻌنی ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺷﻤﻥ ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻋﺪم إﻋﺘﻨﺎ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺗﺮک اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭ ﻭﺍقع
أﻧﺒﻴﺎ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻋﺪم
ﻮﺟﻮﺩ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻳﮑﺴﺎﻥ
کرﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺎﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﮑﺸﺪ، ﮐﻤﺘﺮ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳخ ﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍسلام ﺒﺮخی ﺮﺍﭼﻨﻴﻥ
کشته ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺟﺎﻯﺒﺤث
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻧﻬﺎ ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﺭﺍﻩ الهی
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﻭﺍصلاح
ﻨﺎﭘﺬﻳﺮ، ﻭﻧﺎ
ﺍﺭﺍم ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ،
ﻭﺣتی هر ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ، ﺍﻋﺘﻨﺎئی
ﺒﮑسی ﻨﮑﻨﻨﺪ، ﺩﺭ
ﻭﺍقع آﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻨﺎﻥ ﺸﺨﺺ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﻨﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺴﻌی ﻔﺮﺍﻭﺍنی ﺒﺮﺍﻯ
کسب ﺭﺿﺎﻯ ﭙﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺪم ﺮﺿﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺮﺍﺑﻄﻪ
ﻭﺍﺣﺘﺮﺍﻡ، ﻭﻋﺸق
ﻮﺍﻳﻤﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﭙﻴﺮ الهی اﻭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻥ علاﻗﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ علاﻗﻪ
ﻭﺍﺣﺘﺮﺍم ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﻤﺮﺩم ﺒﺪﻭﻥ
علم ، ﮐﺎﺭ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎی
قشری همه
أدیان ومذاهب ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ کاملان
الهی ﺮﺍ ﮐﺸﺘﻪ،
ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻭﻣﺮﺩم ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮک الهی ﺮﺍ ﮐﺸﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺷﺮح أﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
که صلاﺣﻴﺖ ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺑﺎﺯ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ و
مجسمه تراشی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺠﺰ ﺑﭙﻴﺮالهی
ﺨﻮﺩ ﺣﺮفی ﻨﻤﻴﺰﻧﻨﺪ،
ﻭﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺮح أﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﻚ، ﻗبلا ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻭﮐﺴﺐ ﺗﮑﻠﻴﻒ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭﻋﻠم لدنّی
آﻧﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻣﺠﺴﻤﻪﺳﺎﺯﻯ
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﻣﺠﺴﻤﻪ
ﺯﻳﻨتی ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺯﻳﻨتی
ﺠﻬﺎﻥ، ﻋملاّ ﺑﻤﻌنی
ﻤﺨﺎﻟفت ﺑﺎﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﻭﺩﻭﺭﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﻣﺠﺴﻤﻪ
ﺳﺎﺯ ﻭﻣﺠﺴﻤﻪ ﺧﻮﺍﻩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی اﻳﻨﺠﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﺖﺗﺮﺍشی ﻮﺍﺧﻮﻧﺪ
ﺭﺍ ﻣﻘﺪّس ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻮﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯﻫﺎ،
ﻭﺷﻬﺮﺕ ﺩﺍﺩﻥ ﺒﺎﻟﻮﻫﻴﺖ
ﻭ آیت الله
بودن و ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ غیر الهی
ﻮﻏﻴﺮ ﻭﺍﺻل ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻮﻥ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻣﺼﻮّﺭ)
ﻧﻘﺎﺵ ﻭﻣﺠﺴﻤﻪ
ﺗﺮﺍش ﺗﺼﻮّﺭ ﺑﺎﻃلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺴﺎﺯﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺠﺴﻤﻪ ﻫﺎﻯ ﻤﺴﻴح
ﺪﺭﮐﻠﻴﺴﺎﻫﺎ ﺑﺠﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﺴﻴح أﺭﺯﺵ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﭼﻨﻴﻥ ﻘﺼﺪﻯ
هم ﺒﻤﺠﺴﻤﻪ ﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭلی
کاملان الهی ﻮﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ، ﭼﻮﻥ ﻣﺴﻴح
ﻮﻣﺤﻤﺪ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ اﮔﺮ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺑُﺖ ﻣﺠﺴّم
غیرﺯﻧﺪﻩ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ الهی
اﻋﺘﺒﺎﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ کاملان
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺳّل ﻮ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

حدیث
386 -( ﺣﺪﻳث
ﻣَﺮاء) ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻘل ﺸﺪﻩ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ127 ﺑﺤﺎﺭ)
: أﻭﺭع اﻟﻨﺎس
ﻣﻥ ﺘﺮک اﻟﻤﺮاء،
ﻭ إﻥ کاﻥ ﻤُﺤﻘّﺎ ﺗﺮﺳﺎﻥ ﺘﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺩم اﺯﺧﺪﺍ، ﮐﺴﺎنی
هستند ﮐﻪ ﺗﺮﻙ (ﻣﺮاء
ﻮ ﺟﺪﺍﻝ) ﻭ ﺑﺤث ﻭ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﻤﺠﺎﺩﻟﻪ
ﻭﻋﻠم ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺤق ﻮ ﺑﺤقّ
ﭽﻨﻴﻥ ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
(ﻭﺭﻉ) ﺻﻔﺖ ﻣﻮٴﻤﻦ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍقعی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﺪﺍم ﻨﮕﺮﺍﻥ
ﺨﻄﺎئی اﺯ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ،
ﻭﺑﺎ ﺳﻠﻮک الهی
ﺨﻮﻳﺶ، ﺗﺎ ﮐﺴﺐ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﮐﺎﺭ ﺑﺤث
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭﺣﻔﻈ
ﻈﺎﻫﺮ ﻭﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺑﺤقّ
ﻮﺿﺮﻭﺭﻯ ﻨﻴﺰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻟﺤﻈﺎتی اﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﺍﺯ ﺗﻮﺟﻪ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺗﻮﺟﻪ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻋﻘﺐ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
ﺪﺭ ﻣﻘﺎﺑل ﻠﺰﻭﻡ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺣﺮﮐﺖ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﻮ ﺗﮑﺎﻣلی
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. (ﻣﺮاء ) ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﻭ ﺭﻳﺎ ﺩﺭ کلام
ﻮﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻋﻘﻠﻰ،
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻮﻧﻴﺮﻭی ﻣﻨﻄق
ﺪﺍﺷﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺪﺭ ﺟﺪﺍل هدﻑ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
اﺳﺖ، حتّی اﮔﺮ
ﺩﻭ ﻧﺎ حقّ ﺒﺎ ﻫم
ﺠﺪﺍل کنند. ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
هرﮐﺪﺍم أﻣﺮﻯ ﺒﺎﻃل
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﻨﺎﭼﺎﺭ ﮔﺮﺩﺩ،
ﺟﺪال کند ﺑﺎﺯ ﺟﺎﻯ
ﺸﺎﻧﻪ ﺧﺎلی کرﺩﻥ
هست . ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﻧﻔس ﺍّﻣﺎﺭﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺤ
قّ ﺪﺭﻣﻄﻠﺐ، ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻘﺪﺭﺕ ﺩﺭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻭ ﺍثباﺕ
ﺍﻳﻥ ﺤﻘﺎﻧﻴﺖ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺎﺯ ﻟﺬﺕ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻤﻴﺒﺮﺩ، ﻭﻟﺬﺕ
ﺍﺯ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ . ﻭ (ﻣﺤﻖ)
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺤق اﺳﺖ.
ﻳﻌنی ﺸﺎﻳﺴﺘگی
آﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺤث ﻭﺟﺪل
کند، ﻭﻳﺎ ﻣﻮﺿﻮع
ﺒﺤث ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﺷﺨﺺ
ﺑﺤق ﻮالهی ﻨﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺯﻫﺪ ﻭﺳﻠﻮک
الهی ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﻭﺍقع ﺠﺪﺍل
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻤﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮﻯ اﺯ ﻋﻘل
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻣﻨﻄق
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺣﻔﻈ
ﻤﻘﺎم عقلی ﻔﻌﻠﻰ،
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺘﺪﺭﻳجی ﻮﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮنی
ﻤﻘﺎم ﺮﻭحی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ

حدیث
387 -ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﺸﺪﻩ (ﺝ۲ﺹ128 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ:ﺃﻧﺎ ﺯﻋﻴم
ﺒﺒﻴﺖ فی ﺮَﺑﺾﺍﻟﺠنّة
، ﻭﺑﻴﺖ فی ﻮﺳﻄ
اﻟﺠنّة ، ﻭ ﺑﻴﺖ
فی ﺃﻋﻠﻰ ﺍﻟﺠنّة
، ﻟﻤﻥ ﺘﺮک اﻟﻤﺮاء
ﻭ إﻥ کاﻥ ﻤﺤﻘّﺎ،
ﻭ ﻟﻤﻥ ﺘﺮک اﻟﮑﺬﺏ،
ﻭ ﺍﻥ کاﻥ هاﺯﻟﺎ،
ﻭ ﻟِﻤﻥ ﺤَﺴَﻥ
ﺨُﻠﻘﻪ ﻣﻥ ﻀﺎﻣﻥ ﻮ
ﻣﺘﻌﻬﺪ آن هستم
، ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﺒﻬﺸﺖ، ﻭﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺪﺭﻣﻴﺎﻥ ﺑﻬﺸﺖ،
ﻭﺧﺎﻧﻪﺍﻯ ﺪﺭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻥ
ﻨﻘﻄﻪ ﺑﻬﺸﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻢ. ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﻣﺮاءﻭﺟﺪل
ﻮ ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﺪﺍﻧﺎئی
ﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺤق ﻨﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﺩﺭﻭغ گوئی
ﻨﻤﺎﻳﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺸﻮخی ﻮ ﻣﺴﺨﺮگی
ﺪﺭﻭغ ﺒﮕﻮﻳﺪ،
ﻭﻧﻴﺰ ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺍخلاﻗﺎ
ﻭ ﻧﻴﮑﻮ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﻌنی
أﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭ ﺧﻠقتی
ﺘﮑﺎﻣل ﺠﺴﺖ. (ﺃﻧﺎ
ﺯﻋﻴﻢ) ﻣﻥ إﺩﻋﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﻭﺿﺎﻣﻥ
هستم ﻮ ﮔﺮﺩﻥ ﻤﻴﮕﻴﺮﻡ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻨﻤﻮﻧﻪ
ﻭﻋﺪﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ قُرآن ﻤﮑﺮﺭﺍ،
ﻣﺘﻌﻬﺪ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻮﻋﺪﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺭﺑﺾ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺨﺎﻧﻪ ﻳﺎ
ﺳﺮ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﻭﺑﻬﺸﺖ،
ﺟﺎﺋﻴﮑﻪ ﺭﺑﻄ ﻮﺭﺑﺎﻃ
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻓﺴﺎﺭ ﺩﻭﺍﺏ
ﻣﻴﺒﻨﺪﻧﺪ. ﺗﺎﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺭﻳﺎﺽ)
ﻭﺑﺎﻏﭽﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻬﺸتی ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺎﺯﻩ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﺎﻧﻪﺍﻯ ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﺒﻬﺸﺖ، ﺍﺯ آﻥ
کسیانی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎل ﺴﻠﻮک الهی
هستند. ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﺎﺗﻤﻪ
یافته ﻧﺪﺍﻧﺪ،
ﻭﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺮﺍﻩ
ﺍﮔﺮ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ ﻭﺑﻤﻴﺮﻧﺪ
، ﺗﺎ ﻧﺴخی ﺒﻬﺘﺮ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﭘس
ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻰ،
ﮐﻪ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺸﺪ، ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻋﻘل ﺒﻬﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ
الهی ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﻧﺒﺎل کنند. ﻭﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
که ﺩﺭ ﻭﺳﻄ ﺒﻬﺸﺖ،
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ هرﮐﺪﺍم
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻘﺮﺍﺭﮔﺎﻫﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ، ﺑﺨﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﺧﺎﻧﻪﺍﻯ ﺪﺭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻥ
ﻨﻘﻄﻪ ﺑﻬﺸﺖ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ربّ
رحمان، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺑﻘﻮل قُرآن
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم ﻨﻴﺰ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺮﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭکاملان
الهی ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﮐﻪ ﻣﻌﺼﻮم
اﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﻣﺼﻮﻥ
اﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭ ﺩﺭ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﺒﺮﺩل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﻬﺸﺖ ﺩﻭم ﺸﺒﻬﺎ
ﺩﺭﺭﻭٴﻴﺎ، ﮐﻪ
ﻣﺪﺍم گرﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻤﻠﮑﻮتی ﻮ ﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ، ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘلی ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
اﻧﺘﻈﺎﺭﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻟﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻞ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ، ﺍﻳﻥ اﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﺒﺪﻧﻴﺎ، ﻭ
ﺩﺭﺭﺟﻌتی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭم ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ ﻮ
ﺭﻭﺡ، ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺮﺗﺮ،
ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣلی
ﺑﺮﺗﺮ، ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ، ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎنی ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺭﻭشی که ﻗﺎﺋم
آﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ،
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ۵۵ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮﻋﺮﺿﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ، ﺑﺴﻠﻮﻙ
الهی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ،
ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﺗﮑﻨﻴﻜی
ﺒﺮﺗﺮ، ﺍﺯ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮک ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ، حتّی
ﺪﺭ ﺭﻭﺵ ﺑﺮﺗﺮ ﻋقلانی
ﻤﺤﻤﺪ، ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻣﺬﮐﻮﺭ، ﻫﺮ ﮐﺪم
ﻨﻴﺰ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ ﺍﺻلی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻬﺸﺖ ﻣﮑﺎنی
ﻮﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ، ﻭﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻘﺎم الهی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﺑﻬﺸﺖ ﻋﻘلی ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭﺑﻬﺸﺖ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ. ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻥ
ﻨﻘﻄﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
(ﺑﻴﺖ) ﺧﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌنی ﻘﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
ﻣﻮﻗﺖ ﻭﺳﮑﻮﻧﺖ
ﻏﻴﺮ ﺩﺍﺋم اﻧﺴﺎﻥ
ﻮﺭﻭﺡ ﺍﻭ ﺩﺭﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﻳﺎ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ، ﮐﻪ ﻗﺎﺑل
ﻘﻴﺎس ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ، ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻤﺨﺘﻠﻔﻰ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻭﺍقع ﺨﺎﻧﻪﻫﺎﺋﻰ،
ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ ﺠﻬﻨم
ﺪﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
(ﻣﺮاء) ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﻌﻘل
ﻮ ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ، ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺤث ﻭﻣﻨﺎﻇﺮﻩ
ﻭ ﻣﺠﺎﺩﻟﻪ ﻭﺑﺤثهاﻯ
ﻔﻠﺴﻔﻰ، ﺣتی اﮔﺮﻣﻮﺿﻮعی
ﺒﺤق ﻤﻄﺮح ﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﺩﺭﺳتی
ﺒأثباﺕ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﺟﺪﺍل ﺪﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺠﻨﮓ ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﻘﺼﺪ ﮐﺸﺶ ﺩﺍﺩﻥ،
ﻭعلاﻗﻤﻨﺪﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻩالهی ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻬﺮ ﻣﻮﺿﻮعی
که ﺗﻮﺟﻪ ﺷﻮﺩ ،
ﻭﻣﻄﺮح گرﺩﺩ ﺟﺰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺩﺷﻤنی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﻣﻮﺭ الهی ﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻩ ﻧﺎ ﺧﻮﺍﻩ
ﺑﮑﺬﺏ ﻭﺩﺭﻭغ
گف تن ، ﺩﺭﺟﺪﺍل
کنندﻩ ﺑﺤﻖ ﻣﻴﮑﺸﺪ.
ﻭﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑأﻳﻥ
ﺪﺭﻭغ گفتن ها ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺑﺨﻴﺎل ﺨﻮﺩ ﺑﻘﺼﺪ
ﺍثباﺕ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮ ﮐس ﮐﻪ
ﺩﺭﻭغ ﺮﺍ ﺑﻬﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﺮک ﻛﻨﺪ، ﻭﺟﺪﺍل
هم ﻨﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭحتّی
ﺒﺮﺍﻯ ﺷﻮخی ﺪﺭﻭغی
ﺮﺍ ﻧﮕﻮﻳﺪ، ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ ﺼﻔت ﻣﻬم ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻳﺎﻓﺖ،
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺍخلاقی ﺠﺴﺖ، ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻳﻥ ﺨﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی ﻮﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﺎﺯ ﺍخلاق
ﺠﺪﻳﺪ، ﺑﻤﻌنی ﺨﻠﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ، ﻭﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺭﻭحی ﺘﺎﺯﻩ ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﺎ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺗﻌﺎلی
ﺮﻭحی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﻮﻗف ﺪﺭ ﻳک ﺤﺎل
ﺪﺭ ﻫﺴتی ﻤﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.

حدیث
388 -ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ( ج2 ص127 بجار):إنّ ﺃﻭل
ﻤﺎ ﻧﻬﺎنی عنه ﺭﺑّﻯ
عزّ ﻭ ﺟﻞّ، ﻋﻥ
عباﺩة ﺍﻟﺄﻭثاﻥ
ﻮﺷﺮﺏ ﺍﻟﺨﻤﺮ،
ﻭ ملاّﺣﺎة ﺍﻟﺮﺟﺎلﺍﻭﻟﻴﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭﻯ
که ﺧﺪﺍﻯ ﺮﺏّ ﻣﻦ،
ﮐﻪ ﻋﺰﻳﺰ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻭ ﭘُﺮﺟلال
عظمت تجلّی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﺑﺮ
ﻣﻥ ﭙﺮﺳﺘﺶ ﺑُﺘﻬﺎ،
ﻭﻣﻴﮕﺴﺎﺭﻯ، ﻭﺑﺤث
ﻭﺍﺻﺮﺍﺭ ﺑﺎ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ.
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑُﺘﻬﺎ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺴﻨﮕی
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺑﻨﺎم
ﺨﺪﺍ ﻧﻤﻮﺩ . ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻣﺠﺴّﻤﻪ
ﻣﺴﻴح ﻮﺑﻮﺩﺍ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ، ﻋملاّ ﻧﻴﺰ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻥ ﻤﺬﻫبی
ﻮ ﻳﺎﺧﺮﺍﻓﺎتی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ﺑﺘﻬﺎ،
ﻫﺮ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ،
هنگام ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ،
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻭﺗﺒﻌﻴﺖ
ﺍﺯ آﻧﻬﺎ ﭼﻮﻥ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮ ﺗﻮﺟﻪ ﺑأﻣﺮﻯ
ﭙﺮﺳﺘﻴﺪﻥ آﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪﺍﺻلی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ ﺩﺭﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﻭﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻭ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺟﻠﺐ
ﮐﻨﺪ، ﻭﻣﺴﺤﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺒﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭﺣﺎل ﭙﺮﺳﺘﺶ
ﺧﻮﺍﻫﻴم ﺒﻮﺩ. ﻫﺮ
ﺷﺨﺺ ﻭ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
غیرﺍﺯ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻫﺪﻑ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟﻪ ﻭﻓﺮﺽ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ ﺑﻪ
آﻥ ﺪﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ،
ﺩﺭﺣﺎل شرک
وبُت ﭘﺮﺳتی ﺁﻥ
هس تیم . ﭼﻪ ﭘﺮﺳﺘﺶ
آﺧﻮﻧﺪﻯ ﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺯﻥ، ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺳﻮﮊﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺷﻴﻔﺘﻪ ﻭﻓﺮﻳﻔﺘﻪ
ﻭآﺷﻔﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺷُﺮﺏ
ﺧَﻤﺮ ﻣﻴﮕﺴﺎﺭﻯ،
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺧُﻤﺎﺭﻯ
ﻮﮔﻴجی ﻮﻣﺴتی ﻮبی
عقلی ﻮبی اﺭﺍﺩﮔﻰ
آﻭﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺴتی
ﻴﻌنی ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
عمدﻯ عقل ﻮﻓﮑﺮ،
ﻭﺗﻀﻌﻴﻒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
اﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﻟک که ﻧﻴﺎﺯ
به ﻨﻴﺮﻭﻯ عقل ﻮﺗﻔﮑﺮ،
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻣﺪﺍم ﺪﺭ ﺣﺎل ﺘﻘﻮﻳﺖ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻔﮑﺮ، ﻭﺗﻮﺟُﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﺪم ﺴﻠﻮک الهی
ﺨﻮﺩ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻔﮑﺮ
ﻭﻋﻘل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺼﺮﻑ ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪّﺭ
ﻭﻣُﺴﮑِﺮ، ﻳﻌنی
ﻤﻐﺰ ﻭﻋﻘل ﻮﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘلی و
تکاملی ﻮالهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﺎﺋﻴﻥ
آﻭﺭﺩﻥ اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺎﻟﺎ ﺷﺎﻣل ﺘﻤﺎم
أﻧﻮﺍﻉ ﻣﺸﺮﻭﺑﺎﺕ
ﺍﻟﮑُﻠﻰ، ﻭﻣﻮﺍﺩ
ﻣُﺨﺪّﺭ ﻭ ﺩﺍﺭﻭﺋﻰ،
ﻭحتّی هر ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻮ ﺑﺎﺯﻯ،
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ آﻥ ﺨُﻤﺎﺭﻯ
ﻮﻣﻴل ﺒﺨﻮﺍﺏ،
ﻭﺭﻫﺎ ﺷﺪﻥ ﺘﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ملاّﺣﺎﺕ ﺍﻟﺮﺟﺎﻝ)ﺍﻟﺤﺎح
ﻮ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻭ ﻣﺠﺎﺩﻟﻪ
، ﻭﺑﺤث ﺑﺎ ﻣﺮﺩﺍﻥ
که ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
هنوﺯ ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ،
ﻭﺍﺭﺍﺩﻯ ﺼﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻨﺪﺍﺩﻩ.
ﻭﭘﺎﮐﻮﺏ ﺭﺍﻩ الهی
ﺪﺭحجّ أﮐﺒﺮ ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺭﺟل ﺮﺍﺟِﻞ،
ﺑﺮِﺟل ﻮ ﭘﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻧﺰﺍع ﺒﺎ
کاملان الهی ﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﻭ
ﺑﺤث ﻭﺟﺪﺍل ﻮﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﺪﻳﮕﺮ، ﺟﺰ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻭﺍﻟﺤﺎﺡ،
ﻭﻟﺠﺒﺎﺯﻯ ﻮﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺗﻌﺼّﺐ ﻭﻣﻴل ﺒﺠﺪﺍل
ﻮ ﺟﻨگ ﻮ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻋﻘلی ﻮ ﻓﮑﺮﻯ،
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻧﻔﺮﺕ
ﻭ ﺩﺷﻤﻨﻰ، ﻭ حتّی
ﺪﺭﻭﻏﮕﻮئی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻧَﻬی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻤﻌنی
آﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
الهی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺍﻭﺭﺍ ﻣنع کرﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ ﺩﻋﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻋﺰّﺕ ﻭﺑﺰﺭگی ﻮﻗﺪﺭﺕ
ﻭﺗﻌﺎلی آﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄلق ﻨﻴﺎﺯ
ﺑﺪﻋﺎﻯ ﺪﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻋﺰّﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺟلاﻝ
وتجلّی ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻤﻨﻮﻋﻴﺖ،
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﺪﺭﺣﺎل
ﺴﻠﻮک ﺒﻮﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟک ﭙس ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥﺴﻠﻮک
الهی ﺨﻮﺩ، ﺑآﺧﺮﻳﻥ
ﺮﺏّ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﺮﺵ
ربّﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
خود ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی
است . ﻭﭘس ﺍﺯ ﻭﺻﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ، ﺩﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ رحمان،
ﺳﻠﻮک الهی اﻭ ﺗﻤﺎم
ﺸﺪﻩ، ﻭ ﺍﺯﺍﺩ ﺍﺯ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻫﺪﻑ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻣﺴأﻟﻪ
ﺣﺮﺍم ﻮحلال ﺒﺮﺍﻯ
کاﻣل الهی ﻤﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﺼﻮم
از ﮔﻨﺎﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺣﺮﺍمی آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﺤﺮﻭم اﺯ ﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ الهی آﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺒﺮﺍﻯ ابلاغ آﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮐﺮم
ﺨﻮﺩ ﻧﻪ ﻣﺴﻴﺤی
ﺒﻮﺩ ﻭﻧﻪ ﻳﻬﻮﺩﻯ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟک
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ ﻗﺮﻳﺶ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺯﺭﺩﺷتی
ﻮﻣﻨﺴﻮﺏ ﺑﺎﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺭﻭﺣﺎنی
آﺯﺭ، ﻳﺎ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺴﻠﻮک الهی
ﺨﻮﺩ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ،
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺮﻭﺵ
ﺣﻨﻴﻒ ﻧﻤﻮﺩ، ﻭﭼﻮﻥ
ﺮﻭﺵ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻮﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل کرﺩ،
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺩ، ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ
لاﺯم ﺮﺍ ﺑﺪﺭﺳتی
أﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺮ ﻣﻠﮑﻮتی
اوﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮفی
ﻨﻤﻮﺩ، ﮐﻪ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺳﻠﻮک الهی ﺮﺍ ﺑﻮﻯ
آﻣﻮﺧﺖ، ﻭﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﻓﺮضی ﺨﻮﺩ،
ﻣﻘﺎم الهی ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﻭ اولی اﻟﻌﺰم کاﺷﻒ
ﻗﺮّﻩ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺮ الهی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ،
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﭼﻮﻥ (ﻭَﺭﻗِﻪ)
ﻋﻤﻮﻯ ﺨﺪﻳﺠﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﭼﻴﺰﻯ ﻨﮕﻔﺘﻪ،
ﻭ ﺍﻭ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺮﺏّ
ﻭﻣﺮﺑّﻰ، ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺒِﺖ ﭘﺮﺳتی
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﻣﻴﮕﺴﺎﺭﻯ
ﻮﺧُﻤﺎﺭ ﻃﻠبی ﺮﺍ
ﺑﺮ ﻭﻯ ﺣﺮﺍم
کرد. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺘﮑﺎﻣل
أخلاق ﻮﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪ.
ﻭﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﺟﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺮﺑّی ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺘﺤﺮﻳم
الهی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﻤﻌنی ﺘﻌﺮﻳﻒ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻨﻮﺑﺖ ﮐﺪﺍم ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻭل ﻮﻳﺎ ﺩﻭم ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ
هرﺳﺎﻟﻚ، ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
إﺟﺘﻨﺎﺏ ﺍﻭ ﺩﻭﺭﻯ
اﺯﻫﺮ ﺑُﺖ ﭘﺮﺳتی
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
کاﺫﺏ ﻫﺮﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻌﺮّفی ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﺑﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺭﻭٴﻴﺎئی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ، ﻭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﻮﻋﻤﻠﻰ، ﮐﻪ ﺗﻮﻗﻒ
ﻋﻘلی ﻮﻓﮑﺮﻯ ﻤﺎنع
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﺨﻴّل
ﻮﺟﻪ الهی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺴتی
ﻮﻳﺎ ﺧُﻤﺎﺭﻯ ﻮﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺳﺮﮔﺮمی ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺮ
ﺍﻭ ﺣﺮﺍم اﺳﺖ ﻭﺣﺮﺍم
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﺤثی ﺪﺭ
ﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺑﺎ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺣﺮﺍﻣﻬﺎﻯ ﻤﻌﺮﻭﻑ
ﻭﻳﺎ ﺗﺤﺮﻳم آﻥ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ، ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻫﻨﻮﺯ ﮐﺎﺭﻯ
ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧد ﮐﻪ
ﻣﺸﺮک هم
هستند. ﻭﺑﺤث ﻭﺟﺪﺍل
ﻨﻴﺰ ﻧﻮعی ﻤﺸﻐﻮل
ﺸﺪﻥ ﺑأﻣﺮﻯ ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
حتّی اﮔﺮ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﺮﻯ ﺴﻠﻮکی ﻮالهی
ﻮ ﺑﺤق ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ کاملان اﻟﻬﻰ،
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺠﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻨﺪ،
ﻭﮐﺠﺎ ﺳﮑﻮﺕ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.

حدیث 390 - (ﺣﺪﻳث
ﺟَﺪل ﻮ ﺟِﺪﺍﻝ)
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
عسکری ﻨﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ 125ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق
ﺪﺭ ﻣﺠلسی ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،
ﺑﺎ ﺟﺪﺍل ﺪﺭ ﺩﻳﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﺍﻧﺮﺍ ﻧﻬی
کردﻩ ﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻤﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭمی أﻓﺰﺍﻳﺪ: ﻠم ﻴﻨﻪ ﻋﻨﻪ ﻣﻄﻠﻘﺎ،
ﻟﮑﻨّﻪ ﻧﻬی اﻟﺠﺪﺍﻝ،
ﺑﻐﻴﺮ ﺍﻟتی هی ﺃﺣﺴﻥ
ﻧﻬی ﻤﻄﻠق
ﻮ ﺩﺭ ﺗﻤﺎم ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﻮ ﺍﺣﻮﺍﻝ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺪل ﺪﺭ ﺩﻳﻥ ﻨﺸﺪﻩ،
ﻣﮕﺮ آﻧﮑﻪ ﺟﺪﺍلی
ﺪﺭ ﻏﻴﺮ ﻧﻮع ﺃﺣﺴﻥ
ﺁﻥ ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ ﻣﮕﺮ
ﺩﺭقُرآن ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻫل کتاﺏ
ﺟﺰ (ﺑﺎﻟتی هی ﺃﺣﺴﻦ)
جدال ﻨﮑﻨﻴﺪ ﻭ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﻋﻮﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﻴﺪ،
ﻭﺑﺎ ﺣﮑﻤﺖ ﻭﻣﻮﻋﻈﻪ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ. ﻭ(ﺟﺎﺩﻟﻬم
ﺒﺎﻟﺘﻰ هی أﺣﺴﻦ)
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺟﺪﺍل
ﻮﺟﻨگ ﻔﮑﺮﻯ ﻮﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
عقلی ﺒﮑﻦ، ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺑﻌﻠﺖ
ﺍﺧتلاﻑ ﻣﻨﺎﻓﻊ،
ﻭﻫﺪﻓﻬﺎ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺩﺳﺖ ﺑﺎﺳﻠﺤﻪ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ
، ﻭﺍﺯﻗﺪﺭﺕ ﺯﻭﺭ
ﺑﺮﺍﻯﺘﺎﻣﻴﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺿﻌﻴﻒ
حتّی اﮔﺮ ﺻﺎﺣﺐ
حقّ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﺤﮑﻮم
ﺒﺸﮑﺴﺖ ﻭ ﺳﮑﻮﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻥ
کاﺭﺑﺮﺩ ﺯﻭﺭ علاﻣﺖ
ﺗﻮﺣﺶ ﺣﻴﻮﺍنی
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﻟﻴل ﺠﻬل
عقلی ، ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻘﺪﺭﺕ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻮﻋﻘل اﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﻓﺼﻮل أﻭﻟﻴﻪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ که ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮ آثاﺭ ﻣﻨفی ﺼﻔﺎﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻘﺒل ﺒﺸﺮﻯ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺒﻘﺎﻳﺎﻯ آﻥ ﺪﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎقی اﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴش ﺒُﺮﺩ
ﻫﺪﻓﻬﺎ ﻭﺍﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺑﺰﻭﺭ ﻣﺘﻮﺳّل
ﻤﻴﺸﻮند. ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﻘﺪﺭﺕ ﺍثباﺕ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﻫﺪﻑ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻗﺎنع کند، ﺣتی
اﮔﺮ ﺍﻧﺎﻥ ﻤﻨﻄق
ﻮﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﺮﺍ ﻣﻄﺮح کند ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺪﺭک
آﻥ ﺤﻘﺎﻳق
عقلی ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮّﺭ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎبی ﻮﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺫﻫنی ﺼﺤﻴحی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭحتّی اگ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻔس ﺗﺸﻨﻪ ﻭﻫﻮﺳﺒﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﺮﮐﻮﺏ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺍﭘﺎ
ﺭﻭﻯ ﺤق ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ،
ﻭعلی ﺮﻏم ﻔﻬﻤﻴﺪﻥ
ﺘﺼﺪﻳﻖ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﺤق ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺣﻘﺎﻧﻴﺖ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻄﺮﻑ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺎﺯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺎﺳﻠﺤﻪ ﻭ ﺯﻭﺭ،
ﻭﺟﻨگ ﺨﻮﻧﻴﻥ ﻮﺩﺷﻤنی
ﻮﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﺎ حقّ ﻘﺪﺭﺕ ﺟﻨگ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﮔﺮ
ﺿﻌﻴﻒ ﺩﺭ ﺯﻭﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺣﻔﻈ ﺠﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺗﺴﻠﻴم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍعلام
ﺠﻨﮕی هم ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮐﺴﺎنی
ﺠﻨگ ﺮﺍ ﺷﺮﻭع ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎس ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻘﺪﺭﺕ ﺿﺮبتی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺿﻤﻨﺎ ﺗﺴﻠﻴم
ﺤقّ ﻨﻴﺰ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻔﻬﻮم
لفظ ﺤقّ ﺨﻮﺩ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﺮﮐس ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻣﻨﺎفع ﺨﻮﺩ
ﺍﻣﺮﻯ ﺮﺍ حقّ ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺟﺪﺍل ﻔﻠﺴفی
ﻮﻣﻨﻄقی ﻮﺍﺳﺘﺪﻟﺎلی
ﺠﻨﮕﻰ، ﺑﻴﻥ هدﻓﻬﺎ
ﻭﺍﺭﺯﻭﻫﺎ ﺑﺎ سلاخ
ﻤﻨﻄقی اﺳﺖ. ﻭﻓﺮﺽ
ﺑﺮ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺩﺭﻣﻨﻄﻖ، ﻭﺿﻌﻴﻒ
ﺩﺭ ﻗﺪﺭﺕ ﺿﺮﺑتی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺟﺪﺍل
ﻴکی اﺯ ﭼﻨﺪ ﺑﺤث
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻗﺪﻳم ﻴﻮﻧﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﺻﻮل ﻮﻣﻘﺮﺭﺍتی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی ﻤﻬم
اﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺪﺍل
کنندﻩ، ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻘﺪﻣﺘﺎ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﮔﺮ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻄﺮﻑ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩ،
ﻭﻯ ﺘﺴﻠﻴم ﺸﻮﺩ.
ﻭلی عملاّ هیچ
کس ﺗﺴﻠﻴم ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﭼﻮﻥ ﺪﺭ ﺟﺪﺍﻝ
ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻴﺎﻥ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
هستند، ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺪﺍﻭﺭﻯ
ﻮﺍﻇﻬﺎﺭ ﻋﻘﻴﺪﻩﺍﻯ
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﻨﻄق ﺪﻭ ﻃﺮﻑ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻨﻄق
ﻀﻌﻴﻒ، ﺗﺴﻠﻴم
هر آﻧﭽﻪ حقّ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻴﺎﻥ ﻮﺣﺎﺿﺮﺍﻥ
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺤﮑﻮم
کرﺩﻩ، ﻮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺪﻧﺎم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻀﻌﻴﻒ ﺩﺭ
ﻣﻨﻄﻖ، ﺍﺯ ﺗﺮس
ﻋﮑس اﻟﻌﻤل ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺍعلام ﻘﺒﻮل ﻮﺷﮑﺴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑل اﺣﺘﺮﺍم
ﻴک ﺸﺨﺼﻴّﺖ ﻣﻘﺪّس
وﻋﺎﻗل ﻮﻋﺎﻟم ﻮ
ﻣﻨﺼﻒ ﻧﺰﺩ ﻣﺮﺩم
ﭙﻴﺪﺍ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻮعی ﺠﺒﺮﺍﻥ
ﺧﺴﺎﺭﺕ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺸﮑﺴﺖ ﻣﻨﻄقی اﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔﺮﺑﻪﺍﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﻬﺮ ﻧﺤﻮ
ﺑﻴﻔﺘﺪ ﺳَﺮ ﭘﺎ
ﻣی اﻓﺘﺩ. ﻭﻣﻨﺎفع
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺣﻔﻈ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻪ ﻗﺮﺍنی
ﺪﺳﺘﻮﺭ(ﺟﺪﺍل ﺒﺄﺣﺴﻦ)
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌنی ﺒﺤث ﻓﻠﺴفی
ﻮﻓﮑﺮﻯ، ﺍﻋم اﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻃﺮﻓﻴﻥ
ﻤﻨﺼﻒ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺃﺣﺴﻥ ﻮﺑﻬﺘﺮ،
ﻳﺎ ﺑﻤﻌنی ﺪﺭﺳﺖ
(ﺗﺤﺴﻴﻥ ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻞ)
ﻭﺑﻬﺒﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺮﺽ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺠﺴم ﺘﺎ
ﻭﻗتی ﺒﺎﻳﺪ ﻫﻤّﺖ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺿﺮﺭﻯ ﺒﺘﮑﺎﻣل
ﺬﻫﻦ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺑﻨفع
آﻥ ﻨﻴﺰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣل ﺤﺘﻯ ﺒﻘﻴﻤﺖ
ﺿﺮﺭ ﺟﺴم ﺒﺎﺷﺪ،
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﮑﺎﻣل
ﺬﻫﻥ ﺘﻮﺟﻪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺣﻔﻈ ﺘﮑﺎﻣل ﺬﻫﻦ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ، ﺗﺎ
ﻭﻗتی ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﻀﺮﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺡ، ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭحی ﺸﺨﺺ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺮﻭح
تنها ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭﭘس اﺯ ﻣﺮگ
هنوﺯ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﺯﻟﻴﺖ ﻭ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ،
ﭼﻮﻥ اﻧﺴﺎﻥﺘﻨﻬﺎ
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ ﺻﺎﺩق اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ
ﻮﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
که ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻣﺪﻩ،
ﻳﺎ ﺑﻴﺎﻳﺪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻮ ﺩﺭﻫﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی که
باﺷﺪ، ﻣتلاشی
أﺑﺪﻯ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ آثاﺭﻣثبت
ﻭﻣﻨﻔﻰ، ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺮﻭحی ﻮﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ثبت ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺑﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺒﺮﻭﺩ. ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺷﻮﺩ،
ﻭﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﻨﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ،
ﺩﺭ ﺩﻳﻥ ﻮ قُرآن،
ﻭﻫﺪﻑ ﺳﻠﻮک الهی
ﻮ ﺍﺭﺳﺎل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭج ﻨﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭلی اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺳﻤﺖ ﺗﮑﺎﻣل ﺬﻫﻦ،
ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ ﺪﺭ ﺳﻤﺖ
ﺗﮑﺎﻣل ﺠﺴم ﺨﻮﻳﺶ
تلاﺵ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺴم ﻨﺘﻴﺠﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ،
ﻭ ﺫﻫﻥ أﺭﺯﺵ ﻣﻘﺎم
کنوﻧﻰ، ﻭﺭﻭح ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ، ﺑﻬﺮ
ﻧﺤﻮ تلاشی ﻤﻮﺍﻓق
اﺳﺖ. ﻭﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺑﺎ ﺍﺻل ﺠﺪﺍﻝ ﺫﻫﻨﻰ،
ﻭﺍﮔﺮ ﻟﺎﺯم ﺸﺪ
ﺑﺠﺪﺍل ﺨﻮﻧﻴﻥ
ﺠﺴﻤﻰ، ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺯﻭﺭ ﻭﺷﻤﺸﻴﺮبعتنوان
دفاع ﻣﻮﺍﻓﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﺍﻓق ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺎﻥ ﺠﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ تلاﺷﻰ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﺻل ﺤﺮﺍم ﻮحلال
ﺪﻳﻨﻰ، ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﻮ أثر آﻥ ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ، ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻘﺎﺑل ﺘﺤﻤﻴل ﺒﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ. ﭘس
(ﺟﺪﺍل ﺒﺎﻟتی
هیﺃﺣﺴﻦ) ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻳﻥ ﻤﻌنی ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪﻫﺮ ﮐﺪﺍم اﺯ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺤثها ﻭﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻮﺧﻮبی
ﻤﻌﻴﺎﺭی برای ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻟﺎﺯم ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻳﻥ ﻤﻌﻴﺎﺭﻫﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻨﻴﺴتند
وهرﮐس ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭحتّی اﮔﺮ ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
هم ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺑﻰو
درستی ﭼﻮﻥ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻮﻳﺎ ﺍﺻل ﺮﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍ صاحب همه
أرواح
مخلوقات ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ، ﺍﺟﺮﺍﻯ
اﻳﻥ اﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﮐﺎﺭ ﻫﺮﮐس با
روان هوسباز ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺑﻬﺮﮔﻮﻧﻪﺍﻯ
که ﺍﻳﻥ ﻤﻌﻴﺎﺭ
ﺍﺟﺮﺍ ﮔﺮﺩﺩ، ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﮑﺸﺪ.
(ﺃﺣﺴﻦ) ﺩﺭ قُرآن
ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث ، ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺗﺤﺴﻴﻥ ﻮ ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺭﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
أﺻل ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ الهی
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭعلاﻣﺖ ﺩﺭﺳتی
ﺮﺍﻩ، ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻨﻈّم
ﻮ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ، ﻭ
ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﻣﺸﺨﺺ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ربّ اﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭙس ﺯﻣﺮﮒ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ، ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻧﻴک ﺒﺎ ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﺠﺪﺩ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﭙﺴﺖ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭﻳﺎ ﻣﺠﺮم
از نظر خداوند
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺭﺍﻩ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ گذﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒیعی ﺪﺭ
ﭘﻴﺶ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ،
ﺗﺎ ﻫﻤﻴﻥ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺣﻰ، ﻳﺎ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎل ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺎ أﺑﺪﻳﺖ ﺑﺘﮑﺎملاّﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻋﻘلی ﻮﺭﻭحی
ﺒﺮﺗﺮ الهی ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻧﻬی ﺪﺭ ﺟﺪﺍﻝ ﺭﺍ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﭼﻮﻥ ﻔﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﻴﻮﻧﺎﻥ ﻮﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻤﺴﻴﺤﻰ، ﻭﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﺍﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺗﺤﺖ ﺗأثیرﻣﻨﻄق
مادی أﺭﺳﻄﻮ، ﻣﺘّکی
ﺒﺮ ﺗﻌﻘّل شخصی
ﻮﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺑﻬﺘﺮ،
ﺑﻨﻈﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺴتی ﻮ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻨﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻮﺗﻌﺎلی ﺬﺍﺕ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪﭼﻮﻥ ﺒﺎ ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ الهی
روحی ﺒﺮﻭﻧﺪ، ﺑﺤﻘﺎﻳق
ﻨﺴﺒﺘﺎ ﺑﺮﺗﺮﻋﻘلی
ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺳﻤﺒﻮل و
معیار ﺤﻘﺎﻳق هماﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
نتیجه سلوک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ، ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﻳﺪآﻟﻴﺴﻢ، ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻮﺟﻮﺩ ﻭﺍقعی
هستی ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺖ،
ﺍﻳﻥﻄﺮﺯ ﻓﮑﺮ ﺗﮑﺎﻣل
ﺪﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ،
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
الهی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻨﺎم
ﺤﻘﻴﻘﺖ، ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ،
ﺧﻮﺩ ﺗﺠلّی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺩﺭ ﻫﺴتی
ﺪﺭﺣﺎل ﺘﻐﻴﻴﺮﻭﺗﺤﻮّل
و ﺗﻄﻮّﺭ ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﺪﺍل ﺮﺍ ﺑﺮ ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ، ﺍﮔﺮ ﻣنع
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﺎ
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺻل
ﺤﻘﻴﻘﺖ، ﺩﺭ ﭘﺸﺖ
ﺳﺮ ﻣﻨﻄق ﻨﻬﻔﺘﻪ
ﻧﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭفع ﭙﺮﺩﻩ
ﺟﻬل ﺨﻮﺩ، ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻣﻘﺎم ﻨﻮعی ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
کنونی ﺨﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺮﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺠﻬل ﻮ ﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
عامل ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﻳﻥ
ﭙﺮﺩﻩﻫﺎ ﺭﺍ ﭘﺎﺭﻩ
ﻧﻤﻮﺩ، ﻭﻧﻪ ﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎ
ﻭﻣﻮﺍنع ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ،
ﺟﻨگ ﻤﺬﻫبی ﭙس ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺴﺎﻝ ﺑﺎﺟﺪﺍل
ﻔﻠﺴفی ﻮﻣﻨﻄقی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﺟﺪﺍل اﮔﺮ ﺍﻧﺼﺎﻑ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴم بحق ﻨﺒﺎﺷﺪ،
ﺗﻌﺼﺐ ﮐﻮﺭ ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ،
ﺣﺎﮐم ﺒﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺫﻫن اﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺘﻮﺣﺶ
ﺣﻴﻮﺍنی اﻭﺭﺍﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﻥ ﺨﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻤﺘﻌﺼﺐ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺳﺖ ﺑﺮ ﻧمی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭلی أﺩﻳﺎﻥ ﻮﻣﺬﺍﻫﺐ،
ﻫﻤﮕی ﺒﺎﻃل
هستند. ﻣﺎ ﺩﺍمی
که سالک الهی ﺑﺮﺍﻯ
ﻠﻘﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ هدﻑ ﺗﻤﺎمی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ که
ﻓﻮﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﺍﻧﻬﺎ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺯﻭﺭﻣﻨﺪﺍﻥﺠﺎﻫل
ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک أطﺮﺍﻑ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺁﻥ
ﺪﻳﻥ ﻮﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻧﻤﻮﺩﻩ، ﻭﺩﻳﻥ
ﺮﺳمی ﻮﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﺬﺍﻫﺐئر وقع
حزبی ، ﺩﺭ ﻳک ﺪﻳﻥ
ﺸﺮﻭع ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، هیچ ﺪﻳﻦ
ﻣﺬﻫﺐ ﺭﺳمی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﮕی آﻧﻬﺎ ﻳک
ﻤﺬﻫﺐ ، ﻭﻣﻘﺼﺪ
ﺫﻫﺎﺏ ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠلیات
هفتگانه الهی
را ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻫم ﺪﻭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﺳﺖ هم ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺳﻠﻮک الهی ﻀﻤﻨﺎ
أمری ﺍﺯﺍﺩ
انسان ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ (ﻟﺎ
ﺍﮐﺮﺍﻩ فی اﻟﺪﻳﻦ)
ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﻥ ﻴﻌﻨﻰ ﺭﻭﺵ
ﻋﻤلی ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﺬﺍﺕ روح
وروان ﺧﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻬﺎئی
ﺘﺠلیات اﻟﻬﻰ،
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺗﺸﮑیلاﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﮐﻪ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﮑﻮﻣﺖ ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺧﻮﺩ، ﻭﻏﺎﺭﺕ ﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭙﺶ ﺍﺯﻓﻬم
ﻮﻃﻠﺐ و خواست
آزاد ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ ﺑﺴﺮﺣﺪّ
ﻋﺸق ﻮ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻮﺗﺴﻠﻴﻢﻭﺳﺮﺳﭙﺮﺩگی
ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﻤﻴل ﺨﻮﺩ
ﺑﺴﻮﻯ ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﺑﺎﻳک ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ره رفته ﭙﻴﺶ
می ﺮﻭﺩ. ﺩﺭقُرآن
آﻣﺪﻩ، ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻫل
کتاﺏ، ﺗﻨﻬﺎ ﺟﺪﺍل
ﺒﻬﺘﺮ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﺍﻫل کتاﺏ
بمعنی ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
أﺩﻳﺎﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺩﻳﻥ ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﮐﻪ کتابی ﭽﻮﻥ قُرآن
ﻮ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻫل
کتاب ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﺪﺭﻫﺮ ﺩﻳنی
که بوﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ(ﮐﺘﺎﺏ) ﻳﻌﻨﻰ
إﻣﺮﻳّﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏ
سرنوشتی و ﻣﻘﺮﺭالهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﭘس ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ کاملان ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
آﻥ، ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎﺻﺤﺒﺖ
ﺳﻠﻮکی کنند. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ آﻧﺎﻥ ﺪﻧﺒﺎل
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻥ
ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭلی هدﻑ ﻣﻬم ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﭙﺎﮐﻰ، ﻭﺯکیّ
ﺸﺪﻥ ﻨﻔس أماﺭﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻧﺎﻥ
ﺮﻭﺵ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﺤﻤﺪ، ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯ
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﻳﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ
است. ﻭﻣﻮسی ﻮﻋﻴسی
ﺨﻮﺩ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻨﻄق الهی ﻨﺎ ﺭﺍضی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ آﻧﻬﺎ،
ﻳک ﻮﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺮﺗﺮﻯ ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﺨﻮﺩ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﮐﻨﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﺷﻤﺎ ﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﺑﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﭽﻬﺎﺭﻡ نور
مرتضوی ، ﺑﺮﺍﻯ
کاملان ﻴﻬﻮﺩﻯو
زردشتی، ﻭنیز
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم ﻨﻮﺭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
کامل شده ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﺑﺮﺳﻴﺪ، ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺸﻤﺎ ﺭﺍ ﻗﺒﻮل ﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺳﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭلی
باز ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻨﻴﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑمحمد
وهر کامل ولایت
محمدی ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ
ﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ، ﭼﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻴسی ﻤﺴﻴح
ﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺧﺪﺍ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻣﮕﺮ ﻣﻮسی
کافی ﻨﺒﻮﺩﻭﭼﺮﺍ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺍﻣﺪﻧﺪ،
ﻣﮕﺮ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻮﺍﺩم کافی ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ؟
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﭼﻨﻴﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ،
ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻤﻘﺎم شهود
الهی ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺍﻳﻨک ﻨﻴﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ،
ﻭﺑﺎﺯﻫم ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ
پیامبر ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ.
ﻭﭼﺮﺍ ﺷﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ،
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﺩﻳنی
ﻤﻘﺎﻭﻣﺖ ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ؟ ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺍﻳﻥ ﺪﻟﺎﺋل ﻮﺟﺪﺍل
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﻳﻌنی ﻤﻮﺍﺩ
ﺑﺤث ﺍﺯ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻭﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺄﺣﺴﻥ مقام
الهی ﺮﻭح
انسان اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﺩﺭ ﺍﺻل
ﻮﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﻗﺒلی
آﻥ ﺑﺎﻫم ﻤﻮﺍﻓق
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ . ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍثباﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺰ، ﻭﻳﺎ ﺍثبات
ﻟﺰﻭم ﺴﻠﻮﻙ اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺨﺪﺍ هیچ ﻮﻗﺖ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺼﺪﻳق ﻮ ﻳﺎ ﺳﻠﻮک
الهی آﻧﻬﺎ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺰﻭﺭ ﻣﻨﻄق ﻮﺩﻟﻴل
ﻮﺑﺮﻫﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﺒﻄﻠﺐ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻫﺮﮐسی اﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ثاﺑﺖ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪﺧﺪﺍئی
هست . ﻭﻳﺎ ﺑﻘﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫبی گفت ، ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک الهی هماﻥ
ومعنی دین ﻮﺍقعی
است . ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺨﻮﺩ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ ﺴﻠﻮﻙﺍﻟﻬﻰ،
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ أﻫل
کتاﺏ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ، ﻭﺑﺤثی ﺴﻠﻮکی
ﺼﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺍﺻﻮل ﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﭽﻨﻴﻥ ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﮔﻮﺵ ﺑﺪﻫﻴﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻳﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﺪ. ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ:ﻔﺎﻟﺠﺪﺍل
بالتی هی ﺃﺣﺴﻦ،
ﻗﺪ ﻗﺮﻧﻪ ﺍﻟﻌﻠﻤلء
ﺒﺎﻟﺪﻳﻦ، ﻭﺍﻟﺠﺪﺍل
ﺒﻐﻴﺮﺍﻟتی هی ﺃﺣﺴﻥ
ﻤُﺤﺮّﻡ، ﻭﺣﺮّمه
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
علی ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ ﺟﺪﺍل
ﺒﺮﺍﻯ أﻣﺮ ﺑﻬﺘﺮ
ﺭﺍ ﻋﻠﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺮﺍ
ﻫم گام ﻮ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﻳﻥ ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮ ﺟﺪﺍل
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ ﮐﻪﺃﺣﺴﻥ
و تکاملی ﻨﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﺮ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
سالک ﻤﺎ ﺣﺮﺍم
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻋﻠﻤﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ
ﻮفلاﺳﻔﻪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺻل ﺪﻳﻥ و
سلوک ﺮﺍ ﻧﻴﺰﻗﺒﻮل
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻋﻠﻤﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺰهیچ کدﺍم ﺪﻳﻥ
ﺮﺍ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺍﺭﺳﻄﻮﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻨﻄق ﺴﻨّتی ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺎﻟﻴﺎﻥ
ﺪﺭﺍﺯﻯ ﺸﺎﮔﺮﺩ
ﺍفلاﻃﻮﻥ، ﮐﺎﻣل
الهی ﻮ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ،
ﻭحتّی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩ، ﺍﺯﺗﻤﺎم
ﺤﻘﺎﻳق عقلی افلاﻃﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻄﺮح ﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﺮﻓﺖ ﻭﺳوء اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻣﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩ، ﻭﺧﻮﺩ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻣﺸﺎﻭﺭ ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ
ﻣﻘﺪﻭنی ﺸﺪ، ﻭﺟﺰ
ﺧﻮﻥﺮﻳﺰﻯ ﻮﻏﺎﺭﺕ
ﺩﻧﻴﺎ، ﻭﭼﭙﺎﻭل
کتاﺑﺨﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺼﺮ ﻭﺍﻳﺮﺍﻥ
کاﺭﻯ ﻨﮑﺮﺩ. ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﺍﻭﻫﺮﮔﺰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻋﺘﻨﺎﻯآﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﻧﮕﺮﻓﺖ. ﻭﺑﺪﺍﻥ
عمل ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻥ اﺻﻮل
ﻤﻨﻄقی ﺨﻮﻳﺶ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ، ﻭﭘﺮ
ﺍﺯ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭﺿﺪّ
ﻣﻨﻄق ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﺟﺎمع
همه ﻋﻠﻮم ﺰﻣﺎﻥ
ﺒﻮﺩ، ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻧﮑﺮﺩ،
ﻭ ﺍﺻﻮل ﻤﻨﻄقی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ، ﺑﮑﺎﺭ
ﻧﺒﺮﺩ ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﺪ،
ﭼﻪﻋﺒﺎﺭﺍﺕ ﻭﻗﻀﺎﻳﺎئی
ﺮﺍ ﺑﺎ ﺟﺪّﻳﺖ ﻋﻠمی
ﻮﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ ﻣﻄﺮح
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم
اﺻﻮل ﻮﻗﻀﺎﻳﺎ
ﻭﻗﻮﺍﻋﺪ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺧﻮﺩﺵ، ﻣﻐﺎﻳﺮﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ ﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳخ
عقلی نوع ﺒﺸﺮ،
ﮐﺴﺎنی ﭽﻮﻥ ﺴُﻬﺮﻭَﺭﺩﻯ
ﺒﻨﺪﺭﺕ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻨﻄق أﺭﺳﻄﻮ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭحتّی
سعی ﺪﺭ ﺍصلاح
آﻥ نکرﻧﺪ. ﻭلی هرﮔﺰ
ﻣﻨﻄق اصلاح ﺸﺪنی
ﻨﻴﺴﺖ، ﺯﻳﺮﺍ (ﻫﺮ
ﻣﻨﻄﻖ) ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘلی
ﻤﺘﻨﺎﺳﺐ ﻓﺼﻞ ﻧﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﺰﻣﺎﻥ
خود ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﺩﺭ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺒﻴﺎﺑﺪ،
ﻭﺑﺮﺗﺮﺍنی
عقلی پیدﺍ ﺷﻮﺩ،
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺍﻥ ﻄﺒﻴﻌﺘﺎ
ﻋﻘل ﻮﻣﻨﻄق ﺒﺮﺗﺮ،
ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻃﺒﻌﺎ ﻣﻨﻄق ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮ
آینده ﺗﻤﺎﻣم گفته
های ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﺭﺍ
ﻣﺤﮑﻮم ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮ، ﻫﻤﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
عقلی ﻨﻮع ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﭽﻪﺭﺳﺪ ﺑﻤﻨﻄق
ﻮﺗﻔﮑّﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ، ﺑﺎﻃﻞ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﻨﻄق
ﻨﻴﺮﻭمند
عقلی ، ﻭﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل
ﺘﺠﺰﻳﻪ و ﺗﺤﻠﻴل
انسان أﻣﺮﻯ الهی
است . ﻋﻠو م ﺒﺪﺳﺖ
ﻭتلاﺵ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺘﺮﻗﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭلی
عقل و نیروهای
آن جز با تلاﺵ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
در ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻴی
ﻤﻘﺒﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
و ﻗﺎﺑل ﺘﺮﻗّﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﻤﻨﻄق ﻮﻋﻘﻞ، ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی ﺮﻭح
هرﮐس ، ﻭﻗﺪﺭتی
از ﺣﻘﺎﻧﻴﺖ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻓﻬم آﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺳﺎﻟک الهی ﺒﺎﻃﺮﺩ
ﺍﻳﻥ ﻤﻨﻄق ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﻃﺮﺯ ﺗﻔﮑّﺮ ﻗﺒلی
ﺨﻮﺩ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮﻋﺎﺩﺍﺕ
حیوانی نوع
بشری ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭﺗﺠﺮﻳﺪ
و تزکیه و پاک سازی
ﻧﻔس ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
أﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻧﻔس باید ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ، ﺑﭙﺎﻯ ﻤﺮگ
ﻨﻴﺰبرﺳﺎﻧﺪ. ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﻔﺼﻮل ﻨﻮعی ﺒﺸﺮی
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻋﻘل ﻮﻣﻨﻄقی ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭکاملان
ولایت ﻨﻬﺎئی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ، ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋﻢ، ﻋﻘل کلّی
ﻮﻣﻨﻄق عرﻓﺎﻧﻰ،
ﻭ ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻬﺎﻯ ﺒﺸﺮﻯ
اﺑﺘﺪﺍئی اﺳﺖ. ﻭلی
ﺪﺭﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﻨﻄق
ﻮﻋﻘل ﻨﻮع
آینده ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ، ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻋﻠﻤﺎ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺟﺪﺍل ﺒﺄﺣﺴﻥ
همیشه ﻫﻤﮕﺎم معنی
درست ﺪﻳﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی از ﻃﺮﻳﻖﺩﻳﻥ
ﻴﺎ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
یا روان بشری
باﻳﺪ ﺍﻧﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ. ﻳﻌنی ﺠﺪﺍل
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑأﺣﺴﻦ،
ﻣﻨﻄقی ﺒﺮﺗﺮﻋﻘلی
ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ، ﺑﺎ ﺩﻳﻥ
ورزی ﻮﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ
در ﻧﻔس الهی
شده ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﺩﻋﺎﻯآﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭﺩﻳﻥ ﺮﺳمی
بال اﺳﺖ، ﻭهیچ
ﻤﻮﺭﺩﻯ اﺯﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
ﺪﺭﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
و مذاهب ، هیچ ﺮﻗﻴﻘﻪﺍﻯ
اﺯ ﻣﻨﻄق ﻮﻋﻘل
ﻮ حتی ﻋﻠم ﻤﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺰ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﻭﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل گفتند
، ﮐﻪ ﺍﻧﺠﻴل ﻮﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﺯﻣﻴﻥ
ﻤﺮﮐﺰ ﻫﺴتی
است . ﺣﺎل علما
اﺯ ﮔﺮﺩﺵ ﻭﺗﺒﻌﻴﺖ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻥ ﺒﺪﻭﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳند
ﻭ ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
ﺨﻮﺩ ﮐﻠﻴﺴﺎ، ﺑﻴﺴﺖ
ﻭﺳﻪ ﻫﺰﺍﺭ ﮐس ﺭﺍ،
ﺩﺭ ﺩﺍﺩﮔﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺘﻔﺘﻴﺶ ﻋﻘﺎﻳﺪ،
ﻭﺑﺎ ﺷﮑﻨﺠﻪ، ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺍﺗﺶ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻓﻬﺮﺳﺖ ﺍﺳﺎمی
آنها ﻧﻴﺰ، ﺩﺭ ﺩﻓﺎﺗﺮﮐﻠﻴﺴﺎﻯ
ﺮم هست . ولی ﭙس ﺍﺯ
ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ،
ﭘﺎﭖ ﺍﻋﻈم ﺴﺨﻨﮕﻮﻯ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﻣﺴﻴح ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﺴﻴح ﭽﻨﻴﻥ
ﻨﺒﻮﺩﻩ، ﻭﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺪﻭﺭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺴﻴح ﭽﻪ ﺑﻮﺩﻩ؟
، ﺑﺎﺯ ﭘﺎﭖ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻳﺎﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻨفع
ﻮﻣﺼﻠﺤﺖ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﺭﺍﻩ ﻣﺴﻴﺢ،
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ الهی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻣﺴﻴح ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻣﺮﮐﺰ ﺫﺍتی اﻧﺴﺎﻥ
ﺮﻭح او ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ
ﺭﻭح أزلیّت ﻮﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺻل ﻮﻫﺪﻑ ﻫﻤﻴﻥﺮﻭح
اﺳﺖ، ﻭﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ
ﺰﻣﻴﻨﻰ مادی ﻭﺯﻣﻴﻨﻪﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻥ ﭽﻨﺎﻥهم
أﺭﺯشی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﻔﮑﺮ ﺫﺍﺕ
ﻭ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺳﻠﻮک الهی ﻨﻤﻮﺩ،
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
نجلّیات ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺫﺍتی ﭙﺎک ﻮ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﻭﺣﺎﻧﻰ، ﻭﺭﻭح
الهی ﺸﺪﻩ ﻳﺎﻓﺖ،
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮو
شبیه تر ﺑﻤﺮﺍﺗﺐالهی
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ.

ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﮑﺘﻪ ﻣﻬمی
ﺮﺍ ﻣﻄﺮح ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯﻟﺤﺎﻇ ﺘﺸﻴیّع
ﻮﻫﺪﻑ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﺪﺍل
غیرﺳﻠﻮکی ﺮﺍ ﺑﺮ(
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ) ﺣﺮﺍم
کردﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯگروهی ﺒﻨﺎم
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﻮﺭﺳﻤﻰ شیعه و
سنّی ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﺼﺎﺩﺭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺗﻤﺎم
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺧﺪﺍ
و یا ئر ق رآن
وکتب مقدّس ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
اﺳﺖ. ﻭﺣﺮﺍم ﺒﻮﺩﻥ
ﻴﺎ حلال ﺒﻮﺩﻥ،
ﺑﺎﺯ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥالهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺣﺮﺍﻣﻬﺎ
ﻫﺮﻣﺎنع ﺴﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭح او
میباﺷﺪ. (ﺷﻴﻌﻴﺎﻥﻤﺎ)
آنان ﻨﻴﺴتند
که ﺣﺰﺏ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ را
داشته ﺒﺎﺷند،
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺪﺭ برﺍﺑﺮ ﺑﻴﺴﺖ
ﻭﻫﺸﺖ ﻣﺬﻫﺐ ﻋﻠﻮﻯ
ﻮحتّی در ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻫﺸﺖ ﻣﺬﻫﺐ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﺍﻣﺎﻣﻰ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی
کدام ﺸﻴﻌﻪ ﺑﺤق
ﺒﺮﺍﻯ اﻣﺎﻣﺎﻥ
هستند. ﺍﻳﻨﺎﻥ
کهﻫم دیگر ﺭﺍ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻣﻮﺿﻮع
ﺒﺮحقّ ﺒﻮﺩﻥ ﻤﺬﺍﻫﺐ،
ﮐﻪ ﻫﻤﮕی ﻨﻴﺰﺑﺎﻃﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺣلّ ﺸﺪنی ﻨﻴﺴﺖﻭﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
همه ﺍﺣﺰﺍﺏ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺬﺍﺭﺩ، ﻭﻫﻤﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺑﺤقّ ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ ﺧﺪﺍ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ حقّ
با کیست . ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﺑﻘﻴﻪ ﻧﺎﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺎحقّ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺧﺪﺍ ﺍﺯﺯﺑﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
گفته ﺍﺳﺖ، ﮐﻪحقّ
ﭽﻴﺴﺖ. یا همان
حجّ سلوک الهی
. ﻭلی ﺒﺎﺯ ﻫﻤﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻔﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﺪه . ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﮑﺎﻳک ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ شهود ﻮﻫﻨﮕﺎم
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ، ﻭﺑﺎﺩﺍﺩﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ،
ﻭﺑﺰﺑﺎﻥ ﻴﮑﺎﻳک
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺴﺎﻟک ﻤﻴﮕﻮﻳند،
ﮐﻪ حقّ ﭼﻴﺴﺖ. ﻳﻌنی
همین که ﮐسی ﺒﺎ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ، ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ بمعرفی
خدوند ، ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ الهی ﺮﺳﻴﺪ،
ﻭ آﻥ اﺣﻮﺍل وﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
عقلی ﺍﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺯﺍﻧﻪ ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺩ، ﺩﺭﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﺭﻳﺎﻯ ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﻭﺩﺳﺖ ﭘُﺮ
ﻭﺑﺎ ﺫﻫنی
غنیّ ، ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﺷﺎﺩﻯ، ﻭ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻭ ﺍﺭﺍﻣﺶ ﻭﻧﻮﺭﺍﻧﻴﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﭼﻴﺰﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی آﻧﺮﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻮﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
اﻳﻥ ﻤﻄﺎﻟﺐ. ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺤﺮﺍم کرﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺟﺪﺍل ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﮑﻨﻨﺪ، ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺤﺎل ﺨﻮﺩ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯﺍﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ، ﺗﺎ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﻗبلا ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ ﻭﻋﺎﺷق
و ﻄﺎﻟﺐ آﻥﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎ، ﻣﻌنی ﺪﺭﺳتی
ﺒﺪﻫﺪ، ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮکاملان الهی
هستند ﮐﻪ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﻧﺒﺎل ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻥ
هستند. ﻭ ﺍز ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ، ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﻤﻨﻈﻮﺭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻧﻬﺎ
ﺣﺮفی
بزﻧﻨﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭح
ﻮﻟﺰﻭم ﺴﻠﻮک الهی
ﺼﺤﺒﺖ ﮐﻨﻨﺪ. ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺪﺭﻫﺴتی عملاّ،
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺑﺤث ﻭ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻋﻤل ﺠﺪﺍل ﺒﺎﻃﻞ،
ﻭ ﺍﺯ ﻣﺤلّ غیر(ﺑﺎﻟتی
هی ﺃﺣﺴﻦ) ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﻨﻴﺰ ﺑﮑﻨﻴﻢ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺯآن ، ﻭﻟﺎﺯﻣﺘﺮ
ﻣﻨﻄقی هست ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻴﻢ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ عقاب ﻳﺎ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪگی
در تکامل ﻨﻮﻋﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺑﻌﻠم ﻨﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﻭﺑﻴﺴﻮﺍﺩ ﺑﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺘﻬﺎئی
اﺯ ﺭﻓﺎﻩ ﺯﻧﺪگی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺩﻳﺮ
ﺷﺪﻥ کسب ﻋﻠم ﻤﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺗﺒﺪﻳل ﺒﻤﺤﺎل
گردد. ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ ﺳﻮﺍﺩ
آﻣﻮﺧﺖ، ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮک الهی ﺮﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ،
ﮐﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ ﻮ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﻮ ﻭﺍﺟﺐ
ﺗﺮﻳﻥ کاﺭ اﻧﺴﺎﻥ،
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺠﻬﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭﭘﻴﺮﻯ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم ﺒﺪﺍﻥ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
پس ﺍﺯﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﻫﺴتی
ﻮﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻣﺠﺎﺯ
ﻭحلال ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻣﻌﺼﻮم
اﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﻣﺼﻮﻥ
اﺯﺟﻬﻨﻤﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.

ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﺟﺪﺍﻝ،
ﺑﺎﻟتی هی أﺣﺴﻦ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ قُرآن
ﺨﻮﺩ ﺑﺠﺪﺍل ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺟﺰ ﻳﻬﻮﺩ ﻭﻧﺼﺎﺭﻯ
ﻮﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻥ آﺭﺯﻭ
ﻭ ﺍُﻣﻨﻴّﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺑﮕﻮ
ﺍﮔﺮ ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﺪ،
ﺑﺮﻫﺎﻥ ﻮﺩﻟﻴل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﻴﺪ. ﺑﭽﻪﺩﻟﻴل
ﺘﻨﻬﺎ ﺷﻤﺎ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ،
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻳﻬﻮﺩ
حتّی ﺒﺮﺍﻯ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ،
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮل ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻬﺸتی ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﻫﺮﮐس ﻣﺬﻫﺐ
ﻭﮐﻠﻴﺴﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﺸتی ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻳﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﻴک ﺪﻳﻥ ﻤﻌﻴن
و مستقلّی ﭽﻮﻥ
ﻤﺴﻴﺤﻴﺖ ﻭﺍسلام
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺒﺰﺭگ اﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺻﻠﻴﺐ ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﻤﺴﻴﺢ، ﻭﺟﻬﺎﻥ
گیرﺷﺪﻥ ﺪﻳﻥ ﻤﺴﻴﺤﻴﺖ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺷﺪﻧﺪ ﻣﺘﺤﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻫﻤﮕی
ﺘﺎبع ﻴﻬﻮﺩ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴم
ﺸﺪﻧﺪ. ﻣثل اﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺘﻌﺒّﺪﺍﻥ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴم
ﺒﺮﺗﺮ بوده
باشند ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ،
ﺍﻫل ﻤﮑﻪ ﻭﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺪﺍنند،
ﻭﻳﺎﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
اﻳﺮﺍﻥ ﻮﻧﺠﻒ ﺭﺍ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﻭالهی
ﺘﺮﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﻳﻬﻮﺩ ﻳﻌنی
کساﻧﻰ، ﮐﻪ (ﻫﻮﺩ
ﻭ ﻫُﺪﺍ) ﻭﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلّیات ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ ﻴﻬﻮﻩ
ﻃﻠﺒﺎنی ﻤﻴﺒﺎﺷند
، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻠﻘﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ (ﻳﻬﻮﻩ) ﻳﺎ
ﺧﺪﺍ ﺟﻮﻳﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﭙﺮﺳﺘﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﻣﺴﻴج
ﺼﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﭘﻨﺠﻢ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﺩﺭﺗﺴﻤﻴﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ ،
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ،
ﻫﺮﺳﺎﻟک ﻴﻬﻮﺩﻯ
که ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺳﻠﻮک
الهی ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻭﺑﻬﺸﺖ
نوعی ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺮﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭلی
ﭽﻮﻥ ﻤﺴﻴح ﻤﮑﺘﺐ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩ، ﺍﻭﺭﺍﮐﺸﺘﻨﺪ.
ﭘس ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻬﺸتی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﭘس ﮐﺎﻣل
الهی ﺰﻧﺪﻩ، ﺩﺭ
ﺑﻴﻥ ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﭘس ﭼﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺷﺪﻧﺪ.
ﺍﮔﺮﺳﺎﻟک اﻟﻬﻰ،
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﺴﻴﺤﻰ، ﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮﻋﺮﺵ
ربّ ﻗﺎﺋم ﺸﺪﻧﺪ،
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺴﻴح ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻭﺷﺮﺍﻓﺖ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﻇﻬﻮﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﻭﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ روح
القدس ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﻣﻘﺎﻣی ﺒﺮﺗﺮ ﺳﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻗﺒلی ﻮ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ، ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭآخرین
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮکی ﻮﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ قبلی ﺨﻮﺩ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ. ﻭﺍﺯﺍﻳﻥ
ﭙس ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺨﻠﻖ ﺧﺪﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻨک ﻤﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻭﺭﻭﺵ سلوکی
برتر ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻳﻥ
ﺸﺮﺍﻓﺖ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺨﻠق و
مخلوقات خدا ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻫﺮﮐس ﻧﺎم
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﻧﺎم ﺸﻴﻌﻪ،
ﻭﺣﺘﻰ ﭘﻴﺮﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖعلی
ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭلی ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﺑﺎﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
بمعرفی
خداوند ﻨﮑﻨﺪ. ﻭﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻘﺸﺮﻯ گرﻯ أﻫل
ﺘﺴﻨّﻦ، ﻭﻳﺎ ﺍﻫل
ﺘﺸﻴّع ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻴﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ، ﻭﺍﻫل
ﻮﻟﺎﻳﺖ علی ﺒﮕﻔﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ، ﺳﻠﻮک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ کاملان
اﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ،
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﻭحتّی
ﺨﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ
ﺩﺭﻧﻘﺶ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ، ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ از
نظر خداوند ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻮﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ، ﻭﻳﺎحتّی
بی ﺪﻳﻨﺎﻥ ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺘﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﻬﻤﻴﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺷﺮﺍﻓﺖ
نوع ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آینده ﻤﻰ ﺭﺳﻨﺪ.
ﺍﻳﻥﻘﺴﻤتی اﺯ ﺑﺤﺸﻬﺎﻯ
ﺠﺪﺍل ﺒأﺣﺴﻥ ﻴﺎ
ﺳﻠﻮک الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺎﻥ ﺠﺪﺍل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺎ ﺍﻫل کتاﺏ ﻣﻄﺮح
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻘﻴﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎ ﻫﻮس
ﻭﺍﻣﻴﺪ ﻭﺍهی ﻮ
ﺍﺭﺯﻭﻯ ﺨﻴﺎلی
ﻮ ﻭﻫمی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺩﻧﻴﺎﺋﻰ ﺍﺭﺯﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭﺧﻴﺎل
ﻨﻴﺰ ﮔﺎهی ﺒﺪﺍﻥﻨﻴﺰﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺭﻭٴﻴﺎﻯ ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎﻝ (ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺪَﺟّﺎﻟﻰ
کاذب )ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی آﻧﭽﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ الهی
ﺪﺍﺭﺩ، ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺼﺎﺩﻕ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﺄﻳﻤﺎﻥ ﺒﺎﻟﺒﺮﻫﺎﻥ،
ﻭﻫل ﻴﻮٴتی ﺒﺎﻟﺒﺮﻫﺎﻥ،
ﺍلّاّ فی اﻟﺠﺪﺍﻝ
ﺑﺎلتی هی ﺃﺣﺴﻥ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺟﺪﺍل
ﺨﻮﺩ، ﺑﺎ ﺍﻫل
کتاﺏ ﻋﻠم ﺼﺪﻕ،
ﻳﺎﻋﻠم ﺼﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻳﺎ ﺍﮔﺎﻫﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﻟﻬﺎم الهی ﺮﺍ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻤﺎﻥ،
ﻳﻌنی ﺴﻠﻮک الهی
ﻮ ﺍﻭم عملی ﺒﺎ ﻫﻢ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺑﺮﻫﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﺤتی اﻳﻤﺎﻥ ﻮﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﺍﮔﺮ ﺭﺍﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
باز ﺩﻟﻴل ﻮﺑﺮﻫﺎنی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺘﻨﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی اﺳﺖ.
ﻭهیچ ﭽﻴﺰﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﺩﻟﻴل
اﻳﻤﺎﻥ کسی ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﻪ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ،
ﻭﻧﻪ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻮﻳﺎ ﺭﻳﺶ ﻭﭘﺸم
آﻧﻬﺎ. ﻭﻧﻪحتّی
هر ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ کسی اﺯ
ﻳک ﻤﻮٴﻤﻥ کاﻣل
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ کماﻟﺎﺕ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﻮ حتّی
کاملان اﻟﻬﻰ،
ﻣﻮﻗتی ﻮﻇﺎﻫﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺑﻄﻮﺭ ﻣﻄﻠق
ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺎﻥ ﺪﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘلی ﻮﺍﻟﻬﺎمی
کاملان اﻟﻬﻰ،
ﻭﺍﻳﻥ ﺒﺮﻫﺎﻥ ﻮﺩﻟﻴﻞ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻴﻥ ﺮﻭح
اﻧﺴﺎﻥ ﻮﺧﺪﺍﻳﺶ
ﻣﻄﺮح اﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻘﺎﺑل
اﺳﺘﻨﺎﺩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺭﻭح
ﺸﺨﺺ ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭﮐﻤﺎل ﻮﻣﻘﺎم
اﻟﻬﻰ ﺍﻳﻥ کاﻣل
الهی ﺮﺍ ﺑﻮﻯ ﻨﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ ﻤﻌﺮفی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺳﺎﻟک ﻄﺎﻟﺐ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ سلوک ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﺮﺩم ﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ، ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺭﺍﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺍﻣﺪﻩ ﻭﺭﺳﻮل
فرستاده اﻭﺍﺳﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﻣﻘﺎم ﺒﺮﺟﺴﺘﻪ
ﻭالهی ﻤﺤﻤﺪ، ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺷﺨﺼﺎ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺎﻧﺪ.
ﺍﮔﺮﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﻗﻠﺒﺎ
ﻭﺫﺍﺗﺎ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻴﻢ،
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ، ﺍﮔﺮ که ﻣﺤﻤﺪ
علی ﺮﺍ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﮐﺮﺩ، ﺍﺻﺎﻟﺖعلی
ﻮ ﻳﺎ ﻫﺮﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺒﻌﺪﻯ ﺮﺍ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم
ﺤَﺴَﻨﻰ، ﻭﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﻮس ﻧﺰﻭل
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻل اﺯ
ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻌﺮفی
ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻴم کرﺩ. ﺗﺎﺯﻩ
ﻫﻤﻴﻥ ﺮﺍ ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
علیّ ﺮﺍ ﺑﺴﺎﻟک
آﺷﻨﺎئی ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤق
علیّ ﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﺪﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻭﻧﻪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﭘﺪﺭو ﻣﺎﺩﺭ
ﺧﻮﺩ، ﻭﺣتی ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی هر ﺳﺎﻟﻚ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺑﺴﺎﻟک ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﭽﻪ ﻣﻌﺠﺰﺍتی
ﻤﻬم ﺘﺮ ﺍﺯ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻣﻮسی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎﺳﺎﻟک ﺒﺎﻭﺭ
ﮐﻨﺪ، ﻭﺩل ﺒﺒﻨﺪﺩ
ﻭﻋﺸق ﺒﻮﺭﺯﺩ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗأﻳﻴﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺻﺎﺣﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﻯ ﻤﺘﻮﺳّل
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺸﺪ. ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
(ﺑﺮﻫﺎﻥ) ﺍثباﺕ
ﺑﺎ ﺩﻟﻴل اﺳﺖ،
ﻭﺩﻟﻴل عقلی ﻭﻣﻨﻄقی
ﻤﻄﺮح ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭلی ﺒﺮﻫﺎﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
، ﺑﺤث ﻭﺩﻟﻴل ﻨﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﺩﻟﻴلی دیگر ﻤﺤﮑﻮم
کنندﻩ، ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺭ ﻭﺭﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﻣﻨﻄق
هرﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﻗﻄﻌﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﻟﺎﺋل
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﻭﺿﺪّ
آﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺎﻟﺎببرﺩ، ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﺎﺋﻴﻥ ﺒﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﻋﻘل أﻣﺮﻯ ﺨﺪﺍﺋﻰ
وملکوتی ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﺎبع
ﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣل
الهی ﺮﻭﺡ، ﻭﺍﻣﺮﻯ
آﻣﻮﺯشی ﻮﺗﺮﺑﻴتی
ﭽﻮﻥ علم ﻮﺍﺩﺏ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭحتّی ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺤﺮﻓﻰ، ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ آﻥ ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻔﺼﻮل ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﺑﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﭙﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﺗﻤﺎم
ﭽﻨﺪﺍﺻل ﻔﻠﺴﻔﻰ،
ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﺎﺻﻮل
ﻔﻠﺴﻔﻪﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺍﺯ ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻮفلاﺳﻔﻪ ﺍسلاﻣﻰ،
ﻭﻣﺴﻴﺤی ﻮحتّی
فلاﺳﻔﻪ ﺟﺪﻳﺪ،
ﭼﻮﻥ ﭙﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﺘﻬﺎ
ﻭ ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻭ ﻫﻴﻮﻣﻨﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻭﻏﻴﺮﻩ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺿﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭحتّی ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺒﺎ ﺍﻧﭽﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﻋﻤل ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪﻋﻤل
کنند. ﻭﺩﻧﻴﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬم ﻨﺨﻮﺭﺩﻩ،
ﺍﮔﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻨﻄق
ﺒﺸﺮﻯ ﭙﻴﺶ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺳﺎﻝ،
ﺑﺎ ﻣﻨﻄﻖ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻮﺣشی و بدائی ﺒﻬم
ﻨﺨﻮﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻨﻄق
ﻮﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ،
ﻭﻗتی ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﺎ ﻋﺪم
اﺟﺮﺍﻯ آﻥ، ﻣﺼﻴﺒتی
ﻤﺤﺴﻮس ﺑﺸﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ثاﻧﻴﺎ ﺍﺻل اﻣﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺗﺮ ﻳﺎﻓﺘﻥ
اﺯ ﺍﻥ ﻤﻨﻄﻖ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮل ﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺗﺤﺼﻴل اﻳﻥ
ﻤﻨﻄﻘﻬﺎ، ﺑﺮخی
ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻃﺒﻴﻌی ﺪﻧﻴﺎ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﺪﺭﺳﻰ، ﻭ ﺍﺯ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮخی آﻧﺮﺍ ﺫﺍتی
ﻮﺍﺗﻔﺎق ﺪﺭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻳک اﻧﺴﺎﻥ
گفته ﺍﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺭُﺷﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭکرامتی
الهی ﺑﺎﻟﻔﻌل ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺑﮑلاﺳﻬﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻋﻘل ﻤﺎﺩﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ، ﻳﺎ ﺳطح
عقل ﺠﻤﻌﻰ ﺑﺸﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻗتی ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
عقلی ﺒﺮﺗﺮ الهی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪّ ﺍﮐثر،
ﺩﺭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻘﺎﺋم
ﻮکاملان ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
علیّ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﺮﻫﺎﻥ ﻮﺩﻟﻴل
ﻔﻠﺴﻔﻰ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﺿﺪّ خود ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺮﻫﺎﻥ همرﺍﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﺒﺎﺣث ﻓﻠﺴﻔﻪ،
هیچ کس ﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺰﻧﺪگی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻃﻮﺭﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻃﺒﻴﻌی
ﺪﺭﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻓﻬﻤﻴﺪ، ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﻔﺖ، ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺍﺻﻮل ﻘﺒلی آﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻃل ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻗﺒلی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺠﺪﺍل
ﻔﻠﺴفی ﺒﺎﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
أﺩﻳﺎﻥ، ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
هیچ کس ﺑﺎ ﺩﻟﻴﻞ
ﺑﺘﻐﻴﻴﺮ ﺩﻳﻥ ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ،
ﻭﺑﻘﻮل ﻴکی اﺯ ﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ
ﻤﺴﻴﺤﻴﺖ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎﺩﻟﻴل ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ثاﺑﺖ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﺻﻮﻟﺎ هیچ
ﻤﻨﻄﻘﻰ (ﺍﻟﺰﺍﻡ
منطقی ) ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟﺰﺍم
ﻤﻨﻄقی ﺒﮑلّی ﺪﺭﻋﻘل
ﺒﺸﺮ ﻧﻘشی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻪ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺸﺶ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻟﻴل
علمی ﻮﻋﻘلی ﻮﻣﻨﻄقی
ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺗﻐﻴﻴﺮﻓﮑﺮﺧﻮﺩ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺘﺎﺯﻩ ﻓﻠﺴفی ﻴﺎ
ﻣﻨﻄق ﺠﺪﻳﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺴﻤﭙﺎتی ﻮﻣﻴﻞ
ﻭﮐﺸﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺑﺪﻟﺎﺋلی
ﺠﺬﺏ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎلی ﺮﻭح
ﺪﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺬﺏ
ﺑﻤﮑﺎﺗﺐ ﻓﻠﺴفی
ﻤﺨﺘﻠﻒ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻟﺎﺋل ﺤﻘﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻮﺭﻫﺎ ﻫم ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ، ﻭﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺑﻘﻮل
اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ، ﺩﻳﮕﺮﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺧتلافی هم ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﻧﻤﻴﺸﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻟﺎﺋل ﺮﺍ ﭼﻮﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ. ﭘس ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﻴلی
ها ﺑﺎﻭﺭ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻭﺍﻗﻌﺎ ﻫم ﺒﺎﻭﺭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻭﺭﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ(ﺣﻘﻴﻘﺖ)
ﺍﻣﺮﻯ ﻤﺤﺴﻮس ﻣﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺪﻧﺒﺎل ﻨﻔس ﻭﻫﻮس
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻨﻴﻥ
ﺴﻤﭙﺎﺗﻰ ﻭ ﮐﺸﺶ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻟﺬﺍ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
فلاﻥ أﻣﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺣتی هرﭼﻪ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺭﺯﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺰ، ﺩﺭﺳت
گفته ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺗﻌﺠﺐ
ﻫم ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﭼﺮﺍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﺤﺒﻮﺏ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺟﺪﺍل ﻮﺍﻟﺰﺍم
ﻤﻨﻄﻘﻰ، ﻋملاّ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. حتّی
اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
بی ﺪﻳﻥ ﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭهیچ ﺘﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻤﻨفی ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی
ﻤﺎﺩﻯ آﻧﻬﺎ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻣﺪ. و
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ، ثرﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺗﺮ
ﻭﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻨﻴﺰ ﺑﺸﻮﻧﺪ.
ﻭلی ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻴﺖ ﺭﻭح
ﺪﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍنی
ﭙﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﺳﭙس
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺟﺪﺍﻝ (ﻣﻥ غیر حقّ)
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺳﺖ؟ ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ:أﻣّﺎ
ﺍﻟﺠﺪﺍل ﺒﻐﻴﺮ
ﺍﻟتی ﺃﺣﺴﻦ، أﻥ
ﺘﺠﺎﺩل ﻤﺒطلا،
ﻓﻴﻮﺭﺩ ﻋﻠﻴک ﺒﺎطلا،
فلا ﺗﺮﺩﻩ ﺑﺤجّة
، ﻗﺪ ﻧﺼﺒﻬﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎلی ﺟﺪﺍل
غیر أﺣَﺴﻥ آﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺤث ﺑﺎﻃلی
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﺋﻰ، ﻭﻃﺮﻑ
ﺟﺪﺍل ﺘﻮ ﻣﻄﻠﺐ
ﺑﺎﻃﻠﻰﺭﺍ ﭘﻴﺶ
ﺑﮑﺸﺪ، ﻭتو ﻧﺘﻮﺍنی
اﺯﺣُﺠّﺖ ﻭﺩﻟﻴلی
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ آﻧﺮﺍ
ﺭﺩ ﮐﻨﻰ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﻘﺎﻳقی
ﺮﺍ ﺩﺭﺻﺤﻨﻪ ﻫﺴتی
ﻘﺮﺍﺭ ﻧﺪﺍﺩﻩ،
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﻋﻠﻴﻪ
ﻫﺮﺑﺎﻃل ﺒﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﺩ. ﻭﺣﺠّﺖ ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻌنی ﺪﻟﻴﻞ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻤﻌنی
ﭙﻴﺮ الهی ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺣﺠﺖ
ﺧﺪﺍ، ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
حجّ أﮐﺒﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺮجع
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﻧﻈﺮ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳق
هستند. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻴﻚﺣُﺠّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
بوئه است . ﻭﻳﺎ ﻫﺮﮐﺎﻣل
الهی که ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺳﺎﻟک ﻤﻌﺮﻓﻰ
الهی ﺒﺸﻮﺩ، ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺣﺠّﺖ ﻭﺣﻘﻴﻘتی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻘﺪﻣﺘﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ، ﮐﻪ علاﻣﺖ
ﺩﺭﺳتی ﺴﻠﻮک الهی
ﻮﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺤﻘﻴﻘﺖ
الهی ﻮﺣُﺠّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﻣﺎم ﺨﻮﺩ،
ﻋﻠﻴﻪ ﻫﺮ ﺑﺎﻃل
ﻮﺍﺧﻮﻧﺪ ﻭ هر ﺿﺪّ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻰالهی ،
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎل
غیرﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟک غیرالهی
ﺒﺎﺷﺪ ﭘﻴﺶ ﺑﮑﺸﺪ،
ﻭﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺪﻟﻴل
ﺒﺤث ﻭﺟﺪﺍل ﺨﻮﺩ
ﻣﻄﺮح کند ، ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺘﻥ ﺪﺍﺩﻥ ﺒﺨﻴلی
اﻣﻮﺭ ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺑﺎﻃل ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ
و هر ولایت
فقیه سفیهی ، ﻭﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ،
ﮐﻪ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ أﻫل
ﺴُﻨّﺖ، ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺳﻠﻮک الهی ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺿﻌﻴﻒ ﺩﺭ ﺭﺩ ﮐﺮﺩﻥ،
ﻭﭘﺎسخ ﻤﺤﮑﻤﺘﺮ
ﺩﺍﺩﻥ ﺪﺭ ﺟﺪﺍل
ﺨﻮﺩ، ﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺼﺪﻳقی ﺒﺎﻃﻠﻰ
ﺑﮑﻨﺪ، ﻭﻳﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺪﺍﻧﺶ ﻭﺩﻟﻴل ﺮﺩ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺪﻭﻥ
ﺪﻟﻴل ﻨﻴﺰ ﺍﻣﺮﻯ
ﺮﺍ ﺭﺩ ﮐﺮﺩ، ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﺧﻴلی اﺯﺣﻘﺎﻳق
ﺮﺍ ﻫم ﺮﺩ ﮐﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺿﻤﻥ آﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ.
امام صادق ادامه
میدهد : ﻮ ﻟﮑﻥ ﺘﺠﺤَﺪ
ﻗﻮﻟﻪ، ﺍﻭ ﺗﺠﺤَﺪ
ﺣﻘّﺎ، ﻳﺮﻳﺪ ﺫﻟک
اﻟﻤﺒﻄل أﻥ ﻴﻌﻴﻥ
ﺒﺎﻃﻠﻪ، ﻓﺘﺠﺤَﺪ
ﺫﻟک الحقّ، ﻣﺨﺎفة
ﺍﻥ ﻴﮑﻮﻥ ﻠﻪ ﻋﻠﻴک
ﻔﻴﻪ حجّة ﻟﺄنّک
لا ﺗﺪﺭﻯ کیف ﺍﻟﻤَﺨﻠَﺺ
ﻣﻨﻪ، ﻓﺬﻟک ﺤﺮﺍم
علی ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﻣﻴﺸﻮﻯ
کلام ﻄﺮﻑ ﺭﺍ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺪﻭﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺪﻟﻴلی کافی ﭙﻴﺶ
ﺧﻮﺩ ﺭﺩ ﻧﻤﺎﺋﻰ،
ﻭﺍﻧﮑﺎﺭ ﮐﻨﻰ،
ﻭﻳﺎ حتّی ﻤﻤﮑﻥ
اﺳﺖ حقّ گفته ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺑﺎﻃل اﻭ، ﺣﻘﺎﻳق
ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺎﻧﮑﺎﺭ ﺷﻮﻯ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺒﺮخی ﺤﻘﺎﻳق
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭﺍﻣﺎم
ﻮﭘﻴﺮ الهی ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻧﻤﺎﺋﻰ.
ﻭﺍﻳﻥ همان ﻨﻘﺸﻪ
ﻃﺮﻑ ﻧﺰﺍع ﻔﮑﺮﻯ
ﺪﺭ ﺟﺪﺍل اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻮﺭﺍ
ﻳک ﻘﺪم ﺒﻤﻄﺎﻟﺐ
ﺑﺎﻃل ﺒﮑﺸﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ . ﻴﻌنی
اﺯﻫﺮ ﺟﻮﺍﺏ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ
ﺒﺮ ﻋﻠﻴﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺩ. ﻭ ﺗﻮ
ﺍﺯ ﺗﺮس ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺤﮑﻮم ﺒﻘﻮل اﻭ
ﻧﺸﻮﻯ، ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺑﺴﺖ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﻰ
ﺗﺎ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻧﺸﻮﻯ.
خلاﺻﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﺗﺮس ، ﻧﺘﻮﺍﻧﺴتی
اﺭﺍﺋﻪ ﺩﻟﻴل ﻮ
ﺍثباﺕ ﻣﺮﺍﻡ، ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻯ،
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﺎ ﻃﺮﻑ
ﻣﻘﺎﺑﻞ، ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻫﺴﺘﻰ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﻌﺪﻯ،
ﺑﺪﺍم اﻭ ﻣﻴﺎﻓﺘﻰ.
ﺳﻘﺮﺍﻃ ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻨﻤﻮﻧﻪ ﺗﺎﺭﻳخی
ﺪﺭﺟﺪﺍل اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺟﺪﻝ ﻣﻐﺮﺿﺎﻧﻪ
ﻫم ﻨﻤﻴﮑﺮﺩ. ﻭلی
هرﮔﺰ ﺣﮑمی ﻴﺎ ﻣﻄﻠبی
ﺮﺍ ﻣﻴﺎﻥ ﻨﻤﻴﮑﺸﻴﺪ.
ﮐﻪ ﻃﺮﻑ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻨﮑﺮ ﺷﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺩﻟﻴل ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﺍﻧﻘﺪﺭ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻤﺴﺎﺋل
ﺠﻨﺒی ﻤﻴﮑﺸﺎﻧﻴﺪ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻃﺮﻑ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺤﮑم ﻮﺟﻤﻠﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺳﻘﺮﺍﻃ ﺮﺍ
ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﻤﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺎﻳﻨﺠﺎ
ﺭﺳﻴﺪ، ﺳﻘﺮﺍﻃ
ﻤﻴﮕﻔﺖ، ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
همین ﻄﻮﺭبلا ﺑﺮ
ﺳﺮﺕ ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﺯ ﻳﭽﻪ
ﺟﺪل هستی . ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﻘﺮﺍﻃ ﻠﺰﻭم ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻭﮐﺴﺐ ﻣﻌﺮﻓﺖﻫﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ، ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺳﺮ ﭼﺸﻤﻪﻫﺎﻯ
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺑﻬﻤﻴﻥ
ﺪﻟﻴﻞ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯﺗﺮس ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻣﻨﻄقی
ﺸﺪﻥ، ﻋملاّ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻥ ﺨﻮﺍهی ﺸﺪ. ﻭﻟﺬﺍﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﺠﺪﺍل ﺮﺍ ﺑﺎﻳﻥ
ﺨﺎﻃﺮ، ﺑﺮﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎ ﺣﺮﺍم کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﻧﺒﺎل
ﻔﻠﺴﻔﻪ ﻭﻣﻨﻄق
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﺟﺪل ﻮﺟﺪﺍل
ﻔﮑﺮﻯ ﺒﺮﻭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺘﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﭼﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎﺑﺤث
ﺑﺎﻃل ﺒﮑﻨﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﮑﻨﻨﺪ، ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻠﻮک
الهی ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭحتّی
اﮔﺮ ﺳﺮﺍﺳﺮﻋﻤﺮ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺭﻭﺯﻩ ﻭﺗﻌﺒّﺪ
ﺑﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺯ ﺑﻘﻌﺮﺟﻬﻨم
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ. ﺍﻣﺎﻡﺍﺩﺍﻣﻪﻣﻴﺪﻫﺪ:ﻔﺬﻟک
ﺤﺮﺍم علی ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ،
ﺃﻥ ﻴﺼﻴﺮﻭﺍ ﻓﺘنة
علی ﻀﻌﻔاء اﺧﻮﺍﻧﻬﻢ،
ﻭﻋﻠﻰ ﺍﻟﻤُﺒﻄﻠﻴﻥ
ﻟﺬﺍ ﺑﻬﻤﻴﻥ ﺪﻟﻴل
ﺒﺮﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺎ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮ
ﺷﻌﺎع ﻮﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻣﺎﻣﺎﻥ،
ﺟﺪﺍل ﻤﻨﻄقی
غیر ﺃﺣﺴﻥ ﻮﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺗﮑﺎﻣلی
ﺤﺮﺍم اﺳﺖ. ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻓﺘﻨﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
اﻳﻤﺎنی ﻀﻌﻴﻒ ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﻮﻳﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﻓﺘﻨﻪ،
ﻭبلائی ﺒﺸﻮﺩ. ﻳﻌنی
اﮔﺮ ﺷﻤﺎ ﺟﺪﺍﻟﮕﺮ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ ﺒﺎﺷﻴﺪ،
ﻭﺍﺯ ﺭﻭﺵ ﺟﺪﻝ (ﻣﻥ
غیرﺍﻟتی هی ﺃﺣﺴﻦ)
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﻳﺪ،
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻀﻌﻴﻒ
ﺩﺭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮﺿﻌﻴﻒ
ﺩﺭﻋﻘﻞ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺸﮑل ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻭﻋﺎﺩﺕ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ ﺟﺪﺍل
ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﮔﻮﺵ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺑﺴﺮﻋﺖ
ﻣﺤﮑﻮم ﻮﺷﮑﺴﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺧﻮﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻤﭙﺎتی
ﻮ ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﻓﻘﻄ ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ عاﻗل ﻮﻣﻮٴﻤﻥ
ﻘﺪﺭﺕ ﺩﺍﺭﺩ ، ﻭﭼﻮﻥ
اﻧﺴﺎﻥ گرﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻓﺎﺳﺪ ﻭ
ﻣﺒﻄل ﺤﻘﺎﻳق ﺒﺎﺷﺪ،
ﺍﻳﻥ ﺴﻤﭙﺎتی الهی
ﺪﺭ ﺷﺨﺺ ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻋث ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺩﻟﺎﺋل
ﺒﺎﻃل ﻤﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺪﺭ ﻣﻴﺎﻳﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮٴﻤﻥ ﻮﻟﻰ ﺿﻌﻴﻒ،
ﺍﻧﺮﺍ ﮐﻪ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﺮک ﺴﻠﻮﻙ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
أﻣّﺎ ﺍﻟﻤﺒﻄﻠﻮﻥ،
ﻓﻴﺠﻌﻠﻮﻥ ﻀﻌﻒ
ﺍﻟﻀﻌﻴﻒ ﻣﻨﮑﻢ،
ﺍﺫﺍ ﺗﻌﺎطیّ ﻤﺠﺎﺩﻟﺘﻪ
ﻭﺿﻌﻒ، ﻓﻰ ﻳﺪﻩ
حجّة ﻟﻪ علی ﺒﺎﻃﻠﻪ
ﺍﻣﺎ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺸﻤﺎ،
ﺍﺯ ﺿﻌﻒ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺿﻌﻴﻒ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ،
ﺩﺭﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮﻋﻘل
ﺒﻬﺮﻩ ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﭼﻮﻥ ﻤﺠﺎﺩﻟﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭ ﺍﻧﺎﻥ ﺪﺳﺖ ﺧﺎلی
اﺯﺩﻟﺎﺋل ﻮﺟﻮﺍﺏ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ
ﺪﺳﺖ ﺧﺎلی ﺒﻮﺩﻥ
آﻧﻬﺎ، ﺩﺭ ﻧﻈﺮﺷﺎﻥ
ﺪﻟﻴلی ﺒﺮﺍﻯ ﺤﺮﻑ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻮﺍ ﻧﻤﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻨفع ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻤﻴﮑﺸﺎﻧﻨﺪ ﻭﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﻳک ﻔﺘﻨﻪ ﻭبلائی
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻏﻴﺮ ﺻﺎﺩق اﺯ ﺻﺎﺩﻕ،
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﻤﺸﺨّﺺ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ غیر ﺻﺎﺩﻕ،
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺣتی ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﻣﻨﺎﻓق ﺸﺪﻩ، ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﻭﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺯ آﺭﺯﻭﻯ ﻤﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻮ ﺍﻣّﺎ
ﺍﻟﻀﻌﻔاء ﻤﻨﮑﻢ،
ﻓﺘﻐم ﻘﻠﻮﺑﻬﻢ،
ﻟﻤﺎ ﻳﺮﻭﻥ ﻤﻥ ﻀﻌﻒ
ﺍﻟﻤﺤق فی ﻴﺪ ﺍﻟﻤﺒﻄل
ﺍﻣﺎﺿﻌﻴﻔﺎﻥ
اﺯ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﺸﻤﺎ
ﺩل ﺘﻨگ ﻮﺍﺯﺭﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﭼﻮﻥ
ﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
و ﻳﺎﺭﺍﻥ ﻀﻌﻴﻒ
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺤق
هستند، ﺩﺭﭼﻨﮕﺎل
أﻓﺮﺍﺩ ﻣﻨﮑﺮ ﺑﺪﺍم
اﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﻮ
ﺍﻣّﺎ ﺍﻟﺠﺪﺍل
ﺒﺎﻟتی هی ﺃﺣﺴﻦ،
ﻓﻬﻮ ﻣﺎ ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻠﻪ
ﺗﻌﺎلی ﺒﻪ ﻧﺒﻴّﻪ،
ﺃﻥ ﻴﺠﺎﺩﻝ ﺑﻪ ﻣَﻥ
ﺠَﺤَﺪ ﺍﻟﺒﻌث ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻤﻮﺕ، ﻭﺍﺣﻴاءه
ﻟﻪ ﺍﻣﺎ ﺟﺪﺍل ﺒﺄﺣﺴﻥ
آﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺵ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﻌث ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﻤﺠﺪﺩ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻤﺨﺎﻟﻔﺖ
ﮐﻨﺪ، ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻳﻌنی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﻨﺪﺍﺷﺖ،
ﮐﻪ ثاﺑﺖ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک الهی ﺒﺎﻳﺪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻳﺎ ﻧﮑﺮﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻧﻈﺮ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮک
الهی ﺮﺍ، ﺑﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﮑﺸﺎﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﺤﮑﻮﻡ، ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﺸﺪ، ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺯ ﻟﺰﻭم
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﻭﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻫﺴﺖ، ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،
ﻭﺍﺣﻴﺎﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﺒﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﻨﺰﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ. ﺑﺎﺯ ﺟﺪﺍل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﺳﻠﻮک الهی اﺳﺖ.
ﻳﻌنی اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﺑﺪﻯ ﺨﻮﺩ حقّ
ﺪﺍﺭﺩ ﺑﺒﺤثهاﻯ
عقلی ﻮﻣﻨﻄﻘﻰ،
ﻭﻃﺮح اﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎبی هرﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭﺍﻣﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﺎﺭﻯ ﺪﻧﻴﺎ، ﺍﻳﻥ
ﺒﺤثها ﻫﻴﭻ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻤﺤﺴﻮس ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺑﺎﻋث ﺍتلاﻑ ﻭﻗﺖ
و عمر ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ ﺰﻳﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺑﮕﺮﺩﻥ ﺒﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺍﻧﺪک أﻧﺪک ﻤﻨﺤﺮﻑ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺑﻌث ﻳﻌنی
ﺰﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﻮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺠﺪﺩ، ﻫﻤﻴﻥ ﺪﻭ
ﻣﻌنی ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﻫم
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﻌنی
ﺒﻌث ﮔﺮﺩﺩ. ﺑﻌثت
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻳﻌﻨﻰ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم گرﺩﻳﺪ، ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ، ﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭم ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﻤﺠﺪﺩ
ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ،
ﻣﺒﻌﻮث ﺷﺪﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸتی
ﻨمی ﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﻳﺎ ﻧسخ ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ،
ﺩﺭ ﻳک ﺘﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪ،
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺪﻧﻴﺎﺍﺳﺖ.
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ اﺳﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ، ﻭلی ﺒﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی ﻮﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺮﺍ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﻧﺮﺍ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺑﺎﺗﺶ ﺟﻬﻨم ﻮﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺍﻥ ﺗﺒﺪﻳل کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
که ﭘسﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻳﺎ
همان ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﻫم
ﺰﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﻭﻫم
ﺒﺎﺯ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻓﺮﺽ ﻣﻌنی ﺒﻌث
ﻭﺑﻌثت ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﺪﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ، ﻭﻳﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﺭﺳﺎل
ﺒﺨﻠق ﻮﺩﻧﻴﺎ،
ﺑﺪﻭﻥ إﺣﻴﺎی ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺎﻃل اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺰ
ﭘس ﺍﺯﮐﻠﻤﻪ ﺑﻌث
، ﺟﻤﻠﻪ (ﻭﺍﺣﻴاءه
له )ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺒﻌث ﺯﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺭﻭح هیچگاه ﻧمی
ﻤﻴﺮﺩ، ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﻮﺩ. ﻭلی ﻤﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮ الهی ﻮﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﻧﻮعی ﻮﺯﻧﺪﻩ
ﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺮﻭﺩ،
ﻭمُرده ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﺍﺣﻴاء)
ﺍﺯﻟﻔﻈ ﺤﻴات و
حیّ ﻴﺎ ﺯﻧﺪﻩ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
آﻧﻬم ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻭﻣﻌنی ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺭﻭح ﺪﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺖ، ﻭلی
ﺤﻰّ ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﻌنی
ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﻮﺗﻥ ﻮﺟﺴم ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺠﺴم ﻮ ﺗﻥ
ﺨﺎﺹ ﻭﺟﻮﺩ
تجسّم ﺭﻭح ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ،
ﻭﺩﺭ ﭘﻨﺎﻩ ﺗﻥ ﻤﺎﺩﻯ
اﺳﺖ. ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ، ﺑﻨﻘل اﺯ
قُرآن ﺪﻟﻴﻞ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺒﻌث ﺭﺍ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ،
ﮐﻪ ﮔﻔﺖ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﻣثال
ﻤﻴﺰﻧﺪ، ﻭﺧﻠق
شدن ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻪ ﮐسی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻳﻥ
اﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﭙﻮﺳﻴﺪﻩ ﺭﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺎﻣﻮﺯﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺑﮕﻮ
ﮐسی آﻧﻬﺎ ﺭﺍﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﺑﺎﺭ
ﻗﺒلی آﻥ ﺭﺍﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺩﻩ، ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺵ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺎﻃﻞ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻤﺒﻄل ﺮﺍ ﻣﻮﺭﺩ
ﺟﺪﺍل ﻘﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﺟﻮﺍﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎملاّ ﺭﺳﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﺎﺭ
ﺍﻭل ﻮﻗﺒلی ﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﮐسی را ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺩ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺩ.
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﺭ ﺍﻭﻝ،
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺨﺖﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﺎﺭ
ﺩﻭم ﻮﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﺑﺎﺭ ﺍﻭﻝ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻪ ﺍﺗﺶ
ﺩﺭ ﺗﻨﻪ ﺩﺭﺧﺖ ﺳﺒﺰ
ﻭ ﺗﺮ ﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﮑﺸﺪ،
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺗﺶ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﭽﻮﺏ ﺗﺮ
ﻭﺳﺒﺰ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻤﻌﺠﺰﻩ ﺍﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﮑﺸﺪ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻯ
ﺨﺎﻟﻖ ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺯﻣﻴﻥ اﺳﺖ، ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﻬﺎ
را ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ
ﺍﮔﺎهی اﺳﺖ. ﻳﻌنی
اﮔﺮ ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺯﻣﻴﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﺳﺨﺖﺗﺮ ﺑﻨﻈﺮﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﭘس ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﻫم ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻮﺳﻴﺪﻩﺍﻯ ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻨﺪ. ﺳﭙس ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ:
ﻔﻬﺬﺍ ﺍﻟﺠﺪﺍل
ﺒﺎﻟتی هی ﺃﺣﺴﻦ،
ﺑﺄﻥ ﺘﺠﺤَﺪ ﺣﻘّﺎ،
ﻟﺎ ﻳﻤﮑﻨک ﺃﻥ ﺘﻔﺮّق
ﺒﻴﻨﻪ ﻭﺑﻴﻥ ﺒﺎﻃل
ﻤَﻥ ﺘﺠﺎﺩﻟﻪ،
ﻭﺍﻧّﻤﺎ ﺗﺪﻓﻌﻪ
ﻋﻥ ﺒﺎﻃﻠﻪ، ﺑﺄﻥ
ﺘﺠﺤﺪ ﺍﻟﺤﻖ، ﻓﻬﺬﺍ
ﻫﻮ ﺍﻟﻤﺤﺮّﻡ ،
ﻟﺄﻧّک ﻤثله ﺟﺤﺪه
ﻮﺣﻘّﺎ، ﻭﺟﺤﺪﺕ
ﺃﻧﺖ ﺣﻘّﺎ ﺁﺧﺮ
ﺍﻳﻥاﺳﺖ ﻣﻌنی ﺠﺪﺍل
ﺒﺄﺣﺴﻦ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ قُرآن ﻤﻄﺮح
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﺍﻩ ﻫﺮ ﺑﻬﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺮﺍ ﺑﺮ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﻤﻨﮑﺮ ﻣﻴﺒﻨﺪﺩ.
ﻭﺷُﺒﻬﻪﻫﺎﻯ آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺯﺍﺋل ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺟﺪﺍل غیر ﺃﺣﺴﻥ
آﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺗﻮ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺷﻮﻯ ﺣقی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻣﻨﮑﺮ ﺷﻮﻯ
ﻮﻧﺘﻮﺍنی ﺒﻴﻥ
ﺤق ﻮﺑﺎﻃل ﺘﻔﮑﻴک
ﻨﻤﺎﺋﻰ، ﻭ ﺩﺭﺟﺪﺍل
ﺨﻮﺩ، ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﻓﺎع ﻮﺣﻤﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺑﺎﻃل ﻄﺮﻑ ﺑﻨﻤﺎﺋﻰ.
ﻭحقّی ﺮﺍ ﻣﻨﮑﺮ
ﺷﻮﻯ. ﻭﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﺣﺮﺍم اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻮ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻭ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ، ﺍﻭﺣقی
ﺮﺍ ﻣﻨﮑﺮ ﺷﺪ، ﻭﺗﻮﻫم
ﺤقّی ﺮﺍ ﻣﻨﮑﺮ
ﺷﺪﻯ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺤقّ
اﻧﮑﺎﺭ ﺷﺪﻩ ﺭﺍ،
ﺍﻣﺎم ﺮﻭﺷﻥ ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ اﻣﻮﺭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮﺣُﺠّﺖ
ﺑﻮﺩﻥ آﻧﻬﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
أﻣﺮﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻭﺍﻧﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﻣﻨﮑﺮ ﻫمین ﺴﻠﻮک
الهی هستند. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺑﺮﺍﻯ اثباﺕ ﺑطلاﻥ
ﺤﺮﻑ ﮐﺴﻰ، ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺎﻃلی ﺮﺍ ﭘﻴﺶ
ﺑﮑﺸﻴﻢ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﺧﻄﺎ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ یک ﺠﺪﺍﻟﮕﺮ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ، ﻃﺮﻑ
ﻣﻘﺎﺑﻞ، ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﻴلی اﺯﺣﻘﺎﻳق
ﻄﺮﻑ ﺭﺍ ﺗأﻳﻴﺪ
ﮐﻨﻴﻢ، ﭼﻮﻥ ﺤﻖّ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺧﻮﺍﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺍﻩ ﻃﺮﻑ ﺭﺍ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺵ
ﭘﺎﺑﻨﺪ ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﻭﺍﻥ ﻘﺴﻤﺖ ﺑﺎﻃﻞ
ﻓﮑﺮ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻳﻢ،
ﺍﺯ ﺫﻫﻥ او ﺒﻴﺮﻭﻥ
آﻭﺭﻳﻢ. ﻭﻟﺬﺍ ﺟﺪﺍل
ﻮﺟﻨگ ﻔﮑﺮﻯ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ کسی ﺠﺎﻳﺰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻭﺳﻌﺖ
ﺍطلاﻋﺎﺕ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﭼﻮﻥ کاملان
اﻟﻬﻰ، ﺍﺯﮐﻤک
إﻟﻬﺎمی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ می ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮﻃﺮﻑ ﻣﻘﺎﺑل
ﻀﻌﻴﻒ ﺑﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻇﺎﻟﻤﺎﻧﻪ
ﻣﺤﮑﻮم کرﺩﻩﺍﻳم
ﭽﻮﻥ ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﻓﺎع کند . ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺟﺪﺍل ﻨﻤﺎﺋﻴﻢ،
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻓﺮﺍﻫم کرﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖ، ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺎﻟﻒﺳﻠﻮک الهی
ﺮﺍ ﺑﺤﺎل ﺨﻮﺩ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻳﻢ،
ﻭﺑﻄﻮﺭﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ،
ﺍﻧﻬم ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺭﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎﭼﻨﺪ ﻗﺪﻣﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺴّﺮﺷﺪ، (ﺟَﺪل
ﻤﺎﻧﻨﺪ)ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻳﻢ.
ﻳﻌنی ﺒﺮﺍﻯ
اثباﺕ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴم که ﺍﮔﺮ
ﺍﺣﺘﻤﺎل ﺰﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ؟
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺟﺎﻟبی اﺯ ﻃﺮح ﻴک
ﻤﺴﺎﻟﻪ ﻓﻠﺴﻔﻰ،
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻋﺮﻓﺎنی
اﺳﺖ. ﻭﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻫﺪﻑ ﺩﺭﺳتی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺟﻨگ ﻔﮑﺮﻯ ﺒﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺒﺪﻳل ﺒﺠﻨگ ﻔﮑﺮﻯ
ﻮﻏﻴﺮ ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺒﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺗﺠﺮﻳﺪ آﻥ ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ، ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻓﮑﺮﻣﺎ ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩﻣﺎ، ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯﻤﺎ،
ﺑﮑﻤک ﻤﺎ ﻣﻰآﻳﺪ.
ﺗﺎﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﺍﺯ چنگ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻨﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﻳﻌنی
اﺯﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺤﻘﻴﺮ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ، ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﻴم ﻮ ﺑﻨﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺘﻮﺍﻧﻴم ﺒﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻳﻢ.

391 -ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ (ﺝ۲ﺹ128 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﺃﺭبع ﻴﻤﺘﻥ
اﻟﻘﻠﻮﺏ، ﺍﻟﺬﻧﺐ
علی اﻟﺬﻧﺐ، ﻭﮐثرة
ﻣﻨﺎﻗشة ﺍﻟﻨﺴاء
، ﻭ ﻣﻤﺎﺭﺍة ﺍﻟﺄﺣﻤق
ﺘﻘﻮل ﻮﻳﻘﻮل ﻮ
ﻟﺎ ﻳﺮجع الی ﺨﻴﺮ،
ﻭﻣﺠﺎﻟسة ﺍﻟﻤﻮتی
ﭼﻬﺎﺭ ﭼﻴﺰﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﻟﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﮑُﺸﺪ
ﻭﮔﻨﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮔﻨﺎﻫﻴﮑﻪ ﺑﺮ ﮔﻨﺎهان
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻓﺰﻭﺩﻩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻳﺎ ﺑﺤث
ﻭﺧﻮﺵ ﻭﺑﺶ ﺑﺎ ﺯﻧﺎﻥ،
ﻭﺳﻮم ﺒﺤث ﻭﺟﺪﺍل
ﺒﺎ ﺍﺣﻤﻘﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺒﮕﻮ ﻭﺁﻥ ﺒﮕﻮ،
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ ﺑﮑﺸﺪ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﺧﻴﺮ
یا ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی
ﻮﻓﮑﺮﻯ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﭼﻬﺎﺭم
همنشینی ﺒﺎ ﻣُﺮﺩﮔﺎﻥ.
ﻭﭼﻮﻥ ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ کدﺍﻣﻨﺪ،
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎﺳﺦ
داد: ﮐُلّ
غنیّ ﻤُﺘﺮﻑﻫﺮ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ ﺭﻓﺎﻩ
ﻃﻠﺐ ﻭﻟﺬﺕ ﺟﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺮگ ﻮﮔﻨﺪﻳﺪگی
ﺪﻟﻬﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺫﺍﺕ ژنتیک
روحی ﻭ ﺑﺘﻮﺣّﺶ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻭﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻥ ﻮﺍﻟﻮﺩگی
ﺼﻔﺎتی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻥ اﺳﺖ. (ﻗﻠﻮﺏ)
ﻳﺎ ﺩﻟﻬﺎ ﺍﻋمّ
اﺯ ﺩل گوﺷتی ﺴﻴﻨﻪ
ﮐﻪ ﻣﺮﮐﺰ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﻃﭙﺶ ﻭﮐِﺸﺶ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺪﺭ ﻣﻐﺰ
ﻭﻓﮑﺮ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﮐﻨﺪ،
ﻭﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺠﻮﻳﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺩل ﻴﺎ ﻓﻮآﺩ ﻳﺎ
همان ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﻮﺫﺍﺕ ﺍﺻلی اﻧﺴﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺍﻥ ﭽﻨﺎﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﺪﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ حتّی
ﺒﻮﻯ ﺘﻌﻔّﻥ ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی آﻳﻨﺪﻩ،
ﻭ ﺗﻌﻔّﻥ ﻤﺤﻴﻄ
کثیف ﺯﻧﺪگی اﻧﺴﺎﻥ
ﻤسخ ﺸﺪﻩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
در جهان ، ﺍﺯ ﻫم
أﮐﻨﻮﻥ ﻘﺎﺑل اﺳﺘﺸﻤﺎم
ﻮ ﺗﺼﻮﺭ ﺍﺳﺖ. (ﻳﻤﺘﻦ)
ﺑﻮﻯ ﺘﻌﻔّﻥ ﻮﮔﻨﺪﻳﺪگی
ﻤﺮﺩﻩ ﻭ ﻣﺎﻫﻰ،
ﻭﻫﺮﮔﻨﺪﻳﺪگی گوﺷﺖ
ﻭﻣﻮﺍﺩ ﻓﺎﺳﺪ ﺷﺪنی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻌﻔّﻥ
ﻮﮔﻨﺪﻳﺪگی آﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،
ﺭﺍﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﭙس اﺯ ﻣﺮگ
آﻧﻬﺎ ﻣﻌﻠﻮم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺪﺍم ﺠﻨﮕل
یا ﻣﺮﺩﺍﺏ ﻭﻳﺎ
ﮔﻨﺪ ﺁﺏ ﺯﻧﺪگی
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﻗتی
گناﻩ ﺑﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺗﻌﻔﻥ ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻨﻴﺰ ﭘﻴﺪ ﺍﺷﻮﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺒﻬم ﺰﺩﻥ
گندﺍب ﺒﺎ ﭼﻮﺏ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
اﻳﻥ ﺮﻭح اﻧﺴﺎنی
غیر ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﻌمق
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟک
ﻀﻤﻥ ﺘﻘﻴّﻪ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ، ﻭﺗﻮﻗﻒ
ﺍﺯﻫﺮﮐﺎﺭ خلاﻑ
ﻭﺧﻄﺎ، ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩ آﮔﺎﻩ
ﻧﻤﻮﺩﻩ، ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
و تقلید ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴک
اﻟﻬﻰ، ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻣﺪﺍم
ﭙﺎﻛﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻣﻨﺎﻗﺸﻪ
ﻭﻣﺒﺎﺣثه ﻭﻫﻤﻨﺸﻴنی
ﻮ ﺧﻮﺵ ﻭﺑﺶ ﺑﺎ ﺯﻧﺎﻥ،
ﺟﺰ ﺗﺤﺮﻳک ﺸﻬﻮﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻄﺮﻓﻴﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺯﻧﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌنی ﺠﻨس
ﺯﻥ ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺯﻧﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎﻫﻢ ﻫﻤﻨﺸﻴنی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﺩﻫﺎ. ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
قُرآن ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺯﻧﺎﻥ ﺒﻤﻌنی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
وحتی قشری ها ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺤث ﻭﻣﺠﺎﺩﻟﻪ
ﻭ ﻣﻨﺎﻗﺸﻪ، ﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﭼﻮﻥ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻋﻘلی کافی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣلی ﺒﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﺸﺎﻥ
ﺑﺴﻠﻮک الهی ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﺎ (ﻣﻤﺎﺭﺍﺕ) ﻭﻣﺠﺎﺩﻟﻪ
ﻭﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﻌﻘل
ﻮﻣﻨﻄق ﺒﺎ ﺍﺣﻤﻘﺎﻥ،
ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﻋﻘل
ﺪﺭﺳتی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻋﻘل ﻤﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
، ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﺟﺰئی
اﻳﺪآل ﻄﻠﺒﻰ، ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺠﻮئی ﻮﻟﻘﺎﻯ الهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﺟﺰ ﺭﺩّ
ﻭ ﺑﺪل ﺒﮑلاﻡ، ﻭ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ ﮐﺸﻴﺪﻥ
ﺼﺤﺒﺖ، ﻭﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺩﺷﻤنی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﺍﻧﻬﺎ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻯ ﺤﺎﺻل ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺑﺎﻋث ﺗﻌﻔّﻥ
ﺪل ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ غیر ﮐﺎﻣل
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺨفی اﺯ ﻓﺴﺎﺩ
ﻓﮑﺮ ﻭﺩل گوﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﺧﻴﺮ) ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌنی
ﺘﮑﺎﻣل ﻮ ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺭﻭح اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
هیچ ﺒﻬﺮﻩﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮ
جز ﺍﺭﺯﺵ ﺗﺤﺮﻳک
ﺪﻟﻬﺎ ئ عقده
ها، ﻭ ﺑﺮﻭﺯ ﺗﻌﻔّﻥ
ها ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﻤﻨﺸﻴنی
ﻤﺮﺩﮔﺎﻥ ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﻭﻟﺬﺕ ﺟﻮ ﻭ ﻣﺴﺖ
ﺩﻧﻴﺎ، ﺯﻳﺮﺍ هیچ
اﻣﻴﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺒﻴﺪﺍﺭ
ﺷﺪﻥ آﻧﻬﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل الهی ﺠﺴﺘﻥ
ﻮ ﺭﻭﺡ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﻣﺎﻳل ﺒﮕﻨﺎﻩ
ﻭﺭﺯﻯ ﻄﺒﻴﻌﻰ،
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ ﺟﻮئی
ﻄﺒﻴﻌﺖ ﻭﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی ﭽﻮﻥ
ﭙﻮل ﺒﺮﺍﻯ هزﻳﻨﻪ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭﻳﺎﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺟﺮﺍﻯ آﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺣﺪّ ﺍﻗل
اﻳﻥ ﺸﺎﻧس ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻥ گناﻩ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﮕﻨﺎﻩ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭﺟﺴم ﻮﻋﻤل
ﭙﻴﺎﺩﻩ ﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻨﻪ ﻓﻘﻄ ﺘﻤﺎم
هوﺳﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﻭ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﺴﻴﺮ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ حتّی
هوﺳﻬﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺗﺴﻬﻴل ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻭﺭﺯﻯ
آﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺭﻓﺎﻩ ﻃﻠﺒی
ﻮ ﻟﺬﺕ ﺟﻮئی ﺨﻮﺩ،
ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎنی هم ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﺟﺰ مُردهﺍﻯ
که ﺯﻧﺪﻩ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍقع
زﻧﺪﻩﺍﻯ
هستند، ﮐﻪ ﺩﺭﻣﻘﺎم
ﺮﻭحی ﻮﻓﮑﺮﻯ ﻮﻧﻮعی
ﻮﻋﻘلی ﻤﺮﺩﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ،
ﭘس ﺍﺯﺟﻬﻨم ﺴﻮم
ﻤﻠﮑﻮتی ﺨﻮﺩ، ﻭﺳﻮﺯﺵ
ﺍﺯ ﺍﺗﺶ ﺍﺷﻌﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
، ﺑﺠﻬﻨﻢ ﭼﻬﺎﺭم
ﻤسخ عمیق ﺤﻴﻮﺍنی
و عقلی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﻣﺤﻴطیّ ﻤﺘﻌﻔّﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ ﻏﻴﺮ
ﻣُﺘﺮِﻑ، ﮐﻪ ﺭﻓﺎﻩ
ﻃلبی ﻮﻟﺬﺕ ﺟﻮئی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺩﺭ ﻭﺍقع اﻧﺴﺎﻥﺧﺴﻴسی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﺎل أﻧﺪﻭﺯﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﺗﺮک ﻠﺬﺕ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﺣتی اﮔﺮ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ثرﻭﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺧﺮج
کند . ﮐﻪ ﮔﺎهی ﺪﺭﺍﻭﺍﺧﺮﻋﻤﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﺠﺎتی اﺯﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﻤسخ آﻣﻴﺰ ﻭﺟﻬﻨمی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩ ﺗﺮ ﺗﻮﺑﻪ ﻭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ ششم ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻭﻟﻴﻥ
کاﺭ ﺍﻧﻬﺎ، ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻮﺑﻪ، ﺗﺮک ﻤﺎل
ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺳﺎﻟک ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ

حدیث 392
-ﺩﺭﺣﺪﻳثی اﺯ ﻣﻮﻟﺎ
علی اﺳﺖ، (ﺝ۲ﺹ 129
بحاﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭﻗﺖ ﻭﻓﺎﺕ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺪع اﻟﻤﻤﺎﺭﺍة
ﻭﻣﺠﺎﺭﺍة ، ﻣَﻥ
لا ﻋﻘل ﻠﻪ ﻭﻟﺎ
ﻋﻠم ﺩﺳﺖ
ﺍﺯﻣﺠﺎﺩﻟﻪ ﻭﺑﺤث
ﻭ ﻫﻤﮕﺎﻣی ﻮﻣﻌﺎﺷﺮﺕ
ﺑﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﺒﺮﺩﺍﺭ،
ﮐﻪ ﻋﻘل ﻮﻋﻠﻤﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺤث ﻋﻘلی ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻌﻘل ﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻋﻘل ﻤﺎﺩﻯ ﻨﻴﺰﻋﻘل
اﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی ﻮﺍﻳﺪﺍل
ﻄﻠﺒﻰ، اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﺗﻌﺎلی
ﺠﺴﺘﻦ روحی ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﻤک عقل
ﺨﻮﺩ، ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻋﻘﻠﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی
ﻮﮐﺴﺐ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
الهی ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺭﻋﻘل
کلّی ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻋﻘل کلّی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﻠق ﻨﻴﺰﺍﻫﻞ
ﺟﺪﺍل ﻨﻴﺴتند ﮐﻪ
ﺩﺷﻤنی ها ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. (ﻣﺠﺎﺭﺍﺕ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻤﺎﺷﺎﺕ
ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻫﻰ، ﻭﻫم
ﻨﺸﻴنی ﻮﻫﻤﺠﻮﺍﺭﻯ،
ﻭ ﺩﺭ ﻳک ﺠﺮﻳﺎﻥ
ﺒﺎﻫم ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺩﻧﺒﺎل
آﻧﻬﺎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ،
ﮐﻪ ﺑﺒﺤث ﺑﻨﺸﻴﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ کاﺭﻯ
ﻨﺘﻴﺤﻪﺍﻯ ﻨمی
ﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﻞ
ﻭﻋﻠم و شهودی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ(ﻋﻠﻢ) نیز ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺍﻧﺶ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺍﻧﺶ
ﻭ ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯﻋﻠمی
ﻮﺗﺠﺮﺑﻰ، ﺟﺎﻯ
اﺧتلاﻑ ﺑﻴﻥ اﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی علم ﺒﻤﻌنی
آﮔﺎهی ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﮐﺴﺐ ﺍﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
عقلی ، ﺩﺭﺳطح ﺨﻮﺩ
ﺍﺯ ﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.

393 -ﺩﺭﺣﺪﻳثی
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ 130 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:ﻮعلیة ﻭﺭقة
ﺑﻥ ﻨﻮﻓﻞ، ﻟﺨﺪﻳﺠﻪ
ﺑﻨﺖ ﺧﻮﻳﻠﺪ، ﺍﺫ
ﺩﺧل علیها ﻳﻘﻮﻝ،
ﻳﺎ ﺑﻨﺖ ﺃﺧﻰ ﻟﺎ
ﺗﻤﺎﺭﻯ ﺠﺎهلا ﻭ
ﻟﺎ ﻋﺎﻟﻤﺎ، ﻓﺄﻧّک
متی ماﺭﻳﺖ ﺟﺎهلا
ﺁﺫاﻚ، ﻭﻣتی ﻤﺎﺭﻳﺖ
ﻋﺎﻟﻤﺎ ﻣﻨﻌک
علمه ، ﻭﺍﻧّﻤﺎ
ﻳﺴﻌﺪ ﺑﺎﻟﻌﻠﻤاء
ﻤَﻥ ﺃﻃﺎﻋﻬم ﭼﻮﻥ ﻮﺭﻗﻪ
ﺑﻥ ﻨﻮﻓل عموﻯ ﺨﺪﻳﺠﻪ
ﺑﻨﺖ ﺧﻮﻳﻠﺪ، ﻫﻤﺴﺮ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺨﺎﻧﻪ
ﺍﻭ ﺍﻣﺪ، ﭼﻨﻴﻥﺴﻔﺎﺭﺵ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﺟﺎهلاﻥ
ﺒﺤث ﻭﺟﺪﺍﻝ ﻣﮑﻦ،
ﻭﺑﺎ ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺟﺪﺍل ﻤﮑﻦ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺟﺎﻫل ﺒﺤث ﻭ
ﺟﺪﺍل کرﺩﻯ، ﺗﻮﺭﺍ
ﺫﻟﻴﻞ و آزار ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﻋﺎﻟم
ﺠﺪﺍل ﻮﻣﺨﺎﺻﻤﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻯ، ﺗﻮ ﺭﺍ
ﻣﺤﺮﻭم اﺯﻋﻠم ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐسی اﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻋﻠﻤﺎ ﺩﺭ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﺤث ﺟﺪﺍل ﻨﮑﻨﺪ.
(ﻭَﺭﻗِﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻧﻮﻓل عموﻯ ﺨﺪﻳﺠﻪ،
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣلی الهی
ﺪﺭﺩﻭﺭﻩﺍﻯ ﺒﻮﺩ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ و
خدیجه ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩند.
وﻫﻨﻮﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﺑﻌثت ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻠق ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ، ﻭمحمد ﺩﺭﮐﻮﻩ
ﻭﻏﺎﺭ ﺣﺮاء اﻃﺮﺍﻑ
ﻣﮑﻪ، ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺩﺭﺳﻔﺮ ﺗﺠﺎﺭتی
ﺨﺪﻳﺠﻪ، محمد ﺳﻮﺩ
زیائی ﺒﺮﺍﻯ اﻭ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﻣﺎﻝ
ﺧﺪﻳﺠﻪ ﺳﺮﻗتی
ﻨﻨﻤﻮﺩه بود ﺧﺪﻳﺠﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﻣﻴﻥ ﻤﺎل
ﻮثرﻭﺕ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩ.
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ،
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺑﻬﻤﺴﺮﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭآﻣﺪ.
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎم
ثرﻭﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ. ﻭﺧﺪﻳﺠﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﻮﭘﻴﺮﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎئم
که ﺭﺳﻴﺪ ﻭﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖ، ﻭﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺑﺨﻠق ﻨﺪﺍﺷﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎنی ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺩﺧﺘﺮسوم
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺯﻥ ﺴﺎﻟﻜی
شد که ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺷﺖ، ﻭﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺰﻥ کاﻣل الهی ﺒﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭﻣﻮﻟﺎعلی
ﻨﻴﺰ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺎﻣل
ﻤﺮﺩ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ ﻋﻤﻮﻯ
ﺨﺪﻳﺠﻪ، ﻭﺭﻗﻪ
پیر قریشی
محمد و خدیجه
بود که شخصی
نا بینا شده ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮﻋﻤﺮ ﮐﻮﺭ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺒﻌﻮث
ﺑﺨﻠق ﺸﺪ، ﺧﺪﻳﺠﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻨﺰﺩ ﻭﺭﻗﻪ
ﺑﺮﺩ، ﻭ ﺍﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل ﺴﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩی ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﮐﻮﺭ ﺑﻮﺩﻥ
اﻭ، ﺣﮑﻤتی الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻘﺪﺭﺕ ﺗﻤﺮﮐﺰ،
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭلی ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
اﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮکی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻗﺒل اﺯﺑﻌثت ﺍﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﻤﺮﺍﺟﻌﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎ ﺧﺪﻳﺠﻪ، ﻭﻗﺒﻮل
ﺨﺪﻳﺠﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺩﻟﻴل
ﺘﺎﻳﻴﺪ ﻭﺭﻗﻪ ﺑﻮﺩﻩ
است . ﻭلی ﺒﺎ ﻭﻓﺎﺕ
ﻭﺭﻗﻪ، ﺍﺯﭘﻴﺮﻭﺯﻳﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭﻫﺠﺮﺕ ﺍﻭ ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ
بی ﺨﺒﺮﻣﺎﻧﺪ. ﻭﺧﺪﻳﺠﻪ
ﻧﻴﺰ ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩ. کلام ﻮﺭﻗﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻳﺎﺩ
ﺍﻭﺭﻯ اﻣﺎم
صادق ﺒﻨﻴکی اﺯ
ﻭﺭﻗﻪ، ﺩﻟﻴل اﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯﺍﺻﺎﻟﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺭﻗﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﻋﺎﻟِﻢ) ﻳﻌنی کامل
اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺑﺤث ﻭﺟﺪﺍل
ﺸﻮﺩ، ﻫﺮﮔﺰ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻣﻮﺧﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻟﺠﺒﺎﺯ
ﻭﺍﻫل ﺠﺪل ﻤﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭاز
عالم ﻫﺮ ﭘﻴﺮالهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭘﻮل آﻣﻮﺯﺵ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﻗﻬﺮ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺟﺎﻫل که ﺷﺨﺺ
ﺟﺪﺍل کنندﻩ ﺑﺎ
ﺍﻭ ﺫﻟﻴل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﺭﺍ ﺭﺳﻮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺷﺨﺺ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﮐﺎﺭ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﺩﺷﻤﻥ
ﺴﻨّتی ﺨﻮﺩ، ﺩﺭﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺤﺎﮐم ﺒﺮﺟﺎﻣﻌﻪ،
ﻭﺑﺮﺣﮑﺎﻡ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺸﺖ. (ﺳﻌﺎﺩﺕ)ﺣﺎﻟتی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻓﮑﺮﻯ
ﻮﺭﻭﺍنی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮخی اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪگی ﻮﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺰﻧﺪگی ﺨﻮﺩ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻭ ﺭﺍﺣﺘﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک که ﺑﭙﻴﺮ
الهی ﻮﻋﺎﻟِم ﺒﺮﺳﺪ،
ﻭﺧﻮﺩ ﺍﻫل ﺠﺪل
ﺒﺎ ﭘﻴﺮ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻣﻄﻴﻊ ﻭﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﭙﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺴﻌﺎﺩﺕ
ﺑﻬﺮﻩﮔﻴﺮﻯ ﻮ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺍﺣﺴﺎس ﻟﺬﺕ، ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭﺳﺮﻭﺭ
ﺍﺯ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺯﻧﺪگی
ﻮﺳﺮﻭﺭ ﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
کاملان الهی آﻧﻘﺪﺭ
ﺍﺯ ﺗﻮﻓﻴق ﻮﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﻟﺸﺎﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ هیچ ﻤﺸﮑلی ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭحتّی
ﺒﻰﺻﺒﺮﺍﻧﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻣﺮگ ﻄﺒﻴﻌی ﺨﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ وعده
های ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨ

394 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻘل گرﺩﻳﺪﻩ
(ﺝ۲ﺹ128
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ:ﻤَﻥ ﻴﻀﻤﻥ
ﺃﺭبعة ﺑﺄﺭبعة
ﺃﺑﻴﺎﺕ فی اﻟﺠنّة
، ﻣَﻥ ﺃﻧﻔق ﻮﻟم
ﻴﺨﻒ ﻓﻘﺮﺍ، ﻭ ﺃﻧﺼﻒ
ﺍﻟﻨﺎس ﻣِﻥ ﻨﻔﺴﻪ،
ﻭﺃﻓشی اﻟﺴلام
فی اﻟﻌﺎﻟﻢ، ﻭﺗﺮک
اﻟﻤﺮاء ﻮ ﺍﻥ کاﻥ
ﻣُﺤﻘّﺎ ﻫﺮﮐس ﭼﻬﺎﺭ
ﭼﻴﺰﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﻥ ﻀﺎﻣﻥ
ﭽﻬﺎﺭﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ ﻫﺴﺘﻢ.
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺍﻧﻔﺎق
ﻮﺑﺨﺸﺶ ﻣﺎل
کند، ﻭﺍﺯ ﻓﻘﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﺘﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
إﻧﺼﺎﻑ ﺑﻮﺩﻩ،
ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﻨفع
ﻤﺮﺩم ﺮأﻯ ﺒﺪﻫﺪ.
ﻭ یا ﻫﺮﮐس ﮐﻪ سلام
ﻮﺻﻠﺢ و تسلیم ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺮﺍﻳج
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻣﺮاء ﻮﺟﺪﺍل
ﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺤق ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻮﻋﺪﻩ ﺩﻫﻨﺪﻩ الهی
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ، ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻋﺪﻩ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﺍﻣﺎم
ﻀﺎﻣﻥ ﻴک ﻤﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ اﻭ
ﺍﺳﺖ. (ﺃﺑﻴﺎﺕ) ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﻴﻮﺕ ﻳﺎﺧﺎﻧﻪ
ها ﻭﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
ﺭﻭح ﺪﺭتولئ ﻫﺮﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ ﻭﻋﺪﻩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
اﻧﺘﻈﺎﺭ عرشی ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ،
ﺭﻭح ﺒﺎ ﺟﺴم ﺮﻭﺣﺎنی
ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ ، ﮐﻪ ﺟﺴمی
عقلی ﻭﻧﻮﺭﻯ اﺳﺖ،
ﻭﻧﻮعی ﺰﻧﺪگی ﻠﺬﺕ
ﺑﺨﺶ ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ ﺑﻬﺸتی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻥ ﻤﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎملاّﺕ
ﺍﺑﺪﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﻣﺒﻌﻮث ﺩﻧﻴﺎ
ﮔﺮﺩﺩ. (ﺟَﻨّﺖ) ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﻭﺗﺎ ﻗﺒل اﺯﻣﺮﮒ،
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻮ ﺩﻭﺗﺎ ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺳﻮم ﻮ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭم
ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﺯﻫﺮﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﺑﺎهم
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻤﮑﺎنی ﻮﻋﻘلی ﻮﻣﻘﺎمی
و ﻧﻮﻋﻰ. ﻭﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﺍﺯ
ﺍﻫم ﺼﻔﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺘﺤﻠﻴﻪ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﭘﻴﺮ الهی آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺪﺳﺖ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻳکی اﻧﻔﺎق ﻮﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﻣﺎل ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﺘﺮس ﺍﺯ ﻓﻘﺮﺧﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک ﺘﻮﮐل
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺮﺯق
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻮﺭﻭحی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺍﻧﻔﺎق ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ،
ﻭﺍﻳﺠﺎﺩ (ﻧﻔق ﻮ
ﺭﻭﺯﻧﻪ)ﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺮﻭج ﻮﻋﺮﻭج ﺮﻭح
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺳﻠﻮک الهی ﺒﮑﻨﺪ،
ﻭﻧﺘﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻣﺎل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ،
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍﻫﺰﻳﻨﻪ
ﺳﻠﻮک الهی ﺨﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﺍﻣﻴﺪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﻣﺎل
ﺪﻧﻴﺎ، ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻋﻘل
ﻮﻓﮑﺮ ﻭﻣﻌﻨﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺍﻟﻬﺎم الهی
ﻮﻫﺮﻋﻠﻢ ﻟﺪنی
اﻭ، ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺑﺎﺭﺯﺵ
ﺗﻤﺎم ﺪﻧﻴﺎ ﻭﻫﺴتی
ﺒﺮﺍﺑﺮﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ (ﺍﻧﺼﺎﻑ) ﻭﻗتی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﻭﺭ، ﻭﺧﻮﺩ
ﻃﺮﻑ ﻧﺰﺍع ﻨﻴﺰﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﮑﻮﻣﻴﺖ
ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺃﻯ
ﺒﺪﻫﺪ، ﺣتی اﮔﺮحقّ
ﻤﻮﺭﺩ ﺍﺧتلاﻑ،
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ ﺭﺃﻯ
اﻭ ﻋﺪم ﻤﺤﮑﻮﻣﻴﺖ
ﻃﺮﻑ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺯﺧﻮﺩﺵ
ﺑﻮﺩ، ﺑﻀﺮﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺃﻯ ﻨﺪﻫﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺤﮑﻮم کند .
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺩﺭﻫﺮﻋﻤل
ﻮﻣﻌﺎﻣﻠﻪ ﻭﻣﺠﺎﺩﻟﻪ
ای ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺮﻳﻌﺎ
ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ ﮐﻪ ﺩﺭک
ﻮ ﺍﺣﺴﺎس آﻧﺮﺍ
ﮐﺮﺩ، ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺤﮑﻮم
کند ، ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﻨﺼﻒ
ﻭﻋﺎﺩﻝ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺪﺍﻭﺭﻯ ﺒﻴﻥ ﺪﻭ
ﻧﻔﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤُﻨﺼِﻒ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻣﺎﺩگی
اصلاح أخلاقی ﺬﺍﺕ
ﻭﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺑﺸﻨﻮﺩ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﭘﻴﺮالهی
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ،
ﻓﻮﺭﺍ ﺩﺭک ﺨﻄﺎﻫﺎ
ﻭﻋﻘﺐﻣﺎﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺮﺃﻯ ﺤق ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ سلام
ﻮﺻلح ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
را ﺘﻮﺳﻌﻪ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭ ﺭﺍﻳج ﻨﻤﺎﻳﺪ،
یا ﮐﻤک ﺒﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺟﺴم ﻮ ﺫﻫﻥ آﻧﺎﻥ،
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﻮﻓق
ﺒﺸﻮﻧﺪ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
الهی ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻧﺎﻧﮑﻪ ﺟﻨگ
می أﻓﺮﻭﺯﻧﺪ، ﻓﺮﺻﺖ
ﺯﻧﺪگی ﻮﺭﺍﺣتی
ﻔﮑﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻃﻔﺎل
ﻮﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﻌﺪﻯ گرﺩﻧﺪ.
ﻭﭼﻪ ﺑﺪﺗﺮ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺭﺍ،
ﺍﺯ ﻫﻴﺘﻠﺮﻫﺎ ﻭﻣﻐﻮﻝ،
ﻭﺣشی ﺘﺮ ﻭﺧﻮﻥ
ﺮﻳﺰﺗﺮ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺼﻮﺭ ﺑﺎﻃﻞ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﻥ ﺒﺮﻳﺰﻧﺪ
ثوﺍﺏ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
. ﺑﺎﺯ(سلاﻡ) ﺑﻤﻌنی
ﺪﺭﻭﺩ گفتن ﺒﻴﻜﺪﻳﮕﺮ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳﻌﻪ ﺩﻭﺳتی
ﺒﻴﻥ اﻓﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ کاملان
اﻟﻬﻰ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
، ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺟﻠﺐ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺴﻠﻮک الهی ﺮﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﺎﺯسلام
هماﻥ ﻧﺠﺎﺕ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺧﺮ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻣﺪﺍم ﺘﺸﻮﻳﻖ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻨﻤﻮﺩ.
ﻭﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋم
اﺣﺴﺎس ﻭﻟﻤس ﻭﺍقعی
ﺴلام ﻮ ﺻلح ﻮﻧﺠﺎﺕ،
ﻭﺍﺭﺍﻣﺶ ﺭﻭحی
ﺨﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻓﺮﺍﻫم
کنیم . ﺗﺮک ﻤﺠﺎﺩﻟﻪ
ﻭﺑﺤث ﻓﻠﺴﻔﻰ،
ﻭﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﺪﺍﻧﺎئی
ﺤتی اﮔﺮ ﻣﻮﺿﻮع
ﺒﺤق ﺒﺎﺷﺪ، ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺮﻭﺯ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺤثی لاﺯم ﺒﻨﻈﺮ
ﺑﺮﺳﺪ.

395 -از
امام صادق است
( ۲ﺹ129 ﺑﺤﺎﺭ) که
میفرماید (ﺣﺪﻳﺶﮐﻤﺎل
ﺪﻳن )إﻥّ
اﻟﻤﻌﺮفة ، ﺑﮑﻤﺎل
ﺪﻳﻥ اﻟﻤﺴﻠﻢ،
ﺗﺮﮐﻪ ﺍﻟﮑلام ﻔﻴﻤﺎ
ﻟﺎ ﻳﻌﻨﻴﻪ، ﻭﻗلّة
ﺍﻟﻤﺮاء، ﻭﺣﻠﻤﻪ
ﻭﺻﺒﺮﻩ ﻭﺣُﺴﻥ
ﺨُﻠﻘﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﮐﻤﺎل ﺪﻳنی ﻴک ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ،
ﮐﺎفی اﺳﺖ ﺑﺒﻴﻨﻴم
که ﺍﻭ، ﺗﺮک کلام
ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺨﻮﺩش ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﻣﺮاء
ﻮﺟﺪﺍل ﻮﺑﺤث ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭیا ﺣِﻠﻢ ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ
او ﭼﻴﺴﺖ، ﻭﻳﺎ
ﺻﺒﺮ ﺍﻭ ﭼﻘﺪﺭﺍﺳﺖ.
ﻭﺣُﺴﻥأخلاق
وی ﺗﺎ ﭼﻪ ﺣﺪّ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ عادی ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺒﺪﺍﻧﺪ
، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻳﻥ
ﺼﻔﺎﺕ ﺭﺍ ﺟﻤﻠﮕﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺪﺭﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺸﻐﻮل ﺪﻳﻥ
ورزی ﻮﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺍﻗﺐ ﺧﻮدش
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺼﻔﺎﺕ ﺭﺍ ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ
ﺑﺴﺎﻟک ﻨﮕﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭلی اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺴﺎﺑق گفته ﺍﻧﺪ
ﻭﺑﺎﺯ ﮐﻤﺎل ﻤﻌﺮﻓﺖ،
ﺗﺎ ﺍﻧﺘﻬﺎﻯ ﻤﻌﺮﻓﺖ
وشناخت ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ، ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍخلاقی ﻮﺻﻔﺎﺕﻋﻘلی
اﻭ است، ﻭﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
کمال ﺪﻳﻨﻰ، ﺩﺭ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ کمال ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﻗﺎئم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺯ ﮐﻤﺎﻝﺷﻬﻮﺩﻯ
کاملی اﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯﺻﻔﺎﺕ ﻋﻘلی
اﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
أﮐثرﺍ ﺧﻮﺩ ﻋﻘﻞ
ﮐﺎفی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻣﻌﻴﺎﺭﻋﻘل کاملان
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ
ﻗﺎﺑل ﺸﻨﺎﺧﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍخلاق ﻮﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﺤﺴﻮس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
علاﻗﻤﻨﺪﺍﻥ ﺒﻴﺎﻓتن
کاملان اﻟﻬﻰ،
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ، ﻭلی اﻳﻨک
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﻤﻴل ﺰﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮک الهی آﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺻﻔﺎﺗﻴﮑﻪ
ﺧﺎﺹ کاملان الهی
ﺘﻮﭼﻪ ﮐﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ، ﺑﭙنج ﺼﻔﺖ
ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻤﻮﺩﻩ،
ﻭﻣﻬم ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎملاّﺕ
ﺍﺯلی ﻮﻃﺒﻴﻌی ﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒل از أکنون ﺨﻮﺩ،
ﺑﻴکی ﻴﺎ ﭼﻨﺪ ﺻﻔتی
اﺯ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭکاملان الهی
ﺸﻨﺎﺧﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی به همه ﺻﻔﺎﺕ
کاملان الهی ﻨﻤﻰ
ﺭﺳﻨﺪ. ﻭحتّی
هماﻥ ﭽﻨﺪ ﺻﻔﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ، ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﻭﻣﺮﺯﻯ اﺯﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎی
زندگی ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺮﻭحی و روانی ﻮ
ﺗﺮس ﺷﺪﻳﺪ، ﻓﻄﺮﺕ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﺬﺍتی ﻮﺍقعی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
کمال ﺮﻭحی اﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺍﻳﻥ ﭙنج
ﺼﻔﺖ ﻳکی ﺘﺮک
کلام ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﮐﻪ ﺭﺑﻄﻰ
بخودشان ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی کاملان
الهی ﺒﺠﺰ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮک الهی ﺨﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺗﻮﺟﻬی
ﺒﺎﻣﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺷﺐ ﻭ ﺭﻭﺯ ﻭ ﻭﻗﺖ
ﻭ ﺑﻴﻮﻗﺖ، ﻭﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
که ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺤﺖ ﻧﻈﺮﺑﮕﻴﺮﻳم
ﻤﺸﻐﻮل کاﺭ الهی
ﺨﻮﺩ ئر توسّل
می ﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺒلیغ
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ، ﻭﻫﺸﺪﺍﺭ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ غیر ﺳﺎﻟﻚ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻴﺎﻓﺘﻥ ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺳﺮ ﭼﺸﻤﻪ ﻭﺍقعی
عقل ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ، ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻫﺮﭼﻪ ﭘﻴﺶ ﺍﻣﺪ،
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻬﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
ﺮﺍﻫﻬﺎ ، به (ﺭُم
ﻴﺎ ﺍﻭﻡ) ﺧﺘم ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺩﺭﻫﺮ ﺑﺤثی
هرﭼﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﺤث ﭘﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ،
ﺑﺘﺪﺭﻳج ﻮ ﺩﺭ ﻳک
ﺘﺴﻠﺴل ﻤﻨﻄﻘﻰ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻘﻄﻪ
الهی ﻤﻰ ﺭﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺘﺴﻠﺴل
ﻤﻨﻄﻘﻰ، ﺑﺎﻳﻥ
ﺒﺎﻭﺭﻯ ﻮعلاﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﭙﺮﮔﻮئی ﻮﺟﺪﺍل
ﻨﻴﺴﺖ. أما ﺍﮔﺮ
ﺑﺤث الهی ﻨﺒﺎﺷﺪ،
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭘﺮﮔﻮئی
ﻮﺟﺪﺍﻝ ﻭﺭﺯﻯ ﺨﺼﻤﺎﻧﻪ
ﻭ ﺗﻌﺼﺐ ﺍﻣﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. حتّی اﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻣﺮ حقّی ﺮﺍ ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ.
ﺍﻫل ﻔﻠﺴﻔﻪ ﻭﻣﻨﻄق
ﭽﻨﻴﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭلی اﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺎﻥ أﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻔﻴﺪ ﺗﺬﮐﺮ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﺪﺍم اﺯ ﺍﻥ
گفتاﺭﻫﺎ ﺑﻬﺮﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻔﻴﺪ ﻭﻣﻮثرﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﮐﺎﻣل الهی
گوﻳﻨﺪﻩ، ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ هنر ﻭ ﺭﺯﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺭﻭﺣﻴﻪ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻥ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. (ﻟﺎ ﻳﻌﻨﻴﻪ)
یعنی ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻨﺎﻳﺖﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟﻪ
ﻭﻣﻌنی ﻮﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻭ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
(ﻗلّة ﺍﻟﻤﺮاء )
ﻳﺎ ﮐم ﺒﻮﺩﻥ ﺠﺪل
ﻮ ﺑﺤث کلامی ﺒﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ،
ﻫﻤﻪ ﺍﻫل ﺒﺤث ﻭﺟﺪل
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻗﺒل اﺯ ﺳﻠﻮک الهی
ﺨﻮﺩ، ﺍﻫل ﻤﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺒﻮﺩه
اﻧﺪ، ﮐثرﺕ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
پراﮐﻨﺪگی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﻓﻥ ﺤﺮﻳﻒ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭﻫﺮ ﺑﺤثی
ﻮﺍﺭﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺪکی
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ.
ﻭلی ﭽﻮﻥ ﺳﺎﻟک
الهی ﺸﺪ. ﺳﮑﻮﺕ
ﻣﻄﻠق او ﻓﺘﻨﻪ
ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﻣﻬم
الهی ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﮑﻤﺎل الهی
ﺮﺳﻴﺪ. ﺑﺎﺯ ﺍﻫل
ﺒﺤث ﻭﺟﺪل ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻨﺘﻬﺎ کاملان
ﻤﻮﺿﻮﻉ ﺑﺤث ﺭﺍ
ﻣﺪﺍم ﺒﺴﻮﻯ هدﻑ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ، ﻣﻴل
ﺒﺒﺤث ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. (ﻣﺮاء ) ﻣﻴل
ﺒﺘﻈﺎﻫﺮﻋﻠم ﻮ
ﺩﺍﻧﺎئی اﺳﺖ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻴﺴﻮﺍﺩﺍﻥ
ﻮﮐم عقلاﻥ، ﻗﺪﺭﺕ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ ﺰﻳﺎﺩﻯ
ﺒﭽﺸم ﺒﺮﺳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎل عمر
ﻭ ﻭﻗﺖﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻣﮕﺮﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺟﺪﺍل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺑﺴﻤﺖ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﮑﺸﺎﻧﺪ. ﻭﺗﺎ ﺍﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻧﻔﺮﺕ
ﻭ ﺧﺼﻮﻣﺖ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﮑﻨﺪ. ﻭﺗﺎ ﺍﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﻃﺮﻓﻴﻥ ﺒﺎﺻﻮلی
ﻤﻮﺍﻓق ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﺗﻮﻗﻒ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﻫم
ﻔﮑﺮﻯ ﻨﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻥ،
ﺑﺎﻋث ﺗﺤﺒﻴﺐ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. (ﺣِﻠﻢ) ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺼﺒﺮ ﻭﺑُﺮﺩ ﺑﺎﺭﻯ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی
اﺳﺖ. ﻭﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
ﺮﻭٴﻴﺎ های اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺪعی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
که داشته ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
کاملان اﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ
عقلی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺟﻌل ﺮﻭٴﻴﺎﻯ ﺤﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﺑﮑﻨﺪ، ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘلی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
کافی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻳک
ﻨﮑﺘﻪ ﺍﺯﺭﻭٴﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ، ﻭﺍﻫﻞ
ﺩل ﻮکاملان الهی
ﺪﻳﮕﺮ، ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺩﺭﻭغ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻣﻘﺎم الهی
ﺒﺮﺟﺴﺘﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﻤﻬم ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﻤﺪعی
ﺸﺪ، ﭘﻴﺮﺵ ﺍﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ. ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺗﺎﻳﻴﺪ ﺣﺮﻑ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﺻﺒﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ،
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻌنی ﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺯﻧﺪگی
ﻮﺳﺨﺘﻴﻬﺎﻯ آﻥ.
ﻭلی کاملان الهی
ﻤﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی
ﻤﺎﺩﻯ ﻨﺎﺭﺍﺣﺖ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس آﻧﺎﻥ ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، علی ﺮﻏم
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﻧﺒﺎل ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺻﺒﺮ ﻭ ﺑُﺮﺩﺑﺎﺭﻯ
اﻭ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ،
ﭘس ﺍﺯﺑﺎزﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﻋﻤق أﺣﻮﺍل او،
ﻭﺻﺪﺍﻗﺖ ﮐﻤﺎل
أخلاقی ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎﺣُﺴﻥ
ﺨُﻠﻖ، ﻧﻴکی ﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﻭﺧﻨﺪﺍﻥ ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭعلی ﺮﻏم
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻧﺎ ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺍﻧﺎﻥ
ﻮحتّی ﺒﺎ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﺑﺎﻳﻥ
کاملان الهی ﺴﺨتی
ﻮﻧﺎ ﺭﺍحتّی ﻮﺍﺭﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺍن
ﻮﻗﺖ ﺳﺨﺖ ﻋﺼﺒﺎنی
ﻤﻴﮑﺮﺩ ﻭلی اﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﻭﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻤﺎﺷاﺖ
ﻭﺣُﺴﻥﺨُﻠق ﻨﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﻭﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺎﻭﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ هدﺍﻳﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﻓﺮﺻتی ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ،
ﺩﺭیغ ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻧﺘﻘﺎم گذﺷﺘﻪ
ﻣﺤﺮﻭم اﺯ ﻫﺪﺍﻳتی
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. (ﺍﻧﻔﺎﻕ)
ﻣﺎل ﻮ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮﻯ
هاﻯ ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
حتّی اﮔﺮ ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺴﺎﺑق آﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺣُﺴﻥ ﺨُﻠق
ﺒﻤﻌنی ﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ، ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
بهبوﺩ ﺧﻠﻘﺖ ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻥ
آﻓﺮﻳﻨﺶ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺪﺭ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﺒﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ، ﺍﻓﺮﻳﻨشی
ﺘﺎﺯﻩ ﻭﻋﻘل ﻮﺻﻔﺎتی
ﺘﺎﺯﻩ ﻭﺑﺮﺗﺮ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
کاملان اﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﻗبلا
ﺍﻭﺭﺍ می ﺸﻨﺎﺧﺘﻴﻢ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺍخلاق
ﺘﻨﻬﺎ ﺍﻣﺮﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮکاملان
الهی ﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﻭلی اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻋﻘل
ﺒﺮﺟﺴﺘﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻭ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻣﮕﺮﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰﻋﺎﻣل
سلوک ﻮﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻮﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﮔﺮﺩﻧﺪ.

396 -ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ129ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺑﻮﻯ گفتند ،
ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﻭﺍﻳﺎ ﺑﺎ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥﺨﻠق ﺨﺪﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻮﺩ؟ ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩ ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻥ
کسان .
. .اﻟق ﻤﻨﻬم اﻟﺘﺎﺭک
ﻠﻠﺴﻮﺍﻙ، ﻭﺍﻟﻤﺘﺮبّع
فی ﻤﻮضع اﻟﻀﻴﻖ،
ﻭﺍﻟﺪﺍﺧل ﻔﻴﻤﺎ
ﻟﺎ ﻳﻌﻨﻴﻪ، ﻭ ﺍﻟﻤﻤﺎﺭﻯ
ﻔﻴﻤﺎ ﻟﺎﻋﻠم ﻠﻪ
ﺑﻪ ﻣﮕﺮ ﮐﺴﺎنی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
هستند، ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺠﺪﺍ ﮐﻥ ﻮ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻣﮑﻦ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﻌﺎﻳبی
اصلاح ﻨﺎﭘﺬﻳﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ
ﺍﺯ ﮐﺴﻰ، ﮐﻪ ﺗﺮک
ﻤﺴﻮﺍک ﺪﻧﺪﺍﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺩﺭﺟﺎﻯ
ﺘﻨﮕی گشاﺩ ﻣی ﻨﺸﻴﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺍﻣﺮﻯ که ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﻪ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ ﺩﺍﺧل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﺯ ﺍﻥ
اطلاع ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭﺍﺭﺩ
کلام ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﻭﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺤث ﻭﺟﺪﺍل
ﻮﺍﻇﻬﺎﺭ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺮک ﻤﺴﻮﺍﻙ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻣﺮﻯ ﺒﻬﺪﺍﺷتی
اﺳﺖ، ﻭﻣﺴﻮﺍک
گذﺷﺘﮕﺎﻥ ﺮﻳﺸﻪ
ﺑﻮﺗﻪﺍﻯ ﺼﺤﺮﺍئی
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻤﺴﻮﺍک
ﭙُﺮ ﺭﻳﺸﻪ است ،
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺪﻧﺪﺍﻥ
ﻤﻴﻤﺎﻟﻨﺪ ﺗﻤﻴﺰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻫﻨﮕﺎم
ﻤﮑﺎﻟﻤﻪ ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
أﻫﻤﻴﺖ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺗﻤﻴﺰﻯ
ﺪﻧﺪﺍﻥ ﺸﻮﺩ. ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﻣﻌﺎﺷﺮﺕ ﺧﻮﺩ ﻧﮑﻨﺪ،
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺠﺎﻫل ﻮﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭽﻮﻥ ﺸﺎﻧﻪ
ﺯﺩﻥ، ﻭﻟﺒﺎس ﺗﻤﻴﺰﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻮﻋﻄﺮ ﺯﺩﻥ، ﻭﻇﺎﻫﺮﻯ
آﺭﺍﺳﺘﻪ ﺩﺍﺷﺘﻦ،
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺨﺪﻣﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯﺍﺭ
ﻧﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
الهی ﺒﺎﻳﺪ ﺗﺮک
اﻳﻥ کاﺭﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﭼﻮﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻨﺮﻓﺖ، ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺍﺣﻮﺍل
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺗﻨگ ﺒﺎﺷﺪ، ﭼﻮﻥ
ﻤﺠﻠس ﺳﺨﻨﺮﺍنی
ﻮﺗﻤﺎﺷﺎ ﻭﺍﺟﺘﻤﺎع
ﻤﺮﺩﻡ، ﮔﺸﺎﺩ ﻧﺸﺴﺘﻥ
ﻮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻓﺎﻩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺩﺭﻋﺬﺍﺏ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻥ، ﻣﻌنی
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍهی ﻮﺟﻬل
ﺸﺪﻳﺪ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺣﻘﻮق ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻣﻨﺼﻒ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﺣتی ﺒﺎﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
الهی ﻨﺼﻴﺤﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﻪ ﺍﻭ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻧﺎﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺸﺨﺺ، ﻧﻪ ﺷﻐل
ﻮﺣﺮﻓﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻧﻪ ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
اﺯ ﺳﺮ ﺩﺭآﻭﺭﺩﻥ
اﺯﮐﺎﺭ ﻣﺮﺩم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺟﺎﺳﻮسی ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻣﺮﺩم
ﻨﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺪﺍﻧﺪ. ﻣﮕﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ، ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺎﮔﺎهی ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻔﮑﺮ ﻭﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭﻳﺎ
ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺎﻋﻤﺎل
آﻧﻬﺎ، ﺑﻤﻌنی ﺘﺮک
ﺘﻮﺟّﻪﺑﺎﻣﻮﺭ
الهی و سلوک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﻮﺍﻗﻌﻰ، ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﻓﮑﺮﺵ ﻣﺸﻐﻮل
هست ، ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺩﺍﺷﺖ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺭسی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫم ﺪﺧﺎﻟتی
ﺒﺮﺳﺒﻴل آﺯﻣﺎﻳﺶ،
ﺩﺭ ﺍﻣﺮ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ الهی
ﺪﺭﺳﻠﻮک ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﺯ ﺻﺤﻨﻪ
ﺩﺧﺎﻟﺖ ﻭ ﺑﺤث ﺧﺎﺭج
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺖ، ﮐﻪ ﮐسی
ﺪﺭ ﺍﻣﺮﻯ، ﭼﻮﻥ
اﺯ ﺍﻥ ﭽﻴﺰﻯ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺩﺧﺎﻟﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺳﺘﻤﺎع
ﻮﺳؤﺍل ﻮﮐﺴﺐ ﺍطلاع
عشق ﺒﺎﻣﻮﺧﺘﻦﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻨﻘﺺ ﺍخلاقی
ﻤﺮاء ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﺪﺧﺎﻟﺖ ﺍﻭ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻤﻄلّع اﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺑﺤث ﻭﺟﺪﺍل
عقلی ﺪﺭ ﺁﻳﺪ، ﻭﺧﺼﻮﻣتی
ﻔﮑﺮﻯ ﻮﻣﮑﺘبی
ﻨﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻫم ﺠﻬل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ، ﻭﻫم
ﻨﻔﺮﺕ ﻭﺩﺷﻤنی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﺟﻠﺐ ﮐﺮﺩﻩ، ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﺪعی ﺘﺒلیغ ﺮﺍﻩ
الهی ﺒﺎﺷﺪ، ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮ ﻣﺮﺩم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺴﺖ. ﻭ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﺤﺮﻭم ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻮ
ﺍﻟﻤتمرّﺽ ﻣﻥ
غیر ﻋلّة ، ﻭ ﺍﻟﻤﺘﺸﻌّث
ﻣﻥ غیر ﻣﺼﻴبة  ﻭ ﺍﻟﻤﺨﺎﻟﻒ
ﻋﻠﻰ ﺃﺻﺤﺎﺑﻪ فی
الحقّ، ﻭﻗﺪ ﺍﺗّﻔﻘﻮﺍ
ﻋﻠﻴﻪﻭﻧﻴﺰ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺒﻤﺎﺭﻯ
ﻤﻴﺰﻧﺪ ﻭﺗﻤﺎﺭﺽ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺴﺮﺩﺭﺩ ﺩﺳت
ﻤﺎل ﺒﺴﺮ ﻣﻴﺒﻨﺪﺩ.
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺪﻟﻴل ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺵ ﺩﺭﺩ ﺳﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ ﺍﺷﻔﺘﮕﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﮐﺴﻴﮑﻪ ﺑﺎ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﺶ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﺮ حقّ،
ﺩﺍﺋﻤﺎ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻗبلا
ﺑﺮ ﺳﺮ آﻥ هم ﺘﻮﺍﻓق
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻤﻴﺰﻧﺪ ﻋملاّ ﺩﺭﻭﻏﮕﻮ،
ﻭﺭﻳﺎ ﮐﺎﺭ ﻭﺗﻨﺒلی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻣﺨفی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﺳﺎس ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻔﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻋملاّ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﻣُﺘﺸﻌّث) ﮐسی
اﺳﺖ ﮐﻪ آﺷﻔﺘﮕی
ﻮ ﭘﺮﻳﺸﺎنی ﻮﻧﺎﺭﺍحتّی
ﺒﺪﺭﻭغ ﻨﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺪﺭﺩ ﺳﺮﻯ
ﺪﺳﺘﻤﺎل ﺒﺴﺮ ﻣﻴﺒﻨﺪﺩ.
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻤشکلاتی اﺑﺮﺍﺯ
ﻧﺎﺭﺍﺣتی ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻳک ﻨﻮع ﺪﺭﻭﻏﮕﻮﺋﻰ،
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻥ اﺳﺖ. ﻭﺩﻟﻴل
عشق ﻮﺭﺯﻯ ﺒﺨﻮﻳﺸﺘﻥ
ﻮﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍهی اﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻗبلا
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﺘﻔق
اﻟﻘﻮل ﺒﻮﺩﻩ، ﺑﺎﺯ
ﺩم اﺯﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﺤﺘﺮﻡ ﻧﻤﻴﺸﻤﺮﺩ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ حقّ
کُشی ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ
حقّ ﺒﺎﺩﻭﺳﺘﺎﻧﺶ
ﺩﺭ ﺍﺧتلاﻑ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
حقّ الهی ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﻫم ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺍﺧتلاﻑ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨد
. ﻮ ﺍﻟﻤُﻔﺘﺨﺮ ﻳﻔﺘﺨﺮ
ﺑﺂﺑﺎﺋﻪ، ﻭﻫﻮ
ﺧﻠﻮّ ﻣِﻥ ﺼﺎﻟح
ﺃﻋﻤﺎﻟﻬﻢ، ﻓﻬﻮ
ﺑﻤﻨﺰلة ﺍﻟﺨﻠﻨﺞ
ﻳﻘﺸّﺮ ﻟﺤﺎ ﻣﻥ
ﻠﺤﺎ، حتّی ﻴﻮﺻل
الی ﺠﻮﻫﺮﻳّﺘﻪ
ﻭﻧﻴﺰ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﭙﺪﺭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﺎﺯﻧﺪ،
ﻭﺑﺒﺰﺭگی آﻧﻬﺎ
ﺗﮑﻴﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺧﻮﺩ ﺧﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎل ﻨﻴﻜﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻨﻪ ﺩﺭﺧﺖ
ﺧﻠنج ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﭙﻮﺳﻴﺪﻩ
ﭼﻮﺏ ﺍﺳﺖ، ﻭﻣﺪﺍم
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﻧﺮﺍ ﭘﻮﺳﺖ
ﮐﻨﺪ، ﺗﺎ ﺑﻘﺴﻤﺖ
ﺧﻮﺏ ﻭﺟﻮﻫﺮ آﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺠﻮﻫﺮﻳتی ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﻘﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻭﺍﺏ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺑﻠﮑﻪﺣتی
گمرﺍﻩ ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﭙﺪﺭﺍﻥ عالم ﻮالهی
ﺨﻮﺩ ﺑﻨﺎﺯﻧﺪ،
ﻭلی ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻋﺎﻟم
ﻮالهی ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﻴّﺪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ، ﻭلی ﺨﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻨﺒﻮّﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
الهی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺑﭙﺪﺭﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺪﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻭ ﻭﺯﻳﺮ و ﻭﮐﻴﻞ،
ﻭﻳﺎ ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯﺳﻠﻄﻨﺖﻫﺎﻯ
کنونی ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭهیچ
ﺼﻔتی اﺯ ﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺨﻮﺏ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺘﻨﻪ ﺩﺭﺧتی ﭙﻮﺳﻴﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﻐﺰﻯ ﻤﺤﮑم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﭼﻴﺰی
ﺍﺯ ﻓﻬم ﻮ ﻋﻘل ﻮ
ﺍخلاق ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭﻋﻘل
ﻮﺍخلاق ﻮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺩﺳﺖ ﮐمی اﺯﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺪﺗﺮ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣﻴﻮﺍنی ﻘﺪﺭﺕ
ﺩﺭک ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﻭلی
اﻳﻨﺎﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﻭ ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺘﮑﺎﻣل ﺠﺴﻢ ﻭﺫﻫﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﻮ
ﺫﺍﺕ أﺑﺪﻯ ﺨﻮﺩ
ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﺴﻰ ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻣﻥ
ﻔﺮﺯﻧﺪ فلاﻥ
هستم که ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺳﺎل ﭙﻴﺶ ﻧﺨﺴﺖ
ﻭﺯﻳﺮ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻣﻥ ﭙﺪﺭفلاﻥ
هنرﻣﻨﺪ ﻫﺴﺘﻢ،
ﻭﻳﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪ فلاﻥ
ﻤﻘﺎم ﺪﺍﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﻡ ﻭلی ﺨﻮﺩ
ﻧﻪ ﻭﺯﻳﺮ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭﻧﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻡ، ﮔﻴﺮم ﭙﺪﺭﺗﻮ
ﺑﻮﺩ ﻓﺎﺿﻞ، ﺍﺯﻓﻀل
ﭙﺪﺭ ﺗﻮ ﺭﺍ ﭼﻪ ﺣﺎﺻﻞ؟

397 -ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ130ﺑﺤﺎﺭ)
: إﺳﻤﻌﻮﺍ
ﻣﻨّﻯ کلاﻣﺎ، ﻫﻮ
ﺧﻴﺮ ﻟﮑم ﻤﻥ اﻟﺪُﻫم
اﻟﻤﻮﻗفة ، ﻟﺎ ﻳﺘﮑﻠّم
ﺃﺣﺪﮐم ﺒﻤﺎ ﻟﺎ
ﻳﻌﻨﻴﻪ، ﻭﻟﻴﺪع
کثیرﺍ ﻓﻴﻤﺎ ﻳﻌﻨﻴﻪ،
ﺣﺘّﻯ ﻴﺠﺪ ﻟﻪ ﻣﻮﺿﻌﺎ،
ﻓﺮﺏّ ﻣﺘﮑﻠّم فی
غیر ﻣﻮﺿﻌﻪ، ﺟنی
علی ﻨﻔﺴﻪ ﺑﮑلاﻣﻪ ﺍﺯﻣﻥ ﺒﺸﻨﻮﻳﺪ
ﻭﺍﻳﻥ ﭙﻨﺪ ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺍﺳﺐ ﺯﻳﻥ ﺸﺪﻩ
ﻭﺍﻣﺎﺩﻩ، ﻭ از
ﻫﺮ ثرﻭتی ﺒﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻴﭽﮑس ﺑﺎﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎطیّ ﺒﻮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﮑﻨﺪ ﻭﺻﺤﺒﺖﺍﻧﺮﺍ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﻪ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﺻﺤﺒﺖ ﺯﻳﺎﺩ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ، ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻣﻘﺎم
ﻮﻣﻮقع آﻥ اﻳﺠﺎﺏ
ﮐﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻯ ﺪﺭﻏﻴﺮﻣﻮقع
ﻤﻨﺎﺳﺐ، ﺑﺎکلام
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﺼﻴﺒتی ﺒﺒﺎﺭ
آﻭﺭﺩ. (ﺍﻟﺪُﻫُﻢ)
ﺟمع أﺩﻫم یا ﺍﺳﺐ
ﺳﻴﺎﻩ ﻗﻴﻤتی ﻮ
ﺯﻳﻥ ﺸﺪﻩ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﻤﻌنی هرﭼﻴﺰ
ﻣﻔﻴﺪ ﻭﻗﻴﻤتی
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. (ﻏﻴﺮﻣﻮﺿﻌﻪ)
ﺩﺭﻏﻴﺮﻣﻮقع ﻤﻨﺎﺳﺐ،
ﻭﻳﺎ ﻣﮑﺎﻥ ﻣﻨﺎﺳﺐ
آﻥ که ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺒﺮﺍﻯ
آﻥ آﻣﺎﺩﻩ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﻮ ﻟﺎ ﻳﻤﺎﺭﻳﻥّ
ﺃﺣﺪﮐم ﺴﻔﻴﻬﺎ
ﻭﻟﺎ ﺣﻠﻴﻤﺎ، ﻓﺎﻧّﻪ
ﻣَﻥ ﻤﺎﺭﻯ ﺤﻠﻴﻤﺎ
ﺃﻗﺼﺎﻩ، ﻭﻣَﻦ
ﻣﺎﺭﻯ ﺴﻔﻴﻬﺎ ﺃﺭﺩﺍﻩ
هیچ ﻴک اﺯ ﺷﻤﺎ ﺑﺎ
ﺳﻔﻴﻬی ﺒﻴﻌﻘﻞ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ آﺩم ﺤﻠﻴم
ﻮﺻﺒﻮﺭﻯ ﺒﺤث ﻭﺟﺪﺍﻝ
ﻧﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﮐس ﺑﺎﺣﻠﻴم ﺠﺪﺍل
کند، ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻭﺩﺷﻤنی ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﺎ ﺳﻔﻴﻬی ﺒﺤث
ﻭﺟﺪﺍل ﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺑﺎﻋث ﻗﺘل اﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭحتّی اﻭﺭﺍ ﭘس
ﻭ ﺑأﺭﺗﺪﺍﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻮﺍﺫﺍ ﺫﮐﺮﺗم
ﺃﺧﺎﮐم اﺫﺍ ﻏﺎﺏ
ﻋﻨﮑﻢ، ﺑﺄﺣﺴﻥ
ﻤﺎﺗﺤﺒّﻮﻥ ﺃﻥ
ﺘﺬﮐﺮﻭﺍ ﺑﻪ ﺍﺫﺍ
ﻏﺒﺘم عنه ، ﻭﺃﻋﻤﻠﻮﺍ
ﻋﻤل ﻤﻥ ﻴﻌﻠﻢ،
ﺃﻧّﻪ ﻣﺠﺎﺯﻯ ﺒﺎﻟﺄﺣﺴﺎﻥ
ﻤﺄﺧﻮﺫ ﺑﺎﻟﺄﺟﺮﺍم
ﻫﺮﮔﺎﻩﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺍﻳﻤﺎنی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻳﺪ،
ﭼﻨﺎﻥ اﺯ ﻭﻯ ﺒﻨﻴکی
ﻴﺎﺩ ﮐﻨﻴﺪ، ﮐﻪ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻳﺪ ﺩﺭﻏﻴﺎﺏ
ﺷﻤﺎ، ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻴکی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺫﮐﺮ ﻧﺎم
ﺸﻤﺎ ﺑﺒﺮﻧﺪ. ﻭﺑﺎﺯ
ﺃخ ﻮ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
قُرآن، ﺑﻤﻌنی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﭘﻴﺮالهی
ﻮمُرَبّی ﺴﻠﻮکی
اﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺪﺭ ﻏﻴﺎﺏ
ﻭﻯ، ﻳﺎﺩ ﺍﻭﺭﻯ
ﻨﻴکی اﺯ ﺍﻭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﻀﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ،
ﻫﻨﮕﺎم غیاﺏ ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﺪﺍﻭم ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺴﺘﺎﻳﺶ ﺩﺭﺗﻮﺳّل
ﺨﻮﺩ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ، ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻳﺪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﺸﻔﺎﻋﺖ ﻭ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻴﺪ. ﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐسی
ﺒﺎﺷﻴﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﺩﺭﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﻧﻴﮑﻰ، ﻭﻳﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺧﻄﺎ ﮐﺎﺭﻯﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک الهی می ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
که ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،
حتّی اﮔﺮﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮکی ﻨﻴﺰ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ ﺒﺎ ﺍﻳﻥ
هدﻑ الهی ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﻣﻮﺍﻓق
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩ، ﺑﭙﺎﺩﺍﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ، ﺩﺭﺭﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺍﮔﺮﺧﻄﺎ
ﻭﺟﺮم کرﺩ، ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻐﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺪ ﻋﻤل
کنندﮔﺎﻥ ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻗﻄﻌﺎ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
مقام ﺮﻭحی ﻮ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺮّﺩ ﺑﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺧﺪﺍ ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻨﮑﺮﺩﻥ ﻮﺗﻤﺮّﺩ
ﺑﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
الهی ﺪﺭ ﺳﻠﻮک الهی
ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﺒﻴﺸﺘﺮ، ﻭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍنی عمیق ﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. (ﺣﻠﻴﻢ) ﺻﺒﻮﺭ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺟﻮﺍﺏ ﺑﺤث ﻭﺟﺪﺍﻝ
بیهوده ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﻳﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭلی ﻘﺪﺭﺕ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﺩﻭﺭﻯ
ﺠﺴﺘﻥ ﻮحتّی ﺪﺷﻤﻨﻰﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. (ﻣﺄﺧﻮﺫ)
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻮآﺧﺬﻩ
ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭽﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
می ﺒﺎﺷﺪ. (ﺍﺟﺮﺍﻡ)ﻋﻤل
ﺠﺮم ﻮﮔﻨﺎﻩ ﻭﺧﻄﺎ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ کاﺭﻣﺎ
ﻳﺎ ﮔﺎﺭﻣﻪ، ﮐﻪ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی ﺮﻭح
ﻧﺴﺎﻥ ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺣﻘﻴﺮ ﻣسخ
ﺸﺪﻩ ﺣﻴﻮﺍنی اﺳﺖ

398 -ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩقاﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻮﻯ ﭽﻨﻴﻥ گفته ﺍﻧﺪ(ﺝ۲ﺹ 131 ﺑﺤﺎﺭ): إنّ ﻤِﻥ اﻟﺘﻮﺍﺿﻊ،
ﺃﻥ ﻴﺮضی اﻟﺮﺟل
ﺒﺎﻟﻤﺠﻠس ﺩﻭﻥ
اﻟﻤﺠﻠس ، ﻭ ﺃﻥ
ﻴﺴﻠّم علی ﻣَﻥ
ﻴﻠﻘﻰ، ﻭ ﺃﻥ ﻴﺘﺮک
اﻟﻤَﺮء ﻮ إﻥ کاﻥ
ﻤُﺤﻘّﺎ، ﻭﻟﺎ ﻳﺤﺐّ
ﺃﻥ ﻴُﺤﻤﺪ علی
اﻟﺘﻘﻮﻯ ﺍﻳﻥ
اﺯ ﺗﻮﺍضع ﻮ ﺍخلاق
ﻨﻴک اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻣﺠﻠسی
ﻮﺍﺭ ﺩﺷﺪ، ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﺠﻠس ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ.
ﻭﺑﻬﺮﮐس ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪ
سلام کند. ﻭﺗﺮک
ﺒﺤث ﻭﺟﺪﺍل ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻘﻮﺍﻯ
اﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺭﻭﺣﺎنی
الهی ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
کاملان الهی ﻮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺍنی
ﻮﻋﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﺗﻤﺎمی
ﺤﺪﻳثهاِی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ، هیچ
اﺭﺗﺒﺎطیّ ﺒﺎﻣﻮﺭ
ﺩﻳنی ﻘﺸﺮﻯ ﻮ ﻇﺎﻫﺮﻯ
بهر مذهبی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺑﺮﺍﻯ کسب ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭘس ﺍﺯ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺼﻔﺎﺕ ﻧﻴک الهی
اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ ﭽﻮﻥ
ﺑﻤﺠﻠسی ﻮﺍﺭﺩ
ﺷﻮﻧﺪ، ﺗﻮﺍضع ﻮﻓﺮﻭﺗنی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺻﺪﺭ ﻣﺠﻠس
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺠﻮﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺠﺎﻯ ﻨﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺗﻘﺪّس ﻧﺸﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﮔﺮﺩﻥ
ﺮﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺗﻮﺍضع
کج ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺰُﻫﺪ ﻭﻓﺮﻭﺗنی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺯﻯ ﻨﻔس
أمّاره و
آلوده ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥ ﻤﺤﺘﺮمی
ﺪﺭﻣﺠﻠس ﺑﻮﺩ،
ﻭلی ﺘﻈﺎﻫﺮ ﺑﺘﻮﺍضع
ﻨﻤﻮﺩ. ﻧﺸﺴﺘﻥ ﺪﺭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻣﺠﻠس ،
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﻧﺴﺎنی
بی أﻫﻤﻴّﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی اﺯ ﺩﻳﺪ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ ﻣﻬم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺘﻮﺍضع
ﺒﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﻭﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭﻧﺰﺩ ﻣﺮﺩم ﻤﻬم
ﺠﻠﻮﻩ ﮐﻨﺪ. ﻭﺣتی
اﻟﺄﻣﮑﺎﻥ
گُمنام ﺒﻤﺎﻧﺪ،
ﻭ ﺑﻬﺮﮐس سلام
کرﺩﻥ، ﺑﺎﺯ ﺗﻮﺍضع
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﻤﻨﺘﻈﺮ
سلام ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
هستند . ﻭﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺩﺳﺖ ﺑﻮسی
آﻧﻬﺎ می ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ سلام ﺰﻣﻴﻨﻪ
ﺟﻠﺐ ﺩﻭﺳﺘﻰ، ﻭﺍﻏﺎﺯ
آﺷﻨﺎئی ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻤﻨﻈﻮﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭسلام ﺒﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی
یادآوری ﺘﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﻭﻣﺴﻠﻤﺎنی
ﻮﺍﻗﻌﻰ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی زنده اﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺴﻠﻮک
الهی ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻨ
(سلاﻡ ﻋﻠﻴﮑﻢ) ﻳﻌنی
ﺴلام ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی ﺸﻤﺎ
ﻭ ﺑﺮﻋُﻬﺪﻩ ﺷﻤﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺟﻮﺍﺏ (ﻋﻠﻴﮑم
اﻟﺴلاﻡ) ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥﻤﻌنی
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰﺳﻠﻮک
الهی ﺒﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
الهی ﺒﻴﺎﺑﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺒﻌﻬﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺷﻤﺎ
نیز هست . ﻭﺟﻤﻠﻪ
(ﺭﺣمة ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺑﺮﮐﺎﺗﻪ)
ﮐﻪ ﺍﺿﺎﻓﻪﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴلام ﻮ ﭘﺎسخ ﺴلام
اﺳﺖ، ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺒﻤﻌنی
ﺮﺣﻤﺖ الهی ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﮐﻪ ﺭﺣﻤﺖ
ﺧﺎﺹ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻴک اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪﺩﺭ ﺳﻠﻮک
الهی ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺑﮑسی اﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺑﺮﮐﺎﺕ الهی ﻴﺎ
ﻓﺰﻭﻧﻴﻬﺎ ﻭ ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﻣﻘﺎمی ﻮﻋﻘلی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺑﻬﺸﺘﻰ، ﻧﻴﺰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺴﺎﻟک اﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﭘﺎسخ
ﺪﻫﻨﺪﻩ سلاﻡ، ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴلام
کنندﻩ ﺍﺭﺯﻭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺭﺯﻭﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻳکی اﺯ ﺍﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍقعی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺣﺴﻮﺩ ﻭ ﺑﺨﻴل ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
علّت ﺗﺎﺧﻴﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

399 - (ﺣﺪﻳث ﺧﺼﻮمت
) ﺍﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
(ﺝ۲ﺹ
127د ﺑﺤﺎﺭ) : اﻳّﺎک
ﻮﺍﻟﺨﺼﻮﻣﺎﺕ،
ﻓﺎﻧّﻬﺎ ﻳﻮﺭث
ﺍﻟﺸﻚ، ﻭﺗﺤﺒﻄ
اﻟﻌﻤﻞ، ﻭﺗﺮﺩﻯ
ﺼﺎﺣﺒﻬﺎ، ﻭ ﻋﺴﻰ
ﺍﻥ ﻴﺘﮑﻠّم اﻟﺮﺟل
ﺒﺎﻟﺸیئ لا ﻳُﻐﻔﺮ
ﻟﻪﻫﺸﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻢ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻣﺨﺎﺻﻤﻪﻫﺎ
ﻧﮑﻨﻰ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻋث
ﺷکّ ﻮ ﺍﺣﺒﺎﻁ
یا خُنثی ﺸﺪﻥ
أﻋﻤﺎل عباﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻌﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻤﻴﮑﺸﺎﻧﺪ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺣﺮفی ﺮﺍ
ﺑﺰﻧﺪ، ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻗﺎﺑل ﺒﺨﺸﻮﺩﻥ
ﻨﺒﺎﺷﺪ. (ﺧﺼﻮﻣﺎﺕ)
ﺟﻤﻊ ﺧﺼﻮﻣﺖ ﻭ ﺩﺷﻤﻨﻰ،
ﻭﺑﺤث خصماﻧﻪ ﻭﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺟﺪﺍﻝ
ﻭﺟﻨگ ﺮﻭﺍنی ﻮ
ﺯﺑﺎنی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ کاﺭ ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺨﺪﺍ، ﺟﺰ ﺩﺷﻤنی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭ ﺟﺪﺍﻝ،
ﻧﮑﺎﺕ ﻋﻘلی ﻤُﺒﻬم
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻃﺮﻑ
ﻣﺴﺘمع ﺒﺨﺼﻮﺹ،
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک الهی
ﻮ ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﺎﺷﺪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﺮﺩﻳﺪﻫﺎئی اﺯ
ﺭﺍﻩ ﻭ ﺭﻭﺵ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ عباﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮکی که ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑأﺣﺒﺎﻃ
ﻮ خُنثی ﺸﺪﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺑﺠﺎﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻪ ﺭِﺩﺍﺋﺖ
ﻭ ﭘﺴﺘﻰ، ﻭﻣﺮﺩﻭﺩ
ﺷﺪﻥ ﺒﻌﻘﺐ باز
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺑﺠﺎﻯﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﭘس ﺭﻭﻯ
ﻮﺍﺭﺗﺪﺍﺩ و
فسق ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﺟﺰ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻋﺸق
ﺒﻬﺪفی که ﺩﺍﺭﻳﻢ،
ﻭﺍﻧﺠﺎم عباﺩﺍﺕ
ﻭﺍﻋﻤﺎﻟﻰ، ﮐﻪ
ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺍﻳﻥعشق ﻮﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮﮐِﺸﺶ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﻯ
إﺣﺒﺎﻃ ﻮخُنثی
ﻮﺑﺎﻃل ﺸﻮﻧﺪ،
ﺑﺠﺎﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﻮ ﺗﻘﺮﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﺸﺮیّت
، ﺑﻌﻘﺐ ﻧﺸﻴنی
ﻨﻮعی ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺭﺩاءت ﻭﭘﺴتی ﻮ
ﺯﺷﺘﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﻣﺮﺗﺪّ ﻭﻋﻘﺐ
ﺭﻓﺘﻪ ﻧﻮﻋﻰ، ﻭﺑﺴﻮﻯ
أﻧﻮﺍع ﺤﻴﻮﺍنی
ﺤﻘﻴﺮ ﮔﺬﺷﺘﻪ
های ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ،
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ ﺗﻮﻟﺪﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻄﻠبی ﺒﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
داوری ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮﺳﻠﻮک
الهی ﺸﺨﺺ، ﻗﺎﺑل
ﺒﺨﺸﺶ ﻭﻋﻔﻮ
الهی ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺸﺮک ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺟﺪﺍل
ﻤﻨﻄقی أﮐثرﺍ همرﺍﻩ
ﺑﺎ ﺗﻌﺼﺐ ﻭﻋﺼﺒﺎﻧﻴﺖ
ﻭﺧﺮﻭج اﺯحقّ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

400 -ﺩﺭﺣﺪﻳثی
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ128 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ :إﻳّﺎﮐم
ﻮ ﺍﻟﺨﺼﻮمة فی
اﻟﺪﻳﻦ، ﻓﺎﻧّﻬﺎ
ﺗﺸﻐل اﻟﻘﻠﺐ ﻋﻥ
ﺬﮐﺮ ﺍﻟﻠﻪﻋﺰّ
ﻭﺟﻞّ، ﻭﺗﻮﺭث ﺍﻟﻨﻔﺎق
ﻮ ﺗﮑﺴﺐ ﺍﻟﻀﻐﺎﺋﻥ
ﻮﺗﺴﺘﺠﻴﺮ ﺍﻟﮑﺬﺏ ﻫﺸﺪﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻢ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳنی
قشری ﺨﺼﻮﻣﺖ ﻧﮑﻨﻴﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻋث ﻣﺸﻐﻮل
ﺒﻮﺩﻥ ﺪﻝ، ﻭ ﺩﻭﺭ
ﺷﺪﻥ اﺯ ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺑﺎﻋث
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻧﻔﺎق ﻮ
ﻧﻔﺮﺕ ﻭﮐﻴﻨﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﭘﻨﺎﻩ ﺑﺮﺩﻥ ﺒﺪﺭﻭﻏﮕﻮئی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. (ﺧﺼﻮﻣﺖ)
ﻫﺮﮐﺎﺭ ﺧﺼﻤﺎﻧﻪ
ﻭﺩﺷﻤنی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺟﻨﮓ ﺧﻮﻧﻴﻦ، ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ آﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺒﺤث ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻨﻄﻘﻰ، ﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻧﻔﺮﺗﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻏﻠﺐ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎ ﻣﻮﺍفق
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺑﺤثذ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﻠﻮک الهی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﺸﮑﻠﺘﺮﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺗﺎ ﺍﻧﺮﺍ
ثاﺑﺖ ﻧﻤﻮﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ کاﺭ ﺟﺪﺍل
بی ثمر ﻭ ﺩﺷﻤﻥ ﺘﺮﺍﺷﻰ،
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺫﮐﺮ
ﻭﻳﺎﺩ ﺧﺪﺍ ، ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
. ﻭﺑﺎﻋث ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻧﻔﺎق ﻮ ﺗﻔﺮﻗﻪ
ﻭﺟﺪﺍئی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
(ﻧﻔﺎﻕ) ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻭﺟﺪﺍئی
ﺪﺭ ﺟﺴم ﻮﻓﮑﺮ،
ﻭ حتی ﻣﻘﺎم ﺮﻭحی
أﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎﻫﻢ ﺍﺳﺖ.
ﺫﮐﺮﺧﺪﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻴﺎﺩ ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻥ،
ﺩﺭﻳک ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﺬﮐّﺮ
ﺳﻠﻮکی ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ،
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻤﺪﺍم
ﺒﺪﺍﻧﻬﺎ ﻣﺘﻮﺟّﻪ،
ﻭ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ ﺨﻮﺩ ﺣﺎﺿﺮﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﺧﻮﺩ ﺣﺎﺿﺮ ﺩﺭ
ﺗﺨﻴّل ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﻧﺠﻮﻯ ﻮﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺪﺍم
ﻨﻴﺰ ﺩفع ﺸﺮک ﺒﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻭ ﺗﻔﺮﻳﺪﻯ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺫﮐﺮ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ،
که سالک ئر
توسّل ﺑﺴﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪﺧﺪﺍئی هستی
ﻮلی ﺨﺪﺍوند الله
ﻧﻴﺴﺘﻰ، بلکه ﺍﻟﻪ
ﻭﻓﺮﺷﺘﻪ ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﻮﻣﻘﺪّس
من ﻣﻴﺒﺎﺷﻰ، ﻭلی
هنوز ﺧﺪﺍی
الله ﻧﻴﺴتی ﻮﺍﻟﻠﻪ
ﻧمی ﺒﺎﺷﻰ. (ﺿﻐﺎﺋﻦ)
ﺟمع ﻀَﻐﻴﻨﻪ ﻧﻔﺮﺕ
ﻭ ﮐﻴﻨﻪ ﻋﻤﻴق ﺪﺭﺩل
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻬﺎ
ﺳطحی ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺑﺤثها
ﻭﻣﺠﺎﺩﻟﻪ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺨفی دل یا
ژنتیک روحی ﺒﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﺭﻭﺯﻯ ﺴﺮ ﺑﺮﺍﻭﺭﺩ
ﻭﺿﺮﺑﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻮﺑﺪ. (ﺗﺴﺠﻴﺮ)
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺮﺩﻥ ، ﻭﻃﻠﺐ
ﮐﻤک اﺯ ﺩﺭﻭغ ﻮ
ﻧﻴﺮﻧگ ﻮ ﻧﺎحقّ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺤﺮﻑ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮑﺮسی
ﺒﻨﺸﺎﻧﻴﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻣﺮ الهی
ﺪﺭ ﺩﻝ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺑﻬﺮ ﺣﻴﻠﻪ ﺭهی
ﺒﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭلی
ﻤﻌﻤﻮﻟﺎ ﺧﺼﻮﻣﺖ
ﻭ ﺟﺪﺍل ﺒﺎﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺟﺰ ﺩﺷﻤنی
ﺸﺪﻳﺪﺗﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺗﺴﺘﺠﻴﺮﻫﻤﺎﻥ
(ﺗﺴﺘﺠﻴﺰ) ﻧﻴﺰﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺟﺎﻳﺰ
ﺷﻤﺮﺩﻥ ﺪﺭﻭﻏﮕﻮئی
ﺪﺭﻃﺮح ﻔﮑﺮﻯ ﻮﺑثی
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

401 -ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ
علیّ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ۲ﺹ129ﺑﺤﺎﺭ)
:ﻠﻌﻥ
اﻟﻠﻪ ﺍﻟﺬﻳﻥ ﻴﺠﺎﺩﻟﻮﻥ
فی ﺪﻳﻨﻪ، ﺃﻭﻟﺌک
ﻤﻠﻌﻮﻧﻮﻥ علی ﻠﺴﺎﻥ
ﻨﺒﻴّﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴﺎنی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﻳﻥ اﻭ، ﺑﻤﺠﺎﺩﻟﻪ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﻟﻌﻨﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺪﺍ، ﻣﻠﻌﻮﻥ ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺟﺪﺍل
ﺪﺭ ﺩﻳﻦ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺤث ﺷک آﻣﻴﺰ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﻠﻮک الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺷﻬﺎ،
ﺑﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
غیر ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ،
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﻫﺮ ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺟﺰﺑﺤثهاﻯ
ﺒﺎﻃل ﻮﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﻴﺮﻳﻬﺎﻯ
عقده های
روانی ﺸﺨﺼﻰ
است ، ﺩﺭ ﻭﺍقع ﻤﺬﻫبی
ﺠﺪﻳﺪ ﻣﻴﺘﺮﺍﺷﻨﺪ.
ﻭﻋﺪّﻩﺍﻯ هم
عُقده روانی ﻨﻴﺰ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺍﻧﻬﺎ ﺟمع
گرﺩﻳﺪﻩ، ﻭ ﺍﺧتلاﻓﺸﺎﻥ
ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ، ﺑﺮﺳﺮﻳک
ﻨﮑﺘﻪ بی أﺭﺯﺵ
و أهمیّت ﺑﺎﺷﺪ.
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻧﺪ، ﻭﺑﺠﺎﻥ
هم اﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ عقیده
پُرعقده و یا ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
قُرآن اﺯ ﺍﺳﻤﺎﻥ
آﻣﺪﻩ ﻭﮐﺎﻏﺬ ﻭ
ﻣﺮﮐﺐ ﻭﭘﻮﺳﺖ ﺟﻠﺪ
آﻥ نیز اﺯﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﺳﺖ. ﻭیا
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﻣﻔﺎﻫﻴم قُرآن
الهی هست ، ﻭلی
کاﻏﺬ ﻭﻣﺮﮐﺐ الهی
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﮐﻠﻴﺴﺎﻯ
ﺮﻭم ﺪﺭ ﺑﺎﻳﮕﺎنی
دو هزار ساله ﺨﻮﺩ،
ﻓﻬﺮﺳﺖ ﺑﻴﺴﺖ ﻭ
ﺳﻪ ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻔﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺑﺠﺮم
بی اﺣﺘﺮﺍﻣی ﺒﻤﺴﻴح
ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﺍﺗﺶ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ.
وﻣﻌﻠﻮم ﻨﻴﺴﺖ
ﭼﻪ ﻣﻄﺎﻟبی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻫﺎﻧﺖ ﺍﻣﻴﺰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی اﻳﻨﺎﻥ ﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺬﻫﺒی و
گروهی آﻧﻬﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻣﻴﻮﺭﺯﻳﺪﻧﺪ،
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﻫﺎﻧﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﻤﺴﻴح ﺸﻤﺮﺩﻩ
ﻣﻴگشتند. ﻟﻌﻨﺖ
ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﺮﮐس ﻓﺤﺶ
ﻭﻧﺎﺳﺰﺍ ﻭﻧﻔﺮﻳﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﻭ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻥ ﺒﻬﻤﻴﻥ
ﺠﻬﺎﻥ آﻭﺭﺩﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻟﻌﻨﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ، ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ،
ﺗﺎ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻋﻠﻰّ، ﻭﻣﻮﺍفق
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﺎﺯ(ﺩﻳﻦ) ﻣﻨﻈﻮﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟهی و پرورش
روح اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎعلیّ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻧﺮﺍ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭلی ﻤﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
علیّ ﺪﺭ ﺗﻤﺎم ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺗﺴﻨّﻦ، ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
الهی ﻨﻴﺰ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
که ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻣﺬﻫﺒﻬﺎئی
ﻤﺘﻨﻮع ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ ، ﺑﺎﺯ
ﻋملاّ ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ آﻧﺮﺍ ﮐﻔﺮ ﻭ ﺑﺪﻋﺖ
و شرک ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﻠﻌﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
پنجم ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻘﺪﻣﻪ
لازم برای ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم می ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﺻﻞ
لزوم تسلیم ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻌﺘﺮﻑ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
همیشه ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻨﻮنی ﺨﻮﺩ، ﻣﺤﺮﻭم
اﺯ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻧﺠﺎﺕ از نوع
بشری و جهنّم
کارماها ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻋﺪم أﻧﺠﺎم
ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ،
ﺍﮔﺮ ﺑﮑسی اﻋﺘﻨﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺍو
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ، ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺨﺎﻟﻒعلی ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ الهی ﺒﻮﺩ،
ﺑﻤﻌنی اﺑﺮﺍﺯ ﻧﻔﺮﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻧﺎﺭﺿﺎﻳتی او ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ، ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﺨﻮﺩ، ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
آﻝ ﻋﺒﺎ، ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭﺣﺪﻳث ﮐﺴﺎ،
ﻋﺒﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺍﻳﻤﺎنی می ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻮقع ﺤﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺎ ﻭﻯ ملاّﻗﺎﺕ
ﺣﻀﻮﺭ شهودﻯ، ﻭﺍﺷﻨﺎ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ الهی
اﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻋﻀﻮﻯ
اﺯ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﺍﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺴﻠﻤﺎﻥ ﻔﺎﺭﺳﻰ
(ﻣﻨّﺎ ﺍﻫل اﻟﺒﻴﺖ)
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻟﻌﻥ
ﺪﺭ قُرآن ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
، ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺑﻤﻌنی
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮﻋﻰ
ﻣﻘﺎم ﺮﻭحی ﻮ ﻧﻮعی
ﻮﻋﻘلی ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
اﻧﺴﺎﻥ غیر ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﻳﺎ حتّی
بدتر ﺒﻔﺴﺨﻬﺎ
و گندیدگی هاﻯ
گیاهی ﻮﻳﺎ ﺭﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺠﻤﺎﺩﻯ و باز
بدتر در وسخ تحت
جمادی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.

402 -ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ134ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪلا ﺗﺨﺎﺻﻤﻮﺍ
ﺍﻟﻨﺎس ، ﻓﺄﻥ
اﻟﻨﺎس ﻟﻮ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﻮﺍ
ﺃﻥ ﻴﺤﺒّوﻨﺎ ﻟﺄﺣﺒّﻮﻧﺎ،
ﺍﻥّ ﺍﻟﻠﻪ ﺃﺧﺬ
ﻣﻴثاق اﻟﻨﺎس ،
فلا ﻳﺰﻳﺪ ﻓﻴﻬم
ﺃﺣﺪﺍ، ﻭﻟﺎ ﻳﻨﻘﺺ
ﻣﻨﻬم ﺃﺣﺪ ﺃﺑﺪﺍﺑﺎﻣﺮﺩم
ﺨﺼﻮﻣﺖ ﻭ ﺑﺤﺶ ﻭ
ﺟﺪﺍل ﺨﺼﻤﺎﻧﻪ
ﻭﻧﻔﺮﺕ ﺍﻓﺰﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﺪﻫﻴﺪ. ﺍﻧﻬﺎ ﺍﮔﺮ
می ﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
، ﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺩم ﺮﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﮐسی
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﻗﺎﺑل
أﻓﺰﺍﻳﺶ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﻭﻳﺎ ﮐسی
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﮐﻢ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺑﺤث ﻣﺒﻠّﻐﺎﻥ
ﻮﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮکاملان
الهی ﺰﻣﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﻠﺐ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺴﻠﻮک الهی ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺬﮐّﺮ و
یادآوری ﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻴﺎﺯ ﺑﺰﻣﻴﻨﻪ
ﻗﺒلی ﻤﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ،
ﻭ کاملان ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻭم کنندﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﻤﺤﺒﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺘﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﻨفع اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﺳﻠﻮک الهی ﻔﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺣﮑﻤﺖ ﺑﺎﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻳﺎﺩ ﺍﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺍﺯ ﻓﻀﺎﺋل أخلاقی
ﻮﺯُﻫﺪ ﻭ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ راه
زندگی ﺍﻧﻬﺎ ﻳﺎﺩ
ﺍﻭﺭﻯ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭسَعی ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﺻﻮل ﺠﺪل ﻮ ﻣﺠﺎﺩﻟﻪ،
ﻭﺑﺤثهاﻯ ﻤﻨﻄقی
ﻮﻋﻠﻤﻰ ﺩﻭﺭﻯ
کنند. ﻭﺑﻄﺮح ﻤﺴﺎﺋل
عاﻃفی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺳﻤﭙﺎتی أﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﻳﺸﻪ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺗﺎ ﺍﻧﺠﺎ ﮐﻪ
صلاح ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭلی ﻨﻪ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﺧﺼﻮﻣﺖ ﻭﺟﺪﺍﻝ،
ﮐﻪ ﺍﻏﻠﺐ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎ ﺷﮑﺴﺖ. ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ ﺩﺷﻤنی
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺍﻧﺘﻘﺎم
ﺠﻮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻟﻄﻤﻪﺍﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻳﻨﺪﻩ ﺍﻥ ﻤﺮﺩم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻤﮑﺮﺭ ﺑﺎﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍنی ﻘﺒل ﺒﺸﺮﻯ،
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﮐﻪ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺮﺳﻨﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮک
الهی و هر شش
شهود تجلّیات
ولایتهای
ششگانه آدم تا
محمد و ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم روح
القدس ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ربّ ﺍﻟﻨﻮع
الگوی الهی کمال
روح نوع بشری ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ،
ﻫﺮ ﺭﻭحی اﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﺘﻮﺍﻟﻰ،
ﻭﺍﻳﺪﺍﻟﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
ﺨﻮﺩ ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻨﻤﻮﺩﻩ، ﻭﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻭ ﺍخلاق
ﺒﺮﺗﺮ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. و ﭘس ﺍﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ که ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﮐﺴﺐ ﮐﻤال
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﺑﺎﺯ
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
کامل ﺒﺎﻧﻮﺍع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ فرشته
گونه ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻈﻬﻮﺭ و تولّد ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ آﻥ أﻧﻮﺍع
ﺪﺭ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭمدام
ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺎخلاق
اﻟﻠﻪ ربّ
الأرباب ، ﺩﺭﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻮعی که ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺤﺒﺖ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ، ﻭکاملان
الهی اﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ،
موضوع و ﺍﻣﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺰﻭﺭ ﻭﻳﺎ ﻧﻴﺮﻧگ
ﻮ ﺗﻄﻤﻴﻊ، ﻭحتّی
ﺮﻭﺿﻪﺧﻮﺍنی ﻮ
ﮐﺸﺘﻦ ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﻭ ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
هر ﺷﺨﺺ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﮑﺎﻣلی
و عقلی ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﺴﺎنیر
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ، ﮐﻪ آغاز
از ﭙﻴﺮ کامل الهی
بمعرفی
خئاوند بشخص
سالک طالب
لقای الهی ﻨﻴﺰﻫﺴﺖ،
ﻋﻤﻴﻘﺎ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘلی
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ اﺯﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﭙس
اﺯﻣﺮگ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
حتّی اﮔﺮ ﺍﺯﺟﻬﻨﻤﻬﺎ
ﻧﺘﺮﺳﻨﺪ، ﻭ ﻳﺎﻃمع
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﺮﺍ ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﺳﻔﺎﺭﺵﺍﻣﺎم
ﺪﺭﺣﺪﻳث ﺑﺎﻟﺎ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎم ﻮﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﻋﻘلی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
کافی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی ﭙﻴﮕﻴﺮﻯ
و ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﺴﻠﻮک
الهی از بزرگ
ترین رحمتهای
الهی برای نوع
بشر است ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻳﺎ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴک و
نظریّات و عقاید
خالص اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﻣﻴﺸﻤﺮﻧﺪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ علاﺋم ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ کاملان، ﺗﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺭﺍ ﺍﺭﺯﻳﺎبی ﺮﻭحی
ﻨﻤﻮﺩﻩ، ﻭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍخلاق ﻮ ﺍﺩﺏ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺰﻧﺪگی
أﻓﺮﺍﺩ، ﺩﻟﻴل ﻤﻘﺎم
ﺮﻭحی ﻮﻋﻘلی ﻮ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮعی آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﺯ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺩﻭﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭼﻪ ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺷﺎﻧس ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺳﻠﻮک
الهی آﻧﺎﻥ ﻀﻌﻴﻒﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.

ﺍﻣﺎم
ﻤﻌﺘﻘﺪ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺯ ﻗﺒل آﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺧﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺣﺪّ ﺍﻗلی آﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﻨﺠﺶ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻭﮐﺴﺐ ﻣﺤﺒﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻳﺎ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ و
شناخت اﻣﺎم
مناسب طالب
سلوک را ﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺑﮑﺎملاّﻥ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻰ ﺭﺳﻨﺪ.
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮکاملان
الهی با مقام
نبوّت ولایت
خود اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺭنج ﻤﻴﺒﺮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﮐﺴﺎنی ﺮﺍ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭسَعی
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﻫﺮ ﻓﺮﺻﺖ
ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﻨﺪ . ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭﻋﺰﻳﺰﺍﻥ ﺨﻮﺩ،
ﺗﺎ ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺍﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﺮﺍﺩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﻫﺮﮐس ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻯ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻰ،
ﺑﺎﺍﺻﺮﺍﺭ ﺑﺘﻮﺍنی
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻧﻤﺎﺋﻰ. ﻭﺑﻬُﺪﺍ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻰ. ﺍﻳﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﻗبلا ﻓﺮﺍﻫم
میکند ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
اﻟﻬﻰ، (ﺍﻣﺮ و
مشیّت بِدای الهی
) ﻮﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ
و مشیّت ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ ﺍﻧﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟکی
ﻔﺮﺿﺎ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻮﺩ، ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺸﺨﺺ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ از ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
کنونی ﺧﻮﺩ ، ﻭ ﻗﺪﺭﺕﻋﻘلی
ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
کند ، ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﺰ
بِدای ﺪﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ و کنونی
آﻧﻬﺎ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی کی هفتگانه
ﺒﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ ﻣﻘﺮﺭ
ﺑﺪﺍﺭﺩ. ﻭ( بِدای
الهی ) ﺪﺭحقّ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ها بویژه شهود
ششم ﻗﺎﺋﻢ، ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﻓﺘﻥ ﺒﺠﺎﻯ ﺠﻬﻨم
ﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ. ﻭﺑﺠﺎﻯ ﻈﻠﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﺤﻴﻮﺍنی
آﻳﻨﺪﻩ، ﺑﺎﻧﻮﺍﺭﻋﻘلی
الهی ﻮﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭﻫم أﮐﻨﻮنی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻣﺤﺒﺖ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮحتّی کاملان
اﻟﻬﻰ، ﺷﺮﻃ لاﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺸﮑیلاﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺳّل عشق آﻣﻴﺰ
آﻧﻬﺎ ﺑﺠﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻣﻌﻠم
ﻮﺩﺳﺖ ﮐم گرﻓﺘﻥ
اﻭ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺘﻤﺮّﺩ
ﻭﺑﺪﮔﻮئی ﻮﺟﺪﺍل
ﺒﺎ ﺍﻭ، ﻭﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻧﺎﺭﺍﺣتی ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ، ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﺣتی
اﺯﻋﻨﻮﺍﻥ ﺳﺎﻟک
الهی ﻄﺮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻣﻨﺎفقی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺍﻋﻤﺎل ﺪﻳنی ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ
اﺣﺘﻤﺎلی ﺨُﻨثی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺳﺎﻟک
هر ﭼﻪ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﻭﻋﺎﺷﻖ ﺗﺮ ﺑﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ، ﻭﻋﺎﻣﻠﺘﺮ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤﻠﻰ،
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰدر ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻣﻴﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮﻮ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
کسب ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻮ ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺍ ﺩرد.

404 -ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺮﺳﻴﺪﻩ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮐﺮم
ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ۱۳۱ﺑﺤﺎﺭ)
: إﻳّﺎﮐم
ﻮ ﺟﺪﺍل کلّ ﻤَﻔﺘﻮﻥ،
ﻓﺄﻥّ کلّ ﻤﻔﺘﻮﻥ
ﻤُﻠﻘّﻥ ﺤﺠﺘّﻪ
ﺍلی اﻧﻘﻀاء ﻣﺪﺗﻪ،
ﻓﺎﺫﺍ ﺍﻧﻘﻀﺖ ﻣﺪﺗﻪ،
ﺃﺣﺮﻗﺘﻪ ﻓﺘﻨﺘﻪ
ﺑﺎﻟﻨﺎﺭ ﻫﺸﺪﺍﺭ ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺑﺎ ﻫﺮ ﻣﻔﺘﻮﻥ
ﻮ ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩﺍﻯ
ﺒﺠﺪﺍل ﻮ ﺑﺤث ﺑﻨﺸﻴﻨﻴﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﻣﻔﺘﻮﻥ
ﺘﺤﺖ ﺗﻠﻘﻴﻥ ﺤُﺠّت
ﻭ ﺩﻟﻴل ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺍﻧﻘﻀﺎﻯ
ﻤﺪﺕ، ﻓﺘﻨﻪ ﻭﻯ،
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﺗﺶ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﺪ. (ﻣﻔﺘﻮﻥ)
ﻋﺎﺷق ﭽﻴﺰﻯ ﻮ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺍﻣﺮﻯ،
ﻭ ﺳﺨﺖ ﺗﺤﺖ ﺗأثیر
آﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻔﺘﻮﻥ ﭙﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هر ﺍﻣﺮﻯ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻋملاّ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﻮ ﺳﻮق ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻋمّ
اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻥ ﭽﻴﺰ
ﻭﻳﺎ ﺷﺨﺺ ﻭﻳﺎ ﻫﺮﺍﻣﺮﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎﺷﺪ. (ﺣُﺠّﺖ)
ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻤﻌنی ﺪﻟﻴل ﻮﻣﻘﺼﺪ
ﺍﺭﺯﻭﻯ آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻥ ﺮﻭﺍﻥ
هستند. ﻭﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﺤُﺠّﺖ، ﭘﻴﺮ
الهی آﻧﻬﺎﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪﺣﺠﺖﺍسلام ﻮﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﻭحجّ
اﻟﻬﻰ ﻭﻗﺼﺪ ﺳﻔﺮ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍﻯ آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﺗﺤﺖ
ﺗﻠﻘﻴﻥ ﭙﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
هرﭼﻪ ﻣﻴﺎﻣﻮﺯﺩ،
ﺑﺪﻭﻥ ﺒﺤث ﻭﺟﺪﺍل
ﻮ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل ﻤﻴﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﻭﺑﺤث ﺑﺎ ﺍﻭ ﺑﺎﻋث
ﺳﺘم ﺒﻪ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﻣﻔﺘﻮﻥ ﺰﻥ ﻴﺎ
ﺭﻫﺒﺮ، ﻭﻳﺎ ﺍﺧﻮﻧﺪ
ﻭ ﻫﺮﺍﻣﺮﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪگ ی آﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ، آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺤﺖ ﺗﻠﻘﻴﻥ آﻥ
ﺒُﺖ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺒﺤث ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ،
ﺣﺮﻑ ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﺪﺕ ﺷﺨﺺ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ، ﻫﻤﺎﻥ
أجل اﻭ، ﻭﺗﺎ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ اﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﻬﺮﮐﺎﺭﻯ که
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺰﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻤﺮگ اﻭ ﻓﺮﺍ
ﺭﺳﻴﺪ، ﺗﻤﺎم اﻳﻥ
ﻔﺘﻨﻪﻫﺎﻯ الهی
ﺮأﻯ اﻭ، ﮐﻪ ﻭﻯ
ﺮﺍ ﻣﻔﺘﻮﻥ ﻮ ﺧﺎم
کرﺩﻩ ﺑﻮﺩ، ﺑﺎﻋث
ﺳﻮﺧﺘﻥ اﻭ ﺩﺭ ﺟﻬﻨم
ﺴﻮﻡ، ﻭﺟﻬﻨم ﭽﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﻣﺪﺕ ﻭ ﺍﺟﻠﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ
ﻭﺑﻬﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
از خداوند ﺭﺳﻴﺪ،
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
عالی ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺻﺒﺮ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺗﺤﻤل
ﻤشکلاﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ، ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک آﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ
بلاﻫﺎ ﻭ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﮐثرﺍ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ اﺳﺖ، ﻭﺑﺮخی
ﻨﻴﺰ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
الهی ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻤﺎﺩﻯ ﺰﻧﺪگی اﺻﻮﻟﺎ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﺘﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺩﻭﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺴﺮﻧﻮﺷتی
هستند، ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟک
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻌﻤتی
اﻟﻬﻰ، ﻭﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭح ﻮ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺻﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ بلا ﻭﮐَﺮﺏ ﻳﺎ
ﻏَم ﻮ ﻣﺸﮑل ﺪﺭ
ﺯﻧﺪگی ﺴﺎﻟﻚ ﭼﻮﻥ
کربلاﻯ ﺤﺴﻴنی
ﺸﺪﻳﺪﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﻨفع ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴق
ﺘﺮ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯبلاﻳﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﻔﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﺳﻌﺎﺩﺕﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ
لازم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻔﺘﻨﻪﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عینا ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐﻪ ﺭنج ﻔﺘﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺰﻧﺪگی ﺮﺍ ﺑﺮﺩﻩ،
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﺟﻬﻨمی
ﻮ ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﻴﺶ ﺍﻣﺪﻫﺎﻯ ﺰﻧﺪگی
ﺴﺎﺯﺵ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺍﺳﺘﻘﺒﺎل
آﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺧﻴﺮ ﻭ ﻧﻌﻤﺖ،
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﻮﺗﺮﺑﻴﺖ الهی ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻔﺘﻨﻪ ﻭﻣﺸﮑا
اﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻣﺪتی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻋﺬﺍﺏ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
عاﻗﺒﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﻔﺘﻨﻪﻫﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
، ﮐﻪ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺴﺨﺖ ﻭﺑﺪ ﺑﻴﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﺤﺮﻳﮑﺎﺕ
ﻭﺑﺪ ﺫﺍﺗﻴﻬﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮگ ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻳﻥ عذﺍﺑﻬﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﭘس از ﻣﺮگ ﺒﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.

405 -(ﺣﺪﻳث ﺃﻫل
کلاﻡ) ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
(ﺝ۲ﺹ
132 ﺑﺤﺎﺭ) : ﻴﻬﻠک
ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﮑلاﻡ،
ﻭﻳﻨﺠﻮﺍﻟﻤﺴﻠﻤﻮﻥ،
ﺍﻥّ اﻟﻤﺴﻠﻤﻴﻥ
هم اﻟﻨﺠﺒاء ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
کلام هلاک ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
همان ﻧﺠﻴﺒﺎﻥ
سالک ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﺍﺻﺤﺎﺏ کلاﻡ) ﻳﺎ
ﺃﻫل کلام ﺒﭽﻨﺪ
ﻣﻌنی اﺳﺖ، ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﻠﻮک
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ، ﻭﻗﻮل
ﻮ ﻭﻋﺪﻩ ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ ﭘﻴﺮالهی
ﻤﻴﺒﻨﺪﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻫل عمل ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺪﻭﭼﺎﺭ هلاﮐﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
، ﻳﻌنی ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺣﻠق آﻭﻳﺰ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﻤسخ آﻣﻴﺰ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻫل کلام ﻴﻌنی
أﻫﻞ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻣﻨﻄق
هستند ، ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﮐﺴبی ﻮﺑﺤثهاﻯ
عقلی ﻮ ﻣﻨﻄقی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺤﻘﻴق ﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ ﻋﻘل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﮐﺎﻧﺖ
ﺍﻟﻤﺎﻧﻰ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻧﻘﺪﻋﻘل ﺨﺎﻟﺺ،
ﻭﻳﺎ ﻣﺴﻴﺮ ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﻫﮕﻞ، ﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺠﺎلبی ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﮐﺴﺐ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ ﺨﻮﺩ،
ﺩﺭﻳک ﺴﻴﺴﺘم ﻈﺎﻫﺮﺍ
ﺩﺭﺳﺖ ﻓﮑﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ، ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺘﺎ ﺣﺪّﻯ که ﺧﻮﺩ
ﺗﻌﻠﻴم ﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ.
ﻭﺳﭙس ﺷﺎﮔﺮﺩ ﻣﻌﻠمی
عاﻟﻤﺘﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺴﺮ ﺣﺪّﻯ
که ﺳطح عقلی جمعی
ﺒﺸﺮﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﺑﺮﺳﺪ،
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺴطح
عقل ﺠﻤﻌﻰ، ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ امکان
کسب ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﮐﺎﻧﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻔﮑّﺮ ﮐﻥ
آﻧﮕﺎﻩ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺣﻘﺎﻳق ﺒﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺍهی ﻴﺎﻓﺖ. ﻭﺑﺎ
ﭘﻴﺮﻭﻯ اﻳﻥ ﺮﻭﺵ
ﺑﺮﺗﺮ، ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﻤﻐﺰ ﻣﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﻌﻘل ﺒﺮﺗﺮﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ. ﭼﻮﻥ ﻤﺎﺭﮐس
ﮐﻪ ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ، ﺍﺯﺩﺭﻭﻥ
ﻤﺎﺩﻩ ﻣﻐﺰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻧﺮﺍ
ﺗﺮﺷّﺤﻰ ﭼﻮﻥ ﺘﺮﺷّح
ﺼﻔﺮﺍ ﺍﺯ ﮐﺒﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻧﺼﺎﻓﺎ
ﺣﻘﺎﻳق عقلی ﺠﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑِﮑﺮ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺪﺭﺍﺯ
ﺍﺯلی گذﺷﺘﻪ ﺭﺍ،
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﻤﺎﺩﻩ
ﻣﺨفی ﻤﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ بدون
اطّلاع صاحبش ﻤﺨفی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ حتّی
ﻤﺎﺩﻩ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻐﺰ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻣﻐﺰﻫﺎ
ﺑﺎﻳﺪ بوده ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮخی
آﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ ﺧﻮﺩ،
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﻭﻳﺎ
ﭘس ﺍﺯﺗﻔﮑّﺮ، ﻭﻳﺎ
ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻠﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺳﻴﺴﺘم ﺴﺎﺯﻳﻬﺎﻯ
ﻤﻨﻄقی ﻮﻓﻠﺴفی
ﺪﺭ ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺩﻩ ﺍﻧﺪ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭﻣﻨبع
اﻟﻬﻰ، ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎنی ﺮﺍ
ﺭﻭﺷﻥ کنند. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻋﻠم ﻮﻋﻘل اﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺗﺮﺍﻭﺵ ﮐﻨﺪ، ﺍﺭﺯﺵ
ﺍﻧﺴﺎنی ﻮﺗﺮﺑﻴتی
اﻳﻥ ﻤﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﮐﻢ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭼﻄﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻩ مُرده
تن اﻧﺴﺎﻥ ﺰﻳﺮک
ﺮﺍ ﺍﻣﻮﺯﺵ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻓﺮﺽ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﺎﻗﻞ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﻮﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
حتّی اﮔﺮ ﻧﻈﺮ ﻭﻓﺮضی
ﺪﺭﺳﺖ ﻫم ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ توعلیف ﺨﺪﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮﺧﺪﺍ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻳﻌنی آﻧﺎﻥ
هم ﭽﻨﺎﻥ جز ﮔﻨﺠﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺤﺮﻑ ﺍﺧﺮﻋﻠﻮم
ﻮﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭﺣﻘﺎﻳق
ﻤﺤﺮﻭم ﻤﺎﻧﺪﻩ
ﻭﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻫﺮ ﮐﺪم ﺪﺭ
ﺣﺪّﻯ ﻨﻴﺎﺯ ﺑﻌﻘل
ﻮﻋﻠم ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ هستند. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺪﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻋﻘل ﻮﻋﻠم اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﺮﺯﻯ ﻨﻬﺎئی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ،
ﻭﺣتی ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺴﻠﻮکی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪﻫﺎﻯ
ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭالهی ﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ، ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩﺵ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﺍﻭ ﺍﺯﮐﺠﺎ ﮐﺴﺐﻋﻘل
ﻮﻋﻠم ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
زیر دست ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭﺳﺌﻮﺍﻟﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘل ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧ ﺪﻣﻄﻠﻖ،
ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ مُحال
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ، ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻮﻃﺒﻴﻌی ﻴکی
هزاران بار ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭک ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺤﺎل
اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ أﺭﺯﺵ
ﻭ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻗﺒﻮﻝ
بودن ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺑﻘول
اﺳﭙﻴﻨﻮﺯﺍ، ﻓﺮﺽ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺑﻨفع
ﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎ
ﮐﻪﻋﻘل ﻮﻋﻠم ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم اﺯﻣﺎﺩﻩ
ﻭ مُرده ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ.
ﻭﻋﻠم ﻮﻋﻘل ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺮﻯ ﺍﺗﻔﺎقی
ﻮﻫﺮﺟﺎئی ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
عقلها ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎئی
ﻘﺎﺑل آﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﺎ، ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺒﻬﺮﻩﻫﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻮﺭﻭحی
ﻮ ﺍﺑﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﺻﺤﺎﺏ کلام ﻴﺎ
ﺍﻫل ﻤﻨﻄﻖ، ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﻤﺮﺯ ﺣﻴﺮﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﻮﺟﻨﻮﻥ
مانندی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﮐثر ﺍﻫل
کلاﻡ ﻣﻨﻄﻘﻰ، ﺩﺭﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣل ﻤﻨﻄقی
ﺨﻮﺩ، ﺍﺻل ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺑﺮﺗﺮ،
ﻭﻳﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻬﻤﻴﻦ
ﺳطح عقل جمعی
کنونی بشر ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﻃﺮﺩ و بی
اعتنائی ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ، ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺮﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻮﻋﻘﻠﻬﺎﻯ آﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯﺩﺭﻭﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﻟﻬﺎم ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺣﻘﺎﻳق ﺘﺎﺯﻩ
ﻭﻧﻮﻳنی ﺪﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻗبلا ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺧﺒﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻗﺎئم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺩﺭﺟﺒﺮﺋﻴل ﻴﺎ
ﻗﺎﺋم روح
القدس ﻤﻘﺎمی الهی
ﻮ ﺍﻳﺪﺍلی ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ ﺍﻥ ﺒﺮﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻠق اﺳﺖ،
ﮐﻪ کاملان الهی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ الهی
ﺮﺏّ رحمان، ﺑﻄﻮﺭ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭلی
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﻣﺼﻠﺤﺖ ﺩﺍﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻋﻠم
لدنّی آﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳج ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻄﺢ ﻋﻘل
جمعی ﺒﺸﺮ ﺭﺍ، ﺑﺎ
کاملان الهی ﻔﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی ﺴﻄج
علم جمعی ﺒﺸﺮ،
ﺍﻣﺮﻯ ﺗﺠﺮبی ﻮ
ﺗﮑﻨﻴکی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺘﻮﺳﻌﻪ
ﺗﻤﺪﻥ ﻮ ثرﻭﺕ ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺧﺮﻳﺪ ﻭﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﻣﺮﺩﻡ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻭﺗﮑﺎﻣلی
ﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮالهی اﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺗﮑﻨﻴک ﻮ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺍﻥ، ﺗأثیرﭼﻨﺪﺍنی
ﺪﺭﺳطح عقل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ آﺳﺎﻥ ﻨﻤﻮﺩﻥ
ﺘﻌﻠﻴم علوم ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﻭ ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻬﺎﻯ
عکس ﺒﺮﺩﺍﺭﻯ اﺯ
ﺩﻭﺭ از آثار
باقی مانده
موجودات غایب
شده ، ﻭﺭﺍﺩﺍﺭ ﻭ
ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺍﻥ، ﮐﻪ
ﻋﻠم اﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭلی
ﺮﺑطیّ ﺒﻌﻘل ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻋﻘل أﻣﺮﻯ الهی
و ملکوتی ویونورسهای
بالاتر از یونیورس
ناسوت أتمی
میباشد. ﻭ ﻟﺬﺕ ﺯﻧﺪگی
ﻮﺍﺭﺍﻣﺶﺍﻥ ﺪﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ، ﺑﺴﺘﮕی
ﺒﻌﻘﻞ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﺒﻌﻠم ﻨﺪﺍﺭﺩ . ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺳطح أﺩﻳﺎﻥ،
ﺑآﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺒﺮﺭسی
کنندﻩ ﻣﻨﻄق ﻮ ﺍﺻﻮﻝ،
ﻭ (ﺍﻣﻮﺭ خلاﻑ) ﺭﺍ
ﺍﻫل کلام
گفته ﺍﻧﺪ. ﻭﻧﻮع
ﻔﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻣﻨﻄق
أﺭﺳﻄﻮئی ﺮﺍ ﺑﺴﻮﻯ
أﻣﻮﺭ الهی ﻮ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻤﻴﮑﺸﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ کاﺭﺗﻮﻓﻴقی
ﻨﻴﺰ ﺑﺪﺳﺖ ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻩ
ﻭﻧﻤﻴﺎﻭﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺪﻳﻥ ﺮﺍ
أﻣﺮ ﺳﻠﻮکی ﻨﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻣﺮﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﻭیا
ﺩﻳن و ﺳﻤبول
هاﻯ ﻔﻠﺴفی ﻮﺣﺰبی
ﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴفی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺩﻧﺒﺎل أﺭﺳﻄﻮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﻧﻪ ﺩﻧﺒﺎل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺨﻮﺩ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻏﻴﺮﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
سالکان. ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺸﻴﻌﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳتی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻭ ﻳﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
هستند، ﻋﻨﻮﺍﻥ
أﻫل کلام ﻮ ﺍﻫل
ﺤﺮﻑ ﻭ ﺍﺩﻋﺎ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻓﻘﻄ ﺤﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ،
ﻭﻣﻨﻄق ﺴﺎﺯﻯ ﻮﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎفی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻫل
عمل ﻭﺳﻠﻮک الهی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
حدیث از ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
میگوید ، ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻫل عمل و
نه حرف و کلام ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺒﻄﻮﺭﻋﺎم
که ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻳک
ﻤﻠﻴﺎﺭﺩ ﻧﻔﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﭼﻪ ﺗﻌﻬﺪ ﻧﺠﺎتی
ﺒﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ حتّی أکثرﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗﻔﺎق آﻧﺎﻥ،
ﺣتی ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﺎم اﻧﺴﺎﻥ ﺒﻮﺩﻥ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. حتّی
اﮔﺮ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﺬﻫبی
ﻮﻣﺘﻌﺼﺐ، ﻭﺑﺎ
ﻧﺎم سیّد و
آیت الله که (ﺤﺰﺏ
ﺍﻟﻠﻪ) ﻫم ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺟﺰ ﺗﺮﻭﺭ
ﻭﺑﺎﺯﻯ ﺴﻴﺎﺳﺖ،
ﻭﺑﺨﺪﻣﺖ ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﻯ ﺴﻴﺎﻩ
ﻭﺳﺮخ ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم ﺘﺎﮐﻴﺪ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ (ﻧﺠﻴﺒﺎﻥ)
الهی ﻮ ﺍﺷﺮﺍﻑ ﺍﻧﺴﺎنی
هستند. ﺯﻳﺮﺍﺑﮑﻤﺎل
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﻧﺠﻴﺐ ﻭﻧﻘﻴﺐ،
ﻭ(ﻧﺎ ﺟُﺐ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺤﺒس )الهی و
کارماها ﺪﺭ
نسخ بدتر ﺻﻮﺭت
هاﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺩﺭقُرآن
از قول محمد آﻣﺪﻩ
ﮐﻪ آنها یعنی (ﺍﻋﺮﺍﺏ)
که
بغلط ﻣﻴﮕﻮﻳند،
ﻣﻮٴﻤﻥ هستیم . ﺰﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻴﺎ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺩل آﻧﻬﺎ ﺟﺎ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. بلکه
باید ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥهستیم
. ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺤتی ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
هم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ در سلوک ،
ﻭﻣُﺠﺮﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
الهی ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺘﺴﻠﻴم ﺸﺪﻧﺪ ،
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻣﻮٴﻤﻥ اوم
کنندﻩ، ﻭمقام
( ﺍُﻣّﻯ ) ﭽﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺸﻮﻧﺪ. ﻧﺠﻴﺐ
و شریف آریا ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ،
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم عقلی ﻮ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی ﺴﺮﺍﺳﺮ ﺭﻫﺒﺮﺍﻧﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ، ﻫﻤﮕی
عقدﻩﻫﺎﻯ ﺠﺎﻩ ﻃﻠﺒی
ﻮﺭﻳﺎﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﭼﻮﻥ ﮑﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺷﻮﻧﺪ، ﻓﺎﺿل ﺒﺎ
ﻓﻀل ﻮﺑﺮﺗﺮﻯ،
ﻭﺑﺎ ﻣﻘﺎم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻮﺭﻭحی ﻮﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻧﻬﺎ (ﺳﻴّﺪ)ﻫﺎﻯ
ﻮﺍقعی ﻮﻧﻮﺭﻯ ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
هستند. ﻭﺍﻧﺎﻥ ﻨﺠﻴﺐ
ﻭﻧﺠﻴﺐﺯﺍﺩﻩ،
ﻳﻌنی کاملی اﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺭﻭﺣﺎنی
کاملی الهی ﻘﺒلی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﻤﺎنی
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ ﻣﻘﺎمی
الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ ﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳخ
ﺒﺸﺮ، بویژه ﺍﺯ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺗﻤﺪّﻥ
ﻮﺯﻭﺭ ﻭ ﺯَﺭ ﻭﺗﺸﮑیلاﺕ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ، ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺎمی ﻤﺤﺘﺮﻡ،
ﺟﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮐثر ﺍﺑﻄﻮﺭﻋﻠنی
کُشته ، ﻭﻳﺎ ﺑﻄﻮﺭﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴم ﺘﺮﻭﺭ
ﻭﻣﺤﮑﻮم ﻮﻓﺮﺍﺭﻯ
از وطن خود گرﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻧﺪ، ﮐﻪﻣسیح ﻴک
ﻨﻤﻮﻧﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.

406 -ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ(ﺝ۲ﺹ132ﺑﺤﺎﺭ)
ﭘس ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ ﻫُم
اﻟﻨﺠﺒاء ﺪﺭ ﺣﺪﻳث ﺑالا
آﻣﺪﻩ
میفرماید : ﻴﻘﻮﻟﻮﻥ
هذﺍ ﻳﻨﻘﺎﺩ، ﻭﻫﺬﺍ
ﻟﺎ ﻳﻨﻘﺎﺩ، ﺃﻣﺎ
ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻮ ﻋﻠﻤﻮﺍ
ﮐﻴﻒ ﮐﺎﻥ ﺃﺻﻞ ﺍﻟﺨﻠﻖ،
ﻣﺎ ﺍﺧﺘﻠﻒ ﺍثناﻥأﻫل
کلام ﻮﻣﻨﻄق ﻤﺪﺍم
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻘﺴﻤﺖ ﻗﺎﺑل
ﻘﺒﻮل ﻮﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
اﺳﺖ، ﻭ آﻥ ﻘﺴﻤﺖ
ﺩﻳﮕﺮ، ﻗﺎﺑل ﻘﺒﻮل
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﺻﻮل
ﻤﻨﻄق ﻤﻄﺎﺑﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﻮﮔﻨﺪ،
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻨﺎﻥ آﮔﺎهی
اﺯ ﮐﻴﻔﻴﺖ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﺻل ﺨﻠﻘﺖ ﻭ آﻓﺮﻳﻨﺶ
ﭼﻴﺰﻯ ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،
حتّی ﺪﻭ ﻧﻔﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫم ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻳﻌنی أﻫل کلاﻡ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘل ﺨﻮﺩ،
ﻭﺍﺻﻮﻟﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ، ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ، أﮔﺮ
ﻤﻮﺍﻓق ﻮ ﮔﺮﻭهی
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺍﻫل
کلام ، ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
اﺻﻮل ﻤﺨﺎﻟﻒ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
(ﺳَﻠّﻤﻨﺎ) ﻳﻌنی
ﺘﺴﻠﻴم ﻤﻴﺸﻮﻳم
ﻮﻗﺒﻮل ﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﻭلی اﻳﻥ ﺮﺍ (ﻟﺎ
ﺴﻠّم ﺒﺬﻟﻚ) ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﻧمی ﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﻭﺍﻫل ﻤﻨﻄق اﻳﺮﺍنی
ﻨﻴﺰ ﻫﻤﻴﻥ اﺻطلاﺣﺎﺕ
ﻋﺮبی ﺮﺍ ﺩﺭ ﻣﻨﻄق
آﺧﻮﻧﺪﻯ ﺪﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ(ﻳﻨﻘﺎﺩ)
ﻳﻌنی ﻘﺎﺑل ﭙﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻮ ﺭﻫﺒﺮﻯ ﻔﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻗﺎﺩﺭ
ﺍﺳﺖ ﻗﻴﺎﺩﺕ ﻭﺭﻫﺒﺮﻯ
ﻔﮑﺮ ﻣﺎﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ ﻳﻨﻘﺎﺩ
ﺑﻤﻌﻨﻰ، ﻧﻘﺪ ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻯ ﺪﺭﺗﺤﻠﻴل
ﻔﮑﺮﻯ، ﭼﻮﻥ ﺒﺎ
ﻣﻮﺍﻓﻘت ﻤﺒﻬم
ﺮﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺩﺭ ﻧﻘﺪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴل آﻥ اﺷﮑﺎل
ﻤﻨﻄقی هست . ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﺻل ﺨﻠﻘﺖ
ﻭﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺴتی
ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺗﮑﺎملاّﺕ ﻧﻮعی
ﻮ أرواح ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺍﺻل
علّت ﺧﻠﻘﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی ﺒﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻮﮐﺴﺐ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی ﻮﻋﺮﻓﺎنی
ﻮالهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
اﻳﻥ عقلهاﻯ ﺒﺮﺟﺴﺘﻪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺎﺯ
ﺣﺮﻑ ﺍﻭل عقلی ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آیندگان می ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ گفت
، ﮐﻪ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻘﺪﺭﺕ
ﻋﻘلی ﻨﻮع ﺒﺸﺮ،
ﺧﻮﺩ ﮐﻠﻤﻪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﻮﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻭﻝ
نوع ﻓﻮق ﺒﺸﺮآینده
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
حرف ﻤﻬﻢ (ﻋﺸﻖ)
لازمه ادراک
عقلی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺤﺮﻑ
ﻭ کلام ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻮﻋﺼﺎﺭﻩ
ﻓﮑﺮ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺻﻔﺖ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﻋﺸق
که ﻣﺎ ﺣتی ﻘﺪﺭﺕ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ،
ﺩﺭ ﻭﺭﺍﻯ ﺩﺍﺷﺘﻦ،
ﻭآﻏﺎﺯ ﺑﺎﻋﺸق
ﻨﻤﻮﺩﻥ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨ
ﺪﺑﺪﺍﻥﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ (ﺭﺣﻤﺖ) ﻟﻔﻈ ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﻋﺸق ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻠﻔﻈ ﻮﺍﺻل ﻤﻨﻄقی
ﻮﺻﻔﺖ الهی ﺪﻳﮕﺮ،
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
آﻥﺨﺒﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﻋﻘل اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮﻋﻰ، ﺑﺎﻫﻢ
ﻓﺮق ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻳﻌنی
هرﮐﺪﺍم اﺯ ﻳک ﺴطح
عقلی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﻟﻰکاملان الهی
که ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ایدآل کمال
نوع بشری ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﻫﻤﮕی ﻴﮑﺴﺎﻥ ﻔﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آﻳﻨﺪﻩ ، ﮐﻪ55 ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ آﻏﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﻫﻤﻴﻥ اﺧتلاﻓﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﻴﻥ ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هنوﺯ ﺩﺭ ﻓﺼول ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭ ﻋﻘلی ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

407 -ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻨﻘل
ﺸﺪﻩ، ﮐﻪ (ﺝ۲ﺹ133ﺑﺤﺎﺭ)
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ (ﺣﺪﻳث
ﺍﻟﺨﺼﻮﻣﻪ): اﺟﻌﻠﻮﺍ
ﺃﻣﺮﮐم لله ، ﻭﻟﺎ
ﺗﺠﻌﻠﻮﻩ ﻟﻠﻨﺎس
، ﻓﺎﻥ ﻤﺎﮐﺎﻥ ﻠﻠﻪ،
ﻓﻬﻮ ﻟﻠﻪ، ﻭﻣﺎ
ﮐﺎﻥ ﻟﻠﻨﺎس ، فلا
ﻳﺼﻌﺪ الی اﻟﻠﻪ ﺃﻣﺮالهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻴﺪ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺎﻃﺮ ﻣﺮﺩم
سلوک و عبادت ﻨﮑﻨﻴﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﻌﻠّق ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩم
ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ( و بروح ) ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩﻡ، ﻳﻌنی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻥ
ﻮﺗﻈﺎﻫﺮ، ﻭﻳﺎ
ﮐﺴﺐ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. (ﺍﻣﺮ) الهی
ﺴﻠﻮک الهی ﻤﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﻣل الهی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺑﺎﺯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
و هُدا جوئی ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭﺍﺻل ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
(ﺃﻣﺮﮐﻢ) ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣأﻣﻮﺭﻳﺖ کاملان
اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ (ﻣﺒﻠﻐﺎﻥ ﺸﻴﻌﻪ)
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺃﻣﺮ الهی ﺒﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺄﺳﻴس ﻣﺬﻫبی
ﺒﻨﺎم ﺸﻴﻌﻪ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﺗﺸﻴّع ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯﻯ
هاﻯ ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ ﺪﺭ
ﺭﺍﻩ ﺍﺳﺖ. فلا ﺗﺨﺎﺻﻤﻮﺍ
ﺍﻟﻨﺎس ﻟﺪﻳﻨﮑﻢ،
ﻓﺎﻥ اﻟﻤﺨﺎﺻمة
ﻣﻤﺮّﺿﻪ ﻟﻠﻘﻠﺐ،
ﺍﻥّ اﻟﻠﻪ ﻗﺎل
ﻠﻨﺒﻴﻪ، ﺍﻧّک
لا ﺗﻬﺪﻯ ﻤﻥ ﺃﺣﺒﺒﺖ،
ﻭﻟﮑﻥ اﻟﻠﻪ ﻳﻬﺪﻯ
ﻤﻥ ﻴﺸاء ، ﻭﻗﺎل
ﺃﻓﺄﻧﺖ ﺗﮑﺮﻩ ﺍﻟﻨﺎس
حتّی ﻴﮑﻮﻧﻮﺍ ﻣﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻟﺬﺍ ﺑا ﻣﺮﺩم ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﺩﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﻣﺨﺎﺻﻤﻪ
ﻧﮑﻨﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺨﺎﺻﻤﻪ
ﺑﺎﻋث ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺪﻝ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺗﻮ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍنی
هرﮐس ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻰ،
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻰ. ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﮐسی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻭﻗتی ﺪﺳﺖ ﺍﺯﺳﺮ
ﻣﺮﺩم ﺒﺮﻣﻴﺪﺍﺭﻯ،
ﮐﻪ ﻫﻤﮕی آﻬﺎ ﻣﻮٴﻤﻦ
(اوم کننده سلوکی
) ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻣﺨﺎﺻﻤﻪ
ﻭتلاﺵ ﻣﻨﻄقی ﻮﺯﻭﺭ
ﮔﻮئی ﻤﺮﺩﻡ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎئی ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ،
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻳﻥ
ﺪﻳﻥ اﺯﺁﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭼﻪ ﮐﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﻣﺨﺎﺻﻤﻪ
ﻭﺩﺷﻤﻨﻰ، ﻭتلاﺵ
ﺍﺻﺮﺍﺭ آﻣﻴﺰ ﻭﻣﺠﺎﺩﻟﺎﺕ
ﺷﻤﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ، ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﻴﻤﺎﺭﺗﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ قُرآن
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ. ﺩﻭﺳﺖﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺘﻮ ﻣﺤﻤﺪ، ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﺩﻟﻴل کسب ﻫﺪﺍﻳﺖ
و هُدا ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﮐسی
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻥ
هدﺍﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺖ، ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی شهودی ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ ﺗﻮ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﺍﻧﻘﺪﺭعلاﻗﻪ ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩم ﺪﺍﺭﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺗﺎ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻮٴﻤﻥ اﻭم
کننده ﻧﺸﻮﻧﺪ،
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﻯ. (ﺗَﻬﺪﻯ)
ﻭ(ﻳَﻬﺪﻯ) ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺘﺎ ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ
ﻋﻘﻠﻰ، ﻭﺳﭙس ﮐﺸﺶ
ﻭعلاﻗﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﻳﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ (ﻫُﺪﺍ)ﻫﺎﻯ
الهی اﺳﺖ. ﻭﭘس ﺍﺯ
ﮐﻤﺎل الهی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺎﺯ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻨﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻭﻫﺪفی
که ﺩﺍﺭﺩ، ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺬَﺭﻭﺍ
ﺍﻟﻨﺎس، ﻓﺎﻥّ
اﻟﻨﺎس ﺃﺧﺬﻭﺍ
ﻋَﻥ اﻟﻨﺎس، ﻭﺍﻧّﮑم
ﺃﺧﺬﺗم عَن رﺳﻮل
اﻟﻠﻪ، ﻭعلی ﻮﻟﺎﺳﻮاء ﻣﺮﺩم ﺮﺍ
ﺑﺤﺎل ﺨﻮﺩ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﻴﺪ، ﻭ ﺍﺯﺍﺩ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﺪ. ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺩم ﺒﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﺍﺯ ﻳک ﺪﻳﮕﺮ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭلی
ﺸﻤﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻳﺪ،
ﺍﺯ ﺭﺳﻮل ﺨﺪﺍ ﻭﻋﻠﻰّ،
ﻭ ﻧﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﺯآنان
ﮐﺴﺐ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻳﺪ
. ﭼﻮﻥ ﺴﻠﻮک الهی
ﻴﺎ ﺩﻳﻦ، ﺍﻣﺮﻯ
اﺟﺒﺎﺭﻯ ﻮ ﺑﺎ ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ
ﻓﻬم ﻮ ﻃﻠﺐ ﻭﺻﺒﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻟﺬﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺩﺭﻓﺸﺎﺭ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ، ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻭﺍﺯﺍﺭ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺑﺎﻳﺪ ﮔﺬﺍﺷﺖ
ﺗﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮک الهی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
. ﻣﺮﺩم عقاﻳﺪ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ، ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻯ ﺮﺍ ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ. ﻭلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ،
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﺭﻭﺵ ﺯﻧﺪگی
ﻮﺍﻗﻌﻰ، ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
الهی ﺮﺍ ﻫم أﮐﻨﻮﻥ
ﻮ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻋﻠﻰّ،
ﻭﻧﻪ ﻏﻴﺮآنان ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻳﺪ.
علی ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥﺨﻮﺩ
، ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
هر ﮐﺪﺍم ﺪﺭﻋﺼﺮﺧﻮﻳﺶ،
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل الهی
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭحی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮکاملان، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩالهی
ﺒﻨﺎﻡ ﭘنج ﺘﻥ
آل عبا آﻣﻮﺧﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻤﻨبع
عقاﻳﺪ ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
الهی ﻮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ الهی ﻮﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آینده ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﮐﺴﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﭽﻮﻥ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﺴُﻨّﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
شیعی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ ﺨﺪﻣتی
ﺒﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟک ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
علی ﺮﻏم ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳخی ﻮﻣﻘﺎم
آﻧﻬﺎ، ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻴﮑﺴﺎﻧﻰ،
ﺩﺭﻧﻘﺶ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺷﺪﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺮﻗﺮﺍﺭﻯ
اﺭﺗﺒﺎﻁ ﺳﻠﻮکی
ﺒﻴﻥ اﻧﺴﺎﻥ ﻮ ﺧﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﻟﺎ علی و ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ، ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ الهی ﻮ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎﻥ
اﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩم
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
إنّی ﺴﻤﻌﺖ ﺃﺑی
ﻴﻘﻮﻝ، ﺍﻥّ اﻟﻠﻪ
ﺍﺫﺍ ﮐﺘﺐ علی
عبد ﺃﻥ ﻴﺪﺧل
فی هذا ﺍﻟﺄﻣﺮ ﮐﺎﻥ
ﺃﺳﺮع ﻤﻥ اﻟﻄﻴﺮ
ﺍلی ﻮَﮐﺮﻩﻣﻥ
ﺸﺨﺼﺎ ﺍﺯ ﭘﺪﺭم
امام ﺒﺎﻗﺮ ﺷﻨﻴﺪ
که ﻣﻴﮕﻔﺖ، ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮐﺴﻰ ﻣﻘﺮﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﮐسی
ﺪﺍﺧل اﻳﻥ ﺃﻣﺮ
الهی برای
سلوک ﺒﺸﻮﺩ، ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﺯ ﭘﺮﻧﺪﻩﺍﻯ
که ﺑﺂﺷﻴﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، آﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﻳﻥ ﺴﺮﻋﺖ،
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺭﺩ ﺃﻣﺮﺍﻟﻬﻯدر
پیمان ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻣﺮﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﻥ
ﺮﺳمی ﻮ ﺍﺳمی ﻮ
ﺗﺸﮑیلاﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﻣﺬﻫبی قشری
نیست ﮐﻪ ﻣﺮﺩم ﺮﺍ
ﺑﺎ ﺟﻨگ ﻮ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻭﺍﺭﺩ ﺩﻳﻥ ﻨﻤﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺳﻠﻮکی ﺒﻮﺩﻥ آﻧﻬﺎ
ﺷﺮﻃ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺠﺎم گیرﺩ. ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻗﺒﻠﻰ،
ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺍﺯلی
هر ﺷﺨﺼﻰ، ﻭﺑﺎ
ﺑﻮﺩﻥ ﺘﺪﺑﻴﺮ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺎﺹ الهی ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐسی هم ﻤﺘﻮﺟﻪ
ﺍﻳﻥ ﺃﻣﺮ الهی ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭک
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺻﺒﺮ ﺳﻠﻮکی ﻮﻣﺮﮒ
ﻗﺒل اﺯﻣﺮگ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻫﺮﮐس
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﻌﻠﻰ ﺯﻧﺪگی
کنونی هر شخصی
اﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺗﮑﺎملاّﺕ
ﺍﺯلی اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
أﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ،
ﺑﺎﺗﺸﺎﺑﻪ ﻧﻮعی
ﺨﻮﺩ، ﺍﺧتلاﻑ ﻓﺼول
ﻨﻮعی ﺒﺎﻫم ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺣتی ﺪﻭ ﻧﻔﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎملاّﺕ ﻭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍع ﻘﺒلی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻧﮑﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻋﻘلی
ﻮﺗﮑﺎﻣلی ﺍﺯﻟﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺨﺎﺹ ﺳﻠﻮک الهی
ﺪﺭﺗﻮﻟﺪﺑﺸﺮﻯ
کنونی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﻮﻥ ﺪﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ الهی
هست ، ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﺴﻮﻯ اﻳﻦ ﺃﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺳﻠﻮک
ﺘﺎﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ربّ النوع بشری
، ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
کسب ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻣﺪ
ﻭ ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺯﻭﺩ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ،
ﻭﺳﺨﺖ ﻃﺎﻟﺐآﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻋملاّ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺩق
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی ﻤﺤﺴﻮس
ﻭﻣﻠﻤﻮس ﺍﻧﻬﺎ،
ﺍﺯ ﺟﺎﻧﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ ﻟﺎﺯم
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭﺧﻮﺩ(
ﺍﺟﺘﺒﺎ) ﻭ ﺑﺴﻮﻯ
ﺴﻠﻮک الهی ﻤﻴﻔﺮﺳﺘﺪ.
ﺍﻧﺎﻧﮑﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭلی ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
، ﺩﺭ ﺍﺻل ﻨﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺰﻧﺪگی آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﻮس
ﻧﻔس أمّاره ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. (ﻭَﮐﺮﻩ)
ﺍﺷﻴﺎﻧﻪ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺎﺷﻴﺎﻧﻪ، ﭘﺮﻧﺪﻩ
ﻫﺮﮔﺰ ﺧﻄﺎ ﻭﺗأﺧﻴﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﻣﺪﺗﻰ ﮐﻮﺩک
ﻮﺟﻮﺍنی ﻮﻏﻔﻠﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ ، ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﻤﻴﻥ ﺴﺮﻋﺖ ﻭﺍﺭﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

408 -ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ، (ﺝ۲ﺹ133بحاﺭ)
ﮐﻪ ﺑﻨﻘل از ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:ﻤﺎﻟﮑم ﻮ
ﺩﻋاء اﻟﻨﺎس ، ﺍﻧّﻪ
ﻟﺎ ﻳﺪﺧل فی هذا
ﺍﻟﺄﻣﺮ، ﺍﻟّﺎ
ﻣَﻥ کتب ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭﺟﻞّ، ﻟﻪ شما چه کاﺭ
ﺩﺍﺭﻳﺪ، ﮐﻪ ﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﺩﻋﻮﺕ ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ.
هیچ کس ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺃﻣﺮ
الهی داخل ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
، ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻭ
ﻣﻘﺮﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
(ﮐﺘﺎﺏ) ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﻳﮑﻯﺒﻤﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻣﺮ
ﻣﻘﺮﺭ ﻭ ﻣﮑﺘﻮﺏ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
الهی اﺳﺖ، ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺣﻴﺎﺕ کنونی ﺸﺨﺺ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺍﺩﻋﺎﻯ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
همه ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم أﺩﻳﺎﻥ ﺪﺭ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﻤﺮﺩم
ﺒﺎﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ،
ﺟﺰ ﺗﺸﮑیلاﺕ ﺣﺰﺑﻰ
و گروهی ﺳﺎﺧﺘﻦ،
ﻭﻣﺬﻫبی اﺟﺘﻤﺎعی
ﺮﺍ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻧﻤﻮﺩﻥ،
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
الهی اﻭ، ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﺎﺷﺪ، ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.
ﻭ ﺑﺰﻭﺭ ﻣﺮﺩم ﺮﺍ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﮐﺮﺩﻥ،
ﺑﺎﻋث ﺳﻴﺎهی ﺪل
آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. (ﺩﻋاء اﻟﻨﺎس
) ﺩﻋﻮﺕ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺳﺖ،
ﭘس ﺯﻭﺭﮔﻮﺋﻴﻬﺎﻯ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﻨﺎم
ﺨﺪﺍ ﺑﺎﻃل اﺳﺖ.

باز ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 133 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
، ﺷﺨﺼﻰ ﺑﻨﺰﺩ ﭘﺪﺭم
آﻣﺪ و گفت ﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ندﺍﺭم
ﺘﺎ ﭘﺬﻳﺮﺍﻯ اﻳﻥ
اﻣﺮ ﻧﺸﻮﺩ و ﺧﺼم
اﻭﻫﺴﺘﻢ. إﻧّﻯ ﺮﺟل
ﺨﺼﻢ، ﺃﺧﺎﺻم ﻤَﻥ
ﺃﺣﺐّ ﺃﻥ ﻴﺪﺧل
فی هذا ﺍﻟﺄﻣﺮ،
ﻓﻘﺎل له ﺃﺑﻰ، ﻟﺎ
ﺗﺨﺎﺻم ﺃﺣﺪﺍ،
ﻓﺎﻥّ اﻟﻠﻪ ﺍﺫﺍ
ﺍﺭﺍﺩ ﺑﻌﺒﺪ
خیرﺍ، ﻧﮑﺖ فی ﻘﻠﺒﻪ،
ﺣﺘّﻯ إﻧّﻪ ﻟﻴﺒﺼﺮ
ﺑﻪ ﺍﻟﺮﺟل ﻤﻨﮑﻢ،
ﻳﺸتهی ﻠﻘاءه ﺑﺎﮐسی ﻤﺨﺎﺻﻤﻪ
ﻭﺟﺪﺍل ﻮﺑﺤث ﺧﺼﻤﺎﻧﻪ
ﻣﮑﻦ، ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺨﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺩﺭﻗﻠﺐ ﺍﻭ ﺗﻠﻨﮕﺮﻯ
ﻤﻴﺰﻧﺪ، ﻭﭼﻨﺎﻥ
اﻭﺭﺍ ﺑﺼﻴﺮﺕ ﻭﺍﮔﺎهی
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺷﻤﺎ ﺍﺭﺯﻭﻯ ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ
. ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻭ ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺤث
ﻋﻘلی ﻨﻴﺰ ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﺎفی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻥ اﺷﺎﺭﻩﺍﻯ
ﺪﺭ ﺩل ﻮﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻭ ﺑﺰﻧﺪ، ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﺮﺍهی ﺃﻣﺮ
الهی ﺒﮑﻨﺪ، ﻭﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
الهی ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻭ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
کاﻣل ﻮﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
الهی آﺭﺯﻭﻯ ﻄﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻣﺮ الهی
ﺒﺎﺷﺪ. (ﻧَﮑَﺖَ)
ﻧﮑﺘﻪ ﻭﻧﻘﻄﻪ،
ﻭﺍثرﮐﻮﭼک ﻮﺗﻠﻨﮕﺮﻯ
ﺒﺎﻧﻮک أﻧﮕﺸﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺩل ﻮ ﻳﺎﻋﻘل
ﻮ ﮊﻧﺘﻴﻚﺭﻭحی
اﻭ ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﺩل
که ﻣﺮﮐﺰ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﻋﻘل که ﻣﺮﮐﺰ
ﺍﺩﺭﺍﻙ، ﻭﻓﻮآد
ﮐﻪ ﻣﺮﮐﺰ ﻋﺎﻃﻔﻪﻭ
ﮐﺸﺶ، ﻭﻣﻌﻄﻮﻑ
ﺷﺪﻥ اﻧﺴﺎﻥ ﺒﻬﺮﮐﺎﺭﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻟﻴَﺒﺼُﺮ)
ﮐﻪ ﺑﺒﺼﻴﺮﺕ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﺮ ﻋﻘل
ﺒﻴﺎﻳﺪ ﻭﻣﺘﻮﺟﻪ
ﺷﻮﺩ ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
الهی ﺪﺭ ﭘﻴﺮالهی
ﺒﻴﺎﺑﺪ، ﻭ ﺩﺭ ﺍﻥ
ﺘﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮ ﺗﻮﺳل ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
ﻮﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻭ ﺍﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
آﻥ ﺒﺮﺳﺪ، ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭﺗﻮﺳل ﺮﺍﻩ الهی
ﺒﺎﺷﺪ .

ﺑﺎﺯ ﻣﺠﻠسی
آﺧﻮﻧﺪ قشری ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﻳﻥ ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﺣﺎﺩﻳث
، ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺘﺮک
ﻤﺠﺎﺩﻟﻪ، ﻳﻌنی
ﺒﮑﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺣﺮﻑ
حقّ ﺪﺭ ﺍﻭ ﺗأثیرﻯﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻘﻴﻪ ﮐﺮﺩ.
ﻭلی ﻤﺬﻫﺐ ﺗﺸﻴّع
ﺒﺰﻭﺭ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﺩﻩ
ﻭ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺪﻑ ﻣﺘﻌﺼﺒﺎﻥ
ﻤﺬﻫﺐ ﺷﻴﻌﻪ، ﺗﺸﮑﻴل
ﺤﺰبی ﺪﻧﻴﻮﻯ ﺒﻨﺎم
ﺘشیع اﺳﺖ. ﻭﻫﻴﭽﮑﺪﺍم
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ، ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
عامل ﺒﺴﻠﻮک الهی
ﻴﺎ ﺃﻣﺮ الهی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺣتی ﺒﺎ ﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭکاملان الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
کاﻓﺮ ﺻﺎﺣﺐ ﺑﺪﻋﺖﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺠﻠسی ﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻘﺒلی لاﺯم اﺳﺖ،
ﺗﺎﺧﻴﺮﻯ ﻮ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
اﺯ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺗﺒلیغ
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺘﮑﺎملاّﺕ
ﺍﺯلی أﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒلی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
، ﻭﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
لاﺯم ﺮﺍ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﭼﻨﻴﻥ ﺒﺮﺭسی
ﺪﺭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺍﻓﺮﺍﺩ،
ﻣﺬﻫﺐﺳﺎﺯﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻗﺸﺮﻯ گرﻯ اﺟﺒﺎﺭﻯ،
ﺫﺍﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺎﻥ آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺻﻠﻰ،
ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻫﺎﻯ
کامل اﻟﻬﻰ ﺩﻭﺭﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺑﺎﺯﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ آﻣﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ134ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ شخصی ﺒﺎﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﻳﺎ ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﺑﺎﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭم ﺪﻋﻮﺕ ﮐﻨﻢ؟
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﭘﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﻧﻪ ﺩﻋﻮﺕ
ﻣﮑﻦ. ﺷﺨﺺ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﺍﮔﺮ ﺍﻭ ﻃﻠﺐ ﺍﺭﺷﺎﺩ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻧﻤﻮﺩ، آﻳﺎ ﺑﻮﻯ
ﺑﮕﻮﻳﻢ؟ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗر ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ:ﻨﻌﻢ،
ﺍﻥ إﺳﺘﺮﺷﺪک ﻔإﺭﺷﺪﻩ،
ﻓﺎﻥ إﺳﺘﺰﺍﺩک
ﻔﺰﺩﻩ، ﻓﺎﻥ ﺠﺎﺣﺪک
ﻔﺠﺎﺣﺪﻩآﺭﻯ
اﮔﺮ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺧﻮﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﻨﻤﺎﺋﻰ،
ﻭﺗﻮﺿﻴح ﻮ ﺍﺭﺷﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﮑﻨﻰ،
آﻧﮕﺎﻩ ﻭﻯ ﺮﺍ ﺍﺭﺷﺎﺩ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻦ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ ﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﺳﺖ،
ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻩ. ﻭﺍﮔﺮ ﺗﻮﺭﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﻤﻮﺩ،
ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺭﻫﺎ ﮐﻦ، ﻭ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺣﻔﻈ کن . ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺪﺍﻥ. ﻭحتّی ﺒﻮﻯ
ﻤﮕﻮ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ ﺍﺯ ﺃﻣﺮالهی
ﺒﺎ ﺧﺒﺮﻫﺴﺘﻰ. ﻭلی
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ آﻧﻬﺎ،
ﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍم ﺮﻭﺿﻪ ﺧﻮﺍنی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻧﺎم ﻘﺎضی ﺸﺮع
ﺒﻴﻥ ﻤﺮﺩم ﻘﺮﺍﺭدارند.

409 -ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ (ﺝ۲ﺹﺑﺤﺎﺭ
136 ) ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
(ﺍﺑﻦطیّار) ﺟﻮﻳﺎﻯ
ﺤﺎل ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﺑﺎﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻓﻮﺕ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺮﺣﻤﻪ ﺍﻟﻠﻪ
أدخل الله
علیه الرحمة و
النضرة ﻭﺳﺮﻭﺭﺍ،
ﻓﻘﺪ ﮐﺎﻥ ﺸﺪﻳﺪ
ﺍﻟﺨﺼﻮﻣﻪ ﻋﻨّﺎ
ﺃﻫل اﻟﺒﻴﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺭﺣﻤﺖ ﮐﻨﺪ،
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﻃﺮﺍﻭﺕ
ﻭﺳﺮﻭﺭ ﺑﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺧﺼﻮﻣﺖ
ﻭﺩﻓﺎع ا اﺯﻣﺎ
ﺃﻫل ﺒﻴﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﺭﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍ، ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﺪﺭﺭﻭح اﺳﺖ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
أﮐثرا ﺩﺭﻣﺮگ ﺨﻮﺩ،
ﺑﺮﺣﻤﺖ ﺧﺎﺹ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭلی کاملان ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺍﻳﻦ ﺭﺣﻤﺖ
ﺧﺎﺹ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ اﻟﻬﺎﻣی
ﻮﻋﻘلی ﺒﻌﺪﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. (ﻟﻘّﺎﻩ
ﻧﻀﺮة) ﺍﻭﺭﺍ ملاّﻗﺎﺕ
ﻭﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ ﻃﺮﺍﻭﺕ
ﻭﺷﺎﺩﻯ ملاّﻗﺎﺕ
ﮐﻨﺪ. ﻭ(ﺗﻠﻘﻴﻦ) ﻳﺎ
(ﺍﻟﻘﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ)
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭽﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺨﻠﻖ، ﻭیا
ﺩﺭ ﻣﺮگ ﻘﺒل از
ﻣﺮﮒ، ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻣﺮگ ﺒﺎﺯ ﻫم ﺴﺮﻭﺭ
ﻭﺷﺎﺩﻯ ﻮ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﺩ. (ﻧﻀﺮة)
ﻧﻀﺮﺕ ﻭﻃﺮﺍﻭﺕ
ﻭﺷﺎﺩﻯ اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻧﻈﺮ ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺳﺮﻭﺭ) ﺷﺎﺩﻯ اﺳﺖ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﺩﺭ (ﺳِﺮّ)
ﻭ ﺫﺍﺕ ﻭﺭﻭح اﻳﻥﺴﺮﻭﺭ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. (ﺧﺼﻮﻣﺖ)
ﺩﺷﻤنی ﻮ نیز ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ،
ﻭﺩﻓﺎع ﺠﺪّﻯ اﺯ
ﺃﻫل ﺒﻴﺖ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺤث ﻭ ﺟﺪﺍﻝ ﻣﻨﻄقی
ﻨﻤﻮﺩﻥ اﺳﺖ. ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
اﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ، ﮐﻪ ﺍﺩّﻋﺎﻯ
خلاﻓﺖ ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺪﺍﺷته باشند ﻭﺧﻠﻔﺎﻯ
حاکم آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺤﺮﻭم
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﻨﻪ ﺍﻧﻬﺎ خلاﻓﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ،
ﻭﻧﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﺎﺟﻨگ ﻮﻗﺪﺭﺕ
ﭼﻨﻴﻥ کنندو ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
اﻳﻥ ﺤﻘﻴﻘﺖ ﺑﻤﺮﺩم
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
کاملان الهی ﺰﻣﺎﻥ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺳّل
عبادی ﺠﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺗﻮﺳّل ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ، ﻭﺳﻠﻮک
الهی ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺮﺳﻴﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺪﺭ ﻣنع
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ اﺯﺧﺼﻮﻣﺖ
دشمنانه ﻭﺑﺤث
ﻣﻨﻄقی ﻮﺟﺪﺍل ﻮﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺮخی ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ، ﻭﺑﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
شخصی ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺟﺎﻥ اﻧﻬﺎ ﺗﻤﺎم
ﺸﻮﺩ ﻭ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﻨﺪ ، ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ،
ﻭکاملان الهی
ﺰﻧﺪﻩ هر ﺯﻣﺎﻥﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷند . ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﺸﮑیلاﺕ ﻣﺬﻫبی
ﺘشیع ﻮ ﻳﺎ ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﭙﻨﻬﺎنی ﻮﺯﻳﺮ
ﺯﻣﻴنی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺠمع
ﻤﺮﺩم ﻄﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺠﻨﮓ ﺑﺎ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎ
ﻭ ﺑﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻯ خلاﻓﺘﻬﺎ
ﻫﻤّﺖ ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺰﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ،
ﻭﺍﻓﺮﺍﺩﻯ که ﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮ ﺧﻮﺭﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﻴﺪﻳﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺧﺼﻮﻣﺖ ﻭ
ﺟﺪﺍل ﻤﻨﻄقی ﺮﺍ
ﺩﺭ ﻳک ﺴﺨﻨﺮﺍنی
ﺠمعی ﻮ ﻳﺎ ﮔﻔﺘﻪﺍﻯ
اﻧﻔﺮﺍﺩﻯ أﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﺍﺩ. (ﺑﻴﺖ) ﺧﺎﻧﻪ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻮﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮﻫﺮیک ﺒﺴﻠﻮک
الهی ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﻧﺮﺳﻨﺪ، ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻨﺒﻮّﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻋملاّ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺍﺯﺟﺪﺍل گرﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭﺍﺣﺎﺩﻳث ﻗﺒلی
ﻨﮑﻮﻫﺶ ﺍﺯ ﺍﻥ ﻤﻴﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی أﻧﺠﺎم
آن ﺒﺴﺘﻪ ﺑﻨﻈﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣل
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺷﺮﺍﻳطیّ ﺪﺭﭘﻴﺶ
ﺭﻭ ﺩﺍﺷﺘﻪ

410 -ﺩﺭ ﺣﺪﻳثی
، ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺴﺘﺎﻳﺶ
ﺍﺯ ﺟﺪﺍل ﻮﺧﺼﻮﻣﺖ
ﺷﺪﻩ، ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻧﺠﺎم آن ﺻﺎﺩﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
آﻣﺪﻩ، (ﺝ۲ﺹ136 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺑﻴکی اﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
سلوکی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:ﻴﺎ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺮﺣﻤﺎﻥ،
ﮐﻠّم ﺃﻫل اﻟﻤﺪﻳنة
، ﻓﺎﻧّﻯ ﺃﺣﺐّ
ﺃﻥ ﻴﺮﻯ فی ﺮﺟﺎل
اﻟﺸﻴﻌﻪ ﻣثلکﺍﻯ عبد ﺍﻟﺮﺣﻤﺎﻥ،
ﺑﺎ ﺍﻫل ﻤﺪﻳﻨﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻦ. ﻭﻣﻥ ﺪﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭم که ﻣﺮﺩﻡ،
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺷﻴﻌﻪ
أﻣثال ﺘﻮ ﺭﺍ ﺭﻭٴﻴﺖ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﺪﻳﻨﻪ ﮐﻪ
ﻗﺒﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭآﻥ
بوده ، ﻭ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﻣﺮﮐﺰ خلاﻓﺖ
أموی ﺩﺭ ﺷﺎم ﻴﺎ
بعدا ﺑﻐﺪﺍﺩ
در عبّاسیان ﺑﻮﺩ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻣﺮﮐﺰ ﺍﺟﺘﻤﺎع
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
اوم کننده ﺒﻮﺩ،
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺣﺘﻴﺎﻃ
ﻮﺗﻘﻴﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،
ﺩﺭﺍﺩﻋﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﻣﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
سلوکی ، ﻭﺟﺎﻧﺸﻴنی
ﺴﻠﻮکی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺩﺭ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻣﺴﺘﻘﺮ
ﺑﻮﺩ. ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻨﺎم ﺸﺨﺺ ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﺳﺖ، ﻭنیز ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ هفتم ﻋﺮﺵ
ربّ رحمان، ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم

عرشی ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمد ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ،
ﻋملاّ ﻋﺒﺪ ﻭ ﺑﻨﺪﻩ
راستین ربّ
نادیده ﺭﺣﻤﺎن
بوذه ، ﻭﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ، ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺃﻫل ﻤﺪﻳﻨﻪ) ﺑﺎﺯ
ﺑﻐﻴﺮ ﺍﺯ ﻣﻌﻨﻰ
ﺳﺎﮐﻨﺎﻥ ﺸﻬﺮ ﻣﺪﻳﻨﻪ
یَثرِب در
حجاز بمعنی ﺑﻤﻌنی
أﻫل ﻮ ﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ،
ﺩﻳﻥ ﺪﺍﺭﻯ ﻮ ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﻭ ﺗﺬﮐﺮ
ﺍﻣﺎم ﺒﺮﺍﻯ ﻴﺎﺩ
آﻭﺭﻯ أﻫل ﻤﺪﻳﻨﻪ،
ﻳﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﻳﺎﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮک الهی
أﻫل ﺒﻴﺖ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺳﻠﻮک الهی
کنند، ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
هستند. ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﻠﻮک ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ. (أﻥ
ﻳُﺮﻯ) ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭﻭٴﻴﺖ ﻭﺷﻬﻮﺩ
رؤیائی ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
در ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
آﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺮﺍﻩ ﺗﻮﺳل
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺭﺟﺎل اﻟﺸﻴﻌﻪ)
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺸﻴﻌﻰ،
ﻭلی ﺒﻤﻌنی ﺤﺰﺏ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﺗﺸﻴّﻊﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ،
ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺑل ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﺬﺍﻫﺐ متضاد ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ آﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺍﺧتلاﻑﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎقی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ ﺍﻥ
اعتقاد
بولایت الهی اﺯﺑﻴﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗشیع علویّون
، ﻳﺎ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
علیّ ، ﮐﻪ ﺑﻔﺮﻗﻪ
ﻫﺎﻯ ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﻮ
ﻣﺘﺸﻌّﺐ ﻭ ﺩﺷﻤﻥ
ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻧﺪ.
ﻭﺣتی همین ﺪﻭﺍﺯﺩﻩ
ﺍﻣﺎمی ها ، ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﺪﻳﻥ ﻔﺮﻗﻪ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻫم ﺘﻀﺎﺩ
ﻭﺗﮑﻔﻴﺮﻫم ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ بقول
پیامبر ﺑﺎﻃل
هستند ، ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
مذهب ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ (ﺭﺟﺎل
اﻟﺸﻴﻌﻪ) ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﻌنی ﻤﺮﺩﺍﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺸﻌﺎع انوار
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﺭ
الهی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ، ﻭﭘنج
ﺘﻥآل عبا ﮐﻪ ﺗﻮﺳّل
ﺒآﻧﻬﺎ، ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ،
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺭﺟﺎل ﺠﻤﻊ (ﺭَﺟُﻞ)
ﻳﺎ ﻣﺮﺩ راجِل ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﺮﻩ ﺭﻭ ﻭ
ﭘﺎﮐﻮﺏ ﻭﭘﻴﺎﺩﻩ
ﺭﻭ سالک الهی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک الهی
ﺘﺪﺭﻳج ﻮ ﺑﺰﺣﻤﺖ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﺑﻤﻘﺼﺪ حجّ أﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ

411 -ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺠﻮﺍﺩ ﺍﺳﺖ، (ﺝ۲ﺹ136ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺼﺤﺒﺖ ﻭﻧﮑﻮﻫﺶ
ﺍﺻﺤﺎﺏ کلاﻡ، ﻳﺎ
ﻫﻤﻴﻥ ﻤﻨﻄﻘﻴﻮﻥ،
ﻭﺍﻫل ﺠَﺪَل ﻮ ﺍﺻﻮل
ﺒﻮﺩ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
(ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻥ ﺤﮑﻴﻢ)
ﻣﻨﻄقی ﻔﺮﻣﻮﺩ،
ﺍﻭﺭﺍ ﮐﺎﺭﻯ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ، ﻭﺣتی ﺒﻮﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﺝ۲ﺹ137ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻭﻯ ﺒﺎ
ﺍﻫل ﻤﺪﻳﻨﻪ ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ
ﻭﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺴﺠﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺨﻨﺮﺍنی ﻮﺑﺤث
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺧﺼﻮﻣﺖ ﻭ ﺟﺪل
ﻮکلام ﻮ ﻣﻨﻄق ﺮﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
(ﺻﺎﺣﺐ ﻗﺒﺮ) ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻗﺒﺮ ﮐﻨﺎﺭ ﻗﺒﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﮐﻪ ﮔﻮﺭﻋﻤﺮ ﺑﻦ
ﺧﻄّﺎﺏ خلیفه
دوم ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ، ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﺪ. ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
(ﺍﺑﻥ ﺤﮑﻴم ﻤﻨﻄﻘﻰ)
ﺷﻴﻌی کساﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻨﻴﺰ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﮑﺎﺭ ﺟﺪل ﻤﻨﻄقی
ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمد ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﺍﻧﻬﺎ،
ﺍثباﺕ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺳّل ﺴﻠﻮکی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺑﻥ
اﻟﻄﻴّﺎﺭ، ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﻮٴﻤﻥ اﻟﻄﺎق که
ﺑﺸﺎﻩ ﻃﺎق ﻮﻳﺎ
ﺻﺎﺣﺐ ﻃﺎﻕ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
ﺸﻴﻌﻪ، ﺍﻭﺭﺍ ﺷﻴﻄﺎﻥ
اﻟﻄﺎق ﺨﻮﺍﻧﺪند
ﻭلی ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻣﻨﺎﻇﺮﻩﻫﺎ
ﻭﻣﺠﺎﻟس ﺑﺤث ﻣﻨﻄﻘﻰ،
ﺑﺎ ﺯﻳﺪ ﺑﻥعلیّ
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺍﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ،
ﮐﻪ ﻣﺪﻋﻰ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﻭ ﺷﻮﺭﺵ ﻋﻠﻮﻯ ﺒﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺍﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ
، ﺻﺎﺣﺐ ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺴﻨﻥ
ﻤﻌﺮﻭﻑ حنفی ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻐﺪﺍﺩ ﻣﺪﻓﻮﻥ
اﺳﺖ، ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺍﺑﻥ
ﺃبی اﻟﻌﻮﺟاء ﻔﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺤث ﻣﻨﻄقی
ﻤﻴﮑﺮﺩ. ﺯباﻥ ﺒﺤث
ﻣﻨﻄقی ﺮﺍﻳﺞ، ﻫﻤﺎﻥ
اﺻﻮل ﺠﺪل أﺭﺳﻄﻮﻯ
ﻴﻮﻧﺎنی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ فلاﺳﻔﻪ
ﺍﻥ ﺰﻣﺎﻥ، ﭼﻮﻥ
اﺑﻥ ﻤﻘفّع ﻔﻴﺮﻭﺯ
ﺍﻳﺮﺍنی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺟﺪﺍل
ﺼﺎﺣﺐ ﺍﻟﻄﺎﻕ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺴﺎﮐﻦ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮخلاﻓﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺒﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺤث ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺟﺴﺘﻦ
ﻣﻨبع ﻮ(ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺣﮑﻤﺖ)ﻭﻋﻘل ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺒﻴﻥ فلاﺳﻔﻪ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰﻣﻄﺮح
اﺳﺖ. ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،
ﺣﻘﺎﻳق عقلی ﻮﻋﻠمی
ﺘﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮ، ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺤث
ﻭﺟﺪﺍل ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠمی ﻮ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻳﺎﺣتی ﺒﺮخی
اﻳﻥ ﺤﻘﺎﻳق ﺮﺍ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﭘﻨﻬﺎنی
ﻄﺒﻴﻌﺖ ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻐﺰﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﻤﻐﺰ ﺍﻧﺮﺍ ﮐﺎﻭﺵ
ﮐﺮﺩ ﻭﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻋﺮﻓﺎ ﻭکاملان
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
أﺩﻳﺎﻥ ﻮﺩﺭ ﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳخ عقلی ﺒﺸﺮ،
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣﻘﺎﻳق
عقلی ﻭ ﻧﻮ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ علمی ﻮﻓﮑﺮﻯ،
ﺍﺳﺮﺍﺭﻯ الهی
هستند . ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻧﻔس روان ﻭﺫﻫﻥ
کنونی ﺨﻮﺩ، ﻭ ﺑﺎ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﻥ ﺒﺼﻔﺎﺕ
الهی ﻮﺍخلاقی
اﻟﻬﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺘﺠﻠﻴﺎﺕ الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
آﻥ ﺸﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻭﺍخلاﻕ
ﻭﺍﻟﺎﺗﺮ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺸﺨﺺ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻄﺮﻳﻖ،
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻋﻘل کلّی اﻟﻬﻰ،
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺑﺮﺳﺪ، ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﻬﺎ، ﺳﻠﻮک الهی
ﻮ ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺩﺭﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻮکاملان
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮﮔﺰ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ خلاﻓﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻄﺎﻟﺐ ﺍﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤل
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺒلیغ ﺴﻠﻮک
ﺪﻭﺳﺘﺎﻧﻪ ﺑﻴﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺟﺰ ﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﺗﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ربّ
النوع بشری ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
اﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ، ﻫﻤﻴﻥ
عاﻣل ﻮﺳﺎﻟک الهی
ﺒﺎ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ، ﻳﺎ
کاملان الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ

412 -ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ، (ﺝ۲ﺹ137ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ کسی اﺯ
ﺍﻣﺎم اﺟﺎﺯﻩ ﻭﻭﻗﺖ
ملاّﻗﺎﺕ، ﺑﺮﺍﻯ
همین ﻤﻮٴﻤﻥ اﻟﻄﺎق
( حدیث 411 ﻤﻨﻄقی ﺸﻴﻌی
ﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺖ، ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻤﻮﺍﻓﻘﺖ
ﻧﮑﺮﺩ. ﻭ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺏ
ﺍﻳﻨﮑﻪ، کسی اﺯ
ﺧﻠق ﺨﺪﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺠﺎﺏ ﻣﻨﻄقی
کند ، ﻭﺧﺼم کلام
او ﮔﺮﺩﺩ، ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ: ﺒل
ﻴﺨﺼﻤﻪ ﺻَﺒﻰّ،
ﻣﻥ ﺼﺒﻴﺎﻥ اﻟﮑﺘّﺎﺏ ﺑﻠﮑﻪ حتّی
هرﺑﭽﻪ ﻣﮑﺘبی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺤﮑﻮم ﻤﻨﻄقی
ﺪﺭ ﺟﺪﺍل ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻭﻯ ﺘﻤﺎم ﻤﺘﻔﮑﺮﺍﻥ
أﻫل أﺩﻳﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﺤﮑﻮم کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ،
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﭽﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺤﮑﻮم ﻤﻨﻄقی ﻨﻤﺎﻳﺪ؟
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ:
ﻴﻘﻮل له ﺍﻟﺼَبیّ
ﺃﺧﺒﺮنی عَن إﻣﺎﻣﻚ،
ﺃﻣﺮک ﺃﻥ ﺘﺨﺎﺻم
اﻟﻨﺎس ، ﻓﺄﻧﺖ
ﺗﺨﺎﺻﻢ ﺍﻟﻨﺎس
ﻣﻥ غیر ﺃﻥ ﻴﺄﻣﺮک
إﻣﺎﻣک ﻔإﻧﺖ ﻋﺎﺹ
ﻟﻪ ﻓﻴﺨﺼﻤﻪ ﺑﭽﻪﺍﻯ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﭙﺮﺳﺪ،
ﺍﻣﺎم ﺘﻮ ﭼﻪ
کسی ﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻣﺨﺎﺻﻤﻪ ﻭ ﺟﺪﺍل
ﺒﺘﻮ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻭ ﻧﺎﭼﺎﺭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻭغ ﺒﮕﻮﻳﺪ،
ﻭﻧﺎم ﻤﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﻄﻔﻞ
ﺑﻮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ،
ﮐﻪ بدﻋﻮت إﺟﺎﺯﻩ
ﺍﻣﺎم ﺨﻮﺩ، ﺑﺎﻣﺮﺩم
ﺒﺤث ﻣﻴﮑﻨﻰ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻤﺮّﺩ،
ﺑﺮﺍﻣﺎم ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺤﮑﻮم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺒﻮﺍﺳﻄﻪ ﻃﺎﻟﺐ
ملاّﻗﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮٴﻤﻥ اﻟﻄﺎق ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻮﻯ ﻮﻗﺖ ملاّﻗﺎتی
ﻨﺪاده ﺯﻳﺮﺍ:ﻔﺎﻥّ
اﻟﮑلام ﻮﺍﻟﺨﺼﻮﻣﺎﺕ،
ﺗﻔﺴﺪ ﺍﻟﻨﻴیّة
ﻭﺗﻤﺤق اﻟﺪﻳﻥﺯﻳﺮﺍ
کلام ﻮﻣﻨﻄﻖ، ﻳﺎ
ﺟﺪﺍل ﻮ ﺍﻧﻮﺍع
ﺨﺼﻮﻣﺎﺕ ﻭ ﻣﺒﺎﺣثاﺕ،
ﺟﺰ ﻓﺎﺳﺪ ﮐﺮﺩﻥ
ﺪﻝ ﻭﻧﻴّﺖ، ﻭ خُنثی
کرﺩﻥ ﺪﻳﻥ ﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ ،
ﮐﻪ ﻣﻮٴﻤﻦ ﺍﻟﻄﺎﻕ،
ﺩﺭ ﺭﺷﺘﻪ ﺟﺪﺍﻝ،
ﻳکی اﺯ ﭘنج ﺸﺎﺧﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻳﻮﻧﺎنی
ﺘﺨﺼﺺ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻮﺩﻩ
. ﻭلی ﺴﺎﻟک الهی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﺒﻮﺩﻩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺻﻞ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺼﻮﻣﺖ ﻣﻨﻄقی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻄﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، درﮐﺴﺐ
ﺷﻌﺎع أنوﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺘﻌﺼّﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺸﻴّع ﺨﻮﺩ ﻧﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم اﺯ ﻭﻯ
ﺮﺍضی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺎ
ﺍﻣﺎم ﺘﻤﺎسی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﻭﭘﻴﺮ الهی ﻨﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻥ ﻨﻈﺮ ﺍﻣﺎم
ﺮﺍ ﺑﻮﻯ ﻤﻴﮕﻔﺘﻪ
، ﻭﺍﻣﺎم ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻥ ﺴﺎﻟﮑﻰ
آﮔﺎﻩ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭم ﭽﻨﻴﻥ ﺴﺎﻟﮑﻰ،
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ اﺯ
ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺑﺎﺧﺒﺮ
ﻣﻴﺸﺪ. ﻭحتّی
هیچ ﻤﻮﺭﺩﻯ عرﻓﺎنی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﻴﺎﻓﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺟﺪﺍﻝ ﻣﻨﻄقی ﺪﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﺒﻤﺮﺩم
ﻤﺪﻳﻨﻪ ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﺍﺯ ﺍﻣﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳّل
ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ
کاملان الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻣﺮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ، ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻓﻌﺎلیّتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.

413 -ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ137ﺑﺤﺎﺭ)ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: إﻳّﺎک ﻮ ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﮑلام ﻮﺍﻟﺨﺼﻮﻣﺎﺕ
ﻭ ﻣﺠﺎﻟﺴﺘﻬﻢ،
ﻓﺎﻧّﻬم ﺘﺮﮐﻮﺍ
ﻣﺎ اُﻣﺮﻭﺍ ﺑﻌﻠﻤﻪ،
ﻭ ﺗﮑﻠّﻔﻮﺍ ﻣﺎﻟم
ﻴﻮٴﻤﺮﻭﺍ ﺑﻌﻠﻤﻪ،
حتّی ﺘﮑﻠّﻔﻮﺍ
ﻋﻠم اﻟﺴﻤاء ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺑﺎ ﺃﻫل
کلام ﻮﺑﺤث ﻣﻨﻄﻘﻰ،
ﻭ ﺧﺼﻮﻣﺎﺕ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎلی
ﻤﺠﺎﻟﺴﻪ ﻭ ﻫﻤﻨﺸﻴنی
کنی ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ، ﻭ ﺑﻤﻮﺿﻮعی
ﺴﺮﮔﺮم ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ الهی
آﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺠﺎئی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻌﻠم
آﺳﻤﺎﻥ ﻮ ﺭﻭح ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻤﻨﻄﻘﻰ، ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳق ﻔﻠﺴﻔﻪ
ﺩﻓﺎﻉ، ﺍﺯ ﺍﻳﺪﻩﺁلی
ﺍﻣﻮﺭ الهی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻤﺒﺎﺣثی ﭽﻮﻥ
ﺮﻭح ﻮ ﻣﺴﺎﺋل ﻮﻋﻮﺍﻟم
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻗبلا ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺨﻮﻳﺶ، ﻳﻌنی ﺴﻠﻮک
الهی ﻮﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻭﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
عقل کلّی الهی
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻮﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻳﺪﻩﺁﻟﻴﺴتی
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻣﻮﺭﻋﻠمی ﭽﻮﻥ
ﺮﻭﺡ، ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
علوم ﺰﻣﺎﻥ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﻳﺪﻩﺁﻟﻴﺴم
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ، ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑأثباﺕ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺩﺳﺘﻮﺭ الهی ﺴﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﻮٴﻤﻦ ﺍﻟﻄﺎﻕ،
ﻗﻄﻌﺎ ﻧﻤﺎﺯ ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺟﺎﺭﻯ ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
عاﺩﻯ ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
آو ، ﺩﻓﺎع اﺯ ﺃﻣﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﺑﺪﻭﻥ
أﻧﺠﺎم ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻘﺮﺭ الهی ﻤﻌنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. (ﻋﻠﻢ ﺍﻟﺴﻤاء
) ﻫﻤﺎﻥ علم ﺮﻭح
ﻮﻋﻮﺍﻟم الهی
اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ ﻋﻠﻤ
ﻨﺠﻮم ﻮ ﺍﺳﻤﺎﻥ.
اﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮﺳﭙس
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:ﻴﺎ
ﺃﺑﺎ ﻋُﺒﻴﺪة ،
ﺧﺎﻟﻄ اﻟﻨﺎس ﺑﺄخلاﻗﻬﻢ،
ﻭ ﺯﺍﺋﻠﻬم ﺒﺄﻋﻤﺎﻟﻬم
ﺍﻯ أﺑﻮ ﻋﺒﻴﺪﻩ،
ﺳﻌس کن ﺒﺎ ﻣﺮﺩم
که ﻣﺨﺘﻠﻄ ﻤﻴﺸﻮﻯ
ﻮ ﻣﻌﺎﺷﺮﺕ ﻣﻴﮑﻨﻰ،
ﺍﺯ ﺍخلاق ﻮﺍﻋﻤﺎل
ﻮﻋﺎﺩﺍﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐنی
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﮐﻦ، ﺗﺎ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺘﻮ
ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ ﻨﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﻭﺟﺬﺏ ﺷﻮﻧﺪ. (ﺯﺍﺋﻠﻬﻢ)
ﻫﻤﺎﻥ (ﺯﺍﻭﻟﻬﻢ)
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍخلاق آﻧﻬﺎ،
ﻣﻨﻈﻮﺭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺟﺴمی ﻮﺫﻫنی ﻮﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺑﺎﻭﺭﻯ
هاﻯ آﻧﻬﺎ، ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺟﺪﻳﺪ ﭼﻮﻥ إﺻﺎﻟﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ الهی ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ،
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻋﺮﺿﻪ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:إﻧّﺎ
ﻟﺎ ﻧﻌﺪ ﺍﻟﺮﺟل
ﻔﻘﻴﻬﺎ ﻋﺎﻟﻤﺎ،
حتّی ﻴﻌﺮﻑ ﻟﺤﻥ
اﻟﻘﻮل ﻮ ﻫﻮ ﻗﻮل
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭﺟﻞّ،
ﻭﻟﺘﻌﺮﻓﻨّﻬم فی
ﻠﺤﻥ اﻟﻘﻮلﻣﺎ
ﮐسی ﺮﺍ ﻓﻘﻴﻪ ﻭﻋﺎﻟِم
ﻨﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ،
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ ﺍﺯ ﻟﺤﻥ
کلام او ﺩﺭ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ،
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،
ﺍﺻﺤﺎﺏ کلام ﻮﻣﻨﻄﻖ،
ﻭﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎی
قشری ﻭفلاﺳﻔﻪ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ
ﻔﻘﻴﻪ و پگیه
در یک پگاهی ﻭ ﻋﺎﻟم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻘﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ قُرآن (ﻟﺘﻌﺮﻓﻨّﻬﻢ
فی ﻠﺤﻥ اﻟﻘﻮﻝ)
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﻟﺤﻥ
کلاﻣﺸﺎﻥ ﺨﻮﺍهی
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻫﻤﻴﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺰﻣﺎﻥ،
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
کمال ﻮ ﺷﻬﻮﺩ، ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﺮﺍ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻟﺤﻥ کلام آﻧﻬﺎ،
ﻭﮐﺸﺶ ﻭعلاﻗﻪ
آنان ، ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﺍﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺑﻴﺎﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺧﻮﺍهید ﺷﻨﺎﺧﺖ.
ﮐﻪ ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﻭﺑﺎﻣﻮﺭ
تجلّیات الهی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩق اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺣﻮﺍلی ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺎﮐﺮﺩنی
ﻮﻋﺠﻴﺐ ﺍﺳﺖ، ﻭلی
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺁﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺩ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺣﻮﺍل ﺮﺍ ﺩﻳﺪﻩ،
ﺑﺎﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ الهی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍﻓﻘﻴﻪ
ﻭﻋﺎﻟم ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
(ﻓﻘﻴﻪ) ﻫﻤﺎﻥ(
پگیه ﭘﮕﺎﻫﻰ) ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻳک ﺼﺒح ﺪم
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
تجلّی الهی ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻩ، ﻭﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﺩﺍﺩﻩ. ﻭﺻﺒﺢ ﺻﺎﺩق
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ، ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ربّ
النوع بشری ﻗﺎﺋم
ایدآل کمال
میسّر برای ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ، ﻭﻋﻘل کلّی
و ﺍﻳﺪﺍل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﻏﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻴﻥ ﻤﺮﺩم ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
الهی و تولّد
دوّم پیامبر و
فرشته گونه ﺪﺍﺭﺩ،
ﻭ (ﻋﺎﻟِﻢ) ﺗﻨﻬﺎ
ﮐسی ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎتی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎنی
هم ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﮐم ﻮﺑﻴﺶ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎتی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻋﺎﻟم ﺪﺍﺭﺍﻯ
علم ﻮﺍﮔﺎهی ﻮﺍطلاع
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﻭﺭﻭٴﻴﺖ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
عوالم نیامده الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻋﻘل
کلّی ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻮﺻﻔﺎﺕ الهی اﻭ،
ﻭﺍخلاق ﭙُﺮ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻭﺭﺍ، ﺑﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ، ﺑﻄﻮﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴک ثابتی ﺪﺭﺍﻳﻥ
عاﻟﻤﺎﻥ آﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮ
آﺧﻮﻧﺪﻯ ﻔﺎﺳﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ، ﺑﺎ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﭽﻨﺪ ﮐﺘﺎبی اﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺗﺎﺭﻳخی
أﺩﻳﺎﻥ، ﻭﻳﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻟﺒﺎس ﻭﻇﺎﻫﺮ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ،
ﻧﺎم عاﻟﻢﻭ ﻓﻘﻴﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

414 -ﻫﻤﻴﻥ ﺮﻭﺍﻳﺖ(
413) ﺍﺯﻣﻨﺒع ﺪﻳﮕﺮﻯ
(ﺝ۲ﺹ139
ﺑﺤﺎﺭ) ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺎ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﺨﺼﻮﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻟﮑﺬّﺍﺑﻴﻥ
هم ﻨﺸﻴنی ﻤﮑﻨﻴﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻫل ﺠﺪل
ﺮﺍ ﻧﺎﮔﺰﻳﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ اثباﺕ
کلام ﺨﻮﺩ ﺩﺭﻭﻏﮕﻮئی
ﻨﻴﺰ ﺑﻨﻤﺎﻳند.
ﻭﭼﻮﻥ ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻪ ﻗﺮﺍﻧﻰ (ﻟﺤﻥ
اﻟﻘﻮﻝ) ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻭ ﻟﺘﻌﺮﻓﻨّﻬﻢ
ف ی ﻠﺤﻥ اﻟﻘﻮل
ﻮﺍﻟﻠﻪ ﻳﻌلم أﻋﻤﺎﻟﮑﻢ)
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ،
ﻳﻌنی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩﻕ الهی ﺮﺍ،
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻐﻴﺮ ﺻﺎﺩﻗﺎﻥ
ﻮ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺒﺎﻃﻞ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻟﺤﻥ
کلام ﻮ ﻣﻄﻠﺐ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ، ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻋﻤﺎل ﺸﻤﺎﺭﺍﻧﻴﺰﺯﻳﺮﻧﻈﺮﺩﺍﺭﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
أﻋﻤﺎلی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻫل
کلام هستند، ﻭﺷﻤﺎ
ﺳﺎﻟک الهی
هستید ، ﻭﺍﻫﻞ ﺳﮑﻮﺕ
ﻭﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﺍﻧﺠﺎم
أعمال عباﺩﻯ ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﺪ.

415 - ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﺎﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ (ﺝ۲ﺹ138 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺿﻤﻥ ﻨﮑﻮﻫﺶ ﺍﻫل
کلام ﻭﻣﻨﻄﻖ، ﻭﻧﺎحقّ
ﺪﺍﻧﺴﺘﻥ (علم خلاﻑ
ﺩﺭﻣﻨﻄﻖ) ﻭﻓﻘﻬﺎﻯ
ﻤﻔتی أهل ﺘﺴﻨّﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ: ﻤﺘﮑﻠّﻤﻮﺍ
ﻫﺬﻩ ﺍﻟﻌُﺼﺎبة
، ﻣﻥ ﺸﺮﺍﺭ ﻣﻥ
هم ﻤﻨﻬم ﻣﺘﮑﻠّﻤﻴﻥ
ﻮﻣﺒﻠّﻐﻴﻥ ﻮﺍﻫل
اﺳﺘﺪﻟﺎﻝ، ﺍﻳﻥ
ﺪﺍﺭ ﻭ ﺩﺳﺘﻪ ﺩﺭﺑﻴﻥ
آﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺑﺪ ﺗﺮﻳﻥ
ﻮ ﺷﺮﻭﺭﺗﺮﻳﻥ
آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺒﻠّﻐﻴﻥ
ﻤﺬﻫبی ﺒﺎﻃل
هستند ﮐﻪ ﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍنی
عامی ﻮﻋﺎﺩﻯ آﻧﻬﺎ.
ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
اﻳﻦ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﻫل
ﺘﺴﻨّﻥ هستند،
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ، ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
أﻫل ﺘشیع ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩم ﺮﺍﻓﺮﻳﺐﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﻭﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیر ﻓﻘﻴﻪ ﻭ ﻏﻴﺮﻋﺎﻟم
ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
الهی ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺍﺯ کاملان الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺪﻭﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺫﻳل اﻳﻥﺤﺪﻳث ،
ﻣﺠﻠسی قشری
صاحب بحار
الأنوار اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﻣﻦ
ﺟﺰﻭﻩﺍﻯ، ﺍﺯ ﺳﻌﻴﺪ
ﺭﺍﻭﻧﺪﻯ ﺪﺍﺭﻡ،
ﮐﻪ ﺩﺭﻋﻠم خلاﻑ،
ﻳﺎﻫﻤﻴﻥ علم ﻤﻨﻄق
ﻮﺍﺻﻮﻝ ﺟﺪل ﻮکلام
ﻨﮕﺎﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﺑﻴﻥ ﺪﻭ
ﻧﻔﺮ ﺍﺯﺍﻫل
کلام ﺘﺸﻴّﻊ، ﻳکی
ﺸﻴﺦ ﻣﻔﻴﺪ ﻭﻳکی
ﺴﻴﺪ ﻣﺮﺗﻀی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺘﻘﺪّس و ﺗشیع
هستند. ﻭ ﺍﺯ ﺑﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ و مذهب
قشری ﺗﺸﻴّع ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪﻧﻮﺩ ﻭﭘﻨﺠم
ﻤﻮﺭﺩ ﺍﺧتلاﻑ ﻋﻘﻴﺪﻩ،
ﺑﻴﻥ آﻧﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩﺩﺍﺷﺘﻪ.
ﮐﻪ ﺑﻨﮕﺎﺭﺵ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺠﺰﻭﻩ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. و ﺑﺮﺣﺴﺐﻋﻠم
اﺻﻮﻝیا منطق
سقراطیّ، ﺑﺎﻫﻢ
ﺍﺧتلاﻑ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ ﺑﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺷﻮﺩ، ﺍﻳﻥ ﺠﺰﻭﻩ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ ﻣﻴﮑﺸﻴﺪ.
ﻭﺭﺍﻭﻧﺪﻯ اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺒﺤث ﻭﺍﺧتلاﻑ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪﺭﺍﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻨﻄق ﺪﻭﺭﺍﺯﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺣﻘﺎﻳق ﻤﻠﮑﻮتی
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺳﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺭﺍﻩﺍﻥ ﺘﺴﻠﻴم
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤق اﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺗﺼﺪﻳق ﻤﻨﻄقی
ﻮﻋﻘل بشری ، ﻭﺍﻣﻮﺭﻯ
که ﺍﮔﺮ ﺻﺎﺩﻕ ﻫم
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻋﻠﻢ(ﺍﺻﻮﻝ) ﻫﻤﺎﻥ
علم ﻘﻮﺍﻋﺪ ﻣﻨﻄقی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩﻋﻠمی
ﺪﻳنی گرﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺒﺮخی اﺯﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻘﻠﻰ، ﻭکلام ﻤﻨﻄﻘﻰ،
ﺍﺯﺍﺻﻮل أﺭﺳﻄﻮﺋﻴﺎﻥ
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﺩﻓﺎع اﺯﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺍسلاﻡ، ﺑﺪﻟﺎﺋل
أﺭﺳﻄﻮئی ﭙﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ أﻫل
ﻤﻨﻄﻖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﺪﺭ
ﺍسلام ﻮ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ،
ﺭﻗﻴﺒﺎﻥ عقلی ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
قشری ﺒﻮﺩﻧﺪ، ﺍﺯﺍﺻﻮل
ﻤﻨﻄقی أﺭﺳﻄﻮ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺒﻠّﻐﺎﻥ ﻮﻓﻘﻴﻬﺎﻥ
سُنّی ، ﻭﺳﭙس
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺸﻴﻌﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ اﺻﻮﻝ ﺍﺭﺳﻄﻮئی
ﺮﺍ، ﮐﻪ ﺗﺎ ﭼﻨﺪﻯ
ﻘﺒل کفرﺑﺮﺍﻯ
آﺧﻮﻧﺪ ﻭ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﻤﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﺪ،
ﺍﻧﺮ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻭﺑﺎ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ،
ﻭﻳﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎﻣﺮﺩم
ﺨﻮﺩ، ﺑﺒﺤث ﻣﻨﻄقی
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ثاﺑﺖ ﮐﻨﻨﺪ، ﺧﺪﺍئی
هست ﻭﻋﻮﺍﻟم الهی
ﭽﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻋﻘل
ﻮﻣﻌﺮﻓﺖ ﭼﻴﺴﺖ.
ﻭﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﮐﺪﺍم اﺳﺖ. ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻨﻄقی اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭽﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺪﻭﻣﺘﻔﮑﺮ ﺑﺰﺭگ
ﺸﻴﻌﻪ، ﺷﻴخ ﻤﻔﻴﺪ
ﻭﺳﻴﺪ ﻣﺮﺗﻀﻰ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎل
آﺧﻮﻧﺪ ﺑﻮﺩه اﻧﺪ،
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ، ﺗﺎ ﭼﻪ ﺣﺪّ
ﺳﻠﻮک الهی ﺮﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭﺑﮑﺪﺍم
ﺸﻬﻮﺩ تجلّی ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻫم ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺻﻮل اﻳﻥ علم ﻤﻨﻄق
اﺧتلاﻑ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺤﺎل اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﻟﻬﺎﻯ اﻧﺴﺎنی
از ﻳک ﺴﻮ ﻣﺘﺤﺪ
ﮔﺮﺩﺩ، ﻣﮕﺮ ﮐﻪ
ﺑﺎﻫم ﺘﻮﺍﻓق ﻮﺍُﻧس
ﻭﻣﺤﺒﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺑﺎ ﺍﺧتلاﻑ،
ﺣتی ﭙس اﺯ ﺩﻭﺳتی
ﻈﺎﻫﺮﻯ، ﺩﺭ ﺩل
ﻨﻔﺮﺕ ﺑﺎﻃنی ﻮ
شخصی اﺯ ﻫم ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﺒﭙﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ،
ﻭ ﻗﺒﻮل عقاﻳﺪ ﻭ
ﺑﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺩﺭﺻﺪﺩ
ﺟﺴﺘﻥ همگامی ﺪﺭ
ﻣﺤﺒﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺣﺼﻮل آﻥ ، ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلّیات ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﻫﺪ. ﻋﻠم
کلام ، ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﻥ
علم ﻤﻨﻄق ﻮ
علم ﺍﺻﻮل اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺒﻰ، ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻓﻘﻬی ﻮﻋﻠم اﺻﻮل
آﻧﻬﺎ، ﻋﻠم
کلام اسلاﻣی ﻮﻳﺎ
ﺗشیع ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ، ﻭﺷُﺒﻬﺎﺕ،
ﻭﻣﻮﺍﺩ ﻣﻮﺭﺩ ﺷُﺒﻬﻪ
ﻭﺷک ﻮ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺑﺎ
ﺍﺻﻮل ﻮﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﻨﻄﻘﻰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺭ فع ﺸُﺒﻬﻪ آﻧﻬﺎ
ﺑﺸﻮﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻥ ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ،
ﺑﻬم ﻨﭙﻴﻮﺳﺘﻪ
ﻭﻣﺘﻔق ﻨﺸﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﺧتلاﻑ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ(ﻋﻠﻢ خلاﻑ)
ﻫﻤﺎﻥ علم ﻤﻨﻄق
ﻮﺍﺻﻮل ﻮﺟﺪل اﺳﺖ
ﻭﺩﺳﺘﻪﺍﻯ اﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭﻋﻘلی
ﺒﺎﻣﻮﺭ ﺍﺧتلاﻑ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻴﺎ ﻋﻠم اﻟﻤﻌﺮﻓﻪ،
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻄﺮﺯﻋﻠمی
ﺒﺮﺍﻯ ﻋﻠم آﻣﻮﺧﺘﻦ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﺘﺎﮐﻨﻮﻥ ﺒﻮﺟﻮﺩﺵ
ﻭﺍﺻﻮﻟﺶ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﮐﺘﺎبی هم ﻤﺴﺘﻘل
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺍﺻﻮل ﻔﮑﺮ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺴﻢ ﻓﮑﺮ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮج ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺟﻨﺒﻪ ﻋﻘﺎﻳد ﺷﺨﺼﻰ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺩﺭﻭﻥ
گرﺍئی ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺪﺭ ﺍﺣﻮﺍل ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
اﻣﺮﻭﺯﻩ ﺩﺭ ﻋﻠم
ﺘﺠﺮﺑی ﻮﺭﻭﺍﻥ
ﺸﻨﺎﺳﻰ، ﭼﻨﺪ ﻗﺪمی
ﺪﺭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺭک
ﻄﺮﺯ ﺗﻔﮑﺮ ﺩﺭ ﺫﻫﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯﺧﻴلی
ﺰﻭﺩ ﺍﺳﺖ، ﺑﺸﺮ
ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘلی
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ، ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰم عقل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭ ﺑﻔﻬﻤﺪ.
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺪﺭﻣﺎﻧﻰ
طبّی ، ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻃﺮﺯ
ﻓﮑﺮ ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ، ﻭﻣﻨﺤﺮﻓﻴﻦ
ﺩﺭﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
عصبی ﺮﺍ، ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﺭک اﻣﻮﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺎﺑل ﺘﺎﻣل
اﺳﺖ، ﻭلی
کافی ﻨﻴﺴﺖ ﻭ حتّی
ﺮﺍﻩ ﺩﺭﺳتی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
اﺳﺘثناﺋﻰ، ﻭﭘﺨﺘﻪ
ﻭالهی مربوط
بسطح عقل نوع فوق
بشری ﺸﺪﻩ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺗﻮﺟﻪ ﮐﺮﺩ. ﺗﺎ ﺍﺯﻣﮑﺎﻧﻴﺰم
ﻔﮑﺮ ﺑﺘﻮﺍﻥ آﮔﺎهی
ﻴﺎﻓﺖ. ﭘﻴﺮالهی
ﺘﻨﻬﺎ ﻣﻘﺎمی الهی
است ، ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﻘل الهی ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﻬم اﻳﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻋﺎﻗل ﻮﮐﺎﻣﻞ،
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
که تفکّر
مانند دیگر
امور روحی و
ملکوتی الهی
است . ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻬم
اﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺮﻭحی
اﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﻴﻢ،
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
، ﺑﺎ اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ. ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
بمعرفی
خداوند ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﮑﺎﻧﻴﺴم
ﻔﮑﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪﺍﺳﺖ.
ﻓﮑﺮﻭﻋﻘل اﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺍنی ﻮالهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ هیچ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ،
ﺑﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻭ ﻣﺪﺑّﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪ ﻭﺑﺮﺳﺪ.

ﮔﻔﺘﻪ
ﺭﺍﻭﻧﺪﻯ، ﮐﻪ ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺍﺯ ﻟﺤﻥ
ﻘﻮل اﻭ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺭﺯﻳﺎبی ﻮﻯ اﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻣﺘﻔﮑﺮ
ﺷﻴخ ﻤﻔﻴﺪ ﻭﺳّﻴﺪ
ﻣﺮﺗﻀﻰ، ﮐﻪ ﺩﺭﺣﮑم
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺪﺭﺟﻪ
ﺩﻭم ﺸﻴﻌﻪ، ﻭﺍﺯ
ﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯﺍﻥ ﺘشیع
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻗﺎﺑل
ﺘﺄﻣل اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺭﺍﻩ ﺟﺪل ﻮخلاﻑ،
ﻭﻋﻠم اﺻﻮل یا ﻣﻨﻄق
ﻮﺟﺪﻝ ﻭکلاﻡ، ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ برتر ﺍﻟﻬﻰ،
ﺗﺎ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺪﻭﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻣثال شیخ ﻤﻔﻴﺪ
ﻭﺳﻴﺪ ﻣﺮﺗﻀﻰ،
ﮐﻪ ﻣﻘﺪّس ﺘﺮﻳﻥ
ﭽﻬﺮﻩﻫﺎﻯ ﺍﻫل
کلام ﻤﺬﻫﺐ ﺗشیع
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ، ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺪﻭﺭ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ ﻮ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻓﻠﺴﻔﻰ،
ﻭحتّی ﺘﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻭﻣﺪﺍﻓﻌﺎﺕ ﺟﺎﻟﺒﻰ،
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤق
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭلی هرﮔﺰ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ،
ﺩﺭکاملان اﻟﻬﻰ
بمعرفی
خداوند، ﺗﺒﻌﻴﺖ
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ، ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘلی أﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﻭﺍقعی
ﻤﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪ.

416- (حدﻳث ﺍﺣﻴﺎﻯ
ﻘﻠﻮﺏ) ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ۲ﺹ
144ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺣﺪﻳث
ﻣﺎ ﺩﻟﻬﺎ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺣﺪﻳث ﻣﺎ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ ﺤﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﻭﺍﺭﺯﻧﺪﻩ و ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی اﻳﻦ(ﺣﺪﻳث )ﻫﻤﺎﻥ
هدﻑ ﻭﻣﻘﺼﺪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻯ
ﺠﺪﻳﺪ و حدیث ﻭ ﻧﻮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﻭﺣﺎﺩثه ﺍﻯ ﺒﺰﺭگ
ﺰﻧﺪﮔﻰانسان ،
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳق ﺘﻘﻠﻴﺪ
ﻭﺗﺒﻌﻴﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻮ کاملان الهی
اﻭﻡﺩﻫﻨﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺣﺪﻳث تازه ﻭﻫﺪﻑ
ﻭ ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ، ﻭخلاﺻﻪ
ﮔﻔﺘﻨﻴﻬﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺩﻳﻥ ﻮﺍقعی اسلام
راستین ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﺪﻟﻬﺎ،
ﮐﻪ ﻗبلا ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻴﺰ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺪﺭﺣﮑم
ﻤﺮﺩﻩﺍﻯ ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﻭﺍینک ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﮐﺴﺐ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﺪﺍﻭم لدنّی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ، ﺯﻧﺪﻩﺗﺮ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. (ﻗﻠﻮﺏ)
ﺩﻟﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﭼﻪ ﺩل ﻮ ﻗﻠﺐﮔﻮﺷتی
ﺴﻴﻨﻪ وﻣﺮﮐﺰ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﻃﭙﺶ ﺩﺭ ﮐﺸﺸﻬﺎ،
ﻭﻳﺎ ﺩل ﺒﻤﻌنی
ﻔﮑﺮ ﻭ ﻣﻐﺰ ﺳﺮ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺟﺎﻯ أﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻭﺗﺄﻣل عمیق ﻣی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﮐﻪ ﻓﻮآﺩ
ﻭﺩل ﺬﺍتی اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
او ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی ﻨﻮع
ﺒﺮﺗﺮ آینده ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭح آﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ

417 - ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ۲ﺹ140ﺑﺤﺎﺭ) : لا ﻳُﺨﺎﺻم
اﻟّﺎ ﺷﺎک فی ﺪﻳﻨﻪ
ﺃﻭ ﻣﻥ لا ﻭﺭع ﻠﻪﻫﻴﭽﮑس ﺩﺭﻋﻤﻞ،
ﺍﻗﺪﺍم ﺒﺠﺪﺍل
ﻮﺑﺤث ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺧﺼﻮﻣﺖ ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺩﻳﻥ ﺨﻮیش ﻣﺸﮑﻮک
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﮐسی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺗﺮسی اﺯ
ﺧﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻘﻠبی ﺒﺎﻣﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺑﺤث
ﻣﻨﻄقی ﻮﻓﻠﺴفی
ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺎﻳﻤﺎﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻭﺷکّ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﻃﺮﻑ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻋﻤل اﻳﻥ
أﻧﺪک اﻳﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭحتّی ﺴﺎﻟکی
که ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ ﺍﻭﺭﺍ
ﻓﺮﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﻣﻴل
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﭙﻴﺮ
الهی ﻨﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺤﻘﺎﻳق
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺖ،
ﮐﻪ ﺳﻠﻮک الهی
اﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺎ ﺗﺮس ﺍﺯﺧﺪﺍ،
ﻭ ﻭﺭع لاﺯم أﻧﺠﺎم
ﻨﺪﻫﺪ، ﻭﺩل ﺸﮑﺴﺘﮕی
لاﺯم ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﻣﺎﻳل ﺒﺒﺤث ﻣﻨﻄقی
ﺒﺎ ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻭ ﺟﺪﺍﻝ، ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺪّعی ﻔﻠﺴﻔﻪ ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺑﺨﻴﺎل
اﻳﻨﮑﻪ ﺍﻧﺎﻥ ﭽﻴﺰﻯ
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺟﺪﺍﻝ ﻣﻨﻄقی
کرﺩﻥ، ﻳﺎ ﺑﺎ ﻣﺮﺩم
اﺳﺖ، ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﭘﻴﺮالهی ﺨﻮﺩ.
ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺗﻨﻬﺎ
کاملان الهی ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻭﺍﺣﺘﻴﺎﻃ
ﻮﺗﺤﺒﻴﺐ ﺑﺤث ﻣﻨﻄقی
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭلی
غیر ﻣﺴﺘﻘم اﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﭼﻮﻥ ﺰﻧﺪگی
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻮﻣﺴﺎﺋل
اخلاﻕ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻐﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، حقّ ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻨﻄقی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
که ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺠﺎﻫل ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟکی
ﺒﺎﺳﺎﻟکی ﺪﻳﮕﺮ،
ﺍﮔﺮ ﺑﺤثی کند ﺩﻟﻴلی
اﻋﺘﻘﺎﺩﻯ آﻧﻬﺎ
ﺑﮑﺎﺭ ﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻋﺪم
اﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻮﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺮفع
ﺸکّ ﺨﻮﺩ، ﻭﺍﺭﺯﺵ
ﺑﺤث ﻣﻨﻄقی و
فلسفی ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﺰﺍع ﻤﻨﻄقی
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻳک
أﺻل ﻤﻨﻄقی ﻨﺎ ﻣﻌﻘﻮل
ﺘﻄﺒﻴق ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺪﻟﻴل
عدم ﺒﺎﻭﺭﻯ ﻮ ﻋﺪم
عشق ﻮ ﻋﺪم آﻏﺎﺯ
ﻭﺍقعی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻔس ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺭﺳﺎﻟک اﺳﺖ، ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻫﻴﭻ ﻗﺪمی ﺪﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻄﺮﻳﻘﺖ الهی ﻮﺳﻠﻮک
ﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.

418 - (ﺣﺪﻳث ﻣَﺮاء
ﻮ ﺟَﺪﻝ) ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ 134 ﺑﺤﺎﺭ) : اﻟﻤﺮاء
داء ردئ ، ﻭﻟﻴس
ﻟﻠﺄﻧﺴﺎﻥ ﺨﺼلة
ﺷﺮّ ﻣﻨﻪ، ﻭﻫﻮ
ﺧُلق اﺑﻠﻴس ﻭ ﻧﺴﺒﺘﻪ،
فلا ﻳﻤﺎﺭﻯ فی ﺃﻯّ
ﺤﺎل کاﻥ، ﺍﻟّﺎ
ﻣﻥ کاﻥ ﺠﺎهلا ﺑﻨﻔﺴﻪ
ﻭ ﺑﻐﻴﺮﻩ، ﻣﺤﺮﻭما
ﻣﻦ ﺣﻘﺎﺋق اﻟﺪﻳﻥ ﺟِﺪﺍل ﻮ
ﺑﺤث ﻭ ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﻋﻘلی ﻴک ﻨﻮع ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻤُﺮﺗﺪّ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺑﻌﻘﺐ ﻓﺮﺳﺘﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﺮﻭح اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺼﻔتی ﺒﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺖ ﻫﻤﺎﻥ
أخلاق اﺑﻠﻴس ،
ﻭﻣﻨﺴﻮﺑﺎﻥ اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻘﺸﺮﻯ
آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﺑﺎﮐسی ﺒﺤث ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل ﺨﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺠﺎﻫﻞ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳق
ﺪﻳنی ﻤﺤﺮﻭم ﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی ﻔﺮﻳﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
آﺧﻮﻧﺪ، ﻭﻳﺎ ﻣﺒﻠّﻐﺎﻥ
ﺍﺣﺰﺍﺏ ﻭﮔﺮﻭﻫﻬﺎ
ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﮑﻴﻪ ﺗﺒلیغ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ، ﺑﺮ ﻣﺮﺩم ﺴﺎﺩﻩ
ﻭﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺳﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی ﻮ ﺍﺻل ﺪﻳﻥ
ﻮﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘﻴﻮﺳﺘﻥ
ﺪﻳنی ﻤﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺩم اﻓﺮﻳﻘﺎ
ﻭﻳﺎ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺰﻭﺭ ﺷﻤﺸﻴﺮ،
ﻭﻳﺎ ﺗﻄمیع ﻮﺗﻬﺪﻳﺪ،
حتّی اﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
آﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ، ﻫﺮﮔﺰ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
(ﺍﺑﻠﻴس ) ﺷﻴﻄﺎﻥ،
ﻭ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻔﺮﻳﺐﮐﺎﺭ
ئر لباس کاذب
روحانیّت ، ﻭﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻧﻴﺰ ﻣﺒﻠﻐﺎﻥ ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺟﺎهلاﻥ ﺒﻴﺨﺒﺮ
ﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻴﺞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. (ﺣﻘﺎﻳق
اﻟﻬﻰ)ﺍﺳﺮﺍﺭﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
اﺳﺖ. ﻭﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥکاملان
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺣﻘﺎﻳق الهی
هستند. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮﻙ الهی می ﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﻳﻤﺎﺭﻯ) ﺑﺤث ﻣﻨﻄقی
ﻮﺟﻨگ اﺳﺘﺪﻟﺎلی
ﻮﺟﺪﺍل عقلی ﺗﺒﻠﻴﻐﺎتی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

419 -ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ آﻣﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ531 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪشخصی ﺒﺎﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻥ گفت ﺑﻨﺸﻴﻦ
ﺗﺎ ﺑﺎﻫم ﺪﺭ ﺍﻣﺮ
ﺩﻳﻥ ﻤﻨﺎﻇﺮﻩ ﻭ
ﻣﺠﺎﺩﻟﻪ ﮐﻨﻴﻢ.
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩ ﻴﺎ ﻫﺬﺍ،
أﻧﺎ ﺑﺼﻴﺮ ﺑﺪﻳﻨﻰ،
ﻣﮑﺸﻮﻑ علی هدﺍﻯ،
ﻓﺎﻥ کنت ﺟﺎهلا
ﺑﺪﻳﻨک ﻔﺎﺫﻫﺐ
ﻭ ﺍﻃﻠﺒﻪ، ﻣﺎل
ﻮ ﺍﻟﻤُﻤﺎﺭﺍة،
ﻭ إﻥّ اﻟﺸﻴﻄﺎﻥ
ﻠﻴﻮﺳﻮس ﻟﻠﺮﺟل
ﻮﻳﻨﺎﺟﻴﻪ، ﻭﻳﻘﻮﻝ
ﻧﺎﻇﺮ ﺍﻟﻨﺎس فی
اﻟﺪﻳﻦ، ﮐیلا ﻳﻈﻨّﻮﺍ
ﺑک اﻟﻌﺠﺰ ﻭ ﺍﻟﺠﻬل
ﺍﻯ فلاﻥ
ﻤﻥ ﺒﺪﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﺼﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻢ، ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻡ.
ﺍﮔﺮ ﺗﻮ ﺍﺯ آﻥ ﺑﻴﺨﺒﺮ
ﺑﺎﺷﻰ، ﺑﺮﻭ ﻭ
آﻧﺮﺍ ﺑﻄﻠﺐ. ﻣﺮﺍ
ﺑﺎ ﻣﻤﺎﺭﺍﺕ ﻭﺟﺪﺍل
ﭽﻪ ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺪﺭﺩل
اﻧﺴﺎﻥ ﻮﺳﻮﺳﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻣﺪﺍم
ﻨﺠﻮﺍ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﺩم ﺪﺭ ﺍﻣﺮ
ﺩﻳﻦ ﻣﺠﺎﺩﻟﻪ ﮐﻦ،
ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮ، ﻧﺎﺗﻮﺍنی
ﻮﺟﻬل ﺘﺼﻮﺭ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻣﺎﺩﺍﻣﮑﻪ ﮐسی
ﺪﺭ ﺭﺍﻩ حقّ ﻮ ﺩﺭﺳتی
ﻨﺒﺎﺷﺪ، ﻓﺮﺻﺖ
ﺧﻮبی ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻧﻔس ﻭ ﻧﺎ ﺧﻮﺩآﮔﺎﻩ،
ﺧﻴلی ﺰﻭﺩ ﺩﺭک
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
الهی کدام اﺳﺖ،
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺍﻥ ﻓﺮﺍﺭﻯ،
ﻭ ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﻏﻴﺮالهی
ﺮﺍ ﺗﺤﺮﻳک ﻮﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. تا ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺮﺩم ﻔﮑﺮ ﻧﮑﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺟﺎﻫل ﺒﻌﻠﻮم
ﻮﺣﻘﺎﻳق اﺳﺖ، ﻭﻳﺎ
ﻋﺎﺟﺰ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺯﻯ أﺻلی ﻨﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍهی
ﻮﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻮ ﺩﺭﻭغ
ﭙﺮﺩﺍﺯﻯ ﻮ ﻟﺬﺕ
ﺟﺴﺘﻥ اﺯﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
غیرالهی ﺒﻬﺮﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ثُمّ اﻟﻤﺮاء
لا ﻳﺨﻠﻮ ﻣﻥ ﺃﺭبعة
ﺃﻭﺟﻪ، ﺍﻣّﺎ ﺃﻥ
ﺘﺘﻤﺎﺭﻯ ﺃﻧﺖ ﻭ
ﺻﺎﺣﺒک ﻔﻴﻤﺎ ﺗﻌﻠﻤﺎﻥ،
ﻓﻘﺪ ﺗﺮﮐﺘﻤﺎ ﺑﺬﻟک
اﻟﻨﺼﻴحة ، ﻭﻃﻠﺒﺘﻤﺎ
ﺍﻟﻔﻀﻴحة ، ﻭﺃﺿﻌﺘﻤﺎ
ﺍﻟﻌﻠﻢ، ﺍﻭ ﺗﺠﻬل
أﻧّﻪ ﻓﺄﻇﻬﺮﺗﻤﺎ
ﺟﻬلا، ﻭﺧﺎﺻﻤﺘﻤﺎ
ﺟﻬلا، ﺃﻭ ﺗﻌﻠﻤﻪ
ﺃﻧﺖ ﻓﻈﻠﻤﺖ ﺻﺎﺣﺒک
ﺒﻄﻠﺒﻚ ﻋﺸﺮﺗﻪ،
ﺃﻭ ﻳﻌﻠﻤﻪ ﺻﺎﺣﺒک
ﻔﺘﺮﮐﺖ ﺣُﺮﻣﺘﻪ،
ﻭﻟم ﺘﻨﺰﻟﻪ ﻣﻨﺰﻟﺘﻪ.
ﻭﻫﺬﺍ ﮐﻠّﻪ ﻣُﺤﺎﻝ
ﻓﻤﻥ ﺃﻧﺼﻒ، ﻭﻗﺒل
الحقّ، ﻭﺗﺮک
اﻟﻤﻤﺎﺭﺍة، ﻓﻘﺪ
ﺃﻭثق اﻳﻤﺎﻧﻪ،
ﻭ ﺃﺣﺴﻥ ﺼﺤبة ﺩﻳﻨﻪ،
ﻭﺻﺎﻥ عقله ﺿﻤﻨﺎ
ﻣﺠﺎﺩﻟﻪ ﻭﺑﺤث
، ﻟﺎﺟﺮم ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﭽﻬﺎﺭ ﺭﻭﻳﻪ ﻭﺍﺣﺘﻤﺎل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻮ ﻭﻃﺮﻑ ﻣﺠﺎﺩﻟﻪ،
ﻫﺮﺩﻭﻋﺎﻟم ﻮ ﺍﮔﺎﻩ
ﻫﺴﺘﻴﺪ، ﭘس ﺷﻤﺎ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻳﺪ، ﻭﺩﻧﺒﺎل
ﺮﺳﻮﺍئی ﻮﺍﻓﺘﻀﺎح
ﻤﻴﺒﺎﺷﻴﺪ. ﻭﺣتی
ﺨﻮﺩ ﻋﻠم ﺮﺍ ﮔُﻢ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻮ ﻣﻴﺪﺍنی
ﻮﺍﮔﺎﻩ ﻫﺴﺘﻰ،
ﻭﻃﺮﻑ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﭘس ﺑﻮﻯ ﺴﺘﻢ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ای ، ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍهی
اﻭﺭﺍ ﺯﻣﻴﻥ ﺒﺰﻧﻰ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺟﺎﻫل ﻤﻴﺒﺎﺷﻴﺪ
ﻭﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﺪ ﺩﻧﺒﺎل
ﭽﻪ ﻫﺴﺘﻴﺪ، ﭘس
ﺟﻬل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻩ، ﻭﺟﺎهلاﻧﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﺨﺎﺻﻤﻪ
ﻭ ﺑﺤث ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺟﺎﻫل
ﺒﺎشی ﻮﻃﺮﻑ ﺍﮔﺎﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﭘس ﺑﺎ ﺟﺪﺍل
ﻮ ﻣﺨﺎﺻﻤﻪ ﺧﻮﺩ
، ﺣُﺮﻣﺖ ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍم
اوﺭﺍﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻯ.
ﻭﺭﻋﺎﻳﺖ ﻣﻘﺎم
اﻭﺭﺍﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻯ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ ﭽﻬﺎﺭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ، ﻣﺤﺎل
ﺪﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی هرﮐس ﮐﻪ ﺍﻧﺼﺎﻑ
ﺑﺪﻫﺪ، ﻭحقّ ﭙﺬﻳﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺗﺮک ﻤﺨﺎﺻﻤﻪ
ﻭﻣﺠﺎﺩﻟﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ،
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﺤﮑﻤﺘﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﻫم ﻨﺸﻴنی
ﺨﻮﺏ ﻭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻋﻘل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺣﻔﻈ
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺣﺮﻣﺖ
ﻋﺎﻟِﻢ، ﻟﺰﻭم
إﺣﺘﺮﺍم ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻮ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻮﻯ، ﻭحقّ
همرﺍهیب او ﺩﺭ
ﺳﻔﺮ ﺗﮑﺎﻣلی اﺳﺖ.
ﻭ(حقّ) ﻫﻤﺎﻥ ﺤجّ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﮔﻔﺘن هاﺋﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺠﻨگ
ﻮﺟﺪل ﻮﺑﺤث ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ اﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻮٴﻤﻥ ﻮﺳﺎﻟک
الهی ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺎ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺍﻧﺼﺎﻑ
ﻭﻋﺪﺍﻟﺖ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻦ،
ﺑﺎ ﺗﺮک ﺠﺪﺍل
اﻳﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﮔﺮ ﺟﺪﺍل
ﻤﻨﻄقی ﻨﮑﺮﺩ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻋﺎﻃفی ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻳﻌنی
ﺨﻮﺩ ﺗﺬﮐﺮﺍﺕ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺗﺎ ﺟﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل ﻨﻴﺰ
ﻣؤثّر ﺑﺎﺷﺪ، ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍخلاق ﻨﻴک اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺃﺣﺴﻥ
ﺼﺤبة ﺩﻳﻨﻪ) ﺷﺮﻃ
ﺪﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﻮﺳﻠﻮک
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﻮبی أﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ،
ﻭﺍﻳﻥ ﺮﺍﻩ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻋﻘل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺼﻮﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻦ، ﭼﻪ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
که ﺑﺎ ﺟﺪﺍﻝ، ﺩﺷﻤنی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﭼﻪ ﺧﻄﺮ ﺍﺯ ﺣﺮﻣﺖ
ﻧﺪﺍﺩﻥ عقل اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺪﺍل ﻤﻨﺠﺮ
ﺑﺒﺎﻃل گوﺋﻰ، ﻭﺩﺷﻤﻥ
ﺘﺮﺍشی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
که ﺩﺭﻣﻘﺎﺑل ﺠﺪﺍﻝ،
ﺑﺮﺍﻯ اثباﺕ حقّ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ، اﻳﺠﺎﺩ
ﺳﻤﭙﺎتی ﺪﺭ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺷﻨﺎﻯ
ﻤﺮﺩم اﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭﺗﺎﺭﻳخ
هر ﻣﻠﺘﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩم آﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ ﭼﻪ ﺳﺘمی
ﺒﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻨﺤﻮﻯ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺟﺬﺏ ﻭﺩﻟﺴﻮﺯ
ﻧﻤﻮﺩﻩ، ﻭﺳﻤﭙﺎتی
اﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭼﻨﻴﻥ کاﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﻤﻠل ﺪﻳﮕﺮ
ﺗأثیرﻯ ﺪﺭﻣﻠﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﻨﻔﺴﻴﻮس
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩﻡ، ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻭﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ،
ﻭلی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺴﻤﭙﺎﺗﻰ ﻣﺮﺩم
ﻣﻠل غیر ﭼﻴﻥ ﺮﺍ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻣﻠل ﺨﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﭽﻨﻴن
کرﺩ ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻤﺎ ﺟﺮﺍﻯ ﻘﺘل
اﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ ﺮﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺒلیغ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻮﻯ ﺪﺍﺭﺍﻯ
اﺣﺴﺎس ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﻠﻮکی
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪ، ﺍﻳﻥ
ﺴﻤﭙﺎﺗﻴﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ، ﺩﺭﻫﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻯ که ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﮕﻮﺋﻴﻢ، ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﭼﻪ ﺍﻋﻤﺎلی ﺨﻴﺮ
ﻭﻧﻴک ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﮐﺸﺶ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻓﺮﺍﻫم گرﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
أﻣﺮ ﻣﻨﻮﻃ ﺒﺄﻣﺮ
الهی اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﭘﺪﺭﺵ
ﺍﻣام ﺴﺠﺎﺩ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ(ﺝ۲ﺹ 135 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤَﻥ ﺃﻋﺎﻧﻨﺎ
ﺑﻠﺴﺎﻧﻪ علی
عدوّﻧﺎ، ﺃﻧﻄﻘﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺤﺠّﺘﻪ،
ﻳﻮم ﻤﻮﻗﻔﻪ ﺑﻴﻥ
ﻴﺪﻳﻪ ﻋﺰّ ﻭﺟلّﻫﺮﮐس ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻤﺎ ﺑﺰﺑﺎﻧﺶ ﻳﺎﺭﻯ
ﺪﻫﺪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﮔﻮﻳﺎﻯ ﺑﻤﻨﻄق
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺭﻭﺯﻯ که ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻓﺎع ﻨﻤﺎﻳﺪ
، ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺍﻳﻥﺤﺪﻳث
ﻋﮑس ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﻗﺒﻠﻰ، ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤث ﻭ ﺟﺪﺍل
اﺳﺖ. ﻭلی ﺒﺎﺯ ﻣنع
ﺠﺪﺍل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﺠﺎﺩ ﺳﻤﭙﺎتی
ﻮﮐﺸﺶ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭ ﺩﻓﺎع اﺯ ﺍﻣﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎﻣﺮﺩم ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﻘﺶ ﺍﺻلی
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺪﺭ ﺑﻴﻥ
ﻤﺮﺩم ﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺤﮑﻮﻣﺖ
ﻧمی ﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ،
ﻭﮐسی هم ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺘﻰ،
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﭼﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻮﭼﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺯﻧﺪﻩ
الهی هستند ، ﺑﻮﻯ
ﻗﺪﺭﺕ ﻧﻄق ﻮﺻﺤﺒﺖ،
ﺑﺎﺩﻟﻴل ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺑﻤﻌنی ﺪﺭﺳﺖﺗﺮ،
ﺑﻮﻯ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭک
أﻫﻤﻴﺖ حجّ الهی
ﺪﺭﺳﻠﻮک الهی ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻫﻤﻴﺖ ﻭﺍﺭﺯﺵ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﺼﺎﺩق
ﻮﻣﻮﺍفق گرﺩﺩ. ﻭﻳﺎ
ﭘس ﺍﺯﮐﻤﺎل ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ، ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﺎﻥ اﻣﻮﺭ
ﻋﺮﻓﺎتی ﻮﺗﻔﻬﻴم
ﺤﻘﺎﻳق اﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
هیچ کس ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﺤث ﻭﻧﻄﻘﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻪ ﺍﻣﮑﺎنی ﺒﺮﺍﻯ
گفتن هست . ﮐﻤک ﺒﺎﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﺍﻋﺎﻧﺖ ﺑﺎﻧﻬﺎ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻴﺎﻥ ﻤﺴﺃﻟﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی ﻮﺳﻠﻮکی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻥ
ﺮﺍ ﺑﺴﺘم
کشتنئ ، ﻭ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭ ﺻﺤﺒﺖ
ﺷﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ همین ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻈﻠﻮم کشته ﺷﺪﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺗﺴﻠﻴﻢ، ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ کاملان الهی
ﺒﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ ﺑی
ﻤﺼﺮﻑ ﺳﻠﻮکی ﻮﺗﻮﺳّل
گرﺩﻳﺪﻧﺪ.

420 -(ﺣﺪﻳث ﺗﺮک
ﻤﺎ ﻟﺎ ﻳﻌﻨﻴﻪ) ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﻧﻘل
ﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ136 ﺑﺤﺎﺭ)
:ﻤَﻥ
ﺤُﺴﻥ اسلام اﻟﻤرء
، ﺗﺮﮐﻪ ﺍﻟﮑلام
ﻔﻴﻤﺎ ﻟﺎ ﻳﻌﻨﻴﻪ ﺍﻳﻥ
علامت ﺧﻮبی ﻮ ﺩﺭﺳتی
اﻳﻤﺎﻥ کسی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﺩﺭ ﺍﻣﺮ
ﻏﻴﺮ ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺨﻮﺩﺵ
ﺩﻭﺭﻯ کند . ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﺼﺎﺣﺐ
ﺍسلاﻡ، ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟک
الهی ﻮﻋﺎﻣﻞ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻬیچ ﻤﺴأﻟﻪ
ﺍﻯ ﺠﺰ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻨﺎﻳﺖ
ﻭ ﺗﻮﺟﻪ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ،
ﺗﻮجهی ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭﺑﺤث ﺩﺭﻫﺮ ﻣﺴﺎﻟﻪﺍﻯ
که باﺷﺪ، ﻭﻳﺎ ﺟﺎﺳﻮسی
ﻮﮐﺴﺐ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﮐﻪ ﺧﺪﻣتی
ﺒﺴﻠﻮک الهی اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﮑﻨﺪ، علاﻣﺖ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﻣﺴﻠﻤﺎنی ﻮﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺻﺎﺩق
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺑﻨﺘﺎﻳج
ﺸﻬﻮﺩ الهی ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.

421 -(ﺣﺪﻳث ﻳقع
ﻮ ﻳﻄﻴﺮ) ﻣُﺒﻠّﻐی
ﺒﺎﻣﺎم ﺼﺎﺩق گِله
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﺩم
اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ، ﻣﺮﺍﻋﻴﺐ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻫﻨﮕﺎم
کلام ﻤﻦ ﻣﺴﺨﺮگی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻧﻈﺮ
ﺍﻣﺎم ﺮﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺼﺤﺒﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺮﺩم اﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ، ﻳﺎ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ:
أﻧﺎ ﻣثلک ، ﻣﻥ ﻴقع
ثُمّ ﻴﻄﻴﺮ ﻓﻨﻌم
ﻮ ﺃﻣّﺎ ﻳقع
ثُمّ لا ﻳﻄﻴﺮ فلا
ﻣﻥ ﻨﻴﺰ
ﻭضع ﺘﻮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻡ.
ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺯﻣﻴﻦ می ﺨﻮﺭﻧﺪ،
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﭙﺮﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺒﺰﻣﻴﻥ اﻓﺘﺎﺩﻩ،
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﮐﻨﻨﺪ ﭘس ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻥ. أﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺯﻣﻴﻥ اﻓﺘﺎﺩﻩ،
ﻭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﺮﻭﺍﺯ ﻣﺠﺪﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
آن ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻦ. ﭘﺮﻧﺪﻩ
ﺩﺭﺣﺎل آﻣﻮﺯﺵ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﺎﻥ ﺰﻣﻴﻥ
ﺨﻮﺭﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺯ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﮐﻨﺪ، ﺍﻣﻮﺯﺵ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﺑﻪ ﺍﻭ ﺳﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻣﺘﻮﻗﻒ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎئی
که ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻴﻥ
گوﻳﻨﺪﻩ ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺭﻫﺎ ﺧﻄﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺯﻣﻴﻥ ﺨﻮﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻭلی ﺒﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺭﺍﻩ الهی ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﭙﺮﻭﺍﺯ
ﻭ ﻋﺮﻭﺝ ﺭﻭح ﻮﻓﮑﺮ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻠﮑﻮتی ﻴﻴﺎﻓﺘﻪ.
ﭘس ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ آﻣﻮﺧﺖ.
ﺗﺎ آنجا ﮐﻪ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ،
ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺳﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﮐسی
ﻨﺪﺍﺭﺩ.

422 -ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ آﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ136ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ شخصی ﺒﺎﻣﺎم
ﺼﺎﺩق گفت ﺷﻨﻴﺪﻩﺍم
که ﺷﻤﺎ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺎ ﻣﺮﺩم
کشیدﻩﺍﻯ، ﻭ ﺍﮐﺮﺍﻩ
آﻥ ﻤﻴﺪﺍﺭﻯ؟ ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ: أﻣّﺎ
کلام ﻤثلک فلا
ﻳُﮑﺮﻩ، ﻣﻥ اﺫﺍ
ﻃﺎﺭ ﻳُﺤﺴﻥ ﺃﻥ
ﻴﻘﻊ، ﻭ ﺍﻥ ﻴقع
ﻴُﺤﺴﻥ ﺃﻥ ﻳﻄﻴﺮ،
ﻓﻤﻥ کاﻥ هکذا ﻟﺎ
ﻧَﮑﺮَﻫﻪ ﺍﻣﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﺑﺎ ﺍﻣثال ﺘﻮ ﺭﺍ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﮐﺮﺍﻩ ﻧﺪﺍﺭﻡ.
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﮐﺮﺩ، ﮔﺎﻫﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺰﻣﻴﻥ ﻤﻴﺎﻓﺘﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﮐسی
اﻳﻥﺼﻔﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ،
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺍﮐﺮﺍﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺼﺤﺒﺖ ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﻣﺪﺍم ﻮﺑﺪﻭﻥ ﺨﻄﺎ،
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭﺣتی
ئر عمل ﺪﻳنی ﺨﻮﺩ
ﺑی ﺨﻄﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺧﻄﺎﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ،
همان ذکر دائم
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺎﺯ ﺗﻮﺑﻪﺍﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺧﻄﺎئی
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻳک ﺘﻮﺑﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﺘﻮﺑﻪ ﻧﺼﻮح ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﭼﻮﻥ ﭙﺮﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺘﺸﺒﻴﻪ ﻧﻤﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ عرﻭج
ﺮﻭحی ﺨﻮﺩ، ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
شهودی ﺑﺮﺗﺮ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﻣﻮﺯﺵ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺧﻄﺎ ﮐﺮﺩﻩﺳﻘﻮﻃ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﺑﺰﻣﻴﻥﻤﻴﺎﻓﺘﺪ.
ﻳﻌنی أﻋﻤﺎﻟﺶ ﻭتلاﺷﻬﺎﻯ
اﻭ خُنثی ﻮ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﻫﻤﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺍﻣام ﺼﺎﺩق
ﻮﻫﺮﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ
زنده ﺯﻣﺎﻥ، ﮔﺎهی
ﺪﺭﺷﺮﺍﻳﻄ ﻤﺤﻴطیّ
ﻮ ﺯﻣﺎنی ﺨﻮﺩ،
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺍﺯﻣﺮﺩم ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﮐﻤﺘﺮ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻣﺎم
آﺷﮑﺎﺭ، ﺗﺤﺖ ﻓﺸﺎﺭ
ﺷﺪﻳﺪ ﺧﻠﻔﺎ ﻭﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻫﺮ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺍﻯ
علیه ﺍﻧﻬﺎ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻣﻴﺸﺪ ﻭ ﺯﻣﻴنه
ﺗﺮﻭﺭ ﺍﻧﻬﺎ ﭼﻮﻥ
ﻤﺴﻤﻮم کرﺩﻥ
امام ﺼﺎﺩﻕ ﻣﻨﺠﺮﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ.

423 - (ﺣﺪﻳث ﻣﺮاء
) ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮐﺮم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ۲ﺹ138 ﺑﺤﺎﺭ):
ﺬﺭﻭﺍ
ﺍﻟﻤﺮاء ، ﻓﺎﻧّﻪ
ﻟﺎ ﺗُﻔﻬم ﺤﮑﻤﺘﻪ،
ﻭﻟﺎ ﺗﻮٴﻤﻥ ﻔﺘﻨﺘﻪ ﻣﺮاء ﻮﺟﺪل
ﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻴﺪ،
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﻔﻬم ﺤﮑﻤﺖ ﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﭼﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﻤﺼﻮﻥ
اﺯ ﻓﺘﻨﻪ ﻭ ﺍﺳﻴﺐ
ﺍﻥ ﺒﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺟﺪﺍل ﻮﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﻣﻨﻄق ﻨﻴﺰ ﺣﮑﻤتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻘﺎﺑل
ﻔﻬم ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺣﮑﻤتی
ﺪﺭ ﺑﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ
اﺯﺣﮑﻤﺖ ﻗﺎﺑل
ﻔﻬم ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺣﮑﻤﺖ
کاملان الهی ﻨﺎﭼﻴﺰ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﮑﻤﺖ فلاﺳﻔﻪ،
ﺣﺪّ ﺍﮐثر ﺑﺤﻴﺮﺕ
ﻭﺟﻨﻮﻥ عقلی ، ﻭﻧﺎ
ﺑﺴﺎﻣﺎنی ﺰﻧﺪگی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻫم ﺒﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﺑﻘﻮﺍم ﻔﮑﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ،
ﺩﻭﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻗﺪمی ﻔﺮﺍﺗﺮ
ﺍﺯ ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺭﻓﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻭ ﻣﻄﺎﻟبی ﺘﺎﺯﻩ
ﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺳطح
عقل ﻔﺼل نوعی ﺮﺍﻳج
ﺒﺸﺮ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎلی
عقلی ، ﺑﺘﺪﺭﻳج
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﻌﻘل
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﻋﻘل ﺒﺸﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻧﻬﺎ،
ﭼﻮﻥ غق ل ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﺒﺮﺍﻯ عقل ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﮐﻨﻮنی اﺳﺖ. (ﺫﺭﻭﺍ)
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻴﺪ، ﻭﭼﻮﻥ
ﺫﺭﺍﺕ ﺧﺎک ﭙﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﮐﻨﻴﺪ، ﻭﺗﺮک ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
(ﻟﺎ ﺗﻮٴﻤَﻥ ﻔﺘﻨﺘﻪ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻓﺘﻨﻪ ﻭ ﺍﺳﻴﺐ
ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻣﻨﻄﻘﻰ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍنی ﻤﺼﻮﻥ
ﺒﻤﺎﻧﻰ. ﻭهیچ
کس ﺍﺳﺘثنا ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺣﺪّ ﺍﻗل ﻔﺘﻨﻪ
ﻭ ﻣﺼﻴﺒﺖ ﺍﻥ، ﮔﻤﺮﺍهی
ﺰﻧﺪگی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ ﻭﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
آﻥ، ﺩﻭﺭ ﺷﺪﻥ
اﺯﺭﺍﻩ الهی ﺴﻠﻮﻙ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺠﻬﻨﻤﻬﺎ ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺎﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﻣﻘﺎمی ﻮﻣﮑﺎنی
ﻮﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

424 -ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 138 ﺑﺤﺎﺭ) : ﻤَﻥ ﺘﺮک اﻟﻤﺮاء
ﻮ ﻫﻮ ﻣُﺤق ﺒُنی
ﻠﻪ ﺑﻴﺖ فی ﺃعلی
اﻟﺠنّة ﻭ ﻣَﻥ ﺘﺮک
اﻟﻤﺮاء ﻭﻫﻮ ﻣﺒﻄﻞ،
ﻳﺒنی ﻠﻪ ﺑﻴﺖ فی
ﺮَﺑﺾ ﺍﻟﺠنّةﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺟﺪﺍل ﻮ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻤﻨﻄقی ﺮﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﺪ، ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﺻل ﭽﻪ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺤق ﻮ ﺻﺎﺩق ﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺪﺭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎﻡ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﻣﻄﻠبی
ﻨﺎحقّ ﺪﺍﺷﺖ، ﺑﺎﺯ
ﺗﺮک ﺪﻓﺎع ﻤﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﻨﻤﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺳَﺮﺩَﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺴﺎﺧﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﮔﺮ ﻣﻄﻠﺒﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺍﺯﻃﺮﻳق ﻤﻨﻄقی
ﺒأثباﺕ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﺑﺨﺎﻧﻪ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺎم الهی ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺣﺪّ
ﺍﻗلّ اﮔﺮ ﻣﻄﻠبی
غیر ﺻﺎﺩق ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻄﺮﻳق ﻤﻨﻄﻖ
ﻭﺟﺪﺍل آﻧﺮﺍ ﺷﻨﺎﺳﺎئی
کند، ﺑﺎﺯ ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺋل ﺒﻬﺸﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی ﺸﺮﻁ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺘﺎﺭک ﺠﺪﺍل ﻮﻣﺮاء
، ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﻣﺮاء ﻣﻨﻄق
ﻮﺟَﺪَﻝ، ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ،
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻮک
الهی ﻮﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺤﻘﺎﻳق
عقلی ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺤثهاﻯ
ﻤﻨﻄقی ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺍﮐثرﻣﻨﻄق
ﻤﻄﺎﻟﺐ مُرده ﻭﮐﻬﻨﻪ،
ﺍﺯﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
گوﻳﻨﺪﮔﺎنی ﻤُﺮﺩﻩ
ﻭﺧﺎک ﺸﺪﻩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺑﺤق
گفته ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻫﺪﻑ
ﺍﺯ ﺗﺤﺮﻳم ﺠﺪﺍل
ﻮﻣﻨﻄق ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻟﺰﻭم ﻴﺎﻓﺘﻥ ﺘﻌﺎلی
ﻔﮑﺮﻯ، ﺍﺯﻃﺮﻳق
ﺘﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ الهی
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﺤﺼﻴﻞ
ﻋﻠم ﻮﻣﻨﻄﻖ، ﺣﺪّ
ﺍﻗلّ ﺰﻧﺪگی ﻤﺎﺩﻯ
کنونی آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻰ ﺳﻮﺍﺩ
ﻭﺟﺎﻫل ﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ

425 -ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮐﺮم نسبت
بولایتهای
سلوک الهی
پیشین ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ (ﺝ۲ ﺹ138 ﺑﺤﺎﺭ)ﻤﺎ ﺿلّ ﻘﻮم
اﻟّﺎ ﺃﻭثقوا ﺍﻟﺠﺪل هیچ ﻘﻮم
ﻮﻣﺮﺩﻣﺎنی
گمرﺍﻩ ﻧﮕﺮﺩیده
، ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗبلا
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺻﻮل ﺠﺪل
ﻮﻣﻨﻄﻖ، ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺴﺘﺤﮑم ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
(ﺃﻭثقوا) ﺑﺎ ﺑﻨﺪ
ﻣﺤﮑم ﺒﺴته
باشند . (ﺿَﻞّ) ﺩﺭ
ضلاﻟﺖ ﻭﮔﻤﺮﺍهی
ﺮﻓته باشند ، که
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻤﻌنی
ﺠﺎﻣﺎﻧﺪگی ﻮﻣﺤﺮﻭﻣّﻴﺖ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺠﺴﺘﻥ
ﻤﻘﺎم ﻨﻮعی اﺳﺖ.
(ﻗﻮﻡ) ﻫﺮ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﻧﺴﺎنی
اﺳﺖ. ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮک الهی
ﻮ ﺍﻭم ﻨﻤﻮﺩﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﻨﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ (ﺃﻣّﺖ) ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮک الهی
هستند ، ﮐﻪﻋملاّ
ﺑﺴﻠﻮک الهی ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
زنده بمعرفی
خداوند .

427 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ138 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ ﺒﺮﮔﺮﻭهی
اﺯ ﺻﺤﺎﺑﻪ ﺧﻮﺩ
ﮔﺬﺷﺖ، ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮل
ﺠﺪﺍل ﻮﺑﺤث ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺳﺨﺖ
ﻏﻀﺐ ﻧﻤﻮﺩ، ﺑﻄﻮﺭﻯ
که ﻗبلا ﭼﻨﻴﻥ ﺤﺎلی
اﺯ ﻭﻯ ﺪﻳﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩ
ﺒﻮﺩ ﻭﮔﻔﺖ: إﻧّﻤﺎ
ﻫﻠک ﻤَﻥ کاﻥ ﻘﺒﻠﮑم
ﺒﻬﺬﺍ، ﺫﺭﻭﺍ ﺍﻟﻤﺮاء،
ﻓﺎﻥ اﻟﻤﻮٴﻤﻥ
لا ﻳﻤﺎﺭﻯ ﺬﺭﻭﺍ
ﺍﻟﻤﺮاء، ﻓﺎﻥّ
اﻟﻤﻤﺎﺭﻯ ﻘﺪ ﺗﻤّﺖ
ﺧﺴﺎﺭﺗﻪ ﭘﻴﺶ ﺍﺯﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻥ ﻤﺮاء
ﻣﺠﺎﺩﻟﻪ ﺑﻬلاﮐﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﺗﺮک ﺠﺪﺍل
ﻮﺑﺤث ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻮٴﻤﻥ ﻮﺍقعی
هرﮔﺰ ﺑﺤث ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺮک ﺠﺪﺍل کنید
، ﺗﺎ ﻫﺮﮐس که ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﻨﺪ، ﺍﺯﻫم أﮐﻨﻮﻥ
ﺒﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ ﺧُﺴﺮﺍﻥ
ﺪﻳﺪﻩ ﻭ ﺑﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. هلاﮐﺖ
ﻗﺒل اﺯﺁﻧﻬﺎ، ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﻭﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻔس ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﻥ
ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﺎلی ﻔﮑﺮ ﻭﺭﻭح
ﺨﻮﺩ، ﺑﺘﺤعلیلاﺕ
ﻓﻠﺴفی ﻮﻣﺒﺎﺣثاﺕ
ﻋﻘلی ﻮﻣﻨﻄﻘﻰ،
ﻭﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﺪﺭ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺣﻠق آﻭﻳﺰ
و هلاک ، ﺩﺭ ﻳک ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ. ﻣﻮٴﻤﻥ
کسی ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻭم
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺳﻠﻮک
الهی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ، ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻮٴﻤﻥ ﺒﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺳﻠﻮک الهی ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
زنده ﺰﻣﺎﻥ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺤتی ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴم هم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭلی ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﺪﺭﺍﺳم
ﻮﺍﺩّﻋﺎ ﻭ ﺗﻌﺼِﺐ
دروغین ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
الهی ﺪﺭکسب ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﺍﻧﻬﺎ،
ﺍﺯﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
الهی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
(ﻗﺪ ﺗﻤّﺖ ﺧﺴﺎﺭﺗﻪ)
ﺍﺯﻫم أﮐﻨﻮﻥ ﺒﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺯﻧﺪﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﻳﺶ ﻭﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی کنونی
ﺨﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ، ﺑﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮٴﻤﻥ ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ،
ﻭ ﺑﺠﺎﻯ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺍﻭم ﻮ ﻫﻤّﺖ،
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻮﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﺒﺤث ﻭﺑﺮﻭﺯ ﻋُﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭ تثبیت ﺗﻌﺼﺒﺎﺕ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ ﻭﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻣﻮﺭالهی ﺘﺮﺩﻳﺪ
ﻭﺷک ﻴﺎﻓﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺪﺷﻤنی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ،
ﻭﺍﺧتلاﻑ ﻣﺬﻫبی
ﻴﺎﻓﺘﻨﺪ. ﺬﺭﻭﺍ
ﺍﻟﻤﺮاء ، ﻓﺎﻥّ
اﻟﻤﻤﺎﺭﻯ لا ﺃﺷفع
ﻠﻪ ﻳﻮم اﻟقیامة
، ﺫﺭﻭﺍ ﺍﻟﻤﺮاء
، ﻓﺄﻧﺎ ﺯﻋﻴم ﺒثلاثة
ﺃﺑﻴﺎﺕ فی اﻟﺠنّة،
فی ﺮﻳﺎﺿﻬﺎ ﻭ ﺃﻭﺳﻄﻬﺎ
ﻭﺃعلاﻫﺎ، ﻟﻤﻥ
ﺘﺮﻙ ﺍﻟﻤﺮاء ٴﻮﻫﻮ
ﺻﺎﺩق ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺑﺤث
ﻫﺎﻯ ﻤﻨﻄقی ﻮ ﻓﻠﺴفی
ﺒﺮﺩﺍﺭﻳﺪ، ﮐﻪ
ﻣَﻥ ﺒﺮﺍﻯ
کسانی که ﭼﻨﻴﻥ
کنند، ﻫﺮﮔﺰ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻧﻤﻴﮑﻨﻢ.
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺩﺭ
ﻳک ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﮐﺎﺭﻣﺎئی
ﺒﺠﻬﺎﻥ ﻮ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺣﻀﻮﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﮐﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﮐسی ﺴﺎﻟک الهی
ﺒﺎﺷﺪ، ﻭ ﺍﺭﺯﻭﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎم ﻘﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ
الهی ﻮﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺮﮔﺰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﻔﺎﻋﺘﻰ،
ئر شهوذ پنجم
مصطفوی ﻭﻫم ﺴﻔﺮﻯ
ﻮﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺒﺎ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺷﺮﻃ ﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ،
ﺻﻮﺭﺕالهی
روح ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻀﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
در مقام الهی
خود ﺍﺯ ﺳﺎﻟکی ﻮ
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
ﺴﺎﻟکی ﺮﺍضی ﻨﺒﺎﺷﺪ،
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺣتی ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ هم ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﭘس اﺯ
ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻭﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭﻫم ﺴﻔﺮﻯ
مصطفوی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ،
أرواح ﺣَﺴَﻨﻴﻥ
ﻮﻓﺎﻃمی ﻮ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻨﻴﺮ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﺼﻮﺭﺕ
روح ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺤﺎﺻﻞﺷﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻋﺪم ﺸﻔﺎﻋﺖ
هم سفری الهی ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ عدم ﺸﻔﺎﻋﺖ
روح ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭنور
تجلّی ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺮک ﻤﺮاء
ﻮﺟﺪﺍل کنید، ﮐﻪ
ﻣﻥ ﻀﺎﻣﻥ ﺴﻪﺧﺎﻧﻪ
مقام الهی ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ ﻫﺴﺘم
. ﻴکی ﺪﺭﺳَﺮﺩَﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻳکی ﺪﺭ
ﻭﺳﻄ آﻥ، ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺭ ﺍﺧﺮ ﺁﻥ اﻳﻦ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻴﮑﻪ ﺷﻤﺎ
ﻣﻄﻠبی ﺒﺤق ﻮﺻﺎﺩق
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﮐﻪ ﺗﺮک ﺠﺪﺍل
آﻥ ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﺷﺨﺺ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﺯﻣﺎﻥ
ﺤﻴﺎﺕ ﺍﻭ، ﺳﻪﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ . ﻳﮑﻰ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ الهی
حسینی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﻮﻟﺎعلی
ﻮ ﺩﻳﮕﺮ کاملان
اﻟﻬﻰ ﻣﻌﺎﺻﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ.
ﻭﺳﻮم ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻭﻓﺎﺕ ﺍﻭ، ﻭﻋﺪم
ﺘﻤﺮﮐﺰ عبادی ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺰﻧﺪﻩ ﺍﻭ،
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻴﮑﻪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺗﻮﺳّل
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺑﻬﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻫﻔﺖ ﺧﺎﻧﻪ
ﺩﺭﻫﻔﺖ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﺑﻬﺸتی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
هفت ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻣﻘﺎم
ﻮ ﻣﺤﻞ ﺍﻗﺎﻣﺖ ﻣﻮﻗﺖ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭﺳﻠﻮک
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ ﮐﺪﺍم
ﻤﮑﺎنی ﻮﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻮﻣﻘﺎمی ﻤﻮﻗﺖ
ﻭﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻫﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﻗﻒ ﺳﻠﻮﮐﻰو
قرّه گیری ، ﻭﺗﮑﻤﻴل
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ پس ﺍﺯ ﺍﻥﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ عرشی ﺑﻬﺸﺘﻰ،
ﻭﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺬﺭﻭﺍ
ﺍﻟﻤﺮاء ، ﻓﺄﻥّ
ﺃﻭل ﻤﺎ ﻧﻬﺎنی
ﺮﺑّﻯ ﺒﻌﺪ ﻋﺒﺎﺩة
ﺍﻟﺄﻭثاﻥ، ﺍﻟﻤﺮاء
ﺩﺳﺖ ﺍﺯﺟﺪﺍل ﻮﺑﺤث
فلسفی ﻋﻘلی ﺒﺮﺩﺍﺭﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍﻳم
ﺪﺭﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﻤﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ، ﺩﺭ
ﺑﺪﻯ عباﺩﺕ ﺑﺘﻬﺎ
و قشری گری ، ﻫﻤﻴﻥ
ﻤﺮاء ﻮﺟﺪﺍل ﺒﻮﺩ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺤث ﻭ
ﺟﺪﺍلی ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻧﻮعی ﺒُﺖ ﭘﺮﺳتی
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻗﺖ ﺑﺤثی که ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﺳﺎﻟک ﺒﻴﺎﺩ ﺧﺪﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺪﺭﺣﺎل
ﭙﺮﺳﺘﺶ ﻃﺮﻑ
بحث ، ﻭ ﻳﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻭ، ﻭﻳﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ، است ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﺳتی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
حتّی اﮔﺮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻭ ﻳﺎ ﻃﺮﻑ، بحث
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
اﺳﺖ، ﺑﺤق ﻮﺻﺎﺩق
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. (ﺃﻭثاﻥ)
ﺟمع ﻮثن ﻴﺎ ﺑﺖ
ﻭ ﺻﻨم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺠﺴﻤﻪ ﺩﺭ ﻓﺎﺭسی
ﺘﻥﺪﻳس ﺍﺳﺖ ﻭ ﻭَثَن
عربی اﺳﺖ.

428 -ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ139ﺑﺤﺎﺭ) : ثلاث ﻣﻥ ﻠقی
اﻟﻠﻪ ﺑﻬﻥّ ﺪﺧل
اﻟﺠنّة ، ﻣﻥ ﺃﻯ
ﺒﺎﺏ ﺷاء، ﻣَﻥ ﺤَﺴَﻥ
ُﺨﻠﻘﻪ، ﻭﺧﺸﻰ
ﺍﻟﻠﻪ فی اﻟﻤﻐﻴﺐ
ﻭ ﺍﻟﻤﺤﻀﺮ، ﻭ ﺗﺮک
اﻟﻤﺮاء ﻮ ﺍﻥ
کاﻥ ﻤُﺤﻘّﺎﺳﻪ ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐس ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻠﻘﺎﻯ الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ، ﺍﺯ ﻫﺮ ﺩَﺭب
ﺑﻬﺸﺘﻴﮑﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﺍﺭﺩ آﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻳکی ﺤُﺴﻥ أخلاﻕ،
ﻭﻳکی ﺘﺮس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ،
ﺩﺭ ﻏﻴﺎﺏ ﻭ ﻳﺎ ﺣﻀﻮﺭ،
ﻭﻳکی ﺘﺮک ﻤﺮاء
ﻮﺑﺤث ﻭﺟﺪﺍﻝ،
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ ﻣﻄﻠبی
ﺒﺤق ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻫﺮﮐس ﺳﺎﻟک الهی
ﺒﻮﺩ، ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻳق
ﺘﻮﺟﻪ ﻭ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻥ ﺴﻪ ﺍﺻل ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﻠﻘﺎﻯ
الهی ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﻫﺮﺩﺭﻯ که ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻳکی ﺒﻬﺒﻮﺩ ﺍخلاق
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮﺩﺍﺩﻥ
ﺬﺍﺕ ﻭﺧِﻠﻘَﺖ
ﻭ آﻓﺮﻳﻨﺶ ﺻﻔﺎﺕ
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
الهی که ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻳکی ﺘﺮس ﺍﺯﺧﺪﺍ،
ﭼﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ که ﻫﻨﻮﺯ
ﺷﻬﻮﺩ الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭﭼﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﮐﻪ ﻣﻮﻓق
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺒﺸﻮﺩ ﻭﭼﻪ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﺮﺑّی
ﺨﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻪ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ، ﻭﺗﺮس
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﻭﻋﺪم ﺮﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺗﺮک ﻤﺮاء ﻮﺟﺪﺍل
ﻤﻨﻄﻘﻰ و
فلسفی ، ﺑﺮﺍﻯ
إثباﺕ ﺍﻣﺮﻯ ﺒﺤﻖ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ کسب
ﺣﻘّﻴﮑﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﺪ. ﺗﻌﺎلی
ﻔﮑﺮﻯ ﻮﺗﻌﻠﻴم
ﻮ ﺗﺤﺼﻴل ﺒﻴﺸﺘﺮ،
ﻭﻳﺎ ﺗﻔﻬﻴم آﻧﭽﻪ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻨﺘﻘل کند ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﺍثباﺕ ﻣﻨﻄقی
ﻨﻤﻮﺩﻥ نیز به ﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻫم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺪﺷﻤنی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻭﻫم ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
اﺯﺍﻳﻤﺎﻥ أﻧﺪک
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
، ﻣﺘﺰﻟﺰل ﻮ ﺩﺭ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻣﻨﺼﺮﻑ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍنی
ﺒﺮﺍﻯ عقاﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﻴﺎﺑﺪ، ﻭﺧﻴﺎﻝ
میکند، ﮐﻪ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
الهی ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻀﻌﻴﻒ
ﻭﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﺩﺧﻮل ﺒﺎﺏ ﺑﻬﺸﺘﻰ،
ﻓﺮﺽ ﺑﺮ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻤﮑﺎنی
ﻮ ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺩﺭﻯ ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭ ﺍﻥ
ﺮﻓﺖ ﻭ ﺍﻣﺪ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮐﺸﺖ
ﺑﺨﻠق آﻧﺎﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﻬﺮ ﺷﮑلی ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺯﻧﺪگی ﻤﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ کاملان الهی
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺪﺭ ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻣﻌﺼﻮم
اﺯ ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭ ﻣﺼﻮﻥ
اﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ، ﻭﺑﺎﺯﺧﻮﺍﺳﺖ
الهی ﻮﺟﻬﻨﻤﻬﺎ
ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

429 - ﺍﺯ
ﻣﻮﻟﺎعلی ﺪﺭﺣﺪﻳثی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ139ﺑﺤﺎﺭ): إﻳّﺎﮐم ﻮ ﺍﻟﻤﺮاء
ﻮ ﺍﻟﺨﺼﻮمة ﻓﺎﻧّﻬﻤﺎ
ﻳﻤﺮﺿﺎﻥ اﻟﻘﻠﻮﺏ
علی اﻟﺄﺧﻮﺍﻥ،
ﻭ ﻳﻨﺒﺖ ﺍﻟﻨﻔﺎق
ﻫﺸﺪﺍﺭ
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺟﺪﺍل
ﻮﺑﺤث ﺑﺎﺷﻴﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻋث ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺪﻟﻬﺎ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺸﻤﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﻴﻥ
آﻧﻬﺎ ﺗﺨم ﻨﻔﺎق
ﻮﺍﺧتلاﻑ ﻭ ﺩﺷﻤنی
ﻤﻴﮑﺎﺭﺩ. ﺍﻳﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭﻣﻮﻟﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،
ﺑﺒﺤث ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻮﺟﻨگ عقلی ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻫﺮﺳﺎﻟکی ﻤﻘﺎم
عقلی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل ﺴﻠﻮکی
ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﺎﻳﻥ ﺒﺤثهاﻯ
ﻤﻨﻄﻘﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻘﻮﻳﺖ ﺍﻳﻤﺎﻥ
آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﺎﻋث
ﺍﻟﻮﺩگی ﻔﮑﺮ ﻭ
ﺩﻟﻬﺎﻯ آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﻴﻥ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ، ﺑﻨﻔﺎق
ﻮﮐم ﺸﺪﻥ اﻳﻤﺎﻥ،
ﻭﺑﺎﻭﺭی در ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﻮﺗﻀﻌﻴﻒ
ﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺑﺪﺑﻴنی ﻮ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺑﺠﺎﻯ ﻤﻮٴﻤﻦ
ﺑﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻥ،
ﺩﺷﻤﻥ ﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ کاﺭ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﺎم ﺨﺪﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

430 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ (ﺝ۲ﺹ139 ﺑﺤﺎﺭ):
ﮐﺴﺎنی ﺒﺮ ﭘﺪﺭم
اﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪﻧﺪ، ﻭﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﺮﺩم ﺒﺨﺼﻮﻣﺖ
ﻭﺑﺤث ﻣﻨﻄقی ﻮ
ﺟﺪﺍل ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺑآﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺖ، ﺍﻳﺎ ﺩﺭﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﭼﻪ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻨﺎسخ ﻮﻣﻨﺴﻮخ
هستند، ﺍﻳﺎ ﺧﺒﺮﻯ ﺪﺍﺭﻳﺪ،
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻧﻪ. ﺍﻣﺎم
گفت ﭘس ﭼﺮﺍ ﺑﺨﺼﻮﻣﺖ
ﻭﺟﺪﺍل ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ،
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺣﺮﺍمی
ﺮﺍ حلال کنید ،
ﻭﻳﺎ حلالی ﺮﺍ ﺣﺮﺍﻡ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ. ﻭﺍﻓﺰﻭﺩ:
إﻧّﻤﺎ ﻳﺘﮑﻠّم
فی کتاﺏ ﺍﻟﻠﻪ،
ﻣَﻥ ﻴﻌﺮﻑ حلال
اﻟﻠﻪ ﻭ ﺣﺮﺍﻣﻪ،
ﻗﺎﻟﻮﺍ ﺃﺗﺮﻳﺪ
ﺃﻥ ﻨﮑﻮﻥ ﻤَﺮﺟِئة
ﮐسی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ حلال
ﻮﺣﺮﺍم ﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﻃﺮﻑ ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﺎﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﮔﻔﺘﻨﺪ،
ﻣﮕﺮ ﺷﻤﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﺮﺟﺌﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺑﺠﺎﻯ اﻳﻨﮑﻪ ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﻣﺮﺩم ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ،
ﺍ ﺯﮔﺮﻭﻩ ﻣﺮﺟﺌﻪ
ﺷﻮﻳﻢ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ ﺑآﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
(ﻣﺮﺟﺌﻪ)ﻣﺪتی ﻤﮑﺘبی
ﺒﺮ ﺳﺮ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺧﻴلی ﺰﻭﺩ
ﺭﻫﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺍﻧﺎﻥﻤﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﮐﻨﺪ،
پس ﮔﻨﺎﻩ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
اﻧﺴﺎﻥ، ﮐﻪ ﻗﺎﺑل
ﻮﺍﮔﺬﺍﺭﻯ ﺒﺎﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﻓﺮﺩﺍﻫﺎ ﻧﻴﺴﺖ،
ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ بمعرفی خداوند
ﺍﺳﺖ . حتّی اﮔﺮ
سالک ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﻴﺰ
ﻧﺮﺳﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺴﺎنی ﻤﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﮔﺸﺎﺋﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﺠﺎم
عباﺩﺍﺕ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺠﺮم
ﻤﺮﺟﺌﻪ ﺑﻮﺩﻥ ﻮﺑﺎﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻮﮐﻮل کرﺩﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺟﻬﻨم ﻤﻴﻔﺮﺳﺘﺪ.
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ:
ﻮﻳﺤﮑﻢ، ﺃﻧﺎ ﺑﻤﺮﺟﺌﻰ؟
ﻭﻟﮑﻥ ﺃﻣﺮﺗﮑم
ﺒﺎﻟﺤقﻳکی اﺯﻧﺘﺎﻳج
اﻳﻥ ﻄﺮﺯ ﻓﮑﺮ ﻣﻨﻄقی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﺮﺍ ﻣﺮﺟﺌی ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻴﺪ،
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻥ
ﺒﺸﻤﺎ ﺍﻣﺮ ﺣقی
ﺮﺍ ﺑﻴﺎﻥ کرﺩﻩﺍﻡ.
ﺍﻣﺎم ﻘبلا ﺳﻠﻮگ
الهی ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ، ﻭﺑﮑﻤﺎل
ﻮﻧﻬﺎﻳﺖ ﻭﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﻭﺍﺗﻬﺎم ﻤﺮﺟﺌﻪ
ﺑﺎﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻏﻴﺮﻣﻨﻄقی اﺳﺖ.
ﺍﻳﻥ أﻓﺮﺍﺩ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﻠﻮکی
اﻣﺎم ﻨﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیرﺳﺎﻟﻚ
قشری ، ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻭ ﻣﺎﻣﻮﺭ تجسس ﻧﻔﻮﺫﻯ
ﺨﻠﻔﺎﻯ أﻣﻮی ﻭ
ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ أهل
سُنّت ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺑﻬﺎﻧﻪﺍﻯ ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ
ﺗﺎ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﻣﻌﺮﻭﻑ به (ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﻟﻌﻠوم ) ﺮﺍ ﻣﺤﮑﻮم
کنند ، ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺍﻣﺎم ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺑﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻣﻮﻳﻪ
ﺩﺭﺣﺎل ﺴﻘﻮﻃ ﻮﺿﻌﻒﺑﻮﺩ.
ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨ
به ﻤﺤﺎﮐﻤﻪ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﺒﮑﺸﺎﻧﻨﺪ. ﻭﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻣﺎﻡ،
ﺑﺤث ﻭﺟﺪﺍل ﻮﻣﻨﻄق
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ هدﺍﻳﺖ
ﻣﺮﺩم ﺤﺮﺍم ﻨﻤﻮﺩﻩ،
ﭘس ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺟﺌﻪ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺮﺟﺌﻪ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ الهی ﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪﺑﻌﺪﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ ﺍﻳﻥ
ﻨﺘﻴﺠﻪ را ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ، ﮐﻪ ﺍﻭ
ﻣﺎنع اﺯ ﺍﻣﺮ ﺑﻤﻌﺮﻭﻑ
ﻭ ﻧﻬی اﺯﻣﻨﮑﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ ﺟﺪﺍلی
ﻨﻴﺰ ﻳکی همین ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم کاﻣل الهی
ﺮﺍ ﻣﺮﺟﺌی ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻴﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻣﺮ
حقّ و حجّ ﻮ ﺍﻣﺮ
ﺳﻠﻮکی ﺮﺍ ﮔﻔﺘﻪ،
ﮐﻪ ﺟﺪﺍل ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻓﺎع اﺯ ﺍﻣﺮ ﺣقی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﺳﻠﻮک الهی
کنند. ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، حتّی
ﺒﺮﺍﻯ أﻣﺮ ﺣقی
ﺘﮑﻠﻴﻒ ﻣﻘﺮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
، ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺗُﻬﻤﺖ ﻣﺮﺟﺌﻪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﺩّ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻣﺎم
ﻘبلا ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﺍﺯ ﻧﺎﺳﺦ
ﻭ ﻣﻨﺴﻮخ کتاﺏ ﺧﺪﺍ
ﺍطلاعی ﺪﺍﺭﻳﺪ،
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻴﭽﮑس
ﻭهیچ ﻤﻘﺎمی ﺤﺘﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ،
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺍﻳﺎﺕ ﻣﻨﺴﻮخ
قرآن ﺮﺍ نمی
شناختند تا
آنها را ﻣﺸﺨﺺ ﻨﻤایند.
ﺗﺎ ﺟﺎﻯ اﺑﻬﺎم
دائم همگی ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﻧﺎسخ
ﻮ ﻣﻨﺴﻮﺥ، ﺩﺭ ﺍﻳﻪ
قُرآن کتاب ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
وظیفه ﮐﺘﺎﺏ ﻳﺎ
ﺍﻣﺮ الهی ﻮﻣﻘﺮﺭ
ﻭ ﻣﮑﺘﻮب ﺴﻠﻮک
الهی ﺒﺮﺍﻯ
همه ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﻳﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭعلاﺋم ﺮﺍﻩ ﺍﻭ
ﻭ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﺷﺨﺎﺹ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻧسخ ﻴک آﻳﻪ
و آیدی ﺷﻬﻮﺩی ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻳﻪ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻘﻮل
ﺨﻮﺩﺵ ﺩﺭقُرآن،
ﺑﺸﮑل ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺤث ﻓﻠﺴفی ﺪﺭقُرآن،
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭلی ﺘﻨﻬﺎ
ﻋﻤﻞ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
، ﺩﺭ ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭ ﻧسخ آﻳﺎﺕ ﻭعلاﺋم
ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺭ
آﻥ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺣﺮﺍم ﻮحلال
کرﺩﻥ، ﺑﺎﺯ ﻣﻮﺿﻮعی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻄﺮح ﺸﺪنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺩﺭقُرآن
ﭼﻨﺪ ﺧﻮﺭﺩنی ﺤﺮﺍم
اﺳﺖ، ﻭﭼﻨﺪ ﻓﻌل
ﻤﺬﻣﻮﻡ، ﮐﻪ ﺑﻄﻮﺭﮐلّی
ﺤﺮﺍم گرﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ حلال ﻮ ﻣﺠﺎﺯﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ حلال ﻮﺣﺮﺍﻣﻬﺎ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮ
الهی ﺁﻧﻬﺎ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍل ﺮﻭﺍنی ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻣﺮ ﻣﺰﺍﺣم ﺴﻠﻮﻙ
الهی ﺤﺮﺍم اﺳﺖ
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﻣﺠﺎﺯ ﻣﻴﺒﺎﺷند.
ﻭلی اﻟﺰﺍمی ﻮ ﻭﺍﺟﺐ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻬﻢﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﮐسی هم ﭽﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﺍﺯ قُرآن ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻥآﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩم ﺒﺮخی کاﺭﻫﺎ
ﺭﺍ حلال ﻮﺣﺮﺍم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮﻫم
ﻨﮑﻨﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﮔﻤﺮﺍﻩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﭘﻴﺮالهی
سالک است ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎک ﺒﺨﺼﻮعلی
هرﭼﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﺣﻮﺍل
او ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺮوی
ﺣﺮﺍم ﻤﻴﮑﻨﺪ
مانند کار
طبیب برای
بیمار بخصوعلی
. ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺯﻣﺎﻥ، ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ حلال ها ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﻨﺪ.
ﺗﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺭﺍضی ﺘﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. (حقّ) ﻫﺮ
ﺍﻣﺮ ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﺣﻘﻴقی
ﻮ ﻫﺮ ﺍﻣﺮ الهی
اﺳﺖ. ﻭﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻥ ﺸﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺤق
ﻴﺎ ﺣﺞّ، یعنی ﺳﻠﻮک
الهی ﺪﻋﻮﺕ ﻣﻴﮑﻨﻢ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺮﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻔﺮﺩﺍ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﺮﺩ. ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺟﺌﻰ
ﻧﺸﻮﻳﺪ. ﻭﺯﻧﺪگی
ﺮﺍ به (ﺮِﺟاء) ﻮﺍﻣﻴﺪ،
ﻭﺃﻣل ﺒﻔﺮﺩﺍﻫﺎ
ﻣﻮﮐﻮل ﻨﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻥ ﺒﺎﺷﻴﺪ
ﻭﻧﻪ ﻓﻠﺴﻔﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺍﺯ ﺑﻴﺴﻮﺍﺩﻯ
آﻧﻬﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی اﻳﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ الهی ﻤﻔﻴﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻀﺮّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎنع اﺯ ﺳﻠﻮک الهی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﭼﻮﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ آﺯﺍﺩﻧﺪ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭصلاح ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﻋﻤل کنند ﺣتی ﻔﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎفی کنند.

431 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
(ﺝ۲ﺹ139ﺑﺤﺎﺭ)
: ﻤَﻥ ﺃﺭﺍﺩ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻪ ﺧﻴﺮﺍ،
ﺳمع ﻮﻋﺮﻑ ﻣﺎ ﻳﺪﻋﻮﻩ
ﺍﻟﻴﻪ، ﻭ ﻣَﻥ ﺃﺭﺍﺩ
ﺑﻪ ﺷﺮّﺍ ﻃﺒﻊ علی
ﻘﻠﺒﻪ، فلا ﻳﺴمع
ﻮﻟﺎ ﻳﻌﻘﻞ، ﻭذﻟک
ﻘﻮل اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭﺟلّ ﻮ ﺍﺫﺍ ﺧﺮﺟﻮﺍ
ﻣِﻦﻋﻨﺪﻙ، ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﻟﻠﺬﻳﻥ ﺃﻭﺗﻮﺍ
ﺍﻟﻌﻠﻢ، ﻣﺎﺫﺍ
ﻗﺎل ﺁﻧﻔﺎ، ﺃﻭﻟﺌک
اﻟﺬﻳﻥ ﻄبع اﻟﻠﻪ
ﻋﻠﻰ ﻗﻠﻮﺑﻬﻢ،
ﻭﻗﺎل إﻧّک لا ﺗﺴمع
اﻟﻤﻮﺗﻰ، ﻭﻟﺎ
ﺗﺴمع اﻟﺼُمّ
اﻟﺪﻋاء، ﺍﺫﺍ ﻭﻟّﻮﺍ
ﻣُﺪﺑﺮﻳﻦ، ﻭﻣﺎﺃﻧﺖ
ﺑﻬﺎﺩﻯ اﻟﻌمی
عن ﻀلاﻟﺘﻬم ﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ ﺧﻮﺍﺳﺖ، ﮐﻤک
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﺩﻋﻮتی
را ﺒﺸﻨﻮﺩ ﻭ ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻭﺷﺘﺎﺏ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﮑﺎﺭﻯ که ﺩﻋﻮﺕ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺷﺮّ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺖ، ﺑﺮ ﺩل
اﻭ ﺧﺘم ﻮﻣُﻬﺮ
ﻣﻴﺰﻧﺪ ﺗﺎ ﻧﺸﻨﻮﺩ
ﻭﺗﻌﻘّل ﻨﮑﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ قُرآن اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ اﺯﻧﺰﺩ
ﺗﻮ ﺧﺎﺭج ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﺑﻨﺰﺩ ﺍﻫل علم ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻪ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻳﻢ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﮐﺴﺎنی
هستند ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ آﻧﻬﺎ
ﻣُﻬﺮ ﺯﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍنی
ﻤُﺮﺩﮔﺎﻥ کَر ﺭﺍ
ﺩﻋﻮﺕ ﻧﻤﺎﺋﻰ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺯ ﺗﻮ ﻓﺮﺍﺭﻯ
هستند. ﻭﺗﻮ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍنی
کوﺭﺍﻥ ﺮﺍ ﻫﺪﺍﻳتی
ﺒﻨﻤﺎﺋﻰ، ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺪهی ﺘﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﻨﺪ. (ﺧﻴﺮ)
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﻮﻋﻘل
ﻮﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴک ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻞ، ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺘﺪﺭﻳج
ﻮﻣﺪﺍم ﺒﻬﺘﺮان
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ کسی ، ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی ﻤقرر
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻟﺎﺟﺮم
اﻧﺴﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﻗﺪﺭﺕ
ﻓﻬﻢ ﻭﺷﻨﻴﺪﻥ ﻮﺩﺭک
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺑﻬﺮآﻧﭽﻪ
ﺩﻋﻮﺕ ﺷﻮﻧﺪ ﭘﺬﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺪﻋﻮﺕ ﺑﺴﻠﻮک
الهی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﭽﻮﻥ ﺨﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭﺳﭙس
ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ،
ﻭکاملان الهی
هر ﻋﺼﺮ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻟﻘﺎﻯ ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
الهی ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
کسی ﺸﺮ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻋﻘﺐﺭﻭﻯ و
فِسق ﺮﻭﺣﻰ، ﺩﺭﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﻮ ﻋﻘلی
ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷتی کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﺑﺘﺪ ﺍﺩل
ﻮ ﻣﻐﺰ ﻭ ﺫﻫﻥ اﻭﺭﺍ
ﻟﺎک ﻮ ﻣُﻬﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺗﺎ ﻧفهمد ﻭ ﻧﺒﻴﻨﺪ
ﻭﻧﺸﻨﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﻳﺪ ﻭ ﺷﻨﻴﺪ، ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻔﻬﻤﺪ ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷتی
ﻨﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﺠﻬل ﺒﺎﻋث
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺒﻌﺪﻯ
آﻧﻬﺎ، ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻳﻥ
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻗﺒل کساﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻣﻘﺮﺭ ﮐﻨﺪ. ﻭﻗتی
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
یک تجلّی ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳتماع ﻤﻄﻠبی
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻳﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻋﻘل ﻭﺭﺍ ﻫم
أﮐﻨﻮﻥ ﭙﺎﺋﻴﻥ
ﻤﻴﺎﻭﺭﺩ. ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﻫم
أﮐﻨﻮﻥ اﺟﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﺭﺣﻤﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﺘﻤﺎم
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺪﻑ ﻭﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
أزلی أبدی او ﺍﺳﺖ.
حتّی ﺒﺮﺍﻯ
کسانی که ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﻬﻨمی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻋﻘل آﻧﻬﺎ
ﻣُﻬﺮ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ،
ﻭﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩل
ﺒﺪﻫﻨﺪ، ﻭﻣطیّع
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺩﺭحقّ
آﻧﻬﺎ، (ﺑِﺪﺍ) ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
مرحله ای ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﻫم أﮐﻨﻮﻥ ﺨﻮﺩ
ﮐﻤک ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷتی ﺘﺎﺯﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﻬم اﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻄﻴﻊ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺎﺷﺪ، ﻭ ﺍﺯ
ﻗﺒل ﻔﮑﺮ ﻧﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﮑﻮم
ﺒﺸﺮّ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ اینکه ﺧﻴﺮ ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣثال ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ قُرآن، ﺑﺮﺍﻯ
کساﻧﻴﮑﻪ ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ که ﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ،
ﻣﻄﻠبی ﺮﺍ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪ، ﻭلی
ﻤﻌنی ﺤﻘﻴقی آﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﺰﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
می ﺮﻭﻧﺪ، ﮐﻪ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺍﻧﺪ ﻭﺍﮔﺎﻩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ
ﺗﻮﺿﻴح ﺒﺪﻫﻨﺪ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺍﻳﻥ کاﺭ ﺧﻄﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻘلی ﻮﺍﺩﺭﺍکی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳکی
اﺯﻋﻮﺍمل آﻥ
گناه و فساد
روحی ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻦ،
ﻭﻳﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﭘﺎکی
ﺴﻠﻮکی کمتر ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﮑﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﭼﻮﻥ ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﻮﺿﻴحی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻓﻬﻤﻴﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ، ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻮﻥ ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﻭ(ﺗﻮﻟّﺎ
) ﺑﺠﺎﻯ (ﺗﻮﻟّﻰ) ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺍﻧﺎﻥ ﺒﺠﻬﻨم
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺒﺎ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﺗﻌﻘﻞ،
ﻭﺩﻳﺪﻥ ﺒﺎ ﺗﻔﮑﺮ
ﻭﺗﺄﻣﻞ، ﻭﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻤﻄﻴﻌﺎﻧﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی اﺯ ﭘﻴﺮالهی
و ﺩﻳﺪﻥ ﺒﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺍﺯﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻳﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺧﻴﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻓﺮﺍﺭﻯ اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻥ، ﺷﺮّ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮگ اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺗﻌﻘل ﺒﺎ تلاﺷﻬﺎﻯ
ﻤﻨﻄقی ﺠﺪﺍل ﻮ
ﻣﺠﺎﺩﻟﻪ هرچه
بیشتر ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻣﻨﻄق
ﻨﻴﺰ ﺑﺮ خلاﻑ ﻧﻈﺮ
فلاﺳﻔﻪ، (ﺍﻟﺰﺍم
ﻤﻨﻄقی ) ﻮﺿﺮﻭﺭﺕ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻳﻌنی ﺒﺎ ﺩﺭک ﺪﻟﺎﺋﻞ،
ﮐسی ﻤﻠﺰم ﺒﺘﺼﺪﻳق
ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻭﺭﻯ أﻣﺮﻯ ﻤﻨﻄقی
ﻮ ﺍﻟﺰﺍمی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻣﺮﻯ ﺭﻭﺍنی
ﻮﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻚ، ﻭ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﺸﺄﻥ
و ﻤﻘﺎم ﺴﻠﻮکی ﻮﺗﮑﺎﻣلی
ﺮﻭح اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ ﺒﺎﻭﺭﻯ
ﻮ ﺗﺼﺪﻳﻖ، ﺑﺎﺯ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس ﺳﻤﭙﺎتی
و سابقه ذهنی ﺪﺍﺷﺖ
ﺑﺎﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻣﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﺪ،
ﺍﻭل ﺒﺎﻳﺪ ﺳﻤﭙﺎتی
و محبّت و کشش ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ و
بسازد . ﺑﻘﻮل ﻤثال
ﭽﻴنی که ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺩﻭﺳﺘم ﺒﺪﺍﺭ ﺗﺎ
ﻣﺮﺍ ﺑﻔﻬﻤﻰ. ﻫﺮﮔﺰ
ﮐسی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻔﺮﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ،
ﻭﺣتی ﺘﻔﮑﺮﻯ ﻨﻴﺰ
ﺩﺭ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺼم ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺪﺍم
ﺪﺭ ﺣﺎل ﻨﻔﺮﺕ ﻭﻏﻀﺐ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﺷﻮﺭﺍﻯ ﻣﺸﻮﺭتی
ﻴک گرﻭﻩ، ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﻭ
ﺍﺯﮔﻔﺘﻪ ﺩﺷﻤﻥ
ﻨﻤﻴﻔﻬﻤﺪ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.
ﻭ ﺑردیس خود ﺒﻔﻬﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﺳﻠﻮک الهی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯ ﺑﻴﻥ ﺒﺮﺩﻥ
همین ﻨﻔﺮﺗﻬﺎ،
ﻭﮐﺴﺐ ﻣﺤﺒﺖ ﻭ ﻋﺸق
ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ لفظ (ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌنی ﺪﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻥ و واله
شدن ﻨﻴﺰﻫﺴﺖ، ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﺸق ﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﮐﻪ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک هستند، ﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻬیچ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺳﺪ،
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﮐﺴﺐ ﻣﺤﺒﺖ،
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ های
مذهبی همه
أدیان ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ پیدایش ﻣﺤﺒﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺮﮐﺰﻯ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﺒﺤق ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.

432 -( حدیث ﺍﻧﮑﺎﺭ
حقّ) ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ(ﺝ۲ﺹ۱۴۱ﺑﺤﺎﺭ): ﻠﻥ ﻴﺪﺧل
اﻟﺠنّة ، ﻋﺒﺪ
فی ﻘﻠﺒﻪ ﻣثقال
ﺤبّة ﻣِﻥ ﺨَﺮﺩل
ﻤَﻥ کبر، ﻭﻟﺎ ﻳﺪﺧﻞ
ﺍﻟﻨﺎﺭ، ﻋﺒﺪ فی
ﻘﻠﺒﻪ ﻣثقال ﺤبّة
ﻣِﻥ ﺨَﺮﺩل ﻤِﻥ
اﻳﻤﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﻨﺪﻩ
ﻭﻋﺎﺑﺪ موبد ﺧﺪﺍ،
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻭﺯﻥ ﺪﺍﻧﻪ ﺭﻳﺰ
ﺧَﺮﺩَﻝ، ﺗﮑﺒّﺮ
ﺩﺭ ﺩل ﻮ ﻓﮑﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
که ﺑﻮﺯﻥ ﺪﺍﻧﻪ
ﺧﺮﺩﻟﻰ، ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩل ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺟﻬﻨم ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺩﺍﻧﻪ ﺧﺮﺩل ﺪﺭﺭﻳﺰﻯ،
ﺳﻤﺒﻮل کمیّت ﺪﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺗﮑﺒّﺮﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺭگ ﺒﻴﻨﻰ، ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
کمال ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
کافی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺘﮑﺎﻣل ﺒﻴﺸﺘﺮ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻧمی
ﺒﻴﻨﺪ. ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮ ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺷﻤﺮﺩﻥ
آﻧﻬﺎ ﺍﺯﻫﺮ ﻟﺤﺎﻅ،
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭگ
ﺒﻴنی ﻮﺗﮑﺒّﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻋﮑس ﺗﮑﺒّﺮ ﺩﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ، ﺗﻮﺍضع
ﻮ ﺩﺭﻓﮑﺮ ﻭ ﺩﻝ،
ﺳﻠﻮک الهی ﻨﻤﻮﺩﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻤﻌنی عقاﻳﺪ ﻧﻈﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎل
آﻥ عملاّ ، ﺍﻥ
عقاید ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﻭﻣﻮﺭﺩ ﻋﻤل
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ. (ﺍﻳﻤﺎﻥ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭم ﻴﺎ ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺻِﺮﻑ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻥ، ﻭﻳﺎ ﻗﺒﻮل
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖعلی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺠﻬﻨﻤﻰ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ ﺤﺪّ ﺍﻗل
ﺮﻳﺰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺳﻠﻮک الهی
اﻳﻤﺎﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺪﻙ ﺍﻥ، ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻥ، ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺰﺭگ دارد . ﻭﺣﺪّ
ﺍﻗلّ ﺠﻬﻨﻢ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
شخصی ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ، ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻠﺒﺎس ﻧﻮ ﻭ ﻳﺎ ﻣﺮﮐﻮبی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻌنی ﺘﮑﺒّﺮﺩﺭ
ﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ، ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ:إﻧّﻤﺎ
ﺍﻟﮑِﺒَﺮ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺍﻟﺤﻖّ ﻭ ﺍﻟﺄﻳﻤﺎﻥ
اﻟﺄﻗﺮﺍﺭ ﺑﺎﻟﺤقّ
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﮑﺒّﺮ ﺍﻧﮑﺎﺭ
حقّ، ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
عکس ﺍﻥ ﻘﺒﻮل ﺤق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻧﮑﺎﺭحقّ
که ﻫﺮ ﺑﺰﺭﮔﻰ،
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺭﺍ ﺩﺳﺖ ﮐم ﺒﮕﻴﺮﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘﻴﺮالهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ حقّ ﻮ ﺑﺰﺭﮒ،
ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺑﺸﻤﺮﺩ
ﻭﺍﻋﺘﻨﺎئی ﺒﻮﻯ
ﻨﮑﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺣﺴﺎس ﮐﻨﺪ ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﻋﻘل ﻮﻋﻠم ﻮ
ﺍخلاق ﻮﻣﻘﺎم الهی
ﻮ ﺭﻭحی ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﺍﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﮑﻮﺷﺪ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭگ ﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻋﺎﻗل ﺒﺎﺷﺪ
باید ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻭ ﺍﮐﺒﺮ ﻧﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﭼﻨﻴﻥ ﺒﺎﻟﺎ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ،
حقّ ﺘﮑﺒّﺮ ﻭ ﺑﺰﺭﮔﻰ،
ﺑﺮ ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ ﺸﺨﺺ
ﺑﺰﺭگ ﺸﺪﻩ ﺭﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ
قُرآن ﺘﮑﺒّﺮ ﺑﺪﻭﻥ
ﺤق ﻨﮑﻮﻫﺶ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ،
ﻭﺗﮑﺒّﺮﺑﺤق ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻤﺮﺑّﻰ
سالک ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﺒﺘﺪﻯ ﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻤﻘﺎمی الهی اﺳﺖ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ
هستند ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﻌﺪﺍ ﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮﺗﻮﺍضع ﻮﻣﺤﺒّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪفع ﺸﺮک
ﺒﺎ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺍقع اﻟﻬﻰ، ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﮐﺒﺮ ﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺍﻥ أﺯ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻮﺗﻔﺮﻳﺪﻯ ئفع
شرک احتمالی ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
ﺮﺍ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺰﺭگ
ﻮﻋﻈﻴم ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﺍﮐﺒﺮ ﻭ ﺍﻋلم
ﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. (حقّ)
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻳﺎ الهی ﺒﻮﺩﻥ
است. ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ
که ﻣﺘﻌﻠق ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎﺯ ﻫﺮﺍﻣﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ،
ﻭﻫﺮ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﻘﺎﺑل
ﺘﻘﻠﻴﺪ ، ﺑﺮﺍﻯﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺤق ﻮﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭﺷﺮﻃ
عقل ﻮ ﺍﻣﺮﻯ الهی
اﺳﺖ. ﻭﺣﻘﺎﻳق الهی
اﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ هفت ﮔﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ نوع ﺑﺸﺮ
ﻗﺎﺑل ﺮﻭٴﻴﺖ
شهودی ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭلی
هنوز ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺣﻘﺎﻳق
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ، ﺩﻳﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻣﻮﺭﻋﺮﻓﺎنی ﻮﻋﻘلی
ﻮ ﺳﻠﻮکی ﺒﺎﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻘلی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
و ﮔﺮﭼﻪ حقّ ﻤﻄﻠق
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.

433 -ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ۱۴۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺘﮑﺒّﺮﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ، ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟکی ﻠﺒﺎس ﻧﻮ
ﺑﺮ ﺗﻥ کرﺩ ، ﻭ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺵ ﺧﻮﺷﺶ ﺍﻣﺪ
ﻭﻋُﺠﺐ ﻭﺧﻮﺩ ﭘﺴﻨﺪﻯ
ﻴﺎﻓﺖ. ﺍﻣﺎم ﺘﻮضیح
ﻤﻴﺪﻫﺪ:إﻧّﻤﺎ ﺫﺍک
ﻔﻴﻤﺎ ﺑﻴﻨﻪ ﻭﺑﻴﻥ
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭﺟلّ ﺍﻳﻥﺤﺎل
ﺒﺴﺘﻪ ﺑﺮﺍﺑﻄﻪ
ﺷﺨﺺ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی اﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺯ ﺍﻣﺮ
ﻟﺒﺎس ﻧﻮ، ﻭﻳﺎ
ﺻﺪﺭ ﻣﺠﻠسی که ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻨﺸﺎﻧﻨﺪ، ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﭘﻴﺶ ﺍﻣﺪﻯ
که ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﭘﺴﻨﺪ ﻭﻣﺘﮑﺒّﺮ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ، ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﻓﮑﺮ ﻭﻧﻴّﺖ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﻇﺎﻫﺮ، ﺩﻟﻴل
ﻮ ﻣُﺠﻮّﺯﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺟﻴﻪ ﻭﺿﻌﻴّﺖ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺑﺰﺭگی
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﻧﻪ ﺍﺩّﻋﺎﻯ
اﻭ. ﻭﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﺒﺰﺭگی
ﺨﻮﺩ، ﺗﮑﺒّﺮ ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
همیشه ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻮ ک الهی
ﻮﺗﮑﺎﻣل ﻤﻘﺎم
عقلی ﻮ ﺭﻭحی ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭحتّی
اﮔﺮ ﺗﻨﺒلی ﺮﺍ
ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺰﺭگ ﺪﻳﺪﻩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﻥ اﺣﺴﺎس
ﺣﻘﺎﺭﺕ ، ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻬﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﻮ ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
عملاّ ﺍﻗﺪﺍم ﺒﺠﺒﺮﺍﻥ
ﺤﻘﺎﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮﻫم ﻨﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﺪ، ﺍﺭﺯﻭﻯ
آﻧﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻣﻨّﺖ ﮔﺬﺍﺭﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺯ ﻣﺤلّ ﺘﮑﺒّﺮ
ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭگ ﺒﻴنی
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻳﺎ حقّ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻫﺮ ﮐﻤک ﻮﺧﺪﻣﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی
ثرﻭﺕ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ،
ﻭﻣﻘﺎم اﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﺩﺭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﻧﻔﻮﺫ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻋﻘل ﻮﻋﻠم
ﺨﻮﺍﻩ ﻧﺎ ﺧﻮﺍﻩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ ﺍﺯﻫم
ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻧﮑﻪ ﺑﺤق ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﻮ ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺑﻮﺩ،
حقّ ﺘﮑّﺒﺮ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﻮﻣﺮﺑﻴﺎﻥ ﻮﭘﻴﺮالهی
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ، ﻭﺑﺰﺭﮔﺎﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﮐﻪ ﺍﮐثرﻳﺖ
ﻣﺮﺩم آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻫﻤگی ﺤﻖ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﻴﺪﺍﺭﻧﺪ.

434- از امام
صادق است (ج2 ص 141
بحار) پیرو
حدیث 433
میفرمایدﻠﻴس
ﺣﻴث ﺗﺬﻫﺐ، ﺍﻧّﻤﺎ
ﺃﻋنی اﻟﺠُﺤﻮﺩﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻥ اﺯ ﺗﮑﺒّﺮ
آﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻰ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺟَﺤﺪ
ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ حقّ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
اﻧﮑﺎﺭ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭحقّ أﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﻓﺮﻣﺎﻧﺪهی
اﺳﺖ. ﻭحقّ ﺒﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﻘﺮﺭﺍتی ﺒﺤق
ﻭالهی ﻮ ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﻠﻮک الهی
ﺮﺍ حجّ گفته ﺍﻧﺪ،
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﻫﻞ
حقّ ﻤﻴﻨﺎﻣﻨﺪ،
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺤج ﺪﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺑﺤجّ أﮐﺒﺮ ﻭﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎم
اﻳﻥ ﺴﻠﻮک ﻮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻬﺮﮐﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻭﻣﺼﻠﺤﺖ
بی عقل ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻞ، ﺑﺎﺯﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺑل ﺼﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻥ
هست ﻭﻣﻌﺼﻮم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

435 - (ﺣﺪﻳث
ﮐِﺒَﺮ) ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ۲ﺹ142
بحار): اﻟﮑِﺒَﺮ،
ﺃﻥ ﻴَﻐﻤﺺ ﺍﻟﻨﺎس
، ﻭ ﻳﺴﻔﻪ ﺍﻟﺤقّ
ﺗﮑﺒﺮ
ﺍﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺘﺤﻘﻴﺮ
ﮐﻨﺪ، ﻭﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﻭﻯ
ﺘﺤﻘﻴﺮ ﺍﻏﻤﺎﺽ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭﺑﭙﻮﺷﺎﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺻﺎﺣﺐ حقّ
ﺮﺍ ﺳﻔﻴﻪ ﻭ ﺍﺣﻤق
ﺒﺪﺍﻧﺪ. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺤﻘﻮقی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﻣﻘﺎم ﻮﻣﻨﺰﻟتی
ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﭼﻴﺰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻘﻮل آﻥ ﻋﺎﺭﻑ
ﺧﺮﻗﺎﻧﻰ، ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻳﺶ ﺑﺠﺎنی
أﺭﺯﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻮﺍﻟﺤﺴﻥ
ﺒﻨﺎنی أﺭﺯﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺩم
ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭلی ﺒﺰﺭﮔﺘﺮ ﻭﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. حقّ
ﭙﻴﺮ الهی ﻤﺪّ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟک هیچ گاﻩ ﺍﻭﺭﺍ
ﺳﻔﻴﻪ ﻭ ﮐم عقل
ﻭﻣﺠﻨﻮﻥ ﺒﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺍﺣﻮﺍل
کند ﻭﻧﺎﭼﻴﺰ ﺑﺸﻤﺮﺩ.

436 -ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﺎﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ، ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ(ﺝ۲ﺹ142ﺑﺤﺎﺭ)
:إﻥّ
ﺃﻋﻈم اﻟﮑِﺒَﺮ،
ﻏﻤﺺ ﺍﻟﺨلق ﻮ ﺳﻔﻪ
ﺍﻟﺤقّ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
ﺪﺭﺟﻪ ﺗﮑﺒّﺮ ﺍﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﮐسی ﺮﻭﻯ
اﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺮﮔﻴﺮﺩ،
ﻭ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﻧﮕﻞ
ﻭ ﺯﺍﺋﺪ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻴﺴتی ﺒﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﺻﺎﺣﺐ
حقّ ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
الهی ﺮﺍ ﺳﻔﻴﻪ ﻭﮐم
عقل ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﺮ
ﺑﺤقّ الهی اﺳﺖ.
ﻭﺍﺧﻮﻧﺪ ﺳﻔﻴﻪ
و و ولایت هر
فقیه أهریمنی ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺤقّ ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﻮﺩ، ﻭﺩﻧﺒﺎل
گرﺩﺩ. (غمص ) ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﻨﻤﻮﺩﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
غمض با پشت ﭼﺸم
ﻮﺗﺤﻘﻴﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﻭﻯ
ﻨﻔﺮﺕ ﻭ ﺗﺤﻘﻴﺮﮐسی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺩﻳﺪﻥ
ﻨﺪﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺘﻮﺿﻴح ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ (ﻏﻤﺺ حقّ) ﻳﻌﻨﻰ:
ﻴﺠﻬل الحقّ، ﻭﻳﻄﻌﻥ
علی ﺃﻫﻠﻪ، ﻭ ﻣَﻥ
ﻔﻌل ﺬﺍک ﻔﻘﺪ ﻧﺎﺯع
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭﺟلّ
ﻔﻰ ﺭﺩﺍﺋﻪ ﻳﻌنی
هر ﺍﻣﺮ حقّ ﻮ ﺍﻫل
آﻧﺮﺍ ﺗﺠﺎﻫل ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ،
ﻭﺟﺎﻫل ﺒﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﺍﻋﺘﻨﺎئی ﻨﮑﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺍﻥ ﺒﺪ ﮔﻮئی
ﻮﻣﺬﻣّﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﻃﻌﻥ کند ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عملاّ ﭘﻴﺮ الهی
اﺳﺖ. ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺟﺎﻫل ﻮﻧﺎﺩﺍﻥ
ﻨﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ.
ﻭﺍﻧﺎﻥ که ﺍﻫل
ﺤق ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﻮﺍﻫﻠﻴّﺖ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻃﻌﻨﻪ
ﺑﺰﻧﺪ ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ
حقّ آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻏﻤﺺ ﻧﻌﻤﺖ ﺭﺍ ﺗﺤﻘﻴﺮﻭﮐﻮﭼک
ﺸﻤﺮﺩﻥ اﺳﺖ. (ﺳﻔﻪ
حقّ ) ﻧﻴﺰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺍﻯ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﻋﻘل ﺪﺍﺷﺖ
ﺳﻔﻴﻪ ﺷﻤﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﭘﻴﺮ الهی
اﺳﺖ، ﻭﺟﻬل ﺤقّ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤقّ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﺘﻘﻴﻪ ﺍﺯ ﺫﮐﺮ
آﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺳﻔﻴﻪ بقول
پیامبرﻋﮑس ﻓﻘﻴﻪ
ﺷﺎﻫﺪ الهی اﺳﺖ،
ﻫم أﮐﻨﻮﻥ ﻨﻴﺰ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
عقل ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﻨﻴﺰ
ﺑﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺮﻭﺩ.

437 -ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
(ﺝ۲ﺹ142ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤَﻥ ﺪﺧل ﻤکّة
ﻣُﺒرّءا ﻣﻥ اﻟﮑﺒﺮ،
ﻏُﻔﺮ ﺫﻧﺒﻪﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺩﺍﺧل ﻤﮑﻪ ﮔﺮﺩﻳﺪ،
ﻭﺧﺎلی اﺯ ِﮐﺒﺮ
و تکبّر ﺑﻮﺩ ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﺶ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﺮﻣﮑﻪ ﻗﺒﻠﻪ
ﻣﺴﻠﻤﻴﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪﺟﺎﻯ غفرﺍﻥ
هر ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﮑﺒّﺮﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻨﻘﺸﻰ ﺗﺮﺑﻴتی
ﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺟﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﺘﮑّﺒﺮ ﻭﺍﺭﺩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻣﮑﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﺮ(ﻣُﻎ) ﻫﺎ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﻗﺮﻳﺶ، ﺍﺯﻓﺮﻫﻨگ
اﻳﺮﺍنی ﺰﺭﺩﺷتی
اﺑﺮﺍﻫﻴﻢ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺎﻥ ﺸﻬﺮ
(ﻣﮑّﻪ ﻭﻳﺎ ﺑﮑّﻪ
کعبه ) ﻣﮑﺎنی ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺳﻠﻮﻙ الهی کرﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻌﺒﻪ
ﻭ ﺍﺗﺸﮑﺪﻩ ﺯﺭﺩﺷتی
ﺪﺭ ﺍﻥ ﺴﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪ،
ﻭﻫﺮ ﺷﻬﺮﻯ ﺒﺎ ﭼنین
کعبه ﺍﻯ ﻤﺴﺠﺪ ﻭﺧﺎﻧﻪ
ﺧﺪﺍ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻘﺎﻃ ﻤﺘﻌﺪﺩﻯ
ﺪﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭآثاﺭ
ﺍﻧﻬﺎ مانند
کعبه زردشت
فارس ﺑﺎقی اﺳﺖ.
ﻭ حتّی ﻤﺴﺠﺪ ﻣﺴﻠﻤﺎنی
گرﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺷﻬﺮ ﻣﮑّﻪ
بویژه کعبه ﺭﺍ
در قرآن ﺑﮑّﻪ
آمده است. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
جای (ﺑﻎ) ها ﻳﺎ ﺷﻬﺮو
بیت و طریقت ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻣُﻐﻬﺎﻯ
سالک الهی اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﮑﺒّﺮﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺸﻬﺮﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪ، ﮐﺎﺭﻯ
أﻧﺠﺎم هم ﻨﺪﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭلی ﭽﻮﻥ
اﺣﺴﺎس ﮔﻨﺎﻩ ﻭﮐﻮﭼکی
ﻮ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،
ﻟﺬﺍ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺗﮑﺒّﺮ و خود
را کافی در
کمال بداند ﻭﺍﻧﺠﺎم
اﻃﺎﻋﺖ ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﭙﻴﺮ الهی
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ، ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ الهی ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺩﺍﺩﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ﺒﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟک
که ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺰﺭگ
ﺒﺪﺍﻧﺪ، ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﮐﻮﭼک ﺒﺸﻤﺮﺩ،
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺍﺣﻤﻖ ﺑﺪﺍﻧﺪ،
ﺣتی اﮔﺮﺗﻤﺎم ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮکی ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ
، ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺑﻘﻮل اﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﺩل ﻮﻓﮑﺮ ﺳﺎﻟک
هست . ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
همرﺍﻩ ﺑﺎ ﺗﮑﺒّﺮﺑﻮﺩ
ﻳﺎ ﻧﺒﻮﺩ، ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﻣﻮﺍﺭﺩﻯ ﭙﻴﺶ
ﺑﻴﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭﺗﮑﺒّﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻟﺒﺎس ﻧﻮ ﺑﺮﺗﻥ
کرﺩﻩ، ﻭﻳﺎ ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺼﺪﺭ ﻣﺠﻠسی ﺒﻨﺸﺎﻧند
ﻭ ﺍﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﻬﻤﺎﻥ ﺪﺍﺭ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ أﺣﻮﺍل ﺘﮑﺒّﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﮔﺎﻩ
ﺍﺯﺩل اوﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ، ﺍﺯ
ﺧﻴلی أﺣﻮﺍل ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ،
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻌﻤّﺪ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﻧﺪ، ﻭلی
ﺤﻘﻴﻘﺖ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﻇﺮ ﺍﻥ .

438 -ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻮﺿﻴح ﻤﻴﺪﻫﺪ(ﺝ۲ﺹ 143 بحار
): إﻧّﻤﺎ ﺍﻟﮑِﺒَﺮ،
ﺑَﻄﺮ ﺍﻟﺤﻖّ، ﻭﻏﻤﺺ
ﺍﻟﻨﺎس ﺗﮑﺒّﺮ آﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺤق ﻮﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﺑﺎﻃل ﺒﺪﺍﻧﺪ،
ﻭﺗﺤﻘﻴﺮ ﮐﻨﺪ،
ﻭ ﻧﭙﺬﻳﺮﺩ. ﻭﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﮐﻮﭼک ﻮ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﺑﺸﻤﺎﺭﺩ. ﺗﮑﺒّﺮ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ (ﺗﺠﺒّﺮ)
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺪﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﻓﺸﺎﺭ ﻭﺳﺘم
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮﺍﺭﺩ
ﮐﻨﻴﻢ، ﻭﻇﻠم ﻨﻤﺎﺋﻴم
ﻮﻣﺠﺒﻮﺭﮐﻨﻴﻢ،
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﺣﻘﻮق ﻄﺒیعی
ﻮﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ،
ﭼﻪ ﺗﮑﺎﻣل ﻮﭼﻪ
ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩﻥ اﺯ ﺍﺯﺍﺩﻯ
حقّ ﻘﻬﻘﺮﺍ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ.
ﭘﻴﺮالهی ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ حقّ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻃل
ﻮﻧﺎ ﭼﻴﺰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ،
ﻭ ﮐم أﻫﻤﻴﺖ ﺩﺍﺩﻥ،
ﺗﮑﺒّﺮ ﺍﺯﺩﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻥ عدم ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ، ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
حتّی اﮔﺮﺧﻮﺩ ﻣﺘﻌﺒّﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﻟک غیرﻣطیّع
ﺒﺎﺷﺪ.

439 -ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ(ﺝ۲ﺹ143 ﺑﺤﺎر)
: ﻤَﻥ ﺃﺑﺪﻯ
ﺼﻔﺤﺘﻪ ﻟﻠﺤق هلَک ﻫﺮﮐس
که ﭘﺸﺖ ﺑﺤق کند،
هلاک ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺻﻔﺤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻘﺴﻤﺖ ﭘﻬﻥ
ﺒﺪﻥ ﺪﺭ ﺳﻴﻨﻪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ اﺳﺘﻘﺒﺎل
ﭙُﺸﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭﺍﻋﺘﻨﺎ
ﻧﮑﻨﺪ. حقّ هر أﻣﺮ
الهی ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ،
ﻭﻫﺮ ﻣﻘﺎمی ﺒﺮﺗﺮ
الهی اﺳﺖ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺤجّ ﻮ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺣﺠّﺖ ﻳﺎ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ علاﻣﺖ
ﻭﺁﻳتی الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
هلاﮐﺖ ﻣﺮگ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐسی ﺨﻮﺏ
یا ﺑﺪ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ هلاکت ﺣﻠق
آﻭﻳﺰﻯ ﺪﺭ ﻳک ﺘﻮﻟﺪ
ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺪﻧﻴﺎ،
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺭﻭح
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻧﻪ ﺭَﺣِم
ﻤﺎﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ ﻤﻴﺎﻓﺘﺪ.

440- ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ143ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ: ﻤﻥﺼﺎﺭع
اﻟﺤقّ ﺼَﺮَﻋَﻪ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺠﻨﮕﺪ ﻭ ﮐﺸتی
ﺒﮕﻴﺮﺩ، ﺧﻮﺩ ﺑﺰﻣﻴﻥ
ﻤﻴﺎﻓﺘﺪ. ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺪﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
سلوکی ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻤﺨﺎﻟﻔﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﻮ ﺩﺷﻤنی
ﻨﻤﻮﺩﻥ، ﻭﻳﺎ ﻋﺪم
اﻃﺎﻋﺖ ﻭﺗﺤﻘﻴﺮ
ﺍﻧﺎﻥ، ﻭﻧﺎﺩﺍﻥ
ﺪﺍﻧﺴﺘﺸﺎﻥ ﻤﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺮک ﺴﻠﻮﻙ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻣﻨﺠﺮ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﻮﺧﻮﺩ ﺑﺎﺧﺘﮕی
ﻮﺟﻮﺩﻯ، ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﻨﻮعی ﻮ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻤﻰ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﭙس
ﺍﺯﻣﺮگ ﻤﻴﺮﻭﺩ

441 - (ﺣﺪﻳث
ﻧﻮﺷﺘﻥ ﺤﻘﺎﻳﻖ)
ﺩﺭﺣﺪﻳثی اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل گرﺩﻳﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ 144ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:اﻟﻤﻮٴﻤﻥ
اﺫﺍ ﻣﺎﺕ ﻭﺗﺮک
ﻮﺭقة ﻭﺍﺣﺪة، ﻋﻠﻴﻬﺎﻋﻠم،
ﺘﮑﻮﻥ ﺘﻠک اﻟﻮﺭقة
ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎمة
، ﺳِﺘﺮﺍ ﻓﻴﻤﺎ
ﺑﻴﻨﻪ ﻭ ﺑﻴﻥ اﻟﻨﺎﺭ،
ﻭ ﺃﻋﻄﺎﻩ ﺍﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﺑﮑﻞّ ﺣﺮﻑ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻋﻠﻴﻬﺎ ﻣﺪﻳنة
، ﺃﻭسع ﻤِﻥ اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺳبع ﻤﺮّﺍﺕ ﺍﮔﺮ ﻣﻮٴﻤنی
ﺒﻤﻴﺮﺩ، ﻭحتّی
اﮔﺮ ﻳک ﺒﺮگ ﻴﺎﺩﺩﺍﺷﺖ،
ﻣﺤﺘﻮﻯ علم
الهی ﺒﺠﺎ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ،
ﺍﻳﻥ ﺒﺮگ ﺪﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ، ﭘﺮﺩﻩﺍﻯ
ﺒﻴﻥ اﻭ ﻭآﺗﺶ ﺟﻬﻨم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ إﺯﺍﻯ هر ﺣﺮﻑ
ﻭﮐﻠﻤﻪﺍﻯ ﺪﺭ ﻧﻮﺷﺘﻪ،
ﺷﻬﺮﺑﺰﺭگی که ﻫﻔﺖ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺟﻬﺎﻥ
اﺳﺖ، ﺑﻮﻯ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻣﻮٴﻤﻥ
اﻭم کننده ﻭ ﺳﺎﻟکی
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هر ﭼﻪ ﺑﻨﻮﻳﺴﻨﺪ،
حتّی اﮔﺮ ﺑﺤق ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯﭘﺎﺩﺍشی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩنیا با رﺿﺎﻳﺘﻰ
الهی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. (ﻋﻠﻢ)
ﻫﺮ ﻣﻄﻠﺐ ﺍﮔﺎهی
ﻮﺩﺍﻧﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺖ ﻋﻠﻮم
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﺗﮑﻨﻴکی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ هم ﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺰﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧمی ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﺍﻣﻮﺭ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﻭﺣﻘﺎﻳق
شهودی و الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﻮٴﻤﻥ اﻭم
کننده ﻭ ﮐﺎﻣل ﺸﺪﻩ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻳﺎﺩ ﺩﺍﺷﺖ ﻣﻄﺎﻟﺐ
سلوکی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺑﺬﻫﻨﺶ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺍﻟﻬﺎم
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﻳﺪﻩ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ،
ﻭﻣﻔﻴﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺨﺼﻮﺻﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺭﻭﻯ
کاﻏﺬ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ
که فراموش
نشود . ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
کاﻣل ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﺪﻳث
ﺩﺭﻗﻴﺎم ﻤﺠﺪﺩ
ﺍﻧﻬﺎ، ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ آﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻧﻴﺎ، ﭘس ﺍﺯﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣل ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭﺑﻌثت
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ،
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﺴﻴﺎﺭﻋﻘلی
ﻮﺟﺴمی ﻮ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻭﻳﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
بالفعل و
بالقوّه ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎملاّﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺶ برﻭﺩ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻫﺮ ﺣﺮﻑ ﻭ
ﮐﻠﻤﻪ، ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻄﺎﻟﺐ ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺮ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﻣﻄلبی
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻬم
اﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺻﺎﺩق ﻮﻣﻔﻴﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻫﺮ ﺷﻬﺮﻯ
اﺳﺖ ﻭ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
نوعی برای ﺩﻳﻥ
ﺪﺍﺭﻯ ﻮﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺎﻥ ﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﻳﻥ
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ فوق
بشری ، ﺑﺎ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻫﻔﺖ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺟﻬﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻧﻘل ﺤﺪﻳث
ﻭﺭﻭﺍﻳﺖ ﺭﺍ، ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠم ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺖ ﻧﻤﻮﺩﻥ
آﻧﻬﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
شهودی ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳثها
ﻭ ﻳﺎ (ﭼﻬل ﺤﺪﻳث)
، ﻭﻳﺎ حتّی اﮔﺮ
ﻳﻚ(ﺣﺪﻳث ) ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺗﺤﻘق ﺴﻠﻮکی ﺒﺪﻫﺪ.
ﻳﻌنی ﺴﺎﻟک الهی
گرﺩﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺪﺳﺖ ﺍﺯ ﺗﮑﺒّﺮ
ﻭﺩﻭﺭﻯ اﺯ حقّ ﻮ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.

442 -ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻣﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ144 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭼﻮﻥﻤﻮٴﻤنی ﺴﺎﻋتی
ﺮﺍ ﺑﻨﺰﺩ ﻋﺎﻟم
کاﻣلی ﻨﺸﺴﺖ ﻭﮔﻮﺵ
ﺩﺍﺩ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ: ﺠﻠﺴﺖ ﺍلی ﺤﺒﻴﺒﻰ،
ﻭ ﻋﺰّتی ﻮﺟلاﻟﻰ،
ﻟﺄﺳﮑﻨﻨّک اﻟﺠﻨّﻪ
ﻣﻌﻪ، ﻭﻟﺎ ﺃﺑﺎلی ﭼﻮﻥ ﺘﻮ ﺑﻨﺰﺩ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻣﻥ ﻨﺸﺴﺘﻰ،
ﻗﺴم ﺒﺠلال ﻮﻗﺪﺭﺕ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺳﺎﮐﻦ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﻭهیچ ﺘﻮﺟّﻬی
ﺒﺎﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨمی ﻨﻤﺎﻳﻢ. ﻣﻮٴﻤﻥ
اوم کنندﻩ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
الهی اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﻫﺮﮐﺴﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
یا بهر دینی ﻣﻮٴﻤﻥ
ﺒﺪﺍﻧﺪ، ﻭﻋﺎﻟم
ﻨﻴﺰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
بمعرفی
خداوند ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺎم هر ﺯﻣﺎﻥ
که ﺭﻫﺒﺮﻯ کاملان
ﺰﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻋﺎﻟم
کسی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻄلّع
ﻮ ﺍﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
تجلّیات ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﻋﻠم لدنّی الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺳﺎﻋتی
ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭﻋﺎﻟم
کاﻣلی ﻨﺸﺴﺘﻦ،
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﻔﮑﺮﻯ
ﺒﻪ ﺍﻭ، ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ در عبادت
سلوکی ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺍﺑﺮﺍﺯ
ﮐﻮﭼکی ﻮﺩﺍﺩﻥ
ﺤقّ ﺒﺰﺭگی ﺒﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻥ ﻮ ﺍﻣﻮﺯﺵ ﺍﺯ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎ ﻭ ﺗﺠﺎربّ
ﺳﻠﻮک الهی اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
کاملان الهی ﺮﺍ
ﺣﺒﻴﺐ ﺧﻮﺩ ﻭﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ آﻧﻬﺎ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﻭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ،
ﻭﺗﺠلّی الهی ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی
ﻴﺎﻓﺘﻨﺪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻨﻴﻥأﻓﺮﺍﺩﻯ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
گرﺩﻧﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻣﻴﺒﺮﺩ،
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﮐﻪ ﺟﻨﺎﻥ ﻮﺍقعی
هستند ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ببهشت ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺮﺩ. ﻭهیچ
إﻋﺘﻨﺎئی ﺒﮕﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺴﺎﺑق ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ ﭙﺮﺩﻩ ﭘﻮشی
اﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﺪﺍﻯ
الهی ﻔﺮﻣﺎﻥ ﺤﻖ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻓﺎﺗﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﻫﺴتی
ثبت ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺩﻓﺎﺗﺮ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﻮﻣﺮﺑﻴّﺎﻥ ﺍنسانی
ﻭﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ الهی
ثبت ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺣﻮﺍلی
ﻮ ﺳﻠﻮکی ﻮﻳﮋﻩﺍﻯ
ﺪﺭ ﻣﻴﺎﻳﻨﺪ.

443 - (ﺣﺪﻳث
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ)
ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
و امام رضا ﻨﻘل
ﺸﺪﻩ، ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ144 ﺑﺤﺎﺭ)
:اﻟﻠّﻬمّ
إﺭﺣم ﺨﻠﻔﺎﺋﻰ
(ثلاثا ) ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺑﺨﻠﻴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻤﻥ ﺘﺮﺣّم کن ، ﻭﺳﻪ
ﺑﺎﺭ ﺍﻳﻥ
عبارت ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺗﺮﺣّﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ گناﻫﺎﻥ،
ﻋﻔﻮ ﻭ ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﺗﺮﺣّم
ﻨﻤﻮﺩﻥ اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺩﻥ ر حمت ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
کاملان اﻟﻬﻰ،
ﺍﻳﻥ ﺘﺮﺣّم ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮﻗبلا ﺗﺮﺣّم
ﺒﺮﺍﻯ گناﻫﺎﻥ ﻮ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻋﻘلی
ﻮﻋﻠم ﻠﺪﻧّﻰ، ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺖ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
(ﺧُﻠﻔﺎﺋﻰ) ﺧﻠﻴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻤﻦ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺠﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﻮﺧَﻠَﻒ
الهی هستند . ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﻀﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺍﻳﻥ ﺨﻠﻔﻬﺎ،
ﻫﻤﺎﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ آﺷﮑﺎﺭ ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﺷﮑﺎﺭ، ﻭنیز کاملان
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺧﻠﻴﻔﻪﻫﺎﻯ ﻨﻈﺎمی
ﻮﺳﻴﺎﺳﻰ، وﻳﺎ
ﺧﻠﻴﻔﻪﻫﺎﻯ آﺧﻮﻧﺪﻯ
و مفتیان که ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭﻟﺎﻳتی ﺪﺳﺖ
ﻭﭘﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯﻯ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﺧﻠﻴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﺸﻤﺎ ﭼﻪ ﮐﺴﺎنی
هستند؟ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ:اﻟﺬﻳﻥ
ﻴﺄﺗﻮﻥ ﻤﻥ ﺒﻌﺪﻯ،
ﻭ ﻳﺮﺩّﻭﻥ ﺃﺣﺎﺩﻳثی
ﻮﺳُﻨّﺘﻰ، فیسلّموﻧﻬﺎ
ﺍﻟﻨﺎس ﻣﻦ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻧﺎﻧﮑﻪ پص از
من ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺣﺮﻑ
ﻣﺮﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﻭﺳُﻨّﺖ ﻣﺮﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﭘس ﺍﺯ ﻣﻥ آﻣﻮﺯﺵ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻮﺗﻘﻠﻴﺪ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻭ ﺭﻭﺵ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﻭکلام ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮ (ﺣﺪﻳث ) ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (حادث ﺟﺪﻳﺪ)
ﻭﻧﻮ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ (ﺣﺎﺩثه
) ﺍﻯﺪﺭ ﺯﻧﺪگی ﻮ
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﺗﺒﻌﻴّﺖ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺘوجّه ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ
بمعرفی
خداوند ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﻳک اﺯ ﺳﻤﺒﻮل
هاﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﻓﻌﺎل
ﻮﺻﻔﺎﺕ ﻭﺍخلاق
ﭙﻴﺮ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻥ
ﭙﻴﺮ ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟک
اﮔﺮ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍخلاقی
الهی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺟﺴﺖ.
ﻭﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺎخلاق
الهی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ.
(ﺳﻨّﺘﻰ) ﻳﺎﺳُﻨّﺖ
ﻣَﻦ، ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺎﻧﻮﻥ
ﻮﻗﺎﻋﺪﻩ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
أﻣﺮﻳّﻪ ﻭﻫﺪﻑ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰپیامبرﺩﺭﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺳُﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ، ﺧﺘﻨﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﻮﺯﻥ گرﻓﺘﻥ ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ
پس ﺳﻠﻮک الهی ﺮﺍﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩ. ﻭکاملان الهی
ﺒﻌﺪﻯ، ﮐﻪﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻭﭼﻮﻥ اﻭ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻨﻘﺶ ﻫﺪﺍﻳﺖﮐﻨﻨﺪﻩ
و هُدای شهودی
به ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺳﻨﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎل ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ(ﺳُﻨّﺖ) ﻳﺎ ﻣﻘﺪّس
سِنت ﻭالهی ﺸﻮﻧﺪ.
آﻫﻨﮓ (ﻓﺮّ) ﻭﭘﺎﺩﺷﺎهی
الهی ﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻓﺮﻫﻨگ ﺠﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺗﻌﻠﻴم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﻋﻤلی اﺳﺖ،
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﻮﺯﺵ ﻧﻈﺮﻯ
ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
(ﺃﻣّﺘﻰ) ﻳﺎ ﺃﻣّﺖ
ﻣﻦ، ﻫﻤﺎﻥ اﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت سلوکی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻧﻪﮐلّ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
سنّی و شیعی و
غیره که ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺷﻨﺪ444 -ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ آﻣﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ144ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻮﺿﻴح
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﻤﻦ ﺍﻳﻨﺎﻥهستند
ﮐﻪ اﻟﺬﻳﻥ
ﻴﺄﺗﻮﻥ ﻤِﻥ ﺒﻌﺪﻯ،
ﻭ ﻳﺮﻭﻭﻥ ﺃﺣﺎﺩﻳثی
ﻮ ﺳﻨّﺘﻰ، فیسلّموﻧﻬﺎ
ﺍﻟﻨﺎس ﻣﻦ ﺑﻌﺪﻯ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﻥ ﻤﻴﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭ ﺳﻨّﺖ
ﻣﺮﺍ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺗﺤﻮﻳل ﻤﺮﺩم
آﻳﻨﺪﻩ ﭘس اﺯ ﻣﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. (ﺍﺣﺎﺩﻳث
) ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺧﺒﺎﺭ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﺗﺸﻮﻳق
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺴﻠﻮک
الهی ﻮﺳُﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻨﺪﮔﺎﻥ کاملان
الهی هستند ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻘﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
سالک ، ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭﺗﻮﺳّل ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. (ﻳَﺮﻭﻭﻥ) ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﺪﻳﮕﺮ، ﺑﺮﺍﻯ
(ﺭﻭٴﻴﺖ) ﻧﻤﻮﺩﻥ
شخعلی ﺤﺪﻳثهاﻯﺘﺎﺯﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺍﺯﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﺎﺯﻩﻫﺎﻯ حئیث
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
همان ﺸﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ کامل ﻮﺍﺻﻞ،
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ عقل
کلّی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻠم لدنّی و
بِکر ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻓﻴﺴﻠّﻤﻮﻧﻬﺎ)
ﭘس ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺗﺤﻮﻳل ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﺴﻠﻴم و
تحویل ﺪﺍﺩﻥ ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﻧﻤﻮﺩﻥ،
آنها ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﺮﺍﻳﻄﻰ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻤﻴﮕﺮﺩﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﺗﺤﻮﻳل ﺪﺍﺩﻥ
أﻣﺎﻧﺘﻬﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺍﻭﻣﻬﺎﻯ الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺒﺎﺭ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯﻃﺮﻳق ﺘﻌﻠﻴم
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﻭﺗﺴﻠﻴم
و گزارش ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻨﺘﻘل
ﻨﻤﻮﺩ. ﻭکاملان
الهی هر ﺯﻣﺎﻥ،
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺗﻌﻠﻴم
آن ﺮﻭﺵ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻧﻘل أﻣﺎﻧﺖ الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﻮٴﻤﻥ کرﺩﻩ
ﻭ ﺍﻭم ﻮﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻧﺎس ﻣﺮﺩم
عاﺩﻯ ﻮ ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻔﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ(ﻋﻬﺪﺍﻟﺴﺖ)
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم گرﺩﻧﺪ،
ﺑﻌﺪﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﻮٴﻤﻥ اوم ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﮔﺮﺩﻧﺪ.

445 -ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ144ﺑﺤﺎﺭ)
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ: ﺃﻭﻟﺌک ﺮﻓﻘﺎئی
فی اﻟﺠنّة ﺍﻧﺎﻥ ﺮﻓﻴﻘﺎﻥ
ﻮﻣﻌﺎﺷﺮﺍﻥ ﻤﻥ
ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺸﺸم ﻘﺎﺋﻢ،
ﻭ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭل
ﻮ ﺩﻭﻡ، ﻗﺒل اﺯﻣﺮگ
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ، ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ، ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻗﺎﺋم ﺰﻳﺮ ﺳﺎﻳﻪ
ﻋﺮﺵ ربّ رحمان،
ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ هفت ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
کامل ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴل ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ. (ﺭﻓﻴﻖ) ﺩﻭﺳﺖ
ﻭ ﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
مرافق اﺳﺖ، ﻭ ﺍﺭﻓﺎق
کنندﻩ ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ،
ﻭ ﺩﺭ ﺭﻓﻘﺖ ﻭﻣﻌﻴّﺖ،
ﻭﺩﺭ ﻫﻤﺴﻔﺮﻯ ﻮ
ﻫﻤﺠﻮﺍﺭﻯ ﺒﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ئر مق ام الهی
روحی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

446 -(حدﻳث ﺍﺣﻴﺎﻯ
ﻘﻠﻮﺏ) ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ (ﺝ ۲ﺹ144ﺑﺤﺎﺭ)
یا فضیل إنّ
حدیثنا یحیی
القوبﮐﻪ ﺣﺪیث
ﻣﺎ ﺩﻟﻬﺎ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺣﺪﻳث ﻣﺎ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ ﺤﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﻭ ﺍﺭﺯﻧﺪﻩ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی اﻳﻦ (ﺣﺪﻳث
) ﻫﻤﺎﻥ هدﻑ ﻭﻣﻘﺼﺪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ زمان
است ، ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻯ
ﺠﺪﻳﺪ حدیث ﻭ ﻧﻮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﻭﺣﺎﺩثه ﺍﻯ ﺒﺰﺭگ
ﺰﻧﺪﮔﻰ، ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﻃﺮﻳق
ﺘﻘﻠﻴﺪ ﻭ ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻮکاملان
الهی اﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ
زنذه هر ﺯﻣﺎﻥ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺣﺪﻳث ﻭﻫﺪﻑ ﻭﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ،
ﻭخلاﺻﻪ ﮔﻔﺘﻨﻴﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺩﻳﻥ
ﻮﺍقعی اسلام
راستین ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﺪﻟﻬﺎ،
ﮐﻪ ﻗبلا ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻴﺰ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺪﺭﺣﮑم
ﻤﺮﺩﻩﺍﻯ ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﻭﺍﻳﻨک ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﮐﺴﺐ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﺪﺍﻭم اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺯﻧﺪﻩ ﺗﺮ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
(ﻗﻠﻮﺏ) ﺩﻟﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﭼﻪ ﺩل ﻮﻗﻠﺐ ﮔﻮﺷتی
ﺴﻴﻨﻪ ﻣﺮﮐﺰ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﻃﭙﺶ ﺩﺭ ﮐﺸﺸﻬﺎ،
ﻭﻳﺎ ﺩل ﺒﻤﻌنی
ﻔﮑﺮ ﻭﻣﻐﺰﺳﺮ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺟﺎﻯ أﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻭﺗﺄﻣّل عمیق ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﮐﻪ ﻓﻮآﺩ ﻭ
ﺩل ﺬﺍتی اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﻭ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی ﻨﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح
آﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

447 -ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ (ﺝ۲ﺹ144ﺑﺤﺎﺭ):ﺘﺰﺍﻭﺭﻭﺍ
فی ﺒﻴﻮﺗﮑﻢ، ﻓﺎﻥّ
ﺬﻟک ﺤﻴﺎة ﻟﺄﻣﺮﻧﺎ،
ﺭﺣم اﻟﻠﻪ ﻋﺒﺪﺍ
ﺃﺣﻴﺎ ﺃﻣﺮﻧﺎﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻥ کنید ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ کاﺭ ﺍﻣﺮ ﻣﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺣﻤﺖ
ﮐﻨﺪ، ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺍﺣﻴﺎﻯ
أﻣﺮ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ.
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ، و
بیت طریقت
ولایت ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺩﻭﺳتی
ﻮﻣﺤﺒّﺖ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ اﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﭙﻴﺮﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ ﺑﺴﻠﻮک
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺃﻣﺮ
ﻣﺎ ﻭ ﺍﺣﻴﺎﻯ آﻥ،
ﺣﺰﺏ ﻭﻣﺬﻫﺐ ﺯﻳﺮ
ﺯﻣﻴنی ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻓﺮﺻﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻄﺎﻟﺒﺎﻥ آﻥ میباﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ (ﺗﺰﺍﻭﺭﻭﺍ)
ﮐﻪ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻭﺩﻳﺪ
ﻭ ﺑﺎﺯﺩﻳﺪ ﮐﻨﻴﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
کاﻣل ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﺑﻴﻮﺗﮑﻢ) ﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺸﻤﺎ، ﺑﺎﺯ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮ
ﻣﺴﺠﺪ و محل
سجود ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺃﻣﺮﻧﺎ)
ﻳﺎ ﺍﻣﺮالهی ﻮﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ﻣﺎ، ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻙ الهی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤقّ
الهی ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻧﻪ ﺣﺰﺏ ﻭ ﻣﺬﻫبی
ﺒﻨﺎﻡ ﺗﺸﻴّﻊ ،
ﻭﺗﺸﮑیلاﺕ ﺯﻳﺮ
ﺯﻣﻴنی ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻯ
ﺤﮑﻮﻣﺘﻬﺎ. (ﺣﻴﺎﺕ
ﺃﻣﺮﻧﺎ) ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ أﻣﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ (ﻣﺎ) ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺘﺮﻭﻳج
ﻮﺗﻮﺳﻌﻪ ﺳﻠﻮک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎم ﺪﻋﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺮﻭّﺟﻴﻥ اﻳﻥ
أﻣﺮ ﺭﺣﻤﺖ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ کاملان الهی
ﺰﻣﺎﻥ هستند ﮐﻪ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
إثباﺕ ﻟﺰﻭم ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻭ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻮﺷﻨﺪ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪنی ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﻫﻨﺪ. (ﻋﺒﺪ)
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﺪﻩ ﻋﺎﺑﺪ
ﻭ ﺑﺮﺩﻩ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
اﻟﻬﻰ، ﻭ ﻣطیّع
ﻤﻄﻠﻖﺳﻠﻮکی ﭙﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
خلاﻓﺖ سیاسی ﻭ
ﺣﮑﻮﻣتی ﺪﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﺒﺮﭘﺎ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺭﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻋﻔﻮ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ، ﻭ
ﺩﺍﺩﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
کاملان اﻟﻬﻰ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪنّی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﮐﻤک آﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻠﻴم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.

448 - ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ از ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ اﺳﺖ
(ﺝ۲ﺹ145ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﺬﮐﺮﻧﺎ
ﺃﻫل اﻟﺒﻴﺖ، ﺷﻔاء
ﻤﻥ اﻟﻮﻋک ﻮ ﺍﻟﺄﺳﻘﺎﻡ،
ﻭ ﻭﺳﻮﺍس ﺍﻟﺮﻳﺐ،
ﻭ ﺣُﺒّﻨﺎ ﺭﺿﻰ
الربّ ﺗﺒﺎﺭک ﻮﺗﻌﺎلی
ﺗﺬﮐﺮ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
سلوکی ﺩﺭ ﻣﺎ ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ، ﺷﻔﺎﻯ ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻮﻣﺮﺿﻬﺎ، ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻭﺳﻮﺍس ﺩﺭ ﺩﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍﻯ ﺘﺒﺎﺭک
ﻮﺗﻌﺎلی اﺳﺖ. (ﺫﮐﺮﻧﺎ)
ﻳﺎﺩ آﻭﺭﻯ ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ ﺪﺭ
ﺭﻭﺿﻪ ﺧﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﻳﺎﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎﻯ
هر ﺍﻣﺎم ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺫﮐﺮ ﻭ ﺗﺬﮐﺮ
ﻭﻳﺎﺩ آﻭﺭﻯ
سالک ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮکی ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،
ﮐﻪ ﻳﺎﺩ آﻭﺭﻯ ﻤﺼﻴﺒﺖ
ﻣﺎ، ﻭﻳﺎ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪگی ﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ (ﺫﮐﺮ
ﺃﻫل اﻟﺒﻴﺖ) ﻳﻌنی
ﺘﻤﺮﮐﺰ و
توسّل ﻭ ﺑﻴﺎﺩ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ،
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ و بمعرفی
خداوند ، ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻨﺎﻥ أﻫل ﺒﻴﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺍﻣﺮﻯ
ﺘﺎﺭﻳخی ﻤﺮﺑﻮﻃ
ﺒﻪ ﺍﻥ ﭽﻨﺪ ﺧﻮﻳﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻭﻳﺎ
ﺯﻧﺎﻥ، ﻭﻋﻤﻮ ﺯﺍﺩﮔﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭخلاﻓﺖ ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺍﺩّﻋﺎﻯ
خلاﻓﺖ ﺍﻧﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ حتّی ﻨﻮﮐﺮﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺿﻤﻥ أﻫل
ﺒﻴﺖ ﺟﺎ ﺑﺰﻧﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ کاملان
الهی زنده هر ﺯﻣﺎﻥ،
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ، ﻣﺮﺍﺳم
أﻫل ﺒﻴتی ﺒﺮﺍﻯ
ﭽﻨﻴﻥ ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻل
در محضر روح
پیامبر ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺫﮐﺮ کاملان
اﻟﻬﻰ، ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺬﮐﺮ
ﻭ ﺗﺨﻴّل ﺼﻮﺭﺕ
شهودی ﺍﻧﻬﺎ، ﺩﺭ
ﻫﻨﮕﺎم غیبت ﭘﻴﺮ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺬﮐﺮ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻭﺑﺎ ﺗﺬﮐّﺮ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺎﻋث ﺷﻔﺎﻯ هر
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
روانی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺣتی ﺪﺭ ﺍﮐثر ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺠﺴﻤﻰ، ﻭﺗﻤﺎم
ﺒﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
نا شناخته ﺪﻳﮕﺮ،
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﻴک
ﻨﻘﻄﻪ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﺟﺴم آﻧﻬﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺷﻔﺎئی ﻮ
خود ﺗﺮﻣﻴمی ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨند . ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻧﻘﻄﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻃﻮﻟﺎنی اﻧﺴﺎﻥ
که ﻮﺍﺳﻄﻪﺍﻯ الهی
و طبیب روحی سالک
ﺒﺎﺷﺪ. ﺣتی هرﮔﻮﻧﻪ
سلاﻣﺘﻰ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻮﺩﻥ ﺒﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺩفع
ﺼﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺭفع ﺒﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺮﻭحی ﻮ ﻓﮑﺮﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺳﻮﺍس ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
آینده ﺮﻭح اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺒﺪﻭﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻭﺧﻠﻔﺎﻯ ﻮﺍقعی
ﺨﺪﺍ، ﺧﻴلی ﺰﻭﺩ
ﺩﻓﻊ ﻣشکلاﺕ ﺟﺴمی
ﻮ عُقده های ﺭﻭﺍنی
آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺎ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﻮﺭﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺎﻋث ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺨﺎﻃﺮ ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺟﺎﻯ
ﺘﺮﺩﻳﺪ ﻭﻭﺳﻮﺍس
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ، ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺍﺑﻠﻴس ﻭ آﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻤﻠﺒّس ﺑﻠﺒاس ﺭﻳﺎ
ﻭ ﺩﺭﻭﻏﻴﻦ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. (ﺃﺳﻘﺎﻡ)
ﺟمع ﺴﻘم ﻮﺑﻴﻤﺎﺭﻯ،
ﻭﻋﺎﺭﺿﻪﻫﺎﻯ ﺠﺴم
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺭﻭح
می ﺒﺎﺷﺪ. (ﺭﻳﺐ) ﺷکّ
ﻮ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ آﻏﺎﺯ ﮐﺎﺭ ﺑﺎﻋث
ﺩﺭﺩ ﺳﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﺎ
ﺑﺎﻭﺭ ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭﺍﺻل
ﺸکی هم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﮑﻠّﻰ ﻣﻨﮑﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻮﻭﻇﺎﻳﻒ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﺣُﺒّﻨﺎ) ﻣﺤﺒﺖ
ﻭﻋﺸق ﻤﺎ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ،
ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ ﺍﻧﻬﺎ،
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ اﺳﺘثنائی
ﻘﺎﺑل ﺘﺮﺣﻢ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎﻯ آﻧﻬﺎ
ﭼﻮﻥ ﻤﺼﻴﺒﺖ ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺩ ﻃﺎﻟﺐ ﺍﻳﻥ
ﻤﺼﻴﺒﺘﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ،
ﻭکاملان الهی
ولایتهای
ششگانه نوع
بشری ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺍﻳﻥ آﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
و فتنه های الهی
ﺮﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس و صبر
عملی ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﭘﺎﺩﺍﺵ
صبر و پذیرای ﺍﻳﻦ
ﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎ، ﻭﺻﺒﺮ
ﻭ ﺑﺮﺩﺑﺎﺭﻯ
هاﻯ ﺨﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
از ﻣﺤﺒّﺖ أﻫل ﺒﻴﺖ
ﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ، ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻮﺗﻮﺳّل عباﺩﻯ،
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﺤﺒﺖ ﺑﮑﺎملاّﻥ
الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗتی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﭘﻴﺮ الهی ﺴﺎﻟکی
ﺮﺍ ﺑﻮﻯ ﻤﻌﺮفی
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﺒﺖ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
محبّت خداوند
و ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﻭﻋﺸق ﻤﻴﻮﺭﺯﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻤﺤﺒﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﻭﺍقعی ﻤﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺭﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻏﻔﺮﺍﻥ گناﻫﺎﻥ،
ﻭ( بِدای ) الهی
اﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
شخصی ﺤﺎﺻل ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻧﺠﺎﺕ، ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻌﺪﻯ الهی ﺒﺮﺳﻨﺪ.
(ربّ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﻭلی ﻨﻪ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ
ﮐﻪ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﺳﺖ. ربّ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﺤﻴﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺏّ ﺍﻟﻔﺼل الهی
ﻔﺎﻃمی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺯﻧﺎﻧﻪ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻫﺮ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﻥ
آﻥ ﻤﻴﮑﻮﺷﻨﺪ ربّ
ﻣﺮﺑّی ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ کاملان
اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ،
ﻭﺗﺮﺑﻴتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ربّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎن
اﺳﺖ. ﮐﻪﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭﻋﻠم لدنّی
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﻳک ﺮﺏّ ﻗﺎﺑل ﺪﻳﺪﻥ،
ﻭﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺮ
ﻭ ﮐﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎ
ﻳک ﻤﻘﺎم ﺮﺏّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺍﺭﺯﻭﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، همان ﺭﺿﺎﻯ
ﺮﺏّ ﻭ مُرَبّی
جسینی ﭙﻴﺮ الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﻳﺪنی
ﻮ ﻗﺎﺑل ﻠﻤس ﺍﺳﺖ.
ﻭ آﺭﺯﻭﻯ ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
حسنی ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻭ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭربّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، بقول
پیامبر ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍضی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺗﺎ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻳﻌنی ﺒﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕﺍﻧﻬﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻭﺑآﻧﻬﺎ ﻋﺸق ﻮ
ﺍﺣﺘﺮﺍم ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﺸﻴّﺖ آﻧﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﻭَﻋَﻚ)
ﻫﺮببستر ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
ﺒﺎ ﺗﺐ ﻭ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺪﺭ ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ ﻣﻴﺒﺒﺎﺷﺪ.
(ﺷﻔﺎ) ﺩفع ﺪﺭﺩ ﻭ
ﻣﺮﺽ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺟﻬل
ﻮ بی ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﻭبی
عقلی ﺒﺪﺗﺮﻳﻥ ﺪﺭﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎم ﻮﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺭﺍﻩ ﺷﻔﺎﻯ
ﺮﻭحی اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻥ ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ
که ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻟﺬﺍ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺰ دارد ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻥ ﺴﺎﻟم
باشند .

449 -ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 151
بحار )ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ،
ﺣﺪﻳث ﻣﺎ که ﺑﺎﻋث
ﺍﺣﻴﺎﻯ ﺪﻟﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
: ﻤﻨﻔﻌﺘﻪ
فی اﻟﺪﻳﻦ، ﺍﺷﺪّعلی
اﻟﺸﻴﻄﺎﻥ ﻤﻥ
عبادة ﺳﺒﻌﻴﻥ
آﻟﻒ ﻋﺎﺑﺪ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺣﺪﻳث
و صحبت ﻣﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﻥ ﺪﺍﺭﻯ است
و ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻴﻄﺎﻥ
ﺪﺭﺩﻧﺎﮐﺘﺮ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻫﺰﺍﺭﻋﺎﺑﺪ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺤﺪﻳث ﻭ ﺭﻭﺍﻳﺖ
و وسیله الهی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻳﻚ
(ﺣﺪﻳث ) ﺍﺳﺖ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
(ﺣﺪﻳثنا ﺍﻫل اﻟﺒﻴﺖ)
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻤﻌنی ﺮﻭٴﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺎ، ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻭﺭﻭٴﻴﺖ
ﻭﺭﻭٴﻴﺎﻯ أﻫل ﺒﻴﺖ
ﻣﺤﻤﺪ، ﺩﺭ کاملان
الهی هرﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺮﻭٴﻴﺘﻬﺎ
ﻭ ﺭﻭﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
اﻣﻮﺭ ﺣﺪﻳث ﻭﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺣﺎﺩث ﻭ ﺣﺎﺩثه
ﻫﺎﻯ ﻤﻬم ﺰﻧﺪگی
اﻧﺴﺎﻥ سالک ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻠﻮکی
او ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻫﺮ
ﻳک اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭙﻨﺞ ﮔﺎﻧﻪ آل
عبا ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺎمی
الهی ﻮﺳﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻧﻬﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﮕی اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ، ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭم ﺤﺴنی
عصرﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺗﻤﺎم کاملان
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ، ﺳﻤﺒﻮل
ﻤﺠﺴّم ﺸﻬﻮﺩ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺤﺴﻴنی أﻫل ﺒﻴﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ ﭙﺶ
ﺍﺯ ﺍﻥ، ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﻤﻠﮑﻮتیروح و
روان ﻮﻏﻴﺮﻣﺎﺩﻯ،
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻔﺎﻃمی
ﻮﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻭﭘس ﺍﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺎفی ﺘﺮ ﻧﻔس ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻳﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻥ
ﻮ ﺑﺎ ﻣﻘﺎم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ،
ﺗﻥ ﺒﺪﻭﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺑﺎ ﻣﻘﺎم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ که ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺗﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﻣﻮﻓق
ﺒﺸﻬﻮﺩ ششم ﻧﻮﺭ
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋﻢ
ﮔﺮﺩﺩ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
(ﺑَﺪﺭ ﻣُﻨﻴﺮﻯ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرﺵ ربّ رحمان،
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺰﻳﻨﺖ ﺍﻧﻮﺍﺭ
الهی ﺪﺭ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺑﺪﻯ
ﺮﺍ، ﻳﮑﺠﺎ ﻭﺑﻄﻮﺭﮐﻠّﻰو
سمبولیک ، ﻭﺑﺎﻫم
ﺒﮑﺎﻣل الهی ﻨﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻫﻨﻮﺯ ﭼﻘﺪﺭ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺍﺯﺗﮑﺎملاّﺕ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ،
ﺟﻤﻠگی ﺪﺭﺣﮑﻢ
ﮐﺮسی ﻮﻋﺮﺵ، ﻳﺎ
ﻧﺸﻴﻤﻥ گاﻩ و
قرار گاه ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق اﻟﻠﻪ ، ﻭ
ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﺴتی
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻣﻠﮑﻮﺗﻰ،
ﻭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭتی ﻮﻏﻴﺮﻩ،
ﮐﻪ ﻫﺴتی ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ، ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻘﺎم الهی (
خداوند هو) ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯﻫﺴتی ﻮﻋﺮﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
کاملان، ﺩﺭ (ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ) ﺍﺯﻫﺴتی
ها ﺪﺭ (ﻋﻤّاء ) ﺧﻮﺩ
ﻭﺗﻨﻬﺎئی ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻳﻥ هستی (ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ الله
عربی شده( أهو
در أهومزدای در
حکمت زردشتی
قریش ) ﺩﺭﺣﮑم ﺸبنمی
، ﺍﺯ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺑﻴﮑﺮﺍﻥ ﺨﺪﺍ ﺧﺎﺭج
ﺒﻴﺮﻭﻥ أﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺷﻴﻄﺎﻥ أﻫﺮﻳﻤﻥ
ﻨﻴﺰ ﺳﻤﺒﻮل ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎی
ﺭﻭﺡ ، ﻭﻋﮑس
برهمن شئن ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺗﻘﺮّﺏ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ ، ﻭﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ
ﺷﺪﻥ ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی کسی
که ﺳﻠﻮک الهی ﻨﻤﻰﮐﻨﺪ
، ﻭ ﻣﻘﺎم
کنونی ﺒﺸﺮﻯ ﺮﻭح
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ، ﺩﻣﺒﺪم
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻭ ﺑﺸﻴﻄﺎﻥ ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺟﻬﻨّم ﻮﻋﺪﻣّﻴﺖ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭﺗﻮﺣّﺶ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻣﻔﻬﻮمی
ﻮ ﻭﺟﻮﺩﻯ عدﻣی
ﻮ ﻓﺮﺿﻰ ، ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻮ ﺗﺎﺭﻳکی ﻮﺟﻬل
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺒﺎﺑلی ﺘﻮﺭﺍﺕ
، ﺷﻴﻄﺎﻥ اﺯﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺨﺖ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﻏﻔﺎل
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ ﻋﺎﺑﺪ
ﻣﺘﻌﺒّﺪ ﻭﻧﻤﺎﺯﺧﻮﺍﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﺮﻭٴﻴﺖ ﻭ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ، ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
آخوند پرست
غیر ﺳﺎﻟکی
هستند ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺟﻬﻨمی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻨﮕﺮﺍﻥ
آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ، ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
، ﺑﺠﺎﻯ ﻮﺍﺳﻄﻪ
الهی ﻤﻴﭙﺮﺳﺘﻨﺪ
ﻭ ﺷﺮک ﻤﺪﺍﻭم ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺷﻴﻄﺎﻥ
إﺑﻠﻴس بقول
پیامبر ، ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﻠﺒس ﺑﻠﺒﺎس ﮐﺎﺫﺏ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷند
. ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﺑﻠﻴس
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ، ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻳﻥ ﻮﻫﺮ ﻣﺬﻫبی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ که ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮک الهی
هستند. ﻭﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺸﻴﻌﻪ ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺎ
، ﺑﺎ ﺍﺩﻋﺎﻯ
غیر صادقانه ﻮﻟﺎﻳﺖ
مولا ﻋﻠﻰّ ، ﺑﺎﺯ
ﻣﺸﺮک
میباشند . ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻠﻮک الهی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎ
، ﻭﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺮﻭﺣﺎﻧﻰ
ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ولایت ﻤﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ
، ﺑﺴﻠﻮک الهی ﻨﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺒآﻧﺠﺎ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ، ﮐﻪ ﻋﻠﻨﺎ
ﻭبی ﺸﺮﻣﻨﺪﮔﻰ
، ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻭﺷﻴﻄﺎنی ﺮﺍ ﺍعلام
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ ﻮﺍﺭث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯﻋﺎﺑﺪﺍﻥ
غیر ﺳﻠﻮﮐﻰ ، ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
الهی ﻮﺭﻭٴﻴﺖ ﻭ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺣﺪﻳث ،
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل ﺤﺎﺩث
ﻭﺟﺪﻳﺪ ﺧوﺮﺳﻨﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ، ﺑﻴﺸﺘﺮﺭﻧﺞ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭﺗﺎ
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﮑﺸﻨﺪ
ﻭﺑﺪﻧﺎم برای
عوام ﻨﮑﻨﻨﺪ ، ﺩﺳﺖ
ﺑﺮﻧﻤﻴﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ یا ملاّء
و ملاّها ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻗﺎتلاﻥ أﻧﺒﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻥ
کاملان اﻟﻬﻰ
و أنبیای هر
عصری در ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﮐﺸﺘﻪ ﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
کاملان اﻟﻬﻰ
، ﻫﻤﮕی ﺮﺳﻮﻟﺎﻥ
اﺭﺳﺎلی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻠﻖ ، ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﻧﺒیّ ﻮدارای
قدرت ﺗَﻨَﺒوء
، ﻭﭘﻴﺸﮕﻮئی أﺣﻮﺍل
ﻮ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
، ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﭙس ﺍﺯﻣﺤﻤﺪ ، ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل
هستند . ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
رحمان ، ﭼﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ
و علیّ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی ﺘﻤﺎمی أﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺣتی عیسی ، ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
آﻧﻬﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮﻧسخ ﺒﻬﺘﺮ
بشری ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ
، ﺗﺎ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﻣﺤﻤﺪ و سالک
ولایت ششم
محمد ، ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
، ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﻧفع ﺮﻭﺍﻳﺖ ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ سالک ﻭﺗﻮﺳّﻞ
، ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ کاملان
اﻟﻬﻰ ، ﻭ ﻳﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻣﺎﻣﺎﻥ
، ﻭﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘنج ﺘﻥ الهی
آل عبا و أهل
بیت ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺍﻥ ، ﺑﻘﻮل
اﻟﻬﻰ ، ﺍﺯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺍﻧﺠﺎم ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻭﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺗأثیرﻫﺎﻯ
عجیب ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩق عامل ﻮ کاملان
ﻮﺍصلاﻥ ﺒﺎﺧﺒﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ گفتنی ﻨﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺮﮐسی
ﺒﺮﻭﺩ ﻭ ﺑﺒﻴﻨﺪو
شنیدن کی بود
مانند دیدن .

450 - ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ (ﺝ۲ﺹ ۱۵۱ﺑﺤﺎﺭ): ﺤﺪّثوا ﻋﻨّﺎ
ﻭ ﻟﺎ ﺣﺮج ﺮﺣﻢ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻥ ﺃﺣﻴﺎ ﺃﻣﺮﻧﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺮس
ﻭﻧﮕﺮﺍﻧﻰ ، ﺗﺎﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﺎ ، ﺣﺪﻳث
ﻭﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻴﺪ. ﺭﺣﻤﺖ
ﺧﺪﺍﻯ ﺒﺮﮐﺴﺎنی
ﺒﺎﺩ ، ﮐﻪ ﺍﻣﺮ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺍﺣﻴﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺻﺤﺒﺖ ﻭﺗﺤﺪّث
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﺎ ﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ، ﺑﻤﻌنی
ﺮﻭﺿﻪ ﺧﻮﺍنی ﻨﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺒلیغ ﻮﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺳﻠﻮک الهی اﺳﺖ.
ﻭ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻔﻘﻬﻰ ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺑﻬﺪﺍﺷتی ﻮﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭﻋﻠم ﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺪﻳث
ﻫﺎ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻧﻮ ﺭﺳﻴﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺤﺪﻳث ﻭﺟﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺷﻤﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺸﻌﺎع اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪن ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ
، ﺗﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ، ﻳﺎ کاملان
اﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ، ﻭﻋﺎﻣل
ﺒﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ، ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻧﺎل
و راه کسب ﺍﻧﻮﺍﺭالهی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
، ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭ ثوﺍﺑﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺸﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
، ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣلی ﻮﺍﻣﺎمی
اﺳﺖ ، ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ ﮐﺎﻣا
الهی ﻮﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
، ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻫﺪﻑ رسالت ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮکاملان
گذﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ، ﻭ ﺍﻣﺮالهی
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺳﻠﻮک الهی ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم همیشه ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﻭﻋﺪّﻩ
ﺍﻯ ﺰﻧﺪﻩ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﺒﻴﻥ ﻤﺮﺩم
هستند . ﺗﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭﺷَفع ﻮ ﺷفیعی
ﻮﺟُﻔﺖ ﻣﺼﺎﺣﺐ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺼﺎﺩق
الهی ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺭﺣﻤﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
، ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺘﺎﺯﻩ
الهی اﺳﺖ. ﻭﻋﻔﻮ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻘﺒلی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
کاملان اﻟﻬﻰ
، ﺭﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
، ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻋﻘلی
ﻮﻋﻠم لدنّی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺪﻭﻥ آﻧﮑﻪ ﻗبلا
ﺩﺭس آﻧﺮﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺮ ﻣﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﻭکاملان
، ﻫﻤﺎﻥ أﻣﺮ الهی
ﺪﺭ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ، ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺪﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ، ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭ ﺣﺎل آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
، ﺑﺎﮐﻤک اﺳﺘﻌمار
ﮔﺮﺍﻥ ﺨﺎﺭﺟی ﻮﺩﺍﺧﻠﻰو
خدا ناشناسان ،
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺎﻳﻥ ﭙﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﺮﺳﻨﺪ.

451 - حدﻳث ﺭﺍﻭﻳﻪ)
شخصی ﺒﺎﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ(ﺝ۲ﺹ145ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐسی ﺮﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻢ.
ﮐﻪ ﺣﺪﻳث ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺑﻴﻥ ﻤﺮﺩم ﺮﺍﻳج
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻋث
ﺗﻘﺮّﺏ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ به ﺸﻤﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی ﺸﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻋﺎﺑﺪﻯ هم اﺯﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺸﻤﺎ ﺑﺎﺷﺪ ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻳتی اﺯ ﺷﻤﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﺪﺍم ﻴک
ﺒﻨﻈﺮ
ﺍﻣﺎم ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ؟
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﺮﺍﻭیة ﻟﺤﺪﻳثنا
ﻳﺒثّ فی اﻟﻨﺎس
، ﻭ ﻳﺸﺪّﺩ فی ﻘﻠﻮﺏ
ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ ، ﺃﻓﻀل
ﻤﻥ ﺃﻟﻒ ﻋﺎﺑﺪ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻯ ، ﮐﻪ
ﺣﺪﻳث ﻣﺎ را ﺩﺭ
ﺑﻴﻥ ﻤﺮﺩم ﻮ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻤﺎ ﺑﮑﻨﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﻫﺰﺍﺭﻋﺎﺑﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺮﻭﺍﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺭﺟل ﺮﺍﻭﻳﻪ) ﻣﺮﺩﻯ
که ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
، ﻭﻣﺘﺨﺼﺺ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث ﺑﺎﺷﺪ.
ﻏﻴﺮﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺖ
، ﮐﻪ ﺍﻫل ﻤﻨﻄق
ﻮﺟَﺪَل ﻮکلام
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
، ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺴﻠﻮک الهی ﺒﮑﺸﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث
ﺭﺍﻭﻳﻪ ، ﻳﺎﺭﻭﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ، ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﺭﻭٴﻴﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ)
ﻭﮐﺎﻣل الهی ﺸﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ الهی
اﺳﺖ ، ﮐﻪ ﺭﻭٴﻴﺖ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ الهی ﻮﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ ، ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
الهی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ ﮐﻪ ﺑﻴﻦ
(ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ) ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ( ﺸﻌﺎع
ﻮ ﻧﻮﺭشهودی
در ﺳﻠﻮک الهی
إﻣﺎم اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺣﺎل ﺴﻠﻮک الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﺭﻭٴﻴﺘﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
آﻧﺎﻥ ﺪل گرم
کاﺭ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﺨﻮﻳﺶﻣﻴباشد ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺷﺎﻥ
ﺒﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ ، ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
عابد ﺑﺪﻭﻥ ﺮﻭﺍﻳﺖ
، ﻳﻌنی همین ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺸﻴﻌﻪ ﻣﺬﻫﺒﻰ
، ﻭﻟﻮ ﻣﺘﻌﺼّﺐ
ﺩﺭ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺤقّ علیّ ﻮﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ (ﺭﻭٴﻴﺖ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ) ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ، ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
الهی ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻋملاّ
ﺳﻠﻮک ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ، ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺩﻧﺒﺎل ﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیر ﺷﺎﻫﺪ ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ، ﻭﺣتی ﺪﺷﻤﻥ
ﺴﻠﻮک الهی می ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﺘأﮐﻴﺪ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻳک ﺴﺎﻟﻚ ، ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
، ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮﺗﻮﺳّل
ﺨﻮﺩ ، ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭ ﻋﺎﺑﺪﻯ
اﺳﺖ ، ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻤﺮﮐﺰ و
توسّل ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ هرﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
(ﺭﺍﻭﻳﻪ) ﻳﻌنی
آﺏ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭﺍﺑﻴﺎﺭﻯ
کننذه ﻭﺳﻘّﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺭفع ﺘﺸﻨﮕﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺭفع ﺘﺸﻨﮕی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
، ﺑﺎ ﺣﻘﺎﻳق ﺴﻠﻮکی
ﻮالهی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
آﺑﻴﺎﺭﻯ عقلی ،
ﺍﻳﻤﺎﻥ آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺧﺴﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
الهی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی ﺪﻳﮕﺮ ،
ﺭﺍﻭﻳﻪ ﻣﺒلّغ ﺤﺪﻳث
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ، ﻳﻌنی
ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﻮﺍﻣﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
، ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺒلّغ اﻳﻥ
ﺤﻘﺎﻳق ﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﮕﻮﺵ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ، ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﺴﻠﻮک
الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

452 - ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ145ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
شخصی ﺒﺎﻳﺸﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
، ﺩﻭﻧﻔﺮﻯ
هستند ﻳکی ﻔﻘﻴﻪ
ﺭﺍﻭﻳﻪ ﺣﺪﻳث ﺷﻤﺎ
ﺍﺳﺖ ، ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻔﻘﻴﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺭﻭﺍﻳتی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﺪﺍم
ﻴک أﻓﻀل اﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭘﺎسخ اﻣﺎم اﻳﻥ
ﺒﻮﺩ: اﻟﺮﺍﻭیة
ﻟﻠﺤﺪﻳث ، ﺍﻟﻤُﺘِﻔﻘّﻪ
فی اﻟﺪﻳﻦ ، ﺃﻓﻀل
ﻤﻥ ﺃﻟﻒ ﻋﺎﺑﺪ
، ﻟﺎ ﻓﻘﻪ ﻟﻪ ﻭﻟﺎ
ﺭﻭﺍیة ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺣﺪﻳث ،
ﮐﻪ ﻓﻘﻴﻪ ﺩﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ، ﺍﻓﻀل
اﺯﻫﺰﺍﺭ ﻋﺎﺑﺪﻯ
اﺳﺖ ، ﮐﻪ ﻓﻘﻪ ﻭﺭﻭﺍﻳتی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺴﺖ
، ﮐﻪ ﮐسی ﺮﻭﺍﻳﺎﺕ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺣﻔﻈ ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
، ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﻭﺿﻪ ﺧﻮﺍنی
کند. ﮐﻪ حتّی اﺯ
ﻫﺰﺍﺭ ﻋﺎﺑﺪ ﻧﻤﺎﺯ
ﮔﺬﺍﺭ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﮐسی اﺳﺖ
، ﮐﻪ (ﺭﻭٴﻴﺖ ﺻﻮﺭﺕ)
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
وسیله ای ﺍﻟﻬﻰ
، ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ الهی ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻘﻴﻪ ﻭ ﺩﺍﻧﺎ
، ﻭﺍﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ، ﻭ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ،
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
، ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ ﺒﺪﻭﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪ عبادت الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻓﻘﻴﻪ
ﻭﺑﺎ ﺍطلاع اﺯ ﺍﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ، ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
الهی ﻮﻟﺰﻭم ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺭﺍﻭﻳﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺮﻭٴﻴﺖ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﻭﻧﻘل کلام ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟک ﻮﻳﺎ
ﻭﺍﺻل الهی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺴﺎﻟک
ﻮﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ، ﺍﻳﻥ
ﻤﻄﺎﻟﺐ الهی ﻮﺳﻠﻮکی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺼﺮﻑ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ ﻮ ﺑﺮﺯﺑﺎﻥ
ﺮﺍﻧﺪن ، ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎ
ﻭﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
، ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. (ﻣُﺘﻔﻘّﻪ)
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺘﻔﻘّﻪ
ﻭ ﭘﮕﺎﻫﻰ ، ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ آخر ﻗﺎﺋم
ﺪﺭﻳک ﭙﮕﺎﻩ ﻭﺻﺒﺤﮕﺎﻩ
، ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺷﺐ
ﺩﺭﺍﺯ ﻭﺗﺎﺭﻳک
ﻮﺳﻴﺎﻩ ﺩﺭﻏﺮﺑﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ، ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺎﺋﻢ
، ﻭﺍﻧﻮﺍﺭﻋﺮﺵ
ربّ ﺭﺣﻤﺎنی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.

453 -ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
اﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ۱۵۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺘﺰﺍﻭﺭﻭﺍ ﻭﺗﺬﺍﮐﺮﻭﺍ
ﺍﻟﺤﺪﻳث ، إﻥ
لا ﺗﻔﻌﻠﻮﺍ ﻳُﺪﺭس ﺑﺎﻫم ﺪﻳﺪ
ﻭﺑﺎﺯ ﺩﻳﺪ ﮐﻨﻴﺪ
، ﻭﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﻭﺗﺬﮐّﺮﺍﺯﺣﻳث
ﻣﺎ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﮑﻨﻴﺪ
، ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻨﺪﺭس
ﻭ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻭﺩﻳﺪ ﻭ
ﺑﺎﺯﺩﻳﺪ ، ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﺤﺒﺖ
ﺩﺭ ﻳک ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﻤﺎنی
لاﺯم اﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻌنی ﺰﻳﺎﺭﺕ
ﻳﺎ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﻮﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ﻣﻌﺮفی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑآﻣﻮﺯﺵ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭ(إﺳﺒﺎغ ﻴﺎ ﻭﺿﻮﺡ
قبلی ) ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻤﻮﺭﺩ ﻟﺰﻭم ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭ(ﺗﺬﺍﮐﺮﻭﺍ)
ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﮐﺮﺩﻥ
، ﻭﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﺒﻴﮑﺪﻳﮑﺮ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌنی ﺒﻴﺎﺩ
ﻭﻣﺘﺬﮐﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﺪ
، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ، ﺍﺯ ﭘﻴﺮالهی
آﻏﺎﺯ ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘام ﺤﺴﻴنی اﺳﺖ.
ﻭﺑﺎﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ، ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴنی ﻮﺩﻳﮕﺮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﻔﺎﻃمی ﻮﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﻳﺎ ﺟﺒﺮﺍﺋﻴﻞ
، ﻭﺳﭙس ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرﺵ ربّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭﺫﮐﺮ ﻳﻌنی
هماﻥ ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻴﺎﺩ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﺒﺠﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺗﺬﮐّﺮ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﺒﺤﻖ ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻮ ﺗﻔﺮﻳﺪﻯ
ﺪفع ﺸﺮک ﻨﻤﻮﺩ.
ﻭﺑﻮﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺨﻮﺩ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ الهی
هستی ﻮﻟﻰ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﻭﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ، ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ الهی
ﻮﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
آﺷﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
، ﻓﺮﺍﻣﻮشی اﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ، ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
سالک کم ایمان
ﺧﺴﺮﺍﻥ ﺒﺰﺭﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ اﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ
، ﻭ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
الهی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭحتّی عباﺩﺍﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ، ﻭﻳﺎ حتّی
ﺒﺪﻭﻥ إﺳﺒﺎغ
وضو و ﻭﺿﻮﺡ ، ﻭﺍﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ، ﻗﺒل
اﺯ ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻪ ﻭﺿﻮ
ﻳﺎ( ﻭﻯﺴﻮ) ﺍﺳﺖ. ﻋﺒﺎﺩتی
ﻤﻘﺒﻮل الهی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭحتّی ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
(ﺤﻨﻴﻒ) ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻤﻨﺪﺭس ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﭼﻮﻥ ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ، ﺳﺨﺖ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺗﺤﺮﻳﻒ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ
، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻣﺪﺍم کاملان الهی
ﺘﺎﺯﻩ ، ﻭﺑﺎ ﺳﺒﮑﻬﺎﻯ
عقلی ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﻭﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ
، ﺗﺎ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
حقّه ﺳﻠﻮکی
حنیف ﺮﺍ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻮﺍصلاح ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
، ﺑﻬﺮﻩ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺑﺮ ﻣﻴّﺖ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ
ﺳﺎﻟکی ﭙﻴﺮ الهی
اﻭ ﺑﻤﻴﺮﺩ ، ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
، ﮐﻪ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍل ﺨﻮﺩ ، ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
کمترﺿﻌﻒ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ، ﺗﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺪﺍم ﻤﻮﺭﺩ ﺗﻠﻘﻴﻥ
ﻮ ﺗﻌﻠﻴم ﻮﻫﺪﺍﻳﺖﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ (ﻳُﺪﺭَس)
ﻣُﻨﺪﺭس ﻭﻓﺮﺳﻮﺩﻩ
ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﺸﻮﺩ
، ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ، ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﮔﺮ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺨﻮﺩ ، ﻋﺎﻣل
ﻮ ﺩﺭ ﺗﺬﮐﺮ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺳﻠﻮک
الهی ﻨﻴﺰ ﺩﺭسی
ﻮ ﺷﻨﻴﺪنی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭﻋﻤل ﻨﻤﻮﺩﻥ
ﺪﺭ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺍﻣﺮﻯ ﻘﺸﺮﻯ
ﻮ ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻮ ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﺩﻳﺪ
.

454 - ( ﺣﺪﻳث
ﻓﻠقة ﺟﻮﺯة) ﺭﻭﺍﻳﺖﺷﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ 154
بحار) ﮐﻪشخصی ﺒﻨﺰﺩ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺭﻓﺖ
، ﺣﺪﻳثس ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮگی ﻨﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩ ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻥ آﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ
، ﺍﻣﺎﻡ ﺑﻨﻘل
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ: إﻥّ
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻣﻤثّلة
ﻟﺼﺎﺣﺐ ﻫﺬﺍ ﺍﻟﺄﻣﺮ
، فی ﻤثل ﻔﻠقة ﺍﻟﺠﻮﺯة
ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻥ
ﺃﻣﺮ ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻮﺳﺖ
ﺟﺪﺍﺷﺪﻩ ﮔﺮﺩﻭ
ﻭﺍﺿح اﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﮔﻔﺖ ﺍﻯﺤﻤﺰﻩ:
ﺬﺍ ﻭﺍﻟﻠﻪ حقّ
، ﻓﺄﻧﻘﻠﻮﻩ ﺍلی
أﺩیمﺑﺨﺪﺍ
سوگند ﺍﻯ ﺤﻤﺰﻩ
، ﺍﻳﻥ ﺤﺮﻑ حقّ
ﻮﺩﺭﺳتی اﺳﺖ ، ﻭآﻧﺮﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻨﺘﻘل
کن . ﺣﺪﻳث ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻣﻄﻠبی ﺤﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ، ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﻮ ﻣﺮﺑّی ﺴﺎﻟک
ﺼﺎﺣﺐ ﺳﻠﻮﻙ و
شهوئ ، ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﭼﻮﻥ ﻨﺼﻒ
ﭘﻮﺳﺖ ﮔﺮﺩﻭ ، ﻭﻳﺎ
ﭘﻮﺳﺖ ﭘﻴﺎﺯﻯ ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﺩﻧﻴﺎ ﺣﻘﻴﺮ ﻭﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
الهی ﻨﺎﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ
، ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ کاملان
اﻟﻬﻰ ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آﻳﻨﺪﻩ ﺣﻘﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺤﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻣﺎ ﻧﻘل ﺤﺪﻳث
ﻭﻣﻄﻠﺐ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
سلوک اﺳﺖ ، ﮐﻪ ﺑﻤﻌنی
ﺠﻨگ ﺘﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﻭﺟﺪﺍل ﺨﺼﻤﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻧﺘﻘﺎل
آﻥ ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻭ ﻳﺎ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺣﻘﺎﻳق
عر ﻓﺎنی ﺒﻴﻥ ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
عقلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ آﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
، ﻭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻧﻘﻞ ﺍﻳﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ، ﻭﻧﻘل
اﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
، ﭘس ﺍﺯ ﮐﺴﺐ ﺍﻥ
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ، ﺑﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی ﺸﺪﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﺎﻧﺖ الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺎﻥ ﺒﺎﻣﺎﻧﺖ
ﻭ ﺍﻭم ﻮ ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
(ﺃﺩﻳﻢ) ﻫﻤﺎﻥ آﺩﻣﻬﺎﻯﺣﻘﻴﺮ
ﻭﺷﺒﻪ آﺩﻡ ، ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺣﺎل تلاﺵ ﺑﺮﺍﻯ
آﺩم ﺸﺪﻥ ، ﻭﺑﮑﻤﺎل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﺭﺑّﺎنی
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ أﺩﻳم ﺒﻤﻌنی
إﺩﺍﻣﻪ ﻭﺩﻭ أﻣﺮ
ﻭﺍﺟب اﻥ ﻤﻄﻠﺐ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ، ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺒﺮگ کاﻏﺬﻯ ﺪﺭ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ
، ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻣﺎم ﻮ ﻫﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ، ﺩﻧﻴﺎ ﭼﻮﻥ
کُرﻩﺍﻯ ﺑﺤﺠم
گرﺩﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
، ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﻤک ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﺪﺍﻭم
اﻟﻬﻰ ، ﺑﺮ ﺍﻥ ﻮ
ﺍﺣﺎﻃﻪﻭﺗﺴﻠّﻄ
ﻮآﺷﻨﺎئی
کامل ﺪﺍﺭﻧﺪ.

455 -ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ
، ﮐﻪ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ۲ﺹ146 ﺑﺤﺎﺭ):
ﻣﺎﺍ ﺭﺩﺕ ﺃﻥ
ﺃﺣﺪّثکم ، ﻭﻟﺄﺣﺪّثنّکم
ﻟﺄﻧﺼﺤﻥّ
ﻠﮑﻢ ، ﻭﮐﻴﻒ
ﻟﺎ ﺃﻧﺼح ﻠﮑم
ﻮ ﺃﻧﺘم
ﻮﺍﻟﻠﻪ ﺟُﻨﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ، ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﻣﺎ ﻳُﻌﺒﺪ
ﺍﻟﻠﻪﻋﺰّ
ﻭﺟلّ لأهل
ﺪﻳﻥ غیرﮐﻢ ، ﻓﺨﺬﻭﻩ
ﻭ لا ﺗﺬﻳﻌﻮﻩ
، ﻭﻟﺎ ﺗﺤﺒﺴﻮﻩ
ﻋﻥ ﺃﻫﻠﻪ ، ﻓﻠﻮﺣَﺒَﺴَﺖ
ﻋﻨﮑﻢ ، ﻳُﺤﺒس
ﻋﻨّﻯ ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻴﺎل
ﺪﺍﺷﺘم ﺒﺸﻤﺎ ﺣﺪﻳث
ﻭﮔﻔﺘﻪﺍﻯ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻢ ، ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﻮﻳم ﻮ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﭘﻨﺪ ﻣﻴﺪﻫﻢ.
ﻭﭼﺮﺍ ﮐﻪ ﭘﻨﺪﻯ
ﻨﺪﻫم ﺪﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺷﻤﺎ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻴﺪ. ﻭﺑﺨﺪﺍ
ﻗﺴﻢ ، ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
ﺪﻳن ﺪﺍﺭﺍﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺟﺰ ﺩﻳﻥ ﻮﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺷﻤﺎ ، ﮐسی ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﭙﺮﺳﺘﺪ.
ﭘس ﺍﻳﻥ گفته ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﻥ ﺤﻔﻈ
کنید ، ﻭلی آﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
آﻥﺤﺒس ﻧﮑﻨﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﻥ اﺯ ﺷﻤﺎ
ﺣﺒس ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ
، ﺍﺯﺧﻮﺩ ﻣﻥ ﻨﻴﺰ
ﺣﺒس ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ.
ﻣﻮﺿﻮع ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﺍﻟﻬﺎمی ﭙﻴﺮ الهی
اﺳﺖ ، ﮐﻪ ﺣﺪﻳث
ﻭﺗﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
، ﻭﺣﺎﺩﺷﻪﺍﻯ ﻨﻮین
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
گفته ﻫﺎﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﻣﺎﻡ
، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﻮﺵ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍقعی ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﮕﻮﺵ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺸﻨﻴﺪﻥ آﻥ ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻧﺮﺳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﻣﺤﺮﻭم اﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭼﻪ ﺳﻮﺩ ﺍﻟﻬﺎم
الهی ﺒﺮﺳﺪ ، ﮐﻪ
ﺳطح عقل جمعی ﺒﺸﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ ﻧﺒﺮﺩ
ﻭ ﻣﻔﻴﺪ ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﺪﺍﻥ ﺘﻮﺟﻬﻰ
ﻧﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
حتّی کاملان الهی
ﺮﺍ ﺑﻨﺰﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﺩ
، ﻣﺎﺩﺍﻣﮑﻪ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻬﺮﻩ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺩﻩ ﻧﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺧﻴﺎل
ﺪﺍﺷﺘﻢ ، ﮐﻤﺘﺮ
ﺣﺮﻑ ﺑﺰﻧﻢ ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺤﺖ ﻓﺸﺎﺭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ، ﻭﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﻮآﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺰﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩ ، ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖعلی ﻮﺳﻠﻮک
الهی ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭلی
اﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻧﺎﭼﺎﺭم ﺸﻤﺎ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻣﻴﺒﻴنم ﺒﺸﻤﺎ
ﺑﮕﻮﻳﻢ ﻭﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺣﺒس ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺷﺎیع ﻮﺍﺫﺍﻋﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻨﮑﻨﻴﺪ
، ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﺯﺣﻤﺖ
ﺷﻤﺎ ﻭ ﻣﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺍﻧﺮﺍ
ﺍﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺤﺒس ﻧﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﺍﻣﺎم ﻮکاملان
اﻟﻬﻰ ، ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﺑﺮﺍﻯ گناﻩ ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻳﻘﻴﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
، ﺑﺎﻣﻄﺎﻟﺐ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮالهی اﺳﺖ. سوگند
اﻣﺎﻡ ، ﮐﻪ ﺑﺎﻫﺮ
ﺩﻳنی ﺪﻳﮕﺮ
غیر سلوکی ﺧﺪﺍ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ به ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﻘﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻥ
علاﺋم ﻨﺠﺎﺕ الهی
اﺯﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺸﺎﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻧسخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺗﮑﻤﻴل
ﺴﻠﻮک ﺘﺎ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. (أﻫل
آﻥ) ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
، ﮐﻪ ﺍﻫﻠﻴّﺖ ﻭصلاﺣﻴّ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.

456 -از
امام باقر نقل
شده (ج2 ص146 بحار)
که فرموده : ﺴﺎﺭﻋﻮﺍ
ﻓﻰ ﻃﻠﺐ ﺍﻟﻌﻠﻢ
، ﻓﻮﺍﻟﺬﻯ ﻧﻔﺴﻰ
ﺑﻴﺪﻩ ، ﻟﺤﺪﻳث
ﻭﺍﺣﺪ ﻓﻰ حلاﻝ
ﻭ ﺣﺮﺍﻡ ، ﺗﺄﺧﺬﻩ
ﻋﻥ ﺼﺎﺩﻕ ، ﺧﻴﺮ
ﻣﻥ اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭﻣﺎ
ﺣﻤﻠﺖ ﻣﻥ ﺬﻫﺐ ﻭﻓﻀﻪ
، ﻭﺫﻟک إنّ اﻟﻠﻪ
ﻳﻘﻮل ﻤﺎ أﺗﺎﮐم
اﻟﺮﺳﻮل ﻔﺨﺬﻭﻩ
، ﻭﻣﺎ ﻧﻬﺎﮐم
عنه ﻓﺎﻧﺘﻬﻮﺍ
سَعی کنید ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩ ﺗﺮ ﮐﺴﺐﻋﻠم
کنید ، ﺑﺨﺪﺍ
سوگند ﮐﻪ ﺟﺎﻧم
ﺪﺭ ﺩﺳﺖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
، ﺗﻨﻬﺎ ﻳک ﺤﺪﻳث
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺪﺭ حلال
ﻮﺣﺮﺍﻡ ، ﮐﻪ
بشرطیّ ﺍﺯ ﺻﺎﺩق
ﺒﮕﻴﺮﻳﺪ ، ﺑﺎ ﺍﺭﺯﺵ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ
، ﮐﻪ ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ طلا
ﻭ ﻧﻘﺮﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
، ﻫﺮ ﭼﻪ ﺭﺳﻮل ﺒﺸﻤﺎ
ﺩﺍﺩ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ
، ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺷﻤﺎ ﻧﻬی و منع ﻨﻤﻮﺩ
، ﺩﺳﺖ ﺑﺮ ﺩﺍﺭﻳﺪ.
ﺍﻳﻥ علم ﺩﺍﻧﺶ
ﻭﺗﮑﻨﻴک ﻨﻴﺴﺖ
، ﻭﺣتی أﺧﺒﺎﺭ ﺩﻳنی
ﻮ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ
، ﻭﻏﻴﺮﻩ نمی
باشد که ﻧﺎم
علم ﺒﺮ آن گذﺍﺭﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖو اﻳﻥ
علم تنها ﺍﮔﺎهی
ﻮﺍطلاع اﺯﺣﻘﺎﻳق
عرﻓﺎنی ﻮ ﻣﻌﻨﻮﻳﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ ، ﺑﻠﮑﻪ ﺍﮔﺎهی
ﺒﺎ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ، ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﮐﺴﺐ ﺍﮔﺎهی
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ، ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
الهی کاملان ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. خلاﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺩﺍﻧﺴﺘنی
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ، ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺮﺳﻴﺪ. ﺣﺪﻳث ﻭﺍﺣﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻭﺍﻳتی
ﻮﻣﻄﻠﺒﻰ ، ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
ﻨﻴﺰ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍطلاع
اﺯ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻤﻌﺎنی ﺴﻠﻮکی ﻮﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﻬﺎ ، ﻭﺑﺎﻟﻔﻌل
عمل کرﺩﻥ
عبادت سلوکی ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻳک
ﺤﺪﻳث ﻭﻣﻄﻠب ﻮﮔﻔﺘﻪﺍﻯ
، ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻌﻤل ﺤﺪﻳث
ها ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺣﺪﻳثها ، ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
الهی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣﺪﻳث حلال ﻮﺣﺮﺍﻡ
، ﻳﻌنی ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺗﻌﻴﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
عبادی ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ کاملان
الهی ﺪﺳﺘﻮﺭبسالک
در پیمان ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺣﺮﺍم ﻮحلاﻟﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
، ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ. ﭼﻨﺪ
ﺣﺮﺍﻣم عاﻡ ، ﻭﻣﺸﺨّﺺ
ﺩﺭقُرآن ﻤﺬﮐﻮﺭ
ﺍﺳﺖ ، ﻭﺑﻘﻴﻪ حلاﻝ
ﻭﻣﺠﺎﺯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ حلال
گفتن ﭽﻴﺰﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺷﺮﻃ ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺯﺻﺎﺩق ﺒﺎﺷﺪ
، ﮐﻪ ﺻﺎﺩق ﺘﻨﻬﺎ
کاملان الهی
بمعرفی
خداوند ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺻﺪق ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻗبلا ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻩ ، ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. (ﺧﻴﺮﻣﻥ
اﻟﺪﻧﻴﺎ) ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ، ﻭﺑﺎﺯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻴﺮ ﺩﻧﻴﺎ
، ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮک الهی
ﻮ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪگی ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ (ﺭﺳﻮﻝ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ، ﻭﻫﺮ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
الهی بخلق و
معرفی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭﻣﻌﺮفی ﭙﻴﺮ
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﺳﻮل
الهی ﻮﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺎﺹ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺭﺳﻮل
إﺭﺳﺎﻟﻰ الهی
اﺳﺖ ، ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق پس از
شهود قائم و
عرش رحمان ﺮﺳﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ برای
سالک طالب
لقای الهی
میباشد . ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺯ ﻧبیِّ ﻮ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻘﺪﺭﺕ و
اختیار ﺗَﻨَﺒّوء
ﻮﭘﻴﺶ ﮔﻮﺋﻰ ، ﻭﺷﺮح
أﺣﻮﺍل ﻮ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻧﭽﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ، ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ.
ﻳﻌنی ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل
کنید ، ﻭﺟﺪّﻯ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ
، ﻭ ﺍﻧﭽﻪ ﻧﻬی ﻤﻴﮑﻨﺪ
، ﻫﻤﺎﻥ ﺤﺮﺍﻣﻬﺎﻯ
ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﻥ
ﺪﺳﺖ ﺑﺮﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﭘﻴﺮالهی
ﺒﺮﺍﻯﺴﺎﻟک أﻣﺮﻯ
ﺮﺍ ﺣﺮﺍم کند ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺤﺮﺍم ﻨﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺣﺮﺍﻣﻬﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺩﻥ گوﺷﺖ ﺧﻮک
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﻄﻮﺭ ﮐلّی
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﺸﺨﺺ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﺧﻮﻧﺪ
ﻭ ملاّﺋﻰ ﻟﺎﺯم
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ.
ﺑﻘﻴﻪ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﺗﺤﺮﻳم ﺸﺪﻩ ، ﺍﮔﺮ
ﺑﻬﺪﺍﺷتی ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺒﺎﺷﺪ ، ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﺘﺨﺼﺼﺎﻥ
علمی آﻥ ﺒﺎﻳﺪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺻﺎﺩق ﻮﮐﺎﻣا الهی
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺣتی
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

457- ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
(ﺝ۲ﺹ
146 ﺑﺤﺎﺭ) ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ:ﻠﺤﺪﻳث ﺗﺼﻴﺒﻪ
ﻣﻥ ﺼﺎﺩق ﻤﻥ حلال
ﻮ ﺣﺮﺍﻡ ، ﺧﻴﺮ ﻟﻜم
ﻤﺎ ﻃﻠﻌﺖ ﺍﻟﺸﻤس
ﺣﺘﻰ ﺗﻐﺮﺏ ﺍﮔﺮ ﺑﻴک
ﺤﺪﻳثی ﺒﺘﻮﺍنی
ﺒﺮﺳﻰ ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﺻﺎﺩقی
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ حلال ﻮﺣﺮﺍم
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎشی ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥ اﺳﺖ ، ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻃﻠﻮع ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺗﺎ ﻏﺮﻭﺏ ﺍﻥ ﺒﺘﻮﺍنی
ﺒﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﻧﻤﺎئی
هست تلاﺵ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ غیر ﺳﻠﻮﮐﻰ
، ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
الهی ﺍﺳﺖ.

458 -ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ (ﺝ۲ﺹ 148 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺭﺍﻭﻯ ﺒﺎﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ، ﻫﺮﺣﺪﻳثی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﻤﻥ ﻤﻴﮕﻮﺋﻰ
، ﻣﻨبع اﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺎﻥ
ﺒﻔﺮﻣﺎﺋﻴﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﭘﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ
، ﭘﺪﺭم ﺒﺮﺍﻳم
گفته ، ﻭ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﭘﺪﺭﺵ ، ﻭﺟﺪّم
ﺒﺮﺍﻳﺶ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻭ ﺍﺯ ﺟﺒﺮﺋﻴل
گرﻓﺘﻪ
، ﻭﺍﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺑﺮﺍﻳﺖ ﺑﮕﻮﻳﻢ
، ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ ﻤﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﻣﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻳﻚ ﺣﺪﻳث
ﺍﺯﺻﺎﺩقی ﺒﮕﻴﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻳﺖ ﺧﻴﺮ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺍﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﺪﻳث ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ
، ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺴﺘﻪﺷﻮﺩ
، ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﺨﻴﺮ ﻭ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺯﻧﺪگی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻧﻪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥﺴﺮﺍﺋﻰ
آﻧﻬم که ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ
آﻥ ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﻴﺎﻥ
کند. ﺗﻤﺎم گفته
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ، ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﻤﻨبعی الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﻨبع الهی اﺳﺖ
ﻭﻗﺎﺑﻞ ﮔﻔﺘﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ آﺷﮑﺎﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ، ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺪﺭک
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺭﻭﺵ
ولایت سلوکی ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﺨﺪﺍ ﻣﻨﺴﻮﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی اﻣﺎﻣﺎﻥ
غیر ﺍﺷﮑﺎﺭ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻥ ﻤﻨبع اﻟﻬﺎمی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﭽﻮﻥ ﻤﺨفی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
، ﻟﺬﺍ ﺍعلام اﻳﻥ
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺑﻨﺎم ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﺻل اﺳﺘﺘﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺍﻳﻥﺤﺪﻳث
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ، ﻣﻘﺎم
ﻘﺎﺋم ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
، ﻭﻣﺪﺑّﺮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ ﻓﺎﻃمی
ﻮﺣﺴﻨﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﭽﻪ ﺑﮑﺎملاّﻥ
الهی جسینی ﻨﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ ، ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺴﺖ ، ﮐﻪ
ﻣﻄلبی ﺮﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
، ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻧﺴﺒﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ ﺩﻳﮕﺮ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
، ﻧﺘﺎﻳج ﺠﺪﻳﺪﻯ
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ عاقل ﻘﺎﺑل
اﺳﺘﻨﺎﺩ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی اﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻘﺎمی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ربّ ﺭﺣﻤﺎنی اﺳﺖ
، ﻭﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ربّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎﻧﻮﺑﺖ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻟﻘﺎﻯ ﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄلق
اﻟﻠﻪ ، ﻭﺻﺪﻭﺭ
ﻣﻄﻠﺒﻰ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
ﺒﺮﺍﻯ کسی
گفته ﺒﺸﻮﺩ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ الهی ﻤﻄﻠﻖ
، ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻧﻮﺍع
و درجه رشد
عقلی ﺘﺒﺪﻳل ﻮﺗﻨﺰﻳل
ﻤﻨﻄقی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ربّ اﻟﻨﻮع
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ ، ﻳﺎ
ایل ﻮ ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻭ
ﺍﻟﻪ ﺟﺒﺮﻭﺕ
نخستین
ملکوتها ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻭﺳطح عقلی ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺪﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
، ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﺒﻬﺸﺖ
مقام الهی ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ اﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺠﺒﺮﻭﺕ ﭘس
ﺍﺯ ﻧﺎﺳﻮﺕ ﺩﻧﻴﺎی
مادّی کنونی
ما ﻭ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺍﺭﻭﺍح
ﻮملاّﺋﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺭﻭﺍح
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻣﺘﻮﻗﻒ ، ﻭﺑسطح
الهی تر و ﺠﺒﺮﻭﺕ
ﺭﺍهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺟﻬﻨم ﺴﻮم آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﺪ.

ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
، ﺑﺮﺍﻯ کسب ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺸﻨﻮﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻳﺐ ﻧﻤﻴﺨﻮﺭﺩ.
ﻭﺑﺎ ﺻﺎﺩقی ﺪﺭکلام
ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﺍﺩﺭﺍک ﺮﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻮﻣﻮٴﻤﻥ ﺒﭙﻴﺮ
الهی ﺨﻮﻳﺶ ﺑﺎﺷﺪ
، ﻣﻄﺎﻟﺐ ﭘﻴﺮ ﺍﻭ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﺴﺘﻨﺪ ﺑﮕﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ، ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ الهی
گذﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺪﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﻨبع ﺤﺪﻳث
ﮐﻪ ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺍﻭﻯ
ﺴﺎﻟک ﻨﺒﻮﺩﻩ
، ﻭ ﭘﻴﺮﻭ ﻣطیّع
ﺴﻠﻮکی اﻣﺎم ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﮐم اﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
اوﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﻳﺎ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎنی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ، ﻭﺍﻫل
عمل ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
فردوسی حکیم و
عارف و کامل
در شاهنامه
بطور سمبولیک
میگوید چو
فرمان یزدان
چه فرمان شاه
یا مَلِک و
فرشته الهی
سالک که
خداوند معرفی
کرده باشد.

459
- امام صادق از
پیامبر نقل
میکند ( ج2 ص 148
بحار )که
فرموده است: إﻋﺮفوﺍ
کلاﻣﻨﺎ ، ﻓﺎﻧّﺎ
ﻗﻮم ﻔﺼﺤاءکلام
ﻤﺎ ﺭﺍ معرفت و
فهم ﮐﻨﻴﺪ ، ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻗﻮم ﻔﺼﻴﺤﺎﻥ
هستیم ﻴﻌنی ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺑﺰﺑﺎﻥ
عرﺑﻰ ، ﻣﺎﺭﺍ ﺩﻗﺖ
ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻭعلاﻣﺖ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﺼﺤﻴح ﺒﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﺪ ﻣﻌنی
کلام ﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻔﻬﻤﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ عربی ﺼﺪﺍﻯ
ﺤﺮﻭﻑ ﺩﺭ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ، ﺑﺎ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ
علائم ﺒﺮﻭﻯ ﺤﺮﻭﻑ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺪﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺻلی
گوﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﻭﺍﻟّﺎ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻗﺮاءت ﺒﺎ ﺻﺪﺍﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺣﺮﻭﻑ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ ، ﻣﻌنی
ﺒﮑلّی ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
، ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ، ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺻلی ﺪﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ قُرآن ﺮﺍ
ﺩﻭﻳﺴﺖ ﺳﺎل ﭙس
ﺍﺯﻫﺠﺮﺕ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
علاﻣﺖ ﮔﺬﺍﺭﻯ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻗبلا ﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭﻳﺎ ﻋﺮبی
ﺪﺍنی أﻓﺮﺍﺩ ﻋﺮﺏ
ﺻﺤﺮﺍئی ﻘﺮاءت
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ علاﻣﺖ ﮔﺬﺍﺭﻯ
گرﺩﻳﺪ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺪﺭﺟﻪ الهی ﺒﻮﺩﻥ
ﻣﻄﺎﻟﺐ قُرآن ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎنی ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﻓﻬم ﺨﻮﺩﺵ قُرآن
ﺮﺍ علاﻣﺖ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻨﻈﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻗﺮاءت ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺼﺤﻴح
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﻧﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺣﻔﻈ ﻤﻌنی أﺻلی
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ ، قُرآن
ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﺼﺮعلاﻣﺖ ﮔﺬﺍﺭﻯ
قُرآن ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
، ﻭﻣُﺪ ﺭﻭﺯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺩﺳﺘﻮﺭعلاﻣﺖ ﮔﺬﺍﺭﻯ
، ﻳﺎ (إﻋﺮﺍﺏ) ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻗﻮم
ﻔﺼﻴﺤﺎﻥ ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻨﻄبق ﺒﺮ
ﺯﺑﺎﻥ عربی اﺳﺖ.
ﻭلی هر ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
، ﺑﻴﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻭﻳﺎ ﻗﺮاءﺖ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ، ﺑﺎعلاﻣﺖ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﺨﻮﺩﺵ ﻣﺸﺨّﺺ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻌنی أﺻلی ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺼﺤﻴح عباﺭﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭعلاﻣﺖ
ﮔﺬﺍﺭﻯ آثاﺭ ﺍﻧﻬﺎ
، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﺮ
ﻣﻄﻠﺐ ﻧﺎﺭﺳﺎئی
ﻮﻧﺎ ﺩﺭﺳتی ﺮﺍ
ﺑﺎ ﺍﺭﺯﺵ ﮐﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﺼﺤح ﻤﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻧﻪ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ. ﻓﺼﺎﺣﺖ
ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ عرﺑی
ﺴﺒﻜی ﺒﻴﺎﻥ اﺳﺖ
، ﻭ ﻧﻴﺰ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻗﻮﺍﻋﺪ
ﺻﺮﻑ ﻭﻧﺤﻮ. ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮحتّی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
، ﺧﻴلی ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﻭ ﺍﻟﻔﺎﻇﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
، ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﺎﺻطلاح
اﺯ ﻣُﺪ و رواج ﻭﺍﺳﺘﻌﻤﺎل
اﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ
، ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺩﺭ
ﺣﺪﻳثی ﻭﺣتی ﺪﺭ
قُرآن ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
کلماﺕ (ﺷﺎﺫ ﻭ ﻏﺮﻳﺐ)
ﻭﻏﻴﺮﻋﺎﺩﻯ ﺒﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩم
عصرﺣﺎﺿﺮ ، ﺷﺎﺫ
ﻭ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻗﺎﻋﺪﻩﺍﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
، ﺩﺭﻋﻬﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ، ﺍﻥ
کلمات ﺭﺍﻳج ﻮﻣﻔﻬﻮم
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﺑﻘﺼﺪ
ﭘﺮﺑﺎﺭ ﮐﺮﺩﻥ
کلماﺕ ، ﺑﻤﻌﺎنی
ﺒﺎﻃنی ﺨﻮﺩ ، ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺮخلاﻑ ﻗﺎﻋﺪﻩ
ﺭﺍﻳج ﺒﻴﻥ ﻤﺮﺩم
ﺪﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻫﻤﻪ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ
، ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻳک ﻤﻠّﺖ
ﺯﺑﺎﻧﺸﺎﻥ ﺒﻤﺮﻭﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﺟﺪﺍﺩﺷﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﺷﻮﻧﺪ ، ﭼﻴﺰﻯ
اﺯکلام ﻨﻮﺍﺩﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ.
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ، ﻭحتّی ﻨﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
اﺟﺪﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ. لذا
میگوئیم در
جریان صحبت بین
افرداد هر کس خودش
را میفهمد و
تابع عقده های
روانی و نوع
تربیت اخلاقی
و فرهنگی خود
را میفهمد.

ﺍﻣﺎ
ﻣﺴأﻟﻪ ﺻﺮﻑ ﻭ ﻧﺤﻮ
ﻋﺮﺑﻰ ، ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺍﺳﺖ ﻣﺮﺩم عرﺏ
، ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺮﺑﻴﺖ
فرهنگی زبان
خود ﻭ نیز ﻓﻄﺮﺕﻫﺎﻯ
ﺬﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ ، و ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗﻮﺍﻋﺪﻯ
ﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
، ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ إﺩّﻋﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
اﺯ ﻋﺮﺏﻫﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
، ﭼﻨﻴﻥ ﻨﺤﻮﻯ ﻮﻃﺒق
ﻘﺎﻋﺪﻩ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﻋﺮﺍﺏ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ ﻮسیع
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
، ﻫﺮﮐﺠﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ کلام عرﺑﻰ
ﺧﺎعلی ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺑﺸﮑلی(
أﺩﺍ ) ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺩﺭﻭﺍقع ﺘﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎ ﺑﺎﻫﻢ
ﺷﺒﺎﻫتی ﺪﺍﺭﻧﺪ
، ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻠم ﺼَﺮﻑ
ﻭ ﻧَﺤﻮ ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭقُرآن ﺮﺍ
ﻫﻤﮕی ﺘﻘﻠﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ، ﺍﻭﻟﻴﻥ
گوﻳﻨﺪﻩ ﻳک ﺤﮑم
ﻨﺤﻮﻯ ﺒﻮﺩﻩ ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻓﺎعلی ﻤﺮﻓﻮع
و ﻫﺮﻣﻔﻌﻮلی ﻤﻨﺼﻮﺏ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺍﻳﻥ ﻨﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺍﻯﻤﻌنی ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ ، ﮐﻪ ﻓﺎﻋل
ﻮﮐﻨﻨﺪﻩ ﮐﺎﺭﻯ
بویژه سلوک
الهی ، ﻣﺮﻓﻮع ﻮﺑﺎﻟﺎ
ﺭﻭﻧﺪﻩ ﺭﻭحی ﻮ
ﻣﻘﺎمی ﻮﻋﺮﻭجی
اﺳﺖ ، ﻭ ﻫﺮ ﻣﻔﻌﻮل
ﻮﻓﺎﺳﺪﻯ ﺮﺍ ﺑﺮخلاﻑ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ، ﻣﻨﺼﻮﺏ
ﻭ ﺑﮑُﺮسی ﺮﻳﺎﺳﺖ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻣﻴﻨﺸﺎﻧﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻣﻮﻟﺎعلی ﺒﻮﺩ
، ﮐﻪ ﺍﺯ ﻳکی اﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺖ
، ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﺮﺭﺳﻰ
قُرآن ، ﻗﻮﺍﻋﺪﻯ
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺼﺮﻑ ﻭﻧﺤﻮ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍج ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ ﺍﻳﻥ
اﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ماننذ سیبویه ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﻬم ﺪﺭﺳﺖ قُرآن
، ﺑﺪﻧﺒﺎل ﻴﺎﻓﺘﻥ
ﻘﻮﺍﻋﺪ ﺻﺮﻑ ﻭ ﻧﺤﻮ
ﺭﻓﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﺯقُرآن اﺳﺘﺨﺮﺍچ
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﭼﻮﻥ ﺴﻴﺒﻮﻳﻪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻗﻮﺍﻋﺪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ ، ﭼﻬل
ﺴﺎل ﺪﺭ ﺑﻴﻥ ﻘﺒﺎﺋل
عرﺏ ﮔﺮﺩﺵ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻭﻃﺮﺯ ﻗﺮاءﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺳﺘﻤﺎﻉ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ.
ﺗﺎﻗﻮﺍﻋﺪﻯ ﻮﺍﺣﺪ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﭘس ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺰ ، قُرآن
ﺸﻨﺎس ﻭ ﻋﺮبی ﺪﺍﻥ
ﻮ ﺍﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﻗﻮﺍﻋﺪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯﮐﺴﺎﻥ
ﻔﺼﻴح ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
، ﻭلی اﺯﻟﺤﺎﻅ ﺳﺒک
ﺒﻴﺎﻥ ، ﻫﺮ ﺷﺨﺺ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻮﻫﺮ
ﻗﻮﻣﻰ ، ﺑﻴک ﺴﺒک
علاﻗﻤﻨﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻋﺮﺑﻬﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﺮﺯﻣﻴﻥ
ﺒﻴک ﻨﺤﻮ ﻭ ﻗﺎﻋﺪﻩﺍﻯ
ﺪﺭ ﻗﺮاءﺖ ﻭکلام
ﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ قُرآن ﻮ
ﺯﺑﺎﻥﺪﺍنی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
و قریش ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
، ﮐﻪ ﻫﻤﮕی عرﺑﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺻﺮﻑ ﻭﻧﺤﻮ
ﺑﻬﻢ ﻧﺰﺩﻳک کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی هنوزﮐﺎملاّ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ ﻮﺳﺒک
کلاﻡ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺒﺎﻫم
ﻤﺨﺘﻠﻔﻨﺪ. ﻭلی
ﺪﺭﻗﻮﺍﻋﺪ ﺻﺮﻑ
ﻭﻧﺤﻮ ﻳﮑﺴﺎنی
ﺘﻘﺮﻳبی ﺪﺍﺭﻧﺪ

460 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ۱۵۱ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: إنّ اﻟﻌﻠﻤاء
ﻮﺭثة ﺍﻟﺄﻧﺒﻴاء
، ﻭﺫﻟک إﻥّ أﻟﺄﻧﺒﻴاء
ﻠم ﻴﻮﺭثوا ﺩﺭﻫﻤﺎ
ﻭ ﻟﺎ ﺩﻳﻨﺎﺭﺍ ،
ﻭ ﺍﻧّﻤﺎ ﺃﻭﺭثوﺍ
ﺃﺣﺎﺩﻳث ، ﻣﻥ ﺃﺣﺎﺩﻳثهم
ﻔﻤﻥ ﺃﺧﺬ ﺑﺸیئ
ﻤﻨﻬﺎ ، ﻓﻘﺪ ﺃﺧﺬ
ﺣﻈّﺎ ﻭﺍﻓﺮﺍ
، ﻓﺄﻧﻈﺮﻭﺍ ﻋﻠﻤﮑم
عمّن ﺘﺄﺧﺬﻭﻧﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﻋﻠﻤﺎ ﻭﺍﺭثاﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
هستند . ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺩﻳﻨﺎﺭ ﻭ ﺩﺭﻫمی
ﺒﺠﺎﻯ ﻨﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺒﺎقی ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﻬﺮ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪ
، ﺣﻆّ ﻭﺍﻓﺮﻯ ﻮﺑﻬﺮﻩ
ﺑﺰﺭگی ﺒﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ ﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﻋﻠم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﺪ.
ﻋﻠﻤﺎ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻳﺎ ﺗﺤﺼﻴل کرﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺤﻮﺯﻩﻫﺎﻯ ﺪﺭس
ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ ، ﻭﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﻣﻌﻘﻮل ﻮﻣﻨﻘﻮل
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
کاﺭﻯ هم ﺒﺤﺪﻳثهاﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺳﻠﻮک الهی ﻨﻴﺰﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺭﺳﻄﻮ
ﻭ ﺟَﺪَل اﻭ ﺩﻟﺒﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺪﻑ ﺍﻧﺎﻥ
ﺤﮑﻮﻣﺖ ﺳﺎﻟﺎﺭﻯ
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗأ تأﻣﻴﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻋﻠﻤﺎ
ﺑﻤﻌنی اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﻣﻄّﻠﻌﺎﻥ اﺯ
ﺍﻣﻮﺭ سلوک ﺍﻟﻬﻰ
، ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ، ﺩﺭ کاملان
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
هستند . ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻋﻠم
لدنّی ﻮ ﻋﻠم ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ، ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺳطح عقلی ﻭﻋﻠمی
آﻧﻬﺎ ، ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺪﺍم
آﻧﺎﻥ ﺴطح عقل ﺟمعی
ﺒﺸﺮ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺳﻄج ﻔﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮ ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭلی ﺪﺭﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳﺦ ، ﻣﺮﺩم
ﻤﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺍﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺭﺩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻋﻠﻤﺎﻯ عصر ﻣﺤﻤﺪﻯ
، ﻫﻤﺎﻥ ﻮﺍصلاﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎئم ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ ﻳﺎﻓﺘﻪ
، ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎن ﺨﻮﺩ ، ﻣﻘﺎم
ﺮﺳﺎﻟﺖ ﻭﻧﺒﻮّﺕ
معادل مقام
محمد وعلیّ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﻤﺮﺩم
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ أﻫل
بیت ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻘﺎم الهی ﺤﺴﻴﻨﻰ
، ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﭘﻨﺞ
ﺗﻥ زنذه ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺭﻫﺒﺮ ﮔﺮﻭﻩ کاملان
الهی ﺰﻣﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎم مقام
حسَنی اﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﺍﺭثاﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
، ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ هدﻑ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ، ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ ﺗﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ، ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک الهی اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ، ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﻫم ﻮ ﺩﻳﻨﺎﺭﻯ
هم ﻤﻴﺪﺍﺷﺖ ، ﻫﺮ
ﻃﻮﺭعلاﻗﻪ ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ
ﺑﺎﻭﻟﺎﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﻭﺻّﻴﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ثرﻭﺗﻬﺎ
ﺑﺎﻳﻨﺪﻩ ﺩﻭﺭﺗﺮ
، ﺑﻨﺴل ﻨﻮﺍﺩﻩﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻥ أﺣﺎﺩﻳث
ﻭﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ کاملان
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
، ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺳﻠﻮک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
، ﻭﻧﻴﺰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ آﻧﺎﻥ
اﺳﺖ ، ﮐﻪ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻴﺸﻤﺎﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ
، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ أﻣﺎﻧﺖ
الهیﻤﻨﺘﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﮔﺮ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻭﻳﺎ ﮐﺎﻣل الهی
ﺪﺭﻳک ﺰﻣﺎﻥ ، ﻭﻳﺎ
ﻳک ﻤﮑﺎنی ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻫﻴﭽﮑس
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ، ﺩﺳﺘﺮسی
ﺒﺴﻤﺒﻮل هاﻯ ﺸﻬﻮﺩ
الهی ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺸﺒﺮﺩ
ﺗﮑﺎﻣل ﻨﻮعی ﻮﺭﻭﺣﻰ
، ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﺍﺯ ﺧﻠﻘﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ، ﮔﺮﻭهی
کم ﻮ ﺑﻴﺶ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎل کمتر ﺍﺯ
۳۱۳
ﻧﻔﺮ ﺩﺭ ﻳک ﺰﻣﺎﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
بعنوان ، ﮐﺎﻣل
الهی ﺒﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺳﻠﻮکی گرﺩﻧﺪ. ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ آﻧﺎﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺳﻠﻮک الهی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﻤﻴﺮﺍث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺯﻣﺎﻥ هست ﻭ (ﺣﺪﻳث
ﻳﺎ ﺟﺪﻳﺪ) ﻭ(ﺣﺎﺩثه
ﺍﻯ) ﻓﻮق اﻟﻌﺎﺩﻩ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی اﻧﺴﺎﻥ ، ﻭﻫﺪﻑ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﻫﺮﮐس
ﺍﺯﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳثهاﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
عملی گرﻓﺖ ، ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮکی
کرﺩ ، ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺸﺎﻧس ﺩﺭﺯﻧﺪگی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺷﺒﺨﺖ
ﺍﻧﮑﻪ ﺑآﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
میسّر برای
نوع بشری ، ﺩﺭﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
هرﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
، ﻭﻋﻠم لدنّی ﻮﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻋﺮﻓﺎنی ﻮ ﻧﻮﺭﺍنی
ﻮﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﻧﻮ ﺑﻨﻮ
ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩ. ﭘس
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰﻋﻠم ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ ، ﺍﺯﭼﻪ
ﮐﺴﺎنی ﻤﻴﮕﻴﺮﻳﺪ.
ﺍﻳﺎ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ا و
بمعرفی
خداوند اﺳﺖ ، ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟﻚ ، ﮐﻪ
هیچ أﺭﺯﺵ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻧﻈﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﻤﻮﺭﺩ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ، ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺘﺤﻘﻴق ﻨﻤﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ ، ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
و تحقّق نمودن
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ولیّ
الهی ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻏﻴﺮ الهی ﺒﺎﺷﺪ
، ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
، ﺩﺭﺣﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺷﺮک ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
حتّی اﮔﺮ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ دفع
شرک باشد . وﻫﻨﮕﺎم
ﺘﻮﺟﻪ ﺑﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮک ﻨﻴﺰ ﺻﻮﺭﺕ
نمی گیرﺩ. ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺮﺍﻩ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻘﺎم ﻮﺍقعی ﺤﺴﻴﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻳک ﺮﻭٴﻴﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ، ﺑﺮﻭﺵ
ﺍﻭﻳس ﻗَﺮَﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﮐسی ﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ ﻭ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ ، ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻧﻤﻮﺩ
، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﺎﻟک ﻨﺸﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ ، ﮐﻪ ﭘﻴﺮ الهی
اﻭ ﺑﺤقّ و
بحقیقت شهودی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﺎﻟک هست ﻭ ﺍﻳﺎ
ﺍﻭ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻭﺍﺭث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
، ﻳﺎ ﮐﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
این گزارش
رؤیائی ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ، ﻭﻗتی اﺯ
ﻣﻮﻟﺎ علی ﺮﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ، ﺩﺭﺑﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
رﻓﺘﻢ ، ﭘﺮﺳﻴﺪم
که ﺍﻳﺸﺎﻥ کی
هستند ، ﻣﻮﻟﺎ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻰ. ﮔﻔﺘم
ﻨﻤﻴﺸﻨﺎﺳم ﺒﺎﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩ ، ﮐﻪ
ﻣﻴشناسی . ﻭﺑﺎﺯ
ﮔﻔﺘم که ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ
کیست ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻣﻮﻟﺎ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ ، ﮐﻪ
(آﻗﺎ ﻣﺼﻄفی)
است . ﻭلی ﻤﻥ
گفتم ، ﺧﻴﺎل
کرﺩم که ﭘﻴﺮ الهی
ﻤﻥ اﺳﺖ. ﻭلی ﻤﻮﻟﺎ
ﻧﻈﺮﻯ ﻧﺪﺍﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫم ﻤﻥ ﺮﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻔﺘﻢ
، ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺧﺘم
ﻮ ﻗبلا ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺭ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻤُﺮﺩﻡ ، ﻭﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻡ.
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔتی ﺒﺎ ﺫﮐﺮﻧﺎم
ﭙﻴﺮ ﻣﻦ ، ﺑﺠﺎﻯ
آﻗﺎ ﻣﺼﻄفی
بتلفظ فارسی ﻨﻨﻤﻮﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ
ﺒﻬﺮﻩ ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍ ، ﺍﺯ ﺍﻥ ﭙﻴﺮ
الهی ﻤﻥ ﺪﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺑملاّﻗﺎﺕ
ﺣﻀﻮﺭﻯ اﻭ ﻧﻴﺰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻨﻤﻮﻧﻪ ﻣﻌﺮفی
الهی اﺯ ﻣﻘﺎم ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮ
ﻭﺍﻭمّی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭحتّی ﻤﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ
، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
، ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
آﻧﻬﺎ ﺩﻳﺪ ﻩﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.

461- ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍﻭﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
، ﻧﻴﺰ ﺍﻳن ﺮﺍ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ
(ﺝ۲ﺹ)۱۵۱ﺑﺤﺎﺭ): ﻔﺎﻥّ ﻔﻴﻨﺎ ﺃﻫل
اﻟﺒﻴﺖ ، فی
کلّ ﺨَﻠَﻒ ﻋُﺪﻭﻟﺎ
، ﻳﻨﻔﻮﻥ عنه ﺗﺤﺮﻳﻒ
ﺍﻟﻐﺎﻟﻴﻦ ، ﻭﺍﻧﺘﺤﺎل
اﻟﻤﺒﻄﻠﻴﻦ ، ﻭ
ﺗﺄﻭﻳل اﻟﺠﺎﻫﻠﻴﻥ ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻠم ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮﻓﺖ
، ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﻤﺎ ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﺴﺎنی که ﺩﺭﻫﺮ
ﻧﺴل ﺠﺪﻳﺪ ﻭﻋﺼﺮ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ، ﺧﻠﻴﻔﻪﻫﺎ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﺒﻌﺪﻯهستند
ﮐﻪ کاملان عاﺩل
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺗﺤﺮﻳﻒ ﻏُلاﺕ
ﺍﻓﺮﺍﻃ گر ، ﻭﻳﺎ
ﻣﺘﻈﺎﻫﺮﺍﻥ ﮐﺎﺫﺏ
، ﻭﻳﺎ ﺗﺎﻭﻳل ﻮﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺠﺎﻫل
ﺮﺍ ، ﮐﻪ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﻧفی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻮﺍصلاح
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻧﺴﻠﻬﺎی
ﺒﻌﺪﻯ ، ﺍﺯ ﺍﻣﺎک
ﺰﻣﺎﻥ ﻮﻫﺮ ﻳک
اﺯ کاملان الهی
ﺪﺭﻫﺮﻋﺼﺮ ، ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
اصلاح أﻣﺮ ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ ، ﻭ ﻧفی
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺒﺎﻃﻞ
ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ ﻣﺬﻫﺒﻰ
، ﻭﺣتی ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮک الهی که ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ می گرﺩﻧﺪ
، ﻭ ﺳﻠﻮک ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
و رضای خداوند
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣلی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑخلق
، ﻭﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺒﺤق
ﻮ ﺍﻟﻬﻰ ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻮﺳّل
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
کاملان أﻫل ﺒﻴﺖ
ﻭﻋﺎﺩﻟﺎﻥ ﻮﻋﺪﻭل
تعدیل یافته
روان ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
، ﮐﻪ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّل ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ کاملان
الهی ﻮﺍﺯ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺒﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
، ﺍﻳﻥ أﻫل ﺒﻴتی
ﺮﺍ ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ نامی از ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻧﻪ ﻭﺍﺭث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ
، ﻭ ﻧﻪ ﻋﺎﺩل ﻮﺍصلاح
ﺸﺪﻩ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
، ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺳﻴّﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪ
بیولوژیک ﺟﺴمانی
إﻣﺎﻣی ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﭼﻮﻥ ﺟﻌﻔﺮ
ﮐﺬﺍﺏ ، ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺍﻣﺎم عسکری ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﻏُلاﺕ) ﺍﻓﺮﺍﻃﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺑﺎ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳم هندﻯ ، ﻭﻳﺎﻋﻠمی
ﻮﻏﻴﺮﻩ ، ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﺴﺮیع کاﺭ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺩﻧﺒﺎل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ عشق ﻮﺭﺯﻯ
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ، ﺑﺤق ﻮﺻﺎﺩق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
، ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ رحمان ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳّل ﻮ
ﺗﺬﮐﺮ ﺩﺭﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺩﻋﺎ ﻭ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺩفع ﺸﺮﻙ ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﮐﺎفی
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ الهی گرﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻳن ﻄﻮﺭ ﻧﺸﺴﺘﻥ
ﺪﺭ ﻧﻤﺎﺯ ، ﻭﻳﺎ
آﻧﻄﻮﺭ ﺣﺮﮐﺎﺕ
، ﺗﺄثیرﻯ أﺻلی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﻴﺮ ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
هماﻥ ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺟﺐ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻬم
اﻳﻥ اﺳﺖ ، ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ، ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻋﻤﺎل عباﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ. ﻟﺬا
کاملان ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
، ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍصلاح
کنندﻩ ﺍﻓﺮﺍﻃﮕﺮﻳﻬﺎ
، و خُنثی
نمودن انحراف ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮﻙ الهی ﻘﺒلی
اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻃل
کنندﻩ ﺗﻈﺎﻫﺮﺍﺕ
ﮐﺎﺫﺏ ﺳﻠﻮﮐﻰ
، ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻴﻮﻥ
ﻮ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﻳﺎﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
غیر ﻣﺤﻤﺪﻯ ، ﻭﻳﺎ
حتّی ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ هاﻯ ﺘﺎﺯﻩ
ﺗﺮ ، ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﮐﺎﻣلی الهی ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻨﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻮﻣﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺻﻮﺭﺕ الهی
ﺪﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. حتّی اﮔﺮ
ﻗبلا ﭼﻨﻴﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ ، ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺴﺎﺯﻯ ﻮﺷﻌﺮﮔﻮئی
آﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻧﻔﺴﺎنی
آنها اﺳﺖ. ﻭلی ﻨﻘﺶ
ﺗﺼﻮﻑ و أثری
درﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﺍﻟﻮﻫﻴﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻗﺎﺋل
هستند. ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
آﻧﻬﺎ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ الهی
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭحتّی
ﺒﺎﻋث ﺷﺮﻙ ﻭﺑُﺖ
ﭘﺮﺳتی ﻮﮔﻨﺎﻩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ. (ﺗﺄﻭﻳﻞ)
ﺟﺎهلاﻥ ، ﺑﺎﺯ ﮐﺎﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
غیرﺍﻟﻬﻰ ، ﻭلی
ﻤﺘﻈﺎﻫﺮ ﺑﺘﺼﻮﻑ
ﻭ ﺩﻳﻥ ﺸﻨﺎسی
هستند . ﮐﻪ ﻣﻌﺎنی
غیر ﺳﻠﻮﮐﻰ ، ﺑﺮﺍﻯ
قُرآن ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍشی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺄﻭﻳل ﻮﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮﺳﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ، ﻟﺬﺍ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻭ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک اﻳﻥ
ﻤﻬﻢ ﺍﺳﺖ ، ﮐﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
الهی ﺒشناسد ،
ﺗﺎﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻣشکلاﺕ ﻏُلاﺕ
ﺍﻓﺮﺍﻃﻰ ، ﻭﻳﺎ
ﻣﺒطلاﻥ ﺘﻔﮑﺮﺍﺕ
، ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺭﺍ ﺍﺯﺳﺮ ﺭﺍﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ ﺷﻮﺩ.
(ﺧَﻠَﻒ) ﺍﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻮﺑﻌﺪﻯ ها ﻭﭘﺸﺖﺳﺮﻯ
ها ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
، ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮﻭﺍﺭثاﻥﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺠﺪﻳﺪﻯ
اﺯ کاملان اﻟﻬﻰ
میباشند . ﻭﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﻭﻣﻠﻤﻮسی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺎﻟﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ اﻳﻦ
کاملان اﻟﻬﻰ
، حتّی اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻮﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ، ﻧﻘﺶ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭالهی
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ، ﻭﺍﺯ
ﺑﻴﻥ ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هر ﺯﻣﺎﻥ ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ کاملان الهی
هرﺯﻣﺎﻥ ، ﺗﻮﺳّل
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ ﺮﺳﻮﻟﺎﻥ
ﺘﺎﺯﻩ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮالهی ﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﺮفی کند . (ﻋﺪﻭﻝ)
ﺟمع عاﺩﻝ ﻫﻤﺎﻥ
کاملان ﻮ ﻣﻌﺎﺩﻟﺎﻥ
ﺪﺭ ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
، ﻭﻧﻘﺶ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺍﺭﺯﺵ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ آﻧﻬﺎ
، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻮﺍﺳﻄﻪ
الهی اﺳﺖ.

462 -ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ۱۵۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
، ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ آﻳﻪ (ﻗﺎﻟﻮﺍ
ﺭﺑّﻨﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ثُمّ اﺳﺘﻘﺎﻣﻮﺍ)
ﭼﻴﺴﺖ؟ ﻳﻌﻨﻰ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﻭ ربّ ﻭمُرَبّی
ﻤﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ
، ﻭﺳﭙس ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ
ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩﻧﺪ
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ: هو ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ، ﻣﺎ
ﺃﻧﺘم علیه ، ﻭﻟﻮ
ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﻮﺍ علی
اﻟﻄﺮﻳقة ، ﻟﺄﺳﻘﻴﻨﺎﻫم
ﻤاءا ﺑﺨﺪﺍ ﻗﺴم
همین کار
عبادی ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ
، ﮐﻪ ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﻴﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﺮ ﺍﻥ
اﺳﺘﻘﺎﻣﺖ و پایداری
ﮐﻨﺪ ، ﻭ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺭﺍﻩ الهی ﺒﻤﺎﻧﺪ
، ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺑﻴﺎﺭﻯ
ﻮ ﺭفع ﺘﺸﻨﮕی اﺯ
آﺏ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻮ ﭘﺎک
ﻤﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﺍﻳﻥ
آﻳﻪ ﻗﺮﺍنی اﺳﺖ
، ﮐﻪ ﺍﻣﺎم ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻳﻌنی
همین ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
، ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨک ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎم ﻤﺸﻐﻮل
آﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺷﺮﻃ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ ، ﺻﺒﺮ
ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﺍﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺧﻮﺩ
، ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭﺍﺯﻯ
ﺮﺍ ﻃﻮل ﺒﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ
، ﻭﻳﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭدرجه
ﻋﺸق ﻮعلاﻗﻪ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ، ﺑﺎﻫم
ﻔﺮق ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺋل ﺴﻠﻮک
که ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ،
ﺳﺎﻟک ﺨﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﻭﻳﺎ ﺗﺤﺖ ﺗأثیر
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺗﺮک ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
، ﺭﻭﺵ ﻭ ﺭﻭﻳّﻪ
ﻋﻤلی ﻮ ﺭﺍﻩ ﻭ ﻣﺘُﺪ
آﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺪﺭ ﺩﻳﻥ ﺤﻨﻴﻒ
و سلوک ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ، ﻭ ﺗﻘﻴﻪ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
به ﺻﻔﺎﺕ الهی کاملان
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻨﻬﺎئی
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭﻋﺼﺮ
ﻣﺎ ئر ولایت
ششم محمدی ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ، ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. (ﺃﺳﻘﻴﻨﺎﻫﻢ)
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ آﺑﻴﺎﺭﻯﻮ
ﺳﻴﺮﺍبی ﻤﻴﺪﻫﻴﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻠم ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺍﻣﻮﺯﺵ ﺭﺍ ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻘﺮﺍﻧﻰ ، آﺏ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺑﻴﺎﺭﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی
علمی ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
، ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
، ﻭ ﺳﭙس ﺍﺑﻴﺎﺭﻯ
هاﻯ اﻟﻬﻰ ، ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
، ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق از سفر
الهی ومرگ قبل
از مرگ ﺪﺭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
الهی ﻮﻋﻘل
کلّی ﻘﺎﺋﻢ ، ﻭﻋﻠم
لدنّی کاملان الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻏَﺪَﻗﺎ)
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻮ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻭ ﺳﻴﺮﺍﺏ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭ ﻟﺬﻳﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻘﻴﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
اﻳﻥﺠﻤﻠﻪ ﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ(ﺝ۲ﺹ۱۵۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﮔﻔﺖ: ﻤﻌﻨﺎﻩ
، ﻟﺄﻓﺪﻧﺎ ﻋﻠﻤﺎ
ﮐثیرﺍ ، ﻳﺘﻌﻠّﻤﻮﻧﻪ
ﻣِﻥ اﻟﺄﺋمّة ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺭﺳﺎنی
ﻤﺎ ﺍﺯ ﻋﻠم ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﻳنی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ گرﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﺨﻮﺍﺳﺖ
، ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺳﺎنی ﺨﻮﺩش ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اطلاعاﺕ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ، ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎلی
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ، ﻭ ﺳﭙس
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺟﺰئی ﻮﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤلی ﺮﺍ ، ﺧﺼﻮعلی
بهر ﺴﺎﻟک ﻄﺎﻟﺐ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﭙﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘﻴﺮ الهی هر ﺳﺎﻟﻚ
، ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ.
ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
، ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
الهی ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
، ﻭﺍﺳﻄﻪ و
وسیله بودن آﻧﻬﺎ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻨﻈﺮﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐلّی ﻮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺭ ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ ، ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺎﻟک
ﭙﻴﺮ ﻭ ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺰئی ﻮﻋﻤلی ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪﭼﻨﻴﻥکن ﻮﭼﻨﺎﻥ
ﻤﮑﻦ .

463 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ147ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺫﮐﺮ ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﺪﺭ
ﻣﺠﻠﺴﻰ ﺷﺪ ﺍﻣﺎم
صاﺩق ﻔﺮﻣﻮﺩ ﻤَﻥ
ﺰﺍﺭ ﺟَﺪّﻯ
عارﻓﺎ ﺑﺤﻘّﻪ
، ﮐﺘﺐ ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻪ
ﺑﮑلّ ﺨﻄﻮة حجّة
ﻣﻘﺒﻮلة ، ﻭ ﻋُﻤﺮة
ﻣبرﻭﺭة ﻳﺎ ﺍﺑﻥ
ﻤﺎﺭﺩ ، ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﺎ ﻳطعم اﻟﻠﻪ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﻗﺪﻣﺎ ، ﺗَﻐَﺒّﺮﺕ
فی ﺰﻳﺎﺭة ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ ،
ﻣﺎﺷﻴﺎ ﺍﻭ ﺭﺍﮐﺒﺎ
، ﻳﺎ ﺍﺑﻥ ﻤﺎﺭﺩ
، ﺍﮐﺘﺐ ﻫﺬﺍ ﺍﻟﺤﺪﻳث
ﺑﻤاء ﺍﻟﺬﻫﺐ ﻫﺮﮐس
ﺟَﺪّ ﻣﺮﺍ ﻋﺎﺭﻓﺎﻧﻪ
ﺑﺤقّ اﻭ ، ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ هر ﻗﺪم اﻭ
ﺣﺞّ ﮐﻌﺒﻪﺍﻯ ﻘﺒﻮل
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻧﻴﺰ حجّ
عُمرﻩﺍﻯ (ﻤﺒﺮﻭﺭ)
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ. ﺍﻯ (ﺍﺑﻥ
ﻤﺎﺭﺩ) ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺴﻢ ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻃﻌم آﺗﺶ ﺭﺍ ﺑﭙﺎئی
نمی ﭽﺸﺎﻧﺪ ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
گرﺩ ﺭﺍﻩ آن ﻧﺸﺴﺖ.
ﭼﻪ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﭼﻪ ﺳﻮﺍﺭﻩ. ﺗﻮ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﺏ طلا ﺑﻨﻮﻳس
. (ﻣَﻥ ﺰﺍﺭ) ﻫﺮﮐس
که ﺯﻳﺎﺭﺕ ﮐﺮﺩ
، ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺣﻴﺎﺕ ﺍﻭ
، ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ ﻗﺒﺮﺵ
ﺍﻳﻨﻚ ، ﺑﺮﺍﻯ
علاﻗﻤﻨﺪﺍﻥ ﺘﺬﮐﺮ
ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍم اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻨﻈﻮﺭ
سلوکی ﺣﺪﻳث ، ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
، ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ ﺰﻳﺎﺭتی
ﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
أﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﺴﺎﻓﺮﺕ
ﺑﻨﺠﻒ یا مزار
شریف
افغانستان ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺩﻭﺭ ﻧﻴﺰ ﺯﻳﺎﺭﺕ
نامه ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﻟﺎ
ﻭﻫﺮ ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﻣﺮﺯﻫﺎ
ﺑﺴﺘﻪ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻤﺎلی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻔﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﺤﺮﻭم
اﺯﭼﻨﻴﻥ اﻣﺘﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺰﻳﺎﺭﺕ ﺷﺪ.
ﻫﺮ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻴﻚ ﺯﻳﺎﺭﺕ و
دیدار ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻤﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ، ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥﺨﻮﺩ ﺍﻣﻴﺮ
ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ، ﻭ ﺭﻫﺒﺮ
کاملان الهی ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩ. ﻭﭘس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ ﺍﻳﺸﺎﻥ
، ﻫﺮ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
أﻣﻴﺮ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
آﻥ ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭبرای
همه زمانهای
بعدی ﻣﻮﻟﺎ علی
أﻣﻴﺮ ﻣﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﺘﻤﺎم ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﻳﺎﻧﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻮ ﻫﺮ ﮐﺎﻣلی
اﻟﻬﻰ ، ﭼﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
حضوری ﻣﺠﻠس ﺍﻭ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻯ ﻮ ﺣﻀﻮﺭ ﺍﻭ ﭼﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻭ ، ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺍﺗﺶ ﺟﻬﻨم
کارماها نسخ
ومسخ جهان را ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮ ﻗﺪم ﻤﺴﺎﻓﺮ
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻫﺮ ﻋﻤل
ﺴﻠﻮﮐﻰ ، ﻭﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
آﻥ ﻴک ﻘﺪم ﻮ ﺣﺮﮐتی
ﺠﻮﻫﺮﻯ ﻮ ﺫﺍتی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭحی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
حتّی اﮔﺮ ﺣﺮﮐﺖ
ﺟﺴﻤﺎنی ﻨﻴﺰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
(ﻋﺎﺭﻓﺎ ﺑﺤﻘّﻪ)
ﺷﺮﻃ ﻤﻌﺮﻓﺖ حقّ
ﻤﻮﻟﺎ ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥﺰﻳﺎﺭﺕ
سلوکی ﺗأﮐﻴﺪ ﺑﺮ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ، ﮐﻪ ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﻧﺠﻒ ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻮﻟﺎ در هر
زمان ﺍﺳﺖ ، ﮐﻪ ﻣﺴﺎﻓﺮ
ﺑﺤق کاﺭﻯ ﺒﺤق ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ ، حقّ
شهودی ﻤﻮﻟﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪﺍﻣﺎﺭﺕ
ﻭﺭﻫﺒﺮﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ
، ﻭﻧﻘشی ﻤﻮثرﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
برای شهود
مصطفوی و قائم
را ﺪﺍﺭﺩ. ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ
ﻨﺠﻒ ﺧﺒﺮﻯ اﺯحقّ
ﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
الهی ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ حقّ ّ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭحقّ ﺴﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭ ، ﺑﺮﺍﻯ هرﺳﺎﻟک
ﻀﺮﻭﺭﻯ ﻮ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ ، ﺗﺎ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
پنجم ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
واجب ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎنی
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺤتی ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻤﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵرحمان
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎلی ﺪﺭﮐﺎﺭﻧﻴﺴﺖ.
(ﺍﺑﻥ ﻤﺎﺭﺩ) ﻧﺎم
ﻮﻳﺎ ﮐﻨﻴﻪ ﺷﺨﺺ
ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺎﺭﺩ ، ﺑﻌﺮبی
ﺒﻤﻌنی غول ﻮ ﺩﻳﻮ
ﺑﺰﺭگ ﺤﺠم ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻫﻤﺎﻥ (ﻣَﺮﺩ) ﻓﺎﺭسی
با اراده اﺳﺖ
، ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻣﺮﺩ
ﺑﻮﺩﻥ ﻳﻌنی ﺴﺎﻟک
الهی ﻔﺮﺯﻧﺪ ﮐﺎﻣلی
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﮔﺮ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
، ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ (ﺃﻣﺮَﺩ) ﻭﻧﺎ
ﻣﺮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺒﻮﺩﻩ
، ﻭﺧﻮﺩ ﻧﺎﻣﺮﺩ
ﻭﻣﻔﻌﻮل ﻠﻮﺍﻃ
گران ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻠﺠﺒﺎﺯ
، ﭘس ﺍﺯ ﺍﮔﺎهی
ﺮﺍ ، ﺣﺮﺍم ﺰﺍﺩﻩ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ، ﻭﻟﻮﺍﻃ
گر ﺩﺭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭﮔﻨﺎﻩ
کاری ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
(ﺗﻐﺒّﺮَﺕ) ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻏُﺒﺎﺭ ﺭﺍﻩ ﺷﺪ
، ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﻩ
ﺭﻭ ﺣتی ﺪﺭﺣﺮﮐﺖ
ﺫﺍتی ﻮﻋﺮﻭج ﺮﻭحی
ﺨﻮﺩ ، ﻇﺎﻫﺮﻯ
آﺷﻔﺘﻪ ﻭ ﺧﺴﺘﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮔﻮئی غُباﺭ
ﺭﺍﻩ ﺑﺮﺳﺮ ﻭ ﺭﻭﻯ
اﻭ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺯﺭﺩ ﭼﻬﺮﻩ ﻭﺿﻌﻴﻒ
ﻭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
(ﻣﺎﺷﻴﺎ ﺍﻭ ﺭﺍﮐﺒﺎ)
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﻳﺎ ﺳﻮﺍﺭﻩ
، ﮐﻪ ﻫﺮ ﻧﻮع ﺤﺮﮐﺖ
ﺩﺭ ﺳﻔﺮ سلوکی ﺭﺍ
می ﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭلی
اﻳﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
هستند ، ﮐﻪ
مشی و ماشی ﺭﻩ ﺭﻭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻳ ﺎﺣتی
اﮔﺮ با ﻋﻘل ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﭙﺮﻭﺍﺯ ﻭﻋﺮﻭج
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺩﺳﺘﻮﺭ (ﻧﻮﺷﺘﻥ
ﺤﺪﻳث ) ﺑﺎ ﺍﺏ طلا
، ﻳﻌنی ﺬﮐﺮ ﺍﻳﻥ
ﭙﻴﺎم اﻣﺎﻡ ، ﺑﺮﺍﻯ
أﻫﻤﻴﺖ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺮﻃ ﺴﻔﺮ ﺑﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ حقّ ﻮ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺳﻔﺮ ﺑﻨﺠﻒ ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺴﻠﻮکی ﻨمی
ﺒﺎﺷﺪ ، ﺣتی ﻔقیه
ﻮﺍﺧﻮﻧﺪﻯ ﻨﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﺍﻣﺮﻯ
ﻔﻘﻬی ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺩﺭهیچ ﺤﺪﻳثی
ﺠﺰ ﺳﻠﻮک الهی ﻮﺷﻬﻮﺩ
، ﻣﻨﻈﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘﻴﺮ الهی ﭙﺪﺭ ﺭﻭﺣﺎنی
هرﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻮﻟﺎ علی ﺪﺭ ﺯﻣﺎن
حیاتش ، ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎنی ﺪﺭﻋﺼﺮ
و حیات ﺧﻮﺩ ، ﺟﺪّ
ﺑﺰﺭگ ﺮﻭﺣﺎنی ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺟﺪّ ﺭﻭﺣﺎنی
ﺒﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎل
ﭙﺪﺭ ﻭ ﺟَﺪّ ﺭﻭﺣﺎنی
هستند ﻭ ﻧﻪ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
و بیولوژیک . ﻫﺮ
ﻗﺪم ﺰﻳﺎﺭﺕ ﺳﺎﻟﻚ
، ﻳک ﺤجّ ﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ و
برّ ونجات
یافته ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﻣﺎﻩ ﺫﻯ اﻟﺤﺠﻪ
، ﺩﺭﮐﻌﺒﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﺳﻔﺮ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺑﮑﻌﺒﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭﻋملاّ ﮐﺎﺭ
ﺳﻔﺮ حجّ ﺮﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺳﻔﺮ ﮐﻌﺒﻪ ﺍﺳﺖ
، ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺴﻔﺮ ﺭﻭﺣﺎنی اﺳﺖ.
ﻭﻫﺮ ﻗﺪم آﻥ ﺰﻳﺎﺭتی
اﺯ ﮐﻌﺒﻪ ﻭ ثواﺏ
ﻭ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻭﺍﺭﺯﺵ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
حجّ ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺤجّ أکبر ﺍﺳﺖ
، ﻭحقّ ﺑﺰﺭﮒ ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ، ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
هفت ﮔﺎﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ، ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺨﻮﺩ حجّ عمره ﻮﺍقعی
اﺳﺖ. ﻭحجّ
کعبه ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﺗﺠﺴّم ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
حجّ عُمره ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻫﺮﮔﻬﮕﺎﻩ ﭘﻴﺮ
الهی نیز هست . ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺭﻭٴﻴﺎئی
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ. سالک
شاهد ﺧﻮﺩ ﺑﺤجّ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ
، ﻭﺩﻳﺪﺍﺭﺵ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﻫﺎ ، ﻭ ﺍﺧﺬ
ﺩﺳﺘﻮﺮ ﺗﺎﺯﻩ حجّ
عمره ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﻨﻴﺰ ﺍﺭﺯﺵ
ﻋﻤﺮﻯ ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﺸﻬﻮﺩ حجّ ﻘﺎﺋﻢ
، ﺣحّ أﮐﺒﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ حجّ کعبه ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ
(و ﻋﻠﻴﮑم اﻟﺂﻥ
ﺒﺎﻟﺤجّ اﻟﺄﮐﺒﺮ)
ﻭﺍﻳﻨک ﭙس ﺍﺯ ﺣﺞ
ﮐﻌﺒﻪ ﺧﻮﺩ ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺤجّ ﺒﺰﺭﮔﺘﺮین
ﺭﻓﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭﺴﻠﻮک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. حجّ ﻤﺒﺮﻭﺭ
ﻭ ﻣﻘﺒﻮل اﻟﻬﻰ
، ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ(ﺑِﺮّ)
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺗﺎج ﺒﺨشی
اﻟﻬﻰ ، ﺩﺭ ﻳک ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑِﺮّ ﻭ ﭘﺎکی
هماﻥ ﻔَﺮّ ﻭ
فروهر ﺗﺎﺝ ﭘﺎﺩﺷﺎهی
اﻟﻬﻰ ، ﺑﺮﺍﻯ ﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺑﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

446 -(ﺣﺪﻳث
ﻗﻴﺪ ﻋﻠﻢ) ﻣﻨﺎبع
أﻫل ﺘﺴﻨّﻥ ﻨﻘل
کرﺩﻩﺍﻧﺪ ، ﮐﻪ
ﻋﺒﻴﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻋﻤﺮ ، ﺩﻭﻣﻴﻥ ﺨﻠﻴﻔﻪ
ﺭﺍﺷﺪﻳﻥ ﭙس ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ، ﻧﻘل
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ ، ﺍﻳﺎ
من ﻋلم ﺮﺍ ﺑﺒﻨﺪ
ﻭ ﻗﻴﺪ بکشم . ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ آﺭﻯ. ﺑﺎﺯ ﺍﺑﻥ
عمر ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻘﻴﺪ ﻭ ﺑﻨﺪ ﺑﮑﺸﻢ ؟ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳس ﺪﺍﺩ ، ﺑﺎ
ﻧﻮﺷﺘﻥ آﻥ. ﺍﺑﻥ
عمر راوی
معروف أهل
سنّت ﻗﻄﻌﺎ ﺳﺎﻟﻚ
الهی ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ، ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺴؤﺍلی غیر ﺳﻠﻮکی
ﻮﺧﻴلی ﺠﺎهلاﻧﻪ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺣﺮفی ﺰﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎﺭﻭﺍﻳتی ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺩ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ منظور از (ﻋﻠﻢ)
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻋﻠمی ﻨﻴﺴﺖ
، ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﺩﺭج گرﺩﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﮐﺰ ﺍﻣﻮﺯشی
ﺘﻌﻠﻴم ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻋﻠم آﮔﺎهی
ﻮﺍطلاع اﻳﻤﺎنی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ
، ﺍﺯﺍﻣﻮﺭ ﺍﺣﻮﺍلی
ﺨﻮﺩ ، ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﺯﻋﻮﺍﻟم الهی
ﺪﺭﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
و یونیورس های
ﻤﻠﮑﻮﺕ ﻭﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻝ
، ﻫﻤﺎﻥ آﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
اﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻠم لدنّی ﺨﺎﺹ
کاملان الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﭘﺎسخ ﺤﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺟﺎﻟﺐ
، ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﺎ
ﻧﻮﺷﺘﻥ ﻮ ﮐﺘﺎﺑﺖ
، ﻋﻠم ﻘﻴﺪ و
حبس ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ
ثاﺑﺖ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک اﻟﻬﻰ
، ثباﺕ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﭙس ﺍﺯ ﮐﺴﺐ
ﺍﻥ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
، ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ (ﮐﺘﺎﺑﺖ ﻳﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏ)
ﻭﻣﻘﺮﺭ ﺳﻠﻮک الهی
ﺪﺭﻳک ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺍﺋم ﻮ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
، ﻭﺑﺎ ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﺒﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺩل ﻮ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
، ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺨﻮﻳﺶ ﺣﻔﻈ کند
ﻭ ﻣﺤﮑم ﻮ ﭘﺎﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﺧﺎﻃﺮ ﺳﺎﻟک
ﻨﺮﻭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺧﺎﻃﺮ ﺍﻭ ﺑﺮﻭﺩ
، ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ اﻭﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
الهی ﺨﻮﺩ ، ﺍﻏﺎﺯ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ کاملان
اﻟﻬﻰ ، ﻫﺮ ﺍﻟﻬﺎم
آﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ ﻋﻠم
ﻮ ﺍﮔﺎهی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﻴﺪ ﮔﺮﺩﺩ
، ﻭﻧﻮﺷﺘﻪﺷﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
آﮔﺎهی الهی آﻧﺎﻥ
، ﺧﻮﺩ ﻧﺴﺒی ﻮ
بطور ﺟﺰﺋﻰ ﺑﻴﺎﻥ
ﺸﺪﻩ ، ﻭﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺳطح عقل جمعی
عصر ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
اﻳﻦ کاملان اﻟﻬﻰ
، ﺗﻔﺼﻴل ﻮﺗﺸﺮیح
ﺒﺮﺍﻯ آﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺪﺭج ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳوء اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻮﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﻣﺎﺩﻯ
غیر سلوکی ﻨﮕﺮﺩﺩ.
(ﺃﻗﻴّﺪ) ﺑﻘﻴﺪ ﻭ
ﺑﻨﺪ ﻭﺑﺤﺒس ﮐﺸﻴﺪنم
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻋﻠم گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ
، ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺯ آﻥ ﻮ ﺍﻣثال
آﻥ ﺨﺒﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﻋﻠﻢ
، ﺫﻫﻥ اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺫﻫﻥ ﻨﻴﺰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ
، ﻭ روان ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
، ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ، ﻭﺍﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
الهی ثبت ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭثباﺕ ﺍﺑﺪﻯ ﭙﻴﺪﺍ
ﺑﮑﻨﺪ ، ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻭ ﻧﻮﺷﺘﻥ ﻮﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻟﺎﺯم ﺪﺍﺭﺩ.

465 -ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
(ﺝ۲ﺹ150
ﺑﺤﺎﺭ) ﻳک کتاﺏ
ﺑﻨﺎم یک ﺮﻭﺯ ﻭ
ﻳﻚ شب ﺭﺍ ﺑﺍﻣﺎم
عسکرﻯ ﻨﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻡ
، ﺍﻣﺎم ﭙﺮﺳﻴﺪ
ﭼﻪ ﮐسی آﻧﺮﺍ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ، ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﻡ
، ﻳﻮﻧس از ﻣﻮﺍلیان
آل ﻴﻘﻄﻴﻥ ﻨﻮﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎم گفت
: ﺃﻋﻄﺎﻩ ﺍﻟله
ﺑﮑلّ ﺤﺮﻑ ، ﻧﻮﺭﺍ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﺯﺍﻯ هرﺣﺮفی
ﺒﻮﻯ ﻨﻮﺭﻯ ﺪﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ میدﻫﺪ.
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﻮﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﻮﺍﺭ
الهی ﺒﺴﻴﺎﺭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
اﺳﺖ. ﻭلی اﻳﻥ أﻧﻮﺍﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺩﻋﺎﻯ ﺍﻣﺎﻡ
، ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻴک کاﻣل الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭ ﺑﺮﭘﺎئی ﻮ ﺯﻧﺪگی
ﺘﺎﺯﻩ ﺍﻯ ﺮﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
، ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﻮﺍﺭﻯ
ﺮﻭﺷﻥ کنندﻩ ، ﺩل
ﻮﻓﮑﺮ ﻭﺭﺍﻩ ﺯﻧﺪگی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺸﺨﺺ
کاﻣل اﻟﻬﻰ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻭﻓﺎﺕ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ، ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آﻳﻨﺪﻩ ، ﺩﺭ ﺍﺯﺍﻯ
هرکلام ﻮ ﻣﻄﻠبی
ﻮ ﺧﺪﻣﺘﻴﮑﻪ ﺑﻴﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ، ثوﺍبی
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻘلی ﻮﺫﻫنی ﻮﺟﺴمی
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮک الهی ﺨﻮﺩ
، ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ أﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ.
ﺭﺟﻌﺘﻴﮑﻪ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ، ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﭙس ﺍﺯ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸت سوم عر ش
رحمان ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺗﻮﻟﺪ
هزاران بار
بهتر ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ثوﺍﺑﻬﺎ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل های ﻧﻮعی
ﻮ ﺭﻭحی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ الهی ﻮ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی آﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. کاملان
الهی ﭙس اﺯ ﺳﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ
، ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎﮐﻴﺪ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺪﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺤﻀﻮﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ ، ﺍﻳﻥ
کاملان الهی ﺮﻭح
آﻧﻬﺎ ﺑﺠﺎﻯ ﻤﻠﮑﻮﺕ
، ﺑﺠﺒﺮﻭﺕ ﻳﮑم
اﻟﻬﻰ ، ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
و جهان و
یونیورس ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋم ﻤﻴﺮﻭﺩ ﻭلی
هنوﺯ ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺠﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭم ﺮﺏّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺮﻑ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ کلمه ﻭ ﻣﻄﻠﺐ
ﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺣﺮﻑ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﻌنی اﺳﺖ. ﻭﺣﺮﻑ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻌنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ، ﺩﻭﺗﺎ
ﺍﺳﺖ ﻳکی ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺘﻰ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮﻳﺎ ﻓسخ
گیاهی آﻧﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﻫﺮﮔﺰﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯ ﺑﺪﻭﻥ ﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺪﺭ ﮔﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺸﺮ ﺭﻭح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ، ﮐﻪ
ﺟﻬﻨم ﺴﻮم ﺨﻮﺩ
ﻭ آﺳﻴﺐ ﺍﺯ ﺍﺷﻌّﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ
، ﻭﺣنی اﺯ ﺣﺮﺍﺭﺕ
ﻫﺮ ﺷﻤﻌﻰ ، ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﻭﺷﻥ
کنند ﺍﻧﺎﻥ ﺮﻧﺞ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ ﻭ ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ.
ﻭﺍﺭﻭﺍح اﺣﻀﺎﺭ
ﺷﺪﻩ در
اسپریتوالیزم
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺪﺭﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺭﻩ ﻧﺎ ﺭﺍﺣﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ ﻨﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﻭﻡ
، ﺍﻧﺎﻥ ﺪﺭ ﻳک ﺘﻮﻟﺪ
ﻣسخ آﻣﻴﺰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ برپا و ﺳﺮﭘﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺯﻧﺪگی
اﺯ ﻧﻮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﺎلبی
نوع ﺤﻴﻮﺍنی آﻏﺎﺯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی ﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻧﻬﺎ
، ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺸﺸﻤﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
، ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﻴﺎﻣتی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
، ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ
، ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ ﻣﺤﺸﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻫﻤﮕی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ کاملان ، ﻭﺣتی
أﻧﺒﻴﺎﻯ اﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ، ﺟﻤﻠگی
ﺪﺭﻳک ﺘﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
صورت نوعی
برتر ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻭﺍصلاﻥ ﺒﻘﺎﺋم
ﺪﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
، ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻮﻓق
ﺒﺒﻌﻀی اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ، ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﭙس ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺒﺎ ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
، ﺑﺮﺍﻯ اﺩﺍﻣﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣل الهی
ﺨﻮﺩ ﺗﺎ ﻗﺎﺋم ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ ، ﻫﻤﮕی ﺪﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
، ﻭ ﺍﮔﺮ ﭘُﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺩﺭ ﻓﺴﺨﻬﺎ
و گندیگی هاﻯ گیاهی
ﻮ ﻳﺎ ﺭﺳﺨﻬﺎﻯ ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﺪﺭﻣﻰ ﺍﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
بس ﺩﺭﺍﺯ
میلیون سالی ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل ﻄﺒﻴﻌی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ تلاﺵ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎ پس
از طیّ ﺴﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍع
گیاهی ﻮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
، ﺑﺴﻠﺴﻠﻪ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﻤﺘﻌﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ ﭼﻮﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ ، ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎملاّﺕ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﮐسی ﻘﺪﺭﺕ ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺯلی
و صورتهای
نوعی ﺒﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎملاّﺕ
ﺭﻭحی ﺪﺭ ﺗﻤﺎم
أﻧﻮﺍع ﺘﺎ ﺍﺑﺪ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

466 -ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ150ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
:ﺃﮐﺘﺐ
ﻭ ﺑثّ ﻋﻠﻤک فی
اﺧﻮﺍﻧﻚ ، ﻓﺎﻥ
ﻤُﺖ ﻓﻮﺭث ﮐﺘﺒک
ﺒﻨﻴﻚ ، ﻓﺎﻧّﻪ
ﻳﺄﺗﻰ علی اﻟﻨﺎس
ﺯﻣﺎﻥ هرﺝ ، ﻣﺎ
ﻳﺄﻧﺴﻮﻥ ﻔﻴﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺑﮑﺘﺒﻬمﺍﻧﭽﻪ ﻣﻴﺪﺍنی
ﻮﻳﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻤﺖ
، ﺑﻨﻮﻳس ﻭ ﺑﻴﻥ
ﺒﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﺪﻳنی
و سلوکی خوﺩ ﭘﺨﺶ
و منتشر ﮐﻦ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻭﻓﺎﺕ ﮐنی ﺒﺎ ﻭﻟﺎﺩﺕ
ﻭﺻﻴﺖ إﺭث ﺍﻥ ﻨﻮﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺑﮑﻦ. ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
هرج ﻮﻣﺮج ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫ ﺪﺷﺪ ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺎﻥ ﺠﺰ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﮐﺘﺒﻰ ، ﮐﻪ ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭼﺎﺭﻩ ﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﺑثّ ) ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ
ﻭ ﺗﻮﺯیع ﻮﭘﺨﺶ
ﺷﺪﻥ اﺳﺖ. ﻋﻠم ﻨﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﻧﻴﺰ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻋﻠم ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
، ﻭﺍﮔﺎهی اﺯ ﺍﺣﻮﺍل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺗأملاّﺕ ﺧﻮﺩ
، ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ که کاملان
اﻟﻬﻰ ، ﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﺪﺳﺖ ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
إبلاغ ﺒﺸﻮﺩ ﻳﺎ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﻔﺼﻴل
ﻮ ﺗﺸﺮیح ﻮ ﺗﻮﺿﻴح
کافی ﺪﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻭ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺩﺭج گرﺩﺩ.
ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
، ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻮﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک الهی ﺒﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺩﻧﺪ. ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺭﺍﻩ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻋﺮﻓﺎنی ﺒﺮﺍﻯ
ﻔﻴﻠﺴﻮﻑ ﺷﺪﻥ ﻨﻴﺴﺖ
، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﮐﺎﻣل ﻮ ﺷﺎﻫﺪ
الهی کند . ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺎ آﻥ ﺤﺪّ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺤقیق ﻮﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺷﻮﻧﺪ ، ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻳﻘﻴﻥ ﺒﻠﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺗﻤﺎم
کتاﺑﻬﺎ ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﻮﺭﺍ ﺑﺴﺘﻪ ، ﻭحتّی
قُرآن ﮐﻨﺎﺭ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺷﻮﺩ ، ﻭﮐﺘﺎﺑﭽﻪ
ﺳﻔﻴﺪ ﻭﮐﻮﭼک ﺪل
ﺒﺎﺯ ﺷﻮﺩ. ﺗﺎ ﻫﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺍﻣﺎم اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﻣﺎ ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ قُرآن
ﻨﺎﻃق ﻮ ﻭﺍقعی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﺑﺎﺯ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻌﻘﻠﻬﺎﻯ الهی
ﻮالهی گرﺩﻳﺪﻥ
ﺮﻭح ﻮ ﻓﮑﺮ ﺭﻫﺎ
ﻧﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
کتاﺑﭽﻪ ﺳﻔﻴﺪ ﺩل
ﺘﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ث بت ﺍﺣﻮﺍل ﺨﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻌﻨﺎﻣﻪ
ﺍﻋﻤﺎلا اﻧﺴﺎﻥ
، یا ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺸﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
، ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺎ ﺭﻭح
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻳﺎ
شهود آخر ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﻭح ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﮐﺴﺎنی
که ﺍﻳﻥ ﻨﺎﻣﻪ ﻭﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺪل ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ، ﺭﻭحی
الهی شایسته
هم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺟﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺷﺪﻩ ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣسخ ﺮﻭح ﻴک ﺤﻴﻮﺍﻥ
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭ ﻭ ﺩﺭﺍﺯ ﺭﺍ
، ﮐﻪ ﻗبلا یک ﺭﻭح
فردی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
، ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ ، ﺗﺎ
ﻫﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺴﻠﻮک ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺩﻓﺘﺮﭼﻪ ﺳﻔﻴﺪ
ﺩل ﺮﺍ ﺑﺎﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی ﻮ ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﻤﻠﮑﻮتی ﺒﻨﮕﺎﺭﺩ.
(ﺍﺧﻮﺍﻥ) ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
اﻳﻤﺎنی ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
سلوکی ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺎﻥ ﺪﺭ ﺣﺎل ﺴﻠﻮک
ﻮﻣﻄﺎﻟﻌﻪ آثاﺭ
ﺭﻭﺣﻰ ، ﻭ ثبت ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻﻞ
، ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺸﻮﻳق
ﻮ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ
ﺭﺍﻩ ﻭ ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺮﺍﺩﺭﺍﻧﻴﮑﻪ
ﺳﻠﻮک الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻭتلاﺷﻬﺎﻯ ﺒﺮﺍﺩﺭ
ﻣﻮٴﻤﻥ اوم
نموده ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻣﺴﺨﺮﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
(ﺑﻨﻴﻚ) ﭘﺴﺮﺍﻧﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ، ﮐﻪ ﻭﺍﺭث
ﺍﺷﻴاء اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺳﺎﻟک یک ﭙﻴﺮ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ، ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻨﺎﻥ اﻳﻥ أﻣﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ غیر ﺳﺎﻟک
اﻧﺴﺎﻥ ، ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺨﻮﺩ ، ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻭ ﺑﺪﻭﺭ ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﻧﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟﻚ ، ﻫﻤﮕی
ﺪﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮﻋﻤﺮ
ﺑﻔﮑﺮ ﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻴﺎﻓﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮ الهی آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺎ ﺣﺪّﻯ آﺭﺍم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی ﺸﺎﻳﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺟﻠﻮﮔﻴﺮ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ، ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻮﭘﺎک کرﺩﻥ آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺟﺰ ﺑﺎ تلاﺵ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ، ﻭﻋﺸق
ﻮ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻯ ﺪﺭّﺍک
ﻔﻬم ﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺳﺎﻟﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
که (ﻳﺄﻧﺴﻮﻥ) و
اُﻧس ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ
، ﻭﺑﺎﻧﻬﺎ ﺩﻝ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﺍﺭﺍم ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ.

467- ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ152ﺑﺤﺎﺭ)ﺍﻣﺪﻩ
، ﮐﻪ شخصی ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﮑﺎﻳﺖ ﺑﺮﺩ ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺒﺮﺩ ، ﻭلی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺧﻮﺩ
ﺿﺒﻄ کند. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻓﺮﻣﻮﺩ
، ﺍﺯﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻦ( إﺳﺘﻌﻥ ﺒﻴﻤﻴﻨﻚ)ﻳﻌنی
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻨﻮﻳس
. ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﮐﻪ ﺳﻮﺍﺩ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﻫﻤﮕﺎنی
ﻨﺒﻮﺩ ، ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺣﻔﻈ ﻤﺘﻮﻥ ﻧﮕﺎﻫﺪﺍﺭﻯ
ﺪﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﻤﮑﺘﺒﻬﺎ
، ﺣﻔﻈ ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺭﺍ
ﺗﻤﺮﻳﻥ ﻤﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺣﻔﻈ قُرآن ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺯﻳﺎﺩ ﺑﻮﺩ. ﻭﺣتی
کتب ﻗﺪﻳم ﭽﻮﻥ ﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻗﺒل اﺯ آﻥ ﺍﻭﭘﺎﻧﻴﺸﺎﺩ
، ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻘﺪّس
ﺩﻳﺎﻧﺖ سلوکی ﻭﺩﺍﻧﺘﺎﻯ
هندﻯ ، ﻣﺘﻌلق ﺒﻪ
ﺍﺩم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
و میترای نوح ،
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﻨگهدﺍﺭﻯ
آثاﺭ ﺍﺯ ﻃﺮﻳق ﺤﻔﻈ
در حافظه ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
، و اوپانیشاد
از ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ سروده ﺷﺪﻩ
ﻭﭘس ﺍﺯ ﭘنج هزﺍﺭ
ﺳﺎل اﻧﺘﻘﺎل
ازﺣﺎﻓﻈﻪ ها ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
پیش از این ﻧﻮﺷﺘﻪ
کتاب ﺷﺪ. ﻭ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻮ ﺧﻄ ﺒﻨﮕﺎﻟﻰ
، ﻭﺳﭙس ﺳﺎﻧﺴﮑﺮﻳﺖ
نو نویسی ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎل
ﺪﺳﺖ ﮐﺎﺭﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍشته ، ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﺴﺮّﻯ ﻨﮕﻬﺪﺍﺭﻯ
می ﺸﺪ ، ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎل ﭙﻴﺶ
از امروز ﺩﺍﺭﺍ
ﺷﮑﻮﻩ ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩ
ﺩﺭﻭﻳﺶ
هندوستان ، ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭ ﺗﻬﺪﻳﺪ ، ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩ
، ﻭ ﺑﻔﺎﺭسی ﺘﺮﺟﻤﻪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺍﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻭﺳﺎﺋل ﺤﻔﻈ ﻮﻧﻮﺷﺘﻥ
ﻤﺘﻨﻮع اﺳﺖ. ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ ، ﺣﻔﻈ
آثاﺭ ﻭ ﻣﺘﻮﻥ ﻮ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﺭﺍ آﺳﺎﻥ
ﻨﻤﻮﺩﻩ. ﻭلی
هنوز ﮐﺎﺭﻋﻤل
کرﺩﻥ به آنها ﺟﺰ
ﺑﺎ تلاﺵ ﺷﺨﺼﻰ
، ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮ ﻓﻬم اﻳﻤﺎﻧﻰ
، ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻳﻥ عمل
ﻮﮐﺴﺐ ﻧﺘﺎﻳج ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﭘﻴﺮ الهی هم ﭽﻨﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ، ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ و
منبع ﻗﺎﺑل اﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﺯﺍﻣﻮﺭﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ

468 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻥ ﻤﺠﺘبی اﺳﺖ
(ﺝ۲ﺹ
152 ﺑﺤﺎﺮ) ﮐﻪ ﺑﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
سالک ﺨﻮﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ ﺨﻄﺎﺏ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
، ﺷﻤﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺨﺮﺩ ﺳﺎل ﻘﻮم
هستید . ﻭ ﻗﺮﻳﺒﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ
آﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭘس ﻋﻠم ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻳﺪ ، ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺣﻔﻈ
کند ﻭﻳﺎ ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ
، ﻭﺩﺭﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭﻧﻮﺍﺩﮔﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺴﻴﺎسی ﻀﺪّ ﻭﻟﺎﻳﺖ
سلوکی ﺍﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
، ﻭﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﺎﺯﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻮ ﭘﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﺑﻨﻮﻳﺴﻨﺪ. نیز
ﻭ(ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ)ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﻧﻮﺍﺩﮔﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻮﺍﺭث
ﺻﺎﺩق گفته ﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ، ﻭ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ اﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻥ ﭙس ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ ﻮﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻦ ، ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﻫﺮﻳک
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﮑتب
و طریق تی ﺪﻳنی
ﻮﺳﻠﻮکی ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭلی همه ﺍﻧﻬﺎ ﺳﺎﻟک
ﻮ ﻭﺍﺻل الهی ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯﻋﻠم
ﺪﺭ ﺣﺪﻳث ، ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک الهی ﻮ ﺍﮔﺎهی
اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ، ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ الهی
ﻮﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
آﺷﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺣﺎﺩﻳثی
که ﺩﺭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ، ﺑﺮﺳﺮ
ﺯﺑﺎﻧﺸﺎﻥ ﺒﻮﺩ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﻠم
ﺒﻤﻌﻨﻰ ﺍﻣﻮﺧﺘنی
هماﻥ آثاﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻮﺟﻪ ﺑﻤﻌنی
ﺒﺎﻃنی ﻮ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺪﻳثها ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
قُرآن هیچ ﺒﻬﺮﻩﺍﻯ
عقلی برتر ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺍﻧﺤﺮﺍفی
ﻮ ﺗﻌﺼﺒﺎﺕ ﻣﮑﺘبی
ﻮﻣﺬﻫﺒﻰ ، ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺳوء
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
، ﻭﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﺘﻤﺎمی
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺍسلاﻣﻰ
، ﮐﻪ ﺳﻠﻮک ﻮﺍﻫل
عمل ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻨمی ﺒﺎﺷﻨﺪ.

469 - ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ(ﺝ۲ﺹ152ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ:
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻨﻮﻳﺴﻴﺪ
، ﻭﺗﺎ ﭼﻨﻴﻥ ﻨﮑﻨﻴد
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
، ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺣﻔﻈ
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﺪ . ﻧﻮﺷﺘﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﺤﻔﻈ ﺬﻫنی اﺳﺖ.
ﻭﻧﻴﺰﺣﻔﻈ ﻤﺪﺍﺭک
علمی ﺪﺭ ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
ﺴﻠﻮﮐﻰ ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﻔﻈ (ﺼﻮﺭﺕﺷﻬﻮﺩﻯ)
، ﻭ خاطره ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
الهی ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺟﺰ
ﺗﻤﺮﻳﻥ ﺪﺍﺩﻥ ﺬﻫﻦ
، ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺨﻴّل
ﺴﻠﻮکی ﻮﺣﺿوﺮ
ذهنی ﺩﺍﺋم ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ، ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
، ﻭﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
آﺷﮑﺎﺭ ، ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﻳک اﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬﻰ
، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ، ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
کتاﺏ ﻭ ﺍﻣﺮﻳّﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭﻣﻘﺮﺭ
أزلی الهی اﺳﺖ
، ﺍﻗﺪﺍم کرﺩ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﺨﻴّل ﺴﺎﻟﻚ
، ﻗﻮﻯ ﻮ (إﺳﺒﺎغ
و إسباق)
جلوتر ﻮ ﻭﺍﺿح
گرﺩﺩ ، ﺗﺎ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺎ ﻭﺿﻮﻯ ﺍﺳﺒﺎغ
ﺸﺪﻩ ، ﻭ ﻳﺎ (ﻭﻯﺴﻮﻯ)
سمت و سوی اﻟﻬﻰ
، ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی ﻤﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺒﺎغ وسبقت
جلوتر ﻮﺿﻮح ﻮ ﺍﻣﺎﺩگی
ﻘﺒل اﺯ ﻧﻤﺎﺯ
، ﺑﻄﻮﺭ ﻭﺍﺿح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺬﮐﺮﻭ
ﺑﻴﺎﺩ ﺍﻭﺭﺩﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ وسیله
الهی بمعرفی
خداوند ، ﻧﻤﺎﺯ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﻬﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نَفس ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

470 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ(ﺝ۲ﺹ152ﺑﺤﺎﺭ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ اﻟﻘﻠﺐ ﻳﺘّﮑل
علی اﻟﮑﺘﺎبة ﮐﻪ ﻗﻠﺐ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺒﻨﻮﺷﺘﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺤﻔﻈ ﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﺭ ﻗﻠﺐ
ﻳﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ ذهن
و ﺣﺎﻓﻈﻪ ، ﺑﺴﺘﮕی
ﺒﻨﻮﺷﺘﻥ ﻮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻗﺮاءﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ کاﺭ ﺣﻔﻈ
ﺴﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ ، ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺪﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻓﻮآﺩ
، ﻳﺎ همان ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﺨﻮﺩ ﻧﻘﺶ
ثاﺑﺖ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ، ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺗﺎ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺣﻔﻆ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻥ ﭙس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﻬّﺪ ﺣﻔﻈ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ، ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ آﻥ ، حتی
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋملاّ ﺑﺎﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻘﺎﺋم ﺴﻠﻮک ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﻘلی اﺳﺖ ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ(ﺝ۲ﺹ152ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ: إﺣﺘﻔﻈﻮﺍ
ﺑﮑﺘﺒﮑم ﻔﺎﻧّﮑم
ﺴﻮﻑ ﺗﺤﺘﺎﺟﻮﻥ
اﻟﻴﻬﺎ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻮﺏ ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺭﻳﺪ ، ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺣﺘﻴﺎج ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ. ﻳﺎﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ
، ﻭﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﻤﻴﻨﻮﻳﺴﻴﺪ
ﺣﻔﻈ کنید ، ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺣتی
اﮔﺮ ﻣﻌﺎﻳبی ﺪﺭ
ﺑﻴﺎﻥ آﻥ ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭیا
ﺍﮔﺮ ﻧﻴﻤﻪ ﮐﺎﺭﻩ
ﺗﺤﺮﻳﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍصلاح
ﻮﺗﮑﻤﻴل ﻤﻴﺴّﺮ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
(ﮐﺘﺎﺏ) ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
، ﺍﻣﺮﻳﻪ ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ ، ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻮﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﺪﺍﻭم ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ وسیله
معرفی شده ﺍﻟﻬﻰ
، ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ آﺷﮑﺎﺭ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﺨﻴّل ﺨﻮﺩ
ﺣﻔﻈ ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
الهی ﺮﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎ ﻣﻰ آﻳﻨﺪ
، ﺳﺮﻳﻌﺎ ﻗﺎﺑل
ﻨﺴﻴﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺯﻳﺎﺩ ﻭﺳﻠﻮک ﺪﺍﺋم
اﺳﺖ ، ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﻔﻈ
ﺪل ﺨﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺖ
، ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺎ ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ.

472 -ﺩﺭ
ﺣﺪﻳثی اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ ، (ﺝ۲ﺹ 152ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤﻨﺸﻴﺎﻥ ﻮ ﮐﺎﺗﺒﺎﻥ
ﻮحی ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﺍﺩ:ﮐﻪ
ﻗﻠم ﺪﺭ ﺩﻭﺍﺕ ﺑﺰﻥ
، ﻭﻗﻠم ﺮﺍ ﻧﻮک
ﺘﻴﺰ کن ، ﻭﺣﺮﻑ
ﺑاء ﺮﺍ
علاﻣﺖ ﻭ ﻭﺍﺿح
کن ، ﻭ ﺣﺮﻑ ﺳﻴﻥ
ﺮﺍ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺑﺪﻩ ، ﻭ ﺣﺮﻑ ﻣﻴم
ﺮﺍ ﮐﻮﺭ ﻣﮑﻦ ، ﻭﺳﻔﻴﺪﻯ
ﻮﺳﻄ ﺴﺮ ﺣﺮﻑ ﺭﺍ
ﻭﺍﺿح کن ﻭ ﮐﻠﻤﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻨﻮﻳس ، ﻭﮐﻠﻤﻪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻤﺘد
ﮐﻦ. ﻭﻧﺎم ﺮﺣﻴم
ﺮﺍ ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ ﺑﻨﻮﻳس
. ﻭﻗﻠم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ ﮔﻮﺵ ﭼﭗ
ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺎﻫﺪﺍﺭ.
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﺑﻴﺎﺩ
ﺍﻥ ﺨﻮﺍهی ﺒﻮﺩ.
ﺑﺎﺗﻮﺟﻪ ﺑﺘﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻧﮕﺎﺭش ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻌﻠﻮم اﺳﺖ ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ اُﻣّی
بی ﺴﻮﺍﺩ ﻧﺒﻮﺩﻩ
، ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻮﺷﺘﻥ
ﺨﻮﺩ ﺗﺨﺼﺺ ﻭ ﺣﺮﻓﻪ
ﺑﺮخی ﻤﻨﺸﻴﺎﻥ
ﻮ ﻣﺴﺘﻮﻓﻴﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻄ عربی ﻤﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﺮﻭﻑ
ﮐﻮفی ﺒﻮﺩ ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﻴﻥ اﻟﻨﻬﺮﻳﻥ
ﻤﻨﻄﻘﻪ ﻣﺠﺎﻭﺭ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺳﺮﺯﻣﻴﻥ
اﻳﺮﺍﻥ ، ﻭﭘﺎﻳﺘﺨﺖ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ اﻳﺮﺍنی
تیسفون نزدیک
شهر بغداد
کنونی ﺒﻮﺩ. ﮐﻪ ﺧﻄ
کوفی شهر مرزی
غرب رودخانه
فرات ﺪﺭ ﺍﺻل ﺤﺮﻭﻓﻰ
ﻓﺎﺭسی ﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺧﻄ ﺴُﺮﻳﺎنی
سرزمین
باستانی بابل
و نینوی ﻨﻴﺰ ﻧﺰﺩﻳکی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻏﺮﺏ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺰﻣﻴﻥ
چنین ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻥ ﺨﻄ
ﺮﺍ ﺑﻴﻥ ﭽﻬﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﻤﻮﺩ . ﻭﻟﺬﺍ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻤﻨﺸﻴﺎﻥ ﺘﺬﮐّﺮ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﻣﻴﺪﺍﺩ.
(ﻧَﺼﺐ ﺍﻟﺒاء) ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳﺶ ﻣﻨﺼﻮﺏ
ﮐﺮﺩﻥ ، ﺑﺎ علاﻣﺖ
ﻧَﺼﺐ ﻣﻌﻤﻮل ﺒﻌﺪﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ، ﮐﻪ ﺍﻥ ﻨﻮﺷته
هاﻯ هیچ کدﺍم
علامتی ﺒﺮﺍﻯ ﺼﺪﺍﻯ
ﺤﺮﻭﻑ معمول
نبود. ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺣﺮﻑ باء ﺮﺍ ، ﮐﻪ
ﮐﻮﭼک اﺳﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﻭﺑﭽﺸم
ﺒﻴﺎﻳﺪ. ﻭ ﺩﻧﺪﺍﻧﻪ
ﺍﻥ ﺒﺮﺟﺴﺘﻪ ﮔﺮﺩﺩ.
(ﻟﺎ ﺗﻌﻮّﺭ ﺍﻟﻤﻴﻢ)
ﺣﺮﻑ ﻣﻴم ﺮﺍ ﮐﻮﺭ
ﻭ أعور یک چشم ﻤﮑﻦ
، ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺮ ﺣﺮﻑ
ﻣﻴﻢ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻭﺳﻄ ﺴﻔﻴﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
آﻥ گذﺍﺭﺩ. ﻭﻗﻠم
ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭ لاله ﮔﻮﺵ
، ﺑﻤﻌنی آﻣﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩن ﻗﻠم ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮﺷﺘﻥ ﻔﻮﺭﻯ
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺍﻳﺪﻩ ﻭﻓﮑﺮ
ﺍﺯ ﺫﻫﻥ ﻔﺮﺍﺭ ﻧﮑﻨﺪ
، ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺴﺘﻥﻘﻠم ﻮﮐﺎﻏﺬ
ﺻﺮﻑ ﻧﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮔﻮﺵ ﭼﭗ ﻳﺎﺩ ﺍﻭﺭﻯ
کنندﻩ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﮔﻮﺵ ﺭﺍﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ
، ﺑﺮﺍی دست
رسی فوری دست
بقلم است ، ﻭﻳﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﮔﻮﺵ ﺍﺣﺴﺎس
شنیدن منشی ﻭﺟﻮﺩ
قلم سرعت
استفاده از
نوشتن با قلم
است . ﻭ ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻥ مانع ﻔﺮﺍﻣﻮشی
است. ﻭ ﺍﻳﻥ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺗﻤﺎم ﻮﻗﺖ ﻗﻠم
ﺒﺪﺳﺖ ﻫﺴﺘﻢ ، ﺗﺎ
ﻫﺮ ﻧﮑﺘﻪﺍﻯ ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻮﻳﺎ ﻫﺮﻣﺴﺎﻟﻪﺍﻯ
که آﻧﮕﺎﻩ ﺑﻴﺎﺩ
ﺒﻴﺎﻳﺪ ﻓﻮﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
گوﺷﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﻭ
هر ﻧﻮﺷﺘﻪ ای ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺮاءت ﻣﻴﻨﻮﻳﺴم
ﺘﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺍﻧﺮﺍ
ﻣﻨﺘﻘل
باوراق دیگر
کنم . ﻭﭼﻮﻥ ﺸﻤﺎﺭﺵ
ﺍین ﻴﺎﺩ ﺩﺍﺷﺘﻬﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻬﺎﺭﺳﺎل
ﺘﻤﺎم ﻮﻗﺖ ﻣﺮﺍ
ﺍﺷﻐﺎل کرﺩ ، ﺗﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪﺣﻮﺍشی
تنها ۵۴ ﮐﺘﺎﺏ ﺭﺍ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻡ. ﻭﻟﻮ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻥ ﻨﮑﺎﺕ ﺭﺍ ﺷﺮح
ﻮﺗﻔﺼﻴل ﻨﺪﺍﺩﻩﺍﻡ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺧﻄ ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﺮﻭﻯ کاﻏﺬ ﺳﻔﻴﺪ
ﻧﻮﺷﺘﻢ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺨﻠﻴﻪ حاشیه
نویسی ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮآﻭﺭﺩ ﭼﻬل
ﺴﺎل عمر ﻧﻤﻮﺩﻡ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺯ ﺍﻧﺘﻘﺎل
بقیه آﻥ ﻴﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎ
ﻣﻨﺼﺮﻑ ﮔﺮﺩﻳﺪﻡ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﺗﮑای
ﺤﺎﻓﻈﻪ ، ﻭ ﻳﺎﺭﻯ
ﻔﮑﺮﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ.
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
قُرآن ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
، ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ ﻳﺎﺩﺍﺷتی
ﻮ ﻣﺪﺭکی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻯ ﭘﺎلم
اﺳﭙﺮﻳﻨگ اﻣﺮﻳﮑﺎ
، ﺟﺰ قُرآن ﻮﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺑﺤﺎﺭ ﺍﻟﺎﻧﻮﺍﺭ
، ﻣﻨبعی ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻡ
که برای قانع
نمودن
خواننده خود
ضروری میدانم .
ﻭﻟﺬﺍﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺧﻄﺎ ﺩﺭﺍﺳﺎمی
ﻮﻣﻄﺎﻟﺐ ﺯﻳﺎﺩ
و أرقام ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
.

473 - ﺭﺍﻭﻯ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
(ج2 ﺹ147ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ
، ﺍﻳﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﻮ ﻣﻴﺸﻨﻮم
ﺒﻨﻮﻳﺴﻢ؟ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ آﺭﻯ. ﺑﺎﺯﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ ، ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻏﻀﺐ ﺑﺎﺷﻴﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺷﻰ؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ آﺭﻯ ، ﻭﻣﻥ
هرﮔﺰ ﺟﺰ حقّ ﻨﻤﻴﮕﻮﻳﻢ
، حتّی اﮔﺮ ﺩﺭ ﻏﻀﺐ
ﺑﺎﺷم حقّ ﻤﻴﮕﻮﻳﻢ.
ﻳﻌنی ﺒﺎ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺤق ﻮ حجّ ﻮﺧﺪﺍ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ، ﻳﺎ
ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮﻙ الهی
ﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮکاملان
اﻟﻬﻰ ، ﺟﺰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ، ﻭ
ﻫﺮ ﻣﻄلبی که ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺪﺭﺳﻤﺖ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﻮﮐﻤک ﺒﻬﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺴﻮﻯ
ﺴﻠﻮﻙ الهی ﺒﺎﺷﺪ
، ﻣﻄﻠبی ﻨﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﻏﻀﺐ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ اﻳﺠﺎﺩ
ﺗﺄثیرﻋﻤﻴق ﺘﺮ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
غضبی ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭحقّ
هم ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻏﻀﺐ
ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻠﻮک
الهی اﺟﺒﺎﺭﻯ ﻮﺑﺎ
ﺍﮐﺮﺍﻩ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺘﻌﻬﺪﺍﺕ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﭘﺎ ﺑﻨﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺪﺍﻡﺑﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺟﻪ و
حضور ذهنی ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎم ﻮ ﭘﻴﺮ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ ﺨﻮﺵ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻣﻮﺿﻮعی ﺮﺍ ﻣﺘﺬﮐﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺘإثیرﻯ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
لذا ﭘﻴﺮ ﺑﺎ شدّت
ﻭ ﻏﻀﺐ ﻣﻮﺿﻮع ﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎل ﻤﻴﮑﻨﺪ
، ﺗﺎ ﺳﺎﻟک
عمیقا ﺑﺪﺍﻥ ﻤﺘﻮﺟﻪ
ﮔﺮﺩﺩ

474 - (ﺣﺪﻳث ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺭﻭٴﻴﺖ) ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ۲ﺹ148 ﺑﺤﺎﺭ)
: اﻋﺮﻓﻮﺍ
ﻣﻨﺎﺯل ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ
، علی ﻘﺪﺭ ﺭﻭﺍﻳﺘﻬم
عنّا ﻭ ﻓﻬﻤﻬم ﻤِﻨّﺎﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
الهی ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺎ
ﺭﺍ ، ﺍﺯ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻣﺎ ، ﻭ ﻓﻬم ﺁﻧﺎﻥ
اﺯ ﻣﺎ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﺪ.
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ زنده ﺰﻣﺎﻥ
، ﻭ ﻭﺍﺭثاﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻨﻴﺴﺖ ، ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺟﺰ
ﺑﺎﺗﻘﻮﺍ ﻭﻋﻘل
ﺘﻔﺎﻭتی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺟﺰ ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴم
ﺤﻖ ، ﺑﺮﺍﻯ ﻔﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺗﺮ ﺟﺎﺋﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ ، ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﮐﺪﺍم ﻴک
اﺯ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻫﻤ ﺘﻔﺎﻭﺕ ﻭﻓﻀل
ﻮﺑﺮﺗﺮﻯ مقام الهی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﻘل ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻫم ﻔﺮق ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
، ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﻮﺍﺭﺯﺵ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ،
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺳﻬل اﺳﺖ ، حتّی
عقل ﻮ ﻓﻬم ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی ﺒﺮﺍﻯ
اﺣﺘﺮﺍم ﻤﻘﺎمی
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
اﻳﻥ ﺴﺎﻟک الهی
اﺳﺖ ، ﮐﻪ ﻗﺪﺭ ﻣﻘﺎم
الهی پیرﺧﻮﺩ
، ﻳﺎﻫﺮ ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ، ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺨﺖ ﺗﻌﻈﻴم
ﻮﺗﮑﺮﻳم کند . ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ، ﻫﺮﮐﺪﺍم
تجسّم انسانی ﺸﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺳﻴﺴﺘم ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
، ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻳک اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
کاملان الهی ﭽﻨﺪ
ﺻﺪ ﻧﻔﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
هر یک در بین
قومی ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﮕی ﻤﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴنی
از پنج تن آل
عبا ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
ﻮ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺍﻋملاّ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
کسی ﺰﻧﺪﻩ ﺳﻤﺒﻮل
ﻮﺗﺠﺴّم
انسانی ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺮﺍ ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ، ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻭ ﺭﻭٴﻴﺖ
، ﻭ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺍﺯ ﺭﻭٴﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮ
الهی ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﻴﮑﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
، ﻣﻥ ﻤﻮﻟﺎ علی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﺩﻳﺪﻩﺍﻡ
، ﻣﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯآﻥ
را ﺪﺍﺭﺩ ، ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﺑﺮﻭٴﻴﺖ
ﻓﺎﻃمی ﺪﺭﺭﻭٴﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻡ.
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺍﺧﺮ ﻗﺎﺋم
ﭙﺎﻳﺎﻥ کاﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯﻣﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺣﻔﻆ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﻮﺩ ﻓﻬم
أﺣﺎﺩﻳث ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺣﻔﻈ آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ هم ﺒﻮﺩ
، ﻋﻤل ﺒﺪﺍﻥ ﻔﻬﻢ
، ﻭ ﺣﻔﻈ ﺪﺭ ﻳک ﺴﻠﻮک
الهی ﻤﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺳﻠﻮک الهی کنند
، ﻭ ﺍﺯ ﭼﻪ ﺍﻣﻮﺭﻯ
گرﻳﺰﺍﻥ ﺒﺎﺷﻨﺪ
، ﻭﺑﭽﻪ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﺰﺩﻳک
گرﺩﻧﺪ. ﻓﻬم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯ ﺭﻭﺍﻳﺘﻬﺎ
، ﻣﻨﻮﻃ ﺒﺎﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ (ﻓﻬم ﺴﻠﻮﮐﻰ)
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ آﻧﻬﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﺎ ﺳﻠﻮکیذ ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ، ﻭﻳﺎ ﻗﺸﺮﻯ
ﻮﺩﺍﺳﺘﺎن ﺴﺮﺍئی
اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﺎ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻋﻤﻞ عبادت ﺳﻠﻮکی
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻳﺎﻧﻪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﭼﻪ
ﺳﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺪﺍنیم
فلاﻥ کس ﺑﻴﺸﺘﺮﺣﺪﻳث
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ . ﺟﺰﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ آﺧﻮﻧﺪ
ﺑﺎﺯﻯ ﻮﻧﺎﻥ ﺪﻳﻥ
ﺨﻮﺭﺩﻥ ﺘﺸﻮﻳق
کنیم . ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻘﺎم اﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺳﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻮﺳﻴﺪ
، ﻭ ﻧﺎﻥ ﻤﻔﺖ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ
، ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺯﻥ ﺒﺎﺯﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ. (ﺭﻭﺍﻳﺖ)
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭٴﻴﺖ
روح ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎی سالک ،
ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ ﺪﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل ﺒﺪﻭﻥ
اﺭﺍﺩﻩ ، ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی ﻨﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮﮐس ﺑﺘﻠﻘﻴﻥ
ﺒﺨﻮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺑﻬﻮﺳﻬﺎ ﻭﻋُﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﺗﻠﻘﻴﻥ ﺨﻮﻳﺶ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎئی ﺒﺮﺳﺪ.
ﻫﺮﭼﻘﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
الهی ﺒﺎﺷﺪ ، ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻴﺰ ﺑﺎ
ﻫم ﺘﻔﺎﻭﺕ ﻣﻘﺎم
الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﻋﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻥ ﺒﺮﺗﺮﻯ
هاﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻟﺎﺯم
اﺳﺖ. ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩم غیر ﺳﺎﻟﻚ
، هیچ ﺘﻌﻬﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﺣﺘﺮﺍم ﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﺻل ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮک الهی ﭽﻴﺴﺖ
، ﻭﻳﺎ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪﺑﺪﺍﻥ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﭘس
ﭼﺮﺍ ﺍﺣﺘﺮﺍم ﺒﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻮﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ؟

475 -ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ150ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
اﻋﺮﻓﻮﺍ ﻣﻨﺎﺯل
اﻟﺮﺟﺎل ﻤﻨّﺎ
، علی ﻘﺪﺭ ﺭﻭﺍﻳﺎﺗﻬم
عَنَّا ﻣﻘﺎم ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻤﺎ ﺭﺍ
، ﺍﺯ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺑشناﺳﻴﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث (ﻣﺮﺩﺍﻥ
همان تنها کاملان)
ﺍﻟﻬﻰ ، ﻭﺍﺻل ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺭﻭٴﻴﺖﻫﺎﻯ
اﺯ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ، ﻭﭘنج
ﺘﻥ آل عبا ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎنی ﻮ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی آﻧﻬﺎ ، ﻣﺴﺘﻨﺪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ قُرآن
ﻮ ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
، ﮐﻪ ﺟﺰ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﻠﻮک ﺒﺮﻭﺵ
ولایت ششم ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ زنذه
کاملی الهی ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ الهی
همین ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭘنج گاﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
(ﻋﻠم ﺮﻭﺍﻳﺎﺕ) ﻋﻠﻢ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮﮐﺴﺐ
ﺭﻭٴﻴﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

476 -ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ (ﺝ۲ﺹ 150 ﺑﺤﺎﺭ)
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ: اﻋﺮﻓﻮﺍ
ﻣﻨﺎﺯل اﻟﻨﺎس ﻣﻨّﺎ
، علی ﻘﺪﺭ ﺭﻭﺍﻳﺎﺗﻬم
عَنّا ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﺪ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﺩﺭﻣﻘﺎم
الهی آﻧﻬﺎ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﺪ
، ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﻣﺎ
ﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭼﻘﺪﺭ
ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺯ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ، ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺯﺑﺎﻥ ﻤﻴﺮﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﭼﻘﺪﺭ ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺗﻌﻠﻴم ﺴﻠﻮک الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ، ﺑﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻮﺍﻓﻘﺎﻥ ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﺎﻣل ﺒﺪﺍﻥ ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ
، ﻭﺣتی اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
عاﻣل ﺒﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
، ﺑﺎﻫم ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻋﻘل ﻮﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﮔﺮﻭهی ﻨﻴﺰ
ﺑﻴﻥ ﺨﻮﺩ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎئی
عقلی و
امکانات الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ قُرآن ﻤﺮﺩم
را ﺒﺴﻪ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺻﻠﻰ
(ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک ﻮﺳﺎﻟک
ﻮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ) ﺗﻘﺴﻴم
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

477- (ﺣﺪﻳث ﻟﺰﻭم
ﺠﺎﻣﻌﻪ) ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ
148 بحاﺭ) ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎع ﺤجّ
آخر خود ﺪﺭﺻﺤﺮﺍﻯ
مُنی ﺪﺭ ﻣﮑﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻄقی ﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩ: ﻨﻀّﺮ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺒﺪﺍ
ﺳمع ﻤﻘﺎﻟتی ﻔﻮﻋﺎﻫﺎ
ﻭ ﺑﻠّﻐﻬﺎ ﻣﻥ ﻠم
ﻴﺴﻤﻌﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﻯ کسانی ﺮﺍ ﺑﺎ
ﻃﺮﺍﻭﺕ ﻭ ﺭﻭﺷﻥ
کند ، ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻈﺮ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
بعنوان ﺼﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻤﺎﻳﺪ
، ﺗﺎ ﺍﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ ، ﮔﻮﺵ
داده ﻭ ﺑﻔﻬﻤﺪ
، ﻭ ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
که ﻧﺸﻨﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ
ﺍبلاغ ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻘﻞ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ ﺤﺪﻭﺩ
ﻣﻄﻠﺐ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﻤﻄﻠﺒﻰ
را ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻳﺎ ﺗﻮﺿﻴح
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ
، ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻋﻤل ﺴﻠﻮک الهی
ﺸﻮﻧﺪ. ﮔﻔﺘﻨﻴﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
، ﻭلی هیچ کس ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﻠﺤﺎﻇ ﺘﻮﺟﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺮ ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺒﭽﻨﺪ ﺭﻭﺍﻳتی
اﺳﺘﻨﺎﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﻭﺭﻭﺵ ﻭﻣﺬﻫﺐ ﻋﻘلی
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗأﻳﻴﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﺯ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
، ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﻓﻘﻬی ﻮ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ، ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮﺳﻴﺎسی
می ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺒﻬﺎﻧﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻳﺶ
، ﺯﻭﺭﮔﻮئی ﻮﺣﮑﻮﻣﺖ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
، ﺳﺮﺍﺳﺮ(ﻣﻄﺎلبی
کلّی ) ﻭﺗﻨﻬﺎ (ﻣﻔﻴﺪ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ) ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺣﺘﻰ (ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ الهی اﺳﺖ
، ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ
ﺗﺮﺑﻴتی ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﺒﻪ ﺍﻭ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺸﻔﺎﻯ ﺩﺭﻋُﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺍﻧﻰ ، ﻭﻣﺤﻮ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻔﮑﺮﻯ ﻮ ﺭﻭﺍنی
ﺴﺎﻟک ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻔﮑم ﻤِﻥ ﺤﺎﻣل
ﻔِﻘﻪ ﻏﻴﺮ ﻓﻘﻴﻪ
، ﻭﮐم ﻤِﻥ ﺤﺎﻣل
ﻔِﻘﻪ ، ﺍلی ﻤَﻥ
هو ﺃﻓﻘﻪ ﻣﻨﻪﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
(ﻓﻘﻪ ﻭ ﻓﻬﻢ) ﻋﻘلی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ، ﻭلی
ﺤﺎﻣل ﭙﻴﺎمی اﺯﻓﻘﻪ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی هستند ، ﺗﺎ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻨﺘﻘل
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺣﺎﻣﻞ
ﺍﺣﺎﺩﻳثی
هستند ، ﻭلی ﺨﻮﺩ
ﻓﻘﻴﻪ ﻭﺷﺎﻫﺪ
پگیه ﻭ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺍﻥ ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
، ﮐﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
عالم ﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﭘﻴﺎﻣﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
، ﺑﺮﺍﻯ ابلاغ ﺒﮑﺎملاّﻥ
اﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ابلاغ ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺸﻮﻳﻖ
، ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻧﮑﻮﻫﺶ ﺍﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
، ﺗﺎ ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﺨﻮﺩ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
، ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤلی
ﺮﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
، ﻭﻗﺒﻮل ﻨﺼﻴﺤﺖ
ﮐﺮﺩﻩ. ﻭﺣتی اﻋﺘﻘﺎﺩ
(ﻏﻴﺒی ﻮ ﻧﺪﻳﺪﻩ)
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
الهی ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻣﻘﺎﻡ
الهی ﻮ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ ، ﻭ ﻣﻘﺎم
ﭙﻴﺮ الهی ﺮﺍ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺎﻟک
ﺒﺸﻨﺎﺳﺎﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒﻌﺪﻯ ﺮﺍ ﺑﺴﺎﻟک
ﺒﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﻟﻴﻞ
ﺻﺪق اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
، ﺩﺭ ﻣﻘﺎم الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ ﻭﺍصلاﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم ﻮﺳﻠﻮک
الهی ﻨﻤﻮﺩﻩ ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﺍبلاغ ﺤﺪﻳث ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭلی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
، ﻫﺮﻳک اﮔﺮ علاﻗﻪ
ﺑﺎﺧﺒﺎﺭ ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻧﻘﻞ ﺣﺪﻳث ﺭﺍ ﺍﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺷﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﻴﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ ﻗﺮﻳﺒﺎ
ﺳﻠﻮک الهی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ ﻓﻘﻴﻪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ (ﭘﮕﺎﻫﻰ) ﺩﺭﻳک
ﺼﺒﺤﮕﺎﻫﻰ ، ﻭﺍﮔﺎﻩ
ﻭﺷﺎﻫﺪ ﻭ ﻭﺍﺻل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
، ﻭ ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻳک ﭙﮕﺎﻩ ﺑﺎﻣﺪﺍﺩﻯ
صبح صادق اﺳﺖ
، ﮐﻪ کاملان الهی
هر ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻌﻘل
کلّی ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻨک
أﺻل ﭙﻴﺎم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ:
ثلاث ﻟﺎ ﻳﻐلّ
علیهنّ ﻘﻠﺐ ﻋﺒﺪ
ﻣﺴﻠﻢ ، ﺍخلاﺹ ﺍﻟﻌمل
ﻠﻠﻪ ، ﻭ ﺍﻟﻨﺼﻴحة
ﻟﺄﺋمّة ﺍﻟﻤﺴﻠﻤﻴﻦ
، ﻭ ﺍﻟﻠّﺰﻭم ﻠﺠﻤﺎﻋﺘﻬﻢ
، ﻓﺎﻥ ﺪَﻋﻮَﺗَﻬم
ﻤﺤﻴطة ﻣِﻥ ﻮﺭﺍﺋﻬم
ﺳﻪ ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩل ﺒﻨﺪﻩ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺨﺪﺍ ﺭﺍ
، ﺍﻟﻮﺩگی ﻮ آﺳﻴب
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻳﮑﻰ (ﺍخلاﺹ)
ﺩﺭﻋﻤﻞ. ﻭﻫﺮﻋﻤلیا
ﻋﺒﺎﺩﺗﻴﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﮑﻰ (ﻧﺼﻴﺤﺘﻰ)
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻳﮑﻰ (ﻟﺰﻭم
ﺠﻤﺎﻋﺖ) ﻳﺎ ﺩﺭﺟمع
ﺸﺪﻥ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻋﻮﺕ
ﺍﻧﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭ ﺗﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻳﻥ ﺪﻋﻮﺕ
ﺭﺍ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
که ﺑﺸﻮﺩ ، ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ
، ﻋﻤل ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭼﻪ ﮐﻤک ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ، ﻭﭼﻪ ﻫﺮ
ﺧﺪﻣﺘﻴﮑﻪ ﻣﺴﺘﻘﻴم
ﻮﻏﻴﺮﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﮑسی ﺒﺸﻮﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺩفع ﺸﺮک ﻤﺪﺍﻭم
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺭﻳﺎ ﻭﻣﻨﺎفعی
ﺪﺭﮐﺎﺭ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻋﻤﺎل
ﺨﺎﻟﺼﺎﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ ، ﮐﻪ ﻗﻠﺐ
(ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ
اﻭم کننده ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺭﺍ ﭘﺎک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ، ﻭ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻋﻤلی که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺧﺎﻟﺼﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ، تنها ﻫﻤﻴﻦ
(ﺳﻠﻮک الهی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ)
زنده ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﻋﻤﺎل
ﺨﻴﺮ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻫﺴﺘﻨﺪ
، ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﻔﺎﺭﺵ ﺩﻭم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ، ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻭ ﭘﻨﺪ پذیری ، ﻭﺣتی
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﻧﻈﺮﺍﺕ کاملان
اﻟﻬﻰ ، ﻭ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
اوم کننده ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻥ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ به (ﻏُلاﺕ ﺍﻓﺮﺍﻃﮕﺮ)
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺎم ﻮﺳﺮﺍﻥ ﺮﻭﺣﺎنی
ﻤﺮﺩم ﻮﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﻗﺒﻮل
ﻨﺼﻴﺤﺖ آﻧﺎﻥ
، ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی کاملان
، ﻭ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻏﻴبی ﻮ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻭﺑﮕﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﻧﻈﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ، ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ ، ﻭ ﭘﻴﺮ الهی
ﺮﺍ ﺑﺴﺎﻟک ﻤﻌﺮفی
کند ﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺒﺴﺎﻟک
ﺒﺪﻫﺪ ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﻟﻴل ﺼﺪق ﻤﻘﺎم
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭘﻨﺪ ﺳﻮم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
(ﻟﺰﻭم ﺠﻤﺎﻋﺖ) ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ ﺳﻴﺎسی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ
، ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
هیچ کدﺍم ﺴﺎﻟک
الهی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
، ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺍﺳﺘﻘﻄﺎﺏ
ﻣﺮﺩم ﺒﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﻭﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﺧﻠﻴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﺴﻴﺎسی ﻮ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
گشاﺋﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیر ﻣﻮٴﻤﻥ ﺪﺭ ﺻﺪﺭ
ﺍسلاﻡ ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﺑﺎﻃل ﻨﻈﺎمی
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ، ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻥ غاﺭﺕ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻮﺣﮑﻮﻣﺖ ﻏﺎﺭﺗﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ، ﺧﺪﻣتی
ﺒﻨﺴﻠﻬﺎﻯ آﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک الهی
ﻨﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﻟﺰﻭﻡ
ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﻫم
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﺟﻤﺎﻋﺖ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ الهی
بمعرفی
خداوند ﻮﺟمع
گرﺩﻳﺪﻥ و
صمدیّت ووحدت
وجود یافتن در
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ او ﻭﻳﺎﻫﺮ
ﻣﻘﺎم شهود
تجلّیات الهی
اﺳﺖ. ﺟﻤﺎﻋﺖ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ ، ﻫﻤﺎﻥ
(ﺟَم ﺸﺪﻥ ﻮﺟمع
گرﺩﻳﺪﻥ) ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ، ﻭﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭکاملان الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
هستند ﮐﻪ ﺟَﻢ
و جمع ووحدت
وجود ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ
، ﻭﺟﻤﺸﻴﺪ ﻭ ﺳﻴّﺪ
ﺟمع ﺸﺪﻩ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺠم اﺻطلاحی
اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺰﺭﺩﺷتی
و ﺮﻭﺵ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻘﻮﻡ یهود
زردشتی و قوم
قریش ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
، ﮐﻪ ﺟم گرﺩﻳﺪﻥ
و ﺟمع گرﺩﻳﺪﻥ ﻮ
ﺟﻤﻌﻪ ﺭﺍ ﻧﺎم ﺮﻭﺯ
ﻫﻔﺘم هفته ، ﻭﺟم
ﺸﺪﻥ ﺒﺎ ﻫﻔﺘﻤﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ الهی ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ (آﺩﻳﻨﻪ ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭﺯ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺩﻳﻥ ﺪﺍﺭﻯو
دین ورزی ﺴﺎﻟﻚ
، ﻭﺗﺮک أﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﻘﺒلی ﺨﻮﺩ
، ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻋﻤﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
، ﻭﺩﺭﻧﻤﺎﻳﺶ حجّ
کعبه (ﺗﻘﺼﻴﺮ) ﺍﺧﺮﻳﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﺎﻟک الهی
اﺳﺖ. ﻭﺑﺪﻭﻥ اﻳﻥ
ﺘﻘﺼﻴﺮ ، حجّ
یک ﺤﺎج ﻨﻴﺰ ﺑﺎﻃل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ کاملان
الهی ﺒﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮد ﻗﺎﺋم ﺘﺮک
عباﺩﺕ ﻭﻋﺎﺩﺕ ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ، ﺩﻟﻴل
عدم ﺘﻘﺼﻴﺮ ﻭ ﻧﺎ
ﺑﺎﻭﺭﻯ آﻧﻬﺎ
، ﺩﺭ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
کاملان الهی ﺒﻘﻮل
امام ﺼﺎﺩﻕ ، ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎنی
که ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ، ﺟمع
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﻣی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍﺩﺭحجّ
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺩﻋﻮﺕ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺍسلام
ﻮ ﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ ، ﮐﻪ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ
، ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﮐسی
اﺯ ﺍﻥ ﻀﺮﺭﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﮔﺮ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌلی
ﺨﻮﺩ ، ﺳﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﻧﻴﺎﺑﺪ
، ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒیعی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ، ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
أﺯلی الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
، ﺍﻧﺠﺎم ﻨﺪﻫﺪ
، ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺮﻭﺩ
، ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺭﺍﻩ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺮﺍ ، ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯ ﻭ ﻃﻮﻟﺎنی
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ، ﻫﻤﻴﻥﻮﻇﻴﻔﻪ
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺒﺎﺭ ﺍﻳﻥ
ﻤﺴﺨﻬﺎ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﺪنی
هستند ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
، ﻗﺮﻳﺒﺎ ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻯ
ﻮ ﺍﺣﺘﻤﺎل ﻤﺮﮒ
ﻗﺮﻳﺐ ﺍﻟﻮﻗﻮﻉ
، ﺷﺨﺺ ﺑﻔﮑﺮ ﺳﻠﻮک
الهی ﻤﻴﺎﻓﺘﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮکی
کرﺩ ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺣل ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ طیّ
کند. ﻧﻪ ﻭﻗﺖ ﺍﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ ، ﻭ ﻧﻪ
ﺗﻮﺍﻥ ﺠﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫنی
ﻮﻋﻘلی آﻧﺮﺍ ، ﻭﺻﺒﺮ
ﻭ ﺑﺮﺩﺑﺎﺭﻯ اﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
الهی ﺮﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. (ﻟﺎ ﻳﻐﻞ) ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻏُل ﻮ ﺯﻧﺠﻴﺮ
، ﻭﻏم ﻮﮔﺮﻓﺘﮕﻰ
، ﻭﺿﺮﺭ ﻭ ﺍﺳﻴﺐ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﻣشکلاﺕ
ﺭﻭﺍنی ﺴﺎﻟﻚ ،
ﻓﻮﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭﺯﻫﺎﻯ
ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ ﺒﺮﻃﺮﻑ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﻥ آثاﺭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ، ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ ﻤﻘﺪّس
الهی اﺳﺖ. ﻭﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺸﺴﺘﻦ ﻭ ﺗﻤﺎﺷﺎﻯ
کعبه ﻭﻗﺒﻠﻪ ، ﺧﻮﺩ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﻪ ﻭﺍقعی ﭙﻴﺮ
الهی ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی بمعرفی
خداوند ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. حتّی
اﮔﺮ ﺑﻌﺒﺎﺩتی
هم ﻨﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭلی ﺒﺸﺮﻃ اﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺪﺍم ﺒﺎ ﺍﻳﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻮﺩفع ﺸﺮک اﺣﺘﻤﺎلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﻣﺬﮐﻮﺭ
، ﺷﺨﺺ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺣتی ﺴﻤﺒﻮل ﺸﻬﻮﺩﻯ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
، ﮐﻪ ﺗﻮ الهی
هستی ﻮلی اﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻰ ، ﺧﺪﺍئی
ﻤﻴﺒﺎشی ﻮلی ﺨﺪﺍی
الله ﻧﻴﺴﺘﻰ. (ﺍﺣﺎﻃﻪ)
ﺩﻋﻮﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎ
، ﺣﻔﻈ اﻧﺴﺎﻥ
اﺯ ﺧﻄﺮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
، ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﻌﺪﻯ اﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻮﻥ
اُﺧﻮة ، ﺗﺘﮑﺎفئ
ﺪﻣاؤﻫﻢ ، ﻭﻫم
علی ﻴﺪ علی ﻤﻥ ﺴﻮﺍﻫﻢ
، ﻳﺴﻌﻰ ﺑﺬﻣّﺘﻬم
ﺃﺩﻧﺎﻫمﻭ ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺒﺮﺍﺩﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ، ﻭﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺒﺎ هم ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺧﻮﻥ
آﻧﻬﺎ ﺑﻴﻚ ﺍﺭﺯﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺖ ﻭﺍﺣﺪ ، ﻭﺑﻨﺤﻮﻯ
علیه ﻏﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺳﻌﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺑﺰﻳﺮ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ
ﺑﺪهی کرﺩﻩ ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮد ﺍﺩﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻤک کنند ﻭ ﻳﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ، ﻭﺑﺮفع
مشکلات ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
، ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ کاملان الهی
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺧﻮﻥ
اﻳﻨﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺮ ﺍﺭﺯﺵ ﺍﺳﺖ
، ﻭﻳﮑﺴﺎﻥ أﺭﺯﺵ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮ ﺗﻌﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ ، ﮐﻪ ﻟﺰﻭم
اﻃﺎﻋﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺮ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺣﮑﻮﻣتی
ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
(ﺫﻣّﺖ) ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻯ
ﻮﺗﻌﻬﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
، ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺣﺴﺎس ﺧﻮﺩﺗﺎ
ﮐﻤک ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
عقب ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک الهی ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
، ﻭ ﺍﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
الهی ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ

478 - (ﺗﻌﻠﻴم
ﺤﺪﻳث ) ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ152 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﻠﻴﺒلّغ
اﻟﺸﺎﻫﺪ ﺍﻟﻐﺎﺋﺐ
، ﻓﺎﻥّ اﻟﺸﺎﻫﺪ
ﻋسی ﺃﻥ ﻴﺒلّغ ﻤَﻥ
هو ﺃﻭعی له ﻣﻨﻪﺣﺎﺿﺮﺍﻥ
غاﻳﺒﺎﻥ ﺮﺍ ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻣَﻥ إبلاغ ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺷﺎﻫﺪﻯ
ﺤﺎﺿﺮ ، ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ
ﺑﮑسی غاﻳﺐ ﻣﻨﺘﻘل
کند ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﻭﻯ
ﺒﻴﺪﺍﺭﺗﺮ ﻭﻓﻬﻤﻴﺪﻩﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
، ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﻤل ﺒﮕﻔﺘﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﻳﺎ کلام ﺪﺭ ﺍﻭ
ﺗأثیرﻯ ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺸﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﻌﺪﻯ ، ﺍﮔﺮ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﻭﻋﺎﺷﻘﺘﺮ ، ﻭ ﻃﺎﻟﺐ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﻮﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ، ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮﻋﺮﻓﺎنی
ﺪﺭ ﻭﻯ ﺘأثیر ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﻘل کلام ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﻤﻬم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
، ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻫﻨﮕﺎﻣﻴﮑﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻥ ﻤﻴﺴّﺮ
ﻧﺒﻮﺩ ﻭ یا ﻗﺒل
اﺯ ﺻﻨﻌﺖ ﭼﺎﭖ ﻫﺮﮐسی
کتابی ﻨﺪﺍﺷﺖ.

479-ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ152 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ: ﻤﻥ ﺃﺩّﻯ الی
اُﻣّتی ﺤﺪﻳثا
، ﻳﻘﺎم ﺒﻪ ﺳُنّة
ﺃﻭ ﻳَثلم ﺒﻪ ﺑﺪعة
، ﻓﻠﻪ ﺍﻟﺠنّة ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺣﺪﻳثی اﺯﻣﻥ ﺮﺍ
ﺑﺎُﻣّﺖ(ﺍﻭم کنندﻩ)
ﻣﻥ ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ ، ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺍﺳﺎس ﺍﻥ ﺑﺴُﻨّﺖ
ﻭ ﻳﺎ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺪﻋﺖ ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷُﺮُﻑ
ﻭﻗﻮﻉ ﺍﺳﺖ ﻣﻨﺘفی
کند ﻭ ﺩفع ﺴوء ﺘﻔﺎﻫم
ﺴﺎلک ﺒﺸﻮﺩ ، ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺯ ﺁﻥ اﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺤﻮﺻﻠﻪ ﻧﻘل
علم ﺳﻠﻮک ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺎﻟﺐ ﺳُﻨّﺖ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ، ﻋملاّ ﺑﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
الهی اﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺟﺰﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی
اﻳﻥ کاملان الهی
هستند ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭﻫﺮ ﻓﺮﺻﺘﻴﮑﻪ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ، ﺑﻴکی
اﺯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
اﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
، ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ
، ﻭﻋﻤﻴق ﺘﺮﺷﺪﻥ
ﺴﻠﻮک الهی اﻭ ﻭ
ﻫﺮﮐسی ﻤﻴﺸﻮﺩ.

480- پیاﻣﺒﺮ
، ﺍﺭﺯﺵ ﺍﺩﺭﺍک
عقلی ﻮﺳﻠﻮکی ﺤﺪﻳث
ها ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻥ ﺘﻮﺿﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ (ﺝ۲ﺹ 152 ﺑﺤﺎﺭ)
: ﻤَﻥ ﺘﻌﻠّم
ﺤﺪﻳثین
إثنین ، ﻳﻨفع ﺒﻬﻤﺎ
ﻧﻔﺴﻪ ، ﺃﻭ ﻳﻌﻠّﻤﻬﺎ
ﻏﻴﺮﻩ ﻓﻴﻨﺘفع
ﺒﻬﻤﺎ ، ﮐﺎﻥ ﺨﻴﺮﺍ
ﻣِﻥ عبادة ﺳﺘﻴﻥ
ﺴنةﻫﺮﮐس
ﺩﻭ ﺣﺪﻳث ﻭ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺭﺍ ﮐﺴﺐ ﮐﻨﺪ ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺮﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ
، ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯد و ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی
کند ، ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﻣﻔﻴﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺷﺼﺖ ﺳﺎل
عباﺩﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ
، ﺑﺪﻭﻥ آﻣﻮﺯﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ، ﻭ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ، ﺩﺭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ، ﺣتی
ﺸﺼﺖ ﺳﺎل که ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎلغی
ﺒﺮﺍﻯ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻋﺒﺎﺩﻯ
اﺳﺖ ، ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻳک ﻠﺤﻈﻪ ﻭﻳک ﻤﻮﺭﺩ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﺳﻠﻮکی
ﻨﺎ ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﻋﺸﻖ
، ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﻧﺎئی
ﻮﺍﮔﺎهی ﻤﻘﺪﻣﺎتی
علم ﺴﻠﻮﻙ ، ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
، ﻋﻤﻴﻘﺎ ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺎ
، ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺩﮔﺮﮔﻮنی
اﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮔﺎهی ﺴﺎﻟﻚ
ﻳﻜﺸﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻫﺮ ﻳک
اﺯ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
، ﺧﻮﺩ ﻳک ﺠﻨﺒﻪﺍﻯ
اﺯ ﺟﻮﺍﻧﺐ ﺳﻠﻮک
الهی ﺮﺍ ﺭﻭﺷﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺟﺎﻟﺐ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ، ﺍﮔﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳک ﺠﻨﺒﻪ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ، ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ ، ﺩﻳﮕﺮ ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﻭﺟﻬﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
، ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﺨﺺ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺑﺎﺯ (ﺣﺪﻳث
) ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
الهی و شهود
تازه برتر اﺳﺖ
، ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟگ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺣﺪﻳث ﻭ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺳﺎﻟک
ولایت محمدی
که ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
قائم و عرش
رحمان ﺑﻤﻴﺮﺩ
، هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ در ﺑﻬﺸت
سوم ﺪﺍﺭﺩ. تا ﺑﺎ
ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ
گرﺩﺩ. ﻭلی هرﮔﺰ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی و نسخ
بشری ﺮﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻣﺎ ﺣﺪﻳث
ﺑﻤﻌنی ﺸﻬﻮﺩ ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻗﺎﺑل اﻧﺘﻘﺎل ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭلی اطلاع ﺪﺍﺩﻥ
آﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ، ﻣﻔﻴﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ فلاﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺸﻬﻮﺩ چندم ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ ، ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ، ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﭘﻴﺮالهی اﻳﻥ ﺴﺎﻟﻚ
، ﺑﺮﺍﻯ اﻭ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺷﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ، ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺸﻮﻳق ﺒتلاﺵ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

481 -ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﻭﺍﻳﺖ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ(ﺝ۲ﺹ 152 بحاﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ: ﺘﺬﺍﮐﺮﻭﺍ ﻭ تلاﻗﻮﺍ
ﻭ ﺗﺤﺪّثوﺍ ، ﻓإﻥّ
اﻟﺤﺪﻳث جلاء اﻟﻘﻠﻮﺏ
، إﻥّ اﻟﻘﻠﻮﺏ ﻟﺘﺮﻳﻦ
، ﮐﻤﺎ ﻳﺮﻳﻥ اﻟﺴﻴﻒ
، ﻭﺟلاءه ﺍﻟﺤﺪﻳث ﺑﺎﻫم ﻤﺬﺍﮐﺮﻩ
ﮐﻨﻴﺪ ، ﻭ ﺍﺯ ﻫم
ﺪﻳﺪﻥ ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ
، ﻭﺑﺎﻫم ﺼﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻴﺪ ، ﮐﻪ ﺣﺪﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ، ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﺻﺤﺒﺖ الهی ﺪﺭﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻭ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
، ﺩﻟﻬﺎ ﺭﺍ ﺟلا
ﻭ ﺭﻭﺷﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻟﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺯﻧگ ﻤﻴﺰﻧﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺸﻤﺸﻴﺮ ﮐﻪ ﺯﻧگ
ﻤﻴﺨﻮﺭﺩ ، ﺩل ﻨﻴﺰ
ﺯﻧﮓ می ﺨﻮﺭﺩ
، ﺑﺎ ﺣﺪﻳث ﻭﺗﻔﮑﺮ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﺬﮐﺮ
ﻭ ﺳﻠﻮک الهی ﺠلا
ﻣﻴﺎﺑﺪ ، ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺷﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.

482 -ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ153
بحار ) ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:ﻤَﻥ ﺤﻔﻈ
ﻤﻥ ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ ﺍﺭﺑﻌﻴﻥ
ﺤﺪﻳثا ، ﺑﻌثه ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺰّ ﻭﺟلّ ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
، ﻋﺎﻟﻤِﺎ ﻓﻘﻴﻬﺎ
، ﻭﻟم ﻴﻌﺬّﺑﻪ
ﻫﺮﮐس
ﺍﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻤﺎ
، ﮐﻪ ﭼﻬل ﺤﺪﻳشی
ﺮﺍ ﺣﻔﻈ ﻨﻤﺎﻳﺪ
، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻋﺎﻟم
ﻮﻓﻘﻴﻪ ﻣﺒﻌﻮث
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻭﺭﺍ ﻋﺬﺍﺏ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
(ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ) ﻣﺎ ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪﻩ
ﺷﻌﺎع ﻨﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻣﺎﻣﺎﻥ
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻭکاملان
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق هستند. ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﺷﻴﻌﻪ
، ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩق ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺴﺎﻟک
الهی ﻨﺒﻮﺩﻩ ، ﻭ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﻋﻤل
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ ، ﻭ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﻨﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻣﺬﻫﺐ ﺷﻴﻌﻪ
، ﺧﻮﺩ ﺩﻩﻫﺎ ﺷﺎﺧﻪ
ﻋﻠﻮﻯ ﺒﻮﺩﻩ ، ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم
یک ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻣﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﺪﺍم ﻮﺍﻗﻌﺎ
ﺷﻴﻌﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
، ﮐﻪﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭی اﮔﺮ ﺑﺎﺯ ﮐﺴﺎنی
ﭙﻴﺮﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮ
ﺷﻴﻌﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
، ﻭلی ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺸﻌﺎع
ﻨﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
یمع رفی
خداوند باشند ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﻮﻣﻘﺪﻣﺎتی لاﺯم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ، ﺑﺎﺯ
ﺷﻴﻌﻪ واقعی ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم نیز ﺒﺮﺳﻨﺪ.
(ﺣﻔﻆ) ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ
ﺪﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺫﻫنی
اﺳﺖ ، ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﻔﻈ ﺪﺭ ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ
هم ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﻤﻌنی
ﺪﺭﺳﺖ ، ﻣﻨﻈﻮﺭﻋﻤل
ﺒﺪﺍﻧﻬﺎ ، ﺩﺭﻳک
ﺴﻠﻮک الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻤﻬم
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ أﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
، ﻭحتّی کاملان
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
هر ﺯﻣﺎﻥ ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ، ﺑﻘﺼﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺸﻬﻮﺩ الهی ﻮ(ﻫُﺪﺍ
و خدا ) ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭهیچ کدﺍم أﻣﺮﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭﺳﻴﺎسی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺭﻯ ﻔﻠﺴفی
ﻴﺎ ﻓﻘﻬﻰآخوندی
، ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺤﮑﻮﻣﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺣﻔﻈ
ﺪﺭﻋﻤﻞ ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﮑﺎﺭ ﺑﺴﺘﻥ ﺘﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ، ﺣﺪّ ﺍﻗل
ﭽﻬﻞ ﺣﺪﻳثی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺻل ﺸﺎﻳﺪ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺣﺪﻳث ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺣﺎﻓﻈ
قُرآن) ﻧﻴﺰ ، ﺣﻔﻈکننده
ﺫﻫنی آﻳﺎﺕ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺿﺒﻄ ﺼﻮﺕ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮقُرآن ﺨﻮﺍﻥ
ﺒﺮ ﺳﺮﻗﺒﺮﻫﺎ
، ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪﺗﺮ
ﻭﺣﺎﻓﻈ ﺘﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ (قُرآن) ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺩﻭﻗﺮّه
)ﺷﻬﻮﺩﻯ اﮐﺘﺸﺎفی
ﻤﺤﻤﺪ ، ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
هفت ﻗﺮّﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﭙس ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ، ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺣﻔﻈ ﻮﻋﻤل ﺒﺪﺍﻥ
، ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ اﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺣﺎﻓﻈ
ﺸﺎﻋﺮ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺍﻭ ، ﺍﺯﺣﺎﻓﻈﺎﻥ
ﻤﻌﺮﻭﻑ ﺗﺎﺭﻳخ
اﺯ قُرآن ، ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
(ﺷﺎﻫﺪان ﻗﺎﺋﻢ)
ﺷﻬﻮﺩ ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ، ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻌﺎنی ﺒﺎﻃنی ﻮﺳﻠﻮکی
أﺷﻌﺎﺭ (ﺣﺎﻓﻆ) ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﮔﻔﺘنی
اﻭﻟﻴﺎ ﮔﻮﺍﻩ ﺑﺮ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ، ﮐﻪ ﺣﻔﻈ
ﺴﻠﻮکی ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﮕی نوعی ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺣﻔﻈ ﺪﺭﻋﻤل اﺯ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
، ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍخلاﻗﻰ ، ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺻﻔﺎﺕ الهی
ﺒﻮﺩﻩ ، ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻴﺎﻓﺘﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﺤﺎﻓﻈﺎﻥ قُرآن
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث ، ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺍﻗلّ ﭽﻬل ﺤﺪﻳث
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻥ ﻮﺣﺼﻮل ﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﮐﺎفی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﭼﻬل ﻨﻴﺰﻋﺪﺩﻯ
ﻘﻄﻌی ﻨﻴﺴﺖ ، ﻭلی
ﺒﻤﻌنی أﻧﺪک ﻨمیباشد
ﮐﻪﺍﻧﺪﻛ ﺮﺍ ﻫﻔﺖ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺯﻳﺎﺩ ﮐﻪﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی ﺪﺭﺣﺪّ
ﻭﺳﻄ ﻮﻣﻌﻘﻮﻝ
، ﻭﻗﺎﺑل ﺤﻔﻈ ﺪﺭﺧﺎﻃﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
، ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﻫﺎﻯ
أﻧﺪک رﺍ ﻫﻔﺖ ،
ﻭﺯﻳﺎﺩﺗﺮ ﺭﺍ ﻫﻔﺘﺎﺩ
، ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﻫﻔت ﺼﺪ ﻳﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻗﻢ (ﻫﻔﺖ)
ﺗﺎﮐﻴﺪ ﻭﺗﻘﺪﻳس
ﻣﻴﺸﺪ ، ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ولایت ششم ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﺮﺍﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﻗﺪﻳﻢ
، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ، ﻭﺳﭙس
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﺸﺪﻩ
، ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
همان أﻧﺒﻴﺎ ﺩﺭﻋﻤﻞ
، ﺑﺘﻤﺎم هفت ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺼل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﺭﺩﻩﻫﺎﻯ آﺧﺮ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ (ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ) ﻫﺎئی اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ آﺯﺭ ﭘﺪﺭ
ﺭﻭﺣﺎنی إﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
، ﻭﺳﭙس ﻋﻴسی ﻮ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺒﻘﻴﻪ ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﺍﻥﭙس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﻋﺎﻣل ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ
، ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﻋﺼﻮﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ، ﮐﻪ ﺫﺍﺗﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺍﺣل ﻔﺼﻮل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺗﺮ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘلی
ﻮﺍﺩﺭﺍکی ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
، ﻭﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻞ آنگاه ﺨﻮﺩ
، ﺗﮑﺎملاّﺕ ﺍﻧﺮﺍ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺎ ﮐﻤک ﻮ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋﻢ ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭﺗﻌﻬﺪ
الهی ﺪﺭ ﺍﻧﺠﺎم
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عر ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺳﻨﺪ ، ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ
پیامبر گونه ﺑﺨﻠق
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺘﺎ آﺧﺮﻋﻤﺮﺩﺭﺣﺎل
عباﺩﺕ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ.
(ﺣﺪﻳث ) ﻧﻴﺰﻣﻌﺎنی
ﻤﺘﻌﺪﺩ ﺩﺍﺭﺩ
، ﮐﻪ ﻳکی ﺼﺤﺒﺖ
ﻭ(ﮔﻔﺘﺎﺭ) ﺍﺳﺖ
، ﮐﻪ ﺗﺼﻮّﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
کلام ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺤﺪﻳث
ﺑﺎﺯ ، ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺷﻬﻮﺩ)
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
، ﻫﺪﻑ ﺍﺻﻠﻰ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺍﺳﺘﺎنی
ﺘﺎﺭﻳخی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺮﮔﺮﻣﻰ ، ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
عام ﻤﻄﺮح ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻣﺮ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ، ﺗﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ ﻤﻌنی
ﺤﺪﻳث ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ، ﺍﮔﺮ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮک ﺮﺍ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
، ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷتی
اﺯ ﺍﻥ ﺒﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺣﺪﻳث ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﻧﻮﻳﻦ) ﻭﻳﺎ (ﺣﺎﺩثه
ﺍﻯ) ﺍﺳﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻣﺤﻤﺪ. ﮐﻪ ﺩﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺍﮐﺘﺸﺎفی ﻤﺤﻤﺪ
ﺭﺍﺑﻴﺎﺑﺪ ، ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
(ﻘﺮّﻩﻫﺎ ﻳﺎ ﺧﻮﺭّه
ﻫﺎﻯ) ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺸﺸم
ﻘﺎﺋم ﺮﺏّ اﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻴﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
روح القدس شده
، ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵ ربّ ﺭﺣﻤﺎن
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺍﻳﻥ
ﺪﻭ ﻣﻘﺎم الهی ﺮﺍ
در شهود ﻳﺎﻓﺖ
، ﻭ ﺩﺭ (ﺣﻔﻈ ﺸﻬﻮﺩﻯ)
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ ، ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺪﺭﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
، ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺎﻳﻥ ﺪﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ ، ﻳﺎﻓﺘﻪ
الهی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭحتّی ﻘﻴﺎﻣﺖ ﺍﻭ
ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
، ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
قیام قیامت
گونه او ﻨﻴﺰ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ، ﻭﺣﻀﻮﺭ
ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﺧﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺨﺪﺍ
، ﻭﺗﻌﻴﻴﻥ ﻨﻮع
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ (ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻳﺎ ﻣُﺠﺮﻡ) ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
آﻧﻬﺎ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻨﻴﺎﺯ
ﺑﺤﻀﻮﺭﻯ ﺪﺭﻗﻴﺎﻣﺖ
آینده ها ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺣﺪﻳث ﺑﺎﺯ ﻣﻌﺎنی
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ، ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍم ﺨﻮﺩ (ﺣﺎﺩثه
ﺍﻯ) ﺍﻟﻬﻰ ، ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻬم ﺪﺭﺗﺎﺭﻳخ
ﺤﻴﺎﺕ ﻭ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﻳک ﺮﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﻳﻥ ﺤﺎﺩثه ﻣﻬم
ﺮﺍ ﺑﺼﻮﺭث ﺤَﺪَثی
آﺧﺮ ﻭگاﺯ ﺷﮑم ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ
، ﮐﻪ اصطلاحا ﻧﻤﺎﺯ
ﺭﺍ ﺑﺎﻃل ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺍﻳﻥﻨﻤﻮﻧﻪ ﺧﻮبی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
مشرکانه ، ﺍﺯﻣﻌﺎنی
ﻮﻣﻘﺎﺻﺪ ﺑﺎﻃنی
اﻣﻮﺭ الهی اﺳﺖ
، ﮐﻪ ﺍﺯ ﮐﺠﺎ ﺑﮑﺠﺎ
ﺑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
(ﺑَﻌَثه ) ﻳﻌنی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺒﻌﻮث ﻣﻴﮑﻨﺪ
، ﮐﻪ (ﺑﻌثت ) ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﺟمع ﺪﻭ ﺷﺮﻁ)ﻟﺎﺯم
اﺳﺖ ، ﻳکی ﺰﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﻤﺠﺪﺩ پس
از مرگ قبل از
مرگ ارادی
برای امکان
شهود قائم ﻭﻳکی
إﻋﺰﺍم ﻮ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
یافتن ﺸﺨﺺ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺘﺠلّی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ ﻤﻔﻬﻮم
ﺴﻠﻮکی ﺮﺍ ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ، ﻭﺗﺤﻘق
ﻤﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ، ﻣﺒﻌﻮث ﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺷﺮﻃ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸّﻴﺖ ﻭﻳﮋﻩ ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻮﺩ ، ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم اﺯ ﻫﻴﺠﺎﻥ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻗﺎﻟﺐ ﺗﻬی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺑﺘﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ، ﻧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺻﺪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ
، ﻭﺷﺶ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺒﻌﺪ ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺟﻌﺘﻰ
الهی شده ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﮑﺎﻣل را اﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ، ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ کاملان
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻭﻣﺒﻌﻮث ﺑﺨﻠﻖ
، ﻭﺯﻧﺪگی ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻧﺎﻥ
که ﻣُﺮﺩﻧﺪ ﻣﺒﻌﻮث
ﻧﮕﺮﺩﻳﺪﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﺮﺟﻌﺖ در نوع ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﺮخی اﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
نیز ظاهرا ﻤﺄﻣﻮﺭﻳتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭﺑﺪﻭﻥ
عقل الهی (ﺒﻬﻠﻮل)
هستند. ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺷﺨﺼﺎ ﺳﺎﻟک
عاﺩﻯ ﺒﻮﺩ ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺒﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ ، ﻣﺒﻌﻮث
ﺷﺪ ﻭ ﺑﺨلق ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻌثت ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
، ﭼﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ، ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖالهی
ﺒﺨﻠﻖ ، ﻭﭘس ﺍﺯﮐﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ علی أﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
ولایت ششم
محمدی در هر
زمان بعدی ، ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭﻫﺮﻋﺼﺮ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
، ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﻤﻌنی اوم ﺪﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
عاﺩﻯ ﺒﻮﺩﻩ ، ﻭﺣﻔﻈ
ﻘﺮّﻩﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ، ﻭ
ﻣﺒﻌﻮث ﻳﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺠﺪﺩ ، با ﻣﺎﻣﻮﺭیّت
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﮔﺸﺘﻨﺪ. ﻭﻫﻤﮕی
آﻧﻬﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ، ﻣﺎﻣﻮﺭﻳّﺖ
(ﺗﻨبّوء) ﻭ ﭘﻴﺶ
ﮔﻮئی احوال
سالکان ﻴﺎ ﻧﺒﻮّﺕ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
عاﻣل ﺒﺎﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ کاملان
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮ حتّی
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺮﻫﺒﺮﺍﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺰﻣﺎﻥ ، ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﮐﺎﺷﻒ ﻗﺮّﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺠﺪﻳﺪﻯﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋم ﻨﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ ﻗﺎﺋﻢ
در ﺍﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ، ﻭ ﺍﺧﺮ
ﺍﻟﻌﺼﺮ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
، ﻭ ﺍﺧﺮﻳﻥ کاﻣل
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
که ﺩﺭ 55 ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ(ﻧﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎنی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ، ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
مقام الهی دید
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ ﺗﺠلی
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋم
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭ ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺩﻳﻥ
ﺠﺪﻳﺪ ﺍﻭ ﻭﻧﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺘﺎﺯﻩ
، ئر کره زمین
وﻃﺮﻳﻘت ﺴﻠﻮکی
ﺒﺮﺗﺮﻯ ، ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻘﺎم الهی ﻮﻋﻘﻠﻰ
، و ﻳﺎ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
فوق عقلی ﻮﻣﻘﺎم
ﺮﻭحی ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ، ﻳﻌنی
همین کاملان
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ، نیز ﻓﺎﺻﻠﻪﺍﻯ
ﺰﻳﺎﺩ ﻭﺗﻔﺎﻭﺕﻫﺎﻯ
عظیمخ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ، ﮐﻪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻘلی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ، ﺍﺯﻋﻘل
ﻨﻮع ﺤﻴﻮﺍﻥ ﻤﻴﻤﻮﻥ
اﺳﺖ ، ﮐﻪ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮﻳﻦ
گذشته ها ﻣﻴﺒﺎﺷند
.  ﭘس ﻣﺒﻌﻮث
ﺷﺪﻥ کساﻧﻴﮑﻪ ﭼﻬل
ﺤﺪﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ، ﺩﺭ ﻋﻤل ﺴﻠﻮکی
ﻮﺑﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ، ﺩﺭ ﻳک
ﺘﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ برتر ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
، ﺑﺎﻋث ﻧﺠﺎﺕ ﻭﻣﺒﻌﻮث
ﺷﺪﻥ ﺒﺎ ﻣﻘﺎم الهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻣﺒﻌﻮث ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
اﻧﺴﺎﻥ کامل ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺨﻠق ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ ، ﮐﻪ ﺗﻤﺎم کاملان
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
هستند . ﻭﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺟﻌﺖ ﺑﺎ ﻋﻘل ﻮﺍﮔﺎهی
ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭلی (ﺒﻌثت با ﻣأﻣﻮﺭﻳّﺖ)
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ ، ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
نوعی ﺨﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺭﻭﺯ (ﻗﻴﺎﻣﺖ)
ﺑﺮﺍﻯ غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ
بشری آﻧﻬﺎ ﻭ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ ﺍﻟﻬﻰ
، ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻨﻮع ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
، ﻭﺑﺮﺍﻯ آﻏﺎﺯ
(ﮐﺎﺭﻣﺎ) ﻳﺎ ﻣُﺠﺮم
ﻮﮔﺎﺭﻣﻪ ﺷﺪﻥ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍئی
گردﻳﺪﻥ ﺪﺭ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ بخاطر
انحرافات و
فساد روحی
بیشتر . ﺑﺎﺯ ﺑﺪﺗﺮ
ﺩﺭ ﻓﺴﺦ أنواع ﮔﻴﺎهی
ﻮﻳﺎ ﺭسخ ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﺒﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺟﺒﺮﺍﻥ
و پاک سازی ﺴﺮﭘﻴﭽی
ها ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺮﺍ
، ﺑﺎ ﺭﻧﺠﻬﺎ ﻭﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ، ﺩﺭ ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎ
ﻭ ﺟﻨﮕﻠﻬﺎ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
، ﻭﺣﻔﻈ أﺣﺎﺩﻳث
ﺳﻠﻮکی ﻮﻋﻤﻠﻰ
، ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
، ﻧﻪ ﻓﻘﻄ عقل ﻮﻋﻠم
ﺒﺮﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ، ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻣﺒﻌﻮثاﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ، ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
الهی ﻮﻋﻠم لدنّی
ﻮ ﺩﺍﻧﺸﻬﺎﻯ ﻨﺎﺏ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎم ﺮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻋﻠمی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ، ﻭلی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ کمک ﺒﺴﻠﻮک
الهی ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
، ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
، ﮐﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
گونه ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
، ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎم ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
، ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﻤﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﻗﺎﻟﺐ
ﺗُهی کنند ، ﺩﺭﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣتی ﭙس ﺍﺯ
ﺷﺶ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ(ﺭﺟﻌتی
فصل نوع بشری
بهتر ﺒﺪﻧﻴﺎ) ﻭﻧﻪ
(ﺑﻌثتی اﻟﻬﻰ) ﮐﻪ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻣﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟکی
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
، ﻭﻋﻤﺮﺵ ﺳﺮ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻘﻴﻪ
ﺷﻬﻮﺩ لازم ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮﻯ
ﺒﻴﺎﺑﺪ ، ﺑﺎ ﻧسخ
ﺒﻬﺘﺮﺒﺸﺮﻯ ﻮلی
ﺒﺎ ﻋﻘل ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
پیش رفته ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻘﻴﻪ
ﺳﻠﻮک ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺪکی اﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
آن اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
(ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ) ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎم ﻮﺳﺮﭘﺎ ﺷﺪﻥ
ﺪﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ (ﺭﻭﺡ)
ﻭﻧﻪ ﺟﺴم ﻮﺗﻦ
، ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﻣﺮگی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ، ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﻮﺟﺴم ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
همیشه ﻣتلاشی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻗﻴﺎم ﻮﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﻤﺠﺪﺩ ﺭﻭﺡ ، ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺒﻬﺘﺮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
، ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺒﺪﺗﺮ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺴمی
ﺘﺎﺯﻩﺣﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
(ﺩﺭﻗﻴﺎﻣﺖ ﻋﺎلم
ﻮ ﻓﻘﻴﻪ) ﺑﺎﺷﺪ
، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺸﺮﺍﻳﻥ علم ﭽﻪ
ﺳﻮﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ(ﻋﺎﻟِﻢ)
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﻋﻠﻮم
ﻤﺎﺩﻯ ﻨﻴﺴﺖ ، ﮐﻪ
ﺗﻤﺎمی اﻳﻥ
علوم ﻤﺎﺩﻯ
علما ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺟﺒّﺎﺭﺍﻥ
، ﻭﺑﺮﺍﻯ کشتاﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﻬﺮﻩ ﺍﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﭘﻮﻝ ﻭﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﻋﺎﻟم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ
، حتی با ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺮﺍﻯ أﺑﺪﻳﺖ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﺎﻟم آﺧﻮﻧﺪ ﺟﺎﻫلی
ﺒﺎﺷﺪ ، ﮐﻪ حتّی
ﺪﺭک أﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮک
الهی ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
، ﻭ ﻣﺰﺍﺣم أﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﮐﺎﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭحی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ، ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻋﺎﻟم
ﺘﻨﻬﺎ ، ﻋﺎﻟم ﻮﺍﮔﺎﻩ
ﻭﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ الهی اﺖ. ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺎل
روحی ﺨﻮﺩ ، ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻞ
کلّی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
، ﻭحتّی عقل ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫد ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ وﺍﺻل
ﺒﻬﺮﻳک اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ، ﺑﻤﻮﺯﺍﺕ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
شهودی ﻳک ﺴطح
عقلی ﻮ ﺍﮔﺎﻫﻰ
مراتب الهی ﺩﺍﺭﻧﺪ
، ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻘل
أﻓﺮﺍﺩ ﻋﺎﺩﻯ
، ﻭحتّی ﺪﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺒﺸﺮﻯاﺳﺖ ، ﻭلی
هنوﺯﻋﻘﻞ
کلّی و ایدآل
طلبی ﺮبّ اﻟﻨﻮع
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻋﺎﻟم
ﺸﺨﺺ ﺍﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ، ﻭﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
مولا علیّ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
، ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ولایتهای ﺪﻳﮕﺮ
راهی ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﻓﻘﻴﻪ)
ﺑﺎﺯ ﺷﺨﺺﻋﺎﻟم
ﻮﻋﺎﻗل ﺘﺮ ﺩﺭ کاملان
الهی ﻮ ﻭﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ، ﺩﺭﻳک ﺴﺤﺮﮔﺎهی
ﻮﭘﮕﺎﻫﻰ(ﻓﻘﻴﻪ
ﻳﺎ پگیه در یک ﭘﮕﺎﻫﻰ)
ﻣﻴﺸﻮند . ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﻳک ﺼﺒح ﺼﺎﺩقی
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻩ
، ﻭﻧﻮﺭ ﺗﺠلّی الهی
ﻤﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭘﮕﺎهی ﻭﻓﻘﻴﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﻟﻔﻈ ﻔﻘﻴﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎس
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
، ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺍﻳﺪﺍل ﻮﻳﺎﻋﻘلی
الهی ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ
، ﺑﺨﻮﺩ ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
، ﮐﻪ آﻳﺖ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺣﺠّﺖ ﺍسلام ﻮﺗﺴﻠﻴم
الهی ﺘﻨﻬﺎ کاملان
الهی زﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ، ﮐﻪ علاﻣتی
اﻟﻬﻰ ، ﻭﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻟﻔﺎﻇ
الهی همیشه ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍطلاق
ﺒﺮ کاملان الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻘﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺠﺒﺮﺋﻴل ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻗﻮل ﻮ ﻭﻋﺪﻩ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺤﺎﻓﻈﺎﻥ
ﭽﻬل ﺤﺪﻳث ﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ، ﮐﻪ
علاﻭﻩ ﺑﺮﻋﺎﻟم
ﺒﻮﺩﻥ ، ﻫﺮﮔﺰﻋﺬﺍبی
ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ (ﻋﺬﺍﺏ)
ﺑﻌﮑس (ﻋﺬﺏ) ﻳﺎ ﮔﻮﺍﺭﺍئی
ﺪﺭﺯﻧﺪگی ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﭙﺶس
ﺯﻣﺮگ ﻤﺼﻮﻥ اﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ها ﻳﺎ ﻣﺴﺨهای
ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺭﺟﻬﻨم
ﭽﻬﺎﺭم آﻧﻬﺎ ،
ﻭ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻥ
ﺪﺭ ﺟﻬﻨم ﺴﻮﻡ ﻣﻠﮑﻮتی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ، ﮐﻪ
ﺳﻮﺯﺵ ﺭﻭح اﺯ ﺍﺷﻌﻪ
ﻣﺮگ ﺒﺎﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
، ﻭحتّی اﺯﻫﺮ ﺷﻌﻠﻪ
ﺷﻤﻌﻰ ، ﭘﻨﺎﻩ ﺑﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺒﺮﻧﺪ
، ﺗﺎ ﺣﻔﻈ ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﺍﺯﺳﻮﺯﺵ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﺼﺎﺩق ﻮﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
، ﻭﺣﺎﻓﻈ ﺤﻮﺍﺩث
ﺭﻭﺣﻰ ، ﺩﺭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﻋﺬﺍبی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻥ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
، ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﺘﻌﺒّﺪﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﻤﺪّﻋﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺗشیع که با ﺳﻠﻮک
الهی ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﭘﺎکی اﺯ آﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎ
ﻭﻋُﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺮﻭح
ﺨود ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
، ﻭﺁﮔﺎهی ﺸﻬﻮﺩﻯ
، ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﻀﺎﻓﺎ
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭﻋﺬﺍﺏ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣسخ آﻣﻴﺰ
ﺟﻬﻨم اﻳﻥﺠﻬﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ، ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺩﻳنی ﺮﺍ
ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
، ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ ﺳﻠﻮک
الهی ﻨﮑﺮﺩﻩ ، ﻭ
ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی ﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭ
کاملان اﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
، ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻠم
ﻮﺍﮔﺎهی اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻴﻥ اﻟﻴﻘﻴنی الهی
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭﺻﻴﺎم
ﻮﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ ﻗﻴﺎم
عبادت ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺯ ﺩﺭﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨم هستند. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﻮﻣﻮٴﻤﻥ
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ ، ﺗﻌﺼﺒﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﺩﻳنی
ﻨﻴﺴﺖ ، ﺑﻠﮑﻪ
تنها ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
، ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺎﻳﺴﺘﮕی
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯاﻟﻬﻴی
ﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭحتّی ﺒﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺳﺮﺍﻧﻪ ﺧﻮﻳﺶ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ نیز ﺒﺮ
ﺩﻭﺵ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻫﺮ(ﺣﺪﻳث ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﺳﺎﻟﻚ ، ﺧﻮﺩ ﻣﻮقعیّتی
ﺘﺎﺯﻩ ، ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭﺡ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺣﺎﻓﻈﺎﻥ
ﺤﺪﻳث ، ﻫم ﺠﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ را ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
، ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس ﻋﻘل
ﻮﻋﻠم ﻮﺍﮔﺎﻫﻰ
، ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺮﻭﺯ ، ﻭﻳا
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺭ ﺭﺟﻌتی
حسینی و الهی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ را ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭﭼﻬﺎﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪﺩﺍﺷﺘﻪ
، ﮐﻪ ﺩﻭﺗﺎ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺑﻘل قُرآن ، ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺮگ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ بهشت ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ کاملان
اﻟﻬﻰ ، ﻭﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ ﻤﻠﮑﻮتی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
، ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻟﺬﻳﺬ
ﻭ ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ ، ﻭ
ﭘُﺮ ﺍﺯﻋﺒﺮﺗﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﺍﻟﻬﺎمی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻳﮕﺮ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ، ﻳکی ﺒﻬﺸﺖ
ﺳﻮم اﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
در سایه عرش
رحمان ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ هرﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
، ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی آﻥ ﭽﻨﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ، ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
اﻟﻬﻰ ، ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ، ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭم
ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻏﻴﺮﻗﺎل
ﻘﻴﺎس ﺑﺎ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻄ ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
کنونی ﻤﺎ اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻥﺒﻬﺸﺘﻬﺎ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍم ﺨﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ، (ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻤﮑﺎﻧﻰ)ﻭﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ
، ﮐﻪ ﻣﺤﻴطیّ آﺑﺎﺩ
ﻭﺳﺮﺳﺒﺰ ﻭ ﭘُﺮ
ﻟﺬّﺕ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
، ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ
ﻫﺎﻯ ﺸﺒﺎﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
انتظار ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
فرشته گونه ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ
، ﮐﻪ ﺑﺎ آﻥ عقل
ﻮ ﺗﻤﺪﻥ ﺴﺮﺷﺎﺭﻋﻈﻴﻢ
، ﺍﺯﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﺑﺎﺩﺍنی
ﻤﺤﻴﻂ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ، ﻭﻣﮑﺎنی
ﺴﺮﺳﺒﺰ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪﻋﻘل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
هنوز ﺑﻪ آﻥ ﺪﺭﺟﻪ
ﺍﺯ ﺗﻤﺪﻧﻬﺎ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻄ
ﺰﻧﺪگ ﻨﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥگوﻧﻪ ﮐﻪ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﺯﻧﺪگی
ﻤﻴﮑﻨﺪ ، ﻭلی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺯﻧﺪگی ﭙُﺮ ﺭﻓﺎﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫم ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻠمی ﻮﻋﻘلی ﻮﺭﻓﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪﻋﻘل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ، ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺍﺳﻤﺎنی ﻮﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ
معنوی ، ﺑﺎ ﻋﻘل
ﻮﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮالهی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ ﻫﻨﻮﺯﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺍﮔﺮ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺒﺘﮑﺎﻣل اﺭﺍﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
، ﭘﺎﻧﺼﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻮﻧﻮعی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﻈﺮﻑ ﻫﻔﺖ
سال ﺑﻤﻘﺎم اﻟﻬﻰ
، ﻭﻋﻘل ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﺍﻣﺎ ﺑﻬﺸﺖ
ﮔﻮﻧﻪ ﺩﻭﻡ (ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻘﺎم الهی ) ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ ، ﮐﻪ
ﻭﺍصلاﻥ ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯﻧﻈﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
، ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم (ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ)
ﺍﺳﺖ ، ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
هرﺩﺍﻧﺶ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭ ﻓﻬﻴﻤﺪﻥ ﺘﺎﺯﻩ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺮﺍ ، ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻘﺎم عقلی آﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮﻋﺎﻗﻞ
، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ سَعی
آﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﻬﺸﺖ ﮔﻮﻧﻪ ﭼﻬﺎﺭم
ﻨﻴﺰ (ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻋﻰ)
ﺍﺳﺖ ، ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﺒﻨﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آﻳﻨﺪﻩ
، ﺩﺭ ﺭﺟﻌتی ﺒﻬﻤﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﺭ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ ﻮﻳﺎ
ﺑﺎﺭ ﺍﺧﺮﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺍﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی هرﺑﺎﺭ
ﮐﻪ آﻣﺪﻩ ، ﺩﺭ
یک ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻧﻮع
هر ﺑﺎﺭ ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﻳک ﻔﺼل ﻨﻮعی ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣل ﺴﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯﺍﻭ
، ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﺍﺩ
ﻭ ﻧﻴﺰ
عاشقانه ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺼﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ
، ﺗﺎ (ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺮﺏّ)
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ ، ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ، ﺑﻨﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺮﺗﺮ
را ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﻭ ﺗﺎ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ، ﻭﺗﺎ أﺑﺪﻳﺖ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ ﻭبی
ﭙﺎﻳﺎﻥ ، ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
(ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ)
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﻨﻤﺎﻳﺪ
(ﻟﺎﺟﺮﻡ ﻣﺠﺮﻡ) ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺑﻤسخهاﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﻤﻴﺮﻭﺩ ، ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ حتّی ﺼﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺘﮑﺎملاّﺕ ﻃﺒﻴﻌی
چوﻥ گذﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.
ﺗﺎ ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ ، ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺭﻭﺯﻯ
همه ﺍﺭﻭﺍح ﺒﺴﻠﻮک
الهی ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ اﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﻟﻰ
، ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﻣﺮﻳّﻪ
الهی ﺒﺮﺍﻯ
همگاﻥ اﺳﺖ ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍج ﻔﺮﺩﻯ
، حتّی اﮔﺮ ﺭﻭﺡ
ﻭﻳﺮﻭس حقیرﻯ ﺒﺎﺷﺪ
، ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﮕی
اﺯ ﺗﻤﺎم ﺘﮑﺎملاّﺕ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ، ﻭﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻭﺍخلاق
ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺩﺭﺗﻔﺴﻴﺮآﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ، ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ همگان ﺑﺎ ﻫم
ﺪﺭ ﺻﺤﺮﺍﻯ ﻤﺤﺸﺮ
، ﮐﻪ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
اﺯ ﺗﻮﺭﺍﺕ ، ﻭﺿﻤﻥ
عقاﻳﺪ ﻗﺪﻳم ﻤﺮﺩم
ﺒﺎﺑﻞ ﻭ ﺍﻳلام
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ، ﺍﮔﺮﻫم
ﺪﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ ، ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﻌﻠم ﻮﻓﻘﻪ ﻭﻋﻘل
ﺪﺭ آﻥ ﻤﺤﺸﺮ ﻧﻴﺴﺖ
، ﻭﺣتی ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
نیاز ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩﻯ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺯﻳﺮﺍﺍﻣﺮ الهی
ﺮﻭﺡ ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻤﺎم
اﻣﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
، ﺑﺠﺰ (ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﻠﻮک
ﻮﻳﺎ ﺍﻣﺘﻨﺎع
ازﺍﻥ) ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮی ﻫﺴﺖ
، ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﻄﻮﺭ
ﺟﺒﺮﻯ ﻮ ﻃﺒﻴﻌی
ﻮالهی ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ
، ﻭﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭ ﻭ ﺑﺪﻭﻥﺒﺤث
ﻭﺟﺪﺍل ﻮ ﺩﻓﺎﻉ
ﻭﭼﺎﻧﻪ ﺯﺩﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋﻘل
ﻮﻋﻠم ﻮ ﺍﺩﺭﺍک
ﻮ ﻓﻘﻪ ﻭﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭآﺯﺍﺩ
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ تلاﺵ
ﺑﺎﺯﻯ ، ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
هرﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی ﻮﺗﻥ
ﻮ ﺟﺴﻢ ، ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻳک ﺘﻮﻟﺪ
ژنتیک روحی
أزلی أبدی ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭح ﺒﺸﺮﻯ اﻣﺮﻭﺯ
، ﻳﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
أﻧﻮﺍع ﺘﺤﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ. ﻫﻮﺵ ﺍﻧﺴﺎﻥ
، ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃ
ﺒﻌﻘل ﻮﺗﻮﺍﻥ ﺮﻭحی
اﻭ ﺍﺳﺖ ، ﺭﺑطیّ
ﺒﺎﻣﻮﺯﺵ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ بی هوﺵ ﻭ ﺑﻴﻌﻘﻞ
، ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻣﻮﺯﺵ
گرفتن ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
حتّی اﮔﺮ ﺻﺒﺮ ﺗﺤﺼﻴل
ﻮﺗﻌﻠﻴم ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
هوﺵ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮخی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ، ﺍﻣﺮﻯ
اﺗﻔﺎقی ﺪﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺗﺒﻌﻴﻀی الهی
ﺒﻴﻥ أﻓﺮﺍﺩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﻤﺒﻮﺩ (ﺗﮑﺎملاّﺕ
ﺍﺯﻟﻰ) لازم ﺩﺭﻫﺮ
ﻃﻔل ﻤﺘﻮﻟﺪ ، ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
أنواع ﻗﺒل ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﻗﺒل ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ کنوﻧﻰ اﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ

483-
ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ153 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: ﻤَﻥ
ﺤﻔﻈ ﻤِﻥ اُﻣّتی
أﺭﺑﻌﻴﻥ ﺤﺪﻳثا
، ﻣﻤﺎ ﻳﺤﺘﺎﺟﻮﻥ
اﻟﻴﻪ فی أﻣﺮ ﺩﻳﻨﻬﻢ
، ﺑﻌثه ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻓﻘﻴﻬﺎ
ﻋﺎﻟِﻤﺎﻫﺮﮐس ﺍﺯ
اُمّت اوم
کنندگان ﻣﻦ ، ﭼﻬل
ﺤﺪﻳث ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﺮ ﺩﻳﻥ ﺨﻮﻳﺶ
ﺣﻔﻆ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ،
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻭﻋﺎﻟم ﻤﺒﻌﻮث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺗﻮﺿﻴح
ﻮﺍﺿح ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
(ﺍﻣﺮ ﺩﻳﻥ ﻴﻌنی
ﺮﻭﺵ ﺳﻠﻮک
عملی ) ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﺷﺪ ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
، ﻫﻤﻴﻦ (ﺳﻠﻮک الهی
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ) ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺒﻤﻌنی ﻮﺍﺑﺴﺘﮕی
اﺟﺘﻤﺎعی ﻮ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺩﻳﻥ ﻮﻣﺬﺍﻫﺐ ﺭﺳمی
و إسمی ﻨﻴﺴﺖ ، ﮐﻪ
ﻣﻨﻄقی هم ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣﻔﻈ ﭽﻬل ﺤﺪﻳث
، ﮐﻪ ﻗﻴﺎﻣﺘﻰ ﻋﺎﻟﻤﺎﻧﻪ
ﺑﻴﻤﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ
، ﻫﻤﺎﻥ ﺪﻳﻥ ﻮ ﺭﻭﺵ
ﻋﻤلی ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ
، ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺨﻠﻴﻪ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
، ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﻥ ﺒﺼﻔﺎﺕ
ﻭﺍخلاق الهی
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺵ ﻋﻤلی
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺗﻌﻠﻴمی
ﺪﺍﺭﺩ ، ﮐﻪ ﻣﮑﺮﺭﺍ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳثهاﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ (ﺣﻔﻈ
عملی ﻮﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ و روح
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
، ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
، ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ
، ﺑﺎ ﻋﻘل ﻮﻫﻮﺵ
ﻭ کمال ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻫﺮﺳطح عقلی ﺪﺭﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ را ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﭘس ﺣﻔﻈ
أﺣﺎﺩﻳث ، ﻋﻤل
کرﺩﻥ ﺒآﻧﻬﺎ ، ﺩﺭ
ﻳک ﺮﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﺗﺠﺎربّ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮﻫﺮ
ﮐﺎﻣل الهی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ بمعرفی
خداوند ﺘﺎ ﺣﺼﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺟﺒﺮﺋﻴل
اﺳﺖ.

484- ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﻨﻘل اﺯ ﺍﺑﻥ
عبّاس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺝ۲ﺹ 154 ﺑﺤﺎﺭ): ﻤَﻥ ﺤﻔﻈ ﻤِﻥ
اُﻣّتی ﺃﺭﺑﻌﻴﻥ
ﺤﺪﻳثا ﻣِﻥ اﻟﺴنّة
، ﮐﻨﺖ ﻟﻪ ﺷﻔﻴﻌﺎ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻫﺮﮐس ﺍﺯ
اُمّت ﻣﻦ (ﻳﺎ ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺩﻳنی ﻮ ﺳﻠﻮکی ﻤﻦ)
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﭼﻬل ﺤﺪﻳث
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺳﻨّﺖ
ﺣﻔﻈ کند (ﺳُﻨّﺖ
و سِنت ﻣﻘﺪّس ﺷﺪﻥ
، ﺩﺭﻳک ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ)
، ﻣﻥ ﻤﺘﻌﻬﺪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻡ. (ﺣﻔﻈ
عملی ) ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻭم کنندﻩ ﻭ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﺒﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ اُمّت ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﺳمی ﻮﺭﺳﻤﻰو
قشری ، ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ، ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﺭﻭﺯﻩ ﻫم ﺪﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮﻋﻤﺮ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ، ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻋﻤلی ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
، ﺟﺰ ﺷﺮک کاﺭﻯ
ﻨکرده أند ، ﻭﻋملاّ
ﻣﺸﺮک هستند . ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮﻭ ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ ﻭ ﺍﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ ﻏﻴﺮﻣﻮٴﻤﻥ
ﻮ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ، ﮐﻪ
ﺟﺰ ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
، ﻭﻓﺎﺳﺪ ﮐﺮﺩﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. (ﺳُﻨّﺖ) ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮک الهی اﺳﺖ
، ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍسلام
ﻮﺑﻌثت ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻠﻔﻈ
ﻔﺮﻧﮕی ﻤﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺪﺭ(ﺳِﻨﺖ) ﺷﺪﻥ ﻮﻣﻘﺪّسﭘﺎک
گرﺩﻳﺪﻥ ﺪﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻮ ﻓﮑﺮ ، ﺩﺭیک ﺘﺨﻠﻴﻪ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺷﻔﻴﻊ) ﺑﻮﺩﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﺎﻃﺖ
آن ﺮﻭﺯ ، ﻭﺗﻮﺳّل
ﺒﻨﺎ حقّ اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻨﺠﺎتی ﻘﺎﺋل ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭلی ﺸفیع ﺒﻮﺩﻥ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
، ﻭﻫم أﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ
ﻳﻚ ﺳﻠﻮک الهی ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﻭ ، ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﻫﺮﮐﺎﻣل
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺰﻧﺪﻩ
بمعرفی
خئاوند ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ ، ﮐﻪ
(ﺷَﻔﻊ) ﻭﺟُﻔﺖ ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻭﻫﻤﺴﻔﺮ
ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ
، ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺎم
اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ ، ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل الهی ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ ، ﻫﻤﺴﻔﺮ
الهی ﺴﺎﻟک ﺒﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺷفیع ﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ ، ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭبعنوان
نماینده
خداوند برای
سالک ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﻌﻠم ﻮﺍُﻟﮕﻮﻯ
ﺘﺤﻠﻴﻪ ﻭ ﮐﺴﺐ ﺍخلاق
آﺩﻣﻴّﺖ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎل ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻬﺎئی ﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ، ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﺸّﻴﺖ
الهی ﻮﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
کنونی ﻮ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

485 -ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
، ﺑﻨﻘل اﺯ ﺃﻧس
ﺧﺎﺩم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 154 بحار) ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ:ﻤَﻥ ﺤﻔﻈ
عنّی ﻤِﻥ اُﻣّﺘﻰ
، ﺃﺭﺑﻌﻴﻥ ﺤﺪﻳثا
فی ﺃﻣﺮ ﺩﻳﻨﻪ
، ﻳﺮﻳﺪ ﺑﻪ ﻭﺟﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭﺟلّ
ﻮ ﺍﻟﺪﺍﺭ ﺍﻟﺂﺧﺮة
، ﺑﻌثه ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ﻓﻘﻴﻬﺎ
ﻋﺎﻟِﻤﺎ ﻫﺮﮐس ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
اُمّت ﻣﻦ ، ﭼﻬل
ﺤﺪﻳث ﺑﻨﻘل اﺯ
ﻣﻥ ﺤﻔﻈ کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
، ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺃﻣﺮ
ﺩﻳﻥ و سلوک اﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ، ﻭﻗﺼﺪ شهود
ﻭﺟﻪ الهی و
لقای تجلّی
الهی را ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺍﺭ ﺍﺧﺮﺕ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ
، ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻭﻋﺎﻟِم ﻤﺒﻌﻮث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﺣﻔﻈ
عنّی ) ﺍﺯ ﻗﻮﻝ ﻣﻥ
ﺤﻔﻈ کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
، ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ششم نوع بشری
وﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
، یعنی ﻭﺟﻪ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﺠلّی الهی
آخر ﻤﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﻌﺪﻯ ، ﻭ
کاملان الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ
هر ﺯﻣﺎﻥ ، ﺑﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺍﺧﺘﺼﺎعلی
ﺨﻮﺩ ، ﺍﺻﻮل ﻮﺍﺳﺎس
و روش ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻨﻘل اﺯ
ﺭﻭﺵ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮکاملان زنده
هر ﺯﻣﺎﻥ ، ﺗﮑﻴﻪ
ﺑﺮ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ حتّی
هرﮐس ﺍﺯکاملان
الهی هر ﺯﻣﺎﻥ
، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ ﺤﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
، ﻭﻳا ﺳﻠﻮک
عملی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺍﺻﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻴﺎﻥ
ﻤﺠﺪﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
(ﺃﻣﺮ ﺩﻳﻨﻪ) ﻣﻮﺿﻮع
ﺪﻳﻥ اﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﻭ ﺍﻣﺮﺍﻟﻬﻰ
، ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﻥﺪﺍﺭﻯ
ﻮﺳﻠﻮک عملی اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی ﺪﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻮ ﻣﺬﺍﻫﺐ ، ﻧﻴﺎﺯﻯ
هم ﺒﺎﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
، ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﭽﻮﻥ
ﻮحی ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ (ﺩﻳﻦ) ﻳﻌنی
ﺮﻭﺵ و آئین و
متدلوژی ﻋﻤﻠﻰ
، ﺩﺭﻳک ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺎ کاملان اﻟﻬﻰ
، ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺑﺎ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ، ﻭﻏﻴﺮﺷﺎﻫﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻮﺑﺪﻭﻥ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮐﻪ ﺟﺎﻩ ﻃﻠبی
ﻮ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍنی
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
(ﻳﺮﻳﺪ ﺑﻪ ﻭﺟﻪ ﺍﻟﻠﻪ)
ﺍﻧﮑﻪ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺎﺩﻳث
، ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ (ﺑﻮﺟﻪ
ﻭ نور و ﺻﻮﺭﺕ
تجلّی ﺧﺪﺍ)برسد
، ﻭﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺑﺨﺪﺍ ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
گفته ﻣﻌنی هم ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﻳک ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ، ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻮ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﺘﻮﺍلی الهی
هفتگاﻧﻪ ، ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻤﻌنی ﻘﺸﺮﻯ آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭﻳﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮﺧﺪﺍ
ﮐﺎﺭﻯ کرﺩﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﺪﺍ ، ﺑﺮﺍﻯ اﺟﺮﺍﻯ
أﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ ، ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﺒﺎﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
(ﺩﺍﺭﺍﻟﺂﺧﺮﻩ) ﺧﺎﻧﻪ
آﺧﺮﺕ ، ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌنی
ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم آﺧﺮ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
، (ﺍﻗﺎﻣﻪ) ﻭ ﺗﻮﻗﻒ
ﺑﻌﺪﻯ ، ﺑﺮﺍﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮک ﺪﺭﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻳﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﻥ
ﻤﻌنی اﺳﺖ ، ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ، ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭح ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ، ﺩﺍﺭ ﺍﺧﺮ
ﻭ خانه ﺭﺟﻌﺖ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ اﻭ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻫﺮﮐس ﺑﺎ ﺍﻥ
ﻤﻘﺎم ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
، ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ اﻣﺮﻭﺯ
ﺧﺘم ﺸﻬﻮﺩﻯ کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺩﺍﺭ ﺍﺧﺮﺕ
، ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ، ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺪﺍﺭ ﻭ ﺧﺎﻧﻪ ﻭﻣﻘﺎم
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ اﺳﺖ.
ﻭﺑﺪﻭﻥ اﻣﮑﺎﻥ
ﺤﺮﮐﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺳﻔﺮ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ آﻥ ﺤﺪّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺳﺎﻟک ﭙس ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق آﺭﺍم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺒﺎﺯ ﺩﺍﺭ
ﻭ ﺧﺎﻧﻪ ﺯﻧﺪگی
ﺒﻘﻴﻪ ﻋﻤﺮ کاملانالهی
ﺪﺭتولّد
دوّم ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﺎ ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ، ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺣتی ﺒﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺨﻮﺩ
، ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭل ﺨﻮﻳﺶ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮ ﺗﺮک
أﻋﻤﺎل عباﺩﻯ ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ
، ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﻳﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﺒﻌﻮث
، ﺑﺎﻋﻘل ﺒﺮﺗﺮ
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻮﺟﻪ ﻭﺻﻮﺭﺕ
تجلّی الهی ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﺗﺠلّی ﻘﺎﺋم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺣﺐ
ﻭﺟﻪ ﻭﺻﻮﺭتی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ، ﻭﺧﻮﺩ ﻳک
ﻮﺟﻪ ﻭﻳک ﺘﺠلّی
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﺍﺳﺮﻫﺴتی ﻮﺍﻧﻮﺍع
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﻫﻤﮕی ﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
الهی ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﻫﺴتی
غیر از ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
الله
أهورمزدا ﻧﻴﺰ
ﭼﻴﺰﻯ ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻫﻤﻴﻥ ﻮﺟﻪ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی کنونی ﻤﺎ
، ﺧﻮﺩ ﻳک ﺘﺠلّی
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺪﺭ
ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﺍﻧﺮﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺣﺘﺮﺍم
لاﺯم آﻧﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﻤﻴﺪﻫﻴﻢ ، ﻭﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
، ﺍﻥ تلاﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﻤﻴل این
مقام الهی ﺪﺭ ﺍﻳﺪﺁل
ﻮ ربّ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﻮ ﻳﺎ ربّ ﺍﻟﻔﺼل
ﻨﻮعی ﻤﺎ ﺍﺳﺖ.

486 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 154 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻤَﻥ ﺤﻔﻈ
عنّی ﺃﺭﺑﻌﻴﻥ ﺤﺪﻳثا
من أﺣﺎﺩﻳثنا فی
اﻟحلال ﻮ ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ
، ﺑﻌثه ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ، ﻓﻘﻴﻬﺎ
ﻋﺎﻟﻤﺎ ، ﻭﻟم ﻴﻌﺬّﺑﻪ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻨﻈﺮ ﺗﻌﻠﻴمی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ ، ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺣﻔﻈ ﭽﻬل ﺤﺪﻳث
، ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
حلال ﻮ ﺣﺮﺍم ﺒﺎﺷﺪ
، ﻭﮐسی آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺣﻔﻈ ﻨﻤﺎﻳﺪ ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﻓﻘﻴﻪ ﻭﻋﺎﻟِم
ﻮ ﺑﺪﻭﻥ ﻋﺬﺍﺏ ﺩﺭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ ، ﺍﻭم
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﮔﺮﻭهی
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ آﺷﮑﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩ
، ﻭﺭﻫﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮ
کاملان الهی ﺰﻣﺎﻥ
خود ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
، ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
عصر ﻭﻯ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭم ﺨﻮﺩ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﻋﻴﻥ
عبارت ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ، ﺗﻔﺴﻴﺮ (حلال
ﻮ ﺣﺮﺍﻡ) ﻳﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺧﺎﺹ ﺳﻠﻮکی ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم اوﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﻴﺮ ﻋﺪﻩ ﺍﻯ ﺪﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
، ﻭﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﻋﺪﻩﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮ. ﻭﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ، ﻫﻤﻴﻥ
عبارﺗﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺑﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻳﻥ ﻮﻋﺪﻩﺍﻯ
اﺳﺖ ، ﮐﻪ ﭘﻴﺮالهی
ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤل کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ، ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻔﻘﻪ
ﻭ ﻋﻠم ﺴﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﭽﻬل ﺤﺪﻳث
(ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
متنوّع اﺯﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ)
ﭘﻴﺮ ، ﺑﺼﻮﺭﺕ حلاﻝ
ﻭﺣﺮﺍم ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﭘﻴﺮ الهی
ﺒﻬﺮﺳﺎﻟکی که صلاح
ﺒﺪﺍﻧﺪ ، و
مورد نیاز او
باشد ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭﻳﮋﻩ
ﺍﻭ را ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﭽﻮﻥ ﺼﺪﻭﺭ ﺑﺨﺸﻨﺎﻣﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ
دز کتاب و
رساله آخوندی
فقیه سفیهی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
حلال ﺪﺳﺘﻮﺭ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
، ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺣﺮﺍم
ﻨﺒﺎﺷﺪ حلال ﻮ ﻣﺠﺎﺯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮﻫم ﺴﺎﻟک
ﺨﻮﺍﺳﺖ حلال ﺮﺍ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺣﺮﺍﻣﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺗﻨﻬﺎ در ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻄﺮح
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﻨﺘﺮل
ﻮﺍقعی ﻮﻗلبی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺣﺮﺍمی ﺮﺍ ﻣﺨﻔﻴﺎﻧﻪ
ﺑﮑﻨﺪ ، ﻭﻳﺎ کلاﻩ
ﺷﺮعی ﻮﺑﻬﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ آﻥ ﺒﺴﺎﺯﺩ
. ﺣﺮﺍﻣﻬﺎ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ، ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﻣﺎنع ﻮﻣﺰﺍﺣم
کار ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺎﺷﻨﺪ ، ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺤﺮﺍم ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﺳﺎﻟک
ﺒﺮ ﺣﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍخلاق ﻮ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺍﻭ ، ﭘﻴﺮ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ اﻭﺣﺮﺍم
ﻤﻴﮑﻨﺪ ، ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ، ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺣﺮﺍم ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺯ ﺣﺮﺍم هاﻯ ﺨﻮﺭﺩنی
ﻮﺍﻧﺠﺎم ﻨﺪﺍﺩﻧﻰ
، ﺩﺭ قُرآن ﺍﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﺗﺮﺑﻴتی ﺒﺮﺍﻯ
همگان غیر ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺯﻯ ﺴﺎﻟک
الهی ﺸﺪﻧﺪ ، ﺍﻳﻥ
ﺘﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﮐلّی
ﺒﮑﺎﺭ ﺍﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺣﺮﺍم
ﻮحلال آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
، ﺍﻭﻟﺎ ﻫﻤﮕﺎنی
ﻮﺑﺨﺸﻨﺎﻣﻪﺍﻯ
ﺍﺳﺖ ، ﻭ ثاﻧﻴﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪنفس ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﺎ ﺩﻭﻥ اﻟﻠﻪ ﻭﻏﻴﺮ
الهی ﻮ ﺑُﺘﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩﺍﻯ
هستند ، ﮐﻪ ﺑُﺖ
ﺑﺪﺗﺮﻯ اﺯﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺴﻨﮕی ﺪﺭ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.

487 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 154 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ سَعی ﺸﺪﻩ ، ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﭼﻬﻞ ﺭﺍ ﺑﻌﺪﺩ ﺗﺤﻘق
ﺪﻫﺪ ، ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﺴﻔﺎﺭﺵ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ: ﻴﺎﻋﻠﻰّ ، ﻣَﻥ
ﺤﻔﻈ ﻤﻥ اُﻣّتی
ﺃﺭﺑﻌﻴﻥ ﺤﺪﻳثا
ﻳﻄﻠﺐ ﺑﺬﻟک ﻮﺟﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭ ﺟﻞّ
ﻭﺍﻟﺪﺍﺭ ﺍﻟﺂﺧﺮة
ﺣﺸﺮﻩ ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة مع اﻟﻨﺒﻴﻴّﻥ
ﻮﺍﻟﺸﻬداء ﺍﻟﺼﺎﻟﺤﻴﻦ
، ﻭﺣَﺴُﻥ اﻭﻟﺌک
ﺮﻓﻴﻘﺎ یا علیّ ﺒﺪﺍﻥ
، ﮐﻪ ﻫﺮﻳک اﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
اُمّت ﻣﻦ ، ﮐﻪ ﭼﻬل
ﺤﺪﻳث ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻭﺟﻪ الهی
ﻮﺩﺍﺭ آﺧﺮﺕ ﺣﻔﻈ
کند ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺤﺸﻮﺭ ﺑﺎ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺻﺪّﻳﻘﻴﻥ ﻮﺷﻬﺪﺍ
ﻭﺻﺎﻟﺤﺎﻥ ﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
، ﻭﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺮﻓﻴﻘﺎن
او ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
(ﻃﻠﺐ ﻭﺟﻪ)
تجلّی ﺍﻟﻬﻰ ، ﺩﺭﻃﻠﺐ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯباشد
. ﻭﺩﺍﺭ ﺁﺧﺮﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺯﻧﺪگی
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
، ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﻌﺪﻯ
که ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺮﺍﻯ غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک الهی
ﺒﻮﺩ ، ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮ کاملان الهی
هستند ، ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ، ﻭﻫﻤﻨﺸﻴنی
ﺒﺎ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭﺻﺪّﻳﻘﻴﻥ
ﻮﺷﻬﺪﺍ ﻭﺻﺎﻟﺤﻴﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻳﻌنی
ﺴﺎﻟک ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
، ﻣﻌﺎﺩل أﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺣتی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯﻗﺒل
اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﻬﺎ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﻨﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
، ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ ﺼﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻡ (ﺗﻨﺒّوء
) ﻭحقّ ﺒﺮﺭسی أﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند . ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ، ﻭﻫﺮ (ﺭﺳﻮﻝ)
ﭘﻴﺎم آﻭﺭﻧﺪﻩ
، ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ (ﺻﺪﻳﻘﻴﻦ)
ﻳﺎ ﺻﺎﺩﻗﺎﻥ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
، ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﭙﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺮﺍ ، ﺑﺎ
ﺗﻤﺎم ﻤشکلاﺕ ﻭ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
، ﺻﺒﺮ ﻭﺑﺮﺩﺑﺎﺭﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ، ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺮﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ ، ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
گرﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺗﻤﺎم
کاملان ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋﻢ
، ﺩﺭ ﺳﻴﺴﺘم ﺴﻠﻮکی
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
، ﭼﻪ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ، ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرﺵ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
، ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤُﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
(ﺷﻬﺪﺍ) ﮐﻪ ﺩﺭﻇﺎﻫﺮ
ﺷﻬﻴﺪﺍﻥ ﺪﺭﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻤﻘﺪّس ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ (ﺷﻬﻴﺪﺍﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ، ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺨﻮﺩ
، ﺍﻣﺎﺩﻩ ﻋﻤل ﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ ، ﻭ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰﭘس
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟکی
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ، ﺑﺄﻣﺮ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺠﻨگ ﺒﺮﻭﺩ. ﻭلی
ﺒﺎ ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
، ﺍﻳﻥ أﺻل ﺠﻬﺎﺩ
ﺟﻨﮕی ﻮ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﺑﺎﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﻤﻘﺪّس
ﻣﻨﺘفی ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ(ﺻﺎﻟﺤﺎﻥ) ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍصلاح ﺸﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻮ ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭح ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ، ﮐﻪ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍنی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ(ﺍصلاح
ﺸﺪﻩ) ﻭ (صلاﺣﻴّﺖ
ﺷﻬﻮﺩ) الهی ﻮﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻭصلاﺣﻴّﺖ
ﭘﻴﺮ الهی ﺸﺪﻥ ﻴﺎﻓﺘﻪ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺣﺪﻳث
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺻﺪّﻳﻘﺎﻥ ﻮﺷﻬﻴﺪﺍﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻭﺻﺎﻟﺤﺎﻥ
، ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺮﻓﻴﻘﺎﻥ ﻨﻴﻚ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
، ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
عاﺩﻯ اﮔﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﻭﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﺒﺎﺷﺪ ، ﭼﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺴﺎﮐﻥ
اﺯﺑﻬﺸﺖ ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎنی
عاﺩﻯ ﻮﺳﺎﻟکی ﺠﺪّﻯ
، ﻭﺻﻌﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻋﺮﻭﺝ (ﺭﻭحی
ﻮﻓﮑﺮﻯ ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﺑﻮﺩﻩ ، ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
ﭙس ﺍﺯ ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﻭﻧﻬﺎﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩ
، ﻭ حتّی ﺒﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
، ﺩﺭﻳک ﺸﻬﻮﺩ ﻭﻳﮋﻩ
ﺑﺴﻮﻯ ﻤﺮﺩم ﻮﺧﻠق
ﻮ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.  ﺳﭙس ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻦ
، ﺟﻬﺖ ﮐﺴﺐ ﺗﻮﺿﻴح
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﭽﻬل ﺤﺪﻳث ﮐﺪﺍﻣﻨﺪ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﻣﻴﺸﻤﺮﺩ
ﮐﻪ ﺫﻳلا ﻣﻴﺎﻭﺭﻳﻢ
، ﻭﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ
، ﮐﻪ ﺍﻳﻥﭽﻬل ﺤﺪﻳﺶ
، ﻣﻌنی ﺠﺪﻳﺪﻯ
که ﺑﺮﻣﻴﺸﻤﺮﻳم
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
، ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ها ﺍﺻل
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺣﺪﻳثهای
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺪﻑ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻨﻴﻬﺎ
، ﺑﻴﺎﻥ (ﻋﻤﻮمی
ﻮ ﮐﻠﻰ) ﺍﻳﻦ (ﺍﺻﻮل
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍم ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻤﺎﻥ ﻮﺍﻗﻌﻰ
، ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻘﺺ ﻫﺮﮐﺪم ﺒﺎﻋث
ﺗﺰﻟﺰل ﺪﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺍسلام ﺴﻠﻮکی
ﺸﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍسلام ﻘﺸﺮﻳّﻮﻥ
غیر ﺳﺎﻟک ﺨﻄﺮﻯ
ﻨﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:
أﻥ ﺘﻮٴﻤِﻥ ﺒﺎﻟﻠﻪ
، ﻭﺣﺪﻩ ﻟﺎ ﺷﺮﻳک
ﻠﻪ ، ﻭﺗﻌﺒﺪﻩ ﻭﻟﺎ
ﺗﻌﺒﺪﻏﻴﺮﻩ ، ﻭﺗﻘﻴم
اﻟصلاة ﺑﻮﺿوء
ﺴﺎبغ فی ﻤﻮﺍﻗﻴﺘﻬﺎ
، ﻭﻟﺎ ﺗﻮٴﺨّﺮﻫﺎ
، ﻓﺄﻥّ فی ﺘﺄﺧﻴﺮﻩ
ﻣِﻥ غیر ﻋلّة ﻏﻀﺐ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭﺟلّ
ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻨﻈﺮﻯ ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
، ﻭﻧﻴﺰ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺍﻭم عملی ﻴﺎ ﺳﻠﻮک
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﺍﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺸﻮﺩ
، ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﻘﻄ
ﺒﺼِﺮﻑﺍﻋﻤﺎل ﺪﻳنی
ﻘﺸﺮﻯ ، ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻋﺪم
ﺸﺮک ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
، ﺗﻨﻬﺎ ﺑُﺖ ﭘﺮﺳتی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑُﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺧﺪﺍئی ﺪﺭﻫﺴتی
ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻏﻴﺮالهی
عامل ﺸﺮﻙ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺑُﺖ ﺭﺍ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﻨﺪ
، ﻭﻳﺎ ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻤﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯ ﺭﺍ
، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻫﻴﭻ ﻣﻘﺎم
ﺨﺪﺍئی ﻨﺪﺍﺭﺩ
، ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻨﻴﺎﻓﺘﻪ
، ﻭﻣﺎﻣﻮﺭﻳتی الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﺮﺩم
ﻨﺪﺍﺭﺩ ، ﻭلی ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﻮﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
کاملان اﻟﻬﻯ ﺒﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﻣﻌﺮفی ﺸﺪﻩ
الهی ﺒﺎﺷﻨﺪ ، (ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﺳﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ، ﻭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺧﻄﺎﺏ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی همرﺍﻩ
ﺑﺎ ﺩفع ﺸﺮک ﻤﺪﺍﻭم
ﺒﺎﺍ ﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
، ﮐﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻧﻤﺎﺯ
ﺟﺰ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺩفع
ﺸﺮک ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﻰ ، ﻭﻧﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﻭﺭﺍ. ﺩﺭﻭﺍقع
ﺪﻧﺒﺎﻟﻪ (ﻟﺎ ﺷﺮﻳک
له ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
، ﺑﺠﺰ ﺧﺪﺍ ﻭﻳﺎ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺘﺠلّی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺪّ ﺍﻗلّ
اﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ، ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ حسینی ﻳک
کاﻣل الهی ﻤﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی اﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
، ﻭﺑﺎ ﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﺩفع
ﺸﺮک ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﺮک ﺒُﺖﭘﺮﺳتی
ﻮ ﺍﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺘﻰ
، ﻭﻫﺮ ﺳﻮﮊﻩﺍﻯ
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ ، ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻫﺪﻑ ﻭ ﻗﺒﻠﻪ ﮐسی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺮخی
که ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺭﺍ ﻫﺪﻑ ﻧﻬﺎئی
ﻮ الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻳﺎﻗﺴﻤتی اﺯ ﻣﺎل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﻥ ﻔﻘﺮﺍ
ﺗﻘﺴﻴم کنند. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺳﻮﺍﻯ
هدﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک اﺳﺖ ، ﻭﺑﺎﻃل
هستند. ﻭﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ ، ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﺷﺎﻣﻞ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻋﻤﺎل
ﺨﻴﺮ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ، ﮐﻪ (ﺍﻗﺎﻣﻪ
صلاﺕ) ﻭﻧﻤﺎﺯ ،
ﺑﺎ ﻭﺿﻮﻯ ﺴﺎبغ
ﺪﺭ ﻣﻮﺍﻗﻴﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻰ. ﻭ ﺗأﺧﻴﺮﻯ
ﺪﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ اﻳﻥ
صلاﺕ ﻧﻨﻤﺎﺋﻰ.
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻗﺎﻣﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ صلاﺕ ﺑﺎ
ﻭﺿﻮﻯ ﺴﺎبغ ﻮ ﻳﺎ
ﺑﺎ ﺗأﺧﻴﺮاگر ﺑﺎﺷﺪ
، ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. صلاﺕ
ﻧﻤﺎﺯ ﺍﺳﺖ ، ﻭ ﻧﻴﺰ
(ﺻﻠﻪ ﻭ ﺍﺗّﺼﺎل
ﻮ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ) ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﻭﺳﺎﺋل
الهی ﺴﺎﻟﻚ ، ﺩﺭ
ﻳک ﺒﺮﻧﺎﻣﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺩفع ﺸﺮک ﻤﮑﺮﺭ
، ﺑﺎﻋﺒﺎﺭﺍﺕ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
بوﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
(ﻭﺿﻮ) ﮐﻪ ﺷﺴﺘﻥ ﺪﺳﺘﻬﺎ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻭﻣﺴح ﭙﺎ
ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ، ﺩﺭ
ﻳک ﻤﻌﻨﻰ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻮﺟﺴﻤﺎنی اﺳﺖ.
ﻭﺍﻣﺎﺩگی ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻈﺎﻓﺖ ﻭﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﺪﻥ ﻮﺍﻗﻌﻰ ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺠﺎم ﻨﻤﺎﺯ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﻮﺿﻮ ﺑﻤﻌنی
ﺴﻠﻮﮐﻰ ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻠﻔﻈ ﻔﺎﺭﺳﻰ (ﻭﻯ
ﺴﻮ و سمت ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻭﺿﻮ ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ
عربی ﺮﻳﺸﻪ ﻭ ﻣﺼﺪﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺷﺒﻴﻪ
ﻟﻔﻆ (ﺿوء ﻮ ﻧﻮﺭ)
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ هر ﺗﺠلی
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﻀوء ﻮ ﻭﺿﻮ ﻫﻤﺮﻳﺸﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻯ ﺴﻮ
ﻳﻌنی ﺘﻮﺟّﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ، ﺩﺭ ﻳک
ﻘﺒﻠﻪ کلّی
کعبه ، ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻗﺒﻠﻪ و
قباله و
کبالای ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ، معرﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
، ﻭﻳﺎ ﻫﺮﻳک از
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺪتی اﺯ آﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ
الهی بدﺳﺖ ﻣﻴﺎﻳﺪ.
ﻗﺒل از ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺷﺴﺘﻥ ﺪﺳﺖ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ، ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻄﻮل ﺒﮑﺸﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻋملاّ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺻﺪﺩ ﻳﺎﻓﺘﻥ
دقیق ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ، ﺩﺭﺗﺨﻴّل
حضور ذهنی ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ (ﺗﺨﻴّل ﺒﻮﺿﻮﺡ)و
سابق و واضح
قبلی ﺻﻮﺭﺕ ﻧﮕﻴﺮﺩ
، ﺍﻧﻘﺪﺭ سَعی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
، ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯﺣﻀﻮﺭﺫﻫنی
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯوسیله
الهی ، آﻧﮕﺎﻩ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﻫﺮﮔﻔﺘﻪﺍﻯ ﻮ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺳﮑﻮﺕ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻨﮕﺎﻩ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﺳﺎﺑﻎ) ﻳﺎ ﺍﻧﺠﺎم
ﻘﺒلی ﻮ(ﺳﺎﺑﻖ) ﺍﺯ
(ﺍﺳﺒﺎغ ﻮ ﻭﺿﻮﺡ)
ﺗﺼﻮّﺭ ﻭﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫنی ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ الهی اﺳﺖ. ﻭﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ ، ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﺸﺎﻥ
ﺒﺨﺎﻃﺮ ﻫﻤﻴﻥ ﻨﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻟﻬﻰ ، ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﺟّﻪ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺳﺖ
، ﮐﻪﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل ﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺩﺭ
خلال ﻨﻤﺎﺯ ﮐﻪ (ﺣَﺪَث
) ﻳﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺣﺎﺩثه
ﺍﻯ ، ﻧﻈﺮ ﺳﺎﻟک
ﻨﻤﺎﺯﮔﺬﺍﺭ ﺭﺍ
ﺟﻠﺐ ﮐﺮﺩ ، ﻭ ﺍﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮﺧﻮﺩ
، ﻭﻳﺎ ﻫﺮﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮیش ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ ، ﻧﻤﺎﺯﺵ
ﺑﺎﻃل ﻮ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻭﺿﻮ ﻭ ﺷﺴﺘﺸﻮ
، ﺑﺎﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺣﻀﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻤﺎﺯﻫﺎﻯ ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ، ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟک
ﺘﻤﺎم ﻮﻗﺖ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻮﺍﺟﺐ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻨﺎﻓﻠﻪ ﻭ
ظاهرا ﻏﻴﺮ ﻭﺍﺟﺐ
قشری ﻣﺘّﺼﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻣﺪﺍم ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻏﺎﺯ ﻓﻮﺭﻯ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺪﻳﺮﺗﺮ ﺑﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ، ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻂ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺒﮕﻴﺮﺩ
، ﮐﺎﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻭ ﺳﺨﺖﺗﺮ ، ﻭﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ، ﻋﺪم
ﻘﺒﻮ أﻋﻤﺎل ﻮﻋﺪم
ﺘﺰﮐﻴﻪ شدن ﻧﻔس
، ﻭ ﺗأﺧﻴﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺤﺮﻭﻣّﻴﺖ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﻮﻗﻒ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻣﺘﻮﺍلی
آﻧﻬﺎ ، ﺧﻄﺮ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻨﻴﺎﻓﺘﻦ ، ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
، ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ ، ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻳﺎ ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ، ﺑﺮﺍﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ
، ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪگی
ﺠﻬﻨمی جهان ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ
آﻧﮑﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺳﻴﺪ
، ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺠﻬﻨﻤﻰ ، ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
، ﺑﻠﮑﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
الهی هفت ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ ﻭﺭﺟﻌﺖ
نوع ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺍﻣﺪ. ﮐﻪ
ﻳک ﺪﻧﻴﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻘلی ﻮ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺪﺭ ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻥ
ﻮﺭﻭح ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﺍﻳﻥ عباﺩﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﻭﺿﻮ
، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
(ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺟﺰئی
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ)ﻭ (ﺍﺣﮑﺎم
ﺴﻠﻮک ﻛلّی) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻗّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﮔﺮﺩﺩ
، ﮐﻨﺘﺮل ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺪﺭ ﺳﺎﻟک ﺒﻴﺸﺘﺮ
، ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﻌﺪﻳل ﺼﻔﺎﺕ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺗﮑﺒﺮ
ﻭﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ ﺳﺎﻟک
ﻜﻤﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ
، ﮐﻪ ﺷﺮﻃ ﻤﻬم
ی ﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّﻭﺟﻞّ
، ﮐﻪ ﻋﺰﻳﺰ ﺑﺎﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ غضب
ﻭﻫﺪﻓﻬﺎ ﻭﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺟلّی
ﻴﺎ ﺗﺠﻠّﻰ ﻭﻇﻬﻮﺭ
جلال و عظمت ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ ، ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺗﺠلّی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻘﺒلی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﺗﺠلّی ﻘﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع بشری ﺘﺠلی
الهی اﺳﺖ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋم ﻮ ربّ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺘﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق الله ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺳﺎﻟک ﺒﻬﺮ ﻣﻘﺎمی
الهی که ﻣﻴﺮﺳﺪ
، ﻭﺑﺎ ﺗﻤﺎم عظﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
آﻥ ، ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮو
أکبری ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟک
هم ﭽﻨﺎﻥ الله ﺍﮐﺒﺮ
ﮔﻮﻳﺎﻥ ، ﻭﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﮔﻮﻳﺎﻥ
، ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﺠلّی
الهی ﺒﮕﻮﻳﺪ
یعنی ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ نیست ﻭﻟﻰ
ﻭﺳﺎﺋﻄ ﻀﺮﻭﺭﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎملاّﺕ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ، ﻭ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮﺗﻮٴﺪّﻯ اﻟﺰﮐﺎة
، ﻭﺗﺼﻮم ﺮﻣﻀﺎﻥ
، ﻭﺗﺤجّ اﻟﺒﻴﺖ
، ﺍﺫﺍ ﮐﺎﻥ ﻠک مال
ﻮ ﮐُﻨﺖ ﻣﺴﺘﻄﻴﻌﺎ
ﻭ اینکه ﺯﮐﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺩﺍ ﮐﻨﻰ
، ﻭﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺮﺍ ﺭﻭﺯﻩ ﻭﺻﻮم
ﺒﺪﺍﺭﻯ ، ﻭحجّ ﺨﺎﻧﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺍﻧﺎئی
ﺪﺍﺷتی ﻮﻣﺎل ﻮﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
آﻥ ﺒﺮﺍﻳﺖ ﺑﻮﺩ
، ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻰ.
ﺍﺩﺍﻯ ﺯﮐﺎﺕ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺍﺩﻥ ﻤﺒلغی أﻧﺪک
ﭙﻮل ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺤﺪﻭﺩﻯ
ﻤﺤﺼﻮل ﺰﺭﺍعی ﻨﻴﺴﺖ
، ﮐﻪ اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺯﻧﺪگی
ﻮﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
، ﺻﺪﻫﺎ ﻣﻨبع ﺪﺭﺍﻣﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﺍﺩﻥ ﺰﮐﺎﺕ ﻣﺎل
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻔﻘﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎل
ﻮﺯﮐﺎﺕﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑاﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻤﻔﺖ
ﺧﻮﺭ ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﻭلی
اﻳﻥ ﺪﺭ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ ، ﮐﻪ ﺯﮐﺎﺕ
ﺩﺍﺩﻥ ﻤﻄﺮح اﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺩﺍﺩﻥ ﻤﺎﻝ
، ﻭﻳﺎ ﺩﺍﺩﻥ ﺠﺎﻥ
آﻟﻮﺩﻩ ﻭﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭ ﺩﺍﺩﻥ اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
نوع ﻓﻮق ﺒﺸﺮی
باﻳﺪ ﻗبلا ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ. ﻭ (إﺗﻴﺎﻥ ﺰﮐﺎﺕ)
ﻳﻌنی أﻧﺠﺎم ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭﻫﻨﮕﺎم
ﺴﻠﻮک اﺳﺖ. ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ، ﻳﻌنی ﭙﺎک
کرﺩﻥ آثاﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
و مفاسد ، ﺩﺭﻓﮑﺮ
ﻭﺫﻫﻥ ﻮﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
أﺻل ﻮ ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎنی
ﻮ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﻭﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ، ﻭﺣﺮﺹﻫﺎ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎ
، ﻭﺍﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﺯﻳﺎﺩﻯ
اﺳﺖ ، ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺷﺒﺎع ﺸﺪنی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭﻋﻤﻞ ، ﺍﻳﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ، ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ، ﻭﭘﺎکی
ﺮﻭح ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻧﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ، ﻭ ﻧﻪ ﻫﺮ
ﮐﻤک ﺠﺎﺩﻭئی اﺯ
ﻃﺮﻑ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
الهی ﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
آﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ
، ﺑﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺍﻋﻤﺎل
ﺪﻗﻴق ﺴﻠﻮﮐﻰ
، ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺰئی ﻮﮐلّی ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
، ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳثهاﻯ ﺨﻮﺩ
، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻴﻥ
ﺤﺪﻳث ﻣﻔﺼل ﺪﺭ
(ﮐﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻋﻤﺎﻝ)
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﺬﮐﺮﻯ
کلّی اﺯ ﺍﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﺸﺮیح ﺴﻠﻮکی
ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺫﻫﻨﻰ
، ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺩﺭک
أﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
، ﻭﻳﺎ ﺷﺮح أﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
و دین ورزی ﺴﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ آﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
(ﺗﻮٴﺪّﻯ) ﻳﻌنی
أﺩﺍ ﺑﮑنی ﻮ ﺑﺪﻫﻰ
داده باشی . ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
ﻤﺎل ﺰﺍﺋﺪ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ، ﺗﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﺩل ﻨﺒﻨﺪﺩ ، ﻭﻓﮑﺮ
ﻭ ﻭﻗﺖ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌنی أﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻥ اﺳﺖ ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐس ﭼﻮﻥ هر ﺗﻌﻬّﺪ
، ﺑﺪﻫﮑﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻳک ﺴﻠﻮک الهی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ (ﺻﻮﻡ)
ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺪﺭﻇﺎﻫﺮ
ﺳﺎلی ﻴﻜﻤﺎﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ(ﺻﻮم
هماﻥ اﻭﻡ ) یا ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ)
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺪﻭﭼﺎﺭ (ﺭَﻣﺾ ﻋﻴﻦ)
ﻣﻴﺸﻮﺩ ، ﻭ ﭼﺸﻤﺎﻥ
اﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﺪﺍﻭم ﺴُﺮخ ﻮ
ﺍﺷﮑﻴﻥ اﺳﺖ ، ﻭﺯﺑﺎﻧﺶ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﺫﮐﺎﺭ
، ﻭﮔﺮﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻭﺭﻯ اﺯ ﻫﺮﺧُﻨکی
ﻮ ﺭﻓﺎﻩ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻟﺬﻳﺬ ﺧﺸک اﺳﺖ.
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﺳﻠﻮکی
ﻮﻣﺪﺍﻭﻣﺖ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
، ﺗﻥ ﺪﺍغ ﻮﺗﺐ ﺩﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﻤﺎﻡ (ﺍﻋﻤﺎل
ﺪﻳنی اسلاﻡ و
هر دینی دیگر )ﻫﻤﮕی
ﺒﻤﻌﻨﻰ (ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ) ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
صلاﺕ ﻭﺯﮐﺎﺕ ﻭﺭﻭﺯﻩ
، ﻭحتّی ﺤجّ ﺨﺎﻧﻪ
ﺧﺪﺍ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻤﺎلی ﻮﺟﺴمی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ (ﺣحّ ﺒﺎﺯ
حقّ) ﺍﺳﺖ ، ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ
هر ﺷﻬﻮﺩﻯ
تجلّی حقّ اﺳﺖ.
حجّ أﮐﺒﺮ ، ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺤجّ
کعبه ﺧﻮﺩ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺍﻧﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩ
، ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک الهی
ﻮ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺤقّ
أﮐﺒﺮ ، ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺗﺮﻳﻦ
حقّ ﻮ ﺗﺠلّی اﻟﻬﻰ
، ﻣﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺤجّ ﺮﺏّ
ﺭﺣﻤﺎن ، ﻭحجّ
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ، ﮐﻪ
ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ
سلوکی ﺒﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻤﺎل ﻮ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
، ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺗﻮﺍﻧﺎئی
ﺠﺴمی ﻮﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺴﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
ﺤجّ ﻮﺳﻠﻮک الهی
ﺘﺎ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﺒﺪﻭﻥ
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﻭﺗﻮﺍﻥ
، ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻥ ﺘﮑﺎملاّﺕ
ﺍﺯلی ﻮﻗﺒلی ﺨﻮﺩ
، ﺍﮔﺮ ﻫﺮﭼﻪ سَعی
ﺒﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻔﻬﻨﺪ
ﻭﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ
ﻣﻮﻓق ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭلی هیچ اﻣﮑﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺒﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﺍﺷﺘﻥ ﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ، ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ، ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺴﺨﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
، ﺗﻤﺎم عمر ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺸﺪ. ﺭﺍﻩ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﭙﻴﺮﺧﻮﺍﺳﺘﻥ
آﻥ اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ اﻭﻳس
ﻗَﺮَﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ می ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻴﺎﭘ
ﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣل الهی ﻴک ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی ﺮﺍ ﺑﮑسی
ﻤﻌﺮفی گرﺩﻳﺪ
، ﻭﭘﻴﺮ ﻧﻴﺰ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ، ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮخی اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺪﺭ ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺍﻓق
ﭙﻴﺮﻭﻯ اﻳﻥ ﺴﺎﻟک
اﺯ ﭼﻨﻴﻥ ﭙﻴﺮﻯ
ﺒﻮﺩ ، ﻫم ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ الهی ﺮﺍ
ﺩﺭﻣﻴﻴﻴﺎﺑﺪ
، ﻭﻫم ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﻗﺒﻮل ﺴﺎﻟک
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺵ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺣﺴﺐ سَعی
ﺨﻮﺩ ﻃﻮل ﻤﻴﮑﺸﺪ
، ﺗﺎ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺨﺎﻃﺮ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ الهی
ﺴﺨتی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
، ﺗﺎ ﺻﺪق ﺴﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم ﺴﻠﻮﻙ
الهی ﻮﺗﺴﻠﻴم ﭙﻴﺮ
ﻣﻌﻠﻮم ﺸﻮﺩ ﻭ ﺑثبوﺕ
ﺑﺮﺳﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮ ﺃﻥ لا ﺗﻌق ﻮﺍﻟﺪﻳﻚ
، ﻭﻟﺎ ﺗﺄﮐل ﻤﺎﻟﺎ
ﻟﻴﺘﻴم ﻈﻠﻤﺎ
، ﻭﻟﺎ ﺗﺄﮐل
الرﺑﺎ ، ﻭﻟﺎ ﺗﺸﺮﺏ
ﺍﻟﺨﻤﺮ ، ﻭﻟﺎ ﺷﻴﺌﺎ
ﻣِﻥ اﻟﺄﺷﺮبة ﺍﻟﻤُﺴﮑﺮة
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﺎق وﺍﻟﺪﻳﻥ
ﻮﻃﺮﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﮕﻴﺮﻯ. ﻭﻣﺎل ﻴﺘﻴم
ﺮﺍ ﻇﺎﻟﻤﺎﻧﻪ ﻧﺨﻮﺭﻯ
، ﻭﺭﺑﺎ ﺧﻮﺭﻯ ﻨﻨﻤﺎﺋﻰ
، ﻭﺧَﻤﺮ ﻭ ﻣﻮﺍﺩ
ﻣﺴﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﻣﺼﺮﻑ ﻧﻨﻤﺎﺋﻰ.
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﺎق ﻮ ﻧﻔﺮﺕ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﻰ
، ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﻮٴﻤﻦ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭلی اﮔﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﮕﻨﺎﻩ
، ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻃل ﺒﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺪﻫﻨﺪ
، ﻋﺎق آﻬﺎ ﺍثری
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺣﺪﻳث ﻭقُرآن
، ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ(ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ
(ﺩﻭ ﻭﺍﻟﺪ) ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﺩﻭ ﻧﻴﺰ ﭘﺪﺭ
ﻭ ﻣَﺮﺩ
میباشند. ﺑﺎﺯ (ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﻓﺎﻃمی
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
، ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ کاملان
الهی هستند ، ﻭﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮ الهی اﺑﺮﺍﺯ
ﻧﻔﺮﺕ ﻧﮑﻨﻨﺪ
، ﻫﺮﻳک اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ، ﺩﺭ ﭘنج
ﺘﻥ ﺁل عبا ﮐﻪ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻧﺎﺭﺿﺎﻳتی
اﺯ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟک ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﺨﺪﺍ ﻭ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﻄﻮﺭ ﺻﺤﻴﺤﻰ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﻣﺎل ﻴﺘﻴﻢ
، ﺍﻃﻔﺎل ﻮﺍﺭث
ﻣﺎل ﻮﺻﻐﻴﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ، ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻮ ﺫﻫنی ﻮﺭﻭحی
آﻧﻬﺎ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘثماﺭ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ بی إﻋﺘﻨﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﻠﻴم ﻘﺮﺍﺭ
ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ ، ﻭ ﺑﺴﻮﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ الهی ﻮ ﺳﻠﻮک
ﺴﻮق ﻮﺗﺮﺑﻴﺖ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭحتّی ﻤﺎل ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺮﻑ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی گر ﺩﺩ ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
بی ﭙﻴﺮ ﻣﺎﻧﺪﻥ
ﻤﺼﺮﻑ ﻧﺸﻮﻧﺪ
، ﻭﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺒﺎﻃل ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﭙﻴﺮ ﻳﺘﻴﻢ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺴﺖ
، ﻭﻣﺎل ﻮﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻮعی ﻮ ﺭﻭحی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﻭﻫﻮﺵ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺻَﺮﻑ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
، ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺍﺳﻄﻪ
و وسیله الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻣﺎل ﺮﺑﺎ
هر ﺳﻮﺩ ﺟﻮئی ﻮﺍﺿﺎﻓﻪ
ﺷﺪﻥ ﻔﻮق اﻟﻌﺎﺩﻩ
ﻣﺎﻝ ، ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮع
کسب ﺣﺮﻳﺼﺎﻧﻪ ﺷﻮﺩ
ﻭ ﭘﻮل اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺟمع
آﻭﺭﻯ ﻤﺎﻝ ، حتّی
ﺒﺮﻭش های ﻈﺎﻫﺮﺍ
حلال ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
، ﻓﮑﺮ ﻭ ﺫﮐﺮﺵ ﺑﺠﺎﻯ
ﺳﻠﻮک ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
، ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻤﺎل
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺑُتی
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺷﺮﺏ ﺧﻤﺮ ﻭﻣﻮﺍﺩ
ﺧُﻤﺎﺭ آﻭﺭ ، ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. حتّی اﮔﺮ
ﺍﻳﻥ ﺨﻤﺎﺭﻯ ﭙﺮﺧﻮﺭﻯ
ﻮﺑﺎﺯﻳﻬﺎﻯ ﺬﻫنی
ﻮﺳﺮﮔﺮﻣﻴﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺩﻭﺭ ، ﻭﻳﺎ ﻓﮑﺮ
ﺳﺎﻟک ﺍ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋل
الهی ﻮ ﻫﺪﻑ ﺳﻠﻮﻙالهی
ﺨﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪّﺭ
، ﻭﻫﺮ ﺭﻭﺵ ﻭﻋﺎﺩﺗﻰ
، ﮐﻪ ﺟُﺰ ﮔﻴجی
ﻮ ﻣﺴتی ﻮ ﺑﺪ ﻓﻬمی
ﻮﮐم ﻔﻬمی به ﻨﺘﻴﺠﻪ
ای ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
، در حکم ﺷﺮﺏ ﺧﻤﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺼﺮﻑ ﻋﻤﺪﻯ
ﻤﻮﺍﺩ ﺑﺮﺍﻯﺍتلاﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺟﺴمی
ﻮﺫﻫنی ﻮﺭﻭحی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک ﻨﻴﺎﺯ
به ﻴﺪﺍﺭﻯ ﻮﻫﺸﻴﺎﺭﻯ
ﻭﺗﻮﺍﻥ اﺩﺭﺍﮐﻰ
، ﻭﻧﻴﺰ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺠﺴمی ﺒﺮﺍﻯ أﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﻮ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻮ ﻟﺎ ﺗَﺰﻧﻰ
، ﻭﻟﺎ ﺗﻠﻮﻁ ، ﻭﻟﺎ
ﺗﻤشی ﺒﺎﻟﻨﻤﻴمة
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺯﻧﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻨﮑﻨﻰ ، ﻭﻟﻮﺍﻃ
گرﺍئی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻰ ، ﻭسَعی ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻭ ﺑﻬم ﺰﺩﻥ ﻧﮑﻨﻰ.
ﺯﻧﺎﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍآﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ ﻤﺮﺩ
ﺯﻥ ﺪﺍﺭ ، ﺑﺎﺯﻥ
ﺸﻮﻫﺮﺩﺍﺭ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﻤﻌنی
ﺴﻠﻮکی هماﻥ ﺰﻧﺎﺷﻮئی
ﻮ ﺍﺯﺩﻭﺍج ﻘﺒل
اﺯ ﺍﻧﺠﺎم ﺴﻠﻮک
الهی ﺘﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺯﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻴﺎ ﺷﻮﻫﺮ ﮔﺮﻓﺘﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ، ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻫﻮس ﮐﺎﺭﻳﻬﺎ ﻭﻣشکلاﺕ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ، ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺎﻣﻴﻥ ﺰﻧﺪگی
ﻮﺟﺒﺮﺍﻥ ﺮﻭﺍﺑﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻟﻮﺍﻃﮕﺮﻯ هم
ﺠﻨس ﺑﺎﺯﻯ اﺳﺖ
، ﻭﺑﺎ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ ، ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻤﻘﺒﻮل ﺠﺎﻣﻌﻪ
، ﺑﺎﺯ ﻟﻮﺍﻃﮕﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﮐﺎﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻠﻮﺍﻃﮕﺮﻯ
اﺳﺖ ، ﭼﻪﭼﺸم ﭽﺮﺍنی
ﻮ ﻳﺎ ﺗﺼﻮﺭ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍنی ﺪﺭ ﺧﻴﺎﻝ
، ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻋﻤل ﺒﺪﻧﺒﺎل
هرﻧﻮع ﺸﻬﻮترﺍنی
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺸﻬﻮﺕ ﺭﺍ
ﺑﮑلّی ﻔﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﻫﺪﺍﻳﺖ
ﭘﻴﺮ (ﺻﻴﻐﻪ ﮐﺎﺭﻯ)
ﻳک ﺮﺍﻩ ﺭفع ﺘﺸﻨﮕﻰ
(ﻟﺎ ﻣﺤﺎﻝ) ﺷﻬﻮﺍنی
اﺳﺖ. ﻭلی هرﮔﺰ ﺷﻬﻮﺕ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻨﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ ﻭﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺷﺒﺎع ﺸﺪنی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺎﻣﻴﻥ
گرﺩﺩ ، ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ
، ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
اﺯ ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ ﺤﺪّ
ﺍﮐثرﺩﻗﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
، ﻭﺗﻤﺎم ﻮﻗﺖ ﺑﻮﺩﻥ
أﻧﺠﺎم عباﺩﺍﺕ
، ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺍﺋﻢ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ ﺘﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
اﺳﺖ ، ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯﻯ ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک کم کاﺭ ﻭﺳﺴتی
ﺤﺮﮐﺖ ﺳﻠﻮکی ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻤﺎم ﻮﻗﺖ ﺳﻠﻮک
الهی ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
(ﻧﻤﻴﻤﻪ) ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﺪﺭ ﺩﻭﺑﻬم ﺰﻧﻰ
، ﺑﺎﺯ ﮐﺎﺭﻯ ﺒﮑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﺪﺍﺷﺘﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﺩﻗﻴق
ﺴﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮک الهی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮ
ﻣﻴﺎﻧﺠﻴﮕﺮﻯ ﺒﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ، ﻭﮔﺎهی
ﻨﻤﻴﻤﻪ ﻭﻧﻘل
أﺧﺒﺎﺭ ﻭﻣﻄﺎﻟبی
ﺒﺪﺭﻭغ ﺒﻴﻥ ﺪﻭﻃﺮﻑ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺻل
ﺸﺮﻃ ﻨﻴّﺖ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺻلح اﺳﺖ ﻭلی ﺪﺭﻋﻤل
ﺪﻭ ﺑﻬم ﺰنی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺭﺍﺳﺖ ﻧﻘل
ﻤﻄﻠﺐ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﭼﻪﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﻭغ
هم ﺒﮕﻮﻳﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮﻟﺎ ﺗﺤﻠﻒ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﮐﺎﺫﺑﺎ ، ﻭﻟﺎ ﺗﺴﺮق
ﻮﻟﺎ ﺗﺸﻬﺪ ﺍﻟﺰﻭﺭ
ﻟﺄﺣﺪ ، ﻗﺮﻳﺒﺎ
ﮐﺎﻥ اﻭ ﺑﻌﻴﺪﺍ
ﻭﺩﻭﺍﺯﺩ ﻫﻤﻴﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭﮐلّی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻘﺴم ﻮﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺩﺭﻭغ ﻨﺨﻮﺭﺩﻥ
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﺯ ﺳﺮﻗﺖ
ﻭ ﺩﺯﺩﻯ ﻨﮑﻨﺪ
، ﻭ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺑﺪﺭﻭغ
ﻨﺪﻫﺪ. ﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
، ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ أﻓﺮﺍﺩ
ﺩﻭﺭ. ﺩﺭقُرآن
آﻣﺪﻩ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻧﺨﻮﺭﻳﺪ
، ﻭﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﺪ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﺨﻮﺭﻳﺪ
، ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺴم
ﺒﺨﻮﺭﻳﺪ ، ﮐﻪ ﺭﺍﺳﺖ
ﻫم گفته ﺑﺎﺷﻴﺪ.
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﺍﺳﺘﮕﻮئی ﺪﺭﻗﺴم
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ، ﺗﻤﺮﻳنی
ﺪﺭﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭﺩﻭﺭﻯ
اﺯ ﺩﺭﻭﻍ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻗﺴم
ﺒﺎ ﭘﻴﺮالهی ﺨﻮﺩ
ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﻏﻴﺮﻩ ﻧﻴﺰ ﻣﻮﺟﺐ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻮﻳﻘﻴنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭحتّی
اﻧﺴﺎﻥ ﻮﺳﺎﺋﻄ
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺳﺖ
ﮐم گرﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﺮس
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺯﺩﻯ ﻨﮑﺮﺩﻥ
ﻤﺎل ﻮﺣﻘﻮق ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
، ﺩﺭﻭﻗﺖ ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺑﺮﺍﻯ
کاﺭﻓﺮﻣﺎ ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ اﺟﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ الهی اﺳﺖ. ﺻﺮﻑ
ﻭﻗﺖ ﺑﺎﻃل ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ
، ﻭﺳﺮﻗﺖ ﭼﺸم ﺪل
ﺴﺎﻟﻚ ، ﮐﻪ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ
، ﻭﺑﺎﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻮﺷﻬﻮﺍنی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
، ﺳﺮﻗﺖ ﻧﻈﺮ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭالهی ﻮﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ، ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﺗﻌﻬﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
، ﻭﺑﺴﺮﻗﺖ ﻧﻈﺮ
ﻋﺎﺩﺕ ﮐﻨﺪ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺰﺭگی اﺳﺖ. ﻭﺷﻬﺎﺩﺕ
ﺩﺭﻭغ ﻨﺪﺍﺩﻥ
، ﭼﻪ ﮔﻮﺍهی ﺪﺍﺩﮔﺎهی
که ﺑﻀﺮﺭ ﮐسی ﻮﻳﺎ
ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺍﻣﺮﻯ ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺩﻥ ﺒﺎﺷﺪ ، ﻭﭼﻪ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟک اﻟﻬﻰ
، ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬﻰ
، ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺮﻭٴﻴﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻋﻴﺐ ﺭﻭٴﻴﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﻴﻨﺎ ﺑﭙﻴﺮ
ﻧﮕﻮﻳﺪ ، ﻭﻳﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺮ ﺍﻥ إﺿﺎﻓﻪ ﻧﮑﻨﺪ
، ﻭﻳﺎ ﻧﻘﺎﻃ ﻀﻌﻒ
ﻭﺧﻄﺎﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﺑﺮ ﭘﻴﺮالهی
ﻤﺨفی ﻨﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭼﻪ ﺍﻳﻥ اﺩّﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﺮﻳﺐ ﺑﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻥ ﺤﺎل
الهی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﭘﻴﺮالهی
ﻤﻨﺘﻈﺮ ﺍﻟﻬﺎم
الهی سالک اﺳﺖ
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺑﻴﺎﻥ کرﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮأﻥ ﺘﻘﺒل اﻟﺤق
ﻤﻤّﻥ ﺠاء ﺒﻪ ،
ﺻﻐﻴﺮﺍ ﮐﺎﻥ اﻭ
ﮐﺒﻴﺮﺍ ، ﻭ ﺍﻥ
لا ﺗﺮﮐُﻥ اﻟﻰ ﻇﺎﻟﻢ
، ﻭﺍﻥ کاﻥ ﺤﻤﻴﻤﺎ
ﻗﺮﻳﺒﺎ ، ﻭ ﺍﻥ
لا ﺗﻌﻤل ﺒﺎﻟﻬﻮﻯحرﻑ
حقّ ﺮﺍ ﺍﺯ ﻫﺮﮐس
ﮐﻮﭼک ﻴﺎ ﺑﺰﺭگ
ﺒﭙﺬﻳﺮﻯ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺘّکی ﺒﺴﺘم ﻮﻇﻠﻢ
ﻧﺒﺎﺷﻰ. ﮔﺮﭼﻪ ﻇﺎﻟم
ﺪﻭﺳﺖ ﺻﻤﻴمی ﺘﻮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎ ﻫَﻮَس ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻧﻨﻤﺎﺋﻰ. (حقّ ﭙﺬﻳﺮﻯ)
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭک ﻴک اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ (حقّ) ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻤﻌنی (ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ) ﻭ ﺳﻤﺒﻮل
هاﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
هستند. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺤﻘﮕﻮ ، ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍ ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
ﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺍصلاح
ﻨﻔس ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭحقّ
هستند ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ.
(ﺣﺞّ) ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺗﺎﻣﻴﻦ
، ﻭﺣُﺠّﺖ ﺍﻭل ﻮ
ﺍﺧﺮ ﺩﺭﻫﺮﺣﺮفی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻣﺮ ، ﭘﻴﺮ الهی
ﻮﺿﻌی ﻔﻘﻴﺮﺍﻧﻪ
ﻭﻴﺎ ﺩﻋﺎئی ﺪﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺳﺎﻟک ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺎﻟکی
که ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﺍﺳﺖ ، ﻭﻳﺎ ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻤﻌﺮﻭﻑ ﺑﻤﺠﺘﻬﺪ
باشد. ﻭلی اﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﭙﻴﺮ
الهی ﻔﻘﻴﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ
، ﻧﺘﻴﺠﻪ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺍﻭ ﺍﺯ حقّ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﻗﺒﻮل ﺤﻘﺎﻳق
عقلی ﻮﻣﻨﻄﻘﻰ
، ﻭﻳﺎ ﺣﻘﺎﻳق الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ که ﺩﺭ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺼﺪﻳق
ﭙﻴﺮالهی ﻮﺗﺼﺪﻳق
ﺴﻠﻮﮐﻰ ، ﮐﻪ حقّ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘل اﻧﺴﺎﻥ
گفته ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ ﺳﺎﻟک
ﺪﺍﻭﺭﻯ ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ
، ﻭ ﺗﺸﺨﻴﺺ حقّ
ﺍﺯ ﻧﺎحقّ ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻣﺘّکی ﻮﻣﺪﺍفع
ﻈﺎﻟم ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺑﻮﺩ
ﮔرﭽﻪ ﻇﺎﻟم ﺪﻭﺳﺖ
ﺻﻤﻴمی ﻮﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﻧﻔس ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺘﻤﮕﺮ
ﺍﺳﺖ ، ﻭﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ
اﺯ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﭘﺎ ﺭﻭﻯ ﺤق ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
، ﻫﺮﮔﺰ ﭘﻴﺮﻭ ﻫَﻮَﺳﻬﺎﻯ
ﻨﻔس ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﻮس ﻧﻔﺴﺎنی
ﺠﺰ ﺭﺍﻩ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺧﺪﺍ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.ﻮﻟﺎ
ﺗﻘﺬِﻑ ﺍﻟﻤُﺤﺼنة
، ﻭﻟﺎ ﺗﺮﺍﺋﻰ
، ﻓﺄﻥ ﺃﻳﺴﺮ ﺍﻟﺮﻳاء
، ﺷﺮک ﺒﺎﻟﻠﻪ ﻋﺰّﻭﺟلّ
ﻭﻧﻴﺰﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺯﻥ ﻤﺤﺼﻨﻪ ﺭﺍ ﻣﺘﻬم
ﺒﻔﺴﺎﺩ ﻧﮑﻦ ، ﻭسَعی
ﻤﮑﻥ که ﺭﻳﺎ ﮐﺎﺭ
ﺑﺎﺷﻰ. ﮐﻪ ﺍﺳﺎﻥ
ﺘﺮﻳﻥ ﺮﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
، ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ ﺷﺮک
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻗﺬﻑ) ﭘﺮﺗﺎﺏ ﻭﻣﺘّﻬﻢ
ﮐﺮﺩﻥ ﺒﺪﻭﻥ ﺪﻟﻴل
اﺳﺖ. ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
(ﻣﺤﺼﻨﻪ) ﺗﻨﻬﺎ ﺯﻥﺨﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭ ﻭ ﺯن ﺷﻮﻫﺮ
ﺩﺍﺭﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺳﺎﻟک الهی
اﺳﺖ ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺼﻥ
ﻮﺣﺼﺎﺭﻋﺰﻟﺖﮔﺎﻩ
سلوکی ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮخی ﺰﻥ یا ﻣﺮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ، ﮐﻪ ﺑﺎﻫم
ﺰﻧﺪگی ﺴﻠﻮکی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ
ﻨﻴﺰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻫﺮﺳﺎﻟک
ﺪﺭقُرآن ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
(ﺯﻥ) ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺼﻥ ﻮﻗﻠﻌﻪﺍﻯ
ﻤﻘﻴم اﺳﺖ ، ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺑﺎﻣﺮﺩم ﺴﺮ ﻭﮐﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺭﺟﻮﺍﺭ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺣﺼﺎﺭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻭ ﻧﻈﺎﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﺘﻬم کرﺩﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﻬﺮﮔﻨﺎﻩ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮک ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺿﺎ
ﭼﻨﻴﻥ گناهی ﺪﺭﮐﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ، ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻬﺎﺭ ﺷﺎﻫﺪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
، ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰﺳﺎﻟک ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺮﮔﺮم
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺭﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ
سالک ﻨﻴﺰ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻥ ﺨﺪﻣﺎﺕ ﻭﺍﻋﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﺩﺭ ﻧﻴﮑﻮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﺨﻠﻖ ، ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ ﻭلو
ﻣﺸﻮّق ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
باشد. ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺣﺪﻳث ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺪﺭ ﺍﻋﻤﺎل عباﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮکی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
باشد ﺑﻴﺸﺘﺮ
دانسته ﺷﻮﺩ ، ﺗﺎ
ﺗﺤﺴﻴﻥ ﻮ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺟﻠﺐ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺸﻬﻮﺭﺗﺮ ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺯُﻫﺪ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﻋﻴی اﺯ ﺳﺎﻟک ﺴﺮ
ﺯﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ، ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﻨﻴﮑﻰ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﮐﻨﻨﺪ چون
مؤمن میباشد . ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﻠﺤﺎﻇ ﺮﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻮﺗﻈﺎﻫﺮ ﺷﺮک ﺒﺨﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ، ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ، ﺑﺮ ﻧﻈﺎﺭﺕ
الهی ﺘﺮﺟﻴح ﺪﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﺮک
ﺘﻨﻬﺎ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺑُﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻨﮕی ﻨﻴﺴﺖ ، ﺑﻠﮑﻪﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺑﮕﻔﺘﺎﺭ ﮐسی ﻤﺠﺬﻭﺏ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ ، ﮐﻪ
الهی ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻋﻤﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ، ﻭﻫﻨﺮ
ﻧﻤﺎئی غیر ﺳﻠﻮکی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺷﺮک ﻤﺸﺎﺭﮐﺖ
ﺩﺍﺩﻥ خود یا ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭلی هیچ کس ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﺪﺍﻯ ﻨﺎﺩﻳﺪﻩ
، ﻭﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﻤﻄلق الله ﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﻤﻘﺎم اوﺭﺍ
ﺩﺭک ﻨﻤﺎﻳﺪ ، ﺗﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﻯ ﺘﻮﺟﻪ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ ، ﺍﺯ کاملان
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
بعنوان یک
تجلّی الهی ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
، ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮ
کامل ﺭﺍ ﻣﻌﺮفی
کرﺩﻩ باشد ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
، ﺑﺮﺍﻯ ﭙﺮﺳﺘﺶ
ﺳﺎﻟک ﻮﺗﻮﺟﻪ ﺑﮕﻔﺘﺎﺭ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﻌﺪﺍ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ ، ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
، ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ، ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺒلی ﺴﻠﻮک ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﮐﺮﺩ ، ﺗﺎﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻳﻘﻴﻥ ﺒﺎﺻﺎﻟﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭلی
هر سالک که ﺗﻮﻗﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﮑﻨﺪ
، ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭشهودی
ﺘﺎﺯﻩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺁﻥ ﺒﺮﺳﺪ
، ﻭ ﺑﺎﺻطلاح اﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ، ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻘﺎم ﺨﺪﺍئی
ﺨﻮﺩ ، ﺧﺪﺍئی
برتر ﻘﺎﺋل ﺒﺎﺷﺪ
، ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺷﺮک ﺒﺰﺭگی اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟک ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ، ﺣﺪّ ﺍﮐثرﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﺎﻟک ﺨﺎﺗﻤﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪ
، ﻭلی ﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵربّ رحمان
، ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺒﺴﺎﻟک
گف ته ﻣﻴﺸﻮﺩ ، ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﺩ ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آﻳﻨﺪﻩ
، ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻧﻮﺍﺭ
آﻥ أﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﺮﺳﺪ ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋم
ﺘﺼﻮّﺭ باطل ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄلق
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﻘﺎﺋﻢ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﺭ ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻭﺧﻮﺩ ﻣﻘﺎمی یک
تجلّی الهی را
ﺪﺍﺭﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ حسینی ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ ، ﺑﺎﺯ
ﻣﻘام الهی
حسینی از پنج
تن آل عبا ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺎﻟﻚ (ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ) ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﻣﺪﺍم ﺒﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
توحیئی ﺧﻮﺩ (ﺩفع
ﺸﺮﻙ) احتمالی ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
، ﻭﻣﺪﺍم ﺒﻮﺍﺳﻄﻪ
الهی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
، ﮐﻪ الهی
هستی ، ﻭلی اﻟﻠﻪ
ﻧمی ﺒﺎﺷﻰ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
نیز ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮ أﻥ لا ﺗﻘﻮل اﻠﻘﺼﻴﺮ
ﻳﺎ ﻗﺼﻴﺮ ، ﻭﻟﺎ
ﻟﻄﻮﻳل ﻴﺎ ﻃﻮﻳﻞ
، ﺗﺮﻳﺪ ﺑﺬﻟک
عیبه و أﻥ ﺗﺴﺨﺮ
ﻣِﻥ أﺣﺪ ﻣِﻥ ﺨﻠق
اﻟﻠﻪ ، ﻭأﻥ ﺘﺼﺒﺮعلی
اﻟبلاء و اﻟﻤﺼﻴبةﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﻗّﺪ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ، ﻣﮕﻮﺋﻰ
، أﻯ کوتوله ﻭﻳﺎ
ﺑآﺩم ﻘﺪ ﺑﻠﻨﺪ
ﻧﮕﻮئی أﻯ ﺩﺭﺍﺯ
، ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺗﻮ
ﻧﻴﺰ ﻋﻴﺐ ﺟﻮئی
ﻮﻋﻴﺐﮔﻮئی اﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭهیچ ﻴک
اﺯﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻣﺴﺨﺮﻩ ﻧﮑنی
ﻮﺣﻘﻴﺮ ﻧﺪﺍﻧﻰ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭﻫﺮ بلا
ﻭ ﻣﺼﻴﺒﺘﻰ
سلوکی ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺎﻳﺪ ، ﺻﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻰ. ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮ ﻣﺴﺨﺮﻩ
ﮐﺮﺩﻥ آﻧﻬﺎ ، ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﮐسی ﺮﺍ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻭﻳﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﻬﺮ
ﻧﻘﺺ ﻭﻋﻴبی که ﺑﻮﺩﻩ
ﺧﻠق ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍﻫﺮﮐس ﻫﺮﺻﻔتی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
، حقّ و
سرنوشت ﺍﻭ ، ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
(ﺗﮑﺎملاّﺕ ﺍﺯﻟﻰ)
ﺍﺯ ﺍﺩﻭﺍﺭ ﻗﺒﻠﻰ
، و یا ﺩﺭ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ ﻮﻳﺎ
جتی اﺯ ﺍﺩﻭﺍﺭ ﻧﻮع
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮﮔﻴﺎهی
ﻘﺒلی او ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭفع ﻮعلاج
اﻳﻥ ﻤﻌﺎﻳﺐ ، ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک الهی اﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻫﺮﮐس ﺑﻬﺮ
(ﻧﻮع ﺤﻴﺎﺗﻰ) ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺒﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ
، و رُشد مییابد.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺻﺪ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﭘﺎکی ﺮﻭح
اﻭ ، ﺍﺯﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﺗﻮﺣّﺶﻫﺎ ﻭﻧﻮﺍﻗﺺ
در تزکیه نفس ﺭفع
ﻨﺸﺪﻩ ، ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺍﻧﻮﺍع ﻘﺒﻠﻰ
، ﺑﺸﮑل کم ﺒﻮﺩ
ژنتیک روحی ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﻌﺪﻯ ﻈﻬﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺭﻭح ﺒﺎ ﻧﻘﺺ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮ تولّد ﻧﻮعی
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻣشکلاتی ﺒﺮﺍﻯ
اﻭ ئر تن یا
ذهن و روان
پیدا میشود . ﮔﺮﭼﻪ
ﺻﺒﺮ ﺩﺭآﻥ ﻋﻴﺐ
ﻭ ﻧﻘﺺ ، ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺟﺒﺮﺍﻥ آﻥعیب ﻭﻧﻘﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
، ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﻣشکلاﺕ ﺯﻧﺪگی
جهنّمی ﭙس ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮکی
اﻭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ بلاﻳﺎ ﻭﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ
الهی و
آزمایشات او ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺸﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ، بلا ﺑﻨفع
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﺩﺭ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﻮ ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍنی
او ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺻﺒﺮ ﻭﺑﺮﺩ ﺑﺎﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﻨﺠﺎﺕ ﻭ ﺻﺪق ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺨﻮﻳﺶ ﺭﺍ ، ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺑثبوﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. (ﻣﺼﻴﺒﺖ)
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ بلا
ﺍﺳﺖ ، ﻭ ﺍﺯ ﻟﻔﻆ
(ﺻﻮﺏ ﻭ ﺳَﻤﺖ) ﺩﺭﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺭﻭﻯ ﺒﺴﻮﻯ ﻫﺪﻑ
، ﺑﺮﺍﻯ ﻴک ﺘﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯ
ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ
بلائی ﺮﺍ ﺑﻘﺼﺪ
و هدف ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺭﻭﻯ ﻣﻴکند . ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
، ﺑﺪﻭﻥ آﻥ ﻤشکلاﺕ
ﺧﻮﺍﻫند ﺑﻮﺩ. (ﮐَﺮﺏ)
ﻏُﺼّﻪ ﺍﺳﺖ ، ﻭبلا
ﻣﺼﻴﺒﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ(ﮐﺮبلا)
ﻳﻌنی أﺣﻮﺍل ﭙﺮﻏم
ﻮﻏُﺼّﻪ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک عاﺷﻮﺭﺍ ﺍﺳﺖ
، ﻭﻫﺮﺟﺎ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﮐﺮبلا ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
امام ﺤﺴﻴن ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻴک ﺴﺎﻟک ﻤﺤﺒﻮﺏ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺻﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ ، ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮک الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻮ إﻥ ﺘﺸﮑﺮ ﻧِﻌَم
اﻟﻠﻪ ، ﺍﻟتی ﺃﻧﻌم
ﺒﻬﺎ ﻋﻠﻴﻚ ، ﻭ ﺃﻥ
لا ﺗﺄﻣﻥ عقاﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﻠﻰ ﺫﻧﺐ ﺗﺼﻴﺒﻪ
، ﻭﺃﻥ لا ﺗﻘﻨُﻄ
ﻤِﻥ ﺮﺣمة ﺍﻟﻠﻪ

ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺷﮑﺮ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎل کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﻰ
، ﮐﻪ ﺑﺘﻮ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﻋِﻘﺎﺏ ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ، ﺑﺮﮔﻨﺎﻫﻴﮑﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻰ ، ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺼﻮﻥ ﻨﺪﺍﻧﻰ. ﻭ
ﺑﺎلأﺧﺮﻩ ﺑﻴﺴﺖ
ﻭﭘﻨﺠﻤﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ، ﺍﺯﺍﺻﻞ
(ﭼﻬل أﺻل کلّی ﺴﻠﻮﮐﻰ)
ﻭﺣﺪﻳث ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
، ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﻧﮕﺮﺩﻯ.
ﺷﮑﺮ ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻧﻌﻤﺘﻴﮑﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺪﻭﻥ
نعمت و ﺮﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍ
، ﺩﺭ ﺍﺻل ﻮﺟﻮﺩﻯ
هم ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻣﻌﺪﻭم
طبیعت ﻤﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍهست
، ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻭ حتّی هم أﮐﻨﻮﻥ
، ﻏﺮق ﻨﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩﺵ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻌﻤﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﻨﻔس
ﻃﻤﻌﮑﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻌﻤﺖ
ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ ، ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
و کثرت ﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺴﻴﺮ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻫﺮﺳﺎﻟک
ﺪﺭﻫﺮ ﺣﺎل ﻮ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ، ﺷﮑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﺷﮑﺮ)
ﻭﺍﻗﻌﻴﺘﻬﺎ ﺑﺮﺯﺑﺎﻥ
آﻭﺭﺩﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﻋﻤل ﺴﻠﻮک الهی
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻥ اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﺯ ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﻨﺎم ﺸﮑﺮ
ﻭﺳﭙﺎس ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ، ﻭﺳﺎﻟک ﻤطیّع
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
، ﻋملاّ ﺩﺭ ﺳﭙﺎس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ در
نام رحمت های شهودی
و علم لدنّی ﺒﻴﺎﺑﺪ
، ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺷﮑﺮ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮو
عمیق تر ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ ﻨﻌﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ، ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﮐﻨﻮنی
ﺨﻮﺩ ، ﺩﺍﺷﺘﻥ ﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ بمعرفی
خداوند ، ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
کشش ﻭعلاﻗﻪ
رفتن ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎم ﺴﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻘﺪﺭﺕ ﻓﻬم
ﻮﺍﺩﺭﺍک أﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ، ﺑﺮﺍﻯ
أکنون ﻮ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮﺳﺎﻟک
گناهی کرﺩ ، ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮔﻨﺎهی
ﺒﮑﻨﺪ. ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
و عقاب ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻓﮑﺮ
ﻧﮑﻨﺪ ﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟک
الهی اﺳﺖ ﻭ ﺯﺍﻫﺪ
یا سیّد ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
، پس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
نیز ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺳﺎﻟک
اﺯ ﺩﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
، ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺍﺯﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻃﺒﻴﻌی ﻮﺳﺎﺩﻩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻋﻘﺎﺏ) ﺍﻟﻬﻰ ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻭ ، ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ (ﻋﻘﺐ
ﺑﺮﺩﻥ) ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﺮﻭح ﺸﺨﺺ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭ ، ﺩﺭ ﻳک ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ،
ﻭﻳﺎ حتّی ﻔسخ و
گندیدگی گیاهی
ﻮ ﺭسخ ﺠﻤﺎﺩﻯ
اﺳﺖ. (ﺫﻧﺐ) ﺍثر ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖ ، ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺪم
ﻮ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﻧمی ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻭَﺑﺎﻝ ﺟﺴم ﻮﺟﺎﻥ
و ژنتیک روحی
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻨﻔس ، ﻭﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻥ
أﺩﻭﺍﺭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺪم
ﺒﺘﺪﺭﻳج ﺒﺎﻳﺪ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﮔﺮﺩﺩ
، ﺗﺎ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩ و بی
گناهی ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺩُم
ﺒﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮخی
اﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺪم ژنتیک
روحی گفته ﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﺄﻳﻮس
ﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ
، ﻭﻧﻪ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
بناچاری عفو ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺑﺪﻭﻥ اﺟﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻭ. ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ اﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻔﻮﻋﻤﻮﻣﻰگذشته
های جأهلیّت ،
ﻭﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ الهی ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﻣأﻳﻮس ﮔﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻴلی اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
، ﮐﻪ هیچ آثاﺭﻯ
اﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﻧمی
ﺒﻴﻨﻨﺪ ، ﻣﻮﺭﺩ
آﺯﻣﺎﻳﺶ الهی
هستند. ﻭﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ
، ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﻭ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
، ﻧمی ﺒﺎﻳﺪ ﻋﺠﻠﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی و نجات ﻨﻤﻮﺩ.
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﻧﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺎﻇﺮ
ﺍﺣﻮﺍل اﻭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﻋﻤﺎل عباﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮکی ﻤﺎ ﺭﺍ
ملاّﺣﻈﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ ، ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ اﺯآثاﺭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻨﻔس ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺪﺭﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی اﻧﺴﺎﻥ
در حدّ کفایت
از نظر داوری
خداوند ﭙﺎک ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻘﻴﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﺎﻗﻴﻤﺎﻧﺪﻩ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻﻞ ، ﭘس ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻮﺩﺭﻧﻮع ﻔﻮق
بشری و یا در
فصل بهتر نوع
بشری ﻤﺠﺎﺯﺍتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی ﭽﻮﻥ
ﺪﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
، ﺑﺮخی اﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺩﺭ ﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ ﻮﺭﻭح
ﺒﺎقی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻣﺎنعی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک الهی
ﻮﻳﮋﻩ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﺩ مانند
کم عقلی ﻮﻋﻴب ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
، ﻭﺿﻌﻒ ﺣﻮﺍس ﻭ
ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺍﻥ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
همچنان
کلّیات وظایف
سالکان را
میگوید : ﻮ أﻥ ﺘﺘﻮﺏ
ﺍلی الله ﻋﺰّ ﻭ
ﺟلّ ﻤِﻥ ﺬﻧﻮﺑﻚ
، ﻓإﻥّ اﻟﺘﺎﺋﺐ
ﻣﻥ ﺬﻧﻮﺑﻪ ، ﮐﻤﻦ
ﻟﺎ ﺫﻧﺐ ﻟﻪ ، ﻭ ﺍﻥ
لا ﺗﺼﺮّعلی اﻟﺬﻧﻮﺏ
مع اﻟﺄﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
، ﻓﺘﮑﻮﻥ
کالمُستهزئ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﻭ ﺁﻳﺎﺗﻪ ﻭ ﺭﺳﻠﻪﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺗﻮﺑﻪ
ﺑﺒﺮﻯ ، ﻭ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﻋﻔﻮ
ﻭ ﭘﻮﺯﺵ ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐسی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ گناه ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﺍﻯ
گناه ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
که ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﺍﻥ
ﻨﻤﻮﺩﻯ ، إﺻﺮﺍﺭ
ﻧﻮﺭﺯﻯ ﻮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﮑﻨﻰ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺍﻳﺎﺕ الهی ﻮﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
اﻭﺭﺍ ﺑإﺳﺘﻬﺰﺍ
ﻭﻣﺴﺨﺮﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻯ.
(ﺗﻮﺑﻪ) ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻘﺪم
ﺴﺎﻟﻚ ، ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭘﻴﺮالهی ﺨﻮﻳﺶ
بمعرفی
خداوند ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
، ﮐﻪ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﮑﺸﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
اﻭﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻮﻣﻮﻗﺖ ﻣﻴﺒﺨﺸﺪ
، ﻭلی ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺳﺎﻟک ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺧﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ
، ﺑﻄﻮﺭ ﻗطع ﻮﺩﺍﺋﻢ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒلی ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺣتی
گناﻫﺎﻥ آﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻭﻥ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﺮک ﻨﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ، ﻭ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻥ
اﺩﺍﻣﻪ ﺗﻮﺳّل ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
عبادی ﺑﻮﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ، ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻥ
هر ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺒل
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ششم ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّﺍﻟﻨﻮﻉ
، ﺗﻤﺎمی گناﻫﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ ﺑﻮضع ﺴﺎﺑق
ﺨﻮﺩ ، ﺑﺮﺍﻯ اﺳﺘﺤﻘﺎق
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
گناهان قبلی ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ حتّی ﺸﺪﻳﺪ
ﺗﺮﺩﺭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭخلال ﺴﻠﻮک
اﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺧﻄﺎ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
، ﻭﺑﺮ خلاﻑ ﺩﺳﺘﻮﺭﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤل ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
، ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭﻃﻠﺐ ﭘﻮﺯﺵ
از خداوند و
پیر خود ﮐﻨﺪ. ﻳﻌنی
ﺘﻮﺑﻪ ﺍﺯ هر ﻋﻤلی
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺒﺸﺮﻃ اﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ گناه ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﺎﺯ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ
، ﻭﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻭ
ﺗﻮﺑﻪ ﺍﻧﺮﺍ ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﻭﭘﻴﺮالهی
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
، ﻭﺍﺑﺮﺍﺯ بی ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ، ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺒﻤﺴﺨﺮﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻥ کاﺭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ فریبی
خویش است ، ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻮﭘﻴﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﻳﺶ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
(آﻳﺎﺕ) ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﺎﺕ کتاب ﻗﺮﺍنی
ﻨﻴﺴﺖ ، ﺑﻠﮑﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣا
اﻟﻬﻰ ، ﻭﻫﺮﻳک
از ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺵ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
، ﭘﻨچ ﺴﻤﺒﻮل ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺳﺎﻣﻰ ﺣﺴﻨﻴﻥ
ﻮﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭعلی ﻮ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ ، ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺸﺸﻤﻴﻥ
آﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
، ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺍﻳﻥﭙﻨﺠﺘﻥ
ﺪﺭﺣﺪﻳث ﮐﺴﺎ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻣﺪﻩ
و آورده ایم . ﻮ
ﺃﻥ ﺘﻌﻠم ﻤﺎ ﺃﺻﺎﺑﻚ
، ﻟم ﻴﮑﻥ ﻠﻴﺨﻄﺌﻚ
، ﻭ ﺍﻥّ ﻤﺎ ﺃﺧﻄﺄﻙ
، ﻟم ﻴﮑﻥ ﻠﻴﺼﻴﺒﻚ
، ﻭﺃﻥ لا ﺗﻄﻠﺐ
ﺳﺨﻄ اﻟﺨﺎﻟق ﺒﺮضی
اﻟﻤﺨﻠﻮقﻭﺑﺪﺍنی
که ﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ ﻗﺴﻤﺖ
ﻭ ﻧﺼﻴﺐ ﺷﻤﺎ ﺷﺪﻩ
، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺨﻄﺎ ﺑﺮﻭﺩ ﻭ ﺑﺸﻤﺎ
ﻧﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺨﻄﺎ
ﺑﺮﻭﺩ ، ﻭﺩﺭﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺭﻭﻯ الهی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺸﻤﺎ ﺑﺮﺳﺪ ، ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ، ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﺭﺿﺎﻯ
ﻤﺨﻠﻮﻕ ﮐﺴﺐ ﻧﮑﻨﻰ.
(ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ) ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣﻮﺍﺩث ﺍﻥ ﻨﺼﻴﺐ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺭﻭﻯ ﺘﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻯ
ﺒﻘﺼﺪ ﮐسی ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﭘس چوﻥ ﺮﺳﻴﺪ ،
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺨﻄﺎ ﺑﺮﻭﺩ ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ ﺧﻄﺎ
ﻭﻧﻘﺺ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
اﺯآﻥ ﺸﻤﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ، ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺨﻄﺎﻳﺶ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ، ﻳﮑﻰ
(ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ أﺯﻟﻰ)
ﻫﻤﮕﺎﻥ اﺳﺖ ، ﮐﻪ
ﻭﻗتی آﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪ
، ﻣﻘﺮﺭ الهی ﺒﻮﺩ.
ﺗﺎ ﻫﺮ ﺭﻭح ﻔﺮﺩﻯ
، ﺍﺯ ﺗﻤﺎمی اﻧﻮﺍع
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺩﺭ ﻫﺮﻧﻮﻉ
، ﺍﺯ ربّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
، ﻣُﺘﺸﺒّﻪ ﺑﻪ
آﻥ گرﺩﺩ ، ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻥ ﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳﺖ بی ﭙﺎﻳﺎﻥ
، ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺘﮑﺎملاّﺕ
ﻧﻮعی ﭙﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﻤﻴﺸﮕی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺩﻭﻡ (ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻮﻋﻰ) ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﻭح
ﺪﺭﻫﺮﻧﻮعی که ﺑﺎﻟﺎ
آﻣﺪ ، ﻣﺮﺍﺣل ﻮﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی آﻥ ﻨﻮع ﺮﺍ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ
، ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌی
ﻮﺍﺭﺍﺩﻯ لاﺯم ﺮﺍ
ﮐﺴﺐ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﭘس ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ربّ اﻟﻨﻮع دیپلم
نهائی مربوطه ﺍﺯ
آﻥ ﻨﻮع ﻨﻴﺰ ﺑﮕﺬﺭﺩ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﺪ. ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺷﻬﻮﺩ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺍﺯ ربّ ﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ
ﺧﺒﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﻳم
ﻮلی اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
، ﺑﺎﻳک ﺴﻠﻮک اﺭﺍﺩﻯ
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴق
ﻮﮐﺎفی ﻮﺳِﺒﻘﺖ
ﮔﻴﺮﻯ ﺒﺮ ﺯﻣﺎﻥ
، ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
، ﻭﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﻨﻴﺰ ﺟﻠﻮتر ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
سوم ﺑﻬﺸتی ﭙس
اﺯ ﻣﺮگ ﺪﺍﺭﺩ
، ﺗﺎ ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻮﻡ (ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻓﺮﺩﻯ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮنی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺩﺭﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
هزارگانه ، ﻭیا
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺨﻮﺩ ﻳک ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
از کرامات
بالفعل و
بالقوّه ﺑﺮﺍﻯ
همین ﺰﻧﺪگی ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﻋﻴﻨﺎ طیّ
کند. ﮐﻪ ﺍﮔﺮﺟﻬﻨمی
ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺠﻬﻨم
و جهان ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭﺍﮔﺮ ﺳﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
، ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﻳﻌنی
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ
، ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
، ﺣﻮﺍﺩث ﺯﻧﺪگی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ملاّﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭽﻮﻥ ﺘﻮﺑﻪ
سلوکی کرﺩﻧﺪ
، ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪﺍﻯ
اﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی و
امکانات
بالفعل و
بالقوّه ای ﻤﻄﺮﺡﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺎ ﻗﺒل از ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻮﺳﻮﮔﻨﺪ ، ﺍﻳﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﻣﻄﺮح
ﻨﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﺣﻮﺍﺩث ﺯﻧﺪگی ﺴﺎﻟﻚ
، ﺍﻋم اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﻴﻨﺎ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ اﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻳﺎ ﺿﻤﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی اﻭ ﺁﻣﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ، ﺟﻬﺖ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
الهی ﻮﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
الهی ﻮ (ﺣتی أﻋﻠم
اﻭ) ﺍﺯ ﺩﺭﺟﻪ ﺻﺪق
ﻮﺻﺒﺮ و
شایستگی ﺳﺎﻟک
ﺘﺎ ﺍﮔﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ، ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ اﺴﺎﻥ کاﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎ ﻣﺼﻮﻧﻴﺖ ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻮﻋﻔﻮ ﻋﻤﻮﻣﻰ الهی
اﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ، ﻭ بِدای
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻓﺮﺩﻯ ﻮﻧﻮعی ﺪﺳﺖﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻭﺭﺟﻌﺖ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ، ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻠﻴم
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ و
وسیله شدن ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻯ
ﻤﺮﺩﻡ ، ﻳﻌنی ﺘﻮﺟﻪ
ﺑﺰﻧﺪگی ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺩﻧﻴﻮﻯ آنها اﺳﺖ.
ﻭﺳﺎﻟک ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺯﻧﺪگی ﺒﺸﺮﻯ
کنونی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
، ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﻤﺮﺩم
غیر ﺳﺎﻟک ﺤﻔﻈ ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺗﻮﺑﻪ ﻭﺗﺮک
گذﺷﺘﻪ های ﺧﻮﺩ
، ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺿﺎﻳﺖ
ﺩﮕﺮﺍﻥ أﺭﺯشی ﻘﺎﺋل
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﮔﻨﺎهی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ ، ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺭﺍضی کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻧﺎﺭﺍضی ﻮ ﻏﻀﺒﻨﺎک
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ(ﻏﻀﺐ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺭ ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ ﺨﻄﺎ ﮐﺎﺭ
ﺭﺍ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی عمیق ﺘﺮ
، ﻭﻋﻘﺐ ﺗﺮ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی و
الهی ﻤﻴﺒﺮﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
و أن لا تؤثّر
الدنیا علی
الآخرة لأنّ
الدنیا فانیة و
الآخرة باقیة
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮ آﺧﺮﺕ ﺗﺮﺟﻴح
ﻨﺪهی ﺰﻳﺮﺍ ﺩﻧﻴﺎ
ﻓﻨﺎ ﭘﺬﻳﺮ ﺍﺳﺖ
، ﻭﺍﺧﺮﺕ
آینده و بعدی ﺑﺎقی
ﻮ ﺩﺍﺋم اﺳﺖ. (ﺩﻧﻴﺎ)ﻫﻤﻴﻥ
ﺰﻧﺪگی ﻮﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
کنونی اﺳﺖ. ﻭ(ﺍﺧﺮﺕ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق و تول د
دوّم الهی پیامبرگونه
ا ﺎﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﺧﺮﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻣسخ ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. (ﺁﺧﺮﺕ)
ﻳﻌﻨﻰ (ﺍﺧﺮﻳﻦ) ﭼﻮﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ، ﻭﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻮ ﺑﻌﺪﻯ)
ﻭﻧﻮع تولد آﻳﻨﺪﻩ
، ﻭﻫﻤﻪ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ﺍﻫﻮﺍل ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﻫﻤﻴﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ
، ﻭ ﺍﺧﺮﺕ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭙﻴﺪ ﺍﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥئر
ولایت سلوکی
محمدی ، ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﺒﻬﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺒﻌﺪ ، ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺒﺸﺮﻯ ﻔﻨﺎ
ﺷﺪنی ﻮﺯﻭﺩ ﮔﺬﺭ
ﺍﺳﺖ ، ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ همیشه ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ. ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ، ﻭ ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﻮﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﻌﺪﻯ
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻴم ﺪﺍﺷﺖ.
ﺑﻘﺎﻯ آﺧﺮﺕ ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﻴﺎس ﺭﻭح ﺒﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ همیشگی
آن ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺭﻭح
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻥ ﺒﺸﺮﻯ
، ﺍﺧﺮﺕ ﻭ ﺑﻌﺪﻯ
ﻤﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺭﻭح ﻮﺗﻥ اﻳﻨک
ﺒﺎهم ﻫﺴﺘﻨﺪ ،
ﻭلی ﺒﺎ ﻣﺮﮒ ، ﺗﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣُﺮﺩ
، ﻭﻣﻴﭙﻮﺳﺪ ، ﻭلی
ﺮﻭح اﺯ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻭل
ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺠﻬﻨم
ﺴﻮﻡ ، ﻭﻳﺎ ﺑﺒﻬﺸﺖ
سوم ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ کاملان
الهی ﺒﺮﻭﺩ ﻭﭘس
ﺍﺯﺟﻬﻨم ﺴﻮﻡ ﺑﺠﻬﻨم
ﭽﻬﺎﺭم ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ هفت ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ، ﺩﺭﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯفرشته
گونه ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ ، ﺗﺎ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﮐﺎﺭ ﺗﮑﺎملاّﺕ
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪ بی إﻧﺘﻬﺎ
ﺩﻧﺒﺎل کند . ﻭﺍﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
، ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ و
حتی صد باره ﺑﺎﺗﮑﺎملاّﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ، ﻭﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
اﻳﻥ ﺠﻬﺎنی ﻮﺟﻬﻨمی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
مجدد ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ
، ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. حتّی
اﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﺻﺪ ﻫﺎ ﺑﺎﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﻮﺩ تا فرمان
کن فیکون أزلی
أبدی اجرا
گردد که اجرای
همه مخلوقات خواهد
شد . ﻮ ﺃﻥ لا ﺗﺒﺨل
علی إﺧﻮﺗک ﺒﻤﺎ
ﺗﻘﺪﺭﻋﻠﻴﻪ ، ﻭ
أﻥ ﻴﮑﻮﻥ ﺴﺮﻳﺮﺗک
کعلاﻧﻴّﺘﻚ ، ﻭ
أﻥ لا ﺗﮑﻮﻥ
علاﻧﻴّﺘک ﺤﺴنة
ﻭ ﺳﺮﻳﺮﺗک ﻘﺒﻴحة
، ﻓإﻥ ﻔﻌﻠﺖ ﺫﻟک
کنت ﻣِﻦ ﺍﻟﻤﻨﺎﻓﻘﻴﻥ
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﺨﺎﻟﺖ
ﺑﺮ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ (ﺍﻳﻤﺎنی
ﻮﺳﺎﻟﻚ) ﺧﻮﺩ ﻧﮑﻨﻰ
، ﺍﮔﺮﻣﻴﺘﻮﺍنی
آﻧﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻰ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺫﺍﺕ ﻭﺭﻭﺵ
ﻭﻓﮑﺮ ﺗﻮ ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻇﺎﻫﺮ ﻭﺑﻴﺎﻥ
ﺘﻮ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻨﻴﻥ
ﻨﺒﺎﺷﺪ ، ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺨﻮﺏ ﻭلی ﺬﺍتی ﺰﻧﻨﺪﻩ
ﻭ ﺯﺷﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻰ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
(ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﺧﻮﺍهی ﺒﻮﺩ. ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ، ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺯﻥ ﻮﻣﺮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﺪﻳﮕﺮ ، ﻭﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺒﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﺘنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ، ﺩﺷﻤﻥ ﻤﻮٴﻤناﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﺮﻭﺣﺎنی ﻴک ﺴﺎﻟک
ﻤؤﻣﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺨﺸﺶ ﺑﺎﻧﻬﺎ
، ﮐﻤک ﺪﺭﻣﺎل اﺳﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﺘﺎﺯﻩ
ﻭﺍﺭﺩ ، ﻣﺎلی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ، ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺎ ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺻﺮﻑ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻥ
ﺒﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻣشکلاﺕ
ﺯﻧﺪگی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺮﺗﻔﻊ ، ﻭﺑﺴﻠﻮک
الهی ﺨﻮﻳﺶ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺪﻏﺪﻗﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺑﺨﺸﺶ ﻭﺍﻧﻔﺎﻕ
، ﻣﻨﻈﻮﺭ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﺗﻤﺎم کرﺍﻣﺎﺕ ﺟﺴمی
ﻮ ﺫﻫنی ﻮﺭﻭحی ﺴﺎﻟﻚ
، ﺑﺮﺍﻯ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺳﻠﻮک الهی ﺨﻮﻳﺶﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﮐﻮﺗﺎهی ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ، ﻭ ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺮ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
(ﺳَﺮﻳﺮﺗﻚ) ﺫﺍﺕ
ﻭﺍﺳﺮﺍﺭ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﺪﺭﻭﻧﻰ ﺗﻮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻔﮑﺮ ﻭ ﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺫﺍﺕ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
، ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺯﺷﺖ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﮔﺮﺩﺩ
ﻭﺑﺼﻔﺎﺕ الهی ﻤﺒﺪّل
ﺸﻮﺩ. ﻭ ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﻤﺮﻳﻥ ﻨﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
، ﺑﻄﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭ
ﻧﻴکی ﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
اﺭﺍﺩﻩ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻴکی
ﺨﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺳﺎﻟک ﻈﺎﻫﺮ ﺍﻭآﺭﺍﺳﺘﻪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ، ﻭلی ﺒﺎﻃﻥ
ﻮ ﻧﻴّﺖ ﻭﻓﮑﺮ ﻭ
ﺭﻭح اﻭ ﺑﺎﻳﺪ
آﺭﺍﺳﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍقعی
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّ ﺎﺑﻌﮑس
ﺑﺎ ﺫﺍتی ﺒﺪ ﻭ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺰﺍﻫﺪ ، ﺟﺰ ﻧﻔﺎق
ﻮ ﺩﻭ ﺭﻭئی ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺮ ﻭﻣﺮﺩم ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. (ﻣﻨﺎﻓﻖ) ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﻌﮑس ﺍﻧﻔﺎق ﻮ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻴﺴﺖ
، ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺨﻮﺩ
(ﻧَﻔَق ﻮ ﺭﻭﺯﻧﻪ)
ﺍﻯ اﻳﺠﺎﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ
، ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎصلاح
ﺪﺭﻭﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭ ﺩﺭﻭﻥ ﻨﮕﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﮐﻨﺪ ، ﻭ ﺭﺍهی ﺒﺮﺍﻯ
عرﻭﺝ ﺭﻭح ﺨﻮﻳﺶ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ الهی ﺒﻴﺎﺑﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻮ أﻥ
لا ﺗﮑﺬﺏ ، ﻭﻟﺎ
ﺗﺨﺎﻟﻄ اﻟﮑﺬّﺍﺑﻴﻦ
، ﻭ ﺍﻥ لا ﺗﻐﻀﺐ
ﺍﺫﺍ ﺳﻤﻌﺖ ﺣﻘّﺎ
، ﻭ أﻥ ﺘﻮٴﺪّﺏ
ﻧﻔﺴک ﻮﺍﻫﻠک ﻮ
ﻭُﻟﺪک ﻮ ﺟﻴﺮﺍﻧﻚ
، علی ﺤﺴﺐ ﺍﻟﻄﺎقةﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭﻭغ ﻨﮕﻮﺋﻰ
، ﻭﺑﺎ ﺩﺭﻭغ گوﻳﺎﻥ
ﻤﺤﺸﻮﺭ ﻧﺒﺎﺷﻰ.
ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ ﮐﻪ ﺣﺮﻑ
حقّی ﺸﻨﻴﺪﻯ
غضب ﻧﮑنی ﻮﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺮﺍ
ﺗﺄﺩﻳﺐ ﻧﻤﺎﺋﻰ
، ﻭﺍﻫل ﻮﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭﻫﻤﺴﺎﻳﮕﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻮٴﺪَﺏﮐﻨﻰ.
ﻭﺗﺎﺟﺎﺋﻴﮑﻪ ﻃﺎﻗﺖﺩﺍﺭﻯ
عمل نمائی . ﺩﺭﻭغ
ﻨﮕﻔﺘﻦ ﺩﺭ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ، ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
همیشه ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ، ﻣﺪﺍم
ﺪﺭﺣﺎل ﺪﺭﻭﻍ ﮔﻔﺘﻥ
بخدا ﻮﮔﻨﺎﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
، حتّی اﮔﺮ ﺭﺍﺳﺖ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻭغ
گفته أﻧﺪ. ﻭ(ﻋﻬﺪ
إلست ) ﻓﻄﺮﻯ ﻘﺒﻠل
از ﺗﻮﻟﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
، ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ هدﻑ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪگی ﺒﺸﺮﻯ
اﻭ ﺑﻮﺩﻩ ، ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﻨﻮعی ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ
، ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﺪﻡ ﺍﺧتلاﻃ
ﺒﺎ ﺩﺭﻭﻏﮕﻮﻳﺎﻥ
، ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺒﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
، ﻭﺩﺭ ﻳک عزﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﻣﻌﺎﺷﺮﺕ ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺣﺮﻑ حقّ
ﻮﻣﻨﻄقی ﻮﺩﺭﺳﺘﻰﺷﻨﻴﺪﻯ
، ﻫﺮﮔﺰ ﻏﻀﺐ ﻧﮑﻨﻰ.
ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس ﺍﺯﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺤﺮﻑ ﻧﺎحقّ ﺒﺎﻳﺪ
ﻏﻀﺐ ﮐﺮﺩ ﻭﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ ، ﭼﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺪﻳشی أﻣﺮ ﻧﺎ
حقّ ﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩ. (ﺗﺄﺩﻳﺐ)
ﻧﻔس خود ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﻥ اﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺯﺷﺖ ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻃﻞ ، ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺒﺮﻧﺎﻣﻪ ﺭﻳﺰﻯ
ﺬﻫﻦ ، ﺩﺭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ
ﻭ ﭘﻨﺪﺍﺭ ﺩﺭﻓﮑﺮ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﺸﺪﻩ ، ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺍخلاق اﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ. (ﺍﻫﻞ)
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻮﻧﻴﺰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺧﻮﺩ ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮﻫﻤﺴﺎﻳﮕﺎﻥ
، ﻭﻫﺮﮐسی ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺪﺳﺘﺮسی
ﻮﺗﺬﮐﺮ ﻭ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ ﺗأﺩﻳﺐ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺍخلاقی
ﻮﻣﻨﻄقی ﻮﻋﻘلی
ﻨﻤﻮﺩ. ﻭﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺗﻮﻓﻴق
آﻧﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
الهی ﭙﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ.
(أﺩَﺏ) ﺩﺭﺍﺻطلاح
ﻘﺪﻳم ﻮ ﻓﺮﻫﻨﮓ
، ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﻣﻮٴﺪَﺏ
ﻭﻣﺮﺗّﺐ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺨﻮﺩ ، ﻭ ﺍﻫل ﻮﺭﺍم
أهلی کرﺩﻥ ﺬﺍﺕ
ﻭﺣشی ﻮ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮﺷﻬﻮﺍنی ﺨﻮﻳﺶ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻮ ﺃﻥ ﺘﻌﻤل
ﺒﻤﺎﻋﻠِﻤﺖ ، ﻭﻟﺎ
ﺗﻌﺎﻣﻠﻥّ أﺣﺪﺍ
ﻣﻥ ﺨﻠق اﻟﻠﻪﻋﺰّ
ﻭ ﺟلّ ﺑﺎﻟﺤﻖ
، ﻭﺍﻥ ﺘﮑﻮﻥ ﺴﻬلا
ﻟﻠﻘﺮﻳﺐ ﻭﺍﻟﺒﻌﻴﺪ
ﻭﻫﺮ آﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻣﻴﺎﻣﻮﺯﻯ
ﻮ ﺑﺎﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﻰ
، ﻭﺩﺭک آﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺪﺳﺖ ﻣﻴﺎﻭﺭﻯ
، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
عمل کنی . ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻧﻈﺮﻯ ، ﺑﺪﻭﻥ
عمل ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎ
ﺧﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﻣﺮﺩم
ﺠﺰ ﺑﺎ حقّ ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
عمل ﻨﮑﻨﻰ. ﻭﻣﻌﺎﻣﻠﻪ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎ حقّ ّﻮ الهی
ﻮﺑﺴﻮﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ ﻭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. حقّ
هرﭼﻴﺰ ﺍﻟﻬﻰ ،
ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺮ ﻣُﻨﺠﺮ
ﺑﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﻮ
ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
که ﻣﻴﮑﻨﻰ ، ﺍﺳﺎﻥ
ﺒﮕﻴﺮﻯ ﻭﺳﺨﺖ ﮔﻴﺮﻯ
ﻮﺍﺻﺮﺍﺭ ﻭﺗﻌﺼّﺐ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺰﺩﻳک ﺨﻮﻳﺶ ﺑﺎﺷﺪ
، ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﺎ ﺷﻨﺎس ﻭﻏﺮﻳﺒﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺳﺎﻥگرﻓﺘﻦ
، ﺩﻧﺒﺎل ﻨﮑﺮﺩﻥ
ﻮﻟﺠﺒﺎﺯﻯ ﻧﻨﻤﻮﺩﻥ
ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻄﺒﻴﻌﺘﺎ
ﻭﻓﻄﺮﺗﺎ ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺨﻄﺎﻫﺎﻯ ﺰﻳﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﺳﺎﻥ
گرﻓﺘﻥ ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ
، ﻧﻮعی عفو ﻭ ﮔﺬﺷﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺑﺎﺯ (ﻗﺮﻳﺐ)
ﻣﺘﻘﺮّﺑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺧﺪﺍ ، ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭﺣﺎل
تلاﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﻄﺎﻯ آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﺑﮕﺬﺭﻯ. ﻭ(ﺑﻌﻴﺪ)
ﮐﺴﺎنی هستند ﮐﻪ
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺩﻭﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
، ﻭ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
، ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻮ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک
الهی ﺮﺍ ﻣﻨﮑﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ ﺳﻬل ﻮﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻪ
، ﺩﺭﺳﻤﺖ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮔﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.
ﻳﺎ ﺍﻳﻥعفوﺳﺎﻟﻚ
، ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯﻣشکلاﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺯﺟﻬﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻮ ﺃﻥ لا ﺗﮑﻮﻥ ﺠﺒّﺎﺭﺍ
ﻋَﻨﻴﺪﺍ ، ﻭ أﻥ
ﺘﮑثرﻣﻥ اﻟﺘﺴﺒﻴح
ﻮ ﺍﻟﺘﻬﻠﻴل ﻮ ﺍﻟﺪﻋاء
، ﻭ ﺫﮐﺮ ﺍﻟﻮﺕ ﻭ
ﻣﺎ ﺑﻌﺪﻩ ﻣﻥ اﻟﻘﻴﺎمة
ﻭ ﺍﻟﺠنّة ﻭ ﺍﻟﻨﺎﺭ
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺟﺒّﺎﺭ ﺯﻭﺭﮔﻮ
ﻭﻣﺘﮑﺒّﺮﻟﺠﺒﺎﺯ
ﻧﺒﺎﺷﻰ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺘﺴﺒیح
ﻮ ﺗﻬﻠﻴل ﻮ ﺩﻋﺎ
، ﻭ ﺫﮐﺮ ﻣﺮگ ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻯ
ﻮ ﺑﻔﮑﺮ ﺍﺣﻮﺍل
ﻤﺮگ ﻮﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
، ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺠﻬﻨم ﻮﺑﻬﺸﺖ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻯ. (ﺟﺒّﺎﺭ)ﮐسی
اﺳﺖ ، ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﺘﺴﻠﻴم
ﻮﺩﺭ ﻓﺸﺎﺭ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭﺯﻭﺭ گوئی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﮔﺮﺍﻧﺎﻥ اﺯﻣﺤل
ﺠﻬل ﻤﺨﺎﻟﻔﺖ ﮐﻨﻨﺪ
، ﺳﺎﻟک ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻣﺤل ﺘﻮﺍﻥ
، ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻟﺠﺒﺎﺯﻯ
ﻮ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ (ﺗﺴﺒﻴﺢ) ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
کند ، ﮐﻪ (ﺳﺒﺎﺣﻪ)
ﺷﻨﺎﮔﺮﺍنه ﺣﺮﮐﺖ
ﮐﻨﺪ ﻭﺳﺨﺖ ﻭﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ ﺭﺍﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺤﺮﮐﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
أﺣﻮﺍل ﻮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺰﻟﺰل ﻮﻏﺮق
ﺸﺪﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
، ﻭﺷﺒﺎﻫﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎ ﺗﺴﺒﻴح
ﻮ(ﺑﻨﺪ ﺗﺴﺒﻴﺢ) ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺗﺴﺒﻴﺤﺎﺕ ﻭ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟک ﻤﺪﺍم ﺒﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎل
ﺪفع ﺸﺮﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺠﺰ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
دفع شرک ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺩﻋﺎ ﻭ ﻧﺠﻮﻯ ﻮﺍﺫﮐﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ . ( ﺗﻬﻠﻴﻞ)
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﮔﻔﺘﻥ اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻌﺎﺭ ﺗﻤﺎم أﺫﮐﺎﺭ
ﺩفع ﺸﺮک
احتمالی
تمرکز در
وسیله الهی
است ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ قُرآن
ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺪﻳﮕﺮ ، ﺍﻳﻥ
ﺬﮐﺮ (ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ) ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻨﻤﻮﻧﻪ ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺎم أﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
، ﺑﺮﺍﻯ ﺪفع ﺸﺮک
هنگام ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
که ﺍﺯﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮفی گرﺩﺩ ، ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
ﺮﺣﻤﺖ و نعمت ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ آﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺎﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺍﺳﺖ
، ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
، الهی هستی ﻮلی
اﻟﻠﻪ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻰ.
ﺧﺪﺍئی هستی ﻮلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻰ. حتّی
اﮔﺮ ﺳﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﺪﺭ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺮﺳﺪ
، ﻫﻤﻴﻥ ﺬﮐﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﺩﻋﺎ)
ﻫﺮﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭﻣﺨﺎﻃﺒﻪ
، ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺳﺎﻟک
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎ
، ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﺩﻧﻴﻮﻯ ﻨﺒﻮﺩﻩ
، ﺑﻠﮑﻪ ﻋﻔﻮ الهی
اﺯﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ،
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
، ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺘﻮﺍلی ﺒﺮﺍﻯ
آﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎ
ﻃمع ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
علاﻣﺖ ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺫﮐﺮﻣﺮگ ﺪﺭﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ اﺳﺖ
، ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻮﺷﻬﻮﺍنی
که ﻧﻈﺮ ﺳﺎﻟک ﺮ
ﺍﺑﺨﻮﺩ ﺟﻠﺐ ﮐﻨﺪ.
ﺳﺎﻟک ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ، ﻧﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺑﻤﻴﺮﺩ ، ﻭﻣﻮفق
ﺒﭽﻨﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﮕﺮﺩﺩ. ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
، ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﻣﺮگ
عاشقانه ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ طبیعی ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ
، ﮐﻪﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﻓﮑﺮ
ﺑﻬﺸﺖ الهی ﻨﻴﺴﺖ
ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﻣﺮگ اﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
، ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﻟک ﺪﺭﺳﺘﻴن
ﺒﻮﺩﻩ ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﻗﻴﺎﻣﺖ) ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ، ﻭﻫم
أﮐﻨﻮﻥ که ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ غ یر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
، ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭﺯ ﻣﺤﺸﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘس اﺯ ﻳﻚ
ﺟﻬﻨم ﺴﻮﺯﻧﺎﻙ
، ﮐﻪ ﺭﻭح ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
اﺯ ﺍﺷﻌﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﻧﺎﺭ ﻭ ﻧﻮﺭﻯ
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ.
ﻭﺑﺠﻬﻨم ﭽﻬﺎﺭم
ﺒﻌﺪﻯ ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﺩ ، ﮐﻪ (ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ) ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻴﻴﻦ
ﻧﻮع ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
، ﺍﻳﻥ اﺭﻭﺍح
غیر ﺳﺎﻟک اﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﻳﺎ ﺳَﺮِﭘﺎ ﺷﺪﻥ
ﻮﻗﻴﺎم ﻮﺯﻧﺪﻩ
ﮔﺸﺘﻥ ﻤﺠﺪﺩ ، ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻮ ﺩﺭ ﻳک ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﻫﺎﻧﻪ ﺭَﺣِم ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
ﻤﻴﺎﻓﺘﺪ ، ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺮ ﭘﺎ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺑﺪﻭﺩ
ﺗﺎﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﻭﺭﺍ ﻧﺪﺭﻧﺪ. ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﺟﻬﻨﻢ ، ﻋﺎﻗﺒﺖ
ژنتیک ﺭﻭحی ﭙس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ، ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍل ﺒﻬﺸتی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل محمد
در قُرآن هر ﮐس
ﺍﺯﺧﺪﺍﻳﺶ ﺑﺘﺮﺳﺪ
، ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻗﺒل اﺯ آﻥ ﻨﻴﺰ
ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻋﮑس آﻥ
ﻨﻴﺰ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺘﺮﺳﻨﺪ. حتّی
اﮔﺮ ﻗﺸﺮﻯ گری ﻮﻣﺬﻫﺐ
ﺑﺎﺯﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻭ ﺟﻬنم ﺪﺍﺭﻧﺪ
، ﻭﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ، ﺩﻭﺟﻬﻨم
ﻘﺒلی ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ ﺑﺪ ﺑﻴﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪﮔﻰ ، ﻭﺳگ ﺪﻭﻯ
هاﻯ ﺰﻧﺪﮔﻰ ، ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺘﺮﺳﻨﺎﻙ ، ﮐﻪ ﺫﺍﺕ
ﻭ ﺩﺭﻭﻥ ﻨﻔس ﺍﻟﻮﺩﻩ
ﺍﻣﺮﻭﺯ آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﻨﻴﺰ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨم ﺴﻮم ﻤﻠﮑﻮتی
ﺮﻭﺡ ، ﻭﺳﻮﺧﺘﻥ
اﻳﻥ ﺮﻭﺡ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
اﺯ ﺍﺷﻌﻪ ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
، ﻭﺟﻬﻨم ﭽﻬﺎﺭم
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺭ
ﻳک ﺘﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯ ﺑﻌﺪﻯ
کارماها اﺳﺖ. ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ کاملان
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
، ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻥ کماﻟﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
، ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ کرّ ﻭ
ﻓّﺮﺑﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
، ﻭﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﻭم ﺮﻭٴﻴﺎﻫﺎ
ﻭ ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ
، ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﮐﺎﺑﻮسی ﻮﺗﺮس ﺩﺭﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻣﺮگ ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺷﻴﺮﻳﻦ
، ﭼﻮﻥ هر یک اﺯﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺵ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
، ﻭﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺳﻮم إﻧﺘﻈﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﺒﺮﻭﺕاول ، ﻭﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ربّ ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭم ﺮﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺠﻬﺎﻥ
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ ﻭﺗﺎ
ﺭﺍﻩ ﺍﺑﺪﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﮑﺎملاّﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
، ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭙﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ:
ﻮﺃﻥ ﺘﮑثر ﻣِﻥ
ﻘﺮاءة ﺍﻟقُرآن
، ﻭ ﺗﻌﻤل ﺒﻤﺎ ﻓﻴﻪ
، ﻭ ﺃﻥ ﺘﺴﺘﻐﻨم
اﻟﺒﺮّ ﻭ ﺍﻟﮑﺮﺍمة
ﺑﺎﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻮﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﺎﺕ
، ﻭ ﺍﻥ ﺘﻨﻈﺮالی
کلّ ﻤﺎ ﻟﺎ ﺗﺮضی
ﻔﻌﻠﻪ ﻟﻨﻔﺴﻚ
، فلا ﺗﻔﻌﻠﻪ ﺑﺄﺣﺪ
ﻣﻥ اﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺮاءت
قُرآن ﺮﺍ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻰ
، ﻭ ﺑﺪﺍﻥ عمل ﻨﻤﺎﺋﻰ.
ﻭ ﺑِﺮّ ﻭ ﻧﻴﮑﻰ
ﻭﮐﺮاُمّت ﺑﺨشی
ﺒﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺯﻥ ﻮﻣﺮﺩ را ﻏﻨﻴﻤﺖ
ﺑﺪﺍﻧﻰ. ﻭ ﺑﻬﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﭽﻨﺎﻥ ﻧﻈﺮ ﮐﻨﻰ
، ﺍﮔﺮ ﺍﺯ آﻥ
گرﻳﺰﺍﻥ هستی ،
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻮٴﻤﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎم ﻨﺪﻫﻰ.
(ﻗﺮاءت ) ﺑﻴﺸﺘﺮ
قُرآن ، ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮐﺘﺎﺏ قُرآن ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪﺧﻴلی اﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عربی ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
، ﻭ حتّی اﻋﺮﺍﺏ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ اﺯقُرآن
ﭽﻴﺰﻯ ﺠﺰ ﺯﻣﺰﻣﻪ
ﻭﺁﻭﺍﺯ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ.
ﻭ قُرآن ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺳﺘﺪﻟﺎل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ، ﺩﺭ
ﻟﺰﻭم أﻣﺮ ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺩﺍﺋﺮة
اﻟﻤﻌﺎﺭفی ﺒﺮﺍﻯ
علوم ﻮ ﺩﺍﻧﺸﻬﺎ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻔﻘﻪ ﻭﺍﺧﻮﻧﺪ
ﺑﺎﺯﻯ. ﺍﻳﻥ
کتاب قُرآن که
در حیات
پیامبر نیز
کتاب نبود تا
عمر وعثمان
آنرا تنظیم
کردند ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
کتاب وظیفه
الهی مکتوب و
مقرر (ﻗﺮّﻩﻫﺎﻯ)
ﺳﻠﻮکی ﻮﺧﻮﺭّﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
زردشتی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﻣﺘﻮﺳّل
ﺒﺎﺷﺪ تا هر
دعائی
بخداوند برسد .
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻥ آﻧﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩ
حسینی ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
الهی اﺳﺖ. ﻭﺳﭙس
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﭘنج ﺘﻥ
آﻟﻌﺒﺎ ، ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻘﺎﺋم
ﻮﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺳﺪ. ﻗﺮاءت ﻗﺮّﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻮﺍﻧﺠﺎم
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺍﺳﺖ. ﻭ(قُرآن)
ﻗﺮّﻩﻫﺎ ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
(ﺩﻭﻗﺮّﻩ ﻗﺎﺋم
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ اﮐﺘﺸﺎفی
ﻤﺤﻤﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻋﻤﻞﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺒﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﮐﺘﺎﺏ
قُرآن سلوکی ،
ﻭﻋﻤل کرﺩﻥ ﺒﺎﻣﺮﻳﻪ
(ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭ ﻣﻘﺮﺭ)
ﺍﻟﻬﻰ ، ﺑﺮﺍﻯﺳﻠﻮک
ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﻗﺮّﻩﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
، ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ، ﻭﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
الهی اﺳﺖ ، ﮐﻪ ﺑﺴﺎﻟک
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻰ ﭘﺴﻨﺪﺩ ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻮٴﻤﻨﺎﻥ ﻴﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥاوم
کننده ﻧﻴﺰ ﺑﭙﺴﻨﺪﺩ.
ﻭﻧﻴﺰ ﻏﻨﻴﻤﺖ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻫﻤنشینی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ، ﻭﻣﻮٴﻤﻨﺎﻥ
اﻭم کنندﻩ ﺯﻥ
، ﻭﻳﺎ ﺍﻭم کرﺩﻩ
ﮐﺎﻣل ﺮﺩ ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑِﺮّ ﻭ ﻧﻴکی
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺳﻠﻮک ﺒﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺭﻭﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
، ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺭﻭﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑویژه ﭘﻴﺮ الهی
که ﻗﺒﻠﻪ و
قباله
وکُبالا ﻭ ﮐﻌﺒﻪ
و امام ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
، ﺩﻳﺪﺍﺭ ﮐﻌﺒﻪ
ﺑﺪﻭﻥ هرﮔﻮﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ، ﺧﻮﺩ
ﺗﻤﺎﺷﺎﻯ ﺮﻭﻯ ﺨﺪﺍ
، ﻭﻋﺒﺎﺩتی ﻤﻘﺒﻮل
ﻮﺍﺣﻮﺍل ﺠﺎﻟبی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻮ ﺍﻥ لا ﺗﻤلّ
ﻤِﻥ ﻔﻌل اﻟﺨﻴﺮ
، ﻭﻟﺎ ﺗثقل
علی أﺣﺪ ، ﺍﺫﺍ ﺃﻧﻌﻤﺖ
ﻋﻠﻴﻪ ، ﻭﺍﻥ ﺗﮑﻮﻥ
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻋﻨﺪک
ﺴﺠﻨﺎ ، حتّی ﻴﺠﻌل
اﻟﻠﻪ ﻟک ﺠنّة ،
ﻓﻬﺬﻩ ﺃﺭﺑﻌﻮﻥ
ﺤﺪﻳثا ، ﻣَﻦ ﺍﺳﺘﻘﺎم
علیها ﻭﺣﻔﻈﻬﺎ
ﻋﻨّﻯ ﻤِﻥ اُﻣّﺘﻰ
، ﺩﺧل اﻟﺠنّة ﺑﺮﺣمة
ﺍﻟﻠﻪ ، ﻭﮐﺎﻥ ﺃﻓﻀﻞﺍﻟﻨﺎس
ﻭ ﺃﺣﺒّﻬﻤﺎ
الی اﻟﻠﻪ ﻋﺰّﻭﺟﻞّ
، ﺑﻌﺪ ﺍﻟﻨﺒﻴﻴّﻥ
ﻮ ﺍﻟﺼﺪﻳﻘﻴﻦ
، ﻭﺣَﺸَﺮﻩ ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
مع اﻟﻨﺒﻴﻴّﻥ ﻮﺍ
ﻟﺼﺪﻳﻘﻴﻥ ﻮ ﺍﻟﺸﻬﺪاء
ﻮ ﺍﻟﺼﺎﻟﺤﻴﻦ
، ﻭﺣَﺴُﻦ ﺃﻭﻟﺌک
ﺮﻓﻴﻘﺎ ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺧﻴﺮ ﺧﺴﺘﻪ
ﻧﺸﻮﻯ ، ﻭ ﺑﺮ ﮐسی
که ﻧﻌﻤتی ﺪﺍﺩﻯ
ﺴﻨﮕﻴنی ﻮ ﺳﺮﺑﺎﺭﻯ
ﻨﻤﺎﺋﻰ. ﻭﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﺕ ﭼﻮﻥ ﺰﻧﺪﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ، ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﺴﺎﺯﺩ.
ملاّل ﻮﺧﺴﺘﮕی
اﺯﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻰ ، ﻭ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ، ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺗﮑﺎﻣلی
ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺧﺴﺘﻪ
ﻧﺸﻮﻯ ، ﻭ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﺍﻥ ﻨﮑﺸﻰ ، ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ ، ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻰ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐسی ﺮﺍ ﮐﻤک ﻮ ﻧﻌﻤتی
ﺪﺍﺩﻯ ، ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻨّﺖ
ﻧﮕﺬﺍﺭﻯ. ﻭﺳﺮﺑﺎﺭ
ﺍﻭ ﻧﺸﻮﻯ ، ﻭﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻤﻮﻗﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﻰ. ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
، ﻭ ﺍﺑﺪﻳتی ﺒﻬﺸﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻳﺖ ﻓﺮﺍﻫم
کند. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
اﺳﺖ. ﺩﻧﻴﺎ ﻭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ، ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻤﻮﻗﺖ و خود
خواسته ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ
، ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ ﻮ ﺩﻭم
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺯﻧﺪﺍنی
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺗﻘﻴّﻪ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺳﭙس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
، ﻭ ﺍﻳﻥ هماﻥ (ﭼﻬل
ﺤﺪﻳث ﺑﺮﺍﻯ کاﺭ
ﺑﺮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ، ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺫﺍﺕ ﺳﺎﻟﻚ
، ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺣﻮﺍﺩث
ﺘﺎﺯﻩ ﻭ صفات ﺟﺪﻳﺪی
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
، ﮐﻪ ﺍﻳﻦ (ﭼﻬل ﺪﺳﺘﻮﺭ
وگفتار) ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
، ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺍﺯﻣﻥ ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭ ﺣﻔﻈ کنند ﻭ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ ﻭ (اُمّت)
ﺍﻭم کننده ﻣﺮﺍ
ﺗﺸﮑﻴل ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺧﻞ
ﺑﻬﺸﺖﻫﺎ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
، ﻭﺍﺯ ﺭﺣﻤﺖ الهی
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ، ﻭﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎم ﻨﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ، ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺻﺪﻳﻘﺎﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻧﺠﺎم ﻮﺗﺤﻘق
اﻳﻦ (ﭼﻬل ﺼﻔﺖ ﺟﺪﻳﺪ
و حدیث تازه ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﮐلّی ﺴﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ، ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ
اُمّت ﻭ ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﻮﺍﻗﻌﻰ ، ﻭ ﭘﻴﺮﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻭﺭﺯﻳﺪﻥ
ﺒﺎﻳﻥ أﻋﻤﺎﻝ
، ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﻓﻘﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺷﺨص ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ
عمل ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ (ﺭﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍ ﺷﻬﻮﺩ)
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
و عقلها و علم
لدنّی مربوطه ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
کلّی ﻤﺮﺑﻮﻃ ﺒﻬﺮﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
، ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ الهی
ﻮ ﻋﻠم لدنّی ﻨﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺮﺣﻤﺖ الهی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ، ﺭﺣﻤﺘﻰ
ﻭﻣﺸﻴّتی ﻮﻋﻄﻴّﻪ
و موهبتی الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻴلی ﺒﻴﺶ
ﺍﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
أﻓﺮﺍﺩ ﻋﺎﻣل ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺍﻓﻀل ﻤﺮﺩﻡ) ﻭﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
آﻧﻬﺎ ﺩﺭﻋﻘل ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻣﻘﺎم الهی ﻮ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
أﺑﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ (ﺩﺭﻧﻮﻉ)
ﺑﺸﺮﻯ کلّی ﻴﮑﺴﺎﻥ
، ﻭﻟﻰ (ﺩﺭﻓﺼﻮل
ﻨﻮﻋﻰ) ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻔﺮﺩﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻔﺼﻮل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪﻩ ، ﻭﺗﺎ
55 قرن دﻳﮕﺮ ﺍﻳﻥ ﺘﮑﺎملاّﺕ
فصول ﺗﺎ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭلی کالاﻥ اﻟﻬﻰ
، ﺑﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ، ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﺴﺎﺑﻘﻪ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
، ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑآﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭﻏﻴﺒی
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ربّ ﺍﻟﻨوع و
شهود عرش
رحمان ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻤﺤﺒﻮﺑﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
، ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ ، ﻭﺻﺪﻳﻘﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﻗﺒلی ﺒﻨﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻣﻘﺎم کاملان
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻴﮑﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭلی ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺠﺰئی آﻬﺎ ، ﺩﺭ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻈﻬﻮﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﺮ ، ﻭﺧﺪﻣﺎﺕ ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷﺖ
، ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻣﺤﺒﻮﺑﻴﺖ ﻭ ﺗﻘﺮّﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮالهی ﺍﺭﺩ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
، ﺑﺎ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭﺻﺪّﻳﻘﺎﻥ
ﻮﺷﻬﺪﺍ ﻭﺻﺎﻟﺤﺎﻥ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻥﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋﻢ
، ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﺑﻬﺸتی ﺸﺪﻩ ،
ﻣﻌﺎﺩل هر ﺭﺳﻮل
ﻮ ﻧﺒﻰّ ، ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺭﻓﻴﻘﺎﻥ
ﻮ ﻫﻤﻨﺸﻴﻨﺎﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﻭﺍصلاﻥ ﺪﻳﮕﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق در
ولایت زنده ﻮﭼﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺪﺭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸت سوّم
هفت هزار ساله
ﻮ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ با فصل
نوعی بالاتر
فوق بشری ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ.

ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺣﺪﻳث جالب و ﻣﻔﺼّل
پیامبر ﺨﺎﺗﻤﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ، ﻭﻟﻰ
(ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ)
ﻭ (ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
خیلی بیش از ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ، ﮐﻪ ﺑﭽﻬل
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺣتی
اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
(ﺠﻨﻮﺩ ﺧﻴﺮ ﻭ ﺟﻨﻮﺩ
ﺷﺮ) ، ﻳﺎﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
ﺨﻴﺮﻭ ﺷﺮ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭﭘنج ﺼﻔﺖ
ﻧﻴﻜﻮ ﻳﺎ
بالعکس زشت ﺑﺮ
می ﻤﺮﺩ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮ ﺍﻳﻥ ﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮکی و حدیث
ها ﺒﺘﻮﺍﻥ ﻓﺰﻭﺩ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﺑﺮ (ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
نویسنده ) وﻋﻘﻴﺪﻩ
او ، ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﭼﻮﻥ اﻧﻮﺍﻉﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﺘﮑﺎﻣل
ﻮﺍﺭﺯﺵ ﮐﻤﺎلی
ﭙﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
هستند . ﻫﺮﮐس ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﻔﺖ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ، ﻭ ﺑﺪﺍﻥ
عمل کند ﻭ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ
، ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺪ ﺑﻮﺩ
ﺍﺯﺧﻮﺩ ﻃﺮﺩ ﮐﻨﺪ
، ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺍﺯﺻﻔﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
همین ﻨﮑﺘﻪ
مهم ﺍﺳﺖ ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻫﺮﻳک اﺯﺻﻔﺎﺕ
ﺭﺍ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻭﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺩﻧﺒﺎل ﺸﻮﺩ ، ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﭼﻬﻠﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ
، ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺍﻟﻬﺎم
الهی ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
أﻧﺠﺎم ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻳﻌنی ﻨﻤﺎﺯﮔﺬﺍﺭ
ﺻﺎﺩﻕ ، ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻓﻬﻤﻴﺪ ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺯﺩﻯ کند . ﻭﺍﮔﺮﮐﺮﺩ
ﻧﻤﺎﺯﺵ ﻗﺒﻮل ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺧﻄﺎ اﻳﻥ
ﺼﻔﺖ ﺩﻭ بهره
میگیرد. ﻭلی ﺪﺭﻫﺮﺣﺎل
این ﺤﺪﻳث ﻳﻚ (ﺧﻮﺩ
آﻣﻮﺯ) ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ ، ﻭﻳﺎﻫﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﭘﻴﺮ
الهی ﭙﻴﺪﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ بی ﭙﻴﺮﻯ
، ﺍﻳﻥ أﻋﻤﺎل ﻨﻴک
رﺍ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭحتّی أرﺯﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ(
ﻗﺒل اﺯ ﻓﺘح ﻮ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﭙﻴﺮ) ﺍﻳﻥ ﺮﺳﻴﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ اخلاﻗﻰ ، ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﭘﻴﺮ ، ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭآﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭﺧﺸﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ ﻴﺎﻓﺘﻥ ﭙﻴﺮ
، ﻭﺗﻮﻓﻴق دﺭﺳﻠﻮک
ﻮ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺑﺨﻮبی ﻤﻴﻴﺎﺑﻴم
که (ﻣﻌنی ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺣﺪﻳث )کلام ﺘﻌﻠﻴمی
ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻴک ﺴﻠﻮک الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ کسب أﺣﻮﺍﻟﻰﺣﺪﻳث
ﻭ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻥ اﻧقلاﺏ
ﻭﺣﺎﺩثه ﺍﻯ ﻤﻬم
ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻋﮑس ﺍﻥ ﻤﻤﮑﻥ
اﺳﺖ. ﺍﻋﻤﺎل آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ناخوانده
کتاب سلوک
الهی ﻭﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯﻳﻬﺎ
ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
پروریها ، ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﻭﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ (ﺣَﺪَث و
نه حدیث ) ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ.

489 -ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺝ۲ﺹ 156 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﮐﻪ: ﻤَﻥ
ﺤﻔﻈ علی اُﻣّتی
ﺃﺭﺑﻌﻴﻥ ﺤﺪﻳثا
، ﻣِﻥﺃﻣﺮ ﺩﻳﻨﻬﺎ
، ﺑﻌثه ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
ﻴﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎمة
، فی ﺰُﻣﺮَة ﺍﻟﻔﻘﻬاء
ﻮﺍﻟﻌﻠﻤاء ﻫﺮﮐس ﺍﺯ
اُمّت ﻣﻦ ، ﭼﻬل
ﺤﺪﻳث ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺃﻣﺮ ﺩﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﺣﻔﻈ
کند ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ، ﺿﻤﻥ
ﻔﻘﻬﺎ ﻭ ﻋﻠﻤﺎ ﻣﺒﻌﻮث
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ ﻮﻋﻠﻤﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻓﻘﻴﻪ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ)
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﻘﻴﻪ
ﺑﺰﺭگ ﻴﺎ ﮐﻮﭼﻚ
ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﻭ(ﻓﻘﻴﻪ)
ﻫﺮﮐﺎﻣل الهی
اﺳﺖ ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ
(ﭘﮕﺎﻩ ﻭﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ)
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ، ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻴﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻋﻠم ﻮ
ﺍﮔﺎهی اﺯ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
، الهی ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﭙس
اﺯﻣﺮگ ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺸﺘﻪ ، ﻭﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ کاملان
اﻟﻬﻰ ، ﻭﻋﻠﻤﺎﻯ
آﮔﺎﻩ ﻭﻓﻘﻴﻪ ﭘﮕﺎﻫﻰﻣﺤﺸﻮﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ
، ﻓﻘﺎﻫﺖ ﻭﻋﻠمی
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺎﺯم
هم ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﻴﺰ ، ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻥ
ﻨﻮع آﻳﻨﺪﻩ ، ﺩﺭ
ﻗﻴﺎس ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ، ﺑﺴﻴﺎﺭﻋﺎﻟم
ﻮﺗﻮﺍﻧﺎﻯ ﺪﺭ ﺟﺴم
ﻮﺫﻫﻥ ﻮ ﺭﻭح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭلی ﺒﺎﺯ ﺑﺎﻫم
ﻔﺮﻕ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭآﻧﮑﻪ ﺑﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ (ﺩﻳﻥ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ) ﻗﺎﺋم آﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
مهدی سوشیانت
سوم زردشت ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
، ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎنی ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻔﻀل ﺒﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮﻯ
، ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ و
پاکسازی ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﻣﺮﻭﺯ
روان ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ
، ﺷﺎﻧس ﻓﺼﻮل ﻨﻮﻋﻰﺑﺮﺗﺮ
، ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺭﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

(ﻣﺠﻠﺴﻰ)
قشری ﺩﺭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ
، ﮐﻪﺣﺪﻳث ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺧﺎﻃﺮﺣﻔﻈ
کرﺩ ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
برﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻯ ﺪﺭﺟﻴﺐ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
(ﺣﻔﻈ أﺣﺎﺩﻳث )ﺩﺭﻋﻤﻞ
ﻭﺳﻠﻮک الهی اﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺣﻔﻈ ﺪﺭ ﺑﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﺬﻫنی
بدون عمل آن ﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ ﺣﺎﺩثه
ﺍﻯ ﻨﻴﺰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
آﻧﺎﻥ ﻨﺎﮔﻬﺎﻥ
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ، ﻭلی
ﺨﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
قبلی داشته ﻭﻣﺮﺍﺣل
ﺒﻌﺪﻯ ﺪﺭﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺗﻤﺎم هستی ، ﻋﺎﻣل
ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﺣﻮﺍل
ﺘﺎﺯﻩ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ، ﻭ ﺍﻧﺪک
أﻧﺪک ﭙﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣل
اﺯ أﺯل ﺘﺎ أﺑﺪ
ﻃﻮل ﻤﻴﮑﺸﺪ ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
کن ﻔﻴﮑﻮﻥ
فرمان الهی اﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﭘس ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺷﺪﻥ اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
، ﺑﺘﺪﺭﻳج ﺪﺭ ﻣﺮﺍﺣلی
ﻤﺸﻐﻮل ﺸﺪﻥ ، ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺘﺪﺭﻳﺠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﮑﺎﻣل ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻫم ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﺪﺭﻫﺮﻧﻮﻋﻴﮑﻪ
ﺭﻭحی ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
، ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ در کمال ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی ﺨﺎﺗﻤﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺗﮑﺎملاّﺕ ﻋﻘلی
ﺸﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ أﺑﺪﻳﺖ
ﻭﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻔﻴﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ(ثوﺍﺏ) ﻳﺎ ﭘﻴﺮﺍﻫﻥ
هاﻯ ﺒﻬﺘﺮ ، ﻭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻔﺼل ﻨﻮعی ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﺎﺯ
ﻣﺠﻠسی ﺤﺪﻳث ﺭﺍ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ، ﮔﺮﭼﻪ
مجلسی ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﺤﺎﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺍﺯ ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺗﺎﺑﻌﺎﻥ
او ﻧﻘل کلام
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ ، ﺍﮔﺮ
ﻣﻮﺍﻓق ﻨﻈﺮ ﻓِﻘﻬی
اﻭ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
أﺣﺎﺩﻳث ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺑﺮﺍﺯﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اوم ﺪﻫﻨﺪﻩ
، ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ کاملان
الهی زنده هر ﺯﻣﺎﻥ
هستند ، ﮐﻪ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺎﻟﺐ ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺣﺮﺍم
ﻮحلال آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﺸﺨّﺺﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
، ﺗﺎ ﺍﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
مَنیفِست ﭼﻬل
گاﻧﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ
، ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
(ﺑﺪ ﻣﺬﻫﺐ) ﺩﻳنی
هیچ آثاﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.

490 -ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 158 ﺑﺤﺎﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ آﻳﻪ
ﻗﺮﺍﻧﻰ ، ﻓﺒﺸّﺮﻋﺒاﺪ
ﺍﻟﺬﻳﻥ ﻴﺴﺘﻤﻌﻮﻥ
اﻟﻘﻮل ﻔﻴﺘّﺒﻌﻮﻥ
ﺃﺣﺴﻨﻪ ﺑﻌﺒﺎﺩ
ﻭﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺒﺸﺎﺭﺕ
ﻭﻣﮋﺩﻩ ﺑﺪﻩ ، ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺍﺳﺘﻤﺎع ﻘﻮل ﻮکلام
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ (ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ) ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ( ﻭﺗﺤﺴﻴﻥ
کنندﻩﻫﺎﻯ آﻧﺮﺍ)
ﺗﺒﻌﻴﺖ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
(ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ) ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺪﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:هم اﻟﻤﺴﻠﻤﻮﻥ
لآل ﻤﺤﻤﺪ ، ﺍﺫﺍ
ﺳﻤﻌﻮﺍ ﺍﻟﺤﺪﻳث
، ﺃﺩّﻭﻩ ﮐﻤﺎ ﺳﻤﻌﻮﻩ
، ﻟﺎ ﻳﺰﻳﺪﻭﻥ ﻮﻟﺎﻳﻨﻘﺼﻮﻥ ﺍﻧﺎﻥ (
یا ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﺁل ﻤﺤﻤﺪ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ ، ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺤﺪﻳثی (ﻳﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ ، ﺍﻧﺮﺍ
ﺍﺩﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻨﮑﻪ ﭼﻴﺰﻯ
اﺯ آﻥ کم ﻴﺎ ﺯﻳﺎﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
آل ﻤﺤﻤﺪ ، ﺻﺮﻳﺤﺘﺮﻳﻥ
عباﺭﺕ ﺍﺯ ﺍﻣﺎمی
اﺳﺖ ، ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﻮ ﺭﺳمی ﺒﻮﺩﻥ ﻤﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ ، ﻭﻣﻘﺒﻮل
الهی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﺒﻮﺩﻥ ، ﺑﺎ (ﺍﻣﺎم
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﺁل ﻤﺤﻤﺪ) ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ کاملان الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
هستند . ﻭﻧﻪ ﺗﺴﻠﻴم
اﺯﻫﺮ ﺳﻴّﺪ ﻭﻳﺎ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ آل ﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی هستند ، ﮐﻪﺣﺪﻳث
ﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪ ، ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ
عمل ﺒﺪﺍﻥ ، ﺍﺯ
ﻣﺮﺑّی الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﻋﻴﻨﺎ
ﺑﺪﻭﻥ کم یا ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﻧﺮﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
(ﺍﺩﺍﻯ) ﺍﻥ ﺪﺭﻋﻤل
اﺳﺖ ، ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺰﮐﻴﻪ و
پاکسازی ﻧﻔس ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻘﺼﺪ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی اﺳﺖ.

491 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 158 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤَﻥ أﺭﺍﺩ ﺍﻟﺤﺪﻳث
ﻟﻤﻨفعة ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
، ﻟم ﻴﮑﻥ ﻠﻪ فی
اﻟﺂﺧﺮة ﻧﺼﻴﺐ
، ﻭ ﻣَﻥ أﺭﺍﺩ ﺑﻪ
ﺧﻴﺮ ﺍﻟﺂﺧﺮة ،
ﺃﻋﻄﺎﻩ ﺍﻟﻠﻪ ﺧﻴﺮ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﻟﺂﺧﺮةﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺣﺪﻳثی ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻮﺩ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
، ﺩﺭ ﺍﺧﺮﺕ ﻧﺼﻴبی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
(ﻳﻌنی ﺒﻬﺮﻩ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ)
ﻭﻫﺮﮐس ﺣﺪﻳثی ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻴﺮ ﺍﺧﺮﺕ
(ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣل ﻮﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻴﺮ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﺍﺧﺮﺕ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﺣﺪﻳث
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮ الهی ﻮﻣﺮﺑّﻰ
ﺳﺎﻟک الهی اﺳﺖ
، ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺘﻘﻮﺍ ، ﻭﺍﻇﻬﺎﺭ
ﺗﺼﻮّﻑ ﻭ ﺯُﻫﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ
، ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
، هیچ ﻨﻔﻌﻰ
روحی ﻣﺎﺩﻯ ﻮﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺣتی
علوم ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﺍﺣﻮﺍل اﮐﺘﺴﺎﺑﻰ
، ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻮﺍﺻﻞ
الهی ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق آﻧﺎﻥ ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻄﺎﻟبی ﺴﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺴﻠﻮکی
آﻧﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﮐسی ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
، ﻧﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
، ﻭﻧﻪ ﻣﺠﺘﻬﺪ ﻭﻳﺎ
ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ ﺧﻤس ﻭﺯﮐﺎﺕ.
(ﺁﺧﺮﺕ) ﻧﻴﺰﺑﭽﻨﺪ
ﻣﻌﻨﺎ ﺍﺳﺖ ، ﺍﺧﺮﺕ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﻮﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﺧﺮ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ.
ﻭﺑﺎﺯ بمعنی ﺭﻭﺡ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺠﺴم ﻮ ﺗﻦ.
(ﺍﺧﺮ) ﻭﻳﺎ (ﺩﻳﮕﺮﻯ)
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺳﻠﻮک الهی ﺒﺮﺍﻯ
اصلاﺡ ﺭﻭح اﺳﺖ
، ﻭﻧﻪ ﺟﺴم ﻮﺗﻥ
. ﻮﮐسی ﺒﻬﺮﻩ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﻭﺣﺪﻳثی ﺮﺍ ﻣﻴﺒﺮﺩ
، ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﻠﻮکی کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم ﻤﺴﻠﻤﺎنی
ﺒﺎ آل ﻤﺤﻤﺪ ﻳﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﻫﺮﻧﺎم
ﻤﺬﻫبی غیر ﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺧﻮﺩ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﻳﺎﻫﺮ ﮐس ﮐﻪ ﭘنج
ﻮﻋﺪﻩ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺑﺪﺍﻥ اﮐﺘﻔﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. (ﺧﻴﺮ) ﻧﻴﺰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭح اﺳﺖ
، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻋﻘل
ﻮ ﺍﺭﺍﻣﺶ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺭﻭﺡ ، ﻭ ﺩﺭ ﺍﺧﺮﺕ
ﻧﻮع ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
فرشته گونه ﺒﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالفعل و
بالقوّه ﺟﺴمی
ﻮﺫﻫنی ﻮ ﺭﻭحی ﺨﻴلی
ﺒﻴﺶ ﺍﺯ ﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

492 -ﺩﺭﺣﺪﻳثی
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(ﺝ۲ﺹ 158 ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺩﺍﺏ ﻧﻘل
ﺤﺪﻳث ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻤَﻥ ﺮﻭﻯ
عنّی ﺤﺪﻳثا ، ﻭﻫﻮ
ﻳﺮﻯ إﻧّﻪ ﮐﺬﺏ
، ﻓﻬﻮ ﺃﺣﺪ ﺍﻟﮑﺎﺫﺑﻴﻥ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﻥ ﺮﻭﺍﻳت
و حدیثی ﺮﺍ ﻧﻘل
کرﺩ ، ﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺍﻳﺖ
ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
، ﺧﻮﺩ او ﻧﻴﺰ ﻳکی
اﺯ ﻫﻤﺎﻥ کاﺫﺑﺎﻥ
(ﺟﺎعلاﻥ ﺤﺪﻳث ،
ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ صلاﺣﻴﺖ
ﻧﻘﻞ ﺣﺪﻳث ، ﻭﺗﻌﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﻮﻏﻴﺮ ﻭﺍﺻل
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
الهی ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻗتی ﻤﻄﻠبی کاﺫبی
ﺮﺍ ﺗﻮﺳﻌﻪ و
شایع ﺑﺪﻫﻴم ﻮﺑﺎﻧﺘﺸﺎﺭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻥ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ ، ﺧﻮﺩ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻬﻤﺖ ﺯﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
، ﺩﺭﻭغ ﻨﺴﺒﺖ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻧﻘل
ﺤﺪﻳث ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﻗتی اﺳﺖ ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک الهی ﺨﻮﻳﺶ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻌﻤل ﺪﺭآﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ، ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺳﺮﺍئی ﻮﺍﻇﻬﺎﺭﻋﻠم
ﻮﻓﻀل ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ تأکید (ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ) الهی ﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭﺍﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻥ أﺣﺎﺩﻳث
، ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
لاﺯﻡ ، ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ
الهی ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﮐﺴﺐ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺍﺯ ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ ﻨﻴﺴﺖ
، ﮐﻪ ﮐسی هم ﺒﺮﻭﺍﻳﺖ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﺤﺪﻳث
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺳﻠﻮک
ﺮﺍﻋﻤل کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻨﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻧﻘل أﺣﺎﺩﻳث ، ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
کاملان الهی ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻨﻴﻥ صلاﺣﻴتی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﮐﺪﺍﻡ
ﺣﺪﻳث ﺑﺮﺍﻯ کد
ام ﺴﺎﻟﻚ ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
آثر ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﺗﺮﺑﻴتی
ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎﺍﮔﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
عاﺩﻯ ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ، ﮐﻪ ﺣﺪﻳثی
اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﺴﺖ
ﻳﺎ ﻧﻪ ، ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺳﻠﻮک
الهی ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻄﻠﺐ
، ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ ، ﻭﻳﺎ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺍﻥ ﺒﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻳﺎ ﻣﻘﺎﺻﺪ ﻣﺎ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﻄﻠﺒی
ﻮﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ، ﺭﻩ
ﮔﺸﺎﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ
، ﻭﻣؤثّر ﺩﺭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
، ﺍﻥ ﺤﺪﻳث ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. حتّی اﮔﺮ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ، ﺷﺨﺼﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻨﻄبق ﺒﺮقُرآن
ﻮﺳُﻨّﺖ ﺍﺳﺖ ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺣﺪﻳث ﺩﺭﺳﺘﻰ
، ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻥ ﺒﻬﺮﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻧﺮﺍ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺩﺍﺩ ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻤﺎم
آﻳﺎﺕ قُرآن ، ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺪﺭﺍﻳﻥ ﺒﺮﺭسی
ﻮﺟﻮﺩ ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ

493 -ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 158 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ اخلاﻗﻰ
ﺩﺭ آﺩﺍﺏ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: اﻳّﺎﮐم ﻮ ﺍﻟﮑﺬﺏ
ﺍﻟﻤُﻔﺘَﺮَﻉ
، ﺍﻟﻤﻔﺘﺮﻉ ، ﺃﻥ
ﻴﺤﺪّثکم اﻟﺮﺟل
ﺒﺎﻟﺤﺪﻳث ، ﻓﺘﺮﻭﻳﻪ
ﻋﻥ غیر ﺍﻟﺬﻯ ﺤﺪّثک
ﺒﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮐﺬﺏ
ﺩﺭﺷﺎﺧﻪ ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
( ﻭﭼﻬل کلام کرﺩﻥ
ﻤﻄﻠبی ﻮﻟﻮ ﺭﺍﺳﺖ)
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ (ﻣﻔﺘﺮع
ﻮﺷﺎﺧﻪ) ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﺪﺭکلام ﻤﻴﮑﻨﺪ
، ﮐﻪ ﮐسی ﺤﺪﻳثی
ﺮﺍ ﺑﺪﺭﺳتی ﺒﮕﻴﺮﺩ
، ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻘل کند . (ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻘﺴمتی اﺯ ﺍﻥ
که ﻧفع اﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ ، ﻭﻳﺎ
ﺷﺎخ ﻮﺑﺮگ ﺪﺍﺩﻥ
ﺒﻤﻄﻠﺐ ﺩﺭﺳﺖ) ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺪﻳث ﮐﺎﺫبی اﻧﺘﺸﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ، ﮐﻪ ﺷﺎخ
ﻮﺑﺮگ ﺒﺎﻃل ﺒﺎﻧﭽﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺣﺪﻳث ﺭﺍ ﺑﺎﻃﻞ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
، ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﺑﻴﺎﻥ ﻤﻄﺎﻟبی
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﻳک ﺪﻳﻥ
ﻮﻣﺬﻫبی ﺮﺳﻤﻰ.
ﻭﺍﺿﺎﻓﺎﺕ ﺑﻬﺮ
ﻣﻄﻠﺐ ، ﻭﻳﺎ ﮐﻢ
ﮐﺮﺩﻥ ﻘﺴﻤتی اﺯﺣﺪﻳث
، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع
أﺭﺯﺵ ﺗﺮﺑﻴتی ﺤﺪﻳث
ﺩﺭﺳﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. (ﻣﺘﻔﺮﻉ)
ﻓﺮع ﻮﺷﺎخ ﻮﺑﺮگ
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻔﺮع ﺮﺍ
ﺑُﺮﻳﺪﻥ ﻣﻨﺎبع
ﺮﻭﺍﻳﺖ ﻳک ﺤﺪﻳث
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺪﺭ ﻣﻄﻠﺐ
ﺣﺪﻳث ﺩﺍﺩﻩ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
، ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺮﺭسی
ﺘﺎﺭﻳخی ﺤﺪﻳث
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ.
ﺍﻏﺎﺯ ﻣﺠﻌﻮل ﺸﺪﻥ
ﺤﺪﻳثی اﺯ ﻟﺤﺎﻇ
اﺻﺎﻟﺖ ﻧﻘل
کلاﻡ ، ﺩﺭ ﻭﺍقع
آﻏﺎﺯ ﺍﻥ ﺒﺎ ﻓﺮع
ﻴﺎﻓﺘﻦ ، ﻭﻳﺎ ﺧﺮﻭج
اﺯﻫﺪﻑ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻳک ﺤﺪﻳث ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

494 -ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ(ﺝ۲ﺹ 159 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﮔﻔﺘﻪﺍﻯ
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ، ﮐﻪ ﺍﻣﺪﻩ
ﺣَﺪِّث ﻋﻥ ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل ﻮﻟﺎ
ﺣَﺮَﺝ ، ﮐﻪ ﻧﻮﺑﺖ
ﺑبی اﺳﺮﺍﺋﻴل
که ﺭﺳﻴﺪ ، ﺑﺪﻭﻥ
ﻨﮕﺮﺍنی ﻮﻣﺤﺪﻭﺩﻳﺖ
، ﻫﺮ ﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍهی
ﻤﻄﻠﺐ ﺑﮕﻮ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﭙﺎﺳح ﻤﻴﺪﻫﺪ:ﺃﻣﺎ ﺳﻤﻌﺖ
ﻣﺎ ﻗﺎﻝ ، ﮐَفی
ﺒﺎﻟﻤرء ﺃﻥ ﻴﺤﺪّث
ﺑﮑلّ ﻤﺎ ﺳﻤﻊ
، ﻣﺎ ﮐﺎﻥ ﻔﻰ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ
، ﺍﻧّﻪ ﮐﺎﻥ فی
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
، ﻓﺤﺪّث ﺍﻧّﻪ ﮐﺎﻥ
فی هذﻩ ﺍﻟﺄمّة
ﻭﻟﺎ ﺣَﺮَج ﺍﻣﺎم ﭙﺎﺳح
ﻤﻴﺪﻫﺪ ، ﻣﮕﺮ ﻧﺸﻨﻴﺪﻩﺍﻯ
که ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ،
ﮐﺎفی اﺳﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﻭغ ﺒﮕﻮﻳﺪ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪ
، ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺮﺍ ﻧﻘل
ﺒﮑﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎب ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴل
آﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﻮﺋﻰ.
ﻭﻣﻮﺿﻮع ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻫﻤﻴﻥ اﻣّﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ، ﮐﻪ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﺪﻭﻥ ﺤَﺮَج
ﻮ ﻧﮕﺮﺍنی ﺒﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ. ﺣﺪﻳث ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺍﻣﻮﺯشی اﺳﺖ
، ﻭﮐﺘﺎﺏ ﻧﻴﺰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ قُرآن ﻴﺎ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻫﻤﺎﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ (ﮐﺘﺎﺏ
ﻭ ﻣﮑﺘﻮﺏ مقرر)الهی
أﻓﺮﺍﺩ ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک الهی ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎی
الهی اﺳﺖ. ﻭﻣﻌﻨﻰ
(ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ)
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌنی ﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺒﻄﻮﺭﮐلّی ﻨﻴﺴﺖ
ﺗﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴم
ﺒﻄﻮﺭﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ
، ﺩﺭﺑﺪﮔﻮئی آﻧﻬﺎ
ﺑﮕﻮﺋﻴم . ﻮﺍﻟّﺎ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻄﻠﺐ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ، ﻳﻌنی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ الهی ﺠﻮﺍناﻥ
ﻮفرزندان ﺗﺎﺯﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺍﺳﺮاء
کننده ، ﻭﻋﺮﻭج
ﻄﻠﺐ ﺭﻭحی ﻮﻓﮑﺮﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ، ﺑﻪ ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻏﺎﺯ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﺪﺭ ﺑﻴﻥ ﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
، ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﭼﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ
، ﺍﺯ ﻫﺪﻑ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻳﻌنی
ﺴﺎﻟﻜﺎن اﻟﻬﻰ
، ﻭﻫﻤﺎﻥ اُﻣّﺖ
ﺍﻭم کننذه ﺍسلاﻣﻰ
، ﭘﻴﺮﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﻧﺎم اُﻣّﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻴﺎﻓﺘﻨﺪ
، ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟک
هستند . ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻳﻬﻮﺩ
، ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﮑﻨﻨﺪ ، ﺑﺮﻭﺵ
ﻣﻮسی و
ابراهیم
فرزند الهی آزر
زردشت اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺟﺎﻯ ﺴﺘﺎﻳﺶ ﻧﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥﻔﺮقی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻪ ﺟﺎﻯ
ﻨﮑﻮﻫﺶ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
، ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ، ﺩﻭﭼﺎﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺮک عملی ﺳﻠﻮک
الهی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﺪﻧﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺣﺪﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ، ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺯ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻭﺳﻬم اﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻥ
کاﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ اُمّت
ﻣﺤﻤﺪ ﻳﺎ ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
هستند . ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺍﻧﻬﺎ
، ﻭﺍﻫﻤﻴﺖ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
گفته ﺷﺪ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺧﻠﻘﺖ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺠﺰ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺡ ﺩﺭ ﻳک ﺘﮑﺎﻣل
ﻨﻮعی ﻨﺒﻮﺩﻩ ﻭ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻧﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ، ﻭﺭﻭشی
که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ، ﺑﺎکاملان
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ.
ﻭ ﻣثلا ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻴﺴﺘم
ﺴﻠﻮک الهی
همه ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
اﺳﺖ ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻮﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺮﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥﺮﻭﺍﻳﺖ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺑﻮ ﻫُﺮﻳﺮﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ، ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
هرﭼﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍنید
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ. ﻭﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺗﻮﺿﻴح
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﻭﮔﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
، ﺧﺎﺹاُمّت ﻭﺩﻳﻦ
ورزان ﺍسلامی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﭽﻪ
ﺍسلام ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻳﻬﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺍﺑﻮﻫﺮﻳﺮﻩ
ﺍﺳﺖ ، ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﺣﺪّثواﻋﻥ
ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﻮﻟﺎ ﺣﺮﺝ ، ﺣﺪّثوﺍ
ﻋﻨّﻯ ﻮﻟﺎ
ﺗﮑﺬﺑﻮﺍ علی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
هرﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
، ﺍﺯ ﻣﻥ ﻨﻘل کلام
ﺪﺭﺳﺖ ﺑﮑﻨﻴﺪ ﻭﺩﺭﻭغی
ﻨﺴﺒﺖ بمن ﻧﺪﻫﻴﺪ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻳﻬﻮﺩ ﻣﻄﻠبی ﻨﺪﺍﺭﺩ
، ﺟﺰ ﻫﻤﺎﻥ که ﺩﺭقُرآن
آﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ ، ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺗﻌﻠﻴمی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
زیرا در حدیث
دیگری ج2 ص 160
آمده : إﻧّﻪ ﮐﻠّﻤﺎ
ﻭقع فی ﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
، ﻳقع فی هذه ﺍﻟﺄمّة
ﻫﺮآﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
واقع شده ، ﺩﺭ اُمّت
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺭﻇﺎﻫﺮ ، ﺳوء
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻭ ﺍﺧتلاﻓﺎتی
که ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻳﻬﻮﺩ
، ﻭحتّی غیر ﻳﻬﻮﺩ
ﺍﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎﺩ
، ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ شد . ﻳﻌنی
ﻔﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
، ﺍﺯﺳﻠﻮک الهی
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ زنده ، ﺑﺮﻭش
ﺳﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﺩﻧﺒﺎل
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
ﻮﻗﺸﺮﻯ گرﻯ ﻮﻣﺬﻫﺐ
ﺳﺎﺯﻳﻬﺎﻯ ﺒﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻳﻬﻮﺩ
ﻭ ﭘس ﺍﺯﭼﻬﺎﺭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺴﺎﺑﻘﻪ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﻮﺳﻰ ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻧﻮ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ
، ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺑﺤﺰﺏ
ﺳﻴﺎسی کشیده ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ و در
مسلمانان
بپیدایش
مذاهب متضاد
کشیده که قاتل
یکدیگر هستند .
ﻭﻟﻰ ﻣﻌنی ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺑﺎﻃنی ﺤﺪﻳث
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ، ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ (ﺍﺣﻮﺍل
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻓﻴق ﻮ ﺷﮑﺴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ، ﻭ ﻣشکلاﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺪﻳم إﺳﺮاء
کننده ﺑﻪ ﺍﻳل ﻮ
اله و الله
أهورمزدا ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ، ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ ﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺪﺭﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳخ
أﺩﻳﺎﻥ ﻴﮑﺴﺎﻥ
است ، ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
عملی ﺘﻤﺮﻳن ﻔﺮق
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّل ﻮ ﺗﻤﺮﮐﺰ
، ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥبمعرفی
خداوند ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍم ﺸﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﻭﻣﻘﺒﻮل
اﻟﻬﻰ ، ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺘﺎﺯﻩ زنذه
همه ولایتها ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺗﻮﺳّل ﻮﺗﻤﺮﮐﺰﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺒﺤق ﻘﺒلی
که ﻭﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ، حتّی
اﮔﺮ ﻣﻮسی ﻮﻋﻴسی
ﻮﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
، ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
توسّلی زنده الهی
آﻧﺎﻥ ﭙﺎﻳﺎﻥ ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
، ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻣﻘﺒﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
، ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﺣﻮﺍل ﺮﻭﺍنی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟﻚ ، ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻴﮑﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺣﻮﺍﺩث
ﺗﺎﺭﻳخی امور
مادی دنیا ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
، ﻭﺩﻟﻴلی هم ﻨﺪﺍﺭﺩ
، ﮐﻪ ﺩﺭﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
اﻳﻥ ﭙﻴﺶ ﺍﻣﺪﻫﺎﻯ
ﺴﻴﺎسی ﻮ
انحرافی و ﺍﺟﺘﻤﺎعی
أﺩﻳﺎﻥ ﻴﮑﺴﺎﻥ
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﺷﻮﻧﺪ

496 - ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 160 ﺑﺤﺎﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑاره (ﺍﻗﺘﺮﺍﻑ)
ﺩﺭﺍﻳﻪ ﻗﺮﺍنی
آﻣﺪﻩ ﻣﻥ ﻴﻘﺘﺮﻑ
ﺣﺴنة ، ﻧﺰﺩ ﻟﻪ
ﻓﻴﻬﺎ ﺣَﺴَﻨﺎ
امام باقر
میگویداﻟﺄﻗﺘﺮﺍﻑ
، ﺍﻟﺘﺴﻠﻴم ﻠﻨﺎ
ﻭ ﺍﻟﺼﺪق
علینا ، ﻭ أﻥ
لا ﻳﮑﺬﺏ ﻋﻠﻴﻨﺎﻳﻌنی (ﺍﻗﺘﺮﺍﻑ)
آﻳﻪ ﺑﻤﻌنی ﺘﺴﻠﻴم
و ﺒﺎﻭﺭو راست ﮔﻮئی
ﺒﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﺪم
ﺒﻴﺎﻥ ﻣﻄلب ﻨﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻭﺩﺭﻭغ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ (ﺍﻗﺘﺮﺍﻑ)
ﺩﺭ ﻟﻐﺖ ﺧﻄﺎ ﮐﺮﺩﻥ
ﻮ ﺑﺎﻃﻞ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻮﺑﻨﺎحقّ ﻤﻄﻠبی
گفتن اﺳﺖ. ﻭلی ﺪﺭتفسیر
ﺴﻠﻮکی ﺒﻤﻌﻨﻰ(ﻗﺮّﻩ
ﮔﻴﺮﻯ) ﻭﺳﻠﻮﻙ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﻌﺪﻯ
زنده ، ﻭﻳﺎ ﻫﺮﮐﺎﻣل
الهی ﺰﻧﺪﻩ
بمعرفی
خداوند ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﻗﺮآﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ، ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﻠﻮک ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺣﺴﻨﻪ و
تحسین ﻧﻤﻮﺩﻥ
، ﮐﻪ ﺑﻴک ﺴﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
، ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ(ﺣﺴﻨﻪ
ﻭثوﺍﺏ) ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ ، ﻭﺍﺣﻮﺍل
عقلی ﻮﺭﻭﺍنی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ اﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻳﺎبی ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎﻣﺎم
اﻭم ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺍﻭ
، ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻭﺍﺳﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺭﺳتی
گفته ﺷﻮﺩ. ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﻭغ ﺒﮕﻮﻳﺪ
، ﻳﺎﭼﻴﺰﻯ ﻮﻋﻴبی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﺤﺬﻑ ﮐﻨﺪ
، ﻭﻳﺎ ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﺑﺮآﻥ ﺒﻴﻔﺰﺍﻳﺪ
، ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻣﺮﻯ که ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ، ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﻧﻈﺮﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﻠﺐ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺴﻠﻴﻢ
(ﺑﻤﺎ) ﻭﺍﻣﺎم ﻮﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
، ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻳک ﺴﻠﻮک
الهی ﻤﻌنی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
، ﻳﺎ کاملان الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ، ﺟﺰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﻮﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﺴﺎﻟﻚ ،
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﻚ ،
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮ ﻭﺍﻣﺎم
ﻮﺣتی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ ﻨﺒﻮﺩﻩ
، ﻭﮐﺎﺭﻯ ﺒﺎﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ ﺳﻴﺎسی
ﺪﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ ﺗﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺤﺪّ ﮐﻪﻫﺮﮐس
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎﻣﺎﻡ
ﻭﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﺩﺭﺍﻃﺎﻋﺖ
، ﺑﺮﺍﻯ اﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤلی
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﻭ صلاح ﺪﻳﺪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
، ﮐﻪ ﺑﺴﺎﻟک ﺪﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﺭﺳﺎﻟﻪﺍﻯ
، ﭼﻮﻥآﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺪعی اﺟﺘﻬﺎﺩ ﻭﮐﻤﺎل
علمی ﺨﻮﺩ ﺑﺨﺸﻨﺎﻣﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ همه ﺻﺎﺩﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ، ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺴﻠﻮک و
پاکسازی روان ﻮ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺣﻮﺍل
آﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻗﺘﺮﺍﻑ
ﺩﺭﻗﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﻮﺑﻴﺎﻥ
ﺼﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﻭﺍﻟّﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻮﺧﻄﺎ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺪﺭ ﺑﻴﺎﻥ ﻤﻄﺎﻟبی
ﻨﺎﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻥ
اﺳﺖ.

497- ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ 160 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻮﻟﺎ ﺗﺤﺪّث ﺍﻟﻨﺎس
ﺑﮑلّ ﻤﺎ ﺳﻤﻌﺖ
، ﻓﮑفی ﺒﺬﻟک
کذﺑﺎ ، ﻭﻟﺎ ﺗﺮﺩّ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻨﺎس ، ﮐﻠّﻤﺎ
ﺣﺪّثوک ﺒﻪ ، ﻓﮑفی
ﺒﺬﻟک ﺠﻬلا ﻫﺮﮔﺰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻴﺸﻨﻮﻯ
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻨﺘﻘل
ﻤﮑﻦ. ﻭﺍﻳﻥ ﺼﻔﺖ
ﮐﺎفی اﺳﺖ ، ﮐﻪ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳل ﺒﺪﺭﻭﻏﮕﻮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺭﺩّ ﻣﮑﻦ
، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ علاﻣﺖ
ﺟﻬل اﺯﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻰ. ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺸﻨﻮﻯ
، ﺍﻋمّ اﺯﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﻴﺮ الهی
گفته ﺑﺎﺷﺪ ، ﻭﻳﺎ
ﮐﺴﺐ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺧﺎﺭجی ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
، ﻳﮑﺠﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﮕﻮ ، ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﺑی
ﺨﺒﺮ ﺍﺯﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯم هستند . ﻭﺗﻮ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻭﻏﮕﻮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ، ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻨﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ ﭙﻴﺮ
الهی ﺮﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
گفتن ، ﺑﺎﻋث ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻭﻧﺎ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺎﻥ اطلاعی
اﺯ ﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮگ
اﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺪﺭﻳج ﻮ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﻮﺩﻥ ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
، ﻭ ﺍﻧﺪک أﻧﺪک
ﺒﺎﻳﺪ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ.
ﻭﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺷﺨﺺ
ﻣﺨﺎﻃﺐ ، ﻃﺎﻟﺐ
ﺑﻘﻴﻪ ﻣﻄﻠﺐﻧﺒﺎﺷﺪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ. ﻭ ﺿﻤﻨﺎ
ﻫﺮ ﺷﻨﻴﺪنی اﻧﺴﺎﻥ
اﺯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ، ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺗﺤﻘﻴق ﻮﺑﺮﺭسی
و ﺘﻔﮑّﺮ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺒلّغ ﻴک ﺸﺎﻳﻌﻪ
ﮐﺎﺫﺏ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻥ ﻤﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺪﺭﻭﻏﮕﻮ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﻭغی
ﺮﺍ ﺗﺮﻭﻳج ﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
، ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘل ﻮﺳطح
اطلاع ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺳطح
عقل ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺪﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻣﺤل ﺴﻄج
ﺒﺮﺗﺮﻯ ، ﺑﺎﻋث
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺍﻧﻬﺎ
، ﻭﺟﺎﻫل ﺪﺍﻧﺴﺘﻥ
ﺸﺨﺺ ﺭﺩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭحتّی
ﺠﻬﺎﻟﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﻋﺪم ﺘﻮﺟﻪ ﺑﺸﺄﻥ
ﻤﻘﺎم ﻮﻋﻘل ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ.

498 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺮﺳﻴﺪﻩ(ﺝ۲ﺹ۱۶۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﻮٴﻤﻨﻴﻥ ﻔﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ: اﺫﺍ
ﺣﺪّثتم ﺒﺤﺪﻳث
، ﻓﺄﺳﻨﺪﻭﻩ ﺍلی
اﻟﺬﻯ ﺤﺪّثکم ،
ﻓﺎﻥ کاﻥ ﺤﻘّﺎ
ﻓﻠﮑﻢ ، ﻭ ﺍﻥ ﮐﺎﻥ
کذبا ﻓﻌﻠﻴﻪ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﮐﻪ
ﺣﺪﻳثی ﻴﺎ ﻣﻄﻠبی
ﺮﺍ ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻴﺪ
، ﺍﻧﺮﺍ ﺑﻤﻨبع
آﻥ ﻤﺴﺘﻨﺪ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﻄﻠﺐ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩ ، ثواﺏ ﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ ﻣﺤﻔﻮﻇ
اﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻭﮐﺎﺫﺏ ﺑﻮﺩ ، ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﻣﻨبع آﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺣﻔﻈ
ﺤﺪﻳث ﻋﻤلی ﺒﺪﺍﻥ
اﺳﺖ ، ﻭ ﻧﻘل
کلام ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
، ﺩﺭ ﺍﺻل ثوﺍبی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. حتّی اﮔﺮ
ﻣﻄﻠﺐ ﺩﺭﺳتی ﺮﻭﺍﻳﺖ
ﻭﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
اﺯ ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺣﺪﻳث ﺍﮔﺮ ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﻋﻠمی ﻮﻳﺎ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﻓﻠﺴفی ﺒﺎﺷﺪ
، ﻧﻘل آﻥ ثوﺍﺏ ﻭ
ﮔﻨﺎهی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭحتّی ﺪﺭﺳﺖ ﻭﻏﻠطیّ
ﺪﺭﺍﻥ ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻋﻘلی
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﺳطح ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
، ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴطح ﺒﺮﺗﺮ
ﺤﻘﻴﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺴﻄج ﺰﻳﺮﺗﺮﻯ
هماﻥ ﻣﻄﻠﺐ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑل ﺒﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. (ﺣﺪﻳث
حقّ) ﮐﻪ ﺩﺭﺍﻣﺮ
ﺳﻠﻮک الهی ﺒﺎﺷﺪ
حق است ﭼﻮﻥ
عامل ﺒﺪﺍﻥ ﺤﺪﻳث
ﺭﺍ ﺑﺤقّ ﻮ ﺣﺞّ
، ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی می ﺮﺳﺎﻧﺪ
، ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﻋﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ ، ﻭﺧﻮﺩ ﻳک
علم اﻟﻴﻘﻴﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﺁﻥ ﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺷﺖ
ﮐﺎﺫﺏ ﺍﺳﺖ ، حتّی
اﮔﺮ ﻣﻨبع ﺨﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺭﺍﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
اﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭﺭﺍﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻥ ﻨﺘﺎﻳج ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭﻳک ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﻭﺯ ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ
، ﻭﻣﻮﺿﻮع ﺪﺭﺳﻠﻮک
الهی ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.

499- ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ۲ﺹ۱۶۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﻣﺪﻩ ، ﮐﻪ شخصی
اﺯﺍﻣﺎم ﭙﺮﺳﻴﺪ
، ﺣﺪﻳثی ﻤﻴﺸﻨﻮﻡ
، ﻭلی ﻨمی ﺪﺍﻧم
که ﺍﻳﺎ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺖ ، ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﭘﺪﺭ ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ: ﻤﺎ ﺳﻤﻌﺘﻪ ﻣﻨّﻰ
، ﻓإﺭﻭﻩ ﻋﻥ ﺮﺳﻮل
اﻟﻠﻪﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﻥ ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺸﻨﻮﻯ
، ﻣﻴﺘﻮﺍنی آﻧﺮﺍ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻫﻰ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ کاملان اﻟﻬﻰ
، ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﻨبع أﻭﻟﻴﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺣﺪﻳثها
، ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮکی
ﻮﻋﺮﻓﺎﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﻣﻄﺎلبی
علمی ﻴﺎ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
، ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻥ
هرﻣﻄﻠﺐ ﺑﮑﺴﻰ
ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺿﻤﻨﺎ ﻋﻘل گوﻳﻨﺪﻩ
ﺳﻠﻮکی ﭽﻮﻥ اﻣﺎﻡ
، ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻨبع
الهی ﺪﺭﻋﻘل
کلّی ﻗﺎﺋم اﺳﺖ
، ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﺪﺍﻥ ﺒﻮﺩﻩ
، ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﺼﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
اﺳﺖ ، ﮐﻪ ﺣﻘﺎﻳق
عقلی ﻮالهی ﺮﺍ
، ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮکاملان
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ (ﺣﻮﺽﮐﻮثر)
یا ﺣﻮﺯﻩ ﻋﻘلی
اﺰ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﺍﺩﺭﺍکی
ﻤﺤﻤﺪﻯاﺳﺖ.

500 - ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ ، (ﺝ۲ﺹ۱۶۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﮐسی ﻨﺰﺩ
اﻣﺎم گفت ، ﺍﺯﺷﻤﺎ
ﻣﻴﺸﻨﻮم ﻮلی ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻢ
، ﮐﻪ ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺪﺭﺳتی
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻨﺘﻘل
کرﺩﻩام ﻴﺎ ﻧﻪ.
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ:إﻥ أﺻﺒﺖ
ﻓﻴﻪ فلا ﺑﺄس ، ﺍﻧّﻤﺎ
ﻫﻮ ﺑﻤﻨﺰلة ، ﺗﻌﺎل
ﻮﻫﻠّم ﻮ ﺍُﺟﻠس
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﻧﻘل کلام ﺪﺭﺳﺖ
ﻋﻤل کرﺩﻩ ﺑﺎشی
ﻤﺸﮑلی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺣﺪﻳﺸﻬﺎ
ﺑﻘﻮل عوﺍﻡ ، ﺑﻤﻌنی
ﺒﻴﺎ ﻭ ﺑﻨﺸﻴﻥ ﻮﺗﻮﺟّﻪ
ﮐﻥ که ﺼﺤﺒﺖ ﮐنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺧﻄﺎ ﮔﻔﺘﻥ
ﺮﺍﻭﻯ ﻤﻄﻠبی ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ، ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻪ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ، ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﻫﺪﻑ الهی
ﻮﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
، ﺍﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک
الهی ﻤﻨﺤﺮﻑ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﻗﺎﺋلاﻥ
، ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺑﺎﺷﺪ
، ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻨﺘﻘل کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺣتی اﮔﺮﻋﻴﻥ
کلماﺕ ﺭﺍ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺪﻳث ﻭﺭﻭﺍﻳﺖ
، ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻥ ﻮضع
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻗﺎﺋل
ﺒﺎﺷﺪ ، ﮐﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻨﺘﻘل کند. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺍﻣﺮ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎتی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
عمل ﺴﻠﻮکی ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ، ﻓﺮﺿﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮکی ﺒﺎﺷﺪ
، ﻭﺍﻇﻬﺎﺭﻋﻘلی
ﻮﺣﮑﻤﺖ ﻋﻠمی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ، ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻧﻘل آﻥ أﺭﺯﺵ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭثوﺍﺑی هم ﺪﺭ ﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻤﻰ ﮔﻮﻳﺪ
، ﺍﮔﺮ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﻧﺎﻗﺺ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻰ
، ﺩﺭ ﻭﺍقع همه ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻣﺎ ﺟﺰ ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺴﺖ
، ﮐﻪ ﺑﺸﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ، ﺑﻴﺎﺑﻨﺸﻴﻥ
ﻮﺑﻔﻬﻢ ، ﺗﺎﺑﺤث
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﮑﻨﻴﻢ.
ﻳﻌنی ﻤﻄﺎﻟﺐ ﮐلّی
ﻮﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ، ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺣﺪﻳث ﺑﻮﺩﻩ
، ﺗﺎ ﺑﻌﺪ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺟﺰئی ﻮﻋﻤﻠﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ شخصی ﺮﺍ ﺩﺭ
ﻋﻤل ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. (ﻟﺎ ﺑﺄس)
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺷﮑﺎل ﻮ
ﺑﺪﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ ، ﻭﻣﺴﺄﻟﻪﺍﻯ
ﻤﻬم ﻨﻴﺴﺖ ، ﻭآﺳﻴﺒی
ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. (ﻫﻠّﻢ
) ﺑﻴﺎ ﻭ ﺍﻏﺎﺯ ﮐﻦ
، ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺒﮑﻥ
ﻮ ﺑﻨﺸﻴﻦ ، ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
کلام گرﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ، ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ
(ﻣﻬﻢ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐسی ﺪﺭﻋﻤل
ﭙﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﻭﺑﻨﺸﻴن
ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ کن ﻭ
(ﺍﻭﻡ) ﻧﻤﺎﻳﺪ ، ﻭﺗﺎ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﻤلی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ، ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺎﺻطلاح
ﻔﺎﺭسی ﺒﺸﻴﻥ ﻮ
ﺑﻔﺮﻣﺎ ﻭﺑﺘﻤﺮگ
هدﺍﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ ﻘﺎﺑل
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻤﻄﺮح
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.